cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alba, Parma
Alba je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
La Cuesta, Culiacán
La Cuesta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Ejido el Jazmín, Atzacan
Ejido el Jazmín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzacan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1286 m.
Fenetil izotiocijanat
Fenetil izotiocijanat je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 163,239 Da.
Dizzy Gillespie
Džon Birks "Dizi" Gilespi (21. oktobar 1917 - 6. januar 1993) bio je američki džez trubač, bend lider, kompozitor i pevač.
Gilespi je bio virtuozni trubač i improvizator, nastavljač virtuoznog stila Roja Eldridža sa dodatkom harmonske i ritmičke kompleksnosti, što se pre toga nije moglo čuti u džez muzici. Kombinacija muzičkog i scenskog umeća, kao i smisla za humor, učinila ga je vodećim popularizatorom nove muzike zvane bi-bap. Njegova beretka i naočari sa okvirom od roga, sket pevanje, iskrivljena truba, naduvani obrazi i vedar duh postali su najprepoznatljiviji simboli bi-bapa.
Četrdesetih godina XX veka, uz Čarlija Parkera, postao je glavna figura u razvoju bi-bapa i modernog džeza. Podučavao je i izvršio uticaj na mnoge muzičare kao što su Majls Dejvis, Džon Fedis, Fets Navaro, Kliford Braun, Arturo Sandoval, Li Morgan, Čak Manđone i pevač Džoni Hartman.
Mecceneri, Vicenza
Mecceneri je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Dizzy Gillespie
Skot Janou, sa portala AllMusic, piše: "Doprinos Dizija Gilespija džezu je ogroman. Kao jedan od najvećih džez trubača svih vremena, Gilespi je bio toliko kompleksan svirač da njegovi savremenici nisu uspevali da ga dostignu, već su razvijali stilove sviranja sličnije stilovima Majlsa Dejvisa i Fetsa Navara, a tek je sa pojavom Džona Fedisa, sedamdesetih godina, Dizijev stil uspeo neko da oživi [....] Dizi je verovatno upamćen od strane kako kritičara tako i fanova kao jedan od najvećih džez trubača svih vremena."
Rani život i karijera
levo|mini|Dizi Gilespi, Ted Demeron, Henk Džons, Meri Lu Vilijams i Milt Orent 1947. Kao najmlađi od devetoro dece Džejmsa i Loti Gilespi, Dizi je rođen u Čerou (Cheraw) u Južnoj Karolini. Otac mu je bio vođa lokalnog benda, tako da su deci bili dostupni razni instrumenti. Gilespi je počeo da svira klavir sa četiri godine. Otac mu je umro kad je imao samo deset godina. Sam je učio da svira trombon i trubu sa dvanaest godina. Od dana kad je čuo svog idola Roja Eldridža na radiju, sanjao je da postane džez muzičar.
Dobio je muzičku stipendiju za Lorinburg institut u Severnoj Karolini, koji je pohađao dve godine pre nego što se sa porodicom preselio u Filadelfiju.
Gilespijev prvi profesionalni angažman je bio u orkestru Frenka Ferfeksa 1935, posle čega se pridružio prvo orkestru Edgara Hejsa, a zatim orkestru Tedija Hila, zamenivši Frenkija Njutna na drugoj trubi, maja 1937. U bendu Tedija Hila, Gilespi je napravio svoj prvi snimak, "King Porter Stomp". Avgusta 1937, dok je svirao sa Hejsom u Vašingtonu, Dizi je upoznao mladu igračicu Lorejn Vilis sa kojom se oženio i ostao u braku do svoje smrti 1993.
Mecceneri, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 722 m.
Dizzy Gillespie
Rani život i karijera
Ostao je sa bendom Tedija Hila godinu dana, a zatim otišao i svirao sa drugim bendovima kao "frilenser". Godine 1939, pridružio se orkestru Keba Keloveja, sa kojim je snimio jednu od svojih najranijih kompozicija "Pickin' the Cabbage",1940. godine.
mini|Ted Demeron, Meri Lu Vilijams i Dizi Gilespi 1947. Posle čuvene svađe, krajem 1941, Kelovej je otpustio Gilespija. Ovaj incident su opisali Gilespi i članovi Kelovejevog benda, Milt Hinton i Džona Džons u dokumentarnom filmu rediteljke Džin Bah The Spitball Story, iz 1997. Kelovej nije odobravao Dizijev humor i avanturistički pristup u sviranju sola. Kako kaže Džons, Kelovej je ovakvo sviranje sola nazvao "kineskom muzikom", a u toku probe neko iz benda ga je gađao lopticom od papira. Kelovej je, budući da je bio loše raspoložen, okrivio Dizija, koji nije priznao krivicu i ubo je Keloveja nožem u nogu. Kelovej je zaradio manje posekotine na butini i ručnom zglobu. Pošto su ih razdvojili, Kelovej je otpustio Dizija. Posle nekoliko dana, Dizi je pokušao da se izvini Keloveju, ali ovaj nije prihvatio izvinjenje.
Tokom angažmana u bendu Keba Keloveja, Gilespi je počeo da piše big bend muziku za Vudija Hermana i Džimija Dorsija. Zatim je svirao kao frilenser u nekoliko bendova, od kojih je najzapaženiji bio orkestar Ele Ficdžerald, sastavljen od članova benda Čika Veba.
Gilespi nije želeo da služi vojsku u Drugom svetskom ratu. Godine 1943, pridružio se bendu Erla Hajnsa.
Gilespi je rekao o Hajnsovom bendu: "Ljudi kažu da je Hajnsov bend bio 'inkubator bi-bapa' i da su vodeći predstavnici bapa bili u tom bendu. Ali ljudi takođe imaju pogrešan utisak da je ta muzika bila nova. Nije. Ona se razvila iz onoga što je bilo pre toga. To je u osnovi bila ista muzika. Razlika je bila u tome kako se dolazilo od jednog preko drugog na treće ... prirodno, svako vreme ima svoje fazone."
Gilespi se pridružio bendu Bilija Ekstajna, Hajnsovog dugogodišnjeg saradnika i kao član Ekstajnovog benda, ponovo je svirao zajedno sa Čarlijem Parkerom koji je takođe bio član ovog benda. Godine 1945, Gilespi je napustio Ekstajnov bend jer je želeo da svira u malom sastavu. "Mali sastav" se obično sastoji od najviše pet muzičara, koji sviraju trubu, saksofon, klavir, bas i bubanj.
Uspon bi-bapa
levo|mini|[[Ela Ficdžerald|Ela Ficdžerald, Dizi Gilespi, Rej Braun, Milt Džekson i Time Rozenkranc, septembar 1947, Njujork]] Bi-bap je poznat kao prvi moderni stil džeza. U početku je bio nepopularan i nije se na njega gledalo pozitivno kao na sving muziku. Bi-bap se shvatao kao izdanak svinga, a ne kao revolucija. Iz svinga su potekli mnogobrojni muzičari iz doba bi-bapa, kao što su Čarli Parker, Telonijus Monk, Bad Pauel, Keni Klark, Oskar Petiford i Gilespi. Ovi muzičari su stvorili novi vokabular muzičkih fraza. Gilespi je sa Parkerom džemovao u poznatim džez klubovima Minton's Playhouse i Monroe's Uptown House. Parkerov sistem je sadržao metode dodavanja akorada na postojeće akordske progresije i nagoveštavanja dodatnih akorada u okviru improvizovanih linija.
Gilespijeve kompozicije kao što su "Groovin' High", "Woody 'n' You" i "Salt Peanuts" zvučale su radikalno drugačije, harmonski i ritmički, od sving muzike koja je bila popularna u to vreme. "A Night in Tunisia", koju je napisao 1942. dok je svirao kod Erla Hajnsa, ima karakteristiku koja je tipična u današnjoj muzici: sinkopiranu bas liniju. Ova kompozicija takođe sadrži i afro-kubanske ritmove. "Woody 'n' You" je snimljena 16. februara 1944. sa bendom koji je vodio Kolmen Hokins sa Gilespijem kao istaknutim članom i to je bila prva zvanična bi-bap ploča. Dizi se pojavljivao na snimcima benda Bilija Ekstajna, a 1945. počeo je da snima veliki broj albuma kao lider ili kao član bendova. Nije se zadovoljavao time da džez ostane u okvirima malih sastava i malih klubova. Koncertom jednog od njegovih malih sastava u Town Hall-u u Njujorku, 22. juna 1945, bi-bap je predstavljen širokoj publici; snimak sa tog koncerta je konačno objavljen 2005. Krajem 1945, počeo je da organizuje big bendove. Bend pod nazivom "Dizzy Gillespie and his Rebop Six", u kome je bio i Parker, počeo je da svira u Billy Berg's klubu u Los Anđelesu decembra 1945. Nisu naišli na najbolji prijem kod publike i bend se rasformirao. Posle rada sa Parkerom, Gilespi je vodio druge male sastave (u kojima su svirali Milt Hinton, Džon Koltrejn, Lalo Šifrin, Rej Braun, Keni Klark, Džejms Mudi, Džej Džej Džonson i Jusef Latif) i sastavljao uspešne big bendove, počevši od 1947. Sa svojim big bendovima je, svirajući aranžmane Teda Demerona, Gila Fulera i Džordža Rasela, popularizovao bi-bap, a on sam postao simbol ove nove muzike. Članovi Dizijevih big bendova krajem 40-tih takođe su bili i svirači kubanske rumbe Ćano Poso i Sabu Martinez, što je dovelo do pojačanog interesovanja za afro-kubanski džez.
mini|Gilespi sa Džonom Luisom, Sesilom Pejnom, Majlsom Dejvisom i Rejom Braunom, između 1946. i 1948. Često se pojavljivao na turnejama i koncertima Jazz at the Philharmonic producenta Normana Grenca.
Godine 1948, Gilespi je imao saobraćajni udes u kome je na njegov bicikl naleteo automobil. Bio je lakše povređen i otkrio je da više ne može da odsvira visoku notu B. Na sudu je za to dobio samo 1000 dolara, s obzirom na visoke prihode koje je imao u to vreme.
Šestog januara 1953, napravio je žurku za svoju ženu Lorejn u klubu Snookie's na Menhetnu, na kojoj mu se levak trube prilikom neke nezgode iskrivio nagore. Njemu se toliko svideo zvuk takvog instrumenta da je dao da mu se napravi posebna truba sa podignutim levkastim završetkom pod uglom od 45 stepeni i ona je postala njegov zaštitni znak.
Godine 1956, Gilespi je pod pokroviteljstvom Stejt departmenta organizovao bend za turneju po Bliskom istoku, koja je naišla na izuzetno dobar međunarodni prijem i posle koje je dobio nadimak "Ambasador džeza". Tokom ovog perioda, nastavio je da vodi i big bend koji je nastupao širom Sjedinjenih Država. Ovaj bend je snimio album uživo 1957. na Njuport džez festivalu sa gošćom Meri Lu Vilijams na klaviru.
Afro-kubanska muzika
Krajem 40-tih godina, Gilespi je bio uključen u pokret pod nazivom Afro-kubanska muzika, kojim je afro-latinoamerička muzika sa svojim elementima počela da se u većoj meri ističe u džezu, kao i u pop muzici. Afro-kubanski džez je zasnovan na tradicionalnim afro-kubanskim ritmovima. Latino trubač Mario Bauza je 1947. upoznao Gilespija sa perkusionistom Ćanom Posom, koji je zatim počeo da svira konge u Gilespijevom bendu. Dizi je radio sa Mariom Bauzom i u njujorškim džez klubovima u Pedeset drugoj ulici i u nekoliko poznatih plesnih klubova kao što su Paladijum i Apolo teatar u Harlemu. Svirali su zajedno i kod Čika Veba i Keba Keloveja, gde su postali prijatelji za ceo život. Gilespi je doprineo razvoju i sazrevanju afro-kubanskog stila u džezu.
Afro-kubanski džez je imao uspeha, jer mu nikada nije opala popularnost i uvek je privlačio ljude da plešu na njegove jedinstvene ritmove. Gilespijevi najpoznatiji doprinosi afro-kubanskoj muzici su kompozicije "Manteca" i "Tin Tin Deo" (obe napisane zajedno sa Ćanom Posom). Gilespi je, 1977, otkrio Artura Sandovala dok je istraživao kubansku muziku tokom turneje u toj zemlji.
Kasnije godine
mini|Gilespi 1955. godine Dizijev biograf Alin Šipton citira Dona Voterhausa koji kaže da je Gilespi 50-tih "počeo da sazreva u amalgam svog celokupnog iskustva u džezu da bi stvorio osnovu novog klasicizma". Drugi zastupaju mišljenje da je Gilespi, za razliku od njegovog savremenika Majlsa Dejvisa, ostao veran bi-bap stilu tokom ostatka svoje karijere.
Šezdesetih godina XX veka, ušao je u Kuću slavnih časopisa Down Beat.
Tokom predsedničke kampanje u Americi 1964. godine, ironično je objavio svoju kanditaturu za predsednika. Obećao je da će, ako bude izabran, Bela kuća biti preimenovana u Kuću bluza, a njegov kabinet će činiti Djuk Elington (državni sekretar), Majls Dejvis (direktor CIA-e), Maks Rouč (ministar odbrane), Čarls Mingus (ministar za mir), Rej Čarls (bibliotekar Kongresa), Luis Armstrong (ministar poljoprivrede), Meri Lu Vilijams (ambasador u Vatikanu), Telonijus Monk (putujući ambasador) i Malkolm Iks (Državni tužilac).
Godine 1971, Gilespi je objavio da će se kandidovati ponovo, ali se povukao pre izbora iz razloga u vezi sa Bahai religijom.
Dizi Gilespi je bio jedan od najslavnijih pripadnika Bahai vere. Univerzalistički akcenat njegove religije podstakao ga je da posmatra sebe više kao građanina sveta i humanitarca, pojačavajući još više njegovo interesovanje za afričko nasleđe. Razvoj duhovnosti probudio je u njemu velikodušnost i ono što Net Hentof naziva unutrašnjom snagom, disciplinom i "silom duše". Na Gilespijevo preobraćenje najviše je uticala knjiga Bila Sirsa (Bill Sears) "Lopov u noći" ("Thief in the Night"). Gilespi je često govorio o Bahai veri na svojim putovanjima u inostranstvo. U njujorškom Bahai centru odaju mu počast nedeljnim džez sešnima u memorijalnoj sali.
Gilespi je 1979. izdao autobiografiju pod nazivom To Be or Not to Bop.
Osamdesetih godina, Gilespi je vodio United Nations Orchestra. Pevačica Flora Purim i saksofonista Dejvid Sančez, koji su svirali sa ovim bendom, ističu Dizija kao muzičara koji je veoma uticao na njihov razvoj. Dizi je takođe gostovao u programima Kozbi šou, Ulica Sezam i Mapet šou.
Godine 1982, imao je kameo ulogu u hitu Stivija Vondera "Do I Do". Dizijev ton na trubi je postepeno degradirao poslednjih godina njegovog života i nastupi su mu često više bili fokusirani na štićenike Artura Sandovala i Džona Fedisa; duhovite tačke su sve više postajale deo njegovih nastupa.
levo|mini|Dizi Gilespi sa bubnjarem [[Bil Stjuart (bubnjar)|Bilom Stjuartom 1984 na Stanford Jazz Workshop-u]] Godine 1989, imao je 300 nastupa u 27 zemalja, pojavio se u 100 američkih gradova, izveo dve simfonije i snimio četiri albuma. Takođe je krunisan za tradicionalnog poglavicu u Nigeriji, primio najviši orden za kulturu u Francuskoj Ordre des Arts et des Lettres, kao i svoj četrnaesti počasni doktorat, ovoga puta sa Muzičkog koledža Berkli.
Smrt i zaostavština
Kao dugogodišnji stanovnik Inglvuda u Nju Džersiju, umro je od raka pankreasa 6. januara 1993, u 75. godini i sahranjen je na groblju Flašing u Kvinsu (Njujork). Majk Longo je održao govor na sahrani. On je takođe i bio sa Dizijem te večeri kad je umro.
Dizi je iza sebe ostavio suprugu Lorejn Vilis Gilespi (umrla 2004), ćerku Džini Brajson (rođenu iz vanbrančne veze sa tekstopiscem Koni Brajson) i unuka Radžija Birksa Brajson-Bereta. Dizi je imao dve sahrane. Jedna je bila Bahai sahrana, na njegov zahtev, na kojoj su bili najbliži prijatelji i kolege, a druga u Katedrali svetog Jovana Bogoslova (Cathedral of Saint John the Divine) u Njujorku, koja je bila otvorena za javnost.
Dobio je svoju zvezdu na Holivudskoj stazi slavnih na Bulevaru Holivud kod broja 7057.
Stil
mini|Statua Dizija Gilespija u njegovom rodnom gradu Čerou u Južnoj Karolini Dizija su opisivali kao "Zvuk iznenađenja". The Rough Guide to Jazz opisuje njegov muzički stil:"Cela suština Gilespijevog sola je bila u napetosti i iščekivanju: fraze i uglovi prilaza su neprestano varirali; posle vratolomnih pasaža su sledile pauze, veliki intervalski skokovi, jako visoke note, mrmljanje i bluz fraze; uvek je iznenađivao slušaoce, šokirajući ih novim zamislima. Njegovi munjeviti refleksi i izvanredno uvo činili su da mu egzekucija na instrumentu bude u skladu sa brzinom i snagom razmišljanja. I uvek je vodio računa o svingu - čak i kada je sebi davao najveću slobodu sa pulsom ili bitom, njegove fraze nikada nisu prestajale da svinguju. Gilespijev izuzetan osećaj za "tajm" i emocionalni intenzitet sviranja potiču od njegovih korena u detinjstvu. Roditelji su mu bili metodisti, ali je, kao dečak, odlazio svake nedelje u crnačku crkvu. Kasnije je o tome rekao: "Ova crkva je imala za mene veliki muzički značaj. Tamo sam naučio šta znači ritam i sve o tome kako muzika pokreće ljude u duhovnom smislu."" Vinton Marsalis je rekao o Gilespiju kao sviraču i učitelju:"Njegovo sviranje pokazuje važnost inteligencije. Njegova ritmička sofisticiranost je nenadmašna. Bio je majstor harmonije - i fasciniran njenim proučavanjem. Usvojio je svu muziku koju je slušao u mladosti - od Roja Eldridža do Djuka Elingtona - i razvio jedinstven stil izgrađen na kompleksnom ritmu i harmoniji, balansiran smislom za humor. Gilespi je tako brzo razmišljao, da je mogao da kreira beskonačan niz ideja u neuobičajeno brzom tempu. Niko nije čak ni pomišljao, a kamoli pokušao, da svira trubu na taj način. Svi muzičari su ga cenili jer je, osim što je mogao da nadsvira svakoga, toliko toga znao i bio veoma velikodušan u prenošenju tog znanja..."
Gratteria, Cuneo
Gratteria je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Le Chè, Verona
Le Chè je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Xoconoxtle, Tierra Blanca
Xoconoxtle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Tierra Blanca.
Hozeljec
Hozeljec je naseljeno mjesto u okrugu Poprad, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Xoconoxtle, Tierra Blanca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2107 m.
Hozeljec
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 824 stanovnika.
Postcrossing
thumb|right|300px Postcrossing je projekat namjenjen za razmjenu razglednica sa korisnicima iz cijelog svijeta. Svaki korisnik koji pošalje jednu ili više razglednica nekom drugom korisniku u svijetu (adresa/adrese se dobiju nasumice) će takođe dobiti onoliko razglednica koliko je poslao/la od nekog drugog korisnika ovog projekta iz svijeta.
Trenutno na ovom projektu učestvuje 14185 korisnika iz 128 zemalja svijeta. Zahvaljujući ovom projektu preko 200 hiljada razglednica je poslato/primljeno, a trenutno putuje 27131 razglednica. Najviše korisnika je iz Finske, Sjedinjenih Američkih Država i Njemačke.
Forum
Na zvaničnoj stranici ovog projekta se nalazi i forum.
The Cure (film, 1917)
The Cure je američka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1917. u režiji Charlesa Chaplina. U njemu se Chaplin pojavljuje u ulozi pijanca koji je odlučio da se odvikne od alkohola te zbog toga odlazi u toplice gdje će ga sklonost alkoholu dovesti u niz nezgoda.
San Antonio, Chapantongo
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapantongo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2175 m.
Hincovce
Hincovce je naseljeno mjesto u okrugu Spiška Nova Ves, u Košičkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 239 stanovnika.
Angoon, Alaska
Angun je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 459, što je 113 (-19,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Smoljani (selo)
Smoljani su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Smoljani pripadaju opštini Prilep.
La Gloria, Pénjamo
La Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Smoljani (selo)
Prirodni uslovi
Naselje Smoljani je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 20 km istočno.
Smoljani se nalaze u istorijskoj oblasti Rajec, koja obuhvata sliv istoimene Raječke reke, pritoke Crne reke. Istočno od sela uzdiže se planina Dren, a zapadno Selečka planina. Nadmorska visina naselja je približno 550 metara.
La Gloria, Pénjamo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2065 m.
Smoljani (selo)
Prirodni uslovi
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Smoljani su bili bez stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju bili su etnički Makedonci.
Većinska veroispovest u naselju bilo je pravoslavlje.
Soci, Borca
Soci je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Borca.
Bucanj mali
thumb|300px|lijevo|Bucanj mali Bucanj mali (lat. Ranzania laevis) riba je iz porodice Zrakoperki. Ovo je jedna od dvije vrste bucnja koji je ulovljen u Jadranskom moru. Može narasti do jednog metra duljine, specifičnog je izgleda, što mu je donijelo narodni naziv mali mih.
Soci, Borca
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 830 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 571 m.
Bucanj mali
Živi u morima tropskim morima i morima umjerene temperature, pelagijski - neovisno o morskom dnu, na dubini do 140 m. Stanište mu je istočni Tihi ocean, od Kalifornije do Čilea, rijetko zalazi sjevernije od Meksika, zapadni Atlantik oko Floride, Kariba te Venezuele i Brazila, zatim istočni Atlantik od Madeire do Skandinavskog poluotoka, oko obala Senegala i Sijera Leone, također i oko obala južne Afrike. Zalazi u Mediteran, gdje ga se također može pronaći.
Hrani se planktonskim račićima, mekušcima, manjim ribama, rakovima, algama, meduzama. Imaju mala usta u odnosu na svoju veličinu, bez zuba, uvučena u tijelo. Mali bucanj je nejestiv, jer mu se meso u kuhanjem pretvara u ljepilo. Ponegdje ga se i upotrebljava u tu svrhu pa ga ponegdje čak i koriste u tu svrhu.
El Cofleño, Hidalgo del Parral
El Cofleño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Hidalgo del Parral.
Sono, Bocoyna
Sono je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2184 m.
El Cofleño, Hidalgo del Parral
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1685 m.
Belbeuf
Belbef je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2032 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 309 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 156 metara (maksimalnoj 161 m, a minimalnoj 2 m).
Đorđe Karaklajić
Biografija
Rođen je 1912. godine u Užicu. Dečačke i gimnazijske dane Đorđe je proveo u rodnom gradu. Po završenoj gimnaziji, došao je u Beograd na studije prava, ali mu muzika i violina i dalje nisu davale mira. Uskoro postaje član studentskog džez-orkestra Džoli bojs (Jolly Boys). Godine 1933. otvaraju mu se vrata Radio Beograda. Postaje povremeni, honorarni violinista u Narodnom orkestru Vlastimira Pavlovića Carevca.
Saradnja sa ovim bardom naše narodne muzike, kao i sa drugim vrsnim muzičarima i radio-pevačima, za Đorđa je bila veoma dragocena. Ubrzo dolazi burna 1941. godina i odlazak u ratno zarobljeništvo, gde provodi pune četiri godine po logorima širom Nemačke. Imao je sreće da tu upozna profesora Predraga Miloševića, istaknutog kompozitora i dirigenta, koji mu je i u tim teškim vremenima pomogao da proširi i obogati svoje muzičko znanje.
Posle oslobođenja 1945. godine, dolazi u Radio-Beograd i zapošljava se u Redakciji narodne muzike. Vremenom postaje i njen urednik, a uporedo počinje i njegov stvaralački rad — kompozitorski, dirigentski i etnomuzikološki. Osniva veliki narodni orkestar Radio-Beograda i grupu pevača, te postaje i njihov prvi dirigent. Okupio je nenadmašnu, "zlatnu" generaciju radio-pevača, kojoj su pripadali: Danica Obrenić, Dušica Stefanović, Anđelija Milić, Radmila Dimić, Vule Jevtić i drugi. Vredno i predano sakuplja narodne i gradske pesme, kao i kola, umetnički ih obrađuje, snima ih za radio-programe i našu diskografiju i štampa ih u brojnim zbornicima i zbirkama. Komponovanje muzike za mnoge pozorišne predstave, za filmove i televiziju, za značajne festivale i smotre, kao i njegov angažovani rad u Udruženju i Savezu kompozitora — deo su njegove svakodnevne aktivnosti. Pred kraj radnog veka sa mladalačkom energijom i entuzijazmom oformio je vrsnu žensku grupu "Šumadija" sa kojom je radio i nastupao i kao penzioner, sve do smrti, koja ga je zadesila 1986. godine u Beogradu.
Colozapan, Ayotoxco de Guerrero
Colozapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ayotoxco de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
Gudžari
Gudžara u Pakistanu ima oko 33 miliona, a u Indiji oko 30 miliona. Po vjeri su uglavnom hinduisti, mada postoje i veliki broj muslimana i sika.
Gudžari govore i vlastitim gudžari jezikom.
Dejan Karaklajić
Dejan Karaklajić (Beograd, 1. maj 1946) je srpski filmski i televizijski reditelj, producent i scenarista, najpoznatiji po filmovima Ljubavni život Budimira Trajkovića i Erogena zona.
Otac mu je bio poznati dirigent Đorđe Karaklajić. Bio je oženjen glumicom Tanjom Bošković, imaju sina Đorđa i ćerku Lanu Karaklajić.
Vigala
Vigala zvana i Konuvere je rijeka u sredini Estonije duga 95 km, najveća lijeva pritoka rijeke Kasari.
Hidrologija
Vigala izvire na sjevernom rubu močvare Keava, od tamo teče prema jugozapadu, protiče preko grada Rapla. Od tamo teče uz velike meandre prema zapadu preko močvarne ravnice i uvire u rijeku Kasari 24,7 km prije njegova ušća u Baltičko more.
Poneki geografi smatraju Vigalu važnijjim izvorom rijeke Kasari, u tom slučaju ona bi bila duga oko 120 km.
Porječje rijeke prostire se po Okrugu Rapla na površini od 1,580 km². Prosječni godišnji protok na ušću je 14,3 m³/s.
Jonesboro, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.756, što je 131 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rapla
mini|Rapla 2021 Rapla (njemački: Rappel) je grad od 4,887 stanovnika u centru Estonije, on je administrativni centar Okruga Rapla.
Geografske karakteristike
Rapla se prostire po valovitoj ravnici u gornjem toku rijeke Vigale, udaljena pedesetak km jugozapadno od Tallinna. Najveća atrakcija tog grada je neogotička crkva Marije Magdalene u Rapli (1899.-1901.)
Historija
thumb|left|240px| [[Zgrada zadruge iz 1977.]]
Rapla je sve do 20. vijeka bila beznačajno selo. Njeni počeci vezani su uz ciglanu Valtu, koja je proradila 1899.
Nakon tog je 1900. podignuta željeznička stanica na pruzi Tallinn-Viljandi, koja se u početku zvala - Hermet, po nedalekom vlastelinstvu Hertu.
I pored toga je Rapla ostala selo jer je 1913. imala samo 253 stanovnika. Prva zgrada osnovne škole podignuta je 1926., a 1936. i gimnazija jer je mjesto tad već imalo oko 1 000 stanovnika.
Nakon proglašenja estonske nezavisnosti -Rapla je status grada dobila u augustu 1993.
Privreda i transport
Danas je Rapla grad prehrambene industrije i jedne velike ciglane.
Pobratimski gradovi
Rapla ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima;
Meceneri, Vicenza
Meceneri je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 569 m.
Opština Băile Govora, Vâlcea
Băile Govora je opština u Rumuniji u okrugu Valča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Albareto, Parma
Albareto je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 539 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
Arroyo Grande, Tlachichilco
Arroyo Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlachichilco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
Hornje Trhovište
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 590 stanovnika.
Mirkovići (vlastela)
Mirkovići su vlastela iz srednjovjekovne bosanske države. Potiču od porodice Pribinića.
Velikog kneza Radoja Radosalića Pribinića naslijedio je Batić Mirković. Prve poznate ličnosti roda Mirkovića su bili Mirko Radojević, (otac kneza Batića), i njegov stariji brat Juraj Radojević. Oni se pojavljuju u dokumentima za vladavine kraljeva Tvrtka I i Dabiše. Batić Mirković se javlja kao svjedok u poveljama iz 1405, 1408, 1419, i 1420. godine. Knez Batić je umro negdje u periodu između augusta 1420. i 1421. godine. Jedini historijski podatak je natpis na stećku u nekropoli Kopošić, ispod kojeg je sahranjen knez Batić. Prema natpisu na stećku, plemenito velikaškog roda Mirkovića bilo je negdje u porječju Misoče, na kojem se nalazi i stari grad Dubrovnik. Grad se prvi put spominje 1404. godine, tj. godinu dana prije pojave kneza Batića kao svjedoka u kraljevskim poveljama. Pošto je grad Dubrovnik, udaljen od Kopošića oko 1 km, vezuje se za ličnost kneza Batića.
Bačina
Бачина је насеље у Србији у општини Варварин у Расинском округу. Налази се на јужном подножју планине Јухор, 4km западно од Варварина. Према попису из 2002. било је 2381 становника (према попису из 1991. било је 2812 становника).
На месту преисторијског насеља (неолит и бронзано доба), налазе се римске утврде и раносредњовековни град. Чињенице из богате историје бачинског атара односе се пре свега на Ђерђелин.
Бачина се помиње први пут у Хиландарској повељи деспота Стефана Лазаревића 1411. године.
Историја
Старо село је било југоисточно од садашњег, код Појила и Кнежевих воденица на Каленићкој реци и звало се Грабовац, као што се и данас то место зове. Ради чега се отуда село преселило није познато.
Након Другог српског устанка Бачина улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадала Јагодинској нахији и Темнићској кнежини. до 1834. године када је Србија подељена на сердарства. Године 1905. село је имало 340 кућа, у селу нема староседелаца. Најстарија породица која се иселила из старог села у Бачину је породица Кнежевић, који су старином са Косова. Овако прозвата што им је неки стари био кнез. Славе св. Андрију.
Према пореклу ондашње становништво Бачине из 1905. године може се овако распоредити:
Демографија
У насељу Бачина живи 1927 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,4 година (42,5 код мушкараца и 44,2 код жена). У насељу има 681 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,50.
Ово насеље је насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Opština Jáltipan, Veracruz
Jáltipan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
El Barrio de San Juan, Culiacán
El Barrio de San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Opština Jáltipan, Veracruz
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5193 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Fenidon
Fenidon je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 162,188 Da.
Playa de Ramírez, San Blas
Playa de Ramírez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini San Blas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
The Immigrant
Riječ immigrant na engleskom znači "useljenik". Može predstavljati naslov:
La Naranja, Ocozocoautla de Espinosa
La Naranja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 771 m.
Zapadnoestonski arhipelag
Zapadnoestonski arhipelag (estonski: Lääne-Eesti saarestik) zvan i Moonsund je arhipelag u Baltičkom moru na sjeverozapadu Estonije.
Geografija
Arhipelag ima površinu od 3933 km², na kojoj je 2010. živjelo 45, 000 stanovnika.
Zapadnoestonski arhipelag odvojen je od estonskog kopna tjesnacem Väinameri a od Kurlandije Tjesnacem Irbe.
Lana Karaklajić
Lana Karklajić je kćerka poznate srpske glumice Tanje Bošković i Dejana Karaklajića, poznatog reditelja, producenta i scenariste.
Hornje Otrokovce
Hornje Otrokovce je naseljeno mjesto u okrugu Hlohovec, u Trnavskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 869 stanovnika.
Lana Karaklajić
Iako je upisala filozofski fakultet (cmjer sociologija), Lana se na kraju shvatila da ipak želi u životu da se bavi glumom. Odrastanje uz pozorište i majku glumicu, jako je uticalo na odluku da gluma bude njen životni put. Porijeklom iz glumačke porodice, Lana se našla u svijetu predsrasuda i samim tim njen glumački život je dodatno zahtjevniji.
Lana je igrala u filmu Peti leptir. Ostvaruje se i u pozorištu, kao i u predstavama za djecu.
Zapadnoestonski arhipelag
Geografija
U arhipelagu ima gotovo 900 otoka (uključujući otočiće i hridi, od njih samo je 55 veće od 0,1 km². Najveći otoci su Saaremaa, Hiiumaa, Muhu, nešto su manji; Kassari, Abruka, Vilsandi, Vohilaid, Kõinastu i Võilaid.
Podijeljen je na Pejsažne parkove Saaremaa i Hiiumaa (u njemu je i otok Vormsi). Arhipelag administrativno pripada okruzima Saare i Hiiu (Vormsi pripada Okrugu Lääne). Arhipelag ima jedinstvenu floru i faunu, a od 1989. dio je Rezervata biosfere.
Ocotepec, Atzacan
Ocotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzacan.
Meda, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 196 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 310 m.
Seggio, Reggio Calabria
Seggio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Graziani-Civalleri, Cuneo
Graziani-Civalleri je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1360 m.
El Progreso, Tierra Blanca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1773 m.
Kenitra
Kenitra (berberski: Qniṭra, arapski: القنيطرة‎) je grad na sjeveru Maroka od 431,282 stanovnika.
Ona je i administrativni centar vlastite provincije.
Geografija
Kenitra leži 16 km južnije od ušća rijeke Sebou u Atlanski ocean, udaljena pedesetak km sjeverno od Rabata.
Historija
thumb|left|240px| [[Bulevar Muhamed V]]
Desetak km uzvodno uz rijeku kod Mehdye leže ruine kartažanskog naselja koje je izgleda bilo nukleus današnjeg grada. Kenitru je službeno osnovao francuski maršal Lyautey 1912., nakon sklapanja Sporazuma o protektoratu u Fesu 30. marta 1912. On je tadašnju malu kazbu odabrao kao mjesto iz kojeg će se širiti buduća mreža željezničkih pruga, zbog njenog riječnog estuarija u kog se može smjestiti sigurna luka. Sve do 1932. mjesto je nosilo svoje arapsko ime - Kenitra, tad je promjenjeno u čast maršala u Port-Lyautey, to ime koristilo se do 2. januara 1958., tad je gradu vraćeno njegovo staro ime - Mali most (Kenitra).
Za Operacije Torch 8. novembra 1942. jedan dio američkih trupa jačine 9000 vojnika desantirao je kod Kenitre.
Kenitra je danas mjesto velike vojne baze koja je sve do 1963. bila u rukama Američke ratne mornarice.
Privreda
Kenitra je luka iz koje se uglavnom izvoze poljoprivredni proizvodi (najviše voće), ribe, drvo, ali i olovna i cinkova ruda. Industrijska zona prostire se uzvodno od luke. Tu se od 2012. nalazi Atlanska Slobodna zona u kojoj se proizvode elektroničke komponente dijelovi za automobile i sklapaju automobili PSA Grupe.
Kako leži u dobro navodnjavanoj plodnoj ravnici - neposredna okolica je bogat poljoprivredni kraj, poznat po proizvodnji agruma i žitarica (ponajviše pšenice). Dalje po unutrašnjosti ljudi se bave stočarstvom i uzgajaju ovce, koze i goveda.
Kenitra ima snažnu ribarsku flotu koja lovi duž atlanske obale sjevernije od grada.
Transport
Grad je povezan željeznicom i cestom sa Sidi Kacemom i Meknesom, a samo cestom sa Casablancom i Laracheom.
Rosulja
Rosulja je jedna od najvećih rodova biljki mesožderki i broji najmanje 152 vrste raspoređenih u 18 rodova. Ovi pripadnici porodice Droseraceae primamljuju, love i proždiru kukce uz pomoć biljnih lijepaka koje pokrivaju površine njihovih listova. Kukci se koriste kao nadomjestak njihovoj prehrani zbog siromašnih ili oskudnih minerala tla na kojem rastu. Razne vrste, koje se razlikuju po veličini i obliku, se mogu naći na svakom kontinentu Zemlje, izuzev Antarktika, te je koncentrisana uglavnom po južnoj hemisferi. Smatra se da se rosulja prvi put pojavila na Australiji te da su australske vrste prvo proširile distribuciju po Južnoj Americi, a potom na Afriku.
Rosulja je višegodišnja (rijetko kada jednogodišnja) zeljasta biljka, koja zna u pojedinim iznimnim slučajevima može doseći starost i do 50 godina, a tvori uspravne rozete između 1 i 100 centimetara visine, ovisno o vrsti. Vrste penjačice mogu izrasti u puno duže stabljike, i do tri metara. Voli topliju i vlažnu klimu, ali se može naći i po umjerenijim krajevima Europe i Sjeverne Amerike. Može se naći, ovisno o vrsti, na područjima od razine mora do nadmorske visine od 3.500 metara.
Aize
Ez je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr koja pripada prefekturi Isuden.
Rosulja
Oprašivanje se vrši i kukcima i samooprašivanjem. Koristila se od 14. vijeka kao lijek za kašalj, iako su moderna istraživanja ukazala da je tek umjereno učinkovita u pojedinim oboljenjima grla. Između ostalog, koristila se i kao boja dodana u tekstil. Zbog svojeg egzotičnog izgleda, rosulja je ponegdje uzgajana i kao ukrasna biljka. Biljni lijepak rosulje sadži nevjerojatna elastična svojstva, zbog čega je postao atraktivan predmet istraživanja biomaterijala. Širenja urbanih područja i isušivanja močvara radi poljoprivrede prijete staništima rosulja, iako je taj stupanj različit ovisno o regiji: Međunarodna unija za zaštitu prirode i prirodnih resursa (IUCN) je status zaštite par afričkih vrsta klasifcirala kao ugrožene ili osjetljive, iako je većina vrsta svrstana pod smanjeni rizik, čime, zahvaljujući iznimnoj globalnoj raširenosti, toj biljci općenito ne prijeti izumiranje. I njeno botaničko ime (starogrčki δρόσος = "rosa") i opći naziv "rosulja" odnose se na biljne lijepke na vrhovima njihovih pipaka koji izgledaju poput rose.
Aize
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 126 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 121 metar (maksimalnoj 161 m, a minimalnoj 100 m).
Rosulja
Obilježja
Rosulja broji najmanje 152 vrste raspoređenih u 18 rodova.. Podaci gena rbcL kloroplasta ukazuju da rosulje vuku porijeklo iz Afrike ili Australije, te da su australske vrste prvo proširile distribuciju po Južnoj Americi, a potom na Afriku. Sjedinjujući rbcL i 18S rDNA podatke, znanstvenici su zaključili da sve rosulje sa aktivnim muholovkama tvore vezu sa venerinom muholovkom i Aldrovandom, što sugeriše da su te biljke homologne, usprkos morfološkim razlikama.
Buffalo, South Dakota
Bufalo je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 330, što je 50 (-13,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rosulja
Obilježja
Rosulja je višegodišnja (rijetko kada jednogodišnja) zeljasta biljka, koja tvori uspravne rozete između 1 i 100 centimetara visine, ovisno o vrsti. Vrste penjačice mogu izrasti u puno duže stabljike, i do tri metara, kao što je slučaj kod Drosera erythrogyne. Dokazano je da ove biljke mogu doseći životni vijek od 50 godina. Rod biljke je tako specijaliziran za unos nutrijenata putem mesožderskog ponašanja, da malim rosuljama manjkaju enzimi (poglavito nitrat reduktaza) koje biljke inače koriste radi apsorbcije nitrata iz tla.
Prebivalište
Rod se može podijeliti na nekoliko skupina rasta:
Iako ne tvore jedinstven oblik rasta, određen broj vrsta se često stavlja u još jednu skupinu:
Listovi i mesoždersko ponašanje
right|thumb|175px|Kretanje listova i pipaka u vrsti Drosera capensis Rosulje karakterišu biljni lijepci na kojima je ljepljivo izlučivanje koje pokrivaju njihove listove. Mehanizam ulova i probave obične sadrži dvije vrste žlijezda: žlijezde stabljike koje luče slatki sluz i privlače te potom uhvate u zamku kukce i enzime kako bi ih probavili, te učvršćene žlijezde koje upijaju juhu nutrijenata (potonje žlijezde ne postoje u svim vrstama, poput Drosera erythrorhiza. Malen plijen, sastavljen od malenih insekata, privučen je slatkom sluzi. Kada ih dotaknu, plijen se zalijepi čime ne može pobjeći. Na kraju, plijen ili umire iscrpljivanjem ili gušenjem kada ga biljni lijepak obuhvati savijanjem pipaka, uglavnom nakon 15 minuta. Biljka u međuvremenu luči enzime esteraze, peroksidaze, fosfataze i proteaze. Ti enzimi razgrade insekta o oslobađaju nutrijente u njemu. Ovaj spoj nutrijenata potom upijaju listovi radi potrebe cijele biljke. Prema istraživanjima, najčešća vrsta plijena rosulje D. anglica su muhe (50%).
δ 15N (15N/14N predstavlja sastav prirodnih izotopa) količina lista bez kukaca i odlomak stabljika je izmjeren, kako bi se utvrdila ovisnost vrsta o insektima N (%NdI). Podaci su ukazivali da su vrijednosti ovisnosti %NdI niže za rozete nego za samo-održive uspravne vrste stabljika. Potonje dvije vrste su ukazivale da je prosječan %NdI bio 50%. %NdI se povećao sa povećanjem biomase i dužine rosulja, ali ne i za uspravne vrste. Isto je tako utvrđeno da su listovi bili siromašnije opskrbljeni nutrijentima od stabljike. Udio nitrogena od plijena činio je oko 50% u rosulji.
Sve vrste rosulja su sposobne polagano pomicati svoje pipke kada dođu u kontakt sa plijenom. Pipci su iznimno osjetljivi te će se savijati prema sredini lista kako bi insekt došao u kontakt sa što više mogućih žlijezda. Charles Darwin je opisao kako je i kontakt najmanjih nožica malenog komarca već bio dovoljan da pokrene refleks savijanja pipaka. Darwin je isto tako zapazio da kapljica obične vode nije uzrokovala savijanje pipaka, ali da je zato kap sa dušikovim tvarima (mlijeko, urin, jaje, slina, mesne prerađevine) pokrenula reakciju savijanja. Vanjski krakovi vrsta Drosera burmannii i Drosera sessilifolia su iznimno brzi i mogu se savinuti prema plijenu za samo nekoliko sekundi, dok je Drosera glanduligera to sposobna učiniti za desetinu sekunde. Vrsta D. capensis savija svoj list potpuno oko insekta za oko 30 minuta. D. filiformis nije sposobna saviti list oko plijena. Australske vrste D. hartmeyerorum i D. indica imaju crvene i žute linije po sebi, iako je nepoznato da li se koriste da privuku plijen. Listove rosulje su iznimno raznoliki.
Cvijetovi, plodovi i razmnožavanje
left|thumb|225px|Cvijet vrste D. kenneallyi Cvijetovi rosulje, kao i kod gotovo svih karnivornih biljki, se nalaze daleko iznad klopki za insekte, na dugoj stabljici. Prije se smatralo da su cvijetovi rosulje prostorno udaljeni od klopki kako bi spriječili da kukci oprašivači nastradaju, no moderna istraživanja ukazuju da to nije tako jer privlače razne vrste insekata, oprašivače i plijen, uz malo podudaranja.
Umjesto toga, visoke stabljike sa cvijetovima su lakše uočljive oprašivačima. Cvast je grozd čiji se cvijetovi otvaraju jedan po jedan te ostaju obično otvoreni samo u kratkom vremenskom razdoblju. Cvijetovi se otvaraju kao odgovor na jačinu svjetla (često jedino po izravnom Suncu), te se gibaju i slijede poziciju Sunca na nebu tijekom dana.
Simetrični cvijetovi su tzv. "savršeni cvijetovi" (biseksualni jer imaju i prašnik i tučak) te imaju pet latica (iznimka je D. pygmaea sa četiri latice i D. heterophylla sa 12 latica). Većina vrsti ima male cvijetove (manje od 1,6 cm), iako vrste D. regia i D. cistiflora imaju promjer cvijetova do 5 cm. Općenito su boje bijele ili ružićaste. Austalske vrste nude širi raspon boja, poput narančaste (D. callistos), crvene (D. adelae), žute (D. zigzagia) i metalno ljubičaste (D. microphylla).
Stopa peludi je mala, što ukazuje na autogamno razmnožavanje (samooprašivanje). Nakon oprašivanja, cvijet se razvije u čahuru koja sadrži velik broj crnih sjemenki. Te sjemenke klijaju kao odgovor na vlažnost zraka i svjetlo, dok sjemenke vrsti umjerenih regija zahtijevaju hladnije, iako isto vlažne uvjete radi tog procesa. Krtolaste vrste zahtijevaju vruća, suha ljeta kojeg slijedi hladnija, vlažna zima radi klijanja. Sjemenke vrste D. aliciae su klijale pri vlažnosti od 60-98% i pri pH vrijednosti od 2,5 do 6,5, pri čemu je najniže klijanje bilo pri pH vrijednosti od 2,5 a najviše pri 5,5.
Etna, Ohio
Etna (ranije Kartidž, engl. Carthage) je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Rosulja
Cvijetovi, plodovi i razmnožavanje
Vegetativno razmnožavanje se događa prirodno u nekih vrsta koje proizvode stolon ili kada korijeni dođu blizu površine tla. Drugi listovi koji dodiruju tlo mogu klijati mlade biljke. Patuljaste rosulje se razmnožavaju aseksualno uz pomoć specijalizovanih listova zvanih pupoljci. Prema procjenama, ova vrsta se puno češće razmnožava pupoljcima nego sjemenkama. Krtolaste vrste mogu se razmnožavati iz lukovica.
Etna, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.215.
Rosulja
Korijen
Korijen je uglavnom slabo razvijen. Služi uglavnom da upija vodu i da bude sidro biljci na tlu, ali je uglavnom beskoristan za upijanje nutrijenata iz zemlje. Pojedine južnoafričke vrste koriste korijene za skladištenje vode i hrane. Neke vrste imaju sustav korijena koji ostaje tijekom zime čak i nakon što stabljika uvene. Vrste D. adelae i D. hamiltonii koriste korijene za aseksualno razmnožavanje, klicanjem mladih biljaka po dužini. Neke australske vrste su u obliku lukovica kako bi preživjele vruća i suha ljeta. Korijeni patuljaste rosulje su iznimno dugi u usporedbi sa njenom veličinom, pošto stabljika od jednog centimetara može imati korijene preko 15 cm. D. Iasiantha i D. scorpioides imaju adventivni organ radi potpore. D. intermedia i D. rotundifolia tvore žbunjastu mikorizu uz pomoć koje mogu probiti tkivo drugih biljaka.
Rasprostranjenost
right|thumb|225px|Drosera anglica sa ulovljenom muhom Raspon rosulja seže od Aljaske na sjeveru preko Novog Zelanda na jugu. Središte bioraznolikosti je u Australiji: oko 2/3 svih vrsta su australske, a od tih polovica ih raste u Zapadnoj Australiji–na 22.000 km2 površine nalazi se 68 vrsta. Južna Amerika i Afrika svaka imaju po preko 20 vrsta iste. Dio rosulja nalazi se i na dijelovima Europe, Azije i Sjeverne Amerike. Najviše voli vruće i vlažne regije, a slabije umjereniju i hladniju klimu.
U Europi postoje tri vrste: D. intermedia, D. anglica i D. rotundifolia. U Sjevernoj Americi postoji osam vrsta: patuljasta D. brevifolia i ružićasta D. capillaris koje oboje rastu na jugu i po Teksasu; D. filoformis sa tri lista koja raste na sjeveroistoku; D. intermedia koja raste na istoku; tanka D. linearis koja raste u Kanadi i nekim dijelovima sjevera SAD-a; D. tracyi koja raste na krajnjem jugositoku i D. anglica, koju nalazimo na pacifičkom sjeverozapadu.