cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azo kuplovanje
Azo kuplovanje ze važno u proizvodnji boja i pH indikatora kao što su metil crveno i pigment crveno 170. Prontosil i drugi sulfa lekovi se isto tako proizvode koristeći ovu reakciju.
Primer sinteze organol smeđe boje iz anilina i 1-naftola:
Teologija tijela
Pojam teologija tijela uveo je u upotrebu papa Ivan Pavao II. razlažući, uvelike nasuprot tradicionalnom shvaćanju po kojem je tijelo (nasuprot duhu) osuđeno kao izvor grijeha, svoju integralnu viziju ljudske osobe kao istovreno tjelesne, duševne i duhovne. Fizičko ljudsko tijelo ima posebno značenje i sudjeluje u razvijanju odgovora na temeljna pitanja naših života.
Taj je svoj pristup Ivan Pavao II. razvio u svojih 129 izlaganja srijedom, između 1979. i 1984. On ponovo razmatra Sveto pismo i učenje o tome što je čovjek bio u početku (prije prvotnog grijeha), što je danas i što će biti u budućem svijetu. Time je on, po mišljenju urednika mrežnog sjedišta posvećenog teologiji tijela, poslao »revolucionarnu poruku nade, koja može promijeniti živote, koja je oblikovana tako da se suprotstavi društvenim trendovima koji tijelo često pormatraju kao objekt užitka ili kao stroj kojim se manipulira. Ivan Pavao II ruši mit da Katolička crkva osuđuje seks, kako kroz svoju Teologiju tijela tako i kroz ranije radove kao Ljubav i odgovornost.« (Sa mrežnog sjedišta theolgoyofthebody.net, na engleskom.)
Današnji Katehizam Katoličke crkve, kojeg je isti papa proglasio 1992., govori o tijelu i tjelesnosti u člancima 2289–2298, a o spolnosti u člancima 2331–2386 (objašnjenje šeste zapovijedi, "ne učini preljuba"). Tjelesno zdravlje je »dragocjeni Božji dar« (2288), ali kršćansko se ćudoređe »protivi novopoganskom shvaćanju, koje promiče kult tijela kome bi trebalo sve žrtvovati, uzdižući tjelesno savršenstvo i sportski uspjeh kao neka božanstva.« (članak 2289)
U Hrvatskoj, načela Teologije tijela promovira udruga Teen Star, koja zastupa na toj ideji zasnovan program spolnog odgoja u osnovnim i srednjim školama.
Polarimetrija
thumb|right|upright|Slika [[Dolina smrti|Doline smrti radarom sa sintetičkom aperturom koristeći polarimetriju.]]
Polarimetrija je merenje i interpretacija polarizacije transverzalnih talasa, najčešće elektromagnetih talasa, kao što su radio ili svetlosni talasi. Tipično se polarimetrija izvodi na elektromagnetnim talasima koji su prošli kroz, i koji su reflektovani, refraktovani, ili difraktovani nekim materijalom da bi se karakterisao taj objekat.
Polarimetar je osnovni naučni instrument koji se koristi za polarimetrijska merenja. Ovaj termin retko koristi za opisivanje polarimetrijskog procesa uz pomoć računara, kao što je slučaj kod polarimetrijskog radara sa sintetičkom aperturom.
Polarimetrija tankog filma ili površina je poznata kao elipsometrija.
Polarimetrija se može koristiti za merenje niza optičkih osobina materijala, kao što su linearna birefringencija, circularna birefringencija (takođe poznata kao optička rotacija, ili optička rotaciona disperzija), linearni dihroizam, cirkularni dihroizam i rasejanje.
Za merenje ovih osobina dizajniran je niz polarimetara. Neki su arhaični, dok su drugi u upotrebi. Najsenzitivniji polarimetri su bazirani na interferometrima, dok su konvencionalniji polarimetri bazirani na sklopu polarizacionih filtera, talasnih ploča i drugih uređaja.
Polarimetrija može da obuhvata računarsku analizu talasa. Na primer, radari često uzimaju u obzir polarizaciju talasa u post-procesovanju da bi poboljšali karakterizaciju cilja. U tom slučaju, polarimetrija se može koristiti za procenjivanje fine teksture materijala, kao i pomoć u rešavanju orijentacije malih struktura cilja.
Merenje optičke rotacije
thumb|right|Automatski digitalni polarimeter Optički aktivni uzorci, kao što su rastvori hiralnih molekula, često manifestuju cirkularnu birefringenciju. Cirkularna birefringencija uzrokuje rotaciju ravni polarizacije polarizovane svetlosti dok ona prolazi kroz uzorak.
U običnoj svetlosti, vibracije se javljaju u svim ravnima normalnim na pravac kretanja. Kad svetlost prođe kroz Nikolovu prizmu onda se vibracije u svim pravcima osim pravca ose prizme uklone. Svetlost izlazi iz prizme polarizovana u ravni, zato što se njene vibracije odvijaju u jednom pravcu. Ako se dve Nilolove prizme postave tako da su njihove ravni polarizacije međusobno paralelne, onda će svetlosni zrak koji izlazi iz prve prizme proći kroz nju. Ako se druga prizma rotira za ugao od 90°, onda se svetlost koja izlazi iz prve prizme zaustavlja drugom prizmom. Prva prizma se obično naziva polarizator, a druga prizma je analizator.
gde:
Konvergentna sinteza
U hemiji konvergentna sinteza je strategija čiji objektiv je poboljšanje efikasnosti multi-stepene hemijske sinteze, najčešće u oblasti organske sinteze. U linearnoj sintezi sveukupni prinos brzo opada sa svakom subsekventnom reakcijom:
Pretpostavimo da je prinos 50% za svaku reakciju. Sveukupni prinos proizvoda D je samo 12,5 % počevši od A.
U konvergentnoj sintezi
Patrijarh srpski Spiridon
Patrijarh srpski Spiridon je bio pećki patrijarh od 1380 — 1389. godine. Poslednje godine njegove službe odigrana je bitka na Kosovu 1389.
Nakon njegove smrti nastupio je period dvovlašća u srpskoj crkvi. Uporedo sa patrijarhom Jefremom koji je stolovao u Peći, u Zemlji Brankovića, u susednoj Srbiji njegov sin Danilo je proglašen za patrijarha u Žiči.
Neki smatraju da je patrijarh Spiridon bio prijatelj i zaštitnik Vuka Brankovića, dok neki veruju da je podržao Stefana Lazarevića na saboru 1389. da prihvati vrhovnu vlast sultana Bajazita.
Njegov sin patrijarh Danilo bio je naklonjen Lazarevićima.
Život
Život Spiridona je malo poznat. Zabeleženo je da je rodom iz Niša i da je bio sabrat svetogorskog manastira Pantalejmon. Pripadao krugu obrazovanih sveštenika, koji je dao najsjajnije pisce tog razdoblja, i koji su u Svetoj gori, u saradnji sa drugim slovenskim manastirima, uveli novi stil crkvenoslovenskog pravopisa u slovensku književnost. Pretpostavlja se da su uvodni delovi u pet povelja kneza Lazara, sudeći po stilskim odlikama, delo patrijarha Spiridona.
Pećki patrijarh
Izabran je na crkvenom saboru 1380. godine, nakon povlačenja njegovog prethodnika patrijarha Jefrema, koji ga je predložio za svog naslednika, što su prisutni uvažili i izabrali ga. O tom izboru i Jefremovom predlogu ostala su svedočanstva episkopa Marka, zatim pisani trag u Tronoškom rodoslovu i Opštem listu.
Za ime patrijarha Spiridona vezana je i tzv. «Gornjačka povelja». Patrijarha Spiridona vezuju i sa Poveljom o osnivanju kinovitskog manastira Drenče u Župi kod Aleksandrovca, zadužbina monaha Doroteja i njegovog sina Danila, potonjeg patrijarha srpskog Danila III. Nikodim Mirčeta, prepisujući 1387. godine Letovnik u manastiru Svetih Arhanđela kod Prizrena, navodi da je tada „na prestolu patrijarh srpski kir Spiridon“. Patrijarh Spiridon je 19. januara 1388. godine potvrdio stvaranje zadužbine vlastelina Obrada Dragojlovića, crkvu Presvete Bogorodice, u selu Kukonj kod Brvenika na Ibru. Patrijarh srpski Spiridon bio je na čelu Srpske crkve u vrlo teškim vremenima, u vreme velike najezde Turaka, koji redom osvajaju Sofiju, Ser, Ber i Janjinu.
Prema predanju, on je pričestio srpsku vojsku pred Kosovsku bitku uoči Vidovdana 1389. godine. Patrijarh Spiridon je nadživeo kosovsku bitku jedva dva meseca. Umro je 11. avgusta 1389. godine. Njegove mošti se nalaze u crkvi Svetog Dimitrija u Pećkoj patrijaršiji.
Prečani
Prečani je izraz koji se u najširem smislu koristi za Srbe koji žive izvan granica Srbije, odnosno tzv. Uže Srbije. U svom užem smislu se koristio u 19. vijeku, poslije uspostave Kneževine Srbije kako bi se njime tamošnji Srbi (Srbijanci) razlikovali od Srba koji su živjeli preko Drine, Save i Dunava, odnosno na područjima Habsburške Monarhije i osmanske Bosne i Hercegovine.
Eliprodil
Eliprodil je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 347,854 Da.
Campanile, Brindisi
Campanile je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Bovis
Termin bovis ima više značenja:
Tehnološki univerzitet Amir Kabir
Tehnološki univerzitet Amir Kabir (, Danešgah-e San'ati-je Amir Kabir, akr. AKUT ili AUT) je istraživački univerzitet u iranskom glavnom gradu Teheranu, jedan od najprestižnijih tehnoloških instituta u zemlji. Osnovan je 1958. godine kao Teheranski politehnički univerzitet, a šest mjeseci prije Iranske revolucije preimenovan je prema Amiru Kabiru, slavnom premijeru iz kadžarskog perioda. Tehnološki univerzitet Amir Kabir obuhvaća ukupno 15 naučno-tehnoloških odjela, uz dvije podružnice u Bandar-e Abasu i Mahšaheru. Početkom 2010-ih univerzitet je zapošljavao oko 480 profesora i na njemu su studirala 13.593 studenta.
Ithaca, Nebraska
Ithaca je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 148 stanovnika.
Molotovljev koktel
thumb|200px|A Finnish soldier with a Molotov cocktail in the [[Winter War.]] Molotovljev koktel, također poznat kao petrolejska bomba, benzinska bomba ili Molotovljeva bomba je zajednički naziv za niz improviziranih zapaljivih bombi. Poznate po tome što se jednostavno prave, danas se često koriste od strane demonstranata.
Naziv su prvi počeli koristiti Finci za vrijeme sovjetsko-finskog rata. Naziv predstavlja ironični komentar na tvrdnje sovjetskog ministra vanjskih poslova Vjačeslava Molotova da sovjetski bombarderi na Finsku umjesto bombi bacaju hranu („Molotov obezbeđuje Fincima hranu, a Finci Sovjetima piće“). Samog Molotova je veoma iritirao ovaj naziv.
Jefferson County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 252.273.
SLS
__NOTC__ Termin SLS ima više značenja.
Jefferson County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 252.273 stanovnika, što je 222 (0,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
(Izocitrat dehidrogenaza (NADP+)) kinaza
(izocitrat dehidrogenaza (NADP+)) kinaza (, (izocitratna dehidrogenaza (NADP+)) kinaza, ICDH kinaza/fosfataza, IDH kinaza, IDH kinaza/fosfataza, IDH-K/P, IDHK/P, izocitrat dehidrogenaza kinaza (fosforilacija), izocitrat dehidrogenaza kinaza/fosfataza, STK3) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(izocitrat dehidrogenaza (NADP+)) fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim nema aktivirajuće jedinjenje, ali je specifičan za svoj supstrat.
Santa Maria Cellarola, Frosinone
Santa Maria Cellarola je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Proizvod
Proizvod je materijalni rezultat proizvodnje – sve ono što nekome možemo ponuditi da zadovolji njegovu potrebu ili želju (Kotler).
Totalni proizvod – skup materijalnih i nematerijalnih atributa koji zadovoljavaju neku potrošačevu potrebu – može biti fizički proizvod, usluga ili njihova kombinacija.
Proizvod se može klasificirati u tri skupine:
Dobra krajnje potrošnje mogu se podijeliti na:
Prema Kotleru valja voditi računa o pet razina proizvoda:
Coopersburg, Pennsylvania
Kupersberg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.386, što je 196 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bourdons-sur-Rognon
Burdon sir Ronjon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 294 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 39,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 338 metara.
Sankt Goarshausen
Sankt Goarshauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.352 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141121.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Lan Sankt Goarshauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 100 metara. Površina opštine iznosi 7,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.352 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 193 stanovnika/km².
Atropizomerija
right|300px|the two atropisomers of 6,6’-dinitro-2,2’-diphenic acid Atropizomeri su stereoizomeri koji su posledica otežane rotacije oko jednostruke veze. Kod njih je sterna barijera rotacije dovoljno visoka da omogući izolaciju konformera. Reč atropizomer je izvedena iz sa zanačenjem ne, i  - okretanje. Ovo ime je formirao Kuhn 1933. Atropizomerizam privi put detektovao Kristi 1922. kod 6,6’-dinitro-2,2’-difenilne kiseline.
Po jednoj definiciji atropizomeri su konformeri koji prelaze jedan u drugi sa poluživotom dužim od 1000 sekundi na datoj temperaturi. Atropizomeri su klasa jedinjenja koja manifestuje aksijalnu hiralnost. Oni se razlikuju od drugih hiralnih jedinjenja po tome što su oni u termičkoj ravnoteži, dok druge forme hiralne izomerizacije imaju čisto strukturnu osnovu.
Najvažnija klasa atropizomera su biarili poput difenilne kiseline, koji su derivati bifenila sa kompletnim setom orto supstituenata. Drugi su dimeri naftalenskih derivata kao što je 1,1'-bi-2-naftol. Slično tome, sistemi alifatičnih prstena kao što su cikloheksani vezani jednostrukom vezom mogu da manifestuju atropizomerizam ukoliko su prisutni masivni supstituenti.
(+)-Epikubenolna sintaza
(+)-Epikubenolna sintaza (, farnezil pirofosfatna ciklaza) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira (+)-epikubenol). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mg2+.
Elobiksibat
Elobiksibat je organsko jedinjenje, koje sadrži 36 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 695,888 Da.
Georgije Nikolajević
Georgije Nikolajević (poznat i pod svetovnim imenom Đorđe Nikolajević; 20. april 1807 — 8. februar 1896) je bio srpski teolog i mitropolit Dabrobosanski.
Georgije Nikolajević je bio i učitelj, sveštenik, profesor Bogoslovije u Zadru, član Konzistorije Dalmatinske eparhije, rektor i profesor Sarajevsko-Reljevske bogoslovije i član Konzistorije mitropolije Dabrobosanske. U poznim godinama je izabran za mitropolita Dabrobosanskog. Bio je pokretač i član raznih dobrotvornih zadruga i fondova. Takođe se bavio i književnim radom, a uređivao je i Srpski dalmatinski magazin. Imao je dvoje dece, sina i ćerku, ali su oboje umrli mladi.
Detinjstvo i školovanje
Georgije Nikolajević je rođen u selu Jasku (Srem) 20. aprila 1807. godine kao Đorđe Nikolajević. Rođen je u svešteničkoj porodici od oca Simeona i majke Vasilije. Osnovnu školu je završio u rodnom selu. Posle osnovne škole, od 1817. do 1819. godine, je išao u nemačku školu u Mitrovici, a posle nje se upisuje u gimnaziju u Sremskim Karlovcima. Posle gimnazije upisao se u Bogosloviju u Sremskim Karlovcima.
Učitelj
Bogosloviju je završio 1828. godine. Posle završetka bogoslovije radio je godinu dana kao učitelj u Irigu. Potom, na jesen 1829. godine, odlazi u Peštu i upisuje studije filozofije, ali se tamo kratko zadržao jer je prekinuo studije i odazvao se pozivu mitropolita Stratimirovića da bude učitelj u Dubrovniku.
U Dubrovnik je došao 22. decembra 1829. godine i odmah je počeo sa pripremama za otvaranje srpske škole, koja je otvorena na Novu 1830. godinu. Posle mesec dana austrougarske vlasti su zatvorile školu pod izgovorom da Nikolajević kao sveštenik ne može da drži školu. Kada je dokazano da nije sveštenik dozvoljeno mu je da drži časove po kućama, ali i ta dozvola je ubrzo ukinuta. I ova dozvola je brzo ukinuta.
U Dubrovniku je 3 godine pokušavao da osnuje školu, ali to mu nije polazilo za rukom. Posle se oženio sa Katarinom (Ekaterinom), ćerkom kotorskog trgovca Marka Berberovića i Marije Zloković. Venčali su se 16. aprila 1833. godine u Kotoru.
Sveštenik
Dalmatinski episkop Josif Rajačić ga je 6. maja 1833. godine rukopoložio u čin đakona, a 11. maja u čin sveštenika. 1. juna mu je episkop Josif Rajačić izdao sinđeliju za paroha dubrovačkog a od vlade je potvrđen 16. oktobra. Kao sveštenik otvario je srpsku školu kod crkve, koja se zvala „katihizacija.” Ova škola je radila do 1848. godine kada je otvorena javna srpska škola. Austrougarska vlada je priznala tu školu, a opština je dovela još jednog sveštenika, koji je bio kapelan i učitelj. Episkop Dalmatinski Pantelejmon Živković ga je 8. januara 1836. godine odlikovao crvenim pojasom za pokazanu revnost na polju prosvete i kao uzornog sveštenika.
Sem svešteničkim pozivom Georgije Nikolajević se bavio i pisanjem. Od 1842. do 1862. godine uredio je 15 svezaka Srpskog dalmatinskog magazina. Najvažnije njegovo delo je zbirka srpskih spomenika, starih hrisovulja, diploma, povelja i snošenija bosanskih, srpskih, hercegovačkih, dalmatinskih i dubrovačkih kraljeva, careva, banova, despota i vlastelina. Godine 1840. je objavio moralno-poučni spis „Mladić kako treba da se izobrazi”. Svoje radove je objavljivao u kalendaru Grlica, Letopisu Matice srpske i drugim časopisima. Zbog doprinosa na književnom polju, 11. jula 1842. godine izabran je za dopisnog člana Društva srpske slovesnosti u Beogradu. Dalmatinski episkop Jerotej Mutibarić ga je 28. aprila 1846. godine proizveo za protojereja. Austrougarski car Franjo Josif I ga je 7. jula 1850. odlikovao ga je godine Zlatnim krstom za zasluge. Ruski car Nikola mu je darovao briljantski prsten u vrednosti od 500 rubalja za uređivanje Srpskog dalmatinskog magazina. Prsten mu je na Novu 1853. godinu predao ruski konzul Jeremija Gagić.
Georgije Nikolajević je imao veliki broj prijatelja među poznatim ličnostima. Od njegovih prijatelja posebno se ističu Serafim Perović, književnik arhimandrit Nićifor Dučić, mitropoliti: Stefan Stratimirović, Josif Rajačić, Petar II Petrović Njegoš, episkopi Pantelejmon Živković, Jerotej Mutibarić. Poznavao je i mnoge srpske i ruske književnike.
Georgije Nikolajević je 1858. godine premešten u Zadar i tu je postavljen za profesora u tamošnjoj Bogosloviji. Već 29. aprila 1860. godine je imenovan za konzistorijalnog protoprezvitera, ali je i dalje vršio dužnost profesora u bogoslovskom zavodu. Već sledeće godine, Nikolajević je sa nekoliko sveštenika u Zadru osnovao fond za svešteničke udovice i siročad. U taj fond je ulagao i posle odlaska iz Zadra.
Nikolajević je bio poznat i u Rusiji. Povodom hiljadugodišnjice postojanja Rusije ruski car Aleksandar ga je 1862. godine obdario Ordenom Svete Ane III stepena. Godine 1862. je izabran u odbor od 12 lica za školske knjige, i u odbor Matice Dalmatinske. Godine 1864. je izabran za počasnog člana Matice srpske u Novom Sadu. Sledeće 1865. godine Dalmatinski episkop Stefan Knežević odlikovao ga je pravom nošenja nadbedrenika.
Supruga katarina mu je umrla 10. marta 1866. godine. Smrt supruge je uticala na njegovo zdravlje, ali on je ipak nastavio sa društvenim radom.
Imenovan je za počasnog člana „Društva dobročinjenja i uzajamne pomoći slavjanske” osnovanog u Carigradu 1870. godine. Carskom odlukom od 27. decembra 1873. godine imenovan je za člana Pokrajinskog školskog veća dalmatinskog na šest godina, ali mu je mandat još jednom obnovljen. Od 1. septembra 1880. godine bio je počasni član „Sloge”, srpskog pevačkog društva u Dubrovniku.
Posle preko dve decenije koje je proveo u Zadru Georgije Nikolajević se u decembru 1881. preselio u Sarajevo. Tu je izradio statut za Konzistoriju, koja je počela sa radom 15. novembra 1882. godine. Sastavio je i pravilnik za Bogosloviju, odobren 19. oktobra 1882. godine.
Monašenje
Ne zna se tačna godina kada se Đorđe Nikolajević zamonašio i dobio monaško ime Georgije Nikolajević, ali se zna da je Kosanović odmah po dolasku u Sarajevo hteo da ga proizvede za arhimandrita što Đorđe nije želeo. Poznato je da ga je car Franjo Josif imenovao za arhimandrita i potpredsednika mitropolijske Konzistorije 17. oktobra 1882. godine i da mu je Kosanović već 20. oktobra 1882. godine izdao dekret u kome stoji da će 19. novembra 1882. godine biti proizveden u čin arhimandrita.
Kao arhimandrit je pokrenuo list „Dabrobosanski Istočnik“ koji je bio namenjen sveštenstvu. Imao je i velike zasluge za otvaranje Bogoslovije u Sarajevu koja je otvorena 30. oktobra 1882. godine. U novootvorenoj bogosloviji je vršio dužnost rektora, a predavao je crkvenoslovenski jezik. Ovu dužnost je vršio sve dok nije izabran za mitropolita.
Proglašenje za mitropolita
Mitropolit Sava je pod pritiskom bečkog dvora morao da podnese ostavku koja je usvojena 10. septembra 1885. godine, a dvor je za administratora Dabrobosanske mitropolije proglasio Georgija Nikolajevića. Carigradska patrijaršija ga je 1885. godine izabrala za Dabrobosanskog mitropolita. Za mitropolita je hirotonisan 2. februara 1886. godine. Već prve godine kao mitropolit je posetio svaku pravoslavnu kuću u Sarajevu. Često je obilazio narod, a bio je i u svim crkvenim opštinama. Za vreme dok je bio mitropolit Georgije Nikolajević je mnogo učinio za crkvu: rukopoložio je 7 đakona, 2 jerođakona, 75 sveštenika i 4 jeromonaha. Takođe je i proizveo 2 protođakona, 2 protosinđela, 1 igumana, 15 protojereja; 2 arhimandrita, a 11 sveštenika je odlikovao crkvenim pojasom. Učestvovao je na liturgijama na kojima je posveno tri mitropolita. Godine 1888. je služio opelo mitropolitu Leontiju Raduloviću. Dok je bio mitropolit osvetio je 35 novosagrađenih i obnovljenih crkava, a otvorio je još 17. Za 10 godina, koliko je bio mitropolit, obnovljene su i otvorene 52 nove crkve. Takođe je izvršio novu podelu parohija. Za sveštenike iz oko 50 parohija, koje nisu mogle da obezbede njihovo izdržavanje, je obezbedio pomoć države. Takođe je obezbedio pomoć države za siromašne crkve. Sveke godine je godine građeno je 5-6 parohijskih domova, a to je takođe finansirala država.
Mnoge crkve u Bosni, kao i Hercegovini nisu imače crkvene knjige, zbog čega u mnogim crkvama nije ni služena liturgija. Georgije Nikolajević je rešio ovaj problem tako što su u Sarajevu o državnom trošku preštampavane ruske crkvene knjige.
Mitropolit Nikolajević je pomagao sve aktivnosti koje su imale srpsko obeležje. Kada je u Sarajevu osnovan odbor za podizanje spomenika srpskom književniku Simi Milutinoviću Sarajliji mitropolit je pozvao parohijsko sveštenstvo da se priključi prikupljanju priloga za podizanje spomenika.
Do 1893. godine je od svoje ušteđevine dao dobrotvorne priloge koji su ukupno iznosili oko 70.000 forinti. U testamentu je takođe odredio dosta novca za dobrotvorne priloge tako da je ukupno u dobrotvorne svrhe dao 135.523 forinti.
Smrt i sahrana
Mitropolit Georgije Nikolajević je svoju poslednju arhijerejsku službu odslužio 21. novembra 1895. godine na Vavedenje u Staroj crkvi u Sarajevu. Posle toga se razboleo i uglavnom ležao, a iz kreveta je ustajao retko. 2. februara 1896. godine je primio više korporacija i deputacija koje su mu čestitale deset godina od postavljanja na mesto mitropolita. Ubrzo posle toga je i preminuo - u četvrtak 8. februara 1896. godine u 10.30 časova. Živeo je ukupno 89 godina. Sarajevskoj Konzistoriji je stiglo 78 telegrama povodom smrti mitropolita Georgija Nikolajevića. Između ostalih telegrame su poslali: Srpska Akademija, Matica srpska, ministar Kalaj, Dubrovačka opština, Carigradski i Karlovački patrijarsi
Za njegovu sahranu je spremljen poseban program. Dva dana su njegovi posmrtni ostaci bili izloženi u velikoj sali Mitropolije. U Staru crkvu je preneto 23. februara i tu je zaupokojenu Liturgiju i parastos služio mitropolit Tuzlanski Nikolaj Mandić. Na parastosu je držao govor sveštenik Đorđe Bjelanović. Telo je ostalo u Staroj crkvi do sledećeg dana. Sutradan je telo preneto u Novu crkvu u Sarajevu, gde je služeno opelo. U opelu su učestvovala dvojica mitropolita: Hercegovački Serafim Perović i Tuzlanski Nikolaj Mandić, par arhimandrita i igumana i preko 70 sveštenika. Posle opela je privremeno sahranjen na koševskom groblju, dok se ne podigne crkva u Blažuju, gde će potom biti preneti njegovi posmrtni ostaci. Dok se kovčeg prenosio do groblja za njim je išlo 24 sveštenika, a sem njih u povorci su učestvovali i predstavnici vlasti, deca iz srpskih škola sa nastavnicima, bogoslovi, jevrejska deca sa svojim učiteljima, izaslanici iz 40 srpskih crkvenih opština kao i brojni narod.
Crkva u Blažuju je završena 1897. godine, tako da je 21. septembra crkvu osvetio mitropolit Dabrobosanski Nikolaj Mandić. Godinu dana posle osvećenja u crkvu su preneti posmrtni ostaci mitropolita Georgija. Svečanost prenosa posmrtnih ostataka započela je u subotu 19. septembra 1898. godine. Sutradan, 20. septembra, u 12 časova spušten je kovčeg u novu grobnicu crkvi u Blažuju. Na prenosu posmrtnih ostataka u Blažujsku crkvu bio je prisutan i član Francuske akademije iz Pariza Anatol Leroa-Bolije.
Capsano, Teramo
Capsano je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Brockport, New York
Brokport je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Jackson, Nebraska
Jackson je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 223 stanovnika.
Crouay
Krue je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Baje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 417 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 44 metara (maksimalnoj 81 m, a minimalnoj 24 m).
Asimetrična katalitička oksidacija
Asimetrična katalitička oksidacija je tehnika oksidovanja raznih supstrata koristeći katalizator da bi se dobili enantiočisti proizvodi.
Ludovic Magnin
Ludovic Magnin (Lausanne, 20. travnja 1979.) je umorivljeni švicarski nogometaš. Tijekom karijere promijenio je 5 profesionalna kluba, posljednje je igrao za FC Zürich.
Za reprezentaciju nastupao je od 2000. do 2010 i skupio je 63 nastupa uz tri postignuta gola. Sudjelovao je na oba velika natjecanja na kojima je Švicarska bila od 2000. (EURO 2004. i SP 2006.). Na EURO-u 2008. bio je prvi igrač koji je dobio žuti karton. Dobio ga je u prvoj utakmici protiv Češke u 59. minuti.
Jim Hogg County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.300.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 5.300 stanovnika, što je 19 (0,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
De Clericini, Padova
De Clericini je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Sankt Johann (Rheinhessen)
Sankt Johan je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 847 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majnc-Bingen Sankt Johan se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 150 metara. Površina opštine iznosi 5,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 847 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 150 stanovnika/km².
2,4,7-trihidroksi-1,4-benzoksazin-3-on-glukozid 7-O-metiltransferaza
2,4,7-Trihidroksi-1,4-benzoksazin-3-on-glukozid 7-O-metiltransferaza (, BX7 (gen), OMT BX7) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:(2R)-4,7-dihidroksi-3-okso-3,4-dihidro-2H-1,4-benzoksazin-2-il beta-D-glukopiranozid 7-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi zaštitnog benzoksazinoida DIMBOA [(2R)-4-hidroksi-7-metoksi-3-okso-3,4-dihidro-2H-1,4-benzoksazina] kod pojedinih biljki, najčešće iz familije Poaceae (trave).
GNG
__NOTC__ Termin GNG ima više značenja.
Pentekontaetija
Pentekontaetija (grč. πεντηκονταετία = period od pedeset godina) je termin kojim se naziva period u istoriji antičke Grčke od poraza Persijanaca kod Plateje 480. godine st. e. do početka peloponeskog rata 431. godine st. e. Taj je termin prvi upotrebio Tukidid u svojoj Istoriji peloponeskog rata kako bi opisao ovaj period. Pentekontaetija se odlikuje snažnim usponom Atine, njenim preobražajem u najjaču državu u helenskom svetu te jačanjem atinske demokratije. S obzirom da Tukudid u prikazu tog istorijskog perioda uglavnom obrađuje razvitak Atine, to se i ovaj termin najčešće koristi da bi se opisali događaji koji su se u ovom periodu na neki način ticali atinske države.
Izvori
Tokom ovih pedeset godina u Grčkoj se odigrao čitav niz događaja koji su snažno uticali na celokupan tok ekonomskog, socijalnog i političkog razvoja čitavog helenskog sveta. Završnu hronološku granicu perioda pentekontaetije obeležio je niz oštrih konflikata među pojedinim grčkim državama i njihovom savezima. Ti konflikti poslužili su kao neposredan povod za peloponeski rat.
Kao izvori prvostepene važnosti o pentekontaetiji služe takođe i natpisi, arheološki materijal i numizmatički podaci. Među natpisima posebno su važni spiskovi atinskih građana koji su pali u borbama, spiskovi forosa koji su Atini plaćali članovi Delskog pomorskog saveza, a takođe i neki drugi dekreti atinske narodne skupštine.
Pregled događaja
Ubrzo nakon grčke pobede kod Plateje 480 st. e., Atina je preuzela vodstvo u Delskom savezu, koaliciji polisa koji su želeli da nastave rat protiv Persije. Taj je savez postigao niz uspeha i uskoro se učvrstio kao vodeća vojna sila na Egejskom moru. Istovremeno je niz događaja sve više učvršćivao atinsku hegemoniju u okviru Delskog saveza. Mnogi polisi, članovi saveza bili su pretvoreni u status atinskih podanika koji su Atini plaćali poreze, a od polovine 5. veka stare ere taj je savez pretvoren u Atinsku pomorsku državu. Atina je imala ogromne koristi od prihoda koje su joj uplaćivali "saveznici" te je proživljavala veliki kulturni razvoj i upustila se u velelepne građevinske poduhvate. Atinska se demokratija pak pretvorila u ono što se danas naziva radikalnom demokratijom, u kojoj su skupština građana i građanski sudovi imali potpunu kontrolu nad svim državnim poslovima.
Drugi period pentekontaetije obeležio je sve veći sukob između Atine i tradicionalnih sila u kopnenoj Grčkoj. Između 460. i 445. godine st. e. Atina se borila sa koalicijom kopnenih grčkih polisa: taj je sukob danas poznat kao prvi peloponeski rat. Tokom tog sukoba Atina je čas zadobijala čas gubila kontrolu nad velikim delovima centralne Grčke. Rat je završen tzv. tridesetogodišnjim mirom, koji je zapravo trajao do kraja pentekontaetije i početka peloponeskog rata.
Na konačan slom tog mirovnog ugovora presudno je uticaj sve veći sukob između Atine i nekoliko saveznika Sparte. Atinsko savezništvo sa Korkirom i napad na Potideju razljutio je Korint, dok je zavođenje strohig ekonomskih sankcija protiv Magere od strane Atine razbesnelo Megaru, koja je takođe bila spartanski saveznik. Ove razmirice, zajedno s opštom percepcijom da je atinska moć postala previše opasna, dovele su do sloma tridesetogodišnjeg mira. Peloponeski rat izbio je 431. godine stare ere.
Hanč-Vidmanova nomenklatura
Hanč-Vidmanova nomenklatura (prošireni Hanč-Vidmanov sistem| je tip sistematske hemijske nomenklature koja se koristi za imenovanje heterocikličnih nerazgranatih struktura koje imaju do deset članova prstena. Neka od uobičajenih heterocikličnih jedinjenja su zadržala imena koja ne slede Hanč-Vidmanov šablon.
Hanč-Vidmanova nomenklatura je nazvana po nemačkom hemičaru Arturu Hanču i švedskom hemičaru Oskaru Vidmanu, koji su nezavisno predložili slične metode za sistematsko imenovanje heterocikličnih jedinjenja 1887 i 1888 godine respektivno. Njom se formira osnova mnogih uobičajenih hemijskih imena, kao što su dioksin i benzodiazepin.
Jasper Ridley
Jasper Ridley (West Hothly, Sussex, 25. maj 1920. - 1. juli 2004.) je bio britanski književnik.
Hanč-Vidmanova nomenklatura
Hanč-Vidmanovo ime sadrži prefiks koji ukazuje na tip heteroatoma prisutnog u prstenu, i osnovu koja daje indikaciju o totalnom broju atoma i prisustvu ili odsustvu dvostruke veze. Ime može da ima više od jednog prefiksa, ako je prisutno više tipova heteroatoma; multiplikativni prefiks ako je prisutno nekoliko heteroatoma istog tipa; i lokatore koji označavaju relativne pozicije različitih atoma. Hanč-Vidmanova imena se mogu kombinovati sa drugim aspektima organske nomenklature, da bi se označila supstitucija ili sistem spojenih prstena.
Prefiksi
Hanč-Vidmanovi prefiksi indiciraju tip heteroatoma koji je prisutan u prstenu. Postoji sekvenca prioriteta. Ako prsten sadrži više od jednog tipa heteroatoma, prefiks koji je viši na listi dolazi pre prefiksa koji je niži na listi. Na primer, "oksa" (za kiseonik) uvek ide pre "aza" (za azot) u imenu. Red prioriteta je isti kao i kod supstitucione nomenklature, mada je Hanč–Vidmana nomenklatura jedino preporučena za upotrebu kod ograničenog skupa heteroatoma.
Jasper Ridley
Uz knjige, napisao je i niz scenarija za emisije BBC-a o značajnim povjesnim osobama:
Djela
Biografija Tito objavljena je u Londonu 1994. (broširano izdanje 1996). Prevedena je na italijanski, španski, češki, bugarski, srpski (izdana u Novom Sadu 1998.), hrvatski (izdavač Prometej, Zagreb, 2000.) i još neke jezike.
Hanč-Vidmanova nomenklatura
Osnova
Izbor osnove nije potpuno standardizovan. Glavni kriterijumi su:
Prioritet heteroatoma raste u sledećem nizu: F, Cl, Br, I, O, S, Se, Te, N, P, As, Sb, Bi, Si, Ge, Sn, Pb, B, Al, Ga, In, Tl, Hg. Imena u zagradama indiciraju završetak kad je azot prisutan.
Foligno
Folinjo je grad u središnjoj Italiji. Grad je drugi po veličini grad Peruđanske provincije u okviru regije Umbrije. Grad Folinjo je najpoznatiji kao jedno od najvažnijih železničkih čvorišta u Italiji.
Geografija
Grad Folinjo nalazi se u središnjem delu Italije, u istočnom delu Umbrije. Grad se nalazi u valovitom dolinskom kraju okruženom Apeninima. Središte grada nalazi se na bregu, to gradu daje veoma slikovit izgled.
Stanovništvo
Folinjo danas ima oko 57.000 stanovnika (brojčano drugi grad u okrugu), mahom Italijana. Poslednjih decenija broj stanovnika u gradu stagnira.
Elopiprazol
Elopiprazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 375,439 Da.
EFS
__NOTC__ Termin EFS ima više značenja.
Pirinuron
Pirinuron je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 272,259 Da.
Campo di Mare, Brindisi
Campo di Mare je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Qin Shi Huang
Mladost
Jing Dženg je rođen u prvom mesecu 48. godine vladavine kralja Džuang-sjanga, 260. godine pre nove ere. (po tadašnjem je kalendaru godina počinjala pre zimske kratkodnevnice), koji se tradicionalno naziva Dženg-jue (正月), te je po njemu dobio ime (政).
Konfučijanski istoričari su kasnije zapisali da Jing Dženg nije bio C’-čuov sin, već je bio sin Li Bu-veija i konkubine koju je on poklonio C’-čuu malo pre Džengovog rođenja. Ova teorija, međutim, ne mora biti tačna, zbog toga što je pretenciozno omogućavala konfučijanskim istoričarima da ospore Džengovo pravo da postane kineskim carem.
Kada je Džengu bilo 13 godina, 247. godine pne., postao je kralj države Ćin. Do 238. godine pne. sva vlast je bila u rukama prvog ministra Li Bu-veija i dvorskog evnuha Lao Aija. Mladi kralj te godine je izvršio puč i preuzeo svu vlast u državi. Među ljudima koje je tada postavio za službenike bio je i Li S’, sledbenik legalističke filozofije koji će kasnije postati ministar pravde (vrhovni sudija) i prvi ministar dinastije Ćin.
Prvi kineski car
Pošto je 221. godine pne. osvojio i poslednju samostalnu državu, Ći, Jing Dženg je postigao do tada neviđen uspeh, i predloženo mu je da promeni vladarsku titulu tako što će je podići na rang carske. Budući da je „po uspesima prevazišao tri prva gospodara i po vrlinama nadmašio pet mitskih careva“ (功高三皇, 德高五帝), njihove je titule, huang (皇, huáng) i di (帝, dì), spojio u jednu reč, huang-di, koja će tokom sledećih 2000 godina kineskog carstva biti vladarska titula sina neba.
Promene u državnoj administraciji
Da bi sprečio osigurao opstanak ogromne države, car je, prema savetu prvog ministra Li S’-a, dekretom ukinuo feudalno uređenje koje je postojalo tokom dinastija Šang i Džou. Umesto feudalnih oblasti, zemlju je podelio na trideset i šest prefektura, đin (jùn, 郡). Prefekturama su upravljali guverneri koje postavljao car. U svakoj prefekturi postojao je civilni guverner, šou (shǒu, 守), i vojni guverner, vei (wèi, 尉). Civilni guverner je imao veću vlast od vojnog. Da bi se sprečila mogućnost korupcije i uspostavljanja centara moći oko guvernerâ, civilni guverneri su posle nekoliko godina bili postavljani u drugu prefekturu. Osim toga, svakoj je prefekturi dodeljivan i inspektor, đijen (jiàn, 监), koji je centralnoj vlasti slao informacije o stanju u prefekturi.
Ovaj sistem je bio samo nastavak dotadašnje prakse države Ćin, u kojoj je „klasični“ vojni feudalizam ukinut još u 4. veku pre nove ere.
Osim toga, svi bogati i moćni ljudi su preseljeni u Sjen-jang, prestonicu dinastije Ćin, odakle ih je bilo lakše nadgledati.
Hondroitin
Hondroitin je derivat hondrina.
U ovu hemijsku grupu se ubrajaju:
Qin Shi Huang
„Spaliti knjige i pobiti učenjake“
Car je 213. godine pne., na Li S’-ov predlog, doneo dekret po kome sve knjige, osim „Istorije dinastije Ćin“ i knjiga u vezi sa zemljoradnjom, proricanjem sudbine i medicinom, moraju biti spaljene. Od filozofskih spisa, dozvoljeni su bili samo spisi legalističkih filozofa.
„I ko se usudi da razgovara o Knjizi pesama ili o Knjizi istorije biće javno pogubljen na tržnici. Ko god bude preko prošlosti kritikovao sadašnjost biće pogubljen sa celom svojom porodicom.“ (direktno protiv konfučijanista) (S'-ma Ćijen, Istorijski zapisi.)
Ovaj dekret u istoriji predstavlja prvo zakonsko ograničenje slobode mišljenja i govora.
Godinu dana od izdavanja dekreta, 212. godine pne. 460 učenjaka je bilo pogubljeno. (U Istorijskim zapisima S'-ma Ćijena, reč koja se koristi sa značenjem „pogubiti“ je kēng, 坑. Ona međutim ima i značenje: „žive sahraniti“. Malo je verovatno da su ti ljudi zaista bili živi sahranjeni; kasniji konfučijanski istoričari i kritičari su mogli da koriste drugo značenje ove reči da naglase surovost Prvog cara.)
Od ove je političke kampanje kasnije nastao kineski idiom „Spaliti knjige i pobiti učenjake“ (fén shū kēng rú, 焚书坑儒) da označi donošenje uredbi protiv obrazovanih ljudi.
Standardizacija
Radi ujedinjavanja države na ekonomskom i kulturnom planu, Ćin Š’ huang je sproveo nekoliko značajnih mera na nivou carstva:
Prva od njih bila je standardizacija mernih jedinica prema tadašnjim standardima države Ćin. Monetarni sistem je standardizovan po istom principu.
Druga važna mera je bila standardizacija kineskog jezika i pisma. Carev prvi ministar Li S’, koji je bio i kaligraf, uzeo je za osnovu standarda kaligrafski stil velikog pečata i preoblikovao ga u stil malog pečata. Broj karaktera sveden je na šest hiljada, eliminisanjem varijantnih pisanja i mnogobrojnih sinonima. Upotreba novog pisma bila je obavezna širom carstva.
Teritorijalna proširenja Kine
Jedna od najvažnijih vojnih kampanja Prvog cara bila je borba protiv Huna (Sjung-nu, Xiōngnú, 匈奴) na severu zemlje. Vojsku je predvodio general Meng Tijen. Mnoga plemena su pokorena ali je pretnja od hunske invazije i dalje postojala, te je car naredio izgradnju odbrambenog zida. Ovaj zid je bio prethodnica današnjeg Kineskog zida. Danas je vrlo malo ostalo od zidina koje su građene u vreme Ćin Š’ huanga.
Na jugu, kineska vojska je prvi put ušla u današnje provincije Guang-dung i Guang-sji dok je na vrhuncu moći teritorija dinastije Ćin zauzimala i severne delove današnjeg Vijetnama.
Smrt Prvog cara
Tokom inspekcije istočnih pokrajina, car se teško razboleo i umro 10. septembra 210. godine pre nove ere. Prema jednoj legendi, umro je od trovanja napitkom koji je trebalo da mu pruži besmrtnost.
Li S’, evnuh-savetnik Džao Gao, i još nekoliko ljudi iz careve svite među kojima je bio i carev najmlađi sin Hu-hai, držali su Ćin Š’ huangovu smrt u tajnosti puna dva meseca, iz straha da ne dođe do pobune među plemstvom.
Budući da se car plašio smrti i o njoj nikada nije govorio, nije sačinio ni testament. Pred smrt je dao savetniku Džao Gaou pismo kojim svom starijem sinu Fu Suu predaje vlast. Džao Gao je, u strahu za svoj položaj, nagovorio Li S’-a i Hu-haija da falsifikuju carevu poslednju volju, i proglase Hu-haija za naslednika. Fu Suu i generalu Meng Tijenu poslata su falsifikovana careva pisma u kojima se od njih zahteva da izvrše samoubistvo zbog neizvršavanja dužnosti prema caru, a Hu Hai je proglašen za legitimnog naslednika, i dobio je titulu Drugog cara. Ovaj izbor će se nekoliko godina kasnije pokazati izuzetno lošim.
Ćin Š’ huang je uz sve počasti sahranjen u svom mauzoleju na planini Li (Lì shān, 骊山, Planina Crnog konja), u današnjoj provinciji Šan-sji blizu Sji-ana. Do današnjih dana otkopana je samo spoljašnja odaja grobnice, koju ispunjava preko 7 hiljada vojnika od terakote. (videti: Mauzolej Prvog kineskog cara)
Ćin Š’ huang u istoriografiji
U klasičnoj kineskoj istoriografiji, kojom dominiraju konfučijanski istoričari, Ćin Š’ huang se skoro uvek opisuje kao brutalni tiranin i osrednji vladar. Predrasude protiv praktične ali beskrupulozne legalističke ideologije dinastije Ćin postojale su i pre ujedinjenja Kine.
Sintezu konfučijanskih viđenja dinastije Ćin dao je pesnik i državnik Đija Ji iz dinastije Han, koji je napisao značajan esej Greške dinastije Ćin. Ovaj esej je kasnije korišćen u analizama dinastije Ćin, a ceo je inkorporiran u dve značajne knjige istorijskih zapisa dinastije Han. Đija Ji je smatrao da je osnovna slabost dinastije Ćin bila u njenoj beskrupuloznosti u osvajanju moći, bez oslanjanja na podršku naroda i nepažnji na moralnost vladara.
Tek je u savremenom dobu ova skoro dogmatska slika donekle razbijena. Istoričari iz perioda Republike (1911-1949) su prvi priznali značaj kojeg je Ćin Š’ huang imao na kinesku istoriju. Istoričar Ma Fei-bai ga je svrstao u velike heroje kineske istorije, poredivši ga sa Čang Kaj-šekom i ujedinjenjem Kine pod kineskom republikom.
Osnivanje Narodne republike Kine otvorilo je nove poglede na Prvog kineskog cara, kroz prizmu marksističke teorije. Osnovni stav je da su careve mere standardizacije mernih jedinica, monetarnog sistema i pisma nastale kao odgovor na zahteve vladajuće klase i trgovačkog staleža, a da je do pada dinastije Ćin došlo usled klasne borbe.
Hung Š’-dijeva knjiga „Ćin Š’ huang“, objavljena 1972. godine, i prihvaćena od strane države kao zvanična interpretacija ovog istorijskog perioda, nudi potpuno drugačiju sliku Prvog kineskog cara. Hung Š’-di smatra Prvog cara dalekovidim vladarem, koji je prvi uspostavio jedinstvenu kinesku državu, i koji nije imao problema s tim da upotrebi nasilne metode protiv kontrarevolucionara i subverzivnih elemenata. Međutim, u tome nije bio dovoljno temeljan te se carstvo ubrzo posle njegove smrti raspalo i stari feudalni poredak je vraćen.
Nastavak na ovu teoriju pružio je Luo S’-ding 1974. godine, stavom da je pad dinastije Ćin prouzrokovao nedostatak temeljnosti u diktaturi nad reakcionarima, što je reakcionarima omogućilo da zauzmu važna mesta u državnom aparatu.
GAG
__NOTC__ Termin GAG ima više značenja.
Patrijarh srpski Jefrem
Sveti Jefrem (oko 1311. kod Trnova — 15. jun 1399. u blizini Peći ) je bio pećki patrijarh u dva navrata, od 1375—1379. godine, i ponovo nakon kosovskog boja od 1389. do svoje smrti 1399. godine.
Period nakon kosovske bitke je obeležilo dvovlašće u srpskoj crkvi. Uporedo sa patrijarhom Jefremom u Peći, u Zemlji Brankovića, u susednoj Moravskoj Srbiji je proglašen za patrijarha Danilo III, sin njegovog prethodnika Spiridona.
Veruje se da je njegov ponovni dolazak na čelo crkve najviše odgovarao interesima Vuka Brankovića.
Život
Poreklom je bio Bugarin. Kao sin jednoga sveštenika odmalena je težio za duhovnim i podvižničkim životom. Odbegao je u Svetu goru sa 23 godina, kada su roditelji hteli da ga žene. Najpre je živeo u Hilandaru, zatim u Zografu, a onda na samoj planini Atosu. Zbog najezde Turaka prešao je u neki manastir u okolini Plovdiva, kome je bio iguman.
Od patrijarha Joanikija je dobio blagoslov da se nastani u „Dečanskoj pustinji,“ odnosno u tamošnjoj isposnici. Posle Dušanove smrti, patrijarh Sava mu je stovorio ćeliju u Ždrelu, nedaleko od Pećke patrijaršije. Kada je nastala borba o prvenstvo u državi i u crkvi, Sabor je izabrao Jefrema za patrijarha na mesto upokojenog Save IV 1375. godine.
Sabor je održan u Prizrenu ili u Peći, gde se nalazila patrijaršija. Saboru je prisustvovala i crkvena delegacija iz Konstantinopolja i novi patrijarh je izabran sa blagoslovom vizantijske crkve. Đorđe Balšić, koji je tada držao tu oblast, uključujući Prizren i Peć, je imao bitnu ulogu na saboru, iako je tada već postao katolik.
Jefrem nije dugo ostao na mestu patrijarha. Kada je Đorđe Balšić umro 1379. godine, Jefrem je napustio patrijaršijski tron. Žitije Jefremovo navodi da je on predao presto Spiridonu, i povukao se u pustinju radi molitve. Ipak, mnogi proučavaoci veruju da je on bio Đorđev kandidat, smenjen nakon njegove smrti jer knezu Lazaru nije odgovarao. Ovu pretpostavku potvrđuje činjenica da je nakon Lazareve smrti (i smrti patrijarha Spiridona) 1389. godine, ponovo preuzeo dužnost. Njegovo žitije navodi da se episkopi nisu mogli složiti oko izbora novog patrijarha pa su ga pozvali da se vrati.