cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meshwesh
Da su Meshweshi bili libijskog porijekla izričito je navedeno u genealogiji isklesnaoj na stelu Pasenhora (datiranu u vladavinu Shoshenqa V, gdje su Veliki poglavice Meshwesha (uključujući kraljeve 22. dinastije) navedeni kao potomci "Buyuwawe Libijca." Libijsko-berbersko porijeklo Meshwesha se također može vidjeti u osobnim imenima (kao Osorkon, Takelot, Nimlot, Shoshenq, itd.) i nekim ne-egipatskim titulama koje podsjećaju na riječi drevnih i modernih berberskih jezika.
Difuzija
Difuzija je spontani transport materije ili energije pod uticajem odgovarajućeg gradijenta iz zone više u zonu niže energije ili koncentracije. Kao i mnogi spontani procesi, difuzija je entropijski vođen proces u kojem se energija ili materija koja difunduje uniformno raspoređuje u raspoloživom prostoru podižući time entropiju sistema.
Svaki proces difuzije odvija se pod uticajem odgovarajućeg gradijenta. Recimo difuzija materije se odigrava pod uticajem gradijenta koncentracije a difuzija toplote pod uticajem gradijenta temperature. Difuzija je diretkna posledica drugog principa termodinamike, koji kaže da entropija nekog neravnotežnog sistema može samo da raste, sve dok sistem ne dođe u ravnotežu. Obzirom da materija difunduje iz oblasti veće koncentracije u oblast manje koncentracije, sistem prelazi iz uređenijeg u manje uređen sistem, tj. entropija raste.
Kvantitativno, difuzija se opisuje Fikovim zakonima (prvi i drugi). Prvi Fikov zakon kaže da je fluks (J) proporcionalan gradijentu koncentracije. Drugi Fikov zakon se izvodi iz jednačine kontinuiteta. U jednodimenzionom sistemu:
Jednačina kontinuiteta:
2. Fikov zakon u trodimenzionom sistemu
Rešavanje difuzione jednačine je po pravilu veoma komplikovano, tj. moguće samo uz pomoć primene numeričke matematike.
Difuzija ima izvanredno važnu ulogu u svakodnevnom životu i u nauci. U većini procesa u kuhinji difuzija igra važnu ulogu od mariniranja (difuzija začina u namirnicu) do kuvanje čaja (čaj od sleza - ostavi se da iz korena sastojci budućeg čaja difunduju u vodu).
Difuzija je ključni proces u biološkim sistemima.
Električno polje
mini|desno|Prikaz električnog polja koje okružuje pozitivni (crveno) i negativni (plavo) [[električni naboj.]]
Električno polje je prostor u kojem naelektrisanje djeluje privlačnom ili odbojnom silom na drugo električno tijelo. Naelektrisana tijela okružena su električnim poljem. Teorijski se polje prostire u beskonačnost, a praktički je vrlo maleno. Smjer u kojem djeluje električna sila pokazuju električne silnice. Veličina koja opisuje jakost djelovanja električnoga polja na električne naboje naziva se jačina električnoga polja i označuje se slovom E. To je vektorska veličina čiji je iznos jednak sili F proizvedenoj na pozitivni jedinični naboj Q, a njezin se smjer podudara sa smjerom sile.
Nasuprot teoriji međusobnoga djelovanja električnih naboja na udaljenosti (Coulombov zakon), Faraday je uvođenjem pojma električnoga polja postavio novu teoriju djelovanja u blizini. Električno polje može se predočiti električnim silnicama: krivuljama čije tangente u svakoj točki krivulje pokazuju smjer jakosti polja; gustoća je silnica na svakome mjestu razmjerna iznosu jakosti polja.
Električne silnice u elektrostatskome polju izlaze iz pozitivno nabijenih tijela, a poniru na negativno nabijena tijela. U elektrostatskim prilikama unutar vodljivoga (na primjer metalnog) tijela nema električnoga polja, a naboji se zadržavaju samo na njegovoj površini, gdje miruju. Kada električni naboji miruju ili se gibaju jednolikom brzinom, električno se polje promatra zasebno i neovisno o magnetnom polju. No ako se električno i magnetsko polje mijenjaju, onda se moraju promatrati zajedno kao elektromagnetsko polje. Klasičnu teoriju elektromagnetskih polja postavio je J. C. Maxwell.
Jačina električnoga polja
Jakost električnoga polja (oznaka E) je vektorska fizikalna veličina koja opisuje djelovanje električne sile F na česticu električnoga naboja Q, a jednaka je količniku električne sile i električnoga naboja čestice:
Mjerna je jedinica jakosti električnoga polja volt po metru (V/m) ili njutn po kulonu (N/C).
mini|desno|Način rada [[elektroskopa s kuglicom.]]
Najjednostavnije je homogeno električno polje koje vlada između dviju suprotno nabijenih metalnih ploča. Stavimo li između tih ploča osjetljiv elektroskop, otklon njegovih niti bit će uvijek isti, pa je prema tome ista jakost električnoga polja. Mijenjamo li električni napon između njegovih ploča, mijenjat će se i otklon niti elektroskopa, a isto tako i jakost električnoga polja.
Jakost električnog polja E između električno nabijenih ploča ovisna je o električnom naponu U koji između njih vlada i o udaljenosti d između ploča. Ako napon povećamo dvostruko, a isto tako i razmak između ploča, jakost električnog polja se neće promijeniti. Jakost električnog polja se neće također promijeniti ako napon smanjimo na polovinu i razmak između ploča. Neka je na primjer u prvom slučaju napon 200 V, a razmak između ploča 4 cm. U drugom slučaju neka je napon 100 V, a razmak između ploča 2 cm, pa je jakost električnog polja E, to jest omjer između električnog napona U i razmaka d uvijek ista ili:
U ovom primjeru imamo jedinicu jakosti električnog polja V/cm. Međutim u Međunarodnom sustavu mjernih jedinica, mjerna jedinica jakosti električnog polja je V/m:
Električno polje ima mjernu jedinicu jakosti električnog polja 1 V/m ako se na udaljenosti od 1 metar u smjeru silnica električni napon promijeni za 1 volt.
Definicija
mini|desno|Prikaz električnog polja između dva točkasta naboja.
Dovedemo li na osamljenu metalnu kuglu polumjera R količinu pozitivnog električnog naboja Q, pokus će pokazati da naboj Q djeluje električnom silom na probni naboj q u prostoru oko kugle, gdje je sila odbojna ako su naboji  istog predznaka, odnosno privlačna ako su naboji suprotnog predznaka. Električna sila je najveća u neposrednoj blizini kugle i smanjuje se s udaljenošću. Povežemo li veličinu sile sa gustoćom zamišljenih silnica koje izviru iz kugle nabijene električnim nabojem Q, tada možemo gustoću silnica na samoj površini definirati kao omjer naboja i površine kugle polumjera r:
a gustoću silnica na sfernoj površini na udaljenosti r od središta nabijene kugle:
Rezultati pokusa bi pokazali da je sila razmjerna gustoći silnica u promatranoj točki u prostoru i količini naboja q te da opada s kvadratom udaljenosti sukladno smanjenju gustoće silnica kako slijedi:
što možemo zapisati i kao:
Uvođenjem pojma dielektričke konstante vakuuma:
Razmatramo li omjer sile F i naboja q, definira se jakost električnog polja, kao posebnog energetskog stanja u prostoru oko kugle, kao veličinu sile po jediničnom naboju +q = 1 As na udaljenosti r od središta nabijene kugle:
gdje je \ r apsolutna vrijednost vektora položaja \mathbf{r}, a je dielektrična konstanta vakuuma, a električno polje je pozitivno za pozitivan naboj Q. Električno polje je vektorsko polje i može se predočiti silnicama. Izvori električnog polja su pozitivni električni naboji, a ponori negativni naboji.
Sila je najjača u vakuumu, a slabija u svim drugim sredstvima:
gdje je: εr - relativna dielektrična permitivnost nekog sredstva ili tvari, ε - dielektrična permitivnost (ili samo permitivnost) tvari.
Energija električnog polja
Električno polje u sebi sadržava energiju. Gustoća energije sadržane u električnom polju jest:
Ukupna energija električnog polja sadržana u volumenu V je stoga:
gdje je U - energija električnog polja, a dV - element volumena.
Električno polje unutar provodnika
Ako elektriziramo šuplju posudu (u obliku šuplje kugle) koja ima otvor s gornje strane tako da je dotaknemo pokusnom kuglicom, možemo se uvjeriti da je kugla nabijena pomoću elektroskopa čiji će se listići razmaknuti. Zatim razelektriziramo kuglicu i elektroskop na taj način da ih dodirnemo rukom. Nakon toga dotaknimo se pokusnom kuglicom unutarnje strane šuplje posude, a zatim kuglice elektroskopa. Listići elektroskopa ostat će na miru što je znak da posuda s unutarnje strane nije električna. Prema tome vidimo da u unutrašnjosti vodiča nema električnih naboja, a ni električnog polja. Uzrok tome je što se svi elektroni, to jest nosioci elektriciteta, međusobno odbijaju i nastoje se jedan od drugoga udaljiti što više. Zbog toga se elektricitet nalazi samo na površini električnog vodiča. Ta pojava omogućuje zaštitu instrumenata od utjecaja električnog polja metalnim kućištem.
Električno polje Zemlje
mini|desno|[[Munja|Munje nastale za vrijeme grmljavinske oluje.]]
Uslijed električnog polja Zemlje i ionizacije zraka, koju prouzrokuju ultraljubičaste zrake koje dolaze sa Sunca i električne influencije nastaju električno nabijeni oblaci suprotnog elektriciteta. Ako je razlika električnog napona vrlo velika, može nastupiti pražnjenje, pa se uz snažan potres zraka na mjestu spajanja pojave goleme električne iskre, nazvane munja. Isto tako dolazi do pražnjenja između oblaka i zemlje. Pozitivno električni oblak izazove influencijom na zemlji, odnosno na istaknutim objektima, negativni elektricitet. Kad električni napon prijeđe određenu granicu, dolazi do izbijanja u obliku vijugave i blještave crte (munje), uz jak zvučni potres zraka koji se zove grom. Električni napon kod toga mogu iznositi do 100 milijuna volti, a munje mogu biti duge i do 3 kilometra.
Gromobran
mini|desno|Glavni dijelovi gromobrana: prihvatni vod (gore), pomoćni vodovi (sredina) i uzemljivač (u zemlji).
Američki znanstvenik Benjamin Franklin sagradio je uređaj za zaštitu od groma. On se sastoji od bakrenog štapa, visokog do 5 metara, koji se stavlja na krov ili na neko drugo izloženo mjesto. Štap je uspravan, a završava pozlaćenim šiljkom. Od njega vodi goli bakreni konopac, minimalnog presjeka površine od 25 mm2, po vanjskom dijelu krova, odnosno zida, u zemlju, gdje završava bakrenom pločom od 1 m2. Ploča mora biti u vodi ili u vlažnoj zemlji. Gromobran treba izraditi na način da se svi dijelovi zgrade nalaze u zaštitnom prostoru. Djelovanje gromobrana gromobrana osniva se na ionizaciji zraka koja nastaje zbog šiljka na okomitom štapu. Mreže telegrafskih i telefonskih žica na krovovima štite također od groma. I one imaju spravu za zaštitu od munje.
Polarna svjetlost
desno|mini|[[Polarna svjetlost.]]
U gornjim slojevima atmosfere između 100 i 700 kilometara nastaju katkad svjetlosne pojave, i to naročito u polarnim krajevima, koje se zovu polarna svjetlost. Ona se sastoji od svjetlećih površina, koje se zrakasto šire i svijetle zelenkastom ili crvenkastom svjetlošću. To svijetljenje izazivaju elektroni, koji dolaze od Sunca. Ti elektroni predaju svoju energiju atomima kisika i dušika u atmosferi i time prouzrokuju svijetljenje.
Teo Đogaš
Teo Đogaš (Split, 19. veljače 1977.), hrvatski vaterpolist.
Član je VA Cattaro iz Kotora. Igra na poziciji napadača. Nastupio je 148 puta za hrvatsku vaterpolsku reprezentaciju. Osvojio je dvije srebrne medalje na Europskim prvenstvima 1999. u Firenzi i 2003. u Kranju. Bio je najbolji strijelac reprezentacije posljednjih godina. Osvojio je zlatnu medalju na Svjetskom prvenstvu u Melbourneu 2007.
Dražen Zečić
Dražen Zečić (Split, 24. srpnja 1967.), hrvatski je pjevač zabavne glazbe i tekstopisac.
Životopis
Svoju glazbeničku karijeru je započeo početkom 1990-ih, u svojstvu tekstopisca. Pisao je pjesme drugim poznatim pjevačima, kao što su Mate Bulić, Zlatko Pejaković, Mate Mišo Kovač.
Učestale teme u njegovim pjesmama su neuzvraćene i nesuđene ljubavi, rastanci.
Njegov prvi pjevački uspjeh je pobjeda na Splitskom festivalu zabavne glazbe 1993. s pjesmom "Govore mi mnogi ljudi".
OR1L6
Olfaktorni receptor 1L6 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1L6 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Magnetna permeabilnost
mini|desno|300px|Pojednostavljeni uporedni pregled permeabilnosti: [[Feromagnetizam|feromagnetika (μf), paramagnetika(μp), vakuuma (μ0) i dijamagnetika (μd).]]
Magnetska permeabilnost je elektromagnetna osobina materijala koja pokazuje intenzitet magnetizacije tijela kada su ona izložena vanjskim magnetnim poljem. Magnetska permeabilnost se označava grčkim slovom mi (μ). Pojam magnetska permeabilnost osmislio je Oliver Heaviside 1885. U jedinicama SI sustava, permeabilnost se izražava u Henrijima po metru (H/m), ili u Njutnovima po Amperu na kvadrat (N/A2) ili Volt · sekunda na Amper · metar {Vs/Am}.
Permeabilnost vakuuma ili univerzalna magnetska konstanta (znak \mu_0) je prirodna konstanta magnetske permeabilnosti za vakuum, koja iznosi: \mu_0= 4π · 10–7 H/m ili \mu_0 = 12.566370614 · 10–7 N/A². Jednaka je recipročnoj vrijednosti umnoška dielektrične permitivnosti vakuuma ε0 i kvadrata brzine svjetlosti c u vakuumu: μ0 = 1/(ε0c2).
Permitivnost vakuuma ili dielektrična konstanta vakuuma (znak ε0) je prirodna konstanta koja je jednaka recipročnoj vrijednosti umnoška magnetske permeabilnosti vakuuma μ0 i kvadrata brzine svjetlosti c u vakuumu: ε0 = 1/(μ0c2) = 8.854187817 · 10–12 F/m.
Relativna magnetna permeabilnost
Relativna magnetska permeabilnost (znak μr) je fizikalna veličina koja opisuje magnetsku propusnost tvari u odnosu na magnetsku permeabilnost vakuuma; to je količnik magnetske permeabilnosti μ i magnetske permeabilnosti vakuuma μ0. Mjerna je jedinica relativne magnetske permeabilnosti broj jedan (1):
Magnetna susceptibilnost se može iskazati pomoću relativne magnetne permeabilnosti:
Gintrac
Žentrak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 85 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 95 metara (maksimalnoj 368 m, a minimalnoj 119 m).
Akvort (razvrstavanje)
Akvort se može odnositi na
Hereford, Pennsylvania
Herford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 930.
Akron (razvrstavanje)
Akron se može odnositi na
Ljudi iz Crvenojelenje špilje
Otkriće
mini|lijevo|Ostaci donjih čeljusti ljudi iz Crvenojelenje špilje Godine 1979. pronađeni su fosilizirani dijelovi ljudske lubanje u špilji Longlin u kineskoj pokrajini Guangxi Zhuang. Još fosilnih ostataka ljudskih kostura iste vrste pronađeno je kasnije u Crvenojelenjoj špilji (kineski: Maludong) u pokrajini Yunnan. Fosili stanovnika Crvenojelenje špilje datirani su radiometrijskom metodom mjerenja izotopa ugljika 14 u naslagama drvenog ugljena u nalazištu i starost im je procijenjena na 14 500 i 11 500 godina. U doba postojanja ove populacije, sve su prapovijesne vrste ljudi, uključujući i neandertalca već izumrle. Ljudi iz Crvenojelenje špilje su stoga i recentniji od Homo floresiensisa (tzv. "Hobita") čija je starost procijenjena na 13 000 godina.
Anatomija
Usprkos relativno recentnom postojanju, fosili ovih ljudi imaju anatomske karakteristike primitivnijih ljudi. Anatomske karakteristike stanovnika Crvenojelenje špilje razlikuju se od onih modernih ljudi po plosnatom licu, širokom nosu, izbočenoj donjoj čeljusti bez izražene brade, širokom kutnjacima, izraženim očnim arkadama, zadebljanim kostima lubanje i moždanom volumenu srednje veličine.
Status zasebne vrste
Iako anatomske karakteristike ljudi iz Crvenojelenje špilje navode na zaključak da se radi o novoj, do sada neotkrivenoj, vrsti prapovijesnih ljudi, znanstvenici koji su otkrili ove ostatke protive se pokušaju da ih se klasificira kao zasebnu vrstu. Chris Stringer iz Prirodoslovnog muzeja u Londonu predlaže da je ova populacija vjerojatno rezultat križanja modernih ljudi i Denisovskog čovjeka, dok drugi znanstvenici ostaju skeptični po pitanju klasifikacije ovih ostataka kao nove vrste, objašnjavajući da su njihove jedinstvene anatomske karakteristike još uvijek unutar očekivanih varijacija u modernoj ljudskoj populaciji.
Pokušaji izolacije DNK su do sada bili bezuspješni, ali još uvijek traju. Samo ako DNK ovih prapovijesnih ljudi bude uspješno izoliran, moći će se sa sigurnošću determinitati odnos između ove skupine ljudi i modernog čovjeka.
Port Jefferson, Ohio
Port Džeferson je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 371, što je 50 (15,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Castel di Sette, Chieti
Castel di Sette je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Algona
Algona se može odnositi na
1030
Godina 1030. (MXXX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru.
Doha
Doha (arapski: الدوحة, Ad-Dawḥah ili Ad-Dōḥah) je glavni i najveći grad Katara od 339.847 stanovnika, a to je dvije petine ukupnog broja stanovnika Katara.
Geografija
Grad leži na obali Perzijskog zaljeva na istočnoj strani Katarskog poluotoka uzduž močvarnog i plitkog zaljeva dubokog 5 km. Zbog plitog mora i brojnih koraljnih grebena, do luke u Dohi su mogli doploviti samo manji brodovi, sve dok 1970-ih nije produbljena nova luka.
Historija
Najstariji dio grada je al-Bida (ili samo Bida kako su je mornari zvali), danas samo kvart na sjeverozapadu grada, ranije naselje koje su vjerojatno osnovale sudanske izbjeglice iz šeikata Abu Dabi. To malo naselje dugo je bilo središte gusarske aktivnosti po Perzijskom zaljevu. Bida je razorena 1867. u ratu između Bahreina (kome je pomagao Abu Dabi) i Katara. Sljedeće godine britanska vlada je za šeika Dohe instalirana Muhameda ibn Sani al-Sanija. On se kao i ostali šeici iz Ujedinjenih arapskih emirata obavezao pridržavati Trajnog pomorskog primirja, koju su mu oni dali da potpiše 1853. godine, pa je piratstvo uveliko smanjeno. Sve do Prvog svjetskog rata Osmansko Carstvo je bilo nominalni gospodar Arapskog poluotoka, pa je sporadično imalo i mali garnizon u Dohi. Stanje se promjenilo u ratu Britanija je 1916. proglasila Katar svojim protektoratom, pa je njime vladala sve do kraja 1971. kad je Katar dobio nezavisnost, tad je Doha postala prijestolnica nove države.
Znamenitosti, kultura i školstvo
Najveće znamenitosti grada su Vladina palača, izgrađena 1969. na isušenom zemljištu uz more, Trg sa tornjem sa satom, Souk kao orijentalna tržnica i ultramoderni Muzej islamske umjetnosti podignut 2008. na otočiću u zaljevu, koji je projektirao američki arhitekt kineskog porijekla I. M. Pei. Doha je danas najpoznatija kao sjedište televizijske kuće Al Jazeera koja je počela raditi 1996. godine.
Privreda
Doha je dugo vremena bila uspavano malo ribarsko naselje, u kom je početkom 20. vijeka glavna privredna aktivnost bila ronjenje bisera iz školjki po morskom dnu, sa flotom od 350 drvenih brodova. I ta aktivnost je propala, kad su Japanci 1930-ih otkrili postupak kaveznog uzgoja školjaka sa biserima, a svijet istovremeno pogodila velika ekonomska kriza. To depresivno stanje preokrenulo se kao u bajci nakon Drugog svjetskog rata kad su u Kataru pronađene velike količine nafte, što je dovelo do potpune transformacije grada. Stare potleušice su porušene, a na njihovom mjestu izgrađene su ultramoderne građevine. Najveći problem za razvoj grada pitka voda, rješen je izgradnjom pogona za desalinizaciju mora, a problem plitke luke rješen je 1970-ih produbljivanjem kanala do nove luke. Pored eksploatacije nafte, razvijen je i ribolov s modernom flotom, osobito na škampe, pa su izgrađeni pogoni za skladištenje i pakiranje. Doha ima vrlo prometni međunarodni aerodrom (IATA kod: DOH, ICAO kod: OTBD) sa vezama prema svim većim gradovima u svijetu.
Univerziteti
U gradu se nalazi Katarski univerzitet (osnovan 1973.) i HEC Paris in Qatar (osnovan 2010.)
136
Godina 136. (CXXXVI) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Komoda i Civike (ili, rjeđe, godina 889. Ab urbe condita). Oznaka 136. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Willis Tower
Willis Tower je 108- katni, američki neboder smješten u Chicagu u saveznoj državi Illinois. Kada je izgrađen 1973. godine postao je najviši neboder na svijetu prešavši do tada najviši "Svjetski trgovački centar" u New York Cityu.
Najviša je bila 24 godine do izgradnje "Petronas Twin Towersa" u Kuala Lumpuru u Maleziji. U ljeto 2009. godine neboder je promijenio naziv iz "Sears Tower" u današnji oblik "Willis Tower".
Izgradnja
Godine 1969. korporacija Sears, Roebuck & Co. koja je brojala preko 350.000 zaposlenika odlučila je u centru Chicaga izgraditi samostojeći objekt kojem će namjena biti uredske prostorije i komunikacije.
Za glavnog arhitekta postavljen je Bruce Graham, a za inžinjera je postavljen je bengalski stručnjak Fazlur Khan. Kako je izgradnja brzo prolazila, tako su se katovi nizali svakih desetak dana po jedan što je bilo za ono doba nevjerojatno.
Godine 1973. neboder je postigao svoju visinu od 443 metra, a 1982. nadodana je antena s kojom je Willis bio visok 500 m. Kasnije je antena produžena radi lakšeg hvatanja signala američke televizijske kompanije NBC te sada visina Willisa s antenama iznosi 527 m.
Pogled
Dana 22. 6., 1974. godine na tornju je otvoren kat s kojeg posjetioci mogu vidjeti cijeli Chicago i okolicu. Smješten je na 103. katu na 412 metru nebodera.
Na kat za razgledavanje voze 2 dizala kojima treba otprilike 60 sekundi da dođu do 103. kata. 1999. godine poznati francuz Alain Robert zvan "Spiderman" popeo se na vrh zgrade bez pomoći užeta te su ga po povratku na ulicu uhitili policajci.
Film i televizija
Willis Tower korišten je na mnogim filmskim i televizijskim projetima tokom godina. Često je korišten kao dio seta, a pojavio se u filmu "Ferris Bueller's Day Off" u glavnoj ulozi s Matthewom Broderickom i krimi seriji Monk.
Još je jedan penjač osvajao vrh Willisa, bio je to Dan Goodwin koji je 1981. godine obučen u superheroja Spidermena osvojio vrh, iako su ga vatrogasci i policija cijelo vrijeme pokušavali zaustaviti.
Alerton
Alerton se može odnositi na
Gubitak Kine
Gubitak Kine (Loss of China) je izraz koji se koji se koristio u SAD tokom prvih decenija hladnog rata, odnosno koji se koristi kod dijela današnjih historičara, a kako bi se opisala pobjeda Mao Zedongovih komunista u kineskom građanskom ratu i osnivanje NR Kine 1949. godine, te posljedice tih događaja na vanjsku i unutrašnju politiku SAD. Pod "gubitkom" se podrazumijevalo prelaženje Kine kao najmnogoljudnije i kao takve izuzetno strateški važne države u komunistički Istočni blok, kao i poraz kineskih nacionalista pod Chiang Kai-Shekom čiji je režim, poznat kao Republika Kina, SAD podržavao prije, za vrijeme i poslije drugog svjetskog rata i smatrao svojim ključnim saveznikom u Aziji. Ti su se događaji zbili za vrijeme predsjednikovanja Harryja S. Trumana iz Demokratske stranke, a prvi koji su koristili taj izraz bili su njegovi kritičari iz Republikanske stranke, među kojima se posebno isticao Joseph McCarthy. Prema njihovom mišljenju, pobjeda komunista i prijelaz Kine u Istočni blok je bila rezultat kriminalne nesposobnosti Trumanove administracije, a posebno State Departmenta, koji je, prema McCarthyju i njegovim pristašama, vrvio od sovjetskih "krtica" i komunističkih simpatizera, koji su uspjeli spriječiti SAD da pomogne svom savezniku. Takve optužbe, kojima je dodatnu aktualnost dalo izbijanje korejskog rata i intervencija kineskih komunista protiv američkih trupa, su bile jedan od najvažnijih elemenata makartističkih progona. Teza o "gubitku Kine" je značajno uticala na kasnije američke administracije koji su uporno nastojali izbjeći da im se dogodi ono što se dogodilo Trumanu; to se posebno isticalo kod Johnsona koji je 1960-ih inzistirao na nastavku sve nepopularnijeg vijetnamskog rata.
Gozzi, Verbano-Cusio-Ossola
Gozzi je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Alta (razvrstavanje)
Alta se može odnositi na
Pejzaž (likovni)
thumb|250p|[[Frederik Edvin Čerč,Srce Anda]] thumb|250p|[[Albreht Direr,Weiher im Walde]]
Slikanje pejzaža je jedna od tema u slikarstvu i podrazumeva prikazivanje predela. Do renesanse pejzaž je bio samo sporedna tema koja je pratila druge glavne teme, a od renesanse, postaje i on sam glavna tema u slikarstvu. Svoj vrhunac slikanje pejzaža doživljava u 19. veku kada su romantične predstave omogućile da ta tema postane ravnopravno zastupljena sa istorijskim temama. U načelu u romantičarskom slikartvu razlikuju se dva tipa pejzaža: herojski pejzaž je ispunjen antičkim štafažnim figurama i građevinama i nastoji da oživi antiku koju slikari ovog tipa pejzaža smatraju za uzornu epohu. Nasuprot tome, idealni pejzaž je sastavljen od pojedinačnih elemenata pejzaža koji sačinjavaju idealan prizor koji nadmašuje samu prirodu. On je nastao oko 1600. godine u Rimu i karakteriše se idealizovanim prostorime, otvara se pre u dubinu. To je predeo idealan napunjen svetlom. thumb|250p|[[Kaspar David Fridrih, Vacman]]
Stari i srednji vek
Naturalistički prikaz pejzaža bio je raširen još u antičkom slikarstvu mada su elementi pejzaža često stavljani jedni pored drugih na način naznaka i skraćenja i nisu bili u stanju da obrazuju kontinuiranu celovitost slike. U još većoj i izraženijoj meri važi to za vizantijsko i rano srednjovekovno slikarstvo koje je pejzaž u najboljem slučaju naznačavalo uz pomoć pojedinačnih motiva, kao što su stene, drveće i livade. U srednjem veku se pejzaž nije negovao. U slikarstvu sputanom strogim pravilima ikonografije nije bilo mesta za čulno naziranje i beleženje prirodne realnosti.
Renesansni pejzaž
Poimanje pejzaža kao kompaktnog prostora slike tesno je povezano sa idejno-istorijskim inovacijama rane renesanse kao što je razvoj centralne perspektive. Kao rani primer pejzaža u vidu scenografskog okruženja za prikazivanje prostora mogu se smatrati freske Ambrođija Lorencetija Dobra i loša vladavina (1337-39) u Sijeni na kojima umetnik ističe i topografske posebnosti pejzaža. Dalji razvoj prostorno pojimanog pejzaža išlo je paralelno sa kompozicionim razdvajanjem prednjeg, srednjeg i zadnjeg |plana što je omogućavalo kontinuiran sa stanovišta perspektive ispravan prelaz između bliskih i udaljenih delova što je na primer realizovano na pozadini diptiha Vojvode od Urbina (1465.) Pjera dela Frančeske koji prikazuje trijumfalna kola ispred brežuljkastog predela. Najraniji topografski tačno odrediv prikaz pejzaža predstavlja slika Čudnovato ribarenje Konrada Vica iz 1444. godine koja prikazuje predeo Ženevskog jezera u pozadini.
Kao prvi prikaz pejzaža gde predeo stoji sam za sebe može se smatrati jedan crtež Leonarda da Vinčija koji je bio namenjen za privatnu upotrebu. Na isti način su nastajali i akvarelni pejzaži Albrehta Direra koji su u stvari predstavljali njegove studijske radove. Ovi primeri, ipak, pokazuju povećano zanimanje za prirodu koja se sada za razliku od srednjeg veka ne doživljava kao neprijateljska već kao lepa i zadivljujuća. O tome svedoči i štafelajska slika malog formata nastala oko 1520. godine Dunavski pejzaž sa dvorcem Vert kod Regensburga Albrehta Altdorfera koja je poznata kao prva slika u ulju pravog pejzaža. I staro holandsko slikarstvo je iznedrilo veličanstvene pejzaže Jan van Ajkov pejzaž u oltaru u Gentu, kao i panoramski pejzaži Joahima Patenira. U 16. veku Piter Brojgel Stariji je uveo inovativne elemente u slikarstvo pejzaža kao na primer prikazivanje promena u skaldu sa godišnjim dobima. Ovaj tip pejzaža komponuje se iz realnih prirodnih formi i izražava dialektičku poetiku odnosa čoveka i prirode. Njegov sin Jan Brojgel Stariji bio je takođe značajan flamanski slikar pejzaža kao što su i osali slikari iz porodice Brojgel te i njegov zemljak Peter Paul Rubens ostavio u ovoj oblasti značajna dela. U protestanskoj Holandiji slikarstvo pejzaža bilo je veoma omiljeno kao građanska vrsta slikarstva o čemu svedoče dela Jakoba van Rojsdala, Jana van Govena i drugih. U Italiji su u vreme baroka slikari Karači, Nikola Pusen i Klod Loren bili ti koji su dali pečat slikarstvu pejzaža, tz. heroiskog pejzaža koji je razvijan u duhu francuskog slikarstva 17. veka sa antičkom štafažom. Slikarstvo rokokoa nasuprot tome nije sa sobom donelo nijednu novinu u ovu oblast slikarstva. Tek se pri kraju 18. veka promenio, pre svega u engleskoj, pogled na predstave pejzaža, što se podudaralo sa uređivanjem pejzažnih bašta i parkova koji su delovali prigodno a manifestovalo se u slikarstvu Aleksandra Kozena, Džona Konstabla ili Vilijama Tarnera koji se karakteriše kako težnjom za prirodnim pejzažom tako i za tumačenjem prirodnih atmosferskih pojava i promena uz njega.
U 19. veku slikarstvo pejzaža zauzima značajno mesto. Nemački romantičari shvatali su doživljaj prirode kao spiritualno-religiozno iskustvo što je možda na najočigledniji način izrazio Kaspar David Fridrih. Značajni francuski slikari pejzaža druge polovine tog veka bili su Gistav Kurbe i umetnici barbizonske škole koji su sa intimnim pejzažem prezentovali realistični pogled na prirodu i završili sa akademskim komponovanjima predela u stilu eklekticizma.
Savremeni pejzaž
U polovini 19. veka nastupa period plenera kada slikar ne teži da komponuje predeo na osnovu lista, drveća i grana i kada teži da zahvati pejzaž u njegovim estetskim i likovnim vrednostima.
Kako smatramo da je impresionizam početak savremene umetnosti on je naglašavao fenomen boje i elemenat boje u pejzažu i rastavljao je sliku u bezbroj fleka i njihovu igru u svetlosti i senci kako je to radio Pol Sezan koji se trudio da uspostavi novi konstrukcioni red u celovitost umetničkog prednosa.
Na početku 20. veka Ferdinand Hodler i Đovani Segantini uzdigli su pejzaž u oblast simboličkog što je u slikama pripadnika grupa Plavi jahač i Most i dalje razvijano sa još izraženijom ekspresivnošću. U celini se, međutim, može reći da je u 20. veku značaj slikanja pejzaža u velikoj meri oslabio.
Alta Vista
Alta Vista se može odnositi na
Chives
Šiv je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 378 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 92 metara (maksimalnoj 142 m, a minimalnoj 82 m).
Padroni, Colorado
Padroni je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 76, što je 21 (-21,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
OR1L8
Olfaktorni receptor 1L8 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1L8 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Altuna (razvrstavanje)
Altuna se može odnositi na
Regolit
Pojam Regolita, iako se veoma često koristi u planetarnoj/astronomskoj terminologiji, zemaljskog je podrijetla i značio bi:" Mrvljeni materijal koji se nalazi na baznoj stijeni". Može se sastojati od sedimenata, mrvljenih i vodom modificiranih stijena te otvrdnutih naslaga. Važan je faktor svake površine, ali nam maskira temeljnu stijenu i onemogućava daljinsko ispitivanje mineralnih resursa podloge.
Pogledamo li po čemu bi značenje bilo različito napustimo li nas matični planet i odemo na Mjesec, naći ćemo da regolit znači nešto vrlo slično. Regolit je tamo zrnati-praškasti materijal koji nastaje stalnim sudarima i mrvljenjem te isparavanjem tijela projektila i podloge. Sastoji se od krhotina, pijeska i staklastih mikro sferula svih mogućih dimenzija i oblika. Regolit prekriva čitavi Mjesec s izuzetkom vrlo strmih strana kratera i rubove dolina. Njegova debljina na Mjesecu iznosi obično od 2 do 8 metara na morima, a može prelaziti i 15 metara na starijim tlima. Debljina naslage regolita ovisi o trajanju izloženosti područja meteoritskom bombardiranju. U ostatku Sunčeva sustava, naći ćemo da je regolit sličan mjesečevom prisutan na svim tijelima bez atmosfere (Merkur, Marsovi sateliti, asteroidi ...), a na ostalim bi se tijelima trebao razlikovati u sastavu u zavisnosti od geološkog razvoja matičnog tijela.
Mehanička svojstva mjesečeva regolita, subjektivni opis, Neil Armstrong, Tranquility Base, Apollo 11, 20. 6., 1969. godine:
Alvord
Alvord se može odnositi na
Lenoksamin
Lenoksamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 353,369 Da.
Lungoargine Amaseno, Latina
Lungoargine Amaseno je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Aftan
Aftan se može odnositi na
Ludwig Boltzmann
Ludwig Boltzmann (Beč, 20. februar 1844. - Duino kod Trsta, 5. septembar 1906.) bio je austrijski fizičar.
Jedan je od najvažnijih osnivača statističke mehanike. Bio je odlučni pristaša atomistike. Potaknut mišlju i uvjerenjem da se zakoni ponašanja termodinamičkih, makroskopskih, sustava mogu izvesti iz predpostavke o postojanju atoma, od kojih je sustav sastavljen i koji se gibaju po zakonima Newtonove mehanike. Svoj teorijski rad na području fizike Boltzmann je uobličio spajanjem mehaničkih zakona i teorije vjerojatnosti. Rezultat toga je Boltzmannova razdioba koja opisuje razdiobu atoma po energijama u ovisnosti o temperaturi sustava.
Vjerojatnost da ćemo u sustavu temperature T naći određen broj atoma energije E razmjerna je s funkcijom
Boltzmann je unaprijedio kinetičku teoriju plinova, a njegov krunski rezultat je statističko tumačenje entropije, po kojem je entropija mjera neuređenosti sustava i proporcionalna je logaritmu broja sviju mogućih mikroskopskih stanja koja su u skladu s jednim jedinim makroskopskim stanjem sustava. Na taj način entropija je, osim svoje fenomenoložke termodinamičke zasnovanosti, dobila i mikroskopsko statističko tumačenje, a time je otvoren put za proučavanje Drugog zakona termodinamike u sklopu statističke fizike i Newtonove mehanike. Svojim pokusima i teorijskim razmatranjima Boltzmann je podupro i Maxwellovu teoriju elektromagnetizma.
Muscat
Muscat ili Muskat (arapski: مسقط‎ [Masqaṭ — Maskat]) je glavni i najveći grad Omana od 24.893, ako se računa najuži centar grada koji se zove Muscat, ali sa okolnim gradovima 632.073 stanovnika.
Geografija
Grad leži na obali Indijskog oceana, smješten u uvali, okruženoj vulkanskim planinama. Iz Muscata duž obale ide magistralna cesta na jug prema Jemenu i na zapad prema Ujedinjenim Arapskim Emiratima.
Historija
Muscat su osnovali Portugalci kao pomorsko-trgovačku bazu 1508. da im služi kao sigurno utočište na putu za Indiju. Oni su vladali Muscatom do 1650. kad su istjerani. Na njihovu vladavinu podsjećaju dvije utvrde iz 16. vijeka koje dominiraju gradom.
Znamenitosti, kultura i školstvo
Najveće znamenitosti grada su uz spomenute portugalske utvrde, Sultanova palača na obali mora, podignuta u indijskom stilu i Nacionalni muzej Omana.
Muscat ima puno starih građevina, i ostataka iz drevnih vremena, gradske zidine, gradska vrata, i čudesnu mješavinu arhitektonskih stilova i uticaja od portugalskog, arapskog, iranskog, indijskog, do modernog zapadnjačkog.
Privreda
Muscat je lučki grad, u kom je pored luke i ribarstva najveća aktivnost vezana uz trgovinu.
Aspinvol
Aspinvol se može odnositi na
OR1M1
Olfaktorni receptor 1M1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1M1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Hironova uputstva
thumb|[[Lekit na kome je možda predstavljen Pelej (levo) kako svog sina Ahileja (u sredini) poverava na brigu Hironu (desno), oko 500. pne., Nacionalni arheološki muzej Atene]] Hironova uputstva (Χείρωνος ὑποθῆκαι / Cheírōnos hypothêkai) naslov je starogrčke didaktičke pesme pisane u heksametrima, koja je danas sačuvana samo u fragmentima, a u antici se pripisivala Hesiodu. Od Pausanije saznajemo da je pesmu izgovarao Hiron, mudri kentaur, i u njoj davao pouke mladom heroju Ahileju. Sudeći prema oskudnim fragmentima koji su došli do nas u citatima drugih antičkih pisaca, te su se pouke sastojale u etičkim, religijskim i praktičnim savetima. Na primer, Pindar iz Hironovih uputstava navodi savet da, posle Zevsa, najviše treba poštovati roditelje dok god su živi. Stoga ova pesma pokazuje određene sličnosti ne samo s Hesiodovim Poslovima i danima, nego i sa Teognidovim gnomskim elegijama. Hiron je odabran zato što se, prema mitu, svojom dobrotom, blagošću i mudrošću razlikovao od ostalih kentaura, pa je bio učitelj mnogim herojima, pa čak i bogovima.
Atkins
Atkins se može odnositi na
Castillon (Gornji Pirineji)
Kastijon je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 98 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 565 metara (maksimalnoj 585 m, a minimalnoj 334 m).
Neven Šegvić
Neven Šegvić (Split, 26. siječnja 1917. - Split, listopad 1992.), hrvatski arhitekt.
Život i djelo
Neven Šegvić nagrađivan je najvišim priznanjima, kao: 1964.-nagrada "Viktor Kovačić" za zgradu Pomorske privrede u Splitu.; 1966.-nagrada "Vladimir Nazor" za školu u Visu; 1976. Borbina nagrada za arhitekturu za Muzej revolucije u Rijeci;1981.-plaketa i povelja "Viktor Kovačić" za životno djelo; 1985.-nagrada "Vladimir Nazor" za životno djelo.
mini|Zgrada [[Muzej grada Rijeke|Muzeja grada Rijeke koju je 1976. godine projektirao Neven Šegvić]]
Opus arhitekta Nevena Šegvića vrlo je velik i raznolik. Gotovo da nema značajnijeg natječaja na kojemu, sam ili u suradnji, nije sudjelovao. Na žalost, razmjerno je mali broj ostvarenja koja su potpuno zadovoljila kriterije autora, uvijek nezadovoljnog interpretacijama suradnika kojima je prepuštao izvršenje. Među ostvarenjima u kojima je aktivnije sudjelovao treba tražiti i njegova najvažnija djela. To su svakako kuća Lloyd u Splitu, paradigmatska građevina na splitskom Peristilu, škola u Kumrovcu te muzej u Rijeci. Sveukupno se Šegvić, kroz arhitektonski izraz, uvijek kreće jasnom aktualnošću, samopouzdanjem i dubokom uvjerenošću u kulturni kontekst i gradotvornost arhitekture. On možda najbolje obilježava arhitekturu u Socijalističkoj Hrvatskoj. Oslonjen na obrazovanje stečeno kod Iblera i u Meštrovićevu ateljeu, na evropsku međuratnu Modernu, ali i duhovnu, literarnu i likovnu dijagonalu Krleža - Ibler - Hegedušić, u ranoj se životnoj dobi, neposredno nakon II. svjetskog rata, nametnuo na arhitektonskoj sceni širinom svog obrazovanja, darovitosti i aktualnosti svjetonazora te bitno pridonio suprotstavljanju, u to vrijeme nastupajućem, kulturnom diktatu socrealizma, iako on nije zadiao u arhitekturu.
Bio je urednik Slobodne Dalmacije, a potom pokretač i glavni urednik časopisa Arhitekture, koji je ima posebno značenje za arhitekturu ovih prostora. Osobnim stajalištem i otvorenošću za dijalog omogućio je na stranicama časopisa raspravu o ulozi i mjestu arhitekture u društvu i kulturi tog nemirnog vremena. Svojim je tekstovima u dnevnom tisku i stručnim časopisima uvijek bio aktualan, često i provokativan. Na tom području njegova djelovanja nužno je spomenuti retrospektivnu izložbu Arkitektura u Hrvatskoj od 1945. do 1985. i nezavršen, ali otvoren Atlas hrvatske arhitekture. Od samog početka svog djelovanja na fakultetu osvajao je mlade slikovitošću riječi i temperamentom. Cijelog je života djelovao s jasnom spoznajom da je arhitektura izravna projekcija društvenih, socijalnih, političkih i gospodarskih realiteta vremena u kojem nastaje.
U listopadu 1991. Neven Šegvić piše tekst: "Protest hrvatskih arhitekata" u posebnom broju časopisa Čovjek i prostor i Arhitektura. U listopadu 1992. umire u rodnom Splitu, te je pokopan na starom groblju u Trogiru.
Prairie du Sac, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.972, što je 741 (22,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Olden
Olden se može odnositi na
Greben (reljefni oblik)
mini|290px|Hrbat planine [[Vranica|Vranice u Bosni i Hercegovini]]
Greben ili hrbat, geomorfološki pojam koji označava oblik strminskog reljefa, i to gornju izbočinu i izduženi vršni dio brda, gore ili planine, odnosno gorskog ili planinskog lanca, strm ili skoro okomit kao klif, ali koji, za razliku od klifa, u pravilu nije nastao djelovanjem abrazije i nije toliko podložan eroziji.
Isti se pojam upotrebljava za izduženu podvodnu stijenu (greben), poglavito u oceanskom podmorju, koja ima takva obilježja, ali i u priobalju, bilo da je ispod površine mora (ili slatkovodne površine), bilo da strši iz vode, pa nalikuje duguljastoj hridi.
Podrijetlo pojma vezano je uz riječi hrptenjača i hrptenica, odnosno izduženi središnji leđni dio tijela čovjeka ili životinje, pa se tako upotrebljava i u nekim drugim znanstvenim područjima i ljudskim djelatnostima (biologija, kulinarstvo, industrija i dr.).
Matematička fizika
thumb|400px|right Matematička fizika (MF) proučava fizičke pojave, kreiranjem i proučavanjem matematičkih modela fizičkih pojava.
Istorijat
Matematička fizika se počela razvijati za vreme života Isaka Njutna, paralelno sa razvojem fizike i matematike. Na kraju XVIII veka, zahvaljujući Njutnu i Lajbnicu, otkriven je diferencijalni i integralni račun, a Njutn je formulisao i osnovne zakone klasične mehanike, kao i univerzalni zakon gravitacije, što je bilo ključno za intenzivniji razvoj matematičke fizike.
U XVIII veku, matematička fizika je proučavala oscilacije struna i greda, a takođe i probleme akustike i hidrodinamike. Zahvaljujući Dalamberu, Lagranžu, Ojleru, Bernuliju i Laplasu, u to vreme se postavljaju i osnove analitičke mehanike.
U XIX veku, matematička fizika dobija nove zadatke, poput rešavanja problema toplotne provodljivosti, difuzije, elastičnosti, optike, elektrodinamike, nelinearnih talasnih procesa.
U XX veku u matematičku fiziku uvode i problemi kvantne fizike i teorije relativnosti, a takođe i novi problemi gasne dinamike, prenosa čestica i fiziku plazme.
Metode
Osnovni matematički alat koji je korišćen u rešenjima koje je dala matematička fizika je teorija diferencijalnih jednačina koja uključuje i srodne oblasti - integralne jednačine i varijacioni račun, zatim i teorije funkcija, funkcionalne analize, teorije verovatnoće, približne metode i numeričku matematiku.
U tom intezivnom razvoju teorijske fizike i savremene matematike, nastaju kvalitativno nove klase modela savremene matematičke fizike.
Klif
mini|desno|300p|Klifovi Mohera, primer litica u [[Irska|Irskoj]] Klif, naziv je za strmu abrazijsku padinu nastalu prilikom razaranja visoke osnovne obale pod uticajem valova. Nastanak klifa iniciran je abrazijom, dok po mehanizmu procesa pripada koluvijalnom procesu. Vremenom se povlači na račun mora i tako povećava širinu abrazijske obalske terase, koja leži u njegovom podnožju.
Visina i nagib klifa zavise od inicijalnog reljefa, litološkog sastava i sklopa obale. Klifovi često dostižu visine i hektometarskog reda veličina, a njihov nagib može biti skoro vertikalan. U slučaju niskih, zaravnjenih obala, koje su izgrađene od mekih i rastresitih stijena, klif je gotovo neprimjetan u reljefu.
Olton
Olton se može odnositi na
OR1N1
Olfaktorni receptor 1N1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1N1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Daniel Dennett
Daniel Clement Dennett III (rođen 28. ožujka 1942. u Bostonu) američki je filozof, znanstvenik i pisac čija su područja istraživanja filozofija uma i filozofija znanosti, posebno područja vezana za evolucijsku biologiju i kognitivnu znanost.
Sveučilišni je profesor filozofije na sveučilištu Tufts i zamjenik direktora Centra za kognitivne studije na istom sveučilištu. Dennett se samodeklarira kao ateist i sekularist, član je savjetodavnog odbora Američke koalicije za sekularizam i veliki pobornik pokreta Brights. Javnost i masmediji ga svrstavaju među "četiri jahača" novog ateizma, zajedno s Richardom Dawkinsom, Samom Harrisom i pokojnim Christopherom Hitchensom.