cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homeodomenski sklop
Homeodomenski sklop je proteinski strukturni domen koji vezuje DNK ili RNK i koji je često prisutan u transkripcionim faktorima. Ovaj motiv se sastoji od 60 aminokiselina duge heliks-zavoj-heliks strukture u kojoj su tri alfa heliksa povezana kratkim petljama. Dva N-terminalna heliksa su antiparalelna, dok je duži C-terminalni heliks u aproksimativno normalnoj poziciji u odnosu na osu prva dva. Taj treći helih formira direktne interakcije sa DNK. Homeodomainsko savijanje je ekskluzivno prisutno kod eukariota. Ono ima visok stepen homologije sa lambda fag proteinima koji menjaju izražavanje gena kod prokariota. Mnogi homeodomeni indukuju ćelijsku diferencijaciju putem inicijacije kaskade koregulisanih gena koja je neophodna da bi se formirala individualna tkiva i organi, dok su homeodomainski proteini poput NANOG učestvuju u održavanju pluripotencije.
Otok (Slivno)
Otok je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 81 stanovnika te 18 obiteljskih kućanstava.
Natrijum molibdat
Natrijum molibdat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 205,917 Da.
Ženska ejakulacija
Ženska ejakulacija predstavlja silovito i neobuzdano izbačanje znatne količine žitke materije iz periuretralnih žlijezda (U-tačke) kod žena prilikom nadražaja G-tačke.
U narodu se smatra da draženje G-tačke neposredno pred orgazam dovodi do prelomnog trenutka kada se polno uzbuđenje pretvara u nagli i neukrotivi nagon za izbrizgavanje, sličan onom k mokrenju, premda uzrok ove pojave još nije naučno do detalja razjašnjen. Ženska ejakulacija se još zove skvirting, skvrting ili bljuzganje, a prozračna materija koja proishodi skvirt ili skvrt, bljuzgavica, ili djevina strumen.
Summerfield, Kansas
Samerfild je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 156, što je 55 (-26,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
College City, Arkansas
Koledž Siti je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Pižinovac
Pižinovac je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 13 stanovnika te 4 obiteljskih kućanstava.
ATC kod C02
{{Columns-list|2|
C02N Kombinacije antihipertenziva u ATC grupi C02
}}
Zoran Čutura
Zoran Čutura (Zagreb, 12. ožujka 1962.), hrvatski košarkaš, bivši jugoslavenski reprezentativac.
Igrao je na položaju krila.
Igrao je koncem '80-ih i početkom '90-ih.
Bio je poznat po tome što je pogađao iz nemogućih situacija, po hvatanju "otpadaka" i što je pogađao kada drugima nije išlo.
Nosio je nadimka "Dečec".
Igračka karijera
Karijeru je počeo u "Industromontaži" (Montingu). Uskoro je prešao u "Cibonu" za koju je igrao do ljeta 1991..
Živan Živković
Živan Živković (Novi Karlovci 1952 – Beograd 1996), književni kritičar i esejista, docent na Filološkom fakultetu u Beogradu.
Gimnaziju je završio u Inđiji a studije jugoslovenske i opšte književnosti u Beogradu gde je i magistrirao 1983. godine sa tezom Časopis „Putevi“ 1922 - 1924. Za magistarski rad dobio je nagradu Velibor Gligorić. Doktorirao je sa tezom Signalizam: geneza, poetika i umetnička praksa 1991. godine. Na Filološkom fakultetu, sve do svoje prerane smrti, predavao je Srpsku književnost dvadesetog veka. U brojnim jugoslovenskim listovima i časopisima ovaj naučni radnik objavio je više stotina kritika, eseja i studija o savremenoj književnosti. Posebno se bavio istraživanjem i tumačenjem avangardnih i neoavangardnih tendencija u srpskoj keiževnosti, dečijom književnošću i, poslednjih godina života i rada, haiku poezijom.
Objavljene knjige:
i posthumno:
Isolina, Chieti
Isolina je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 592 m.
Little Lord Fauntleroy
Little Lord Fauntleroy, ili, u prijevodu, Mali lord Fauntleroy je roman za djecu anglo-američke književnice Frances Hodgson Burnett objavljen 1886. godine. Naslovni protagonist je Cedric Erroll, dječak koji s obudovjelom majkom živi u sirotinjskoj njujorškoj četvrti prije nego što dozna kako mu je djed, u stvari, engleski aristokrat Earl od Dorincourta, te da je nakon smrti svojih stričeva postao njegov jedini nasljednik. Radnja prikazuje kako odlazi živjeti kod djeda koji ga nastoji pretvoriti u "pravog" Engleza, ali pri tome svojom prostodušnošću i dobrotom uspijeva omekšati hladno srce čangrizavog starca. Fauntleroy se postao jedna od najpopularnijih knjiga svog vremena, postavši fenomen koji današnji historičari ponekad uspoređuju s Harryjemn Potterom. Ilustracije Reginalda Bircha, kao i detaljni opisi odjeće i frizure koje u tekstu dala Burnett su značajno uticali i na dječju modu u tadašnjim SAD te, u manjoj mjeri, u ostatku svijeta. Zbog svog sentimentalnog sadržaja je postao privlačan i filmašima, te postoje brojne ekranizacije u obliku filmova, igranih i animiranih TV-serija.
Talladega Springs, Alabama
Talladega Springs je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 166 stanovnika.
Douillet (Francuska)
Duje je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart koja pripada prefekturi Mamer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 278 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 164 m, a minimalnoj 72 m).
Arbutamin
Arbutamin je srčani stimulans. On stimuliše adrenergičke receptore.
Đura Jakšić
thumb|Đura Jakšić, Autoportret u ulju Georgije "Đura" Jakšić / Георгије "Ђура" Јакшић (27.7. 1832–16.11. 1878) je bio srpski pjesnik, slikar, dramatičar i književnik koji se smatra jednim od najzanačajnijih predstavnika srpskog romantizma.
Biografija
Rođen je 8. avgusta (27. jula po julijanskom kalendaru) 1832. godine u Srpskoj Crnji kao Georgije, u Banatu, u svešteničkoj porodici. Otac ga upisuje u trgovačku školu iz koje beži tri puta i na kraju upisuje nižu gimnaziju u Segedinu. Posle završene osnovne škole u Srpskoj Crnji i niže gimnazije u Segedinu (danas Mađarska), odlazi u Temišvar (danas Rumunija) da uči slikanje. Uoči revolucionarne 1848. godine bio je student umetničke akademije u Pešti, ali je zbog revolucionarnih događaja morao da je napusti. Vrativši se u rodni kraj produžio je da uči slikarstvo u Bečkereku kod Konstantina Danila čuvenog slikara tog doba, tražeći sopstveni umetnički izraz i produbljujući svoja znanja, između ostalog i nemačkog jezika.
U revoluciji od 1848—1849. iako šesnaestogodišnjak, učestvuje kao dobrovoljac. Kada se revolucija završila porazom, napisao je: „Ah, zašta ginusmo i stradasmo – a šta dobismo!” Ubrzo ga neimaština primorava da prihvati razne poslove. Tih godina često menja mesta boravka, odlazi u Beograd, ali se vrlo brzo upućuje u Beč da nastavi studije slikarstva. U Beču se kreće u umetničkim krugovima sa Brankom Radičevićem i Đurom Daničićem. Njegovi poetski prvenci ugledali su svetlost dana u Serbskom letopisu 1853. godine. Besparica ga primorava da se vrati kući, ali ubrzo zatim odlazi na Akademiju finih umetnosti u Minhen.
Krajem 1855. nastanio se u Kikindi i živeo od slikarstva. Piše pesme i štampa ih u Sedmici pod pseudonimom Teorin. U Novi Sad prelazi 1856. godine, podstaknut povratkom prijatelja sa kojima je drugovao u Beču koji se okupljaju oko novosadskih listova Sedmica i Dnevnik. Po povratku sa slikarskih studija, živi u Banatu do 1856.
Od 1857. prelazi u Srbiju, gde ostaje sve do smrti. U Srbiji radi kao seoski učitelj (u Podgorcu, Sumrakovcu, Sabanti, Rači kod Kragujevca i Požarevcu, u kome se i oženio) i kao gimnazijski učitelj crtanja (u Kragujevcu, Beogradu i Jagodini).
Đura Jakšić je bio svestran umetnik i rodoljub: pesnik, pripovedač, dramski pisac i slikar. Ali i boem. Stvaralački i stradalački život tog obrazovanog i temperamentnog čoveka često se odvijao u boemskom ambijentu skadarlijskih kafana Tri šešira i Dva jelena. Boemska atmosfera bila je njegovo prirodno okruženje u kome je dobijao stvaralačku inspiraciju, izazivao divljenje i aplauze veselih gostiju i boemskih družbenika, ali i bes vlasti čijoj se sirovosti i lakomosti rugao, originalno i satirično.
Stalno je živeo u oskudici, i teško je izdržavao svoju brojnu porodicu. Pritisnut porodičnim obavezama i dugovima, sklon boemiji, bolestan, Đura Jakšić se potucao kroz život. Razočaran u ljude i život, nalazio je utehu u umetničkom stvaranju, pesničkom i slikarskom. Bio je nežan, iskren drug i bolećiv otac, ali u mračnim raspoloženjima razdražljiv i jedak. Njegova bolna i plahovita lirika veran je izraz njegove intimne ličnosti, tragične i boemske.
Oboleo od tuberkuloze, u dugovima, gonjen je i otpuštan (1871) iz državne službe. Uz pomoć Stojana Novakovića dobija posao u Državnoj štampariji 1872. godine.
Smrt ga je zatekla na položaju korektora Državne štamparije u Beogradu 16. novembra 1878. godine (po julijanskom kalendaru). Sahranjen je na Novom groblju u Beogradu.
mini|riht|250px|Đura Jakšić, [[Noćna straža (Jakšić)|Noćna straža (ulje na platnu). Datoteka je posvećena javorskim junacima iz srpsko-turskog rata 1876-1878. godine]]
Partizan (razvrstavanje)
Partizan ili partizani je izraz koji u najširem smislu označava pripadnika partizana, odnosno nekog gerilskog pokreta ili organizacije. U užem smislu, na prostoru bivše Jugoslavije se pod time podrazumijevaju pripadnici Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije.
Tokom drugog svetskog rata u mnogim okupiranim zemljama su se borili partizani:
Pored toga taj izraz može označavati:
Langenbach (Oberbayern)
Langenbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Frajzing. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.886 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9178138.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Frajzing Langenbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Frajzing. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 429 metara. Površina opštine iznosi 26,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.886 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 145 stanovnika/km².
Châtenay-en-France
Šatnaj an Frans je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 60, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km².
Persijanac (Plaut)
Persijanac je komedija rimskog književnika Tita Makcija Plauta, sastavljena od pet činova. Prolog ne postoji u formalnom smislu, kao deo izdvojen od drame, nego u prvoj sceni prvog čina kroz dijalog dvojice likova objašnjava predistorija radnje i kontekst cele situacije. Radi se o komediji koja je svakako napisana tokom zrele faze Plautova stvaralaštva. Kao što je slučaj sa skoro svim Plautovim komedijama, ni za ovu se ne zna tačna godina kada je nastala, ali se pretpostavlja da je to bilo oko 196. pne. To se zaključuje na osnovu toga što se u samom tekstu nalaze mnoge aluzije na istorijske događaje koji su se odigrali otprilike tada. Na primer, stih 100 se odnosi na tročlani kolegij Epulonâ (Epulones), koji je osnovan 196. pne., stihovi 339‒340 odnose se na kraljeve Filipa V i Atala I, koji su se sukobili 197. pne., dok stihovi 433‒436 izgleda aludiraju na "rimske igre" (ludi Romani) održane 197. pne.
Cela komedija bavi se robovima, osim što se pojavljuju jedan svodnik i jedan parazit, što predstavlja novinu sa strukturalne tačke gledišta. Naime, u ovom komadu rob je taj koji je zaljubljen i koji otvara prvi čin svojim ličnim monologom tipičnim za zaljubljenog mladića. S obzirom na to, ovde je došlo do spajanja uloga zaljubljenog mladića i lukavog roba.
Komedija je nazvana po jednom od učesnika u prevari koju organizuje protagonista, rob Toksil: prijatelj Sagaristion preobuče se u Persijanca kako bi prodao jednu devojku, tobože s Orijenta. Verovatno se naslov odnosi na ovu Toksilovu rečenicu:
Zaplet
Toksil, rob koga je gospodar zadužio da se u njegovom odsustvu stara o imanju, želi da otkupi njegovu ljubavnicu, heteru Lemniselenidu, koja pripada svodniku Dordalu. Obraća se svom prijatelju Sagaristionu, takođe robu, i moli ga da mu posudi novac koji mu je potreban za otkup. Sagaristion nema taj novac, ali uspe da ga negde pronađe i preda ga Toksilu. S ciljem da povrati taj novac kad on pređe u Dordalove ruke, Toksil nagovori parazita Saturiona da dopusti Sagaristionu da proda njegovu ćerku Dordalu, kao da je robinja. Dok se prave planovi u tom pravcu, Lemniselenida pošalje svoju služavku Sofoklidisku s pismom Toksilu, a on u isto vreme šalje dečaka Pegnija s porukom Lemniselenidi. Dobivši novac od Sagaristiona, Toksil ga preda Dordalu, koji onda oslobodi Lemniselenidu. Odmah potom Sagaristion, obučen kao Persijanac, dovede Saturionovu ćerku, koja je takođe obučena kao persijska zarobljenica, i proda je Dordalu, bez garancije, za visoki iznos novca. Odmah po Sagaristionovom odlasku pojavi se Saturion i tražeći da mu se vrati ćerka, odvede je sa sobom. Toksil i Sagaristion sve proslave jednom gozbom radujući se svodnikovoj nevolji.
Argument
U sačuvanim rukopisima Persijanac počinje argumentom, tj. kratkim sažetkom drame, kao i druge Plautove komedije. Te argumente nije pisao Plaut, već su dodati kasnije, nakon Plautove smrti. U njima se daje kratak pregled sadržaja drame, s posebnom osvrtom na opšte okolnosti, razvoj zapleta i njegov epilog. U nekim komedijama argument je dat u obliku akrostiha, a takav je slučaj i u ovom komadu:
Prvi čin
thumb|300px|Drevna atinska [[agora]] Komad započinje kratkim monologom roba Toksila, u kojem on priznaje da se više ne može boriti s Amorom i da jednostavno mora pronaći novac kojim bi od svodnika otkupio svoju dragu, heteru Lemniselenidu. Sreće svog prijatelja Sagaristiona, takođe roba, te od njega traži da mu pomogne i posudi novac koji mu je potreban. "Sad se i robovi zaljubljuju?" ― zapita se Sagaristion, a zatim kaže prijatelju da ne poseduje taj novac, ali obeća da će ga pokušati nabaviti, te se njih dvojica rastaju. Našavši se na večeri sa Saturionom, večito gladnim parazitom, Toksil ga zamoli da mu, u zamenu za gostoljubivost na gozbama, posudi svoju ćerku, koju će obući u istočnjačku persijsku odeću i prodati je svodniku Dordalu, samo što će odmah po izvršenoj prodaji poslati njenog oca da je vodi natrag. Toksil predlaže parazitu da potraži odgovarajuću odeću kod horega, kome su edili poverili raznovrsnu odeću za teatarske predstave. Saturion se doista uputi tamo.
Drugi čin
Lemniselenida i njena robinja Sofoklidiska izlaze iz kuće svodnika Dordala razgovarajući o snažnim ljubavnim osećajima koji postoje između Lemnesilene i Toksila. Sofoklidiski je žao Lemniselenide te preuzme na sebe da preda Toksilu njenu poruku. U međuvremenu i Toksil šalje poruku svojoj dragoj putem dečaka Pegnija, takođe roba. Tako se Pegnij i Sofroklidiska suseretnu na trgu i, nakon što su živahno rapravili o pismima koje nose, a čiji im je sadržaj nepoznat, svako se uputi svojim poslom. Pošto je predao poruku Lemniselenidi, Pegnij se susreće sa Sagaristionom i stane se s njim prepirati, jer mu ne želi reći gde se nalazi Toksil. Sagaristion ipak uspe pronaći Toksila te mu preda traženi novac, a zatim se obojica upute kući Toksilova gospodara kako bi postavili zamku svodniku Dordalu.
Treći čin
Saturion svojoj ćerki, već obučenoj u persijske haljine, objašnjava šta treba da kaže kad stane pred Dordala, no ona se ne slaže s celim tim planom, jer može uticati na njen kasniji život. U međuvremenu Toksil novac Dordalu novac potreban za otkup drage Lemniselenide, ali pre nego što mu preda novac, prvo se malo poigrava i šali sa svodnikom.
Četvrti čin
Toksil se vraća kući da bi se uverio da sve ide po planu sa Saturionovom ćerkom, koja je nevoljko pristala na celu stvar, i sa Sagaristionom, koji će igrati ulogu prodavca. Zatim, vrativši se kod svodnika i uverivši se da je Lemniselenida već otišla od njega, nagovara Dordala da kupi jednu prelepu devojku koju je u grad upravo doveo jedan Persijanac; za identitet obe ove nepoznate osobe garantuje Toksil jednim lažnim pismom njegovog gospodara. Dordal, premda okleva ― jer, ako se devojčin otac pojavi i zatraži je, moraće mu je predati ― ipak odluči sa se sretne s devojkom ispred svoje kuće. Devojku dovodi Persijanac (koji je, zapravo, Sagaristion), a Dardal joj, sledeći Toksilove savete, postavi nekoliko pitanja o njenom životu. Dardal je tako zadivljen devojčinom lepotom i izražajnošću, da pristaje da je kupi, čime sam pomaže u obmanjivanju samoga sebe. Svodnik uzima iz svoje kuće novac za devojku i predaje ga prodavcu. Uto, tobože gnevan, dolazi na pozornicu Saturion, takođe prerušen, i traži natrag svoju ćerku, slobodnu građanku. Dordal vidi da je žrtva prevare, ali mora predati devojku njenom ocu, koji mu preti sudom. Tako Sagaristion bute obeštećen za novac koji je pozajmio Toksilu za otkup Lemniselenide.
Peti čin
Prevarivši Dordala, Toksil organizuje gozbu u kući svog gospodara. Stiže i ljutiti Dordal, no suprotno svim očekivanjima, bude pozvan da se i on pridruži slavlju. No stane da ga zadirkuje mladi Pegnij, koga onda svodnik hoće da istuče. Nakon što se popilo, celo društvo, na Toksilov podstrek, počne iz sve snage da se ruga Dordalu, koji na kraju mora da prizna vlastiti poraz.
The Kid (film, 1921)
thumb|The Kid Mališan (eng. The Kid) je film Charlieja Chaplina iz 1921. u kojem se Jackie Coogan pojavljuje kao njegov posvojeni sin. Film je postigao veliki uspjeh te bio drugi najuspješniji film 1921., iza Četiri jahača apokalipse.
Mališan govori o Skitnici (Chaplin) koji pronalazi napuštenu bebu u uličici i počne se brinuti za njega. Kako dijete odrasta, dvojica održavaju savršen odnos, a počinju raditi sitne podvale kako bi nasamarili ljude.
Chaplin i Coogan ostvarili su nezaboravne izvedbe u Mališanu. Film je učinio Coogana, tada glumca u vodviljima, prvom velikom dječjom filmskom zvijezdom. Mnogi Chaplinovi biografi su naglasili da je nepatvoreni bliski i dirljivi odnos prikazan u filmu bio rezultat smrti Chaplinova prvorođenog sina, koji je umro kao novorođenče malo prije početka produkcije. Portret siromaštva i okrutnosti socijalnih radnika je direktna uspomena na Chaplinovo vlastito djetinjstvo u Londonu.
Lita Grey, koja glumi zavodljivog anđela u filmu, postala je Chaplinova druga supruga od 1924. do 1927. Stariji Chaplin i Coogan susreli su se posljednji put 1972., tijekom Chaplinova kratkog povratka u Ameriku tijekom kojeg je primio Oscara za životno djelo.
Glumci
mini|lijevo|150px|[[Charlie Chaplin|Chaplin i Jackie Coogan u Mališanu]]
Langenfeld (Mittelfranken)
Langenfeld je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.037 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575138.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm Langenfeld se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 303 metra. Površina opštine iznosi 7,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.037 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 144 stanovnika/km².
Waldwick, New Jersey
Voldvik je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.625, što je 3 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Broken Flowers
Slomljeno cvijeće (engleski Broken Flowers) američka je humorna drama nezavisnog redatelja Jima Jarmuscha iz 2005. kojemu je to jedanaesti dugometražni film. Radnja se vrti oko neoženjenog ženskara srednjih godina, Dona Johnstona (Bill Murray), koji dobiva tajnovito pismo u kojem biva obaviješten da je otac, na što krene obići svoje bivše ljubavnice, među kojima su i Sharon Stone i Tilda Swinton.
Film je zaradio 13,7 milijuna $ u američkim kinima te 45,7 milijuna diljem svijeta te je tako postao najkomercijalniji Jarmuschev film do danas. Nominiran je i za Zlatnu palmu u Cannesu gdje je osvojio veliku nagradu žirija, čime je postao prvi američki film koji je osvojio tu nagradu u zadnje 34 godine - posljednji put to se dogodilo 1971., filmom Johnny Got His Gun.
Radnja
Zakleti neženja i nekad aktivni ženskar Don Johnston davno se obogatio računalima i vodi ugodan, ali dosadan život u svojemu domu. Njegova najnovija ljubavnica, mlada Sherry, ga napušta, no njemu je svejedno. Jednog dana dobiva tajnovito pismo od navodne bivše ljubavnice koje ga informira da je otac 19-godišnjeg sina. Don nije do tada imao pojma da je otac i ne zna kako bi reagirao na tu vijest, a pomalo i sumnja da je istinita. No njegov susjed, oženjeni obiteljski čovjek i otac petero djece te amaterski detektiv Winston, nagovori ga da posjeti svojih pet bivših ljubavnica; Carmen, Lauru, Doru, Penny te jednu preminulu, Michelle, i otkrije ima li sina ili ne.
Donova odiseja dovest će ga do neobičnih susreta. Neke ga bivše ljubavnice dočekaju sa veseljem, druge s rezignacijom. Na Donovo iznenađenje, nijedna od njih se ne ispostavi kao majka njegova navodnog sina pa se vrati u svoj dom. U blizini svojega omiljenog kafića naiđe na jednog mladića koji, čini se, ima oko 19 godina i koji nekamo putuje. Kad ga Don konfrontira mladić pobjegne. Don potrči za njim, ali ga izgubi. Tad prođe auto u kojem je još jedan mladić koji bi mogao imati 19 godina. Na kraju Don ostane sam na ulici, nemajući pojma što da učini ni ima li uopće sina.
Teme i analiza
Tema priče je izolacija, pronalaženje mjesta u svijetu i usamljenost, ali prisutni su i egzistencijalni elementi pošto glavni junak Don nikada ne otkrije ima li uistinu sina ili ne, čime počinje sumnjati je li uopće postojao ili ne, te što je istina a što laž, tj. samo njegova želja da u nekom mladiču nađe svoje dijete. Otvoreni, kontemplativni kraj daje do znanja da priča nije ni bila okosnica filma, nego karakterizacija i metarmofoza junaka.
Donovo putovanje do njegovih 5 bivših ljubavnica postaje svakim susretom sve hladnije i kraće, tako da počinje sa toplim i dugim susretom kod njegove prve ljubavnice (Sharon Stone) a završava kod njegove zadnje na groblju, koja je u međuvremenu poginula. Pošto tijekom filma njegovo ime, Don Johnston, biva više puta pogrešno zamijenjeno sa "Don Johnson", moguće je da je pismo poslano njemu zapravo završilo na krivoj adresi. Još veća ironija se naslučuje u tome da je možda zaboravio na šestu bivšu ljubavnicu, koja bi mogla biti prava majka njegovog potencijalnog sina. Poetični naslov "Slomljeno cvijeće" možda sugerira na scenu u kojoj Don u prirodi bere cvijeće, dajući do znanja da je i njegova egzistencija poput cvijeta koji je otkinut od korijena i izoliran od svojeg prirodnog prebivališta.
Kritike
Nezadovoljni kritičar Kevin N. Laforest je napisao: "Ja nemam pojma što bi Slomljeno cvijeće trebalo biti, osim jedne nekonzekventne studije o čudnim okupljanjima. "Ovo je sve jedna farsa, jedan fijasko", kaže jednom prilikom glavni lik, a ja si ne mogu pomoći a da ne pomislim kako je to i kritika cijelog filma". S druge strane, Dean Šoša, kritičar Nacionala, je filmu dao 4 od 5 zvijezde i zapisao: "Nakon što je godinama bio guru brojnim mladim filmašima diljem svijeta, kultni američki filmaš Jim Jarmusch prepustio se i sam tuđim utjecajima, osmislivši "Slomljeno cvijeće" na tragu "Izgubljenih u prijevodu" Sofije Coppole i "Gospodina Schmidta" Alexandera Paynea, autora koji, pošteno govoreći, puno duguju nekim ranijim filmovima ovog pionira američke nezavisne scene. "Slomljeno cvijeće" odiše redateljskim minimalizmom, jezičnim i metafilmskim poigravanjima, montažnim elipsama i ostalim karakterističnim Jarmuschevim autorskim burgijama, i valja ga uvrstiti među kreativne vrhunce jednog od rijetkih suvremenih redatelja čiji je stil raspoznatljiv već nakon pet minuta gledanja bilo kojeg njegova filma".
Little Lord Fauntleroy (film, 1921)
Little Lord Fauntleroy (u prijevodu, Mali Lord Fauntleroy) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1921. u režiji Alfreda E. Greena i Jacka Pickforda. Predstavlja ekranizaciju istoimenog popularanog romana za djecu anglo-američke književnice Frances Hodgson Burnett. U njemu se Mary Pickford pojavljuje u dvostrukoj ulozi - kao siromašni američki dječak Cedric Erroll te kao njegova majka. Radnja prikazuje kako Cedric doznaje da je postao jedini nasljednik bogatog engleskog aristokrata, odnosno njegove napore da smekša srce hladnog, čangrizavog starca. Pickford, koja je usprkos toga što je bila u kasnim 20-im bez velikih problema tumačila likove djevojčica, je i s Fauntleroyom postigla ogroman uspjeh.
Željko Poljak (košarkaš)
Željko Poljak (Crikvenica, 29. travnja 1959.) je bivši jugoslavenski i hrvatski košarkaš te jugoslavenski reprezentativac.
Igrao je na položaju centra.
Igrao je koncem '80-ih i početkom '90-ih.
Klupska karijera
U karijeri je igrao za KK Kvarner, Jugoplastiku, u Švicarskoj i za KK Zagreb.
Reprezentativna karijera
Igrao je na Evropskom prvenstvu u Francuskoj 1983. godine zajedno sa Draženom Dalipagićem, Draganom Kićanovićem, Zoranom Slavnićem... Predvodio ih je Josip Djerdja. Na prvoj utakmici protiv domaćina Francuske, Željko Poljak je postigao svoj prvi reprezentativni koš i tako uspešno zamenio Dalipagića koji je napustio utakmicu zbog pete lične, ali nisu uspeli da se kvalifikuju u polufinale. Tačnije kvalifikacionu grupu smo završili kao treći, iza Španije i Italije.
Latinski savez
Latinski savez je moderni naziv za svojevrsnu konfederaciju gradova i sela u italskoj pokrajini Laciju koja je postojala od 7. veka st. e. do 338. godine st. e. i koja je bila osnovana radi zajedničke odbrane od spoljnih neprijatelja.
Mada su Latini živeli u politički nezavisnim gradovima, njihov zajednički jezik i kultura proizveli su saradnju na polju religije, zakona i ratovanja. Svi su Latini mogli učestvovati u kultovima zajedničkih božanstava, kao što je kult Penata u Laviniju, Junone u Lanuviju i Dijane u Ariciju i Rimu. Latini su slobodno sklapali međusobne brakove bez zakonskih prepreka. Kada bi posećivali drugi latinski grad, mogli su sa jednakom slobodom kupovati, prodavati, voditi sudsku parnicu, pa čak i koristiti glasačko pravo. Ukoliko bi se Latin stalno nastanio u "nematičnom" latinskom gradu, postajao je tu punopravni građanin. Mada su latinske države ponekada ratovale i među sobom, u slučajevima zajedničke opasnosti ujedinjavale su se radi zajedničke odbrane. Svaka je država davala vojsku prema sopstvenoj snazi. Zapovedništvo nad svim snagama poveravano je konsenzusom jednoj osobi iz nekog od latinskih gradova. Ponekada su Latini osnivali i kolonije na neprijateljskoj teritoriji, koje su služile kao istureni vojni položaji. One su postajale nove, nezavisne latinske države, koje su uživale ista prava kao i stare države. Da bi se opisao ovaj splet prava i obaveza danas se koristi termin "Latinski savez".
Prema antičkoj analističkoj predaji, poslednja tri rimska kralja ne samo što su transformisala Rim u pravi grad, već su ga takođe načinila vođom Latinskog saveza. U toj tvrdnji verovatno ima preterivanja. Rimski su istoričari rado slikali rani Rim kao grad kome je sudbinski bila preodređena njegova potonja veličina, pa su ga stoga opisivali moćnijim no što je on zaista bio. Rim je svakako postao jedna od važnijih država u Laciju tokom 6. veka, ali su Tibur, Prenesta i Tuskul u to vreme, a i kasnije, bili podjednako važni. Uslovi prvog sporazuma između Rima i Kartagine, potpisanog 509. godine st. e., koji je zabeležio grčki istoričar Polibije (oko 150. st. e.) prepuštali su Rimljanima (ili možda tačnije, Latinima) obalski pojas u dužini od oko 100 km južno od Tibra kao njihovu uticajnu sferu u koju Kartaginjani nisu smeli zadirati.
Brzi uspon Rima tokom 6. veka bilo je delo njegovih etrurskih gospodara i grad je brzo opadao s padom etrurske vlasti u Kampaniji i Laciju oko 500. god. st. e. Odmah posle pada monarhije u Rimu, Porseninog zauzimanja Rima, njegovog poraza od strane Latina i povlačenja iz Rima, dolina Lacija našla se ugrožena od susednih italskih naroda (Sabinjana, Ekva, Volska), koji su proživljavali demografsku eksploziju i pokušavali da steknu novo zemljište. Stoga je spoljna politika Rima tokom 5. veka velikim delom usmerena na pružanje pomoći Latinskom savezu da odbije napade ovih naroda. Međutim, mnogi su detalji Livijevog prikaza ovih borbi nepouzdani. Kako bi imali književnu temu dostojnu potonje rimske veličine, Livijevi su analistički izvori ove sukobe opisali u najgrandioznijim terminima. Ipak, opisi vojske, vojnih činova, kastramentacije (tj. tehnike podizanja i utvrđivanja logora) i taktike pripadaju poznoj republici, a ne Rimu 5. veka.
NK Dubrava Zagreb
NK Dubrava nogometni je klub iz četvrti Gornje Dubrave, dijela zagrebačke četvrti Dubrava.
Uspjesi
Najveći uspjeh kluba je bilo igranje u 1.HNL u sezoni 1993./94. kada je klub osvojio 17. mjesto, te ispao iz iste.
Sjedište kluba, kao i nogometni tereni, se nalazi na Sportsko-rekreacionom centru Grana-Klaka, Aleja Blaža Jurišića 2, Zagreb. Klub trenutačno igra u 3. HNL - Središte.
Aubigné-Racan (Rakan)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 2.103, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km².
Manastir Beočin
thumb|right|250px|Stari izgled manastira, iz 1885.
Manastirska crkva, manastira u Beočinu, je posvećena prazniku Vaznesenja Hristovog. Nema pouzdanih podataka o vremenu osnivanja manastira. Prvi put se pominje u turskim dokumentima 1566-67, kada je imao malu jednobrodnu crkvu, za koju se pretpostavlja da je bila sagrađena pod uticajem tradicionalne arhitekture. U Austro-Turskim ratovima, manastir je oštećen i napušten. Posle Velike seobe Srba, manastir su obnovili izbegli kaluđeri manastira Rače, između 1697-99. Isti monasi su 1708. sagradili privremenu crkvu od drveta.
Današnja manastirska crkva je izgrađena 1732. i 1734., a trospratni zvonik uz zapadnu fasadu crkve sagrađen je 1762. Manastirski konaci, koji su građeni između 1728. i 1771, okružuju crkvu sa južne i zapadne strane. Manastirski kompleks je potpuno obnovljen 1893, a manje izmene izvedene su 1921. Ikonostas u manastirskoj crkvi slikali su Dimitrije Bačević, Janko Halkozović i Teodor Kračun, u šestoj i sedmoj deceniji 18. veka. U neposrednoj blizini manastira, istovremeno kad i crkva, sazidana je stara kapela. Nova, današnja kapela sagrađena je 1905. prema projektu Vladimira Nikolića. U Drugom svetskom ratu, manastir je opustošen, ali su građevine ostale neoštećene. Svoje poslednje dana u Beočinskom manastiru proveo je srpski pesnik Jovan Grčić Milenko.
Podgradina (Slivno)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 314 stanovnika te 105 obiteljskih kućanstava.
Cooper City, Florida
Kuper Siti je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 28.547 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 28.547 stanovnika, što je 608 (2,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Zajedničko veće opština
Ћирилична верзија
thumb Zajedničko v(ij)eće opština (skraćeno: ZVO, hr.: Zajedničko vijeće općina) telo je koje usklađuje interese srpske etničke zajednice u istočnoj Slavoniji, Baranji i zapadnom Sremu na području Osječko-baranjske i Vukovarsko-srijemske županije, koordiniše prava i daje inicijative i predloge prema institucijama vlasti Republike Hrvatske.
Osnivanje i status
ZVO je savetodavno telo koje prati i analizira ukupnu problematiku u sferi doslednog sprovođenja prosvetne i kulturne autonomije te štiti ljudska, građanska i manjinska prava srpske etničke zajednice u skladu s Ustavom Republike Hrvatske, pozitivnim zakonskim propisima te međunarodno priznatim i pravno relevantnim sporazumima, kojima se utvrđuje i pravno reguliše status i položaj srpske zajednice na ovom prostoru.
Cilj i svrha osnivanja ZVO-a je promovisanje i zaštita ljudskih prava, unapređivanje demokratskih institucija društva i vladavine prava te bolji život za svakog čoveka. Posebni naglasak Veće stavlja na ostvarivanje i zaštitu prava i interesa pripadnika srpske nacionalne manjine, na osnovu Ustavnog zakona o pravima nacionalnih manjina Republike Hrvatske.
Organizacija
ZVO čini Skupština, sastavljena od većnika iz redova srpske etničke zajednice bez obzira na njihovu stranačku pripadnost, a koji su izabrani na izborima za tela jedinica lokalne uprave i samouprave na području Osječko-baranjske i Vukovarsko-srijemske županije, u skladu sa Statutom ZVO-a. U aktuelnom mandatu Skupština broji 28 većnika. Skupština je najviše telo ZVO-a, koja, između ostalog bira predsednika, koji svoju dužnost obavlja profesionalno. Automatizmom dožupani iz dve pomenute županije iz redova srpske etničke zajednice su i potpredsednici ZVO-a.
ZVO svoje aktivnosti provodi kroz tri odbora:
Mediji
U sklopu Odbora za medije, informisanje i veru krajem 2006. godine pokreće se samostalni časopis "iZVOr".
Nakon procesa mirne reintegracije prostora Podunavlja, pripadnici srpske etničke zajednice spoznali su potrebu za kvalitetnim, pravovremenim i nezavisnim informisanjem. Prepoznajući takvu potrebu, ZVO je iniciralo osnivanje "Televizijske produkcije ZVO-a". Osnovni zadatak Produkcije je proizvodnja televizijskih emisija kako za srpsku etničku zajednicu, tako i za druge etničke zajednice u Republici Hrvatskoj. U aprilu 2018. godine, Zajedničko veće opštine pokrenulo je informativni portal Srbi.hr.
Vitim (rijeka)
Vitim (ruski: Витим) je rijeka u istočnom Sibiru (Rusija) duga 1 978 km, velika pritoka Lene.
Geografske karakteristike
Rijeka izvire na istočnim obroncima Ikatskog gorja pored naselja Bagdarin u Burjatskoj republici u istočnom Sibiru, gdje se spajaju dva vodotoka Vitimkan i Čina.
Od izvora teče u velikom luku isprva prema sjeverozapadu, zatim ravno prema sjeveru, da se u donjem dijelu na kraju okrene prema istoku do ušća u Lenu kod naselja Vitim, gdje formira deltu.
Vitim ima porječje veliko oko 227 000 km², koje se proteže od Burjatske republike do Irkutske oblasti.
Vodostaj mu jako varira, za kišnog perioda od maja do oktobra prosječni protok bude i 4 900 m³/s na ušću u Lenu, pa rijeka naraste za 8-10 m, ali tokom zime kad nema oborina - padne od marta do aprila i do 80 m³/s. Tako da je rijeka plovna oko 300 km, sve do grada Bodajbo, ali samo ljeti, jer je zimi ionako zaleđena od oktobra do maja.
Kraj oko Bodajboa poznat je kao veliko nalazište zlata.
Železnička stanica Lajkovac
Železnička stanica Lajkovac je napravljena 1908. godine prolaskom prvog voza na pruzi Zabrežje – Valjevo. Kasnije ukrštanjem pruge Mladenovac – Valjevo, ova stanica dobija na izuzetnom značaju.
Železnička stanica u Lajkovcu bila je najveća robno-putnička stanica uskog koloseka za železnički saobraćaj u Jugoslaviji. U njoj su se ukrštale pruge: Beograd - Obrenovac - Lajkovac - (Čačak-Užice-Sarajevo - Dubrovnik - Zelenika) i Mladenovac - Lajkovac - (Valjevo). Stanica je posedovala 15 glavnih koloseka, 8 garažnih koloseka iza okretnice i 49 skretnica. Od skretnice 26 počinjala je Železnička stanica Lajkovac Spoljna, koja se nalazila na pravcu jug, tačnije na pruzi ka Valjevu. Ukupan broj koloseka u ove dve Lajkovačke stanice bio je 41. U okviru stanice Lajkovac Glavna bilo je više službi za organizovanje železničkog saobraćaja, od telegrafske do Zavoda za održavanje vagona i vozova, kao i okretnica u ložionici i vodotoranj tzv. Buzometar, jedini te vrste sačuvan u Srbiji.
Danas je Železnička stanica u Lajkovcu, stanica prolaznog tipa na elektrificiranoj i pruzi normalnog koloseka Beograd – Bar. Zaustavna je za sve vrste putničkih vozova koji voze na pomenutoj relaciji. Poseduje 4 glavna koloseka i 4 slepa koloseka, koja su ujedno povezana sa lajkovačkom ložionicom. U okviru nje nalaze se i 3 perona, sa spoljnom i staničnom čekaonicom. Lajkovački vodotoranj, tzv. Buzometar i dalje dominira, i vidljiv je sa oba pružna pravca.
Fehmi Agani
Fehmi Agani (Đakovica, 1932 – Priština, 1999) je bio kosovski novinar, filozof, sociolog, političar i profesor Prištinskog univerziteta. Bio je jedan od vodećih umerenih političara u pokušajima albansko-srpskog dijaloga i pomirenja.
Rođen je u Đakovici 1932. godine. Pomagao je NOP, bio član SKOJ-a od 1945, član KPJ-a od 1948. godine. Diplomirao na Grupi za filozofiju i sociologiju Univerzitetu u Beogradu (1959) i magistrirao (1965). Od 1965. do 1969. bio je direktor Albanološkog instituta u Prištini. Doktorirao je sociologiju na Univerzitetu u Prištini (1973). Bio novinar „Rilindje“, i dugogodišnji profesor sociologije na Filozofskom fakultetu u Prištini, kao i redovni član Akademije nauka i umjetnosti Kosova. Jedno vreme predavao i u nastavi na srpskom jeziku. U godinama nakon demonstracija iz 1981 godine, usled "političkih diferencijacija" biva udaljen iz nastave i sa fakulteta.
Jedan je od osnivača Demokratskog saveza Kosova Ibrahima Rugove (osnovanog decembra 1989. godine), čiji je bio potpresednik i jedan od glavnih ideologa pacifističke politike koju su zastupali. Zalagao se za Republiku Kosovo i za nezavisnost koja bi se postigla demokratskim sredstvima, utemeljenim na pravu na političko izjašnjavanje građana. Dr Fehmi Agani bio je član albanskih delegacija na susretima u Rambujeu i Parizu. Do samog kraja je ponavljao da se nada da neće doći do bombardovanja Jugoslavije. Prvog dana NATO bombardovanja, izjavio je za "Gardijan" da zbog toga nije srećan.
Ubijen u vreme NATO bombardovanja SR Jugoslavije, u okolini Lipljana, 6. maja 1999. godine. Prema saznanjima njegove porodice, Fehmi Agani je otet iz voza koji se vraćao sa makedonske granice, od strane pripadnika srpske policije i ubrzo potom ubijen. Srpska vlast je tvrdila da je Aganija ubio OVK kako bi sprečio pregovore Albanaca i srpskih vlasti. Danas se uglavnom smatra se da je "uklonjen" od strane Miloševićevog režima.
6. maja 2004. proglašen je za „Heroja Kosova“.
Meditacija
Meditacija (prema latinskom meditatio, razmišljanje, udubljivanje, usredotočenje) je duhovna vježba u kojoj meditant svoju pažnju usmjerava prema određenom misaonom sadržaju. Meditacija je izvorno proizišla iz istočne mudrosti, i imala je izričito duhovno značenje. U današnje vrijeme meditacija se sve više predstavlja i koristi kao sredstvo s ciljem odmora i opuštanja.
U istočnim religioznim kulturama osnovni ciljevi meditacije su širenje svijesti, u kojoj dolazi do spoznaje biti stvari. Može biti i praćena raznim vježbama disanja, posebno u hinduizmu i budizmu. U kršćanstvu se od meditacije očekuje oslobađanje čovjeka od ovozemaljskog, što mu omogućava da stvari sagledava sa stajališta vječnosti (sub specie aeternitatis). Prema Tomislavu Ivančiću meditacija je jedan od oblika molitve. U ovom smislu put do Boga obično započinje čitanjem Biblije (lectio) i molitvom naglas (oratio), ili unutarnjim razmatranjem.
Tehnike
Postoji više vrsta meditativnih tehnika. Razlikuju se po tradicionalnoj vjerskoj pozadini, prema namjeni, i po uputama pojedinih učitelja ili iscjelitelja. Tehnike meditacije se mogu podijeliti u dvije kategorije:
Smatra se da je meditacija onoliko uspješna, koliko je usredotočenost na sadržaj duža i ustrajnija.
Redovita meditacija ima umirujući učinak, te se u alternativnoj medicini preporučuje kao metoda opuštanja. Broj otkucaja srca je usporen, disanje je produbljeno, te je smanjena napetost u mišićima.
Eschershausen
Ešershauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Holcminden. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3255013.
Natrijum monofluorofosfat
Natrijum monofluorofosfat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 143,950 Da.
Tallassee, Alabama
Tallassee je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.819 stanovnika.
Globinski sklop
thumb|300px|Primer globinskog sklopa kod proteina koji nosi [[kiseonik, mioglobina ]] Globinski sklop je često trodimenziono savijanje proteina. Ovaj sklop se tipično sastoji od osam alfa heliksa, mada neki proteini imaju dodatne heliksne produžetke na njihovim krajevima. Globinski sklop je prisutan kod hemoglobina i mioglobina, kao i kod fikocijaninskih proteina. Mioglobin je prvi protein sa rešenom struktura, te je stoga globinski sklop prvo otkriveno proteinsko savijanje. Globinski sklop se sastoji samo od heliksa i klasifikuje se kao sve-α proteinsko savijanje.
Szombathely
Szombathely (njemački: Steinamanger ili Stein am Anger, srpskohrvatski: Sambotel, slovenski: Sombotel) je grad na sjeverozapadu Mađarske od 77,866 stanovnika
Szombathely je administrativni centar Županije Vas.
Historija
Szombathely je nasljednik rimske Savarie (Sabarie), prijestolnice Panonije, koja je osnovana za vladavine rimskog cara Klaudija - 43. godine naše ere. To je bio grad na raskršću dvaju važnih puteva, jedan od njih bio je dio slavnog Jantarnog puta, koji je povezivao Baltik sa Apeninskim poluotokom.
Iz tih slavnih vremena ostali su fragmenti podnih mozaika otkriveni 1957. u bazilici sv. Kvirina iz 4. vijeka, i u hramu Izide. Prosperitet Savarie prekinut je u 5. vijeku, kad su ga orobili i razorili Huni, od tog se grad nije oporavio čitav niz vijekova.
Ponovni prosperitet grada počeo je u 18. vijeku, kad ga je carica Marija Theresia učinila biskupskim sjedištem, pa su između 1781. - 1813. podignuti barokna katedrala i biskupska palača]] (Püspökvár).
Katedrala je teško oštećena za Drugog svjetskog rata, pa je popravljena i obnovljena 1947.
Grad ima veliku Galeriju slika, koja ima bogatu kolekciju mađarske umjetnosti 20. vijeka.
Privreda
Szombathely se razvio kao željezničko čvorište bogatog poljoprivrednog kraja, poznatog po proizvodnji meda, voća i vina.
Industrija grada proizvodi kožu, obuću, tekstil, automobilske dijelove, elektroničku opremu i poljoprivredne strojeve.
Etimologija
Ime grada je sintagma od mađarskih riječi szombat= subota + hely= mjesto, a odnosila se na sajam koji se tradicionalno održavao u subotu.
Sikulski Apenini
Sikulski Apenini (talijanski: Appennino siculo) zvani tako po starosjediocima Sicilije - Sikulcima je planinski masiv, koji se proteže duž sjevera Sicilije.
Geografske karakteristike
Sikulski Apenini sastoje se od tri planinska lanca; Madonie, Nebrodi i Peloritani, u njemu se nalaze najviši vrhovi Sicilije (ako se izuzme Etna), to su; Pizzo Carbonara (1 979 m.), Pizzo Antena (1 977. m.) i Pizzo Palermo (1 955 m.) thumb|left|260px| Karta Sicilije sa pozicijom svih masiva Sikulski Apenini prostiru se od Mesinskog tjesnaca na istoku (Provincija Messina), sve do kotine rijeke Torto, na zapadu (Provincija Palermo).
Sikulski Apenini su prirodni nastavak kontinentalnih Apenina. U Sikulskim Apeninima postoje dva parka prirode Parco dei Nebrodi i Parco delle Madonie.
Purgatorio, Frosinone
Purgatorio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Raba
Raba je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Disulfidna veza
Disulfidna veza je kovalentna veza, obično nastaje spajanjem dve tiolne grupe. Ovaj link se takođe naziva SS-veza ili disulfidni most. Ukupna povezanost je dakle R-S-S-R. Ova terminologija je u širokoj upotrebi u biohemiji. Nekad se ova veza nazivala persulfid, po analogiji sa kongenernim peroksidom (R-O-O-R), ali je ta terminologija nezastupljena.
Raba
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 6 stanovnika te 5 obiteljskih kućanstava.
Disulfidna veza
thumb|500px|Formalni opis formacije disulfidne veze putem oksidacije.
Osobine
Disulfidna veza je jaka. Njena tipična energija disocijacije veze je 60 kcal/mol. Ona je oko 40% slabija od C-C i C-H veza, i stoga se disulfidna veza često naziva "slabim linkom" u mnogim molekulima. Osim toga, odražavajući polarizabilnost dvovalentnig sumpora, S-S veza je podložna cijepanju polarnim reagensima elektrofilima a posebno nukleofilima.
Disulfidna veza je oko 2.05 Å dugačka, što je 0.5 Å duže od C-C veze. Rotacija oko S-S ose ima nisku barijeru. Disulfidi pokazuju izrazitu sklonost za diedralne uglove koji se približavaju uglu od 90 °. Kada je ugao blizo 0 ° ili 180 °, disulfid je znatno bolji oksidacioni agens.
Disulfidi sa dve iste R grupe su simetrični. Primeri takvih jedinjenja su difenil disulfid i dimetil disulfid. Asimetrični disulfidi imaju dve različite R grupe.
Iako hidrogenacija disulfida obično nije praktična, konstanta ravnoteže ove reakcije može da služi kao mera standardnog redoks potencijala disulfida:
Ova vrednost je oko -250 mV (pH = 7). U poređenju s tim, standardni redukcini potencijal ferodoksina ja oko -430 mV.
Vojislav Ilić
thumb|right|Vojislav Ilić Vojislav Ilić (Beograd, 14.4. 1862. — Beograd, 21.1. 1894), pesnik, Beograđanin, sin pesnika Jovana Ilića, Vojislav je proživeo kratak i težak život. Bolešljiv još od detinjstva, on je slabo mario za učenje. Školu je napustio posle trećeg razreda gimnazije zbog slabog uspeha. Kasnije je na svoju ruku pohađao predavanja u Velikoj školi, aktivno učestvovao u književnom i političkom životu studentske omladine, ali ispite nije polagao. Njegovom obrazovanju je pomoglo što mu je dom bio stecište književnika i pesnika. Tu je upoznao Đuru Jakšića, te se kasnije i oženio jednom od Jakšićevih kćeri. Učestvovao je kao dobrovoljac u bugarskom ratu 1885. godine, 1887. stupa u službu kao korektor Državne Štamparije, a 1892. namešten je za učitelja u srpskoj školi u Turn Severinu. Iste godine postaje pisar ministarstva unutrašnjih dela, a 1893. vicekonzul u Prištini, po njegovoj želji da ide na Kosovo. Međutim, njegovo slabo zdravlje ga primorava da se vrati u Beograd gde uskoro i umire.
U životu u mnogome je delio sudbinu drugih pisaca svog vremena: često je menjao nameštenja u Beogradu i unutrašnjosti, živeo u oskudici, veliki deo vremena provodio u kafani i neurednim, boemskim životom još više pogoršao svoje ionako slabo zdravlje, zbog političkih uverenja bivao proganjan od vlasti, i umro mlad. Iako je pisao kratko vreme, svega petnaestak godina, ostavio je obimno i raznovrsno delo. Za života je objavio tri zbirke pesama (1887, 1889, 1892), kojima treba dodati veliki broj pesama rasutih po časopisima i zaostalih u rukopisu. Nekoliko slabih proznih pokušaja pokazuju da je Vojislav, slično Branku i Zmaju, bio prvenstveno pesnik, da je umeo dobro pisati samo u stihu.