cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metulum
Opsada
Prva su osvojena naselja: Arupina, Avenđana i Terponjana, što su rimski nazivi gradina dati prema plemenima koji su u njima živjeli. Ova japodska plemena predala su se skoro bez borbe, jer su bili prvi na udaru i iznenađeni.
Većina japodskih ratnika povukla se u dobro utvrđeni Metulum i dugo uspješno odolijevala napadima. I sam Oktavijan je, sa štitom u ruci, u jednom trenutku krenuo na bedeme, predvodeći manju grupu vojnika preko improvizovanog mosta. Pod težinom, opsadni most se srušio, a Oktavijan je pao i dobro se povrijedio. Kada su shvatili da će Rimljani prodrijeti, Japodi su zapalili gradsku vijećnicu, a japodske žene su ubijala svoju djecu, a one skakale u vatru. Najveći dio ratnika poginuo je u borbi, dok su ranjeni izgorili u vatri, zajedno sa ženama. Nekada velikom naselju skoro da se u potpunosti izgubio trag. Preostali ratnici su se predali, uplašeni sudbinom Metuluma.
Lokacija
Ubikacija Metula u dosadašnjoj je literaturi predmetom vrlo živih rasprava i podijeljenih mišljenja različitih istraživača. Većina je saglasna da se naselje Metulum nalazilo na prostoru Ogulinsko–modruške udoline. Bilo je smješteno na uzvišenjima Velikoj (420 m.) i Maloj Viničici (350 m.) Taj je hum danas okružen naseljima: Skradnik, Čakovac Oštarijski, Carevo Polje, Šušnjevo Selo, Oštarije, Otok Oštarijski i Josipdol. Prema preliminarnim rezultatima istraživanja iz 2002. god. vidljivo je da se radi o velikom središnjem naselju, koje je u određenim periodima oko sebe okupljalo čitav niz manjih naselja, većinom smještenih uz rubove udoline.
Brojni ulomci keramičkih posuda, utezi za tkalačke stanove, životinjske kosti, ostatci metalnih predmeta (nožići, strugala itd.), svjedoče o intenzivnom i bogatom životu naselja na Viničici. Broj stanovnika, koji je u određeno vrijeme živio na ovom prostoru, još uvijek nije moguće utvrditi. Nalazi pripadaju vremenu od kasnoga bronzanoga doba sve do 1. stoljeća p.n.e.
Tek sistematska arheološka istraživanja ovoga kompleksa mogu dati konkretnije odgovore da li je Metulum bio na opisanoj lokaciji.
Sveučilište u Rijeci
Povijest
Moderno Sveučilište u Rijeci osnovano je 17. svibnja 1973. godine čime je nastavljen kontinuirani razvoj i višestoljetna tradicija visokoga školstva u Rijeci čiji se početak datira u 1632. godinu kada se na Isusovačkom kolegiju počela predavati moralna teologija. Prvi plod djelovanja isusovaca u Rijeci nastao je 23. studenoga 1627. kada počinje s radom Isusovačka gimnazija. Iste je godine osnovana i vlastita knjižnica čiju tradiciju danas nastavlja Sveučilišna knjižnica u Rijeci, o čemu svjedoči najstariji ekslibris knjižnice Kolegija.
Poveljom kralja Ferdinanda II. od 31. srpnja 1633. godine učenici isusovačkog kolegija dobivaju građanska prava i povlastice koje su imali članovi akademije ili sveučilišta u Grazu, Beču i drugdje u Europi. Filozofski fakultet otvoren je 1726. kao studij u trajanju od dvije godine. Teološki studij od 1632. godine održava nastavu uz prekide, a od 1728. redovito. Od 1773. do 1780. godine u Rijeci djeluje javna Kraljevska akademija.
Razvoj modernog sveučilišta
Sveučilište u Rijeci trenutačno čini devet fakulteta, jedna umjetnička akademija, tri sveučilišna odjela, sveučilišna knjižnica i studentski centar.
Sastavnice
Sastavnice Sveučilišta u Rijeci su: Centri i zajedničke službe:
Los Troncones, Mezquital
Los Troncones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Cottica
Cottica (sranantongo: Kotika-liba je rijeka u Surinamu duga nekih 210 km, desna pritoka rijeke Commewijne.
Hidrologija i historija
Cottica izvire nekih pedesetak km jugozapadno od Moenga u brdima Gvajanskog štita. Od tamo teče prema sjeveroistoku do Moenga, zatim teče prema sjeveru do ušća sa rijekom Coermotibo, koja je bifurkacijom povezana sa Rijekom Maroni. Od tamo zavija prema sjeverozapadu do ušća u Commewijne.
Porječje rijeke prostire se po površini od 2,900 km² po distriktima Marowijne i Commewijne.
Historija
Jedna od najvažnijih epizoda borbe između odbjeglih robova i kolonijalne vlade dogodila se u drugoj polovici 18. vijeka na području između rijeke i Atlantskog oceana, gdje se grupa odbjeglih robova predvođenih Bokilifa Bonijem uspjela dugo opirati kolonijalnoj vojsci.
Mi Ranchito, General Zuazua
Mi Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Zuazua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Brodina de Jos, Brodina
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 439 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 714 m.
Stara vrata
mini|225px|Stara vrata Stara vrata su najstariji arhitektonski spomenik u Rijeci.
Povijest
Otkriveni kasnoantički zid u tijesnoj vezi sa spomenikom koji je poznat u starijoj literaturi kao "Rimski luk" odnosno "Vrata". Danas je utvrđeno da su Stara vrata najstariji arhitekturni spomenik u Rijeci. Od 1700. ta "Vrata" privlače pažnju humanističkih znanstvenika. U 19. stoljeću najprije je vladalo mišljenje da se radi o trijunfalnom luku podignutom u čast imperatora Klaudija. Arheolog Petar Kandler držao je da su to gradska vrata, no riječki povjesničar L. G. Cimiotti dokazao je da se radi o vratima kastruma. Moderni arheolog dr. Mate Suić precizira da se radi o vratima pretorija Trsatike, budući da je jedini plastični ukras preostao na tom spomeniku okrenut moru. Ta je pretpostavka potvrđena kada su 1955. otkriveni, te arheološki 1981. godine istraženi ostaci kasnoantičkih zidova na začelju crkve sv. Sebastijana, koji su pripadali Kastrumu. Stara vrata ili Rimski luk, ulaz je u Stari grad.
Departmani Hondurasa
Departmani Hondurasa (španjolski: Departamentos de Honduras) su osnovne administrativne jedinice prvog reda na koje je podjeljen Honduras, a kojih ima ukupno osamnaest.
Sveučilišna knjižnica u Rijeci
mini|250px|Spomen ploča na ulazu u Sveučilišnu knjižnicu u Rijeci mini|Sveučilišna knjižnica u Rijeci Sveučilišna knjižnica u Rijeci znanstvena je ustanova koja pored knjižnične, izdavačke, kulturno-obrazovne ima i matično razvojnu ulogu i zadaću.
Povijest
U 17. stoljeću (1627.) utemeljena je knjižnica u sklopu kolegija i gimnazije isusovačkog reda. Knjižna građa te prve knjižnice predstavlja temelj fonda Sveučilišne knjižnice u Rijeci. U drugoj polovici 18. stoljeća (1773.) za vrijeme jozefinskih reformi ukinute su isusovačke ustanove. Knjižna građa dolazi u posjed grada. Godine 1782. građa isusovačke knjižnice zajedno s dvije velike donacije (Benzoni, Maroti) se objedinjuje, a iste godine je osnovana gradsko-gimnazijska knjižnica. Tijekom 19. stoljeća knjižni fond se značajno povećava uglavnom donacijama, a knjižnica 1892. godine dobiva novi naziv - Biblioteca civica. U tom razdoblju knjižnica se odabirom i nabavom građe profilira kao opće-znanstvena knjižnica. Nakon II. svjetskog rata godine 1948. dolazi do izdvajanja Naučne biblioteke. U drugoj polovici 20. stoljeća otvaranjem fakulteta i visokih škola na području Rijeke i pretvaranjem Rijeke u sveučilišni centar, Naučna biblioteka svoju aktivnost i profil fondova sve više usmjerava prema nastavnom i znanstveno-istraživačkom radu. Knjižnica postaje 1979. godine pridružena članica Sveučilišta u Rijeci. S osamostaljenjem Hrvatske i u skladu s novim Zakonom o visokim učilištima (1993.), ustanova 1995. godine dobiva novi službeni naziv u formi Sveučilišna knjižnica Rijeka.
Građa
mini|Sveučilišna knjižnica u Rijeci Knjižna građa je vrlo bogata i vrijedna. Cjelokupni fond sakupljen do 1969. godine s oko 200.000 jedinica građe registriran je kao kulturno dobro. U fondu poseban kulturno-povijesni značaj imaju Inkunabule te Povijesna zbirka sa starom i rijetkom građom od oko 3.000 jedinica. Sveučilišna knjižnica u Rijeci provodi digitalizaciju građe Povijesne zbirke koja obuhvaća razdoblje od 16. stoljeća do 1947. godine.
Usluge
Rad s korisnicima, pružanje stručne pomoći s područja djelatnosti, organiziranje seminara, predavanja te drugih oblika kulturnih i edukativnih aktivnosti.
Case Cerqua, Perugia
Case Cerqua je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
El Maguechi, Urique
El Maguechi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1804 m.
Agua Escondida, Sinaloa
Agua Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Palm Springs, Florida
Palm Springs je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Agua Escondida, Sinaloa
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
As Sā‘ad, Sa'dah
As Sā‘ad je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Palm Springs, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.928, što je 7.229 (61,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Peñuelas, Hidalgo
Peñuelas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Cascina Saronna, Milano
Cascina Saronna je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
Pădureni, Berești-Bistrița
Pădureni je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Berești-Bistrița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 409 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Srnetica (planina)
Srnetica je planina koja se nalazi u sjeverozapadnom dijelu Bosne i Hercegovine. Susjedne planine su joj Klekovača,Grmeč i Šiša. Zajedno sa njima čini klekovačko-grmečku grupu u okviru zapadno-bosanskih Dinarida. Smještena je na teritoriji opština Ribnik, Istočni Drvar, Petrovac i Bosanski Petrovac.
Istočni dio Srnetice je zajednički masiv Klekovače i Šiše, bez vidljivih granica između njih. Zapadnii dio se proteže između kraških polja: Bravsko sa sjevera i Petrovačko sa juga.
Srnetica obiluje mnoštvom podzemnih kraških oblika, jamama i pećinama. Jame tipa bezdani, zvekare i stupnjevite nalaze se u području naselja Drinić i Bravski Vaganac, oko vrhova Kukerda (1043), Krstasti vrh (1099 m) i Banjički Vrh (1153 m). Na istom području pored vrhova Ježevac (1032 m) i Gradina (1023 m) nalazi se i pećina, koja je turistički neinteresantna. Zajedno sa nevedenim jamama pećina je nastala djelovanjem petrovačke prarijeke. Jedini izvor je izvor rijeke Ribnik, na istočnim padinama.
Planina obiluje šumskim bogatstvom. Početkom 20. og stoljeća Austro-Ugarska je počela i ovdje eksploataciju šuma koja traje do današnjih dana. Na planini je nekad postojalo radničko naselje Srnetica sa željezničkom raskrsnicom
Marowijne
Marowijne je jedan od 10 distrikta na koji je Surinam od 1985. administrativno podjeljen.
Karakteristike
Marowijne je smješten na sjeveroistoku zemlje, sa sjevera graniči sa Atlantskim oceanom, a na istoku sa istoimenom rijekom Marowijne (Maroni), koja formira granicu sa Francuskom Gvajanom.
Površina distrikta iznosi 4,627 km², na kojoj po popisu stanovništva 2012. živjelo 18,294 stanovnika. Većina stanovnika njih oko 72% su potomci odbjeglih robova (Marona), koji su se u vrijeme robovlasništva naselili duž obala rijeka Marowijne i Cottica.
Sve do početka 20. vijeka privreda tog distrikta bazirala se na skromnoj poljoprivredi i nešto malo rudarstva, tad su otkrivene velike naslage boksita kod Moenga, koji je ekspoatirala kompanija Surinaamsche Bauxiet Maatschappij akronim: SBM, (kasniji Suralco). Boksit je omogućio bolje ekonomske prilike u Surinamu.
Administrativna podjela
thumb|left|240px|Općine u okrugu Marowijne Marowijne je podjeljen na šest općina (nizozemski: resort).
Los Garcías, Cañada Morelos
Los Garcías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cañada Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2369 m.
La Joya, Tepetitlán
La Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tepetitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2198 m.
Meurthe
Meurthe je rijeka na sjeveroistoku Francuske, duga 160.6 km, desna pritoka rijeke Moselle.
Karakteristike
Meurthe izvire u Masivu Vosges, od tamo teče prema sjeveroistoku, do ušća u Moselle, nešto niže od Nancya, kod Custinesa.
Sliv rijeke proteže se preko dva departmana Meurthe-et-Moselle i Vosges. Duž obala Meurthe ima puno tvornica, naročito papira, koje koriste njegovu vodu u proizvodnji.
Palača Jadran
mini|Palača Adria mini|Kipovi Atlanta na ulaza u palaču Adria Palača Jadran, znana i kao palača Adria, uz palaču Jugolinije je simbol nekadašnje pomorske moći Rijeke (između ostalog je i sjedište brodarskog poduzeća Jadrolinije). Ideju o palači inicirao je riječki arhitekt Francesco Mattiassi, a izgradio ju je Giacomo Zammattio.
Luisita, General Zuazua
Luisita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Zuazua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
Sirijski opservatorij za ljudska prava
Sirijski opservatorij za ljudska prava (,, akr. SOHR) je britanska organizacija sa sjedištem u engleskom gradu Coventryju, osnovana 2006. s ciljem prikupljanja i dokumentiranja kršenja ljudskih prava u Siriji. Osnivač, urednik i jedini član organizacije je Rami Abdulrahman (rođen pod imenom Osama Sulejman), sunitski sirijski imigrant, po zanimanju trgovac odjećom. Izvještaji SOHR-a tokom Sirijskog građanskog rata redovito su citirani po američkim, britanskim i ostalim zapadnjačkim državnim odnosno masovnim medijima, među kojima su RFE/RL, Voice of America, Reuters, BBC, CNN, Index.hr itd. Opservatorij odnosno njegov urednik bili su izloženi oštrim kritikama službenog Damaska, Teherana i Moskve, ali i brojnih zapadnjačkih analitičara, i to zbog neprofesionalnosti, izrazito upitne vjerodostojnosti, te osobito selektivnog izvještavanja samo o navodnim vladinim zločinima odnosno ignoriranju onih od FSA i ISIL-a.
Margarito Montes Parra Ejido, Santiago Sochiapan
Margarito Montes Parra Ejido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Al Ghubayb, Sa'dah
Al Ghubayb je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
José Dolores López Domínguez, Rayón
José Dolores López Domínguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Rayón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1281 m.
Internacionalni aerodrom La Guardia
Internacionalni aerodrom La Guardia (engleski: La Guardia International Airport) (IATA: LGA, ICAO: KLGA) zvan samo La Guardia je najmanji njujorški aerodrom koji se nalazi na istoku Queensa, na Long Islandu udaljen 15 km od Manhattana. left|thumb|240px| [[Enterijer terminala B]]
Historija
Taj aerodrom započeo je svoj život 1929., kao mali privatni aerodrom na Long Islandu.
Sredinom 1930-ih, tadašnji njujorški gradonačelnik Fiorello La Guardia, vodio je snažnu kampanju da New York, mora imati veći i bliži aerodrom, nego što je onaj u Newarku.
Na kraju je odlučeno da se mali aerodrom na Long Islandu kod sjeverne plaže, drastično revidira i ponovno izgradi, za taj projekt je izdvojeno tadašnjih 20 miliona dolara. Prostirući se nešto više od 200 hektara, novi njujorški aerodrom je otvoren 1939., i uskoro prezvan u Aerodrom LaGuardia. Posljednjih godina se u aerodrom uložilo oko 350 miliona dolara.
Nuevo Corral Che'N el Ángel, San Cristobal De Casas
Nuevo Corral Che'N el Ángel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2343 m.
Sadău, Brodina
Sadău je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Brodina.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 603 m.
Fredericksburg, Iowa
Frederiksburg je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 931 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 931 stanovnika, što je 53 (5,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Osteria Pietralunga, Parma
Osteria Pietralunga je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
El Garbanzo, Sinaloa
El Garbanzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Aquixcruz, Chicontepec
Aquixcruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
Huacajipara, Urique
Huacajipara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1835 m.
Climești, Berești-Bistrița
Climești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Berești-Bistrița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
El Bayo, Hidalgo
El Bayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2546 m.
Palača Ploech u Rijeci
Povijest
Izgrađena je 1888. po projektu Giacoma Zammattija, Ferstlova učenika, koji je u Rijeku iz Beča prenio arhitekturu srednjoeuropskog visokog historicizma. Doseljeni Austrijanac Annibale Ploech, po struci mehaničar, usavršio je proizvodnju torpeda, tada modernog ubojitog oružja za koje je prototip izradio Riječanin kapetan G. Luppis. U Tehničkom poduzeću "Silurificio" Luppisovu ideju je oživotvorio Englez Robert Whitehead, potpomognut od riječkog gradonačelnika G. Ciotte. Annibale Ploech u tom se poduzeću afirmirao, postao dioničar, a kada su Engleska, Francuska i Italija počele proizvoditi torpeda on se silno obogatio, pa je uložio kapital u novogradnje. Od svih nekretnina, najreprezentativnija je palača na Žabici koju je izabrao za svoj obiteljski dom.
Barrio la Soledad, Cañada Morelos
Barrio la Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cañada Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 845 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2354 m.
Cascine Enea, Novara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Pine Island Ridge, Florida
Pajn Ajland Ridž je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 5.199.
Tenexcalcingo, Copanatoyac
Tenexcalcingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 387 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2201 m.
Āl Zaynah, Sa'dah
Āl Zaynah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1765 m.
Gradski toranj u Rijeci
Povijest
mini|lijevo|Pogled na toranj s terase robne kuće Korzo. mini|Ispod grba, dvoglavi je orao s obje glave okrenute na istu stranu, koji stoji na posudi iz koje teče voda u more, s devizom IDEFICIENTER, što znači nepresušivo. mini|Bista cara [[Leopold I., car Svetog Rimskog Carstva|Leopolda I. i bista Karla VI., koji je grad Rijeku 18. ožujka 1719. godine proglasio slobodnom lukom.]] Iz Rive Boduli i ul. Ignazija Henckea ravno se stiže pred Gradski toranj. Nad ulazom u svaki utvrđeni grad bio je toranj. Rijeka je do pred kraj XVIII. st. bila opasana bedemima, unutar kojih se odvijao cjelokupni javni, kulturni i privredni gradski život. U Rijeku se ulazilo ispod "Vrata od mora" i "Gornjih vrata", do kojih se dolazilo preko drvenog mosta iznad rova napunjenog vodom. U XVII. stoljeću toranj je povišen, a na njega je postavljen sat, te se udomaćio naziv Ura ili Leroj, Torre d`orologio. Građani Rijeke zakazivali su sastanke "sotto la torre" ili "pod uron". Toranj je također bio ukrašen natpisima, grbovima i bistama habsburških vladara. Tako je nad ulaznim vratima habsburški dvoglavi orao i natpis iz 1695. godine. Na arhitravu su natpisi, od kojih jedan evocira uspomenu na Leopolda I.. On je Rijeci 6. VI. 1659. godine odobrio riječki grb dvoglavog orla, s obje glave okrenute na istu stranu, kako stoji na posudi iz koje teče voda. Ispod grba je deviza INDEFICIENTER (znači nepresušivo). Taj je grb također na tornju. Drugi natpis evocira uspomenu na dolazak Karla VI. u Rijeku, 1728. godine.
Kada je 1750. Rijeku zadesio katastrofalni potres, Marija Terezija dodijelila je gradu sredstva za obnovu, ali je ujedno odobrila generalni urbanistički plan izgradnje novoga grada (civitas nova), s tim da Stari grad ostane nepromijenjen. Pred gradom je na nasutom terenu izgrađena moderna gradska četvrt. U okviru te obnove gradski je toranj dobio monumentalni portal na čije je krunište riječki kipar Antonio Michelazzi postavio reljefna poprsja careva. Gradsko vijeće kupilo je 1784. kod "najboljeg ljubljanskog urara" satove za sve četiri strane. Satovi su funkcionirali sve do 1873. godine, kada su zamjenjeni satnim mehanizmom koji je pokazivao vrijeme u Beču na međunarodnoj izložbi. Taj je sat i danas u funkciji. Po projektu arhitekta Antuna Gnamba, toranj je oko 1801. obnovljen, dodan mu je tambur i kupola.
Gradski toranj jedan od simbola grada Rijeke. Godine 1890. arhitekt Filibert Bazarig podario mu je novo ruho historicizma i pokrio ga sadašnjom kupolom. Gradski toranj je kao značajan spomenik kulture obnovljen i konzerviran 1983. godine.
Umanjena replika skulpture dvoglavog orla (skinute 1943.), postavljena je 19. IV. 2017. na vrh kupole gradskog tornja.
Los Chichamoles, Mezquital
Los Chichamoles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1976 m.
Japodske sojenice
Japodske sojenice su praistorijska naselja iz perioda kasnog bronzanog i starijeg željeznog doba, od X do kraja IV stoljeća p.n.e. Locirana su na otocima (adama) u koritu Une, na njenom toku od završetka kanjonskog toka i ulaska u Bihaćko polje i Bihaća. Na toj dužini rijeke od 8 km. postoji 6 karakterističnih otoka (ada) za koje se veže postojanje naselja. Lokalni izraz za otok je - otoka.
Tri sojenička naselja na Uni u Bihaćkom polju verificirana su arheološkim istraživanjima. To su, počev od jugoistoka prema sjeverozapadu: slap Bukva između sela Lohovo i Račić, Ripač i Golubić. Precizna lokacija preostala tri naselja, u Ribiću, Kraljama i Brekovici, za sada nije potvrđena. Naselja su istraživana tokom više kampanja krajem XIX. (Vjenceslav Radimski, 1895.) i početkom XX vijeka (Vejsil Ćurčić 1908.) Reviziona istraživanja manjeg obima izvršena su 1975. i 1976. g. (Branka Raunig).
Lokacije
Stratigrafska situacija utvrđena u Ripču, ukazala je istovremeno, da se sa dosta sigurnosti i sam nastanak otoka može pripisati prisustvu ljudi na prostoru koji zauzimaju otoci. Pobijanjem brojnih kočeva u prvobitno dno rijeke, prilikom izgradnje sojeničkih kuća, stvorena je neprirodna barijera, koja je izazvala povećanu sedimentaciju. Proces je ubrzalo i odbacivanje otpadaka od strane stanovnika sojenice (fragmenti keramike, životinjske kosti i slično), te je u koritu Une izrastalo, vjerovatno više manjih otoka. Glavni tok rijeke ispred naselja skrenut je gotovo pod pravim uglom na lijevo ili desno stvarajući oštru okuku gotovo neprirodnog oblika.
Ripač
Na lokalitetu Ripač kod Bihaća otkriveno je prvo sojeničko naselje u Bosni i Hercegovini. Prostiralo se na rukavcu Une 7 km uzvodno od Bihaća, između Velike i Male otoke kao i na njima, ali i na oba mala otoka. Zauzimalo je prostor od oko 3.000 m2. Prilikom prvih iskopavanja istražena je površina od 865 m2, a 1975. i  1976. godine površina od 47 m2.
Sojeničke kuće u naselju, bile su veličine 3,5 x 7 m, podijeljenih na prostorije poprečnim zidovima. Bile su međusobno odvojene prilazima za čamce. Otkriveno je preko 2.500 kočeva, približno pravilno postavljenih u pravougaonike širine 6-8 m, i dužine 10-12 m.
Nađeni su i donji dijelovi zidova pojedinih prostorija od horizontalno poredanih oblica jedna iznad druge, sa vratima na jednoj od užih strana, prozorima, krovom pokrivenom slamom ili pločama od kore drveta. Na nekoliko mjesta nađeni su dijelovi "platformi" na kojima su stajale kuće. Pod i pregrade su bili oblijepljeni kućnim lijepkom. Zgrade su stajale na vijencu od horizontalnih greda koje su ležale na okruglim ili pritesanim, hrastovim, rjeđe jelovim, kočevima promjera od 15 - 40 cm, zabijenim u dno rijeke. Iskopavanjima je utvrđen niz elemenata o načinu učvršćivanja drvene građe urezivanjem, probijanjem, uklapanjem, slaganjem, itd. Naselje u Ripču danas se nalazi u lošem stanju i gotovo da više nema nikakvu funkciju, a ostaci sojenica polagano počinju da propadaju zbog izloženosti vremenskim uslovima kao i nemaru ljudi.
Većina pokretnih nalaza iz sojeničkog naselja u Ripču su ulomci i manje- više čitave keramičke posude. Karakteristične su sjajno crno uglačane posude, većinom ukrašene lažnim vrpčastim ornamentom, dok su stariji primjerci ukrašeni oštro izdvojenim facetama na obodu i drškama. Repertoar oblika je raznovrstan: šolje, zdjele, lonci, urne i drugo. Keramički oblici su istovremeni keramičkom materijalu gradinskih naselja u Pounju, a u pojedinim oblicima i detaljima i materijalu sa ostalih bližih i daljih nalazišta Japodske kulture. Metalni nalazi, naročito fibule i igle, identični su odgovarajućim nalazima iz ostalih japodskih nekropola u dolini Une Brojni kalupi za livenje sjekira, kopalja i drugih predmeta ukazuju na razvijenu metaluršku djelatnost.
Ekonomija
Ekonomsku osnovu života ovog naselja predstavljali su zemljoradnja i stočarstvo, koji su morali davati značajne viškove proizvoda koji su služili za razmjenu. Nađeni ostaci flore dokazuju da su stanovnici sojeničkog naselja gajili žitarice (pšenica, ječam, ovas), mahunarke (bob, grašak), a sjemenke raznog, pretežno divljeg voća, možda ukazuju na začetke voćarstva. Među osteološkim ostacima pretežu kosti domaćih životinja (svinja, koza, ovca, bivo, konj, pas), dok su kosti lovnih životinja (jelen, srna, alpski divojarac, zec, jazavac, dabar, medvjed, lisica, divlja mačka ) zastupljene u manjem broju. Čini se da su lov, ribolov i sakupljačka privreda igrali samo dopunsku ulogu.
Nacionalni spomenik
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 10. maja 2004. godine u Sarajevu, donijela je odluku da se arheološko nalazište sa sojenicama proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.
Golubić
Uz pretpostavku da je i ovdje prepreka u vidu brojnih kolaca prisilila rijeku na skretanje s prirodnog pravca, odnosno da se sojeničko naselje najvećim dijelom nalazilo na prostoru koji sada zauzima otoka i dio desne obale omeđen starim koritom, radilo bi se o velikom sojeničkom naselju, dužine u pravcu oko 375 m i prosječne širine oko 190 m, kome bi pripadao i kulturni sloj zapažen duž dijela desne obale nasuprot sadašnjoj otoci.
S obzirom na pretpostavljenu veličinu sojeničkog naselja između Golubića i Pritoke i neposrednu blizinu, može se razmišljati o tome da poznate nekropole na Crkvini u Golubiću i na Jezerinama u Pritoci pripadaju stanovnicima ovog naselja.
Lohovo - Račić
Godine 1977. g. otkriveno je još jedno sojeničko naselje na slapu Bukva oko 2,5 km uzvodno od Ripča i oko 2 km nizvodno od Dvoslapa, na izlazu Une iz gornjeg dijela kanjona, između sela Lohovo i Račić, odnosno na ulazu u Bihaćko polje. Na ovoj mikrolokaciji Una teče približno od zapada prema istoku. Ovdje se unekoliko ponavlja karakteristična konfiguracija kakva je konstatirana u Ripču i Golubiću. Ograničenim sondažnim ispitivanjima koja je obavila Branka Raunig tokom 1977. god. verifikovano je postojanje sojeničkog naselja, te je utvrđeno sljedeće:
Pronađeni nalazi su dovoljno karakteristični, pa se kao hronološki okvir za nastanak naselja može postaviti kraj kasnog bronzanog i početak starijeg željeznog doba. Opravdano se može pretpostaviti da je naselje trajalo kroz čitavo starije željezno doba, a prema konično-zaobljenim zdjelama, možda i do kraja mlađeg željeznog doba.
Pravoslavna crkva sv. Nikole u Rijeci
'''Pravoslavna crkva sv. Nikole''' u Rijeci je smještena u Ulici Ignazija Henckea, bivšoj Ulici Dositeja Obradovića..
Povijest
Sagrađena je 1790. godine po projektu riječkog arhitekta Ignazija Henckea, sredstvima malobrojne, ali veoma bogate srpske zajednice tzv. "Sarajlija", koji su se (16 obitelji) doselili u Rijeku 1768., iako se već 1733. bilježi 7 velikih pravoslavnih obitelji. Poput pravoslavne trgovačke zajednice u Trstu koristili su zagarantirane carske privilegije u pogledu slobodnog obavljanja istočnog obreda u vlastitom hramu. Radi se o neoriginalnom tipiziranom projektu kontinentalnog baroka, a jedinu posebnost čine trgovine izgrađene sjeverno na crkvenom zemljištu gdje je 1804. južno izgrađena i parohijalna zgrada nakon što je srušena neka mala tvrđava..
Po legendi gradnji crkve u središtu grada navodno je pružala otpor riječka općina te da je riječki guverner, stojeći ispred Gradskog tornja, na opetovane molbe Srba za dodjelu lokacije za crkvu, ljutito bacio kamen u more i rekao: Tu gradite crkvu! Uporni Srbi zasuli su more i na nasipu izgradili hram. To je legenda, no istina je da je prema projektu arhitekta Antona Gnamba veliki dio tog dijela grada izgrađen na terenu oduzetom od mora. Crkva posjeduje veću zbirku ikona donesenih iz Bosne i Vojvodine (Hakozović, Orfelin, XVIII. stoljeće).
Zanimljivosti
mini|275x275piksel
Cacate, Rayón
Cacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Rayón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1586 m.
Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Rijeci
mini|Glavni oltar u crkvi Uznesenja Blažene Djevice Marije.
Dante Delgado, Santiago Sochiapan
Dante Delgado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Rijeci
Crkva Uznesenja Marijina, zvana Duomo ili Zborna crkva u Rijeci. Smještena je na kraju Užarske kale (Cale dei Canapini), nekad glavne prometnice u Starom gradu (Zitavecia).
Dante Delgado, Santiago Sochiapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Rijeci
Povijest
Ponovno je iz temelja obnovljena 1695. godine, a između 1716. i 1726. obitelj Orlando, kranjski plemići i riječki patriciji, dograđuju prostrano svetište usred kojega je njihova grobnica.
Glavni oltar je djelo Mislejeve ljubljanske radionice, a četiri kipa svetih Simona, Ane, Margarete i Antona djela su uglednog padovanskog skulptora Jacopa Contiera. Strop svetišta ukrašen je kvalitetnim baroknim štukaturama. U osam bočnih kapela smješteni su višebojni mramorni oltari, koje su izradili barokni kipari Pasquale Lazzarini, Antonio Michelazzi i Sebastiano Petruzzi u XVIII. stoljeću. Oltarne pale djela su slikara Ivana Frane Gladiha (Predaja ključeva, 1640.), Valentina Metzingera (sv. Filip Nerej, 1753., sv. Anton, 1750.), a riječki slikar Ivan Simonetti kopirao je u XIX. stoljeću Tizianova djela "Uznesenje" za glavni oltar i "Sv. Ivana Krstitelja" za istoimeni oltar.
Zidove u unutrašnjosti crkve oslikao je poznati talijanski dekorativni slikar Augusto Pagliarini 1932. godine, a kao motiv je uzeo štukature u svetištu. Na inicijativu i po sugestiji Andrea Ljudevita Adamića, gradski arhitekt Joseph Storm izradio je 1824. godine projekt za današnje pročelje, u koje je ukomponirao gotičko-renesansnu prozorsku ružu datiranu u 1516. godinu. Skulpture na zabatu postavljene su 1890. godine.
Kosi toranj
Uz crkvu je zvonik, samostalna građevina u podanku koje je uzidano kamenje iz rimskih ruševina. Datiran je iznad luka ulaznih vrata 1377. godinom. Ložu za zvona s gotičkim otvorima, zvonik je dobio u vrijeme obnove crkve koncem XV. stoljeća. Zvonik, je prema mjerenjima iz 1920. godine, nagnut za 40 cm i nazvan je Kosi toranj.
Ehrește, Brodina
Ehrește je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Brodina.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1098 m.
Cascina Scaravella, Milano
Cascina Scaravella je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
Shinbone Alley (film)
Shinbone Alley je američki animirani filmski mjuzikl snimljen 1970. godine u režiji Johna Davida Wilsona. Predstavlja adaptaciju istoimenog brodvejskog mjuzikla. Protagonist, kome glas posuđuje Eddie Bracken je pjesnik koji se nakon samoubistva reinkarnira kao žohar po imenu Archy. Radnja prikazuje kako upoznaje i zaljubi se u uličnu mačku po imenu Mehitabel (kojoj glas posuđuje Carol Channing). Shinbone Alley je premijerno prikazan na festivalu u Atlanti 1970. godine, a sljedeće godine je imala redovnu distribuciju. Loše je dočekana od strane kritike, koja je smatrala da je film previše kompliciran i opterećen "dubokom filozofijom" za najmlađu publiku.
Palazzo Porto in piazza Castello
Palazzo Porto (znana i kao Palazzo Porto Breganze) je renesansna palača na trgu Piazza Castello u Vicenzi, gradu u Sjevernoj Italiji (Provinciji Vicenza). Palaču je projektirao Andrea Palladio.
Historija i karakteristike
Kako je ostala nedovršena, dan danas djeluje kao teatarska kulisa jer do nje još uvijek stoji jasno vidljiv dio stare kuće porodice Porto iz 15. vijeka, koja je trebala ustupiti mjesto novoj palači. Još se i danas točno nezna kad je građena, ali se pretpostavlja da se to desilo nakon 1570. i to zato jer nije uvrštena u traktat Quattro Libri (objavljen u Veneciji iste godine) i zato što je Alessandro nasljedio teren na Piazzi Castello tek nakon što je 1571. imetak što mu je ostavio otac podijelio s braćom Oraziom i Pompeom.
Kuriozum je da se s druge strane toga trga nalazi palača Thiene čiji je vlasnik bio Francesco Thiene, koji se orodio s Alessandrom kad se oženio njegovom sestrom Isabellom. Neki stručnjaci misle da je monumentalnost Palazzo Porto rezultat rivaliteta između te dvije porodice. U svakom slučaju, Palladio se već susreo sa sličnim zadatkom kod projektiranja palače Palazzo del Capitaniato na Piazza dei Signori, ispred kog se također nalazi veliki otvoreni prostor. Po svemu sudeći palača je trebala imati sedam dijelova koji su trebali završavati u atriju, što se vidi kad se analiziraju njezini malobrojni sačuvani orginalni zidovi. Kako nikad nije dovršena, ne zna se pravi razlog zašto je prekinuta njena gradnja, što je dokumentirao Vincenzo Scamozzi 1615. godine.
Palazzo Porto je 1994. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.
Hermanos Cantú, General Zuazua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Guadalupe Shuncalá, San Cristobal De Casas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2347 m.
Balojaque, Urique
Balojaque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 694 m.
Robinzonijada ili moj engleski djedica
Robinzonijada ili moj engleski djedica je sovjetska filsmka komedija snimljena 1987. godine na gruzijskom jeziku u režiji Nane Džordžadze. Radnja se događa u Gruziji 1920-ih i prikazuje kako britanski inženjer dolazi postaviti telefonski sistem, te se pri tome zaljubi u mladu Gruzijku, izazvavši neprijateljstvo njenog brata boljševika. Robinzonijada je premijerno prikazana na Kanskom festivalu gdje je osvojila nagradu za najbolju fotografiju.
Valdez Is Coming
Valdez Is Coming je američko-španski vestern film snimljen 1971. godine u režiji Edwina Sherina. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Elmorea Leonarda. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Burt Lancaster, je ostarjeli meksičko-američki šerif koji se zamjeri lokalnom moćniku (čiji lik tumači Jon Cypher) koji ga daje zarobiti, mučiti i ostaviti da umre u pustinji. Radnja prikazuje kako Valdez preživljava te počne koristiti vojnička iskustva kako bi se osvetio.
Al Ḩāyaţ, Sa'dah
Al Ḩāyaţ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1382 m.
Ashland, Missouri
Ešland je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.707, što je 1.838 (98,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Brad, Berești-Bistrița
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Los Pozos, Hidalgo
Los Pozos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 167 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2424 m.
Quiahuiltepec, Copanatoyac
Quiahuiltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1910 m.
El Limón, Sinaloa
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
El Manzanillo, San Cristobal De Casas
El Manzanillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 239 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Palača Modello (Rijeka)
mini|Palača Modello Palača Modello u Rijeci, raskošnog neobaroknog pročelja, sagrađena je 1885. godine.
Povijest
Nalazi se nedaleko od zgrade HNK Ivana Zajca, na mjestu srušenog Adamićeva kazališta, po projektu bečkog atelijera Fellner i Helmer, kao palača Riječke banke i štedionice. Građevina je oblikovana u kombinaciji bogatih ukrasnih elemenata preuzetih iz visoke renesanse i kasnog baroka. Dekorativnu plastiku izveo je kipar Ignazio Donegani. Atraktivna je svečana dvorana u kojoj je auditorij Talijanskog kluba kulture (Circolo italiano di cultura), ukrašena raskošnim štukaturom. Fellner i Helmer prenijeli su u Rijeku arhitekturu bečkog Ringa, pa je ta palača ravna arhitekturi metropole. U prizemlju zgrade danas djeluje Središnji odjel Gradske knjižnice Rijeka.
Berești-Tazlău, Berești-Tazlău
Berești-Tazlău je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Berești-Tazlău.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5661 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 345 m.
Tvornica papira Rijeka
mini|Tvornica papira oko 1880. godine Tvornica papira Rijeka poznata kao "Hartera" tijekom 180 godina neprekidne proizvodnje, proživljavala je i ratove, poplave, požare i gospodarske krize, koji su je znali dobrano uzdrmati, ali bi je njezini vlasnici novim financijskim ulaganjima uvijek iznova osposobljavali za rad. Sve do devedesetih godina prošlog stoljeća tvornica je uspješno poslovala. Nakon toga nastupila su teška ratna i poratna vremena iz kojih se više nije mogla izvući. Zastarjela tehnologija i gubitak tržišta doveli su do otpuštanja radnika i na kraju do zatvaranja pogona.
Počeci tvornice papira u Rijeci
U rujnu 1821. godine kupuje mlin na Lučicama, u dolini Rječine i preuređuje ga za proizvodnju papira. Zbog velike zauzetosti i poslovnih prilika tog doba Adamich prodaje mlin 1824. industrijalcu Williamu Molineu, izdanku ugledne engleske obrtničke obitelji, za iznos od 19.000 fjorina, a te godine u mlinu je zaposlen 21 radnik (usporedbe radi, Kruppova tvrtka 1833. ima tek 11 radnika).
mini|[[Charles Meynier]] mini|[[Walter Crafton Smith]] Ubrzo nakon kupovine, već 1827. prodaje tvornicu Charlesu Meynieru i Walteru Craftonu Smithu, najznačajnijem predstavniku engleskih tvorničara do pojave Roberta Whiteheada, vlasnika tvornice Torpedo. Temeljna glavnica iznosila je 140.000 zlatnih franaka što je za ono doba predstavljao znatan iznos. Odmah nakon kupnje, prvi postavljeni stroj bio je Fourdrinierov stroj za proizvodnju papira, tada najmoderniji u austrijskoj carevini. Pogonska snaga za ovaj stroj dobivala se upotrebom vodenih kotača. Voda se dovodila s obale Rječine pomoću drvenih vodova te je omogućavala da se postiže energija od 300 konjskih snaga. U početku je tvornica zapošljavala oko 250 radnika, a svoje je proizvode gotovo isključivo izvozila u prekomorske zemlje poput Engleske i Brazila, a na domaćem tržištu se pojavila tek 1878.
Zbog sve veće proizvodnje i sve više narudžbi tvornica je u potrazi za više energije nabavila 1833. parni stroj koji je ujedno bio i prvi parni stroj na Balkanskom poluotoku čime je tvornica papira postala promotorom James_Wattovog pronalaska u ovom dijelu Europe. Progresivni duh, koji nikada nije napuštao ljude riječke tvornice, potvrđuje nabavka još jednog Fourdrinierovog papirnog stroja 1834. Kvaliteta tvornice se ogleda na Prvoj industrijskoj izložbi u Beču 1835. gdje je dobila prvo u nizu priznanja, srebrnu medalju. No, prvi pravi zamah tvornica doživljava dolaskom Eugena Frémonta na mjesto tehničkog ravnatelja.
Zlatno doba
Eugene Frémont, izuzetni stručnjak, organizator i predani tehnički inovator je rodom iz Dreuxa u Francuskoj. Njemu pripada zasluga za tehnički napredak tvornice, kojoj bijaše ravnateljem punih četrdeset i osam godina. Nakon završenog školovanja i praktičnog rada u mnogim tvornicama papira u domovini, Frémont je došao u Rijeku 1838. zajedno sa svojim ocem Hermanom, također vrsnim papirničarom, te se nastanio na Sušaku. Dvije godine poslije preuzimanja mjesta tehničkog direktora otišao je u Francusku na godinu dana da u tamošnjim tvornicama papira prouči najnovije tehnička dostignuća na području proizvodnje papira. Vrativši se iz Francuske Frémont ja odmah u tvornici iskoristio svoja nova proučavanja i stečena iskustvo.
Na poziv svoga strica Charlesa, 1841. u Rijeku se doselio Henry vit. Meynier koji će neprekidno djelovati u tvornici punih 70 godina. Za vrijeme njegovog upravljanja Tvornica doživljava procvat. Velika poplava 11. listopada 1852. u potpunosti je uništila tvornicu (skladišta su bila poplavljena, a strojevi teško oštećeni), no to nije obeshrabrilo vlasnike, već naprotiv bio je to povod potpunog preuređenja i moderniziranja tvornice. Čitav taj projekt se odvijao pod Frémontovim rukovodstvom, a rezultat je bio potpuno nova tvornica. Tom obnovom opseg i veličina proizvodnje višestruko su uvećani. Stari vodeni kotači zamijenjeni su turbinama, pritok vode sagrađen je po novim nacrtima, drvenu branu zamjenjuje betonska. Čitavo jedno brdo probušeno je tada radi vode, koja se dovodila u turbine kroz tunel. Postavljeni su i novi parni uređaji, čime se ukupna pogonska snaga tvornice od prijašnjih 300 uvećala na 600 konjskih snaga. U pogonima je tada radilo već 600 radnika. Nabavljeni su potom četvrti i peti papirni stroj. Kvalitetu papira dokazuje uvrštenje među pet najboljih vrsta papira 1860., a jedini je izrađen strojem. Treba istaknuti i malo poznatu činjenicu da su predstavnici hrvatskog narodnog preporoda naglašavali veliko gospodarsko značenje tvornice za tadašnju Hrvatsku (Janko Drašković: „Disertacija”; „Danica Ilirska” – VI. godište).
Nova poboljšanja bila su opet provedena 1872. godine, još uvijek pod genijalnom upravom Eugena Frémonta. Izgrađena je nova brana, a time je istodobno izgradnjom novog tunela pogonska vodena snaga dosegla jačinu od 1200 konjskih snaga. Iste godine su osnovana zastupstva sa skladištima svih vrsta papira u Beču i Budimpešti, čime joj se omogućuje sudjelovanje na javnim licitacijama za dobavu papira državnoj tiskari. Na pariškoj izložbi 1867. prvi je puta izložen automatizirani stroj za proizvodnju papira koji je odmah nakon izložbe kupljen i otpremljen u riječku tvornicu.
Cigaretni papir počinje se prvi puta proizvoditi 1890. g. Te godine u tvornici radi 629 radnika s pet strojeva za proizvodnju papira. Sredinom devedesetih (1896.) tvornica je proizvodila ukupno 24.000 kvintala papira, od kojih je za pisanje i crtanje bilo 15.000, omotnog 5.000 i cigaretnog papira 2.000 kvintala.
Gospodarska kriza
Koncem osamdesetih godina tvornica postupno ulazi u razdoblje teških gospodarskih kriza. Glavni razlog leži u tome da se 1886. umjesto prnja kao sirovina počinje upotrebljavati celuloza. Budući da se veće količine celuloze nisu mogle dobavljati kod kuće po povoljnim uvjetima, trebalo je drvenjaču i celulozu uvoziti. Visoke cijene drveta uvjetovale su znatno povećanje troškova proizvodnje, što je pak uzrokovalo značajno umanjenje dobitka.
U razdoblju od 1887. do 1911. tvornicu su pogodila čak 4 požara što je zahtijevalo česte popravke za koje je bilo potrebno izdvojiti znatna novčana sredstva. U prvom 1887. je izgorio dio tvornice pod nazivom “Marganovo”, potom je 1903. požar uništio jednu zgradu u starom dijelu tvornice. Odjel za krpe je bio pogođen požarom 1904. koji ga je pretvorio u prah i pepeo, a ista sudbina zadesila ga je 1911. O razmjerima katastrofe svjedoči poplava koja je tvornicu pogodila 8. listopada 1898. Na nesreću, samo nekoliko dana prije poplave, u pogon su pušteni kalorična elektrana za proizvodnju energije i nekoliko novih strojeva koji su potpuno uništeni. Tvornica je bila zatvorena nekoliko mjeseci jer se morala dijelom ponovno izgraditi. Tijekom pojačane krize 1901. u pogonu ima samo tri stroja, a zaposleno je prekomjernih 450 radnika, dok je već sljedeće godine zaposleno samo 290 radnika.