cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crkva Svetog Đurđa u Kričkama
Opis crkve
Crkva Sv. Đurđa je okružena ograđenim grobljem i smještena je na uzvišenju „Đurđevoj glavici“, kod Donjih Kričaka. U arhitektonskom pogledu to je jednobrodna crkva sa zvonikom na preslicu koji se nalazi na pročelju. Na zvoniku se nalaze dva zvona. Fasada crkve je od golog bijelog kamena, dok je krov prekriven crvenim crjepovima. Sadašnji izgled crkva je dobila 1987. godine kada je u cjelini obnovljena. Obnavljana je i 1931. godine nakon požara.
Opis groblja
mini|desno|250p|Stari grobovi Pravoslavno groblje okružuje crkvu i ograđeno je novijim kamenim zidom. Ranije se ograda sastojala samo od naslaganog kamenja i nije u potpunosti okruživala groblje. Od glavne kapije staza vodi do crkve. Postoji i sporedni ulaz sa parkinga. Unutar groblja se nalazi mnogo zimzelenog drveća, uglavnom čempresa i borova, koje se iz daljine vidi kao gust šumarak. Na ulazu u groblje s desne strane se nalazi mrtvačnica.
Groblje ima veliki broj porodičnih grobnica i starih grobova obilježenih kamenim krstovima. Stari kameni krstovi na grobnim humkama se nalaze uglavnom bliže crkvi. Na njima su uklesana imena ćirilicom i godine, ali se zbog starosti teško mogu pročitati. Grobnice su jednostavne, četvrtaste, prekrivene ukrasnim kamenom ili još nedovršene. Na nekim grobnicama se mogu naći i latinični natpisi, uglavnom urađeni nakon posljednjeg rata, zbog nedostatka pravoslavnih kamenorezaca. Među grobnim humkama i grobnicama se ističe kameni sarkofag seoskog vidovnjaka Mihajla Kričkića, poznatog kao Ludi Mile iz pripovjetke Ivana Meštrovića, koji je takođe izradio njegov portret i skulpturu.
Istorija crkve i groblja
Iako se prema podacima Srpske pravoslavne crkve, navodi da je izgrađena 1744. godine, u nekim katoličkim izvorima se pominje i ranije. Tako je biskupov delegat Dobrojević 1738. godine pohodio pravoslavne crkve Drniške krajine, a među njima i crkvu svetog Đurđa u Kričkama, gdje ga je primio paroh Dimitrije Krička. Tom prilikom je posjetio i crkvu svetog Jovana u Baljcima, sa parohom Teodorom Kričkom.
Moguće je da se istorija crkve proteže daleko u prošlost. Na području Drniškog kraja (srednjovjekovne Ludrumske episkopije ) pronađeno je više dijelova kamenih oltarnih pregrada, ostataka ranohrišćanskih i ranosrednjovjekovnih crkava. Takve oltarne pregrade uzidane su i u savremenu crkvu sv. Đurđa, pa se pretpostavlja da se na tom mjestu takođe nalazio jedan starohrišćanski objekat.
Crkva je ostala netaknuta tokom ratova u 20. vijeku, a obnavljana je 1931. (nakon požara) i 1987. godine. Stari parohijski dom (bratska kuća) pored crkve, zapaljen je u Drugom svjetskom ratu, a 1973. godine je izgrađen novi, uz glavnu cestu u zaseoku Popci. Srušen je u ratu 1995. godine. Višegodišnji radovi na ogradi groblja, koje okružuje crkvu, završeni su 2010. godine.
Parohija
mini|desno|250p|Održavanje godišnjeg pomena u crkvi
Parohija Kričke je od davnina, osim Kričaka, obuhvatala i zaseok Lunići u Ružiću, te Milakoviće i Vukašine na Moseću. Pravoslavni vjernici ovih sela su sahranjivani na groblju crkve svetog Đurđa.
U Kričkama su najstariji parosi bili iz stare svešteničke porodice Krička. Prvi poznati je bio Dimitrije. Pominje se 1727, 1738. i u jednom dokumentu iz 1759. godine (petrovopoljski paroh).
Posljednji iz ove loze je bio Petar, koji je izbačen iz parohije 1831, što je dovelo do njegovog prelaska u unijate i začetka unijatstva u Dalmaciji. Jedan dio pravoslavnih vjernika ove parohije je prešao u unijatstvo, ali su se njihovi potomci kasnije većinom vratili pravoslavlju. Petar Krička je služio u crkvi 12 godina, a nasljedio je svog oca Jakova.
Na mjesto paroha je 1831. doveden Grigorije Radulović, koji je u teškim vremenima unijaćenja, bio hapšen od strane vlasti i dobijao naredbe da briše pounijaćene vjernike iz pravoslavnih matičnih knjiga. Prema šematizmu iz 1840. godine, sveštenik u kričanskoj crkvi je bio Stefan Vidosavljević, a parohija je obuhvatala 400 vjernika. Godine 1912, Nikola Krečak je bio paroh za 826 vjernika. Po šematizmu iz 1924, parohija je imala 725 vjernika, bez postavljenog sveštenika. Pred Drugi svjetski rat i tokom njega, paroh je bio Jovan Sunajko. Za vrijeme paroha Boška Matića je 1973. izgrađen parohijski dom, a ranije i kapela svete Nedjelje u Gornjim Kričkama. Danas u Kričkama služi pop Zdravko Tepić iz parohije Biočić, zbog malog broja preostalih vjernika iz Kričaka, nakon posljednjeg rata.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Inverness-shire
Inverness-shire (škotsko-gelski: Siorrachd Inbhir Nis) bio je jedan od tradicionalnih historijskih škotskih countya oko grada - Invernessa po kojem je dobio i ime.
Inverness-shire je kao county postojao od kraja 19. vijeka do 1974. kad je ukinut. On danas služi samo u statističke i ceremonijalne svrhe kao Namjesništvo (lieutenancy area) i nema nikakvu administrativnu funkciju.
Geografske karakteristike
Inverness-shire se prostirao po sjeveru Škotske, od centralnog Highlanda doline - Glen Mor do brda na sjeveru i po nekim od otoka Vanjskih i Unutrašnjih Hebrida; Skye, Harris, Južni Uist, Sjeverni Uist, Benbecula, Barra, uz neke manje.
Danas se njegov teritorij, nalazi unutar područnih vijeća - Highland i Comhairle nan Eilean Siar.
Crkva Svetog Đurđa u Kninskom Polju
Crkva Svetog Đurđa je srpska pravoslavna crkva Eparhije dalmatinske, koja se nalazi na uzvišenju „Sinobadova glavica“ u Kninskom Polju. Prema raspoloživim izvorima crkva je podignuta 1468. godine, kao jednobrodna crkva zasvedena sa poluobličastim svodom. Ranije je imala zvonik na preslicu, a sada na pročelju ima kulu zvonaru. Crkva poseduje vredne primerke stare srpske štampane knjige, kao i zanatski usavršene srebrne bogodlužbene sasudi. Ikonostas je domaće izrade i potiče sa kraja 18. ili početka 19. veka, dok su prestone ikone okovane srebrom početkom 20. veka. Parohijski dom na Sinobadovoj glavici je jedno vreme bio porodični muzej Sinobada. Iz te porodice je bilo više serdara u vreme Mletačke Republike, a u crkvi je sahranjen vitez Jovan Sinobad. Grob Jovana Sinobada je u samoj crkvi. Pretpostavlja se da je prvobitno bio sahranjen u porti, ali da je crkva vremenom proširivana pa se grob našao u crkvi.
Opis crkve
Crkva sv. Đurđa smeštena je neposredno ispod najviše tačke „Sinobadove glavice“, tako da zvonikom nadvisuje severni deo Knina. Okružena je ograđenim grobljem. U neposrednoj blizini crkve, a u okviru groblja, nalazi se crkvena kuća koja se zvala „bratska kuća“. O njoj se zna da je služila kao škola i to je prva poznata škola u Kninu i u njoj je kao učitelj radio Dositej Obradović, u kasnijem periodu je služila kao kninska rezidencija Episkopa dalmatinskog Nikodima Milaša. Nije poznato kako je crkva izgledala u vreme nastanka, a tokom svog postojanja je nekoliko puta rušena da bi kasnije bila popravljana i dograđivana. S obzirom na taj podatak, u arhitektonskom pogledu ona predstavlja slojevitu građevinu. mini|desno|240px|Unutrašnjost crkve, ikonostas. Sadašnji izgled crkva je dobila 1938. godine kada je u celini obnovljena. Tada je izgrađen novi zvonik, ulazna porta i ikonostas. Za gradnju zvonika, koji je po vertikali bogato profilisan stepenastim arhitravima koji ga dele na tri sprata, upotrebljen je kamen dobavljen sa ostrva Brača. Obrada kamena bila je poverena dalmatinskim kamenorescima. Završni deo zvonika otvoren je sa svih strana, sa niskim krovom na četiri vode na kojem se nalazi metalni krst.
U crkvi u Kninskom Polju je čuvana ikona nepoznatog ikonopisca sa druge polovine 17. veka, iz perioda kasnog italokritskog slikarstva i početka barokizacije. Ikona Uspenja Presvete Bogorodice je naslikana ustaljenim kritskim likovnim jezikom. Kompozicioni prepis identično postavljenih elemenata kao i na zadarskoj ikoni istog naslova, a možda i istog slikara, nešto je razvijeniji u gornjem delu, iznad Hrista i anđela u mandorli. Na ikoni, četiri lepršava anđela raširenih ruku nose Bogorodicu u slavi ka nebeskoj sferi. Po svemu, vrlo sličan prizor naslikao je takođe poznati slikar, koristeći jedino nešto svetliji inkarnat, na ikoni Uspenje koja je dospela u crkvu u Šibuljini.
Istorijat
Crkva svetog Đurđa je jedna od najstarijih bogomolja podignutih u severnoj Dalmaciji, izuzimajući manastire Krku, Krupu i Dragović. Podignuta je oko 50 godina pre nego što su Turci osvojili područje Kninske krajine (1522). Početkom XV veka, teritoriju severne Dalmacije su delile Kraljevina Mađarska i Mletačka republika. Tek u julu 1437. godine je bio sklopljen mir po kojem je pravno utvrđen mletački i mađarski posed u Dalmaciji. Tokom ovog perioda koji je trajao tridesetak godina, sve dok nisu počele prve turske provale, iz Bosne je u Dalmaciju prebegao veliki broj Srba. Sa blagoslovom zetskog mitropolita Josifa otvorene su sledeće pravoslavne crkve: Crkva sv. Nikole 1446. godine (Kula Atlagić), Crkva sv. Georgija 1456. godine (Pađene), Crkva sv. apostola Petra i Pavla 1458. (Polača) i Crkva sv. Stevana 1462. (Golubić). Crkva svetog Đurđa je podignuta u Kninskom Polju oko 1468. godine, blagoslovom istog mitropolita.
Nakon obnavljanja Pećke patrijaršije 1557. godine, za dalmatinske Srbe nije postavljen zaseban episkop, nego su oni bili podređeni dabrobosanskom mitropolitu. Kao jedan od prvih izvora, na jednom pismu iz 1573. godine, dabrobosanski mitropolit Simeon se potpisao kao „mitropolit dabrobosanski, zvornički, kliški i cele Dalmacije”. Za vreme dabrobosanskog mitropolita Aksentija, osvećeno je njegovim blagoslovom pet novih crkava (1589—1595). Ovaj mitropolit je dolazio u cetinsku krajinu, a služio je arhijerejsku službu u crkvi sv. Đurđa 1590. godine na Đurđevdan, i tu je rukopoložio jednog sveštenika i proizveo za igumana krupskog, kaluđera Pahomija.
Kroz istoriju crkva je imala veliku ulogu u očuvanju pravoslavlja i duhovnosti kod žitelja grada Knina i njegove okoline. Naime, ona je oko sebe okupljala sve pravoslavne vernike, ne samo iz Kninskog Polja, već i iz šire okoline, pošto je u samom gradu Kninu crkva Pokrova Presvete Bogorodice podignuta tek 1866. godine.
Crkva je jedno vreme bila trn u oku franjevaca sa Visovca. Nakon oslobođenja Knina od Turaka 1688, katolički fratri su pokušali da je preuzmu, tvrdeći da je bogomolja ranije pripadala njihovoj veri. Šibenski biskup Kalegari i Fratar Andrija Resica su se našli u Kninu 1688. i njima su se pridružila dva fratra sa Visovca sa ciljem da sebi urede parohiju. S obzirom da u Kninskoj krajini tada nije bio, kao ni dosta godina kasnije nijedan rimokatolik, fratri su pokušavali preobratiti pravoslavne u svoju veru. Međutim naišli su na snažan otpor i tvrdu veru tamošnjeg pravoslavnog stanovništva, koji su se svom snagom opirali napadima fratara. Fratri su udarili i na kninskopoljsku crkvu sv. Đurđa, ističući da je ranije bila latinska crkva. Letopisi pravoslavne crkve hvale sveštenika Strvana Ljubojevića u otporu kninskopoljskog. On je energično branio prava svoje crkve, a sa kojom je bio i sav narod, dok se navodi se da je sveštenik bio rešen da brani veru i oružjem.
U osamnaestom veku, nakon smrti episkopa Savatija, upravu nad eparhijom je preuzeo njegov sinovac arhimandrit Stefan Ljubibratić, koga je patrijarh Mojsije sa znanjem dalmatinskog mletačkog providura zavladičio na Sretenje 1719. Episkop Stefan je odmah počeo da obilazi eparhiju i u Kninskom Polju je održao skupštinu sa sveštenstvom radi učvršćenja discipline i pastirske revnosti. Nepunih pola veka kasnije u crkvenom domu (na slici) „bratskoj kući“ jedno vreme je bila škola u kojoj je učiteljovao Dositej Obradović. Dositej je proveo zimu 1760/61. u Zagrebu učeći latinski jezik. Potom, odlazi u Petrinju i Plaški, vladici Danilu Jakšiću, koji ga posavetuje da kao učitelj u Dalmaciji zaradi trošak za put do Rusije. Krajem aprila ili početkom maja kreće najpre u manastir Komogovinu, pa ne našavši tamo sveštenika kojeg traži, preko Velebita 15. aprila 1761. je stigao u manastir Krupu, odakle ga iguman uputi protopopu Jovanu Novakoviću u Kninsko Polje. U Kninskom Polju je učio decu u „bratskoj kući“ i tom prilikom, sam stiče prva znanja iz italijanskog jezika. Krajem veka na dan 30. jula 1796. u crkvi je održana još jedna skupština, prva „Skupština svih pravoslavnih sveštenika“ iz cele Dalmacije, na kojoj je izabran novi crkveni starešina (general-vikar) Gerasim Zelić, na mesto preminulog Nikanora Bogunovića.
Stradanje crkve
Krajem septembra 2010. hram svetog Đurđa je u roku od nedelju dana ponovo dva puta bio meta vandala. U prvom navratu uoči praznika Rođenja Presvete Bogorodice (21. septembra) hram je provaljen i ispreturana je njegova unutrašnjost. Nakon ovog događaja vrata su dodatno ojačana kako provalnici ne bi mogli provaliti. U drugom navratu su uoči Krstovdana (27. septembra) isti počinioci, u nemogućnosti da uđu u unutrašnjost hrama kamenim blokovima pokušavali razvaliti hramovna vrata. Policija je izvršila uviđaj i pronašla počinioce.
Zoltán Meszlényi
Zoltán Lajos Meszlényi [zoltan lajoš meslenji=meslenjski], mađarski katolički biskup, mučenik i blaženik; * 2. januar 1892, Hatvan, Austro-Ugarska † 4. mart 1951, Kistarcsa, Mađarska i koji je 2010. proglašen blaženikom od strane Katoličke crkve.
Životopis
Zoltán Lajos Meszlényi se je rodio 2. januara 1892 v Hatvanu, nedaleko od Budimpešte u brojnoj porodici. Kao sjemeništarac je diplomirao na ostrogonskoj benediktinskoj gimnaziji; posredovanjem knezo-biskupa-primasa Kolosa Vaszaryja je otišao na njemačko-mađarski zavod (Germanicum-Hungaricum) u Rim, gdje se je upisao na teološki fakultet Gregoriane. Jula 1912 je doktorirao iz filozofije. Radi prvog svjetskog rata – kada je ušla u rat Italija – morao se skloniti u Innsbruck, gdje je na tamošnjom univerzitetu nastavio školovanje. Za svećenika ga je 28. oktobra 1916 zaredio briksenski knezo-biskup Franz Egger.
Nakon pridobivanja doktorata iz teologije se je vratio u ostrogonsku biskupiju, gdje je bio imenovan za kapelana u Komáromu. Nekoliko mjeseci kasnije, decembra 1916, ga je kardinal János Csernoch odredio za tajnika primasove kancelarije. Povjerio mu je sve značajnije zadaće. Tako je postao u proljeće 1917 već nadbiskupijski arhivar i moderator. Već je 1919 na svojoj koži osjetio komunističku nečovječnost. Sve osoblje su izgnali iz primasove palače. Skupa sa kardinalom Janošem Chernochom su pobjegli konjskom zapregom u Budimpeštu; usput su im vojnici uzeli kočiju i konje. Pješice, samo sa najnužnijim rubljem, su smjeli ići naprijed.
Mladi svećenik je 1920 postao estergomski metropolitanski zapisničar, zatim pak tajnik. Nadpastir je imao u njega neograničeno povjerenje, i tako je on postao 30. januara 1926 knezo-biskup-primasov tajnik.
Znanstveno uvažavanje je igralo važnu ulogu u cijelom njegovom životu: 1927 je izašlo djelo sa naslovom Porota zakonskih vezi. Naredne godine je bio izabran za vanrednoga profesora na teološkom fakultetu znanstvenog univerziteta Péter Pázmány kao profesor religije. 1930 je imao na Akademiji svetoga Stjepana uvodno predavanje o potrebnosti proučavanja kanonskoga prava. Od 1934 je predavao na Egerskoj nadbiskupskoj pravnoj akademiji kao zasebni profesor, 1940 pak je na Teološkom fakultetu univerziteta Péter Pázmány bio imenovan za vanrednoga profesora; u istoj godini je postao još i predsjednik ispitne komisije za vjeroučitelje.
Biskup
Ivana (János) Csernocha je na ostrogonskom sjedištu naslijedio Justinijan (Jusztinián) Serédi; pored njega je Zoltan obavljao sve značajnije crkvene zadatke. 1931 je postao kao kanonik član metropolitanskoga stolnoga kaptola, 1934 sudac primatskoga crkvenoga suda. 1937 ga je imenovao papa Pio XI. za sinopskoga naslovnog biskupa. Suposvetitelji su bili kardinal i knezo-biskup-primas Jusztinián Serédi, győrski biskup István Breyer i egerski biskup Endre Kriston. Novi nadpastir je 1938 aktivno sudjelovao na ''34. Svjetskom euharistijskom kongresu u Budimpešti''. Podupirao je više od Crkve priznatih pokreta, među ostalima i Državni savez mađarskih katoličkih mladića, kojoj je bio predsjednik jula 1939.
Poslijeratno razdoblje
Biskupsku službu je vršio dosljedno; zadnje dane rata, januara 1945, je posvetio nove svećenike u sjemenišnom podrumu. Poslije smrti kardinala Justinijana Serédija je bio on vršilac primasove oporuke. Jer je komunistična vlast o Božiću 1948 knezo-primasa Jožefa Mindszentyja zatvorila te ga na uprizorenom procesu osudila, je stupio na mjesto primasa János Drahos, koji je uskoro umro. Po kaptolskoj odluci je postao upravitelj biskupije Meszlényi, iako je komunistička diktatura htjela na taj položaj svojega čovjeka.
»Kao dobar Kristov pastir i vjeran svojoj Crkvi neću nikada zatajiti vjeru! Tako mi Bog pomogao,« je završio svoju zakletvu Zoltan Meslenjski. Već od septembra 1946 su se redale protiv njemu prijave, koje neka bi bile osnova za optužbu. Odluka stolnoga kaptola su smatrali partijski glavni tajnik Mátyás Rákosi te unutarnji ministar János Kádár za neprijateljski čin; tada su se biskupi također žalili radi načina, na koji su rastjerali redovnike. Izbor Meslenjskoga za nadbiskupijskoga upravitelja bila je u izravnoj suprotnosti sa zahtjevima države; njima je odgovarao inače jako sposoban estergomski kanonik Miklós Beresztóczy, koga su za tu zadaću već prijevremeno tvrdo obradili u zatvoru, da je bio spreman u svemu udovoljiti očekivanjima režima. Tako je Mikloš 1950 postao organizator i prvi predsjednik »Svećeničkoga mirovnog pokreta.«
Meslenjski se nije uplašio prijetnji; za najvažniji zadatak je imao pregled i nastavak dušobrižničkih djelatnosti. 20. juna 1950 je prvi i zadnji put nazočio u budimpeštanskom Središnjem sjemeništu biskupskoj konferenciji. Nekoliko dana kasnije su ga zatvorili u Estergomu, zatim pak ga držali zatvorena u Kistarcsi. U nadbiskupovoj ćeliji su držali danju i noću, ljeti i zimi otvoren prozor, čuvari su ga sadistički mučili i vrijeđali, često ga šutirali i tukli palicom. U javnost nije stigla nikakva vijest o njegovom zatvorenju ili optužnici. Neki suzatvorenik se sjeća, kako je jednom na tiho biskupu izrazio sućut. Tada je Meslenjski pokazao prstom prema nebu i rekao samo ovo: „On je više trpio.”
Smrt i beatifikacija
Po velikim patnjama su 4. marta 1951 već mrtvoga biskupa donijeli u bolnicu na ulici Mosonyi te ga zatim pokopali 10. marta. Njegovu smrt su uknjižili naknadno tek juna 1954. Dvanaest godina kasnije, 22. juna 1966, su njegove posmrtne ostanke iskopali na Rákoskeresztúri új köztemető u Budimpešti, nakon čega su ih sahranili u potpunoj tajnosti u Esztergomsku baziliku.
2004 je poveo kardinal Péter Erdő postupak za njegovu beatifikaciju. Papa Benedikt XVI je 3. jula 2009 potpisao dekret, kojim pribraja biskupa i mučenika Zoltana Lajoša Meszlényija među blažene. Iste godine je bila njegova beatifikacija 31. oktobra u estergomskoj bazilici.
Tiberijev most
Historija i karakteristike
Gradnja mosta započela je za cara Augusta 14. godine, a dovršena je za Tiberija 21. godine, što je vidljivo na isklesanom natpisu na unutrašnjum parapetu. Za rimskih vremena s tog mosta počinjao je rimski put Via Emilia.
Lučni most u istarskom kamenu s pet lukova na masivnim stupovima još uvijek služi svrsi i povezuje centar Riminija s predgrađem San Giuliano.
Most je poslužio kao inspiracija Palladiju za gradnju njegova Ponte sul Tesina.
Jesenice (Dugi Rat)
Jesenice (prethodno Krilo Jesenice), mjesto u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Nalaze se na 43° 27' 51" sjeverne zemljopisne širine i 16° 35' 48" istočne zemljopisne dužine, istočno od Bajnica i Krila koje se nadovezuju na ovo naselje.
Upravna organizacija
Nalaze se u općini Dugi Rat. U službenim ih se papirima piše kao Krilo-Jesenice, jer su naselja naslonjena jedno na drugo, ali povijesno se radi o dva naselja.
Povijest
Jesenice su naselje na uzvisini, na 200 - 250 m nadmorske visine koje se je vremenom spustilo prema obali. Brdski dio je napušten, kao i kod naselja Zeljovića, Kruga i Duća.
Prosvjeta
U Jesenicama djeluje osnovna škola još od 1867. godine, a zgrada današnje škole postoji od 22. svibnja 1900. godine kad je postavljen temeljni kamen. Djelovala je do 1971. godine. Poslije su izgrađene škole u Krugu, Malom Ratu i Krilu koje su rasteretile ovu školu. Danas na Oriju djeluje OŠ Jesenice.
Milli Vanilli
Milli Vanilli je bio R&B, pop i dance glazbeni projekt kojeg je 1988. godine u Münchenu, tadašnjoj Zapadnoj Njemačkoj, osnovao Frank Farian. Projekt je realiziran kao duo čiji su članovi bili Fab Morvan i Rob Pilatus. Milli Vanilli je svojim prvim albumom, Girl You Know It's True (1989.), izazvao senzaciju i stekao svjetsku slavu, a 21. ožujka 1990. godine im je na račun istoga uručen i Grammy za najboljeg debitanta. Na krilima uspjeha, Milli Vanilli su postali jedan od najpopularnijih bendova s kraja 80-ih i početka 90-ih godina.
Ipak, njihova popularnost bila je kratkog vijeka jer su ubrzo nakon ostvarivanja uspjeha bili upleteni u jedan od najvećih skandala u historiji popularne glazbe. Naime, u jeku njihove popularnosti, intervju na MTV-ju otkrio je kako Morvan i Pilatus zapravo jako loše govore engleski, čime je vjerodostojnost glasova na njihovim snimkama dovedena u pitanje. Prvi javni znak te sumnje dogodio se 21. srpnja 1989. na koncertu u Bristolu, savezna država Connecticut, kada je usred nastupa uživo snimka pjesme "Girl You Know It's True" (njihovog najvećeg hita) zablokirala na refrenu. Morvan i Pilatus su nastavili plesati još neko vrijeme, a onda su otrčali s pozornice. No, publika koja je bila na koncertu ili nije primijetila gaf ili ju nije bilo briga pa je taj incident prošao bez posljedica.
Ipak, kada je duov prvi album, All or Nothing, dobio svoje američko izdanje na kojemu su kao vokali navedeni isključivo Morvan i Pilatus, Charles Shaw je u prosincu 1989. godine izjavio kako je on jedan od trojice stvarnih pjevača na albumu te kako Morvan i Pilatus nisu otpjevali ni stiha. Charles Shaw je bio jedan od izvornih članova benda (zajedno s Bradom Howellom i blizankama Rocco), no Farian je smatrao kako oni nisu dovoljno privlačni pa je pronašao Morvana i Pilatusa, koji praktički nisu znali engleski i platio im da otvaraju usta na unaprijed snimljene pjesme. I dok su Shaw i ostali članovi izvorno kreditirani kao pomoćni vokali, uspjeh Morvana i Pilatusa doveo je do njihovog brisanja s tog popisa. Kako bi ublažio štetu, Farian je Shawu navodno platio $150,000 da povuče izjavu, no sada je već bilo kasno.
U ožujku 1990. godine, u časopisu Time, Pilatus je sebe proglasio "novim Elvisom", ustvrdivši da su, temeljem uspjeha, Morvan i on muzički talentiraniji od Boba Dylana, Paula McCartneyja i Micka Jaggera.
Medijski pritisak se gomilao, a Morvan i Pilatus su zahtijevali da oni zaista snime svoje pjesme. Sve to je Fariana natjeralo da u studenom 1990. godine javno prizna kako njegov duo nije pjevao, već samo otvarao usta. Sve su pjesme izvodili "pomoćni vokali". Došlo je do skandala koji je 19. studenog 1990. doveo do oduzimanja Grammyja za najboljeg debitanta i cijele serije tužbi za naknadu štete, iznosi kojih su se mjerili u milijunima dolara. Ipak, AMA nagrade nisu povučene jer su organizatori smatrali kako im je nagrade dodijelila publika pa ih nemaju pravo oduzimati.
Wendisch Baggendorf
Vendiš Bagendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 553 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057089.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Vendiš Bagendorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 19 metara. Površina opštine iznosi 21,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 553 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Cruz de Piedra, Autlán de Navarro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 886 m.
Apraksija
Apraksija je gubitak sposobnosti da se izvedu namerne ili nenamerne radnje. U zavisnosti od razloga koji leže u osnovi nemogućnosti izvođenja kompleksnih, koordinisanih, svrsishodnih pokreta, razlikuju se amnestička, ideomotorna i ideaciona apraksija.
Agua Blanca (razvrstavanje)
Agua Blanca ima više značenja:
William A. Wellman
William Augustus Wellman (29. februar 1896 - 9. decembar 1975) bio je američki filmski režiser, poznat kao tvorac nekih od ključnih ostvarenja klasičnog Hollywooda.
Rodio se u uglednoj aristokratskoj porodici tzv. bostonskih brahmana. Usprkos toga je izbačen iz škole nakon bacanja smrdljive bombe na svog nastavnika, a nakon čega je bio prisiljen zarađivati za život kao trgovac, a potom i profesionalni igrač hokeja na ledu. Za vrijeme prvog svjetskog rata ga je žeđ za pustolovinom odvela u Francusku gdje se priključio Legiji stranaca, odakle je premješten u zrakoplovnu eskadrilu br. 87. U njoj je, leteći na lovačkom aparatu Nieuport 24 zabilježio tri zračne pobjede, prije nego što je 21. marta 1918. godine i sam oboren. Uspio je preživjeti, iako je nakon toga do kraja života šepao. Poslan je u SAD gdje se priključio zrakoplovnim snagama američke vojske gdje je dobio čin poručnika i služio kao instruktor. Stari prijatelj Douglas Fairbanks mu je predložio da ode u Hollywood, što je Wellman na kraju i učinio.
Wellman, koji je zbog sklonosti pijančevanju i tučnjavama stekao nadimak Divlji "Bill" se ispočetka iskušao kao glumac, ali je vidio da se slabo slaže sa svojim kolegama. Umjesto toga je odlučio karijeru nastaviti iza kamera, i relativno brzo napredovao do mjesta režisera. Već 1927. mu je povjeren nijemi ratni spektakl Wings, prvi film koji je dobio Oscara. Wellman je bez problema prošao tranziciju na zvučni film te tokom 1930-ih režirao niz žanrovski raznovrsnih, ali hvaljenih i uticajnih ostvarenja, kao što su gangsterski film The Public Enemy i melodrama A Star Is Born. Iako je prema vlastitim riječima prezirao glumce, čak sedmorica su u njegovim filmovima zaradila Oscare. Posljednji film - ratna drama Lafayette Escadrille - mu je bio djelomično autobiografskog karaktera.
Wellman je uživao reputaciju velikog ženskara, te se ženio i razvodio tri puta prije nego što je 1933. godine prilikom snimanja filma Wild Boys on the Road upoznao plesačicu Dorothy Coonan. S njom se sljedeće godine vjenčao i ostato u braku do smrti; ona mu je rodila četiri sina i tri kćeri.
Negritas (razvrstavanje)
Negritas ima više značenja:
La Cruz del Siglo, San Pedro Pochutla
La Cruz del Siglo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 331 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Podlipa (Žužemberk)
Podlipa je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Podlipa se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 44 stanovnika.
Casteltermini, Agrigento
Casteltermini je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7350 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 499 m.
Santa Maria, Pesaro e Urbino
Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Paicu, Nicolae Bălcescu
Paicu je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Nicolae Bălcescu.
Agârbiciu, Căpușu Mare
Agârbiciu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Căpușu Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 564 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 544 m.
Agua Buena (razvrstavanje)
Agua Buena ima više značenja:
El Rodeo, Tamazula de Gordiano
El Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1218 m.
Rapsodija u avgustu
Rapsodija u augustu (八月の狂詩曲) je japanski igrani film snimljen 1991. u režiji Akire Kurosawe. Protagonistica filma, čiji lik tumači Sachiko Murase, je ostarjela udovica kojoj je muž poginuo u atomskom bombardiranju Nagasakija, koja se preko ljeta brine za svoja četiri unuka. Film u kome je Kurosawa nastojao prikazati kako se različite generacije Japanaca nose s traumatičnom prošlošću je izazvao kontroverze, odnosno kritike koje su Kurosawi spočitavale negiranje japanskih ratnih zločina i antiamerikanizam.
Howard Hawks
Majstor realističnog narativnog filma. Bio je među onom grupom autora koji su prihvatili cinemascope i slične tehnike širokog platna, vidjevši u njima mogućnost režiranja masovnih scena. Jedini film koji je snimio u tehnici cinemascope je povijesni spektakl "Zemlja faraona" (1955). Režirao je:
- nijeme komedije:
- screwball komedije:
- dvije komedije sa M. Monroe:
- filmove o avijatičarima:
- vesterne:
- kriminalističke filmove: ...
Njegov propagandni film "Narednik York" (1941) nominiran je za Oscara.
Nejapa (razvrstavanje)
Nejapa ima više značenja:
Bosilen
Bosilen ili Basilen je bilo selo nedaleko od današnjeg hrvatskog mjesta Marine.
72. pne.
thumb|Ratne operacije u Italiji 72. pne.
Bosilen
Postojalo je u srednjem vijeku. Prostiralo se između sadašnjih Podorljaka i Marine. Vjerojatno se je prostiralo rubom polja: Bazije (ostatak imena sačuvao s u ovom oronimu), Svinca, Pišćine, Navosela, Pulja, Vrpoljac i Seline. Po imenu ovog naselja cijeli je gravitirajući teritorij nazvan Bosiljina, što je poslije bilo drugo ime za Marinu.
Čierny Potok
Čierny Potok je naseljeno mjesto u okrugu Rimavska Sobota, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.
Antezzate, Brescia
Antezzate je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
La Tapada, Guadalcázar
La Tapada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2061 m.
Wādī Hāyah, Taiz
Wādī Hāyah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Poljane pri Žužemberku
Poljane pri Žužemberku je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Poljane pri Žužemberku se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Wādī Hāyah, Taiz
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 408 m.
Groton, Connecticut
Groton je grad u američkoj saveznoj državi Konektikat. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.389 stanovnika.
Poljane pri Žužemberku
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 27 stanovnika.
Groton, Connecticut
Vanjske veze
Groton, Connecticut
Serrano, Tacámbaro
Serrano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 517 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2080 m.
San Leonardo, Pordenone
San Leonardo je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 737 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Ataksija
Ataksija je neurološki znak i simptom kojeg krakterizira gubitak koordinacije mišićnih pokreta, uzrokovan poremećajima dijela živčanog sustava
Ataksija se dijeli na:
Ataksija može biti uzrokovana, lezijom (tumor, krvarenje, ishemija) središnjeg živčanog sustava, unosom određenih tvari (npr. etanol, nuspojave lijekova), deficitom vitamina B12, oštečenjem živaca
Prapreče (Žužemberk)
Prapreče je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Prapreče se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 75 stanovnika.
Waldorf, Minnesota
Voldorf je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 229, što je 13 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bardmoor, Florida
Bardmur je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.732.
San Filippo, Napoli
San Filippo je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Las Barretas, Hidalgo
Las Barretas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
San Filippo, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Rancho Cardoso, Ensenada
Rancho Cardoso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
Netzahualcóyotl (razvrstavanje)
Netzahualcóyotl ima više značenja:
Mādadayo
Madadayo (まあだだよ) je japanski igrani snimljen 1993. u režiji Akire Kurosawe, poznat kao trideseti i posljednji cjelovečernji naslov u njegovoj filmografiji. Radnja se temelji na autobiografskim spisima japanskog književnika i profesora Hyakkena Uchide te prikazuje ritualne proslave njegovog rođendana koje organiziraju njegovi bivši učenici.
Film, koji je često tumačen kao metafora japanske historije u 20. vijeku, je dobio mnoge nagrade.
Agua Caliente (razvrstavanje)
Agua Caliente ima više značenja:
Agua Canoa (razvrstavanje)
Agua Canoa ima više značenja:
Kit Harington
Christopher Catesby "Kit" Harington je britanski glumac najpoznatiji po ulozi Jona Snowa u TV-seriji Game of Thrones.
El Milagro de Fresneo, Matamoros
El Milagro de Fresneo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1110 m.
Murvica (Bol)
Murvica je naselje u Splitsko-dalmatinskoj županiji, na južnoj strani otoka Brača, u općini Bol. Nalazi se 3,5 km zapadno od Zlatnog rata i 6 km od centra Bola. Selo je bogate povijesti, poznato po glagoljaškim pustinjama.
Zemljopis
Murvica je smještena na zapadu općine Bol, oko 4 kilometra od plaže Zlatni rat i 6 kilometara od bolske luke.
mini|200px|lijevo|Plaža u Murvici
Većina kuća nalazi se na 100 metara nadmorske visine, podno kraških špilja na južnim obroncima Vidove gore, dok je nekoliko novijih građevina bliže moru. Mnoge su kuće napuštene te su se tijekom vremena urušile. Raslinje je tipično mediteransko, prošarano brojnim čempresima i agavama. Uz more su šljunčane plaže, koje u sezoni privlače kupače željne intimnije atmosfere od napučenog Zlatnog rata.
Na zapadnoj strani naselja nalazi se uvala Dračeva luka, zvana i Dračeva uvala. Iznad nje su ostaci samostana.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, u Murvici živi 14 stanovnika, od toga 10 preko 50 godina starosti. Murvica je 1841. godine imala 86 stanovnika u 16 obitelji, više nego 130 godina kasnije, prema službenom popisu 1971. godine.
Povijest
Krajem 13. stoljeća (točnije 1286. godine) pojavljuje se prvi pisani trag o ovom području, i to u darovnici bračkog plemića, koji je svome gospodaru darovao zemlju s koje je plemić dobivao vino i žitarice. Ime koje se spominje među prvima brdo je Košćun zapadno od Murvice, koje je vjerojatno nazvano prema latinskome "castrum" (dvorac). Drugo ime za Košćun bilo je Gradac, od čega su nastala imena lokalnih uvala Veli i Mali Zagradac. Samo ime "Murvica" novijeg je datuma i dolazi od stabla murve.
Samostani su posjedovali velika imanja, bilo naslijeđena ili kupljena. Zemlju su im obrađivali težaci s Brača, većinom iz Nerežišća. Naselje Murvica nastalo je kao "servisno" naselje za ovdašnje samostane te je gašenjem pustinja i ono kopnilo, sve do današnjih 14 stanovnika.
Znamenitosti
mini|280px|Pustinja Dračeva luka Od špilja ponad Murvice najpoznatija je Drakonjina špilja, zvana i Zmajeva spilja ili Zmajeva pećina. Ta je redovnička pustinja taj naziv dobila zbog tajanstvenog reljefa zmaja pronađenog u njoj. Spomenik je pećinskoga samostansog života popova glagoljaša iz 15. stoljeća. Sama špilja duga je 20 metara i podijeljena u četiri prostorije. Zmaja je urezao nepoznati redovnik u 15. stoljeću, kada su glagoljaši živjeli u špilji i čak u njoj sagradili kapelicu posvećenu Gospi.
mini|lijevo|180px|Glagoljaški misal iz 1483. godine, pronađen u Zmajevoj spilji, danas u Dominikanskom samostanu u Bolu Uz zmaja je urezan mjesec, a na istočnoj strani iznad kapelice ljudi i ptice u gnijezdima, sve ostaci poganske simbolike s elementima slavenske mitologije, tako da postoji mogućnost da su simboli i stariji nego što se misli. Osim što se zna da su izgradili samostan iznad Dračeve luke u koji su i preselili, smatra se da su ti glagoljaši kasnije osnovali obližnju Pustinju Blaca, do koje put vodi kroz Murvicu. Nekada otvorena za posjet, špilja je bila oštećena i pokradena, pa je danas zatvorena željeznim vratima, tako da se posjet može organizirati samo u pratnji vodiča koji ima ključ. Od Murvice do špilje uspon traje nekih pola sata, a iz špilje se pruža prekrasan pogled na otok Hvar.
Ostale pustinje u okolici su pustinja Silvio (Dubravčić, iz 1497.) zapadno od Zmajeve spilje, pustinja Stipančić (picokare, iz 1416.) s njezine jugoistočne strane, te pustinje Dutić (picokare) i Dračeva luka zapadno od Murvice. Pustinje su preživjele sve do razdoblja između dva svjetska rata, kada su se posljednje dvije picokare preselile u Supetar.
Crkva na lokalitetu Dračeva luka potječe iz 16. stoljeća. Svod crkve formiran je prirodnom stijenom špilje. Na pročelju se nalazi portal s rozetom, a crkva ima tipičan dalmatinski zvonik. Iznad nje su ruševine samostana iz 1512. godine.
Nova je crkva izgrađena u Murvici nakon Drugog svjetskog rata.
Plătărești, Plătărești
Plătărești je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Plătărești.
Bitka kod Dolinskoja
Bitka kod Dolinskoja ili Bitka za Dolinskoje se zbila u decembru 1994. u Čečeniji na samom početku Prvog čečenskog rata, te je predstavljala prvi veći okršaj snaga samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije sa redovnim vojnim snagama Ruske Federacije. Do nje je došlo 12. decembra, nedugo nakon što su ruske snage prešle čečensku granicu i počele napredovati prema glavnom gradu Groznom; kolona, koju su činili pripadnici 106. gardijske zračnodesantne divizije i 56. samostalne zračne jurišne brigade je kraj mjesta Dolinskoje, oko 25 km sjeverozapadno od grada, iznenada napadnuta projektilima iz višecijevnog bacača raketa BM-21 Grad. Tom prilikom je, prema ruskim navodima, poginulo 6 ruskih vojnika (uključujući pukovnika), a 13 je ranjeno. Ruske snage su na napad odgovorile napadom jurišnih helikoptera i aviona, kojem su svjedoci bili zapadni novinari. ref>Chechnya The Guardian Čečenske snage su nastavile držati selo sve do 22. decembra; prema kasnijim čečenskim navodima, u borbama je ukupno iz stroja izbačeno 200 ruskih vojnika.
Sciabacca, Benevento
Sciabacca je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Prevole
Prevole je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Prevole se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 94 stanovnika.
Nastavak slijedi
Nastavak slijedi je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1966. godine. Režirala ju je Ljiljana Biluš po tekstu Michela Arnauda.
La Soledad, Autlán de Navarro
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Autlán de Navarro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 884 m.
Dumbrava, Căpușu Mare
Dumbrava je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Căpușu Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 419 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 639 m.
Strožanac
Strožanac je nekada bio najpoznatiji po danas, iako, zapuštenoj ipak funkcionalnoj, Lučici.
Le Masse, Firenze
Le Masse je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 633 m.
Strožanac
Kultura
Prema usmenoj predaji obitelj Cindro je bila poznata liječnika obitelj koja je ljetnikovac sagradila ne tako daleko od svoga matičnoga grada. Daljnji putovi ove obitelji zasada su nepoznati. U istoj, Jurasovoj ulici nalazi se još niz starih kuća, koje se odmah mogu prepoznati po najčešće zelenim škurama (tj. zatvorima za prozore) i kamenu kao građevnom materijalu.
U Strožancu se još nalazi stara crkvica Gospe u Siti (Sita je naziv za čitavo polje koje su tu nalazi.) Pored te iste stare crkvice danas je sagrađena još jedna veća crkva, jer ipak u Hrvatskoj pa tako i u Podstrani živi preko 90 % katolika, tako da je jedna crkva u sv. Martinu premala da prostorno zadovolji vjernike. Osim stare crkvice, novu crkvu krasi i višestoljetni hrast.
Agua Ceniza (razvrstavanje)
Agua Ceniza ima više značenja:
Al Makhrab, Taiz
Al Makhrab je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 817 m.
Stanley Kramer
Stanley Earl Kramer (29. septembar 1913 – 19. februar 2001) je bio američki filmski režiser i producent, najpoznatiji po socijalno i politički angažiranim filmovima 1950-ih i 1960-ih. Karijeru je započeo u klasičnom Hollywoodu da bi 1951. godine osnovao vlastitu producentsku kuću i koristio krizu tadašnjih velikih studija kako bi izborio više kreativne slobode i politički riskantniji sadržaj svojih filmova. Kao producent je bio zaslužan za početak karijere nekih od velikih imena kao što je Marlon Brando. Kada se preorijentirao na režiju, dio kritičara mu je, međutim, zamjerao preveliku sklonost moraliziranju, odnosno propovjednički ton filmova, koji su, skoro u svim slučajevima, bili drame. Jedan od izuzetaka od toga je bila popularna komedija It's a Mad, Mad World iz 1963. godine. Od kraja 1960-ih njegova ostvarenja nisu bila uspješna, a zbog čega se 1970-ih povukao sa filma. Producentski ceh Amerike je po njemu nazvao nagradu koja se od 2002. udjeljuje za "društveno angažirana ostvarenja".
Nicaragua (razvrstavanje)
Nicaragua ima više značenja:
Star Trek V: The Final Frontier
Star Trek V: The Final Frontier je američki science fiction film snimljen 1989. godine u režiji Williama Shatnera. Predstavlja peti nastavak originalne serije filmova o Zvjezdanim stazama. Radnja prati kako se posada broda USS Enterprise na čelu sa kapetanom Kirkom suočava sa Sibokom, odmetnutim Vulkancem. Shatner je film režirao nakon što je prethodna dva nastavka bio režirao njegov kolega Leonard Nimoy koji u ovom filmu, kao i prethodnim iz serije, tumači lik Kirkovog prvog oficira Spocka. Produkcija je postala poznata po velikim problemima vezanim uz nezadovoljstvo Shatnera sa scenarijem, ali i pritisak studija da se film snimi što prije i uz što niži budžet, a što je posebno do izražaja došlo smanjivanjem broja specijalnih efekata. Iako je na samoj premijeri ostvario dotada najbolje rezultate od svih filmova o Zvjezdanim stazama, vrlo brzo se protiv njega okrenula i publika i kritika, te se smatra jednim od najgorih ostvarenja franšize.
La Estancia, Tamazula de Gordiano
La Estancia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1152 m.
Edward Balliol
Edward Balliol bio je pretendent na škotski tron, od 1314. a uz pomoć engleskog kralja Edwarda III, jedno kratko vrijeme (1332. - 1336.) uz povremene prekide bio je formalno i škotski monarh.
Biografija
Edwardov otac - John Balliol bio je škotski kralj od 1292. do 1296. kad ga je kao nezahvalnog vazala svrgnuo engleski kralj Edward I, koji ga je inače postavio na tron.
Aquilini, Brescia
Aquilini je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Edward Balliol
Biografija
Edward Balliol iskoristio je metež na škotskom dvoru u vrijeme kad je David II bio još dijete, pa su u njegovo ime vladali regenti i sa vojskom istomišljenika - feudalaca kojima je Davidov otac Robert Bruce oduzeo posjede krenuo iz Engleske na Škotsku - 1332. Njegova vojska uspjela je pobjediti Škote u Bitci kod Dupplin Moora (Scone) koju je vodio regent Domhnall od Mara. Pa se odmah nakon te bitke dao okruniti u Sconu, ali je zbog nezadovoljstva Škota vrlo brzo morao pobjeći u Englesku.
Aquilini, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Edward Balliol
Biografija
Ponovno se vratio u Škotsku 1333. nakon što je Edward III 19. jula 1333. u Bitci kod Halidon Hilla pobjedio vojsku regenta Archibalda Douglasa. Edward III proglasio ga je škotskim monarhom, ali kako je bio samo Edwardov vazal većina Škota nije ga smatrala svojim vladarom, pa je opet morao pobjeći u Englesku.
Nakraju se odrekao prava na škotsku krunu 1356. u korist kralja Edwarda III u zamjenu za uzdržavanje.
Santa Marina, Pesaro e Urbino
Santa Marina je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Srebrna krila
Srebrna Krila je bila jugoslovenska pop-rok grupa iz Zagreba koja je bila popularna širom bivše Jugoslavije.
Historija grupe
Sastav je osnovao Vlado Kalember 1978. godine. Kalember je bio vokalni solista i basista, grupa prvu LP ploču izdaje 1978, koja zatim postaje srebrna ploča, na kojoj se nalaze hitovi "O, Ana", "Lili" i "Prva noć sa njom". Sa Krilima, Kalember je izdao 10 albuma, ali od 1986. godine sastav preuzima klavijaturista Mustafa Ismailoski-Muc, jer se Kalember posvećuje solo karijeri, i sa Izoldom Barudžijom ide na Eurosong sa pesmom "Ćao, amore". Vlatka Pokos je preuzela Kalemberovu ulogu, i sama pokušala da uradi sopstvenu verziju pesme "O, Ana", koja je ispala, blago rečeno, katastrofalna. Grupa nestaje sa scene smrću Ismailovskog 1999. godine.
Godine 1988, predstavljali su Jugoslaviju na Pesmi Evrovizije sa pesmom "Mangup".
Velo misto
Velo misto je naziv za popularnu TV-seriju Radiotelevizije Zagreb (Hrvatska radiotelevizija) iz 1980. godine te roman književnika Miljenka Smoje po kojoj je ta serija snimljena. Serija koja, kao i roman, opisuje, život u Splitu od 1910. do 1947. se često smatra neslužbenom historijom grada, kao i prvih decenija gradskog nogometnog kluba Hajduk. Uz Naše malo misto, humorističku TV-seriju koja je deset godina ranije također snimljena po Smojinom književnom predlošku, smatra se najpopularnijom TV-serijom na čakavskom narječju. O utjecaju i popularnosti serije svjedoči činjenica da su neke od fraza ušle u svakodnevni govor na području Hrvatske, pa i šire.