cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eklesiologija
Autoritativno učenje
Upotrebljavajući uobičajenu reč za biskupa (poimen - »pastir«), autor kritikuje pripadnike sveštenstva, koji ne shvataju da istinski hrišćanin ima direktan pristup Hristu, istinskom pastiru duše, i nije mu potrebno njihovo vođstvo. Niti ti tzv. pastiri shvataju da prava crkva nije vidljiva, nego da »ona ima nevidljivo, duhovno telo« te joj pripadaju samo duhovni.
Kozija Luka
Kozija Luka je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Trnovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 0 stanovnika.
La Brisa, Tantoyuca
La Brisa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Camerano Casasco, Asti
Camerano Casasco je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 494 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Vinca, Massa e Carrara
Vinca je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 188 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 767 m.
Opština Călărași, Cluj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
Sollstedt
Zolštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Nordhauzen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.402 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16062049.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordhauzen Zolštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Nordhauzen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 260 metara. Površina opštine iznosi 26,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.402 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 130 stanovnika/km².
Giragello, Palermo
Giragello je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 901 m.
Carbini
Karbini je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Južna Korzika.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 95, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km².
Superficies
Superficies latinski pravni naziv koji se upotrebljava za sve ono što je izgrađeno na površini nekog zemljišta, a najčešće se upotrebljava za zgrade izgrađene na tuđem zemljištu.
Rimsko pravo
U Rimskom pravu se primenjivao princip da sve što je izgrađeno na nekom zemljištu pripada vlasniku zemljišta. Pošto je većina zemljišta bila u vlasništvu države i velikih zemljoposednika, uveden je ugovor po kome je superficijar imao pravo da stanuje u građevini. U vreme Justinijana ovaj ugovor postaje deo stvarnog prava na tuđoj stvari. Ugovor je imao formu dugoročnog zakupa, prema kome superficijar plaća zakup ili formu kupovine prava korišćenja zgrade podignute na tuđem zemljištu.
Brokpa
Brokpa je naziv za pripadnike dardskih naroda u Indiji i Pakistanu, koji govore brokskat jezikom.
Dolina (Tržič, Slovenija)
Dolina je naselje u slovenskoj Općini Tržiču. Dolina se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 70 stanovnika.
Srednjobosanski kanton
thumb|250px|Kantoni Federacije BiH Srednjobosanski kanton, odnosno Županija Središnja Bosna je jedan od deset kantona Federacije BiH. Nalazi se u središnjem dijelu Bosne i Hercegovine, na površini od 3.189 km², što čini 12% površine Federacije BiH, sa preko 253.000 stanovnika. Po svom geografskom položaju predstavlja važno raskrižje bosanskohercegovačkih pa i evropskih puteva, te značajno tranzitno područje.
Administrativna podjela
Sjedište kantona nalazi se u Travniku. Sastoji se od 12 općina i to:
La Luz, New Mexico
La Luz je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Lak
mini|desno|300px|Lak se upotrebljava pretežno za [[Drvo (materijal)|drvo, jer je često poželjno da se sačuva njegov lijepi izgled.]]
La Luz, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.697, što je 82 (5,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lak
mini|desno|300px|Lakirana kutija iz kineske [[Dinastija Ming|Dinastije Ming (16. stoljeće).]]
mini|desno|300px|Lak pomiješan s [[voda|vodom i terpentinom, spreman za upotrebu. ]]
mini|desno|300px|Kineski šesterostrani pladanj, crveni lak na drvu, iz [[Dinastija Sung|Dinastije Sung, 12. – 13. stoljeće, Metropolitan muzej umjetnosti.]]
Lak (njem. Lack < franc. laque < arap. lakk < perz. lāk < staroindijski lāksā, rāksā, prema rajyati: bojiti se, biti crven) je otopina ili disperzija veziva, a može sadržavati i niz različitih dodataka. Nakon sušenja ostaje na podlozi kao ravnomjeran (kompaktan) prozirni (transparentan) film. Upotrebljava se pretežno za drvo, jer je često poželjno da se sačuva njegov lijepi izgled. U težim uvjetima korištenja dolazi do izražaja i zaštitna uloga lakova (parketi, kuhinjski namještaj, drvene površine na brodovima i slično). Za mineralne podloge lakovi se primjenjuju pri zaštiti fasadne opeke, crijepa, betona i kamena. Za metalne površine upotrebljavaju se ili izravno (na primjer aluminij, unutrašnje stijenki konzervi, žica) ili kao završni gornji sloj na pigmentiranom sustavu, s namjerom da se dobije punoća i sjaj (metalizirani auto lakovi) ili bolja zaštita (vinilni lak na vinilno-alkidnoj lak boji). Uz dodatak topljivih pigmenata dobiju se prozirni obojeni lakovi za namještaj, muzičke instrumente i slično.
Historija
Riječ lak potječe od sanskrtske riječi laksha, što znači broj 100 000, to jest nešto beskonačno mnogo, a odnosi se na jednu vrstu biljne uši koja u velikom mnoštvu živi na biljkama roda Ficus u nekim tropskim krajevima. U hinduskom jeziku riječju lakh označuje se smolasta tvar nastala iz ekskreta ličinke te uši.
Početkom 20. stoljeća otkrivene su na stijenama špilja u različitim dijelovima svijeta poznate zidne slikarije iz prapovijesnog doba. Slikarije su često urezivane kamenom, a kao alat špiljski je čovjek upotrebljavao šuplje kosti za puhanje zemljanih boja, te kistove od dlake ili pera. Zemljane boje (željezni i manganovi oksidi, kreda, talk, kaolin), zatim drveni i koštani ugljen, samljeven u prah i pomiješan s vezivom (mast, med, krv, mlijeko, vosak, smola, biljni sok), bile su prve boje koje su ljudi poznavali. Prije bojenja paleolitski čovjek je upotrebljavao već i podlogu od smole ili masti pomoću koje je vezao boju za površinu stijene pećine.
U prostoru između Sredozemnog mora i Perzijskog zaljeva razvijala se od najranijih vremena jaka likovna kultura. U toj kulturnoj sredini prevladavaju crna, bijela, smeđa, crvena i plava boja. Drevni Egipćani upotrebljavaju već otopinu smole za impregniranje prilikom prepariranja mumija. Poznaju drveni i koštani ugljen, oker, kredu, cinober i malahit. Od veziva upotrebljavaju kožno tutkalo, bjelanjak, žutanjak, vosak i kazein. Iz tog su doba i počeci slikanja freski (zidne slike na svježoj žbuci). Razvitak likovne umjetnosti bio je osobito jak u staroj Grčkoj. Pigmenti su bili bijele, crne, crvene i žute zemljane boje, a vezivo vosak, konopljino i makovo ulje, tutkalo i med. Način slikanja bio je fresko i tempera (tehnika slikanja bojama od smjese pigmenata i različitih ljepljivih tvari, ponajviše žumanjka, smolastih ljepila i slično). Kasnije se razvilo slikarstvo na drvenim i koštenim pločicama s voskom kao vezivom za zemljane boje, što je bio napredak prema slikanju s temperama ili slikanju fresaka.
Za zaštitu drvenih i metalnih površina već su se u prošlosti s većim ili manjim uspjehom upotrebljavale različite vrste prirodnih smola i balzama, voskovi, ekstrakti biljaka, masnoće, bitumenske tvari iz Mrtvog mora i slično. Obojenja su se dobivala utrljavanjem zemljanih boja u vezivo ili pomoću obojenih tvari iz raznovrsnih biljaka tropskog i suptropskog podneblja. U srednjem vijeku kao zaštitna sredstva bile su već poznate neke vrste uljanih boja, asfaltnih lakova, jantarskih lakova, otopina gumiarabike i slično. Brodovi su se impregnirali i otopljenim smolama u nesušivu ulju. Kasnije se pod utjecajem istočnih zemalja za impregnaciju drva i brodova počelo upotrebljavati i četinarsko ulje. Od Arapa je preuzeto terpentinsko ulje kao otapalo, a kineski utjecaj potaknuo je, između ostaloga, i nekoć vrlo raširenu upotrebu takozvanog ruj laka, koji se pripravljao nepoznatim postupkom od sokova biljke ruj ili sumak (lat. Toxicodendron vernicifluum). Metode i postupci obično su se držali u tajnosti i prelazili su s oca na sina, pa su mnogi načini zaštite ostali zagubljeni. Svi su ti načini u likovnoj umjetnosti i u zaštiti površina više ili manje zadržali kroz čitav srednji i dio novog vijeka. Tek se u 15. stoljeću u Nizozemskoj (braća Eyck) po prvi put počelo upotrebljavati sušivo ulje kao vezivo u koje su se utrljali pigmenti. Sušivo ulje bilo je i ranije poznato (10. stoljeće), ali nije bilo upotrijebljeno u širem smislu.
Prva proizvodnja zaštitnih pokrivnih sredstva počela je u 17. stoljeću u Nizozemskoj zbog dobro razvijene brodogradnje. U 18. stoljeću počelo se u Francuskoj proizvodnjom firnisa i sušivih ulja. Međutim, prva organizirana proizvodnja lakova i boja u Europi počela je tek u 19. stoljeću. Paralelno se razvijala i proizvodnja pigmenata. Prvi anorganski pigment pripravljen je 1704. Bilo je to pariško modrilo. Zaredali su novi pigmenti, i to među najvažnijima olovno bjelilo (1759), cinober (1785), kromove žute i zelene boje (1809), švajnfurtsko zelenilo (1814), ultramarin (1828), litopon (1850), cinkovo bjelilo (1850), a nakon toga započelo se sintezom organskih pigmenata.
U vremenu do Prvog svjetskog rata kao veziva u lakovima i bojama prevladavala su prirodna sušiva i polusušiva ulja, a od smola kolofonij (iz balzama drveta četinara), kopali (recentne fosilne smole), šelak (iz smolastog ekskreta ličinke biljne uši), različite vrste bitumena, te niz veziva manje važnosti. Od tada se ponuda sirovina za proizvodnju lakova i boja bitno promijenio. U vremenu između dva svjetska rata, a osobito nakon Drugog svjetskog rata, u proizvodnji lakova i boja prešlo se od iskustvenog (empirijskog) načina rada na razvojno istraživačke studije povezane s kemijskom industrijom i proizvodnjom opreme. Uvedena je nova tehnologija i novi uređaji, te postrojenja za postupke miješanja, dispergiranja, filtriranja, pakiranja i drugo. Proširila se i primjena lakova i boja, pa se bitno promijenio način njihova nanošenja na podlogu i sušenja. Anorganskom i organskom sintezom priređeni pigmenti i punila postojani su u određenim uvjetima (otpornost prema svjetlu, višim temperaturama, kemijskim utjecajima), zatim novi aditivi i nove vrste otapala, a nadasve nove vrste veziva, koja su glavni nosioci kvalitete lakova i boja.
Na poboljšanje svojstava i povećanje ponude lakova i boja osobit utjecaj imala je sinteza novih vrsta veziva kao glavnih nosilaca njihovih kvaliteta. Prvi važniji korak bio je oplemenjivanje prirodnih smola, što je postalo moguće kada su se pojavile prve fenolne smole (1909.). Čiste fenolne smole, tipa Novolak ili tipa Resol, nisu bile mnogo važne. Međutim, prirodnim smolama izmijenjene fenolne smole tipa Albertol (1917.) značile su bitan napredak u sirovinskoj bazi za lakove i boje (umjetni kopali). To vrijedi i za fenolne smole plastificirane masnim kiselinama i za alkilfenolne smole. Uz razvoj prvih sintetskih smola uvedene su kao vezivo 1920. I otopine celuloznih derivata (otopine celuloznih estera i celuloznih etera), te kloriranih kaučuka (1930.). Te su sirovine u svoje vrijeme označivale pravi preokret u brzini sušenja nanesenog filma. Primjena tih derivata zahtijevala je nove vrste organskih otapala i omekšivača, te novu tehnologiju nanošenja lakova i boja na podlogu. Veoma uspješan razvoj započeo je 1931. sintezom alkidnih smola, a zatim i njihovim modifikacijama s uljima, masnim kiselinama, izocijanatima, stirenima, silikonima i tako dalje. Alkidne smole ostale su do danas glavna sirovinska baza za veziva lakova i boja. Na tržište dolaze stalno nove vrste tih smola, jer se alkidne smole (čiste, gliptalne) mogu lako izmijeniti ugradnjom različitih kemijskih grupa u njihovu molekulu. Poliakrilatne smole (1935.) i njihove disperzije u vodi i danas su vrlo važne sirovine u paleti lakova i boja. Kasnije su se razvile i melaminske smole (1937.), što je omogućilo stvaranje alkidno-melaminskih kombinacija za pečene lakove i boje.
Naročiti interes pobudili su sintetski proizvodi za pripravu takozvanih reaktivnih lakova i boja. To su višekomponentna prekrivna sredstva kojima komponente međusobno kemijski reagiraju tek na površini na koju su nanesena. Zbog polikondenzacijskih i poliadicijskih reakcija u toku sušenja nastane čvrst film vrlo dobrih zaštitnih svojstava. U tu se grupu ubrajaju lakovi i boje na osnovi poliuretanskih (1937.), poliesterskih i epoksidnih (1948.) smola i njihovih derivata. Poslije 1939. mnoštvo polimera, prije svega polivinilacetat i polivinilklorid, primijenjeno je u industriji lakova i boja, dajući im posebna svojstva koja su važna osobito u graditeljstvu. Razvio se i niz visokomolekularnih tvari kao veziva za lakove i boje, na primjer poliakrilatni esteri, naknadno klorirani polivinilkloridi, disperzije polivinilacetata, stirenbutadieni i tako dalje. Napredak je bio postignut i sintezom silikonskih smola (1950.), koje se primjenjuju u specijalne svrhe ili kao kao modifikatori drugih vrsta smola povečavajući njihovu otpornost prema različitim štetnim utjecajima.
Preokret u razvoju lakova i boja započeo je sintezom vodotopivih alkidnih smola (1957.). Naime, većina lakova i boja sadrži i do 50% organskih otapala, pa je uvođenje novih sintetskih smola, koje omogućuju upotrebu vode kao otapala uz neznatan dodatak organskih otapala, veliko poboljšanje iz ekonomskih, ekoloških i tehničkih razloga. Nakon primjene prvih vodotopivih alkidnih smola razvila se sinteza i ostalih smola topljivih u vodi kao što su melaminske, fenolne, poliesterske, poliakrilatne, epoksidne, epoksidno-esterske i druge smole, kojih razvoj može značiti preokret u proizvodnji i primjeni lakova i boja. Ta su nova veziva sve više važna, posebno s gledišta zaštite okoliša i sigurnosti od požara. Treba istaknuti i razvoj preškastih smola, ponajviše epoksidnih, za proizvodnju boja u prahu koje se nanose elektrostatski (1965.), te veziva s visokim sadržajem suhe tvari (1973.), što smanjuje upotrebu otapala. Proizvodnja lakova i boja usko je, dakle, povezana s razvojem organske i anorganske sintetske kemije, kojih su mnogi proizvodi osnovne sirovine za lakove i boje.
Boje i lakovi
Boje i lakovi je skupni naziv za tekuće, do pastozne ili praškaste smjese tvari, koje se u tankom sloju nanose na površinu metala, mineralnih podloga (beton, žbuka i slično), drva, plastike i drugih materijala, gdje fizikalnim ili kemijskim promjenama (sušenje) stvaraju tanak film (nalič, premaz). Osnovna im je namjena zaštita podloge od štetnih utjecaja okoline, a također svojim izgledom i bojom uljepšavaju predmete ili pak služe za njihovo označivanje. Posebne namjene imaju grafičke i slikarske boje, lakovi za nokte i kosu i slično.
Osnovni su sastojci boja i lakova veziva, otapala, pigmenti, punila i dodatci. Lak je naziv za smjesu bez pigmenata i punila, pa je njegov film proziran i bezbojan. Smjesa koja sadrži i bijele, crne ili obojene pigmente, što pak filmu daju neprozirnost i obojenost, a često sadrži i punila, naziva se bojom, a sjajna završna boja lak-bojom. Poluprozirna boja s malo pigmenata, koji drvenoj podlozi daju obojenost, ali njezina struktura ostaje vidljivom, zove se lazura.
Veziva, kao najvažniji sastojci boja i lakova, tvore film koji povezuje sve sastojke međusobno i s podlogom. To su, uz iznimku vodotopljivih silikata, organske tvari, uglavnom polimeri (prirodne i sintetske smole), zatim sušiva ulja (firnis), voskovi, bitumeni, asfalti, derivati celuloze. Najvažnija su veziva poliesterske (uglavnom alkidne), vinilne, akrilne, epoksidne, poliuretanske, silikonske i druge sintetske smole (polimerni materijali). Otapala služe za otapanje veziva i postizanje prikladne viskoznosti za proizvodnju i primjenu boja i lakova. Kako su to hlapljive, zapaljive, po zdravlje i okoliš opasne tekućine, danas se njihova upotreba nastoji izbjeći (upotrebom praškastih boja za metale) ili bar ograničiti (upotrebom boja i lakova s velikim udjelom suhe tvari, zabranom upotrebe najopasnijih vrsta). Najvažnija je ipak zamjena vodom kao otapalom za vodotopljive smole, a pogotovo kao sredstvom u kojem su dispergirane fine čestice organskih polimera, koji imaju ulogu veziva za disperzijske boje.
Kreševo
Kreševo je grad i sjedište istoimene općine u Bosni i Hercegovini. Nalazi se oko 55 km zapadno od Sarajeva, u Srednjobosanskom kantonu Federacije Bosne i Hercegovine.
Lak
Boje i lakovi
Dobro prianjanje i trajnost zaštite osigurava podloga očišćena od hrđe, masnoće i drugih nečistoća, a metalne se podloge često i predobrađuju (fosfatiranje, kromiranje, eloksiranje). Boje i lakovi nanose se na podlogu ličenjem (kistom, valjkom), štrcanjem (s pomoću stlačenog zraka, elektrostatički), uranjanjem (običnim ili uz elektroforezu) ili lijevanjem. Iz nanesenog tankog sloja najprije ispari otapalo, što je za neke vrste boja i lakova (na primjer nitro lak) dovoljno za stvaranje suhog filma (fizikalno sušenje). U ostalim vrstama nastaje kemijsko sušenje, tijekom kojega vezivo kemijskom reakcijom prelazi u visokomolekularne prostorno umrežene strukture – čvrsti film. Najčešće su reakcije: polimerizacija (obično kisikom iz zraka ili reakcijom dvaju vrsta veziva) i polikondenzacija. Sve se češće umrežavanje polimera znatno ubrzava s pomoću ultraljubičastog ili infracrvenog zračenja ili bombardiranja elektronskim snopom.
Kreševo
Historija
Kreševo se pod svojim imenom prvi put spominje u jednoj dubrovačkoj povelji 1434. godine. U 15. vijeku je služila kao jedna od rezidencija bosanskog kralja, zbog čega je sagrađena i utvrda.
Lak
Boje i lakovi
Boje i lakovi razlikuju se prema vrsti i udjelu veziva, prema prozirnosti, obojenosti, sjaju (sjajni, polusjajni i bez sjaja – zagasiti), prema posebnim učincima (metalizirani, fluorescentni), prema ulozi i redoslijedu nanošenja u sustavu zaštite (temeljni, međuslojni, pokrivni), prema zaštitnim svojstvima, podlozi na koju se nanose i tako dalje.
Kreševo
Historija
Već ranije se razvio kao rudarsko mjesto, poznato po rudnicima željeza, bakra, srebra i žive.
To je, između ostalog, pridonijelo da Kreševo u 16. vijeku pod otomanskom vlašću postane jednim od središta metalurgije u Bosni. Već 1469. se u otomanskim dokumentima spominje Kreševska nahija, a od 16. do 18. vijeka Kreševo je bilo sjedište naiba (zastupnika sarajevskog kadije), emina (povjerenika za rudarske poslove) i serdara kao poglavice mjesnih janjičara.
Historijsko gradsko područje
Osnovna karakteristika Kreševa po kojoj se razlikuje od drugih bosanskih naselja, je sačuvana srednjovjekovna prostorna organizacija. Iako je centralni dio naselja, današnja ulica Fra Grge Martića, u doba Osmanske imperije nosio karakteristično ime Čaršija, on je i dalje ostao i zona rada i zona stanovanja. Na taj način, u Kreševu je sačuvan srednjovjekovni urbani koncept po kome se na jednom mjestu proizvodilo, trgovalo i stanovalo. Historijsko gradsko područje Kreševo proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čine svi objekti koji se nalaze uz ulicu Fra Grge Martića, objekti smješteni uz ulicu Obala i pojedinačni objekti u mahalama.
Hadži Hasanova džamija podignuta je 1709. godine, prema vakufnami u Gazi Husrev-begovoj biblioteci u Sarajevu, kojom neki Hadži Hasan zavještava izvjesne objekte za ovu džamiju. Uz džamiju je groblje, a nekad je bio i mekteb. Oštećena je u ratu 1992-95, i obnovljena 2003.
Demografija
1991. godine je u kreševskoj općini bilo 6.699 stanovnika. Od toga su 4.738 bili Hrvati (70.73%), 1.527 Bošnjaci (22.79%), 249 Jugoslaveni (3.72%), 33 Srbi (0.49%), a 152 (2.27%) pripadali ostalima.
Grad Kreševo je imao 2.341 stanovnika: 72% Hrvata, 19% Bošnjaka, 6% Jugoslavena, 1% Srba i 2% ostalih.
Naseljena mjesta
Alagići, Bjelovići, Blinje, Botunja, Bukva, Crkvenjak, Crna Rijeka, Crnički Kamenik, Crnići, Dera (Deri), Deževice, Donja Troska, Drežnice, Gajice, Gunjani, Kojšina, Komari, Kreševo, Kreševski Kamenik, Lipa, Lopata, Meljine, Meoršje, Mratinići, Pirin, Poljani, Polje, Rakova Noga, Ratkovići, Resnik, Sastavci, Stojčići, Tomići, Troska, Vidosovići, Vodovoji, Volujak, Vranci, Vrela i Zvizd.
Sport
U gradu postoji nogometni klub NK Kreševo-Stanić.
Karl Freiherr von Hasenauer
Karl Freiherr von Hasenauer (* Beč, 20. juli, 1833. † Beč, 4. januar, 1894. ), bio je jedan od najznačanijih bečkih arhitekata kasnog historicizma iz faze izgradnje Ringstrassea uz Gottfrieda Sempera.
Za života su ga zvali Makartom arhitekture misleći prvenstveno na njegov privilegerini položaj kod habsburgškog dvora, od kog je 1873. dobio titulu barona.
Biografija
Karl Hasenauer bio je najbolji student prominentnih bečkih arhitekata Augusta Sicarda Sicardsburga i Eduarda Nülla. Tako da je bio glavni projektant velike Svjetske izložbe u Beču održane 1873. Zajedno sa Gottfriedom Semperom dobio je narudžbu za izgradnju muzejskog kvarta (Naturhistorisches Museum i Kunsthistorisches Museum), uz podizanje nove habsburgške rezidencije Neue Hofburg i izgradnju Burgtheatra. thumb|240px|left| [[Burgtheater (Beč)]] Nakon što je Semperom - 1876. napustio rad, zbog razmimoilaženja sa Hasenauerom dovršio je sam započete objekte.
Karl Hasenauer bio je majstor dekoracije koji je čvrsto vjerovao da je primarni cilj arhitekture stvaranje slikovitih zdanja, spojem različitih umjetnosti (arhitektura, skulptura, primijenjena umjetnost) u jedinstvenu cjelinu.
El Torito, Tanquián de Escobedo
El Torito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanquián de Escobedo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Opština Santiago de Anaya, Hidalgo
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5113 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2099 m.
Marianne Koch
Marianne Koch (19. august 1931 - ) je njemačka glumica, ljekarka i TV-voditeljica, najpoznatija po nastupima u zapadnoevropskim filmovima 1950-ih i 1960-ih, a među kojima se ističe uloga Marisol u znamenitom špageti vesternu Za šaku dolara. Glumu je napustila 1971. godine kako bi se posvetila prekinutom studiju medicine; tri godine kasnije je diplomirala te se bavila medicinom sve do umirovljenja 1997. Godine 1978. je pak postala jednom od voditeljica popularnog njemačkog televizijskog talk showa 3 nach 9, a i dan-danas povremeno gostuje u njemačkim radio i TV-emisijama, najčešće dajući medicinske savjete.
Godine 1956. se udala za ljekara Gerhard Freunda kome je rodia dvoje djece. Od njega se razvela 1973. nakon što je otkrila njegovu dugogodišnju preljubničku aferu sa misicom Petrom Schürmann. Od sredine 1980-ih živi sa publicistom Peterom Hammom.
Los Colorines, Cuerámaro
Los Colorines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cuerámaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1696 m.
Samar (vrh)
Samar jer najviši vrh na Gledićkim planinama, i njegova visina iznosi 922 metra.
Istorija
Vrh Samar se pominje u izveštaju Glavnog prosvetnog saveta iz 1894. godine, gde se od kartografa Petra Manojlovića traži da unese razne ispravke u svoj nacrt školske karte Balkanskog poluostrva, među kojima je obeležavanje vrhova Samar i Tikva na Gledićkim planinama. Službeni vojni list 1901. godine pominje da se na Samaru nalazi triangulacijska piramida drugog reda.
Redmond, Oregon
Redmond je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Marko Asinije Agripa
Marko Asinije Agripa (Marcus Asinius Agrippa, ? - 26/27) bio je rimski plemić i političar iz doba Julijevsko-Klaudijevske dinastije. Bio je unuk bivšeg konzula Gaja Asinija Poliona, te drugi sin Gaja Asinija Gala i Vipsanije Agripine. Stariji brat mu je bio Gaj Asinije Polion, konzul za 23. Sam Marko je carskim konzulom postao godine 25. Sljedeće godine je umro. Njegov sin Marko Asinije Marcel je bio konzul godine 54.
Redmond, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.215, što je 12.734 (94,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Teudigisil
Teudigisil ili Teudigisel je bio vizigotski kralj u Hispaniji između 548. i 549. godine. U neke liste vizigotskih kraljeva Teudigisil nije ni uključen, isto kao i Agila I, i odmah iza Teudisa se pojavljuje Atanagild.
Bio je Teudisov grof i isterao je Franke nakon njihove invazije oz 541. godine i odsekao im put u tesnacu Valkarlos u Navari, ali je prihvatio mito i dozvolio im prolaz ka Francuskoj.
Bio je ubijen na jednom banketu u Sevilji. Pretpostavlja se da su ga ubili muževi nekih žena sa kojima je održavao nedozvoljene odnose.
Doslovče
Doslovče je naselje u slovenskoj Općini Žirovnici. Doslovče se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 110 stanovnika.
La Soledad, Canelas
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
26
Godina 26. (XXVI) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Lentula i Sabina ili, rjeđe, '''godina 779. Ab urbe condita'''. Oznaka "26." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Kramari
Kramari je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Trnovo koja pripada entitetu Federacija BiH. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 73 stanovnika.
Agila (razvrstavanje)
Agila se može odnositi na:
Kohistanci
Kohistanci ili Kohistani je naziv za dardsku etničku grupu koja živi u oblasti Kohistan u Pakistanu.
Vektigalno pravo
Vektigalno pravo (Ius in agro vectigali) bilo je rimsko stvarno pravo obrade i iskorišćavanja zemljišta u vidu dugoročnog zakupa.
Vektigalno pravo je trajalo sve dok zakupac plaća zakupninu nad zemljištem, a zakupac je za zaštitu svog stvarnog prava imao na raspolaganju tužbu pod nazivom actio vectigalis. Vektigalno pravo se pominje u Gajevim Institucijama.
Krsto Škanata
Krsto Škanata (12. januar 1924 - 18. februar 2017) je bio jugoslovenski i srpski filmski reditelj poznat po velikom broju dokumentarnih filmova. Njih je napravio u vreme Titove Jugoslavije i deo je imao propagadni karakter, a deo je prema tadašnjem režimu i njegovim aspektima imao kritičan odnos, a zbog čega su bili smeštani u bunker.
Torremezzo di Falconara, Cosenza
Torremezzo di Falconara je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 536 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Čitralci
Čitralci je naziv koji se u širem smislu koristi za stanovnike pakistanske oblasti Chitral, a u užem smislu za dardske etničke grupe koje su porijeklom iz te oblasti.
Monteceresino, Pavia
Monteceresino je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Nueva Independencia, Villaflores
Nueva Independencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1327 m.
Svjetska izložba, Beč 1873
'''Svjetska izložba 1873. u Beču ili samo Expo 1873' (njemački: Weltausstellung 1873 Wien'') bila je peta po redu Svjetska izložba, održana je od maja do novembra 1873. godine u Beču, prijestolnici Austro-Ugarske.
Izgradnja i održavanje
Tema i moto te velike izložbe bila je Kultura i edukacija (njemački: Kultur und Erziehung). Izložbu je otvorio car Franjo Josip I., 1. maja 1873, a trajala je do 2. novembra 1873. Izložba je trebala svijetu pokazati veličinu i snagu Austro-Ugarske monarhije u fazi njezine modernizacije (Gründerzeit). thumb|240px|left| Crtež Pratera (i Beča u daljini), mjesta održavanja izložbe Na izložbi je sudjelovalo 35 zemalja, sa 53 000 izlagača, od toga 9 000 iz Austro-Ugarske. I pored toga što je izložbu posjetilo 7.25 milijuna posjetitelja, očekivanja organizatora nisu se ispunila (expo je završio u velikom minusu ), jer se tokom održavanja izložbe desio slom Bečke burze, pa zatim i epidemija kolere, što je mnoge potencijalne posjetitelje odvratilo od posjeta Beču. Iako su mnoge okrunjene glave tadašnjeg svijeta došle u Beč, kao njemački i ruski car i kraljevi Belgije, Italije, Švedske i brojnih drugih zemalja.
Za potrebe ove velike manifestacije podignute su mnoge posebne građevine, od kojih je najpoznatija bila Rotunde (velika kružna građevina) u novoizgrađenom izložbenom parku Prater. Ova velika građevina izgorjela je u požaru 17. septembra 1937.
Balșa, Balșa
Balșa je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Balșa.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Case Cervesato, Venezia
Case Cervesato je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Albert Bazala
Biografija
Otac Josip bio je bankovni činovnik iz Praga, a majka Amalija bila je sestra pjesnika i filozofa Đure Arnolda. Osnovnu školu pohađao je u Bjelovaru, a gimnaziju u Bjelovaru, Slavonskoj Požegi i Zagrebu. Maturirao na Gornjogradskoj klasičnoj gimnaziji u Zagrebu 1895. Studira filozofiju i klasičnu filologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu i polaže profesorski ispit 1899., a slijedeće godine i doktorat filozofije tezom Psihologijska nauka o apercepciji.
Objavljuje Povijest filozofije u tri sveska, 1906.–1912.. Godine 1909. postao je izvanredni profesor na Filozofskom fakultetu, a 1912. redovni profesor. Preuzima Katedru za teorijsku i praktičku filozofiju s poviješću filozofije 1909. od Franje Markovića (Gjuro Arnold vodi novoosnovanu Katedru pedagogije i teorijske i praktičke filozofije od 1894. g. i 1896. postaje predstojnikom novoosnovanog Pedagogijskog seminara). Predavao je gotovo sve discipline iz teoretske i praktične filozofije, povijest filozofije te sociologiju i psihologiju. Za razliku do Markovića i Arnolda, napušta Herbartov sustav predavanja i oblikuje svoje kolegije problemski: "Platon–Aristotel", "Kantov problem", "Povijest materijalizma", "Problem psihologizma i logicizma" itd.).
Zbog političkih aktivnosti, prisilno je umirovljen 1924., a reaktiviran 1927. Za vrijeme NDH ponovno je bio prisilno umirovljen 1943., a komunisti ga 1945. vraćaju na fakultet, iako je daleko do komunističke ideologije. Jedan je od poslijeratnih obnovitelja JAZU. Umro je 1947. u dobi od 70 godina, ne dočekavši treće umirovljenje.
Dopisni član JAZU od 1910., a pravi član od 1922., te predsjednik 1933.–1941.. Godine 1932.–1933. rektor Sveučilišta. Aktivan u sklopu Matice Hrvatske, u kojoj je bio odbornik, tajnik i predsjednik. Osnivač Društva za Strossmayerovo sveučilište, koje izdaje reviju Alma mater croatica. Bio je počasni član Hrvatskog pedagoško-književnog zbora. Član uredničkog vijeća i stručni urednik za filozofiju u Hrvatskoj enciklopediji 1940.–1945.. Osnivač časopisa Revija za filozofiju i psihologiju.
Matalogički korijen filozofije
Tekst Metalogički korijen filozofije iz 1924., njegov je najosebujniji i filozofski najznačajniji tekst. Nasuprot primarno intelektualnom i čuvstvom obilježenom duhu Markovića i Arnolda, kod Bazale se javlja svojevrsni primat onog praktičkog pod vidom "voluntarističkog aktivizma". On se suprotstavlja racionalističko-logicističkoj tezi neokantovstva da se "filozofijska funkcija" razvija "iz samih logičkih snaga". Ta se teza javlja u dva oblika: "racionalizam odozdo" (aposteriorizam, empirizam) i "racionalizam odozgo" (apriorizam, racionalizam u užem smislu). Oba vide svijest kao statičku i upućenu na objekt, nešto izvanjsko.
Nasuprot tome, piše Bazala, »Duševni život promatran na svom vrelu, u neposrednom doživljavanju, očituje se kao ustrajan proces usmjeren k održavanju bitka u obliku "ja" sređena. Sve je duševno čin (radnja) ili izraženo u psihologijskoj terminologiji: sve je duševno volja ili derivat volje. Svijest je samosvojna zazbiljnost, dinamičko-teleološke prirode: ona nije tek pasivno mjesto, zrcalište gotova bitka, nego poprište stvaralačkih napora, koji iz sebe grade život.« Spoznaja je samo jedan aspekt izveden iz doživljaja. (Hrvatska enciklopedija (Ujević), 1941.) Uz logičku narav, filozofija ima također mitsku, pjesničku i religioznu. Na tu temu je Bazala vodio polemiku sa Stjepanom Zimmermanom, koji u njegovom pristupu vidi »uništavanje razumnosti«.
Bazala ne želi razvijati filozofski sustav, nego »smjernice aktivističkoga nazora na svijet i na život«. (Zenko, str . 203) U njegovom pristupu ima sličnosti sa frankfurtskom Kritičkom teorijom društva. (Zenko, str. 205) Kritičan je prema modernom naturalizmu, koji u prirodi vidi samo sustav "mehaničke nužde" u kojem nema mjesta za slobodu. Kako nema viših svrha, čovjek može biti samo brutalni egoist; to je karakteristika modernog "ekonomizma i industrijalizma", u kojem vladaju "impersonalne sile". Dolazi do sukoba "logičkih konstrukcija" i "iracionalnih potencija", do "dvostruke kulture" i krize kulture. Da bi se ona prevladala potrebno je graditi "nove organizacije ciljeva i svrha", koje trebaju izvirati iz "dubinskih voljnih poriva života". Pojedinac u tome gradi "stil života", a narod, u posebnim svojim prilikama, autentičnu narodnu kulturu.
Pučko sveučilište
Bazala je predložio osnivanje zajedničke otvorene katedre, koja je osnovana 1912. kao "Pučko sveučilište". Tu su predavanja držali razni profesori, a bila su otvorena i za javnost. Djelovala je do iza Drugog svjetskog rata. Dvadesetak je godina bio što tajnik, što predsjednik katedre, i osobno držao brojna predavanja. Godine 1922. pokrenuo je Zbornik za pučku prosvjetu kao organ Pučkog sveučilišta.
Pašaji
Pašaji (Pashai) su dardska etnička grupa koja živi u Afganistanu i Pakistanu.
Najviše ih ima u Nuristanu, Kabulu, Badahšanu, Konaru i Lagmanu.
Albert Bazala
Politička djelatnost
Godine 1920. povjerenik za prosvjetu i vjere Kraljevske hrvatsko-slavonske zemaljske vlade. Član i glavni tajnik Hrvatske federalističke stranke. Zbog političkog djelovanja, godine 1924. prijevremeno umirovljen (reaktiviran 1927.. Godine 1925. izabran Narodnu skupštinu Kraljevine SHS kao narodni zastupnik kotara Nova Gradiška (zahvaljujući koaliciji sa HRSS).
Krsmanići
Krsmanići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Trnovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 12 stanovnika.
Albert Bazala
Utjecaj i ocjene
Njegova su razmatranja sukladna tadašnjim kretanima u europskim filozofiji, kao što je Fenomenologija E. Husserla i neomarksistička Kritička teorija društva. Unio je u filozofiju aktivan i kritičan odnos prema društvenoj okolini, ne bježeći ni od direktnog političkog angažmana. Hrvatski orijentiran, nasuprot kolegi profesoru Vladimiru Dvornikoviću, također zanimljivom misliocu, koji je zastupao integralno jugoslavenstvo (ali je također došao u sukob sa vlastima). Suprotstavio se takođeri i ustaškom režimu. Tako je dvaput bio prisilno umirovljen, a da je poživio, vjerojatno bi se sukobio i sa komunistima (kao što je bio slučaj sa njegovim učenikom Pavlom Vuk-Pavlovićem.
Djela
Objavljene knjige i samostalne brošure:
Buchères (Ob)
Bišer je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob.
Ne sipa se novo vino u stare mehove
thumb|161px|Čovek sa mehovima za vino. Ne sipa se novo vino u stare mehove je Isusova izreka koja se nalazi u kanonskim jevanđeljima po Mateju, Marku i Luki, kao i u nekanonskom jevanđelju po Tomi.
Buchères (Ob)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.328, a gustina naseljenosti je iznosila 186 stanovnika/km².
Ne sipa se novo vino u stare mehove
Izreka govori o odnosu novog i starog, verovatno o odnosu Isusovog učenja i tradicioalnog judaizma. Redovno ide skupa sa drugom izrekom koja glasi: ne prišiva se nova zakrpa na staru haljinu.
Izreka
Evanđelje po Mateju prenosi sledeće Isusove reči:
Evanđelje po Marku prenosi sledeće Isusove reči:
Evanđelje po Luki prenosi sledeće Isusove reči:
Evanđelje po Tomi prenosi sledeće Isusove reči:
Tumačenja
Isus ova poređenja daje iz njegove savremene kulture. Nova tkanina se još nije skupila pa ako njome zakrpimo staru haljinu, pocepaće je kada počne da se skuplja. Slično tome, stari mehovi su rastegnuti do krajnosti, ili su postali lomni , pa usled vrenja vina unutar njih mogu pući.
Evanđelje po Luki navodi ovu izreku nakon Isusovog odgovora na pitanje zašto njegovi učenici ne poste, za razliku od Jovanovih učenika i fariseja. Ova izreka govori o odnosu Isusovog učenja i tradicionalnog judaizma. Prema nekim tumačenjima, Isus ovde „utabava svoj put, novi put nasprot starog puta fariseja i njihovih pisara.“ U ranom drugom veku, Markion je upotrebljavao ovaj citat u prilog potpunog razdvajanja religije koju je Isus propovedao od one izložene u hebrejskim spisima. Drugi smatraju da ovaj citat ističe koren hrišćanstva u jevrejskoj starini, iako je Isus doneo nešto novo što rituali i tradicija službenog judaizma nisu mogli podržati.
Corrano
Korano je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Južna Korzika.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 60, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km².
Zona Industriale, Piacenza
Zona Industriale je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Sulza
Zulca je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 303 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074095.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Zulca se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 212 metara. Površina opštine iznosi 4,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 303 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Colonia Emiliano Zapata, Zirándaro
Colonia Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
San Benito, Mulegé
San Benito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Dolnja Bitnja
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 74 stanovnika.
Institucije (Gaj)
Institucije naslov je udžbenika rimskog prava, koji je sastavio rimski pravnik Gaj oko 161. godine n.e. Predstavljaju najznačajniju zbirku rimskog prava koje ne pripada Justinijanovim institucijama. Ovo je ujedno i najstariji sačuvan udžbenik prava u istoriji. Poređenje sa Justinijanovim Institucijama pokazuje da su cijela metoda i raspored kasnijeg dela kopirani iz Gajevih Institucija, a mnogobrojni su odlomci od reči do reči isti.
Sadržaj
Gajeve institucije su podeljene u četiri knjige koje je autor nazivao commentarii, i procenjuje se da su objavljene 161. godine. Gajeve institucije su u Starom rimu korišćene ako udžbenik za obrazovanje pravnika.
U Gajevim institucijama je izvršena sistematska podela prava po principu triparticije, gde je pravo podeljeno na ono koje se odnosi na lica, stvari i tužbe (lat personae-res-actiones). Prva knjiga Gajevih Institucija obrađuje fizičke osobe i razlike u njihovom pravnom; druga knjiga obrašuje stvari i načine na koji se nad stvarima može steći pravo, pa uključuje i odredbe koje se tiču testamenata; treća knjiga obrađuje nasleđivanje bez testamenta i obligacije; a četvrta knjiga bavi se pravnim akcjama i njihovim oblicima. Princip triparticije je prihvaćen kao osnova za izlaganje pravne materije u ranim buržoaskim kodifikacijama prava. Ovaj princip podele prava je i danas u upotrebi u mnogim pravnim udžbenicima.
Značaj i uticaj
Gajeve institucije su izvršile veliki uticaj na sastavljanje Justinijanovih Institucija par vekova kasnije, kada se komisija koja je bila zadužena za izradu koristila Gajevim institucijama. Istočnorimski car Teodosije II i zapadnorimski car Valentinijan III 426. godine su doneli Zakon o citiranju, koji je Gajeva dela iz još četvoricu rimskih pravnika učinio pravno obavezujućim za sudove.
Još jedna okolnost koja Gajevo delo za proučavanje istorije čini zanimljivijim od Justinijanovog jeste to što je Gaj živeo u vreme kada su se pravni postupci rešavali sistemom formula (formulae), tj. formalnim uputstvima koja je davao pretor, do koga bi tužba prvo stigla i koji je ta uputstva upiućivao sudiji (iudex), koji je postupao u datom postupku. Bez poznavanja sadržaja ovih formula nemoguće je rešiti najzanimljivije pitanje u istoriji rimskog prava i pokazati kako su kruta pravila svojstvena drevnom rimskom zakonu modifikovana onim što se nazivalo pravičnom jurisdikcijom pretora, tako da budu primenljiva u novim uslovima i dovedu se u sklad sa shvatanjima i potrebama razvijenijeg društva. Iz podataka koje Gaj donosi jasno je da je do ove modifikacije došlo putem manipulacije postojećim formulama. U Justinijanovo vreme taj razvoj je bio završen, i sistem formula je nestao.
Citat
"Pravo je ono što narod naredi i uspostavi", Institutiones, I,2,3.
Opština Santiago Tulantepec de Lugo Guerrero, Hidalgo
Santiago Tulantepec de Lugo Guerrero je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
La Sierrita, Jesús María
La Sierrita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2125 m.
Sabor u Baji
mini|270p|Posebna teritorija za Srbe sa političkom samoupravom u okviru Habzburške monarhije, zahtevana na srpskom saboru u Baji 1694. godine. Sabor u Baji ili Zbor u Baji je bio narodno-crkveni sabor (po drugom mišljenju - zbor) Srba u Habzburškoj monarhiji, održan u Baji januara 1694. godine.
Sazvao ga je mitropolit Arsenije Čarnojević, a u vezi sa predlozima austrijskih vlasti da se Srbi iz Gornje Ugarske presele na jugoistočne granice. Srbi su na ovom saboru izneli zahtev da im se za naseljavanje dodeli posebna teritorija, koju je Arsenije Čarnojević u molbi caru Jozefu Prvom definisao kao "Slavoniju, Malu Vlašku, Srem, polje Kumansko, distrikat između Drave i Save sve do reke Ilove i granice Hrvatske, polje Đulinsko, distrikat Aradski sve do Jenove, te Halmađ između reke Moriša i Crnog Križa".
Zatraženo je da se Srbi na to područje nasele kompaktno, kao vojnici, sa dobijenim narodnim privilegijama, a pod upravom patrijarha, podvojvode i ostalih svojih poglavara, priznajući samo vrhovnu vlast cara Leopolda. Ovaj srpski zahtev je naišao na žestok otpor i carskih i ugarskih vlasti, a i katoličke crkve.
Otpisom Dvorskog ratnog saveta od 31. maja 1694, ne odobrava se molba iz Baje nego se Srbi upućuju da se nasele između donjeg Dunava i Tise (u Banatu). Nakon Karlovačkog mira iz 1699. godine, na osnovu kojeg je Banat ostao u sastavu Osmanskog carstva, Srbi su naseljeni na nove habzburške granice sa Osmanskim carstvom, oko Dunava, Tise i Moriša. Od tih srpskih naseobina su potom formirane Potiska i Pomoriška vojna granica.
Techichititla, Atlatlahucan
Techichititla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Atlatlahucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1566 m.
Arroyo Maguey, Santiago Lachiguiri
Arroyo Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Lachiguiri.
Agila I
thumb|right|200px|Ilustracija Agile I u nacionalnoj biblioteci [[španjolska|Španjolske.]] Agila I. je bio vizigotski kralj u Hispaniji između 549. i 554. godine. Tijekom njegove vladavine, 551. godine, njegov suparnik i pretendent na vizigotsko prijestolje - Atanagild, tražio je od Justinijana I., bizantskog cara, pomoć protiv Agile. Justinijan je poslao malu flotu sa Sicilije, i 554. godine Atanagildovi pobunjenici su uz pomoć Bizantijaca pobijedili Agilu kod Seville. Agila je pobjegao u Meridu, no tamo su ga ubili njegovi ljudi.
Arroyo Maguey, Santiago Lachiguiri
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1158 m.
Agila I
Atanagild je postao kralj Vizigota, ali se Bizantijci nisu povukli, nego su zauzeli Betiku i gradove Kartagenu, Malagu i Cordobu i tamo ostali sljedećih 70 godina i osnovali provinciju Spaniju.
S druge strane, Vizigoti nisu vladali cijelom Hispanijom — Svevi u Galiciji, Baski su ostali nezavisni u pirinejskim brdima. No, postojale su pravne, društvene i vjerske razlike između Vizigota i Hispanorimljana koje je trebalo ukloniti kako bi starosjedioci prihvatili strane vladare.
Amil acetat
Amil acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 130,185 Da.
Sülzfeld
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Zilcfeld se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 325 metara. Površina opštine iznosi 17,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 882 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Jean-Claude Killy
Žan-Klod Kili je bivši francuski alpski skijaš koji je dominirao ovim sportom krajem 1960-ih. Osvojio je sve tri medalje na Zimskim olimpijskim igrama u Grenoblu 1968. Osvajač je velikog kristalnog globusa za prve dve sezone Svetskog kupa u alpskom skijanju.
Mladost
Kili je rođen u Sen Kluu, predgrađu Pariza, tokom nacističke okupacije Francuske. Po završetku rata njegova porodica se preselila u Val d'Izer, poznati skijaški centar u Alpima. Njegova majka Madlin je napustila porodicu kada mu je bilo sedam godina, pa je njegov otac Rober morao da se brine o njemu, njegovoj starijoj sestri Frans, i mlađem bratu Miku. Žan-Klod je poslat u internat u Šamberi, koji je udaljen 130 kilometara od sela Savoj gde su živeli, međutim to je veoma teško prihvatao.
Početak karijere
Kili je veću pažnju posvećivao skijanju nego školi. Otac mu je dozvolio da napusti školovanje kada je imao petnaest godina, a godinu dana kasnije postao je član francuskog juniorskog tima. Tih godina bio je veoma brz u trkama iako ih veoma često nije završavao, pa početkom 1960-ih nije beležio veće uspehe.
Decembra 1961. Kili je po prvi put pobedio u nekoj međunarodnoj trci i to u veleslalomu. Trka je održana u Val d'Izeru a on je startovao kao 39.