cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centrale, Trento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1075 m.
El Brinquito, El Higo
El Brinquito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini El Higo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Roberto Hernández, Tecpatán
Roberto Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tecpatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Selva, Como
Selva je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Organizacija obrambene industrije
Organizacija obrambene industrije (, Sazeman-e Sanaje-je Defa, akr. SASAD; engl. akr. DIO) je iranski konglomerat vojnih kompanija odnosno krovna organizacija koja upravlja proizvodnim i razvojnim programima za Iranske oružane snage. Osnovana je 1981. godine i pod nadležnosti je Ministarstva obrane. Sjedište joj se nalazi u Teheranu i tokom 2000-ih zapošljavala je 35.000 ljudi od čega su 30% univerzitetski školovani stručnjaci.
Historija
Godine 1963. Iran je sve vojne tvornice postavio pod nadležnost Organizacije vojne industrije (MIO) kojom je upravljalo tadašnje Ratno ministarstvo. Tokom sljedećih 15 godina, ova postrojenja proizvodila su municiju za streljačko naoružanje, baterije, gume za vozila, bakrene komponente, eksplozive, minobacače i osigurače, zatim puške i mitraljeze pod zapadnonjemačkom licencom, a sklapani su i helikopteri, džipovi, kamioni i prikolice od uvoznih elemenata. Također, postojali su i programi za domaću proizvodnju raketnih bacača, raketa, granata i raznog cijevnog oružja, no obustavljeni su zbog izbijanja Iranske revolucije 1979. godine. Tadašnja Organizacija vojne industrije (MIO) nije bila u mogućnosti funkcionirati bez stranih stručnjaka i tehničara, pa je do 1981. gotovo u potpunosti izgubila sposobnost za upravljanje i kontrolu nad svojim industrijskim objektima.
Izbijanje rata s Irakom 1980. i međunarodne sankcije nametnute od strane Zapada bili su katalizatori za reorganizaciju, ojačavanje i proširenje domaće vojne industrije. Krajem 1981. godine, revolucionarna vlada okupila je sve državne vojno-industrijske jedinice i stavila ih pod nadležnost novoosnovane Organizacije obrambene industrije (DIO), sa zadatkom nadzora njihovih proizvodnih aktivnosti. Godine 1987. organizacijom je upravljao mješoviti civilno-vojni odbor na čelu s glavnim direktorom za menadžment i planiranje. Direktor DIO-a bio je odgovoran zamjeniku ministra obrane, no predsjednik države kao čelnik Vrhovnog obrambenog vijeća (SDC) imao je krajnju odgovornost za sve aktivnosti organizacije. Do 1986. tvornički pogoni proizvodili su vojničke puške, mitraljeze, minobacače, granate i municiju za streljačko naoružanje, a od iduće godine krenula je i masovna proizvodnja raketno-artiljerijskog sistema Ogab. Sredinom 1980-ih godina, program razvoja balističkih raketa bio je pod kontrolom Vahid-e Mašačeha, jedinice Iranske revolucionarne garde (Pasdaran), no 1989. tadašnje Ministarstvo obrane i Pasdaran udruženi su u Ministarstvo obrane i oružane logistike, temeljem čega su i proizvodni kapaciteti balističkih raketa uklopljeni u DIO.
Odjeli
Glavni (identificirani) odjeli Organizacije obrambene industrije su: Više dodatnih podružnica identificirano je tokom nametanja sankcija Iranu između 2006. i 2008. godine.
Tre Rivi, Cuneo
Tre Rivi je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Dos Marías, Rosales
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1171 m.
Los Cafetales, Hueytamalco
Los Cafetales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Hueytamalco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 826 m.
La Lagunita, León
La Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2191 m.
Casa Vicens
Casa Vicens (odnosno kuća Vicens) je obiteljska rezidencija u Barceloni, u ulici Carrer de les Carolines br. 24. Prvo je važnije samostalno djelo katalonskog arhitekta Antonija Gaudíja.
Okolnosti narudžbe i gradnje
Dvadesetšestogodišnjem Gaudíju je to bila prva narudžba koju je dobio po završetku studija arhitekture na kojem je diplomirao 15. marta iste godine, pa obzirom na ekstravagantnost izvedenoga djela, ne treba čuditi da su konkretni radovi na kući započeli tek 1883. te da su trajali pet godina.
Kuća je u funkciji obiteljske ljetne rezidencije, trebala biti sagrađena na nevelikoj parceli koju je u mjestu Gracia pokraj Barcelone - koje je u međuvremenu postalo jednim od gradskih predgrađa – Manuel Vicens naslijedio od svoje majke. Stoga je mladi Gaudí zdanje smjestio uz sam rub zemljišta, ostavljajući dosta prostora za vrt, koji se stoga doimao većim nego što je bio. U vrtu se izvorno nalazila i fontana od cigle, ali je ona nažalost srušena 1946. zbog prodaje tog dijela zemljišta.
Eksterijer
Parcelu omeđuje prekrasna ograda od kovanog željeza s motivom naizmjenično postavljenih redova palmina lišća, reminiscirajući palme koje su rasle u vrtu, ali i one prikazane na bogatim oslicima galerije pokraj blagovaonice na prvome katu. Tu je ogradu osmislio Llorenç Matamala, a iskovao Joan Oñós. Gaudí je bio zadovoljan njihovim radom, te će s obojicom surađivati i na drugim svojim projektima. Brojni ukrasi od lijevanog i kovanoga željeza koji mahom slijede duh i forme u Evropi tada prevladavajuće secesije, također krase prozore, balkone i druge dijelove kuće, te su uz dekorativnu, imali i posve praktičnu funkciju pružanja sigurnosti bogate kuće i ukućana.
Gaudí je često upotrebljavao dekoraciju od kovanog željeza, ne samo stoga što su Katalonci bili poznati majstori tog zanata, već i stoga što je njegov otac bio kotlar, pa je Gaudí prema radovima u metalu cijeloga života osjećao osobitu bliskost.
Zbog svih tih strukturalnih i dekorativnih odlika, historičari umjetnosti ovu kuću, kao i istodobnu Casa el Caprichio te Güellove paviljone i vinske podrume, svrstavaju u Gaudíjevu početnu maursku ili orijentalnu fazu u kojoj među brojnim istočnjačkim utjecajima (perzijski, indijski, islamski…) prevladavaju upravo oni maurski. Pseudobarokne skulpture beskrilnih anđelčića smještenih na više mjesta na pročelju, međutim, sigurno ne spadaju u tu kategoriju.
Ovim je uglavnom relativno jednostavnim, no za ono vrijeme vrlo ekstravagantnim, pa i bizarnim elementima Gaudí ladanjskoj kući relativno jednostavne osnove dao vanjski izgled malog, ali bajkovitog modernističkog dvorca.
Od vrlo razigrane, bizarne i bogate vanjštine zdanja, još ekstravagantnija je njegova unutrašnjost. Priča se da je Manuel Vicens gotovo bankrotirao tokom izgradnje kuće, no izvori nisu složni da li se to dogodilo zbog visokih troškova za gradnju i bogatu opremu, osobito interijera, ili su se pak radovi na kući razvukli na pet godina zbog materijalnih poteškoća u koje je zapao naručilac, što je za priču manje atraktivan, no realno gledajući mnogo vjerojatniji redoslijed događaja.
Interijer
Obzirom da je riječ o privatnoj kući, malo ljudi je vidjelo njezinu unutrašnjost, obzirom da je godinama bila otvorena za javnost samo jedan dan godišnje, na blagdan svete Rite, 22. maja. Stoga su fotografije interijera relativno rijetke.
Āl Qāsim, Ma'rib
Āl Qāsim je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1638 m.
Casa Vicens
Interijer
Najraskošnije ukrašena prostorija čitave kuće je svakako blagovaonica, čije su dekoracije najbliže evropskoj secesiji toga vremena. Prostore među masivnim drvenim gredama prekrivaju prekrasni štuko-reljefi s motivima višnjinih grana s plodovima. Zidovi su oslikani motivima bršljana, i motivima ptica u maniri tradicionalnog japanskog slikarstva. Pod je prekriven bijelim kamenim kockicama mozaika postavljenim u rimskoj tehnici opus tesselatum.
Na blagovaonicu se nastavlja galerija s bogato ukrašenim stropom, koji će i kasnije biti jedno od glavnih karakteristikaa Gaudíjeve arhitekture. Dva odvojena polja oslikana su iluzionistički na način da stvaraju iluziju pogleda na nebo iz nekog arapskog vrta, koji dijelom zastiru veliki listovi palmi. Ta odvojena polja uokvirena su konkavnim drvenim poljima čije su plohe prekrivene gustim ornamentom u plitkome reljefu. Iznad vrata nalaze se pločice s cvjetnim motivima, identične onima na fasadi. Prozori su bogato oslikani različitim tradicionalnim motivima. Ponavljajuće crvene pruge na žutoj pozadini vjerojatno reminisciraju katalonsku zastavu, što ne treba čuditi, obzirom da su i Vicens i Gaudí bili izraziti patrioti.
Bujoreni, Buzoești
Bujoreni je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Buzoești.
Casa Vicens
Interijer
Mala soba prvoga kata čak ima oslikanu pseudo-kupolu kakve su bile česte u baroku. Ona prikazuje kupolnu rešetku kroz koju se vidi nebo i prolijeću ptice. Sve je to toliko vrsno naslikao slikar i dekorater Josep Torrescassana, da promatrač u prvi čas doista pomisli da se nad njime nalazi otvoreno nebo, premda trenutak kasnije shvati da je to nemoguće, jer se iznad sobe nalaze još dvije etaže i krov.
Bujoreni, Buzoești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Casa Vicens
Interijer
Soba za pušenje (kuća je sagrađena u vrijeme kada se pušilo samo u posebnim prostorijama, kao što je to danas opet zakonom propisano za javne prostore), najsličnija je od svih prostorija malom arapskom kabinetu. Lampa, ukrašena arapskim pismom, visi sa stropa presvođenog na način tipičan za islamsku arhitekturu. U maurskome stilu saćasto ukrašeni, „stalaktitni“ tzv. mocárabe svod se sastoji od mnoštva jednakih ćelijica, obojenih zlatnom bojom, koje ukrašavaju motivi palmina lišća i datula, reminiscirajući slične svodove Alhambre. Gornja polovica zidova ukrašena je bogato oblikovanim papir-mašeom biljnih motiva, dok je donja polovica prekrivena narančastim i plavim keramičkim pločicama, poredanim naizmjenično u formi šahovnice, dodatno ukrašenim motivima ruža, za razliku od pločica fasade koje su ukrašene motivima nevena ili kadifica. U sredini prostorije nalazi se namještaj kojeg je Gaudí dijelom osobno osmislio: divani i stolice s bogato oblikovanim naslonima. Pod je, kao i u drugim prostorijama, također prekrivan bijelim kamenim kockicama mozaika.
Sudbina kuće od kraja 19. vijeka do danas
Nakon suprugove smrti, Vicensova udovica Dolores Giralt je 1899. prodala kuću Antoniju Jover i Puigiju. Obitelj Jover je posjedovala kuću sve do 2014. kada su je nasljednici prodali andorskoj Morabanc, koja planira kuću pretvoriti u muzej, te je nakon restauracije otvoriti za javnost 2016. godine.
Tijekom zadnjih 130 godina kuća je doživjela nekoliko promjena, od kojih je svakako najveća nestanak izvornog vrta s fontanom na mjestu kojeg je sagrađena susjedna zgrada. Stoga su dijelovi izvorne ograde od kovanoga željeza uklonjeni i izloženi u Parku Güell, u Gaudíjevu muzeju.
Kuća je 1925. dograđena od strane arhitekta Ivana Krstitelja Serra Martineza u Gaudíjevu stilu. Familija Jover je nastojala da kuća bude u što boljem stanju, poštujući Gaudíjeva rješenja i konzultirajući ga za života oko pojedinosti.
Kuća je proglašena historijskim spomenikom 1969., a u srpnju 2005. dospjela je, zajedno s ostalim Gaudíjevim djelima, na UNESCO-v popis svjetske baštine.
Stilske karakteristika
Premda je nedvojbeno riječ o remek-djelu, Casa Vicens bitno odudara od klasičnih Gaudíjevih ostvarenja, po kojima je postao poznat i popularan. Plan zdanja je tradicionalan i jednostavan, gotovo konvencionalan. Premda koloristički zasićeni, ukrasi su uglavnom ravnolinijski, bez dinamičnih krivulja toliko tipičnih za Gaudijeva zrela rješenja.
Repertoar formi povezanih neprekinutim ornamentiranim površinama je međutim – crpeći inspiraciju iz umjetnosti Maura, Japana, Rima, Perzije i baroka – toliko raznorodan i nekonzistentan da svi ti poticaji jednostavno nisu mogli biti sljubljeni u dokraja kompaktnu cjelinu kakva će biti, na primjer, Casa Míla.
Unatoč tome, Casa Vicens važno je djelo ne samo za shvaćanje geneze Gaudíjeva originalnog i genijalnog likovnoga izraza, nego i za razumijevanje stanja i duha likovnih umjetnosti onoga vremena u cjelini.
Ojo de Agua de Verdum, Acatic
Ojo de Agua de Verdum je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Acatic.
Marion, Iowa
Marion je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 34.768 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 34.768 stanovnika, što je 8.474 (32,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Torri, Siena
Torri je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Kokošovce
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 914 stanovnika.
Verago, Verona
Verago je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
NK Zagorec Koprivnica
NK Zagorec Koprivnica je nogometni klub iz Koprivnice.
Povijest
Nogometni klub Zagorec Koprivnica osnovan je 1985. godine.
NK Zagorec od svog osnutka igra po općinskim, odnosno županijskim ligama. Trenutačno igraju u 7. stupnju natjecanja Hrvatske - 3. županijskoj ligi - grupa Koprivnica.
Crucero Ojo de Agua, Ayutla de los Libres
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1009 m.
Refugio de los Ibarra, Galeana
Refugio de los Ibarra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Galeana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1857 m.
Doctor Miguel Silva, Cuitzeo
Doctor Miguel Silva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Cuitzeo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1014 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1848 m.
Hudayjah, Ma'rib
Hudayjah je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2003 m.
Santa María, Mazatlán
Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Mazatlán.
Mooresboro, North Carolina
Mursboro je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 311, što je 3 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rancho Polo Hernández, Rosales
Rancho Polo Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Rosales.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Valle San Martino, Mantova
Valle San Martino je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Mi Ranchito, Pijijiapan
Mi Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
San Gabriel Uno, El Higo
San Gabriel Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini El Higo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Protesti u Srbiji 2018–2020.
'''Protesti u Srbiji 2018–20. godine''', poznati pod sloganima Stop krvavim košuljama i Jedan od pet miliona (1 od 5 miliona / #1od5miliona), a pred kraj nezvanično pod nazivima (U) Bojkot 2020 i Građanski otpor, otpočeli su u kasnu jesen 2018. godine, posle incidenta u kome je prebijen lider Levice Srbije, Borko Stefanović. Po svom strateškom cilju i organizaciji su indirektan nastavak Protesta protiv diktature iz 2017. godine i usmereni su protiv načina vršenja vlasti od strane Aleksandra Vučića, te predstavljaju najdugotrajnije masovne antivladine demonstracije u Srbiji još od vremena petooktobarskih promena 2000. godine.
Za razliku od većine ranijih opozicionih demonstracija, koje su pokretale različite formalne ili neformalne grupe građana, bez značajnijeg uplitanja političkih stranaka, pojavljuju se navodi da su na ovim protestima značajnu ulogu u koordinaciji igrale utemeljene političke organizacije, primarno Savez za Srbiju, uz podršku drugih stranaka i pokreta. Organizatori i inicijatori su se ogradili od političkih stranaka i negirali su njihovo učešće u organizaciji protesta. Članovi pokreta Protiv diktature (koji je prethodno pristupio SZS-u) su takođe uzeli značajno učešće u organizaciji. Za razliku od demonstracija iz proleća 2017. godine, skupovi nisu organizovani svakodnevno, već u ređem i definisanom intervalu.
Epifanio C. Pérez, Cuitzeo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 253 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1840 m.
Protesti u Srbiji 2018–2020.
Predsednički izbori i situacija u medijima
Na osnovu merenja indeksa demokratičnosti za 2018. godinu od strane megazina The Economist, Srbija je svrstana u kategoriju zemalja „nepotpune demokratije”, koju karakteriše načelno poštovanje sloboda u izbornom procesu, ali i prisustvo izraženih problema u vidu kršenja medijskih sloboda, nedovoljno razvijene političke kulture, niskog nivoa učešća građana u političkim procesima i problema u funkcionisanju vlasti i administracije. Organizacija Freedom House je u izveštaju za 2018. godinu navela da je Srbija zemlja koja ima konstantan pad u indeksima slobode nakon dolaska Vučića na vlast, kao i da je u jednoj godini izgubila status „slobodnih” i svrstala se u kategoriju „delimično slobodnih” zemalja. Prema objašnjenju, status Srbije opao je zbog pogoršanja u načinu sprovođenja izbora, zbog nastavka pokušaja vlade i prorežimskih medija da kroz zakone ugnjetavaju nezavisne novinare provlačeći ih kroz prljave kampanje, kao i zbog akumulacije izvršnih ovlašćenja od strane predsednika Vučića, u suprotnosti sa ustavnim ovlašćenjima.
Evropska komisija, Amnesti internašonal, Hjuman rajts voč, Reporteri bez granica, Freedom House, kao i nekoliko medijskih udruženja u Srbiji su ukazali na generalne probleme u pogledu slobode medija u Srbiji od dolaska Aleksandra Vučića na vlast, navodeći pritiske i napade na nezavisne medije, kao i prisustvo prljave kampanje od strane prorežimskih medija. Politički teoretičari i naučnici, analitičari i novinari često vladavinu Aleksandra Vučića opisuju kao autoritatornu ili autokratsku.
Ubistvo Olivera Ivanovića
Prema kasnijim rečima organizatora, jedan od povoda okupljanja je i nerazjašnjeno ubistvo Olivera Ivanovića, opozicionog političara sa Kosova i Metohije.
Piedimordenti, Rieti
Piedimordenti je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Protesti u Srbiji 2018–2020.
Ubistvo Olivera Ivanovića
Ivanoviću je 2017. godine, nakon tri godine zatvora u Kosovskoj Mitrovici zbog terećenja za navodni ratni zločin nad civilnim stanovništvom, ukinuta prvostepena presuda i određeno je da se brani sa slobode. Nakon što mu je u julu godine zapaljen lični automobil od strane nepoznatih počinioca, Ivanović je izjavio da smatra da bi motiv mogao da bude njegovo političko delovanje. Narednog meseca je objavljeno da je Ivanović kandidat za gradonačelnika Severne Kosovske Mitrovice na lokalnim izborima u oktobru 2017. godine ispred GI SDP, a njegovu kandidaturu su podržali i Demokratska stranka, Pokret slobodnih građana, Nova stranka i Aleksandar Šapić. Srpska lista, Marko Đurić, direktor Vladine Kancelarije za Kosovo i Metohiju i potpredsednik SNS-a, i „RTV Pink” u svojim saopštenjima tokom kampanje navodili da je Ivanović nepošten čovek u „antisrpskoj koaliciji”, da ima podršku Prištine i da radi na slabljenju jedinstva Srba na Kosovu i Metohiji. Na izborima je Ivanović osvojio 18.52% glasova, iza kandidata Srpske liste Gorana Rakića koji je pridobio oko 67% glasova.
Piedimordenti, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Protesti u Srbiji 2018–2020.
Ubistvo Olivera Ivanovića
Dana 16. januara 2018. u ranim jutarnjim časovima izvršen je atentat na Olivera Ivanovića ispred sedišta njegove stranke od strane nepoznatih počinilaca. Iako je Aleksandar Vučić nekoliko puta tokom 2018. godine nekoliko puta najavljivao da postoji napredak u istrazi i da će biti javno dostupne informacije o ubistvu, godinu dana od atentata vlasti Srbije nisu objavile osumnjičene i detalje ubistva.
Osnivanje Saveza za Srbiju, incident i skup u Kruševcu
U sredu, 28. novembra, u sali SO „Stari Grad“ u Beogradu je organizovana tribina opozicionih građanskih aktivista, na kojoj su Sergej Trifunović i Siniša Kovačević pozvali opoziciono javno mnjenje da izađe na ulične proteste. Prvi skup je najavljen za petak, 30. novembar u samom Kruševcu. On je otpočeo kao redovna tribina Saveza za Srbiju uz podršku drugih stranaka i pokreta. Ipak, posle toga su prisutni izašli na ulice i organizovali protesnu šetnju, kojoj je prisustvovalo oko hiljadu ljudi. Naredni skup je najavljen za Beograd, naredne subote, 8. decembra.
Tok
Dana 8. decembra, na platou ispred Filozofskog fakulteta i na Studentskom trgu se okupilo, prema pojedinim procenama, preko 10 000 učesnika. Tada je uspostavljena praksa da posle početnog skupa i govora građani krenu u protestnu šetnju po centralnim gradskim ulicama. Protesti u Beogradu su nastavili da se održavaju svake subote, a prema procenama većine izvora, do Nove godine je broj učesnika redovno bivao sve veći. Tako je britanski list „Fajnenšel Tajms” izvestio da je na treći beogradski skup izašlo nekoliko desetina hiljada učesnika, Istovremeno, ministar unutrašnjih poslova, Nebojša Stefanović je, posle tog protesta, u televizijskom obraćanju izneo ocenu da na ulicama nije bilo više od 5000 demonstranata. Prema proceni organizatora, naredne subote, 29. decembra broj okupljenih išao i do 70 000 učesnika, mada su neutralni mediji davali konzervativnije procene (do nekoliko desetina hiljada ljudi).
Jedini redovni govornik na beogradskim protestima je bio glumac Branislav Trifunović, dok su se na pojedinačnim protestima, okupljenima obraćali akademik Dušan Teodorović, glumci Tihomir Stanić i Nikola Kojo, karikaturista Dušan Petričić, novinar Srđan Škoro, aktivista Desimir Stojanov, novinar Milan Jovanović i drugi. Bilo je planirano da na prvom skupu govore i košarkaški trener Dušan Vujošević, te glumica Mirjana Karanović, od toga se odustalo (videti sekciju Kontroverze). Dana 27. decembra je održan i manji protest u Kuršumliji, a potom su okupljanja nastavljena svakog četvrtka, pri čemu je 17. januara na protestu u ovom gradu govorio novinar Srđan Škoro. Dana 28. decembra, uz učešće Branislava Trifunovića, pokret Lokalni front iz Kraljeva je organizovao manji skup podrške beogradskim protestima u svom gradu, kome je prisustvovalo stotinak građana. U danima oko i posle Nove godine, redovni protesti su počeli da se održavaju u Požegi (gde su određeni skupovi postojali već nekoliko meseci), Nišu, Kragujevcu, Novom Sadu, Čačku, Boru, Šapcu, Zaječaru, Prokuplju i drugim gradovima.
Obeležavanje godišnjice ubistva Olivera Ivanovića
Masovni skup je organizovan u sredu 16. januara 2019. godine, na prvu godišnjicu ubistva Olivera Ivanovića, kada su građani u tišini prošetali od platoa Filozofskog fakulteta do Hrama Svetog Save na Vračaru, ispred koga su ostavili upaljene sveće. Pre ovog skupa, nekoliko pripadnika organizacije Lokalni front iz Kraljeva je četiri dana pešačilo Ibarskom magistralom iz svog grada do Beograda, u okviru tzv. "Ibarskog marša", a to kako bi na ovaj način odali počast Ivanoviću, te skrenuli pažnju na značaj tog skupa.
Skup podrške Vladimiru Putinu
Dana 17. januara 2019. godine, svega dan posle skupa povodom godišnjice ubistva Olivera Ivanovića, u zvaničnu posetu Srbiji je došao ruski predsednik Vladimir Putin. Organizacije bliske Srpskoj naprednoj stranci su za taj dan najavile masovni doček ovog državnika, uz podršku samom Vučiću, što su organizatori protesta, opozicioni političari ocenili kao "kontramiting", no iz vladajućih struktura su odbacili takve navode. Posle početnog skupa na Terazijama, kolona od nekoliko desetina okupljenih građana je prošetala do Hrama Svetog Save, očekujući da im se Putin i Vučić obrate, što, pak, nije bilo predviđeno protokolom, pa je ruski predsednik samo izgovorio na srpskom jeziku: "Hvala na prijateljstvu!", te dodao na ruskom: "Hvala". Tvrdnje da je bila reč o svojevrsnom kontramitingu su dodatno potcrtane jednim od banera na ovom skupu — "1 od 300 miliona" — što je bila direktna parodija na jedan od zvaničnih slogana opozicionih protesta. Dok su mediji bliski vladajućim strankama ocenile da se u Beogradu okupilo oko 125 000 simpatizera Vučića i Putina, nezavisni i mediji bliski opoziciji su isticali kako je veliki broj zaposlenih u javnom sektoru širom zemlje bio primoran da prisustvuje skupu, te su napominjali kako je hiljade autobusa organizovano došlo u glavni grad iz cele Srbije.
Zahtevi opozicije
U znatnoj meri je ostalo nejasno šta su ciljevi i zahtevi protesta. Dana 14. decembra, posle oko dva meseca zajedničkog rada na toj platformi, velika većina opozicionih stranaka i pokreta u Srbiji je potpisala sporazum, kojim su tražili slobodne medije i poštovanje izbornog procesa. Neki od njih podrazumevaju:
Sporazum su potpisali Savez za Srbiju, Demokratska stranka Srbije, Nova stranka, Socijaldemokratska stranka, Inicijativa „Ne da(vi)mo Beograd”, Demokratska zajednica vojvođanskih Mađara, Građanske platforme, Pokret centra i Dosta je bilo, dok je Građanski blok 381 učestvovao u izradi dokumenta, ali ga nije potpisao.
Zahtevi samih organizatora, izneseni pre trećeg beogradskog protesta su dodatno uobličeni, pa je tako u dokumentu, koji su potpisali Jelena Anasonović (ispred pokreta „Protiv diktature”) i glumac Branislav Trifunović, zahtevano:
Posle održavanja ovog skupa, organizatori su od Aleksandra Vučića zahtevali i smenu ministra unutrašnjih poslova, Nebojše Stefanovića, dajući rok do subote 29. decembra u 18 časova, za kada je bio zakazan novi protest. Ovaj uslov nije ispunjen u datom roku.
Na protestu 19. januara, govornici i pojedini učesnici su kao zahtev istakli i ostavku Aleksandra Vučića, ali i to da opozicija preuzme političku odgovornost za dešavanja na ulicama, te da precizno formuliše sopstvene zahteve.
Reagovanje vlasti
Reagujući na informacije o izbijanju protesta protiv njega, predsednik Srbije, Aleksandar Vučić je odbacio zahteve opozicije i izjavio:
Nekoliko nedelja kasnije, pak, Vučić je donekle ublažio svoj stav i izjavio kako je spreman da sasluša nezadovoljne građane koji protestuju na ulici i podlegne njihovim pritiscima, ali da neće podleći pritiscima „lažova iz opozicije”.
Gostujući na RTS-u, premijerka Vlade Srbije, Ana Brnabić je prokomentarisala kako su protesti legitimni, ali da joj nisu jasni:
Stav opozicije
Vučićev komentar je isprovocirao dodatne tvrdnje opozicionih političara o njegovoj diktaturi, pa je tako predsedavajući Saveza za Srbiju u decembru 2018, Nebojša Zelenović, izjavio:
Posle incidenta u Kruševcu, tadašnji predsednik Pokreta slobodnih građana i Građanskog bloka 381, Saša Janković je uzeo učešće na zajedničkoj konferenciji za novinare opozicije, te je osudio ovaj čin. Ipak, PSG i GB381 nisu učestvovali u prva tri protesta, za šta su davani različiti razlozi, od kojih je najznačajniji bila promena govornika na prvom protestnom skupu u Beogradu, kada se, između ostalog, odustalo od ideje da među govornicima bude glumica Mirjana Karanović (videti sekciju kontroverze). Narednih dana, brojne poznate ličnosti, među kojima i neki od potpisnika „Apela 100” (kojim je Janković podržan kao kandidat za predsednika Srbije prethodne godine) su ovo komentarisali u veoma negativnoj konotaciji, što je dovelo do toga da 17. decembra Saša Janković objavi da se povlači iz politike, te da podnosi ostavke na sve funkcije u PSG-u i GB 381. Jedan dan uoči trećeg beogradskog protesta, 21. decembra, Pokret slobodnih građana je pozvao svoje pristalice da se pridruže demonstracijama. Demokratska stranka Srbije je, slično PSG-u, uzela učešće na zajedničkoj konferenciji za novinare opozicije posle prebijanja Borka Stefanovića, te, štaviše, učestvovala protestu u Kruševcu. Ipak, kada je glumica Mirjana Karanović najavljena kao jedan od govornika na prvom skupu u Beogradu, oni su uskratili podršku demonstracijama. Pošto je već na tom skupu spisak govornika izmenjen, DSS je promenio odluku i priključio se protestu već od naredne subote. Proteste je podržao i lider Nove Srbije i Nacionalnog centra, Velimir Ilić. Srđan Šajn, predsednik Romske partije, takođe je podržao proteste.
Kako bi pružili dodatnu podršku protestima, svi opozicioni poslanici (sa izuzetkom članova LDP-a, LSV-a, SDA i SRS-a) su, počev od posebne sednice Narodne skupštine Republike Srbije 28. januara, na kojoj je govorio predsednik Slovenije, Borut Pahor, otpočeli bojkot parlamenta. Prethodno su pojedini poslanici Demokratske stranke Pahoru uručili dokumentaciju o napadima vlasti na opoziciju i medije.
Stav verskih zajednica
Patrijarh srpski Irinej je izjavio da ne vidi korist za narod od podsticanja na proteste, pozivajući se na aktuelnu političku krizu oko rešavanja statusa Kosova i Metohije (cit.): "Socijalni problemi i nezadovoljstvo koje postoji kod nekih slojeva društva ne treba da cepaju narodno biće, posebno imajući u vidu osnivanje još jedne albanske vojske, sprečavanje snabdevanja srpskih ustanova, bolnica, škola i drugog na Kosovu i Metohiji" Patrijarh je, takođe, doveo u vezu sporadične proteste u Banja Luci (zbog ubistva momka Davida Dragičevića) sa onima u Srbiji. Komentarišući to, protođakon Ljubomir Ranković, urednik radija "Glas crkve" je istakao da je reč o patrijarhovom ličnom stavu (na koji on ima pravo kao političko biće), te da samo Sveti arhijerejski sabor iznosi zvaničan stav SPC.
Medijsko izveštavanje
Jednu od većih kontroverzi u vezi sa protestima je izazvalo izveštavanje televizije „Studio B”, sa skupa od 8. decembra. U večernji program, koji vodi glavna urednica ove televizije, Ivana Vučićević, uključila se mlada reporterka Barbara Životić i o protestu izvestila:
Ovo je izazvalo salvu komentara na društvenim mrežama i u medijima, te se Životić — kako u stručnom, tako i u privatnom smislu — našla na meti brojnih javnih ličnosti, poput Sergeja Trifunovića i Ivana Ivanovića, dok su joj podršku pružili Ivana Vučićević, te sam Aleksandar Vučić. Istovremeno, muzičar Milan Stanković, poznatiji pod nadimkom SevdahBABY je napravio elektronski muzički remiks njene reportaže, iz čega je nastala popularna pesma.
Incidenti
U toku decembra i na prvim skupovima u januaru nisu zabeleženi ozbiljniji fizički incidenti. Na gotovo svim protestima, desničarski aktivista Simo Spasić je verbalno, putem megafona vređao organizatore skupa. Mediji bliski vlasti su u izrazito negativnom tonu preneli informaciju da su demonstranti na drugom skupu u Beogradu, 15. decembra, gađali snežnim grudvama zgradu Radio-televizije Srbije, te novinare TV „Pink”. Pojedini LGBT portali su preneli informaciju da su gađane i prostorije Prajd info centra u ulici Kralja Milana.
Úbeda
Úbeda (arapski: أُبَّدَة الْعَرَب, Ubbada al-`Arab) je grad u provinciji Jaen španjolske autonomne zajednice Andaluzije. Zajedno sa susjednim gradom Baezom uživao je naklonost bogatih obitelji koje su izgradile brojne renesansne palače i crkve koje su izvrsno sačuvane. God. 2003. njihova povijesna središta su upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Úbeda je jedno od najvažnijih naselja provincije Jaén i središte općine Loma de Úbeda. U njoj se nalazi oblasna bolnica, univerzitet, zgrade lokalne uprave, te općinski sud. Úbeda je poljoprivredno središte pokrajine kao jedan od najvećih proizvođača maslinovog ulja. Malo izvan grada nalazi se park prirode Sierra de Cazorla, Segura y las Villas.
Svake godine u svibnju održava se glazbeni i plesni festival koji uključuje jazz, flamenco, te simfonijsku i komornu glazbu.
Historija
Nedavnim arheološkim istraživanjima pronađeni su slojevi prarimskog naselja u Úbedi, oni slojevi koje su napravili Rimljani i Vizigoti. Tokom muslimanskog osvajanja Iberskog poluotoka, ovo naselje je postalo važnim gradom Ubbadat-Al-Arab (أُبَّدَة الْعَرَب), prijestolnicom pokrajine Jaén koja se tada prostirala na više od 35.000 hektara.
Tokom rekonkviste Ferdinand III. Kastiljski ("Sveti") je 1233. godine grad oteo od muslimanskih vladara i jedno vrijeme su u njemu u suživotu živjeli Muslimani, Židovi i Kršćani. Tokom tog perioda područje grada Úbeda se povećalo i uključivalo je područje od grada Torres de Acúna (Granada) do grada Santisteban del Puerto, uključujući gradove kao što su Albánchez de Úbeda, Huesa, Canena, Cabra del Santo Cristo i Quesada (Torreperogil). Sukobi lokalnih plemića u 14. i 15. vijeku su otežavali njegov razvoj, no te sukobe su okončali hrišćanski vladari Kastilje koji gradu daju određene privilegije, s obzirom da se nalazio na granici muslimanske Granade i hrišćanskog kraljevstva Kastilja-La Mancha. Prije svega naselili su stanovništvo iz Leóna i Kastilje, a osnovano je i upravno vijeće "Fuero de Cuenca" od srednjeg plemstva, koje se borilo za dvorsku službu.
Úbeda je počela prosperirati usponom lokalnih plemića poput Francisca de los Cobosa koji je postao državnim premijerom Karla V.. Tokom 16. vijeka Mudéjar stanovništvo je ostvarilo procvat poljoprivrede, te obrta lončarstva i esparto (snažna trava) pletarstva, što je dovelo do porasta broja stanovnika od preko 18.000. U gradu tada niču mnoge znamenite građevine arhitekata kao što su: Diego de Siloé, Berruguete, i Andres de Vandelvira.
Zlatno doba grada je završilo tokom 18. vijeka, nakon nekoliko prirodnih katastrofa. Grad se pokušao oporaviti, ali je obnovu spriječio Španski rat za neovisnost protiv Napoleona početkom 19. vijeka. Tek krajem istog vijeka grad se počinje obnavljati zahvaljujući uvođenju novina u poljoprivredi i industrijskoj proizvodnji.
Jugoslavija i Pokret nesvrstanih
mini|Prva konferencija Pokreta nesvrstanih u Beogradu 1961. Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija bila je jedna od zemalja osnivača vanblokovskog Pokreta nesvrstanih zemalja u periodu Hladnog rata. Glavni grad Jugoslavije, Beograd, ugostio je u septembru 1961. godine Prvu konferenciju Pokreta nesvrstanih, a bio je i prvi grad koji je konferenciju ugostio dva puta kada je u septembru 1989. u Beogradu organizovana i Deveta konferencija pokreta nesvrstanih.
El Mirador, Mazatlán
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Mazatlán.
Úbeda
Znamenitosti
Najznamenitiji je monumentalni gradski trg Vázquez de Molina koji je okružen renesansnim građevinama kao što su:
Jugoslavija i Pokret nesvrstanih
Politika nesvrstavanja uz aktivno učestvovanje u pokretu bila je kamen temeljac jugoslovenske hladnoratovske vanjske politike i jedan od osnovnih ideoloških postulata jugoslovenske federacije. Kao jedina vanblokovska evropska socijalistička zemlja socioekonomski blisko vezana za zapadnu Evropu, Jugoslavija je odabirala politiku balansiranja i oprezne ekvidistance prema Sjedinjenim Američkim Državama, Sovjetskom Savezu i Kini pri čemu je nesvrstanost doživljavana kao kolektivna garancija bezbednosti i nezavisnosti zemlje. Pokret nesvrstanih je uz to otvarao i dodatni manevarski prostor u duboko podeljenoj i tim podelama politički ograničenoj hladnoratovskoj Evropi u kojoj su neutralne zemlje bile dodatno izložene situaciji faktički ograničenog suvereniteta (vidi primer finlandizacije).
El Mirador, Mazatlán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Jugoslavija i Pokret nesvrstanih
Kraj Hladnog rata i raspad Jugoslavije doveli su u pitanje i sam opstanak Pokreta nesvrstanih koji je izbegao prestanak aktivnosti samo uz pomoć politički pragmatičnog vodstva Indonezije.
Istorija
mini|Poseta premijera Indije Džavaharlal Nehrua Jugoslaviji 1955. godine mini|Hajle Selasije i Josip Broz Tito u Beogradu 1963. godine
Razlaz sa SSSR-om 1948. godine i vanjska politika do početka nesvrstavanja
U periodu Drugog svetskog rata jugoslovenski su partizani oslobodili svoju zemlju uz tek manju pomoć SSSR-a i zapadnih saveznika. To je nove komunističke vlasti vodilo prema ubeđenju da suprotno drugim zemljama u istočnoj Evropi njima pripada pravo na slobodniji socijalistički razvoj. Nasuprot većini drugih komunističkih partija u istočoj Evropi, jugoslovenski komunisti mogli su da računaju na lojalnost lokalnih vojnih i policijskih snaga kao i na relativno visok stepen legitimnosti među brojnim jugoslovenskim narodima i narodnostima. Jugoslavija sebe nije doživljavala kao klijenta već kao saveznika SSSR-a pri čemu je Beograd bio spreman da inicira ratobornije politike od Moskve koja je pre početka Hladnog rata nastojala oržavati veze sa zapadnim saveznicima. Ta odvažnija jugoslovenska politika bila je vidljiva po pitanju Slobodnog teritorija Trsta, ideje Balkanske federacije, uplitanja u Grčki građanski rat, Austo-slovenski sukob u Koruškoj kao i u infiltraciji i usmeravanju Narodnooslobodilačkog pokreta Albanije. Nezavisna i odvažna politika Beograda podizala je tenzije u odnosima sa SSSR-om koje su eskalirale 1948. godine u sukobu Tita i Staljina gde je Jugoslavija završila i gotovo potpunoj međunarodnoj izolaciji nakon prekida odnosa sa istočnim blokom.
U potrazi za novim saveznicima Jugoslavija se prvo orjentisala prema zapadnom bloku pri čemu je 1953. potpisala Balkanski pakt sa NATO članimaca Grčkom i Turskom. Nakon Staljinove smrti jugoslovenski odnosi sa SSSR-om su se delomično popravili što je dovelo čak i do verbalne podrške intervenciji u Mađarskoj (suprotno oštroj osudi intervencije u Čehoslovačkoj 1968.). Beogradska deklaracija iz 1955. dovela je do smanjenja značaja i postepenog prestanka delovanja Balkanskog pakta. Kako je Jugoslavija ipak želela da sačuva novostečenu nezavisnost u tom je periodu došlo i do usmeravanja na razvoj odnosa sa neutralnim evropskim zemljama kao što je Finska. Jugoslavija se nije učlanila ni u Varšavski pakt osnovan u maju 1955. godine. Kako bi izbegla izolaciju u duboko podeljenoj Evropi, Jugoslavija je po prvi puta potražila nove saveznike među novooslobođenim kolonijama i mandatnim teritorijama. Jugoslavija je podržala Egipat u toku Suecke krize, zemlje koja će uz Jugoslaviju postati jedna od osnivačica pokreta. Odnosi sa Indijom, drugim inicijatorom osnivanja pokreta, razvijani su još od vremena zajedničkog mandata u Savetu bezbernosti UN-a od 1949. godine.
Od susreta na Brionima 1956. do Beogradske konferencije 1961. godine
mini|Susret na Brijunima. Trilateralni susret predsednika Jugoslavije Tita, indijskog premijera Nehrua i predsednika Egipta Gamala Abdela Nasera organizovan je 19. jula 1956. godine na Brionima u SR Hrvatskoj. Tri lidera potpisali su dokument kojim ističu da „Mir ne može da se postigne kroz podele, već kroz nastojanja da se postigne kolektivna bezbednost na svetskom nivou. Postignut kroz širenje prostora sloboda kao i okončanje dominacije jedne zemlje nad drugom.”
Krajem 1958. i početkom 1959. Tito je sa brojnom delegacijom pošao na važnu tromesečnu međunarodnu turneju na jugoslovenskom brodu Galeb. Predsednik Tito tom je prilikom posetio Indoneziju, Indiju, Burmu, Cejlon, Etiopiju, Sudan, Egipat i Siriju. Indonezijski predsednik Sukarno nazvao je Tita građaninom sveta, dok je Tito Konferenciju u Bandungu opisao kao mesto sa kojega je potekao novi duh koji objedinjuje čovečanstvo. Za vreme svog boravka u Indoneziji predsednik Tito je primio i počasni doktorat u pravnim naukama na Univerzitetu u Bandungu.
Beogradska konferencija 1961. godine
mini|Učesnici Beogradske konferencije. Beogradska konferencija šefova država i vlada nesvrstanih zemalja 1961. godine bio je prvi službeni samit Pokreta nesvrstanih. Proces dekolonizacije uvelike je doprineo u organizaciji događaja omogućivši učestvovanje većeg broja tek oslobođenih afričkih zemalja. Neki su komentari zbog toga sam događaj nazvali i Jalta trećeg sveta povlačeći paralelu sa Konferencijom u Jalti 1945. godine. Ukupno 25 zemalja učestvovalo je u Beogradskoj konferenciji uključujući Avganistan, Alžir, Burmu, Etiopiju, Ganu, Gvineju, Indiju, Indoneziju, Irak, Jemen, Jugoslaviju, Kambodžu, Kipar, Tunis, Ujedinjenu Arapsku Republiku i Cejlon dok su tri države učestvovale u svojstvu posmatrača i to su bile Bolivija, Brazil i Ekvador. Pripremni susret pred sami događaj organizovan je u Kairu od 5. do 12. juna 1961. Jedan od prvih izaziva bila je i podela među novooslobođenim državama Afrike po pitanju Krize u Kongu na konzervativne zemlje u Grupi Brazavil i radikalne nacionalističke zemlje u Grupi Kazablanka. Sve zemlje Kazablanka grupe učestvovale su u konferenciji dok ni jedna od zemalja iz grupe Brazavil nije.
Konferencija u Havani 1979. godine
Sve do 1978. godine deo konzervativnijih članica pokreta vodilo je neformalnu kampanju protiv kubanskog domaćinstva konferencije. Jugoslavija je odbila da zagovara promenu zemlje domaćina iako je i sama bila veoma kritična prema onome što je doživela kao kubansku podršku novim oblicima blokovske zavisnosti u Africi te je kritikovala i komunistički hegemonizam i kapitalistički imperijalizam u zemljama trećeg sveta. Predsednik Tito, poslednji preživeli od velike generacije osnivača pokreta, započeo je dalekosežnu kampanju u cilju da se pokret sačuva nezavisnim od oba bloka. Beograd je želeo da osigura svoju teško stečenu nezavisnost od SSSR-a kao i da spreči nameru nekih arapskih i radikalnih zemalja u nameri da izbace Egipat iz članstva nakon potpisivanja mira sa Izraelom SSSR je u isto vreme optuživao Jugoslaviju da vodi nepravednu kampanju protiv Kube i Vijetnama Dok su se pogledi Fidela Kastra i Tita oštro razlikovali obojica lidera javno su podvlačili potrebu da se očuva jedinstvo pokreta.
U svom govoru predsednik Tito osudio je Kubansku tezu o postojanju prirodne alijanse između nesvrstanih i komunističkog bloka podvlačeći kako pokret ne može da bude rezerva za bilo koji od blokova. Putovanje u Havanu bilo je i poslednje putovanje u inostranstvo predsednika Tita koje je doprinelo i pogoršanju njegovog zdravstvenog stanja pred kraj života. Odbacivanje teze o pripodnoj alijansi u tom je trenutku pozitivno uticalo na odnose SFR Jugoslavije sa SAD-om. Kuba je u isto vreme verovala kako Jugoslaviji kao relativno maloj i razvijenoj beloj evropskoj zemlji sa globalnog severa ne treba da pripada tako važno mesto u pokretu ali su nastojanja da ju se izolira bila neuspešna.
Beogradska konferencija 1989. godine
mini|Opšta skupština Devetog samita održana je u Sava centru U nastojanju da iskoristi uspehe na međunarodnom planu za obnovu i jačanje unutrašnje kohezije jugoslovenska diplomatija je usmerila snage na organizovanje i učestvovanje u većem broju značajnih multilateralnih inicijativa. Jedno od ovih nastojanja bilo je i uspešno kandidovanje za organizovanje konferencije pokreta nesvrstanih u Beogradu čime je jugoslovenski glavni grad postao prvi grad koji je sastanak na vrhu ugostio dva puta. Inicijativa za organizovanje konferencije u Jugoslaviji došla je od novog jugoslovenskog ministra inostranih poslova Budimira Lončara koji će od 1993. do 1996. biti i posebni savetnik glavnog sekretara UN-a za nesvrstane. Inicijalno se očekivala kandidacija neke od članica u Latinskoj Americi, ali kako je radikalna članica Nikaragva jedina snažno lobirala da organizuju konferenciju to je dovelo do zabrinutosti u većem broju nesvrstanih glavnih gradova. Konferencija je zato konačno organizovana u Beogradu u periodu od 4. do 7. septembra 1989. Jugoslavija je nakon neformalnih razmatranja više potencijalnih kandidata na kraju izabrana jednoglasno na ministarskom susretu Pokreta nesvrstanih u Nikoziji 1988. godine. Dok je sekretarijat za inostrane poslove bio zadovoljan rezultatom u Nikoziji predsedništvo Jugoslavije (kolektivni šef države) pokazivali su skepsu prema organizovanju konferencije ali ju je Josip Vrhovec na kraju prihvatio u strahu da bi odustajanje od izbora pokazalo dubinu krize sa kojom se Jugoslavija već suočavala. Uspeh konferencije u Beogradu ponekad eopisuje i kao labuđi pev ugledne hladnoratovske jugoslovenske diplomatije. Konferenciju u Sava centru otvorio je Janez Drnovšek uvodnim govorom na slovenačkom jeziku.