cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Divizija Garibaldi
19. pešadijska divizija Venecija, čije je sedište bilo u Beranama, kolebala se da li da pređe na stranu partizana ili četnika. Posle razgovora sa Pekom Dapčevićem, divizija je prešla na stranu NOVJ 10. oktobra 1943. i na predlog štaba 2. udarnog korpusa pretvorena u 5 brigada. Te brigade je činilo oko 5000 vojnika.
U Pljevljima je 2. decembra 1943. je od brigada divizija Taurineze i Venecija osnovana partizanska divizija Garibaldi, sastavljena od 5000 vojnika raspoređenih u 4 brigade, pod operativnu komandu štaba 2. udarnog korpusa NOVJ.
Divizija je reorgaizovana 13. februara 1944. pri čemu je jedna od njene četiri brigade raspuštena, a vojnici su podeljeni među ostale tri, a nekoliko specijalaca je raspoređeno u druge partizanske odrede 2. korpusa. Uloga tih specijalista je bila obuka partizana za artiljerijce, veziste, inženjerce i druge zadatke.
Ponte della Selva, Bergamo
Ponte della Selva je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
Puente Barranquitas, Hostotipaquillo
Puente Barranquitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Hostotipaquillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 887 m.
Očigrije
Očigrije je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bihać koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 54 stanovnika. . U dugoj istoriji, a i geografski, ovo je selo pripadalo Drvaru.
Istorija
I u ovom selu ima jedna gradina i jedna Crkvina.
Los Ratones (razvrstavanje)
Los Ratones ima više značenja:
Los Sauces, Senguio
Los Sauces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Senguio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 858 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2212 m.
Las Tunas, Güémez
Las Tunas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Aristion
Aristion, a po nekim izvorima Atenion (? - Atena, mart 86. pne.) je bio grčki filozof i političar, poznat po tome što je u Ateni za vrijeme prvog mitridatskog rata svrgnuo tadašnju pro-rimsku oligarhiju i umjesto nje zaveo vlastitu pro-mitridatsku tiraniju.
O njegovom ranom životu, kao i o imenu, postoje proturječni podaci. Prema jednima je bio sljedbenik peripatetičke, a prema drugima epikurejske škole. U svakom slučaju, stekao je ugled poučavajući filozofiju u Meseni i Larisi te se vratio u Atenu kao bogat i ugledan čovjek. Atenske vlasti su ga, pak, poslale kao ambasadora pontskom kralju Mitridatu, koji se baš tada pripremao za sukob s Rimom. Mitridat i Aristion su se brzo sprijateljili i pronašli zajednički jezik, te je Aristion sudjelovao u njegovoj propagandnoj kampanji koja je za cilj imala potaknuta panhelenski ustanak protiv rimske vlasti. Upravo zahvaljujući Aristionu, atensko javno mnijenje se okrenulo protiv Rima.
Godine 88. pne. Aristion se vratio u Atenu, te uz pomoć Mitridata preuzeo vlast. Njegov je režim, prema navodima antičkih pisaca, obilježila velika okrutnost. Atenskim trupama pod Apelikonom iz Teosa je naredio da opljačkaju hram u Delosu. Godine 87. pne. su pod zidine Atene došle rimske trupe pod Sulom i započele dugotrajnu i mukotrpnu opsadu. Ona je završila 1. marta 86. pne. kada su rimske snage na juriš zauzele grad i maskakrirale žitelje. Aristion se pokušao skloniti u Akropoli, ali su ga Rimljani tamo zarobili, a potom pogubili. Antički izvori navode da je upravo zbog skrnavljenja Ateninog hrama Sula kasnije umro bolnom smrću.
Dar es Salaam
Dar es Salaam (Mjesto mira, arapski: دار السلام‎) nekad zvan Mzizima je najveći grad Tanzanije u istočnoj Africi od 2 339 910 stanovnika. i još uvijek neformalni glavni grad, zbog brojne administracije koja se nije preselila u Dodomu od kad je ona postala prijestolnica 1974.
Dar es Salaam je i administrativni centar istoimene tanzanijske Regije Dar es Salaam thumb|right|300px|Avenija Samora u centru grada thumb|left|240px|Pogled na grad sa mora
Geografske karakteristike
Dar es Salaam leži preko puta otoka Zanzibar u istoimenom Zaljevu Dar es Salaam na obali Indijskog oceana. Grad je smješten kod odlične prirodne luke, sa brojnim pješčanim plažama u okolici. thumb|left|240px| Pogled na luku Dar es Salaama Kao veliki grad je administrativno podjeljen u tri okruga, a to su; Ilala, Kinondoni i Temeke.
Historija
Bandar as-salām (što na arapskom znači Luka mira) izgradio je 1862. kao potpuno novo naselje zanzibarski sultan pored postojećeg domorodačkog sela Mzizima (to na Svahiliju znači Zdravi grad). Bandar as-salām i Mzizima spojili su se u jedno naselje koje je vremenom izmjenilo ime u Dar as-salām (dar znači kuća, a bandar znači luka), to je bilo malo ribarsko naselje izvan svih važnih trgovačkih puteva. Važnost mu je porasla 1887. kad ga je odabralo Njemačko Istočno Afričko društvo (Deutsch-Ostafrikanische Gesellschaft) -za izgradnju svoje trgovačke kolonije i bazu za prodor prema velikim afričkim jezerima. Veliki skok u razvoju grada bila je izgradnja željezničke pruge od Dar es Salaama do Jezera Tanganjika (Tanganjikabahn) koja je 1909. došla do jezera. Dar es Salaam je bio glavni grad Njemačke Istočne Afrike od 1891. do 1916., zatim britanskog mandatnog teritorija Tanganjika od 1919. do 1961., a nakon tog nezavisne države Tanjganjike od 1961. do 1964. i nakon toga ujedinjene Tanzanije od 1964. sve do 1974. kad je odlučeno da glavni grad postane Dodoma u sredini zemlje. U Dar es Salaamu i danas ima puno savezne administracije, tako da je za masu stvari i nadalje glavni grad. Grad je bio poprište terorističkog napada na američku ambasadu islamskih militanata 1998, u kojem je poginulo 10 tanzanijskih građana, a više njih ranjeno. Dar es Salaam ima neobičnu mješavinu arhitekture, od tradicionalnih svahili građevina po predgrađima, do njemačkih, britanskih i azijatski građenih zgrada za kolonijalnih vremena. Nakon Drugog svjetskog rata počeli su se graditi neboderi, i suvremene višekatne zgrade, tako je izgrađen bolnički kompleks, Tehnički zavod i palača Vrhovnog suda. Najviša i najveća obrazovna ustanova u gradu je Univerzitet Dar es Salaam, osnovan 1961. , na kom studira oko 16 400 studenata i oko 2 700 postdiplomaca. Grad ima nekoliko knjižnica i istraživačkih instituta.
Znamenitosti
Najveće atrakcije Dar es Salaama su Nacionalni muzej, Katedrala sv.Josipa (1897.-1902.), Muzej sela i Botanički vrt.
Klimatske karakteristike
Dar es Salaam leži blizu ekvatora na obali toplog Indijskog oceana te ima ekvatorsku klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime, karakterističnu po dva godišnja doba, vlažnom i suhom.
Vlažna sezona uobičajeno ima dva razdoblja, sezona dugih kiša traje od aprila do maja, a sezona kratkih pljuskova pojavljuju se u oktobru i decembru. Godišnja količina oborina je oko 1100 mm.
Privreda i transport
Luka u Dar es Salaamu je prirodni izlaz do Indijskog oceana za veći dio Tanzanije, i izvoz poljoprivrednih proizvoda i ruda, preko nje se izvozi i puno roba iz susjednih zemalja Ugande, Ruande, Burundija, Demokratske Republike Kongo, Zambije i Malavija. To je također i tranzitna luka prema rijeci Kongo, jer se željeznicom roba prebacuje do rijeke Lualaba, jedne od pritoka Konga i dalje brodovima. Grad je polazna stanica dviju željezničkih linija; nove TAZARA, izgrađene 1975., koja ide do susjedne države Zambije, i stare Centralne linije koju su uglavnom izgradili Nijemci (a dovršili Britanci) koja povezuje grad sa Kigomom na Jezeru Tanganjika preko Dodome, čiji drugi krak vodi do grada Mwanza na jezeru Viktorija. thumb|right|200px| Katedrala sv.Josipa Danas je Dar es Salaam je danas zbog svoje slikovite luke, prekrasnih plaža, i uzbudljivog noćnog života postao popularna turistička destinacija. Dar es Salaam ima i nešto industrije, proizvodi se sapun, boje, cigarete, prehrambeni proizvodi, metalna galanterija, staklo, tekstil, obuća, namještaj i drvna galanterija.
Peglio, Pesaro e Urbino
Peglio je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 472 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 473 m.
El Coyolar (razvrstavanje)
El Coyolar ima više značenja:
Die große Liebe
Die große Liebe ili Die grosse Liebe je njemački crno-bijeli film snimljen 1942. u režiji Rolfa Hansena, poznat kao komercijalno najuspješniji, odnosno najpopularniji film snimljen za vrijeme Trećeg rajha.
Napravljen je u jeku drugog svjetskog rata u propagandne svrhe, odnosno po uzoru na nešto raniji i isto tako uspješni film Wunschkonzert. Po žanru predstavlja kombinaciju melodrame i mjuzikla. Protagonisti - koje tumače Zarah Leander i Viktor Staal - su danska pjevačica i njemački pilot Luftwaffe čiju ljubavnu vezu spriječava niz nesporazuma, ali i rat zbog koga se oboje moraju biti na raznim bojištima od Sjeverne Afrike do Rusije. Iako je napravljen u vrijeme kada su Sile Osovine pobjeđivale na svim frontovima, Die grosse Liebe se nije ustručavao prikazivati savezničke zračne napade na Njemačku.
Film se isticao popularnim pjesmama Davon geht die Welt nicht unter ("Nije kraj svijeta") i Ich weiß, es wird einmal ein Wunder gescheh'n ("Znam da će se dogoditi čudo") čiji je tekst kasnije, kada se ratna sreća okrenula protiv Njemačke, koristio u ironičnom kontekstu, a poslije ušli kao fraze u svakodnevni njemački žargon. Kompozitor Michael Jary je kao tekstopisca angažirao Bruna Balza, homoseksualca kome je, lobirajući kod Josepha Goebbelsa, uspio ishoditi puštanje iz Gestapovog zatvora gdje je završio zbog kršenja Paragrafa 175 i tako ga spasio od odlaska u koncentracioni logor. Film je sniman u studijima i lokacijama u Beču, Berlinu i Rimu.
Nakon rata je Die grosse Liebe zabranjen od strane savezničkih vlasti. 1963. su njegovo prikazivanje odobrile zapadnonjemačke vlasti, iako uz određena kraćenja.
Goshen County, Wyoming
je okrug u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.249, što je 711 (5,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kopačevo
Kopačevo (mađarski Kopács [ˈkopaːt͡ʃ]), naselje u Osječko-baranjskoj županiji. Nalazi se u Baranji, u sklopu općine Bilje
Smješteno je na samom rubu parka prirode Kopački rit. Selo je bogato nasadima voća i povrća, a razvijeno je i ribarstvo (sportski ribolov). U Kopačevu živi mađarsko stanovništvo. Ovome selu posebnost daje upravo blizina močvare. Povijest ovog sela je vrlo zanimljiva. Početkom 80-ih godina prošlog stoljeća, pri kopanju septičke jame u jednoj kući je pronađeno 11 ukrašenih pretpovijesnih posuda i dvije brončane narukvice. Po tome doznajemo da su ljudi tu živjeli u drugom tisućljeću prije nove ere. Populacija ljudi koji su tada ovdje živjeli bavila se lovom i ribolovom. Na sjevernom dijelu Kopačeva i Rimljani su podigli naselje i utvrdu za obranu od divljih barbara. Naselje se najvjerojatnije zvalo Ad Labores, a njegovi se tragovi još mogu vidjeti na starim zemljovidima beljskog vlastelinstva iz 18. stoljeća.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, u Kopačevu živi 559 stanovnika. 2001. godine, ovdje je živjelo 608 osoba.
Nacionalnost (2011)
Prema popisu iz 2011. godine stanovništvo je pretežito mađarsko (72%), te hrvatsko (25%) i srpsko (2%).
Prezimena stanovnika
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine 20 najčešćih prezimena u Kopačevu su:
a nekad su najčešća prezimena bila:
Udruge
U Registar udruga Republike Hrvatske upisano je 17 udruga sa sjedištem u Kopačevu (stanje: VII/2019):
Colonia Nueva Jicayán, San Pedro Jicayán
Colonia Nueva Jicayán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Jicayán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
Kosmos-2177
Kosmos-2177 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2177 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 29. januara 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1400 kilograma. Kosmos-2177 je bio GLONASS navigacioni satelit.
Los Rayos (razvrstavanje)
Los Rayos ima više značenja:
Мариновац
Мариновац је насељено место града Зајечара у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 305 становника (према попису из 1991. било је 437 становника).
Смештено је 26 km југозападно од града Зајечар, у подножју планине Тупижнице.
Село се помиње у турским пописима из 15. и 16. века под имнеом Маринофце.
Демографија
У насељу Мариновац живи 292 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 59,4 година (58,4 код мушкараца и 60,4 код жена). У насељу има 114 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,68.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ar Ruwayyah al ‘Ulyā, Taiz
Ar Ruwayyah al ‘Ulyā je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 619 m.
Coburg
Ime
Po zahtevu ministarstva vlade Gornje Frankonije od 30. oktobra 1920. godine ustanovljen je tačan pravopis imena ovog grada (Coburg, a ne Koburg).
Istorija
Po prvi put se pominje 1056. godine. Od 1596. postaje glavno sedište dinastije vojvoda od Saks-Koburga. Od 1696. do 1826. jedno je od dva sedišta vojvoda od Saks-Koburg-Salfelda, a od 1826. do 1918. je glavni grad vojvodstva Saks-Koburg-Gota. Dinastija Saks-Koburg-Gota je došla na presto Belgije (1831) i Bugarske (1908—1946). Kao supruzi kraljica Portugala i Ujedinjenog Kraljevstva, predstavnici ove loze su dali svoje prezime vladarskim kućama ovih zemalja.
Geografija
Koburg je autonoman grad u bavarskoj oblasti Gornja Frankonija i sedište okruga Koburg. Grad se nalazi između južnog podnožja Tirinške šume, brda Langenbergen, i doline r. Majne, a preseca ga r. Ic, u koju se uliva r. Lauterbah kod evangelističko-luteranske crkve. Ova reka uglavnom nazivana skraćeno Lauter u gradskoj četvrti Nojzes spaja se s r. Sulcbah i biva još snabdevena vodom od r. Rotenbah. Pored toga, u Ic se uliva r. Hanflus na rubu centra grada, kraj četvrti Kartendorf, kod „Jevrejskog mosta“, kroz kojeg je prokopan cevovod 1967. godine. Sveukupno, devetnaest mostova premostilo je r. Ic unutar gradske sredine. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 292 metra. Površina grada iznosi 48,3 km². Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9463000.
Demografija
U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 41.316 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 855 stanovnika/km².
Bitka kod Ostije
thumb|Rafaelova freska [[Bitka kod Ostije (slika)|Bitka kod Ostije]] Bitka kod Ostije se odigrala 849. ispred tirenske obale Centralne Italije između saracenskih pirata na jednoj, i saveza italijanskih država koji su činile papa, Vojvodstvo Napulj, Vojvodstvo Gaeta i Republika Amalfi. na drugoj strani. Do nje je došlo tri godine nakon što su Saraceni napali i opljačkali Rim, uključujući staru baziliku svetog Petra. Nastojeći spriječiti da se slična stvar ponovi, papa Lav IV je dao proširiti gradske bedeme, kao i utvrditi rimsku luku Ostija. U međuvremenu je vijest da Saraceni spremaju još jedan napad i okupljaju veliku flotu na Sardiniji dovela do stvaranja koalicije između pape i tadašnjih pomorskih republika u Južnoj Italiji. Savezničku flotu, kojom je komandirao napuljski flotovođa Cesario Hrabri, pred bitku je lično blagoslovio papa. Kada su se Saraceni i saveznici sukobili, izbila je snažna oluja i razdvojila obje flote; čim je oluja prošla, ispostavilo se kako je arapska flota raštrkana, a saveznička flota kompaktna. To je saveznicima omogućilo da s nadmoćnim snagama hvataju jedan po jedan arapski brod, dok svi nisu bili zarobljeni ili prisiljeni na bijeg. Saveznici su stekli veliki plijen, ali i brojne zarobljenike koji su poslije u lancima odvedeni u Rim, gdje su izgradili Leoninske bedeme, oko kojih je nastao današnji Vatikan.
Bitka je zbog svog ishoda ostvarila snažan dojam ne samo na suvremenike nego i na buduće generacije, te predstavlja jedan od rijetkih događaja u srednjovjekovnoj historiji Italije koji se dan-danas obilježava. Njoj je u doba Renesanse znameniti slikar Raffaelo posvetio fresku pod naslovom Bitka kod Ostije, koja se danas čuva u Vatikanskom muzeju.
El Coyolito (razvrstavanje)
El Coyolito ima više značenja:
Hilgermissen
Hilgermisen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ninburg (Vezer). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.157 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3256013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ninburg (Vezer) Hilgermisen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ninburg (Vezer). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 metara. Površina opštine iznosi 54,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.157 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
New Lisbon, Wisconsin
Nju Lisbon je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.554, što je 1.118 (77,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Los Rebajes (razvrstavanje)
Los Rebajes ima više značenja:
Pektin
mini|200p|Pektin, polimer [[D-Galakturonska kiselina|D-Galakturonske kiseline, u čvrstom, praškastom, stanju]] Pektin ( — zgusnut, ščvrsnut) jeste dijetalno vlakno koje sadrže ćelijski zidovi biljaka. Prvi put ga je izolovao i opisao Anri Brakono 1825.
Upotreba
Za tržište se proizvodi kao beli do svetlobraon prah, a većinom se dobija iz kore citrusnog voća, jer se ona satoji od oko 30% pektina. Koristi se kao zgušnjivač, naročito za džemove i žele. Sem toga, koristi se i u filovima, lekovima, kao stabilizator i kao izvor vlakana. U crevnom traktu, pektin vezuje holesterol, te smanjuje njegov nivo u krvi. Takođe, vezujući proste ugljene hidrate, pektin usporava rast nivoa šećera u krvi.
Willow River, Minnesota
Vilou River je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 415, što je 106 (34,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bolivija
Republika Bolivija je država u Južnoj Americi. Graniči sa Brazilom na severu i istoku, Paragvajem i Argentinom na jugu, te Čileom i Peruom na zapadu. Zapadni deo zemlje je planinsko područje Anda, a istočni nizinski pripada amazonskom slivu pokrivenom kišnim šumama.
Istorija
Među prvim indijanskim kulturama na području današnje Bolivije razvila se Tiwanaku kultura uz južnu obalu jezera Titicaca, u 2. veku pre Hrista. Uprkos razvijenim arhitektonskim i poljoprivrednim umećima ova je kultura nestala oko 1200. Otprilike istovremeno nastaju kulture Moxos u istočnim ravnicama i Mollos u severnom delu zemlje, koje nestaju pre početka 13. veka. Oko 1450. u ovo područje prodiru Inke i pripajaju ga vlastitom carstvu, sve do španskog osvajanja 1525.
Tokom španske kolonijalne vlasti ovo se područje naziva "gornjim Peruom" i pod upravom je potkralja u Limi. Bolivijski rudnici srebra donose bogatstvo kolonizatorima. Kao radna snaga služe porobljeni Indijanci.
Otpor kolonijalnoj vlasti počinje u vreme Napoleonskih ratova zbog kojih je oslabio španski uticaj. Iako je nezavisnost proglašena 1809. trebalo je proći 16 godina sukoba pre uspostave republike, 6. avgusta 1825. Slabost i politička podeljenost dovode do gubitka obalnog područja u ratu sa Čileom (1879–1883). Bolivija ostaje bez izlaza na more i jedino joj visoka cena srebra na svetskom tržištu omogućuje delimičan napredak i stabilnost. Početkom 20. veka vodeće mesto u izvozu dobija kositar.
Loši životni uslovi većine stanovništva, uglavnom domorodačkog porekla primoranog na težak rad primitivnim načinima, te poraz u ratu sa Paragvajom (1932–1935) označavaju prekretnicu u politici i početak uspona revolucionarnog pokreta.
Nacionalni Revolucionarni Pokret (MNR) dobija izbore 1951. Vlast im uskraćuje pobedu, pa MNR podiže uspešnu revoluciju 1952. i pokreće temeljite promene: poljoprivrednu reformu, obrazovanje i nacionalizaciju najvećih rudnika. Međutim, to je i početak razdoblja političkih neslaganja i smena političkih i vojnih vlasti (hunte), obeleženo kršenjem ljudskih prava, korupcijom, ekonomskom krizom i trgovinom droge.
Zaokret počinje 1993. liberalizacijom privrede i "kapitalizacijskim" programom kojim su investitori (uglavnom strani) dobili 50% vrednosti važnih preduzeća uz obavezu kapitalnih ulaganja. Provode se i antikorupcijski i socijalni programi. Najveću prepreku naporima za oporavak privrede predstavljaju uzgajivači koke - sredinom 1990ih Bolivija je među najvećim svetskim dobavljačima kokaina. Višegodišnjim naporima specijalnih policijskih snaga smanjena je prizvodnja droge.
2001. dolazi do novih protesta zbog vladinog pokušaja privatizacije svih izvora vode (prema savetu Svetske banke) što je dovelo do ogromnog povećanja cene pitke vode u nekim područjima (grad Cochabamba). Ovakav potez naišao je na opravdano protivljenje već i ovako siromašnog stanovništva. Bolivija i dalje ostaje pod pritiskom pogrešnih političkih poteza, socijalnih nemira i rastuće zaduženosti.
Privreda
Bolivija je trenutno u razdoblju dugoročnih privrednih promena usmerenih ka održavanju stabilnih cena i stvaranju uslova za ekonomski rast. Najveće promene odnose se na privatizaciju brojnih javnih preduzeća i podsticanje preduzetništva.
Trgovina sa susednim državama je u porastu, iako SAD ostaju najveći trgovinski partner.
Stanovništvo
Uz Gvatemalu i Peru, Bolivija je treća država Latinske Amerike sa više od polovine stanovništva indijanskog porekla. 33% stanovništva čini narod Quechua, 30% Aymara, 25% mestici (mešanci evropskog i indijanskog porekla) i 12% Evropljani (Nemci, Talijani, Baski i drugi, a ima i nešto potomaka hrvatskih iseljenika).
Od ostalih manje brojnih indijanskih naroda treba spomenuti etničke grupe Chiquitano i Guarani. 3 918 526 bolivijskih državljana govori nekim od indijanskih jezika kao materinskim (43.09%), 2 739 407 (30.12%) su dvojezični (i španjolski i indijanski), a ukupno indijanskim jezicima govori 6 657 933 (73.21%) stanovnika. Najrasprostranjeniji su kečuanski (2 281 198) i ajmarski (1 525 391).
Vera većine stanovništva je katolička, a ostatak su uglavnom protestanti.
Veći gradovi: Popis gradova u Boliviji
Primicello, Ferrara
Primicello je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Palučci
Palučci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bihać koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 87 stanovnika.
Zvjerinac
Zvjerinac je selo u općini Biskupija, ranije u općini Knin, Hrvatska.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. Zvjerinac je imao 70 stanovnika.
Kultura
Od 1889. godine sagrađena je nova crkva sv. cara Lazara.
850
mini|250px|Balkan oko 850.
Godina 850. (DCCCL) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru.
Morărești, Spulber
Morărești je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Spulber.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 477 m.
Fornace-Torribina, Firenze
Fornace-Torribina je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Case Acquaviva, Avellino
Case Acquaviva je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Fornace-Torribina, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 724 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Case Acquaviva, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
El Coyote (razvrstavanje)
El Coyote ima više značenja:
Bitka kod Ostije (slika)
Bitka kod Ostije (Battaglia di Ostia) je slika izrađena 1510-ih u radionici italijanskog renesansnog umjetnika Rafaela. Predstavljala je dio zbirke koja je od Rafaela naručena da bi se ukrasiule današnje Stanze di Raffaello (Rafaelove sobe) u Apostolskoj palači u Vatikanu. Smještena je u odaji poznatoj kao Požar u Borgou (Stanza dell'incendio del Borgo) a ime je dobila po istoimenoj pomorskoj bitci u kojoj su 849. saracenski pljačkaši sa Sicilije i Južne Italije poraženi od savezničke flote papskih, napuljskih i gaetanskih snaga te tako Rim spašen od pustošenja. Slika prikazuje kako papa Lav IV, prikazan u liku tadašnjeg pape Lava X, zahvaljuje Bogu nakon što su arapski brodovi uništeni u oluji.
Kosmos-2178
Kosmos-2178 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2178 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 29. januara 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1400 kilograma. Kosmos-2178 je bio GLONASS navigacioni satelit.
Kozma Indikoplevst
thumb|right|230px|Ilustracija iz rukipisa Hrišćanske topografije iz 9. veka, koja pokazuje ravnu Zemlju u kutiji.
Kozma Indikoplevst (grč. Κόσμας Ἰνδικοπλεύστης = "koji je plovio u Indiju", 6. vek) bio je vizantijski trgovac, putnik, teolog i geograf, rođen u egipatskoj Aleksandriji, koji je oko 550. godine napisao bogato ilustrovano delo Hrišćanska topografija, zasnovano delom na njegovom vlastitom trgovačkom iskustvu koje je u prvoj polovini 6. veka stekao na pomorskim putevima u Crvenom moru i Indijskim okeanom. Čini se da je lično posetio Kraljevstvo Aksum u današnjoj Etiopiji i Eritreji, Indiju i Šri Lanku.
"Indikoplevst" znači "putnik u Indiju". Iz antičke književnosti, kao što je delo Periplus Maris Erythraei (Pomorski putopis s Eritrejskog mora), znamo da su se još od 1. veka pne. održavale trgovačke veze između Rimskog carstva i Indije, ali Kozma je bio jedan od veoma retkih pojedinaca koji su zapravo i putovali tom rutom. U svojoj je Topografiji opisao i ocrtao nešto od onoga što je video, a neki nacrti su precrtani u rukopisima koji su i danas sačuvani, od kojih najstariji potiče iz 9. veka, pa tako i Kozmina geografska karta sveta – najstarija sačuvana geografska karta.
U Hrišćanskoj topografiji Kozma nastoji dokazati doslovnu tačnost biblijske slike sveta, pa tako ustvrđuje da je Zemlja oblika ploče, nasuprot konceptu sferičnog kosmosa Klaudija Ptolemeja, te da nebo ima oblik kutije sa zaobljenim poklopcem, što je preuzeo uz nekonvencionalnih tumačenja hrišćanskih svetih spisa. Kozma je smatrao da je Mojsijev zavetni šator (koji bog opisuje Mojsiju tokom izlaska Jevreja iz Egipta) poslužio kao uzor pri stvaranju kosmosa, pri čemu Zemlja ima oblik pravougaone ravnice koju nadvisuje nebo. U središtu ravnice nalazi se naseljena ekumena, okružena okeanom, a ispod se nalazi Adamov raj. Sunce, mnogo manje od Zemlje, okreće se oko jedne konične planine na severu. Premda je Kozma iskazivao prezir prema Ptolemeju i drugima koji su zastupali koncept sferične Zemlje, njegovo idiosinkretičko delo ne odražava opšteprihvaćene poglede na kosmografske teorije među savremenim vizantijskim filozofima, pa i nije imalo velikog uticaja na kasnije pisce.
Ako se zanemari njegova primitivna kosmologija, Kozmino delo je zanmljiv i pouzdan vodič, koji baca određeno svetlo na svet koji je u međuvremenu nestao. On se nalazio u Adulisu na obali Crvenog mora u današnjoj Etritreji upravo u vreme (oko 525) kada je aksumski kralj pripremao vojni pohod protiv jevrejskog kralja Du-Nuvasa u Jemenu, koji je bio organizovao progone hrišćana. Na zahtev aksumitskog kralja i kao deo priprema ovog pohoda Kozma je zabeležio neke danas izgubljene natpise, kao što je Monumentum Adulitanum (koji je pogrešno pripisao Ptolemeju III Euergetu).
Kozma, koji je verovatno bio nestorijanac, oplovio je obale Indijskog okeana i neko vreme se bavio trgovinom u Etiopiji i Aziji. Kasnije se zamonašio i napisao još nekoliko geografskih traktata, ali su sačuvani samo Hrišćanska topografija i fragmenti njegovih komentara na Psalme i evanđelja.
El Carrizo, Tala
El Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1499 m.
El Coyotillo (razvrstavanje)
El Coyotillo ima više značenja:
Los Remedios (razvrstavanje)
Los Remedios ima više značenja:
Los Cerritos, Ensenada
Los Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Los Retoños (razvrstavanje)
Los Retoños ima više značenja:
Ramljane (Biskupija)
Ramljane su selo u općini Biskupija, ranije u općini Knin, Hrvatska.
Pro Año, Charcas
Pro Año je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Charcas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2179 m.
Katharine Hepburn
Katharine Houghton Hepburn (12. svibnja 1907. - 29. lipnja 2003.) bila je američka filmska, televizijska i kazališna glumica, naširoko poznata po svojoj oštroumnosti, otmjenosti iz Nove Engleske i žestokoj neovisnosti.
Hepburn je bila u poznatoj dugogodišnjoj vezi sa Spencerom Tracyjem, na filmu i izvan njega.
Rane godine
Hepburn je rođena u Hartfordu, Connecticut, u obitelji dr. Thomasa Norvala Hepburna, uspješnog urologa iz Virginije, i Katharine Martha Houghton. Hepburnin otac čvrsto je podržavao ideju da se objave informacije o opasnostima spolnih bolesti u vrijeme kad se o tome nije govorilo. Hepburnina majka bila je aktivistica za ženska prava. Hepburnovi su zahtijevali češću obiteljsku raspravu o ovim temama i mnogim drugima, a kao rezultat svega njihova su djeca bila upoznata s društvenim i političkim problemima. Djeca Hepburnovih nikad nisu napuštala sobu bez obzira o čemu se govorilo. Jednom se vrlo mlada Katharine Hepburn pridružila majci u prosvjedu za izjednačavanje ženskih prava. Roditelji su djecu ohrabrivali da izraze svoja mišljenja o svim pitanjima, uključujući seks. "Mnogi su nas prezirali, ali smo uživali u tome", rekla je poslije Hepburn o svojoj smionoj liberalnoj obitelji.
Njezin otac inzistirao je da njegova djeca budu sportaši te ih je upisivao na plivanje, jahanje, golf i tenis. Hepburn, koja je htjela udovoljiti svojem ocu, izrasla je u dobrog sportaša u svojim tinejdžerskim godinama. Bavila se umjetničkim klizanjem, golfom i plivanjem.
3. travnja 1921., dok je posjećivala prijatelje u Greenwich Villageu, Hepburn je pronašla starijeg brata Toma (rođenog 8. studenog 1905.), kojeg je smtrala svojim idolom, kako visi s grede potkrovlja na užetu. Njezina obitelj poricala je da je se sam ubio, govorivši kako je bio sretan dječak. Inzistirali su na tome kako je to bio eksperiment koji je pošao u krivom smjeru. Bilo je špekulacija kako je dječak pokušavao izvesti trik koji je vidio u sestrinoj predstavi. Katharine je bila duboko pogođena njegovom smrću i pala u depresiju. Nije se družila s vršnjacima, a većinom se školovala u kući. Mnogo je godina slavila Tomov rođendan (8. studenog) kao svoj.
Školovala se u koledžu Kingswood-Oxford School prije nego što je otišla na Byrn Mawr College, gdje se govorilo kako je izbačena zbog pušenja i kršenja redarstvenog sata. Završila je povijest i filozofiju 1928., iste godine kad je debitirala na Broadwayu.
21. rujna 1938. kuću Hepburnovih u Old Saybrooku, Connecticut, uništio je uragan. Hepburni su pobjegli netom prije samog udara.
Kazalište
Hepburn je svoje glumačke vještine počela brusiti na Byrn Mawru, a poslije u repertoarnim kazalištima. Tijekom zadnje godine na Byrn Mawru, Hepburn je upoznala mladog producenta koji je imao repertoarno kazalište u Baltimoreu, Maryland, koji ju je angažirao za nekoliko manjih uloga.
Njezina prva glavna uloga bila je u produkciji The Big Pond, koja se prikazivala u Great Necku, New York. Producent je u zadnji trenutak otpustio glavnu glumicu i zamolio Hepburn da uskoči na to mjesto. Bila je to katastrofa, Hepburn je zakasnila na predstavu, a onda zaboravljala svoje rečenice, spoticala se i govorila tako brzo da je bila gotovo nerazumljiva. Dobila je otkaz, ali je nastavila raditi u manjim repertoarnim kazalištima kao zamjena za druge glumice.
Kasnije je bila angažirana za manju ulogu u broadwayskoj predstavi, Art and Mrs. Bottle. Hepburn je ponovno dobila otkaz, iako je ponovno angažirana kad redatelj nije uspio pronaći nikoga da je zamijeni. Nakon još jednog ljeta u repertoarnim kazalištima, 1932. je Hepburn dobila ulogu Antiope, amazonske princeze u predstavi The Warrior's Husband, u kojoj je nosila kratki kostim, a dobila je odlične kritike. Hepburn je osvojila New York, a o njoj se već počelo govoriti u Hollywoodu.
U predstavi, Hepburn je ušla na pozornicu skočivši preko stepenica noseći velikog jelena na ramenima - skaut RKO-a (Leland Hayward, s kojim će se poslije uspustiti u vezu) bio je impresioniran njezinim tjelesnim sposobnostima pa ju je zamolio da dođe na probu za sljedeći projekt studija, A Bill of Divorcement, u kojem su nastupali John Barrymore i Billie Burke.
U pravom Hepburninom stilu, zahtjevala je plaću od 1500 dolara tjedno za film (u to vrijeme zarađivala je između 80 i 100 dolara tjedno). Nakon probe, RKO je udovoljio njezinim zahtjevima i angažirao ju. Sa 171 cm, Hepburn je bila jedna od najviših ženskih zvijezda svojeg vremena. Njezina filmska karijera počela je uz legendarnog glumva Johna Barrymorea i redatelja Georgea Cukora, koji će joj ostati dugogodišnji prijatelj i suradnik. U jednom od mnogobrojnih Barrymoreovih pokušaja da je odvede u krevet, štipnuo ju je za stražnjicu na setu. Rekla je, "Ako to još jednom napraviš, prestat ću glumiti." Barrymore je odvratio, "Nisam ni znao da si počela, draga."
Film
RKO je bio oduševljen reakcijom publike na A Bill of Divorcment i angažirao Hepburnovu novim ugovorom. Ali njezino nekonformističko, anti-holivudsko ponašanje izvan filma, koje ju je učinilo jednom od najomiljenijih filmskih zvijezda i ikonom feminizma, nije odgovaralo šefovima studija koji su se bojali kako nikad neće postati superzvijezda. Iako je bila tvrdoglava, njezina radna etika i talent bili su neporecivi, a sljedeće godine (1933.), Hepburn je osvojila svog prvog Oscara za najbolju glumicu, za izvedbu u filmu Jutarnja slava. Iste godine, Hepburn je utjelovila Jo u filmskoj ekranizaciji Malih žena, koji je srušio sve rekorde na box-officeu.
Opijena svojim uspjehom - Oscar pa veliki kino-hit - Hepburn je osjećala kako je vrijeme da se vrati kazalištu. Odabrala je Jezero, ali RKO to nije dopustio pa se vratila u Hollywood kako bi snimila film za brzi zaborav, Spitfire (1933.).
"Otrov box-officea"
Neke od osobina zbog kojih Hepburnovu vole i danas - njezina nekonvencionalnost, izravnost, anti-holivudski stav - u to vrijeme su počele ljutiti publiku. Iskrena intelektualka oštrog jezika, prkosila je stereotipima o "plavušama seks-bombama" te ere, noseći obično ženska odijela i prezirući šminku. Slavan je bio njezin teški odnos s novinarima, redovito je odbijala intervjue pa ju publika nije bolje upoznala. Kad je govorila u medijima, govorila je laži zabavljajući samu sebe. Hepburn se s medijima prvi put susrela nakon uspjeha filma A Bill of Divorcement, a novinari su okupirali kabinu na brodu City of Paris u kojoj su bili smješteni ona i njezin muž. Novinar ju je upitao jesu li oni zapravo u braku; Hepburn je odvratila, "Ne sjećam se." Nakon toga, drugi novinar ju je upitao imaju li djece; Hepburn je odgovorila: "Dvoje bijele i troje crne." Njezina averzija prema medijima potrajala je do 1973., kad se pojavila u The Dick Cavett Show kako bi dala intervju koji se rastegnuo na dva dana.
U ranoj karijeri je često znala biti zajedljva prema obožavateljima - iako je to popuštalo dok je starila, Hepburn je često odbijala zahtjeve za autogramom, smatrajući to nasrtanjem u njezinu privatnost. Međutim, na filmskim setovima se često družila s ljudima i rukovala se s njima. Unatoč tome, njezina sklonost da odbija davati autograme i odgovara na osobna pitanja donijela joj je nadimak "Katharine od Arogancije" (aluzija na Catherine od Aragona). Ubrzo je publika počela zazirati od njezinih filmova.
Dok se Hepburn oporavljala od serije neuspjeha, 1938. se pojavila anketa u kojoj su ona (zajedno s Fredom Astaireom, Joan Crawford, Marlene Dietrich i drugima) proglašena "otrovom box-officea". 1939. je trebala učiniti uslugu producentu Davidu O. Selznicku i glumiti Scarlett O'Haru jer nitko nije htio ulogu. Hepburn je govorila kako nema dovoljno seksepila kojeg je uloga zahtjevala i rekla Selznicku kako njegov studio treba drugu glumicu koja ga ima. Hepburn je ipak temeljito vježbala za ulogu za slučaj da Selznick ne nađe odgovarajuću glumicu. Noć prije roka, Selznick je konačno angažirao Vivien Leigh. Nepoznata Hepburnovoj i ostatku Hollywooda, Vivien Leigh je već trebala prije biti angažirana za ulogu, ali to se ipak nije dogodilo zbog britanskog naglaska. Osim toga, izazvalo bi kontroverze budući da je bila u vezi s Laurenceom Olivierom dok se on razvodio. Ogromna "potraga za Scarlett" bila je orkestrirana kako bi se činilo da nijedna druga glumica ne odgovara ulozi, što je izazvalo još veći šok kad je ulogu dobila Vivien Leigh. Hepburn je poslije bila djeveruša na vjenčanju Leigh i Oliviera 1940. Ostale su prijateljice sve do Leighine smrti, 1967.
Žudeći za povratkom u kazalište, Hepburn se vratila korijenima na Broadway, nastupivši u predstavi Priča iz Philadelphije, drami koju je posebno za nju napisao Philip Barry, a godinu dana kasnije je nastupila u filmskoj verziji njegove drame Holiday. Uz pomoć bivšeg ljubavnika Howarda Hughesa, otkupila je prava na predstavu i prodala ih MGM-u, koji je adaptirao dramu u najveći hit 1940. Kao dio dogovora s MGM-om, Hepburn je trebala odabrati redatelja - Georgea Cukora - i ostale glumce - Caryja Granta i Jamesa Stewarta. Nominirana je za Oscara za najbolju glumicu. Pojačala je Stewartovu izvedbu, koji je dobio Oscara. Njezina karijera oživjela je gotovo preko noći.
Hepburn i Spencer Tracy
lijevo|thumb|240px|Hepburn i Tracy u traileru filma Adamovo rebro (1949.) Hepburn je prvi put nastupila sa Spencerom Tracyjem u filmu Žena godine (1942.), kojeg je režirao George Stevens. Iza kulisa par se zaljubio, počevši ono što će postati jedna od najpoznatijih filmskih romansi, iako je Tracy već bio oženjen.
Postali su jedan od najprepoznatljivijih holivudskih parova i na filmu i općenito. Hepburn, sa svojom oštroumnošću i osobitim naglaskom Nove Engleske, nadopunila je Tracyjev radnički mačizam. Kad ih je Joseph Mankiewicz upoznao, Hepburn, koja je nosila visoke potpetice koje su nadodale nekoliko centimetara njenoj vitkoj pojavi, je rekla, "Bojim se da sam previsoka za vas, g. Tracy". Mankiewicz je uzvratio, "Ne brini se, ubrzo će te on stesati". U Hepburninom nekrologu iz Daily Telegrapha stoji: "Hepburn i Spencer Tracy bili su najprivlačniji kad su se najžešće svađali: bilo je teško reći uživaju li više u svađi ili jedno u drugome."
Većinom bi u njihovim zajedničkim filmovima najviše iskrilo kad su pokušavali naći ravnotežu snage. Seksi rječkanja oko moći i kontrole gotovo uvijek bi se rješavala dogovorom. Zajedno su se pojavili u devet filmova, među ostalim Adamovo rebro (1949.), Pat i Mike (1952.) i Pogodi tko dolazi na večeru (1967.), za koji je Hepburn dobila svoj drugi Oscar kao najbolja glumica.
Par je vješto skrivao svoju vezu od javnosti, koristeći stražnje ulaze u studija i hotele, izbjegavajući novinare. Hepburn i Tracy bili su par za desetljeća, ali nisu živjeli zajedno sve do zadnjih Tracyjevih godina. I tada su živjeli u odvojenim kućama. Tracy, katolik, bio je oženjen s Louise Treadwell od 1923. i nikada se nije formalno razveo.
Prije Tracyja, Hepburn je imala nekoliko veza s holivudskim redateljima i poznatim osobama, kao što je Leland Hayward. Poznata je njezina veza s milijarderom, avijatičarom Howardom Hughesom. Tracy joj je, međutim, bio jedina prava ljubav. Hepburn je uzela pet godina pauze nakon filma Dugo putovanje u noć (1962.) kako bi se brinula za Tracyja, kojemu se zdravlje sve više pogoršavalo. Iz poštovanja prema Tracyjevoj obitelji, Hepburn nije bila na sprovodu. Opisala je kako je bila prežalosna da uopće pogleda Pogodi tko dolazi na večeru, rekavši kako je film probudio sjećanja na Tracyja koja su bila prebolna.
Lik Hepburnove se pojavljuje i u biografskom filmu Martina Scorsesea o Howardu Hughesu iz 2004., The Aviator. Međutim, film je izmišljeni prikaz Hepburnine i Hughesove veze, a mnogi dijelovi filma vezani za njihovu vezu su netočni. Hepburn nije, kao što je prikazano u filmu, ostavila Hughesa zbog Tracyja; Hepburn i Hughes su se razišli nekoliko godina prije, 1938.
Afrička kraljica
desno|thumb|Hepburn u [[Afrička kraljica|Afričkoj kraljici]] Hepburn je možda najviše ostala u sjećanju po ulozi u filmu Afrička kraljica (1951.), za koju je primila petu nominaciju za Oscara, ali je nagradu ipak odnijela Vivien Leigh za film Tramvaj zvan čežnja. Glumila je ukočenu usidjelicu misionarku u Africi koja uvjerava lika kojeg glumi Humphrey Bogart, kapetana broda i alkoholičara, da iskoristi svoj brod za napad na njemački brod.
Film je sniman većinom u Africi, a gotovo svi glumci i ekipa su oboljeli od malarije i dizenterije - osim redatelja Johna Hustona i Bogarta, koji uopće nisu pili vodu. Hepburn, kćer urologa, nije odobravala njihovo piće i savjesno pila litre vode svaki dan njima u inat. Tako je obolila od dizeneterije da je bolovala i kad se vratila kući, nekoliko mjeseci poslije snimanja. Putovanje i film tako su se snažno odrazili na nju da je napisala knjigu o snimanju filma: The Making of the African Queen: Or How I Went To Africa With Bogart, Bacall and Huston and Almost Lost My Mind, koja je postala bestseler kad je njoj bilo 77 godina.
Kasnija filmska karijera
Nakon Afričke kraljice Hepburn je često glumila usidjelice, a najviše se ističu izvedbe u filmovima Ljetno doba (1955.) i The Rainmaker (1956.), iako su je neki smatrali prestarom za takve uloge, budući da je imala 49 godina. Zaradila je i nominacije za najbolju glavnu glumicu u filmovima adaptiranim iz kazališnih drama, kao gđa. Venable u drami Tennesseeja Williamsa Iznenada, prošlog ljeta (1959.) i Mary Tyrone u filmskoj verziji drame Eugenea O'Neilla iz 1962., Dugo putovanje u noć.
Hepburn je osvojila svog drugog Oscara za ulogu u filmu Pogodi tko dolazi na večeru. Uvijek je govorila kako vjeruje da je nagrada bila počast Spenceru Tracyju, koji je umro ubrzo nakon završetka snimanja. Sljedeće godine je osvojila rekordnog trećeg Oscara za ulogu Eleanor od Aquitanije u filmu Zima jednog lava, nagradu koju je podijelila s Barbrom Streisand za njezinu izvedbu u filmu Smiješna djevojka. Peter O'Toole, njezin partner u Zimi jednog lava, rekao je u mnogim intervjuima kako mu je Hepburn najdraža suradnica. On i Hepburn ostali su veliki prijatelji sve do njezine smrti. O'Toole je svoju kćer, Kate O'Toole, nazvao po Hepburnovoj.
Hepburn je nastavila snimati filmske adaptacije kazališnih drama, kao što su The Madwoman of Chaillot (1969.), Žene iz Troje (1971.) (Euripidova drama), i drama Edwarda Albeeja, A Delicate Balance (1973.).
Godine 1975. je osvojila nagradu Emmy za glavnu žensku ulogu u televizijskoj drami Ljubav među ruševinama, u kojoj je nastupio i Laurence Olivier, a režirao George Cukor. Nastupila je i s Johnom Wayneom u filmu Rooster Cogburn, što je zapravo bila western verzija Afričke kraljice. Za ulogu u filmu Ljetnikovac na Zlatnom jezeru (1981.) osvojila je svog četvrtog Oscara, a nastupila je zajedno s Henryjem Fondom. Godine 1994. je snimila svoja posljednja tri filma - Jedan Božić, temeljen na kratkoj priči Trumana Capotea, remake Ljubavne afere i Ovo ne može biti ljubav, koji je režirao jedan od njezinih najboljih prijatelja, Anthony Harvey.
Smrt
Hepburn je umrla 29. lipnja 2003. prirodnom smrću u Fenwicku, u obiteljskoj kući Hepburnovih u Old Saybrooku, Connecticut. Imala je 96 godina. U počast njezinom kazališnom radu, na jedan sat su prigušena svjetla na Broadwayu.
Knjiga A. Scott Berga, Kate Remembered, objavljena je samo trinaest dana nakon njezine smrti. Dokumentira njezino prijateljstvo s Bergom. Knjiga je predstavljena kao autobiografija, ali to je New York Times doveo u pitanje.
Godine 2004., prema Hepburninim željama, sve što je posjedovala stavljeno je na aukciju u Sotheby'su u New Yorku. Brižno je skupljala veliku količinu materijala vezanog za svoju karijeru u Hollywoodu, kao i osobne stvari kao što je bista Spencera Tracyja koju je sama napravila, i vlastita ulja na platnu. Aukcijom je skupljeno nekoliko milijuna dolara, koje je Hepburn ostavila obitelji i bliskim prijateljima, kao što je televizijska novinarka Cynthia McFadden.
Glasine o biseksualnosti
Nakon njezine smrti izašlo je nekoliko knjiga koje govore da je Hepburn bila biseksualka te da su njezine poznate veze sa Spencerom Tracyjem, Johnom Fordom i Howardom Hughesom preuveličane. Prema tim knjigama, Hepburn je bila u vezi s nekoliko žena među kojima su i nasljednica American Expressa, Laura Harding (1902.-1994.), s kojom je bila dobra prijateljica; Jane Loring, filmska montažerka za Dorothy Arzner i druge redatelje te glumica Elissa Landi. U svojoj knjizi, Kate: The Woman Who Was Hepburn (2006.), holivudski biograf William J. Mann tvrdi da je Hepburn imala tri ličnosti: Jimmy, Kath i Kate. Jimmy je bila prava ona (dječak), Kath je bila žena koju je predstavljala svojoj obitelji, a Kate je bila glumica i holivudska legenda koju svi znamo.
Hepburn je u svojoj autobiografiji "Me: Stories of My Life" napisala kako godinama nije znala za trač koji je kružio Hollywoodom da su Laura i ona lezbijke, te kako joj je puno godina kasnije redatelj Mark Sandrich priznao kako je vjerojatno on odgovoran za pokretanje tih glasina, krivo protumačivši jednu od njihovih šala. Kate je 1991. godine objavila autobiografiju - na iznenađenje svojih prijatelja prepunu osobnih detalja - potaknuta potrebom da razdvoji sve dijelove svoje fiktivne i stvarne ličnosti.
San Pietro a Mare, Sassari
San Pietro a Mare je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Kosmos-2179
Kosmos-2179 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2179 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 29. januara 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1400 kilograma. Kosmos-2179 je bio GLONASS navigacioni satelit.
An Najlah, Taiz
An Najlah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.