cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velo misto
Roman
Roman se prvi put pojavio u nastavcima u tjedniku Nedjeljna Dalmacija, te je objavljivan usporedo s prvim prikazivanjem TV-serije na programu tadašnje Televizije Zagreb, odnosno JRT-a.
U obliku knjige ga je izdalo Znanje Zagreb u okviru biblioteke "Hit" 1981. godine.
Televizijska serija
Televizijska serija je snimana djelomično na originalnim lokacijama u Splitu i na obližnjem otoku Šolta, dijelom u studijima TV Zagreb, a dijelom u zagrebačkom Domu sportova (koji je "glumio" splitski Voćni trg).
Serija je podijeljena u 14 epizoda po 90 minuta. Do emitiranja serija kao što su Vuk Karadžić i Horvatov izbor, to je bila najduža i najskuplja mini-serija u historiji bivše Jugoslavije.
Opći pregled
Roman, kao i serija, započinju 1910. godine kada je Split pod vlašću austrijskog dijela Austro-Ugarske, a većina stalnih likova uglavnom mlada i oduševljena novotarijama koje donosi bezbrižni Belle epoque. Međutim, ispod te glazure tinja oštar klasni sukob između siromašnih ribara i težaka, te kapitalista, aristokracije i uglavnom tuđinske birokracije, a također se mogu vidjeti i napetosti između pro-italijanski raspoloženih autonomaša (tolomaša) i hrvatskih nacionalista koji zagovaraju ujedinjenje s ostatkom Hrvatske, odnosno stvaranje Jugoslavije.
Izbijanje prvog svjetskog rata Splitu donosi glad, siromaštvo, a na kraju i španjolsku gripu, da bi grad na kraju postao dijelom nove Kraljevine SHS. Vrlo brzo dolazi do razočaranja novom državom, a veliki dio stanovništva se - revoltiran sve većim socijalnim razlikama i ekonomskim krizama - pridružuje komunističkom radničkom pokretu. Od 1930-ih je Split pod sjenom nadolazećeg fašizma i italijanskih prisezanja koje će eskalirati s aprilskim ratom i okupacijom. Nakon kapitulacije Italije i kratkotrajnog oslobođenja Split doživljava svoje najteže dane pod njemačkom okupacijom i bespoštednim savezničkim bombardiranjem, da bi se nakon povratka partizana konačno zavladao mir i Split ušao u novo doba socijalističke Jugoslavije.
Svi ti događaji su prikazani iz vizure široke palete likova, od kojih je samo dio njihov aktivni učesnik, dok su većina obični "mali" ljudi koji nastoje živjeti mirnim životom, ali u tome često ne uspijevaju, jer su - neposredno ili posredno - zahvaćeni vrtlogom "velikih" historijskih zbivanja. Dio likova u romanu i seriji je fiktivan, a dio temeljen na jednoj ili više historijskih ličnosti.
Reference u politici i popularnoj kulturi
Iako je Miljenko Smoje početkom 1990-ih bio nepoćudan za službenu hrvatsku vlast a TV-serija bila skinuta s programa državne televizije sve do 1998. godine, popularnost serije se odražavala u nizu referenci, kako u politici, tako i u popularnoj kulturi.
Godine 1992. je Boris Dvornik kao kandidat Hrvatske demokratske zajednice u kampanji za Sabor tako parafrazirao najpoznatiju poštapalicu svog lika iz serije.
Godine 1995. je TV-spot za pjesmu Nostalgija grupe Magazin rekonstruirao neke od scena iz serije, a u njemu se pojavila i Zdravka Krstulović kao Violeta.
Jedna od najpopularnijih picerija u Splitu je dobila ime po TV-seriji, a isti naziv je dobila izborna lista splitskih poduzetnika - Lista Velog Mista - formirana pred lokalne izbore 2005. godine, koja je do 2009. sudjelovala u upravljanju gradom.
Srebrna krila
Historija grupe
2012. bend ponovo sa Kalemberom kao vokalom (i basistom), Jelavićem kao gitaristom i Pintarićem kao bubnjarem izdaje povratnički album "2012".
Diskografija
Sve albume je objavio Jugoton.
Ariovist
Ariovist (Ariovistus, sredina 1. vijeka pne.) bio je poglavica Sveva i s njima povezanih germanskih naroda. On i njegovi sljedbenici su došli u drevnu Galiju kako bi pomogli Arvernima i Sekvancima u ratu protiv Edua. Nakon pobjede su se nastanili na području današnjeg Alsacea. Godine 58. pne. ih je porazila rimska vojska pod Cezarom u bitci u Vogezima i protjerala preko Rajne.
Трговиште (Сокобања)
Трговиште је насеље у Србији у општини Сокобања у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 342 становника (према попису из 1991. било је 434 становника).
Демографија
У насељу Трговиште живи 304 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 50.0 година (48.7 код мушкараца и 51.1 код жена). У насељу има 100 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3.42.
Ratje
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 35 stanovnika.
San José Grande, Tacámbaro
San José Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1870 m.
Wendisch Priborn
Vendiš Priborn je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 457 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060083.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Vendiš Priborn se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 93 metra. Površina opštine iznosi 26,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 457 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 17 stanovnika/km².
Acatita (razvrstavanje)
Acatita ima više značenja:
Patricia McPherson
Patricia McPherson (27. novembar 1954 - ) je bivša američka glumica koja je 1980-ih stekla slavu tumačeći lik Bonnie Barstow u TV-seriji Knight Rider.
Nicolás Bravo 1ra. Sección (razvrstavanje)
'''Nicolás Bravo 1ra. Sección''' ima više značenja:
Palotada, San Pedro Pochutla
Palotada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Tolna, North Dakota
Tolna je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 166, što je 36 (-17,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Acatitla (razvrstavanje)
Acatitla ima više značenja:
Wendisch Waren
Vendiš Varen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 384 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060084.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Vendiš Varen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 51 metra. Površina opštine iznosi 14,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 384 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 27 stanovnika/km².
Nicolás Bravo 2da. Sección (razvrstavanje)
'''Nicolás Bravo 2da. Sección''' ima više značenja:
Cañón del Zurrón, Guadalcázar
Cañón del Zurrón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Canadian Lakes, Michigan
Kanadijan Lejks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Cañón del Zurrón, Guadalcázar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1258 m.
Canadian Lakes, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.756, što je 834 (43,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Case de Nadai, Treviso
Case de Nadai je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Francuska književnost
thumb|200px|Slika iz poeme Roman o ruži, jedne od prvih francuskih tiskanih knjiga Francuska književnost smatra se jednom od najbogatijih i najraznolikijih književnosti, najznačajnija zbog svog istraživanja ljudskog društva i pozicija individualca u društvu. Francuska književnost ne obuhvaća frankofonijsku književnost – djela pisana na francuskom, no u drugim zemljama kao što su Kanada i Senegal.
Francuska revolucija, koja je trajala od 1789. do 1799., bila je ključni period u francuskoj povijesti, a označila je i temeljitu promjenu u francuskoj književnosti. Povedena u ime jednakosti i slobode, donijela je demokratski duh koji je izjednačio klase, privilegije i hijerarhijsku podjelu u vladi i svim drugim područjima društva. No, književnici iz ranih 1800-ih, koji su pisali pod periodom romantizma, tražili su razriješenje svih pravila koje je postavila Académie Française – vrhovno tijelo za postavljanje literarnih regulacija u to doba.
Od vremena revolucije, francuska književnost okarakterizirana je kao kreativno slobodna i inovativna. Te inovacije kulminirale su najviše u XX. stoljeću, gdje su se razvili stilovi kao dadaizam, nadrealizam, egzistencijalizam, teatar apsurda, novi roman i postmodernizam. Paradoksalno, unatoč tim ekperimentima i inovacijama, francuske literarne tradicije opstale su, kao i stari poredak. No, rebeliozni i inovativni Albert Camus uspoređivao je sebe sa klasicističkom književnicom Marie Madeleine La Fayette, dok se glavni predstavnik francuskog egzistencijalizma Jean-Paul Sartre uspoređivao sa trahičarom Pierreom Corneilleom.
Srednji vijek
Francuska srednjovijekovna književnost obuhvaća period od 6 stoljeća, više nego danas preostalih perioda francuske književnosti skupa. Počinje sa Životom svete Eulaile (La séquence de Sainte Eulalie), crkvenom pjesmom iz 800-ih godina. Period francuske srednjovjekovne književnosti završava tiskanjem kompletnih djela pjesnika Françoisa Villona 1489. Mnoga djela iz francuske srednjovjekovne književnosti su sveta u tom smislu da se bavi životom svetaca i domenom crkvenih mirakula i misterija. U isto vrijeme, mnogi književnici su pisali od djelima francuskih kraljeva i plemića, ali i o Križarskim ratovima. Fokusirajući se i na političke i religiozne teme, književnost je bila u harmoniji sa tadašnjim svjetonazorom, koji je jednake ovlasti i moć dao i Crkvi i državi.
Francusko političko stanje bilo je relativno stabilno u srednjem vijeku, no nakon smri Karla Velikog 814., epidemije, glad i vođa među velikim vođama skoro su razorile državu. Vladavina kralja Huga Capeta, koja je započela 987., donijela je određenu stabilnost Francuskoj i uspostavila hijerarhiju, sa Capetom na vrhu, koja je jamčila političku i socijalnu stabilnost. Njegovi nasljednici uveli su Francusku u digotrajne ratne kampanje: Križarski ratovi (1096. - 1271.) i Stogodišnji rat (1337. - 1451.).
Feudalne i socijalne institucije srednjovjekovne Francuske temljeni su na paktu između nižeg vazala i višeg vladara: Vladar je vazalu dao sigurnost i zemlju, dok je vazal vladaru obećao vjernost i službu. Socijalna i politička hijerarhija je na vrhu imala kralja, a ispod njega grofove i vojvode, pa su slijedili niži plemići, buržoazija (srednja klasa) i seljaci. Ova odredba reflektirala je srednjovjekovni pogled da je sve došlo od Boga i rajske prirode i zemaljskog svijeta. Neki žanrovi su afirmirali socijalnu hijararhiju, a neki su je ispitivali. Skolastične potrage za vječnom istinom, liturgijske drame prema biblijskim motivima i epske pjesme znane kao Chansons de Geste, svi su ovi žanrovi afirmirali socijalnu hijerarhiju. Dvorska književnost (kultivirana književnost pisana na francuskom dvoru) i satirička književnost su je ispitivali, iako na različiti način.
Rane književne forme
Skolasticizam je naziv dan srednjovjekovnom načinu učenja i predavanja. Sastojao se od pručavanja Biblije, Lombardove Četiri knjige osuda (Sententiarum libri quator) iz XII. stoljeća, te ostalih tekstova koji su smatrani autoritativnim. Te knjige su otkrivale svete istine kako su une razumijevane od strane srednjovjekovnog svjetskog poretka, a skolasticisti su ih pručavali pišući komentare na mjestima na kojima su osjećali da se tekst razvija neadekvatno ili nisu uopće pokrivali.
Sveti teatar je skoro nestao tijekom Stogodišnjeg rata, no oživljen je u XV. stoljeću u obliku mirakula. Mirakuli su bili bazirani na pisanim tekstovima sa prosječno 20,000 pjesama, pretežito o Biblijskim temama. Imali su enormne scenografije i glumačku postavu koja je brojala na stotine glumaca. Drame su uglavnom bile dijelovi većih festivala koji su slavili život lokalnog sveca zaštitinika ili osnivanje grada. thumb|230px|[[Dvorska ljubav u XIV. stoljeću.]] Chansons de Geste iz XI., XII. i XIII. stoljeća su epske pjesme koje su opjevale Križarkse ratove i ratove među aristokracijom. Prva i najpoznatija od njih je Pjesma o Rolandu (Chanson de Roland, 1100.?). Pjesma o Rolandu opisuje sveti rat Karla Velikog protiv Saracena, njegove odnose sa vazalima, feudalne rivalitete u vojsci i putovanje heroja Rolanda, koji je po tradiciji bio Karlov nećak. Oko 80 Chansons de Gestea su napisane, i iako je njihova važnost negirana nakon XIII. stoljeća, prozne verzije su se nastavile pisati nakon XV. stoljeća.
Oblici protesta
Nisu sva srednjovjekovna djela francuske književnosti uspostavljala socijalni poredak u srednjovjekovnoj Francuskoj. Dvorska književnost protestirala je protiv restrikcija feudalnog sistema i njegovih vrijednosti, a satirička književnost govorila je o njegovoj lošoj strani. Dvorska književnost istraživala je socijalne i osobne posljedice sistema koji je podržavao dogovorene brakove i advokatirao pokornost individualca prema višim bićima i silama. Satirička književnost je realno, humoristično i nekad gorko iznosila realnost života koji se skirva iza feudalne idile, najčećše se fokusirajući na niže staleže.
Više rafinirana kultura počela je izlaziti iz dvorova plemstva pri kraju XI. stoljeća, periodu mira i nekakve ekonomske sigurnosti. Godine 1137. Alienora Akvitanska postala kraljica i donijela je na pariški dvor bogatu i elegantnu kulturu njezinog rodnog kraja (južne Francuske). Jedna tradicija koju je njezina vladavina njegovala bila je ona trubadura, lirskih pjesnika iz Provancea čije su se pjesme usredotočivale na ljubav. thumb|left|300px|[[Kralj Arthur|Kralj Artur i Vitezovi Okruglog stola.]] Alieorine kćeri, Aelis i Marie, udale su se za francuske aristokrate te su svoj vlastiti provanceski okus donijele na francuske dvore. Mariein dvor u Troyesu postao je središte diskusija o tenzijama između vanbračne ljubavi i institucija Crkve i braka. O tome je na latinskome pisao Andreas Capellanus u svom djelu Način dvorske ljubavi (De Amore, 1185?) i Chrétien de Troyes u svojim arturijanskim pričama Gawain, ili Vitez od Lava (Yvain, ou le chevalier au lion, 1170?), Lancelot, ili Vitez od Kola (Lancelot, ou le chevalier de la charrette, 1170?) i Precival, ili priča o Gralu (Perceval, ou le conte du graal, 1190?). Ove priče dale su vječan život imenima i pričama vitezova Gawaina, Lancelota i Percivala. thumb|200px|[[Lisica Reynard.]] U dvorsku književnost spadaju pjesma Lais (1175?), prve francuske pjesnikinje Marie de France, verzije Tristana i Izolde (kraj XII. stoljeća), napisane od strane Thomas d'Angleterrea i Béroula, te anonimna Auccassin et Nicolette (1225?). Zajedno sa pričama Chrétiena de Troyesa, ova djela konstituiraju dvorsku književnost. Iako se koncepti ljubavi i odnos između zaljubljenih i socijalnih institucija razlikuju u svakom djelu, središnja ideja koja se iznosi u dvroskoj književnosti je ta da ljubav ne može postojati u braku i da je Crkva u krivu kad osuđuje zrele ljubavnike. U pričama o Tristanu i Izoldi, na primjer, pripovjedač podržava ljubavnike, unatoč tome što je zavedeni muškarac kralj i što Crkva ne podržava njihovu ljubav. Pripovjedač govori da je njihova ljubav suđena i da Bog, ako ne Crkva, to razumije. Mnogi heroji i heroine iz laisa, kratkih pripovjednih pjesama, Marie de France su također zreli ljubavnici. No, hrétien de Troyes napada zrele dvorske ljubavnike u svim osim u jednom svojem djelu i advokatira kompatibilnost ljubavi i braka. Dvorska ljubav je tako više ideologija nego niz problema koji se brinu o ljubavi i njezinom značenju kod individualca i kod društva.
Roman o ruži (Roman de la Rose), koju je započeo Guillaume de Lorris oko 1235., je alegorijska pjesma u kojoj ruža simbolizira voljenog, a vrt dvorsku ljubav. Prikazuje svijet u kojem ljubav asocira na dvorsku ljubav u književnosti tog vremena. Drugi dio djela, kojeg je između 1275. i 1280. dovršio Jean de Meun, je uvelike različit. Iako nastavlja alegoriju ljubavi, sadrži duge enciklopedijske digresije koje obuhvaćaju skoro cijeli bit srednjovjekovnog razmišljanja.
Chansons de geste i dvorske romanse, unatoč različitim položaijma u feudalnom društvu, su pisane za istu aristokratsku publiku. No, srednji stalež je razvila književnost koja je predstavljala njihov vlastiti ukus i preokupacije. To je bila narativna, satirična, slikovita, realistična i katkad seksualno eksplicitna književnost. Remek-djelo te književnosti, Reynardova romansa (Le Roman de Renart ), je zapravo zbirka priča u kojima je glavni lik Lisica Reynard, a opisuju njegove doživljaje u životinjskom svijetu koji je organiziran kao francusko srednjovjekovno drušvo. Priče o Reynardu pisane su na francuskome od XII. pa do XIV. stoljeća. U pričama iz XII. stoljeća, literarna parodija i socijalna satira su u granici dobre zabave. No, počevši sa XIII. stoljećem, u djelima kao Reynard licemjer (Renart le bestourné) od Rutebeufa i Reynard novi (Renart le nouvel) od Jacquemarta Geléea, autori se snažno odriču feudalnih običaja, iskorištavanja pravde i religijskog licemjerstva.
Još jedna srednjostaležna forma bila je fabliau, kratka priča u stihovima koja je procvjetala tijekom XIII. i XIV. stoljeća. Danas je preživjelo oko 15o fabliaua. Sadržavale su contes à rire  (priče za smijeh) i contes moraux ou edifiants  (moralne priče). Priče za smijeh (contes à rire) su smiješne, realsitične i katkad vulgarne. No, moralne priče (contes moraux ou edifiants), u drugu ruku, ciljaju da nauče čitaća moralne principe ili da kritiziraju društvene nepravde i licemjerstvo.
Lirika
frame|[[François Villon - najpoznatiji francuski srednjovjekovni pjesnik]] Počevši sa XIII. stoljećem, francuska književnost počela se sve više odvajati od starih formi. Ta promjena može se vidjeti u transformaciji lirske poezije, koja je tradicionalno bila praćena glazbom i izricala je misli i emocije individualca koji je sebe definirao kao "Ja". U većini bogatih francuskih srednjovjekovnih pjesama, od XII. do XV. stoljeća, to "Ja" zauzelo je konvencionalnu formu. U aristokratskim pjesmama sjevernjaka (trouvères) i južnjačkih trubadura, to "Ja" bio je standardni lik koji je predstavljao ili savršenog ljubavnika ili idelnog ljubljenika.
U XIII. stoljeću Jean Bodel, Colin Muset, i Rutebeuf pisali su manje konvencionalnu poeziju u kojem pjesnikova osobnost igrala esencijalnu ulogu i uspostavlja distinktivni glas. Djela tih pjesnika signalizirala su evoluciju u lirskoj poeziji prema više osobnoj ekspresiji. Promjena je kulminirala u djelima najvećeg liričara tog doba, Françoisa Villona, čiji je Testament (1461.) remek-djelo francuske književnosti. To djelo oživljava Villonov boemski život i povezuje ga sa ljudskim živtom općenito. Villonov radikalni individualizam u predsjavljanju sebe kao glavnog lika svojih djela najavljuje sljedeći period kulturne povijesti - renesansu i humanizam.
XVI. vijek
Renesansa u Francuskoj započela je u XVI. stoljeću. Bilo je to doba velike intelektualne i umjetničke aktivnosti tijekom kojih su pisci istraživali nove ideje i literare forme. Renesansa je prvobitno započeta u Italiji u XIV. stoljeću, kada su utjecajni intelektualci izazvali dugogodišnja vjerovanja u svim djelovima društva. Sa izazovom dogme došla je nova svijest o ljubavi. Novi način razmišljanja počeo je prodirati u Francusku po početku Talijanskih ratova 1494. Francuski vojnici koji su se vratili iz Italije donijeli su znanje o talijanskoj renesansi, ukusu i luksuznom načinu života talijanskog plemstva i o novim vrijednostima humanizma. Renesansni châteaux, izgrađen u dolini rijeke Loire, svjedoči o utjecaju talijanske kulture i renesansne u Francuskoj. 200px|thumb|left|[[Franjo I., kralj Francuske]]
Humanizam
Mislilački pravac znan kao humanizam promovirao je Rimske i Grčke umjetničke i filozofske modele koji su slavili vrijednost individualca. Plemićki dvori Franje I. i njegove sestre Margarite od Navarre su ponajviše udomljavale humanistički duh. Na tim dvorima su umjetnici, pjesnici i filolozi dobivali podršku za njihov rad. Godine 1530., Franjo I. je osnovao instituciju za učenje antičkih jezika. Proučavanje humanosti bilo je središte humanističkog učenja, a zamijenilo je formalnu logiku skolasticizma. Taj institut kasnije je postao prestižni Collège de France.
Dolazak renesense u Francusk nije odmah producirao djela u renesansmom duhu. Rhétoriqueurs, grupa pjesnika koji su se posvetili starim idejama retoričke (pravila kompozicije) forme, su dominirali prvom četvrtinom stoljeća. Clément Marot, sin jedog od tih pjesnika, je bio prvi veliki pjesnik tog stoljeća. Monga njegova djela pripadaju srednjovjekovnim žanrovima, kao alegoriji, no bio je i inovator. U određenom smisli bio je posljednji predstavnik sredjeg vijeka i prvi predstavnik renesanse. Njegov primarni uspjeh bilo je uvođenje soneta, kojeg su razvili Talijani, u francusku književnost. 200px|thumb|[[François Rabelais, najveći francuski renesansni prozaik]] Prvi veliki francuski pisac renesansne proze, François Rabelais, spojio je u svojim renesansnim djelima humanističku želju za znanjem i talijansku ljubav prema ljepoti i zadovoljstvu. Gigantska glad i žeđ njegovih mitskih divova Pantagruela i Gargantue simbolizira neutaživi apetit za učenjem i zadovoljstvima osjetila. U svojim djelima Pantagruel (1532.), Gargantua (1534.), Treća knjiga (Le tiers livre , 1546.) i Četvrta knjiga (Le quart livre, 1552.), Reblais je satirizirao stupidnost, snobizam, praznovjerje, kontemporarne institucije, te ponuđene poglede na obrazovanje, rat, pravdu i religiju. U isto vrijeme je uzdigao kultivizaciju i cvjetanje svih ljudskih sposobnosti i potencijala.
Još dva pisca Reblaisove generacije vrijedna su spomena: Margarita od Navarre i Maurice Scève. Margarita od Navarre, sestra Franje I., napisala je Heptameron (L'heptaméron, 1559.). Inspirirano Dekameronom (1353.) Giovannia Boccaccia, djelo je zbirka priča navodno ispričanih od strane putnika koji su zog lošeg vremena zadržani na Pirinejima. Scève je bio glavni predtsvnik L'Ecole lyonnaisea, koja je uključivala i dvije važne pjesnikinje, Louise Labé i Pernette du Guillet. Ta dvije pjseiniknje su inspirirale Scèveovo remek-djelo - kolekciju pjesma naslovljenu Délie (1544.). Lyonski pjesnici pisali su o spiritualnoj ljubavi i žudnji, i njihove pjesme indiciraju novo prihvaćanje ljudske emocije u književnim djelima.
Ostali trendovi
thumb|left|270px|[[Vartolomejska noć|Bartolomejska noć]] Godine 1549. pjesnik Joachim du Bellay izdao je manifest naslovljen Obrana i ilustracija francuskog jezika (Deffence et illustration de la langue françoyse). Taj manifest je zapravo bio manifest pjesničke skupine La Pléiade. Skupina je ime uzela od sedam kćeri boga Atlasa i od sedam helenističkih pjesnika iz Aleksandrije iz III. stoljeća pne. koji su to ime adaptirali za svoju pjesničku školu. Dva najvažnija pjesnika koja su odabrala ime su sam du Bellay i Pierre de Ronsard, a sudjelovalo je i 5 manjih pjesnika (Pontus de Tyard, Jacques Peletier du Mans, Rémy Belleau, Jean-Antoine de Baïf, Étienne Jodelle). Du Bellayova Obrana najavila je plan skupine da razvije francuski jezik i književnost najmanje na onu razinu na koju su vlastiti jezik i književnost uzdigli Stari Grci, Rimljani i Talijani. U vremenu od oko 30 godina, od 1549. do 1580., La Pléiade je dominirala francuskom književnošcu, pogotovo kroz Ronsardove sonete i ode.
Građanski rat između rimokatolika i protestanata od 1562. do 1598. uništio je Francusku. Tako zvani Religjiski ratovi urotili su obitelj protiv obitelji, vladara protiv vladara, a najvažnije, katoličke vladare protiv njihovog protestantskog kralja. Najnasilniji i najstrašniji događaj rata je bio 1572., kada su katolici ubili oko 2,000 hugenota u Parizu. Taj događaj danas je znan kao Bartolomejska noć. Iako je kraljevska obitelj bila protestantska, većina Francuza bili su katolici i nasilje nije završilo sve dok se kralj Henrik IV. nije krstio i postao katolik 1593. i izdao Edikt iz Nantesa 1598., davši francuskim protestantima slobodu štovanja Boga. Veliki pjesnik Religijskih ratova bio je Théodore-Agrippa d'Aubigné čiji su epski Tragičari (Les tragiques, 1616.) obuhvatili patnje tog vremena i kritizirali su okrutnost rata. Djela Jeana de Spondea i Jean-Baptistea Chassigneta također reflektiraju patnje tog doba, često se fokusirajući na patnju i smrt. 200px|thumb|[[Michel de Montaigne]] Jedan francuski pisac izdigao se iznad problema tog vremena, Michel de Montaigne. Iako je bio aktivan kao diplomat u svojim ranim godinama i kao gradonačelnik Bordeauxa jedno vrijeme, Montaigne je većinu svog vremena proveo u svom tornju gdje je čitao, reflektirao i pisao svoje Eseje (Essais, 1580.). Riječ essai znači testiranje ili pokušaj. U Montaigneovim Esejima ta riječ se odnosi na njegove pokušaje u potrazi za, učenjem, tumačenjem samog sebe i prošireno na ljudsko stanje. Dok je pisao svoje Eseje, Montaigne je stvorio moderni osobni esej i ostavio je neizbrisiv primjer renesansnog individualizma.
XVII. vijek
200px|thumb|left|[[Luj XIV., kralj Francuske]] Za Francusku, XVII. stoljeće je bilo le grand siècle (veliko stoljeće), l’âge classique (klasicizam) i stoljeće le roi soleila (Kralja Sunca), Luj XIV., koji je vladao od 1643. do 1715., ostvario je ideju apsolutne monarhije, sa svom moći i ovlastima prenesenim na kralja. Riješio je postojeći sukob među plemstvom i između plemstva i kralja dovevši ih sve na svoj dvor u Versaillesu, gdje ih je mogao držati na oku. No, stabilnost donešena centralizacijom došla je na princa. Velikaške obitelji nastavile su rivalstvo, a Luj XIV. dao je do znanja da će se nemoliosrdno pozabaviti sa svima onima koji ne poštuju njegov autoritet naredivši egzekuciju par plemića.
Francuska kultura je cvjetala pod vlašću Luja XIV., te se francuska kultura, maniri i razmišljanja prošiila diljem Europe. Individualizam i liricizam koji je karakterizirao francusku renesansnu književnost prepustio je mjesto klasicizmu i emfazama o klasičnim idejama poretka, zabrana, čistoće i razuma koji su se javili u XVII. stoljeću. Prema ovome su francuski učenjaci formurlirali pravila o književnom stilu. Glavne literarne forme tog perioda bile su drama, satira i roman. U tom periodu su se razvila 2 jako važna pitanja koja su dominirala francuske literarne diskusije: ''1. Koja je istina ljudskog srca ? 2. Koji bi ideal društvo trebalo imati za svoje članove ?'' Oba pitanja dovela su do velike preokupacije tog stoljeća: odnos između ljudske strasti i ljudskog razuma.
Barok
Umjetnost i kultura koja se razvila u prvoj polovici XVII. stoljeća uvelike se razlikovala od klasicizma koji je uslijedio. Period prije klasicizma znan je kao barok. Dok su čistoća, racionalnost, red, jedinstvo i simetrija karakterizirali klasicizam, iluzija, misterija, emocije, višestrukost, dinamika i dubina su bile glavne odlike baroka.
Godine 1600. Francuska je tek izašla iz Religijskih ratova, te je njezin kulturni i društveni život bio slab. Ta situacija uvelike se promijenila kada su privatni saloni postali središta okupljanja aristokracije gdje je ona raspravljala o književnosti i filozofiji. Aristokracija je pričala na posebno kultiviran način nazvan préciosité. Taj način postao stil koji je potpuno predstavljao barok. Najživlji pariški salon bio je Hôtel de Rambouillet, čiji je domaćin bila Catherine de Vivonne Rambouillet. Iako je komediograf Molière ismijavao préciosité u svojem djelu Kaćiperke (1659.), taj stil je predstavljao želju Francuza za bogatijim i finijim kulturnim životom.
Važniji pisci iz tog perioda uključuju Françoisa de Malherbea, koji je pomogao u stvaranju jezika francuskog klasicizma, Jacquesa-Bénignea Bossueta, poznatog po svojim propovjedima i Marie de Rabutin-Chantal Sévigné. Marie de Rabutin-Chantal Sévigné najpoznatija je po svojim pismima kćeri, koja daju jako dobar pogled na francusko društvo. Mađu djelima o kojima se pričalo u francuskim salonima istaknuta su Priča o Astréeu (L'Astrée, 1607. - 1627.) Honoréa d’Urféa i Clélie (1654. - 1660.), duga sentimentalna romansa koju je napisala Madeleine de Scudéry. Clélie sadrži mapu nježnosti (Carte de Tendre, alegorijsku mapu koja pokazuje put za osvajanje ženskih osjećaja.
Klasicizam
thumb|200px|[[Armand Jean du Plessis de Richelieu|Kardinal Richelieu, osnivač Francuske akademije]] Kulturni život u francuskoj postao je centraliziran za vladavine Luja XIII., oca Luja XIV., i njegova premijera kardinala Richelieua. Među aspektima kulturnog života koje je Richelieu želio kontrolirati su francuski jezik i francuska književnost. Godine 1634., Richelieu je zamolio neke francuske književnike koji su se sastajali informalno da osnuju Francusku akademiju. Povelja za tu novu organizaciju izdana je sljedeće godine.
Akademija je radila na kompiliranju francuskog rječnika, a kasnije i gramatike, retorike i poezije koje bi iznijele osnovna pravila književne kompozicije. No veću pozornost stekla je zbog svojih pravila vezanih uz kazalište, najvažniji književni žanr tog doba, koja su potakla veliku literarnu debatu. Pravila su bila usredotočena na katarzi (moralno pročišćenje) kao funkciji tragedije; tu ideju je već prije iznio grčki filozof Aristotel. Katarza je značila da su gledatelji gledajući predstavu trebali imati različite aspekte (suosjećanje sa likom...) u različitim situacijama. Kako bi se ovo dogodlo publika je trebala vjerovati baš u svaki detalj koji vidi, a to je bilo moguće, kako kaže Akademija, samo ako bi se primjenile tri Artsotelove dramske cjeline. Ono predstavljeno mora biti jednostavno (cjelina akcije), mora se zbivati na jednom mjestu (cjelina mjesta) i mora se događati u kratkom vremenskom periodu (cjelina vremena). Akademija je vjerovala da su ova pravila racionalna i da dovode do racionalno željenog kraja: otklanjanje strasti. Idealno ljudsko biće, prema analogiji, je bio netko tko je mogao kontrolirati strast koristeći razum. thumb|200px|left|[[Pierre Corneille, autor Cida]] Godine 1638. Skademija je izdala Akademijinu osudu Cida (Sentiments de l'Académie sur le Cid), kritiku na Corneilleovu tragediju. Članovi Akademije kritizirali su gramatiku i stil, ali i neka odstupanja od pravila drame izvučena iz Aristotelovih pravila. Pariška publika je obožavala djelo kakvo je bilo u originalu i nije se slagala sa kritičarima. Kontroverza koja je izbila iz svega ovog nazvana je Svađa Cida. Corneille je bio toliko uvrijeđen Akademijinom kritikom da 4 godine nije napisao nijedno kazališno djelo. No, 1640. napisao je dvije drame (Horacije i Cinna) koje su slijepo pratile pravila koja je nalagala Akademija. Baš kada je Richelieu pobjedio u svojoj viziji političkog reda nametnutog apsolutnom monarhijom, Akademijin novi klasicizam pobijedio je kada je Corneille prilagodio svoje pisanje Akademijinim pravilima.
Filozof René Descartes je razvijao svoje ideje u tom periodu i one su uglavnom pratile jednaku formu klasicizma. Descartes je predložio filozofiju temeljenu na razumu i advokatirao je korištenje znanstvenih principa u pronalaženju istine. U svojoj Raspravi o strasti (Traité des passions, 1649.), Descatres opisuje borbu između korištenja razuma u kontroliranju strasti, iskustvo dramatizirano u Corneilleovom Cidu i još nekim njegovim dramama. Descartes i Corneille bili su optimitični po pobjedniku te borbe i vjerovali su da ljudska bića mogu utjecati na vlastitu sudbinu. Ostali pisci nisu bili baš previše optimistični o kontroliranju ljudske sudbine. Blaise Pascal je reflektirao dopuštanje jansenista, njegovih učitalja u Port Royalu, u svojim Provincijskim pismima (Lettres provinciales, 1656. - 1657.) i Pascalovim razmišljanjima (Les pensées, 1670.). Jensenisti su vjerovali da ljudi trebaju blegoslov Boga kako bi se riješili grešne prirode svoje strasti. thumb|200px|[[Jean Racine|Jean Baptise Racine, autor Fedre]] Dramatičar Jean Baptise Racine također je bio učenik jansenista. Utjecaj jansenista jasno se vidi u njegvom remek-djelima Andromaha (Andromaque, 1667.), Ifigenija (Iphigénie, 1674.) i Fedra (Phèdre, 1677.), koja su opterečena konceptom da ljudi ne mogu pobjeći svojoj sudbini vlastitim akcijama.
Treći veliki dramatičar iz ovog perioda (uz Corneillea i Racinea), bio je i Jean-Baptiste Poquelin Molière, koji je, za razliku od ove dvojice, bio majstor komedije. I on je bio zainteresiran radom ljudskog srca, idealnim članom društva i odnosom između razuma i strasti. Molièreovi likovi insprirani su licemjerstvom, pretjeranošću, taštinom, tiranijom i pohlepom, iako u njegovim djelima, kvalitete koje pobjede na kraju su autentičnost, umjerenost i poštovanje koje slijedi prirodne planove ili promiće ljudsku slobodu. U Molièreovom remek-djelu Mizantrop (Le misanthrope, 1666.), centralni lik, Alceste, koji vjeruje u apsolutnu istinu i totalno poštenje, voli Célimène, lažljivicu i varalicu. Ostali likovi djela predstavljaju točke oko serije događaja između to dvoje, te djelo istražuje stupanj umjerenosti ka kojem bi ljudi trebali težiti.
Taj rastući pesimizam o ljudskoj prirodi i ljudskoj sudbini povezan je sa strujom skepticizma koji se razvio u XVII. stoljeću među liberalima. Predstavnik tog skepticizma bio je Théophile de Viau, koji je iz Pariza protjeran dvaput zbog ateizma i nedoličnog života. Njegove Le Parnasse satyrique (1622.) zanemaruju moralne i seksualne kodove, i mnoge njegove pjesme, kao i od njegovog kolege liberala Marc-Antoinea de Gérard Saint-Amanta, protive se religioznim doktrinama i društvenim moralnim konvencijama. Liberali su otvorili put kritičnom i uptinom Voltaireu i enciklopedistima sljedećeg stoljeća tako što su prenijeli kritični duh i oslanjanje na logični duh renesanse.
Možda je elegantni skepticizam Louisa de Rouvroya, koji je svoj život proveo na Versaillesu, bio najbolji svjedok pesimizma 1600-ih. Njegovi Memoari (tiskani 1829.) iznose čistu sliku licemjerstva, okrutnosti i korupcije koja je bila zla istina ispod dražesnih iluzija na kraju le grand sièclea.
Prema kraju XVII. stoljeća, Sukob antičkih i modernih (Querelle des anciens et des modernes) podijelio je autore u dva kampa po kriteriju kome se koji kamp divio: antičkim ili tadašnjim autorima. "Moderni" kao Charles Perrault i Bernard Le Bovier de Fontenelle držali su da su njihovi suvremenici predstavljali zrelost ljudskog intelekta. Vjerovali su da su ljudska misao i kultura uznapredovali i da su tadašnji intelektualci prevazišli one iz antičkih vremena. "Antičari" su vjerovali da su rimska i grčka kultura još uvijek superiorne i da predstavljaju cilj ka kojem bi tadašnji pisci i intelektualci trebali težiti.
XVIII. vijek (Prosvjetiteljstvo)
Jedan od rezultata novootkrivene intelektualne energije u Francuskoj je bilo preispitivanje autoriteta u svakom smislu, uključujući i apsolutnu monarhiju. Tijekom zadnjih godina vladavine Luja XIV., koji je preminuo 1715. godine, i perioda kada je Luj XV. preuzeo prijestolje 1723., Francuska je bila u krizi. Taj period je obilježen sukobom između francuskog kralja i pape, prohibicijom jansenista iz Port Royala, revokacjiom edikta iz Nantesa koja je rezultirala novim progonima protestanata i povećanom patnjom nižih staleža. Politički nered i slabljenje plemićke moći kao posljedica omogućili su jačanje sumnji u trenutnu vladu i kulturu. Kulminacija ovih sumnji je Francuska revolucija koja je izbila na kraju XVIII. stoljeća.
Promjene u francuskom društvu reflektirane su promjenama u francuskim literatnim pogledima. Baš kada je društvo počelo biti inspirirano sverastućim srednjim staležom (buržoazijom), tradicionalna literarna hijerarhija promijenjena je u skladu sa novim formama. Roman i kratka priča, koji su postali popuralni kod buržoazije, postajali su sve važniji. Svi važni filozofi tog doba - Charles de Montesquieu, Jean Jacques Rousseau, Voltaire i Denis Diderot - pisali su i fikciju, ali i nefikcijske eseje o raznim temama. Dijelili su čvrsto vjedoranje u korištenje razuma i znanstvenih metoda za izvođenje zaključaka iz zapažanja, proces koji zapažatelja dovodi od običnih činjenica do važnih zakona. Ovi mislioci su također vjerovali u popularizaciju ideja među narodom kako bi promovirali napredak i poboljšali društvo i indicidualni život. Kako bi podržali ove misli, ti filozofi su bili naprijateljski orijentirani prema mislima baziranim na autoritetu, predrasudama, fanaticizmu, preznovjerju i pretpostavci da jedan princip može objasniti sve. thumb|200px|[[Charles de Montesquieu - jedan od četvorice najistaknutijih prosvjetitelja]] Charles de Montesquieu je vjerojatno najpoznatiji po svom djelu Duh zakona (De l'esprit des lois, 1748.), koje je ujedno i prvo veliko sjelo političke sociologije. U djelu on istražuje tri glavna tipa vlade (republika, monarhija i despotizam) i tvrdi da postoji veza između klime, geografije i generalnih uvjeta jednog područja i oblika vlade koji tu vlada. Njegovo književno remek-djelo su Perzijska pisma (Les lettres persanes, 1721.), niz fiktivnih pisama koje izmjenjuju dva Perzijanca koji borave u Parizu sa svojim prijateljima iz Perzije. Charles de Montesquieu je koristio baš tu tehniku kako bi satirizirao tadašnje francusko društvo i institucije, pa čak i samog kralja. Teme o posjetiteljima iz drugih zemalja, europskim posjetiteljima u drugim zemljama, pa čak i o posjetiteljima iz svemira bile su popularne u XVIII. stoljeću i iznosile su interes tog vremena u razlici između kultura. thumb|left|200px|[[Voltaire|François Marie Arouet Voltaire - jedan od najvećih mislioca tijekom prosjvetiteljstva, autor Candidea]] Voltaire je već kao mladić iskusio kulturalne razlike kada je zbog sukoba sa jednom uglednom francuskom obitelji na tri godine boravio u Engleskoj. Bio je imperisoniran engleskom konstitucionalnom monarhijom, te engleskim liberalizmom i tolerancijom. U svojim Filozofskim pismima (Lettres philosophique, 1734.), Voltaire je hvalio i divio se engleskim institucijama i običajima, dok je napadao francuske. Voltaire je također znan i po svojim napadima na religiju, te je zbog toga često nazivan deistom (osobom koja vjeruje da je Bog stvorio svijet i njegove prirodne zakone, no da ne igra nikakvu ulogu u daljnjem funkcioniranju svijeta). To vjerovanje iznio je u svom literarnom remek-djelu, filozofskoj priči Candide (1759.), koja govori o velikim nesrećama na svijetu u ime religije.
Voltaire je stvorio novi žanr pišući svoje filozofke priče, a i njegov suvremenik Denis Diderot je također eksperimentirao sa književnim formama. Najsuptilniji mislioc od svih prosvjetitelja, Denis Diderot napisao je epistolarni roman (roman napisan kao niz pisama), nazvan Redovnica (La religieuse, 1760.). Ovo djelo vidiljivo reprezentira i kritizira život u samostanu.
Acatla (razvrstavanje)
Acatla ima više značenja:
Francuska književnost
XVIII. vijek (Prosvjetiteljstvo)
Kao i filozofi, i Rousseau je pisao romane. Njegova Nova Heloiza ili Julija (La nouvelle Héloïse, 1761.), duži epistolarni roman, dramatizira borbu između likova Saint-Preux i Heloize, koji žive pod istim krovom kao i Heloizin suprug, da svoju strastvenu ljubav pretvore u platonsko prijateljstvo. Roma je bio enormno uspješan, pogotvo među višim staležima, koji su bili dirnuti frustriranom strašću i osjećajima likova. U njegovim autobiografskim Ispovijestima (Confessions, 1781.), Rousseau opisuje borbu sa vlastitim osjećajima i njegovu doživotnu borbu da zaštiti, njeguje i izrazi svoj vlastiti genij. Rousseauva djela imala su velik utjecaj na romantistički pokret koji se razvio na početku XIX. stoljeća.
Djela koja su napisali Alain-René Lesage, Pierre Carlet de Marivaux i Abbé Prévost otvorila su nove mogućnosti za roman. Lesageov Gil Blas (1715. - 1735.), koji govori o sjećanjima starog španjolskog varalice, je bio rani i utjecajni realistički roman. Ostala realistička fikcija iz tog doba uključuje i Marivauxov Mariannein život (La vie de Marianne, 1731. - 1741.) i Prévostov Manon Lescaut (1731.). Roman XIX. stoljeća mnogo je dugovao svom prethodniku iz XVIII. stoljeća.
Pri kraju stoljeća, tiskan je epistolarni roman Pierrea Choderlosa de Laclosa nazvan Les liaisons dangereuses (1782.). Bila je to domišljata, skandalozna priča o korumpiranoj aristokraciji spremnoj za pad. Pierre Augustin Caron de Beaumarchais je jako sličnu piču pokazao u svojoj drami Figarov pir (Le mariage de Figaro, 1784.) koja govori o sluzi pametnijom nego njezin gospodar, što simbolizira pad starog režima u tadašnjoj Francuskoj. Najpoznatiji liričar iz XVIII. stoljeća bio je André Chénier, a njegova sudbina je postala simbol teškog života pjesnika tijekom Francuske revolucije. Chénier je u početku hvalio ranu revoluciju, no nakon što je počeo kritizirati njezino nasilje, osuđen je na smrt giljotinom.
XIX. vijek
Povijest Francuske u XIX. stoljeću prikazuje povjest države koja se bori sa posljedicama revolucije. Dvje republike, nekoliko revolucija i coups d'étata, carstva Napoleona I. i Napoleona III., te obnova monarhije su događaji koji su usljeđivali tijekom tog perioda bez kakvog reda sa izmjenom mnogih vođa, ideologija i političkih filozofija. Slično tome, francuska kjiževna povijest XIX. stoljeća nastojala je zamjenti klasicizam XVII. i XVIII. stoljeća i njegove emfaze o redu, razumu i čistoći. Romantizam, realizam, naturalizam, Le Parnasse i simbolizam su koncepti i pravci koji su dominirali u XIX. stoljeću. Roman je nastavio dominirati u XIX. stoljeću, te je proizveo neka od najvećih remek-djela francuske književnosti. Roman su sačinjavali preeminentni demokratski žanr, dokumentirajući detalj i činjenice prije nego generalni i univerzalni principi koje su nalagali filozofi XVIII. stoljeća. Oslobođen hijerarhije starog režima, roman XIX. stoljeća mogao je izraziti distinktivnost individualca. Pisci su sve više portretirali protagonise iz različitih staleža, čak i iz onih najnižih.
Romantizam
Romantizam, prvi od književnih pokreta XIX. stoljeća, je propagirao zahtjev za slobodu u političkoj sferi. Romantizam je pridavao važnost ulozi imaginacije i subjektivnom pristupu kreativnosti, zajedno sa slobodom misli i govora. U svojim uvodnicima, manifestima i člancima romantičari su željeli ukinuće pravila postavljenih još u XVII. stoljeću od strane Académie française. Protivili su se bilo kakvim restrikcijama koje su političke i kulturne sile stavljale na umjetnika pojedinca. thumb|left|200px|[[François-René de Chateaubriand - po mnogima otac francuskog romantizma]] Francuski romantizam započeo je sa Književnosti (De la littérature , 1800.), djelom koje je napisala Anne Louise Germaine de Staël. Ovo izdanje kritike upoznalo je francuske čitatelje sa razvojem romantizma u drugim europskim država, pogotovo u Engleskoj i Njemačkoj. Madame de Staël je definiera romantizam kao odbijanje klasicizma, te predlaže liriku - pjesnički i emocionalni izraz entuzijazma - kao glavnu karakteristiku romantizma.
François-René de Chateaubriand je po mnogima smatran prvim pravim francuskim romantičarom. Njegove novele Atala (1801.) i René (1802.) opisuju lutanja neumorivog mladog plemića. Renéova nejasna melankonija, želja i nezadovoljstvo portretiraju generalnu situaciju u Francuskoj nakon revolucije, kada se mlada generacija našla bez ideja i vođe. U Renéu glavni lik pronalazi svoja vlastita rapoloženja, strasti i neumorivost reflekitrana u prirodi. Korištenje prirode kao ogledala ljudskih osjećaja postalo je putokaz romantizma. thumb|200px|[[Victor Hugo - autor Jadnika i Zvonara crkve Notre-Dame, te neosporivo najveći francuski romantičar]] Grupa znana kao Romantičarska škola započela je sa radom 1823. u literarnom salonu Charlesa Nodiera, sa čsetim posjetima od strane četiri najveća fracuska romantičara, a oni su Victor Hugo, Alfred de Vigny, Alfred de Musset i Alphonse de Lamartine. Svi ti pisci su intenzivno iskazivali svoje osjećaje i zabrinutost zbog ljudskog odnosa prema prirodi i svemiru.
U svojoj pjesmi Le Lac (1820.), na primjer, de Lamartine se dogovara sa jezerom Bourget da ponovno dobije svoja sjećanja i osjećaje od svoje ranije ljubavne afere s tog mjesta. Ovakva projekcija ljudskih osjećaja kroz intimnu prirodu znana je kao romantična patetična varka.
Kazalište je, za razliku od ostalih grana, bila valika bojnišnica u prelasku na romantizam. Victor Hugo je bio vođa onih dramatičara koji su se protivili mnogim pravilima koje je klasicizam postavio kazalištu. Uvod u Hugovu dramu Cromwell (1827.) objasnio je i podrupro novi duh u umjetnosti, moleći za "slobodu umjetnosti od despotizma sistema pravila i kodova". Premijera Hugove drame Hernani (1830.) je često zvana i bitka za Hernani (la bataille d'Hernani) zbog tučnjave koja je izbila između onih koji su podržavali dramu i kritičara kojima se drama nije svidjela. thumb|left|200px|[[Stendhal - jedan od prvih francuskih realista]] Od ostalih istaknutijih romantičarskih drama treba spomenuti Stendhalovu Racine i Shakespeare (Racine et Shakespeare, 1823., 1825.), Henrika III. i njegov dvor (Henri III et sa cour, 1829.) Alexandra Dumasa starijeg i de Vignyevu verziju Otela (1829.).
Reber
Reber je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Reber se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Francuska književnost
Romantizam
Povijesni roman koji se bavio francuskom povješću bio je posebno popularan u to vrijeme. Pojam couleur locale (lokalna boja) odnosio se na korištenje distinktivnih detalja u radnji, opisu likova, a ponajviše u opisu običaja, događanja i predmeta kako bi se osigurala povijesna točnost.
Mađu bolje povijesne romane iz tog perioda ubrajaju se Hugovi Jadnici (Les misérables, 1862.) i Zvonar crkve Notre-Dame (Notre Dame de Paris, 1831.), Tri mušketira (Les trois mousquetaires, 1844.) Alexandra Dumasa starijeg i de Vignyev roman Cinq-Mars (1826.).
Reber
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 103 stanovnika.
Francuska književnost
Romantizam
Hugovi Jadnici portretiraju tada suvremeno francusko društvo, dok njegov Zvonar crkve Notre-Dame govori o životu u Srednjem vijeku, a i Dumasov i de Vignyev roman svoju radnju smještaju u XVII. stoljeće.