cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federico Fellini
Biografija
Fellinijev otac Urbano (1894. - 1956.) je bio trgovački putnik i trgovac, a u kolovozu 1918. oženio se sa Idom Barbiani (1896. - 1984.) po civilnoj ceremoniji (sa vjerskim slavljem sljedećeg siječnja). Nakon Fellinijeva rođenja 1920., obitelj je dobila još dvoje djece: sina Riccarda (1921. - 1991.) i kći Mariu Maddalenu (udanu Fabbri; 1929. - 2002.). Urbano Fellini je rodom bio iz Gambettole, gdje je mladi Federico boravio kod svoje bake i djeda nekoliko godina.
Keakamahana
Naslijedila ju je kći Keakealaniwahine.
Federico Fellini
Biografija
Rođen i odgojen u Riminiju, njegova dječačka iskustva kasnije će imati veliku ulogu u nekim njegovim filmovima, kao Vitelloni (1953.), 8½ (1963.) i Amarcord (1973.). No, ne smije se misliti da su svi Fellinijevi filmovi samo autobiografske anegdote i fantazije. Mnogi intimni prijatelji kao scenaristi Tullio Pinelli i Bernardino Zapponi, kinematograf Giuseppe Rotunno i dizajner Dante Ferretti govorili su da je Fellini jednostavno izmislio neka njegova sjećanja samo kako bi ih prepričao na filmu.
Tijekom Mussolinijevog fašističkog režima, Federico i njegov brat Riccardo bili su članovi Avanguardiste, fašističke mladenačke grupe u koju se svaki adolescentni muškarac morao učlaniti. No, mora se spomenuti da ni Fellini ni njegova obitelj nisu bili fašisti, niti su simpatizirali fašizam. Nakon što se preselio u Rim 1939., Fellini je dobio visoko plaćeni posao kao jedan od urednika popularnog satiričkog lista Marc’Aurelio. U to vrijeme obavio je intervju sa Aldom Fabrizijem (1905. - 1990.), koji je kasnije doveo do bliskog prijateljstva i profesionalne suradnje. Kako je Fellini već od 1939. bio u dobi za odsluživanje vojnog roka, morao se poslužiti pametnim smicalicama kako bi ga uspješno izbjegao. Komentirajući ovu turbulentnu epohu, Fellinijev biograf Tullio Kezich rekao je da:
Keakamahana
Bila je baka kralja Keaweʻīkekahialiʻiokamokua i kraljice Kalanikauleleiaiwi, pretkinja kralja Kamehamehe I. Velikog.
Federico Fellini
Biografija
Godine 1942. Fellini je upoznao Giuliettu Masinu, sa kojom se 30. listopada 1943. i vjenčao. Tada je započelo jedno od najkreativnijih filmskih partnerstva u povijesti. Par mjeseci nakon vjenčanja, Masina je pala na stepenicama i dobila pobačaj. 22. ožujka 1945. rođen je Pierfederico Fellini (nadimak Federichino), no on je preminuo 24. travnja, samo mjesec dana nakon rođenja. Te obiteljske tragedije duboko su utjecale na Fellinijeve, što se ponajviše očitovalo u Cesti (1954.).
Fašistički režim pao je 25. srpnja 1943., a Saveznici su oslobodili Rim 4. lipnja 1944. Tijekom tog euforičnog ljeta, Fellini je sa svojim prijateljem De Setom otvorio trgovinu u kojoj je izrađivao karikature savezničkih vojnika za novac. Baš tu je Roberto Rossellini došao pitati Fellinija za projekt Rim, otvoreni grad (1945.). Rosselini je želio da ga Fellini upozna sa Aldom Fabrizijem i surađuje na scenariju (zajedno sa Susom Cecchi D'Amato, Pierom Tellinijem i Albertom Lattuadom). Fellini je prihvatio doprinjevši sa nekim gegovima i dijalogom.
Godine 1993. Fellini je dobio Oscara "kao priznanje za njegova kinematografska dostignuća koja su zapanjila i zabavljala publiku diljem svijeta". Iste godine, točnije 31. listopada, Federico Fellini umire u Rimu od srčanog udara, samo dan nakon svoje 50. godišnjice braka. Njegova supruga, Giulietta Masina, preminula je 23. ožujka 1994. od raka pluća. Fellini, Giulietta Masina i njihov sin Pierfederico pokopani su u istoj brončanoj grobnici koju je napravio Arnaldo Pomodoro. Oblikovana kao pramac broda u vodi, grobnica se nalazi na ulazu u groblje u Riminiju.
Međunarodna zračna luka Federico Fellini u Riminiju nazvana je u njegovu čast.
Redateljska karijera
300px|thumb|Fellini [[1965.]] Luci del varietà (1950.), Fellinijev prvi film, je režiran u suradnji sa iskusnijim redateljom Albertom Lattuadom. Film je šarmirajuća pozadinska komedija smještena u svijet malih putujućih zabavljača, svijet koji je Fellini dobro poznavao nakon rada na Rossellinijevom filmu Paisà (1964.). Dok je samo snimanje filma jako razveselilo tada tridesetogodišnjeg Fellinija, slabe ocjene kritičara i ograničena distribucija razočarali su sve koji su radili na filmu. Produkcijska kuća je bankrotirala ostavivši Fellinija i Lattuadu u dugovima koje su otplaćivali desetljećima.
Fellinijev prvi samostalni film bio je Bijeli šejk (1952.). Sa Albertom Sordijem u glavnoj ulozi, film je revizirana verzija tretmana koje je prvobitno napisao Michelangelo Antonioni 1949. i bazirana na fotoromanzijima, popularnim talijanskim romantičnim stripovima iz tog doba. Producent Carlo Ponti je dao zadatak Felliniju i Tulliju Pinelliju da razviju tretman. Smatrajući scenarij previše zbunjujućim, Antonioni ga je odbio i dao Lattuadi, no i ovaj ga je odbio. Fellini je tada donio odluku da sam režira film.
Veliko otkriće za Fellinija nakon njegovog neorealsitičnog perioda (1950. - 1959.), je djelo Carla Gustava Junga, koga je prvo čitao 1961. pod nadzorom jungovskog psihologa Ernsta Bernharda. Jungove utjecajne ideje o animi i animusu, te uloga tipičnog i kolektivnog nesvjesnog su snažno istraživani u klasicima kao što su 8½ (1963.), Giulietta degli Spiriti (1965.), Satyricon (1969.), Fellinijev Casanova (1976.) i Grad žena (1980.).
Ostali projekti
Godine 1948., Fellini je glumio u Rossellinijevom filmu Il miracolo zajedno sa glumicom Annom Magnani. Da bi igrao ulogu tihog varalice kojeg Anna Magnani u filmu zamjeni sa svecem, Fellini je svoju tada crnu kosu morao prebojiti. Fellini je također pisao i scenarije za radio izvedbe i filmove (najviše za Roberta Rossellinija, Pietra Germija, Eduarda De Filippa i Maria Monicellija), ali i nepripojene mu gegove za komičare kao što su Aldo Fabrizi. Kao nadaren karikaturist, Fellini je radio satirične crteže koji su obišli Europu i Sjevernu Ameriku, a danas su mete kolekcionara. Mnoge inspiracije za crteže mogu se naći u njegovim vlastitim snovima dok su filmovi-u-izradi stimulirali crteže za dekor, kostime i izgled pozornice (isto kao što je bilo i sa Sergejom Ejzenštejnom čiji ctreži djele snažne afinitete sa Fellinijevim djelom).
Godine 1991., Fellinijev strip Put u Tulum preveden je na engleski od strane Stefana Gaudiana, te je izdan u časopisu Crisis sa crtežima koje je napravio Milo Manara.
Godine 1992. Fellini je usko surađivao sa kanadskim redateljem Damianom Pettigrewom, na zadnjem velikom intervjuu za projekt Ja sam rođeni lažljivac: Leksikon Federica Fellinija (2002.), koji je opisan kao maestrov "duhovni testament" od strane Fellinijevog biografa Tullia Kezicha.
Utjecaj i ostavština
Kao jedinstvena kombinacija sjećanja, snova, fantazije i želje, Fellinijevi filmovi su duboke osobne vizije društva, često portretirajući ljude u njihovim najbizarnijim trenucima. Pojam "Felliniska" je korišten kako bi se opisala bilo koja scena u kojoj halucinirajuća slika ulazi u bilo koji običan događaj. Značajniji suvremeni redatelji kao što su David Lynch, Tim Burton, Pedro Almodovar, Terry Gilliam i Emir Kusturica, su svi naveli kako je Fellini imao utjecaj na njihov rad.
Poljski redatelj, Wojciech Jerzy Has (1925. - 2000.), čija su dva značajnija filma, Manuskript iz Saragosse (1965.) i Satni sanatorij (1973.) izvrsni primjeri modernističke fantazije, je često uspoređivan sa Fellinijem samo zbog čiste "luksoznosti slika". (Gilbert Guez u časopisu Le Figaro)
Pjevač Fish (ex Marillion) izdao je album "Fellini Days", za koji su mu inspiracija bili tektovi i glazba iz Fellinijevih filmova.
Kovalentni radijus
Kovalentni radijus atoma - ponekad se naziva i valentni radijus. Kovalentni radijus je srednje rastojanje najudaljenijih elektrona od jezgra atoma koji se javljaju u pojedinačnim hemijskim vezama koje grade ti atomi. Može se reći, da je kovalentni radijus jednak polovini srednje dužine pojedinačnih hemijskih veza koje obično gradi dati atomi.
Atomi međusobno grade veze različite dužine u zavisnosti od konfiguracije atoma i uglova tih veza. Utvrđeno je da sem malobrojnih izizetaka, dužina veza između dva atoma A i B (veza A-B) je jednaka srednjoj dužini veza A-A i B-B s tačnošću do (+-0.03 Å.
Ukoliko znamo kovalentne radijuse dva atoma dosta lako možemo odrediti dužinu veze pojedinih atoma a i takva je glavna primena ove kovalentnog radijusa. Ova metoda ne daje rezultate ukoliko postoje višestruke veze ili ukoliko je svo naelektrisanje na jednom atomu. U slučaju jonskih jedinjenja, bolja metoda je poznavanje njihove dužine jonskog radiusa.
Kovalentni radijus atoma su oko 25-50% manji od Van der Valsovih radijusa istih atoma.
San José Chiapas, Santa María Teopoxco
San José Chiapas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Teopoxco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1803 m.
3C-BZ
3C-BZ je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 301,380 Da.
Atomski broj
mini|desno|Z - atomski broj.
Atomski broj, protonski broj, redni broj elementa (oznaka Z) je broj protona u atomskoj jezgri. Atomski broj je jednoznačno obilježje kemijskog elementa, koji određuje njegovo mjesto u periodnom sustavu elemenata, a jednak je broju elektrona u elektronskome omotaču neutralnoga atoma. Označava se kao lijevi subskript (primjer za helij, 2He).
Atomska teorija
U atomskoj teoriji materije, atom se sastoji od atomske jezgre oko koje kruže elektroni. Danas je općenito priznato mišljenje da se atomska jezgra svih kemijskih elemenata sastoji od pozitivno nabijenih protona i neutrona koji nemaju električni naboj. Čestice koje se nalaze u atomskoj jezgri, to jest protoni i neutroni, zovu se zajedničkim imenom nukleoni (lat. nucleus: jezgra). Neutron ima masu gotovo jednaku masi protona. Proton je jezgra vodikovog atoma, pa mu je masa jednaka masi atoma vodika. Broj protona u atomskoj jezgri koji se zove atomski broj, jednak je njezinom električnom naboju i uvijek odgovara rednom broju kemijskog elementa u periodnom sustavu. Dakle atomskim brojem određena je vrsta kemijskog elementa.
Periodni sustav elemenata
mini|desno|500px|[[Periodni sustav elemenata.]]
Periodni sustav elemenata je sustavni tablični poredak kemijskih elemenata koji odražava njihovu atomsku građu i sličnost njihovih fizikalnih i kemijskih svojstava. Periodičkomu ponavljanju kemijskih i fizikalnih svojstava elemenata uzrok je periodička sličnost elektronske konfiguracije atoma elemenata poredanih po rastućem atomskom broju. Nova perioda u periodnom sustavu započinje kada se u elektronskoj konfiguraciji atoma počne popunjavati nova elektronska ljuska. Stoga atomi elemenata u jednoj periodi imaju jednak broj ljusaka, ali različit broj elektrona u vanjskoj ljusci (valentni elektroni). Suprotno, atomi elemenata unutar jedne skupine (stupac) imaju različit broj ljusaka, ali im je broj valentnih elektrona jednak. Kako broj valentnih elektrona određuje kemijska svojstva elementa, elementi jedne skupine imaju slična kemijskih svojstva.
Suvremena tablica periodnoga sustava, prema preporuci Međunarodne unije za čistu i primijenjenu kemiju (IUPAC, 1988.), sadrži 7 perioda i 18 skupina elemenata. Svi su elementi u periodnome sustavu naznačeni svojim kemijskim simbolima, kojima se dodaju oznake: atomski broj (redni broj) kao lijevi supskript, a maseni broj kao lijevi superskript.
Archer, Iowa
Arčer je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 131 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 131 stanovnika, što je 5 (4,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
El Laurel, Tamazunchale
El Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
La Mesa de Tinajas, Yahualica de González Gallo
La Mesa de Tinajas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
El Laurel, Tamazunchale
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
La Mesa de Tinajas, Yahualica de González Gallo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1968 m.
La Lagunita, Balleza
La Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2363 m.
Sanja Doležal
Sanja Doležal (Zagreb, 9. svibnja 1963.) hrvatska je pjevačica i TV voditeljica.
Životopis
Kao dijete snimala je reklame za proizvode Medolino i Frutolino, te trenirala karate. Pisala je za omladinski tjednik Polet. Postala je članica zagrebačke pop-rock grupe "Prva ljubav" 1981. godine. To je bio prvi tinejdžerski sastav na prostoru SFRJ, koji je djelovao do 1978. do 1982. godine. Kao članica grupe snimila je albume Privatno (1981.) te Kad ostanemo sami (1982.). Materijalom na ova dva albuma okrenuli su se više zrelijoj pop publici, što je na kraju rezultiralo sve manjim brojem prodanih primjeraka albuma. Prije nego što su se razišli 1982. godine snimili su Dinamovu himnu. Bila je u kratkoj ljubavnoj vezi s košarkašem Draženom Petrovićem; čak im je u njihovoj vezi posvećena jedna pjesma Novih fosila, Bilo mi je prvi put.
Pjevačica je grupe Novi fosili od 1983. do 1991. te ponovno od 2005. godine. S grupom je postigla velike uspjehe, snimila visokotiražne albume i nastupala na rasprodanim koncertima. Na Euroviziji 1987. godine, Novi fosili su nastupili pjesmom Ja sam za ples i osvojili 4. mjesto (92 boda) [pobijedio je Irac Johnny Logan hit-pjesmom Hold Me Now].
Nakon odlaska iz Novih fosila snimila je tri samostalna albuma. Imala je ulogu novinarke "Zvjezdanog tracha" u glazbenoj TV emisiji "Je l'me netko tražio", za koju je otpjevala i uvodnu istoimenu pjesmu. Bila je voditeljica talk-showa "Sanja" na RTL-u od 2004. godine.
Buzești, Crasna
Buzești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Crasna.
Sanja Doležal
Životopis
Od godine 1993. do 2012. kada je preminuo, bila je u braku s Nenadom Šarićem, također članom grupe "Novi fosili", s kojim je imala djecu Luku i Leu. Njen otac Mišo Doležal poznati je tekstopisac, kompozitor i aranžer. Voditeljica je segmenta Kuhanje je IN emisije IN Magazin na Novoj TV.
Buzești, Crasna
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 463 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 366 m.
Gohrisch
Goriš je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.169 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14628140.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge Goriš se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 34,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.169 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Punom parom (TV serija)
Punom parom je jugoslavenska humoristična TV serija koja je se od 1978. do 1980. emitirala na programu Televizije Zagreb u okvoru mreže JRT. U središtu radnje tipični je radni kolektiv — tvornica žice, iz razdoblja samoupravnog socijalizma.
Truba je zadnja (sedma), nikad prikazana epizoda druge sezone serije Punom parom premijerno emitirane 1980. godine na tadašnjoj Televiziji Zagreb. Emitirana je 18. rujna 2012. unutar ciklusa Zabranjeni na HRT 3.
La Montaña, Tlalchapa
La Montaña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlalchapa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Urša Raukar-Gamulin
Urša Raukar-Gamulin (rođ. Neda Raukar) (Zagreb, 18. svibnja 1960.), hrvatska je glumica i politička aktivistica. Osim po glumačkom radu u Hrvatskoj i koprodukcijam u inozemstvu, javnosti je poznata po organiziranju demonstracija protiv američkog predsjednika Georgea W. Busha, zagrebačkog gradonačelnika Milana Bandića , gentifikacije i drugih pitanja. Od 2017. aktivna je u zeleno-ljevoj platformi Zagreb je NAŠ kao koordinatorica, te 2020 izlazi i na nacionalne izbore za Hrvatski Sabor na listi šire koalicijske platforme Možemo!.
Mimbres, New Mexico
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Aubord (Francuska)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 910 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 202 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 14 metara (maksimalnoj 64 m, a minimalnoj 17 m).
Mimbres, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 667.
Keakealaniwahine
Keakealaniwahine (o. 1640. – o. 1695.) bila je kraljica otoka Havaji, 20. vladar tog otoka.
Njezini su roditelji bili kraljica vladarica Keakamahana i njezin muž, poglavica Iwikauikaua od Oahua. Bila je unuka kralja Keakealanikaneta.
Postala je vladarica 1665. Njezina je vladavina bila puna nevolja.
Prvi joj je muž bio poglavica Kanaloaikaiwilewa, njen bratić, a drugi njezin polubrat Kāneikaiwilani. Moguće je da je imala i trećeg muža.
Bila je majka kralja Keaweikekahialiiokamokua i kraljice Kalanikauleleiaiwi, pretkinja kralja Kamehamehe I. Velikog.
El Roble, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1178 m.
Van der Valsov radijus
Van der Valsov radijus predstavlja rastojanje između elektrona najudaljenijih od atomskog jezgra i tog atomskog jezgra slobodnih atoma, ili najudaljenijih elektrona i geometričke sredine celih molekula.
Zamišljajući atome i molekule kao lopte, čiju površinu grade od centra najudaljeniji elektroni, Van der Valsovi radujusi predstavljaju u stvari poluprečnike tih lopti. Koliko god je zamišljanje molekula i atoma kao loptica pogrešno i naivno sa tačke gledišta kvantne mehanike, u mnogim praktičnim slučajevima to ima svrhe. Na primer, u kristalima koji se sastoje od neke vrste molekula (ukoliko nisu jonski kristali) rastojanje između posebnih molekula koji grade kristalnu rešetku, odgovara poznatim Van der Valsovim radijusima. Ti isti molekuli u tečnom agregatnom stanju takođe zauzimaju prostor koji odgovara Van der Valsovom radijusu.
Na Van der Valsove radijuse može da se gleda i kao na granično rastojanje na koje međusobno mogu da se približe dva atoma bez međusobnog odbijanja, ili građenja hemijskih veza. Van der Valsovi radijusi su atome su 25 do 50% veći od kovalentnih radijusa istih atoma
Organizacija za evropsku bezbjednost i saradnju
Organizacija za evropsku bezbjednost i saradnju (Organization for Security and Cooperation in Europe, OSCE) (OSCE) je najveća svjetska međudržavna organizacija orijentirana za pitanje bezbjednosti. Mandat joj uključuje oblasti kao kontrola naoružanja, ljudska prava, sloboda štampe i pošteni izbori. Većina personala, koji broji oko 3.500 ljudi, je angažiran na terenu, a samo 10% u sjedištu.
OSCE je ad hoc organizacija osnovana temeljom Povelje Ujedinjenih naroda (Poglavlje VIII), te se bavi ranim upozoravanjem, spriječavanjem konflikata, vođenjem kriza i post-konfliktnom obnovom. Njenih 57 zemalja učesnica su iz Evrope, Kavkaza, Centralne Azije i Sjeverne Amerike te pokrivaju najveći dio sjeverne hemisfere. Stvorena je za vrijeme hladnog rata kao forum za dijalog Istoka i Zapada pod nazivom Konferencija za evropsku bezbjednost i saradnju (KEBS).
Države-sudionice
right|230px|thumb|Države članice OSCE godine 2006. {{legend|#007f00|potpisale [[Završni akt iz Helsinkija i Parišku povelju}} {{legend|#00ff00|potpisale samo Završni akt iz Helsinkija}} {{legend|#ffff00|nisu potpisale}} {{legend|#ff7f40|partner za suradnju}}]]
Хртковци
Хртковци су насеље у општини Рума у Сремском округу у Републици Србији. Од града Руме су удаљени 17 km. Према попису из 2011. било је 3036 становника.
Географске одлике
Хртковци су типично равничарско насеље. Село има крстасту основу, јер је издужено на једној страни дуж долине Врањ, а на другој дуж пута Рума–Шабац. Тај облик је донекле нарушен изградњом неколико споредних улица. Село чине четири главне улице, које се секу под правим углом четрнаест споредних широких и ушорених улица.
Хртковци, као насеље, имају изузетно повољан географски положај. Налазе се у близини већих градских и индустријских центара, са којима су повезани асфалтним путевима. Од најважнијег гравитационог и административног центра Руме удаљени су 16 km, од Сремске Митровице исто толико, а од Шапца 18 km. Од Новог сада су удаљени 52 km, а магистрални пут Нови Сад–Рума –Шабац управо пролази кроз Хртковце. Свега 10 km удаљени су од ауто-пута Београд–Загреб. Са овим ауто–путем, Хртковци су повезани већ поменутим путем преко Никинаца до Пећинаца.
Атар Хртковаца је неправилног облика, а издужен је правцем југозапад-североисток. Дуг је 13 km, а широк од 1,5 до 5 km. Површина атара је 41,3 km² и граничи се са атарима Платичева, Никинаца, Буђановаца, Руме и Јарка, док западну границу атара представља Сава.
Од надземних хидролошких објеката у Хртковцима, овде протиче река Сава, која чини западну границу атара, канал Јарачка Јарчина, који пресеца северни део подручја, канал ископан дуж долине Врањ и низ споредних канала за одводњавање. У алувијалној равни Саве има мањих забарених површина. Фреатске воде на лесној тераси дубоке су од 3 до 5 m. У пролеће се на неким местима дижу чак и до 2 m испод топографске површине. На алувијалној равни су плиће, тако да се често појављују на површини и забарују депресије. На истражној бушотини, јужно од насеља, на алувијалној равни откривен је дебео слој друге издани на дубини од 12 до 48 m. У селу, на бушотини дубине 200 m откривена су три водоносна слоја, а каптиран је најдубљи од 110 до 123 m, чији је капацитет 14 l у секунди.
Историја
У Хртковцима се налази вишеслојно археолошко налазиште Гомолава, које је богато доказима о стаништима из праисторијских и античких времена.
Кад се први пут у историји и под којим именом јављају Хртковци, тешко је поуздано утврдити. Ово је вероватно најстарије насељено место у општини, о чему сведочи археолошко налазиште са оближњег узвишења Гомолава, које је једно од најпознатијих налазишта из времена неолита. У средњем веку у овим областима доминирају Угри. Године 1747., забележено је насеље Худровцз. Временом од овог назива настао је 1881. године назив Хртковци.
Православна црква у Хртковцима помиње се у турским изворима већ 1622. године. Затим се Хртковци помињу као српско насеље 1722. Такође се помињу 1744, као збег капетана Трифуна Исаковића са попом Теодором (Милош Црњански).
С почетком распада СФРЈ и рата у Хрватској, велики број избеглица српске националности, који су живели у СР Хрватској, дошао је у Хртковце. Хрвати из Хртковаца, мењали су своје куће и имања са избеглицама и при томе добијали веће куће и имања. Посредник у размени је била католичка црква. На тај начин промењена је етничка структура Хртковаца.
Након митинга одржаног у Хртковцима 1992. на којем је говорио Војислав Шешељ уследиле су претње и малтретирање према несрпском становништву. Због тога је један део Хрвата, а и осталих хртковчана био присиљен на мењање кућа и насилан и невољан одлазак из села.
Локалитет Гомолава
Гомолава је праисторијски археолошки локалитет који се налази код Хртковаца, недалеко од Руме, на левој обали Саве. Била је насељена у током шест миленијума и спада у ред најпознатијих локалитета у Европи. Сам локалитет је вишеслојно налазиште које обухвата археолошке слојеве од касновинчанског периода, преко енеолита и раног бронзаног доба до гвозденог доба, због чега га археолози популарно називају Тортом од цивилизација, а спада у ред тел типова насеља. Истраживања локалитета су започета 1904. године, а систематски радови на Гомолави су започели 1953. године и још увек, са прекидима, трају. Сам локалитет се данас налази под заштитом државе као археолошко налазиште од изузетног значаја, али је и поред тога угрожен реком Савом која га спира, поготово у доба високог водостаја.
Привреда
Привреда Хртковаца такође је усмерена ка пољопривреди. Највећи део ораница је у приватном власништву. Сем ораница, које заузимају 77% атара, веће површине су једино под шумама и неплодним земљиштем. У јужном делу атара земља припада пољопривредном добру Полет, које је приватизовано и које има поседе у свим атарима у јужном делу општине Рума, осим у кленачком. Обрадом плодног земљишта бави се и „ЗЗ Хртковци“ и једна приватна задруга. У селу постоје и два погона дрвне индустрије „Сава“. То су пилана и погон за производњу паркета.
Демографија
У насељу Хртковци живи 2743 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 40,2 година (38,5 код мушкараца и 42,0 код жена). У насељу има 1171 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,93.
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године).
Fauna Škotske
thumb|right|240px|Ženka sivog tuljana hrani mladunče thumb|right|240px|Dva [[tupika u Škotskoj]] Škotske životinjske vrste uglavnom su uobičajene za sjeverozapadni europski dio paleoarktičke zone, iako je nekoliko vrsta najvećih sisavaca tog područja izumrlo zbog izlova, a ljudske aktivnosti su također dovele do uvođenja raznih životinja. Različita staništa s umjerenom klimom u Škotskoj su dom za 62 vrste sisavaca, uključujući i jednu populciju divljih mačaka, velik broj sivih i običnih tuljana i najsjeverniju populaciju dobrih dupina na svijetu.
Mnoge populacije ptica, poput tetrijeba ruševca i sjeverne snježnice (Lagopus lagopus) žive ovdje, a ova zemlja ima svjetski važna gnijezdilišta morskih ptica kao što je bluna. Suri orao je postao nacionalna ikona, a bukoči i bjelorepani su nedavno ponovo naselili ove prostore. Škotski krstokljun je jedina podvrsta kralježnjaka endemična za Ujedinjeno Kraljevstvo.
Samo šest vrsta vodozemaca i četiri kopnenih gmazova žive tu, ali mnoge vrste beskralježnjaka koji tu žive su rijetki na drugim prostorima Ujedinjenog Kraljevstva. Procjenjeno je da postoji 14 000 vrsta kukaca, uključujući i rijetke pčele i leptire koji su zaštićeni zakonom. Organizacije za očuvanje prirode u Ujedinjenom Kraljevstvu se brinu da će klimatske promjene, a posebno njihov utjecaj na visoravni i bića u moru, ugroziti većinu faune Škotske.
Staništa
thumb|right|240pxpx|Šuma [[obični bor|običnog bora, rijeka Dee]] U Škotskoj postoje razna staništa s umjerenom klimom, miješane listopadne i zimzelene šume, kao i močvarni, planinski, estuarijski, slatkovodni i morski krajolici, s krajolicima tundre. Oko 14% Škotske je pošumljeno (dosta tih šuma rastu na plantažama), ali prije nego što su ih ljudi posjekli, tu je postojalo mnogo više šuma širokolisnog drveća i tajgi. Iako jako reducirane, zimzelene prašume u Škotskoj još postoje. 17% Škotske pokriveno je vlažnim travnjacima vrijeska i tresetom.
U Caithnessu i Sutherlandu nalaze se gotovo netaknuta močvarna područja, među najvećim na svijetu, koja podržavaju drugačiju zajednicu životinja. 75% škotske zemlje (uključujući neke močvare) se koristi za agrikulturu, dok urbana područja čine oko 3%. Obala je duga 11 803 kilometra, a broj otoka s kopnenom vegetacijom je približno 800. Njih oko 600 leži na zapadnoj obali. 90% zapremine i 70% površine pod slatkim vodama u Ujedinjenom Kraljevstvu nalazi se u Škotskoj. Ima više od 30 000 slatkovodnih jezera i 6600 riječnih sustava.
Sisavci
Škotska je bila u potpunosti prekrivena ledom tokom pleistocenskih glacijacija. Kako je klima nakon glacijacija postajala toplija i led se povlačio, sisavci su stigli u ove krajeve. Međutim, otvaranje La Manchea (podizanjem razine mora) nije dozvolilo daljnje selidbe, pa zato unutrašnjost Ujedinjenog Kraljevstva ima samo dvije trećine vrsta koje su dospjele do Skandinavije. Hebridski otoci na zapadnoj obali Škotske imaju samo pola životinja kojih ima Britanija. Šezdeset dvije vrste sisavaca žive u divljini u i oko Škotske uključujući 13 vrsta koje žive na obalama mora. Za populaciju trećine kopnenih sisavaca smatra se da se smanjuje zbog faktora poput zagađenja okoliša, fragmentacije okoline, promjena u načinu uzgoja biljaka, prevelike ispaše i zbog kompeticije s uvezenim vrstama. Nijedna vrsta sisavca nije endemična za Škotsku, iako podvrste nekih poljskih miševa i voluharica jesu. Smatra se da su voluharice uveli ljudi još prije 4000 godina.
Grabežljivci
thumb|right|240px|[[Divlja mačka, Felis silvestris (ova jedinka je iz Njemačke)]]
Pripadnici porodice kuna u Škotskoj su tipični i za ostatak Velike Britanije, s tim da europski tvor tu ne živi i da je kuna zlatica brojnija nego drugdje u Ujedinjenom Kraljevstvu, ali je čistoća vrste poremećena dolaskom američke kune u sjeverni dio Engleske. Škotska je dom jedinoj populaciji divlje mačke na Britanskom otočju, čiji je broj procjenjen između 400 i 2000 jedinki, kao i jednoj podvrsti crvene lisice, Vulpes vulpes vulpes, koja je veća od V. v. cruciger i koja ima dvije različite forme. Divljoj mački prijeti ozbiljan rizik od izumiranja zbog neadekvatnosti zakona o zaštiti ove vrste. Poduzeto je istrebljivanje populacije uvezene američke kune (koja je donesena ovamo 1950-ih za uzgoj zbog krzna) pod pokroviteljstvom Hebridean Mink Projecta. Ovo će možda biti prošireno na druga područja gdje tih kuna ima mnogo, a možda i u cijelom Ujedinjenom Kraljevstvu.
Izuzevši povremene posjetitelje, samo pripadnici pravih tuljana žive ovdje cijelu godinu. Dvije vrste, sivi i obični tuljan, su prisutni po obalama Škotske i to u svjetski važnim brojevima. Godine 2002. populacija sivih tuljana procjenjena je na 120 600 odraslih jedinki, što je oko 36% svjetske populacije i više od 90% u UK-u. Škotska populacija običnog tuljana se procjenjuje na 29 700, oko 90% UK-a i 36% europske populacije.
Štakori, kukcojedi i zečevi
thumb|right|240px|Patuljasti kunić (Oryctolagus cuniculus)
Sedamdeset pet posto crvenih vjeverica Ujedinjenog Kraljevstva živi u Škotskoj. Ovu vrstu ugrožavaju uvedene sive vjeverice, a Scottish Strategy for Red Squirrel Conservation ima strategiju koja podržava njeno dugoročno očuvanje. U istraživanjima iz 2007. pripisana je zasluga rastućoj populaciji kuna zlatica za pomoć u ovom programu time što su lovile isključivo sive vjeverice. Škotska nema populaciju puhova ili puhova orašara, niti žutogrlog miša, a areal patuljastog miša je ograničen na južni dio zemlje. Apodemus sylvaticus hirtensis i neke podvrste voluharice su endemične, ali inače su glodari isti kao i u ostatku UK-a.
Kopneni kukcojedi su uglavnom slični kao i oni u ostatku Britanije. Scottish Executive i Royal Society for the Protection of Birds su nedavno odlučili ukloniti ježeve iz Vanjskih Hebrida jer je njihovo uvođenje izazvalo smanjenje populacije nekih ptica močvarica. Uklanjanje ježeva je prekinuto 2007. godine. Uhvaćene životinje su preseljene u unutrašnjost. Ovaj program im je smanjio populaciju: godine 2007. su bile uhvaćene samo dvije jedinke. Od reda Lagomorpha samo su zečevi i kunići prisutni u Škotskoj. Planinski zec je jedini zec koji je oduvjek živio na ovim prostorima. Poljskog zeca i patuljastog kunića su doveli Rimljani, ali nisu bili veoma rasprostranjeni sve do 19-og stoljeća.
Parnoprstaši
thumb|right|240px|Mužjak običnog jelena
Landseerova slika mužjaka običnog jelena, Monarch of the Glen (Kralj Glena), jedna je od najznačajnijih slika viktorijanske Škotske. Ta vrsta, pripadnik reda parnoprstaša još uvijek je brojna (ima 40 000 jedniki), ali njegov opstanak u čistom obliku ugrožava hibridizacija s uvezenim sika jelenom. Kako je obični jelen uglavnom planinska vrsta, u dolinama ga zamjenjuje srna. Iako živi drugdje u UK-u, ne postoje divlje populacije Hydropotes inermis i vrsta roda Muntiacus u Škotskoj. Postoje izolirane populacije divljih koza i divljih ovaca.
Drugi sisavci
thumb|right|240px|Par kitova ubojica (orki)
Samo devet od šesnaest vrsta šišmiša koji žive drugdje u Britaniji živi i u Škotskoj. Rasprostranjene vrste su Pipistrellus pipistrellus, Pipistrellus pygmaeus, Plecotus auritus, Myotis daubentoni i Myotis nattereri. Oni s ograničenijom rasprostranjeošću su Myotis mystacinus, vrste roda Nyctalus, Nyctalus leisleri i Pipistrellus nathusii. Nijedna vrsta šišmiša ne živi na Šetlandskim otocima, ali neki ponekada zalutaju i dospiju tu.
Dvadeset jedna vrsta kitova je zabilježena u vodama Škotske u zadnjih 100 godina, uključujući i kitove ubojice, ulješure, dobre dupine, Rissove dupine i druge. Kolonija od 100 dobrih dupina s Moray Firtha je najsjevernija na svijetu. Znanstvenici su od 1992. do 2002. istraživali strvine pliskavica i otkrili da je trećina njih umrla od napada dupina. Tobolčar Macropus rufogriseus je uvezen na jedan otok u Loch Lamondu i osnovao je koloniju.
Izumiranja i ponovno uvođenje
Tokom pleistocenskih interglacijacija, arktičke životinje kojih danas tu više nema, nastanile su Škotsku, uključujući i dlakavog nosoroga, mamuta, polarnog medvjeda, leminga, arktičku lisicu i divovskog jelena Megaloceros giganteus. Druge životinje koje su nastanjivale Škotsku, ali su izumrle, su ris, koji je u Britaniji živio do prije 1500 godina, mrki medvjed (izumro u 9-om ili 10-om stoljeću) i los, koji je preživio do 1300-tih. Divlja svinja i tur su izumrli u slijedeća dva stoljeća. Posljednji vuk je ubijen u Invernessshireu 1743. godine, a morž je sada samo rijetki posjetitelj. Na St Kildi je također postojala endemična podvrsta kućnog miša, Mus musculus muralis, koji je izumro 1938. godine.
Udruga Scottish Natural Heritage je ponovo uvela dabrove na ove prostore, donijevši ih iz Norveške. Ta je vrsta tu živjela do 15. stoljeća. Divlje svinje su također ponovo dovedene, a planira se i uvođenje vukova koji bi popunili ekosustav.
Ptice
thumb|right|240px|Obale Škotske su raj za morske ptice U povijesti sisavaca postoje tri razdoblja koja se preklapaju: prirodna kolonizacija nakon ledenog doba, izumiranja koja je izazvao čovjek i uvođenje novih vrsta od strane ljudi. Kod ptica je takvu generalizaciju teže potkrijepiti dokazima zbog njihove veće mobilnosti. Moderni ljudi su načinili veliku štetu ptičjim vrstama, posebno pticama grabljivicama, ali prirodne varijacije u populacijama su kompleksne. Naprimjer, burnjaci su postojali u Skara Braeu tokom neolitika, ali im je u srednjem vijeku areal bio ograničen na otoke St Kilda. Od tada su proširili svoj areal.
Većina od oko 250 vrsta ptica svakodnevno viđenih u Britaniji dolutaju do Škotske, a možda ih se još oko 300 rjeđe pojavljuje. Ocijenjene su 274 vrste i stavljene su na jednu od tri liste, zelenu, žutu ili crvenu, koja pokazuje njihovu ugroženost. Četrdeset ih je na crvenoj, 121 je na žutoj, a 86 ih je na zelenoj listi.
Škotski krstokljun, Loxia scotica, koji nastanjuje planinske zimzelene šume je jedina endemična ptica Britanije i, sa samo 300 parova, jedna od najugroženijih vrsta Europe. Njegov oblik tijela, crvena/zelena boja i običaj da visi naopačke je dovelo do poređenja sa papigama. Na St Kildi postoji jedinstvena podvrsta carića, Troglodytes troglodytes hirtensis, koji se prilagodio stajanju na stijenama i liticama na tom golom otoku u Atlantiku i razvio veća i snažnija stopala od drugih carića. Također ima neznatno veći, duži kljun, sivlje perje i drugačiji pjev. Ova podvrsta je priznata 1884. i zaštićena 1904. da se zabrani njeno uništavanje "u rukama ornitologa, skupljača jaja, nadjevača životinja i turista".
Ptice grabljivice
thumb|right|240px|Orao štekavac je ponovno uveden u Škotsku iz [[norveška|Norveške nakon odsutnosti od 60 godina]]
Samo nekoliko parova od oko 600 surih orlova Britanije živi u Škotskoj kao što je slučaj i sa sivim sokolima. Sokol grlaš, eja strnjarica i kosac, iako žive u Engleskoj i Walesu, ovdje uglavnom ne žive.
Godine 1916. engleski vikar je ukrao posljednja jaja orla štekavca, a posljednji odrasli primjerak je ustrijeljen dvije godine kasnije. Međutim, ova vrsta je ponovno uvedena na otok Rùm 1975. godine. Proširila se na razne obližnje otoke i do 2006. je bilo 30 parova. Unatoč strahu lokalnih farmera, Royal Society for the Protection of Birds (RSPB) planira pustiti do 100 mladih orlova na istočnu obalu Škotske. Crvenkasta lunja je istrebljena u Škotskoj 1879. godine, a RSPB je pokrenuo program ponovnog uvođenja 1980-ih. Iako je ta vrsta napravila dobar napredak, procjenjuje se da je 38% od 395 ptica rođenih između 1999. i 2003. otrovano, a još 9% su ubili ljudi.
Nakon odsutnosti skoro 40 godina, bukoč je uspješno rekolonizirao Škotsku ranih 1950-ih. Sada postoji 150 parova.
Druge ptice grabljivice iz UK-a poput vjetruše, eje strnjarice, jastreba, kopca, šumske sove i kukuvije su jako rasprostranjene u Škotskoj, iako je ćuk više vezan za jug. Škanjci mišari su pokazali veliku izdržljivost oporavivši se od ubijanja od strane ljudi i epidemije 1950-ih, koja im je smanjila količinu dostupnog plijena. Broj im se između 1978. i 1998. godine više nego utrostručio. S druge strane, samo se jedan par sniježnih sova razmnožavao na otoku Feltar između 1967. i 1975. godine.
Morske ptice
thumb|right|240px|Bluna (Morus bassanus) Škotska mora su dom za gotovo polovicu morskih ptica Europske unije uključujući i oko pola svjetske populacije bluna i trećinu svjetske populacije malog zovoja. Četiri vrste morskih ptica imaju više od 95% Britanske populacije u Škotskoj, a daljnjih četrnaest imaju više od polovice populacije u škotskim kolonijama. Otok St Kilda, koji pripada Svjetskoj baštini, je raj za morske ptice i ima veliki značaj za njih. Ima 60 000 bluna (24% svjetske populacije), 49 000 parova Oceanodroma leucorhoa (90% europske populacije), 136 000 parova tupika (morski papagaj) (30% populacije UK-a) i 67 000 parova burnjaka (13% populacije UK-a). Otok Mingulay također ima veliku populaciju morskih ptica i važno je gnjezdište malih njorki, sa 9514 parova, 6,3% europske populacije.
Šezdeset posto svih velikih pomornika se gnijezde u Škotskoj, uglavnom u Orkneyu i Shetlandu, iako ovdje nisu dospjeli do prije 18. stoljeća. 90% arktičkih čigri se razmnožava u Škotskoj. Sličan je slučaj i sa crnom njorkom. Škotska je dom i za 1000 parova kratkorepog pomornika i 21 000 parova morskog vranca.
Nadalje, na vrhuncu sezone parenja, 130 000 ptica nastanjuje prirodni rezervat Fowlsheugh u Aberdeenshireu, što je čini najvećom kolonijom morskih ptica u Britaniji. Ima dosta galebova, morskih papagaja i malih njorki. Na Bass Rocku živi 40 000 bluna, a njihov znanstveni naziv Morus bassanus potiče od te stijene.
Fazanke i močvarice
Tetrijeb gluhan koji je na crvenoj listi i sniježna jarebica se razmnožavaju u Škotskoj i ne žive drugdje na Britanskom otočju. Ovaj prvi je izumro u Škotskoj 1785. ali je uvezen iz Švedske 1837. godine. Postoji mnogo fazanki uključujući i tetrijeba ruževca i poznatu Lagopus lagopus scotica. Prepelica, poljska jarebica i fazan su rasprostranjeni, ali riđa jarebica baš i nije. Malena kolonija uvezenog zlatnog fazana živi na jugozapadu.
thumb|right|240px|Tetrijeb gluhan (Tetrao urogallus)
Među močvaricama, vlastelica, ćukavica, kulik sljepčić i morski kulik tu ne žive. U ljeto plitka jezera obezbjeđuju hranu mnogim močvaricama i patkama, uključujući gavku, patku žličarku, ušatog gnjurca i crnu patku. Patke batoglavice su kolonizirale područje oko nacionalnog parka Cairngorms od 1970-ih, i oko 100 parova živi tamo. Većina od oko 8000 žutokljunih labudova na Britanskom otočju zimuje u Škotskoj i Irskoj.
Skoro sve od 40 000 bjelolicih guski, koje se razmnožavaju na Grenlandu, dolaze na otok Islay prezimiti. Većina njih ostaje samo nakoliko dana dok se na raziđu. Skoro isto njih koriste zaljev Montrose kao privremeno odmaralište u listopadu, a 20% svjetske populacije zimuje na škotskim jezerima. Srednji plijenor i crvenogrli plijenor žive uglavnom na sjeveru i zapadu Škotske.
Vrapčarke
thumb|right|240px|Siva vrana (Corvus cornix) Gavrani su tipične šumske ptice u većem dijelu Europe, ali u Škotskoj su uglavnom povezani s planinama i obalama mora. 2002. godine siva vrana je priznata kao odvojena vrsta od crne vrane. Nedavna istraživanja su pokazala da se broj gavrana povećava, ali se broj sivih vrana smanjio za 59%, dok je broj crnih vrana ostao isti. 340 parova crvenokljunih galica se gnijezdi na otocima Islay i Colonsay.
Kao i kod krstokljuna, 2400 parova ćubastih sjenica živi raštrkano u preostalim prašumama Škotske. Broj planinskih kosova se smanjio na oko 7000, vjerojatno zbog većeg broja turista koji ih uznemiravaju. Ima manje od 100 parova sniježne strnadice, iako im se zimi priključe selice iz kontinentalne Europe. Smatra se da vodenkosovi koriste jedno gnijezdilište od 1881. godine. Škotska ima 95% britanske populacije gorske juričice, oko 64 000 parova.
Druge ptice
Pokušaji da se očuva plahi kosac su bili uspješni, i broj ove vrste s crvene liste je sada 670 parova. Vijoglava, također na crvenoj listi, ima samo 2 do 10 parova u Škotskoj. Od golubova divlja grlica tu uglavnom ne živi, ali golub pećinar živi na sjeveru i zapadu Škotske i Irske.
Izumrle ptice
Sivi ždral i bukavac nebogled su izumrli zbog izlovla i isušivanja močvara u 18. stoljeću. Posljednja velika njorka je ubijena na Stac an Arminu, stijeni u arhipelagu St Kilda u srpnju 1840. godine.
Kopneni gmazovi i vodozemci
Samo šest vrsta vodozemaca i četiri kopnena gmaza su izvorni stanovnici Škotske. U vodozemce spadaju tri vrste vodenjaka: veliki vodenjak (manje od 1.000 jedniki), mali vodenjak i Lissotriton helveticus. Drugi vodozemci su smeđa krastača, krastača i riđa žaba. Jedina invazivna vrsta vodozemca u Škotskoj je planinski vodenjak, nedavno viđen u području oko Edinburgha.
U gmazove spadaju riđovka, bjelouška, sljepić (koji je zapravo beznogi gušter, iako izgleda kao zmija) i živorodna gušterica. Obična smukulja, viđena drugdje u UK-u, ovdje ne živi, a i bjelouška je rijetka.
Ribe i ostale vodene životinje
Od 42 vrste riba nađenih u slatkim vodama Škotske, samo polovina je dospjela prirodnom kolonizacijom. Izvorne vrste su Alosa alosa, potočna pastrva, jegulja i riječna paklara. Rijeke su dom za jednu od najvećih kolonija lososa u Europi, sa skoro 400 rijeka koje imaju genetički različitu populaciju. Pet vrsta je Škotsku koloniziralo prije 1790. godine. To su: štuka, bodorka, brkica, grgeč i pijor. Rjeđe izvorne vrste su Coregonus clupeoides (živi na samo dvije lokacije i veliku prijetnju mu predstavlja uvezeni balavac) i jezerska zlatovčica.
thumb|right|240px|[[Štuka]]
Školjka Margaritifera margaritifera je prije bila dovoljno brojna za komercijalne aktivnosti, i Škotska i dalje ostaje njezino glavno uporište u Europi. Postoje populacije u više od 50 rijeka.
Mora Škotske, koja čine područje veće od mora ostatka UK-a, su među biološki najproduktivnijima na svijetu. Dom su za jednu trećinu svih vrsta delfina i kitova, većinu crvenih algi Velike Britanije, dagnje i morske trave, kao i za upadljive vrste poput tankog morskog perca, Funiculina quadrangularis. Procjenuje se da potpuni broj škotskih vodenih vrsta prelazi 40 000. Tu spada 250 vrsta riba, 4 vrste morskih kornjača, 2500 vrsta rakova i 700 vrsta školjki.
Darwinovi brežuljci, važno područje koraljnih grebena koji mogu preživjeti u hladnoj vodi, otkriveno 1988. godine, je oko 1000 metara ispod razine mora u Atlantskom oceanu, oko 185 kilometara sjeverozapadno od rta Wrath. To područje pokriva oko 100 km kvadratnih i sadrži na stotine brežuljaka oko 100 metara u promjeru i 5 m visokih. Moguće je da ovakvo područje ne postoji nigdje drugdje u svijetu. Na vrhovima brežuljaka su Lophelia koralji.
Kopneni beskralježnjaci
thumb|right|240px|[[Hylobius abietis]] Sedamdeset sedam vrsta kopnenih puževa i oko 14 000 vrsta kukaca žive u Škotskoj, ali nijedan nije zaista endemičan. Tu sapada i Pardosa lugubris, vrsta pauka vučjaka prvi put pronađenog u UK-u 2000-te i Formica aquilonia, vrsta mrava. Ovi mnogobrojni mravi grade mravinjake od šišarki i borovih iglica koje nađu na šumskom tlu. Neki su nastanjeni već desetljećima. Jedna kolonija može skupiti 100 000 kukaca na dan da bi nahranila pola milijuna mrava
Zajedno s tim mravom, nekoliko škotskih vrsta beskralježnjaka, inače rijetkih u ostatku države, postoje tu. Tu spada pet vrsta mrava i pčela, šest vrsta moljaca i leptira, pet vrsta muha i jedna vrsta tvrdokrilca.
Iako se populacije mnogih vrsta leptira drugdje smanjuju, nedavna istraživanja su pokazala da se neke od tih rijetkih vrsta sele na sjever zbog klimatskih promjena. U lipnju 2008. odrasla jednika Ethmia pyrausta je otkrivena u Easter Rossu. To je bio peti put od njegovog otkrića kod Loch Shina 1853. godine. Najbolje poznat beskralježnjak bi mogla biti vrsta Culicoides impunctatus, sićušni kukac. Njegova ishrana drvetom može rezultirati u dvadesetpostotnom gubitku ljetnih radnih dana za drvnu industriju.
Kriptidi
Priča se da postoje razne egzotične mačke u Škotskoj, a opisivane su uglavnom kao crne, dugonoge životinje, slične pumi ili leopardu, ali njihovo postojanje nikada nije dokazano. Najpoznatije stvorenje je Čudovište iz Loch Nessa, nazvano Nessie. Opisana je kao Plesiosaur, a ponekad kao morska zmija. Prvi zabilježeni susret sa Nessie datira unazad do 565 godine. U 19-om stoljeću je na obalu otoka Orkney dospjelo tijelo neidentificiranog bića, za kojeg znanstvenici smatraju da je bio morski pas.
Izazovi
Očuvanje prirodne okoline je jako razvijeno u Ujedinjenom Kraljevstvu. Sredstva organizacija možda su nedovoljna, ali kad se usporede s ranijim stavovima o okolišu, upečatljiva. U viktorijansko doba nekoliko je životinja izumrlo u Škotskoj, ali skala ubijanja u lovu na posjedima bila je zapanjujuća. Richard Perry zapisao je na imanju u Cairngormsu između 1837. i 1840. godine da je sljedeća gamad istrebljena od strane čuvara u interesu očuvanja lještarke: 246 lasica, 198 divljih mačaka, 106 tvorova, 67 jazavaca, 58 vidri, 475 gavrana, 462 vjetruše, 371 grubonogi škanjac, 285 ostalih škanjaca, 275 jastrebova, 98 sivih sokolova, 92 lunje, 78 žurica, 71 kratkouhi orao, 63 jastrebova kokošara, 35 dugouhih orlova, 27 morskih orlova, 18 orlova ribara, 15 zlatnih orlova, 11 hobija, 6 velikih sokolova, 5 močvarnih pasa, 3 osičara, i zbog razloga trenutno nepovezanih s lovom na lještarke, dalje 11 lisica, 301 hermelin i lasica, 78 kućnih mačaka, 1431 ćubasta ili golovrana vrana, 3 barske sove, 8 svraka i 7 "narančastonogih sokolova".
Perry je izjavio da je njegova "prva reakcija na ovu groznu crnu listu bila začuđena nevjerica. Još uvijek nalazim nevjerovatne detalje." U nekim slučajevima ovi brojevi veći su od broja trenutno živućih jedinki u cijeloj državi.