cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hernando de Soto
Mladost
Tačan datum rođenja Ernanda de Sota nije poznat. On sam je 1535. govorio da mu je oko 35 godina, a 1536. tvrdio je da mu je oko 40 godina. Već kao 14-godišnjak je, zahvaljujući dobrim porodičnim vezama, otišao u Novi svijet. De Soto je bio drugorođeni sin, od četvoro dece idalga Fransiska Mendeza de Sota i Leonore Arijas Tinoko. De Soto je znao da ne može računati na svoju porodicu što se materijalne potpore tiče, pa je pošao „trbuhom za kruhom“. Pomogao mu je rođak Pedro Ruiz de Soto, poznati učesnik u rekonkvisti Sevilje.
De Soto je odrastao u teškim uslovima, u siromaštvu i nemaštini, u pokrajini Extremadura, koja se graničila sa mauarskim teritorijama, te su ujedno njeni stanovnici bili prisiljeni da se od malih nogu uče ratničkim veštinama. Imajući to u vidu, nije slučajnost što su najpoznatiji konkvistadori i kolonizatori poticali baš iz Ekstremadura — Hernán Cortés, Francisco Pizzaro i Vasco Núñez de Balboa.
Početak u Novom svetu
Godine 1514. De Soto je bio član ekspedicije Pedra Arijasa de Avile, zvanog Pedrarijas Davila, čiji je cilj bila španska kolonija Panama. Sa sobom je imao samo štit i mač. Oduševljen de Sotovom hrabrosti, Pedrarijas mu je 1516. dodelio čin kapetana konjičkog eskadrona. Godine 1523. učestvuje u ekspediciji konkvistadora Fransiska Ernana de Kordobe na kojoj su bile otkrivene i kolonizovane Nikaragva i Honduras. De Soto se pokazao kao izuzetan konjanik, borac i strateg ali i kao vrlo brutalan i nemilosrdan prema domorocima. U Nikaragvi se sukobio sa Špancem Hilom Davidom Gonzalesom, koji se borio za vlast nad Nikaragvom protiv de Sotovog zapovednika Davile. Davila i de Soto su pobedili.
Prva samostalna ekspedicija i pohod sa Fransiskom Pizarom
Godine 1528. de Soto je poveo svoju prvu ekspediciju duž obale meksičkog poluotoka Jukatan, gde je otišao u potragu za prelazom iz Atlantskog oceana u Pacifik (Tihi ocean). U međuvremenu je takođe učestvovao u otkrivanju Perua u ekspediciji koju je predvodio Francisco Pizarro. De Soto je takođe otkrio grad Kahas. Sa grupom od 50 vojnika pronašao je put Inka, koji je vodio prema prestonici Inka, Kusku. Bio je prvi Evropljanin koji je upoznao kralja Inka, Atahualpu. Godine 1532. došlo je do bitke kod Kahamarke, gde je Francisko Pizzaro porazio Inke i uhvatio Atahualpu. De Soto je ipak sačuvao dobre odnose sa Atahualpom. Do razlaza sa Pizzarom je došlo zbog podele novoosvojenih Anda i zbog ubistva Atahualpe, kog je Pizzaro ipak ubio, iako je ovaj platio otkup koji je Pizzaro tražio.
Povratak u Španjolsku
De Soto se vratio u Španjolsku 1536, sa svojim djelom plijena u zlatu (510 kilograma ), koje su Španci zaplenili Inkama. U Španiji je dočekan kao junak iz bitke kod Kuska. Godine 1537. oženio se u Sevilji, i osnovao dom i porodicu. Njegova žena je bila ćerka Alonsa Davile, Ines de Bobadilja, koja je poticala iz veoma ugledne seviljanske porodice i koja je imala dobre veze na dvoru Karla V.
Pošto je de Soto bio upoznat sa bogatstvom Perua i izveštajem Alvara Nunjeza Kabeze de Vake, želeo je da istraži i Floridu, gde je pretpostavljao da se nalaze slična bogatstva. De Soto je u Floridi video priliku da stekne slavu poput Pizara i Kortesa, te je prodao svu robu koju je imao kako bi opremio ekspediciju. Karlo V ga je proglasio guvernerom Kube i svih zemalja severno od Meksika.
Dolazak na Floridu
thumb|250px|Put koji je prešao de Soto thumb|250px|Otkriće Mississippija Na Floridu je krenuo 18. maja 1539. preko Havane. Posle nekoliko dana puta, 25. maja 1539. de Soto stiže na zapadnu obalu Floride, kod današnjeg grada Tampa zajedno sa 620 ljudi, 12 sveštenika (8 sekularnih sveštenika, dva dominikanca, jedan franjevac, jedan trinitrijanac), 220 konja u devet brodova (pet velikih jedrenjaka, dve brigantine, dve karavele). Kad se iskcao na obalu, toj teritoriji je dao ime po Svetom duhu — Espiritu Santo. Hteo je da krene u kolonizaciju teritorije, kao što je to uradio u Kusku, međutim ispostavilo se da su neki Indijanci sa te teritorije već bili pokršteni, što je bio rezultat prethodne ekspedicije Panfila de Narvaeza koji je na Floridu stigao 1527. Ernando de Soto je sa sobom poneo sve stvari neophodne za kolonizaciju — alat, stolare, majstore, farmere, domaće životinje, seme žitarica itd. Većina doseljenika su bili jednostavni ljudi, koji su po prvi put bili u Novom svetu ili ljudi sa dna društvene lestvice.
U isto vreme, meksički vice-kralj Antonio de Mendez šalje ekspediciju na čelu sa Fransiskom Veskezom de Koronadom na teritorije koje je opisao Kabeza de Vaka španskom kralju. Cilj ekspedicije je bio pronaći Sedam gradova od zlata, tako da je de Soto dobio konkurenciju. thumb|250px|left|Iskrcavanje De Sotove ekspedicije na Floridu Nažalost, tačan put po kome je krenula de Sotova ekspedicija nije poznat. Pretpostavlja se da je Ernando de Soto prešao teritorije Mississippija, Arkanzasa, Oklahome i Teksasa. Takođe postoje indicije da je išao preko Kentakija i Indijane i da je stigao do Velikih jezera. Jedino mesto gde se može sa sigurnošću tvrditi da ga je de Soto posetio je selo Anhajka na Floridi, gde postoje arheološki dokazi o tome.
Prema unutrašnjosti
Problemi sa ekspedicijom su počeli već na Floridi, jer su umesto očekivanog zlata naišli samo na gomile komaraca. Takođe je klima, za razliku od Perua, bila vrlo topla i vlažna što se veoma loše odrazilo na zdravlje članova ekspedicije. De Soto je sa sobom vodio i Indijance iz drugih plemena koji su bili vrlo loše primljeni od strane lokalnih domorodaca koji su pre dolaska de Sota već imali loše iskustvo sa konkvistadorom Panfilom de Narvaezom. De Soto takođe nije imao milosti prema domorocima. Na svom putu kroz indijanske teritorije, spaljivao je domorodačka sela, otimao hranu i hapsio seoske poglavare, žene su bile silovane a muškarci odvođeni na prisilni rad ili su ih u najboljem slučaju, koristili kao vodiče.
De Sotovoj ekspediciji je znatno pomogao Huan Ortiz, koga su Indijanci zarobili dok je na Floridi tražio ekspediciju Panfila de Narvaeza. Nakon što je oslobođen, pridružio se de Sotovoj ekspediciji. Ortiz je proveo sa domorocima 10 godina pre što je došla de Sotova ekspedicija, pa je tako vrlo dobro poznavao teritoriju, navike, jezik i običaje Indijanaca, te je postao de Sotov vodič. Kao naturilizovan Indijanac, Ortiz se oblačio kao oni i bio vrlo blizak sa Indijancima (naročito do plemena Parakoksija).
Drugi odvažni de Sotov vodič je bio 17-godišnji Indijanac, koga su Španci nazvali Pedro, i poticao je iz današnje Georgie. Pedro je govorio više indijanskih dijalekata te je mogao da komunicira sa Ortizom. Pedro (Periko) je bio de Sotov vodič od 1540.
De Sotova ekspedicija je provela prvu zimu pored jezera Talahasi na Floridi. Tu se nalazio i zaliv po imenu Zaliv konja, zato što su tu ljudi iz Narvaezove ekspedicije morali da jedu konje da bi preživeli. To je i jedino mesto za koje su arheolozi sigurni da je de Soto tuda prošao.
thumb|250px|De Sotov dolazak u [[Tampa (zaljev)|Zaljev Tampa 1539.]]
1540. - Put prema severu i bitka kod Movile
De Soto je put nastavio severno prema Apalačkim planinama. Za sobom su ostavljali opustošene i spaljene indijanske naseobine. Španci su retko trgovali sa indijancima za hranu, a češće su je otimali na silu i pri tome uništavali sela.
Na putu su prešli Georgiu, Južnu Karolinu, Severnu Karolinu i Tennessee. Pošto je saznao da se zlato nalazi u plemenu Kofitaćeki, de Soto se udružio sa njihovim neprijateljima, Okutima, i krenuo ka Južnoj Karolini. Prilikom dugih i iscrpljujućih marševa stigli su do teritorije koje su i vodičima Pedriku i Ortizu bile nepoznate. Ipak u maju su pronašli to pleme na teritoriji današnje Južne Karoline.
Španci su uprkos nasilnom ponašanju, bili primljeni prijateljski. Princeza plemena Kofitaćeki je predala neke vredne stvari Špancima ali oni su zahtevali sve zlato sa njihovih svetih mesta. Kad su Španci saznali da su umesto zlata naišli na bakrene predmete, preokrenuli su čitavo naselje plemena i odneli sve što je bilo iole vredno a indijansku princezu su zarobili kako bi sebi osigurali siguran prolazak kroz Južnu i Severnu Karolinu, Džordžiju i Alabamu.
Put ih je doveo u Alabamu, gde se u mestu Movila, prema pričama Indijanaca, nalazilo puno zlata. Tamo su upali u zasedu indijanskog plemena Koktave, koje je predvodio poglavica Taskalusa. U teškoj borbi, Španci su se probili i napali grad. Bitka je trajala devet sati i poginulo je 20 Španaca, skoro svi su bili ranjeni i još dvadesetoro njih je umrlo sledećeg dana. Svi Indijanci su bili pobijeni - njih 2.000 do 6.000 je poginulo u bici, neki su izvršili samoubistvo a ostatak je pogubljen i Movila je spaljena.
Uprkos pobedi, Španci su izgubili 40 konja i većinu nakupljenog blaga. Stanje ekspedicije bilo je vrlo loše, većina je bila ranjena ili bolesna, ostali su bez opreme i kretali se u nepoznatim krajevima okruženi neprijateljskim raspoloženim domorocima. Nakon bitke kod Movile ostala domorodačka plemena gledala su na Špance s nepoverenjem. Zbog sve učestalijih napada Indijanaca, Španci su želeli da što pre stignu do obale i da se vrate na Kubu, ali de Soto je još uvek imao osvajačke ambicije. Tu zimu su proveli u Čičasi, današnjem Misisipiju.
Putovanje prema zapadu, otkriće rijeke Mississippi i povratak
thumb|left|350px|Ernando de Soto otkriva rijeku Mississippi Ekspedicija je nastavila prema severu gde su naišli na pleme Čikaso. De Soto tražio od njih 200 muškaraca koji bi služili kao nosači ali Čikase su to odbili i tokom noći su napali španski kamp. Španci su tom prilikom jedva izvukli živu glavu - ozgubili su još 40 ljudi i ostatak opreme. Ipak su se nekako spasili i pobegli.
Dana 8. maja 1541. de Soto stiže do slavne Rijeke Mississippi. Bio je prvi Evropljanin koji je doneo vesti o postojanju reke Misisipi, međutim, nije sigurno da je zapravo bio i prvi Evropljanin koji je došao do rijeke Mississippi. De Sotu ta velika rijeka predstavljala je ogromnu prepreku - trebalo mu je mjesec dana da je pređe na skelama zajedno sa 400 Španjolaca. Dalje je nastavio put prema Arkansasu, Oklahomi i Teksasu. Treću zimu je proveo u mjestu Autiamique kod Rijeke Arkansas. Zima je bila jaka i oštra, u proljeće je ekspedicija nastavila put. Kako je Ortiz umro, ekspedicija se kretala pomalo nasljepo. Komunikacija sa Indijancima je bila otežana. Ekspedicija je stigla do reke Kedo gde su se suočili sa ratobornim plemenom Tule. Španci su ih smatrali najopasnijim od svih Indijanaca. Do bitke je došlo u tjesnacu Caddo, Arkansas, gde i danas stoji spomenik. Nakon bitke, Španjolci su se vratili u Mississippi.
Smrt Ernanda de Sotoa
thumb|280px|De Soto pali indijansko naselje Mabila
De Soto, nakon pet dana bolovanja, umire od visoke temperature 21. maja 1542. na zapadnim padinama Mississippija, u indijanskom selu Guachoya, pored današnjeg gradića McArthura. Pošto su Španjolci znali da su Indijanci smatrali de Sotoa nekom vrstom boga i da je kao takav trebao biti besmrtan, uplašili su se njihove reakcije. Kako bi prikrili de Sotovu smrt, umotali su ga u platno, vezali za njega kamenje i bacili ga u rijeku Mississippi.
Povratak ekspedicije u Meksiko Siti
De Sotova ekspedicija je provela tri godine na Floridi i pri tome nije ostvarila željeni cilj - nisu pronašli zlato niti su uspeli da kolonizuju nove zemalje. Na putu su izgubili pola svog ljudstva, većinu konja (koji su bili najvažnije sredstvo zastrašivanja Indijanaca). Vratili su se pocepani, ranjeni i skršenog morala.
Nakon smrti de Sota, ekspedicija je propala i postojale su dve opcije kako se vratiti nazad. Prva je bila da naprave brodove i spuste se duž Mississippija, a druga opcija je bila da krenu preko Teksasa nazad u španjolsku koloniju Ciudad de Mexico. Pošto su smatrali da bi gradnja broda bila preduga i plovidba kroz Meksički zaljev previše rizična, odlučili su se za opciju kopnom prema jugozapadu. Međutim, zbog nenaseljenih područja u tom pravcu i nedostatka hrane vratili su se do Mississippija. Tamo sa sakupili sve željezne predmete, izlili iz njih klinove i napravili brodove. U julu su se spustili brodovima niz Mississippi i nakon dve sedmice naišli su na prve probleme sa Indijancima koji su ih napadali i sledili rekom u kanuima. Neko efektivno oružje Španjolcima nije ostalo pa su se samo branili štitovima. Ipak je od otrovnih strela umrlo 11 Španjolaca i dosta njih je ranjeno.
Nakon dolaska na ušće reke Mississippi, plovili su uz kopno prema jugozapadu. Pedeset dana kasnije stižu do reke Panuko i istoimenog graničnog grada španjolskih kolonija. Tamo su se zadržali mesec dana. Među Španjolcima je došlo do sukoba, jer su neki smatrali da su se prebrzo vratili praznih ruku, bez zlata. Došlo je do fizičkog obračuna u kome je poginulo njih sedmorica. Ipak su put nastavili do Ciudad de Mexica, gde im je vice-kralj Don Antonio de Mendoza ponudio da organiziraju još jednu ekspediciju nazad na Floridu. Samo su neki pristali.
Od 620 Španjolaca koji su krenuli u ekspediciju, samo njih 311 je preživelo ovu ekspediciju i naselilo se u španjolskim kolonijama Novog svijeta, Meksiku, Peruu i Kubi.
Posljedice ekspedicije
thumb|left|350px|Put de Sotove ekspedicije. Mapa iz 1742.
Za mnoge, rezultat više od 6.500 kilometara duge ekspedicije je bio katastrofalan. Ni jedan cilj koji je postavljen na poletku nije bio ostvaren - niti su našli zlato, niti su osnovali nove kolonije.
S druge strane, ekspedicija je bila od velikog značaja za Severnu Ameriku. Odbegli konji koje su Španci doveli su se umnožili i od njih su nastali severnoamerički mustanzi. Špansko oružje i surovost nisu mogli da se porede sa onim što su im Španci ostavili - viruse evropskih bolesti na koje Indijanaci nisu bili imuni i koji su u kratkom roku pokosili čitave narode. Neka područja kuda su Španci prošli ostala su sasvim pusta. Preživeli Indijanci su bežali od mesta gde su vladale zaraze tako da je takoše došlo i do značajnih demografskih promena.
Dobre strane su bile nova geografska, biološka i etnološka saznanja koje Evropa do tada nije imala. De Sotova ekspedicija je bila prva koja je Evropi donela vesti o društvenom i plemenskom uređenju severnoameričkih Indijanaca. Evropa je upoznala Čikase, Timuke, Tule, Alabame, Hičite, Čerokije, Čikasave, Seminole, Apalače, Koktave i ostala indijanska plemena. De Sotovi ljudi su bili prvi i poslednji koji su videli prvobitno stanje kultura uz reku Misisipi.
De Sotova misija je navela špansku krunu da razmisli o širenju kolonija severno od Meksika, gde je De Soto bio prvi Evropljanin.
Mnoge od teritorija kojima je prošao Ernando de Soto nose ime njemu u čast. Mesto gde je navodno umro se danas zove DeSoto County. Takođe se po njemu nazivaju teritorije u Lujzijani i na Floridi.
Čejmbers
Čejmbers se može odnositi na
Čilton
Čilton se može odnositi na
Longarone, Belluno
Longarone je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 484 m.
NCI
NCI se može odnositi na:
Spurije Karvilije Ruga
Spurije Karvilije Ruga (Spurius Carvilius Ruga, oko 230. pne.) bio je oslobođenik koji je živio u Rimu, i kome se pripisuje izum slova G. Njegov izum je brzo prihvaćen u tadašnjoj Rimskoj Republici jer se slovo C dotada koristilo za glasove "k" i "g", što je izazivalo zbrku. Ruga je također prvi čovjek u pisanoj historiji koji je osnovao i vodio privatnu osnovnu školu.
Glavni izvor podataka o Ruginim inovacijama je Plutarh, a njih potvrđuje Quintus Terentius Scaurus u svom djelu De Orthographia. Slovo G je bilo u upotrebi i prije 230. pne.; Wilhelm Paul Corssen je u Über Aussprache spekulirao kako je Plutarh zapravo htio reći kako je Ruga u svojoj školi bio prvi koji je slovima C i G dao sadašnje foneme /k/ i /g/. G u latinskom pismu potiče od grčkog slova zeta, pa se često miješalo sa slovima C i Z. To je razlog zbog čega je slovo G u sredini umjesto na kraju latinskog alfabeta; nakon toga je G zamijenilo Z u starom latinskom alfabetu.
Spurije Karvilije Maksim
Spurije Karvilije Maksim (Spurius Carvillius Maximus") je bio novus homo izabran za Rimski konzul|konzula godine 293. pne. koji je radi u uspjeha u treći samnitski rat|trećem samnitskom ratu nagrađen trijumfom. Osnovao je hram Fors Fortuna i posvetio kolosalni kip Jupitera Kapitolskog izrađen od zarobljenog samnitskog oklopa. (Pliije N.H. 34.43; Livije 10.43; Fasti Capit.). Prema Veleju Peturkulu (2.128), bio je cenzor, najvjerojatnije 289. pne. Godine 272. pne. po drugi put je izabran za konzula te je vodio pohod protiv pobunjenih Samnita (Front. Aq. 10.6).
Spurius Carvilius Maximus Ruga
Spurije Karvilije Maksim Ruga (Spurius Carvillius Maximus Ruga), koji je vjerojatno bio sin gore navedenog Spurija, izabran je za konzula 234. pne. te je dobio trijumf zbog vojnih uspjeha na Korzici i Sardiniji. Godine 228. pne. je ponovno izabran za konzula, a godine 211. pne. za augura. Tradicija koju citira Valerije Maksim tvrdi kako je bio prvi Rimljanin koji se razvod|razveo od svoje supruge, a što ponavljaju i Dionizije iz Halikarnasa i Aulo Gelije. Prema Dioniziju, narod ga je zbog toga zamrzio. Moderni historičari u to sumnjaju, s obzirom da su odredbe o razvodu već postojale u Zakonu Dvanaest tablica koji datira iz 450. pne.
Chadenac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 425 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 112 m, a minimalnoj 32 m).
Hejl
Hejl se može odnositi na
Morrowville, Kansas
Morouvil je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Arkansas (rijeka)
Arkansas (engleski: Arkansas River) je rijeka u Sjedinjenim Američkim Državama, najveća pritoka Rijeke Mississippi duga 2 350 km.
Geografske karakteristike
Arkansas se formira spajanjem rijeka East Forks i Tennessee Creek na obroncima Stjenovitih planina -Colorado kod mjesta Leadville. Od Leadvilla Arkansas teče u smjeru jugoistoka, nekih 160 km do grada Canon City u Coloradu i svladava visinsku razliku od 2 060 m. Planinsko područje napušta nakon što se probije kanjonom Royal, čije su granitne stijene visoke 300 m. Nešto prije Akumulacionog jezera John Martin (podignuto 1948.) prima svoju prvu veliku pritoku Purgatoire. thumb|left|220px| [[Sliv rijeke Arkansas]] Između Canon Citya i Great Benda u Kansasu rijeka meandrira kroz suhi prerijski kraj, pa se vode koriste za intenzivno navodnjavanje. U tom dijelu je korito rijeke duboko, a na pojedinim mjestima široko do 0.8 km. Najveći dio svojih pritoka rijeka prima na svom toku kroz Oklahomu, to su Cimarron, Verdigris i Canadian.
Morrowville, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 155, što je 13 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arkansas (rijeka)
Geografske karakteristike
Od ušća Verdigrisa kod mjesta Muskogee pa nizvodno - Arkansas je plovan kroz cijeli svoj tok u Arkansasu do uvira u Mississippi.
Čokto
Čokto se može odnositi na
Arkansas (rijeka)
Geografske karakteristike
Arkansas ima sliv velik 417 000 km², koje se proteže kroz četiri američke države Colorado, Kansas, Oklahomu i Arkansas. Najveće pritoke su mu Purgatoire, Cimarron, Verdigris i Canadian.
Od 1819. godine pa do sve do kraja Američko-meksičkog rata 1846. godine, Rijeka Arkansas je bila granica između španjolskog Meksika i Sjedinjenih Američlih Država.
Apači (razvrstavanje)
Apači se može odnositi na
Hila (razvrstavanje)
Hila se može odnositi na
Grejam
Grejam se može odnositi na
Grb
Grb poljske porodice Stankiewicz|mini
Grb je simbolički znak kao obilježje jedne države, naroda, grada, plemićke obitelji ili pojedinca.
Slaveni su riječ grb primili od njemačke riječi Erbe (nasljedstvo).
Znanost koja se bavi izučavanjem grbova naziva grboslovlje ili heraldika. Znanstvenici koji se bave ovim područjem nazivaju se heraldičari.
Prve grbove donijeli su na svojim štitovima ratnici koji su se vratili iz I. križarskog rata (1099.). Grbovi su se nosili na štitovima, što je danas još glavna osnova svakog grba, s ciljem da bi se ratnici međusobno raspoznavali. Nepismeni ratnički svijet onog vremena u svom komuniciranju počeo se prepoznavati prema grbovima. Od križara grbovi su se proširili po čitavoj Europi, pa i na hrvatske zemlje. Hrvatska plemena su ih prihvatila s obzirom da su i sama sudjelovala u križarskim ratovima označujući se grbovima. Kasnije su kraljevi uzeli sebi pravo podjeljivanja grbova u plemićki list (grbovnica) što se kod nas zadržalo sve do 1918. godine.
Do početka 13. stoljeća grb se sastojao samo od štita. Tek od druge polovine 13. stoljeća nad grb se postavlja kaciga s nakitom iz koje viri kratki plašt. Time je grb dobio svoje osnovne elemente: štit, kacigu, nakit i plašt.
Štit ima svoju »geografsku podjelu», mogli bismo je prikazati ovako:
GPR158
G-protein spregnuti receptor 158 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR158 genom.
Grb
A B C
D E F
A je desni gornji kut, B je glava, E, je srce, H je podnožje, I je lijevi donji kut štita. ADG je desna strana, BEH stup, a CFI lijeva strana štita.
Ako je u glavnom štitu manji štit, on je položen u sredini i naziva se «štitić» ili «srce štita».
U grbovima je u osnovi bila dopuštena upotreba samo četiriju boja (crvene, plave, crne, zelene) i dviju kovina (zlato i srebro).
Kumestan
Kumestan je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 236,222 Da.
Lake St. Louis, Missouri
Lejk Sent Luis je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.545, što je 4.376 (43,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Paz (razvrstavanje)
La Paz se može odnositi na
Marikopa
Marikopa se može odnositi na
Vidorni, Chieti
Vidorni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Clumanc
Kliman je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Dinj le Ben.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 154 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 53,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 1.703 m, a minimalnoj 773 m).
Pinal
Pinal se može odnositi na
Pima
Pima se može odnositi na
Frizzleburg, Pennsylvania
Frizelberg je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 602.
Hrapavi endoplazmatični retikulum
mini|260px|Hrapavi (granularni, granulisani) endoplazmatični retikulumHrapavi (granularni, granulisani) endoplazmatični retikulum (gER/gER) je vrsta endoplazmatičnog retikuluma koju odlikuje prisustvo ribozoma na površini membrane koja je okrenuta ka citosolu. Izgled je opisan nazivom — = zrno. Membrane granularnog endoplazmatičnog retikuluma obrazuju ploče koje su najčešće postavljene paralelno. Ovaj oblik endoplazmatičnog retikuluma je u kontinuumu sa spoljašnjom membranom jedarnog ovoja. Na ribozomima vezanim za membrane granularnog endoplazmatičnog retikuluma odvija se sinteza proteina.
Zimbabve
Republika Zimbabve, je neobalna država na jugu Afrike, između Viktorijinih vodopada, jezera Karibe, reke Zambezi na severu i reke Limpopo na jugu. Zimbabve se graniči sa Južnom Afrikom na jugu, Bocvanom na zapadu, Zambijom na severu i Mozambikom na istoku. Glavni i najveći grad Zimbabvea je Harare. Drugi najveći grad je Bulawayo. U zemlji sa oko 15 miliona stanovnika 16 je službenih jezika sa engleskim i lokalnim jezicima šona i ndebele kao najrasprostranjenijima. Od IX veka, kada je ovo područje još bilo u periodu gvozdenog doba, Bantu stanovništvo (od kojega će nastati savremena etnička grupa Šona) uspostavila je grad državu Veliki Zimbabve koja se razvila u važno trgovačko središte u XI veku kontrolišući trgovinu zlatom, slonovačom i bakrom prema Svahilijskoj obali na Indijskom okeanu na koja je bila povezana sa arapskim i indijskim centrima. Grad je napušten do polovine XV veka. Iz ovoga je centra nastalo i Kraljevstvo Zimbabve (1220–1450), a iz njega i Rozvijska država (1660–1866) i Monomotapa (1430–1760).
Robert Mugabe postao je premijer Zimbabvea 1980. godine kada je njegov Afrički nacionalni savez Zimbabvea odneo neočekivanu uverljivu pobedu na opštim izborima 1980. godine i doveo do konačnog sloma belačkog režima. Predsednik je postao od 1987. godine do povlačenja sa ove funkcije 2017. godine. Pod njegovim autoritarnim vodstvom službe bezbednosti dominirale su mnogim procesima u zemlji i bile su odgovorne za brojna kršenja ljudskih prava. Od 2000. do 2009. godine zemlja se suočila sa snažnim ekonomskim padom i hiperinflacijom koja je zaustavljena tek kada je uz zimbabveanski dolar dozvoljena upotreba i drugih valuta, ali je naknadni oporavak bio vrlo spor. 15. novembra 2017. godine, nakon godinu dana demonstracija protiv njegove vlasti i ekonomske krize, Mugabe je u državnom udaru srušen sa vlasti i određen mu je kućni pritvor dok je vlast preuzela vojska. Mugabe je nakon 6 dana predao vlast dok je novi predsednik postao Emmerson Mnangagwa.
Zimbabve je država članica Ujedinjenih nacija, Južnoafričke razvojne zajednice, Afričke unije i Zajedničkog tržišta za istočnu i jugoistočnu Afriku.
Etimologija
Naziv Zimbabve potiče iz naziva koji se u jeziku šona koristio za Veliki Zimbabve, srednjevekovni grad u blizini današnjeg Masvinga na jugoistoku zemlje. Postoje dve različite teorije o poreklu reči Zimbabve. Brojni izbori navode kako reč potiče od izraza dzimba-dza-mabwe, što u prevodu sa šonskog dijalekta karanga znači kuće kamenja (dzimba = množina reči imba čije je značenje "kuća"; mabwe = množina reči ibwe u prevodu "kamen"). Govornici jezika šona žive u današnjoj provinciji Masvingo. Arheolog Peter Garlake sa druge strane tvrdi kako reč Zimbabve predstavlja skraćeni izraza dzimba-hwe, što u prevodu znači poštovane kuće, izraz koji se u zezuru dijalektu šona jezika koristi za kuće ili grobove poglavica.
Teritorija Zimbabvea je pre bila poznata i kao Južna Rodezija (od 1898), Rodezija (od 1965) i Zimbabve Rodezija (1979). Prva zabeležena upotreba reči Zimbabve dolazi iz 1960. godine kada ju je skovao crnački nacionalista Michael Mawema čija je Zimbabveanska nacionalna partija bila i prva koja je službeno koristila ovaj naziv 1961. godine. Naziv Rodezija je nasuprot tome nastao od prezimena Cecila Rhodesa, inicijatora britanske kolonizacije ovoga područja u XIX veku zbog čega su ga afrički nacionalisti odbacili kao neprimeren zbog kolonijalnog izvora i konotacija.
Prema Maweminu svedočenju, crnački su se nacionalisti okupili na sastanku 1960. godine kako bi odabrali alternativno ime zemlje pri čemu su predlagani nazivi kao što su Matshobana i Monomotapa pre nego što je predlog za naziv Zimbabve prevagnuo. Dodatni razmatrani predlozi bili su i Matopos (prema nazivu poznatog nacionalnig parka) i Bulawayo.
U početku je postojala nejasnoća o tome kako tačno da se koristi novi naziv za državu pa je i sam Mawema u pismu iz 1961. godine koristio naziv Zimbabweland dodajući englesku reč land za zemlju, ali je već do 1962. godine naziv Zimbabve postao opšteprihvaćen među nacionalističkim oslobodilačkim pokretom. Naziv je posle postao široko korišten u vreme narodnooslobodilačke borbe crnog stanovništva protiv rasističkog belačkog rodezijskog režima u periodu od 1964. do 1979. godine.
Istorija
Od 1837 Šone je često napadane od strane Ndebele (Ndebele) plemena, predvođeno kraljem Mzilikazi (Mzilikazi), koje je bežalo od Šake (Shaka) i njegovih Zulu ratnika za vreme Mfekanea (Mfecane).
Kasnije u drugoj polovini 19. veka Britanski i Burski trgovci, lovci i misionari su počeli da prodiru u ove krajeve.
1888. godine Britanski imperijalista Cecil Rodes je uspeo da dobije prava za rudarenje od kralja Ndebelea Lobengule. 1889. Rodes je dobio ovlaštenje (charter), od kraljice Viktorije, za Britansku Južno Afričku Kompaniju da kolonizuje teritoriju današnjeg zimbabvvea (nazvana Rodezija 1895. godine).
Ndebele i Šona plemena su pokušala pobunu protiv prodiranja kolonijalista u njihove krajeve u toku 1896. - 1897. godine. Pobuna koja je poznata kao Prva Čimurenga (First Chimurenga) nije uspela.
Po sticanju nezavisnosti u Zimababveu su promenjena mnoga imena mesta i ulica.
Politika
Zimbabve je republika, sa izvršnim (executive) predsednikom i jednodomnim parlamentom. Predsednik Zimbabvea je Phelekezela Mphoko. Parlament je jednodoman i sedište parlamenta je u Harareu.
Obrazovanje
Zimbabve ima stepen pismenosti od 90% (u 2000. godini), najviši u Africi. Ostale zemlje SADC imaju sledeće procente pismenosti: Južnoafrička Republika 86%, Zambija 79,9%, Svazilend 80,9%, Namibija 83,3%, Lesoto 81,4%, Bocvana 78,9%, Tanzanija 77,1%, Malavi 61,8%, Mozambik 46,5%.Stanovnici koji su govorili Bantu jezike i koji su kulturno bili u Gvozdenom dobu su počeli da se doseljavaju na teritoriju današnjeg Zimbabvea otprilike pre 2000 godina.
Provincije
Zimbabve ima 59 distrikta (lista distrikta u Zimbabveu).
Geografija
Nadmorske visine se u Zimbabveu kreću od ispod 250 m na ušću reke Runde u reku Save do 2592 metra na planini Injangani u Istočnim Planinama. Preko 75% Zimbabvea se nalazi iznad 650 m nadmorske visine. 66% zemlje se nalazi iznad 1000 m.
U Zimbabveu se nalaze Viktorijini vodopadi. Najveće reke su Zambezi, Limpopo i Save.
frame|left|Politička karta Zimbabvea
Zahvaljujući politici konzervacije u Zimbabveu ima još dosta područja sa divljim afričkim zivotinjama. Zaštita divljih životinja je u Zimbabveu kroz sistem Nacionalnih Parkova, Safari područja Zimbabvea i Rekreacionih parkova.
Zimbabve ima jednu od najočuvanijih populacija sisara na svetu.
Ekonomija
Vlada Zimbabvea je suočena sa teškim problemima u ekonomiji, dok teži da konsoliduje predhodni napredak u razvoju tržišne privrede. Upletenost u rat u Demokratskoj Republici Kongo je dovelo do odliva stotina miliona dolara iz privrede. MMF (IMF) podrška je uskraćena zbog neplaćanja dugova i nepridržavanja programa reformi i probijanja budžeta. Inflacija je porasla od 32% u 1998. na 59% u 1999. na preko 600% u 2003. godini.
Stanovništvo
Etničke grupe crnci 98% (Šona 71%, Ndebele 16%, ostali 11%), belci 1%, mešani i Azijci 1%.
Zajednica bivših Jugoslovena
U Zimbabveu postoji mala zajednica Jugoslovena, a sada državljana svih država sa prostora SFR Jugoslavije.
Creggio, Verbano-Cusio-Ossola
Creggio je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Tališi
Tališi (također Talysh, Taleshi ili Talyshi) su iranski narod koji govori jedan od sjeverozapadnih iranskih jezika. Taj se jezik govori u sjevernim dijelovima iranskih provincija Gilan i Ardabil te južnom dijelu Republike Azerbejdžan. Sjeverno Tališko područje u povijesti je poznato kao Talish-i Gushtasbi.
Santa Kruz
Santa Kruz se može odnositi na
Juma
Juma se može odnositi na
Ešli
Ešli se može odnositi na
Knjiga Suija
Knjiga Suija ili Knjiga o Suiju je tekst koji predstavlja službenu historiju kineske carske dinastije Sui. Sastavio ga je tim historičara u službi dinastije Tang na čelu sa Wei Zhengom i objavio 636. Kasnije je ušao u kanon znamenitih 24 historije.
Bakster
Bakster se može odnositi na
Kvint Fabije Maksim Gurgit (konzul 292. pne.)
Kvint Fabije Maksim Gurgit (Quintus Fabius Maximus Gurges) bio je rimski političar i vojskovođa, sin proslavljenog konzula Kvinta Fabija Maksima Rulijana koji je i sam postao konzulom godine 292. i 276. pne.
Gurgit je političku karijeru započeo godine 295. pne. kada je izabran za kurulskog edila. Tada je oglobio patricijske matrone zbog nedoličnog načina života i tako skupljenim sredstvima sagradio Venerin hram kraj Circusa Maximusa.
Godine 292. pne. je za vrijeme trećeg samnitskog rata izabran za konzula, te je sudjelovao u pohodu na Samnite u kome mu je otac bio legat. Nakon osvajanja nekoliko samnitskih uporišta su otac i sin imali zajedničku trijumfalnu povorku. Godine 291. pne. je bio prokonzul u Samnijumu, kada ga je konzul Lucije Postumije Megel, u skladu s rimskom tradicijom, nasilno otjerao s položaja.
Godine 276. pne. Gurgit je po drugi put izabran za konzula, te je vodio uspješan pohod protiv Brutijci|Brutijaca i Lukanci|Lukanaca, zbog kojih je ponovno nagrađen trijumfom. Potom je kao legatus (izaslanik) poslan u Egipat na kralja Ptolemeja II Filadelfa. Misija je bila uspješna te se Gurgit vratio s dragocjenim darovima koje je pohranio u državnu riznicu, ali mu je Rimski Senat|Senat poslije posebnom odlukom dozvolio da ih dio zadrži za sebe.
Godine 265. pne. je izabran za Princeps Senatusa.
Njegov sin Kvint Fabije Maksim Gurgit je iste godine izabran za konzula. Njegov unuk Fabije Maksim je, pak, bio znameniti vojskovođa iz doba drugog punskog rata.
]]
Freeman, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.306, što je 11 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Krašić
Krašić je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, smještena u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Općina je u geografskom smislu konzistentan dio hrvatskog prigorja, a s povijesnog aspekta predstavlja dio Podgorske županije. Smještena je između gradova Jastrebarskog i Ozlja (Karlovačka županija), oko 50 km jugozapadno od Zagreba.
Uprava
Administrativno središte općine je naselje Krašić.
Dan općine obiježava se 8. svibnja.
Slavni ljudi
thumb|right|Pogled na Krašić thumb|right| thumb|right|
280-e pne.
thumb|Pirov rat
Sebastian Kurz
Sebastian Kurz (27. august 1986 -) je austrijski demokršćanski političar, koji je od maja 2017. godine vodi Austrijsku narodnu stranku, a od 2017. do 2019. godine je služio kao kancelar Austrije. Kurz, koji se Narodnoj stranci priključio kao tinejdžer 2003. godine, je služio u nekoliko demokršćanskih vlada, a veliku je pažnju privukao kada je 2013. postao najmlađi šef diplomacije u Evropskoj uniji. Kurz je položaj morao napustiti kada mu je u maju 2019. godine, nedugo nakon izbijanja afere Ibiza parlament izglasao nepovjerenje.
Knjiga Chena
Knjiga Chena ili Knjiga o Chenu (tradicionalni kineski: 陳書; pinyin: Chén Shū) je tekst koji predstavlja službenu historiju južnokineske dinastije Chen. Dala ju je izraditi kineska dinastija Tang, a izradio ju je historičar Yao Silian 636. Slično kao i Knjiga Lianga istog autora, i Knjiga Chena se temelji na ranijem tekstu Yao Sillianovog oca koji se zvao Yao Ca. Predstavlja također jedan od potpunijih i detaljnijih izvora o dinastiji Chen, iako je često bila kritizirana zbog nastojanja da se izostave ili opravdaju nedjela dinastije Chen. Knjiga također sadrži komentar Wei Zheng, premijera dinastije Tang, koji proturječi mnogim navodima teksta. Usprkos toga je Knjiga Chena postala dio kanonske 24 historije.
Rothari
thumb|Italija u doba Rotharija; langobardska područja označena plavozeleno. Rothari ili Rothair (? - 652) je bio langobardski kralj od 636. do smrti. Prije dolaska na vlast bio je vojvoda od Brescie. Kao i njegov prethodnik Arioald je po vjeri bio arijanac. Nedugo nakon stupanja na prijestolje je dao pobiti sve svoje protivnike. Pokazao se kao energičan i sposoban vladar. Nastavio je rat s Bizantincima te im oduzeo područje Ligurije kao i gotovo cijelu dolinu Poa. Poznat je i po tome što je 643. izdao Edictum Rothari, kodifikaciju dotle običajnog prava među Langobardima čiji tekst (napisan na latinskom) daje važan uvid u život i običaje Langobarda tog doba. Rotharija je naslijedio sin Rodoald.
Bredli
Bredli se može odnositi na
Dru
Dru se može odnositi na
Kuban
Kuban je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 104,149 Da.
Selo
Selo (ponekad i seosko naselje ili ruralno naselje) jedno je od tri vrste ljudskih naselja. To je osnovni oblik teritorijalne, socijalne i ekonomske organizacije stanovništva koje se bavi poljoprivredom. mini|Selo
Definicija sela
Postoji nekoliko različitih definicija seoskog naselja:
Stanovnici sela nazivaju se seljacima ili seljanima. Riječ seljak ipak najčešće označava osobu koja se bavi poljoprivrednom proizvodnjom.
Seoska teritorija
U pogledu naseobinsko-proizvodnog sadržaja može se izdvojiti:
U administrativnom pogledu seoska teritorija se dijeli na:
Tipologija seoskih naselja
Seoska naselja klasifikuju se prema brojnim mjerilima, od kojih treba izdvojiti sljedeće:
Fizionomska tipologija sela
Prema fizionomskoj strukturi sela se mogu podeliti na više načina, ali u našoj literaturi najkarakterističnija je sljedeća:
Prema obliku izdvajaju se tri tipa sela:
Gourfaleur
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 432 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 20 metara (maksimalnoj 100 m, a minimalnoj 12 m).
GPR179
G protein spregnuti receptor 179 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR179 genom.
Klinički značaj
Mutacije ovog gena su deo uzroka kongenitalne stacionarne noćne slepoće.
Fienili, Latina
Fienili je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
637
Godina 637. (DCXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 637. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Palača Potala u današnjoj Lhasi
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1960./61.
Grupno prvenstvo 1960/61.
Grupno prvenstvo je bilo natjecanje klubova u ligama niže rangiranim od Podsavezne lige. Pobjednici su nastupali u Prvenstvu Splitskog nogometnog podsaveza.
II Grupa
Independens
Independens se može odnositi na
Prometna traka
Prometna traka je obilježeni ili neobilježeni uzdužni dio kolnika čija je širina dovoljna za nesmetan promet jednog reda motornih vozila u jednom smjeru.
Razlikujemo slijedeće vrste prometnih traka:
Adams, Wisconsin
Adams je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.967, što je 53 (2,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
St. Marys, Ohio
Sent Meriz je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.332, što je 10 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vošito
Vošito se može odnositi na
Berenika (luka)
thumb|desno|260px| [[Egipat: Berenika na obali Crvenog mora (desno).]]
Vudraf
Vudraf se može odnositi na
Berenika (luka)
Berenika je bila sagrađena unutar zaliva Sinus Immundus, koga je sa sjevera pokrivao poluotok Ras Benas (Lepte Extrema). doline Nila dijelio lanac planina. U blizini su, pak, bili rudnici smaragda Zabara i Saket. Od mora ju je štitio i otok koga Strabon naziva Ofiod, bogat topazima.
Ptolemejski vladari Egipta su brzo shvatili važnost Berenike, koja je kao jedna od najbolje zaštićenih luka na Crvenom moru postala važno sjecište pomorskih trgovačkih ruta koje su spajale drevni Egipat i Etiopiju sa Sirijom i Indijom. Osim luke je sagrađena i cesta duga 258 rimskih milja, koja je spajala Bereniku s Koptosom (današnji Qift) u dolini Nila. U rimsko doba je cesta bila poznata kao Via Hadriana, a Rimljani su postavili posebnog prefekta koji je upravljao lukom. Ona je napuštena u 6. vijeku.
Ostatke grada je godine 1818. pronašao Giovanni Battista Belzoni. Otada traju arheološka iskapanja koja su otkrila niz vrijednih artefakata koji govore o intenzivnim trgovačkim vezama Indije i Mediterana u helenističko i rimsko doba.
Konvej
Konvej se može odnositi na
Chay (Primorski Šarant)
Še je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 562 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 18 metara (maksimalnoj 21 m, a minimalnoj 2 m).
Glatki endoplazmatični retikulum
Glatki endoplazmatični retikulum ne sadrži ribozome. U obliku je cevčica i vezikula. Uloge ove vrste retikuluma su mnogobrojne:
Kritenden
Kritenden se može odnositi na
Alojzije Stepinac
thumb Alojzije Stepinac (8. maj 1898. Krašić - 10. februar 1960 Krašić) je bio zagrebački nadbiskup i kardinal. Vrhovni sud NR Hrvatske osudio ga je 1946. na zatvorsku kaznu zbog saradnje s vrhom ustaške države, prekrštavanja desetina hiljada Srba u Hrvatskoj i za podstrek koji je ustašama pružio katolički kler, a Katolička crkva ga je 1998. godine proglasila blaženikom.
Mladost Stepinca i rat
Alojzije Stepinac je rođen 8. maja 1898. godine u Krašiću, blizu Zagreba, u veoma imućnoj seljačkoj porodici. Njegov otac Josip imao je dvanaestoro dece i to četvoro iz prvog i osmoro iz drugog braka. Alojzije je osnovnu školu završio u rodnom mestu, gimnaziju u Zagrebu. Kad je završio šesti razred gimnazije, stupio je u nadbiskupijski licej s ozbiljnom namerom da se posveti svešteničkom zvanju.
Vrlo brzo je pozvan u vojsku 1916. godine. U skraćenom roku je mogao položiti osmi razred i maturu, pa je zatim otputovao u Rijeku u svešteničku školu. Ubrzo se, kao novopečeni oficir našao na italijanskom frontu, ali njegova vojnička karijera ubrzo je privedena kraju ranjavanjem u borbama na Soči i Piavi.
Klivlend (razvrstavanje)
Klivlend se može odnositi na
Alojzije Stepinac
Stepinac kao sveštenik
Kako se to dogodilo da oseti u sebi želju da postane sveštenik, može se samo nagađati; uglavnom, on se 1924. godine obreo u Rimu, po preporuci rektora Zagrebačkog sjemeništa dr. Josipa Lončarića. Tu je na papskom sveučilištvu Gregorijani, dobivši američku stipendiju, završio nakon sedam godina filozofiju i teologiju i uradio dva doktorata. Tu je naučio da govori i piše italijanski, francuski, nemački i latinski.
Po povratku u Zagreb, mladi jezuitski štićenik biva primljen u nadbiskupsku kancelariju a zatim je imenovan i za ceremonijara nadbiskupa dr Ante Bauera.
Ubrzo je teško oboleli nadbiskup Bauer zatražio od Vatikana da mu se dodeli koadjutor s pravom nasledstva na zagrebačkoj nadbiskupskoj stolici. Stepinac je bio u Hrvatskoj potpuno nepoznat. Predlog da to bude upravo Alojzije Stepinac, a zatim i odluka - odjeknuli su na Kaptolu kao potpuno iznenađenje. Ozbiljne kritike konkurenata, pa i ostalih članova visokog katoličkog klera, bile su upućene jugoslovenskom episkopatu kao i vatikanskim ličnostima, pre svega Piju XI i njegovom velikom sekretaru Mariji Pačeliju, budućem papi Piju XII. Međutim, sve se na tome i završilo, jer je Vatikanu izgleda trebao mlad i odlučan borac, koji će biti u stanju da odgovori zahtevima klera.
Tako je Stepinac još za života Bauera postao šef episkopata, 28. maja 1934. godine.
Biografija Stepinca je umnogome pomogla da se sav posao oko njegovog naimenovanja brže obavi. Kako je u to vreme tražena saglasnost jugoslovenske vlade oko njegovog naimenovanja, kralj Aleksandar se složio znajući da je Stepinac bio dobrovoljac na solunskom frontu, smatrajući da je to i izraz njegovog jugoslovenskog opredeljenja.
Stepinčevo dobrovoljaštvo se posle ovoga više nikada neće pominjati, čak će se tvrditi da to nije tačno.
Naročito je bio ogorčen na probritanske oficire koji su bili protivni pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu, koji su u Beogradu izvršili državni udar i zbacili namesništvo kneza Pavla.
Stepinac za vreme Drugog svetskog rata
thumb|[[Ante Pavelić i Alojzije Stepinac]]
Zagrebački nadbiskup Alojzije Stepinac je od prvih dana zdušno blagoslovio stvaranje "katoličke države", kako je on često nazivao NDH. 12. aprila 1941. godine sastaje se sa generalom Slavkom Kvaternikom, po proglašenju NDH. Prvi put se sastao sa Antom Pavelićem odmah po njegovom povratku 16. aprila 1941, četiri dana nakon proglašenja NDH, i izrazio punu podršku ustaškom režimu.
Odmah po osvajanju vlasti, ustaše kreću sa ostvarivanjem svojih planova likvidacije srpskog stanovništva, s čime je Stepinac bio upoznat, jer su se egzekucije izvodile javno. Ubrzo nakon prvih zločina, on piše protesno pismo Paveliću:
Stepinac je, uz saglasnost i pod nadzorom opata Josipa Ramira Markonea, papskog legata u NDH, sazvao novu Biskupsku konferenciju u Zagrebu od 17. do 20. novembra 1941. koja je bila posvećena prelazima grčko-istočnjaka u katoličku veru. Stepinac je u tim pokrštavanjima navodno video spasavanje Srba, Jevreja i Roma od ustaškog noža.
Alojzije Stepinac u pismu papi Piju XII u pismu od 18. maja 1943. godine navodi da je U NDH pokršteno oko 250.000 pravoslavnih Srba. Pokrštavanje je vršeno nasilno, jer mnogi Srbi nisu imali izbora, mogli su ili da budu pokršteni ili da budu ubijeni. Dosta ih je, čak, pobijeno i posle pokrštavanja.
Stepinčevo obraćanje povodom ustaških pokolja dogodilo se početkom 1943. Tada su za odmazdu ustaše streljale 30 seljaka iz njegovog rodnog sela Krašić, među kojima i njegovog brata Maksima, a da to Stepinac nije znao. Stepinac je govorio na propovedi u zagrebačkoj katedrali i podigao glas protiv ovakvih zločina. Ovi protesti su prema dokumentima bili pod pritiskom Vatikana koji je 1943. već pretpostavljao ishod rata, tj. poraz sila osovine. Iz Vatikana se preko Stepinca gurala ideja da se u Hrvatskoj kasnije smeni ustaška vlast i dovede na vlast Mačekov HSS, i da tako Hrvatska (kao navodno antifašistička zemlja) zadrži granice NDH.
289. pne.
Godina '''289. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Korva i Noktue (ili, rjeđe, godina 465. Ab urbe condita). Oznaka 289. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Alojzije Stepinac
Stepinac za vreme Drugog svetskog rata
Nadbiskup Stepinac je bio potpuno svestan postojanja koncentracionog logora Jasenovac, ali se o tome nije javno protivio.
289. pne.
mini|Mencije
Alojzije Stepinac
Stepinac za vreme Drugog svetskog rata
Kako se bližio kraj rata, Stepinac je najviše zazirao od pobede komunista, pa se zato u potpunosti složio sa Pavelićevom linijom.