cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gnej Oktavije
Gnej Oktavije (Gnaeus Octavius, ? - 87. pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike. Pripadao je porodici čiji su članovi tradicionalno podržavali optimate protiv populara, tako da mu je stric Marko Oktavije bio jedan od glavnih protivnika Tiberija Grakha.
Godine 87. pne. je, nedugo nakon Sulinog prvog pohoda na Rim izabran za konzula. Međutim, vrlo brzo nakon toga je došao u sukob s kolegom Cinom koji je podržavao populare. Cina je nakratko protjeran iz Rima, ali se, uz pomoć prognanog popularskog vođe Marija iste godine vratio i zaveo strahovladu čijom je žrtvom bio i Gnej Oktavije.
Oktavije, za koga Plutarh navodi da je bio čovjek čvrstih moralnih načela, bio je u dalekom srodstvu s Gajem Oktavijem, ocem prvog cara Augusta.
Warroad, Minnesota
Voroud je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.781, što je 59 (3,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rancho Angélica, Ensenada
Rancho Angélica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Los Murciélagos, Tamazula de Gordiano
Los Murciélagos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
San Ramón, La Barca
San Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini La Barca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 948 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1539 m.
Tigranje
mini|desno|225px|Žena iz Tigranja u Etiopiji Tigrinja, Tigranjee ili Tigre je naziv za semitsku etničku grupu koja živi u Eritreji oko 2,500.000 ili 50% populacije i etiopskoj provinciji Tigray oko 5,000.000 ili 6% stanovnistva.
Dijeli se na Tigrawot (etiopske Tigrinje), Tigrinje (eritrejske kršćane) i Jebertise (eritrejske muslimane) 5%. Svi govore tigrinja jezikom. Zajedno ih ima oko 7,5 miliona.
Nuevo Jerusalén (razvrstavanje)
Nuevo Jerusalén ima više značenja:
Damgan
Damgan je grad i sjedište Damganskog okruga u iranskoj Semnanskoj pokrajini. Smješten je na južnim padinama Alborza na nadmorskoj visini od 1192 m. Udaljen je 100 km sjeveroistočno od pokrajinskog sjedišta Semnana odnosno 342 km istočno od Teherana. Cesta 44 spaja ga sa spomenutim glavnim gradom odnosno Nišapurom i Mašhadom, a cesta 81 s Isfahanskom i Jazdskom pokrajinom na jugu. Damgan je bio važan grad u srednjem vijeku odnosno prijestolnica pokrajine Kumeš. Svoj vrhunac doživio je u 11. vijeku pod vladavinom dinastije Zijarida, ali velike štete pretrpio je zbog učestalih potresa i invazija Mongola, Uzbeka i Paštunaca. U gradu i njegovoj okolici danas postoji više važnih historijskih spomenika i lokaliteta: prahistorijsko nalazište Tape-Hesar (4590. − 1705. pne.), ruševine drevnog Hekatompila (26 km jugoistočno), Tari-Hane kao jedna od najstarijih džamija u Iranu, kadžarski paviljon u Češme-Aliju, itd. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine Damgan je imao 57.331 stanovnika.
Filipinas, Matamoros
Filipinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1128 m.
Marko Oktavije
Marko Oktavije (Marcus Octavius) bio je rimski političar iz druge polovice 2. vijeka pne. Najpoznatiji je kao kolega znamenitog plebejskog tribuna Tiberija Grakha s kojim je izabran 133. pne. i s kojim je ispočetka dijelio reformističke ideje. No, vrlo brzo se s njim razišao, smatrajući da Tiberijeve reforme ugrožavaju ustavni poredak Republike. Nakon što je više puta vetom spriječio donošenje reformi, Tiberije je preko plebejske skupštine isposlovao njegovo smjenjivanje i nasilno ga spriječivši da u njoj sudjeluje. Ti su događaji doveli do eskalacije nasilja i Tiberijevog ubistva.
Oktavijev nećak je bio konzul Gnej Oktavije, a među njegovim potomstvom je bio i Gaj Oktavije, otac prvog rimskog cara Augusta.
Pompei
Geografija
Grad se prostire na južnim padinama Vezuva, na nadmorskoj visini od 14 metara. Udaljen je 23 km jugoistočno od Napulja i izgrađen na platou od lave, sjeverno od ušća rijeke Sarna.
Historija
Drevne Pompeje u 7. vijeku pne. osnovalo je italsko pleme Oska. Pompeji su izrasli u važan trgovački punkt, u početku grčki, zatim etrurski, kasnije samnitski i na kraju rimski. Strašna erupcija 79. potpuno je uništila i zatrpala grad, koji je ponovno otkriven tek u 18. vijeku kada su počela prva iskapanja. mini|lijevo|250px| [[Trg Bartolo Longo]] Današnji grad ima genezu iz parohije zvane Campo Pompeiano, osnovane u 9. vijeku oko male crkve. Od ranog srednjeg vijeka je feud sa zamkom zvan Valle di Casale. Prvi poznati vlasnik bio je Luigi Caracciola, a nakon tog Ferdinando Aragonski. Od 1593. je feud Alfonsa Piccolominija, ali je zbog čestih poplava Sarna mjesto postalo nezdravo za život, zbog čega se i ono malo stanovnika raselilo. Takvo stanje potrajalo je do 1872. kada se posla ponovnog oživljavanja prihvatio napolitanski advokat Bartolo Longo, inače porijeklom iz apulijskog Latiana. U mladosti veliki protivnik crkve, a kasnije gorljivi vjernik, Longo je stoga nove naseljenike motivirao i vjerskim zanosom, oko krunice, kojoj je posvetio čitavo naselje. Pompei su samostalna općina postali 29. marta 1928. kada su imali 7000 stanovnika, a tek su 9. januara 2004. dobili status grada.
Znamenitosti
Najveća znamenitost je monumentalna historicistička bazilika sv. Marije od krunice, koja je postala svetište i mjesto hodočašća.
Privreda
Današnji grad živi od turizma, budući da najveći broj gostiju dolazi posjetiti čuveni arheološki lokalitet Pompeje koji je 1997. zajedno s gradovima Herkulanejom i Torre Annunziatom upisan na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi. Dobar dio posjetioca su i hodočasnici koji dolaze zbog kulta krunice i njenog svetišta.
Alemán (razvrstavanje)
Alemán ima više značenja:
Gnevkow
Gnevkov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 388 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052024.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Gnevkov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 49 metara. Površina opštine iznosi 17,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 388 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 23 stanovnika/km².
Nuevo Laredo (razvrstavanje)
Nuevo Laredo ima više značenja:
Sequals, Pordenone
Sequals je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 859 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Telecastic fake show
"Telecastic fake show" je prvi singl japanskog rock benda Ling Tosite Sigure, izdan 23. travnja 2008. godine. Singl je izdala nezavisna produkcijska kuća Nakano Records, koju su osnovali članovi benda. "Telecastic fake show" je prodan u oko 21,000 primjeraka, a uspio se popeti na 17. mjesto Oriconove ljestvice, unatoč činjenici da se radilo o nezavisnoj produkciji. Također, našao se i na 80. mjestu Billboardove Japan Hot 100 liste.
Singl je izdan kao CD i CD/DVD combo. CD sadrži ukupno tri pjesme; naslovnu (koja se pojavila i na albumu just A moment) te dvije singl-ekskluzivne pjesme, "Re:automation" i "24REVERSE". DVD sadrži još pet dodatnih pjesama koje su ranije objavljene na albumima #4 i Inspiration is DEAD te na EP Feeling Your UFO. Za naslovnu pjesmu je snimljen i pripadajući spot.
Joe Shuster
Džozef „Džo“ Šuster (IPA: 10. jul 1914 — 30. jul 1992) je bio kanadski strip-crtač, najpoznatiji po stripu Supermen u saradnji sa scenaristom Džerijem Sigelom.
Mladost
Rođen je u Torontu, Ontario u porodici siromašnih jevrejskih imigranata - oca Džulijusa, poreklom iz Roterdama i majke Ide, poreklom iz Kijeva. U mladosti je Šuster radio kao raznosač dnevnih novina Toronto star, dok mu je hobi bilo crtanje. Na Šustera je snažan uticaj ostavila atmosfera u redakciji velikih gradskih novina te fantastični svet novinskih stripova.
Stvaranje Supermena
Džo je bio rođak Frenka Šustera, u to vreme jednog od najpopularnijih kanadskih komičara. Kada je Džou bilo deset godina, Šusterovi se sele u Klivlend u Ohaju. Sa devetnaest godina, u saradnji sa Džerijem Sigelom započinje izdavanje kratkotrajnog časopisa „Sajens fikšn“. U to vreme Sigel je osmislio scenario, a Šuster crteže za novog super-junaka koji će se nekoliko godina kasnije pojaviti u stripu. Uskoro ih je izdavačka kuća Di-Si komiks (DC Comics) angažovala na radu na nekoliko stripova, a Sigel i Šuster su 1938. imali ključnu ulogu u nastanku prvog broja strip-časopisa Ekšn komiks (Action Comics). U časopisu se tada prvi put pojavio Supermen, novi super-junak koji je postigao veliki uspeh kod čitalaca i sa kojim će započeti razdoblje nazvano "Zlatne godine stripa".
U prvoj epizodi stripa, Supermenov alter ego, Klark Kent je bio zaposlen u dnevnim novinama Dejli star koje su nazvane po novinama u kojima je Šuster nekad radio. Istoričari stripa tvrde da je i izgled Metropolisa, grada u kojem Supermen živi, pre zasnovan na izgledu Toronta nego Njujorka. Kada su stripovi o Supermenu počeli da izlaze i na inostranom tržištu, naziv novina je promenjen u Dejli planet.
Pravna borba
Šuster je ubrzo postao poznat kao koautor jednog od najpoznatijih i komercijalno najuspešnijih izmišljenih likova 20. veka. U to vreme, u periodu "Velike depresije", veoma je dobro zarađivao od rada na Supermenu. Međutim, prava na njegov i Sigelov rad pripadala su njihovom poslodavcu i kada je kompanija odbila da im isplati sumu koji su tražili, podneli su tužbu sudu. Vrhovni sud države Njujork je 1948. doneo presudu da se Šusteru i Sigelu isplati po 60.000 dolara, što je u ono vreme bila velika suma (2011. bi to bilo oko 560.000 dolara ), ali ništavna prema milionima dolara koje je njihov poslodavac zarađivao od prodaje stripa. Nakon ove presude, Šuster je napustio rad na stripu, a njegovo i Sigelovo ime su uklonjeni iz zaglavlja stripova Di-Si komiksa.
Sigel i Šuster su 1975. ponovo digli glas zbog načina na koji se Di-Si komiks poneo prema njima. Zbog negativnog publiciteta koji je time dobio (kao i zbog predstojećeg filma o Supermenu), Di-Sijev partner Vorner komjunikejšons ponovo je počeo potpisivati strip njihovim imenima i obojici odredio doživotnu penziju od 25.000 dolara godišnje. Džo Šuster je umro 1992. u Los Anđelesu, Kalifornija
Citati
Izjave strip-crtača Nila Adamsa: "Borio sam se za prava Džerija Sigela i Džoa Šustera, Supermenovih tvoraca. Drugi su zgrtali milione dok su njih dvojica živeli na rubu gladi. Džeri je bio prodavac, a Džo, gotovo slep, živeo je kod brata, spavao na dečjem krevecu i radio kao kurir. Kada sam za to saznao, počeo sam borbu za ono malo prava koja su im preostala kada su već napunili 60 godina."
"Bitka je trajala mesecima, i ponuda izdavača je bila bedna, ali je barem omogućila ovim ljudima da dostojanstveno provedu ostatak života. Znate li šta su najviše želeli? Želeli su da njihova imena ponovo budu povezana sa njihovim junakom — Supermenom! A zašto? Zato što ih je to činilo ljudima. Njihov rad ih je činio ljudima."
Serra, Pesaro e Urbino
Serra je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Somalci
thumb|Somalci Somalci ili Somalijci je naziv za etničku grupu koja čini domorodačko stanovništvo Sjeveroistočne Afrike (također poznate kao Rog Afrike). To je narod afričkog porijekla. Govore somalskim jezikom, koji je dio afroazijatske jezične porodice (podgrupa: Kušitski) te tako srodan Oromo jeziku, Sidamo jeziku, afarskom jeziku, Agawu i Beja jeziku, isto kao i arapskom jeziku. Smatra se danas ima između 10 i 20 miliona Somalaca, uglavnom u Somaliji (preko 8 miliona), Etiopiji (3-5 million), Džibutiju (250,000), sjeveroistočnoj Keniji (240,000) te nepoznat ali prilično velik broj koji živi van regije, uglavnom u SAD i sjevernoj Evropi.
Porijeklo
Ne postoji konsenzus o porijeklu Somalaca; međutim, različite naučne discipline se trude pronaći odgovor na to pitanje. Ime Somalci dolazi od riječi "Somaal", što znači "obala" na arapskom.
Historija
mini|Regije gdje su Somalci domorodačko stanovništvo Malo toga se sa sigurnošću zna o prisutnosti Somalaca u drevnoj Somaliji. Neki tvrde da su Somaliju nastanjivali Oromoi, etnička grupa u današnjoj Etiopiji. Pronađene su pećinske slike drevnih ljdui u Somaliji kojisu običavali štovati kravljeg boga zvanog Waaq. Somalija je također trgovala s starim Egiptom. Stari Egipćani su Rog Afrike nazivali Punt, te Somalci Punite (i.e., narod Punta) smatraju svojim precima. Obala južne Somalije bila je nekoć važan trgovački centar gdje se nabavljalo zlato, životinje, slonovača i druga roba.
Somalija
Somalci čine većinu somalskog stanovništva i, prema današnjim procjenama, čine barem 80 % ukupnog stanovnuštva. (Neke procjene navode brojku od 97%, ali to je teško provjeriti s obzirom na nesposobnost somalske države da vodi takve statistike u proteklom desetljeću). Oni su po tradiciji nomadska etnička grupa, ali od kraja 20. vijeka su se mnogi od njih naselili po gradovima. Somalci su podijeljeni u mnoge klanove i pod-klanove od kojih su najznačajniji:
Religija
Somalci su uglavnom sunitski muslimani. Bili su među prvim Afrikancima koji su se preobratili na islam, davno prije Sjeverne Afrike i drugih oblasti. Prije proebraćenja na islam, mnoge somalske grupe su štovale Waaqa.
Bornato, Brescia
Bornato je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3035 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Potres u Damganu 856.
Potres u Damganu 856. (poznat i kao potres u Kumešu 856.) je bio veliki potres koji je 22. 12. 856. pogodio područje sjevernog Irana. Magnituda mu se procjenjuje između 7,4 i 7,9 dok se meizosezmalno područje (maskimalne štete) se prostiralo oko 350 km duž južnog ruba masiva Alborza, kao i Tabaristana i Gorgana. Smatra se da je epicentar bio u gradu Damganu u tadašnjoj regiji Kumeš, po kojoj je kasnije potres dobio i ime. Broj žrtava ove katastrofe procjenjuje se od 25.000 do 200.000 ljudi. Uzimajući u obzir maksimalističke procjene, potres u Damganu prema statistici Američkog geološkog zavoda kotira na šestom mjestu najsmrtonosnijih u historiji.
Ḩuḑayr, Taiz
Ḩuḑayr je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1321 m.
Fudbalska reprezentacija Kambodže
Fudbalska ili nogometna reprezentacija Kambodže predstavlja Kraljevinu Kambodžu na međunarodnim nogometnim natjecanjima, a nalazi se pod ingerencijom Nogometnog saveza Kambodže. Osnivanje saveza dogodilo se još 1933. godine tokom francuske uprave, a nakon sticanja nezavisnosti godinu dana ranije, savez se 1954. godine pridružio FIFA-i i AFC-u.
Historija
Nakon što je 1954. godine postala članica FIFA-e i AFC-a, Kambodža je 1972. godine, kao Kmerska Republika, nastupila na Azijskom kupu 1972. u Tajlandu. Nakon inicijalnih poraza od Irana i Južne Koreje, reprezentacija je uvjerljivo porazila Kuvajt i izborila nastup u polufinalu. U polufinalu opet gubi od Irana te odlazi u borbu za treće mjesto protiv Tajlanda, od kojega gubi nakon jedanaesteraca (5:3). Ipak, četvrto mjesto na ovom turniru ostaje najbolji plasman Kambodže, ali ujedno i jedino njihovo sudjelovanje na nekom velikom međunarodnom natjecanju.
Tokom diktature Crvenih Kmera i rata s Vijetnamom, reprezentacija nije participirala u međunarodnom nogometu, vrativši se tek početkom 90-ih godina; prvi turnir nakon turbulentnog perioda bio im je regionalni Kup tigra 1996. godine, na kojem su izgubili sve utakmice.
Od tada, Kambodža je, ako bi i sudjelovala, uglavnom završavala svoju participaju u kvalifikacijskoj fazi i to uglavnom bez nekih značajnijih rezultata.
Igrači
! colspan=9 bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Malentón Chico, Tamazula de Gordiano
Malentón Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1699 m.
Sjeverni prolaz
Sjeverni prolaz (engleski: North Channel, irski: Sruth na Maoile) je morski tjesnac između Škotske i Sjeverne Irske, odnosno između Irskog mora i Atlanskog oceana.
Geografija
Sjeverni prolaz je na svom najužem dijelu između rta Mull of Kintyre na poluotoku Kintyre (Škotska) i rta Torr Head u Irskoj širok 21 km, a na najširem dijelu 40 km. Dug je nekih 170 km, vrlo je dubok i ima snažne plime i oseke tako da njegovi valovi dostižu brzinu od 12 km/h.
Obale Sjevernog prolaza vrlo su razvedene, naročito sa škotske strane gdje se nalaze brojni tjesnaci, zaljevi i estuariji kao Kanal Jura, Kilbrannan, Firth of Clyde, uz otoke Arran, Gigha i Ailsa Craig, dok je s irske strane to veliki Belfast Lough.
Alfonso Corona del Rosal (razvrstavanje)
Alfonso Corona del Rosal ima više značenja:
Arheološko područje Rešetarica
Antički period
Na temelju građevinskih ostataka bazilike i fragmenata pripadajućeg kamenog namještaja (pilastri oltarne pregrade, pilastri sa segmentima polukugle, pilastri s otvora bazilike, stupići oltarne pregrade, plutej oltarne pregrade i druge ornamentirane ploče, dijelovi oltara, ulomci imposta i kapitela), moguće je baziliku smjestiti među sakralne objekte salonitansko - naronitanskog područja i njihova zaleđa od IV. do VI. stoljeća.
Veliki kineski kanal
mini|desno|300px|Tok Velikog kanala Veliki kanal Kine, poznat i kao Veliki kanal Peking-Hangzhou je najstariji drevni kanal ili umjetna rijeka na svijetu. Počinje u Pekingu, prolazi kroz Tjencin i provincije Hebei, Šandong, Đangsu i Džeđjang i ide do grada Hangdžou. Najstariji dijelovi kanala datiraju iz 5. vijeka pne., iako su različite dionice konačno spojene u jednu cjelinu pod dinastijom Sui.
Gradnja kanala rezultirala je iz potrebe jednostavnijeg (vodom) i sigurnijeg povezivanja sjevernih i južnih dijelova Kine. Zbog konfiguracije tla gotovo sve velike plovne rijeke u Kini teku od zapada prema istoku, a veze okomite na njih (sjever - jug) bile su samo kopnene, značajno teže i manje sigurne. To je bila i jedna od prepreka snažnije međusobne integracije tih područja, što je dijelom olakšano i gradnjom ovog kanala.
Ukupna dužina Velikog kanala iznosi 1770 km. Najviši nivo je u brdima Šandonga, na vrhu od oko 42 m. Brodovi koji su plovili kineskim kanalima nisu imali problema dostizati veće visine zahvaljujući tome što su ustave izmišljene u Kini za vrijeme 10. vijeka (u doba dinastije Song). Veličina kanala je impresionirala mnoge svjetske putnike u Kini, kao što su japanski redovnik Ennin, iranski historičar Rašid al-Din i korejski službenik Choe Bu.
Povremene poplave obližnje Žute rijeke su stalno prijetile sigurnosti kanala. Za vrijeme ratova brane na Žutoj rijeci su ponekad rušene kako bi se poplavama zaustavile neprijateljske snage, što je izazivalo ekonomske i humanitarne katastrofe. Uprkos tome, kao i činjenici da je bio zanemarivan i zapušten tokom dužih perioda, Veliki kanal je od vremena dinastije Sui ostao jedan od motora kineskog ekonomskog razvoja.
Nuevo León (razvrstavanje)
Nuevo León ima više značenja:
Copemish, Michigan
je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 194, što je 38 (-16,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Miramar, San Pedro Pochutla
Miramar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Alfonso Medina (razvrstavanje)
Alfonso Medina ima više značenja:
Dârvari, Tămădău Mare
Dârvari je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Tămădău Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Boian, Ceanu Mare
Boian je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Ceanu Mare.
Revolucija 1848–1849.
Revolucija 1848.–1849., poznata kao Proljeće naroda, naziv je za društvene i nacionalne pokrete i nemire u više europskih zemalja u kojima su razne društvene i nacionalne skupine postavljale zahtjeve za političke, društvene i gospodarskim promjenama.
Pozadina
Prva revolucija započela je u siječnju 1848. u Palermu na Siciliji, a u veljači iste godine izbila je revolucija u Parizu. Nositelji ove revolucije u pojedinim europskim zemljama nisu uvijek pripadali jednom društvenom sloju, nego su bili pripadnici svih društvenih slojeva: građani, sitni obrtnici i trgovci, nezaposleni radnici i seljaci, čak i plemići, pa su i revolucionarni zahtjevi ovisili o pripadnosti pojedinoj skupini i stoga sadržavali i socijalističke i protukapitalističke i protufeudalne elemente. Jedan od neposrednih preduvjeta izbijanju revolucije diljem Europe bila je agrarna kriza u razdoblju od 1845. do 1847. te nestabilni gospodarski sustavi u razvijenim europskim državama koji su vodili do financijskih kriza i bankrota. Značajan čimbenik u revolucionarnim kretanjima 1848.–1849. bili su i snažni nacionalni pokreti i zahtjevi, koji su se počeli razvijati od početka 19. stoljeća u pojedinim višenacionalnim europskim zemljama.
Francuska
U Francuskoj su društvene napetosti započele u srpnju 1847. kada je vlada Françoisa Guizota odbila zahtjeve za proširenjem prava glasa, a vrhunac su dostigle 22. veljače 1848. nakon što je ponovno odbijen isti zahtjev. Tada su radikalniji dijelovi pariškog pučanstva započeli s podizanjem barikada i uličnim sukobima s policijom. Dana 23. veljače Guizotova je vlada podnijela ostavku, ali su 24. veljače ulični sukobi još više ojačali pa je kralj Luj Filip istog dana abdicirao. Već sljedeći dan proglašena je Druga Republika i uvedeno opće biračko pravo.
Na vlast su došle liberalno-demokratske snage i uvele su slobodu govora, pravo glasa, slobodu tiska… Liberalna vlada imala je dva ministra iz redova radnika. Kako bi se smanjila nezaposlenost, vlada je osnovala komisiju za rad. Država je na taj način krenula sa organizacijom velikih javnih radova u nacionalnim radionicama, gradile su se ceste, željeznice… Svi su imali pravo na rad. Međutim, liberali su ubrzo vidjeli da im nacionalne radionice gutaju ogromna financijska sredstva i zato su ih u svibnju počeli zatvarati. Istovremeno su iz vlade izbacili obadva radnička predstavnika. Budući da su niži društveni slojevi zahtijevali od vlade Alphonsea de Lamartinea daljnje reforme, koje ovaj nije bio spreman izvršiti, u svibnju su otpočeli novi nemiri.
Nezadovoljni radnici su u lipnju digli oružani ustanak u Parizu. Ustanak je imao posebni cilj. Radnici su željeli vlast, no to bi dovelo do promjene društvenog poretka. Bio je to prvi pokušaj socijalističke revolucije. Dana 23. lipnja izbila je nova revolucija koju su sljedeći dan ugušile postrojbe generala Louis-Eugènea Cavaignaca, a liberali su ostali na vlasti. Te godine za predsjednika Francuske izabran je Luj Bonaparte, Napoleonov nećak. Godine 1851. Luj Bonaparte se proglasio carem i uzeo je ime Napoleon III. Time je proglasio Drugo Francusko Carstvo, koje je trajalo do 1871. godine. Napoleon III je vladao u korist liberala.
Širenje
Ideje revolucije u Francuskoj vrlo su se brzo proširile u Habsburškoj Monarhiji, pojedinim njemačim kneževinama, Pruskoj i dijelovima Italije. Posebice je na širenje revolucija u ovim zemljama utjecalo izbijanje ustanka u Beču 13. i 14. ožujka 1848. koje je rezultiralo smjenjivanjem habsburškoga ministra vanjskih poslova Klemensa Lothara Metternicha (13. ožujka 1848.), a nakon čega je u monarhiji objavljen nov ustav i uvedene su građanske slobode te ukinuta cenzura.
Njemačka
Nakon Napoleonovog poraza, nastao je Njemački savez, koji je okupljao 38 njemačkih država, koje su se nalazile na prostoru na kojem je prije Napoleona postojalo 380 državica. Austrijsko Carstvo i Prusko Kraljevstvo borili su se za prevlast nad njemačkim državicama.
U Berlinu se revolucija proširila iz Rajnske oblasti, a započela je sukobima između radništva, studenata i građanstva s kraljevom vojskom u Berlinu, 18. ožujka 1848. Liberalnim snagama su se pridružili svi društveni slojevi osim feudalaca. Prisilili su vladara da sastavi liberalnu vladu, izda ustav i objavi parlamentarne izbore. Kralj Fridrik III. bio je prisiljen imenovati novu liberalnu vladu i obećati nov ustav. Liberali su preuzeli vlast, ali nisu se zauzimale za siromašne pa su se javile pobune najsiromašnijih. Vladar je jedini kontrolirao vojsku i liberali su postali ovisni o njemu. Vladar je prvo priskočio u pomoć liberalima, a onda je iskoristio zapovjedništvo nad vojskom da se riješi liberala i da vrati sve na staro u Pruskoj.
Nakon toga su u Beču i Berlinu bila sazvana zasjedanja parlamenata koji su vijećali o budućim ustavima i liberalizaciji društva. U nekim njemačkim državama, koje je Napoleon prve osvojio više nije bilo feudalnog sustava. To su većinom države na jugozapadu Njemačke. Njemačkim liberalima trebalo je tržište i radna snaga. Nijemci su u svih 38 država izabrali zastupnike i u Frankfurtu na Majni se sastao prvi njemački građanski parlament. Na zasjedanju parlamenta u Frankfurtu na Majni, koji je započeo s radom 18. svibnja 1848. i u kojem su bili zastupljeni predstavnici saveza njemačkih kneževina, prevladavalo je nacionalno pitanje. U parlamentu su se javile tri struje:
Problem ujedinjenja njemačke nacije u jedinstvenu državu planiran je i kao ujedinjenje s Austrijom, ali je ono bilo nerealno zbog položaja Austrije u sastavu Habsburške Monarhije. Jedino u čemu se parlament složio je da treba izdati ustav. Na kraju je pobijedila malonjemačka struja. Parlamentarci su ponudili pruskom kralju krunu ujedinjene Njemačke, međutim, kralj je to odbio. Budući da parlament nije donio niti jednu odluku vezanu uz poboljšanje materijalnog položaja siromašnih društvenih slojeva, 18. i 19. rujna 1848. u Frankfurtu je izbio novi ustanak koji je ugušila pruska vojska. Nakon ugušenja ustanka u Berlinu u prosincu 1848., u njemačkim zemljama više nije došlo do jačih revolucionarnih gibanja.
Italija
U sjevernoj Italiji, Lombardijom i Venecijskim vojvodstvom vladali su Habsburgovci, središnji dio Italije zauzimala je Papinska Država, a južna Italija i otok Sicilija činili su Napuljsko Kraljevstvo, kojim je vlada ogranak Burbonaca. Jedina državica u kojoj je postojala domaća dinastija bio je Pijemont ili Kraljevina Sardinija, gdje je vladala savojska dinastija.
Ustanak je izbio na Siciliji, a revolucija se polako proširila prema sjeveru. Građanstvo je uspjelo doći na vlast i proglasiti republiku. Papa je ujesen 1848. godine prognan iz Rima i Rim je proglašen republikom. Radikalizacija revolucije 1848. (ubojstvo premijera nove liberalne vlade, proglašenje republike) dovela je do papina poziva Francuskoj, Španjolskoj, Napulju i Habsburškoj Monarhiji da povedu vojnu intervenciju. Prije nego su Talijani uspjeli dići ustanak protiv Habsburgovaca u Veneciji i Lombardiji, Habsburgovci su poslali vojsku u sjevernu Italiju. U pomoć su joj došle i francuska i španjolska vojska. Papa je vraćen u Rim, a francuska vojska je ostala čuvati papu. U lipnju 1849. francuske postrojbe ušle su u Rim. Posljednje uporište revolucije u Italiji, Venecija, bilo je pacificirano u srpnju 1849.
Revolucija nije uspjela ni u Italiji. Jedina država, koja je uspjela ukinuti feudalizam i apsolutnu vlast kralja bila je Kraljevina Pijemont. Uveden je parlament i ustav. Svi revolucionari u Italiji biježe u Pjemont, a među njima je bio i vođa nacionalno-oslobodilačkog pokreta, Giuseppe Garibaldi. On je pripremao dobrovoljačku vojsku za buduću ulogu ujedinjenja Italije.
Mađarska
Vođa i najistaknutiji pojedinac te borbe je bio Lajos Kossuth. Revolucija je počela u Pešti, 15. ožujka predvođena skupinom studenata na čelu sa Sándorom Petőfijem. Ta grupa ljudi je krenula iz kavane Pilvax, da bi tražili oslobađanje političkih zatvorenika. To je potaknulo masovne prosvjede na peštanskim ulicama.
U isto vrijeme tiska se zahtjev sa 12 točaka koji se upućuje u Beč. U njemu se zahtjeva veće ovlasti sabora, ukidanje kmetstva, vraćanje mađarskih vojnika u domovinu sa talijanskog ratišta. Habsburški dvor pod velikim pritiskom događanja u Beču, prihvaća uvjete. Mađari ovim činom iako ne dobivaju neovisnu državu, dobivaju vladu koju imenuje njihov sabor, velike ovlasti sabora, te ograničavanje carskih ovlasti vezano o sazivanju i raspuštanju sabora.
Jelačić sklapa primirje s mađarskim zapovjednikom i ide u Beč da bi pomogao u suzbijanju bečke revolucije. Iako mađarski povjesničari smatraju Jelačića poraženim, on omogućava Beču konsolidiranje. Habsburgovci poništavaju dobre tekovine ožujačke revolucije, te počinju izravnu agresiju na Mađarsku. Rat traje skoro godinu dana, da bi ulaskom ruske carske vojske, 1. kolovoza 1849. mađarska vojska doživjela potpun slom. Većina mađarskih zapovjednika je strijeljana kod mjesta Világosa, a Lajos Kossuth je pobjegao iz Mađarske u Torino gdje je doživio duboku starost.
Hrvatska
Hrvatski vojnici na čelu s hrvatskim banom Josipom Jelačićem sudjelovali su u revoluciji 1848.-1849. , koja se događala na prostoru Habsburške Monarhije. Godine 1848. zbog opasnosti mađarske revolucije i njezine ideje o stvaranju jedinstvene nacije s ciljem da se Hrvatska "pomađari", Narodna skupština je izabrala Jelačića za hrvatskog bana i vrhovnog zapovjednika hrvatske vojske, na veliko zadovoljstvo svekolikog hrvatskog naroda. Ban Jelačić je odmah po svom imenovanju izdao proglas o ukidanju kmetstva na veliko oduševljenje cijele Hrvatske.
Mađari i njihove sluge "mađaroni" nisu se mogli pomiriti s činjenicom, da je Hrvatska dobila za vođu pravog hrvatskog rodoljuba, pa su se služili svim sredstvima i podvalama da unište i ocrne bana u očima bečkog dvora i hrvatskog naroda. Ban Jelačić se je zalagao da se spor s Mađarima riješi mirnim putem, ali kako su svi hrvatski zahtjevi bili odbijeni i kako su iz Pešte dolazile drske i bahate prijetnje poput: "Među nama samo mač može odlučiti!", nije bilo druge nego oružanim putem slomiti i uništiti ratobornu politiku mađarskog ekspanzionizma.
Nakon pismene podrške J.J. Strossmayera i pisma od 4. rujna 1848. u kojem mu kralj vraća sva dostojanstva i časti, uz ispriku: "Mene je na to svrgnuće navelo podmetanje Vaših neprijatelja...", ban Jelačić skuplja vojsku u Varaždinu, te 7. rujna 1848. izdaje proglas u kojem objavljuje rat peštanskoj vladi, a ne mađarskom narodu. U proglasu je još objavio: "Mi hoćemo jednakost i ravnopravnost svih naroda i narodnosti, što žive pod krunom ugarskom. Pošto dakle ministarstvo mađarsko misli, da ne može pristati na te pogodbe zato nam nalaže čast i dužnost, da pokušamo zadnje, pa da se latimo oružja."
Ban Jelačić s povikom: "Što Bog da i sreća junačka!" kreće sa svojom vojskom iz Varaždina 11. rujna 1848., da izbori prava hrvatskog naroda. Tako kod Schwechata, nadomak Beču, ban mudrom ratnom strategijom prvo tuče topovima po mađarskoj vojsci koju zatim pješaštvo odlučnim jurišima potpuno razbija. Jelačić je tako 1. studenog ušao u Beč kao prvi vojskovođa nakon Napoleona, a kralj Franjo Josip I. koji je 1848. naslijedio Ferdinanda V., imenuje bana namjesnikom Rijeke i Dalmacije. Nakon uspješnog sloma bečke revolucije, 13. kolovoza 1849. slomljena je i mađarska revolucija.
Alfredo V. Bonfil (razvrstavanje)
Alfredo V. Bonfil ima više značenja:
Gaj Oktavije
thumb|right|220px|Bista za koju se pretpostavlja da prikazuje lik Gaja Oktavija, cca. 60 BC, [[München|Minhenska Gliptoteka]]
Gaj Oktavije (Gaius Octavius, cca. 100. pne. - 59. pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike, najpoznatiji po tome što je bio otac prvog cara Augusta.
Oktavije, koji je - prema nekim izvorima bio potomak plebejskog tribuna Marka Oktavija, odnosno u dalekom srodstvu s konzulom Gnejem Oktavijem - pripadao je plebejskom ogranku viteške porodice Oktavijevaca. Njegovi preci su bili poznati po izuzetnoj dugovječnosti, pa se tako djed Gaj Oktavije spominje kao vojni tribun na Siciliji u doba drugog punskog rata, a otac Gaj Oktavije je bio općinski magistrat. Sam Gaj je odrastao u relativnom siromaštvu, te se kao novus homo morao teško boriti da bi bio prihvaćen u Senat.
Gaj Oktavije je bio oženjen dva puta. Njegova prva supruga je bila izvjesna Anharija iz istoimenog plebejskog roda. S njom je imao kćer Oktaviju, kasnije historičarima poznatu kao Oktavija Starija. Kako je brak s Anharijom završio, nije poznato.
Drugi put se oženio za Aciju Balbu Cezoniju, koja je rodbinski bila povezana s trijumvirima Pompejem i Julijem Cezarom. S njom je imao dvoje djece: Oktaviju Mlađu i Oktavijana, kasnije poznatog kao August.
Političku karijeru je otpočeo kao kvestor godine 70. pne. Godine 61. pne. je izabran za pretora, a potom imenovan za propretora u Makedoniji. Tamo se istakao čestitošću i uspješnom obranom od iznenadnog napada tračkog plemena Besa. Ciceron je u svojim djelima hvalio njegove diplomatske sposobnosti. Po isteku mandata je putovao za Rim kako bi počeo kampanju za konzula. Na putu se razbolio i umro, navodno u istom gradu gdje će sedam decenija kasnije umrijeti i njegov sin. Supruga mu je kasnije preudala za Lucija Marcija Filipa.
August, koji je u trenutku njegove smrti bio malo dijete, odao mu je priznanje natpisom na Forumu.
Jangce
Jangcekjang, Jangce ili Čanđang (kineski - Chang Jiang, Velika reka ili Dugačka Reka) je reka u središnjoj Kini. Na kineskom Yangzi Jiang se odnosi samo na donji tok reke, dok se cela reka naziva Chang Jiang. Međutim pošto su se Evropljani sreli sa donjim tokom reke, ovaj naziv se ustalio u evropskim jezicima.
Hidrografija
Jangcekjang je najveća reka u Aziji i treća po veličini na Zemlji (posle Amazona i Nila). Po kineskim geografima dugačka je 6.380 km mada se u raznim izvorima sreću brojke od 5520 do 6380 km. Površina sliva Jangcekjang je 1,775.000 km² i on se prostire na oko 1/5 površine Kine. Jangcekjang izvire na Tagla planini u severoistočom delu Tibeta. U gornjem toku reka protiče kroz ogromne klisure (koje su i najveće na Zemlji) i tu poseduje veoma veliki hidroenergetski potencijal. Kod Jičanga prolazi kroz kanjon Sansja dugačak 400 km. Plovna je za morske brodove do grada Vuhana na dužini od 1.200 km, dok je za rečne plovna do grada Čungkingana u dužini od 2.850 km. Uliva se u Istočno Kinesko more, severoistočno od grada Šangaja. Širina njenog ušća iznosi preko 20 kilometara. Najveće pritoke Jangcekjanga su: Jalung, Min, Kjaling i Han. Najveći gradovi koji leže u njenom slivu su: Šangaj, Nanking, Hankou (Vuhan) i Čungking. Reka ima veoma veliki hidroenergetski potencijal. Na reci se nalaze brojna veštačka jezera, kanali i hidroelektrane. Najpoznatija građevina na reci Jangcekjang je Brana Tri klisure u pokrajini Hubej koja je građena 17 godina. Ova brana će posle završnih radova 2009. godine postati najveća na svetu. Kod Nankinga i Vuhana reka je premošćena velikim dvospratnim mostovima za železnički i drumski saobraćaj.
68. pne.
Godina '''68. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Metela/Vacije i Reksa (ili, rjeđe, godina 686. Ab urbe condita). Oznaka 68. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Harari (narod)
mini|desno|225px|Hararska žena u narodnoj nošnji Harari je naziv za semitsku etničku grupu koja predstavlja domorodačko stanovništvo u etiopskom gradu Hararu. Oni sebe nazivaju Gey 'Usu ("Gradski narod") ima ih oko 40.000. Njihovi preci su u Etiopiju emigrirali iz južne Arabije između 7. i 11. vijeka. U 16. vijeku su stvorili moćnu državu koja se održala do 19. vijeka kada je osvojena od strane Egipta, a potom Etiopije. Harari, koji su po vjeri uglavnom muslimani, s vremenom su se pomiješali s okolnim kušitskim narodima te izgubili svoja fizička obilježja, te se od svojih susjeda razlikuju uglavnom po kulturi i društvenom položaju.
Huai He
Rijeka Huai je velika rijeka u Kini. Huai se nalazi na pola put između Žute rijeke i Yangtzea, dvije najveće rijeke u Kini, te, poput njih, teče sa zapada na istok. Huai, međutim, ne utječe u more zbog čega se često plavi.
Rijeka Huai je duga 1.078 kilometara a sliv joj iznosi 174.000 kvadratnih kilometara.
El Raizudo, Hidalgo
El Raizudo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Nuevo Michoacán (razvrstavanje)
Nuevo Michoacán ima više značenja:
El Limoncito, Huehuetlán
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Loppianuzzo, Firenze
Loppianuzzo je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Ponte di Ferro, Napoli
Ponte di Ferro je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1045 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Nuevo Milenio (razvrstavanje)
Nuevo Milenio ima više značenja:
North Fort Lewis, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.699.
Algún Día (razvrstavanje)
Algún Día ima više značenja:
Antioh iz Askalona
Antioh iz Askalona (? - 68. pne.) je bio starogrčki filozof, poznat po tome što je inicirao zaokret glede dotadašnjega Akademijina usmjerenja i uvelike je zaslužan za povratak dogmatizmu. Glasovit je po uočavanju paradoksa koji se odnosi na mogućnost saznanja kao takvog. Naime, ako se ništa ne može znati, onda je i tvrdnja o nemogućnosti spoznaje neistinita, odnosno nemoguća.
Metro-Goldwyn-Mayer
Metro-Goldwyn-Mayer (skraćeno MGM), američka filmska kompanija za proizvodnju i distribuciju filmova i televizijskog programa. Kompaniju je osnovao Marcus Loew 1924. godine spajanjem studija Metro Pictures, Goldwyn Pictures Corporation i Louis B. Mayer Pictures.
Povijest
Kompanija je osnovana 1924. godine kada je Marcus Loew udružio "Metro Pictures" (osnovan 1916.) s "Goldwyn Pictures Corporation" (osnovan 1917.) i "Louis B. Mayer Pictures". Novoutemeljena kompanija bila je zadužena za osiguravanje filmova za Loew's Theatre i bila je podređena tvrtci Loew Inc. Moto studija je Ars Gratia Artis što u prijevodu s latinskog znači "Umjetnost radi umjetnosti", dok je za logo uzeta maskota (Leo Lav) pridruženog studija Goldwyn Pictures.
Tijekom 30-ih i za vrijeme Drugog svjetskog rata (1939.-1945.), MGM je bio vodeći holivudski filmski studio, koji je u to vrijeme izdao dvije velike uspješnice, Zameo ih vjetar i Čarobnjak iz Oza, oba filma iz 1939. godine.
U 50-ima i 60-ima studio je izgubio vodeću ulogu u filmskoj industriji u vremenu restrukturiranja odnosa na filmskom tržištu. Ipak, i u tom vremenu studio je distribuirao nekoliko kasnijih filmskih klasika kao što su Amerikanac u Parizu (1951), Pjevajmo na kiši (1952.) i Ben-Hur (1959.) te Doktor Živago (1965.).
Godine 1981. tadašnji vlasnik MGM-a milijunaš Kirk Kerkorian kupio je studio United Artists i promijenio ime kompanije u MGM/UA Entertainment Co. Pet godina kasnije, kompaniju je kupio medijski mogul Ted Turner i preimenovao je u MGM Entertainment Co., ali ju je uskoro opet prodao Kerkorianu koji je MGM i UA opet razdvojio kao dva branda.
New Berlin, Wisconsin
Nju Berlin je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 39.584, što je 1.364 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nikola Kašiković
Nikola T. Kašiković (4. decembar 1861. Sarajevo, Osmansko carstvo — 22. maj 1927. Sarajevo, Kraljevina SHS) je bio bosanskohercegovački publicista srpskog porijekla, urednik i vlasnik književnog lista Bosanska vila, te sakupljač srpskih narodnih umotvorina.
Biografija
Rođen je u Sarajevu 1861. godine u tadašnjem Osmanskom carstvu. U Sarajevu je završio Srpsku nižu gimnaziju, a nakon toga Srpsku učiteljsku školu u Somboru 1884. godine. Nakon završene Srpske učiteljske škole, radi kao učitelj Srpske škole u Sarajevu. Sarađivao je u dječjem listu „Golub“, koji je objavljivao pjesme i srpske narodne umotvorine. Bio je i saradnik srpskog književnog lista „Javor“, koga je osnovao Jovan Jovanović Zmaj. Kao član Učitenjskog zbora Srpske škole u Sarajevu, zajedno sa Nikolom Šumonjom, Božidarom Nikašinovićem i Stevom Kaluđerčićem 19. oktobra 1885. godine je bio osnivač srpskog književnog lista Bosanska vila. Krajem 1891. godine „po savjetu srpskih književnika“ napušta učiteljsku službu i potpuno se posvećuje vođenju i uređivanju časopisa Bosanska vila. Kašiković je bio treći urednik Bosanske vile, a na toj poziciji je bio od aprila 1887. godine do 15. juna 1914. godine. Nikola Kašiković je 1906. godine postao član Srpskog novinarskog udruženja sa sjedištem u Beogradu. Bio je jedan od osnivača i predsednik Srpskog pjevačkog društva Sloga, utemeljivač i član Srpskog kulturnog i prosvetnog društva Prosvjeta. Pored uredništva, pisao je radove o književnom i kulturnom životu, a kao najveći uspjeh mu se pripisuje prikupljanje srpskih narodnih umotvorina, predanja, vjerovanja i srpske narodne poezije.
Nikola Kašiković je bio vlasnik Bosanske vile od 1889, pa do prestanka rada Vile 1914. godine, kada su je austrougarske vlasti zabranile.
Prvi svjetski rat
Austrougarske vlasti su u toku Prvog svjetskog rata zatvorile Kašikovića i njegovu porodicu. Austrougarska politika je bila takva da su gotovo svi ugledni Srbi zatvarani i osuđivani u periodu 1914-1917.
Nakon što je Austrougarska okupirala Kraljevinu Srbiju, početkom 1916. godine su u Beogradu u stanu profesora Milorada Pavlovića Krpe pronađena pisma Nikole Kašikovića. Prema austrougarskim izvještajima, Kašikovićeva pisma su bila kompromitujuća i vojne sadržine o kretanju austrougarske vojske. Austrougarske vlasti su na osnovu ovih pisama 9. marta 1917. godine osudile Nikolu Kašikovića na deset godina robije, a nakon toga i njegovu ženu i sina. Njegova žena Stoja i sin Predrag su osuđeni na smrt 12. januara 1918. godine, tako što će majka da gleda kako joj sina vješaju. Kasnije su pomilovani na deset godina robije.
Kraljevina SHS
Nakon završetka Prvog svjetskog rata, Kašiković nije uspio da obnovi list. Zbog svojih prilika se zaposlio kao učitelj u jednoj osnovnoj školi u Sarajevu. Radio je kao učitelj do 1924. godine kada je penzionisan. Spremao je zbirku srpskih narodnih umotvorina, a objavio je jednu knjigu pod naslovim „Narodno blago“. Preminuo je 22. maja 1927. godine u Sarajevu.
Nagrade
Nikola Kašiković je bio odlikovan:
El Eulma
Geografske karakteristike
El Eulma leži u regiji Visoravan slaništa udaljena 27 kilometara istočno od svog administrativnog centra Sétifa a 327 km od glavnog grada Alžira.
Historija
El Eulma je osnovana 1862. na lokalitetu Taftikia za Francuske kolonijalne uprave dekretom kao Saint-Arnaud, po maršalu Jacques Leroy Saint-Arnaudu (poginuo u Krimskom ratu 1854.)
La Blanca, Tacámbaro
La Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
El Eulma
Historija
Saint-Arnaud je status punopravne općine dobio dekretom - 1868.
La Blanca, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1577 m.
El Eulma
Historija
Prva škola osnovana je 1902., a džamija El Atik 1905., nakon tog je 1906. podignuta mala termoelektrana pa je naselje dobilo javnu rasvjetu, a slijedeće 1907. i vodovod. U tom periodu povećao se broj stanovnika doseljavanjem kolonista iz Italije, Švicarske i Libanona pa je 1929. odlučeno da se izgradi teatar koji je dovršen 1931. Za Alžirskog rata za nezavisnost grad je izrasao u velik garnizon francuske vojske.
Nakon proglašenja alžirske nezavisnosti 1962. gradu je promjenjeno ime u današnje El Eulma.
Privreda
U trgovini radi 57.4% stanovnika, u industriji 13.9%, u uslužnom sektoru 9.2% u administraciji 7.9%, u u građevinarstvu 7.7% a poljoprivredom se bavi 3.8% stanovnika.
Ash Shirḩ, Taiz
Ash Shirḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1347 m.
Alhueycito (razvrstavanje)
Alhueycito ima više značenja:
Rancho David Ojeda, Ensenada
Rancho David Ojeda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Case Favaro, Treviso
Case Favaro je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Borno, Brescia
Borno je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2467 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
Gnewitz
Gnevic je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Bad Doberan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 222 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13051021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Doberan Gnevic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Bad Doberan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 metara. Površina opštine iznosi 10,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 222 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 22 stanovnika/km².
Nuevo Montecristo (razvrstavanje)
Nuevo Montecristo ima više značenja:
Bela Srbija
Bela Srbija ili Bojka ( [Boiki] – Bojki), je bila oblast u Evropi koja je prema navodima vizantijskog cara Konstantina Porfirogenita (913—959) u spisu „O upravljanju Carstvom“ bila prapostojbina Srba iz koje su oni krenuli na Balkansko poluostrvo. O položaju Bele Srbije postoje različite teorije. Jedna od ovih teorija Belu Srbiju smešta na područje današnje istočne Nemačke, gde je istorijski potvrđeno postojanje srpske kneževine i kraljevine između 7. i 10. veka, na području koje danas naseljavaju Lužički Srbi.
Položaj Bele Srbije
|left|mini|250px|Bela Srbija i [[Bela Hrvatska u 6. veku (oko 560. godine); prema knjizi Francisa Dvornika]]
Porfirogenit u svom delu kaže: ''„Srbi vode poreklo od nekrštenih Srba, nazvanih i Beli, naseljenih sa one strane Turske (Mađarske), u kraju koji se kod njih naziva Bojki (Bojka), gde im je u susedstvu i Franačka, isto kao i velika Hrvatska (jug današnje Poljske i Šleska), ona nekrštena, koja se naziva i Bela. Tamo su dakle ovi Srbi od davnine nastanjeni“''.
Sam termin Bojka ali i njen tačan položaj do danas nisu razrešeni i na snazi su tri pretpostavke koje je smeštaju: