cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francuska Zapadna Afrika
Drugi svjetski rat i poslijeratne reforme
Sljedeći važan korak bio je Defferreov okvirni zakon (loi-cadre Defferre) iz 1956. godine, koji je omogućio opće pravo glasa i dodatno proširenu lokalnu samoupravu za prekomorske posjede. Prvi izbori po Defferreovom zakonu bili su lokalni izbori s kraja 1956. godine, a naredne su godine održani lokalni skupštinski izbori u svih osam kolonija (Togo je, kao mandatni posjed, imao drugačiji politički razvoj u ovom periodu); čelnici pobjedničkih stranaka postali su potpredsjednici kolonijalnih vijeća, na čijim su čelima i dalje bili kolonijalni upravitelji.
Ukidanje Francuske Zapadne Afrike
Krah Četvrte Republike i proces koji je doveo do formiranja Pete Republike bio je usko povezan s okončanjem procesa dekolonizacije Afrike. Francuska unija je ukinuta, a na njezino je mjesto došla Francuska zajednica, unija de iure autonomnih, a de facto potpuno nezavisnih protektorata Francuske Republike s vlastitom legislaturom i zajedničkim visokim povjerenikom. U rujnu 1958. godine proveden je referendum diljem Afrike o pristupanju Francuskoj zajednici; sve bivše kolonije, osim Gvineje, pristale su ostati u sklopu zajednice, ali kao de facto samostalne države, dok je Gvineja jedina (gotovo jednoglasno) izglasala potpunu nezavisnost. Gvineja je tako postala prva potpuno nezavisna bivša francuska kolonija. Francuska Zapadna Afrika je tako faktički prestala postojati te 1958. godine, iako su autonomne republike i dalje održavale veze s Francuskom, ali ne više u sklopu kolonijalne federacije.
Daljnje ustavne reforme iz 1960. godine, potaknute krahom Francuske Indokine i kaosom u Alžiru, dale su "protektoratima" mogućnost jednostranog proglašenja nezavisnosti, što je tokom 1960. godine i narednih godina dovelo do vala osamostaljenja na afričkom tlu.
Teritorijalni ustroj
Francuska Zapadna Afrika formirana je 1895. godine kao federacija francuskih kolonijalnih posjeda na tlu Zapadne Afrike. U periodu formiranja federacije, Francuska je imala seriju posjeda na tom teritoriju, mada s različitim administrativnim statusom; neki teritoriji su već 1895. godine imali status kolonije, dok su neki protektorati u međuvremenu reorganizirani i postali punopravne kolonije. Teritorijalni ustroj je, nakon formiranja federacije, reorganiziran 1899., 1902., 1904., 1911., 1919. i 1932. zasebnim dekretima, dok je zakon n° 47-1707 iz 1947. godine ponovo uspostavio dekretom iz 1932. godine ukinutu koloniju Gornju Voltu.
Od 1946. godine, sukladno ustavnim reformama koje su uslijedile formiranjem Četvrte Republike, Francuska Zapadna Afrika je reorganizirana kao federacija prekomorskih teritorija (ne više kolonija) s ograničenom samoupravom i pravom na reprezentaciju. Iako su i dalje ostale francuski posjedi, bivše afričke kolonije dobile su drugi administrativni status, što je bio prvi korak prema ostvarivanju pune nezavisnosti; Francuska Zapadna Afrika ukinuta je 1958. godine u sklopu ustavnih i administrativnih reformi koje su uslijedile formiranjem Pete Republike, nakon čega su bivše kolonije krenule s ostvarivanjem nezavisnosti.
Administrativna organizacija
Francuska je imala više-manje stabilnu i konzistentnu administrativnu podjelu svojih kolonija (tu su, opet iznimke bile "Četiri komune"). Temeljna administrativna jedinica bio je okrug (cercle), koji je do 1946. godine bio univerzalno prisutan u svim francuskim kolonijama u Africi. Na čelu okruga bio je zapovjednik okruga (commandant de cercle), koji je imao izrazito visoke ovlasti u svom djelokrugu; zapovjednici okruga uvijek su bili Francuzi. Manje administrativne jedinice bili su kantoni (cantons), a najmanje sela (villages), kojima su uglavnom upravljali poglavice (chefs); polagice su u pravilu bili Afrikanci i to lokalni moćnici ili uglednici. Poglavice su bile direktno podređene okružnim zapovjednicima, koji su pak odgovarali samo zapovjednicima distrikata sukladno autoritetu generalnog guvernera.
Sastavnice
Sastav i federalna struktura Francuske Zapadne Afrike mijenjala se s godinama sukladno teritorijalnim reorganizacijama koje su provedene u nekoliko navrata. Primjerice, inicijalna kolonija Senegambije i Nigera kasnije je podijeljena na Senegal, gdje je bilo sjedište federacije, dok je kolonija Niger kao takva formirana tek 1922. godine, iako je cijelo vrijeme Niger bio pod francuskom upravom. Slično tako, Gornja Volta je reformom iz 1932. godine ukinuta (njezin je teritorij podijeljen između Nigera, Sudana i Obale Bjelokosti, samo da bi ju zakon iz 1947. godine ponovo uspostavio. Ovdje se radilo o većim teritorijalnim reformama, ali kolonijalna administracija imala je i manje zahvate, poput potpune kolonizacije Dahomeja 1900. godine, koji je dotad imao status protektorata. Najfiksnija i najstabilnija kolonijalna struktura, koja je postojala i u vrijeme ukidanja federacije 1958. godine te koja je poslužila kao osnova za stvaranje modernih afričkih država na tlu Zapadne Afrike izgledala je ovako:
Iako Togoland jest bio pod francuskom upravom, isprva kao mandat Lige naroda, a kasnije i Ujedinjenih nacija, on administrativno nikada nije bio kolonija, a tako ni dio Francuske Zapadne Afrike. Francuski Togoland (ili Istočni Togoland), sa sjedištem u Loméu, graničio je s Dahomejom i bio je pod direktnom administracijom do 1955., kada je postao autonomna republika, dok je puna nezavisnost ostvarena 1960. godine.
Uz gore navedene kolonije, Francuska je u sklopu Zapadne Afrike imala i dva posjeda, enklave, na teritoriju Nigerije (tada britanske kolonije), Forcados i Badjibo. Francuzi su posjede dobili u zakup od Britanije temeljem sporazuma iz 1898. godine, a Britaniji su vraćeni 1929. godine.
Administracija
Francuska Zapadna Afrika funkcionirala je kao i svaka druga kolonijalna administracija. Na čelu iste bio je generalni guverner (francuski: Gouverneur général de l’Afrique occidentale française), čije je sjedište bilo u Dakaru (ranije u Saint-Louisu). Generalni guverner je primao naredbe iz Pariza, a njegov direktni nadređeni bio je francuski ministar kolonija. Generalni guverner imenovao je lokalne guvernere, koji su upravljali pojedinim kolonijama u sastavu Zapadne Afrike.
Ustavna reforma iz 1946.
Kada je 1946. godine donesen novi francuski ustav, kolonije su ukinute, a francuski prekomorski posjedi su reformirani u sklopu Francuske unije. Afričke kolonije dobile su status prekomorskih posjeda te ograničenu samoupravu uz pravo reprezentacije u Narodnoj skupštini. Uz to, ranije donesen Zakon Laminea Guèyea (Loi Lamine Guèye) dao je državljanstvo i status građana svim stanovnicima kolonija. Međutim, ta ustavna reforma imala je značajnu ulogu i za unutarnje ustrojstvo Zapadne Afrike - generalni guverner je trebao suglasnost Narodne skupštine za izbor lokalnih guvernera, a osnovano je i Veliko vijeće Francuske Zapadne Afrike, kao kolonijalno parlamentarno tijelo sa sjedištem u Dakaru. Iako parlamentarno po svojoj prirodi, Veliko vijeće je stvarno bilo samo savjetodavno tijelo generalnom guverneru, koji je i dalje bio glavni politički faktor u koloniji. Vijeće je bilo sastavljeno od dva predstavnika iz svake konstituirajuće kolonije, a to su uglavnom bili lokalni guverner i predstavnik francuskog stanovništva u svakoj od njih.
Demografija
Iako ne postoje potpuno pouzdani podaci o kretanju stanovništva Francuske Zapadne Afrike, prema dostupnim brojkama razvidno je kako se ta brojka s godinama povećavala. Iako je Francuska Zapadna Afrika obuhvaćala područje sedam puta veće od Metropolitanske Francuske, broj stanovnika je bio značajno (oko dvostruko) manji. Tako se navodi da je 1906. godine bilo oko 10,750,000 stanovnika, što je deset godina kasnije poraslo na oko 11,870,000. Podaci za 1922. godinu govore o gotovo 12,500,000 stanovnika. Sve ove brojke trebaju se uzeti s određenom rezervom.
Britansko izdanje The Statesman's Yearbook iz 1942. godine, donosi detaljne podatke o populaciji Francuske Zapadne Afrike za 1937. godinu, koji izgledaju ovako:
Filatelija
Jedna od specifičnosti Francuske Zapadne Afrike, ali i francuskih kolonija općenito, bile su poštanske markice, koje danas imaju vrlo visoku filatelijsku vrijednost. Pojedinačne kolonije su do 1943. godine samostalno izdavale poštanske markice, koje bi uglavnom sadržavale podatke o koloniji izdavanja te imale tekst "Afrique Occidentale Française" negdje na samoj markici; istina, takve markice mogle su se naći i u kasnijim periodima.
Prva federalna izdanja markica pojavila su se 1945. godine i to u dvije serije, jedna koja je prikazivala kolonijalnog upravitelja i suradnika Slobodne Francuske, Félixa Ébouéa, a druga koja je prikazivala kolonijalne vojnike. Prva serija bila je posebna serija s ograničenim brojem kopija, dok je ova druga bila za redovitu uporabu. Serija iz 1947. godine imala je 19 markica s prikazima ljudi i života u kolonijama, dok je tokom 50-ih izdano gotovo 30-ak serija komemorativnih markica. Posljednja serija s tekstom "Afrique occidentale française" i "RF" izašla je u prosincu 1958. godine, a bavila se problematikom ljudskih prava. Tokom 1959. godine izdana je jedna ograničena serija s tekstom "CF", koja je korištena u Senegalu i Obali Bjelokosti.
El Águila, Durango
El Águila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1905 m.
El Portezuelo, Tehuacán
El Portezuelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Santa Cruz del Monte, Tepotzotlán
Santa Cruz del Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepotzotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6703 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2318 m.
Everardo Castillo, Cajeme
Everardo Castillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Al Mashribah, Sa'dah
Al Mashribah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1239 m.
Blanjanje
Za razliku od tokarenja koje obrađuje predmete koji se rotiraju, blanjanje obrađuje ravne predmete, odnosno, blanjanje je vrsta tokarenja predmeta beskonačno velikog promjera, te se svodi na obradu ravnih ploha. Blanjanje se uglavnom radi na velikim komadima koji se obrađuju po dužini. Pri blanjanju se nož alata giba paralelno s ravninom obrađivanog predmeta ili pod malim kutom u odnosu na obrađivani predmet
Dubljenje je postupak obrade metala gotovo istovjetan blanjanju, pri kojem se nož alata giba okomito ili gotovo okomito u odnosu na gornju ravninu obrađivanog predmeta. Princip rada pri dubljenju i pri blanjanju je gotovo istovjetan, razlike su neznatne, a i alati nalikuju jedan drugom.
Blanjalice i dubilice
Strojevi na kojima izvodimo blanjanje se nazivaju blanjalicama, a strojevi za dubljenje se zovu dubilicama, iako se ponegdje sreće izraz vertikalna blanjalica. Karakteristika blanjalica i dubilica je da imaju jedan radni ciklus u kojem obrađuju materijal nakon kojeg dolazi povratni ciklus koji služi samo da se nož vrati u prvobitno stanje i u kojem se materijal ne obrađuje. To predstavlja prazni hod, odnosno izgubljeno vrijeme u radu blanjalice, što uzrokuje smanjenje efikasnosti cijelog postupka i poskupljenje rada. Zbog toga se ovi postupci primjenjuju samo kod manjih serija ili pojedinačnih obradaka.
Blanjanje je postupak obrade velikih predmeta, a po veličini predmeta i obliku konstrukcije stroja za blanjanje imamo dvije vrste blanjalica. Dijele se na: Oba tipa blanjalica imaju nož za rezanje pričvršćen za glavu blanjalice, koji se giba po pravcu u odnosu na površinu koja se obrađuje. Kada se dođe do kraja putanje u smjeru rezanja, nož se odmiče od obratka i započinje povratak u početni položaj, tijekom kojeg se ne vrši obrada materijala. Postoje i primjeri gdje blanjalice imaju dva seta noževa, jedan za kidanje u jednom smjeru, a drugi za povratak u prvobitni položaj, gdje ponovno zamijenjuju mjesta.
Usporedba kratkohodne i dugohodne blanjalice
mini|400px|Pomaci noža i stola kod dva tipa blanjalica
Kod oba tipa blanjalica nož ima bočni pomak u odnosu na obradak, a uzdužni pomak je ono po čemu se razlikuju dva tipa.
Osnovni dijelovi dugohodne blanjalice
Postolje ili krevet dugohodne blanjalice je dio koji služi da po njemu kliže stol blanjalice. Na sebi ima utore i izdanke slične šinama u koje je uglavljen stol blanjalice i koji omogućuje pravocrtno gibanje stola bez bočnih pomaka.
Radni stol je dio blanjalice na koji je pričvršćen obradak, te koji kliže po krevetu i tako omogućuje pravocrtno gibanje obratka u odnosu na nož.
Poprečna vodilica služi da omogući gibanje glave reznog alata poprečno u odnosu na obradak, a ujedno se i sama giba gore – dolje.
Asunción Ixtaltepec, Oaxaca
Asunción Ixtaltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Blanjanje
Osnovni dijelovi dugohodne blanjalice
Sedlo je u biti nosač koji nosi cijeli uređaj s nožem. Sedlo je spojeno s krevetom i čini jednu nerazdvojivu cjelinu.
Asunción Ixtaltepec, Oaxaca
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 7556 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Blanjanje
Osnovni dijelovi dugohodne blanjalice
Glava alata  je nosač reznog alata ili noža. Giba se po poprečnoj vodilici i time određuje položaj noža na početku reznog ciklusa.
Mehanizam za podizanje podiže poprečnu vodilicu s glavom i time određuje dubinu reza, a ujedno i podiže vodilicu prije povratnog ciklusa.
Pogon blanjalice je elektromotor koji pogon sustavu pokretanja stola.
Mehanizam za pokretanje pretvara okretno gibanje koje daje elektromotor u pravocrtno gibanje stola.
Al Mashbāb, Sa'dah
Al Mashbāb je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1215 m.
Candiela, Torino
Candiela je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1155 m.
Cover Up (TV serija)
Serija je postala poznata kada je Hexum nakon nekoliko snimljenih epizoda smrtno stradao u bizarnoj nesreći na setu. Producenti su odlučili nastaviti snimanje, pri čemu je Harpera zamijenio novi lik specijalca Jacka Strikera, koga je tumačio Anthony Hamilton. Rejting gledanosti je bio loš, te je na kraju prve sezone CBS odlučio prekinuti snimanje.
Seriju je u Jugoslaviji na programu JRT emitirala Televizija Novi Sad.
El Terrero, Morelos
El Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1651 m.
Agropecuaria Santa Bárbara, Cajeme
Agropecuaria Santa Bárbara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Volkswagen Golf
Volkswagen Golf je kompaktni automobil dosad proizveden u osam generacija, a ujedno i najprodavaniji model u povijesti marke Volkswagen s više od 24 milijuna prodanih primjeraka.
Area Industriale San Nicola, Potenza
Area Industriale San Nicola je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Volkswagen Golf
Najviše Golfova proizvedeno je u "hatchback" izvedbi, a od ostalih izvedbi na tržištu je bio i kabriolet koji se prestao proizvoditi 2002., te karavan koji se nije proizvodio u prvoj i drugoj generaciji. U aktualnoj generaciji Golf je dostupan i kao minivan nazvan Golf Plus.
Area Industriale San Nicola, Potenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 848 m.
Volkswagen Golf
<br clear="all" style="clear:both;" />
Golf I
Prva generacija Golfa počela se prodavati 1974., a dvije godine kasnije dobila je i športsku GTI izvedbu koja je bila opremljena 1.6-litrenim benzinskim motorom snage 110 KS. Kabriolet se prodavao od 1979. do 1993. i s nešto manje od 390 tisuća prodanih primjeraka bio najprodavaniji kabriolet na svijetu. Iako se u Europi ta generacija prestala proizvoditi 1983., u Južnoj Africi još i danas postoji model Citi Golf, koji izgleda kao kombinacija prve i druge generacije nama znanih Golfova.
Citi Golf
Citi Golf je model u Južnoj Africi koji se proizvodio od 1978. do 2009. godine.
<br clear="all" style="clear:both;" />
Golf II
<br clear="all" style="clear:both;" />
Golf III
Treća generacija predstavljena je 1991., a u top model se ugrađivao VR6 motor koji je u početku razvijao 174, a kasnije 191 KS. 1993. Golf je po prvi put predstavljen u karavanskoj inačici, a iste godine novi izgled su dobile i kabrioletska i GTI izvedba. Zračni jastuk za vozača postao je dio serijske opreme 1995., a bočni zračni jastuci postali su dodatna oprema 1996., kada je dio serijske opreme postao i ABS. Iste godine na tržištu je bio i posebni model GTI-ja, kojim se obilježavalo 20 godina od uvođenja prvog modela tog naziva. "Trojka" se prestala proizvoditi 1997., kada je predstavljena i četvrta generacija.
<br clear="all" style="clear:both;" />
Golf IV
Od jeseni 1997. prodavan Golf "četvorka" bio je osim u standardnoj hatchback izvedbi dostupan i kao kabriolet i karavan, a 1998. u njega se počeo ugrađivati i pogon na sva četiri kotača nazvan 4motion. ESP je u serijsku opremu uvršten 1999., a bočne zračne zavjese tri godine kasnije. 2000. GTI se prodavao i u posebnoj izvedbi u povodu 25. godišnjice uvođenja prvog tako nazvanog modela na tržište, a 2002. predstavljen je i benzinski motor FSI s direktnim ubrizgavanjem goriva, kao i športska izvedba R32 opremljena 3.2-litrenim šesterocilindarskim motorom s 241 KS. Prije nego što je zamijenjen novom generacijom, Golf četvrte generacije kod nas se prodavao i s posebnim paketima opreme Ocean,Pacific,Edition,Special te GT Sport. Kabriolet se prestao proizvoditi u jesen 2002., a karavan je još uvijek moguće kupiti, makar će ga uskoro nasljediti Golf V karavan.
<br clear="all" style="clear:both;" />
Golf V
Zasad pretposljednja, peta generacija predstavljena 2003. kod nas se počela prodavati paralelno s početkom 2004., a od početka 2005. dostupna je i u GTI izvedbi s 2-litrenim FSI motorom koji uz pomoć turbo punjača razvija 200 KS, te je s njime Golf u mogućnosti ubrzati od 0 do 100 km/h za 7.2 sekunde i postići maksimalnih 235 km/h. Još športskija izvedba R32 predstavljena je u rujnu 2005. na salonu automobila IAA, a opremljena je 3.2-litrenim šesterocilindarskim motorom s 250 KS koji omogućuje Golfu da od 0 do 100 km/h ubrza za 6.2 sekunde i postigne maksimalnu brzinu od 250 km/h. Od 2005. "petica" je također dostupna i u jednovolumenskoj izvedbi Golf Plus, koju karakterizira drugačiji izgled svjetala i desetak centimetara viša karoserija. Golf pete generacije u serijskoj opremi ima između ostalog ABS, ESP, BAS sigurnosne sustave, kao i šest zračnih jastuka, a uz dizelske TDI motore i GTI izvedbu moguće je naručiti novi automatizirani mjenjač DSG.
Golf VI
Volkswagen Golf VI je nasljednik uspiješnog modela Golf V, a prvi puta je prikazan u listopad 2008. na Pariz auto showu. Prve podatke i slike novog Golfa su u javnosti prikazane 2. kolovoza 2008. godine. Vozilo je pušteno u Europi pušteno u prodaju tijekom zime te iste godine. Dizajnirao ga je Volkswagenov šef dizajna, Walter de'Silva. Osobine novog Golfa su mala buka motora, aerodinamičnost i mala potrošnja goriva.
U ponudi su verzije sa dva četverocilindrična benzinska motora snage 80 KS (59 kW) i 160 KS (118 kW). U ponudi su i dva turbo dizelska motora snage 110 KS (81 kW) i 140 KS (103 kW). Po primjeru na ostale modele, koji su nakon ulaska u prodaju još dodatno osnaženi većim izborom motora, očekuje se da će se u Njemačkoj tijekom 2009. lansirati verzija sa BlueMotion Golfom koji bit trebao trošiti manje energije i biti ekonomičniji od ostalih modela. Druga novost je da prvi puta u standardnu opremu svakog Golfa uključena i klima.
Golf VI može imati dva različita mjenjača brzine, jedan ručni sa 6 stupnjeva i novi automatski sa 7 stupnjeva prijenosa.
Za sigurnost putnika ugrađeno je 7 značnih jastuka i ESP (Eletronic Stabilisation Programme) sustav. Na EURO NCAP testu dobio je svih pet zvjezdica.
Uz osnovnu verziju postoji Golf VI Plus, Golf VI Variant, Golf R, Golf GTD i Golf GTI verzija koju pokreće 2.0 litreni turbo agregat koji razvija 211 KS uz 258 Nm okretnog momenta.
Blume in Love
Blume in Love je američki igrani film snimljen 1973. godine u režiji Paula Mazurskog. Po žanru je mješavina drame i komedije, a naslovni protagonist, koga tumači George Segal je advokat specijaliziran za razvode, koga je supruga (čiji lik tumači Susan Anspach) ostavila nakon što ju je bio prevario sa sekretaricom. Radnja prikazuje njegove napore da je ponovno osvoji, a što komplicira to što je supruga pronašla utjehu u mladom muzičaru (čiji lik tumači Kris Kristofferson.
Carazo (departman)
Departman Carazo (španjolski: Departamento de Carazo) je jedan od 15 departmana i dvije autonomne regije na koji je Nikaragva podjeljena.
Karakteristike
Carazo se nalazi na jugu zemlje, sa sjevera graniči sa Departmanom Masaya, sa jugozapada sa Pacifikom, sa istoka sa Granadom i Rivasom i sa zapada sa Departmanom Managua.
Departman ima površinu od 1,081 km², na kojoj je 2021. živilo 198,395 stanovnika.
Administrativna podjela
Departman je podjeljen na 12 općina (španjolski: municipalities), to su; Diriamba, Dolores, Jinotepe, La Paz de Carazo, La Conquista, El Rosario, Santa Teresa i San Marcos.
Corcovadito, Morelos
Corcovadito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1061 m.
Carazo (departman)
Administrativna podjela
Administrativni centar departmana je grad Jinotepe koji ima 40,101 stanovnika.
Betsy Palmer
Betsy Palmer (1. novembar 1926 – 29. maj 2015) bila je američka glumica, koja je popularnost stekla kao stalna članica žirija u TV-igri I've Got a Secret, a koja je mlađim generacijama poznatija po nastupu u horor filmu Petak 13. gdje je tumačila lik Pamele Voorhes, majke Jasona Voorhesa, budućeg protagonista istoimene filmske serije.
Carazo (departman)
Historija
Departman je osnovan 1891. i nazvan u čast predsjednika Evarista Caraza.
San José del Mezquital, Concepción del Oro
San José del Mezquital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1889 m.
Rancho Sofía, Tepetlixpa
Rancho Sofía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepetlixpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2204 m.
El Charco, Concepción del Oro
El Charco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1835 m.
Estación Margarita, Concepción del Oro
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1868 m.
San José Chapa, Huatusco
San José Chapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1725 m.
Z̧āhir ash Shawk, Sa'dah
Z̧āhir ash Shawk je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1224 m.
La Reforma, Concepción del Oro
La Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1780 m.
Coffy
Coffy je američki akcijski film snimljen 1973. godine u režiji Jacka Hilla, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja blaxpolitation žanra, kao i u filmografiji glumice Pam Grier.
Naslovni lik, koji tumači Grier, je crna bolničarka kojoj je sestra postala žrtvom droge, pa se zbog toga odluči kao vigilante obračunati sa dilerima, gangsterima i korumpiranim policajcima koji ih štite. Radnja prikazuje kako se, u nastojanju da pronađe vodeće ličnosti kriminala u gradu, infiltirira u bordel kao lažna prostitutka. Coffy je nastala u B-produkciji, dijelom i zahvaljujući nastojanju da se preduhitri tematski slični film Cleopatra Jones koga je bio producirao studio Warner Bros.. Iako je Coffy za protagonisticu imao afroameričku ženu, i iako su se u njemu iznosili za tadašnje standarde progresivni politički stavovi, Coffy je loše prošao kod kritike, koja ga je proglasila eksploatacijskim zbog velike količine nasilja i golotinje. Publika je, međutim, bila oduševljena, te je Coffy postrao veliki hit, čak uspješniji od Cleopatre Jones. Uspjeh je potakao producente da počnu raditi na nastavku pod naslovom Burn Coffy Burn, ali su se na kraju odlučili na zasebni film pod naslovom Foxy Brown koji će također postići veliki uspjeh.
Majada San Isidro, Concepción del Oro
Majada San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1779 m.
Candiolo, Torino
Candiolo je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5452 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Los Táscates, Morelos
Los Táscates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1384 m.
Yolontzuy, Chenalhó
Yolontzuy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1071 m.
Arturo Carabéo, Cajeme
Arturo Carabéo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Rancho la Herradura, Durango
Rancho la Herradura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2374 m.
San Pablo Villa de Mitla, Oaxaca
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 7547 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1688 m.
Arenara, Potenza
Arenara je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Los Hornos de Zaragoza, Tehuitzingo
Los Hornos de Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuitzingo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 383 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1177 m.
Arenara, Potenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 657 m.
Rincón Ramírez, Huatusco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1073 m.
Canischio, Torino
Canischio je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Je vous salue, Marie
Je vous salue, Marie je francusko-švicarsko-britanski igrani film snimljen u režiji Jean-Luc Godarda i premijerno prikazan početkom 1985. godine, poznat kao jedno od najkontroverznijih ostvarenja Godardove filmografije. Radnja, inspirirana Novim zavjetom istražuje koncept bezgrešnog začeća u suvremenom svijetu. Protagonistica, čiji lik tumači Myriem Roussel je djevojka koja je zatrudnjela iako nije imala seksualne odnose sa svojim dečkom. Je vous salue, Marie je u kršćanskim krugovima shvaćen kao napad na Djevicu Mariju; film je javno osudio papa Ivan Pavao II, te je bio zabranjen u Argentini, Brazilu i još nekoliko država.
Alborada, Granja, Tepetlixpa
Alborada, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepetlixpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2206 m.
Criminal Minds (sezona 5)
Peta sezona serije Zločinački umovi je emitovana na kanalu CBS od 23. septembra 2009. do 26. maja 2010. godine i broji 23 epizode.
Opis
Glavna postava se u ovoj sezoni nije menjala.
Āl an Naşib, Sa'dah
Āl an Naşib je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1395 m.
El Salto, Morelos
El Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 983 m.
Casas Nuevas, Concepción del Oro
Casas Nuevas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1684 m.
Al Maḩfirah, Sa'dah
Al Maḩfirah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1489 m.
Kruševica (rijeka u BiH)
Kruševica je najsnažnija desna pritoka Vrbanje. Duga je oko 14 km. Veće desne pritoke su joj Diklanski i Veliki Breski potok, te Sirovac, a lijeve: Veliki Jankovac i Tovilovića potok. Njene dvije čelenke (Vilenski i Grebenski potok) izviru na sjeveroistočnim padinama planine Očauš, na ekspoziciji prema Borju, (na oko 950 m n/v).
Značajnije desne pritoke su joj Diklanski i Veliki Breski potok, Mali Mrđin potok, Sirovac, Uzlomac, Slatki potok i Rasova, a lijeve: Stevanovina,  Veliki Jankovac, Đukin do, Lauška rijeka i Vaganjski potok. Na njima je (sve do 60-tih godina 20. stoljeća) bilo čak oko 40 vodenica.
Na južnom planinskom lancu Rogljuša – Trnjić njive – Plane je razvođe Kruševice i Maljevske rijeke (također pritoke Vrbanje), a na sjeverozapadnom lancu Omac – Jezero – Gejevi je njena vododijelnica sa Malom Usorom (sliv Bosne).
Santa Fe, Concepción del Oro
Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1781 m.
Kruševica (rijeka u BiH)
Kruševica protječe kroz Maslovare, a u matičnu rijeku se ulijeva u Obodniku, pri odvojku regionalne alne ceste (R-440)za Šiprage i Kruševo Brdo, od magistralne ceste M-4 (Banjaluka – Kotor-Varoš – Teslić – Matuzići – Doboj). . U Matuzićima je ulaz na magistralnu cestu M-17.
Armento, Potenza
Armento je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 588 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Rancho el Potrero, Durango
Rancho el Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1878 m.
Olimpijski stadion u Berlinu
Olympiastadion (Olimpijski stadion) je sportski stadion u Berlinu, Njemačka. Dva su stadiona na ovoj lokaciji: sadašnji i onaj stari, koji je sagrađen za potrebe neodržanih Olimpijskih igara 1916. Oba stadiona su dizajnirana od članova iste obitelji, prvi od oca Otta Marcha, drugi od sina Wernera Marcha.
Sadašnji Olympiastadion je sagrađen za Olimpijskih igara 1936. u južnom djelu Reichssportfelda (današnji Olympiapark Berlin). Tijekom Drugog svjetskog rata, stadion se blago oštetio. Nakon rata, vojna okupacija Ujedinjenog Kraljevstva je koristila Reichssportfeld kao svoj stožer, sve do 1994. godine.
Olimpijski stadion u Berlinu ima i dugačku povijest i tradiciju. Povijesno, to je stadion berlinskog nogometnog kluba Hertha BSC Berlin. Stadion se koristio i za 3 utakmice Svjetskog nogometnog prvenstva 1974. Na njemu je održano 6 utakmica (uključujući i finale) Svjetskog nogometnog prvenstva 2006. i renoviran je zbog tog razloga. Svake godine, na Olympiastadionu se održava finale DFB-Pokala.
Tepetla, Huatusco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1555 m.
Olimpijski stadion u Berlinu
1916. - 1934.
mini|150px|Stadion za vrijeme gradnje U 1912. godini, tijekom Olimpijskih igara 1912., Međunarodni olimpijski odbor je odabrao grad Berlin kao domaćina sljedećih Olimpijskih igara. U početku, stadion se trebao sagraditi u šumi Grunewald, zapadni Berlin i poslije je zbog toga stadion bio poznat i kao Grunewaldstadion. Na kraju, odlučeno je da se stadion ne sagradi u Grunewald šumi, već su dali arhitektu Ottu Marchu da odredi lokaciju i sagradi stadion. Odlučio je "pokopati" Erdstadion i tu sagraditi stadion sa kapacitetom od 40,000 sjedala, tada najveći stadion na svijetu. Doduše, Olimpijske igre 1916. na kraju nisu bile održane zbog Prvog svjetskog rata.
Aeromehanika
mini|250px|desno|Aerodinamički tunel.
Aeromehanika je grana mehanike fluida koja ispituje zakonitosti ravnoteže i gibanja zraka i drugih plinova. Dijeli se na aerostatiku i aerodinamiku. Aerostatika se bavi uvjetima ravnoteže zraka i drugih plinova, odnosno zakonima ravnoteže tijela u nekom plinovitom mediju (na primjer stlačeni zrak u zatvorenom spremniku, ponašanje balona ili zračnog broda). Aerodinamika proučava strujanje zraka i drugih plinova, kao i sile koje djeluju na neko tijelo (na primjer zrakoplov) kada se ono relativno giba s obzirom na plinoviti medij.
Olimpijski stadion u Berlinu
1936.
U 1931. godini, Međunarodni olimpijski odbor je Berlinu dao domaćinstvo XI. Olimpijskih igara 1936. Njemačka vlada je odlučila renovirati stari Olympiastadion iz 1916., sa arhitektom Wernerom Marchom, sinom Otta Marcha.
Yılmaz Güney
Život
Poznat je po nizu zapaženih i politički angažiranih filmova, ali i zbog toga što je zbog ljevičarskih uvjerenja završio u zatvoru, odakle je nekoliko godina režirao filmove šaljući pismene instrukcije svojim suradnicima, uključujući Yol, za koga je osvojio Zlatnu palmu. Yılmaz Güney je bio Alev s očeve strane i Kurd s majčine strane, odrastao je u vrlo siromašnim prilikama. Studirao je na Univerzitetu u Ankari, gdje je upoznao redatelja Atıfa Yılmaza s kojim je snimio svoje prve filmove. Nakon vojnog udara 1960. bio je zatvoren 18 mjeseci zbog objavljivanja «komunističkog» romana. Često je glumio jadnu i potlačenu osobu koja unatoč svemu ne odustaje od svoje borbe, tako da će u 1960–im postati jedan od najpopularniji glumaca među turskim gledateljima. 1966/1967. je obradio svoje prve filmove, koji su bili sve više politički usmjereni tako da su ga pratili javno mnijenje i turske vlasti, sve do prvih sudskih postupaka. 1968. je osnovao svoju producentsku kuću Güney Filmcilik. 1974. je pritvoren je jer je dao sklonište anarhističkim studentima. Pušten je iste godine tijekom opće amnestije, a zatim vraćen u zatvor jer je pucao u suca. Krajem 1970–ih je optužen – u vrlo kontroverznom procesu – za ubojstvo i osuđen na dugogodišnju zatvorsku kaznu. 1981. je uspio pobjeći iz zatvora i, preko Švicarske, dobiti azil u Francuskoj. Iste godine je režirao dugovečernji film Yol, koji će 1982. osvojiti Zlatnu palmu na Kanskom festivalu. U Turskoj pod vladom Kenana Evrena film biva zabranjen a Güneyu je oduzeto tursko državljanstvo. Godine 1983. osnovao je Kurdski institut u Parizu zajedno sa drugim kurdskim nacionalistima. U Francuskoj je snimio svoj posljednji film Zid. Nestao je 1984. godine od raka želudca, sahranjen je na groblju Père Lachaise u Parizu. Njegovi su filmovi posmrtno odobreni u Turskoj 1992. godine pod uvjetom da termini «kurdski» i «Kurdistan» budu cenzurirani.
Olimpijski stadion u Berlinu
1936.
Kada je 1933. godine njemačka Nacionalsocijalistička radnička stranka došla na vlast u Njemačkoj odlučili su iskoristiti Olimpijske igre za propagandne potrebe. Hitler je naredio da se u šumi Grunewald sagradi veliki sportski kompleks imena "Reichssportfeld" sa potpuno novim Olympiastadionom. Arhitekt Werner March je ostao kao glavni u projektu, zajedno sa svojim bratom Walterom Marchom.
Aeromehanika
Aerodinamika
Aerodinamika je znanstvena disciplina u okviru mehanike fluida koja proučava strujanje plinova i sile kojima plin, u prvom redu zrak, djeluje na neko tijelo kad između njih postoji relativno gibanje. Aerodinamika je posebno važna za aeronautiku, jer istražuje uzgon, otpor i momente uzrokovane silama zraka na zrakoplov (aerodinamičko ispitivanje). Jedna je od osnovnih zadaća aerodinamike da odredi takav oblik zrakoplova, odnosno njegovih pojedinih dijelova (krilo, trup, krilca, zakrilca), koji će pri gibanju kroz zemaljski zračni omotač imati optimalna aeronautička svojstva, to jest velik uzgon i malen otpor, a ujedno će funkcionalno odgovarati svojoj namjeni.
Yılmaz Güney
Književnost
Yilmaz Güney je napisao nekoliko romana, mada većina njih nije doživjela uspjeh. Njegov jedini uspješan roman je Umrli su pognutih glava iz 1971. za kojeg je 1972. dobio književnu nagradu Orhan Kemal.
Olimpijski stadion u Berlinu
1936.
Gradnja se odvijala od 1934. do 1936. Kada je se završila gradnja Reichssportfelda, bio je dug 1.32 km2 i sadržavao je: Olympiastadion, Maifeld i Waldbühne amphitheater, napravljeni za razne vrste sportova kao nogomet, plivanje, hokej na travi, itd.
Werner March je sagradio novi Olympiastadion na mjestu starog Deutsches Stadiona, sa strukturom dubokom 12 metara pod zemljom.
Aeromehanika
Aerodinamika
Aerodinamika razlikuje nekoliko područja brzina relativnog gibanja u kojima su strujanje zraka i pojave uzrokovane tim strujanjem bitno različiti, pa su i optimalni oblici tijela (aeroprofili) i konstrukcija zrakoplova za svako područje drugačiji. U području malih podzvučnih brzina (Machov broj manji od 0,4) zrak se može smatrati praktički nestlačivim, pa otpor zrakoplova ovisi jedino o viskoznim svojstvima zraka, to jest sastoji se od otpora trenja, uzrokovanog manjom brzinom strujanja u graničnom sloju i pojavom tangencijalnog naprezanja, zatim od takozvanog otpora oblika i induciranog otpora, koji nastaju zbog djelovanja različitog tlaka na pojedinim dijelovima površine i zbog stvaranja zračnih vrtloga.
Norman Krasna
Norman Krasna (7. novembar 1909 - 1. novembar 1984) bio je američki dramski pisac, filmski scenarist i producent, najpoznatiji kao autor scenarija za screwball komedije u klasičnom Hollywoodu.
Aeromehanika
Aerodinamika
U uskom prijelaznom području između podzvučnih i nadzvučnih brzina, na strujanje počinje utjecati, osim viskoznosti, i stlačljivost zraka. Pri brzinama bliskima brzini zvuka stvara se uz površinu tijela udarni val, koji se očituje skokovitom promjenom gustoće, tlaka, temperature i brzine, a posljedica je toga povećanje otpora i promjena uzgona. To se prijelazno područje naziva zvučnom barijerom ili zvučnim zidom. U nadzvučnom području, kad je brzina zrakoplova veća od brzine zvuka, udarni se valovi stvaraju ispred tijela i na prednjem i izlaznom bridu krila. Pri brzinama većima od peterostruke brzine zvuka (hiperzvučne brzine) nastaje jako zagrijavanje i pojavljuju se termodinamički učinci (aerotermodinamika) kojih nema pri nižim brzinama.
Olimpijski stadion u Berlinu
1936.
Kapacitet novog Olympiastadiona je dosegao dao 110,000. Također je sadržavao VIP ložu napravljenu za Adolfa Hitlera i njegove suradnike. Tlocrt stadiona je simetrično dizajniran, a pokraj Maifelda, nalazio se "Marathontor" (maratonski luk) sa velikim spremištem napravljenim za olimpijski plamen.
1939. - 1945.
80px|mini|lijevo|Olimpijsko zvono danas Olympiastadion je jedna od rijetkih građevina koja je "preživjela" Drugi svjetski rat, ostao je gotovo netaknut. Jedini napad na njega je bio sa strojnicama. Najpoznatija bitka oko Olympiastadiona je bila u travnju 1945. godine, kada je sovjetska armija htjela okupirati stadion. Ovaj događaj je bio tjekom posljednje bitke Drugog svjetskog rata.
Jedini dio Reichssportfelda je toranj Glockenturm na kojem se nalazilo zvono. Treći Reich ga je koristio kao spremnik i arhivu, npr. filmova. sovjetske snage su slučajno pogodile toranj, a toranj je popravljen.
1945. - 1994.
thumb|right|200px|Olympiastadion u [[1993., u netaknutoj prijeratnoj arhitekturi]] Poslije rata, stari Reichssportfeld je korišten kao glavni stožer vojne okupacije Ujedinjenog Kraljevstva.
Britanske snage su zasjele u sjeverne građevine koje su sagradili Marchovi potomci, kad ih je Treći Reich koristio za zgrade službenih sportskih organizacija. Uskoro, okupator je počeo pažljivu rekonstrukciju glavnih građevina. Od tata svake godine, sve do 1994., britanske snage su održavale proslave "Dana nezavisnosti"u Maifeldu sa stotinama tisuća gledatelja iz Berlina i ostalih gradova. Tijekom 60-ih godina prošlog stoljeća, američka vojska i srednjoškolske nogometne momčadi su predstavljale američki nogomet građanima Berlina u prijateljskim utakmicama.
Tijekom tih godina Bundesligaške utakmica su igrane na Olympiastadionu, kao stadion berlinske Herthe. u Maifeldu, igran je i nogomet, ragbi, te polo. Na ljeto, Waldbühne je nastavio ugošćavati koncerte europske klasične glazbe, kao i prikazivanje filmova. Kazalište je također upotrebljavano i za boksaške utakmice.
Restauracija "Glockenturma" je trajala od 1960. do 1962., opet sa arhitektom Wernerom Marchom, koristili su originalne tlocrte. Novi toranj je postao važna turistička destinacija, sa nje se mogla vidjeti panorama Berlin, Spandaua, Havel Valleya, Potsdama, Nauena, i Hennigsdorfa.
1994. - 2005.
mini|250px|lijevo|Olympiastadion u [[2005.]] U 1998., građani Berlina su raspravljali o sudbini Olympiastadiona i baštini koju on predstavlja za Njemačku.
Jedni su htjeli srušiti stadion i sagraditi novi ispačetka, dok su drugi htjeli da se ostane mrviti i sam rušiti, slično kao rimski Kolosej.
Na kraju je odlučeno renovirati stadion. Nakon te odluke, FIFA ga je odabrala kao jedan od stadina domaćina Svjetskog prvenstva 2006. Grad Berlin je unajmio konzorcij koji se stastojao od tvrtki WALTER BAU-AG i DYWIDAG koje su dobile 45 milijuna €. Konzorcij je bio zadužen za gradnju stadiona zajedno sa Herthom BSC i berlinskom vladom.
3. srpnja 2000., renovacija je započela sa ceremonijom, koju su predsjedali njemački kancelar Gerhard Schröder, Eberhard Diepgen (gradolnačelnik Berlina), Franz Beckenbauer i Prof. Dr. Ignaz Walter.
Renovacija
mini|350px|Današnji Olympiastadion, nakon renovacije Svečano otvaranje najnovijeg Olimpijskog stadiona je održana 31. srpnja i 1. kolovoza 2004. Taj dan, u subotu, počela je proslava sa nastupima Pinka, Nenaa (99 Luftballons) i Daniela Barenboima. Proslava je trajala cijelu noć.
Drugi dan, odigrana je prijateljska utakmica između različitih kategorija kluba Hertha BSC i ostalih momčadi. 8. rujna 2004., Brazil je igrao protiv Njemačke.
Krov stadiona je dosegao 68 metara iznad sjedala, a napravljen je od transparentnih ploča koje propuštaju sunčevu svjetlost. Zapadni dio (na Maratonskom luku) je otvoren da se vidi "Glockenturm".
Olympiastadion je opremljen sa najnovijom svjetlosnom i zvučnom tehnologijom. Sadrži i 113 VIP loža, grupu restorana i dvije podzemne garaže u koje mogu stati i do 630 automobila.
Ukupni trošak renoviranja i proširenja stadiona je bio 242 milijuna €.
Olimpijske igre 1936.
Dok je olimpijski plamen prvi put upotrebljen u Amsterdamu 1928., tako je i u Berlinu 1936. prvi put upotrebljeno prenošenje olimpijske baklje iz grčke Olimpije. Pređeno je šest granica sa maratonskim putovanjem od 3000 km do Berlina, prolazeći kroz Grčku, Bugarsku, Jugoslaviju, Mađarsku, Čehoslovačku, Austriju i Njemačku. Ideja o nošenju olimpijske baklje je bila od čuvenog političara Carla Diema, koji je bio politički savjetnik nacističkom ministru Josefu Goebbelsu, specijaliziranom za Olimpijska pitanja.
Ukupno je prodano četiri milijuna karata za sva sportska događanja na na Olimpijskim igrama 1936. u Berlinu. Ove su igre također bile prve olimpijske igre sa TV prijenosom (25 velikih ekrana je bilo rasuto po cijelom Berlinu) i radio prijenosom u 28 jezika (sa 20 radio kombija i 300 mikrofona).
Uz ostala sportska događanja na igrama, najupamćeniji događaj je bio nastup afroameričkog atletičara Jessea Owensa, koji je predstavljao Sjedinjene Američke Države. Owens je osvojio zlatnu medalju u 4 kategorije: 100 metara, 200 metara, skok u vis i 4 x 100 metara štafeta.
Olimpijske igre 1936. održane u Olympiastadionu su ovjekovječene u filmu Olympia (1938.) redateljice Leni Riefenstahl.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 1974.
Nekoliko utakmica skupine A (Zapadna Njemačka, Čile, Istočna Njemačka i Australija) Svjetskog nogometnog prvenstva 1974. je igrano na Olympiastadionu. Treća utakmica, Australija - Čile, je igrana na jakoj kiši. Domaćin, Zapadna Njemačka, je osvojila prvenstvo.
Svjetsko prvenstvo u nogometu 2006.
Olympiastadion je odabran za jedne od stadiona Svjetskog prvenstva u nogometu 2006. i odabran je kao stadion za finale, koje je igrano točno 70 godina od Olimpijskih igara 1936. Osim finala, na stadionu je se održavala po jedna utakmica skupina F, B, A i H, te utakmica četvrtfinala.
Al Marāfi‘, Sa'dah
Al Marāfi‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1219 m.
Napad na studio Kyōto Animation
Napad paležom na Kyoto Animation (京都アニメーション放火殺人事件) se zbio 18. jula 2019. u japanskom gradu Kyoto kada je muškarac naoružan hladnim oružjem provalio u studio animacijske kompanije Kyoto Animation, polio namještaj i osoblje sa benzinom i podmetnuo vatru. U nastalom požaru su poginule 34 osobe, a ranjene 35. Osumnjičenik za napad, koji je i sam ozlijeđen u požaru, je uhvaćen nedugo nakon napada, a po svjedočenju prisutnih je kao svoj motiv naveo navodni plagijat od strane kompanije. Napad je po broju žrtava predstavljao najveće masovno ubistvo u historiji poslijeratnog Japana, a teško je odjeknuo među poklonicima animea u Japanu i svijetu, gdje je organizirano prikupljanje dobrotvornih priloga za žrtve i članove njihovih porodica.
Mehanički sat
mini|desno|250px|[[Sat (instrument)|Sat mjeri vrijeme.]]