cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hassan Mustafa
Hassan Mustafa (arapski: حسن مصطف; Kairo, 28. srpnja 1944.) je umirovljeni egipatski rukometaš i bivši trener, aktualni predsjednik Međunarodne rukometne federacije.
Njegovu igračku karijeru obilježilo je 15 godina igranja za kairski klub Al Ahly SC, kao i 10 godina nastupa za reprezentaciju,  s kojom je osvajao nekoliko kontinentalnih odličja. Nakon umirovljenja, posvetio se trenerskom poslu, trenirajući svoj matični klub i vodeći nacionalnu reprezentaciju punih 10 godina. Za njegova izborničkog mandata, Egipat je ostvario povijesni uspjeh na kontinentalnoj i svjetskoj razini. Tokom sezone 1997./1998. proglašen ja za najboljeg egipatskog trenera. Jedno vrijeme radio je i kao rukometni sudac.
Ipak, Mustafa je globalno poznatiji kao rukometni i sportski djelatnik. Njegova administrativna karijera započela je 1984. godine kada je prvi puta izabran za predsjednika Egipatskog rukometnog saveza, kog je vodio do 1992. godine, a onda ponovo od 1996. do 2008. godine. Kada je 1992. napustio rukometni savez, do 2000. je bio glavni tajnik Egipatskog olimpijskog odbora, a u međuvremenu je postao i član vijeća IHF-a. Godine 1999. osnovao je Mediteranski rukometni savez, kog je vodio do 2003. godine. Njegov najveći uspjeh dogodio se 2000. godine, kada je na Kongersu IHF-a u Estorilu izabran za predsjednika Međunarodne rukometne federacije, naslijedivši austrijanca Erwina Lanca, koji je savez vodio od 1984. godine.
Mustafa je svakako doveo do znatnog razvoja u rukometnom svijetu, kao što je i doprinio globalnoj popularizaciji sporta, ali njegov je mandat bio obilježen s nekoliko kontroverzi, od toga da je optuživan za despotsko vođenje saveza, preko optužbi za primanje mita,  pa sve do kontroverznog sukoba s Peterom Mühlematterom, glavnim tajnikom IHF-a, koji je 2009. smijenjen s dužnosti.
Sa suprugom Magdom ima jednu kćer, a govori arapski, njemački i engleski.
1967. na filmu
1967. godina bila je vrlo značajna za filmsku umjetnost te je uključivala razne klasike, kao što su Diplomac, Bonnie i Clyde, Ljepotica dana, Kralj Edip, Knjiga o džungli, Hladnokrvno ubojstvo, Playtime, Samuraj, U vrelini noći, Vikend, Cool Hand Luke, Brisani prostor, Crveni i bijeli, 2 ili 3 stvari koje znam o njoj, Elvira Madigan, Bal vatrogasaca, Pogodi tko dolazi na večeru, Mouchette, Marketa Lazarová i Uliks.
Na području Jugoslavije, značajniji filmovi bili su Jutro, Kaja, ubit ću te!, Iluzija, Zgodba ki je ni, Skupljači perja, Protest i Breza, po nekima najbolji hrvatski film 20. stoljeća.
Nagrade
Zlatna arena, Pula:
UAC
Termin UAC ima više značenja:
Latvija
Letonija ili Latvija (latvijski: Latvija [ˈlatvija]), službeno Republika Letonija ili Republika Latvija (latvijski: Latvijas Republika), pribaltička europska država. Graniči sa Estonijom na sjeveru, Rusijom na istoku, Litvom i Bjelorusijom na jugu. Na zapadu izlazi na Baltičko more.
U srpskohrvatskim izvorima, pored oblika Letonija i Latvija, nailazimo i na oblik Letonska.
Istorija
Letonci su na teritorij svoje današnje domovine došli već u 2. tisućljeću pne. U 12. st. organizirali su prve države, ali su one nakon nepunog stoljeća postojanja pale pod vlast Njemačkog viteškog reda koji je pokrstio baltičke države i osnovao niz gradova s njemačkim doseljenicima. Međutim, nije bilo njemačke kolonizacije sela tako da je u gradovima prevladavalo njemačko, a u selima letonsko stanovništvo. U 15. st. Poljska je preuzela većinu njemačkih posjeda, a u 17. st. dio današnje Letonije zaposjela je Švedska. Početkom 18. st. na ovaj prostor dolazi nova velesila čiji utjecaj traje gotovo do danas – Rusija. Krajem toga stoljeća pod njenom su vlašću bile obje povijesne pokrajine današnje Letonije: Livonija (sjeverno od rijeke Daugava) i Kurlandija (južno i zapadno od Daugava).
Težnje Letonaca za neovisnošću ostvarile su se u razdoblju između dva svjetska rata, od 1918. do 1940. kada je Letonija bila samostalna. Letonci se danas rado sjećaju tog vremena. No, već početkom Drugog svjetskog rata Letoniju je okupirao Sovjetski Savez. Raspadom te države Letonija je od 4. 5. 1990. ponovo samostalna država. Zanimljivo je da je tu samostalnost vrlo brzo (6. rujna 1991.) priznala i službena Moskva.
Vlada
Nakon proglašenja Letonije nezavisnom državom, na njenom čelu je bio Anatolijs Gorbunovs koji je na vlast došao još 1988. godine. Danas, na čelu Letonije je predsjednica Raimonds Vējonis. Važnije vladajuće letonske stranke su Demokratska radnička stranka Letonije, Nacionalni pokret za nezavisnost, Socijalno demokratska stranka Letonije, Letonska Liberalna stranka i druge. Izbori za letonski parlament, Saeima, održavaju se svake četiri godine. Od 1. svibnja 2004., Letonija je članica Europske unije.
Administrativna podjela (-2009)
Letonija je podijeljena na 26 upravnih jedinica, zvanih "rajons": Aizkraukles rajons, Aluksnes rajons, Balvu rajons, Bauskas rajons, Cesu rajons, Daugavpils rajons, Dobeles rajons, Gulbenes rajons, Jekabpils rajons, Jelgava rajons, Kraslavas rajons, Kuldigas rajons, Liepaja rajons, Limbazu rajons, Ludzas rajons, Madonas rajons, Ogres rajons, Ogres rajons, Preilu rajons, Preilu rajons, Rezekne rajons, Riga rajons, Saldus rajons, Talsu rajons, Tukuma rajons, Valkas rajons, Valmieras rajons, Ventspils rajons
Sedam letonskih gradova imaju poseban status:
Geografija
Letonija ima povoljan položaj, smještena između ostale dvije Baltičke države predstavlja križanje puteva između juga i sjevera, te od Baltika prema istoku. Na zapadu, Letonija izlazi na Baltičko more koje ima jako bitnu ulogu za privredu i ekonomiju čitave države. Obale su slabo razvedene. Na sjeverozapadu se nalazi Riški zaljev koji je ime dobio po glavnom gradu države.
Letonija je pretežno ravničarska zemlja, te je reljef uglavnom jednoličan. Idući prema istoku, teren se malo uzdiže. Najviši vrh Letonije je Gaiziņkalns visok svega 312 m. Letonija ima mnogo jezera – oko 3000. Većinom su ledenjačka, a najviše ih je na jugoistoku i u priobalnoj nizini. Najveći vodotok je Zapadna Dvina (letonski Daugava) koja teče s Valdajske uzvisine, istog uzvišenja u Rusiji s kojega teku i Volga, Dnjepar i Lovat. Najveći grad je Riga, koji je ujedno i glavni grad države. Još neki važniji gradovi su Liepaja i Daugavpils. Liepaja je značajna zbog najvećeg baltičkog brodogradilišta, pa se ovaj grad često naziva i Letonskim Liverpoolom. Poznata je i po svojoj glazbenoj tradiciji i koncertima.
Na klimu Letonije utječe više čimbenika; reljef, geografski položaj, otvorenost prema moru (blizina Atlantika) i dr. Zime su hladne, a ljeta umjereno topla. Prosječna godišnja temperatura izosi 26 °C.
Privreda
Letonija je u vrijeme SSSR, od baltičkih zemalja, najviše bila okrenuta industriji i to pretežno elektrotehničkoj i strojarskoj koje su proizvodile za potrebe sovjetske vojske. Raspadom Sovjetskog Saveza i odlaskom planskoga gospodarstva, pad su zabilježili svi privredni aspekti pa je standard osjetno pao. No već od 1994. prilike se znatno popravljaju – zbog širokih reformi i strane pomoći. Danas bruto društveni proizvod raste po stopi od dojmljivih 7.4% godišnje, a stopa nezaposlenosti iznosi relativno niskih 8.6% (2003.). Industrijska proizvodnja raste po stopi od čak 8% (2003.). Ipak, zbog višestruko većih primanja u zemljama Zapada velik broj mladih ljudi odlazi u inozemstvo na rad, od čega značajan dio u Irsku, pa bi Letonci rekli da je "Dublin postao letonski grad".
Stanovništvo
Najbrojnije stanovništvo Letonije čine Letonci, 59,4%. Značajnu ulogu imaju i Rusi, njih 27,6%. Od ostalih naroda ovdje žive Bjelorusi, Litavci, Ukrajinci, Poljaci i dr. Zbog prisutnosti Nijemaca tijekom povijesti, Letonci se vjerski izjašnjavaju kao protestanti (po učenju Martina Luthera), odnosno katolici.
Jezik
Letonski jezik spada u grupu baltičkih jezika i službeni je jezik u Letoniji. Ipak, postoje nesuglasice. Dio ruske nacionalne manjine se ne slaže sa učenjem letonskog u školama, tvrdeći da je za vrijeme SSSR-a, u svim njegovim članicama, ruski bio službeni jezik. Bilo kako bilo, na ulicama možete čuti narod kako govori i letonskim i ruskim jezikom. Letonski je jako zanimljiv jezik. Ima 33 glasa i abeceda mu je slična našoj. Postoje glasovi slični našima, ali se drukčije pišu, npr. glas Ķ odgovara nasem glasu Ć itd. U letonskom jeziku moze se naći i dosta tuđica iz njemačkog, španjolskog i slavenskih jezika.
Kultura
Bitan utjecaj na letonsku kulturu imali su povijesni i društveni razlozi, što je najviše osjetno na arhitekturi građevina u većim gradovima, npr. u Rigi. Katedrale i crkve građene su u njemačkom stilu.
Kod glazbe, velika se pažnja posvećuje tradicionalnoj glazbi, ali ni moderna, zabavna glazba nije zapostavljena. Grad Lijepaja, naziva se još i gradom rockera jer iz njega potječu najpoznatiji letonski rockeri svih vremena: Fomins & Kleins, Livi i dr.
Virgil, Kansas
Virdžil je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 71, što je 42 (-37,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Karnin
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordforpomern Karnin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 12,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 241 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Carville
Karvil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 312, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km².
Sfingozin holinfosfotransferaza
Sfingozin holinfosfotransferaza (, CDP-holin-sfingozinska holinfosfotransferaza, fosforilholin-sfingozinska transferaza, citidin difosfoholin-sfingozinska holinfosfotransferaza, sfingozin holinska fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom CDP-holin:sfingozin holinfosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ptilomikalin A
Ptilomikalin A je organsko jedinjenje, koje sadrži 45 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 823,631 Da.
Yutan, Nebraska
Yutan je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,174 stanovnika.
Superior, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.483, što je 3.472 (38,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Staranzano, Gorizia
Staranzano je naselje u Italiji u provinciji Gorica, u regiji Friuli-Venezia Giulia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6803 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Klütz
Klic je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.077 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058054.
Enis Bešlagić
Enis Bešlagić (Doboj, 6. siječnja 1975.), bosanskohercegovački kazališni i filmski glumac.
Klütz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordvestmeklenburg Klic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 44,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.077 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
Enis Bešlagić
Porijeklom je iz Doboja. Diplomirao je na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu 2001. godine. Ostvario je uloge u više od 30 predstava. Najveću popularnost kod hrvatske publike stekao je nastupajući u seriji "Naša mala klinika". Enis je u braku i ima dvoje djece.
Trimetilsulfonijum—tetrahidrofolat N-metiltransferaza
Trimetilsulfonijum—tetrahidrofolat N-metiltransferaza (, trimetilsulfonijum-tetrahidrofolatna metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom trimetilsulfonijum:tetrahidrofolat N-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Vizualna kultura
Vizualna kultura je područje istraživanja koje uključuje mnoge znanosti kao što su, primjerice, povijest umjetnosti, filozofija, antropologija i sociologija. Mnogi aspekti vizualne kulture se preklapaju sa znanstveno-tehnološkim istraživanjima, kulturalnim i neurološkim istraživanjima, te sa teorijama o mozgu i vizualnoj percepciji. Vizualna kultura je multidisciplinarna, obuhvaća mnoge medije kao što su masovni mediji, tiskovine, elektronski mediji, likovna umjetnost, reklame, grafički dizajn, web dizajn, strip, pa čak i video igre itd.
Teorije vizualne kulture
Teorije vizualne kulture objašnjavaju način na koji slike utječu na nas, odnosno kako koristimo slike da bismo se izrazili, da bismo učili, komunicirali itd.
"Ways of Seeing" (1972. god.) je jedno od prvih djeloa u kojem su iznesena proučavanja vizualne kulture. Napisao ga je engleski kritičar, romanopisac i slikar John Berger. Veliki značaj u proučavanju vizualne kulture ima W. J. T. Mitchell. Svoje teorije je iznio u svojim djelima "Iconology" i "Picture theory". Ostali pisci, istraživači, znanstvenici, sociolozi ili kulturni teoretičari značajni za vizualnu kulturu su: Laura Mulvey, Griselda Pollock, Stuart Hall, Rosalind Krauss, Slavoj Žižek.
Rush Valley, Utah
Raš Vali je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 447, što je 6 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Da Vinci Code (soundtrack)
Zvanična muzika za film Da Vinčijev kod objavljena je 9. maja 2006. godine. Filmsku muziku komponovao je Hans Cimer čiji je rad rezultovao nominaciju za Zlatni globus 2007. u kategoriji Najbolja originalna muzika, kao i nominaciju za nagradu Oskar u istoj kategoriji.
Fentanil
Fentanil (Sublimaz, Actiq, Durogesik, Duragesil, Fentora, Onsolis, Instanil, Abstral, ) je potentni sintetički narkotični analgetik da brzim početkom i kratkim trajanjem dejstva. On je jak agonist μ-opioidnog receptora. Istorijski se koristio za lečenje probojnog bola, i često se koristi u pre-procedurama kao olakšavač bola, i kao anestetik u kombinaciji sa benzodiazepiniima.
Marko Aurelije Marije
thumb|300px|[[antoninijan Marija]]
Fentanil
Fentanil je oko 100 puta potentniji od morfina,, i.e. 100 mikrograma fentanila je aproksimativno ekvivalentno sa 10 mg of morfina ili 75 mg petidina (meperidina) u pogledu analgetske aktivnosti. On ima LD50 od 3.1 miligrama po kilogramu kod pacova, i LD50 of 0.03 miligrama po kilogramu kod majmuna.
Marko Aurelije Marije
Marko Aurelije Marije (Marcus Aurelius Marius, ? - 269), je bio kratkotrajni car Galijskog carstva. Na prijestolje je došao nakon smrti cara Postuma. Za cara je izvikan isključivo zbog imena koje je sugeriralo osobu nalik na dobrog cara Marka Aurelija, odnosno velikog vojnog reformatora Gaja Marija. Po tradiciji je vladao samo dva-tri dana; suvremeni historičari, na temelju numizmatičkih nalaza, odnosno kovanica sa njegovim likom, vjeruju da je vladao barem nekoliko mjeseci. Naslijedio ga je Viktorin.
Gorne, Padova
Gorne je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Acheux-en-Vimeu
Ašeks an Vime je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Abevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 503 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 92 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 38 m).
Danilo Dajković
Svetovni život
Mitropolit Danilo rođen je kao Tomo Dajković u Drušićima, u Riječkoj nahiji kod Cetinja, 19. oktobra 1895. Osnovnu školu završio je u svom rodnom mestu, nižu gimnaziju u Podgorici, Bogoslovsko-učiteljsku školu na Cetinju, a Bogoslovski fakultet u Beogradu. Učestvovao je u balkanskom i Prvom svjetskom ratu kao vojnik crnogorske vojske.
Monaški život
Rukopoložen je u čin đakona i prezvitera 1920. i bio parohijski sveštenik do 1930. godine. Do izbora za mitropolita crnogorsko-primorskog bio je sekretar Duhovnog suda u Štipu, crkvenosudski tužilac u Skoplju, član suda, arhijerejski zamenik i upravnik patrijaršijskog dvora u Beogradu.
Izabran je za mitropolita crnogorsko-primorskog 20. maja 1961. Hirotonisao ga je u beogradskoj Sabornoj crkvi 24. juna 1961. patrijarh srpski German, mitropolit zagrebački Damaskin i episkop banatski Visarion. Kao Mitropolit Danilo je, koliko su mu to uslovi, prilike i komunistički režim dozvolili, sredio stanje u Mitropoliji Crnogorsko-primorskoj, ali nije uspio da je odbrani Kapelu Svetog Petra Cetinjskog na Lovćenu od komunističke sile. Kapela je srušena, 12. jula 1972. (na Petrovdan). Za vreme njegove dugogodišnje uprave Crnogorsko-primorskom mitropolijom obnovljeni su mnogi hramovi i manastiri i otvorena Monaška škola u manastiru Ostrogu.
Umirovljen je po svojoj molbi 1990. godine. Umro je na Cetinju 14. septembra 1993. godine i sahranjen u manastiru Ostrogu.
Pottstown, Pennsylvania
Potstaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 22.377, što je 518 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Goran Navojec
Goran Navojec (Bjelovar, 10. 10. 1970.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Bezanozano (narod)
Bezanozano ili Bezanozanos su jedan od 18 naroda Madagaskara, od 169 000 pripadnika (0.8 % stanovnika Madagaskara), koji žive u sredini otoka u današnjoj Regija Alaotra-Mangoro, oko grada Moramanga. Njihovo ime na malagaškom znači puno malih pletenica, a odnosi se na njhove tradicionalne frizure.
Bezanozano kao i većinski Merine govore - malagaški makrojezik, - takozvani Standarni malagaški ili Jezik visoravni, ali svojim Bezanozano dijalektom. koji je posrednik između jezika Merina i Betsimisaraka, koji govori sve manje govornika.
Historija
thumb|left|200px|Karta rasprostranjenosti [[Malgaši|malgaških etničkih grupa]] Bezanozano su vrlo mala etnička skupina koja najvjerojatnije vodi porijeklo od prvih doseljenika koji su na Madagaskar doplovili iz Bornea. Danas se predpostavlja da su se Bezanozani zajedno sa Betsimisarakama i Sihanakama doselili na njihove današnje prostore početkom 17. vijeka. Oni su se tradicionalno protivili prihvaćanju bilo čijeg autoriteta, tek od druge polovice 17. vijeka zbog vanjskih pritisaka na svoju zemlju, počeli su birati svog vođu- mpifehija, i to samo na određeno vrijeme, koji je više bio vojni komandant nego kralj u pravom smislu te riječi.
Po njihovoj usmenoj predaji vrhunac njihove samostalnosti bio je u u drugoj polovici 17. vijeka, za vladavine mpifehija, Andriamalazabea, nasljednika Ranantoane. Od kraja 18. vijeka, ne postoji njihovo kraljevstvo, jer su bili prisiljeni priznati merinskog kralja Andrianampoinimerinu za svog vladara.
Puerarin
Puerarin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 416,378 Da.
Bezanozano (narod)
Geografska rasprostranjenost
Njihova neformalna prijestolnica je grad Moramanga, međutim danas većina Bezanozana živi raštrkana po cijelom otoku, uključujući i centalnu visoravan - Imerina.
Običaji i kultura
Bezanozani su tradicionalno živjeli u malim klanovima, u utvrđenim naseljima na vrhovima brda. Jedan od njihovih običaja je podizanje svetih stupova - tsikafana, ukrašenim lubanjama goveda zebu, kao spomenike na prošle događaje. I oni kao i Merine imaju običaj famadihana kad ponavljaju pogreb.
Mats Hummels
Mats Julian Hummels (Bergisch Gladbach, 16. prosinca 1988.) je njemački nogometaš i reprezentativac koji igra kao stoper za njemački klub Borussia Dortmund. Hummels je produkt Bayernove omladinske škole, a prvi odlazak u Dortmund imao je tokom posudbe 2008. godine. Sljedeće sezone, potpisao je profesionalni ugovor s Borussijom za €4,000,000. S klubom je dva puta bio prvak Njemačke te igrao finale Lige prvaka.
Za reprezentaciju je debitirao 2010. godine, a od Eura 2012 postao je standardni prvotimac.
Kilometar na sat
Kilometar na sat ili kilometar na čas (oznaka km/h, km h-1) je mjerna jedinica za brzinu. Definira se kao brzina pri kojoj se 1 kilometar prijeđe u vremenu od 1 sata.
Inhibitor aromatične L-aminokiselinske dekarboksilaze
desno|bezokvira Inhibotor aromatične L-aminokiselinske dekarboksilaze (Inhibitor DOPA dekarboksilaze, DDCI, AAADI) lek je koji inhibira sintezu dopamina posredstvom enzima aromatična-L-aminokiselinska dekarboksilaza (AAAD, DOPA dekarboksilaza, DDC).
Indikacije
Periferni DDCI ne prolaze kroz krvno-moždanu barijeru (BBB) i koriste se zajedno sa L-DOPA (Levodopa) u tretmanu Parkinsonove bolesti (PD). Oni blokiraju perifernu konverziju L-DOPA molekula u dopamin, radi redukovanja nepoželjnih nuspojava.
Bourg-d'Oueil
Bur d'Uej je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 10 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1339 metara (maksimalnoj 2.150 m, a minimalnoj 1.274 m).
Koblentz
Koblenc je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Iker-Randov. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13062027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Iker-Randov Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 23,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 248 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 11 stanovnika/km².
The Graduate
Diplomac (eng. The Graduate) je američka ljubavna komedija/drama iz 1967. koja govori o sazrijevanju mladića kojeg je zavela žena očevog poslovnog prijatelja. Film je režirao Mike Nichols i on je adaptacija istoimenog romana kojeg je napisao Charles Webb. Glavne uloge tumače Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross i William Daniels. To je jedan od klasika kinematografije koji se smatra jednim od najboljih filmova svih vremena a koji je proslavio Dustina Hoffmana i pjesmu Mrs. Robinson Simona & Garfunkela te obilježio 1960-te.
Film je također bio i komercijalni uspjeh: zaradio je 104,64 milijuna $ te tako postao najgledaniji film u američkim kinima godine, te peti najgledaniji tog desetljeća. Nominiran je i za nekoliko nagrada, od kojih se i osvojio velik dio. Američki filmski institut je film stavio na 7. mjesto na listi 100 godina AFI-ja... 100 filmova.
Radnja
Los Angeles. Benjamin Braddock je 20-godišnji mladić koji je uspješno završio srednju školu ali nema pojma na koji fakultet da se upiše ni što dalje da učini sa svojim životom. Na zabavi kod svoje kuće sretne svoju bivšu profesoricu, '''gđu. Robinson''', koja ga nagovori da ju odvede do njene kuće sa svojim autom. Na njegovo iznenađenje otkrije da je njena kuća prazna a ona se počne čudno ponašati, toliko ljubazno da gotovo kao da ga pokušava zavesti. On želi što prije otići, no ona ga pozove u svoju sobu, zaključa vrata i gola pred njim izjavi da ju može imati kada god želi.
Upravo tada u kuću se vrati njen suprug, g. Robinson, i izbezumljeni Benjamin izađe van iz sobe, pozdravi se s njim te se vrati u svoj dom. Iako mu je sve to bizarno pošto je još djevica, Benjamin pristane sa gđa. Robinson otići tajno u neki hotel i tamo završiti s njom u krevetu. Njihova afera se počne odvijati i trajati mjesecima, sve dok Benjamin ne sretne Elaine, kćerku gđe. Robinson, te se zaljubi u nju, iako to nije planirao. On joj sve prizna, na što Elaine prekine svaki kontakt s njim, kao i gđa. Robinson koja se počne agresivno ponašati prema njemu. Ipak, po prvi put Benjmin shvati što želi u životu te sa autom stigne do crkve u kojoj se Elaine treba udati za nekog studenta. On zaustavi vjenčanje te ona sa njim pobjegne u autobusu.
Kritike
Christopher Null je utvrdio: Almar Hafildason je zaključio:
CDP-diacilglicerol—inozitol 3-fosfatidiltransferaza
CDP-diacilglicerol—inozitol 3-fosfatidiltransferaza (, CDP-diglicerid-inozitolna fosfatidiltransferaza, fosfatidilinozitolna sintaza, CDP-diacilglicerol-inozitolna fosfatidiltransferaza, CDP-diglicerid:inozitol transferaza, citidin 5'-difosfo-1,2-diacil-sn-glicerol:mio-inozitol 3-fosfatidiltransferaza, CDP-DG:inozitol transferaza, citidin difosfodiglicerid-inozitolna fosfatidiltransferaza, CDP-diacilglicerol:mio-inozitol-3-fosfatidiltransferaza, CDP-diglicerid-inozitolna transferaza, citidin difosfoglicerid-inozitolna fosfatidiltransferaza, citidin difosfoglicerid-inozitolna transferaza) je enzim sa sistematskim imenom CDP-diacilglicerol:mio-inozitol 3-fosfatidiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
268
thumb|[[Jezero Garda (Italija)]]
Godina 268. (CCLXVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Paterna i Egnacija (ili, rjeđe, godina 1021. Ab urbe condita). Oznaka 268. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Vabalat
Vabalat je bio sin palmirskog kralja Odenata i kraljice Zenobije. Godine 267. mu je otac ubijen i Vabalat je došao na prijestolje, s time da je stvarnu vlast kao regentica imala njegova majka Zenobija. Iako je na početku priznavala centralnu rimsku vlast i cara Aurelijana, sa vremenom je za sebe i sina počela koristiti izraz august. Godine 273. Aurelijan je pokorio Palmiru te zarobio Zenobiju i njenog sina. Prema Zosimu je Valabat umro na putovanju za Rim.
Lelijan
Ulpije Kornelije Lelijan (Ulpius Cornelius Laelianus) (također nepravilno navođen kao Lollianus ili Aelianus) bio je uzurpator koji je početkom 269. pokušao preuzeti prijestolje galskog cara Postuma. Njegov ustanak je trajao od kraja februara do početka juna 269.
Lelijana su za cara izvikali vojnici u Moguntijakumu (današnji Mainz), nakon što je uspješno odbio napad germanskih plemena. Vjeruje se da je u bio član porodice Ulpijevaca ili barem nastojao naglasiti daleko srodstvo sa velikim carem Trajanom. Iako je raspolagao sa XXII legijom Primigenia Postum ga je opkolio. Vjeruje se da je ubijen ili od vlastitih vojnika ili pogubljen nakon zarobljavanja. Međutim, i sam Postum je stradao nedugo nakon opsade - ubili su ga vojnici bijesni zbog naredbe da se zauzeti grad poštedi pljačke.
The Nun's Story (film)
The Nun's Story je američki igrani film snimljen 1959. godine u režiji Freda Zinnemanna. Temelji se na istoimenom romanu književnice Kathryn Hulme koja je, pak, inspiraciju pronašla u životu svoje prijateljice Marie Louise Habets. Radnja opisuje život katoličke redovnice Gabriele van der Mal (čiji lik tumači Audrey Hepburn), odnosno njeno službovanje kao bolničarka u Belgijskom Kongu i rodnoj Belgiji za vrijeme nacističke okupacije.
Film, poznat kao posljednji snimljen u Kongu za vrijeme belgijske kolonijalne vlasti, je doživio veliki uspjeh i smatra se komercijalno najuspješnijim u karijeri Audrey Hepburn. Sama Hepburn, koja se za vrijeme snimanja sprijateljila sa Habets, ju je navodila kao svoj najdraži film. Neki kritičari su, s druge strane, naveli da je scenario "napuhao" seksualne tenzije između protagonistice i njenog pretpostavljenog, dr. Fortunatija (čiji lik tumači Peter Finch), a koje ne postoje u književnom predlošku.
The Men (film)
The Men je američki igrani film snimljen 1950. u režiji Freda Zinnemanna prema scenariju Carla Foremana. Protagonist filma, čiji lik tumači Marlonu Brandu, je mladi američki oficir koji je za vrijeme drugog svjetskog rata biva teško ranjen, uslijed čega će ostatak života provesti kao paraplegičar. Radnja prati njegovo liječenje i pokušaje da se prilagodi novim okolnostima. Film se odlikovao za tadašnje hollywoodske standarde izuzetno realističnim prikazom invalidnosti, a što se tumači time da je scenarist Foreman dugo vremena proveo istražujući po veteranskim bolnicama. Najpoznatiji je, međutim, kao prva filmska uloga Marlona Branda, koji je, nastojeći se što bolje uživiti u lik, kao metodski glumac također provodio vrijeme među stvarnim invalidima u veteranskim bolnicama.
Krakow am See
Krakov am Ze je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Gistrov. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.437 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13053043.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Gistrov Krakov am Ze se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Gistrov. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 50 metara. Površina opštine iznosi 87,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.437 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Crotone
Kroton (ital. Crotone, grč. Κροτῶν, novogrč. Κρωτόνας, lat. Crotona) je grad u Kalabriji u južnoj Italiji. Osnovan je oko 710. godine stare ere kao ahajska kolonija. U srednjem i novom veku bio je poznat pod imenom Cotrone, sve do 1928. godine, kada mu je ime promenjeno u Crotone. Godine 1996. postao je glavni grad novoosnovane provincije Krotone. Godine 2011. u ovom je gradu živelo 48.704 stanovnika.
Rana historija
Krotone su polovinom VIII veka pre nove ere osnovali stanovnici grcke oblasti Mesenija sa Peloponeza. Kolonizacija je bila posledica pritisaka koje je Sparta vrsila na stanovnistvo Mesenije, težeći da ga podjarmi i pretvori u helote (obespravljeno stanovnistvo koje je radilo na zemljoposedima spartanskih vojnika). Paralelno sa Krotonom osnovan je i Sibaris od strane iste grupe.
Bitka na Benačkom jezeru
Bitka na Benačkom jezeru (također poznata i kao bitka na jezeru Garda) se odigrala krajem 268. između rimske vojske na čelu sa carem Klaudijem II na jednoj, i germanskih plemena na čelu sa Alemanima na drugoj strani. Osam godina nakon ranijeg pohoda zaustavljenog u bitci kod Mediolanuma, Alemani su preko prijevoja Brenner provalili u sjevernu Italiju te, koristeći zauzetost rimske vojske zaustavljanjem prodora Gota na Balkan i gušenjem stalnih pobuna, do početka jeseni bez nekog velikog otpora zauzeli velike dijelove teritorije. Rimljanima su se Alemanima mogli suprotstaviti tek nakon što su Goti razbijeni u bitci kod Naisusa, a prijestolje zauzeo novi car Klaudije II. On im je na obalama današnjeg jezera Garda nanio težak poraz, u kome je ubijena ili zarobljena polovica svih snaga, a ostali potjerani preko Alpa. Dio historičara vjeruje da je ova pobjeda, zajedno sa pobjedom kod Naisusa, prekinula gotovo dvije decenije stalnih rimskih poraza u sukobima sa barbarima, te predstavljala prekretnicu nakon koje je Carstvo postepeno počelo izlaziti iz krize 3. vijeka.
= Reference =
Osnovna muzička škola
desno|mini|280px|Zgrada [[Muzička škola "Kosta Manojlović" Zemun|Muzičke škole "Kosta Manojlović", Zemun]]
Muzička škola je muzičko-obrazovna ustanova specijalizovana da prepozna i priprema nadarenu decu za sticanje znanja, pojmova i umeća iz oblasti muzike, uz sistematičnu i kontinuiranu nastavu (obuku) od strane stručnog nastavnog kadra. desno|mini|280px|[[Orkestar učenika Muzičke škole "Kosta Manojlović", Zemun]] Sve ovo nadarenoj deci omogućava dalje muzičko školovanje i napredovanje, ako to žele.
Osnovna muzička škola
Osnovna muzička škola je muzičko-obrazovna ustanova određena da obučava decu do 14 godina starosti koja žele da uče da pevaju ili sviraju neki muzički instrument od strane stručnog nastavnog osoblja, omogućavajući im dalje muzičko školovanje i napredovanje.
Za razliku od osnovne škole, pohađanje osnovne muzičke škole nije obavezno.
Upisu učenika u osnovnu muzičku školu prethodi provera muzičkih sposobnosti - prijemni ispit (audicija).
Koliko godina traje školovanje u OMŠ?
Dužina osnovnog muzičkog školovanja zavisi od glavnog predmeta, tj. muzičkog instrumenta koji đak uči.
Neki traju duže – neki kraće, što se vidi na sledećoj tabeli:
Ako se osvrnemo na druge zemlje sveta, videćemo da trajanje obrazovanja u osnovnoj muzičkoj školi varira od zemlje do zemlje.
Nastavni čas instrumenta za polazne razrede traje 30 minuta, dok za više razrede 45 minuta.
Koji nastavni predmeti postoje u OMŠ?
Osim glavnog predmeta, učenici OMŠ imaju obavezu da pohađaju još sledeće nastavne predmete:
Fentolamin
Fentolamin (regitin) je reverzibilni neselektivni alfa-adrenergički antagonist.
Mehanizam
Njegovo primarno dejstvo je vazodilatacija putem α1 blokade.
On takođe može da dovede do refleksne tahikardije zbog hipotenzije i α2 inhibicije, čime se povišava simpatetički ton.
Hemija
Fentolamin, 2-[[N-(3′-hidroksifenil)-para-toluidion]metil]-2-imidazolin, se sintetiše putem alkilacije 3-(4-metilanilino)fenola koristeći 2-hlorometilimidazolin.
Vaš
Vaši ili uši (Phthiraptera) su red insekata, koji obuhvata sekundarno beskrilne predstavnike, koji žive kao obligatni ektoparaziti ptica i sisara. Red vaši, perojeda i dlakojeda broji preko 4900 vrsta, od kojih se 3 smatraju prenosiocima ljudskih bolesti. Među sisarima, vaši ne parazitiraju kljunare i ehidne, pojedine torbare (redove Microbiotheria i Notoryctemorhpia), slepe miševe, kitove, morske krave i ljuskavce. Jaja vaši nazivaju se gnjide.
Sistematika reda
Grupa vaši je tradicionalno obuhvatala dva reda, prema tipu usnog aparata: Anoplura, koje poseduju usni aparat za sisanje, i Mallophaga, sa usnim aparatom za grickanje. Red Mallophaga se u savremenim klasifikacionim shemama smatra parafiletskim, te se red vaši danas deli na sledeća četiri podreda :
Vašima najsrodnijom i isodišnom grupom smatra se podred Troctomorpha u okviru knjiških vaši. Stoga bi, prateći filogenetski princip u sistematici insekata, grupa vaši trebalo da se uvrsti u red knjiških vaši.
Fenoldopam
Fenoldopam (Korlopam) je lek i sintetički derivat benzazepina koji deluje kao periferni selektivni parcijalni agonist/antagonist D1 receptora. On se koristi kao antihipertenziv. FDA je odobrila fenoldopam 1997.
Indikacije
Fenoldopam se postoperativno koristi kao antihipertenzivni agens, kao i IV putem za lečenje hipertenzivna kriza. Fenoldopam je jedini intravenozni agens koji poboljšava renalnu perfuziju, te može da bude koristan kod pacijenata sa pratećom insuficijencijom bubrega.
Ney, Ohio
Nej je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 354, što je 10 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Torchiarolo, Brindisi
Torchiarolo je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Silvano Hrelja
300px|minijatura|desno|Osnivanje Kukuriku koalicije: [[Ivan Jakovčić, Zoran Milanović, Radimir Čačić i Silvano Hrelja]] Silvano Hrelja (Hreljani kod Žminja, 14. ožujka 1958. ) je hrvatski političar, predsjednik HSU-a.
Rođen je u Hreljanima kod Žminja, 14. ožujka 1958.. U Zagrebu je završio srednju elektrotehničku školu - jake struje i Višu tehničku školu za sigurnost pri radu i zaštitu od požara. Radio je u brodogradilištu Uljanik u Puli kao inženjer sigurnosti i u službi zaštite na radu. U Uljaniku se aktivirao u Sindikatu metalaca Hrvatske, te postaje glavni povjerenik sindikata u Uljaniku. Oženjen je i otac dvoje djece.
Politička karijera
Na parlamentarnim izborima 2003. postaje saborski zastupnik HSU-a, a zatim i potpredsjednik stranke. Na parlamentarnim izborima 2007. uspijeva zadržati mjesto u Saboru, kao jedini zastupnik HSU-a, a HSU postaje dio vladajuće koalicije, na čelu s HDZ-om Ive Sanadera. Na 7. Skupštini HSU-a 14. ožujka2008. izabran za predsjednika Stranke. Godine 2010., Hrelja sudjeluje u osnivanju Kukuriku koalicije, koja na izborima 2011. osvaja vlast, a Hrelja postaje jedan od 4 saborska zastupnika iz redova HSU-a.
Arsenije Bradvarević
Arsenije Bradvarević (Banatska Palanka, 24. septembar 1883 — Beograd, 10. decembar 1963) je bio vikarni episkop moravički 1940-1947, mitropolit crnogorsko-primorski 1947-1960 i mitropolit budimski 1960-1963.
Biografija
Rođen je u Banatskoj Palanci kao Svetislav. U rodnom mestu je završio osnovnu školu, a gimnaziju u Beloj Crkvi. Bogosloviju je završio u Sremskim Karlovcima 1908, a Pravni fakultet u Beogradu 1924. godine. Čin sveštenika primio je 1909. godine od episkopa vršačkog Gavrila. Do 1924. godine bio je parohijski sveštenik u Eparhiji vršačkoj (banatskoj). Od 1924. godine je bio na dužnosti sekretara crkvenog suda ove eparhije. Godine 1933. je postavljen za sekretara Velikog crkvenog suda u Beogradu.
Godine 1940. kao udov sveštenik izabran je za vikarnog episkopa moravičkog. Zamonašen je 1. februara 1940. u manastiru Rakovici od strane mitropolita skopskog Josifa. Za episkopa je posvećen 4. februara 1940. u Sabornoj crkvi u Beogradu, posvetili su ga patrijarh srpski Gavrilo i episkopi bački Irinej i niški Jovan. Godine 1945. postavljen je za administratora zagrebačke mitropolije kao i susednih eparhija dalmatinske, gornjokarlovačke i pakračke.
Sveti arhijerejski sabor SPC izabrao ga je 1947. za Mitropolita crnogorsko-primorskog na Cetinju. U to vreme mitropolija je bila sa veoma malo sveštenika i okolnosti za rad crkve su bile teške. Godine 1954. je optužen od komunističke vlasti „zbog zavjere u cilju rušenja narodnog režima u SR Crnoj Gori i antidržavne djelatnosti“ i što je „Robertu Tobijašu, sekretaru Ekumenskog savjeta crkava dao podatke kako narodne vlasti gone Srpsku crkvu“. Okružni sud na Cetinju osudio ga je na jedanaest i po godina zatvora. U obrazloženju presude stajalo je između ostalog da je „nanio uvredu Katoličkoj crkvi u Jugoslaviji“. Ovo se odnosilo na vladikine govore odmah nakon završetka rata, dok je bio administrator mitropolije zagrebačke. Razlog za osudu je bio sasvim druge prirode. Mitropolit Arsenije bio je najveći protivnik formiranja tzv. „Svešteničkog udruženja“ koje su komunističke vlasti nametnule znatnom broju preživelih sveštenika u Crnoj Gori. Oni su zapravo bili i najveći zagovornici za formiranje takvog udruženja na prostoru Jugoslavije. On je napisao pismo Titu i Sinodu u kojem navodi: „da je zatekao mitropoliju zaključanu, jer je i poslednji činovnik u njoj, prota Marko Kusovac, sekretar eparhijskog upravnog odbora, uhapšen dan prije njegovog dolaska, 1. septrembra 1953. godine“. Iz manastira je proterana posluga a „pored oca Marka, uhapšena su još tri sveštenika: prota Luka Vujaš, sekretar crkvenog suda, jerej Mihailo Gazivoda i prota Luka Poček, parosi cetinjski“ te da su „nedužno osuđeni, da su im iznuđena priznanja, te da je sve što je preduzeto protiv njih, kao i protiv samog njega, učinjeno ne zbog krivice, nego iz pobuda progona vjere, odnosno, što je svojim radom, zajedno sa njima, branio veru i crkvu“. Kada je javni tužilac pozvao svedoke da posvedoče reči koje je pred njima njima izgovorio „da su komunističke vlasti učinile krvavu uvredu srpskom narodu što su ikonu Svetoga Save izbacili iz Srpske akademije nauka“, on je ustao i rekao: „Ne trebaju vam za to svjedoci. Evo ja ću pred sudom da ponovim ceo tekst i još dodajem da je Sveti Sava prvi srpski naučni i kulturni radnik, i ako preživim robiju pisaću proteste preko svih naučnih centara u svetu“.
Vrhovni sud Crne Gore je smanjio kaznu na pet i po godina zatvora. Kaznu je izdržavao u kotorskom zatvoru od 1954. do 1958. godine. U zatvoru je oboleo od astme. Vlasti su mu odredile kućni pritvor u manastiru Ozren u Bosni. Kasnije mu je odobren prelazak u manastir Vavedenje u Beogradu. Kazna je istekla 1960. godine. Blažo Jovanović, predsednik Vlade Crne Gore je jednom prilikom izjavio, dok je on živ, da se vladika ne samo neće vratiti u Crnu Goru već je neće ni kao turista u avionu preleteti.
Zbog zabrana povratka na svoju eparhiju, po sopstvenom pristanku izabran je 1960. za mitropolita budimskog. Kako mu mađarska vlast nije dozvolila ulazak u Mađarsku i preuzimanje uprave nad ovom eparhijom, nastavio je da živi i dalje u manastiru Vavedenje.
Umro je u manastiru Vavedenje u Beogradu, 10. decembra 1963. godine. Sahranjen je u dvorištvu ovog manastira.
Albanija
Albanija (alb. Shqipëria [ʃcipəˈɾiːa]; službeno Republika Albanija, alb. Republika e Shqipërisë) je država u južnoj Europi, između Crne Gore na sjeveru i sjeverozapadu, Srbije (ili djelomično priznatog Kosova) na sjeveroistoku, Makedonije na istoku, Grčke na jugoistoku i jugu, Jadranskog i Jonskog mora na zapadu i jugozapadu; obuhvaća 28 748 km2.
Poreklo i istorija imena
Albanija vjerovatno dolazi od antičkog Proto-Indo-Europskog korijena *albho, što znači "belo". Od ovog korijena možda potječe i ime Albion, staro ime za Britaniju (i danas je nadimak za Englesku Gordi Albion). Alternativno poreklo može biti isto kao i za ime Alpi, ali etimologija ovog naziva nije definitivno utvrđena.
Stanovništvo Albanije je etnički vrlo homogeno: 98% su čisti Albanci, narod koji potječe od Ilira drevne indoeuropske populacije koja je naselila to područje. U istu etničku skupinu pripadaju Gegi koji obitavaju u sjevernom dijelu zemlje i Toski, koji žive u južnim krajevima. Prvi put se riječ siptari pojavljuje kao ime ilirskog plemena u današnjoj sjevernoj-centralnoj Albanijoj, 130 godine u ptolomejevom radu. Albanopolis od Albana (Albanopolis of the Albani) je mesto koje se nalazi na ptolomejevoj mapi, i na drevnom porodičnom epitafu u Škupiju, koji se identifikuje sa Zgerdeš (Zgërdhesh) brdskom tvrđavom blizu Kruje u severnoj Albaniji. Arbanon je verovatnije ime okruga - moguće je da se radi o ravnici Mat - nego ime određenog mesta. Indikacija pokreta sa viših nadmorskih visina u mnogo ranijem periodu je detektirana u distribuciji geografskih imena koja se završavaju sa -eš koje izgleda da je proisteklo iz latinskog -enizis ili -ezis, između Škumbina i Mata, sa koncentracijom između Elbasana i Kruje.
Termin Albanoi se možda polako širio na druga ilirska plemena dok njegova upotreba nije postala uobičajena među svim Albancima. Sudeći prema albanskom naučniku Faika bej Konice (Faïk bey Konitza), izraz "Albanija" nije u potpunosti zamenio "Iliriju" do kraja četrnaestog veka. Reč "Alba" ili "Arba" je izgleda povezana sa gradom Arba (danas Rab, Hrvatska), koji je u preistorijskim periodima bio naseljen polu-ilirskim Liburnijcima, prvi put pomenutim 360. pne..
Oko hiljadu godina kasnije, neki Vizantijski pisci su koristili izraze "Albanon" i "Arbanon" da označe region Kruje. U 13. veku, imena "Albanija" i "Albanežani" ("Albanenses") su označavala celu zemlju i svo stanovništvo kako je pokazano u radovima mnogih starih albanskih pisaca, kao što su Budi, Blanko i Bogdano. Prvi put se čulo za albance u njihovoj zemlji kao za Arbanite od Arbanona u spisima Ane Komnine (Alexiad 4) o nevoljama koje su u regionu uzrokovali Normani tokom vladavine njenog oca, Alekseja I Komnina (1081. - 1118.). U Istoriji napisanoj 1079. - 1080, vizantijski istoričar Michael Attaliates je dao naznake o Albanoima koji su uzeli udela u pobuni protiv Konstantinopolja 1043, i o Arbanitaima kao podanicima vojvode Dirahijuma. Italo-Albanci i albanske manjine koje su još prisutne u Grčkoj su kroz istoriju bile poznate pod različitim imenima: Arbënuer, Arbënor, Arbëneshë, Arbreshë.
Gotovo da nema sumnje da je koren alb- ili arb- stariji od šćip- (shqip-), od kojeg potiče današnje ime države - Šćiperija (Shqipëria), ime koje se pojavljuje samo u vreme turskih invazija. Albansko ime zemlje, Šćiperija, znači "zemlja orlova".
Istorija
left|thumb|250px|Kraljevina Ilirija u doba kralja Agrona (3. vek pre nove ere), prostire se "od Epira do Neretve". Na prostorima današnje Albanije, ljudska aktivnost je prisutna od početka ljudske istorije. Najranije stanovništvo je verovatno bilo pre-Indo-Evropske populacije, koja je nastanjivala veći deo mediteranske obale. Ipak, njihovi fizički ostaci su oskudni i koncentrisani samo u priobalnom regionu. Uskoro su ove prve stanovnike zamenila Proto-Helenska plemena, koja su postepeno zauzimala današnju Grčku, južnu Makedoniju i južni deo današnje Albanije. Ovi procesi su vršeni u drugom milenijumu stare ere, i nisu uticali na severnu ili centralnu Albaniju, zonu koja je u to vreme predstavljala sliku političkog vakuuma (što je u suštini istorijski paradoks).
Iliri su relativno kasno došli na Balkan. Mada se njihovo prisustvo može pratiti do 900. pne., njihova politička struktura je formulisana u 7. i 6. veku pre nove ere. Vešti u obradi metala i žestoki ratnici, Iliri su formirali ratnička kraljevstva koja su se međusobno borila kroz celu njihovu istoriju. Samo tokom šestog veka pre nove ere su Iliri organizovali značajne napade na svoje prve komšije, grčko kraljevstvo Molosoi u severnom Epiru (danas južna Albanija), Makedonsko kraljevstvo i kraljevstvo Paionia (danas u severnoj Makedoniji). Verovatno je njihov najveći uspeh bilo ubistvo Perdicasa III, kralja Makedonije. Na ilirsku nesreću, Perdicasa je nasledio Filip II, otac Aleksandra Velikog, koji je efikasno prekinuo ilirsku agresiju.
U stvarnosti, ipak, Iliri su uglavnom bili miroljubivi trgovci poljoprivrednih dobara i metalnih proizvoda. Na ilirsku kulturu je uticala grčko-makedonska kultura. Na prostoru Albanije se nalazilo i nekoliko antičkih grčkih kolonija.
Nakon što je bila osvojena od strane nekoliko zemalja, od kojih su najbitnije Rimsko i Vizantinsko Carstvo, Ilirija je izgubila većinu svog početnog stanovništva, i konačno postala deo Otomanskog Carstva 1478, nakon godina otpora pod vođstvom Skenderbega, albanskog nacionalnog heroja.
Izgubljeno pismo (animirani film)
Izgubljeno pismo je sovjetski animirani film snimljen 1945. u režiji Lamisa Bredisa, Zinaide i Valentine Brumberg. Predstavlja adaptaciju istoimene novele Nikolaja Gogolja. Protagonist je kozak oji nosi pismo ruskoj carici, ali pri tome doživi niz fantastičnih pustolovina. Izgubljeno pismo je poznato kao jedan od prvih sovjetskih filmova u boji, ali i kao prvo ostvarenje prilikom čije produkcije su se koristile ćelije u postupku animacije.
Albanija
Istorija
Za vreme Drugog svetskog rata, albanski fašisti su energično pomagali Italijanima u njihovoj invaziji na Grčku (oktobar 1940.) i čak učestvovali u (mada u vrlo malom broju) u muslimanskim formacijama koje su pomagale nemačkim SS trupama u represiji nad jugoslovenskim i albanskim pokretima otpora.
Komunisti su preuzeli vlast nakon rata u novembru 1944, pod vođom pokreta otpora, Envera Hodže. Od 1945. do 1990, Albanija je imala jednu od najrepresivnijih vlasti u Evropi. Komunistička partija je formirana 1941. Svi koji su joj se protivili su bili eliminisani. Enver Hodža je došao na čelo partije. Tokom više decenija njegove dominacije, Hodža je stvarao i uništavao odnose sa Beogradom, Moskvom i Kinom, uvek po svojim ličnim interesima. Zemlja je bila izolovana, prvo od strane zapada (zapadna Evropa, Kanada, SAD) a kasnije čak i od komunističkog istoka.