cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ejido las Agujas, Unión de San Antonio
Ejido las Agujas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1806 m.
Skakavac (Berane)
Skakavac je naselje u opštini Berane u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 83 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 95 stanovnika).
Demografija
U naselju Skakavac živi 71 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,7 godina (42,5 kod muškaraca i 39,1 kod žena). U naselju ima 28 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,96.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine).
Neslavno desetljeće
Neslavno desetljeće (na španjolskom: Década Infame) u Argentini je ime dano vremenskom razdoblju koje je počelo godine 1930. s prevratom protiv predsjednika Hipólita Irigoyena koji je izveo José Félix Uriburu i rezultiralo usponom na vlast Juana Dominga Perona nakon vojnog puča 1943. Ovo desetljeće je obilježeno značajnim iseljavanjem seoskih područja. Mnogi mali seoski zemljoposjednici su uništeni zbog Velike depresije, koja je pak gurnula zemlju prema uvoznoj zamjenskoj industrijalizaciji. Loši ekonomski rezultati politike i narodno nezadovoljstvo dovelo do drugog udara godine 1943., "Revolucije iz '43", koju je vodila Skupina ujedinjenih časnika (Grupo de Oficiales Unidos (Gou)), nacionalistička frakcija Oružanih snaga, protiv vršitelja dužnosti predsjednika Ramóna Castilla, stavljajući točku na kraj neslavnog desetljeća. minijatura|državni udar, [[6. rujna 1930.]]
Neslavno desetljeće
Ovo razdoblje označavale su izborne prijevare, progoni političke oporbe (uglavnom UCR-a) i raširena korupcija u vladinim redovima, s Velikom depresijom pozadini svega.Utjecaj gospodarske krize prisilio je mnoge poljoprivrednike i druge seoske radnike na seobu u predgrađa većih gradovima, što je rezultiralo stvaranjem prvih "villa miseria" ("gradova baraka"). Iz tih razloga, stanovništvo Buenos Airesa skočilo je s 1,5 milijuna stanovnika iz 1914. na 3,5 milijuna u godini 1935. Pomanjkanje političkog iskustva, u suprotnosti s europskim doseljenicima koji su donijeli sa sobom socijalističke i anarhističke ideje, te novi stanovnici grada su osigurali socijalnu osnovu, u idućem desetljeću, za peronizam.
Politički i gospodarski skandali
Demokratsko-liberalni senator Lisandro de la Torre (osnivač Demokratske napredne stranke iz 1914.) prijavio je razne skandale, vodio istragu o trgovini mesa s početkom 1935. U jeku istrage, de la Torreov sljedbenik, senator Enzo Bordabehere, ubijen je od strane Ramóna Valdeza Core na katu Senata, a pokrajina Santa Fe je intervenirala. Ubojstvo je prikazano u filmu Juana Josea Jusida iz 1984., "Asesinato en el Senado de la Nación".
CHADE (Compaia hispano Argentina de Electricidad, izdanak multinacionalnog konglomerata "Sofina" ) je također bio u središtu važnog političkog i financijskog skandala.CHADE skandal, simbol zloglasnog desetljeća, doveo je do istraga nakon revolucije 1943. kojom je svrgnut Ramón Castillo, te naknadnom izvješću Rodrígueza Conde o koncesijama danim elektro-energetskim tvrtkama.
Montirano suđenje Saccu & Vanzettiju
Godine 1942. ministar Solano Lima potpisao je oslobađanje zatvorenika, čija su imena bila rehabilitirana godine 1993. zakonom potvrđenim od strane socijalističkog zastupnika Guillerma Esteveza Boeroa. Godine 2003., zakonom je odobrena mirovina kćeri jednog od anarhističkih žrtava ovog namještenog suđenja.
Justovo predsjedavanje
Godine 1933., Arturo Jauretche je sudjelovao u neuspjelom ustanku, na čelu s pukovnicima Franciscom Boschom i Gregoriom Pomarom u Paso de los Libres, u pokrajini Corrientes, te je kasnije uhićen.
Sporazum Roca-Runciman
Tijekom Justovog mandata Argentina je potpisala sporazum Roca-Runciman s Velikom Britanijom, koji je osigurao Velikoj Britaniji isporuku svježeg mesa u zamjenu za važna ulaganja na području prijevoza u Argentini i dao im određene gospodarske ustupke u Argentini, poput davanja kontrole nad javnim gradskim prijevozom u Buenos Airesu britanskoj tvrtki "Corporacion de Transportes".
Godine 1932. na konferenciji u Ottawi, Britanci su usvojili mjere kojim su stavili u povlašten položaj uvoznike iz vlastitih kolonija i dominiona. Pritisak od argentinskih zemljoposjednika kojima je vlada obnovila trgovinu s glavnim kupcem argentinskog žita i mesa bio je vrlo jak. Predvođeni predsjednikom britanskog trgovinskog vijeća, vikontom Walter Runciman, oni su bili intenzivni i rezultirali 27. travnja potpisivanjem sporazuma Roca-Runciman.
Sporazum je izazvao skandal, jer je Velika Britanija dodijelila Argentini kvotu manju nego bilo kojem svom dominionu/koloniji. 390.000 tona mesa godišnje su dodijeljeni Argentini, u zamjenu za mnoge ustupke britanskim tvrtkama. 85% izvoza je moralo biti odrađeno preko britanskih brodova-hladnjača. Tarife za željeznicu pod upravom Velike Britanije nisu uređene niti su utvrđene carinske pristojbe za ugljen. One su oproštene britanskim tvrtkama koje su ulagale u Argentini. Sporazum je rušio cijene izvozenih argentinskih proizvoda. Potpredsjednik Roca je tom prigodom izjavio da "Argentina svojom gospodarskom važnošću sliči na jedan veliki britanski posjed"
Nacionalna demokratska stranka, jedna od stranaka koje su podržavali nominaciju predsjednika Justa, podijelila se zbog tog spora. Konačno, Senat je 28. srpnja raskinuo ugovor. Mnogi radnici su štrajkovima pratili oslobađanje, pogotovo u provinciji Santa Fe, koja je završila s vladinom intervencijom.
Domaća zamjenska industrijalizacija i Pinedova gospodarska politika
Pod vodstvom konzervativnog ministra gospodarstva Federica Pinede, gospodarska politika postala je intervencionistička, iako još uvijek u konzervativno usmjerena. Pinedo je stvorio središnju banku (BCRA), koju je savjetovao Sir Otto Niemeyer, direktor Bank of England. BCRA-ov odbor direktora bio je uglavnom sastavljen osoba vezanih uz privatne banke. Cilj mu je bio upravljanje pesom i reguliranje kamatnih stopa. Pisac i mislilac Raúl Scalabrini Ortiz je bio jak kritičar britanskog sudjelovanja u Argentini, a BCRA je bila glavni ogledni primjer.
Tijekom tog razdoblja stvoreni su također i Juntas Reguladores Nacionales i usmjeravani su na razvoj privatnih i državnih poslova i kontrolu kvalitete proizvoda, kako za nacionalnu potrošnju tako i za izvoz. U cilju nadzora cijenama proizvoda i izbjegavanja hiperprodukcije, Juntas su naredile uništenje cijelih tereta kukuruza, korištenog kao gorivo za lokomotive, usprkos narodnoj gladi. 30 milijuna pesosa godišnje korišteni su za uništenje proizvedenog vina.
Nadalje, Pinedo je pokrenuo nacionalni projekt izgradnje cesta, čime je nacionalna mreža dosegnula 30.000 km godine 1938 (iako su mnogi krajevi ostali bez pločnika). Cestari su se natjecali sa željeznicom, u rukama uglavnom britanskih tvrtki, i produbili prodor američkih tvrtki za prodaju motornih vozila u argentinsko tržište. Tijekom porasla su tog vremena inozemna izravna američka ulaganja (FDI) s tvrtkama poput tekstilnih Sudamtex, Ducilo i Anderson Clayton koje uspostavljaju svoje pogone po Argentini, kao i gumarske tvrtke Firestone i Goodyear, elektroničke tvrtke Philco i kemijske tvrtke Johnson & Johnson.
Poznate iznimke tim konzervativnim pravilima bile su politika Luciana Molinasa, guvernera provincije Santa Fe (1932.-1936.) i jednog od čelnika Demokratske napredne stranke, i Amadea Sabattinija, guvernera Cordobe (1936.-1940.). Prvi čin guvernera Molinasa, koji je stupio na snagu 20. veljače 1932., bio je ponovno uspostaviti napredni Ustav provincije Santa Fe proglašen od strane Ustavotvorne skupštine godine 1921. koji je ukinuo radikalni guverner Enrique Mosca. On je također osiguravao neovisnost pravosuđa, poreznu jednakost, svjetovno školstvo, žensko pravo glasa i pravo stranaca na glasanje za izbor općinskih vlasti. Molinasova uprava također je stvorila pokrajinsko ministarstvo rada, koje je osiguravalo poštivanje članka 28. pokrajinskog Ustava osmosatnom radnom vremenu, minimalnim plaćama i regulaciju rada djece i žena. Molinas je također smanjio svoju plaću od 2.500 na 1.800 pesosa, suspendirao plaćanje vanjskog duga pokrajine, što je učinio da proračun pokrajine Santa Fe postane pozitivan. Od tada, on je subvencionirao javne radove na podsticaj ministra Alberta Casella, što dovodi do povećanja lokalne zaposlenosti. On je također uveo umjerene agrarne reforme, kojima su se oštro protivili konzervativci i Alvearisti radikali, kao i Sociedad Rural. Konačno, on je stvorio Eksperimentalni institut poljoprivredna istraživanja, preteču Nacionalnom Poljoprivrednom institutu za tehnologiju (INTA).
Međutim, u strahu od izbornog poraza za Concordanciju kako u Santa Feu tako i izbornom kolegiju, Justo je naručio vojnu intervenciju u pokrajini Santa Fe 3. listopada 1935. , slanjem pukovnika Perlingera i ministra Joaquina F. Rodrigueza na preuzimanja kontrole nad lokalnom Vladom. Uslijedio je oružani otpor protiv savezne intervencije, ali kako bi se izbjeglo krvoproliće, Molinas i De la Torre su odbacili otpor. Rodríguez je uskoro ponovno ukinuo Ustav iz 1921. i postupno dokinuo Molinasova dostignuća.
Radnički pokret
U vrijeme udara 1930. postojala su tri sindikata u Argentini: "Argentinska radnička udruga (Confederation Obrera Argentina (COA, osnovana godine 1926. a povezan sa Socijalističkom strankom), Savez sindikata Argentine (SSH, anarho-sindikalističk) i "Forum V" (raspušten po nalogu Uriburua). 20. rujna 1930., COA i SSH ujedinili su se u Opću konfederaciju rada (CGT), iako su dvije suparničke tendencije ostale.
U međuvremenu, sindikalistička struja CGT je diskreditirana, zbog svoje potpore savezu s vladom kako bi se postigao "društveni napredak", dok je socijalistička struja predlagala otvorenu oporbu, vezanu za političku potporu Socijalističkoj stranci. Sindikalistička struja bila je posebno pogođena svojim ugovorima s pro-fašističkim guvernerom Buenos Airesa, Manuelom Frescom (1936.-1940.). Potonji, koji je bio izabran u jednom od izbora s najvećim prijevarama u tom razdoblju (prema riječima američkog veleposlanika ), povjerio je arhitektu Franciscu Salamoneu gradnju raznih zgrada, koje su bile u kombinaciji Art Decoa, funkcionalizma, futurizma i fašističke arhitekture.
Iako su Velika depresija i naknadni ruralni egzodus donijeli mnoge politički neiskusne radnike u Buenos Aires, spontana supstitucijska industrijalizacija omogućila je, počevši od 1935, u kombinaciji s jačanjem sindikata, rast plaća. U siječnju 1936. pokrenut je 48-satni opći štrajk građevinskih radnika, tijekom kojeg je ubijeno 3 radnika i troje policajaca.
Ortizova i Castillova uprava (1938.-1943.)
Kandidature Roberta Marcelina Ortiza i Ramóna S. Castilla, kao predsjednika i potpredsjednika, za izbore 1938. pokrenute su pri Britanskoj gospodarskoj komori, i podržane od strane njezinog predsjednika Williama McCalluma. Ortiz, bivši alvearist, bio je prijevarom izabran, i preuzeo svoj novi ured u veljači 1938. Međutim, bez mnogo uspjeha, on je pokušao očistiti korupciju po zemlji, naručivajući saveznu intervenciju u provinciji Buenos Aires, pod upravom Manuela Fresca, i poništavajući lažne izbore koji je osvojio konzervativac Alberto Barceló.
Federico Pinedo, još uvijek ministar gospodarstva, predstavlio je 18. studenog 1940. "gospodarski reaktivacijski plan", koji je trebao provesti neke protekcionističke mjere i izgradnju društvenog smještaja kako bi se suočili s krizom. On je također predložio nacionalizaciju britanskih željeznica, nakon što su dogovoreni povoljniji uvjeti za njihove vlasnike. Međutim, konzervativci su glasovali protiv njegovog plana, što ga je navelo na podnošenje ostavke.
Tijekom Drugog svjetskog rata, Argentina je zadržala istu neutralnost kao i tijekom prvog svjetskog rata, koja je bila povoljna za Veliku Britaniju. Iako su SAD pokušale gurnuti zemlju u ratu, tijekom siječnja 1942. na konferenciji u Rio de Janeiru Argentina se uz potporu Britanaca oduprla,. Nekoliko mjeseci kasnije, u lipnju 1942, Ortiz je podnio ostavku zbog bolesti, i umro mjesec dana kasnije.
Njega je zamijenio njegov potpredsjednik Castillo, koji je počeo raditi za pokretanje kandidaturu Robustiana Patróna Costasa, potpredsjednik Senata i proizvođača šećera koji ga je podržavao godine 1938. U međuvremenu, formirana je godine 1942. Demokratska unija politička koalicija (koja je uključivala Radikalnu građansku uniju, Demokratsku naprednu stranku, kao i Socijalističku stranku i Komunističku partiju). Njihova izborna platforma, usmjerena protiv endemske korupcije, objavila potrebe da se jamči "slobodu misli i okupljanja" i "sindikalna prava", kao i jamstva za "aktivnu solidarnost s ljudima koji bore protiv nacističko-fašističke agresije".
Prevrat iz lipnja 1943.
Dana 4. lipnja 1943., nacionalistička frakcija vojske, okupljena oko "Skupine ujedinjenih časnika (Grupo de Oficiales Unidos GOU, osnovana u ožujku 1943.) protiveći se i korupciji i ljevici, svrgnula je državnim udarom Castilla. Sastavljena pod inicijativom pukovnika Miguela A. Montesa i Urbana de la Vege, GOU je uključivala kao glavne članove pukovnika Juana Dominga Peróna i Enriquea P. Gonzáleza. Kao simpatizeri Nacističke Njemačke i fašističke Italije, GOU je postavila generala Pedra Ramireza kao šefa države, unatoč tomu što se general Arturo Rawson nakratko pokušao dokopati vlasti.
Drugo neslavno desetljeće
Predsjedavanje Carlosa Menema (dva uzastopna mandata, 1989.-1999.) je nazivano "drugim" (ili "novim") neslavnim desetljećem od strane snažnih kritičara njegove neoliberalne politike te zbog poimanja korupcije u njegovo doba, posebice od strane ljevičara. Razdoblje 1999.-2001. kad je predsjednik bio Fernando de la Rua ponekad se spominje kao nastavak te iste politike.
El Campanario, Acuña
El Campanario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Las Pilas, General Heliodoro Castillo
Las Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Nacistička umjetnost
Nacistička umjetnost oficijalno zvana Njemačka umjetnost (njemački: Deutsche Kunst) bila je službeno odobrena umjetnost Nacističke Njemačke od 1933. do 1945. To zapravo i nije bio nikakav poseban stil u umjetničkom pogledu, već ideologija u ruhu romantičnog realizma.
Las Pilas, General Heliodoro Castillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1661 m.
Nacistička umjetnost
Nacisti su zabranili sve tada moderne stilove (brojne izme), kao degeneriranu umjetnost, nasuprot tome htjeli su da njihova umjetnost bazira na tradicionalnim klasičnim stilovima, i da promovira njihovu ideologiju krvi i tla, uz to da bude rasno čista - arijevska, bez ikakvih tuđih doprinosa ili upliva.
Preferirane teme bile su pastoralni prizori običnih njemačkih seljaka u radu po poljima i uopće narod (volk), pejzaži koji su trebali oživjeti ljubav prema domovini (heimat), idealizirani aktovi i kipovi besprijekorno građenih muškaraca i žena, sposobnih da rađaju. Sve se ukratko vrtilo oko idealizacije njemačke nacije. Muzika se trebala vratiti njemačkim korijenima, bez ikakvog upliva jazza i ritma (koji se prezirao), kao i svih eksperimenata sa antonalnom muzikom. Filmovi, drame i izdavaštvo su cenzurirani, smanjen je import stranih djela a nasuprot tome povećana domaća produkcija.
Nacistička umjetnost imala je puno sličnosti sa Socijalističkim realizmom koji je nešto ranije postao službena umjetnost Sovjetskog Saveza pa neki historičari umjetnosti oba stila radije zovu Herojski realizam.
Poznati umjetnici koje su nacisti cijenili i unajmljivali bili su kipari Josef Thorak i Arno Breker, slikari Werner Peiner, Adolf Wissel, Ivo Saliger i Conrad Hommel i ahitekt Paul Troost.
Nastanak stila
Ispočetka ni sami nacisti nisu bili načisto kakva im umjetnost treba, Alfred Rosenberg je 1922. u partijskim novinama Völkischer Beobachter (Narodni izvjestitelj) predložio da to bude - ekspresionizam kao napredni revolucionarni njemački stil. To je žestoko napao Edmund Steppes, koji je nasuprot tome predložio da to bude stara njemačka umjetnost, u maniri dunavske škole Albrechta Altdorfera. thumb|left|220px| [[Palača Reichskanzleia u Berlinu]] thumb|right|300px| Propagandni plakat iz [[Drugi svjetski rat|Drugog svjetskog rata sa sloganom: Danzing je Njemački]] Na kraju se upleo Adolf Hitler koji je i sam imao slikarskih ambicija, njemu se osobno nisu sviđali modernistički eksperimenti, za njega je umjetnički vrhunac bila antika i realistički prikaz svijeta, od kog se nije odlijepio, - tako da je njegov stav prevladao. On je 1929. osnovao Ligu za njemačku kulturu (njemački: Kampfbund für deutsche Kultur), koja se trebala boriti protiv modernističkih tendencija (apstrakcija, i brojni izmi) ali i protiv američkog kulturnog utjecaja, kao što je tad bio jazz. Odmah po stupanju na vlast 31. januara 1933. Adolf Hitler, poduzeo je akcije za čišćenje njemačkog kulturnog prostora od degeneracija, od slavnih palaža nepoželjnih knjiga, do otpuštanja nepoželjnih umjetnika i muzičara iz državnih institucija, smjenjivanja nepoželjnih direktora, kustosa koji bi pokazivali sklonost prema degenerativnim modernim umjetničkim pravcima.
Osnivanje Carske komore kulture
Zakonom izglasanim 22. septembra 1933. osnovana je Carska komora kulture (njemački: Reichskulturkammer), pod okriljem Goebbelsovog Ministarstva za prosjetu i propagandu, sa sedam podkomora za radio, teatar, muziku, film, literaturu, likovnu umjetnost i novine. U komoru su primani samo rasno čisti članovi, prvenstveno oni koji su bili članovi nacističke partije ili su joj se bar povinovali. Sam Goebbels je jasno rekao da će samo članovima komore biti dozvoljeno da nešto rade na kulturi, i da je komora otvorena samo za one koji ispunjavaju kriterije da postanu njeni članovi, a svi ostali štetni i nepoželjni elementi bit će eliminirani iz njemačke kulture. Već do 1935. Carska komora kulture imala je 100 000 članova.
Izložba Degenerirane umjetnosti
thumb|left|220px| [[Joseph Goebbels na izložbi Entartete kunst]] Iz njemačkih muzeja je do 1937. konfiscirano oko 5 000 djela moderne umjetnosti, od toga 1 052 slika Emila Noldea, 759 Ericha Heckela, 639 Ernsta Kirchner, 508 Beckmanna, kao i sva djela stranih umjetnika poput Arhipenka, Chagalla, Ensora, Matissa, Picassa i van Gogha. Od tog je napravljen izbor od 650 slika, skulptura, grafika i knjiga iz 32 muzeja i organizirana velika izložba Degenerirane umjetnosti (njemački: Entartete Kuns), otvorena 19. jula 1937. u Münchenu. Na otvorenju izložbe govorio je Joseph Goebbels on je rekao da Izložba degenerativne umjetnosti treba pokazati njemačkoj javnosti Kako je duboko perverzni židovski duh ušao u njemački kulturni život, a to se može vidjeti na izložbi u gomili zastrašujućih i užasavajućih oblika.
Nakon zatvaranja krajem novembra, postala je putujuća i prezentirana je 11 gradova. Cilj te vrlo tendenciono postavljene izložbe, - bio je da izvrgne ruglu moderna umjetnost, i pokaže kao ružnoću koja nikada nemože postati lijepa, i da nakraju jednostavno narodski kaže - da je to prodaja muda pod bubrege, čeg se je najbolje kloniti, jer su to djela pomračenih umova.
Inače ono što je paradoksalno termin - degenerirana umjetnost skovao je židovski filozof Max Nordau, koji je na kraju 19. vijeka, zaključio da su svi oblici moderne umjetnosti, osobito u slikarstvu - degeneracija (nazadovanje). Nordau je inače bio zajedno sa Theodorom Herzlom jedan od pionira cionizma. Nakon četiri mjeseca trajanja, izložbu je posjetilo 2 000 000 ljudi, što je bilo za ono vrijeme fantastična brojka, to je bilo tri puta više nego što je bilo na paralelnoj - Velikoj izložbi Njemačke umjetnosti.
Velika izložba Njemačke umjetnosti
thumb|right|260px| Kuća Njemačke umjetnosti u [[Minhen|Münchenu]] Dan prije otvorenja Degenerirane umjetnosti 18. jula 1937., otvorena je uz veliku pompu i prisutnost samog Adolfa Hitlera u novoizgrađenoj Kući njemačke umjetnosti u Münchenu - Velika izložba njemačke umjetnosti (Große Deutsche Kunstausstellung) na kojoj su izložena djela 250 poželjnih slikara i kipara. Selekciju radova izvršili su organizatorica Gerdy Troost, Hitler i Goebbels. Izložba je jasno pokazala koje teme Nacistička umjetnost želi vidjeti; Nakon te, održavane su svake godine do 1944. Velike izložbe u istom prostoru, ali kad je počeo rat počele su se mijenjati i teme, - sve su više to bili vojnici u borbi kako ih je slikao Paul Matthias Padua, a sve manje prizori sa prve izložbe, iako su idilični pejzaži ostali jedna od važnijih tema sve do kraja 1945.
Muzika
Odmah po dolasku na vlast nacististi su naredili muzikolozima, pisanje nove historije njemačke muzike, koja je trebala biti napisana u duhu njihove ideologije i mitologije Richard Wagner i Hans Pfitzner su proglašeni najvećim kompozitorima prošlosti, jer su oni najbolje oslikavali duh njemačkog naroda (Volksgemeinschaft) isto tako cijenili su se i Bach, Beethoven, Bruckner ali ne i Mendelssohn ili Mahler jer su bili Židovi. Isto tako potpuno je odbačena atonalna muzika Arnolda Schoenberga i njegovih sljedbenika.
Slikarstvo
Kad je slikarstvo očišćeno od degeneriranih utjecaja, slikalo se u duhu akademskog realizma, a veliko značenje se pridavalo nazivima slika, koje su se zvale; Plodna zemlja, Oslobođena zemlja, Na straži, Niz vjetar i buru ili Blagoslov zemlje.
Nacisti nisu željeli imati nikakve veze sa materijalizmom i courbetovim realizmom (kog su Sovjeti volili) pa su termin realizam rijetko koristili, iako im je slikarstvo u suštini bilo realističko. Slikari su trebali stvoriti idealne slike za vječnost, osim pejzaža i prorode, teme su bile i idealizirani likovi muškaraca i žena - fizički savršenih.
Skulptura
Karakteristike nacističke skulpture bile su monumentalnost i idealizirani prikaz golih aktova muškaraca (manje žena) koje su urbi et orbi trebale pokazati savršenstvo arijevske rase. Skulpturi se poklanjala veća pažnja, pa se tako na godišnjim - Velikim izložbama njemačke umjetnosti, izlagalo više skulptura nego slika, a Arno Breker je bio prava zvijezda, koji je zbog svoje zanatske vještine dobivao najviše narudžaba.
Arhitektura
thumb|right|240px| Maketa budućeg [[Berlina]] Hitler je obožavao arhitekturu Antičkog Rima, on je imao i neku teoriju da je Antički Rim bio prvo arijevsko carstvo u kom su i Germani dali veliki doprinos. Pa su se u skladu sa njegovim vizijama gradili monumentalni objekti - nalik na antičke hramove, ali je to nakraju bila ipak samo historicistička arhitektura. U većini slučajeva su to bili sportski stadioni, prostori za masovna okupljanja, gradili su se i slavoluci i oltari pobjede. Hitler je imao velike ambicije izgraditi novi monumentalni Berlin, koji zbog zahuktalog rata nikad nije uspio realizirati.
Dizajn
Nacisti su veliku pažnju posvećivali dizajnu, ono što je opet paradoksalno iako nisu trpjeli Bauhaus zbog Židova koji su ga vodili (Gropiusa, Mies van der Rohea i komunista Meyera) ipak su praktički usvojili njegove postulate o jednostavnim formama kao o najboljim nosiocima simboličkih poruka.
Lakeridge, Nevada
Lejkridž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 371.
Cà di Taddeo, Bologna
Cà di Taddeo je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Cerro Grande, Santa María Guienagati
Cerro Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Guienagati.
Opština Almaș, Arad
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Cà di Taddeo, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Cerro Grande, Santa María Guienagati
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 959 m.
Asbury, Iowa
Azberi je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.170 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.170 stanovnika, što je 1.720 (70,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
2-Metil-2-buten
2-Metil-2-buten je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 70,133 Da.
Michi, Lucca
Michi je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Marena, Club, Playas de Rosarito
Marena, Club je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
San Maurizio, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
El Sombrío, Puerto Vallarta
El Sombrío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Los Timones, Tzitzio
Los Timones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Tămăoani, Frumușița
Tămăoani je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Frumușița.
Cabrières-d'Aigues
Kabrijer d'Eg je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Apt.
Po podacima iz 2006. godine u opštini je živelo 819 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43,2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 375 m. metara (maksimalnoj 1.122 m, a minimalnoj 300 m. m).
Tămăoani, Frumușița
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 950 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Santa María, Ahumada
Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ahumada.
Ustaška vojnica
Ustaška vojnica je bila vojska ustaške stranke u NDH, za razliku od regularne vojske NDH (domobrana). Svoje korene ima u Ustaškoj vojsci koju je Ante Pavelić stvorio u emigraciji u Italiji od 1933. do 1937. godine. Naredbu o utemeljenju UV poglavnik Ante Pavelić izdao je 10. maja 1941. i do kraja 1941. ustrojeno je 12 vojno sposobnih bojni.
Ustaški časnici
mini|200px|Ustaški pukovnik [[Vjekoslav Luburić]]
Donna, Alessandria
Donna je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Hinduistički spisi
Većina tekstova hinduističke književnosti je napisana na sanskrtu. Zapravo je proučavanje morfologije i jezikoslovlja tog jezika povezano s proučavanjem veda i drugih hinduističkih tekstova.
Vede
<!-- Vede tvorijo najstarejši sloj sanskrtske književnosti in so najstarejša hindujska sveta besedila.
Sodeč po hindujski tradiciji, vede niso "delo človeških rok" (). Ker so avtorji neznani, naj bi bile neposredno razodete. Zato se imenujejo tudi šruti. Vedske mantre recitirajo ob hindujskih molitvah, verskih funkcijah ter ob drugih posebnih priložnostih.
Filozofije in sekte, ki so se razvile na indijskem subkontinentu imajo različne poglede na vede. Šole indijske filozofije, ki kot sveto avtoriteto navajajo vede, so označene kot "ortodoksne" (āstika). Preostali dve indijski filozofiji, budizem in džainizem, nista sprejeli veljavnost ved, zato sta se razvili v ločeni veri. V indijski filozofiji imajo ti dve skupini za "heterodoksni" ali "nevedski" (nāstika) šoli.
Osrednje žarišče vseh ved je vedsko žrtvovanje, ki ga vodijo štirje svečeniki. Vsak je zadolžen za eno od ved. Temu karmičnemu obredu prisostvuje ognjeni bog Agni. Le s pomočjo Agnija imajo svečeniki (in ostala družba) dostop do bogov (deva).
Vede štejejo štiri besedila. Rigveda, Jadžurveda, Samaveda in Atharvaveda predstavljajo razne šakhe ("veje") znanja. Vsaka veja in veda ima svoje razlage in navodila.
Vsako od teh štirih ved lahko razdelimo na dva dela:
Brahmane, ki opisujejo pravila in namen samhit, so nadaljnje razdeljene na: Upanišade v celoti pogosto imenujejo vedanta ("konec ved") -- ne le zato ker se dejansko pojavijo na zadnjih straneh vsake vede, temveč tudi zato ker mnogi mistične resnice, ki jih izražajo, dojemajo kot vrhunec vsega vedskega znanja. -->
Grole, Brescia
Grole je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Ministarstvo magije
Ministarstvo magije je imaginarno glavno političko tijelo čarobnjačke zajednice u Ujedinjenom Kraljevstvu u seriji romana o Harry Potteru autorice J. K. Rowling. Nastalo je iz nekadašnjeg Čarobnjačkog vijeća. Poznato je da druge zemlje također imaju svoja Ministarstva magije. Posao Ministra magije, čini se, uključuje izvršne, zakonodavne i sudske funkcije. Ministarstvo ima sedam odjela i veliki broj ureda koji se nose sa različitim područjima čarobnjačkog svijeta. Različiti odjeli komuniciraju pomoću internih dopisa, začaranih papirnatih aviončića blijedoljubičaste boje. Britansko Ministarstvo magije smješteno je u središtu Londona, duboko pod zemljom.
Ministarstvo održava kontakt sa britanskim Premijerom pomoću portreta čarobnjaka u premijerovom uredu u Downing Streetu koji ga obaviještava o vremenu dolaska Ministra magije (Harry Potter i Princ miješane krvi). Da se uđe u Ministarstvo potrebno je birati broj 62442 ("MAGIC") u određenoj telefonskoj govornici i nakon toga reći svoje ime i razlog dolaska. Zatim se (magičnim sistemom) izdaju propusnice i telefonska se govornica spušta u pod sve do predvorja u Ministarstvu. Drugi načini za dolazak u Ministarstvo su aparacija i letimreža.
Bivši Ministri Magije
Rufus Scrimgeour zamijenio je Corneliusa Fudgea na mjestu Ministra u Harryju Potteru i Princu miješane krvi. Fudge je pak na toj poziciji zamijenio Millicent Bagnold, o kojoj ništa drugo nije poznato. Prijašnji ministri bili su Grogan Stump, koji je dao prvu prihvatljivu definiciju bića i koji je bio jedan od najpopularnijih ministara i Artemisia Lufkin, prva vještica izabrana na taj položaj. Pod ministrom se nalaze razni pomoćnici (najpoznatija među njima je Dolores Umbridge) i šefovi raznih magičnih odjela. Tačna struktura vlasti u ministarstvu nije u potpunosti poznata.
Albusu Dumbledoreu, bivšem ravnatelju Hogwartsa, tri je puta ponuđen posao Ministra magije i on ga je tri puta odbio. Kad je Tom Marvolo Riddle, sada Lord Voldemort, završavao svoje školovanje u Hogwartsu, svi su predviđali da će jednom postati Ministar Magije. Riddle je, međutim, odbio sve ponude za pomoć da pronađe posao u Ministarstvu.
Vodič kroz Ministarstvo
Spisak katova u Ministarstvu Magije:
Glavno dizalo (maskirano kao telefonska govornica) prevozi posjetitelje do predvorja na razini 8.
VK Partizan
Vaterpolo klub Partizan Raiffeisen je vaterpolo klub iz Beograda u Srbiji. VK Partizan je jedan od klubova koji pripadaju sportskom društvu Partizan. Partizanov domaći teren je bazen koji je dio Sportskog centra Voždovac na Banjici. Klub, kao i druge koji su dio istoimenog sportskog društva, podržava navijačka grupa pod nazivom Grobari.
Ministarstvo magije
Vodič kroz Ministarstvo
Više od dvadeset dizala staje na svim katovima od razine 1 do razine 9.
Stubištem se vjerojatno može doći do svih 10 razina u Ministarstvu, ali jedino se njima može doći do sudnica na razini 10.
VK Partizan
Sa 7 naslova evropskog prvaka, VK Partizan je uz VK Mladost Zagreb najbolji vaterpolo tim u evropskoj historiji.
Ministarstvo magije
Odjel magičnog pravosuđa
Ovaj je odjel gotovo sigurno najvažniji od svih, zato što se radi o kombinaciji policije i pravnih ustanova. Nalazi se na drugoj razini Ministarstva magije i uključuje Ured za neovlaštenu upotrebu magije koji kažnjava čarobnjake koji ne koriste magiju na ispravan način ili je koriste pred bezjacima; Ured za zloupotrebu bezjačkih artefakata, koji regulira bacanje čarolija na bezjačke predmete (vodi ga Arthur Weasley); Ured za otkrivanje i zapljenu lažnih odbrambenih čarolija i amajlija; sjedište aurora, elitnih lovaca na zle čarobnjake, i administrativnu službu Čarosudnog suda.
Odjel za magijske igre i sportove
Najopušteniji odjel u Ministarstvu (na zidovima u hodniku mogu se vidjeti posteri omiljenih metlobojskih ekipa, (iako treba primijetiti da i neki aurori u svojim uredima imaju slične postere) bavi se organiziranjem raznih sportskih događanja kao što su na primjer Svjetsko prvenstvo u metloboju i Tromagijski turnir. Ludovic "Ludo" Bagman bio je šef odjela, ali je zbog svojih kockarskih dugova bio prisiljen pobjeći od goblina kojima je dugovao novac. Sadašnji šef odjela je nepoznat. Odjel se nalazi na razini 7 u Ministarstvu Magije i uključuje:
Odjel za magične nesreće i katastrofe
Ovaj odjel je odgovoran za popravljanje sve slučajne magične štete. Nalazi se na razini 3 Ministarstva magije i uključuje sljedeće urede:
Santiago Gómez, Acuña
Santiago Gómez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Ministarstvo magije
Odjel za regulaciju i kontrolu magičnih stvorenja
U sedmom poglavlju Harryja Pottera i Reda feniksa saznajemo da se odjel nalazi na razini 4 u Ministarstvu magije.
Château-Voué
Šato Vue je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Ministarstvo magije
Odjel tajni
Napomena: U tekstu koji slijedi ima puno riječi poput "možda", "čini se" i "vjerojatno" zato što mnoge stvari o Odjelu tajni još nisu poznate, a sve će se vjerovatno razjasniti u posljednjoj knjizi.
Château-Voué
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 98 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 334 m, a minimalnoj 214 m).
Ministarstvo magije
Odjel tajni
Iako je većina poslova kojima se u Odjelu bave još uvijek ostala tajna, neki od projekata, koji se izvode zbog istraživanja, su otkriveni u Redu feniksa. Čini se da da Odjel radi na otkrivanju tajni smrti i vremena, a između ostalog i bilježi sva proročanstva, bez obzira na to kada su nastala. Ta se proročanstva magičnim putem spremaju u staklene kugle koje se nalaze na policama u Dvorani Proročanstava. Zaštićena su magijom, tako da ih Čuvar Dvorane Proročanstava i ljudi na koje se proročanstva odnose mogu skinuti sa polica; sve druge obuhvaća trenutno ludilo.
Sve se sobe u Odjelu (iako ni jedna nije izričito imenovana) bave različitim tajnama života, pa tako postoje sobe "Vremena", "Smrti", "Ljubavi",...
Nažalost, u Harry Potteru i Princu miješane krvi, junaci su shvatili da se situacija nije puno popravila, zato što je Ministarstvo odlučilo brinuti se samo za dobar izgled u očima čarobnjačke zajednice, a nikako se nije pokušalo uhvatiti u koštac s Voldemortom. Za primjer se mogu uzeti uhićenje Stana Shunpikea koji nije kriv za više od običnog hvalisanja i pokušaj da se Harryja učini maskotom Ministarstva. Kad je Harry to odbio, Rufus Scrimgeour, koji je zamijenio Fudgea na mjestu Ministra magije, ga je optužio da je Dumbledoreov čovjek do srži, što je karakteristika koju je Harry s ponosom prisvojio.
Hahn bei Marienberg
Han baj Marinberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 482 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143231.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Han baj Marinberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 390 metara. Površina opštine iznosi 2,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 482 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 219 stanovnika/km².
San Juan, Graneros, San Fernando
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Campbeltown
Campbeltown (škotsko-gelski: Ceann Loch Chille Chiarain ili Ceann Locha, što znači Glava zaljeva/jezera Kiaranove crkve) je grad na zapadu Škotske od 4,852 stanovnika, u područnom savjetu Argyll i Bute.
Geografske karakteristike
Campbeltown leži gotovo na samom južnom završetku poluotoka Kintyre na njegovoj južnoj obali u malom istoimenom zaljevu. On je najveći grad i luka tog poluotoka dugog 65 km, koji se proteže do Atlantika. Od Campbeltowna do Glasgowa ima 134 km i to brodom, a do regionalnog centra Lochgilpheada - 80 km. Ali grad ima aerodrom Machrihanish udaljen 6 km od centra grada, sa direktnim letovima prema važnijim destinacijama.
Historija
Za ranog srednjeg vijeka mjesto se zvali Dalruadhain, tada je bilo prijestolnica kraljeva gelske Dalriade.
U 6. vijeku se tu iskrcao Ciaran od Saighira jedan od Dvanajest irskih apostola, nakon tog se mjesto prezvalo u Kilkerran pa Kinlochkerran. Kasnije je škotski kralj James V čitav taj kraj oduzeo kao feud od porodice MacDonalds i dodjelio je Campbellima od Argylla, pa se i mjesto prezvalo po njima u Campbeltown.
Mjesto je 1700. dobilo status kraljevskog grada. Campbeltown je povezan i kopnenim putem sa ostalom Škotskom, nakon što je 1790. izgrađena 120 km duga cesta duž čitavog Kintyra sve do Inveraraya na dnu Zaljeva Fyne.
Znamenitosti
Od duge historije mjesta nije puno tog ostalo, osim keltskog granitnog križa iz kraja 14. vijeka i ruševina stare kapele koji se nalaze na glavnom trgu.
Privreda
Najvažnije privredne aktivnosti u današnjem Campbeltownu su turizam, prehrambena i tekstilna industrija uz proizvodnju whiskya.
El Maguey, Tamalín
El Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamalín.
Morzulli, Messina
Morzulli je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Philipp Melanchthon
mini|Philipp Melanchthon Philipp Melanchton (pravim imenom Philipp Schwartzerdt, Bretten, 16. veljače 1497. - Wittenberg, 19. travnja 1560.), njemački reformator, teolog i filozof.
Morzulli, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 449 m.
El Maguey, Tamalín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Philipp Melanchthon
Od 1518. godine Melanchton je bio profesor u Wittenbergu, gdje je pristao uz Luthera i postao njegovim najbližim suradnikom. Bio je učen humanist i pisac školskih knjiga (grčka i latinska gramatika, logika i dr.) te je dobio naziv Praeceptor Germaniae. Izradio je temelje za reorganizaciju protestantske crkve i škole. Osnivač je Augsbuške konfesije, koju je iznio i branio na saboru u Augsburgu 1530. godine. Posebno je cijenio Aristotelovu etiku i dijalektiku te se, poput Luthera, držao Aristotelova i Ptolomejeva učenja o kozmosu, pa je Kopernikovo učenje odbacio kao "bezbožno" jer proturiječi Bibliji.
Kao idejni vođa "filipista", umjerene struje u protestantizmu, teološki se sukobio s Matijom Vlačićem, osobito u pitanjima čovječe slobode i spasenja. Rimskog papu označava kao antikrista riječima: "To je vrlo očito i bez ikakave sumnje, da je rimski papa stvarni Antikrist... U 2. Solunjanima 2, Pavao jasno kaže da će Sin grijeha vladati nad crkvom, predstavljajući sebe ispred službe Bogu".
Raspravu o moći i prvenstvu pape Tractatus de Potestate et Primatu Papae napisao je 1538. godine. U toj raspravi Melanchthon koristi Sveto pismo da bi dokazao tri glavne tvrdnje:
Léon Blum
Léon André Blum (Pariz, 9. travnja 1872. – Jouy-en-Josas, 30. ožujka 1950.) je bio francuski političar i trostruki predsjednik vlade. Kada je 1936. godine prvi puta postao premijer, Blum je bio prvi Židov i socijalist u historiji Francuske izabran na tu poziciju.
Rani život i obrazovanje
left|220px|thumb|page=9|Godine [[1906., Blum je objavio zbirku kritika naslovljenu En Lisant, koja je tiskana u Parizu.]] Blum je rođen u Parizu kao sin Abrahama Bluma, trgovca, i njegove supruge Adèle Marie Alice (née Picart). Njegova obitelj bila je židovskog porijekla i dobro situirana, tako da je Blum odrastao u povoljnim uvjetima. Nakon završene gimnazije, 1890. godine upisuje studij filozofije na École Normale Supérieure. U dobi od 17 godina napisao je svoje prve pjesme. Nakon završenog studija filozofije, 1894. godine upisuje pravo na Sorbonnei te diplomira kao jedan od najboljih u generaciji. Radio je kao advokat, ali je svoju karijeru izgradio kao briljantan mladi književni i kazališni kritičar. Svojim kazališnim kritikama ubrzo je stekao ugled u pariškom umjetničkom miljeu, a smatran je i jednim od najboljih kritičara svoga vremena. Upoznao je brojne autore svoga vremena, poput pjesnikinje Anne de Noailles, te je bio dio tadašnje književne scene (godine 1912. čak je odmjerio snage s kritičarem Pierreom Veberom u dvoboju).
Početak političke karijere
Blumova politička karijera započinje 1919. godine, kada biva izabran u Zastupnički dom kao zastupnik iz Pariza. Iste godine postao je i predsjednik izvršnog komiteta svoje stranke. No, njegov ulazak u nacionalnu politiku bio je obilježen unutarstranačkim turbulencijama. Blum se protivio pridruživanju Kominterni, što je dovelo do toga mora sprječavati raskol stranke. Naime, komunistička sekcija SFIO-a ubrzo se odvojila i, osvojivši većinu na stranačkom kongresu u Toursu, preuzela stranačka sredstva, mašineriju te službeno glasilo L'Humanité. Tako je, 1920. godine, nastala SFIC, preteča Komunističke partije Francuske. Blum se tako našao na čelu ruinirane stranke koju je morao, de facto, obnoviti iz temelja. Pokrenuo je novo glasilo, Le Populaire, čiji je glavni urednik postao te je tokom 20-ih i 30-ih godina osnažio socijalističku partiju. Danas se Blum smatra ocem moderne socijalističke partije u Francuskoj.
Blum je bio vođa opozicije tokom vlada Alexandrea Milleranda i Raymonda Poincaréa, a 1924. godine je podržao lijevi Cartel des gauches, iako je odbio služiti u vladama Aristidea Brianda i Édouarda Herriota. thumb|left|220px|Blum na stranačkom kongresu [[1925. godine.]] Na izborima 1928., SFIO osvaja 100 mjesta, no sam Blum gubi. Sljedeće godine je izabran kao zastupnik iz Narbonnea, gdje je reizabran 1932. i 1936. godine. Godine 1933., Blum je iz stranke izbacio skupinu neosocijalista, među kojima su bili Marcel Déat i Pierre Renaudel. Sljedeće godine dolazi do fašističkog ustanka u Parizu, dok u Njemačkoj jača nacistički diktator Adolf Hitler. Takav rasplet događaja dovodi do promjene u politici komunista, koji po Staljinovoj direktivi sudjeluju u formiranju velike koalicije pod nazivom Front populaire. Blum je u međuvremenu radio na političkom programu temeljenom na pacifizmu, nacionalizaciji industrije i mjerama protiv nezaposlenosti. Taj je program također doprinio formiranju Narodnog fronta.
Dana 13. veljače 1936. godine, par mjeseci prije izbora, Blum je bio žrtva fizičkog napada. Naime, članovi organizacije Camelots du Roi, antisemitske i rojalističke frakcije pokreta Action française, presreli su Blumov automobil, izvukli ga iz njega i toliko ga pretukli da je skoro preminuo. Država je ubrzo raspustila desničarski pokret Action française, samo par mjeseci prije izbora koji će se pokazati ključnim za Bluma i njegovu koaliciju.
Vođa Treće Republike
U travnju i svibnju 1936. u Francuskoj su se održali parlamentarni izbori na kojima je veliku većinu (386 od 610 mjesta) osvojio lijevi Narodni front. Najviše glasova koaliciji donijela je upravo Blumova SFIO. Kao vođa koalicije, Blum je 4. lipnja iste godine imenovan premijerom, postavši tako prvi socijalist i Židov na toj poziciji. Dakako, takav ishod ga je učinio metom napada katoličke i antisemitske desnice, a desničarski zastupnik i simpatizer zabranjene Action Française, Xavier Vallat (kasnije komesar za židovska pitanja u Višijevskoj Francuskoj), javno je denuncirao Bluma u Zastupničkom domu, rekavši: "Vaš dolazak na vlast je nesumnjivo povijesni događaj. Po prvi će puta ova stara galo-romanska zemlja biti pod vlašću jednog Židova. Ja imam hrabrosti javno izreći ono što nacija, duboko u sebi, misli: 'Poželjno je da ovu zemlju vodi čovjek koji je potomak ovog tla... a ne lukavi talmudist.'"
Izbor Narodnog fronta potaknuo je radnike na djelovanje - isti su gotovo odmah okupirali svoje tvornice, uvjereni kako revolucija samo što nije počela. Uvjereni marksist, Blum se ovdje našao u ozbiljnoj dilemi - osobno je smatrao kako se revolucija ne može ostvariti u parlamentu, ali nije smio potaknuti radnike na revolt, strahujući da će vojska intervenirati i izazvati pokolj sličan onome 1871. godine. Sukladno tome, uvjerio je radnike da prihvate povećanje plaća i nastave s radom. Uz to, Blumova je vlada, uz brojne probleme, uspjela u uvođenju 40-satnog radnog tjedna, plaćenog odmora i kolektivnog pregovaranja o plaćama za radnike te u nacionalizaciji ratne industrije i narodne banke. Blumov pokušaj da arapskom stanovništvu u Alžiru da veća prava blokiran je od strane oba doma. thumb|220px|Blum i [[Anthony Eden, tadašnji državni tajnik za vanjske poslove Ujedinjenog Kraljevstva, u Ženevi 1936. godine. Blum je pregovarao s Britancima (i drugim zemljama) oko sporazuma protiv slanja ikakve vojne podrške u Španjolsku.]] Unatoč uspjesima, unutarnja politika se pokazala kao glavna boljka Blumove vlade jer je istoj posvećena prevelika pažnja u odnosu na vanjskopolitičke probleme. Jačanje osovine Rim-Berlin kao i Hitlerova kršenja Versajskog sporazuma zahtijevali su reakciju na koju Blum nije bio spreman, posebice kada je u pitanju bilo ponovno naoružanje. Uz to, veliki problem za njegovu vladu bio je Španjolski građanski rat, koji je izbio tokom 1936. godine. Iako ljevičar i pobornik republikanaca, Blum je odbio poslati vojnu pomoć istima, zbog čega je naišao na snažnu kritiku komunista (članova njegove koalicije), koji su slijedili sovjetsku podršku Drugoj Republici. Nedostatak intervencije protumačen je kao popuštanje, a Blumov odnos s komunistima je postao sve labaviji. U ratu su, u konačnici, pobijedili Francovi nacionalisti, koji su uživali podršku francuske desnice. Uz sve navedeno, Blum se zamjerio i krupnim kapitalistima zbog svog plana nacionalizacije gospodarstva. U desničarskim krugovima je u ovom periodu nastala parola "Bolje Hitler nego Blum".