cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radojica Perišić
Rodio se u selu Kazanci. Po pozivu je bio sveštenik, obilazio je pastvu po Crnoj Gori i Hercegovini. Poslije 6. aprila 1941. god. ustaše su počele da vrše zločine nad srpskim stanovništvom u Hercegovini. Radojica je, zajedno sa žiteljima Golije i čitave Stare Hercegovine, podigao ustanak protiv NDH u junu 1941. god. u koji su se kasnije priključili Hercegovci i četnički komandanti iz Hercegovine Milorad M. Popović i drugi. Za vrijeme rata bio je komandant Mostarske i Golijske brigade koja je bila u sastavu Nevesinjskog korpusa.
Ubijen je od ustaša na Lijevča polju, povlačeći se sa ostalim crnogorskim četnicima, kada su 4. aprila ujutru, ustaške i domobranske jedinice iznenada napale Đurišićeve snage i nanele im ozbiljne gubitke. Samo u prvom udarcu uništen je ceo štab Gatačke brigade, sa komandantom sveštenikom Radojicom Perišićem na čelu.
Gerardo Chávez, Armería
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Hisashi Kato
(24. april 1956.) je bivši japanski nogometaš.
Kecelja
mini|desno|Žena sa keceljom Kecelja ili pregača je vrsta odeće koja se nosi preko uobičajene garderobe i prekriva prednji deo tela, najčešće od grudi do kolena. Služi da zaštiti kožu i odeću od fleka tokom pripremanja hrane. Ima rupu kroz koju se provlači glava i kanap koji se vezuje oko struka. Takođe može imati jedan ili više džepova u kojima se mogu držati potrebne namirnice ili pribor.
La Ferme des sept péchés
La Ferme des sept péchés je francuski crno-bijeli film snimljen 1949. u režiji Jean-Devaivrea. Po žanru predstavlja kombinaciju biografskog i kriminalističkog filma. Protagonist, koga tumači Jacques Dumesnil je Paul-Louis Courier, francuski publicist sa početka 19. vijeka, koji na samom početku pada kao žrtva ubistva. Radnja prikazuje istragu, odnosno kroz flashbackove prikazuje njegov život i dvostruku prirodu - autora pamfleta u kojima se osuđuje tadašnji poredak i brane prava potlačenih, a istovremeno kao tiranina koji zlostavlja vlastite sluge. La Ferme des sept péchés, koga je dio kritičara uspoređivao sa Građaninom Kaneom, prikazan je na Filmskom festivalu u Locarnu gdje je nagrađen Zlatnim leopardom.
Barbarasco, Genoa
Barbarasco je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Gornovița, Balta
Gornovița je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Balta.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 532 m.
Kalijum hlorid
Kalij hlorid je so kalija i hlorovodonične kiseline. Hemijska formula mu je KCl. U čistom obliku je bez mirisa. Ima bijele ili bezbojne kristale, sa kristalnom strukturom koja se lahko cijepa u tri smijera. Kristali kalij hlorida imaju kubičnu plošno centriranu strukturu. U svakodnevnom životu poznat je pod imenom potaša (engl. potash). U nečistom, industrijskom obliku njegova boja može varirati od ružičaste, crvene do bijele zavisno od procesa njegovog dobijanja. Bijela potaša, često nazvana rastvorljiva potaša se uglavnom koristi za proizvodnju tekućih umjetnih gnojiva. KCl se koristi u medicini, naučnim aplikacijama, preradi hrane te pri izvršenjima smrtnih kazni putem otrovnih injekcija. U prirodi se pojavljuje u formi minerala silvita a u kombinaciji sa natrij hloridom kao silvinit.
Hemijske osobine
Iako je kalij više elektropozitivan od natrija, KCl se može redukovati do metala putem reakcije sa elementarnim natrijom pri 850 °C pošto se kalij odvaja putem destilacije (vidi: Le Chatelierov princip)
Ovo je glavni metod proizvodnje elementarnog kalija. Elektroliza (koja se koristi za natrij) ne uspjeva zbog visoke rastvorljivosti kalija u istopljenom kalij hloridu. Kao i kod mnogih drugih spojeva koji sadrže kalij, KCl u prahu daje ljubičasti plamen pri sagorijevanju.
Proizvodnja
Kalij hlorid se u prirodi javlja kao mineral silvit, te može biti dobiven iz silvinita. Također, može biti ekstraktovan iz slane vode i putem kristalizacije iz rastvora ili elektrostatičkog razdvajanja pogodnih minerala. On je sporedni proizvod u industriji nitratne kiseline od kalijum nitrata i hlorovodonične kiseline.
Upotreba
Najveći dio svjetske proizvodnje kalij hlorida se upotrebljava u industriji umjetnih gnjojiva, pošto rast većine biljaka ovisi o količini raspoloživog kalijuma u zemljištu. Kao hemikalija, koristi se u dobijanju kalij hidroksida i metalnog kalijuma. Također se koristi u medicini, u naučnim aplikacijama, preradi prehrambenih namirnica te kao zamjena za kuhinjsku so (ukoliko se iz nekog razloga treba izbjegavati natrij). Pri izvršavanju smrtnih kazni, kalij hlorid se upotrebljava putem smrtonosne injekcije. U mnogim aplikacijama zamjenjuje natrijum hlorid, kao alternativni omekšivač vode te u vodenom rastvoru u aplikacijama oko nafte i gasa.
Kalij hlorid je koristan izvor beta zračenja. Služi za kalibraciju opreme za mjerenje radijacije jer prirodni kalij sadrži 0,0118% izotopa 40K. Iz jednog kilograma KCl dobija se 16.350 bekerela radijacije, od toga 89,28% beta-zračenja i 10,72% gama-zračenja sa ukupno 1,46083 MeV.
Biološke i medicinske karakteristike
Kalij je od životne važnosti ljudskom organizmu a oralno uzimanje kalij hlorida je uobičajen način unošenja kalija u organizam. Na sličan način moguće ga je unositi putem intravenoznih injekcija, naravno u dozama mnogo manjim nego što se koristi u smrtonosnim injekcijama. Može se koristiti kao supstituent kuhinjske soli u ishrani ali zbog svog slabog, gorkog neslanog okusa većinom se miješa sa običnom soli radi ublažavanja neprijatnog okusa.
U medicini se koristi u tretmanu hipokalemije i stanja prouzrokovanih njom, zatim tretmanu trovanja digitalisom i kao izvor elektrolita. Neka od njegovih trgovačkih imena su: K-Dur, Klor-Con, Micro-K i Kaon Cl. Popratni efekti mogu uključivati gastrointestinalne poremećaje (poremećaji probavnog trakta), uključujući povraćanje i mučninu, dijareju i unutrašnje krvarenje. Prekomjerne doze mogu izazvati hiperkalemije što dovodi do blokiranja kontrakcija srca, fibrilacije, artimije i skleroze.
Toshio Matsuura
(20. novembar 1955.) je bivši japanski nogometaš.
Kalijum hlorid
Otrovnost
Oralno, otrovan je u prekomjernim dozama: LD50 (smrtonosna doza koja dovodi do smrti kod 50% ispitanih jedinki (obično kod testova na pacovima)) iznosi oko 2500 mg/kg tjelesne mase, što znači da osoba od 75 kg mora konzumirati oko 190 g. Obična kuhinjska so u ovim količinama je u jednakoj mjeri otrovna. Intravenozno, smrtonosna doza iznosi oko 100 mg/kg, no značajniji su efekti na srčani mišić, u visokim dozama može uzrokovati zaustavljanje rada srca i brzu smrt. Iz tog razloga, prekomjerna doza kalijum hlorida se koristi za zaustavljanje rada srca kod izvršavanja smrtnih kazni.
La Colorada, Villa Díaz Ordaz
La Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa Díaz Ordaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2628 m.
Ponte Binuara, Trapani
Ponte Binuara je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Bajío de Cuechi, Guachochi
Bajío de Cuechi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2274 m.
Bitka na Lijevča polju
mini|Razlaz Đurišićeve i Mihailovićeve kolone u proleće [[1945.]] Bitka na Lijevča polju od 4. aprila do 10. aprila 1945. je sukob između oružanih snaga NDH s jedne strane te četnika s druge strane; nedaleko Banja Luke.
Snagama NDH je zapovijedali su generali Vladimir Metikoš i Marko Pavlović, a četničkima vojvoda Pavle Đurišić. Bitka je završena potpunim porazom četnika. Nakon 2. sv. rata četnički emigranti su ju nazivali "drugim Kosovom".
Pozadina
U jesen 1944. četnici su gubili rat od partizana na tlu Jugoslavije. Razbijen od partizana na Jelovoj gori, četnički vođa Draža Mihailović donosi odluku da preostale srbijanske četničke snage povuče u Bosnu. Istovremeno, pritisnuti od partizana, četnici Pavla Đurišića se probijaju zajedno sa Nemcima iz Crne Gore ka Bosni.
Razlaz Đurišića i Mihailovića
14. februara 1945. Pavle Đurišić i Draža Mihailović se nalaze u selu Kožuhe kod Doboja, ali dolaze u sukob. Draža Mihailović traži da ostanu u Bosni i produže borbu protiv Jugoslovenske armije. Pavle Đurišić hoće ka pograničnoj zoni Trećeg Rajha, gde su se već nalazili Ljotić i Đujić.
Đurišić odbija poslušnost Mihajloviću i javlja Nediću da s grupacijom od oko 15.000 četnika i oko 1500 izbjeglica iz Crne Gore, Srbije, Bosne i Hercegovine dolazi u Sloveniju. Pridružio mu se i Petar Baćović s grupacijom hercegovačkih četnika i Romanijskim korpusom.
Dogovor Đurišića i Drljevića
Đurišić je uhvatio vezu s Sekulom Drljevićem, Pavelićevim suradnikom, dogovorivši prijelaz svojih trupa preko NDH. Prema sporazumu, Đurišićevi četnici priznaju Drljevićevu vlast, a on njih priznaje za Crnogorsku narodnu vojsku, sa Drljevićem kao vrhovnim, i Đurišićem, operativnim komandantom. Drljević je kod ustaških vlasti poduzeo mjere za prihvaćanje ranjenika i bolesnih, kojih je oko 2700 prebačeno preko Save i smješteno u Staroj Gradiški.
Saznavši za sporazum, 23. marta Draža Mihailović obaveštava sve četničke komande o Đurišićevoj "izdaji prema narodu, kralju i ovoj vrhovnoj komandi":
Đurišićevo kršenje sporazuma
Po slovu sporazuma sa Drljevićem, Đurišiću kao operativnom komandantu Crnogorske Narodne vojske i njegovim jedinicama omogućeo je povlačenje do Slovenije, ali precizno određenom rutom - levom obalom Save kod Slavonskog broda do Zagreba a onda vozom do Slovenije. Iz nekog razloga, on svojevoljno menja put povlačenja, kršeći tako dogovor sa vlastima NDH. Đurišić odlučuje da ne ide kroz Zagreb, nego preko Bosanske Krajine.
Đurišić je svojim trupama naredio pokret desnom obalom Save. Pošto su prešle reku Vrbas, one su 1. i 2. aprila stigle na Lijevče polje i dobile dvodnevni odmor. Tada uspostavlja kontakt sa četničkim komandantom zapadne Bosne, pukovnikom Slavoljubom Vranješevićem i komandantom korpusa u ovoj oblasti Lazarom Tešanovićem, sa ciljem da ih pridobije za pokret ka Sloveniji. Ali, Vranješević o tome obaveštava Dražu Mihailovića i od njega traži instrukcije. Da bi opravdao vreme potrebno za Mihailovićev odgovor, obavestio je Đurišića da ga na Lijevču polju sačeka nekoliko dana, koji su mu potrebni da bi sakupio jedinice.
Tok bitke
U međuvremenu, saznavši za kršenje sporazuma, i neovlašteno kretanje četnika po svojom teritoriju, vlasti NDH šalju motorizovane jedinice da zaustave Đurišića. 4. aprila ujutru, snage NDH su iznenada napale Đurišićeve snage na Lijevča polju i nanele im ozbiljne gubitke. Samo u prvom udarcu uništen je ceo štab Gatačke brigade, sa komandantom sveštenikom Radojicom Perišićem na čelu. Da bi sprečio uništenje svojih jedinica, Đurišić je uputio izaslanike na pregovore sa ustašama uz zahtev da mu omoguće slobodan prolaz u pravcu Kozare. Ali ustaše nisu prihvatile bilo kakve pregovore.
Istovremeno, 4. aprila 1945 godine, general Mihailović javlja četnicima u Bosni da ne primaju Pavlove trupe:
U noći između 4. i 5. aprila Đurišićeve snage su krenule u proboj prema Kozari, ali bez uspeha. Ovaj neuspeh izazvao je demoralizaciju i rasulo. Ne samo pojedinci već i cele jedinice napuštale su Đurišića i predavale se Drljevićevim emisarima. Snage NDH su u trodnevnim borbama potpuno razbile Đurišićevu glavninu. Tome je pridonijela i Drljevićeva propaganda, pa je jedan broj četnika prišao na njegovu stranu, a većinu je zahvatila demoralizacija i rasulo.
Istovremeno, 6. aprila 1945. godine Mihailović odgovara Vranješeviću da snage Pavla Đurišića, preopterećene izbeglicama, ne predstavljaju nikakvu borbenu vrednost, da su samovoljno otišli, da Zaharije Ostojić ne radi u saglasnosti sa Vrhovnom komandom, te "prekinite svaku vezu sa njime".
O situaciji koja je tih dana vladala na Lijevču polju komandant 2. sarajevske četničke brigade kapetan Vladimir Tešanović izvestio je 8. aprila 1945. godine, iz sela Veliko Blaško, štab Srednjobosanskog korpusa:
Uviđajući težinu situacije, Đurišić, u dogovoru sa Dragišom Vasićem, Zaharijem Ostojićem, Petrom Baćovićem, Lukom Baletićem, Mirkom Lalatovićem i drugim četničkim vođama, odlučuje da od preostalih trupa obrazuje jednu elitnu jedinicu jačine nekoliko stotina ljudi i sa njima pokuša proboj na desnu obalu Vrbasa, a zatim, preko Grmeča i Bihaća za Sloveniju. Sa novoformiranom jedinicom Đurišić je prešao reku Vrbanju i u selu Čelincu se 10. aprila sastao sa Vranješevićem i Tešanovićem. Obojica su odbili Đurišićev predlog da se zajedno probijaju do Slovenije.
Crnogorski četnici koji su se predali ustašama smješteni su u Staroj Gradiški. 10. aprila Drljević je od njih formirao tri brigade Crnogorske narodne vojske, koje su potom prebačene na područje oko Karlovca, pod komandu 2. i 5. ustaškog zbora.
Posledice
Kod Gornjeg Šehera Đurišić je sa odredom ponovo prešao Vrbas, i 17. aprila na putu Banjaluka — Mrkonjić-Grad se našao sa ustaškim generalaom Vladimir Metikošem i Drljevićevim delegatom Dušanom Krivokapićem, koji mu prenose poruku Sekule Drljevića da se vrati svojim trupama, garantujući mu slobodan prolaz preko hrvatske teritorije. U toku pregovora Đurišićevih delegata i ustaških vlasti u Banjaluci, jedinice NOVJ su, 21. aprila, napale Đurišićev odred na putu Mrkonjić-Grad — Banjaluka i presekle mu odstupnicu u pravcu reke Sane. Ovo je nateralo Đurišića da prihvati uslove ustaša i Drljevića. Preko Banjaluke, on je sa svojim odredom došao u Staru Gradišku i priključio se svojim trupama koje su bile tu smeštene. Odmah po dolasku u Staru Gradišku, Đurišić i njegovo ljudstvo su razoružani.
Ustaše su prvo saslušavale Đurišića i ostale četničke vođe koji su bili s njim. Posle kraćeg vremena, Pavle Đurišić, Dragiša Vasić, Luka Baletić, Mirko Lalatović, Zaharije Ostojić, Pavle Novaković, Petar Baćović i gotovo svi uhvaćeni oficiri i nekolicina članova četničkog nacionalnog komiteta za Crnu Goru, ukupno oko 150 ljudi, prebačeni su u logor Jasenovac i poubijani. U bici su ubijeni i istočnohercegovački četnički zapovjednici Milorad M. Popović i pop Radojica Perišić.
Pripadnike tzv. Crnogorske Narodne Vojske su ubrzo zarobile snage Jugoslovenske armije. Mnogi od njih su ubijeni, a neki su prešli u redove pobednika.
Mihailović o Lijevča polju
Draža Mihailović je na posleratnom suđenju Đurišićev poraz prokomentirao na sledeći način:
Savo Božić
mini|Četnički zbor u [[Osječanima, oktobra 1944. Sedi za stolom pop Savo Božić.]]
Savo Božić, poznat kao pop Savo, je bio pravoslavni sveštenik i četnički zapovjednik.
Sasseta, La Spezia
Sasseta je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Savo Božić
Savo je rođen 1886. godine u selu Donji Osječani, kod Doboja.
Sasseta, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 478 m.
Savo Božić
28. maja 1942. u selu Lipac, Savo Božić, zapovjednik Trebavskog četničkog odreda, Krajem Drugog svjetskog rata ubijen je od strane jedinica NOVJ kod Teslića 1. maja 1945. godine.
Rain (Niederbayern)
Rajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Štraubing-Bogen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.675 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9278177.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štraubing-Bogen Rajn se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Štraubing-Bogen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 14,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.675 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 187 stanovnika/km².
Bucerías, Nayarit
Bucerías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 9037 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
San Cassiano, Ravenna
San Cassiano je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini (IZBiH) je krovna vjerska organizacija muslimana u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Sandžaku, Sloveniji i Srbiji, muslimana Bošnjaka izvan domovinskih zemalja i drugih muslimana koji je prihvaćaju kao svoju.
San Cassiano, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Duhovno vodstvo muslimana u Bosni i Hercegovini zove se Rijaset, a poglavar Islamske zajednice reis-ul-ulema. Trenutni reis-ul-ulema je Husein ef. Kavazović koji je na ovoj dužnosti od 2012. godine.
Suverenitet duhovne zajednice sa centrom u Sarajevu donekle priznaju i muslimanske zajednice u Crnoj Gori i Mađarskoj. Organizacija muslimana Mađarske je, kao krovna zajednica muslimana u toj državi, u više navrata pozvala reisu-l-ulemu, da bude vjerski poglavar muslimana i u Mađarskoj, dok Islamska zajednica u Crnoj Gori posjeduje mešihat, ali ne rijaset i reisu-l-ulemu. Pored toga, ova organizacija koristi institucionalnu, kadrovsku i drugu pomoć Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.
Historija
Dolaskom Austro-Ugarske u Bosnu i Hercegovnu stoljećima ustaljeni oblici organiziranja vjerskih poslova se raspadaju, a islam više nije državna religija koju država pomaže kao što je to bio slučaj u vrijeme osmanske uprave. Također, ulema i vjerski kadar gubi ulogu i značaj koji je nekada imao u državi i suočava se s novim do tada nepoznatim pitanjima i problemima. Austro-Ugarska sustavno nastoji potpuno odvojiti muslimane u Bosni i Hercegovini od Istanbula kao njihove duhovne matice.
Imenovanje reis-ul-uleme
Menšura je ovlaštenje reis-ul-ulemi za vršenje vjerskih poslova i pravo da daje ovlaštenja drugim osobama. Do 1930. menšure su izdavane u Istanbulu, a od 1930. godine menšure, na temelju Ustava Islamske zajednice, izdaju se u Bosni i Hercegovini.
Autonomija
Muslimanima u Bosni i Hercegovini posebno je smetalo miješanje Austrije u njihove vjerske poslove uslijed čega je došlo do utemeljenja Pokreta za vjersku i prosvjetnu autonomiju muslimana u Bosni i Hercegovini na čelu s mostarskim muftijom Fehmi ef. Džabićem. Ovaj pokret je tražio autonomiju i samostalnost bosanskih muslimana u organiziranju svojih vjerskih poslova i u upravljanju vakufskim dobrima i islamskim obrazovanju. Pokret koji je nastao u mjesecu maju 1899. godine predstavljao je prvi organizirani pokret muslimana i borbu za svoja kulturna i politička prava i vjersku i vakufsko-mearifsku autonomiju koji je nakon desetogodišnje borbe okončan 15. aprila 1909. donošenjem Štatuta za autonomnu upravu islamskih vjerskih i vakufsko-mearifskih poslova u Bosni i Hercegovini. Austro-Ugarskim izdavanjem ovog štatuta prihvaćena je većina zahtjeva muslimana i konačno priznata autonomija uređivanja i organizacije islamskih pitanja i vakufsko-mearifskih poslova u Bosni i Hercegovini. 200px|thumb|desno|Reis-ul-ulema [[Džemaludin Čaušević|Mehmed Džemaludin ef. Čaušević (1914.-1930.)]] Po autonomnom statutu sredinom 1910. inauguriran je treći po redu, a prvi birani reis-ul-ulema hfz. Sulejman ef. Šarac. No, njega je Zemaljska vlada već 1912. godine prisilila na ostavku, pa je jednoglasnom odlukom Hodžinske kurije za novog reis-ul-ulemu izabran mesnevihân Mehmed Džemaluddin ef. Čaušević, čiji je izbor carskim dekretom potvrđen 27. oktobra 1913. godine. On je bio i posljednji reis koji je izabran na temelju autonomnog statuta i prvi reis-ul-ulema u Kraljevini Jugoslaviji. Međutim, neće djelovati na području cijele Jugoslavije, nego samo na područjima koji su ušli raspadom austro-ugarske u novu državu. Njegov nasljednik će djelovati na području cijele države tek stvaranjem jedne jedinstvene Islamske zajednice na području Kraljevine.
Poslije Prvog svjetskog rata u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca muslimani su ušli s tri odvojene vjerske zajednice: u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Sloveniji s reis-ul-ulemom na čelu sa sjedištem u Sarajevu, u Srbiji (Sandžaku, Kosovu i Sjevernoj Makedoniji) na čelu s muftijom čije je sjedište premješteno iz Niša u Beograd i u Crnoj Gori na čelu s muftijom sa sjedištem u Baru.
Dubočica
Dubočica može biti:
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Autonomija
U Kraljevstvu Srba, Hrvata i Slovenaca u području vjerskog života nastavljeno je organizacijsko sređivanje i prilagođavanje novim prilikama. Postojali su brojni problemi posebno u vjerskoprosvjetnom i vakufsko-mearifetskom području. Bio je veliki broj medresa i mekteba čiji su nastavni programi i metode predavanja bili zastarjeli. Islamska zajednica postala je jedinstvena i jedina vjerska organizacija muslimana u tadašnjoj jugoslavenskoj državi, pred kojom su bila postavljena mnoga pitanja i problemi koje je trebalo hitno riješiti. U vezi s tim vršene su mnoge reorganizacije i reforme u osnovnim i srednjim vjerskim školama i mektebima.
Dubočica
ili:
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Autonomija
Da bi se otklonile razlike u pogledu državnog upravljanja i nadzora 12. septembra 1919. donesena je Privremena uredba o upravi vakufa u Kraljevini SHS, koja 28. februara 1922. zamijenjena zakonom. Muslimani u Srbiji (Sjevernoj Makedoniji, Sandžaku, Kosovu) i Crnoj Gori od tada su činili jednu vjersku zajednicu pod upravom vrhovnog muftije u Beogradu. Muslimani u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Sloveniji su i dalje živjeli u Islamskoj zajednici na čelu s reis-ul-ulemom i sjedištem u Sarajevu. Prema navedenoj uredbi i zakonu o upravi vakufa nadzor nad vakufima i upravu Središnjeg vakufskog fonda za teritoriju Srbije (Sjeverne Makedonije, Sandžaka, Kosova) i Crne Gore vodilo je Ministarstvo vjera, a uprava vakufa u Bosni i Hercegovini i dalje je ostavljena u nadležnost vakufsko-mearifetskih organa koji su tamo prije postojali.
U posebno teškom položaju Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini našla se nakon ukidanja Štatuta za autonomnu upravu islamskih vjerskih i vakufsko-mearifskih poslova u Bosni i Hercegovini. Naime, na prijedlog resornog ministra pravde i uz saglasnost Ministarskog vijeća donijelo je zakon kojim je osnivana jedinstvena Islamska zajednica u Kraljevini Jugoslaviji. Prema tom zakonu, kralj je postavljao: reis-ul-ulemu, članove Ulema-medžlisa i muftije. Protiv ovog ukaza ustao je tadašnji reis-ul-ulema Džemaludin ef. Čaušević, koji je u znak protesta podnio ostavku na dužnost reis-ul-uleme. Svoj prosvjed je opravdao time što je kralj ukazom narušio autonomiji Islamske zajednice u Jugoslaviji. Reis-ul-ulema Čaušević se također suprostavljao i prebacivanju sjedišta Rijaseta iz Sarajeva u Beograd.
Za novog reis-ul-ulemu, a prvog reis-ul-ulemu jedinstvene Islamske zajednice u Kraljevini Jugoslaviji, postavljen je kraljevskim ukazom 1930. godine muftija hfz. Ibrahim ef. Maglajlić. U vrijeme postavljanja Ibrahima ef. Maglajlića za reis-ul-ulemu bila je već ukinut ured šejh-ul-islama u Istanbulu i institucija halife, tokom reforma koje je 1924. godine proveo Mustafa Kemal Atatürk u Turskoj, uslijed čega je po prvi put menšuru novoizabranom reis-ul-ulemi dodijelilo posebno domaće tijelo. Menšuru su mu predali članovi Ulema-medžlisa iz Sarajeva i Skoplja. Sjedište Vrhovnog islamskog starješinstva i sjedište reis-ul-uleme po prvi put je izmješteno iz Sarajeva i prebačeno u Beograd. Menšura je predana u Bajrakli džamiji u Beogradu uz nazočnost kralja. 200px|thumb|desno|Reisu-l-ulema [[Fehim Spaho|Fehim ef. Spaho (1938.-1942.)]] Raspadom Šestosiječanske diktature Jugoslavenska muslimanska organizacija na čelu s Mehmedom Spahom 1935. godine kao uvjet ulaska u Stojadinovićevu koalicijsku vladu tražila je reviziju zakonodavstva Islamske zajednice i vraćanje sjedišta reis-ul-uleme iz Beograda u Sarajevo. Reis-ul-ulema Maglajlić je penzionisan 1936. godine, do donošenja novog Ustava Islamske zajednice vrhovni vjerski poslovi povjereni su Naibskom vijeću s profesorom Salihom Safvetom ef. Bašićem na čelu.
Ustavom iz 1936. ukinuta su muftijstva, zatim dvojstvo u organizaciji Islamske zajednice, s dva ulema-medžlisa i dva vakufsko-mearifska vijeća i dvije vakufske direkcije. Umjesto toga, Ustav je propisao utemeljenje jednog Ulema-medžlisa neposredno uz reis-ul-ulemu i jedinstvene Direkcije vakufa za cijelu državu, te je općenito ojačao ulogu laičkog čimbenika u upravi i poslovima Islamske zajednice. Tokom 1937. održani su izbori za Vakufski sabor i članove Izbornog tijela za izbor reis-ul-uleme. Ovo se izborno tijelo sastalo 20. aprila 1937. i prema Ustavu izabralo trojicu kandidata za reis-ul-ulemu: Fehima ef. Spahu, predsjednika Vrhovnog šerijatskog suda u Sarajevu, Ahmeda ef. Bureka, muderisa Gazi Husrev-begove medrese, i Muhammeda ef. Tufu, profesora Više islamske šerijatsko-teološke škole. Na osnovi ovog prijedloga, kraljevski su namjesnici ukazom od 26. aprila 1938. imenovali Fehima ef. Spahu za reis-ul-ulemu Kraljevine Jugoslavije. Dužnost reis-ul-uleme Fehim ef. Spaho primio je 6. maja od prvog naiba Saliha Safveta ef. Bašića, a svečano ustoličenje i predaja menšure obavljeni su u Carevoj džamiji u Sarajevu 9. juna 1938. godine. Samo četiri godine kasnije Spaho umire, a većina se u Islamskoj zajednici odlučno oduprire svakovrsnim pritiscima da se u složenim ratnim uvjetima bira novi reis-ul-ulema. U tim prilikama poslovi Islamske zajednice ponovo su povjereni Salihu Safvetu ef. Bašiću kao vršitelju dužnosti reis-ul-uleme.
Zuccotti, Verona
Zuccotti je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Autonomija
Nakon Drugog svjetskog rata Islamska zajednica je bila kadrovski potpuno uništena. Njeni službenici u ratu su nastradali ili nestali, ili pak poslije rata pozatvarani ili prešli u sigurnije državne službe. Vakufska imovina beskrupulozno je nacionalizirana, mektebi i medrese zatvoreni. Ostala je raditi jedino Gazi Husrev-begova medresa. U septembru 1947. godine, nakon donošenja novog Ustava, izabran je na mjesto reis-ul-uleme Ibrahim ef. Fejić.
Islamska zajednica je pored raznih pritisaka i nepovoljnih uvjeta za rad pod komunističkom vlašću uspjela konsolidirati svoje redove, osigurati nastavak svoga rada, otvoriti Fakultet islamskih nauka u Sarajevu, pokrenuti više časopisa i listova, prevesti relevantnu islamsku literaturu na maternji jezik, te odškolovati kvalitetan kadar.
Obnova
200px|thumb|Zastava Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Sandžaku, Sloveniji, Srbiji i u bošnjačkoj muslimanskoj dijaspori Raspadanjem SFR Jugoslavije i agresijom na Bosnu i Hercegovinu došlo je do paralizacije rada Islamske zajednice, koja je predstavljala jedinstvenu vjersku organizaciju muslimana u Jugoslaviji. Nametnulo se pitanje reorganizacije Islamske zajednice u Jugoslaviji, a uslijed proglašavanja nezavisnosti bivših jugoslavenskih republika išlo se ka osnivanju novih islamskih zajednica, čime su uslijedile veoma korjenite unutrašnje promjene u dotadašnjem ustrojstvu Islamske zajednice u Jugoslaviji koje su, uglavnom, bile nametnute agresijom na Bosnu i Hercegovini. U takvim prilikama 28. aprila 1993. godine održana je sjednica Obnoviteljskog sabora Islamske zajednice u Sarajevu na kojoj je donešena Ustavna odluka kao privremeni ustavnopravni dokument kojim se uspostavlja kontinuitet i prekinuta autonomija Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini i kojom se definira i uređuje njena nova organizacija i djelovanje. U skladu s Ustavnom odlukom na ovom zasjedanju izabran je za vršioca dužnosti reis-ul-uleme Mustafa ef. Cerić. Ovom je odlukom izvan snage stavljen jugoslavenski zakon o Islamskoj zajednici iz 1930. i vraćena njena autonomnost koja je temeljena na Štatutu iz 1909. godine.
Organizacija
200px|thumb|zgrada Rijaseta u Sarajevu Na čelu Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini je reis-ul-ulema. Najviši organi Islamske zajednice su: Sabor, Ustavni sud, Reis-ul-ulema, Vijeće muftija i Rijaset.
Rijaset Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini najviši je izvršni organ za vjerske, obrazovne, ekonomske, finansijske, pravne, administrativne i druge poslove Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini. Rijaset se organizira kroz uprave kao stručne, administrativno-upravne cjeline na čijem čelu se nalaze direktori uprava i druge organizacijske jedinice na čijem se čelu nalaze rukovoditelji organizacijskih jedinica. Reis-ul-ulema je predsjednik Rijaseta.
Sabor Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini najviše je predstavničko tijelo Islamske zajednice. Sabor ima 87 sabornika koji se biraju tajnim glasovanjem u 18 izbornih okruga. Najviše, 13 sabornika dolazi iz Muftijstva sarajevskog, 10 iz Tuzlanskog, po sedam iz Bihaćkog, Banjalučkog, Goraždanskog, Mostarskog, Travničkog i Zeničkog, iz Srbije (i Sandžaka) i Hrvatske po pet, iz Slovenije tri, Njemačka i Sjeverne Amerike po dva, te po jedan iz Australije, Austrije, kao i jedan za Švicarsku i Francusku, zatim jedan za Švedsku, Norvešku, Dansku i Finsku te jedan za Benelux, Veliku Britaniju i Irsku. Sabornike bira posebno tijelo koje čine po dvojica delegata iz svakog džemata, najniže administrativne jedinice koju čini najmanje 200 vjernika. Delegate opet bira skupština džemata, odnosno svi njegovi vjernici. Nakon što se izaberu novi članovi Sabora, oni na konstituirajućoj sjednici biraju predsjednika, potpredsjednike i sekretara Sabora. Za same izbore osniva se i posebna Izborna komisija koja može odbiti nečiju kandidaturu. Pravo da bude izabran ima svaki član Islamske zajednice u BiH koji je navršio osamnaest godina koji je član najmanje tri godine prije izbora i koji izvršava svoje obaveze u džematu, a ne samo imami.
Kada je u pitanju izbor vrhovnog poglavara Islamske zajednice - reis-ul-ulemu, izborno tijelo broji od 350 do 400 članova, a čine ga članovi Sabora, Rijaseta, glavni imami, muftije, rukovoditelji svih ustanova Islamske zajednice, osobe koje imaju legitimitet cijele zajednice iz Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Slovenije, Sandžaka, Srbije, te dijaspore (Australija, Amerika, Europa). Bira se tajnim glasanjem, a nakon izbora reis-ul-uleme Sabor Islamske zajednice imenuje Odbor za predaju menšure reis-ul-ulemi. Prilikom preuzimanja menšure reis-ul-ulema polaže zakletvu u Gazi Husrev-begovoj džamiji u Sarajevu i službeno stupa na dužnost. Ako je za reis-ul-ulemu ponovo izabran dotadašnji reis-ul-ulema svečanost obznanjivanja njegovog novog mandata obavlja se prema propisanom protokolu bez predaje nove Menšure. Mandat reis-ul-uleme traje sedam godina i sedmogodišnje razdoblje može se produžiti za još jedan mandat.
Vijeće muftija organ je Islamske zajednice za pitanja vjere. Vijeće muftija sastoji se od svih muftija u Islamskoj zajednici kojima je dodijeljena murasela reis-ul-uleme. Članovi Vijeća muftija su reis-ul-ulema, zamjenik reis-ul-uleme i sve muftije Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, muftije Mešihata IZ u Sloveniji, Srbiji, Hrvatskoj, Zapadnoj Europi, Sjevernoj Americi i Australiji. Muftija postaje član Vijeća imenovanjem za muftiju, a prestaje biti član Vijeća prestankom mandata muftije.
Ustavni sud Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini najviše je tijelo za nadzor ustavnosti u radu organa i ustanova Islamske zajednice, a njegove članove imenuje Sabor Islamske zajednice na prijedlog Rijaseta. Članovi Ustavnog suda imenuju se iz reda istaknutih poznavatelja vjerskih i društveno-pravnih znanosti koji uživaju ugled u Islamskoj zajednici. Mandat članova Ustavnog suda traje šest godina i za to vrijeme oni ne mogu biti članovi predstavničkih tijela ni izvršnih organa Islamske zajednice i šestogodišnje razdoblje može se produžiti za još jedan mandat.
Islamska zajednica podijeljena je na muftijstva. Svako od njih ima svoga muftiju, koji upravlja na tom području. U zemljama izvan Bosne i Hercegovine nalaze se i mešihati koji predstavljaju vjerske i administrativno-upravne organe za područja koja pokrivaju. Muftijstva/mešihati dijele se na medžlise i džemate kao najmanje organizacijske odbore Islamske zajednice. Medžlis je osnovna organizacijska jedinica Islamske zajednice i obuhvaća pripadnike Islamske zajednice određenog područja koji čine povezanu cjelinu. O funkcionisanju medžlisa brine Izvršni odbor medžlisa na čijem su čelu predsjednik medžlisa i glavni imam. Džemat je manji skup muslimana određenog područja, okupljenih radi obavljanja molitve i vršenja vjerskih dužnosti, kao i radi neposrednog ostvarivanja prava i dužnosti. Džemat je niža organizacijska jedinica od medžlisa. U okvirima medžlisa i džemata djeluje i mekteb.
Reis-ul-uleme
thumb|desno|Reisu-l-ulema [[Husein Kavazović|Husein ef. Kavazović (2012.-)]]
Muftijstva/ Mešihati
thumb|350px|Karta muftijstava i mešihata Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini
Druge ustanove
Također, na području mešihata Islamske zajednice, nalaze se ustanove za područje tih mešihata.
Bilješke
Sandžak je geografsko područje administrativno podijeljeno između Srbije i Crne Gore. Godine 1993. Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini je na tom području osnovala Mešihat Islamske zajednice u Sandžaku, da bi 2007. ovaj mešihat prerastao u Mešihat Islamske zajednice u Srbiji pokrivajući na taj način područje cijele Srbije, a preko Sandžačkog muftiluka ista organizacija je nastavila djelovanje i u crnogorskom dijelu Sandžaka, ostvarajući tako vezu i sa sandžačkim muslimanima u Srbiji ali i Crnoj Gori. Isto tako, paralelno sa ovim organizacijom, na području Crne Gore djeluje i Islamska zajednica u Crnoj Gori, sa sjedištem u Podgorici, koja je do 2006. bila sastavni dio Mešihata Islamske zajednice u Sandžaku. Na području Srbije paralalelno sa Islamskom zajednicom u Srbiji djeluje i Islamska zajednica Srbije (osnovana 2007.), sa sjedištem u Beogradu, koju Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini do danas ne priznaje.
Brunembert
Brenamber je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Bulonj sir Mer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 282 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 87 metara (maksimalnoj 180 m, a minimalnoj 47 m).
Drenok
Drenok može biti:
Opština Găneasa, Olt
Găneasa je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Šišman Angelovski
Šišman Angelovski (Sofija, 24. april 1937 — Skopje, 7. februar 1995) je bio jugoslovenski i makedonski filmski i pozorišni glumac.
Profesionalnu karijeru je počeo u Pozorištu lutaka 1957. godine. Iste godine počeo je izvođenje na sceni Makedonskog narodnog teatra. Član Dramskog pozorišta postaje 1959., gde je igrao preko 80 uloga. On je bio najpopularnija TV ličnost u Makedoniji.
El Cerrito, Acámbaro
El Cerrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Ante Ciliga
minijatura|Ante Ciliga Ante Ciliga (Šegotići kod Vodnjana, 20. veljače 1898. - Zagreb, 21. listopada 1992.), bio je hrvatski političar, novinar i pisac poznat po svojoj kritici staljinizma u vreme Velikog terora.
El Cerrito, Acámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Ante Ciliga
Bio je jedan od prvih rukovodilaca Komunističke partije Jugoslavije, član Politbiroa CK KPJ, urednik centralnog partijskog organa Borba i jedan od zastupnika lijeve frakcije KPJ povodom nacionalnog pitanja. Već krajem 1920-ih je postao žestok kritičar staljinizma, zbog čega je 1930-ih bio zatvoren u SSSR-u (v. KPJ tokom Velike čistke).
Drenak
Drenak može biti:
Ante Ciliga
Po izlasku iz sovjetskog logora je postao "amblematska figura" opozicije staljinizmu i najveći neprijatelj i "trockist" za KPJ. Njegovi podaci bili su u Evropi i Jugoslaviji prvi podaci o staljinskim represijama u sibirskim logorima.
Objavio je veći broj radova o sovjetskoj i jugoslovenskoj istoriji.
Meadowbrook, California
Meadowbrook je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.185 stanovnika.
Ca' Vecchia, Verona
Ca' Vecchia je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Ojo de Agua de Abajo, Acultzingo
Ojo de Agua de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acultzingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1930 m.
Druga Filipika
Druga Filipika je govor koji je znameniti atenski državnik i orator Demosten održao između 344. pne. i 343. pne.
Ante Ciliga
Rani život
Ante Ciliga rodio se u Šegotićima kod Vodnjana, 1898. godine. Gimnaziju je pohađao u Mostaru gdje je živio od svoje osme godine. Nastavlja školovanje u pazinskoj gimnaziji iz koje je bio istjeran 1915. godine zbog protuaustrijskih stavova. Gimnaziju je na koncu završio u Brnu 1917. godine, a 1918. godine upisuje Više gospodarsko učilište u Križevcima.
Druga Filipika
Povod je bilo Demostenovo putovanje na Peloponez, gdje je tamošnje polise pokušao nagovoriti da se okrenu protiv makedonskog kralja Filipa II. Pokušaj nije uspio, jer je najveći broj polisa upravo u Filipu vidio jamca svoje slobode. Kada se Demosten vratio u Atenu, Filip je zajedno sa svojim peloponeskim saveznicima poslao delegaciju u Atenu kako bi se tamošnjim vlastima požalio na Demostenovo rovarenje.
Demosten je govor izrekao nastojeći odgovoriti na te optužbe odnosno napasti Filipa i njegove atenske pristaše kako krše nedavno sklopljeni Filokratov mir. Također je optužio Filipa da je mirovni sporazum ishodio na prevaru, obmanuvši Atenjane kako je spreman biti milostiv prema Fokidi, odnosno okrenuti se protiv tradicionalnog atenskog neprijatelja, a svog trenutnog saveznika Tebe.
Ante Ciliga
Partijski rad
thumb|Sindikalno glasilo [[Organizovani radnik, koje je Ciliga uređivao.]]
Colonia Morelos, Mixquiahuala de Juárez
Colonia Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Mixquiahuala de Juárez.
Ante Ciliga
Partijski rad
Od 1918. do 1921. godine je studirao na Filozofskom fakultetu Karlova univerziteta u Pragu. Tamo je organizirao Jugoslavenski marksistički klub, i surađivao u listovima »Komunist« i »Rude pravo«. U Pragu je upoznao i svoju buduću ženu, studenticu medicine Ljubu Volčevu, Makedonku iz Prilepa.
Colonia Morelos, Mixquiahuala de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2019 m.
Ante Ciliga
Partijski rad
Godine 1919. sudjelovao je u revoluciji u Mađarskoj Sovjetskoj Republici, a u svibnju iste godine ga jugoslavenska komunistička sekcija upućuje na ilegalan rad u Kraljevinu SHS-a, a u srpnju je sudjelovao u vojničkoj pobuni u Varaždinu. Ljeti 1919. godine optužen je u Zagrebu u prvom antikomunističkom procesu, tzv. aferi Diamantstein. U policijskom dokumentu u vezi s tim procesom figurirao je kao »vođa boljševičke organizacije u Ljubljani« pod imenom Rošić.
Godine 1921. Ante Ciliga sudjeluje i jedan je od organizatora revolucionarnih zbivanja protiv protiv fašističkog terora u Istri (Proštinska i Labinska buna ).
Tijekom 1921/22. studira na Bečkom univerzitetu, surađuje u časopisu »La Federation Balcanique«, te rukovodi organizacijom jugoslavenskih studenata komunista. Sudjelovao je od 3—18. srpnja 1922. na 1. partijskoj konferenciji KPJ u Beču. Od listopada 1922. godine redovan je student Mudroslovnog fakulteta u Zagrebu. Doktorirao je 1924. godine u Zagrebu, na Filozofskom fakultetu, s temom ''O socijalno-filozofskom aktivizmu Rudolfa Goldscheida. Kritika i obrana marksizma na području filozofije''. Uz studij je bio politički vrlo aktivan u zagrebačkoj partijskoj oganizaciji.
Policija hapsi Ciligu 21. veljače 1923. godine »kao komunističkog agitatora«. Presudom od 22. veljače prognan je iz zemlje na deset godina. Nije napustio Zagreb nego je nastavio ilegalno djelovati. Od kraja 1923. godine bio je saradnik zagrebačkih novina Borba, gdje se posebice posvetio raspravama o nacionalnom pitanju. Vodio je polemike sa Simom Markovićem, kojeg je optuživao za "marksističko-ekonomsku obranu srbijanske hegemonije", ali i Đukom Cvijićem. Ciliga se zalagao za preobražaj Jugoslavije u federativnu republiku sastavljenu od pet nacionalnih republika: Slovenije, Hrvatske, Srbije, Crne Gore i Makedonije i dviju nacionalno izmiješanih republika Bosne i Hercegovine i Vojvodine.
Kao posvećen aktivista, već je u prosincu 1924. napredovao do razine sekretara oblasnog komiteta KPJ za Hrvatsku i Slavoniju, a možda je i kooptiran u CK KPJ. Tada je blisko sarađivao sa Vladimirom Ćopićem. Bio je urednik "Organizovanog radnika", najpostojanijeg sindikalnog lista koji je izlazio legalno u periodu od 1924. godine do diktature.
Izgon iz zemlje i prelazak u Beč
minijatura|Bečki emigrantski list Balkanska federacija, za koji je Ciliga pisao. Ciliga je ponovno uhapšen 7. veljače 1925. 25. travnja predan je komesaru pogranične policije u Rakeku da ga se preprati u Italiju. U tom vremenu, a i kasnije, surađivao je u časopisu »Književna Republika« koji je uređivao Miroslav Krleža.
Nakon izgona iz Kraljevine Jugoslavije, bio je zatvoren u Italiji, nakon čega piše žalbu zagrebačkom redarstvu, u kojoj traži ukinuće izgona i dozvolu povratka:
Krajem 1925. godine Ciliga se uspio izvući iz Italije i preći u Beč. Početkom 1926. Politbiro CK KPJ imenovao ga je za predstavnika u Balkanskoj komunističkoj federaciji za vezu s Kominternom. Od 17. do 22. svibnja 1926. godine u Beču je održan III. kongres KPJ na kojem je Ciliga sudjelovao. Na kongresu se vodila borba između vođe »lijeve« frakcije Đuke Cvijića i »desne« Sime Markovića. U oštroj diskusiji, Ciliga je vrlo aktivno sudjelovao na »lijevoj« poziciji.
Opozicija u SSSR
Tokom boravka u Rusiji, Ciliga je bio svjedok velikih političkih promjena. To je bilo vrijeme kad je Staljin na čelu bloka »Centra« preuzeo vlast zajedno s Buharinom, Rykovim i Jagodom, izgnavši iz zemlje svog rivala Lava Trockog. Ciliga nije skrivao svoju kritičnost prema Staljinu i solidarnost s kritikom Trockoga. Božidar Maslarić, koji je u to vrijeme bio mlad predavač KUNMZ-a, kaže da su mu studenti indoktrinirani Ciligom postavljali provokaciona pitanja.
Kolege predavači su denuncirali Ciligu da je oko sebe sakupio grupu studenata i pred kojima vodi trockističku propagandu: zahtjeva povišenje plaća sovjetskim radnicima, tvrdi da se rukovodstvo SKP(b) birokratiziralo te da njihova politika vodi uništenju vlasti sovjeta, da se u SSSR-u provodi teror nad seljaštvom, da SSSR igra glavnu ulogu u Kominterni, da SSSR pomaže desničarima u pojedinim sekcijama Kominterne i u tom smislu i u KPJ.
Ciliga i tri njegova druga, koji su zbog svog stava kvalificirani kao trockisti, bili su isključeni ne samo iz SKP(b) nego i iz KUNMZ-a i poslani na rad u Lenjingrad. Nezadovoljan takvim stanjem, Ciliga oko 1929. godine u SSSR-u formira opozicionu trockističku grupu, u čijem centralnom telu su bili četvorica Jugoslovena i dva Rusa. Pored Cilige, u rukovodstvu su bili Jugosloveni Mustafa Dedić, Stanko Dragić, Stefan Heberling, i Rusi Victor Zankov i Oreste Glibovski. Grupa je ilegalno distribuirala tekstove Trockog i imala bliske veze sa fabričkim radnicima. Grupa je imala jak uticaj među jugoslovenskom političkom emigracijom. Ovoj grupi je pripadala i Pelagija Belusova, Titova žena.
Ciliga je putovao u Moskvu gdje se susreo s predstavnicima Ruskog opozicionog centra i s njima raspravljao o prilikama u Rusiji i kako se boriti protiv Staljinove kontrarevolucije. Ali GPU je imao sve podatke o njihovim tajnim razgovorima.
Logor u SSSR
thumb|Jedan od logora [[Gulag]]
1930. godine uhićen je zbog potpore Trockome i zatvoren u logor. U ljeto 1931. godine je učestvovao u štrajku glađu koji je trajao 18 dana i u kome je učestvovalo više od 150 zatočenika u političkom izolatoru Verhnouralsk. Nakon tri godine zatočeništva, na koliko su bili osuđeni, 1933. godine Ciliga i drugovi su štrajkom glađu tražili od sovjetskih organa da ih puste da se vrate u Jugoslaviju. Međutim, sovjetski organi ne samo da ih nisu pustili, već su im produžili zatvor za dvije godine, bez nove optužnice niti suđenja (Sovjetski zakoni daju pravo GPU-u da automatski i bez suđenja produže rok zatočeništva i progonstva). Nakon ovog štrajka Jugoslovene su razdvojili na razne strane. Ciliga je morao ići u Jenisejsk, na daleki sibirski istok; Mustafa Dedić je poslat u zapadni Sibir, u selo Kolpačevo, u Narjamskom srezu; Stanko Dragić u Saratov na Volgi; Stefana Heberlinga su premještali od mjesta do mjesta sve do Urala. Dragić je pokušao bekstvo kako bi se vratio u Jugoslaviju. Bio je uhapšen na rusko-poljskoj granici 1934. i zatvoren u tajne samice na Solovjetskim otocima.
Ciliga je oslobođen 1935. godine na temelju sporazuma Staljin-Mussolini pošto je formalno bio talijanski građanin. Ostali iz njegove grupe su streljani: Stanko Dragić, bivši član CK iz Zagreba, Mustafa Dedić, sekretar sindikata za Hercegovinu i Stefan Eberling, član PK Vojvodine. Bio je jedan od prvih i rijetkih koji se uspio izvući iz Staljinovog zatvora.
Kritika staljinizma
Nakon povratka iz Sovjetske Unije, Ciliga je neko vreme boravio u Parizu, na partijskom poslu u Emigracionom komitetu. Prva svoja svjedočanstva objavio je u pariškom listu Verite već krajem 1935. godine. Početkom 1936. godine Ciliga se obratio uredniku zagrebačkog časopisa Nova Evropa Milanu Ćurčinu za suradnju. Od tada pa sve do 1940. godine Ćurčin će u Zagrebu objavljivati opširne Ciligine članke o stradanjima drugova u staljinskim čistkama u SSSR-u. Njegovi podaci bili su prvi u Evropi i Jugoslaviji o staljinskim represijama u sibirskim logorima. Ciligine teške optužbe izazvale su nevericu i u liberalnim krugovima te se redakcija »Nove Evrope« ogradila od njih. Ubrzo ga napadaju i partijski drugovi iz Pariza, kao Ivo Baljkas koji je kritizirao »Novu Evropu« što je dala prostor Ciligi za vođenje »kampanje« protiv Sovjetskog Saveza, po narudžbi fašističke Italije.