cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Junkers Ju 87
Bitka za Britaniju
U vazdušnim borbama je uništeno 16 „štuka“, 18. avgusta. Po nemačkim podacima 20%, od ukupnog broja, „štuka“ je uništeno u periodu 8-18. avgusta, pa su posledično povučene iz borbenih dejstava. „Štuke“ su uništile 6 ratnih i 14 trgovačkih brodova, teško su oštetile 7 aerodroma i 3 radarske stanice i uništile su 49 britanskih aviona mahom na zemlji.
Nemačke jedinice 8. Vazduhoplovnog korpusa (VIII. ) su krenule 19. avgusta iz svojih baza iz Šerbura i okolnog područja i koncentrisale bliže području određenom za invaziju. Nemci su ponovo napali aerodrome, 13. septembra, sa učešćem manjeg broja Ju 87.
Operacije protiv brodova su nastavljene, određenim brojem jedinica sa Ju 87, od 1. novembra 1940. godine, kao deo nove taktike blokade Britanije. U idućih 10 dana sedam trgovačkih brodova je uništeno uglavnom u ušću Temze, uz gubitak 4 Ju 87. Pod zaštitom pukova lovaca Bf-109, 19 „štuka“ je napalo brodski konvoj, 14. novembra, a zatim i Dover. Loše vreme nakon toga je uticalo na smanjenje operacija protiv brodova, a posle toga su grupe „štuka“ počele i sa prebaziranjem na istok, u sklopu priprema za Operaciju Barbarosa. Na proleće 1941. godine, samo je 30 primeraka aviona „štuka“ ostalo raspoređeno protiv Velike Britanije. Operacije tokom zime su uključivale napade na brodove na moru, ušće Temze, pristaništ Čatham, Dover i noćnu napade nad kanalom Lamanš.
Severna Afrika i Mediteran
Kao odgovor na italijanske poraze u Grčkoj i Severnoj Africi glavna komanda Vermahta odlučila je da prebazira neke svoje snage u ta područja. U toku decembra 1940. godine, dva puka „štuka“ (oko 80 aviona) prebazirano je na Siciliju, pod komandom 10. vazduhoplovnog korpusa (X. ). Prvi zadatak korpusa je bio napad na britanski pomorski promet između Sicilije i Afrike. Prvi napad je usledio na britanski nosač aviona Ilastrijos. Posade aviona su bile sigurne u uspeh, jer je površina nosača iznosila oko 6.500 m².
Dana 10. januara 1941. godine, posade „štuka“ su dobile uveravanja, da će 4 direktna pogotka bombi od 500 kg biti dovoljna da potope nosač aviona. „Štuke“ su pogodile nosač 6 puta, uz 3 bliska promašaja, ali brod nije potonuo i uspeo je da dođe do Malte gde je kasnije popravljen.
Ju 87 Luftvafe predati Italijanima preimenovani su u naziv. Neki od ovih aviona su upotrebljeni u početnim napadima na Grčku u oktobru 1940. godine, ali njihov doprinos je bio nedovoljan da spreči italijanski poraz. Grci su ih već početkom 1941. godine, potisli u Albaniju.
Pronemačka jugoslovenska Vlada Cvetković-Maček je srušena 27. marta 1941. godine. Hitler je iz odmazde odmah naredio da se u predstojeći napad na Grčku (operacija Marita) uključi i napad na Jugoslaviju. Ta operacija je počela 6. aprila 1941. godine. Luftvafe određuje „štuke“ Ju 87B u sastavu vazduhoplovnih snaga za napad. „Štuke“ su vršile vrlo uspešne napade na jugoslovenske jedinice, a zbog malog broja i slabog dejstva jugoslovenskih lovaca, imale su značajan učinak uz male gubitke i to uglavnom od zemaljske protivavionske vatre. Efikasnost „štuka“ je bila jedan od mnogobrojnih odlučujućih faktora koji su doprineli brzom napretku Nemaca i slomu otpora Kraljevine Jugoslavije. „Štuke“ su imale ulogu u operaciji Kazna, sa bombardovanjem Beograda, namenom napada na položaje protivavionskih topova, dok su klasični bombarderi zasipali grad slobodno padajućim bombama. Beograd je bio veoma mnogo oštećen, sa 2.271 poginulih i 12.000 ranjenih stanovnika.
U Grčkoj, i pored britanske pomoći, bilo je slabo dejstvo lovaca protiv „štuka“. Saveznici su počeli povlačenje na Krit, posle propasti odbrane na grčkom kopnu. Tokom bitke za Krit, avioni Ju 87 igraju važnu ulogu. „Štuke“ su opet bile uspešne u napadima na savezničke brodove, pa su 22. aprila potopljeni grčki razarači Psara i Idra (1.389 tona). Tokom dva naredna dana, 23 broda su potopljena u luci Pirej.
U nastavku borbi na Mediteranu noću 21/22. maja 1940. godine. Nemci pokušavaju da brodovima šalju pojačanja na Krit, ali zbog efikasnog dejstva britanske flote gube 10 brodova. „Štuke“ su pozvane u pomoć, pa su 21. maja potopile razarač Džuno, a sledećega dana Grejhaund i krstaricu Gloster. Oštetile su bojni brod Vorspajt, kao i razarač Fidži (docnije uništen od Bf-109). Uništeni su brodovi Kašmir i Keli, 23. maja. Herevord je potopljen 26. maja, a Orion i Dajdo su oštećeni. mini|desno| Rasklapanje ošećenog aviona Ju 87, u severna Africi 1941.-1942.
Jurišni borbeni pukovi su podržavali svaki napad nemačkog afričkog korpusa, u dvogodišnjoj borbi u Severnoj Africi, ostvarujući znatne uspehe. Međutim sa porastom savezničke vazduhoplovne moći, posebno od kraja 1942. godine, avioni Ju 87 su postali veoma ranjivi i trpeli su teške gubitke, od lovaca. Ulaz SAD na severnoafričko ratište, sa operacijom Torč, povećava inferiornost „štuka“, u međusobnom sukobu sa protivničkim lovacima-bombarderima. Lovci-bombarderi mogu da odbace bombe po pojavi protivničkog aviona i bore se s njim manje-više superiorno, ali to nisu mogle „štuke“, koje su koncipirane isključivo za ulogu obrušavajućeg bombardera. „Štuka“ nije imala nikakve šanse za preživljavanje u toj borbi, na primer sa avionom P-47 Tanderboltom, pa i od slabijih. Tako je petnaest „štuka“ Ju 87D oboreno od američkih lovaca Kertis P-40, 11. novembra 1942. godine, u vremenskom periodu od nekoliko minuta.
Početkom 1943. godine, premoć u vazduhu nad Severnom Afrikom prelazi potpuno na stranu saveznika. Ju 87 su se pojavljivali samo u manjim grupama i tada su često odbacivali bombe na prvu pojavu neprijateljskih lovaca. Uz to nemački lovci nisu imali dovoljno goriva za praćenje „štuka“, tokom čitavog leta.
„Štuke“ nastavljaju sa podrškom snaga Vermahta u južnoj Evropi, posle kapitulacije sila osovine u Severnoj Africi. U septembru 1943. godine, učestvuju u napadima na grčko ostrvo Dodekanez, oslobođeno od Britanaca. Iz baza u Megari i na Rodosu, učestvuje 75 aviona tipa Ju 87, u napadima koji omogućuju Nemcima da ponovo zauzmu to ostrvo.
Istočni front
Junkers Ju 87 na [[Poštanska marka|poštanskoj marki SSSRa 1942. |desno|mini|160px]] [[Hans Ulrih Rudel |desno|mini|160px]] Pripremajući se za napad na SSSR, avion Ju 87 je modificiran u protivoklopnu varijantu „G“. Za tu namenu mu je reprojektovan oklop i omogućeno mu je da po potrebi nosi dva topa, kalibra od 37 mm, ugrađenim u kontejnerima ispod krila. Bilo je planirano da ti avioni lete na maloj visini, tako da im sovjetski lovci ne mogu prići i napasti ih s donje osetljive strane. Gornju polusferu su branili defanzivnim oružjem iz zadnje kupole, te su tako dejstvovali i preživljavali uspešno.
Do vremena nemačkog napada na SSSR, 22. juna 1941. godine, Nemci su uspeli da okupe u blizini sovjetske granice 324 aviona Ju 87, od kojih su 233 bili sposobni za borbu. To je manje nego tokom cele invazije na Francusku.
Najuspešniji pilot na avionu „štuka“ je bio legendarni Hans Ulrih Rudel. U svojoj ratnoj karijeri je napravio ukupno 2.530 borbenih letova, najviše od toga na Ju 87 (oko 400 letova je napravio na Fw 190, tokom kojih je oborio i 11 protivničkih aviona) i to najviše na Istočnom frontu. Uništio je oko 150 različitih vrsta artiljerijskih oruđa, 519 tenkova, oko 1.000 drugih različitih vozila, 70 aviona na zemlji, ruski bojni brod Marat, dve krstarice i razarač. Naneo je toliku štetu Crvenoj armiji da ga je lično Staljin ucenio na 100.000 zlatnih rubalja. Bio je poznat po izuzetnoj neustrašivosti i odlučnosti, a bio je izuzetan pilot. Obaran je 26 puta, 18 puta ranjavan, izgubio je i jednu nogu u borbi, ali se borio do samog kraja rata i preživeo ga je.
Operacija Barbarosa i Tajfun
Komanda oružanih snaga Nemačke, Vermaht, isplanirala je napad na Sovjetski Savez pod kodnim nazivom Operacija Barbarosa. Po tome planu je napad pokrenut 22. juna 1941. godine. Ciljevi za „štuke“ su bili veće koncentracije sovjetskih trupa, bunkeri, utvrđenja, skladišta municije i druge ratne opreme, železnička čvorišta i aerodromi.
Luftvafe je pripremio više vazduhoplovnih formacija, za ovaj napad. Sa VIII vazduhoplovnim korpusom je komandovao general Volfram Fon Rihthofen, a njemu je predpočinjeno i nekoliko drugih vazduhoplovnih jedinica. Ta formacija je predstavljala prvu grupu. Drugom grupom je komandovao general Loerzera Bruno. Nju je sačinjavao takođe vazduhoplovni korpus i više pridodatih jedinica. Sa trećom grupacijom je komandovao general Hans Jirgen Stumfa. Ova grupacija isto je bila mešovitog sastava.
U dobro pripremljenom, iznenadnom i jakom prvom nemačkom „udaru“, sovjetska avijacija je gotovo potpuno uništena, u zapadnim delovima SSSR. Prema zvaničnim podacima uništeno je 1.489 sovjetskih aviona. Sam Gering nije mogao da veruje tim prvim izveštajima, pa je tražio proveru i prebrojavanje olupina letelica. Nemci su utvrdili i izvestili za preko 2.000 primeraka, a Sovjeti su nakon dva dana objavili podatak o 1.922 vazduhoplova. Nažalost, najvažnije je da su Nemci tada stekli potpunu prevlast u vazdušnom prostoru, iznad Sovjetskog Saveza i dugo su je zadržali. Precizni napadi na skladišta municije naročito su se negativno odrazili na borbenu efektivnost svih jedinica Crvene armije.
Pri napadu su avioni Ju 87 izazvali velike gubitke kopnenim i pomorskim sovjetskim snagama. Razbili su sistem im artiljerijske odbrane, uništili su im sva utvrđena uporišta, oštetili i prekinuli komunikacije i snabdevanje sovjetske vojske. Primer je 18 uništenih železničkih kompozicija (vozova) i 500 vozila, na dan 5. juli 1941. godine. Pri povlačenju sovjetske armije preko Dnjepra, prema Kijevu, „štuke“ su srušile most i nanele su velike gubitke Drugoj oklopnoj armiji, 13. septembra. Pri tome je izgubljen samo jedan avion Ju 87. Deset dana kasnije, 23. septembra, pilot Hans Ulrih Rudel, prilikom napada na luku Kronštat, teško je oštetio bojni brod Marat. Takođe, tokom ove akcije, pilot Egbert Jeckel potopio je razarač Minsk i Stereguši  i podmornicu M-74. Takođe su oštećeni brod Oktiabrska revolucija i razarači Silni i Grozni, uz gubitak samo dva aviona Ju 87.
„Štuke“ su podržavale prodiranje centralne grupe nemačke vojske, na pravcu prema Moskvi. Od 13 do 22 decembra uništili su 420 vozila i 23 tenka i to avionima, vazduhoplovne grupacije pod komandom generala Hansa Jirgena Stumfa, što je povoljno uticalo na poboljšanje ozbiljno uzdrmanog morala nemačke vojske. Ta vazduholovna grupacija je ukupno u svome dejstvu, u okviru operacije Barbarosa, uništila 2.401 vozilo, 234 tenka, 92 artiljerijske baterije i 21 železničku kompoziciju, uz svoj gubitak od 25 aviona Ju 87. Na avione Junkers Ju 87, postavljene su i skije na noge stajnog trapa, 22. decembara 1941. godine, radi mogućnosti korišćenja snežnih poletno sletnih staza.
Staljingrad
U letnjoj ofanzivi, Nemci su angažovali 1.800 aviona, što je najveća i najmoćnija koncentracija vazduhoplovnih snaga, do tada u svetu. U okviru tih snaga, bilo je angažovano 151 aviona tipa Junkers Ju 87.
Tokom bitke za Staljingrad, „štuke“ su napravile na hiljade letova protiv ciljeva na sovjetskim položajima u gradu. Pošto je nemačka Šesta armija potisnula Sovjetsku vojsku u prostor dubine od svega 1.000 metara, na zapadnoj obali reke Volge, „štuke“ su im sa 1.208 letova izazvale stravične gubitke, ali nisu uspeli da ih potpuno unište. Luftvafe je imalo maksimalne napore, tokom ove faze rata. Napravili su u proseku 500 letova dnevno i prouzrokovali su velike gubitke među sovjetskim snagama, izgubivši u proseku samo jednu „štuku“ dnevno.
Staljingradska bitka je obeležila vrhunac učinka aviona Junkers Ju 87, u odnosu na celi vremenski period njegove operativne upotrebe. Kako su vazduhoplovne snage sovjetske Crvene armije postepeno rasle, rasla im je i prevlast u vazdušnom prostoru, a Luftvafe slabilo i formacije „štuka“ su potiskivane. Od toga perioda, rapidno je počela da dolazi na videlo ranjivost „štuka“.
Bitka kod Kurska
Ju 87G2 na Istočnom frontu, [[zima 1943.-1944. godina. |desno|mini|200px]] U Kurskoj bici su takođe učestvovale „štuke“. Ju 87G su imali razarajuće dejstvo protiv sovjetskih tenkova, kod Orela i Belgoroda, učestvovali su u podršci nemačke kontraofanzive, od 16-31. jula, u cilju oslobađanja iz okruženja dve nemačke armije. Sa podrškom iz vazdušnog prostora, zaustavljena je sovjetska ofanziva. Pri tome je avijacija Luftvafe imala velike gubitke, samo za četiri dana je izgubljeno 28 „štuka“ (8. jula osam, 9. jula šest, 10. jula šest i 11. jula osam).
Sovjeti su sa oko 3.000 lovačkih aviona imali premoć u vazdušnom prostoru, a gubici Ju 87 su stalno rasli i postali su višecifreni. Naročito poražavajući efekat na „štuke“ su imali lovci La-5, koji su masovno upotrebljeni u ovoj bici. Ovaj avion je bio veoma efikasan koristeći svoje dobre letne karakteristike i moćno naoružanje, a pilot i kabina su mu bili dobro zaštićeni zvezdastim (radijalnim) motorom, od vatre strelčevog mitraljeza „štuke“, u poziciji napada La-5 iz zadnje polusfere. Bez obzira na ove gubitke, avioni Ju 87 su odigrali značajnu ulogu u uspešnom proboju obruča i u izvlačenju nemačkih snaga, kod Azovskog mora.
U bici za Kijev učestvovale su „štuke“, ali sa slabim efektom. Tada ih je sovjetska avijacija masovno uništavala i na zemlji i u vazduhu. Tada su izginuli mnogi proslavljeni nemački piloti, asovi. Posle bitke kod Kurska, broj „štuka“ je spao na svega 184 primerka. Ovaj broj je bio daleko ispod potrebnog. U datoj situaciji raspoloživi avioni Ju 87 su, 18. oktobra 1943. godine, preimenovani u jurišne. Luftvafe više nije imao bombarderske jedinice sa avionima Ju 87. U tom periodu već počinje korišćenje aviona Fw-190, za jurišne zadatke pošto u izmenjenim uslovima na ratištima, „štuke“ nisu mogle izvršavati zadatke iz te namene, a i ostalo ih je operativno, u zanemarljivo malom broju.
Operacija Bagration i bitka za Berlin
Do 31. januara 1945. godine, u operativnim jedinicama Luftvafe, ostala su samo 104 operativna aviona Ju 87. Ostali su samo mešoviti sastavi u jedinicama od 70 Ju 87 a ostalo Fw 190. Drugi veliki problem je bio nestašica goriva, pa je i njihov broj letova drastično smanjen do kraja rata, u maju 1945. godine. Apsolutna vazdušna premoć savezničkih i sovjetskih snaga je potpuno prizemljila ove avione, ali oni su ipak ostali u operativnoj upotrebi do kraja rata. Jedan od poslednjih borbenih letova „štuke“ izveo je Hans Ulrih Rudel u Bohemiji, 8. maja 1945. godine. On je kasnije svojim avionom u pratnji ostalih pilota iz njegove grupe preleteo na aerodrom Kicingen, pod kontrolom Saveznika.
Korisnici
Osim Nacističke Nemačke, koja je bila glavni proizvođač i korisnik aviona Ju 87, ove letelice su koristile i druge zemlje koje su bile sa njima u savezu. Takođe, ovaj avion je pod licencom proizvođen u italijanskoj fabrici, za potrebe njihovog ratnog vazduhoplovstva.
Po neki primerak, kao ratni plen, se zatekao i u operativnoj upotrebi pokreta otpora protiv fašizma, a i u vazduhoplovstvima tih zemalja i po završetku rata, tako da je u posleratnom periodu, ispitivan u opitnim centrima Velike Britanije i Čehoslovačke.
Jugoslovenski partizani su zaplenili nekoliko okupatorskih tih letelica, u toku rata. U kasnijim fazama rata 1944. i 1945. godine, Luftvafe i ratno vazduhoplovstvo Nezavisne Države Hrvatske ostavili su razne letelice na teritoriji bivše Jugoslavije. Među tim letelicama bilo je i nekoliko „štuka“. Junkers Ju 87B-2 na crtežu, u tri projekcije. |desno|mini|400px
Specifični komentari
„Štuke“ su nemilosrdno uništavale ključne objekte i širile strah i paniku među živom silom i stanovništvom. |desno|mini|250px Junkers Ju 87 je jedan od najružnijih borbenih aviona ikada napravljen. Međutim, ta ružnoća je deo njegove misterije. On ostaje simbol nacističke vlasti i njene osvajačke doktrine blickrig. „Zavijao“ je iz vazdušnog prostora, da i sa strahom razbije otpor nacizmu, pored stravičnog razaranja bombama i vatrom svoga oružja.
Nesumnjivo, Ju 87 je bio jedan od najvažnijih poražavajući efikasnih i psihološki strašnih oružja rata, ikada proizvedenih. Ti avioni su predvodili nemačko napredovanje u Poljskoj, Norveškoj, Holandiji, Francuskoj, Jugoslaviji, Grčkoj i Rusiji, između 1939. i 1943. godine. Luftvafe je od Ju 87 izgradio sinonim za doktrinu Blickrig ratovanja. Birani piloti „štuka“, asovi, bili su najviše uvažavani, od strane svih komandanata i nemačkog naroda. Smatrano je za privilegiju i čast, leteti na „štukama“. To je bio pokazatelj statusnog prestiža.
U celoj vazduhoplovnoj istoriji, ni jedan tip borbenog aviona nije bio smrtonosnije i krvoločnije oružje, od aviona Junkers Ju 87, prepoznatljivijeg kao „štuka“. Ni za nijedan drugi avion se ne može povezati toliki broj potopljenih brodova širom sveta, niti uništenih tenkova i razorenih gradova.
Maskirne šeme
Tokom Drugog svetskog rata Luftvafe je po pravilima Ministarstva avijacije Rajha koristila više maskirnih standarda, koje su se svodile na osnovne boje: zelena, maslinasta, siva, bela i svetlo plava. Dok su maskirni standardi evoluirali za druge avione, za „štuke“ su ostali isti tokom celog rata. Njih su sačinjavale varijacije tamno zelene i maslinaste boje dok se donja strana aviona bojila svetlo plavo, zbog smanjenja uočljivosti sa zemlje. Tokom operacije Citadela nekoliko aviona je ofarbano u posebne boje leta, da bi se bolje uklopile u pejzaž stajanke aerodroma. Zimsko maskiranje je rađena od 1941. godine, tako što bi se preko osnovne boje premazivala bela i siva boja. Korišćeni su i priručni materijali kao karton, konopci i blato tokom maskirnog bojenja, da bi se dobili specifični oblici. Međutim to je krajem 1942. godine prestalo i avioni su se najčešće bojili u čistu belu boju. Severna Afrika i Mediteran su svojom klimom diktirali maskirne šeme te su se za ova bojišta koristile peščane i maslinaste boje.
Trube Jerihona
„Štuka“ je postala najpoznatija po svom zavijajućem zvuku prilikom obrušavanja. Prve varijante aviona su dobili sirenu za vazdušnu opasnost, ugrađenu na levu glavnu nogu stajnog trapa, sa pogonskom elisom prečnika od 0,7 m. Sirena, koju je pilot uključivao nekoliko sekundi posle izvlačenja aerodinamičkih kočnica, tj. pri kretanju u obrušavanje, trebalo je da psihološki deluje na protivnika, da ga uplaši i demorališe. Ovaj efekat je simbolično nazvan „Trube Jerihona“. Ovo se pokazalo delotvorno tokom invazije na Poljsku ali i operacija na Balkanu. Međutim sirena je izbačena iz upotrebe posle napada na Sovjetski Savez, pre svega zato što je protivnik navikao na zvuk i to okretao u svoju korist (lakše pronalaženje i dejstvo po „štukama") a i zato što je aerodinački pogon elise sirene povećavao otpor aviona, što je smanjivalo njegovu brzinu leta za 20–25 km/h. Umesto sirene, na avionu su izvršene modifikacije na bombama, na koje su postavljanje pištaljke za generisanje zvuka, tokom kretanja bombe do cilja.
Uticaj na druge projekte
„Štuka“ je u velikoj meri uticala i na razvoj drugih avionskih projekata. Sa njom je stvoren i nov koncept bombardovanja koji je uticao na to da se i veći bombarderi tipa Junkers Ju 88 opreme za bombardovanje obrušavanjem. Uticaj je ostao i posle Drugog svetskog rata i odrazio se na neke posleratne avione slične namene.
Knjiga pilota Hans Ulrih Rudel (Pilot štuka), bila je obavezna literatura konstruktorima jurišnih aviona za podršku i posle više decenija, kada je vazduhoplovna tehnologija daleko napredovala. Tako se smatra da je koncept upotrebe aviona Ju 87 G-1 imao ključni uticaj čak i na razvoj čuvenog američkog aviona A-10 Tanderbolt II. Nikada nije zvanično to potvrđeno da je pilot Hans Ulrih Rudel bio konsultovan za američke posleratne avione, namenjene za podršku. To je i razumljivo pošto je on bio ozloglašeni nacista i ako nije nikad optuživan za ratne zločine. Takva negativna propaganda nije bila potrebna Americi, pa i ako su njegova iskustva uvažavana pri razvoju A-10 Tanderbolt II, to nije bilo prisutno javnosti.
Povezano
Ostaci od „štukinog“ motora i krila. |desno|mini|250px
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Acetil-KoA C-acetiltransferaza
Acetil-KoA C-acetiltransferaza (, acetoacetil-KoA tiolaza, beta-acetoacetil koenzim A tiolaza, 2-metilacetoacetil-KoA tiolaza, 3-oksotiolaza, acetil koenzim A tiolaza, acetil-KoA acetiltransferaza, acetil-KoA:N-acetiltransferaza, tiolaza II) je enzim sa sistematskim imenom acetil-KoA:acetil-KoA C-acetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Радијевићи
Радијевићи могу бити:
Bleckede
Blekede je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Lineburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.649 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3355009.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lineburg Blekede se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Lineburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 140,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.649 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Translokacija
Termin Translokacija ima više značenja.
Athens, New York
Atens je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.668, što je 27 (-1,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Max, Nebraska
Max je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 57 stanovnika.
Sant'Agnello, Pescara
Sant'Agnello je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Apstraktna umjetnost
Apstraktna umjetnost je smjer u modernoj likovnoj umjetnosti s početka XX. st.; teži čistoj ekspresiji oblika, linija i boja i tematskoj neodređenosti.
Od svih stilova moderne umjetnosti, apstrakcija je izazvala najviše otpora kod publike. Dok je svijet još uvijek bio zaokupljen materijalnom egzistencijom i nije imao ni vremena, niti je vidio smisla, za istraživanje čistog duha i emocija, umjetnici su svojom vidovitošću (avangarde = prije svih), nalik znanstvenim vizijama budućnosti (koje su se kasnije pokazale ispravnim), išli ispred publike. Umjetnici se približavaju motivu želeći oslikati njenu bit, a produkt toga su slike kao da su slikane "iznutra". U tom pokušaju umjetnik se udaljava od predmetnih motiva i ostaju mu samo čiste likovne vrijednosti (linija, boja, obris, kompozicija …). Slika je postala pokazatelj unutarnjeg stanja duha i duše i ne "predstavlja" ništa (ne teži tome da izigrava bilo što iz opipljiva svijeta).
Povijest razvitka
thumb|250px|[[Kazimir Maljevič, Crni kvadrat, 1913., ulje na platnu, 79,4x79,4 cm, Moskva]] Iako se neki elementi apstrakcije daju naslutiti kod Paula Cézannea, Georgesa Seurata, Claudea Moneta, Henria Matissea i fovista, prvu apstraktnu sliku naslikao je Vasilij Kandinski 1910. god.
Apstraktne tendencije se javljaju kod talijanskih futurista Giacomo Balle i Umberta Boccionia, ruskih slikara M. F. Larinova i N. S. Gončarova [rajonizam], te Čeha F. Kupke (muzikalizam) i francuskih slikara Roberta Delaunaya [orfizam]. Pod utjecajem orfizma M. Russel i S. Mackdonald Wright osnivaju sinkronizam. Najradikalniji ruski umjetnik Kazimir Maljevič utemeljuje suprematizam; kipar Vladimir Tatljin osniva konstruktivizam, a Aleksandar Rodčenko stvara non-objektivizam. Nizozemci Piet Mondrian i Theo van Doesburg osnivaju neoplasticizam. Tijekom 1920-tih artikulirali su se svi bitni pravci apstraktne umjetnosti koji će se razvijati do sredine 1940-tih. Umjetnosti Kandinskoga i Mondriana pridružuju se Paul Klee i J. Itten, Joseph Albers, ruski konstruktivisti Naum Gabo, El Lisicki i dr. Nakon II. svjetskog rata apstraktno slikarstvo se simultano razvija i u Europi, i u SAD-u, gdje se javlja osobita struja - apstraktni ekspresionizam slikara Jacksona Pollocka.
Apstrakcija - podjela
''Kompozicija br. 16'', ulje i lak na platnu]] Apstrakcija nije nešto neprirodno. Npr. mikroskopske slike ne nalikuju ničemu stvarnom, što u prirodi možemo vidjeti golim okom, one se doimaju "apstraktnima" iako prikazuju najkonkretniju stvarnost – materiju samu. Neke avionske fotografije, ili još više satelitski i svemirski snimci, toliko nalikuju apstraktnim slikama da bismo ih mogli međusobno zamijeniti. Neke apstraktne slike su čak izrazile osjećaj bestežinskog stanja, jer na njima ne postoji više "gore" i "dolje" (što im je javnost najviše zamjerila) – desetljećima prije nego su ga astronauti doživjeli u svemiru. I kao što priroda stvara nepravilne, krivudave i zavojite oblike, osobito u organskim tvarima, te pravilne, geometrijske, kristalične oblike, posebno među mineralima, tako se i dvije glavne struje apstraktnog slikarstva, prema njihovim vizualnim osobinama naziva: organičkom i geometrijskom apstrakcijom.
Organička apstrakcija
Organička apstrakcija se javlja kao produkt smjelih kubističkih istraživanja u djelima rusa Vasilija Kandinskog oko 1910. g., a traje, u raznim oblicima, sve do današnjih dana. On slika svoje slike kao da pravi glazbene kompozicije, te ih tako i naziva – impresijama, improvizacijama ili doslovno kompozicijama. To su improvizacije (prepuštene samo mašti i osjećajima) eksplozivnih i turbulentnih kompozicija boja i poteza. Njegove slike apsolutno su ne-predmetne (engl. non-objective art), dakle – apstraktne. Kandinsky je napisao i jedno od temeljnih djela o apstraktnom slikarstvu: O duhovnom u umjetnosti (München, 1911.). Kasnije prelazi na geometrijsku apstrakciju (U plavom).
Geometrijska apstrakcija
thumb|lijevo|[[Kazimir Maljevič, Supermatizam, ulje na platnu, 1915.]] thumb|desno|250px|[[Theo van Doesburg, Studija za kompoziciju - Krava, 1917., ulje na platnu, 37,5x63,5 cm, MOMA, New York]] Istovremeno kad se u raznim europskim središtima osjeća avangardno kretanje, ono se, i to najekstremnije, javlja i u Rusiji. Brojni se umjetnici koji tada djeluju žele svojim idejama pridružiti revoluciji koja ih kasnije odbacuje jer u umjetnosti traže prvenstveno propagandu.
Geometrijsku apstrakciju osnovao je Kazimir Maljevič, a slika koja najodlučnije prekida s tradicijom je njegov Crni kvadrat na bijelom polju (1913.) kojim iskazuje da je kontrast osnova umjetnosti. Godine 1915. objavljuje manifest "Od kubizma do suprematizma" u kojem se zauzima za prevlast (supremaciju) čistog osjećaja u umjetnosti. Nastoji dosegnuti savršen sklad oblika i boja nepredmetnim slikama, kompozicijama crta i osnovnih geometrijskih likova: kvadrata, kružnice i trokuta. Jednostavno, definirao je "'suprematizam"' kao vrhunac, izvanrednost umjetnosti u apstrakciji. Maljevič zastupa purističko stajalište i krajnji minimalizam u likovnom izrazu. To je bila prva škola apstraktnog slikarstva. Njegova najsmionija slika je Bijeli kvadrat na bijelom polju. Suprematizam je pokrenuo i odgovarajući pokret u kiparstvu – Konstruktivizam. Nasuprot ratnom pustošenju I. svjetskog rata Piet Mondrian se oslanja na razum, geometriju i matematiku, te teži krajnjoj jednostavnosti. On od prirodnog motiva dolazi do apstraktne kompozicije, koju dosljedno razvija do čiste geometrijske apstrakcije, poznate pod nazivom "neoplasticizam" (ili De Stijl, po nazivu nizozemskog časopisa koji je propagirao nove ideje). Ova koncepcija konstruktivne umjetnosti znatno je utjecala na "Bauhaus", moderni dizajn i arhitekturu uopće. Konstrukcije njegovih slika svode se na odnose ravnih crnih crta i pravokutne plohe s trima osnovnim bojama (crvenom, žutom i plavom). On je majstor nesimetrične ravnoteže, a strogost njegova plošnog slikarstva isključuje svaku vezu sa stvarnošću i prostornošću, pogotovo sa subjektivizmom ekspresionizma.
Curtipitrizzi, Brindisi
Curtipitrizzi je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Pseudo aminokiselinska kompozicija
Pseudo aminokiselinska kompozicija, ili PseAA kompozicija, je reprezentacija proteinskih uzoraka. Definisao ju je Kuo-Chen Chou 2001. da bi poboljšao predviđanje proteinske subcelularne lokalizacije, kao i predviđanje tipa membranskih proteina.
Uvod
Da bi se predvidela subcelularna lokalizacija proteina i drugih atributa na osnovu njihove sekvence, dva tipa modela se generalno koriste za reprezentaciju proteinskih uzoraka: (1) sekvencioni model, i (2) diskretni model.
Najtipičnija sekvenciona reprezentacija proteinskog uzorka je njegova celokupna aminokiselinska (AA) sekvenca, koja sadrži najkompletniju informaciju. To je jedna od očiglednih prednosti sekvencionih modela. Da bi se dobili željeni rezultati, obično se koriste alati za pretragu sličnosti sekvenci u formiranju predikcija. Međutim, ta vrsta pristupa nije efektivna kad upitni protein ne poseduje značajnu homologiju sa proteinima da poznatim atributima. Iz tog razloga, razni diskretni modeli su bili predloženi.
Najjednostavniji diskretni model je upotreba aminokiselinske kompozicije (AAC) za reprezentaciju proteinskih uzoraka, koji su formulisani na sledeći način. Data proteinska sekvenca P sa L aminokiselinskih ostataka, i.e.,
gde R1 označava prvi ostatak proteina P, R2 drugi ostatak, itd., u saglasnošću sa modelom aminokiselinske kompozicije (AAC), protein P jednačine 1 može biti izražen kao
gde su normalizovane frekvencije pojavljivanja 20 prirodnih aminokiselina u P, i T je transpozicioni operator. U skladu s tim, aminokiselinski sastav proteina se može lako izvesti kad je proteinska sekvenca poznata.
Zbog svoje jednostavnosti, model aminokiselinskog sastava (AAC) je bio široko korišten u mnogim ranijim statističkim metodama za predviđanje proteinskih atribute. Međutim, celokupna informacija o sekventnom redosledu se gubi upotrebom AA kompozicije za reprezentaciju proteina. To je glavni nedostatak ovog metoda.
Koncept
Dodatni faktori su serije korelacionih faktora različitih rangova duž proteinskog lanca. Oni su takođe mogu da budu kombinacije drugih faktora, dokle god ti faktori reflektuju na neki način red sekvence. Rani načini kojima se može formulisati PseAA kompozicija su razvijeni. Dakle, suština PseAA kompozicije je da dok ona sadrži AA kompoziciju, ona takođe sadrži informaciju izvan AA kompozicije, i iz tog razloga bolje reflektuje osobine proteinske sekvence u diskretnim modelima.
Algoritam
Na osnovu PseAA kompozicionog modela, protein P iz jednačine 1 se može formulisati kao
gde su (20+\lambda) komponente date se
sa
gde je {q}-ta funkcija aminokiseline, i \Gamma\, je totalni broj funkcija uzetih u obzir.
Primene
Od uvođenja PseAA kompozicije, ona je bila široko korišćena za predviđanje raznih osobina proteina, kao što su strukturne klase proteina,   klasa i podklasa enzimskih familija,  subcelularne lokacije proteina,     pod-nukleinske lokacije proteina,   apoptozne proteinske subcelularne lokalizacije,  pod-mitohondrjske lokalizacije,  proteinske kvaternarne strukture,  klasifikaciju konotoksinske superfamilije i familije,  tipova proteaza, tipova G protein-spregnutih receptora,  ljudskih papilomavirusa, proteina spoljašnje membrane, transmembranskih regiona proteina, proteinskog sekundarnog strukturnog kontenta, subcelularne lokalizacije mikobakterijskih proteina, tipova lipaza, DNK-vezujućih proteina, litičkih enzima ćelijskog zida, kofaktora oksidoreduktaza, kao i drugih proteinskih atributima i osobina.
Otkako je pojam PseAA kompozicija uveden, on se naširoko koristi za predviđanje različitih proteinskih atributa. Takođe je bio korišten da se uključe proteinski domeni i GO (Ontologija gena) informacije za poboljšanje kvaliteta predviđanja subcelularne lokalizacije proteina kao i njihovi drugi atributi.
U međuvremenu, koncept PseAA kompozicije je takođe podstakao stvaranje pseudo topoloških indeksa savijanja.
Hipotaurocijamin kinaza
Hipotaurocijamin kinaza (, Hypotaurocyamine kinase) je enzim sa sistematskim imenom ATP:hipotaurocijamin N-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje, u manjoj meri, na taurocijamin.
Nueces County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 340.223.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 340.223 stanovnika, što je 26.578 (8,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Opsada Slavjanska
Opsada Slavjanska ili bitka za Slavjansk odnosi se na okršaj i bitku za Slavjansk, grad na istoku Ukrajine kojeg su preuzeli proruski separatisti i proglasili dijelom samoproglašene separatističke "Donjecke narodne republike", u sklopu rata na istoku Ukrajine. Opsada je otpočela 12.4. 2014., te trajala dva mjeseca, dok je grad pretprio velike štete i razaranja.
Beogradska klanica
"Beogradska klanica" je popularan naziv Klaničkog društva, nekadašnjeg preduzeća u Beogradu.
Začeci
Srbija 19. veka je bila poljoprivredna zemlja sa razvijenim stočarstvom i velikim izvozom žive stoke. Kako bi se omogućio izvoz svežeg mesa bilo je potrebno osnovati modernu klanicu. Za tu svrhu je 28. novembra 1895. donet Zakon o potpomaganju klaničkih preduzeća kojim su predviđene mnoge povlastice klaničkim preduzećima: carinske i poreske olakšice, smanjene železničke tarife, besplatno ustupanje zemljišta, kao i prvenstvo pri državnim nabavkama.
thumb|300px|Glavna zgrada bivše Beogradske klanice (u centru slike) Grupa beogradskih trgovaca je već 1. oktobra 1895. osnovala "Srpsko akcionarsko društvo za klanje i preradu stoke" (od 1906. "Klaničko društvo") a istovremeno i "Srpsko akcionarsko društvo za stočni trg". Već naredne godine je na osnovu spomenutog Zakona počela gradnja privremene klanice u Nišu a zatim i one u Beogradu. Kompleks klanice je gradio inženjer Miloš Savčić, kome je to bio prvi industrijski objekt, završen je 1898. na imanju Džehanovo uz Dunav, tj. na prostoru između današnjih ulica Bulevar despota Stefana (jug), put za Pančevo (istok), Poenkareova (sever), pored budućeg Beogradskog pamučnog kombinata (zapad). Podignuti su glavna zgrada, obori, hladnjača, radnički stanovi i drugi pomoćni objekti, kao i sapundžinica, berzanska i poštansko-telegrafska zgrada. Nabavljeni su najsavremeniji austrijski i nemački uređaji. Savčić je u oblikovanju fasade zgrada sarađivao sa arhitektom Danilom Vladisavljevićem.
Od Glavne železničke stanice je 1898-99 napravljena pruga dužine šest kilometara ispod Kalemegdana do stanice Beograd-Klanica, a s kojom je sa druge strane 21. marta 1899. povezana stanica Stočni trg. Stanica Beograd-Klanica je u vreme podizanja prvog Pančevačkog mosta 1936. unapređena u današnju Dunav-stanicu.
Maxwell, Nebraska
Maxwell je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 312 stanovnika.
Beogradska klanica
Začeci
Klanica je tokom Prvog svetskog rata 1914-18 pretrpela velika oštećenja na zgradama, a dokumenta i arhiva su odnesena i uništena. Rad je nakon obnove nastavljen već 1919.
Između dva rata
Na delu imanja Klanice, ka uglu Radničke (Poenkareove) i puta za Stočni trg, 1925. je osnovana fabrika kože "Beli orao". Rad je započela sledeće godine, nakon što je podignuta dvospratna proizvodna zgrada. Fabrika se proširivala 1929, da bi u '30-tim zapala u teškoće - prolazila je kroz više ruku da bi na kraju bila prodata fabrici Bata.
U 1927. godini je odlučeno da se podigne nova klanica i to na Stočnom trgu, zvanom "Hale", na kome su još 1912. bili izgrađeni velika hala i štale. Velika hala je adaptirana u glavnu klaničku zgradu, jedna štala je označena za preuređenje u hladnjaču, takođe su podignuti i drugi pomoćni objekti.
Kroz klanicu je krajem 1920-tih prolazilo oko 300.000 grla krupne i sitne stoke godišnje, u to vreme je smatrana za komunalni problem zbog nečistoće. Deo Klaničkog društva je 1929. prešao u svojinu Beogradske opštine i na fabriku kože "Beli orao". Bilo je proširenja 1936. Beogradska opština je 1937. kupila celokupnu imovinu Klanice. Imanja "Beli orao" i "Klanični obori" su imala 176.319 odn. 67.400 kvm. Obori su rušeni 1938. radi produženja Dunavskog bulevara, od podvožnjaka Prometne banke (produžetak ul. Vojvode Dobrnjca) do nadvožnjaka kod Pančevačkog mosta. Već krajem '30-tih se smatra da je klanica nepodesna i nedovoljna. U martu 1938. beogradska opština je kupila nepokretnosti "Klaničkog društva a. d." kako bi mogla da proširi svoju Klanicu.
U krugu klanice je postojao i mali "muzej", gde su čuvani oboleli stočni organi, od interesa za lekare i veterinare.
U Šestoaprilskom bombardovanju je porušeno deset zgrada, njihov spisak daje predstavu o aktivnostima Klaničkog društva: Izvozna klanica, Goveđa izvozna klanica, mašinsko odeljenje, zgrada sa mlinom za mlevenje soli, proizvodnja salame, prizemna zgrada sa 14 odeljenja (magacini, garaže, štala sa rampom dužine 100 metara), prizemna zgrada za stočnu vagu, zgrada sa fabrikom konzervi, mesa, za topljenje masti, odeljenje za sušenje mesa i salame, radionica za preradu creva, radionica i kovačnica, zgrada sa generatorom za proizvodnju leda sa ledionicom. Ostali objekti su delimično oštećeni.
Posle rata
Posle drugog svetskog rata na prostoru Klanice se nalazilo nekoliko preduzeća; prehrambenom delatnošću se bavila samo BIM "Slavija" na prostoru proširene klanice (Stočni trg), današnja adresa Bulevar despota Stefana 115.
Na bivšem jezgru Klanice je 1945. počela gradnja fabrike lekova "Prolek", koja se sirovinama snabdevala iz nove klanice. Mašine u ovoj fabrici su uglavnom poticali od mađarskih reparacija. Ovo preduzeće je nakon nekoliko godina ušlo u sastav fabrike lekova "Galenika".
Opsada Slavjanska
Slavjansk je postao snažno separatističko uporište u istočnoj Ukrajini i baza Girkova, samoproglašenog ministra obrane samoproglašene narodne republike Donjeck. Borbe su trajale sve do 5.7. između ukrajinskih i proruskih snaga, kada je Slavjansk pao. Prema procjenama, oko 15-20.000 mještana je raseljeno zbog bitke. Ukrajinski ministar unutarnjih poslova rekao je kako je veliki broj proruskih separatista pobjegao iz grada nakon velikog artiljerijskih napada ukrajinskih snaga. Pobunjenici pokušali napasti Vladine snage, ali su odbijeni minobacačkom vatrom.
Ukrajinske snage na kraju su vratile Slavjansk pod svoju vlast dok su se proruski pobunjenici povukli.
Beogradska klanica
Posle rata
Višespratna glavna klanička zgrada i kancelarijska zgrada orijentisana ka Bulevaru despota Stefana imaju status dobra pod prethodnom zaštitom.
Toksičnost
Toksičnost je osobina hemijskih jedinjenja koja na neposredan način uzrokuje trovanje ljudi i životinja koji su dato jedinjenje uneli u organizam pojevši, udahnuvši ga ili apsorbujući ga preko kože.
Po pravilu skoro sva hemijska jedinjenja su toksična ukoliko se unose u prekomernoj količini. Čak i unošenje velike količine destilovane vode ostavlja štetne posledice na organizam koje se javljaju u budućnosti. Takođe su skoro svi sintetički lekovi štetni ukoliko se unose u većim količinama.
Da bi se količinski ocenila i upoređivala toksičnost hemijskih jedinjenja, napravljena je specijalna skala sa skraćenicom LD (od engleskog Lethal dose - smrtonosna doza). Najčešće se sreće verzija ove skale LD50 - koja označava takvu dozu, od koje je umrlo 50 od 100 testiranih pacova. Druga skala, koja se koristi kod gasovitih supstancija, je smrtonosna koncentracija u vazduhu koji se udiše , i označava se skraćenicom LC.
Od najpoznatijih otrova arsenik ima LD50 = 20 mg/kg, a cijanovodonik ima LD50 = 1,5 mg/kg.
Nauka koja se bavi proučavanjem toksičnosti je toksikologija
EPI-001
EPI-001 je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 394,889 Da.
Bataljon Dimitrov
Internacionalni bataljon „Georgi Dimitrov“ bio je vojna jedinica u sastavu Internacionalnih brigada, sastavljena uglavnom od od bugarskih, grčkih i jugoslovenskih dobrovoljaca na strani Španske republike u građanskom ratu.
Bio je osamanesti po redu formirani bataljon. Dobio je ime po bugarskom revolucionarnu Georgi Dimitrovu, koji je u to vreme bio sekretar Kominterne.
Borbeni put bataljona
Bataljon je formiran je decembra 1936. godine. U njemu se u vreme formiranja nalazilo oko 800 boraca, od kojih su 400 bili Bugari, 160 Grci i 25 Jugosloveni.
Dana 31. januara 1937. godine, ušao je u sastav Petneste internacionalne brigade. Njegovi borci su se borili zajedno sa dva legendarna bataljona, Britanskim i bataljonom Linkoln. Po prvi put su se zajedno borili u bici na Harami, februara 1937. godine. U borbama koje su se vodile na rijeci Jarami bataljon Dimitrov se posebno istakao. Sedamdeset i sedam dana i noći branili su prilaz k rijeci. Brigada je tada pretrpela teške gubitke. O hrabrosti boraca na ovoj fronti pisao je komandant 15. brigade Vladimir Ćopić u listu »Dimitrovac«:
Dana 20. septembra 1937, bataljon „Dimitrov“ bio je premešten u Rezervnu grupu 45. internacionalne divizije, gde je popunjen novim borcima. Dana 21. februara 1938. godine, bataljon je ušao u sastav 129. internacionalne brigade, koja je bila sastavljena uglavnom od srednjoevropskih bataljona. Bataljon je bio u sastavu 129. brigade, sve do demobilizacije Internacionalnih brigada 5. oktobra 1938. godine. Njegov poslednji komandant, Jozef Pavel, kasnije je bio ministar u vladi Aleksandra Dubčeka 1968. godine.
Karbamoil-fosfatna sintaza (amonijak)
Karbamoil-fosfatna sintaza (amonijak) (, ugljen-dioksid—amonijak ligaza, karbamoilfosfatna sintaza, karbamilfosfatna sintetaza, karbamoilfosfatna sintaza (amonijak), karbamoilfosfatna sintetaza, karbamilfosfatna sintetaza I) je enzim sa sistematskim imenom ugljen-dioksid:amonijak ligaza (formira ADP, karbamatna fosforilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Bataljon Dimitrov
Borci bataljona
Neki od poznatijih jugoslovenskih boraca bataljona „Dimitrov“ bili su:
Bulonjska šuma
mini|250px|Gornje jezero u Bulonjskoj šumi
Bulonjska šuma nalazi se u XVI arondismanu u Parizu. Nalazi se na mestu gde reka Sena pravi krivinu.
Pokrivajući površinu od približno 846 hektara zapadno od Pariza, Bulonjska šuma čini „pluća“ glavnog grada Francuske. Dva i po puta veća od njujorškog Central Parka i 3,3 puta veća od londonskog Hyde Parka, nalazi se na mestu nekadašnje šume Ruvre; u samom srcu, smešten je park Bagatel.
Severni deo šume zauzima zoološki vrt, atraktivan park čuven po svojoj kolekciji životinja. Jugoistočno od šume, posetioci mogu videti staklene bašte Oteja.
Bulonjska šuma je poznata i po prisustvu prostitutki i transseksualaca, naročito noću.
Istorija
mini|200p|[[Eduar Mane: Trka konja nadomak Pariza (1864)]] „Bulonjska šuma“ je sve što je preostalo od nekadašnje hrastove šume Ruvre koja se prvi put pominje 717, u Povelji o Kompijenju. Hilderik II dao je zemljište na korišćenje moćnom opatu od Sen Denija, koji je sagradio značajan broj manastira. Filip Avgust je otkupio najveći deo šume od monahâ iz Sen Denija da bi osnovao lovište na kraljevskom zemljištu. Godine 1256. Izabela od Francuske (1225—1270), sestra Louis IX Svetog, osnovala je Opatiju Longšam. Bulonjska šuma je nazvana po gradu Boulogne-sur-Mer, u kome je Philippe IV Lepi obavio hodočašće.
Tokom Stogodišnjeg rata, šuma je postala skrovište za razbojnike; 1416—1417. trupe vojvode od Burgonje spalile su jedan deo šume. Za vladavine Louisa XI, mesto je pošumljeno, i započeta je izgradnja dva puta.
Nakon što je François I sagradio Madridski dvorac (podignut 1526), Bulonjska šuma je postala mesto za svetkovine. Pod Henrijem II i Henri III, lovište je ograđeno zidom sa osam vrata. Henri IV zasadio je 15.000 dudova, u nadi da će začeti lokalnu industriju svile. Njegova žena, Margarita od Valoa, nakon što ju je ostavio, povukla se u dvorac -{Château de la Muette}-, u šumu.
Novembra 1783. Pilatr de Rozje i markiz D'Arland izveli su prvi let balonom na topao vazduh, koji su konstruisali braća Mongolfje, i to od područja gde se nalazi dvorac -{Château de la Muette}-.
Bulonjska šuma pretvorena je u park pod Napoleonom III, 1852. U prvo vreme, radovi su bili povereni arhitekti Žaku Itorfu, kao i stručnjaku za nacrte parkova Vareu (osmišljavanje staza i veštačkih vodenih površina). Kada je trebalo naliti vodu, pokazalo se da je određena jezera nemoguće napuniti jer su napravljena na nizbrdici.
Baron Haussmann na mesto smenjenog Žaka Itorfa postavlja inženjera Žan-Šarla Anfalda i pejzažistu Žan-Pjera Barije-Dešama (koji je razrešio problem napravivši vodopade, što je u to vreme odgovaralo stilu „engleskog vrta“). Između 1855. i 1858. sagrađen je hipodrom Longšam na istoimenoj poljani.
Bulonjska šuma zvanično je pripojena Gradu Parizu 1929, postavši deo 16. arondismana. Ne ubraja se, međutim, u Pariz u užem smislu, budući da nije naseljena.
Petro Porošenko
Petro Porošenko (Bolhrad, Odeška oblast, 26.9. 1965.) je ukrajinski biznismen i nezavisni političar. Služio je kao ministar vanjskih poslova od 2009. do 2010., i kao ministar ekonomije i trgovinske razmjene 2012. Od 2007. do 2012. vodio je vijeće ukrajinske narodne banke. Vlasnik je nekoliko velikih poduzeća te je dobio nadimak "kralj čokolade".
25.5. 2014. izabran je za petog predsjenika Ukrajine nakon što je osvojoio 54 % glasova. Potpisao je sporazum o stabilizaciji i pridruživanju zemlje EU, te se uključio u završavanje rata na istoku Ukrajine, protiv proruskih separatističkih snaga koje su htjele snažnije veze sa Rusijom.
Due Arzeri, Padova
Due Arzeri je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Plutonijum tetrafluorid
Plutonijum tetrafluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 319,994 Da.
Due Arzeri, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Goncourt
Gonkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 317 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara.
Buergerova bolest
Birgerova bolest, ,  ,  , je neaterosklerotična vaskularna bolest, koja se karakteriše minimalnom pojavom ateroma, segmentnim vaskularnim upalama, vazookluzivnim promenama, malih i srednjih arterija i vena u gornjim i donjim udovima. ,
Nastanak bolesti je povezan sa pušenjem, a njena težina i napredovanje u uskoj je vezi za nastavkom pušenja.
Istorijat
Prvi izveštaj o obliterirajućem tromboangiitu, prikazan je u Nemačkoj od strane, von Winiwarter 1879. u članku pod nazivom „Čudna forma endarteritisa i endoflebitisa sa gangrenom na nogama."