cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pustinja
Tipovi pustinja
Razlika leži u nečemu nazvanom "potencijalna evapotranspiracija." Evapotranspiracija je složen proces sastavljen od gubitka vode kroz atmosfersko isparavanje i isparivog gubitka vode kroz životne procese biljaka. Potencijalna evapotranspiracija je dakle količina vode koja bi mogla ispariti u bilo kojem području. Tucson u Arizoni prima oko 300 milimetara kiše godišnje, a ipak bi godišnje moglo ispariti oko 2500 milimetara vode. Drugim riječima, oko 8 puta više vode bi moglo ispariti iz područja nego što je stvarno padne. Stope evapotranspiracije u područjima poput Aljaske su mnogo niže, pa dok ta područja primaju minimalnu količinu padalina, ona bi trebala biti označena kao posebnost u jednostavnoj definiciji pustinje: mjesto gdje isparavanje prelazi količinu padalina.
Stoga postoje različiti oblici pustinja. Hladne pustinje mogu biti pokrivene snijegom; takva mjesta ne primaju mnogo oborina, a ono što padne ostaje smrznuto u snježnom pokrivaču; takve se pustinje obično odnose na područja prekrivena tundrom ako postoji kratko razdoblje s temperaturama iznad smrzavanja, ili na ledenu kapu ako temperatura ostaje ispod točke smrzavanja tijekom cijele godine ostavljajući tako zemlju gotovo potpuno beživotnu.
Većina nepolarnih pustinja su vruća područja zbog malenih količina vode. Voda ima rashlađujući ili barem ublažavajući učinak u okolinama gdje je ima u izobilju. U nekim dijelovima svijeta pustinje su nastale efektom kišne sjene u kojoj zračne mase gube većinu svoje vlage dok se kreću preko planinskog lanca. Ostala su područja aridna zbog vrlo velikih udaljenosti od najbližih dostupnih izvora vlage (u nekim dijelovima u unutrašnjosti kontinenata na umjerenim širinama, posebice u Aziji).
Pustinje se također svrstavaju po svojem geografskom položaju i prevladavajućem vremenskom podneblju na pustinje pasatnih vjetrova, pustinje umjerenih širina, pustinje kišne sjene, obalne, monsunske i polarne pustinje. Nekadašnje pustinje koje se danas nalaze u nearidnim okolinama nazivaju se paleopustinje, dok se ekstraterestričke pustinje nalaze na drugim planetima.
Pustinje pasatnih vjetrova
Pustinje pasatnih vjetrova ili pustinje suptropskih širina nalaze se u dva pojasa s obje strane ekvatora. U tom području pušu pasati koji se zagriju dok se kreću od konjskih širina prema ekvatoru. Ti suhi vjetrovi raspršuju oblačni pokrivač dopuštajući sve većoj količini sunčevog svijetla da zagrije zemlju. Većina glavnih svjetskih pustinja leži upravo u područjima koje prelaze pasati. Najveća i najvruća (57°C) pustinja na svijetu, Sahara u sjevernoj Africi, tipična je pustinja pasatnih vjetrova.
Pustinje umjerenih širina
Pustinje umjerenih širina se nalaze između 30° i 50° s.g.š i j.g.š. u smjeru polova suptropskih područja višeg tlaka zraka. Te su pustinje u unutrašnjim razvođima daleko od oceana pa imaju širok raspon godišnjih temperatura. Sonorska pustinja na jugozapadu Sjeverne Amerike je tipična pustinja umjerenih širina. Pustinja Tengger u Kini je također drugi primjer.
Monsunske pustinje
"Monsun," potječe iz arapske riječi za "godišnje doba", a označava sustav vjetrova s izraženom periodičkom promjenom smjera. Monsuni nastaju kao posljedica temperaturne razlike između kontinenata i oceana. Jugoistočni pasati u Indijskom oceanu, primjerice, stvaraju teške ljetne kiše u Indiji dok se kreću prema obali. Dok monsun prelazi Indiju, gubi vlagu na istočnim obroncima gorja Aravalli. Pustinja Thar (Velika indijska pustinja) i pustinja Cholistan u Pakistanu su dijelovi monsunske pustinje koja se nalazi zapadno od tog lanca.
Planinske pustinje
Planinske su pustinje aridna mjesta na velikim visinama. Najistaknutiji primjer se nalazi sjeverno od Himalaja, u dijelovima kunlunskih planina i Tibetanske visoravni. Mnoga se mjesta u tom području nalaze na visinama koje prelaze 3,000 metara pa im termalni režim može biti hemiborealan ili čak borealan. Takva mjesta svoju ogromnu aridnost (prosječna godišnja količina oborina je često manja od 40 mm) duguju velikoj udaljenosti od najbližih dostupnih izvora vlage.
Polarne pustinje
Polarne pustinje su prostori s godišnjom količinom oborina manjom od 250 milimetara te srednjom temperaturom najtoplijeg mjeseca manjom od 10°C. Polarne pustinje na Zemlji pokrivaju skoro 5 milijuna kvadratnih kilometara i većinom su ravnice s kamenom ili šljunčanom podlogom. U tim pustinjama istaknuta obilježja nisu pješčane nego snježne dine koje se obično javljaju u područjima gdje su oborine lokalno obilnije. Temperaturne razlike u polarnim pustinjama često prelaze točku ledišta vode. Te "smrzavajuće-otapajuće" alternacije oblikuju modelirane teksture na tlu veličine i do 5 metara u promjeru.
Suhe doline na Antarktici bile su bez leda tisućama godina.
Ekstraterestričke pustinje
Mars je jedini planet na kojem su pronađena vjetrom oblikovana (eolska) obilježja. Iako je atmosferski pritisak na površini Marsa jednak jednoj stotini Zemljinog, globalna cirkulacija na Marsu je oblikovala cirkumpolarno pješčano more površine više od pet milijuna kvadratnih kilometara što odgovara području većem od Rub' al Khali u Saudijskoj Arabiji, najvećem pješčanom moru na našem planetu. Marsovska pješčana mora se uglavnom sastoje od srpastih dina na ravnicama u blizini vječne ledene kape na sjevernom polarnom području.
Wildwood, Missouri
Vajldvud je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Pustinja
Ekstraterestričke pustinje
Definirajući pustinju samo nedostatkom oborina radije nego također zahtjevati i eolska obilježja, svrstava suštinski sva poznata ekstraterestrička tijela kao takva. Jedino poznato tijelo za koje se smatra da ima veliku mogućnost oborina je Titan, Saturnov mjesec. On nema tekuću vodu već umjesto nje je moguće da ima jezera tekućeg metana i ugljikovodika.
Wildwood, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 35.517, što je 2.633 (8,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pustinja
Pustinjska obilježja
Pijesak pokriva samo oko 20 posto Zemljinih pustinja. Većina pijeska se nalazi u pješčanim pokrivačima i pješčanim morima—ogromna područja valovitih dina koje nalikuju na morske valove "smrznute" u trenutku vremena.
Skoro 100 posto pustinjskih površina su ravnice gdje je eolska deflacija—odnošenje vjetrom fino zrnatog materijala—izložila slobodan šljunak koji se sastoji od malih oblutaka s povremenim krupnijim šljunkom.
Preostale površine aridnih zemalja su sastavljene od izloženih izbijanja kamene podloge, pustinjskih tala i fluvijalnih taloženja koje uključuju aluvijalne fenove, slanjače, pustinjska jezera i oaze. Izbijanja kamene podloge se obično javljaju kao malene planine okružene ekstenzivnim erozijskim ravnima.
Oaze su životom bogati prostori u kojima se voda doprema izvorima, bunarima ili navodnjavanjem. Mnoge oaze su umjetne. One su često jedina mjesta u pustinjama koja podržavaju usjeve i stalno nastanjivanje.
Tla
Tla oblikovana u aridnim podnebljima su pretežito mineralna (klasificirana kao aridisoli) s malim organskim sadržajem poput soli. Uzastopna akumulacija vode u nekim tlima uzrokuje stvaranje različitih slanih slojeva. Kalcijev karbonat koji se taloži otapanjem može povezati pijesak i šljunak u tvrde slojeve nazvane "kalcret" koji oblikuju slojeve debele i do 50 metara.
Kališe je sloj crvenkasto-smeđe do bijele boje koji se nalazi u mnogim pustinjskim tlima. Kališe se obično pojavljuje u obliku gruda ili kao prevlaka na mineralnim zrnima oblikovanim složenom interakcijom vode i ugljičnog dioksida kojeg oslobađaje korijenje biljaka ili raspadajući organski materijal.
Vegetacija
Većina pustinjskih biljaka su kserofiti, tj. podnose sušu i slanost. Neke biljke pohranjuju vodu u svojim listovima, korijenju i stabljikama. Druge pustinjske biljke imaju dugo cjevasto korjenje koje prodire kroz vodenu plohu, učvršćuje tlo i kontrolira eroziju. Stabljike i listovi nekih biljaka smanjuju brzinu pješčanih vjetrova te štite tlo od erozije.
Za pustinje je tipično da imaju biljni pokrivač koji je razasut i veoma različit. Sonorska pustinja na američkom jugozapadu ima najsloženiju pustinjsku vegetaciju na Zemlji. Veliki saguaro kaktusi pružaju utočište za pustinjske ptice te imaju ulogu pustinjskih "stabala". Saguaro raste polagano ali može doživjeti 200 godina. Kada su stari 9 godina, visoki su oko 15 centimetara. Nakon 75 godina kaktusi razvijaju svoje prve grane. Kada su potpuno narasli, saguaro kaktusi dosežu visinu od 15 metara i težinu od 10 tona. Veliki broj saguaro kaktusa se nalazi u Sonorskoj pustinji te pojačavaju opći dojam pustinja kao kaktusom bogatih zemalja.
Iako se za kaktuse često misli da su karakteristične pustinjske biljke, postoje i druge vrste biljaka koje su se dobro prilagodile aridnoj okolini. U te se biljke ubrajaju porodica graška i suncokreta. Hladne pustinje kao dominantnu vegetaciju imaju trave i grmlje.
Voda
Kiša u pustinjama pada povremeno, a pustinjske su oluje često silovite. U Sahari je izmjereno da je jednom palo 44 milimetara kiše u vremenu od 3 sata. Velike saharske oluje mogu donijeti 1 milimetar po minuti. Obično se suhi riječni tokovi, nazvani arroyo ili vadi, mogu brzo napuniti nakon obilnih kiša, pa nastale bujice čine ta korita opasnima.
Iako u pustinjama padne malo kiše, one primaju vodu koju zemlja ne može upiti iz jednodnevnih ili kratkotrajnih korita koja se pune kišom i snijegom s obližnjih gora. Ti tokovi pune korita gustim blatnim muljem te obično prenose popriličnu količinu sedimenta na dan ili dva. Iako se većina pustinja nalazi u zavalama sa zatvorenim ili unutrašnjim otjecanjem, kroz nekoliko pustinja prolaze 'egzotične' rijeke koje odvode vlastitu vodu izvan pustinje. Takve rijeke prodiru kroz tla i isparavaju ogromne količine vode na svojem putovanju kroz pustinje, ali ipak njihovi obujmi zadržavaju svoj kontinuitet. Rijeke Nil, Colorado i Žuta rijeka jesu egzotične rijeke koje teku kroz pustinje da dostave svoje sedimente do mora.
Jezera nastaju ondje gdje ima dovoljno kiše ili otopljene vode u unutrašnjim slijevovima. Pustinjska su jezera općenito plitka, privremena i slana. Budući da su ta jezera plitka te imaju maleni nagib dna, žestina vjetra može uzrokovati da se jezerske vode kreću preko mnogo kvadratnih kilometara. Kada se jezera osuše iza njih ostaje slana kora ili hardpan. Ravna površina sastavljena od gline, blata ili pijeska obavijenog korom soli naziva se slanjača. U sjevernoameričkim pustinjama postoje više od stotinu slanjača. Mnoge su ostatci velikih jezera koja su postojala tijekom zadnjeg ledenog doba prije oko 12,000 godina. Jezero Bonneville je tijekom ledenog doba bilo veličine 52,000 kvadratnih kilometara i dubine 300 metara u Utahu, Nevadi i Idahu. Danas ostatci jezera Bonneville uključuju Veliko slano jezero u Utahu, jezero Utah i jezero Sevier. Budući da su slanjače aridni reljefni oblici iz vlažnije prošlosti, one sadrže korisne tragove u proučavanju klimatskih promjena.
Ravni tereni hardpana i slanjača čine ih savršenim stazama za utrke i prirodnim uzletištima za zrakoplove i svemirske brodove. Brzinski rekordi terenskih vozila postavljeni su na Bonneville Speedwayju, stazi za utrke smještenoj na hardpanu Velikog slanog jezera. Space shuttleovi prizemljuju na slanjači jezera Rogers u Edwards Air Force Base u Kaliforniji.
Mineralna bogatstva
U aridnim se zemljama kao posljedica utjecaja klime javljaju geološki procesi koji su oblikovali, poboljšali ili sačuvali neka mineralna ležišta. Podzemna voda ispire mineralne rude i ponovno ih taloži u područjima blizu razine podzemne vode. Taj proces ispiranja koncentrira minerale u rudu koja se može iskopavati.
Isparavanje u aridnim zemljama povećava mineralnu akumulaciju u pustinjskim jezerima. Slanjače također mogu biti izvori mineralnih ležišta oblikovanih isparavanjem. Isparavanje vode u zatvorenim slijevovima taloži minerale poput gipsa, različitih soli (uključujući natrijev nitrat i natrijev klorid) i borata. Minerali koji se oblikuju u isparavajućim ležištima ovise o sastavu i temperaturi slanih voda u vrijeme taloženja.
Značajni se isparavajući izvori javljaju u pustinjama Velike zavale u SAD-u. Mineralna ležišta su se proslavila zahvaljujući "timovima s 20 mula" koji su nekoć od Doline smrti do željeznice vukli vagone natovarene boraksom. Bor, nastao od boraksa i isparavanjem borata, bitan je sastojak u proizvodnji stakla, keramike, glazura, poljoprivrednih kemikalija, omekšivača vode te u farmaceutici u proizvodnji lijekova. Borati se iskopavaju iz isparavajućih ležišta kod jezera Searles u Kaliforniji te drugim pustinjskim mjestima. Ukupna vrijednost kemikalija proizvedenih iz jezera Searles znatno prelazi vrijednost od 1 milijarde US$.
Pustinja Atacama u Južnoj Americi jedinstvena je među svjetskim pustinjama po svojem velikom izobilju mineralnih soli. Od sredine 19. stoljeća u Atacami se iskopava natrijev nitrat koji služi za proizvodnju eksploziva i gnojiva. Tijekom Prvog svjetskog rata iskopano je skoro 3 milijuna tona natrijeva nitrata.
Vrijedni minerali smješteni u aridnim zemljama uključuju bakar u Sjedinjenim Državama, Čileu, Peruu i Iranu; željezo, olovo i cink u Australiji; kromit u Turskoj; zlato, srebro i ležišta uranijaa u Australiji i Sjedinjenim Državama. Nemetalni mineralni izvori i stijene kao što su berilij, tinjac, litij, glina, plavućac i troska također se javljaju u aridnim područjima. Natrijev karbonat, sulfat, borat, nitrat, litij, brom, jod, kalcij i spojevi stroncija se nalaze u sedimentima i slanim vodama blizu površine koje su oblikovane isparavanjem unutarnjih vodenih površina, često tijekom nedavnih geoloških vremena.
Sastav rijeke Green u Coloradu, Wyomingu i Utahu sadrži ležišta u aluvijalnim fenovima i isparenim slanjačama stvorenih u ogromnom jezeru čija se razina mijenjala milijunima godina. Gospodarski značajna ležišta trone, glavnog izvora natrijevih spojeva, te tankih slojeva naftnog škriljevca bili su stvoreni u aridnom okolišu.
Neka od najbogatijih područja naftom na Zemlji nalaze se u aridnim i semiaridnim područjima Afrike i Srednjeg istoka, iako su naftna polja izvorno oblikovana u morskoj plićini. Nedavna klimatska promjena smjestila je te rezerve u aridnu okolinu.
Ipak se pretpostavlja da su ostale naftne rezerve eolskog postanka pa se i danas nalaze u humidnim područjima. Rotliegendes, spremnik ugljikovodika u Sjevernom moru, povezan je s ekstenzivnim isparenim ležištima. Većina glavnih američkih izvora ugljikovodika možda dolaze iz eolskih pijesaka. Stari slojevi aluvijalnog fena također mogu biti spremnici ugljikovodika.
Pustinje na drugim planetama
Mars je jedina planeta u Sunčevom sistemu na kojoj su uočene pustinje. Uprkos niskog atmosferskog pritiska na površini (od samo 1/100 pritiska na Zemlji), obrasci atmosferske cirkulacije na Marsu su formirali more circumpolarnog peska sa površinom od više od 5 miliona km² (1,9 milion kvadratnih milja), što je mnogo veće od pustinja na Zemlji. Marsovske pustinje se prvenstveno sastoje od dina u obliku polu-meseca u ravnim oblastima u blizini permanentnih polarnih ledenih kapa na severu planete. Najmanja polja dina okupiraju dna mnogih kratera smeštenih u Marsovkim polanim regionima. Ispitivanja površinskih stena pomoću laserskih zraka sa rovera za istraživanje Marsa su ukazala na površinski film koji podseća na pustinjsku glazuru prisutnu na Zemlji, mada to isto tako može da bude površinska prašina. Površina Titana, Saturnovog meseca, takođe ima pustinjsku površinu sa oblastima dina.
Cheffes
Šef je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Festival eksperimentalnog filma i videa 25 FPS
Festival eksperimentalnog filma i videa "25 FPS" se održava u Zagrebu od 2005. godine.
Cheffes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 822 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 47 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 21 metar (maksimalnoj 53 m, a minimalnoj 14 m).
Festival eksperimentalnog filma i videa 25 FPS
Festival 25 FPS organizira Udruga za audiovizualna istraživanja 25 FPS. Podržava ga Gradski ured za obrazovanje, kulturu i šport Grada Zagreba, Hrvatski audiovizualni centar, Ministarstvo kulture i Studentski centar. Festival se održava u rujnu, u Studentskom centru u Zagrebu, Savska 25. 25 fps označava broj sličica u sekundi (frames per second) prema europskom PAL sustavu (video), za razliku od filma koji ih ima 24, odnosno NTSC sustava koji ih ima 30.
Festival ima natjecateljski dio programa. Natjecatelji se natječu za Grand Prix, posebno priznanje (žiri kritike), nagradu Fujifilm i nagradu publike.
Hebron, Ohio
Hibron je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.336, što je 302 (14,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Parcani
Parcani su naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 657 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 693 stanovnika).
Istorija
lijevo|bezokvira Selo se nalazi u blizini varošice Ralje. Parcani su novije naselje, na današnjem mestu su osnovani posle 1813. godine. Pre ovoga vremena postojalo je naselje na Trešnji (u ataru sela Ripnja) gde su živele izvesne porodice sela Parcana, Popovići i Ripnja. Godine 1813. sve su porodice napustile Trešnju i prebegle „preko“ (Banat). pa su se kasnije vratili. Ali se nisu vratile na staro mesto, na Trešnju, već su jedni osnovali današnje Parcane, a drugi su otišli u Popović i Ripanj.
U prvim godinama 19. veka Parcani su pripadali Vićentijevoj knežini, i selo je imalo 1818. g. 22, a 1822. g. 25 kuća. Godine 1846. Parcani su pripadali kosmajskom srezu i imali su 43 kuće.
Među prvim povratnicima koji se vratili „od preka“ nastanili su Parcane su: Živanovići, Mazula, Mirkovići. (podaci krajem 1921. godine).
Demografija
U naselju Parcani živi 538 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,2 godina (40,4 kod muškaraca i 45,9 kod žena). U naselju ima 218 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,01.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Le Case, Pescara
Le Case je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Frank-Walter Steinmeier
Frank-Walter Steinmeier (Detmold, savezna država Sjeverna Rajna-Vestfalija, 5. siječnja 1956. ) je njemački (socijaldemokratski) političar, višestruki ministar. Po obrazovanju je doktor pravnih znanosti.
Culloden, Georgia
Kuloden (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 175 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 175 stanovnika, što je 48 (21,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Frank-Walter Steinmeier
Politička karijera
Steinmeier je ušao u vrhove njemačke politike kao blizak suradnik Gerharda Schrödera. Dok je Schröder bio predsjednik vlade savezne države Donje Saske, Steinmeier je bio ravnatelj kadrovskog odsjeka državne vlade (1993.-1996.), pa državni tajnik i ravnatelj Zemaljske kancelarije (1996.-1998.).
Nakon relativne pobjede demokršćana na saveznim izborima 2005. i formiranja velike koalicije pod vodstvom Angele Merkel, Steinmeier je u njezinoj vladi bio ministar vanjskih poslova (2005.-2009.) i vicekancelar (2007.-2009.).
Socijaldemokratska stranka Njemačke izabrala je Steinmeiera 2008. za kandidata za kancelara na izborima 2009, na kojima su demokršćani izvojštili apsolutnu pobjedu, pa je Steimeier u Bundestagu bio vođa socijaldemokratske zastupničke skupine i time šef oporbe.
Poslije relativne pobjede demokršćana na saveznim izborima 2013. i ponovnog formiranja velike koalicije pod vodstvom Angele Merkel, Steinmeier je ponovo imenovan ministrom vanjskih poslova.
Die Hard
Umri muški (eng. Die Hard) je američki akcijski triler Johna McTiernana iz 1988. s Bruceom Willisom u glavnoj ulozi. Film je bio veliki komercijalni i kritički uspjeh, a lansirao je i Willisovu karijeru, nakon čega je dobivao akcijske, dramske i glazbene uloge.
Film je zasnovan na romanu Rodericka Thorpa iz 1979., Nothing Lasts Forever. Sami roman bio je nastavak knjige Detektiv, koja je 1968. ekranizirana na filmu, a u glavnoj ulozi pojavio se Frank Sinatra.
Radnja
Njujorški policajac John McClane (Bruce Willis) dolazi na Badnjak u Los Angeles kako bi praznike proveo sa svojom obitelji. Stiže u zgradu korporacije Nakatomi, na prijem priređen na radnom mjestu njegove žene. Sasvim neočekivano, grupa međunarodnih terorista na čelu s Hansom Gruberom (Alan Rickman), preuzima kontrolu nad zgradom, držeći kao taoce sve koji su se u njoj zatekli, kako bi se dokopali 600 milijuna dolara obveznica iz trezora koji se nalaze u zgradi. Pozvan je FBI da riješi ovu situaciju, ali John McClane ima sasvim drugačije planove za teroriste...
Zarada i kritike
Kad je film objavljen, smatrao se jednim od najboljih akcijskih filmova svoje ere. Često se ističe kako je ponovno privukao pozornost za akcijske trilere kao što su Pod opsadom, Putnik 57 i  Brzina. Film je zaslužan i za kreiranje arhetipa "akcijskog junaka" koji je više "pogrešiv" i antijunaka koji nosi par krpica na sebi, rijetko progovara (obično rečenice s jednom riječju) i uvijek ima surov izraz lica. Film je u Americi zaradio 80,707,729 dolara.
Kritičari su ga hvalili, a snimljena su i tri nastavka. U izdanju časopisa Entertaimnent Weekley od 22. lipnja 2007., proglašen je najboljim akcijskim filmom svih vremena.
Nastavci
Snimljena su i četiri nastavka:
Popović (razvrstavanje)
Popović može biti:
Neusäß
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Augsburg Nojzes se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 485 metara. Površina opštine iznosi 25,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.480 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 852 stanovnika/km².
Hajrudin Sarač
Hajrudin Sarač (Donji Vakuf, 28. IX. 1940. — Travnik, 21. IX. 1971), enigmat.
Životopis
Najveći dio svog rano ugaslog života proveo je u rodnom mjestu. U Bugojnu je završio srednju ekonomsku školu te je, zaposlivši se kao službenik, vanredno studirao maternji jezik i historiju na Višoj pedagoškoj školi (VPŠ) u Sarajevu. Umro je u bolnici u Travniku nakon kraće bolesti.
Enigmatika
Zagonetaštvom se bavio od 1957. godine, no tek je 1. X. 1962. godine u beogradskoj "Enigmi" broj 429 objavio svoj prvi enigmatski sastavak. Nakon toga postao je stalni saradnik osječkog "Rebusa", svih izdanja Enigmatskog kluba u Beogradu, "Džepne križaljke" i "Čvora". Objavio je preko tristo zagonetaka, pretežno križaljki i premetaljki. Bio je član EKB od 1964. godine.
Gaj Akvilije Flor
Gaj Akvilije Flor (Gaius Aquillius Florus) je bio rimski političar izabran za konzula godine 259. pne., zajedno s Lucijem Kornelijem Scipionom. Za vrijeme prvog punskog rata je nastojao pratiti i suzbijati aktivnosti kartaginskog vojskovođe Hamilkara Barke na Siciliji.
Wonder Woman
S obzirom da je njen lik stvoren u vrijeme drugog svjetskog rata u SAD, Wonder Woman se ispočetka sukobljavala s vojnim snagama Osovine kao i nizom supernegativaca. Nakon što se rat završio, dio njenih pustolovina se i dalje bavio drugim svjetskim ratom, dok su druge bile smještene u suvremeno doba. Wonder Woman se također pojavljivala u stripovima o Justice Society (od 1941) kao i Justice League (od 1960). Wonder Woman, koji mnogi smatraju fizički najatraktivnijom strip-superheroinom je sa vremenom dobila status feminističke ikone.
Osim u stripovima, lik Wonder Woman je stekla i popularnost zahvaljujući TV-seriji 1970-ih u kojoj je njen lik tumačila Lynda Carter, kao i animiranim serijama Super Friends i Justice League. 2016. se u tumačenju Gal Gadot pojavila kao lik u Batman v Superman: Dawn of Justice, filmu iz ciklusa DC Extended Universe kojem pripada i film Wonder Woman iz 2017. gdje je glavna protagonistica.
Bamaluzol
Bamaluzol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 273,718 Da.
Chenaud
Šeno je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Mananara (istočna)
Mananara je jedna od većih rijeka Istočnog sliva na Madagaskaru duga oko 150 km.
Geografske karakteristike
Rijeka Mananara nastaje spajanjem triju rijeka iz Masiva Antanarivo; Menarahake, Itomampija i Ionaiva, pored mjesta Anpasibe prije praga Soakibani, na nadmorskoj visini od 600 m. Nakon formiranja Mangoki teče u pravcu jugoistoka uz velike meandre prema gradu Vangaindrano, gdje ima ušče u Indijski ocean.
Erwinville, Louisiana
Ervinvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.192.
Botti, Padova
Botti je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Neurolenin B
Neurolenin B je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 422,469 Da.
Dizel-motor
Dizel-motor je motor s unutarnjim izgaranjem, koji koristi dizel kao pogonsko gorivo i koji radi Dieselovim ciklusom. Izumio ga je 1892. godine njemački injženjer Rudolf Diesel.
Dizelski motor je karakterističan po tome što nema svjećice, u cilindru se komprimira čist zrak, koji postiže toliku temperaturu da se nakon ubrizgavanja goriva u cilindar motora gorivo samozapaljuje. Tlakovi i temperature u cilindru su veći nego kod benzinskih motora, kao i stupanj iskorištenja.
Historija
mini|Dizelski motor proizveden 1906. godine u firmi [[MAN AG]] mini|lijevo|Patent izvedbe motora [[Rudolf Diesela iz 1893. godine]]
Prijepori oko izuma
Oko motora koji bi radio na neko drugo gorivo, različito od benzinskog motora, istraživanja su se vršila na mnogo mjesta. Jedan od takvih izuma bio je i motor s užarenom glavom kojeg su Herbert Akroyd Stuart i Charles Richard Binney patentirali 1890 za rad s ugljenom prašinom.
Izvorna Dieselova ideja i njen krah
Izvorna izvedba Diesel motora je bila s mlazno-zračnim ubrizgavačima. Mlazno zračni ubrizgavači goriva su dobili ime zbog komprimiranog zraka iz boce pod tlakom koji ulazi u gorivo i tvori sitni atomizirani oblik koji preko igličastog ventila ulazi u komoru izgaranja. Pritisak za mlazne ubrizgavače, koji je bio malo poviše pritiska izgaranja u cilindru, je bio proizveden sa vodom hlađenim kompresorom pokretanim s ojnice preko zglobnog polužja. Rudolf Diesel od trenutka pronalaska osobno nije nikad potpuno bio zadovoljan s ovim konceptom (koji je on zvao samo-mlazno ubrizgavanje), jer je bio složen i stoga sklon kvarovima, ali i također zbog toga što je zračna sisaljka oduzimala i do 15% izlazne snage motora.
Diesel je podnio i zahtijev za patent 1905 godine predviđajući ubrizgavanje goriva, s tlakovima ubrizgavanja od nekoliko stotina atmosfera. Glavna zamisao je bila ugradnja sisaljke i ubrizgača na zajedničko mjesto u glavi cilindra. Ta ideja nije realizirana, a jedini razlog koji je naveden za zanemarivanje razvoja te zamisli je bio nedostatak zanimanja proizvođača motora.
Obnovljeno zanimanje je došlo u 1920 godini kada je Vickers-ov tehnički direktor McKechnie (neovisno o Dieselu, i šest mjeseci kasnije od istoimenog patenta Deutza) predložio u Engleski patent kao „skupni sustav bezračnog direktnog ubrizgavanja“ s tlakom između 140 i 420 bara. Od 1915 on razvija i testira dizel motor s direktnim ubrizgavanjem, i zato se smatra izumiteljem jakih motora s direktnim ubrizgavanjem (pogotovo na engleskom govornom području). Osam godina poslije je postalo moguće izraditi pouzdanu sisaljku za ubrizgavanje koja ostvaruje visoke tlakove, što je značajno proširilo opseg primjene.
Neophodna izmjena tehnologije za ubrizgavanje goriva ima početke u ranim danima razvoja motora(Doxford probni motor je 1911 god. bio pretvoren za ubrizgavanje goriva bez zraka), a odgovarajući materijali i tehnološka izrada su bili stalno razvijani za sve veća naprezanja bregaste osovine, sisaljke, dijelova ubrizgavača. Unapređenje direktnog ubrizgavanja goriva je bilo također bitno za razvoj manjih brzokretnih dizel motora.
Teoretski Diesel proces
mini|Diesel generator na tankeru mini|350px|lijevo|Dijagram teoretskog Diesel procesa Po većini svojih sastavnih dijelova dizelski motor je istovjetan benzinskom motoru. Oba motora imaju klip, košuljicu, glavu, i sustav prijenosa gibanja iz ravnocrtnog u kružni. Obje vrste motora mogu biti izvedene kao dvotaktni i kao četverotaktni motor. Jedina prava razlika je kod sustava goriva i njegovog paljenja, koji se potpuno razlikuju kod ova dva tipa motora.
Kod benzinskog motora, smjesa goriva i zraka se stvara izvan cilindra i tijekom usisa se smjesa ubacuje u cilindar i komprimira. Paljenje komprimirane smjese se vrši svjećicom. Dizelski motor usisava samo zrak, a kako ima veći stupanj kompresije, tlači zrak na veću temperaturu (700 do 900 stupnjeva C) i na veći tlak. Gorivo se pri kraju kompresije ubacuje u cilindar, uz pomoć sisaljke koja postiže veliki tlak (visokotlačna sisaljka) i uređaja koji gorivo raspršuje na sitne kapljice (rasprskač). Sitne kapljice goriva se uslijed visoke temperature okoline samozapaljuju i tako proizvode energiju unutar cilindra.
Osnovne razlike između Otto i Diesel procesa su u krajnjem tlaku kompresije koji je znatno veći kod diesel procesa, a time i u temperaturi na kraju kompresije. Također, vrijeme izgaranja kod Otto procesa je kraće, jer je smjesa već napravljena izvan cilindra, te se ne troši vrijeme na stvaranje smjese, a i samo gorivo se razlikuje po sastavu, te gorivo za Otto motore lakše izgara od goriva za Diesel motore.
Teoretski, ovaj proces možemo opisti na sljedeći način:
Teoretski Sabathe proces
mini|350px|Dijagram teoretskog Sabathe procesa
Proces koji je naveden u gornjem poglavlju ne odgovara u potpunosti onome što se zbiva u cilindru, mnogo bliži pravom opisu je Sabathe proces koji je prikazan na slici desno.
Sabathe proces možemo opisati:
Sustavi ubrizgavanja goriva
Rudolf Diesel je u svoju prvu izvedbu motora napravio s ubrizgavanjem goriva uz pomoć stlačenog zraka, koji je raspršivao gorivo i ubacivao ga u cilindar uz pomoć sapnice. Nedostatak ovog sustava je bio veličina kompresora zraka i velika energija potrebna za njegov pogon. Zbog ovih nedostataka uvedena je dobava goriva mehaničkim putem, odnosno preko sisaljke visokog tlaka, koja je dizala tlak tekućine i kroz raspršivač je ubacivala u cilindar u vidu fine magle goriva.
Danas velika većina dizelskih motora upotrebljava sustav s ubrizgavanjem goriva sisaljkom, koja se izvodi na više načina. Starije izvedbe su imale mehaničku sisaljku pokretanu kvrgom bregaste osovine ili posebnim pogonom izvedenim s koljeniaste osovine, dok nove izvedbe imaju većinom modernine sustave zajedničkog voda (common -rail) ili hidraulične sustave za ubrizgavanje, gdje su u bloku sisaljka i rasprskač.
Opsada Alcázara
Opsada Alcazara se dogodila u ljeto 1936. u španskom gradu Toledo na početku građanskog rata i predstavljala je pokušaj snaga odanih republikanskoj vladi da zauzme tvrđavu Alcazar de Toledo, glavno uporište nacionalističkih pobunjenika u tom dijelu Španije. Do nje je došlo nakon što se José Moscardó Ituarte, vojni guverner Toleda nakon izbijanja pobune 17. jula izjasnio za pobunjenike te zajedno sa nekoliko stotina pripadnika Civilne garde i desničarskih milicija, povukao u Alcazar, koga su nakon toga opkolile trupe odane vladi i ljevičarske milicije. Otvoreni sukobi su započeli nakon nekoliko dana pregovora, u kojima je Moscardo odbio predati tvrđavu čak i nakon što republikanci zaprijetili likvidacijom njegovog zarobljenog sina Luisa. Iako su republikanci imali deset puta više ljudstva i teško naoružanje, Moscardo je uspio njihove napade odbijati skoro dva mjeseca, prije nego što su ga deblokirale pobunjeničke trupe iz Afrike. Iako Alcazar, koji je za vrijeme opsade gotovo potpuno razoren, nije imao neku naročitu vojničku važnost, zbog svoje uloge u španskoj historiji je postao jednim od simbola u ranoj fazi rata, pogotovo za nacionaliste koji su svoju pobjedu vješto iskoristili u propagandne svrhe. Godine 1940. je o tom događaju u Italiji snimljen L'assedio dell'Alcazar, nagrađen na venecijanskoj Mostri.
Nittenau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švandorf Nitenau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švandorf. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 350 metara. Površina opštine iznosi 93,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.363 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 90 stanovnika/km².
Henrietta, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 461.
Racemska modifikacija
Prvu poznatu racemska smešu je opisao Paster i nazvao je „racemskom kiselinom“ - bila je to smeša enantiomernih oblika vinske kiseline.
Svojstva
Racemska smeša ne pokazuje optičku aktivnost - kako kako oba enantiomera u smeši okreću ravan polarizovane svetlosti za isti ugao ali u suprotnim smerovima, njihov učinak se međusobno anulira, te racemat ne rotira ravan polarizovane svetlosti.
Za razliku od enantiomera pojedinačno, koji po pravilu imaju identične fizičke osobine, racemska modifikacija obično ima različita svojstva od bilo kojeg od dva čista enantiomerna oblika. Različite tačke topljenja i rastvorljivost su veoma učestale razlike, a ponekad se pojavljuje i razlika u tačkama ključanja.
Mnogi lekovi su dostupni u racemskim oblicima kao i u obliku čistih enentiomera, što ponekad uslovlja različito dejstvo. Danas je zakonom regulisano da je neophodno, bez obzira na oblik koji će ući u konačan preparat, testirati farmakološke učinke oba enantiomera zasebno.
Kristalizacija
Često je u postupku razdvajanja enantiomera i identifikaciji racemske smeše korisno kristalizovati racemat. Precizne načine za razlikovanje ovih kristalnih oblika dao je već 1899. Henrik Rozebum. Racemati kristališu, i u čvrstom stanju se javljaju u tri oblika:
Kvaziracemat
Kvaziracemat predstavlja smešu ekvimolarnih količina dva jedinjenja koja su konstituciono veoma srodna (ali ne identična) a konfiguraciono suprotna. Kvaziracemate ne treba mešati sa pseudoracematima, kako kvaziracemati pokazuju optičku aktivnost.
Dobijanje racemata
Racemati se mogu dobiti na nekoliko načina. Najdirektniji način je mešanjem ekvimolarnih količina jednog i drugog enantiomera. Drugi način je sintetički. Bez prisustva katalizatora ili pomoćnog hiralnog sredstva, hemijska reakcija u kojoj se dobija hiralan proizvod će uvek biti nestereoselektivna, odnosno daće racemat kao proizvod. Uslov za sintetičko dobijanje racemata je postojanje prohiralnog ugljenikovog atoma u supstratu. Treći, najsloženiji ali i najrasprostranjeniji, način je racemizacijom koja predstavlja postupak u kome se iz jednog polaznog enantiomera kao proizvod dobija racemska modifikacija. Razlikuje se više mehanizama racemizacije.
Razlaganje racemata
Razlaganje racemata podrazumeva razdvajanje racemske smeše na njene komponente, odnosno dobijanje čistih enantiomera iz racemske smeše. Razvijeno je više metoda za razlaganje racemata. Najstarija metoda koju je primenio još i Paster, koji je prvi uspešno razložio kristale konglomerata, zasniva se na mehaničkom razdvajanju enantiomera. Primenljiva je samo kod konglomerata i danas nije od praktičnog značaja. Najpoznatija metoda ovog tipa je inokulaciona metoda koja se zasniva na većem afinitetu vezivanja molekula za identični enantiomer u konglomeratu. Dodatkom manje količine jednog enantiomera u rastvor, pod određenim uslovima, dolazi do koncentrisanja tog enantiomera oko novostvorenog centra kristalizacije čime se postiže razdvajanje.
Druge metoda obuhvataju razlaganje biohemijskim putem, često uz upotrebu različitih enzima.
Čisto hemijska metoda za razlaganje racemata je razlaganje preko diastereoizomera. U racemat se doda optički aktivan reagens a kao proizvod se dobija smeša diastereoizomera iz koje je zatim moguće, na osnovu različitih fizičkih i hemijskih osobina, razdvojiti diastereoizomere. Nakon toga se pristupa uklanjanju korišćenog reagensa iz dobijenih jedinjenja, što za proizvod ima dobijanje početnih enantiomera.
Racemati u farmaciji
Veliki broj lekova je hiralan i različiti enantiomeri često imaju veoma različite efekte na organizam. U zavisnosti od osobina, neki lekovi se prodaju sa samo jednim enantiomerom kao aktivnim sastojkom a drugi sa racemskom smešom. Neki primeri su talidomid, ibuprofen i salbutamol. U slučajevima nekih od ovih lekova dešava se in vivo konverzija između dva enantiomerna oblika te je neracionalno izdvajati samo jedan oblik za upotrebu u leku. Međutim, postoje slučajevi kada je jedan izomer veoma štetan i nikako ne sme biti prisutan u preparatu.
Cusseta, Georgia
Kusita je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 11.267 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000. u gradu je živelo 1.196 stanovnika.
Svjetski socijalni forum
Svjetski socijalni forum (World Social Forum, skr. WSF) je naziv za godišnji sastanak alterglobalističkih organizacija civilnog društva, koji se zalažu za kontrahemegonsku ili altergolobalizaciju, odnosno predstavljaju razne manifestacije Svjetskog pokreta za pravdu. Jedan od njegovih ciljeva je pružiti svojevrsnu alternativu Svjetskom ekonomskom forumu koji se istovremeno održava u švicarskom Davosu.
Prvi put je održan u brazilskom gradu Porto Alegre od 25. do 30. januara 2001. godine. Dosad je održano jedanaest foruma, posljednji put u Dakaru.
Nimfe
Nimfe (grč. νύμφη, númphê) su grčke vile. Ime im znači "mladenka" i "prekrivena veom", prema Hesihiju, jedno od značenja također je i ružin pupoljak. Nimfe žive vrlo dugo, 10 000 godina, a prate Artemidu, Apolona, Dioniza te Pana i Hermesa. Žive u prirodi, kraj potoka, u šumama, brdima i na usamljenim otocima. Satiri ih vrlo vole. Nimfe nisu uvijek lijepe.
Zemljane nimfe
thumb|240 px|Sophie Anderson: Nimfina glava
Vodene nimfe
Kod vodenih nimfi su najpoznatije Okeanide i Nerejide, prve su kćeri boga Okeana, a druge Nereja. Plejade su uznesene na nebo, a potječu od Okeanida i diva Atlanta.
Ostale nimfe
Helijade su pretvorene u stabla jablana. Otac im je Helios, bog Sunce. thumb|200 px|Federico Cervelli: Euridika i Orfej
Pojedinačne nimfe
thumb|Hermes i Kalipsa thumb|Lovorova nimfa Dafna thumb|230 px|Hefest i nimfa Tetida, tanjur
Prijam
thumb|250px|Prijam gleda kako [[Kasandra|Kasandru odvlači Ajant, Pompeji ]]
Etimologija
Prijam se izvorno zvao Podark (grč. Ποδάρκης, Podárkos = lakše noge. Spriječio je Herakla da ga ubije davši mu zlatni veo koji je istkala njegova sestra Heziona. Nakon ovoga Podark je promijenio svoje ime u Prijam. Etimologija te riječi dolazi od grč. priatos = otkupljen. Izvorno je ime vjerojatno lidijskog podrijetla, a ne grčkog.
Mitologija
thumb|[[Kasandra proriče pad Troje pred Prijamom, Napulj, 20. - 30. ]]
Hektor
thumb|left|Poslanstvo kod Ahileja, [[5. stoljeće pne. ]]
Ahilej je ubio Hektora, mada je ovaj mogao da se spase odlaskom u grad, jer je rečni bog Skamandar zadržao bio Ahila dovoljno dugo, međutim bogovi su Hektoru ulili hrabrost i on je sačekao Ahila u želji da s njim podeli dvoboj. Kad je video Pelejića u svojoj moćnoj pojavi, Hektor odluči da pobegne, trčao je oko grada, nije mogao da utekne, ali ni Ahil nije mogao da ga stigne, jer je bio izmoren od Skamandra, a i dugo je pre toga mirovao, uzdržavajući se od rata, ljutit na Agamemnona, pa je bio van kondicije. Ko zna koliko bi trka trajala, da Atina Palada nije prevarila Hektora, uzevši obličje njegovog brata Dejfoba i obećavši mu tako zajednički udar na Ahila. Hektor se obrne prema progonitelju, ali shvati da je prevaren, međutim, već je bilo kasno i on primi borbu. Pogodi kopljem Ahila u štit, koji je iskovao Hefest, ali ga ne probije, a onda ga Ahil usmrti te, potom, obesčasti tijelo jer ga bješe vukao nekoliko dana oko Troje i odbijao vratiti Trojancima. Div je poslao Hermesa da prati Prijama do ahejskog uporišta. Prijam je u suzama molio Ahileja da se sažali zbog očeva gubitka vlastita sina i da vrati Hektorovo tijelo. Podsjetio je Ahileja na njegova vlastita oca - Peleja. Dirnuti je Ahilej popustio i predao mu truplo. Obje su strane pristale na privremeno primirje od 11 dana. Priređen je svečani Hektorov pogreb i pogrebne igre. Ovo opisuje Homer u svojoj Ilijadi.
thumb|150px|Neoptolem ubija Prijama, [[6. stoljeće pne., Louvre]]
L'assedio dell'Alcazar
L'assedio dell'Alcazar, također poznat i po španskom naslovu Sin novedad en el Alcazar je italijansko-španski crno-bijeli ratni film snimljen 1940. u režiji Augusta Genine. Radnja je smještena u španski grad Toledo na početku građanskog rata 1936. godine i prikazuje malobrojne nacionalističke pobunjenike kako u znamenitoj opsadi odolijevaju brojčano i tehnički nadmoćnijim republikanskim snagama. Napravljen je na početku drugog svjetskog rata, odnosno kao dio nastojanja italijanskog fašističkog vođe Mussolinija i španskog fašističkog vođe Franca da slave međusobno savezništvo koje je Franca dovelo do pobjede u građanskom ratu. Na venecijanskoj Mostri, na kojoj su tada uglavnom sudjelovale zemlje Sila Osovine dobio je Mussolinijev kup za najbolji italijanski film.
Dani hrvatskog filma
Dani hrvatskog filma je hrvatski festival srednjometražnog (do 70 minuta trajanja) i kratkometražnog (do 30 minuta trajanja) filma, odnosno sve što je proizvedeno u hrvatskoj kinematografiji tokom protekle godine, uz iznimku filmova koji su ostavljeni za prikazivanje na Pulskom festivalu.
Festival je natjecateljskog karaktera. Održava se u Studentskom centru u Zagrebu.
Održavaju se od 1991. godine.
Bas-Lieu
Ba Lije je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Bametan
Bametan je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 209,285 Da.
Bas-Lieu
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 366 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 48 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 211 m, a minimalnoj 146 m).
Gaj Sulpicije Peterkul
Gaj Sulpicije Peterkul (Gaius Sulpicius Paterculus, 3. vijek pne.) bio je rimski političar i vojskovođa iz vremena prvog punskog rata. Godine 258. pne. je izabran za konzula zajedno s Aulom Atilijem Kalatinom. Služio je kao komandant na Sicilija, a pripisuje mu se i pobjeda u pomorskoj bitci kod Sulcija.
Mugetta, Vercelli
Mugetta je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Justice League
Justice League (na engleskom: "Liga pravde"), također poznata kao Justice League of America ("Liga pravde Amerike") ili JLA, je fiktivni tim superheroja koji se pojavio u stripovima u izdanju DC Comics.
Prvi put se pojavila u časopisu The Brave and the Bold #28 (februar/mart 1960) i originalno sastojala od likova kao što su Superman, Batman, Wonder Woman, Flash (Barry Allen), Green Lantern (Hal Jordan), Aquaman i Martian Manhunter. Sastav se sa godinama mijenjao tako da su članovi bili Green Arrow, Atom, Hawkman, Hawkgirl, Black Canary, Zatanna, Captain Marvel, Plastic Man, Elongated Man, Red Tornado, drugi Zeleni obadi kao i brojni drugi. Tim je u oktobru 1960. dobio vlastiti strip-naslov kada je izdan prvi časopis, a posljednji (#261) u aprilu 1987. Kroz godine su se isprofilirale brojne verzije i sekcije tima kao Justice League America, Justice League Europe, Justice League International, Justice League Task Force, Justice League Elite i Extreme Justice.
Zahvaljujući tome što je sadržavaju najpopularnije DC-ove likove, Justice League je i sam bio popularan kao koncept. On je kasnije korišten u klasičnoj animiranoj seriji Super Friends (1973–1986), kao i nikada produciranoj igranoj seriji Justice League of America, animiranoj seriji Justice League (2001–2004) i Justice League Unlimited (2004–2006).
Chazé-sur-Argos
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 841 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 32 metara (maksimalnoj 83 m, a minimalnoj 27 m).
Nittendorf
Nitendorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Regensburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.903 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9375175.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Regensburg Nitendorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Regensburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 342–518 metara. Površina opštine iznosi 32,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.903 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 271 stanovnika/km².
Popović (Sopot)
Popović je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1545 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1492 stanovnika).
Istorija
Selo Popović se nalazi istono od Varošice Ralje.
Sudeći po iskopinama, koje se nalaze u ataru ovoga sela, može se pretpostaviti da je ovde postojalo neko staro naselje. Očuvalo se predanje, koja veli, da je iz Popovića odveo na Kosovo 400 konjanika neki Stojan Popović i da je po njemu selo dobilo ime. Stariji ljudi pričaju, da su oni od svojih starijih slušali, kako je ovo naselje oduvek na današnjem mestu. Bežali su „preko“ (Banat), pa kako „su ih austrijanci hteli uzeti u svoju vojsku da za njih ratuju“ vratili su se natrag. Ali se u svoje selo nisu smeli vratiti, jer su u njemu (kod izvora Turskaća) Turci imali han, već dok se prilike nisu sredile i njima bilo slobodno da se na svoja ognjišta vrate. lijevo|bezokvira Godine 1818. selo je pripadalo Vićentijevoj knežini i imalo je 56, a 1822. godine imalo je 62 kuće. Godine 1846. Popović je pripadao kosmajskom srezu i imao je 89 kuća.
Za najstariju porodicu u selu smatraju se Kosanići (Stajkići) čiji preci ovamo došli iz Koraćice, a u Koraćicu sa Kosova. Bežali su „preko“. Stare su porodice i Kumrići (danas imaju razna prezimena) koji su starinom „od Dragačeva“ zatim Jovanovići, Gagići, Čolići, Vaskovići, i Vasojevići.
Do 1865. godine. Popović nije imao svoju crkvu već su išli u crkvu u Nemenikuće ili Ripanj. Od 1867. g. selo ima svoju školu koja je u poćetku bila u privatnoj kući koju je kasnije opština odkupila. Ova kuća upotrebljavana za školu sve do 1899. godine kada je podignuta nova škola. (podaci krajem 1921. godine).