cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igrano-animirani film
thumb|350px|right|U tipičnom igrano-animiranom filmu, stvarni ljudi se nalaze u istom kadru s animiranim likovima, kao na ovoj demonstraciji.
Igrano-animirani film je naziv za film koji kombinira elemente igranog i animiranog filma tako što uz pomoć specijalnih efekata proizvodi dramsku i drugu interakciju između animiranih i likova koje tumače ljudski glumci.
Karakterističan primjer igrano-animiranog filma je Who Framed Roger Rabbit iz 1988. godine. Osim na filmu slične se tehnike često koriste i na televiziji, odnosno u proizvodnji muzičkih videospotova, odnosno reklama.
1314 Paula
1314 Paula je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 11,31 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,296 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 5,240 stepeni, a orbitalni period iznosi 1270,829 dana (3,479 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,174. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 12,68 a geometrijski albedo 0,117.
Asteroid je otkriven 16. septembra 1933. godine.
Guadalupe Carindapaz, Senguio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2233 m.
Tomska oblast
Tomsk Oblast (То́мская о́бласть, Tomskaya oblast) je federalni subjekt Ruske federacije (oblast). Nalazi se na jugoistoku Zapadnosibirske ravnice, odnosno na jugozapadu Sibirskog federalnog okruga. Viktor Kress je bio gubernator oblasti od 1991. Stanovništvo: 1,046.039 (podaci iz 2002. godine).
Razvoj teritorije koja danas pripada oblasti počeo je u ranom 17. vijeku. Grad Tomsk je osnovan 1604. Veći dio 316,900 km² teritorije oblasti je nepristupačan zbog pokrivenosti gustom tajgom i močvarama. Oblast se graniči s Krasnojarskim krajem, Tjumenskom, Omskom, Novosibirskom i Kemerovskom oblasti.
Tomsk Oblast je bogata prirodnim resursima, pogotom naftom, zemnim plinom, metalima, tresetom i podzemnim vodama. Šume su također među najvažnijim resursima: oko 20% zapadnosibirskih šuma se nalazi u Tomskoj oblasti. Industrija pak čini više od polovice BDP, dok poljopriveda čini 19% a građevinarstvo 13%. Kemijska i naftna industrija su najrazvijenije u regiji, a iza njih slijedi proizvodnja strojeva. Glavni izvozni proizvodi oblasti su: nafta (62,1%), metanol (30,2%), strojevi i opremi (4.8%). Vađenje nafte i sječa šuma su glavni predmet stranih investicija.
U oblasti se nalazi 6 državnih obrazovnih institucija i 47 istraživačkih instituta.
Pretoria
Pretoria (zvana i Tshwane po prijedlogu novog imena) je jedan od tri glavna grada (sjedište vlade) Južnoafričke Republike na jugu Afrike od 525 384 stanovnika. Pretoria je i administrativni centar južnoafričke Provincije Gauteng i dio metropolitanskog grada Tshwane (aglomeracija od 21 grada) u kom živi 2 345 908 stanovnika.
Njeno orginalno ime bilo je Pretoria Philadelphia ("Pretoria bratske ljubavi"). thumb|left|240px| Stara zgrada [[Univerzitet u Pretoriji|Univerziteta u Pretoriji (umjetnička akademija)]] Pretoriju u Južnoj Africi zovu Grad jakarandi zbog brojnih drvoreda sa tropskim zimzelenim drvetom jakaranda. thumb|right|300px| Pogled na centar grada s parkovima
Geografske karakteristike
Pretoria je udaljena svega 60 km od Johannesburga leži na visorovni od 1 271 m. Grad se prostire u kotlini rijeke Apies, duž njenih dviju obala i po zapadnim obroncima masiva Magaliesberg, koja sa istoka zatvara kotlinu grada.
Historija
Pretoriju je osnovao 1855. Marthinus Wessel Pretorius, sin Andriesa Pretoriusa, burskog državnika, i nazvao ga po imenu oca. .Pretoria je postala 1860. glavni grad burske Republike Transvaal (1856. -1877. i 1881.-1902.). Od 31. maja 1910. Pretoria je sjedište vlade britanskog dominiona Južnoafrička Unija, status grada dobila je tek 1931. Za vrijeme Drugog burskog rata (1899.-1902.), tadašnji ratni dopisnik i obavještajac Winston Churchill (kasniji britanski premijer) bio je zatvoren u Pretoriji 1899. iz koje je uspio pobjeći. U Pretoriji je 31. maja 1902. u palači Melrose potpisan Mir iz Vereeniginga, kojim je završio Drugi burski rat.
Znamenitosti
thumb|left|240px| Palača unije sjedište južnoafričke vlade Pretoria je dobro urbanistički osmišljen grad, poznat po svojim ulicama sa alejama zimzelenih jakarandi. Glavna ulica Church Street (Crkvena ulica) proteže se kroz grad u smjeru istok-zapad u dužini od 20 km. Nakon Drugog svjetskog rata izgrađeno je puno nebodera oko Crkvenog trga (Church Square). Grad je pun spomenika koji veličaju bursku historiju i njene velikane (Spomenik Voortrekkerima, statue Paula Krugera i Louisa Bothe), tako da to izaziva polemike u novoj političkoj realnosti Južnoafričke Republike, većinsko domorodačko stanovništvo željelo bi ih čak ukloniti, ali još uvijek prevladavajuća burska većina u gradu ne želi ni čuti o tome. Slične polemike vladaju i oko promjene imena, crnačka većina predlaže novo ime grada - Tshwane, ali se bjelačka većina zasad uspješno opire tome. Pretoria ima puno kulturnih institucija, poput Muzeja Kruger, velikog Muzeja historije nacionalne kulture i Muzeja umjetnosti. Pretoriju krase veliki parkovi, osobito je privlačni terasasti Park kod vladinih palača, potopljeni vrtovi u Parku Venning, rezervati prirode oko grada i Nacionalni Zoološki vrt. Grad ima dvije katedrale: anglikansku i rimokatoličku.
Klimatske karakteristike
Pretoria ima relativno suhu subtropsku klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime, sa dugim toplim i kišnim ljetima, i kratkim suhim zimama. godišnja doba, vlažnom i suhom. Prosječna temperatura u gradu je oko 18,7 °C Svoju umjerenost grad zahvaljuje visokoj nadmorskoj visini od 1350 m. na kojoj se nalazi, ali i tome što leži u kotlini okruženoj planinama, koje ga štite od uticaja hladnih zračnih masa sa juga i jugoistoka. Zimi se zna lediti, ali snijeg izuzetno rijetko pada, zabilježen je 1959. i 1968. ali se brzo otopio.
Privreda i transport
Pretoria je prije svega grad savezne administracije, ali je također važno željezničko i prometno čvorište i grad sa razvijenom industrijom. U gradu ima puno poduzeća koja se bave inžinjeringom, i proizvodnjom opreme za rudarstvo (dijamante) kao i puno pogona prehrambene industrije.
Las Jícamas, Talpa de Allende
Las Jícamas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1177 m.
Schwülper
Švilper je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Gifhorn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.748 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3151027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gifhorn Švilper se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Gifhorn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 64 metra. Površina opštine iznosi 20,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.748 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 323 stanovnika/km².
Lázaro Cárdenas (razvrstavanje)
Lázaro Cárdenas ima više značenja:
Banderilla (razvrstavanje)
Banderilla ima više značenja:
Jomates, Autlán de Navarro
Jomates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Autlán de Navarro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1546 m.
Jupiter Farms, Florida
Džupiter Farms je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.994.
Piccione, Pesaro e Urbino
Piccione je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Brewster, Minnesota
Bruster je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 473, što je 29 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lázaro (razvrstavanje)
Lázaro ima više značenja:
Grabarje (Kutjevo)
Grabarje je naselje u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu grada Kutjeva.
Zemljopis
Grabarje je smješteno 20 km istočno od Požege na cesti Kutjevo - Pleternica, 7 km južno od Kutjeva, susjedna sela su Ferovac na sjeveru i Zarilac na jugu.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Grabarje je imao 490 stanovnika.
Novosibirska oblast
Novosibirska Oblast (Новосиби́рская о́бласть, Novosibirskaja oblast) je federalni subjekt Rusije (oblast). Njeno upravno središte je grad Novosibirsk.
Novosibirska oblast (površina: 178,200 km²; 2,692.251 stanovnika po popisu iz 2002. godine) je smještena na jugoistoku Zapadnosibirske ravnice, na podnožju niske visoravni Salair, između rijeka Ob i Irtiš. Novosibirska oblast graniči s Omskom oblasti (zapad), Tomskom oblasti (sjever) i at Kemerovskom oblasti (istok). Na jugu i jugozapadu graniči s Altajskim krajem i samostalnom državom Kazahstan (Pavlodar Oblysy). Teritorija oblasti se pruža više od 600 km od zapada na istok i preko 400 km od sjevera na jug. Novosibirska oblast je uglavnom ravničarska; na jugu prevlavaju stepe; na sjeveru prevladavaju ogromne šume s velikim brojem močvara. Postoje mnoga jezuera, a najevća su na jugu. Većina rijeka pripada porječjuOba, a većina se ulijeva u jezera. Najveća jezera su Čani, Sartlan i Ubinskoje.
Brodick
Brodick (škotsko-gelski: Breadhaig ili Tràigh a' Chaisteil =Dvorska plaža) je lučki gradić na zapadu Škotske od 848 stanovnika
Brodick administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) - Sjeverni Ayrshire, a nekad je bio dio historijskog countyja Buteshire.
Geografske karakteristike
Brodick leži na istočnoj obali otoka Arran u zaljevu - Firth of Clydeod u dobro zaklonjenoj prirodnoj luci.
Historija
Brodick je poznat po svom dvorcu kog je podigao James Hamilton, nećak kralja Jamesa IV koji je 1503. dobio kraljevskom poveljom titulu earla od Arrana i cijeli otok kao svoj feud.
On je neformalni glavni grad Arrana iz kog vozi trajekt prema Ardrossanu, na škotskom kopnu.
Al Qaryah, Taiz
Al Qaryah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Erzhu Tianguang
Erzhu Tianguang (496–532) je bio general u službi kineske/Xianbei države Sjeverni Wei. Bio je rodom Xiongnu, odnosno daleki rođak generala Erzhu Ronga, koji se proslavio za vrijeme vladavine cara Xiaozhuanga. Stekao je velike pohvale 530. gušenjem seljačkog ustanka u oblasti Guanzhong, pri čemu su uhvaćeni pobunjenički vođe Moqi Chounu (万俟醜奴) i Wang Qingyun (王慶雲) 530. Nastojao se držati dalje od politike u prijestolnici, pogotovo nakon što je car Xiaozhuang ubio Erzhu Ronga krajem 530. a nakon čega su ga ubili Erzhu Rongov nećak Erzhu Zhao i rođak Erzhu Shilong. Godine 532. je nakon niza poraza klana Erzhu u sukobu s pobunjenim generalomn Gao Huanom, Erzhu Tianguang konačno pohitao u njihovu pomoć, ali je zarobljen od strane generala Husi Chuna, te ga je Gao dao pogubiti.
Kosmos-2292
Kosmos-2292 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 27. septembra 1994. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Baqueriachi (razvrstavanje)
Baqueriachi ima više značenja:
Aonedis di Là, Udine
Aonedis di Là je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
Velijašnica
Velijašnica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ribnik koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 288 stanovnika. U selu je otvorena škola 1960. godine. Prvi učitelji su bili Slavimir Krivokuća i Vukašin Kusonić.
Istorija
Velijašnica se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazila u sastavu opštine Ključ.
Wilbur, Washington
Wilbur je градић u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 884 stanovnika.
Pljačka Damiette (853)
Pljačka Damiette 853. godine je bio veliki prepad na grad Damietta u abasidskom Egiptu koga je za vrijeme bizantsko-arapskih ratova izvela bizantska ratna mornarica. Predstavljala je prvu ozbiljniju ofenzivnu akciju bizantskih pomorskih snaga nakon nekoliko decenija u kojima su Arapi imali inicijativu, odnosno zauzeli bizantske posjede na Siciliji i Kreti i nakon toga stekli mogućnost da gotovo nekažnjeno napadaju sjeverne obale Mediterana. Bizantinci su prikupili flotu od 300 brodova koju su podijelili u tri grupe i poslali da napadaju arapske luke na obalama Istočnog Mediterana. Grupa kojom je komandirao flotovođa koji se u arapskim izvorima navodi kao "Ibn Qatuna" je napala Damiettu, iskoristivši to što je tamošnji garnizon otišao u Fustat, na veliku proslavu koju je organizirao guverner Egipta Anbasa ibn Ishaq al-Dabbi. Bizantinci su zauzeli nebranjenu luku te je podvrgli dvodnevnoj pljački i pustošenju; kada su je napustili, sa sobom su poveli oko 600 arapskih i koptskih žena, ali i obilne namirnice i ratnu opremu namijenjenu Kretskom Emiratu. Potom su otplovili na istok, te zauzeli i uništili tvrđavu Ushtun, gdje su uništene brojne opsadne sprave.
Iako je prepad na Damiettu predstavljao jedan od rijetkih bizantskih uspjeha u tom periodu, o njemu nema ni slova u bizantskim izvorima. Historičari špekuliraju kako je razlog za to neprijateljstvo kasnijih bizantskih kroničara prema caru Mihailu III. Arapski izvori, pak, tvrde da je napad pokazao koliko su, usprkos decenijama dominacije Mediteranom, arapske luke ranjive na napade kršćana sa sjevera, te je potakao obnovu egipatske mornarice koja će svoj vrhunac dobiti pod Fatimidima.
Gao Huan
Gao Huan (496–547), nadimak Heliuhun (賀六渾), formalno Princ Xianwu od Qija (齊獻武王), kasnije u državi Sjeverni Qi štovan pod imenom Car Xianwu (獻武皇帝, doslovno "mudri i ratnički car"), kasnije kao Car Shenwu (神武皇帝, doslovno "nevoljeni i ratnički car") sa hramskim imenom Gaozu (高祖), bio je kineski vojskovođa, poznat kao vrhovni komandant snaga kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Wei, a potom njene države-nasljednice Istočni Wei. Iako je rodom bio Kinez, Gao je bio pod snažnim uticajem Xianbei kulture i često se za njega govorilo da je više Xianbei nego Han. Za vrijeme karijere je njegova porodica počela dominaciju nad upravom države Istočne Wei, pa je godine 550. njegov sin Gao Yang prisilio cara Xiaojinga da prepusti prijestolje, nakon čega je klan Gao postao vladajuća porodica države Sjeverni Qi.
El Sacrificio, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Kosmos-2291
Kosmos-2291 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2291 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 21. septembra 1994. Raketa-nosač Proton-K je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
López Mateos (razvrstavanje)
López Mateos ima više značenja:
Baquiriachi (razvrstavanje)
Baquiriachi ima više značenja:
Lehliu, Lehliu
Lehliu je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Lehliu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2953 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
San Vicente, Jiménez
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Lena Dunham
Lena Dunham (13. maj 1986 - ) je američka glumica, scenaristica i producentica, najpoznatija kao tvorac TV-serije Girls u kojoj tumači lik protagonistice Hannah. Dunham, koja je za taj nastup dobila nekoliko prestižnih nagrada, je poznata i po svom društvenom i političkom aktivizmu, odnosno zalaganju za ženska i prava LGBT zajednice, kao i najgorljivijih pobornika Demokratske stranke.
López (razvrstavanje)
López ima više značenja:
Ciglenik (Kutjevo)
Ciglenik je naselje u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu grada Kutjeva.
Zemljopis
Ciglenik je smješten 27 km istočno od Požege i 12 km južno od Kutjeva, susjedna sela su Kula na sjeveru i Knežci na jugu.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Ciglenik je imao 143 stanovnika. 1991. godine smanjen izdvajanjem dijela naselja u samostalno naselje Draganlug (općina Čaglin).
Buk (Pleternica)
Buk (Buk, Svilna, Resnik), je malo slavonsko selo koje je smješteno na cesti Pleternica-Đakovo, uz potok Skočinovac. Ime Buk prvi puta je zapisano 1545. u turskom poreznom popisu. Nalazi se u sastavu grada Pleternice.
Stanovništvo
U Buku žive 324 stanovnika (2001.). U Bučkoj župi bilo je 1950. godine 37% starosjedilaca, 16% starijih i 47% novijih doseljenika. U selima se dugo održala ikavica, ali sa današnjim danima izumire. Prosjek starosjedilaca najpovoljniji je u Požeštini. Moravskih Čeha ima u Resniku, Hrvati su prije doseljavali iz Like i drugih krajeva, a posljednjih godina iz Bosne i Hercegovine. U Buku svi stanovnici su rimokatolici.
Župa
RKT. ŽUPA SV. JURJA - BUK
Bučka je župa osnovana, ili boje rečeno obnovljena 1789. godine za sela: Buk, Svilna, Resnik, Kalinići, Vrčin-Dol, Mihaljevci, Tulnik i Mali Bilač. Zasluga je to zagrebačkog nadbiskupa Maksimilijana Vrhovca koji je u samo jednoj godini osnovao 100 župa u svojoj biskupiji (Jakšić, Vetovo, Brestovac, itd.) da bi narod lakše mogao doći do župnika i crkve i lakše vršiti vjerske dužnosti.
Drvena filijalna kapela Sv. Đurđa, podzidana i od pletera napravljena je oko godine 1760. imala je tako lijepi izgled te se činilo da je sva zidana. U nju je moglo stati 50 osoba, što je za ono vrijeme zadovoljavalo. No kad je ta kapela postala župska crkva, osjetilo se da je pretijesna i neugledna. Već godine 1804. narod hoće graditi novu, prostraniju i ljepšu župsku crkvu, a pogotovo kasnije kad je drvena crkvica postajala iz godine u godinu sve trošnija. No siromaštvo naroda i nemar vlasti, pa napoleonski ratovi - ne dopuštaju gradnju. Godinama se crkvica pomalo popravljala, zapravo se samo krparilo. Godine 1856. započela je gradnja nove, sadašnje crkve, koja je dovršena 1860. godine troškom Kraljevskom namjesništva u Zagrebu od 16.000 forinti, jer je Vjerozakonska zaklada vršila patronat prema župi.
Crkva je blagoslovljena 13.05.1860. godine. Duga je 31 m, a široka 12 m. Tako je Buk dobio jednu od najljepših crkvi u Požeškoj okolici. Njezin se viti toranj vidi iz doista daleke udaljenosti.
Crkva je bila tokom vremena više puta obnavljana i popravljana: 1888. 1905. 1928. poslije potresa 1937. 1968. Godine 1971. crkva je ponovno na ukusan način iznutra obojena i postavljen je oltar prema puku. Orgulje su kupljene 1888. godine. Za Prvoga svjetskog rata dva su crkvena zvona oduzeta, kao i izvana iz filijalnih kapela, a poslije rata nabavljena su nova. Od godine 1963. Buk ima 4 zvona.
Župnička je kuća građena oko 1820. godine. Više je puta popravljana, pa tako i prošlih godina.
Kapela sv. Petra i Pavla u Tulniku popravljana je temeljito 1894. godine i 1930 godine. Ima zvonik, zvono i sakristiju. Danas je u jako lošem stanju i neodržavana.
Kapela sv. Blaža u Mihaljevcima sagrađena je 1929. godine. Oltarna slika kupljena je kod Kaplana u Zagrebu.
Vrčindolska je župa postojala u kasnom srednjem vijeku i za sve vrijeme turskog vladanja. Spominje se 1581. 1613. 166. godine, itd. U zabitnom gorskom selu Vrčin-Dolu župnik se osjećao više siguran, osobito u doba progona, i kad su veće turske vojske prolazile požeškim krajem.
U izvještaju O. Petra Nikolića iz 1660. godine spominju se u ovoj župi dvije crkve, obje opskrbljene stvarima za bogoslužje. Prva je drvena crkva sv. Marina u današnjem Vrčin-Dolu, a druga Snježne Gospe, sagrađene od kamena, u današnjem selu Brčinu. Druge dvije crkve u toj župi, valjda u Svilni i Ruševi, bile su tada već napola porušene, pa se u jednoj od njih služila misa katkada, a u drugoj nikada. Župa Vrčin-Dol vjerojatno se je protezala od Frkljevaca i Kadanovaca preko Odvoraca i Buka do Ruševa.
Kapela sv. Antuna Padovanskog, u Vrčin-Dolu sagrađena je 1896. godine. Nastojanjem župnika S. Vincijanovića dobila je novi oltar i novi kup sv. Antuna.
ŽUPNICI U BUKU
1789-1790. Martin Ninković, stanuje privatno, otišao u Skenderovce,
1790-1792. tomo Galović, stanuje privatno. Pokopan je u crkvi.
1792-1800. Josip Tomašević, sagradio drveni stan. Dobar propovjednik.
Velije
Velije je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ribnik koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 113 stanovnika.
Buk (Pleternica)
Župa
1800-1811. Đuro Polčić, uveo je lukno. Umro je s 49 godina.
Velije
Istorija
Velije se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazio u sastavu opštine Ključ.
Buk (Pleternica)
Župa
1840. Franjo Kušević,
1840-1851. Fabijan Brkić, umro s 57 godina. Pokopan u Buku na groblju.
1851-1861. Mato Kovačević, gradi crkvu. Postao župnik u Pleternici.
1861-1888. Stjepan Novak, rodom iz Nedelišća,
1888-1890. Teodor Kraljević, otišao za župnika u Stražeman,
1890-1896. Milan Pleše, nabavio 2 pokrajna oltara, križni put, orgulje,
1898-1919. stjepan Vincijanović, Požežanin, pomogao okolišnji župnicima, Umro u Požegi 1953.god.
San Julián Santa María, Charcas
San Julián Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Charcas.
Buk (Pleternica)
Župa
1920-1931. Mihovil Paus, rodom iz Kule, postao župnikom u Kaptolu,
San Julián Santa María, Charcas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1840 m.
Buk (Pleternica)
Župa
1931-1934. Ivanko Vlašićak, književnik, došao iz Čaglića,
1934-1960. Fran Leskovar, Zagrepčanin, umirovljen u Pleternici. Umro 1967.
1967-1975. Stjepan Petrović, otišao za župnika u Požeške Sesvete,
1975-1994. Mladen Hokman,
1994-1998. Mato Rukavina, rodom iz Bučja, obnovio crkvu i župni stan
2003-2004. Milivoj Knežević
U Bučkoj župi bilo je 1950. godine 37,00% starosjedilaca, 16,00% starijih i 47,00% novijih doseljenika. Prosjek starosjedilaca najpovoljniji u Požeštini. To je za turskog osvajanja i vladanja najbolje sačuvan kraj. Tu se i danas održala čista ikavica (dite, dica, mliko), ali s novim naglaskom. U pojedinim selima starosjedioci stoje ovako: Mihaljevci 67,00%, Tulnici 60,00%, Mali Bilač 59,00%. Najnoviji doseljenici radije dolaze na zemljište u selima s plodnim i ravnim njivama: u Resniku ih ima 97,005, u Buku 58,00%, Svilni 56,00%, Kaliniću 68,00%. Moravskih Čeha ima više u Resniku, manje u drugim selima: Hrvati su prije doseljavali iz Like i drugih krajeva, a 1960-1970. godine iz Bosne (Rama).
Bučka župa ima 1793. godine 1110. stanovnika; 1880.- 914 stanovnika, 1937 - 1560 stanovnika, 1972 - 1194. stanovnika. U posljednje vrijeme - opadanje.
SVEĆENICI KOJI SU ROĐENI U BUČKOJ ŽUPI
1. Josip Klapšić, rođen 1911. ređen 1934. godine, nestao 1945. godine 2. Ivan Fridl, rođen 1918.ređen 1944. godine 3. dr. Ivan Tilšar, rođen 1920. godine, ređen 1945, 4. Ivan Dračko, isusovac, rođen 1914. ređen 1947, 5. Ignacije Belak, rođen 1947. ređen 1976, 6. Nikola Jušić, rođen 1953. godine 7. Ivica Nikolić, rođen 1962. godine 8. Goran Mitrović, rođen 1969. godine
Obrazovanje
U Buku postoji četverogodišnja područna škola Osnovne škole fra Kaje Adžića iz Pleternice.A nedavno je dobila i podnaziv podružna škola Tomo Perić. Škola je osnovana 1858. godine. Škola je dala mnogo znamenitih osoba koja su završila visoke i više škole i bili priznati u društvu. Sadašnji učitelji u školi su: Valentin Bognar, Marica Mazal i Terezija Mohler.
Sport
U Buku djeluje udruga građana sa nazivom
NK BSK BUK
Trenutačno se natječe u 1. ŽNL Požeško-slavonskoj.
USPJESI KLUBA
U sezoni 1989./90. klub osvaja 1. mjesto u tadašnjoj Općinskoj nogometnoj ligi, te stječe pravo na kvalifikacije za ulazak u Regionalnu ligu Slavonije i Baranje. Od 1990. do 1994. godine klub se natječe se u MNL Brod-Gradiška-Požega. U sezoni 1994./95. natječe se u 4. HNL zapad. Godine 1999., u kolovozu, klub igra predkolo hrvatskog kupa s NK Hajduk Hercegovcem i pobjeđuje s rezultatom od 5:0, nakon toga dospijeva u šesnaestinu završnice kupa i u rujnu iste godine igra sa zagrebačkom Croatiom i gubi s rezultatom od 0:10 što je bilo i očekivano jer je Croatia tada igrala u ligi prvaka.
Gospodarstvo
U Buku doveden je telefon, struja, voda, asfalt, a u tijeku je izrada kanalizacije kroz cijelo naselje.
Mještani Buka, Svilne, Resnika i Kalinića bave se poljoprivedom, neki kao osnovnom djelatnošću, a drugi poslije radnog vremena u tvrtkama u Buku, Pleternici, Požegi ili u drugim gradovima u okolici. U mjestu ima nekoliko proizvođača koji se bave proizvodnjom duhana, voća, povrća ili ratarskim kulturama.
U Buku posluju sljedeće tvrtke:
Kirvaj
Kirvaj u Buku se slavi 23. travnja.
Klapanje
Klapanje je prisjećanje na to kako su Isusa pribijali na križ, odnosno udaranje čekića u čavao. Ta tradicija se je održala samo u ovim selima, te se ne zna kada je počela. Klapači se dugo pripremaju za dane klapanja, a za svoj trud na Veliku subotu dobivaju od mještana jaja, u novije vrijeme i novac koji međusobno podijele. Klapači imaju nadgazdu, gazdu i podgazdu koji vode reda među klapačima. Vodstvo klapača bira se među najstarijim klapačima koji imaju dugodišnje iskustvo. Djeca klapaju dok ne završe 8. razred.
Kolinje
Tradicija kolinja u Buku je od kada postoji samo mjesto. Kolinje počinje početkom jedanaestog mjeseca, a u prošlosti je počimalo kasnije jer je bilo dosta ručnog rada u polju pa se prije nije stiglo poklati bravce, a bilo je i sramota ranije klati jer prave gazde su klale zadnje jer nisu smjeli pokazati da nemaju u svojim zalihama masti i mesa.
Ujutro prije doručka nudi se kuhana rakija zvana u ovim krajevima "kuvanica". Kada se svinje pokolju, naprave se kobasice, kulinovi, švargle, krvavice, mast se otopi i postanu čvarci, meso posoli, bude večera na kojoj se proba sve što se je radilo taj dan.
Djeca za večerom donesu ražanj i mole domaćina da im na ražanj stave proizvode koji su rađeni tijekom dana, a u pismu spominju tko je što radio tijekom dana. Pismo počinje s Dobro večer kusati mesari, čuli smo da ste danas klali......
Vrševina
Tijekom ljetnih mjeseci početkom srpnja počinje skidanje sa polja ječma, pšenice, zobi. Nekada se je to radilo ručno sa kosama gdje se je ručno kosilo i ručno sakupljalo u krstake, sušilo u polju, vozilo kući i vršilo u vršalicama. Sada se to radi u polju sa kombajnima, ali ostalo je da svaki susjed ide drugome pomoći kod istovara zrna kod kuće. Jedni drugima pomažu i onda se vidi tko je bolji u polju. Poslije istovara zrna domaćin časti svoju rabotu sa jelom i pićem.
Pečenje rakije
Sva domaćinstva u Buku imaju u svome posjedu mnogo voćnjaka u kojima ima dosta šljiva (rankulja, komorčanki, bjelika, punguzara, itd.) i kada se šljive pokupe onda se peče rakija na tradicionalan način na kazane za rakiju.
Mnoge obitelji, kada im se rodi dijete, ostavljaju rakiju iste godine za njegove svatove koji će biti za dvadeset i više godina, tako da se u svatovima u Buku uvijek pije stara rakija. Rakija se čuva tradicionalno u drvenim bačvama (hrastovim ili dudovima) u kojima dobiva zlatnožutu boju. Rakija, što se duže čuva, bude sve bolja i ima sve ljepšu boju.
Vatrogasno društvo
Dobrovoljno vatrogasno društvo osnovano je 1909. godine i vodi brigu o razvoju i opremanju društva radi eventualnih požara u selu, ali i okolici. 2009. godine društvo slavi 100 godina rada što je rijedak jubilej u svim društvima u okolici. Društvo vodi računa o podmlatku tako da je osnovan i podmladak u društvu koji zajedno ide na natjecanja sa starijim kolegama. Društvo ima vlastite prostorije koje koriste svi mještani u selu. Predsjednik društva je Vinko Jušić. Ove godine, 2009., obnavlja se vatrogasni dom.
Kulturno umjetničko društvo
Kulturno umjetničko društvo u Buku osnovano je 15.ožujka 2010. godine. Kulturno umjetničko društvo dobilo je naziv Svilenka po svečanoj marami koju su žene nosile oko vrata. KUD Svilenka do sada broji oko 150 članova podijeljenih u dvije folklorne sekcije. Prva folklorna sekcija obuhvaća djecu od 6 do 12 godina,a druga od 13 godina nadalje...Predsjednica kulturno umjetničkog društva Svilenka je gospođa Branka Leist,voditeljica plesnih skupina je gospođa Branka Potnar,a voditeljica tamburaša je gospođa Jelena Potnar.
Stronach, Michigan
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 162.
El Corral, Güémez
El Corral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Irkutska oblast
Irkutska Oblast (Ирку́тская о́бласть, Irkutskaja oblast) je federalni subjekt Rusije (oblast), smještena u jugoistočnom Sibiru u porječju Angare, Lene i Nižnjaje Tunguske. Upravno središte je Irkutsk.
1319 Disa
1319 Disa je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,985 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,1 a geometrijski albedo 0,181.
Kraj dinastije Obrenović
Kraj dinastije Obrenović je televizijska serija u obliku dramske hronike simljena 1995. godine u produkciji RTS-a. Scenario je napisao Radomir Putnik, a režirao ju je Sava Mrmak. Serija dočarava politička dešavanja u životu Srbije od 1901. godine do majskog prevrata, 29. maja 1903. kada su kralj Aleksandar Obrenović i kraljica Draga Mašin ubijeni, a na presto doveden kralj Petar I Karađorđević. Serija ima 11 epizoda, od kojih su za prvih 9 korišćeni pouzdani istorijski izvori, a za poslednje dve, u kojima je opisan sam prevrat, scenario je, opravdano, delimično proizvoljan.
U osmoj epizodi serije su korišćeni odlomci iz serije Dimitrije Tucović.
Barajas (razvrstavanje)
Barajas ima više značenja:
Spahnharrenstätte
Španharenštete je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.408 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emsland Španharenštete se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 36 metara. Površina opštine iznosi 36,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.408 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Case Bettiol, Treviso
Case Bettiol je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Kosmos-2293
Kosmos-2293 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2293 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 2. novembra 1994. Raketa-nosač je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 3150 kilograma. Kosmos-2293 je bio vojni izviđački satelit za praćenje flote.
1318 Nerina
1318 Nerina je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 13,02 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,777 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,835 AJ.
Inucu, Aghireșu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 497 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
1318 Nerina
Ekscentricitet orbite iznosi 0,204, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 24,665 stepeni, a orbitalni period iznosi 1279,688 dana (3,503 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 11,90 a geometrijski albedo 0,181.
Asteroid je otkriven 24. marta 1934. godine.
Porto Garibaldi, Ferrara
Porto Garibaldi je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4732 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
I Bassi, Firenze
I Bassi je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
James Stewart (glumac)
Već se u prvim filmovima specijalizira za likove "dobrih momaka". Za vrijeme II. svjetskog rata u zrakoplovstvu napreduje do čina pukovnika, a 1968. rezervu napušta s činom brigadnog generala, što je publici sugeriralo da se radi o glumcu čiji život ne odudara od likova koje tumači. 1948. godine otpočinje suradnju s Alfredom Hitchcockom. Od svih američkih glumaca nastupio je u najviše priznatih remek-djela, podjednako uspješno u svim tipičnim američkim žanrovima, čime je popularnost održao do duboke starosti. Oscara je dobio 1940. za ulogu u filmu "Priča iz Philadelphije".
Život
James Stewart rođen je 20. svibnja 1908. Bio je jedini sin od troje djece Alexandera i Elizabefh Stewart. Njegov otac, kojeg su svi u gradiću zvali Alex, bio je vlasnik male trgovine željezarije, no u srcu je bio avanturist koji je povremeno znao odlutati, ali bi se uvijek vraćao kako bi obitelji osigurao miran i siguran život. Kad bi bio kod kuće, bio je strogi paterfamilias, no kad bi nekamo lutao, njegov sin je preuzimao ulogu muškarca u kući. Sve je to ostavilo traga na Jamesu Stewartu, posebice u razvijenom osjećaju odgovornosti, ali i naglašenom zaštitničkom odnosu prema ženama koji je stekao brinući se o majci i dvjema sestrama. Naglašena pristojnost, ali jednako tako seksualna suzdržanost, druga su strana njegova karaktera, koji je u velikoj mjeri obilježio i njegove filmske likove.
Od Jamesa Stewarta očekivalo se da preuzme obiteljski posao, no završivši studij arhitekture na prestižnom sveučilištu Princeton, pobunio se i odlučio se baviti glumom, profesijom koju je njegov otac prezirao. Ocu se nije svidjelo ni što mu je sin do četrdesete godine izbjegavao oženiti se i zasnovati obitelj, nego je ostao dječak u srcu, zabavljao se i snimao filmove - sve dok nije otišao u rat. Naime, nedugo nakon što je 1940. dobio Oscara za glavnu ulogu u filmu "Filadelfijska priča" redatelja Georgea Cukora, bio je regrutiran te je rat proveo kao vojni pilot, uglavnom na europskom bojištu.
Pet godina kasnije, nakon brojnih borbenih misija - jedna od posljednjih bila je napad na Berlin - Stewart se vratio kao višestruko odlikovan heroj, ali i kao izmijenjena osoba. Unatoč tome što se i dalje često smijao, vidljivo je bilo da su strahote rata duboko utjecale na njega. S njegova je lica nestao dječački izraz, zamijenio ga je grublji i stroži izgled. Ukratko, nezreli mladić pretvorio se u očvrsnulog i pomalo ogorčenog muškarca. Do kraja života izbjegavao je razgovore o svojim ratnim iskustvima, no bilo je očigledno da je ono što je vidio i doživio u tih pet godina, i dalje živjelo u njemu. Iako je kasnije ostao u pričuvnom sastavu američke vojske, nikada više nije pristao glumiti ratne heroje niti je želio sudjelovati u filmovima koji su glorificirali rat. No, domoljub je bio i ostao, što je posebice došlo do izražaja tijekom vijetnamskog rata koji je politički podupirao.
Filmom se počeo baviti odmah nakon završetka studija 1932., najprije u New Yorku, a 1935. je otišao u Hollywood. Nije mu dugo trebalo da se počne ponašati na uobičajeno razuzdan holivudski način, u čemu mu je pomagao njegov već malo iskusniji prijatelj Henry Fonda, s kojim je dijelio stan još za njihova boravka u New Yorku. Preko Fondine djevojke Lucille Bali, James Stewart je upoznao Ginger Rogers, tada već veliku zvijezdu, dva puta razvedenu, koja je imala čast da bude prva djevojka s kojom je spavao.
Iz toga doba je i jedna od mnogo puta prepričavanih zgoda o ludostima dvojice prijatelja: u silnoj želji da upoznaju misterioznu Gretu Garbo, koja im je bila prva susjeda, Stewart i Fonda su jedne večeri, pod utjecajem alkohola, pokušali iskopati tunel ispod visokog zida kojim je bila opasana njezina vila. Nisu uspjeli, no Garbo se, navodno, upravo zbog njihove smiješne upornosti uskoro odselila.
Jedna od Stewartovih najozloglašenijih mladenačkih ljubavnih avantura bila je ona s Marlene Dietrich, s kojom je 1939. glumio u filmu "Destry Rides Again" (Destry ponovno jaše). Prema raznim izvorima, glumica je tijekom te veze zatrudnjela, ali je pobacila na Stewartov nagovor. Ta epizoda pomalo narušava sliku o Stewartu, no njezini detalji nikad nisu dokraja razjašnjeni. Njemački književnik Erich Maria Remarque, koji je bio scenarist filma, u svojem kasnije publiciranom dnevniku ovako opisuje razvoj ove veze: - ''Marlene je sa Stewartom spavala od samog početka. Za nju je to bilo čarobno, poput sna, ali je istodobno bila i sretna i nesretna, jer nikad nije znala koliko će njihova ljubav trajati. On joj je, naime, kazao da nije zaljubljen, da si to ne može priuštiti. Marlene nije htjela pobaciti, ali je na kraju popustila njegovoj želji...''
Stewartovi pobornici upozoravaju kako se ne smije zaboraviti da je i Remarque bio zaluđen Dietrichovom te da se njegove opaske iz dnevnika mogu čitati i kao ljubomorom izazvane izjave kojima se na neki način želio osvetiti suparniku. U svakom slučaju, Marlene Dietrich je bila ljubavnica kakvu James Stewart dotad nije imao. Bilo joj je 38 godina, sedam više od njega, i bila je poznata po razuzdanom seksualnom ponašanju. No, kad je njezin odnos postao opsesivan - glumica je u svojem apartmanu načinila neku vrst oltara posvećenog svojem ljubavniku, ukrašenog njegovim fotografijama i cvijećem - on se počeo povlačiti. Kad je unajmila privatnog detektiva kako bi otkrio istinu o njegovoj vezi s Olivijom de Havilland, koju je njihova filmska kuća MGM koristila u reklamne svrhe puštajući informacije i o mogućem braku, Stewartu je bilo dosta.
Marlene Dietrich je patila zbog prekida pa ga u memoarima, objavljenima 1987., jedva i spominje, a kad i govori o njemu, opisuje ga kao smušenog i neduhovitog glupana.
Nakon raskida veze, u vrijeme dok se prema planovima MGM-a "viđao" s Olivijom de Havilland, Stewart je tajnovito održavao pravu vezu s Lorettom Young, jednom od zvijezda ozloglašenih po tome što "proždiru" svoje muške partnere, među kojima su bili i Clark Gable, Spencer Tracy, David Niven i Tyrone Power. Godinama kasnije Young je novinarima priznala da se u to vrijeme "molila Bogu da je Jimmy zaprosi." Pa iako je neko vrijeme, ponukan stalnim očevim nagovorima, razmišljao o tome, nije ju zaprosio.
Odnos s Katharine Hepburn, koja mu je 1940. bila partnerica u komediji "Filadelfijska priča", nije nikad prešao razinu uobičajenog flerta s partnericama. Kao strastveni ljubitelj letenja Stewart ju je htio impresionirati svojim umijećem, znajući kako je ona imala vezu s Howardom Hughesom, također vrsnim avijatičarem. No, za vrijeme leta toliko su se posvađali da je nervozni Stewart jedva sigurno spustio letjelicu. Nakon toga se odnos među njima ohladio.
I na početku vojne službe, dok je još boravio u bazi u blizini Los Angelesa, Stewart je 1942. imao kratkotrajnu, ali burnu, vezu s popularnom pjevačicom i ne baš uspješnom glumicom Dinah Shore. Prema riječima njegovih prijatelja, Stewart i Shore su se čak odlučili vjenčati, no čini se da se on predomislio u zadnji čas, kad su već bili na putu u Las Vegas.
Nakon brojnih ljubavnih avantura James Stewart je tek 1948. upoznao ženu svog života. Gloria Hatrick McLean bila je 11 godina mlađa, pripadnica imućne njujorške obitelji. Njezin otac Edgar Hatrick imao je tvrtku koja je prikazivala filmske vijesti u kinodvoranama, pa je i Gloria u mladosti započela s karijerom u show businessu. Radila je kao model, a poslije je počela uzimati satove plesa u želji da postane glumica. No, brzo se zasitila show businessa i shvatila da je bolje baviti se onime što joj najbolje ide, uživanjem u lovu, pecanju i golfu. Tako je upoznala i Echvarda Bealea McLeana II., sina bogatog novinskog izdavača, s kojim je dobila dva sina, Ronalda rođenog 1943. i tri godine mlađeg Michaela. No već 1947. brak se raspada, pa se Gloria s djecom preselila u Los Angeles. Stewarta je upoznala zahvaljujući Garyju Cooperu i njegovoj supruzi Rocky, koji su, naime, pomislili da bi mlada udovica bila idealna životna družica za njihovog 40-godišnjeg prijatelja te su organizirali večeru na kojoj su ih odlučili spojiti. Za Stewarta je to bila ljubav na prvi pogled, nešto što do tada nije osjetio u brojnim aferama s holivudskim glumicama i starletama.
- ''Odmah sam shvatio da je ona nešto posebno, nešto profinjeno. To je bila djevojka o kojoj sam oduvijek sanjao, koja bi jednako dobro izgledala na luksuznoj jahti ili običnoj splavi'' - pričao je poslije prijateljima.
Gloriji je prvo bračno iskustvo donijelo veliko razočaranje pa ju je život s razmaženim bogatunom koji se nakon vjenčanja još više nego ranije opijao i trčao za drugim ženama, učinio opreznom i ranjivom. No, James Stewart je bio potpuno drukčiji od njezinog prvog muža, racionalan i pristojan muškarac, koji će biti dobar otac njezinim sinovima, ali i koji će joj omogućiti da i dalje živi život na visokoj nozi na koji se naviknula. Nekoliko mjeseci nakon što su počeli izlaziti, Stewart je započeo snimati film "The Stratton Story" (Priča o Strattonu), svoj prvi komercijalni uspjeh nakon povratka iz rata. Partnerica mu je bila June Allvson, u to doba zaručnica glumca Dicka Powella. Partnerstvo Stewarta i Allvsonove u tom filmu smatra se jednim od najuspješnijih "filmskih" brakova jer je bilo poprilično ispunjeno iskrenim emotivnim nabojem - njih su dvoje, naime, godinu ranije imali prilično ozbiljnu vezu. No, taj odnos nije poremetio odnos Stewarta i Glorije.
"The Stratton Story" je premijerno prikazan u Radio City Music Hallu 12. svibnja 1949. i odmah je postigao veliki uspjeh donijevši studiju MGM te godine bajoslovnih četiri milijuna dolara. No, Stewarta su tih dana manje brinule brojke i uspjeh filma - jer se pripremao zaprositi Gloriju. Pozvao ju je da mu pomogne pripremiti njegovu rođendansku zabavu 20. svibnja i cijeli je dan pripremao govor. Na kraju, tog je poslijepodneva, prije nego što je, dok je klečao, zamuckujući uspio izgovoriti do kraja što želi, Gloria je kazala: da. - Na moje veliko iznenađenje - kasnije je u šali znao prepričavati prijateljima.
Glasine o skorom vjenčanju ubrzo su se proširile Hollywoodom, a najzanimljiviji dar par je dobio od indijanskog plemena Apaša koji su u to vrijeme statirali u vesternu "Slomljena strijela" što ga je Stewart snimao s Delmerom Davesom. Indijanci su cijenili njegovo razumijevanje njihove kulture pa su mu se propisno odužili: darovali su mu 52 indijanska pokrivača, 40 pari mokasinki, 11 košulja od jelenje kože, 37 ogrlica i 13 košara od pruća.
Par se vjenčao četiri mjeseca kasnije, 9. kolovoza 1949., a na opće iznenađenje Stewartov kum nije bio njegov najbolji prijatelj Henry Fonda, što su okupljeni protumačili kao iskrenu želju da momački život doista ostavi iza sebe.
Nedugo nakon vjenčanja počela su se prikazivati dva filma koji će Stewarta definitivno potvrditi kao velikog glumca u vesternima, već spomenuta "Slomljena strijela" i još uspješniji "Winchester 73", prvi od pet vesterna u nizu s redateljem Anthonyjem Mannom. U to doba Stewart je shvatio kako bi bilo pametnije da manje glumi u komedijama kakvima se proslavio dok je bio mlađi te da se usredotoči na karakterne uloge.
Potkraj 1950., uz uspješnu filmsku godinu, James Stewart doživio je još jedan radostan trenutak koji je dugo iščekivao: Gloria je ostala u drugom stanju. Početkom 1951. obitelj se preselila u novu vilu na Beverly Hillsu, a 7. svibnja te godine, nakon kompliciranog porođaja, postaju ponosni roditelji blizanki Kelly i Judy. Nakon još nekoliko uspješnih filmova, posebice Mannovog "Bend Of The River" (Na okuci rijeke), Stewart doživljava prvu obiteljsku tragediju: 2. kolovoza 1953. majka Elizabeth mu umire od srčanog udara, a James Stewart, skrhan bolom, cijele noći plače u rukama svoje supruge.
Iduća godina donosi mu još jedan veliki filmski uspjeh, ali i najveću provjeru ljubavi prema Gloriji. U doba dok je emotivno još duboko potresen smrću majke, s Alfredom Hitchcockom snima "Prozor na dvorište", a partnerica mu je tadašnja ljubimica Hollywooda Grace Kelly. Stewart nikad nije priznao da se zaljubio u nju, premda su mnogi vjerovali da su njih dvoje tijekom snimanja bili ljubavnici. Tek je 1987. Jamesu Spadi, piscu biografije Grace Kelly, rekao:
- ''Mnogo me stvari impresioniralo kod nje, a najviše to što je bila toliko nevjerojatno ljubazna prema svima za vrijeme snimanja, pa sam katkad imao osjećaj kao da s njom uopće ne glumim. Zaista je bila posebna.''
Piscu biografije Alfreda Hitchcocka kasnije je, pak, rekao da su svi bili jednostavno ludi za njom te bi ujutro jedva dočekali da se pojavi na snimanju.
Iako su priče o Stewartovu posebnom odnosu prema svojim partnericama bile česta tema razgovora u Hollywoodu, on je pokušavao zaštititi obitelj od glasina koje i njegova supruga nije shvaćala ozbiljno. Ipak, znala je da je do četrdesete bio samac te se družio s nekima od najljepših žena na svijetu. No, 1977., u jednom od svojih rijetkih intervjua, nakon 27 godina braka, progovorila je o svojim sumnjama.
- Činjenica da je Jimmy radio s najglamuroznijim ženama na svijetu, poput Kim Novak, Grace Kelly, Joan Fontaine, Doris Day ili Marlene Dietrich, donosila mi je neugodu i strah da će mu jednog dana neka od njih postati zanimljivija od mene. Zamišljala sam kako će jednom zazvoniti telefon i kako će mi Jimmy objašnjavati da do kasno mora raditi u studiju ili da će ostati na pokeru s dečkima. Ali, moram priznati da mi nikada nije dao niti jednog povoda za sumnju ili ljubomoru. Što je glumica s kojom je radio bila atraktivnija, to je bio pažljiviji prema meni. I to je vjerojatno jedan od razloga zbog kojih je naš brak potrajao toliko dugo.
Usprkos reputaciji Grace Kelly, koja je, navodno, spavala sa svim svojim filmskim partnerima bez obzira na njihove godine ili bračni status, Stewart na koncu, usprkos velikim kušnjama, nije pokleknuo pred njezinim čarima. Da nije bilo tako Grace i Gloria vjerojatno ne bi postale bliske prijateljice kakve su i ostale do kraja glumičinog života. Ta je, 1955. godina, bila još po nečemu posebna za njega. Časopis Look proglasio ga je najpopularnijom filmskom zvijezdom na svijetu, koja je prekinula trogodišnju vladavinu Johna Waynea. Pedesete su za Stewarta bile iznimno uspješne. Snimio je čak 23 filma, od kojih su mnogi uvršteni u klasike filmske umjetnosti. S Hitchcockom je 1956. snimio i "Čovjek koji je previše znao", a dvije godine kasnije "Vrtoglavicu", remek-djelo koje je, međutim, u to doba loše prošlo u kinodvoranama. Slavni redatelj optuživao je Stewarta da je prestar te da je to jedan od razloga neuvjerljivosti filma kod publike pa ga je u svojem idućem filmu "Sjever-sjeverozapad" zamijenio Caryjem Grantom - koji je bio četiri godine stariji od njega, ali je izgledao mlađe. Na početku šezdesetih snimio je i tri filma s redateljem Johnom Fordom: "Čovjek koji je ubio Libertyja Valancea", "Kako je osvojen Divlji zapad" te "Jesen Čejena".