cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pensacola: Wings of Gold
Pensacola: Wings of Gold (1997-2000) bila je američka akcijska TV-serija čiji su protagonisti bili pripadnici elitnih marinskih jedinica iz mornaričke zračne baze u Pensacoli na Floridi. Glavne uloge su tumačili James Brolin i Sandra Hess.
Emitirana je na programu HRT pod nazivom Zlatna krila.
U sredini mojih dana
Uloge
Ostale uloge ▼
Port Wing, Wisconsin
Port Ving je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
The Spy in Black
The Spy in Black ˙ je britanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Michaela Powella i premijerno prikazan 1939. godine, poznat kao prvo djelo znamenitog scenarističko-režiserskog tandema Powell i Pressburger.
Scenario filma je napisao Emeric Pressburger prema istoimenom romanu J. Storera Cloustona iz 1917. godine. Radnja se događa na otočju Orkney za vrijeme Prvog svjetskog rata, a naslovni lik, koga tumači Conrad Veidt, je zapovjednik njemačke podmornice koji se iskrcava na obalu kako bi uz pomoć njemačkih agenata isplanirao te potom izveo napad na britansku mornaričku bazu u Scapa Flowu.
The Spy in Black je bio originalno zamišljen kao tzv. brzinski film za kvotu u produkciji britanske podružnice hollywoodskog studija Columbia Pictures. Projekt je, pak, kao producent preuzeo Alexander Korda koji je angažirao Powella, impresioniran njegovim ranijim filmom The Edge of the World, ali i uvjeren kako bi diplomatska kriza u kojoj se našla tadašnja Evropa, odnosno mogućnost izbijanja novog rata temu učinila aktualnom. Iako je film snimljen 1938. godine, njegova premijera je odgađana sve do neposredno pred sam rat. Nedugo nakon izbijanja rata je pod naslovom U-Boat 29 distribuiran na američkom tržištu gdje mu je dodatni publicitet dao spektakularni njemački podmornički napad na Scapa Flow u kome je potopljen britanski bojni brod HMS Royal Oak.
Las Calaveras, Tlalpan
Las Calaveras je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2897 m.
Lahomno
Lahomno je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Lahomno se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 243 stanovnika.
Domaća radinost (film)
Domaća radinost (Домашна работа) ili Prelje (Предилки) je kratki crno-bijeli nijemi film koga je 1905. snimio Milton Manaki i koji se smatra jednim od prvih ostvarenja makedonske kinematografije. Sastoji se od kadra koji prikazuje nekoliko žena u Manakijevom rodnom selu Avdela kako predu vunu.
Priča o Duhu
Priča o Duhu je jugoslavenski televizijski film snimljen 1989. godine u režiji i po scenariju Milana Trenca. Po žanru je fantastična komedija. Protagonist, čiji lik tumači Sven Medvešek, je mladić koji stjecajem okolnosti dobavi prsten nakon koga ga počne pratiti duh (čiji lik tumači Rajko Minković) kojeg samo on može vidjeti i kojeg se nikako ne može riješiti. Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada zbog svega ode psihijatru (čiji lik tumači Zlatko Crnković.
Drugovac
Drugovac je naseljeno mesto grada Smedereva u Podunavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1906 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2130 stanovnika).
Istorija
Selo se nalazi jugozapadno od Kolara. Drugovac je starije naselje. U njegovom ataru su se iskopavali starinski novac i druge stvari. Selo nije bilo oduvek na današnjem mestu. Ranije je ovo naselje bilo u dolini reke Konjske, u Velikoj Desimiči, odakle se, po predanju, „zbog morije“ njegovo stanovništvo preselili kod starog groblja. To je „staro selo“ i tu danas nema kuća. Iz „starog sela“ su se kasnije premestili na današnja mesta. Ovo narodno predanje potrđuju i podaci iz literature. U spisku naselja iz 1732. pominje se i Desimaćъ sa 32 kuće, a na jednoj karti iz toga doba uneto je kao naseljeno mesto Dessimatie.
U aračkim spiskovima iz prvih desetina 19. veka spominje se Drugovac, koji je 1818. imao 41, a 1882. 45 kuća. Godine 1846. selo je imalo 72 kuće, a po popisu iz 1921. u Drugovcu je bilo 333 kuće sa 2059 stanovnika.
Najstarije porodice u Selu: Radivojevići (danas sa raznim prezimenima) čiji su čukunded Radiša doselio iz Hercegovine. Najpre su stanovali u Desimići, kasnije u Starom selu, odakle su prešli na današnja mesta; Vitorovići (danas sa raznim prezimanima) čiji su pradedovi sa mnogo stoke došli „od Kosova“ a i živeli neko vreme u Desimići; Dejići (danas sa raznim prezimanima) čiji je čukundeda došao sa Kosova; Brkići (danas sa raznim prezimanima) starinom sa Kosova, odakle su došli najpre u Žabare (kragujevački), zatim u Desimiću. Ostale su porodice mlađi stanovnici. (podaci datiraju od 1732-1925. g).
Loma Larga, Santiago Tlazoyaltepec
Loma Larga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Drugovac
Istorija
u Drugovcu se u toku 2. svetskog rata dogodio četnički masakr 29. aprila 1944. godine u kojem je ubijeno 72 civila.
Loma Larga, Santiago Tlazoyaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2815 m.
Drugovac
Demografija
U naselju Drugovac živi 1541 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,7 godina (41,0 kod muškaraca i 44,4 kod žena). U naselju ima 529 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,60.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Literatura
Korišćena literatura:
Gornji Količani
Gornji Količani su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gornji Količani pripadaju opštini Studeničani, koja okuplja južna predgrađa Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Gornji Količani su smešteni u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 20 km jugoistočno.
Naselje Gornji Količani je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se obuhvata južni obod Skopskog polja. Naselje je smešteno na severnim padinama planine Kitka. Južno od naselja izdiže se planina Kitka. Nadmorska visina naselja je približno 630 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Gornji Količani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 309 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
Colonia Aguas Blancas, Técpan de Galeana
Colonia Aguas Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Pescatora-Portalupa, Pavia
Pescatora-Portalupa je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Colonia Aguas Blancas, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 276 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Pescatora-Portalupa, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Hohengandern
Hoengandern je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 555 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Hoengandern se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 218 metara. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 555 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 81 stanovnika/km².
Potrerillo, Manuel Doblado
Potrerillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2203 m.
Hardy Richardson
Hardy Richardson (Clarksboro, New Jersey 21.4. 1855 – Utica, New York, 14.1. 1931.) bio je drugi basemen i outfielder koji je igrao za vrhunske bejzbol timove u 19. vijeki. Glavninu karijere je proveo u klubu Buffalo Bisons (1879-85). Koristio je desnu ruku.
Najponatiji je kao član "Velike četvorke" - igrača koje je klub Detroit Wolverines kupio od Bisonsa za 7000 dolara. Oni su Detroitu donijeli prvenstvo National Leaguea, kao i World Series godine 1887. Ostali članovi "Velike četvorke" bili su Dan Brouthers, Jack Rowe i Deacon White.
U karijeri od 14 sezona, Richardson je imao prosjek udaraca .299 sa 70 home runova i 822 RBI-ja u 1331 utakmice.
Azakosterol
Azakosterol je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 388,630 Da.
Nothing Else Matters
"Nothing Else Matters" je singl američkog heavy metal sastava Metallica. Pjesma je objavljena na njihovom petom studijskom albumu Metallica.
Povijest
Pjevač i gitarist Metallice James Hetfield napisao je pjesmu dok je pričao telefonom sa svojom tadašnjom djevojkom. Dok je držao telefon u jednoj ruci, s drugom je rukom svirao po praznim žicama E, G, H, E na gitari, koji su postali prva četiri tona u pjesmi. Tekst pjesme posvećen je njegovoj djevojci koji glasi So close, no matter how far što ukazuje da povezanost dijele čak i kad je Hetfield na turneji. U početku pjesma nije trebala biti objavljena, jer je Hetfield tvrdio kako ju je napisao za sebe, no kad ju je bubnjar Lars Ulrich čuo, pjesma se počela smatrati kao singl za album.
Pjesma je uskoro postala glavni simbol Metallice na koncertima te je posvećena obožavateljima. Može se naći na sljedećim koncertnim albumima:
Videospot
Videospot je premijerno prikazan na MTV-ju 26. veljače 1992. pod režijom Alana Dubina, prikazuje Metallicu u studiju. MTV nije prikazao dio spota u kojem se plakati golotinje u studiju i slika Kipa Wingera na zidu u koju Lars Urlich baca strelice za pikado.
Na DVD video kompilaciji benda, posteri su cenzurirani, ista stvar učinjena je i u spotovima za pjesme "Turn the Page" i "Whiskey in the Jar".
Banner, Illinois
Baner je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 189, što je 40 (26,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Perșinari, Dâmbovița
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
P2RY6
P2RY6 (P2Y purinoceptor 6) je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Sandomirska kotlina
Karakteristike
To je nizinski kraj smješten južno od Lublinske visoravni a sjeverno od padina Zapadnih Karpata (Beskida). Kraj kog drenira rijeka Visla i njezina pritoka San.
Sandomirska kotlina je geološka depresija, pa je prirodni transportni pravac prema istoku do kotline gornjeg toka rijeke Dnjestar u Ukrajini. Ona je i veza prema zapadu do doline Oświęcima u gornjem toku rijeke Visle pored Krakova. thumb|left|260px| Tipični [[pejzaž]] Na sjeveru ima zona pješčanih tla, dok na jugu kod ušća Sana u Vislu ima močvara. U regiji ima nalazišta sumpora, zemnog plina i nafte.
Najveći urbani i privredni centri su Rzeszów i Tarnów.
Auxange
Oksanž je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 132 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 271 m, a minimalnoj 212 m).
La Villa, Mascota
La Villa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1225 m.
Graište
Grajište je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Grajište pripada opštini Demir Hisar.
Prirodni uslovi
Naselje Grajište je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 32 km severno.
Grajište se nalazi u istočnom delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u gornjem delu toka Crne reke, u dolinskom delu. Severno od sela izdiže se Buševa planina, a južno planina Drevenik. Nadmorska visina naselja je približno 630 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Grajište je imalo 145 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
J. K. Rowling
Biografija
Nakon diplome na Univerzitetu u Eksteru 1986. godine počinje da radi za Amnesti Internešnel u Londonu, gde počinje sa pisanjem avantura Harija Potera. Početkom devedesetih putuje u Portugal gde daje časove engleskog jezika za strance, ali se nakon kratkog braka i rođenja kćeri vraća se u Ujedinjeno Kraljevstvo i nastanjuje se u Edinburgu. Živeći od socijalne pomoći, uz davanje privatnih časova, nastavila je s pisanjem.
Hari Poter
Njena prva knjiga u seriji, Hari Poter i Kamen mudrosti (1997), ostavarila je izvanredan uspeh, obraćajući se istovremeno deci (ciljanoj publici) i odraslima. Živim opisma i maštovitom okosnicom priče, predstavlja avanture neočekivanog heroja Harija Potera, osamljenog siročića koji otkriva da je u stvari čarobnjak, i pravljuje se u Hogvartsovu školu čarobnjaštva i magije. Knjiga je osvojila mnoge nagrade, uključujući Britiš Buk Avard.
Džoana „Džo“ Mari, devojačko Rouling, poznatija pod spisateljskim imenom '''Dž. K. Rouling'''ostala jedan od najgledanijih filmova na svetu. Ostali nastavci su takođe vrlo uspešno ekranizovani. U martu 2001. godine, Roulingovoj je dodeljena titula OBE (Officer of the British Empire).
Kasniji rad
Prvu knjigu posle Hari Poter serijala Roulingova je objavila u septembru 2012. godine. To je bio roman za odrasle „Upražnjeno mesto“. Veoma uspešno je prodavan u Ujedinjenom Kraljevstvu, gde ga je za tri nedelje kupilo milion ljudi. U Srbiji, roman je objavila izdavačka kuća Evro-đunti, a prevodioci su bili Vesna i Draško Roganović, koji su preveli i knjige o Hariju Poteru. „Upražnjeno mesto“ je bila najprodavanija knjiga na Beogradskom sajmu knjiga 2012. . Uprkos velikom komercijalnom uspehu, roman je dobio mešovite kritike.
Sledeća knjiga koju je Roulingova napisala bila je kriminalistički roman „Zov kukavice“. Objavila ju je u aprilu 2013, pod pseudonimom Robert Galbrejt. Da je ona pravi autor otkrilo se tek u julu iste godine. „Zov kukavice“ je prvi deo serijala, koji će spisateljica nastaviti da objavljuje pod pseudonimom.
Djela
Hari Poter serijal: Dodaci Hari Poter serijalu:
Drugi romani:
Santa Croce, Cosenza
Santa Croce je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Malandroni, Asti
Malandroni je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
Lahomšek
Lahomšek je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Lahomšek se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 111 stanovnika.
Srednja atička komedija
Srednja atička komedija (grč. μέση κωμῳδία) naziv je za vrstu grčke komedije koja je cvetala između 385. i 323. pne. No njeni začeci primetni su već krajem 5. veka pne., pa neki ispitivači njen početak stavljaju u 404. pne.,
Termin "srednja komedija" skovao je neko od aleksandrijskih filologa (možda Aristofan Vizantinac) da bi se njime označile komedije stvarane između stare i nove komedije. Proizvodnja je bila vrlo bogata jer je zahvatala oko 800 komedija od 57 pisaca, no od svega toga sačuvani su tek kratki fragmenti i mnogo naslova. To je vreme eksperimentisanja i tranzicije: čini se da su u različitim trenucima dominirali različiti tipovi komedije. Zato se ne može izdvojiti nijedan komad za koji bi se moglo reći da je bolji predstavnik srednje komedije od nekog drugog komada tog perioda.
Poraz Atine u peloponeskom ratu 404. pne. snažno je uticao na produkciju komedije. Gubitak vojne dominacije i političke energije odražava se u komediji izborom građe koja je manje atinska i više kosmpolitska. Iz jednog dela naslova vidi se da je srednja komedija obrađivala parodije na mitološke teme (Alkestida, Medeja, Helena), dok drugi naslovi ukazuju na njeno zahvatanje u tematiku iz svakodnevnog života (Slikar, Prijateljstvo, Vojnik, Beoćanka, Bizantinac).
Struktura i forma
U formi su promene počele dosta rano. Uloga hora znatno je smanjena već u Aristofanovim komadima Žene u narodnoj skupštini (392. pne.) i Pluto (388. pne.), za koje je danas uglavnom prihvaćeno da predstavljaju rane primere srednje komedije. Parabaza nestaje, a umesto stihova pisanih specijalno za hor koristi se interpolirani tekst koji je u rukopisima označen rečju χοροῦ = pesma (hora). Već u komediji Pluto stihovi napisani samo za hor svedeni su na ulazni dijalog i duet. Smanjivanje uloge hora u komediji verovatno je bilo postepeno, ali ne i pravolinijsko. Tokom celog ovog perioda i dalje se pišu komedije koje nose naslove po horu (npr. Eubulovi Prodavci venaca), a mogu se naći i primeri gde hor i dalje vodi razgovor sa glumcima. ili peva stihove napisane specijalno za njega. Međutim, do kraja ovog razdoblja uobičajen verovatno postao hor kakav se pojavljuje u novoj komediji, gde on nema nikakve organske veze s radnjom.
Pošto više nije bilo horskih partija, metrički oblik u srednjoj komediji bio je sasvim jednostavan: gotovo redovno upotrebljava se samo jampski trimetar, a od drugih stihova češće se nailazi još i na trohejski tetrametar. Te metričke sheme nasledila je od srednje i nova atička komedija. Istovremeno se učvrstila podela komedije na pet činova, koju je omogućilo to što je tokom izvođenja komada bilo četiri interludija, koja se u početku nisu beležila u tekstu.
Komični falos i groteskni kostimi, karakteristični za staru atičku komediju, takođe su verovatno napušteni već tokom ovog perioda, bilo zbog zakonskih odredbi bilo zbog promenjenog ukusa atinske publike.
I u samoj produkciji komada dogodile su se znatne promene, pa u atičkom pozorištu više nema horega, nego država imenuje agonoteta, koji na sebe preuzima rizik i trošak prikazivanja komedije.
Sadržina srednje komedije
Teško je utvditi neke specifične odlike srednje atičke komedije koje bi bile zajedničke svim komadima tog perioda. Čini se da su procene antičkih filologa uglavnom mogu prihvatiti kao tačne. S obzirom na to da se nakon Aristofanovog komada Pluto nije sačuvala nijedna poptpuna komedija iz tog razdoblja, naša ocena srednje komedije gotovo se u potpunosti oslanja na interpretaciju velikog broja fragmenata, koji su često sačuvani uz naslov komada iz koga se citiraju. No pristrasnost Ateneja, kod koga je većina fragmenata sačuvana, možda ostavlja pogrešan utisak o ulozi koju su opisi hrane i pića igrali u srednjoj komedji.
Teme i motivi
Sačuvani naslovi i fragmenti ipak otkrivaju veliku raznovrsnost građe, posebno u poređenju s novom komedijom. I dalje se pišu komedije s političkom tematikom, većinom u ranoj fazi ovog perioda (premda ih nalazimo i u kasnijem razdoblju). Takve su komedije, na primer, Eubulov Dionisije i Mnesimahov Filip. Političari kao što su Demosten ili Kalimedon često su ismevani, čak i kad nisu otvoreno kritikovani. Kao i u staroj komediji, filozofi se stavljaju na stub srama, a njihovi filozofski pogledi se komično iskrivljuju; čini se da su najčešće žrtve bili Platon i razne pitagorejske škole. Epikrat iz Ambrakije daje, na primer, jedan prizor iz Platonove Akademije, gde učenici raspravljaju o tome je li tikva zelje, trava ili drvo, dok ih ne ismeje neki lekar sa Sicilije, a kad se oni na to naljute, spokojno se pojavljuje Platon i naređuje im da o tome još jednom razmisle. Pitagorejci su pak ismevani zbog svog bednog života i toga što, na primer, ne jedu živa bića, ali jedu psa koji je ubijen ranije, jer onda više nije živo biće.
U ranijoj fazi ovog perioda istaknutu ulogu igrala je i mitološka burleska, najverovatnije nastavljajući tradiciju iz stare komedije. Možda su postojala dva glavna tipa takve burleske: izravna travestija mita, sa političkim aluzijama ili bez njih, te parodija mita preuzetog iz tragedije, posebno Euripidove. Cilj je često bio da se određeni mit ponovo interpretira u skladu sa savremenim okolnostima; tako Herakle treba da izabere jednu knjigu iz Linove biblioteke klasičnih autora, a Pelops se žali na sićušne obroke u Grčkoj, dok se kod persijskog cara jede pečena kamila. Popularne su bile i zagonetke, dugi opisi hrane i gozbe, kao i komedija zamene identiteta (neki autori su izneli tezu da je Plaut svoje komedije Menehmi i Amfitrion napisao po uzoru na neke danas izgubljene komade srednje komedije).
Uticaj tragedije
U sačuvanim fragmentima srednje komedije već se mogu nazreti obrisi zapleta karakterističnog za novu komediju; u Aleksidovoj Agonidi nalazimo heteru Agonidu, zaljubljenog mladića, a verovatno i neku zabludu i zatim scenu prepoznavanja. Neki od tipičnih elemenata zapleta (npr. prevara, lukavi rob) imaju korene još u staroj komediji, ako ne i u još daljoj prošlosti – u narodnoj farsi. Neki drugi elementi, pak, kao što su scene prepoznavanja, mnogo duguju tragediji, i to posebno Euripidovoj. Udeo koji je srednja komedija imala u razvoju nove svakako nije mali. Aristofan je u komediju uveo silovanje i prepoznavanje, ali samo u danas izgubljenoj mitološkoj burleski Kokal (Κώκαλος), jednom poznom komadu koji već pripada periodu srednje komedije. Teme silovanja i prepoznavanja verovatno su bile prisutne i u drugim burleskama srednje komedije, kao što su Eubulova Auga i Ijon i Anaksandridova Helena, a sve tri su drame koje uključuju parodiranje euripidovskih tragedija, poznatih upravo po temama silovanja i prepoznavanja. Prema tome, kada Suda kaže da je Anaksandrid izumeo "ljubavne avanture i silovanje devica", to verovatno znači da ih je ovaj komički pesnik prvi upotrebio kao deo svakodnevice a ne mitološke priče.
Likovi
Brojni fragmenti i naslovi pokazuju da je za srednju komediju karakteristično prikazivanje savremenih tipova, običaja i životnih nastojanja (κιθαρῳδός = pevač i svirač na kitari, μεμψίμοιρος = cepidlaka, σκυτεύς = obućar, φιλοθήβαιος = ljubitelj Tebe). Sasvim je moguće da je interesovanje za detalje običnog života počelo da se vezuje za jedan određen tip komedije, koji je obrađivao svakodnevna iskustva manjeg ili većeg stupnja verovatnoće, kao što su ljubavni doživljaji, i u kome se javljala grupa stalnih likova koji u krajnjoj liniji vuku poreklo iz stvarnog života, makar u karikaturalnom obliku. To je bio tip komedije koji je kasnije preovladao u novoj atičkoj komediji. Skoro svi njeni tipski likovi mogu se pronaći u fragmentima koji pripadaju srednjoj komediji: kuvari, paraziti, svodnici, vojnici, hetere, ljutiti i škrti starci, zaljubljeni mladići. Neki od ovih tipova, ili bar njihovi začeci, vuku poreklo iz stare komedije, pa tako hvalisavog vojnika nalazimo u liku Lamaha u Aristofanovim Aharnjanima, jedna Eupolidova komedija nosi naslov Laskavci (Κόλακες) po horu koji se u njoj pojavljuje, a hetere su bile naslovne junakinje nekoliko Ferekratovih komedija. No ipak ovi tipovi svoj konačni oblik dobijaju polovinom 4. veka pne.; tada kuvar dobija svoje tipične karakteristike razmetljivosti i brbljivosti, a "parazit" dobija upravo to ime (παράσιτος) umesto ranijeg termina κόλαξ (= laskavac).
Pesnici srednje komedije
Anaksandrid (Ἀναξανδρίδης) rado je obrađivao intrige i ljubavne avanture. On je jedini od pesnika srednje komedija koga Aristotel spominje, i to više puta u Nikomahovoj etici i u Retorici, te po tome zaključujemo da su njegovi komadi morali imati znatnu umetničku vrednost.
Aleksid (Ἄλεξις, 372‒270. pne.), koji je nastavio da stvara u razdoblju nove komedije, za veći broj svojih komada uzimao je građu iz svakodnevnog života. Fragmenti pokazuju da je rado karikirao proždrljivce, prodavce riba, kuvare, parazite i strane lekare. Po Sudi, bio je stric Menandra, najistaknutijeg predstavnika nove atičke komedije.
Značaj i uticaj
Premda je izgubila satiričnu snagu stare komedije, srednja atička komedija preuzela je razrađenu tehniku euripidovske tragedije i primenila je u prikazivanju događaja bliskih svakodnevnom životu, unela je u građansku sferu ljubavne motive, razvila sve tačnije opažanje, napravila skice različitih tipskih likova i tako pripremila teren za novu atičku komediju, a time i za rimsku palijatu i modernu evropsku komediju.
23. 1.
prethodni dan - sledeći dan
23. januar/siječanj (23. 1.) je 23. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 342 dana (343 u prijestupnoj godini).
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Loma de los Pinos, Tehuipango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 271 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2275 m.
Tulum (grad)
thumb|250px|right|Hram Bogova vjetra na ulazu u luku
Tulum (Yucatec: Tulu'um) je naziv za pretkolumbovski majanski ograđeni grad koji je služio kao glavna luka za državu Cobá. Njegove ruševine su smještene na obali Karipskog mora, odnosno 12 m visokim stijenama duž istočne obale poluotoka Yucatán u današnjoj meksičkoj državi Quintana Roo. Tulum je bio jedan od posljednjih gradova koje su podigli i u njemu živjeli Maje, a svoj je vrhunac imao između 13. i 15. vijeka, te je uspio preživjeti čak 70 godina nakon početka španskog osvajanja i kolonizacije Meksika. Vjeruje se da su njegovom nestanku, odnosno napuštanju od strane domorodaca najviše pridonijele zarazne bolesti koje su sa sobom iz Starog svijeta donijeli španski kolonisti, a na koje oni nisu imali imuniteta. Usprkos tome Tulum se smatra jednim od najbolje očuvanih majanskih gradova, te predstavlja izuzetno popularnu turističku atrakciju.
Der alte und der junge König
Der alte und der junge König je njemački crno-bijeli historijski film snimljen 1935. u režiji Hansa Steinhoffa. Radnja se događa u Pruskoj 1730-ih i prikazuje sukob strogog "vojničkog" kralja Friedricha Wilhelma I (čiji lik tumači Emil Jannings) sa njegovim "mekanim" i prosvijećenim sinom i nasljednikom Friedrichom (čiji lik tumači Werner Kinz), koji će pred očevu smrt prihvatiti njegove nazore i obećati da će "Prusku učiniti velikom". Der alte und der junge König je postigao veliki komercijalni uspjeh, ali se danas uglavnom tumači kao nacistička propaganda, odnosno alegorija kojom se, poput sličnih Fredericus Rex filmova kroz lik Friedricha i veličanje pruskog militarizma slavio Hitlerov uspon na vlast. Kritičari su veliki naglasak stavljali na to da film veliča Führerprinzip, odnosno bezuvjetnu poslušnost državi, dok je manji dio u sukobu "muškobanjastog" oca i "ženskastog" sina pronašao alegoriju na Noć dugih noževa, odnosno Hitlerov obračun sa Ernstom Röhmom. Nakon drugog svjetskog rata su savezničke vlasti zabranile film, ali su kasnije vlasti Zapadne Njemačke skinule zabranu.
San Isidro, Zinacantán
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2199 m.
San José de las Cumbres, Emiliano Zapata
San José de las Cumbres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1343 m.
Oscar I od Švedske
Oskar I rođen kao Joseph François Oscar Bernadotte (Pariz, 4. jul 1799.. - Stockholm, 8. jul 1859.), bio je švedsko - norveški kralj od 1844. do 1859.
Pobladito de los Ponce, Mexicali
Pobladito de los Ponce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Oscar I od Švedske
Biografija
Od kad je stupio na tron 8. marta 1844. kao uvjereni liberal radio je zajedno s parlamentom na provođenju brojnih reformi, kao što je bila jednakopravnost žena i muškaraca 1845. i ukidanje cehova 1846.
Što se pak tiče vanjske politike - Oscar je prekinuo sa dotadašnjom pro-ruskom politikom, pa je 1855. obećao da će se i Švedska pridružiti Francuskoj i Britaniji u Krimskom ratu. Ali Švedska ipak nikad nije objavila rat Rusiji i to zbog toga, jer je Oscar uspio dobiti rusko obećanje da neće utvrditi arhipelag Åland.
Jack Rowe
21.8. 1886. je udarao u krugu.
Jack je doživio nervni slom i umro u dobi od 54 godine. Sahranjen je na groblju Bellefontaine Cemetery u St. Louisu.
Radoslav Đurić
Radoslav Đurić (četnički pseudonim: Herman ili He-He ; 1906 — 1980) je u II svetskom ratu bio prvo četnički major i a kasnije pukovnik JNA.
Major Radoslav Đurić se između 1941. i 1944. godine više puta suprostavljao Vrhovnom zapovedniku Jugoslovenske vojske u otadžbini Draži Mihailoviću. Tokom ustanka u Srbiji 1941. godine je odbio napad na partizane u Čačku, potom je više puta obaveštavao Mihailovića o saradnji pojedinih četnika sa Nemcima i protestovao zbog četničkih zločina. 1943. godine kada su u njegov rejon došle britanske misije, general Mihailović je majoru Đuriću branio da vrše sabotaže protiv Vermahta, i umesto toga mu je zapovedao da napada partizane.
U proleće 1944. godine, major Đurić je prešao na stranu Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije.
Predratna biografija
Rođen je u Ilidži pored Sarajeva 1906. godine. Osnovnu školu i gimnaziju je završio u Sarajevu, a Vojnu Akademiju u Beogradu.
Posle ubistva Kralja Aleksandra bio na raznim dužnostima u vojsci Kraljevine Jugoslavije. 1940. godine bio je načelnik za vezu pri 2. Armiji, a tu ga je i zatekao rat.
Drugi svetski rat
Za vreme Aprilskog rata bio je načelnik štaba Bosanske pešadijske divizije sa središtem u okolini Banja Luke. Posle raspada fronta na sektoru 2. Armije, major Đurić se povlači prema Sarajevu gde ga sustiže i kapitulacija. Odlazi ilegalnim putevima ka Beogradu i jedno vreme živi pod okupacijom. U Beogradu uspeva da uspostavi obaveštajni punkt jugoslovenske kraljevske vojske koja je izbegla zarobljavanje s namerom da ne priznaju okupaciju.
Tražio je vezu da se poveže sa organizacijom pukovnika Draže Mihailovića koja je tada zajedno sa partizanskim odredima vodila borbe u zapadnoj Srbiji.
Ustanak u Srbiji
Po oslobođenju Čačka u septembru 1941. odlazi na slobodnu teritoriju. Pukovnik Mihailović mu poverava komandu nad svim četničkim snagama u slivu Zapadne Morave, a zatim ga postavlja i za komandanta svih četničkih snaga koje će zajedno sa partizanskim vršiti opsadu Kraljeva početkom oktobra 1941.
Posle opšteg napada četnika na partizane, 2. novembra dobija od pukovnika Mihailovića naređenje da skine opsadu Kraljeva, da napadne partizane i zauzme Čačak. Odbija da izvrši ovo naređenje sa izgovorom da ne želi otpočinjanje bratoubilačkog rata i odlazi na nove pregovore sa partizanskim predstavnicima. Na suđenju Draži Mihailoviću izneseno je sledeće:
Poslednji kontakt sa partizanima imao je 27. novembra u Pranjanima kada se nalazio na čelu mešovite komisije za utvrđivanje krivca za početak sukoba.
Misija u istočnoj Bosni
22. januara 1942. ponovo se sastaje sa Mihailovićem i dobija zadatak da ide u istočnu Bosnu da bi obišao četnike Jezdimira Dangića i da odnese tri radio-stanice. 15. marta 1942. stiže u Bratunac, gde se po prvi put susreo sa majorom Dangićem. On ubrzo izveštava Dražu Mihailovića da je Dangić, zbog pregovora sa Nemcima, postao kompromitovan u narodu, pa kada su naišli partizani nije mogao "nije mogao naći ni 100 ljudi koji bi hteli da brane njega i štab":
Posle misije u Bosni, major Đurić odlazi na područje planine Čemernik, a zatim u Makedoniju da bi učvrstio četničku organizaciju.
Komandant Južnomoravskog korpusa (1942)
Po formiranju prvih korpusa u Srbiji, major Đurić je postavljen za komandanta Južnomoravskog korpusa, sa Gorskim Štabom br 110. Istovremeno je bio komandnat beogradske četničke organizacije koja je mobilisala ljude da se priključuju četnicima.
Po dolasku na područje južne Srbije, boravi na teritoriji Jablaničkog sreza, a potom vrši organizaciju i u Vlasotinačkom, Vranjskom i Kumanovskom srezu. 7. aprila 1942. dolazi na području Vlasotinca i počinje sa organizacijom Vlasotinačkog korpusa. 23. juna 942. godine šalje izveštaj generalu Mihailoviću:
U jesen 1942. godine dobija naređenje da uhvati vezu sa Damnjanom Velčevim u Bugarskoj i pukovnikom Zervasom u Grčkoj i da ih mobiliše za borbu protiv Nemaca. Početkom 1943. godine organizovao je obaveštajnu službu u Nišu. Naredio je nekoliko manjih diverzija na pruzi Niš-Skoplje, kod Bele Palanke i Ostrovice.
Komandant Južnomoravskog korpusa (1943)
Radoslav Đurić je iz svog obaveštajnog centra u Beogradu 1943. godine doznao da je Jevrem Simić u službi Gestapoa i da je plaćen 500.000 dinara. On je izvestio generala Mihailovića da je Simić u službi Gestapoa i da ga na osnovu tih podataka ne može primiti kao inspektora i ako se pojavi na njegovoj teritoriji da će kao nemački špijun biti uhapšen. Mihailović je odgovorio da dobro poznaje Simića, da je njegov klasni drug, ali Simić se nije pojavio na Đurićevom sektoru.
Pod optužbama da sarađuje s partizanima, Đurić počinje da gubi Mihailovićevo poverenje. Zbog toga je Mihailović, po dolasku u Srbiju, sredinom 1943. odlučio da Đurićeve korpuse postepeno stavi pod direktnu sopstvenu komandu. Sprovođenje ove odluke pogoršalo je njihove međusobne odnose. U jesen 1943. godine je odbio Mihailovićevo naređenje da napadne partizanski bataljon, koji su sačinjavali Albanci, sa kojim se nalazila saveznička britanska misija.
18. novembra 1943. britanski potpukovnik Koup (Cope) izveštava pretpostavljene da je od majora Đurića obavešten o saradnji četnika sa Nedićevom vladom protiv partizana. Potpukovnik Koup izveštava da većina ljudi pod Đurićevom komandom neće tolerisati ovu saradnju i neće se boriti protiv partizana u savezu sa Nedićem, i da je Đurić, uprkos suprotnim Mihailovićevim naređenjima, već kontaktirao lokalne partizane.
21. novembra 1943. godine stupili su na snagu prvi Ugovori o saradnji četnika i Vermahta, koji su četnicima nametali obavezu "da prekinu sve veze sa silama koje se nalaze u ratu sa Nemačkom i da izruče štabove za vezu tih sila koji se nalaze kod njih". 24. novembra 1943. godine general Mihailović naređuje majoru Đuriću da batali sabotaže ukoliko Englezi ne plate, da sve snage usmeri protiv partizana i da likvidira kanadskog antifašistu Čarlsa Robertsona:
Komandant Južnomoravskog korpusa (1944)
27. januara 1944. major Radoslav Đurić javlja generalu Mihailoviću da je britanskim komandosima dosta čekanja i da će krenuti sami da vrše diverzije na nemačkim komunikacijama:
28. januara 1944. Draža Mihailović javlja generalu Miroslavu Trifunoviću, komandantu Srbije, da Britancima neće dozvoliti sabotaže:
4. februara 1944. general Mihailović ipak nevoljno pristaje da dozvoli sabotaže Englezima, ali javlja majoru Đuriću da ih ne pomaže:
16. januara major Đurić od generala Mihailovića traži objašnjenje o saradnji četnika sa Nemcima, za koju je saznao:
Na području južne Srbije ostaje sve do polovine 1944. godine. Tada mu je u štab stigla i prva britanska vojna misija koji su predvodili majori Džordž Lou (George Low) i Eli Popović (Elly Popovich).
Prelazak partizanima
U martu mesecu 1944. uveliko se sprema da ode u partizane. Poslednji sastanak koji je imao sa majorom Dragutinom Keserovićem 17. marta 1944. ticao se toga da Đurić učestvuje sa svojim korpusom u odbrani područja Jablanice i Toplice od partizanskih snaga, koje su pokušavale da razviju front u Srbiji. Ovo je odbio, s obrazloženjem da nema dovoljno ljudi za takvu široku akciju.
Obavešten o Đurićevim planovima o napuštanju četničke organizacije, general Mihailović je naredio da se Đurić razoruža i uhapsi. Nekolicina oficira je 18. maja 1944. napala Đurićev štab. Međutim, u toku borbe između četnika i jedinica NOVJ, koja je tih dana vođena u oblasti Jablanice, Đurić je uspeo da pobegne i da se priključi NOVJ. Major Radoslav Đurić je već 27. maja uspeo da se priključi najbližim partizanskim odredima.
Po prelasku Radoslava Đurića u partizanski pokret, on postaje komandant Južnomoravske divizije NOVJ. Učestvovao je u razbijanju četničkih i ljotićevskih snaga u Jablanici i Toplici. Ubrzo je kao iskusan oficir postavljen za pomoćnika načelnika Glavnog Štaba za Srbiju i prvog zamenika generala Koče Popovića.
U završnim operacijama za oslobođenje Srbije učestvuje u borbama protiv Četvrte grupe jurišnih korpusa kod Ibra, Kopaonika, Toplice i Jablanice. Nakon kraljevog govora od 9. septembra, radio je na mobilizaciji doskorašnjih četnika u partizane po čitavoj južnoj Srbiji.
Posleratni period
Iz rata je izašao sa činom pukovnika Jugoslovenske Armije. Posle rata, obavljao razne dužnosti u vojsci. Bio je na službi u Nišu, Aleksincu, Prokuplju, Prištini itd.
Svedočio je na suđenju protiv Draže Mihailovića 1946. godine. Penzionisan je 1948. godine. Povukao se u svoj stan u Beogradu gde je i umro 1980. godine.
Objavio je za života knjigu svojih sećanja iz rata.
Zvučna knjiga
zvučna knjiga, zvučna snimka [[knjiga|knjižnog tekstaČitanje kompletnog teksta obično nosi oznaku »cjelovito« (»potpuno«, »kompletno«), a čitanje reducirane verzije označeno je kao »sažeto« (»skraćeno«, »koncizno«, »rezimirano«).
Govorne zvučne snimke dostupne su u školama i javnim bibliotekama i, u manjem opsegu, u muzičkim trgovinama od 1930-ih. Mnogo albuma s govorenim riječima izrađeno je prije doba videokaseta, DVD-ova, kompaktnih diskova i zvučnih snimaka dostupnih za download, no oni su često sadržavali poeziju i drame, a knjige nešto rjeđe. Zvuk kao medij počeo je privlačiti prodavače knjiga tek 1980-ih, kada su knjižari počeli na policama za knjige izlagati zvučne knjige zajedno mjesto da ih kao dotad izlažu zasebno.
Historija
Snimke govorenih riječi postale su prvi put dostupne nakon što je 1877. Thomas A. Edison izumio fonograf. »Fonografske knjige« bile su jedne od izvornih primjena što ih je Edison zamislio, a mogle su »govoriti slijepima bez napora s njihove strane«. Prve riječi izgovorene u fonograf bile su Edisonov recital pjesme Marija imala malo janje (Mary Had a Little Lamb), što je prvi slučaj snimljena stiha. God. 1877. demonstracija na Royal Institutionu u Britaniji uključila je dječju pjesmu Hey Diddle Diddle, the Cat and the Fiddle i redak Tennysonove poezije, uspostavivši tako na samim počecima ove tehnologije vezu s govornom književnošću.
Sarmizegetusa, Sarmizegetusa
Sarmizegetusa je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Sarmizegetusa.
Gorno Egri
Prirodni uslovi
Naselje Gornji Egri je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (3 km južno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 20 km jugoistočno.
Gornji Egri se nalaze u južnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je ravničarski, dok se dalje, ka zapadu, izdiže planina Baba. Istočno od sela teče Crna Reka. Nadmorska visina naselja je približno 580 metara.
Stanovništvo
Gornji Egri su prema poslednjem popisu iz 2002. godine bili bez stanovnika.
Pretežno stanovništvo bili su Makedonci. Većinska veroispovest bilo je pravoslavlje.
Montecchio, Pisa
Montecchio je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Entronque Nanacamilpa, Nanacamilpa de Mariano Arista
Entronque Nanacamilpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Nanacamilpa de Mariano Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2619 m.
Bitka na Dingjunshanu (film)
Bitka na Dingjunshanu bio je kineski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1905. u režiji Ren Jingfenga (任景丰). Producirala je ga pekinška kompanija Fengtai Photography. Temeljio se na motivima znamenitog historijskog romana Romansa Tri Kraljevstva Luo Guanzhonga, odnosno prikazivao njegovu scenu koja se bavi bitkom na planini Dingjun, koja je bila čest motiv pekinške opere. U filmu je nastupio Tan Xinpei, koji je ponovio svoju ulogu iz kazališta. Smatra se prvim ostvarenjem u historiji kineske kinematografije. Krajem 1940-ih je posljednji primjerak uništen u požaru te se danas smatra izgubljenim.
Brenac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 203 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 410 metara (maksimalnoj 820 m, a minimalnoj 311 m).
Zabava (okupljanje)
thumb|250px|right|Kućna zabava u Denveru Zabava, tulum, žurka ili žur su izrazi koji se koriste za okupljanja čija je svrha međusobno druženje, te zabava i razonoda njenih učesnika. Postoje različiti oblici zabava, s obzirom na to tko ih priređuje, ali se pod time najčešće podrazumijevaju one u kojima su učesnicima na raspolaganju hrana i piće, odnosno uključuju slušanje muzike i/li ples. Ukoliko se zabava priredi povodom nekog događaja (rođendan, imendan svetaca, pobjeda sportskog kluba i sl.) ona se naziva slavlje. Zabave se općenito mogu podijeliti na one privatnog karaktera - na koje su pozvani isključivo prijatelji, rodbina ili poznanici njihovog priređivača - kao i na one javnog karaktera, koje se održavaju na nekoj lokaciji ili ugostiteljskom objektu, i kojima se ponekad može pristupiti jedino uz plaćanje ulaznice. Za javne zabave se koristi izraz fešta.
Pod uticajem engleskog jezika se za zabave koristi izraz party (fonetski: parti). Za učestalo sudjelovanje na zabavama se koristi izraz partijanje, a za osobu kojoj to predstavlja važan dio života ili životni stil se koristi izraz partijaner.
Reg. Torre Pernice, Savona
'''Reg. Torre Pernice''' je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Case Camia, Piacenza
Case Camia je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Rancho el Paraíso, Tlalpan
Rancho el Paraíso je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3143 m.
Kleine Mutti
Kleine Mutti (Kismama; ) je austrijsko-mađarska crno-bijela filmska komedija snimljena 1935. u režiji Henryja Kostera. Naslovna protagonistica, koju tumači Franciska Gaal, je učenica internata koja pronalazi napuštenu bebu, a nakon čega svi pomisle da je ona njegova majka, što izaziva niz komičnih nesporazuma. Kleine Mutti je bio jedan od najpopularnijih evropskih filmova svog vremena, ali se na najvećem tržištu - njemačkom - nije smio prikazivati zbog jevrejskog porijekla dijela izvođača, a što je smetalo vladajućim nacistima.
Kleine Mutti je 1939. dobila hollywoodski remake pod naslovom Bachelor Mother (sa Ginger Rogers u glavnoj ulozi), kao i 1956. pod naslovom Bundle of Joy (sa Debbie Reynolds).
François Bozizé
Fransoa Bozize (14. oktobar 1946. – ) je političar i predsednik Centralnoafričke Republike od 2003. do 2013. godine.
Biografija
Rođen je 1946. godine u mestu Muila, današnji Gabon, u narodu Gbaje. Završio je fakultet za oficire u centralnoafričkoj provinciji Buar. Do 1969. je postao viši poručnik, a 1975. kapetan. Car Žan-Bedel Bokasa ga je 1978. unapredio u čin brigadnog generala, jer je istukao francuskog neopunomoćenog oficira, koji se nije prikladno odnosio prema Bokasi. Nakon što je Bokasa srušen s vlasti 1979, Bozize je u Dakovoj vladi postao ministar odbrane. U narednoj vladi Kolingbe, bio je ministar za informacije.
Dugger, Indiana
Dager je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
François Bozizé
Biografija
Bio je učesnik propalog puča Anž-Feliksa Patase 1982, pa je pobegao iz zemlje sa još 100 oficira. Tokom egzila je boravio u Francuskoj. Bio je uhapšen u Beninu 1989. i zatvoren. Osuđen je zbog učešća u puču, ali je pomilovan 24. septembra 1991. i pušten 1. decembra. Posle toga se vratio u Francusku i tamo živeo još dve godine.
Tokom raspada Istočnog bloka, na vladu Centralnoafričke Republike vršen je pritisak da pokrene demokratizaciju političke klime u zemlji. U međuvremenu je Patase 1993. godine pobedio na predsedničkim izborima. Bozize se vratio u CAR i ostao Patasin pobornik, a ovaj ga je unapredio u šefa oružanih snaga.
Dugger, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 920, što je 35 (-3,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
François Bozizé
Biografija
Nakon pokušaja puča 2001, Patase je postao nepoverljiv prema Bozizeu i smenio ga s funkcije šefa oružanih snaga. Bozize je kasnije uspešno izmakao njegovim snagama i pobegao u Čad. Od tamo je nastavio da komanduje pobunjenicima u borbi protiv Patasinih snaga.
Bozizeove trupe osvojile su glavni grad Bangi 15. marta 2003, što je označilo njegovu pobedu u ratu. Patase je otišao u egzil u Kamerun, a zatim u Togo. Bozize je izabran za predsednika tek na izborima 2005, a ponovo je pobedio i 2011. godine.
Sukob 2012-13
Krajem 2012. godine, pobunjenička koalicija pod imenom Seleka pokrenula je rat protiv Bozizeove vlade. Bozize je zamolio Francuze za pomoć u slamanju pobune, ali su ga odbili. Primirje je potpisano 11. januara 2013, a Bozize je pristao da na mesto premijera postavi opozicionara Nikolasa Tjangaja.
Međutim, pobunjenici su se ponovno digli na oružje 22. marta 2013, optužujući Bozizea da je prekršio uslove mirovnog sporazuma. Pobunjeničke snage su 24. marta 2013. prodrle u glavni grad i zauzele glavne institucije, uključujući i predsedničku palatu. Bozize i njegova porodica sklonili su se u susedni DR Kongo.
Hindasvint
thumb|250px|Hindasvint. Kodeks Albeldense Hindasvint je bio vizigotski kralj u Hispaniji od 642. godine do svoje smrti, 653. Nasledio je Tulgu, koga je zbacio s prestola. Bio je zvanično izabran za kralja 30. aprila 642.