cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans-Dietrich Genscher
Hans-Dietrich Genscher (21. mart 1927 -31. mart 2016) je bio njemački liberalni političar, poznat po tome što je služio kao ministar vanjskih poslova i vicekancelar Zapadne Njemačke od 1974. od 1982. te, nakon dvotjedne pauze, od 1982. do 1992. godine (uključujući period nakon ujedinjenja, što ga čini najdugovječnijim šefom diplomacije i vicekancelarom u suvremenoj njemačkoj historiji. Njegov je mandat obuhvatio značajne događaje u kojima je igrao značajnu ulogu, kao što su kraj hladnog rata i ponovno ujedinjenje Njemačke. Na prostoru bivše Jugoslavije je poznat po tome što je za vrijeme njenog raspada bio jedan od glavnih zagovornika brzog priznanja nezavisnosti Slovenije i Hrvatske.
Biografija
Posle završene škole u rodnom mestu, postao je član Hitlerjugenda, a kasnije je služio u pomoćnim jedinicama nemačkog vazduhoplovstva od 1943. do 1944.. Godinu dana posle je mobilisan za radnu obavezu a 1945. i u nemački vermaht. Kratko prije pada Berlina je zarobljen i biva interniran kao ratni zarobljenik kod američkih a kasnije i briitanskih vojnih snaga.
Posle otpuštanja iz zarobljeništva neko vreme radi kao pomoćni radnik na gradilištima. Maturira 1946. godine i upisuje pravni fakultet u Haleu i Lajpcigu koji i završava 1949. godine, u vremen kada je osnovana komunistička Istočna Nemačka. Posle bega u Zapadnu Nemačku 1952. godine, priprema i 1954. polaže državni ispit Hamburgu, čime dobija advokatsku licencu. 1956. godine postaje naučni asistent parlamentarnog kluba nemačkih liberala, čiji je i predsedavajući između 1959. i 1965. godine.
Hans Ditrih Genšer je oženjen Barbarom Genšer, ima jednu kćerku i sa porodicom živi u Vahtbergu kod Bona.
Politička karijera
1945. postaje član Nacističke stranke. Od 1946. do 1952. bio je član Liberalne demokratske partije Nemačke, jedne od satelitskih stranaka vladajuće partije u Istočnoj Nemačkoj. Od 1952. godine je član Slobodne demokratske partije Nemačke, koja je delovala u Zapadnoj Nemačkoj.
Izabran je za člana parlamenta 1965. u izbornoj jedinici Bremen koje mesto drži sve do 1998.
Bio je ministar unutrašnjih poslova Savezne Republike Nemačke u vladi Vilija Branta (1969 — 1974.). Tada su liberali bili u koaliciji sa socijaldemokratskom partijom i on pomaže Viliju Brantu pri oblikovanju takozvane "istočne politike", koja je označavala približavanje komunističkom istoku. U vladi Helmuta Šmita postaje ministar inostranih poslova i vicekancelar (1974 — 1992.). Posle raspada koalicije, sa pauzom od nepunih mesec dana, nastavlja rad u istom ministarstvu ali ovaj put u vladi Helmuta Kola i u koaliciji sa Hrišćanskom demokratskom unijom. U to vreme je bio jedan od napopularnijih nemačkih političara. Bio je i sa najdužim ministarskim stažom u Nemačkoj (23 godine).
Hans-Ditrih Genšer je, međutin, 19. decembra 1991, po povratku iz Vatikana i po dogovoru sa Austrijom, objavio da će Nemačka priznati nezavisnost Hrvatsku i Sloveniju nezavisno od odluke drugih vlada. Zbog te odluke, Genšer je kritikovan i od tadašnjeg Generalnog sekretara Ujedinjenih nacija Havijera Pereza de Kueljara, koji je upozorio, "da bi priznanje Slovenije i Hrvatske moglo dovesti do širenja sukoba u Jugoslaviji". Stav Nemačke su, međutim, delimično u nastojanju da olakšaju pregovore oko Mastrihtskog ugovora i proces daljeg ujedinjenja Evrope, prihvatile ostale članice Evropske ekonomske zajednice, pa su Hrvatska i Slovenija priznate 15. januara 1992.
1992. godine, na opšte iznenađenje daje ostavku na mesto ministra inostranih poslova SR Nemačke.
Od 1994. godine, Genšer je biop honorarni profesor Oto-Zur instituta za političke nauke Slobodnog univerziteta u Berlinu.
Priznanja
Zbog njegovog priznanja Hrvatske pevale su se u Hrvatskoj pesme "Danke Dojčland". Genšeru je u Hrvatskoj podignuto nekoliko spomenika, a njegovo i ime tadašnjeg kancelara Nemačke Helmuta Kola ponele su i ulice u nekoliko hrvatskih gradova (između ostalog i Trogir). Za vreme parlamentarnih izbora u Hrvatskoj 1992. je tada glavna opozicijska stranka HSLS nastojala iskoristiti njegovu popularnost na plakatima na kojima je pisalo "I Genscher je liberal".
Bio je počasni njegovog rodnog grada, nosilac Velikog krsta francuske počasne legije, počasni doktor nauka lajpciškog univerziteta kao i nosilac drugih priznanja.
Metabolizam
Metabolizam ( što znači promena) je biohemijski proces u kome dolazi do modifikacije hemijskih jedinjenja u živim organizmima i ćelijama. Metabolizam se deli na anabolizam odnosno biosintezu (stvaranje) kompleksnih organskih molekula i na katabolizam koji je obrnuti proces od anabolizma, a to je razdvajanje kompleksnih organskih jedinjenja u jednostavnija jedinjenja. Sveukupni biohemijski procesi u jednom organizmu se jednom rečju nazivaju metabolizam. Bez metabolizma mi ne bismo mogli da preživimo.
Metabolizam je set hemijskih transformacija kojima se održava život u ćelijama. Ove reakcije su katalizovane enzimima. One omogućavaju organizmima da rastu i da se reprodukuju, održe svoje strukture, i odgovore na stimulust iz okoline. Reč metabolizam se isto takom može odnositi na sve hemijske reakcije koje se odvijaju u živim organizmima, uključujuću varenje i transport supstanci u i između različith ćelija, u kom slučaju se set reakcija unutar ćelija naziva intermedijarni metabolizam. Hemijske reakcije metabolizma su organizovane u metaboličke puteve, u kojima se jedna hemikalija transformiše putem serije koraka u drugu hemikaliju, posredstvom sekvence enzima. Enzimi su od presudnog značaja za metabolizam, zato što oni omogućavaju organizmima odvijanje željenih reakcija sa visokom energijom aktivacije koje se ne bi spontano odvijale. To se obično ostvaruje putem sprezanja tih reakcija sa spontanim reakcijama u kojima se otpušta energija. Enzimi deluju kao katalizatori koji omogućavaju reakcijama da brže teku. Enzimi isto tako omogućavaju regulaciju metaboličkih puteva u odgovoru na promene u ćelijskom okruženju ili na signale iz drugih ćelija.
Metabolički sistem datog organizma određuje koje supstance će biti hranljive, a koje će biti otrovne. Na primer, neke prokariote koriste vodonik sulfid kao nutrijent, dok je taj gas otrovan za životinje. Brzina metabolizma, metabolička stopa, utiče na količinu hrane koja je neophodna organizmu, a isto tako utiče i na način na koji organizam dolazi do hrane.
Upadljiva odlika metabolizma je sličnost osnovnih metaboličkih puteva i njihovih komponenti, čak i između veoma različitih vrsta. Na primer, grupa karboksilnih kiselina koje su najbolje poznate kao intermedijeri ciklusa limunske kiseline je prisutna u svim poznatim organizmima, od jednoćelijske bakterije Escherichia coli do ogromnih višećelijskih organizama, kao što su slonovi. Te upadljive sličnosti metaboličkih puteva su verovatno posledica njihove rane pojave tokom evolucione istorije, i zadržavanja zvog njihove efikasnosti.
Ključne biohemikalije
Većina struktura od kojih se sastoje životinje, biljke i mikrobi su napravljene od tri osnovne klase molekula: aminokiselina, ugljeni hidrati i lipidi (koji se često nazivaju mastima). Pošto su ti molekuli vitalni za život, metaboličke reakcije su usredsređene bilo na pravljenje tih molekula tokom konstrukcije ćelija i tkiva, ili na njihovo razlaganje, pri čemu se oni koriste kao izvori energije, putem varenja. Te biohemikalije mogu da budu spojene u polimere kao što su DNK i proteini, esencijalni makromolekuli života.
Aminokiseline i proteini
Proteini se sastoje od aminokiselina uređenih u linearne lance spojene peptidnim vezama. Mnogi proteini su enzimi koji katalizuju hemijske reakcije metabolizma. Drugi proteini imaju strukturne i mehaničke funkcije, kao što su oni koji formiraju citoskeleton, sistem kojim se održava ćelijski oblik. Proteini su isto tako važni u ćelijskoj signalizaciji, imunskom responsu, ćelijskoj adheziji, aktivnom transportu kroz membrane, i ćelijskom ciklusu. Aminokiseline isto tako doprinose ćelijskom energetskom metabolizmu tako što služe kao izvor ugljenika za ulaz u cilus limunske kiseline (Krebsov ciklus), što je posebno značajno kad su primarni izvori energije, kao što je glukoza oskudni, ili kad ćelije podležu metaboličkom stresu.
Lipidi
Lipidi su najraznovrsnija grupa biohemikalija. Njihova glavna strukturna ulaga je kao komponenta bioloških membrana, unutrašnjih i spoljašnjih, kao što je ćelijska membrana, ili kao izvor energije. Lipidi se obično definišu kao hidrofobni ili amfifilni biološki molekuli, mada se rastvaraju u organskim rastvaračima kao što je benzen ili hloroform. Masti su grupa velikih jedinjenja koja sadrže masne kiseline i glicerol; molekul glicerola vezan za tri masne kiseline je estar koji se zove triacilglicerid. Postoji nekoliko varijacija ove bazne strukture, uključujući alternativne osnove kao što je sfingozin u sfingolipidima, i hidrofilne grupe kao što su fosfati u fosfolipidima. Steroidi kao što je holesterol su još jedna važna klasa lipida.
Ugljeni hidrati
Ugljeni hidrati su aldehidu ili ketoni, sa nekoliko vezanih hidroksilnih grupa, koji mogu da postoje kao otvoreni lanci ili prstenovi. Ugljeni hidrati su najrasprostranjeniji biološki molekuli. Oni vrše brojne uloge, kao što je skladištenje i transport energije (skrob, glikogen) i kao strukturne komponente (celuloza u biljkama, hitin kod životinja). Osnovne ugljeno hidratne jedinice se nazivaju monosaharidima i obuhvataju galaktozu, fruktozu, i glukozu. Monosaharidi mogu da budu povezani u polisaharide na skoro neograničen broj načina.
Nukleotidi
Dve nukleinske kiseline, DNK i RNK, su polimeri nukleotida. Svaki nukleotid se sastoji od fosfata vezanog za riboznu ili deoksiribozni šećernu grupu, koja je vezana za azotnu bazu. Nukleinske kiseline su kritične za čuvanje i upotrebu genetičke informacije, i njenu interpretaciju putem procesa transkripcije i biosinteze proteina. Ta informacija je zaštićena putem mehanizma za popravku DNK i propagira se putem DNK replikacije. Mnogi virusi imaju RNK genome, na primer HIV. Oni koriste reverznu transkripciju za kreiranje DNK šablona iz svog viralnog RNK genoma. RNK u ribozimima kao što su splajseozomi i ribozomi je slična sa enzimama u smislu toga da može da katalizuje hemijske reakcije. Individualni nukleotidi su formirani vezivanjem nukleobaze za ribozni šećer. Te baze su heterociklični prstenovi koji sadrže azot, klasikovani kao purini ili pirimidini. Nukleotidi isto tako deluju kao koenzimi u reakcijama transfera metaboličkih grupa.
Koenzimi
Metabolizam obuhvata širok niz hemijskih reakcija. Većina njih se može grupisati u nekoliko osnovnih tipova reakcija koje obuhvataju transfer funkcionalnih grupa atoma i njihovih veza unutar molekula. Ta zajednička hemija omogućava ćelijama da koriste malu grupu metaboličkih intermedijera da prenose hemijske grupe između različitih reakcija. Ti intermedijari koji prenose grupe se nazivaju koenzimima. Svaka klasa reakcija prenosa grupa se izvodi posredstvom specifičnog koenzima, koji je supstrat za grupu enzima koji ga proizvode, i za grupu enzima koji ga konzumiraju. Ti koenzimi se stoga stalno formiraju, konzumiraju i zatim recikliraju.
Jedan centralni koenzim je adenozin trifosfat (ATP), univerzalna energijska valuta u ćelijama. Taj nukleotid se koristi za transfer hemijske energije između različitih hemijskih reakcija. Postoji relativno mala količina ATP molekula u ćelijama, ali se oni konstantno regenerišu, ljudsko telo može da upotrebi ekvivalent svoje težine ATP molekula na dan. ATP deluje kao most između katabolizma i anabolizma. Katabolizmom se razlažu molekuli, a anabolizmom se formiraju. Kataboličke reakcije generišu ATP, a anaboličke reakcije ga konzumiraju. ATP takođe služi kao prenosnik fosfatne grupe u reakcijama fosforilacije.
Vitamin je organsko jedinjenje koje je neophodno u malim količinama i koje se ne može formirati u ćelijama datog organizma. U ljudskoj ishrani, većina vitamina funkcionišu kao koenzimi nakoni modifikacije; na primer, svi u vodi rastvorni vitamini su fosforilisani ili su spregnuti sa nukleotidima kad se koriste u ćelijama. Nikotinamid adenin dinukleotid (NAD+), derivat vitamina B3 (niacina), je važan koenzim koji deluje kao akceptor vodonika. Stotine različitih tipova dehidrogenaza uklanjaju elektrone sa svojih substrata i redukuju NAD+ do NADH. Tom redukcijom se formira koenzim je zatim supstrat za bilo koju od reduktaza u ćeliji koje redujukuju svoje supstrate. Nikotinamid adenin dinukleotid postoji u dve srodne forme u ćeliji, NADH i NADPH. NAD+/NADH forma je važnija u kataboličkim reakcijama, dok se NADP+/NADPH koristi u anaboličkim reakcijama.
Minerali i kofaktori
Neorganski elementi igraju kritične uloge u metabolizmu; neki su izobilni (e.g. natrijum i kalijum), dok drugi funkcionišu u veoma malim koncentracijama. Oko 99% mase sisara se sastoji od elemenata ugljenik, azot, kalcijum, natrijum, hlor, kalijum, vodonik, fosfor, kiseonik i sumpor. Organska jedinjenja (proteini, lipidi i ugljeni hidrati) sadrže najveći deo ugljenika i azota; najveći deo kiseonika i vodonika je prisutan u obliku vode.
Izobilni neorganski elementi deluju kao jonski elektroliti. Najvažniji joni su natrijum, kalijum, kalcijum, magnezijum, hlor, fosfor i organski jon bikarbonat. Održavanjem preciznih jonskih gradijenata kroz ćelijske membrane održava se osmotski pritisak i pH. Joni su takođe kritični za funkciju nerva i mišića, pošto se akcioni potencijali u tim tkivima proizvode razmenom elektrolita između ekstracelularnog fluida i ćelijskog fluida, citozola. Elektroliti ulaze i napuštaju žive ćelije posredstvom proteina u ćelijskoj membrani zvanih jonski kanali. Na primer, kontrakcija mišića je zavisna od kretanja kalcijuma, natrijuma i kalijuma kroz jonske kanale u ćelijskoj membrani i T-tubulama.
Prelazni metali su obično prisutni kao mikroelementi organizmima, pri čemu su cink i gvožđe najzastupljeniji među njima. Ti metali se koriste u pojedinim proteinima kao kofaktori i esencijalni su za aktivnost enzima kao što su katalaze i proteina koji prenose kiseonik kao što je hemoglobin. Metalni kofaktori su snažno vezani za specifična mesta u proteinima; mada enzimski kofaktori mogu da budu modifikovani tokom katalize, oni se uvek vraćaju u svoje početno stanje na kraju katalitičke reakcije. Metalni mikronutrienti se unose u organizme posredstvom specifičnih transportera i vezuju se za skladišne proteine, kao što je feritin ili metalotionein, kad se ne koriste.
Metabolički procesi
Metabolički procesi omogućuju organizmu da raste, da se razmnožava, da održava svoju strukturu i reagira na okolinu. Prema metaboličkim reakcijama, metabolizam se dijeli u dvije kategorije:
Kemijske reakcije metabolizma su podijeljene u metaboličke puteve u kojima se određeni kemijski spoj pretvara u neki drugi uz pomoć enzima. Enzimi su ključni u metabolizmu zato što omogućuju organizmu da brzo i efikasno izvodi biološki poželjne, ali termodinamički nepovoljne kemijske reakcije, u kojemu enzimi djeluju kao katalizatori. Enzimi omogućuju i kontrolu metaboličkih puteva, kao odgovor na promjene u staničnoj okolini ili neki drugi podražaj.
Neki od osnovnih metaboličkih puteva u organizmu čovjeka su:
Metabolizam pojedinog organizma određuje koji će kemijski spojevi se koristiti kao hranjive tvari, a koji kao otrovi. Tako na primjer, neki prokarioti koriste vodikov-sulfid, kao hranjivu tvar dok je većini životinja otrov. Iznenađujuća je sličnost osnovnih metaboličkih puteva među velikim brojem vrsta. Tako na primjer karboksilna kiselina, međuprodukta u ciklusu limunske kiseline, je prisutna u svim organizmima, od bakterija kao što je Escherichia coli pa do velikih višestaničnih organizama, npr. slon.
Bazalni metabolizam je naziv za količinu energije koja je potrebna za održavanje osnovnih životnih funkcija organizma.
Katabolizam
Katabolizam je skupina metaboličkih procesa koji razgrađuju velike složene molekule. Glavna svrha razgradnje složenih molekule je dobivanje manjih molekula koje kasnije služe kao "materijal" za izgradnju složenih spojeva za potrebe organizma (anaboličke reakcije), a procesi se koristi i za dobivanje energije.
Kataboličke reakcije se razlikuju od organizma do organizma, pa se prema načinu na koji organizmi dobivaju energiju i ugljik mogu i podijeliti. Organizmi koji koriste organske molekule kao izvor energije nazivaju se organotrofni organizmi, dok litotrofni organizmi koriste anorganske spojeve, a fototrofni organizmi sunčevu svjetlost koriste kao potencijalni izvor kemijske energije. Svi ovi različiti oblici metabolizma ovise o redoks reakcijama koje uključuju prijenos elektrona s reducirane molekule donora (npr. organske molekule, voda, amonijak, vodikov sulfid ili ion željeza), na molekulu akceptor elektrona (npr. kisik, nitrat ili sulfat).
Anabolizam
Anabolizam je proces stvaranja kompleksnih jedinjenja od jednostavnih organskih molekula:
Anabolizam je niz metaboličkih proces izgradnje složenih molekula, za koje se troše prekursori i energija nastala katabolizmom. Složene molekule koje uglavnom čine stanične strukture, nastaju postupno, korak po korak iz malih jednostavnih molekula. Anabolizam se odvija u tri osnovna koraka. U prvom koraku nastaju prekursori složenih molekula kao što su aminokiseline, monosaharidi, isoprenoidi i nukleotidi. U drugom koraku prekursori se aktiviraju, vezanjem energije iz ATPa, a u trećem koraku se prekurosri spajaju u složene spojeve kao što su proteini, polisaharidi, lipidi i nukleinske kiseline.
Organizmi se međusobno razlikuju prema tome koliko molekula mogu izgraditi u svojim stanicama. Autotrofni organizmi kao što su biljke mogu izgraditi složene molekule kao što su polisaharidi i proteini iz jednostavnih molekula poput ugljikov dioksid i voda (fotosinteza). Za razliku od njih, heterotrofnim organizmima potrebni su izvori složenijih molekula kao što su aminokiseline i monosaharidi, kako bi izgradile svoje složene molekule. Organizmi se mogu dalje podijeliti na fotoautotrofne i fotoheterotrofne čiji je izvor energije sunce, i na kemoautotrofne i kemoheterotrofne čiji je izvor energije reakcija oksidacije anorganskih tvari.
Metabolizam lekova
Metabolizam lekova je modifikacija ili degradacija lekova i drugih ksenobiotičkih jedinjenja putem sledećih sistema:
Metabolizam azota
Azotni metabolizam podrazumeva procese u kojima se sintetiše i u kojima dolazi do ispuštanja azota iz organizama, kao i biološki proces azotnog ciklusa:
Oksidacijska fosforilacija
U procesu oksidativne fosforilacije elektroni nastali u metaboličkim putevima kao što je npr. krebsova ciklusa prenose se na molekulu kisik pri čemu se nastala energija koristi za sintezu ATP-a. U eukariota prijenos elektrona obavlja niz proteinskih kompleksa na unutrašnjoj membrani mitohondrija. Taj niz proteina koriste energiju nastalu prijenosom elektrona za izpumpavanje protona izvan mitohondrija i čini respiratorni lanac. Proteinski kompleksi djeluju tako da prenose elektron iz jednog aktivnog mjesta u kompleksu na drugo, pri čemu u svakoj reakciji elektron gubi malu količinu energija, koje se na taj način vrlo efikasno koristi za ispumpavanje protona izvan mitohondrija. Izpumpavanjem protona nastaje na membrani mitohondrija elektrokemijski gradijent, zbog razlike u koncetraciji protona. Izpumpani protoni se vraćaju unutar mitohondrija pomoću enzima ATP sintaza koji koristi njihov protok niz gradijent sa sintezu ATP-a iz ADP-a. Taj protok se može koristiti i za drug procese u stanici.
Energija iz sunčeve svjetlosti
Energiju iz sunčeve svjetlosti biljke, određene skupine bakterija i protista, pretvaraju kemijsku energiju uz stvaranje oeganskih spojeva iz anorganske tvari u procesu fotosinteze.
Istorija
Istorija istraživanja metabolizma proteže se kroz nekoliko stoljeća. Prvi koncept metabolizma seže iz 13. stoljeća od Ibn al-Nafisa (1213-1288), koji je ustanovi da tijelo i njegovi dijelovi su u stalnom stanju rješavanja i hranjenja, pa se stoga u tijelu odvijaju stalne promjene. Prvi kontrolirani pokus objavio je Santorio Santorio 1614.g. u svojoj knjizi Ars de statica medecina, gdje je opisao promjene svoje težine prije i poslije jela, spavanja, rada, spolnog odnosa, posta, pijenja, naprezanja. Otkrio je da većina pojedene hrane je izgubljena u procesu koji je on nazvao "insenzibilna perspiracija". U ranim istraživanjima metabolički procesi nisu otkriveni, te je živo tkivo pokretala "vitalna sila".
U 19. stoljeću je istraživanjem alkoholnog vrenja, pretvaranja šečera u alkohol pomoći gljivica, Louis Pasteur zaključio da vrenje katalizira tvar unutar gljivica koju je nazva "ferment". Dalje je zaključio da je alkoholno vrenje proces povezan za životom stanica gljivica, a ne sa smrću stanica. To otkriće, zajedno s radom Friedricha Wöhlera iz 1828.g. o kemijskoj sintezi ureje, dokazalo je da se organski spojevi i kemijske reakcije iz stanica ne razlikuju u svojim načelima od ostale kemije.
Otkriće enzima na početku 20. stoljeća (Eduard Buchner) odvojilo je istraćivanje kemijskih reakcija metabolizma od biološkog istraživanja stanice i označilo nastanak biokemije. U brojnim otkrićimaa na području biokemije u prvoj plovici 20. stoljeća, posebno se ističe ono Hansa Krebsa, otkriće ciklusa limunske kiseline.
Moderna biokemijska istraživanja danas su značajno napredovala upotrebom novih tehnika kromatografije, difrakcije x-zraka, NMR spektroskopije, radioizotopnog označavanja i elektronske mikroskopije.
Vanjske veze
Ljudski metabolizam
Baze podataka
Metabolički putevi
Manzanillas, Lagos de Moreno
Manzanillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1961 m.
Nicoya
mini|desno|250px|Satelitska snimka poluotoka Nicoya Nicoya (španjolski: Península de Nicoya) je poluotok na pacifičkoj obali Kostarike, podjeljen je između provincije Guanacaste na sjeveru, i Puntarenas provincije na jugu. Širok je od 30 do 60 km i oko 121 km dug, površina mu je 1074.95 km2 i čini najveći poluotok u Kostarici. Poznat je po svojim plažama i popularno je turističko odredište. Glavno naselje i trgovačko središte u regiji je Nicoya, jedno od najstarijih naselja u Kostarici.
Ostala značajna naselja i mjesta otprilike od sjevera prema jugu su: Tamarindo, Santa Cruz, Nosara, Sámara, Naranjo, Paquera, Curu, Tambor, Montezuma, Santa Teresa, Mal Pais. Poluotok se smatra jednom od zona u svijetu gdje ljudi obično dožive 100 godina.
Hauteville (En)
Otvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 172 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 94 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 75 m).
Missano, Piacenza
Missano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 543 m.
Krkonoški nacionalni park (Poljska)
Krkonoški nacionalni park (poljski: Karkonoski Park Narodowy) je jedan od 23 poljskih nacionalnih parkova koji se nalazi na jugozapadu zemlje u Donjošleskom vojvodstvu.
Historija i karakteristike
Park je osnovan 16. januara 1959., da štiti sjeverni dio (poljski) Krkonoškog masiva najviši dio Sudeta, uključivo i planinu Sněžka (1.602 m). Krkonoški nacionalni park se prostire na površini od 5.579 hektara, pored poljsko-češke granice. thumb|left|220px| [[Logotip parka]] Park ima zanimljivu geomorfologiju i bogatu faunu i floru, u njemu žive mnoge rijetke vrste kojima prijeti izumiranje, uključujući i endemske.
U poljsku Crvenu knjigu uvršteno je 30 životinjskih, 18 vaskularnih biljaka, 14 mahovina i 27 lišajeva. Pored samog parka, formirana je i tampon zona površine 11.265 hektara koje pokriva niže i više šumske zone.
Topografija parka je raznolika od jezera u postglacijalnim depresijama, do strmih litica i potoka sa brzacima i slapovima. Najveće karakteristike krajolika Krkonoša su zaravnjeni goli vrhovi sa velikim zaravnima ispod postglacijalnih cirkova i pitoreskne nakupine stijena.
Flora zavisi o nadmorskoj visini, donji dijelovi se sastoje od šuma bukve, gornji od smreke, a viši patuljastog bora. Vrhovi pripadaju alpskom pojasu u kom rastu mahovine i lišajevi.
Emiliano Zapata, Yajalón
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 555 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
Krkonoški nacionalni park (Poljska)
Historija i karakteristike
Dobar dio Krkonoša, sa poljske 16,431 ha i sa češke strane 54,969 ha, ukupne površine 71,400 hektara uvršten je 1992. na UNESCO-vu listu Rezervata biosfere.
Duško Tošić
Duško "Dule" Tošić (rođen 19. januara 1989. u Zrenjaninu) je srpski fudbaler koji trenutno nastupa za turski FK Bešiktaš.
Karijera
Nakon što je prošao sve mlađe kategorije Proletera iz Zrenjanina, 2002. godine prelazi u OFK Beograd. U OFK Beograd ostaje do januara 2006. kada prelazi u francuski Sošo.
U avgustu 2007. postaje član Verdera iz Bremena, i u prvoj sezoni je povremeno nastupao za prvi tim Verdera. U avgustu 2008. Tošić je odlučio da igra za reprezentaciju Srbije na Olimpijskim igrama 2008. i pored protivljenja trenera Tomasa Šafa, od tada je veoma retko dobijao šansu da zaigra.
U januaru 2010. klub iz Bremena je želeo da pošalje srpskog internacionalca u „Cvajtu“, ali je on u kontroverznoj završnici prelaznog roka pronašao bolje rešenje. Nije se pojavio kada su Verder i Duizburg želeli da završe posao, raskinuo je ugovor sa Verderom i dogovorio se sa engleskim Portsmutom. Odrekao se 1.2 miliona evra kako bi kao slobodan igrač mogao da potpiše ugovor sa Portsmutom, ali ni tu nije imao sreće jer nije mogao da se registruje pošto je klub otišao u stečaj zbog loše finansijske situacije. Rešenje je bila pozajmica Kvins park rendžersu, klubu iz Druge lige Engleske.
7. jula 2010. prelazi u Crvenu zvezdu, sa kojom potpisuje ugovor na tri godine. U prvoj sezoni 2010/11. je odigrao 25 ligaških utakmica i postigao 1 gol. 31. avgusta 2011. odlazi na pozajmicu u španski Betis, ali pošto nije imao veću minutažu vratio se u Crvenu zvezdu već tokom zimske pauze 2012. U Zvezdi je odigrao još jednu polusezonu, kada je osvojio i Kup Srbije, pre nego što je na leto 2012. potpisao za turski Genčerbirligi.
Reprezentacija
Sa reprezentacijom Srbije do 21. godine osvojio drugo mesto na U-21 Evropskom prvenstvu 2007. u Holandiji.
Za seniorsku reprezentaciju Srbije je debitovao 15. novembra 2006. u prijateljskoj utakmici protiv Norveške. U dresu reprezentacije je odigrao ukupno 18 mečeva i postigao 1 gol.
Privatni život
Odrastao je u selu Orlovat. U junu 2008. oženio se pevačicom Jelenom Karleušom. Smatra se jednim od najbogatijih srpskih fudbalera, jer je u Kini po sezoni zaradjivao neverovatnih 30 milipna evra.
Poienile, Iași
Poienile je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4861 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
Ahimsa
thumb|right|Simbol nenasilja u đainizmu.
Ahimsa (sanskrit: अहिंसा ahiṁsā - nepovređivanje, nenasilje) je tradicionalni etički princip indijske filozofije koji zabranjuje povređivanje živih bića i podrazumeva odricanje od nasilja u bilo kom obliku (mentalnom, fizičkom, verbalnom i sl.). Po pravilu, uključuje pacifizam i vegetarijanstvo.
Ahimsa je veoma važna za hinduizam, budizam i đainizam. Zahvaljujući Gandijevom delovanju u 20. veku, načelo ahimse je postalo poznato širom sveta.
Etimologija
Glagolski koren iz kojeg je izvedena ahimsa je hims, za koji se obično smatra da potiče od han — udariti, povrediti, ubiti. A označava odrečni prefiks, u ovom slučaju nemanje želje ili namere za ubijanjem, povređivanjem i uništavanjem.
Ahimsa je jedno od mnogih negativnih određenja koja se u indijskoj filozofiji koriste da istaknu specifično, pozitivno značenje, nedovoljno upečatljivo u potvrdnim »ekvivalentima« određenog pojma.
Shvatanja
Ahimsa je, od tradicije do tradicije, različito shvatana, odnosno njeno značenje zavisi od stepena naglašenosti namere i htenja. Postoji tumačenje da se pojam ahimske razvio nasuprot prinošenju krvnih žrtvi u vedskoj religiji.
Ahimsa u đainizmu
Ahimsa je toliko važna u dainizmu da bi se moglo reći da sadrži sve đainske vrednosti. Đainski zaveti poput ograničavanja prostora u kojem sprovode svoje aktivnosti, izbegavanja određenog povrća ili voća, nepreporučivanja bavljenja poljoprivredom, neproizvođenja poljoprivrednih alatki i slično - zapravo potiču iz shvatanja ahimse. Od đainskih isposnika se zahteva preduzimanje izuzetnih mera predostrožnosti, kao što je čišćenje staze pre nego što se njom prođe ili proceđivanje tečnosti koja se pije, kako se ne bi nehotično povredilo neko živo biće.
Nijedan propust u vladanju nije oprostiv; kao opravdanje, ni neznanje, ni slučaj, ni »dobre namere« nemaju težinu. Sama činjenica da je povreda naneta, namerno ili ne, jedino je što je bitno, a svakome je dužnost da spreči povrede. Dovedena do krajnosti, ova maksima može da znači uzdržavanje od bilo kakvog delanja.
Ahimsa u budizmu
I budisti daju središnji položaj ideji ahimse. Da bi postala pravi budista, osoba mora da se zavetuje da će se pridržavati pet propisa, od kojih je prvi «neuzimanje života«, koji se odnosi na sve oblike života. Međutim, budistički pojam ubijanja naglašava osnovnu zamisao budista da su vidljiva dela posledica voljne radnje, te podrazumeva: živo biće, svest o prisutnosti živog bića, nameru da se ubije, čin ubistva i smrt. Za razliku od đainističkog pojma, ovde je više naglasak na nameri. No, svakako je upečalljivo duboko poštovanje života u obe tradicije, koje omogućuje da izraz ahimsa često ima isto značenje i u budizmu i u đainizmu.
Reč ahimsa se javlja i na Ašokinim natpisima u III veku stare ere.
Ahimsa u hinduizmu
Različite škole hinduizma takođe visoko vrednuju ahimsu. Jogin počinje svoj put ka prosvetljenju (samadhi) usavršavanjem svog vladanja putem različitih savladavanja od kojih je prvo ahimsa. Veruje se da su veliki bogovi hinduizma voleli i pomagali sva bića; njihovi sledbenici su verni u podražavanju tog uzora. U obredu posvećenja (puđa) nudi se i deli cveće, povrće i voće. Krava više nije žrtvena životinja, već simbol zemlje i njene hraniteljske uloge.
Međutim, ahimsa nikad nije, bez obzira na svoj ogroman značaj, postala vrednost jedinstvenog značenja u Indiji, zbog čega je sve do srednjeg veka bila predmet mnogobrojnih rasprava u svetim spisima. Pitanje koje se prvenstveno nameće u vezi sa ovim problemom glasi: ako je ahimsa »najviša dharma«, zašto je dharma ratnika (kšatrija) da se bore? Odgovor na to je da, ukoliko se bore iz besa ili u ljutnji, njihovo delanje ne odgovara dharmi. Tako dužnost pojedinca da se bori »bez zlobe i mržnje« postaje važan vid značenja ahimse u hinduzimu.
Gandijeva ahimsa
thumb|right|Zahvaljujući [[Mahatma Gandi|Gandiju, ahimsa je postala poznata širom sveta.]]
U 20. veku, princip ahimse je svoje najčuvenije ispoljavanje doživeo u nenasilnom pokretu otpora britanskoj vladavini u Indiji pod vođstvom Mahatme Gandija. Nenasilje je bilo u središtu Gandijeve filozofije. Pored indijskih klasičnih spisa, na Gandijevo shvatanje nenasilja je uticalo i hrišćanstvo, a posebno radovi Lava Tolstoja i Isusova beseda na gori. Prema mišljenju mnogih naučnika, otvoreno prihvatanje povrede kao oblik otpora zlu jeste, Gandijeva dopuna značenju ahimse. Prema Gandiju, mnogo važnije od raspravljanja o njenim istorijskim izvorima bilo je živeti u skladu sa ahimsom, živeti ahimsu.
Gandi je istinu (satja) smatrao Bogom. Sva bića sjedinjena su u toj duhovnoj suštini i to jedinstvo treba izražavati kroz harmoniju i nenasilje. Nenasilje je manifestacija istine, a nenasilni otpor ugnjetavanju je "čvrsto držanje za istinu" (satjagraha). Ovo je bila centralna ideja koju je Gandi poistovetio sa borbom za indijsku nezavisnost, borbom zasnovanom na "istini i ljubavi, odnosno nenasilju". Nenasilje je ključ i njegovo ostvarenje donelo bi dobrobit za sve (sarvodaja). Međutim, nenasilje je teško postići i ono uključuje napor da se kontrolišu čula i instinkti, naročito seksualnost i mržnja, a da se promoviše pravda.
Bekmünde
Bekminde je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 158 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Bekminde se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 2,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 158 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Hvala na slobodi
Hvala na slobodi je jugoslovenski kratki dokumentarni film snimljen 1988. godine u režiji Krsta Škanate. U njemu se prikazuju posledice tzv. Vevčanskog slučaja, odnosno nasilnog sukoba žitelja naselja Vevčani sa vlastima tadašnje SR Makedonije koji se dogodio godinu dana ranije. Škanata u filmu prikazuju kako žitelji za vreme tradicionalno karnevala rekonstruišu sukob, odnosno kako žrtve svojih partizanskih predaka u Drugom svetskom ratu, kojima su podigli spomenik sa natpisom "Hvala na slobodi" ironično upoređuju sa sopstvenom borbom protiv tiranske vlasti. Hvala na slobodi je tematski srodan iste godine snimljenom Škanatinom filmu Moševac koji se bavio sličnim događajem u tadašnjoj SR Bosni i Hercegovini.
Mercato Ortofruttic. C.Da Fanello, Ragusa
'''Mercato Ortofruttic. C.Da Fanello''' je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Ognjanka Ognjanović
Ognjanka Ognjanović (Šabac, 12. april 1949) je jugoslovenska i srpska filmska i pozorišna glumica.
La Pentalfa, San Pedro
La Pentalfa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1105 m.
Chama, New Mexico
Čama je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.022, što je 177 (-14,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Roșia De Amaradia, Gorj
Roșia De Amaradia je opština u Rumuniji u okrugu Gorž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 482 m.
Podstenje
Podstenje je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Podstenje se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 71 stanovnika.
Masciago Primo, Varese
Masciago Primo je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Canoas, San Miguel Totolapan
Canoas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2432 m.
Opština Cuyamecalco Villa de Zaragoza, Oaxaca
Cuyamecalco Villa de Zaragoza je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1561 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1392 m.
Radničko sveučilište Moša Pijade, Zagreb
Historija nastanka
Narodne škole (Volksschule) zvane i Sirotinjske škole počele su nicati po njemačkim zemljama (Prusija - 1717.) da bi se u 19. vijeku proširile i na Austro Ugarsku (1840). Taj val došao je i do Zagreba, tako da su tri tadašnja fakulteta; Filozofski, Pravni i Bogoslovni donijela odluku o održavanju predavanja otvorenih za javnost - 29. novembra 1907. iako je prvo predavanje - O postanku i padu osmanlijske sile, održao historičar Ferdo Šišić tek u novembru 1912. Sve do kraja Prvog svjetskog rata 1918. predavanja otvorena za javnost u okviru Programa Narodnih sveučilišta održavana su glavnoj zgradi Pravnog fakulteta na Trgu maršala Tita, za relativno uski krug zainteresiranih građana (praktički dobro stojeći krug građana) i zapravo nisu bila ni nalik orginalnim Volksschule. Nakon rata od 1920. predavanja su održavana u dvorani Kemijskog zavoda na Marulićevom trgu. Nakon što je donesen Zakon o narodnim školama 1929. došlo je i do otvoranja većeg broja takvih ustanova.
Vevčanski slučaj
Vevčanski protesti ili Vevčanski slučaj je naziv za događaje koji su se u augustu 1987. dogodili na jugozapadu tadašnje SR Makedonije, te predstavljali jedan od prvih većih sukoba tadašnjih vlasti sa stanovništvom tadašnje Jugoslavije u godinama neposredno pred njen raspad.
Radničko sveučilište Moša Pijade, Zagreb
Osnivanje Radničkog sveučilišta Moša Pijade
Nakon Drugog svjetskog rata došlo je do pravog buma otvaranja Narodnih sveučilišta, tako da je praktički svaki tadašnji zagrebački rajon imao svoju zgradu Narodnog sveučilišta, a dotadašnjem glavnom sveučilištu pri univerzitetu je promjenjeno ime u Centralno narodno sveučilšte, te je ono došlo pod direktni nadzor tadašnjeg republičkog ministra prosvjete koji je propisao i nova pravila o radu. Od tad su te ustanove doista postale dostupne najširem sloju stanovništva, a u njihove odbore ušli su pored profesora i nastavnika i predstavnici javnih radnika, radničkih sindikata i samih učenika. Predavanja su, pored univerzitetskih i srednjoškolskih nastavnika, mogli održavati i drugi kvalificirani stručnjaci pa čak i dobro osposobljeni polaznici, - jer je najurgentniji zadatak bio opismeniti stanovništvo (još krajem 19. vijeka u Hrvatskoj je bilo 77,9% nepismenog odraslog stanovništva ) to se kasnije (1990-ih) tumačilo željom tadašnjih komunista da na taj način omoguće pristup svojim aktivistima u te odbore radi ideološkog djelovanja.
Radničko sveučilište Moša Pijade vremenom je izraslo u vrlo složenu ustanovu, sa brojnim organizacijskim jedinicima (kasnijim OOUR-ima ) razvilo je veliku izdavačku djelatnost, između ostalog izdavalo je i časopis 15 dana od 1957. u njemu su se održavale brojne priredbe i manifestacije; između ostalog Muzički biennale. .
Vevčanski slučaj
Povod spora je bila odluka tadašnjih vlasti da se izgradi vodovod kojim bi se voda sa Vevčanskih izvora, kojim se opskrbljivalo mjesto Vevčani, također dovela u susjedno naselje Oktisi. Iako su se tadašnje mjesne zajednice Vevčani i Oktisi formalno složile sa njome, odluka je izazvala nezadovoljstvo dijela stanovnika naselja Vevčani, pogotovo kada su se počele javljati glasine da će se voda također preusmjeriti u Strugu, ali i Elen Kamen, novosagrađeno turističko naselje koje je bilo uglavnom namijenjeno za tadašnju komunističku elitu, odnosno da će zbog toga Vevčani ostati bez vode. Radovi na izgradnji vodovoda su trebali početi 6. augusta 1987. Međutim, pred radnike se ispriječilo nekoliko stotina žitelja Vevčana, uglavnom žena, djece i staraca, koji su blokirali put i, noseći Titove slike, počeli skandirati "Život damo, vodu ne damo". Vlasti su sljedeći dan naredile specijalnim jedinicama milicije da razbiju blokadu, a što su one učinile koristeći palice i fizičku silu. Tom prilikom je bio ozlijeđeno 23 žitelja i 10 milicionera; ukupno 19 žitelja je uhapšeno. Radovi su nastavljeni, a vodovod dovršen 10. augusta.
Vijesti o nasilju su izazvale veliku pažnju ne samo u Makedoniji, nego i u drugim dijelovima Jugoslavije, gdje je veliki dio javnosti simpatizirao žitelje Vevčana kao žrtve tadašnjeg, sve omrznutijeg, komunističkog režima. Podršku stanovnicima Vevčana je pružilo Društvo književnika Slovenije, kao i sudionici Struških večeri poezije. U susjednoj SR Srbiji su sa vevčanskim zbivanjima vukle paralele sa tada aktualnom antibirokratskom revolucijom; sljedeće godine je o događajima u Vevčanima snimljen dokumentarni film pod filmom Hvala na slobodi u režiji Krsta Škanate.
Radničko sveučilište Moša Pijade, Zagreb
Osnivanje Radničkog sveučilišta Moša Pijade
Vremenom su se od početnog cilja za opismenjavanjem i doškolovavanjem, razvili brojni specijalizirani tečajevi, od priprema za polaganje vozačkog ispita do prvih upoznavanja sa kompjutorima pa sve do fakultetskih programa - Viša škola za organizaciju rada, koja je danas postala Visoka poslovna škola Zagreb. Moša kako su je zagrepčani zvali postala je zaista živo okupljalište najrazličitijih slojeva građanstva, od najobičnijih radnika koji su se uhvatili programa opismenjavanja (ili željeli završiti gimnaziju) do visokih intelektulaca koji su dolazili u kasne večernje sate na program u Filmskom klubu ili kasnije na predstave KPGT-a. Isto tako su se vremenom programi sve više komercijalizirali (jedno vrijeme u Moši je djelovao i disko klub), i sve više padali na teret polaznika, jer se tražilo da Moša sama sve više pokrije svoje troškove. Raskorak između želja i stvarnih mogućnosti društva, postajao je sve očitiji kasnih 1980-ih kad se Moša počela osipati i fizički raspadati. Od 1990-ih nastupa doba velike reorganizacije, koja se nije ogledala samo u promjeni naziva, jer se otad zove - Pučko otvoreno učilište (po starom), već i odnosu vlasti i društvene elite prema toj instituciji i besplatnom školovanju (danas praktički svi programi koštaju).
Ono što je pravi paradoks, da su mnogi pripadnici te društvene elite, koja je tako lako odlučila da se stane na kraj - Moši i politici znanja za sve, nekad i sami bili polaznici nekog od programa Moše i tako se utrpali u krug društvene elite.
Podstenjšek
Podstenjšek je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Podstenjšek se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Radničko sveučilište Moša Pijade, Zagreb
Izgradnja nove zgrade Radničkog sveučilišta
Sredinom 1950-ih odlučeno je da se nova zgrada za tadašnje Centralno narodno sveučilište izgradi na novom bulevaru Ulici proleterskih brigada u Zagrebu (današnja Ulica grada Vukovara), najzamašnijeg urbanističkog pothvata u Hrvatskoj toga doba. Nova zgrada morala je zadovoljiti potrebe za oko oko 340 nastavnika i nekoliko hiljada polaznika, koji su na brojnim tečajevima stjecali raznovrsna stručna znanja, pored tog predviđene su i dvije dvorane za kulturno umjetničke programe i filmske projekcije.
Podstenjšek
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 4 stanovnika.
Radničko sveučilište Moša Pijade, Zagreb
Izgradnja nove zgrade Radničkog sveučilišta
Zbog tog je 1955. raspisan natječaj, na kom su pobijedili arhitekti Ninoslav Kučan i Radovan Nikšić. Zgrada je dovršena 1961. a otvorio ju je osobno predsjednik Josip Broz Tito 10. rujna. Njeni autori (Ninoslav Kučan, Radovan Nikšić i Bernardo Bernardi - enterijer) iste su godine dobili Nagradom Grada Zagreba.
Ispred zgrade postavljen je spomenik Moši Pijadi, rad Antuna Augustinčića koji je 1993. premješten na današnju lokaciju na Bukovačku cestu 55 ispred Doma zaklade Lavoslava Schwarza.
Krušopek
Krušopek je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Krušopek pripada gradskoj opštini Saraj, koja obuhvata zapadna predgrađa Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Krušopek je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 8 km zapadno.
Naselje Krušopek je na jugozapadu istorijske oblasti Skopsko polje, koja se poklapa sa prostranom Skopskom kotlinom. Mesto naselje je vezano za ušće reke Treske u reku Vardar. Jugoistočno od naselja izdiže se planina Vodno, dok se jugozapadno izdiže Suva gora. Nadmorska visina naselja je približno 280 metara.
Istorija
Naselje Krušopek, s hramom Svetog Đorđa, pomenuto je u 16. veku, u zapisu rukopisnog Prazničnog mineja iz stare rukopisne zbirke Narodne biblioteke u Beogradu.
Rukopis se čuvao pod brojem 913, a postradao je tokom bombardovanja Narodne biblioteke, 6. aprila 1941. godine. Praznični minej je nastao u 14. veku, a zapis o Krušopeku zabeležen je 29. jula 1531. godine.
Stanovništvo
Krušopek je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.902 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
20. 7.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
20. jul/juli/srpanj (20. 7.) je 201. dan godine po gregorijanskom kalendaru (202. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 164 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Willard, Ohio
Vilard je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.236, što je 570 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jack Warden
Jack Warden (18.9. 1920 – 19.7. 2006.) bio je ugledni Emmyjem nagrađen američki karakterni glumac.
Serole, Asti
Serole je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
Indre-et-Loire
Endr i Loara je departman u centralnoj Francuskoj. Pripada regionu Centar (region), a glavni grad departmana (prefektura) je Tur (grad). Departman Endr i Loara je označen rednim brojem 37. NJegova površina iznosi 6.127 km². Po podacima iz 2012. godine u departmanu Endr i Loara je živelo 605.819 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 99 stanovnika po km².
Ovaj departman je administrativno podeljen na:
Ejido General J. Gertrudis García Sánchez, Mexicali
Ejido General J. Gertrudis García Sánchez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 262 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Carona, Bergamo
Carona je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 348 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1130 m.
Berbamin
Berbamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 37 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 608,723 Da.
Crikvenica
Crikvenica je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi na istočnoj obali Jadranskog mora i pripada Primorsko-goranskoj županiji.
Geografija
Crikvenica se nalazi na dohvat ruke posjetiteljima iz srednje Evrope. Smještena je na hrvatskom dijelu Jadranskog mora, poznatom kao Hrvatsko primorje, u Kvarnerskom zaljevu, svega 35 kilometara od grada Rijeke, središta Županije primorsko-goranske.
Do Crikvenice se cestovnim putem moze stići u jednom danu iz gotovo svih dijelova Europe.
Grad Crikvenica se, kao lokalna samouprava, sastoji od mjesta (od sjevera prema jugu): Jadranovo, Dramalj, Crikvenica i Selce.
Graniči sa Gradom Kraljevicom, Općinom Vinodolskom i Gradom Novim Vinodolskim.