cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turbina
Najjednostavnije turbine imaju jedan pomični dio, rotor, a to je vratilo ili bubanj, sa lopaticama. Protok tekućine djeluje na lopatice tako da se okreću i daju energiju rotacije na rotor. Rani primjeri turbina su vjetrenjače i vodeni mlinovi. Plinske, parne i vodne turbine obično imaju kućište oko lopatica koje sadrži i kontrolira radnu tvar. Za izum parne turbine zaslužan je britanski inženjer Charles Algernon Parsons (1854. - 1931.), za pronalazak reakcije u turbini, i švedski inženjer Gustav de Laval (1845. - 1913.), za izum pogonske turbine. Moderne parne turbine često upotrebljavaju reakciju i impuls u istoj jedinici, obično različiti stupanj reakcije i impulsa iz korijena lopatica svoje periferije. Uređaj sličan turbini, ali u obrnutom procesu, je kompresor ili pumpa. Aksijalni turbokompresor u mnogim plinskim turbinama dobar je primjer. Ovdje ponovno, i reakcija i impuls su iskorišteni i opet, u modernim osovinskim kompresorima, stupanj reakcije i impulsa obično će se razlikovati od korijena lopatica periferije. Claude Burdin 1828. je upotrijebio termin turbo iz latinskog što označava vrtlog, tijekom inženjerskog natjecanja. Benoit Fourneyron, student Claude Burdina, izgradio je prvu praktičnu vodnu turbinu.
Način rada
mini|desno|300px|Shematski dijagram koji prikazuje razliku između [[impulsna turbina|impulsne i reakcijske turbine. ]]
Radna tekućina sadrži potencijalnu energiju (tlak) i kinetičku energiju (brzina). Tekućina može biti stlačiva ili nestlačiva. Nekoliko principa turbine za prikupljanje energije:
Impulsne turbine
Ove turbine mijenjaju smjer protoka tekućine velike brzine ili mlaza plina. Nastali impuls sile okreće turbinu i ostavlja protok tekućine sa smanjenom kinetičkom energijom. Nema promjene tlaka tekućine ili plina na lopatice u rotoru turbine (pomičnih lopatica), kao u slučaju parne ili plinske turbine, sav pad tlaka odvija se u stacionarnim lopaticama (mlaznice). Prije stizanja u turbinu, tlak tekućine mijenja se s brzinom, ubrzavajući tekućinu mlaznicom. Peltonova turbina isključivo koristi tu pojavu. Impuls turbine ne zahtijevaju pritisak na krilo oko rotora budući da je mlaz tekućine stvoren mlaznicom prije dostizanja na lopatice rotora. Drugi Newtonov zakon opisuje prijenos impulsa energije za turbine.
Reakcijske turbine
Ove turbine razvijaju zakretni moment reakcijom tlaka na plin ili tekućinu ili na njihovu masu. Tlak plina ili tekućine mjenja se prolaskom kroz turbinske lopatice rotora. Pritisak na krilo je potrebno da bi zadržavalo tekućinu dok djeluje na turbinu ili turbina mora biti u potpunosti uronjena u tekućinu koja je pokreće (kao kod vjetroagregata). Kućište sadrži i usmjerava radnu tekućinu i, za vodne turbine, održava usisavanje kroz danu cijev. Francisova turbina i većina parnih turbina koristi ovu pojavu. Za stlačene radne plinove, obično se koristi više turbina za učinkovito upregnuće raširenog plina. Treći Newtonov zakon opisuje prijenos energije za reakcijske turbine.
U slučaju parnih turbina, koje bi se koristile za brodske primjene ili za kopnene generatore, Parsonov tip reakcijske turbine zahtijevao bi otprilike dvostruki broj redaka lopatica, kao de Lavalova pogonska turbina, za isti stupanj ispuštanja topline. Dok to Parsonova turbina radi mnogo duže i teže, ukupna djelotvornost reakcijske turbine malo je veća nego ekvivalentna pogonska turbina za isto ispuštanje topline. Parne turbine i kasnije, plinske turbine, neprekidno su razvijane tijekom 20. stoljeća, nastavljajući to činiti i u praksi, projekti modernih turbina će koristiti obje reakcije i impuls za mjenjanje stupnjeva, kad god je to moguće. Turbine na vjetar koriste aerodinamički profil za generiranje uzgona vjetra i slanja na rotor (to je oblik reakcije). Vjetrenjače dobivaju neku energiju i iz pobude vjetra, uz skretanje kuta. Banki-Michell turbine su dizajnirane kao pobudni strojevi sa mlaznicama, ali održavaju neku efikasnost u nižim zadaćama kroz reakcije, kao što je tradicionalno vodeničko kolo. Turbine s više razina mogu koristiti bilo reakcije ili za poticaj lopatica pod visokim pritiskom. Parne turbine su tradicionalno više poticajne, ali se dalje kreću ka reakcijskom dizajnu slične onima koje se koriste u plinskim turbinama. Na niskom tlaku operativni medij ekspandira u volumenu za malo smanjenje tlaka. Pod tim uvjetima (pojam niskotlačnih turbina) lopatice postaju strogo dizajnirane isključivo za impulsno postolje. Razlog tome je djelovanje brzine rotacije za svaku oštricu. Kao što povećava volumen, oštrica povećava visinu, a postolje lopatica se okreće na sporijoj brzini. Ova promjena u brzini tjera dizajnere na promjenu postolja sa impulsnog na visoko reakcijski tip.
Projektantske metode klasične turbine razvijene su sredinom 19. stoljeća. Vektorska analiza povezuje protok tekućine sa oblikom turbine i rotacijom. Prvo su korištene grafičke metode. Jednadžbe za osnovne dimenzije dijelova turbina su dobro dokumentirane i visoko učinkovit stroj se može pouzdano dizajnirati za bilo koje stanje fluida. Neki izračuni su empirijski, a drugi su temeljeni na klasičnoj mehanici. Kao i kod većine inženjerskih izračuna, pretpostavke su pojednostavljene. Trokut ubrzanja može se koristiti za izračun osnovne razine svojstava turbine. Plin izlazi mlaznicama stacionarnih turbina vođen lopaticama na apsolutnoj brzini Va1. Rotor se vrti na brzini U. U odnosu na rotor, brzina plina jer impinges rotora na ulazu je Vr1. Plin se okrenuo prema rotoru i izlazi, u odnosu na rotor, na brzinu Vr2. Međutim, u apsolutnom smislu brzine rotora izlaz je Va2. Trokuti brzina konstruirani su pomoću tih različitih vektora brzine. Trokut ubrzanja može biti izgrađeni u svakom dijelu kroz lopatice (na primjer: koncentrator, glavu, središnji presjek i tako dalje), ali se obično prikazuju u promjeru srednje faze. Prosječna svojstva za faze mogu biti izračunate iz trokuta brzina, na ovom radijusu, koristeći Eulerovu jednadžbu:
Odakle:
gdje je:
Omjer pritiska turbine je funkcija  i djelotvornosti turbine.
S dolaskom modernijeg dizajna turbina dolaze i neki novi izračuni mjera. Računalna dinamika fluida daje rezultate i bez upotrebe mnogih pojednostavljujućih pretpostavki koje su prije služile da bi se izvele klasične jednadžbe, a kompjuterski programi (softweri) olakšavaju optimizaciju. Ovi alati su doveli do stalnog napretka u dizajniranju turbina u zadnjih 40 godina. Primarno numeričko klasificiranje turbina se mjeri prema njihovim specifičnim brzinama. Specifična brzina opisuje brzinu turbine i njezinu maksimalnu djelotvornost s obzirom na snagu i protok. Specifična brzina je izvedena tako da bude neovisna o veličini turbine. S obzirom na uvjete protoka fluida i željene izlazne brzine vratila, specifična brzina se može izračunati i tako se može izabrati odgovarajući dizajn turbine. Specifične brzine se zajedno s nekim osnovnim jednadžbama mogu iskoristiti za pouzdano unaprijeđivanje postojećih dizajna poznatih izvedbi na novu razinu s novim svojstava.
Vrtste turbina
mini|desno|GE H serija [[Plinska turbina|plinskih turbine za elektrane: u kombiniranim elektranama, ova 480 MW jedinica ima stupanj termičkog iskorištenja od 60%.]]
mini|desno|[[Turbina s križnim protokom.]]
mini|desno|Konstrukcija [[Teslina turbina|Tesline turbine bez lopatica.]]
Sporazum iz Altmarka
Sporazum iz Altmarka (švedski: Stillståndet i Altmark, poljski: Rozejm w Altmarku) bio je mirovni ugovor, sklopljen 26. septembra 1629. između Kraljevine Švedske i Poljsko-Litvanske Unije, kojim je okončan Švedsko-poljski rat (1620. - 1622.)
Karakteristike
U tom je ratu Kraljevina Švedska okupirala Poljsko livonsko vojvodstvo i dobar dio Prusije i izvojevala niz pobjeda nad poljsko-litvanskim snagama Sigismunda III. Premda su posljednju bitku u junu 1629. dobili Poljaci, nijedna strana nije bila u poziciji da dobije rat. Poljsko-litvanski kralj Sigismund Vasa bio je pod velikim pritiskom da sklopi mir, jer je šljahta mislila da je rat mogao završiti puno prije da se Sigismund odrekao prava na švedski tron, koji je izgubio 1599.
Sporazum je postignut uz pomoć francuskih i engleskih posrednika, Poljsko-Litvanska Unija je morala učinila brojne ustupke u zamjenu za šestogodišnji mir. S druge strane Gustav Adolf nije gubio vrijeme već je julu 1630. napao Stralsund.
Redea, Redea
Redea je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Redea.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
La Soyatera, La Yesca
La Soyatera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1653 m.
Los Coyules, Arteaga
Los Coyules je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Axocopactla, Chiconcuautla
Axocopactla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chiconcuautla.
Los Coyules, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Axocopactla, Chiconcuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1945 m.
Cēsis
Cesis (njemački: Wenden, ruski: Цесис) je grad od 14,842 stanovnika na sjeveroistoku Latvije.
Ejido Hernández Álvarez, San Felipe
Ejido Hernández Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Cēsis
Geografske karakteristike
Cesis je drugi po veličini grad u regiji Vidzema i treći najstariji grad u Latviji Prostire se duž obala rijeke Gauje, udaljen 90 km od glavnog grada Rige.
Ejido Hernández Álvarez, San Felipe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 518 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2102 m.
Cēsis
Historija
Cēsis se prvi put spominje u dokumentima 1206., a njegov zamak Wenden, kog je podiglo Livonskog reda datira iz 1207.
Nekada je bio prosperitetni grad Hanzeatskog saveza, o čemu svjedoči njegova fina arhitektura, uključujući crkvu sv. Ivana iz 1283. Historijski centar grada danas je proglašen nacionalnim spomenikom. thumb|left|240px| Ruine starog [[zamak|zamka]] Nakon dugog perioda propadanja- Cēsis je ponovno počeo rasti u 19. vijeku kad je izgrađena željeznička pruga Riga-Valka. thumb|right|300px| Centar grada Tad je izraslo industrijsko predgrađe na istoku sa pogonima koji proizvode prehrambene i metalne artikle i građevinski materijal.
Las Flores, Catemaco
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
Cēsis
Historija
Danas je u Letoniji poznat po brojnim festivalima, koji se održavaju od proljeća do ljeta.
Las Flores, Catemaco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Cēsis
Privreda
Cēsis ima 1852 registriranih firmi i samo 5,1% nezaposlenih.
Pobratimski gradovi
Cesis ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima ;
Mandinka (razvrstavanje)
Mandinka ili Mandingo može označavati:
NGC 3120
NGC 3120 je galaksija u zviježđu Zračnoj pumpi.
Aktinomikoza
Aktinomikoza je retka hronična infektivna bolest kože i potkožnog tkiva, koju izazivaju bakterije — aktinomicete (Actinomyces israelii, Actinomyces gerencseriae i Propionibacterium propionicus). Najčešće se javlja kod odraslih muškaraca.
Etiologija
Bolest izazivaju asporogene gram-pozitivne anaerobne bakterije iz rodova Actinomyces ili Propionobacterium (najčešće A. israelii). Zbog svoje filamentozne strukture ova bakterija je dugo vremena pogrešno svrstavana među gljive. Pripada saprofitnoj flori čoveka i životinja i najčešće se nalazi u ustima, ždrelu i debelom crevu. Da bi se bolest manifestovala, bakterija se mora naći u anaerobnim uslovima što se dešava najčešće pri povredama, ekstrakciji (vađenju) zuba, hirurškim zahvatima i sl.
Većina ovih infekcija su polimikrobne, pri čemu se iz lezija često izoluju i druge bakterije (oralni anaerobi, stafilokoke, streptokoke ili enterobakterije). U cervikofacijalnom obliku bolesti najčešće ulazno mesto je kariozni zub; u torakalnom obliku bolest je posledica aspiracije oralnog sekreta; u abdominalnom obliku ona nastaje usled oštećenja sluzokože divertikula ili slepog creva ili nastaje nakon traume (povrede); u lokalizovanom karličnom obliku aktinomikoza je komplikacija određenih tipova intrauterinih kontraceptivnih uložaka.
Širenje iz primarne lokalizacije je retko, a uglavnom se dešava putem krvi iz primarnog žarišta infekcije.
Klinička slika
Cervikofacijalni oblik se manifestuje promenama u predelu glave i vrata u vidu tvrdih, tamnocrvenih infiltrata koji se raspadaju i apscediraju. Brojni čirevi se dreniraju preko fistula. Iz njih se cedi lepljiv, gnojni sadržaj neprijatnog mirisa, u kome se nalaze karakteristične žute sumporne granule. Promene zahvataju i obraze, jezik, ždrelo, pljuvačne žlezde, kosti lobanje, moždane opne ili mozak itd.
U torakalnom obliku su zahvaćena pluća i bolest liči na tuberkulozu. Infekcija se može značajno proširiti i pre pojave bola u prsima, temperature i produktivnog kašlja.
U generaliziranom obliku infekcija se hematogeno (putem krvi) širi u kožu, pršljenove, mozak, jetru, bubrege, mokraćovod i karlične organe kod žena. Javljaju se simptomi poput krstobolje, glavobolje, bola u trbuhu i sl.
Lokalni karlični oblik bolesti se javlja najčešće kod žena. Simptomi uključuju iscedak iz materice uz bolove u karlici ili donjem delu trbuha.
Dijagnoza
Dijagnoza aktinomikoze se postavlja na osnovu kliničke slike, rendgenskih snimaka i mikrobioloških ispitivanja - dokazom kolonije uzročnika (tzv. druza) u gnoju, bioptičnom i aspiracijskom materijalu.
U gnoju ili tkivu, mikroorganizmi izgledaju kao zamršene nakupine razgranatih i nerazgranatih talasastih filamenata ili kao sumporne granule. One se sastoje od centralne mase zamršenih bakterijskih filamenata, ćelija gnoja i debrisa, sa srednjom zonom isprepletenih filamenata. Centralnu zonu okružuje spoljašnja zona sa zrakasto raspoređenim hijalinim i refraktivnim filamentima, koji se boje eozinom ali su pozitivni u bojenju po Gramu.
Lečenje
Lek izbora kod aktinomikoze je penicilin G, koji se daje u velikim dozama. Nakon 6-8 nedelja prelazi se na penicilin V. Lečenje obično traje između tri i osam meseci u zavisnosti od težine slučaja. Kod osoba preosetljivih na penicilin preporučuju se adekvatne doze tetraciklina, rifampicina, eritromicina i dr. Hirurška terapija podrazumeva inciziju i drenažu čireva i eksciziju fibroznih promena.
Terapija se nastavlja nekoliko nedelja nakon prividnog izlečenja. Terapijske šeme se mogu i proširiti kako bi obuhvatile i druge mikroorganizme koji su eventualno izolovani iz lezija. Nepotvrđeni izveštaji ukazuju da bi u određenim slučajevima mogla biti korisna terapija hiperbaričnim kiseonikom.
Bolest kod životinja
160p|mini|desno|Aktinomikoza kod mačke Aktinomikoza se javlja kod stoke i drugih životinja, a bolest je poznata pod imenom grbava vilica. Etiologija imena je povezana sa činjenicom da se na glavi i vratu inficiranih životinja javljaju velike izrasline u vidu apscesa.
Patolog Oto Bolinger je 1877. godine dokazao kod stoke prisustvo bakterije Actinomyces bovis, a nedugo nakon toga je Džejms Izrael otkrio bakteriju Actinomyces israelii kod ljudi.
Pollenzo, Cuneo
Pollenzo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 793 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Corcolle, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5788 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Chinameca, Xochicoatlán
Chinameca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Xochicoatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1202 m.
Eveleth, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.718, što je 147 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Güetebachi, Guachochi
Güetebachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2194 m.
Druga bitka za Atlantik
Druga bitka za Atlantik je bila najduža neprestana vojna kampanja u Drugom svetskom ratu, koja je trajala od 1939. do poraza Nemačke 1945. U svojoj srži bitka je predstavljala savezničku pomorsku blokadu Nemačke, objavljene jedan dan nakon izbijanja rata, i potonju nemačku kontra-blokadu. Vrhunac bitke je bio od sredine 1940. do kraja 1943. Druga bitka za Atlantik je ukrstila sa jedne strane podmornice i druge ratne brodove Krigsmarine i avione Luftvafea protiv Kraljevske mornarice, Kraljevske kanadske mornarice i savezničkih trgovačkih brodova. Konvoji, koji su uglavnom dolazili iz Severne Amerike koji su uglavnom išli za Ujedinjeno Kraljevstvo i Sovjetski Savez, su uglavnom bili pod zaštitom britanske i kanadske mornarice i vazduhoplovstva. Tim snagama su se opridružili brodovi i avioni SAD počevši od 13. septembra 1941. Nemcima su se pridružile podmornice Talijanske kraljevske mornarice, nakon što je Kraljevina Italija stupila u rat 10. juna 1940.
Kao ostrvska država, Ujedinjeno Kraljevstvo je bilo izuzetno zavisno od uvozne robe. Britanija je zahtevala voše od milion tona uvezenog materijala nedeljeno samo da bi mogla da preživi i da se bori. U suštini, druga bitka za Atlantik je bio sukob tonaža; Saveznici su se borili da snabdevaju Britaniju, a sile Osovine su pokušavale da prekinu plovidbu trgovačke mornarice koja je omogućila Britaniji da nastavi da se bori. Od 1942. Nemci su takođe pokušavali da spreče nagomilavanje savezničkih zaliha i opreme koja je bila u svrhu priprema za invaziju okupirane Evrope. Poraz pretnje od nemačkih podmornica je bio preduslov za proterivanje Nemaca. Ishod bitke je bio strategijska pobednika Saveznika; nemačka blokada je propala, ali po visokoj ceni: 3500 trgovačkih i 175 ratnih brodova je potopljeno uz gubitak od 783 podmornice.
Izraz bitka za Atlantik je skovao Vinston Čerčil u februaru 1941. Kampanja je počela odmah po otpočinjanju rata u Evropi i trajala je šest godina. Uključivala je biše o 100 bitaka oko konvoja i možda 1000 susreta sa jednim brodom, na bojištu koje se prostiralo hiljadama kvadratnih kilometara okeana. Ratna sreća se menjala konstantno kako je jedna ili druga sticala prednost, kako su nova oružja, taktike, protivmere i oprema razvijane od obe strane. Saveznici su postepeno sticali prednost, porazivši nemačke površinske brodove do kraja 1942. i podmornice do polovine 1942, mada su gubici usled dejstva podmornica dešavali do kraja rata.
Huepaco, Choix
Huepaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Strängnäs (općina)
Općina Strängnäs (švedski: Strängnäs kommun) je jedna od švedskih općina od 32,419 stanovnika na krajnjem jugoistoku Švedske.
Sićevačka klisura
Sićevačka klisura predstavlja jednu od najimpresivnijih i najvrednijih klisurastih i kanjonskih krečnjačkih dolina na teritoriji jugoistočne Srbije. Nalazi se između južnih padina Svrljiških planina i Suve planine i predstavlja probojnicu rijeke Nišave kroz Kunovičku površ. Obuhvata 17 km dugu klisuru rijeke Nišave koja počinje od sela Prosek koje se nalazi 14 kilometra uzvodno od Niša, a završava u selu Dolac, koje se nalazi u dolini Bele Palanke.
Strängnäs (općina)
Administrativni centar općine je grad - Strängnäs od 12,856 stanovnika.
Sićevačka klisura
U okviru klisure izdvajaju se tri morfološke celine - Gradiški kanjon, Prosečka klisura i Ostrovička kotlina. Poseban pečat njenom izgledu daju brojne pećine, potkapine, jame, vrtače, ostenjaci i impozantni krečnjački ekskarpmani Kusače, poređani u lučni, amfiteatralni niz.
Santa Rita, Camargo
Santa Rita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Strängnäs (općina)
Geografske karakteristike
Općina Strängnäs prostire se u Grofoviji Södermanland, na površini od 741.59 km², duž južne obale Jezera Mälaren.
Granja Susana, Salamanca
Granja Susana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1717 m.
Strängnäs (općina)
Historija
Općina je oformljena - 1971., spajanjem grada Strängnäsa sa gradom Mariefred i okolnim ruralnim općinama.
Sićevačka klisura
Uprkos brojnim uticajima čoveka, na području klisure je registrovano prisustvo većeg broja endemičnih, endemoreliktnih, reliktnih, rijetkih i značajnih vrsta biljaka, čime predtavlja veliki refugijum biljnih vrsta Srbije, Balkana i Evrope.
Posebnu vrijednost područja Sićevačke klisure su brojni srednjovekovni manastiri, crkvišta, gradine i utvrđenja, crkve i drugi vrijedni spomenici, lokaliteti i nalazišta. Među navedenim, dva manastira imaju status nepokretnih kulturnih dobara i očuvani su u celosti - Manastir Svete Bogorodice i Manastir Svete Petke „Iverica“. Takođe, očuvani su i dijelovi čuvenog rimskog puta Via militaris.
Arheologija
U periodu od 2006—2010. godine, u okolini naselja Sićevo u Sićevačkoj klisuri obavljena su arheološka istraživanja dviju pećina — Velike i Male Balanice. Sprovedena istraživanja, na ovom nalazištu omogućila su prikupljanje brojnih nalaza iz praistorijskog doba. Ispitivanje starosti vilice hominida BH-1 iz pećine Mala Balanica, zasnovane na elektronskoj spin rezonanciji u kombinaciji sa izotopskom analizom serije uranijuma, i infracrvenim/post-infracrvenim luminiscencijskim datiranjem, daju minimalnu starost koja se kreće između 397.000 - 525.000 pne za. To potvrđuje da je to najistočniji primjerak hominida u Evropi datiranog u srednji pleistocen. Zaključci izvedeni iz morfologije vilice BH-1 stavljaju je izvan trenutno uočene varijacije evropskog Homo heidelbergensisa. Nedostatak izvedenih neandertalskih osobina u BH-1 i njegovim savremenim primjercima u jugoistočnoj Evropi, kao što su Kocabaş, Vasogliano i Ceprano, zajedno sa sinapomorfijama srednjeg pleistocena, sugerira različite evolucijske sile koje djeluju na istoku kontinenta gdje izolacija nije igrala takvu ulogu tokom glacijacije. Ovi fosili su bliski morfotipu zajedničkog pretka neandertalaca i "modernog" Homo sapiensa. U tom kontekstu, Balkansko poluostrvo bi moglo biti dio geografskog rasprostiranja populacije „izvora“ jugozapadne Azije za navodnu uzastopnu repopulaciju Evrope u srednjem pleistocenu.
Profesor arheologije Filozofskog fakulteta Dušan Mihailović, čiji tim je došao do otkrića, postavlja tezu da je na ovim prostorima došlo do interakcije između te dvije vrste, što bi bilo od izuzetnog značaja za istraživanje o evoluciji čovjeka. Mihailović tvrdi da u genima današnjeg evropskog stanovništva postoji dva do tri odsto gena neandertalaca, što dokazuje da je došlo do miješanja vrsta.
NGC 3121
NGC 3121 je galaksija u zviježđu Lavu.
Sićevačka klisura
Park prirode
Sićevačka klisura je zaštićena kao područje izuzetne biološke raznovrsnosti i stanište ili boravište velikog broja endemičnih, endemoreliktnih, reliktnih i rijetkih vrsta biljaka i životinja, kao poseban primjer pojave i međudejstva geoloških, geomorfoloških i hidroloških procesa i kao predio izraženih obilježja prirodne ljepote i uspješnog spoja prirode, ljudskih tradicionalnih djelatnosti i graditeljstva i kulturno-istorijskih spomenika.
NGC 3121
Vanjske poveznice
NGC 3121
Reigate and Banstead
Reigate and Banstead je distikt sa statusom borougha od 144,100 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.
Sićevačka klisura
Park prirode
Na osnovu uredba o zaštiti parka prirode „Sićevačka klisura“ („Službeni glanik RS“, br. 16/2000) klisura je zaštićeno područje. I u SFRJ dio područja Sićevačke klisure bio je stavljan pod zaštitu (Skupština opštine Niš, br. 022-48/77 od 26.01.1977. godine).
Reigate and Banstead
Geografske karakteristike
Reigate and Banstead se prostire na sjeveroistoku Grofovije Surrey, na granici Greater Londona po vapnenačkim brdima North Downsa.
Las Piedras, La Yesca
Las Piedras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Reigate and Banstead
Geografske karakteristike
Ime je dobio za dva najstarija i tad najveća urbana centra; Reigate (koji je i administrativni centar) i Banstead, ostali veći centri su Redhill i Horley.
Las Piedras, La Yesca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 858 m.
Reigate and Banstead
Geografske karakteristike
Distikt je danas uglavnom rezidencijalni, ali pored toga ima puno parkova, sportskih terena i zelenila. Pored tog ima i dosta industrijskih pogona koji proizvode kemikalije, farmaceutske i kožne proizvode.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata tuneli srednjovjekovnog zamka Reigate, korišteni su kao skloništa za avionskih napada.
Historija
Reigate and Banstead je formiran 1. aprila 1974. nakon administrativne reforme zemlje, ujedinjenjem Borougha Reigate sa urbanim distriktom Banstead i dijelovima ruralnih distrikta Dorking i Horley.
Kiklop (Euripid)
Kiklop (grčki: Κύκλωψ, Kýklōps) je starogrčka satirska igra koju je napisao Euripid. To je jedina antička satirska igra koja se u celini sačuvala. Radi se o drami koja nalikuje na mitološku travestiju i zasniva se na događaju koji se pripoveda u 9. knjizi Homerove Odiseje.
Radnja
Po dolasku Odisej sretne Silena i ponudi mu vino u zamenu za hranu. Kao Dionisov sluga Silen ne može odoleti vinu uprkos tome da hrana koju Odisej traži ne pripada njemu. No pojavljuje se Kiklop i Silen odmah optuži Odiseja za krađu hrane, i pri tom se mnogim bogovima i životima satira (koji stoje pored njega) kune u to da govori istinu. Njegov sin, jedan od mlađih satira, pokuša da Kiklopu kaže istinu i pomogne Odiseju. Nakon rasprave Kiklop uvodi Odiseja i njegovu družinu u svoju spilju, gde neke od njih i pojede. Odisej uspeva da se iskrade i zapanjen je onim što je video. Smisli plan da napije Kiklopa i da, nakon što se ovaj onesvesti od pojanstva, džinovskim štapom progori njegovo jedino oko.
Odisej je bio ranije je rekao Kiklopu da se zove "Niko" (grčki: Οὖυτις ili Μῆτις), pa kad je Kiklop sad povikao ko ga je oslepio, to je zvučalo kao da kaže: "Niko me je oslepeo". Osim ove igre rečima, tu je i jedna šala koju je teže prevesti, a koja se zasniva na tome da je oblik reči μῆτις identičan s oblikom imenice koja znači "umešnost" ili "lukavstvo". Na taj račun Satiri se malo šale s njim. No Odisej pogreši i zbog taštine izbrblja svoje pravo ime. Premda uspeva da pobegne, njegov postupak ovde koštaće ga novih nevolja na putu kući, jer je izazvao gnev Kiklopovog oca, boga Posejdona.
Garofano, Modena
Garofano je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 904 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Врачар (Београд)
Демографија
У насељу Врачар живи 49898 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,5 година (42,1 код мушкараца и 46,5 код жена). У насељу има 25241 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,31.
Redișoara, Redea
Redișoara je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Redea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 666 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Las Flores Buenavista, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2225 m.
Stary Targ
Stary Targ (njemački: Altmark je selo od 1,038 stanovnika na sjeverozapadu Poljske u Pomeranskom vojvodstvu. Stary Targ je i sjedište istoimene ruralne općine od 6,488 stanovnika.
Geografske karakteristike
Stary Targ je udaljen 9 km istočno od Sztuma, i oko šesdesetak jugoistočnood Gdańska.
Historija
Tadašnji Altmark osnovao je komandant Teutonskog viteškog reda Hermann von Schönberg negdje između 1271. - 1276. Crkva posvećena sv. Simonu i Judi, sagrađena je vjerojatno nakon 1320., današnja neobarokna podignuta je na istom mjestu 1905.
Najvažniji događaj u historiji tog mjesta dogodio se 26. septembra 1629. kad je u njemu sklopljen Sporazum iz Altmarka između Kraljevine Švedske i Poljsko-Litvanske Unije, kojim je okončan Švedsko-poljski rat (1620. - 1622.)
Drugi važni događaj bio referendum koji je organizirala Liga naroda nakon Prvog svjetskog rata 1920., tad je Altmark bio jedno od rijetkih sela u kom je većina glasala za priključenje Poljskoj Republici umjesto za Weimarsku Republiku.
El Encinal, Guachochi
El Encinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1877 m.
Polonghera, Cuneo
Polonghera je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Georges Danton
Žorž Žak Danton (Arsi sir Ob, 26. oktobar 1759 — Pariz, 5. april 1794) je bio francuski političar, revolucionar i ministar pravde 1792. godine.
Polonghera, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Georges Danton
Bio je borac protiv rasizma i pobornik Francuske revolucije zajedno sa Robespjerom, Maraom i Lujem od Orleana. Revolucija je uspela i srušena je monarhija. Luj XVI je uhapšen 1792. a godinu dana kasnije je pogubljen na giljotini. Posle pogubljenja kralja, jakobinci su doživeli propast. Mnogi od njih su proglašeni krivim, a među njima je bio i Danton. Saznao je da ga je Robespjer izdao i osudio na smrt. Danton je pogubljen na trgu Konkord zajedno sa ostalima. Tri meseca kasnije, sam Robespjer koji je za mnoge naredio smrtnu kaznu giljotinom, pogubljen je takođe na toj spravi.
Rani život
Žorž Danton se rodio 1759. godine u Arsi sir Obu u jednoj varošici u Šampanji. Pripadao je maloj i skorašnjoj buržoaziji. Dantonov otac je bio javni tužilac kod mesnog suda, a njegova majka zanatlijska kćerka.
Dantonov otac ženio se dva puta. Iz prvog braka imao je petoro dece, iz drugog šestoro. Danton mu je bio dete iz drugog braka. Dantonova majka takođe se ženila dva puta. Sa Dantonovim ocem imala je šestoro dece, a u drugom braku četvoro.
Danton je srednju školu učio kod religioznog reda Oritorijevaca. Kada mu je bilo dvadeset i jedna godina preselio se u Pariz gde je radio kao pripravnik kod jednog advokata. Nako sedam godina, tačnije 1787. godine oženio se sa Antonetom Karpentie i kupio advokatsko mesto kod jednog od tadašnjih viših pariskih sudova. Advokatska kancelarija Dantona donosila je dobre prihode. On bi verovatno postao imućan čovek da nije došla Revolucija koja je promenila ustrojstvo sudova i ukinula Dantonovu kancelariju. Sa Antonetom je imao tri sina. Ona je umra 10. februara 1793. nakon čega je on oženio šesnaestogodišnju Luis Sebastien Želi.
Revolucija
thumb|right| Da bi se razumela Dantonova uloga u Revoluciji treba obratiti pažnju na to kako je ušao u politiku. Pre nego što je postao narodni poslanik i ministar, on je imao veliku reputaciju kao vođa Sankilota. Prvo se javio u opštinskoj politici. Izbori su se vršili po kvartovima. Birači iz svakog kvarta birali su za sebe poverenike, koji su na zasebnom skupu birali lica koja će njihov kvart predstavljati u opštinskoj upravi.
Pre nego što će postati veliki čovek Francuske, Danton je postao veliki čovek svog kvarta. On je izabran za vođu čuvenog kordelierskog kluba, koji je nazvan po jednom kordelierskom manastiru u kome je držao sastanke. Po klubu je i ceo kvart dobio ime kordelierski. U kvartu su uglavnom stanovali đaci, advokati, glumci...Kordelierski klub je posato jedan od najrevoluciarnijih klubova.
Satirska igra
thumb|right|200px|Stari Silen (Papposilenus) svira krotal (udarački instrument), statueta od beotske [[Terakota|terakote, Louvre]]
Georges Danton
Revolucija
Krajem 1790. godine kvartovi su odlučili da podnesu Skupštini zahtev u kojem se tražilo otpuštanje tadašnjih ministra pod izgovorom da oni ne uživaju narodno poverenje. Tu odluku imao je da odnese Danton koji se dotle borio samo sa pariskom opštinom, a sada je želeo da se uhvati u koštac sa celom vladom. On je tužio vladu skupštini i to je bio prvi slučaj da kvartovi vrše pritisak na Skupštinu. Pošto se suprostavio ministrima odlučio je da se suprostavi i kralju.
Satirska igra
Satirska igra ili satirska drama bila je vrsta starogrčke tragikomedije, koja je u biti nalikovala grubljim komičkim oblicima kakve su lakrdija, parodija i burleska. Hor su u satirskoj igri činili satiri, čvrsto povezani s njihovim ocem Silenom. Radnja se zasnivala na nekoj epizodi iz grčke mitologije i bila je ispunjena pijanstvom, seksualnim aluzijama i pokretima (uključujući rekvizite u obliku falusa), podvalama, gegovima i opštim veseljem.
Georges Danton
Revolucija
U proleće 1791. godine govorilo se da se priprema kraljevo bekstvo. Dvadeset i prvog juna to se i desilo. Kralj je pobegao sa porodicom iz Pariza. Međutim 23. juna nedaleko od granice u bizini gradića Varena kralja koji je bio obučen u lakeja, prepoznao je starešina poštanske stanice. Ubrzo se u Varenu okupilo nekoliko hiljada naoružanih ljudi pa je kralj morao da se vrati u Pariz.
Satirska igra
Satirska igra bila je uz tragediju i komediju, jedna od tri osnovne vrste atičke drame. Prema antičkoj tradiciji, prve satirske drame napisao je Pratina iz Flijunta u Argolidi oko 500. pne. Preselivši se u Atinu, on je možda izvršio adaptaciju ditiramba i njegovog hora satira, čime je dopunio tragediju koja se nedugo pre toga bila razvila u Atini. Ta adaptacija naišla je na odobravanje, pa su je dalje razvili njegov sin Aristeja, Heril, tragičar Eshil i drugi.
Georges Danton
Revolucija
Danton je napao kralja lično:''
Na Marsovom polju, 16. jula sazvan je veliki zbor radi peticije u kojoj se tražilo da se reši pitanje o prestolu, jer se smatralo da je on podneo ostavku nakon pokušaja njegovog bekstva. To znači da se tražilo kraljevo zbačenje, ali ne i proglašenje republike. Danton je bio jedan od priređivača zbora i čitao je peticiju narodu. Međutim Kordiljerci su sazvali nov zbor, 17. jula u kome su tražili ne samo kraljevo zbačenje sa vlasti, nego i njegovo suđenje. Vlast je rasturila zbor oružanom silom. Narodna garda pucala je na okupljeni narod i ubila je pedesetak ljudi. Događaj je nazvan pokolj na Marsovom polju. Vlast je zatim počela da zatvara vođe zborova, a Danton se spasao bekstvom. Prvo je pobegao u svoje rodno mesto, a pošto ni tu nije bio siguran pobegao je u Englesku.
Satirska igra
Postanak
Poreklo i nastanak satirske igre možda se može potražiti u drevnim proslavama u čast boga Dionisa. Rush Rehm smatra da su na njima obeležavani "poljoprivredni ciklusi setve i žetve" u bliskoj vezi s Dionisom, koji je bio utelovljenje "jednog temeljnog paradoksa inherentnog našem svetu, koji istovremeno rađa ali je i potencijalno destruktivan". Na dramatskim svetkovinama na Velikim Dionisijama u klasičnoj Atini, koje su naravno isto bile posvećene Dionisu, svaki je tragičar morao izvesti na pozornicu tri tragedije i jednu satirsku igru, koja se obično igrala poslednja. Tačni postanak satirske igre i dalje je predmet rasprave. Brockets primećuje da antičke vesti uglavnom "pripusuju Pratini zaslugu da je izumeo ovaj žanr negde pre 501. pne.", a to stanovište podržava i argument P. E. Easterlinga da se do 5. veka pne. satirska igra već smatrala integralnim delom tragičkog performansa. Brockett sugeriše i mogućnost da je satirska igra mogla biti i prvi dramski oblik, iz kojega su se zatim postepeno razvile i tragedija i komedija.
Georges Danton
Revolucija
Dana 28. aprila 1792. godine Francuska je pokrenula svoju vojsku na Austriju. Razlog je bio taj što je zapovednik austro-pruskih trupa vojvoda od Braunšvajga uputio proglas francuskom narodu 8. jula u kome je rekao da ne ratuje protiv francuskog naroda, nego sa pariskim revolucionarima, ali je i rekao da će Pariz iskusiti sve strogosti jednog kaznenog pohoda ako se ne pokore. Njegov razjaren tom nije mogao zaplašiti francuski narod, već ih je samo razljutio. On je suviše uzimao Luja XVI u svoju zaštitu, a kako bi se takav čovek onda suprostavio Astrijancima i Prusima.
Satirska igra
Postanak
A. E. Haigh, s druge strane, tvrdi da je satirska igra ostatak iz "primitivnog perioda bakhičkog kulta". Haigh daje nekoliko primera zabeleženih na Velikim Dionisijama: tako je 472. pne. Eshil osvojio prvu nagradu s tragedijama Finej, Persijanci i Glauk te satirskom igrom Prometej. Što se tiče Euripida, Haigh podvlači satirske igre Žeteoci (431. pne.) i Sizif (415. pne.), kao i tragediju Alkestida, koju je Euripid uz dozvolu prikazao kao četvrtu umesto tradicionalne satirske igre.
Georges Danton
Revolucija
Pokret koji je sada nastao bio je mnogo jači nego godinu dana ranije. Buna od 10. avgusta završila se zauzimanjem Bastilje. Jedan od glavnih vođa bune bio je Danton. Noć između 9 i 10 avgusta na proširenim kvartovnim skupovima izabrana je nova opštinska uprava, a nova uprava je odmah iste noći upala u opštinsku kuću. Kada je zauzeta opština proglašena je uzbuna, i odmah su se začula zvona na Kodinjerskom manastiru, a zatim i zvona drugih kvartova. Dvor su branili dvorska straža koja je bila sastavljena od dvorskih najamnika i narodna garda koja je bila vojska pariske opštine. Vođa narodne garde, Manda koji je želeo da zaštiti kralja, bio je pozvan u opštinu da položi račun o svom radu. U Opštini Dantoin je uhvatio Mandu za gušu i nazvao izdajnikom. Manda je smenjen sa svog položaja i poslat u zatvor. Na stepenicama opštinske kuće neko je upucao Mandu u glavu, a verovatno po naredbi Dantona koji se kasnije hvalio da je on osudio na smrt Mandu.
Il sole è di tutti
Il sole è di tutti je italijanska filmska komedija snimljena 1968. godine u režiji Domenica Paolelle. Naslov dolazi od istoimene pjesme, koja je predstavljala italijanski cover hit-singlice A Place in the Sun. U filmu je izvodi Dino, a radnja prikazuje kako grupa djevojaka dolazi u Rim nakon što ih je tajanstveni pošiljalac poslao pisma sa pozivom da preuzmu nasljedstvo od bogatog oca.
Georges Danton
Revolucija
Kada je bilo jasno da Narodna garda neće braniti dvor izdata je naredba pobunjenoj gomili za napad. Dvor je sada branila Švajcarska garda koja je brojala oko hiljadu ljudi. To nije bilo dovoljno za borbu sa pobunjenim kvartovima. Kralj se sa ženom i decom sklonio u Skupštinu, jer je mislio da će tu biti najsigurniji. Kod dvora je bila velika borba jer Švajcarci nisu želeli da dozvole prolaz u dvorac. Poginulo je 600 Švajcaraca, ali su i pobunjenici imali velikih gubitaka. Da nije bilo Švajcaraca, najverovatnije bi se 10. avgust završio bez krvoprolića, jer je 10. avgust dobro izveden. Sve je unapred isplanirano i rizik je sveden na najmanju meru.
Danton kao ministar
right|thumb|Žorž Žak Danton [[Muzej Karnavale, Pariz]] Ista ona skupština kod koje je kralj potražio zažtitu, odlučila je da se on privremeno razreši dužnosti, dok se ne izabere suverena skupština ili drugim rečima Konvent koji će doneti konačno odluku šta da se radi sa njim. Kada su kralja razrešili dužnosti Skupština je odlučila da odaberi određeni broj ministara kojima će poveriti vlast. Danton je izabran za ministra pravde. Dantonov dolazak na vlast pada u veoma teškom trenutku, jer su u Francusku upali Prusi i Austrijanci koji su bili znatno brojniji. Tada u tim burnim danima Danton je bio kao diktator. On više nije bio samo ministar pravde, već se ponašao i kao ministar vojini i ministar spoljnih poslova. Taj isti Danton koji je nešto ranije bunio Pariz protiv kralja, sada je bunio Francusku protiv spoljšnjeg neprijatelja. Od Dantona je ostala izreka:bez oduševljenja se dobro ne ratuje. U Parizu je nastao takav strah da se počelo pričati da se Vlada i Skupšina prebace u unutrašnjost države. Međutim dok su svi govorili o bežanju iz glavnog grada, Danton je u Pariz doveo svoju majku i decu. Popeo se na govornicu i rekao:'' Govor je imao pozitivno dejstvo, jer je okuražilo poslanike i skupština je ostala u Parizu.
Prvog septembra pao je Verden. Tada je narod Pariza pozvan na borbu. Muškarci su uzimali oružje i odlazili na Marsovo polje. U tim trenucima Danton je ovako govorio u Zakonodavnoj skupštini: ''
Francuska vojska pod vođstvom generala Kelermana 2. septembra odnela je pobedu u bici kod Valmia. To je bila prva pobeda nad neprijateljem od početka rata. Za razliku od Žirondinaca za koje je rat sa Austrijom i Pruskom bila borba između novih ideja Revolucije i stare apsolutističke vladavine, Dantonove ideje bile su sasvim drugačije. On je smatrao da interesi Revolucije ne iziskuju ratobornu, već miroljubivu politiku. Ali kako se ratna sreće sve više okretala u korist Francuza, Danton je prihvatio ideju ratovanja.
Francuzi su za kratko vreme isterali neprijatelje iz Francuske i čak su osvojili Belgiju. Dok su jedni tvrdili da bi Belgija trebala postati samostalna država koja će se vezati sa Francuskom trojnim savezom ili da bude samostalna bez ikakvog francuskog uticaja, Danton je predlagao da se Belgija prisjedini Francuskoj. To je izazvalo gnev kod Dantonovih protivnika koji su tvrdili da njemu treba jedna prisjedinjena oblast u kojoj bi njegove pristalice došle do službe i uz to se obogatili. On je takođe predlagao staru želju koja se odnosila na prirodne granice Francuske. Te granice su bile more, Pirineji, Rajna i Alpi.
Kada je 10. avgusta pala zajedno sa kraljem i pariska opština, vlast su preuzeli Dantonovi ljudi. Početkom septembra nova revolucionarna opština je odlučila da se pobiju svi kako su oni tada rekli „sumnjivi ljudi“, koji su senamaltili po pariskim zatvorima. To su uglavnom bili dvorani i sveštenici, koji su bili pristalice monarhije. Na smrt se osuđivalo bez ikakvog saslušanja. Za četiri dana ubijeno je između 1300 i 1500 ljudi. Dantonu se stavlja na teret pokolj, jer je tada bio ministar pravde. Međutim oni koji ga brane tvrde da podstrekač ubistava nije bio on, već Mara. Njegova je krivica u tome što je on morao da trpi pokolje koji su preko njegove volje počeli. Slobodan Jovanović kaže da je politički položaj njegove stranke bio takav da im je jedna mera kao septembarski pokolj bila potrebna. Znao je da njegova stranka čini manjinu u zemlji, jer i pored toga što je Danton bio gospodar vlade, većinu u skupštini imali su žirondinci. Septembarski pokolji izvršeni na pariskim rojalistima bili su opomena za celu zemlju.
Žirondinci i jakobinci došli su zavađeni u Konvent gde je trebalo da se odluči sudbina kralja. Danton je u početku pokušao da zaustavi borbu između dva tabora, ali žirondinci nisu hteli da čuju za izmirenje. Bilo je mnogo razloga za to. Gospođa Rolan je bila duša žirondinske stranke, a Danton je jednom prilikom napao Rolan zbog njenog mešanja u politiku, što mu ona nikad nije oprostila. Drugi razlog je to što su ga žirondinci opruživali da je on odgovoran za septembarske pokolje. Pored toga optuživali su ga i za krađu. Danton nije bio bogat čovek, a trošio je puno. Tajni izdaci za vreme njegovog ministrovanja iznosili su oko 200.000 livara. Ali najveća nesuglasnot imeđu njih bila je oko pariske opštine. Onis su bili odlučni protivnici pariske opštine, jer šta im je vredelo što imaju većinu u konventu kada je pariska opština mogla uvek da napadne Konvent kao što je uradila 10. avgusta. Snaga pariske opštine se sastojala u tome što je samo ona raspolagala oružanom silom. Sa druge strane jakobicni su optuživali žirondince da su federalsiti i da bi pretvaranjem Fransuske u savez okruga razbili jedinstvo države.
Pad Dantona
thumb|upright|Danton govori u Nacionalnom konventu Nakon kraljevog suđenja, desio se pokušaj generala Dimurja da pobuni vojsku protiv Konventa. Dantonu su zbog njegovih planova bili potrebni uspesi na bojnom polju, a Dimurje mu je odgovarao, jer je on bio vojskovođa koji mnogo ne mari za revoluciju. Nakon izdaje Dimurija, Danton i žirodinci su bili kompromitovani. Dantonova odbrana se sastojala u tome da su Žirondinci bili bolje povezani sa generalom, nego on. Ako bi bio Dimurje proglašen za izdajnika, svako ko bio bio proglašen za njegovog saučesnika, bio bi osuđen na smrt. Zbog toga je Danton odlučio da se suprostavi žirondincima.
U to vreme, početkom 1793. godine, sve velike sile su bile u ratu sa Francuskom. Jakobicni su prigrabili vlast u svoje ruke, ali vlada nije bila dovoljno jaka, jer su žirondinci i dalje imali većinu u skupštini i činili su razne opstrukcije. Žirondinci su na sve načine pokušavali da ukinu parisku opštinu, i na njihovo navaljivanje Konvent je odredio odbor dvanaestorice da ispita nezakonitosti pariske opštine. Kvartovi su se opet pobunili, i bila su dva njihova protesta, 31. maja i 2. juna. Zbog pritiska Konvent je ukinuo odbor dvanaestorice, a pariska opština je zahtevala da se 22 žirondinca stave u pritvor. Danton se slagao da se ukine odbor dvanaestorice, ali je bio protiv zatvaranja žirondinaca. Međutim oni su ipak zatvoreni, a kasnije i pogubljeni na zahtev Robespjera i Mare.
On je odmah izabran za člana odbora javnog spasenja. Međutim njegova vlada nije bila dugotrajna, jer je nakon tri meseca prilikom obnavljanja odbora, Dantos ispao sa liste odbornika, a šef je postao Robespjer. On je izbačen iz odbora javnog spasenja zato što se kod njega osećala nesigurnost u vođenju rata, pa je zbog toga poraslo nezadovonjstvo naroda. Jakobinci su mu pak zamerali što više nije revolucionaran kao nekad, i da više pažnje posvećuje spoljašnjoj nego unutrašnjoj politici, što je bilo i tačno. Kada su jakobinci tražili kraljevu smrt, Danton se pitao kakav će uticaj to imati na spoljašnju situaciju Francuske i želeo je da zbog Engleske neutralnosti ostavi kralja u životu. Iz odbora je izbačen lako. Nije se branio. Danton je bio nesiutrašivi borac u ratu i buni, ali nije imao osobine koje su mu bile potrebne u svakodnevnim parlamentarnim spletkama. Spopalo ga je neko razočarenje i umor, nije ga više interesovala politika. Pored svega dogodila mu se i nesreća. Žena mu je umrla dok je bio u Belgiji. Kada se vratio već je bila sahranjena. Oženio se drugi put, ali je njegovo raspoloženje ostalo sumorno. I kada se povukao u mesto rođenja sa porodicom, provodio je vreme sam ili u društvu običnih ljudi, tražeći razonodu u praznom ćaskanju.
Ali dok se Danton odmarao Robespjer je postajao gospodar francuske. Danton nije odbravao ni spoljašnju ni unutrašnja politiku Robespjera. Danton je u spoljašnjoj politici želeo mir, jer je mislio da francuzi ne mogu pobediti udruženu evropsku koaliciju. Robespjerova vlada se uglavnom držala terorom, a revolucionarni sud je postao sredstvo političkog gonjenja. Danton koji je ustanovio revolucionarni sud, sada je ustajao protiv njega. Zbog toga on nje mogao ostati dugo van Pariza. On je izneo svoj program, koji je bio sledeći: učiniti kraj teroru, povratiti vladu redovnih sudova i zakona, dati široku amnestiju za krivce, ponuditi mir evropskim silama, očistiti ustav od revolucionarnih preteranosti. Ovo je zapravo značilo zaključiti revoluciju, jer po Dantonu revolucija je dosta trajala. On koji je bio nošen Revolucijim, sada je hteo da je na isti način završi.
Gârde, Bistra
Gârde je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Bistra.