cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amfitrion (Plaut)
2. čin
Sledeće jutro vraća se Sosija s pravim Amfitrionom. Nakon noćašnjeg susreta s Merkurijem Sosije sad veruje za sebe da je bio na dva mesta istovremeno. Uzalud pokušava u to uveriti svoga gospodara, koji pak tu čudnu priču pripisuje ludilu ili pijanstvu svog roba. Stižu do kuće i na ulazu sreću Alkmenu, koja je već trudna.
Amfitrion je pozdravlja svečanim tonom, s obzirom da se dugo nisu videli, no ona odgovara na sasvim običan način, jer ― što se nje tiče ― tek što se rastala s njim. Na Amfitrionovo i Sosijino iznenađenje, Alkmena potvrđuje da je provela noć sa svojim suprugom, a kaže i da videla Sosiju (tj. Merkurija), što ovaj poriče. Alkmena im tad ispriča detalje o tebanskoj pobedi u ratu i pomene vrč koji joj je muž dao prethodne noći. Sasvim zbunjen, Amfitrion zaključi da mu je žena verovatno poludela.
3. čin
thumb|250 px|Bernardino Mei (attr) Scena dell'infanzia di Ercole|Drugi prikaz Herkulovog rođenja, na slici čiji je autor možda [[Bernardino Mei, oko 1676; iza deteta je njegova majka, lepa Alkmena]]
Sam na sceni, Jupiter obećava publici da će ispraviti sve loše stvari koje je napravio supružnicima, jer smatra da nije pošteno da Amfitrion nepravedno optužuje Alkmena za nepočinstvo zbog postupaka koje je sam bog počinio u liku smrtnika. No pre toga namerava da izazove još veću zbrku. Još uvek u obličju Amfitriona vraća se Alkmeni i moli je za oproštaj, govoreći kako je sve to bio samo test, jer je hteo videti kako će se ona ponašati suočena s optužbom za neverstvo. Slomljena srca ona traži od njega da je pusti da ode od kuće, no nakon njegovih daljih molbi, Alkmena mu oprašta.
Uto stiže pravi Sosija. Da bi ga se otresao, Jupiter ga pošalje da dovede Blefarona, kormilara broda, da večera s njima. Jupiter se sprema da još malo uživa u Alkmeninom društvu. Pre toga zapovedi Merkuriju da pazi na to da se pravi Amfitrion ne približi previše kući. Jupiterov sin, i dalje u obličju Sosije, poslušno se smesti na krov kuće i osmatra da li će se pojaviti pravi Amfitrion. U završnici čina Merkurije se razmeće sposobnošću da smrtnicima napravi tako veliku zbrku, no ovaj monolog ima i tu funkciju da publici objasni sve detelje zapleta, s obzirom na to da se situacija prilično zapetljala.
4. čin
Amfitrion, koji nije uspeo da pronađe Naukratisa, vraća se svojoj kući, no suočava se s Merkurijem (u obličju Sosije), koji se pravi da ga ne prepoznaje, izručuje na njega salvu uvreda i optužuje ga da je varalica, jer se pravi Amfitrion u tom trenutku nalazi u kući sa svojom ženom. Merkurije onda uđe u kuću ostavljajući zbunjenog Amfitriona napolju.
Na ovom mestu tekst je znatno oštećen i veći deo ovog čina nedostaje. U nekom trenutku vraća se Sosija s Blefaronom, koji takođe ne veruje u Sosijinu priču. Obojica dolaze do Amfitriona i nalaze ga sasvim zbunjenog. On se čudi Blefaronovom dolasku i poriče da ga je pozvao na večeru. Odmah potom udara Sosiju, koga krivi za zbrku, no umeša se Blefaron, koji sugeriše da je sva ta zabuna možda delo nekog vrača.
Zatim Jupiter, tj. lažni Amfitrion, ilazi iz kuće i nailazi na ovu trojicu (Amfitriona, Sosiju i Blefarona). Po prvi put u drami susreću se dva Amfitriona licem u lice i sad se više ne zna ko je ko. Sosija ne zna koji od dvojice Amfitriona je vrač i odlazi u kuhinju. Dva Amfitriona se potuku, a Blefaron ne zna kome od njih dvojice da pomogne. Zatim obojica prekinu tuču da bi napokon razjasnili celu situaciju, te Blefarona zamole da presudi.
Dva Amfitriona naizmence odgovaraju na pitanja koja im postavlja Blefaron u vezi s nedavnim ratom i uopšte s Amfitrionovim životom. Obojica odgovaraju tačno i precizno. Na kraju obojica pokazuju na desnoj ruci ožiljak od rane koju je Amfitrionu zadao Pterelaj u bici. Blefaron kaže da im ne može pomoći te se zbunjen udaljava sa pozornice. Jupiter se vraća u kuću, pošto je Alkmena počela da se porađa. Slomljena srca, Amfitrion odluči da na silu provali unutra, no uto se začuje grmljavina i Amfitrion pada u nesvest.
5. čin
thumb|Histoires de Troyes - Child Herakles killing snakes (Cognac)|250px|Alkmena i Amfitrion posmatraju malog Herkula kako ubija zmije; ilustracija Robineta Testarda (1470–1531) iz [[16. veka za delo Histoires de Troyes Raoula Lefevrea]]
Bromija, služavka Alkmenina, u očaju izlazi iz kuće i govori publici da su se u kući dogodile neverovatne stvari. Dok se njena gospodarica porađala, ona je zazivala bogove da joj pruže zaštitu. U tom se trenutku začula grmljavina i svi su se bacili na pod. S neba se začuo glas, koji im je poručio da se ne plaše i da će im se uskoro pridružiti jedan nebesnik. Tad je Bromija začula pozive svoje gospodarice i ova je uz njenu pomoć rodila dva sina blizanca.
Uto služavka primeti da se tu nalazi Amfitrion, koji je došao k svesti, ali je još ošamućen. Ona mu prenosi sve što se dogodilo u kući. Uprkos svemu, Amfitrionu je drago da čuje da je dobio blizance. No ona mu priča još jednu neverovatnu stvar: jedan od dva blizanca je izuzetno snažan i niko mu ne može navući pelene jer se jako opire. Štaviše, dok su dva blizanca ležala u kolevci, odnekud su se pojavile dve zmije i napale ih. No onaj snažan dečak samo ih je zgrabio i ubio. Uto se začuo glas koji se obraća Alkmeni: to je bio Jupiter, koji je konačno Amfitrionovoj ženi otkrio celu zabunu, odnosno činjenicu da se on bio pretvorio u Amfitriona da bi bio uz nju, te da je jedan blizanac njegov sin, a drugi je Amfitrionov.
Impresioniran služavkinom pričom, tebanski vojskovođa razmišlja o tome da se obrati Tiresiji, tebanskom vraču, i od njega zatraži objašnjenje. No pre nego što je to uspeo uraditi, ponovo se začula grmljavina: to je opet Jupiter, koji se pojavljuje među oblacima i potvrđuje da je Bromijina priča istinita. Kaže i da će sin začet božanskim semenom doneti Amfitrionu besmrtnu slavu, te savetuje ovome da se pomiri s Alkmenom, jer je ona nedužna i ne zaslužuje muževljev prezir. Rekavši to, Jupiter se vraća na nebo. Konačno zadovoljan, Amfitrion posluša Jupitera i vrati se u kuću svojoj ženi. Pre no što uđe unutra, traži od publike glasan aplauz u slavu najvišeg boga.
Značaj i uticaj
Sofokle je autor jedne izgubljene tragedije pod naslovom Amfitrion, no mnogi drugi obradili su ovu priču na komički način. Plaut je tu priču obradio gotovo kao lakrdiju. Njegova dramska obrada od svoga je nastanka prisutna na pozornici. To je jedini Plautov komad koji se, makar adaptiran, prikazivao u srednjem veku. Redovno je prikazivan tokom renesanse i bio je druga po redu antička komedija koja je prevedena na engleski.
Ova Plautova komedija inspirisala je različite druge pozorišne komade tokom 16. veka, uključujući dva na španskom, dva na italijanskom i jedan komad na portugalskom, čiji je autor Luís de Camões. Jean Rotrou je 1636. preveo Plautov komad na francuski jezik i tu verziju prikazao na pozornici pod naslovom Les Deux Sosies (Dvojica Sosija). Taj je komad inspirisao vrlo uspelu Molièreovu komediju Amphitryon (1668). U tom se delu pojavljuje rečenica: Le véritable Amphitryon est l’Amphitryon ou l’on dîne ("Pravi Amfitrion je Amfitrion kod koga se jede"), pa se kasnije reč "amphitryon" u francuskom upotrebljavala da opiše domaćina koji je naročito gostoljubiv i neštedljiv prema svojim gostima. Brojni su drugi kontinentalni pisci, inspirisani Plautom, pratili Molièreov primer, uključujući i Johannesa Burmeistera, koji je sastavio jednu hristijanizovanu verziju.
Na engleskom prvo delo koje je bar u nekoj meri bilo temeljeno na ovoj Plautovoj drami jeste interludij u Jacke Juggler (oko 1550). What You Will (1607) pesnika Johna Marstona takođe se delimično bazira na Plautu. Prvo veće delo kome je Plaut bio glavni uzor jeste The Silver Age (1613) Thomasa Heywooda. Drydenov Amphitryon (1690) zasniva se i na Molièreovoj verziji iz 1668. i na samom Plautovom komadu. Kao inovacije u Drydenovoj adaptaciji mogu se istaći muzika koju je komponovao Henry Purcell te lik Fedra, koja flertuje sa Sosijom, ali je na kraju pridobije Merkurije svojim obećanjima o bogatstvu. Modernu adaptaciju nalazimo u delu Georgea Maxima Rossa iz 1950-ih pod naslovom Too Much Amphitryon (Previše Amfitriona).
U Nemačkoj Kleistov Amphitryon (1807) i dalje je najčešće izvođena verzija ovog mita, pri čemu Kleist Alkmeninu nemogućnost da razlikuje Jupitera i svoga muža koristi da bi istražio razna metafizička pitanja. Po uzoru na ovaj komad Giselher Klebe je 1961. napisao operu Alkmene. Među drugim dramskim obradama na nemačkom jesu posthumno objavljen Zweimal Amphitryon (Dvostruki Amfitrion, 1943) Georga Kaisera te Amphitryon (1968) Petera Hacksa.
U Francuskoj ovaj je mit obradio Jean Giraudoux u drami Amphitryon 38 (1929), pri čemu se broj "38" u naslovu odnosi na to koliko je puta, prema poroceni Giraudouxa, ta priča već prikazana na pozornici. Ta drama, koju je na engleski preveo by S. N. Behrman, bila je 1938. nekoliko puta sa zapaženim uspehom prikazana na Broadwayu. Plautova je verzija poslužila Coleu Porteru kao uzor za mjuzikl Out of This World (1950). Godine 1991. to je bio uzor za film Hélas pour moi Jean-Luca Godarda
Trpimir II
Trpimir II. hrvatski kralj iz dinastije Trpimirovića. Vladao je od 928. ili kasnije, do otprilike 935. godine.
Moguće da je mlađi brat kralja Tomislava. Hrvatska je za njegovo vrijeme vjerojatno više manje ostala u istim granicama kao i za vrijeme kralja Tomislava.
Kako tvrdi Ljetopis popa Dukljanina (koji je inače dosta nepouzdan izvor), njegovom smrću dolazi do podjele dinastije Trpimirovića na dva ogranka.
Prvi onaj od njegova najstarija sina Krešimira I. će vladati Hrvatskim kraljevstvom do svog izumreća 1091. godine.
Ako je vjerovati ljetopisu popa Dukljanina drugi ogranak dinastije nastaje od Petra mlađeg sina kralja Trpimira II. koji će postati vojvoda Duklje.
Villa, Torino
Villa je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 875 m.
Stari Lec
Stari Lec je naselje u Srbiji u opštini Plandište u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1094 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1031 stanovnika).
Istorija
U toku istorije, Stari Lec menja svoje ime nekoliko puta naziv mesta. Ime ovog naselja je od srpske reči “leće“ (nem Linse -sr sočivo ) Za vreme Turaka Leć je opustošen, pa se pominje kao stara pustara u pančevačkom dištriktu Ludvig Barač jedan od zakupaca staroleckog poljskog dobra 1838. godine na jednom delu pustare naselili su Bugare, koji su svoju novu koloniju nazvali po osnivaču Baráchháza. Ova naseoba je imala 1839.god. 426 stanovnika, ali je ovaj broj do 1848. spao na 272 stanovnika.Tokom 19. veka, Mađari, Nemci, Slovaci i nastanio se u selu. 4.maja 1889. god. otvorena je železnička stanica. A 1891. dobila je naseobina poštu i novu školu.
Populacija kroz istoriju.
Demografija
U naselju Stari Lec živi 1019 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,5 godina (47,0 kod muškaraca i 50,3 kod žena). U naselju ima 205 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,51.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Marijan Buljat
Marijan Buljat (Zadar, 12. rujna 1981.), hrvatski nogometaš.
Naredne sezone nastavlja sa odličnim igrama dok ga 10. siječnja na treningu nije ozlijedio klupski mu suigrač Eduardo da Silva slomivši mu fibulu lijeve noge zbog čega je morao pauzirati punih 5 mjeseci. Igrom sudbine, sličnu ozlijedu, igrajući kasnije u Arsenalu, doživljava i sam Eduardo. Nakon oporavka od ozlijede, još jedne šampionske sezone, 2007./08., ne uspjeva se ponovno ustaliti u momčadi zabilježivši tek 16 nastupa.
Nakon toga završava svoju 4 godine dugu avanturu u Zagrebu, raskida ugovor sa Dinamom i menađerskom agencijom Zdravka Mamića, te seli na Poljud gdje će igrati zajedno sa bratićem Juricom. Isprva kod Gorana Vučevića kotira kao zamjena za desnu stranu terena, a kasnije se kod Ante Miše uspješno ustaljuje kao lijevo ofanzivni vezni.
NGC 7537
NGC 7537 je spiralna galaksija u sazvežđu Ribe koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 4° 29' 56" a rektascenzija 23h 14m 34,6s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7537 iznosi 13,0 a fotografska magnituda 13,8. Nalazi se na udaljenosti od 35,118 miliona parseka od Sunca. NGC 7537 je još poznat i pod oznakama UGC 12442, MCG 1-59-16, CGCG 406-28, KUG 2312+042, KCPG 578A, PGC 70786.
Briançonnet
Brijansone je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi koja pripada prefekturi Gras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 170 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1010 metara (maksimalnoj 1.600 m, a minimalnoj 740 m).
Primarna literatura
Primarni izvori su opisani kao oni izvori najbliži podrijetlu informacije ili ideje unutar studije. Mogu sadržavati originalno istraživanje ili novu neobjavljenu informaciju te pružaju istraživaču direktnu, neposrednu informaciju o objektu studije.
Primarni izvori se razlikuju od sekundarnih koji često citiraju, komentiraju ili su građeni na primarnim izvorima, no termin primarni i sekundarni je relativan te ovisi o kontekstu u kojemu je rabljen.
Humanističke znanosti
Primarni izvor, u humanističkim znanostima, može biti definiran kao nešto što je stvoreno ili tijekom perioda dok je bilo proučavano ili nakon od strane individualaca reflektirajući se na njihovo upletanje u događaje u to vrijeme.
Društvene znanosti
U društvenim znanostima, definicija primarnog izvora bi bila proširena da uključuje brojčane podatke koji su bili prikupljeni za analizu odnosa među ljudima, događajima i njihova okružja.
Prirodne znanosti
U prirodnim znanostima, primarni izvor može biti definiran kao izvještaj originalnih pronalazaka ili ideja. Ti se izvori često pojavljuju u obliku članaka o istraživanju sa sekcijama o metodama i rezultatima.
O primarnim izvorima si možemo postaviti pet glavnih pitanja: Tko, Što, Kada, Gdje i Zašto, također poznatih kao five W's na engleskom – who, what, when, where i why.
Klasifikacija izvora
Cilj klasificiranja izvora jest da se ustanovi neovisnost i pouzdanost izvora. Postoji klasifikacija izvora po raznim disciplinama:
Pisani izvori
Pisani izvori mogu biti podijeljeni u tri glavna tipa:
Zaključak
U praksi, neki su primarni izvori uništeni, dok drugi nisu dostupni za istraživanje te je tada istraživač primoran koristiti sekundarne izvore. No, koliko god su primarni izvori originalni i neposredni ne znači da su uvijek vjerni, točni ili potpuni. Ponekad mogu biti izmjenjeni ili izvrgnuti te time gube svoju vrijednost.
Tostig Godwinson
Tostig Godwinson (cca. 1025 - 25. septembar 1066) bio je anglosaksonski earl Northumbrije, odnosno brat Harolda Godwinsona, posljednjeg anglosaksonskog kralja Engleske.
Bio je treći po redu sin earla Godwina od Wessexa i Gythe Thorkelsdottir, kćeri vikinškog poglavice Thorgila Spraklinga. Godine 1051. se oženio za Judith, kćer flandrijskog grofa Balduina IV, preko koje je postao rodbinski povezan sa Williamom Osvajačem. Iste godine je zajedno sa ocem prognan iz Engleske, ali se 1052. vratio. Tri godine kasnije, nakon smrti earla Siwarda, imenovan je za earla Northumbrije.
Tostig se tokom svoje vladavine iskazao brutalnošću prema svojim podanicima, te je dao pogubiti pripadnike lokalnog plemstva. Često je bio odsutan, preferirajući boravak na jugu, odnosno dvoru kralja Edwarda Ispovjednika kome je bio blizak prijatelj. Njegova nepopularnost je, s druge strane, učinila teškim regrutiranje trupa za borbu protiv Škota koji su sve učestalije napadali sjeverne granice. 1063. je dodatno nezadovoljstvo izazvalo nametanje poreza kojima se financirao engleski pohod na Wales. U njemu je Tostig sudjelovao zajedno sa svojim bratom Haroldom; obojica su komandirali dijelom kraljevske vojske.
3. oktobra 1065. su jorkširski thegnovi digli ustanak, zauzeli York, pobili Tostigove službenike, a Tostiga proglasili "odmetnikom". Za novog earla je pozvan Morcar, brat earla Edwina od Mercije. Pobunjenici su potom marširali na jug kako bi od kralja dobili pristanak za svoj postupak. Dočekao ih je Harold, koji je brzo shvatio da Tostig, a samim time ni kralj, neće moći vratiti vlast nad Northumbrijom. Umjesto toga je sazvano kraljevsko vijeće u Oxfordu na kome je 28. oktobra Harold nagovorio da prihvati zahtjeve pobunjenika. Tostig se, međutim, s time nije htio pomiriti, pa je zbog toga u novembru prognan. Među braćom je tako nastao nepremostivi jaz koji će imati dramatične posljedice po historiju Engleske.
Tostig se prvo sklonio u Flandriju kod svog šurjaka Balduina, te čak ponudio savez Williamu, tada normandijskom vojvodi, koji je 1066. objavio kako namjerava osvojiti englesko prijestolje. U međuvremenu je sa svojim pristašama vršio napade na južnu englesku obalu, a potom se iskrcao u Northumbriji, gdje su ga međutim porazili Edwin i Morcar. Napušten od svog ljudstva, pobjegao je na sjever kod škotskog kralja Malcolma III gdje je proveo ljeto.
Njegova dva sina su kasnije prognana u Norvešku.
Magarac
Domaći magarac (Equus africanus asinus), neparnoprstaš iz porodice konja (Equidae). Njihov izvorni oblik je afrički divlji magarac (Equus asinus), dok azijski magarac (Equus hemionus) nikad nije domesticiran.
Obilježja
Za razliku od domaćih konja, kopita magarca prilagođena su kamenoj, neravnoj podlozi. Daju im siguran oslonac, ali nisu pogodni za brzo trčanje. No, magarci svejedno mogu, u iznimnim slučajevima, postići brzinu do 50 km/h. Magarci vode porijeklo iz suhih područja. Radi toga, kopita teško podnose vlažnu klimu Srednje Europe i sklona su pucanju i stvaranju dubokih pukotina u kopitu gdje može doći do truljenja. Dobra i redovna kontrola kopita je zbog toga od životne važnosti za magarce. Boja krzna im je siva ili smeđa do crne, ponekad crvenkasta. Pored toga, magarci mogu biti i šareni. Potpuno bijeli magarci su vrlo rijetki (otok Asinara pored Sicilije, austrougarski albino ili barokni magarac). Noge su im ponekad zebrasto prugaste, a trbuh bijel, kao i područja oko očiju i gubice. Većina magaraca imaju uspravne grive i rep koji završava velikom kićankom. Uške su im puno veće nego kod konja.
Ovisno o rasi, visina u ramenima im je između 90 i 160 cm, a spolno zreli su u dobi od 2 do 2,5 godine. Parenje je moguće tijekom cijele godine, no u pravilu se odvija u proljeće. Nakon gestacije od 12 do 14 mjeseci, dolazi na svijet obično jedno mladunče, no ponekad se rađaju blizanci. Sišu oko 6 do 9 mjeseci. Magarci su u pravilu dugovječniji od konja i mogu biti i stariji od 40 godina.
Posebnosti
Pored vanjskih razlika između domaćih magaraca i konja, razlikuju se i osobinama koje na prvi pogled nisu vidljive. U lumbalnom dijelu kralješnice imaju 5 a ne 6 kralješaka kao konji. Magarci imaju 31 par kromosoma, konji ih imaju 32. Tjelesna temperatura magaraca je nešto niža, prosječno je 37 °C, a kod konja je između 37,5 do 38,2 °C. Vrijeme gestacije je kod magaraca duže nego kod konja i u prosjeku traje 365 do 370 dana, dok je to kod konja 330 dana.
Divlji magarci i podivljali domaći magarci
Podivljali magarci žive u mnogim područjima svijeta. Žive i u područjima koja nastanjuju i pravi divlji magarci koje se smatra kritično ugroženim. To daje razloga za brigu da će se ove skupine pomiješati, i uništiti genetsku čistoću divljih magaraca. U unutrašnjosti Australije živi oko milijun i pol podivljanih domaćih magaraca, na jugozapadu SADa ih je oko 6.000 koji se tu nazivaju burros (španjolski magarac). Kao povijesni simbol, tamo su zaštićeni, no to rješenje je sporno, jer se vjeruje da zaštita magaraca dovodi do smanjivanja broja američkih muflona zbog međusobne konkurencije hrane i vode. Jedna od rijetkih populacija podivljanih magaraca u Europi živi na sjeveru Cipra. Obojeni su tamnosmeđe do crno, i često imaju zebrasto prugaste noge. Značajno su veći od drugih tek nedugo podivljalih magaraca.
Domesticiranje
Magarce se u početku koristilo kao jahaću i teretnu životinju. Kasnije ih zamjenjuju konji koji su brži i snažniji. Nakon toga, magarci se gotovo gube iz predaje starih kultura. Njegovo kasnije korištenje prije svega za prijenos tereta rezultat je njegove veće izdržljivosti. Magarac može izdržati bez vode i hrane puno duže nego konj. Sjeverno od Alpi domaći magarac se pojavljuje tek u rimsko vrijeme.
Pored navedenog, ljudi su domaće magarce koristili i za prehranu, korišteno je i mlijeko magarica, a korištena je i njihova koža. U srednjem vijeku smatralo se, da je koža magaraca naročito dobra za dobivanje pergamenta.
Simbolično i mitološko značenje
U basnama i bajkama magarac je tvrdoglava, često i glupa životinja. Tu je porijeklo i danas korištene riječi "magarac" u pogrdnom smislu. U alegoriji o Buridanovom magarcu magarac ugiba od gladi, jer se ispred dva jednako dobra stoga sijena ne može odlučiti, iz kojeg bi jeo.
U područjima Sjeverne Afrike i Mezopotamije magarci, i divlji i odomaćeni, bili su štovani kao božanstva.
NGC 7510
NGC 7510 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Cefej koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 60° 34' 8" a rektascenzija 23h 11m 4,2s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7510 iznosi 7,9. NGC 7510 je još poznat i pod oznakama OCL 256.
Popis grčko-rimskih geografa
mini|200px|Rekonstrukcija [[Hekatej Milećanin|Hekatejeve karte]]
mini|200px|Rekonstrukcija [[Ptolomejeva karta svijeta|Ptolomejeve karte iz 15. vijeka]]
Hekatej Milećanin
mini|desno|250px| [[Karta svijeta (Hekatej Milećanin, oko 500. pne.)]] Hekatej Milećanin (grč. Ἑκαταῖος, oko 550. - 476. pne.), starogrčki historičar i geograf. Rođen je u jonskom polisu Miletu gdje je obnašao visoke političke dužnosti s obzirom da je bio iz bogate i utjecajne obitelji. Kada je vladar Aristagora sazvao vijeće Jonjana na kojem se raspravljalo o ustanku protiv perzijske vlasti, Hekatej je bio jedan od glavnih protivnika pobune. Nakon što su Grci poraženi u Jonskom ustanku, poslan je kao veleposlanik kod perzijskog satrapa Artaferna u Sard da sklopi mirovni ugovor. Hekatej je ostao upamćen kao jedan od prvih grčkih historičara, po spominjanju Kelta u svojim djelima, te izradi jednog od najstarijih grčkih karta svijeta (poboljšana i dopunjena verzija Anaksimandarove karte).
Abdananski okrug
Abdananski okrug je jedan od 10 okruga u Ilamskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Abdanan.
Blende, Colorado
Blend je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 878.
Standardni rastvor
U analitičkoj hemiji, standardni rastvor je rastvor koji sadrži precizno poznatu koncentraciju elementa ili supstance, i.e., poznatu težinu rastvoraka rastvorenu u specifičnoj zapremini. On se priprema koristeći standardne supstance, kao što su primarni standardi. Standardni rastvori se koriste za određivanje koncentracije drugih supstanci, npr. putem titracije. Koncentracije standardnih rastvora se normalno izražavaju u jedinicama mol po litru (mol/L, što se često skraćuje na M za molarnost), mol po kubnom decimetru (mol/dm3), kilomol por kubnom metru (kmol/m3).
Upotrebe
Rastvor kiseline se može standardizovati titracijom sa rastvorom alkalije poznate koncentracije. Nakon određivanja njegove koncentracije, on se može koristiti kao standardni rastvor za određivanje koncenracija rastvora alkalija.
Standardni rastvori se takođe često koriste za određivanje koncentracije analitičkih supstanci. Putem poređenja apsorbancija uzorka na specifičnoj talasnoj dužini sa serijom standardnih rastvora različitih poznatih koncentracija analiziranog materijala, koncentracija uzorka se može odrediti koristeći Birov zakon. Više formi spektroskopije se može koristiti na ovaj način dokle god analizirani materijal znatno apsorbuje u datom delu spektra. Standardni rastvori se takođe koriste kao reference i pri određivanju koncentracije nepoznate materije.
Himerin
Himerin je tip proteina nervnog tkiva.
Tipovi himerina su:
Dokim
Antigon Dokim, poznatiji kao Dokim (na grčkom Δόκιμoς; 4. vijek pne.), bio je makedonski oficir koji je sudjelovao u ratovima dijadoha.
Nakon Aleksandrove smrti se priklonio regentu Perdici, te se u prvom ratu dijadoha zajedno s Atalom i Alketom borio protiv Antigona. Godine 320. pne. je zarobljen u Pisidiji. Godine 316. pne. je zajedno sa svojim drugovima organizirao pobunu u tvrđavi u kojoj je bio zatvoren, te preuzeo nadzor nad njom. Iste je godine ušao u pregovore s Antigonovom suprugom Stratonikom, te je ponovno zarobljen. Antigon ga je, međutim, oslobodio te je 313. pne. poslan da vodi ekspediciju s ciljem oslobađanja grčkih gradova u Kariji. Pred kraj četvrtog rata dijadoha godine 302. pne. ili 301. pne. je bio zadužen za obranu tvrđave Sinada u Frigiji, ali ju je potom predao Lizimahu. Što se dogodilo s njim nakon bitke kod Ipsa, nije poznato, ali se pretpostavlja da je osnovao grad poznat po imenu Dokimija. 4. vijek pne.
Castagneto, Frosinone
Castagneto je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
The Bourne Identity
The Bourne Identity (Bourneov identitet) može označavati:
Kalijum askorbat
Kalijum askorbat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 214,214 Da.
Bricqueville-sur-Mer
Brikvil na Moru je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Kutans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 908 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 70 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 73 m, a minimalnoj 3 m).
NGC 7479
NGC 7479 je spiralna galaksija u sazvežđu Pegaz koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 12° 19' 20" a rektascenzija 23h 4m 56,7s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7479 iznosi 10,9 a fotografska magnituda 11,6. Nalazi se na udaljenosti od 32,4000 miliona parseka od Sunca. NGC 7479 je još poznat i pod oznakama UGC 12343, MCG 2-58-60, CGCG 430-58, IRAS 23024+1203, KARA 1004, KUG 2302+120, PGC 70419.
Ilamski okrug
Ilamski okrug je jedan od 10 okruga u Ilamskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Ilam.
Kandariya Mahadeva
mini|250px|desno|Hram Kanadriya Mahadeva Hram Kandariyâ Mahâdeva (Devanagari: कंदरिया महादेव, IAST: Kandariyā Mahādeva) je najveći i najbolje ukrašeni hinduski hram iz srednjovjekovne grupe hramova u Khajurahou u indijskoj državi Madhya Pradesh. Smatra se jednim od najboljih primjera srednjovjekovne indijske arhitekture. Podigli su ga Chandela Radžputi i danas se smatra jednom od najvećih turističkih atrakcija Indije. Sagrađen je oko 1050. godine, iako prema hinduističkim vjerovanjima datira mnogo ranije, odnosno od 1000. pne. Glavni toranj ili shikhara se nalazi 31 m, i simbolički predstavlja Kailash, himalajsku planinu gdje živi bog Shiva; okružen je sa 84 minijutarna tornja. U samom hramu se nalazi linga koja predstavlja Shivu.
Luka Bonačić
Luka Bonačić (Split, 2. ožujka 1955.), hrvatski nogometaš i nogometni trener.
Igračka karijera
Kao igrač igrao je za Hajduka iz Splita, NK Šibenik, švicarski Grasshoper, slovenski NK Maribor, njemački VfL Bochum, španjolsku Malagu, a karijeru završava u melburnškim Footscray JUST i Melbourne Croatia.
U službenim nastupima nema zgoditaka, a prvi mu je bio (kao zamjena Peruzoviću) 3. prosinca 1972. u Novom Sadu s Vojvodinom za prvenstvo Jugoslavije. Tri zgoditka postigao je u prijateljskim natjecanjima. Hajduk je ovu utakmicu izgubio sa 0:3, a na vratima je bio Sirković
Trenerska karijera
Trenirao je dubrovački GOŠK, Slaven Belupo, Neretvu iz Metkovića, Varteks, Hrvatski Dragovoljac, NK Mosor, Zadar, Pazinku, iranski Fulad Ahvaz, te Dinamo iz Tirane u Albaniji. Prije 20 godina jedno je vrijeme naizmjenice trenirao u Novom Zelandu i na Braču.
Sezone 1997./98. bio je u splitskom Hajduku gdje je radio zajedno s proslavljenim trenerom Tomislavom Ivićem. No, zbog njegova poznata temperamenta s Ivićem se posvađao te na kraju napustio Hajduk. Vratio se brzo nakon toga u proljeće 1998. kad je radio samostalno, no tad su zaredali i loši rezultati. Što se tiče neslaganja s Ivićem izjavio je nedavno da bi danas pametnije postupio, dok je Ivić tvrdio da ih svađaju ljudi sa strane, a oni se svađaju ali se nikad ne svade.
Najveće uspjehe imao je prilikom vođenja varaždinskog Varteksa s kojim je bio blizu naslova prvaka, no, on je završio u vitrinama zagrebačkog Dinama, tada Croatije. Tad je zapamćen po tome što je na Maksimiru s klupe, razočaran Croatijinom zaštitom kod sudaca, vikao na dr. Franju Tuđmana.
Pravu slavu je postigao, ne kada je postao prvakom s klubom, nego kada je u prvoj sezoni 1. HNL preuzeo tijekom sezone NK Dubrovnika, koji je bio debelo na začelju, s vrlo malo bodova, i koji je svoje "domaće" utakmice morao igrati po gostujućim terenima. Vrsno postavljavši obrambene formacije, Dubrovnik je na čelu s Bonačićem izborio mnoštvo 0:0 rezultata i uspio je opstati u 1. ligi.
Sredinom veljače 2006. godine vratio se u Hajduk kada je klub imao najlošije rezultate u povijesti. Nije imao neke velike rezultate u klubu, ali mu je uprava kluba ponudila novi dvogodišnji ugovor koji je prihvatio, ali nije nikad potpisao. Par dana prije početka priprema za sezonu 2006./2007. podnio je ostavku nezadovoljan radom uprave. Iz tog radoblja u Splitu, najviše se uz loše rezultate pamti noćni napad palicama na temperamentnog trenera. Nije otkriveno tko je napadač, dok su navijači su takav napad osudili i ogradili se od njega.
Novi mu je klub nakon Hajduka bio iranski Sepahan Isfahan s kojim je krajem rujna 2006. osvojio nacionalni kup, što mu je prvi trofej u karijeri. Kasnije je uveo klub u 1/4 finale Azijske lige prvaka što dotad nije uspjelo niti jednom iranskom klubu, štoviše, dospio je i do samog finala. Nakon što je prošao japanski Kawasaki Frontale, te Al-Wahdom iz Ujedinjenih arapskih emirata, ipak je poražen od japanske Urawe. U međuvremenu optužuje svoj bivši klub da ga vodio mafija pri čemu od Torcide zarađuje ovacije, a od svih ostalih osude, čak i sudske tužbe. U siječnju 2008. godine napušta Sepahan i potpisuje ugovor na 18 mjeseci s Al-Nasr Sports Clubom iz Dubaija, potom redom za tri iranska kluba: Mes Kerman, Gostareš Fulad Tabriz i Sepahan Isfahan.
Nakon 6 godina izbivanja iz hrvatske lige, vraća se u rujnu 2012. u NK Zagreb, gdje ostaje samo polusezonu nakon kojeg ga na klupi zamjenjuje Miroslav Blažević, a Bonačić ponovo odlazi u Iran, prvo ponovo u Mes Kerman, a nakon završetka sezone u Zob-Ahan Isfahan.
301. pne.
Godina '''301. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina diktatorstva Korva (ili, rjeđe, godina 453. Ab urbe condita). Oznaka 301. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Antigon I Monoftalmos prikazan na vlastitoj kovanici
Spring Hill, Pennsylvania
Spring Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 839, što je 131 (-13,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
NGC 7424
NGC 7424 je spiralna galaksija u sazvežđu Ždral koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 41° 4' 15" a rektascenzija 22h 57m 18,4s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7424 iznosi 10,2 a fotografska magnituda 10,9. Nalazi se na udaljenosti od 11,5000 miliona parseka od Sunca. NGC 7424 je još poznat i pod oznakama ESO 346-19, MCG -7-47-8, IRAS 22544-4120, PGC 70096.
Coi di Peden, Belluno
Coi di Peden je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Roslyn, South Dakota
Rozlin je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 183, što je 42 (-18,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Beausoleil
Bozolej, u doslovnom prevodu „lepo sunce“, je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi.
Po podacima iz 1999. godine broj stanovnika u mestu je bio 12.775, a gustina naseljenosti je iznosila 2,331 stanovnika/km².
Grof Miklós Cseszneky
Miklós grof Cseszneky de Milvány (mađarski: gróf Milványi Cseszneky Miklós; 1979) je mađarski plemić i novinar. On je član blagorodne porodice Cseszneky.
Publikacija
Publikacija je tiskani ili drugom tehnikom umnoženi duhovni proizvod u jednom ili više nakladnih svezaka, odnosno na jednom ili više slobodnih listova.
Publikacije
Publikacija (engl. publication) je zaokružena, tj. cjelovito strukturirana forma javne komunikacije i jedna od najzahtjevnijih disciplina klasične publicistike.
Podjela publikacija
Porastom znanstvenoistraživačke produkcije te razvojem obavijesne djelatnosti u knjižnicama i dokumentacijskim sustavima fondovi rastu eksponencijalno, ali se stvaraju i novi oblici i načini prikaza zapisanog ljudskog znanja, tj. nove vrste publikacija.
Publikacije se dijele na:
Publikacije prema sadržaju mogu biti:
Podjela publikacija na primarne, sekundarne i tercijarne prakticira se prvenstveno u znanosti, naročito u prirodnim, tehničkim i medicinskim znanostima. Informacijske stručnjaci moraju naći načina da se takva praksa stručno i znalački primjeni na sve vrste informacija, što nije uvijek jednostavno, ali nije i nemoguće. Ova podjela ništa ne govori o kvaliteti informacija i dokumenata i nije pogodna, niti namijenjena za vrednovanje znanstvenih radova. Jedina funkcija joj je da stvori određeni red u mnoštvu različitih informacija, dokumenata, publikacija i na taj način pomoći korisnicima informacija, da lakše pronalaze onu vrstu koja najviše odgovara njihovim informacijskim potrebama ovisno o zanimanju, školskoj spremi, uzrastu, problemu...
Prema podjeli po vremenu, razlikuju se dvije osnovne vrste publikacija:
Prema podjeli po obliku, također razlikujemo dvije vrste publikacija:
Publikacije u nastavcima su publikacije koje izlaze u zasebnim i sukcesivnim dijelovima, obično ujednačenog formata i pod istim naslovom, s namjerom da se izlaženje nastavi neograničeno. Njih obično izdaju različite institucije, društva i organizacije u neodređenim vremenskim razmacima, ali pod zajedničkim nazivom. Ponekad je teško razlikovati publikacije u nastavcima od serije knjiga, niza svezaka ili pak časopisa. Publikacije u nastavcima najčešće objavljuju akademije, sveučilišta itd.
Publikacije u više svezaka su publikacije u ograničenom broju fizički odvojenih dijelova za koje je poznat da su zamišljeni ili izdani kao cjelina. Pojedini dijelovi mogu imati vlastite stvarne naslove i vlastite podatke o odgovornosti.
Titracija
thumb|[[Vinklerov test|Vinklerova titracija za određivanje koncentracije rastvorenog kiseonika u uzorku vode]] Titracija (titrimetrija) je uobičajen laboratorijski metod za kvantitativnu hemijsku analizu koji se koristi za određivanje nepoznate koncentracije poznatog analita. Pošto je merenje zapremine ključno u titraciji, ona je takođe poznata kao volumetrijska analiza. Reagens, koji se naziva titrant ili titrator je pripremljen kao standardni rastvor. Poznata koncentracija i zapremina titranta reaguje sa reastvorom analita ili titranda da bi se odredila koncentracija.
Istorija i etimologija
Reč „titracija“ potiče od, sa značenjem natpis ili naziv. Titracija, po definiciji, je određivanje koncentracije rastvora u vodi sa pH vrednošću 7 (pH čiste H2O pod standardnim uslovima).
Volumetrijska analiza potiče iz Francuske iz kasnog 18-tog veka. Deskroizils je razvio prvu biretu (koja je bila slična graduisanom cilindru) 1791. godine. Gaj-Lusa je razvio poboljšanu verziju birete koja je imala bočnu granu, i formirao termine je „pipeta“ i „bireta“ u jednom članku iz 1824. o standardizaciji indigo rastvora. Veliki napredak u metodologiji i popularizaciji volumetrijske analize je ostvario Karl Fridrih Mor, koji je redizajnirao biretu, dodao klampe i slavinu na dnu, i napisao prvi udžbenik o titraciji, ( - Udžbenik analitičkih hemijskih titracionih metoda), objavljen 1855.
Procedura
Tipična titracija počinje sa čašom ili erlenmajerom koji sadrži preciznu zapreminu analiziranog rastvora i malu količinu indikatora, koja je stavljena ispod kalibrisane birete ili pipete koja sadrži titrant. Male zapremine titranta se zatim dodaju to titrand i indikator dok se indikator ne promeni, označavajući dolazak na krajnju tačku titracije. U zavisnosti od željene krajnje tačke, jedna kap ili manje titranta može da napravi razliku između permanentne i privremene promene boje indikatora. Kad se krajnja tačka reakcije dosegne, meri se zapremina potrošenog reaktanta i koristi se za računanje koncentracije analita putem jednačine
gde je Ca koncentracija analita, tipično u molarnim jedinicama; Ct je koncentracija titranta, tipično u molovima po jedinici zapremine; Vt je zapremina korišćenog titranta, tipično u dm3; M je molski odnos analita i reaktanta iz balansirane hemijske jednačine; i Va je zapremina korišćenog analita, tipično u dm3.
Preparacione tehnike
Za tipične titracije je neophodno da su titrant i analit u tečnom stanju (rastvoru). Mada su čvrsti materijali obično rastvoreni kao vodeni rastvori, i drugi rastvarači poput glacijalna sirćetna kiselina ili etanol se koriste za specijalne svrhe (kao što je petrohemija). Koncentrisani analiti se često razblažuju da bi se povećala preciznost.
Mnoge titracije koje nisu kiselo bazne treba održavati na konstantnom pH tokom reakcije. Iz tog razloga se rastvor bufera dodaje u titracionu komoru da bi se održao pH.
U slučajevima gde dva reaktanta u uzorku mogu da reaguju sa titrantom, a samo jedan je željeni analit, zasebni maskirajući rastvor se dodaje u reakcionu komoru. On maskira neželjeni jon.
Za neke redoks reakcije je potrebno da se zagreje rastvor uzorka, kao i da se titracija vrši dok je rastvor još topao da bi se povećala brzina reakcije. Na primer, oksidacija nekih rastvora oksalata se odvija na 60° C sa podesnom brzinom reakcije.
Felipe de Souza Campos
Felipe de Souza Campos (24. svibnja 1981.), brazilski nogometaš
Bivši hajdukovac dosad u nogometnoj karijeri nije imao nekog zapaženog uspjeha. Došao je na probu u Split sredinom listopada 2006., te trenirao do prosinca kada je potpisao ugovor za klub, međutim nije bio verificiran u HNS-u. Tokom probe zabilježen mu je najveći kapacitet pluća uz nezamijenjivog prvotimca Darija Damjanovića. No, tijekom priprema u Turskoj pokazalo se da neće biti ni blizu prve momčadi. Službenu utakmicu nije igrao, te je u ožujku dobio odriješnicu, ali ostao u Hajduku bez želje za povratkom u Brazil. Klub je razočaran napustio tek mjesec dana poslije potpisavši za novozelandski Wellington Phoenix.
Aremogna, L'Aquila
Aremogna je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1603 m.
Soloski čovjek
S obzirom na pronađeni kameni alat i gracilnu fizičku građu, ovaj je izumrli hominin u početku bio klasificiran kao podvrsta Homo sapiensa (pod imenom Javanthropus), te se smatrao pretkom modernih australskih Aboridžina. Međutim, pomnija je analiza dokazala da to nije tako. _Analiza 18 lubanja iz lokaliteta Sangiran, Trinil, Sambungmacan, i Ngandong pokazuju kronološki razvoj od perioda Bapang-AG do perioda Ngandong. Homo eerectus soloensisu je 2011. revidirana starost na vremensko razdoblje od 550 000 do 143,000 godina.
Određivanje strukture nukleinskih kiselina
Određivanje strukture nukleinskih kiselina je proces u kome se koriste biohemijske tehnike za određivanje strukture nukleinskih kiselina. Ova analiza se može koristiti za određivanje obrazaca koji mogu da ukažu na molekulsku strukturu, za eksperimentalnu analizu molekulske strukture i funkcije, i za poboljšanje razumevanja interakcija sa malim molekulima. Određivanje strukture se može vršiti primenom različitih metoda, među kojima su hemijsko testiranje, testiranje hidroksilnim radikalima, SHAPE, i mapiranje interferencije nukleotidnih analoga (NAIM).
Lantianski čovjek
Lantianski čovjek (kineski: 蓝田人, lat.: Homo erectus lantianensis, stari naziv: Sinanthropus lantianensis) je podvrsta Homo erectusa otkrivena 1963. godine. Prvi ju je put opisao kineski paleontolog J. K. Woo godinu dana kasnije.
Ostaci lantianskog čovjeka pronađeni su u Lantianu (kineski: 蓝田县; pinyin: Lántián Xiàn), u kineskoj pokrajini Shaanxi, oko 50 km jugoistočno od grada Xi'ana. Nedugo nakon otkrića donje čeljusti prvog lantianškog čovjeka u Chenjiawou (陈家窝), također na području Lantiana, otkriveni su dijelovi lubanje s očuvanim nosnim kostima, desnom gornjom čeljusti i tri zuba na lokalitetu Gongwanglingu (公王岭).
Moždani je volumen ovog hominina procijenjen na 780 cm3, vrlo slično njegovom suvremeniku javanskom čovjeku.
Lantianski čovjek je stariji od poznatijeg pekinškog čovjeka, ali vjerojatno mlađi od juanmouskog čovjeka, za kojeg se procijenjuje da je živio prije oko 1.7 milijuna godina na teritoriju sadašnje Kine.
Oba fosilna ostatka pripadaju dvjema ženkama koje su živjele pred oko 530 000 do 1 milijun godina, sa zabilježenom vremenskom razlikom između dva uzorka od 400 000 godina. Ostaci iz Gongwanglinga su najstariji fosili uspravnog čovjeka ikada otkriveni u Sjevernoj Aziji. Paleontolozi su klasificirali lantianškog čovjeka kao podvrstu Homo erectusa. Otkriveni fosili se čuvaju u Shaanxijskom povijesnom muzeju u Xi'anu u Kini.
U blizini fosila lantianskog čovjeka i u istom geološkom sloju otkriveni su i fosili životinja te kameni alat, kao npr. odlomljeni oblutci i kamene krhotine. Prisutnost ovih kamenih artefakata, kao i pronalazak pepela, dokazuju da je lantianski čovjek bio sposoban izrađivati i koristiti kameni alat i kontrolirati vatru.
Darešaherski okrug
Darešaherski okrug je jedan od 10 okruga u Ilamskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Darešaher.
GPRA
Termin GPRA ima više značenja.
Kalijum azid
Kalijum azid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 81,118 Da.
Villafranca Piemonte, Torino
Villafranca Piemonte je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Jason Bourne
Lik se potom pojavio u sedam romana (od kojih je četiri napisao Eric Van Lustbader, s time da će sljedeći biti izdan 2010). Osim u prvom igranom filmu, The Bourne Identity (2002), Jason Bourne se također pojavljuje u dva filma nastavka The Bourne Supremacy (2004) i The Bourne Ultimatum (2007).
Pregled franšize
Bourneova franšiza se sastoji od nekoliko romana, filmova i video-igre u kojima se pojavljuje neka od verzija lika Jasona Bournea.
Aristotel
Aristotel (grč. ) (384. pne.-322. pne.) bio je najsvestraniji i najučeniji grčki filozof koji se smatra jednim od najuticajnijih ličnosti antike.
Aristotel je bio Grčki filozof i naučnik koji je rođen makedonskom gradu Stagira, Halkidiki, na severnoj periferiji klasične Grčke. Njegov otac, Nicomachus, je umro kad je Aristotel bio dete, nakon čega je Proxenus od Atarneusa postao njegov startelj. U svojoj osamnaestoj godini, pošao je na Platonovu akademiju u Atini i ostao je tamo do svoje tridest sedme godine (c. 347 BC). Njegovi rukopisi pokrivaju mnoge teme – uključujući fiziku, biologiju, zoologiju, metafiziku, logiku, etiku, estetiku, poetiku, pozorište, muziku, retoriku, lingvistiku, politiku i vladu – i čine prvi sveobuhvatni sistem zapadne filozofije. Ukratko nakon Platoeve smrti, Aristotel je napustio Atinu i, na zahtev Filipa Makedonskog, podučavao je Aleksandara Velikog počevši od 343 p.n.e. Prema pisanju Encyclopædia Britannica, "Aristotel je bio prvi istinski naučnik u istoriji ... [i] svaki naučnik mu duguje."
Podučavanje Aleksandra Velikog je pružilo Aristotelu mnoge mogućnosti i obilje materijala. On je osnovao biblioteku u Liceju koja je pomagala u produkciji mnogih od njegovih stotina knjiga. Činjenica da je Aristotel bio Platonov učenik doprinela je njegovom ranom gledištu platonizma, međutim nakon Platonove smrti, Aristotel je uronio u empirijska izučavanja i udaljio se od platonizma u korist empirizma. On je verovao da su svi ljudski koncepti i svo njihovo znanje ultimativno bazirani na percepciji. Aristotelov pogled na prirodne nauke predstavlja podlogu u osnovi mnogih njegovih radova.
Aristotelovi pogledi na fizičke nauke temeljno su oblikovali gledište srednjovekovnih učenjaka. Njegov uticaj doseže do renesanse i nije bio sistematski zamenjen do prosvjetiteljstva i teorija kao što je klasična mehanika. Neka od Aristotelovih zooloških opažanja, kao što je hectocotyl (reproduktivna) ruka oktopusa, nisu potvrđena, niti osporena do 19. veka. Njegovi radovi sadrže najraniju poznatu studiju logike, koja je inkorporirana u kasnom 19. veku u modernu formalnu logiku.
Životopis Aristotela
Aristotel se rodio 384. godine pne. u Stagiri na poluostrvu Halkidici. Njegov otac Nikomah bio je dvorski lekar makedonskoga kralja Aminte III. Neko vreme živeo je Aristotel na kraljevskom dvoru u Peli, a nakon očeve smrti u Stagiri. Godine 368-367. pne. došao je kao sedamnaestogodišnji mladić u Atinu, gde je stupio u Akademiju i ostao Platonov učenik punih dvadeset godina, tj. do smrti Platonove. U Akademiji je stekao temeljito poznavanje ne samo Sokratove i Platonove filozofske misli već i cele presokratovske filozofije. Njegov dugogodišnji boravak u Akademiji bio je ispunjen vrlo intenzivnim stvaralačkim radom. Prilično rano stekao je u Akademiji veliki ugled, pa je i sam postao učiteljem. Prema nekim vestima može se zaključiti da se nije u svim pitanjima slagao sa svojim učiteljem Platonom. Ipak među njima nije bilo ozbiljnijih razmirica ako se može suditi po Aristotelovim rečima u krasnoj elegiji Eudemu, gde kaže za Platona da je čovjek kojega zli ne smeju hvaliti, jer je svojim životom i učenjem prvi i jedini dokazao da čovek istovremeno postaje dobar i srećan.