cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka kod Tsushime
Obostrane pripreme
Viceadmiral Roždenstvenski, koji je poznavao slabosti i beznadežnu situaciju ruske flote, tražio je da bude smenjen, ali mu je ostavka bila odbijena. Ruska flota bila je ne samo izmešana sa zastarelim jedinicama, no su i njeni oficiri i posade bili bez ratnog iskustva i slabo izvežbani, a pored svega toga su brodovi u blizini borbenog područja bili na otvorenom moru pretovari ugljem, tako da su imali gaz i do dva metra veći od normalnog. Na taj način su ruski ratni brodovi koji su i inače bili u ne baš nekom stanju izgibili na stabilitetu. Usled toga je borbena moć ruske flote bila još slabija no što je po njenom borbenom sastavu izgledalo.
Bitka
Nakon što je 25. maja kod arhipelaga Čusan otpustila deo transportnih brodova u Šangaj, a dve pomoćne krstarice uputila u krstarički rat, ruska flota je uzela kurs prema Korejskim vratima. Obavešten 26. maja o dolasku ruskih transportnih brodova u Šangaj, admiral Togo je naredio pripravnost flote i sutradan isplovio, nakon što je primio izveštaj od pomoćne krstarice „Šinano Maru“ iz patrolne linije, koja je rusku flotu otkrila 27. maja oko 02:00 časova. U zoru, oko 05:00 časova je ruska flota ušla u Cušimski moreuz. Ova japanska pomoćna krstarica je stalno sledila rusku flotu javljajući preko radija njen položaj, brzina i kurs admiralu Togu. Ruska flota nije preduzimala nikakve mere izviđanja i nije znala gde se nalazi japanska flota. Vidljivost je bila slaba, s povremenom maglom, duvao je jak jugozapadni vetar, a brodovi su jako posrtali na talasima.
Do 10:15 časova ruska flota je plovila u marševskom, a potom je pristupila obrazovanju borbenog poretka. Ruske tri divizije plovile su u poretku brazde, transportni brodovi pozadi, neposredno osigurani brodovima krstaričke divizije, prethodnice i 2. diviziona razarača. Nešto posle 11:00 časova ruska flota je već plovila u dugačkoj formaciji brazde približavajući se najužem mestu tesnaca između ostrva Cušime i Japana kada se na vidiku pojavilo nekoliko japanskih krstarica. U 11:20 časova ruska flota je otvorila kratkotrajnu vatru na japanske krstarice, koje su je sledile, nakon što su u 07:00 časova uspostavile s njom dodir. Ubrzo nakon toga pojavili su se i japanski razarači ispred ruske flote. Viceadmiral Roždenstvenski je očekivao pojavu glavnine japanske flote odmah iza opaženih izviđačkih jedinica i bojao se napada u najnepovovoljnijem trenutku tj. na najužem mestu zaliva. Ovde je protivnik mogao sve svoje snage koncentrisati protiv čela ruske flote i tako uništiti prednje jedinice, jer drugi ruski bodovo ne bi uspeli da im blagovremeno priteknu u pomoć. Zbog toga je viceadmiral Roždenstvenski hteo da na vreme pojača čelo svog sastava. To je nameravao da izvede prestrojavanjem 1. divizije u vrstu namaravajući tako da protera Japance pramčanom vatrom svojih najjačih brodova.
Nešto posle 13:00 časova naredio je razvijanje signala zastavicama da prva divizija poveća brzinu i okrene se u brzdi za 90 stepeni na desno. Ovaj manevar je uspeo i sva četiri bojna broda prve divizije su vozila u okomitom kursu od pravca kojim je plovio ostatak flote. Kada je prvi brod na čelu te flote – bio je to bojni brod „Osljabja“ (rus. Oslsьaьbя) – stigao do mesta na kome je prva divizija skrenula, tj. kada se našao u produženoj brazdi prve divizije, viceadmiral Roždenstvenski je naredio da se podigne signal da sve jedinice 1. divizije izvrše istovermeni zaokret za 90 stepeni na levo. Ovim manevrom bi se kompletna prva divizija bojnih brodova našla u frontalnoj formaciji zajedno sa „Osljabjom“ i na čelu ruske linije vozilo bi pet najjačih brodova. Ali ovaj manevar nije uspeo. Drugi brod u brazdi prve divizije bio je „Imperator Aleksandr III“. On je vozio iza admiralskog broda viceadmirla Roždenstvenskog, „Knjaz Suvorov“ (rus. Knьaz Suvoror) koji je bio na čelu formacije i nije tačno pročitao signal, te je umesto da okrene jednovremeno sa čelnim brodom za 90 stepeni na levo on sledio „Knez Suvorova“ u brazdi.
Komandant trećeg bojnog broda u formaciji, „Borodino“, tačno je pročitao signal i hteo je da se okrene ali kada je video da drugi brod sledi prvi u brazdi mislio je da je on pogrešno pročitao siganal te se vratio u brazdu. Na potpuno isti način bio je zbunjen i komandant četvrtog broda „Orao“, pa je i on produžio u brazdi, tako da je 25 minuta nakon prvog signala kompletna 1. divizija vozila u paralelnoj brazdi sa drugom i trećom divizijom umesto u formaciji fronta. I pored pogrešno izvednog manevra ruske flote Japanci su se povukli. Treba istaći da zbog uzburkanog mora japanske torpedne jedinici su po naređenju admirala Toga bile u jednom od zaliva na ostrvu Cušima.
Nakon japanskog odstupanja viceadmiral Roždenstvenski je naredio ponovno obrazovanje kolone glavnine snaga, tj. da 1. divizija opet zauzme svoja pređašnja mesta u poretku. Međutim, i ovaj ruski manevar je bio izveden veoma traljavo i izazvao je znatan nered na čelu ruske formacije, baš u trenutku, u 13:15 časova, kada se na 12 kilometara ispred Rusa – iz istočnog pravca – pojavila glavnina japanskih snaga sa još tri divizije krstarica. Zbrka na ruskoj strani je bila tolika da su neki brodovi morali mašine da prebace na vožnju untrag da bi izbegli sudare sa drugim brodovima.
300p|mini|
U 13:44 časova admiral Togo je počeo da prelazi u borbeni kurs. Japanska flota je izvršila u brazdi gotovo potpuni zaokret jer je admiral Togo hteo da koncentriše sve svoje snage protiv ruskih najjačih brodova. Pokušavajući da iskoristi situaciju u kojoj su japanski ratni brodovi u brazdi vršili okret i pokrivali jedni druge, viceadmiral Roždenstvenski je naredio otvaranje vatre u 13:49 časova na daljini od 6000 metara; Japanci počinju da uzvraćaju u 13:51 časova. Poredak ruske glavnine snaga bio je u skoro potpunom neredu – zaklonjena brodovima 2. divizije, dva začelna brod 1. divizije nisu mogla da gađaju; brodovi 2. i 3. divizije morali su da uspore vožnju pa čak i da zastanu da bi propustili brodove 1. divizije na čelo borbenog poretka čime su se postali izvrsna meta za japanskoj floti. Zbog položaja u odnosu na Japance, svi brodovi su ruske glavnine nisu mogli da otvore vatru iz svih glavnih topova. Japanski manevar je u potpunosti uspeo i japanska flota je mogla da u 14:10 časova sa daljine od 8000 metara otvori vatru sa svih svojih 12 bojnih brodova i oklopnih krstaša. Admiral Togo je naredio da se vatra koncentriše na čelne ruske brodove 1. i 2. divizije – bojne brodove „Knez Suvorov“ i „Osljabja“. Tačnost i brzina japanske vatre bila je izvanredna i odmah su se pokazale posledice njene odlične izvežbanosti i ratne spremnosti. Vatri sa 12 japanskih teških jedinica mogla su se suprotstaviti samo prvih pet ruskih brodova. Dogodilo se upravo ono što je vicadmirala Roždenstvenskog plašilo i što je želeo da spreči neuspešnim manevrom 1. divizije. U 14:25 časova bojni brod „Osljabja “, admiralski brod 2. divizije, biva teško oštećen i izabčen iz dalje borbe. Gotovo istovremeno biva iz borbe izbačen i japanski klopni krstaš „Asama“ i prisiljen da napusti formaciju. Japanci su ispaljivali fugasna zrna velike brizantne moći, te su zbog toga ruski brodovi bili ubrzo u plamenu, dok su Rusi koristili pancirne granata s upaljačima sa zakašnjenjem i slabijim eksplozivom te su one imale znatno slabiji efekat na cilj.
U 14:30 časova i admiralski brod vicadmirala Roždenstvenskog „Knez Suvorov“ je već bio sav u požaru sa srušenim dimnjakom i jarbolima i oštećenim topovskim kulama. Ubrzo je i „Knez Suvorov“ morao da napusti formaciju sa teško ranjenim viceadmiralom Roždenstvenskim, dok su poginuli gotovo svi oficiri štaba. Takođe je bio teško oštećen i japanski admiralski bojni brod „Mikasa“ koji je primio 10 direktnih pogodaka. Vršeći obuhvat protivničkog čela formacije, Japanci su prisilili Ruse da postepeno manjaju kurs ka jugoistoku. Usled drastične razlike u brzini plovidbe dve flote – Rusi su plovili brzinom od 10 čvorova a Japanci oko 15 – udaljenost pada na svega 5200 metara te tačnost japanskog gađanja sve više dolazi di izražaja usled čega ruski bojni brod „Osljabja“ prima sve više pogodaka te ubrzo počinje da tone a nešto kasnije se i prevrće. Kada je udaljenost bila smanjena na nešto više od 3000 metara u dejstvo stupa i japanska malokalibrska artiljerija od 76 -{mm}- otvarajući brzu paljbu.
Oko 15:00 časova ruska glavnina flote, predvođena bojnim brodom „Imperator Aleksandar III“, je pokušala da se oštrim skretanjem na levo, po krmi japanskog kursa, probije ka Japanskom moru i tako izvuče iz teškog položaja. No, 1. divizija japanskih bojnih brodova je odmah parirala ovom manevru i brzim zaokretom svih jedinica a nešto kasnije i blagim zaokretom čitave brazde opet preprečila put ruskoj floti ukrštavanjem na „T“ gađajući je iz svih topova pre svega ruski bojni brod „Imperator Aleksandar III“. Japanci su veštim manevrom svoje 1. i 2. divizije potiskivali ruske čelo, preteći da ga obuhvate i potiskujući ga. Rusi ponovo pokušavaju da izađu iz vrlo neugodnog položaja jakim zaokretom čitave linije za skoro 180 stepeni. Pritom se ruska 3. divizija odvojila i uputila ka jugu, a slaba vidljivost i dim od artiljerijske vatre i požara na neko vreme su razdvojili protivnike.
Za to vreme 2. japanska divizija je prolazeći pored osamljenog bojnog broda „Knez Suvorov“ otvorila po njemu jaku vatru. Posle 17:00 časova kada je od 800 ljudi njegove posade ostalo u životu još svega oko stotinu, a razarač „Bedovja“ (rus. Bedovый) je preuzeo sa bojnog broda teško ranjenog viceadmirala Roždenstvenskog, a komandu je primio kontraadmiral Nebogatov, koga Japanci nisu toliko napadali. Oko 18:00 časova bojni brod „Knez Suvorov“ je ponovo bio pod vatrom kompletne 2. japanske divizije. U sumrak, oko 19:12 časova naišla je jedna grupa japanskih torpednih čamaca, koji su sa svega 300 metara udaljenosti lansirali torpeda postigavši tri pogotka. Nakon deset minuta bojni brod je potonuo pri čemu je nekoliko mornara, koji su bili još živi, do poslednjeg časa pucalo iz jednog preostalog topa. Borba bojnog broda „Knez Suvorov“ ubraja se u red najslavnijih i najpožrtvovanijih otpora brodova u pomorskoj istoroji.
Oko 16:00 časova popodne je prestao jak vetar i zbog gustog dima koji je lebdeo nad bojištem bio je izgubljen dodir između dve flote, ali je sat vremena kasnije ponovo bio uspostavljen sa 2. japanskom divizijom, a u 17:42 časova admiral Togo je sa 1. divizijfom ponovo uspostavio kontakt i stupio u borbu sa ruskom glavninom, a u 18:32 časova i viceadmiral Hikonoja Kamimura (1. maj 1850 — 7. avgust 1916. g.) s 2. divizijom. Bitka u paralelnim kursevima je postajala sve žešća, naročito kada se vreme razvedrilo. Ubrzo je bio potopljen bojni brod „Imperator Aleksandar III“. Tada je japanska flota upravila svu svoju vatru na bojne brodove „Borodino“ i „Orao“. U 19:12 časova, kada je već bio potpuni mrak, je bio potopljen i bojni brod „Borodino“ sa čitavom posadom, dok je „Orao“ primio 78 pogodaka i bio je gomila ruševina. Na taj način su svi najbolji ruski brodovi bili ili uništeni ili onesposobljeni, dok japanska flota nije izgubila ni jednu jedinicu, premda su sve ukupno bile 144 puta pogođene.
U sumrak, ruska flota se raspala na mnogo strana, usled čega su pojedine grupice izgubile svaki međusobni kontakt. Padom mraka i smirivanjem vremena, Japanci su uputili u napad 21 razarač i 37 torpednih čamaca. Ruski brodovi, osim 3. divizije, nisu bili uvežbani da plove zamračene i odavale su se paljenjem reflektora. Odlučno napadajući, Japanci su dospevali čak i mrtve uglove ruske artiljerije. Pri izbegavanju japanskih torpednih napada ruski poredak se još više rasturio. Japanci su lansirali preko stotinu torpeda, ali je uprkos izvanrednoj smelosti napada bilo postignuto svega sedam pogodaka. Potopili su dva bojna broda i dva oklopna krstaša, dok je jedan teško havarisani razarač potopila sama posada, a izgubili su tri torpedna čamaca. Ostatak glavnine snaga, nekoliko krstarica i razarači uspeli su da se probiju u Japansko more. Kontraadmiral Enkinst se sa tri krstarice probio u Žuto more, gde su stigla i tri transportna broda i dva razarača, od kojih je jedan oštećen kasnije potonuo. U zoru je kontraadmiral Nebogatov imao na okupu dva bojna broda, dve obalne oklopnjače i jednu malu krstaricu. Kapitulirao je nakon što je oko 10:30 časova 28. maja na četrdesetak kilometara jugoistočno od grebena Take Šime bio napadnut od skoro kompletne japanske flote; jedino je jedna krstarica uspela da umakne Japancima, ali je kasnije i ona bila uništena, nasukavši se na ruskoj obali. Istoga dana u pojedinačnim bojevima bila je potpopljena i obalna oklopnjača „Admiral Ušakov“, krsatrica „Svetlana“ i tri razarača, a 29. maja oklopljeni krstaš „Dmitrij Donski“ (rus. Dmitriй Donskoй). Razarač „Bedovja“ s teško ranjenim viceadmiralom Roždenstvenskim bio je zarobljen 28. maja. Tima je bitka kod Cušime bila i definitivno okončana – potpunim katastrofalnim porazom ruske flote.
Zaključak
Od osam ruskih bojih brodova bilo je potopljeno šest, a dva su zarobljena. Od šest krstarica dve su uništene, jedna je stigla u Vladivostok, a tri su dezarmirane (razoružane) u Manili. Potopljena su sva tri ruska oklopna krstaša kao i pomoćna krstarica. Od devet razarača bilo je potopljeno pet, jedan je zarobljen, jedan je dezarmiran u Šangaju, dok su dva stigla u Vladivostok. Od flotnog transporta bila su potopljena tri broda, dva su bila dezarmirana u Šangaju a jedan se vratio u Rusiju; od tri bolnička broda Japanci su jedan zaplenili a jedan su pustili. Rusi su imali preko 5000 mrstvih i 6000 zarobljenih, dok su Japanci imali svega 116 mrtvih.
U toku ove bitke japanski admiral Togo pokazao je odlično poznavanje ratne veštine i sjajno rukovođenje flotom. Kompletna japanska flota je pokazala sjajan rezultata temeljne pripreme, sistematsku izvežbanost posada i velike sposobnosti komandanta i oficira. Japanska flota je tačno izvrašavala sve manevre, gađajući kao da je na vežbi i pokazala se apsolutno nadmoćnom u svakom pogledu. Ruski admirali su naprotiv pokazali da ne zanaju ni osnovne pojmove strategije i taktike, a brodovi su bili slabo građenitako da pod tim uslovima ni najveća hrabrost koju su pokazali ruski mornari i pojedini oficiri nije mogla da spasi rusku flotu od katastrofe.
Opština Temax, Yucatán
Temax je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 572 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Zănești, Zănești
Zănești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Zănești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6077 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Opština Băneasa, Giurgiu
Băneasa je opština u Rumuniji u okrugu Đurđu.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Spianzana, Vicenza
Spianzana je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Fotobiotin
Fotobiotin je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 533,647 Da.
Nacionalni parkovi Sjedinjenih Američkih Država
Nacionalni parkovi Sjedinjenih Američkih Država je skupina od 58 nacionalnih parkova i zaštićenih područja smještenih na teritoriju Sjedinjenih Američkih Država, kojima upravlja agencija američkog Odjela za unutrašnje poslove National Park Service.
Historijat američkih nacionalnih parkova
Ideja o osnivanju nacionalnih parkova kao zaštićenih područja u državnom vlasništvu potakla je upravo iz Sjedinjenih Američkih Država, jer su upravo one potpisom predsjednika Granta osnovale 1872. prvi takav park na svijetu – Yellowstone.
Nakon tog su 1890. osnovani nacionalni parkovi; Yosemite, Sequoia i Nacionalni spomen park - General Grant. Narednih dekada osnovano je puno novih parkova i zaštićenih područja, pa je zbog tog 1916. osnovana posebna državna agencija - National Park Service, da upravlja njima. Početkom 21. vijeka u Sjedinjenim Američkim državama bilo je ukupno 350 zaštićenih područja kojima upravlja ta agencija, na više od 340 000 km² površine, među njima su pored nacionalnih parkova i rezervati prirode, nacionalne šume i obale i nacionalni spomen parkovi i obilježja.
El Remanente, San Felipe
El Remanente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Kašan
Kašan (perz. کاشان; /kāšān/) je grad u Iranu, u središnjoj Isfahanskoj pokrajini. Smješten je u oko velike oaze i podno obronaka Kuh-e Karkasa, oko 240 km južno od glavnog grada Teherana. Najstariji tragovi civilizacije u okolici grada kao što je arheološko nalazište Tape-Sialk datiraju oko 7000. pne., a sam grad dobio je ime po perzijskoj riječi kaši što znači crijep. Podrijetlo Kašana kao grada datira se u rano elamsko razdoblje, a u njegovoj neposrednoj blizini pronađen je i najstariji zigurat na svijetu. Prema predaji, iz Kašana potječu sveta tri kralja (drevni iranski svećenici magi) koja su prisustvovala Isusovom rođenju. Kašan je rodno mjesto i Piruza Nahavandija, Perzijanca iz sasanidske vojske koji je zarobljen doveden na rašudinski dvor gdje je pogubio arapskog kalifa Umara. U vrijeme vladavine Seldžuka grad je bio vojnom utvrdom, dok je tijekom safavidskog razdoblja postao omiljeno carsko odmorište. Godine 1778. grad je pogodio snažan potres pri čemu je poginulo oko 8000 stanovnika, no obnovljen je u vrijeme vladavine kadžarske dinastije kada zahvaljujući brojnim veličanstvenim kućama postaje remek-djelom iranske stambene arhitekture. Kašan je danas važno turističko odredište, a gospodarstvo mu se temelji na proizvodnji tekstila (prvenstveno tepiha i svile), dok je u novije vrijeme cvate i industrija prerade mramora i bakra. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Kašanu je živjelo 248.789 ljudi od čega su većina etnički Perzijanci.
Nacionalni parkovi Sjedinjenih Američkih Država
Historijat američkih nacionalnih parkova
Da bi neki teritorij dobio status - nacionalnog, i bio financiran od federalnog budžeta, to prvo mora biti odobreno aktom Kongresa Sjedinjenih Američkih Država.
Osnovni podaci
Američki nacionalni parkovi su raspoređeni u 27 saveznih država, uz 2 na prekomorskim pacifičkim teritorijima; Američka Samoa i Američki Djevičanski Otoci. Najviše nacionalnih parkova imaju Kalifornija i Aljaska (po 8), a nakon njih Utah (5) i Colorado (4). Najveći nacionalni park je Wrangell-St. Elias koji ima 33 683 km² a najmanji Hot Springs koji ima manje od 24 km². Ukupna površina zaštićenih nacionalnih parkova iznosi oko 210 000 km², što iznosi prosječno po parku oko 3 620 km², ali najveći dio ima oko 1 280 km². Najposjećeniji je Great Smoky Mountains, kog posjeti od 8 do 10 milijuna posjetitelja godišnje, a slijedi ga Grand Canyon s više od četiri milijuna posjetitelja, ali ima i takvih kao Lake Clark u Aljasci koje posjeti samo 5227 ljudi godišnje.
Čak je 14 nacionalnih parkova uvršteno na Listu svjetske baštine.
Âme de clown
Âme de clown je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1933. godine u režiji Marca Didiera. Radnja prikazuje suparništvo dvojice klaunova - koje tumače Pierre Fresnay i Alfred Pasquali - oko mlade žene, oju tumači Pierette Caroli.
Zacamulpa, Atotonilco de Tula
Zacamulpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atotonilco de Tula.
Mesa de Méndez, Pénjamo
Mesa de Méndez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Zacamulpa, Atotonilco de Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1034 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2198 m.
Mesa de Méndez, Pénjamo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
Spiazzo, Vicenza
Spiazzo je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Santa Severina, Crotone
Santa Severina je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1903 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 230 m.
Los Sabinos, Las Margaritas
Los Sabinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1490 m.
Caprili, Modena
Caprili je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Banja Stijena
Banja Stijena je pretežno naziv u literaturi za pećinu na teritoriji opštine Rogatica, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina. Naziv je dobila po obližnjem selu. Među mještanima se koristi naziv Mračna pećina. Smještena je u kanjonu Prače, dvadesetak metara iznad korita rijeke. Najlakši prilaz pećini je od stare željezničke stanice Banja Stijena makadamskim putem uzvodno oko 500 metara (bivša trasa uskotračne pruge). Na tom mjestu se mora pregaziti rijeka i nakon još 100 metara uzvodno stiže se do pećine. Na samo 400 metara udaljenosti od Mračne pećine nalazi se, sada već najduža pećina u BiH, Govještica ili – kako je neki nazivaju – Dugovještica.
Geomorfologija
Pećina je izgrađena u stijenama srednjotrijaskih karbonatnih masa. Po dužini prijesek kanala ukazuje na relativno malu visinsku razliku nagiba i uspona kanala u odnosu na ulaz. Ulaz u pećinu je na početku vještački proširen i zaštićen metalnom kapijom. Od kapije do prve dvorane vodi uski kanal dužine 15 metara, koji je također na mjestima proširivan do profila od oko 1 m2. Za buduću turističku eksploataciju bi bilo neophodono proširiti ovaj dio za normalnu komunikaciju ili otkopati nekadašnji prirodni ulaz koji je vremenom zatrpan. Od kraja ulaznog kanala do prve dvorane treba se spustiti 8 metara naniže niz betonske stepenice. Odatle je glavni pećinski kanal uglavnom horizontalan, osim u posljednjem dijelu. Postoji i više sporednih kanala što omogućava izgradnju dvosmjernih turističkih staza. Ukupna dužina pećinskih kanala iznosi oko 1.200 metara. Poslednjim istraživanjima utvrđeno je da se dugi pećinski prolazi Banj stijene protežu do zidova Govještice.
Pećina je vrlo bogata svim vrstama pećinskog nakita: stalagmiti, stalaktiti, stubovi, veliki saljevi duž zidova hodnika, draperije i travertinske kade. Pećina također sadrži i tzv. „pećinsko mlijeko“, vrlo rijedak pećinski ukras. “. Mehanizam nastanka ove rijetke vrste akumulativne pojave još nije u potpunosti razjašnjen. Osim po pećinskom nakitu Mračna pećina je i bogato paleontološko nalazište pećinskih medvjeda i nekoliko endemičnih vrsta podzemne faune.
Zaštićeno područje
Mračna pećina bila je među prvima koje su uređene za turističku posjetu. Koliki je nekada bio interes za ovu pećinu pokazuje prije svega broj potpisa koje su posjetioci ostavili na zidovima pećine, posebno u centralnoj dvorani, počevši još od austrougarskih vremena, preko prvih nastojanja da se ova pećina približi turistima između dva rata, do prvih teodolitskih mjerenja u jednoj pećini u Bosni i Hercegovini kao prethodnici jednog ozbiljnog pristupa turističkom uređenja šezdesetih godina 20. og stoljeća. Nakon rata u Bosni i Hercegovini dugo vremena bila je nepristupačna, budući da je kompletan prostor oko pećine miniran u ratu.
Zajedno sa pećinom Govješticom jedno je od dva glavna obilježja zaštićenog područja - Park prirode Prača.
Dorygnathus
Dorygnathus (lat. "čeljust-koplje") bio je rod pterosaura koji je tokom ranog perioda jure, prije 180 miliona godina, nastanjivao područje današnje Evrope, koje je tada bilo pokriveno plitkim morem. Imao je kratak raspon krila od 1,5 m i relativno malenu trougaonu prsnu kost, za koju su se vezivali mišići za letenje. Lubanja mu je bila duga, a očne duplje bile su najveći otvori na njoj. Na prednjem dijelu čeljusti imao je velike zakrivljene očnjake koji nisu dolazili u kontakt kada je čeljust bila zatvorena, dok je u zadnjem dijelu čeljusti imao manje, pravije zube. Posjedovanje različitih zuba, što se naziva heterodontija, vrlo je rijetko kod gmazova, ali česta je pojava kod primitivnih pterosaura. Takvi zubi kod Dorygnathusa ukazuju na ishranu ribama. Peti prst na zadnjim udovima kod Dorygnathusa bio je neobično dug i usmjeren prema van. Njegova funkcija nije sigurno ustvrđena, ali možda je podržavao membranu poput one između prstiju krila i pteroidne kosti. Dorygnathus je, prema Davidu Unwinu, bio u srodstvu sa kasnojurskim pterosaurom, Rhamphorhynchusom, te je živio u isto vrijeme kada i Campylognathoides u Holzmadenu i Ohmdenu.
Otkriće
thumb|left|Odljev primjerka UUPM R 156 u Urwelt-Museum Hauff u Holzmadenu; Bernhard Hauff ga je 1925. prodao Univerzitetu u Uppsali Prvi ostaci Dorygnathusa, izolirane kosti i fragmenti čeljusti iz donje jure (toarcij), otkriveni su u škriljcu Posidonija (zamak Banz, Bavarska), a 1830. ih je Carl Theodori opisao kao Ornithocephalus banthensis, gdje se naziv vrste odnosi na Banz. Holotipni primjerak, donja čeljust, ima oznaku PSB 757. Te fosile je Christian Erich Hermann von Meyer pregledao 1831. godine, a potom ih je 1852. istražio Theodori, koji ih je priključio rodu Rhamphorhynchus. U tom je periodu pretpostavljana bliska srodnost sa jednim pterosaurom iz Britanije, koji je kasnije dobio naziv Dimorphodon. Neki fosili poslani su profesoru paleontologije u Munchenu, Johannu Andreasu Wagneru. On je bio taj koji je, nakon što je istražio nova otkrića Alfreda Oppela 1856. i 1858. godine, te nakon što je Richard Owen stvorio rod Dimorphodon, zaključio da je njemački tip očito bio drugačiji i da prema tome za njega treba uspostaviti novi rod, koji je on 1860. formalno nazvao Dorygnathus, od grč. dory ("koplje") i gnathos ("čeljust"). Na drugim njemačkim lokalitetima, naročito u Württembergu (uključujući i Holzmaden, Ohmden i Zell), od tada su pronađeni mnogo potpuniji ostaci. Jedan primjerak, SMNS 81840, 1878. je iskopan u Nancyju (Francuska). Fosili Dorygnathusa su se također vrlo često mogli naći u otpadnom materijalu nastalom prilikom iskopavanja škriljačnih kamenoloma od strane lokalnih poljoprivrednika. Većina fosila je pronađena tokom dva glavna vala: tokom dvadesetih i tokom osamdesetih godina 20. vijeka. Od tada se stopa otkrića znatno smanjila, zato što se potražnja za škriljcem doživjela veliki pad, pa su stoga mnogi manji kamenolomi zatvoreni. Do sada je prikupljeno preko pedeset primjeraka, a mnogi od njih čuvaju se u zbirci Državnog prirodoslovnog muzeja u Stuttgartu, budući da su prema zakonu paleontološki ostaci iz Baden-Württemberga vlasništvo te njemačke regije. Odlična očuvanost kasnije otkrivenih fosila Dorygnathusa izazvala je veliki interes naučnika koji proučavaju pterosaure: Felix Plieninger, Gustav von Arthaber i Kevin Padian su toj vrsti posvetili značajna istraživanja.
Opis
thumb|left|Fosil (Naturhistorisches Museum Wien) Dorygnathus općenito ima građu primitivnog, tj. nepterodaktiloidnog pterosaura: kratak vrat, dug rep i kratke kosti zapešća — mada su za primitivnog pterosaura vrat i kosti zapešća Dorygnathusa, opet, relativno dugi. Lubanja mu je bila izdužena i šiljasta. Najveća poznata, one primjerka MBR 1920.16, ima dužinu od 16 cm. Očna šupljina formira najveći otvor u lubanji, veći i od fenestra antorbitalis, koji je jasno odvojen od nosnica. Na relativno pravom vrhu lubanje i njuške ne postoji vidljiva kresta. Donja čeljust je tanka u zadnjem dijelu, ali dublja prema prednjem, gdje su lijeva i desna strana simfizom spojene u bezub vrh po kojem je Dorygnathus i dobio naziv. Kod MBR 1920.16 donja čeljust ima dužinu od 147 mm.
U donjoj su čeljusti prva tri para zuba bila vrlo duga, oštra i usmjerena prema naprijed i van. U kontrastu su sa redom od osam ili više uspravnih, mnogo manjih zuba, koji se prema zadnjem dijelu čeljusti postepeno smanjuju. Takav ekstremni kontrast nije vidljiv u gornjoj čeljusti, mada su četiri zuba u predmaksilarnoj kosti ipak duža od sedam u maksilarnoj, koji se također postepeno smanjuju prema zadnjem dijelu čeljusti. Sveukupan broj zuba je barem 44. Dugi prednji zubi gornje i donje čeljusti preplitali su se kada je čeljust bila zatvorena; zbog velike su dužine pri tome znatno stršili iznad i ispod gornje i donje margine glave.
Prema Padianu, Dorygnathus je imao osam vratnih, 14 leđnih, tri-četiri krsna i 27 ili 28 repnih pršljena. Broj repnih pršljena nije sigurno ustvrđen, zato što su njihovi rubovi nejasni zbog dugih, nitastih produžetaka koji su ukrućivali rep. Vratni pršljeni su prilično dugi i snažno građeni, a njihova gornja površina imala je otprilike četvrtast presjek. Oni su nosili tanka vratna rebra sa dvostrukim "glavama". Leđni pršljeni bili su više kružni, sa ravnim rebrima; prva tri ili četiri nosila su rebra koja su dodirivala rebra prsne kosti; ostala rebra bila su u dodiru sa trbušnim rebrima. Prvih pet-šest relativno kratkih repnih pršljena formirali su pokretljivu osnovu repa. Dalje od njih je rep postajao sve manje pokretan jer su pršljeni bili duži i imobilizirani isprepletenim produžecima, koji su dostizali dužinu od čak 5 pršljena, te je zbog toga rep mogao imati funkciju kormila.
Prsna kost bila je trougaonog oblika i relativno malena; Padian je predložio da je na zadnjem dijelu možda imala hrskavičavo proširenje. Povezana je sa korakoidnom kosti, koja je kod starijih jedinki srasla sa dužom lopaticom, formirajući rameni spoj u obliku sedla. Ramena kost ima trougaonu deltopektoralnu krestu i pneumatizirana je. Podlaktica je za 60% duža od nadlaktice. Iz pet kostiju pešća prema vratu strši kratka, ali snažna pteroidna kost, koja je predstavljala osnovu dodatne membrane za let sa nazivom propatagium. Prve tri kosti zapešća povezane su sa tri malena prsta, na čijim su se krajevima nalazile kratke, ali snažno zakrivljene kandže; četvrta kost zapešća nastavljala se prstom krila, kod kojeg su druga ili treća kost bile najduže, a prva ili četvrta kost najkraće. Prst krila bio je osnova letne membrane.
U području zdjelice su os ilii, os ischii i preponska kost bile srasle. Os ilii je izdužena, sa dužinom od 6 pršljena. Potkoljenica, kod koje su kod odraslih jedinki donje dvije trećine goljenične i lisne kosti srasle, je za trećinu kraća od bedrene kosti, čija glava stoji pod uglom od 45° sa svojom osovinom.
Kod nekih se primjeraka očuvalo meko tkivo, ali su to rijetki slučajevi sa ograničenim materijalom, koji pruža vrlo malo informacija. Nije poznato da li je postojala neka struktura na kraju repa kao kod Rhamphorhynchusa. Međutim, Ferdinand Broili je zabilježio prisustvo dlaka kod primjerka BSP 1938 I 49, što je pokazatelj da je Dorygnathus također imao krzno i povišen metabolizam, kako se pretpostavlja da je bio slučaj kod svih pterosaura.
Paleobiologija
Obično se smatra da je Dorygnathus bio ribojed, koji je pomoću svojih dugih zuba lovio ribe i druge skliske morske životinje. To potvrđuje činjenica da su njegovi ostaci pronađeni u morskim sedimentima, nataloženim u morima Evropskog arhipelaga. Tu je, zajedno s njim, pronađen i pterosaur Campylognathoides, mada mnogo rjeđe. Nikada nisu pronađene vrlo mlade jedinke Dorygnathusa - najmanja je imala raspon krila od 60 cm; moguće je da nisu mogli letjeti daleko, preko otvorenog mora. Padian je zaključio da je Dorygnathus, nakon izrazito brzog rasta tokom prvih nekoliko godina, bržeg nego kod bilo kojeg današnjeg gmaza te veličine, nastavljao polako rasti čak i nakon spolne zrelosti, zbog čega bi postojale vrlo velike jedinke, sa rasponom krila od 1,7 metara.
Dorygnathus na tlu vjerovatno nije bio vrlo dobar penjač; njegove kandže nisu imale posebne prilagodbe takvoj vrsti kretanja. Prema Padianu je Dorygnathus, kao malen pterosaur sa dugim repom, bio sasvim sposoban za dvonožno kretanje, mada su ga njegove duge kosti zapešća činile bolje prilagođenim četveronožnom kretanju od većine primitivnih pterosaura. Međutim, većina današnjih naučnika smatra da su se svi pterosauri kretali na sve četiri noge.
Dorygnathus mistelgauensis
Rupert Wild je 1971. opisao i imenovao još jednu vrstu, Dorygnathus mistelgauensis, na osnovu primjerka prikupljenog u jednoj jami za opeku u blizini željezničke stanice u općini Mistelgau (po kojoj je i dobio naziv); primjerak je pronašao učitelj H. Herppich, te ga donirao privatnoj zbirci lokalnog paleontologa-amatera Günthera Eickena u Bayreuthu, gdje se taj primjerak i dalje nalazi. Iz tog razloga on nema službeni identifikacijski broj. Taj fosil sastoji se od lopatice sa krilom, nepotpune noge, rebra i jednog repnog pršljena. Wild je opravdao stvaranje nove vrste veličinom tog primjerka, jer je on je oko 50% veći od uobičajenih, te kratkom potkoljenicom i dugim krilom.
Padian je 2008. istakao da najveći poznati primjerak D. banthensis, MBR 1977.21, ima raspon krila od 169 cm i još veću sveukupnu veličinu, da su proporcije krila i potkoljenice kod vrste D. banthensis vrlo varijabilne, te da je geološka starost obije vrste komparabilna. Zaključio je da je D. mistelgauensis subjektivan mlađi sinonim vrste D. banthensis.
Filogenija
Bliskost između Dorygnathusa i Dimorphodona, koju su pretpostavili rani istraživači, većinom se zasnivala na sličnom obliku njihovih zuba. Baron Franz Nopcsa je 1928. priključio tu vrstu potporodici Rhamphorhynchinae, što je Peter Wellnhofer potvrdio 1978. godine. Moderne precizne kladističke analize srodstva Dorygnathusa sa drugim pterosaurima nisu rezultirale koncenzusom. David Unwin 2003. zaključio da on pripada kladusu Rhamphorhynchinae, ali analize Alexandera Kellnera rezultirale su mnogo primitivnijom pozicijom na evolutivnom stablu, ispod Dimorphodona i Peteinosaurusa. Padian je 2008. godine, koristeći komparativnu metodu, zaključio da je Dorygnathus bio u bliskom srodstvu sa rodovima Scaphognathus i Rhamphorhynchus, ali i da su te tri vrste formirale niz uzastopnih ogranaka, što znači da ih je nemoguće ujediniti u odvojeni kladus. S time su opet u kontradikciji rezultati kladističkog istraživanja koje je Brian Andres proveo 2010. godine, u kojem se pokazalo da je Dorygnathus pripadnik monofiletične potporodice Rhamphorhynchinae. Sljedeći kladogram prikazuje poziciju Dorygnathusa prema Andresu:
El Chirimollo, Culiacán
El Chirimollo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 505 m.
Buenavista, Coyame del Sotol
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1522 m.
Las Cuevas, Guerrero
Las Cuevas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
Ayotzinapan, Cuetzalan del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 817 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 578 m.
Ilirski jezik
right|thumb|230px|Ilirska plemena u antičkom dobu Ilirski jezici su grupa indoevropskih jezika kojima se govorilo u zapadnom dijelu Balkana, u davna vremena u grupi koje je identificirana kao Iliri: Ardijejci, Delmati, Panoni, Autarijati, Taulanti.
Montanera, Cuneo
Montanera je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 493 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Rajčanka
Rajčanka (, ponekad Žilinka) je reka u severnoj Slovačkoj koja teče dužinom od 47.5 kilometara i kod Žiline se uliva u Vah, kao njegova leva pritoka. Reka je plovna u dužini od 32 kilometra.
Tok
Rajčanka izvire nedaleko od Čičmanija, na obroncima Stražovskih vrha. Odatle teče ka severu, između Stražovskih vrha i tzv. Lučanske Male Fatre i protiče kroz Rajecku Lesnu, poznatu po tzv. Slovačkom Vitlejemu, velikoj drvenoj skulpturi. Reka na svom daljem toku prolazi kroz gradić Rajec i banjsko lečilište Rajecke Teplice. Rajčanka zatim ulazi u Žilinu i u kvartu Stražov, na visini od 326.1 metar nmv. se se uliva u Vah, najveću reku Slovačke i pritoku Dunava.
Veće pritoke Rajčanke su Porubski i Kuneradski potok, koji se u nju ulivaju nedaleko od Rajeckih Teplica.
Vidi još
__BEZSADRŽAJA__
Lijevčanski knez
Lijevčanski knez je naziv za stablo oraha kojr se nalazi u Novoj Topoli, grad Gradiška, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina. Izdvaja se svojim dimenzijama, obimom od 637 cm, starošću i vitalnošću te se kao takvo ubraja u red jedinstvenih stabala u Republici Srpskoj.
Spomenik prirode
Zaštićeno je pod nazivom Spomenik prirode „Lijevčanski knez“. Nakon Žute bukve u Kotor Varoši orah je drugi dendrološki spomenik prirode koji je zaštićen u skladu sa odredbama Zakona o zaštiti prirode. Odluku je donijela skupština grada Gradiška na sjednici održanoj 01.08.2019. god.
Dozvoljeno je:
Loma Escondida, Tlalnelhuayocan
Loma Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Palma Real, Benito Juárez
Palma Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Benito Juárez.
Loma Escondida, Tlalnelhuayocan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1365 m.
Lijevčanski knez
Spomenik prirode
Zabranjeno je:
Palma Real, Benito Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 621 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Opština Temozón, Yucatán
Temozón je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Quarazze, Bolzano
Quarazze je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 315 m.
Web-adresa
thumb|Ovaj [[Eulerov dijagram pokazuje da je uniformni resursni identifikator (URI) zapravo uniformni resursni lokator (URL), ili uniformno resursno ime (URN), ili pak oboje.]]
Web-adresa (skraćeno URL, od uniformni resursni lokator, ) je specijalni niz znakova koji se sastoji od izvora prema resursu. Većina internetskih preglednika prikazuje web-adresu web-stranice iznad stranice u adresnoj traci. Tipični URL može ovako izgledati: <tt>https://sh.wikipedia.org/wiki/Glavna_stranica</tt>
RFC 3986 (2005) klasificira URL-ove kao specijalni tip uniformnog resursnog identifikatora (URI), iako većina ljudi koristi oba termina naizmjenično. URL implicira načine pristupa traženom resursu, koji nije istinit za svaki URI. URL-ovise pojavljuju veoma često da opišu web stranice (<tt>http</tt>), ali imaju također ulogu u transferu datoteka (<tt>ftp</tt>), slanju emailova (<tt>mailto</tt>), pristup bazama podataka (JDBC), i mnoge druge aplikacije.
URL-ovi su specificirani u |RFC 3986 (2005), te u WHATWG URL Living Standardu.
Historija
Uniformni resursni lokator je standardiziran 1994. godine od strane Tim Berners-Lee-ja i URI radne grupe na IETF-u kao rezultat kolaboracije počete na IETF Living Documents "Birds of a Feather" sesiji 1992. godine. Format kombinira predpostojeći sistem naziva domena (kreiran 1985.) sa sintaksom puta datoteke, gdje su kose linije korištene da odvoje direktorije od imena datoteka. Dogovori su svakako postojali gdje se ispred imena servera mogao dodati neki znak da dopuni lokaciju resursa, obično dvije kose crte (//).
Berners-Lee je kasnije zažalio zbog korištenja tačaka da odvoji dijelove imena domene unutar URI-ja, želeći ipak koristiti kose linije. Naprimjer, <tt> http://www.example.com/path/to/name </tt> bi bio napisan kao <tt> http:com/example/www/path/to/name </tt>. Berners-Lee je također rekao, prateći šemu URI-ja, dvije kose crte prije imena domene su također bespotrebne.
Sintaksa
Svaka HTTP web-adresa sastoji se iz sljedećeg, u datom redoslijedu. Neke šeme za razliku od HTTP također dijele ovaj generalni format, sa nekim varijacijama.
Šema govori kako se spojiti, host govori gdje se spojiti, a ostatak govori šta da se traži.
Za programe kao što su Common Gateway Interface (CGI) skripte, ovo je praćeno od upita niza, i identifikator opcionalnog fragmenta.
Sintaksa je: <tt> scheme://domain:port/path?query_string#fragment_id </tt>
Detalji komponente:
Ime šeme definira prostor za ime, svrhu i sintaksu ostatka dijela URL-a. Softver će pokušati procesirati URL prema njegovoj šemi i konstekstu. Naprimjer, internetski preglednik će često dereferencirati URL <tt> http://example.org:80 </tt> obavljanjem HTTP zahtjeva prema hostu na <tt> example.org </tt>, koristeći broj porta 80.
Ostali primjeri imena šema uključuju https, gopher, wais, ftp. URL-ovi sa https kao šemom (kao <tt> https://example.com/ </tt>) zahtjevaju da zahtjevi i odgovori budu napravljeni preko sigurne konekcije sa web-sajtom. Neke šeme koje zahtjevaju ovjeru dopuštaju korisničko ime (username), i možda šifru također, da budu ugrađeni u URL, naprimjer <tt> ftp://asmith@ftp.example.org </tt>. Šifre ugrađene ovim načinom nisu pogodne za sigurnost, ali potpuna moguća sintaksa je: <tt> scheme://username:password@domain:port/path?query_string#fragment_id </tt>
Ostale šeme ne prate HTTP uzorak. Naprimjer, <tt>mailto</tt> šema samo koristi validne email adrese. Kada je kliknuta unutar aplikacije, URL <tt> mailto:bob@example.com </tt> može startati e-mail program sa adresom <tt> bob@example.com </tt> u 'Prema' polju. Šema <tt>tel</tt> je čak više različita; koristi javne telefonske mreže za adresiranje, umjesto imena domena koje reprezentiraju Internet hostove.
Nerezervirani
Mogu biti kodirani, ali to nije potrebno:
Rezervirani
Moraju ponekad biti kodirani:
Dalji detalji mogu biti npr. nađeni u RFC 3986 and http://www.w3.org/Addressing/URL/uri-spec.html.
Veza sa URI
URL je URI koji, u dodatku sa identificiranjem web-resursa, omogućava načine lociranja resursa opisivanjem svog primarnog pristupnog mehanizma (npr. svoje mrežne lokacije).
Internet host imena
Na Internetu, ime hosta je ime domene povezan sa host računarom. Ovo je često kombinacija host lokalnog imena sa svojim parent imenom domene. Naprimjer, en.example.org se sastoji od lokalnog imena hosta (en) i imena domene example.org. Ime hosta je prevedeno u IP adresu preko datoteke lokalnog hosta ili domain name system (DNS) rezolvera. Moguće je za jedan host računar da ima više imena hosta; ali generalno operativni sistem hosta preferira imati jedno ime koje host koristi za sebe.
Svako ime domene može također biti ime hosta, dok su god ograničenja spomenuta ispod ispoštovana. Naprimjer, i "en.example.org" i "example.org" mogu biti imena hosta ako oba imaju IP adrese povezane sa njima. Ime domene "xyz.example.org" može i da nema ime hosta ako nema IP adresu, ali "aa.xyz.example.org" može i dalje biti ime hosta. Sva imena hosta su imena domene, ali sva imena domene nisu imena hosta.
Eupora, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.197, što je 129 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Web-adresa
Protokolno-relativne URL adrese
Protokol, ili šema, URL-a definira kako će resurs biti dobavljen. Najčešći protokoli na webu su HTTP i HTTPS. Zbog različitih razloga, većina sajtova se prebacuje dozvoljavanjem pristupa preko HTTP i HTTPS protokola. Svaki protokol ima prednosti i mahane, uključujući da za neke korisnike jedan ili drugi protokol bilo ne radi, ili nije baš poželjan. Kada link sadrži specifikator protokola to rezultira u pregledniku praćenje linka koristeći specifični protokol nezavisno od potencijalnih želja korisnika. Moguće je konstruirati validne URL-ove bez specificiranja protokola koji se nazivaju protokolno-relativni linkovi (PRL) ili protokolno-relativne URL adrese. Korištenjem PRL-ova na stranici dozvoljava prikazivaču stranice da posjećuje nove stranice koristeći bilo koji protokol koji je korišten za dobavljanje koja sadrži link. Ovo podržava nastavak korištenja bilo kojeg protokola koji je prikazivač izabrao da koristi za dobavljanje trenutne strance kada pristupa novim stranicama.
Primjer PRL-a je [//en.wikipedia.org/wiki/Main%20Page //en.wikipedia.org/wiki/Main_Page] koji je kreiran uklanjanjem prefiksa protokola.
Moderna upotreba
Veliki kompjuterski proizvođači kao Apple su počeli osuđivati API-je koji uzimaju lokalne pathove kao parametre, umjesto korištenja web-adresa. Ovo je zbog toga što udaljeni i lokalni resursi (preko <tt>datotečne</tt> šeme) mogu oboje biti reprezentirani korištenjem URL-a, ali mogu dodatno omogućiti protokol (djelomično koristan za udaljene predmete) i svjedodžbe.
Rancho Macadamias, Tepic
Rancho Macadamias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 846 m.
Opština Bolintin Deal, Giurgiu
Bolintin Deal je opština u Rumuniji u okrugu Đurđu.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Pećina Ledenjača
Ledenjača je pećina na području opštine Foča, Bosni i Hercegovini. Nalazi se oko desetak minuta hoda od sela Budanj kod naselja Miljevine.
Proglašena je Spomenikom prirode.
Arheologija
Na ulazu u pećinu, na obje strane, na dijelovima koji nisu nadsvođeni nalaze se crteži. Stijena na koju su urezani ima površinu od oko 10 m2. Preovlađuju prikazi tačkastih polja uokvireni crtama i razni simboli (strelice, Sunce). Prema skromnim arheološkim ostacima nalazište je vremenski situirano u bronzano doba. Dio autora smatra da su na crtežima prikazane alatke, drugi dio u tim oblicima vidi phaluse dok treći prepoznaju ljudske likove. Ono što se sigurno može zaključiti jeste da je pećina Ledenjača kroz duže vremensko razdoblje služila kao obredno mjesto različitim skupinama ljudi u bronzanom i željeznom dobu.
Zaštićeno područje
Proglašena je 2015. god. spomenikom prirode odlukom Skupštine opština Foča. Ukupna površine zone zaštite je 7,4 hektara. Ustanovljeni režim zaštite je II stepena - aktivna zaštita, koji podrazumijeva slijedeće zabrane:
Kermanšah
Kermanšah (perz. کرمانشاه; Kermānšāh, kurd. کرماشان; Kirmaşan) je glavni grad iranske Kermanšaške pokrajine, a nalazi se 525 km zapadno od Teherana odnosno oko 120 km od granice s Irakom. Smješten je na oko 1389 m nadmorske visine i klima je umjereno kontinentalna. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine Kermanšah je imao 794.863 stanovnika, a njegova aglomeracija 1,350.665. Većina građana su Kurdi, a većinska religija je šijitizam iako postoje i manje zajednice bahá'íja, Židova, jarsana i armenskih kršćana.
Daria Halprin
Daria Halprin (30. decembar 1948 -) je američka psihologinja, najpoznatija po kratkotrajnoj karijeri glumice i plesačice krajem 1960-ih, zahvaljujući kojoj je postala jednom od ikona tadašnje kontrakulture.
Rođena je u porodici arhitekta Lawrencea Halprina, Daria Halprin se kao mlada djevojka uključila u kontrakulturni pokret u San Franciscu. Pažnju je privukla pojavljivanjem u dokumentarnom filmu Revolution 1968. godine, u kome gola čita poeziju. Taj je nastup zapazio Michelangelo Antonioni koji ju je angažirao za glavnu žensku ulogu u svom znamenitom filmu Zabriskie Point. Tokom snimanja je sa svojim partnerom Markom Frechetteom otpočela ljubavnu vezu te su nakratko stekli slavu kao "prvi par" američke kontrakulture. Veza je prekinuta nakon što ju je Frechette bez uspjeha pokušao nagovoriti da se priključi hipijevskoj komuni u bostonskoj četvrti Fort Hill. 1972. godine se udala za glumca Dennisa Hoppera kome je rodila kćer Ruthannu. Godine 1976. se od njega razvela. Halprin se nakon toga počela baviti psihoterapijom, razvivši metode temeljene na plesu.