cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neil Diamond
Životopis
Diamond je pohađao gimnaziju zajedno s Barbrom Streisand i pjevali su zajedno u školskom zboru. Kada je napunio 16 godina na poklon je dobio gitaru i ubrzo je naučio svirati.
Gallinelle, Verona
Gallinelle je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Neil Diamond
Životopis
Songwriters Hall of Fame dodjeljuju Neil Diamondu 2000. nagradu The Sammy Kahn Lifetime Achievement Award. 2001. glumio je sebe u komediji Saving Silverman. S albumom Home Before Dark iz 2008. Diamond se prvi put penje na prvo mjesto ljestvice albuma u USA. 2011. izabran je u Rock and Roll Hall of Fame.
Sanalona, Culiacán
Sanalona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1096 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
El Cuatro, Atempan
El Cuatro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atempan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 474 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2326 m.
Miramontes, Batopilas
Miramontes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 692 m.
El Faro, Tihuatlán
El Faro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Gromenida, Vicenza
Gromenida je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 606 m.
Frane Franić
Životopis
Rodio se 29. prosinca 1912. godine u Kaštel Kambelovcu. Osnovnu školu pohađao je u rodnomu mjestu, od 1919. do 1923., a u Biskupskomu sjemeništu klasičnu gimnaziju s pravom javnosti, od 1923. do 1931. U Splitu je, u Centralnoj bogoslovnoj školi, upisao i završio filozofske i teološke studije. Za svećenika je zaređen 25. prosinca 1936. u Splitu.
Godine 1938. otišao je na poslijediplomski studij u Rim, gdje je, na Papinskomu sveučilištu Gregorijani, studirao dogmatsko bogoslovlje. Godine 1941. doktorirao je bogoslovne znanosti, obranom disertacije pod naslovom De iustitia originali et peccato originali secundum I. Duns Scotum.
Nakon povratka iz Rima, obnašao je razne dužnosti u Splitu. Dugi niz godina bio je profesor filozofije, latinskog i vjeronauka splitske Visoke bogoslovne škole, kapelan zatvora Sv. Roka (1941.-1943.), prefekt u Sjemeništu (1942.-1945.), knjižničar u malom Sjemeništu te podravnatelj i ravnatelj Centralnoga bogoslovnog sjemeništa (1945.-1956.).
Posvećen je za pomoćnog biskupa 17. prosinca 1950. godine i otada je djelovao kao generalni vikar. Godine 1954. zaređen je za splitsko-makarskog biskupa. Kada je papa Pavao VI. bulom Qui vicariam od 27. srpnja 1969. godine uspostavio Splitsko-makarsku nadbiskupiju i metropoliju, Franić je uzdignut na čast rezidencijalnog nadbiskupa i metropolita. Na čelu Splitsko-makarske nadbiskupije ostao je do umirovljenja, 16. listopada 1988. godine.
Uoći početka Drugog vatikanskog sabora bio je član Teološkoga pripravnog povjerenstva (1960.-1962.), a na Saboru je bio član saborskoga Doktrinarnog povjerenstva (1962.-1965.). Po završetku Sabora bio je vanjski član rimske Kongregacije za sakramente i bogoštovlje (1968.-1973. i 1975.-1980.) i Kongregacije za proglašenje svetaca (1975. do 1985).
Kao splitski nadbiskup, sazvao je u Splitu pedeset i petu splitsku sinodu (1986.-1987.), a tekstove sinode objavila je Crkva u svijetu pod naslovom "Crkva danas i sutra".
Godine 1953. obnovio je "Vjesnik Splitsko-makarske (nad)biskupije", surađivao je u brojnim časopisima i novinama, a objavio je: doktorsku disertaciju De iustitia originali et peccato originali secundum (Rim, 1941.), skripta Povijest filozofije (Split, 1967. i 1972.), knjigu Putovi dijaloga (Split, 1973.), svoje saborske govore Interventus in Concilio Vaticano II (Split, 1975.), zbirku božićnih, korizmenih i uskrsnih propovijedi, poruka i poslanica, pod nazivom Bit ćete mi svjedoci (Split, 1996.), knjigu ''Crkva, stup istine - Uspomene na moje doktrine i na djelatnosti u II. vatikanskom saboru (Split, 1998.), knjige Putovi dijaloga (Split, 2000., pretisak) i Putovi dijaloga 2.'' (Zagreb 2001.).
Kratko vrijeme tajnikom mu je bio don Većeslav Šupuk.
Augusto Genina
Augusto Genina (Rim, 28. januar 1892 - 18. septembar 1957) je bio italija nski filmski režiser koji se smatra jednim od najznačajnijih autora u prvih nekoliko decenija italijanske kinematografije.
Odrastao je u situiranoj građanskoj porodici i upisao studij mehanike, koga je napustio kako bi se posvetio teatru. Godine 1911. je postao kazališni kritičar lista Il Mondo, prije nego što je angažirao od kompanije Film d'Arte Italiana za režiju igranih filmova. Svoj prvi film, Beatrice d'Este je snimio 1912. godine. S vremenom je izgradio reputaciju da je 1930. angažiran u Francuskoj gdje je režirao zvučni debi Louise Brooks u filmu Prix de beaute Njegov najuspješniji period je bio 1930-ih i 1940-ih kada je snimao akcioni i pustolovne filmove uz veliku dozu propagande Mussolinijevog fašističkog režima. Među njima se ističu Lo squadrone bianco iz 1936. godine, L'assedio dell'Alcazar iz 1939. godine te ratni spektakl Bengasi iz 1942. godine. Poslije drugog svjetskog rata se priključio neorealističkom pokretu pri čemu se ističu Tre storie proibite iz 1953. i Maddalena iz 1955. godine.
Bio je oženjen za američku glumicu Betty Becker.
Tomahavk
right|thumb|Američki Indijanac Plaši se Sokola pozira sa tomahavkom; fotografisao Herman Hejn 1852. Kongresna biblioteka SAD Tomahavk je hladno oružje američkih Indijanaca, izvorno Algonkina, od kojih su ga preuzela ostala plemena. Reč „tomahavk“ došla je možda iz pohatanskog Tamahaac, od „tamaham“ - „on seče“, reč je slična i u ostalim algonkinskim jezicima, što i dokazuje njegovo algonkinsko poreklo. Indijanci su ga zvali Tamoihecan. Najraniji tomahavci imali su kamenu glavu učvršćenu kožnim uzicama ili tetivama za drvenu ručku. Kasnije se koristi metalno sečivo, i u raznim varijantama može se javiti sa dodatkom glave za lulu, takozvani 'Tomahawk-pipe' ili 'tomahavk-lula', na koju su Indijanci mogli pušiti. Indijancima je simbol za sklapanje primirja kada bi se pušila 'kinnikinnick' na lula-mira, i obredno zatim zakapali Tomahavk u zemlju. Vučji Indijanci, pleme Pavhe, i danas na svojoj plemenskoj zastavi imaju postavljen tomahavk.
Prečin
Prečin je naseljeno mjesto u okrugu Povaška Bistrica, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.400 stanovnika.
Bison, South Dakota
Bajson je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 333, što je 40 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cano de San Isidro, Tierra Blanca
Cano de San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 968 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1838 m.
Franjo Tuđman
Franjo Tuđman (Veliko Trgovišće, 14. svibnja 1922. – Zagreb, 10. prosinca 1999.), jugoslavenski i hrvatski general, povjesničar i političar. U gotovo 60 godina dugoj karijeri prošao je put od partizanskog komesara i najmlađeg generala JNA do hrvatskog nacionalista i prvog predsjednika nezavisne Republike Hrvatske.
Djetinjstvo
thumb|right|Rodna kuća Franje Tuđmana Rodio se u Velikom Trgovišću, selu u Hrvatskom zagorju. Nema pouzdanih podataka o podrijetlu prezimena Tuđman. Neki izvori ga opisuju kao mađarsko, drugi kao njemačko. Prva spomenuta osoba sa tima prezimenom jest Michael Tugyman, spomenut u matičnim knjigama iz 17 stoljeća. Ne postoje pak nikakvi dokazi koji bi ukazivali na njega kao izravnog pretka Franje Tuđmana.
Roditelji Franje Tuđmana koji se rodio 14. 5. 1922. su bili Stjepan i Justina Tuđman, a osim njega oni su imali još četvoro djece (Danica, Ana, Ivica i Stjepan). Odrastanje u obitelji s jakim radićevskim anticrkvenim stajalištima rezultira političkim približavanjem djece komunističkoj partiji Jugoslavije bez obzira na očev položaj u komitetu HSS za Veliko Trgovišće i dva izbora za seoskog načelnika Velikog Trgovišća 1936. i 1938. godine. Gotovo istovremeno s polaskom u prvi razred osnovne škole 15. 9. 1929. godine Franji iznenada umire majka Justina pri porodu nakon čega će mu se otac oženiti za Olgu Milažaru. Po završetku osnovne škole 30.6.1933. dolazi do produžene školske pauze, koja nigdje nije bila konkretno objašnjena pa se pretpostavlja da zbog ekonomske krize obitelj nije mogla plaćati daljnje školovanje. Do nastavka školovanja koje neće završiti zbog izbijanja rata dolazi tek na jesen 1935. godine
Drugi svjetski rat i JNA
Za vrijeme drugog svjetskog rata se kao i brat Stjepan priključio Titovim partizanima. Svoju početnu ulogu u komunističkoj partiji Jugoslavije rukovodioca tehnike Okružnog komiteta Krapina će u partizanima unaprediti tako da postaje zamjenik političkog komesara Zagorskog partizanskog odreda, nakon čega je unapređen u zamjenika političkog komesara Udarne brigade Braća Radić 19.1.1944 gdje se zadržava samo do aprila 1944. kada biva unapređen u 32. zagorsku diviziju NOVJ na položaj vršitelja dužnosti političkog komesara. Ubrzo po dolasku na taj položaj Franjo Tuđman je unapređen tako da počinje raditi u personalnom odsjeku 10. zagrebačkog korpusa gdje ostaje do slanja u Beograd tijekom januara 1945. gdje počinje raditi kao predstavnik NR Hrvatske u Vrhovnom štabu JA, a po završetku ratu prelazi na vojno mjesto u glavnoj personalnoj upravi Ministarstva obrane.
Tijekom rata Franji je poginuo brat Stjepan, ali je i upoznao svoju suprugu Ankicu s kojom se ženi u Beogradu 25.5. 1945. godine na prvi Dan mladosti koji se u socijalističkoj Jugoslaviji slavio kao službeni rođendan njenog osnivača Josipa Broz Tita. Nakon ratnih trauma za Franju Tuđmana zadnji, a ujedno i najveći šok postaje vijest o smrti oca i maćehe. Prema policijskom izviješću njeegov otac je ubio maćehu, a potom i sebe 26. 4. 1946. godine.
Bez obzira na činjenicu kako je postao oficir tijekom rata pošto nije bio završio srednju školu on i njegova supruga koja je bila u sličnoj školskoj situaciji zajedno završavaju partizansku gimnaziju 1945. godine, a to početno školovanje on nastavlja u višoj vojnoj akademiji koju će uspješno završiti 1957. godine. Istovremeno s radom u personalnoj upravi ministarstva obrane i školovanjem vojna karijera Franje Tuđmana je cvjetala tako da 1953. godine postaje pukovnik, a 1959. godine i najmlađi general JNA.
Kao mladi, sposobni i ambiciozni oficirski kadar 23.5.1954. godine Franjo Tuđman postaje sekretar, a u svibnju 1958. godine i predsjednik JSD Partizan ,koji je tijekom cijelog postajanja druge i treće Jugoslavije bio u stvarnosti vojni klub.
Bez obzira na sve vojne karijerne uspjehe Franje Tuđmana njega u pedesetim godinama dvadesetog veka počinje zanimati historiografija pa se počinje baviti pisanjem tako da mu 1957. godine izlazi prvo djelo "Rat protiv rata". Četri godine kasnije to jest 1961. godine Franjo Tuđman donosi odluku o prekidu vojne karijere kako bi se mogao baviti historiografijom.
Karijera 1960-ih
Godine 1961. na vlastiti zahtjev napušta vojsku te postaje osnivač Instituta za historiju radničkog pokreta Hrvatske u Zagrebu čiji postaje direktor. Osnovu za stvaranje novog instituta daruje postaje Historijsko odjeljenje Centralnog komiteta KPH koje ulazi u sastav novoosnovang instituta po odluci Centralnog Komiteta KPJ iz 1961. godine, a sam institut još dobiva, državnu novčanu pomoć i dio konfiscirane jevrejske vile. Također osim posla na institutu Franjo Tuđman prvo 1962. godine postaje predsjednik Komisije za međunarodne odnose Glavnog odbora Socijalističkog saveza Hrvatske, a potom 1963. profesor predavač na Zagrebačkom universitetu dok vrhunac ove strelovite karijere postaje njegovo biranje u Sabor 1965. godine predsjednik Odbora za znanstveni rad Prosvjetno-kulturnog vijeća Sabora SR Hrvatske.
Istovremeno s ovim uzdizanjem na najviše partijske dužnosti Franjo Tuđman dolazi rano pod utjecaj ideja hrvatskog proljeća tako u ime Instituta za historiju radničkog pokreta Hrvatske potpisuje Deklaraciju o hrvatskom jeziku iz 1967. godine koja se našla u suprotnosti sa službenom jugoslavenskom politikom koja je podržavala Novosadski dogovor iz 1954. godine. Ova Tuđmanova odluka ga košta mjesta u institutu pošto je praktički odmah smjenjen, izbačen iz Saveza komunista Jugoslavije i potom 1969. godine je smjenjen i u Saboru to jest nije mu dan još jedan saborski mandat. To političko kažnjavanje nekad podobnog Franje Tuđmana ga nije sprečilo da 1969. godine izda svoju knjigu Velike ideje i mali narodi koja se bavi s političkom historijom različitom od onoga što je tada bila historijska dogma prezentirana i štićena od komunističke partije čime definitivno postaje disident.
Disident
Kraj šezdesetih i početak sedamdesetih godina 20 veka je u SR Hrvatskoj razdoblje koje će dobiti ime Hrvatsko proljeće tijekom kojeg tamošnji političari traže promjene unutrašnje organizacije Jugoslavije, osamostaljenje hrvatskog jezika i slično. Ovaj proces koji završava 1971. godine hapšenjem tadašnjih glavnih hrvatskih reformatorski nastrojenih političara ne zaobilazi niti Franju Tuđmana koji tada ipak spada u drugu hrvatsku političku ligu za razliku od na primer Mika Tripala, Savke Dabčević ili Dražena Budiše. Nakon hapšenja Franjo Tuđman je osuđen na 2 godine robije tijekom koje će uživati posebno povoljan status na zahtjev Tita, a nakon 9 meseci će i biti pušten na slobodu. Ostatak sedamdesetih godina Franjo Tuđman ostaje u vezi s proljećarima tako da zajedno s njim daje 1977. godine intervju za švedsku televiziju, a potom i ostale strane medije. Nakon Titove smrti 1980. godine kada ostaje bez zaštite baš zbog tih intervjua Franjo Tuđman će biti ponovno uhapšen jer je u njima vršio "neprijateljsku djelatnost" i "povezivao se s emigracijom". Ovaj put će biti osuđen na 3 godine zatvora, ali je sada pušten zbog lošeg zdravlja nakon 13 mjeseci. Daljnjih pet godina potpomognut prijateljima on vodi pravnu bitku da se ne vrati na izdržavanje kazne što 1986. godine završava zakonskom pobjedom pa za razliku od važnijih proljećaraca gotovo odmah dobiva pasoš i odlazi u posjet američkom kontinentu gdje se između ostalog u Kanadi susreće s tzv. Norvalskom skupinom koja se navodno inspirirala na lik i djelo Maksa Luburića,a čiji dio članova će potom postati dužnosnici kada Tuđman bude izabran za predsjednika. Nakon prvog susreta Franjo Tuđman će redovno dolaziti u kanadske posjete tijekom sljedeće dvije godine kada će se stvoriti njegova vizija buduće samostalne Hrvatske.
HDZ
Praktički istovremeno s ovim Tuđmanovim putovanjima Jugoslavija se počela politički urušavati pod pritiskom Ronalda Reagana naređenog američkog ekonomskog rata i porasta nacionalizma u Srbiji kao odgovor na albanski nacionalizam na Kosovu. U tim novim okolnostima 1989. godine Socijalistička Republika Hrvatska je dopustila osnivanje političkih stranaka pa će nakon HSLSa, doći do osnivanja HDZa na čijoj prvoj sjednici će za predsednika biti izabran politički spretni Franjo Tuđman koji postaje kao bivši jugoslavenski komesar i general podoban dijelu tadašnjih pre svega hrvatskih sigurnosnih dužnosnika predstavljenih u liku Josipa Boljkovca, a istovremeno i Hrvatima u inostranstvu predstavljeni u liku Gojka Šuška. Tijekom izborne kampanje za prve slobodne izbore u atmosferi dubokoj zatrovanoj miloševićevom nacionalističkom propagandom u kojoj su i Franjo Tuđman i Ivica Račan proglašeni ustašama poruka prvog za stvaranje samostalne države, zajedno s financijskom pomoći iz inostranstva i izmišljenim atentatom na Tuđmana u Benkovcu će mu i njegovoj stranci donesti izbornu pobedu.
Ratni predsednik Hrvatske
U trenutku kada 30.5.1990. godine Sabor izabire Franju Tuđmana za predsednika Hrvatske ona se našla u vrlo teškoj situaciji zbog početaka srpske pobune do koje dolazi radi protivljenja HDZ programu samostalne Hrvatske i razoružane teritorijalne obrane. U tim okolnostima Tuđmanov, hrvatski prioritet postaje naoružavanje što se uspješno provodi tijekom sljedeće godine dana pre svega uz financijsku pomoć Hrvata iz inostranstva, dok njegovi potom od srpske propagande milion puta ponovljeni "lapsusi" stavljaju pod znak pitanja na Tuđmanov navodni pokušaj mirnog raspada Jugoslavije. Njegova nepromišljena izjava da je "ponosan što mu žena nije niti Židovka niti Srpkinja", uzimanje "šahovnice" za grb Hrvatske (koju mnogi Srbi poimaju kao "ustašku" iako je njeno podrijetlo puno starije) , ali definitivno ništa u pogledu mira i smirivanja tenzija među hrvatskim Srbima histeriziranim Miloševićevom propagandom.
Opština Ocampo, Coahuila
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5755 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1415 m.
Franjo Tuđman
Ratni predsednik Hrvatske
Istovremeno s tim događajima u Zagrebu izabrani srpski zastupnici u Saboru kojeg su napustili nakon izbora Franje Tuđmana za predsednika osnivaju svoju skupštinu u Kninu i 17.8.1990 to jest samo 3 dana nakon što je podignuta borbena gotovost JNA "samoinicijativno" se dižu u otvorenu pobunu poznatu pod imenom Balvan revolucija koja je pomognuta pozicijom 9 korpusa JNA i pretnjom vrha armije upućenoj Hrvatskoj:"Ako padne i jedna srpska glava biti će krvi". U ovim prvim napetim danima realno nemoćan Franjo Tuđman šalje protestnu poruku predsedniku predsjedništva SFRJ Borisavu Joviću da je do pobune hrvatskih Srba došlo tek nakon njihovog sastanka s Jovićem, što ovaj komentira da se treba maknuti s vlasti pošto do pobune dolazi: "kada on postaje predsednik".
U takvim uvjetima Franjo Tuđman počinje taktizirati i kupovati vreme s bezbroj sastanaka s Miloševićem od kojih će prvi na vlastiti zahtjev biti na sjednici predsedništva SFRJ tijekom oktobra 1990 dok sljedeće godine to postaje ujedno i najkontroverzniji dio njegove politike simboliziran Sastankom u Karađorđevu gdje se po izjavama britanskih i američkih diplomata zajedno s onima zamjenika predsjednika i premijera SFRJ između ostalog vodio razgovor o podjeli Bosne i Hercegovine između Hrvatske i Srbije. Taj sastanak iz marta 1991 će se ponoviti i sljedeći mjesec, a zavisno od kasnijih interpretacija Tuđmanov cilj je i dalje bio kupovina vremena kako bi što kasnije počela Srpska invazija Hrvatske ili podjela Bosne i Hercegovine. Istovremeno s tim neuspješnim pregovorima pobunjeni hrvatski Srbi naoružani od JNA koja u martu 1991. godine otkazuje poslušnost vladi SFRJ, proglašavaju svoju nezavisnost,a vlada Franje Tuđman uz pomoć stotine miliona dolara dobivenih iz inostranstva naoružava uz pre svega dopuštenje Mađarske organizira svoje prve vojne snage koje su se na početku vodile kao rezervni policijski sastav, a potom predsedničkom uredbom od 20. travnja 1991. godine biva osnovana Hrvatska vojska pod imenom Zbog narodne garde.
Rat u Hrvatskoj
Tehnički Jugoslavija prestaje postojati u martu 1991. godine nakon što je JNA upotrebljena protuustavno u Pakracu i protiv civilnih demonstranata u Beogradu,a njen pokušaj državnog udara je bio zaustavljen nakon čega savezni sekretari za narodnu obranu otkazuju poslušnost vladi. Bez obzira na sada već otvorene ratne igre pregovori Tuđmana i Miloševića se nastavljaju, a tijekom njih po rječima Stipe Mesića tadašnji predsjednik Hrvatske je uspio dobiti od predsjednik Srbije 33 bosanskohercegovačke općine na području pre svega Turske Hrvatske i Hercegovine s 1.166.577 stanovnika (473.789 Bošnjaka, 460.462 Hrvata, 164.549 Srba i 67.777 ostalih). Bez obzira na taj dogovor po rječima Borisava Jovića predsjednika predsjedništva Jugoslavije JNA 5.4.[[1991. godine donosi odluku o početku rata bez saglasnosti predsjedništva Jugoslavije (koju i tako nikada ne bi dobili) u cilju "zaštite" srpskog naroda u Hrvatskoj to jest zaštite onoga već osvojenog . U skladu s tom naredbom JNA je počela dovoditi nova vojne snage u Hrvatsku što je od nje bilo ignorirano, dopušteno dok tadašnje najvažnije odluke Franje Tuđmana postaju blokiranje odluka vlastitog ministra obrane Martina Špegelja o napadu na JNA svim snagama zbog još uvek oružano i organizacijski slabih hrvatskih vojnih snaga i odluka o samostalnosti Republike Hrvatske donesena 25.6.1991. zajedno sa slovenskom identičnom odlukom koja dovodi do "šaljivog" rata u Sloveniji s katastrofalnim promenama za Hrvatsku pošto je rat iskorišten da bi JNA "osigurala" mostove prema Hrvatskoj i smjenu Slovenca generala Kolšeka zapovjednika pete vojne oblasti (u koju spada Hrvatska) s mnogo lojalnijim Srbinom generalom Avramovićem u pripremi za budući rat. Pošto se bez obzira na ranije dogovore s Miloševićem i odgodu odluke o nezavinosti pod pritiskom EEZa rat postao neupitna budućnost Franjo Tuđman donosi odluku o stvaranju vlade nacionalnog jedinstva u cilju ujedinjavanja cjelokupne Hrvatske u njenoj obrani.
Tijekom rata u Hrvatskoj koji je uskoro počeo Tuđmanov autokratski način upravljanja uspjeva efikasno upravljati obranom Hrvatske i istovremeno donositi strateški teške odluke kao što su bile osvajanja kasarna JNA u hrvatskim gradovima i žrtvovanje Vukovara.. Jedna od najvećih pohvala Tuđmanovog načina upravlja obranom Hrvatske je došla iz protivničkih redova od strane penzionisanog jugoslavenskog ministra obrane Branka Mamule koji je kasnije izjavio: "Tuđman je zauzeo strateški ispravan stav:Na vanjskom planu insistirati i stvarati vojsku koja bi se istovremeno mogla boriti s JNA i krajiškom paravojskom, a kada Hrvatska bude priznati i JNA se morala povući poraziti krajišku vojsku i na tjerati Srbe na poslušnost. Dok se ne stvore ti drugi uvjeti zauzet je stav da se odugovlači, pregovara, ne izaziva JNA na radikalni razračun,a kada se ocijeni da bi ona to mogla učiniti tražit prekid neprijateljstava, drugim rječima kupovati vreme. Uspjelo mu je ostvariti sva tri cilja, samo što se za pobjedu nad krajiškom vojskom moralo čekati do 1995. godine."
Rat u Bosni i Hercegovini
Tuđmanova politika prema susjednoj Bosni i Hercegovini je bila opsjednuta njegovim vlastitim velikohrvatskim idejama, iluzijama koje je javno govorio, pisao još mnogo pre no što je postao predsjednik. Po tim opasnim iluzijama o kojima pored ostalog piše i u svojoj knjizi Nacionalno pitanje u suvremenoj Europi Bosna i Hercegovina treba biti dio Hrvatske federalne jedinice, a bošnjačko pučanstvo je po njemu u svojoj golemoj većini po svom etničkom sastavu i govoru neprijekorno hrvatskog podrijetla. U skladu s takvim vlastitim razmišljanjima Franjo Tuđman je podesio hrvatsku politiku po pitanju rata u Bosni i Hercegovini gdje će hrvatsku petokolonašku ulogu preuzeti HDZ BiH koji je po vlastitom statutu bio "konstitutivni dio jedinstvene HDZ organizacije sa sjedištem u Zagrebu". Nakon što predsednik HDZ BiH Stjepan Kljuić odbije program razbijanja Bosne i Hercegovine on će prvo biti ignoriran, a potom i zamjenjen osuđenim kriminalcem Matom Bobanom. O svojoj namjeri aneksije Cazinske Krajine i zapadne Hercegovine Franjo Tuđman nakon sklapanja ratnog primirja u Hrvatskoj 1992. potpuno opušteno kaže:"sadašnji Hrvatski perec je neprirodan" i "među građanstvom tih krajeva postoji veliki interes u priključenju Hrvatskoj". U skladu s takvim razmišljanjem nakon početka srpskog napada na Bosnu i Hercegovinu od Tuđmana postavljeni predsednik Republike Herceg-Bosne i od Miloševića postavljen predsednik Republike Srpske postižu mirovni dogovor. Taj sporazum je imao i stavke o podjeli Bosne i Hercegovine pa će od strane njihovih kritičara biti opisivan kao dogovor razbojničkih država sličan s dogovorom Hitler-Staljin o podjeli Poljske 1939. godine. .
Dok cijela 1992. godina rata prolazi u pre svega srpskim napadima na područja pod kontrolom vlade Bosne i Hercegovine Herceg-Bosna pod direktnim nadzorom Tuđmanovog predstavnika u liku zamjenika ministra obrane generala Praljka postepeno proširuje teritorij pod svojom kontrolom u centralnoj Bosni, a u skladu s dogovorom o podjeli države između Tuđmana i Miloševića prvi prepušta drugome kontrolu nad bosanskom Posavinom,a zauzvrat po dogovoru dobiva samo Kupres. Otvoreni hrvatsko-bošnjački rat počinje 1993. kada po podacima bosanskohercegovačke vlade, UNPROFORa i stranih medija dijelovi Hrvatske vojske ulaze u u Bosnu i Hercegovinu kako bi pomogli Herceg-Bosni u njenom napadu na centralnu Bosnu, dok istovremeno Franjo Tuđman propagandno objašnjava agresiju pokušajem "Bošnjaka" da osvoji teritorij naseljen Hrvatima do Neuma ?! Totalni debakl ove agresije rezultira Tuđmanovim histeričnim zahtjevima, pretnjama da se završi hrvatsko-bošnjački rat ili će Hrvatska početi rat svom snagom. Posledica ovog Tuđmanovog rata omraženog u Bosni i Hercegovini i u Hrvatskoj gdje gotovo dovodi do raspada HDZa postaje diplomatski snalažljiv mirovni sporazum kojim nastaje 1994. godine Federacija Bosne i Hercegovine koja potom treba ući u slabu uniju, konfederaciju s Hrvatskom što se nikada neće dogoditi, ali čime je zadovoljena Tuđmanova fiksacija. Tijekom mjeseci nakon ovog dogovora Hrvatska dobiva američke vojne savjetnike za organiziranje Hrvatske vojske koja sljedeću godinu u dogovoru s bosanskohercegovačkom vlada pokreće vojne akcije što rezultiraju prvo ukidanjem Republike Srpske Krajine, a potom i zajedničkom ofenzivom u Bosni i Hercegovini čime završava tamošnji rat. U tom razdoblju tijekom druge polovice 1995. godine Franjo Tuđman bivši predsednik naroda koji se bori za slobodu (1991.), a potom predsednik razbojničke države (1993) postaje trijumfalni pobjednik u ratu čije akcije oslobađaju Hrvatsku i završavaju rat u Bosni i Hercegovini. Račun za hrvatsko-bošnjački sukob na kraju zbog Tuđmanove, Šuškove i Bobanove smrti će osim stanovnika Hrvatske koje ga je financiralo više od deset godina kasnije platiti preživjelo rukovodstvo Herceg-Bosne na čelu s tadašnjim hrvatskim pomoćnikom ministra obrane Slobodanom Praljkom.
Ekonomija
Tuđmanova mnogo puta ponovljena državnička vizija privatizacije postaje stvaranje hrvatskog elitnog sloja od 200 obitelji, a početnu smjernicu, zeleno svetlo u tom smjeru mu daruju Svetska banka i MMF zahtevima da se pokrene praktički odmah divlja privatizacija, teoretski prodaja, a u stvarnosti poklanjanje državnih poduzeća u privatne ruke na području cele istočne Evrope. Pokušaj premijera Franje Gregurića 1992. godine da se pokrene pitanje darovanja dionica radnicima kao u praktički svim drugim bivšim socijalističkim državama od Slovenije pa sve do Rusije i Srbije (u 21. veku) Franjo Tuđman je odbio rečima:Pa nećemo mi ponovno stvarati socijalizam Kako je za razliku od država istočnog bloka u Jugoslaviji postojalo društveno, a ne državno vlasništvo prvi korak prema toj transformaciji postaje potrebe te promjene vlasništva i u skladu s tim sabor pod kontrolom Franje Tuđmana u doba izbijanja prvih ratnih operacija donosi 22.4.1991. Zakon o pretvorbi državnih poduzeća koji ispod lijepe fasade postaje temelj za u hrvatskom narodu popularno nazvanu pljačkašku privatizaciju. Tijekom te i takve privatizacije još uvek uspješne ili ako ništa drugo zbog nekretnina vredne kompanije će biti poklanjane raznim do tada potpuno nepoznatim osobama koje Tuđmanov predsednički nasljednik naziva špekulantima bez poslovnih znanja koji te poklonjene kompanije uništavaju. U tom po Tuđmanu potrebnoj sječi "komunističkih mastodonata" koji sami ne bi mogli preživjeti tržišnu utakmicu obogatiti će se određen broj obitelji, na znane ili nepoznate načine vezan direktno s Tuđmanom ili samo s njegovom strankom to jest HDZom dok će zahvaljujući hrvatskim zakonima donešenim u od predsjednika kontroliranom saboru dio njih ostati zaštićen velom anonimnosti. Neupitno najpoznatiji među novonastalom poznatom Hrvatskom elitom postaju poslovno uspješni Luka Rajić, koji napreduje od pozicije vozača u Dukatu do njegovog vlasnika, Ivica Todorić koji u privatizaciji postaje najbogatiji Hrvat, a čija poslovna aktivnost seže u doba Jugoslavije s početnim kapitalom stečenim kriminalnom radnjom, dok osuđeni kriminalac i HDZ financijer Josip Gucić , Tuđmanov teniski sparing partenr Bruno Orešar, a definitivno i Miroslav Kutle koji postaje jedan od medijski eksponiranih simbola takve privatizacije.
Kako bi se smirile socijalne tenzije to jest pobune radnika tijekom "privatizacijskog procesa" i uništavanja radnih mjesta vlada donosi zakone kojima se olakšava na razne načine odlazak u penziju, ali efekat cijelog procesa u kojemu dolazi do ničim legitimiziranog bogaćenja elite koju većina naroda smatra pljačkom i grabežom dovodi do moralnog uništenja načela zajednice. Kako bi osigurao ovaj proces privatizacije za koji će državna revizija pretvorbe i privatizacije reći da je bio u više od 90 % slučajeva protuzakonit Franjo Tuđman svog ministra privatizacije potom postavlja na poziciju ministra unutrašnjih poslova pa bi on u slučaju policijske istrage morao dati dopuštenje da se njega istražuje.
Poslednji dio tako postavljene ekonomije postaje stvaranje precjenjenog tečaja kune sa svojim pogubnim učinkom na još aktivne poslovne subjekte i po završetku rata 1995 kada Hrvatskoj postane dostupno zaduživanje krpanje državnog budžeta na taj način.
Spor oko NK Dinamo
Franjo Tuđman je smatrao ime NK Dinamo previše komunističkim. Zbog toga je ono promijenjeno najprije u HAŠK Građanski a potom u NK Croatia što je izazvalo bijes Dinamovih navijača - Bad Blue Boysa, ali i ostatka nogometne Hrvatske koja se pobunila zbog favoriziranja ovog kluba. Tuđmanovo navijanje za Croatiju su kritičari smatrali neprimjerenim i nepotrebnim politiziranjem sporta u državi. Kao osvetu pripadnici Torcide su prošetali Splitom magarca s imenom Franjo. Tuđman je imao viziju NK Croatije kao velikog europskog kluba što se nije baš ostvarilo. Sukob je završio kad je krajem 1999. godine Tuđman umro, a HDZ izgubio izbore nakon čega je oko 70 dana nakon njegove smrti klub preimenovan u NK Dinamo što je izazvalo opće oduševljenje među njegovim navijačima. Zlatko Canjuga, predsjednik NK Croatije iz Tuđmanova doba, izjavio je jednom prigodom da mu je sam Tuđman pred smrt rekao da bi trebalo vratiti ime Dinamo ali drugih dokaza za to osim njegove riječi nema. Tuđman se aktivno zanimao i za nacionalnu nogometnu reprezentaciju a njegovi kritičari su mu predbacivali da se (kao i u slučaju NK Dinama) miješao čak i u odabir igrača. Za razliku od njegovih kritičara Miroslav Ćiro Blažević smatra Tuđmana najzaslužnijom osobom za osvajanje bronce na SP u Francuskoj.
Gregory La Cava
Gregory La Cava (10. mart 1892 - 1. mart 1952) bio je američki filmski režiser, najpoznatiji po hollywoodskim komedijama 1930-ih.
Franjo Tuđman
Djela
''
Gregory La Cava
Karijeru je započeo kao likovni umjetnik, odnosno karikaturist. Filmom se počeo baviti kada je njegov poslodavac, William Randolph Hearst, odlučio napraviti animirane filmove temeljene na popularnom stripu Katzerjammer Kids. Posljednje godine života mu je obilježila borba s alkoholizmom.
Rovinato, Modena
Rovinato je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 960 m.
Balacet
Balase je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Arjež koja pripada prefekturi Sen Žiron.
El Arenal, Angel R. Cabada
El Arenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Angel R. Cabada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Castagnola, Roma
Castagnola je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Llano de Metate, Cochoapa el Grande
Llano de Metate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2262 m.
Vegas de Acuatempa, Tihuatlán
Vegas de Acuatempa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Драча (Крагујевац)
Драча је насеље у Србији у општини Станово у Шумадијском округу. Према попису 2011. било је 915 становника (према попису из 2002. било је 828 становника). У атару села Драча, на око 7 километара западно од центра града, налази се географски центар Србије. Насеље је основано 1720. године. Под њивама се налази 835,16 ha, воћњацима 76,29 ha, виноградима 13,01 ha, ливадама 107,53 ha, пашњацима 75,91 ha док остало земљиште заузима 1,88 ha.
У селу се налази Етнографски музеј.
Демографија
Према резултатима пописа из 2002., у насељу Драча живи 697 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,1 година (44,1 код мушкараца и 46,2 код жена). У насељу има 271 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,03.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
San Pietro di Caridà, Reggio Calabria
San Pietro di Caridà je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 622 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Potrero Nuevo, Atempan
Potrero Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atempan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 437 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2058 m.
Helebarda
right|thumb Helebarda spada u prvo oružje pravljeno od motke. Bilo je mnogo više od običnog oružja. Osnova helebarde je sekira koja se nalazi na vrhu koplja dužine oko dva metra. Oštrica sekire je balansirana pomoću kuke koja je povezivana sa suprotne strane, što je helebardi davalo tri različite vrste napada (upotrebe).
Glavna upotreba helebarde je bila borba protiv konjice. Protiv prvobitnog naleta konjice korišćeno je koplje dužine oko dva metra. Nakon udara konjice koristila se kuka koja je služila da se jahač zbaci sa konja i konačno se pomoću oštre sekire, koja je sa lakoćom probijala sve vrste oklopa, moćnim zamahom mogao dovršiti zbačeni protivnik.
Helebarda se koristila isključivo u formacijskim borbama. Vojnik koji bi zamahnuo helebardom postajao je veoma ranjiv, te je zavisio od saboraca oko sebe.
Vidi još
Spisak oružja u srednjem veku
Počarova
Počarova je naseljeno mjesto u okrugu Povaška Bistrica, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 139 stanovnika.
Rancho los Monumentos, Guerrero
Rancho los Monumentos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2084 m.
Promiskuitet
Razlika izmedju ženskoga i muškoga promiskuiteta
Na promiskuitet se gledalo kao na sasvim normalno stanje kod muškaraca. To je bio oblik mačizma i dokazivanja muškosti. Kod žena je ta situacija išla drugačije. Naime, žene koje su mijenjale partnere su često proglašavane bludnicama, a u doba inkvizicije čak i vješticama te su bile brutalno pogubljivane. Odnos prema muškom i ženskom promiskuitetu svakako zavisi i od kulturnog konteksta, te ne gledaju sve zajednice na ovaj fenomen isto.
U današnje doba, muškarcu koji je promiskuitetan se daju imena kao sto su "ženskaroš", "player", "playboy", dok se ženama uglavnom daju nazivi koji su degradirajući kao što su "kurva" "drolja" "radodajka", "kašljara" itd... Ovo se naziva "dupli standard", koji nije pošten prema ženama, jer samo se promiskuitetne žene nazivaju pogrdnim imenima, dok isti takvi muškarci čak dobivaju i pohvale za svoje promiskuitetne aktivnosti. [Kljuc koji moze da otvori svaku bravu je dobar kljuc, a brava koja se otvara svakim kljucem je losa brava.]
Valerijan Žujo
mini|Valerijan Žujo Valerijan Žujo (rođen 2. jula 1948) književnik, istraživač historije Sarajeva i leksikograf. Bio je sekretar predsjedništva Udruženja književnika Bosne i Hercegovine (1981–1985) i urednik u Radioteleviziji Bosne i Hercegovine. Od 1996. djeluje kao profesionalni pisac. Knjige i pojedine pjesme su mu prevedene na engleski, francuski, njemački, grčki, turski, japanski i slovački jezik. Valerijan Žujo je i autor stihova balade Sve smo mogli mi (koju, sem Jadranke Stojaković, izvode još Tanja Ribič, Branimir Štulić, Aleksandra Radović, Marija Šerifović...).
Ejido la Arrocera, Culiacán
Ejido la Arrocera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 987 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Bojni čekić
thumb|desno|bojni čekić
Bojni čekić ili ratni čekić je primitivno ratno oružje namenjen za blisku borbu.Ratni i običan čekić su vrlo slični, sastoje se od drške i glave.Drška može biti različitih dužina, najduža je približno jednaka helebardi (takva vrsta bojnog čekića se naziva "Bec de Corbin"), a najkraća je približno jednaka buzdovanu.Dugački čekići takozvani “polearms” ( oružje od motke ) namenjeni su za upotrebu protiv konjice,dok se kraći koriste za blisku borbu mada i konjanici koriste kraće.
Kasniji čekići su obično imali šiljak na jednoj strani glave na ovaj način dosta se poboljšala efikasnost čekića.Ratni čekić je mogao da zada strahovito jak udarac u metu,a naročiko kada je postavljen na motku, i udarcem je mogao da nanese štetu telu a da pritom ne mora probije oklop,što je u to vreme bila odlična prednost.Šiljak na drugoj strani glave mogao se koristiti tako što je mogao da zahvati neprijateljski oklop,štit ili uzde od konja, a može biti korišćen i za direktan udarac koji je probijao skoro sve vrste oklopa.Protiv konjice je korišćen tako što su se udarale noge od konja što bi dovelo do pada konjanika gde je bio laka meta.
Naj poznatiji ratni čekić je čekić po imenu “Mjolnir”, to je oružje čuvenog nordijskog boga Tora. left|thumb|Bog Tor ratuje sa titanima
vidi još
spisak oružja u srednjem veku
King Solomon's Mines (film)
King Solomon's Mines, pustolovni roman britanskog književnika H. Ridera Haggarda, adaptiran u sljedeće filmove:
Драгобраћа
Драгобраћа је приградско насеље у саставу градске општине Станово у оквиру Града Крагујевца.
Име насеља и географија
Постоје различита тумачења у вези имена места: да је добило име по драгој браћи или по оснивачу неке породице Драгобрату. Насеље се налази на 232 m надморске висине, а географске координате насеља су 43°58' северне географске ширине и 20°49' источне географске дужине. Подељено је на 4 главна дела: Варјаче, Брђане, Слану Бару и Пирево (I, II, III). У насељу, у његовом јужном делу, на врху Кременац, се налази викенд насеље Баре (у оснивању- тренутно 6 викендица). Делови насеља су: Ада, Бабушица, Бањишор, Бара, Барица, Барски Поток, Брдо, Бубан, Бубанац, Бунар, Варјаче, Видовац, Водица, Врба, Вујадиновац, Гај, Гробиште, Даутовац, Ђуриселско Поље, Жуњевац, Закута, Запис, Јаруга, Јасење, Кључ, Кременац, Крчевине, Лазовац, Лепеница, Лешћак, Липа, Луг, Маркељевац, Округлица, Ораси, Оскоруша, Пирево, Планина, Поље, Поток, Река, Ровина, Слана Бара, Спахина Њива, Страна, Трешње, Церови, Чесма и Шпиљаковац. Под њивама се налази 322,93 ha, воћњацима 41,01 ha, виноградима 1,94 ha, ливадама 17,63 ha, пашњацима 19,95 ha док остало земљиште заузима 0,65 ha.
Насеље је физиономски срасло са Крагујевцем, али и са суседним селима: Ђуриселом и Голочелом и чини примарну урбану агломерацију Крагујевца. Површина катастарске општине и насеља је 703 ha (од којих 70 ha улази у састав ГУП-а Крагујевац), а унутар атара протиче Лепеница, пролази магистрални путни правац Крагујевац- Краљево, железничка пруга Лапово - Краљево на којој је и железничка станица Драгобраћа, а која је и основа будуће градске железнице до Кормана. Предвиђена је изградња Северне и Јужне обилазнице око Крагујевца које ће пролазити кроз Драгобраћу. Околна насеља су Вињиште, Голочело, Ђурисело, Дреновац и Крагујевац (насеље Корићани). Савремене тенденције у развоју места су такве да се врши диверзификација на два дела: део око магистралног пута, који све више поприма урбане елементе и сеоски део изнад железничке пруге.
Насеље је основано 1804. године, када су настали делови Варјаче и Брђани, после 1815. године насељени су Слана Бара и Пирево. Село је основала породица Варјачић. Староседеоци су досељени из 6 области: највише из Старе Србије, потом из Лепенице, Бугарске, Старог Влаха, Груже и Ресаве.
Светковина (заветина) је Средопосница, а литија се носи на Бели Петак.
Gambaretti di Sotto, Verona
Gambaretti di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Драгобраћа
Име насеља и географија
У насељу постоји (могуће српска средњовековна) старина, а то је Гробљиште или Старо Гробље. Од евидентираних археолошких налазишта налази се локалитет „Железничка станица- Драгобраћа“ које је било гвозденодопско насеље. У суседном насељу Голочелу откривени су трагови живота из бронзаног доба.
Институције и инфраструктура
Од културних институција насеље има:
Moara de Jos, Tăureni
Moara de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Tăureni.
Драгобраћа
Институције и инфраструктура
Насеље је 60-их година добило струју ниског напона, док је завршетак електификације струјом високог напона био 1981. године. Телефонизација је започета 1981. године, 1984/85. године је прикључено на телефонску централу додатник 120 кућа. ADSL интернет је у функцији од 2009. године, а постоје и сигнали бежичних провајдера. Водоснабдевање је са система Гружа (највећи део Драгобраће) и Водојажа (насеља Варјаче и Брђани). Линијом градског превоза бр. 20 и приградског саобраћаја бр. 610, као и линијама међумесног и међуградског саобраћаја Драгобраћа је добро повезана са Крагујевцем.
Grulli di Sasso, Vicenza
Grulli di Sasso je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Gram Parsons
Gram Parsons (5. novembar 1946 – 19. septembar 1973) bio je američki pjevač, kompizitor, gitarist i piajnist. Iako je Parsons najpoznatiji po country muzici, u svojm je opusu često miješao elemente bluesa, folka i rocka stvorivši stil koji je sam nazvao "kozmičkom američkom muzikom". Osim kao solo izvođač, bio je članom nekoliko znamenitih bendova među kojima se ističu International Submarine Band, The Byrds i The Flying Burrito Brothers. Iako mu je karijera bila kratka, smatra se kako je imala značaj za razvoj countryja i rocka.
Драгобраћа
Привреда
У месту се налази више приватних привредних субјеката, самопослуга, више угоститељских, трговинских објеката, бензинска станица, а део становништва се бави и пољопривредом. Од рудних богатстава има налазишта угља и камена на брду Кременац.
Gram Parsons
Parsons se odrastao u imućnoj, ali problematičnoj proidci, te je prije početka muzičke karijere studirao na Harvardu. Godine 1966. je osnovao International Submarine Band, koji se raspao prije izlaska debitanskog albuma Safe at Home 1968. Početkom 1968. se Parsons priključio grupi The Byrds i igrao važnu ulogu u stvaranju znamenitog albuma Sweetheart of the Rodeo. Krajem iste godine Parsons je napustio grupu i zajedno sa bivšim kolegom Chrisom Hillmanom stvorio The Flying Burrito Brothers 1969. godine, izdavši iste godine album The Gilded Palace of Sin. Iako hvaljen od kritike, album je slabo prodavan, a nakon nespretno vođene nacionalne turneje i na brzinu sklepanog albuma Burrito Deluxe, Parsons je početkom 1970. iz njega izbačen. Potom je potpisao ugovor s kućom A&M Records, ali je 1971. odustao od najavljenog solo albuma. Parsons se potom preselio u Francusku, gdje je živio u Villi Nellcote sa svojim prijateljem Keitjom Richardsom iz benda The Rolling Stones. Vrativši se u Ameriku, Parsons se sprijateljio sa Emmylou Harris, koja mu je pomogla s vokalima na njegovom prvom solo albumu GP, izdanom 1973. Iako je doživio pohvalne kritike, nije se uspio probiti na top-liste, kao i njegov kasniji album Grievous Angel (posthumno izdan 1974).
Etil acetoacetat
Etil acetoacetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 130,142 Da.
Драгобраћа
Становништво
Становништво Драгобраће је расло услед развоја Крагујевца, да би данас становништво било увећано и услед досељавања интерно расељених лица са Косова и Метохије. Подручје месне заједнице Драгобраћа, по попису 2011. године има 2.406 становника и апсолутну већину представљају Срби. 1991. године било је 17% аграрног становништва, а 2002. године 14,9%.
Gram Parsons
Parsons je 19. septembra 1973. umro od predoziranja drogom u hotelu Joshua Tree Inn u gradu Joshua Tree. Njegovo tijelo su prijatelji ukrali pred sam pogreb kako bi ga, u skladu sa njegovim željama, a protiv volje, porodice kremirali u pustinji. Taj je događaj opisan u igranom filmu Grand Theft Parsons iz 2003. godine.
Драгобраћа
Становништво
У насељу Драгобраћа живи 664 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 38,4 година (36,6 код мушкараца и 40,3 код жена). У насељу има 274 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,08.
Opština Șandra, Timiș
Șandra je opština u Rumuniji u okrugu Timiš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Gram Parsons
Parsons je nakon smrti stekao reputaciju jednog od najuticajnijih muzičara svog doba, koji je stvorio žanrove country rocka i alt-countryja.
Драгобраћа
Становништво
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Barry Van Dyke
' Barry Wayne Van Dyke' (31. jul 1951 -) je američki glumac, koji je uglavnom nastupao na televiziji, i koji je napoznatiji po ulozi policijskoj detektiva Stevea Sloanea u TV-seriji Diagnosis: Murder gdje mu je partner, koji je tumačio lik njegovog oca, Dick Van Dyke, njegov otac u stvarnom životu.
King Solomon's Mines
King Solomon's Mines je fantastično-pustolovni roman britanskog književnika H. Ridera Haggarda objavljen 1885. godine. Radnja je smještena u unutrašnjost Afrike, a protagonist je britanski istraživač Allan Quatermain koji nastoji pronaći aristokrata koji je nestao tražeći mitske rudnike Solomona. Inspiriran otkrićem Velikog Zimbabwea te napisan u vrijeme kada je britanska i zapadna javnost bila opčinjena kako arheološkim otkrićima ostataka davno iščezlih civilizacija, tako i novim geografskim saznanjima o Africi, King Solomon's Mines je postigao ogroman uspjeh i potakao stvaranje sličnih romana, koji će kasnije tvoriti poseban žanr tzv. izgubljenog svijeta.
King Solomon's Mines je kasnije postao predmetom brojnih filmskih adaptacija.
Anna di Brooklyn
Anna di Brooklyn je italijansko-francuska filmska komedija snimljena 1958. godine u režiji Vittorija De Sice i Carla Lastricatija. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Gina Lollobrigida, je mlada, lijepa i bogata udovica koja se iz SAD vraća u rodno mjesto u Italiji nastojeći tamo pronaći novog muža. Radnja prikazuje kako to izazove kaos, odnosno žestoko suparništvo među lokalnim muškarcima.
San José Plan Ocotal, Ocotepec
San José Plan Ocotal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1366 m.