cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pizistrat
Uspon Pizistrata
Između paralija i pedijeja postojao je, međutim, niz nepomirljivih suprotnosti ekonomskog i političkog karaktera koje su ih razdvajale. Njihov savez, dakle, nije mogao da opstane duže vreme. Uskoro posle Pizistratovog progonstva odnosi između ove dve grupacije toliko su se zaoštrili da se Megakle približio Pizistratu i stupio u pregovore s njim. Ovi pregovori završeni su političkim sporazumom, koji je ojačan rodbinskim vezama: Pizistrat se oženio Megaklovom kćerkom. Uskoro posle toga Pizistrat se vratio u Atinu.
Učvrstivši se u Atini, Pizistrat se uskoro ponovo razišao s Megaklom, koji se, izgleda, nadao da će Pizistrat s njim deliti vlast. To se završilo ponovnim proterivanjem Pizistrata iz Atine. Alkmeonidi otada postaju dosledni neprijatelji tiranije. Period ovog drugog proterivanja, koji je trajao oko deset godina, Pizistrat je proveo u makedonskom primoriju, u Pangeji koja se nalazila u Trakiji, gde je imao bogate rudnike nedaleko od ušća reke Strume, u istom rejonu u kome će kasnije biti osnovan grad Amfipolis.
Pizistrat nikako nije gubio nadu u svoj povratak u Atinu, ali mu je za to bilo potrebno mnogo novca, vojska i ozbiljna pomoć sa strane. Tu pomoć pružila mu je tesalska aristokratija, Tebanci i grad Eretrija na Eubeji. Raspolažući pristalicama i u samoj Atici, tj. dijakrijima, Pizistrat se iskrcao na njenu obalu, osvojio Maraton i uz pomoć vojske ponovo zavladao Atinom (546. st. e.). Njegova dalja politička delatnost postaje elastičnija i opreznija. On ulaže velike napore da proširi socijalnu osnovu svoje vlasti i to mu donekle uspeva. Posle osvajanja vlasti po treći put, Pizistrat ju je zadržao do same smrti, 527. godine stare ere. Atinska aristokratija, oslabljena dugotrajnim delovanjem Solonovih zakona, nije bila u stanju da se suprotstavlja Pizistratu. Njegovi uspesi u spoljnoj politici naterali su mnoge paralije da se pomire sa režimom tiranije.
Socijalno-ekonomska politika
Pizistrat nije želeo da sprovede nove socijalne reforme ili da izmeni poredak koji je zaveo Solon. On je nastojao da raznim merama stekne popularnost u širokim slojevima atinskog društva. Prema tvrdnji antičkih autora, on je u znatnoj meri postigao taj cilj. Aristotel u svom Atinskom ustavu ovako karakteriše Pizistrata: "On je uopšte bio human i skroman čovek, blag prema krivcima; siromahe je čak unapred snabdevao novcem za poljoprivredne radove kako bi mogli da se prehrane obavljajući zemljoradničke poslove. Ovo je činio iz dva razloga: s jedne strane, zato da se ne bi bavili u gradu već da se rasture po čitavoj zemlji, a s druge strane, zato da, koristeći svoje srednje imovno stanje i baveći se ličnim poslovima, izgube i volju i vreme za javne poslove. Osim toga, sam bi imao više prihoda ako se zemlja obradi, jer je Pizistrat uzimao deseti deo ostvarenih prihoda. Iz istih je razloga zaveo i sudove po demama, a često je i sam putovao zemljom posmatrajući kako se obavljaju poslovi i mireći zavađene da ne bi zanemarivali svoje poslove".
Dihidreksidin
Dihidreksidin (DAR-0100) je umereno selektivni puni agonist dopaminskih D1 i D5 receptora. On je oko 10 puta selektivniji za D1 i D5 nego za D2 receptor. Mada dihidreksidin ima delimičan afinitet za D2 receptor, on ima funkcionalno selektivanu D2 signalizaciju, iz kog razloga se ne ponaša kao D2 agonist.
Pizistrat
Socijalno-ekonomska politika
U atinskoj se tradiciji sačuvalo sećanje na godine Pizistratove vladavine kao na "zlatni vek". Za vreme Pizistrata Atina je izrasla u veliki zanatski i trgovački centar Grčke. Atina se brzo obnavlja i izgrađuje (naročito se podiže zanatska četvrt Kerameik), ulepšava se monumentalnim građevinama – hramom Atene na Arkropolju, hramovima Apolona Pitijskog i Zevsa Olimpijskog (koji je, istina, ostao nedovršen, i koji će biti završen tek u doba cara Hadrijana). Isti cilj – podizanje značaja Atine – imale su Pizistratove mere i u oblasti religijskog kulta. Naročito su svečano i raskošno obavljane Panatenejske svečanosti u slavu boginje Atene. Taj stari atinski praznik dobio je sada opšteatičko značenje i trajao je nekoliko dana. S velikim sjajem slavljene su i tzv. Velike Dionizije. Kult Dioniza prvobitno je bio čisto seljački, a sada postaje opšteatinski, državni kult. Tokom njegove vladavine takođe se postavljaju temelji atinske kulture tog doba i delimično temelji atinske književnosti. Od religijskih horova, koji nastupaju za vreme Dionizija, nastaje atička tragedija. Tespis je bio najistaknutiji tragičar Pizistratovog doba. Za vreme Pizistrata, po nekim antičkim izvorima, sprovedena je i redakcija homerskih poema.
Dihidreksidin
Dihidreksidin je pokazao impresivno antiparkinsonsko dejstvo u modelu na primatima, i bio je ispitivan za tretman Parkinsonove bolesti. U ranim kliničkim ispitivanjima lek je korišćen intravenozno što je dovelo do znatene hipotenzije tako da je razvoj zaustavljen. Razvoj je obnovljen kad je pokazano da su manje supkutane doze bezbedne. Tome je sledila pilot studija za šizofreniju i klinička ispitivanja s ciljem procenjivanja njegove efikasnosti u poboljšanju kognitivnog i memorijskog deficita kod šizofrenije i šizotipnog poremećaja.
Pizistrat
Spoljna politika
U oblasti spoljne politike Pizistrat je postigao izuzetno velike rezultate. Na obali Male Azije, kod samog Helesponta, on je osvojio grad Sigej i upravu nad njim poverio svome sinu. U Trakiji Pizistrat je imao rudnik Pangeju. Istovremeno je Atinjanin Miltijad (iz roda Filaida) zauzeo poluostrvo Hersonez Trački; iako je Miltijad tada osnovao svoju dinastiju, ipak su i on sam i njegovi naslednici održavali bliske veze s Atinom. Držeći u svojim rukama Sigej na azijskoj obali i Hersonez Trački na evropskoj, Atina je gospodarila prilazom Crnom moru. To je bilo veoma značajno, pošto su Atinjani već održavali trajne trgovinske odnose s gradovina na obalama Crnog mora, posebno na severnim.
Položaj Atine postao je još bolji kada je Miltijad mlađi zauzeo ostrva Lemnos i Imbros, koja su otada ostala u stalnom vlasništvu Atine. Pizistrat je osvojio ostrvo Naksos i tamo postavio svog čoveka, Naksošana Ligdamida. Radi održavanja autoriteta Atine i njenih pretenzija na vođstvo među svim Jonjanima, Pizistrat je izvršio ritualno čišćenje Delskog svetilišta uklonivši sve grobnice iz okoline Apolonovog hrama.
Pizistrat je, istovremeno, nastojao da održava prijateljske odnose s drugim grčkim polisima. On je imao savez sa dinastijom Alevada koja je vladala u Larisi, u Tesaliji. Tesalci su, uostalom, pružili Pizistratu pomoć i kasnije su pokušali da zapreče put spartanskom kralju Kleomenu prilikom njegovog pohoda protiv Pizistratovog sina Hipije. Isto tako prijateljske odnose održavala je Atina i s Makedonijom. Veze s Argosom bile su učvršćene Pizistratovim brakom s jednom Argivljankom. S Korintom su Atinu sprijateljili zajednički neprijateljski odnosi prema Egini. Nešto labavije bile su veze sa Tebancima, koji su takođe pomagali Pizistrata za vreme njegovog izgnanstva, i sa Lakedemonjanima, najupornijim neprijateljima tiranije. Međutim, Pizistratidi su i sa Spartom bili vezani proksenijom.
Unutrašnji Pizistratov položaj i njegova aktivna spoljna politika zahtevali su da drži stalnu vojsku. Izgleda da je ona po prvi put u Atini formirana za vreme Pizistrata od najamnika. Materijalna sredstva za njihovo izdržavanje, kao i za sprovođenje drugih mera, Pizistrat je crpeo iz različitih izvora, među ostalima i putem oporezivanja. Seljaci su plaćali danak u obliku desetog dela prihoda.
Formiminotetrahidrofolatna ciklodeaminaza
Kod eukariota, ovaj enzim je bifunkcionalan. On takođe deluje kao glutamat formimidoiltransferaza (EC 2.1.2.5).
Ićevo
Ićevo je naselje u sastavu Grada Skradina, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 10 kilometara sjeverno od Skradina i oko 6 kilometara jugozapadno od Kistanja.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 59 stanovnika.
Curel (Gornja Marna)
Kirel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Varico Basso, Frosinone
Varico Basso je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Curel (Gornja Marna)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 424 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 177 metara.
Varico Basso, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Beaver City, Nebraska
Beaver City je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 609 stanovnika.
Beauvoir (Sena i Marna)
Bovoar je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 186, a gustina naseljenosti je iznosila 47 stanovnika/km².
Huntington, Arkansas
Hantington je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 635, što je 53 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
STRP
__NOTC__ Termin STRP ima više značenja.
Glicerol kinaza
Gliceron i L-gliceraldehid mogu da deluju kao akceptori.
102
Godina 102. (CII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Ursa i Sure (ili, rjeđe, godina 855. Ab urbe condita). Oznaka 102. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
AT3
__NOTC__ Termin AT3 ima više značenja.
Noci, Bari
Noci je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
AT
__NOTC__ Termin AT ima više značenja.
Fenol O-metiltransferaza
Fenol O-metiltransferaza (, PMT) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:fenol O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim deluje na mnoštvo jednostavnih alkil-, metoksi- i halo-fenola.
Piceatanol
Piceatanol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 244,243 Da.
101
thumb|Klement I
Godina 101. (CI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Trajana i Peta (ili, rjeđe, godina 854. Ab urbe condita). Oznaka 101. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Donato Bramante
Donato "Donnino" di Angelo di Pascuccio, poznat kao Il Bramante (Fermignano, 1444. – Rim, 11. travnja 1514.), bio je talijanski arhitekt i slikar, među najboljima u renesansi. Obrazovanje je stekao u Urbinu, jednom od kulturnih centara italije 15. stoljeća. Ranije je djelovao u Milanu utjecavši tako na razvoj lobardijske renesansne umjetnosti, potom u Rimu gdje je projektirao baziliku Sv. Petra. Bio je najznačajniji arhitekt na prijelazu iz 15. u 16. stoljeće i u sazrijevanju klasicizma cinquecenta toliko da su arhitekti onoga doba njegovo djelo uspoređivali s arhitekturom starog Rima i njega smatrali "izumiteljem i svijetlom dobre i prave arhitekture".
Obrazovanje
Rođen u Monte Astrualdu 1444. (danas Fermignano) u blizini Urbina, a svoje umjetničko obrazovanje stekao je u Montefeltru. Razdoblje školovanja i prva djelovanja nisu dokumentirana. Skoro je sigurno da je do 1476. ostao u Urbinu gdje je vjerojatno bio učenik Fra Carnevalea i postao slikar "prospectivo", što znaći da se specijalizirao u geometrijskoj konstrukciji prostora, najčešće arhitektonskog, koji čini pozadinu oslikane scene. Vjerojatno je također bio učenik pomoćnik Piera della Francesce i upoznao je Melozza od Forlija koji će kasnije utjecati na njegovo slikarstvo. U Urbinu je zasigurno upoznao Lucu Sgnorellija, Perugina, Giovannija Santija, Pinturicchija i Francesca di Giorgia Martinija s kojim je vjerojatno surađivao i od kojeg je puno naučio o arhitektonskoj umjetnosti. Možda je na putovanjima u Lombardiji došao u kontakt s djelima Mantegne i Leona Battista Albertija i također s umjetničkim djelima centara kao što su Perugia, Ferrara, Venecija, Mantova i Padova.
U Urbinu
Malo što je poznato o Bramanteovom umjetničkom djelovanju dok je u svojoj mladosti boravio u Urbinu. Postoji mogućnost da je radio na izgradnji duždeve palače vojvode Federica od Montefeltra koju je projektirao Lucijan Vranjanin.
Pripisuje mu se projektiranje crkve sv. Bernardina od Zoccolanti (talijanski: San Bernardino degli Zoccolanti), postavljene izvan gradskih zidina, po narudžbi vojvode Federica III. i namjenjene da postane mauzolej Montefeltra. Sadrži upravo grobnice Federica III. i Guidobalda I., vojvode Urbina. Međutim, trenutno prevladava mišljenje da se projektiranje pripiše Francescu di Giorgiju Martiniju, iako se uzima u obzir moguća izravna suradnja s mladim Bramanteom barem u fazi izgradnje mauzoleja.
Pripisuje mu se jedan prikaz bičevanja Krista postavljen unutar Oratorija dei Disciplinati od Sv. Franje u Perugi. Pretpostavlja se njegovo sudjelovanje u izgradnji Kapele Oprosta (talijanski: Capella del Perdono), postavljene unutar duždeve palače u Milanu, iako je to malo vjerojatno. mini|250px|Bramante, crkva sv. Marije milostive u Milanu
U Milanu
200px|mini|lijevo|Detalj fresaka kuće Visconti-Panigarola (danas u pinakoteci u [[Brera|Breri)]]
Postoji dokumentacija o Bramanteovom djelovanju u Lombardiji 1477., kada je oslikao fasadu palače del Podestà (s figurama antičkih filozofa u arhitektonskim kadrovima od kojih je ostalo malo tragova u kojima se primjećuju sličnosti s Melozzom od Forlija). Po Vasarijevom mišljenju Bramante je u tom razdoblju radio i u drugim gradovima osim Bergama.
Pretpostavlja se da je 1478. prvi puta boravio u Milanu, možda poslan od Federica od Montefeltra kako bi pratio radove na njegovoj palači u Porti Ticinese, koju je nedavno dobio na dar od Galeazza Maria Sforze ili možda u pratnji Giovannia Antonia Amadea, kojeg je upoznao kod izgradnje kapele Colleoni.
Preselio se u Milano kako bi se bavio slikarstvom i ostao je sve do 1499. većinom radeći kao arhitekt za Ludovica Sforze. Dospio je u Lombardiju kad je već imao trideset i tri godine, s već stečenom širokom i zaokruženom kulturom koja sadrži majstorstvo u perspektivi, naučenom od Piera della Francesce, poznavanjem mnogih elemenata klasične arhitekture ivitruvijskog koncepta, prihvaanjem albertijanskog klasicističkog modela. Takvo bogatstvo znanja omogućilo mu je da izvrši veliki utjecaj i autoritet na lombardijsku kulturu, paralelno s Leonardom da Vincijem prisutnim u Milanu počevši od 1482. s kojim nalazimo razmjene i međusobne utjecaje. Krajem 15. stoljeća Milano je bio centar kulture gdje se lokalna umjetnost gotičkog otiska susretala i djelom sukobljavala s arhitektima i umjetnicima potpuno renesansnog karaktera, podrijetlom iz središnje Italije, među kojima je Bramante ostavio najdugotrajniji otisak.
Prevedarijeva grafika
Iz prvih godina Bramanteove milanske aktivnosti potjeće takozvana Prevedarijeva grafika iz 1481. Radi se o arhitektonskoj viziji koja predstavlja veličanstvenu unutrašnjost klasične arhitekture koju je ugravirao Bernardo Prevedari po Bramanteovom crtežu, čije se ime pojavljuje na jednom natpisu velikim tiskanim slovima (BRAMANTUS FECIT IN MEDIOLANO). Ta grafika dokazuje kako su mnoge teme Bramanteove arhitekture vezane za odnos s antikom i gradivom Leona Battiste Albertija, već zrele, čak dvadeset godina prije rimskih djela, primjerice korištenje lukova na potpornjima a ne na stupovima.
Bramanteu se pripisuje još jedna grafika koja predstavlja cestu u centralnoj perspektivi, s karakterima idealnog grada i koja sadrži mnoge arhitektonske motive koji pripadaju milanskoj arhitekturi toga razdoblja dominiranu sada već potpuno renesansnim stilom. U toj perspektivi nalazimo u centralnom dnu jedan slavoluk i jednu brunelleschijevsku kupolu, dok na bočnim dijelovima nalazimo dvije građevine s različitim karakteristikama: jednu s korintskim stupovima i trabeacijom u prizemlju, paraste i prozori s polukružnim lukom na prvom katu; druga ima pilastre koji podupiru lukove u prizemlju, dok na prvom katu prikazuje prozore u obliku timpanona i okule.
Fort Mitchell, Kentucky
Fort Mičel je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.207, što je 118 (1,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Donato Bramante
Slikarstvo
Njegov učenik je bio slikar Bartolomeo Suardi poznat kao Bramantino i imao je važan utjecaj na slikarsku kulturu Lombardije i općenito sjevera, proširujući osjetljivost za prikazivanje perspektive. U sljedećem razdoblju boravka u Rimu čini se da je Bramante zapostavio slikarsku aktivnost, možda zbog zauzetosti na velikim papinskim građevinskim zahvatima.
Kulturna susretanja s Leonardom i na dvoru
Godine 1487. Bramante je sudjelovao, kao i Leonardo, Francesco di Giorgio Martini, Giovanni Antonio Amadeo i drugi na natječaju za kupolu milanske katedrale, predstavivši projekt s kvadratnim tlocrtom i s izravnim naslanjanjem na stupove, za kojeg je izradio danas izgubljeni drveni model i koji je možda prikazan na grafici u traktatu njegovog učenika Cesarea Casariana. O tom pitanju Bramante je napisao izvješće poznato kao "Opinio super Domicilium seu Templum Magnum". Radi se o jedinom sačuvanom Bramanteovom teoretskom spisu o arhitekturi, u kojem u skladu s Vitruvijevim tumačenjem naznačuje "snagu, sklad s okolnim strukturama, lakoću i ljepotu kao karakteristike arhitekture" ..
Tijekom svog boravka u Milanu Bramante je u dvorskom ambijentu izrazio i svoju strast za književnošću. Bio je hvaljen upravo i kao pjesnik i glazbenik i, kako je 1521. zabilježio Caporali, "bio je vrlo plodan u pisanju stihova" (starotalijanski: "...fu di facundia grande ne versi"). Ostavio je jedan mali kanconijer od 25 soneta, 15 od njih ljubavno petrarkijske tematike i ostale burleskijskog karaktera, među kojima jedan u kojem se žali na svoju lošu novčanu situaciju ..
Sveta Marija kod Sv. Satira (1482.-1486.)
Slijed radova na ovoj građevini bio je složen i još danas nejasan. Dokumenti koji su do sada pronađeni ne ukazuju na to da riješenje apside treba biti pripisano Bramanteu, međutim ta je interpretacija najprisutnija u stručnoj literaturi, usprkos tome što u ugovoru iz 1486. uglavnom nalazimo Amadeovo ime.
Isto tako nemamo dovoljno dokaza da je tzv. oktogonalna "bramantijevska sakristija" Bramanteovo dijelo. U vanjskom dijelu kompleksa nalazimo prvi primjer klasičnog reda prisutnog u Milanu.
Preobražaj Sv. Ambrozija
mini|250px|Dvorište [[Bazilika sv. Ambrozija|Bazilike sv. Ambrozija]] 180px|lijevo|mini|Jedan od stupova čiji izgled podsjeća na grubo tesano deblo To je drugo veliko djelo Bramantea u Milanu, naručeno od Ludovica Sforze i njegovog brata Ascania Sforze. Oni su zahtjevali dva različita zahvata: župni dio za svjetovni red i dva samostana za cistercite smještena na jugu, izmjenivši tako i ostale prostore spojene za samu baziliku.
Župni dvor je bio projektiran oko kvadratnog trijema s četri slavoluka dvostruke visine, u kojem nalazimo vitruvijansku vezu s antičkim rimskim forumom. Bramante je između 1492. i 1499. uspio sagraditi samo jednu od predviđene četri strane i postaviti stupove za drugu koja nikad neče biti dovršena. Trijem otkriva brunelleskichijevski utjecaj i predstavlja se kao niz lukova od cigle na stupovima, spljošenih kapitela i pulviniranog friza prekinutog s ulaznim lukom. Na trijemu nalazimo također i četri stupa "laboratas ad tronchonos", čiji bi izgled trebao podsjećati na grubo otesano deblo, povezujući se tako na vitruvijansko podrijetlo drvenog arhitektonskog reda. Prostor između trijema i crkve Bramanteu daje mogućnost da dobije nove kapele između potporanja Sv. Ambrozije, pokrenuvši tako i izgradnju jedne sakristije u apsidalnom dijelu. Na sjevernoj strani, srušivši dijelove spojene za romaničku crkvu Bramante je također ostvario dodatne kapele. Za cistercitski samostan, Bramante je projektirao dva nova klaustra, koja su se počela graditi oko 1497. ali su završena tek nakon njegovog odlaska u Rim, slijedivši drveni uzorak kojeg je ostavio.
Karakteristike tih veličanstvenih klaustara koristiti će se kao uzor tijekom čitavog cinquecenta. Krakterizirani su dorskim i jonskim redom (u ono vrijeme još neobičnim), i neobično visokim lukovima, visine 7,5 metara. Takvo rješenje će se pokazati kao veliki uspjeh zbog prilične pogodnosti upotrebe prostora s dvostukom visinom kao što su knjižnice i menze, ili za prostore na dva kata, namjenjene redovnicima. Tijekom 16. stoljeća u dijelu između dva klaustra ostvaren je jedan veliki refektorij. U tom se kompleksu danas nalazi sjedište katoličkog sveučilišta.
Tribuna crkve Svete Marije Milostive u Milanu (1463.-1490.)
mini|250px|[[Prezbiterij crkve Svete Marije Milostive]] Godine 1490. Guiniforte Solari je završio izgradnju crkve kasnogotičkog obolježja. Tada je Ludovico Sforza naredio rušenje tek sagrađenog kora s dvije bočne kapele kako bi dao mjesta prostranoj renesansnoj tribuni koju neki pripisuju Amedeu a mnogi drugi Bramanteu, zbog nedostatka detaljne dokumentacije.
Arhitekt je postavio dvije bočne apside dvostruko veće od već postojećih kapela i jako izduženi kor koji završava s još jednom apsidom. Amadeo-bramantijevski projekt je dvostruko veći od onog Solarijevog i završava najvećom izgrađenom hemisfernom kupolom nakon one u firentinskoj katedrali (Santa Maria del Fiore).
Tribuna je dovršena nakon Bramantijevog odlaska, što se može primijetiti u kontrastu između tipično renesansnog geometrijskog reda i lombardijske pretjerane dekoracije, ostvarene kasnije i sigurno pripisane Giovanniju Antoniju Amadeu, na osnovi postojeće dokumentacije.
Druga lombardijska djela
Bramanteu se sigurno pripisuju brojna djela u mnogim lombardijskim gradovima, projektirana tjekom njegovog boravka u Milanu. Često je na građevinama teško odrediti da li se radi o njegovoj izravnoj intervenciji kod izgradnje, da li o korištenju njegovih nacrta ili jednostavno o utjecaju kojeg je majstor ostavio u širokom kulturnom djelokrugu. Upravo se između 15. i 16. stoljeća formirao jedan renesansno-arhitektonski identitet ali konkretno lobardijski s ličnostima kao Cristoforo Solari koji su usvojili bramantijevski jezik. Kao primjer za to imamo svetište Blažene Djevice Marije od Čudesa (talijanski: Santuario della Beata Vergine dei Miracoli) u Saronnu za kojeg ne postoje dokumenti koji potvrđuju Bramanteovo sudjelovanje na početnom projektu, iako postoje stilski elementi koji upućuju na to.
Za druga dijela pak postoje dokumenti, ali s velikim nedostacima:
Pavija
Bramanteu se suglasno pripisuje planimetrijski projekt veličanstvene katedrale u Paviji, s oktagonalnom unutrašnjošću koja sadrži kupolu i longitudinalno tijelo s tri broda, kao u firentinskoj katedrali ili u bazilici Svete Kuće (talijanski: Santuario della Santa Casa) u Loretu, tada u izgradnji i koju je Bramante imao prilike upoznati. Bramanteu, koji je sudjelovao u izgradnji, se osim opće planimetrijske sheme, pripisuje i kripta (dovršena 1492.) i podrumski dio apsidalne zone. Nakon Bramanteovog odlaska u Milano, izgradnja se polako nastavlja po projektima nekolicine arhitekata među kojima je i Pellegrino Tibaldi.
U tom projektu iz Pavije nalazimo mnoge naznake Bramanteove široke kulture, među kojima sličnosti s originalnim projektom Brunelleschijeve bazilike Sv. Duha, s polukružnim kapelama koje se nižu duž perimetra vanjskog zida. S tim projektom Bramante postaje nasljednikom inovativnih prijedloga i Brunelleschijevog učenja, i "utemeljiteljem renesansne arhitekture".
Još jedno važno ukazivanje Bramanteove široke kulture bile su ondašnje studije Leonarda da Vincija o građevinama s centralnim tlocrtom, koje pokazuju sličnosti s katedralom u Paviji.
U Paviji mu se još pripisuje izgradnja crkve Sv. Marije u Canepanovi, za koju danas prevladava mišljenje da bi se trebala pripisati Amedeu.
Vigevano
Bramante je 1492. i između 1494. i 1496. radio u Vigevanu po zaduženju Ludovica Sforze i tjekom tog boravka je možda postavio urbanističko obikovanje Vojvodskog trga (talijanski: Piazza Ducale), osim intervencije na dvorcu.
U Rimu
Novo stoljeće je obilježilo pad Ludovica Sforze (1499.) koji je Bramantea učinio vojvodskim umjetnikom Milanskog Vojvodstva, i isto tako karakterizirano smrću Gasparea Viscontija. Bramante se tada odlučio preseliti u Rim gdje odmah dobiva važne poslove, kao oslikavanje bazilike Sv. Ivana Lateranskog, Klaustar Mira (talijanski: Claustro della Pace), palaču Caprini i malu crkvu San Pietro in Montorio. .
Papa Aleksandar VI. imenovao ga je pomoćnim arhitektom. Radio je i za Julija II. kao glavni arhitekt, pobjedivši u konkurenciji s Giulijanom od Sangalla. Ne zna se da li je Bramante prije 1499. ikad bio u Rimu, ali sigurno su ostaci rimske arhitekture imali veliki utjecaj na njega, uzrokujući duboku evoluciju usprkos tome što je majstor tada već imao 55 godina, toliko da su se već prvi njegovi radovi u Rimu uvelike razlikovali od onih u Milanu. mini|250px|Klaustar sv. Marije od Mira
Klaustar sv. Marije od Mira (1500.-1504.)
Vrlo je vjerojatno da je crkva Svete Marije od Mira (talijanski: Santa Maria della Pace) jedan od prvih Bramanteovih djela u Rimu, projektirana upravo 1500., nedugo nakon njegovog dolaska u Rim, po narudžbi Olivijera Carafe .. Arhitektura te građevine govori strogim jezikom bez ikakve dekoracije. U tome se Bramante odvaja od milankog razdoblja, tijekom kojeg, možda zbog utjecaja lokalnog majstorstva, ostvaruje djela bogatog dekorativnog repertoara.
Klaustar ima kvadratni tlocrt i ostvaren je upotrebom arhitektonskih elemenata i kompozicijom uzetih iz rimske arhitekture. Prvi je red sastavljen od polukružnih lukova prislonjenih na pilastre, oukvirene potpornjima i trabeacijom. Radi se o jednoj od prvih serijskih primjena takvog arhitektonskog rješenja. Gornji red je isto tako inovativan zbog nedostatka struktura s lukovima, već se sastoji od naizmjence postavljenih pilastra i stupova koji podupiru trabeaciju.
Skica klaustra pokazuje preklapanje klasičnih redova: dorski na pilastrima u prizemlju, jonski na parastama i kompozitni na gornjoj galeriji, sljedeći karakteristike preuzete od klasičnih monumenata kao što je koloseum.
Restrikciono razlaganje
Restrikciono razlaganje (DNK fragmentacija) je procedura koja se koristi u molekularnoj biologiji za pripremanje DNK za analizu ili druge svrhe. Ova enzimatska tehnika se može koristiti za presecanje DNK molekula na specifičnim mestima, čime se osigurava da su svi DNK fragmenti koji sadrže određenu sekvencu iste veličine. Osim toga svaki fragment koji sadrži željenu sekvencu ima tu sekvencu u istoj poziciji u svim fragmentima. Metod presecanja koristi klasu enzima za presecanje DNK koja je prvenstveno izolovana iz bakterija. Ti enzimi se nazivaju restrikcione endonukleaze ili restrikcioni enzimi. Oni imaju sposobnost presecanja DNK molekula u pozicijama na kojima su specifične kratke sekvence baza prisutne.
Donato Bramante
Mali hram Sv. Petra (1502.)
mini|200px|lijevo|Mali hram Sv. Petra u Montoriju mini|200px||mini|Tlocrt Malog hrama Mali hram Sv. Petra je hram monopter, malih dimenzija, izgrađen po uzoru na rimske antičke peripterne i monumentalne hramove (tzv. martyria, jer su podignuti u čast mučenicima). Hram ima cilindrično tijelo koje izražava renesansno divljenje prema savršenom kružnom obliku i izdubljeno je nišama koje čine prostor laganijim. Okruženo je dorskim stupovima (peripter), iznad kojeg nalazimo trabeaciju ukrašenu triglifima i metopama liturgijske tematike grčkog podrijetla. Vanjski niz stupova okružuje prostoriju čiji su zidovi ispunjeni parastama kao projekcijama stupova peristila. Stupovi su postavljeni na bazama kao i rimski (dok su grčki bili postavljeni izravno na stilobat). Unutarnji prostor ima promjer od 4,5 metara, tako da nema dovoljno mjesta za liturgijska slavlja, što vjarojatno znači da nije bio sagrađen za crkvenu namjenu već kao pravi komemorativni spomenik, u ovom slućaju u čast mučeniku sv. Petru. Hram se nalazi na Janikulumu, mjestu na kojem je po tradicionalnom mišljenju svetac bio pribijen na križ.
Na originalnom projektu, dvorište koje je sada kvadratno bilo je kružno i time naglašavalo središnjost hrama. Bramante u ovom projektu ponovo koristi savršeni broj koji sačinjava kružni tlocrt s dva periptera od 16 stupova (kao i u sv. Mariji od Mira). Kupola koja je izgrađena od betona (na antički način), ima polumjer jednak svojoj visini, i visini tambura na kojeg se naslanja, u tome vidimo jasnu vezu s Panteonom, u kojem je kupola, evidentno hemisfernog oblika, visoka točno polovicu cijele građevine.
Novi projekt Bazilike Sv. Petra
Desetljećima su pape razmišljali o renoviranju stare paleokršćanske bazilike, koja je sve manje bila u stanju podnositi višestruke funkcije, između ostalog i zbog statičkih problema zbog prilično tankih zidova i krovne rešetke kojoj je prijetilo rušenje. Papa Nikola V. započeo je radove za dodavanje novog kora i transepta starom glavnom brodu, prekrivanje crkve kupolom i renoviranje broda, ali ih nije završio. Nakon dugog vremena neaktivnosti gradilište je ponovo otvorio Julije II. namjeravaući nastaviti radove započete od Nikole V. Međutim 1505. kada je Crkvu i kuriju obuhvatio već potpuno renesansni duh, Julije II. se odlučio za izgradnju nove monumentalne bazilike, koja bi sadržala i veličanstveni mauzolej namjenjen vlastitom pokopu povjeren Michelangelu Buonarrotiju.
Među najboljim umjetnicima toga doba Julije II. je radove povjerio Bramanteu. Ostalo je svega nekoliko njegovih projekata za ovu građevinu, među kojima i poznati "piano pergamena" u kojem je predložio savršen centralni tlocrt s grčkim križem, karakteriziran hemisfernom kupolom postavljenom u središtu kompleksa i još četiri manja grčka križa postavljena simetrično (a quincunx) oko velike središnje kupole. Projekt predstavlja presudan trenutak u evoluciji renesansne arhitekture, predstavljajući vrhunac raznih intelektualnih i projektantskih iskustava. Velika kupola inspirirana na panteonsku projektirana je da bude betonska. Čitav projekt se povezuje s antičkom rimskom arhitekturom u dijelovima gdje zidovi koncipirani kao plastične mase uspijevaju oblikovati prostor u dinamičkom smislu. Izgradnja bazilike je također trebala predstavljati najveću primjenu teoretskih studija započetih od Francesca di Giorgija Martinija i Leonarda da Vincija za crkve sa središnjim tlocrtom, jasno nadahnutih oktagonalnom kupolom Firentinske katedrale. Nalazimo također i druge poveznice s firentinskom školom, naročito s Giulianom iz Sangalla koji je upotrijebio tlocrt s grčkim križem i također predložio projekt s centralnim tlocrtom za baziliku sv. Petra. Međutim, nisu svi Bramanteovi crteži prikazivali rješenje savršenog centralnog tlocrta, što bi moglo značiti da krajnja konfiguracija crkve još nije bila do kraja određena. Tijekom 1505. razrađene su mogućnosti da se jedan novi dio što je već bio izgrađen uklopi s jednim novim brodom s transeptom i kupolom.
Kod izgradnje je zadržano ono što je sagradio Rossellino za apsidalni kor, i dovršeno s dorskim lezenama u kontrastu s projektom "piano pergamena". Jedino što je sigurno o početnim namjerama Bramantea i Julija II. bila je izgradnja četiriju velikih pilastra spojenih međusobno s četiri velika luka koja su trebala podupirati veliku kupolu, dakle temeljnom elementu nove bazilike.
Usprkos nizu intervencija od strane Raffaella Sanzija,Michelangela Buonarrotija i Carla Maderna, bramantijevski projekti su ipak utjecali na razvoj građevine korištenjem bačvastog svoda i četiriju stupa nadvišenih s isto toliko dijagonalnih pandantiva koji podupiru veliku kupolu. Iako vanjski i dobar dio unutarnjeg djela govore jezikom Michelangela, bili su Julije II. i Bramante pravi stvaratelji novog duhovnog i materijalnog središta Rima.
Radovi koje je vodio Bramante započeli su 1506. rušenjem apside i transepta stare bazilike, izazvavši polemike unutar i izvan Crkve. Bramante je dobio nadimak "maestro ruinante" (majstor ruševina), bio je ismijavan u satiričkom dijalogu "Simia" (majmun) Andree Guernea, objavljenog 1517. u Milanu. U ovoj se satiri, naime opisuje kako se Bramante kao mrtav pojavljuje ispred sv. Petra i biva od njega izgrđen zbog rušenja stare bazilike i on odgovara ponudom rekonstrukcije čitavog Raja.
Dvorište Belvederea
mini|300px|Dvorište u izgradnji, crtež [[Giovanni Antonio Dosio|Giovannija Antonija Dosija]] Bramante je po narudžbi Julija II. od 1505. počeo s projektiranjem i izvođenjem uređenja jednog velikog prostora (oko 300 x 100m) na padini imeđu male palače pape Inocenta VIII., poznatoj kao Casino del Belvedere zbog svoje izdignute pozicije, i ostatka vatikanskog kompleksa (točnije Sikstinske kapele i papinskih odaja). Dvorište je bilo podjeljeno na tri terase na različitim visinama, spojene rampama, i bočno zatvorene tjelima zgrada. U najdonjem dvorištu, smišljenim u obliku kazališta i izvedenim kao eksedra, bila su postavljena tri reda različitih loža, dorskih,jonskih i korintskih, koji se prekidaju na prvom stubištu s niskim i lagano zakošenim stepenicama. Na vanjskom djelu istočne strane dvorišta nalazi se Porta Giulia od bunje. Drugo dvorište manje površine, bilo je dovršeno zidovima u samo jednom arhitektonskom redu. Stražnje dvorište kojem se prilazilo putem dvostrukog stubišta u obliku leptira, sadrži zidove u dva niza s parastama složenim tako da stvaraju oblik serliana. Perspaktiva dvorišta je završavala jednom velikom nišom, ostvarenom 1565. od arhitekta Pirra Ligoria kako bi starom Casinu del Belvedere dao konačni izgled.
Iza velike niše realizirano je još jedno oktogonalno dvorište, također zvano "dvorište Belvederea", koje je dugo vremena čuvala zbirku papinih antičkih kipova, uključujući i Belvederskog Apolona i Laokonta. Pokraj tog dvorišta Bramante je sagradio jedno spiralno stubište koje je ugrađeno u novi kompleks zvan Casino Inocenta VIII. (izvorna Vila Belvederea). Bramante nije doživio završetak izgradnje ovog komlpeksa, kao između ostalog i svih velikih papinskih građevina. Radovi su se nastavili kroz čitavo 16. stoljeće. Cjeloviti Bramanteov projekt je ipak kroz daljnja razdoblja bio izmjenjen. Između 1585. i 1590. dvorište Belvedera je bilo odvojeno od poprečnog dijela Biblioteke Siksta V., prekidajući tako vizualni kontinuitet velikog terasastkog prostora. Godine 1822. ostvarena je dodatna poprečna građevina, gdje su danas smješteni Vatikanski muzeji. Od tada dakle postoje tri otvorena dvorišta: Dvorište borove šiške (koje je dobilo ime po golemoj brončanoj skulpturi u obliku šiške), dvorište biblioteke i dvorište belvederea. Taj se građevinski kompleks koristi uglavnom za muzejske svrhe.
Palača Caprini (uništena)
Ova palača koju je projektirao Bramante oko 1510., bila je poznata i kao palača od Raffaella, zato što je umjetnik tamo živio i umro. Bila je preuređena u 16. stoljeću i naknadno uništena u 17. stoljeću. Usprkos tome bila je temeljni uzorak civilne arhitekture renesanse, predstavljajuči model građevine koja će mnogo puta biti oponašana u Rimu i drugim gradovima.
Fasada palače bila je okarakterizirana visokim temaljima u lažnoj bunji stvorenoj oplatom, koja se nastavlja na čitavom prizemlju, namjenjenom trgovinama i na središnjem katu (mezzanino). Gornji kat je sastavljen nizom parova dorskih stupova s cjelovitom trabeacijom koja se podudara s potkrovljem do kojeg je svijetlo dopiralo kroz metope u obliku otvora.
Loreto
Kao papin arhitekt Bramante je od 1507. do 1509. radio na Svetištu sv. Kuće u Loretu. Svetište je od prije već bilo izgrađeno te se Bramante brinuo za projektiranje fasade koja nije realizirana, za trg ispred obližnje Apostolske palače, te za mramonu oblogu koja sadrži "sv. Kuću iz Nazareta", ostvarenu kasnije pod vodstvom njegovih nasljednika u Loretu: Cristoforo Romano (1509.-1512.), Andrea Sansovino (1513.-1525.), koji je ostvario niske reljefe i skulpture), Ranieri Nerucci i Antonio iz Sangalla mlađi.
Župna crkva u Roccaveranu
mini|250px|Župna crkva u [[Roccaverano|Roccaveranu]] Osim temeljnih doprinosa u vraćanju klasičnih arhitektonskih redova, istraživanju centralnog tlocrta i općeg arhitektonskog jezika zrele renesanse Bramante se uhvatio u koštac s teškim problemom kako prilagoditi crtež fasade klasičnog hrama bazilikalnoj građi crkava s brodovima na više razina.
Bramante se u crkvi sv. Marije od Navještenja u Roccaveranu susreo s tim problemom kojeg je riješio još prije Paladijevih venecijanskih crkvi. Fasada, projektirana oko 1509. pripisuje se Bramanteu i uklapa se s unutarnjim dijelom crkve.
Klaustar Montecassina
Bramanteu se pripisuje projekt klaustra na ulazu u opatiju od Montecassina.
Međare
Povijest
Međare se kao naselje iskazuju od 1948.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 6 stanovnika.
Piramatovci
Piramatovci su naselje u sastavu Grada Skradina, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalaze se između Skradina i Benkovca.
Princeza Asuka
Princeza Asuka (明日香皇女) (? -700) bila je japanska princeza iz Asuka perioda. Bila je kćer cara Tenjija i Gospe Tachibana, kćeri Abe no Kurahashi Maroa. Najpoznatija je po tome što ju je, kada se razbolila, došla posjetiti carica Jitō, te da joj je nakon smrti veliki pjesnik Kakinomoto no Hitomaro posvetio dugu žalopojku.
Piramatovci
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 275 stanovnika.
Objekt (psihoanaliza)
Objekt je u psihoanalitičkoj teoriji, sve ono (osobe, predmeti) na čemu i pomoću čega nagonske želje subjekta mogu postići svoj cilj. Objekt može biti stvaran ili imaginaran, spoljašnji ili unutrašnji, parcijalan ili celovit, dobar ili rđav.
Viralni vektor
Viralni vektor je oruđe koje se često koristi u molekularnoj biologiji za isporuku genetičkog materijala u ćelije. Ova proces se može vršiti unutar živog organizma (in vivo) ili u ćelijskoj kulturu (in vitro). Virusi su evoluirali specijalizovane molekularne mehanizme za efikasni transport njihovog genoma u ćelije koje inficiraju. Isporuka gena virusima se naziva transdukcija, a inficirane ćelije su trandukovane. Ovaj mehanizam je našao laboratorijsku primenu tokom 1970-tih. Paul Berg je koristio modifikovani SV40 virus koji je sadržao DNK iz bakteriofaga lambda da inficira ćelije bubrega majmuna održavane u kulturi.
Beaver Crossing, Nebraska
Beaver Crossing je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 403 stanovnika.
Schwäbisch Hall
Švebiš Hal je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Švebiš Hal. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 36.801 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8127076.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švebiš Hal Švebiš Hal se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Švebiš Hal. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 304 metra. Površina opštine iznosi 104,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 36.801 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 353 stanovnika/km².
Woodbourne-Hyde Park, Ohio
Vudborn-Hajd Park je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 7.910.
103
Godina 103. (CIII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Trajana i Maksima (ili, rjeđe, godina 856. Ab urbe condita). Oznaka 103. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Huntsville, Arkansas
Hantsvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.346, što je 415 (21,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
B-alanil-KoA amonijak-lijaza
B-alanil-KoA amonijak-lijaza (, beta-alanil koenzim A amonijak-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom beta-alanil-KoA amonijak-lijaza (formira acriloil-KoA). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova reakcija se odvija samo u smeru dodavanja amonijaka.
Dianiklin
Dianiklin (SSR-591,813) je lek koji je razvilo preduzeće Sanofi-Aventis. On deluje kao parcijalni agonist na neuronskim nikotinskim acetilholinskim receptorima. On je selektivan za podtip α4β2. Ovaj ligand je razvijen za primenu u tretmanu nikotinske zavisnosti kao pomoć u suzbijanju želje za pušenjem. Dianiklin je veoma sličan vareniklinom, koji se raznije pojavio na tržištu. Dianiklin ima manje izražene nuspojave. On je uspešno prošao kroz Fazu II kliničkih ispitivanja. Razvoj leka je prekinut zbog nepovoljnog ishoda kliničkih ispitivanja u Fazi III.
Cattapan, Padova
Cattapan je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
2. udarni korpus NOVJ
Drugi udarni korpus NOVJ formiran je 5. oktobra 1943. godine od Druge proleterske i Treće udarne divizije i osam partizanskih odreda sa teritorije Crne Gore, Boke, Hercegovine i Sandžaka. Prvi komandant korpusa bio je Peko Dapčević, narodni heroj, a politički komesar Mitar Bakić, narodni heroj. U sastavu korpusa nalazile su se i 29. hercegovačka divizija (od 21. novembra 1943), Primorska operatibna grupa (od 23. februara 1944) i 37. sandžačka divizija (od 4. marta 1944). U operativnom smislu korpusu su povremeno potčinjavane Peta krajiška i 17. istočnobosanska divizija.
Štab Drugog udarnog korpusa je od kraja januara 1944. godine preuzeo funkciju Glavnog štaba NOV i PO Crne Gore i Boke i imao je zadatak da dejstvuje na teritoriji Crne Gore, Hercegovine i Sandžaka.
Korpus je rasformiran 25. aprila 1945. godine, a njegove jedinice su ušle u sastav Druge i Treće armije JA.
Diflorason
Diflorason je topikalni kortikosteroid koji se koristi za tretiranje svraba i inflamacije kože.
Schwetzingen
Švecingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Rajn-Nekar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 21.952 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8226084.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Nekar Švecingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 101 metra. Površina opštine iznosi 21,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.952 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.015 stanovnika/km².
Schwaigern
Švajgern je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Hajlbron. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.094 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8125086.
Bitka kod Kartagine (238)
Bitka kod Kartagine se odigrala u aprilu 238. za vrijeme rimskog građanskog rata tzv. Godine šest careva između pobunjenika na čelu sa samoproglašenim carem Gordijanom II na jednoj, i rimskih trupa odanih caru Maksiminu Tračaninu na drugoj strani. Nepunih mjesec dana ranije, Gordijanov otac i ugledni lokalni aristokrat se priključio ustanku građana provincija Afrike protiv omraženog cara i nevoljko pristao uzeti carsku titulu kao Gordijan I, proglasivši svog sina suvladarom. Međutim, u susjednoj provinciji Numidiji je guverner Karpelijan (Carpellianus), koji je sa starim Gordijanom bio u dugogodišnjem političkom sukobu, iskoristio priliku za konačni obračun i pod izlikom gušenja ustanka mobilizirao lokalne numidijske trupe, ali III legiju Augusta, jedinu rimsku legiju u Sjeverozapadnoj Africi. Njima se Gordijan II mogao suprotstaviti samo slabo obučenom gradskom milicijom, koja je lako poražena u sukobu tokom koga je Gordijan II poginuo. Čuvši za to, Gordijan II se objesio. Iako je njihov ustanak propao, Maksimin ih je nadživio za samo nekoliko mjeseci; u junu iste godine je u Rimu za novog cara proglašen Gordijan III, 13-godišnji sin Gordijana I. Njegov djed i otac su proglašeni božanstvima.
Schwaigern
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hajlbron Švajgern se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajlbron. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 189 metara. Površina opštine iznosi 49,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.094 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 224 stanovnika/km².
Belleville-sur-Meuse
Belvil sir Mez je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3137 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 308 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 376 m, a minimalnoj 191 m).
104
thumb|Trajanov most, ilustracija iz 1907.
GFP
__NOTC__ Termin GFP ima više značenja.
104
Godina 104. (CIV) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Suburana i Marcela (ili, rjeđe, godina 857. Ab urbe condita). Oznaka 104. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Glicerat kinaza
Glicerat kinaza (, gliceratna kinaza (fosforilacija), D-gliceratna 3-kinaza, D-gliceratna kinaza, glicerat-kinaza, GK, D-glicernana kiselina kinaza, ATP:(R)-glicerat 3-fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-glicerat 3-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Calstock
Calstock (Kalstok) je selo i župa u jugoistočnom Cornwallu u Engleskoj. Nalazi se na granici sa Devonom. Selo je smješteno na rijeci Tamar 10 km (6 milja) jugozapadno od Tavistocka i 16 kim (10 milja) sjeverno od Plymoutha.
Župa ima ukupno 6.005 stanovnika, i sastoji se od 5760 akri (23,3 km2) zemlje, 70 akri (280.000 m2) vode te 44 akri naplavina rijeke Tamar. Župi pripadaju i zaseoci Albaston, Chilsworthy, Gunnislake, Harrowbarrow, Latchley i Metherell. Selo je dio Područja prirodne ljepote Tamar Valley i u njemu se nalazi znamenita kuća Cotehele sa vrtovima, te kroz knjega prolazi željeznička pruga Tamar Valley. Željeznička stanica Calstock je otvorena 2. marta 1908. Selo je zbratimljeno sa Saint-Thuriaujem u francuskoj Bretanji.
Camak, Georgia
Kamak je gradić u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 138 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 138 stanovnika, što je 27 (16,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cáin Adomnáin
Cáin Adomnáin (irski: Adomnánov zakon) ili Lex Innocentis (latinski: Zakon nevinih) je naziv za zakonik, odnosno zbirku običaja i pravila ratnog prava koga su krajem 7. vijeka prihvatili irski, gelski i piktski kraljevi i velmože na poticaj Adomnána, opata samostana u Ioni. Adomnán je prijedlog zakona iznio na Sinodu u Birru godine 697. Svrha zakona je bila ograničiti nasilje i druge ekscese za koje su brojne prilike pružali ratovi među lokalnim klanovima i državicama, endemski za Britansko Otočje tog vremena. To se prije svega odnosilo na zaštitu ne-boraca, prije svega žena i kršćanskih svećenika.