cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antigon III Doson
Antigon III Doson (grč: Αντίγονος Δώσων, rođ. 263. god.-poginuo 221. god. pre Hr.) bio je vladar antičke Makedonije, prvo kao zaštitnik svog maloletnog sinovca Filipa V (229.-227.), a zatim i kao kralj Makedonije od 227. do 221. godine pre Hrista.
thumb|350px|Portret Antigona III Dosona na novcu. Natpis na reversu ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΓΟΝΟΥ se prevodi kao formula: (novac) kralja Antigona.
Antigon je poticao iz sporedne grane dinastije Antigonida, ali je takođe imao i pretke iz druge važne helenističke dinastije, dinastije Ptolemejida. Otac mu je bio Demetrije Lepi, sin Demetrija Poliorketa i njegove treće supruge Ptolemeide, ćerke Ptolemeja I Sotera. Dok se Poliorketov stariji sin Antigon Gonata vremenom dočepao makedonskog prestola, Demetrije Lepi se zakratko nametnuo kao kralj Kirene (mediteranska obala današnje Libije) gde je najposle ubijen 255. ili 250. godine pre Hrista. Antigon Doson izgleda nije pratio svog oca u ovoj afričkoj avanturi već je detinjstvo i mladost proveo u Makedoniji gde se dinastija Antigonida najposle učvrstila. Nakon što je Gonatin sin Demetrije II poginuo u borbi sa Dardancima aristokratija je zaštitnika maloletnog Filipa V potražilo u liku njegovog jedinog punoletnog rođaka, Antigona Dosona.
Antigon se u toku svoje kratke vladavine pokazao kao sposoban diplomata. U samoj Heladi vladao je rivalitet Etolskog i Ahajskog saveza koji je predvodio strateg Arat iz Sikiona. Etolci su se udružili sa spartanskim kraljem Kleomenom III i u periodu između 227. i 225. Ahajski savez je gotovo potpuno potučen i rasturen. Arat, dotadašnji protivnik makedonskog mešanja u poslove Helade, je sada pozvao u pomoć Antigona III koji je naravno bio spreman da iskoristi ovakvu priliku da potvrdi staru hegemoniju Makedonije u grčkom svetu. Makedonski kralj je 224. doputovao u Pegu sa oko 20 000 pešaka i 1300 konjanika i razmenio zakletvu vernosti sa Aratom. Sikionski strateg je u početku bio nepoverljiv prema kralju, ali je ubrzo spoznao da mu se Antigon izistinski divi. Savezu se ubrzo pridružile i Beotija, Tesalija i Akarnanija. Antigon je proterao Spartance iz Arga i Mantineje, a njegovi ljudi su zauzeli i Orhomen u Beotiji. Potom je poveo vojsku u srce spartanske teritorije, u Lakoniju gde je Kleomen postavio svoju vojsku u klancu nedaleko od mesta Selasije, nekih desetak kilometara severno od Sparte. U bitki kod Selasije 221. god. Antigon je odneo potpunu pobedu nad Spartancima i Kleomen je nedugo nakon toga potražio utočište na egipatskom dvoru Ptolemeida. Antigon je time obnovio makedonsku prevlast na Peloponezu posle gotovo dve decenije. Makedonski garnizon je zauzeo važnu poziciju na Akrokorinu, tvrđavi Korinta, a Arat je Mantineju, u Antigonovu čast, preimenovao u Antigoneju. Ipak, ratna razaranja i porobljavanje lokolnog stanovništva ubrzo su donele nepopularnost Antigonu na Peloponezu.
Kraljevo odsustvo imalo je neprijatne posledice po njegovu matičnu Makedoniju koju su počeli da uznemiravaju Iliri. Antigon III Doson se vratio na sever i u odsudnoj bici njegova vojska je odnela pobedu nad varvarima. Sam kralj ipak nije doživeo i ovaj uspeh pošto je u toku bitke umro od pucanja krvnog suda u vratu tokom izdavanja naređenja. Njegova smrt je otvorila put sada već osamnaestogodišnjem sinovcu Filipu. Vredi pomenuti da Antigon nije ni pokušao da Filipa V potisne u sporedni plan imenovanjem nekog od svojih sinova za novog kralja Makedonije.
Vanjske veze
Demetrije II 229–221. pne. Filip V
PSEI
Termin PSEI ima više značenja.
PSSM
Termin PSSM ima više značenja.
Operacija Rudnik
Operacija Rudnik je bila nemačko-bugarsko-ljotićevska operacija protiv četnika Nikole Kalabića u oblasti Rudnika, u Srbiji. Preduzeta je u avgustu 1943. godine.
Ajat
Aža je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Duba Stonska
Duba Stonska je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Ston, Dubrovačko-neretvanska županija. Nalazi se na sjevernoj obali Pelješca, u Malostonskom zaljevu. Do njega vodi županijska cesta 6231 7.5 km od Stona.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 40 stanovnika te 19 obiteljskih kućanstava.
Ajat
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 281 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,95 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 189 metara (maksimalnoj 284 m, a minimalnoj 148 m).
Frankfurter FC Germania 1894
Frankfurter FC Germania 1894 je najstariji fudbalski klub u Frankfurtu na Majni i jedan od osnivaca Njemačkog fudbalskog saveza (DFB -Deutsche Fussball Bund). Prva ekipa trenutno igra u Krajsklasi A ( Kreisklasse A -Frankfurt). Klub je poznat u citavoj Njemačkoj i šire sa dobrim omladinskim ekipama.
664
Godina 664. (DCLXIV) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 664. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Xuanzang, prikaz na fresci iz 9. vijeka
Labadieville, Louisiana
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.854, što je 43 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Araguaia
Geografske karakteristike
Araguaia izvire na Brazilskoj visoravni, na istoku države Mato Grosso, na nadmorskoj visini od 760 m, kod mjesta Alto Araguaia.
Araguaia gotovo pravolinijski teče prema sjeveroistoku do svog ušća u rijeku Tocantins. U svom gornjem toku Araguaia formira granicu između država Mato Grosso i Goiás, pa zatim između Goiása i Tocantinsa. U svom srednjem toku rijeka se razdvaja na dva rukavca u dužini od nekih 320 km stvarajući tako najveći riječni otok na svijetu Ilha do Bananal.
Veći zapadni rukavac ima brojne slapove i brzake, tako da nije plovan, dok je manji istočni plovan za manje brodove. U svom donjem toku Araguaia formira granicu između država Pará i Tocantins. thumb|left|260px|Karta [[Porječje|porječja Tocantinsa i Araguaie]]
Araguaia ima porječje od 358 125 km² i prosječni istjek od 6 172 m³/s na ušću u Tocantins. Na rijeci je krajem 20. vijeka izgrađeno nekoliko hidroelektrana, da se iskoristi njen veliki hidropotencijal.
Rehobeth, Alabama
Rehobeth je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.297 stanovnika.
Galli, Vercelli
Galli je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 155 m.
El Portal, Florida
El Portal je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Bouër (Sart)
Bue je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
El Portal, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.325, što je 180 (-7,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bouër (Sart)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 185, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km².
Natrijum fluorid
Natrijum fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 41,988 Da.
FGS
Termin FGS ima više značenja.
Dubrava (Ston)
Dubrava je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Ston, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 145 stanovnika te 59 obiteljskih kućanstava.
261. pne.
Godina '''261. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Flaka i Krasa (ili, rjeđe, godina 493. Ab urbe condita). Oznaka 261. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Antioh II Teos
Retinoshiza
Retinoshiza je bolest oka karakterizirana abnormalnim cijepanjem neurosenzornih slojeva mrežnice, obično u vanjskom pleksiformnom sloju, rezultirajući gubitkom vida odgovarajućeg vidnog polja u nekim rijetkim oblicima. Češći oblici su obično asimptomatski.
Simbach
Zimbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Dingolfing-Landau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.653 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9279135.
Retinoshiza
Degenerativna retinoshiza
Ovaj tip retinoshize veoma je učestao, s prevalencijom čak do 7 posto kod normalih ljudi. Uzrok mu je nepoznat. Nestručan promatrač lako je može zamjeniti s odignućem mrežnice, ali u težim slučajevima ih i stručnjak teško može razlikovati.
Simbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dingolfing-Landau Zimbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dingolfing-Landau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 51,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.653 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 71 stanovnika/km².
Retinoshiza
Degenerativna retinoshiza
Takvo je razlikovanje neophodno jer odignuće mrežnice gotovo uvijek zahtijeva liječenje, dok retinoshiza sama po sebi ne zahtijeva liječenje i jer samo ponekad uzrokuje gubitak vida. Nažalost, ponekad se vide slučajevi retinoshiza bez komplikacija koje su liječene laserskom retinopeksijom ili kriopeksijom u namjeri da se spriječi progresija prema makuli. Takvi tretmani nisu samo nedjelotvorni, već i nepotrebno izlažu pacijenta riziku komplikacija. U literaturi nije opisan ni jedan slučaj degenerativne retinoshize koja je zahvatila foveu, same po sebi (za razliku od slučajeva kad je odignućemrežnice zakompliciralo retinoshizu, te zahvatilo i foveu). Nema praktične, kliničke koristi od razlikovanja tipične i retikularne retinoshize. Degenerativna retinoshiza nije genetski uvjetovano stanje.
Nasljedna retinoshiza
Ovaj mnogo rjeđi oblik retinoshize zahvaća jednu osobu od 5 000-25 000 ljudi, prvenstveno mlade muškarce. "Schisis" dolazi iz grčkog jezika i znači „cijepanje“, opisujući tako cijepanje slojeva retine. Međutim "schisis" je dio riječi,a ispravan oblik koji traba rabiti je retinoshiza kao i termin iridoshiza kad se opisuje cijepanje šarenice. Ako retinoshiza zahvaća i makulu (žutu pjegu), izgubi se središnje, visoko osjetljivo područje vida za detalje, pa se radi o jednom obliku bolesti makule. Iako je od nekih opisivana kao degeneracija, pojam makularna degeneracija treba biti sačuvan za specifičan oblik “senilna makularna degeneracija”.
Retinoshiza može biti uzrokovana X-povezanim genetičkim defektom, pogađajući vid u muškaraca. Genetički defekt muškarac nasljedi od svoje majke koja je nositeljica defekta, ali ne ispoljava simptome. Genetski oblik ove bolesti najčešće započinje za vrijeme djetinjstva i zove se X-povezana juvenilna retinoshiza (XLRS) ili kongenitalna retinoshiza. Oboljeli muškarci najčešće se otkrivaju u osnovnoj školi ili već kao mala djeca.
Samo rijetko oboljeli posve oslijepe od retinoshize, dok neki oboljeli imaju pak veoma smanjenu vidnu oštrinu. Vidna oštrina može biti smanjena na manje od 10% na oba oka. Osobe oboljele od XLRS-a imaju povećan rizik od odvajanja retine i očnog krvarenja. Retinoshiza uzrokuje gubitak vidne oštrine u središtu vidnog polja kroz malenu cistu u mrežnici, često formirajući uzorak poput žbica kotača koji može biti veoma suptilan. Ciste najčešće zamijeti uvježban kliničar. Vid se nemože poboljšati naočalama jer je tim cistama oštećeno fino živčano tkivo mrežnice. Američki National Eye Institute provodi klinička i genetička istraživanja o XLRS.
Trakcijska retinoshiza
Može se javiti u stanjima uzrokovana trakcijom mrežnice posebno makule. To se može dogoditi u:
Manila
Manila (tagalog: Maynila) je glavni ali ne i najveći grad Filipina (to je susjedni Quezon) od 1 660 714 stanovnika,
U metropolitanskom području grada - Regija glavnog grada koja je velika konurbacija sa 16 spojenih gradova (Manila, Caloocan, Las Piñas, Makati, Malabon, Mandaluyong, Marikina, Muntinlupa, Navotas, Pasay, Pasig, Parañaque, Quezon, San Juan, Taguig, Valenzuela) živi čak 11 553 427 stanovnika.
Geografske karakteristike
Grad leži uz obale istoimenog Zaljeva Manila na ušću rijeke Pasig na istočnoj obali otoka Luzon u Južnokineskom moru udaljen 1 100 km jugoistočno od Hong Konga.
Rijeka Pasig dijeli grad na dva dijela, na južnoj strani leži stari dio grada opasan zidinama, dok se na sjevernoj strani rijeke prostire novi dio grada.
Manila ima veliki međunarodni aerodrom, i nekoliko univerziteta, od kojih je najstariji Santo Tomas osnovan 1611.
Historija
Japanci su ga, za vrijeme drugog svjetskog rata, okupirali 1942. Teško je stradao kada su ga oslobađali Amerikanci godine 1945. Nakon rata postao je glavni grad nezavisnih Filipina.
Znamenitosti, kultura i školstvo
left|thumb|240px| Crkva Sv. Augustina Najveća atrakcija grada je barokna crkva Sv. Augustina, koja je 1993. uvrštena na UNESCO-vu listu Svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.
Grad ima puno muzeja od kojih je najveći - Nacionalni muzej Filipina.
Privreda
Manila je najveći privredni i industrijski centar filipinskog arhipelaga, sa razvijenom metalnom, prehrambenom, tekstilnom, duhanskom i kemijskom industrijom. left|thumb|240px| Luka u Manili
Transport
Manila ima odličnu dobro zaštićenu prirodnu luku, pa je i najveća pomorska luka u tom dijelu svijeta, sa brodskim linijama prema svim otocima filipinska arhipelaga. Grad je povezan sa par željezničkih linija sa gradovima na sjeveru i jugoistoku otoka Luzon. Ceste po otoku su prilično loše, i teško prohodne za velikih kiša.
Javni prijevoz po gradu je kaotičan i vrlo slabo organiziran, i vrši se jedino autobusima i bezbrojnim ekscentrično obojenim privatnim taksi vozilima, tako da su česti veliki zastoji, naročito ujutro i predveče. U fazi izgradnje su linije lake gradske željznice, koja bi trebala poboljšati prilike u javnom transportu
Gradovi prijatelji
Manila ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
Anabasin
Anabasin je piridinski i piperidinski alkaloid pritutan u duvanskoh biljci Nicotiana glauca, koja je blisko srodna s duvanskom biljkom u širokoj poljoprivrednoj upotrebi (Nicotiana tabacum). Ovaj molekul je strukturalni izomer hemijski srodnog nikotina. Njegova glavna (istorijska) industrijska primena je kao insekticid.
Anabasin je prisutan u tragovima u duvanskom dimu, i može se koristiti kao indikator izlaganja.
Repton, Alabama
Repton je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 282 stanovnika.
Peru, Kansas
Peru je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 139, što je 44 (-24,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Oscar za životno djelo
Oscar za životno djelo filmska je nagrada, koja se dodjeljuje za izniman doprinos razvoju filma, filmske tehnologije i za promicanje filmske umjetnosti. Dodijeljuje se ista statua Oscara, kao i drugim dobitnicima te godine. Prvi su dobitnici filmska kompanija Warner Brothers za film Pjevač jazza, koji je prvi komercijalni zvučni film te Charlie Chaplin. Nagrada se nije dodjeljivala svake godine.
Dannevoux
Danvu je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 183 metara (maksimalnoj 297 m, a minimalnoj 177 m).
Velda City, Missouri
Velda Siti je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.420, što je 196 (-12,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Celestin (mineral)
Celestin ili celestit (SrSO4) je mineral koji se sastoji od stroncij-sulfata. Naziv je dobio po svojoj osobitoj plavoj boji. left|thumb|Celestin iz [[Poljska|poljskog rudnika Machow]] Celestin se pojavljuje u kristalnom obliku, ali također i u kompaktnim masivnim ili vlaknastim oblicima Nalazi se većinom u sedimentnim stjienama, često zajedno s mineralima gipsa, anhidritom i halitom.
Nalazi se diljem svijeta, i obično u malim količinama. Blijedo plavi kristalni primjerci nađeni su na Madagaskaru.
Skeleti Acantharea građeni su od celestina, za razliku od drugih zrakaša čiji su skeleti od silicij dioksida.
Prisustvo precipitata celestina u karbonatnim sedimentima na morskom dnu objašnjava se taloženjem odumrlih zrakaša.
Natrijum fluorosilikat
Natrijum fluorosilikat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 188,055 Da.
Ridgeville, Alabama
Ridgeville je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 112 stanovnika.
Muhamed Ali-šah Kadžar
Muhamed Ali-šah Kadžar (perz. محمدعلی شاه قاجار; Tabriz, 21. 6. 1872. – Sanremo, 5. 4. 1925.), šah Irana i sedmi odnosno pretposljednji vladar iz kadžarske dinastije.
Rođen je u Tabrizu na sjeverozapadu Irana, a na prijestolju je 1907. godine naslijedio oca Mozafaradin-šaha. Početak političke karijere obilježila je turbulentna ustavna revolucija protiv koje se Muhamed Ali-šah kao gorljivi apsolutist borio svim raspoloživim sredstvima, pa je tako uz rusku i britansku pomoć dao bombardirati iranski parlament. Godine 1909. revolucionarne snage iz Rašta prodiru u Teheran i svrgavaju Muhameda Ali-šaha, obnavljaju ustavnu monarhiju i proglašavaju šahom njegovog 11-godišnjeg sina Ahmed-šaha. Posljednje godine života Muhamed Ali-šah prvo provodi u ruskoj Odesi (današnja Ukrajina) odakle pokušava neuspješan puč iz Gorgana, a potom u Istanbulu i Sanremu gdje umire kao prvi u seriji četvorice posljednjih iranskih monarha preminulih u inozemstvu (Ahmed-šah, Reza-šah, M.-Reza Pahlavi).
Aincourt (Dolina Oaze)
Enkur je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Luka (Ston)
Luka je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Ston, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 161 stanovnika te 50 obiteljskih kućanstava.
Jevno Azef
Jevno Azef (Евгений Филиппович (Евно Фишелевич) Азеф, 1869–1918) bio je ruski socijalistički aktivist i revolucionar, poznat po tome što je došao na sam vrh Partije socijalista-revolucionara (esera) i organizirao njene najspektakularnije terorističke akcije, dok je istovremeno sve vrijeme bio doušnik, odnosno agent provokator ruske carske policije Ohrana. Azef se smatra jednim od najpoznatijih dvostrukih agenata u historiji špijunaže, iako se njegove aktivnosti isto tako smatraju jednim od najdrastičnijih primjera izopačenja misije i blowbacka, s obzirom da je, nastojeći očuvati vlastitu "krinku" organizirao atentate na vlastite pretpostavljene, uključujući premijera Vjačeslava Plevea 1904. godine. Četiri godine ga je u Parizu kao izdajnika konačno uspio raskrinkrati eserski vođa Vladimir Burcev. Azef je odmazdu svojih drugova izbjegao odlaskom u Berlin gdje je proveo ostatak života.
Greci, Chieti
Greci je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1108 m.
Albanofobija u Srbiji
thumb|200px|Pozdrav sa srpskog primorja ([[Drač), srpski propagandni poster iz 1914.]]
Albanofobija, odnosno anti-albanska osećanja, su široko rasprostranjena u Srbiji. Mržnja prema Albancima je najčešće povezana sa srpsko-albanskim sukobom.
Albanofobija se ogleda u negativnim stereotipima, predrasudama i diskriminaciji prema pripadnicima albanskog naroda. Albanofobija može poprimiti i oblik rasizma ukoliko je povezana sa verovanjem da su Albanci neka vrsta niže rase. Po nekima, anti-albanska osećanja se ogledaju i u korišćenju naziva Šiptari, slovenizovanog oblika albanskog etnonima Shqiptar, koji se usled negativne konotacije u srpskom jeziku smatra uvredljivim.
Tokom istorije, mnogi srpski intelektualci su predlagali razne anti-albanske projekte, između ostalih: Jovan Cvijić, Vaso Čubrilović, Ivo Andrić i drugi. Srpski pisac i analitičar Mirko Đorđević zaključuje: "Pravljeno je stotine memoranduma, planova za rešenje kosovskog pitanja. Kad prelistate ta rešenja, bila ona komunistička, državna ili crkvena, lako ćete primetiti da su svi ti planovi bili - rešiti kosovsko pitanje tako da Albanaca tamo nema."
Kneževina Srbija
thumb|left|125px|[[Vladan Đorđević, srpski državnik, je Albance smatrao nižom rasom. ]] Počeci anti-albanske propagande u Srbiji datiraju sa kraja 19. veka i vezani su za pretenzije srpske države na teritorije Otomanskog carstva naseljene Albancima. Nakon srpsko-turskog rata i teritorijalnih proširenja Kneževine Srbije 1878. godine, dolazi do masovnih prisilnih iseljenja Albanaca iz novopripojenih krajeva (prvenstveno iz Topličkog okruga, nekada delimično naseljenog Albancima) i spaljivanja albanskih sela i gradskih četvrti. Iako su se mnogi srpski uglednici tada protivili izgonu albanskog stanovništva, predsednik srpske vlade Milan Piroćanac je povodom toga izjavio: “ako bismo ih ostavili ovde, zadali bi nam nevolje”.
Dalji rast antialbanskih osećanja povezan je sa spoljnopolitičkim pretenzijama Kneževina Srbija zacrtanim u Načertaniju, na oblasti Kosova, zapadne Makedonije i severne Albanije, od kojih su neke bile naseljene pretežno albanskim muslimanskim življem. Srpski autori prikazuju Albance kao nasilnike i uzurpatore, potencirajući njihove zločine nad Srbima tokom Otomanskog perioda. Oni albansko stanovništvo u Novopazarskom Sandžaku, Kosovu i Makedoniji predstavljaju kao pustonosnu reku koja se izlila iz svoga korita i koju će Srbija vratiti u granice tzv. "prave Arbanije".
Kraljevina Srbija
thumb|125px|[[Jovan Cvijić, srpski akademik, je zagovarao izlazak Kraljevine Srbije na more preko teritorija Otomanskog Carstva naseljenih Albancima, današnje Albanije.]]
Početkom 20. veka albanofobija u Srbiji je počela veoma da narasta, usko povezana sa spoljno-političkim ciljem Kraljevine Srbije da izađe na Jadransko more (luka Drač) preko albanskih oblasti. Argumente o izlasku Srbije na more preko Albanije u to vreme su zastupali mnogi srpski političari i intelektualci. Ugledni srpski naučnik Jovan Cvijić je branio pravo Srbije na severnu Albaniju uprkos nesrpskom stanovništvu tih oblasti:
Cvijić je opisivao kosovske i severne Albance kao mešance, poarbanašene Srbe, odnosno prikrivene Srbe, koji su samo mimikrijom oponašali prave Albance, čime je relatizovao njihovu etničku prednost i podupirao pretenzije srpske države na njihove oblasti. Između 1906. i 1918. je izradio seriju mapa kojima su pravdane rastuće srpske pretenzije na južne oblasti. Cvijićeve etnografske mape objavljene 1906, 1909 i 1913. godine međusobno se razlikuju i pratile su spoljno-političke potrebe srpske države. Na mapi iz 1909. značajno je smanjeno prisustvo Albanaca na Kosovu i zapadnoj Makedoniji u odnosu na prethodnu iz 1906. Na mapi iz 1913. prisustvo Albanaca je “dramatično redukovano”, čak i u Severnoj Albaniji.
Srpska propaganda je kontinuirano dehumanizovala Albance, prikazujući ih nesposobnima da upravljaju sami sobom, odnosno prikazujući ih kao divlji element koji treba biti iskorenjen. U širenju predrasuda prema Albancima prednjačio je dr. Vladan Đorđević (1844–1930), tadašnji predsednik srpske vlade. On je prikazivao Albance kao divljake koji nemaju istoriju, kao "evropske crvenokošce" "koji spavaju u drveću za koje su prikačeni repovima". On je predlagao Evropi da ne propusti priliku da “podeli ove nedisciplinovane ljude između Srbije, Grčke i Crne Gore”. Vlada Kraljevine Srbije je stajala na gledištu da Albanci uopšte nisu narod, već izdeljena i međusobno zakrvljena plemena, bez zajedničkog jezika, pisma i vere. Smatralo se da bi tek kolonizatorskim uticajima, odnosno uključenjem Albanaca i njihovih teritorija u srpsku državu, bilo omogućeno njihovo obučavanje za civilizovan život. Srpska štampa je širila stereotipe o Albancima kao o "divljacima" nesposobnim za samostalan državni život. Čak i mnogi srpski naučnici su, pre nastanka nezavisne Albanije 1912. godine, pokušavali da dokažu nesposobnost Albanaca za stvaranje sopstvene države, tvrdeći da albanska plemena nemaju potrebu za državom ni sposobnost da se konstituišu u naciju te im je stoga potrebno tutorstvo. Opet, istaknuti srpski socijaldemokrata Dimitrije Tucović u svojoj knjizi Srbija i Arbanija kritički napada ovakvo gledište srpskih političara:
U osvit Prvog balkanskog rata kralj Petar I Karađorđević je 18. oktobra 1912. godine izdao proglas u kome kaže da će njegova armija doneti "slobodu, bratstvo i jednakost" ne samo Srbima već i Albancima, nakon čega je srpska vojska krenula u osvajanje Albanije, čineći nad albanskim stanovništvom brojne zločine. Tucović beleži da je šovinistička štampa u Srbiji „mesecima i godinama rasprostirala o arbanaskom narodu tendenciozna mišljenja“, izazivajući kod srpskog naroda „mržnju prema divljim Arnautima, prikrivajući kao guja noge divljaštva koja je srpska vojska prema njima počinila“ Nakon prisajedinjenja Kosova Kraljevini Srbiji, Kosovski Albanci su bili suočeni sa politikom prisilne srbizacije, koja se ogledala u zabrani korišćenja albanskog jezika, pokrštavanju, kolonizaciji i etničkom čišćenju.
Kraljevina Jugoslavija
Tokom perioda Kraljevine Jugoslavije, diskriminacija albanskog stanovništva je predstavljala zvaničnu politiku države. Beogradska vlada je raznim merama nastojala da izmeni etničku sliku Kosova i Metohije. Hiljade albanskih porodica je nasilno deportovano u Tursku. . Istovremeno, beogradska vlada je vodila opsežan program kolonizacije Kosova, dajući prednost Srbima, a posebno bivšim vojnicima ili pripadnicima četničkih odreda.
thumb|left|125px|[[Vaso Čubrilović, srpski akademik, je predlagao masovno Isterivanje Albanaca.]]
Dr Vaso Čubrilović, srpski akademik i političar, albanska naselja slikovito opisuje kao "klin koji se duboko zario u naše zemlje." On je 1937. godine napisao memorandum za Stojadinovićevu vladu kojim predlaže rešavanje "albanskog problema" totalnim etničkim čišćenjem Kosova od Albanaca. Čubrilović smatra da je "imperativna dužnost" države da ne dopusti da njeno važno strateško zemljište u rukama drži "nama neprijateljski i strani elemenat". Čubrilović kritikuje dosadašnju neefikasnu srpsku kolonizaciju Kosova i predlaže efikasnije metode fizičkog izgona albanskog stanovništva. On smatra da je osnovna pogreška odgovornih činilaca bila to što su na "nemirnom i krvavom" Balkanu hteli da primene zapadne metode u rešavanju etničkih problema. Umesto toga, on predlaže rešenje problema na balkanski način:
Čubrilović polazi sa stanovišta da je jedini efikasni način rešenja albanskog pitanja - "raseljavanje Arnauta u masi". On predlaže niz sredstava pristiska kojima bi došlo do masovnog iseljavanja. Prvo je stvaranje psihoze, radi čega je potrebno naći agitatore koji ce agitovati za iseljavanje. Takođe je potrebno pridobiti albansko sveštenstvo i ljude od uticaja, ili novcem ili pretnjama. Drugo sredstvo je pritisak državnog aparata, koji treba do krajnosti da iskoristi zakone, kako bi "što više zagorčio opstanak Arnauta kod nas". U tom cilju, Čubrilović predlaže jugoslovenskoj vladi: globe, hapšenja, nemilosrdno primenjivanje svih policijskih propisa, kažnjavanje šverca, seče šuma, puštanje pasa, gonjenje na kuluk i sva "ona druga sredstva koja je u stanju da iznađe jedna praktična policija". Pored policijskih pritiska, Čubrilović predlaže i privredne: ne priznavanje starih tapija, obustavljanje rada na katastru, nemilosrdno uterivanje poreza i svih javnih i privatnih dugova, oduzimanje državnih ispaša, opštinskih ispaša, ukidanje koncesija, poslovnih dozvola za kafane, trgovine, zanate, oduzimanje monopolskih dozvola, isterivanje iz državne, privatne i samoupravne službe, itd. Od sanitetskih mera predlaže sledeće: prisilno izvršenje svih propisa po kućama, rušenje zidova i velikih plotova oko kuća, stroga primena veterinarskih mera koja će ometati izvođenje stoke na pijace, itd. Dr. Čubrilović takođe predlaže i verski pritisak u vidu krčenja groblja, zabrane mnogoženstva itd. Pored državnog pritiska, Čubrilović napominje da i "privatna inicijativa" može mnogo učiniti. On predlaže da se kolonistima podeli oružje i da se na Kosovu započne četnička akcija. Dalje zagovara izazivanje sukoba Crnogoraca sa Albancima u Metohiji i lokalnih buna koje bi bile "krvavo ugušene najefikasnijim sredstvima". Pored navedenih sredstava pritisaka na stanovništvo, Čubrilović predlaže još jedno sredstvo "koje je Srbija vrlo praktički upotrebila posle 1878. godine - tajno paljenje sela i arnautskih četvrti po gradovima."
Ivo Andrić, ambasador Kraljevine Jugoslavije u nacističkoj Nemačkoj, januara 1939. godine na zahtev Milana Stojadinovića izradio je projekat podele Albanije između Jugoslavije i Italije, prema kojem je Srbija trebalo da dobije Severnu Albaniju i luku Drač. Andrićev elaborat, koji nosi datum 30. I. 1939. godine, je sačinjen kao službeni "podsetnik" o albanskom pitanju za internu upotrebu u Ministarstvu inostranih poslova.
Gotovo istovremeno sa Andrićevim, 3. februara 1939. se pojavljuje još jedan projekat o okupaciji i podeli Albanije, podnesen Stojadinovićevoj vladi. Reč je o projektu Ivana Vukotića, takođe visokog činovnika Ministarstva inostranih poslova, prema kojem bi Jugoslavija sa Italijom trebalo da podeli Albaniju po liniji Struga-Libražd-Elbasan-Drač, čime bi Srbija dobila preko 300 km albanske jadranske obale. Vukotić na kraju referata zaključuje da je "bolje italijanski prozor na Balkanu nego albanska kuća".
Drugi svetski rat
Tokom ratnog perioda, mržnja između Srba i Albanaca je kulminirala. U izveštaju Komande II četničkog korpusa Draži Mihajloviću četnici izjavljuju da će se boriti protiv Turaka i Albanaca do istrebljenja i da mržnja na Albance i Turke privlači čak i pristalice komunizma. Mnogi četnici su nakon amnestije u avgustu 1944. godine prišli partizanskim jedinicama, noseći sa sobom neprijateljski stav prema Albancima.
Čubrilović zaključuje da su "ovi ratovi najpogodniji za rešavanje tih problema", jer "ono, zašto bi u mirno doba trebale decenije i vekovi, za vreme ratova svršava se za koji mesec i koju godinu." Stoga on predlaže da vojska još u toku ratnih operacija "planski i nemilosrdno" očisti od nacionalnih manjina sve ove krajeve, koji bi potom bili naseljeni "nacionalnim elementom". Čubrilović smatra da će saveznici odobriti ovu akciju nakon što budu ubeđeni da su manjine krive za milionske žrtve Jugoslovena u Drugom svetskom ratu. Ako potpuno iseljenje ne uspe, Vaso Čubrilović predviđa dotatne mere, kao što su: oduzimanje svih prava, otvaranje sabirnih logora, oduzimanje njihove imovine, istrebljenje inteligencije i viših klasa. Čubrilovic je svestan da je potrebno novca i ljudi od poverenja za taj projekat, ali takođe i organizacija na institucionalnom niovu, zbog čega predlože osnivanje posebnog ministarstva, ili barem, komesarijata pri Ministarstvu poljoprivrede.
Period SFRJ
Nakon rezolucije infmormbiroa 1948. godine, Albanci u Jugoslaviji su tretirani kao neprijateljski element i špijuni Enver Hodžine Albanije. Posebno surov odnos prema Albancima imao je Aleksandar Ranković, šef državne službe bezbednosti.
Nakon albanskih demonstracija na Kosovu 1981. godine, u Srbiji započinje organizovana propaganda o genocidu nad Srbima na Kosovu (fabrikuju se izveštaji o silovanju Srpkinja, iseljavanju Srba i sl). Srpski nacionalisti iseljavanje Srba sa Kosova prikazuju kao rezultat pritiska i uzimaju kao potvrdu da Albanci Srbima čine ogromnu nepravdu u sopstvenoj državi. Sredinom 1980ih, govor mržnje u srpski medijima se koncentriše na Albance. Uz albansko ime su od sredine 1980-ih korišćene reči “genocid”, “zulum”, “razbojništvo”, “silovanje”, čime je pominjanje Albanaca i u privatnom govoru steklo negativnu konotaciju. 1985. godine je objavljena Knjiga o Kosovu srpskog istoričara Dimitrija Bogdanovića čija je osnovna teza da Albanci sprovode “planski genocid” nad Srbima, a odlikuje je negativni naboj prema Albancima. 1986. godine je objavljen uticajni Memorandum Srpske akademije nauka i umetnosti, koji Demonstracije Albanaca na Kosovu 1981. godine naziva „neofašističkom agresijom“ i navodi da se na Kosovu i Metohiji sprovodi „fizički, politički, pravni i kulturni genocid nad srpskim stanovništvom“. Ovaj memorandum, koji prikazuje Albance kao palikuće, ubice, silovatelje i nekrofile, je ekspertska komisija Ujedinjenih nacija nekoliko godina kasnije ocenila kao „sredstvo širenja anti-albanskih osećanja“.
Državni mediji, a posebno Radio-televizija Srbije, su 1980-ih namerno sejali dezinformacije o zlodelima nad Srbima na Kosovu, uključujući silovanja Srpkinja, i vodili su kampanju s ciljem da se raširi negativna predstava o Albancima.
Savremeni period
Od 1990-ih godina, zahvaljujući propagandi Miloševićevog režima, Albanci postaju najveći srpski „neprijatelji“. Doprinos u širenju anti-albanskih osećanja dala je i Srpska pravoslavna crkva, koja učestalo koristi uvredljiv termin Šiptari. Pišući o Albancima, crkveni autori uglavnom naglašavaju njihova zlodela, opisujući ih kao silovatelje i nasilnike.
Istraživanje javnog mnenja sprovedeno 1998. u Srbiji je pokazalo da je trećina ispitanika za nasilno rešenje „problema Albanaca“ - 16% ispitanika bilo je za to da se Albanci „očiste“, „izoluju“ u veliki logor ili „unište atomskom bombom“, a ostalih 17% je predlagalo nasilno iseljenje. Tokom 1998. i 1999. godine srpske vlasti su sprovodile kampanju etničkog čišćenja Albanaca sa Kosova, poznatu pod nazivom Operacija Potkovica.
Profesorka istorije na Filozofskom fakultetu u Beogradu Olivera Milosavljević napominje da savremeni srpski intelektualci pišu o Albancima uglavnom u okviru stereotipa o njihovoj „urođenoj“ mržnji prema Srbima, koja je proizvod njihovih dominantnih „osobina“, „primitivizma“ i „razbojništva“.
thumb|left|125px|[[Dobrica Ćosić, srpski akademik i bivši predsednik SRJ, je prema nekim tumačenjima nazvao Albance moralnim talogom Balkana.]]
Prema istraživanju Stratedžik marketinga iz 2009. godine, o diskriminaciji i socijalnoj distanci u Srbiji, Albanci su „dosledno na dnu liste“ u odnosu na druge etničke grupe. Naime, tek 39% građana Srbije smatra da bi Albanci mogli sa uspehom da rade posao učitelja, 34% posao njihovog šefa, 30% posao predsednika opštine i 23% posao predsednika vlade.
Generatori mržnje prema Albancima u Srbiji su i razna ekstremistička udruženja i navijačke grupe. Ekstremna mržnja prema Albancima se javno ispoljava na tribinama fudbalskih stadiona i na skupovima pro-fašističkih organizacija, kao što je Otačastveni pokret Obraz, u vidu parola: „Ubij, zakolji da Šiptar ne postoji", „Srbija Srbima, Šiptarima sekira" i tome slično. „Ubij Šiptara“ kao i „Ubij Hrvata da Šiptar nema brata“.
Vanjske veze
O albanofobiji u Srbiji: Anti-albanski projekti:
Simbach am Inn
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotal-In Zimbah am In se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rotal-In. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 345 metara. Površina opštine iznosi 47,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.808 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 207 stanovnika/km².
Hodilje
Hodilje je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji u općini Ston.
Zemljopisni položaj
Hodilje se nalazi na sjevernoj obali Pelješca u Malostonskom zaljevu, dva kilometra sjeverozapadno od Stona, nasuprot Otoku života. Do njega vodi županijska cesta 6231.
Gospodarstvo
Stanovnici Hodilja se bave uzgojem školjki kamenica i dagnji te ribolovom i poljodjelstvom, a u manjoj mjeri i turizmom. Turističke kapacitete ovog mjesta čine tridesetak privatnih kuća i mali kamp.
Stanovništvo
Hodilje u velikoj većini nastanjuju Hrvati katoličke vjeroispovjesti, a prema popisu stanovništva iz 2001. godine u mjestu živi 214 stanovnika.
Napomena: U 1981. smanjeno izdvajanjem dijela naselja koji je pripojen naselju Stupa općina Dubrovačko primorje. U 1857. i 1869. sadrži podatke za naselje Luka.
AMPT
AMPT je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 195,215 Da.
Boëssé-le-Sec
Boese le Sek je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Englishtown, New Jersey
Inglištaun je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.847, što je 83 (4,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pinnacle, North Carolina
Pinakl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 894.
Amoksapin
Amoksapin (Amokisan, Asendin, Asendis, Defanil, Demoloks, Moksadil) je tetraciklični antidepresiv iz dibenzoksazepinske familije, mada se on često klasifikuje kao sekundarni aminski triciklični antidepresiv. On je N-demetilisani metabolit Loksapina.
Farmakologija
Amoksapin ispoljava mnoštvo farmakoloških efekata. On je umeren i jak inhibitor preuzimanja serotonina i norepinefrina, respektivno, i vezuje se za 5-HT2A, 5-HT2B, 5-HT2C, 5-HT3, 5-HT6, 5-HT7, D2, α1-adrenergički, D3, D4, i H1 receptor sa promenljivim ali značajnim afinitetom, na njijima deluje kao antagonist (ili inverzni agonist u zavisnosti od receptora) na svim aktivnim mestima. On ima slab i zanemarljiv afinitet za dopaminski transporter i 5-HT1A, 5-HT1B, D1, α2-adrenergički, H4, mACh, i GABAA receptor, i nema afiniteta za β-adrenergičke receptore ili za alosterna benzodiazepinska mesta na GABAA receptoru.
Punta Rossa, Latina
Punta Rossa je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Kleant
mini|desno|225px|Kleant Kleant (Κλεάνθης, Kleanthēs; oko 330. pne. – oko 230. pne.), iz Asosa u Troadi, bio je starogrčki stoički filozof i nasljednik Zenona iz Kitija kao drugi poglavar (sholarh) stoičke škole u Ateni. Izvorno boksač, došao je u Atenu, gdje se bavio filozofijom i slušao Zenonova predavanja. Izdržavao se radeći noću kao vodonoša. Nakon Zenonove smrti, oko 262. pne. postao je voditelj škole i na tom se mjestu zadržao sljedeće 32 godine. Kleant je uspješno sačuvao i razvio Zenonova učenja. Začeo je nove ideje u okviru stoičke fizike i cijeli je stoicizam razvijao u skladu s načelima materijalizma i panteizma. Među ulomcima Kleantovih spisa koji su došli do nas, najveći je Himna Zeusu, u kojem je sadržana elaboracija stoičke filozofije. Njegov je učenik bio Hrizip, koji je postao jedan od najvažnijih stoičkih mislilaca.
Život
Kleant je rođen u Asosu u Troadi oko 330. pne. Prema Diogenu Laertiju, bio je sin Fanije i u ranoj mladosti bio je boksač. Sa samo četiri drahme u svom posjedu došao je u Atenu, gdje se počeo baviti filozofijom, slušajući prvo predavanja kiničara Krateta iz Tebe, a zatim stoičara Zenona iz Kitija. Da bi se mogao uzdržavati, radio je cijelu noć kao vodonoša kod jednog vrtlara (otuda mu je i nadimak "Sakupljač vode", grčki: Φρεάντλης). Budući da je cijeli dan proučavao filozofiju bez vidljivih sredstava za potporu, pozvan je pred Areopag da objasni svoj način života. Suci su bili toliko oduševljeni dokazima koje je iznio o svom radu, da su mu dodijelili deset mina, iako mu Zenon nije dopustio da ih prihvati. Zbog njegove moći strpljive izdržljivosti ili možda zbog sporosti njegovi su mu učenici dali nadimak "Magarac", kojem senavodno radovao, jer je implicirao da su mu leđa dovoljno snažna da nose sve što je Zenon na njih natovario.
Njegove visoke moralne osobine pobuđivale su takvo poštovanje da je, nakon Zenonove smrti 262. pne., postao voditeljk stoičke škole u Ateni. Ipak se nastavio uzdržavati manualnim radom. Među njegovim učenicima bili su njegov nasljednik Hrizip i makedonski kralj Antigon II Gonata, od koga je prihvatio 3000 mina. Preminuo je u 99. godini, oko 230. pne. Prema antičkim izvorima, liječnik mu je preporučio dvodnevno suzdržavanje od hrane kako bi izliječio čir u ustima, a na kraju drugog dana Kleant je rekao je da će, budući da je već na pola puta do smrti, biti šteta da opet mora prelazti taj dio puta, pa je zato nastavio odbijati svu hranu i tako je umro od izgladnjivanja.
Simplicije, koji je pisao u 6. stoljeću nove ere, spominje da je Kleantov kip, koji je dao podići rimski senat, još uvijek postojao u Asosu u njegovo doba.
Filozofija
Kleant je bio važna ličnost u razvoju stoicizma i utisnuo je svoju osobnost na stoička učenja o fizici, a svojim materijalizmom dao je jedinstvo stoičkom sustavu. Napisao je pedesetak djela, od kojih su sačuvani samo ulomci u djelima autora kao što su Diogen Laertije, Stobej, Ciceron, Seneka i Plutarh.
Fizika
Kleant je revolucionirao stoičku fiziku teorijom o napetosti (tonos), koja je unijela razliku između stoičkog materijalizma i svih shvaćanja materije kao mrtve i inertne. Razvio je stoički panteizam, a svoja materijalistička gledišta primijenio je na logiku i etiku. Stoga je tvrdio da je duša materijalna supstancija i da je to dokazano (a) okolnošću da se ne samo tjelesne osobine, već i mentalna sposobnost, prenose s roditelja na dijete; i (b) suosjećanjem duše s tijelom koje se vidi u činjenici da, kada se tijelo udari ili posječe, duša boli; a kad je duša rastrgana tjeskobom ili ¸potištena brigom, tijelo je također pogođeno. Kleant je učio i da duše žive i nakon smrti, ali da će intenzitet njezina postojanja varirati ovisno o snazi ili slabosti određene duše.
Kleant je Sunce smatrao božanskim; jer Sunce održava sva živa bića, podsjeća je na božansku vatru koja je (u stoičkoj fizici) animirala sva živa bića, pa stoga i ono mora biti dio oživljavajuće vatre ili etera svemira. Neki tvrde da je Aristarha optužio za bezbožnost jer se usudio staviti u kretanje "ognjište svemira" (tj. Zemlju); ovo tumačenje ovisi o čitanju primljenog teksta, jer je u rukopisima Aristarh koji iznosi tu optužbu. Najveći sačuvani fragment Kleantova teksta je dio Himne Zeusu, koji je sačuvan kod Stobeja i u kojem pohvalu i čast od Zeusa proglašava najvišom privilegijom svih razumnih bića.
Etika
Kleant je tvrdio da zadovoljstvo ne samo da nije dobro, već je "suprotno prirodi" i "bezvrijedno". Smatrao je da su strasti (ljubav, strah, tuga) slabosti: nedostaje im naprezanje ili napetost, koju je ustrajno naglašavao i o kojoj ovisi kako snaga duše tako i snaga tijela i koja ljudima ulijeva samokontrolu i moralnu snagu, a uvjetuje i svaku vrlinu. U jednom je upečatljivom odlomku rekao: "Ljudi hodaju u zlu cijeli život ili, u svakom slučaju, većim dijelom. Ako ikad dostignu vrlinu, to čine prekasno i na samom zalasku njihovih dana".
Zenon je rekao da je cilj života "živjeti dosljedno", implicirajući da nijedan život, osim nestrasnog života razuma, u konačnici ne može biti dosljedan samom sebi. Kleant je zaslužan što je dodao riječi "s prirodom", čime je dovršio dobro poznatu stoičku formulu da je cilj "živjeti dosljedno s prirodom". Za Kleanta je to, u prvom redu, značilo živjeti sukladno tijeku svemira; jer svemirom upravlja razum, i svakome je kao privilegija dato upoznati se sa svjetskim tijekom, prepoznati ga kao racionalan i veselo mu se prilagoditi. To je, prema njemu, istinska sloboda volje, koja neće djelovati bez motiva ili odvojeno od zadane svrhe ili hirovito, već ponizno pristati na univerzalni poredak i, prema tome, na sve što čovjeka zadesi. Smjer slijeđenja prirode svemira može se pronaći u njegovoj poznatoj molitvi:
"Vodi me, Zeuse, i ti također, Sudbino, kamo god da me upute vaše odluke. Spremno slijedim, ali ako i ne biram, premda bijedan, moram i dalje slijediti. Sudbina vodi voljne, a vuče nevoljne."
Moderni utjecaj
Fiktivni lik Kleanta pojavljuje kao jedan od tri glavna sugovornika u Dijalozima o prirodnoj religiji Davida Humea, gdje brani stajalište da je za nas moguća naknadna (a posteriori) spoznaja o postojanju i prirodi Boga.
Kleant se pojavljuje i u eseju Ariel Joséa Enriquea Rodóa, gdje je prikazan kako meditira o Zenonovim učenjima dok po cijelu noć nosi vodu.
Djela
Diogen Laertije navodi ova Kleantova djela: O vremenu (Περὶ χρόνου); O Zenonovom učenju o prirodi (Περὶ τῆς [τοῦ] Ζήνωνος φυσιολογίας δύο, 2 knjige); Tumačenje Heraklita (Τῶν Ἡρακλείτου ἐξηγήσεις, τέσσαρα, 4 knjige); O zapažanju (Περὶ αἰσθήσεως); O umjetnosti (Περὶ τέχνης); Odgovor Demokritu (Πρὸς Δημόκριτον); Odgovor Aristarhu (Πρὸς Ἀρίσταρχον); Odgovor Herilu (Πρὸς Ἥριλλον); O nagonu (Περὶ ὁρμῆς δύο, 2 knjige); Starine (Ἀρχαιολογία); O bogovima (Περὶ θεῶν); O divovima (Περὶ γιγάντων); O braku (Περὶ ὑμεναίου); O pjesnku [Homeru] (Περὶ τοῦ ποιητοῦ); O dužnosti (Περὶ τοῦ καθήκοντος τρία, 3 knjige); O dobrom savjetu (Περὶ εὐβουλίας); O zahvalnosti (Περὶ χάριτος); Savjeti (Προτρεπτικός); O vrlinama (Περὶ ἀρετῶν); O prirodnoj sposobnosti (Περὶ εὐφυΐας); O Gorgipu (Περὶ Γοργίππου); O zavisti (Περὶ φθονερίας); O ljubavi (Περὶ ἔρωτος); O slobodi (Περὶ ἐλευθερίας); O ljubavnoj vještini (Ἐρωτικὴ τέχνη); O časti (Περὶ τιμῆς); O slavi (Περὶ δόξης); Državnik (Πολιτικός); O savjetu (Περὶ βουλῆς); O zakonima (Περὶ νόμων); O svađi (Περὶ τοῦ δικάζειν); O odgoju (Περὶ ἀγωγῆς), O logici (Περὶ τοῦ λόγου τρία, 3 knjige); O cilju (Περὶ τέλους); O ljepoti (Περὶ καλῶν); O ponašanju (Περὶ πράξεων); O vladanju (Περὶ βασιλείας); O znanju (Περὶ ἐπιστήμης); O prijateljstvu (Περὶ φιλίας); O gozbi (Περὶ συμποσίου); O postavci da je vrlina ista i u muškarca i u žene (Περὶ τοῦ ὅτι ἡ αὐτὴ ἀρετὴ [καὶ] ἀνδρὸς καὶ γυναικός); O primjeni sofizma od strane mudrih ljudi (Περὶ τοῦ τὸν σοφὸν σοφιστεύειν); O primjeni (Περὶ χρειῶν); Predavanja (Διατριβῶν δύο, 2 knjige); O zadovoljstvu (Περὶ ἡδονῆς); O svojstvima (Περὶ ἰδίων); O nerješivim problemima (Περὶ τῶν ἀπόρων); O dijalektici (Περὶ διαλεκτικῆς); Načini ili tropi (Περὶ τρόπων); O predikatima (Περὶ κατηγορημάτων).
Adolfo Veber Tkalčević
Adolfo Veber Tkalčević (Bakar, 11. svibnja 1825. - Zagreb, 6. kolovoza 1889.), hrvatski filolog, književnik, književni kritičar i estetičar.
Autor je prve sintakse književnoga jezika u Hrvata "Skladanja ilirskog jezika" izdane 1859. u Beču. Priredio je nekoliko školskih čitanki i pisao gramatike hrvatskoga i latinskoga jezika za srednje škole. Njegova "Slovnica hrvatska" iz 1871. služila je kao srednjoškolski udžbenik, te kao norma i kodifikacija tadašnjega književnog jezika. Obranu ilirskoga shvaćanja o književnom jeziku objavio je u "Viencu" 1884. pod naslovom "Brus jezika ili zagrebačka škola". Nakon Babukića i Antuna Mažuranića, postaje predvodnikom zagrebačke filološke škole.
The Bank Dick
The Bank Dick je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1940. u režiji Edward F. Cline. Scenario za film je napisao znameniti komičar W.C. Fields, koji tumači i naslovnu ulogu - sredovječnog, gojaznog muškarca koji od zanovijetajuće porodice utočište traži u lokalnim barovima. Radnja prikazuje kako, nakon što je sticajem okolnosti zaustavio pljačkaša banke, za nagradu dobija mjesto bankovnog zaštitara, a što će dovesti do brojnih komičnih komplikacija. Zaplet filma je Fieldsu, kao i u mnogim njegovim ostvarenjima, poslužio tek kao okvir za niz inače nepovezanih gegova. Usprkos toga, The Bank Dick se smatra jednim od njegovih najboljih filmova, odnosno jednom od najboljih hollywoodskih komedija tog vremena.