cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tankah Pakbal, San Fernando
Tankah Pakbal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Fernando.
Infoshop
Radikalni prostori
Infoshopovi također pružaju prostor za upoznavanje drugih ljudi i u nekim slučajevima za organiziranje događaja kao što su sastanci ili prikupljanje sredstava. Neki infoshopovi imaju računala, fotokopirne strojeve i pisače tako da se pamfleti, članci, časopisi te novine mogu kreirati i zatim cirkulirati u mreži infoshopova.
Tankah Pakbal, San Fernando
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 834 m.
Infoshop
Radikalni prostori
Znanstvenik Chris Atton opisuje infoshop kao "forum za alternativne kulturne, ekonomske, političke i društvene aktivnosti". Na primjer, u letku u kojem je najavljivao svoje planirane aktivnosti, Autonomni centar Edinburgha (engl. ACE) naveo je da će staviti na raspolaganje lokalno proizvedene umjetnine i rukotvorine, ploče, majice, bedževe, knjige, zinove i informacije. Kada se otvorio sljedeće godine, ACE je nudio letke, biltene, časopise o temama kao što su antivivisekcionizam, antimonarhizam te sabotaža lova.
Poput društvenih centara, infoshopovi se razlikuju po veličini i funkciji ovisno o lokalnom kontekstu. Mnogi su suvremeni anarhisti po prvi put došli u kontakt s radikalnom politikom putem infoshopa.
Infoshopove obično na dobrovoljnoj osnovi vodi nehijerarhijski kolektiv. Prostori su neprofitni.
Prethodnici
U Ujedinjenom Kraljevstvu, rani prethodnici infoshopova bile su radikalne tiskare kao što su tiskara Gilesa Calverta (u 17. stoljeću) i kavana Johna Dohertyja (u 30-im godinama 19. stoljeća). U novije vrijeme, infoshopovi su bili povezani sa skvotiranim anarhističkim društvenim centrima kao što su 121 Center u Brixtonu (London) i Free Information Network (FIN).
Pišući u fanzinu Maximumrocknroll 1990-ih, Chuck Munson je sjevernoameričke infoshopove odredio kao centre zajednice mira i pravde i priznao utjecaj europskih društvenih centara. Munson je također naveo da u Njemačkoj postoji preko 60 infoshopova (njem. infoladen) koji su bili povezani s anarhističkim, autonomističkim, skvotirajućim i punk pokretima.
U svijetu
Samoupravni društveni centri u Italiji, kao što je Forte Prenestino u Rimu, često sadrže infoshopove.
Društveni centri u Ujedinjenom Kraljevstvu često sadrže infoshopove, kao što je na primjer Cowley Club u Brightonu i 1 in 12 Club u Bradfordu. U Londonu postoji i 56a Infoshop. Sredinom 2000-ih postojali su i infoshopovi u Leedsu, Manchesteru, Norwichu i Nottinghamu.
U 1990-ima u Sjevernoj Americi postojali su sljedeći infoshopovi: 223 Center (u Portlandu, u Oregonu); 404 Willis (u Detroitu); A-Space (u Philadelphiji); Arise! Bookstore & Resource Center (u Minneapolisu); Autonomous Zone (u Chicagu); Beehive Infoshop (u Washington D.C.-ju); Blackout Books (u New York Cityju); Crescent Wrench Infoshop (u New Orleansu); Croatan (u Baltimoreu), Emma Center (u Minneapolisu); Epicenter (u San Franciscu); Long Haul (u Berkeley); Lucy Parsons Center (u Cambridgeu); Mayday Books (u Minneapolisu); Who's Emma (u Torontu); Wooden Shoe Books (u Philadelphiji). Drugdje u svijetu projekti uključuju Jura Books u Australiji, Salon Mazal u Izraelu te Freedom Shop na Novom Zelandu. Povezani projekti uključuju anarhističke arhive, bunkoe u Japanu i društvene knjižnice.
Sunshine Cleaning
Sunshine Cleaning, na prostoru bivše Jugoslavije distribuiran pod naslovom Veselo čišćenje, je američki igrani film snimljen u režiji Christine Jeffs i premijerno prikazan početkom 2008. godine. Po žanru je mješavina drame i crne komedije, a protagonistica, čiji lik tumači Amy Adams, je samohrana sobarica, koja, suočena sa time da nema novaca za školovanje sina, odlučuje zajedno sa sestrom (čiji lik tumači Emily Blunt), pokrenuti tvrtku za postoforenzičko čišćenje.
El Chamaco, Ojinaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1546 m.
AK Slavonija-Žito
AK Slavonija-Žito je hrvatski atletski klub iz Osijeka.
Povijest
Atletski klub Slavonija osnovan je 1962. godine. Kroz povijest kluba ostvareni su značajni atletski rezultati, a posebno se isticala ženska ekipa koja je bila jedna od najjačih u Europi. Atletičarke Slavonije ostvarile su najveći uspjeh osvajanjem drugog mjesta na Kupu europskih klupskih prvaka u Zürichu 1985. godine, dok su godinu dana poslije u Amsterdamu zauzele treće mjesto. Ekipni prvak SFRJ bile su 11 puta, a pobjednik Kupa SFRJ 8 puta.
mini|230px|lijevo|Ekipa Slavonije
Atletičari i atletičarke Kluba osvojili su 45 medalja na prvenstvima Balkana, a osvojeno je i 6 medalja na Mediteranskim igrama. Od 1960. do 1984. godine Klub je 14 puta proglašavan najboljim sportskim kolektivom Slavonije i Baranje, a 2 puta primio je i Nagradu "Oslobođenja Grada Osijeka".
Na Olimpijskim igrama nastupalo je četvero atletičara Slavonije:
Od pregršt uspješnih atletičara i atletičarki posebno treba istaknuti: mini|230px|desno|Slobodanka Čolović
Pored navedenih, uspjehe su nizali i: Stjepan Kremer, Miljenko Rak, Lahor Marinović, Tomislav Šuker, Siniša Ergotić, Stjepan Puač, Zlatan Saračević, Petar Barišić, Zvonko Hukelj, Ika Maričić, Zdenka Kolenc-Leskovac, Nerimana Kušec, Silvija Moguš, Mirela Šket, Sanja Bečkei, Marica Nađ-Tabori i drugi.
Sudurău, Santău
Sudurău je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Santău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Hakkâri'de Bir Mevsim
Hakkâri'de Bir Mevsim je tursko-zapadnonjemački igrani film snimljen u režiji Erdena Kirala i premijerno prikazan početkom 1983. godine. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Ferita Edgua, originalno objavljenog pod naslovom O. Protagonist je nastavnik iz velikog turskog grada koji je zbog svojih "problematičnih" političkih stavova po kazni premješten u zabačeno kurdsko selo u teško pristupačnim planinama na iranskoj granici. Radnja prikazuje kako, usprkos početnog nepovjerenja, uspije osvojiti srca učenika i njihovih roditelja. Hakkâri'de Bir Mevsim je na Berlinskom festivalu osvojio Specijalnu nagradu žirija, a stekao je popularnost i u Turskoj, gdje je Edguov roman u svim kasnijim izdanjima nosio isto ime kao i film.
Octobre (film, 1994)
Octobre je kanadski igrani film snimljen 1994. godine na francuskom jeziku. Temelji se na istinitim događajima, odnosno opisuje tzv. Oktobarsku krizu u provinciji Kvebek 1970. godine, kada su militantni separatisti iz Fronta za oslobođenje Kvebeka (FLQ) oteli provincijskog ministra Pierrea Laportea i potakli federalnog premijera Pierrea Trudeaua da proglasi vanredno stanje i na ulice pošalje vojsku. Radnja filma se temelji na knjizi Pour en finir avec Octobre Francisa Simada, FLQ-ovog militanta koji je sudjelovao u tim događajima.
Unión Emiliano Zapata, García
Unión Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini García.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1016 m.
Tazajal, Rosario
Tazajal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Rosario.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
NK Šipovac Našice
NK Šipovac je nogometni klub iz Našica u Osječko-baranjskoj županiji. NK Šipovac je član Nogometnog središta Našice te Nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. U klubu treniraju dvije kategorije: pioniri i seniori. Klub je osnovan 1975.
Trenutno se natječe u 2. ŽNL Našice.
Aluniș, Mioarele
Aluniș je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Mioarele.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 738 m.
Thompson, Iowa
Tompson je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 502 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 502 stanovnika, što je 94 (15,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Francisco Serrano y Domínguez
'''Don Francisco Serrano Domínguez Cuenca y Pérez de Vargas, 1. vojvoda od la Torrea''' (17. decembar 1810-25. novembar 1885) bio je španski maršal i državnik. Bio je premijer Španije u periodu od 1868. do 1869. godine i regent od 1869. do 1870. godine. Rođen je u San Fernandu koji je tada nosio naziv Isla de León u španskoj provinciji Cádiz. Otac mu je bio oficir i liberal i oboje roditelja poreklom su bili iz Andaluzije. Serrano je studije započeo u Bergari u Baskiji na severu Španije. Sledio je oca u vojnoj karijeri i aktivno učestvovao u Prvom karlističkom ratu. 1839. izabran je narodnog poslanika kao kandidat iz Malage. 1840. godine imenovan je generalom i komandantom distrikta Valencije, ali se toga imenovanja odrekao kako bi postao narodni poslanik. Od 1840. postao je jedan od najvažnijih vojnih političara u Španiji koji je učestvovao u obaranju regentske vlasti Marije Kristine de Burbon. Pre nego je postao premijer služio je kao general-kapetan Kube i 139. ministar inostranih poslova Španije.
San Juan de las Tunas, Las Rosas
San Juan de las Tunas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2175 m.
Case Caselli, Parma
Case Caselli je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
La Platera, García
La Platera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini García.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Tenextepecuaco, Ixtacamaxtitlán
Tenextepecuaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ixtacamaxtitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2508 m.
That's Dancing!
That's Dancing! je američki dokumentarni film snimljen u režiji Jacka Haleya Juniora i premijerno prikazan početkom 1985. godine. Nastao je u produkciji studija MGM te predstavlja kompilaciju najpoznatijih plesnih točaka iz njegovih filmskih mjuzikala, a pri čemu se kao naratori/voditelji pojavljuju neke od najvećih zvijezda. That's Dancing! se stilom naslanjao na sličan kompilacijski dokumentarac That's Entertainment! iz 1974. godine, te se ponekad smatra njegovim neslužbenim nastavkom. Za razliku do njega, međutim, nije bio ograničen na klasični period od 1930-ih do 1950-ih, nego je sadržavao i scene iz novijih filmova, uključujući one iz 1980-ih kao što su Fame i Flashdance. Filmofilima je, pak, privukao pažnju što je sadržavao i neke od materijala koji nikad ranije nisu bili prikazani, odnosno izbačene scene iz neke od klasičnih filmova, uključujući Čarobnjak iz Oza.
Lo scippo
Lo scippo ( je italijanska filmska komedija snimljena 1965. u režiji Nanda Cicera kome je to predstavljao režijski debi. Radnja prikazuje kako se nekoliko likova sticajem okolnosti pokušava dočepati novca pronevjerenog iz banke.
Săcășeni, Săcășeni
Săcășeni je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Săcășeni.
El Faisán, Cuitláhuac
El Faisán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cuitláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Bi’r ash Sharīfah, Sa'dah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1876 m.
Frizzi, Trento
Frizzi je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 571 m.
Lagunillas, León
Lagunillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Europska avenija
Europska avenija je ulica u gradu Osijeku. Najreprezentativnija je ulica u tom gradu. Prvi dio sadrži nizove starih secesijskih zgrada.
Lagunillas, León
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
Europska avenija
Povijest
Do kraja 19. stoljeća ova avenija je bila produžetak Kapucinske ulice, sa samo nekoliko zgrada na južnoj strani ulice. Godine 1894. izgrađena je u historicističkom stilu zgrada, tj. palača Gospodarske ili Trgovačko-obrtničke komore. Godine 1897. u stilu talijanske renesanse izgrađena je zgrada Neumann, u čijem se prostoru danas nalazi Galerija likovnih umjetnosti.
Od 1904. do 1906. na sjevernoj je strani ulice izgrađen niz secesijskih zgrada, pa je ona tada nazvana Chavrakova ulica. Godine 1919. ulica je preimenovana u Aleksandrova, po tadašnjem kralju Kraljevine Jugoslavije, Aleksandru Karađorđeviću. Pružala se od Ulice Stjepana Radića do Ulice kneza Trpimira.
Europska avenija je 1941. ponovno spojena sa Kapucinskom ulicom, pa je cijela ulica od gornjogradskog Trga Ante Stračevića do Ulice kneza Trpimira nazvana Ulicom dr. Ante Starčevića. Od dolaska socijalističkog režima, tj. od 1946. ime je promjenjeno u Bulevar generalisimusa Staljina, a 1948. preimenovana je u Bulevar Jugoslavenske narodne armije. Nakon osamostaljenja Hrvatske, ovaj potez (od Ulice Stjepana Radića do Ulice kneza Trpimira) je 1993. preimenovan u Europska avenija.
Terrero Copalar, San Fernando
Terrero Copalar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 442 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 882 m.
Dvorac Pejačević u Virovitici
mini|300px|desno|Dvorac Pejačević - jugozapadna strana Dvorci su spomenici graditeljstva, vrtnog i perivojnog oblikovanja te ambijentalnog i krajobraznog ustroja. Zajedno sa svojim vrtovima oličenje su kulture i tradicije, dio su identiteta i potvrda povijesnog razvoja u prostoru. Dvorci u Hrvatskoj bili su gotovo tri stoljeća žarišta kulturnog i političkog života, njihova arhitektura i ambijentalan ustroj od osobitog su značenja kako za povijest umjetnosti tako i za samu povijest vremena u kojem su nastali. Dvorci nisu samo reprezentativne stambene zgrade, oni su dio ambijentalnog sklopa koji čine zajedno s gospodarskim zgradama, vrtovima i perivojima, te je za njihovo proučavanje potrebno sagledati cjelovit prostor u kojem se nalaze, kao i kulturno-povijesno ozračje vremena njihove gradnje.
Povijesni uvod
Virovitica je grad duge povijesti, u pisanim se dokumentima spominje već 1234. godine kada herceg Koloman gradu dodjeljuje privilegiju povlaštenog mjesta - veliko mjesto/selo Verveča (magna villa Wereucha), što će označiti razvoj Virovitice kao jednog od važnijih gradova tijekom povijesti. O dugoj i bogatoj tradiciji i baštini samoga grada ostalo je malo potvrda koji danas mogu svjedočiti nekadašnjem privilegiranom položaju, ali sačuvano je ono najvažnije, urbanističko-arhitektonska jezgra grada koja se formira već u srednjem vijeku i od tada postaje poprište svih važnijih događaja vezanih za povijest i kulturu Virovitice. Srednjovjekovni burg izgrađen je na blagom uzvišenju, bio je to utvrđeni feudalni grad okružen vodenim opkopom – Wasserburg, koji je razrušen tijekom učestalih turskih provala i osvajanja grada 1552. godine. Dolaskom Turaka nekadašnji srednjovjekovni burg postao je tipična turska masaba: Ulam – paša daje očistiti opkop oko gradskih zidina, izgrađen je masivni bedem od drvenih palisada i nabijene zemlje, četiri okrugle kule i jedna četvrtasta nad ulazom. Takav izgled grada zadržati će se sve do 1684. godine kada Virovitica prestaje biti dio Turskog Carstva. Kao što su Turci razorili nekadašnji srednjovjekovni burg, tako je i rekonkvista tijekom 17. st. razrušila tursku masabu. Virovitica postaje privatno vlasništvo 1726. godine, kad prelazi u vlasništvo velikaških obitelji: Cordona, Pejačević, Schaumburg – Lippe, Drašković. Nezaobilazan trag u kulturno-povijesnoj baštini Virovitice ostavila je obitelj Pejačević koja ulazi u povijest grada 1749. godine i ostaje prisutna idućih 90 godina. Kraljica Marija Terezija dodjeljuje im tada virovitičko vlastelinstvo kao naknadu za izgubljeni posjed koji je ušao u sastav Vojne krajine. Kao virovitički vlastelin prvi u obitelji spominje se Marko barun Pejačević koji u to vrijeme živi u skromnoj kući unutar nekadašnje turske utvrde gdje ima i svoju privatnu kapelicu. Obitelj dobiva nasljednu grofovsku titulu 1772. godine i od tada se počinju potpisivati kao Virovitički (de Veröcze). Dotadašnji način stanovanja nije bio dovoljno reprezentativan za grofovsku titulu pa Antun I. (III.) tijekom 1798. i 1799. godine daje razrušiti postojeću utvrdu koja je već tada bila u ruševnom stanju i na tom mjestu gradi dvorac kao novo sjedište vlastelinskog posjeda koji će svojom veličinom i kvalitetom gradnje ilustrirati moć vlastelina. Mjesto gradnje nije slučajno odabrano: blago uzvišenje i središnja pozicija unutar trgovišta s kojeg dvorac dominira i simbolizira stvarni status njegova vlasnika te tako postaje glavni nositelj identiteta grada, zbog čega se i danas češće naziva gradskim dvorcem nego dvorcem Pejačević.
Dvorac Pejačević/Schaumburg-Lippe
Dvorac Pejačević nalazi se u središtu Virovitice. Jedan je od niza slavonskih dvoraca znamenite plemićke obitelji Pejačević, koja je upravo po ovom svom vlastelinstvu dobila plemićki naslov "Pejačevići Virovitički". Dvorac je izgrađen između 1800. i 1804. godine prema nacrtima bečkog arhitekta N. Rotha. Antun I. (III.) umire tijekom izgradnje, 1802. godine, a za njegovu su smrt ondašnji stanovnici govorili da mora umrijeti prije završetka gradnje onaj tko se latio tako velikog posla. Dvorac je izgrađen za njegova sina, Antuna II (IV.). Pejačevića, a sredinom 19. stoljeća Antun III. (V.) Pejačević prodaje ga njemačkoj kneževskoj obitelji Schaumburg-Lippe, u čijem je vlasništvu do 1911. godine kada ga kupuje grof Ivan Drašković, koji ga zajedno s parkom prodaje gradu Virovitici 1930. godine te je od tada u službi grada. Obitelji Pejačević i Schaumburg – Lippe ostavile su osobit trag u povijesti vlastelinstva i dvorca u Virovitici. Izvorna namjena dvorca kao sjedišta vlastelina prestala je nakon odlaska knezova Schaumburg – Lippe, iako je grof Drašković koristio dvorac neko vrijeme, u njemu se više nikada nije odvijao život vlastelinske obitelji. Otkako je izgrađen, dvorac je doživio promjene zbog načina korištenja i potreba novih vlasnika. Tako je već s dolaskom obitelji Schaumburg – Lippe imanje znatno uvećano i doživljava svoj najveći gospodarski uspon. Čest je podatak kako je obitelj Schaumburg – Lippe nadogradila prvi kat, ali istraživanja su pokazala kako je dvorac ipak dio jedinstvene graditeljske zamisli – cjelovito autorsko djelo. Skromni podaci svjedoče da je nakon izgradnje 1831. godine dvorac imao 38 soba, a da ga već 1842. godine knezovi Schaumburg – Lippe preuređuju za vlastite potrebe stanovanja i upravljanja vlastelinstvom, uređuju prvi kat za stanovanje i obnavljaju park oko dvorca. Nekoliko godina kasnije (1848. godine) dvorac je preuređen za dolazak bana Josipa Jelačića. Nakon što je postao vlasništvo grada, došlo je do niza pregradnji. Za potrebe gradskih ureda pregrađene su velike sobe, mijenjala su se vrata, postavljali novi prozori te na zidove nanosili slojevi raznih boja. Godine 1984. dvorac postaje muzejski prostor, miču se drvene pregradnje tako da današnji tlocrt i raspored odgovara izvornome. Fasade su restaurirane i u cijelosti su nova struktura, ali rekonstruirana prema originalnom modelu. Za razliku od dvorca, čiji se izgled danas pokušava približiti izvornome te je tako u dobrom građevnom stanju, izgradnja kupališta 1942. godine te njegova obnova 1990.1990. godine narušila je u potpunosti povijesnu sliku parka, osiromašila doživljaj dvorca i narušila identitet povijesne jezgre grada.
Opis građevine
Dvorac je izgrađen na prijelomu stilova; rani klasicizam na izmaku baroka - barokni klasicizam. Klasicitističke tendencije očite su već u izduženoj tlocrtoj dispoziciji koja je česta pojava u 19. stoljeću – pravokutni tlocrt s približnim odnosom stranica 1:1,5 do 1:1,25 kakav osim kod dvorca u Virovitici susrećemo i u Našicama (veliki dvorac), Valpovu, Vukovaru, Retfali i drugdje. Dvorac Pejačević jednokatna je jednokrilna građevina u čijem su se prizemlju nalazile gospodarske prostorije, dok su one na prvom katu bile  reprezentativne kao što je to uobičajeno za arhitekturu dvoraca tog vremena; s tri rizalitna istaka, tlocrtno u obliku izduženog pravokutnika veličine oko 88 x 13 m, odnosno površine oko 2290 m² te je tako jedan od većih hrvatskih dvoraca.
Dvorac Pejačević u svojoj tlocrtnoj organizaciji predstavlja jednostavno koncipiran prostor. Glavni ulaz smješten je na glavnom pročelju te vodi u prostranu vežu u prizemlju čije svodove nose četiri skupine po dva stupa i dvije skupine po četiri stupa. Iz veže se moglo kretati u više smjerova arkadnim hodnicima u prizemlju (uz koje se nižu prostorije gospodarske namjene pravokutnog oblika, površinom približno jednakih veličina) prema južnom ulazu u vežu ili stubištu koji vodi na prvi kat s dva zasebna ulaza. Stubište je dvokrako, svaki krak prati oblik južnog rizalitnog istaka, gdje se susreću na zajedničkom odmorištu nakon kojeg stubište postaje jednokrako i vodi prema glavnom ulazu prvog kata dvorca. Središnja i najveća prostorija prvog kata je glavni salon. Kao i u prizemlju, prostorije se nižu uz arkadni hodnik, pravokutnog su oblika i podjednakih površina. Iznad ravnog stropa glavnog salona nalaze se tavanske prostorije do kojih vodi stubište na prvom katu. Što se tiče izgleda unutrašnjosti, očuvane su štukature i kovana vrata na ulazu u prvi kat. Nova su istraživanja otkrila i ostatke boja na zidovima, ali nemoguće je pretpostaviti postojanje zidnih oslika. Zbog čestih promjena vlasnika i namjene samog prostora izvornog namještaja nema te je njegovu unutrašnjost i život koji se odvijajao u njemu danas teško zamisliti.
Glavno, reprezentativno pročelje dvorca okrenuto je prema gradskom trgu, crkvi i dominantnoj baroknoj osi koja ide od dvorca u smjeru sjevera i gubi se u dravskoj ravnici. Sjeverna orijetnacija glavnog pročelja rijetkost je, takav je položaj nepovoljan zbog izostanka sunčeva svjetla na sjevernoj strani prema kojoj su okrenutne sve sobe, uključujući najreprezentativniju - glavni salon, ali to je bio ustupak urbanističkoj situaciji. Tijekom 18. stoljeća oblikuje se današnje središte Virovitice s feudalnim, sakralnim i građanskim dijelom, a na karakterističan način razdvajaju ga dva trga koja se stapaju. Nastao je barokno koncipiran prostor s cestama koje se radijalno šire od središnje dominante dvorca na sve četiri strane svijeta. Nakon izgradnje dvorca, opkop je i dalje bio ispunjen protočnom vodom, te se tako sjevernom, reprezentativnom pročelju s trga i dominantne urbanističke osi prilazilo kroz perivoj s mostom koji premošćuje opkop dvorca. Perivoj je oblikovan sredinom 19. stoljeća, uz most građen od cigle s dva bačvasta svoda, a idiličan prilaz ostvaren je drvećem uz most i na padini prema opkopu. Prilazni perivoj samo je dio parka koji okružuje čitav kompleks dvorca, gdje je južno, dvorišno pročelje okrenuto prema parku i vrtu.
Valorizacija i stilsko određenje
Dvorac Pejačević svjedok je srednjoeuropske tradicije, primjer je arhitekture gdje, kao i u Austriji i Mađarskoj, klasicizam nije u oporbi s barokom, nego se stilovi sklapaju u skladnu cjelinu prijelaznih oblika. Po stilskim karakteristikama dvorac pripada baroknom klasicizmu s obzirom na vrijeme kad je građen i arhitekturu dvoraca tog područja - karakterističnu mješavinu baroknih elemenata s klasicističkim tendencijama. Klasicističke tendencije primjetne su i u izduženoj tlocrtnoj dispoziciji kakva je karakteristična za građevine 19. stoljeća nastale na prijelazu stilova, a naročito na velikoj altani s balkonom kao neizostavnom elementu klasicističke, profane, reprezentativne arhitekture. Također, brojni stilski elementi kao što su plohe račlanjene pilastrima, polukapiteli s opuštenim girlandama, nizovi zubaca u podstrešju, nadstrešni vijenci nad prozorima u nemirnoj liniji, gređe nad stupovima altane s triglifima i dentima - sve to već svjedoči o ranom klasicizmu na izmaku baroka. Takva arhitektonska zamisao i oblikovanje dvorca u potpunosti su realizirali želju naručitelja da podignu zdanje dostojno svog položaja te stvore jedinstven i prepoznatljiv identitet svog vlastelinstva koji je i danas nositelj identiteta grada Virovitice kao vrijedan spomenik kulture. Danas se u dvorcu nalazi Gradski muzej. Oko dvorca je njegovani perivoj koji je djelomično devastiran izgradnjom gradskog bazena.
Vanjske poveznice
Gradski muzej Virovitica
Santa Sofía, Tres Valles
Santa Sofía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tres Valles.
Sancampus, Cuitláhuac
Sancampus je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cuitláhuac.
Santa Sofía, Tres Valles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Sancampus, Cuitláhuac
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
El Campamento, Coyuca de Catalán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
Questa volta parliamo di uomini
Questa volta parliamo di uomini je italijanski crno-bijeli omnibus film snimljen u režiji Line Wertmüller. Po žanru je mješavina tragedije, drame i crne komedije, i zamišljen je kao svojevrsni odgovor naSe permettete parliamo di donne, omnibus komediju Ettorea Scole iz prethodne godine. Sastoji se od četiri različite priče u kojima Nino Manfredi tumači različite muškarce koji imaju bizarne odnose sa ženama. Dio filmskih historičara Questa volta navodi kao jedan od prvih eksplicitno feminističkih filmova italijanske kinematografije, odnosno jedini feministički film u filmografiji Line Wertmüller.
Le notti di Cabiria
Cabirijine noći (tal. Le Notti di Cabiria) je slavna i hvaljena talijanska crno-bijela drama iz 1957. koja govori o mladoj prostituki koja doživljava razne pustolovine u Rimu. Film, koji je blagi odmak od talijanskog neorealizma, režirao je Federico Fellini te je osvojio Oscara za najbolji strani film.
Filmska ekipa
Režija: Federico Fellini
Glume: Giulietta Masina (Maria “Cabiria” Ceccarelli), Francois Perier (Oscar D’Onofrio), Franca Marzi (Wanda), Dorian Gray (Jessy) i dr.
Radnja
Predgrađe Rima. Prostitutku Cabiriju ljubavnik Giorgino, koji je cijelo vrijeme govorio kako je voli te obećavao da će je oženiti, gurne u rijeku i pobjegne s njenom torbicom. Tri dječaka primijete Cabiriju te je izvuku iz rijeke i spase od utapanja. No ona se samo uvrijedi i nezahvalno vrati kući. Sljedeći dan s prijateljicom Wandom odlazi raditi na ulicama Rima. Na ulici je pokupi ljubazni glumac i ženskar Alberto te odvede u svoju vilu. No prije nego što se išta moglo dogoditi, pojavila se njegova ljubavnica Jessy pa je sakrio Cabiriju u ormar preko noći. Ujutro joj Alberto plati za noć iako ona nije htjela prihvatiti novac pošto se ništa nije dogodilo, te je isprati van. Cabirija odlazi u crkvu u kojoj se dogodilo čudo, a zatim u neki zabavni show u kojem je neki čovjek hipnotizira te tako otkrije neke njene tajne publici. Kasnije upozna Oscara koji tvrdi da se u showu zaljubio u nju. Polako on započne ljubavnu vezu s njom te je nagovori da sakupi svoju ušteđevinu te se preseli s njim u njegov dom kako bi se vjenčali. Cabirija na to pristane, no i on je prevari, ukrade novac te pobjegne. Cabirija odlazi tužna cestom, ali se ipak na kraju nasmiješi.
Kritike
Većina kritičara je hvalila film Cabirijine noći. Tako je Jeffrey M. Anderson u svojoj recenziji napisao: "Federico Fellini je snimao dvije vrste filmova - nazvati ćemo ih njegovim "velikim" i "malenim" filmovima. Njegovi "veliki" filmovi su oni koji sadrže fantastične umjetničke prizore, kao što su 8 1/2 i Amarcord, dok su njegovi raniji, "mali" filmovi bogati izvanrednim prizorima o ljudima. Cabirijine noći je jedan od takvih filmova... Ovo je prekrasan film koji će vam slomiti srce. Funkcionira većinom zahvaljujuči snažnoj izvedbi Giuliette Masine, koja je kombinacija Lucille Ball, Charliea Chaplina i Al Pacina. Ona se može opisati istodobno kao supruga, snažna osoba, klaun i princeza u jednom... Izazivam bilo koga da kaže da nije bio dirnut takvim scenama poput one u kojoj Masina pronađe psića dok provodi noć u zahodu... Cabirijine noći je možda najbolji Fellinijev film zbog njegove jednostavne poezije, ljubavi i dostojanstva". Sean Axmer je zaključio: "Nijedan Fellinijev film ne nudi takvu iskrenu nadu u nasmiješenom licu takve gorke razorenosti, a onda opet nijedan njegov film ne predstavlja lice sa takvom iskrenom ponudom nade. Možda nijedna druga glumica osim Masine ne bi mogla odigrati takvu delikatnu zadnju scenu, veličanstven trijumf ljudskog duha. Cabirijine noći ostaje najbolja suradnja Fellinija i Masine, te jedan od najvećih filmova kinematografije."
Roger Ebert je napisao: "Naravno, svaka prostitutka uvijek glumi na jedan ili na drugi način, ali lik Cabirije sugerira da ona ima neku ličnost na umu - možda Chaplinovu skitnicu, sa dodirom Lucille Ball, koji je morao biti na talijanskoj televiziji u 1950-ima. Čini se da Cabirija misli da može proći kroz stravu svijeta ako se zaštiti sa smiješnim alter egom... Fellini je bio pjesnik riječi i glazbe... U svim tim scenama ona ostaje prkosan lik, a mi slutimo da se smekšava prema kraju. Pošto si dopušta vjerovati da njena budućnost leži sa Oscarom, njene se obrve neprimjetno olabavljuju i debele horizontalne linije se počinju naginjati oko očiju i oko lica koje se doima krhkije. Cijela priča nas priprema na nezaboravni zadnji kadar filma, u kojem vidimo Cabirijino lice razriješeno svih poteškoća. Od svih likova koje je stvorio, Fellini je jednom rekao da je Cabirija jedina o kojoj se još uvijek brine. Kada je 1992. dobio počasni Oscar za životno djelo, pogledao je dolje na pod prema Masini koja je sjedila u prvom redu te joj rekao da ne plače. Kamera ju je pokazala kako se hrabro smije kroz suze, i tu je bila Cabirija".
Vleuten-De Meern
mini|Mapa Utrecht-a, Vleuten-De Meern je obojeno crveno Vleuten-De Meern je bila opština u holandskoj provinciji Utrecht. Bilo je napravljeno kad su De Meern, Haarzuilens, Veldhuizen, Vleuten i dio od Oudenrijn-a se ujedinili u 1954., i to je postojalo do 2001, kad je postalo dio Utrechta. Poštanski brojevi Vleuten-De Meern-a su od 3450 do 3455, uključujući 3546.
Lagunitas, Ojinaga
Lagunitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ojinaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1187 m.
Las Vacas, Coyuca de Catalán
Las Vacas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1002 m.
Bazzano Superiore, Perugia
Bazzano Superiore je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 539 m.
Cristo Rey, León
Cristo Rey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Al Marawī al Asfal, Sa'dah
Al Marawī al Asfal je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Chegea, Săcășeni
Chegea je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Săcășeni.
Cristo Rey, León
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1852 m.
Al Marawī al Asfal, Sa'dah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 360 m.
Chegea, Săcășeni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Nô (film)
Nô je kanadski igrani film snimljen na francuskom jeziku 1998. godine u režiji Roberta Lepagea. Po žanru je mješavina komedije i drame, a protagonistica, čiji lik tumači Anne-Marie Cadieux je kvebečka glumica koja 1970. godine radi u Japanu za vrijeme izložbe Expo '70. Radnja prikazuje kako otkrije kako je zatrudnjela sa svojim momkom koji je ostao u Kvebeku, ali i kako je posve neupućena u to da je tamo eskalirala tzv. Oktobarska kriza, a što će biti izvorom brojnih nesporazuma.
MNK Našice
Malonogometni klub Našice je futsal klub iz Našica u Osječko-baranjskoj županiji. MNK Našice je član Nogometnog središta Našice te Nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. Klub ima juniorsku i seniorsku ekipu u natjecanju a osnovan je 2005. Sve utakmice kao domaćin klub igra u dvorani Osnovne škole Kralja Tomislava u Našicama. Najbolji ostvareni rezultat je bio u sezoni 2011/12. kad je klub završio na drugom mjestu sa bodom zaostaka u odnosu na prvaka.
Planta Vieja, Las Rosas
Planta Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Rosas.
MNK Našice
MNK Našice natječe se u 2. HMNL- istok.
Planta Vieja, Las Rosas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1031 m.
Alsino y el cóndor
Alsino y el Condor je nikaragvansko-meksičko-kubansko-kostarikanski igrani film snimljen 1982. godine u režiji Miguela Littina. Po žanru je ratna drama, a protagonist, koga tumači Alan Esquivel, 10-godišnji je dječak iz zabačenog ruralnog dijela Nikaragve, koji je 1970-ih zahvaćen oružanim sukobom između proameričkog režima diktatora Somoze i ljevičarskih sandinističkih gerilaca. Radnja prikazuje kako Alsino upoznaje i sprijatelji se s američkim vojnim savjetnikom (čiji lik tumači Dean Stockwell) koji pomaže vladinim trupama, ali čije prijateljstvo dolazi na kušnju kad Alsino postane svjedokom zvjerstava koje su vladine trupe počinile nad civilima. Alsino y el Condor je 1983. bio prikazan na Moskovskom festivalu gdje je zajedno sa još nekoliko osvojio glavnu nagradu.
San Remigio, Mantova
San Remigio je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Nataša Koroljova
Natalija Vladimirovna Porivaj (Ната́лия Влади́мировна Порыва́й, Наталія Володимирівна Порива́й) (31. maj 1973 –), poznatija kao Nataša Koroljova (Наташа Королёва) je ruska pjevačica.
El Cabecito, Chinicuila
El Cabecito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 731 m.
Calabash, North Carolina
Kalabaš je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.786, što je 1.075 (151,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Amok (film, 1983)
Amok je marokansko-gvinejsko-senegalski igrani film snimljen na francuskom jeziku u režiji Souheila Ben-Barke. Po žanru je drama, a radnja je smještena u Južnu Afriku, koja je u to vrijeme još uvijek bila pod rasističkim režimom apartheida. Protagonist, čiji lik tumači Robert Liensol, je crni učitelj u zabačenom ruralnom bantustanu koga prijatelji zovu da ih posjeti u velikom gradu, te on odlazi na put gdje će prvi put sresti sa ugnjetavanjima i zlostavljanjem koje bjelačka manjina vrši nad crnačkom većinom, a što uključuje krvavo gušenje štrajka koga je organizirao njegov prijatelj. Amok je prikazan na Moskovskom filmskom festivalu gdje je zajedno sa još nekoliko filmova podijelio glavnu nagradu.
El Portillo, San Fernando
El Portillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Fernando.
Prve elektrane u Bosni i Hercegovini
Elektrana u Zenici
Dvije godine nakon Austro-Ugarska|austrougarske okupacije, 1880. godine otvoren je privatni rudnik mrkog uglja u Zenici, koji je 1886. godine prešao u državno vlasništvo. Izgrađeno je prvo energetsko postrojenje na parni pogon i montirana parna mašina za pogon jednosmjerne diname koja je služila za osvjetljavanje direkcije rudnika. Prva električna rasvjeta u BiH 1888. godine u Zenici i izgradnja prve javne termoelektrane 1895. godine u Sarajevu znače početak komercijalne elektrifikacije u Bosni i Hercegovini.
El Portillo, San Fernando
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 555 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 921 m.
Prve elektrane u Bosni i Hercegovini
Elektrana u Jajcu
Godine 1894. godine u Jajcu je u rad puštena prva i najveća hidroelektrana u jugoistočnoj Evropi, za pogon Elektrolize u Elektrobosni. Ona je koristila prirodni akumulacijski bazen Velikog plivskog jezera. Za te potrebe izgrađen je dovodni kanal dug 3.600 metara. Oko 3.000 metara kanala bilo je betonske konstrukcije, profila 4x2 metra, dok je ostali dio bio od drvene građe. Kanalom je svake sekunde prolazilo po 15 kubika vode, što je omogućavalo da hidroelektrana proizvede oko 53 milijuna kWh godišnje.
U hidroelektranu je bilo ugrađeno osam generatora naizmjenične struje, firme Schukert od po 800 kVA, 180 V i 3000 A. Generatori su pokretani turbinama od po 1000 KS, firme Francis. Svaki od tih generatora bio je opskrbljen generatorom jednosmjerne struje, kao vlastitom budilicom. Jednosmjerna struja za pogon Elektrolize u Elektrobosni dobivala se iz jednosmjernoga generatora snage 400 kVA, koji je pokretala jedna, već spomenuta, turbina od 1.000 KS.
Termoelektrana Sarajevo
Zemaljska vlada BiH je 1894. godine osnovala preduzeće „Elektrana“ koje će potrošačima isporučivati električnu struju. Iste godine doneseni su privremeni propisi za isporuku struje i prvi tarifni sistem za prodaju električne energije u Sarajevu. TE „Sarajevo“ svečano je puštena u pogon 1. maja 1895. godine, za potrebe rasvjete u domaćinstvima, ulicama, poslovnim prostorima, za elektromotorne pogone u industriji i zanatstvu, te za pogon novih motornih vozila gradskog tramvaja.
Termoelektrana je imala tri parna kotla, 3 stabilne parne klipne mašine po 150 KS. Svaka ova mašina pogonila je preko užnog prenosa po 2 istosmjerna generatora snage po 60 kW, svi istosmjernog napona, i to 110 V za rasvjetu i manje elektromotore i 310 V za tramvaj. Potrošnja u Sarajevu je brzo rasla, pa je snaga TE „Sarajevo“ više puta povećavana rekonstrukcijama postojećih i nabavkama novih kotlova i mašina, u 1897., 1904., 1912., 1928. godini kada je imala 2890 kW instalisane snage i to 2130 kW na izmjeničnom i 750 kW na istosmjernom naponu. Potrošačka zona nije izlazila van užeg dijela grada, od željezničke stanice na donjoj i Jajce kasarne na gornjoj strani grada. Godine 1909. godine počelo je uvođenje trofaznog proizvodno – prenosnog i napojnog napona, sa 3 kV naponom na izlaznoj strani, što je omogućilo da se 1910. godine priključe na Električnu centralu naselja na Alipašinom mostu i Ilidži, a 1928. godine je dovedena električna energija Butmiru, Kotorcu i Rajlovcu i 1938. godine Hadžićima, Pazariću i Tarčinu.
TE „Sarajevo“ je trošila ugalj iz rudnika Breza. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH
Cascina Valle, Cremona
Cascina Valle je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Prve elektrane u Bosni i Hercegovini
Hidroeletrana na Hridu
Električna centrala situirana je u padinskom dijelu Sarajeva, na lijevoj obali Miljacke, u naselju Hrid, oko 350 m jugoistočno od zgrade željezničke stanice Bistrik. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH
Hidrocentrala na Hridu puštena je u rad 1918. godine i, sa određenim prekidima u ratnom peridu, nalazila se u pogonu sve do 16.12.1999. godine.
Kao pogonski medij koristila je vodu dovedenu sa jahorinskog vrela Jahorina-Bistrica cjevovodom dužine cca 22 km do rezervoara Brus na Trebeviću a odatle cjevovodom dužine od cca 3200 m (horizontalne projekcije) do centrale. Rezervoar Brus, kapaciteta 144 m3, napravljen je od betona, a cjevovod od Brusa napravljen je od željeznih cijevi unutrašnjeg prečnika od 350 mm. Zbog stvaranja velikih pritisaka, cjevovod Brus-Hrid je napravljen sa 5 rasteretnih komora, a visinska razlika od rezervoara Brus do ulaza turbina je cca 384 metra.
Elektrana u Bihaću
Elektrane je imala dvije turbine tipa Francis instalirane snage 2x87 kW. Građevinske radove su izvele firme «Jonas» i «Snel» iz Beča, turbinsku opremu, regulatore i hidroopremu proizvela je i montirala firma «Andritz» iz Graca, a elektroopremu sa generatorima proizvela i postavila je firma A.E.G. Union iz Beča. Elektrana je neprekidno radila do 1943. god. kada je teško oštećena, da bi u oktobru 1945. godine bila ponovno puštena u pogon. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH pod imenom - Hidroelektrana na Jarku u Bihaću ili Mala HE Bihać ili HE Jarak ili HE Kanal Una. Nacionalni spomenik sačinjava:
Elektrana danas
Spada u grupu protočnih elektrana, derivacionog tipa, koje iskorištavaju kinetičku i potencionalnu energiju vode, kao i energiju pritiska. Ona prema kvalitetu proizvodnje pripada grupi proizvođača «zelene energije», jer nema značajnih negativnih uticaja na ekosistem rijeke Une i okoliš.
Ima instaliranu agregatsku jedinicu snage 160 kW, sa propelernom turbinom, konstruktivnog pada 2,6 m i instaliranog protoka 9 m3/sec. Generator instalirane snage 160 kW sa nazivnim naponom 0,4 kV, spojen je na kućni energetski transformator 10/0,4 kV snage 630 kVA u TS 35/10kV Bihać i razvodne ćelije u TS 35/10 kV Bihać. Hidroelektrana preuzima vodu iz korita usmjerenu od brane preko vodozahvata na ulaznu građevinu. Ulazna građevina je ljevkastog oblika i vodu usmjerava prema dovodnom kanalu. Ispred dovodnog kanala nalazi se galerija tablastih zatvarača koji služe za zatvaranje dovodnog kanala i njegovu izolaciju od korita prilikom čišćenja i redovnog održavanja. Preko turbinskog ulaza voda se usmjerava u zatvoreni dovod koji po principu «šahta» usmjerava vodu na turbinu. Iskorištena voda ispušta se preko difuzorskog izlaza u korito rijeke Une. .
San Francisco de Asís, Tres Valles
San Francisco de Asís je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tres Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Gelegenheitsarbeit einer Sklavin
Gelegenheitsarbeit einer Sklavin je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1973. godine u režiji Alexandera Klugea. Po žanru je socijalno angažirana drama, a protagonistica, čiji lik tumači Klugeova sestra Alexandra Kluge, je Roswitha, bolničarka čiji muž, uvjeren da je kemijski genije sve vrijeme provodi kod kuće i obavlja bizarne eksperimente. Radnja prikazuje kako je Roswitha prisiljena sastavljati kraj sa krajem vršeći ilegalne abortuse.
Agua Hedionda, San Bartolo Tutotepec
Agua Hedionda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Bartolo Tutotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1025 m.
Ribnica na Pohorju
Ribnica na Pohorju (njemački: Reifingg) je selo u Sloveniji od 423 stanovnika, ono je i administrativni centar istoimene Občine Ribnica na Pohorju.
Geografske karakteristike
Ribnica na Pohorju leži na obroncima Pohorja, udaljena oko 25 km istočno od Slovenj Gradeca.
Historija
Najveća znamenitost tog sela njegova župna crkva je ''sv. Jerneja'' oko kojeg se kasnije razvilo mjesto, koje se prvi put spominje 1266. pod imenom Reyvinich, kao feud benediktinskog samostana ''sv. Pavla'' iz austrijskog Lavanttala.
El Espejo, Ojinaga
El Espejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ojinaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1477 m.
Adelisa od Soissonsa
Adelisa od Soissonsa (fra. Adelise de Soissons) bila je francuska plemkinja i grofica Soissonsa. Bila je kći grofa Guya I i njegove supruge, koja joj je možda bila imenjakinja te je oca i naslijedila na mjestu grofa Soissonsa.
O Adelisi i njenoj porodici postoji nekoliko teorija; prema jednoj od njih, njena majka je bila supruga grofa Nochera I od Bar-sur-Aubea nakon Guyeve smrti. Prema istoj teoriji, Nocher i Adelisina majka bili su roditelji grofa Renauda I od Soissonsa. Druga teorija kaže da je Nocher oženio Adelisu — kćerku Guya I — te su dobili sina Renauda.
Adelisa je vladala s Nocherom, a nakon njegove smrti vladala je sama dok Renaud — koji joj je bio sin ili brat — nije bio dovoljno star za vlast. Nije poznato kada je Adelisa umrla.
Villar San Costanzo, Cuneo
Villar San Costanzo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 620 m.
Popovac (razvrstavanje)
Prezime
Prezime Popovac postoji u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Srbiji:
Surdulești, Miroși
Surdulești je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Miroși.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
La Quebradora, Cuitláhuac
La Quebradora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cuitláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
Miroși, Miroși
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2789 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Petar Pejačević
mini|desno|250px|[[Károly Rusz: Petar Pejačević, u listu Vasárnapi Újság, 26. veljače 1871. godine. ]] Petar grof Pejačević, mađarski Pejacsevich Péter, (Požun, 20. veljače 1804. - † Beč, 20. travnja 1887.) bio je najstariji sin Ivana Nepomuka Pejačevića. Pripadao je rumsko-retfalačkoj lozi hrvatske plemenitaške obitelji Pejačevića.
Obnašao je mnoge dužnosti, među kojima velikog župana Križevačke županije, zatim velikog župana Virovitičke, odnosno Osječke županije, pa velikog župana Srijemske županije, zastupnika u Hrvatskom saboru, ministra bez lisnice za Hrvatsku, Slavoniju i Dalmaciju u ugarskoj Vladi Kálmána Tisze, te carskog i kraljevskog komornika. U vrijeme burnih događaja koji su uslijedili nakon revolucionarne 1848. godine, dolazio je, kao izrazito mađaronski orijentiran, u sukobe s Hrvatskim saborom.
Al Ḩashirah, Sa'dah
Al Ḩashirah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1975 m.
Black October (film)
Black October je kanadski dokumentarni film snimljen 2000. godine u režiji Terencea McKenne. Posvećen je tzv. Oktobarskoj krizi, odnosno prikazuje dramatične događaje u provinciji Kvebek kada su militantni separatisti iz Fronta za oslobođenje Kvebeka oteli provincijskog ministra Pierrea Laportea te potakli federalnu vladu Pierrea Trudeaua da uvede vanredno stanje. Film, nastao u produkciji državne TV-kuće CBC, također sadrži intervjue sa nekim od učesnika tih događaja.
San José Tlalanquisa, Ixtacamaxtitlán
San José Tlalanquisa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ixtacamaxtitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3175 m.