Egzodus_Jevreja_iz_arapskih_država
Irak
Incident je ubrzo postao predmetom raznih kontroverznih tumačenja, kao i suvremenih historijskih polemika. U iračkoj nacionalnoj historiografiji događaj je ostao upamćen kao duboko posramljujuć, a prema službenom raportu tadašnje probritanske vlade razlog nereda bila je ultradesničarska pronjemačka propaganda sa svrhom izazivanja međuvjerskih sukoba. Historičarka O. Baškin izražava skeptičnost prema tezi o njemačkim pamfletima i isključivim antijevrejskim motivima, ističući da je većina napadačke rulje bila nepismena, da je u njihovim napadima poginulo i stradalo na stotine arapskih muslimana , te da su brojni među potonjima branili Jevreje, uključujući čak i desničarske pristaše Kilanijevog režima. Neke od jevrejskih žrtava krivce su našle u Britancima, s obrazloženjem da su namjerno izbjegavali subziti nerede. Sumnjivu ulogu britanske vojske ističu i suvremeni izraelski autori M. Gat i J. Šenhav, navodeći da unatoč osiguranoj pobjedi iz nepoznatih razloga namjerno nije ulazila u Bagdad tokom 48 sati anarhije i samo je stajala na periferiji grada mirno promatrajući kaos kao da im je u interesu. N. A. Stillman uspoređuje Farhud sa sličnim događajima u Libiji i navodi identičnu indiferentnu poziciju Britanaca tokom nereda u Tripolitaniji krajem 1945. kada su također namjerno stajali po strani. S druge strane, u cionističkoj historiografiji incident je preuveličavan i tradicionalno se tretira kao „ključni događaj“ za egzodus i čak ga se stavlja u isti kontekst s evropskim Holokaustom, što suvremeni historičari smatraju neosnovanim jer nije potaknuo masovne migracije, dok nacističke analogije opisuju neukusnim viktimiziranjem. Historičari su suglasni u tumačenju događaja kao jedinstvenog u iračko-jevrejskoj historiji. desno|mini|250px|Geografska blizina [[Britanski mandat nad Palestinom|Palestine i iransko-sovjetske granice bili su jedan od ključnih motiva za uspostavu cionističke baze u Iraku početkom 1940-ih godina]] Farhud je poljuljao nacionalističke svjetonazore među Jevrejima i uvidjevši da ih krajnja desnica doživljava s antagonizmom, počeli su se okretati prema ljevičarskim ideologijama odnosno komunizmu, osobito nakon 1945. i sovjetske pobjede nad antisemitskom nacističkom Njemačkom. Nakon incidenta cionističko vodstvo u Palestini došlo je do zaključka da bi Farhud mogao pokrenuti val migracija, no takve pretpostavke pokazale su se neosnovanima i većina Jevreja zajedno s liderstvom ostala je indiferentna prema cionizmu. Prema svjedočanstvima cionističke manjine unutar Iraka, neki među njima priželjkivali su takav scenarij jer su incident vidjeli kao savršenu priliku za poticaj migriranja put Palestine, te su sa žaljenjem ustvrdili da do toga ipak nije došlo. Napad je svejedno potresao jevrejsku zajednicu i njihovi lideri bili su u dilemi za budućnost, a zbog sigurosnih razloga više stotina Jevreja privremeno se sklonilo u Iran, Bejrut i Indiju, no nakon isteka viza većina se ubrzo vratila natrag u Bagdad. Nekoliko stotina krenulo je i prema Palestini, ali ih se velik broj vratio nazad još tokom putovanja. Mali broj jevrejske omladine, koja se nije identificirala s političkim strujama, otišao je put Sjedinjenih Država, Engleske, Francuske, Kanade i drugih zapadnih država. Nova probritanska vlada Iraka je kompenzirala žrtve napada isplativši im odštetu od 20.000 dinara, a osmorica počinitelja uključujući neke oficire i policajce starog režima osuđeni su na smrtnu kaznu. Iako privremeno uzdrmano, povjerenje u tzv. iračku orijentaciju se rapidno obnovilo i golema većina Jevreja ostala je u Iraku smatrajući ga i dalje svojom domovinom, te je pod vladinom zaštitom nastavljen period prosperiteta tokom kojeg su nastavili igrati ključnu ulogu u iračkoj ekonomiji i kulturi. Irački Jevreji su nadalje kroz 1940-e generalno bili sretni i zadovoljni, poznavajući katastrofalnu jevrejsku situaciju u Evropi.