cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walldorf (Baden)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Nekar Valdorf se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 110 metara. Površina opštine iznosi 19,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.646 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 736 stanovnika/km².
Galeville, New York
Gejlvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.617, što je 141 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cevimelin
Cevimelin' je parasimpatomimetik i muskarinski agonist, sa posebnim dejstvom na M3 receptore. FDA je odobrila ovaj lek za tretman suvih usta u kontekstu Šegrenovog sindroma.
Pontecorvo, Frosinone
Pontecorvo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7994 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Buxières-lès-Villiers
Biksjer le Vilijer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 196 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,97 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 286 metara.
Kokosova palma
Kokosova palma (Cocos nucifera) je drvenasta biljka iz porodice palmi koja je rasprostranjena u tropskim krajevima, pogotovu na obalama i otocima Tihog i Indijskog oceana.
Porijeklo imena
Portugalski i španjolski autori iz 16. vijeka slažu se da je ime coco sa Iberijskog poluotoka i da je značilo "nasmijano lice, osmjeh, grimasa", ali i "bauk, strašilo", "napraviti grimasu". Plod kokosa podsjećao ih je na ljudsko lice koje se kravelji. Po portugalcu Losadi, toj biljci su ime dali portugalski moreplovci, točnije Vasco da Gama koji je donio prve kokose u Evropu sa svog puta u Indiju. Kokosova ljuska podsjećala ih je na sablast ili vješticu koja se na portugalskom kaže coco (ili côca). Prvi zabilježeni slučaj imena kokos je iz 1555., dotad su ga zvali indijski orah
Ime kokos i kokosova palma, raširilo se po svijetu. Kokos je višenamjenska biljka, i služi kao hrana, i kao piće, ali i kao odjeća, građevinski materijal i sirovina za mnoge proizvode suvremene industrije.
Opis
Alexander von Humboldt iznio je prva stručna zapažanja zasnovana na izgledu drveta - visokog i plemenitog u usporedbi sa svim dotad viđenim raslinjem, tankog stabla koje strši uvis 25 do 30 metara i na čijem se vrhu nalazi gusta krošnja od tridesetak perasto razdijeljenih listova dugačkih četiri metra. Naučnici su kasnije otkrili da je cvast kokosove palme razgranata, u početku obavijena čvrstom ovojnicom i sastavljena od muških i malobrojnih ženskih cvjetova. Iz nje nastaje plod koji se sastoji od tankog i nepropusnog vanjskog omotača, egzokarpa, i čvrstog i tvrdog unutrašnjeg sloja, endokarpa. Između se nalazi debeli sloj lakog i rastresitog tkiva, mezokarpa, u čijem je središtu bijelo sjeme s vrlo razvijenim endospermom u obliku kugle, s debelom mesnatom ovojnicom u kojoj je mliječna tekućina.
Botanički strogo gledano plod kokosove palme je koštunica a ne orah. kao i drugi plodovi i kokos ima tri sloja: egzokarp, mezokarp i endokarp.
[[datoteka:CoconutLayers.svg|thumb|left|260px|Slojevi kokosova oraha
(1) egzokarp / epicarp
(2) mezokarp
(3) endokarp
(4) endosperm
Visoko stablo u promjeru ima 30 cm, ali je izuzetno čvrsto i odolijeva vjetrovima jer ga za pješčano tlo, u dubini od 8 m, drži oko 800 korijenova, ne debljih od jednog centimetra. Sjeme je nepropusno za morsku vodu u kojoj može plivati i do 4500 kilometara i potom, neoštećeno, isklijati na tlu. Poslije sedam godina palma rađa prvi plod, a između petnaeste i pedesete godine života donese od 60 do 80 oraha. S osamdeset godina prestaje rađati i najčešće umire. Samo malobrojni primjerci dožive i do 150 godina.
Porijeklo
Domovina kokosove palme ne može se sa sigurnošću utvrditi. Po jednoj od legendi ona je iz Polinezije iz sjemena u koje se pretvorila neostvarena ljubav lijepe poglavičine kćeri po imenu Hina i siromašnog, neuglednog mladića Aala. Ne mogavši živjeti bez voljene, mladić je umro, a iz njegovog groba koji je Hina natapala suzama izniklo je neobično drvo: tanko, vitko i toliko visoko da je nadmašilo okolno raslinje. Krošnjom je dodirivalo nebo uzdižući ljubav u vječne, božanske visine. Da bi ga Hina mogla gledati, orah je dobio Aalov lik. Može ga vidjeti svatko tko oljušti kokos, kažu i danas Polinežani. Na čvrstoj opni postoje tri tanja djela koja se mogu probiti. To su oči i usta mladog Aala. Na ovu legendu nadovezuje se i druga, urezana na jednoj kamenoj ploči nađenoj na Filipinima. Po njoj, kokosova palma je nebesko drvo nastalo od zvijezde, na koju svojim oblikom krošnja i podsjeća. Darovano je ljudima voljom božanskih sila i toči iz sebe "napitak života".
Uzgoj i rasprosranjenost
Kokosova palma raste u više od 80 zemalja svijeta, ukupna proizvodnja iznosi 61 milijona tona godišnje. Kokosove palme vrlo je teško uzgajati u sušnim predjelima, moraju se zalijevati.
Upotreba
Kokosov plod može se iskoristiti na vrlo brojne načine. Dok je zelen, nezrele jezgre, daje zdrav mliječni napitak bogat kalijem i mineralnim sastojcima, a svaki ga orah sadrži oko litre. Mesnati dio zrelog endosperma upije ga i sačuvati. Jednako je zdrav i svjež, ali i pomiješan s prokuhanom vodom kao kokosovo mlijeko. Osušen i nariban poznat je pod nazivom korpa i koristi se kao brašno za kruh kakav spremaju žene iz Šri Lanke ili kao osnova za izradu keksa i peciva, ili za dobijanje Ulja i maslaca. Koristi se i u kemijskoj industriji za fine kreme, sapune, emulzije, kao i za proizvodnju eksploziva. Od vlaknastih djelova dobivaju se čvrste niti od kojih se rade konopci, tepisi i četke i za izolacioni materijali i tkanine za automobilska sjedala. Čvrste drvenaste ljuske plodova, ne služe više samo kao posuđe u domarodačkim domaćinstvima i kao ukrasni predmeti, već su materijal od kojeg se proizvodi dugmad i nakit. Lišće se od davnina upotrebljavalo za pokrivanje krovova i izradu pletenih rukotvorina, odlična je zaštita od komaraca, pa se prerađuje u insekticide. Debla su našla široku primjenu kao građevinski materijal. Pored greda, od njih se prave i sve vrste zidnih obloga, namještaj, a kora se prerađuje u gumu.
Kao prava atrakcija, kokosova palma našla se 1904. godine na poštanskoj marki Francuske Gvajane, a potom i Samoe i Liberije. Brazilski muzičar Ari Baroso u februaru 1939. godine posvetio joj je sambu Brazil, himnu koja se i danas izvodi na Copacabani. Nedavno je jedan kokosov orah prodat za 1,14 milijuna eura. Ubrajao se u vrednije primjerke prodane u aukcijskoj kući Christie's u Londonu, a nalazio se na brodu Bounty kapetana Williama Bligha (1754-1817) te preživio poznatu pobunu.
KEAP1
KEAP1 protein je koji je kod ljudi kodiran Keap1 genom.
Struktura
Keap1 sadrži četiri odvojena proteinska domena. N-terminalni Brodov kompleks, Tramtrak i Bric-à-Brac (BTB) domen u kome je Cys151 ostatak, koji je jedan od važnih cisteina u detekciji stresa. IVR domen sadrži dva kritična cisteinska ostatka, Cys273 i Cys288, koji su druga grupa važnih cisteina za detekciju stresa. Domeni dvostrukog glicinskog ponavljanja (DGR) i C-terminalni region (CTR) zajedno formiraju strukturu β-propelera, putem koje Keap1 formira interakcije sa Nrf2.
Interactions
Keap1 formira interakcije sa Nrf2, glavnim regulatorom antioksidansnog responsa, koji je važan za amelioraciju oksidativnog stresa.
Cobras & Lagartos
Cobras e lagartos je brazilska telenovela, produkcijske kuće Rede Globo, snimana 2006.
Sinopsis
Kada milioner Omar Paskim sazna da su mu dani odbrojani, strahuje da bi njegovo ogromno bogatstvo moglo završiti u rukama nekog ko ga ne zaslužuje. Budući da se nikada nije ženio niti imao dece, potencijalni naslednici su njegova lukava sestra Milu i nećaci - beskrupulozna Leona, nerazumni Tomas i simpatična Bel. Bogataš smatra da je upravo Bel pravi izbor za naslednicu, ali ona nije zainteresovana i čak ne razgovara sa njim, jer smatra da je sebičan i pohlepan. Sa druge strane, Milu sa sinom Tomasom i ljubavnikom Otavijanom smišlja plan kako da se dokopa velikog bogatstva svog brata.
Omar odlučuje da se preruši u običnog radnika i pod tuđim identitetom otkrije prave namere ljudi koji ga okružuju. Shvatiće da Leona, osim što želi njegov novac, upustila u vezu sa proračunatimm Estevaom, dečkom svoje sestre Bel. Kada devojka sazna za izdaju istrčava na ulicu, pravo ispred automobila simpatičnog Dude i njih dvoje se zaljubljuju jedno u drugo. Igrom sudbine, Omarovo bogatstvo neće završiti u Belinim i Dudinim rukama, već će ga zabunom dobiti lažljivi siromah Foginjo, čije je pravo ime isto kao i Dudino - Danijel Miranda.
Shvativši da će, kada se otkrije istina, novac pripasti Dudi, Leona ga zavodi i čini sve kako bi uništila život sestri.
Ambositra
Ambositra je grad od 30 434 stanovnika u sredini Madagaskara, u Provinciji Fianarantsoa administrativni centar Regije Amoron'i Mania i istoimenog Distrikta Ambositra Od 1999. Ambositra je i sjedište rimokatoličke dijeceze Ambositra.
Danas je Ambositra poznata po svojim drvodjeljama - koji su manje više pripadnici Zafimanirija, jednog od plemena malagaškog naroda Betsileo koji su uz Imerine većinsko stanovništvo grada.
Halštatska kultura
thumb|300px| Mapa halštatske (žuto) i latenske kulture (zeleno) s imenima keltskih plemena. U središnjoj Europi, željezno doba je podijeljeno u dvije faze u kojima dominiraju Kelti: rana željezna halštatska kultura (HaC i D, 800.–450. pne.) i kasna željezna latenska kultura (prema mjestu u Švicarskoj, La Tène) koja traje od 450. pr,. Kr. do rimskih osvajanja.
Ambositra
Historija
Ambositra i njena okolica imali su burnu historiju, na planini Ambositra Tompon'anarana (1865 m) udaljenoj 5 km od centra grada, je u 18. vijeku bila rova (kraljevska prijestolnica) tadašnjeg vladara toga dijela zemlje - Mpanaline II. Tadašnja rova imala je Tranovolu (kraljevski dvor), Tandapu (kuću za kraljeve savjetnike), dvije kraljevske grobnice i Kianju (prostor za javne skupove). Cijela rova bila je okružena obrambenim jarkom. Rovu Ambositra srušio je [[1811. Imerinski kralj Radama I. nakon što je porazio vojsku Mpanaline II. Danas je na istom mjestu podignuta vjerna reprodukcija Rove Ambositra, koja je poznato turističko odredište.
Halštatska kultura
Do 6. st. pne. halštatska kultura se prostirala na oko 1000 km, od pokrajina Champagne-Ardenne na zapadu, kroz gornje Poranje do gornje dunavske oblasti, sve do bečke doline i donje dunavske oblasti na istoku; te od Majne, Češke i Malih Karpata na sjeveru do švicarskog platoa, Salzkammerguta i donje Stirije na jugu.
Ambositra
Historija
Po lokalnoj legendi grad je dobio ime zbog velikog broja kastriranih goveda - zebu (malagaški: ombi vositra), koja su pripadala kralju Mpanalini II. iz tog je izvedeno ime Ambohibositra (selo kastriranih goveda) da bi od tog nastalo današnje ime Ambositra. Ambositra se kao grad u današnjem smislu te riječi, počela formirati početkom 20. vijeka, kad je odabrana za administrativno središte toga kraja, u vrijeme francuske kolonijalne uprave.
Halštatska kultura
Naziv je dobila prema najvećem nalazištu u mjestu Hallstattu na obali jezera u pokrajini Salzkammergut u Austriji, južno od Salzburga. Ova kultura se često smatra proto-keltskom ili keltskom, te proto-ilirskom zapadnih Ilira.
Ambositra
Historija
Dolaskom evropskih misionara, Ambositra je postala važno središte za širenje katoličanstva, za razliku od Antananariva, koji je uglavnom bio pod kontrolom protestantske crkve.
Ambositra danas
Grad ima veliku katoličku kadedralu i benediktinski samostan, par hotela, srednju školu i bolnicu thumb|left|210px|Male rikše (Pousse-pousses) iz Ambositre
Halštatska kultura
Povijest
thumb|left| [[Vix krater, brončana grčka vaza zapremine 1,100 litara - najveća ikada pronađena (Châtillon-sur-Seine, Burgundija). ]] thumb|150px| Halštatska fibula, dvorac u [[Linzu, Austrija.]] Keltsko željezno doba dijeli se na dvije faze koje nose imena nalazišta u Hallstattu u Austriji i La Tèna u Švicarskoj. Tijekom halštatske faze, u 1. tisućljeću pr. Kr., keltsko se područje veoma proširilo na račun susjeda, baš kada su germanska plemena preplavila ogromna područja zapadne Europe. Posebno su velika područja današnje Francuske pripojena svijetu keltskog jezika. U isto vrijeme počele su se zbivati velike promjene među Keltima zbog sve većeg doticaja s narodima mediteranskog kulturnog kruga, npr. preko grčke kolonije Massilije koja je osnovana 600. pne. Značenje trgovačkih odnosa Grka i njihovih barbarskih susjeda donekle dočaravaju nalazi iz veličanstvene grobnice neke keltske princeze u Vixu blizu grada Chatillon-sur-Senine s golemom ukrašenom brončanom zdjelom italske izradbe i drugim komadima uvezenog nakita. Ti prvi keltski aristokrati živjeli su u utvrdama na brdima kao što je Heuneburg na gornjem Dunavu, koje je, djelomično projektirao neki mediteranski graditelj, a članovi njihovih obitelji pokapali su se sa cijelim kolima da bi mogli sa sobom ponijeti svu svoju imovinu. Taj se običaj poštivao u cijelom keltskom svijetu, od Vixa do Lovosica u Češkoj.
Ambositra
Geografija i klima
Ambositra ima oceansku klimu, sa primjesama tropske i umjereno kontinentalne klime, koja je ugodnija od obalnog dijela Madagaskara gdje vlada vruća tropska klima.
Étienne Bézout
Pored brojnih manje važnih dela, napisao je Théorie générale des équations algébriques, delo objavljeno u Parizu 1779. godine, koje je sadržalo dosta novog i dragocenog materijala vezanog za teoriju eliminacije i simetrične funkcije za korene jednačina: koristio je determinante u jednom radu u Istoriji kraljevske akademije, 1764. godine, ali se nije bavio generalnom teorijom.
Hil (mitologija)
Hil (Ὕλλος ili Ὕλᾱς) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Herakla i Dejanire, eponimni heroj dorske file Hileja. Nakon Heraklove smrti Hila je usvojio dorski kralj Egimije.
Mitologija
S Jolom je Hil imao sina Kleodaja i kćerku Evehmu.
Melitin sin
U mitologiji se spominje još jedan Hil, sin |Herakla i nimfe Melite, eponimni heroj ilirskog plemena Hileja i grada Hile na Korkiri. Ovaj Hil se s jednom grupom Korkirana naselio u Iliriji i tu osnovao koloniju, ali se uskoro sukobio sa starosedeocima Liburnima oko nekih goveda i u tom sukobu je izgubio život.
Omfalin sin
U predanju se spominje i Hil, koji je bio sin Herakla i Omfale.
MLR
MLR se može odnositi na:
MR
MR se može odnositi na:
Ostern
Ostern (od njemačke riječi "Ost" za istok i riječi western) je izraz kojim su se opisivala dva različita, ali srodna žanra igranih filmova karakterističnih za Sovjetski Savez i države Istočnog bloka. Osim tog izraza su se koristili još i izrazi crveni western i eastern. Dva osnovna oblika su bili:
New Haven, Missouri
Nju Hejven je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Case Busin-Case Trombin, Padova
Case Busin-Case Trombin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Bassu (Marna)
Basi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 129 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 223 metara.
Margan
Margan (perz. مارگان ili مرگن ili مرگان‎) se može odnositi na:
Las Aparacio
Las Aparicio je meksička telenovela snimana 2010. Iste godine je snimljen njen nastavak pod nazivom El sexo débil.
Walldürn
Valdirn je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Nekar-Odenvald. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.848 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8225109.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nekar-Odenvald Valdirn se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Nekar-Odenvald. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 398 metara. Površina opštine iznosi 105,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.848 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 112 stanovnika/km².
Las Aparacio
U Srbiji je emitovana 2012. na televiziji Avala pod naslovom Udovice.
Sinopsis
Ovo je priča o tri generacije žena koje povezuje čudna porodična tradicija. Sve su ostale udovice pod nerazjašnjenim okolnostima. Sve rađaju isključivo devojčice. Ovaj fenomen ne može se objasniti ni najbesprekornijom logikom. Niko ne uspeva da shvati je li u pitanju prokletstvo, zla kob ili nešto drugo.
Aparisiove nisu došle na ovaj svet da bi patile - one su savremene i urbane žene, odlučne da same vladaju svojim životom. Smrt muževa navela ih je da shvate da im muškarci nisu potrebni kako bi preživele - sada ih imaju jer tako žele, iz čiste požude.
Glava porodičnog klana je Rafaela Aparisio, koja je, nakon što je sahranila trojicu muževa koji su umrli u čudnim nesrećama, odgajila svoje tri kćeri - Almu, Mersedes i Huliju, i vaspitala ih u ratničkom duhu, da bi znale da se bore za sebe, baš kao i ona sama.
Alma je udovica poslovnog čoveka. Ubijen je pod nerazjašnjenim okolnostima. Ona je morala da počne od nule kako bi postala to što je sada - vlasnica agencije, koja uspešnim damama diskretno preporučuje mušku pratnju.
Mersedes je ratoborna advokatica, majka devojčice i udovica uspešnog advokata koji je umro od infartka u naručju druge žene. Preuzela je komandu nad firmom pokojnog supruga, gde se konstantno bori sa njegovim poslovnim partnerom i svojim ljubavnikom - oženjenim lekarom.
Hulija je mlada glumica koja ne želi da se udaje iz očitih razloga. Ipak, naći će se rastrzana između nevernog muškarca i jake privlačnosti koju oseća prema svojoj najboljoj prijateljici, deklarisanoj lezbejki.
Orobol
Orobol je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,236 Da.
Villa Inferiore, Vercelli
Villa Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1086 m.
Soavinandriana
Soavinandriana je grad od 37 816 stanovnika u sredini Madagaskara, u Provinciji Antananarivo administrativni centar Regije Itasi i istoimenog Distrikta Soavinandriana
Rabin
Rabin (jev./heb. rabi – "moj učitelj") znači "naučnik" ili "mudrac", naime – rukopoloženi tumač Biblije i Usmenog nauka. Izraz je verovatno nastao u Palestini početkom 1. veka i primenjivan je na svaku onu osobu čije je poznavanje rabinske književnosti bilo dovoljno da joj omogući odlučivanje o pitanjima jevrejskog zakona. Institucija profesionalnog, plaćenog rabina nastala je tek u poznom srednjem veku, kada su rabini postavljani za verske vođe zajednica i kada se od njih očekivalo da sve svoje vreme posvete aktivnostima zajednice, što se uglavnom ogledalo u odlučivanju o svim pitanjima s područja jevrejskog zakona, obavljašu sudijske uloge u civilnim i krivičnim slučajevima, vođenju ješive i nadgledanju raznih verskih ustanova, kao što su ritualno klanje, sistem osnovne škole, ritualna kupatila itd. Sve do 19. veka, držanje propovedi nije predstavljalo glavnu delatnost rabina.
Soavinandriana
Danas je Soavinandriana poznata po kavi Arabica Elita de Soavinandriana, za koju mnogi kažu da je najbolja na svijetu.
Historija
Soavinandriana se počela razvijati kao gradsko naselje, za vrijeme francuske kolonijalne uprave, kada su pored grada počele nicati velike plantaže.
Rabin
Postavljenje rabina u ortodoksnom judaizmu obavlja ješiva ili, u nekim slučajevima, onaj rabin koji je, zahvaljujući svojoj učenosti, stekao pravo da postavlja druge.
U konzervativnom judaizmu, to obavlja seminar; neki konzervativni rabini nastoje da dobiju i ortodoksno postavljenje.
Creston, Ohio
Kreston je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Rabin
U reformističkom judaizmu, postavljenje vrši priznata teološka škola. U svim tim ograncima postoje rabini koje su postavile teološke škole iz drugih zemalja.
Creston, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.171, što je 10 (0,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rabin
Danas i veliki broj žena služe kao rabini u reformističkim i rekonstrukcionističkim kongregacijama.
Soavinandriana
Geografske i klimatske karakteristike
Soavinandriana se nalazi na jugoistoku madagaskarske centralne visoravni, na prosječnoj nadmorskoj visini od 1300 metara, okružena brojnim plantažama kave. Soavinandriana ima oceansku klimu, sa primjesama tropske i umjereno kontinentalne klime, koja je ugodnija od obalnog dijela Madagaskara gdje vlada vruća tropska klima.
Transport, Privreda
Soavinandriana je udaljena oko 132 km u pravcu jugozapada od glavnog grada Madagaskara Antananarivo i oko 140 km od provincijskog centra Antsirabe. Soavinandriana je središte poljoprivredno - stočarskog kraja u kojem se najviše uzgaja kava (koncern Elite) i goveda zebu.
Pored grada nalazi se jezero Andranotoraha u krateru ugaslog vulkana, a na udaljenosti od 15 km od centra grada nalazi se Jezero Itasi.
Most Mehmed-paše Sokolovića
Most Mehmed-paše Sokolovića (Stari most u Višegradu) nalazi se u gradu Višegradu blizu granice između Bosne i Hercegovine i Srbije i predstavlja jedno od najmonumentalnijih djela arhitekture koja je nastala u razdoblju od 15. do 19. vijeka u Bosni i Hercegovini. Most Mehmed-paše Sokolovića je nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Historija
Most je izgrađen u periodu od 1571. do 1577. godine, na mjestu gdje je put povezivao Bosnu sa Carigradom iznad rijeke Drine (tzv. "Carigradska džada"). Izgradnja mosta povjerena je najvećem turskom graditelju, Kodža Mimar Sinanu, dvorskom arhitekti i vrhovnom graditelju Carstva, jednom od najvećih arhitekata svijeta. Zadužbina je Mehmed-paše Sokolovića, velikog vezira trojice sultana ( 1565.-1579. godine ) – Sulejmana Veličanstvenog, Selima II i Murata III. Njega su sagradili jludi bez masina, ves alatom koji je tada postojao
Markleysburg, Pennsylvania
Marklisberg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Most Mehmed-paše Sokolovića
Historija
Za ovaj most se zna da je popravljan oko 1664. godine, zatim 1875., 1911. i 1939 te 1940. godine. Pri povlačenju Austrijanaca iz Višegrada 1914. godine, razoreno je jedno okno, a slijedeće godine srpska vojska prilikom napuštanja Višegrada je razorila još jedno. Takvo stanje mosta se zadržalo do 1939. godine kada je doveden u ispravno stanje. Od 1915. do 1939. godine na porušenom dijelu mosta stajala je željezna konstrukcija preko koje se odvijao saobraćaj. Prilikom povlačenja Nijemaca u oktobru 1943. godine i taj je dio razoren.
Sredina mosta, nazvana kapija-sofa, je bila proširena i ubrzo je postala popularno sastajalište za ljude iz Višegrada i okolice, jedno relaksirano stanje koje je još uvijek tipično za današnju Tursku i većinu Balkana.
Markleysburg, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 284, što je 2 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Most Mehmed-paše Sokolovića
Historija
Roman Ive Andrića "Na Drini ċuprija", za koji je pisac dobio i Nobelovu nagradu i koji je preveden na mnoge svjetske jezike, je baziran po historiji ovog mosta. Roman je kroz historiju mosta prikazao i historiju cjelokupnog podneblja i mnoge značajne dogadjaje u vezi sa mostom.
Karakteristike
Dio mosta preko rijeke čini jedanaest lučnih otvora, od kojih je krajnji otvor uz desnu obalu oslonjen na dva podzida sa najmanjim rasponom od 5,20 m. Ostalih deset lučnih otvora raspona su od 10,70-14,80 m. Most leži na devet velikih kamenih stubova širine 3,50-4,00 m i dužine oko 11,50 m. Na lijevoj obali krajnji otvor se oslanja na ugao mosta kojim prelazi u rampu. Širina kolovoza na mostu iznosi 6,00 m. Ogradni zidovi su debljine 60 cm, i njihova dužina iznosi 179,44 m. Pristupna rampa je široka oko 6,60 m sa ogradama i dužine je oko 120,00 m. U rampi su četiri lučna otvora, jedan veći na uglu (širine 4,50 m) i tri manja iznad potoka koji se ulijeva u Drinu. Lukovi su klasični prelomljeni lukovi sa relativno malim ekscentricitetom centara (cca 1,0 m, a svoda debljine 85 cm) čime se približuju polukrugu.
Kamen za zidanje mosta sječen je u mjestu Banja, oko 5 km niz desnu obalu rijeke Drine. Na sredini ovog mosta stajala je drvena kula za koju se ne zna vrijeme nastanka, a koja je porušena 1886. godine. Kula je predstavljala stražarnicu ispod koje je bio prolaz, a koji se zatvarao jakim hrastovim vratima sa obje strane. Na kuli se nalazilo nekoliko malih topova zvanih šibe. Na mostu su se nalazila dva tariha u stihovima sa uklesanim godinama – na prvom 971.-/1571., a na drugom 985./1577. Most je izdržao nekoliko velikih poplava, od kojih je najveća ona iz 1896. godine, kada je nivo rijeke Drine bio 1,60 m iznad mosta.
Trenutno stanje
Most Mehmed-paše Sokolovića je trenutno najugroženiji nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Stabilnost mosta ugrožena je neispunjavanjem uvjeta sadržanih u zapisniku Komisije za tehnički prijem Hidroelektrane Višegrad i nezakonitim radom hidroelektrane. Rad hidroelektrane je izazvao rast nivoa vode rijeke Drine koja je povećala opterećenje na nosive stubove mosta dok erozija dijela mosta ispod vode prijeti rušenju cijelog mosta. Zbog nedostatka finansijskih sredstava nije bilo redovnih opravki mosta u zadnjih nekoliko decenija. Most Mehmed-paše Sokolovića je također upisan i na listu 100 najugroženijih spomenika svjetske baštine od strane World Monuments Fund (Fond svjetskih spomenika) organizacije.
Oak Springs, Arizona
Oak Springs je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 63 stanovnika.
El sexo débil
El sexo débil je meksička telenovela snimana 2011. Predstavlja nastavak telenovele Las Aparacio (Udovice).
Sinopsis
Muškarci su uvek mislili da je muževnost sinonim sa poštovanje, liderstvo i hrabrost koji budu izazvani kada se prava osećanja otkriju u društvu. To važi i za porodicu Kamačo, ljudima koji imaju porodičnu posvećenost medicini. Njihova glavna osobina, jeste ta da su svi potomci muškarci, i ta opsesija je bio uzrok njihove samoće.
Alvaro: je napušten zbog svoje ljubomore na partnerku, koja je profesionalno uspešnija od njega, Dante: devojka ga napušta zbog šveđana koga je upoznala u Parizu, Hulijan: ostavljen zbog neverstva, Avgustin: žena ga je napustila zbog neiskrenosti, Bruno: jedini muškarac u porodici koji se ne bavi medicinom, i koji je srećan u svojoj homoseksualnoj vezi.
Nakon vrtloga napuštanja, Kamačovi će morati suočiti se sa svojim strahovima, ali tu borbu uzdrmaće dolazak šarmantne Elene Ramon, žene koje je na dan venčanja napustila svog verenika, a koji će promeniti živote svih ljudi u porodici Kamačo.
Rikard Lang
Rikard Lang (Vinkovci, 22. 2. 1913 - Zagreb, 16. 9. 1994), ugledni hrvatski i jugoslavenski ekonomist i pravnik. Otac je hrvatskog političara i liječnika Slobodana Langa. Ugledno je ime svjetske ekonomske misli.
Biografija
Prof.dr.sc. Rikard Lang se rodio 22. 2. 1913 godine u vinkovačkoj židovskoj porodici odvjetnika dr. Ignjata i Terezije Lang. Otac mu je u Vinkovcima vodio odvjetnički ured i bio predsjednik Židovske općine Vinkovci, a majka je bila poštovana kučanica i gospođa predratnih Vinkovaca. U Vinkovcima je Rikard pohađao pučku školu i gimnaziju. Maturirao je 1931 godine. Na studij je otišao u Zagreb, gdje je došao u kontakt s ljevičarskim pokretima. Studirao je pravo na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu na kojem je diplomirao i doktorirao 1936 godine. Nakon diplome zaposlio se je kao odvjetnički pripravnik. Tu ga je dočekao Drugi svjetski rat i uspostava Nezavisne Države Hrvatske (NDH). Radio je kao odvjetnički pripravnik do sredine 1942, nakon čega se priključio Narodnooslobodilačkoj borbi (NOB). Rikardova cijela porodica stradala je u koncentracijskom logoru Jasenovac tijekom Holokausta. Godine 1941 fra Hijacint Bošković, jedan od cijenjenih dubrovačkih i hrvatskih dominikanaca, izvanredno se angažirao u pokušaju da spasi Rikardove roditelje. S tom je svrhom putovao iz Dubrovnika u Vinkovce, te sa sobom imao posebnu dozvolu da Ignjata i Tereziju Lang povede sa sobom u Dubrovnik. Nažalost, Ignjat Lang je odbio napustiti Vinkovce, rekavši fra Hijacintu: "Bio sam predsjednik Židova u miru i ostat ću to i u ratu." Rikard Lang je ostao u partizanima do kraja rata 1945 godine. 1944 bio je jedina osoba iz Jugoslavije koja je pratila Josipa Broza Tita na razgovore s Winstonom Churchillom u Italiji. Prilikom tih razgovora imao je dopuštenje biti naoružan, a Tito ga je poveo sa sobom kao partizana, govornika svjetskih jezika (engleski, njemački, francuski, talijanski i ruski) i osobe iznimna intelekta.
Nakon rata dobio je mjesto predavača na zagrebačkom Pravnom fakultetu. Ondje je pokrenuo da se osnuje katedra Političke ekonomije. Na toj je katedri predavao od 1947 do umirovljenja 1983 godine. Na istoj je bio izvanrednim profesorom od 1952, od 1958 redovnim, i predstojnikom. Od 1960 je dvije godine bio dekanom, a potom dvije godine prodekanom. Predavao je u SR Hrvatskoj i inozemstvu, u zemljama Zapada, istočnog bloka i zemljama Trećeg svijeta. Često je bio mostom u komunikaciji zapadnih i istočnih odnosno kapitalističkih i realsocijalističkih ekonomskih stručnjaka, jer je poznavao socijalističke planske sustava i tržišno gospodarstvo. Vodio je na Pravnom fakultetu poslijediplomski studij Samoupravljanje i udruženi rad - ekonomski i pravni aspekti.
Svjetskoj je zajednici ekonomskih stručnjaka privukao pozornost svojim znanjem na području samoupravljanja, jer je zainteresirao i zapadne tržišne ekonomiste. Razlog tome bila je radnička participacija u upravljanju poduzećem, budući da se smatralo da i u tržišnim gospodarstvima može utjecati na rast proizvodnosti rada. Druga dimenzija je ona što je bilo korisno za istočni blok: samoupravljanje je bio model pomoću kojeg bi se preostale središnjeplanska gospodarstva mogle vratiti u okrilje tržišnih gospodarstava.
Zaslužnik je hrvatskih ekonomskih ustanova i znanstvenih časopisa, kojima je bio pokretačem, prvim direktorom i urednikom. Bio je direktorom zagrebačkog Ekonomskog instituta od početka rada te ustanove 1954 godine. Istakao se u Hrvatskom proljeću 1971 godine tako što je spriječio progone kolega na zagrebačkom Ekonomskom institutu. Napustio je dužnost direktora instituta 1974 godine. Od prvog broja, od 1950 do 1952, uređivao je mjesečnik Hrvatskog društva ekonomista "Ekonomski pregled". od 1962 do 1970 uređivao je list Ekonomskog instituta u Zagrebu "Ekonomske studije".
1950-ih je bio glavni tajnik prvog Udruženja za UN SR Hrvatske, dok je predsjednik bio Hinko Krizman, ondašnji ministar pravosuđa u Vladi NR Hrvatske.
Zajedno sa Dragomirom Vojnićem i Kirom Gligorovim, radio je na problematici privredne reforme iz 1965 godine. Pri pripremi reforme pridonio im je Abbe Lerner, koji je Vojniću i Rikardu posebice skretao pozornost na probleme miješanja upravljanja i rukovođenja i monopola radnoga mjesta, na potrebu definiranja titulara društvenoga vlasništva i razvitka cjelovitog (pluraliziranog) integralnog tržišta.
Rikard Lang je bio jednim od glavnih inicijatora Opatijskog skupa ekonomista, tradicijskog godišnjeg okupljanja hrvatskih ekonomskih stručnjaka koji se održava od 1968, od doba velike društveno-ekonomske reforme koja je započela 1965 godine. Među suinicijatorima bili su Savka Dabčević-Kučar, Drago Gorupić, Jakov Sirotković, Ivo Perišin, Milan Mesarić, Dragomir Vojnić i drugi.
Bavio se problemom teorije i prakse samoupravnog socijalizma, po čemu je jedan od rijetkih znanstvenika. Pisao je i o problematici prijelaza u tržišno gospodarstvo, o reformi gospodarskog sustava, radničkom sudjelovanju u upravljanju poduzećem uspoređujući Zapadnu Njemačku i SFR Jugoslaviju i gospodarskom razvitku. Zalagao se za tržišne odnose u socijalizmu, uključivanje takvog društva u svjetske gospodarske tokove i na svjetsko tržište. Mnogi su se hrvatski gospodarski subjekti zahvaljujući Langu i Ekonomskom institutu uspješno uključili u međunarodne gospodarske tijekove.
Penzionisan je 1983 godine, no to nije značilo kraj njegova znanstvenog rada, nego je do zadnjih dana svojeg života radio. Prof.dr.sc. Rikard Lang je preminuo 16. 9. 1994 u Zagrebu, te je sahranjen na zagrebačkom groblju Mirogoj.
Nagrade i priznanja
Dobio je brojna domaća i inozemna priznanja, odlikovanja i nagrade. Dodijelili su mu ih ugledne domaće i inozemne ustanove. Kao ugledni hrvatski gospodarstveni stručnjak, dobio je mjestu u jugoslavenstvom izaslanstvu na sjednicama Glavne skupštine UN-a, te članom u inim tijelima i specijaliziranim agencijama ove međunarodne organizacije (predsjednikom komisije u UNCTADu,UNIDO).
Bio je stalnim članom Međunarodnog upravnog vijeća u:
Predavao je na brojnim domaćim i inozemnim sveučilištima, a često ga je pozivao u goste Institut za ekonomska i politička istraživanja Ruske akademije znanosti.
Duka (historičar)
Ћирилична верзија
Duka ( /Dukas/; oko 1400 — posle 1462 ), uz Halkokondila, Sfrancesa i Kritovula, predstavnik one grupe istoričara koji su pisali posle propasti Vizantijskog carstva. Unuk je izvesnog Mihaila Duke, koji je živeo za vreme vladavine Jovana V Paleologa. Potiče od carske porodice Duka, a živeo je pre i posle pada Carigrada pod turskom vlašću (1453).
Autor je Vizantijske istorije, pisane prostim narodnim grčkim jezikom, koja obuhvata period od 1341. do 1462. g., odnosno od stupanja Jovana V na presto do turskog pokoravanja Lezbosa. Proveo je gotovo čitav svoj život u službi đenovljanskog gospodara Lezbosa, ali nije raskrstio sa grčkim narodom. Sa iskrenom žalošću posmatrao je njegovu fatalnu sudbinu koja ga je zadesila, a njegov opis pada Carigrada završava se „lamentom“. Dukina istorija sačuvana je i na staroitalijanskom jeziku, a ono što je zanimljivo u vezi sa njom jeste da ona sadrži neke odeljke kojih nema u grčkoj verziji.
U političkom pogledu Duka je bio latinofil, tj. predstavnik onog dela vizantijske vladajuće klase koja je u borbi protiv zagovornika potčinjenja Turcima osećala za potrebnim da se crkveno i politički potčini Zapadu. U svom pomenutom delu pruža obilje podataka o unutrašnjoj i spoljnoj situaciji Vizantije u periodu tokom njenog pada.
Poreklo
O Duki se zna isključivo na osnovu njegovog dela, koje se sastoji iz 45 glava. Tokom pripovedanja on se prepoznaje kao unuk Mihaila Duke, koji je bio pripadnik carske porodice Duka i kao takav bio uključen u fatalni sukob između samoproklamovanog cara Jovana Kantakuzina i legitimnog cara Jovana V. Njegovo ime kao i mesto rođenja su nepoznati; ali se zato iz pomenutog dela saznaju neki drugi biografski podaci.
Po svršetku ustanka protiv velikog duksa Aleksija Apokavka u Konstantinopolju, njegov deda Mihailo Duka, kao pristalica Jovana Kantakuzina, morao je leta 1345. g. da emigrira iz vizantijske prestonice i da beži u seldžučki Efes, gde se naselio i bavio medicinskom praksom. Izgleda da je, kako Stepanov tvrdi, ovde, u Efesu, Dukin otac bio očevidac strahovitog Timurlenkovog pustošenja koje je zadesilo Malu Aziju 1402. g. i koje je tako živo opisano u Dukinoj Istoriji. Takođe, moguće je da je tamo, kako tvrdi Đula Moravčik, Duka proveo svoje detinjstvo.
Karijera diplomate i sekretara latinskih gospodara
Docnije, nakon 1415. g., kada su maloazijske obale konačno pale pod vlast Osmanlija, istoričar Duka se sreće u Novoj Fokeji, smeštenoj jugoistočno od Lezbosa, u položaju ličnog sekretara sina đenovljanskog dužda, Đovanija Adorna, koji je bio vlasnik fokejskih rudnika stipse i đenovljanski podesta Nove Fokeje. Prema njegovim rečima, on je tada (1421) kao sekretar svog podeste pisao Muratu II, tek pristiglom na presto, nudeći mu flotu kojom bi prebacio njega i njegove ljude preko moreuza do Galipolja odakle bi udarili na uzurpatora Mustafu. Time je Adorno bio u mogućstvu da izbriše ogroman dug koji je dugovao sultanu zbog iznajmljivanja rudnika stipse.
Nakon 1423. g., kada je Adorno umro ili se preselio nazad u Đenovu, kao lični sekretar i diplomata, sa znanjem turskog, italijanskog i grčkog jezika, Duka je vezao svoju sudbinu za đenovljanske gospodare Lezbosa, Gatiluzijeve, i preselio se u Mitilenu gde je 1462. g. preživeo osmansku opsadu.
Između 1452. i 1456. g., čak i za vreme opsade i pada Carigrada, Duka je po nalogu Gatiluzijevih bio na pet diplomatskih misija po rezidencijama Mehmeda II (u Didimotici, Adrijanopolju, bugarskom Izlatu i nekoliko puta u Konstantinopolju). Njih je Duka ponajviše opisao u glavama 42, 43 i 44 svog kapitalnog dela.
Žrtve „Urbanovog čudovišta“
U jeku priprema pred sudbonosnu opsadu Carigrada, Duka se pred kraj 1452. g. obreo u Didimotici kao poslanik svog gospodara sa Lezbosa. Tom prilikom je ugledao obezglavljena trupla izvesnih venecijanskih mornara, koji su se sticajem okolnosti zatekli usred svog tog vrtloga. Nosili su tovar ječma sa Crnog mora namenjen Carigradu, ali, naišavši 26. novembra na turski kastel, izložili su se „Urbanovom čudovištu“. Pošto je kapetan odbio da spusti jedra, novi gospodari Bosfora su to shvatili kao otkazivanje poslušnosti, pa su im potopili lađu jednim jedinim đuletom iz „Urbanovog čudovišta“. Kapetan i tridesetorica njegovih pratilaca uspeli su da se izvuku čamcem, ali im nije pošlo za rukom da izbegnu Turcima kad su se zatekli na kopnu.
Nesrećnici su odvedeni u lancima na Portu koja se tada nalazila u Didimotici. Nakon četrnaest dana neizvesnosti sultan je dao kapetana nabiti na kolac, a kormilarovog pomoćnika (scrivanello) je zatočio za svoje potrebe u saraj; što se mornara tiče, neke je pustio na slobodu, dok je nekima dao da im se odrube glave a potom im tela izložio poruzi — bačena su divljim zverima. Čim je doznao za hapšenje kapetana i njegove posade, venecijanski ambasador u Carigradu je otposlao svog izaslanika sultanu da ovaj izdejstvuje za nesrećnike oslobođenje. Međutim, bilo je već kasno kad je ovaj pristigao. Vrativši se nazad u Konstantinopolj, izaslanik se susreo sa dve venecijanske galije poslate po duždovoj naredbi radi ispomoći Konstantina XI Dragaša. Njihov dolazak u grčku prestonicu bio je jedan od uzroka rata između sultana i Mletaka.
Polaganje vazalne zakletve Dominika Gatiluzija
Godine 1455. u ime svog gospodara, Dorina Gatiluzija, Duka je pozdravio turskog admirala koji se iskrcao kod Mitilene. Iste godine odaslao ga je Domeniko Gatiluzio, sin njegovog u međuvremenu preminulog gospodara, u Adrijanopolj na dvor sultana Mehmeda II kao izaslanika. Tom prilikom imao je da izvesti sultana o promeni gospodara na Lezbosu i prinese mu danak u iznosu od 3.000 dukata za Lezbos a 2.325 za Lemnos. Duki je ukazan prijateljski prijem, dozvoljeno mu je da poljubi sultanovu ruku i da ostane u njegovom prisustvu dok ovaj nije završio svoj podnevni obrok. Idućeg dana, kada je došao da podnese danak, turski vezir mu je naredio da dovede svog gospodara lično pred sultana. Rekao mu je da je to neizbežno, ukoliko ovaj, Dominiko, želi da mu se prizna gospodstvo na Lezbosom. Uz to je dodao odsečno da će, u suprotnom slučaju, ako se njegov gospodar ne pojavi, moći da računa na to da će biti napadnut.
Duka je požurio natrag u Mitilenu i vratio se što je brže mogao sa Domenikom i impozantnom pratnjom sastavljenom od romejskog i franačkog plemstva. Međutim, nigde nije mogao pronaći sultana, koji je iz straha od kuge koja je učestalo pohađala Trakiju, napustio Adrijanopolj, otišavši na Balkan na čist vazduh. Uzaludno su ga tražili u Filipopolju dok ga naposletku nisu našli u Izlatu, zajedno sa velikim vezirom Mahmud-pašom Abogovićem.
Mehmed je dozvolio knezu da mu ovaj poljubi ruku, ali je odbio da razgovara s njim prepustivši taj posao svom velikom veziru. I pored raskošnih poklona koje su on i ostali velikodostojnici dobili, Mahmud nije oklevao da ne iznese uznemirenom Domeniku previsoke zahteve u ime svog gospodara. Prvo je tražio ustupanje Tasosa na šta je knez, nemoćan da pomogne samom sebi, pristao.
Idućeg dana Mahmud je zahtevao od njega da udvostruči danak koji je plaćao za Lezbos, na šta je Domeniko odgovorio sledeće:
Nakon dugotrajnog natezanja koje je Duka opisao sa svim uzbudljivim detaljima, dogovoreno je da se godišnji danak za Lezbos povisi za 1.000 dukata. Uz to, Domeniko se obavezao da će da štiti anadolijsku obalu koja je bila pod udarom katalanskih gusara i da će plaćati odštetu za svakog Turčina koji bi pretrpeo bilo kakvu štetu tamo. Novi ugovor je zapečaćen svečanom zakletvom, a knezu je dodeljen kaftan od brokata, dok su njegovi pratioci primili srebrne haljine. Potom su se vratili užurbano na ostrvo gde su se zahvalili Tvorcu zbog toga što ih je, kako navodi Duka, izbavio „iz ruku osvetnika“ (ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἀλάστορος ).
Spor sa Janus-pašom
Nedugo po prispeću iz bugarskog Izlata, Domeniko je još jednom otposlao nesrećnog Duku na Portu. Ovaj put je imao da podnese žalbu protiv ponašanja izvesnog admirala turske flotile — Junusa-paše, koji je na svojoj vrtoglavoj karijeri imao da zahvali pre svega svom fizičkom izgledu, koji je privukao samog sultana. Međutim, njegova misija teško da bi se mogla nazvati uspehom. Po sultanovoj naredbi, nedavno postavljeni admiral je rekao Duki da prenese svom gospodaru da ima da plati na licu mesta 10.000 dukata ili će moći da računa na to da će biti napadnut.
U međuvremenu, Mehmed je naredio da se zauzme Stara Fokeja, jedan od knezovih poseda, što se brzo i zbilo. Doznavši da je grad pao (24. decembra 1455), sultan je pustio Duku, koji je do tada bio u pritvoru, da se vrati natrag na ostrvo bez dodanih uslova. Tako je prevlast Franaka u Egeju iščezavala sve više i više.
Kraj vesti o Duki
O tome šta se zbilo sa Dukom nakon 1462. g., kada su Turci zaposeli Mitilenu, nisu dostupni pouzdani podaci. Međutim, kako ističe Stepanov, sudeći po tome da se prvi prevod njegove Istorije na italijanskom jeziku pojavio posle 1462. g. u Veneciji, navodi na pomisao da se Duka bežeći iz Mitilene sklonio u prestonicu Mletačke republike gde je, kako tvrdi Stepanov, i umro. I godina smrti se može dokučiti isključivo na osnovu njegovog dela, koje je započeto pod utiskom pada Carigrada, u svakom slučaju pre 1462. g. Ono je nažalost očuvano samo u jednom rukopisu kao i jednoj kopiji premda u fragmentima: početak i kraj po Stepanovu izostaju. S druge strane, Magulijas ukazuje na to da se izenadni završetak grčke verzije Dukinog dela sa rečima: ὁρῶντες οὖν οἱ ἐντὸς odnosno „videvši dakle ovi iza zidina“ može objasniti ili piščevim porobljavanjem, zlostavljanjem do smrti ili pak ubistvom do kog je došlo po padu Mitilene.
Zaključak
Budući da je proveo gotovo čitav svoj život među Đenovljanima, sasvim je prirodno da je bio pobornik unije, od koje je u političkom smislu očekivao mnogo, uključujući i spasavanje iznemoglog Vizantijskog carstva. A pomenuti položaj na kojem se nalazio, kako objašnjava Stepanov, opredelio je njegov prezriv i neprijateljski stav prema onom što je takoreći opšteprihvaćeno iliti drugim rečima prostonarodno (ὄλος /’olos/). Sledstveno tome, on je osuđivao slepu predrasudu svojih zemljaka, koji bi rađe srljali u propast, nego što bi se izmirili sa Latinima.
Kompozicija i struktura
Kao i u slučaju Halkokondila, i Dukino delo se kreće od jednog opšteg pregleda svetske istorije, koji je ovde dat u obliku jednog iz hronike preuzetog geneološkog prikaza od Adama do Paleologa. Već od druge glave autor počinje sa izlaganjem stvarne teme ovog dela, u kojem opisuje širenje turske dominacije do Bajazitovog pada u bici kod Angore (1402). Tek tada se on lično uključuje u tok zbivanja, počinjući sa pripovešću o Jovanu Kantakuzinu i njegovim aspiracijama. Stoga se može odrediti da je godina 1341. polazna tačka ovog dela; međutim, sve do Bajazitovog uspeća na vlast nakon Kosovske bitke (1389), Duka je izlagao događaje poprilično sumarno, a od pomenutog događaja on je podrobniji. Od vizantijskih careva razmatrao je u više detalja samo poslednju trojicu: Manojla II, Jovana VIII i Konstantina XI Dragaša. Izlaganje se završava Mehmedovim zauzećem Lezbosa 1462. g. Delo na taj način predstavlja nastavak Kantakuzinove Istorije i dopunu Halkokondilu, Sfrancesu i Kritovulu. Duki, koji je mogao da vidi veći deo toga što je opisao, nije međutim uspelo da se pouzdano informiše kod očevidaca; čak mu je promaklo da izvesti o nekim Turcima. Zbog toga Karl Krumbaher preporučuje onom ko se bavi starijom istorijom, da se nužno u slučaju Duke pozabavi više. Njegova istinoljubivost bez sumnje stoji na svom mestu, a u pogledu preciznosti daleko je ispred Halkokondila. Pripoveda živo i ima običaj da dramatizuje stvari. Ne zna za retorske fraze, a teško uspeva da zaokruži jednu vremensku celinu. Međutim, on fascinira jednostavnošću, pa čak i onda kada izveštava o nečemu što je neprijatno. Npr. opisujući najezdu Mongola pod Timurlenkom veli sledeće:
Takođe, i njegov opis pada Carigrada je važno, a ujedno i vrlo dirljivo svedočanstvo o poslednjim trenucima nekadašnjeg univerzalnog carstva. Kako ocenjuje Moravčik, on osvetljava njegov patriotizam u punom svom svetlu. Kako tvrdi isti, taj takoreći osećaj pripadnosti koji često izbija iz Duke ne svodi se samo na njegovu slepu ljubav za svojim narodom, nego je on međutim u sprezi sa trezvenim i jasnim poimanjem jednog iskusnog diplomate.
Duka se oštrim optužbama obrušava na nepomirljive protivnike unije, koji čak i u trenutku najveće opasnosti nisu hteli ni da čuju za pomoć sa Zapada i koji su ostali pri stanovištu da je bolje pasti pod vlast Turaka, nego Franaka (κρεῖττον ἐμεσειν εἰς χεῖρας τῶν Τούρκων ἢ Φράγκων ). Pa ipak, on je isključivo pravoslavno orijentisan, a nigde se toliko ne predaje emocijama kao onda kada govori o svetogrđu, koje su nevernici naneli svetim ikonama i posuđu.
Narativna svežina kod njega dobija na jačini preplitanjem sopstvenog iskustva i ličnih karakteristika.