cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sima Marković
Sukob frakcija
Posle izlaska iz zatvora Marković se uključuje u žestoku raspravu oko nacionalnog pitanja, koja je dovodila u pitanje ne samo uređenje Jugoslavije već i njeno postojanje. Sukobi oko nacionalnog pitanja u KPJ su bili sve žešći, pa je nacionalno pitanje u Jugoslaviji stavljeno na diskusiju na Petom proširenom plenumu Izvršnog komiteta Kominterne, održanom od 21. marta do 6. aprila 1925. godine u Moskvi. U diskusiji o tom pitanju sudjelovao je i J. V. Staljin, koji je stavove S. Markovića podvrgao oštroj kritici kao socijaldemokratske.
Na Trećem kongresu KPJ maja 1926. godine u Beču se vodila oštra borba između vođe »lijeve« frakcije Đure Cvijića i »desne« Sime Markovića. Prisustvo na kongresu Buharinova izaslanika Georgija Dimitrova koji je podržavao Markovića, omogućilo mu je dolazak na čelo Partije. Međutim, i pored prividnog jedinstva ispoljenog na Trećem kongresu KPJ, frakcijska borba između levice i desnice je nastavljena. Već na na Plenumu CK KPJ u studenom iste godine Đuro Cvijić je umesto njega izabran za političkog sekretara CK KPJ.
Marković je bio na čelu tzv. „desnice“ koja je imala veliki uticaj među srpskim komunistima. S druge strane, učestalo je kritiziran zbog frakcionaštva. Njegovo je pitanje nekoliko puta stavljeno na dnevni red CK KPJ.
Marković okuplja u Beogradu grupu komunista s kojom se suprotstavlja politici Partije.
Drezdenski kongres
Četvrti kongres KPJ u Dresdenu u listopadu 1928. godine protekao je u znaku žestoke kritike frakcionaštva i onih koji su pružili otpor Otvorenom pismu Kominterne. Najžešćoj kritici bio je izložen Sima Marković. Njegov gledišta je oštro kritikovao predstavnik Kominterne na kongresu KPJ Palmiro Togliatti.
Raveno Čuvalo
Raveno Čuvalo (6. kolovoza 1958. - Zagreb, 2. srpnja 1991.) je bio prva civilna žrtva JNA u Hrvatskoj prije Domovinskoga rata. Imao 32 godine kada je ubijen. Nećak je hrvatskog publicista Ante Čuvala.
Ples
Moderni društveni plesovi
Tradicionalni plesovi:
Raveno Čuvalo
Sjećanje
Čuvalovo ime uz imena ostalih Travnjana žrtava rata nalazi se spomen-ploči na sjeverozapadnom uglu ove četvrti, dok na samom mjestu Čuvalove pogibije nema nikakva spomena na ovaj događaj.
Ime mu se nalazi na hrvatskom kenotafu Hrvatskog slova gdje su popisana imena svih poginulih i nestalih hrvatskih branitelja u Domovinskom ratu.
Ples
Moderni društveni plesovi
Ovaj popis ni u kojem slučaju ne može biti konačan, obzirom da je plesova bezbroj: neki isti plesovi nose i više imena (npr. neki od božice plesova), ponekad i različiti plesovi nose isto ime (npr. hustle), neki plesovi jednostavno i nemaju imena (npr. ples u paru F. Astaira), neki su na granici društvenog plesa i folklora (npr. cuban-rumba), iz nekih stilova pojedinih plesova se izrodi novi ples (opet boogie), kod nekih se zapravo radi o mješavini raznih plesova (salsa), neki u drugim dijelovima svijeta dobiju sasvim novi karakter (brazilski tango). Ukratko, ples je živa materija, koja se razvija zajedno s ljudima koji se njome bave, i samim tim će popis i kategorizacija svih plesova uvijek biti nedovršeni.
Sima Marković
Drezdenski kongres
Kao vođa desne frakcije, a zbog nepokoravanja odlukama Četvrtog kongresa KPJ, Sima Marković je na Šestom plenumu CK u listopadu 1929. isključen iz KPJ. Marković piše da mu nije nitko saopćio ovu odluku, već je za nju doznao u beogradskoj policiji, kada je uhapšen naredne godine. Navnodno, šef policije mu je pokazao odštampane odluke CK KPJ!
Tokom tridesetih godina objavio je veći broj dužih članaka ili knjiga kao što su: „Ajnštajnova teorija relativiteta“ (1929), „Komunizam u Jugoslaviji“ (na nemačkom), „Seljačko pitanje i agrarna kriza“ (1932), „O pokretu za reformu matematičke nastave“ (1932), „Osnovni pojmovi političke ekonomije“ (1933), „Kritički osvrti I i II“ (1934, pod pseudonimom dr Vasilije Bunić), „Princip kauzaliteta i moderna fizika“ (1935) i „Prilozi dijalektičko-materijalističkoj kritici Kantove filozofije“ (1936).
Emigracija u SSSR
Posle spektakularnog bekstva iz Bosne, u koju je bio proteran, Sima Marković je preko Beča, gde se zadržao jedno vreme, zajedno sa suprugom Branislavom, emigrirao u SSSR. U Moskvi se zaposlio 1. 11. 1935. kao naučni saradnik Filozofskog instituta Akademije nauka SSSR-a. Na Sedmom kongresu Kominterne, septembra 1935. godine, je vraćen u Partiju.
Iste godine, po svom dolasku u Moskvu, Josip Broz Tito je u kratkoj belešci kadrovskoj komisiji Kominterne opisao dr Markovića okupljaju mnogi nezadovoljnici kao bivšeg vođu desne frakcije oko koga se u zadnje vreme okupljaju mnogi nezadovoljni bivši članovi ove frakcije, sa ocenom da "nije iživeo svoje frakcionaštvo". Ranija literatura je u ovome pronalazila uzrok Markovićevog hapšenja tri godine kasnije, međutim na osnovu danas dostupnog dosijea dr Sime Markovića saznajemo da je instrumentalan u njegovom hapšenju bio hrvatski komunista i bivši član leve frakcije Kamilo Horvatin, dok je značaj beleške koju je dao Tito najverovatnije u ovom kontekstu hiperbolisan.
Dr Sima Marković je još izvesno vreme bio profesor u Moskvi, a potom u Odesi, što je već pretpostavljalo nemilost. U Moskvi uopšte nije bio na partijskom poslu zbog svojih starih „grehova“, pa nije sarađivao ni sa Milanom Gorkićem ni tadašnjim partijskim vođstvom, koji su vodili oštru borbu protiv njega.
Tokom 1936. godine dr Sima Marković je pripremao za štampu naučni rad „Dijalektički materijalizam i savremena fizika“, ali je nepoznato da li je to svoje posljednje djelo završio i objavio. U trenutku hapšenja bio stariji naučni saradnik, profesor Filozofskog instituta Akademije nauka SSSR.
Pogubljenje
Sima Marković je uhapšen 20. 7. 1938. godine. Živojin Pavlović je pišući 1940. tvrdio da je Markovićevo hapšenje usledilo zbog nekadašnjeg oprečnog stava prema nacionalnom pitanju u odnosu na Kominternu, koja je u međuvremenu došla na njegove pozicije po ovom pitanju.
Prihvatajući odluku zvaničnih sovjetskih organa, Centralni komitet pod vođstvom Josipa Broza Tita je 15. marta 1939. godine isključio Markovića iz KPJ, zajedno sa grupom jugoslovenskih komunista uhapšenih u SSSR-u. Streljan je u Moskvi 19. aprila 1939. godine, na temelju zajedničke odluke Politbiroa SKP(b)-a, NKVD-a i državnog tužitelja o streljanju 198 pripadnika „kontrarevolucionarne desno-trockističke konspirativne organizacije“ od 9. aprila 1939. godine. Ranija literatura je ovu odluku smatrala posledicom isključenja uhapšenih jugoslovenskih komunista iz marta 1939. godine, međutim novija istraživanja o odnosima Kominterne i CK KPJ dovode u pitanje ovu vezu, kao i Titov kapacitet da utiče na odluke NKVD-a u tom trenutku.
Njegovo telo je kremirano u Moskovskom krematorijumu na Donskom groblju.
Rehabilitacija
U godinama posle Staljinove smrti, mnogi ubijeni jugoslovenski rukovodioci su rehabilitovali u SSSR-u kao nevine žrtve Staljinovog režima. Dr Sima Marković je rehabilitovan 10. juna 1958. godine odlukom Vojnog kolegijuma Vrhovnog suda SSSR.
U Jugoslaviji, Izvršni komitet Centralnog komiteta SKJ je 20. septembra 1968. zaključio da „ne treba ići na rehabilitaciju ovih ličnosti, jer ih naša Partija nije ni osuđivala, ni kažnjavala“!
Dela
thumb|Knjiga Sime Markovića "Iz nauke i filozofije".
Nacionano pitanje
Svoje shvaćanje nacionalnog pitanja Sima Marković je iznio u knjigama: »Nacionalno pitanje u svetlosti marksizma« i »Ustavno pitanje i radnička klasa Jugoslavije«. On je nacionalno pitanje tumačio kao ustavno pitanje, kao pitanje konkurentske borbe srpske, hrvatske i slovenske buržoazije.
Sima Marković je zastupao gledište da se nacionalno pitanje može donekle rešiti i u okviru buržoaske države, putem ustavnih reformi, davanjem širokih nacionalnih sloboda, koje mogu ići do autonomije u okviru sadašnjih granica. Govorio je da "radnička klasa koja misli marksistič­ki, to jest lenjinistički, kad hoće da reši nacionalno pita­nje, ističe pre svega zahtev za punom demokratijom, jer samo je taj zahtev dosledno marksistički". Prema Markovićevom uverenju, pošto se nijedna jugoslovenska politička stranka ne izjašnjava za odvajanje nekog dela državne teritorije od Kraljevine SHS i kako nije u interesu nijedne klase da do izdvajanja dođe, to je pitanje rešenja nacionalnog problema u zemlji pitanje regulisanja međusobnih odnosa jugoslovenskih naroda: Srba, Hrvata i Slovenaca.
Međutim, tada je Kominterna i KPJ tražila po svaku cenu „samoopredeljenje do otcepljenja“. Za te stare „grehove“ uhapšen je i Sima Marković, iako su Staljin i Kominterna kasnije prihvatili isti stav po nacionalnom pitanju u Jugoslaviji.
Ideologije stranaka
Ovaj članak navodi popis ideologija stranaka. Mnoge političke stranke temelje svoje aktivnosti i program na ideologiji. U društvenim studijama politička ideologija predstavlja određenu etičku zbirku ideala, principa, doktrina, mitova ili simbola društvenog kretanja, institucija, klasa ili velike grupe koje objašnjavaju kako bi društvo trebalo funkcionirati, odnosno nudi određen politički i kulturni nacrt za određeni društveni poredak. Politička ideologija se uglavnom bavi ime kako rasporediti vlast i koje svrhe se vlast ima koristiti. Neke stranke prate određenu ideologiju prilično dosljedno, dok neke koriste široku inspiraciju iz grupa različitih ideologija bez da čvrsto prigrle ijednu od njih.
Političke ideologije imaju dvije dimenzije:
Ideologija je zbirka ideja. Svaka ideologija obično sadrže određene ideje o tome što bi trebao biti najbolji oblik vladavine (npr. demokracija, teokracija itd.), odnosno najbolji ekonomski sistem (npr. kapitalizam, socijalizam itd.). Ponekad se ista riječ koristi kako bi se identifcirala i ideologija i neke od njenih glavnih zamisli. Tako se riječ "socijalizam" koristi i za ekonomski sistem i za ideologiju kojag ga podržava.
Ideologije se često razlikuju na temelju položaja na političkom spektru (što je dovelo do podjele na ljevicu, centar i desnicu), iako je to često izvor kontroverze. Konačno, ideologije se razlikuje po svojoj strategiji (npr. populizam) ili na temelju jednog jedinog pitanja oko koga se osnivaju stranke (npr. opozicija evropskom ujedinjenju ili legalizacija marihuane).
Podjela na grupe
Dolje navedeni popis pokušava podijeliti ideologije koje se mogu naći u praktičnom političkom životu na nekoliko grupa; svaka od grupa sadrži ideologije srodne jedne drugima. Grupe su nazvane po najpoznatijoj ideologiji svake grupe, a taj naziv ni u kom slučaju ne sugerira nekakvu vrijednosnu ili bilo kakvu sličnu hijerarhiju unutar grupa. Oni su tu jednostavno da naznače različite ideologije koje su iz praktičnih, historijskih i drugih razloga srodne ili povezane jedna s drugom. Također treba uzeti u obzir da jedna ideologija može pripadati u nekoliko grupa, kao da se srodne ideologije preklapaju. Također treba uzeti u obzir da se nazivi za politička određenja mogu razlikovati od zemlje do zemlje, kao i da pojedina stranka može biti temeljena na kombinaciji različitih ideologija.
Xu Jing (Tri kraljevstva)
Xu Jing (? -222) je bio kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, koji je služio gospodara rata Liu Zhanga, a potom Liu Beija. Uživao je veliki ugled zbog sposobnosti ispravne procjene nečijeg karaktera. Kada se godine 221. Liu Bei proglasio carem, osnovavši tako državu Shu Han, Xu Jing je imenovan ministrom zaduženim za unutrašnje poslove. Na toj je dužnosti uskoro umro; historijski izvori navode da je tada bio u dubokoj starosti.
Taurin (uzurpator)
Taurin (Taurinus, ? - 222/232?) je bio rimski oficir iz doba Severske dinastije, koji je služio na istočnim granicama Carstva te pokušao svrgnuti Aleksandra Severa, proglasivši sebe carem. Njegov ustanak nije uspio, te je Taurin, bojeći se odmazde, izvršio samoubistvo utapljanjem u Eufratu. O Taurinu postoje oskudni i proturječni izvori, te pravi datum njegove pobune nije poznat.
Zine el-Abidine Ben Ali
Zine El Abidine Ben Ali (زين العابدين بن علي Zayn al-‘Ābidīn bin ‘Alī; Hammam Sousse, 3. septembar 1936. – Džeda, 19. septembar 2019), tuniski političar, poznat kao drugi po redu predsjednik Republike Tunis, koji je na tom mjestu bio od 1987. do 2011. Prije toga je u oktobru 1987. imenovan premijerom od strane tadašnjeg predsjednika Habiba Bourgibe koji je 14. novembra proglašen "nesposobnim za upravljanje zemljom" i smijenjen, a Ben Ali je nakon toga preuzeo predsjedničko mjesto. Ben Ali je nakon toga sa uvjerljivom većinom pobjeđivao na svim predsjedničkim izborima, a posljednji put 25. oktobra 2009. Njegovu dugu vladavinu je karakterizirala pro-zapadna vanjska politika, te se smatrao jednim od najpouzdanijih američkim saveznika u Arapskom svijetu, a njegova zemlja oazom političke stabilnosti, čemu su doprinijeli prihodi od turizma. Sa druge strane je bio žestoko kritiziran zbog autoritarne unutrašnje politike i brutalnog gušenja medijskih i političkih sloboda, kao i kleptokratskog modela vođenja državne ekonomije. Nakon što je Tunis teško pogodila globalna ekonomska kriza, dugo akumulirano nezadovoljstvo je dovelo do serije krvavih uličnih nereda nakon kojih je Ben Ali napustio zemlju. To je prvi slučaj u suvremenoj historiji Arapskog svijeta da je državni poglavar prisiljen napustiti vlast zbog demonstracija.
Martina Zubčić
Martina Zubčić (Zagreb, 3. lipnja 1989.) je hrvatska tekvandoašica.
Sportska karijera
Počela je trenirati sa 7 godina, a već je u juniorskom uzrastu osvojila zlato u seniorskoj konkurenciji na EP u Rigi 2005. godine. Trenira i bori se za klub TK Dubrava iz Zagreba.
Najveći uspjeh u karijeri ostvarila je na Olimpijskim igrama u Pekingu 2008. osvajanjem bronce.
Dobitnica je godišnje Državne nagrade za šport "Franjo Bučar" za 2008. godinu. Za istu godinu dobitnica je i Nagrade Dražen Petrović Hrvatskog olimpijskog odbora koja je namijenjena isključivo mladim sportašicama i sportašima za izvanredne sportske rezultate i sportski razvoj.
Krajem listopada 2008. godine sudjeluje kao natjecateljica u glazbeno-zabavnom spektaklu Ples sa zvijezdama, gdje joj je partner Robert Schubert.
Olimpijske igre 2008.
Martina je u Pekingu osvojila prvo hrvatsko taekwondo olimpijsko odličje, a treće ukupno na tim igrama. Na putu do odličja svladala je Izraelku Gatterer, Brazilku Nunes, poražena je od Turkinje Tanrikulu, da bi u borbi za broncu bila uspješnija od Tajvanke Li-Wen Su.
Osmina završnice: IZR Gatterer 4:3
Četvrtzavršnica: 🇧🇷 BRA Nunes 3:2 (zlatnim bodom u produžetku)
Poluzavršnica: 🇹🇷 TUR Tanrikulu 3:5
Za brončano odličje: 20px 20px Su Li-Wen 5:4 (zlatnim bodom u produžetku)
Treo II, Frosinone
Treo II je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
Park City, Tennessee
Park Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.442.
Meersburg
Mersburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Bodenze. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.617 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8435036.
Fu Rong (Shu Han)
Fu Rong (? -222) bio je vojskovođa kineske države Shu Han, jednog od Tri kraljevstva. O njegovom životu se malo zna, osim da je sudjelovao u bitci kod Xiaotinga i nakon poraza čuvao odstupnicu caru Liu Beiju. Nakon što su svi njegovi suborci ubijeni i zarobljeni u borbi sa pobjedničkim snagama države Istočni Wu, ponuđeno mu je da se preda, što je prkosno odbio te sam jurišao na cijelu neprijateljsku vojsku, pri čemu je ubijen. Njegov čin je duboko dojmio suvremenike, ali i kasnije generacije, uključujući cara Wua iz dinastije Jin koji mu je odao počast u jednom svom dekretu. Njegov sin Fu Qian je godine 263. poginuo na sličan način braneći državu Shu od napada Cao Weija.
Meersburg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bodenze Mersburg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Bodenze. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 444 metra. Površina opštine iznosi 12,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.617 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 465 stanovnika/km².
McAdoo, Pennsylvania
Makadu je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Ivan Đikić
Ivan Đikić (Zagreb, 1966.) hrvatski je znanstvenik.
Para-Azoksianizol
Para-Azoksianizol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 258,273 Da.
Ivan Đikić
Životopis
Od 1997. godine dr. Đikić voditelj je laboratorija za molekularnu biologiju tumora u Ludwigovom Institutu za istraživanje raka u Švedskoj. Godine 2002. izabran je za redovitog profesora Medicinskog fakulteta Sveučilišta Goethe u Frankfurtu, Njemačka, gdje i danas radi, a kao izvanredni profesor predaje i na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Splitu, te je voditelj Laboratorija za molekularnu biologiju tumora u MedILSu. Aktivni je sudionik brojnih europskih programa u obrazovanju studenata i znanstvenika, te inicijator i organizator znanstvenih skupova u Hrvatskoj. Aktivno surađuje sa znanstvenicima u Hrvatskoj i na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Splitu.
Profesionalnu suradnju s Mediteranskim institutom za istraživanje života u Splitu (MedILS) prekinuo je početkom svibnja 2010. godine.
Nagrade i priznanja
Kao voditelj Grupe za molekularnu signalizaciju Instituta za biokemiju Goethe Sveučilišta otkrio je mehanizam kojim se stanice ljudskog organizma brane od razvoja karcinoma. Časopis Science u svom broju iz prosinca 2005. godine objavio je ovaj rad kao najznačajnije medicinsko otkriće za proteklu godinu.
Dosad je objavio više od 100 radova u znanstvenim časopisima koji su citirani više od 7100 puta. Dobitnik je važnih međunarodnih priznanja, te je izabrani član Europske organizacije za molekularnu biologiju (EMBO), Europskog udruženja za istraživanje života (ELSO), Međunarodne unije za borbu protiv raka (UICR) i drugih. Dobitnik je i brojnih medunarodnih nagrada uključujući nagradu Američkog udruženja za istraživanje raka (AACR) za izvanredna postignuća u istraživanju tumora 2006. godine, Njemačkog udruženja za staničnu biologiju i Europskog udruženja za istraživanje tumora.
Dana 21. svibnja 2008. godine, objavljeno je da su prof. dr. Ivan Đikić i prof. Koraljka Husak s Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Frankfurtu otkrili novu bjelančevinu koja ima važnu ulogu u razvoju tumora i bolesti živčanog sustava.
Dana 5. studenog 2009., dobio je uglednu njemačku nagradu "Sir Hans Krebs". Dio novčane nagrade donirao je djeci s poteškoćama u razvoju.
U veljači 2010. godine Njemačka udruga za tumore dodijelila mu je nagradu "Deutschen Krebspreis" (2010.), koja se dodjeljuje jednom godišnje za dostignuća iz područja istraživanja i liječenja tumora.
Na svečanosti u Erlangenu je 29. rujna 2010. promoviran u redovnog člana Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina, njemačke akademije znanosti.
8. siječnja 2013. Ivanu Đikić dobiva nagradu njemačke zaklade "Ernst Jung" za medicinu.
Brimont
Brimon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Daklizumab
Daklizumab je humanizovano IgG1 monoklonalno antitelo koje se vezuje za ljudski IL-2 receptor T ćelija (anti-Tac ili anti-CD25). Koristi se za sprečavanje odbacivanja nakon transplantacije organa, posebno transplanta bubrega. Lek se takođe izučava za moguću primenu u lečenu multiple skleroze. Daclizumab je kompozit ljudske (90%) i glodarske (10%) sekvence. LJudska sekvenca je izvedena iz konstantnih domena ljudskog IgG1 i varijabilnih okvirnih regiona Eu mijelomnog antitela. Glodarska sekvenca je izvedena iz regiona koji određuju komplementarnost u glodarskom anti-Tac antitelu.
Brimont
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 456 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 137 metara.
Edo Šen
Edo Šen (pravo ime Edvard Schön) (Zagreb, 10. ožujka 1877. – Zagreb, 16. lipnja 1949.), austro-ugarski i jugoslavenski arhitekt židovskog podrijetla.
U državnoj službi
Edo Šen (Schön) rođen je 10. ožujka 1877. godine u Zagrebu. Nakon što je maturirao 1894. godine odlazi u Beč gdje pohađa Viša tehnička škola u Beču (Technische Universität), na kojoj će 1900. i diplomirati. No nakon diplome Šen se ne vraća odmah u Zagreb kao većina njegovih suvremenika već produžava boravak u Beču za jednu godinu radeći usporedno kao asistent kod profesora Hintagera te u atelieru poznatog slovenskog arhitekta Maxa Fabiania. Nakon bečkih iskustava, 1901. Šen se vraća u Zagreb gdje dobiva uposlenje kao državni službenik u tadašnjem Građevnom uredu, vodeći tehničke poslove vezane uz zgradarstvo i građevno redarstvo. Budući da je djelovao kao državni službenik, inženjer, Šen sve do 1908. godine, kada napušta državnu službu, nije imao pravo na samostalni rad, tako da kada bi i projektirao morao je to raditi pod krinkom jedne od tadašnjih zagrebačkih građevinskih tvrtki kao što je na primjer bio slučaj s realizacijom stambene zgrade u Gundulićevoj 35 iz 1907. Iako je djelovao kao državni službenik Šen se 1905. godine pridružuje Podhorskom, Bastlu i Kovačiću pri osnivanju Kluba hrvatskih arhitekta.
mini|200px|Edo Šen- Palača Croatia, Preradovićeva - Masarykova, Zagreb (1909.- 1910.)
Ovlašteni civilni arhitekt
Ostale Šenove realizacije iz tog razdoblja su stambena zgrada Mervar, nekadašnji “ Dom društva čovječnosti “ u Petrinjskoj 3 iz 1912. te stambena zgrada Bezuk u Boškovićevoj 14 iz 1914. godine. Nakon rata, točnije 13 rujna 1919. godine osnivanjem Tehničkog fakulteta u Zagrebu Šen je izabran za redovitog profesora na arhitektonskom odjeku, a nešto kasnije Vijeće fakulteta ga izabire i za prvog njegovog rektora. To razdoblje slikovito je opisao u svojim Sjećanjima arhitekt Zvonimir Vrkljan koji o Šenu iznosi slijedeće dojmove: “ … uvijek sam mu prilazio sa stanovitim poštovanjem, jer sam ga smatrao svojim duhovnim ocem … On se odmah posvetio organizaciji nove škole, koja je zapravo počela ni iz čega. Trebalo je pronaći i izabrati kvalitetno osoblje, adaptirati prostorije nekadašnje Ženske stručne škole i dijela Obrtne škole na današnjem Roosveltovu trgu, koje su za rata služile kao vojna bolnica i bile znatno devastirane. Odmah pristupa i nadogradnji trećega kata iznad centralnog dijela u koji je smješten veći dio Arhitektonskog odjela sve do 1940. kada je preseljen u novu zgradu. Kako su bile teške prilike za smještaj studenata, organizira prve dvije godine privremeni đački dom i menzu u zgradi škole ali istovremeno projektira i hitno gradi đačke domove u Runjaninovoj ulici “.
U potrazi za stilom
mini|200px|Edo Šen- Kuća Vasić, Varšavska 6, Zagreb (1928.)
U duhu moderne
Do potpunog stilskog pročišćavanja Šenove arhitekture, jednako kao i u slučaju arhitekta Rudolfa Lubynskog, dolazi tek tijekom tridesetih godina. Tek će tijekom te faze Šenovi projekti evoluirati do istinski vrijedne moderne arhitekture novog života tridesetih godina, priklanjajući se u potpunosti funkcionalističkim i konstruktivističkim rješenjima koja će karakterizirati slobodno oblikovanje tlocrtnih koncepcija te pročišćene plohe pročelja artikulirane isključivo odmjerenim nizovima jednostavno usječenih prozorskih osi. Do ovog prijelomnog trenutka, značajnog kako za Šenovo stvaralaštvo, a tako i za cjelokupnu domaću arhitekturu, označavajući konačan i pobjedonosni prodor modernih shvaćanja, dolazi upravo zahvaljujući djelovanju nove generacije arhitekata, koja većinom školovana na mnogobrojnim učilištima diljem Europe uz stečeno znanje i iskustva donosi sa sobom i nazore svojih velikih učitelja: Loosa, Poelziga i Le Courbusiera-
Toj “ generaciji naših najmlađih arhitekata, odgojenoj na istinama, logici i smionosti koje su postale njena nepokolebljiva vjera u pravu svrhu svojih znanja i poziva “ kako ju je opisivao Slavko Batušić, pripadao je i arhitekt Milovan Kovačević koji će spletom okolnosti postati alter ego znatno starijeg Ede Šena. Uz to što je bio Šenov suradnik u atelieru, Kovačić će mu u od 1932. do 1943. godine asistirati i na fakultetu.
Suradnja Šen – Kovačević
Dolaskom Milovana Kovačevića u Šenov atelier njegov se pristup arhitektonskoj problematici radikalno mijenja. Svjedoci ove promjene zajedničke su realizacije što ih ova dva generacijski različita arhitekta ostvaruju u razdoblju između 1932. do 1940. godine. Svakako najznačajnija od njih je stambena višekatnica u Gundulićevoj 34 iz 1932. godine, smještena u neposrednoj blizini Šenove realizacije iz 1907. godine. Upravo na ova dva primjera možemo komparativnom metodom uvidjeti drastičnu stilsku razliku između ranijeg Šenovog eklekticizma s početka stoljeća i Šen/ Kovačevićevog prihvaćanja funkcionalizma i konstruktivizma nekoliko desetljeća kasnije. Stambena višekatnica u Gundulićevoj 34, za razliku od ranije na broju 35, lišena pseudodramatske reprezentativnosti odlikuje se jednostavnom i odmjerenom plohom pročelja koje je obloženo kamenim pločama te slobodnom tlocrtnom koncepcijom u okviru koje je oblikovanje stanova striktno provedeno prema suvremenim shvaćanjima kod kojih je prednost dana glavnom stambenom prostoru. No istinski značaj ovog pročelja dolazi do potpunog izražaja u trenutku kada ga sagledamo u zajedničkom kontekstu s uglovnom palačom Gradskih poduzeća arhitekta Jurja Denzlera (1932. ) i također uglovnicom, kućom Frank arhitekta Viktora Kovačića ( 1913. ) a sa kojima ova zgrada čini vrijednu arhitektonsko spomeničku cjelinu koja oblikuje sjevernu stranu jugozapadnog stambenog bloka zagrebačke Zelene potkove.
Godinu dana nakon ove realizacije Šen i Kovačević ostvaruju drugu svoju značajnu realizaciju - stambenu zgradu JAZU, danas studentski dom, na Trgu hrvatskih velikana. Od ostalih zajedničkih realizacija valja još istaknuti stambenu višekatnicu u Križaničevoj 3, te njihovo posljednje značajno ostvarenje, zgradu Tehničkog fakulteta u Kačićevoj ulici, a koju rade u vremenskom razdoblju između 1937., kada je Savjet Tehničkog fakulteta povjerio Šenu da s asistentom Kovačevićem izradi projektni elaborat do 1940. kada je zgrada dovršena i useljena.
Vrhunac suradnje Šena i Kovačevića je natječajni projekt za regulaciju Kaptola iz 1935. godine. Iste godine Šen postaje članom JAZU. Početkom 1943. godine Šen piše vrlo smion uvod za knjigu „Prosvjetna ognjišta” arhitekta Aleksandra Freudenreicha u kojim potvrđuje svoja modernistička načela : ... „ Kao umjetnost o oblikovanju prostora, graditeljstvo usklađuje prostorne jedinice u harmoničnu cjelinu, a onu opet prilagođuje svojoj okolini. To su zadaci i ciljevi suvremenog graditeljstva, i svaki pokušaj tom duhu vriedan je doprinos za unapređivanje naše građevne kulture”. Iste godine, nakon dvadeset i tri godine rada na fakultetu, Šen je dobio politički nalog da zatraži mirovinu i da ode s fakulteta.
Arhitekt Edo Šen umire u Zagrebu 16. lipnja 1949. godine.
Jolly Roger
Podrijetlo naziva
Pretpostavlja se da engleski Jolly Roger dolazi od francuskog joli rouge (lijepa crvena). Britanski admiralitet je 1694. zapovjedio svojim gusarima da na svojim brodovima osim nacionalnih, ističu i crvene zastave. Neki gusari koji su prešli u pirate nastavili su koristiti crvenu zastavu tijekom napada. Kasnije su počeli koristiti crne zastave s zastrašujućim simbolima koji su predstavljali smrt. Prvi pirat koji je koristio zastavu s lubanjom i prekriženim kostima bio je Henry Avery i njegova zastava je bila crvena. Piratski način napada bio slijedeći: približili bi se trgovačkom brodu pod prijateljskom ili neutralnom zastavom, zatim bi ju spustili i istakli Jolly Rogera što je značilo "Predajte se bez borbe i poštedjet ćemo vas". Ako se brod ne bi predao pirati bi spustili Jolly Rogera i istakli potpuno crvenu zastavu što je značilo "Nema milosti" tj. sve će zarobljenike pobiti. Danas se smatra da je Jolly Roger uvijek ista crna zastava s lubanjom i prekriženim mostima što je pogrešno. Svaki je piratski kapetan imao svoju verziju Jolly Rogera. Neki su na zastavama imali čitave kosture dok su drugi umjesto kostiju na zastavama imali mačeve.
Corbara (Francuska)
Korbara je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 583, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km².
Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat
Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat je naziv za kratkotrajnu krunovinu Austrijskog carstva koja je postojala na području današnje Vojvodine između 1849. i 1860. godine. Nekadašnje područje ove krunovine je danas podeljeno između Srbije, Rumunije i Mađarske.
Nazivi
Na teritoriji krunovine je u službenoj upotrebi prvobitno bio samo nemački jezik, a kasnije su službeni postali i "ilirski" (srpski, hrvatski), rumunski i mađarski. Kao službeni su se koristili različiti nazivi za krunovinu: „Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat“ ("Woiwodschaft Serbien und Temescher Banat"), „Vojvodstvo Srbije i Tamiškog Banata“ ("Woiwodschaft von Serbien und Temeser Banat"), „Srpska Vojvodina i Tamiški Banat“ ("Die serbische Wojwodschaft und das temeser Banat"), „Srpsko Vojvodstvo i Tamiški Banat“ ("Serbische Wojwodschaft und Temeser Banat"), „Srpsko Vojvodstvo s Tamiškim Banatom“ ("Serbische Wojwodschaft mit Temeser Banat").
U nezvaničnoj upotrebi pojavljivali su se i nazivi „Tamiški Banat i Srpsko Vojvodstvo“, „Srpsko Vojvodstvo“, „Srpska Vojvodina“, „Vojvodstvo Srbija“, „Vojvodstvo“, „Vojvodina“.
Istorija
Patentom od 18. novembra 1849. godine, austrijski car je formirao Vojvodstvo Srbiju i Tamiški Banat od delova Srema (rumski i iločki srez) sa srpskom većinom, većeg dela Bačke sa mešovitim stanovništvom (Srbi na jugu, Nemci na zapadu, Mađari i Bunjevci na severu) i delova Banata (Srbi na zapadu, Nemci u centru, Rumuni na istoku), tako da je etnički sastav ove krunovine bio veoma složen.
Austrijski car Franjo Josif I je za sebe uzeo titulu Veliki vojvoda Vojvodstva Srbije (nemački:Grosswojwod der Wojwodschaft Serbien), a vojvodstvo je bilo potčinjeno direktno Beču. Samom krunovinom je upravljao guverner (podvojvoda), kojeg je, kao svog namesnika, postavljao car (vojvoda), a sedište ovog guvernera se nalazilo u Temišvaru. Čak i pošto je Vojvodstvo Srbija ukinuto (1860. godine), Franjo Josif I je zadržao ovu titulu, a istu je nosio i njegov naslednik, car Karlo I, sve do 1918. godine, kada se habzburško carstvo raspalo.
31. decembra 1849. godine, od Varadinskog puka, Šajkaškog bataljona i 3. banatskog puka sačinjena je Banatsko-srpska zemaljska vojnička komanda sa sedištem u Temišvaru i pod komandom podvojvode.
Srbi su bili nezadovoljni ovakvim Vojvodstvom, a naročito su bili pogođeni patrijarh Josif Rajačić i konzervativni krugovi zajedno sa svojom politikom oslonca na Beč, te je njihov ugled naglo opadao. Na delu je bila kao i ostalim delovima Austrijskog Carstva germanizacija, policijska prismotra, svuda se nalazila vojska, bilo je zabranjeno studiranje u Pragu, itd. Većina građanskih i vojnih zapovednika bili su Nemci, iako su u administraciji pokrajine u većem broju bili zastupljeni i Srbi.
U početku je podvojvoda bio Majerhofer, koga 1851. godine zamenjuje grof Koronini koji kontroliše i Vojvodstvo i nekadašnju Vojnu granicu. 1851. godine, Vojvodstvo je podeljeno na 5 okruga, koji su se delili na srezove, a ovi na opštine. Vojvodstvo dobija i vrhovni sud u Temišvaru.
Smanjuje se neprijateljstvo prema Mađarima, a povećava prema Nemcima. Sa Rumunima su odnosi i dalje loši zbog sporenja oko crkvene vlasti.
Za vreme Krimskog rata Srbi su živnuli zbog nade za oslobođenjem. Kada je 1859. godine došlo do austrijskog poraza u Italiji svi su se ponadali boljem: seljaci smanjenju poreza, građanstvo zatvaranju granice prema Austriji, itd. Knez Mihailo se zalaže za saradnju sa Mađarima, dok jedino još Crkva ostaje za dinastiju. Kao akt austrijskog popuštanja imenovan je za podvojvodu Josip Šokčević, a nemački jezik je odstranjen iz gimnazija. Da bi povratio svoj ugled, patrijarh Josif Rajačić postavlja zahteve. Sledi reakcija centralne vlasti iz Beča: novi guverner je Sen-Kanten, masovna hapšenja, zabrana trobojki, narodnih nošnji, itd.
Već u «Oktobarskoj diplomi» nema nigde ni reči o Vojvodstvu i Srbima. Da bi zadovoljio pretenzije Mađara s kojima se Beč pomirio, Car je u decembru 1860. ukinuo Vojvodstvo, na veliku radost Mađara i Nemaca, a ogorčenje Srba i Rumuna (Svetozar Miletić, «Na Tucin-dan 1860.»), što donosi još veće razočaranje u carsku politiku. Za utehu je car Srbima obećao očuvanje verskog, nacionalnog i jezičkog razvitka u skladu sa privilegijama.
Posle ukidanja krunovine, veći deo njene teritorije (Banat i Bačka) je priključen habzburškoj Kraljevini Ugarskoj, a Srem habzburškoj Kraljevini Slavoniji, koja je tada takođe bila posebna krunovina.
Upravna podela
U početku je krunovina bila podeljena na tri upravna okruga:
Kasnije je imala pet okruga:
Kultura
Glavni listovi u krunovini su:
Vladari
Guverneri:
Dakarbazin
Dakarbazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 182,183 Da.
Slikarstvo
mini|Slikarstvo Slikarstvo je sve što nastaje umetničkim slikanjem.
Slikanje je postupak gde se nečim (četkom, špahtlom, pastelom itd) nanosi boja (mešavina pigmenta i veziva) na podlogu. Tako nastaje slika. Čovjek koji se ozbiljno bavi slikanjem je slikar. Slikar koristi kombinaciju, crteža, kompozicije, svetla i boje da iskaže koncepte ili opiše svet oko sebe.
Podloga je često napeto platno, koje se unapred priprema za slikanje u zavisnosti od vrste boje koja će se koristiti. osim platna,podloga može biti takođe i papir, drvo, staklo, zid (freske), lesonit itd. Slike i crteži obično se stavljaju u ram i kače na zid, ali ima i mnogo drugih načina da se izlažu.
Crtanje je postupak gdje se nešto (olovka, grafit, kreda, pero itd) pritiska ili pomera po površini i ostavlja tragove na njoj. Tako nastaje crtež. Čovjek koji se ozbiljno bavi crtanjem je crtač.
Slikarstvo može biti realistično i da predstavlja realne objekte (kao npr. mrtva priroda ili pejsaž), abstrakto, nabijeno opisnim elementima, simbolima, emocijama ili političkim sadržajima. Istorijski, veliki broj dela se bavio duhovnošću i religioznim temama. Ova vrsta slikarstva se pojavljuje još od mitoloških prizora na grnčariji do biblijskih scena na zidovima katedrala.
Slikarske tehnike
Postoji uzajamni odnos slikarskih tehnika i boja. Jedna od slikarskih tehnika je pastel, on stvara ugođaj nježnosti i ljupkosti. Akvarel svojom providnošću daje bojama prozračnost. Fresko-slikarstvo, tehnika zidnog slikarstva, nema puno detalja i dočarava prostornost i monumentalnost. Temperi je svojstvena plošnost, pa je svojstvena plakatu, a uljene boje (obično na platnu napetom na drveni okvir) su pogodne za slikanje najmanjih detalja.
Različite vrste slikarkih boja se obično identifikuju medijumom u kome je pigment rastvoren. Taj medijum određuje osnovne karakteristike boje kao što su gustina, elasticitet, rastvorljivost, brzina sušenja i tako dalje.
Vrste boja:
Case Libralato, Padova
Case Libralato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Pet generala tigrova
Pet generala tigrova je izraz kojim se u kineskoj kulturi označava pet vrhunskih generala koji služe jednog te istog vladara i, u prenesenenom smislu, petorica vrhunskih stručnjaka i profesionalaca u nekoj organizaciji. Izraz se nikada nije koristio u službenim zapisima, a prvi ga je upotrijebio Luo Guanzhong u djelu Romansa Tri kraljevstva kako bi opisao petoricu vojskovođa u službi gospodara rata Liu Beija - to su bili Guan Yu, Zhang Fei, Zhao Yun, Ma Chao i Huang Zhong. Taj primjer su slijedili brojni drugi autori u historiji kineske književnosti.
Univerzitet Džemal Bijedić
Univerzitet "Džemal Bijedić" Mostar osnovan je 1977. godine i djeluje kao državni univerzitet. Od 1993. godine dijeli se na dva univerziteta, od kojih jedan zadržava dotadašnje ime, ali ne i imovinu, dok drugi djeluje pod imenom Univerzitet u Mostaru (hrv. Sveučilište u Mostaru). Univerzitet se nalazi u Mostaru i sastoji se od osam fakulteta.
Agromediteranski fakultet
Fakultet je osnovan 1997. godine. Na fakultetu djeluju sljedeći smijerovi:
Fakultet humanističkih nauka
Fakultet je osnovan 2002. godine. Na fakultetu djeluje pet odsjeka i 11 studijskih grupa:
Pravni fakultet
Fakultet je osnovan 1971. godine kao Odjeljenje Pravnog fakulteta Univerziteta u Sarajevu, a 1976. godine je postao samostalna vaspitno-obrazovna i naučnoistraživačka ustanova. Njegovim udruživanjem sa još tri fakulteta 1977. godine formiran je Univerzitet "Džemal Bijedić" u Mostaru.
Od 1971. do 1993. godine Fakultet je bio smješten u ulici Blagoja Parovića, a 1993. godine, sa početkom ratnih dejstava, Univerzitet "Džemal Bijedić", pa i Pravni fakultet morali su napustiti do tada korišteni prostor, ostavši pri tome i bez svoje opreme. Od 1993. do 1996. godine Fakultet je koristio nedovoljne i neadekvatne prostore u gradu, a od 1996. godine, zajedno sa ostalim fakultetima Univerziteta "Džemal Bijedić”, smješten je u objektima na lokalitetu Univerzitetskog kampusa u Sjevernom logoru.
Web: pf.unmo.ba
Facebook:  https://www.facebook.com/PF.UNMO.BA/
Vanjski linkovi
Zvanična stranica http://www.unmo.ba/
Ratovi dviju ruža
Ratovi dviju ruža, vođeni između 1455. i 1485. godine, bili su isprekidan građanski rat koji se vodio oko engleskog trona između pristaša Dinastije Lancaster i Dinastije York. Obje dinastije, bile su mlađe grane Dinastije Plantagenet, jer su vukle svoje podrijeklo od kralja Edwarda III.
Naziv Ratovi dviju ruža nije bio korišten u to vrijeme, ali njegov naziv nastao je naknadno budući da su se suprostavljene strane u ratu predstavljale ružama crvene i bijele boje. Crvena boja ruže je bila boja Dinastije Lancaster, a bijela boje ruže je bila boja Dinastije York. Naziv je ušao u opću upotrebu tokom 16. vijeka na temelju scene iz Shakespeareove drame ‘’Henry VI.’’ gdje suprotstavljene strane u drami izaberu različito obojene ruže. Iako su se ruže povremeno koristile kao simboli tokom rata, ipak se većina sudionika služila grbovima svojih feudalaca.
U Ratovima dviju ruža sudjelovalo je zemljoposjedničko plemstvo i vojska njihovih vazala. Biti pobornik jedne od zavađenih dinastija, ponajviše je ovisilo o bračnim ili rodbinskim vezama između porodica, obećanim feudalnim titulama i dodjelama lena. Tako je glava Dinastije Lancaster jedno vrijeme imao titulu grofa od Richmonda, a glava Dinastije York titulu grofa od Cambridgea. Dinastija Lancaster većinu je saveznika imala na sjeveru i zapadu zemlje, dok je Yorku podrška dolazila uglavnom s juga i istoka.
Uzroci sukoba
Uzroci sukoba nalazili su se u suparništvu između dviju ogranaka dinastije Plantagenet, dviju dinastičkih kuća Lancaster i York, a koje je počelo padom engleskog kralja Richarda II kojeg je s vlasti srušio njegov bratić |Henry Bolingbroke, grof od Lancastera, 1399. godine, a koji je bio unuk |Edwarda III. po njegovom trećem sinu Johnu od Gaunta. Kako je krunu |Edwarda III. trebao prema redu prvenstva naslijediti drugi sin Lionel, grof od Clarencea, pobornici dinastije York smatrali su da, po toj osnovi, kući York pripada jače pravo na englesko prijestolje. Stoga je pravo |Henrya Bolingbrokea (kasnije okrunjenog kao Henry IV.) na englesko prijestolje, prema mišljenju pobornika kuće York, stajalo na vrlo slabim temeljima. Vladavinu Lancastera pobornici Yorka su trpili sve dok na vlast nešto kasnije nije došao izrazito nepopularani i duševno bolesni kralj Henry VI. Međutim, unutar tog razdoblja bilo je nekoliko ustanaka, koji su suzbijeni, a u kojima su Yorkisti isticali svoje pravo na krunu. thumb|260px|right| Henry IV thumb|200px|left| Henry V.
Počeci sukoba
Kada je 1413. umro kralj Henry IV. naslijedio ga je njegov sin i nasljednik Henry V. koji je bio veliki vojnik i koji je postigao velike vojne uspjehe protiv Francuske u Stogodišnjem ratu koji su ga učinili popularnim vladarem, što mu je omogućilo da ojača položaj Lancastera u odnosu na kuću York.
Henry V. vladao je kratko, a 1422. naslijedio ga je duševno bolesni i nesposobni sin Henry VI. koji je bio okruženim nepopularnim regentima i savjetnici. Najpoznatiji među njima su bili Edmund Beaufort, drugi grof Somerseta i William de la Pole, prvi grof od Suffolka, koji je bio okrivljen za loše vođenje vojnih operacija protiv Francuske u Stogodišnjem ratu.
thumb|left|200px| Henry VI, kralj Engleske i Francuske Tokom vladavine Henrya VI., svi raniji teritorijalni dobici i engleske vojne pobjede u Francuskoj (za vrijeme Henrya V.) bile su anulirane i izgubljene. Henry VI. se doživljavalo kao slabog i neefikasnog kralja. Povrh toga, on je patio od povremenih nastupa duševne bolesti koju je vjerojatno naslijedio od svoga djeda Karla VI., kralja Francuske. Kako su pripadnici dinastije York smatrali da je Henry VI. nesposoban za vladavinu počeli su postavljati pitanje njegova legitimiteta kao kralja i isticati svoje pravo na krunu po osnovi podrijetla od već spomenutog Lionela od Clarencea, drugog sina kralja Edwarda III. Plantageneta.
Neslaganja na dvoru odražavala su se u cijeloj državi, gdje je jačao partikularizam plemstva, a plemenitaške obitelji ulazile su u sukobe zbog privatnih zavada pri čemu su određene obitelji jačale i pokazivale sve manje respekta prema dvoru i vlasti kralja. To doba je zapamćeno po mnogim privatnim ratovima vođenim među obiteljima što je stvorilo anarhičnu situaciju u zemlji i u konačnici pobunu protiv Henrya VI. U ove zavade naročito su bili uključeni vojnici poražene engleske vojske u Francuskoj.
Rastuće društveno nezadovoljstvo, otimanje hrane stanovništvu od strane plemića s privatnim vojskama, te korupcija na Henryevom dvoru stvorili su sazrelu klimu za izbijanje građanskog rata.
Tokom 1453. Henry je trpio prvi od nekoliko nastupa duševne bolesti, pa je slijedom novonastale situacije imenovano Regentsko vijeće, na čelu sa moćnim i popularnim Richardom Plantagenetom, vojvodom od Yorka kao Lordom Protektorom. Richard je uskoro politički i fizički pasivizirao Lancastere na dvoru. Nakon što se Henry 1455. oporavio, Richard je istjeran sa dvora na nagovor Henryeve žene Margarete od Anjoua. right|thumb|260px| Margareta od Anjoua
Oružani sukobi
Kako je Henry VI. bio neefikasan i slab vođa, moćna, energična i agresivna kraljica Margareta od Anjoua postala je faktični vođa lancasterskog klana. Margareta je izgradila savez protiv Richarda od Yorka koji je bio prisiljen vojno mu se suprotstaviti, što je dovelo 1455. do prve bitke u ratu dviju ruža, Prve bitke kod St. Albansa koja je označila početak glavnog razdoblja oružanog sukoba u Ratovima dviju ruža između 1455. i 1489. left|thumb|200px| St Albans
Richard, grof od Yorka vodio je male vojne snage prema Londonu i sa Henryevim snagama susreo se kod St.Albansa, sjeverno od Londona. 22. maja 1455. gdje se odigrala relativno mala Prva bitka kod St.Albansa, ali je bila prvi otvoreni sukob građanskog rata. Cilj Richarda je bio tobože ukloniti “loše Henryeve savjetnike”. Rezultat je bio lancasterski poraz. Nekoliko istaknutih lancasterskih vođa je poginulo, a kuća York i njihovi saveznici vratili su svoj utjecaj, i neko vrijeme se činilo da su obje sukobljene strane šokirane bitkom koja se odigrala i činili su sve da bi se pomirile nastale političke razlike.
U trenucima kada je Henry trpio drugi nastup svoje duševne bolesti, Yorkisti su ponovo imenovali Lorda Protektora, a Margareta je bila gurnuta po strani zaokupljena brigom i njegom svoga muža. Nakon Prve bitke kod St.Albansa kompromis između sukobljenih strana imao je određeni uspjeh, a Yorkisti su do Henryevog oporavka imali dominantnu ulogu u regentskom vijeću.
No problemi koji su uzrokovali sukob uskoro su se ponovno pojavili, a osobito narazjašnjeno pitanje tko će naslijediti Henryaa na tronu, Richard, vojvoda od Yorka ili Henryev sin Edward. Margareta je odbijala prihvatiti bilo koje rješenje koje bi njezinu sinu oduzelo pravo na nasljedstvo. Samo vojna premoć kuće York održavala je status quo na dvoru. No gospodarske poteškoće i loša pozicija na vanjskopolitičkom planu učinili su svoje. Kralj i kraljica, da bi zaštitili svoju poziciju prvi puta su u engleskoj povijesti uveli su novačenje u vojsku. U međuvremenu yorkistu Richardu Nevilleu, grofu od Warwicka (kasnije nazvanom "Kingmaker") rasla je popularnost u Londonu, naročito kod snažno rastućeg trgovačkog staleža. left|thumb|200px| Dvorac Ludlow
Neprijateljstva su se nastavila septembra 1459, u Bitci kod Blore Heatha u Staffordshireu, kada velika lancasterska vojska nije uspjela spriječiti Yorkiste predvođene lordom Salisburyem da se spoje sa drugim snagama Yorka u Dvorcu Ludlow.
Dvadesetak dana poslije odigrala se slijedeća bitka kod Ludford Bridgea u kojoj su snage Lancastera odnijele pobjedu. Richard od Yorka, Salisbury i grof od Warwicka su nakon bitke morali pobjeći prema Calaisu. Dinastija Lancaster je tada potpuno preuzela sveukupnu kontrolu, a Yorkisti su između 1459. i 1460. počeli seriju napada iz pravca Calaisa na englesku obalu izazivajući pri tome kaos i nered. 1460. Richard od Yorka, Salisbury i Warwick izvršili su invaziju Engleske, i brzo našli saveznike u Kentu i Londonu, gdje su i ranije uživali široku podršku. U nakanama ih je podržao i papinski izaslanik, te su tako ohrabreni i vojno ojačani marširali na sjever. Henry VI. je vodio vojsku na jugu dok je Margareta sa sinom princom Edwardom ostala na sjeveru. Bitka kod Northamptona koja se odigrala 10. srpnja 1460. i pretrpljeni poraz bili su katastrofa za kuću Lancaster. Vojska Yorkista predvođena grofom od Warwicka, zbog izdaje u lancasterskim redovima, teško je porazila vojsku Lancastera, pri čemu je bio zarobljen kralj Henry VI. i odveden kao zatvorenik u London Tower.
Zakon o suglasju
Ohrabreni ovim velikim vojnim uspjehom, Yorkisti su sada otvoreno istakli svoje pravo na prijestolje. Vojska Yorkista ušla je u London na čelu sa Richardom od Yorka sa ceremonijom koja je obično priličila vladaru. Parlament se bio okupio i Richard od Yorka je istakao svoje pravo na prijestolje. Ali njegovi najveći saveznici lordovi Warwick i Salisbury nisu se slagali sa njegovim zahtjevom parlamentu. Oni u ovom trenutku nisu imali namjeru potpuno ukloniti Henry nego ukloniti samo njegove utjecajne savjetnike iz klana Lancaster.