cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rikken Dōshikai
Rikken-Dōshi Kai (立憲同志会) je bila japanska politička stranka koja je djelovala 1910-ih. Godine 1913. ju je osnovao premijer Katsura Tarō, te je uglavnom okupljala njegove pristaše, odnosno služila kao protivteža stranci Rikken Seiyūkai koja je držala većinu u donjem domu Dijete. Stranka je pod vodstvom premijera Okume Shigenobua pobijedila na izborima 1915. godine, ali se nakon pada Okumine vlade sa strankom Chūseikai i još nekoliko manjih stranaka udružila u novu stranku pod imenom Kenseikai.
El Zarco, Zihuatanejo de Azueta
El Zarco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zihuatanejo de Azueta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 776 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Oberhambach
Oberhambah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 288 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134063.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Oberhambah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 412 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 288 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 56 stanovnika/km².
Reijirō Wakatsuki
Baron Wakatsuki Reijirō (若槻 禮次郎) bio je japanski političar koji je u dva navrata - od 1926. do 1927. godine, te 1931. godine - služio kao premijer Japana.
Rođen je u samurajskoj porodici. 1892. godine se upisao na Tokijski carski univerzitet gdje je studirao pravo. Nakon diplome se zaposlio u Ministarstvu financija, a na čije čelo će stati 1910-ih u vladama Katsure i Okume. Tamo je postao jedan od najistaknutijih članova stranke Rikken Doshikai, a od 1916. njene nasljednice Kenseikai. U junu 1924. ga je premijer Kato Takaaki imenovao ministrom unutrašnjih poslova, te je imao značajnu ulogu u donošenju zakona kojim je uvedeno opće muško glasačko pravo, ali i posljednji i najrestriktivniji od svih Zakona o očuvanju mira koji su postali jedno oruđa političke represije u međuratnom Japanu.
Na mjesto premijera je početkom 1926. došao nakon iznenadne Katove smrti. Njegov je prvi mandat isto tako naglo okončan zahvaljujući bankovnom kolapsu 1927. godine, nakon koga je bio prisiljen podnijeti ostavku. U vanjskoj politici je bio golub te je podržavao Londonski sporazum o pomorskom razoružanju te na sebe navukao bijes militarističkih i ultranacionalionističkih krugova. Godine 1931. je, nakon što je premijer Osachi Hamaguchi bio ranjen u atentatu, preuzeo vodstvo liberalne stranke Rikken Minseito. Nakon Hamaguchijeve smrti je po drugi put imenovan za premijer. Na tom mjestu nije uspio zauzdati jastrebove, pogotovo one iz vojnih krugova koji su inscenirali Mukdenski incident te ga iskoristili kao povod invaziju i okupaciju Mandžurije, koja će Japan dovesti u trajni sukob ne samo sa susjednom Kinom, nego i zapadnim velesilama. Kato je zbog svega toga bio prisiljen podnijeti ostavku.
Nakon toga je Kato nastavio djelovati u Rikken Minseitu, na čije je čelo došao 1934. godine. Javno se protivio invaziji i ratu u Kini, a potom proširenju rata na SAD i zapadne države čime je Japan i formalno postao sudionik Drugog svjetskog rata. Kada je u maju 1945. kapitulacijom nacističke Njemačke završen rat u Evropi, javno je pozvao premijera Kantara Suzukija da započne mirovne pregovore sa Saveznicima. Nedugo nakon toga je postao članom vladine komisije koja je predložila da se prihvate saveznički zahtjevi iz Potsdamske deklaracije.
Nakon kapitulacije ga je Douglas MacArthur Vrhovni komandant savezničkih okupacijskih snaga formalno pozvao da bude svjedok optužbe na Tokijskom procesu. Tri godine kasnije je umro od posljedica angine pektoris.
El Divisadero, Mascota
El Divisadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1227 m.
San Licandro II, Salerno
San Licandro II je naselje u Italiji u provinciji Salerno, у u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Vladimir, Goiești
Vladimir je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Goiești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 178 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Turner, Montana
Terner je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 61.
Amorosi, Benevento
Amorosi je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Coin-lès-Cuvry
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 667 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 100 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara (maksimalnoj 235 m, a minimalnoj 171 m).
Pećarska
Pećarska je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 229 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 291 stanovnika).
Demografija
U naselju Pećarska živi 190 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,4 godina (39,9 kod muškaraca i 45,5 kod žena). U naselju ima 74 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,09.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
La Esperanza, Rancho, Cosío
La Esperanza, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Cosío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1960 m.
Le Mouton à cinq pattes
Le Mouton à cinq pattes je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1954. godine u režiji Henrija Verneuilla. Radnja je smještena u mali francuski gradić čiji čelnici, u svrhu promocije turizma, nastoje proslaviti 40. obljetnicu rađanja petorke blizanaca, iako ih njihov otac, koga tumači Fernandel, ne želi vidjeti. Film je po svojoj strukturi velikim omnibus, odnosno sastoji se od segmenata koje prikazuju različite sudbine pet sinova, koje sve također tumači Fernandel. Le Mouton se često navodi kao jedan od najboljih primjera Fernandelovog komičarskog i glumačkog umijeća. Na filmskom festivalu u Locarnu je bio nagrađen Zlatnim leopardom za najbolji film.
Hermanos Campos, Aldama
Hermanos Campos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1323 m.
Luis M. Cintrón, Puerto Rico
Luis M. Sinturon je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.290, što je 344 (-13,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Soledad Ejido, Aculco
La Soledad Ejido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Aculco.
Capoli, Lucca
Capoli je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 754 m.
Ray Charles
Ray Charles bilo je umjetničko ime Raymonda Charlesa Robinsona (23. rujna 1930.- 10. lipnja 2004.), legendarnog američkog crnačkog glazbenika. Bio je američki pionir glasovira u soulu, koji je oblikovao zvuk rhythm and bluesa. U country i pop glazbu unio je dah soula, a obradu pjesme "America the Beautiful" nazivaju klasikom, kao i čovjeka koji ju je izvodio.
Frank Sinatra zvao ga je "jedinim pravim genijem u show biznisu", a 2004. godine časopis Rolling Stone postavio ga među prvih deset u svom popisu stotine besmrtnika.
Počeci
Rodio se u gradu Albanyu, država Georgia u SAD-u. Roditelji su mu bili Bailey i Aretha Robinson. Otac je napustio obitelj vrlo rano. Kad je imao pet godina, umro mu je godinu dana mlađi brat koji se utopio u kadi na otvorenome. Nedugo nakon toga počela ga je napadati sljepoća, a sa samo sedam godina potpuno je oslijepio. Nikad sa sigurnošću nije otkrio razlog za ovakav invaliditet, no glasine kruže da je to posljedica glaukoma. Pohađao je Floridsku školu za gluhe i slijepe u mjestu St. Augustin. Nakon tog iskustva, ide živjeti samostalno. Nadaren za glazbu, svirao je klavir. Majka i otac mu umiru. 17 godina bio je teški ovisnik o heroinu. Uhićen je triput, ali nije bio u zatvoru nakon uspješnog odvikavanja. Kažnjen je godinom dana uvjetne kazne 1966. godine. Snimio je mnogo ploča i mnogo hitova. Poznata je pjesma „Hit the road Jack.“ Žestoki protivnik rasne segregacije i nasilja nad crnim stanovništvom Amerike, otkazao je koncert 1961. zbog toga što su u dvorani bila rasno podijeljena sjedala. Ženio se dva puta, ali se oba puta razveo. Ipak sa sedam različitih žena začeo je 12-ero djece, a nadživjelo ga je 21 unuče i petero praunučadi. U 73. godini umro je od bolesti jetre na Beverly Hillsu.
Oberhausen an der Appel
Oberhauzen an der Apel je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 148 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333053.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Oberhauzen an der Apel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 210 metara. Površina opštine iznosi 3,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 148 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Gimello, Messina
Gimello je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 246 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 484 m.
Casa d'Andrino, Alessandria
Casa d'Andrino je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, у u regiji Пијемонт.
Bitka kod Poitiersa
Bitka kod Poatjea (ponekad: Bitka kod Tura) odigrala se 10. oktobra 732. To je bila bitka u kojoj su snage franačkog majordoma Karla Martela nanele težak poraz muslimanskoj vojsci Omejadskog kalifata pod vođstvom emira Abdula Rahmana. U bici je emir Abdul Rahman ubijen. Muslimanska vojska je već prodirala čak do Burgundije i Bordoa. Ta pobeda je zaustavila daljnji prodor muslimanske vojske u Evropu i sačuvala je hrišćanski karakter zapadne Evrope.
Postoje različite procene veličine franačke vojske od 20.000 do 30.000. Ta franačka vojska je bila prva zapadna stajaća vojska od pada Zapadnog rimskog carstva. Bili su istrenirani da se bore u falangama protiv muslimanske teške konjice. Abdul Rahman je imao na raspolaganju oko 80.000, većinom mavarske lake konjice kojoj je dodana arapska teška konjica. I zapadni i arapski izvori navode da je muslimanska vojska bila višestruko brojnija od franačke. Gubici tokom bitke se ne znaju. Postoji jedan izvor koji kaže da je 1.500 Franaka izgubilo život, a muslimanske snage su pretrpjele jako velike gubitke, uključujući gubitak komandanta.
Muslimansko osvajanje iz Španije
Narbon u južnoj Francuskoj je ostao sedište iz koga su Arapi prodirali duboko u Franačku. Narbon je bio odlična sedište zbog lakog snabdevanja preko mora. Nastavljale su se pljačke i prodori, tako da su 725. došli do Otuna u Burgundiji.
Odo Akvitanski je bio samo formalno pod franačkom vlašću, a zapravo se opirao franačkom suverenitetu. Bio je ugrožen i sa severa Francima, a sa juga Arapima. Zbog toga sklapa sporazum sa mavarskim emirom Utmanom Katalonije dajući mu svoju ćerku za ženu i arapski napadi su prestali. Ali Utman se pobunio protiv Abdul Rahmana, koji je bio guverner cele al-Andaluzije. Abdul Rahman je skršio tu pobunu i ponovo je Oso Akvitanski bez zaštite. Velika arapska vojska je krenula svom silinom protiv Ode Akvitanskog. U bici kod Bordoa Odo Akvitanski je teško poražen, a grad Bordo je zauzet. Pokolj hrišćana je bio tako stravičan, da je Izidor Pasensije komentarisao: "Samo bog zna koliko je poklanih." Arapi su posle toga poharali celi jedan deo Franačke.
Odo Akvitanski moli Franke
Odoa Akvitanski se obraća Francima za pomoć. Pred Karlom Martelom ponovo priznaje suverenitet Franačke nad Akvitanijom. Karlo Martel se za jednu takvu bitku protiv muslimana priprema čitavu deceniju. Verovao je da ako padne cela Akvitanija, da će tada biti izgubljen celi Zapad. Muslimani tada nisu bili svesni prave snage franačke armije. Nisu znali da je Karlo Martel preko 10 godina pripremao stajaću vojsku od veterana, da je ta vojska bila dobro trenirana. To je bila prva prava vojska posle varvarskih hordi, koje su besnele Evropom posle pada Rima.
Napredak prema Loari
Tokom 732. prethodnica arapskih snaga je došla do Loare i time je ostala odsečena od linije snabdevanja i većine svoje vojske. Nakon poraza svih snaga, koje bi se opirale, arapske snage bi se podelile u manje pljačkaške jedinice, koje su uništavale i pljačkale, dok je glavna vojska sporo napredovala.
Odo Akvitanski je tako lako poražen kod Bordoa, jer se sukobio sa arapskom konjicom u otvorenoj bici, dok je u bici kod Tuluza 721. on napao iznenada. Kod Bordoa gotovo cela akvitanska vojska je pobijena, sa minimalnim muslimanskim gubicima. Gotovo sva vojska Oda Akvitanskog se sastojala od pešaka, odnosno bila je bez oklopljene konjice, kao i druge evropske vojske toga vremena. Muslimanska teška konjica je jednostavno razbila akvitansku pešadiju u prvom napadu i onda su ih jednostavno pobili dok su bili u begu.
Arapsko-mavarska vojska je onda posle pobede kod Bordoa krenula da uništava sve do Loare, pripremajući osvajanje celog juga Franačke. Jedna velika muslimanska vojska krenula je u pljačku prema Turu, gde se nalazila jedna od najbogatijih crkvi tog vremena. Kada je to čuo majordom Karlo Martel je skupio svojih 15.000-75.000 veterana. Kretao se prema jugu izbegavajući rimske drumove, jer je želeo da iznenadi muslimansku vojsku. Pošto je nameravao koristiti falangu, bilo je nužno da on odabere bojište, da formira borbenu liniju i onda prisili muslimane da dođu u bitku.
Pripreme za manevar
Arapsko-mavarska vojska je bila iznenađena, jer je blizu Tura naišla na vrlo veliku vojsku, koja je bila pripremljena za bitku i još se nalazila na povišenom terenu. Karlo Martel je odlučio da započne bitku u formaciji falange. Franci su formirali veliki kvadrat, a tu su navaljali drveća i klinova da razbiju konjički napad.
Šest dana su se dve vojske posmatrale samo sa manjim okršajima. Muslimani su čekali da im stigne i preostali deo vojske. Kad im je stigao i preostali deo, još se nisu osećali dobro. Abdul Rahman nije voleo što je protivnik odabrao i prostor i uslove bitke. Karlo Martel je ipak znao da Abdul Rahman neće odustati tu blizu Tura, koga Muslimani žele popljačkati. Niko nije hteo da napadne. Franci su bili dobro obučeni za hladno vreme, a imali su i terensku prednost. Arapi nisu hteli da napadaju, nego su želeli da Franci izađu u otvorenu bitku, a franci su željeli da Arapi krenu uzbrdo prema njima.
Tu igru čekanja dobija Karlo Martel, jer Abdul Rahman konačno sedmog dana odlučuje da napadne.
Početak bitke, Franci odolevaju oklopljenoj konjici
Abdul Rahman je verovao u taktičku superiornost svoje konjice i sa njom je uvek iznova napadao. Muslimani su već mnogo puta pobedili sa svojom konjicom naoružanom dugim kopljima i sabljama. Franci su zavisili od neoklopljenih pešaka. Karlo Martel je dobro obučio svoje veterane. Nekoliko puta arapska konjica je napadala pešačku liniju, ali nije uspevala da razbije borbeni poredak. Bilo je mnogo mrtvih na obe strane, ali franačka borbena linija je odolevala. To je bilo prvi put da je neoklopljena pešadija izdržala žestoke konjičke napade.
Preokret u bici
Muslimanska konjica je uspela da uđe u zaštićeni kvadrat i ugrozi samog Karla Martela. Ipak Franačka linija se dobro držala i odolevala je. Karlo Martel je poslao izviđače da prave haos u arapskoj pozadini. Martelovi izviđači su napali arapski logor u kome je bilo robova i opljačkanih stvari. Kada su Arapi tokom bitke čuli da je ugroženo sve ono blago što su popljačkali u Bordou, pojurili su u svoj logor da osiguraju popljačkano blago. Time je razbijen jedan deo muslimanskih linija.
Ostatak muslimanske vojske, koji nije znao o čemu se radi pomislio je da se radi o povlačenju muslimanske vojske. To se pretvorilo u nepredviđeno opšte povlačenje. Abdul Rahman je pokušao da zaustavi povlačenje. Pri tome je bio opkoljen i poginuo je. Pogibija vođe dovodi do opšteg povlačenja muslimana u svoj logor.
Franci su se ponovo postavili u falangu, verujući da će se bitka ponovo ujutro nastaviti.
Sledeći dan
Sledeći dan Muslimani nisu nastavili bitku, nego su se povukli. Karlo Martel nije odmah verovao. Smatrao je da se radi o pokušaju da ga navedu u zasedu ili da napusti povoljnu poziciju u kojoj se nalazi.
La Nevada, Santa María del Río
La Nevada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Bitka kod Poitiersa
Sledeći dan
U muslimanskom logoru tu noć je bila velika svađa ko će biti vođa posle smrti Abdul Rahmana. Bilo je tu mnogo nacija u muslimanskoj vojsci, Arapa, Mavara, Persijanaca i mnoštvo drugih. Nikako se nisu mogli složiti. Jedini je Abdul Rahman imao kalifovu fatvu i autoritet. Pošto se nikako nisu mogli složiti ko će biti vođa povlače se iako su bili mnogo jači od Franaka i mogli su pobediti.
La Nevada, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1728 m.
Bitka kod Poitiersa
Sledeći dan
Karlo Martel je uspeo nemoguće, da sa pešacima bez strela pobedi oklopljenu konjicu. Pobedom nad daleko superiornijim neprijateljem ušao je u legendu kao veliki general.
Posledice
Arapi su se povukli preko Pirineja, a Karlo Martel je tada nastavio je da isteruje muslimanske snage iz Francuske. Posle Ode Akvitanskog njegov sin Hunold je tražio nezavisnost Akvitanije. Iako je želeo Akvitaniju pod svojim suverenitetom, Karlo Martel priznaje Akvitaniju, pošto su mu Arapi ugrožavali Provansu. Kada su se muslimani vratili Hunold priznaje suverenitet Karla Martela.
Arapske pomorske invazije je predvodio sin Abdul Rahmana. Iskrcao se kod Narbona 736. Karlo Martel je povratio Avinjon i Arl uz pomoć kralja Lombarda. Nim, Bezije i Agd ponovo zauzima, a tvrđave razara. Kod Arla Karlo Martel nanosi težak poraz muslimanskim snagama, a grad spaljuje do temelja da ne bi više bio muslimanska baza za daljnje prodiranje. Kod Narbona pobeđuje muslimansku vojsku na reci Ber, ali ne uspeva zauzeti grad. Ostavio je Narbon sam i izolovan, a Karlov sin će ga kasnije osloboditi.
U bici kod reke Ber Karlo Martel je prvi put koristio tešku konjicu u koordinaciji sa falangama pešadije. Tu je pobedio mnogo brojnije muslimanske snage. Ta sposobnost koordinacije teške konjice i odlične pešadije dala je Karlu Martelu moć da pobeđuje daleko brojnije muslimanske snage.
Zanimljivost
Ova bitka se pominje kod Njegoša u Gorskom vijencu:
Francuskoga da ne bi brijega,
Arabijsko more sve potopi
L'isola di Arturo (film)
L'isola di Arturo je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Damiana Damianija. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju istoimenog romana Else Morante. Naslovni protagonist, koga tumači Vanni De Maigret je Arturo, 15-godišnji dječak koji je cijeli život proveo na otoku Procida u Napuljskom zalivu. Radnja prikazuje njegov odnos sa uglavnom odsutnim ocem (čiji lik tumači Reginald Kernan), suočavanje sa njegovom novom 17-godišnjom suprugom (čiji lik tumači Kay Meersman) u koju se Arturo zaljubi, ali i otkriće kako mu je otac dugo vremena proveo u zatvoru i održavao homoseksualne veze. L'isola di Arturo je prikazan na Filmskom festivalu u San Sebastianu gdje je osvojio Zlatnu školjku.
El Baño, Turicato
El Baño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 967 m.
Crnorizac Hrabar
Crnorizac Hrabar ili Hrabri je srednjovekovni bugarski pisac iz Preslava, koji je živeo krajem IX i početkom X veka. Njegovo jedino poznato delo je „O pismeneh“ odnosno „O pismenima“ (O slovima), koje je jedan od najstarijih očuvanih zapisa na staroslovenskom jeziku. U tom delu on ustaje u odbranu slovenskog pisma odnosno glagoljice nasuprot grčkom alfabetu, pominjući da su se Sloveni pre primanja hrišćanstva služili crtama i rezama za po nekima vračanje, a po nekima pisanje.
Ime
Crnorizac Hrabar je pseudonim koji je uzeo jedan od monaha, da bi izbegao eventualni progon zbog svog pisanja. Sama reč Crnorizac znači monah odnosno onaj koji je odenut u crnu rizu (monašku odeću), dok pridevom Hrabar označava svoju hrabrost da javno istupi u odbranu slavenskog pisma.
Ekumenizam
Ekumenizam ili vaseljenizam (od grč. οικουμενη — "naseljeni svet, vaseljena") predstavlja savremeno nastojanje oko pomirenja, saradnje, zbližavanja i jedinstva hrišćanskih crkava.
Dok se međureligijski dijalog odnosi na sve religije, ekumenizam je dijaloški napor unutar hršćanskih crkava. Za razliku od unijaćenja (tj. prelaženje iz Pravoslavne crkve u Katoličku i obratno), u ekumenizmu se naglašava ravnopravan dijalog među hršćanskim konfesijama, ono što je pojedinim crkvama zajedničko i ide se za potvrdom duhovnoga i moralnog poslanja Hristove Crkve.
Ekumenizam je nastao u 19. veku unutar protestantskih crkava (ekumenski pokret). Unutar Katoličke crkve preteče su ekumenizma u 19. veku: J. H. Njuman, D. Mercier, J. J. Štrosmauer, a u 20. veku benediktinci iz Čevetohena u Belgiji, dominikanski centar Istina u Parizu, a svojim ekleziološkim radovima dominikanac Kongar. Nakon Drugog vatikanskog Koncila (1962.-1965.) Katolička Crkva prihvata osnovna načela ekumenizma i odriče se unijaćenja. (Dekret 2. Vat. Sabora: Unitatis redintegratio 1964.)
Počeci
Archbishop Michael Ramsey and Pope Paul VI Počeci ekumenskog pokreta stavljaju se u 1805. godinu, kada se protestantski, baptisitički misonar Viljem Keri (William Carey) založio za osnivanje "opšteg udruženja" svih hrišćanskih veroispovesti. Ovaj zahtev je nastao tokom njegovih misonarskih aktivnosti u Africi, kada je na delu uvideo slabost hrišćanstva usled njegovih unutrašnjih podela. Crkve koje su delovale misonarski, počele su sa osnivanjem različitih društava, sve u cilju usklađivanja njihovog misonarskog delovanja. U to vreme osnovana su u Londonu udruženja YMCA (Hrišćansko udruženje za mlade muškarce). YMCA je 1894. imalo oko deset hiljada odeljenja po celom svetu, sa četiri miliona članova. Uskoro su osnovana i ženska udruženja. Ema Roberts je tako osnovala kružok za molitveno ujedinjenje a gospođa Kinerd je u Londonu organizovala dobrotvorno društvo za pomoć mladim ženama. Ta dva društva su se ujedinila 1897. i dovila naziv YWCA (Hrišćansko udruženje za malede žene). Ove organizacije su delovale na principima humanističkih doktrina. Krajem 19. veka osnovana je i Svetska Studentska Hrišćanska Federacija (World Sudent Christian Federation). Valja pomenuti da je 1864. godine osnovano udruženje "Jevanđelska alijansa", a 1914. je osnovana Svetska alijansa za unapređenje internacionalnog prijateljstva preko Crkava. Može se smatrati da su ovakva udruženja predsstavljala začetak budućeg ekumenskog pokreta. Godine 1854. osnovan je ekumenski savet.
Tokom vremena, rad ovog saveta je doprineo da 1910. dođe do skupa u Edinburgu (Edinburgh) u Škotstkoj, što predstavlja zvanični početak ekumenskog pokreta. Ovde je i pojam ekumenizma po prvi put upotrebljen u njegovom sadašnjem značenju. Želja je bila da se izbegne pojam "internacionalni" koji sobom implicira nacionalnu podeljenost dok pojam "ekumenski" (prema istočnom izgovoru grčkog "ikumenski") ukazuje na sveukupnost bez podela. Konferencija u Edinburgu bila je naslovljena "Međunarodna Misionarska Konferencija" (International Missionary Conference). Na ovoj konferenciji je ustanovljeno stalno povereništvo koje je trebalo da usklađuje ekumenske aktivnosti u skladu sa predlozima i idejama koje su se na skupu pojavile. Jedno od tih povereništva imalo je nazov Život i Rad (Life and Work). Za njega se posebno zalagao luteranski episkup iz Upsale Natan Zoderblom (Nathan Soderblom) (1866 - 1931). Ovo povereništvo je imalo za cilj da rešava pitanja odnosa crkava prema društvu. thumb|250px|Ekumenski susreti sveštenika različitih hrišćanskih tradicija, [[Bon, Nemačka, 1961.]] Godine 1925. u Stokholmu je održana konferencija ove organizacije pod nazivom "Opšta hrišćanska konferencija Života i Rada" (Universal Christian Conference of Life and Work) na kojoj je bilo reči o međunarodnim odnosima kao i o društvenom i ekonomskom životu viđenom iz hrišćanske perspektive. Veliki doprinos radu pokreta Život i Rad (Life and Work) dao je luteranski arhiepiskop Sederblum (Soderblom), kansiji dobitnik nobelove nagrade za mir. Donosimo odlomak iz Zvaničnog izveštaja sa ove konferencije u kome se apeluje na poslušnost Bogu koji želi jedinstvo hrišćana: «Ako pravdenost vaša ne bude veća od pravednosti književnika i fariseja nećete ući u carstvo Božje». Crkva veoma mnogo sluša čoveka a veoma malo Boga. ... Da bismo čuli glas Božji neophodno je da se molimo».
Anglikanski episkop Čarls Henri Brent (Chales Henry Brent) najviše se zalagao za povereništvo Vera i Poredak (Faith and Order), koje se bavilo teološkim pitanjima, pre svega onim koje su predstavljale uzrok podela među hrišćanima. U Lozani je 1927. održana konferencija Vere i Poretka (Faith and Order), koja je predstavljala početak redovnih sastanaka na kojima su se razmatrala dogmatska pitanja uz učešće različitih hrišćanskih crkava.
U Edinburgu je 1937. održana još jedna konferencija na kojoj je prisustvovalo pet nezvaničnih posmatrača Katoličke Crkve. Na ovoj konferenciji je izrečena tvrdnja koja i do danas ostaje važeća u ekumenskom pokretu: "doktrina razdeljuje a služenje ujedinjuje". Ova dva tela imala su i različite pristupe. Dok je povereništvo "Život i Rad" bilo inspirisano liberalnom teologijom i Američkim pokretom Social Gospel, i bavilo pre svega društvenim i haritativnim problemima, povereništvo "Vera i Poredak" se bavilo prevashodno teološkim pitanjima, i svoju inspiraciju je nalazilo u dijalektičkoj teologiji. Ono se posebno zalagalo za postizanje napretka na doktrinarnom planu. Ipak, iako su se njihovi metodi i prioriteti razlikovali, njihovi ciljevi su ipak bili isti. Na kraju je postignuta saglasnost da i jedan i drugi metod - socijalna uloga hrišćanstva i doktrinarna pitanja - imaju svoju važnost na putu postizanja jedinstva među hrišćanima. Godine 1912. stvoren je i treći ekumenski pokret koji je nosi naziv "Internacionalni savet misija". On je stvoren sa ciljem koordinacije misijskih društava.
Svetski savet crkava
thumb|250px|Ekumenska [[molitva u Francuskoj.]] Tako su se ove dve organizacije spojile i - 1938. godine u Utrehtu - nastao je Svetski savet crkava (World Council of Churces - WCC). Pored toga, organizacija Vera i Poredak je nastavila da postoji i kako posebno telo. Nakon konferencije koja je održana u mestu Santjago Di Kompostelo u Španiji, 1993. godine, 2004. je održana i konferencija u Kuala Lumpuru u Maleziji. Razmatrano je stanje ekumenskog pokreta i njegov razvoj od prve konferencije organizacije Vera i Poredak do danas. Danas ogrankom Vera i Poredak upravlja komisija od 120 članova. Predstavnici Pravoslavne crkve u današnjem sastavu su Arhiepiskop Albanski Anastasios, profesor Jovan Krisavgis iz Grčke pravoslavne Crkve Amerike, inače profesor na visokoj teološkoj školi Svetog Krsta, zatim episkop Ilarion (Alfejev) iz Ruske pravoslavne crkve, o. Heiki Hutunen (Heikki Huttunen) iz Finske, Mitropolit mar Grigorije Johana Ibrahim iz Antiohijske Patrijaršije, o. dr Viorel Jonita (Viorel Ionita) i dr Mihael Tit iz Rumunske PC, dr Roman Juriga iz Pravoslavne crkve Češke i Slovačke, o. Jan Kulazuk iz Poljske, Makarije Arhiepiskop Kenije i Irinupolisa, o. Mihail Naim iz Antiohijske Patrijaršije, sveštenik dr Predrag Puzović iz Srpske pravoslavne crkve, Vladimir Šmali iz RPC, Konstac Tarasar iz Pravoslavne crkve Amerike,
Nakon osnivanja SSC je trebaklo da održi prvu opštu skupštinu 1941. godine. Međutim, pošto je otpočeo rat, ovaj događaj je odložen za kasnije. Prva skupština je održana tek 1948. "Vera i Poredak" i Život i Delovanje" ušle su u SSC. U SSC je oformljen centralni odbor koji svakih šest do sedam godina organizuje jedan opšti skup. Na tim skupovima se potvrđuje volja članica da nastave svoje delovanje u SSC a određuju se i smernice za budući rad.
1952. godine carigradski patrijarh Atinagora izdao je encikliku u kojoj poziva sve poglavare pomesnih pravoslavnih crkava da se pridruže Svetskom savezu crkava. Već od 1952. pojedine pravoslavne crkve počele su da se uključuju u SSC, a 1955.g. Vaseljenska patrijaršija šalje svoje stalne predstavnike u centralu SSC, u Ženevi. Godine 1959. centralni komitet SSC se sastaje na Rodosu sa predstavnicima svih pravoslavnih crkava. 1964. godine patrijarh Atinagora se susreo rimskim papom u Jerusalimu. Susret pape Pavla VI i patrijarha Atinagore u Jerusalimu bio je prvi susret poglavara Rima i Carigrada u poslednjih 526 godina, tačnije od susreta u Ferari između patrijarha Josifa II i pape Evgenija IV. Pošto su zajednički pročitali molitvu Oče naš, izmenili celiv mira i zajednički blagoslovili narod, na kraju je patrijarh darivao papu arhijerejskom panagijom, sa predstavom Gospoda kao učitelja, simbolom episkopske časti pravoslavnih jerarha. 7.12. 1965. godine Carigrad i Rim ukidaju uzajamne anateme iz 1054. godine.
Od 1971. SSC ima tri ogranka koje međusobno usklađuje centralni odbor. Prvi ogranak nosi naziv "Vera i svedočanstvo". U njenom okviru dela i organizacija "Vera i Poredak" koja se bavi doktrinarnim pitanjima. Drugi ogranak se naziva "Pravednost i služenje" i bavi se praktičnim problemima u odnosima crkava članica i prema svetu. Treći ogranak je "Odgoj i obnova". On se bavi pitanjem obrazovanja. thumb|desno|250px|[[Drvena crkva u Mađarskoj, izgrađena u duhu ekumenizma.]] Od 24. jula do 10. avugsta 1983. u Vankuveru je održan veliki skup Svetskog saveza crkava. Služena je protestantska misa kojoj je prisustvovalo oko 3.500 hrišćana iz raznih krajeva sveta. Službu je služio arhiepiskop kenterberijski Robert Ransi sa dve sveštenice, dok su pravoslavni, rimokatolici i monofiziti učestvovali u proiznošenju jektenija.
Pravoslavna crkva i ekumenizam
Pravoslavna crkva je od samog početka uzela značajno učešće u radu ekumenskog pokreta. Jedan od najznačajnijih dokumenata je enciklika Vaseljenske Patrijaršije iz 1920: U enciklici se, između ostalog, kaže: "Naša crkva smatra zbližavanje među crkvama i njihova prisnost nisu isključeni zbog doktrinarnih razlika koje među njima postoje. Prema našem mišljenju takvo približavanje je veoma poželjno i neophodno. Ono može biti korosno na mnogo načina za stvarne interese svake pojedničane crkve i čitavog hrišćanskog tela, a takođe i za pripremanje i napredovanje prema blagoslovenom jednistvu koje će se ostvariti u budućnosti u skladu sa voljom Božjom."
Valja pomenuti da je naročit doprinos učestvovanju Pravoslavnih u ekumenskom pokretu dao i German Tiatirski. Smatra se da je on izradio nacrt navedene enciklike iz 1920. Kao ilustraciju njegovog stava, navodimo deo iz njegovog izlaganja sa konferencije u Lozani održane 1927: "Iako Pravoslavna crkva smatra jedinstvo u veri primarnim uslovom ponovnog uspostavljanja jedinstva crkva, ona odbacuje teoriju ekskluzivnosti prema kojoj jedna crkva, smatrajući sebe kao jedinu istinitu Crkvu, insistira da oni koji traže jedinstvo sa njom moraju ući u nju". German dalje navodi Sv. Fotija Carigradskog kao uzor mogućeg puta ka jedinstvu i citira deo iz njegovog pisma papi Nikoli prvom: "U slučajevima kada se neslaganje javlja po pitanjima koja nisu stvar vere, i kada ta pitanja ne pokazuju neposlušnost bilo kom opštem ili katoličanskom (= sabornom) autoritetu, čovek sposoban da rasuđuje biće u pravu kada zaključi da ne greše ni oni koji te stvari prihvataju ni oni koji ih ne prihvataju". U nastavku German zaključuje da je slaganje potrebno samo u stvarima koje se tiču vere, tj. u stvarima koje su presudne za veru. On postavlja pitanje, koje su to stvari, i predlaže da se na ovo pitanje ne da odmah odgovor ali napominje da je "to već određeno u starim simvolima i odlukama sedam vaseljenskih sabora. Sladstveno, učenje drevne i nepodeljene Crkve prvih osam vekova, slobodno od svakog pitanja koje nema direktne veze onim u šta verujemo, mora i danas predstavljati osnovu ponovnog ujedinjenja Crkava."
Rimokatolička crkva i ekumenizam
Rimokatolička Crkva još uvek zvanično ne učestvuje u radu SSC, ali učestvuje u mnogim ekumenskim inicijativama na zbližavanju crkve.
Iako je zvanični stav bio ovakav, već krajem 19. veka vođeni su nezvanični razgovori između pojedinih Anglikanskih i Rimokatoličkih teologa u kojima su sa Anglikanske strane učestovali laik Čarls L. Vud (Charles L. Wood) i lord Halifaks (Halifax) a sa Katoličke kardinal Desir Jozef Marcir (Desire Joseph Mercier). Oni su se bavili pitanjem mogućnosti obnavljanja jedinstva među ovim Crkvama.
Otac Pol Džejms Votson (Paul James Wattson) i mati Lurana Meri Vajt (Lurana Mary White) osnovali su Anglikanski red Franciskanckih monaha i sestara društva za jedinstvo (1898), čiji je cilj bio promovisanje jedinstva među hrišćanima. Oni su i u narednim godinama nastavili sa svojim naporima. Već 1908, u mnogim protestantskim crkvama bila je prihvaćena "Oktava Molitve" za ujedinjenje hrišćana, promovisana od strane ovog bratstva.
Papa Lav XIII je pokazao posebno interesovanje za jedinstvo hrišćana mada ga je on video kao vraćanje odeljenih hrišćana u Katoličku Crkvu. Tako se on u svojoj besedi o Sv. Kirilu i Metodiju, 1880. obratio Slovenima enciklikom "Grande munus christiani nominis propagandi" naglašavajući brigu Pape za Slovene. Papa je ovde posebno istakao svoju žarku želju za postizanjm jedinstva sa Istočnim Crkvama. Godine 1894. Papa Lav XIII je u apostolskom pismu "Praeclara gratulationis" ponudio Pravoslavnim Crkvama ujedinjenje sa Rimom, koji su one odbile. I ovaj papa je poput svog prethodnika, mogućnost jedinstva video u povratku Pravoslavnih i drugih u Rimokatoličku Crkvu. U tom smilsu je čak naredio da se iskuje medalja koja je sa prednje strane imala njegov lik sa natpisom "Pontifex maximus", a na suprotnij je stajao natpis "Da bude jedno stado i jedan pastir". Početkom dvedesetog veka na patrijarškom tronu u Konstantinopolju nalazio se Patrijarh Jeremija III. On je 1920. objavio encikliku u kojoj je pozivao Pravoslavne da ostanu verni svom predanju ali i da budu otvoreni prema hrišćanima koji pripadaju drugim Crkvama. Vaseljenski Patrijarh je 1920. u evojoj encikliki, nazvao hrišćane koji nisu Pravoslavni "rođacima" koji su "deo doma Hristovog".
Papa Pije XI je pokazao veliko interesovanje za Pravoslavlje. Od 1922. do 1939. on je objavio preko dvadeset dokumenata koji su se ticali Pravoslavnih. Izvršio je i reorganizaciju Pontifikalnog Orijentalnog (Istočnog) Instituta, koji je bio osnovan 1917. godine. Između ostalih, osnovao je i rusku višu školu u Rimu. Od 1925. Benediktinsko udruženje je, molitvama i studijama, činilo značajne napore za prevazilaženjem podela među hrišćanima, naročito u odnosu prema Pravoslavnima. Od 1939. u Čevtognu je postojala kuća u kojoj su živele dve grupe monaha, Latina i Vizantijskog obreda koje su vršile bogosluženja jedna pored druge. Naročit doprinos Katoličkom prihvatanju ekumenskog pokreta dao je Iv Kongar (Yves Congar), koji je 1937. objavi knjigu "Podeljeno hrišćanstvo". On je postavio temelje koji će svoje rezultate pokazati naročito na Drugom Vatikanskom Saboru. Kongar je u početku bio ućutkivan od strane Vatikana, da bi nakon ovog sabora, njegov stav preovladao.
Godine 1932., Pjer Pol-Irinej Kuturijer (Pere Paul - Irenee Couturier) je sastsvaio koncept o trodnevnoj molitvi za jedinstvo hrišćana. Ova inicijativa se poklopila sa nedeljom molitve za hrišćansko jedinstvo (od 18. do 25. januara). On je inicirao i međukonfesionalni dijalog u manastiru Domb (Trappe des Dombes). Tu su se održavali redovni godišnji sastanci, a učesnici su postali poznati kao Dombska grupa. Oni su imali nezavisni status, ali su mnoge od njihovih ideja kasnije prihvaćene te su postale i zvanični dokumenti različitih.
U svakom slučaju Rimokatolička Crkva je bila prilično zatvorena prema ekumenskom pokretu, smatrajući ga protestantskim pokretom. Sebe je, pak, videla kao jedinu istinitu crkvu kojoj se ostali mogu samo priključiti i koja u suštini nema šta da promeni kod sebe ili prihvati od drugih. U tom smislu govori i enciklika Pija XI iz 1928. Mortalium animos koja osuđuje ondašnja ekumenska kretanja i nezvanične ali prilično duboke kontekete Katoličkih zvaničnika sa drugim hrišćanskim konfesijama. Ovaj stav je papa nešto ublažio dvadesetak godina kasnije. Godine 1949. objavljena je Instrukcija Sv. Oficija De motione oecumenica (Ekumesnki pokret), što je predstavljalo izvesno zvanično otvaranje. Sada je dopušten ravnopravan dijalog ovlašćenih sveštenih lica sa nekatolicima.
Situacija se naročito promenila kada je za Papu izabran Jovan XXIII. On je dugo godina službovao u Bugarskoj i Carigradu, gde je bio apostolski delegat. Službovanje među Pravoslavnima je verovatno učinilo da on postane vatreni pobornik jedinstva hrišćana. Već nakon nekoliko meseci od početka svog pontifikata papa je 1959. najavio vaseljenski sabor. Sledeće godine je osnovao Sekreterijat za promovisanje hrišćanskog jedinstva (Secretariatus ad unitatem christianorum promovendam). Ovaj sekreterijat je nakon dve godine (1960) proglašen za jednu od komisija za pripremu budućeg sabora, te je tako još više dobio na značaju.
Drugi Vatikanski Sabor je doneo dosta promena. Rimokatolička Crkva se u priličnoj meri otvorila za dijalog sa nekatolicima. U tom smislu su interesantna dva dokumenta: Dekret o ekumenizmu i Dekret o Istočnim katoličkim Crkvama. Dekretu o ekumenizmu Sabor se založio za istiniti dijalog jer bi «svako zataškavanje teškoća ili odstupanje od načela i verskih istina značilo ne dijaloški ekumenizam nego lažni irinizam, kompromis i neekumenizam» (I, d). Ovom prilikom rimokatolička crkva je u više navrata definisala svoj stav prema nekatolicima. Kao ilustraciju navodimo deo sa samog početka trećeg poglavlja koji je naslovljen «Odnos između odeljene braće i Katoličke Crkve». Tu se, između ostalog kaže da su tokom vekova nastajale razne nesuglaice te da su u raznim prilikama «znatne zajednice odvojene od punog zajedništva Katoličke crkve, i to katkad ne bez krivice ljudi sa obe strane. A oni koji se sada u takvim zajednicama rađaju i napajaju verom u Hrista ne mogu se optužii za greh odeljenosti, pa ih Katolička Crkva grli bratskim poštovanjem i ljubavlju. Oni naime koji u Hrista veruju i koji su valjano primili krštenje, tvore neko, iako ne savršeno, zajedništvo sa Katoličkom Crkvom». Svakako, i u ovom dokument je Katolička Crkva zadržala stanovište po kome se «samo u Katoličkoj Crkvi Hristovoj, koja je opšte pomagalo spasenja, može dosegnuti sva punoća spasonosnih sredstava» (isto, d). Kao moto svoga ekumenizma Katolička Crkva uzima izraz Sv. Avgustina In necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas (U bitnom jedinstvo, u nebitnom sloboda u svemu ljubav).
Nakon Drugog Vatikanskog Sabora, Rimokatolička Crkva je u mnogome promenila svoj dosta tvrdi stav prema nekatolicima. Pomenute odluke ovog sabora otvorile su vrata dijalogu. Svakako, i u pomenutim dokumentima i u pristupu Katoličke crkve dijalogu još se primećuje dosta jaka nota ekskluzivnosti, tako da nisu bez ikakve osnove optužbe čak i nekih katoličkih teologa da je takav ekumenizam ustvari pokušaj uvođenja drugih hrišćana na mala vrata u Katoličku Crkvu, odnosno da je dotadašnji kruti stav samo zamenjen drugačijim rečima koje izražavaju istu veru – da je Rimokatolička Crkva jedina Crkva Hristova. U svakom slučaju, Drugi Vatikanski Sabor je otvorio vrata dijaloga - „Zato, ove odvojene Crkve i zajednice kao takve, premda verujemo da pate od nedostataka, ni na koji način nisu lišene značaja i važnosti u tajni spasenja" (Unitatis redintegratio, 3).
Vredna je pažnje i stvara nadu i činjenica da je novi Papa Benedikt XVI samtrao za shodno, da u svom govoru prilikom ustoličenja, ukaže na prevashodni značaj rada na jedinstvu hrišćana.
José Martí
Hose Marti (Havana, 28. januar 1853 — Kauto, 19. maj 1895) je bio kubanski književnik, političar i revolucionar.
Biografija
Rodio se u Havani 28. januara 1853. godine, u porodici španskih emigranata. Imao je petnaest godina kad je počeo Prvi rat za nezavisnost Kube, 10. oktobra 1868. godine.
Tri meseca kasnije, objavio je svoje prve političke natpise u „Hromom đavolu“ i rukovodio izdavanjem novina „-{Patria libre}-“ (Slobodna otadžbina). Zbog njegovih revolucionarnih ideja kubanske kolonijalne vlasti su ga uhapsile i osudile na šest godina zatvora.
U to vreme je isprobao svoje intelektualne sposobnosti i za godinu dana i pet meseci završio studije građanskog i kanonskog prava, filozofiju i književnost, a ujedno je završio i gimnaziju.
Krajem 1874. godine napustio je Španiju, posetio Francusku i Njujork i sa porodicom otišao u Meksiko. Između 1875. i 1879. godine intenzivno se bavio novinarstvom, što mu omogućava da stekne sliku kontinentalne problematike. Posle više od sedam godina provedenih u egzilu, vratio se na Kubu sa željom da nastavi borbu. Njegova delatnost mu je omogućila da shvati greške i protivrečnosti koje su dovele do propasti Desetogodišnjeg rata.
Ponovo je deportovan u Španiju, ali posle dva meseca je pobegao u Njujork.
Bio je neumoran u svom nastojanju da organizuje rat za nezavisnost Kube i da podstakne i pomogne onaj u Portoriku.
Istovremeno je razvio intenzivan diplomatski rad. Godine 1890. imenovan je za konzula Argentine, Urugvaja i Paragvaja u Njujorku. Vlada Urugvaja ga je takođe postavila kao svog predstavnika u Američkoj međunarodnoj monetarnoj komisiji.
Godine 1891. odrekao se zvanja konzula ove tri zemlje i predsedništva Hispano-američkog književnog društva da bi se posvetio borbi za oslobođenje Kube. U januaru 1892. godine osnovao je Kubansku revolucionarnu partiju koja je, okupljajući sve kubanske patriote koji su živeli na Kubi i u emigraciji, imala zadatak da organizuje i upravlja borbom za nezavisnost Kube.
Kada su stvoreni svi uslovi, pokrenuo je rat 24. februara 1895. godine. Dana 11. aprila 1895. iskrcao se u društvu Generalisimusa, Dominikanca Maksima Gomosa, na obale najistočnije kubanske pokrajine.
Dana 19. maja 1895. jedna španska kolona ih je iznenadila na mestu poznatom kao Boka de Dos Rios. Marti je, ne poštujući naređenje generala Gomose da ostane u pozadini, odlučio da među prvima krene u prethodnicu i u sukobu sa Špancima je pao smrtno pogođen.
MGK
Termin MGK ima više značenja.
José Martí
Biografija
Posle više pokušaja, kubanske trupe nisu uspele da preotmu njegovo telo.
Španci su ga odneli u Santijago de Kuba i tamo su ga sahranili.
Stručnjaci i istraživači još uvek nisu iscrpli njegova dela sabrana u 28 tomova, a još manje njegove političke ideje, koje i danas važe.
Spisak izabranih radova
Martíjevi fundamentalni radovi objavljeni tokom njegovog života
Posthumno objavljeni radovi'
Izviđači
thumb|200px|Tradicionalni izviđački simbol Izviđači ili skauti su pokret za djecu i mladež, a u ostvarivanju ciljeva i programa im pomažu odrasli članovi organizacije. Izviđači se pretežno bave upoznavanjem prirode, druženjem (socijalizacijom djece) i učenjem korisnih vještina koje im mogu pomoći u budućem životu kako u civiliziranom svijetu, tako i u divljini.
Važnija znanja koja izviđači usvajaju su: orijentacija na karti i u prirodi, topografija, upoznavanje biljnog i životinjskog svijeta, čvorovi, putni znakovi, izviđačke pjesme, društvene igre u prirodi i zatvorenom prostoru, pionirstvo, signalizacija, prva pomoć, sportovi (npr. izviđački sportovi kao što su: otimanje marame, scoutball, tronogo trčanje) i drugo. Postoje i otvorena takmičenja orjentacijskog tipa i sa tkz. olimpijskim disciplinama.
Bački Jarak
Bački Jarak je gradsko naselje u opštini Temerin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 6049 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 5426 stanovnika).
Istorija
thumb|left|150px|Krst podignut u spomen žrtvama logora za nemačke civile
Selo je prvi put pomenuto 1267. Moderno naselje su osnovali i naselili Nemci 1787. (do tada je ovde postojalo nenaseljeno područje). Temerin i Bački Jarak su 1796. prodati grofu Šandoru Sečenjiju za 80.000 forinti.
Pred kraj drugog svetskog rata iz sela je nemačko stanovništvo od strane tadašnjih nemačkih vlasti evakuisano pred partizanima i Crvenom armijom. Nešto kasnije je selo pretvoreno u koncentracioni logor za nemačke civile koji su ostali na područjima pod jugoslovenskom vlašću. Logor je postojao od 2. decembra 1944 do 17. aprila 1946. i u njemu je, prema nekim podacima, od gladi, bolesti i zlostavljanja umrlo 7000 ljudi, uglavnom žena i dece. Kada je logor ispražnjen, u ispražnjene kuće su se tokom kolonizacije Vojvodine doselili kolonisti iz Bosne i Hercegovine.
Demografija
U naselju Bački Jarak živi 4838 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,7 godina (37,8 kod muškaraca i 39,6 kod žena). U naselju ima 1967 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,06.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Castello, Brescia
Castello je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1565 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Call of Duty (video igra)
Call of Duty je pucačina iz prvog lica sa tematikom Drugog svetskog rata i prva iz serijala Call of Duty. Igra je izašla u prodaju oktobra 2003. Igru je razvio Infiniti Vard, a izdao ju je Aktivižn. Igra je 2004. dobila i svoju ekspanziju Call of Duty: United Offensive.