cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
204
Godina 204. (CCIV) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Cilona i Flavija (ili, rjeđe, godina 957. Ab urbe condita). Oznaka 204. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Montebello di Bertona, Pescara
Montebello di Bertona je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 324 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 585 m.
Altonska krvava nedjelja
thumb|250px|right|Antifašistički grafit postavljen u ljeto 2012. godine na mjestu događaja.
Altonska krvava nedjelja je naziv za incident koji se dogodio u njemačkom gradu Altona (danas dio Hamburga) 17. jula 1932. godine, odnosno oružani sukob između nacističkih paravojnih formacija (SA i SS) sa jedne i lokalnih ljevičara sa druge strane. Do njega je došlo nedugo nakon što je weimarska vlada kancelara Franza von Papena, u nastojanju da osigura blagonaklonost Nacističke partije 28. juna ukinula višemjesečnu zabranu djelovanja SA i SS. Nacisti su to iskoristili kako bi organizirali marš nekoliko hiljada svojih pristaša kroz radničku četvrt u Altoni, koja je zbog sklonosti tamošnjih birača Komunističkoj partiji bila poznata kao "Mala Moskva". Marš su odobrile vlasti, koje su bile pod kontrolom pruske pokrajinske vlade kojom su upravljali socijaldemokrati. Tokom marša je došlo do provokacija i manjih sukoba prije nego što je na sudionike marša ispaljeno nekoliko metaka od kojih su poginula dva pripadnika SA. Potom je policija, prema službenim izvještajima, "zavela red", a nakon čega je ukupno poginulo 18 ljudi; kasnije se ispostavilo da su većina žrtava bili nedužni prolaznici stradali od policijskih metaka. Kriminalistička istraga usprkos toga nije pronašla počinioce. Papen je u međuvremenu iskoristio krvoproliće kao izgovor za tzv. Pruski udar, odnosno odluku kojim se pruska policija stavlja u nadležnost njegove savezne umjesto pokrajinske vlade, a što je otklonilo brojne prepreke za dolazak nacista za vlast. Nakon što su nacisti došli na vlast, organizirali su specijalni sud na koji su dovedeni lokalni komunisti na čelu sa Brunom Teschom i optuženi za krvoproliće. Proglašeni su krivim, a četvorica, uključujući Tescha, osuđeni na smrt i pogubljeni 1. augusta 1933. godine, postavši prve osobe pogubljene u Trećem rajhu. Na sudskom procesu 1992. su Tesch i njegovi drugovi službeno rehabilitirani.
Altonska krvava nedjelja je potakla njemačkog antifašističkog pisca Arnolda Zweiga da o njoj napiše roman Das Beil von Wandsbeck.
Okaperidon
Okaperidon je benzizoksazolni antipsihotik.
Srećko Freundlich
Biografija
Srećko Freundlich je rođen u osječkoj židovskoj obitelji 14. 8. 1923 godine. Po uspostavi Nezavisne Države Hrvatske (NDH) prebjegao je u Italiju, gdje je bio interniran u logor Feramonte na Kalabriji. Nakon kapitulacije Italije, 1943 godine, oslobođen je iz logora i odmah poslije se uključio u Narodnooslobodilačku borbu (NOB). U ratu je bio imenovan za sekretara štaba 4. bataljuna 11. dalmatinske udarne brigade. Članom Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) je postao u listopadu 1944 godine. Srećko je u SFR Jugoslaviji bio urednik unutarnjopolitičke rubrike u Vjesniku u srijedu (VUS). Za vrijeme hrvatskog proljeća je bio prisiljen podnijeti ostavku pod političkom optužbom za nacionalizam i "da je kriv za prodor maspoka", te mu je svaki daljnji novinarski rad u političkim glasilima bio zabranjen. Bio je oženjen za Nedu Krmpotić sa kojom je imao kćer Maju, novinarku i nekadašnju potpredsjednicu HDZ-a. Srećko Freundlich je preminuo 15. 1. 1994 u Zagrebu. Pokopan je na zagrebačkom groblju Mirogoj.
244. pne.
Godina '''244. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Atika i Blesa (ili, rjeđe, godina 510. Ab urbe condita). Oznaka 244. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Bowman, Tennessee
Bouman je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 302.
Zhuge Ke
Zhuge Ke (? - 253), stilsko ime Yuanxun (元遜) je bio kineski vojskovođa i političar iz doba Tri kraljevstva, koji je postao regent države Istočni Wu. Bio je sin Zhuge Jina, ministra na dvoru Istočnog Wua, kao i nećak Zhuge Lianga, znamenitog državnika u službi Shu Hana. Godine 245. je naslijedio Lu Xuna na mjestu premijera, a nakon smrti cara Sun Quana, Zhuge Ke je postao regent njegovom malodobnom sinu Sun Liangu. Regenstvo je bilo neuspješno, prije svega zbog Zhuge Keove arogancije i lakomislenosti koja je dovela do katastrofalnog poraza u pohodu na sjevernu državu Cao Wei. Godine 253. je Zhuge Ke je zajedno sa porodicom ubijen u dvorskom puču.
Lansford, Pennsylvania
Lansford je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Brekanavir
Brekanavir je organsko jedinjenje, koje sadrži 33 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 703,823 Da.
Kroatizam
Kroatizam (njem. Kroatismus, od lat. Croatia: Hrvatska), riječ, izraz ili drugi element srpskohrvatskoga jezika svojstven njegovu hrvatskom standardnom varijetetu; upotrebljavaju ga Hrvati osobito u Hrvatskoj. Osim što označavaju jezične značajke koje se koriste u hrvatskom standardnom srpskohrvatskom, a ne na čitavu srpskohrvatskom govornom području, kroatizmima se nazivaju i riječi koje su izvorno izvedene iz hrvatskoga varijeteta srpskohrvatskoga jezika, a koriste se u svim zemljama srpskohrvatskoga govornog područja. U tom slučaju, pojam je analogan riječima koje se koriste kao anglicizmi (cf. serbokroatizam).
Branimir Budetić
Branimir Budetić (Zagreb, 20. travnja 1990.) hrvatski je paraolimpijac.
Dobitnik je godišnje Državne nagrade za šport "Franjo Bučar" za 2008. godinu.
Herzogenaurach
Hercogenaurah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Erlangen-Hehštat. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 22.927 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9572132.
Donovan Estates, Arizona
Donovan Estates je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,508 stanovnika.
Caledonia, Ohio
Kaledonija je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 577, što je 1 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Allex (Drom)
Aleks je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 009 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 99 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 145 metara (maksimalnoj 220 m, a minimalnoj 124 m).
Pennacchia, Frosinone
Pennacchia je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Le Mondeovih 100 knjiga vijeka
100 knjiga vijeka (Les cent livres du siècle) je popis 100 najboljih knjiga 20. vijeka, sastavljen u proljeće 1999. temeljem ankete koje su proveli francuski trgovački lanac Fnac i pariške novine Le Monde.
Sastavljena je od prelimirane liste od 200 naslove koju su napravile knjižare i novinari. Tokom ankete je 17.000 Francuza odgovorilo na pitanje "Koje su vam knjige ostale u sjećanju?" (« Quels livres sont restés dans votre mémoire ? »).
Popis sadrži mješavinu velikih romana sa poezijom i teatrom, kao i stripovima. Prvih pedeset djela su bile predmet eseja Frederica Beigbedera Posljednja inventura prije likvidacije, u kojima je ukazao na njihov frankocentrični karakter.
Homo floresiensis
Homo floresiensis („čovjek s Floresa”; poznat i pod nadimcima „hobit” i „Flo”) izumrla je vrsta roda Homo. Prvi pronađeni ostaci, koji su pripadali jedinci visine od oko 1,1 m, otkriveni su 2003. godine na ostrvu Flores u Indoneziji. Pronađeni su skeleti devet jedinki, uključujući i jednu potpunu lubanju. Ti ostaci postali su predmet intenzivnog istraživanja u svrhu saznanja da li predstavljaju vrstu zasebnu od današnjih ljudi. Taj hominin bio je poseban zbog svog malenog tijela i mozga i relativno nedavnog izumiranja, moguće prije samo 12 000 godina. Uz njihove ostatke pronađeni su kameni alati iz arheoloških horizonata u rasponu od prije 94 000 do 13 000 godina. Neki smatraju da je historijski H. floresiensis možda vezan za mitove o Ebu gogou, koji su česti na ostrvu Flores.
Otkrivači (arheolog Mike Morwood i kolege) su predložili da veliki broj osobina, i primitivnih i naprednih, identificira te jedinke kao pripadnike nove vrste, H. floresiensis, unutar taksonomskog tribusa Hominini, koji uključuje sve vrste koje su u bližem srodstvu sa ljudima nego čimpanzama. Otkrivači su također predložili da je H. floresiensis na Floresu živio u isto vrijeme kao i ljudi.
Indonezijski antropolog Teuku Jacob ubrzo je izrazio sumnju da ti ostaci predstavljaju novu vrstu, te je predložio da je lubanja LB1 pripadala modernom čovjeku sa mikrocefalijom. Dva istraživanja, koja su paleoneurologinja Dean Falk i njezini kolege proveli 2005. i 2007. godine, odbila su tu mogućnost. Falk et al. (2005) su odbacili Martin et al. (2006) i Jacob et al. (2006), ali su ga branili Morwood (2005) kao i Argue, Donlon et al. (2006).
Dva ortopedska istraživanja objavljena 2007. godine izvijestila su o dokazima koji podupiru status vrste za H. floresiensisa. Istraživanje nekoliko kostiju pešća pokazalo je da su postojale sličnosti sa istima kod čimpanzi ili ranih hominina, kao što je Australopithecus, ali i razlike sa kostima kod današnjih ljudi. Proučavanje kostiju i zglobova ruke, ramena i donjih udova rezultiralo je zaključkom da je H. floresiensis bio sličniji ranim ljudima i čovjekolikim majmunima nego današnjim ljudima. Objava jedne kladističke analize i studija komparativnih tjelesnih mjera iz 2009. godine pružila su dodatnu podršku hipotezi da su H. floresiensis i Homo sapiens odvojene vrste.
Kritičari tvrdnje o statusu vrste nastavljaju vjerovati da su te jedinke Homo sapiens sa patološkim promjenama u anatomiji i fiziologiji. Druga hipoteza u toj kategoriji je da su se jedinke rodile bez funkcionirajuće tiroidne žlijezde, što je rezultiralo endemičnim kretenizmom.
Otkriće
Primjerke je na indonezijskom otoku Flores 2003. godine otkrio jedan australijsko-indonezijski tim arheologa u potrazi za tragovima prvobitne migracije Homo sapiensa iz Azije u Australiju. Nisu očekivali da će otkriti novu vrstu i bili su iznenađeni pronalaskom gotovo sasvim potpunog skeleta hominina, kojeg su nazvali LB1 jer je iskopan u pećini Liang Bua. Daljnjim ekskavacijama otkriveno je još sedam skeleta, starih između 38 000 i 13 000 godina. Jedna kost ruke privremeno priključena vrsti H. floresiensis stara je oko 74 000 godina. Primjerci nisu bili fosilizirani i opisano je da imaju "konzistenciju vlažnog upijajućeg papira"; nakon otkrivanja, kosti su morali ostaviti da se osuše prije daljnjeg iskopavanja. thumb|250px|Pećina na [[Flores|otoku Flores u kojoj su primjerci pronađeni]] Složeno kameno oruđe odgovarajuće veličine za čovjeka od oko 3 stope također je bilo prisutno u toj pećini. Otkriveno je u horizontima starosti između 95 000 i 13 000 godina i povezano je (tj. pronađeno u istim slojevima) sa ostacima slona iz izumrlog roda Stegodon (koji je tokom kvartara bio proširen u cijeloj Aziji). Pretpostavlja se da je slon bio plijen jedinke LB1. Homo sapiens reached the region by around 45,000 years ago.
Homo floresiensisovo postojanje otkriveno je naučnoj zajednici 28. oktobra 2004. godine, nakon čega je ubrzo dobio nadimak "Hobit" prema izmišljenoj rasi iz Tolkienovog romana Hobit, a Homo hobbitus je predložen kao naučni naziv vrste. Isprva je svrstan u vlastiti rod, Sundanthropus floresianus ("Sunda čovjek sa Floresa"), ali su istraživači smatrali da lubanja, unatoč svojoj veličini, pripada rodu Homo.
Anatomija
Najbitnije i najočitije osobine koje odlikuju H. floresiensisa su njegovo malo tijelo i volumen moždane šupljine. Brown i Morwood su također identificirali dosta ostalih, manje upadljivih osobina koje bi razlikovale LB1 od današnjeg H. sapiensa, među kojima su oblik zuba, nepostojanje brade i manji ugao u glavi ramene kosti. Naučna zajednica je strogo razmotrila svaku od tih navodnih karakterističnih osobina, a različite istraživačke grupe došle su do različitih zaključaka po pitanju toga da li te osobine podržavaju postojanje nove vrste ili LB1 pripada teško oboljeloj jedinki H. sapiensa.
Otkriće dodatnih nepotpunih skeleta potvrdilo je postojanje nekih osobina koje su pronađene kod primjerka LB1, kao što je nepostojanje brade, ali Jacob i ostali istraživački timovi tvrde da te osobine ne razlikuju LB1 od lokalnih H. sapiensa. Lyras et al. su na osnovu 3D morfometrije ustvrdili da se lubanja LB1 znatno razlikuje od lubanje bilo kojeg H. sapiensa, uključujući i one kod manjih osoba i onih sa mikrocefalijom, te da im je lubanja jedino slična onoj kod Homo erectusa.
Maleno tijelo
Prvi pronađeni ostaci, LB1, odabrani su za tipični primjerak za predloženu vrstu. LB1 je prilično potpun skelet sa gotovo cijelom lubanjom, a ustvrđeno je da je pripadao 30-godišnjoj ženi. LB1 je dobio nadimak Mala dama sa Floresa ili "Flo".
Visina LB1 procijenjena je na oko 1,06 m. Visina drugog skeleta, LB8, mjerenjem goljenjače procijenjen je na 1,09 m. Te procjene leže izvan raspona visine normalnog modernog čovjeka i znatno su niže od prosječne veličine odraslih, čak i kod onih najnižih, kao što su narodi Mbenga i Mbuti (< 1,5 m), Twa, Semang (1,37 m za odrasle žene) sa Malajskog poluotoka ili Andamanci (1,37 m za odrasle žene).
Po tjelesnoj masi, razlike između modernih pigmeja i Homo floresiensisa još su i veće. Tjelesna masa LB1 procjenjuje se na 25 kg. To je manje ne samo od modernog H. sapiensa, već i od H. erectusa, za kojeg su Brown i kolege predložili da je direktni predak H. floresiensisa. LB1 i LB8 također su i malo manji od australopitecina od prije tri miliona godina, za koje se prethodno nije smatralo da su se raširili izvan Afrike. Prema tome, LB1 i LB8 mogli bi biti do sada najmanji pripadnici šire čovjekove porodice.
Osim manje tjelesne veličine, primjerci u ostalim pogledima podsjećaju na H. erectusa, vrstu za koju se zna da je živjela u Jugoistočnoj Aziji u vrijeme kada i H. floresiensis. Te sličnosti formiraju osnovu za predloženu filogenetsku srodnost. Kontroverzno, isti taj tim prijavio je otkriće kamenih alata H. erectusa na Floresu starih oko 840 000 godina, ali ne i ostatke samog H. erectusa ili ikakve prelazne fosile.
Ines Cokarić
Ines Cokarić (Zagreb, 31. siječnja 1980.), hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
Homo floresiensis
Malen mozak
thumb|250px|Pogled odozgo na lubanju LB1 Osim malenog tijela, H. floresiensis je imao i neobično malen mozak. Zapremina mozga holotipa LB1 procjenjuje se na 380 cm3, što ga svrstava zajedno sa čimpanzama i izumrlim australopitecinima. Veličina mozga kod LB1 je upola manja od njegovog pretpostavljenog direktnog pretka, H. erectusa (980 cm3). Odnos mase mozga i tijela kod LB1 leži između onog kod H. erectusa i čovjekolikih primata. Kao objašnjenje redukcije u veličini mozga koristi se otočna patuljastost. Naučnici sa Prirodoslovnog muzeja u Londonu otkrili su da je redukcija veličine mozga kod izumrlog patuljastog vodenkonja sa Madagaskara u odnosu na njegove živuće srodnike veća nego redukcija u veličini tijela, te da je slična redukciji u veličini mozga kod H. floresiensisa pri usporedbi sa H. erectusom.
Opština Kosjerić
thumb|250px|Lokacija opštine Kosjerić u Srbiji
Homo floresiensis
Malen mozak
Još jedan pokazatelj inteligencije je veličina Brodmannovog područja 10, dorsomedijalnog dijela prefrontalnog korteksa (kore mozga), što je dio mozga koji je povezan s višim procesima razmišljanja. Područje 10 primjerka LB1 iste je veličine kao i kod današnjih ljudi, unatoč mnogo manjoj sveukupnoj veličini mozga.
Opština Kosjerić
Opština Kosjerić je najsevernija opština u Zlatiborskom okrugu, u zapadnom delu Srbije. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine opština Kosjerić ima 14.001 stanovnika u 26 naseljenih mesta koja su uglavnom smeštena u rečnim dolinama, mada ima i naselja koja se nalaze i na preko 1.000 m nadmorske visine. Opština se prostire na 359 km².
Homo floresiensis
Malen mozak
Bez obzira na malen mozak kod H. floresiensisa, otkrivači s njim asociraju napredno ponašanje. Njihova pećina pokazuje tragove korištenja vatre za kuhanje, a kosti Stegodona imaju tragove rezanja. Primjerci hominina također su pronađeni sa kamenim oruđem iz razvijene tradicije gornjeg paleolita, koja se obično asocira sa modernim ljudima, koji imaju gotovo četverostruko veću zapreminu mozga (1310-1475 cm3) i 2,6 puta veću tjelesnu masu. Čini se da su neke od tih alata koristili u nužno kooperativnom lovu na Stegodone.
Ostale osobine
Dodatne osobine koje idu u korist stavu da ostaci potiču od populacije prethodno nepoznatih hominida su odsustvo brade, relativno niska uvijenost kostiju ruke, te debljina nožnih kostiju. Prisustvo svake od tih osobina potvrdili su nezavisni istraživači, ali postoje dvojbe o njihovom značaju.
Ramena kost i rameni pojas kod H. floresiensisa bili su predmet istraživanja Larsona et al. (2007). Današnji ljudi imaju vrh kosti uvijen između 145 i 165 stepeni u odnosu na ravan lakatnog zgloba. Za LB1 uvijenost je isprva ustvrđena na 110 stepeni. Larson je kasnije revidirao to mjerenje na 120 stepeni.
To bi moglo predstavljati prednost pri zamahivanju rukom, ali komplicira aktivnost koje se asociraju sa današnjim ljudima, kao što je izrada oruđa. Po pitanju ramenog pojasa H. floresiensisa, istraživali su slomljenu ključnu kost LB1 i lopaticu primjerka LB6. Ključna kost bila je relativno kratka, što je u kombinaciji sa oblikom lopatice i niskom uvijenošću kosti ruke rezultiralo ramenima postavljenim malo prema naprijed, kao da sliježe ramenima. Prema tome, H. floresiensis je mogao savijati lakat na način na koji to čine današnji ljudi i Larson je zaključio da je bio sposoban za izradu oruđa.
Tocheri et al. (2007) pregledali su tri kosti pešća za koje se smatra da pripadaju jedinki LB1. Oblik tih kostiju navodno se znatno razlikovao od kostiju ručnog zgloba današnjih ljudi i više je ličio na zglob velikih afričkih čovjekolikih majmuna ili Australopithecusa.
Stopala H. floresiensisa bila su neobično ravna i duga u odnosu na ostatak tijela. Zbog toga su pri hodu morali savijati koljena dalje nazad nego današnji ljudi. To je stvaralo hod sa visokim koracima, a brzina hoda bila je mala. Prsti su bili neobičnog oblika, a palac je bio vrlo kratak.
Opstanak
Smatra se da je ta vrsta preživjela na Floresu sve do prije 12 000 godina, što ju čini najdugovječnijim čovjekom (pored današnjeg), budući da je preživjela mnogo duže od Neandertalaca (H. neanderthalensis), koji su izumrli prije 24 000 godina.
Gerd van den Bergh, paleontolog koji je radio sa njihovim fosilima, čuo je mitove o Ebu Gogou deceniju prije otkrića prvog fosila. Na ostrvu Sumatra bilo je glasina o humanoidima visine između 1 i 1,5 m - Orang Pendeku koji bi možda mogao biti u srodstvu sa H. floresiensisom. Henry Gee, viši urednik časopisa Nature, špekulira da bi vrsta poput H. floresiensisa još uvijek mogla postojati u neistraženim tropskim šumama Indonezije.
Skandal u vezi s oštećenim primjercima
Tokom ranog decembra 2004. indonezijski paleoantropolog Teuku Jacob uklonio je većinu ostataka iz njihovog skladišta, Nacionalnog istraživačkog centra za arheologiju u Jakarti, sa dopuštenjem samo jednog direktora projektnog tima, te ih je zadržao tri mjeseca. Neki su naučnici izrazili strah da bi bitni naučni dokazi mogli biti zaplijenjeni od strane malene grupe naučnika koji ne bi omogućavali pristup ostalim naučnicima niti bi objavljivali vlastita istraživanja. Jacob je na zaprepaštenje svojih kolega vratio te ostatke 23. februara 2005. znatno oštećene, a nedostajale su i dvije kosti noge.
Izvještaji su naveli stanje vraćenih ostataka; "[uključujući i] duge, duboke posjekotine na donjem rubu Hobitove čeljusti sa obije strane, navodno izazvane nožem korištenim za skidanje gumenog kalupa"; "brada druge čeljusti Hobita bila je odlomljena i potom zalijepljena. Ko god da je bio odgovoran, loše je poravnao te dijelove i složio ih pod krivim uglom"; i "Karlica je bila zdrobljena, čime su uništeni detalji koji otkrivaju oblik tijela, hod i evolutivnu historiju", što je navelo vođu otkrivačkog tima Morwooda na sljedeću opasku "To je odvratno, Jacob je bio pohlepan i djelovao je potpuno neodgovorno".
Jacob je, međutim, negirao da je načinio prijestup. Izjavio je da je do oštećenja došlo prilikom transporta iz Yogyakarte nazad u Jakartu unatoč fizičkim pokazateljima koji ukazuju na to da je čeljusna kost slomljena prilikom stvaranja kalupa kostiju.
Indonezijski dužnosnici su 2005. zabranili pristup pećini. Neki mediji, kao što je BBC, izrazili su mišljenje da je razlog zabrane pristupa bio da bi se zaštitio Jacob, koji se smatrao "indonezijskim kraljem paleoantropologije". Naučnicima je 2007. godine, ubrzo nakon Jacobove smrti, ponovo omogućen pristup pećini.
Hipoteza o mikrocefaliji
Prije Jacobovog uzimanja fosila Dean Falk et al. su izveli CT skeniranje lubanje i napravili njen virtuelni odljev iznutra (tj. kompjuterski generiran model unutrašnjosti lubanje). Tim je zaključio da ona nije pripadala pigmeju niti osobi sa deformiranom lubanjom i mozgom.
Kao odgovor na to, Weber et al. su iste te godine proveli istraživanje, uspoređujući kompjuterski model lubanje LB1 sa uzorcima ljudskih lubanja sa mikrocefalijom, te su zaključili da veličina lubanje LB1 pada u centar raspona veličine ljudskih primjeraka i da nije nedosljedna s mikrocefalijom. Sljedeći koji su osporili zaključke Falk et al. (2005) bili su Martin et al. (2006), koji su imali prigovore na neuspjeh uspoređivanja modela lubanje LB1 sa tipičnim primjerkom mikrocefalije kod odraslih. Martin i njegovi suradnici zaključili su da je lubanja vjerovatno pripadala osobi s mikrocefalijom, tvrdeći da je mozak premalen da bi pripadao zasebnoj patuljastoj vrsti; kada bi to bio slučaj, mozak od 400 kubnih centimetara ukazivao bi na stvorenje visoko samo jednu stopu, što je trećina visine otkivenog skeleta. Ubrzo nakon toga je grupa naučnika iz Indonezija, Australije i Sjedinjenih Država došla do istog zaključka nakon istraživanja strukture kostiju i lubanje (Jacob (2006)).
Brown i Morwood suprotstavili su se tome tvrdeći da su skeptici došli do neispravnih zaključaka o strukturi kostiju i lubanje, te da su greškom povezali visinu H. floresiensisa sa mikrocefalijom. Falk's team replied to the critics of their study (Falk et al. (2006)). Morfolog Jungers pregledao je lubanju i zaključio da skelet "ne pokazuje tragove bolesti". Argue, Donlon, et al. (2006) odbacuju mikrocefaliju i zaključuju da ostaci zaista pripadaju novoj vrsti.
Falkin argument podržali su Lyras et al. (2008) u tome da su 3D morfeometrijske osobine lubanja H. sapiensa s mikrocefalijom zaista padale unutar raspona normalnog H. sapiensa, a da lubanja LB1 pada dobro izvan tog raspona. To je shvaćeno kao dokaz da se LB1 ne može, na osnovu morfologije mozga ili lubanje, klasificirati kao H. sapiens s mikrocefalijom.
Jungers et al. su 2009. u svom istraživanju predstavili statističku analizu oblika lubanje kod zdravih modernih ljudi, ljudi sa mikrocefalijom i nekolicinom starih ljudskih vrsta, uključujući i H. floresiensisa. Pokazali su da su se one lako mogle razdvojiti u tri grupe, gdje je H. floresiensis spadao u stare ljudske vrste, što je bio daljnji dokaz da je H. floresiensis odvojena vrsta, a ne bolestan moderni čovjek.
Usporedba unutrašnjih odljeva LB1 sa 100 normocefaličnih i 17 mikrocefaličnih odljeva, koju su 2013. proveli Vannucci, Baron i Holloway, pokazala je da postoje velike varijacije u omjeru oblika mikrocefaličnih mozgova, te da se usljed tih omjera ta grupa ne može jasno razlikovati od normocefaličnih odljeva. Oblik mozga kod LB1 se ipak bolje poklapa sa mikrocefaličnim uzorkom, sa oblikom koji je na ekstremnom rubu normocefalične grupe.
Hipoteza o Laronovom sindromu
Anato Gary D. Richards uveo je novu skeptičnu hipotezu u junu 2006. godine: da bi skeleti sa Floresa mogli biti ostaci ljudi koji su patili od Laronovog sindroma, genetskog poremećaja o kojem je prvi put izviješteno 1966. godine. Iduće je godine jedan tim, zajedno sa samim Laronom, objavio istraživanje u kojem se tvrdi da se morfološke osobine H. floresiensis u biti ne razlikuju od onih kod jedinki sa Laronovim sindromom.
Tim je rekao da bi ustvrđivanje da li su jedinke H. floresiensisa patile od Laronovog sindroma zahtijevalo testiranje prisustva defektivnih gena u njihovoj DNK, ukoliko bi uzorci DNK ikada bili dostupni. Međutim, kritičari te hipoteze istakli su da, unatoč niskom rastu, ljudi sa Laronovim sindromom uopće ne nalikuju na ostatke Homo floresiensisa, naročito u pogledu anatomije svoda lubanje.
Hipoteza o endemskom kretenizmu
Ljudi rođeni bez funkcionalne tiroidne žlijezde imaju maleno tijelo i reduciranu veličinu mozga, ali njihove intelektualne i motorne teškoće nisu toliko teške kao kod neurološkog endemskog kretenizma. Prema autorima tog istraživanja, neophodna okolina mogla je biti prisutna na Floresu prije oko 18 000 godina, što je period iz kojeg potiču LB fosili. Napisali su da razne osobine pronađene kod tih fosila, kao što su povećano hipofizno udubljenje, neobično pravi i neuvijeni vrhovi kosti nadlaktice i relativno debeli udovi, naznake te dijagnoze. Donji pretkutnjak sa dvostrukim korijenom i primitivna morfologija zgloba ruke također se može objasniti na taj način. Usmena predanja o neobičnim čovjekolikim stvorenjima isto bi se tako mogla odnositi na osobe s kretenizmom.
U radu dostavljenom Australazijskom društvu za ljudsku biologiju 2009. godine, Colin Groves i Catharine FitzGerald usporedili su floreske kosti sa onima kod deset osoba sa kretenizmom, fokusirajući se na anatomske osobine koje su tipične za tu bolest. Nisu pronašli preklapanja i izjavili su da su su pobili tu tvrdnju. Međutim, članak koji su napisali Oxnard, Obendorf i Kefford odbacuje Grovesov i FitzGeraldin argument i oživljava hipotezu o kretenizmu. Oxnard i kolege također kritiziraju kladsističku analizu Arguea et al. (2009), izjavivši da je logički nemoguće za analitičare da zaključe da ostaci iz Liang Buaa predstavljaju odvojenu vrstu umjesto oboljele osobe zato što kladistička analiza pretpostavlja da nije u pitanju ovo zadnje.
Hipoteza o ranoj vrsti roda Homo dugog opstanka
Dokazi podržavaju tvrdnju da je Homo ﬂoresiensis rana vrsta roda Homo dugog opstanka, sa morfološkim sličnostima koje dijeli sa ranim afričkim pred-erectus/ergaster homininima. Ta hipoteza pruža racionalnije objašnjenje za H. ﬂoresiensisa od prethodno uspostavljenim hipotezama o genetskim mutacijama, bolestima i poremećajima rasta. Ni jedno od trenutnih objašnjenja ne obuhvata sve osobine H. ﬂoresiensisa niti pruža odgovore na pitanje zašto bi patološko stanje kod modernih ljudi u tolikoj mjeri sličilo morfologiji ranijih hominina.
Struktura kostiju
thumb|250px|Odljev cijelog primjerka LB1 Koštana struktura ramena, ruke i zgloba ruke kod H. floresiensisa opisana je kao mnogo drukčija od one kod današnjih ljudi, te mnogo sličnija koštanoj strukturi čimpanzi ili ranih hominina. To pruža podršku ideji da je H. floresiensis odvojena vrsta ranog čovjeka, a ne današnji čovjek sa fizičkim poremećajem.
Susan G. Larson et al. analizirali su nadlakticu primjerka LB1. Otkrili su da je kod LB1 ugao uvijanja ramene kosti mnogo manji nego kod današnjih ljudi. Tu su osobinu prethodno istraživali Richards et al., koji su izjavili da je to znak populacija današnjih pigmeja, i T. Jacob et al., koji su istakli da vezivanje mišića za kost ukazuje na to da je LB1 imao slabe mišiće, što je rezultiralo slabim razvijanjem ugla uvijanja ramene kosti. Larson et al. su odbacili Richardsov zaključak, tvrdeći da je ugao uvijanja ramene kosti kod populacija pigmeja obično sličan onom kod ljudi prosječne visine. Tvrdili su da su Richards et al. citirali objavu iz 1972. u kojoj je istražen uzorak šest žena centralnoafričkih pigmeja, te da je taj uzorak bio premalen da bi predstavljao cijelu populaciju. Larson et al. također nisu uspjeli pronaći znakove mikrocefalije na kostima koje su pregledali.
Larson et al. su također istraživali relativno kratku ključnu kost i neobičnu formaciju ramenog pojasa. Usporedili su svoje otkriće sa skeletom dječaka iz Turkane (kojeg neki klasificiraju kao H. ergastera, a drugi kao H. erectusa) i predložili su da je rameni pojas H. floresiensisa bio prelazni stadij u evoluciji ramena kod ljudi.
Dok neki specijalisti, kao što je paleoantropolog Russell Ciochon, podržavaju taj zaključak, drugi, među kojima je i Eric Delson, ističu da je nedavni uzorak jedinki H. floresiensisa premalen i da se Larsonovo istraživanje zasniva na samo jednoj kosti ramena.
Tocheri et al. (2007) (uključujući Morwooda, Larsona i Jungersa) usporedili su tri kosti pešća, za koje se smatra da su pripadale primjerku LB1, sa kostima pešća današnjeg čovjeka, nekih ranijih hominida i afričkih čovjekolikih majmuna. Zaključili su da kosti pešća iz pećine Liang Bua podsjećaju na one kod čovjekolikih majmuna i da su znatno drukčije od kostiju H. sapiensa, Homo neanderthalensisa, pa čak i Homo antecessora, te da se mogu usporediti sa onima kod Australopithecusa. Kosti pešća H. floresiensisa nisu posjedovale osobine koje su se razvile kod predaka današnjeg čovjeka prije barem 800 000 godina. Te osobine javljaju se već tokom embriogeneze i prema tome Tocheri et al. tvrde da je nevjerovatno da je oblik kostiju zgloba ruke kod H. floresiensisa mogao biti rezultat razvojne bolesti. Ti dokazi također ukazuju na to da H. Florensiensis nije današnji čovjek sa nedijagnosticiranom bolešću ili defektom rasta, već da predstavlja vrstu poteklu od homininskog pretka, koja se odvojila prije porijekla kladusa u koji spadaju današnji ljudi, Neandertalci i njihov posljednji zajednički predak.
Taj zaključak izazvali su Robert Martin, vodeći zastupnik hipoteze o mikrocefaliji nakon Jacobove smrti, i Alan Thorne. Martin je naglasio da nikada nije provedeno istraživanje o zglobu ruke ljudi sa mikrocefalijom. Thorne je smatrao da su razlike bile malene i da bi se slične varijacije mogle pojaviti kod današnjih ljudi. Također je istakao da su kosti pešća pronađene raštrkane u pećini i da nije sigurno da li su sve pripadale istoj jedinci. Morwood, vođa projekta, suprotstavio se tako što je istakao da su postojale i druge osobine, poput visine, tjelesnih proporcija, veličine mozga, ramena, karlice, čeljusti i zuba, koje su ukazivale na to da je H. floresiensis odvojena vrsta koja je evoluirala u izolaciji na tom ostrvu.
Protivljenje multiregionalista
Pristalice H. floresiensisa, kao što su Chris Stringer i Dean Falk, pripisuju opoziciju djelomično činjenici da postojanje te vrste izaziva teorije multiregionalista, koji vjeruju da je Homo sapiens bio jedina živuća vrsta hominina i da se pojavio u isto vrijeme u različitim regijama (u vrijeme kada su jedinke sa Floresa bile žive). Među rane multiregionalističke kritičare spadaju Alan Thorne i Maciej Henneberg.
Izolacija DNK
Oko 2006. dva tima su pokušala izolirati DNK iz zuba otkrivenog 2003. godine, ali oboma to nije uspjelo. Neki su smatrali da se to desilo jer su ciljali dentin; nova istraživanja također predlažu da cement sadrži više koncentracije DNK. Štoviše, toplota stvorena velikom brzinom bušilice možda je denaturalizirala DNK.
682
Godina 682. (DCLXXXII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 682. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Homo floresiensis
Nadimak "Hobit" i Tolkien Estate
U oktobru 2012. Tolkien Estate je jednom novozelandskom naučniku saopštio vijesti da neće smjeti koristiti riječ "hobit" (naslov Tolkienovog romana The Hobbit) tokom javnog predavanja o Homo floresiensisu u svrhu promoviranja tog predavanja.
Američki studio The Asylum, koji stvara niskobudžetne "mockbuster" filmove, 2012. je planirao pustiti film naslova Age of the Hobbits, koji predstavlja "miroljubivu" zajednicu H. floresiensisa "koju porobljavaju Javanci, rasa mesoždera koji jašu zmajeve." Filmom su namjeravali iskoristiti uspjeh Peter Jacksonovog filma The Hobbit: An Unexpected Journey. Onemogućena je objava filma zbog pravnog spora o korištenju riječi "hobit." The Asylum je tvrdio da taj film ne krši Tolkienova autorska prava zato što se radi o H. floresiensisu, "koji se podjednako naziva i hobitom u naučnoj zajednici." Film je kasnije preimenovan u Clash of the Empires.
Brut y Tywysogion
Brut y Tywysogion (na srpskohrvatskom: Kronika prinčeva) je naziv velški srednjovjekovni tekst koji predstavlja svojevrsni nastavak knjige Historia Regum Britanniae koju je napisao velški historičar Geoffrey od Monmoutha. U njoj se na analistički način opisuje historija Walesa od smrti kralja Cadwaladra 682. pa sve do 1332. godine. Knjiga je u originalu napisana na latinskom, ali su se do danas sačuvali samo rukopisi sa velškim prijevodom. Iako se uglavnom sastoji od šturih navođenja podataka o vladarima, smatra se jednim od najdragocjenijih primarnih izvora za historiju Walesa.
San Genuario, Vercelli
San Genuario je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Douglas, Arizona
Douglas je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 17.378 stanovnika.
Altamonte Springs, Florida
Altamont Springs je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 41.496 stanovnika.
Wilmington, New York
Vilmington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 937.
Kapetanija Daifang
Kapetanija Daifang je naziv za teritoriju pod kineskom vlašću, odnosno dio područja nekadašnje Četiri kapetanije Hana uspostavljenih na teritorijama nekadašnje korejske države Gojoseon. Nastala je 204. kada je Gongsun Kang, kineski gospodar rata sa sjedištem u Liaodongu izdvojio područje dotadašnje Kapetanije Lelang radi lakše administracije. Godine 236. je Sima Yi po nalogu cara Cao Ruija osvojio područje porodice Gongsun i pripojio ga državi Cao Wei. Područje je kasnije preuzela dinastija Jin. Nakon što su u Wuhuanskom ustanku sjeverni nomadi 311. zauzeli carsku prijestolnicu, lokalni guverner Zhang Tong (張統) se uz pomoć plemena Xianbei odmetnuo i proglasio nezavisnu državu. Međutim, ubrzo nakon toga je kapetaniju anektirala korejska država Goguryeo.
Kalifat
right|thumb|400px|Mapa širenja Halifata sa legendom (eng.)
Kalifat ili hilafet, je islamski oblik vlasti koji predstavlja političko jedinstvo i vodstvo islamskog svijeta. Šef države (halifa) ima titulu utemeljenu na ideji nasljednika Muhammedovog, političkog autoriteta, kojeg prema sunnijama bira narod ili njegovi predstavnici, a prema šijitima to je imam izabran od strane Poslanikove porodice (nasljedna vlast). Od vremena Muhammeda, do 1924. nasljedni hilafet su držali emevijska, abasidska i na kraju osmanlijska dinastija.
Hilafet je jedini oblik vlasti koji ima punu podršku islamske nauke i predstavlja „centralni politički koncept sunnijskog islama konsenzusom muslimanske većine prvih generacija“. Andrew Hammond kaže da su srednjovjekovni hilafeti „uživali globalnu naučnu i vojnu superiornost – od kojih sada nema nijedne“.
Historijat
Halifa, tj. šef države se često zvao i "emirul-mu'minīn" "vladar pravovjernih", "imamul-ummeh", "imamul-mu'mininīn", ili neformalno vladar svih muslimana. Svaka pokrajina islamske države je imala svog namjesnika (sultan, vali ili emir). Izraz darul-islam se odnosio na svaki teritorij pod vladavinom halife, uključujući teritorije naseljene nemuslimanima, a teritorij koji nije pod vladavinom halife se nazivao darul-kufr (bukv. zemlja nevjerovanja) čak i ako su stanovnici tog teritorija muslimani iz razloga što oni nisu građani pod islamskim zakonom. Prva prijestolnica islamske države bila je u Medini. U nekim periodima muslimanske historije bilo je rivala oko hilafeta u različitim dijelovima islamskog svijeta, i razdvojenih šiitskih i sunijskih dijelova.
Prva četvorica halifa koji se zovu "pravedne halife" (halife rašiduni, ar. el-hulefaur-rašidun) su bili ashabi Muhammeda: Ebu-Bekr, zatim Omer ibnul-Hattab, zatim Osman ibn Affan i četvrti Alija ibn Ebi-Talib. Muslimani suniti smatraju Ebu Bekra za prvog legitimnog halifu, a muslimani šiti smatraju da je Alija prvi pravi legitimni halifa, mada potvrđuju da je on prihvatio svoje prethodnike jer je prisegao Ebu-Bekru nakon kratkog vremena.
Nakon prve četvorice halifa pravo na hilafet su polagale dinastije Emevija, Abasida, Osmanlija i u relativno kratkim periodima druge rivalne dinastije u Španiji, Sjevernoj Africi i Egiptu. Kemal Ataturk je osnovao Republiku Tursku 1923. i zvanično ukinuo hilafet 1924. Kralj Maroka se i dalje titulira emirul-mu'mininom za Marokance, mada ne polaže pravo na hilafet.
Ecuélin
Ekelen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 120 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 181 metar (maksimalnoj 185 m, a minimalnoj 150 m).
Hilpoltstein
Hilpoltštajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Rot. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 13.226 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9576127.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rot Hilpoltštajn se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rot. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 380 metara. Površina opštine iznosi 89,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.226 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 147 stanovnika/km².
1589
thumb|250px|Završena [[Trogirska katedrala]]
Godina 1589 (MDLXXXIX) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u srijedu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Događaji
thumb|200px|left|Ubistvo [[Henri III od Francuske|Anrija III]]
Branka Cvitković
Branka Cvitković (Zagreb, 29. svibnja 1948.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Nagrade
Sinkronizacija
U sinkronizacijama je posuđivala brojnim likovima zločestih kraljica.
Candiana, Padova
Candiana je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Allan (Drom)
Alan je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.249, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km².
Crna knjiga komunizma
Crna knjiga komunizma: Zločini, teror represija (Le Livre noir du communisme: Crimes, terreur, répression je knjiga grupe međunarodne grupe historičara na čelu sa Stephaneom Courtoisom u kojoj se detaljno dokumentiraju brojevi žrtava terora, represije i masovnih ubistava (uključujući genocide) koji su počinjeni pod komunističkim režimima u 20. vijeku. Knjiga je originalno objavljena u Francuskoj, da bi potom bila objavljena u nizu država, uključujući i Hrvatsku 1999. godine. Glavna je teza autora da je komunizam po svojoj prirodi totalitarna ideologija, a da je u svojoj praksi značajno nadmašio fašizam i nacizam po razmjerima zločina i broju žrtava.
Knjiga je izazvala veliku pažnju i različite reakcije, od oduševljenja i prihvaćanja kao konačni sud o komunizmu, do žestokog osporavanja i tvrdnji da predstavlja ništa drugo do antikomunistički pamflet. Recenzije u masovnim medijima i popularnim publikacijama bile su pretežno pozitivne, dok su akademski tiskovi i specijalističke recenzije bile kritičnije ili mješovite zbog povijesnih netočnosti i manipulacije brojevima, u težnji da konačna brojka premaši 100 miliona. Često se navodi kako je Rezolucija Vijeća Europe 1481/2006 bila temeljena upravo na navodima Crne knjige komunizma.
Tri su se glavna urednika knjige javno disasocirala od Courtoisovih izjava na početku knjige i njegovih rezultata zbog opsjednutosti s postignućem velike okrugle brojke od 100 miliona, kao rezultat "aljkavog i pristranog proučavanja", inflacije brojeva koje su daleko nadmašile njihove vlastite figure, ubrajanja nacista i nezačete djece u doba smanjene stope plodnosti kao žrtava komunizma. Okrivili su ga za preuveličavanje broja umrlih u određenim zemljama i odbacili usporedbu komunizma sa nacizmom.
Broj žrtava komunizma, prema Crnoj knjizi komunizma
Crna knjiga navodi sljedeće procjene o broju ljudi ubijenih od strane komunističke vladavine u navedenim zemljama:
Madame Butterfly (film, 1915)
thumb|thumbtime=12|upright=1.5|Madame Butterfly Madame Butterfly je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Sydneya Olcotta. Predstavlja adaptaciju istoimene priče američkog književnika Johna Luthera Longa. Naslovni lik, koji tumači Mary Pickford, je 15-godišnja japanska gejša po imenu Cho-Cho-San koja se zaljubi u američkog mornaričkog oficira (čiji lik tumači Marshall Neilan) i rodi mu dijete, ne znajući da on ima suprugu u SAD. Snimanje filma je proteklo u sukobima između Olcotta i Pickford, s obzirom da je režiser smatrao njen stil glume previše "američkim" za orijentalni lik.
Old Jefferson, Louisiana
Old Džeferson je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.980, što je 1.349 (24,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marko Anije Flavije Libon
Marko Anije Flavije Libon (Marcus Annius Flavius Libo, cca. 162 - ?) je bio rimski velikodostojnik iz doba Severske dinastije. Poticao je iz Hispanije Betike i bio u dalekom srodstvu sa carom Markom Aurelijem. Godine 204. je pod Septimijem Severom služio kao konzul.
Lav II (papa)
'''Sv. Lav II.'''je bio papa od prosinca 681. do 3. srpnja 683. godine.
Rodio se pod imenom Paulus na Siciliji. Historijski zapisi navode kako je bio izuzetno govorljiv propovjednik i bio velikodušan prema sirotinji. Za papu je izabran nedugo nakon smrti svog prethodnika Agatona u januaru 681. godine, ali je do njegovog posvećenja moralo proći godinu dana. Razlog su bili pregovori papskih izaslanika sa bizantskim carem Konstantinom IV, a kojima se nastojalo ukinuti obavezu papa da plate danak prilikom svog ustoličenja.
Lavov pontifikat je bio kratak, ali obilježen nastojanjem da se odluke Trećeg carigradskog sabora primijene među zapadnim kršćanima. Iskoristivši Konstantinovu naklonost, Lav je pod papsku vlast ponovno vratio odmetnutu ravensku nadbiskupiju. Njegova odluka da svog prethodnika - papu Honorija I - anatemizira zbog sklonosti monotelitskoj herezi je kasnije izazvala kontroverze vezane uz doktrinu o papinskoj nepogrešivosti.
Altamont, Missouri
Altamont je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 204, što je 14 (-6,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dragoon, Arizona
Dragoon je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 209 stanovnika.
Agis IV
Agis IV (oko 262 do 241. pne.) bio je kralj Sparte. Pokušavao je 243. pne. obnovu spartanskog društva u vidu socijalnih i agrarnih reforma. Lično slab da počete reforme brzo ostvari, i zbog intriga rodbine, morao je 241. pne. u rat protiv etolskog saveza. Za vreme odsustva iz Sparte i bez značajnih uspeha u ratnim pohodima zbačen je sa prestola. Vrativši se u Spartu osuđen je na insceniranom suđenju na smrt.
Sveto Rimsko Carstvo
Sveto Rimsko Carstvo (lat. Sacrum Romanum Imperium, njem. Heiliges Römisches Reich; od 1512. Sveto Rimsko Carstvo Njemačkog Naroda, lat. Sacrum Imperium Romanum Nationis Germanicae ili Sacrum Imperium Romanum Nationis Teutonicae, njem. Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation) je zajednica teritorija u središnjoj Europi tijekom srednjeg vijeka i ranog modernog doba pod Svetim rimskim carem. Prvi car je bio Oton I, okrunjen 962. Posljednji Franjo II koji je abdicirao i razriješio Carstvo 1806. tijekom Napoleonovih ratova.
Teritorij carstva se mijenjao tijekom vremena, na vrhuncu je uključivao Kraljevinu Njemačku, Kraljevinu Italiju i Kraljevinu Burgundiju; ta područja obuhvaćaju današnje Njemačku (osim južnog Schleswiga), Austriju (osim Gradišća), Lihtenštajn, Švicarsku, Belgiju, Nizozemsku, Luksemburg, Češku, Sloveniju (osim Prekomurja), kao i znatne dijelove moderne Francuske (Artois, Alsace, Franche-Comte, Savoju i Lorenu), Italije (Lombardiju, Pijemont, Emilia-Romagna, Toskana i Južni Tirol) kao i Poljsku (Šlezija i Pomeranija). Većim dijelom povijesti carstvo se sastojalo od stotina malih dijelova, kneževina, vojvodstava, grofovija, slobodnih carskih gradova i ostalih domena. Unatoč svome imenu većim dijelom svoje povijesti carstvo nije obuhvaćalo i grad Rim.
Naziv
U ukazu skupštine u Kölnu iz 1512. godine ime je službeno promijenjeno u Sveto rimsko carstvo njemačkog naroda (njem.:Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, lat. Imperium Romanum Sacrum Nations Germanicæ).
Karolinški prethodnici
Sveto rimsko carstvo je kao svoga osnivača uzimalo Karla Velikog, kralja Franaka, koga je papa Lav III okrunio kao Cara Rimljana na Božić 800. godine. Tim krunjenjem je obnovljeno Zapadno rimsko carstvo pod žezlom kralja Franaka. Krunjenje Karla Velikog je ostala osnova Svetog rimskog carstva, bar u teoriji, sve do njegovog kraja 1806. godine. Time je nastalo carstvo koje je neprekidno trajalo više od osam stoljeća.
Karolinška carska kruna je bila predmet rasprava između karolinških vladara Zapadne i Istočne Franačke, gdje je prvo zapadni kralj (Karlo Ćelavi) a nakon njega istočni (Karlo Debeli) nosio naslov Cara Rimljana. Ipak nakon smrti Karla Debelog 888. godine Karolinško carstvo se raspalo i nikada se poslije nije ujedinilo, a titulu Cara okrunjenog od strane Pape priznavali su samo u Italiji. Posljednji takav vladar je bio Berengar I koji je umro 924. godine.