cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Španije
Al-Andaluz i muslimanska dominacija
Pod Almanzorom (takođe poznat i kao Al-Mansur, što znači Pobednik ), koji je opljačkao Barselonu 985, i kasnije za vreme vladavine njegovog sina, hrišćanski gradovi su bili predmet čestih pljački i pustošenja. Almanzor je bio prvi ministar i vojskovođa koji je vladao u ime maloletnog Hiksema II a uz podršku Hiksemove majke. Postao je jako moćan i bogat, a istovremeno je iskazivao veliku versku netrpljivost te je ogromnu i veoma vrednu biblioteku Hiksemovog oca, Al-Hakema II pročistio od knjiga koje po njemu nisu bile u skladu sa muslimanskom verom. Nakon Almanzorove smrti, njegovo mesto je na kratko zauzeo njegov sin, Abd-al-Malik (1002—1008), da bi se njegov drugi sin, Abd-al-Rahman Sančuelo proglasio halifom, dok su plemići proglasili halifom drugog pripadnika dinastije Omejada, Muhameda II. Kordopski halifat je zapao u niz bratoubilačkih borbi i mada je 1031. godine Hiksem III bio proglašen halifom, Al-Andaluz se raspao na mngoobrojne kraljevine koje su kontrolisali arapski, berberski pa čak i robovski poglavari, a same te kraljevine su dobile naziv „taife“, što na arapskom znači „partija, frakcija".
La Sangría, Rincón de Romos
La Sangría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Historija Španije
Rekonkista
mini|levo|300p|[[Don Pelajo]] Kad su Mavri upali na Iberijsko poluostrvo, malobrojno vizigotsko plemstvo koje je preostalo povuklo se u planinske predele Asturije i Kantabrije i tamo osnovalo Kraljevinu Asturiju. Karlo Veliki je osnovao Špansku marku, pograničnu zonu čije je stvaranje imalo za cilj da zaustavi dalji muslimanski prodor na evropski kontinent.
La Sangría, Rincón de Romos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
Historija Španije
Rekonkista
Bitka kod Kovadonge (Asturija) koja se odigrala 720. godine označava početak Rekonkiste. Don Pelajo, vizigotski plemić je bio proglašen kraljem nakon bitke. Prvi dvor je uspostavljen u Kangas de Onis. Pelajo je umro 737. a dve godine kasnije, njegov zet, Alfonso I, iskoristio je unutrašnje sukobe između Arapa i Berebera, i ponovo krenuo u borbu protiv Mavara. Tom prilikom je napredovao do Riohe i reke Duero.
Krajem 9. veka od zapadnog dela Španske marke nastala je Kraljevina Navara koja je obuhvatala Baskiju sa Pamplonom i Aragon. Od istočnog dela Španske marke nastala je Grofovija Barselona. Kraljevina Asturija je do 1000. godine bila podeljena na Kraljevinu Leon i Kraljevinu Kastilju.
1,3,5-Triazido-2,4,6-trinitrobenzen
1,3,5-Triazido-2,4,6-trinitrobenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 336,141 Da.
Historija Španije
Rekonkista
Sredinom 10. veka, hrišćanske zemlje obuhvatale su Leon, Asturiju, Galiciju i Kastilju, kao i delove Baskije i Navare. Ramiro I I je nastavio proširivanje hrišćanskih teritorija ka jugu. Podržavao je pobunjenike u Toledu i obnovio savez sa Navarom. Nakon pobede u bici kod Simankasa 939, utvrdio je granice Leona u dolini Duera. Alfonso V je podario Leonu posebne zakone, tzv. fueros, kojima je uredio upravu u prestonici. Takođe je vodio brigu i o naseljavanju opustelih teritorija koje su Arapi ostavili za sobom.
Kastilja je, s druge strane, sredinom 10. veka uspela da se osamostali zahvaljujući pobuni grofa Fernana Gonzalesa koji je iskoristio smrt Ramira II, ustanovio granice i utvrdio vlast. Kastilja je nastala na samoj granici prvobitnne kraljevine Asturije, na uskom delu skoro puste zemlje koja je bila prva na udaru napada muslimana iz Kordobe i doline Ebra. U 9. i 10. veku naseljena je Baskima koji su bili izrazito ratoborni i samostalni, nenaviknuti na društvenu slojevitost vizigotske epohe. Takva ratoborna Kastilja nije mnogo privlačila ni staro vizigotsko plemstvo ni mozarape iz Kordobe tako da je ostala samostalna i podelila se u grofovije. Jedinstvo Kastilje je uspeo da postigne tek Fernan Gonzales. Leon i Kastilja će se sve do 13. veka više puta spajati i razdvajati. Konačno, 1230. godine dolazi do poslednjeg i definitivnog ujedinjenja Kastilje i Leona, kada Fernando III od Kastilje nasleđuje od svoje majke Berengele kraljevinu Kastilju (1217), i od svog oca Alfonsa IX, Leon (1230).
Što se tiče same rekonkiste, sve dok su muslimani ostali jedinstveni, hrišćanske kraljevine nisu mogle mnogo da učine osim da sačuvaju svoje teritorije. Kada je 1034. došlo do raspada Kordopskog halifata i razbijanja muslimanske države na više od 20 kraljevstava — taifa, hrišćanske države su dobile šansu za napredovanje.
U cilju stišavanja feudalnih ratova između hrišćana, mnogi monasi su počeli da propovedaju rat protiv španskih muslimana kao bogougodno delo, tako da su mnogi velikaši s druge strane Pirineja poveli vojske na Iberijsko poluostrvo. Verovatno najznačajniji pohod je bio onaj koji je preduzeo Rajmond Tuluski 1085. godine zajedno sa grupom burgundskih velikaša. mini|l|350p|Srednjovekovni zamak, Manzanares u Kastilji Prve dve decenije 11. veka veći deo hrišćanskih zemalja na Iberijskom poluostrvu pripadao je dvojici kraljeva — Alfonsu VI, kralju Leona i Kastilje i Sanču Ramirezu, kralju Aragona i Navare. Ova dva kralja su uz pomoć francuskih vitezova koji su dolazili u pomoć preduzeli odlučnu ofanzivu protiv muslimanskih taifa. Godine 1085. Alfonso VI je osvojio Toledo, veoma značajan grad i centar muslimanske kulture. Sledećih godina ova Alfonso i Sančo su vodili niz ratova koji su značajno oslabili muslimanske države. Ovo je doba i velikog junaka Rodriga Dijaza de Vivara, među muslimanima poznatog kao El Sid, koji je takođe osvojio oblast Valensiju zajedno sa njenim glavnim gradom i držao je nekih šest godina pod svojom vlašću. Međutim, takođe je bilo ratova i između samih hrišćanskih kraljevina, što je unekoliko usporilo proces Rekonkiste.
Taife su uskoro uvidele da ne mogu same da se nose sa Alfonsom VI i Sančom, te su 1086. godine pozvale u pomoć Almoravide, berberski narod koji je u to doba vladao severozapadnom Afrikom. Almoravidi su, stigavši na Iberijsko poluostrvo naterali Alfonsa VI da se povuče iz Leride i Valensije. Međutim, uskoro je nastao raskol između Almoravida i taifa, te su hrišćani to iskoristili i opet krenuli u ofanzivu. Alfonso I od Aragona i Navare je 1118. godine osvojio Saragosu, a grof Barselone, Ramon Berenger III je osvojio priobalne oblasti na Mediteranu i opljačkao Majorku. Tridesetak godina kasnije, Alfonso VII, kralj Leona i Kastilje, proširio je hrišćanske teritorije Kordobom i Almerijom. Godine 1150. Ramon Berenger IV se venčao sa Petronilom od Aragona, kćerkom Ramira II od Aragona, čime je došlo do ujedinjenja sa aragonskom kraljevskom dinastijom i stvaranja Krune Aragona.
Godine 1125. drugo divlje berbersko pleme, Almohadi, srušilo je Almoravide u severnoj Africi, te su muslimani na Iberijskom poluostrvu pozvali njih u pomoć. Almohadi su stigli na Iberijsko poluostrvo 1146. i s početka su imali problema da uspostave prevlast nad muslimanima, ali kad su to uspeli, krenuli su na hrišćane i uskoro povratili skoro sve teritorije koje je osvojio Alfonso VII. mini|300p|d|Svečani ulazak Katoličkih kraljeva u Granadu 1492. godine Alfonso VIII od Kastilje i njegov ujak, Fernando II od Leona su se, međutim, uspešno suprotstavili Almohadima koji su doveli pojačanja iz severne Afrike. Godine 1195. u bici kod Alarkosa hrišćanska vojska Alfonsa VIII bila je teško poražena. U narednih deset godina, obe strane su se spremale za odlučujuću bitku koja će se desiti 16. jula 1212. godine, kod mesta Navas de Tolosa gde su muslimanske snage pretrpele težak poraz.
Španski građanski rat
Frankov vojni puč trijumfovao je u većem delu Španije naročito one koje su nekoliko meseci ranije na izborima bile opredeljene za desničarske kandidate: Galiciji, Leonu, Staroj Kastilji, Navari, većem delu Aragona, zapadnoj Andaluziji, severnoj Africi i na Kanarskim ostrvima. Veliki gradovi kao i industrijski najvažnije oblasti bile su pod kontrolom snaga lojalnih vladi. Već tokom leta 1936. nazirali su se frontovi budućeg rata. Franko je otišao sa Kanarskih ostrva u Marokanski protektorat kako stao na čelo španskih afričkih jedinica. Ovo su bile elitne španske jedinice. Po prelasku Gibraltara ove snage su se povezale sa pobueničkim garnizonima u Kadisu i Sevilji a do jeseni stigle su do predgrađa Madrida.
Obe strane trudile su se da osiguraju međunarodnu podršku. Zapadne sile, Francuska i Ujedinjeno Kraljevstvo, bile su pre svega zabrinute da se rat ne proširi po Evropi i uz pomoć Društva naroda nastojale su da sprovedu izolaciju španskog sukoba. Nemačka i Italija aktivno su pružale vojnu pomoć Frankovim snagama. Sovjetski Savez stao je na stranu Republike i od 1937. pružao je pomoć u ratnom i sanitetskom materijalu. Antifašističko javno mnjenje širom sveta je stalo na stranu Republike.
U nacionalističkom bloku sve snage su se brzo potčinile vojnim vlastima. U Burgosu se uspostavili Huntu za odbranu čiji je predsednik bio general Migel Kabaneljas. Kako se približavalo leto 1937. godine nacionalisti su sve veće nade polagali u odrede iz Afrike jer su smatrali da jedino oni mogu da ovladaju Madridom. Tako je rastao značaj njenog zapovednika, generala Fransiska Franka. On je 30. septembra 1937. proglašen za generalisimusa a kasnije i za šefa države na čelu Tehničke hunte. Sve političke snage koje su ušle u ovo telo morale su da se potčine vlasti generala.
Za ovo vreme rat je besneo. Inicijativu je uglavnom uvem imala nacionalna vojska. U novembru 1936. nacionalisti su započeli napad na Madrid ali su republikanske snage uz pomoć partijskih milicija i dobrovoljaca iz mnogih zemalja uspele da ovaj napad odbiju. Madrid će biti osvojen tek pri kraju rata.
U januaru 1937. kada su uvideli da Madrid neće pasti nacionalisti su svoju pažnju usmerili na druge frontove. Zauzeli su Malagu, u proleće su počele borbe u Kantabriji, u junu je pao Bilbao, potom Santander i na kraju u jesen Asturija.
Sve do decembra 1937. Republika nije mogla da preduzme nijednu veću ofanzivu. Tek tada je krenula na Teruel ali je ta ofanziva pretrpela neuspeh. Ovaj poraz su iskoristili nacionalisti da izvedu veliki napad na istoku zemlje. NJihove trupe stigle su do Mediterana podelivši republikanske oblasti na dva dela. Valensija, kao novo sedište republikanske vlade ostala je van njihovog domašaja.
U julu 1938. Republika je uložila velike napore da očuva Kataloniju. U dolini Ebra su preduzeli ofanzivu koja je u početku uspešno napredovala ali su frankisti ubrzo prešli u kontranapad. Januara 1939. pala je Barselona. Vlada i predsednik vlade Asanja morali su da izbegnu u Francusku. Samo je centralnojužna zona ostala pod republikanskom kontrolom, ali ovo stanje je bilo kratkotrajno. Naime, čim se dokopao vlasti u Madridu, pukovnik Sehismundo Kasado je započeo pregovore sa Frankovim Glavnim štabom o predaji. Posle pada Madrida, preostali otpor bio je lako slomljen. Franko je proglasio kraj rata 1. aprila 1939. godine i pobedu svoje Nove države.
Hays, Montana
Hejz je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Valea Fântânilor, Braloștița
Valea Fântânilor je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Braloștița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 627 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Contagion (film)
Zaraza je američki film katastrofe snimljen 2011. godine u režiji Stivena Soderberga. Radnja prikazuje posljedice izbijanja smrtonosne epidemije kroz život nekoliko likova - običnih ljudi, ali i međunarodnog tima naučnika koji pokušavaju zaustaviti njeno širenje. Premijerno je prikazan 31. avgusta na 68. Filmskom festivalu u Veneciji. Film je dobio dobre kritike, ali i pohvale iz naučnih krugova zbog autentičnog prikaza načina na koje se savremena medicina bori sa zaraznim bolestima.
Franjo Mihalić
Franjo Mihalić (Velika Ludina, 9. marta 1920 — Beograd, 14. februar 2015) je bio jugoslovenski atletičar i trener, specijalista za duge pruge, a najviše maraton.
Počeci bavljenja sportom
Sportom se počeo baviti veoma rano. Najpre je igrao fudbal u Zagrebu (Grafičar). Nastavio je kao biciklista u zagrebačkom Olimpu. Na biciklu je polomio ruke i noge, ali je sve to prebrodio svojom legendarnom upornošću. Kad je ostavio biciklizam da bi se odao trčanju niko mu nije davao ozbiljne šanse. Njegova sportska figura je odudarala od figura slavnih atleta. Samo su poznavaoci njegovog karaktera, upornosti, marljivosti i snažne volje verovali su njegov uspeh. Sve svoje nedostatke nadoknadio je snagom volje i uspeo je da se godinama održi u vrhu jugoslovenske i svetske atletike.
Atletikom je počeo da se bavi kao član HŠK Konkordija Zagreb 1941. godine. Posle Drugog svetskog rata do 1947. je član zagrebačke Mladosti, kad prelazi u AK Partizan gde je ostao do kraja života trenirajući mlađe kategorije atletičara.
Atletska karijera
Od početka je počeo da se bori sa štopericom i rekordima, u karijeri je oborio 22 rekorda, ne računajući najbolja vremena u maratonu, koja se nisu vodila kao rekordi. Bio je rekorder tri puta na 5.000 m, 12 puta na 10.000 m, po jedanput na 15.000 m i 25.000 m, dva puta na 20.000 m i u trčanju na jedan sat.
Lični rekordi u olimpijskim disciplinama su mu 14:18,0 na 5.000 i 29:37,6 na 10.000 m i 2:21,23 u maratonu. Pobeđivao je na maratonima u Tokiju, Moskvi, Bostonu i Atini, na Ponoćnoj trci u Sao Paolu, a 1951. pobedio je u Parizu na Krosu nacija, preteči svetskog prvenstva., Krosu Pet mlinova u italijanskom Lenjanu gde je pobeđivao tri puta...
Na evropskim prvenstvima najbolji plasman mu je 5. mesto 1954. na 10.000 m (29:59,6), a na Olimpijskim igrama učestvovao je tri puta. Debitovao je 1952. u Helsinkiju 18. mestom na 10.000 m (30:53,2), u Melburnu 1956. osvojio je srebro u maratonu sa 2:26,32, a 1960. u Rimu u 39. godini bio je 12. u maratonu sa 2:21,52.
Najveći uspeh ostvario je na Olimpijskim igrama u Melburnu 1956. godine, kada je osvojio srebrnu medalju u maratonu rezultatom 2:26:32.
Godine 1957. je član reprezentacije Balkana u meču sa Skandinavijom. Pobedio je u trci na 10.000 metara i maratonu.
Dobitnik je prve „Zlatne značke“ lista "Sport“ za najboljeg sportistu Jugoslavije 1957. godine a za sportistu godine, takođe je proglašavan i u anketama Sportskih novosti (1952, 1956. i 1957) i Politike (1956).
Završetak karijere
Franjo Mihalić je radio kao nastavnik fizičke kulture u Vojnoj gimnaziji u Beogradu, a imao je i dugu i uspešnu karijeru i u veteranskoj konkurenciji, aktivan je bio kao trener trkača Partizana, atletski sudija i organizator atletskih takmičenja.
Jefimija Vladimirovna
Jefimija Vladimirovna (Евфимия Владимировна; ? - 4. april 1139), također poznata i kao Eufemija Kijevska bila je kraljica Mađarske. Rodila se kao kćer kijevskog kneza Vladimira II Monomaha. Godine 1112. ju je otac poslao u Mađarsku gdje se udala za kralja Kolomana, koji je u to vrijeme bio teško bolestan. Koloman je, prema vlastitim navodima, uhvatio u preljubu te je razbješnjen poslao ocu natrag u Kijev. Jefimija je na očevom dvoru rodila sina Borisa koga je Koloman odbio priznati.
Nakon toga je ostatak života provela u manastiru u blizini Kijeva.
Conjunto Habitacional Ecológico SUTEYM, Almoloya de Juárez
Conjunto Habitacional Ecológico SUTEYM je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2719 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2606 m.
Miloševići (Plužine)
Miloševići je naselje u opštini Plužine u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 112 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 180 stanovnika).
Demografija
U naselju Miloševići živi 95 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,8 godina (42,3 kod muškaraca i 52,0 kod žena). U naselju ima 42 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,67.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
El Limoncito, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 772 m.
Baudrecourt (Mozel)
Bodrkur je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel.
Arapski leopard
mini|lijevo| Arapski leopard u uzgajalištu ugroženih arapskih vrsta u [[Šardžahu]] Boja krzna kod ove podvrste je blijedožuta do duboko-zlatne, po kojemu su zbijeno raspoređene mrlje u obliku rozeta. Mnogo je manji od afričkog leoparda i drugih azijskih vrsta, a težina mu je oko 30 kg kod mužjaka i 20 kg kod ženki. Iako dijele zajendičko stanište, mužjaci i ženke arapskog leoparda su osamljene životinje. Oni love manje i srednje velike životinje, a ulov privremeno spremaju na liticama ili skrivenim špiljama. U tim skloništima se mužjak i ženka sastaju na oko 5 dana da se pare i donose mlade. Poslije bremenitosti koja traje oko 100 dana, rađa se od jednog do četiri (obično dva) mladunca koji ostaju s majkom slijedeće dvije godine.
Ova podvrsta leoparda je do 1960-ih živjela na cijelom Arapskom poluotoku, uključujući Sinajski poluotok, te u pustinjama Judeje i Negev u Izraelu. Ovaj se prostor dramatično smanjio tijekom dvadesetog stoljeća usljed uništenja njegova prirodnog okoliša, te ubijanja kao odmazde, ili preventive zbog ubojstva stoke. Oko tristo jedinki se nalazi u zoološkim vrtovima širom Europe, Sjeverne Amerike i Bliskog istoka. Većina tih jedinki uključena je u program očuvanja i razmnožavanja u zatočeništvu.
Nucleo Sacconeri, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Dragan Lukić
Biografija
U jesen 1946. počeo je da objavljuje prve radove, a početkom pedesetih već je postao afirmisani dečji pesnik i 1952. objavljuje svoje prve knjige (poeme-slikovnice): Velika trka i Zveri kao futbaleri.
1954. završio je studije književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu, a zatim je počeo da predaje dečju književnost u Školi za vaspitače. Posle osam godina zaposlio se kao urednik programa za decu na Radio Beogradu i tu je radio sve do penzionisanja 1989. godine.
Pisao je pesme, priče, romane, dramske tekstove, teorijske rasprave o literaturi, vodio emisije na radiju i televiziji. Uređivao je časopis „Zmaj“. Bio je redovni učesnik najznačajnijih manifestacija za decu na prostorima nekadašnje Jugoslavije. Njegovi saputnici u tom misionarenju najčešće su bili: Desanka Maksimović, Branko Ćopić, Duško Radović, Arsen Diklić, Ljubivoje Ršumović, Pero Zubac, Dobrica Erić i drugi.
Objavio je preko stotinu knjiga, među kojima su najpoznatije: Kako se kome čini, Moj praded i ja, Ovde stanuju pesme, Vagon prve klase, Fifi, Kako rastu nogavice, Šta tata kaže, Od kuće do škole, Lovac Joca, Vožnja po gradu. Objavio je romane: Neboder C17, Tri gusketara, Bomba u kafi itd. Poznat je i po lektiri za 3. razred učenika osnovne škole, „Nebom grada“.
Celokupnim svojim delom, za koje je dobio najviše nagrade i priznanja, bio je i ostao u samom vrhu jugoslovenske i srpske književnosti namenjene mladim naraštajima.
Posle duže i teške bolesti preminuo je u Beogradu 1. januara 2006.
Bistagno, Alessandria
Bistagno je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1281 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
El Zacatal (razvrstavanje)
El Zacatal ima više značenja:
El Estero, Río Bravo
El Estero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
San Felice del Benaco, Brescia
San Felice del Benaco je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3081 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
The Whistleblower
The Whistleblower (u Hrvatskoj distribuiran pod naslovom Zviždačica) je kanadsko-nemački politički triler, snimljen 2010. ali koji je svetsku premijeru imao godinu dana kasnije. Režiser i scenarista, Larisa Kondracki, snimila je film po istinitim događajima. The Whistleblower prikazuje borbu američke policajke Ketrin Bolkovac protiv trgovine belim robljem u posleratnoj Bosni. Iako su među njenim protivnicima bile neke američke kompanije, njene kolege policajci, pa i visoki funkcioneri Ujedinjenih nacija, Bolkovac je uspela da istinu iznese na videlo. Film je izazvao brojne kontroverze širom sveta.
San Martino di Sassa
San Martino di Sassa je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 626 m.
Casa Blanca, Mezquitic
Casa Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
New Roads, Louisiana
Nju Rouds je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.831, što je 135 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Schitu, Braloștița
Schitu je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Braloștița.
Colonia los Delfines, Sayula de Alemán
Colonia los Delfines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Schitu, Braloștița
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 498 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Colonia los Delfines, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Spojka
mini|desno|250px|Tanjurasta spojka mini|desno|250px|Pomična ili kompenzacijska spojka s čeličnim lamelama mini|desno|250px|Zupčasta spojka mini|desno|250px|Oldhamova spojka mini|desno|250px|Rastavljena Oldhamova spojka mini|desno|250px|Homokinetički zglob mini|desno|250px|Lamela tarne spojke. mini|desno|250px|Zupčasta spojka
Spojka služi za stalno ili povremeno spajanje dviju osovina ili vratila u svrhu prenošenja okretnog momenta. Osim prenošenja momenta sile, pojedine vrste spojki imaju dodatna svojstva :
Vrste spojki
Spojke dijelimo ih prema primjeni i konstruktivnim svojstvima u nekoliko grupa i podgrupa:
Čvrste spojke
Čvrste spojke mogu biti:
Pomične ili kompenzacione spojke
Pomične ili kompenzacione spojke mogu biti:
Elastične spojke
Elastične spojke imaju prvenstvenu namjenu elastično prenošenje momenta uvijanja uz kutno uvijanje između obje polovine spojke. Moguća je kompenzacija manjih odstupanja između osovina. One sprečavaju prenošenje torzionih udaraca i pomiču kritičnu brzinu okretaja i smanjuju torzione vibracije prigušivanjem. Elastične spojke obično nemaju linearne karakteristike i često imaju znatno unutarnje prigušenje.
Elastične spojke mogu biti:
Tarne spojke
Tarne spojke služe za povremeno uključivanje u rad radnog (gonjenog) stroja pri neprekidnom radu pogonskog stroja. Kod ukapčanja (pokretanja) dolazi do klizanja pri čemu se gubi snaga, koja se pretvara u toplinu, a pokazuje se kao veće ili manje trošenje ploha. U normalnom pogonu brzine se moraju izjednačiti i spojke rade bez klizanja. Vrlo slične po konstrukciji (a često identične) su tarne kočnice.
Tarne spojke mogu biti:
Hidrodinamičke spojke
Sastoje se od rotora pumpe (na pogonskom dijelu) i rotora turbine (na gonjenom dijelu) u zajedničkom kućištu. Pogonski i gonjeni dijelovi nemaju međusobno neposredni dodir, nego su povezani mlazom fluida.
Hidrodinamičke spojke mogu biti:
Specijalne spojke
Specijalne spojke mogu biti:
Mutterschied
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Muteršid se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 410 metara. Površina opštine iznosi 3,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 503 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 164 stanovnika/km².
Ferdinand Bonn
Ferdinand Bonn (20. decembar 1861 – 24. septembar 1933) bio je njemački kazališni i filmski glumac. Talent za glumu je pokazao još u najranijim danima, te s vremenom postao jedno od najuglednijih imena njemačkog kazališta. Jedna od najpoznatijih uloga u karijeri mu je bila car Wilhelm II, koga je 1913. tumačio u predstavi Junge Fritz (koja su vlasti tadašnje Njemačke zabranile), odnosno u filmu Kaiser Wilhelms Glück und Ende snimljenog u weimarskoj Njemačkoj 1919.
Cerrito de la Virgen, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Cerrito de la Virgen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2278 m.
Belski Ravan
Belski Ravan je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Skrada. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Jugozapadno je Raskrižje, južno su Trški Lazi, jugoistočno su Rasohe i Hosnik, sjeveroistočno su Zahrt i Šepci Podstenski, sjeverno-sjeveroistočno je Čedanj (Hrvatska) i Slavski Laz (Slovenija), sjeverozapadno je Belo i rijeka Kupa. Preko rijeke je Slovenija.
Elia Kazan
Elia Kazan (7. rujna 1909. - 28. rujna 2003.), bio je grčko- američki filmski i kazališni redatelj, producent, scenarist, romanopisac i jedan od osnivača utjecajne filmske organizacije Actors Studios u New Yorku 1947.
Rani život
Rođen je kao Elias Kazanjoglou 1909. u Konstantinopolisu (današnji Istanbul), koji je tada bio glavni grad Osmanskog Carstva, kao dijete grčkih roditelja. 1913., kad su mu bile četiri godine, njegova je obitelj emigrirala u Sjedinjene Države i smjestila se u New Yorku, gdje je njegov otac, George Kazanjoglou, postao trgovac sagovima. Kazanov otac je očekivao da će mu sin ući u obiteljski posao, ali njegova majka, Athena, ohrabrila ga je da krene svojim putem.
Kazan je pohađao javne škole u New Yorku i New Rochelleu, u državi New York. Nakon mature na koledžu Williams, u Massachusettsu, Kazan je pohađao dramsku školu na sveučilište Yale. U tridesetima je glumio s njujorškom Gropu Theatre, zajedno s (između ostalih) Leejem Strasbergom,  Cliffordom Odetsom i Stellom i Lutherom Adler. Oko 19 mjeseci, od 1934. do 1936., Kazan je bio član tajne komunističke ćelije.
Redateljska karijera
Kazanova redateljska karijera nije ništa manje značajna. Dobio je dva Oscara za režiju, za filmove Džentlmenski sporazum (1947.) i Na dokovima New Yorka (1954.). Izvukao je nezaboravne izvedbe od glumaca kao što su Marlon Brando, Vivien Leigh, Karl Malden i Kim Hunter u filmu  Tramvaj zvan čežnja (1951.) (filmska inačica drame Tennesseeja Williamsa), i James Dean i Jo van Fleet u filmu Istočno od raja (adaptacija romana Johna Steinbecka).
Kontroverze s Odborom za protuameričke aktivnosti
Kazanova kasnija karijera obilježena je njegovim svjedočenjem pred Odborom za protuameričke aktivnosti u kojem je odao imena nekih bivših članova Komunističke partije. Neka od tih imena su bila Jerome Robbins, Robert Taylor, Sterling Hayden, Leo Townsend, Burt Ives, Budd Schulberg i Lela Rogers (majka Ginger Rogers).
Kazan je kratko u mladosti bio član Komunističke partije, kad je bio član kazališne grupe, Gropu Theater, u tridesetima. U to vrijeme je u grupi bilo nekoliko kazališnih profesionalaca koji su bili komunisti ili ljevičarski simpatizeri. Kazan se kao socijalist osjetio izdanim Staljinovom okrutnošću i ideološkom rigidnošću komunista općenito. Osobno je bio uvrijeđen kad su partijski funkcioneri pokušali intervenirati u umjetničku odluke kazališne grupe.
Prvo, iako je Kazan pristao da će svjedočiti pred Odborom, te da će priznati da je bivši član Komunističke partije, odbio je odati imena drugih bivših članova. Ali tada ga je pritisnuo holivudski studijski menadžment da surađuje s Odborom i oda imena bivših članova Partije te onih koji su bili povezani s partijskim aktivnostima, kako bi sačuvao svoju karijeru.
Znao je da su imena već poznata Odboru, budući da je isti već pribavio dokumente iz arhive Komunističke partije, te da će njegovo svjedočenje samo poslužiti da se poveća medijska pozornost.
Odavanje imena od strane nekog u Hollywoodu služilo je kao taktika Odboru kako bi legitimirao svoje akcije i potaknuo reakciju protiv onih koji su tek prijatelji ili rođaci optuženih. Jedna od takvih koja je proglašena članicom Partije bila je supruga poznatog glumca Johna Garfielda, s kojom je Kazan radio u družini Theater Group, a koju je istraživao Odbor. Odbor nije uspio dovesti samog Garfielda u vezu s Partijom, ali i njemu je prijetila kazna.
Kako je Kazan poslije objasnio, vjerovao je da je u najboljem interesu zemlje i njegovih liberalnih uvjerenja da surađuje s Odborom za neameričke aktivnosti kako bi pomogao nastojanju Odbora da protjera komuniste iz Hollywooda. Kazan nije osjećao nikakvu privrženost komunizmu te se razočarao Sovjetskim Savezom koji je provodio brutalna ubojstva i represiju tijekom Staljinovih čistki, i masakrom Poljaka u Drugom svjetskom ratu. Ipak se pravdao Partijskim pokušajima da mu nature svoju agendu dok je bio u kazalištu. Američki dramatičari Lillian Hellman i Arthur Miller su javno i ogorčeno proturječili Kazanovim opravdanjima. Ironično, iako je Kazan svjedočio pred Odborom pod prijetnjom izopćenja i stavljanja na crnu listu od strane holivudskih studija, nakon toga su ga izbjegavali i izopćili mnogi bivši prijatelji. Uvijek uvjereni liberal i slobodouman, čak socijalist u svojim političkim pogledima, Kazana su sad ljevičari mrzili, a mnogi mu desničari nisu vjerovali. Neki su opazili elemente Kazanove vlastite reakcije na kritike u filmu Na dokovima New Yorka.
Život grčkog Amerikanca
Kazan je 1967. objavio Sređivanje, roman o emocionalno izmučenom srednjovječnom Amerikancu grčkih korijena koji živi dvostrukim životom u Kaliforniji kao direktor marketinga, pod imenom "Eddie Andreson", i ozbiljni pisac koji piše za časopis pod imenom "Evans Arness", iako mu je rođeno ime Evangelos Arness. "Sređivanje" junakova života ubija njega samog, što ga dovodi do pokušaja samoubojstva i živčanog sloma. Kritičari su vidjeli paralelu na Kazanov stvarni život, ponajviše zbog toga što je junak kratko bio član Komunističke partije prije Drugog svjetskog rata i naravno, junakovo grčko podrijetlo i amerikanizacija njegova rodnog imena. Kazan je opovrgnuo autobiografske elemente te je rekao kako je roman izmišljen. Poslužio je kao predložak za istoimeni film film iz 1969.
Nagrada za životno djelo
1999. je Kazan primio Oscara za životno djelo. Pojavio se u pratnji Martina Scorsesea i  Roberta De Nira koji je potiho upozorio publiku da se ponaša dolično. Sam De Niro se pojavio u filmu o holivudskom mcCarthyzmu. Dok su mnogi u Hollywoodu koji su iskusili mcCarthyzam osjetili kako je prošlo dovoljno vremena te da je dolično da se zakopa sjekira i prepozna Kazanovo veliko umjetničko ostvarenje, drugi nisu. Neke slavne osobe iz Hollywooda s lijevim uvjerenjima osjetile su se uvrijeđenima, dok je pisac Abraham Polonsky (koji je završio na crnoj listi) izjavio kako je želio da Kazana upucaju na pozornici. Neke snimke s dodjele Oscara 1999. sugeriraju kako se tri četvrtine publike diglo i odalo mu priznanje, uključujući Lynn Redgrave, Karla Maldena, Meryl Streep i vrlo liberalnog  Warrena Beattyja (Beatty je kasnije rekao da je pljeskao Kazanu jer je ovaj režirao njegov prvi film, Sjaj u travi, ali nije promijenio mišljenje). Međutim, snimka je pokazala kako su glumci kao što su Ed Harris, Nick Nolte, Ian McKellen, Richard Dreyfuss, Amy Madigan, Ed Begley i Holly Hunter sjedili na rukama ili odbili pljeskati. Drugi su, kao Steven Spielberg i Sherry Lansing pristojno pljeskali, ali se nisu ustali.
Osobni život
Elia Kazan se ženio tri puta. Prva supruga mu je bila Molly Day Thacher, dramatičarka; bili su u braku od 1932. do 1963., kad je ona umrla, a dobili su dvije kćeri i dva sina. Zatim se 1969. oženio s Barbarom Loden, glumicom s kojom je bio u braku do njezine smrti, 1990., a dobili su dva sina. Treći brak, s Frances Rudge, trajao je od 1982. do njegove smrti 2003. Umro je prirodnom smrću u svojem domu u New Yorku. Bile su mu 94 godine.
Hilary Swank
Hilary Ann Swank (rođena 30. srpnja 1974.), američka glumica i dvostruka dobitnica Oscara. Filmsku karijeru u Hollywoodu započela je manjom ulogom u filmu Buffy: ubojica vampira (1992.), a onda jednom većom u filmu Karate Kid 4 (1994.), gdje je glumila Julie Pierce, prvu štićenicu g. Miyagija. Postala je poznata po dvjema ulogama koje su joj donijele Oscar za najbolju glavnu glumicu: prvo kao Brandon Teena, transeksualka u filmu Dečki ne plaču, a onda kao bivša konobarica koja je postala boksačica, Maggie Fitzgerald, u  Djevojci od milijun dolara.
Rani život
Swank je rođena u Lincolnu, Nebraska, kao kćer Judy (djevojački Clough), tajnice i plesačice, i Stephena Swanka, koji je bio časnik u zrakoplovstvu Nacionalne garde, a poslije postao putnički trgovac. Ima brata, Dana. Swank dolazi iz skromne obitelji. Kao dijete je živjela u kamp-prikolici pokraj jezera Samish u Bellinghamu, Washington, gdje se preselila sa šest godina.
Kad joj je bilo devet godina, Swank se prvi put pojavila u kazalištu u Knjizi o džungli, a kasnije je bila aktivna u glumačkoj družini u njenoj školi. Srednju školu Sehome upisala je sa šesnaest godina. Nastupala je i na plivačkim natjecanjima na Olimpijadi mladih i prvenstvima države Washington; bila je peta u državi u gimnastici (što će joj dobro doći godinama kasnije u filmu Karate Kid (1994.). Roditelji su joj se rastali kad joj je bilo trinaest, a njena majka, kćerkinu želju za glumom, se preselila u Los Angeles gdje su živjele u autu sve dok majka nije uštedjela dovoljno da može unajmiti apartman. Swank je opisala svoju majku kao inspiraciju za njezinu glumačku karijeru i njezin život tijekom tog perioda i kasnije. U Kaliforniji, Swank se upisala u srednju školu South Pasadena (iako je kasnije odustala od srednje škole) i počela se profesionalno baviti glumom. Pomagala je plaćati stanarinu novcem koji bi zaradila pojavljujući se u televizijskim serijama kao što su Evening Shade i Growing Pains.
Karijera
U rujnu 1997., Swank je dobila ulogu samohrane majke Carly Reynolds u seriji Beverly Hills. Prvo joj je obećano da će to biti dvogodišnja uloga, ali je njezin lik izbrisan iz scenarija u siječnju 1998., nakon šesnaest epizoda. Swank se poslije prisjetila kako je bila očajna nakon što su je izbacili iz serije, dodavši, "Ako nisam dovoljno dobra za Beverly Hills, nisam dobra nizašto." Kako se ispostavilo, otkaz je bio najbolja stvar koja joj se dogodila u životu jer se mogla prijaviti na audiciju za ulogu Brandon Teene u Dečki ne plaču. Swank je tijekom pripreme za ulogu smanjila udio masnog tkiva na sedam posto. Mnogi kritičari su njezinu izvedbu nazvali najboljom 1999. godine. Izvedba joj je na kraju donijela Oscara i Zlatni globus za najbolju glumicu. Poslije je opet dobila te dvije nagrade za ulogu boksačice u filmu Djevojka od milijun dolara, 2004., ulogu za koju je naporno trenirala i dobila 15 kilograma mišićne mase.
Oscari koje je dobila svrstali su je u društvo Vivien Leigh, Helen Sayes, Sally Field i Luise Rainer, jedinih glumica koje su dvaput bile nominirane i dvaput osvojile (oba puta je osvojila nagradu u konkurenciji Annette Bening). Ona je i treća najmlađa dobitnica Oscara (nakon Luise Rainer i Jodie Foster). Nakon svog drugog Oscara, rekla je, "Ne znam čime sam ovo zaslužila. Ja samo samo djevojka iz kamp-prikolice koja je imala san." Swank je za film Dečki ne plaču zaradila samo 75 dolara na dan, ukupno tri tisuće.
Početkom 2006., Swank je potpisala trogodišnji ugovor za kuću Guerlain (ženski parfem) kao zaštitno lice. 2007. je nastupila i producirala dramu Pisci slobode, o stvarnoj učiteljici koja je inspirirala razred kalifornijske srednje škole. Mnogi kritičari su njezinu izvedbu ocijenili pozitivno, dok je jedan naglasio da ona "unosi vjerodostojnost" ulozi. Kasnije iste godine, Swank je nastupila u horou  Žetva, objavljenom 5. travnja 2007., u kojem glumi znanstvenicu koja pokušava rješiti religijski fenomen. Swank je nagovorila producente da presele okruženje filma iz Nove Engleske na Jug, a film je sniman u Baton Rougeu, Louisiana kad je tu državu pogodio Uragan Katrina.
Privatni život
Swank, za koju se često kaže da ima sličan nastup kao Jacqueline Kennedy, rekla je da je "glumica, a ne slavna osoba". Smatra se duhvnom osobom, iako ne članicom organizirane religije. Rekla je da je "posvećena atletici" te da "voli sport". Zbog nekih pripremanja za uloge, povećala joj se razina žive u tijelu. Izjavila je da bi "učinila štogod je potrebno kako bi ulogu učinila vjerodostojnom" te da su joj "borbeni ožiljci podsjetnik da si živ i čovjek i da krvariš".
Kraljevina Pagan
Kraljevina Pagan (ပုဂံခေတ်,, dosl. "Paganski period"; također poznata i kao Paganska dinastija i Pagansko Carstvo) bila je prva država koja je ujedinila područja koja će kasnije tvoriti suvremenu Burmu (Mianmar). Paganska 250-godišnja vladavina nad dolinom Irrawaddyja i okolnim područjima je omogućila uspon burmanskog jezika, kulture, širenje burmanskog etnosa u Gornjoj Burmi, kao i theravda budizma u Burmi i JJugoistočnoj Aziji.
Kraljevina je nastala u 9. vijeku od malog naselja Pagan (Bagan) koga su Mranma plemena (Burmanci) stvorili nedugo nakon dolaska u dolinu Irrawaddy iz Kraljevine Nanzhao. Tokom sljedeća dva vijeka mala kneževina je postepeno rasla absorbirajući okolna područja sve dok 1050-ih i 1060-ih kralj Anawrahta nije stvorio Pagansko Carstvo, prvi politički entitet koji je držao cijelu dolinu Irrawady i okolono područje. Anawrahtini nasljednici su do kraja 12. vijeka proširili uticaj dalje na jug prema gornjem Malajskom poluotoku, barem do rijeke Salween na istok, ispod današnje kineske granice na sjeveru, te do sjevernog Arakana i visoravni Chin na zapadu. U 12. i 13. vijeku je Pagan uz Kmersko Carstvo bio vodeća država Jugoistočne Azije.
Burmanski jezik i kultura su počeli postepeno dominirati gornjom dolinom Irrawaddy, potisnuvši do kraja 12. vijeka pyu, mon i pali jezik. Theravada budizam se počeo širiti i po selima, iako su se dugo vremena nastavili štovati tantrički, mahayana, brahmanistički i animistički običaji. Paganski vladari su samo u području prijestolnice sagradili preko 10.000 budističkih hramova od kojih je do danas očuvano njih 2000. Bogataši su imali običaj donirati svoju zemlju u religijske svrhe.
Kraljevstvo je oslabilo sredinom 13. vijeka, a do 1280-ih je širenje zemljišta i religijskih institucija oslobođenog poreza onemogućilo vladare da nagrađuju dvorjane i vojnike. To je prouzročilo seriju unutrašnjih sukoba, ustanaka i invazija Arakanaca, Mona, Mongola i Shana. Stalne mongolske invazije (1277–1301) su uništile kraljevstvo 1287. Kolaps je slijedilo 250 godina političke fragmentacije koja će potrajati do 16. vijeka.
Literatura
Bagan Pagan (Mjanma) Паган
Foce, La Spezia
Foce je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Dušan Lompar
Dušan Lompar (1913 — 2008), učesnik Narodnosolobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 1913. godine u selu Bokovo, kod Cetinja. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, gimnaziju na Cetinju, a Pravni fakultet u Beogradu.
Za vreme studija uključio se u rad revolucionarnog studentskog pokreta na Beogradskom univerzitetu. Po završetku fakulteta, otišao je u Peć, gde je od 1938. do 1941. godine, radio kao službenik pošte. Pošto je 1940. godine postao član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ), tokom boravka u Peći, aktivno je sarađivao sa mesnom partijskom organizacijom, a pre svega sa revolucionarom Miladinom Popovićem.
Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine, uspo je da pobegne iz Peći i izbegne hapšenje. Najpre je otišao u Crnu Goru, a potom u okupirani Beograd. Avgusta 1941. godine, Mesni komitet KPJ za Beograd, ga je zajedno sa suprugom Marijom, tada studentom medicine, uputio u Čačanski partizanski odred „Dragiša Mišović“. Posle Prve neprijateljske ofanzive i povlačenja glavnine partizanskih snaga u Sandžak, krajem 1941. godine, prešao je u Crnu Goru. Tamo se najpre nalazio u Durmitorskom partizanskom odredu, a potom je 1942. godine učestvovao u formiranju Četvrte crnogorske udarne brigade, u kojoj je obavljao dužnost intendanta brigade. Kasnije tokom rata nalazio se na dužnostima načelnika ekonomskog odeljenja Druge proleterske divizije, načelnika ekonomskog odeljenja Drugog udarnog korpusa i političkog komesara Ekonomske oficirske škole Drugog korpusa. U leto 1944. godine, odlukom Vrhovnog štaba NOV i POJ, posatvljen je za načelnika ekonomskog odeljenja Glavnog štaba NOV i PO Vojvodine, a krajem 1944. za načelnika Povereništva narodne odbrane pri Nacionalnom komitetu oslobođenja Jugoslavije (NKOJ). Potom je bio delegat u Povereništvu industrije i trgovine NKOJ-a.
Tokom rata, prešao je dug ratni put po Srbiji, Bosni, Dalmaciji, Hercegovini, Crnoj Gori i Sandžaku. Pored složenih zadataka na snabdevanju jedinica Druge proleterske divizije i Drugog udarnog korpusa, radio je i na zaštiti i evakuaciji stanovništva, kao i u organizovanju zborova Narodnooslobodilačkih odbora i koferencija. Posle oslobođenja Jugoslavije, maja 1945. godine, napustio je vojnu službu i prešao na politički rad. Demobilsan je u činu pukovnika Jugoslovenske armije. Od 1945. godine bio je načelnik Kontrolnog odeljenja u Ministrastvu industrije, a od 1947. godine pomoćnik ministra trgovine i snabdevanja u Vladi FNRJ. Kasnije tokom pedesetih i šesdesetih godina obavljao je niz odgovornih dužnosti u Saveznom izvršnom veću (SIV).
Bio je oženjen sa dr Marijom Lompara (1915 — 1985), lekarkom i učesnicom Narodnooslobodilačkog rata. Umro je 9. 1. 2008. godine u Beogradu i sahranjen je na Novom groblju.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja.
Las Carolinas, Rincón de Romos
Las Carolinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
Ejido la Pitahaya, Santa María del Río
Ejido la Pitahaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1883 m.
El Llanito, Urique
El Llanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2201 m.
Hani
Hani je izraz koji se može koristiti za:
Mendo i Slavica
Mendo i Slavica je bila TV-serija za djecu koja se 1958. emitirala na programu TV Zagreb. Glavni likovi su bili medvjed Mendo Mendović i njegova prijateljica Slavica, koju je tumačila Slavica Fila. Serija je u svoje doba uživala izuzetnu popularnost.
Zona San Filippo, Livorno
Zona San Filippo je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Desant na Korčulu
Desant 26. dalmatinske divizije NOVJ 22-24. aprila 1944. godine primer je uspešne primene partizanskog načina borbe na moru. Nemačka 2. oklopna armija bila je prinuđena da drži brojne međusobno izolovane posade na jadranskim ostrvima radi zaštite plovnih puteva i sprečavanja operacija NOVJ i saveznika. Te nemačke posade predstavljale su privlačne mete za iznenadne prepade. Desant na Korčulu najuspešniji je prepad te vrste u kome su jedinice NOVJ uspele da zavaraju i iznenade neprijatelja, nanesu mu znatne gubitke, zaplene značajnu količinu ratnog materijala i po okončanju akcije bezbedno se vrate u baze.
Plan napada
Planom akcije predviđeno je da se tokom noći 22./23. aprila jedinice predviđene za akciju prebace brodovima sa Visa i pod zaštitom mraka neprimećene od neprijatelja iskrcaju na dva suprotna kraja ostrva, severnom i južnom. Nakon uništenja lokalnih neprijateljskih otpornih tačaka, obe grupe da usmere napredovanje prema središnjem neprijateljskom utvrđenom položaju u okolini mesta Blato, koje dominira ostrvom. Obe grupe trebalo je da koncentričnim zajedničkim napadom likvidiraju ovo neprijateljsko glavno utvrđenje, a zatim da unište neprijateljske instalacije, prikupe plen i zarobljenike, i povuku se u baze.
Suprotstavljene snage
Korčulu su branili delovi nemačke 118. nemačke lovačke divizije: 1. i 2. bataljon 750. puka, kao i dve baterije 668. artiljerijskog diviziona, ukupno oko 1600 vojnika. Za izvršenje desanta i likvidaciju neprijateljskih uporišta na zapadnoj polovini ostrva Korčule određene su sledeće jedinice 26. divizije: 1. dalmatinska brigada, bez jednog bataljona, dva bataljona 11. i dva bataljona i minobacačka četa 12. dalmatinske brigade i jedna brdska baterija 75 mm (četiri oruđa) — svega šest bataljona, jedna baterija i dve minobacačke čete, ukupno oko 1800 vojnika. Radi jednovremenog i obuhvatnog napada na neprijateljska uporišta u Blatu i Velaluci, jedinice su bile podeljene na dve napadne kolone, na južnu i severnu. Južnom kolonom komandovao je komandant 1. dalm. brigade Bogdan Stupar, a severnom Borko Arsenić, komandant 11. dalm. brigade.
Štab 4. pomorskog obalskog sektora odredio je za prevoženje jedinica severne kolone šest transportnih brodova (motornih jedrenjaka), osam leuta i jedan sanitetski brod. Za neposredno obezbeđenje transportnog konvoja određena su dva naoružana broda (NB-3 i NG-4) Mornarice NOVJ. Komandant transporta bio je oficir mornarice kapetan Jože Vrtočnik. (Mirko Novović, Prva dalmatinska proleterska NOU nrigada, Beograd 1986., str. 282-285.)
Tok akcije
Varka partizanskog štaba u potpunosti je uspela. Tokom noći 20./21. aprila dva bataljona 11. dalmatinske brigade i jedan bataljon 1. dalmatinske brigade prebačeni su sa Lastova na Mljet, gde su izveli napad na nemački posadu od oko 200 vojnika. U noći između 21. i 22. aprila štab nemačke 118. lovačke divizije poslao je svoju rezervu sa Pelješca u pomoć napadnutoj četi na Mljetu. U isto vreme dok su nemačka pojačanja putovala prema Mljetu, glavna partizanska operativna grupa prebacivala se sa Visa na Korčulu. Iskrcavanje jedinica završeno je do 5 časova 22. aprila.
Južnu napadnu kolonu činili su 1. i 4. bataljon 1. dalmatinske brigade, dva bataljona 11. dalmatinske brigade i brdska baterija 75 mm, ukupno četiri bataljona. Severnu napadnu kolonu sačinjavali su: 12. dalmatinska brigada bez dva bataljona i 4. bataljon 1. dalmatinske brigade, ukupno tri bataljona.