cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guttera plumifera
Živi u vlažnim prašumama središnje Afrike. Po izgledu podsjeća na neke podvrste Guttera pucherani, ali ima ravniju, ne uvijenu i višu ćubu. Ima dvije podvrste: Guttera plumifera plumifera (južni Kamerun, obale Konga, sjeverni Gabon i sjeverna Angola) i Guttera plumifera schubotzi (sjever i zapad DR Kongo). Gola koža na glavi i vratu nominativne podvrste je blijede sivkasto-plavkaste boje, dok u podvrste schubotzi postoje neke narančaste mrljice.
Yajalón (razvrstavanje)
Yajalón ima više značenja:
Retroaktivni kontinuitet
Retroaktivni kontinuitet je praksa koja se često pojavljuje u situacijama kada pojedini lik koji uživa popularnost umre, a publika zahtijeva njegov povratak u život, a zbog čega autori takvih djela moraju njegovu smrt ili ignorirati ili pokušati na što je uvjerljiviji način objasniti njegovo "čudesno" oživljavanje.
San Rafael, Llera
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Llera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
La Caridad (razvrstavanje)
La Caridad ima više značenja:
Giuseppe Valadier
Giuseppe Valadier (Rim, 1762.. - Rim, 1839), bio je talijanski arhitekt koji je djelovao u Rimu od pontifikata Pia VI. do Burbonske restauracije. Kao metodični sljedbenik Palladijeva djela i tadašnjih francuskih iskustava bio je jedan od najvećih rimskih neoklasicističkih arhitekata. Najznačajnija djela su mu fasada rimske crkve San Pantaleo (1806) i rekonstrukcija Piazze del Popolo i Parka Pincio 1824.
Biografija
Njegovi preci bili su Francuzi koji su se 1714. doselili u Rim, otac Luigi bio je zlatar, pa je i Giuseppe izučio taj zanat i nastavio raditi u radionici svoga oca sve do 1827. Paralelno je studirao arhitekturu i radio na toj karijeri, tako da je 1781. imenovan je arhitektom Svete palače (Vatikana), zatim je 1786. proglašen komornikom; a od 1810. bio je jedan od direktora za javne radove arhitekturu. Karijeru je završio kao nastavnik na Accademia di San Luca (1821.-37.).
Njegov prvi važniji rad bila je rekonstrukcija Urbinske katedrale izveden 1789. U Rimu je izradio zanimljiv projekt za Palazzo Braschi (1788-90), između 1800-17 radio je na vili princa Poniatowskog, a nakon tog 1805. na obnovi Mosta Milvio. Zatim je podigao fasade za rimske crkve San Pantaleo (1806) i San Rocco (1834). Sve vrline njegova karaktera i talenta vide se na Piazza del Popolo i Parka Pincio na kojem je radio od 1816. od 1824.
U Ceseni je između 1814.-25. sagradio crkvu Santa Cristina.
Između 1824.-31. radio je zajedno sa Bertelom Thorvaldsenom na njegovoj grobnici za papu Pia VII. u Bazilici sv. Petra. U posljednjim godinama svog života posvetio se uglavnom obnovi antičkih spomenika (Titov slavoluk, 1819-1821, Portunov hram 1829-35).
Svoja predavanja na Akademiji sv. Luke sistematizirao je i objavio između 1828-39.
Seabeck, Washington
Sibek je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.105.
Casali Laurini, Udine
Casali Laurini je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Glamorgan
Iako je ispočetka bilo stočarska oblast bez prevelike važnosti, područje Glamorgana je bilo predmet žestoke borbe između normanskih feudalaca i lokalnih velških prinčeva, a zbog čega je u njemu izgrađen relativno veliki broj zamkova. Nakon što je formalno stavljen pod englesku vlast u 16. vijeku, Glamorgan je postao jedno od mirnijih područja, a zahvaljujući prirodnim resursima je igrao važnu ulogu u Industrijskoj revoluciji. Zbog nje je postao najmnogoljudnija i najindustrijaliziranija grofovija Walesa, te se nazivao "kovnicom Industrijske revolucije", s obzirom da je bio svjetsko središte tri metalurške industrije i posjedovao bogate naslage ugljena.
Grofovija Glamorgan se sastojala od nekoliko različitih oblasti: industrijalizirane doline, poljoprivredni Vale of Glamorgan i pitoreskni poluotok Gower. Na sjeveru se graničila sa Brecknockshireom, na istoku sa Monmouthshireom, na jugu s Bristolskim kanalom, a na zapadu sa Carmarthenshireom i zaljevom Carmarthen Bay. Ukupna površina je bila 2100 km², a ukupno stanovništvo tri očuvane grofovije Glamorgana je 1991. godine brojilo 1,288.309 ljudi. Godine 1974. Glamorgan je sadržavao dva grada - Cardiff, sjedište grofovije od 1955. godine i glavni grad Walesa, te Swansea. Najviši vrh grofovije je bio Craig y Llyn (600 m) smješten kraj sela Rhigos u dolini Cynon Valley.
Boaz, Wisconsin
Boaz je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 156, što je 19 (13,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Aleksej Vorobjov
Aleksej Vladimirovič Vorobjov (ruski: Алексей Владимирович Воробьёв; Tula, 19. siječnja 1988.) je ruski pjevač i glumac koji nastupa i na engleskom i na ruskom jeziku. Na međunarodnoj sceni, Vorobjov je poznat i kao Alex Sparrow, što je engleski prijevod njegovog imena. Godine 2006. potpisuje sporazum s tvrtkom Universal Music Russia, a sljedeće godine postaje Y-PEER-ov ambasador dobre volje.
Rasvar
Rasvar je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Konjic koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 0 stanovnika.
Aleksej Vorobjov
Godine 2008. i 2009. nastupao je na izlučnim natjecanjima za Eurosong u Rusiji s pjesmama "New Russian Kalinka" i "Angelom Biht", no pobjednici su bili Dima Bilan i Anastazija Prihodko. Ipak, 5. ožujka 2011. izabran je za ruskog predstavnika na Eurosongu 2011. u Düsseldorfu. Pjesmu "Get You" napisao je uspješni marokanski producent RedOne.
Barḩ al Mi‘ā‘, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Lee H. Hamilton
Lee Herbert Hamilton (20. april 1931-) je američki demokratski političar, koji je od 1965. do 1969. godine bio član Predstavničkog doma Kongresa SAD, gdje se specijalizirao kao vojna i obavještajna pitanja. Zbog umjerenih političkih stavova i pregovaračkih sposobnosti je stekao ugled u obje stranke, te je zbog toga imao istaknutu ulogu u savjedavnim i dvostranačkim tijelima kao što su Komisija 9/11], odnosno [[Grupa za proučavanje Iraka koja je početkom 2007. godine tadašnjem predsjedniku Bushu dala preporuke za promjenu strategije u Iraku.
Hamilton je godine 2008. tokom kampanje za predsjedničke izbore podržao Baracka Obamu te uživa reputaciju jednog od njegovih glavnih vanjskopolitičkih savjetnika.
La Carmelita (razvrstavanje)
La Carmelita ima više značenja:
Robert Byrd
Robert Carlyle Byrd (20. novembar 1917 - 28. jun 2010.) je bio američki demokratski političar koji je služio kao stariji federalni senator iz države West Virginia te vodio senatsku frakciju iste stranke. Byrd je bio senator od 3. januara 1959. godine te je trenutno najgdugovječniji senator i najdugovječniji član Kongresa u historiji. Bio je doajen Senata od 2003 do smrti. Također je bio najstariji član Kongresa, i prva ličnost koja je bez prekida služila pola vijeka kao američki federalni senator.
Byrd je bio predsjednik pro tempore Senata SAD od 2007, što ga je dovelo na treće mjesto u nizu za nasljeđivanje predsjednika SAD, iza potpredsjednika Joea Bidena i predsjednice Predstavničkog doma Nancy Pelosi. Na tom mjestu je također bio od 1989. do 1995. godine, te nakratko u januaru 2001. godine te od juna 2001. do januara 2003.
Životopis
Byrd je rođen godine 1917. kao Cornelius Calvin Sale, Jr. u mjestu North Wilkesboro u državi Sjeverna Karolina. Dok je bio dijete, njegova majka Ada Mae Kirby je umrla od španske gripe. Nakon toga ga je njegov otac Cornelius Calvin Sale poslao rodbini, odnosno tetki i tetku Titusu i Vlurmi Byrd, koji su ga preimenovali u Robert Carlyle Byrd i odgojili u rudarskom kraju juga Zapadne Virdžinije.
Byrd se obrazovao u srednjoj školi Mark Twain High School, gdje je 1937. godine diplomirao kao prvi u klasi. U njoj je upoznao i svoju buduću suprugu Ermu Oru James. Nakon toga se obrazovao na Beckley Collegeu, Concord Collegeu, Morris Harvey Collegeu i Marshall Collegeu.
Godine 1942. je Byrd kao 24-godišnjak pristupio Ku Klux Klanu i vrlo brzo pokazao izvanredne organizacijske sposobnosti, osnovavši lokalnu organizaciju od oko 150 ljudi. Byrd je godine 1944. pisao pismo senatoru Theodoreu Bilbou u kome se oštro suprotstavlja planovima za rasnu desegregaciju američkih oružanih snaga. Byrd je kasnije svoju odluku tumačio svojim tadašnjim antikomunizmom kao i "predrasudama" koje je dijelio s većinom stanovnika Zapadne Virdžinije.
Za vrijeme i nakon završetka školovanja Byrd je za život zarađivao kao radnik na benzinskoj pumpi, trgovac, varilac u brodogradilištu i mesar. Godine 1946. je kao zastupnik okruga Raleigh izabran u Dom delegata Zapadne Virginije, gdje je služio od 1947. do 1950. Godine 1950. je, pak, izabran u Senat Zapadne Virginije, gdje je ostao do 1952. godine. Tada je E.H. Hedrick odlučio napustiti mjesto federalnog kongresnika za 6. okrug Zapadne Virginije kako bi se natjecao za guvernera države. Byrd se natjecao za ispražnjeno mjesto, i u njega bio izabran. Nakon što je došao u Washington, počeo je vanredno studirati pravo na Pravnom fakultetu Univerziteta George Washington, ali će diplomu steći tek 1994. godine, i to na Univerzitetu Marshall.
Byrd je nakon toga u Predstavnički dom Kongresa SAD biran još dva puta - 1954. i 1956. godine. Godine 1958. je kao demokratski kandidat na izborima bio protukandidat tadašnjem republikanskom senatoru W. Chapmanu Revercombu. U kampanji, u kojoj je glavna tema bilo Revercombovo zalaganje za građanska prava crnaca, odnosno ukidanje rasne segregacije, Byrd je izabran te je preuzeo mjesto senatora godine 1959. godine.
Sljedeće je godine Byrd imao važnu ulogu na kampanji za predsjedničke izbore, odnosno ključnim predizborima Demokratske stranke u Zapadnoj Virdžiniji. Byrd se povezao s Lyndonom B. Johnsonom te agitirao za njegovu nominaciju, međutim, uz podršku sindikata je pobijedio John F. Kennedy. Kada je Johnson postao predsjednik, Byrd mu se suprotstavio pridruživši se, zajedno s ostalim južnjačkim demokratskim senatorima, opstrukciji Zakona o građanskim pravima koji je izglasan tek uz podršku republikanaca.
Byrd je nakon toga počeo postepeno mijenjati svoje stavove, te je godine 1968. podržao novu verziju Zakona. Iako je bio pripadnik desnog krila stranke, podržavao vijetnamski rat i konzervativnu politiku zakona i reda, počeo je surađivati sa liberalnim kolegama. Uz njihovu je pomoć postao sekretarom Senatske demokratske konferencije, gdje je ostao do 1971. godine, a tada je postao glavni bič, odnosno drugoplasirani senator demokratske većine. Godine 1977. je postao vođa senatske većine, te je dugo godina nakon toga bio vođa senatskih demokrata - bilo kao vođa većine (1977 - 1981, 1987 - 1989) ili manjine (1981 - 1987).
Byrd je također postao poznat po sposobnosti da prilikom rasprava o budžetu ogromne iznose federalnih subvencija donosi u vlastitu državu - jednu od najsiromašnijih u SAD. Zbog toga je stekao ogromnu popularnost među biračima, te je nakon dolasak u Senat 1959. godine glatko izabran još osam puta (1964, 1970, 1976, 1982, 1988, 1994, 2000. i 2006. godine), pri čemu godine 1976. nije imao čak ni simboličnog izazivača.
Nakon što mu je godine 1982. unuk poginuo u prometnoj nesreći, Byrd je, prema vlastitim riječima, doživio preobrazbu svojih stavova prema rasnoj segregaciji, te se otada počeo javno odricati i izvinjavati zbog svoje prošlosti u Ku Klux Klanu. U nekim društvenim pitanjima zadržao konzervativne stavove - pa se tako 1990-ih protivio istospolnima brakovima te podržao federalnim Zakon o odbrani braka, te se još uvijek protivi federalnom i drugom zakonodavstvu koje potiče pozitivnu diskriminaciju, a za vrijeme predsjedničkog mandata Georga W. Busha je podržao njegove konzervativne kandidate za Vrhovni sud.
Byrd je, međutim, u mnogim drugim pitanjima prešao na stranu liberala i ljevičara. Tako je feministkinje pridobio zalaganjem za pravo na abortus i podrškom Aniti Hill za vrijeme kontroverznog imenovanja Clarencea Thomasa početkom 1990-ih, a za vrijeme Bushovog predsjednikovanja je bio jedan od rijetkih senatora koji se gorljivo protivio napadu na Irak te optuživao Busha da pod krinkom rata protiv terorizma krši građanska prava. Byrd je kasnije postao i jedna od ključnih osoba za izglasavanje općeg zdravstvenog osiguranja u SAD.
Godine 2008. je za vrijemed demokratskih predizbora za predsjedničku nominaciju podržao Baracka Obamu umjesto Hillary Clinton označivši tako simbolični raskid sa svojom rasističkom prošlošću.
Byrd je sa suprugom Ermom, koja je umrla 2006. godine, imao dvije kćeri - Monu Byrd Fatemi i Marjorie Byrd Moore. Imao je pet unučadi i šest praunučadi.
Rekord službe u Senatu
12. juna 2006. godine Byrd je sa 12.737 dana oborio dotadašnji rekord Storma Thurmonda kao senator s najdugovječnijom službom u historiji. 18. novembra 2009. je postao član Kongresa (oba doma) s najdužom službom s 56 godina i 320 dana, oborivši dotadašnji rekord Carla Haydena.
Byrd je 21. juna 2007. dao 18000. glas u svojoj službi, postavši senator s najviše službeno danih glasova u historiji te institucije.
Valea Dragului, Valea Dragului
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Ponhea Yat
Na tronu je naslijedio Thomu Saoka, preuzevši vlast 1405. godine. S obzirom na generalnu opskurnost izvora za to doba kambodžanske historije, o vladavini Ponheje Yata se ne zna previše. Poznato je da je pri početku svoje vladavine poslao izaslanika u Kinu te da se u dva navrata (1408. i 1414.) žalio kineskom caru Yongleu zbog upada vojske Kraljevine Champa, koju je tada vodio Jaya Simhavarman V.
Kada je 1431. godine došlo do sijamske invazije, Ponhea Yat je napustio prijestolnicu Yaśodharapuru, što se smatra službenim krahom Kmerskog Carstva i početkom Mračnog doba. Ponhea Yat je inicijalno preselio sjedište u Basan (danas Srey Santhor), a onda ubrzo i u Chaktomuk, koji će ostati prijestolnica do kraja njegove vladavine. Nakon preseljenja u Chaktomuk, kralj je naredio velike građevinske radove s ciljem zaštita grada od poplava te izgradnju nove kraljevske palače. Za njegove vladavine je izgrađeno i šest budističkih manastira u okolici grada.
Iestyn ap Gwrgant
thumb|right|150px|Grbovi pripisani Iestyn ap Gwrgantu
Iestyn ap Gwrgant (ili Jestyn ap Gwrgant) (Justin, sin Gwrgantov) (cca. 1045–1093) bio je posljednji vladar velškog kraljevstva Morgannwg, koje se prostiralo na kasnijim grofovijama Glamorgan i Monmouthshire.
Iestin je, prema predaji, bio posljednji izdanak loze vladara koja je poticala od Tewdriga u 6. vijeku, te je bio rodbinski povezan s potomcima slavnog velškog vladara Rhodrija Velikog. Vjeruje se da mu je glavno uporište bilo selo Dinas Powys južno od Cardiffa. Vladao je od oko 1081. do 1091. kada je, prema legendi, došao u sukob sa polulegendarnim princom Einion ap Gollwynom. Kako bi ga porazio, pozvao je u pomoć normanske vitezove na čelu s Robertom Fitzhamonom, gospodarom Gloucestera. On je došao sa svojih 12 sljedbenika i pomogao poraziti Eioniona; međutim, umjesto da napusti Iestinovu zemlju, on ju je prigrabio. Iestynu, odnosno njegovom sinu Caradog ap Iestynu, su ostala tek planinska područja odakle potiče porodica Williams iz današnjeg naselja Aberpergwm.
Neki genealozi navode mogućnost da su Iestyna poticali engleski Tudori, Oliver Cromwell, vojvode od Malborougha, princeza Diana i nekoliko američkih predsjednika.
Neu Bartelshagen
Noj Bartelshagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 368 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057060.
Eberhard od Furlanije
Eberhard (cca. 815 – 16. decembar 866) bio je franački vojvoda Furlanije od 846 do smrti. Kao ime mu se još navodi Everard, Evrard, Erhard, Eberhard te Eberard, ili, na latinskom, Everardus, Eberardus ili Eberhardus. Sam se potpisivao kao "Evvrardus". Predstavljao je važnu političku, vojnu i kulturnu ličnost Karolinškog Carstva. Poznat je po velikoj biblioteci u kojoj je prikupio i držao brojna djela latinske književnosti, posebno autora kao što su Lupus Servatus i Sedulius Scottus; također je održavao korespondenciju s najvećim crkvenim vođama svog vremena kao što su Gottschalk, Rabanus Maurus i Hincmar.
Neu Bartelshagen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Noj Bartelshagen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 17,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 368 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Eberhard od Furlanije
Pripadao je uvaženoj porodici Unruhoinzi, a pretpostavlja se da mu je otac mogao biti furlanski vojvoda Unruoch II od Furlanije. Kao mladić se obrazovao u carskoj školi u Aachenu gdje je stekao ljubav prema knjizi, ali i pobožnost. Istakao se vjernošću caru Louisu Pobožnom, koji mu je dao ruku svoje kćeri Gisele. Sa njom je imao devetoro djece, uključujući kralja Berengara I od Italije.
Kasnije je proglašen svecem.
Yautepec (razvrstavanje)
Yautepec ima više značenja:
Huizachillos, Mexquitic de Carmona
Huizachillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Mexquitic de Carmona.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 462 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1861 m.
Saljut 4
Saljut 4 (DOS-4) (rus. Салют-4), sovjetska svemirska postaja. Lansirana je 26. prosinca 1974. iz kozmodroma Bajkonur. U malo više od dvije godine koliko je bila operativna, postaju su posjetile dvije misije s posadama (Sojuz 17 i 18) dok je treća, između dvije navedene, otkazana zbog tehničkog kvara (Sojuz 18a). 17. studenog 1975. u orbitu je upućen i bezposadni Sojuz 20 koji se na postaji zadržao sve do 15. veljače 1976.
Postaja je deorbitirana i uništena u atmosferi 2. veljače 1976.
Captain's Holiday
Captain's Holiday je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: The Next Generation, premijerno prikazana 2. aprila 1990. godine. Radnja se prikazuje kako kapetana Picarda posada USS Enterprise nagovori da uzme kratak odmor na rajskoj turističkoj planeti Risa, gdje će upoznati sa ženom upitnog morala po imenu Vash, i koja će ga uvući u nevolje.
Captain's Holiday je od strane kritičara bila hvaljena zbog ležernog sadržaja i nastojanja da se iskoriste elementi tradicionalnog pustolovnog filma. Lik Vash, koji tumači Jennifer Hetrick će se kasnije pojaviti u još nekoliko epizoda, kao i planeta Risa kao mjesto radnje u The Next Generation i Deep Space Nine.
Karl Eikenberry
Karl W. Eikenberry je umirovljeni general-pukovnik američke vojske koji trenutno služi kao ambasador SAD u Afganistanu.
Biografija
Eikenberry je tokom vojne karijere komandirao 2. bataljonom 87. lake pješadijske pukovnije u 10. brdskoj diviziji, a potom bio na nizu štapskih dužnosti u SAD, Zapadnoj Evropi i Južnoj Koreji. Neko je vrijeme bio pomoćnik vojnog atašea pri američkoj ambasadi u Kini, a potom šef odjela pri Direktoratu za strategiju i planiranje Ministarstva vojske SAD.
Od septembra 2002. do septembra 2003. je sudjelovao u ratu u Afganistanu kao koordinator sigurnosti i načelnik Ureda za vojnu suradnju, pri čemu je njegov zadatak bilo koordiniranje međunarodnih snaga i stvaranje Afganistanske nacionalne armije. Od 2005. do 2007. je ponovno bio u Afganistanu, ovaj put kao komandant Komande združenih snaga. Poslije toga je postao zamjenik predsjednik Vojnog vijeća NATO-pakta.
29.1. 2009. predsjednik Barack Obama ga je imenovao na dužnost ambasadora, koju je preuzeo 29.4. nakon senatske potvrde i nakon što je službeno umirovljen iz vojske. Njegov je mandat ostao poznat po memorandumima državnoj sekretarici Hillary Clinton u kojima izražava bojazan da bi predviđeno povećanje broja američkih trupa u Afganistanu moglo Hamida Karzaija i njegovu vladu učiniti previše ovisnim o SAD, odnosno odgoditi dan kada bi se borba protiv talibana trebala "afganizirati". Ti su dokumenti "procurili" u novembru 2009. te ih je objavio New York Times.
Pianvallico, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 232 m.
La Carolina (razvrstavanje)
La Carolina ima više značenja:
Dijaforaza
Termin dijaforaza ima više značenja.
Capoiaccio, Campobasso
Capoiaccio je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 806 m.
Jennifer Hetrick
Jennifer Hetrick (12. maj 1958 -) je američka glumica, najpoznatija po gostujućim nastupima u TV-serijama, pri čemu se posebno ističe lik Vash u TV-serijama iz franšize Zvjezdanih staza.
Razići
Razići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Konjic koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 153 stanovnika.
Al Ma‘tariḑ, Taiz
Al Ma‘tariḑ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Piano Zona Corsano, Benevento
Piano Zona Corsano je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
El Gavillero, Arteaga
El Gavillero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2587 m.
Yecapixtla (razvrstavanje)
Yecapixtla ima više značenja:
Petreștii de Mijloc, Petreștii De Jos
Petreștii de Mijloc je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Petreștii De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 193 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Colonia Dieciocho de Marzo, Santa María de los Ángeles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
New York Mills, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.199, što je 41 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Guttera pucherani
Guttera pucherani je vrsta ptice iz roda Guttera, porodice biserki.
Živi u šumovitim krajevima, otvorenim šumama i savanama. Ukupno je duga oko 50 centimetara. Perje joj je potpuno crno, s bijelim mrljama. Na vrhu glave ima karakterističnu crnu ćubu u obliku malog kovrčavog perja, koje ju razlikuje od ostalih vrsta biserki.
Monogamna je, a mužjaci i ženke najvjerojatnije su dugo u vezi. Gnijezdo je dobro skriveno u visokoj travi ili ispod grmlja. Boja jaja varira od potpuno bijele do boje kože, a u gnijezdu se obično nalazi četiri ili pet jaja.
Arroyo Colorado, Arandas
Arroyo Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1874 m.
Burnt Store Marina, Florida
Bernt Stor Marina je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.793, što je 522 (41,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Neu Boltenhagen
Noj Boltenhagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ostforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 647 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13059069.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostforpomern Noj Boltenhagen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ostforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 22 metra. Površina opštine iznosi 24,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 647 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 27 stanovnika/km².
Rancho Zamora, Ensenada
Rancho Zamora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Svjedočanstvo istine
thumb|300px|desno|Kodeksi [[Zbirka Nag Hammadi|zbirke Nag Hammadi, otkrivene u Egiptu 1945.]]
Rancho Zamora, Ensenada
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Svjedočanstvo istine
Svjedočanstvo istine je ranohrišćanki gnostički spis iz 3. vijeka, pronađen u 20. vijeku. Jedan je od najradikalnijin spisa čitave knjižnice Nag Hamadi. Rukopis je veoma loše očuvan te je moguće rekonstruisati samo oko polovicu teksta.
Djelo je vjerojatno nastalo u Aleksandriji, potkraj drugog ili početkom trećeg stoljeća. Naslov su dali urednici, na temelju sadržaja ("riječ istine", 31,8; "istinsko svjedočanstvo", 45,1), i on podcrtava autorovu glavnu namjeru; uspostavu istinske vjere i prakse, uz istovremeno raskrinkavanje "krivo vjernih" protivnika.
Jedna je od najzanimljivijih značajki ovoga spisa što konačno upoznajemo i drugu stranu u teološkim prepirkama, za koje znamo iz djela hereziologa. Autor je kršćansko-gnostički polemičar, strogog enkratitskog pogleda na svijet. Kao najveće protivnike on doživljava katoličke kršćane - crkvenjake. Međutim, autorove polemičke oštrine nisu pošteđeni niti njegovi gnostički sudruzi, čiji se način života i obredna praksa razlikuju od njegove.
Ne samo što ne odobrava razvrat, Svedočanstvo istine od hrišćana traži strogi asketizam.
Autor
Po onome što doznajemo iz samoga traktata, autor je vjerojatno bio iz Aleksandrije, i na njegovo su vjerovanje uvelike utjecale razne aleksandrijske gnostičke tradicije, posebice valentinizam. On je, međutim, odbacio određene značajke valentinske doktrine. U zapisima Klementa iz Aleksandrije pronalazimo opis gnostičkog učitelja, enkratita, koji odgovara opisu autora ovoga djela: njegovo ime je Julius Cassianus. Taj je čovjek "otišao iz Valentinove škole" (Strom. III,93) i prigrlio strogi enkratizam, osuđujući brak i spolni odnos. Od svih heretika znanih iz antičkih izvora, Julius Cassianus je najizgledniji kandidat za autorstvo Svjedočanstva istine.
Sadržaj
Traktat se sastoji od dva glavna dijela. Prvi dio čini homilija o istini nasuprot lažnosti, koja je upravljena kršćansko-gnostičkoj zajednici (29,6-15,6), a čija je svrha osnažiti uvjerenja autorovih sudruga gnostika, i upozoriti ih na zablude suparničke (katoličke) kršćanske zajednice. Drugi dio (45,6 - do kraja) sačinjavaju različiti dodaci, uključujući i pomnije razrade tema spomenutih u gore navedenoj homiliji. U ovome se dijelu javlja i polemika protiv drugih gnostika.
Protiv katolika
Prvi dio počinje uvodom u kojem se autor obraća onima obdarenima duhovnim sluhom, „onima koji umeju slušati, ne samo ušima, nego svojim razumevanjem". Autor piše kao čuvar istinskog evanđelja. On veruje da je velika većina hrišćana, koji prihvataju vođstvo „apostolskih očeva" i njihovu moralnost, zapala u grešku:
Prema Svedočanstvu, većina hrišćana se, budući obmanuti, ne mole Bogu već natprirodnim „vladarima". Svedočenje čak tvrdi da je Bog kome se većina hrišćana moli, Bog hebrejske Biblije, u stvari poglavar palih anđela, od čije je tiranije Hrist došao da oslobodi čovečanstvo. Potom slijedi napad na Zakon, sažet u zapovijedi o razmnožavanju. Ubeđen da je Hristova poruka u potpunoj suprotnosti sa hebrejskim „zakonom", ovaj učitelj postavlja radikalna pitanja:
Polemika nastavlja napadima na one koji prigrljuju mučeništvo u uvjerenju da će postići "tjelesno uskrsnuće" (31,22-38,27). Pisac ismeva mišljenje da mučeništvo osigurava spasenje: da je to tako jednostavno, kaže on, svako bi priznao Hrista i bio spasen! Autor smatra da mnogi zastupnici mučeništva i ne znaju »ko je Hrist«:
On kao pogrešna napada ubeđenja da mučenička smrt donosi oproštaj grehova, da predstavlja prinošenje žrtve Bogu (što pravi od Boga ljudoždera!) i da obezbeđuje vaskrsenje. Takođe se energično se kritizira spolno "okaljanje" (39,5), odnosno brak i prokreacija (38,27-41,4), pri čemu se Isusovo rođenje od djevice koristi kao znak da bi kršćani trebali voditi kreposni život (40,5-7). Vrhunac je homilije opis života arhetipskog gnostika: njegovo odricanje od svijeta, i ulazak u kraljevstvo vječnosti (41,4-44,30). Autor kaže da jedino ljudi koji odbace „svet u celini", a naročito seksualnu aktivnost i trgovačke transakcije, uspeju da upoznaju Boga:
Jedino odricanje osposobljuje čoveka da odbaci svoje staro, lažno ja ispunjeno strahom, pohlepom, gnevom, požudom i zavišću, i ponovo otkrije svoje pravo ja u Gospodu. Istinski hrišćanin bira put kojeg se kloni većina takozvanih hrišćana. Pravi hrišćanin, kaže ovaj autor:
Svečani završetak sažima "istinsko svjedočanstvo": samospoznaja je znanje o Bogu i ona vodi ka "kruni koja ne blijedi" (44,30-45,6).
Tumačenje Postanja
Dodaci su se nalazili u dijelu Kodeksa IX koji je pretrpio znatna oštećenja, pri čemu je dosta tekstova izgubljeno. Bez obzira na to, jasno je da se sastoji od gnostičkog midraša o zmiji iz Postanka (45,23-19,10). Tumačeći knjigu Postanja, odnosno priču o raju i čovjekovom padu, pisac „pronalazi" da ona otkriva istinu samo kad se čita naopako, shvativši da je zmija u stvari objaviteljica života i znanja, a Bog Stvoritelj zao i neuk demon. Kao primer, Svedočanstvo ističe da u Postanju 2:17 Bog zapoveda Adamu da ne jede voće s drveta usred raja, upozoravajući: „jer u koji dan okusiš s njega, umrećeš". Ali zmija govori Evi suprotno: „Nećete vi umreti; Nego zna da će vam se u onaj dan kad okusite s njega otvoriti oči, pa ćete postati kao bogovi i znati što je dobro što li zlo" (3:4-5). Ko kaže istinu? pita Svedočanstvo. Kad su Adam i Eva poslušali zmiju, oni nisu umrli „u onaj dan", kao što ih je Bog upozorio. Umesto toga, oči su im se otvorile znanju, kao što je zmija obećala. No, kad je Bog shvatio šta se desilo, prokleo je zmiju i nazvao je 'đavolom' (Postanje 3: 14-15). Budući da je Adam stekao božansko znanje, Bog ga izbacuje iz Raja. Ne samo da je taj Bog ljubomoran na sopstveno stvorenje, nego je takođe osvetoljubiva neznalica:
Proučavaoci smatraju da je ova građa vjerojatno utemeljena na ranijem izvoru, a autor Svjedočanstva istine dodao je nekoliko uredničkih zahvata, uključujući i alegorijsko tumačenje zmije kao simbola za Krista (49,7).
Protiv drugih gnostika
Drugi dio djela, nažalost u vrlo fragmentarnom stanju, sastoji se od polemika protiv učenja nekih drugih gnostika, na primjer Valentina (56,2-5), Bazilida i njegova sina Izidora (57,6-8), te simonita (58,2-3). Pretpostavlja se da je autor Svjedočanstva istine doživljavao te učitelje i zajednice heretičkima na osnovu njihove etike i obrednih praksi. Valentinitima se, primjerice, kritika upućuje zbog njihova korištenja sakramenta krštenja (55,7-9); krštenje vodom se u Svjedočanstvu istine opetovano osuđuje (66,7-24; usp. 30,18-30). Simonite se, pak, kritizira zbog ženidbe i rađanja djece (58,2-4), što se odnosi i na sljedbenike Valentina i Bazilida.
Analiza
Traktat je od početka do kraja ispunjen polemikama autora koji je iskreno vjerovao da je njegova verzija kršćanske vjere i prakse jedina istinska, pamfletičara čija je mržnja spram "hereze" gotovo istovjetna onoj Ireneja, Hipolita ili Tertulijana. Njega, ustvari, možemo smatrati zrcalnim odrazom velikih hereziologa Crkve, pravim predstavnikom druge strane.
Jabuka (Pljevlja)
Jabuka je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 26 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 51 stanovnika).
Demografija
U naselju Jabuka živi 26 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,8 godina (47,0 kod muškaraca i 56,0 kod žena). U naselju ima 10 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,60.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Redžići
Redžići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Konjic koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 90 stanovnika.
Galindo Aznárez I
Galindo Aznares (?? - 867) je bio grof od Aragona od 844 do 867, nasledivši Galinda Garsesa. Aznares je bio sin Aznara I Galindeza koji je bio grof Aragona između 809-820.
Galindo I Aznares je nasledio tri grofovije od svog oca: Urđelj, Sardinija i Konflen, i to pre 833. godine, a 833. godine je postao grof od Paljarsa i grof od Ribaforze, ali je vladao njima samo godinu dana. Nakon vladavine u Pamploni, vratio se u Aragon 844. kako bi preuzeo grofoviju Aragon od Galinda Garsesa koji je bio umro bez naslednika.
Frankokanađani
Danas se oko 31 % stanovnika Kanade smatra Frankokanađanima, a oko 25 % od njih vodi porijeklo.
Oko 6 miliona Frankokanađana čini većinu u provinciji Kvebek, a oko 1 milion ih je rasprostranjeno u drugim dijelovima Kanade.
Frankokanađani su svoje prisustvo u Sjevernoj Americi započeli osnivanjem naselja Port Royal godine 1605. Francuska vlast nad Kanadom je završila porazom u sedmogodišnjem ratu godine 1763, ali su francuski kolonisti postali britanskim podanicima i s vremenom uspjeli ne samo očuvati vlastiti kulturni identitet, nego postati i važan politički faktor Kanade. U tome je važnu ulogu imala Rimokatolička crkva, pa su sve donedavno Frankokanađani po svojim stavovima bili daleko konzervativniji ne samo od Anglokanađana, nego i Francuza u matičnoj domovini.
Las Pilas, Tancítaro
Las Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tancítaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1997 m.
A Friend In London
A Friend In London (skraćeno AFIL) je noo danski alternativni rock sastav osnovan 2005. u Vostrupu. Popularnost su stekli nastupom na Eurosongu 2011., gdje su predstavljali Dansku s pjesmom "New Tomorrow". Izborili su nastup u finalnoj emisiji gdje su nastupali treći, poslije Bosne i Hercegovine i prije Litve.
Iako su osnovani još 2005., svoj prvi album trebali bi izdati tijekom 2011. godine. Njihovo probijanje na svjetske pozornice trajalo je pune tri godine, te su 2008. godine, nakon uspješnih turneja po SAD-u i Kanadi, postali iznimno popularni. Raspali su se 2014. godine.
Zamak Carlisle
Zamak Carlisle (Carlisle Castle) je zamak smješten u gradu Carlisle u sjeverozapadnoj engleskoj Grofoviji Cumbria, nedaleko od ostataka Hadrijanovog zida. Prvi su ga podigli Normani nakon osvajanja Engleske, te je zbog blizine granice sa Škotskom bio predmetom mnogobrojnih borbi i dramatičnih epizoda u historiji Britanije. Donedavno je služio kao administrativno sjedište britanske pukovnije vojvode od Lancastera i vojni muzej, prije nego što ga je preuzela fondacija English Heritage i otvorila posjetiocima.
HNK Rijeka
HNK Rijeka je hrvatski nogometni klub iz Rijeke. Jedan je od najuspješnijih hrvatskih klubova po tradiciji i značenju u hrvatskom nogometu.
Klub je osnovan 1906. godine pod imenom Club Sportivo Olimpia. Kasnije je u jeku burnih političkih i režimskih promjena koje su pogodile grad u više navrata prisilno mjenjao svoje ime, da bi 1995. godine klub dobio sadašnje ime pri uspostavljanju demokratske Hrvatsk e. Domaće utakmice igra od 2015. na novom stadionu Rujevica, dok je klupski povijesni stadion Kantrida.
HNK Rijeka je osvojila jedan naslov prvaka Hrvatske iz 2017. godine dok je sedam puta bila doprvak. Osvajač je 8 nacionalnih kupova, 2 jugoslavenska kupa te 6 Hrvatskih kupova, jednog Hrvatskog nogometnog superkupa, te Balkanskog kupa osvojenog 1978. godine. Najveći rivali HNK Rijeke su momčadi splitskog Hajduka s kojim igra Jadranski derbi, zagrebačkog Dinama, pulske Istre te gradskog rivala Orijenta.
Prema istraživanjima iz 2010. godine za Rijeku navija 4% ljudi u Hrvatskoj čime je tada po popularnosti bio četvrti klub u državi. Navijačka skupina HNK Rijeke Armada je osnovana 1987. godine, ali klub prate organizirani navijači barem od 20-ih godina prošlog stoljeća.alt=|mini|203x203piksel
Povijest
alt=|lijevo|mini|123x123piksel|Grb US Fiumane u bojama gradske zastave.
1906-1926
veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Olimpia-Doria-Kantrida.png|mini|Jedna od najranijih utakmica između Olimpie i Glorie (Dorie) 10-tih godina XX. stoljeća. 1904. godine je u Rijeci osnovan Club Sportivo Olimpia sa sekcijama za plivanje, biciklizam, laku atletiku i boks. Klub su osnovali braća Mitrović, Carlo Colussi, Antonio Marčić, Aristodemo Susmel i Agesilao Satti, dok je sjedište bilo na Brajdi, na mjestu današnjeg ulaza u KBC Rijeka. On nije odmah imao nogometnu sekciju nego će ona prvo zasjedanje imati tek 25. studenog 1906. godine. Taj se datum smatra službenim začetkom HNK Rijeke, što ćini od kluba i najstarijeg dokumentiranog nogometnog kluba u Hrvatskoj. Klupske su boje prvih godina bijela i crna, ali će kroz sezone glavni dres postati bijeli.
Olimpiji će se uskoro pridružiti još nekoliko riječkih nogometnih klubova među kojima i Doria (od 1918. godine zvan CS Gloria), osnovana 1912. godine od strane radnika. Sama Olimpia je također preimenovana 9. siječnja 1918. u Olympia, i tih godina su ona i Gloria bili najveći gradski rivali, prvi kao predstavnik bogatijih slojeva društva i drugi kao predstavnik radničke klase.
U Rijeci je u isto doba nastao i talijanski sportski grb zvan Scudetto 1920. godine, kad je selekcija d'Annuzijeve Talijanske vojske igrala prijateljsku utakmicu protiv reprezentacije Rijeke, u kojoj su igrali najveću ulogu igrači Olympije. Tih se godina reprezentacija grada i njezinih najbolji igrača pojavljuje više puta, kao reprezentacija Slobodne Države Rijeke i kao ostvarivanje lokalnih želja za ujedinje sila lokalnih klubova u jačeg predstavnika grada.
1926-1943
Reorganizacija FIGC sa strane Mussolinija upravo i zahtijeva da se u svakom većem gradu stvori jaku nogometnu ekipu koja će predstavljati grad na državnoj razini. Olympia i Gloria se 2. rujna 1926. g. spajaju u nogometni klub Unione Sportiva Fiumana, koji je predstavljao sve najbolje gradske igrače i grad Rijeku u cjelini. Prvi predsjednik kluba je imenovan Pietro Pasquali. Fiumana već dvije godine kasnije igra u talijanskoj Serie A zahvaljujući čemu su na stadionu Kantrida gostovali najveći talijanski klubovi poput Ambrosiane (budući Inter), Juventusa i Napolija. Na otvaranju preuređene Kantride 1935. godine Fiumana je ugostila Romu, a u lipnju 1941. godine Fiumana je postala prvak novoosnovane talijanske Serie C.
1943-1954
veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Fiume_NT_1945.png|mini|Reprezentacija Rijeke koja je 1945. pobjedila Dinamo, Akademičar i Metalac. Nakon oslobađanja grada od nacista i naknadne uspostave Vojne uprave Jugoslavenske armije (VUJA) nad gradom do 1947. godine, te zbog neizvjesnog budućeg položaja grada za vrijeme Pariške mirovne konferencije (postojala je opcija da Rijeka vrati status nezavisne države), ponovno je revitalizirana ideja o okupljanju reprezentacije Rijeke. U prijelaznoj poslijeratnoj godini do prvog izdanja Savezne lige Jugoslavije, vojne su vlasti u gradu vratile također lokalno prvenstvo koje nije igrano još od pristupa riječkih klubova talijanskim ligama, i koje je za tu prigodu dobilo ime kapetana i rekordera po nastupima Fiumane, Giovannija Marasa, koji je poginuo u partizanskoj akciji na obližnjoj planini Risnjak. Unatoč bliskosti partizanskom pokretu Marasa i većine suigrača iz Fiumane, nova je vlast smatrala Fiumanu nepoželjnim simbolom prethodnog režima i nije joj dozvolila da se sa drugim gradskim klubovima takmiče u riječkom prvenstvu Kup Giovanni Maras '45.-'46. godine.
Dekretom jugoslavenskih vojnih vlasti su svi prijašnji sportski klubovi u državi ugašeni 1945, kako bi se na njihovom mjestu aktivirala opća fiskulturna društava. Kako je Fiumana bila formalno na teritoriji zone B Julijske krajine ona nije službeno ugašena tim dekretom, ali je umjesto nje počela igrati "reprezentacija Rijeke". Zabranu isticanja klupskog branda su doživili i drugi klubovi u Hrvatskoj i Jugoslaviji koji su učestovali u takmićenjima prijašnjih država i nisu bili eksplicitno proleterske naravi, npr. Građanski, HŽŠK, Cibalia, HŠD Bačka, OFK Beograd, NK Koper, Burja, Hercegovac, Hermes, i mnogo drugih. Rijeka se tad susreće u prijateljskim dvobojma sa svojim budućim velikim rivalima i tadašnjim najboljim jugoslavenskim klubovima, koji '45.-'46. igraju u lokalnim prvenstvima svako u svojoj republici, jer se federalno prvenstvo JUgsolavije još ne održava. Rijeka pobjeđuje sve domaće utakmice: zagrebački Dinamo sa 4-2, Akademičar Zagreb sa 7-2 i Metalac Beograd sa 2-0.
1954-1991
Godine 1954. godine, u jeku međunarodnih tenzija nastale oko Tršćanske krize, sukladno želji da se stvori bolji gradski brend, vlasti mjenjaju ime kluba u NK Rijeka.
Pod tim novim imenom klub će ostvariti neke od svojih najvećih uspjeha u domaćim ali i u europskim natjecanjima kada jednom dolazi do četvrtzavršnice, a jednom do osmine završnice europskih kupova. U sezoni 1986. Rijeka ostvaruje i treće mjesto u Mitropa kupu, pobjedom nad SK Sigma Olomouc.
NK Rijeka se vratila u Prvu ligu 1958. godine i ostala u najvišem rangu 11 uzastopnih sezona do 1969. godine, kada je ponovno ispala u Drugu ligu Jugoslavije. Unatoč tome što je završila prva u četiri (od pet) sezona u drugom rangu, zbog tri neuspješna pokušaja u play-offu za prvu ligu, klub je napredovao tek u 1974. godini. Rijeka je ostala u prvoj ligi do raspada Jugoslavije godine. 1991. s različitim rezultatima.
Najveći uspjeh kluba u ovom razdoblju su 2 naslova Kupa Jugoslavije 1978. i 1979. godine. Rijeka je također bila viceprvak Kupa 1987. godine, kada je izgubila finale nakon izvođenja jedanaesteraca. Klub nikad nije završio bolje od četvrtog mjesta u Prvoj ligi Jugoslavije ali se 1984. godine približio svom prvom naslovu prvaka, završivši samo dva boda iza pobjednika Crvene zvezde, iako je opet bio četvrta zbog gol razlike. Rijeka je također bila najbolje plasirani hrvatski klub u Prvoj ligi Jugoslavije u nekoliko navrata: 1965., 1984. i 1987.
1991-danas
U sezoni 1998./99. je kontroverznim suđenjem u zadnjoj tekmi zaključnog dijela prvenstva, u Ligi za prvaka, HNK Rijeka ostala bez svog prvog naslova prvaka. U posljednjim minutama zadnjeg kola prvenstva, poništen je regularan pogodak HNK Rijeke protiv Osijeka, kojim bi Rijeka pobijedila Osijeka i postala prvakom. Rijeka se za naslov prvaka Hrvatske borila još i 2005., te 2006. godine u Hrvatskoj, te nekoliko puta u Jugoslaviji. HNK Rijeka je jedan od tri najveća hrvatska kluba, što potvrđuje i podatak da Rijeka konstantno igra u prvoj ligi još od 1974. godine, kao i pet osvojenih nacionalnih kupova, jedan osvojeni superkup te brojni europski uspjesi.
Rijeka je u sezoni 2004./05., imala najboljeg strijelca Prve HNL, Tomislava Ercega, sa 17 pogodaka. Leon Benko bio je najbolji stijelac nacionalnog prvenstva 2012./13. U ligi bivše države najbolji strijelac prvenstva bio je Milan Radović sa 26 postignutih golova 1981. godine.
Tijekom siječnja 2012. dogovoreno je da će talijanski poslovnjak Gabriele Volpi, ujedno i vlasnik fondacije Social Sport, preuzeti 70 % vlasničkog udjela HNK Rijeke. Ostatak od 30 % udjela ostao je u rukama Grada Rijeke (25 %), odnosno malih dioničara, navijača (5 %). Volpi je već vlasnik talijanskog nogometnog kluba "La Spezie" koja je izborila ulazak u Seriu B za narednu sezonu te je bio i vlasnik vaterpolskih klubova Pro Recco i Primorje (prvaci i doprvaci Europe). Rijeka je osigurala trofej hrvatskog prvaka sezone 2016./17. pobijedivši Cibaliju 21. svibnja 2017., a zadnjih 5 utakmica su odigrane 27. svibnja 2017. godine. Rijeka je te sezone osvojila i četvrti Hrvatski nogometni kup (ukupno 6 u povijesti) ostvarivši povijesnu duplu krunu.
Stadion
thumb|200px|desno|Stadion Kantrida
Klupski uspjesi
Najveće uspjehe u svojoj povijesti i jedine trofeje NK Rijeka je ostvarila u kup natjecanjima. 1978. godine "bijeli" osvajaju pod vodstvom najuspješnijeg trenera Rijeke Dragutina Spasojevića svoj prvi trofej u svojoj povijesti, Kup maršala Tita. Rijeka je u beogradskom finalu golom Milana "Krlje" Radovića pobijedila Trepču i osvojila Kup. Na dočeku nogometašima u Rijeci bilo je preko šedeset milja ljudi. Sezonu kasnije Rijeka je obranila naslov pobjednika Kupa, i to protiv Partizana. U prvoj utakmici u Beogradu bilo je 0-0, a u uzvratu na Kantridi pogocima Nikice Cukrova i Dragoljuba Bursaća Rijeka pobjeđuje 2-1 za još jedno veliko slavlje u Rijeci. Rijeka je 1980. godine igrala četvrtfinale Kupa pobjednika kupova gdje ju je nadjačao talijanski Juventus. dok je u Kupu UEFA najveći uspjeh ostvarila 1984. godine pobjedom nad madridskim Realom od 3-1, kada je za Rijeku igrala Ekipa snova na čelu s legendarnim Damirom Desnicom. U uzvratu u Madridu Rijeka je izgubila uz sudačku pristranost, te je Kraljevski klub prošao dalje.
Nakon 26 godina čekanja, 2005. Rijeka osvaja svoj novi trofej, ovaj put u Hrvatskoj, Hrvatski nogometni kup. U dva susreta bijeli su ukupnim rezultatom 3-1 nadjačali Hajduk, te su ponovno dočekani u centru Rijeke pred sličnim brojem ljudi kao i u predzadnjem kolu 1. HNL-a 1999. godine. Neki od najznačajnijih igrača Rijeke iz te sezone bili su Daniel Šarić, Tomislav Erceg, Dumitru Mitu i Siniša Linić. Godine 2006. Rijeka ponovno osvaja Kup, ovaj put protiv Varteksa iz Varaždina. Ključni igrači te momčadi bili su Davor Vugrinec, Dario Knežević, Ahmad Sharbini i Igor Novaković. Riječki nogometaši još jednom su dočekani u središtu svoga grada pred impresivnim brojem svojih navijača. Rijeka je osvojila i Balkanski kup 1978. te je igrala u finalima nacionalnih kupova 1987. i 1994. godine. Ovi uspjesi svrstavaju Rijeku na sam vrh najtrofejnijih i najvećih jugoslavenskih i, naravno, hrvatskih klubova.
Rijeka je u svojoj povijesti igrala s najvećim nogometnim klubovima svijeta, poput Real Madrida, Juventusa, Arsenala, Bayerna...
Biserka
Biserka, morkača ili misirka (Numida meleagris) je najpoznatija vrsta porodice biserki, i jedina vrsta u rodu Numida. Izvorno područje njene rasprostranjenosti je zapadno i južno od Sahare. No, ljudi su ju kao odomaćenu životinju naselili i u druge krajeve, gdje do tada nije živjela, kao što su Karibi i južna Francuska.
Opis
Kao i druge ptice iz porodice kokoški, imaju snažne noge s jakim kandžama, prilagođene grebanju tla u potrazi za hranom i trčanju, i nisu dobri letači. Duge su 53 do 58 centimetara a teške oko 1,3 kilograma. Tijelo joj je pokriveno gustim, sivo-crnim perjem prošaranim velikim brojem bijelih točkica po kojima je cijela porodica dobila ime biserke. Kao kod svih biserki, i njoj je koža na glavi i vratu gola i obojena jarkim bojama (plavo, crveno i smeđkasto). Najupadljivija karakteristika joj je koštana kvrgasta izraslina na vrhu glave koja potsjeća na rog. Krila su joj kratka i zaobljena, a rep kratak, ali visi prema dole tako da gotovo dodiruje tlo.