cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2-Aminoetoksidifenil borat
2-Aminoetoksidifenil borat je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 225,094 Da.
Belz
Belz je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan koja pripada prefekturi Lorjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3289 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 209 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 10 metara (maksimalnoj 33 m, a minimalnoj 0 m).
Ypres
Ypres (holandski: Ieper) čita se Ipr je grad na zapadu Belgije od 35 102 stanovnika.
Geografske karakteristike
Ypres leži udaljen 14 km Francuske granice, i oko 38 km od Sjevernog mora.
Zbog blizine Sjevernog mora i golfske struje grad ima oceansku klimu.
Historija
Ypres je stekao svjetsku slavu u Prvom svjetskom ratu jer su se kod njega odigrale neke od najkrvavijih bitaka tog rata od prve velike 1914. do posljednje u novembru novembru 1917.
U drugoj velikoj bitci 1915. prvi put je upotrebljen ubojiti bojni otrov - nazvan po gradu - Iperit.
College Park, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 30.413, što je 5.756 (23,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chiappella, Alessandria
Chiappella je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
Gerard Thom
thumb|right|250px|Gerard Tum, osnivač Reda sv. Ivana Jeruzalemskog, bakrorez; autor: [[Laurent Cars, o. 1725]]
Gerard (o. 1040 - 3. septembar 1120), također poznat kao Blaženi Gerard, Brat Gerard, također i po prezimenima Tum, Tune, Tenque ili Thom, bio je osnivač Hospitalskog viteškog reda (Ivanovaca) od koga potiču današnji Suvereni Vojnički Red Malte i Red Svetog Lazara. O njegovom porijeklu, pa i zanimanju postoje različiti podaci - neki tvrde da je bio trgovac ili vojnik rodom iz Provanse, a drugi benediktinski redovnik iz Amalfija u Južnoj Italiji. Pouzdano se zna da je nedugo 1099. nakon opsade Jeruzalema osnivao bolnice i hospicije za hodočasnike. Na temelju njih je papa Paskal II 1113. odobrio djelovanje Ivanovskog reda, a odluku je potvrdio Kalist II nedugo prije Gerardove smrti.
Gerard se smatra blaženikom Katoličke crkve.
Las Motas, San Fernando
Las Motas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Tepetates, Jesús María
Tepetates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1683 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1865 m.
El Balajú, Soledad de Doblado
El Balajú je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
La Víbora, Tuzantla
La Víbora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 800 m.
Bella Coola
Ime
Ime Bella Coola, fonetski pisano i Bi'lxula dolazi iz jezika Kwakiutla ali je nepoznatog značenja. Canadian Indian Office ranije ih je nazivao Tallion Nation, prema imenu jednog od gradova. Ime Nuxalk dolazi od naziva za Bella Coola valley.
Sela
Sela: (prema McIlwraith): Aimats, Aketi, Anutlitlk, Anutskwakstl, Aseik, Asenane, Asktlta, Atlklaktl, Ikwink, Kadis, Kameik, Kankilst, Koapk, Komkutis, Kwiliutl, Nuekmak, Nuhwilst, Nuiku, Nukaakmats, Nukits, Nuskapts, Nuskek, Nuskelst, Nutal, Nutltleik, Nutskwatlt, Okmikimik, Ososkpimk, Satsk, Senktl, Setlia, Siwalos, Skomeltl, Snoönikwilk, Snutele, Snutlelelatl, Stskeitl, Stuik, Talio, Tasaltlimk, Tciktciktelpats, Tlokotl, Tsaotltmem, Tsilkt, Tsomootl.
Povijest
Prvi puta Bella Coole dolaze u kontakt 1793 kada ih posječuje kapetan George Vancouver i Alexander Mackenzie. Utemeljenjem postaje Hudson Bay (1843) dolaze pod znatniji utjecaj bijelaca a 1862 pogađa ih i epidemija boginja. William Henry Pierce rođen u Fort Rupertu (1856) dolazi 1883. među njih na poziv poglavice Chief Tom Henry i podiže metodističku misiju, čime počinje misionizacija Bella Coola.
Bella Coola danas
Bella Coola danas (njih oko 900 prema NAHDB) kao Nuxalk Nation žive na rezervatima Bella Coola I.R. No. 1.; nenastanjene rezerve: Skowquiltz River I.R. No.3 i Chatscah No. 2.
Musa od Partije
thumb|right|Bista Kraljice Muse, koju je francuski arheloški tim iskopao 1939. godine, [[Nacionalni muzej Irana]]
Fraat IV od Partije
thumb|Fraat IV.
Musa od Partije
Musa (? - 4. n.e.), a za koju Flavije Josip koristi ime Termusa (Thermusa), je bila kraljica Partije od 2. pne. do 4. n.e. Rodila se u Italiji kao robinja, te je poslana kao poklon partskom kralju Fraatu od strane rimskog cara Augusta u nastojanju da se konsolidira mir između dva carstva. Musa je ubrzo postala Fraatova omiljena priležnica, a s vremenom stekla takav uticaj da se Fraat za nju oženio i proglasio "boginjom". Na njen nagovor je Fraat pristao većinu svojih unuka poslati kao taoce u Rim. Musa je potom 2. pne. zajedno sa svojim sinom Fraatom ubila muža i zavladala Partijom. Međutim, njeno nastojanje da vlast konsolidira udajom za sina je izazvalo sveopće zgražanje među njenim podanicima te dovelo do ustanka u kome su oboje svrgnuti i ubijen. Vlast je nakratko preuzeo kralj Orod III.
Fraat IV od Partije
Kralj Fraat IV od Partije (? - 2. pne.) bio je vladar Partskog Carstva iz dinastije Arsakida, koji je vladao od 37. pne. do 2. pne.
Fraat je bio sin kralja Oroda II. Prijestonasljednikom je postao nakon što je godine 37. pne. njegov stariji brat Pakor poginuo u ratu s Rimljanima. Fraat je odmah nakon toga ubio oca, preuzeo prijestolje i ubio preko tridesetoro braće.
Nastojeći se riješiti previše ambicioznih članova porodice, pristao je na rimski zahtjev da ih kao taoce šalje u Rim, što je uključilo i unuka Tiridata III. Na to ga je nagovorila konkubina Musa, koju je proglasio "boginjom", a njenog sina Fraata prijestonasljednikom. Ubrzo nakon toga Musa i mladi Fraat su ga ubili i preuzeli vlast.
Mihajlo Kucin
Mihajlo Mikolajovič Kucin (15. august 1957 - ) je ukrajinski profesionalni oficir, poznat po tome što je u prvim mjesecima sukoba sa proruskim separatistima bio načelnik Generalštaba, odnosno glavni zapovjednik Oružanih snaga Ukrajine.
Karijeru je započeo 1974. u Sovjetskoj armiji, a 1978. je diplomirao na Blagoveščenskom višem tenkovskom komandnom učilištu u Moskvi. Nakon toga je služio u sovjetskim oklopnim jedinicama u Istočnoj Njemačkoj, a od 1980. do 1987. se školovao na akademiji Malinovski. Od 1990. do 1992. je bio načelnik štaba tenkovskog puka u Bjeloruskom vojnom okrugu.
Warwickshire
Geografija
Warwickshire leži u regiji Zapadni Midlands. Ima površinu od 1,975 km², na kojoj živi 545,474 stanovnika. Graniči sa sjeveroistoka sa Countyem Leicestershire, sa sjeverozapada sa Countyem Staffordshire, sa zapada sa Countyem Worcestershire i Countyem West Midlands, sa istoka i jugoistoka sa Countyem Northamptonshire, sa jugozapada sa Countyem Gloucestershire i sa juga sa Countyem Oxfordshire.
Mihajlo Kucin
Nakon raspada SSSR je došao u rodnu Ukrajinu, gdje je od decembra 1992. služio u tamošnjim oružanim snagama. Sa vremenom je napredovao u službi, a 2010. postao zamjenik ministra obrane.
Nakon euromajdanskog prevrata ga je novi predsjednik Oleksandr Turčinov imenovao na mjesto načelnika Generalštaba 28. februara 2014. Za nekoliko tjedana su počeli eskalirati sukobi sa separatistima, kojima se ukrajinske redovne snage nisu znale adekvatno suprotsraviti. 2. jula 2014. je Kucin u sukobima sa separatistima ranjen. Dok se oporavljao u bolnici, novoizabrani predsjednik Petro Porošenko je slijedeći dan na njegovo mjesto postavio Viktora Muženka.
Warwickshire
Geografija
Grad Warwick u samom centru Warwickshira je administrativni centar, a Nuneaton je najveći.
Warwickshire je administrativno podjeljen na 5 distrikta: North Warwickshire, Nuneaton and Bedworth, Rugby, Stratford-on-Avon i Warwick.
Teritorij historijskog i današnjeg countya se jako razlikuju, jer su u historijskom bili i gradovi Solihull, Birmingham i Coventry, koji su danas dio Countya West Midlands, poznati kao konurbacija - Midlandton.
Warwickshire je uglavnom ruralni kraj šuma, polja i pašnjaka, uz samo nekoliko većih gradova. Najveća rijeka Warwickshira je Avon sa pritokama, koji teče prema zapadu. Na krajnjem jugu je to gornji tok rijeke Cherwell (pritoka Temze), a na sjeveru je to rijeka Trent. Sedimentne stijene uključujući i crveni pješčenjak, temelj su brežuljkastog krajolika. Po sjeveru leže nalazišta ugljena, koji se kod Nuneatona iskapao od 13. do 20. vijeka. Glacijalnih morena ima u mnogim dijelovima Warwickshira.
Historija
U pradavna vremena velik dio tog kraja bio je pod šumom, tako da prahistorijskih naselja gotovo da i nema. Od važnijih rimskih puteva koji su prolazili kroz taj kraj, jedan od njih - Watling Street, još uvijek na sjeveroistoku formira granicu s Leicestershirom, ali nigdje nema nekog značajnijeg rimskog naselja. Za anglosaksonskih vremena taj kraj je bio dio Kraljevstva Mercija, koje je tokom 9. vijeka apsorbirala Kraljevine Wessex. Zemlje sjeverno od Avona, postale su poznate kao Arden (Ardenska šuma), kraj gustih šuma, rijetkih sela i usamljenih farmi. Kraj južno od Avona postao je poznat kao Feldon, otvorena ravnica sa puno sela. Ta geografska razlika produžila se i za normanskih vremena.
Za srednjeg vijeka izrasli su oko normanskih zamaka gradovi Warwick i Kenilworth. U 14. vijeku podignuto je nekoliko objekata sa opkopima, kao što su Baddesley Clinton i zamak Maxstoke. Sela Beaudesert i Berkswell imaju normanske crkve a Sutton-under-Brailes i Pillerton Hersey gotičke.
Krajem srednjeg vijeka najjužniji dio historijskog Warwickshira, na rubu visoravni Cotswolds, razvio je manufakturnu proizvodnju vunenih tkanina, a sjever kod Birminghama proizvode od metala, dok je Coventry koji je postao poznat po vunenim tkaninama, izrastao i u religijski centar.
Stratford-on-Avon grad u kom je u 16. vijeku rođen William Shakespeare, ima mnoge objekte povezane s poznatim pjesnikom i dramatičarom. Prvi ozbiljniji sukob engleskog građanskog rata - Bitka kod Edgehilla, zbio se u Warwickshiru 1642. pored granice sa Oxfordshirom. Ljekoviti izvori kod Leamingtona privukli su još u 18. vijeku pažnju ondašnjih ljekara, ali je tek nakon posjeta kraljice Viktorije 1838. mjesto postalo poznato kao Royal Leamington Spa.
Izgradnja kanala tokom 18. i 19. vijeka, a kasnije i željeznice potaknula je razvoj Birminghama i Coventrya u industrijske centre metalurgije i mašinogradnje. Tako da je do 20. vijeka Birmingham postao centar jedne od najvećih britanskih konurbacija, koja se radijalno proširila na sva okolna naselja.
El Ciruelar, San Vicente Tancuayalab
El Ciruelar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Rupel
Rupelij (isto tako poznat kao Stampij, Tongriaj, Latdorfij ili Vicksburgij) je prvi od dva stadija oligocenske epohe. Pokriva vrijeme od prije 33,9 ± 0,1 Ma do 28,4 ± 0,1 Ma (miliona godina).
EPT
Termin EPT ima više značenja.
Valentin Nalivajčenko
Valentin Oleksandrovič Nalivajčenko (Валенти́н Олекса́ндрович Налива́йченко; 8. jun 1966 - ) je ukrajinski diplomat i političar, najpoznatiji po tome što februara 2014. do juna 2015. nalazio na mjestu načelnika Službe bezbjednosti Ukrajine (SBU), odnosno po važnoj ulozi koji je igrao prvoj fazi suzbijanja proruske separatističke pobune.
Nalivajčenko se već ranije nalazio na mjestu načelnika SBU, odnosno od 2006. kada ga je na to mjesto postavio pro-zapadni predsjednik Viktor Juščenko. Tada se istakao pronalaženjem dokumenata i drugih dokaza temeljem kojih su ukrajinske vlasti nastojale ustanoviti da Holodomor predstavlja sovjetski genocid nad ukrajinskim narodom. Nalivajčenko je mjesto načelnik SBU napustio nakon što je 2010. na izborima pobijedio pro-ruski Viktor Janukovič. Umjesto toga je neko vrijeme vodio Juščenkovu stranku Naša Ukrajina, prije nego što se priključio stranci UDAR. Sa njom je sudjelovao na euromajdanskim zbivanjima.
18. juna je smijenjen ukazom predsjednika Petra Porošenka, što je naknadno potvrdila i Vrhovna rada Ukrajine.
Buichi Terasawa
Buichi Terasawa (寺沢 武一) japanski je manga autor, najpoznatiji po popularnim SF mangama Goku Midnight Eye i Cobra, po kojoj je snimljena i anime serija.
Divernon, Illinois
Diverton je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.172, što je 29 (-2,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hat (geologija)
Chattij ili hat (isto tako poznat kao Chickasawhaj) je drugi i završni stadij oligocenske epoha. Pokriva vrijeme od prije 28,4 ± 0,1 Ma do prije 23,03 ± 0,05 Ma (miliona godina).
Kuna zlatica
Kuna zlatica (lat. Martes martes) rasprostranjena je po svim šumovitim predjelima sjeverne polovice Staroga Svijeta. U Europi je stalni stanovnik Skandinavije, Rusije, Engleske, Njemačke, Francuske, Mađarske, Italije, cijelog Balkana, Bugarske, Rumunjske i Poljske.
Na području jugoistočne Europe najbrojnija je u planinskim predjelima, u kojima postoje stare šume s debelim stablima. U sredogorju je rjeđa, a u nizini je skoro potpuno iščezla. 1961. ustrijeljeno je ili uhvaćeno ukupno 3240 jedinki.
Neki puta pruža se taj žuti dio između prednjih nogu, rjeđe i dalje do zadnjih nogu.
Na gornjoj usni poredane su čekinje »brkovi« u po četiri reda, osim njih nalazi se po nekoliko čekinja iznad očiju, ispod brade i po grlu. Te čekinje služe za opip. Zimska dlaka je u pravilu tamnija. Tabani i jagodice prstiju su obrasli dlakom.
Zlatica se zadržava u šumama listača i četinjača; prava je životinja krošanja drveća i penje se po njima vrlo vješto. Stanuje u dupljama šupljih stabala, u napuštenim gnijezdima vjeverica, ptica grabljivica, rjeđe se nastani u pukotinama špilja ili u podzemnim rupama.
Preko dana u pravilu miruje, pred večer izlazi u lov i lovi tokom cijele noći. Plijen su joj sve životinje koje može savladati, od nejakog laneta i zeca sve do miša, od tetrijeba gluhana do sitne pjevice. U stanju je zaklati i odraslu, od zime oslabljenu srnu. Glavni dio plijena sačinjavaju sitni sisavci, pogotovo glodavci koji žive na stablima, vjeverice i puhovi. Pljačka gnijezda ptica, voli med i slatke plodove (trešanja, šljiva, malina i šumskoga drveća).
Jedna je od rijetkih životinja koje love zbog čiste zabave.
Pari se jedan puta godišnje, od VI-VIII mjeseca, no može se znakove parenja primijetiti i u I-II mjesecu. Ta pojava je u vezi s postojanjem embriotenije kod zlatice. Ženka nosi oko 260-305 dana. Mlade nalazimo od III-IV mjeseca, u jednom leglu 3-5 mladunaca (neki puta i po 7), ženka ima 4 sise. Mladi ostaju slijepi 34-38 dana, sišu 7-8 tjedana. Spolno dozore u dobi između 15-39 mjeseci. Životni vijek kune zlatice iznosi 10-12 godina.
Krzno joj je prvorazredne kakvoće, u planini ostaje dlaka čvrsta sve do u drugu polovicu mjeseca travnja.
Mersa, Messina
Mersa je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Druga banjalučka operacija
Nakon što je krajem avgusta i početkom septembra 1944. oslobodio Drvar, Bosanski Petrovac, Bugojno i Jajce, Peti udarni korpus NOVJ preduzeo je operaciju oslobađanja donjeg toka Sane s Prijedorom, Ljubijom i Novi Grad. Nakon uspešnog okončanja ove operacije 6-9. septembra, štab Korpusa doneo je odluku o napadu na osovinska uporišta u donjem toku Vrbasa sa centrom u Banjaluci. S obzirom na to da je prvi napad na Banjaluku izveden od 31. decembra 1943. do 3. januara 1944, ova operacija nazvana je Drugom banjalučkom operacijom NOVJ.
Operacija je trajala od 18. do 27. septembra 1944. jedinice 5. korpusa ovladale su Banjalukom (sa izuzetkom tvrđavi Kastel u kojoj se utvrdila grupa od 300 Nemaca i ustaša) i ostalim mestima u dolini Vrbasa i u Lijevče Polju, sa izuzetkom Gradiške. Tom prilikom poražene su, potpuno razbijene i delimično uništene sve neprijateljske snage u toj oblasti koje su brojale oko 12.000 ljudi. 21. septembra zarobljeni su i sam zapovednik odbrane Banjaluke, nemački general fon Devic, zajedno sa šefom Gestapoa majorom Vilijem Volterom i ustaškim zapovednikom Viktorom Gutićem.
Druga oklopna armija formirala je dve borbene grupe za pomoć svojim snagama u oblasti Banjaluke (borbene grupe "fon Panvic" i "fon Rudno"). Prva je napadana iz pravca Gradiške prema jugu, a druga iz pravca Doboja prema zapadu. Pod njihovim pritiskom jedinice 5. korpusa NOVJ su nakon evakuacije ratnog plena napustile Banjaluku 27. septembra 1944. Prema naređenju Vrhovnog Štaba NOVJ, 5. korpusa je nakon ove operacije glavninu svojih snaga orijentisao preko Travnika prema dolini Bosne i Sarajevu.
Operacija je predstavljala veliki uspeh za 5. korpus, jer su njegove snage uništile brojna utvrđenja, porazila osovinske formacije i zadobile vrlo veliki ratni plen (između ostalog i 34 aviona na aerodromu u Zalužanima). Nakon operacije 5. korpus je znatno ojačao brojčano i po naoružanju - prema izveštaju od 1. oktobra brojao je 26.000 boraca.
Jugoslavija u septembru 1944
Tokom avgusta 1944. napor Druge oklopne armije (realizovan kroz niz operacija) da spreči prodor NOVJ u oblast vitalnih komunikacija u dolini Morave i Ibra zahtevao je sve više snaga. To je nateralo Drugu oklopnu armiju da neke garnizone prepusti kvislinzima, a u nekim oblastima oslabi svoje prisustvo. Početkom septembra nastala je kriza na istoku, usled primicanja Crvene armije i prelaska Rumunije i Bugarske na stranu Saveznika. Na tu opasnost Druga oklopna armija reagovala je izvlačenjem 1. brdske divizije, divizije "Brandenburg" i 92. motorizovanog puka i njihovim slanjem na istok. Iako ove snage predstavljaju tek nekih 12-15% efektiva Druge oklopne armije (ako se uračuna 7. SS divizija, koja je takođe angažovana u unutrašnjosti Srbije, 20%), to je otvorilo mogućnost formacijama NOVJ za ambiciozne ofanzivne operacije. U tom smislu Vrhovni štab izdao je 17. avgusta 1944. naređenje za opštu ofanzivu. Najvažnije među ovim operacijama su:
Angažovane snage NOVJ i plan napada
Prema zapovesti štaba Korpusa od 10. septembra 1944. jedinice su zauzele sledeći raspored oko Banjaluke:
Prema zapovesti štaba 5. korpusa, 4. krajiška divizija dobila je zadatak da, uz podršku jednog artiljerijskog diviziona, 6. i 8. krajiškom brigadom (bez jednog bataljona) napadne Banjaluku sa severozapadne strane, od potoka Crkvena do ceste Banjaluka - Gradiška. Njena 11. krajiška brigada trebalo je da napadne Bosansku Gradišku, poruši pontonski most preko Save, likvidira garnizon i oslobodi grad.
Jednim bataljonom 8. krajiške brigade, u sadejstvu sa snagama Srednjobosanske divizije, koje će napadati sa istočne strane, trebalo je da napadne i likvidira posadu u Klašnicama.
Štab 39. krajiške divizije dobio je zadatak da sa dve brigade, 13. i 16. krajiškom, napadne Banjaluku sa jugozapadne strane, između Vrbasa i potoka Crkvene, a 15. krajiškom brigadom da razbija četnike oko Banjaluke. Za podršku snaga divizije, u borbama u Banjaluci, dodeljen je protivkolski divizion.
Srednjobosanska divizija dobila je zadatak da sa dve brigade (bez jednog bataljona) forsira Vrbas sa desne na levu stranu, uz podršku jednog artiljerijskog diviziona, zauzimajući prethodno na desnoj strani Vrbasa samostan Trapisti, a zatim da prodire prema vojničkom logoru Kulina Bana i centru grada, i da se spoji sa snagama 4. i 39. divizije.
Drugi artiljerijski divizion Korpusa sa položaja na Pavlovcu (Kota 304 Vranovica - Koprivnjak) dobio je zadatak da tuče Citadelu i Kastel.
Angažovane osovinske snage i organizacija odbrane
Nemački XIV korpus je vojnički dobro organizovao i utvrdio odbranu čitavog prostora u donjem toku Vrbasa, od Banjaluke do Gradiške, a najjače odbranu Banjaluke. Grad su opasivale dve linije odbrane: spoljna i unutrašnja.
Spoljna linija odbrane protezala se od železničkog mosta, tadašnje industrijske pruge Banjaluka - Kotor Varoš, na reci Vrbas, južnom ivicom pilane, i dalje potok Postranac, rudnik "Lauš", Podbrđe, Hiseti, Karabaševa ulica, leva obala Vrbasa do železničkog mosta. Isturene otporne tačke spoljne linije odbrane bile su: željeznička stanica Predgrađe, samostan Trapisti, selo Petrićevac sa samostanom, Rakovačke bare i Gornji šeher.
Prednji kraj unutrašnje odbrane išao je linijom: reka Vrbas, od logora Kulina Bana, vojna bolnica, železnička pruga do Aleje kralja Krešimira, i dalje njom do potoka Crkvene, leva obala potoka Crkvene, Kastel (tvrđava na levoj obali Vrbasa) i armiranobetonski most na Vrbasu.
U središtu sistema odbrane posebno je pripremljena grupa zgrada nazvana Citadela, koju su sačinjavale: Upravna zgrada i Banski dvori, zgrada pozorišta i zgrada hipotekarne banke.
Spoljna odbrana se delila na odseke:
Na komunikaciji Banjaluka-Gradiška najjače uporište nalazilo se na aerodromu Zalužani (8 kilometara severno od Banjaluke) sa 1.000 domobrana i ustaša, a na posebnom delu aerodroma, bliže Vrbasu, 250 Nemaca. Na aerodromu je bilo i 48 aviona, te skladište benzina.
Od Klašnica do Gradiške - u Laktašima, Maglajanima, Mahovljanima, Aleksandrovcu, Gornjoj, Srednjoj i Donjoj Topoli, na cesti Banjaluka-Gradiška, te u brojnim uporištima pored samog Vrbasa, bile su raspoređene snage 3. gorskog zdruga, ustaška milicija, folksdojčeri, žandarmi, a okosnica svih tih snaga bili su 5. i 14. nemački policijski bataljon, jačine 1.400 policajaca.
U Kotor Varošu i Čelincu nalazile su se po jedna satnija 3. domobranskog gorskog zdruga, a u Kotor Varošu je bilo i 700 ustaša.
U Gradiški nalazili su se delovi 11. gorske pukovnije, jedna četa 5. policijskog nemačkog bataljona i jedna ustaška bojna, jačine 800 ustaša, iz sastava ustaškog odbrambenog zdruga logora u Staroj Gradiški.
Na desnoj obali Vrbasa, severoistočno i istočno od Banjaluke, u spoljni sistem odbrane bile su uključene i snage Srednjobosanskog četničkog korpusa, jačine 1.500 četnika.
Južno od Banjaluke, na terenu Manjače, za odbranu Banjaluke, Nemci su rasporedili snage Bosanskokrajiškog četničkog korpusa, jačine 1.300 četnika.
Ukupno, u donjem toku Vrbasa, od Banjaluke do Gradiške, bilo je raspoređeno 12.000 Nemaca, ustaša, domobrana, četnika, žandarma, milicionera, policajaca i drugih.
Svim tim snagama komandovao je nemački general-major Karl fon Krebs fon Devic. Sedište njegove komande bilo je u samostanu Petrićevac. Za obezbeđenje komandnog mesta angažovano je 400 Nemaca, od kojih je znatan broj pripadao Gestapou i službi sigurnosti SD (Ziherhajtdinst). Sa Devicem se u sedištu njegove komande nalazio i šef Gestapoa, major Vili Volter.
Tok borbenih dejstava
Odbrana Banjaluke sastojala se od velikog broja povezanih otpornih tačaka, koje su bile grupisane u unutrašnji prsten i spoljašnji prsten, a spoljašnji prsten bio je sa okolnim posadama povezan branjenim komunikacijama. Osnovna ideja napada u istovremenom napadu na unutrašnji i spoljašnji prsten, kao i okolne posade, kako bi se onemogućila koordinirana, organizovana i povezana odbrana. Sve jedinice otpočele su napade u predviđeno vreme, 18. septembra 1944. u 22:00.
Richard d'Avranches, 2. earl Chestera
Richard d'Avranches (1094 – 25. novembar 1120) bio je 2. earl Chestera (2nd Earl of Chester), koji je vladao od 1107. do smrti. Bio je sin earla Hugha d'Avranchesa i Ermentrude od Clermonta. Oca je naslijedio kao dijete, a nakon punoljenosti se oženio za Luciu-Mahaut, kćer grofa Etiennea od Bloisa. Godine 1114. je zajedno sa škotskim kraljem Alexanderom I vodio anglo-normansku vojsku protiv velške države Gwynedd i njenog buntovnog kralja Gruffydd ap Cynana. Gruffydd je tokom nje kapitulirao odavši dužnu počast engleskom kralju Henryju I i plativši globu. Šest godina kasnije se zajedno sa suprugom i nezakonitim polubratom Ottuelom pridružio mladom engleskom princu Williamu Adelinu na tzv. Bijelom brodu prilikom prelaska La Manchea. Kada je brod udario u hrid i potonuo, utopili su se svi putnici osim jednog dječaka. Tako je s Richardom ugasla loza d'Avranchevih. Mjesto erala je preko njegove tetke prešlo na Ranulpha I 1121.
Druga banjalučka operacija
Prva faza operacije - energično prodiranje
U duhu osnovne ideje napada, Šesta krajiška dobila je zadatak da energično prodire klinovima u dubinu odbrane, i, ne obazirući se na neprijateljske otporne tačke koje joj ostaju u pozadini, što je pre moguće blokira i otpočne napad na unutrašnji prsten - utvrđeni blok zgrada u centru poznat kao "citadela", i utvrđenje Kastel.
Glavni pravac njenog nastupanja bio je Paprikovac - Pištaline, Železnička stanica - hotel "Bosna" - Banska palata.
Ona je ovaj zadatak izvršila veoma uspešno. Pošto je savladala otporne spoljnje odbrane u oblasti Paprikovca brigada je energičnim nastupanjem unela pometnju u odbranu, tako da joj je odmah pao u ruke neprijateljski vod tenkova, baterija haubica, jedna mitraljeska četa i vojna muzika. Pred zoru 19. septembra su svi njeni bataljoni bili razvijeni u pripremi za napad na "Citadelu".
Na ovaj ključni sektor odmah su izašli deo štaba Korpusa i štab 4. divizije. Tokom dana ostvarena je velika koncentracija vatre po nemačko-ustaškom utvrđenju, uz pomoć prvog artiljerijskog diviziona i zaplenjenih haubica i tenkova. Ručnim protivtenkovskim bacačima iz hotela "Bosna" gađan je bunker koji je postavljen na raskršću izmeću ove tri utvrćene zgrade. Ipak, nemačko-ustaška odbrana nije popuštala i ostala je čvrsta tokom čitavog dana 19. septembra i sledeće noći.
Ipak, odbrana "Citadele" narušena je tek kad je tokom sledeće noći pomoću tenka dovučena 500-kilogramska mina do zida Hipotekarne banke. Nakon velike eksplozije, odbrana je brzo savladana, i preživeli branitelji su se predali 21. septembra ujutro.
Tokom borbi za "Citadelu" ranjeni su komandant 5. korpusa Slavko Rodić, i politički komesar 4. divizije Dmitar Bajalica.
Za to vreme, ostale jedinice koje su učestvovale u napadu na Banjaluku, takođe su izvršile svoje zadatke.
Jedan bataljon 8. krajiške brigade zauzeo je Klašnice i manjim snagama demonstrativno sa severoistočne strane napao na aerodrom u Zalužanima. Dva bataljona 8. krajiške brigade zauzela su neprijateljeva uporišta u Rakovačkim barama, na severoistočnoj strani grada, prodrli ujutru 19. septembra do vojne bolnice, koju su i zauzeli. Treći bataljon 8. krajiške brigade je napao i zauzeo neprijateljevo uporište u samostanu Petričevac, odakle je pobegao komandant nemačke odbrane Banjaluke, general-major Devic, sa šefom Gestapoa, majorom Volterom.
Posle zauzimanja samostana Petričevac, snage 8. brigade napale su nemačko uporište u Poljoprivrednoj školi na severnoj periferiji grada, u kojoj su Nemci davali otpor celi dan 19. septembra, dok nisu pristigli topovi artiljerijskog diviziona 4. divizije.
mini|desno|Zarobljeni domobrani u Banjaluci septembra 1944. 39. divizija izvršila je napad tačno u određeno vreme (u 22:00 časova 18. septembra) i za dva dana borbi, dakle, do 20. septembra, vodeći na nekim mestima i borbu prsa u prsa (u Gundulićevoj ulici), zauzela je najpre spoljna uporišta na Bukvaluku, Gornji šeher, Lauš, a zatim prodrla u grad i u jednom naletu zauzela sve otporne tačke i sva uporišta do linije Sokolski dom, hotel Palas i zgrada gimnazije, blokirajući Kastel, najjače utvrđenje u gradu. Napad na dodeljeni rejon grada izvršile su 13. i 16. brigada, a za to vreme su 15. krajiška brigada 39. divizije i jedan bataljon 16. brigade gonili su četnike u Rekavicama, Han-Kolima, Karanovcu, Krupi na Vrbasu i u svim mestima južno i jugozapadno od Banjaluke.
14. brigada Srednjobosanske divizije iz doline Vrbanje, sa severoistoka, preko Rebrovca izbila je naVrbas, koji je forsirala gazom, i produžila levom obalom Vrbasa nizvodno prema vojnom logoru Kulina Bana, a 18. brigada sa severoistoka, iz pravca Trapista, preko mosta na pilani, prešla je takođe Vrbasa, uz sadejstvo snaga 14. brigade. Te dve brigade su već 19. septembra oslobodile istočni deo Banjaluke sa vojnim logorom Kulina Bana i svim spoljnim uporištima, uključujući i Trapiste.
Noću 20/21. septembra 13. krajiška brigada je oslobodila aerodrom i ujutru 21. septembra gonila preživele Nemce, koji su bežali nizvodno obalom Vrbasa prema Klašnicama, gde su ustaše i Nemci još uvek pružali žestok otpor pred naletima jedinica 14. i 8. brigade. Među Nemcima koji su bežali sa aerodroma bio je i nemački komandant odbrane Banjaluke, mini|desno|76px|Grb reda svetog Jovanageneral-major Karl Krebs fon Devic, a s njim i šef Gestapoa, major Vili Volter, i još 5 gestapovaca. Jedno odeljenje boraca 2. bataljona 13. brigade sustiglo je Devica, Voltera i ostale, zarobilo ih i privelo u štab bataljona, odakle su preko štaba Brigade sprovedeni u štab Korpusa. To je bio prvi zarobljeni nemački general u Jugoslaviji u Drugom svetskom ratu. Sa njima je zarobljen i ustaški zapovednik i poznati zločinac Viktor Gutić.
General fon Krebs fon Devic bio je član Johanitskog malteškog viteškog reda (takođe poznati kao Jovanovci) koji vodi poreklo iz vremena Krstaških ratova, i to u klasi "Viteza pravde". Za njegovu razmenu partizani su tražili 30 svojih zarobljenika.
Druga faza operacije - odbrana od intervencije sa severa
Jedanaesta krajiška brigada napala je 18. septembra u 22:00 Gradišku. Ovaj napad bio je od velikog značaja za celu operaciju, zbog izbijanja na Savu i blokiranja mogućnosti nemačke intervencije preko Save. Međutim, pošto su nemački obaveštajci otkrili pripreme za napad, nad celom operacijom sa nemačke strane komandu je preuzeo štab 69. korpusa. On je hitno ojačao posadu Gradiške jednom ustaškom bojnom iz Stare Gradiške, a neposredno pred sam napad uspešno je u Gradišku stigao 3. puk 1. brigade 1. kozačke divizije. Tako se 11. krajiška našla pred petostruko brojnijim i jačim neprijateljem, i njen napad je odbijen.
Dopremivši još neka pojačanja, štab 69. korpusa tako je u Bosanskoj Gradiški formirao napadnu grupu pod komandom general-lajtnanta Helmuta fon Panvica, komandanta 1. kozačke divizije.
Borbena grupa "fon Panvic" odbacila je 11. krajišku od Gradiške, i 19. septembra ujutro krenula u energično nastupanje u cilju deblokade Banjaluke.
mini|desno|Zarobljeni ustaše i Nemci za vreme borbi u Banja Luci, septembra 1944. Nastala je trka s vremenom. Dobivši izveštaj da se od Gradiške prema Banjaluci probijaju jake neprijateljeve snage, štab 5. korpusa je od snaga koje su oslobodile Banjaluku (Osma krajiška brigada 4. divizije, 14. i 18. brigada Srednjobosanske divizije i 13. brigade 39. divizije) i od 11. krajiške brigade, koja je već bila u dodiru s tim neprijateljevim snagama, formirao privremenu operativnu grupu, pod komandom načelnika operativnog odeljenja štaba Korpusa, Josipa Mažara Šoše, i naredio joj da zaustavi dalji prodor neprijatelja, a po mogućnosti da ga protera do Bosanske Gradiške.
Grupa "fon Panvic" 21. septembra zauzela je Klašnice, ali je grupa "Mažar" uspela da ih preotme protivnapadom 22. septembra. Došlo je dramatičnih borbi sa promenljivim ishodom. Klašnice su tri puta prelazile iz ruku u ruke, Donja Topola 4 puta, a uporište Dubrave kod Gradiške čak sedam puta. Ipak, grupa "Mažar" uspela je da suzbije nemačko-ustaški prodor, i da ih 25. septembra natera na odbranu u oblasti Donje Topole. To je omogućilo čišćenje zaostalih otpornih tačaka u Banjaluci, kao i likvidaciju svih manjih posada u okolini.
U samoj Banjaluci zadržana je samo 16. krajiška brigada, koja je imala zadatak da drži u blokadi poslednje nemačko-ustaško uporište u Kastelu, gde se nalazilo poslednjih 300 branilaca. Budući da artiljerija nije mogla da ugrozi kamene zidine Kastela, tražena je pomoć savezničke avijacije, koja je međutim iz nepoznatih razloga izostala.
Treća faza operacije - izvlačenje
Komanda nemačke 2. oklopne armije formirala je u Doboju još jednu borbenu grupu za deblokadu Banjaluke pod komandom pukovnika fon Rudno. Napad oklopno-motorizovane grupe "fon Rudno" preko Prnjavora ugrozio je jedinice 5. korpusa sa istoka. Prema ovoj napadnoj grupi od 25. septembra orijentisane su 14. i 18, a zatim i 6. krajiška brigada. Ove snage uspele su da spreče njen upad u Klašnice.
S obzirom na to da je postigao veliki deo svojih ciljeva, s obzirom na ugroženost iz dva pravca, a u skladu sa naređenjem Vrhovnog Štaba, štab 5. korpusa 26. septembra naredio je evakuaciju Banjaluke. Nakon što je evakuisan sav ratni plen, nemačke oklopne kolone ušle su 27. septembra u Banjaluku.
5. korpus usmerio je 4. i 39. diviziju prema Sarajevu. Ova grupacija likvidirala je ustaški garnizon u Travniku 20-22. oktobra i prodrla na reku Bosnu. To je izazvalo značajne borbe na ovom sektoru, koje su trajale do Sarajevske operacije.
Rezultat operacije
mini|desno|300px|"Banska palata" u Banja Luci, posle oslobođenja septembra 1944. Zarobljene ustaše pod stražom ruše bunker. Operacija je završena delimičnim uspehom 5. korpusa.
Korpus nije uspeo u nameri da trajno oslobodi Banjaluku i donji tok Vrbasa. Međutim, uspeo je da potuče, razbije i uništi znatne osovinske formacije. Takođe, uspeo je da zadrži tu teritoriju dovoljno dugo da na njima izvrši mobilizaciju ljudstva. Uz pomoć zaplenjenog oružja i opreme, Korpus je naoružao 7.000 novih boraca, tako da je, prema izveštaju štaba 5. korpusa Vrhovnum štabu o brojnom stanju Korpusa na dan 1. oktobra brojno ojačao sa oko 19.000 na oko 26.000 boraca.
Prema izveštaju štaba Korpusa, ratni plen operacije sastojao se od: 3 tenka; 52 topa; 34 aviona (od toga 4 ispravna); 23 teška minobacača; 20 lakih minobacača; 285 puškomitraljeza; 48 teških mitraljeza; 4.756 pušaka; 349 automata; 588 pištolja; 14 signalnih pištolja; 1.300.000 puščanih metaka; 2.000 topovskih granata; 1.500 mina za teških minobacač; 1.600 mina za laki minobacač; 1.154 ručnih bombi; 100 raketa za signalne pištolje; 150 kola; 600 konja; 65.000.000 komada cigareta; 100 telefona; 20 telefonskih centrala; sedam vagona sanitetskog materijala; 100.000 litara benzina; odeću i obuću za nekoliko hiljada boraca.
Od ispravnih i popravljenih zaplenjenih aviona formirana je 1. vazduhoplovna eskadrila 5. korpusa s bazom na aerodromu kod Sanskog Mosta.
Francisco Sarabia, Santa María Chimalapa
Francisco Sarabia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chimalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 559 m.
Begej
Begej kod [[Zrenjanina|thumb|300px]]
Begej je reka u Rumuniji i Srbiji.
Izvire u planinama Pojana Ruska, koje su deo Karpata. Teče kroz rumunske gradove Fađet i Temišvar a u Srbiji kroz sela Srpski Itebej, Novi Itebej, Torak, Žitište, kroz grad Zrenjanin zatim kroz sela Ečka, Stajićevo i Perlez.
Begej se uliva u Tisu kod Titela.
Dužina Begeja iznosi 244 -{km}- a od toga kroz Srbiju teče 75 -{km}-.
Drăgănești, Drăgănești, Galați
Drăgănești je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Drăgănești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5874 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Emiliano Zapata, Marqués de Comillas
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Marqués de Comillas.
Jame, Arteaga
Jame je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2285 m.
Bragassargues
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 94 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 243 m, a minimalnoj 69 m).
Opština Daia Română, Alba
Daia Română je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Rancho Alegre, Unión de San Antonio
Rancho Alegre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Zabrze
Zabrze (njemački: Hindenburg in Oberschlesien) je grad od 172,360 stanovnika na zapadu Poljske u Šleskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Zabrze je udaljen dvadesetak km sjeverozapadno od Katowica. On je uz Sosnowiec, Gliwice i Bytom, najveći od 29 gradova u Konurbaciji Katowice u kojoj živi 2 400 000 stanovnika.
Zabrze je dekadama bio centar rudarstva i teške industrije. Današnji grad je i obrazovno-naučni centar u kom djeluju dva univerziteta Medicinski i Šleski tehnološki (prvi i jedini u Poljskoj) kao i dva fakulteta; Biomedicinskog inženjerstva i Organizacije i upravljanja.
Historija
thumb|left|240px| Pozicija Zabrza u [[konurbacija|konurbaciji Katowice]] Mjesto je prvi put dokumentirano kao selo - Sadbre na prelazu iz 13. u 14. vijek. Ime Zabrze prvi put je zabilježeno 1725. kad je selo imalo 526 stanovnika.
Borgo Tossignano, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Zabrze
Historija
Zabrze je postao dio Krajevine Pruske - 1742. za Prve podjele Poljske.
Selo je počelo rasti kao rudarsko naselje kad je otkriven kameni ugljen krajem 18. vijeka, a da bi se on mogao transportirati iskopan je kanal Kłodnica (1792.-1822.).
Još na samom početku Prvog svjetskog rata nakon velikih pobjeda njemačke carske vojske gradu je u februaru 1915. promjenjeno ime u Hindenburg in Oberschlesien.
Nakon Prvog svjetskog rata odlukom Versajskog sporazuma, održan je plebiscit u martu 1921. Na njemu se 45.219 građana (od 89.152) izjasnilo za ostanak u Njemačkoj a 43.261 za pristupanje Poljskoj, pa je pripao Njemačkoj. Nezadovoljni Poljaci podigli su maju ustanak koji je ugušen u oktobru, tako je Hindenburg postao pogranični grad u kom su brojni Poljaci nastavili raditi svakodnevno prelazivši granicu.
Kako je Weimarska Republika izgubila Katowice i Chorzów, - dotadašnje selo Hindenburg je 1922. dobio status grada. Crvena armija zauzela je Zabrze krajem januara 1945. i deportirala oko 10 000 ljudi na rad u rudnike SSSR-a.
Pobratimski gradovi
Zabrze ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Ivan Bersenjev
Ivan Nikolajevič Bersenjev (23. april 1889 - 25. decembar 1951) bio je ruski i sovjetski glumac, poznat, između ostalog, i kao prva osoba koja je tumačila lik Josipa Broza Tita (u decenijama bunkeriranom filmu U planinama Jugoslavije).
Coregna-San Rocco, La Spezia
Coregna-San Rocco je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Casa Circondariale, Brescia
Casa Circondariale je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Glenns Ferry, Idaho
Glens Feri je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.319, što je 292 (-18,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Paso Blanco, Jesús María
Paso Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1709 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1864 m.
Katedrala u Llandaffu
Katedrala u Llandaffu (Eglwys Gadeiriol Llandaf; Llandaff Cathedral) je anglikanska crkva koja predstavlja sjedište biskupa Llandaffa, poglavara Crkve u Walesu za biskupiju Llandalff. Smještena je u Llandaffu, distriktu Cardiffa, glavnog grada Walesa. Sagrađena je u 12. vijeku na temeljima ranije crkve. Posvećena je Svetom Petru i Pavlu, kao i trojici velških svetaca: Dubriciju (Dyfrig), Teilou i Oudoceusu (Euddogwy). Osim nje u Cardiffu postoji i katolička Cardiffska katedrala u samom središtu grada.
Udenheim
Udenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Alcej-Vorms. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.366 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7331064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alcej-Vorms Udenhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Alcej-Vorms. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 159 metara. Površina opštine iznosi 8,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.366 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 171 stanovnika/km².
Breisgau
thumb|Pogled iz zraka na Breisgau.
Sjenožeta
Sjenožeta je naselje u opštini Andrijevica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 95 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 120 stanovnika).
Demografija
U naselju Sjenožeta živi 77 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,8 godina (45,0 kod muškaraca i 41,3 kod žena). U naselju ima 31 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,06.
Ovo naselje je većinom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednjih pet popisa zabeleženo je znatno smanjenje broja stanovnika.
The Ugly Truth (film)
Zaplet
Producentica TV-emisije s ljubavnim problemima (Heigl) nevoljko pristaje na niz bizarnih iskušenja od strane svog muškošovinističkog dopisnika (Butler) kako bi dokazala njegove teorije o ljudskim odnosima o pronašla ljubav. Njegovi lukavi planovi, pak, dovode do očekivanog rezultata.
Filmske lokacije
Film je uglavnom sniman u Kaliforniji, uključujući Sacramento, Los Angeles i San Pedro.
Rancho la Gloria, General Heliodoro Castillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1538 m.
West Chazy, New York
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 529.
Gromignana, Lucca
Gromignana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 598 m.
La Subida Blanca, Villa Purificación
La Subida Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 505 m.
Udler
Udler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 109 opštinskih središta okruga Vulkanajfel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 298 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7233074.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Udler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 420 metara. Površina opštine iznosi 6,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 298 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 47 stanovnika/km².
Celle-les-Bordes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 842 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 125 metara (maksimalnoj 177 m, a minimalnoj 110 m).
Chiappino, Alessandria
Chiappino je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 595 m.
El Tepeguaje, Tuzantla
El Tepeguaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 691 m.
Montecapriano, Benevento
Montecapriano je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 353 m.
Zamora Pico de Oro, Marqués de Comillas
Zamora Pico de Oro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Marqués de Comillas.
El Itzé, San Vicente Tancuayalab
El Itzé je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
James Connolly
James Brandon Connolly (28.11. 1865. - 20.1. 1957.) bio je američki student i atletičar prvi je olimpijski pobjednik Igara modernog doba.
Prva medalja u Ateni, 6.4,. 1896 dodijeljena je za pobjedu u troskoku (13,71 m). Na istim je Igrama Connolly osvojio srebrnu medalju u skoku u vis (1,65 m), te broncu u skoku u dalj (5,84 m).
Garevo
Garevo je naselje u opštini Veliko Gradište u Braničevskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 280 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 404 stanovnika).