cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gospoda Glembajevi
Sadržaj
Zbiva se trideset minuta poslije. Sve se zbiva u sobi Leonea Glembaya. On pakira kovčege. Tu se nalazi i Silberbrandt. Optužuje Leonea da ga nije trebao optužiti pred svima. Da mu je to rekao u četiri oka još bi mu i mogao oprostiti, ali ovako ne zna. Leone se gotovo i ne obazire na Silberbrandta. Netko pokuca. Ulazi Glembay. Leone mu govori da sjedne. Glembay ostane stajati. Silberbrandt se ispriča i povuče iz sobe. Nastavlja se dijalog između oca i sina. Počinju govoriti o Leonovu slikanju, grmljavini, nekom nécessaireu (NESESERU) stalno izbjegavajući temu. Konačno Leone upita zašto je došao. Glembay mu govori da je čuo svaku njegovu riječ i da li je to istina. Leone govori da je suvišno da razgovaraju. Glembay želi da prijateljski razgovaraju, ali Leon to odbija. Glembay traži dokaze, a Leon kaže da ih nema. Leon počinje razgovarati o obitelji. Govori da je barunica za sve kriva. Njegova se sestra Alis se utopila jer je saznala da je mladić u kojeg se zaljubila ljubavnik barunice. Također optužuje barunicu za smrt majke koja se otrovala. Govori kako se sjeća da je odmah slijedećeg dana barunica došla k njima s kitom ljubičica i psom i da nije ni izmolila Oče naš, a već se prekrižila i otišla u salon. Glembay mu govori da mu je mjesto u ludnici i da je to Daniellijeva krv, a ne Glembayeva. Leone optužuje oca da je barunici kupovao darove i vile dok je još majka bila živa i da još uvijek od njega uzima novac kojim bi se mogla nahraniti cijela zemlja. Glembay odgovara da ga je barunica naučila živjeti i da nema nikakvo prava da je optužuje. Tada se počinju svađati o novcu i imovini koju je u obitelj donijela Leoneova majka. Ponovo se vraćaju na to kako je Leone optužio barunicu da ima ljubavnika. Leone Glembayu daje pisma, nađena kod nekog Skomraka koji se ubio zbog barunice, pisana baruničinim rukopisom i potpisom Mignon. Glembay pisma ne priznaje. Tada Leone počinje vrijeđati barunicu što rezultira provalom bijesa kod Glembaya koji konačnu dva puta udari Leonea raskrvavivši mu lice. Konačno Leone priznaje da je barunica i njega zavela i da zbog toga jedanaest godina nije dolazio. Glembaya počinje probadati srce. Zove slugu da ode po barunicu. Ne mogu je naći u sobi. Glembay postaje sumnjičav. Barunica dolazi, a Glembay je pita gdje je bila. Ona slaže da je bila u vrtu jer ima migrenu. Glembay ponavlja: “ M-m-m-i-gre-na?” U tom mumljanju padne. Barunica izvan sebe traži da netko donese leda.
ČIN TREĆI
Glembayeva spavaća soba. Na postelji leži Glembay. Do njegovih nogu, na klecalu, kleči sestra Angelika. Leone slika oca. U naslonjaču sjede Fabriczy, Silberbrandt i doktor Altmann. Svitanje. Na telefonu razgovara Puba Fabriczy dogovarajući sastanke odbora. Fabriczy, Altmann i Silberbrandt razgovaraju o smrti. Dr. Altmann o smrti razgovara s medicinskog, a Silberbrandt s vjerskog stajališta. Leone nije zadovoljan skico i potrga je, a Puba uzima komadiće i na stolu ih slaže u cjelinu. Leone govori o svom snu o mrtvim ribama govoreći da to nije dobro. Puba govori preko telefona i saznaje da je u banci pasiva više od pet milijuna. Dolazi barunica i moli Angeliku da ode po kravatu za Glembaya. Ostaje sama s Leoneom. Pita ga zašto je mrzi, što mu je skrivila. On šuti. Govori Leoneu da je on bio jedina traka svjetlosti u glembayevskoj kući. Govori kako je njen sin već poprimio glembayevska obilježja, kako se u njemu već razvija zločin. Vraća se Angelika. Donosi kravatu. Leone odlazi na telefon. Vraća se i govori barunici da je treba direktor Trgovačke banke. Angelika i Leone ostaju sami. Leoneu postaje slabo. Angela ga dovodi do divana. On legne. Leone joj govori kako je dotukao Glembaya. Govori da postoji samo jedno rješenje, a to je ubiti se. Dolazi barunica poput luđakinje. Govori da je Glembay nitkov, hulja, da ju je pokrao. Angeliki govori da glumi, da je drolja, da je ljubavnica kardinala. Leone joj govori: “Marš napolje.” Ona mu govori da je ta kuća njeno vlasništvo, da je nitko ne može otjerati. Opet optužuje Glembaya. Leone joj govori da je uzeo samo ono što je ona od njega krala sve te godine. Govori joj da šuti. Barunica optužuje da su svi Glembayevi ubojice i varalice. Leone uzima škare s govori: ”Ni riječi više!” Barunica počne vikati što hoće od nje. Leone je želi pograbiti, ali ona pobjegne. On potrči za njom. Čuje se lupanje vratima, razbijanje stakla. Barunica viče: “Pomoć!” Ulazi sluga i uzima instrumente dr. Altmanna. Govori da je barunica zaklana. Angelika stoji poput kipa. Cvrkut ptica u vrtu.
(28 godina)
Ekranizacije
Godine 1988. je snimljena filmska verzija drame pod naslovom Glembajevi u režiji Antuna Vrdoljaka.
Crookesova cijev
mini|desno|250px|Crookesova cijev (2 pogleda): na svjetlu i u tami. [[Elektroni putuju ravno s lijeve strane gdje je katoda, na desnu stranu gdje je anoda (žica na dnu cijevi desno). Kao dokaz struje elektrona postavljen je Malteški križ koji baca sjenu na desnu stranu cijevi.]]
mini|desno|250px|Ukoliko se primakne [[magnet Crookesovoj cijevi, katodne zrake se saviju.]]
mini|desno|350px|Crookesova cijev s početka 20. stoljeća. [[Katoda je na desno, anoda je u sredini s hladilom topline koji izlazi na lijevu stranu. Elektroda u kosom položaju je antikatoda. Uređaj na vrhu služi za podešavanje tlaka plina u cijevi.]]
Crookesova cijev je vakuumska cijev, preteča rendgenske cijevi kojom su otkrivene katodne zrake. To je staklena cijev punjena plinom niskoga tlaka, s dvije elektrode na koje se dovodi visoki napon. Nazvana je po njenom otkrivaču Williamu Crookesu.
Katodna cijev
Katodna cijev je elektronska cijev u kojoj se elektroni, izbačeni iz užarene katode, zbog visokog napona između katode i anode ubrzavaju prema anodi u obliku snopa (katodno zračenje). Taj se snop usmjerava na fluorescentni zaslon, na kojem stvara svijetleću točku. Sustav za usmjeravanje (kondenzatorska polja dvaju parova pločica ili magnetska polja dvaju parova električnih zavojnica) otklanja elektronski snop u dva međusobno okomita smjera, oba okomita na smjer snopa. Položaj i gibanje točke na zaslonu ovisi o naponima između pločica, to jest o strujama u zavojnicama. Katodna cijev osnova je osciloskopa, uređaja za vizualizaciju i analizu električnog signala. Prvi je takvu cijev i uređaj konstruirao Karl Ferdinand Braun 1897.
Rendgenska cijev
Rendgenska cijev je izvor rendgenskog zračenja u današnjim rendgenskim uređajima i strojevima. Danas se upotrebljavaju rendgenske cijevi s užarenom katodom, koje su mnogo učinkovitije u emitiranju elektrona od hladne katode u ionskim cijevima, kao što su bile Crookesova cijev ili Coolidgeova cijev.
William Crookes
William Crookes (London, 17. lipnja 1832. – London, 4. travnja 1919.), engleski fizičar i kemičar. Od 1855. profesor kemije u Chesteru. Spektralnom analizom otkrio 1861. kemijski element talij, neovisno o Claude-Auguste Lamyju. Utvrdio da iz katodne cijevi sa zrakom pod niskim tlakom (koja se po njemu zove Crookesova cijev) izlaze nevidljive katodne zrake, koje magnetsko polje otklanja i koje imaju mehaničke i toplinske učinke i izazivaju fluorescenciju. Smatrao je te zrake posebnom radijantnom materijom četvrtog agregatnog stanja. Mehaničko djelovanje katodnih zraka pokazuje Crookesov radiometar; lagana vjetrenjača, izložena tim zrakama, dolazi u vrtnju. Druga vrsta Crookesova radiometra ima krila s jedne strane pocrnjena; utjecajem toplinskih zraka nastaje vrtnja krilaca, tako da se njihove strane kreću naprijed. Crookes je konstruirao i prvi aparat za brojenje nuklearnih čestica (spintariskop). Istraživao je rijetke zemlje i metode kemijske analize, proizveo umjetne dijamante. Bio vatreni pristaša spiritizma.
Josip Vancaš
Josip Vancaš, arhitekta, rođen je 22. marta 1859. godine u Sopronju, Mađarska. U Zagrebu je završio osnovnu školu i realnu gimnaziju, a zatim odlazi u Beč, gdje se upisuje na Visoku tehničku školu kod profesora Heinricha baruna Ferstela (1828–1883), jednog od najplodnijih bečkih arhitekata tih godina. U julu 1881. završio je studij sa odličnim uspjehom.
Palo Quemado, Tzitzio
Palo Quemado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Horg
Horg, knjiga (kratka proza) Milana Belegišanina, objavljena u Biblioteci Savremenici novosadskog "Prometeja". Sastoji se od četiri samostalne priče ("Horg", "Nadanov let", "Susret", Melem"), koje su ipak duboko povezane, pa nije slučajno da im je autor dao zajednički naslov po prvoj od njih. Riječ je o zajedničkoj povijesti o mitskom jelenu Horgu, koji se pojavljuje u različitim vremenima, ali uvek na istom prostoru - u blizini manastira Rakovac.
Josip Vancaš
Nakon što je položio državni ispit za arhitekturu, stupio je u atelje bečkih arhitekata Fellnera i Helmera, gdje je proveo jednu godinu na građevinskoj praksi. Od oktobra 1882. na bečkoj Akademiji likovnih umjetnosti pohađao je školu za srednjovjekovno graditeljstvo kod čuvenog profesora Friedricha Schmidta, u to vrijeme prvog predstavnika u arhitekturi.
Dolazak u Sarajevo
Po preporuci profesora Schmidta, 10. marta 1884. Doselio se u Sarajevo, koje će mu postati prebivalište u narednih 37 godina.
Bio je ne samo izuzetno plodan arhitektonski stvaralac već i pokretač i nosilac svih važnijih arhitektonskih zbivanja u Bosni i Hercegovini tog doba. Snagom svog talenta, svojim izuzetnim obrazovanjem i kulturom uopšte, a posebno enormnim radnim kapacitetom, Vancaš je bio primjer za ugled i ostalim arhitektima. Njegov umjetnički profil i djelatnost posve su u skladu sa stanjem i kretanja u evropskoj arhitekturi na prelazu vijekova. Uz to, on je sve ovo vrijeme aktivan učesnik cjelokupnog javnog, kulturnog, društvenog i političkog života tog doba.
U sljedeća četiri desetljeća, Vancaš će proizvesti preko dvije stotine četrdeset projekata i realizacija od čega 102 stambena objekta, 70 crkava, 12 zavoda i škola, 10 državnih i općinskih zgrada, 10 banaka, 7 palača, 6 hotela i kafana, 6 tvornica, 7 enterijera i oltara, 10 pregradnji i adaptacija.
Njegov prvi zadatak bio je projekat zgrade Zemaljske vlade s tipičnim odlikama ranorenesansne firentinske palate. Time je počela izgradnja javne arhitekture utilitarnog karaktera koja obilježava početak neorenesansne stilske orijentacije te ostaje nenadmašna u Vancaševom opusu, ali i u opusu drugih sarajevskih arhitekata. Nakon toga projektovao je i:
mini|Crkva Svetih Ćirila i Metoda u neorenesanskom stilu
Sakralna arhitektura
U Vancaševoj djelatnosti u Sarajevu, sakralna arhitektura zauzima najvažnije mjesto. U sakralnim projektima strogo se držao historicizma, a kao službeni arhitekt i savjetnik Vrhbosanske nadbiskupije, radio je ne samo crkve, nego i ostale vjerske objekte kao što su nadbiskupski dvor sa domom kanonika a svojom kvalitetom i brojem realizacija, Vancaš je stekao visoki ugled i autoritet crkvenog graditelja te projektirao najveći broj crkava za novu, Vrhbosansku nadbiskupiju. U to vrijeme, osim vlade, Crkva je bila jedan od glavnih investitora i najbogatijih naručioca.
Nadbiskup Vrhbosanske nadbiskupije Josip Stadler je insistirao na odluci da se crkve grade prema Vancaševim projektima, čak i u slučajevima kada je Vlada obećavala pokriće materijalnih troškova, ako bi se gradilo po njenim projektima. O Stadlerovoj dosljednosti i energičnosti svjedoči i sačuvani rukopis njegovog odgovora, bolje reći prijekora upućenog župniku koji je pristao na kompromis s vladom:
Prilikom gradnje sakralnih objekata, za njega je bilo važno ispoštovati princip jedinstva stila, tako da su njegove građevine bile stilski cjelovite sa skladnim oblikovanjem interijera, pa nije rijetko da je Vancaš, pored osnovnog arhitektonskog projekta, često puta davao i nacrte za unutarnju opremu crkvi, oblikujući ih na taj način kao cjelovita umjetnička djela, tj. - Gesamkunstwerk.
Vancaševe crkve oblikovane su u neogotici (sarajevska katedrala, samostanska crkva sv. Ante Padovanskog u Sarajevu), neoromanici (ţ.c. Uznesenje Marijino u Stupu), neorenesansni (sjemenišna crkva Kraljice sv. Krunice u Sarajevu), a u zavisnosti od veličine riješene su kao jednobrodne, trobrodne ili u obliku upisanog križa, te sa jednim zvonikom koji je smješten nad ulazom ili nad sakristijom ili sa dva zvonika u proĉelju. Raznolikim stilskim i prostornim rješenjima, Vancaš je nastojao da ostvari originalna djela u okviru istoricističkog pristupa jer trebaju naglasiti novi, povlašteni položaj Crkve koji dobiva s novom upravom.
Njegovi najpoznatiji projekti su:
Secesija i Bosanski stil
Kod njega se mogu susresti sve stilske pojave od historicizma, preko secesije sve do bosanskog stila. Vancaš je jedan od prvih koji pokazuje interes za autohtono graditeljstvo i za unošenje tradicije u savremenu arhitekturu te se zalaže za stvaranje spomenutog bosanskog stila koji ne znači svojevrsnu stilsku retardaciju, nego nastojanje da se kroz daljnji razvoj graditeljske tehnike razvijaju forme kao kreativno osnažene asocijacije na višestoljetno nasljeđe Bosne.
Broj izgrađenih objekata projektovanih u regionalnom stilu (Bosanski slog) bio je iznenađujuće mali, pogotovo ako ih uporedimo s ostvarenjima istoricizama i secesije. Istina, i vrijeme od svega nekoliko godina pred Prvi svjetski rat bilo je prekratko da se ova stilska orijentacija do kraja afirmiše. Pored toga, kod domaćih ljudi nije postojalo raspoloženje da svoje kuće projektuju u ovom stilu. Spremnost za regionalnu stilsku opredijeljenost pokazali su istaknuti pojedinci i institucije, tako da je projektovan i realizovan dovoljan broj objekata koji dokazuju ispravnost ovog usmjerenja arhitekture kao obilježja sredina naglašenih kulturnih tradicija.
Svestranost
Vancaš je jedan od osnivača Tehničkog kluba, prvog strukovnog udruženja u zemlji i njegov član od osnivanja 1. decembra 1896. Tokom četiri godine, 1908–1912, je predsjednik, a od 1911. godine i počasni član Kluba.
Na stručnom planu Vancaš je svoj doprinos dao i kao pedagog. U Srednjoj tehničkoj školi u Sarajevu, od njenog osnivanja 1889. pa do 1898. godine, bio je honorarni nastavnik na predmetu Prostoručno crtanje, a od 1898. narednih deset godina predavao je arhitekturu i akvarelisanje na sarajevskoj Preparandiji.
Godine 1907. postao je direktor osnovanog Bosanskohercegovačkog građevnog dioničkog društva. Kao direktor ovog građevnog društva postao je i član Društva industrijalaca Bosne i Hercegovine, osnovanog 1909. godine.
Od 1917. god. bio je savjetnik uprave Privilegovane zemaljske banke Bosne i Hercegovine, za koju je 1910. godine, u duhu bosanskog sloga projektovao zgrade njenih filijala i ispostava u Banjoj Luci, Bihaću, Šamcu i Derventi.
Mnogo je pisao, najviše o teoriji arhitekture. Zanimalo ga je bosansko narodno graditeljstvo, čije je elemente pokušavao uvesti u vlastitu arhitekturu nastojeći tako oformiti poseban bosanski stil. Posebno je zapaženo njegovo predavanje o bosanskom narodnom graditeljstvu, koje je 12. decembra 1928. održao u zagrebačkoj sekciji Udruženja jugoslovenskih inžinjera i arhitekata, i u Beču 1931. godine, na poziv društva građevinskih umjetnika "Bauhütte", koje ga je u povodu sedamdesetog rođendana izabralo za svog počasnog člana.
Bio je jako politički angažiran: gradski i saborski zastupnik, podnačelnik i savjetnik vladinog komesara.
Nakon 37 produktivnih godina u Sarajevu, Josip Vancaš se 1921. godine preselio u Zagreb, gdje je i umro 15. decembra 1932, a sahranjen je na Mirogoju.
Palo Quemado, Tzitzio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 833 m.
Pietrabissara, Genoa
Pietrabissara je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
Horg
Ocjena kritičara
"Jedino se patnjom vreme ne meri. Zato Belegišaninovi junaci jezde, razapeti na rogovima moćnog Horga, u večnosti, ne hajući mnogo što mi još ne znamo da je ta večnost svuda oko nas, ovde i sada, a ne u nekoj dalekoj budućnosti o kojoj se da bilo šta misliti. Zato ovde nije reč o mišljenju, već o patnji - isceliteljki." (Slobodan Nenin, "Politika", 16.08.1997).
Izvor:
La Palma, La Unión de Isidoro Montes de Oca
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Völklingen
Völklingen je grad u njemačkoj pokrajini Saarland, oblast Saarbrücken, na samoj granici s Francuskom, na rijeci Saar, oko 10 km zapadno od Saarbrückena.
Grad je najpoznatiji po svojoj industrijskoj prošlosti i željezari (Völklinger Hütte).
Dazaifu, Fukuoka
Dazaifu (太宰府市)je grad smješten u japanskoj prefekturi Fukuoka. Obližnji gradovi su Ōnojō i Chikushino. Iako uglavnom urbanog karaktera, grad na svojoj površini sadrži obradivu zemlju koja se koristi za rižina polja i uzgoj povrća.
Völklingen
Povijest
U blizini postojećih ležišta željeza i ugljika, u 19. st. dolazi do rane industrijalizacije. Godine 1918., grad su ponovno okupirale francuske trupe. Na referendumu, 13. siječnja 1935., 89,8% stanovnika je glasalo za pripajanje njemačkoj pokrajini Saarland. Tijekom Drugog svjetskog rata okupirali su ga Saveznici 1945. god. što je ponovno dovelo do francuske uprave. God. 1955., stanovnici ponovno glasaju za pripojenje Njemačkoj. U rudarskoj nesreći 1962. god. poginulo je 299 radnika. U srpnju 1986. god. zatvorena je Željezara Völklingen, koja je 1995. god. upisana kao UNESCO-ova svjetska baština.
Dazaifu, Fukuoka
31. maja 2011. je gradu stanovništvo procijenjeno na 70.587 ljudi sa 29.355 domaćinstava i gustoćom od 2.386,31 stanovnika po km². Ukupna površina je 29,58 km².
Kanopus (Egipat)
Kanopus ili Kanopos (starogrčki: Κάνωπος) bio je važan grad u Antičkom Egiptu, koji se nalazio na sjeverozapadu Delte Nila.
Dazaifu, Fukuoka
Grad je službeno osnovana 1. aprila 1982. godine, iako je kao naselje bio poznat kroz historiju više od hiljadu godina.
Völklingen
Povijest
U novije vrijeme, postoje zajedljivi komentari kako grad još uvijek ima Adolfa Hitlera i ratnog zločinca Hermanna Röchlinga kao počasne građane. To je zbog toga što ekstremno desna stranka NPD redovito ima veliki izborni uspjeh u gradu.
Željezara u Völklingeru
Željezara u Völklingeru je središnje mjesto europskog industrijske baštine i kao takvo je upisana na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi 1994. god.
Kanopus (Egipat)
Danas se njegovi ostatci nalaze na dnu mora u Zaljevu Abu Kir, a ima ih na kopnu - 3 km od centra grada Abukira leže ostatci Hrama Serapisa.
Völklingen
Željezara u Völklingeru
Njena povijest seže u 1873. god. kada je Julius Buch započeo graditi kompleks za proizvodnju čelika u blizini Vöklingena, na obali rijeke Saar. Kako ovi planovi nisu dovršeni, 1881. god., Carl Röchling započinje novi kompleks i dvije godine kasnije započela je raditi prva talionica. God. 1986., željezara je zatvorena.
Željezara je dans muzej, a Ferrodrome je interaktivni znanstveni centar koji je posvećen proizvodnji željeza. Posjetiteljima je dozvoljen obilazak postrojenja, a u velikim tvorničkim dvoranama postavljaju se i privremene izložbe s raznom tematikom, pa čak i glazbeni koncerti. mini|center|500px| Željezara u Völklingeru (Völklinger Hütte)
Kanopus (Egipat)
Historija
Kanopus je nastao kao Grčka kolonija u 5. vijeku pne., na ušću antičkog rukavca Nila - Kanop. Ime je dobio po kormilaru broda Menelaja, koji je umro na tom mjestu od ugriza zmije, na povratku iz Trojanskog rata. Po legendi kralj Menelaj mu je podigao spomenik, uz koji je niknuo grad. thumb|left|240px| [[Kovanica iz Kanopusa]]
Kanopus je uz obližnji Thonis-Heraklion izrastao u važnu luku preko koje se odvijala trgovina sa Grčkom.
Kanopus je bio važan centar iz kog se širilo kršćanstvo, grad brojnih martira za Dioklecijanovih progona, a nakon tog sjedište eparhije.
Kanopus je nastavio prosperirati najmanje do kraja 4. vijeka nove ere.
U jednom trenutku počeo je tonuti, pa je do 8. vijeka je potpuno potonuo nekoliko metara ispod Sredozemnog mora, njegova precizna lokacija se vremenom zaboravila i izgubila.
Krajem 1990-ih ekipa Evropskog instituta za podvodnu arheologiju iz Pariza, uspjela je uz pomoć vrlo sofisticirane opreme otkriti u geološkim slojevima dna točnu lokaciju Kanopusa. Ronioci su otkrili temelje zgrada, monumentalne skulpture i brojne artefakte.
U Kanopusu se njegovao kult sinkretičkog helenističko-egipatskog Ozirisa, koji je prikazvan kao brod sa ljudskom glavom. Na osnovu tog su stariji egiptolozi pogrešno nazvali - slične predmete u kojima se čuvala iznutrica mumificiranih leševa -Kanopskim vazama.
Shrewsbury
Shrewsbury ( ili ) je grad koji predstavlja sjedište grofovije Shropshire u engleskoj regiji West Midlands region. Smješten je na rijeci Severn i predstavlja civilnu parohiju sa oko 70.000 stamovnika, te predstavlja glavno naselje područja uprave poznate kao Shropshireski savjet. Predstavlja drugi po velični grad u ceremonijalnog grofoviji Shropshire, iza Telforda.
Shrewsbury je kroz historiju bio trgovište, a središte grada se malo promijenilo u odnosu na srednjovjekovni plan grada. U gradu se nalazi preko 660 građevina od historijskog značaja, uključujući nekoliko kuća obrubljenih trupcima iz 15. i 16. vijek. Shrewsbury Castle, zamak od crvenog pješčenjaka i Opatija Shrewsbury, nekadašnji benediktinski samostan, su osnovani 1074. i 1083. od strane normanskog earla od Shrewsburyja po imenu Roger de Montgomery. Grad je poznat po održavanju jednog od najstarijih i najvećih hortikulturnih događaja u Engleskoj - Izložbe cvijeća u Shrewsburyju - a njegovi cvjećari su dobitnici brojnih nagrada, uključujući Britain in Bloom 2006.
Smješten oko 14 km istočno od velške granice, Shrewsbury je kulturno i komercijalno središte ceremonijalne grofovije ali i većeg dijela centralnog Walesa, a promet maloprodaje iznosi preko 299 miliona £ godišnje. U gradu postoji laka industriju, kao i distribicijski centri, kao što je Battlefield Enterprise Park u predgrađima. Putevi A5 i A49 se presijecaju u blizini grada, kao i pet željezničkih pruga kod željezničke stanice Shrewsbury.
Rasova, Bălești
Rasova je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Bălești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 527 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Shrewsbury, Pennsylvania
Šrouzberi je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Holzerath
Holcerat je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 436 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235050.
Shrewsbury, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.823, što je 445 (13,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Holzerath
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Holcerat se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 453 metra. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 436 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Maglena komora
mini|desno|300px|Maglena komora s vidljivim tragovima ionizirajućeg zračenja (kratki debeli tragovi su alfa-čestice, a dugi i tanki tragovi su beta-čestice).
Maglena komora ili Wilsonova komora je mjerni instrument kojim se prate tragovi ionizirajućeg zračenja (alfa-čestice, beta-čestice, gama zrake, rendgenske zrake itd.), a sastoji se od komore u kojoj je je prezasićena vodena para, kojoj da bi se kondenzirala nedostaju centri kondenzacije, te je za oko i kameru nevidljiva. Ioni koje stvori prolaz ionizirajuće čestice, postaju centri kondenzacije i prolaz čestice postaje vidljiv u obliku gustog niza sitnih kapljica. Maglenu komoru je 1911. konstruirao britanski fizičar i meteorolog Charles Wilson, koji je za to otkriće dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1927.
Način rada
Konstrukcija maglene komore je danas usavršena, ali promatranje i fotografiranje ionizirajućeg zračenja se i dalje zasniva na tragovima magle, koja nastaje kondenzacijom vodene pare na ionima, dobivenim prolaskom tih čestica kroz zrak u zatvorenoj posudi. Pri snižavanju temperature zraka sa zasićenom parom nastaje prezasićena vodena para, povlačenjem klipa i povećanjem obujma u posudi (jednadžba stanja idealnog plina), uslijed čega dolazi do njenog kondenziranja na sitnim česticama, ionima.
Maglena komora se sastoji od metalnog valjka (promjera 100 do 150 mm), koji je s donje strane zatvoren pokretnim klipom. Valjak je s gornje strane nepropusno zatvoren staklenom pločom, kroz koju se promatra unutrašnjost komore. S bočne strane je stakleni prozorčić, kroz koji se unutrašnjost komore obasjava s vidljivom svjetlošću. Ispod staklene ploče obično se nalazi metalna mreža, koja je vodljivom žicom vezana za jedan pol jake električne baterije (oko 250 V). Drugi pol ove baterije je vezan žicom za metalni valjak.
Otkriće maglene komore vrlo je značajno za otkrivanje atomske strukture, jer su tragovi magle u komori siguran dokaz postojanja atoma i ionizirajućih čestica. Ali, njen je nedostatak što poslije svakog stvaranja tragova magle, treba potrajati par sekundi dok komora bude u mogućnosti ponovno otkriti tragove novih čestica. U međuvremenu, može se pojaviti neki događaj koji se neće primjetiti.
Maurilio García, Tijuana
Maurilio García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Maglena komora
Difuzijska maglena komora
Pošto maglena komora ne može da radi neprekidno, Alexander Langsdorf je 1939. konstruirao difuzijsku maglenu komoru, koja ostaje stalno osjetljiva na ionizirajuće zračenje, dok je god u komori prisutna zaliha hlapljive tekućine, kao što je metilni alkohol. Zasićeni prostor s parom postoji stalno u sredini komore, jer se u gornjem dijelu održava stalna temperatura od 30 ºC, a pri dnu oko -70 ºC. Ova komora je vrlo pogodna za istraživanje elementarnih čestica visoke energije.
Tierritas Blancas, Tamasopo
Tierritas Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 941 m.
Maurilio García, Tijuana
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Cuchiverachi, Batopilas
Cuchiverachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1980 m.
Bussière-Galant
Bisjer Galan je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Gornja Vijena koja pripada prefekturi Limož.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1386 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 53,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 419 metara (maksimalnoj 551 m, a minimalnoj 338 m).
Girasole, Alessandria
Girasole je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Guichiquero, Santa María Jalapa del Marqués
Guichiquero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Jalapa del Marqués.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Las Muchachas, Soto la Marina
Las Muchachas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
3,14-Diacetiloksimorfon
3,14-Diacetiloksimorfon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 385,410 Da.
Sirig
Sirig je naselje u opštini Temerin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3010 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2542 stanovnika).
Geografske odlike
Sirig se nalazi u zapadnom delu opštine Temerin, na nadmorskoj visini od 82 m. Od Temerina je udaljen 6 km, a od Novog Sada oko 20 km. Smešten je na raskrsnici međunarodnog puta E-5 (M-22) Novi Sad-Subotica i regionalnog puta R-104 od Odžaka prema Temerinu. Središnji deo atara preseca autoput Beograd-Subotica. Atar Siriga ima površinu od 2697 ha, što čini 16% teritorije opštine.
Kroz naselje protiče Kisački kanal (Kanalić).
Istorija
Sirig je najmanje i najmlađe naselje koje se spominje još u 15. veku, a planski na današnjem mestu je nastalo 1927. godine na pustari na kojoj su se naselili oko 200 porodica iz Bođana i Vajske koji su raseljeni zbog poplava Dunava 1924. i 1926. Njima je dodeljena zemlja oduzeta agrarnom reformom od Srpske pravoslavne crkve. Kasnije su se u Sirig doselilo još 25 porodica dobrovoljaca iz banatskog sela Sokolac. Te porodice su su bile doseljene iz Like u Banat, a morale su napustiti dodeljenu zemlju, jer je njihov prethodni vlasnik dobio sudski spor protiv države.
Mađarski vojnici su 13. i 14. aprila 1941. u Sirigu ubili oko 1.000 stanovnika i spalili selo.
Silver Peak, Nevada
Silver Pik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Sirig
Privreda
Stanovništvo se uglavnom bavi poljoprivredom ili radi u industriji Temerina i Novog Sada. Zemljište u ataru Siriga je vrlo plodno. U blizini naselja se nalaze Čenejska farma i poljoprivredna dobra Kamendin i 7. juli.
Demografija
U naselju Sirig živi 2335 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,7 godina (36,6 kod muškaraca i 38,7 kod žena). U naselju ima 981 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,07.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Opština Călinești, Argeș
Călinești je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Kilómetro Doce y Medio, Arteaga
Kilómetro Doce y Medio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1612 m.
Taebong
Taebong ili Kasniji Goguryeo (Hugoguryeo) je bila država koju je za vrijeme perioda Kasnija tri kraljevstva na Korejskom poluotoku godine 901. osnovao Gung Ye (궁예, 弓裔). Nastala je u vrijeme slabljenja države Silla, na području centralnog dijela Koreje koga su bili kontrolirali pobunjenici na čelu sa Yang Gilom; Gung Ye je kao suparnički ustanički vođa svoje sjedište 898. smjestio u Songak, ali se tek 901. proglasio kraljem, čime je država formalno započela. Gung Yeov režim je, međutim, tokom godina postajao sve tiranskiji, pa se protiv njega podigao ustanak u kome je svrgnut; za novog vladara je proglašen Wangeon koji će osnovati novu dinastiju po imenu Goryeo.
Crocella, Benevento
Crocella je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Milan Belegišanin
Milan Belegišanin (Novi Sad, 1956), pozorišni i filmski režiser i književnik.
Na Odseku jugoslovenske književnosti Filozofskog fakulteta u Novom Sadu apsolvirao je 1978. godine, a 1980. je diplomirao na novosadskoj Akademiji umetnosti (Odsek pozorišna, filmska i televizijska režija).
Pozorište
Režirao je u pozorištima Novog Sada, Skoplja, Prilepa, Sarajeva... Savezna i republička priznanja dobio je za predstave "Juda Iskariotski", "Kuća na granici", "Sledeći za raj".
Značajnije predstave:
Film
Na Festivalu kratkog metra u Beogradu (martovskom festivalu dokumentarnog i kratkometražnog filma) dobio je nekoliko nagrada:
Književnost
Objavio je pet knjiga proze:
Chorreras, Tamiahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Milan Belegišanin
Televizija
Zaposlen je u dokumentarno-obrazovnom programu TV Novi Sad već 20-ak godina.
Rancho Bajamosal, Tijuana
Rancho Bajamosal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Zakon o udruženom radu
Zakon o udruženom radu (skraćeno ZUR), bio je jedan od temeljnih zakona socijalističke Jugoslavije od 1976. sve do njenog raspada 1990-ih. Zakon je stupio na snagu 1976. nakon izglasavanja u Saveznoj Skupštini te ukaza predsjednika Tita 25. novembra.
Ovaj zakon uspostavio je potpuno autonoman sistem zasnovan na neposrednom suverenitetu radnika i građanina. Svaki radnik je bio član Osnovne organizacije udruženog rada. Ako je brojala više od 100 ljudi, OOUR je birala svoju skupštinu, u suporotnom se odlučivalo na zboru svih. Zbor je delegirao predstavnike sa imperativnim mandatom u Radnički savet, koji je imao sva ovlašćenja: od izbora direktora, preko odluka o platama, do odluka o investiranju, udruživanju i razvoju. Rad preduzeća nije imao samo svrhu ostvarenja zarade, već i eksplicitno socijalnu svrhu. Iz zarade je trebalo omogućiti obrazovanje, zdravstvenu infrastrukturu, zapošljavanje i rešavanje stambenog pitanja.
Idejni kreator zakona bio je Edvard Kardelj, koji je od 1970. godine bio predsjednik Kordinacione komisije svih vijeća Savezne skupštine za ustavna pitanja. Ta Komisija je izradila ustavne amandmane 1971., a zatim pripremila Ustav SFRJ, koji je usvojen u februaru 1974. godine.
I pored brojnih kritika, nesumnjiv rezultat kojeg su ostvarili Zakon o udruženom radu i samoupravna ideja u cjelini ogledao se u visokom radničkom standardu, neusiljenom radu i visokom ekonomskom i kulturnom proizvodu cjelokupnog jugoslovenskog društva.
Pozadina
thumb|Pogoni [[Kutina|Kutinske petrokemije]]
Formalna potreba za donošenem ZUR-a, bilo je stanje u zemlji nakon donošenja Ustava iz 1974., kad su počele nicati Organizacije udruženog rada. Cilj ovih promjena bilo je daljnje jačanje samoupravnog socijalizma, kao načina kojim bi se mogle prevladati poteškoće u kojima se Jugoslavija našla u to doba. Savez komunista Jugoslavije je nakon velikih političkih potresa: Studentskih demonstracija 1968., demonstacija na Kosovu 1968., masovnog pokreta u Hrvatskoj 1970. i brojnih štrajkova po poduzećima, bio svjestan da mora nešto poduzeti - izlaz je ponovno nađen u daljnjem jačanju samoupravljanja.
Takođe, u razvijenim kapitalističkim zemljama bila je tendencija od 1960-ih cijepati velike korporacije na manje organizacione jedinice, zbog lakše kontrole poslovanja i povećanja njihove efikasnosti, razno raznim organizacionim formama franšiza, holding...
Zakon
Zakon je napisan u maniri napoleonskog Code civila vrlo općenito i kratko - imao je samo 16 članaka. OOUR-i su zamišljeni kao asocijacije slobodnih proizvođača, organizaciona forma kojom će se povećati efikasnost privrede. Praktički se sukus čitavog zakona nalazi u njegovom prvom članku, koji glasi:
Ovim zakonom je svaka eksploatacija tuđeg rada proglašena nezakonitom:
Organizacija udruženog rada su nakon donošenja Zakona postale jedini mogući pravni oblik, po kojem su društvena poduzeća i ustanove mogla poslovati, tako da se svaka dotadašnja radna organizacija morala pravno uskladiti sa ZUR-om.
Kritike
Nakon proglašenja zakona počelo je njegovo provođenje u praksi, koje je poprilično zakompliciralo jugoslavensku ekonomiju. Isprva se to svodilo na pisanje, a kasnije čisto prepisivanje akata, kojim bi se neka radna organizacija uskladila sa ZUR-om, koje su radili istrenirani pravnici. Vremenom su osnovani i posebni Sudovi udruženog rada, jer je ispalo da se redovni sudovi ne mogu baviti tom materijom.
U praksi, ovi sistemi su normalno funkcionisali, ali bez previše direktne inicijative odozdo. Obični ljudi su doživljavali svoje upravljačke i skupštinske obaveze, pre svega, kao dodatno vreme koje moraju provesti na poslu. Smišljen je izraz „sastančenje“, i postojao je stalni pritisak da se ti sastanci nekako uguraju u radno vreme. Dobar deo materijala bio je nezanimljiv, takoreći protokolarne prirode, usvajanje izveštaja, produžavanje nekih procesa. Za dobar deo su radnici bili nekompetentni, pa su se u pravilu oslanjali na „mig“ odozgo, što je kvarilo reputaciju samoupravljanja. Tek oko pitanja kao što su odluke o stanovima, platama, letovanjima i slično, je bilo dosta rasprava.
O ZUR-u se nakon demokratskih promjena uglavnom pisalo i mislilo isključivo negativno. U novije vrijeme, odnos se počeo polako mijenjati, i neki počinju uviđati da ZUR i nije bio toliko loš.
Bidocchio, Bologna
Bidocchio je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Loma del Camichín, Tolimán
Loma del Camichín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tolimán.
Stolojani, Bălești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 420 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Holzhausen an der Haide
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Holchauzen an der Hajde se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 8,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.211 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 143 stanovnika/km².
Mountain Road, Virginia
Mauntin Roud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Loma del Camichín, Tolimán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 680 m.
Mountain Road, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.100.
Agnin
Anjen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Vjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 789 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 99 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 245 metara (maksimalnoj 331 m, a minimalnoj 167 m).
El Salitrillo, Quitupan
El Salitrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2346 m.
Boca de Arroyo, Batopilas
Boca de Arroyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
La Parrita, Tzitzio
La Parrita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1247 m.
Нова Гајдобра
Нова Гајдобра је насеље у Србији у општини Бачка Паланка у Јужнобачком округу. Према попису из 2011. било је 1220 становника.
Демографија
У насељу Нова Гајдобра живи 1125 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,7 година (39,1 код мушкараца и 42,2 код жена). У насељу има 521 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,70.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Zlatni globus za najbolji igrani film – drama
Ova stranica sadrži listu filmova nagrađenih Zlatnim globusom za najbolji igrani film – Drama, od kada je nagrada uspostavljena, 1951. Organizator, Hollywood Foreign Press Association (HFPA) je organizacija novinara koji se bave američkom filmskom industrijom, ali rade za publikacije van Serverne Amerike.
Kada su nagrade počele da se dodeljuju, postojala je jedinstvena kategorija za najbolji film. Od IX dodele Zlatnog globusa, ova nagrada je podeljena na dve kategorije: Drama i Mjuzikl ili komedija. Od 1951. godine jedini put kada je nagrada ponovo objedinjena bilo je 1953.
U sledećem spisku, prvi navedeni film po godini je dobitnik nagrade; on je, takođe, podebljan i sa plavom pozadinom. Ostali filmovi su dobili nominaciju, ali ne i nagradu. Poređenja radi, krstić (†) obeležava filmove koji su dobili Oscar za najbolji film iste godine. Asteriks (*) označava film koji je dobio nominaciju za Oscar iste godine.
Godine označavaju kada je film objavljen, a ne godinu održavanja ceremonije dodele Zlatnog globusa, koja se uvek dešava u narednoj godini.
Kutama
Kutama je berbersko pleme porijeklom iz Kabiliji, oblasti na sjeveru današnjeg Alžira. Poznato je još od rimskih vremena, ali je najveću važnost imalo u srednjem vijeku; u 9. vijeku je među njihove pripadnike došao Abu 'Abdullah al-Shi'i propovijedati ismailitsku vjeru. Kutama su je prihvatili, između ostalog i zato što su se ona razlikovala od sunitske vjere koju je propovijedala arapska dinastija Aglabida. 903. su digli ustanak, a 909. su Aglabidi svrgnuti i osnovana nova dinastija Fatimida. Kutama su potom služili kao srž fatimidske vojske. Do danas su se očuvale berberske zajednice koje njeguju Kutama tradiciju u Alžiru, Tunisu i nekim dijelovima Egipta.
Ksenon
Ksenon (Xe, latinski - xenon) - je plemenit gas VIIIA grupe.
Ime potiče od grčke reči ksénos što znači stran.
Količina ksenona u vazduhu iznosi 0,085 ppm (eng. parts per million).
La Paz, La Unión de Isidoro Montes de Oca
La Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Мале Пијаце
Мале Пијаце је насеље у Србији у општини Кањижа у Севернобанатском округу. Према попису из 2011. било је 1811 становника.
Историја
Место Мале Пијаце није присутно на географским картама издатим пре 1935. године. Место се налази на Телечкој висоравни (Оромпарт), на сусрету песковитог земљишта са црницом. Место се пјрво звало Киришка Пијаца (, а од 1938. Мале Пијаце (Киспиац).
Значајно археолошко налазиште је откривено крај Кириша 1964. године. Он датира из доба сеобе народа.
Назив места
У средњем веку на овом разноликом тлу налазе се два села. Прво – 1333. – Пуста Игхаз ( које и након више деценијске турске владавине, 1590. године још увек има 22 опорезованих кућа (када на пример Сента има само 8 кућа). Нешто касније се јавља „Васторок” или „Васторка”, а потом је вековима само пустош, са по којим залуталим именом, која предање деформише, али се лако мможе пратити:  Биографија другог старог назива се такође лако прати:, а „објашњење” се само нуди у народној етимологији: толико је далеко од свега, као врх бича (.
У међувремену је историја изменила статус овог краја. Престаје турска владавина, а цело ово подручје се оријентише према граничарском Мартоношу. Дуги низ година – све до недавнина – дели његову судбину у добру и злу.
Поред српских граничарских породица које уживају одређене бенефиције – а неки од њих (Еремићеви, Ђуришићеви) постају племићи и стичу поседе и крај Кириша – средином XVII века насељавају се мађарски колонисти који раде као надничари на имањима поседника. Граде се салаши, формира се за ово подручје карактеристичан салашки регион и развија се типичан начин живљења: лети на салашу, зими у селу.
Опустошени крај се дакле поново насељава: крај старих рушевина, или чак од њихових остатака, на њиховом месту дижу се нове зграде у које се усељавају сиромашни салашари. Неки од њих стичу мале поседе, на њима подижу своје домове.
Крај који се означава називима: Мартоношки салаши, Кириш, Ошторак, Стара Торина или Szalatornya, и даље се насељава. Године 1874. гради се прва школа (на Суботичком путу), чувена чарда, у коју залазе и „бећари” и крај путељака се формирају низови салаша, са тенденцијом концентрације у насеље.
Почетак XX века
Крајем XIX и почетком XX века, паралелно са развојем робне производње и динамичнијим развојем саобраћаја, долази до изражаја погодан положај данашњих Малих Пијаца за размену робних вишкова околних подручја која су се специјализовала за производњу одређених култура: жито, кукуруз, вино, воће, стоке и сточних производа. Овде се одржавају огромне пијаце које пођеднако посећују Суботичани, Хоргошани, Кањижани, Оромчани, касније и Велебићани, Трешњевчани, па чак и Чантавирци. Локација пијаца се мења зависно од материјалног утицаја појединог трговца или гостионичара (Илија, Вереш, Кењереш, Голдштејн) на општинске очеве у Мартоношу, па се – зависно од тога у чијем је региону, мења и назив пијаце: Голдштејнова, Илијина итд, али остаје чињеница великих и малих чувених пијаца.
Развој привредне
Развој једне привредне гране утиче и на друге: подстиче њихов развој. Тако се у селу развија виноградарство, ратарство, сточарство, риболов на Киришу, чија је плитка, али плаховита вода окретала огромне точкове седам воденица (названих „potyogók”). Домаћа радиност, а посебно корпарство – наслеђено из Мартоноша – је такође у пуном цвату. Близина околних насеља је међутим – поред очите користи – проузроковала да се село никако није могло осамосталити.
Заосталост, положај „богу иза леђа” нестаје тек педесетих – шездесетих година, захваљујући електрификацији, прикључном путу, развоју школске мреже, аматерске културне делатности, изградњи дома здравља и дома културе, јачању друштвеног сектора у пољопривреди (ПК „Бачка” Хоргош). Све ово убедљиво говори о перспективама како насеља, тако и његових око 3.800 становника, који – верно чувајући своје традиције, знају се отворити према новом, заслужујући тиме положај пажњу и симпатије.
Демографија
У насељу Мале Пијаце живи 1577 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,8 година (39,3 код мушкараца и 42,3 код жена). У насељу има 734 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,71.
Sugawara no Michizane
thumb|200px|Sugawara no Michizane; slika čiji autor [[Kikuchi Yōsai]]
Sugawara no Michizane (菅原 道真), također poznat kao Kan Shōjō (菅 丞相), bio je unuk Sugawara no Kiyotomoja (770–842) (poznatog kao Owari no suke i Daigaku-no kami), odnosno japanski učenjak, pjesnik i političar iz Heianskog perioda. Smatra se jednim od najvećih pjesnika svog doba, a specijalnost mu je bila poezija na kineskom.
Odrastao je u porodici uglednih intelektualaca; otac Sugawara no Koreyoshi je vodio vlastitu školu u kojoj su obrazovali aristokrati. U državnu službu je ušao oko 870. te se istakao diplomatskom korespondencijom, uključujući korejsku državu Balhae. Oko godine 886. je poslan kao guverner u Sanuki, gdje nije imao nekog uspjeha, ali ga je kasnije car Uda brzo unaprijedio nakon što je kritizirao dotle svemoćnog regenta Fujiwara no Mototsunea sa kojim je car došao u sukob.