cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Triša Kaclerović
Srpska socijaldemokratska partija
22. avgusta 1911. godine užički socijalisti su sazvali veliki radnički zbor zbog nepoštovanja Zakona o radnjama, na kojem je u ime Glavne partijske uprave i Glavnog radničkog saveza, govorio Triša Kaclerović. Na osnovu diskusije socijaldemokratskih poslanika u Narodnoj skupštini, Dragiše Lapčevića i Triše Kaclerovića, može se zaključiti da su aprilski izbori 1912. godine u Užicu protekli u uslovima policijskog pritiska, korupcije i falsifikovanja izbornih rezultata.
Mi imamo zajmova danas preko 700 i nekoliko miliona dinara. Zna se na što su ti zajmovi trošeni. Više od 2/3 utrošeno je na militarizam, na vojsku, na popunjavanje deficita, koji vojska svake godine čini, i na izdržavanje čitave činovničke vojske. A na narodnu prosvetu, zdravlje, na druge kulturne i važne narodne potrebe niste nijedne pare utrošili iz ovog velikog duga. Posledice su teške i ubistvene u svakom pogledu. Život siromašne mase postaje teži i očajniji, trpeza narodne mase postaje posnija i oskudnija.
Komunistička partija Jugoslavije
thumb|Fotografija sa skupa u Kragujevcu gde je govorio Triša Kaclerović protiv [[Obznana|Obznane.]]
Kaclerović je bio jedan od osnivača Socijalističke radničke partije (komunista), aprila 1919. i član Centralnog partijskog veća od septembra 1919. godine. Izabran je za narodnog poslanika, na listi KPJ, novembra 1920. godine. Od proleća 1921. godine nalazio se u rukovodećim partijskim telima KPJ. Os avgusta 1921. godine bio je sekretar, tada ilegalne, Komunističke partije Jugoslavije. Kaclerović je 1922. godine ovako govorio protiv Obznane:
Bio je član Centralnog odbora, legalne, Nezavisne radničke partije Jugoslavije (1923-1924). Delegat na Petom kongresu Kominterne 1924. 1928. godine se demoralisan povukao iz svake političke aktivnosti. Zahvaljujući tome, jedini je generalni sekretar KPJ koji je preživeo Staljinovu Veliku čistku 1930-ih.
Penzionisan je 1948. godine kao sudija Vrhovnog suda FNRJ. Umro je 1964. godine u Beogradu.
Dela
thumb|Naslovnica "[[Radenik|Radnika" iz 1924.]]
Kaclerovićeva važnija dela su:
Kritika ruskog apsolutizma
Početkom 20. veka, Kaclerović je bio veliki kritičar ruske imperijalne politike prema Balkanu:
On je posebno kritikovao rasprostranjenu pojavu rusofilije u srpskoj politici. Kaclerović je tvrdio da ruska politika nije slovenofilska, već samo rusofilska. A rusofilstvo znači "vladu despotizma, vladu knute i tamnice, vladu belog i krvavog terora".
Umesto usklika "zavedenog" javnog mnenja: "živeo car, živela Rusija!" Kaclerović i srpski socijaldemokrati poručuju "nek padne despotizam i ruski carizam, nek nestane eksploatacije ljudi!"
R37
__NOTC__ Termin R37 ima više značenja.
Triša Kaclerović
Nasleđe
Jedna ulica u Beogradu, na Voždovcu, nosi njegovo ime.
R36
__NOTC__ Termin R36 ima više značenja.
R35
__NOTC__ Termin R35 ima više značenja.
Jamestown, Kansas
Džejmstaun je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 286, što je 113 (-28,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
R34
__NOTC__ Termin R34 ima više značenja.
Sierra Vista Southeast, Arizona
Sierra Vista Southeast je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14,797 stanovnika.
De Contra, Pescara
De Contra je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Powell, Wyoming
Pauel je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.314, što je 941 (17,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
R33
__NOTC__ Termin R33 ima više značenja.
Carcheto-Brustico
Karketo-Brustiko je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Kor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 18 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 630 metara (maksimalnoj 1.697 m, a minimalnoj 436 m).
R32
__NOTC__ Termin R32 ima više značenja.
Touch (manga)
Touch (japanski タッチ, Tatchi) je japanska manga i anime humorna romantična serija autora Mitsura Adachija. Manga je objavljena između 1981. i 1986. u časopisu Shonen Sunday a po njoj je snimljena anime serija od 101 epizode u režiji Hiroke Tokite, — koja je bila jedna od najgledanijih TV emisija u povijesti Japana. Nakon serije, snimljena su i tri anime filma, dvije posebne TV emisije i igrani film objavljen 2005. Radnja se odvija oko srednjoškolca, igrača bejzbola, koji je zaljubljen u djevojku koja pak gaji osjećaje i prema njegovom bratu blizancu.
R30
__NOTC__ Termin R30 ima više značenja.
Touch (manga)
2005., TV Asahi je objavio dvije liste "100 najboljih animiranih TV ostvarenja". Touch se našao i na jednoj i na drugoj: na listi koja je sastavljena prema anketi provedenoj diljem nacije, našao se na visokom devetom mjestu a na listi sastavljenoj po online anketi Japanaca, završio je na 34. mjestu.
U časopisu Animage, Touch je 1986. završio na visokom četvrtom mjestu na listi najboljih animea godine prema glasovima čitatelja (prvo je mjesto zauzeo Dirty Pair) sa 546 glasa, tri epizode (broj 3, 25 i 26) našlo se na listi 20 najboljih epizoda godine u nekom animeu, dok je Tatsuya Uesugi proglašen najomiljenijim muškim anime likom, a Minami Asakura petim najomiljenijim anime ženskim likom godine. Iduće godine, 1987., Touch je skupio 97 glasova, ali je to ipak bilo dovoljno da se nađe na 17. mjestu najboljih animea godine u istom časopisu. 1988., sa 78 glasova našao se na 20. mjestu u istoj kategoriji, a zadnja epizoda našla se na šestom mjestu na listi najboljih epizoda u nekom animeu te godine. Strip je rasprodan u preko 100 milijuna primjeraka, čime je to jedna od najprodavanijih mangi u povijesti.
Radnja
Radnja se odvija oko troje protagonista: dvoje blizanaca - Katzuya i Tatsuya - i djevojke Minami Asakura, koja je njihova susjeda. Poznaju se od kada su bili djeca a njihovi roditelji su čak izgradili kućicu za igranje u dvorištu kako bi se zajedno igrali. U međuvremenu su oistali tinejdžeri. Kazuya, mlađi blizanac, je izvrstan učenik, marljiv i ambiciozan, zbog čega ga okolina cijeni. Također je redovito skupljao nagrade kao vrhunski igrač bejzbola. Minami je također odlična učenica. Tatsuya je pak vrlo talentiran ali pomalo lijen i odveć opušten, naginje tome da pusti brata da preuzme centar pažnje te izbjegava ući u izravno natjecanje s njim. Dok većina ljudi, pa i roditelji, smatraju da bi Minami i Kazuya mogli biti odličan par, ona potajno više voli Tatsuyu.
Tijekom srednje škole, dogodi se tragedija: Kazuyu udari i ubije kamion dok je spašavao dijete na svojem putu prema završnoj utakmici radi kvalifikacija za lokalno natjecanje. Zbog Kazuyine smrti, Tatsuya odluči nastaviti tamo gdje je njegov brat prestao, te se pridruži timu za bejzbol. S time mora uložiti i više truda nego obično. Istodobno, Minami odluči kvalificirati se za lokalno natjecanje gimnastike. Sjećanje na Kazuyu polako približava Tatsuyu i Minami.
Lorch (Württemberg)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ostalb Lorh se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ostalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 288 metara. Površina opštine iznosi 34,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.149 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 325 stanovnika/km².
Paksilin
Paksilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 435,555 Da.
R31
__NOTC__ Termin R31 ima više značenja.
Isak Sirin
Isaak Sirin (ili Izak Ninivski; oko 620; † oko 700) bio je arapski hrišćanski asketa, teolog i mistik iz 7. veka.
Život
Isaak je rođen u arapskoj porodici, na području Katara, na zapadnoj obali persijskog zaliva. Kao mlad, zajedno sa bratom je otišao u manastir svetog Matije (Mar Mataj) u Beit Katraji (današnji Kurdistan), gde se zamonašio. Bio je pripadnik Asirske crkve Istoka, koju često nazivaju nestorijanskom. Stekavši dobar glas u manastiru, privukao je pažnju katolikosa Đorđa I (660-680), koji je oko 670. godine posetio Beit Katraju i rukopoložio ga za episkopa grada Ninive na reci Tigar (u današnjem Iraku).
Međutim, nakon samo pet meseci, Isaak je ostavio episkopstvo iz "razloga poznatih Bogu". Prema crkvenom predanju, to se desilo nakon što su mu došla dva hrišćanina, zajmodavac i dužnik. Jedan je tražio da mu se odmah vrati dug, a drugi da mu se da još vremena. Međutim, zajmodavac je odgovorio: "Ako mi odmah ne vrati dug, predaću ga sudu". Isaak mu je na to rekao: "Jevanđelska zapovest ti nalaže da uopšte ne tražiš svoje od onoga koji ti je uzeo. Utoliko pre treba da pokažeš velikodušnost prema onome koji je obećao da će ti uskoro vratiti dug". Ovaj čovek je, pak, odgovorio: "Ostavi ti sada jevanđelsku zapovest". I više nije hteo ništa da čuje. Tada je episkop rekao u sebi: "Ako se oni ne povinuju jevanđelskim zapovestima gospodnjim, šta bih ja još ovde radio". Ostavivši episkopstvo, povukao se u usamljeništvo na planinu Matut, u oblasti Huzistana (jugozapadni Iran), gde se posvetio sozercanju i mističkom istupanju, odnosno ekstazi.
Zbog silnog čitanja i pisanja oslepeo je pred kraj života. Umro je u dubokoj starosti u manastiru Šabor, gde je i sahranjen koncem VII veka. Srpska pravoslavna crkva slavi ga 28. januara po julijanskom, a 10. februara po gregorijanskom kalendaru.
Glenwood Landing, New York
Glenvud Landing je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Isak Sirin
Izreke
"Bez udaljavanja od sveta niko ne može da se približi Bogu. Udaljavanjem ne nazivam preseljenje telom, već odstranjenje od svetskih dela. Vrlina udaljavanja od sveta se sastoji u tome da se um ne bavi svetom."
"Svet je opšte ime koje obuhvata ono što zovemo strastima. Kada hoćemo da imenujemo sve strasti zajedno, mi koristimo reč svet, a kada hoćemo da ih razlikujemo po vrstama, mi ih nazivamo strastima."
"Ono što se duboko spojilo sa tvojom dušom smatraj svojim imanjem ne samo u ovom veku."
"Kada na jednu stranu položiš sva ostala podvižnička dela, a na drugu ćutanje, naći ćeš da će ono pretegnuti na vagi."
"Smirenje i bez podviga mnoga pregrešenja čini oprostivim; a bez smirenja i podvizi su beskorisni, pa nam čak pripremaju mnogo toga lošeg."
"Smirenoumni se nikada ne zaustavlja da pogleda na skupove, na narodne zborove, na gužvu, metež i razuzdanost. On ne obraća pažnju na reči, besede, viku i rasejanost čula. On ne želi da ima mnogo niti da je neprestano u poslovima, već žudi za slobodnim vremenom, slobodnim od briga i pomisli. ... Stoga se smirenoumni čuva od svega prekomernog. Tako je on uvek u tišini, u pokoju, u miru, u skromnosti, u pobožnosti."
"Zaista je čist srcem onaj koji sve ljude vidi dobrima i kome niko ne izgleda nečist i oskrnavljen."
"Svetlost pokazuje stvarnost stvari i umnožava se i umanjuje se srazmerno s načinom života" (Podvižničke besede, beseda 18).
"Kao što senka sledi za telom, isto tako za smirenoumljem sledi milost Božja" (Beseda 19, str. 98)
Zvonimir Skerl
Zvonimir Skerl (Zagreb, 21. svibnja 1934. - Beograd, 22. siječnja 2009.) je bio vrhunski jazzer, skladatelj, dirigent, pijanist, trombonist i glazbeni aranžer, vođa „Big benda“ „Radio televizije Beograd“. Rođenjem je Zagrepčanin. U Beograd je došao 1960. i zasnovao obitelj sa Julkom Bajloni, sa kojom ima troje djece i tri unuka. Jedno je od ključnih imena jazz scene u Srbiji. Zabavni orkestar Radio Beograda osnovan 1948. godine prerasti će 1954., kada ga budu napustili gudači, u Džez orkestar Radio Beograda. Godinama poslije Zvonimir Skerl je, zajedno s Vojislavom Simićem, imao značajnu ulogu u vođenju tog orkestra. Bio je šef-dirigent tog orkestra u razdoblju 1984.-1999. kada se povlači s javne scene. Skerl je bio jedan od autora koji su se istakli pisanjem glazbe za male sastave ili velike orkestre.
Najveći osobni doprinos maestro Zvonimir Skerl jugoslavenskoj i srpskoj zabavnoj i pop glazbi dao je kao aranžer i producent ogromnog broja pjesama različitih autora, od kojih su mnogi postali hitovi i evergrini. Aranžerski rukopis karakteriziraju mu bogatstvo zvuka i boja, istodobno 'prozračnost' i pjevnost. Jedan je od najboljih aranžera u zabavnoj i pop glazbi u tadašnjoj Jugoslaviji i, vjerojatno, najbolji u Srbiji, posebice '70.-ih i u prvoj polovini '80.-ih godina. Kao aranžer dao je vizuru najvećem broju pjesama srpskog hitmejkera Aleksandra Ace Koraća. Pjesme s aranžerskim potpisom Zvonimira Skerla, raznih autora melodije i stihova, lansirali su mnogi od najistaknutijih imena tadašnje jugoslavenske muzičke scene, primjerice Nada Knežević, Beti Đorđević, Lola Novaković, Boba Stefanović, Dalibor Brun, Bisera Veletanlić, Ivica Šerfezi, Dragan Antić, Maja Odžaklievska, Doris Dragović i mnogi drugi.
Zaslužan je i za narodnu glazbu. Napisao je nekoliko nezaboravnih i nenadiđenih aranžmana za pjesme Tome Zdravkovića, od kojih su najpoznatije „Dotako sam dno života“ i „Za Ljiljanu“.
U tri navrata (1974, 1982. i 1992.) dirigirao je orkestrima na Natjecanjima za pjesmu Eurovizije.
Zvonimir Skerl nosilac je posebnog priznanja Ministarstva kulture Republike Srbije, za vrhunski doprinos kulturi zemlje.
Hrvatskoj i srpskoj javnosti ostao je malo poznat.
Pojavio se na TV-filmu Sastanak muzičara - Jam session (1968.) i dokumentarnom filmu Uvek truba - od buđenja do povečerja (1974).
CP-94,253
CP-94,253 je lek koji deluje kao potentan i selektivan agonist serotoninskog 5-HT1B receptora, sa aproksimativno 25x i 40x selektivnošću u odnosu na blisko srodne 5-HT1D i 5-HT1A receptore. On pokazuje opseg biheviouralnih efekata u životinjskim studijama, uključujući promovisanje budnosti putem povećanja dopaminskog otpuštanja u mozgu, redukovanje unosa hrane i povećanja sitosti,   pojačanja dejstva kokaina,   kao i moguće antidepresivno dejstvo.
Brouillet
Bruje je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 86 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara.
CP-809,101
CP-809,101 je lek koji deluje kao potentan i selektivan agonist 5-HT2C receptora. On je proizveo obećavajuće rezultate u životinjskim modelima gojaznosti i psihoze, ali isto tako uzrokuje genotoksičnost, te je njegova upotreba ograničena na naučna istraživanja.
Oksidans
right|thumb|125px|Simbol za hemijske hazarde [[Evropska Unija|Evropske Unije za oksidacione agense]] thumb|125px|Natpis za oksidacione agense
Oksidacioni agens (oksidans, oksidizer) se može definisati kao supstanca koja uklanja elektrone sa nekog drugog reaktanta u redoks hemijskoj reakciji. Oksidacioni agens se redukuje preuzimanjem elektrona na sebe, dok se reduktans oksiduje dajući elektrone. Kiseonik je dobar primer oksidacionog agensa među mnogobrojnim drugim jedinjenjima.
Primeri oksidacije
Formiranje gvožđe(III) oksida;
U gornjoj jednačini, gvožđe (Fe) ima oksidacioni broj 0 pre i 3+ nakon reakcije. Za kiseonik (O) početni oksidacioni broj je 0 i smanjuje se do 2−. Te promene se mogu posmatrati kao dve polureakcije, koje se istovremeno odvijaju:
Gvožđe (Fe) je postalo oksidovano, jer je njegov oksidacioni broj povećan. Ono je redukcioni agens, jer je dalo elektrone kiseoniku (O). Kiseonik (O) je redukovan, jer je njegov oksidacioni broj umanjen. On je oksidacioni agens, jer je uzeo elektrone sa gvožđa (Fe).
Reakcije oksidansa
Manganov dioksid oksidira hlorovodoničnu kiselinu na elementarni hlor i vodu a sebe reducira na mangan. Primjer:
Six Shooter Canyon, Arizona
Six Shooter Canyon je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,019 stanovnika.
Ciproheptadin
Ciproheptadin (Periaktin) je prva generacija antihistamina sa dodatnim antiholinergičnim, antiserotinergičnim, i lokalno anestetičkim svojstvima.
Farmakologija
On ima slab, i verovatno zanemarljiv, afinitet za sledeća mesta vezivanja (Ki):
Pored toga, ciproheptadin poseduje osobine blokatora kalcijumskog kanala i lokalnog anestetika.
Tranna, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
R28
__NOTC__ Termin R28 ima više značenja.
Zlatko Vidačković
Zlatko Vidačković (Šibenik, 25. kolovoza 1972.), hrvatski je novinar, urednik, sveučilišni nastavnik i organizator filmskih festivala i programa.
Životopis
Zlatko Vidačković u rodnom je Šibeniku završio srednju školu odgojno-obrazovne struke. Studirao je engleski i talijanski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Zadru i novinarstvo na Fakultetu političkih znanosti u Zagrebu, gdje je stekao titulu magistra novinarstva. Doktorand je na doktorskom studiju informacijskih i komunikacijskih znanosti Filozofskog fakulteta u Zagrebu.
Novinarski i urednički rad
Novinarstvom se bavi od 1998. Redovito objavljuje u Jutarnjem listu i Globusu do 2000. godine, kada postaje pomoćnik glavnog urednika novina za kulturu Vijenac zadužen za izvedbene umjetnosti i film. U Vijencu je objavio i više od dvije stotine opsežnih intervjua s istaknutim osobama iz kulturnog života Hrvatske. Nakon odlaska iz Vijenca 2008. inicijator je osnivanja i glavni urednik Kulisa.eu, internetskih novina za kulturu i izvedbene umjetnosti. Godine 2009. inicijator je osnivanja i urednik internetskog filmskog časopisa Filmovi.hr, a 2010. i inicijator osnivanja Kazaliste.hr, Klasika.hr i Plesnascena.hr, nastalih na temelju rubrika Kulisa.eu. Godine 2010. godine na poziv Upravnog odbora HDDU preuzima dužnost glavnog urednika časopisa Hrvatskog društva dramskih umjetnika Hrvatsko glumište. Bio je urednik knjiga Arsena Dedića Hladni rat u izdanju Nakladnog zavoda Matice hrvatske i Zabranjena knjiga u nakladi AGM-a, koja je izdana u 3 izdanja i osvojila prvu nagradu Kiklop za najbolju knjigu poezije 2004. godine.
Filmskokritičarski rad
Filmskom kritikom bavi se od 2001. kao kolumnist časopisa IQ, a od iste godine surađuje s HRT-om kao recenzent filmova za redakciju Filmskog programa. Godine 2002. bio je urednik kinorepertoara u Hrvatskom filmskom ljetopisu. Od 2002. objavljuje kritike na filmskom portalu hej.hr, zatim na tportal.hr te na net.hr do 2011. godine. Filmske eseje i portrete objavljuje u časopisu Hollywood. Bio je autor emisije o filmu Igra snova na Hrvatskom katoličkom radiju 2004. Od 2003. objavljuje filmske kritike u Vjesniku, u kojem je filmski kolumnist i dopisnik s najvećih međunarodnih filmskih festivala od 2005. do 2012., kada festivalske izvještaje piše za Slobodnu Dalmaciju, a 2013. s festivala izvještava za tportal.hr u kolumni Filmski globetrotter. U Vjesniku je objavio više od tisuću filmskih kritika i bio član žirija Vjesnikove filmske nagrade za životno djelo Krešo Golik (od 2005. do 2011.).
Organizacija kulturnih programa i manifestacija
Organizacijom filmskih programa i manifestacija bavi se od 1988., kada pokreće Klub ljubitelja filma u Šibeniku s tjednim programom projekcija filmskih klasika i noviteta. Bio je predsjednik Hrvatskog društva filmskih kritičara u pet mandata, od 2003. do 2008. Za vrijeme njegova mandata HDFK je priznat od Ministarstva kulture i Hrvatske zajednice samostalnih umjetnika kao umjetnička strukovna udruga, objavljeno je nekoliko knjiga u izdanju HDFK, pokrenute nagrade Vjekoslav Majcen i Zlatni Oktavijan za životno djelo, objedinjene dvije hrvatske frakcije pri Međunarodnoj federaciji filmskih kritičara FIPRESCI te nakon dugogodišnje neaktivnosti ostvareno 28 sudjelovanja hrvatskih kritičara u žirijima FIPRESCI. Bio je prvi hrvatski član žirija Međunarodne kritike FIPRESCI festivala u Cannesu (2004.), San Franciscu (2005.) i Veneciji (2007.), a bio je i član FIPRESCI žirija na Berlinaleu (2006.). Potpredsjednik je FEDEORE – Federacije filmskih kritičara Europe i Mediterana od svibnja 2010. Potpredsjednik je međunarodne udruge filmskih novinara IPA (International Press Academy) sa sjedištem u Los Angelesu, koja dodjeljuje nagrade Sattelite Award, od 2014.
Godine 2003. u Matici hrvatskoj pokreće Scenu Strozzi, u okviru koje su monodramske predstave izvodili Pero Kvrgić (Stari nostalgični šlageri), Špiro Guberina (Shakesprijada), Marija Kohn (Vremeplov) i Dragan Despot (Na rubu pameti).
Godine 2004. urednik je festivalskih publikacija i koselektor Međunarodnog programa 51. Festivala igranog filma u Puli. Umjetnički je ravnatelj Festivala od studenog 2004. do veljače 2014. Za vrijeme njegovog mandata broj gledatelja povećan je s 18.000 na 78.000 čime je Festival postao najposjećenija kulturna manifestacija u Hrvatskoj, međunarodni program Europolis gostovanjima je proširen na Zagreb, Rijeku, Dubrovnik i Split, Pulu su između ostalih posjetili glumci Greta Scacchi, Christopher Lee i Ralph Fiennes te redatelj James Ivory, a Festival je 2013. ušao u program MEDIA Europske unije. Bio je scenarist, redatelj i producent programa svečanog otvaranja Festivala 2009., 2010. i 2011. godine.
Inicijator je i programski voditelj art-kina Metropolis u Muzeju suvremene umjetnosti u Zagrebu od pokretanja u rujnu 2010. Voditelj je grupe (network leader) pet hrvatskih kina koja je pod njegovim vodstvom primljena u članstvo Europa Cinemas (Metropolis, Art-kino Grič, Ljetno kino Tuškanac, Kinoteka Zlatna vrata Split, Kino Novska). Od 2011. godine zamjenik je pročelnika Odjela za kazalište i film Matice hrvatske, u kojem inicira pokretanje filmoloških znanstvenih skupova. Inicijator je pokretanja i producent Dana europskog filma, koji se održavaju od 2102. godine. 2013. godine bio je voditelj Filmskog programa Dubrovačkih ljetnih igara, koji je trajao rekordnih 45 dana i uključivao ciklus ekranizacija djela Oscara Wildea.
R27
__NOTC__ Termin R27 ima više značenja.
Hrvoje Spajić
Hrvoje Spajić (Zagreb, 25. lipnja 1973.), pripada mlađoj generaciji suvremenih hrvatskih povjesničara i autora. Njegov interes seže u bližu i daljnju prošlost svjetskih ishodišta suvremene civilizacije kako bi se pokušao dati odgovor na suvremena historiografska pitanja. Uz proučavanje povijesti bavi se ilustriranjem i kartografijom.
Odrastanje, obrazovanje i karijera
Rodom Zagrepčanin, Hrvoje Spajić završava osnovnu i srednju školu (ŠPU) u rodnom zavičaju. Na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu upisuje jednopredmetnu povijest. Diplomirao je u rujnu 2001. godine na temu iz njemačke ratne povijesti pod naslovom "Waffen-SS: Vojnici nacionalsocijalizma 1933.-1945. U Komisiji su bili njegova mentorica prof.dr.sc. Mira Kolar i tadašnji znanstveni novak (asisent) Tvrtko Jakovina. Ocijenivši diplomski rad s vrlo dobrim, predloženo je da se još nedovoljno istražena tema u Hrvatskoj obradi na nepristrani historiografski način. Uloživši dvije godine daljnjeg istraživanja vodeće svjetske literature uglavnom na engleskom jeziku, mladi povjesničar, nakon što se zaposlio u izdavačkoj kući P.I.P Pavičić, upoznaje istaknutoga hrvatskog povjesničara prof.dr.sc. Hrvoja Matkovića i predaje mu rukopis na recenziju. Ocijenivši rukopis zadovoljavajućim, Hrvoje Matković sugerira mladom istraživaču proširivanje teksta ne samo na vojnu nego i na političku dimenziju. Paralelno je rukopis predan na recenziju i istaknutoj hrvatskoj povjesničarki Miri Kolar-Dimitrijević. Nakon što je prof.dr.sc. Hrvoje Matković uvidio da je mladi autor prihvatio sugestije i ispravio neke sitnije historiografske fakte te proširio tekst, rukopis dobija pozitivne recenzije. Zaposlivši se u međuvremenu u izdavačkoj kući "Stih", mladi povjesničar dolazi u kontakt s urednikom spomenute izdavačke kuće, Antom Kostelićem, kojemu je predan rukopis na čitanje. Jedan od najvećih svjetskih skijaških trenera prepoznao je vrijednost i nepristranost rukopisa, uvažio autoritet recenzenata i podupro tada nepoznatog i mladog povjesničara. Ubrzo zatim dolazi do sklapanje Ugovora o objavljivanju knjige koja izlazi iz tiska u travnju 2010. pod naslovom "Waffen-SS: Mračne sile zločinačke politike - Vojnici nacionalsocijalizma 1933.-1945". Knjiga je predstavljena u konferencijskoj dvorani Muzeja Mimara, a neki istaknutiji mediji (novine, web portali) popratili su njezin izlazak u javnost.
Znanstvene aktivnosti
Povjesničar Hrvoje Spajić dosad je objavio dvadesetak znanstveno-popularnih članaka u "Hrvatskom slovu" i "Hrvatskom vojniku" (podlistak Bitke starog vijeka - povijest antičkog ratovanja). Nadalje, surađivao je kao stručni suradnik na pisanju članaka za Opću enciklopediju LZMK-a. Uz to sudjelovao je na projektu "Historia Universalis" kao sakupljač povijesnih činjenica, njihove obrade i kao kartograf. Dosad je preveo knjižicu Randala Wallacea "Braveheart" u izdanju naklade "Stih". Momentalno piše članke za Wikipediju. Riječ je, uglavnom, o temama povijesne, mitološke i političke tematike. Pohađao je višemjesečni tečaj Srednjoegipatskog jezika organiziranog pri Arheološkom muzeju (egiptolog Igor Uranić i lingvistica Kristina Šekrst).
Zlatko Vidačković
Znanstveno-nastavni rad
Od ožujka 2013. predaje predmet Filmski festivali na Akademiji dramske umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu. Od ožujka 2014. predaje predmete Introduction to Croatian Cinema (za studente programa ERASMUS) i Film i društvo (u sklopu kolegija Suvremeni društveni sustavi III) na Veleučilištu VERN.
Lörrach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lerah Lerah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Lerah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 294 metra. Površina opštine iznosi 39,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 48.158 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.222 stanovnika/km².
R25
__NOTC__ Termin R25 ima više značenja.
Corscia
Korša je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Kor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 155 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 58,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 837 metara (maksimalnoj 2.583 m, a minimalnoj 436 m).
Clayton, Ohio
Klejton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.209, što je 138 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Snowflake, Arizona
Snowflake je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.590 stanovnika.
R22
__NOTC__ Termin R22 ima više značenja.
R23
__NOTC__ Termin R23 ima više značenja.
Case Gumirato, Padova
Case Gumirato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Oak Grove, Washington County, Tennessee
Ouk Grouv je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.425, što je 353 (8,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Slavko Stančir
Slavko Stančir - Jurek (Budenec kraj Sesveta, 8. ožujka 1925. — Sesvetski Kraljevec, 30. lipnja 1944.) bio je sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Rođen je 1925. godine u Budencu kraj Sesveta. U vrlo ranoj dobi je počeo raditi kao tesar. Savez komunističke omladine Jugoslavije ga je već 1939. godine primio za svog člana.
Neposredno pred okupaciju, a posebno poslije kapitualcije Jugoslavije 1941., skupljao je oružje, municiju, sanitetski i drugi materijal. Raspančavao je ilegalni tisak i letke, sudjelovao u sabotažama i radio na okupljanju antifašistički raspoložene omladine. Narodnooslobodilačkom pokretu se priključio 1941. godine. Od srpnja se nalazio u jednoj omladinskoj grupi koja je djelovala na komunikaciji Zagreb-Varaždin.
U jesen 1942. godine, postao je tajnikom Kotarskog komiteta SKOJ-a u Svetom Ivanu Zelini, a kasnije i član Okružnog komiteta SKOJ-a za Zagreb. Iste godine postao je i član Komunističke partije Hrvatske. Kao skojevski rukovoditelj i pripadnik ilegalnih partizanskih skupina, organizirao je i vršio niz akcija protiv neprijatelja u okolici Zagreba. Tako je polovinom 1943. godine sa još četiri omladinca na putu između Zagreba i Dugog Sela napao kolonu ustaške žandarmerije. U toj akciji, ubili su nekoliko ustaša. Stančir je od 1942. do smrti 1944. godine, bio jedan od poznatijih partizanskih diverzanata u okolici Zagreba.
Neke od ostalih akcija koje je uspešno izvršio bile su paljenje veće količine pšenice za ustaše i napad na automobil s njemačkim časnicima na putu između Zagreba i Varaždina. Tom je prilikom bio ubijen njemački general, a nekoliko je časnika bilo ranjeno.
Stančir je organizirao i stalne omladinske udarne grupe, s kojima je operirao u Kraljevcu, Žerjavincu, Planini, Glavnici, Bunjaku i drugim selima. Ove su grupe izvršile niz uspješnih akcija u kojima su oduzimale neprijatelju oružje. Posebno je bila zapažena akcija udarne omladinske grupe rušenja telefonsko-telegrafskih stupova kod sela Žeravice.
Stančir je u proljeće 1943. organizirao i slao nove borce u partizane. Njegova posljednja akcija bila je početkom 1944. godine, kada je zaustavio promet na putu prema Svetom Ivanu Zelini. Tom prilikom zarobio je nekoliko neprijateljskih vojnika i časnika, ali ga je uskoro opkolila ustaška žandarmerija iz Cerja. Slavko je pružio otpor, ali su ga ranjenog ustaše uhvatili. Bio je podvrgnut mučenju i ispitivan. Pošto nisu od njega mogli dobiti informacije, ustaše su ga objesili na željezničkoj postaji u Sesvetskom Kraljevcu, 30. lipnja 1944. godine.
Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 27. studenog 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.
R24
__NOTC__ Termin R24 ima više značenja.
Pektinska kiselina
Pektinska kiselina (poligalakturonska kiselina) je u vodi nerastvorna, transparentna želatinozna kiselina koja se javlja u zrelom voću i pojedinom povrću. Ona je proizvod degradacije pektina u biljkama, i formira se putem interakcije između pektinaze i pektina.
Dexter, Georgia
Dekster je gradić u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 575 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 575 stanovnika, što je 66 (13,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Antonije Veliki
Antonije Veliki, Ava Antonije ili Sveti Antun Pustinjak je bio hrišćanski asketa koji je živeo Egiptu u IV veku. Smatra se ocem pustinjačkog (otšelničkog) monaštva i hrišćanskog monaštva uopšte.
Mladost
Antonije je rođen oko 250. godine u selu Komi blizu Herakleje. Mladost je proveo u Aleksandriji. Imao je bogate roditelje, i odrastao je u blagostanju i izobilju. Od ranog detinjstva njegova tiha priroda odaljavala je od druge dece, zadržavajući ga u domu kod pobožnih roditelja, koji su ga čuvali kao zenicu oka. Nije pohađao školu, tako da nikad nije naučio čitati ni pisati. Kada je imao osamnaest godina, umrli su mu i otac i majka, ostavivši mu u nasledstvo sve svoje bogatstvo.
Po smrti roditelja, on je, kao stariji, bio dužan da preuzme upravljanje domaćinstvom i izdržavanje maloletne sestre. . Međutim, on je poželeo da napusti sve. U toj odluci su ga učvrstile reči svetog Pisma: „Ako hoćeš savršen da budeš, idi prodaj sve što imaš i podaj siromasima; i imaćeš blago na nebu“ (Mt.19,21). U dvadesetoj godini Antonije razdade sve što je imao siromasima i ode u egipatsku pustinju.
Podvižništvo
Antonije je u početku svoga podvižništva često obilazio pustinožitelje koji su živeli sličnim životom. Gledajući njihove podvige i vrline, i sam se trudio da ih dostigne. Na taj način on je, kako kaže Atanasije, „slično mudroj pčeli sa svih strana sabirao duhovni med, slažući ga u svoje srce kao u košnicu“. Od jednog se učio uzdržavanju od hrane, spavanju na goloj zemlji i dugotrajnom bdenju, od drugoga neumornoj molitvi, pažnji prema pomislima i bogomisliju, od trećeg trudoljublju, vernosti pravilima i trpljenju, dok je od svih zajedno primao isti duh vere u Hrista. On je nastojao da u sebi sabere sve ono čim se svaki od duhovnika koje je sreo odlikovao ponaosob.
Pentadekanska kiselina
Pentadekanska kiselina (Pentadekanoinska kiselina) je zasićena masna kiselina. Njena molekulska formula je CH3(CH2)13COOH. Ona se retko javlja u prirodi. Prisutna je u nivoima od 1.2% kravljoj mlečnoj masti. Pentadekanska kiselina se takoše javlja u hidrogenisanoj ovčijoj masnoći.
Antonije Veliki
Podvižništvo
Osamljen, proveo je mnoge godine živeći u grobnici van sela. Njegov dan se sastojao od drvodeljstva, molitve i razmišljanja o poukama svetog Pisma. Do njega je ponekad dolazio prijatelj iz sela, koji mu je donosio hleb i so u zamenu za rukodelje. On sam bi ponekad odlazio starcima ili do seoske crkve na bogosluženje, uglavnom na liturgiju. "On je izmišljao sve strožije oblike podvižničkog opita, svakim danom postajući sve uzdržljiviji. Kao da je svagda tek započinjao, dodajući novu silu revnosti. (...) Njegova hrana je bila hleb i so, piće voda, a vreme obeda zalazak sunca. Često bi po dva ili više dana ostajao bez hrane. (...) Većinom je spavao na goloj zemlji, koja mu je služila kao postelja. Sebi nije dozvoljavao mazanje uljem, kupanje i druge ugodnosti da se telo ne bi raznežilo".
Iskušenja svetog Antonija
Nakon svih iskušenja, koje je prošao, vrag mu se javio u liku malog crnog dečaka, ponizno mu govoreći: "Pobedio si me". Hteo je da ga navede da pobedu pripiše sebi, čime bi pao u gordost. Međutim, Antonije ga je pitao: "Ko si ti?" On je odgovorio: "Ja sam duh bluda koji izaziva telesnu pohotu i podstiče na telesni greh. Prevario sam mnoge od onih koji su dali zavet celomudrenosti. (...) Ti si, pak, raskrinkao sve moje zamke i sve strele polomio, tako da sam oboren". Tada Antonije, pogledavši bez straha na njega, reče: "Bog je dopustio da mi se javiš crn - radi obelodanjenja tame tvojih zlomisli, a kao dečak - radi izobličenja tvoje nemoći. Zbog toga si i dostojan svakog prezira". Od tih reči je nečisti duh nestao i više se nije vratio.
Nemoćni da pomislima iskušavaju dušu koja se očistila, demoni se javljaju u snu, nastojeći da mu naškode i pored njegove dobre namere. Demoni su ga fizički napadali takvom silinom da je Antonije posle tih njihovih napada izgledao kao živi leš, nemoćan da se pomeri od bolova. Jednom ga je sabrat našao kako leži potpuno pretučen i u takvom stanju ga doneo u seosku crkvu. Došavši sebi, Antonije je rekao: "Nosi me opet na moje usamljeno mesto", izražavajući rešenost da tamo nastavi svoju borbu. Ova iskušenja svetog Antonija već su vekovima motiv za mnogobrojne umetnike zapada.
Težeći potpunoj usamljenosti, bez ikakvih viđanja i susreta, Antonije je prešao u pustinju udaljenu dva-tri dana puta od naseljenih mesta. Tu se nastanio u napuštenom idolištu u kome se nalazio bunar sa vodom. No oni, koji su hteli da krenu njegovim podvižničkim stopama, pronašli su ga i počeli da mu dolaze. Antonije jednom, želeći da bude sam sa sobom, nije hteo da im otvori vrata te su ih ovi razvalili.
Šta se sa njim dešavalo tokom njegove osamljenosti, to niko ne zna. Međutim, sudeći po tome kakav je izašao odatle, izgleda da se radilo o vremenu njegovog izgrađivanja duhom. Dešavalo se nešto slično kao sa gusenicom kada se uvije u larvu: niko je ne vidi i ona kao da je zamrla. Međutim, u svoje vreme iz lavre izleće prekrasan raznobojan leptir.
Naukovanje
Antonije je vremenom izrastao u pravog duhovnog gorostasa. Nakon vremena izgrađivanja, on je izašao da služi verujućima, opremljen raznim darovima svetog Duha. Atanasije piše da je Bog svetom Antoniju dao snažnu reč, koja prodire do dubina srca. On je umeo sa takvom silom da govori da su mnoge vojvode i građani sa značajnim imetkom, zbacivali sa sebe sve životne brige i postajali askete. LJudi su mu dolazili da bi čuli reč istine i da bi našli duhovno vođstvo. Pustinjaci su se sabirali oko Antonija i njegova monaška zajednica se sve više rasla.
Priča se da je ava Antonije dobio pismeni poziv od cara Konstantina (306-337) da dođe u Carigrad. Tada se on obratio Pavlu Preprostom sa pitanjem: "Treba li da idem?" Ovaj je odgovorio: "Ako odeš, bićeš Antonije, a ako ne odeš, bićeš ava Antonije". Zbog takvog neodobravanja putovanja, on je spokojno ostao na svom mestu.
right|thumb|220px|Susret Antonija Velikog i [[Pavle Tivejski|Pavla Tivejskog.]] Od njegovih učenika najpoznatiji su Pavle Preprosti i Makarije Egipatski. Oni su imali prilike da slušaju besede ave Antonija koji je, izlazeći iz svog usamljeništva, ponekad po čitavu noć razgovarao sa onima koji su se okupili radi pouke. Među starcima koji su ga posećivali bili su ava Josif, ava Elenije iz Sirije, Pavle Tivejski i mnogi drugi. Jednom prilikom je Antonije učenicima navodio izreke iz svetog Pisma, raspitujući se za njihovo značenje. Svako je govorio kako sam razume, ali je Antonije svima odgovarao: "Ne, nisi shvatio". Na kraju, on upita avu Josifa: "Šta ti kažeš o toj izreci?" "Ne znam", odgovori Josif. Tada Antonije reče: "Ava Josif je našao put rekavši: "Ne znam"".
On je podvižnike savetovao da ne zapostavljaju u potpunosti svoje telo, već da mu daju onoliko koliko mu je potrebno ali ništa više od toga, jer je to pravi način na koji duša ostvaruje potpunu vlast nad telom.
Jedan mladić, koji je smatrao da ne treba napuštati svet, govoriti je Antoniju: "Više vredi onaj ko se podvizava u gradu ili selu i koji ispunjava sve što je potrebno za duhovno savršenstvo". Kada ga Antonije upita: "Gde i kako ti živiš?", on odgovori: "Živim u domu roditelja, koji mi sve nabavljaju. To me izbavlja od briga i staranja, te se neprestano bavim jedino čitanjem i molitvom, ne rasejavajući duh ničim sporednim". Tada ga Antonije opet zapita: "Kaži mi, sine moj, da li se ti žalostiš u njihovim žalostima i raduješ u njihovim radostima". On priznade da oseća i jedno i drugo. Tada Antonije reče: "Znaj da ćeš i u budućem veku imati udeo sa onima sa kojima si u ovom životu delio radost i žalost. Za tebe je put koji si izabrao štetan ne samo zbog toga što se usled gotovo svakodnevne promene životnih slučajnosti tvoj um pogružava u neprestane pomisli o zemaljskom, već i stoga što te lišava ploda koji bi stekao da se svojim rukama trudiš oko prehranjivanja.”
Premda nije imao nikakvo svetsko obrazovanje, Antonije je bio izuzetno mudar čovek. Jednom ga neki filosof upita: "Iz kakvih si ti knjiga pocrpio znanje o visokim istinama koje propovedaš"? A ava Antonije ne govoreći ni riječi, jednom rukom pokaza na nebo, a drugom zemlju.
right|thumb|220px|Kip svetog Antuna Pustinjaka, Novo Selo, [[Brač, Hrvatska.]] On je objašnjavao da je nemoguće da čovek odjednom postane dobar i mudar, već jedino upornim staranjem, bavljenjem, iskustvom, vremenom, podvigom i težnjom za činjenjem dobra. LJudi su verovali njegovim poukama, jer je njegov život, kao živi dokaz, stajao iza svake njegove reči. Antonije je takođe učio da se neprestano treba sećati smrti.
Kada je već zašao u duboku starost, Antonije jer osetio da mu se bliži smrtni čas. Pozvavši one koji su mu bili bliski, Antonije reče: "Spremam se na put naših Otaca, jer me je pozvao Gospod. Neću više biti sa vama". Pošto ovo reče, učenici se pozdraviše sa njim, i on izdahnu, a njegovo lice se obasja unutarnjom svetlošću. Preminuo je 335. godine, u sto petoj godini svoga života, ostavivši iza sebe mnoštvo učenika. Žitije svetog Antonija napisao je Atanasije Veliki.
I katolička i pravoslavna crkva ga slave 17. januara po julijanskom kalendaru (odnosno 30. januara po gregorijanskom).
R21
__NOTC__ Termin R21 ima više značenja.
Divlja kokoš
Divlja kokoš (Gallus gallus) iz reda kokoški je izvorni predak odomaćene domaće kokoši (Gallus gallus domesticus), koja je prvi put uzgojena u zatočeništvu prije najmanje 5.000 godina. To je ptica tropskih područja, pripada porodici fazanki i godišnje ima leglo od oko 20 jaja.
Divlja kokoš živi još u Indiji i Indoneziji, ima više podvrsta, a gotovo svako područje ima svoju varijantu. Ovo je izbor nekih: mini|200px|lijevo|Crvena kresta i braduša pijetla Smatra se gotovo izvjesnim, da je domaća kokoš uzgojena od podvrste burmanske divlje kokoši (Gallus gallus gallus).
Mužjaci i ženke ove vrste pokazuju vrlo izražen spolni dimorfizam. Mužjaci su puno krupniji, imaju velike crvene kreste i braduše (kožne izrasline) na glavi, dugo i široko zlatno i bronzano perje koje oblikuje "šal" ili "kep" od vrata preko leđa do donjeg dijela leđa. Rep je oblikovan od dugog, bogatog perja koje izgleda crno, no pod određenim svjetlom prelijeva se plavo, purpurno i zeleno. Perje ženki je tipično za ovu porodicu obojeno neupadljivo i prilagođeno okolici jer sama sjedi na jajima, brine i vodi piliće. Također, nema bradušu i krestu, iznimno, vrlo malu.
Let ovim pticama služi uglavnom tome, da u sumrak dolete na granu drveta ili nekog drugog mjesta gdje su relativno sigurne od predatora s tla, i za bijeg od neposredne opasnosti tijekom dana.
R20
__NOTC__ Termin R20 ima više značenja.
Hardin, Kentucky
Hardin je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 615, što je 51 (9,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Milan Šenoa
Milan Šenoa (Zagreb, 2. srpnja 1869. – Zagreb, 16. studenoga 1961.), hrvatski geograf, književnik i putopisac.
Životopis
Milan Šenoa rodio se u Zagrebu 1869. godine. Sin je hrvatskog književnika Augusta i Slave rođene Ištvanić. Osnovno školovanje i staru klasičnu gimnaziju završava u Zagrebu. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1892. a doktorirao 1895. godine. Bio je profesor geografije od 1892. godine a od 1917. godine redoviti sveučilišni profesor. Bio je predstojnik Geografskog zavoda od 1922. do 1940. godine. Objavio je 50-ak djela iz fizičke geografije i antropogeografije, putopisa i popularne geografske članke, a pisao je pripovijetke, crtice, eseje, drame i životopise. U pripovijetke unosi regionalna obilježja. Napisao je povijesni roman Iz kobnih dana i životopis Augusta Šenoe Moj otac. Bio je suradnikom u izdanju knjige Emilija Laszowskoga, ''Povijest plem. općine Turopolja nekoć Zagrebačko polje zvane'' (također uz suradništvo Velimira Deželića starijega i Janka Barlea).
Paulinska kiselina
Paulinska kiselina je omega-7 masna kiselina prisutna u mnogim biljnim izvorima, uključujući gvaranu (lat. Paullinia cupana) po čemu je dobila ime..
CSP-2503
CSP-2503 je potentan i selektivan agonist 5-HT1A receptora, i antagonist 5-HT2A receptor i 5-HT3 receptora. On je prvi put sintetisan 2003 koristeći dizajn baziran na računarskom modelu i QSAR studijama. U istraživanjima na pacovima, CSP-2503 je pokazao anksiolitičko dejstvo, te je smatra da može da služi kao potencijalni tretman za anksioznost kod ljudi, sa multimodalnim mehanizmom dejstva.
R19
__NOTC__ Termin R19 ima više značenja.
Auberchicourt
Uberšikur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4556 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 639 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 63 m, a minimalnoj 21 m). mini|left|200p|mairie d'Auberchicourt
R18
__NOTC__ Termin R18 ima više značenja.
Ludwigsburg
Ludvigsburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 87.207 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Ludvigsburg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 293 metra. Površina opštine iznosi 43,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 87.207 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 2.012 stanovnika/km².
CP 47,497
CP 47,497 ili (C7)-CP 47,497 je agonist kanabinoidnog receptora, koji je razvilo preduzeće Pfizer tokom 1980-tih. Ovaj materijal ima analgetsko dejstvo i koristi se u naučnim istraživanjima. Ono je potentan CB1 agonist sa Kd vrednošću od 2,1 nM.
Athol, Massachusetts
Atol je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.265, što je 105 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bardesan
Bardesan ili Barzani (sirijski: ܒܪܕܝܨܢ, Bardaiṣān, lat. Bardesanes; 154–222) je bio ranohrišćanski vođa i teolog iz Sirije, naučnik, astronom, filozof i pesnik.
Pripadao je aristokratiji i bio je lični prijatelj Avgara IX, vladara Edese. Za vreme Bardesana kralj Abgar IX od Osroene je primio hrišćanstvo te u Siriji počinju da se dižu prve hrišćanske crkve.
Život
thumb|right|Stari grad [[Şanlıurfa|Şanlı Urfa u Turskoj (nekadašnja Edesa).]] Barzani je rođen 11. jula 154. godine u Edesi, u uglednoj paganskoj obitelji. Zbog političkih previranja u Edesi, čitava porodica je na neko vreme prešla u Hijerapolis (Mabug), snažan centar paganizma. Odgojitelj mu je bio jedan poganski svećenik u Mabugu. Bio je naobražen u astrologiji i filozofiji.
Sa oko 25 godina je čuo propovedi Histaspesa, episkopa Edese, nakon čega je kršten u hrišćanstvo oko 179. godine. Od mladosti je bio prijatelj s edeškim kraljem Abgarom IX (ili VIII), koji je vladao 179-216. Bardesan je živio na Abgarovu dvoru. Abgar je prvi vladar koji je primio kršćanstvo, čemu je vjerojatno Bardesan doprineo.
Edesa je u to vrijeme bila mjesto gdje su se stjecali helenski, iranski, židovski, i uopće semitski, te kršćanski utjecaji. Vrlo je vjerojatno da su se ti utjecaji nekako osjećali u tom prvom javnopravnom kršćanstvu, koje se počelo oblikovati pod Abgarovom vladom. Bardesan je bio intelektualni prvak toga zbivanja. Oko njega su se okupili učenici i sledbenici, i tako je nastala struja koja se nazivala bardesanovcima i koja se održala nekoliko stoljeća.
Nejasno je kako je došlo do toga da je njegova zajednica došla u sukob sa rimskom Crkvom. G. 216. Rimljani su osvojili Edesu i ukinuli kraljevstvo. Po nekim kasnijim vijestima Bardesan je tada, sa 63 godine života, bio primoran da izbegne u Jermeniju, gdje je također širio evanđelje. Kasnije se vratio natrag u Edesu. Umro je g. 222. u 68. godini života, ostavljajući iza sebe tri sina: Harmonija, Abgaruna i Hasdua.
Knjiga o zakonima zemalja
Od bogate Bardesanove književne djelatnosti sačuvao se u izvorniku samo jedan spis u cijelosti. »Knjiga o zakonima zemalja« (Liber legum regionum) je sačuvana u sirijskom originalu samo u jednom kodeksu iz VII stoljeća (Brit. Mus. Add. 14658), koji je izdao W. Cureton 1855. godine.