cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herta Müller
Herta Müller rođena je u Niţchidorfu, u okrugu grada Temišvara u Rumuniji 17. august 1953. godine. Dobitnica je Nobelove nagrade za književnost 2009. godine, za svoja djela o životu u Rumuniji, Istočnoj Evropi nakon Drugog svjetskog rata, progonima njemačke manjine u rumunskom dijelu Banata, kao i svojim esejeima o posljedicama rata i svog izbjeglištva u Njemačkoj.
Slovaci
thumb|Slovačka zastava Slovaci su zapadnoslovenski narod, koji pretežno živi u Slovačkoj, gde čini oko 86% stanovništva. Slovaci su većim delom katoličke, a manjim delom protestantske veroispovesti, a govore slovačkim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika.
Slovaka ukupno ima oko 6,200.000, od toga u Slovačkoj 4.600.000, u SAD-u 1,000.000, u Češkoj 300.000.
Prema popisu iz 2002. godine, u Vojvodini živi oko 56.000 Slovaka, a slovački jezik je jedan od 6 službenih jezika ove pokrajine. Središte Slovaka u Vojvodini je Bački Petrovac.
Etimologija
Slovaci i Slovenci su jedini trenutni slavenski narod koji su sačuvali staro ime Slavena (jednina: slavěn) u njihovom imenu - pridjev "Slovak" je i dalje slovenský, a ženska imenica "Slovak" je još uvijek Slovenka u slovačkom jeziku. Samo se muška imenica "Slovak" promjenila u Slovenin, vjerovatno u srednjem vijeku.
Madison, Mississippi
Medison je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.149, što je 9.457 (64,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nikozija
thumb|right|Nikozija thumb|Satelitska slika Nikozije Nikozija (Λεύκοσια, Lefkosia, Lefkosa) je najveći, a ujedno i glavni grad Kipra. Broji oko 170.000 stanovnika. Ime ovog grada u prijevodu sa grčkog bi otprilike značilo "bijeli grad". Kroz sami grad prolazi "zelena linija" pa je on podijeljen na grčki i turski dio. Nešto veći dio pripada južnom, odnosno grčkom Kipru. Centar ovog grada, poznatiji kao Ledra, je ujedno i najpoznatiji i od turista najposjećeniji dio. Ovaj trg je također podjeljen, a na turskoj strani on nosi naziv Bahčeli. U blizini ovog trga smješteni su mnogi kulturno-historijski objekti poput Selimove džamije, Ledra palače i mnogih drugih.
Geistown, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.467, što je 88 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Srednjaci
mini|desno|270px|Neboderi u Ulici braće Domany. Srednjaci su zagrebačko naselje koje se nalazi između Ljubljanske/Zagrebačke avenije i Horvaćanske ceste, a zapadno od Knežije.
Poznati su po neboderima u Ulici braće Domany, koji su vidljivi izdaleka, uz koje prolazi i potok Črnomerec. U kvartu se nalazi Osnovna škola Josipa Račića.
Prema podjeli ustanovljenoj Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999., pripadaju Gradskoj četvrti Trešnjevka - jug te Mjesnom odboru Horvati-Srednjaci.
Trnjanska Savica
Trnjanska Savica je zagrebačko gradsko naselje (kvart) koje se nalazi sjeverno od rijeke Save. Na istoku granići sa Folnegovićevim naseljem, na zapadu sa Starim Trnjem, na sjeveru sa mjesnim odborom Marin Držić, a na jugu sa Novim Zagrebom, tj. sa Zapruđem.
Iz stambenih zgrada se pruža prekrasan pogled na rijeku Savu i jezero Bundek, te na istočni dio Novog Zagreba. Kvart je dobro prometno povezan s centrom grada. Kroz Savicu prolaze dnevne tramvajske linije 6, 7 i 8, noćna tramvajska linija 31, te autobusna linija 218 koja naselje povezuje s Glavnim kolodvorom.
Srednjaci
Poznatija ličnost sa Srednjaka je Željko Mavrović zvan 'Šaka sa Srednjaka.'
Trnjanska Savica
Posebnost Savice su platoi, kojih ima 4, a prostiru se gotovo duž cijelo naselje.
Na Savici se nalaze brojne ustanove. Neke od njih su: Osnovna škola Jure Kaštelana, dječji vrtić Savica, Tržnica Savica, dom zdravlja Savica, knjižnica Savica, državna geodetska uprava itd.
Prema podjeli ustanovljenoj Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999., pripada gradskoj četvrti Trnje.
Kananefati
Kananefati (Cananefates, također poznati i kao Canninefates, Caninefates ili Canenefatae, doslovno "gospodari praziluka" ) su bili germansko pleme koje je početkom 1. milenijuma živjelo na tzv. "Batavskom otoku", odnosno zapadnom dijelu tadašnje rimske provincije Donja Germanija (u današnjoj Nizozemskoj). Prema Tacitu su bili po jeziku, običajima i karakteru slični, a po porijeklu srodni susjednim Batavcima, iako ih nije bilo tako mnogo. Vođa im se zvao Brino, koji je jednom prkosio caru Kaliguli. Sudjelovali su u Batavskoj pobuni 69. Poslije je po njima dobio ime rimski grad Forum Hadriani (današnji Voorburg).
Trnjanska Savica
Zanimljivosti
Na Savici su snimane poznate hrvatske humoristične serije: Stipe u gostima i Zauvijek susjedi.
Horvati-Srednjaci
Horvati-Srednjaci je naziv mjesnog odbora u zagrebačkoj Gradskoj četvrti Trešnjevka - jug.
Na teritoriju Mjesnog odbora djeluju Osnovna škola Josipa Račića, Osnovna škola Horvati, Športska gimnazija Zagreb, kao i Športsko-rekreacijski centar "Mladost". Na tom području je i Studentski dom "Stjepan Radić" i Kineziološki fakultet.
Gajevo
Gajevo je naselje i istoimeni mjesni odbor u Gradskoj četvrti Trešnjevka - jug u Zagrebu.
Sappade, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1330 m.
Metad
Metad je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 295,462 Da.
Beauchalot
Bošalo je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 390 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 316 metara (maksimalnoj 410 m, a minimalnoj 295 m).
Knežija
mini|desno|270px|Stambene zgrade na zapadnoj strani Knežije, uz Selsku cestu. Knežija, poznati zagrebački kvart u Gradskoj četvrti Trešnjevka - jug, kao naselje čini zaseban mjesni odbor.
Na Knežiji se nalazi Osnovna škola Matije Gupca, Osnovna škola Horvati te salezijanski samostan i crkva Marije Pomoćnice, što je i središte istoimene rimokatoličke župe.
Zagrebačke gradske četvrti
Gradska četvrt, uz mjesne odbore, oblik je mjesne samouprave u Gradu Zagrebu putem kojeg građani sudjeluju u odlučivanju o poslovima iz samoupravnog djelokruga Grada i lokalnim poslovima koji neposredno i svakodnevno utječu na njihov život i rad. Gradska četvrt osniva se za područje koje predstavlja gradsku, gospodarsku i društvenu cjelinu, a koje je povezano zajedničkim interesima građana. Sadašnja podjela na sedamnaest gradski četvrti ustanovljena je Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999. godine. Gradska četvrt je pravna osoba koja ima svoja tijela.
Vijeće gradskih četvrti
Vijeća gradskih četvrti imaju od 11 do 19 članova, ovisno o broju stanovnika gradske četvrti, odnosno: Članove vijeća gradske četvrti biraju građani s područja gradske četvrti na temelju općeg biračkog prava na neposrednim izborima tajnim glasovanjem. Mandat članova vijeća gradske četvrti traje četiri godine.
Vijeće gradske četvrti samostalno donosi pravila gradske četvrti, donosi financijski plan i završni račun, odlučuje o raspolaganju imovinom gradske četvrti, donosi plan malih komunalnih akcija (gradnja, uređivanje i održavanje manjih objekata komunalne infrastrukture i manjih javnih objekata kojima se poboljšava komunalni standard građana) i utvrđuje prioritet u njihovoj realizaciji, bira predsjednika i potpredsjednika vijeća, saziva mjesne zborove građana, organizira i provodi civilnu zaštitu na svom području, usklađuje rad mjesnih odbora, donosi program rada i izvješće o radu, donosi poslovnik o svom radu, surađuje s drugim gradskim četvrtima na području Grada Zagreba osobito sa susjednim, surađuje s udrugama na svom području u pitanjima od interesa za građane gradske četvrti, i ostalo. Također, vijeće gradske četvrti predlaže koncept razvoja svoga područja u okviru razvojnog plana Grada Zagreba, predlaže rješenja od interesa za svoje područje u postupcima izrade i donošenja prostornih i drugih planskih dokumenata i njihova ostvarenja, prati stanje u komunalnoj infrastrukturi na svom području i predlaže programe razvoja komunalne infrastrukture,brine se o uređivanju naselja, kvaliteti stanovanja, komunalnim objektima, infrastrukturi te obavljanju komunalnih i drugih uslužnih djelatnosti od značenja za gradsku četvrt, brine se o zadovoljavanju potreba stanovnika na području predškolskog odgoja i obrazovanja, javnog zdravstva, socijalne skrbi, kulture, tehničke kulture i športa od značenja za gradsku četvrt, predlaže i prati mjere i akcije za zaštitu i unapređivanje okoliša te za poboljšanje uvjeta života, predlaže mjere nakon razmatranja stanja sigurnosti i zaštite osoba, imovine i dobara na svome području, predlaže mjere za učinkovitiji rad komunalnih službi, predlaže osnivanje ustanova u djelatnostima brige o djeci predškolske dobi, obrazovanja, javnog zdravstva, socijalne skrbi, kulture, tehničke kulture i športa, prati rad ustanova u tim djelatnostima osnovanim radi zadovoljavanja potreba stanovnika na svome području te predlaže mjere za unapređivanje njihova rada, predlaže imenovanje ulica, javnih prometnih površina, parkova, športskih terena, škola, vrtića, ustanova u kulturi i svih drugih objekata na svojem području, može predložiti područja mjesnih odbora na svojem području, predlaže promjenu područja gradske četvrti, odnosno mjesnih odbora na svojem području, predlaže kandidate za suce porotnike.
Vijeće gradske četvrti obavlja i druge poslove koje mu iz samoupravnog djelokruga Grada Zagreba povjeri Gradska skupština koji su od značenja za gradsku četvrt. Vijeće gradske četvrti može održati sjednicu ako je nazočna većina članova vijeća, a odlučuje većinom glasova nazočnih članova. Pravila gradske četvrti, financijski plan i završni račun, odluke o raspolaganju imovinom, plan malih komunalnih akcija, poslovnik o radu vijeća gradske četvrti i odluku o izboru predsjednika i potpredsjednika vijeća, vijeće gradske četvrti donosi većinom glasova svih članova.
Predsjednik vijeća
Vijeće gradske četvrti tajnim glasovanjem bira predsjednika vijeća i jednog potpredsjednika vijeća iz reda svojih članova na vrijeme od četiri godine.
Predsjednik vijeća gradske četvrti predstavlja gradsku četvrt i vijeće gradske četvrti, saziva sjednice vijeća' predlaže dnevni red, predsjeda sjednicama vijeća i potpisuje akte vijeća, provodi i osigurava provođenje odluka vijeća te izvješćuje o provođenju odluka vijeća, surađuje s gradonačelnikom, predsjednikom Gradske skupštine i Gradskim poglavarstvom, brine se o provedbi akata što se odnose na rad gradske četvrti, sudjeluje u provođenju mjera civilne zaštite, informira građane o pitanjima važnim za gradsku četvrt, koordinira rad predsjednika mjesnih odbora na području gradske četvrti.
HSPA1A
HSPA1A, protein toplotnog šoka 70 kDa 1, je protein koji je kod čoveka kodiran HSPA1A genom.
Interakcije
Za HSPA1A je bilo pokazano da interaguje sa ASK1, STUB1, MSR1, BAG3,  Parkinovom ligazom, Fankonijeva anemija, komplementaciona grupa C,  GPR37, HSF1  i AIFM1.
Comps (Drom)
Kon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 118 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 664 metara (maksimalnoj 959 m, a minimalnoj 465 m).
Conning Towers Nautilus Park, Connecticut
Koning Tauers Notlis Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.834, što je 1.407 (-13,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Antonin Liberal
Antonin Liberal (Antoninus Liberalis) bio je grčko-rimski gramatičar koji je živio u 2. ili 3. vijeku. Njegovo jedino djelo su Metamorfoze (Μεταμορφώσεων Συναγωγή, Metamorphoseon Synagoge, doslovno "Zbirka preobrazbi") u kojima daje kratke opise priča iz grčke mitologije. Djelo, koje je prvi put štampano 1598. se, usprkos nedostatka književne vrijednosti, smatra jednim od najvažnijih izvora za antičku mitologiju i književnost.
Bell Arthur, North Carolina
Bel Artur je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Campo di Pardo, Chieti
Campo di Pardo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Bell Arthur, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 466.
Campo di Pardo, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Hrvatski blok (razvrstavanje)
Hrvatski blok je naziv za nekoliko stranaka i političkih koalicija:
Staglišće
Staglišće je zagrebačko naselje u Gradskoj četvrti Trešnjevka - jug, a spada u Mjesni odbor Jarun. Poznato je po igralištu Nogometnoga kluba "Jarun" te rimokatoličkoj crkvi Duha Svetoga, koja je nekad bila središnja crkva salezijanske župe na Jarunu, a danas je filijalna.
Horvati (Trešnjevka)
U kvartu djeluje istoimena osnovna škola, Športska gimnazija Zagreb, kao i Športski park Mladost. Također, ovdje je smješteno i Studentsko naselje Stjepan Radić.
Teritorijalno pripadaju Rimokatoličkoj župi Marije Pomoćnice na Knežiji.
Metalenestril
Metalenestril je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,365 Da.
Pucnjava na Kent Stateu
Pucnjava na Državnom univerzitetu Kent, također poznata kao ubistva na Kent Stateu ili masakr na Kent Stateu, je incident koji se dogodio 4. maja 1970. godine na kampusu Državnog univerziteta Kent u američkoj državi Ohio za vrijeme demonstracija protiv eskalacije Vijetnamskog rata, i prilikom koga su smrtno stradala 4 studenta. Do njega je došlo nakon što je 30. aprila predsjednik Richard Nixon objavio početak američke vojne operacije u dotada službeno neutralnoj Kambodži, a što je širom Amerike izazvalo bijes radikalne ljevice koja je svoje najjače uporište imala na univerzitetima i koledžima. Već sljedeći dan su studenti počeli demonstrirati, a niz nasilnih incidenata je potakao lokalne vlasti da pozovu Nacionalnu gardu koja je 4. maja pokušala rastjerati demonstracije. Pripadnici Garde su na demonstrante, koji su ih prethodno gađali kamenjem, otvorili vatru. Pri tome je ispaljeno 67 metaka, pri čemu je 4 studenata ubijeno, a 9 ranjeno. Krvoproliće, dotada nezabilježeno na američkim univerzitetima, je imalo snažan efekt na američku javnost te je dodatno okrenulo protiv sve nepopularnijeg rata.
1-(4-(Trifluorometil)fenil)piperazin
1-(4-(Trifluorometil)fenil)piperazin (pTFMPP) je otpuštajući agens serotonina. On je ponekad prisutan u dizajniranim drogama, mada u znato manjoj meri od „normalnog“ izomera meta-TFMPP.
2,5-Dimetoksi-4-etoksiamfetamin
2,5-Dimetoksi-4-etoksiamfetamin (MEM) je psihodelik i entaktogeni lek iz fenetilaminske i amfetaminske hemijske klase. Njega je prvi sintetisao Aleksandar Šulgin. Po njegovim trvdnjama, MEM proizvod pojačanje boje, vizuelne fenomene, obrasce kretanja, pored ostalih dejstava.
MEM poseduje afinitet (Ki) za 5-HT2A (3.948 nM), 5-HT2B (64,5 nM), 5-HT7 (7.156 nM), and σ1 (5.077 nM) receptora. On se ponaša kao parcijalni agonist na 5-HT2A receptoru. MEM je relativno selektivan za ta mesta i pokazuje nizak/zanemarljiv (> 10.000 nM) afinitet za druge ciljeve.
Rat u Darfuru
Rat u Darfuru bio je građanski rat u Darfuru, zapadnoj pokrajini Sudana, od 2003. do 2010. Za razliku od Drugog sudanskog građanskog rata, koji je bio religijski rat, ovo je etnički sukob. Ne-arapsko, crnačko muslimansko stanovništvo Darfura - Fur, Zaghawa i Masalit - pobunilo se protiv represije arapske, također muslimanske vlade u Sudanu i zahtijevalo neovisnost. Pokret za pravdu i jednakost (PPJ) i Nacionalna fronta iskupljenja (NFI) pokrenuli su oružani sukob protiv vlade. Janjaweed, okrutni militanti sastavljeni većinom od Arapa iz sjeverne regije Rizeigat, počinili su potom velike zločine protiv građana Darfura. Velik dio međunarodne zajednice okarakterizirao je te zločine militantnih Arapa kao čin genocida. Iako prema izvještaju UN-a iz 2005. ti "zločini nisu bili genocid", Međunarodni sud (MS (UN)) je svejedno u srpnju 2008. optužio sudanskoga predsjednika Omara al-Bašira za genocid i zločin protiv čovječnosti.
U sukobu je proginulo najmanje 178,000 ljudi te je prouzročio 2.7 milijuna izbjeglica.
2003.
U veljači 2003., Sudanski pokret oslobođenja (SPO) i Pokret za pravdu i jednakost (PPJ) pojavili su se u Darfuru i napali vladine trupe. SPO i PPJ su objavili da su napadi bili oblik prosvjeda protiv neuspjeha vlade Sudana u očuvanju stanovnika sela od napada nomadskih skupina te ekonomskog zapuštanja regije. Nakon prvotnih naznaka da je vlada odlučila mirno riješiti problem, na kraju se ipak odlučila upotrijebiti silu, već od ožujka. To je bio početak sukoba.
2004.
Afrička Unija je u srpnju započela svoju promatračku misiju, AMIS, u Darfuru. Pokušala je osigurati mir za civile i dobavitelje humanitarne pomoći. Međutim, AMIS je imao snagu manje od 7,000 vojnika te je bio lagano naoružan, čime nije mogao stvariti te ciljeve.
2005.
U siječnju, povjerenstvo je objavilo dobro dokumentiran izvještaj prema kojem je u Darfuru bilo 1.6 milijuna raseljenih osoba a otprilike 200,000 izbjeglica je pobjeglo u Čad. Prema izvještaju, vladine snage i militanti su počinili dalekosežne ratne zločine, među kojima su ubojstva, mučenje, silovanje, masovna strijeljanja te nezakonito zatvaranje. Utvrđeno je da su Janjaweedi djelovali uz logističku potporu vlade Sudana.
2006.
Potpisan je darfurski mirovni sporazum između vlade Sudana i pobunjenika - SPO i frakcija Minni Minawi (MM). Međutim, od tada je samo nekolicina naoružanih frakcija također potpisala mirovni sporazum. Kontrola nekih vladinih područja Darfura predani su SPO-u i MM-u. 31. kolovoza, Vijeće sigurnosti odobrilo je rezoluciju o slanju novih mirovnih snaga u Darfur, međutim sudanska vlada je to odbila.
2007.
Međunarodni sud je optužio dvojicu Sudanaca - Ahmeda Harouna, ministra humanitarnih poslova, i Alija Kushaybija, vođu militanata - zbog 51 optužbe za zločine protiv čovječnosti u Darfuru. right|thumb|250px|Izbjeglički logor u El-Fasheru primio je 40,000 ljudi Vlada je odbila surađivati tako da su njih dvojica ostali slobodni. 31. srpnja, Vijeće sigurnosti je jednoglasno odobrilo rezoluciju 1769 koja odobrava slanje 26,000 pripadnika mirovnih snaga u mirovnu misiju u Darfur (UNAMID).
2008.
10. svibnja, pobunjenici Darfura pokrenuli su napad na glavni grad, Khartoum, što je uzrokovalo daljnu nestabilnost u regiji. Sudanska vlada nastavila je sa zračnim i kopnenim napadima na njih, bez ikakvog obzira na civile. U srpnju, Sudanski predsjednik al-Bašir je optužen od ICJ-a zbog "orkestriranja masakra u Darfuru". U listopadu, sudanska vlada uhitila je Alija Kushaybija, ali ga nije izručila ICJ-u nego je odlučila sama izvestu suđenje zbog mogućih zločina.
2009.
Al-Bašir putuje po afričkim državama kako bi pokazao da mu međunarodna zajednica ne može ništa. Jedino su Čad i Bocvana objavile da će ga uhititi stupi li na njihov teritorij. Sudan je optužio Čad za pomaganje pobunjenika.
2010.
23. veljače, nakon dugotrajnih pregovora, potpisan je mirovni sporazum. SPO je pak odbio sporazum sve dok se ne razoružaju militanti sudanske vlade.
Socraggio, Verbano-Cusio-Ossola
Socraggio je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 515 m.
Gornji Dejan
Gornji Dejan je naselje u Srbiji u opštini Vlasotince u Jablaničkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 208 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 293 stanovnika).
Naselje čine nekoliko planinskih zaseoka i mahala. Najznačanije mahale u sastavu Gornjeg Dejana su Đorđine, Zimovište i Predanča. Predanča se od sredine šezdesetih godina XX veka administarativno vodi kao deo sela Zlatićevo.
Selo Gornji Dejan je povezano makadamskim putem sa Vlasotincem preko sela Donji Dejan. Povoljna klima omogućuje stočarstvo i voćarstvo. Prvi maj je posebno obeležavan sa okolnim selima. Taj dan slavio se na obližnjem brdašcu uz igru i veselje.
Istorija
Dejan je veoma staro naselje. Prvi naseljenici su bili stočari, koji su se naselili u lukama pored reke Vlasine u čobanskim kolibama. Poreklo ovog stanovništva je mahom sa Kosova, Kopaonika i naseljavanja Vlasine. Po kazivanju Vladimira Ilića-Valjaca (*1882.) iz Predanče prvi stanovnici Dejana su došli iz Rusije preko Karpata. Zajedno sa Crnom Barom i Javorjem Dejan je nastarije selo u ovom delu Povlasinja.
Posle naseljavanja čobana u lukama pored reke Vlasine, krčila se šuma i stvarali pašnjaci. Jedan deo stočara je krčeći šumu napustio luke pored reke Vlasine i naselio se u Garine. Tu, na planinskoj kosi obrasloj bukovom šumom sa leve strane reke Vlasine, blizu sela Svođa, zasnovano je prvo naselje sela Gornji Dejan. Posle širenja pašnjaka sagrađeno je selo zgusnutog tipa na zaravan. Naselje je okrenuto sunčanoj strani prema planinskom visu Bukove glave, na nadmorskoj visini između 700 i 800 metara. U starim kartama stoji kao selo Lenovo, danas je to samo mahala Levenovo.
Infrastruktura
Selo je elektrificirano, postoji i vodovod sa vodom iz planinskog izvora sa padina Bukove Glave. U selu postoji prodavnica i zadružni dom, gde su zimi organizovane igranke i proslave za vreme državnih praznika u bivšoj Jugoslaviji.
Gornji Dejan je nekad imao krojačku i stolarsku radnju. Snabdevanje životnim namirnicama je otežano jer postoji samo jedna prodavnica. Tako meštani za nabavke preče idu u obližnji Donji Dejan. Lekarske usluge seljani koriste više kilometara daleko u selu Svođe.
Obrazovanje
Zbog migracija u grad je osnovna škola, osnovana 1958., pred zatvaranjem. Prvi učitelj je bio Ljubiša Popović. Škola je obuhvatala rejon Gornjeg Dejana, Predanče, Đorđina i Zlatićeva. Kasnije, otvaranjem škole u Zlatićevu, deca iz Predanče su pohađala tu školsku ustanovu.
Stanovništvo
Posle Drugog svetskog rata dejančani su imali veliki broj vodenica na reci Bistrica. Bili su poznati kao majstori vodeničari. Danas više vodenica nema. Neke su već srušene, a neke u korov zarasle. Jedino su ostale zidine, koje podsećaju na neko prošlo vreme. Mnogi Dejančani su zbog siromaštva zajedno sa Ravnodelcima, Kruševljanima, Svođanima i Zlatićevcima odlazili u berbu žutog kukuruza u Vojvodini. Pri završetku berbe doterivali su pune vagone vozovima do Leskovca, a potom kamionima do sela Boljare i Kruševica. Odatle je do ostalih sela kukuruz prevožen drvenom stočnom zapregom. Žuta proja, koja se pravila od kukuruza, služila je prehrani porodica ovog planinskog dela Povlasinja.
Siromaštvo u ovom kraju je prestalo u najvećoj meri, kada je beli hleb zamenio žutu proju na trpezi. Pojavljivanje privatnika-preduzimača sedamdestih godina XX veka je doprinelo materijalnom razvoju ovog kraja. Meštani su kao radnici išli u ciglarsku i zidarsku pečalbu u Hrvatskoj, Bosni, Makedoniji, Vojvodini i Užoj Srbiji. Neki su postali majstori zidari-preduzimači.
Na drugoj strani je nekolicina mladih steklo visoko obrazovanje: nastavnici, učitelji, profesori, inženjeri i oficiri. Među njima ima doktora ekonomskih nauka i republičkih inspektora šumarstva.
Ovaj kraj je bio slobodoljubiv. Uzimali su učešće u borbi za oslobođenje od Turaka. Ovde su jatakovali mnogi hajduci tako ima dosta hajdučkih kladanaca, hajdučkih padina i drugih mesta sa nazivima po imenima hajduka. Dejančani su ratovali u srpskim ustanicima pod Karađorđem, kao i u Prvom i Drugom svetskom ratu.
Poreklo i genealogija
Genealogija i prezimena prvih naseljenika:
Mahale Đorđine i Zimovište
Zimovište je na blagoj padini zaravne sela Gornji Dejan, pored prosečenog puta Donji Dejan-Zlatićevo. Tu su stočari prezimili i zasnovali naselje, jer je zaklonjeno od vetrova. Kolibe su držali u Čukaru, preko reke Bistrice, u podnožju planinskog zaseoka Predanča.
Mahala Predanča
Planinska mahala Predanča zasnovana je negde početkom XIX veka od čobana iz Gornjeg Dejana. Oni su imali kolibe, prvo u podnožju, na mestu zvano Čukar. Čobani su sagradili kolibe na padinama sadašnjeg sela, a potom kolibe dogradili u kuće. Zaseoci Predanče su: Pi (po jezercu za ispiranje rude) Ravnište, Međak, Preslap, Ivje i Bagrovit.
Negde 1897. u Predanči je bilo pet kuća pokrivenih slamom. Prva kuća je pokrivena ćeremidom 1912. godine.
Predanča je povezana makadamskim putem preko sela Ravni Del sa Vlasotincem. Kolski put preko vodenice za selo Zlatićevo, kojim su deca nekad išla u školu, je potpuno zarastao šumom.
Predanča je bila poznata po vodenicama i valjavicama. Najpoznatiji vodeničari i valjaci bile su tri generacije Ilića. Vodeničari su mleli žito na vodenicama reke Bistrice i na rečicama Mala reka i Gracka. U prostoru između Donjeg Dejana, Đorđina, Predanče do Javorja bilo je nekada na rekama i planinskim potocima preko trista vodenica. Danas su samo dve u povremenoj upotrebi: jedna u Đorđinu i jedna u Donjem Dejanu.
Roanoke, Virginia
Roanok je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 97.032 stanovnika.
Gornji Dejan
Mahala Predanča
Na zaravnom delu Predanče je bio “krst”-obeležje, ali je srušen od strane komunista. Tu kod krsta su se slavile seoske litije u vreme verskih praznika. To pre svega važi za Markov dan ali mahom se slavio Sveti Đorđe, Sveti Nikola i Sveti Ranđel. Posle Drugog svetskog rata, predančani su slavili drugi maj i održavan je sabor za okolna sela na mestu Preslap. Tu je danas obeležje “drvenog krsta”, ali se okuplja mali broj ljudi, jer su iseljena sva okolna mesta i samo žive isključivo staračka domaćinstva.
Roanoke, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 97.032 stanovnika, što je 2.121 (2,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Gornji Dejan
Legende o predaji
Po kazivanjima Vladimira Ilića i Stojana Stojanovića, druga legenda govori da je Predanča dobila naziv po predaji rimljana u vreme najezde Srba kao plemena iz Rusije. Borbe su bile u Rimskom gradu (obližnjem lokalnom vizantijskom utvrđenju u VI/VII veku). Na padinama Čuke je bilo trideset do četrdeset kuća Rimljana, dok je rimsko groblje je bilo na kosi Čuke sa selom Zlatićevo, sa desne strane reke Bistrice. Po priči su srpska plemena došla iz pravca Grdelice sa niskim konjima. Muškarci (Rimljani) su ubijeni, dok su žene tu ostale. Zbog toga se žene čukinke zovu Latinke (Rimljanke).
Legenda o kosovskom barjaku
U potesu Kosare od mahale Čuka prema reci Bistrica između mahale Predanča i sela Javorje postoji Boškov kamen i srpsko groblje čija starost nije ispitana. Zato i kruži legenda u ovom kraju da je Boško Jugović posle boja na Kosovu, na konju stigao ranjen sa barjakom u lukama sela Dejan pored reke Vlasine. Tu su ga ovčari negovali, a barjak je predat tada crkvi planinskog sela Dobro Polje. Po njemu postoje mahale Boškovci u Donjem Dejanu i Zlatićevu, kao i mnoga mesta u ovom kraju koja nose njegov naziv. U ovom planinskom kraju je bilo dosta hajduka. Među njima je bio poznat hajduk Strelja, Neša. Čak je jatakovao i hajduk Veljko Petrović iz Negotinske krajine.
Demografija
U naselju Gornji Dejan živi 180 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,9 godina (44,2 kod muškaraca i 49,6 kod žena). U naselju ima 80 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,60.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Anders als die Andern
Anders als die Andern je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1919. u režiji Richarda Oswalda, poznat kao jedno od prvih filmskih ostvarenja s eksplicitno homoseskualnom tematikom i prvo koje je gej muškarce prikazivalo sa simpatijama. Protagonist, čiji lik tumači Conrad Veidt, je talentirani violinist koji zbog ljubavne veze sa jednim od svojih učenika postaje žrtvom ucjene koja će ga dovesti do samoubistva. Snimanje filma je potakao ljekar, seksolog i gej aktivist Magnus Hirschfeld, koji je također sudjelovao u pisanju scenarija i koji se u filmu pojavljuje u ulozi ljekara koji likovima i publici objašnjava homoseksualnost. Hirschfeld je sa ovim filmom nastojao senzibilizirati javnost za probleme homoseksualaca i potaći ukidanje paragrafa 175 njemačkog krivičnog zakona koji je homoseksualnost tretirao kao krivično djelo. U augustu 1920. je film zabranjen za javno prikazivanje, ali su njemačke vlasti dozvolile njegovo prikazivanje stručnim osobama kao što su ljekari i pravnici. Vjerovalo se da su nakon dolaska nacista na vlast sve kopije uništene, ali je nakon više decenija pronađena kopija u trajanju od 50 minuta.
Mayfield, New York
Mejfild je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 832, što je 32 (4,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nadežda Petrović
Nadežda Petrović (Čačak, 12. oktobra 1873. – Valjevo, 3. aprila 1915.), najznačajnija srpska slikarica s kraja 19. i početka 20. vijeka.
Biografija
S obitelji se 1884. godine preseljava u Beograd. Višu žensku školu završila je u Beogradu 1891. godine. Sljedeće 1892. godine polaže ispit za nastavnicu crtanja u srednjim školama te postaje učenica u ateljeu Đorđa Krstića. 1896/97. godine pohađa školu kod Kirila Kutlika. Od 1898. godine počinje školovanje u Münchenu u ateljeu Slovenca Antona Ažbea. Već 1900. godine imala je prvu samostalnu izložbu u Beogradu. Godine 1901. započinje rad u ateljeu Juliusa Extera u Münchenu. Od 1904. godine angažira se u domovini oko Prve jugoslavenske umjetničke izložbe, osnivanja Lade i Prve jugoslavenske umjetničke kolonije (Sićevo, Pirot, 1905. godine). Do 1912. godine izlaže na mnogobrojnim izložbama: Izložba Lade; Izložba jugoslavenske kolonije 1907; Izložba srpskog umjetničkog udruženja 1908; Druga samostalna izložba u Ljubljani 1910; iste godine u Parizu na Jesenskom salonu i u Zagrebu u okviru grupe Medulić; sljedeće 1911. godine izlaže u srpskom paviljonu na Međunarodnoj izložbi u Rimu, na Salonu internacionalne unije i Jesenskom salonu u Parizu. U Beogradu 1912. godine otvara slikarsku školu i sudjeluje na četvrtoj jugoslavenskoj izložbi.
U Prvom balkanskom ratu ucestvuje kao dobrovoljna bolničarka na frontu. Sa srpskom vojskom je ponovo 1913. i 1914. godine. Umrla je od tifusa u Valjevu gdje je bila na dužnosti dobrovoljne bolničarke.
Umjetnički rad
Slikarstvo Nadežde Petrović, najznačajnije srpske umjetnice s početka 20. vijeka uvodi srpsku umjetnost u tokove suvremene europske umjetnosti. Zahvaljujući njenom duhu koji je, iz male Srbije, stremio modernom svijetu, ali i sretnim okolnostima da se početkom 20. vijeka školovala u likovnim središtima Evrope, njeno slikarstvo ide, najvećim dijelom, u korak s evropskim ekspresionizmom, a ponekad se i približava tada još neafirmiranoj apstrakciji. Na njenim najboljim radovima dominiraju velike površine, njene omiljene užareno crvene boje i, njoj komplementarna, zelena. Ljubav prema bojama stvara na nekim platnima koloristički vrtlog gdje se, pored ostalih, ističu fovistička ljubičasta, plava i crna boja. Snažni potezi kista i široki i gusti, pastozni namazi ponekad platno pretvaraju u dinamičnu reljefastu površinu. Voljela je slikati portrete i pejzaže, a njeno domoljublje ogledalo se i u čestom izboru tema iz nacionalne povijesti i slikanju ljudi i predjela Srbije. Djelo Nadežde Petrović, u cjelini, zrači strašnom ekspresijom, snagom i hrabrošću ove jedinstvene slikarice s Balkana. Školovanje u Münchenu, posjete Parizu i Italiji i stalni povratak tradicionalnoj Srbiji ostavili su trag na njenim platnima, te se njen opus može podijeliti na nekoliko razdoblja.
Münchensko razdoblje (1898. - 1903.)
Prvi dio - učenje u školi Antona Ažbea, slovenskog slikara (Bavarac, kopije starih majstora). Drugi dio - rad u ateljeu Juliusa Extera, jednog od osnivača münchenske Secesije (Bavarac sa šeširom, Vodenica, Iberze, Borova šuma, Jelova šuma, Akt s leđa)
Srbijansko razdoblje (1903. - 1910.)
Prvi dio - poslije 1903. (Stablo u šumi, Resnik - više studija, Staro groblje, Žetva, Domaćin, Djevojče iz Sićeva, Sićevo - više studija, Guslar, Redovnik)
Drugi dio - poslije Italije 1907. (Dereglije na Savi, Žena sa suncobranom, Anđa, Staro beogradsko groblje)
Pariško razdoblje (1910. - 1912.)
(Most na Seni, Kej na Seni, Kraljević Marko i Miloš Obilić, Bulonjska šuma, More, Plaža u Bretanji, Bogorodičina crkva u Parizu)
Ratno razdoblje (1912. - 1915.)
(Čaršija, Stari šedrvan u Prizrenu, Prizren, Gračanica - nekoliko studija, Kosovski božuri - nekoliko studija, Dušanov most, Vezirov most, Ruševine, Valjevska bolnica)
Pretkolumbovska era
[[Datoteka:PreColumbian American cultures.png|thumb|200px|right|Glavne kulturne grupe pretkolumbovske Amerike.
Pretkolumbovski period ili pretkolumbovska era je uobičajeni zajednički izraz nekoliko arheoloških i historijskih perioda u Amerikama prije dolaska evropskih kolonizatora i naseljenika. Iako je ime dobio po evropskom istraživaču Kristoforu Kolumbu koji je 1492. i 1504. prvi došao u Ameriku, okvirno je završio nešto kasnije, s obzirom da pokriva historiju svih indijanskih naroda u Južnoj, Srednjoj i Sjevernoj Americi do trenutka prvih kontakata, odnosno zauzimanja teritorija od strane evropskih kolonijalnih casrtava.
Vrlo često izraz se ovaj izraz koristi za označavanje autohtonih civilizacija u Amerikama, odnosno naroda kao što su Olteci, Tolteci, Teotihuakanci, Zapoteci, Mišteci, Azteci, Maje, Inke, Moche, Chibcha ili Kanjari.
Brojne pretkolumbovske civilizacije su ostavile snažan trag na područjima gdje su živjele, i to izgradnjom velikih naselja, razvojem arhitekture, poljoprivrede, pisma i umjetnosti. S druge strane, veliki dio kulturne ostavštine autohtonih naroda danas je uništen, a što je rezultat evropskog doseljavanja u Ameriku u 15. i 16. vijeku, pa današnji historičari najviše podataka crpe iz arheoloških artefakata, a manje iz dokumenata. Dodatne poteškoće izaziva što mnoge od civilizacija nisu imale pismo, a kod onih koje jesu veliki broj zapisa i dokumenata je uništen od strane evropskih kršćanskih kolonizatora koji su ih smatrali "poganskima", odnosno heretičkima.
I pored nedostataka adekvatnih dokumenata se može zaključiti kako su stare američke civilizacije imale razvijenu nauku, a i tehnološka dostignuća. Tako su, na primjer, Asteci sagradili Tenochtitlan, jedan od najimpresivnijih gradova tadašnjeg svijeta, koji je imao čak 200.000 stanovnika. Glavna grana staroameričke nauke su bili matematika i astronomija, a glavna grana privrede poljoprivreda.
Neke od tragova pretkolumbovske kulture se mogu pronaći kod potomaka nekadašnjih američkih domorodaca, iako su ti narodi prošli kroz brojne promjene u posljednjih pet vijekova.
Anna-Maria Ravnopolska-Dean
right|thumb|250px|
Biografija
Anna-Marija Ravnopolska-Din je rođena u Sofiji. Studirala je u Rumuniji (kod Liane Paskuali) i u SAD gdje je pohađala Indiana University (kod Suzan MakDonald) i dobila Artist Diploma. 1992. godine je debitovala u Carnegie Hallu. 2003. godine je napisala svoju prvu kompoziciju – Imrovizacija.
H9
Termin H9 ima više značenja.
Markuševec
Markuševec je zagrebačko naselje koje se nalazi na krajnjem sjeveru grada, zapadno od Markuševečke Trnave, Bidrovca i Vidovca i istočno od Gračana. U njemu je osnovna škola Markuševec sa područnom školom u Bačunu i Vidovcu. Prema podjeli ustanovljenoj Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999., pripada Gradskoj četvrti Podsljeme, a čini zaseban mjesni odbor.
Sport
U naselju djeluju slijedeći sportski klubovi
Poznate osobe
Gazde, tamburaški sastav (www.gazde.hr)
Torrecchia Nuova, Latina
Torrecchia Nuova je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Lužički Srbi
Lužički Srbi su Zapadni Sloveni (gornjolužičkosrpski: Serbja – Serbja, donjolužičkosrpski: Serby – Serbi), poznati i kao Severni Srbi ili Lužičani, su stari zapadnoslovenski narod, koji živi u istočnom delu Nemačke, u nemačkim pokrajinama Saksonija i Brandenburg, u kraju koji je poznat kao Lužica.
Govore dva slična jezika: gornjolužičkosrpski (pod uticajem češkog jezika) i donjolužičkosrpski (pod uticajem poljskog jezika). Oba jezika spadaju u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Lužičkih Srba ukupno ima oko 60.000, a po veroispovesti su većinom protestanti, a manjim delom katolici.
Geografija
thumb|Mapa Lužice Lužički Srbi naseljavaju područje jugoistočno od Berlina prema poljskoj i češkoj granici, sve do Drezdena. Područje naseljeno Lužičkim Srbima se deli na dve geografske oblasti, koje su u svom istorijskom životu bile najvećim delom razdvojene, a samim tim su živele i razvijale se pod različitim političkim i društvenim uslovima. To su Gornja Lužica i Donja Lužica, od kojih je prva bila u sastavu Saksonije i u nešto boljim društveno-političkim uslovima nego Donja Lužica, koja se nalazila u sastavu Pruske.
Kulturno središte Gornje Lužice je Budišin (nemački: Bautzen), a Donje Lužice Kočebuz (nemački: Cottbus). U administrativnom smislu, Gornja Lužica je danas deo nemačke pokrajine Saksonije, dok je Donja Lužica deo pokrajine Brandenburg.
Sa njihovih prvobitnih naseobina Lužički Srbi su nasilno saterani u prostor između Labe i kapija Berlina, između Budišina i Kočebuza, nekad močvarno i pusto zemljište, koje su oni svojim vrednim rukama većim delom pretvorili u urban kraj.
Kultura
Lužičkosrpsko stanovništvo je izmešano sa nemačkim življem. Bez obzira na viševekovnu germanizaciju Lužički Srbi su u duhovnoj i materijalnoj kulturi sačuvali brojne slovenske elemente. Zanimljive su trodelne kuće, ušorena i raštrkana sela, ženska narodna nošnja, što se sve bitno razlikuje od susednog i ѕa njima pomešanog nemačkog stanovništva. Razlikuje se u po nečemu od nemačkog i svadbeni ceremonijal. Narodno usmeno stvaralaštvo bogato je izrekama, poslovicama, pesmama i pričama. Očuvani su i stari muzički instrumenti.
Jezik
Lužički Srbi govore dva slična jezika: gornjolužičkosrpski i donjolužičkosrpski. Oba jezika spadaju u lužičkosrpsku podgrupu zapadnoslovenskih jezika. Do drugog svetskog rata Lužički Srbi su pisali goticom i latinicom, a danas pišu samo latinicom.
Ime
Lužički Srbi sebe nazivaju Srbima: Serbja, Serb, Serbowka, dok Srbe sa Balkana nazivaju Južni Serbja.
Mirka Vasiljević
Mirka Vasiljević je srpska glumica i model, rođena 27. septembra 1990. godine u Beogradu (Srbija).
Jankomir
mini|250px|[[Jankomirski most preko Save]] Jankomir je zagrebačko gradsko naselje koje se nalazi na zapadnom dijelu grada na periferiji grada. Spada pod gradsku četvrt Stenjevec.
U drugoj polovici 20. stoljeća Jankomir postaje jedna od najznačajnijih zagrebačkih industrijskih zona. Tu se grade velike tvronice i druga poznata poduzeća poput Končara, Jedinstva, Jugorapida, Šavrića, Kontinentalprijevoza, Pismorada, Risa i drugih. U novije vrijeme većinu tih nekadašnjih velikih gospodarskih subjekata zamjenjuje sve veći broj manjih privatnih tvrtki koje se pretežno bave uslužnim djelatnostima. Također, zbog dobrog prometnog položaja, u zadnjih nekoliko godina izgrađeni su trgovački centri.
U Jankomiru se nalazi i Psihijatrijska bolnica "Jankomir", osnovana 1923. godine.
Trgovački centri
Poslije Domovinskog rata Zagrebov utjecaj je rastao i grad je postao ekonomski centar regije, preuzimajući dotadašnju poziciju Beograda. Kako je zagrebačko poduzetništvo raslo, grad je počeo privlačiti velike trgovačke lance i shopping centre. Za nekoliko godina oduzeo je Grazu titulu glavnog shopping odredišta zapadnog dijela bivše Jugoslavije. U potražnji jeftinog, a privlačnog građevinskog zemljišta, Jankomir je bio najčešće odabiran zbog svojeg povoljnog položaja: na rubu grada, a opet blizu stanovnicima i relativno blizu centru grada, te još s niskom cijenom zemljišta. Istočni dio grada, Peščenica i Žitnjak su također odgovarali ovim uvjetima, ali je tamo sagrađeno manje shopping centara zato što se grad više širio na zapad, a u predjelu grada jugoistočno od križanja Slavonska - Radnička nalazila su se sirotinjska romska naselja.
Jedan od prvih shopping centara otvorenih na Jankomiru bio je bauMaxx, otvoren 2000. godine. Mnogo je drugih centara otvoreno uz Škorpikovu cestu, primjerice Solidum i Pevec u 2003. Sjeverno od križanja s Ljubljanskom avenijom sagrađen je kružni tok uz koji je niknuo novi niz shopping centara uključujući Bauhaus i King Cross. Ti centri su bili smješteni gotovo odmah uz Ljubljansku aveniju, tek nekoliko stotina metara od Zagrebačke obilaznice. Danas se na Škorpikovoj cesti, osim velikih centara s alatom i priborom za uređenje okućnice, kao što je primjerice Bauhaus, nalaze i supermarketi namijenjeni isključivo prodaji živežnih namirnica, poput Lidla, te kombinacije toga dvoga (npr. Kika). U trgovačkim centrima kupcima su dostupne mnoge pogodnosti, poput besplatnog parkiranja, restorana ili korištenja bankomata. Velik problem kod shopping centara na Jankomiru je nedostatak javnog prijevoza, iako centri preživljavaju i od kupaca s automobilima. Zbog velike količine prometa križanje Škorpikove ceste i Ljubljanske avenije pretvoreno je u čvor, ali se svejedno nailazi na velike prometne gužve pri kraju radnog vremena trgovačkih centara. Najnovija prinova jankomirskim trgovačkim centrima je City Centar One, koji se nalazi kod rotora u Savskoj Opatovini.
Portaon
Portaon (Πορθάων), ponekad nazvan i Partaon ili Portej, ime je dve ličnosti u grčkoj mitologiji.
Metalileskalin
Metalileskalin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 251,321 Da.
Hautefage-la-Tour
Otfaž la Tur je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 655 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 217 metara (maksimalnoj 217 m, a minimalnoj 70 m).
Rudeš
Rudeš je zagrebačko naselje i istoimeni mjesni odbor u Gradskoj četvrti Trešnjevka - sjever.
Na području naselja prostire se salezijanska župa, s crkvom sv. Ane. U tom naselju se nalazi škola, Osnovna škola Rudeš. Rodos – latinsko ime za Rudeš Prvi sačuvani pisani izvori koji spominju Rudeš potječu tek iz XIII stoljeća. Rudeš je uz Vrapče, Grmoščicu i Završje pripadao posjedima zagrebačkog Kaptola. Prema sačuvanoj listini iz 1221.g. Andrija II (1205 – 1235), kralj ugarski i hrvatski vraća banu Okiću posjed Kamešnicu pod Kalnikom, a crkvi zagrebačkoj, koja je tu zemlju dotle uživala, daje u zamjenu posjede Rodos, Viduše, Kupuk, Brate. Arheološka iskapanja 1896.g. potvrđuju nalaske fragmentni urni nađene na području Rudeša i Jaruna. Daljnja arheološka iskapanja 1897.g. i 1898.g. potvrđuje prisustvo rimske civilizacije na istim područjima. Prije nego je Rodos pripao zagrebačkom kaptolu, bio je najvjerovatnije osobno slobodni podložnik Kraljevske županije. Do sredine XIV stoljeća Kaptol je Vrapče, Grmoščicu, Završje i Rudeš povezao u jednu cjelinu. Selo Rudeš nije imalo svoju, crkvu, nego je potpadalo pod župu svete Barbare u Vrapču (današnje Gornje Vrapče). Rudeš svoju crkvu, crkvu svete Ane osniva 1942.g. ali je sagrađena tek 1967.g. Za vrijeme Franje Josipa 1850.g. dolazi do ujedinjenja svih zagrebačkih oblasti u slobodni kraljevski grad – Zagreb. Ali i tada područja Rudeša i Jaruna ostaju izvan Zagreba sve do II svjetskog rata. Na izborima za Narodnu skupštinu 1935.g. Hrvatska seljačka stranka (HSS) i Hrvatska zajednica dobile su velik broj glasova. I u Rudešu je HSS i njen presjednik Stjepan Radić imao velik broj svojih pristalica. Dnevnik HSS-a "Narodni val" br. 6 (tiskan u Zagrebu 23.srpnja 1927.) zabilježio je sastanak HSS-a koji je održan u Rudešu (godinu dana prije nego je Stjepan Radić ubijen u Beogradu). Narodni zastupnik Vinko Trnjar izvjestio je da je sastanak održan na poziv odobronika Stjepana Družeka iz Kustošije, a iz razgovora sa seljacima iz Rudeša, Trnjar se uvjerio da: "Naši seljaci vrlo dobro prate napadaje na stranku i na presjednika Stjepana Radića". Selo Rudeš danas više ne postoji. Ime mu se sačuvalo još samo u nazivu Rudeške ceste, Rudeškog odvojka, Rudeških ogranaka te u nazivu područnog ureda. Sačuvana je i nekdašnja matična zadružna kuća koja je danas spomenik kulture.
Sarasin, Belluno
Sarasin je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1159 m.
HSPA1B
HSPA1B, Protein toplotnog šoka 70 kDa 1B, je ljudski gen. Ovaj gen bez introna kodira 70kDa težak protein toplotnog šoka koji je član Hsp70 familij.
Funkcija
Zajedno sa drugim proteinima toplotnog šoka, ovaj protein stabilizuje postojeće proteine čime sprečava agregaciju, i posreduje uvijanje novo transliranih proteina u citosolu i organelama. On takođe učestvuje u ubikvitin-proteasom putu, gde interaguje sa AU-bogatim elementom RNK-vezujućeg proteina 1. Ovaj gen je lociran u regionu klase III glavnog histokompatibilnostnog kompleksa, u klasteru sa dva blisko srodna gena koji kodiraju slične proteine.
Oboljenja
Pacijenti sa virusnim infekcijama hroničnog hepatitisa B ili hepatitisa C koji imaju HSPA1B-1267 jednonukleotidni polimorfizam imaju povišen rizik razvoja hepatocelularnog karcinoma.
2-Etil-5-metoksi-N,N-dimetiltriptamin
2-Etil-5-metoksi-N,N-dimetiltriptamin (EMDT) je triptaminski derivat koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao selektivni agonist 5-HT6 receptora, sa Ki od 16 nM, i bio je jedan od prvih selektivnih agonista razvijenih za ovaj receptor. EMDT inhibira formiranje kratkotrajne- i dugotrajne memorije u studijama na životinjama, a taj efekat se može poništiti primenom selektivnog 5-HT6 antagonista SB-399,885.
Adolf von Baeyer
Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer (Berlin, 31. listopada 1835. - Starnberg, 20. kolovoza 1917.), njemački kemičar, dobitnik Nobelove nagrade za kemiju 1905.
Rođen je u Berlinu 31. listopada 1835., gdje je studirao matematiku i fiziku. Prelazi u Heidelberg i studira kemiju kod Roberta Bunsena. Uglavnom je radio u laboratoriju Friedricha Kekuléa. Doktorirao je 1858. Bio je profesor u Strasbourgu 1871., a 1875. postaje profesor kemije na Sveučilištu u Münchenu.
Njegovi glavni uspjesi su sinteza i opis indiga, otkriće ftaleinskih boja i istraživanje poliacetilena, oksonijumskih soli i nitroznih mješavina. Prvi je predložio 1869. ispravnu formulu indola. Doprinos teorijskoj kemiji uključuje teoriju istezanja trostrukih veza i teoriju istezanja za karbonske prstenove. Tijekom 1872. eksperimentirao je fenolima i formaldehidom. Nobelovu nagradu za kemiju je dobio zbog "priznanja za njegov doprinos napretku organske kemije i kemijske industrije kroz rad na organskim bojama i hidroaromatskim jedinjenjima".
Ethridge, Tennessee
Etridž je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 465, što je 71 (-13,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
William Ramsay
Sir William Ramsay (Glasgow, 2. listopada 1852. - High Wycombe, 23. srpnja 1916.), škotski kemičar koji je otkrio plemenite plinove. Za to je otkriće dobio Nobelovu nagradu za kemiju 1904.