cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hlamida
Vizantijsko doba
Među ženama su zabeležene same carica kako nose hlamidu, koja im je uručivana tokom ceremonije krunisanja. U umetnosti je mnogo ređe videti caricu u hlamidi nego u lorosu, ali na poznatom reljefu "Romanova slonovača" (BnF, Pariz) Evodokija Makrembolitisa nosi hlamidu, dok njen suprug Konstantin X Duka (vladao 1059–1067) nosi loros.
Koturn
Koturn (κόθορνος / kothornos, lat. cothurnus) bila je, u antici, čizma koja seže do kolena ili do lista noge, napravljena od kože ili tkanine koja se celom svojom dužinom veže uzicama, a prste ostavlja otvorenima. Jednu verziju ove obuće nosili su drevni atinski tragični glumci (kako bi izgledali viši). Koturne su nosili i lovci i vojnici u Staroj Grčkoj, Etruriji i drevnom Rimu, kako bi zaštitili potkolenice od trnja, prljavštine itd.
San Nicolò, Piacenza
San Nicolò je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8497 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Opština Săhăteni, Buzău
Săhăteni je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Ca' Rizzetto, Venezia
Ca' Rizzetto je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Arroyo Negro, Villa Corzo
Arroyo Negro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 641 m.
Brisas del Mar, Marquelia
Brisas del Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Marquelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Alilamin
Alilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 57,094 Da.
Jardín Funeral Vida Eterna, Tecomán
Jardín Funeral Vida Eterna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
UEFA Superkup
Superkup Evrope je naziv za godišnje natjecanje između dva pobjednika eurokupova. Od 1972. do 1999. to je bilo između pobjednika Lige (kupa) prvaka i Kupa Pobjednika Kupova, a od 2000. između pobjednika Lige prvaka i Kupa UEFA.
Vidi još
UEFA Liga Prvaka
UEFA Kup
Kup pobjednika kupova
Interkontinentalni Kup
Tușnad, Tușnad
Tușnad je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Tușnad.
El Gavichán, Xicoténcatl
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Fernando González
Fernando Francisco González Ciuffardi ili kraće Fernando González (Santiago, 29. srpnja 1980.) je profesionalni tenisač iz Čilea. Nadimak mu je bombarder iz La Reine (Bombardero de la Reina). Osvajač je dva olimpijska odličja: zlata u parovima (Nicolás Massú) iz Atene 2004. i srebra pojedinačno iz Pekinga 2008.
Najbolji plasman na ATP listi mu je 5. mjesto (29. siječnja 2007.) u pojedinačnoj konkurenciji i 25. mjesto (4. srpnja 2005.) u konkurenciji parova. U dosadašnjoj karijeri osvojio je 11 turnira u pojedinačnoj konkurenciji i 3 turnira u konkurenciji parova. Prvi turnir osvojio je u Orlandu 7. svibnja 2000., a u finalu je svladao sunarodnjaka Massúa. Osim tih uspjeha, dvaput je osvajao i svjetsko momčadsko prvenstvo u tenisu (2003. i 2004.)
El Durazno, Jalostotitlán
El Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1794 m.
Sultanija Kosem
Sultanija Kosem ili Sultanija Mahpejker (tur. Mâh-Peyker Kösem Sultan; 1589. ili 1590. - 3. septembar 1651) bila je žena otomanskog sultana Ahmeda I. Imala je dva sina, a to su bili Murat IV i Ibrahim I. Njen unuk se zvao Mehmed IV. Sultanija Kosem je dva puta zvanično bila vladarka i time bila jedna od dve žene koje su bile formalni namesnici Otomanskog carstva.
Život
Kosem je bila grčkog porekla, ćerka pravoslavnog sveštenika na ostrvu Tinos. Rođena je oko 1589. ili 1590, kao Anastasija. U Carigrad, glavni grad Otomanske imperije poslala ju je Bosna Beijelberi, gde je prodata sa samo petnaest godina u harem sultana Ahmeda. Nakon nekog vremena je dobila ime Mahpejker (mesečevog oblika), a kasnije joj je sultan dao i ime Kosem. Tada je iz pravoslavlja prešla u islam.
Johnny Harris
Johnny Harris (London, 1974.) je britanski filmski i televizijski glumac. Karijeru je započeo kao kazališni glumac, da bi se početkom 2000-ih prebacio na filmsko platno. Prvi nastupi donijeli su mu nekoliko nagrada, prije nego se krajem desetljeća prebacio na veće i poznatije projekte. Sudjelovao je u filmovima London to Brighton, RocknRolla, The Imaginarium of Dr Parnassus, Dorian Gray i Snow White and the Huntsman, ali i u serijama Law & Order: UK, Whitechapel, Holby City, The Bill i This is England '86 i '88.
Weinbergen
Vajnbergen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Unstrut-Hajnih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.163 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16064066.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Unstrut-Hajnih Vajnbergen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Unstrut-Hajnih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 191 metra. Površina opštine iznosi 43,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.163 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 72 stanovnika/km².
mini|left|Grossgrabe/Thüringen (1909)
Zooey Deschanel
Zooey Claire Deschanel (fonetski: Zoui Kler Dešanel; 17. januar 1980 -) je američka glumica, muzičarka i kantautorica. Odrasla je kao dijete direktora fotografije Caleba Deschanela i glumice Mary Jo Weir, a njena sestra Emily je renomirana glumica. Filmski debi je imala u filmu Mumford 1999. godine, a prvu zapaženu ulogu u filmu Almost Famous 2000. godine. Godine 2009. se udala za rock muzičara Bena Gibbarda.
Corna, Sondrio
Corna je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Agonotet
Agonotet (ἀγωνοθέτης / agōnothetēs) bio je, u antičkoj Grčkoj, zvaničnik zadužen za organizovanje jedne od svetih panhelenskih igara. Isprva se tako nazivala osoba koja je organizovala igre i snosila troškove njihove organizacije. Ali, u velikim javnim igrama, kao što su bile Olimpijske igre i Pitijske igre, ovi zvaničnici bili su predstavnici različitih država ili su birani iz naroda u čijoj su se zemlji igre slavile. Tako je za Pitijske igre u Atini bilo birano deset athlothetae na četiri godine da nadgledaju različita takmičenja.
Historija
Agonotet, koji je istovremeno bio i organizator igara i na njima funkcionisao kao sudija, trebalo je da osigura nesmetano odvijanje nadmetanja. Kao odgovoran za upravljanje novcem primljenim i potrošenim u okviru nadmetanja, sastavljao je finansijski izveštaj. Morao je i pripremiti nagrade koje će biti dodeljene pobednicima (u Atini su za to kasnije bili zaduženi athlothetae) i uspostaviti njihovu zvaničnu listu. Tokom međunarodnih nadmetanja bio je odgovoran za organizaciju smeštaja takmičara i izaslanika. .
Stvaranje funkcije agonoteta u Atini datira s kraja 4. veka pre n.e. Demetrije iz Falerona ukinuo je dve najvažnije atinske liturgije: trijerarhiju, koja je postala nepotrebna s obzirom na povlačenje Atine sa međunarodne scene nakon poraza 322. pre n.e., i horegije, te ih je zamenio ovom novom, izbornom službom za "predsedabanje takmičenjima" ("agonotezija"), čije je finansiranje podržala država.
Međutim, mnogi počasni dekreti u čast agonoteta pokazuju da su sume koje su dobrovoljno ulagane kao dopuna onima koje daje polis uveliko premašivale troškove stare koreografije. Tako je 284/283. g. pre n.e. u Atini izabrani agonotet, pesnik Filipid odustao od mogućnosti da mu grad nadoknadi sumu koje je uložio u organizaciju igara. U stvari, liturgijska dimenzija agonoteze brzo se nametnula tokom helenističkog razdoblja i praksa euergetizma postala je sve više rasprostranjena tokom narenih vekova: u to, između ostaloga, spadaju finansiranje građevinskih radova i popravke svetih građevine.
Rutgers University Press
Rutgers University Press (akr. RUP) je akademski nakladnik u američkom gradu New Brunswicku odnosno izdavački odsjek Univerziteta Rutgers. Osnovan je 26. 3. 1936. godine i njegova izvorna specijalizacija bila su izdanja knjiga o Američkom građanskom ratu i evropskoj historiji. Glavna stručna područja na koje se RUP fokusira od 21. vijeka su sociologija, antropologija, zdravstvo, historija medicine, ljudska prava, urbane studije, judaistika, američke studije, umjetnost, kinematografija, mediji, kriminalistika, ekologija, te teme vezane uz New Jersey i pripadajuću atlantsku regiju.
Bradarac
Bradarac može biti:
Anthony, New Mexico
Entoni je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.360, što je 1.456 (18,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nuyucu, Santiago Ixtayutla
Nuyucu je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Ixtayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Boršt (Brežice, Slovenija)
Boršt je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Boršt se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Boršt je imao 131 stanovnika.
Eksomida
Eksomida (ἐξωμίς / exōmis, od exo = izvan i omos = rame) bila je starogrčka tunika koju su koristili radnici i laka pešadija. Eksomida je u velikoj meri zamenila raniji kratki hiton kao glavnu tuniku hoplita u drugoj polovini 5. veka pre n.e. Napravljena je od dva pravougaona platna (korišćeni su i drugi materijali), koji su spojeni sa strane da bi formirali cilindar, ostavljajući na vrhu dovoljno prostora za ruke. Otvor na vrhu je takođe ostavljen za glavu. Cilindar je skupljen u pojasu platnenim pojasom pomoću greben-čvora, zbog čega je tkanina padala preko pojasa, skrivajući ga od pogleda. Da bi se omogućila sloboda kretanja desne ruke, šav je na desnom ramenu bio rastavljen, a desna ruka provlačila se kroz otvor za glavu.
Villamiroglio, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Eksomida
Boja tunike je bila različita, ali crvena (naročito grimizna) sve je više bila standardna boja koju su hopliti preferirali tokom i nakon Peloponeskog rata.
Eksomida se mogla nositi zajedno sa ogračem koji se zvao hlamida (poznat i kao eftapida).
Kaligula
Kaligula, pravim imenom Gaj Cezar (lat. Gaius Iulius Caesar Germanĭcus, rođen 12. n. e, stupio na presto 37. godine, ubijen 41. godine), bio je treći rimski car, naslednik Tiberijev.
G-14
thumb|Zemlje sa članovima G-14 (crveno), ostale UEFA članice (zeleno) G-14 je organizacija Evropskih nogometnih klubova. Osnovana je 2000. godine od strane 14 vodećih klubova, u cilju obezbjeđenja pregovora sa UEFA-om i FIFA-om. Novi članovi se mogu pridružiti samo po pozivu. U avgustu 2002. godine primljena su 4 nova kluba, ali je organizacija zadržala stari naziv.
Kaligula
Nakon Tiberijeve smrti 37. n. e. vlast je prešla na Germanikovog sina Gaja Julija Cezara, prozvanog Kaligula (Caligŭla »vojnička čizmica«) zbog toga što je živeo među vojnicima u logorima rajnske vojske. Svoju vladavinu započeo je amnestijom svih onih koji su bili osuđeni pod Tiberijem, čije je odluke proglasio za nevažeće. Potkazivači su bili kažnjeni, a zakon o uvredi veličanstva prestao je da se primenjuje.
Opština Copanatoyac, Guerrero
Copanatoyac je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 17124 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1891 m.
Kaligula
Kaligula je trošio ogromna sredstva za priređivanje predstava i podizanje novih građevina. Prvi period njegove vladavine obeležen je slogom sa senatom, ali je mladi car ubrzo počeo da pokazuje težnju za zloupotrebom vlasti. Otpočeli su progoni, u prvom redu senatora. Kaligula je za sebe zahtevao počasti koje se iskazuju bogovima, zaveo je poseban ceremonijal, duboke naklone, celivanje nogu, što je bio istočnjački običaj na grčkom nazvan προσκύνησις, itd. Da bi popunio ispražnjenu državnu blagajnu, konfiskovao je imovinu osuđenih, organizovao prinudne licitacije, te provincijama nametnuo ogromne poreze.
Na zapadnim granicama Kaligula je pokušavao da ponovo krene putem osvajanja, ali njegov pohod protiv Germana nije doveo ni do kakvih bitnih rezultata. Ostali su neostvareni i njegovi planovi da jednu ekspediciju otpremi u Britaniju. U Judeji i Aleksandriji carevo nepoštovanje jevrejskih običaja gotovo je izazvalo ustanak.
Kaligulina tiranska vladavina (Odĕrint dum metuant, »Neka me mrze, samo dok me se plaše«, navodno je govorio) te dopuštanje robovima da potkazuju svoje gospodare izazvali su nezadovoljstvo kako senata, tako i komandnog osoblja pretorijanaca, a nije nedostajalo ni onih koji su mislili da je car duševno oboleo. Protiv Kaligule sklopljena je zavera i 41. godine n. e. ubio ga je pretorijanski vojni tribun Kasije Hereja.
Serra Riccò, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7879 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Colonia Morelos, José Sixto Verduzco
Colonia Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini José Sixto Verduzco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 377 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1695 m.
Bonvillet (Vogezi)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 430, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km².
Elizabeth, Indiana
Elizabet je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 162, što je 25 (18,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Geografija Irana
Geografiju Irana u orografskom smislu karakteriziraju visoki planinski lanci koji zauzimaju zapad i sjever zemlje, prostrana unutrašnja visoravan, te relativno uska ravničarska područja uz obale. Država se prostire na 1,648.195 km² Azije što je čini 18. najvećom u svijetu odnosno približno 6,5 puta većom od bivše Jugoslavije, a prema posljednjem popisu iz 2006. godine u njoj je živjelo 70,495.782 stanovnika. Na sjeveru omeđena Armenijom, Azerbajdžanom i Turkmenistanom odnosno Kaspijskim jezerom, na istoku Afganistanom i Pakistanom, na zapadu Irakom i Turskom, te na jugu Omanskim i Perzijskim zaljevom.
Drevna iranska geografija
mini|desno|300px| [[Svijet prema Avesti]] Koncepti Irana i prvotne iranske geografije javljaju se još u ranom starom vijeku kada je naziv Iran bio etničkog karaktera odnosno podrazumijevao „zemlju Arijaca”. Prvotni endonim ovjeren u najstarijim dijelovima zoroastrijske Aveste (2. m. pne.) imao je oblik Arijānām ; u ahemenidskom periodu (6. – 4. v. pne.) pojavljuje se u pridjevnom obliku Arijana („arijska”; „zemlja Arijaca”), dok se u današnjem obliku pojavljuje u sasanidskom periodu (3. v.) kao Ērān odnosno Irān. Stručnjaci prepostavljaju da je navedeni endonim postojao kod iranskih plemena još u 3. milenijumu pne. u zapadnom Sibiru odnosno Centralnoj Aziji gdje je pronađena arheološka Andronovska kultura koja se smatra pradomovinom iranskih naroda.
Sinni, Cosenza
Sinni je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 207 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Geografija Irana
Drevna iranska geografija
Za razliku od starih Grka koji su zamišljali da poznati svijet okružuje zajednički ocean, Iranci su istovremeno vjerovali da postoje dvije odvojene vodene mase – istočno more koje je uključivalo Perzijski zaljev i Crveno more, odnosno zapadno more tj. Sredozemlje. Istočni pomorski putevi bili su dobro poznati Irancima o čemu svjedoči Herodotov zapis u kojem Darije I. Veliki (522. – 486. pne.) zapošljava karijskog moreplovca Skilaka zbog istraživanja mora od Egipta do Inda, dok o važnosti pomorskog prometa govori i stela iz Sueza koja ovjerava Darijevu gradnju prvog Sueskog kanala. Svi ovi podaci upućuju kako je u starovjekovnom Iranu postojala geografska perspektiva u globalnim okvirima. Iranski koncept dvaju svjetskih mora kasnije je preuzet u Kuranu (Ar Rahman 19.-22.), a islamski geografi i kartografi koristili su ga sve do 14. vijeka.
Novovjekovna geografija
Geografski prikazi u Evropi su bili temeljeni prvenstveno na djelima putopisaca, ponekad uključujući i osnovne bilješke o zemlji. Iscrpan popis takvih djela s opisom fazi istraživanja i razvoja zabilježen je u „Istraživanju Perzije” (njem. Die Erforschung Persiens), djelu A. Gabriela iz 1952. godine. Početkom 17. vijeka ti podaci prikupljeni su u sistemskom izvodu koji je tiskala izdavačka kuća Elzevir iz Nizozemske. Ova vrst enciklopedijskoj djela osim primarnih geografskih uključivala je i historijske, etnografske, institucijske, političke i druge značajke o Iranu, a tiskana je redovno čak i tokom 19. vijeka. Novim podacima doprinosili su razni autori koji su boravili u Iranu duže vrijeme (npr. J. E. Polak i S. G. W. Benjamin ) ili su poslani na plaćena putovanja (npr. G. N. Curzon ). Istovremeno, Iran je pronašao svoje mjesto u svim „općim geografijama” tiskanima u Zapadnom svijetu, među kojima su i iscrpna djela C. Rittera odnosno E. Reclusa. Opsežni radovi s tematikom geografije Irana i Afganistana javljaju se i u britanskim gazetteerima tj. geografskim leksikonima čiji su autori obavještajci iz Britanske Indije. Britanski veleposlanici također su sastavljali i detaljne izvještaje o geografskim značajkama pojedinih iranskih pokrajina, a takva tradicija nastavila se sve do kraja Drugog svjetskog rata kada se u „Mornaričkim obavještajnim priručnicima” (engl. Handbooks of Naval Intelligence ) pojavljuju geografski opisi Irana iz moderne znanstvene perspektive iako i dalje uz potpuno historijska poglavlja. Ipak, u drugoj polovici 20. vijeka počinju se tiskati i geografska djela s enciklopedijskim opisima kao što su „Iranska civilizacija” (fr. La civilisation iranienne) H. Masséa odnosno „Iran” U. Gehrkea i H. Mehnera.
U Iranu se tradicionalna geografska znanost razvijala istovremeno kada i u Evropi odnosno od sredine 19. vijeka kada su predavanja geografije uvedena na teheranski univerzitet Dar al-Fonun s ciljem postizanja administrativne dokumentacije i političke efikasnosti, prilikom čega su im pomagali evropski (prvenstveno austrijski) stručnjaci. Neki od primjera većih svezaka geografskih tema iz navedene tradicije su „Opća geografija Irana” (perz. Džogrāfījā-je mufaṣal-e Irān) M. Kajhana iz 1932. odnosno „Geografski leksikon Irana” (perz. Farhang-e džogrāfījā-je Irān) H.-A. Razmare iz 1954. godine.
Moderna geografija
Korak prema naprednijoj znanstvenoj fazi analitičke geografije temeljene na dubljem poznavanju fizičke okoline, odnosu između čovjeka i prirode, te uzajamnih veza među raznim kategorijama prirodnih pojava, u Iranu se po prvi put pojavio u međuratnom periodu i to na osnovi zapadnjačkih znanstvenih metoda i teorija. Ranije, krajem 19. odnosno početkom 20. vijeka, znanstvena istraživanja i promatranja u Iranu su prvenstveno vršena zbog političkih i pragmatičnih razloga, uglavnom zbog razgraničenja sa susjedima ili kombiniranih geološko-arheoloških istraživanja. Ova vrlo sadržajna vrst istraživanja znatno je proširila znanje o geografskim okvirima istočnog odnosno sjevernog i sjeverozapadnog dijela zemlje, no strani sveskovi naslovljeni „Geografijom” (primjerice engl. Geography F. J. Goldsmida ili fr. Études Géographiques J. Morgana ) i dalje su se bavili uglavnom općenitim istraživanjima. Stoga, nalazi prikupljeni od strane S. A. Hedina tokom njegovog velikog putovanja centralnim i jugoistočnim Iranom 1905. i 1906. godine bili su predstavljeni u obliku putopisa s opisima vezanim uz ceste, karte i panorame.
Nova epoha započinje 1934. godine radovima austrijskog geografa H. Bobeka koji je prvi izašao izvan okvira pukih putopisa i sistemski počeo obrađivati probleme fizičke geografije poput glaciologije, geomorfologije, geoloških razredbi po kvartarima, regionalne biogeografske i klimatskih klasifikacija, itd. Njegova istraživanja smatraju se ključnima za razvoj geografske znanosti o Iranu, a iscrpni kronološki popis njegovih publikacija nalazi se u djelima E. Ehlersa. H. Bobek također je počeo proučavati i humanističku geografiju Irana, a nakon Drugog svjetskog rata objavio je i prve značajne sinteze njegove kulturne geografije. Istovremeno, vrijedan znanstveno-istraživački opus o geografiji Irana objavili su i brojni drugi geografi kao npr. Nijemci K. Scharlau (od 1958.) i E. Ehlers, Francuzi X. de Planhol (od 1958.) i J. Dresch (od 1959., djelomično surađujući s M. Derruauom i C.-P. Péguyom) , Talijan G. B. Castiglioni , Rus N. A. Gvozdetski , te Britanac J. I. Clarke. Njihov se rad aktivno nastavio tokom idućih četvrt vijeka u suradnji sa znanstvenicima raznih nacionalnosti, a nedugo kasnije uz raznovrsne geografske radove počelo je i tiskanje važnih regionalnih i urbanih monografija. Nakon nekoliko djelomičnih doprinosa u navedenoj sferi izdanih 1971. i 1975. godine, E. Ehlers je 1980. objavio opsežnu sintezu o Iranu naslovljenu „Iran: Opća regionalna geografija” (njem. Iran: Grundzüge einer geographischen Landeskundes, Wissenschaftliche Länderkunden) s iscrpnim popisom relevantne stručne literature na 53 stranice, koje se smatra revolucionarnim za potrebe moderne znanstvene geografije. U međuvremenu je 1968. godine suradnjom više autora odnosno pod uredništvom W. B. Fishera objavljeno prvo izdanje Cambridge History of Iran koje je bilo pomalo užurbano organizirano i neujednačenog sadržaja. Iranska revolucija iz 1979. odnosno iračka agresija (1980. – 1988.) rezultirali su do obustave zapadnjačkog istraživačkog rada u Iranu na duže vrijeme, no situacija se počela popravljati 1990-ih kada je B. Hourcade u suradnji s drugim francuskim i iranskim socijalnim geografima izdao prvi tematski i višejezični „Atlas Irana” (fr. Atlas d'Iran). Kroz ovaj period odnosno od 1977. godine nadalje redovito je izdavan i „Tübingerov atlas prednjeg Orijenta” (njem. Tübinger Atlas des Vorderen Orients) koji uključuje brojne analitičke karte od temeljne važnosti za geografiju Irana, kao i jezgrovite sinteze kulturne i političke geografije.
Kartografija Irana
Sinonimi za „kartu” u srednjoj epohi razvoja perzijskog jezika bili su ṣūrat („konfiguracija”), te povremeno i šakl („oblik”) rasm („crtež”) ili nakš („slika”). U modernom perzijskom nakša podrazumijeva kartu, a ponekad se koriste i tuđice ḵarīṭa iz arapskog odnosno harita iz modernog turskog jezika. Sadašnji perzijski pojam za kartografiju jest nakša-negārī.
Kartografija se najčešće definira kao „umjetnost i znanost slikovnog prikazivanja Zemljine površine”, no tokom posljednjih desetaka godina njeno značenje je prošireno. Primjerice, 1964. godine Britansko kartografsko društvo definira je kao „umjetnost, znanost i tehnologiju izrade karata, zajedno s proučavanjem metoda izrade istih”. U ovom konrekstu kartografija obuhvaća sve vrste karata i globusa koji prikazuju Zemlju, uključujući religijske karte, sva nebeska tijela, te astrološke dijagrame.
Drevna kartografija
Babilonijska kartografija mini|desno|250px| [[Babilonija|Babilonijska „Karta svijeta” iz 600. pne. (Britanski muzej, k. b. 92687)]] Najstarija poznata topografska karta koji prikazuje dijelove iranskog teritorija je babilonijska glinena pločica iz 23. v. pne. pronađena u Nuziju na sjeveroistoku Mezopotamije. Radi se o relativno naprednoj slikovnoj karti koja prikazuje dva niza brežuljaka koji okružuju rijeke sastavljene od više usporednih linija. Pretpostavlja se da ta drevna karta prikazuje područje između Zagrosa i brdovitih terena koji se protežu kroz Kirkuk. Drugi babilonijski artefakt je slavna „Karta svijeta” iz kaldejskog perioda (oko 600. pne.) koja se čuva u Britanskom muzeju i prikazuje više gradova i mjesta starovjekovnog Irana. Sistemsko proučavanje neba u kalendarske i astrološke svrhe vjerojatno je počelo još u najranijim periodima drevne mezopotamske historije odnosno prije više od 5000 godina u Sumeru, a astronomska dokumentacija izuzetne kvalitete i točnosti još je dan danas od velike vrijednosti za znanstvenike. Međutim, unatoč nekoliko spomenutih glinenih pločica relevantnih za kartografiju Irana, danas se vrlo malo zna o predislamskoj kartografiji u samom Iranu s obzirom na kroničan nedostatak pisanih dokumenata i arheoloških nalaza.
Tușnadu Nou, Tușnad
Tușnadu Nou je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Tușnad.
Geografija Irana
Drevna kartografija
<div id="Grčko-rimska kartografija"> Grčko-rimska kartografija
Bogata grčko-rimska kartografija razvijana između 6. v. pne. i 2. vijeka vrlo se vjerojatno koristila kartografskim tradicijama Starog Istoka, no danas nije moguće temeljito objasniti na koje su načine Perzijanci i Babilonci utjecali na stare Grke. Aristagora je oko 500. pne. posjedovao kartu s prikazanim regijama od Jonije do Perzije za koju se pretpostavlja da potječe od Anaksimandara (610. – 546. pne.), no velika je mogućnost da je mjere prometnica prikupio od Perzijanaca koji su se služili besprijekorno organiziranom Kraljevskom cestom.
Tușnadu Nou, Tușnad
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1019 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 654 m.
Geografija Irana
Drevna kartografija
Izvorne karte iz ovog perioda nisu sačuvane, no sudeći prema njihovim kasnijim rekonstrukcijama može se utvrditi da su mnogi kartografi poput Hekateja Milećanina (oko 500. pne.), Aristotelovog učenika Dikearha (kasno 4. v. pne.) , Eratostena (3. v. pne.) , Strabona (1. v.) i ostalih prikazivali Perzijski zaljev kao široki ili gotovo pravokutni zaljev odnosno Kaspijsko jezero kao duboki ili gotovo kružni zaljev, oba položena ili prema istoku karte ili nasuprotno prema jugu i sjeveru s račvanjem prema opkoljavajućem oceanu. Rijeke poput Eufrata, Tigrisa i Inda uvijek su vjerno prikazane, a Iranska visoravan položena u središtu karte često nije u razmjeru. Ipak, na nekim drugim prikazima poput Herodotove karte svijeta (5. v. pne.), Kaspijsko jezero nije zaljev već kopnom zatvorena vodena masa.
Rekonstruirane karte svijeta grčko-rimskih geografa:
Srednjovjekovna evropska kartografija
mini|desno|300px| [[Fra Maurova karta (1459.) s Iranom u sredini (orijentirana jugom prema gore)]] Srednjovjekovna evropska kao i kasna bizantska kartografija ignorirali su Ptolemejeva djela i temeljili vlastite na ranijim kartografskim tradicijama. Iz ovog historijskog perioda odnosno nakon 7. vijeka sačuvano je više od hiljadu karata svijeta, a Iran se na njima nalazi u središtu Azije i nerijetko je prekomjernih dimenzija. Većina ovih karata poznatih pod nazivom mappa mundi bile su tzv. „T–O tipa” i prikazivale su svijet kao kružnu ploču („O”) podijeljenu na tri dijela s „T” koji simbolizira tri glavne vodene mase: rijeke Don i Nil, te Sredozemno more. Ta tri dijela predstavljali su poznate kontinente: Aziju na gornjem dijelu odnosno Afriku i Evropu na donjim dijelovima. Kao i u slučaju starogrčkih, Perzijski zaljev na srednjovjekovnim kartama prikazan je na desnoj strani, a Kaspijsko jezero kao drugi zaljev na lijevoj strani Azije, dok oba povezuje rubni ocean koji okružuje kopna.
Srednjovjekovne karte svijeta temeljene na gore navedenim kartografskim tradicijama uključuju radove sv. Izidora Seviljskog (7. v.), Henrika I. iz Mainza (12. v.), tzv. brevijarska i Ebstorfova, zatim Herefordska karta (13. v.), te one R. Higdena i P. Vescontea (14. v.). Osim navedenih, postoji i nekoliko karata uglavnom iz kasnog 14. i 15. vijeka kao što su Katalonski atlas (1375.) i Fra Maurova karta (1459.) na kojima se Kaspijsko jezero prikazuje kao zatvorena vodena masa, što se pripisuje utjecaju obnovljenih radova iz Ptolemejevog vremena. Prikazani oblik jezera mnogo je precizniji stvarnom u odnosu na sve Ptolemejeve i evropske karte do 1730-ih na kojima se Kaspijsko jezero prikazuje u ovalnom obliku.
Tabula Peutingeriana iz 12. ili ranog 13. vijeka rađena na temelju rimskih modela iz 4. vijeka prikazuje Iran (10. i 11. odlomak) s pripadajućim regijama Perzijom (Persida), Velikom Medijom (Media Maior), Partijom (Parria), te Kaspijskim jezerom i Perzijskim zaljevom zajedno s brojnim otocima. Šire geografsko područje koje obuhvaća navedene regije oslovljeno je kao Iran (Ariae). Udaljenost od Ekbatane (današnji Hamadan) do Inda izražena je u iranskim parasanzima (1 par. = 5,0 – 6,0 km) što je vjerojatno preuzeto iz seleukidskih putopisa (312. – 64. pne.).
Ranoislamska iranska kartografija
U 10. vijeku osnovana je prva islamska geografsko-kartografska škola koja se uglavnom temeljila na grčkim tradicijama, a jedini poznati rad proizašao iz iste jest sažetak perzijskog geografa Sohraba (10. v.) u njegovom djelu „Čuda sedam klima i krajnjih staništa” (arap. Ajāʾeb al-akālīm al-saba). Istovremeno, Abu-Zajd Balhi (849. – 934.) pokrenuo je novu kartografsku tradiciju koja je duboko utjecala na kasniju kartografiju i postala je popularnim stilom u islamskom svijetu. Njegovo geografsko djelo „Regionalni oblici” (arap. Ṣovar al-akālīm) temelji se na drevnoj iranskoj tradiciji podjele svijeta na sedam regija zvanih kešvarima odnosno suprotnost je Ptolemejevim geoklimatskim zonama, a smatra se osobnim opisom regionalnih karata zajedno s njihovim granicama, važnim gradovima, rijekama, planinama i cestama. Također, ono uključuje i karte Indijskog oceana, Sredozemnog mora, Kaspijskog jezera, te kartu svijeta s Mekom u središtu. Balhijeve karte i geografska djela danas nisu sačuvana, no najslavniji perzijski kartograf ranoislamskog perioda Istahri (u. 957.) uključio je njegove rasprave u svoj rad „Knjiga tradicija zemalja” (arap. Kitāb al-masālik va’l-mamālik) zajedno s unaprijeđenim kartama. Istahri je iscrtao kartu svijeta i dvadeset regionalnih karata u boji koji su očuvani do danas. Drugi vodeći učenjak iz Balhijeve škole bio je Ibn Havkal koji je proputovao veći dio islamskog svijeta prilikom čega je susreo Istahrija i preradio neke njegove karte na zahtjev. Njegov opus sastoji se od djela „Knjiga prikaza Zemlje” (arap. Kitāb ṣūrat al-arzµ) u kojem se nalaze 22 karte, uključujući jednu kartu svijeta. Neka od najznačajnijih imena perzijskih geografa i kartografa iz ovog perioda uključuju Džajhanija (oko 930.) koji je bio vezir Samanida u Horasanu i autor „Oblika svijeta” (arap. Aškāl al-ʿālam) sastavljenog od više karata u boji, Ibn Fakiha Hamadanija (rani 10. v.) koji je autor „Knjige zemalja” (arap. Kitāb al-boldān), te astronoma Azofija iz Raja (903. – 986.) koji je autor „Knjige prikaza fiksnih zvijezda” (arap. Ṣuvar al-kavākib al-ṯābita). Nepoznati perzijski autor koji je 982. godine sastavio „Granice svijeta” (arap. Ḥodūd al-ʿālam) služio se unaprijeđenim kartama Hazena (u. 970.) koje nisu sačuvane. mini|desno|300px| Opća politička podjela [[Irana prema Biruniju (10. v.)]] mini|desno|300px| [[Zakarija Kazvini|Kazvinijeva karta svijeta (13. v.)]] Biruni (973. – 1050.) je vjerovao da su kopnene mase okružene zajedničkim oceanom i da je Indijski ocean povezan s Atlanskim preko stanovitih kanala južno od tzv. Mjesečevih planina koje su tradicionalno smatrane izvorom Nila. Stoga, na njegovoj karti Ptolemejeva terra incognita („nepoznata zemlja”) bila je zamijenjena morem koje je zauzimalo većinu južnih krajeva, a Afrika je postala manjih dimenzija. Iranske religijske karte namjenjene kibli i hadžu zajedno s kozmografijom također su bili razvijani tokom 12. vijeka ; jedan od ranih zvjezdanih globusa kojeg je izradio Zaman (1140.) danas se čuva u Iranskom nacionalnom muzeju u Teheranu.
Iako je ranoislamska iranska kartografija prema svemu sudeći doživjela vrhunac u 13. vijeku tj. neposredno prije razarajuće mongolske invazije, nekoliko značajnih kartografa zabilježeno je i krajem 14. vijeka. Kazvini (1203. – 1283.) je sastavio „Čudesna stvorenja i pojave” (arap. Adžāʾeb al-maḵlūkāt va ḡarāʾeb al-mavdžūdāt) i „Spomenici zemalja i narodne tradicije” (arap. Āṯār al-belād va aḵbār al-ʿebād), a njegova karta svijeta slijedi tradiciju Balhijeve škole iako je zadržala i neke elemente iz grčko-islamske tradicije. Primjerice, prema Balhijevoj tradiciji opkoljavajući ocean povezuje dva glavna mora (Indijski ocean i Sredozemno more), no okružen je legendarnom planinom Kaf koja predstavlja tradicionalnu grčku terru incognitu. Godine 1256. Tusi (1201. – 1274.) je ušao u službu ilhanidskog Hulagu-hana i osnovao je glavnu zvjezdarnicu u Maragi (južno od Tabriza), te napisao „Ilhanidske zvijezde” (Zīdž-e īl-ḵānī) na perzijskom jeziku. Također, u svojoj zvjezdarnici školovao je brojne učenjake među kojima je bio i Širazi (1236. – 1311.) poznat po nastavku Tusijevih istraživanja nakon njegove smrti.
H. Mustavfi (1281. – 1349.), autor „Užitka srca” (arap. Nozhat al-Kolūb) iz 1340. godine, u islamsku kartografiju uveo je kvadrangulaciju služeći se mrežom horizontalnih i vertikalnih linija (sličnim geografskim širinama i dužinama Merkatorove projekcije iz 16. vijeka) za određivanje geografskih položaja. Ova nova praska ima određenih sličnosti s kineskim rasterskim sistemom koji je korišten za određivanje udaljenosti, na temelju kojih I. J. Kračkovski tvrdi da su perzijski kartografi utjecali na kinesku kartografiju preko Mongolije. Mustavfijeva karta naseljenog svijeta podijeljena je u 18 jednakih geografskih dužina odnosno osam širina koje su poslagane u kvadrate, a svaki među njima predstavlja 10° x 10°. Mustavfi je također izradio i veliki prikaz Irana čiji kvadrati predstavljaju 1° x 1°, a K. Miller naziva ga „Kartom Irana” (njem. Irankarte). S druge strane, određeni izvori tvrde da je Bakran prethodio Mustavfiju u korištenju kvadrangulacije u njegovoj „Knjizi svijeta” (perz. Džahānnemā) iz 1208. godine. Hafez Abru (u. 1430.) također je koristio mrežni sistem u svojim kartama, a opus je upotpunio opsežnim ali nedovršenim i neimenovanim djelom kasnije naslovljenog „Knjigom geografije” (perz. Ketāb-e džoḡrāfījā) koja uključuje brojne karte i smatra se prijevodom ranijih arapskih radova. Olog-beg (1394. – 1449.), Timurov unuk koji je postao vladarem 1446. godine, približno 25 godina prije svoje krunidbe dao je u prijestolnici Samarkandu izgraditi zvjezdarnicu koja je upošljavala brojne poznate astronome i znanstvenike. Izradom crteža temeljenih na astronomskim katalozima Tusija i njegovim osobnim promatranjima, Olog-beg i njegov znanstveni tim izradili su „Olog-begove zvijezde” (perz. Zīdž-e Oloḡ Beg) kojeg se smatra naprednim astronomskim priručnikom. Prilikom istraživanja, otkrili su i veliki broj pogrešaka u Ptolemejevim proračunima kojima su se i dalje služili astronomi njihova vremena.
Tokom vjekovnog razvoja islamske kartografije, kartografi iz ostalih islamskih zemalja uvijek su uključivali Iran ili njegove regije u svojim kartama. Jedan od takvih primjera je „Razonoda onima koji čeznu da obiđu svijet” (arap. Nozhat al-moštāk fī eḵterāk al-āfāk), djelo Idrisija (1100. – 1165.) koje se smatra vrhuncem grčko-islamske tradicije u kartografiji. Njegovi prikazi Irana na karti svijeta podijeljene na 70 dijelova bili su precizniji od bilo koje evropske karte što se posebno odnosi na veličinu teritorija i oblik Perzijskog zaljeva. Islamska kartografija i znanost općenito doživljavaju nagli pad nakon dviju razarajućih mongolskih invazija Džingis-kana i Timura krajem srednjeg vijeka, a taj negativni trend koincidira s renesansom u Evropi gdje se rekonstruiraju Ptolemejeve karte odnosno periodom velikih geografskih otrkića. Na osnovu takvog razvoja događaja islamska kartografija postepeno gubi na originalnosti i dolazi pod utjecaj evropske kartografije. Interes Safavida (1501. – 1732.) i kasnijih iranskih dinastija za kartografiju sve do reformi početkom 20. vijeka prema svemu sudeći bio je ograničen na karte vojnog i religijskog karaktera. Također, sredinom 18. vijeka inicijativom Nader-šaha javljaju se i prva katastarska mjerenja odnosno zemljišne knjige poznate kao Rakabat-e Nāderi. Iz novovjekovnog perioda islamske kartografije najvažniji perzijski predstavnik je Isfahani (u. 1651.), autor djela „Istinski mučenik” (perz. Šāhed-e ṣādek) poznatog i kao „Perzijski atlas” (engl. The Persian Atlas) koji uključuje kartu svijeta i 32 regionalne karte. Drugi značajni islamski predstavnik relevantan za kartografiju Irana bio je I. Motafareka (1670. – 1745.), osmanlijski diplomat i geograf mađarskog podrijetla koji je iscrtao kartu Irana s turskim opisom i izdao ga 1729. godine u Istanbulu. Smatra se da je riječ o kopiji J. Homannove karte Irana naslovljene kao „Perzijsko Carstvo” (lat. Imperii Persici) objavljene u njegovom „Atlasu svijeta” (engl. World Atlas) iz 1725. godine.
Novovjekovna evropska kartografija
Svi evropski globusi, karte svijeta ili regionalne karte Zapadne Azije uvijek su uključivali Iran ili njegov zapadnjački egzonim Perziju kao jednu od glavnih država svijeta. Najvažnija središta proizvodnje karata relevantnih za kartografiju Irana između 16. i 18. vijeka bili su Belgija, Nizozemska, Francuska, Njemačka, Engleska, Italija i Rusija.
A. Ortelius (1527. – 1598.) u Antwerpenu je 1570. godine objavio „Teatar svijeta” (lat. Theatrum Orbis Terrarum) koji sadrži zasebnu kartu Irana što je prvi takav slučaj u Evropi poslije kopija Ptolemejevih radova. U tom jednolikom atlasu svijeta Iran je imenovan kao „Perzija ili kraljevstvo mudrih” (lat. Persici Sive Sophorum Regni Typus) što se temelji na ondašnjem geografskom znanju. Na poleđini karte Perzijanci su opisani kao „prirodno gospodski i dostojanstven narod, vrlo uglađen i velikodušan, koji obožava učenje i znanost”. Ista karta pojavljuje se u svim kasnijim izdanjima Theatruma do 1612. godine. A. Ortelius također je 1577. godine izdao i džepni atlas poznat kao „Sažetak Teatra svijeta” (fr. L'Epitome Du Theatre De L'Univers) koji sadrži malu kartu Irana, a tiskan je sve do 1724. godine. Iste godine G. de Jode (1509. – 1591.) u Antwerpenu izdaje „Prvu kartu Azije” (lat. Prime Partos Asia), kopiju rada G. Gastaldija s Iranom u prvom planu. U atlasu G. Mercatora (1512. – 1594.) nova karta Irana prvi se put pojavila u izdanju J. Hondiusa iz 1606. godine, a njegovi dopunjeni primjerci uključeni su u Mercatorove atlase koje je nakon 1636. izdavao J. Janssonius.
Blaeuova tiskara u Amsterdamu je 1629. godine objavila mali atlas sa 57 karata, uključujući i jednu Irana. Rad J. Blaeua kulminirao je 1662. godine kada je objavio „Veliki atlas” (lat. Atlas Maior) u 9-12 svezaka koji je uključivao približno 600 karata, a smatra ga se najskupljim tiskanim djelom 17. vijeka. U navedenom atlasu (IX. ili XI. svezak; ovisno o izdanju) nalazi se i izvrsna karta Irana s dekorativnim amblemom koji prikazuje tri lika za koje se pretpostavlja da je riječ o Abasu I. Velikom i dvojici njegovih vojnika.
Moderna kartografija
Moderna epoha u kartografiji Irana započinje u ranom 19. vijeku, a ishodom je novih evropskih istraživanja, brojnih ekspedicija i putopisa koji uključuju stotine detaljnih cesta i regionalnih karata. Vodeća evropska zemlja u kartografiji Irana prvotno je bila Francuska zbog naslijeđa Sansonove škole i njenog imperijalnog uspona krajem 18. vijeka, no kasnije su primat preuzele kolonijalne sile Britanskog i Ruskog Carstva koje su redovito vodile i ratove s Iranom u Perzijskom zaljevu i Afganistanu odnosno Horasanu i Kavkazu. Značajan opus također su ostavile Njemačka i Sjedinjene Države čije se kartografije Irana uglavnom temelje na ruskoj odnosno britanskoj. Također, razvojem snažne geografske škole u Teheranu od sredine 19. vijeka značajno kartografsko središte postaje i sam Iran.
Ruska ekspedicija predvođena N. V. Hanikovom proputovala je sjeverozapadnim iranskim regijama između 1851. i 1855. odnosno Horasanom tokom 1858. i 1859. godine, a njihov istraživački materijal poslužio je njemačkim kartografima poput H. Kieperta i J. Sulzera. Između 1886. i 1889. godine pod nadzorom J. I. Stebnitskog u Tbilisiju je na 14 listova objavljena velika karta Irana i okolnih zemalja u mjerilu 1:840.000. Ova karta obuhvaćala je svu poznatu građu tog vremena i bila je daleko naprednija od svih ostalih. Godine 1911. u Moskvi je tiskana i „Shematska karta Perzije“ (rus. Šematičeskaja karta Persij) koju je izradio N. P. Passek, ruski konzul u Bušeheru. Karta se sastoji od dvodjelnog lista veličine 117 x 75 cm odnosno u mjerilu 1:1,700.000, a na njemu su strogim crvenim linijama označene sjeverna ruska odnosno južna britanska zona gospodarskog utjecaja.
Opsežna istraživanja obale i otoka Perzijskog zaljeva između 1820. i 1829. godine proveo je britanski Bombay Marine (indijski ogranak kraljevske ratne mornarice) i rezultirao izradom 31 karte i lučkih nacrta poznatih kao „Istočnoindijske karte Perzijskog zaljeva” (engl. East India Company Charts of the Persian Gulf). Ove su karte bile popraćene tekstualnim opisima i obojenim prikazima priobalja. Tokom 19. vijeka brojni britanski kartografi izrađivali su nove karte Irana i Perzijskog zaljeva, a najpoznatiji među njima su J. Cary (1754. – 1835.), A. Arrowsmith (1750. – 1823.), D. Lizars (1754. – 1812.), J. Pinkerton (1758. – 1826.), J. Thomson (1777. – 1840.), J. Tallis (1816. – 1876.), braća W. Johnston i A. K. Johnston stariji (od 1825.), te kartografsko društvo Laurie & Whittle (od 1795. do konca 19. v.).
Godine 1813. A. Arrowsmith je objavio veliku dvostranu kartu Irana dimenzija 200 x 130 cm koju je izradio sir J. M. Kinneir. Obavještajni ogranak Ratnog ureda (engl. War Office) iz Londona je 1886. godine izradio detaljnu i sveobuhvatnu „Kartu Perzije” (engl. Map of Persia) u mjerilu 1:1,013.760 sastavljenu od šest listova dimenzija 61 x 91 cm. Ova karta prvotno je bila lošija u odnosu na istovjetnu rusku kartu koju je izradio J. I. Stebnitski, no 1891. godine je prerađena i poboljšana zahvaljujući novim materijalima prikupljenim od strane „Državne izmjere Indije” (engl. Survey of India). Godine 1898. istu je kartu nadopunio „Kartografski ured Simla” (engl. Simla Drawing Office) iz navedene organizacije i tiskana je u Dehradunu.
Neke od najpreciznijih britanskih karata Irana s kraja 19. vijeka izrađenih za britansko Kraljevsko geografsko društvo su „Karta Horasana“ (engl. Map of Khorasan) tiskana 1881. od strane potporučnika C. E. Stewarta i „Karun s pritocima“ (engl. The Karun River and Branches) koju su 1890. godine prema podacima pukovnika Chesneyja, poručnika Selbya i satnika Clementsa sastavili braća W. Johnston i A. K. Johnston. Kraljevsko geografsko društvo u Londonu je 1892. godine izdalo novu kartu (mj. 1:3,810.000; dim. 62,5 x 51,5 cm) koju je izradio W. J. Turner pod nadzorom G. N. Curzona, na temelju čega je poznata kao „Curzonova karta Perzije” (engl. Curzon map of Persia). Najveća karta Irana objavljena od strane Državne izmjere Indije pojavila se 1941. i 1942. godine tokom Drugog svjetskog rata i to u mjerilu 1:50.000 na listovima veličine 40 x 40 cm. Ova golema karta koja je poboljšana i ponovo tiskana 1962. godine od strane Ratnog ureda i Ministarstva ratnog zrakoplovstva u Londonu ostala je najveća i najdetaljnija karta Irana sve do 1992. kada je iranski Državni kartografski zavod (perz. Sāzmān-e nakša-bardārī-je kešvar) u Teheranu izdao još veću kartu u mjerilu 1:25.000.
Nekoliko američkih kartografa bilo je aktivno u izradi karata Irana prije Drugog svjetskog rata među kojima se ističe S. A. Mitchell (1792. – 1868.) koji je svoju kartu objavio 1860. godine, a kasnije su izdavane njene nadopunjene inačice. Od 1941. godine nadalje broj američkih kartografa na tom području izrade u naglom je porastu: Američka vojna kartografska služba (United States Army Map Service) je 1943. sastavila „Iran: specijalna strateška karta“ (engl. Iran: Special Strategic Map), vojnu vrst karte u mjerilu 1:4,000.000 odnosno veličine listova 53 x 44 cm, a 1961. godine nastala je i zajednička karta Irana i Iraka u mjerilu 1:100.000 odnosno veličine listova 56 x 46 cm. CIA je također izdala dvije važne karte: prvu 1978. godine u mjerilu 1:4,000.000, a dvije godine kasnije zajedničku kartu Irana i Iraka u mjerilu 1:670.000.
U 20. vijeku dva su događaja uvjetovala na imenovanje Irana na zapadnjačkim kartama. Godine 1935. vladar Reza-šah Pahlavi službeno je zatražio od Zapada i ostatka svijeta da njihov egzonim Perziju zamijene endonimom Iran, a 1949. godine njegov sin M. Reza Pahlavi prihvatio je da se u zapadnom svijetu ravnopravno koriste oba naziva. Stoga, od 1935. godine na većini zapadnjačkih karata pojavljuje se naziv Iran dok se u nekim slučajevima pojavljuju i oba imena. Nakon Drugog svjetskog rata odnosno usponom arapskog nacionalizma u regiji, zemlje arapskog svijeta Perzijski zaljev počinju oslovljavati Arapskim u čemu ih slijedi i manji broj geografsko-kartografskih institucija u Zapadnom svijetu. Iako je iranska vlada prosvjedovala zbog ovog čina, u određenim izdanjima posvojni pridjev perzijski je izostavljen pa se primjerice u The Times Atlasu pojavjuje imenovan samo kao „Zaljev” (engl. The Gulf), no historijski pojam „Perzijski zaljev“ ipak je ostao nedirnut u većini renomiranih izdanja kao npr. National Geographic Atlasu.
Moderna iranska kartografija