cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konobar
Termin je prihvaćen, jer se u to vrijeme vino čuvalo po podrumina, pa se kelner - često morao spuštati u podrum po novo vino, iako konoba baš i nije podrum, jer nije toliko ukopana. Konobar od gostiju prima narudžbu, te je prenese osoblju u kuhinji ili na šanku i vodi računa o tome da gosti naručeno dobiju brzo i kvalitetno. Konobarsko zanimanje uključuje i druge poslove vezane uz posluživanje gostiju, kao što su postavljanje stolova i njihovo pospremanje nakon upotrebe te ispostavljanje računa i naplata usluga.
Bez obzira da li rade u restoranima koji pripremaju jela po narudžbi, u restoranima koji nude hranu pripremljenu brzo ili u točionicama (kafićima), od konobara se očekuje da budu ljubazni, točni, brzi i komunikativni. Budući da su konobari u stalnom i neposrednom kontaktu s gostima i kako reputacija ugostiteljskog objekta u kojem rade uvelike ovisi o njima, od njih se ne očekuje samo korektna usluga nego i to da gostu boravak učine što ugodnijim.
Upravo iz toga proizlaze razlike u obavljanju konobarskog posla. U nekim ugostiteljskim objektima to ovisi o njihovoj vrsti i kategoriji - od konobara se zahtjeva i obavljanje posebnih poslova, kao što su dočekivanje gostiju na ulazu u lokal, pratnja do stola, pridržavanje stolca pri sjedenju, pomoć pri odlaganju garderobe te savjetovanje pri odabiru jela (specijaliteta kuće).
Round Rock, Arizona
Round Rock je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 789 stanovnika.
Ingersheim
Ingershajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.024 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118077.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Ingershajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 210 metara. Površina opštine iznosi 11,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.024 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 522 stanovnika/km².
Pietrangela, Frosinone
Pietrangela je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Zapadni front
Zapadni front ili Zapadno bojište je izraz kojim se opisuje područje kopnenih (i uz njih neporedno vezanih pomorskih i zračnih) ratnih djelovanja na području Zapadne Evrope u dva svjetska rata u 20. vijeku. Izraz "zapadni" potiče od toga što se oba rata Njemačka suprotstavljala savezničkim silama na zapadu - Velikoj Britaniji i Francuskoj (kasnije SAD). Razlikuju se, stoga Zapadni front u prvom (1914 - 1918) i drugom svjetskom ratu (1939 - 1945). U oba slučaja se izraz Zapadni front koristio i kako bi se naglasila razlika od drugih područja operacija, uglavnom na istoku od Njemačke, a među kojima je najpoznatiji Istočni front.
Kada se govori o Zapadnom frontu, u užem smislu se pod time obično podrazumijeva Zapadni front u prvom svjetskom ratu, tj. neprekinuta linija rovova i drugih fortifikacijskih objekata koje su zaraćene strane - Njemačka i Antanta - uspostavile krajem 1914. od Sjevernog mora do granice neutralne Švicarske, kada se ispostavilo da se neprijatelja više ne može poraziti manevriranjem. Ta linija se uglavnom nije previše pomicala i u jednom smjeru, sve do pred sam kraj rata, pa se izraz "Zapadni front" uglavnom odnosi na pozicijski rat, odnosno viziju statičkog, iscrpljujućeg i "besmislenog" rata koji otada do danas dominira u popularnoj kulturi.
V. također
Западен фронт Západní fronta Vestfronten Western Front Nyugati front 西部戦線 Frente Ocidental 西方戰線
P57 (glikozid)
P57 (glikozid) je organsko jedinjenje, koje sadrži 47 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 879,081 Da.
Biscayne Park, Florida
Biskejni Park je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.055, što je 214 (-6,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lebanon, Ohio
Lebanon je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.033, što je 3.071 (18,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Palazzo Schifanoia
mini|Palazzo Schifanoia Palazzo Schifanoia je renesansna palača u italijanskom gradu Ferrari, sagrađena kao rezidencija vladarske porodice Este. Njen srž predstavlja zgrada koju je godine 1385. podigao Alberto V d'Este kao svojevrsnu blagovaonicu, te se često navodi kao prvi primjer tzv. ville suburbane. Godine 1452. ju je dao nadograditi Borso d'Este, a 1469-70. je oslikana freskama koje su napravili Francesco del Cossa i Cosme Tura. Odlaskom Estea iz Ferrare 1598. palaču je preuzela porodica Tassoni, a potom su u njoj bili smješteni habsburški garnizon i skladište duhana. Nakon prvog svjetskog rata je došla u vlasništvo grada, koji ju je pretvorio u muzej.
Ultravisoka frekvencija
Ultravisoka frekvencija predstavlja raspon elektromagnetskih talasa sa frekvencijama između 300 MHz i 3 GHz (3.000 MHz). Drugi nazivi su decimetarski band ili decimetarski talas jer su talasne dužine u rasponu od 1 do 10 decimetara (10cm do 1 metar).
Radio- talasi sa frekvencijama iznad UHF raspona spadaju u SHF (Supervisoka frekvencija) i EHF (Ekstremno visoka frekvencija) opsege, a svi spadaju u opseg mikrotalasnih frekvencija. Niži signali frekvencije spadaju u VHF (Veoma visoka frekvencija) niži bandovi.
Upotreba
UHF i VHF su najčešće korišćeni frekvencijski opsezi za prenos televizijskih signala. Savremeni mobilni telefoni takođe odašilju i primaju u okviru UHF spektra. Najčešće koristeći modulacije uske frekvencije, UHF najšire koriste agencije javnog servisa za dvostranu radio komunikaciju, s tim što su digitalni servisi u porastu. Radio modemi uske frekvencije koriste UHF i VHF frekvencije za dalekosežnu komunikaciju podataka, na primer za nadgledanje i kontrolu mreža koje vrše distribuciju energije. Do skora, postojalo je jako malo radio prenosa u ovom opsegu; vidi Digital Audio Broadcasting za više detalja. GPS takođe koristi UHF.
Karakteristike, prednosti i nedostaci
Odašiljanje i prijem TV i radio signala od tačke do tačke je podložno mnogim elementima:
imaće uticaj na prenos signala i smanjenje prijema signala. Svi radio-talasi su delimično apsorbovani od strane atmosferske vlage. Atmosfersko upijanje smanjuje jačinu radio-signala kada su u pitanju velike razdaljine. Efekat smanjivanja se povećava kada se signal prebacuje sa VHF TV na UHF TV signal. UHF TV signali su u principu više oslabljeni vlagom nego niži opsezi kao što su VHF TV signali. Radio-talase reflektuju naelektrisane čestice koje se nalaze u jonosferi, sloju Zemljine atmosfere. Reflektovanje radio-talasa može biti korisno kada je u pitanju odašiljanje VHF TV signala na velikim rastojanjima, zato što se talas iznova odbija od neba ka zemlji, što znači da su VHF TV signali u prednosti a UHF TV signali nemaju koristi od ove refleksije. Glavna prednost UHF odašiljanja je fizički kratak talas koji je dobijen visokom frekvencijom.
Veličina antena za odašiljanje i prijem je povezana sa talasnom dužinom radio-talasa. UHF antena je kratka. Glavni nedostatak UHF signala je njegov ograničeni raspon prenosa i prijema, što se često naziva linija vidika ili optička vidljivost između antene odašiljača i antene prijemnika, u suprotnosti od veoma dugačkog raspona prenosa koji ima VHF. UHF se naširoko koristi u dvosmernim radio sistemima i bežičnim telefonima čije su antene za odašiljanje i prijem na malom rastojanju. Odašiljanja proizvedena od strane dvosmernih radio sistemima i bežičnih telefona ne putuju dovoljno daleko da bi se mešale sa lokalnim odašiljanjima. Veliki broj javnih komunikacija za bezbednost i poslovanje se rukovode sa UHF-om. Civilne aplikacije kao što su GMRS, PMR446, UHF CB, i 802.11b ("WiFi") su popularne upotrebe UHF frekvencija.
Marksističko shvaćanje ideologije
Marx i Engels: iskrivljena svijest
Kod Marxa i Engelsa ideologija je sustav ideja povezan s vladajućom klasom i vladajućim društveno-ekonomskim odnosima, usmjeren na opravdanje postojećeg poretka (u njihovo doba, kapitalističkog). Kao i kod prosvjetitelja, ideologije neminovno prikazuju stvarni svijet iskrivljeno: predstavljalju lažnu svijest.
Marx i Engels uvode međutim važan pojam fetišizma svijesti, koji je karakteristika ideologija: svijet ideja zamišlja se kao samostalan, neovisan o materijalnoj i društvenoj osnovi. Zastupnici postojećeg poretka i vladajućih klasa zaista vjeruju u svoje ideje, one su razrađene u složen sustav čiju lažnost nije jednostavno pokazati. To nisu naprosto "dogme i predrasude" za koje se lako može uvidjeti da su lažne, čim im se suprotstave "ispravne" ideje; iluzija prosvjetitelja da je to moguće izraz je njihove buržuaske ideologije. Umjesto puke "borbe ideja" potrebna je složena analiza stvarnosti i organizirana društvena (klasna) borba da se stvarnost promjeni.
Njemačka ideologija
Svoj mladalački spis Njemačka ideologija (1846.) Marx i Engels započinju ukazivanjem na fetišizam svijesti: »Ljudi su dosad neprestano stvarali krive predodžbe o samima sebi, o tome što su, ili što bi trebalo da budu. Svoje odnose uređivali su prema svojim predodžbama o bogu, o normalnom čovjeku itd. Proizvodi njihove glave prerasli su njihovu glavu. Oni, tvorci, poklekli su pred svojim tvorevinama.« (Rani radovi, str. 357) Ove rečenice opisuju zaključke do kojih su došli filozofi mladohegelovci, koje Marx i Engels prihvaćaju i razrađuju u pojmu otuđenja, ali nemilosrdno ismijavaju ideji mladohegelovaca da se sa pogrešnim predodžbama koje ljudi imaju može obračunati u samim mislima, u filozofiji. »Nijednom od ovih filozofa nije uopće palo na pamet da postavi pitanje o vezi njemačke filozofije s njemačkom stvarnošću, o vezi njihove kritike s njihovom vlastitom materijalnom okolinom.« (str. 364)
Marx i Engels postavljaju sebi pitanje o toj povezanosti, potaknuti materijalističkom teorijom Ludwiga Feuerbacha i svojim bavljenjem političkom ekonomijom; odmah slijedi i odgovor: ideje koje ljudi o sebi imaju posve su uvjetovane »stvarnim životnim procesom«.
Umjesto ispraznog kretanja u krugu samih ideja i "idejne borbe", treba se pozabaviti njihovim pretpostavkama. »Pretpostavke s kojima mi počinjemo nisu proizvoljne, nisu dogme, to su stvarne pretpostavke, od kojih se može aprstrahirati samo u mašti. To su stvarne individue, njihova djelatnost i njihovi materijalni životni uvjeti kako zatečeni, tako i njihovim vlastitim djelovanjem stvoreni. Ove pretpostavke mogu se, dakle, konstatirati čisto empirijskim putem.« (str. 364)
Prikazom »aktivnog procesa života« na mjesto ideologija stupa »stvarna pozitivna nauka«. Historija prestaje biti »zbir mrtvih činjenica kao kod empiričara (…) ili imaginarna aktivnost imaginarnih subjekata kao kod idealista«, a filozofija gubi svoj samostalni »medij egzistencije«. (str. 371)
Ideologija, klasa, otuđenje, komunizam
Marx i Engels ponekad rabe pojam "ideologija" za označavanje čitave tzv. duhovne nadgradnje, svih područja duhovne djelatnosti (religija, filozofija, moral i etika, umjenost, znanost, politika, pravo itd.), a ponekad u užem smislu, za one ideje koje su direktno usmjerene na zadaću opravdanja poretka. Ideologija je lažna, izvrnuta, fetiširana svijest. Ta lažnost potječe iz njene klasne uvjetovanosti: ideologija je duhovni izraz klasnih (staleških, cehovskih, kastinskih itd.) interesa, koji uvjetuju način na koji pripadnici klase spoznanu sami sebe.
Pojam "ideologija" ima izrazito negativno značenje: označava specifičnu strukturu svijesti klasnog društva, koja će nestati u budućem besklasnom, komunističkom društvu. Za ideološko mišljenje karakteristično je otuđenje (alijenacija): teorijski oblikujući klasnu svijest, ideolozi se bave mislima kao samostalnim bitnostima, uobražavajući da one egzistiraju same za sebe, izvan povijesne uvjetovanosti. Raniji kritičari kapitalističkog sustava, koji nisu raspolagali valjanom analizom kapitalističke zbilje, mogli su ovome suprotstaviti samo utopijske ideje (utopijski socijalizam), dok kritika političke ekonomije koju je poduzeo Marx u Kapitalu, daje osnov za spoznaju zakonitosti povijesnih kretanja i uviđanje povijesne uloge proletarijata, te time i za prevazilaženje klasnog društva i za nestanak ideologije kao otuđene svijesti.
Marksizam: klasna svijest
Marksisti su obilato koristili pojam ideologije u svojim analizama; one su snažno utjecale na opću intelektualnu klimu tijekom većeg dijela XX. stoljeća.
Marksističkim analizama povijesne i društvene uvjetovanosti svijesti bliski su i nemarksistički mislioci raznih orijentacija, od kojih je najvažniji Karl Mannheim. Vrlo je teško pobijati da takva uvjetovanost postoji. Umjesto poricanja, najsnažniji odgovor je primjena metode kritike ideologija i na sam marksizam i komunizam, što su učinili tzv. stvaralački marksisti, Mannheim i drugi.
Marksizam-lenjinizam: ideologija proletarijata
Nasuprot izvornom Marxovom i Engelsovom pojmu ideologije kao lažne, iskrivljene, fetišizirane svijesti, u dogmatskojt, vulgariziranoj verziji teorije, koja postaje obavezna u SSSR-u pod imenom marksizam-lenjinizam ili dijalektički i historijski materijalizam, razvijen je i "pozitivan" pojam ideologije. Sustav ideja koji izražava klasnu svijest proletarijata i njegovu povijesnu ulogu (tj. sam marksizam-lenjinizam) također se naziva ideologijom. Ta je ideologija odnosno klasna svijest, za razliku od ostalih, objektivno istinita: ona vjerno odražava zakonitosti povijesnog zbivanja. Nju oblikuje avangarda proletarijata organizirana u komunističku stranku.
Bezbrojni službeni ideolozi u državama pod vlašću komunističkih partija negirali su "buržuaske" ideje kao i "idejna skretanja" u samom komunizmu, služeći se "marksističkim" idejama svedenim na isprazne sheme i fraze, naročito u staljinističkoj verziji. U službi totalitarnih režima, komunistički ideolozi su ponavljali fraze koje su izgubile svaki kontakt sa »stvarnim procesom života«, slično kao i filozofi kojima su se Marx i Engels podrugivali u Njemačkoj ideologiji, ali bez njihove strastvenosti i individualnosti. Kritika ideologija svedena je na krajnje primitivnu ideologiju, na sirovu dogmu koja se nametala silom.
Marksistička kritika komunizma
Nasuprot dogmatizmu, tijekom XX. stoljeća bilo je mislilaca koji su način mišljenja Marxa i Engelsa primjenjivali i dalje razvijali na znatno plodonosniji način, ili su se njime inspirirali. Marxova i Engelsova teorija ideologija, kao i druge njihove koncepcije, snažno su utjecale osobito na sociologiju i historiografiju XX. stoljeća.
Nezavisni marksistički mislioci (koji su sebe 1960-ih godina nazvali stvaralački marksisti, npr. jugoslavenski praxisovci), načinili su korak dalje: marksističku analizu i kritiku primijenili su i na društva tadašnjih komunističkih država i na njihove ideologije, pokazujući kako se stvarnost ne slaže sa idealima niti ideologije sa stvarnošću. Tako su npr. dokazivali da je umjesto vlasti proletarijata u komunističkim državama uspostavljena vladavina nove klase, birokracije ili politokracije, te da je službena ideologija zvana dijalektički i historijski materijalizam u službi nove vladajuće klase. Oni koji su djelovali u zemljama pod komunističkom vlašću time su postali disidenti i bili izloženi progonima. Uz Lava Trockog, jedan od najvažnijih je Milovan Đilas, koji je u inozemstvu objavio knjigu Nova klasa.
Funkcije ideologije
Funkcije ideologije proizlaze iz karaktera uslova u kojima je nastala. Stoga svaka ideologija nosi i određena svojstva koja određuju i modalitete njenih funkcija. S obzirom na karakter ideologije moguće je izdvojiti njene dvije globalne funkcije:
Pozitivna funkcija očituje se u tome kada ideologija posreduje kao pozitivan faktor u društvenom razvoju - pokretač društvenog napretka, dok se negativna funkcija očituje kao demotivacijsko i retrogradno djelovanje ideologije u društvu, a posebno u reakcionarnom i konzervativnom smislu.
Prema razini formiranja opsega i karaktera uticaja moguće je izdvojiti najmanje tri razine funkcija ideologije:
Na svim spomenutim nivoima osnovna karakteristika ideologije jest težnja da se, upravo, taj oblik ideologije prezentira i nametne kao dominantan, univerzalan i svrsishodan, uz istovremeno kritičko i iskrivljeno predstavljanje drugih ideoloških koncepcija i mogućnosti u društvu. S obzirom na to i konkretne funkcije koje ima ili može imati ideologija, te njene manifestirajuće oblike, možemo razlikovati nekoliko tipova ideologije :
S obzirom na javnu poziciju (položaj) ideologije mogu biti:
S obzirom na način postizanja cilja:
Relâche (balet)
Relâche ( je balet koji je osmislio francuski umjetnik Francis Picabia, a muziku komponirao Erik Satie, premijerno prikazan u Parizu 4. decembra 1924. Nastao kao plod suradnje nekoliko avangardnih umjetnika i sljedbenika dadaizma, sadržavao je kratki eksperimentalni film Entr'acte Renea Claira prikazan između činova. Naslov je bio dadaistička šala, s obzirom da je riječ relâche na plakatima sugerirala otkazivanje predstave. Premijera je bila originalno planirana 27. novembra, ali je na kraju stvarno morala biti otkazana zbog bolesti Jeana Börlina, direktora baletne trupe Ballets suédois. Relâche je poznat kao jedan od prvih baleta u kome se koristila improvizacija samih plesača.
Dvoelektronska tricentarska veza
Dvoelektronska tricentarska veza je elektronski oskudna hemijska veza gde tri atoma dele dva elektrona. Kombinacijom tri atomske orbitale se formiraju tri molekulske orbitale: jedna vezujuća, jedna nevezujuća, i jedna antivezujuća. Dva elektrona idu u vezujuću orbitalu, što dovodi do net vezujućeg efekta i formiranja hemijske veze između sva tri atoma. U mnogim uobičajenim vezama ovog tipa, vezujuća orbitala je pomerena u smeru dva od tri atoma, umesto da bude ravnomerno raspodeljena među sva tri. Najjednostavniji primer 3c-2e veze je trivodonični katjon, H3undefined. Još jedan primer 3c-2e veze su divodonični kompleksi.
Jedinjenja bora
thumb|400px|Rezonantne strukture 3c-2e veze diborana. 280px|thumb|right|Diboran. Dva centralna atoma vodonika su simultano vezana za oba atoma bora u 3c-2e vezama.
Dvoelektronske tricentarske veze se često javljaju u jedinjenjima bora, poput diborana (B2H6). Monomer BH3 je nestabilan pošto je atom bora okružen sa samo šest valentnih elektrona, i stoga da bi se formirala stabilna elektronska konfiguracija bliža oktetu, deli elektrone sa B−H vezom drugog atoma bora, formirajući B−H−B vezu sa 3-centra-2-elektrona. U diboranu, postoje dve takve veze: dva H atoma premoštavaju dva B atoma, ostavljajući dva dodatna H atoma u uobičajenim B−H vezama na svakom atomu bora.
Dva elektrona (koja odgovaraju jednoj vezi) u B−H−B vezujućoj molekulskoj orbitali su raspoređena preko tri internuklearna prostora. Red veze svake B−H interakcije je 0,5, i stoga su premoštavajuće B−H veze slabije i duže od terminalnih B−H veza, kao što to pokazuju dužine veza na strukturnom dijagramu.
Ovaj šablon vezivanja je isto tako prisutan u trimetilaluminijumu, koji formira dimer Al2(CH3)6 sa atomima ugljenika dve metil grupe u pozicijama premoštavanja. Ovaj tip veze se takođe javlja u jedinjenjima ugljenika, gde se ponekad naziva hiperkonjugacijom.
Ōtsu
U starom dijelu grada nalazi se Svetište Enryaku (延暦寺 Enryaku-ji) koje je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji 1994. godine, zajedno sa 16 drugih spomenika, pod imenom "Spomenici starog Kyota (Kyoto, Uji i Otsu)".
mini|lijevo| [[Hiroshige, Otsu na putu za Kisokaido, ukiyo-e iz 1830-ih]]
Povijest
mini|lijevo| Velika knjižnica Svetišta Enryakuji |mini|lijevo| Istočna [[pagoda hrama Enryaku-ji]] U 7. stoljeću, od 667. do 672. godine, japanski car Tenji je osnovao palaču Ōmi Ōtsu. Ona je potpuno uništena u Jinshin ratu, koji je uslijedio nakon careve smrti 672. godine. Zbog toga je u njegovom susjedstvu osnovan novi grad Heian-kyō (današnji Kyoto) 794. godine. Otsu je od tada bio važnim satelitskim gradom i trgovištem nove prijestolnice. U 12. stoljeću na jugu grada se odigrala Awazu bitka u kojoj je poginuo general klana Minamoto, Kiso Yoshinaka.
Dana 11. svibnja 1891. godine u gradu je pokušan neuspješni atentat na ruskog carevića Nikolu Aleksandroviča (kasnijeg cara Nikolu II.), u povijesti poznat kao "Otsu incident".
U razdoblju Taishō, 1890-ih, je izgrađen kanal jezera Biwa kojim je Otsu povezan s Kyotom. Njime su, pored prometa ljudi i robe, vodom opskrbljene prve japanske elektrane koje su pokretale prve javne tramvaje koji su prethodili japanskoj željeznici. Otsu je dobio status grada 1. listopada 1898. godine.
Dana 20. ožujka 2006., grad Shiga, po kojemu je prozvana prefektura Shiga, je pripojen gradu Otsu. Po popisu od 1. listopada 2010. godine, u Otsu je bilo 338.629 stanovnika na 374.06 km² (905,28/km²), prosjeka godina od 40,7 (od kojih je 15.42% mlađe od 15, a 16.81% starije od 65 godina).
Znamenitosti
Većinu posjetitelja Otsua privlače stoljetne povijesne znamenitosti koje uključuju mnoga šintoistička svetišta i budistički hramovi.
Među najpoznatijim je hram budističke sekte Tendai na planini Hiei, koji gleda na Kyoto, Enryaku-ji (延暦寺). Hram je 807. godine osnovao monah Saichō (767.–822.) koji je uveo mahajana budizam iz Kine i ubrzo je postao jednim od najvažnijih samostana u povijesti Japana. Osnivači sekte Jōdo shū ("Čista zemlja"), Sōtō Zen i Nichiren, su obojica bili monasi u Enryakujiju. Kompleks Enryakuji je od 1994. godine UNESCO-va svjetska baština, kao dio "Spomenika starog Kyota".
Pored brojnih drugih hramova i dvoraca, Otsu je najpoznatiji po slikovitim krajolicima, poznatima kao "Osam pogleda na Omi" koji su orivlačili pjesnike i slikare još od vremena Macua Bašoa. Turistički obilasci traju satima pri čemu se posjetitelji mogu okupati u jezeru i šetati uz njegove obale. Plaže jezera Biwa su također pozante i kao ljetnja odmarališta, a svake godine se održava i Maratonska utrka jezera Biwa.
Mjerne jedinice u Antičkoj Grčkoj
Mjerne jedinice u antičkoj Grčkoj su se uglavnom temeljile na mjernim jedinicama iz Egipta, a kasnije su poslužile kao temelj za rimske mjerne jedinice.
Te su mjerne jedinice varirale od grada-države do grada-države, ali je s vremenom razvoj trgovine doveo do njihove postupne stanardizacije, pa je tako Atena već oko 500. pne. imala službene mjere po kojima su svi trgovci morali baždariti svoje vage.
Dužina
Grčke mjere za dužinu su se temeljile na relativnoj dužini dijelova tijela kao što su stopalo ili prsti. Specifične vrijednosti pojedinih jedinica su ovisile o lokaciji ikli epohi (npr. u Egini je stopa ili pous iznosila 333mm, dok je u Ateni bila 296mm). Relativne proporcije, su, međutim bile istovjetne u grčkom svijetu.
Jedinice izvedene od dactylos (plural: dactyloi):
! Jedinica ! Grčko ime ! Ekvivalent ! Opis
Veće jedinice izvedene od pous (plural: podes):
Atički stadion je imao dužinu 184,98 m, olimpijski stadion 192,27 m, a hodački stadion 157,50 m. . Dužine izvedene od stadion (plural: stadia):
Volumen
Grci su volumen mjerili ovisno o tome da li je riječ o suhoj ili tekućoj tvari, odnosno da li je riječ o žitu ili vinu. Zajednička jedinica za oboje kroz grčku historiju bila je cotyle ili cotyla čija je apsolutna vrijednost varirala od jednog do drugog mjesta između 210 ml i 330 ml (ili 7.4-11.6 fl. oz.) :
thumb|right|200px|Amfora koja prikazuje natjecatelja kako trči na [[hoplitodromu; autor Berlinski slikar, cca. 480. pne., Louvre. Prosječna vinska amfora je imala kapacitet od 40 l.]] ! Jedinica ! Grčko ime ! Ekvivalent ! Opis
Masa
Mjere za masu se najčešće vezuju uz valute jer su one u praviolu sadržavale točno određenu količinu određenog metala. Tako je u engleskom jeziku funta bila i valuta i mjerna jedinica za masu. Grčke mjere za masu su također vezane uz grčke valute, iako je porijeklo grčkih standarda predmet rasprave. Postojala su dva dominantna standarda za masu u istočnom Mediteranu - standard koji je nastao na Eubeji i koga je na Atiku uveo Solon, te standard koji je nastao u Egina. Atički/eubejski standard se navodno temeljio na klasu ječma, gdje je bilo dvanaest obola. Međutim, vage koje su pronašli historičari i arheolozi ukazuju na varrijacije od teoretskih standarda. Tablica standarda temeljena na teoriji je sljedeća : ! Jedinica ! Grčko ime ! Atički/eubejski standard ! Eginski standard
Cinitaprid
Cinitaprid je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 402,487 Da.
Leontije
Leontije (grč: Λεόντιος, umro 705. godine) bio je vizantijski car od 695. do 698. godine nakon što je svrgao svog prethodnika Justinijana II. Najznačajniji događaj njegove kratke vladavine bio je gubitak vizantijske severne Afrike koju su 697. zauzeli muslimanski Arabljani. U strahu od careve odmazde vizantijska flota je izvikala za cara svog zapovednika Apsimara i zatim svrgla Leontija koji je potom zatvoren u manastir. Život je izgubio nakon što je osvetoljubivi Justinijan II povratio presto 705. godine.
Vojnička karijera
Carigradski patrijarh Nićifor I (806—815) je u svojoj Kratkoj istoriji zapisao kako je Leontijeva porodica bila poreklom iz Isavrije, planinske oblasti u Maloj Aziji. Nekoliko predstavnika porodice budućeg cara nosilo je dostojanstvo patrikija. Već na početku svoje vlade, Justinijan je, po Teofanu, hroničaru iz 9. veka, poslao 686. Leontija u Jermeniju gde je ovaj navodno istrebio Saracene. Već u to vreme Leontije je nosio titulu patrikija i bio je strateg (vrhovni zapovednik) teme Anatolikon. Iako je ova vizantijska akcija trebalo da pomogne hrišćanskim Jermenima u borbi protiv njihovih muslimanskih gospodara, jermenski izvori su zabeležili temeljno pustošenje koje je prouzrokovao strateg Leontije. Vizantinci su zarobili 8.000 porodica i zatim ih naterali da plate otkupninu pri čemu je Leontije lavovski deo plena poslao u Carigrad. Pošto su sami Jermeni odbili arabljanski protivnapad, kalif Abd al-Malik je pristao na sklapanje mira na deset godina koji je podrazumevao da Omejadski kalifat i Vizantijsko carstvo u buduće dele prihode prikupljene u Jermeniji, Iberiji (današnja Gruzija) i na ostrvu Kipru. Izgleda da je Leontijev pohod, kojim je vizantijska vojska izbila čak na Kaspijsko more, omogućila okupaciju bar jednog dela Jermenije. Vizantija je tako nametnula svog kandidata Narzesa Kamsarakana za vladara Jermenije i sve do 693. je obezbeđivala svoju prevlast u regionu prisustvom brojne vojske od navodno 30.000 ljudi. Kada je Justinijan, u cilju svoje politike unutrašnje kolonizacije, preselio dobar deo stanovnika Kipra u okolinu Kizika na obali Mramornog mora, kalif je protestovao zbog kršenja mirovnog ugovora i neprijateljstva su ubrzo obnovljena. Car je lično poveo vizantijsku vojsku u novi rat, ali su Vizantinci ovoga puta doživeli težak poraz kod Sevastopolja u Kapadokiji i morali su se povući iz Jermenije.
Prevrat
Izgleda da je Justinijanova sve autokratskija vlada naišla na protivljenje među aristokratijom, dok su žitelji Carigrada gledali sa neprijateljstvom na vodeće pripadnike administracije. Pored toga, izgleda da je car nakon poraza kod Sevastopolja poslao u tamnicu nekolicinu svojih vojskovođa, između ostalih i Leontija. U tamnici, u kojoj je boravio navodno tri godine. Leontija su posećivala dva monaha koja su ga hrabrila proročanstvom da će jednoga dana postati car. U vreme kada je car pripremao smaknuće viđenijih pripadnika deme Plavih, Leontijeva sreća je doživela nagli preokret - Justinijan je odlučio da ga oslobodi i postavi za stratega teme Helada. U toku noći pred odlazak na novu dužnost, Leontija su posetili njegovi prijatelji kaluđeri i preneli mu da je pravo vreme za ispunjenje proročanstva. Vojskovođa je potom u toku noći okupio vojnike iz svoje nove pratnje, oslobodio zatvorenike iz tamnica i sve zajedno ih poveo u sabornu crkvu Presvete Mudrosti gde im se pridružio i patrijarh Kalinik I (694—705). U zoru se svetina, u kojoj su verovatno dominirali Plavi, okupila na Hipodromu i izvikala Leontija za novog cara. Po mišljenju današnjih istoričara, Justinijana su izdali i dvorjani i gardisti i on je predat novoizabranom caru. I pored skandiranja na Hipodromu kojima je zahtevana Justinijanova smrt, Leontije je, zbog uspomene na Konstantina IV poštedeo njegovog sina. Justinijanu je odsečen nos i raspolućen jezik i zatim je poslat u progonstvo u krimski grad Herson.
Vladavina
Leontijeva vladavina nam, zahvaljujući obskurnosti izvora, nije dobro poznata. Dok ga vizantijski izvori uporno nazivaju prvobitnim imenom, latinski ga poznaju pod vladarskim imenom Lav. U vizantologiji je vođena duga rasprava oko razloga ove dvoznačnosti izvora koja je okončana tek pronalaskom retkih novčića iz vremena Leontijeve vladavine na kojima je potvrđena verodostojnost latinskih izvora. Ipak, iako je vladao kao Lav, Leontije je u modernoj istoriografiji ostao upamćen pod svojim prvim imenom.
Usled promene na prestolu, carstvo je sada bilo u defanzivi prema kalifatu. Muslimani su opljačkali okolinu Melitene o odveli brojno roblje, dok je vizantijska vojska u pohodu na sirijsku metropolu Antiohiju poražena. Kao posledica svega toga, vizantijski uticaj na istoku je opao i gruzijski vladar je prišao muslimanima i proterao Vizantince iz svoje zemlje.
Sa uspehom na istoku, kalif je sada mogao da odvoji dovoljno vojske za pohod na staru metu arabljanskih pohoda — vizantijsku Afriku. Omejadski namesnik Ifrikije (Afrike) Hasan ibn Numan je 697. iz Barke na obali današnje Libije (antički Pentapolj) krenuo na Kartaginski egzarhat sa vojskom od čak 40.000 ratnika. Sa druge strane, po današnjim procenama, vizantijski egzarh je mogao imati najviše 10.000—15.000 vojnika ne računajući odrede lokalnih berberskih saveznika. Po arabljanskoj tradiciji, neimenovani egzarh je nametnuo Hasanu borbu u blizini kartaginskih bedema ali je izgubio bitku nakon čega su muslimani zauzeli Kartaginu i pobili veliki broj njenih stanovnika. Ipak, pre će biti da je grad primoran na predaju opsadom. Nakon toga Hasan je krenuo da redom zauzima preostale vizantijske ispostave dok je u Kartagini ostavio malobrojni garnizon. Kada su vesti o padu Afrike stigli u Carigrad, Leontije je opremio flotu sa ciljem da ponovo zauzme Kartaginu. Komanda je poverena sposobnom Jovanu Patrikiju koji je pre kraja 697. zauzeo i Kartaginu i nekoliko okolnih tvrđava. U međuvremenu, Hasan ibn Numan je potučen u borbama sa Berberima i morao se povući u Barku. Odatle je uputio poziv za pomoć i naredne 698. kalif mu je poslao i dovoljno pojačanja i moćnu flotu. Pošto se pokazalo da je otpor uzaludan, Jovan Patrikije je napustio Kartaginu i povukao se na Krit. Ovoga puta Hasan je za svaki slučaj porušio kartaginske zidine. Vizantincima su sada u Africi preostali svega nekoliko gradova na zapadu uključujući Seutu.
Pad
Na Kritu Jovan je čekao na nova pojačanja i instrukcije iz Carigrada. Njegovi podređeni oficiri pak plašili su se careve reakcije i zato su skovali zaveru. Jovan je ubijen u pokušaju da im se suprostavi i flota je potom izabrala za cara Jovanovog zamenika Apsimara kao Tiberija III. U to vreme u Siriji se raširila epidemija bubonske kuge koja se pojavila i u Carigradu gde je tokom četiri meseca odnela brojne žrtve. Pred nadolazećom flotom i i pored epidemije, Leontije je branio prestonicu i svoj presto nekoliko meseci. Najzad, Apsimar je potkupio gardiste koji su čuvali gradsku kapiju kod kvarta Vlaherna na severu grada i tim putem je upao u Konstantinov grad. Leontije je uhapšen i kažnjen odsecanjem nosa ali mu je život pošteđen. Novi vladar ga je konfinirao u tzv. Dalmacijev manastir.
Sasan
Sasan (perzijski ساسان, kraljev sin) je bio eponimski predak perzijske sasanidske dinastije, koji je živio oko 200. godine. Danas je to na Bliskom istoku uobičajeno ime.
Leontije
Pad
Novi prevrat u Carigradu probudio je vladarske ambicije u proteranom i osakaćenom Justinijanu II. Posle serije avantura Iraklijev potomak se dokopao Carigrada i uz pomoć bugarskog kana Tervela i malobrojnih pristalica ponovo preuzeo presto u leto 705. godine. Po povratku Justinijan, sada poznat pod nadimkom Rinotmet (Beznosi) je krenuo da sprovodi surovu osvetu prema svojim starim neprijateljima. Leontije je uhvaćen u manastiru u kome je boravio već nekoliko godina i najposle je, zajedno sa svrgnutim Tiberijem Apsimarom, vodan u lancima prestoničkim ulicama. Na kraju, dva bivša cara su dovodena na Hipodrom gde su morali da kleče kako bi poslužili Justinijanu kao stočići za noge. Posle serije poniženja, Leontije i Tiberije su odvedeni na gubilište zvano Kinegion, u stvari stari rimski amfiteatar iz vremena Septimija Severa. Tu su im odrubljene glave i njihova tela su bačena u more. Kasnije su izvučena iz mora i sahranjena u manastiru na ostrvu Prote u Mramornom moru.
Sasan
O Sasanu se jedva što pouzdano zna. O njemu govori više, dijelom i proturječnih izvora. Prema jednoj priči, koju je nekoliko stoljeća nakon propasti Sasanida prenio Tabari, Sasan je bio otac Papaka, koji je pak bio otac Ardašira I., i predstojnik Hrama vatre u Istakhru (Tabari I 814). Karnamek-e Ardaschir pak kaže da je Sasan bio Papakov očuh. Prema drugoj priči Sasan je bio pastir; Papaku je rečeno da će Sasanov sin jednoga dana postati moćan vladar pa mu je dao svoju kćer za ženu. Rekonstrukcija povijesti prvih Sasanida problematična je već i zbog toga, jer i sami Sasanidi šute o rodbinskoj vezi između Sasana i Papaka. U poznatom natpisu Nakš-i Rustam iz doba Šapura I., sina Ardašira I., nabrajaju se preci Sasanida, pri čemu se kao otac Ardašira I. navodi Papak. Ne spominje se dalje njegov rodbinski odnos prema Sasanu koji je tamo isto naveden.
Sigurno je jedino da su Sasanidi svojim pretkom smatrali Sasana, a ne Papaka. Moguće je da je Sasan bio samo legendarna osoba na koju su se Sasanidi pozivali, slično kao što su Ahemenidi izvodili svoje podrijetlo od Ahemena.
Round Valley, Arizona
Round Valley je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 487 stanovnika.
Kad su Sremci krenuli sa te Fruške gore
„Kad su Sremci krenuli sa te Fruške gore“ ili „Dolazak Sremaca u Bosnu“ je popularna partizanska pjesma popa Save Suvića– koračnica ispjevana za vrijeme Drugog svjetskog rata. Događaj o kome pjesma govori jeste prelazak boraca Srema u istočnu Bosnu radi uspješnije zajedničke borbe sa bosanskim partizanskim jedinicama protiv neprijatelja. Prvo prebacivanje sremskih partizana preko rijeke Save desilo se u noći između 4. i 5. novembra 1942. godine kod semberskog sela Brodac. Kasnije su nastavljena prebacivanja vojvođanskih jedinica u Bosnu.
O ovim danima govori i spomenik Borcima Srema i istočne Bosne u selu Donja Trnova, opština Ugljevik.
Utica, Kansas
Jutika je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 158, što je 65 (-29,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Entr'acte (film)
Entr'acte je francuski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1924. u režiji Renea Claira. Nastao je kao dadaistički eksperiment po zamisli likovnog umjetnika Francisa Picabije, odnosno kao entr'acte (međučin) avangardnog baleta Relâche Erika Satieja, premijerno izvedenog u pariškom kazalištu Théâtre des Champs-Élysées u izvedbi trupe Ballets suédois. Sastoji se od niza kratkih nadrealističkih prizora, od kojih dio njih predstavlja referencu na ranija kratka ostvarenja Georgesa Meliesa. Entr'acte je uticao na kasnije sineaste, uključujući Dzigu Vertova i njegovo ostvarenje Čovjek s kamerom.
Gordan Pičuljan
Gordan Pičuljan (Šibenik, 1942. – Zagreb, 16. lipnja 2013.) je bio hrvatski kazališni, filmski i televizijski glumac, glumac u lutkarskim kazalištima i hrvatski pjesnik.
Rođen je u Šibeniku. Diploirao je za glumca na zagrebačkoj Kazališnoj akademiji. Na kazališnim je daskama proveo 40 godina života. U početku je bio slobodnim glumcem te je bio na pozornicama svih kazališta u Zagrebu. Istakao se ulogama u Teatru ITD, u HNK Zagreb, u Komediji, Gavelli. Glumio je u klasičnim komedima i u mjuziklima. Surađivao je s Histrionima, glumio je u Trešnji i Žar ptici. Pojavio se na Dubrovačkim ljetnim igrama.
Od 1988. godine radi u Zagrebačkom kazalištu lutaka u kojem je ostao sve do mirovine.
Glumio je u hrvatskim televzijskim nizankama Kuda idu divlje svinje (uloga Šarca), Ča smo na ovom svitu, Mačku pod šljemom, Putovanju u Vučjak.
Od filmskih uloga ističe se uloga u hrvatskom filmu Nedjelji iz 1969. godine.
Napisao je tri zbirke pjesama.
Aigny
Eni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Šalons an Šampanj.
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 211 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 77 metara.
Valerije Komazon Eutihijan
Publije Valerije Komazon Eutihijan (Publius Valerius Comazon Eutychianus, ? - 222) bio je rimski vojskovođa poznat kao saveznik cara Elagabala iz Severske dinastije. Nakon što je 217. cara Karakalu ubio Makrin i potom sklopio nepopularni mir sa Partima, Eutihijan je bio jedan od vođa pobune u III galskoj legiji čije je ljudstvo za novog cara proglasilo Karakalinog rođaka Elagabala. Zahvaljujući toj legiji Elagabal je svrgnuo Makrina i postao car 218. Eutihijanu se odužio postavivši ga za svog tjelohranitelja, odnosno komandanta Pretorijanske garde. Godine 220. je imenovan konzulom, a potom i gradskim prefektom. Na toj je dužnosti bio kada je Elagabal godine 222. ubijen. S obzirom da je Elagabal u četiri godine vladavine postao enormno nepopularan među rimskim masama, pretorijanci su ga nakon Elagabalove smrti zarobili i ubili.
Šestostruka veza
thumb|right|400px|[[MO dijagram dimolibdena]] Šestostruka veza je tip kovalentne veze u kojoj učestvuje 12 vezujućih elektrona i čiji red veze je 6. Jedini poznati molekuli sa šestostrukim vezama su diatomski dimolibden (Mo2) i divolfram (W2), koji postoje u gasovitoj fazi. Postoji uverljiva evidencija da dva elementa periodnog sistema ne mogu da formiraju vezu većeg reda od 6.
Öhringen
Eringen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Hoenloe. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 22.811 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8126066, NUTS (DE119) i LOCODE (DE OEH) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hoenloe Eringen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hoenloe. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 230 metara. Površina opštine iznosi 67,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 22.811 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 337 stanovnika/km².
Annapolis, Missouri
Anapolis je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Au secours !
Au secours ! je francuska kratka crno-bijela nijema horor filmska komedija snimljena 1924. u režiji Abela Gancea. Nastala je po zamisli poznatog filmskog komičara i režisera Maxa Lindera koji se, nakon povratka iz SAD, okladio sa svojim prijateljem i kolegom Abelom Ganceom, tada poznatim po epskim i spektakularnim filmovima, da ne može snimiti film za manje od tri dana. Gance mu je nastojao dokazati suprotno, te je na brzinu snimio kratki film u kome se Linder pojavljuje u ulozi svog najpoznatijeg lika "Maxa". Radnja prikazuje kako "Max", prihvativši okladu, odlazi u ukleti zamak gdje mora provesti jedan sat (od 23 do ponoći), a bez da ikoga pozove u pomoć. Au secours!, koji predstavlja posljednje sačuvano ostvarenje Linderove filmografije, se odlikuje morbidnim prizorima i jezovitom atmosferom; kasnijim gledateljima je efekt postao još snažniji u kontekstu saznanja da je Linder nedugo nakon snimanja izvršio samoubistvo.
Östringen
Estringen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Karlsrue. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.869 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8215064.
Barisci, Bari
Barisci je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Östringen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Karlsrue Estringen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Karlsrue. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 163 metra. Površina opštine iznosi 53,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.869 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 242 stanovnika/km².
Milan Prelog (1879–1931)
Milan Prelog (Zagreb, 8. veljače 1879. – Zagreb, 24. prosinca 1931.), jugoslavenski povjesničar i prevoditelj.
Životopis
Milan Prelog rodio se u Zagrebu 1879. godine. Otac je hrvatskoga nobelovca Vladimira Preloga i povjesničara umjetnosti Milana Preloga, te djed informatičara i diplomata Nenada Preloga. Osnovnoškolsko obrazovanje stekao je u Zagrebu gdje je i maturirao 1896. godine. Studij povijesti završio u Pragu gdje je i doktorirao 1900. godine. Bio je profesorom na gimnazijama u Sarajevu i Osijeku. Profesorom opće povijesti srednjeg i novog vijeka na Filozofskom fakultetu u Zagrebu bio je od 1922. do 1926. godine. Dio je karijere proveo u Makedoniji, gdje je također bio profesorom opće povijesti srednjeg vijeka na Filozofskom fakultetu u Skoplju od 1927. do 1931. godine.
Umro je u Zagrebu 24. prosinca 1931. godine od posljedica ozljede koju je zadobio 8. studenoga 1931. godine, na biralištu, padom na klizavim drvenim stubama jedne skopske osnovne škole.
Auvers (Gornja Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 67 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1180 metara (maksimalnoj 1.496 m, a minimalnoj 756 m).
Prosvjetiteljstvo
thumb|250px|Ako postoji nešto što znaš, izreci to. Ako postoji nešto što ne znaš, istraži to. — Ilustracija na naslovnici francuske [[Encyclopédie iz 1772.; Istina u središtu slike okružena je svjetlom, a predstavljaju je dvije figure desno Filozofija i Razum. ]]
Prosvjetiteljstvo - iluminizam (ili doba razuma) je razdoblje od 1650-ih do 1780-ih tokom kojeg su intelektualne i kulturalne snage u Evropi davale naglasak razumu (v. racionalizam), analizi, i individualizmu nasuprot tradicionalnim linijama autoriteta. Promicali su ga filozofi i lokalni intelektualci u urbanim kavanama, salonima i masonskim ložama. Zagovornici prosvjetiteljstva dovodili su u pitanje i izazvali autoritet institucija koje su bile duboko ukorijenjene u društvu, kao npr. Katoličke crkve i zalagali se za reformu društva utemeljenom na toleranciji, nauci i skepticizmu.
Mnogi filozofi i naučnici kao Francis Bacon (1562.-1626.), René Descartes (1596.-1650.), John Locke (1632.–1704.), Baruch Spinoza (1632.–1677.), Pierre Bayle (1647.–1706.), Voltaire (1694.–1778.), Francis Hutcheson (1694.–1746.), David Hume (1711.–1776.), Cesare Beccaria (1738.-1794.), U Njemačkoj najpoznatiji prosvjetitelji su bili Lessing, Nicolai, Reimarus, Lichtenberg i Kant. Immanuel Kant (1724.-1804.), i Isaac Newton (1642.–1727.) utjecali su na društvo objavljujući vrlo popularne radove. Pod utjecajem ideja prosvjetiteljstva, mnogi su se vladari sastajali s intelektualcima tog doba i pokušavali primijeniti njihove reforme, uvodeći princip tolerancije i prihvaćajući suživot različitih religija, započevši proces koji će se kasnije zvati prosvijećeni apsolutizam. U istom razdoblju prosvjetiteljstva zbivala se naučna revolucija, predvođena Isaacom Newtonom.
Nove ideje i vjerovanja širile su se kontinentom potencirane i povećanjem pismenosti uslijed udaljavanja od isključivo religioznih tekstova. Među najznačajnijim prosvjetiteljskim djelima bila je Encyclopédie (1751.–1772.) koju su uredili Denis Diderot i (nakon 1759.) Jean le Rond d'Alembert. Uz Montesquieua, Voltairea i Rousseaua krug enciklopedista je bio filozofski najradikalniji (još i Helvetius, Holbach) Prodano je oko 25 000 kopija ove enciklopedije u 35 svezaka, polovica od njih izvan Francuske. Književna djela kao Voltaireovi Dictionnaire philosophique (Filozofski rječnik, 1764.) i Lettres philosophiques (1733.) bili su revolucionarna štiva koja su širila ideale prosvjetiteljstva. Neki od tih ideala pokazala su se vrlo utjecajnim i odlučujućim tokom Francuske revolucije 1789. godine. Nakon revolucije uslijedio je suprotni intelektualni pokret poznat kao romantizam.
Korištenje pojma
Pojam "prosvjetiteljstvo-iluminizam" (njemački Aufklärung, engleski Enlightenment, italijanski illuminismo) proizlazi iz francuske filozofije kao ekvivalent francuskog pojma Lumières (prvi ga je put koristio Dubos 1733. a postao je uobičajen oko 1751). Na njemačkom govornom području ustalio se pojam Aufklärung (od aufklären = osvjetliti; sich aufklären = razbistriti) prema Kantovom eseju iz 1784. "Beantwortung der Frage: Was ist Aufklärung?" ("Odgovoriti na pitanje: što je to prosvjetiteljstvo?").
Ghent, New York
Gent je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 564, što je 22 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Prosvjetiteljstvo
Korištenje pojma
Međutim, historičari se nikad nisu slagali oko definicije prosvjetiteljstva, kao ni oko njegovog kronološkog i geografskog raspona. Pojmovi kao "les Lumières" (francuski), "illuminismo" (italijanski), "ilustración" (španski) i "Aufklärung" (njemački) odnosili su se na samo djelomično preklapajuće pokrete. Tek nakon kasnog 19. vijeka engleski su se naučnici složili što podrazumijevaju pod pojmom "prosvjetiteljstva".
Historiografija prosvjetiteljstva počela je istovremeno kad i sam period, iz djela samih "figura prosvjetiteljstva" koji su pisali o vlastitim djelima. Dominantni element je intelektualni nazor kojeg su oni zauzeli. D'Alembertovo djelo Preliminary Discourse of l'Encyclopédie pruža čitatelju uvid u historiju prosvjetiteljstva kao i kronološku listu dostignuća u području općeg znanja, od kojih je Encyclopédie predstavljena kao vrhunac.
Drugi, više filozofski primjer toga je takmičenje u pisanju eseja iz 1783. (takmičenja u pisanju bila su uobičajena pojava u ono doba) u organiziaciji berlinskog časopisa Berlinische Monatsschrift na zadanu temu: "Što je prosvjetiteljstvo?". Jevrejski filozof Moses Mendelssohn bio je među onima koji su se odazvali, te je definirao prosvjetiteljstvo kao proces kojim se čovjek educira koristiti razum (Jerusalem, 1783).