cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ljudsko srce
Cirkulatorni sistem i srce
Cirkulatorni sistem se sastoji od dva podsistema, plućnog (mali krvotok) i sistemskog (veliki krvotok) cirkulatornog kruga. Plućni krug obuhvata sve krvne sudove u plućima i krvne sudove koji spajaju pluća i srce. Sistemski krug obuhvata sve ostale krvne sudove i organe u organizmu. Glavna razlika između ovih cirkulatornih podsistema je u sastavu krvi koja prolazi kroz njih. Desno srce snabdeva krvlju plućni cirkulatorni krugu, dok levo srce snabdeva krvlju sistemski cirkulatorni krug. Krv ova dva podsistema se nikad ne meša (osim kod defekta pregrade srca). Oba podsistema se sastoje od velikog broja kapilara koji čine mrežu krvnih sudova u kojima se odvija razmena molekula.
Putanja kojom se krv transportuje i obiđe ceo jedan krug unutar organizma je sledeća:
Srčana (koronarna) cirkulacija
Kako je srčani mišić (miokard) pumpa koja neprestano radi, od velike je važnosti da bude stalno snabdevena dovoljnom količinom krvi. Krv koja ispunjava srčane šupljine pripada funkcionalnom krvotoku i ne može ishranjivati zidove srca. Zato mišićni sistem srca poseduje poseban krvotok ili srčanu (koronarnu) cirkulaciju koja se sastoji od arterija, arteriola, kapilara, venula i vena. Na srčanu cirkulaciju otpada oko 5 do 10 % minutnog volumena srca, što obezbeđuje protok kroz srčane krvne sudove od 250 do 350 sm³ krvi u minuti, za vreme mirovanja. Ova količina (volumen) krvi naziva se koronarni protok, koji u toku naporanog mišićnog rada može da se uveća za 4 do 5 puta.
Normalna koronarna cirkulacija je glavni preudslov za pravilan i nesmetan rad srca. Srčanu (koronarnu) cirkulacija čini arterijski i venski sistem krvnih sudova. Srčana arterijska cirkulacija (označeno crvenom bojom) centar|450px
Arterijski sistem srca
Arterijski sistem srca čine desna i leva srčana (koronarna) arterija. Ove arterije sa na svojim krajevima granaju u arteriole. Arteriole se zatim granaju u veliki broj kapilara. Srčane arterije izlaze iz početnog dela uzlazne aorte, iz sinusa polumesečastih listića aortnih zalistaka. Broj srčanih arterija može izuzetno varirati; tako npr. cirkumfleksna grana leve srčane grane može formirati zasebnu arteriju iz levog sinusa uz otvor za levu srčanu arteriju. Leva koronarna arterija izlazi iz levog sinusa aortnog ušća i prošavši subperikardijalno između plućne arterije i leve aurikule proteže se kroz koronarni žljeb prema levo, i na prednjoj strani srca deli se na:
Leva srčana arterija ishranjuje levu pretkomoru i levu komoru, preprednji papilarni mišić u desnoj komori, mali deo desne komoreplućni konus, deo srčane pregrade i prednji zid desne komore.
Desna koronarna arterija izlazi iz desnog sinusa aortalnog ušća, zatim se nakon prelaza subperikardijalno kroz koronarni žleb pruža udesno, obilazi desnu ivicu srca, između plućne arterije i desne aurikule, te se na prednjoj površini srca grana. Najveći ogranak je zadnja međukomorna grana koja se proteže kroz zadnju međukomornu brazdu na zadnjoj strani do vrha srca.
Venski sistem srca
Većim delom se srčane vene ulivaju u sabirnu cisternu ili koronarni sinus  koja se nalazi u zadnjem delu srčane brazde. Koronarni sinus se uliva u desnu pretkomoru. Na njegovom ušću nalazi se zalistak (valvula) sabirne cisterne. U oblasti tupog srčanog ruba u nju se uliva velika srčana vena, kao i čitav niz pritoka.
Velika srčana vena polazi od vrha srca i ide kroz prednju međukomornu brazdu i ulazi u oblast koronarne brazde u koronarnom sinusu. Sa zadnje strane krv skuplja koja prolazi kroz istoimenu brazdu. U oblasti leve pretkomore formira se, ostatak Kuvierovog duktusa. Postoje i čitav niz sasvim malih srčanih vena koje se direktno ulivaju u desnu pretkomoru i desnu komoru.
Poremećaj (oštećenje) funkcija srčane cirkulacije
Poremećaj (oštećenje) funkcija srčane (koronarne) cirkulacije dovodi do srčane ishemije, angine pektoris i smanjenih spsobnosti miokarda. Poremećaji najčešće nasataju kao posledica stvaranja aterosklerotskog plaka u koronarnim arterijama, stvarajući regionalne poremećaje protoka krvi kroz krvne sudove srca. Preciznije, kad god koronarni protok padne ispod onoga koji je potreban da zadovolji metaboličke potrebe srčanog mišića nastaje ishemija srca; najčešće praćena insuficijencijom srca, promenama u električnoj aktivnosti sprovodnog sistema srca (npr fibrilacija komora), infarktom miokarda itd. Za razliku od srčanih arterija srčane vene su obično bez aterosklerotskih plakova.
Sprovodni sistem srca
Srce je mišićna pumpa koja svojom ritmičkom kontraktilnom aktivnošću omogućava stalni protok krvi kroz cirkulatorni sistem i sve organe i tkiva. Srce radi samostalno (automatski) jer ima ćelije koje imaju posebnu ulogu u stvaranju i prenosu impulsa, u koje spadaju. ;
Ćelije specifičnog autonomnog sistema
Ćelije specifičnog autonomnog sistema se odlikuju time da mogu da stvaraju i prenose impulse. Ovaj sistem čini sprovodna muskulatura srca, koja je po građi slična ćelijama radne muskulature. Razlika je u; boji koja je svetlija od ćelija radne muskulature, veličini koja je nešto manje (oko 10 μ) i što manjem broju miofibrila.
U ovom sistemu (histološki) izdvajaju se tri tipa ćelija: P-ćelije (pale- blede), prelazne i Purkinjejeve ćelije.
Ćelije radne muskulature miokarda pretkomora i komora
Ćelije radne muskulature miokarda pretkomora i komora su znatno veće oko (50-100 μ) i sastavljene su iz mnogoberojnih miofibrila, a ove iz sarkomera u kojima se nalaze osnovne kontraktilne strukture. U svakoj sarkomeri postoji heksagonalni raspored miozinskih i aktinskih niti, koje su, dok je ćelija u stanju mirovanja, odvojene. Pri aktivaciji mišićne ćelije dolazi do spoja aktina i miozina u aktinomiozin, koji dovodi do skraćenja (kontrakcije) sarkomere i razvoja mehaničke sile (pritiska) unutar mišićnih ćelija i mišićnih vlakana. Po završenoj kontrakciji, aktinomiozin se razdvaja u aktinska i miozinska vlakna.
Stvaranje i sprovođenje impulsa
Legenda:  ''1. Kejt - Flakov čvor, 2. Ašof-Tavarin čvor, 3. Hisov (AV) snop, 4. Levi krak Hisovog snopa, 5. Prednja leva grana, 6. Zadnja leva grana, 7. Leva komora, 8. Međukomorska pregrada, 9. Desna komora, 10. Desni krak Hisovog snopa''
Sinu-atrijalni sistem
Sinu-atrijalni deo obrazuje istoimeni pretkomorni čvor, sinusni čvor, odnosno Kejt - Flakov čvor, koji se nalazi u lumenu desne pretkomore, i leži između gornje šuplje vene i desnog uvastog nastavka (desne aurikule). Snop ovog čvora je dugačak 1 sm a širok 3 sm, i proteže se duž terminalnog grebena srca do donje šuplje vene.
Sinu-atrijalni čvor je predvodnik rada srca, iz koga se impulsi prvo šire kroz zid desne a zatim i leve pretkomore. U ovom čvoru, u ritmu od 60-80 otkucaja u minuti, javljaju se impulsi koji izazivaju kontrakciju miokarda pretkomora. Na taj način nastaje sistola pretkomora. mini|Akcioni potencijal srčanog mišića: Crevena linija-miokarda pretkomora, Zelena linija- atriventrikularnog čvora Akcioni potencijal ćelija sinusnog čvora je mali (oko 60 mV) i odlikuju se zaobljenim vrhom. Tokom druge faze (spore repolarizacije) nema platoa, već odmah nastaje silazeći, descendentni krak, tako da se druga i treća faza manifestuje jednom silazećom linijom. U stvari odmah po izvršenoj depolarizaciji ćelija, nastaje repolarizacija ćelija sinusnog čvora. Tokom četvrte faze u ćelijama sinusnog čvora dolazi do spontanog rasta električnog potencijala po jednog kritičnog nivoa, koji dovodi do aautomatske aktivacije ćelija (automatska depolarizacija). Ukoliko kritični nivo nastaje naglo, brzo (nagib postaje strmiji), ukoliko je automatizam u stvaranju impulsa brži i srčana frekvencija veća. Sporiji razvoj kritičnog nivoa, praćen je sporijom srčanom frekvencijom.
Impuls koji polazi iz sinusnog čvora širi se poput oncentričnih talasa kroz središne delove miokarda pretkomora brzinom od 1 m/sek. depolarišući najpre miokard desne, a zatim i leve pretkomore. Ova aktivacija miokarda pretrkomora odvija se tokom 0,06 do 0.15 sec. (prosečno 0,09 do 0,11 sek) i manifestuje se talasom P na EKG.
Atrioventrikularni sistem
Impuls nastao u pretkomorama prenosi se u komore preko pretkomorno-komornog (atrio-ventrikularnog) dela sprovodnog sistema, koji sačinjavaju pretkomorno-komorni ili atrioventrikularni čvor (AV čvor), odnosno pretkomorno-komorni čvor ili Ašof-Tavarin čvor koji se nalazi u nivou desnog pretkomorno-komornog (atrioventrikularnog) ušća i pretkomorno-komornog snopa ili Hisovog snopa koji direktno započinje od ovog čvora. Atrioventrikularni čvor, u odrasle osobe je veličine od 2 do 3 mm u širinu i 5 do 6 mm u dužinu. Debljina mu je oko 0,75 do 1 mm, a njegove veze ulaze u miokard desne i leve pretkomore i sa Hisovim snopom čine osnovni kontakt, koji ima posebna svojstva u sistemu sprovođenja impulsa sa pretkomora na komore.
Hisov snop predstavlja jedinu direktnu vezu miokarda pretkomora sa miokardom komora. Polazi od atrioventrikularnog čvora prema naniže i proteže se kroz membranozni deo međukomorne pregrade. Na gornjem kraju međukomorne pregrade deli se na dva kraka, levi i desni. Oba kraka protežu se kroz međukomornu pregradu do vrha srca, gde se granaju u zidu komora, sve do završnih Purkinijevih vlakana.
Nervni impulsi prvo stižu u papilarne mišiće, koji se zato prvi kontrahuju a potom sledi kontrakcija miokarda komora. Kontrakcija miokarda započinje u području vrha srca i širi se prema bazi komora.
Blokadom tog čvora neće uslediti sistola komora posle sistole pretkomora. U tom slučaju u mnogim ćelijama u miokardu komora pojaviće se nekontrolisano i spontano stvaranje novih nervnih impulsa što dovodi do nepravilnog rada ili fibrilacije komora.
Embrionalni razvoj
Začeci srca i cirkulatornog sistema čoveka uočavaju se sredinom treće nedelje embrionalnog razvoja. Rani razvoj srca je neophodan jer embrion veoma brzo raste i ne može više da se razvija samo uz pomoću difuzije hranljivih materija i kiseonika.
Kardiovaskularni sistem uglavnom potiče od: Prvobitni krvni sudovi poseduju zid sačinjen samo od endotela (primarni zid), kome se kasnije pridodaju okolni vezivnotkivni i glatko - mišićni elementi dajući sekundarni zid. U početnim fazama je ovaj sistem obostrano simetričan, a kasnije se ta simetrija gubi. Krv počinje da cirkuliše kroz krvne sudove kardiovaskularnog sistema u četvrtoj nedelji.
Razvoj srca
mini|250px|Prikaz prvobitne (primitivne) srčane cevi mini|250px|Srce ljudskog embriona staro oko četrnaest dana Srce se razvija iz mezenhima u području ventrolateralne strane kranijalnog dela primitivnog creva. U trećoj nedelji razvoja formiraju se od mezehimnih ćelija dve uzdužno postavljene cevčice, koje daju osnovu za endokard. Istovremeno sa formiranjem tih cevčica zadebljavaju visceralni listovi bočnih ploča u njihovom delu, pa se iz tog zadebljanja razvija miokard i epikard.
U daljem razvoju parna osnova endokarda u obliku cevčice pomera se prema sredini i spaja u jednu cev. Prvobitni miokard i epikard potpuno okružuju endokardijalnu cevčicu. Miokard i epikard povezuju endokardijalnu cevčicu sa prvobitnom perikardijalnom dupljom uz pomoću dorzalnog mezokardijuma Stim u vezi osnova miokarda i epikarda obuhvataju čitavu osnovu endokarda i odvajaju se od visceralnih listova bočnih ploča. Nakon toga srčana cev leži slobodno u delu jedinstvene šupljine, koja kasnije odgovara perikardijalnoj šupljini.
Dorzalni mezokardijum se gubi u srednjem delu tako da srčana cev ostaje povezana sa zidom perikardijalne duplje samo na svom kranijalnom i kaudalnom kraju. Kroz otvor na dorzalnom mezokardijumu komuniciraju desna i leva polovina perikardijalne duplje.
Srčana cev u početku leži visoko ispod viličnog nastavka, a zatim se polako spušta u grudni koš i pomera u levu stranu. Krajem prvog meseca srčana cev se sastoji iz sledeća četiri dela idući od njegovog kaudalnog ka kranijalni kraju (vidi sliku): Na spoljašnjoj površini srčane cevi između ovih delova nalaze se žlebovi:
Srčana cev raste u dužinu brže od okolnih delova, zbog toga se ona savija i poprima oblik latiničnog slova „S“. Zatim se uvrće oko uzdzužne osovine i to u nivou prelaza primarne pretkomore u komoru, tako da desna strana prelazi ventralno, a leva dorzalno, dok se u nivou prelaza komore u bulbus vrši uvrtanje (torzija) za 90 stepeni u suprotnom smeru (vidi sliku).
Venski sinus se nalazi dorzalno u odnosu na pretkomoru koja se nalazi dorzalno u odnosu na komoru. Pretkomora raste u širinu dajući bočne izbočine, buduće aurikule, koje obuhvataju arterijsko stablo i bulbus.
Formiranje interatrijalnog septum
mini|250px|Unutrašnjost zadnje polovine srca ljudskog embriona starog oko trideset dana mini|250px|Leđna strana srca ljudskog embriona starog tridesetpet dana Najpre nastaje primarna, a nakon toga sekundarna pregrada koje učestvuju u pregrađivanje prvobitne pretkomore:
Septum primum i septum sekundum se prepokrivaju kao crepovi na krovu kuće, pri čemu septum primum vrši funkciju valvule koja reguliše protok krvi kroz ovaj otvor samo u jednom smeru. Septum primum srasta sa ivicama ovalnog otvora, nakon čega se formira fosa ovalis na desnoj strani intraatrijalnog septuma.
Foramen ovale se zatvara u prvih nekoliko nedelja nakon porođaja, a ponekad i do kraja druge godine života. U toku porođaja dete napravi prvi udah, pluća se šire, snižava se pritisak u desnom srcu i pojačava priliva krvi u levu pretkomoru, u kojoj raste pritisak zbog čega se u početku funkcionalno, a zatim i anatomski foramen ovale zatvara. U prosečno 70% osoba nakon rođenja se spajaju primarni i sekundarni septum te nastaje jedinstvena, celovita pregrada. Nepotpuno zatvaranje pregrade uzrokuje nastanak pretkomorskog septalnog defekta.
Sa podelom pretkomore, venski sinus, koji je razvučen poprečno se transformiše; njegova desna polovina ulazi u sastav desne pretkomore, a leva polovina obrazuje koronarni sinus. Na ušću sinusa u desnu pretkomoru nalaze se dve valvule, desna i leva, koje sprečavaju vraćanje krvi u venski sinus. One se spajaju i daju septum spurijum, koji iščezava i ostaje samo njegov donji rub; levi zalistak ulazi u sastav interatrijalnog septuma; desna se cepa u dva kraka i daje valvulu donje šuplje vene i valvule koronarnog sinusa.
Leva pretkomora potiče jednim delom od plućne vene i dve njene glavne grane (glatki deo), a drugi deo od prvobitne cevi.
Formiranje interventrikularnog septuma
mini|250px|Prikaz razvoja pretkomora (Ecker-Zeigler-model) mini|250px|Transformacija bulbusa srca: Ao-arterijski trunkus, B-bulbus srca, RV-desna komora, LV-leva komora, P-plućna arterija mini|250px|Šematizovan prikaz razvoja sečane pregrade, aortnog bulbusa i komora
Formiranje interventrikularnog septuma počinje nešto kasnije od interatrijalnog septuma. Interventrikularni septum počinje da raste od vrha primitivne komore naviše ka endokardijalnim jastučićima prvobitnog atrioventrikularnog otvora. Između njegovog vrha i endokardijalnih jastučića nalazi se prolazni interventrikularni otvor.
Interventrikularni otvor se zatvara sa formiranjem membranoznog dela međukomorne pregrade, koji nastaje proliferacijom veziva u endokardijalnim jastučićima i grebenovima srčanog bulbusa; rastom membranoznog dela septuma naniže ka vrhu mišićnog dela septuma zatvara se interventrikularni otvor.
Proksimalni deo bulbusa ulazi u sastav komora, pri čemu na levoj komori on formira aortični vestibulum iz koga izlazi aorta, a na desnoj komori daje arterijsku kupu iz koje izlazi plućno arterijsko stablo
Podela bulbusa i arterijskog stabla (trunkusa)
Pre nego što se kompletira razvoj međukomone pregrade, u proksimalnom delu bulbusa počinje proliferacija vezivnog tkiva i formiranje dva spiralna grebena (desnog i levog), koji se pružaju ka arterijskom stablu (trunkusu). Spajanjem tih grebenova nastaje aorotno-plućna pregrada koja deli bulbus i arterijsko stablo (trunkus) na dva dela: levo, koje daje ushodnu aortu  i desni, koji daje plućno arterijsko stablo.
Spiralni pravac pregrade uslovljava kasniji karakterističan odnos plućnog arterijskog stabla u odnosu na uzlaznu aortu: proksimalni deo se nalazi ispred, a distalni deo pozadi aorte
Srčani bulbus svojim proksimalnim delom ulazi u sastavu komora, a distalnim delom u sastavu arterijskog trunkusa. Na desnoj strani daje arterijsku kupu (infundibulum), a na levoj aortični vestibulum. Granica između ta dva dela bulbusa nalazi se u nivou aortnog ušća 600p|mini|centar| Poprečne preseke kroz aortalni bulbus na kome se fazno prikazuje formiranje aortalnog septuma. Delovi grebena (desnog i levog) koji ostaju i nakon podele bulbusa i stabla (trunkusa) formiraju polumesečasti zalistak aorte i zalistak plućnog arterijskog stabla. Polumesečasti zalisci počinju da se razvijaju iz tri zadebljanja subendokardijalnog vezivnog tkiva, oko otvora aorte i plućnog arterijskog stabla. Ova zadebljanja se zatim izdubljuju i preoblikuju kako bi se formirala tri tanka listića.
Formiranje atrioventrikularnih zalistaka
Proliferacijom endokarda u nivou atrioventrikularnog otvora formiraju se pet endokardijalnih jastučića: na sredini otvora prednji i zadnji, na njegovoj levoj strani jedan manji levi i na desnoj strani dva manja desna (prednji i zadnji desni). U šestoj nedelji se daljim rastom prednji i zadnji srednji jastučić spajaju i dele jedinstveni atrioventrikularni otvor na desni i levi atrioventrikularni otvor.
Lateralni delovi prednjeg, zadnjeg i srednjeg jastučeta se spajaju i daju desno, a levo. Levo jastuče će dati, a prednji desni jastučić , zadnji desni. Kuspisi valvula su povezani sa miokardom komora, pri čemu tokom njihovog formiranja mišićna vlakna koja polaze od njihovih ivica daju, na čijim se krajevima razvijaju papilarni mišići.
Filomena
Sveta Filomena (lat. Filumena, Filomena; eng. Philomena) katolička je svetica i mučenica.
Otkriće relikvija
Njeno štovanje počelo je u 19. stoljeću, nakon što su arheološkim istraživanjima pronašli njen grob, 25. svibnja 1802. u katakombama sv. Priscile u Rimu. Uz njene posmrtne ostatke, bile su tri glinene pločice s epitafom ispisanim crvenim slovima. Pronađena je i razbijena bočica s tamnim prahom nalik na krv. Na drugoj glinenoj pločici bio je urezan palmin list, što je pored bočice s krvi, znak kojim se označava grob mučenika. Na prvoj pločici pisalo je „lumena”, na drugoj „pax te”, a na trećoj „cum fi”. Antički je običaj bio, da se natpis započne od druge ploče. Prema tome, pisalo je „pax tecum filumena” što na latinskom jeziku znači - „mir s tobom Filumena”. Od pronalaska 1802. do 1805., relikvije su čuvane u Rimu, u jednoj dvorani, gdje su bile relikvije i drugih svetaca i mučenika.
Prijenos relikvija
Don Francesco de Lucia, obrazovani i pobožni svećenik, želio je za kapelu u svom rodnom mjestu relikvije nekog sveca. U srpnju 1805., spontano je između mnogih relikvija, izabrao relikvije sv. Filomene. Prije prijenosa relikvija, dao je izraditi u Napulju, voštanu figuru sv. Filomene. Gospođa, koja je izradila figuru, ozdravila je od teške bolesti i svjedočila o čudesnom mirisu, koji je ispunio njenu kuću pri susretu s relikvijama. Don Francesco, želio je skromni prijenos, no bilo je drugačije, narod je u velikom broju sudjelovao u svečanoj procesiji. Relikvije su unijete u crkvu Majke Milosti u Mugnanu del Cardinale kod Napulja, 10. kolovoza 1805. Slijedećega dana, slavila se svečana sveta Misa. Istoga dana, ozdravio je bolesnik, koji se obratio sv. Filomeni.
Mučeništvo
O životu sv. Filomene, nije se znalo gotovo ništa. Troje ljudi iz različitih dijelova svijeta (svećenik, časna sestra i umjetnik), koji su štovali sv. Filomenu, neovisno o drugima, dobili su vrlo slična ukazanja o životu i mučeništvu sv. Filomene. Prema tome, Filomena je grčka princeza iz Nikomedije Njeni roditelji, koji su članovi grčke kraljevske kuće, dugo vremena nisu mogli imati djecu. Molili su se poganskim bogovima, da dobiju dijete. Kraljevski liječnik Publije poručio im je, da se mole kršćanskom Bogu i da će im se tako ispuniti želja. Tako se i dogodilo, te su prešli na kršćanstvo. Uskoro im se rodila djevojčica, koju su nazvali Filomena. Odgojili su je u kršćanskom duhu. Kada je imala 13 godina, rimski car Dioklecijan pozvao je njene roditelje u Rim, jer je želio pripojiti Rimskom imperiju njihov polis. Dioklecijan se zaljubio u Filomenu, zbog njene tjelesne ljepote i lijepog ponašanja i želio je oženiti je, nudeći njenim roditeljima veliko bogatstvo i slobodu njihove države, ako pristanu. Pristali su, ali Filomena je odbila, jer se prije toga zavjetovala na djevičanstvo Isusu Kristu. Usprkos učestalim nagovaranjima, Filomena nije promijenila mišljenje, poslana je u tamnicu, gdje je čekala pogubljenje. Tamo joj se ukazala Djevica Marija i poručila joj, da izdrži patnje, jer je čeka vječni život. Nakon više od mjesec dana u tamnici, pokušali su je pogubiti, ali im je tek nakon nekoliko pokušaja to i uspjelo, jer su se događala čuda, koja su sprečavala njeno pogubljenje.
Štovanje
Narod je počeo štovati Filomenu i moliti je za zagovor. Blažena Pauline Jaricot, mlada Francuskinja tvrdila je, da je ozdravila od bolesti srca, zbog Filomene. Sv. Ivan Maria Vianney, francuski svećenik, mnoga ozdravljenja, pripisao je Filomeni. Otac Damien, koji je brinuo o gubavcima, posvetio je kapelicu Filomeni, nakon više ozdravljenja. Franjevac, sluga Božji, Andrés García Acosta iz Čilea, jako je štovao Filomenu, posvetio joj je oltar, te je po njoj nazvana i ulica uz svetište. Bilo je još mnogo čuda, vezanih uz Filomenu pa je papa Grgur XVI. dozvolio, da se Filomena slavi kao svetica i ustanovio je blagdan 9. rujna. Od 1961., sv. Filomena više nije u liturgijskom kalendaru svetaca, zbog reorganizacije liturgije, ali i dalje se smatra sveticom.
U Dalmaciji, postoji više bratovština svete Filomene. U Molvama, u crkvi Uznesenja Blažene Djevice Marije na nebo, nalazi se jedini kip sv. Filomene u Hrvatskoj. Molvanski župnik fra Ivan Poleto, pronašao ga je 2007., sazidanoga ispod pokrajnjeg oltara sv. Antuna. Organizirano je prvo hodočašće, 26. siječnja 2008., na dan kada se vjeruje, da joj je rođendan.
200px|right|thumb|Katedrala sv. Filomene u [[Indija|indijskoj biskupiji Mysore]]
U Švicarskoj izlazi časopis „Philomena” na njemačkom jeziku od 1991. četiri puta godišnje. Časopis „Sta Filomena” izlazi u Portugalu.
U indijskoj biskupiji Mysore postoji katedrala sv. Filomene. Sagrađena je 1956. u neogotičkom stilu i inspirirana je katedralom u njemačkom Kölnu. U katedrali se čuva relikvija sv. Filomene u katakombi ispod glavnog oltara. Relikvija je u Mysoreu od 1926., darovao ju je papinski delegat Peter Pisani i zbog toga su odlučili izgraditi katedralu.
Svetišta u SAD-u su u gradovima Dickinson u državi Teksas i Honolulu na Havajima. Crkva sv. Filomene u Santiagu sagrađena je 1884. u neogotičkom stilu. Preživjela je više jakih potresa, koji su je oštetili. Proglašena je nacionalnim čileanskim svetištem 1995. U Africi, u katedrali sv. Petra u Kumasi u Gani, svečano je blagoslovljen kip. sv Filomene.
Zaštitnica je djece, posebno djevojčica, mladih, dojenčadi, djevica, ljudi u bespomoćnim situacijama, mladih bračnih parova i studenata.
Lamar, Colorado
Lamar je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.804, što je 1.065 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Alekto
Alekto (Allectus, ? - 296) je bio drugi i posljednji vladar Britanskog Carstva, kratkotrajne kasnoantičke države nastale otcjepljenjem provincija u Britaniji i Galiji od Rimskog Carstva. Karijeru je započeo kao blagajnik, odnosno ministar financija Karauzija, osnivača države. Kada je godine 293. rimski pod-car Konstancije Klor porazio Karauzija i preoteo mu strateški važnu luku Bononia (današnji Boulogne-sur-Mer), Alekto je iskoristio priliku da ubije Karauzija i sam preuzme carsku krunu. Tri godine kasnije, Klorove trupe su se iskrcale u Britaniji i nanijele poraz Alektu koji je poginuo, najvjerojatnije u blizini današnjeg Silchestera. Sa njim je propalo Britansko Carstvo, koje je ponovno pripojeno Rimu.
Alekto je kasnije igrao ulogu u engleskim srednjovjekovnim legendama.
Noventa, Padova
Noventa je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Cupertino, California
Cupertino se nalazi zapadno od San José na zapadnom obodu Santa Clara doline sa dijelovima koji se nastavljaju na podnožja Santa Cruz planina. Grad je najpoznatiji kao sjedište tvrtke Apple Inc.
Imipenem
Imipenem je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 299,346 Da.
NGC 1360
NGC 1360 je planetarna maglica u zviježđu Kemijskoj peći.
Delmita, Texas
Delmita je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 216 stanovnika.
Degradativni enzim
Degradativni enzim je enzim (u širem smislu protein) koji razgrađuje biološke molekule. Neki primeri degradativnih enzima:
Aiti (Gornja Korzika)
Eti je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Kor.
Rhede
Rede je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 17 opštinskih središta okruga Borken. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 19.398 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5554048.
Aiti (Gornja Korzika)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 24 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 735 metara (maksimalnoj 1.120 m, a minimalnoj 240 m).
Rhede
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Borken Rede se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Borken. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 32 metra. Površina opštine iznosi 78,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 19.398 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 247 stanovnika/km².
Cold Springs, El Dorado County, California
Cold Springs je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 446 stanovnika.
Maria Schneider
Odrasla sa majkom rumunskog porekla, tek sa 16 godina saznaje da je vanbračna ćerka francuskog glumca Danijela Želena. Na filmu je od 1971. na nagovor reditelja Rožea Vadima.
Bujnih oblina, ali dečačkog držanja, nesvesna svoje ženstvenosti, specijalizovala se za uloge nimfeta.
Najpoznatija je po ulozi u kontroverznom filmu Bernarda Bertolučija Poslednji tango u Parizu gde glumi mladu ženu koja kroz burnu vezu sa sredovečnim muškarcem (Marlon Brando) stiče samopouzdanje postajući svesna svoje ženstvenosti. Privukla je veliku pažnju javnosti u ono vreme slobodnim ljubavnim scenama, ali je tako stekla i oreol seks simbola, što joj je odmoglo u daljnjoj karijeri. Iako je snimila preko 50 filmova, veću pažnju publike i kritičara privukla je još samo ulogom tajanstvene neznanke u filmu Mikelanđela Antonionija Profesija: reporter iz 1975.. Njezina je 40-godišnja karijera obilježena ovisnošću o drogi, predoziranjima, pokušajem samoubojstva i liječenjem u duševnoj bolnici. Također je među prvima u filmskoj industriji priznala svoju biseksualnost.
Glumila je glavnu žensku ulogu u filmu Predraga Golubovića Sezona mira u Parizu, gde su joj partneri bili Dragan Nikolić i Miki Manojlović.
Na filmu je poslednji put nastupila 2008. u ostvarenju Klijentkinja rediteljke Žozijane Balasko.
NGC 1361
NGC 1361 je galaksija u zviježđu Eridan.
Bolč
Bolč je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Farkaševac. Naselje se proteže na površini od 18,93 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Bolču živi 460 stanovnika i to u 131 kućanstavu. Gustoća naseljenosti iznosi 24,3 st./km².
NGC 1363
NGC 1361 je galaksija u zviježđu Eridan.
Benton, Kansas
Benton je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 880, što je 53 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bokšić Lug
Bokšić Lug je naselje koje pripada općini Đurđenovac, nedaleko Našica u Osječko- baranjskoj županiji. Po popisu iz 2011. broji 262 stanovnika. Nalazi se dvadesetak kilometara sjeverno od planine Krndije i Papuka, toliko je južno udaljen od rijeke Drave kod Mađarske. Istočno od sela se nalazi grad Osijek, na udaljenosti 60-ak kilometara. Na zapadu selo graniči s Virovitičko-podravskom županijom, gdje je prirodna granica rijeka Marijanac. Selo je okruženo ribnjacima PP Orahovica, a pored sela protječe rijeka Vučica koja izvire na Papuku, a utoka je rijeke Karašice. Bokšić Lug je selo s 83 domaćinstva i ima pet ulica - Bokšićka, Šumska, Primorska, Braće Radića i Matije Gupca.
Povijest
Selo je osnovano od ostataka Križarske vojske koja je ostala poslije Austro-Ugarske na području Slavonije i Podravine. Značajniji događaji sela su bili veliki požar nakon kojeg je za zaštitnicu sela odabrana i Sv. Sofija, a glavni zaštitnik sela kojem je posvećena i crkva je Sv. Juraj a pripada Rimokatoličkoj župi Sv. Petar apostol sa sjedištem u susjednom Bokšiću, a koja pripada našičkom dekanatu Požeške biskupije.
U 2. svjetskom ratu stanovnici Bokšić Luga su bili priklonjeni NDH, tako su sada većina raseljeni po Hrvatskoj i inozemstvu, radi kasnijeg progona komunista.
Stanovništvo
Iskazuje se kao dio naselja od 1890., a kao naselje od 1948. Do 1981. iskazuje se pod imenom Bokšić Lug I. dio.
Sada (muhafaza)
Sada (arapski: صعدة) je jedna od 20 jemenskih muhafaza. Prostire se na gorju Hidžaz na sjeverozapadu Jemena, uz granicu sa Saudijskom Arabijom.
Muhafaza Sada ima 693.217 stanovnika, što predstavlja 3,67% stanovništva Jemena, te površinu od 12.370 km². . Gustoća naseljenosti je samo 56 stanovnika po km² i po tom kriteriju je najslabije naseljena pokrajina Jemena.
Geografija
Teren ove muhafaze je vrlo raznolik. Sjeverno i zapadno nižu se gorja Kaulan, Bakim i Razeh koji dosežu do 2800 m visine. Ova gorja spojena su s gorjem Džuma. U gorju Razeh najviši vrh je Jabal Hurum. Po planinama su vrlo su česti vadiji, korita povremenih bujica, koje su duboko urezane u planinske stijene i imaju velike kanjone. Najveći vadiji su Sakajn, Nušur, Badr, Dhamad, Alaf i Vadi Abdajn s kanjonom Kanik, na kojoj se nalaze ostatci himjaritske brane iz 9. st.
Sadska visoravan (Kaa)
Visoravan Sada spada među najplodnija područja Jemena. Uzgajaju se grožđe, šipak, breskve, marelice i smokve, koje uspjevaju i na visinama od 1800 metara. Polja u Saadi su najviša u Jemenu. Visoravan je zatvorena sa sjevera i zapada planinama Džuma i Ghamar, s juga gorjem Sahar, a s istoka barijeru tvori gorje Hamdan.
Istočna Sada
Ovaj dio pokrajine se sastoji od pustinje i visokog gorja (na zapadu) sa brojnim riječnim dolinama (vadijima) koja se gube u pustinji Rub' al Khali.
Contalmaison
Kontalmezon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Peron.
Ibutilid
Ibutilid je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 384,576 Da.
Contalmaison
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 98 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 161 m, a minimalnoj 87 m).
Corfinio, L'Aquila
Corfinio je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 940 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Spinosad
Spinosad je organsko jedinjenje, koje sadrži 42 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 729,983 Da.
295
Godina 295. (CCXCV) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Tuska i Anulina (ili, rjeđe, godina 1048. Ab urbe condita). Oznaka 295. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
East Nassau, New York
Ist Naso je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
SOB (razvrstavanje)
SOB se može odnositi na:
Cutler, California
Cutler je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5,000 stanovnika.
Lenzuolo Bianco, Gorizia
Lenzuolo Bianco je naselje u Italiji u provinciji Gorica, u regiji Friuli-Venezia Giulia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
NGC 1364
NGC 1364 je galaksija u zviježđu Eridan.
Vico del Gargano, Foggia
Vico del Gargano je naselje u Italiji u provinciji Фођа, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Boričevci
Boričevci su naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu općine Brestovac.
Zemljopis
Boričevci su smješteni oko 5 km zapadno od Brestovca, na cesti Požega - Pakrac, susjedna sela su Pavlovci na zapadu, Žigerovci na sjeveru i Vilić Selo na istoku.
Stanovništvo
Prema popisa stanovništva iz 2011. godine Boričevci su imali 121 stanovnika.
Nitrat reduktaza (NADH)
Nitrat reduktaza (NADH) (, asimilatorna nitratna reduktaza, NADH-nitratna reduktaza, NADH-zavisna nitratna reduktaza, asimilatorni NADH: nitrat reduktaza, nitratna reduktaza (NADH2), NADH2:nitrat oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom nitrit:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein koji sadrži gvožđe-sumpor molibden.
Kršćanski mučenici
thumb|Kamenovanje [[Sveti Stefan|svetog Stefana, prvog kršćanskog mučenika.]] Kršćanski mučenik (od grčkog μάρτυς martys - svjedok) je naziv za osobu koja je ubijena zbog svoje kršćanske vjere, i to kamenovanjem, razapinjanjem, spaljivanjem na lomači ili nekom drugom metodom mučenja ili pogubljenja.
U samim počecima kršćanstva izraz martyr (svedok ili "mučenik") se koristio za apostole. Kako su kršćani kasnije postajali metom progona, izraz se počeo koristiti za sve koji su trpili poteškoće zbog svoje vjere. Na kraju se počeo koristiti isključivo za one kršćane koji su zbog svoje vjere bili ubijeni. Rani kršćanski period prije Konstantina I se smatra "klasičnim" dobom mučeništva.
Ali nisu svi hrišćani dobrovoljno prihvatali mučeništvo. Mnogi su, u trenutku odluke, izabrali suprotno rešenje. Neki su mučeništvo smatrali budalastim, traćenjem ljudskog života, i zato protivnim Božjoj volji. Tvrdili su da je »Hrist, pošto je umro za nas, bio ubijen da mi ne bismo bili ubijani«.
Zastupanje mučeništva
U periodima progona hrišćana u Rimskom Carstvu, mnogi kršćanski teolozi su glorifikovali mučeništvo, smatrajući da treba slediti primer Hristove muke. Gotovi svi najvažniji teolozi mučeništva su i sami prihvatili mučeničku smrt.
Ignjacije
thumb|175px|Mučeništvo [[Ignjatije Antiohijski|sv. Ignjacija]]
Ignjatije Antiohijski (oko 35-108), uhapšen i osuđen, rado je prihvatio smrtnu kaznu kao priliku da »oponašam muku moga Boga!« Čekajući pogubljenje, pisao je hrišćanima moleći ih da se ne zauzimaju za njega:
Justin
Justin Filozof (oko 105–165), koji je takođe dobrovoljno prihvatio mučeništvo, napada one koje, kako kaže, »zovu hrišćanima«, a koje on smatra jereticima — sledbenike Simona, Markiona i Valentina — i kao jedan od njihovih zločina navodi to što, za razliku od pravovernih, »njih niti progone niti usmrćuju« kao mučenike.
Irenej
Biskup Irenej Lionski (130-202) na mučeništvo gleda kao na svojevrsnu žrtvu Bogu, čime se može pohvaliti jedino Crkva, ali ne i "jeretični" hrišćani (gnostici):
Biskup Irenej, svedok žestokih progona u svom gradu Lionu, izražava neprijateljstvo protiv onih hrišćana koji osuđuju dobrovoljno prihvatanje mučeništva:
On upozorava da na dan strašnog suda, kada mučenici »dostignu slavu, tada će sve one koji su bacili ljagu na njihovo mučeništvo Hrist prokleti«. Irenej smatra da svaki argument koji hrišćani koriste da izbegnu mučeništvo podriva jedinstvo cele hrišćanske zajednice. Umesto da se poistovećuju sa onima u tamnici koje očekuje mučenje ili pogubljenje, gnostici uskraćuju podršku onima koje smatraju suviše revnosnim i neprosvećenim fanaticima. Takvi postupci služe, kaže Irenej, »da se na komade iseče veliko i slavno telo Hristovo (crkva)...« Da bi se sačuvalo jedinstvo, potrebno je da svi hrišćani priznaju Hrista, implicitno potvrđujući potrebu »krvavog svedočenja« koje podražava njegovu muku. Međutim, Irenej čak i onim gnosticima koji su umrli za veru osporava ime mučenika: u najboljem slučaju, oni su samo »neka vrsta pratnje« pravih mučenika.
Tertulijan
Tertulijan (oko 160–240) smatra mučeništvo nužnim uslovom za postizanje spasenja:
On kao jeretike napada hrišćane koji se protive mučeništvu, koji smatraju da ono ne predstavlja spasenje već uništenje, i koji podsticanje na mučeništvo nazivaju budalastim i okrutnim. Tertulijan smatra da oni koji se protive dobrovoljnom mučeništvu ustvari traže teološke argumente da bi opravdali svoj kukavičluk. On posebno prigovara »jereticima« koji gledaju svoja posla:
Protivljenje mučeništvu
Mnogi među hrišćanima su iznosili argumente protiv kulta mučeništva, smatrajući ga besmislenim traćenjem ljudskih života.
Energija
mini|Transformacija energije: tokom udara groma, 500 [[Džul|megadžula električne potencijalne energije se pretvara u ekvivalentnu veličinu energije svetla, energije zvuka i toplotne energije]]
U fizici, energija (grč. ἐνέργεια - delanje, rad, živahnost ) je sposobnost vršenja rada, odnosno svojstvo koje mora biti preneto na objekat da bi izvršio rad, ili se zagrejao. Energija se ne može stvoriti ni uništiti, već samo promijeniti oblik.
Mesannepada
Mesannepada (ili Mesh-Ane-pada, "junak odabran od Neba", nekad poznat kaoNanne) bio je prvi kralj Prve dinastije Ura (cca. 25. vijek pne.) na Sumerskom popisu kraljeva. Popis tvrdi da je vladao 80 godina. Mesannepada je zbacio Mesilima od Kiša i Lugal-kituna od Uruka.
Kršćanski mučenici
Herakleon
Herakleon, istaknuti gnostički učitelj iz 2. vijeka, objašnjava da ljudi priznaju Hrista na različite načine. Neki priznaju Hrista u veri i u svakodnevnom ponašanju. Međutim, većina ljudi prihvata samo verbalo priznanje (»ja sam hrišćanin«) pred sudom. To priznanje jeste ono što »mnogi« (crkveni hrišćani) smatraju da je jedino priznanje. Ali, ističe Herakleon, »i hipokriti mogu učiniti takvo priznanje«. Ono što se traži od svih hrišćana, kaže on, jeste prva vrsta priznanja; druga vrsta se zahteva od nekih, ali ne od svih. Isusovi učenici kao Matej, Filip i Toma nisu nikad »priznali« pred sudom; ipak, kaže on, oni su priznavali Hrista na viši način, »u veri i ponašanju tokom celog svog života«.
Herakleon definiše stav prema mučeništvu koji se razlikuje od stava njegovih pravovernih savremenika. On ne deli njihovo oduševljenje za mučeništvo, niti njihove hvale »slavne pobede« zadobijene smrću. Ovaj stav je, po svoj prilici, izazvao Irenejev gnev i tvrdnju da ovi gnostici »pokazuju prezir« prema mučenicima i obezvređuju ono što on smatra »najvišom žrtvom«.
Svjedočanstvo istine
Pisac takođe smatra besmislenim njihovo predavanje smrti zbog hrišćanskog imena:
On kao pogrešna napada ubeđenja da mučenička smrt donosi oproštaj grehova, da predstavlja prinošenje žrtve Bogu (što pravi od Boga ljudoždera!) i da obezbeđuje vaskrsenje. Svedočanstvo istine kaže da se takvi hrišćani samo »uništavaju«.
Otkrivenje po Petru
Koptsko Otkrivenje po Petru govori o ugnjetavanju hrišćanskih vjernika od "onih koji sebe nazivaju biskupima i đakonima". Autor najviše zamera crkvenim hrišćanima što nevinu sabraću u veri nateruju da idu »dželatu« — instrumentu rimske države — i veruju kako »će postati čisti« ako se »čvrsto drže imena mrtvog čoveka«. Spis kaže:
Autor odbacuje crkvenu propagandu za mučeništvo — da mučeništvo vodi spasenju — i užasava se kad pravoverni izražavaju radost zbog nasilja učinjenog nad »malima«. Zajednica opšte crkve će na ovaj način biti »izraz okrutne sudbine« ; mnogi njeni vernici »biće samleveni«.
Mesannepada
Mesannepada je slao darove vladaru Marija, a, prema natpisima na ogrlici od lapis lazulija, otac mu je bio Meskalamdug. Pečati na kraljevskom groblju Ura također sadrže ime Mesannepade i njegovih prethodnika Meskalamduga i Akalamduga, zajedno s kraljicom Puabi.
Kršćanski mučenici
Politička funkcija mučeništva
thumb|desno|[[Četrdeset mučenika u Sebasteji, pravoslavna ikona.]] Međutim, hrišćani su uglavnom pisali priče o mučenicima isključivo za druge hrišćanske crkve, ne u nadi da se prekine progon, nego da ih upozore na zajedničku opasnost, da ih ohrabre da podražavaju »slavnu pobedu« mučenika, i učvrste zajednice iznutra kao i u međusobno. Tada, u drugom i trećem veku, kad je rimsko nasilje ugrožavalo hrišćanske grupe u udaljenim oblastima Carstva, ti događaji su prenošeni hrišćanima širom tad poznatog sveta. Ignatije, osuđen na pogubljenje u rimskoj areni, pisao je pisma mnogim provincijskim crkvama u kojima je opisivao svoj položaj i podsticao ih da podrže opštu crkvu organizovanu oko biskupa. Kasnije, kad je nekih pedesetak hrišćana uhapšeno u Lionu i Vijenu juna 177, oni su odmah pisali »našoj braći iste vere u Aziji i Frigiji«, opisujući stradanja i šaljući Ireneja da izvesti crkvu u Rimu.
Bolomače
Bolomače je naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu općine Brestovac.
Kršćanski mučenici
Politička funkcija mučeništva
Priče o mučenicima kružile su među crkvama u Aziji, Africi, Rimu, Grčkoj, Galiji i Egiptu. Pod uticajem zajedničke opasnosti, pripadnici hrišćanskih grupa razbacanih po celom svetu sve više su se dopisivali i putovali od jedne do druge crkve. Pripadnici različitih crkava postajali su svesni da su regionalne razlike prepreka njihovoj tvrdnji da pripadaju jednoj opštoj crkvi. Oko 180. godine, Viktor, rimski biskup, je pokušao da regionalne crkve načini jednoobraznijim, zahtevajući da hrišćani u Maloj Aziji ili napuste tradicionalno proslavljanje Uskrsa na dan Pashe i priklone se rimskom običaju, ili da se odreknu tvrdnje da su »opšti hrišćani«. Istovremeno, rimska crkva je sastavljala definitivan spisak svetih knjiga za sve hrišćanske crkve. Sve slojevitiji redovi institucionalne hijerarhije učvrstili su zajednicu iznutra i ujednačili međusobni način opštenja — mreža hrišćanskih grupa je postajala sve jednoobraznija u pogledu doktrine, obreda, kanona i političke strukture.
Bolomače
Zemljopis
Bolomače je smješteno oko 5 km zapadno od Brestovca, sjeverno od ceste Požega - Nova Gradiška, susjedna sela su Boričevci na sjeveru te Busnovi, Ivandol i Gornji Gučani na jugu.
Stanovništvo
Prema popisa stanovništva iz 2011. godine Bolomače su imale 22 stanovnika.
Juvenilna-hormonska estaraza
Juvenilna-hormonska estaraza (, JH-esteraza, juvenilni hormon analog esteraza, juvenilni hormon karboksiesteraza) je enzim sa sistematskim imenom metil-(2E,6E)-(10R,11S)-10,11-epoksi-3,7,11-trimetiltrideka-2,6-dienoat acilhidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim demetiliše hormone mladih insekata, JH1 i JH3.
Energija
U svemiru ne postoje tijela i sustavi koji ne posjeduju energiju. Energiju se ne može uništiti, ona prelazi iz jednog oblika u drugi, s jednog tijela na drugo i uvijek u skladu sa zakonom očuvanja energije. Na primer, baterija pretvara hemijsku energiju u električnu, koja se potom može pretvoriti u toplotu ili svetlost.
U fizici je energija tesno povezana sa pojmom entropije. Istraživanjima primjene energije u svakodnevnom životu, energetskim izvorima, i utjecajima na okoliš bavi se energetika. Izračunavanje energije je jedan od bitnijih zadataka u tehnici.
Znanja o načinima pretvaranja raznih oblika energije u mehnički rad temelj su tehnološkog napretka i ljudske civilizacije.
Istorija
Izraz energija u značenju živahan, se prvi put najverovatnije pojavila u radu Aristotela u 4. veku pre nove ere.
Tomas Jang je prvi 1807. godine koristio termin energija umesto do tadašnjeg termina vis viva (živa sila), u modernom značenju. Gaspar Gistav Koriolis je opisao kinetičku energiju 1829, a 1853, je Vilijam Rankin definisao termin potencijalna energija.
Razvoj parne mašine je zahtevao od inženjera da razviju pojmove i formule koji su im omogućili da opišu mehaničku i toplotnu efikasnost njihovih sistema. Mehaničku narav topline u 19. stoljeću dokazali su Joule i Mayer. Priroda energije je i dalje bila neuhvatljiva i godinama je izazivala rasprave.
Viljem Tomson (Lord Kelvin) je spojio sve prethodne zakone u svoj zakon termodinamike, što je pomoglo ubrzanom razvoju energetskom pristupu opisa hemijskih reakcija Rudolfa Klausijusa, Vilarda Gibsa i Voltera Nernsta. Dodatno, ovo je omogućilo Ludvigu Bolcmanu da opiše entropiju matematičkim pojmovima i da zajedno sa Jožefom Štefanom razmatra zakon o energiji zračenja.
Konačnu formulaciju zakona očuvanja energije dao je Einstein (1905.): "Ako tijelo predaje energiju u obliku zračenja, masa mu se umanjuje za E/c²", što je slavna jednadžba ekvivalencije mase i energije:
Oblici energija
Postoje mnogi oblici energije, među kojima su:
Rheinbach
Rajnabah je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Rajn-Zig. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 26.924 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5382048, NUTS (DEA2C) i LOCODE (DE RHH) kod.
Energija
Kinetička energija
mini|desno|[[Kinetička energija je energija tijela u gibanju.]]
Kinetička energija (prema grč. ϰıνητıϰός: koji se giba, koji pokreće; oznaka Ek) je energija tijela u gibanju. Mjera joj je rad što ga tijelo može izvršiti, svladavajući vanjske sile, prije nego što dođe u stanje mirovanja. Ona je veća što se čestice brže gibaju i što imaju veću masu. Za tijelo mase m koje se giba brzinom v kinetička energija je:
Rheinbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Zig Rajnabah se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Rajn-Zig. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 173 metra. Površina opštine iznosi 69,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 26.924 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 386 stanovnika/km².
Bokšić (Tompojevci)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 159 stanovnika te 56 obiteljskih kućanstava.