cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terralba
Privreda
Terralba je centar poljoprivrednog kraja.
Stautsvil
Stautsvil se može odnositi na
Ambonil
Ombonil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 69, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km².
Sterdžen
Sterdžen se može odnositi na
Tejbl Rok
Tejbl Rok se može odnositi na
Operacija Teufel
Operacija Vrag III (nem. Teufel, Tojfel) je bila operacija 369. "Vražje" divizije Vermahta protiv četnika Cvijetina Todića na Ozrenu, u Bosni (tada NDH). Trajala je od 14. do 17. aprila 1943. godine.
Pozadina
Cvijetin Todić, vođa Ozrenskog četničkog odreda, je, zajedno sa drugim četničkim zapovjednicima, sklopio sporazum o suradnji sa vlastima NDH 28. maja 1942. u selu Lipac. Dogovoreno je priznanje NDH, i pružanje borbene podrške snagama NDH u borbi protiv partizana. Ustaše su se obavezale prepustiti četnicima samoupravu na njihovoj teritoriji, dozvoliti četnicima nošenje oružja radi borbe protiv partizana, snabdijevati četnike municijom, zbrinjavati četnike ranjene u borbi protiv partizana u bolnicama NDH i slično.
U proljeće 1943. godine, na Ozrenu su ponovo ojačali partizani, i oživele su diverzije na prugama. Cvijetin Todić nije mogao držati ozrenske borce pod kontrolom. General Lüters je 28. marta 1943. izdao naredbu o razoružanju neposlušnih četničkih odreda. Polovinom aprila 1943. godine krenula je »Vražja divizija« sa zadatkom da »pročešlja« ozrenske šume i razoruža ozrenske četnike.
Tok operacije
Nemci su poslali na ozrenske četnike jedan puk 369. "Vražje" divizije (operacija Teufel III). Na nekim mestima su naišli na otpor. Jovan Bajkanović prikupio je oko sebe borce i u žestokom okršaju poginuo. »Vražja divizija« je prokrstarila ozrenskim krajem paleći sela.
Tokom akcije uhićeni su i neki partizani i komunisti. Oni su zajedno sa pohvatanim stanovništvom otjerani u logor Sajmište.
Posledice
Nakon operacije Teufel III Trebalo je da dođe i do nastavka (Teufel IV), ali je Cvijetin Todić na pregovorima početkom maja 1943. uspeo da izgladi odnose i ponovo zadobije nemačko poverenje, pa je ugovor o suradnji obnovljen, a operacija otkazana.
Rosolin, Belluno
Rosolin je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Tonivil
Tonivil se može odnositi na
Pavle Dešpalj
Pavle Dešpalj (Blato na Korčuli, 18. lipnja 1934. - 18. decembar 2021), hrvatski dirigent, skladatelj i akademik.
Životopis
Studij kompozicije završio u Zagrebu; od 1962.-1967. je šef dirigent Simfonijskog orkestra RTZ-a, a od 1963. i Komornog orkestra RTZ-a i gost dirigent Zagrebačke filharmonije. Suosnivač je zadarskih Glazbenih večeri u sv. Donatu 1960. godine, a 1966. osnovao je Beogradski kamerni ansambl. Od 1967. godine djeluje u SAD-u, 1970. izabran je za glazbenog ravnatelja i dirigenta Simfonijskog orkestra u Orlandu. Od 1980.-1985. djeluje kao šef dirigent Zagrebačke filharmonije, te od 1987. kao profesor dirigiranja na Muzičkoj akademiji u Zagrebu. Bio je i glazbeni ravnatelj Dubrovačkog festivala, a od 1988. član HAZU.
Najpoznatija djela:
Myrtle, Mississippi
Mertl je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 490, što je 83 (20,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
America's Sweethearts
America's Sweethearts je američki igrani film snimljen 2001. godine u režiji Joea Rotha. Po žanru je romantična komedija, a radnja smještena u holivudski milje gdje prati napore publicista koga je filmski studio angažirao da pokuša ponovno spojiti bivši glumački superpar kako bi olakšao promociju novog filma u kome tumače glavne uloge.
U Hrvatskoj je prikazivan pod naslovom Ljubimica Amerike, a u Srbiji pod naslovom Američki dragani.
Stjuartsvil
Stjuartsvil se može odnositi na
2340 Hathor
2340 Hathor je Aten asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi ,844 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 19,2.
Valter Dešpalj
Valter Dešpalj (Zadar, 1947.) hrvatski je violončelist. Po završenom studiju na Juilliard School u New Yorku (klasa Leonarda Rosea) i Moskovskom konzervatoriju Čajkovsk i (klasa Galine Kozolupove) te usavršavanju kod Pabla Casalsa, Pierre Fourniera i André Navarre intenzivno koncertira diljem svijeta.
Karijera
Nastupao je solistički na festivalima u Gstaadu, Lockenhausu, Kuhmu i Dubrovniku, te u čuvenim dvoranama: Carnegie Hall (New York), Kennedy Center (Washington), Royal Festival Hall (London), Sydney Opera House, amsterdamski Concertgebouw, dvorana Moskovskog konzervatorija, dvorana Petrogradske filharmonije i mnoge druge. Kao solist nastupao je i uz Berlinski simfonijski orkestar, Dresdensku, Varšavsku i Rotterdamsku filharmoniju, Orkestar holandskog radija, National Symphony (Washington), Sydney Symphony, Riječki komorni orkestar, Melbourne Symphony i druge orkestre, surađujući s mnogim čuvenim dirigentima (Lovro pl. Matačić, Sergiu Comissiona, Günther Herbig, James Conlon, Vernon Handley, Hiroyuki Iwaki, Howard Mitchell, David Zinman, Andrzej Markowski i drugi.) U komornoj glazbi bio je partner velikim umjetnicima kao što su Gidon Kremer, Dmitry Sitkovetski, Yo-Yo Ma, Heinrich Schiff, Philippe Entremont, Yury Bashmet i Tabea Zimmermann.
Diskografska izdanja za tvrtke Stradivari (SAD), Orfeo (Njemačka), Melodija (Rusija) te Croatia Records.
Pedagoški rad
Redovni je profesor violončela na Muzičkoj akademiji u Zagrebu te gost profesor na uglednim glazbenim visokoškolskim ustanovama u inozemstvu. Član je žirija na najprestižnijim međunarodnim natjecanjima, a njegove publikacije za violončelo izdaju poznate izdavačke kuće: International Music Company (New York), Universal Edition (Beč) te Sikorski (Hamburg).
Osnivač je i ravnatelj Festivala mladih gudača STRINGS ONLY! u Zadru, te majstorskog tečaja Cello Focus (Pöllauberg, Austrija.). Zajedno sa sestrom Majom 1996. godine utemeljio je Glazbenu školu Dešpalj za nadarenu djecu - gudače.
Latimer, Kansas
Latimer je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20, što je 1 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trakston
Trakston se može odnositi na
148
Godina 148. (CXLVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Kornelija i Kalpernija (ili, rjeđe, godina 901. Ab urbe condita). Oznaka 148. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Vali Park
Vali Park se može odnositi na
Tvin Ouks
Tvin Ouks se može odnositi na
Mangostin
Mangostin je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 410,460 Da.
Vologas IV od Partije
Vologas IV od Partije (? - 191) bio je kralj Partskog Carstva iz dinastije Arsakida, koji je vladao od 147. do 191. i čiju je dugu vladavinu označilo uspostavljanje političkog jedinstva države nakon pola vijeka dinastičkih sukoba. Bio je sin kralja Mitridata IV, a na prijestolje je došao oko sedam godina nakon očeve smrti. Iste godine je preminuo i Vologas III, uzurpatora koji je prije toga skoro pola vijeka pod svojom vlašću držao istočni dio Carstva; Vologas, čija je baza bio zapadni dio Carstva, je to iskoristio kako bi ponovno ujedinio državu. Potom je pod partsku vlast vratio Haracenu, odmetnutu vazalnu državu na obali Perzijskog zaljeva. Vologas je oko 155. počeo dolaziti u sukob sa Rimskim Carstvom, pri čemu je tradicionalni povod bio spor oko tampon-države Armenije. Neprijateljstva su izbila godine 162. nedugo nakon dolaska cara Marka Aurelija na vlast. Rimljani su u sljedeće četiri godine pod komandom Avidija Kasija prodrli duboko u partsku teritoriju, te je 165. uništena Seleukija na Tigrisu i spaljena partska kraljevska palača u Ktesifonu. Vologas je sljedeće godine bio prisiljen na mir kojim je Rimljanima prepustio vlast nad zapadnim dijelom Mezopotamije. Pred kraj Vologasove vladavine je godine 190. u Mediji izbila pobuna na čelu Hosrojem II, ali je ugušena neposredno pred ili iza Vologasove smrti, kada je vlast nad državom preuzeo Vologas V.
Dio historičara vjeruje da je Vologas IV kralj Volgaš kome zoroastrijanci pripisuju prikupljanje Zaratustrinih spisa.
Spiritwood, North Dakota
Spiritvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.
Archi, Chieti
Archi je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 580 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Rajt Siti
Rajt Siti se može odnositi na
Vandajver
Vandajver se može odnositi na
Big Sendi
Big Sendi se može odnositi na
An Shigao
An Shigao (kineski: 安世高, u sistemu transkripcije Wade-Giles navođen kao An Shih-kao, ?-~168), poznat po nadimku Partski markiz, bio je partski princ iz dinastije Arsakida i jedan od pretendenata na kraljevsko prijestolje koji je napustio pokušaje dođe na vlast nakon što se preobratio na budizam i postao redovnik - misionar. Poznat je prije svega po tome što je godine 148. došao u tadašnju kinesku carsku prijestolnicu Luoyang te počeo prevoditi niz najvažnijih budističkih tekstova na kineski te Kineze počeo preobraćati na budizam. Na temelju očuvanih tekstova historičari su došli do zaključka kako je An Shigao pripadao Sarvatisvada školi budizma. An Shigao je umro oko 168. a prevođenje budističkih tekstova na kineski je oko godine 181. nastavio An Shigaov suradnik, također Part po imenu An Xuan.
Quarna Sopra, Verbano-Cusio-Ossola
Quarna Sopra je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 850 m.
Velston
Velston se može odnositi na
Miroslav Donfrid
thumb|right|250px|Dr. Miroslav Donfrid, stomatolog
Prim. dr. sc. Miroslav Donfrid (Beli Manastir, 21. XII. 1947 - Beli Manastir, 30. VII. 2019), bio je primarijus, doktor medicinskih znanosti iz područja stomatologije, stomatolog specijalist dječje i preventivne stomatologije.
Osnovnu školu završio je u Belom Manastiru, gimnaziju u Osijeku (1. r.) i Belom Manastiru (2-4. r.), Višu stomatološku školu u Osijeku te Stomatološki fakultet u Zagrebu (1978). Bio je zaposlen kao stomatolog u Domu zdravlja Beli Manastir (od 1970).
Dana 30. VII. 2019. smrtno je stradao u nesretnom slučaju koji se desio u njegovoj sobi u belomanastirskom Domu za starije i nemoćne "Baranjsko sunce", gdje je živio pred kraj života.
Stručni rad
Odmah nakon završetka fakulteta upisao je postdiplomski studij u Zagrebu i magistrirao 1983. godine magistarskim radom "Komparativno istraživanje pojave karijesa u gradskom i poljoprivrednom stanovništvu Baranje" (mentor: prof. dr. sc. Zdenko Njemirovskij). Doktorirao je također na Stomatološkom fakultetu u Zagrebu 1988. s disertacijom "Utjecaj načina ishrane i socioekonomskog statusa na prevalenciju karijesa u osoba različitih dobnih skupina" (mentori: prof. dr. sc. Zdenko Njemirovskij i prof. dr. sc. Silvije Vuletić). Specijalizaciju iz dječje i preventivne stomatologije položio je 1990. godine na Stomatološkom fakultetu u Beogradu. Poslijediplomski studij javnog zdravstva završio je 1988. na Stomatološkom fakultetu u Zagrebu (Škola narodnog zdravlja /ŠNZ/ "Dr. Andrija Štampar"), postavši koordinator za znanstveni rad pri Edukacijskom multimedijskom centru te škole. Aktivno je sudjelovao na gotovo svim kongresima stomatologa u bivšoj Jugoslaviji i Hrvatskoj, kao i na mnogim stručnim skupovima, simpozijima i savjetovanjima.
Vestboro
Vestboro se može odnositi na
Miroslav Donfrid
Stručni rad
Permanentno se bavi stručnim i naučnim radom. Autor je knjige "Patologija bolesti usta i zuba djece i njihovih roditelja baranjskog kraja", koautor tri koktel-knjige i autor ili koautor 50-ak naučnih i stručnih članaka u domaćim i stranim časopisima.
Društveni rad
Iz hobija bavio se radioamaterstvom (oko 25 godina bio predsjednik belomanastirskog radioamaterskog kluba 2AAU) i ribolovom (volonterski ispitivač ribolovaca vozača čamaca). Član foto-kluba, Kluba narodne tehnike, Crvenog križa (više od 20 godina kao predavač i ispitivač), liječničkih i stomatoloških društava (i njihovih foruma). Bio predavač i ispitivač civilne zaštite i teritorijalne odbrane s više hiljada predavanja.
Društvene i stručne funkcije: predsjednik Izvršnog odbora Sindikata Doma zdravlja Beli Manastir (u dva mandata, 1981-1990); prvi predsjednik Zbora liječnika Doma zdravlja Beli Manastir (1986-1991), istovremeno član Predsjedništva Skupštine Zbora liječnika Osijek; predsjednik Predsjedništva Općinske organizacije Crvenog križa Baranje (u dva mandata) i član Predsjedništva Crvenog križa Hrvatske (u jednom mandatu, za vrijeme predsjedavanja dr. Valenta Vnuka i dr. Antuna Duboševića).
Nantes
Nant (fra. Nantes, bretonski Naoned) je grad u zapadnoj Francuskoj u departmanu Atlantska Loara. Nant je jedna od glavnih luka Francuske.
Geografija
Nant je nekadašnja prestonica Bretanje. Sa 277.728 stanovnika, Nant je šesti grad Francuske po veličini. U širem gradskom području živi 550.000 ljudi. Kod Nanta se uliva reka Erdr u Loaru. Grad se nalazi oko 55 kilometara istočno od Atlantika i većim delom je na severnoj strani Loare. Klima u Nantu je uslovljena blizinom Atlantskog okeana. Zime su blage i vlažne, leta topla i ne suviše sušna. Prosečna godišnja temperatura je oko 12 °C (zima: 5 °C/ leto: 18,5 °C).
Istorija
Između 900 i 600 godine stare ere postojalo je naselje na ušću Loare. Oko 500. godine stare ere u ovaj kraj su se naselili Kelti. Tokom Galskih ratova, 56. pne., Cezar je pokorio ove krajeve u ime Rimskog carstva. Godine 50. pne., na mestu današnjeg Nanta, Rimljani su osnovali lučki grad Portus Namnetus.
Godine 1154. Nant je postao posed Henrija II, koji je iste godine stupio na engleski presto.
Josip Gjergja
Josip Gjergja (Arbanasi, Zadar, 11. veljače 1911. - Beograd, 18. veljače 1990.), hrvatski političar i diplomat.
Nantes
Istorija
Univerzitet u Nantu je osnovan 1460.
Posle smrti Ane od Bretanje (1477-1514) Bretanja je postala deo Francuske.
Josip Gjergja
Član KPJ od 1934., na robiji od 1935.-1938. Tajnik Agitpropa CK KPH od 1940. Sudionik antifašističkog rata od 1941. Nakon Drugog svjetskog rata veleposlanik u Albaniji, Bugarskoj, Egiptu, Libiji, Indiji i Burmi. Pomoćnik jugoslavenskog ministra vanjskih poslova od 1959.-1963., zastupnik (1963.-1972.) i potpredsjednik Savezne skupštine SFRJ (1970.-1972.). Podnio ostavku 1972. radi neslaganja s Titovom politikom obračuna s vodstvom SKH.
Nantes
Istorija
Nantski edikt (Edikt o toleranciji), koji je proglasio kralj Anri IV 13. aprila 1598, na nekoliko desetina godina je prekinuo progone Hugenota od strane katoličke crkve i francuske države. Vrhunac ovih progona odigrao se 1572. u poznatom masakru u Vartolomejskoj noći. Nantski edikt je dozvolio francuskim kalvinistima da slobodno ispovedaju veru. Ovaj edikt je opozvao kralj Luj XIV 1685.
Zahvaljujući povoljnom položaju, Nant je doživeo procvat tokom 18. veka, postavši jedna od najvažnijih luka Francuske. Luka Nant je tada prosperirala od trgovine robljem.
Nemačke trupe u Drugom svetskom ratu su zauzele grad Nant 1940. Između 16. i 23. septembra 1943. saveznička avijacija je teško bombardovala grad. Grad je oslobođen 12. avgusta 1944.
Enis
Enis se može odnositi na
Bridžer
Bridžer se može odnositi na
Darbi
Darbi se može odnositi na
Harrisonburg, Virginia
Harisonburg (Virdžinija) je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 48.914 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 48.914 stanovnika, što je 8.446 (20,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Chavanne (Savoja)
Šavan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 393 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 128 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 305 metara (maksimalnoj 365 m, a minimalnoj 257 m).
Privredna reforma 1964.
right|thumb|350px|Zastavin prvi auto Fićo iz 1960-ih, prvi veliki uspjeh reforme 1964. '''Privredna reforma 1964. / 1965.''' je bio skup ekonomskih i političkih mjera koje je provela SFR Jugoslavija u drugoj polovici 1960-ih, u cilju oživljavanja i ozdravljenja privreda.
Taj zaokret prema tržišnoj ekonomiji (jugoslavenski eufemizam za kapitalizam) i napuštanje klasične socijalističke planske privrede, donio je puno više slobode u cijelom društvu, i na samom početku i prilično pozitivne rezultate - čak je i dinar postao konvertibilan (jedno kratko vrijeme).
Međutim reforma je imala i svoju tamnu stranu, - velik porast nezaposlenosti, povećanje socijalnih nejednakosti i naglo bujanje vanjskog duga. Tako da je reforma sama od sebe stala negdje početkom 1970-ih
Pozadina reforme
Nakon godina velikog privrednog rasta između 1947 - 1953 i fantastičnog rasta industrijske proizvodnje (koji se kretao do čak 26% godišnje), početkom 1960-ih došlo je do stagnacije i problema sa servisiranjem inozemnih kredita. Brzi poslijeratni razvoj bio je ostvarivan isprva zahvaljujući djelomično i zbog velike američke pomoći, nakon Drugog svjetskog rata (oni su imali poseban zakon PL 480, po kojem su iz svojih državnih rezervi pomagali prijateljske zemlje). Nakon toga rast je ostvarivan podizanjem vanjskih kredita, ali je zbog toga ubrzo došlo do problema otplate tih kredita. Zbog tog je 1964 godine opozvan Petogodišnji plan 1961 - 1965 i najavljena Velika privredna reforma na ''8. kongresu SKJ'', održanom u decembru 1964 u Beogradu.
Ciljevi reforme
Te mjere značile su i uvođenje nagrađivanja prema radu, ali i naglo povećanje socijalnih razlika uz velik porast nezaposlenosti. U sklopu reforme liberaliziran je promet prema inozemstvu - građani SFRJ mogli su praktički gotovo bez ikakvih ograničenja zatražiti i dobiti pasoš i otputovati gdje žele na Zapad. Dobar dio naglo nezaposlenih, iskoristio je to pravo i krenuo u svijet trbuhom za kruhom. U sklopu reforme liberalizirano je i bankarstvo - otpočele su sa radom prve domaće komercijalne banke, koje su počele davati kredite građanima.
Uspjesi reforme
Reforma je nakon početnih pozitivnih rezultata, - povećanje deviznog priliva u prvim godinama nakon uvođenja, - konvertibilni dinar, okretanja privrede prema stvarnim potrebama i željama tržišta, uskoro počela pokazivati i svoju negativnu stranu. Naglo je porastao broj nezaposlenih, naglo je počeo bujati vanjski dug i naglo su se povećale socijalne razlike u društvu - pa su narasle i političke tenzije (štrajkovi po poduzećima, studentski bunt 1968., Nemiri u Hrvatskoj, Nemiri na Kosovu).
Zagovornici reforme govorili su da tako ograničena reforma i nije mogla uspjeti, - ona se trebala proširiti i na politiku (uvođenje višepartijskog sistema). Jer se u jednopartijskoj socijalističkoj Jugoslaviji (sa monopolom SKJ) i dominacijom društvenog (državnog) vlasništva u sferi proizvodnje, nije mogla provesti reforma na duži rok.
Manitol heksanitrat
Manitol heksanitrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 452,157 Da.
Kalbertson
Kalbertson se može odnositi na
Montour Falls, New York
Montur Fols je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.711, što je 86 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Castellonorato, Latina
Castellonorato je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 397 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Eulije Nikon
Eulije Nikon (Aeulius Nicon, ? - 148/149), poznat i kao Nikon Pergamski, bio je grčko-rimski arhitekt rodom iz Pergama, poznat prije svega kao otac znamenitog ljekara Galena. Nikon se osim arhitekturom bavio i astronomijom, matematikom i filozofijom, a za svog sina je htio političku ili spisateljsku karijeru. Međutim, u snu mu se, po Galenovim navodima, obratio bog Asklepije i rekao da sinu omogući ljekarsku karijeru.
Suppo II od Spoleta
Suppo II (također i Suppo III ; Suppone; ? - cca. 879) bio je vojvoda Spoleta od 871. do smrti.
Rodio se kao pripadnik Suponidske dinastije, te je bio u rodu sa Engelbergom, suprugom cara Louisa II; njegov istoimeni rođak Suppo II je vladao velikim dijelovima Sjeverne Italije kao grof nekoliko kjučnih gradova. Za vrijeme vladavine Louisa II je služžio kao njegov archiminister (nadministar) i consiliarius (savjetnik). Godine 869/70. je kao carski missus zajedno sa Anastazijem Bibliotekarom putovao u Carigrad gdje je pregovarao o miru sa Bizantincima. S vremenom je stekao status najmoćnijeg magnata Sjeverne Italije.
Status vojvode je stekao nakon što je Louis njegovog prethodnika Lamberta I smijenio zbog učestalih pobuna. Nakon Louisove smrti je ispočetka podržavao Karlomana od Bavarske u borbu za italijansko prijestolje. Zbog toga ga je godine 876. Karlo Ćelavi smijenio, te vratio vojvodsku titulu Lambertu.
Suppo III je umro između marta 877. (kada se spominje u jednom dokumentu) i augusta 879. (kada pismo pape Ivana VIIII oplakuje njegovu smrt.
Suppova supruga je bila sestra Eberharda od Furlanije; s njom je imao sina po imenu Unroch, a koji je imao sina po imenu Rudolph.
Gradski stadion Lapad
Gradski stadion Lapad je nogometni stadion u Dubrovniku. Može primiti oko 3.000 gledatelja. Domaće je igralište nogometnih klubova GOŠK i HNK Dubrovnik 1919 iz Dubrovnika. Lapadski se stadion nalazi u dubrovačkom gradskom kotaru Lapad. Izgrađen je 1919. godine. U prizemlju zapadnog dijela su 2 svlačionice. Sam teren je jako dobar, te se smatra jednim od boljih terena u trećim ligama. Javni arhitektonski natječaj za novi gradski stadion proveden je u svibnju 2009. godine. Novi stadion bit će kapaciteta 5.000 gledatelja, a osim sportskih sadržaja kompleks uključuje i poslovno-trgovački centar, podzemnu javnu garažu, te kulturne sadržaje.
Takashi Hara
Takashi Hara (japanski: 原 敬; Morioka, 9. veljače 1856. - Tokijo, 4. studenog 1921.), japanski političar, obnašao dužnost 10. premijera Japana od 29. rujna 1918. do 4. studenog 1921. godine. Neformalno, Takashi Hara je bio poznat i kao Kei Hara. Takashi je u povijest Japana ušao kao prvi "premijer pučanin" (japanski: 平民宰相, heimin saishō), što je često koristio kao krilaticu tokom svog mandata.
Rani život i ulazak u politiku
left|thumb|180px|Portret Takashija Hare tokom njegova boravka u japanskoj ambasadi u [[Parizu.]] Hara je rođen 9. veljače 1856. u selu koje danas čini sastavni dio grada Morioka. Njegova obitelj bila je protivnica Meijijeve restauracije, što je Haru dugo držalo na samim marginama političke scene. Svoj dom je napustio u dobi od 15 godina, otišavši brodom u Tokijo. Nakon neuspješnog pokušaja pristupanja Carskoj mornarici, Hara se upisao u jednu besplatnu, francusku školu gdje je naučio tečno govoriti francuski jezik. Nedugo nakon toga upisao je studij prava pri tadašnjem Ministarstvu pravosuđa (danas Sveučilište u Tokiju), ali ga nikada nije dovršio.
U dobi od 17 godina, Hara je kršten pod imenom David. U to se vrijeme smatralo kako je Hara katolik postao iz koristoljublja, ali taj podatak nikada nije potvrđen. U dobi od 19 godina, odbacio je samurajsko porijeklo svoje obitelji i tako postao pučanin. Kasnije, tokom života, mnogo puta mu je ponuđen status plemića, ali Hara ga je svaki puta odbio, tvrdeći kako bi se time otuđio od običnog čovjeka i ograničio si pristup Predstavničkom domu. Godine, 1879., Hara je postao novinski izvjestitelj, ali je redakciju napustio nakon 3 godine zbog neslaganja s uredništvom, koje je novine htjelo pretvoriti u glasilo tadašnje konzervativne stranke, Rikken Kaishintō, koju je vodio Ōkuma Shigenobu.
Godine 1882. godine, na zahtjev ministra Inouea Kaorua, Hara je dobio posao u Ministarstvu vanjskih poslova. Posao je dobio nakon razgovora s ministrom 1884. godine, na brodu koji je putovao za Koreju, a sve vezano uz budućnost japanske politike. Inoue ga je imenovao generalnim konzulom u Tianjinu, a kasnije i prvim tajnikom veleposlanstva u Parizu. Za vrijeme mandata ministra Mutsua Munemitsua, Hara je bio zamjenik ministra vanjskih poslova te veleposlanik u Koreji. Nedugo nakon toga, napustio je Ministarstvo i vratio se novinarstvu, postavši upravitelj novina Mainichi Shimbun iz Osake.
Politička karijera
Hara se politici vratio 1900. godine, kada se pridružio stranci Rikken Seiyūkai, koju je osnovao premijer Itō Hirobumi. Hara je postao prvi tajnik stranke. Njegov izbor za Predstavnički dom bio je uspješan, a tokom četvrtog mandata premijera Hirobumija, Hara je bio ministar komunikacija. Kasnije, u razdoblju od 1906. do 1913., služio je kao ministar unutrašnjih poslova u nekoliko različitih vlada. Kao ministar unutrašnjih poslova, Hara je imao veliku moć u provođenju reformi, a glavnina istih bila je usmjerena na slabljenje moći lokalne birokracije i zamjenu lokalnih moćnika sposobnim službenicima. Takav sustav favorizirao je meritokraciju i talent, a srušio dotadašnje klasno pozicioniranje koje je bilo karakteristično za Japan.
Godine 1914., nakon žestokih debata, Hara je postao predsjednik stranke, naslijedivši ostarjelog Saionjija Kinmochija. Ovaj period japanske povijesti često se naziva Taishō demokracija, a doveo je do toga da Japan iz tradicionalnog sustava prijeđe u sustav jako blizak parlamentarnoj demokraciji. Pod Harinim vodstvom, popularnost Rikken Seiyūkaija je masovno rasla, a 1917. godine, stranka je postala najjača stranka u japanskom parlamentu.
Prvi "premijer pučanin"
thumb|320px|Mjesto [[atentata premijera Haru nedugo nakon kobnog događaja.]] Godine 1918., premijer Terauchi Masatake je uklonjen s vlasti zbog tadašnjih Rižinih buna. Dana 28. rujna 1918., njegovim nasljednikom imenovan je upravo Takashi Hara. Kada je 29. rujna 1918. službeno stupio na dužnost, Hara je postao prvi premijer Japana pučkog porijekla. Također, što je još važnije, Hara je postao prvi premijer u predratnom razdoblju koji je na tu poziciju imenovan iz parlamenta i to kao vođa najjače parlamentarne stranke, dakle ne kao velikaš, birokrat ili vojni časnik. Uz sve to, Hara je, kada je privremeno preuzeo vodstvo nad Ministarstvom mornarice (dok je ministar, admiral Katō Tomosaburō, bio odsutan), postao prvi civil na čelu bilo koje od grana oružanih snaga.
3362 Khufu
3362 Khufu je Aten asteroid. Približan prečnik asteroida je 0,7 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi ,989 astronomskih jedinica (AJ).
Takashi Hara
Prvi "premijer pučanin"
Ipak, kao premijer, Hara nije uživao veliku popularnost, primarno jer je odbio koristiti svoju premoć u donjem domu kako bi progurao Opći izborni zakon, kojim bi se uvelo opće pravo glasa. Njegov oprezni pristup mandatu razočarao je liberale i socijaliste, koji su ga optuživali da odgađa izglasavanje općeg prava glasa jer bi to ugrozilo njegovu poziciju. Kao stranački čovjek, Hara je već ranije bio na zlom glasu među birokracijom, konzervativcima i vojskom, a ultranacionalisti su ga prezirali.
3362 Khufu
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 9,918 stepeni, a orbitalni period iznosi 359,480 dana (0,984 god). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,468. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 18,3 a geometrijski albedo 0,21.
Takashi Hara
Prvi "premijer pučanin"
Tokom njegova mandata, Japan je sudjelovao na Pariškoj mirovnoj konferenciji, a sudjelovao je i u osnivanju i radu Lige naroda. U Koreji, Hara je odobrio vojnu intervenciju pri gušenju Prvomartovske pobune, ali je kasnije koristio blagonakloniju politiku kao reakciju na sve veće nezadovoljstvo u Koreji. Općenito, nakon pobune u Koreji, Hara je favorizirao blagonaklonu politiku prema kolonijama, a posebice prema Koreji, za koju je sredio da njegov prijatelj, Saitō Makoto, politički umjeren, bude generalni guverner. Iako su reforme u Koreji bile brojne, nisu mu pridobile simpatije ni među Koreancima, ni među Japancima - prvi su ih smatrali nedovoljnima, a potonji pretjeranima.
Dana 4. studenog 1921. godine, skretničar Kon'ichi Nakaoka je izvršio atentat na premijera Haru u Tokiju, napavši ga nožem. Mada osuđen, Nakaoka je iz zatvora pušten nakon samo 13 godina.
3362 Khufu
Asteroid je otkriven 30. avgusta 1984. godine.
Juraj Baraković
Životopis
Barakovićev život oskudno je istražen. Većinu je podataka o sebi iznio sam autor u svojim djelima, a poslije su ih nadopunili njegovi biografi s nekoliko oskudnih podataka. Prema autobiografskim podacima pjesnik je rođen 1548. godine u okolici grada Zadra, u selu Plemići, Rtina, na posjedu svojih roditelja. Iako često spominje svoje plemićko podrijetlo, kritičari njegova života i rada sumnjaju u istinitost tih tvrdnji zbog tendencije naših renesansnih pisaca da traže korijene svojih početaka u dalekoj prošlosti, čak i u antici.
Elementarnu i humanističku školu završio je u Zadru, a visoke škole u Italiji. Baraković se školovao za svećenika, dobro je poznavao klasične pisce i talijansku renesansnu književnost, kao i hrvatske renesansne književnike.
U arhivima se prvi put spominje kao klerik 1564. godine, a zatim kao svećenik 1586. godine. Desetak je godina službovao kao župnik u Novigradu, a kao kanonik je 1602. godine, iz dosad neutvrđenih razloga, protjeran u Šibenik i lišen crkvenih činova. Podaci koji su nam poznati prije njegova izgona u Šibenik govore nam kako je pjesnik 1582. godine tiskao svoju prvu pjesmu uz Budinićeve prijevode psalama, da je 1606. nakanio tiskati Jarulu, a 1613. je An'jelu Justinijanoviću povjerio Vilu Slovinku za tiskanje.
Umro je u Rimu 1628. godine, za vrijeme svog trećeg hodočašća. Pokopan je u crkvi sv. Jeronima, gdje mu je prijatelj Ivan Tomko Mrnavić postavio nadgrobnu ploču s epitafom iz kojeg saznajemo o starini Barakovićeva podrijetla i o njegovu sudjelovanju u borbi protiv Turaka.
Šime Budinić
mini|Kip Šime Budinića u Zadru Šime Budinić (Zadar, između 1530. i 1535. - Zadar, 13. prosinca 1600), hrvatski književnik i prevoditelj. Pisao je pjesme psalmističke intonacije, ljubavne pjesme i katekizme. Autor je jedne latinske satire.
Rani stihovi obilježeni su mu utjecajem pastoralne i petrarkističke poezije. Smatra se da je opjevao pobjedu u bitci kod Lepanta. Godine 1581. odlazi u Rim, gdje je kao poznavatelj glagoljice i ćirilice (Summa nauka krstjanskoga ) radio na prilagođavanju domaćih crkvenih knjiga prema odredbama Tridentskog sabora. U Rimu objavljuje djela na čakavskom Pokorni i mnozi ini psalami Davidovi (1582.) i Izpravnik za erei izpovidnici i za pokornici (1582.), te na vlastitom književnom jeziku temeljenom na crkveno-slavenskom s mnoštvom poljskih i čeških leksema. Prvi je upotrijebio dijakritičke znakove za slova č i ž.
Juraj Baraković
Djela
Poznata su mu djela Vila Slovinka, Jarula i Draga, rapska pastirica, a pripisuju mu se još neka djela. U zadarskom kalendaru Il Rammentatore dalmatino (za 1868.) navodi se da je Baraković pisao životopis Cicerona na talijanskom i životopis sv. Jeronima na hrvatskom jeziku, gramatiku „ilirskog“ jezika, navodno tiskanu 1614. godine, i povijest „naroda dalmatinskog i hrvatskog“ koju je tiskao pjesnikov nećak Marko Baraković. Pridaje mu se i pohvalnica Čestitom Zadru gradu (uz Budinićev prijevod Psalama Davidovih, Rim 1582.). Odnedavna mu se pripisuje i dio rukopisne zbirke propovijedi na hrvatskom (kupljene 1966. u Londonu i pohranjene u Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu). Barakovićevim se smatra dio rukopisa na kraju: himna Zadru, koja se u osnovi podudara s himnom Zadru u V. „petju“ Vile Slovinke.
Konstantin Balšić
Konstantin Balšić je bio plemić iz dinastije Balšića i otomanski vazal. Uz pomoć Turaka je vladao oblašću u predelu današnje severne Albanije.
Biografija
mini|desno|320p|Ostaci tvrđave u Kroji Konstantin Balšić je bio sin Đurđa I, iz njegovog drugog braka, sa Teodorom Dejanović.
Posle smrti njegovog oca Đurđa I (1378) i strica Balše II (1385), vlast nad zemljama Balšića preuzeo je Konstantinov brat od strica Stracimira, Đurađ II, dok je Konstantin vladao nad malim prostorom između Bojane i Drima. Konstantin je nastojao da preuzme od njega vlast, zbog čega je 1391. godine posetio sultana Bajazita I i priznao njegovu vrhovnu vlast. Pored toga, on se povezao sa Vukom Brankovićem i svojim srodnikom Mrkšom Žarkovićem.
Osmanlije su ga, kao svog pristalicu, postavile 1394. godine za gospodara Kroje, umesto Marka Barbadiga, čijom se suprugom Jelenom, kasnije oženio. On je odatle proširio svoju vlast na Danj i okolinu, ali ga je Đurađ II potisnuo sa tih poseda. Učestvovao je, kao otomanski vazal, u bici na Rovinama 17.05.1395. godine, u kojoj je poginuo i njegov ujak, Konstantin Dragaš, po kome je najverovatnije i dobio ime.
Iako je od 1391. godine bio odan otomanski vazal, Konstantin nije učestvovao u Angorskoj bici (1402) i u to doba je pod nejasnim okolnostima, možda zbog pokušaja zauzeća Drača , pogubljen (pre 22.10.1402 ) po odluci mletačkog suda u Draču.
Konstantin se ženio dva puta. Ime njegove prve supruge nije sačuvano, a drugi put se oženio Jelenom (ćerkom Karla Topije) koja je prethodno bila udata za gospodara Kroje, Marka Barbariga. Podaci o njegovim potomcima nisu poznati, ali se smatra da bi Stefan Balšić (Stefan de Maramonte) mogao da bude njegov sin.
Činuk
Činuk se može odnositi na
Guido II od Spoleta
Guido II (ponekad Guido III; Guy; ? - kraj 882/početak 883) bio je kratkotrajni vojvoda Spoleta koji je vladao od 880. do smrti.
Rodio se kao sin vojvode Lamberta I, od koga je naslijedio i titulu markgrofa Camerina, koju će kasnije preuzeti njen stric Guido. Za očevog nasljednika su ga izabrali lokalni velikaši. Njegovu kratku vladavinu je obilježila izuzetno ambiciozna i agresivna politika teritorijalne ekspanzije, usmjerena na zapad i jug, čija su glavna meta bila papska područja. Ona je svoj odraz pronašla u sačuvanoj diplomatskoj koresponednciji pape Ivana VIII, koji je mladog vojvodu prvo nastojao zaustaviti povlađivanjem, a potom u pomoć pozvao Karla Ćelavog, koga je 12. februara 881. okrunio za cara. Guido, koga je papa u svojim pismima zvao "Rabbia" ("Bijesni", "Ludi"), je konačno zaustavljen tek kada ga je Karlo na mirovnoj konferenciji u Ravenni početkom 882. natjerao da odustane od vojnih akcija protiv pape. Tada su se i on i njegov stric Guido obavezali papi vratiti oduzete teritorije, ali su to odlagali sve do Guidove smrti.
Guido je umro mlad, a pošto su mu djeca bila maloljetna naslijedio ga je stric. Njegov sin Guido IV je kasnije vladao Spoletom, ali i Beneventom. Kćer Itta mu se udala za Guaimara I od Salerna.
Evazije Carigradski
Euzois  (grčki: Ευζώιος, dosl. "dobar život", ? - 154) ili Evazije bio je episkop Vizantijuma u periodu od 148 do 154. Naslijedio je episkopa Atenodora. Za vrijeme njegovog stolovanja je Rimskim Carstvom vladao Antonin Pije kome neki u to doba pripisuju progone kršćana. Naslijedio ga je Lavrentije.
Hingam
Hingam se može odnositi na
Hobson
Hobson se može odnositi na
Guido IV od Spoleta
Guidfo IV (Wido; Guy; ? - 897) bio je vojvoda Spoleta i Camerina od 889. te princ Beneventa od 895. do smrti.
Tradicionalno se smatra sinom vojvode Guida II.
Godine 888. je njegov stric/otac Guido III sebe okrunio kraljem, Francuske, a 889. se okrunio za kralja Italije. Guido je tada na upravu dobio Vojvodstvo Spoleto. Kao i njegov (navodni) otac Guido II, vojvodstvo je dobio mlad, ali se iskazao kao sposoban vojnik. Godine 895. je napao Benevento koji je tada bio pod bizantskom vlašću te ga zauzeo te sebe imenovao princom. Mjesto regenta je ponudio Guaimaru I, mužu svoje ssetre Itte. Guaimar je pristao, ali je na putu zarobljen od strane Adlefera, gastalda Avellina. Guido je svog šurjaka uspio osloboditi nakon opsade.
U Beneventu se zadržao godinu i osam mjeseci. Kada je putovao u Rim kako bi se sreo sa stricom, carom Lambertom, na obali Tibera su ga zaskočili agenti Alberika I i ubili. Alberik je nakon toga sebe postavio za novog vojvodu.
3554 Amun
3554 Amun je Aten asteroid. Približan prečnik asteroida je 2,48 -{km}-, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi ,973 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 23,362 stepeni, a orbitalni period iznosi 350,986 dana (0,960 god). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,280. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 15,87 a geometrijski albedo 0,128.
Asteroid je otkriven 4. marta 1986. godine.
Ambrus
Ombru je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Nerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 71 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 175 m, a minimalnoj 68 m).
Autluk
Autluk se može odnositi na
Valobran Kaše
mini|300px|Valobran Kaše. Valobran Kaše je građevina u Dubrovniku, namijenjena zaštiti stare gradske luke od utjecaja valova.
Povijest
Dubrovačka stara gradska luka je zbog nepovoljnog položaja bila izložena udarima juga i valova pa je Veliko vijeće već 26. srpnja 1347. odlučilo izgraditi lukobran dužine 25 sežanja (oko 51 m) od položaja kule (danas u sastavu tvrđave Sveti Ivan) u pravcu sjeveroistoka. Gradnja lukobrana je započela 1484. godine, a radovi su završeni 1486. no sve do danas se na tom prostoru nabacuje veliko kamenje. Kaše su građene po nacrtu poznatog dubrovačkog graditelja Paskoja Miličevića, s pomoću drvenih sanduka (dubrovački kašeta) i jedan su od najzanimljivijih dostignuća iz razdoblja Dubrovačke Republike. Troškovi gradnje su iznosili 5.700 dukata. Osim zaštite od udara vjetra i valova Kaše su služile kao zaštita od upada neprijateljskih brodova u staru gradsku luku. S tvrđave Sveti Ivan, preko Kaša, do mosta na istočnom ulazu u Stari Grad, zatezao se veliki i debeli metalni lanac kao zapreka uplovljavanju neprijateljskih brodova.
Naziv
Naziv ovog valobrana potječe iz množine riječi kašeta, dubrovačkog naziva za drveni sanduk, uz pomoć kojih su se Kaše gradile. Stara gradska luka se, prema nekim starijim zapisima i pomorskim zemljovidima, nazivala Luka Kašun (tal. Porto Cassone).
Obnova
Valobran Kaše u staroj dubrovačkoj luci oštećen je u potresu 1979. i u Domovinskom ratu 1991. godine. Kao dio spomeničke cjeline stare gradske jezgre Dubrovnika, Kaše su pod zaštitom UNESCO-a, a uskoro će ovaj poznati lukobran biti u potpunosti obnovljen.
Poplar
Poplar se može odnositi na
Alliance
Alajans se može odnositi na:
Rosse Alte, Belluno
Rosse Alte je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Andrija Desin
Andrija Desin ( 14. stoljeće), hrvatski graditelj.
Andrija Desin, zadarski protomajstor. Djelovao je između 1355. i 1394. godine. Prema njegovim nacrtima izvedeno je nekoliko objekata - graditelj Pavao iz Sulmone; izgradio je apsidu zadarske crkve sv. Mihovila, a graditelj Nikola Arbusijanić zadarsku crkvu sv. Katarine. Na otoku Ugljanu prema Desinovom projektu graditelji Grgur Bilišić i Nikša Bilišić grade kulu sv. Mihovila. Prema njegovim nacrtima izgrađena je i palača zadarskog trgovca Nikole Mihovilova.
Groblje Boninovo
mini|300px|Središnji križ na groblju Boninovo u Dubrovniku thumb|mini|Katoličko groblje Boninovo thumb|mini|Pravoslavno groblje Boninovo Groblje Boninovo je glavno groblje grada Dubrovnika. Nalazi se na gradskom predjelu Boninovo, oko 1 km sjeverozapadno od gradskog predjela Pile i zapadnog ulaza u staru gradsku jezgru.
Povijest
Današnje groblje na dubrovačkom predjelu Boninovu, po kojem nosi ime, nekad je bilo prostor s ljetnikovcem koji je bio u vlasništvu obitelji Altesti. Ljetnikovac se nalazio na mjestu današnje kapelice, a posjed obitelji Altesti je bio pun šetnica kroz terasasti vrt.
Ljetnikovac je tijekom 18. stoljeća bio namijenjen organizaciji prostitucije, no vlasniku ljetnikovca je zbog jedne od mladih prostitutki dovedene iz Francuske proradila savjest, pa je ljetnikovac darovao za javno korištenje. Naredbom Francuza na tom mjestu je tijekom 19. stoljeća uređeno javno gradsko groblje.
Znamenitosti
Na samom ulazu u središnji dio groblja Boninovo dominira grobnica obitelji Glavić, s vjerno izrađenim kipom nesretno preminule kćeri Marije Glavić s pogledom na anđela. Kip je rad Talijana Canessa iz Genove jednog od tadašnjih najprestižnijih kipara.
Na groblju se nalazi nekoliko kipova poznatog hrvatskog kipara Ivana Rendića.
Boninovo danas
mini|lijevo|150px|Zapadna dio groblja branitelja Današnje groblje Boninovo je podijeljeno na nekoliko odjeljaka. Najveći od njih, ili središnje groblje, je prostor za ukop vjernika rimokatoličke vjeroispovjesti, a na ostalim odjeljcima se nalaze prostori za ukop vjernika drugih vjeroispovjesti poput židovskog, muslimanskog ili pravoslavnog groblja.
Ayr
Ayr se može odnositi na
Groblje Boninovo
Groblje branitelja Dubrovnika
Na središnjem dijelu groblja Boninovo, podijeljenom na dva dijela, nalazi se groblje dubrovačkih branitelja, a između odjeljaka se nalazi središnji križ u spomen svim palim braniteljima grada tijekom rata u Hrvatskoj.
Liberty, Tennessee
Liberti je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Simeone Duca
Monsignor Simeone Duca (Zadar, 27. rujna 1915. – Rim, 28. ožujka 2006.), hrvatski teolog. Dugogodišnji tajnik Vatikanskog Tajnog arhiva, nositelj počasnog naslova Prabilježnika (Protonotara) Svete Stolice i osobni Prelat njegove Svetosti (Pape). Prvi počasni Doktor Sveučilišta u Zadru, te jedan od najvećih donatora grada Zadra i katoličke crkve u Hrvatskoj.
Rođen 27. rujna 1915. u zadarskim Arbanasima, Simeone Duca završio je teologiju na zadarskoj bogosloviji. Po završetku školovanja preuzeo je župu u Dračevcu, a po pozivu zadarskog nadbiskupa Pietra Doimo Munzonija postaje njegov tajnik. Zajedno s nadbiskupom Munzonijem napustio je Zadar poslije kapitulacije Italije i svršetka Drugog svjetskog rata. U Vatikanu je nastavio školovanje, te je u Rimu na Papinskom lateranskom sveučilištu postigao doktorat obaju prava (civilnog i kanonskog), specijalizirao se za arhivistiku, pa je bio i tajnik vatikanskog Tajnog arhiva (zajedno s Bazilijem Pandžićem napisao je i vrstan priručnik o crkvenoj arhivistici, objavljen 1967.).
Darovao je novac za gradnju i obnovu sedam crkava u Zadru, a gradio je crkve i u Albaniji i Italiji. Grad Zadar mu je 2000. dodijelio nagradu za životno djelo, a proglašen je i počasnim Doktorom Sveučilišta u Zadru, posebice zbog velike donacije za obnovu kapele sv. Dimitrija, čija velika kupola dominira Sveučilištem. Njegovim novcem obnovljene su župna crkva Gospe Loretske u Arbanasima, zadarska crkva Gospe od Zdravlja, crkva sv. Ante Padovanskog u Smiljevcu, sagrađena je crkva svete Marije na na mjestu trošne kapele u Dračevcu, gdje je Simeone Duca bio župnik 1942., zatim Kraljice Svete Krunice (Gospe od Ružarija) u Pridrazi, Svetog Jurja u Kruševu, Uznesenja Marijina u Dračevcu itd.
Monsignor Duca umro je u Rimu u 91. godini života, te je pokopan u zadarskoj crkvi Gospe od zdravlja (koju je sam obnovio) u Zadru, uz grobnicu nadbiskupa Vicka Zmajevića koji je zaslužan za dolazak Arbanasa u Zadar.
Bartli
Bartli se može odnositi na
Vestbi
Vestbi se može odnositi na
Giudicato Cagliari
Historija
Giudicato Cagliari iznikao je iz bizantske administrativne jedinice, koja se osamostala nakon što su muslimani osvojili Siciliju 827. i tako onemogućili komunikaciju između Sardinije i Bizanta. Od sredine 9. do početka 11. vijeka, malo se zna o Cagliariju, ali se oko 1020. pojavljuje ime vladara (giudice) Torcotoria. Nakon njega pojavljuje se lokalna dinastija Lacon-Gunale, a prvi vladar iz te kuće bio je Mariano-Salusio (vladao prije 1058). Njega je naslijedio Orzocco-Torcotorio I (vladao od 1058. do 1089). Kasnije su se izmjenivali članovi dinastija Salusio i Torcotorio, sve dok su imali muških potomaka. Gotovo svo vrijeme bili su u sukobima sa susjednim guidicatima Logudoro, Arborea i Gallura.
Belden
Belden se može odnositi na
Luka Gruž
Luka Gruž je međunarodna pomorska putnička luka grada Dubrovnika.
Položaj
Luka Gruž se nalazi u dubrovačkom poslovnom centru u naselju Gruž, 3 km zapadno od stare gradske jezgre, u zaljevu između poluotoka Lapada s južne, južnih padina brda Srđa sa sjeverne, te naselja Batala s istočne strane.
Povijest
Razvojem trgovine i dolaskom željezničke pruge u Dubrovnik, ukazala se potreba za gradnjom nove pomorske luke u Dubrovniku jer stara gradska luka ni svojim položajem, ali ni mogućnostima nije ni približno udovoljavala zahtjevima za gradnju teretne luke.
Luka je u početku bila teretno-putnička pa je shodno tome uređen jedan putnički gat, a ostatak luke je izgrađen kao pristanište za teretne brodove s dizalicama za istovar i utovar brodskog tereta, kao i terminalom za istovar i utovar željezničkih vagona, kojima se vršio prevoz raznih dobara diljem bivše Jugoslavije.
Luka je bila specijalizirana za prihvat i daljnji transport drvne građe, međutim daljnjim razvojem luke izgrađena je velika hladnjača za prihvat i skladištenje lako kvarljivih prehrambenih proizvoda. Također je izgrađen veliki terminal za prihvat putnika s carinom i graničnim prijelazom, restoranom i ostalim sadržajima potrebnim za promet putnika.
Tijekom rata u Hrvatskoj, nakon višednevnog granatiranja, hladnjača je uništena u potpunosti, a terminal za prihvat putnika je pretrpio ogromna oštećenja. Luka je u to vrijeme bila jedina veza Dubrovnika sa svijetom, jer je Dubrovnik bio u potpunom okruženju.
Nakon Domovinskog rata luka Gruž je potpuno prenamjenjena u putničko-turističku luku, te su shodno tome uklonjene sve dizalice.
Kapaciteti
left|thumb|200px|Cruiser MSC Magnifica na vezu u luci Gruž Luka Gruž danas prima i do tri mega kruzera na kružnim putovanjima, te putničke trajekte na redovnim linijama između svih hrvatskih značajnijih luka i na linijama s talijanskim lukama Anconom, Barijem i Pescarom. Deseta je svjetska i treća mediteranska luka po broju putnika na jednodnevnoj posjeti nekom odredištu na kružnim putovanjima.
Dio luke, uz Grušku i lapadsku obalu uz jedriličarski klub Orsan, je namijenjen jahtama s vezovima koji imaju priključak na pitku vodu i električnu mrežu.
Ostali sadržaji
Luka Gruž danas u svom sastavu ima međunarodni granični prijelaz, restoran, caffe bar, veliki trgovački centar, benzinsku crpku za plovila i peljara (pilota) za pomoć pri uplovljavanju i isplovljavanju.
U neposrednoj blizini luke nalazi se hotel Petka, robna kuća Srđ, putničke agencije, mjenjačnice, tržnica, rent-a-car agencije.
U sastavu luke je i dubrovački autobusni kolodvor.
Bitne napomene
Luka je zaklonjena od svih vjetrova osim zapadnog vjetra koji izaziva male valove. Ulaz u luku u blizini lapadske obale je plitak. Dozvoljena brzina kretanja plovila pri isplovljavanju i uplovljavanju u luku je 4 čvora.
Blu Hil
Blu Hil se može odnositi na