cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atlatlahucan, Morelos
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 7554 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
Yussuf Poulsen
Yussuf Yurary Poulsen (Kopenhagen, 15. lipnja 1994.) je danski nogometaš tanzanijskog porijekla, koji trenutno igra kao krilo ili napadač za njemački RB Leipzig. Prije Leipziga, igrao je za danski Lyngby Boldklub, odakle je 2013. godine otišao u njemački klub.
Kako mu je otac, koji je inače preminuo od karcinoma kada je Yussufu bilo šest godina, iz Tanzanije, Poulsen je mogao igrati i za reprezentaciju Tanzanije, ali kako nije dobio nikakav poziv od njihova saveza, od 2014. godine nastupa za reprezentaciju Danske.
Andrijica Šimić
Andrijica Šimić (Alagovac, župa Ružići, Grude, 1833. - Runovići, 5. veljače 1905.), legendarni hrvatski hajduk.
Svojim djelovanjem je postao legendom među Hrvatima u Dalmaciji i Hercegovini, s obje strane granice (i austrijske i turske).
Smatra se da je njegova hajdučija ohrabrila tamošnje pučanstvo na ustanak protiv turskih vlasti (ustanak u Gabeli).
Imao je brata i pet sestara, a u djetinjstvu je deset godina obavljao kmetske poslove u age Tikvine u Mostaru. Kad je odlučio postati hajduk turske karavane, trgovce i kiridžije napadao je najčešće na potezu Imotski-Vrlika. Na planini Kamešnici i danas je poznata njegova pećina koja se po njemu zove Šimića pećina. Nekada je išao i do Kupresa, Glamoča, Duvna, Mostara, pa čak i Sarajeva i Travnika. Bio je neuhvatljiv i stoga je kad je umro nastalo veselje među bosanskim muslimanima.
Linda Vista, Santiago Jocotepec
Linda Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Jocotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Andrijica Šimić
Umro je 1905. godine. Pokopan je tik do groba njegova izdajnika Ante Garca, koji je organizirao njegovo uhićenje 1871. godine. Položaj kako je ukopan je takav da se ispunila Šimićeva kletva da njegove noge budu iznad Garčeve glave.
Odabir imena splitskog Hajduka kojem je dodano u imenu "hrvatski" u svezi je s junaštvima posljednjeg hajduka Andrijice Šimića..
20. lipnja 1967. hrvatski guslar Željko Šimić izdao je inače prvu svoju pjesmu "Andrijica Šimić gorski harambaša" u trajanju oko 45 min. To je jedna od najstarijih guslarskih ploča u izdanju Jugotona i jedna od najstarijih hrvatskih guslarskih ploča. Isti guslar, prezimenjak hajduka i stanovnik Alagovca, godine 2001. je izdao pjesmu "Smrt Andrijice Šimića" (oko 18 min). Zanimljivo je da su nogometaš Dario Šimić i brat mu Josip praunuci brata hajduka Andrijice Šimića.
Literatura
Osim Mije Milasa, o Andrijici Šimiću knjigu je objavio Mirko Lesko (Andrijica Šimić: zadnji hrvatski hajduk, List Marija : Naša ognjišta, Split/Duvno, 1979.).
Serla, Massa e Carrara
Serla je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Saborna crkva u Kragujevcu
mini|desno|200px|Saborna crkva Saborna crkva u Kragujevcu je prva crkva izrađena u vizantijsko-romanskom stilu u oslobođenoj Srbiji, što joj, pored ostalog, daje posebno mesto u arhitekturi druge polovine prošlog veka. Izradivši plan za Sabornu crkvu u Kragujevcu 1866. godine, Andreja Andrejević je posle više vekova vratio sakralnu arhitekturu njenim korenima u Vizantiji i označio time kraj prevlasti baroka. Tako je Kragujevac po prvi put dobio crkvu koja je u potpunosti mogla da odgovori potrebi i koja je svojim izgledom postala njegov ponos.
Stio, Cosenza
Stio je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 389 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Ramplazo, Tantoyuca
Ramplazo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Meseautó
Meseautó je mađarska crno-bijela filmska komedija snimljena 1934. u režiji Bele Gaala. Radnja prikazuje kako tajkun nastoji osvojiti srce lijepe daktilografkinje tako što joj namjesti pobjedu u natječaju čija je nagrada automobil.
Meseautó je godine 1935. dobio britanski remake pod naslovom Car of Dreams. Godine 2000. je u Mađarskoj snimljen istoimeni remake.
Guvernorat Dahuk
Guvernorat Dahuk je jedan od guvernorata Iračkog Kurdistana. Upravno sedište je grad Dahuk, a guvernorat ima 1.356.415 stanovnika. Formiran je 1976. godine, a pre toga je bio deo Guvernorata Niniva. Guvernorat se nalazi na severu Iraka, odnosno na zapadu Iračkog Kurdistana, uz granicu sa Turskom i Sirijom. Stanovništvo čine Kurdi i Asirci.
Originalno, guvernorat je imao četiri distrikta, ali je regionalna vlada Iračkog Kurdistana anektirala deo Guvernorata Niniva i priključila ga Guvernoratu Dahuk, čime je ovaj guvernorat dobio još tri nova distrikta.
Distrikti Guvernorata Dahuk su:
El Tizate, Villa Corzo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 556 m.
Butoraj
Butoraj je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Butoraj se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 117 stanovnika.
Agualoja, Tanlajás
Agualoja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanlajás.
Ovalle
Ovalle je grad od 77,021 i općina od 121,269 stanovnika u Regiji Coquimbo.
On je i administrativni centar Provincije Limarí.
Geografske karakteristike
Ovalle se nalazi na sjeveru zemlje u dolini rijeke Limarí, udaljen 90 km jugoistočno od regionalnog centra La Serene i Pacifika i 403 od Santiaga.
Kako se nalazi u relativno sušnom kraju, u neposrednoj okolici grada nalaze se dva akomulaciona jezera; Recoleta i La Paloma, koja su i poznata kao izletišta i zone rekreacije.
La Paloma se nalazi 27 km jugoistočno, na ušću rijeke Huatulame u Grande. Ono je svojom površinom od 3.000 hektara najveće čileansko akumulaciono jezero (drugo u Južnoj Americi), kapaciteta 750 milijuna m³.
Grad je poznat po vinu, vinjaku - Pisco i nogometnom klubu Deportes Ovalle.
thumb|left|240px| Centralni [[trg]]
Historija
Zbog tog je Ovalle osnovan tek 1831. a ime je dobio po tadašnjem podpredsjedniku Čilea Joséu Tomásu Ovalle Bezanilli, koji je umro neposredno prije osnivanja mjesta.
Status grada dobio je 1867.
Privreda
Privreda se bazira na poljovrivredi i stočarstvu, naročito na vinogradarstvu i voćarstvu; agrumi, papaje, avokado, breskve, šljive, masline...
La Preciosa, Rancho, Amaxac de Guerrero
La Preciosa, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Amaxac de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2414 m.
Paraje el Rancho, Magdalena Contreras
Paraje el Rancho je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Magdalena Contreras.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2650 m.
Aton
thumb|300 px|Aton i obitelj Amenofisa IV. Aten ili Aton je Sunčev disk u drevnoj egipatskoj mitologioji, ispočetka shvaćan kao jedan od aspekta Raa. Kasnije je postao božanstvo u monoteističkoj odnosno monističkoj religiji Amenhotepa IV, koji se prozvao Ehnaton. Štovanje Atona je, po svemu sudeći, prestalo ubrzo nakon Ehnatonove smrti. Uz Ehnatona, Atona je štovala njegova žena Nefertiti. Ehnatonov sin Tutankhamon je isprva nazvan "Tutankhaton". Aton je prikazivan kao Sunčev disk.
Радошево
Радошево је насеље у Србији у општини Ариље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 370 становника (према попису из 1991. било је 503 становника). mini|Радошево, плажа Соколица, 9км од Сирогојна, 22 км од Ариља mini|Радошево, кућа за одмор Соколица, 9км од Сирогојна, 22 км од Ариља mini|Радошево, плажа Соколица, 9км од Сирогојна, 22 км од Ариља mini|Радошево, плажа Соколица, 9км од Сирогојна, 22 км од Ариља
Историја
Село се пре Другог светског рата звало Чичкова, а после рата је понело назив Радошево у спомен на народног хероја и пушкомитраљезца Друге чете Првог батаљона Друге пролетерске бригаде Радоша Бојовића (1919-1943), који је рођен у овом селу.
Демографија
У насељу Радошево живи 322 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,6 година (41,8 код мушкараца и 49,8 код жена). У насељу има 123 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,01.
Ово насеље је скоро у целости насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
San Agustín, Comondú
San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Pictures at Eleven
Pictures at Eleven prvi je studijski album britanskog glazbenika i pjevača, Roberta Planta, kojeg 1982. godine objavljuje diskografska kuća Swan Song Records.
Phil Collins iz sastava Genesis, svira bubnjeve na šest od osam skladbi koje se nalaze na albumu. Na skladbama "Slow Dancer" i "Like I've Never Been Gone", bubnjeve je odsvirao Cozy Powell, bivši bubnjar sastava Rainbow.
Pictures at Eleven jedini je Plantov solo album kojeg je objavio za Led Zeppelinovu izdavačku kuću Swan Song Records. U vrijeme kad je izlazio njegov sljedeći album The Principle of Moments, 1983. godine, Swan Song Records je prestao s radom, a on je album objavio za vlastitu izdavačku kuću pod nazivom Es Paranza, koja je distribuirala za Atlantic Records. Rhino Entertainment je 20. ožujka 2007. godine izdao reizdanje albuma sa dvije bonus skladbe "Far Post" i "Like I've Never Been Gone" (uživo).
Isparta
Isparta je administrativni centar istoimene turske provincije Isparta od 198 385 stanovnika.
Geografske karakteristike
Isparta leži na jugozapadu Turske, u planinskoj unutrašnjosti Anadolije u regiji Mediteran.
Pictures at Eleven
Popis pjesama
bonus skladbe na reizdanju iz 2007. Sve skladbe napisali su Plant i Blunt, osim "Burning Down One Side," "Fat Lip," i "Far Post," koje su napisali Plant, Blunt i Woodroffe.
Isparta
Geografske karakteristike
Grad se rasprostro na južnom kraju stepske kotline, koja se proteže južno od jezera - Eğirdir, na nadmorskoj visini od 1035 m. Okružen je poput bedema, visokim ogoljelim planinama masiva Zapadnog Taurusa, od kojih je najviša Davraz Dağı visoka 2 637 m.
Isparta je udaljena oko 130 km sjeverno od Antalye i obala Sredozemnog mora.
Pictures at Eleven
Top ljestivca
Albumi - Billboard (Sjeverna Amerika) Singlovi - Billboard (Sjeverna Amerika)
Isparta
Geografske karakteristike
Od 1992. grad ima univerzitet Süleyman Demirel, koji pohađa do 50 000 studenata.
Historija
Za Bizanta to je bilo naselje znano kao Baris (grčki: Βάρις) ili Sbarita. Oko 1203. taj kraj okupirali su Turci Seldžuci a od 14. vijeka dio je Osmanskog Carstva.
Krajem 19. vijeka brojne izbjeglice iz tadašnjeg Vilajeta Rumelija (naročito iz Bugarske) naselile su se u gradu i okolici. Oni su sa soobom donijeli i tradiciju uzgoja ruža, pa je danas Isparta poznata u Turskoj kao Grad ruža.
U vrijeme vladavine sultana Abdul Hamida II - 1891. grad je u njemu u čast prezvan u Hamidabad, tad je postao i administrativni centar jednog sandžaka. Staro orginalno tursko ime vraćeno je gradu - 1922.
Zionsville, Indiana
Zajonsvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.160, što je 5.385 (61,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Avon-la-Pèze
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 118 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 140 metara.
Bagnasco, Asti
Bagnasco je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
Gerstengrund
Gerstengrund je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 60 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Gerstengrund se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 60 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 13 stanovnika/km².
Moglio, Pavia
Moglio je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
De Jantjes (razvrstavanje)
De Jantjes može označavati:
Moglio, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 457 m.
Narodna Republika Mongolija
Formiranje
Nakon izbijanja nacionalističke revolucije u Kini i svrgavanja dinastije Ćing 1911. godine, mongolski velikaši proglasili su otcepljenje Unutrašnje Mongolije od Republike Kine. Kina nije bila sposobna vratiti Mongoliju zbog slabe vojske i haotičnog stanja u zemlji. Godine 1915, Rusija, Mongolija i Kina sklopile su ugovor u kojem je Mongoliji dodeljen autonomni status pod suverenitetom Kine.
Godine 1919, Kina je ukinula autonomni status Mongolije iskoristivši izbijanje Oktobarske revolucije pod izgovorom zaštite od širenja boljševizma. U isto je vreme osnovana Mongolska radnička partija, čiji su se članovi obratili Sovjetskoj Rusiji za pomoć. Marta 1921. godine, jedinice Bele armije ušle su u Mongoliju, nakon čega je ponovno proglašena nezavisnost, a Mongolija formirana kao teokratska država. Ubrzo je u Spoljnoj Mongoliji izbila socijalistička revolucija. Do jula 1921, jedinice Crvene armije i Mongolske radničke partije zauzele su Mongoliju, dok je dotadašnji vladar ostao samo formalno na vlasti.
Nakon što su Sovjeti konsolidovali vlast, sve više je rastao njihov uticaj je u Mongoliji, pa je 26. novembra 1924. godine proglašena Narodna Republika Mongolija.
Konsolidacija vlasti (1925-1938)
Između 1925. i 1928. godine, nova socijalstička vlada je učvrstila svoje pozicije u Mongoliji. Od 1928. godine pokrenuta je kolektivizacija i agrarba reforma, tj. oduzimanje zemlje plemstvu i kleru, te njena raspodela siromašnim seljacima. Zabranjeno je i privatno vlasništvo. Japanska imperijalistička politika potakla je Sovjete da 1937. raspodele po Mongoliji jedinice Crvene armije.
Veće angažovanje Sovjeta u Mongoliji potaklo je staljinske čistke u mongolskoj partiji od 1937. do 1938. godine. Tadašnji predsednik Mongolije bio je Horlogin Čojbalsan, koji je u mnogim stvarima „kopirao“ Staljinove poteze u SSSR-u. Procenjuje se da je u čistkama stradalo između 30.000 i 35.000 ljudi, što je u to vreme bilo oko 5% mongolskog stanovništva, a budizam kao religija je prestao da se praktikuje gotovo u celosti.
Drugi svetski rat (1939-1945)
U leto 1939. godine, sovjetska i mongolska armija porazile su japanske snage u bici kod Kalkin Gola. Nakon bitke potpisano je primirje i formirana komisija koja je u jesen iste godine utvrdila tačnu granicu između Mongolije i Mandžurije.
Od 1941. godine, mongolska ekonomija je koristila Sovjetskom Savezu u borbama na zapadu protiv Nacističke Nemačke i njenih saveznika. U leto 1945. godine, Sovjetski Savez je iz Mongolije pokrenuo ofanzivu na Mandžuriju, pa su Japanci izbačeni iz Mandžurije. Tada je u Mongoliji bilo stacionirano oko 650.000 sovjetskih vojnika. Mongolska narodna armija takođe je imala ograničenog učešća u oslobađanju Mandžurije, što je Staljin iskoristio da Kinezima nametne priznanje Mongolije kao suverene države.
Kinesko-sovjetski sporazum (1945)
desno|mini|230p|[[Jumdžagin Cedenbal, predsednik Mongolije od 1952. do 1984. godine.]] Iako je Mongolija de fakto bila država nezavisna od Kine, ona je de jure još uvek bila deo Kine. Staljin se posebno zalagao za to da Čang Kaj Šek prizna nezavisnost Spoljne Mongolije (što je bila Narodna republika). Čang je naposletku pristao na zahtev, a Staljin je zauzvrat obećao Čangu da neće pokušavati da ujedini Spoljnu sa Unutrašnjom Mongolijom (koja je tako ostala deo Kine). Sem toga, sporazum je garantovao nezavisnost Spoljne Mongolije. Tim sporazumom okončan je Čojbalsanov san o ujedinjenju dve Mongolije i stvaranju Velike Mongolije.
Hladni rat (1945-1985)
Nakon završetka rata, mongolska vlada se usredotočila na ekonomski razvoj. Mongolija je uspostavila dobre odnose sa Severnom Korejom i socijalističkim državama u istočnoj Evropi. Mongolija i Narodna Republika Kina priznale su jedna drugu 1949. godine, a Kina se odrekla bilo kakvih pretenzija na teritoriju NR Mongolije. Ipak, Mao Cedung se potajno nadao da će jednom uspeti da integriše Mongoliju u Kinu. Nakon Staljinove smrti i Hruščovljeve dencuncijacije Staljina 1956. godine, Kinezi su pokušali da revidiraju Sovjetsko-kineski ugovor tvrdeći da se radilo o jednoj od Staljinovih grešaka.
Tokom 1950-ih, saradnja između Mongolije i Kine bila je razvijena. Kina je ekonomski pomagala Mongoliju, pogotovo u industrijalizaciji. Hiljade kineskih radnika dolazili su u Mnogloiju i učestvovali u izgradnji zemlje. Kina je povukla svoje učešće u svim projektima nakon sovjetsko-kineskog razlaza 1962. godine.
Sovjetski Savez je posle Drugog svetskoga rata podsticao Mongoliju da učestvuje u međunarodnim konferencijama i organizacijama. Mongolija je 1955. godine podnela zahtev za članstvom u Ujedinjenim nacijama, ali je na taj zahtev veto stavila vlada Republike Kine, koja se nakon pobede komunista u Kini nalazila na ostrvu Tajvan. U to vreme kineska vlada na Tajvanu je bila priznata u UN-u, a vlada komunističke Kine sa sedištem u Pekingu nije bila predstavljena u UN-u. Nakon pobede komunista na kopnenom delu Kine 1949, Republika Kina (sa sedištem na Tajvanu) obnovila je svoje pretenzije na Spoljnu Mongoliju. Mongolija je postala član UN-a 1961. kada je SSSR zapretio vetom na pristupanje UN-u tek dekolonizovanih zemalja Afrike. Mongolija nije imala diplomatske odnose sa SAD-om sve do kraja Hladnog rata, krajem 1980-ih.
Kraj Narodne republike (1985-1992)
Nakon promocije Gorbačovljevih Perestrojke i Glasnosti, slične reforme su započele i u Mongoliji. Nakon masovnih demonstracija u zimi 1990. godine, Partija je počela gubiti nadzor nad državom. Politbiro MNRP dao je ostavku u martu, a u maju je usvojen novi ustav u kojem je uklonjena referenca na ulogu MNRP-a kao glavne sile vodilje u zemlji, dopušteno osnivanje novih partija i ustanovljen kabinet predsednika. Prvi višepartijski izbori u Mongoliji održani su 29. jula 1990. godine. Čak 85% glasova osvojila je Mongolska narodna revolucionarna partija, koja je ostala na vlasti do 1996. godine.
Sovjetski Savez je povukao sve svoje vojne trupe i logistiku između 1987. i 1992. godine. Od tada je primarni cilj spoljne politike Mongolije održavanje dobrih odnosa sa susedima, Rusijom i Kinom, i nesvrstavanje.
Luncoiu de Jos, Hunedoara
Luncoiu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1997 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 424 m.
Opština Teloloapan, Guerrero
Teloloapan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Private Eyes (album Tommyja Bolina)
Private Eyes je drugi solo album američkog rock gitarista Tommya Bolina, koji je 1976. objavila diskografska kuća Columbia. Ovo je Bolinov zadnji album jer je 3. mjeseca nakon izlaska albuma umro od predoziranja heroinom i konzumiranjem velike količine alkohola.
Brinje (Šentrupert, Slovenija)
Brinje je naselje u slovenskoj Općini Šentrupertu. Brinje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 70 stanovnika.
Hrizostom Stolić
Hrizostom (Stolić; Ruma, 1939 2012) je bio episkop žički.
Životopis
Episkop Hrizostom (Stolić) je rođen 1939. godine u Rumi, gdje je završio osnovnu i srednju školu. Po završetku srednje škole odlazi u manastir Dečane, gdje je zamonašen i rukopoložen u čin jerođakona i jeromonaha od strane tadašnjeg episkopa raško-prizrenskog g. Pavla (Stojčevića). Ubrzo poslije toga odlazi u Ameriku da pomogne svom srpskom narodu. U Americi u ruskom manastiru Svete Trojice u Džordanvilu, studirao je teologiju, i po završenim studijama služio je kao pomoćni paroh u Sabornoj crkvi Svetog Vaskrsenja Hristovog u Čikagu i kao parohijski sveštenik u srpskoj crkvi Sv. velikomučenika Georgija u Istočnom Čikagu. Kada je učvrstio temelje crkvenog života u svojoj parohiji, otišao je u Svetu Goru u manastir Hilandar. U Hilandaru je ostao 20 godina, gdje je proizveden u čin arhimandrita od strane carigradskog patrijarha Dimitrija. Kao zapažen monah bio je starješina (protos) cijele Svete Gore. U manastiru Hilandaru je vršio dužnost bibliotekara gdje se, pored stalne molitve, i intelektualno razvijao. Plod njegovog rada u biblioteci je knjiga Svetačnik u dva toma koju je napisao i objavio na srpskom jeziku, a priredio je i Liturgiju svetog apostola Jakova u prevodu na srpski jezik.
Episkop
Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve na svom redovnom zasjedanju, od 14. do 24. maja 1988. godine, u Beogradu, izabrao je arhimandrita Hrizostoma za episkopa zapadnoameričkog. Episkop Hrizostom je upravljao eparhijom sve do 1992. godine, do izbora za episkopa banatskog, poslije čega je izabran za episkopa žičkog.
La Huerta, Zirándaro
La Huerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 463 m.
Tamarugal (provincija)
Provincija Tamarugal (španjolski: Provincia de Tamarugal) je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen. Ona je jedna od dvije provincije Regije Tarapacá.
Karakteristike
Provincija Tamarugal se nalazi na planinskom sjeveru zemlje na prosječnoj planinskom od 1,133 metara, a prostire se od pacifičke obale, preko Obalnih Kordiljera do Anda i argentinske granice.
Lenartov
Lenartov je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
De Jantjes
mini|De Jantjes, 1921 De Jantjes je kazališni mjuzikl nizozemskog autora Hermana Boubera premijerno izveden 1922. godine. Radnja je smještena u Jordaan, radnički kvart Amsterdama i prati dogodovštine troje mladića koji su se upravo vratili sa služenja vojnog roka u nizozemskoj Kraljevskoj mornarici. Predstava je postala izuzetno popularna, a pjesme koje su napisali Louis Davids i Margie Morris postali evergrini. Dan-danas predstavlja jednu od najizvođenijih predstava u nizozemskim kazalištima.
Lenartov
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 1170 stanovnika.
De Jantjes
Napravljene su dvije filmske verzije - nijema iz 1922. godine, koja se danas smatra izgubljenom; te zvučna iz 1934. koja se smatra jednim od najpopularnijih nizozemskih filmova u međuratnom periodu.
Tamarugal (provincija)
Karakteristike
Svojom površinom od 39,391 km² je jedna od najvećih u zemlji, ali vrlo nenaseljena jer u njoj živi samo 29,311 stanovnika.
Najvećim dijelom to je suh pustinjski kraj u kom je jedina aktivnost rudarstvo, nekad za salitrom a danas za bakrom. U posljednje vrijeme razvija se turizam.
Administrativna podjela
Provincija se sastoji od pet općina, a administrativni centar je grad Pozo Almonte u kom živi 10,095 stanovnika.
Lavrentije Trifunović
Lavrentije (svetovno Živko Trifunović, Bogoštica kod Krupnja, 27. januar 1936) je episkop šabački od 2006. godine. Bio je episkop šabačko-valjevski od 1989. do 2006.
Biografija
Rođen je u selu Bogoštici kod Krupnja, oblast Rađevina, na dan Svetog Save 27. januara 1936. godine. Njegovo svetovno ime bilo je Živko. Osnovnu školu je završio u Krupnju, a dva razreda gimnazije u Loznici, pravoslavnu Bogosloviju i Bogoslovski fakultet završio je u Beogradu.
U čin jerođakona posvećen je 1958, a u čin jeromonaha 1961. godine. Dve godine bio je duhovnik crkve Ružice na Kalemegdanu (Beograd), posle toga parohijski sveštenik na Kupresu. Dve i po godine bio je profesor Bogoslovije u manastiru Krki i istovremeno paroh u Ivoševcima. U episkopski čin izabran je 1. juna 1967, a posvećen 16. avgusta 1967. u Sabornoj crkvi u Beogradu. Od 1967. do 1969. godine bio je vikarni episkop moravički u Beogradu.
Episkop
Godine 1969. godine postavljen je za episkopa zapadnoevropskog i australijsko-novozelandskog i ustoličen marta 1969. u Londonu. Pošto je stvorio uslove za formiranje nove eparhije u Australiji, postavljen je za episkopa u zapadnu Evropu. U Himelstiru u Nemačkoj osnovao je eparhijski centar. Prvo je otkupio za Srpsku pravoslavnu crkvu jednu već sagrađenu crkvu, tu je zatim osnovao štampariju i izdao dela sv. vladike Nikolaja Velimirovića i mnoge druge verske knjige. U to vreme dela vladike Nikolaja nisu mogla biti štampana u tadašnjoj Jugoslaviji. Godine 1985. je u Londonu venčao princa Aleksandra Karađorđevića i princezu Katarinu.
Posle punih dvadeset godina episkopskog staža u dijaspori Sveti arhijerejski sabor SPC izabrao ga je 1989. godine za episkopa šabačko-valjevskog. Ustoličen je u Šapcu 23. jula 1989. godine. Na tom položaju nasledio je upokojenog episkopa Jovana Velimirovića. Nastavio je započetu delatnost svog prethodnika kroz misionarsku izdavačku kuću „Glas Crkve“ eparhije šabačko-valjevske, štampali su veliki broj knjiga, uspostavili pravoslavnu radio i tv stanicu.
Posvetio je veliku pažnju obnavljanju i zidanju novih crkava, osnovao je novi manastir Soko u podnožju Soko grada. U sklopu ove njegove zadužbine nalazi se i muzej posvećen sv. vladici Nikolaju. Njegovim zalaganjem prenete su mošti sv. vladike Nikolaja iz Amerike u Srbiju 12. maja 1991. u manastir Lelić. Radio je na zbližavanju dece iz dijaspore sa decom iz Srbije, u okviru akcije „Moba“ koja se održava svake godine počev od 2001. godine.
U pomoć oko manastira se pridružila i Vojska koja je napravila put do manastira 2001. godine, a general Nebojša Pavković je otvorio put i unapredio poručnika Bojić Đorđa u čin kapetana.
Episkop Lavrentije govori engleski, nemački i ruski jezik. Bio je član Svetog arhijerejskog sinoda od 2002. do 2004. godine.
Zaveštao je organe januara 2011. godine u Loznici.
La Parada, Jalostotitlán
La Parada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1831 m.
Calnova-Fiorentina, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 961 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Opština Brebu, Caraș-Severin
Brebu je opština u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Costilla, New Mexico
Kostija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Limarí (rijeka)
Limarí (španjolski: Río Limarí) je rijeka duga 64 km, koja protiče zapadom čileanske Regije Coquimbo.
Hidrologija
Rijeka Limarí formira se 4 km istočno od grada Ovalle - sutokom rijeka Hurtado i Grande. Od tamo rijeka teče prema zapadu, prostranim terasastim dolinama, gdje ima dobrih poljoprivrednih površina.
Na svom toku do ušća u Pacifik prima dvije manje pritoke; Ingenio sa sjevera i Punitaqui sa juga, koje izviru sa Obalnih Kordiljera. Neposredno prije ušća protiče uskim kanjonom pa mu se korito sužava na 500 metara.
Na samom ušću sa desne (sjeverne) strane prostire se duž pacifičke obale Nacionalni park Bosque Fray Jorge.
Sliv rijeke Limarí velik je 11.800 km² i poznat je vinogradarski kraj.
Akumulaciona jezera
thumb|left|240px| [[akumulaciono jezero|Jezero La Paloma]] Na ušću rijeke Higuerillas u Hurtado, 25 km sjeveroistočno od Ovallea na površini od 555 hektara prostire se akumulaciono jezero Recoleta, kapaciteta 102 milijuna m³, namjenjeno isključivo navodnjavanju i rekreaciji.
I sa druge strane na ušću rijeke Huatulame u Grande 27 km jugoistočno od Ovallea nalazi se akumulaciono jezero La Paloma, na površini od 3.000 hektara, kapaciteta 750 milijuna m³. To jezero je najveće čileansko jezero i drugo po veličini u Južnoj Americi.
Cerknica (općina)
Općina Cerknica (slovenski: Občina Cerknica) je jedna od 212 slovenskih općina od 11268 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Cerknica.
Geografske karakteristike
mini|540x540piksel|Cerkniško jezero Općina Cerknica leži na jugozapadu kraške Slovenije, ima površinu od 241 km², na kojoj leži 65 naselja. Poznata je po istoimenom kraškom Cerkniškom jezeru, koje često ljeti presuši.
Naselja Općine Cerknica
Beč, Bečaje, Begunje pri Cerknici, Bezuljak, Bločice, Bloška Polica, Brezje, Cajnarje, Cerknica, Čohovo, Dobec, Dolenja vas, Dolenje Jezero, Dolenje Otave, Gora, Gorenje Jezero, Gorenje Otave, Goričice, Grahovo, Hribljane, Hruškarje, Ivanje selo, Jeršiče, Korošče, Koščake, Kožljek, Kranjče, Kremenca, Krušče, Kržišče, Laze pri Gorenjem Jezeru, Lešnjake, Lipsenj, Mahneti, Martinjak, Milava, Osredek, Otok, Otonica, Pikovnik, Pirmane, Podskrajnik, Podslivnica, Ponikve, Rakek, Rakov Škocjan, Ravne, Reparje, Rudolfovo, Selšček, Slivice, Slugovo, Stražišče, Sveti Vid, Štrukljeva vas, Tavžlje, Topol pri Begunjah, Unec, Zahrib, Zala, Zelše, Zibovnik, Žerovnica, Župeno
San Alfredo, Santiago Jocotepec
San Alfredo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Jocotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Pivnički puč
mini|254x254piksel|Pivnički puč Pivnički puč je bio neuspešni državni udar, koji se odigrao od večeri četvrtka, 8. novembra do ranog popodneva petka, 9. novembra, 1923. kada su vođa nacističke partije, Adolf Hitler, slavni general iz Prvog svetskog rata, Erih Ludendorf, i druge vođe Kampfbunda, neuspešno pokušali da preuzmu vlast u Minhenu, u Bavarskoj, (Nemačka).
Pozadina
Pivnice u južnim nemačkim gradovima su ogromne građevine u kojima se stotine pa i hiljade ljudi okupljaju tokom večeri, piju pivo iz kamenih krigli, i pevaju pivske pesme. Ova mesta su takođe bila pogodna za političke skupove. Jedna od najvećih pivnica u Minhenu je bila Birgerbreu Keler, gde je puč otpočeo.
Nemačka moć i prestiž su bili uništeni nakon Prvog svetskog rata, što je u Hitlerovim očima predstavljalo još jednu izdaju. Bivši kaplar, i energični govornik, koji se u haotičnoj političkoj atmosferi u posleratnom Minhenu brzo uspeo na čelo male Nacional-socijalističke partije, je imao iza sebe oko 15.000 jurišnika koji su predstavljali nekoliko desničarskih bavarskih političkih grupa - Kampfbund. Hitler je najavio da će počev od 27. septembra 1923. održati 14 masovnih okupljanja. Ovo je navelo bavarskog premijera Eugena Ritera fon Knilinga da proglasi vanredno stanje, i imenuje Gustava Ritera fon Kara, bavarskog komesara, šefa bavarske državne policije, pukovnika Hansa fon Zajsera, i generala Rajshvera, Ota fon Losova za diktatore (bili su nazvani trijumvirima) kako bi održali red.
Hitler je, sa drugim vođama Kampfbunda, pokušavao da ubedi trijumvire, vođe konzervativno-nadionalističko-monarhističkih grupa, da izvrše marš na Berlin i preuzmu vlast. U aprilu, pre uspostavljanja trijumvirata, Hitler je gotovo svakodnevno zvao fon Kara. Obojica su planirali da iskoriste onog drugog kako bi se uzdigli na vlast. Fon Kar je hteo da obnovi monarhiju; Hitler je hteo da postane diktator.
Puč
Pokušaj puča je bio izvršen po uzoru na Musolinijev uspešni Marš na Rim. Dalje, kada je shvatio da fon Kar ili pokušava da ga kontroliše, ili da gubi hrabrost (istorija je ovde nejasna), Hitler je odlučio da preuzme stvari u svoje ruke. Planirao je da koristi Minhen kao bazu u borbi protiv vlade nemačke Vajmarske Republike u Berlinu. Hitler je, sa velikim SA odredom, došao pred minhensku pivnicu, Bürgerbräukeller, gde je fon Kar držao govor pred 3.000 ljudi. Pod okriljem tame, 600 Hitlerovih jurišnika je opkolilo pivnicu, i mitraljez je postavljen prema glavnom ulazu. Hitler je, okružen svojim saradnicima, Hermanom Geringom, Alfredom Rozenbergom, Rudolfom Hesom, i Ulrihom Grafom, ujurio kroz vrata pivnice u 20:30, pucao u plafon, i skočio na stolicu viknuvši,
Hitler je, držeći ih na nišanu, u prostoriju uveo fon Kara, fon Zajsera i fon Losova, i tražio od njih da podrže njegov marš na Berlin, ili će biti upucani. Očekivao je da će od njih dobiti trenutnu podršku. Ovo se, međutim, nije dogodilo. Usledila je pat pozicija, tokom koje su držani govori, nikome nije bilo dopušteno da ode, a ljudi iz Hitlerove pratnje su sakupili premijera fon Knilinga i njegov kabinet kao taoce iz publike (kasnije im se pridružio i poznati jevrejski bankar, Ludvig Vaserman).
U međuvremenu su dvojica ljudi poslati sa zadatkom da pokupe generala Ludendorfa, čija je slava trebala da bude iskorišćena da nacistima da kredibilitet. Ludendorf se pojavio oko 20:40, po planu. Kada je Ludendorf stigao, Hitler je telefonirao Ernstu Remu, koji je čekao sa grupom pripadnika SA u drugoj pivnici, Löwenbräukeller, i naredio mu da zauzme ključne zgrade u gradu. Istovremeno su učesnici zavere mobilisali studente obližnje oficirske pešadijske škole da zauzmu druge ciljeve.
Cela noć je bila obeležena konfuzijom i neredima među vladinim zvaničnicima, oružanim snagama i policijskim jedinicama i pojedincima, koji su se opredeljivali za stranu. Jedinice Kampfbunda su se rastrčale kako bi se naoružale iz tajnih skrovišta, i zaposele zgrade. Oko 3 izjutra, došlo je do prvih žrtava puča, kada je lokalni garnizon Rajhsvera opazio Remove ljude koji su izlazili iz pivnice. Oni su pali u zasedu dok su pokušavali da dođu do vojnih kasarni, i morali su da se povuku. U međuvremenu, oficiri Rajhsvera su podigli uzbunu u celom garnizonu, i pozvali pojačanja. Sačinjen je spisak viđenijih Jevreja, i odredi SA su poslati da ih pohapse. Ovi Jevreji su bili pod udarom vandalizma i terora. Neki su odvedeni u pritvor, dok su drugi pobegli. Strani atašei su takođe zarobljeni u svojim hotelskim sobama, i stavljeni u kućni pritvor.
Rano izjutra, Hitler je naredio da se kao taoci uhvate članovi Minhenskog gradskog saveta. Zatim je poslao oficira za vezu Kampfbunda, Maksa Nojncerta, da pozove u pomoć bavarskog princa, Ruprehta, da posreduje između fon Kara i pučista. Nojncert nije uspeo u ovoj misiji.
Do sredine jutra 9. novembra, postalo je jasno da puč ne napreduje, i Hitler je bio očajan. Pučisti nisu znali šta da rade, i bili su spremni da se predaju. U ovom trenutku, Ludendorf je uzviknuo Wir marschieren! (Marširajmo!) i Remove i Hitlerove snage (ukupno oko 2.000 ljudi) su krenuli u marš bez plana kuda da idu. Ludendorf ih je odveo pred Bavarsko ministarstvo odbrane. Međutim, kod Odeonplaca, su se sreli sa oko 100 vojnika koji su blokirali put, pod komandom višeg poručnika državne policije, barona Mihaela fon Godina. Došlo je do razmene vatre, i četvorica državnih policajaca i četrnaestorica pučista su poginuli. Ovde je nastala čuvena Blutfane (krvava zastava). Hitler i Herman Gering su ranjeni, Gering je uspeo da pobegne, dok je Hitler uhvaćen ubrzo zatim.
Protivnapad
Policija i državna policija su prvi put obaveštene o neredima od strane dvojice policijskih detektiva stacioniranih pivnici Löwenbräukeller (gde se nalazio Rem). Ovi izveštaji su stigli do majora državne policije, Sigmunda fon Imhofa. On je odmah pozvao sve svoje zelene policijske jedinice, i naredio im da zauzmu centralnu telegrafsku stanicu, i telefonsku centralu. Međutim, njegov najznačajniji čin je bio da obavesti vojnog komandanta Minhena, general majora Jakoba fon Danera. Kao pravi aristokrata, on se gnušao malog kaplara i onih frajkorskih banda grubijana. Takođe nije puno cenio svog komandanta, fon Losova, bednog čoveka. Bio je rešen da uguši puč sa ili bez fon Losova. General Daner je postavio štab u kasarni 19. pešadijskog puka, i uzbunio sve vojne jedinice.
U međuvremenu, kapetan Karl Vild, saznavši za puč od onih koji su učestvovali u maršu, je mobilisao svoje snage da čuvaju fon Karovu zgradu vlade, Komesarijat, sa naređenjima da pucaju.
Oko 23:00, fon Daner, zajedno sa generalom Adolfom fon Ruitom i generalom baronom Fridrihom Kresom fon Kresenštajnom, je naterao fon Losova da odbaci puč.
Jedan član kabineta nije bio u pivnici: Franc Mat, vice-premijer i ministar obrazovanja i kulture. On je bio vrlo konzervativni katolik, i večerao je sa kardinalom Mihaelom fon Faulhaberom, i papskim nuncijem, monsinjorom Eugenijem Pačelijem (koji je kasnije postao papa, Pije XII), kada je saznao za puč. Odmah je telefonirao fon Karu. Kada je video da je fon Kar kolebljiv i nesiguran, Mat je odlučno počeo da planira uspostavljanje ostataka vlade u egzilu u Regenzburgu, i sastavio je proglas u kome je pozvao sve policijske, vojne, i civilne službenike da ostanu lojalni vladi.
Aktivnosti ove nekolicine ljudi su dovele puč pred propast.
Posledice
Nakon vesti o uspehu reakcionarnih elemenata, i misterije u vezi sa Hitlerovom lokacijom, divlji neredi i zbrka su izbili širom Minhena. U subotu je 4.000 studenata Minhenskog univerziteta pravilo nerede, i marširalo do mesta gde se dogodio obračun kako bi položili vence. (Nastavili su sa neredima do ponedeljka kad se saznalo da je Hitler uhapšen.) Fon Kar i fon Losov su prozvani judama i izdajnicima.
Ovo nisu bili Hitlerovi prvi sukobi sa zakonom. U incidentu septembra 1921, on i nekolicina pripadnika SA su prekinuli skup Bajernbunda, i nacisti koji su tamo otišli da izazovu nerede su zato uhapšeni. Hitler je odslužio malo preko mesec dana od tromesečne kazne zatvora.
I od ove prilično blage kazne, Hitler je odslužio samo malo preko osam meseci. Usled ratnih zasluga i veza, Ludendorf je oslobođen. Rem i doktor Vilhelm Frik, iako su proglašeni krivima su pušteni. Gering je pretrpeo ranu od metka u nogu, što je dovelo do toga da je postajao sve zavisniji od morfijuma, i drugih lekova protiv bolova.
Mada Hitler nije uspeo da ispuni svoje proklamovane ciljeve, i u stvari, teško da je moglo da se dogodi da ovako loše organizovani puč ne propadne - ovaj događaj je doneo nacistima prvo veliko istupanje pred nacionalnu javnost, i medijsku pobedu. Dok je služio zatvorsku kaznu, napisao je Majn kampf. Puč je takođe promenio Hitlerov stav prema nasilnoj revoluciji kao sredstvu za sticanje moći. Od tada je smatrao da u cilju osvajanja srca Nemaca, mora sve da radi legalno, strogo po propisima, jer Nemci očigledno nisu blagonaklono gledali na nepoštovanje pravila. Odlučio je da stvari postavi tako da ga nemački narod izabere za diktatora. Kasnije su ga Nemci prozvali Adolf Legalité" i Adolf, legalista.
Pristalice nacista koji su poginuli u puču
Ove osobe se smatraju prvima koje su poginule za nacističku partiju, i Hitler ih pominje u predgovoru Majn kampfa kao mučenike. 1935, su njihovi ostaci premešteni u ukrašeni mauzolej u Minhenu. 1947, saveznici su uništili mauzolej.
Saborna crkva u Šapcu
Istorijat
Prvi pouzdani podaci o postojanju drvene crkve u Šapcu vezuju se austrijsku vladavinu Srbijom 1718-1739. godine.
Prva Crkva svetih apostola Petra i Pavla bila je opisana početkom 19. veka kao trošna. Kako je Šabac početkom ovog veka postao eparhijsko sedište, pristupilo se gradnji nove, velelepnije crkve.
Sadašnja šabačka crkva građena je od 1826. do 1831. godine. Kada je 1826. godine kroz Šabac prošao Joakim Vujić, zapisao je da je da se priprema materijal za gradnju nove crkve. Plac za novu šabačku crkvu poklonio zlatar Jovan Kurteša–Kurtović.
Iznad ulaznih vrata na severnoj strani nalazi se ploča sa tekstom o gradnji crkve koji glasi:
Majstor-neimar je bio Kosta Dimović iz Ohrida. Gradnja crkve trajala je dosta duže nego što se predviđalo. Tako, je već nakon nekoliko godina crkvu je trebalo popravljati i dozidati zvonik. Iznad ulaznih vrata, na zapanoj strani nalazi se ploča od crvenog mermera, sa upisanim podacima o gradnji zvonika:
“Vo slavu svjatija jedinosuščnija i nerazdjelnija Trojici osnovasja i soveršisja zvonik sej pod vladenijem Blagovjernago Knjaza Serbskago Gospodarja Aleksandra Karađorđevića, blagoslovenijem že Preosvjaščenjejšago Episkopa Šabačkago Gospodina Mihaila ljeta Gospodnja 1858”.
Godine 1858. je stiglo sedam zvona iz kragujevačke topolivnice, a najveće je poklonila Tomanija Obrenović, žena Jevrema Obrenovića.
Istovremeno sa gradnjom tornja urađen je i ikonostas. Šabačka eparhija je 6. novembra 1852. godine sklopila ugovor o slikanju ikonostasa sa poznatim slikarom Pavlom Simićem. Ikonostas je slikan od 1853. do 1857. godine. Episkop Joanikije Nešković priložio je dveri. Drvorezbarski deo ikonostasa radio je Đorđe Dević iz Bačke Palanke, a pozlatarske radove je radio Miloš Branković.
Na zidovima i svodu crkve urađene su freske u tehnici “al seko”, a slikao ih je 1932. godine akademski slikar Andrija Bicenko, izbeglica iz Rusije.
Ispod poda crkve nalazi se grobnica u kojoj su sahranjeni sveštenici: Jovan Pavlović, Marko Petrović, Jovan Živković, Adam Teodorović i episkop Samuilo Pantelić (1884-1886.).
Ispred crkve, na mestu gde je nekada bila zgrada osnovne škole, podignut je spomenik izginulim šapčanima u ratovima od 1912. do 1918. godine. Autor spomenika je Frano Mengelo Dinčić iz Kotora. Kamen-mermer za spomenik dovučen je sa Venčaca, a klesao ga je g. Rogulić. Spomenik je osvetio Njegova svetost patrijarh srpski g. Varnava 3. juna 1934. godine u prisustvu kralja Aleksandra i i bana Drinske banovine.
Tek šezdesetih godina počela je nova obnova crkve. Najpre je 1961. godine izvršena elekrtrifikacija kandila. Restauracija i konzervacija ikonostasa izvršena je 1967. godine, a radove su izveli Dušan Nonin i Bogdan Kovačević iz Novog Sada. Postavljene su pločice na podu crkve, crkva iznutra okrečena i ofarbana u 1971. godini. U 1979. godini stavljen je bakarni krov na crkvu. Parohijski dom je sagrađen 1976-77. godine.
Douglas DC-9
thumb|right|250px|Pilotska kabina thumb|right|250px|[[JAT-ov DC-9 na slijetanju 1985. godine]]
Dizajn i razvoj
Douglas je pokrenuo razvojni projekt za DC-9 u travnju 1963. godine, namjeravajući izraditi zrakoplov kraćeg doleta kao pratilac njihovog četveromotornog DC-8. Za razliku od konkurentnog i neznatno većeg Boeinga 727 koji je koristio onoliko komponenti s 707 koliko je bilo moguće, DC-9 je bio posve nov u dizajnu. DC-9 je prepoznatljiv po svoja dva Pratt & Whitney JT8D turbofen motora ugrađena na zadnji dio trupa, relativno malim ali efikasnim krilima i T-repnim površinama. U većini konfiguracija putnička kabina DC-9 ima 5 redova (2+3) i ovisno o razmještaju klasa može povesti od 80 do 135 putnika.
Prvi DC-9 prototip imao je probni let u veljači 1965. godine a drugi DC-9 poletio je nekoliko tjedana kasnije. Krajem te godine Delta Air Lines počinje redovne letove. Uz više preinaka, produživanja i redizajna zadnji DC-9 serije-50 svoj prvi let je imao 1974. DC-9 je doživio komercijalni uspjeh, izrađeno je 976 aviona a zadnji je iz tvornice izašao 1982. godine.
DC-9 je jedna od najduže korištenih zrakoplova. Njegova pouzdanosti i učinkovitost zadržala je dobru prodaju i njegovih kasnijih nasljednika. Jednan je od najuspješnijih mlaznih putničkih zrakoplova s ukupno više od 2.400 proizvedenih inačica što ga svrstava na treće mjesto odmah iza Airbusa A320 (preko 3.000 proizvedenih inačica) i Boeinga 737 (preko 5.000 proizvedenih inačica).
U 1980. godini DC-9 su naslijedili avioni MD-80 serije (izvorno nazvani DC-9-80). Avion je produženi model DC-9-50 s većom maksimalnom težinom uzlijetanja većim krilom, novim glavnim podvozjem i većim spremnicima za gorivo. Na MD-80 serije ugrađivane su razne inačice Pratt & Whitney JT8D turbofen motora s kojima je avion imao veći potisak od onog na DC-9.
Iz MD-80 serije se u ranim 1990.-tim razvija McDonnell Douglas MD-90 s još dužim trupom, EFIS opremljenom pilotskom kabinom (prvi put uvedena MD-88) i potpuno novim International Aero V2500 turbofen motorima. U odnosu na vrlo uspješnu MD-80 izrađen je relativno mali broj MD-90.
Konačna inačica DC-9 grupe bio je MD-95 koji je nakon spajanja McDonnell Douglasa i Boeinga 1997. godine, prije svoje prve isporuke, preimenovan u Boeing 717-200. Trup aviona i krila su vrlo slični onima na DC-9-30, ali je većina komponenti rađena od lakših, modernih materijala. Avion pogone dva Rolls-Royce BR715 turbofen motora.
Inačice
DC-9-10: Najraniji je i najmanji DC-9 s dužinom od 31,8 m najvećom težinom od 37.000 kg. Ugrađivani su Pratt & Whitney JT8D-5 motori od 56 kN ili JT8D-7 motori s 62 kN. Ukupno je izrađeno 137 aviona. Modeli ove serije su -11, -12, -13, -14, -15,-15F-15RC. Prvi korisnik bila je Delta Air Lines.
DC-9-20: Dizajniran je prema zahtjevima SAS-a za mogućnost korištenja kraćih pista koristeći jače motore, poboljšana krila s inačice -30 u kombinaciji s kraćim trupom koji se koriste na inačici -10. Ukupno je izrađeno 20 aviona i svi su Model -21. Jedan DC-9-21 (informacija od travnja 2008.) koristi se kao platforma za skakanje padobranaca na zračnoj luci u Perrisu, Kalifornija. U tu svrhu sa zrakoplova je maknuto zadnje stepenište.
DC-9-30: -S 662 aviona ovo je najproizvođenija serija. Prvi korisnik od veljače 1967. bio je Eastern Airlines. Na avionu je produžen trup za 4,5 m a raspon krila je uvećan za 0,9 m. Predkrilca su ugrađena uzduž cijele napadne ivice što je poboljšalo osobine uzlijetanja i slijetanja. Ukupna težina uzlijetanja iznosi 50.000 kg. Na modele -31, -32, -33 i -34 ugrađivani su P & W JT8D-7 i JT8D-9 motori s 64 kN potiska ili JT8D-11 s 67 kN potiska.
Serralta, Massa e Carrara
Serralta je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Douglas DC-9
Inačice
DC-9-50: Serija -50 najveći je DC-9. S dodatnim produženjem od 2,5 m avion je imao 139 sjedišta. S komercijalnim letovima u kolovozu 1975. započela je kompanija Eastern Airlines. Inačica uključuje niz poboljšanja, novi interijer putničke kabine i jače JT8D-15 ili -17 motore s 71 i 73 kN potiska. McDonnell Douglas isporučio je 96 aviona, svi model -51. Od drugih inačica -50 se razlikuje po ugrađenim stabilizatorima na prednjem dijelu trupa ispod pilotske kabine.