cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Nogalito, La Misión
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1683 m.
Bobby Sands
Rodio se u Sjevernoj Irskoj. Imao je dvije sestre i brata. On i njegova obitelj su prognani jer su bili rimokatolici, ali prezime im potječe od djeda koji je bio protestant. Vrlo rano osjetio je probleme koji postoje u Irskoj zbog pripadnosti drugoj vjeri. Želio se zaposliti kao graditelj autobusa, ali su ga lojalisti otjerali oružjem. U zatvor je dospio zbog posjedovanja četiri pištolja. Odbijao je hranu, a za vrijeme uzništva izabran je u Parlament. Umro je u 27. godini nakon 66 dana posta. Njegova smrt izazvala je žestoke nerede u nacionalisičkim krugovima Irske.
Obitelj i djetinstvo
Sands je rođen u katoličkoj obitelji u Abbots Cross-u, Newtownabbey, County Antrim, Sjeverna Irska, i živio je tamo do 1960 te se tada preselio u Rathcoole, Newtownabbey. Njegova prva sestra, Marcella, je rođena u travnju 1955 a druga, Bernadette, u studenom 1958. Njegovi roditelji, John i Rosaleen, imaju još jednog sina John-a 1962. Obitelj se selila zbog ugnjetavanja od strane lojalista. U školi koju napušta, postao je pripravnik za trenera dok nije natjeran na životne rubove. U lipnju 1972, sa 18 godina, obitelj mu se seli u naselje Twinbrook.
Aktivnosti u IRA-i
1972, 'godine nevolja' sa najviše smrtnih slučajeva, Bobby se priključuje IRA-i. U listopadu iste godine, Sands je uhićen i osuđen za posjedovanje 4 pištolja koja su nađena u kući u kojoj je živio. U travnju 1973 je osuđen na 5 godina zatvora.
Kad je pušten 1976, vratio se svojoj obitelji u Twinbrook u zapadnom Belfastu. Sands se vratio u aktivno sudjelovanje u PIRA. Nakon toga je optužen u listopadu 1976 da je uključen u bombardiranje Balmoral Furniture Company u Dunmurryu. Iako nikada nije pravomoćno osuđen za ovo djelo, te i porota i sudac rekoše da nema nikakvih dokaza koji bi ukazivali na njegovu upletenost u taj čin. Nakon bombardiranja, Sands i još najmanje 5 osoba u bombaškom timu su bili uključeni u borbu vatrenim oružjem sa policijom. Za ovo nikada nije osuđen zbog nedostatka dokaza. Seamus Martin i Gabriel Corbett su bili ranjeni, a Sands sa Joe McDonnell, Seamus Finucane i Sean Lavery biva uhićen dok su bježali autom. Pronašen je pištolj iz obračuna koji je poslužio kao dokazni materijal.
Na njegovom suđenju (u rujnu 1977) je odlučeno da je kriv za ilegalno posjedovanje oružja (dokazni pištolj), te je na opće iznenađenje osuđen na izrazito visoku kaznu za takvo djelo od nevjerojatnih 14 godina.
Zatvorenik
Zatvorsku kaznu je služio u HM Prison Maze, zvan od irskih republikanaca Long Kesh. U zatvoru, Sands postaje pisac i proze i poezije koja biva objavljena u listu Irish republican newspaper An Phoblacht. Pri kraju 1980-e Sands biva izabran za Officer Commanding of the IRA zatvorenika u Long Kesh-u.
Politički status
Republikanski zatvorenici su organizirali seriju protesta kojima su tražili da im se vrati status političkih zatvorenika, a ne da im se sudi kao običnim kriminalcima. To je započelo "protestom deka" 1976, kad su zatvorenici umjeto uniformi nosili deke. Tada kreću brutalne mjere gušenja tih prosvjeda koji ima vrhunac u "prljavom protestu" 1978 kada su počela uobičajena prebijanja u blatu i kaljuži koja su dovela do toga da su zatvorenici živjeli u prljavštini tako što su zaprljavali izmetom zidove. Tu je i bio prvi štrajk glađu u jesen 1980, kada je britanska vlada pristala na uvjete štrajkaša. Kad je štrajk završen vlada je vratila stvari u prvobitno stanje.
Štrajk glađu
1981 Irski štrajk glađu započinje kada Sands odbija hranu 1. ožujka 1981. Sands odlučuje i da se drugi zatvorenici priključe štrajku u razmaknutom redosljedu tako da se glas zatvorenika bolje čuje te da se može pratiti pogoršanje stanja zatvorenika koji najduže štrajkaju.
Каленовац
Историја
До Другог српског устанка Каленовац се налазио у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Каленовац улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадао Јагодинској нахији и Левачкој кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Bobby Sands
Štrajk glađu
Štrajk glađu je zahtjevao "Pet Zahtjeva":
Pravi cilj štrajka je bio da ih se proglasi političkim zatvorenicima, a ne da ih se etiketira kao kriminalce, POW's (prisoners of war). Ipak i danas postoji mišljenje da je primarni cilj bilo dobiti međunarodnu potporu i publicitet.
Izbori
Kratko nakon početka štrajka, Frank Maguire, Nezavisni Republikanac MP for Fermanagh & South Tyrone umire od srčanog udara i tako otpada sa izbora.
Каленовац
Демографија
У насељу Каленовац живи 27 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 68,7 година (66,2 код мушкараца и 71,1 код жена). У насељу има 19 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,42.
Bobby Sands
Izbori
To je bila savršena prilika za Bobbyeve pristaše da se oragniziraju i u svojoj maloj zajednici proguraju njega kao kandidata. Ipak to je u protestantskoj zajednici primljeno uz snažne otpore. Nakon krajnje neizvjesne kapanje, Sands Sands dobiva mjesto 9. travnja 1981, sa 30,493 glasa napram 29,046 za Ulster Unionist Party sa kandidatom Harry Westom. Tako Sands postaje najmlađi zastupnik.
Каленовац
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Bobby Sands
Izbori
Nakon toga je donesen zakon kojim se zatvorenicima osuđenima na više od godinu dana zabranjuje kandidiranje.
Smrt
Tri tjedna kasnije, Bobby Sands MP umire u zatvorskoj bolnici nakon 66 dana of štrajka glađu u 27. godini života. Ta vijest je potakla jake pobune i prosvjede diljem Sjeverne Irske. Preko 100,000 je sudjelovalo u njegovom sprovodu. Sands je bio član parlamenta 25 dana, iako nikada nije sjeo na svoju demokratski izabranu stolicu.
U svom govoru 5 svibnja 1981, Premijerka Margaret Thatcher kaže, "G. Sands je bio osuđeni kriminalac. Odabrao je samoubojstvo. To je bio izbor koji njegova organizacija nije dopustila mnogim njezinim žrtvama."
Nadživjeli su ga roditelji, braća i sestre, i sin (Gerard) iz braka sa Geraldine Noade.
Samostan u Tomislavgradu
Samostan u Tomislavgradu je franjevački samostan u Mostarsko-duvanjskoj biskupiji, u Tomislavgradu, Bosna i Hercegovina. Proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine na sjednici održanoj u Sarajevu od 11. oktobra 2017. godine. Odluku donijela je Komisija u sastavu: Amir Pašić, Goran Milojević (predsjedvajući), Radoje Vidović. Nacionalni spomenik se sastoji od: crkve sv. Nikole Tavelića i zapadnog krila franjevačkog samostana.
Historija
Samostan je građen od 1930. do 1940. godine. Za izgradnju crkve prikupljeno je 300.000 dinara, a kralj Aleksandar je poslao prilog od 60.000 dinara. Popravke i sanacioni radovi samostana i crkve, koji su bili teško oštećeni 1944. godine eksplozijama avionskih bombi, sanirani su u dugom periodu obnove nakon završetka II svjetskog rata, sve do 1987. godine.
Daniel, Utah
Danijel je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Samostan u Tomislavgradu
Opis
Samostan i crkva su izvedeni prema projektu istaknutog hrvatskog arhitekte sa početka 20. stoljeća Stjepana Podhorskog, koji je istražujući i primjenjući morfologiju predromaničkih crkava stvarao novi stil crkvene arhitekture zasnovan na elementima bizantske i starohrvatske arhitekture. Crkva u Tomislavgradu je projektovana kao trobrodna bazilika longitudinalne osnove, sa kupolom iznad latinskog križa, prezbiterijem sa apsidom na istočnoj strani, te asimetrično pozicioniranim crkvenim tornjem na sjeveroistočnom uglu crkve. Dimenzije crkve su 39,70 x 18,20 m.
Oldendorf
Oldendorf se može odnositi na
Opština Villa de Zaachila, Oaxaca
Villa de Zaachila je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 33420 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1511 m.
Ace Đorčev
Ace Đorčev (, Negotino, 19. septembar 1933 — Skopje, 26. jul 1993) je bio jugoslovenski i makedonski filmski i pozorišni glumac.
Santa Delia, Acula
Santa Delia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acula.
Brignole, Genoa
Brignole je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Santa Delia, Acula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Brignole, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Rancho Seco, Silao de la Victoria
Rancho Seco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 524 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1842 m.
Bodrum
Grad je vrlo popularno turističko odredište zbog svoje živopisne obale i živog noćnog života. Svake godine Bodrum poseti nekoliko stotina hiljada turista. Grad ima 32.227 stanovnika (2000). U gradu postoji i fudbalski tim „Bodrumspor“ osnovan 1931.
Istorija
thumb|right|300px|Ulica u centru Bodruma Ribarsko selo do ranih sedamdesetih 20. veka, Bodrum je izgrađen na ruševinama antičkog Halikarnasa. Danas je najvažnije tursko letovalište, koje privlači pesnike, pevače, umetnike i turiste. Antički Grci su kolonizovali njegovu luku u 11. veku pne. a kasnije je grad cvetao pod persijskom vlašću. Bio je glavni grad satrapije Karije, koja je uživala značajnu autonomiju.
Ovde je rođen grčki istoričar Herodot (484–420. pne.) otac istorije. Svojih devet knjiga „Istorije“ Herodot je pročitao pred slušaocima u Olimpiji, koji su prema priči Lukijana, helenskog pisca, rođenog oko 120. godine naše ere, dali delu simbolično ime „Muze“ iako je bilo poznatije pod imenom „Istorije“. Podela dela prema muzama, kojih ima devet, koliko i Herodotovih delova, odnosno knjiga Istorije ne potiče od samog Herodota, nego je nastala kasnije, najverovatnije pre poslednje četvrtine četvrtog veka pre.n.e. Među istoričarima preovlađuje mišljenje da je podela izvršena u znak poštovanja prema nenadmašnom geniju i omiljenom pripodevaču Herodotu.
Najveću slavu Halikarnas je doživeo pod vladavinom Mauzola, koji je njime vladao u ime Persijanaca od 377. do 353. pne. Kada je umro 353. pne, njegova žena, Artemizija II od Karije, angažovala je starogrčke arhitekte Satira i Pitisa i četiri skulptora, Brijaksa, Skopasa, Leohara i Timoteja da izgrade njegovu grobnicu. Njegova grobnica je jedno od Sedam svetskih čuda antičkog sveta, i postala je toliko poznata da je od nje nastala reč “mauzolej”, koja označava svaku monumentalnu grobnicu. Izgrađena je u obliku hrama dekorisanog reljefima i skulpturama na masivnoj osnovi; danas su od njega ostale samo temelji i nekoliko skulptura.
Posle kratke vladavine Vitezova svetog Jovana, koji su podigli tvrđavu svetog Petra 1404, grad je počeo da propada. Tvrđava i grad su postali poznati kao Petronijum, od čega je i poreklo modernog imena. Sulejman Veličanstveni je osvojio Petronijum 1522. godine.
San Sebastián de los Reyes
San Sebastián de los Reyes je grad od 86,707 stanovnika u centru Španjolske, koji administrativno podpada pod Autonomnu zajednicu Madrid.
Bodrum
Istorija
Danas je zaštićena marina stecište luksuznih jahti i lokalnih galeta koji prevoze turiste.
Coeuvres-et-Valsery
Kevr et Valseri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Soason.
San Sebastián de los Reyes
Geografske karakteristike
San Sebastián de los Reyes leži pored Alcobendasa, i sa njim je praktički spojen, a od centra Madrida je udaljen dvadesetak kilometara sjeverno.
Coeuvres-et-Valsery
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 432 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 137 metara (maksimalnoj 154 m, a minimalnoj 59 m).
San Sebastián de los Reyes
Geografske karakteristike
On je jedan od satelitskih gradova koji formiraju Metropolitanski Madrid - konurbaciju u kojoj živi 7,300,000 stanovnika.
Historija
San Sebastián je osnovan 1492., nakon što se 1488. pored eremitorija posvećenog Svetom Sebastijanu naselilo trideset i dva stanovnika iz obližnjeg Alcobendasa. Oni su pobjegli od svog feudalnog vlastelina Juana Ariasa de Ávile pod zaštitu Katoličkih kraljeva Kastilje i Aragona koji su upravljali Madridom. Zbog tog je naselje dobilo takvo ime - San Sebastián de los Reyes (Kraljevski Sveti Sebastijan). Ime je promjenio samo jednom - nakratko za revolucionarne 1488. u San Sebastian de la Soberanía.
Hanstedt
Hanstedt se može odnositi na
Halle
Halle se može odnositi na
Njemačka:
Belgija:
Malibu, California
Malibu je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija, smješten na obali Pacifika u sjeverozapadnom dijelu Okruga Los Angelesa, poznat po neprekinutom pojasu plaža popularnim među surferima, kao i prebivalište nekih od najbogatijih i najuticanijih ličnosti američkog show businessa. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 12.645 stanovnika.
Ime je dobio po imanju Rancho Topanga Malibu Sequit na kome su španski, a kasnije meksički zemljoposjednici uzgajali stoku. Njega je 1891. kupio američki filantrop Frederick Hasting Rindge, a naslijedila njegova supruga Rhonda May Ridge, čije je protivljenje prodaji zemljišta za gradnju željeznica i cesta izazvalo dugotrajne sudske procese koji su završili eksproprijacijom. Oni su omogućili podjelu imanja na parcele, koje su kasnije za svoje ljetnikovce, vile i kuće počeli koristiti bogataši iz Hollywooda. Status grada je, međutim, formalno dobio tek 1991. godine.
Alpine, Oregon
Alpajn je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Las Peñitas, Colima
Las Peñitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Colima.
Borgata della Stradella, Ferrara
Borgata della Stradella je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Las Peñitas, Colima
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 341 m.
Alpine, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 171.
Borgata della Stradella, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Laka gradska željeznica
mini|300px|LGŽ po "modelu Karlsruhe" na željezničkoj pruzi mini|300px|‘DUO’ Combino vozilo na tračnicama (diesel-električni hibrid), trenutno koristi diesel-pogon jer ovaj dio pruge nije elektrificiran Laka gradska željeznica (LGŽ) je uvriježeni naziv za kombinirane međusobno umrežene načine i linije željezničko/tračničkog prometa.
(eng. "Light rail" ili "light rail transit" (LRT)) je oblik urbanog željezničkog prometa koji općenito ima manje brzine od prave željezničke i sustava podzemne željeznice, ali veći kapacitet od tramvaja. Izraz se koristi za željezničke sustave koji imaju karakteristike brze željeznice i obično koriste električna vozila koja većinom prometuju s pravom prvenstva odvojena od ostalog prometa, a ponekad, ukoliko je potrebno, miješano sa ostalim prometom na gradskim prometnicama. Suvremena tračnička željeznička tehnologija je vrlo fleksibilna što se tiče načina uporabe. Je li neki sustav smatran "lakošinska željeznica", "lakotračnična željeznica" ili "laka gradska željeznica" (sva tri sinonima su ista stvar) ovisi samo o izvedbi.
Porijeklo
Pojam "laka željeznica" je skovan 1972 u SAD od strane "Urban Mass Transportation Administration (UMTA)" kako bi se opisala tada nova pretvorba uličnih tračničkih vozila koja se događala u Europi i u Ujedinjenim Državama. U Njemačkom govornom području se koristio termin "Stadtbahn", i UMTA (sada naziva Federal Transportation Administration) je htjela prilagoditi direktan prijevod, koji bi bio "gradska željeznica". Na kraju je UMTA ipak prihvatila pojam "lakošinska željeznica". Lagana u kontekstu toga, kako je namijenjena za "lagane terete i brzo prometovanje", više nego što se opisuje fizička težina, jer vozila često teže više nego vozila prave željeznice. Investicija u infrastrukturu je također često manja nego što bi bila potrebna za pravu željeznicu. Korištenje termina lake željeznice spriječava nesporazume između Britanskog i Američkog Engleskog jezika. Njemačko zakonodavstvo ima dva različita pravilnika, koji su odvojeni za tramvaje (BOStrab - Straßenbahn-Bau- und Betriebsordnung) i za željeznicu (EBO - Eisenbahn-Bau- und Betriebsordnung). Podzemna željeznica (U-Bahn u Njemačkoj) prometuje prema EBO. Ukoliko se vozilo LGŽ-a koristi i na prugama tramvaja i željeznice, mora zadovoljavati oba pravilnika. Takvo vozilo se kolokvijalno naziva "tram-train".
Razlozi nastajanja
Mnogi gradovi su u prošlosti napravili grešku, da su prešli lakovjerno na cestovne načine prijevoza. Zagušenjem cestovne mreže i zaglavljivanjem autobusa između ostalog prometa, ponovno se razmišlja o alternativnoj, nezavisnoj tračničkoj mreži. Ona je otporna na zastoje. Također, gradovi koji već imaju tramvajsku mrežu, ali koja većim dijelom ide uzduž ceste, također imaju problema sa prometnim zagušenjima. Time kasni gradski prijevoz. Najefikasnija za veće količine putnika je gradska željeznica, kad se kombinira i vozni redovi se usklade.
Pogon
Najčešći pogon je korištenjem elektrifikacije, iako poneki sustavi imaju hibridni i diesel i električni pogon. U urbanim sredinama se kao način elektrifikacije koristi nadzemni zračni vod, zbog manje mogućnosti električnog šoka. Vozilo se ponaša kao električni i/ili dieselski motorni vlak, ako se koristi kao prava željeznica.
Prednosti i nedostatci
Svi vidovi prijevoza uključuju kompromis između brzine i gustoće stajlišta uzduž linije. Usluge koje često staju na stajalištima su neatraktivne za duža putovanja. Prava željeznica, laka željeznica, monorail i brze autobusne linije su sve oblici brzog transporta - koji se općenito definira većom brzinom i većim razmakom između stajališta. Tramvaji su više oblik lokalnog prijevoza, i staju češće. Kapacitet LGŽ je obično veći od kapaciteta tramvajskog sustava.
Osnovna moguća kombinacija
Podzemna željeznica obično prometuje pod zemljom u tunelima, iako se trase nalaze i nadzemno, najviše zbog vrlo skupih troškova prokopa tunela.
Sredstvo prigradske željeznice je obično motorni vlak, koji prometuje na češćim stajalištima i stanicama u gušće naseljenim predgrađima.
Ponekad je ova podjela neegzaktna. Sva se vozila mogu koristiti u međusobnim modovima i interakcijama. To je fleksibilnost LGŽ-a.
Piedras Chinas, Acámbaro
Piedras Chinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Laka gradska željeznica
Napredna vozila lake gradske željeznice
Postoje vozila posebno dizajnirana tako, da udovoljavaju propisima koja su im postavljena na taj način, da im se dozvoljava promet i na prugama željeznica na i prugama tramvaja. Pruge podzemne željeznice često imaju istu širinu kolosijeka kao širina normalnog željezničkog kolosijeka. Neki sustavi prometuju podzemno u centrovima grad i gusto naseljenim dijelovima velegradova, a u predgradju na kolosijeku normalne željeznice. Primjer: kombinirana vozila LRT, grad Mainz
Kombinacije
Postoje i LGŽ pruge, koje kombiniraju karakteristike dvaju ili više sustava:
Piedras Chinas, Acámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 145 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2054 m.
Heede
Heede se može odnositi na
Lista univerziteta na Islandu
Lista univerziteta na Islandu.
Glukagon
Glukagon je polipeptidni hormon koga luče α ćelije endokrinog dela pankreasa. Osnovno dejstvo ovog hormona je povećanje koncentracije glukoze u krvi (hiperglikemisjsko dejstvo). Glukagon je po tome hormon suprotnog dejstva (antagonista) insulinu. On izizaziva još i razgradnju masti (lipoltički efekat) i povećanje koncentracije slobodnih masnih kiselina u krvi.
Regulacija
Glukagon se smatra antagosnističkim hormonom insulinu. Povećanje lučenja glukagona je praćeno padom lučenja insulina i obrnuto. Jedan od najjačih stimulusa za oslobađanje glukagona je pad koncentracije glukoze u krvi (hipoglikemija). Kad se koncentracije glukoze poveća slabi lučenje glukagona, a poveća se insulina. Na taj način se uzajamnim dejstom glukagona i insulina održava stalna koncentacija glukoze u krvi.
Hormoni stresa: adrenalin, kortizol i hormon rasta takođe povećavaju lučenje glukagona. Takođe i hormoni vazopresin i endorfini stimulišu oslobađanje ovog hormona. Pomenuta supstanca adrenalin zajedno sa noradrenalinom kao deo simpatičkog sistema takođe mođe izazvati povećano lučenje kortizola.
Hormoni insulin i somatostatin smanjuju oslobađanje glukagona.
Dejstvo i mehanizam dejstva
Pored procesa razgradnje glikogena, glukoza može nastati i procesima stvaranja glukoze iz drugih supstanci-glukoneogeneza. Glukoneogeneza se takođe povećava pod uticajem hormona glukagona.
Zbog povećanja c-AMPa u ćelijama masnog tkiva, povećava se razgradnja masti i oslobađanje slobodnih masnih kiselina u cirkulaciju. Transport masnih kiselina u mitohondrije ćelija gde se vrši sagorevanje masti putem β oksidacije je takođe povećano, kao i nivo same oskidacija masnih kiselina. Takođe stimuliše se i stvaranje acetonskih tela iz masnih kiselina preko acetil koenzima A.
Poremećaji funkcije
Nekontrolisano lučenje glukagona sreće se kod tumora (adenoma) endorinog dela pankerasa, glukagonoma.
Glukagon se kao medikament nože koristiti u slučaju hipoglikemije (snižene vrednosti glukoze u krvi).
Altenhof
Altenhof se može odnositi na
Manchester, California
Manchester je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 195 stanovnika.
San Antonio, Ahome
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Rusko-ukrajinski rat
Rusko-ukrajinski rat (Російсько-українська війна, Российско-украинская война), je oružani sukob koji se od proljeća 2014. u istočnim područjima Ukrajine vodi između ukrajinskih vojnih i paravojnih formacija na jednoj, te pro-ruskih separatističkih paravojnih formacija samoproglašene Donjecke Narodne Republike i Luganske Narodne Republike (od maja 2014. udruženih u Federativnu Državu Novorusiju) na drugoj strani. Do sukoba je došlo nekoliko mjeseci nakon što je na tzv. evromajdanskim protestima svrgnut dotadašnji pro-ruski predsjednik Viktor Janukovič te uspostavljena nova pro-zapadna i pro-evropska vlada na čelu sa predsjednikom Aleksandrom Turčinovom i Arsenom Jacenjukom. U dijelovima istočne Ukrajine se nova vlada smatrala "pučističkom" i nelegitimnom, te su se počeli formirati paralelni organi vlasti sa vlastitim naoružanim milicijama, a što je koincidiralo sa priključenjem Krima Rusiji.
Nakon gomilanja ruske vojske na granici između Rusije i Ukrajine od kraja 2021., sukob se značajno proširio kada je Rusija pokrenula invaziju na Ukrajinu 24. veljače 2022.
Sukob je formalno započeo 7. aprila kada je Turčinov objavio pokretanje "antiterorističke operacije" sa ciljem da se na istoku Ukrajine uspostavi "ustavni poredak". To je za posljedicu imalo niz oružanih incidenata koji su relativno brzo eskalirali u oružane sukobe širih razmjera, pri čemu je ukrajinska vlada počela protiv pobunjenika počela koristiti oklopne jedinice, artiljeriju i ratno zrakoplovstvo. Ukrajinske snage su od juna do početka jula uspjele pobunjenike potisnuti iz nekoliko njihovih važnih uporišta kao što su luka Mariupolj i gradovi Slavjansk i Kramatorsk. Sukob je dodatno eskalirao sa obaranjem malezijskog putničkog aviona u julu 2014. pri čemu je stradalo nekoliko stotina državljana Evropske unije. Do sredine augusta su ukrajinske snage napredovale nadomak glavnih pobunjeničkih uporišta - gradova Donjeck i Lugansk, ali su u drugoj polovici augusta, nakon pobunjeničke kontraofenzive koja ih je odbacila sa ruske granice, prisiljene na povlačenje uz teške gubitke; ukrajinske vlasti to tumače otvorenom intervencijom oružanih snaga susjedne Rusije na strani pobunjenika. Dana 5. 9. potpisano je primirje u Minsku koje je zaustavilo veće borbe, ali su sporadični okršaji nastavljeni narednih mjeseci, iako manjim intenzitetom. Do nove eskalacije je došlo u januaru 2015. kada su novorusijske snage u žestokim borbama zauzele Donjecki aerodrom te pokrenule ofanzivu koja još uvijek traje. Dana 12. februara 2015. su čelnici Rusije, Ukrajine, Francuske i Njemačke potpisali sporazum pod imenom Minsk II, temeljem koga bi se trebalo uspostaviti primirje odnosno stvoriti preduvjeti za političko rješenje sukoba. Primirje je formalno stupilo na snagu tri dana kasnije, ali nije spriječilo žestoke borbe za željezničko čvorište Debaljcevo gdje se veliki broj ukrajinskih snaga nalazio u okruženju. Ukrajinski dužnosnici su optužili Moskvu da ratom želi stvoriti Veliku Rusiju.
Uvod
Ukrajina je stekla neovisnost raspadom SSSR-a 1991., ali je održala veze sa Moskvom. Prema zadnjem popisu, iz 2001., Ukrajina je imala 48.457.100 stanovnika, od čega su Ukrajinci činili 77.8 %, Rusi 17.3 %, Bjelorusi 0,6% a Krimski Tatari 0,5 % stanovništva. Donečka oblast imala je 4.825.600 stanovnika, od čega su 56,9 % bili Ukrajinci, a 38,2 % Rusi, dok je Luganska oblast imala 2.540.200 stanovnika, od čega su 58 % bili Ukrajinci, a 39 % Rusi. Međutim, velik dio stanovništva koristio se ruskim jezikom, poglavito na istoku zemlje: prema procjenama, skoro polovica ukrajinskih građana govorilo je ruski kao glavni jezik.
Nakon što je Janukovič napustio Ukrajinu 22.2. 2014. i pobjegao u Rusiju, nasilje se širilo između proruskih i proeuropskih skupina države, dok je vlast preuzela privremena proeuropska vlada koja je raspisala nove izbore 25.5. Nova ukrajinska koalicija je 23.2. pokušala izmijeniti državni zakon kako bi ukrajinski jezik postao jedini službeni na svim razinama, što je privremeni novi predsjednik Oleksandr Turčinov odbio potpisati. Iako ovaj amandman nije prošao, proruski separatisti su ga ipak uzeli kao izgovor za optužbu da se radi o "neprijateljskom potezu prema ruskoj manjini". Ruski predsjednik Vladimir Putin odobrio je prikriveno slanje vojnika Rusije na Krim - nakon čega su se javljali maskirani vojnici koji su zauzimali mjesne zgrade jednu po jednu te ju stavljali pod rusku kontrolu - i uz pomoć mjesnog ruskog stanovništva organizirao referendum o pripajanju Krima Rusiji. Rusija je odbijala priznati novu ukrajinsku vladu te inzistirala da je Janukovič još uvijek predjsednik - te da je uzela u obzir njegov navodni zahtjev za intervenciju ruskih vlasti. Do sredine 3. mjeseca, u nekoliko gradova, poglavito u Donjecku i Lugansku, naoružane skupine, koje su se isprva zvale "jedinice za samoobranu", su počele zauzimati administrativne zgrade jednu po jednu. Njihovi zahtjevi bili su različiti: neki su tražili da Ukrajina postane federacija, drugi da se te regije pripoje Rusiji, po uzoru na rusku aneksiju Krima. 6.4., naoružane proruske jedinice zauzele su mjesnu upravnu zgradu u Donjecku te proglasili "Donjecku narodnu republiku". 12.4., maskirani ljudi sa uniformama bez obilježja, naoružani kalašnjikovima, zauzeli su mjesnu policijsku i upravnu zgradu u Slavjansku te proglasili da je grad pod kontrolom "Donjecke narodne republike".
Ovo je privremenu vladu u Kijevu podsjećalo na isti scenarij po kojem je preuzet Krim. Prosvjedi i nemiri su se proširili po jugu Ukrajine, te doveli do tenzija: ovo je eskaliralo nemirima u Odesi, pri kojima je još pod uvijek nerazjašnjenim okolnostima 46 proruskih prosvjednika poginulo u požaru u zgradi sindikata, u kojoj su našli utočište. 10.7. uhićene su dvije osobe, od koje je jedna bila državljanin Rusije, zbog optužbe da su htjeli sa još 50 osoba organizirati događaj kojim su htjeli proglasiti "Odešku narodnu republiku".
Izbijanje oružanog sukoba
desno|thumb|225px|Barikada prosruskih pobunjenika u Donjecku, sa antizapadnim sloganima 27.4., naoružane jedinice u Lugansku proglasile su "Lugansku narodnu republiku". Između travnja i lipnja, paravojne jedinice su uspostavile nekoliko kontrolnih točaka koje nadziru ulaz i izlaz iz Slavljenska te su se, prema izvještajima, opirali kontroli ukrajinske vlade. Zauzeli su i kontrolu nad cestama koje vode do sela Semjonovka i Seležnjovka. Pobunjenici su potom uspostavili na tucet kontrolnih točaka i vojnu prisutnost u okolnim gradovima na istoku Ukrajine, kao što su Mariupolj, Kramatorsk, Jampol i Kirovsk. Zapovjednik pobunjenika u Donjecku je bio Igor Girkin, državljanin Rusije. Pobunjenici su zauzeli i TV stanice na istoku zemlje te počeli emitirati ruske programe.
Prijelazna ukrajinska vlada, uspostavljena sve do predsjedničkih izbora 25.5., je nakon oklijevanja započela protunapad na istoku, koji je nazvala "antiterorističkom operacijom". Vladine snage uspostavile su vlast nad nekoliko odbjeglih gradova, kao što su Mariupolj, Kirovsk i Jampol.
11.5. proruske skupine organizirale su referendum o otcijepljenju Donjecka i Luganska od Ukrajine, te proglasili nezavisnost nakon što je prema navodima preko 90% glasača glasovalo "za". EU je referendum proglasio "nezakonitim". Ruski predsjednik Vladimir Putin prethodno je pozvao pobunjenike da odgode referendum i traže dogovor sa vlasti u Kijevu, ali su proruski pobunjenici to odbili. Prilikom ukrajinskih predsjedničkih izbora, predstavnici samoproglašenih Donjeckih i Luganskih narodnih republika izdali su odredbe kojima "zabranjuju glasovanje" u tim područjima te su prijetili "smaknuti" svakoga tko je sudjelovao u tim izborima. Tjednima prije izbora, pobunjenici su u tim područjima zauzeli urede za glasovanje, uništili opremu i dokumente, te oteli ili prijetili članovima odbora za izbore.
24.5., dvije odcijepljene ukrajinske regije Donjeck i Luhansk proglasile su u ujedinjenje i nastanak nove države, Nove Rusije. Konačni cilj opsega širenja ove nove paradržave je ostao nepoznat. U Bruxellesu, General Philip M. Breedlove, zapovjednik američkih i NATO snaga u Europi, je izjavio da Putin možda pokušava uspostaviti kopneni koridor sve do još jedne proruske marionetske države, Transnistrije u Moldaviji, 480 km na zapadu, čime bi se Ukrajina skroz odsjekla od mora. Ubijeni ruski opozicioni lider Boris Njemcov je pak smatrao da je cilj u stvari stvaranje ruskog kopnenog koridora do Krima.
Ukrajinski protunapad
Nakon što je na predsjedničkim izborima pobjedio Petro Porošenko sa ukupno 54% glasova, te zauzeo proeuropski stav, javno je obećao da neće dozvoliti da "istok Ukrajine postane Somalija". Ukrajinske snage potom su krenule u otvoreni protunapad. 27.6., Porošenko je potpisao ono što je Janukovič svojedobno odbio 29.11. 2013.: Ukrajina, Gruzija i Moldavija potpisale su zajedno sporazum o ekonomskom udruživanju s Europskom unijom. Te tri države, koje su nekoć bile dio Sovjetskog saveza, tako su napravile ekonomski i politički korak bliže Zapadu. Rusija je negativno ocijenila ovaj ukrajinski potez: Putin je izjavio da je "ukrajinski odabir europskog puta podijelio tu zemlju na dva dijela te je gurnuo prema bolnom sukobu".
5.5., ukrajinske snage napale su nekoliko kontrolnih točaka pobunjenika oko Slavjanska. Usljedila je razmjena minobacača. Proruski pobunjenici oborili su vojni helikopter uz pomoć sustava zemlja-zrak. 9.5., oko 40 osoba je ranjeno a najmanje sedam ubijeno u Mariupolju kada su ukrajinske snage pokušale istjerati pobunjenike koji su zauzeli policijsku stanicu. 16.5., borbe su eskalirale kada su pobunjenici, naoružani molotovljevim koktelima i mitraljezima, napali mjesnu vojarnu. 22.5., pobunjenici su iz zasjede napali kontrolnu točku ukrajinske vojske u Blahodatnu te ubili 15 vojnika. Organizacija za europsku sigurnost i suradnju (OESS) poslala je nekoliko stotina promatrača na istok zemlje, kako bi de-eskalirali nasilje te uspostavili činjenice usred sve jačeg propagandnog rata na obje strane, ali su pobunjenici 27.4. oteli trinaestoricu vojnih promatrača - osam stranih i pet ukrajinskih. Ipak, nakon pregovora, OESS-ovi promatrači su pušteni na slobodu.
26.5., pobunjenici su nakratko preuzeli kontrolu nad međunarodnim aerodromom u Donjecku. Tucet osoba je poginulo kada je ukrajinska vojska u protunapadu preuzela aerodrom. 28.5. pobunjenici u Slavljensku su oborili ukrajinski vojni helikopter, te ubili 14 vojnika u njemu. U ranim jutarnjim satima 2.6., nakon intenzivne borbe koja je trajala devet sati, pobunjenici su preuzeli kontrolu nad graničnom predstražom u Lugansku. Istog dana, ukrajinski vojni zrakoplov pucao je na nenavođeni projektil zemlja-zrak u upravnoj zgradi u Lugansku, koju su držali pobunjenici. Nekoliko osoba u zgradi je poginulo. 14.6. pobunjenici u Lugansku su otvorili vatru na ukrajinski vojni zrakoplov, te ga oborili: u njemu je poginulo svih 49 člana posade, od čega su 40 bili vojnici.
Porošenko je 20.6. proglasio 10-dnevno primirje, sa ciljem da se pobunjenicima koji nisu sudjelovali u ratnim zločinima omogući da se razoružaju i uključe u mirovni proces, što bi uključilo i amnestiju te sudjelovanje u novim izborima. Ipak, primirje je navodno prekršeno 108 puta, pri čemu je ubijeno 27 ukrajinskih vojnika i 9 civila. Nakon optužbi za kršenje primirja s obje strane, isto je završeno 30.6., te je ukrajinska vlada započela intenzivnu protuofenzivu. Nijedna strana nije izrazila javnu volju da se sastane s drugom i porazgovara o pregovorima o miru. Porošenko je, ipak, izrazio spremnost za novo primirje ako se ispune tri uvjeta: svi taoci se moraju osloboditi; vlada mora ponovno preuzeti granicu s Rusijom te naoružane skupine se moraju razoružati. 2.7., ukrajinska vlada je predložila amandmane na Ustav koji bi dozvolili veću autonomiju regijama te upotrebu vlastitog jezika.
Kramatorsk
right|thumb|225px|Proruski pobunjenici blokiraju cestu prema Kramatorsku Kramatorsk, grad na sjeveru Donječke oblasti, je napadnut od proruskih pobunjenika 13.4., što je dovelo do okršaja sa ukrajinskim snagama. Pobunjenici su kasnije zauzeli mjesnu policijsku postaju. Zamijenili su zastavu onom "Donječke republike". Potom su izdali ultimatum u kojem su zahtijevali da gradonačelnik i uprava prisegnu novoj vlasti do ponedjeljka ili će ih izbaciti iz ureda.
Nakon vladine protuofenzive u Donjecku 4.5., započele su teške borbe i za ovaj grad. Ukrajinske snage su se iz nepoznatog razloga povukle iz grada, te su sepratisti ponovno prevagnuli. Ipak, napadi su nastavljeni sve do 5.7., kada su se pobunjenici povukli iz grada.
Horlivka
Militanti su pokušali zauzeti i upravnu zgradu u Horlivci 12.4., ali su zaustavljeni. Ipak, 14.4., militanti su uspjeli zauzeti zgradu nakon okršaja sa policijom. Pojedini pripadnici mjesne policije prešli su na stranu pobunjenika tog dana, dok je ostatak natjeran na povlačenje pozicija. Ukrajinske snage potom su krenule o okruženje grada. Bitke za grad još traju.
Basedow
Basedow se može odnositi na
Rusko-ukrajinski rat
Mariupolj
desno|thumb|225px|Ukrajinska bojna Donbas u okolici Donjecka Aktivisti "Donjecke republike" preuzeli su upravnu zgradu u Mariupolju 13.4. Ukrajinske snage su tvrdile da su oslobodile zgradu 24.4., ali to su osporili žitelji koje je intervjuirao BBC u blizini zgrade.
Pocitos, Tezonapa
Pocitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Rusko-ukrajinski rat
Mariupolj
Sukobi između ukrajinskih i proruskih snaga eskalirale su u svibnju: ukrajinske snage nakratko su zauzele zgradu, ali su je pobunjenici ponovno osvojili. Militanti su pokrenuli napad na policijsku postaju, zbog čega su ukrajinske snage poslale vojne snage u pomoć. U okršaju, upravna zgrada je zapaljena. Vladine snage nisu uspjele protjerati pobunjenike, što je dodatno pojačalo tenzije u Mariupolju. Ipak, obrat se dogodio 16.5., kada su radnici čeličane Metinvest zajedno sa mjesnom policijom i sigurnsnim snagama uspostavili zajedničke snage u kojima su provodili stražu i čistili grad od odmetnika, što je kao nuspojavu imalo i da su otjerali dio pobunjenika iz grada. Ukrajinske snage potom su napale grad te ga vratile pod kontrolu uz pomoć Nacionalne garde 13.6. Mariupolj je potom proglašen privremenim glavnim gradom Donječke oblasti, s obzirom da su pobunjenici tada još držali Donjeck.
Prelijevanje sukoba u Rusiju
13.7., minobacači sa ukrajinske strane prešli su granicu te pali na susjednu Rostovsku oblast, na grad Donjeck, Rusija, te ubili jednog 46-godišnjeg civila te ozljedili još dvoje na njegovom imanju. Rusija je zaprijetila odmazdom ako se takvi incidenti ponove, ali je ukrajinska strana odbacila odgovornost te okrivila proruske separatiste, optuživši ih da želi uvući Rusiju u sukob jer gube velike dijelove teritorija.
Pocitos, Tezonapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 652 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Rusko-ukrajinski rat
Prelijevanje sukoba u Rusiju
4.8., preko 300 ukrajinskih vojnika je prešlo granični prijelaz Gukovo te se predali ruskoj vojsci. Dio njih je vraćen natrag u Ukrajinu.
Pad Slavjanska
desno|thumb|225px|Proruski militanti ispred zgrade gradskog vijeća u Slavjansku
Pobunjenici su 12.4. zauzeli i grad Slavjansk. Dočekala ih je gradonačelnica, Nelja Štepa, koja je rekla da se "ne može protiviti njima". Izjavila je da su zgrade preuzeli "dobrovoljci" i "aktivisti". "Ne mogu im se buniti, jer Slavjansk smatra da je Rusija njegov stariji brat i neće se boriti sa Rusijom." Među gomilom, ispred zgrade, našao se velik broj ljudi koji su pozdravili militante. Rekli su ukrajinskim novinarima da se "vrate natrag u Kijev". Ipak, Štepa je usprkos tome kasnije privedena te zamijenjena samoproglašenim "narodnim gradonačelnikom", Vječeslavom Ponomarevom. Separatisti su preuzeli i policijsku stanicu iz koje su pokupili oružje. Ukrajinski protunapad započeo je idućeg dana.
Slavjansk je postao snažno separatističko uporište u istočnoj Ukrajini i baza Girkova, samoproglašenog ministra obrane samoproglašene narodne republike Donjeck. Borbe su trajale sve do 5.7. između ukrajinskih i proruskih snaga, kada je Slavjansk pao. Prema procjenama, oko 15-20.000 mještana je raseljeno zbog bitke. Ukrajinski ministar unutarnjih poslova rekao je kako je veliki broj proruskih separatista pobjegao iz grada nakon velikog artiljerijskih napada ukrajinskih snaga. Pobunjenici pokušali napasti Vladine snage, ali su odbijeni minobacačkom vatrom.
Obaranje malezijskog aviona H17
17.7. malezijski putnički avion sa 280 putnika i 15 članova posade koji je letio na relaciji Amsterdam - Kuala Lumpur, oboren je pod još nerazjašnjenim okolnostima u blizini sela Hrabovo u Šahtarskom rejonu Donjecke oblasti na istoku Ukrajine, području koje se tada nalazilo pod kontrolom pobunjenika. Cjelokupna posada je poginula. Ukrajina i proruski pobunjenici međusobno su se optužili za obaranje aviona. UN-ov povjerenik za ljudska prava je naveo kako se možda radi o ratnom zločinu, te pozvao na međunarodnu istragu o događaju.
Iako je zanijekala da su ona ili proruski pobunjenici imali ikakve veze sa obaranjem aviona, Rusija je bila jedina država koja je glasovala protiv i uložila veto prilikom glasovanja u Vijeću sigurnosti UN-a 28.7. 2015. o osnivanju međunarodnog tribunala koji bi sudio osobama odgovornim za ovaj zločin. Malezijski ministar Liow Tiong Lai je izrazio razočaranje zbog ovakve ruske odluke.
Ukrajinska ofenziva na Lugansk i Donjeck
right|thumb|225px|Oštećena zgrada u Lugansku nakon bombardiranja
Ukrajinske snage su nakon zauzimanja Slavjanska i Kramatorska nastavile ofenzivu sa ciljem da se zauzmu Lugansk i Donjeck, glavna uporišta separatista. Pri tome se ih nastojalo opkoliti, odnosno, prije svega, prekinuti komunikacije sa ruskom granicom. Kako su se ukrajinske snage približavale gradovima, tako je stanje kod njih postajalo teže. 17.6., dva ruska TV novinara su poginula u napadu minobacačima u blizini Luganska. Donjeck, grad od skoro milijun stanovnika, već 6.7. je napustilo oko 30.000 žitelja, oko 12% malih ili srednjih poslovnih grana je ili zatvoreno ili je značajno smanjilo obujam poslova, 8.207 osoba je ostalo bez posla dok je bankovnim automatima ponestalo novaca. 14.7., ukrajinske snage napale su Lugansk sa juga i zapada, pri čemu je došlo do teških granatiranja i šteta za taj grad od oko 425.000 stanovnika.
Veliki dijelovi Luganska su ostali bez pitke vode i električne struje. 29.7., ukrajinske snage su otvorile humanitarne konvoje kako bi civili napustili gradove pogođene teškim borbama: prema procjenama, oko 200-500.000 stanovnika je ostalo u Donjecku, a oko 250.000 u Lugansku. Vojni glasnogovornik ukrajinske vlade je 2.8. objavio da su ukrajinske snage zauzele 3/4 teritorija kojeg su nekoć kontrolirali proruski pobunjenici. Ipak, prema UN-u je do 5.8. još uvijek 3,9 milijuna ljudi živjelo u zoni sukoba. Prema izvorima doktora, 250 osoba je ubijeno a 850 ranjeno u regiji Luganska samo tijekom 6. i 7. mjeseca.
Do 3.8., ukrajinska vlada je vratila 65 gradova i sela natrag pod svoju upravu. Napadi na Donjeck i Lugansk su se posebno intenzivirali tokom augusta, pri čemu su ukrajinske snage doprle do rubova oba grada, te su, posebno s ukrajinske strane, stizale najave o skorom oslobađanju oba grada. Ti su navodi koincidirali sa ostavkom Igora Girkina sa mjesta komandanta DNR, do kojih je došlo 14. 8. Pet dana kasnije su ukrajinske vlasti objavile zauzimanje dijelova Luganska, odnosno kako se u samom središtu grada "vode ulične borbe". Do 16.8., ukrajinske snage su uhitile preko 1.000 "militanata i subverzivnih osoba" u Donbasu.
Ruski humanitarni konvoj za Lugansk
right|thumb|225px|Civili u bunkeru tijekom rata, Jasinuvata Ruska vlada je 11. 8. najavila kako će za Lugansk, u kome je uslijed ofenzive vladinih snaga došlo do prekida opskrbe vodom, strujom, hranom i plinom poslati konvoj humanitarne pomoći. Konvoj, koji se sastojao od 280 kamiona je krenuo iz Moskve; tokom sljedećih nekoliko dana je trajao spor između ruskih i ukrajinskih vlasti gdje će konvoj prijeći granicu, pri čemu su ukrajinski funkcionari davali kontradiktorne izjave o tome hoće li to uopće dozvoliti. Konvoj je na kraju 22. 8. prešao granicu kod mjesta Izvarnije, isti dan stigao u Luhansk te se sljedeći dan vratio preko ruske granice kod mjesta Izvarnije.
Protuofenziva separatista
25.8., proruski separatisti su krenuli u protuofenzivu te ponovno zauzeli velike dijelove teritorija od ukrajinskih snaga, pri čemu su opkolili dio ukrajinskih postrojbi oko Amvrosijivke. Ova protuofenziva se koincidirala sa vijestima o prelasku kolone oklopnih vozila nepoznatog sadržaja iz Rusije u Ukrajinu, kraj Novoazovska. Ukrajinska strana je objavila da je pri tom napala i uništila dva tenka. NATO je 28.8. objavio satelitske snimke prema kojima su oklopna vozila i topništvo tjedan dana prelazili iz Rusije u Ukrajinu, te da se 1.000 ruskih vojnika pridružilo proruskim pobunjenicima u Donbasu.
Prilikom ove ofenzive, proruski pobunjenici su ponovno dobili otvor na more kada su zauzeli južni grad Novoazovsk. Potom su njihove snage krenule k Mariupolju, gdje je pokrenuta nova bitka za grad. Ukrajinske snage su se povukle iz Novosvitlivke i Ilovajska do 30.8.
Sporazum o prekidu vatre
5.9. je u Minsku sklopljen sporazum o prekidu vatre koga su potpisali predstavnici ukrajinske i ruske vlade, OESS-a, kao i Donjecke Narodne Republike i Luganske Narodne Republike. Sastoji se od 12 točaka, od kojih većina odmah objavljene; detalji koji su došli u javnost predviđaju razmjenu zarobljenika, povlačenje teškog oružja, uspostavu humanitarnih koridora. Najavljeno je kako će 6.9. započeti pregovori sa ciljem da se pronađe trajno političko rješenje spora.
Ukrajinski predsjednik Porošenko je objavio kako je pobunjenicima spreman ponuditi "specijalni status" za dijelove Donjecke i Luganske oblasti, kao i pravo na korištenje ruskog jezika. Predstavnici LNR su, međutim, izjavili kako će inzistirati na punoj nezavisnosti od Ukrajine.
Usprkos ovome, sporadični okršaji su i dalje zabilježeni. 20.9., tako je bombardirano središte Donjecka, naizgled u najmeri da se uništi skladište oružja i streljiva, ali to nije uspjelo. Zračna luka u Lugansku je usred razaranja nakon rata ostala potpuno neupotrebljiva. Najteži incident odigrao se 29.9. kada je tenkovska čahura pogodila ukrajinsko oklopno vozilo i ubilo sedam vojnika u blizini donjecke zračne luke, koja je još uvijek bila pod ukrajinskom kontrolom. Nastao je oružani okršaj sa pobunjenicima, te je narednih dana obnovljena bitka za zračnu luku, dok je Donjeck podvrgnut teškom bombardiranju, upravo na prvi dan škole, 1.10. OESS je pozvao obje strane na prekid vatre kako bi se spasilo krhko primirje.
28.9., vlasti su srušile kip Lenjina u Harkivu.
Izbori
26.10. Ukrajina je održala parlamentarne izbore u kojima su pobijedili Porošenko, proeuropski i nacionalistički zastupnici, a poraz doživjeli pristaše Janukoviča i komunističke stranke. S druge strane, 2.11. održani su izbori i u pobunjeničkim regijama na istoku u kojima je pobjedio Aleksandar Zaharčenko. Visoki tajnik UN-a Ban Ki-moon nazvao je izbore pobunjenika "kršenjem ustava i nacionalnog prava" jer "ugrožavaju primirje i dogovor u Minsku". Također je ponovio važnost obnavljanja stabilnosti i očuvanja ukrajinske teritorijalne cjelovitosti.
25.12., ukrajinski parlament je donio novi zakon kojim ta država prekida svoj status nesvrstane države, što su ruske vlasti interpretirale kao korak prema pristupanju NATO savezu.
Nova eskalacija nasilja
right|thumb|250px|Ruševine u gradu [[Kurahove]] Krhko primirje je početkom nove, 2015. godine počelo bilježiti sve više incidenata sa obje strane. Vođa bojne donskih Kozaka iz Antracita, Nikolaj Kozicin, je izjavio da je teritorija njegove skupine, koju kontrolira Luhanska Narodna Republika, postala dio "Ruskog Carstva", a da je Putin njen "vladar". 13.1. odigrao se napad na autobus u Volnovaki pri čemu je poginulo 13 civila. Snage Donjecke Narodne Republike (DNR) pokrenule su novu ofenzivu i zauzele međunarodni aerodrom u Donjecku, nakon bitke za isti koja je trajala od maja 2014. Od aerodroma su ostale samo ruševine.
Separatistički vođa Zaharčenko je izjavio da je zauzimanje aerodroma prvi korak prema "vraćanju teritorija izgubljenog od ukrajinskih snaga od ljeta 2014." Takva izjava je označila potpuni raspad primirja u Minsku koja je uspostavila tampon zonu između dvaju strana. Pozivi na nove mirovne pregovore u Minsku 16.1. odbili su vođe DNR-a i LNR-a Zaharčenko i Igor Plotnicki.
Ukrajinske snage su pokrenule protuofenzivu kako bi vratile kontrolu nad ostacima aerodroma, te izjavile da time ne krše mirovni sporazum u Minsku jer se jedino vraćaju na prethodne linije razgraničenja uspostavljene tim sporazumom. Ovime su započela nova bombardiranja Donjecka. Porošenko je 21.1. izjavio da je Rusija ponovno poslala pojačanje da spasi proruske separatiste u obliku 9.000 vojnika i 500 tenkova koji su poslani u Donbas. Time su proruske snage ponovno odbile ukrajinske vojnike i učvrstile kontrolu nad ostacima aerodroma.