cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ratovi u bivšoj Jugoslaviji
Rat u Bosni i Hercegovini
225px|left|mini|Spomen groblje žrtvama Srebrenice u Potočarima 1993., druga hrvatska država, Hrvatska Republika Herceg-Bosna (HRHB) i sama se okrenula protiv Bošnjaka i počela se širiti, čime su sve tri strane bile međusobno zaraćene te je rat poprimio osobinu "svakoga protiv svakoga". Opsada Mostara i etničko čišćenje u Lašvanskoj dolini doveli su do osude i hrvatske strane od međunarodne zajednice. Mnogi su to interpretirali time da je i sam Zagreb počeo raditi na Velikoj Hrvatskoj. Ipak, na pritisak američke delegacije, koja je zaprijetila sankcijama, hrvatska strana je Washingtonskim sporazumom prihvatila cjelovitost BiH te je ukinula HRHB. Pokušaji da se postigne mir i na srpskoj strani nisu urodili plodom, koja je nastavila rat i dalje. Američki diplomat Charles Redman ponudio je vodstvu na Palama konfederaciju bosanskih Srba i Srbije dok god bi se zadržao omjer od 51:49 bosanskog teritorija, kako bi se zaustavio rat, ali bez uspjeha. 11.7. 1995. pala je enklava Srebrenica te je VRS započela najveći masakr u svim jugoslovenskim ratovima, u kojem je zarobljeno a potom na desetak različitih lokacija strijeljano oko 7.000 Bošnjaka, koji će kasnije biti priznat kao Bosanski genocid. Nakon pada dvije sigurnosne enklave, Srebrenice i Žepe, izgledalo je da je i treća na redu, ona oko Bihaća koji je bio u zajedničkom okruženju RSK i RS. Hrvatskoj je odobrena operacija Oluja kojom je prekinuta opsada Bihaća, a zajedničko prodiranje hrvatsko-bošnjačkih snaga izvršilo je dovoljan pritisak na Karadžić napokon prihvati da je RS dio BiH te pristane na mir. Daytonski sporazum, kojeg je potpisao Milošević, je i službeno završio rat. Iako je stupio mir, nekoliko desetaka tisuća Srba je svejedno napustilo područja koja nisu pripala RS-u, poput odlaska 30.000 Srba iz četvrti Sarajeva koja su pripala Federaciji BiH. Momčilo Krajišnik to je ovako sažeo:
Rat na Kosovu
right|thumb|225px|Kuće Srba koje je porušio OVK desno|mini|225px|Izbjeglički logor u Albaniji Situacija na Kosovu dramatično se pogoršavala još od 1981. kada su tamo izbili nemiri jer su Albanci tražili da ta pokrajina stekne status republike u SFRJ. Nakon što je Milošević ukinuo Kosovu i status autonomije, stanje je postajalo još gore, a represija je nastavljena: 1991., oko 20.000 Albanaca je otpušteno sa poslova, osobito sa područja medicine i znanosti, i zamijenjeno Srbima. Albanske radio i TV stanice su zabranjene ili smanjene, novine zatvorene a otkazi Albanaca nastavljeni. Albanski studenti koji su htjeli pohađati nastavu na albanskom nisu to mogli, te je stoga organizirana privatna nastava po kućama.
S vremenom, Albanci su započeli pobunu protiv Beograda te je 1996. osnovana Oslobodilačka vojska Kosova (OVK) koja je tražila neovisno Kosovo. Oružani sukobi su izbili između snaga OVK i VJ. Opća skupština UN-a još je 3.3. 1998. u rezoluciji 52/139 upozorila na alarmantnu situaciju na Kosovu, poglavito na represiju, diskriminaciju i nezakonito hapšenje stanovništva. Odigrali su se sve veći okršaji i zločini: masakr u Gornjem Obrinju i masakri u Ljubeniću odnijeli su albanske živote, a masakr na Radonjićkom jezeru doveo je do smrti 30-ak Srba od OVK-a, dok su počinitelji terorističkog napada u kafiću Panda nepoznati, a neki čak sumnjaju da su ga počinili sami pripadnici srbijanske tajne službe kako bi diskreditirali OVK.
Sukob je postao otvoreni rat 1998.-1999. a nasilje VJ-a i MUP-a Srbije prouzročio je novi masovni val albanskih izbjeglica sa Kosova. Masakr u Račku 15.1. 1999. doveo je do međunarodne osude vlade SRJ. Ovo je oslabilo ionako već narušen Miloševićev ugled nakon prethodnih jugoslavenskih ratova. Suprotno širokom vjerovanju, mirovni pregovori su nastavljeni još dva mjeseca nakon Račka kako bi se pokušao postići kompromis. Pregovori u Rambouilletu nisu doveli do rezultata jer su Srbi i Albanci imali suprotne stavove: Albanci su htjeli neovisno Kosovo, dok su Srbi bili spremni vratiti im autonomiju, ali nisu htjeli razmještanje NATO snaga po Kosovu, koje bi smatrali okupacijom. Delegacija SRJ je nakon toga napustila pregovore. 22.3. 1999., američki veleposlanik Richard Holbrooke je doletio u Beograd kako bi posljednji put pokušao nagovoriti Miloševića da potpiše mirovni sporazum te se izbjegne NATO-va intervencija, ali bez uspjeha. Rat je završen NATO bombardovanjem SRJ, 78-dnevnom vojnom akcijom kojom je zapovjedao Wesley Clark. NATO je izveo ukupno 37.605 aviopolijetanja, u kojima je napao preko 900 meta. U tom razdoblju, VJ je intenzivirala vojna djelovanja po Kosovu, te su se nastavili zločini, kao što je onaj u Meji i na Izbici. Nevladine udruge su kritizirale NATO zbog pojedinih kontroverznih odluka, kao što je upotreba kasetnih bombi u Nišu i upotreba municije sa osiromašenim uranijom na 112 lokacija, poglavito na Kosovu, jugu Srbije i jednoj lokaciji u Crnoj Gori. Ipak, naknadna znanstvena istraživanja tih lokacija nisu pronašla kliničke simptome ili znakove bolesti među mještanima. Kosovo je stavljeno pod upravu UN-a i vojnu zaštitu KFOR-a, ali je teritorijalni integritet Srbije ostao netaknut te je ta provincija i dalje ostala dio njenog teritorija. Nakon povlačenja VJ-a, velik broj Srba iz straha je napustio to područje. Ovaj status je iznenada prekinut kada je Kosovo 2008. proglasilo neovisnost, što je i dalje predmetom kontroverzi. Usprkos priznanju raznih država, UN ju i dalje ne smatra neovisnom državom.
Poginuli
U Jugoslavenskim ratovima je prema Međunarodnom centru za tranzicijsku pravdu sveukupno poginulo oko 140.000 ljudi a oko 4.000.000 su postali izbjeglice. Fond za humanitarno pravo navodi da je najmanje 130.000 ljudi izgubilo živote na prostorima bivše Jugoslavije u 1990-ima. UNPROFOR je imao sveukupno 213 žrtava. Slovenija je najbrže završila rat i izbjegla veće žrtve, te se procjenjuje da je rat tamo odnio 70 života. Hrvatski rat za neovisnost odnio je oko 20.000 života. Procjenjuje se da je oko 100.000 osoba poginulo u ratu u Bosni i Hercegovini, dok je na Kosovu poginulo oko 13.500 osoba, čime se procjenjuje da je najmanje 133.000 ljudi preminulo u postjugoslavenskim sukobima u 90-ima. Najveće stratiše rata postalo je Sarajevo: sa oko 13.000 ubijenih u opsadi, u tom gradu poginulo je više ljudi nego u cijelom ratu na Kosovu.
U relativnim i apsolutnim brojevima najveće gubitke su pretrpjeli Bošnjaci: preminulo je 64.036 osoba njihove nacije, što je preko 3 % njihove ukupne populacije u odnosu na popis stanovništva iz cijele Jugoslavije. Najteže stradanje doživjeli su u pokolju u Srebrenici, gdje je mortalitet bošnjačkih muškaraca (neovisno o dobi ili civilnom statusu) jula 1995. dosegnuo 33%.
Interno raseljeni i izbjegli
Procjenjuje se da su ratovi u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i na Kosovu doveli do 2,4 milijuna izbjeglica plus dodatnih 2 milijuna interno raseljenih lica. Tijekom rata u Hrvatskoj, 1991. oko četvrt milijuna Hrvata i drugih nesrba je ili protjerano iz svojih domova od strane JNA i snaga Republike Srpske Krajine ili je pobjeglo od ratne fronte. Najdrastičniji primjer bio je Vukovar, iz čije je okolice protjerano 31.732 osoba. Iz Vojvodine je u 1990-ima istodobno i do 60.000 Mađara i 40.000 Hrvata raseljeno ili su napustili Srbiju. Do kraja rata 1995., oko 300.000 Srba je proterano ili se iselilo iz Hrvatske i naselilo se u SRJ.
Najviše izbjeglica i raseljenih imala je Bosna i Hercegovina, oko 2,2 milijuna osoba, od toga preko polovice Bošnjaka. Do 2001., još uvijek je bilo 650.000 raseljenih Bošnjaka, dok je 200.000 trajno napustilo državu i odselilo se u inozemstvo. Nakon pada Srebrenice, preko 15.000 osoba je raseljeno iz te enklave. Prema procjenama, u općini Srebrenice je '91. živjelo 29.198 mještana, od čega su 21.361 (73,2 %) bili Bošnjaci. Nakon rata, '97., u istoj općini je bilo 7.442 žitelja, od čega su svega sedmero (0,1%) bili Bošnjaci. Nakon rata, dobar dio građana Bosne se vratio svojim domovima, dok je oko 250.000 Srba otišlo u SRJ.
Lagohilin
Lagohilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 356,497 Da.
Ratovi u bivšoj Jugoslaviji
Interno raseljeni i izbjegli
Rat na Kosovu je doveo do 862.979 albanskih izbjeglica koje je ili protjerao MUP Srbije ili su pobjegli od ratne fronte. Još nekoliko stotina tisuća je interno raseljeno, što bi značilo da je gotovo 90 % svih Albanaca raseljeno iz svojih domova na Kosovu do juna 1999. Nakon završetka rata, Albanci su se masovno vratili natrag svojim domovima, ali je oko 230.000 Srba i drugih nealbanaca napustilo Kosovo od straha od odmazde jer se Vojska Jugoslavije povukla sa tog područja. Time je nedugo nakon završetka jugoslavenskih ratova SRJ imala 700.000 srpskih izbjeglica iz Hrvatske, Bosne i Kosova.
Iz perspektive azila za izbjeglice i interno raseljene, Hrvatska je preuzela najveći teret. Prema nekim procjenama, Hrvatska je 1992. bila domaćin gotovo 750.000 izbjeglica ili interno raseljenih osoba, što predstavlja gotovo 16 % u odnosu na njeno stanovništvo od 4,7 milijuna žitelja: taj broj sastojao se od 420 do 450.000 bosanskohercegovačkih izbjeglica, 35.000 izbjeglica iz Srbije (uglavnom iz Vojvodine i Kosova) i 265.000 interno raseljenih iz drugih dijelova same Hrvatske. To bi bio ekvivalent kao da Njemačka odjednom primi 10 milijuna osoba ili Francuska 8 milijuna osoba. Službeni podaci UNHCRa navode da je Hrvatska 1993. bila domaćin 287.000 izbjeglica i 344.000 interno raseljenih, što je koefcijent od 64,7 izbjeglica na svakih 1000 stanovnika. U jednom izvještaju iz 1992. godine, UNHCR je Hrvatsku stavio na sedmo mjesto na listi 50 država najviše opterećenih izbjeglicama: registrirano je 316 tisuća izbjeglica, što je omjer od 15:1 u odnosu na njeno ukupno stanovništvo. Makedonija je 1999. imala 10,5 izbjeglica na 1000 stanovnika. Slovenija je prema istoj agenciji za izbjeglice 1993. bila domaćin 45.000 izbjeglica, većinom bosanskohercegovačkih, što je 22,7 izbjeglica na 1000 stanovnika. Srbija i Crna Gora su 1993. bili domaćin 479.111 izbjeglica, što je koefcijent od 45,5 izbjeglica na 1000 stanovnika. To je 1998. godine poraslo na 502.037, odnosno 47,7 izbjeglica na 1000 stanovnika. 2000. godine, broj izbjeglica spao je na 484.391, ali se broj interno raseljenih dramatično povećao na 267.500 osoba, odnosno ukupno 751.891 osoba.
Ekonomske posljedice
I ekonomske štete bile su ogromne. Procjenjuje se da je Hrvatska pretrpjela oko 27 milijardi $ štete tijekom četvero-godišnjeg sukoba, Bosna i Hercegovina između 50 i 70 milijardi $ a Srbija oko 30 milijardi $ samo tijekom bombardiranja NATO saveza, čime su ratovi u bivšoj Jugoslaviji prouzročili sveukupni ekonomski gubitak od najmanje 100 milijardi $. Veliki ekonomski gubitak Srbija je zabilježila i tijekom međunarodnih sankcija: počevši od 1992., prošla je kroz jednu od najgorih hiperinflacija u historiji. Narodna banka Jugoslavije izdala je 1993. novčanicu od 10.000.000.000 dinara. Oktobra 1993., inflacija je bila toliko visoka da su ljudi koristili novčanice kao papir za otpad.
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju
desno|mini|225px|Zgrada Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju u Haagu
Do 2015., MKSJ je za rat u Bosni i Hercegovini osudio 50 osoba na srpskoj, 18 na hrvatskoj te pet na bošnjačkoj strani. Za rat u Hrvatskoj, na stranama snaga JNA i RSK osuđeno je šest osoba, a na hrvatskoj strani nijedna. Za rat na Kosovu, osuđeno je šest osoba na srpskoj, te dvije na albanskoj strani. Za sukob u Makedoniji podignuta je samo jedna optužnica, i osuđena samo jedna osoba na makedonskoj strani.
Ostvarenja MKSJ-a su predmet spora. Žrtve su uglavnom prigovarale zbog preniskih zatvorskih kazni osuđenika, dok su pravnici kritizirali presudu u kojoj je uveden nepoznati pravni koncept 'konkretne usmjerenosti' potrebne radi osuđivanje osobe za neki zločin, jer time sužuje prostor za uvođenje kazni. Bilo je i drugih kontroverzi. Ipak, MKSJ je doveo do bogatog arhiva dokumenata tijekom ratova; donio presedan presudama da su silovanja u Bosni bila zločin protiv čovječnosti i namjerna strategija rata; po prvi put na optuženičku klupu doveo bivšeg predsjednika neke države, Slobodana Miloševića te donio i prve pravosnažne presude u kojima je potvrđen genocid u Bosni, u Srebrenici 1995.
Tužbe BiH i Hrvatske protiv Srbije na Međunarodnom sudu pravde
Bosna i Hercegovina je 1993. otišla na Međunarodni sud pravde (MSP) te tužila SRJ, a kasnije Srbiju za genocid počinjen tijekom rata. 2007. godine, MSP je presudio da Srbija nije odgovorna za genocid počinjen od strane snaga VRS-a, jer "nije počinila genocid ni preko svojih državnih organa, ni preko svojih zvaničnika". Međutim, odgovorna je po drugom pogledu jer je prekršila Konvenciju o genocidu time što nije učinila sve što je bilo u njenoj moći da spriječi genocid, a potom nije kaznila niti predala počinitelje MKSJ-u. MSP je Bosanski genocid tom prilikom ograničio samo na masakr u Srebrenici 1995. Poslije ovog suđenja, Srbija je postala prva zemlja koja je po ocjeni suda prekršila Konvenciju o genocidu.
Antonio Cassese, profesor međunarodnog prava, navodi da - iako je MKSJ u presudi protiv Tadića utvrdio da se radilo o međunarodnom sukobu - uzeo širi koncept "sveukupne kontrole" kako bi dokazao veze između jedne države i neke vojne ili paravojne skupine u drugoj državi, dok je MSP uzeo uži, onaj "učinkovite kontrole".
1999., i Hrvatska je tužila Srbiju na MSP-u zbog navodnog genocida tijekom rata, a Srbija je uzvratila protutužbom. 2015., 15 sudaca MSP-a donijelo je presudu prema kojoj su odbačene obje tužbe. MSP je utvrdio da, iako su počinjeni razni zločini na obje strane, broj ubijenih u ratu u Hrvatskoj bio je ipak premalen da dosegne razmjere genocida.
Vrsta rata i nasljeđe
right|thumb|290px| Teritorije Hrvatske i Bosne i Hercegovine koje su srpske snage držale pod svojom kontrolom krajem 1992. Smatra se kako je postojala politika prema kojoj je većina Hrvata, Bošnjaka-Muslimana i drugih nesrba trebala nestati sa tih područja, kako bi ostali samo Srbi te bi se time pretvorile u srpske države koje bi, direktno ili indirektno, trebale biti priključene u jednu [[Velika Srbija|Veliku Srbiju ]]
Postoje dvije perspektive o prirodi ratova. Prema jednima, radilo se o međunarodnom sukobu između Hrvatske, Bosne i Hercegovine s jedne i Srbije i Crne Gore s druge strane. Prema drugima, radilo se o građanskom ratu između vlasti i srpskih pobunjenika pošto se JNA povukla iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine prije nego su te dvije republike stekle međunarodno priznanje od UN-a maja 1992. Izvještaj posebne komisije M. Cherifa Bassiounija za Ujedinjene narode iz 1994. došla je do sljedećeg zaključka:
Dio historičara zaključuje da se mogu smatrati i ratovima preko posrednika. Mary Kaldor smatra da su to primjeri "novih ratova", koji nisu niti građanski niti međunarodni, već kombinacija oboje. Uvriježeno je mišljenje da je postojao plan stvaranja 'Velike Srbije' uz pomoć Beograda i mjesnih pobunjenih Srba u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. U jednom trenutku, snage RSKa su kontrolirale oko 16.000 km2 teritorija Hrvatske a snage RSa oko 35.000 km2 teritorija Bosne i Hercegovine. Paralelno su postojali i planovi o stvaranju 'Velike Hrvatske' na području Hrvatske i Hercegovine, ali je taj plan napušten 1994. godine potpisivanjem washingtonskog sporazuma – kao i planovi o stvaranju 'Velike Albanije' na području Albanije i Kosova, ali su isto napušteni nakon što je međunarodna zajednica 2007. uvjetovala priznanje Kosova odbacivanjem ujedinjenja sa Albanijom ili dijelovima zapadne Makedonije.
Zbog ovoga, nacionalizam je dobio negativnu reputaciju među intelektualnim krugovima na području bivše Jugoslavije. Usprkos tome i ponekim otvorenim pitanjima, u 21. vijeku su pojačani napori k pomirbi i normalizaciji država u regiji.
Postoje i pitanja da li su nasilna razilaženja republika u bivšoj SFRJ uopće bila potrebna, odnosno da li su mogla biti potpuno izbjegnuta da su vještiji političari bili na vlasti. Milica Z. Bookman napisala je znanstveni rad u kojem je uočila kako je Čehoslovačka također bila komunistička država koja se razišla i prešla na kapitalizam, ali da je to učinila na miran, demokratski način, gdje su Češka i Slovačka poštivale granice jedno drugog, te da se to isto moglo dogoditi i sa Jugoslavijom.
Belmont
Belmont se može odnositi na
NGC 694
NGC 694 je galaksija u zviježđu Ovan.
TG1
TG1 (TeleGiornale 1, doslovno: "TV Dnevnik na prvom programu") je glavna emisija vijesti, odnosno TV-dnevnik koji se emitira na programu italijanskog državnog TV-kanala Rai Uno. Emitira se nekoliko puta svakog dana - u Italiji na programu Rai Uno, u ostatku Evrope na programu Rai News 24 a u ostatku svijeta na programu Raitalia. Trenutni glavni urednik je Augusto Minzolini.
Posebni programi
Osim glavnih vijesti, pod brendom TG1 se na programu Rai Uno emitiraju i sljedeće emisije:
Breuil (Rona)
Brej je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 363 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 64 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 242 metara (maksimalnoj 391 m, a minimalnoj 225 m).
Menkauhor Kaiu
Menkauhor Kaiu, (na grčkom poznat kao Menkeris), bio je faraon Egipta u doba Pete dinastije. Torinski popis kraljeva mu pripisuje osam godina vladavine. Njegova piramida nije otkrivena ali zapisi suvremenika navode da je bila locirana ili kod Dahshura ili kod Saqqare, umjesto Abusira. Bio je posljenji faraon koji je sagradio hram sunca. U historijskom smislu on je najmanje poznat vladar nakon efemeralnog Shepseskarea, mada je njegovo postojanje dokazano kroz nekoliko referenci kraljevskih službenika, velikog natpisa na kamenolomu kod Wadi Maghare na Sinaju, te jedan pečat i malu statuu od alabastera.
OR10A6
Olfaktorni receptor 10A6 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10A6 genom.
Feliciano López
Feliciano López Dijaz-Gera (, rođen 20. septembra 1981.) je profesionalni španski teniser. Rođen je u Toledu, a sada živi u španskoj prijestonici Madridu.
2005 je postao prvi španski teniser koji je stigao do četvrtfinala Vimbldona još od 1972, kada je Manuel Orantes dospio do polufinala. Ovo je Lopezov najveći uspjeh na grend slem turnirima do sada, koji je ponovio na Vimbldonu 2008. Njegovi sponzori su -{Wilson Sporting Goods}- i -{Joma}-. 2009 je igrao najduži meč do tada u istoriji Otvorenog prvenstva Australije, koji je izgubio je od Žila Mulera.
Raoul Goldoni
Raoul Raul Goldoni (Split, 27. siječnja 1919. – Zagreb, 24. ožujka 1983.) je bio hrvatski slikar, kipar, likovni urednik, projektant interijera, dizajner. Svjetski je pionir na području likovnog oblikovanja u staklu. Pisao je u teorijskim problemima umjetničkog odgoja.
Izrazio se kroz nekoliko stilova: u okvirima Cézanneova konstruktivističkog slikarstva, fovizma, apstrakcije, eksprezionizma. Slikao je mrtve prirode, krajobraze, crteže, interijere, ilustracije i likovne opreme knjiga, dizajnirao je tapiserije, keramiku. Jedno od njegovih dizajnerski najkompleksnijih djela u kojem je riješio čitav dizajnerski program obuhvaćajući različite materijale staklo, kovina, keramika, tekstil, drvo, beton, što je bio hotel Libertas u Dubrovniku, radio je od 1969. do 1971., uništen je u srpsko-crnogorskoj agresiji na Hrvatsku 1991. godine. Raul Goldoni radio je skice za serijsku proizvodnju. Dizajnirao je čaše, tanjure, boce i vaze. Drugi dio njegova opusa čini modeliranje unikatnih skulptura, staklenih biomorfnih objekata.
Životopis
Rodio se je u Splitu. U rodnom je gradu 1938. maturirao na Realnoj gimnaziji. Još kao gimnazijalac počeo se baviti slikarstvom te je još prije nego je maturirao izlagao na skupnim izložbama u Splitu.
Na studij je otišao u Zagreb gdje je u klasi Marina Tartaglije ratne 1942. diplomirao slikarstvo na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Sljedeću akademsku godinu 1942/43. nastavio je studirati na Akademiji likovnih umjetnosti u Rimu. 1944. je godine otišao u partizane. Radio je u partizanskom tisku pri hrvatskim partizanskim postrojbama na poluotoku Istri. Stevan Binički svjedočio je pred "Anketnom komisijom za utvrđivanje zločina putem kulturne suradnje s okupatorom", 7. kolovoza 1945., zajedno s kolegama da im je slikar Josip Horvat Međimurec pomogao tijekom rata i da je bio antifašist. U istom svjedočenju spomenuo je Goldonijev odlazak u partizane i kako je Horvat bio upoznat s time.
Dvije godine nakon rata zaposlio se je kao likovni urednik u Nakladnom zavodu Hrvatske gdje je radio do 1951., dvanaest je godina proveo u izdavačkom poduzeću »Mladost« Dok je bio likovni urednik u izdavačkoj kući Mladost, pozvao je hrvatsku slikaricu Cvijetu Job raditi na oslikavanju bajki Ivane Brlić-Mažuranić.
Još dok je radio u Mladosti, zaposlio se je u Staklarskoj školi kao nastavnik oblikovanja i obradbe stakla. Tri godine poslije postao je profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Od 1967. godine radi u Rogaškoj Slatini u tamošnjoj tvornici stakla kao voditelj odjela za dizajn. 1969. zajednom sa skupinom osnivača osnovao je Galeriju Forum.
Pored Žarka Vinceka, kao suradnici na projektima Andrije Čičina-Šaina često se pojavljuju Zdenka Rabotić, Spomenka Maretić, Ljerka Saw, Zdenko Sila, Vojo Kalavaris, Dunja Čičin-Šain (kći Andrije Čičin-Šaina), te slikar Raul Goldoni kao projektant interijera.
OR10A7
Olfaktorni receptor 10A7 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10A7 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Napad NOVJ na Travnik 1944.
minijatura|Izviđačka grupa boraca [[Šesta krajiška udarna brigada|VI krajiške NOU brigade u reonu Travnik - Vlašić 1944.]] minijatura|Artiljerci VI krajiške brigade pred napad na Travnik 20. X. 1944. minijatura|Sahrana Josipa Mažara - Šoše, Ranka Šipke, Petra Mećave i Popovića koji su poginuli za tokom borbi za Travnik. U skladu sa direktivom Vrhovnog štaba za prenošenja težišta dejstava prema dolini reke Bosne, Peti korpus NOVJ u oktobru organizovao je operaciju zauzimanja Travnika i utvrđenja u dolini reke Lašve. Borbe za sam grad trajale su od 20. do 22. oktobra 1944, i završene su uništenjem ustaško-domobranskog garnizona. U borbama za grad ustaško-domobranske snage pretrpele su gubitke od oko 900 mrtvih, a 712 je zarobljeno. Jedinice NOVJ imale su gubitke od 94 mrtva i preko 200 ranjenih. Između ostalih, poginula su i tri narodna heroja: Josip Mažar-Šoša, Petar Mećava i Lazar Marin.
Istovremeno sa Travnikom, napadnuta su i zauzeta uporišta u dolini Lašve: selo Dolac, železnička stanica Bila, selo Han-Bila i most kod sela Divjaka, kao i uporišta na liniji Zenica - Visoko. Nakon zauzimanja Travnika, operacija NOVJ nastavljena je napadom na Busovaču i nastupanjem prema komunikacijama u dolini reke Bosne. Osovinske snaga pod komandom štaba 5. SS korpusa su za vreme i nakon borbi za Travnik intervenisale protivnapadima iz Zenice. Usled vitalnog značaja ovih komunikacija, borbe za Travnik i okolinu nastavljene su znatnim snagama i sa promenljivom ratnom srećom tokom narednih meseci. Nemci su uspeli da zauzmu Travnik 22. januara, a Travnik je konačno oslobođen 19. februara 1945. To je omogućilo Petom korpusu da vrši pritisak na komunikaciju u dolini reke Bosne sve do Sarajevske operacije početkom aprila 1945.
Phnom Penh
Geografija
Grad leži na ušću rijeka Tonlé Sap, Mekong i Bassac na jugu zemlje.
Historija
thumb|left|Stupa u Phnom Penhu Pnom Pen je osnovan 1434. kao nova prijestolnica Kmera umjesto dotadašnje Angkor Thom, ali je napuštan više puta, dok ga konačno nije obnovio 1865. kralj Norodom, za francuske kolonijalne uprave. Grad je prije svega izrastao kao administrativno i kulturno-obrazovno središte zemlje, 1956. osnovan je Kraljevski kmerski univerzitet, sa fakultetima strojarstva, tehnologije, agronomije i umjetničkom akademijom. Istovremeno je izrasla industrija, ljuštionice riže, predionice, pilane i tvornice za preradu i konzerviranje voća.
Znamenitosti, kultura i školstvo
thumb|left|Phnom Penh u siječnju 2018. godine Najveća znamenitost grada je Kraljevska palača iz 1919. i pagoda Preah Morokot.
Privreda
Iako je udaljen čak 290 km od mora, Phnom Penh je najveća luka na Mekongu sa kojim je preko Vijetnama povezan sa Južno kineskim morem. Pnom Pen je centar trgovine u zemlji, u kojoj se najviše trguje sušenom ribom, kukuruzom, pamukom i paprom.
Put 71 (Iran)
Cesta 71 (perz. جاده ۷۱) je državna cesta u Iranu koja spaja glavni grad Teheran s Bandar Abasom odnosno obalom Perzijskog zaljeva. Cesta je ukupne duljine od 1244 km i proteže se kroz Teheransku, Komsku, Isfahansku, Jazdsku, Kermansku pokrajinu, te Hormuzgan. Osim dva spomenuta, najveći gradovi uz ovu cestu su Kom, Kašan, Jazd i Sirdžan. Iranska cesta 71 sjevernim dijelom pripada međunarodnom koridoru AH2 koji se prema istoku proteže preko Indijskog potkontinenta, Indokine i Indonezije, odnosno južnim dijelom koridoru AH70 čiji se sjeverni ogranak pruža preko Centralne Azije i Rusije i vodi do Ukrajine.
Djedkare Isesi
Djedkare Isesi, (na grčkom poznat kao Tankeris) bio je faraon Egipta za vrijeme Pete dinastije. Pripisuje mu se relativno duga vladavina od 28 godina u Torinskom kanonu, dok neki egiptolozi vjeruju da je to pogreška, odnosno da je vladao 38 godina. Manethon mu pripisuje vladavinu od 44 godine dok arheološki dokazi sugerirraju da je vladao duže od 32 godine.
Nije, kao što je bio običaj njegove dinastije, sagradio vlastiti sunčev hram, ali je sagradio vlastitu piramidu u Saqqari umjesto u Abusiru. To se tumači kao znak da je Oziris zamijenio sunčevog boga Ra kao najpopularnije božanstvo. Za naslove se sada vjerovalo da imaju magičnu moć; njihova inflacija se tumači kao znak postupne decentralizacije vlasti. Niz datiranih administrativnih papirusa iz Djedkareovog doba, (Papirus Prisse u Louvreu, napisan od Ptah-hotepa), je otkriven u zagrobnom hramu Neferirkarea. Prema Miroslavu Verneru, najviši datum Djedkareove vladavine je'''Dan 12 godine 22. IV Akheta papirus''', što bi moglo pripadati svakoj godini od godine 32. do godine 44. ovisno o tome da li je popis stoke bio dvogodišnji (2 X) ili polu-dvogodišnji (1.5 X).
Zidno slikarstvo
thumb|lijevo| Rekonstrukcija zida špilje [[Altamira (Španjolska) iz oko 12000. pr. Kr. u Antropološkom paviljonu u Brnu (Češka)]]thumb|400px| Mural pročelja središnje knjižnice [[Ciudad Universitaria (Ciudad de Mexico) Juana O'Gormana iz 1952. godine je najveći mural na svijetu]] thumb| Suvremeni [[grafiti na zidu stambene zgrade u Dresdenu]] Zidno slikarstvo ili mural (šp. od muro što znači "zid") je svaka vrsta slikanja na površini zida ili drugoj velikoj trajnoj podlozi. Nekada su zidne slike imale veliku važnost, ne samo kao ukrašavanje vjerskih i stambenih prostorija, nego i kao iskaz bogatstva i pokroviteljstva.
Povijest i odlike
To je najstariji oblik slikarstva koji se javio prije 31.500 godina, u vrijeme Paleolitičke umjetnosti, na zidovima špilja u kojima su obitavali prvi ljudi. Slikane su prskanjem boje pljuvanjem ili primitivnim četkama od rascijepljenih grana s prirodnim pigmentima iz okolice, pomiješanima sa životinjskom mašću. Obrisi su tamni, a ponekad je iskorištena i sama forma zida, tj. udubljenja i ispupčenja, za likovno oblikovanje životinja.
U Staroegipatskoj umjetnosti zidovi građevina su se najprije premazivali slojem gipsa, na kojemu su se potom urezivali oblici i hijeroglifi koji su se plošno oslikavali (od linije do linije istom bojom). U starom Egiptu zidne slike su imale veliki vjerski značaj i bile su neodvojiv dio ritualnih obreda. Slične vrijednosti zidne slike imaju i u indijskoj i kineskoj umjetnosti, kao i kod nekih naroda pretkolumbovske umjetnosti u Amerikama.
Fresku (tal. fresko = svježe) je iznjedrila Minojska kultura oko 2000. pr. Kr. To je tehnika slikanja bojama koje se rastapaju u vodi, po svježem sloju žbuke. Boja se suši istovremeno s podlogom i tako se nerazdvojno povezuje s njom.
Mozaike za ukrašavanje zidova su najprije koristili Grci, a potom su ih preuzeli i nadalje razvili Rimljani. To je slikarska tehnika koja se izvodi slaganjem raznobojnih, manje ili više pravilnih kockica kamena, obojenog stakla ili glazirane keramike. Rimljani su također koristili i tehniku freske, ali i enkaustiku na zidu, te primitivne grafite u obliku karikatura.
Preporod zidnog slikarstva u Europi dogodio se u romanici i gotici, osobito u Italiji u 13. stoljeću. Tada se najčešće slikalo tehnikom freske, temperama na svježoj žbuci. Na tim zasadama razvilo se i renesansno slikarstvo tijekom kojega će nastati neke od najslavnijih zidni slika na svijetu (Leonardova Posljednja večera ili Michelangelov svod Sikstinske kapele).
U 16. stoljeću freskoslikarstvo je uglavnom zamijenilo slikanje golemih platana uljenim bojama; takve slike su se mogle postaviti na drvene okvire i prekriti cijele površine zida, a bile su lakše za napraviti i slikalo se u slikarskim atelijerima.
U 17. stoljeću barokno iluzionističko slikarstvo unutarnjih prostorija postaje jako važna odlika dominantnih građevina, palača i crkava. U 18. stoljeću javlja se i ukrašavanje cijelih površina zidova keramičkim pločicama, obično jednobojne poput španjolske azulejo keramike, a koje su tvorile komplicirane iluzionističke slike, uglavnom dekorativnog karaktera.
Nakon što je gotovo bilo zaboravljeno, zidno slikarstvo se obnavlja u modernoj umjetnosti 20. stoljeća. Osobito značajan pokret je meksički muralizam 1930-ih kada su Diego Rivera, José Orozco i David Siqueiros načinili mnoga politički angažirana djela socijalnih tema, u vještoj kombinaciji narodne meksičke slikarske tradicije i modernih europskih stilova.
Na zidovima javnih prostora se u drugoj polovici 20. stoljeća javljaju djela anonimnih autora, grafiti, od kojih su neka umjetnički oblik suvremene urbane kulture, a neki ružni vandalizam.
Nyuserre Ini
Nyuserre Ini, koji se također ispisuje kao Neuserre Izi ili Niuserre Izi (na grčkom poznat kao Rathoris), bio je faraon Egipta za vrijeme Pete dinastije, koji je vladao oko 2416. pne. - 2392. pne.. Njegovo kraljevsko ime Niuserre znači "Posjednuti moći Rea." Bio je najmlađi sin faraona Neferirkare Kakaija i kraljice Khentkaus II, te brata kratkotrajno vladajućeg Neferefrea. U Manethonovom Epitomu se govori da je vladao 44 godine ali se u ovaj podatak sumnja. Podaci iz Torinskog popisa kraljeva vezani uz njegovu vladavinu su teško oštećeni te daju brojku koja se može čitati i kao 11-14 godina i kao 21-24 godina. Međutim, referenca na Sed gozbu u njegovom sunčevog hramu kod Abu Guraba može ukazivati na Nysurreovu vladavinu od 30 godina.
Nyuserreova grobnica je piramida kod Abusira locirana između piramida Sahurea i Neferirkare Kakaija. Na početku je imala 50m visina, s osnovom od 79 kvadratna metra i nagibom od 52 stupnja. Njegova kraljica Reput-Nebu je također sahranjena u blizini. Kod Abu Guraba je sagradio veličanstveni hram solarnog kulta, zvan Radost Rea. Vojni pohodi na Libiju i Aziju se također spominju u dokumentima ovog perioda, ali ne postoje drugi dokazi o vojnim aktivnostima ovog vladara.
Klermont
Klermont se može odnositi na
Moggi, Belluno
Moggi je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Košokton
Košokton se može odnositi na
South Blooming Grove, New York
Saut Bluming Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.234.
Defajans
Defajans se može odnositi na
Međunarodnopravni status Kosova
350px|thumb|right|{{legend|#000000|Kosovo}} {{legend|#0080FF|Države koje su formalno priznale nezavisnost Kosova.}} {{legend|#88C4FF|Države koje su izrazile namjeru formalnog priznanja nezavisnosti Kosova.}} {{legend|#FF8040|Države koje su najavile kako neće priznati Kosovo.}} {{legend|#CDCD9C|Države koje su odgodile odluku o priznanju ili izrazile neutralnost po pitanju nezavisnosti Kosova.}} {{legend|#CCCCCC|Države koje se još nisu očitovale o priznanju Kosova.}} thumb|Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija u sastavu Srbije, prema Vladi Srbije i državama koje nisu priznale jednostrano proglašenu nezavisnost Republike Kosovo Kosovo je 17. februara 2008. jednostrano je samoproglasila nezavisnost od Srbije. Na vanrednoj svečanoj sednici kosovskog parlamenta, za Deklaraciju o nezavisnosti izjasnilo se svih 109 poslanika. Tu odluku je Vlada Srbije još iste večeri poništila kao protivpravni akt privremenih organa u Prištini, a potom sazvala vanrednu sednicu Skupštine Srbije povodom jednostranog proglašenje nezavisnosti Kosova. Sednica je održana 18. februara na kojoj je 225 poslanika glasalo za potvrdu odluke Vlade o poništenju jednostranog proglašenja nezavisnosti Kosova. Nije bilo uzdržanih ni glasova protiv, iako su poslanici LDP-a odbili da učestvuju u glasanju.
Prve reakcije iz sveta stigle su još istog dana, 17. februara. Portparol Stejt departmenta, Šon Mekormak, izjavio je da su SAD „primile k znanju“ ovu odluku kosovskog parlamenta, dok je Rusija oštro osudila ovu jednostranu odluku i hitno sazvala sastanak Saveta bezbednosti UN.
Sednica Saveta bezbednosti UN je bila zakazana za 18. februar u 15 sati po lokalnom vremenu (Njujork, SAD). Ambasador Rusije pri UN, Vitalij Čurkin rekao je da će Rusija insistirati na poštovanju rezolucije UN 1244, prema kojoj se garantuje teritoprijalni integritet Srbije. Nakon dvočasovne debate, u kojoj je Rusija podržala zahtev Srbije da Savet bezbednosti potvrdi teritorijalni integritet i suverenitet Srbije, sednica se završila bez donošenja rezolucije zbog dijametralno različitih stavova Kine i Rusije s jedne strane, i SAD i evropskih zemalja s druge.
Prva zemlja koja je zvanično priznala nezavisnost Kosova je bila Avganistan. Sutradan, 18. februara 2008, zvanično priznanje su objavile i SAD, Francuska, Velika Britanija, Albanija i Turska. Nakon izjave Kondolize Rajs, premijer Srbije, Vojislav Koštunica, najavio je povlačenje ambasadora iz SAD.
Države članice Ujedinjenih Nacija koje su zvanično priznale nezavisno Kosovo (97)
Države su poredane po redoslijedu priznavanja.
Izvori
Κόσοβο Kosovo
NGC 706
NGC 706 je galaksija u zviježđu Ribe.
Croix-Avranchin
Kroaks Avranšen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 431 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 83 metara (maksimalnoj 92 m, a minimalnoj 33 m).
Fulton, Mississippi
Fulton je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.961, što je 79 (2,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gernsi (razvrstavanje)
Gernsi se može odnositi na
Liking
Liking se može odnositi na
Damir Mihanović
Damir Mihanović, poznat pod umjetničkim imenom Ćubi (Split, 1961. - Split, 1. siječnja 2020.) bio je hrvatski muzičar, kantautor, zabavljač i glumac.
Biografija
Karijeru je započeo krajem 1980-ih kao bubnjar zadarske grupe Forum. Glumio je u Jel' me netko tražio? (1991–95) i Nad lipom 35 (od 2006). U pjevačkoj karijeri stekao je popularnost pjesmom Pumpaj s albuma Rješenje za dobro raspoloženje (1998).
Preminuo je u rodnom Splitu 1. siječnja 2020. godine, u 59. godini života, od raka pluća.
Unas
Unas (također Wenis, Oenas, Unis ili Ounas) bio je faraon Drevnog Egipta, posljednji kralj Pete dinastije. Za njega se govori da je živio od 2375. pne. do 2345. pne..
Sagradio je malu piramidu u Saqqari, u blizini Djoserove Stepenaste piramide, a njena unutrašnjost je ukrašena vjerskim tekstovima poznatim kao Piramidski tekstovi. Ti tekstovi su korišteni kraljevskim grobovima Šeste dinastije, ali Unasovi su prvi poznati te sadrže stihove nekorištene u kasnijim verzijama. Vjerojatno nije imao sina, pa je tako Peta dinastija završila njegovom smrću. Njegov nasljednik Teti je oženio njegovu kćiIput, kako bi ozakonio svoju vladavinu te je tako osnovao 6. dinastiju.
Bilješke
]]
Neferefre
"Oblik groba Neferefraea... isto kao i brojni drugi arheološki nalazi jasno ukazju da je izgradnja kraljevog grobnog spomenika biola prekinuta, vjerojatno zbog neočekivano rane smrti kralja. Plan nedovršene piramide je morao biti iz osonove promijenjen te je odlučeno da se neodvršena piramida, (od koje je samo izgrađena nedovršena najdonja stepenica), petvordi u "pravokutnu mastabu" ili, precizniji, stilizirani grobni humak. U doba kraljeve smrti nije bila sagrađena ni grobna komora ni postavljeni temelji za grobni hram." Verner onda dodaje da se na temelju urezanog datuma 1. godine Neferefreove vladavine–"na velikom bloku smještenom na kraju tunela za silazni koridor piramide ...na dvije trećine visine jezgre spomenika."– može zaključiti da je Neferefre vladao samo "jednu, ili vjerojatno ne više od dvije godine," (str. 400).
NGC 705
NGC 705 je galaksija u zviježđu Andromeda.
OR10AD1
Olfaktorni receptor 10AD1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10AD1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Igor Gjadrov
Igor Gjadrov (Split, 4. svibnja 1929. - Zagreb, 30. siječnja 2014.), hrvatski dirigent i glazbeni pedagog.
Životopis
Srednju muzičku školu Državnog konzervatorija završio je1947. u Zagrebu u glasovirskoj klasi Petra Dumičića. Dirigiranje je diplomirao na Muzičkoj akademiji u Zagrebu 1953. u klasi Milana Horvata. Od 1977. do 1981. bio je predsjednik Hrvatskog društva glazbenih umjetnika.
Dirigent
Osvojio je prvu nagradu na Međunarodnom natjecanju mladih dirigenata u Besançonu 1954.
Usavršavao se od 1955. na Nacionalnoj akademiji Santa Cecilia u Rimu u klasi Fernanda Previtalija, magistriravši 1956.
Društveni orkestar Hrvatskoga glazbenog zavoda vodio je 1957.-2005., a Simfonijski orkestar Muzičke akademije 1958.-1987.
Umjetnički ravnatelj Kulturnog centra međunarodne federacije Muzičke omladine u Grožnjanu i dirigent grožnjanskoga Međunarodnoga komornog orkestra bio je 1978.-1982. Vojvođansku omladinsku filharmoniju vodio je 1981.-1990.
U svojoj dugoj dirigentskoj karijeri ravnao je svim simfonijskim orkestrima u nekadašnjoj Jugoslaviji. Gostovao je u Italiji, Austriji, Francuskoj, Njemačkoj, Poljskoj, Rusiji itd. Često je ravnao Zagrebačkom filharmonijom i Simfonijskim orkestrom Hrvatske radiotelevizije.
Snimio je više gramofonskih ploča i kompaktnih diskova, među kojima se ističe Hrvatska glazba XVIII i XIX stoljeća u nakladi Jugotona.
Repertoar
Gjadrovljev dirigentski repertoar obuhvaćao je gotovo 1200 stilski raznovrsnih djela. Među skladateljima kojima se češće vraćao bili su Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel, Franz Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, César Franck, Ottorino Respighi, Dmitrij Šostakovič, odnosno Igor Stravinski.
Znatan dio svoga dirigentskog rada usredotočio je na domaće skladatelje, te je izveo ili praizveo više od 400 njihovih skladbi. U središtu pozornosti su mu bili Luko Sorkočević, te skladatelji XX stoljeća Bruno Bjelinski, Ivan Brkanović, Milo Cipra, Natko Devčić, Krešimir Fribec, Stjepan Šulek, odnosno Milko Kelemen.
Kvadrangularin A
Kvadrangularin A je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 454,471 Da.
Igor Gjadrov
Pedagog
Gjadrovljev pedagoški rad koncentrirao se na zagrebačkoj Muzičkoj akademiji gdje je od 1958. djelovao kao docent, od 1966. kao izvanredni, a od 1977. do 1999. kao redoviti profesor. Bio je dekan Akademije 1987.-1991, a 1989.-1991. i prorektor za umjetnost Sveučilišta u Zagrebu. U njegovoj klasi diplomirali su mnogi istaknuti hrvatski dirigenti, među kojima i Sandro Zaninović, Miro Belamarić, Zoran Juranić, Karlo Kraus, Vjekoslav Šutej, Loris Voltolini, Saša Britvić, Mladen Tarbuk, Alan Bjelinski.
Bakhide (Plaut)
Bakhide (latinski: Bacchides) je komedija rimskog književnika Tita Makcija Plauta. U središtu zapleta nalaze se nesporazumi oko dve sestre, obe hetere i obe istoga imena ‒ Bakhida. Kao što je čest slučaj u Plautovim komadima, jedan od glavnih likova je lukavi rob koji uspeva da nadmudri one koji bi trebalo da su bolji od njega.
Bakhide su verovatno napisane po uzoru na grčku komediju Dvostruki prevarant (Δὶς Ἐξαπατῶν), čiji je autor Menandar, pesnik nove atičke komedije. Na papirusu je pronađen jedan fragment ove Menandrove komedije, koji je očito Plautu bio uzor za stihove 494‒562 u Bakhidama, i to je zasad jedini sačuvani deo grčkog teksta jedne komedije za koji se u postojećim rimskim palijatama pouzdano može naći neposredni ekvivalent.
Početak Bakhida nije se sačuvao, pa nam nedostaje prvih 200 stihova, među njima i prolog, a nedostaje i argument, tj. uobičajeni sažetak koji su kasniji gramatičari stavili na početak svih Plautovih komedija. U savremenim adaptacijama ove komedije njen se početak ponekada rekonstruiše na osnovu konteksta i dvadeset sačuvanih fragmenata.
Zaplet
Dva mlada prijatelja, Mnesiloh i Pistokler, zaljube se u dve sestre, obe hetere i obe istoga imena ― Bakhida. Vojnik Kleomah platio je unapred za godinu dana uživanja u Mnesilohovoj Bakhidi. Da bi je otkupio, tj. oslobodio ove ugovorne obaveze, Mnesiloh traži od svog lukavog roba Hrisala da nekako iskamči novac od Mnesilohova starog oca Nikobula (što je uobičajeni motiv u antičkoj komediji). Hrisal uspe da od starca dobije 200 zlatnika, ali tad se otkrije da je Pistokler takođe zaljubljen u Bakhidu. Mnesiloh, ne znajući da postoje dve Bakhide, ozlojeđen svome ocu vraća novac i otkriva mu celu prevaru, kao i Hrisalovu ulogu u njoj. Ali onda se otkrije istina, da naime postoje dve Bakhide i da je Pistokler zapravo zaljubljen ne u Mnesilohovu draganu, nego u drugu devojku. Mnesiloh u očajanju ponovo traži od Hrisala da nekako pokuša opet iskamčiti novac od Nikobula. Hrisal pristane i opet na prevaru dobije novac od Nikobula, i to tako što mu saopšti da je Mnesiloh u nevolji jer ima romansu sa suprugom nekog vojnika i da se Mnesiloh može spasiti jedino ako plati vojniku. Nikobul se upeca i preda Hrisalu novac. No uskoro otkrije da je opet bio nasamaren te s Filoksenom ode pred javnu kuću u kojoj su dve Bakhide i zahteva da mu se vrate sin i novac. Bakhida mu nudi pola svote novca pod uslovom da i sam uđe. Filoksen i Nikobul polako popuštaju šarmu dve Bakhide, opraštaju svojim sinovima te i sami ulaze u javnu kuću.
Struktura
Tekst je do nas stigao bez prvih 200 stihova, pa tako nedostaju i uobičajeni argument (sažetak komedije koji su dopisivali kasniji gramatičari) i prolog. Ono što se može zaključiti iz sačuvanih fragmenata jeste da scena počinje dolaskom jednog roba koji obaveštava prvu Bakhidu o dolasku njene sestre, a zatim između njih dve izbija žestoka rasprava.
1. čin
Na početku sačuvanog teksta stiže Pistokler, čime se rasprava dve sestre prekida, a on kritikuje njihov raskalašan život. No na kraju njih dve uspeju nagovoriti mladića da uđe u njihovu (javnu) kuću. No tad stiže i Lid, Pistoklerov rob-pedagog, koji svog štićenika upozorava da se ne predaje ljubavi prema lakim ženama, ali Pistokler se sad namerio da uđe. Tako obojica ulaze u kuću dve Bakhide.
2. čin
Scena se otvara razgovorom između Pistoklera i Hrisala, koji je upravo stigao iz Efesa, gde je njegov mladi gospodar Mnesiloh primio veliki kredit za račun oca Nikobula. Pistokler saopštava Hrisalu da je pronašao Mnesilohovu dragu, a rob već smišlja plan kako da Mnesilohovog oca Nikobula olakša za 200 zlatnika, koji su potrebni Mnesilohu kako bi otkupio Bakhidu od vojnika Kleomaha, koji ju je zakupio na godinu dana. Kad je Pistokler otišao, stiže stari Nikobul, otac Mnesilohov; rob mu ispriča kako je deo novca koji je trebalo da mu bude isplaćen ostao u Efesu i da je pohranjen u kući jednog sveštenika te da će Nikobul morati lično u Efes ako želi da dođe do tog novca. Nikobul odlazi da pronađe sina i pozdravi ga.
3. čin
Lid, pedagog Pistoklerov, izlazi besan iz kuće Bakhidâ i nameran da obavesti Filoksena, oca Pistoklerovog, o sinovljevom ponašanju. Pojavljuje se Mnesiloh, pun zahvalnosti i reči hvale za svog prijatelja Pistoklera, no zastane iznenađen pred onim što govori Lid, koji nevoljnog Filoksena dovodi ispred kuće Bakhidâ; Lid, naime, priča o Pistoklerovoj neizmernoj ljubavi prema Bakhidi. Filoksen i Lid stavljaju Mnesilohu u zadatak da mladog prijatelja izvede na pravi put, ali Mnesiloh je ljut, jer još uvek zna za postojanje samo jedne Bakhide. Mladić odluči da neće otkupiti heteru te vraća novac svom ocu i otkriva mu celu prevaru tražeći pri tom od njega da oprosti Hrisalu na prevari, jer je radio po njegovom nalogu. Stiže Pistokler i Mnesiloh ga napada zbog izneverenog poverenja, ali u tom trenutku ugleda dve Bakhide i sve se razjašnjava.
Yungay (Čile)
thumb|right|260px|Karta komune Yungay u regiji Biobío
Bakhide (Plaut)
4. čin
Stiže jedan Kleomahov parazit da traži devojku ili novac potrošen za nju, a Pistokler ga otera uz psovke. Dva mladića sad imaju problem kako da opet pronađu novac. Naravno, i za ovaj zadatak bude smesta zadužen lukavi Hrisal, koji za početak svog novog plana traži od Mnesiloha da javi svom ocu kako treba da se čuva od Hrisala. Rob zatim ode do Nikobula, a ovaj ga napadne, no Hrisal mu ispriča da je Mnesiloh u vezi sa ženom nekog vojnika i da mu od njega preti velika opasnost, koja se može otkloniti samo tako da se mužu plati 200 zlatnika za pretrpljenu sramotu. Kao opasnog vojnika Hrisal neočekivano protura Kleomaha, koji je iznenada stigao da traži da mu se vrati novac koji je utrošio za Bakhidu. Preplašeni Nikobul odmah plaća.
Yungay (Čile)
Yungay je grad i općina u Čileu. Prema proceni iz 2002. u gradu je živelo 16.814 stanovnika.
Megs
Megs se može odnositi na