cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Timur
Vojno vođstvo i ličnost
Tamerlan je tokom mladosti, u svojim ranim dvadesetim, prema Šaraf al Dinu, zadobio ranu od strele zbog koje je ostao sakat u desnu nogu i sa ukočenom desnom rukom do kraja života. Zbog toga je i dobio nadimak Timur Hromi (eng. Timur the Lame). Ali Timuru to nije smetalo u vojničkoj karijeri i do 1369. je zauzeo sve teritorije nekadašnjeg Šagataja, proglasio se za vladara u Balku, i imenovo Samarkand za svoju prestonicu.
Savremenici svedoče da je Tamerlan bio čovek visoke inteligencije, ne samo intuitivne snage, nego i intelektualne. Govorio je tri jezika (među kojima i persijski), proučavao je istoriju, voleo je graditeljstvo i baštovanstvo. Savremenici kažu da je toliko voleo umetnost da nije mogao da je ne krade. Vizantijska vrata palate sa dvora Osmanske prestonice Burse je skinuo i odneo u Samarkand. Kao vrstan igrač šaha, izmislio je totalno novu vrstu te igre, danas poznatu kao "Tamerlanov šah" sa duplo više figura i sto deset polja.
Imperija i ratovi
Vojska Tamerlana se sastajala od tumena - vojnih jedinica od 10.000 ljudi na pokorenim teritorijama. Sastav je varirao: od članova timuridske porodice, preko članova lojalih plemena Barlas i Džalair, do pripadnika Zlatne Horde, anadolskih i persijskih plaćenika.
Tamerlanova armija je bila stalno u pokretu. 18. juna 1391. je bila velika bitka kod Kanduče posle koje je Tamerlan prodro u Indiju. Sa tog pohoda je doneo slonovaču koju je iskoristio u Samarkandu za gradnju džamija i nekropola. 28. jula 1402. Tamerlan je kod Angore pobedio turskog sultana Bajazita Munju, razbio njegovu vojsku, a samog Bajazita zarobio i potom pogubio u Samarkandu. Savremenici trvde da je bio impresioniran taktikom srpske teške konjice pod vođstvom despota Stefana Lazarevića, te da je despota posle bitke primio sa svim kraljevskim počastima, ali ovaj podatak treba uzeti sa rezervom.
Tamerlanova ambicija je bila da reaktivira Put Svile kao centralnu trgovačku rutu između Evrope i Kine, i da drži monopol nad njim. Monopol bi bio dosegnut osvajanjima, prvenstveno pokoravanjem Zlatne Horde ka severu, potom država Persije, svih ostalih mongoliskih plemena, i napokon Indije i Kine.
Kina i smrt
Prvi vladar Ming dinastije u Kini, imperator Hung Vu (1368.- 1398.) je poslao glasnike u sve bivše mongolske provincije sa zahtevom da bude priznat za vrhovnog vladara. Jedan od glasnika je stigao u Samarkand 1395. i bio je odmah zatvoren od strane Tamerlana, koji je već imao razvijene ambicije o kontroli Puta Svile, razvoju imperije i "prestizanju Aleksandra po veličini osvojenih taritorija".
Drugi vladar Minga, Jing Lo (1402.-1424.) predvideo je mogućnost sukoba sa Tamerlanom i poslao je još jedno poslanstvo u Samarkand. I ovaj drugi glasnik je bio zatvoren. 1405. Jing Lo šalje veliku pomorsku ekspediciju na zapad sa željom da liši Kinu izolacije, ali i da izbegne korišćenje Puta Svile koji drži Tamerlan.
Tamerlan nije slušao savet svojih generala i nije čekao proleće 1405. Krenuo je odmah u napad na Kinu. Planirao je da se bez zaustavljanja zaputi do reke Jarhant, tamo se ulogori i čeka prve znake proleća da počne veliki napad. Napustili su Samarkand rano u januaru. Tamerlan je vodio ogromnu vojsku za njegov poslednji i najveći napad - napad na Kinu. Iako je njegova vojska bila jaka, sam Tamerlan je bio slab. Imao je skoro sedamdeset godina, bio je preslab da hoda ili jaše, morali su da ga nose u nosiljci. Krajem januara stigli su do Utrara. Zbog velike zime i teškog puta Tamerlanovo zdravlje je bilo već ozbiljno narušeno. 17. ili 18. februara 1405. Tamerlan je umro dok je predvodio svoj pohod na Kinu. Njegovo telo je vraćeno u Samarkand i on je sahranjen u džamiji - mauzoleju Gur-i-Mur.
Posle Tamerlanove smrti njegova imperija, Timuridska Imperija, je oslabila. Suzbijena je na širi prostor srednje Azije, ali je se održala, sa prekidima, još dugo vremena.
Iako nikada nije osvojio Kinu, Tamerlan je sazdao imperiju koja je se širila od granica Kine ko Bosfora, i od Indije do današnjeg evropskog prostora Rusije, jednu od najvećih imperija koju je svet ikada video, i mnogi istoričari ga smatraju najvećim osvajačem posle Aleksandra Velikog.
Tamerlanova grobnica - Gur Emir - je otvorena godine 1941. od strane sovjetske ekspedicije na čelu s Mihajlom G. Gerasimovom. Uz taj događaj se vezuje legenda o prokletstvu koje čeka onoga tko otvori grob. Tri dana nakon otvaranja grobnice je nacistička Njemačka napala SSSR.
Condezaygues
Kondezeg je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 837 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 77 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,81 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 74 metara (maksimalnoj 172 m, a minimalnoj 56 m).
Prilog listi država
U ovom prilogu popisu država se navode entiteti, odnosno primjeri različitih entiteta koji ne ulaze na popis.
Duplek (općina)
Općina Duplek (slovenski: Občina Duplek) je jedna od 212 slovenskih općina od 6.746 stanovnika. , administrativni centar općine je gradić Spodnji Duplek.
Geografske karakteristike
Općina Duplek prostire se na sjeveroistoku Slovenije, jugoistočno od Maribora, po Slovenskim goricama na površini od 40 km², na kojoj leži 10 naselja.
Naselja Općine Duplek
Ciglence, Dvorjane, Jablance, Spodnja Korena, Spodnji Duplek, Vurberk, Zgornja Korena, Zgornji Duplek, Zimica, Žikarce.
Grb Austrije
mini|desno|250px| Grb Austrije Austrijski grb se kao simbol Austrije koristi od kraja Prvog svjetskog rata. Dvoglavi orao, koji je dotada predstavljao staru Austro-Ugarsku, zamijenjen je jednoglavim orlom. Na prsima orla nalazi se stari štit Austrijskog vojvodstva, a isti je uzorak poslužio kao predložak austrijske zastave. Orao lijevom pandžom drži zlatan srp, a desnom zlatan čekić. Na prvi pogled to bi se moglo dovesti u vezu s komunističkom simbolikom, no kada zlatnom srpu i čekiću pridružimo zlatnu krunu u obliku gradskih zidina na orlovoj glavi, dobivamo jedinstvo svih triju slojeva austrijskog društva - radnika, seljaka i građana.
Imperial-Enlow, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 3.514.
2,5-Dimetoksi-4-hloroamfetamin
2,5-Dimetoksi-4-hloroamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 229,703 Da.
Marina Nemet
Marina Nemet (Nova Gradiška, 7. lipnja 1960. - Zagreb, 11. prosinca 2010.) bila je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Zlatni globus za najbolju novu žensku zvijezdu godine
Zlatni globus za najbolju novu žensku zvezdu godine je bila nagrada koja se dodeljivala od 1948. do 1983. godine. Između 1954. i 1965. godine nagrada je dodeljeljena više glumica u jednoj godini.
Metil izocijanid
Metil izocijanid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 41,052 Da.
Murfreesboro, Arkansas
Murfrizboro je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.641, što je 123 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ann-Margret
Ann-Margret Olsson (28. april 1941 -) je švedsko-američka glumica, pjevačica i plesačica, koja je stekla popularnost i uspjeh 1960-ih i 1970-ih zahvaljujući nastupima u filmovima kao što su Bye Bye Birdie (1963), Viva Las Vegas (1964), The Cincinnati Kid (1965), Carnal Knowledge (1971) i Tommy (1975). Tokom karijere je pet puta osvojila Zlatni globus.
Staffa, Verbano-Cusio-Ossola
Staffa je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Cannella I, Chieti
Cannella I je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Moma Dimić
Moma Dimić (Beograd [Mirijevo], 28. feb. 1944 — Beograd 8. jun 2008.), srpski književnik — pesnik, prevodilac, romansijer, putopisac, esejista, dramski pisac, filmski scenarista; dugogodišnji umetnički direktor Beogradskih međunarodnih susreta pisaca, član Udruženja književnika Srbije. Najpoznatiji je po romanu "Živeo život Tola Manojlović", pretvorenom u popularnu pozorišnu predstavu i TV dramu.
Umro je posle kraće i teške bolesti i sahranjen u rodnom Mirijevu, o kojem je jednom prilikom rekao da „nije lošije od ne-znam-kakvih metropola”. U zgradi Stare škole (danas MZ Staro Mirijevo) u aprilu 2012. je otvoren ogranak Biblioteke grada Beograda koji je dobio naziv "Moma Dimić".
Dimić je zastupljen u mnogim domaćim i stranim antologijama srpske poezije i proze. Njegove knjige prevedene su na deset jezika. Dobitnik je brojnih domaćih i međunarodnih nagrada za književnost i prevodilaštvo.
Nagrade
Neke nagrade koje je Moma Dimić dobio:
Novogodišnje venčanje
Novogodišnje venčanje je srpski televizijski film iz 2002. godine. Režirao ga je Zdravko Šotra, a scenario je napisao Miodrag Karadžić.
Palača Vojković u Zagrebu
mini|200px|Palača Vojković Palača Vojković (ili palača Vojković-Oršić-Kulmer-Rauch) je barokna palača u Zagrebu. Nalazi se na adresi Matoševa 9 na Gornjem gradu. Sagrađena je 1764. godine prema projektu zasad nepoznatog arhitekta. Investitor palače bio je grof Sigizmund Vojković (Vojkffy) čiji je grb prikazan u štuku na zabatu pročelja. U 19. stoljeću palača je došla u ruke prvo obitelji Oršić, a potom i Rauch, po kojima se ponekad naziva i palača Oršić-Rauch. U palači je danas smješten Hrvatski povijesni muzej.
Vaglia, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
2,5-Dimetoksi-4-fluoroamfetamin
2,5-Dimetoksi-4-fluoroamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 213,249 Da.
Kaptolske kurije u Zagrebu
mini|250px|Maketa starog Kaptola. [[Muzej grada Zagreba, autor ing. arh. V. Mišić sa suradnicima]] Kaptolske kurije su niz od 25 kanoničkih kurija duž ulice Kaptol u Zagrebu. Kurije su služile za stanovanje kanonika, odnosno članova Prvostolnog kaptola zagrebačkog. Građene su od srednjeg vijeka pa sve do 19. stoljeća. Najviše ih je sačuvano iz baroknog doba (17. i 18. stoljeće), a nekolicina vrijednih potječe iz 19. stoljeća. Kaptolske su kurije oblikovane kao velike gradske kuće i bile su okružene vrtovima. Svaka ima svoju povijest i specifičnosti. Najznačajnije su bile one kurije u kojima su stanovali položajem ugledniji kanonici.
Bergesserin
Beržeseren je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 332 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 45 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 500 metara (maksimalnoj 585 m, a minimalnoj 310 m).
Kingsport, Tennessee
Kingsport je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 48.205, što je 3.3 (7,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mirko Bulović
Mirko Bulović je bio srpski glumac, rođen 21. septembra 1930. u Biteliću, u okolini Sinja.
Biografija
Za vreme Drugog svetskog rata bio je partizanski kurir. Njegova porodica se po oslobođenju preselila u Osijek, gde je on još kao mladić nastupio u tamošnjem pozorištu.
Na poziv Mucija Draškića i Bojana Stupice, koji su ga zapazili u jednoj od predstava, 1953. godine prelazi u Beograd u Jugoslovensko dramsko pozorište. Pred kamerom je debitovao 1969. godine u TV seriji Rođaci Zdravka Šotre. Tumačio je lik Biberovića u TV seriji Bolji život.
1951. oženio se Zagorkom, s njom je imao sina i ćerku i dvoje unučadi.
Voltino naselje
Voltino je naselje u Gradskoj četvrti Trešnjevka - sjever u Zagrebu.
U kvartu djeluje istoimena osnovna škola i srednja škola. Kvart čini zajedno s Ljubljanicom Rimokatoličku župu sv. Leopolda Mandića Ljubljanica-Voltino.
U kvartu je polazna stanica linije 118 Trg Mažuranića-Voltino.
Cao Wei
Cao Wei je naziv za jedno od Tri kraljevstva, odnosno državu nastalu raspadom Kine uslijed kolapsa dinastije Han početkom 3. vijeka. Teritorija joj je sadržavala sjevernu Kinu, odnosno područja koja je u građanskom ratu osvojio gospodar rata Cao Cao, te se proglasio prvo vojvodom, a potom i kraljem Weija. Glavni grad joj je bio bivša carska prijestolnica Luoyang, a kao formalni početak postojanja države se određuje godina 220. kada je Cao Caov sin Cao Pi i formalno svrgnuo posljednjeg cara dinastije Han, te se proglasio carem, odnosno osnivačem nove dinastije Wei. To nikada nisu priznali vladari druge dvije države - Shu na jugozapadu i Wei na jugoistoku Kine - čiji su se vladari Liu Bei i Sun Quan također smatrali legitimnim nasljednicima carskog prijestolja. Država Wei je godine 265. uspjela osvojiti i anektirati Shu, ali ne i Wei, i to zato što je na dvoru Cao Weija s vremenom ojačao klan na čelu sa porodicom Sima. Iste godine je njen član i carski kancelar Sima Yan svrgnuo Cao Huana, posljednjeg vladara dinastije Han i proglasio novu carsku dinastiju Jin, pod čijim je vodstvom Kina ponovno ujedinjena godine 280.
Sama država je u svoje vrijeme bila poznata tek kao Wei, a naziv Cao Wei su joj dali kasniji historičari, kako bi je mogli razlikovati od ranije države Wei u periodu Zaraćenih država, odnosno kasnije države Sjeverni Wei.
Jean Simmons
Životopis
Vrlo mlada počinje glumiti. Popularnost stječe glumeći lik Estelle u Velikom iščekivanju (po Dickensu) Davida Leana uz Johna Millsa i Aleca Guinessa. Laurence Olivier angažira ju za ulogu Ofelije u Hamletu 1948. te za tu ulogu biva nagrađena na festivalu u Veneciji a kandidirana je i za Oscara za sporednu ulogu. Već u svojoj 19 godini postaje filmska zvijezda. Godine 1950. udaje se za Stewarta Grangera i odlazi u Hollywood.
Igralište Hitrec Kacian
Igralište Hitrec Kacian je stadion u Zagrebu. Na njemu svoje domaće utakmice igra NK Lokomotiva. Kapaciteta je 5 000 mjesta. Nalazi se uz istočnu tribinu stadiona Maksimir.
Metformin
Metformin je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 129,164 Da.
Sega, Belluno
Sega je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1113 m.
Darien, Connecticut
Derijen je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.732, što je 1.125 (5,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Stadion ŠRC Sesvete
ŠRC Sesvete je stadion koji se nalazi u zagrebačkoj gradskoj četvrti Sesvetama. Na njemu svoje domaće utakmice igra NK Croatia Sesvete. Kapaciteta je 1.800 sjedećih mjesta. U sezoni 2008./09. NK Croatia Sesvete je ušla u 1. HNL, ali kako stadion nije zadovoljavao kriterije HNS-a, klub je morao igrati u Velikoj (na stadionu ŠRC Kamen-Ingrad), a kasnije na Stadionu Kranjčevićeva u Zagrebu.
Milton, Massachusetts
Milton je grad u američkoj državi Massachusetts koji administrativno pripada Okrugu Norfolk i smatra se dijelom područja Šireg Bostona. Prema popisu iz 2000. godine je imao 26.062 stanovnika. Poznat je kao rodno mjesto bivšeg predsjednika Georgea H. W. Busha i arhitekta Buckminstera Fullera. Milton je također poznat tome što najveći udio stanovnika irskog porijekla od svih gradova u SAD; 38%. Godine 2007. i 2009. Money Magazine je naveo Milton kao 7. odnosno 5. na svojoj godišnjoj listi "Najboljih mjesta za život" u Sjedinjenim Državama.
Spodnji Duplek
Spodni Duplek (njemački: Täubling) je gradić u Sloveniji od 1.480 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Duplek.
Geografske karakteristike
Spodni Duplek leži udaljen 10 km jugoistočno od Maribora na cesti za Ptuj, pored lijeve obale Drave na rubu Slovenskih gorica.
Historija
Čitav taj kraj bio je za ranog srednjeg vijeka feud salzburgške nadbiskupije, a od 13. vijeka feud porodice Vurberk, koja je tu podigla svoj istoimeni burg - Vurberk. Ništa se specijalnog nije događalo u tom selu, osim što je podignuta župna crkva sv. Martina, koja se prvi put spominje - 1410. Njen današnji izgled potječe iz 1782. kad ju je potpuno prezidao i preuredio Janez Nepomuk Fuchs, predsjednik tadašnjeg mariborskog ceha zidara. Sve do sredine 20. vijeka brojni stanovnici tog periferijskog mariborskog naselja bavili su se splavarenjem po Dravi, i po tom bili poznati.
Zagrebačka filharmonija
Zagrebačka filharmonija (engl. Zagreb Philharmonic Orchestra; njem. Zagreber Philharmonie) glazbena je institucija slavne prošlosti i jedan od najboljih simfonijskih orkestara u Zagrebu i Hrvatskoj. Taj se orkestar svojim dugogodišnjim djelovanjem i vrhunskim umjetničkim postignućima u domovini i svijetu potvrdio kao neumorni promicatelj hrvatske glazbene i kulturne tradicije.
Povijest
Povijest Zagrebačke filharmonije usko je povezana s poviješću Opere HNK u Zagrebu. Naime, u prvoj polovici 19. stoljeća orkestralne su koncerte u Zagrebu priređivali uglavnom amaterski instrumentalni sastavi, a osnutkom stalne Opere 1870. dolazi do značajnog preokreta. Sa željom da zagrebačkoj publici ponudi što raznovrsniji glazbeni program, Ivan pl. Zajc je u sklopu kazališta počeo organizirati koncertne izvedbe ulomaka iz popularnih opera, uvertire, pojedine stavke rado slušanih simfonija te, s vremenom, i cijele simfonije. Prvi takav »Quodlibet« – tako je Zajc nazivao te koncerte – održan je 25. veljače 1871. Taj se koncert i danas smatra početkom profesionalne orkestralno-koncertne djelatnosti u Zagrebu i začetkom današnje Zagrebačke filharmonije.
Godine 1894. vodstvo zagrebačkoga Hrvatskog narodnog kazališta preuzeo je Stjepan Miletić. Na njegov je poticaj od 1896. kazališni orkestar opet počeo redovito održavati simfonijske koncerte. Među priredbama toga orkestra, po iznimnom će značaju u povijesti hrvatske glazbe zauvijek ostati zapisan Simfonijski koncert mladih hrvatskih skladatelja održan 5. veljače 1916. Poslije Prvoga svjetskoga rata bila je očita potreba da se koncertni život u Zagrebu reorganizira pa su kazališni glazbenici, na poticaj violista Dragutina Aranya, 1919. osnovali Filharmoniju kazališnog orkestra, čiji je naziv 3. listopada 1920. promijenjen u Zagrebačku filharmoniju. Mnogobrojni ljubitelji glazbe u Hrvatskoj i svijetu upravo po tom imenu i danas prepoznaju taj orkestar kao zaštitni znak grada u kojem djeluje.
Povijest Zagrebačke filharmonije pisali su i njezini prvorazredni šefovi dirigenti: Fritz (Friedrich) Zaun, Milan Horvat, Lovro von Matačić, Mladen Bašić, Pavle Dešpalj, Kazushi Ono, Pavel Kogan, Alexander Rahbari, Frank Shipway i Vjekoslav Šutej. Nakon prerane smrti maestra Šuteja, orkestru su svojim djelovanjem i bogatim iskustvom kao umjetnički savjetnici pomogli Uroš Lajovic i Dmitrij Kitajenko. Svojim su radom i umjetničkim izvedbama kvaliteti Zagrebačke filharmonije značajno doprinijeli i mnogi strani proslavljeni dirigenti, primjerice Bruno Walter, Leopold Stokowski, Paul Kletzki, Sir Malcolm Sargent, Kiril Kondrašin, Kurt Sanderling, Carlo Zecchi, Jean Martinon, Lorin Maazel, Rafael Frühbeck de Burgos, Hans Graf, Leopold Hager, Marko Letonja, Sir Neville Marriner, Jesús López Cobos, Antoni Wit i Valerij Gergijev, te slavni skladatelji poput Igora Stravinskog, Krzysztofa Pendereckog i Petera Maxwella Davisa. Milan Sachs, Krešimir Baranović, Boris Papandopulo, Stjepan Šulek, Milko Kelemen, Berislav Klobučar, Vladimir Kranjčević, Ivo Lipanović, Ivan Repušić, Tomislav Fačini i Alan Bjelinski također su ostvarili zapaženu suradnju sa zagrebačkim Filharmoničarima.
Svoje koncertne programe Zagrebačka filharmonija publici nudi u nekoliko redovitih pretplatničkih ciklusa: Crveni ciklus, Plavi ciklus, Bijeli ciklus, Filmski ciklus i Regionalni ciklus Točka-Tačka-Pika u suradnji sa Slovenskom i Beogradskom filharmonijom. Osim spomenutih koncertnih ciklusa, tu su i koncerti izvan pretplate, primjerice Koncert za Muzičku akademiju, Korizmeni koncert, Koncert uz Dan Grada Zagreba, Božićni koncert i Filharmonijski bal. Stalni je partner i humanitarne akcije Korak u život, te svake godine priređuje koncert za sve sudionike akcije i građane koji kupnjom ulaznica pomažu u prikupljanju sredstava namijenjenih stipendiranju mladih iz domova za nezbrinutu djecu i udomiteljskih obitelji. Zagrebačka filharmonija redovito sudjeluje i u programima Dubrovačkih ljetnih igara i zagrebačkoga Muzičkog biennala.
Nagrada Mladi glazbenik godine
Zagrebačka filharmonija posebnu brigu vodi o mladim talentiranim glazbenicima pa tako mladim instrumentalistima, pjevačima, dirigentima i skladateljima za njihova osobito zapažena solistička, odnosno autorska umjetnička postignuća prosudbeno povjerenstvo od 1991. dodjeljuje nagradu Mladi glazbenik godine. Dobna granica kandidata za Nagradu u kategoriji instrumentalista je do 27, a u kategoriji pjevača, dirigenata i skladatelja 32 godine. Kandidati za Nagradu trebaju biti državljani Republike Hrvatske, a svaki kandidat tu Nagradu može primiti samo jednom u životu.
Rezidencijalni skladatelj
U koncertnoj sezoni 2012./2013. orkestar Zagrebačke filharmonije prvi put u svojoj povijesti uvodi i instituciju rezidencijalnog skladatelja. Prvi, kojem je ukazana ta čast, ugledni je hrvatski skladatelj Davorin Kempf.
Diskografija (izbor)
Mnogobrojne snimljene izvedbe Zagrebačke filharmonije pohranjene su u arhivu Hrvatske radiotelevizije. Neki od tih tonskih zapisa, ranije objavljenih na gramofonskim pločama, u novije su vrijeme i digitalizirani. No dio njih još je pohranjen na magnetskim vrpcama, pa ih je stoga uglavnom moguće čuti samo u pojedinim (dokumentarnim) radijskim ili TV emisijama.
Bilješke
Philharmonički koncert održan 8. travnja 1884. prvi je od Zajčevih »Quodlibeta«, čiji je naziv dao naslutiti ime današnjega orkestra. Za ovo su izdanje zagrebački Filharmoničari 2009. nagrađeni diskografskom nagradom Porin u kategoriji za najbolji album klasične glazbe.
Krsto Cviić
Krsto Cviić (Adžamovci kod Slavonskog Broda, 3.10. 1930 - London, 11.12. 2010.), poznat i kao Chris Cviich, bio je hrvatski novinar i politički komentator, poznat po dugogodišnjoj međunarodnoj karijeri.
Umro je nakon kratke i teške bolesti. Iza sebe je ostavio suprugu Celiju, sina Stjepana i kćer Antoniju.
Dom hrvatskih likovnih umjetnika
Namjena paviljona se mijenjala više puta tijekom njegovog životnog vijeka: izvorno je sagrađen za umjetničku galeriju. Za vrijeme NDH-a je služio kao džamija. Pregradnja je započela 1942. godine prema planovima Stjepana Planića i Zvonimira Požgaja i dovršena je 1944. godine. Godine 1947. u socijalističkoj Jugoslaviji srušena su tri minareta (preostao je samo zdenac pred glavnim ulazom), a paviljon je postao Muzej revolucije, dok se džamija preselila na Borovje. Poslije Domovinskoga rata vraćena mu je izvorna funkcija. Danas se u njemu održavaju izložbe i koncerti.
Rat iscrpljivanja
Rat iscrpljivanja (حرب الاستنزاف Ḥarb al-Istinzāf, מלחמת ההתשה Milhemet haHatashah) je bio naziv za seriju oružanih sukoba između Izraela na jednoj, i koalicije arapskih država na čelu sa Egiptom koji se vodio od 1967. do 1970. Predstavljao je nastavak Šestodnevnog rata, odnosno nastojanje egipatskog predsjednika Nasera da kroz ograničenu vojnu aktivnost - artiljerijske i zračne napade, odnosno prepade komandosa - natjera Izraelce da se povuku, odnosno počnu pregovore o povlačenja sa Sinaja. Egipćanima, kojima je najvrijedniji dio vojnih efektiva bio uništen u Šestodnevnom ratu, vojnu pomoć su pružali Sovjeti šaljući ne samo najsuvremenije oružje, nego i pilote koji su sudjelovali u akcijama. Dodatni pritisak na Izrael su, koristeći sličnu strategiju, provodili Sirijci te borci PLO-a iz baza u Jordanu. Rat je završio Naserovom smrću, a koga je naslijedio Anwar el Sadat, daleko skloniji Rogersovom planu, odnosno mirovnom prijedlogu iza koga je stajala američka administracija. Rat iscrpljivanja, u kome su Izraelci pretprili manje gubitke u odnosu na Arape, nije doveo do promjena teritorija, ali se smatra da je imao određene posljedice - Egipćani su njime djelomično povratili razbijeno samopouzdanje, dok su Izraelci postali previše uvjereni u neprobojnost svojih položaja na Sinaju; to će igrati značajnu ulogu u događajima koji će dovesti do Jomkipurskog rata.
Rogožarski IK-3
Rogožarski IK-3 je bio jugoslovenski niskokrilni lovački avion jednosed, koji je konstruisan od strane projektanskog tima inžinjera Ljubomira Ilića, Koste Sivčeva i Slobodana Zrnića 1936. Prvi prototip aviona je izrađen 1938. a serijska proizvodnja je otpočela 1940. u fabrici aviona Rogožarski A. D. Tokom Aprilskog rata učestvovalo samo šest aviona ovog tipa. Uprkos tome IK-3 se pokazao kao ravnopravni protivnik u sukobu sa nemačkim Meseršmitima.
Projekat
mini|desno|240p|Prototip aviona IK-3 sa oznakama [[JKRV.]] mini|desno|240p|Motor aviona IK-3 Hispano Suiza 12Y-29 Lovački avion IK-3 nastao je tokom tridesetih godina 20. veka kao rezultat privatnog poduhvata inženjera Ljubomira Ilića, Koste Sivčeva i Slobodana Zrnića, koji se timu priključio u fazi izrade statičkih proračuna i projektovanja strukture.
Projektna dokumentacija IK-3 je predata na usvajanje Komandi vazduhoplovstva polovinom 1936. godine, ali je zbog nepoverenja u domaće konstruktore ugovor za izradu prototipa potpisan tek u martu 1937. Izrada prototipa poverena je fabrici aviona Rogožarski, koja je imala velikog iskustva u izgradnji aviona drvene konstrukcije što je omogućavalo kvalitetnu izradu krila i stabilizatora IK-3 koji su izrađivani od lepenke.
Prototip
Prvi prototip aviona IK-3 je poleteo 14. aprila 1938. godine, a njime je upravljao iskusni pilot iz Opitne grupe kapetan Nikola Bjelanović. Bio je opremljen motorom na vodeno hlađenje Hispano Suiza 12Y-29, snage 686 kW (920 KS) i bio je naoružan sa jednim topom kalibra 20 mm, koji je dejstvovao kroz glavčinu elise, i sa dva mitraljeza FN-Brauning 7,92 mm iznad poklopca motora. Rešetkasti trup je bio napravljen od čeličnih cevi pokrivenih šper-pločom i platnom, dok je struktura krila bila drvena, pokrivena šper-pločom, zakrilca su bila takođe metalna rešetka pokrivena sa platnom, a stajni organi uvlačeći. Avion je predstavljao kombinaciju karakteristika britanskog Hoker harikena i nemačkog Meseršmita Me-109, ali je po svojim performansama i spoljašnjem izgledu najviše ličio na francuskog lovca Moran-Solnije MS.406 koji je imao isti motor kao IK-3, ali je postizao za oko 40 km/h manju brzinu.
Prvi probni letovi izvršeni su krajem maja 1938. godine, i potpuno su potvrdili predviđanja i očekivanja konstruktora u pogledu performansi i borbenih karakteristika. IK-3 je leteo sa maksimalnom brzinom od 527 km/h što je za datu snagu motora predstavljalo odličan rezultat čak i u međunarodnim razmerama. U ispitivanju letnih karakteristika prototipa učestvovalo je pet probnih pilota i svi su dali visoke ocene. Na osnovu pozitivnih rezultata ispitivanja doneta je odluka da se počne sa serijskom proizvodnjom, ali je ona stopirana kada se 19. januara 1939. godine, srušio prototip aviona IK-3 kojim je upravljao kapetan Milan Pokorni. Kapetan Pokorni je suviše naglo izvadio avion iz strmog obrušavanja što je dovelo do preopterećenja i otkaza strukture krila. Avion se srušio u reku, a pilot je poginuo. Posle nesreće Vrhovna komanda vazduhoplovstva je zahtevala da se sprovedu dodatna aerodinamička i statička ispitivanja i ispita uzrok nesreće. Istraga je pokazala da je do nesreće došlo zbog greške pilota i da konstrukcija zadovoljava predviđene zahteve čvrstoće. Zbog veće sigurnosti ipak su pojačani najopterećeniji delovi krila. Odluka o izradi prve serije je potvrđena, ali je bez potrebe izgubljeno nekoliko dragocenih meseci.
Serijska proizvodnja
Novi serijski IK-3 donekle se razlikovao od prototipa. Serijski IK-3 imao je ugrađeno neprobojno vetrobransko staklo, klizni poklopac kabine sa dodatnim metalnim okvirima, bolje oblikovani zadnji deo trupa i češku verziju motora Hispano-Suiza, Avia H. S. 12Y. Prva serija od 12 aviona izrađena je takođe u Rogožarskom, i prvih šest IK-3 isporučeno je do kraja marta 1940. godine. Drugih šest predato je vojnom vazduhoplovstvu do kraja jula. Daljim programom serijske proizvodnje bilo je predviđeno da se u toku 1941. i 1942. godine izradi ukupno 48 aviona. U trenutku nemačkog napada, u fabrici je bila u izradi serija od dvadeset i pet IK-3 koja je trebalo da bude isporučena do kraja 1941. godine.
Konstruktorski tim Ilić, Sivčev, Zrnić, planirao je proizvodnju poboljšane verzije aviona IK-3. U tu svrhu isipitivana je mogućnost ugradnje jačeg motora. Prvobitno je planirano da se u avion ugradi motor Hispano-Suiza 12Y-51, snage 820 kW (1100 KS), ali je zbog pada Francuske ovaj motor postao nedostupan. Zbog toga je razmatrana mogućnost ugradnje nemačkog motora Dajmler-Benc DB 601A. U tom cilju, jedan ovakav motor ugrađen je u britanski lovački avion Hoker hariken, koji je po licenci proizvođen u Jugoslaviji. Rezultati su bili izuzetni, ali je rat sprečio dalju realizaciju modernizacije IK-3. U isto vreme u jedan IK-3 ugrađen je britanski motor Rols-Rojs Merlin III snage 770 kW (1030 KS). Na ovom avionu, koji je po performansama bio ravan sa nemačkim Meseršmitom Me-109 E, tokom Aprilskog rata leteo je najuspešniji pilot JKRV, narednik Milisav Semiz, čiji je serijski IK-3 teško oštećen 7. aprila, prilikom sletanja na Zemunski aerodrom.
Dvanaest aviona IK-3 iz prve proizvodne serije raspoređeni su u 51. lovačku grupu iz sastava Šestog lovačkog puka Prve vazduhoplovne lovačke brigade. Tu su u upotrebi bili Hoker hariken i Meseršmit Me-109E3, i piloti su dali prednost IK-3 smatrajući da bolje leti, a uz to je bilo i jednostanije održavanje. Do početka Aprilskog rata jedan IK-3 izgubljen je u udesu koji se dogodio 6. septembra 1940. godine kada je poginuo kapetan Anton Ercigoj. Turska je razmatrala mogućnost kupovine licencne proizvodnje IK-3, ali je Drugi svetski rat sprečio sve planove vezane za taj program.
Operacija vojne obaveštajne službe - „Šiler“
Već posle prvih napisa o novom jugoslovenskom lovačkom avionu IK-3 u domaćoj i stranoj stručnoj i revijalnoj štampi, nemačka vojna obaveštajna služba (Abver), kojom je rukovodio admiral Vilhelm Kanaris, jako se zainteresovala za ovaj novi avion „izuzetnih“ sposobnosti. Od tada pa sve do Aprilskog rata 1941. godine, IK-3 je bio pod budnim, ali ne uvek nevidljivim okom nemačkih obaveštajaca i špijuna. mini|desno|340p|Piloti 51 grupe. Šestog lovačkog puka pored lovca IK3. Pre prvog probnog leta prototipa IK-3, fabrika aviona Rogožarski A. D. u Beogradu je tražila osiguranje za svoj novi avion vredan tadašnjih 2 376 638 dinara, kako je svuda u svetu u sličnim prilikama uobičajeno. Ovo je bio signal za aktiviranje nemačke vojne obaveštajne službe. Akcija Abvera je trebalo da se odvija preko osiguravajućeg društva „Internationale Versicherung Geschäft“ iz Beča, sa mešovitim austrijsko-nemačko-italijanskim kapitalom, koje je prema uputstvu ponudilo najbolje finansijske uslove osiguranja. Međutim, intervenisala je odgovarajuća služba Glavnog generalštaba Vojske Kraljevine Jugoslavije i odredila, shodno zakonskim propisima i s obzirom na tajnost i interese države u ovome poslu, da se osiguranje prototipa aviona IK-3 može poveriti samo domaćem osiguravajućem društvu.
Nakon toga je društvo iz Beča, prema kazivanju njegovog nekadašnjeg činovnika gospodina Deneša Vajsa iz Zagreba, osnovalo svoju filijalu u Jugoslaviji pod imenom „Balkan“ u Beogradu, koja je pobedila na raspisanom konkursu. Da bi se mogao oceniti stepen rizika, osiguravajuće društvo je prema datom uputstvu centrale nemačke vojne obaveštajne službe tražlo detaljne proračune i planove aviona IK-3. Firma Rogožarski je uz odobrenje glavnog generalštaba, štaba vazduhoplovstva vojske i po dogovoru sa konstruktorima, predala traženu tehničku dokumentaciju osiguravajućem društvu, koja je po kazivanju jednog od konstruktora aviona IK-3, inženjera Slobodana Zrnića, prethodno bila „frizirana“ u nekim bitnim elementima.
Dve godine kasnije ova ista vojna obaveštajna služba je preko svoje špijunske filijale u Jugoslaviji ponovno preduzela konkretne korake da dođe do željenih podataka o ovom novom lovačkom avionu IK-3, u vreme kada je prva serija od 12 aviona ovoga tipa bila pri kraju fabrikacije i kada se očekivalo, da ovi avioni i zvanično budu predati letačkim jedinicama jugoslovenskog vazduhoplovstva.
Do ovih informacija je trebao da dođe nemački agent, oficir Vermahta Šiler, formalno raspoređen kao pomoćnik pukovnika Laumana, nemačkog vazduhoplovnog atašea u nemačkom poslanstvu u Beogradu. Oficir Šiler je pokušao da dođe do podataka preko jugoslovenskog vazduhoplovnog oficira. Naime traženi su neki tehnički podaci o novom jugoslovenskom lovackom avionu IK-3, koji je uskoro trebalo da bude predat 6. vazduhoplovnom lovačkom puku na ispitivanje i trenaž pilota, i to 51. elitnoj lovackoj grupi. Novi obaveštajni zadatak je predstavljao vojnu tajnu par ekselans, a odgovorna služba tajnog Servisa je izradila odgovor i predala ga oficiru vazduhoplovstva. Od tog momenta je počelo detaljno planiranje kontraobaveštajne operacije „Šiler“. Oficiru je naloženo, da u stanu Marije Bauderer, kod koje je učio francuski jezik, organizuje sastanak sa Šilerom i utvrdi dan i čas predaje dokumenata, a da zatim o tome obavesti šefa Servisa tajne službe. Oficir je postupio po primljenom nalogu, te je operativna grupa agenata beogradske policije iznenada upala u Marijin stan, gde je zatekla Šilera, Mariju i oficira. Šiler se nije zbunio, odmah je izvadio diplomatsku legitimaciju i izjavio da uživa diplomatski imunitet. Pristao je da iz džepova povadi sve lične stvari i stavi ih na sto, tek kad su mu prišla dva agenta s uperenim pištoljima. Među ličnim papirima i stvarima se nalazio i inkriminisani izveštaj, koji se odnosio na avion IK-3. Pretres stana Marije Bauderer je rezultovao pronalaženjem gomile kompromitujućeg materijala. Ona je lišena slobode na licu mesta. Šiler je pušten, nakon što je potpisao policijski zapisnik.
Po završetku ove kontraobaveštajne operacije Načelnik Glavnog generalštaba Vojske, armijski general Petar Kosić je redovnim službenim putem podneo zahtev Ministarstvu za inostrane poslove, da se Šiler i njegovi saradnici proglase za „persone non grata“ (nepoželjne osobe) i oni su proterani iz Jugoslavije.
IK-3 u Aprilskom ratu 1941. godine
Svih 12 proizvedenih aviona IK-3 predati su 51. lovačkoj grupi koja se nalazila u sastavu 6. lovačkog puka koji je tokom Aprilskog rata bio zadužen za odbranu Beograda. 51. lovačka grupa bila je sastavljena od 161. i 162. lovačke eskadrile koje su bile stacionirane na aerodromu Zemun.
U trenutku izbijanja Aprilskog rata, u naoružanju 51. lovačke grupe nalazilo se 6 borbeno sposobnih aviona IK-3, od ukupno 12, koliko je isporučeno. Jedan avion izgubljen je u udesu, dva su se nalazila na redovnom servisu u fabrici Rogožarski, dva su se nalazila na servisu u pukovskoj radionici, a jedan je bio na modifikaciji.
U borbama iznad jugoslovenske prestonice učestvovalo je 6 aviona IK-3 čiji piloti su nakon simuliranih borbi sa jugoslovenskim Me-109 E-3 imali priliku da se delimično pripreme za ono što ih očekuje u borbi protiv nemačke Luftvafe. Iako je IK-3 bio sporiji od Me-109, bio je znatno pokretljiviji zbog čega je razvijena posebna taktika za borbu protiv nemačkih lovačkih aviona. Zbog veće pokretljivosti IK-3, jugoslovenski piloti upuštali su se u borbu sa nemačkim Meseršmitima izvodeći čitav niz spojenih zaokreta. Zbog manjeg radijusa okretanja IK-3, nemački piloti koji bi se upustili u borbu bi se posle nekoliko zaokreta našli na nišanu jugoslovenskih pilota. Uprkos velikom broju pogodaka koje su postigli jugoslovenski piloti, broj oborenih nemačkih aviona bio je relativno mali zbog toga što jugoslovenski avioni nisu bili naoružani zapaljivom municijom.
Narednik Milisav Semiz, koji je tokom Aprilskog rata leteo na lovačkom avionu IK-3, bio je najuspešniji pilot-lovac Jugoslovenskog kraljevskog ratnog vazduhoplovstva sa četiri nepotvrđene vazdušne pobede.
Jugoslovenski piloti koji su leteli na lovačkim avionima IK-3, postigli su tokom Aprilskog rata 11 nepotvrđenih vazdušnih pobeda uz gubitke od četiri oborena IK-3 i tri koje su njihove posade uništile na zemlji kako ne bi pali neprijatelju u ruke.
2,5-Dimetoksi-4-propilamfetamin
2,5-Dimetoksi-4-propilamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 237,338 Da.
Bao Xin
Bao Xin (152–192) bio je kineski vojskovođa koji je služio u doba kraja dinastije Han. Ispočetka je služio kao jedan od komandanata carske vojske u pohodu protiv Žutih turbana. Nakon što je vojskovođa Dong Zhuo de facto prigrabio carsku vlast, Bao Xin je bio jedan od vojskovođa koji su se udružili pohod protiv njega; nedostatak discipline prilikom pokušaja da se u prijevoju Shishui pobijedi Dong Zhuov vojskovođa Hua Xiong, odnosno neposluh prema komandantu savezničkih snaga Yuan Shaou doveo do poraza u kome je poginuo Baov mlađi brat Bao Zhong.
Bao Xin je kasnije služio pod Xiahou Dinom, jednom od generala u vojsci Cao Caoa. Tada je poginuo u napadu na uporište preostalih Žutih turbana u okrugu Dongping.
Colonzelle
Kolonzel je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Nion.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 432 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 71 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 162 metara (maksimalnoj 204 m, a minimalnoj 132 m).
Wang Lang
Wang Lang (? -228) bio je kineski vojskovođa i političar, koji se istakao prvo kao jedan od gospodara rata na kraju dinastije Han, a potom kao dvorski funkcionar Kraljevine Wei u periodu Tri kraljevstva. Zahvaljujući braku svoje unuke za Sima Zhaoa, postao je pradjed Sima Yana, kasnije poznatog kao Car Wu iz dinastije Jin.
Mathiston, Mississippi
Matinston je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 698, što je 22 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stresa, Verbano-Cusio-Ossola
Stresa je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Državni arhiv u Zagrebu
Državni arhiv u Zagrebu od 1947. godine nalazi se na Gornjem gradu u Opatičkoj ulici.
Stresa, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3985 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Državni arhiv u Zagrebu
Povijest
Gradsko poglavarstvo grada Zagreba donijelo je 1907. godine odluku o osnivanju gradske knjižnice, muzeja i arhiva. Uprava je povjerena Družbi "Braća Hrvatskoga Zmaja", a na poticaj te družbe su navedene ustanove i osnovane. Stručni nadzor nad arhivom povjeren je Emilu Laszowskom koji je imenovan kustosom Gradskog arhiva. U prvoj fazi dio arhivske građe magistrata Gradeca prenesen je iz prostorija Gradske vijećnice u kulu nad Kamenitim vratima. Godine 1914. dio arhivskog gradiva općine Gradec koji je nastao do 1848. godine prenesen je na pohranu u novoizgrađenu secesijsku zgradu Kraljevske sveučilišne biblioteke i Kraljevskog zemaljskog arhiva na Marulićevom trgu. Nakon II. svjetskog rata godine 1945. Gradski narodni odbor grada Zagreba utemeljio je Povijesni arhiv grada Zagreba. Arhiv je 1947. postao samostalna ustanova i odvojio se je od uprave, a te godine su arhivu dodijeljene zgrade u Opatičkoj i Demeterovoj. Do promjena naziva došlo je 1962. godine kada je arhiv postao Historijski arhiv u Zagrebu. U periodu od 1993. do 1997. godine službeni naziv arhiva bio je Povijesni arhiv u Zagrebu. Novim zakonom o arhivskom gradivu i arhivima iz 1997. arhiv dobiva današnji naziv - Državni arhiv u Zagrebu. Državni arhiv u Zagrebu nadležan je za područje Grada Zagreba, veći dio Zagrebačke županije izuzev gradova Ivanić Grad i Vrbovec te za dio Krapinsko-zagorske županije i to za gradove Donju Stubicu i Oroslavje te za općine Gornja Stubica, Marija Bistrica i Stubičke Toplice.
Djelatnost
Provođenje mjera zaštite arhivskog gradiva, sređivanje, propisivanje i objavljivanje arhivskog gradiva. Obavljanje stručnog nadzora nad čuvanjem i odabirom arhivskog gradiva koji se nalazi izvan arhiva te provođenje mjera zaštite. Preuzimanje javnog arhivskog gradiva i prikupljanje privatnog arhivskog gradiva. Rad s korisnicima i suradnja s drugim institucijama u kulturi, znanosti te srodnim ustanovama informacijske i dokumentacijske službe.
Gradivo
Gradivo središnjih tijela uprave i pravosuđa, prosvjetnih i kulturnih ustanova, društvenih, političkih organizacija te gospodarskih tvrtki s područja nadležnosti arhiva. Najstariji dokumenti pohranjeni u arhivu potječu iz 13. stoljeća. Kroz fondove se mogu pratiti različiti aspekti gradske povijesti od 13. stoljeća do 1990. godine. Ukupna količina arhivskog gradiva sastoji se od 1161 fonda i zbirki odnosno 11.150 dužnih metara arhivskog gradiva nastalog u razdoblju od 1258. do 2004. godine. U Arhivu se čuva i gradivo najstarijih zagrebačkih bolnica, obiteljski i osobni fondovi te dragocjene zbirke -Kartografska zbirka i Zbirka fotografija Zagreba.
Usluge
Pružanje stručne pomoći iz područja registrirane djelatnosti Arhiva, sređivanje arhivskog i registraturnog gradiva, preuzimanje arhivskog gradiva, istraživanje podataka u Arhivu za potrebe korisnika te izdavanje ovjerenih prijepisa i kopija izvornog gradiva.
Connecticut
Geografija
Connecticut na zapadu graniči sa saveznom državom New York, na sjeveru sa saveznom državom Massachusetts, a na istoku sa saveznom državom Rhode Island. Na jugu izlazi na Atlantski ocean. Glavni grad ove američke savezne države je Hartford, a ostali veći gradovi su: New Haven, New London, Norwich, Stamford, Waterbury, Torrington i Bridgeport. U Connecticutu je osnovano ukupno 169 gradova. Postoji jaka građanski ponos i ekonomsko natjecanje između Hartforda i New Havena, koje postoji sve od dana kada su ovi gradovi dijelili zajedničko mjesto kao glavni grad ove države, te od vremena kada su New Haven i Hartford bili dvije odvojene kolonije.
Stanovništvo
Prastanovnici Indijanci pripadali su plemenima Algonquian: Mattabesec, Mohegan, Niantic, Pequot i Wawyachtonoc.
Biblijski kanon
Sveto pismo se sastoji od Staroga i Novoga zaveta. U Starom zavetu ima trideset i devet knjiga a dvadeset i sedam u Novom zavetu, tako da ukupno ima šezdeset i šest knjiga. Stari zavet je u originalu na aramejskom i jevrejskom, a Novi zavet na grčkom jeziku.
Reč „kanon” je grčkog porekla a nastala je prihvatanjem određenog izraza iz jevrejskog ("kane") i asirskog jezika ("kanu") koja je predstavljala određenu meru. Grčki i latinski crkveni oci su pod kanonom prvo podrazumevali biblijski zakon u opštem smislu reči, zatim načela vere, crkvenu doktrinu, spisak ili listu, sadržaj knjige, hronološku tabelu i slično. Međutim, u smislu u kojem se upotrebljava danas, prvi put je ova reč upotrebljena u tekstu “Dekreti Nikejskog sabora” za koji se veruje da ga je napisao Atanasije oko 352. godine, jer je on, kao sekretar episkopa Aleksandra, pisao sve odluke i crkvene dekrete. Atanasije je kasnije i sam postao episkop i znatno je uticao na određivanje kanona Svetoga pisma. Mnogi kasniji sabori preuzeli su ovaj izraz, pa tako nastaje i jus kanonikum (ius canonicum) - kanonsko pravo, odnosno crkveno pravo.
Kanon je spisak i redosled Svetih pisama Staroga i Novoga zaveta.
Kanon Staroga zaveta
Najranije određenje knjiga Staroga zaveta kao “svetih knjiga” ili “svetih spisa” dao je rimski istoričar i vojnik jevrejskog porekla Josif Flavije, oko 100. godine po Hristu. Za njega je osnovna odlika ove literature bila sadržana u tome što su ti spisi bili božanska objava nesumnjivog autoriteta, koji su nastali u doba proroka i stoga su bili pod božanskim nadahnućem. Flavije je izjavio kako je u Svetim pismima objavljena celokupna istorija sveta sve do cara Artakserksa Prvog.
Sakupljanje spisa Starog zaveta je počelo još za vreme Vavilonskog izgnanstva a posebno po povratku izgnanih u Palestinu (536. g. pre Hrista) Veruje se da je to delimično učinio prorok Jezdra, a da je ostatak spisa sakupio prorok Nemija. U devtero kanonskom tekstu Drugoj Makavejcima 2,14 kaže se: “... u spisima i uspomenama Nemijinim, i još kako je on, sastavljajući knjižnicu, sakupio knjige o kraljevima, o prorocima i o Davidu, a tako i darovnice kraljeva.” U talmudskoj raspravi “Baba Batra”, koja je nastala nešto pre 200. po Hristu, navodi se lista knjiga jevrejskog kanona, ali koja se razlikuje od sadržaja Septuaginte (LXX). U ovoj raspravi se kaže da je Nemija bio poslednji biblijski pisac, i da je sa saradnicima (a to je mogao da bude Jezdra), sakupljao spise za knjižnicu.
U novozavetno vreme, u Mateju 23, 35 govori se sledeće: “... od krvi Avelja pravednoga do krvi Zarije...” tako da se može reći da je tu reč o vremenskom periodu od postanka knjige (Prve Mojsijeve) do Knjige proroka Malahije.
Devedesete godine po Hristovom rođenju, u mestu Jamnia, je formirana Jevrejska patrijaršija koja je počela da, između ostalog i da radi na utvrđivanju kanona Jevrejskih spisa, koji je zatim formiran više vekova. Tokom drugog veka naše ere, ponovo je došlo do rasprava u jevrejskim krugovima oko razjašnjenja pojedinih mesta u Jestiri, Ruti i Pesmi nad pesmama (dakle, ponovo nije bilo spora oko autorstva i kanona).
Određivanje kanona Staroga zaveta otežano je još jednom činjenicom: Jevreji su posle prepisivanja uništavali stare rukopise.
Oko 500. godine po Hristu nastao je rukopis-prepis poznat kao Masoretski tekst. Međutim, originalan tekst nikada nije pronađen. Sva istraživanja i tumačenja rađena su na osnovu njegovog prepisa iz IX veka, koji je bio najstariji poznati. Masoretski tekst sadrži Petoknjižje, istorijske i proročke knjige Staroga zaveta.
U Novom Zavetu se tekstovi iz Starog Zaveta po pravili citiraju iz Septuaginte (preko 100 puta), a veoma retko iz Masoretskog teksta (6 puta).
Kumranski rukopisi
Kumranski rukopisi, koji su pronađeni 1947. godine u pećinama pored Mrtvoga mora, još jednom su potvrdili autentičnost Svetog Pisma. Do 1956. godine, u jedanaest pećina pronađeni su poveći delovi svih starozavetnih knjiga (na primer: pet primeraka Prve Mojsijeve, petnaest primeraka Pete Mojsijeve, trideset primeraka Psalama, itd.), osim Knjige o Jestiri i dela knjige proroka Jeremije (od 18-52 poglavlja), dosta apokrifnih tekstova i druge literature. U Kumranu je pronađeno oko 380 tekstova od kojih je 100 bilo biblijskih. Svici su bili od papirusa i kože (uglavnom) umotani u lanenu tkaninu i zatim smešteni u glinene ćupove. Pretpostavlja se da su nastali u periodu od 163. pre Hrista do 233. godine posle Hrista. Ovi tekstovi su uglavnom na jevrejskom jeziku, a manji broj je na aramejskom. Na osnovu rukopisnih komentara koji su nađeni na svicima Isaije, Psalama i Ponovljenih zakona (Pete Mojsijeve), može se govoriti o velikom poštovanju koje je iskazivano za starozavetne knjige (svitke). U mnogim rukopisima su nađeni stihovi koji više odgovaraju Septuaginti, nego Masoretskom tekstu. Mada se radi o malim razlikama, one potvrđuju mišljenje stručnjaka da Septuaginta predstavlja posebnu (ali autentičnu) tradiciju jevrejskog teksta, različitu od one iz koje je kasnije nastao Masoretski tekst.