cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srnetica
Srnetica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Istočni Drvar koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1 stanovnika.
Geografija
Na oko 12 kilometara od Istočnog Drvara, ili Potoka, skrivena u srcu planine Klekovače na preko 1.000 metara nadmorske visine smještena je Srnetica.
Istorija
Varoš je, kao jedna od radničkih kolonija "Šipada", počela nicati pred sam početak Prvog svjetskog rata. Tada je, zapravo, počela da se gradi željeznička pruga, kojom je Srnetica bila povezana sa svijetom.
Iako je na početku rada, i početkom 20 - og. vijeka Oštrelj bio centar Šipadovih željeznica, istinska željeznička raskrsnica bila je Srnetica. Od prvih pa sve do kraja sedamdesetih godina proteklog vijeka, kroz ovo mjesto je prolazilo, i to svakodnevno, više desetina putničkih odnosno teretnih vagona. Jedan krak je išao do Prijedora, drugi do Jajca, a interesantno je da su oba kraka duga 107 km. U ovoj varoši bilo je i korzo. Svako veče bi, u pravcu Kozila i nazad, šetala mladost Srnetice... Bilo je i igranki i brojnih drugih susreta mladih. Ovdje je gramofon došao tridesetih godina 20. vijeka. Muzika je sa prozora svoje kuće, puštao šef ložionice u ovom mjestu i jedini koji je u Srnetici imao vergl. Bila je to čudna naprava na kojoj se uz pomoć neke ručke i federa, okretala gramofonska ploča i tako slušala muzika.
U Srnetici je bio i bioskop u kome su se uglavnom prikazivali nijemi filmovi kakvi su se mogli gledati i u mnogim drugim daleko poznatijim centrima. Postojala je i osnovnu školu koju je pohađalo pedesetak učenika. Svi su oni bili djeca ili šumskih radnika ili željezničara. Radila je ambulanta sa čak tri ljekara, uz koju je bila otvorena i apoteku. Kasnije je osnovan i fudbalski klub.
Tada je Srnetica administrativno pripadala Ključu.
Nekada se iz Srnetice moglo vozom stići do Beograda, Zagreba, Sarajeva i Ljubljane... U ovo mjesto nekada je svakodnevno dolazila dnevna štampa iz glavnih gradova svih republika bivše nam Jugoslavije. U tom je mjestu svojevremeno živjelo oko dvije i po hiljade stanovnika.
Privreda
Ekološko društvo "Srnetica" osnovalo je tridesetak mlađih ljudi, uglavnom Prijedorčana. . Svi oni došli su u Srneticu s jednim ciljem - otrgnuti od zaborava sve što je u vezi sa Srneticom i vratiti toj varoši bar dio njenog nekadašnjeg sjaja.
Kosmos-2188
Kosmos-2188 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2188 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 3. juna 1992. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 45 kilograma. Kosmos-2188 je bio komunikacioni satelit.
El Tempisque, Hostotipaquillo
El Tempisque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Hostotipaquillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1245 m.
Los Macabeos, Güémez
Los Macabeos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
Bridei VII
Bridei (Brude) bio je kralj Pikta u današnjoj Škotskoj, koji je vladao 843 od 845. godine boreći se za vlast sa Kennethom MacAlpinom (Cináed III mac Ailpín/Ciniod III [sin] Elphinov). Prema Piktskoj kronici, bio je sin Uuthoila (ili na gelskom Fochela ili Fotela).
Los Robles (razvrstavanje)
Los Robles ima više značenja:
IJ (Amsterdam)
IJ (fon. Ej) je nekadašnji zaljev Zuiderzeea, a danas jezero, dio puno većeg Markermeera. Poznat je kao luka i riva grada Amsterdama, na zapadu nizozemske provincije Sjeverne Holandije.
Etimologija
IJ na holandskom znači voda, a to ime potječe iz zapadnofrizijske riječi za potok ie. S velikim slovima IJ počinju i imena brojnih drugih velikih vodenih površina u Nizozemskoj kao što su IJmuiden, IJsselmeer, itd.
Geografija
mini|desno|300px|IJ u [[Amsterdamu]] IJ je dubok do 15,10 m i razdvaja historijski centar Amsterdama (binnenstad) od sjevernog Amsterdama. IJ je podijeljen na dva dijela, na Binnen-IJ (unutrašnji IJ) ili Afgesloten-IJ (zatvoreni IJ), te Buiten-IJ (vanjski IJ). Ta dva jezera odvojena su nizom ustava. Na zapadu je Binnen-IJ direktno povezan sa Sjevernim morem i lukom IJmuiden, preko Noordzeekanaala. Na istoku se Buiten-IJ širi u IJmeer i Markermeer.
Historija
U srednjem vijeku duž IJa izgrađeni su nasipi koji su branili Amsterdam od poplava. Sredinom 19. vijeka odlučeno je da se branom pregradi i isuši Zuiderzee, a istovremeno je izgrađen Noordzeekanaal (otvoren 1876) koji je povezao Amsterdam direktno sa Sjevernim morem, tako da zatvaranje Zuiderzeea nije ugrozilo grad kao luku. Preko IJ-a od 1897. voze trajekti koji imaju sve manje putnika (osim turista) s obzirom na to da je izgrađeno puno mostova i tunela preko IJa.
Vulgarni latinski jezik
frame|Vulgarni latinski, kao što pokazuje ovaj [[Politika|politički grafit u Pompejima, bio je govor običnih ljudi u Rimskom carstvu – različit od klasičnog latiniteta kojim je saobraćala obrazovana elita.]] Vulgarni latinski (lat. sermo vulgaris; kolokvijalni latinski) označava dijalekte latinskog jezika koji su se govorili prvenstveno u zapadnim provincijama Rimskog carstva, sve dok se ti dijalekti, međusobno se sve više udaljavajući, nisu razvili u posebne romanske jezike u 9. veku.
Naše znanje o vulgarnom latinskom proizlazi iz tri glavna izvora. Prvo, komparativna metoda može uspostaviti vezu između pojedinih oblika u zabeleženim romanskim jezicima te ukazati na razlike u odnosu na klasični latinitet. Drugo, različiti tekstovi o deskriptivnoj gramatici iz doba poznog latiniteta kritikuju jezičke greške koje su pravili govornici latinskog, što nam pruža informacije o tome na koji su način govornici latinskoga u to doba upotrebljavali taj jezik. Treće, gramatičke pogreške i neklasična upotreba na koje se ponekada nailazi u poznolatinskim tekstovima takođe mogu baciti svetlo na govorni jezik.
Definicija vulgarnog latiniteta
right|thumb|200px|[[Pesma o Sidu|Cantar de Mio Cid je najstariji duži zapis na srednjovekovnom španskom jeziku i obeležava početak ovoga jezika kao nezavisnog u odnosu na vulgarni latinski.]]
Reč vulgaris znači jednostavno ’običan’ ili ’narodni’, ali za klasične filologe termin »vulgarni latinitet« ima nekoliko značenja.
Neka književna dela, koja međutim nisu pisana jezikom visokog stila, nastala u klasičnom razdoblju rimske književnosti, takođe mogu osvetliti strukturu vulgarnog latiniteta. Plautove i Terencijeve komedije, u kojima značajnu ulogu igraju likovi koji su robovi, čuvaju neke osnovne prvobitne oblike poznolatinskog jezika, a isti je slučaj i sa dijaloškim delovima Petronijeve Trimalhionove gozbe.
Vulgarni latinski imao je različite razvojne puteve u različitim rimskim provincijama, a ti su putevi rezultirali postepenim nastajanjem francuskog, italijanskog, španskog, rumunskog, katalonskog i retoromanskog jezika. Premda je latinski ostao zvanični jezik, vulgarni latinski bio je narodni jezik, i to sve dok se ti novi lokalizovani oblici nisu toliko međusobno udaljili da su prerasli u nove standarne jezike. Prema tome, smatra se da se vulgarni latinski izgubio od trenutka kada su lokalni dijalekti počeli da stiču sve više vlastitih odlika koje su ih učinile posebnim jezicima. Ovi protoromanski jezici transformisali su se u isto vreme i u istoj srazmeri u romanske jezike, i može se reći da se ta transformacija dovršila onda kada se u svakome od tih jezika mogao razlikovati poseban oblik.
Smatra se da je tokom 3. veka došlo do važnih promena u leksici i morfologiji vulgarnog latiniteta, npr. equus ’konj’ prešlo je u caballus ili cavallus, što je kasnije dalo italijanski oblik cavallo i francuski cheval. Nedavna istraživanja su izgleda pokazala da je i izgovor počeo da se razlikuje i već počeo nalikovati izgovorima savremenih romanskih jezika. Prema ovim istraživanjima, najznačajniji primer ovih promena pronađen je u okolini Napulja. Međutim, sve se te promene nisu događale na isti način na celoj teritoriji Rimskog carstva, pa su se stoga najveće razlike možda nalazile između različitih oblika vulgarnog latiniteta u najudaljenijim provincijama, na šta je delimično uticalo i prihvatanje novih korena reči iz drugih jezika koji su se u tim oblastima govorili. Zbog svega toga treba primetiti da se ova teorija većim delom oslanja na rekonstrukciju a posteriori, pre nego na tekstove.
Tokom nekoliko vekova nakon pada Rimskog carstva, vulgarni latinitet i pisani poznolatinski jezik postojali su paralelno, jer su obrazovani ljudi, koji su inače govorili jednim od lokalnih romanskih govora, u pisanju upotrebljavali korektnu gramatiku i tačan pravopis, pa je rezultat bio pisani jezik na koji su uticale norme klasičnog latiniteta. Međutim, na trećem saboru u Toursu 813. godine odlučeno je da se sveštenicima omogući da propovedi obavljaju na lokalnim narodnim narečjima kako bi ih stanovništvo moglo bolje razumeti. Ta narodna narečja bili su kako rustica lingua romanica, oblik vulgarnog latiniteta koji se u to doba jasno razlikovao od starog crkvenog latiniteta, tako i dijalekti nemačkog jezika. To je bio važan trenutak u razvoju vulgarnog latiniteta. Godine 842, dakle nepunih trideset godina nakon tourskog sabora, Zakletve iz Strazbura, u kojima je zabeležen jedan sporazum između dvojice naslednika Karla Velikog, zapisane su na jednom romanskom jeziku, koji nije latinski.
thumb|Odlomak iz Zakletvi iz Strazbura
Jedan odlomak iz teksta Zakletvi glasi:
U poznolatinski jezik, čije je središte i dalje bio Rim, verovatno su prodirale ove novine, beležeći promene do kojih je dolazilo u bližoj oblasti, koja se može otprilike poistovetiti sa Italijom. Zvanični latinski još uvek je bio nepromenjen i »nepromenljiv«, s jedne strane zahvaljujući kodifikaciji rimskog prava koju je preduzeo car Justinijan (Corpus iuris civilis), a s druge strane, zahvaljujući crkvi. Taj jezik bio je konačno unifikovan u srednjovekovnim rukopisima i definitivno razdvojen od vulgarnoromanskih idioma koji su se do tada ustanovili kao posebni jezici. Pisani jezik nastavio je da postoji kao srednjovekovni latinitet. Narodni romanski dijalekti pojavili su se kao posebni jezici i počeli razvijati vlastite gramatičke i pravopisne norme. Od tada se više ne može govoriti o vulgarnom latinitetu, jer jezik kojim se u svakodnevnom životu tada govorilo više nije bio latinski već jedan od novonastalih romanskih jezika.
Vokali
U vreme kraja Rimskog carstva dogodila se jedna važna promena, koja je proizvela pravi haos u celom dotadašnjem fonetskom sistemu i ostavila traga u svim romanskim jezicima. Latinski je imao deset različitih vokala: dugo i kratko /a/, /e/, /i/, /o/, /u/, tri diftonga: /ae/, /oe/, /au/ (kojima neki dodaju i diftong /ui/), dok dugo i kratko -y- (tj. /ü/) treba smatrati pozajmicom iz grčkog jezika.
U navedenom periodu došlo je do postepene promene u mestu artikulacije vokala, a pored toga i do promene u kvantitetu, koja je uticala na sve vokale osim na vokal /a/. Dugi vokali su se kratili, a kratki su se produžavali, sve dok nisu završili kao poluotvoreni vokali. Promene do kojih je došlo mogu se zabeležiti na sledeći način:
Kao posledica te promene, od sistema dvostrukog seta vokala koji je postojao u klasičnom latinitetu nastao je nestabilniji jednostruki sistem, koji se zbog svoje strukture razvio na različite načine u svakom romanskom jeziku.
U vokalskom trouglu te se promene beleže ovako:
Klasični latinski:
Vulgarni latinski:
Mešavina koja je nastala u fonološkom sistemu proizvela je amalgamaciju koja je dodatno povećala njegovu nestabilnost. Promene vokala [o:], [u] u [o], kao i vokala [e:], [i] u [e] – da se ne spominje monoftongizacija diftonga /ae/ i /oe/ u [e] i [ε] – poremetile su ravnotežu klasičnog sistema vokala i odnos između dugih i kratkih vokala. Na to ukazuju neke odlike poznog latiniteta. Na primer, postalo je teško u uhu čuti i shvatiti nekadašnju razliku između izgovora reči ōs ’usta, lice’ i izgovora reči ŏs ’kost’ ili između reči vās ’posuda’ i văs ’jamac’, a zbrku je svakako uvećalo i slabljenje razlike između glagolskih oblika tipa vĕnit ’dolazi’ i vēnit ’došao je’.
Uzrok navedenih promena bila je nesumnjivo uloga dinamičkog akcenta, koji je prouzrokovao, s jedne strane, duženje akcentovanih vokala i nakon toga njihovo očuvanje u romanskim jezicima, a s druge strane, razvijanje u dva vokala (tj. diftongizaciju) i zatvaranje ili slabljenje neakcentovanih slogova.
Kao posledica toga, latinske reči pira ’kruška’ i vēra ’istinita’ imale su sličan odraz u romanskim jezicima, osim što se naravno njihovi fonetski principi razlikuju: ital./špan. pera, vera, starofranc. peire, veire. Latinski akuzativi jednine nuce(m) ’orah’ (nominativ: nux) i vōce(m) ’glas’ (nominativ: vox) takođe su imali gotovo isti odraz u većini romanskih jezika: ital. noce, voce, port. noz, voz i franc. noix, voix. Ova promena ne opaža se u rumunskom i sardinskom jeziku.
Primeri:
U francuskom i italijanskom ove se promene zapažaju samo u otvorenim slogovima. U španskom, pak, do diftongizacije je dolazilo nezavisno od fonetskog okruženja vokala, što je dovelo do jednostrukog sistema od pet akcentovanih i neakcentovanih vokala. Portugalski uopšte ne pokazuje diftongizaciju, npr. focus > port. fogo ’vatra’. Rumunski pokazuje diftongizaciju kratkog /e/, npr. lat. ferrum > rum. fier ’gvođže’, ali ne i kratkog /o/ (lat. focus > rum. foc).
Portugalski je u određenoj meri izbegao nestabilnost vokalskog sistema koji je nasledio iz vulgarnog latinskog, jer je u potpunosti očuvao razliku koja je u latinskom postojala između dugih i kratkih vokala u zatvorenim i otvorenim slogovima. Latinsko dugo ē i ī postali su u portugalskom zatvoreni vokali, koji se beleže kao ê i ô ukoliko su akcentovani, dok su njihovi kratki ekvivalenti prešli u otvorene vokale, koji se beleže kao é i ó kada su akcentovani. Ipak, određeni stepen nestabilnosti proizašao je iz neakcentovanog o, koje je dalo [u], i iz neakcentovanog e, koje je dalo [i] ili [].
Sličan fonetski razvoj opaža se i u katalonskom jeziku. Latinsko kratko o dalo je otvoreni vokal, dok je kratko e prešlo u zatvoreno [e] u zapadnim dijalektima, odnosno u [ə] (schwa) u istočnim. Ovo schwa razvilo se postepeno u otvoreniji glas, ali se na Balearskim ostrvima održalo kao srednji vokal sve do danas. U istočnim katalonskim dijalektima zapaža se izvesna nestabilnost vokala, kao i u portugalskom: neakcentovani vokali /e/, /o/ prelaze u schwa (pokazuje se da ova promena nije uopšte uticala na /e/ koje se nalazilo neposredno pre akcentovanog sloga i koje se u izgovoru i dalje susreće u delu Balearskih ostrva), a – s izuzetkom Majorke – neakcentovano /o/, /u/ davalo je [u].
Sledeća tabela pokazuje vokalske promene do kojih je došlo u romanskim jezicima u odnosu na vuglarni latinski:
Konsonanti
Jedna promena koja je imala gotovo pravilan razvoj u vulgarnom latinitetu bila je palatalizacija konsonanata /k/, /t/ i često /g/. Jedini romanski jezici u kojima se ovaj razvoj ne zapaža bili su dalmatski i neki dijalekti sardinskog jezika. Na primer, latinsko caelum [kaɪɫum] ’nebo’ nalazi se u romanskim jezicima sa inicijalnim sibilantom: ital. cielo, franc. ciel, špan. cielo, port. céu, katal. cel.
Latinski poluvokali /w/, /j/, koji su se beležili kao v, i, npr. vinum, iocunda, dobili su najzad čisto konsonantski izgovor /v/ i /dj/. Ipak, međuvokali /b/ i /w/ ili /v/ često su se stapali u srednji bilabijalni glas [β].
Treba primetiti da u latinskoj abecedi nije postojala razlika između grafema U i V, I i J, kao u novijem periodu. Velika slova U i J nisu postojala, a mala j i v predstavljala su samo drugačije grafije za slova i i u. Te drugačije grafije upotrebljavale su se uglavnom na početku reči, i to u estetske svrhe u rukopisima ili da bi se slova i i u razlikovala od sličnih oblika slova n i m. Tek od 16. veka daje se konsonantska vrednost grafemama j i v, dok i i u označavaju samo vokale. Ova klasifikacija verovatno potiče od činjenice da se konsonantska vrednost slova I i V ipak češće nalazi na početku reči. Tek tada uvedeno je pisanje velikih slova U i J, s obzirom da se i u pisanju velikih slova počela beležiti razlika u fonološkoj vrednosti.
Promena vredna pažnje koja se pojavljuje u zapadnim romanskim oblastima bila je uvođenje jednog protetičkog vokala u reči koje su počinjale konsonantskom grupom #sC- (s + konsonant). Na primer, lat. spatha (< starogrčki spathē (σπάθη) ’sablja’) prešlo je u španski i portugalski kao espada, u katalonski kao espasa, a u francuski kao épée. Istočni romanski jezici zadržali su eufoniju dodajući, ukoliko je potrebno, vokal članu koji prethodi takvoj imenici. Tako, u italijanskom nema protetičkog vokala u la spada ’sablja’, ali se zato određeni član il menja u lo, kada mu sledi grupa koja to zahteva: lo spaghetto, lo zucchero.
Kao što će pokazati dalja analiza, gubitak završnih konsonanata doveo je do poremećaja kategorije gramatičkog roda u romanskim jezicima. U klasičnom latinskom jeziku završeci -us, -um odražavali su razliku između muškog i srednjeg roda i istovremeno ukazivali na to da li se reč nalazi u nominativu ili akuzativu. Slabljenje, a zatim i obezvučavanje završnih -s i -m dovelo je do spajanja imena muškog i srednjeg roda, što opažamo u svim romanskim jezicima. Neke reči srednjeg roda, npr. gaudia ’radost’ (množ. od jedn. gaudium), prešle su u ženski rod zbog slučajne sličnosti leksičkih završetaka.
Završetak -m počeo je, kako se čini, da nestaje još od trenutka od kada potiču prvi latinski natpisi. Na primer, na nadgrobnom spomeniku Lucija Kornelija Scipiona, koji je umro oko 150. pne., nalazi se epitaf u kome čitamo: TAVRASIA CISAVNA SAMNIO CEPIT, što bi, zapisano klasičnim latinskim, glasilo: Taurāsiam, Cisaunam, Samnium cēpit. Dakle, završno -m održavalo se samo postojanošću književnog jezika, premda se u poeziji iz metričkih razloga često tretira kao bezvučno.
Svedočanstva promena
Kao što je bio slučaj i sa helenističkom kojnom, važni pokazatelji promena nalaze se u traktatima koji te promene kritikuju. Krajem 3. veka nastao je tekst o latinskom jeziku pod naslovom Appendix Probi, zapravo zbirka reči (»glosâ«), gde se umesto vulgarnolatinskih reči koje su tada bile u upotrebi preporučuje upotreba ispravnih klasičnih oblika. Takva svedočanstva obično razotkrivaju tendencije koje su prevlađivale u govornom jeziku, kako u pogledu leksike tako i u pogledu morfologije, te ukazuju na pravac tih promena.
Glose navedene u spisu Appendix Probi ukazuju na to da su delovale sledeće promene:
Neki oblici koji se kritikuju u spisu Appendix Probi zapravo su prevladali u romanskim jezicima: oricla ’uho’, a ne klasični oblik auris, jeste izvor iz koga je poteklo francusko oreille, katalonsko orella, špansko oreja, italijansko orecchio, rumunsko ureche i portugalsko orelha. Klasični latinski oblik auris nije se nigde održao.
Leksika
Neke reči iz klasičnog latiniteta ne pojavljuju se u leksici vulgarnog latinskog jezika, iako se njihovi tragovi mogu naći u različitim romanskim jezicima. Klasično equus ’konj’ bilo je postepeno zamenjeno imenicom caballus, kako pokazuju savremene reči (ali treba primetiti iapă u rumunskom, èbba u sardinijskom, yegua u španskom, egua u katalonskom, égua u portugalskom i ive, iewe u starofrancuskom, sve sa značenjem ’kobila’, a poreklom od klasičnog latinskog equa).
Treba primetiti da su neke reči iz klasičnog latiniteta, kojih nema u vulgarnom latinskom, ušle u srednjevekovni i novovekovni latinitet kao učene pozajmice iz rimskih književnih dela. Leksičke promene uticale su čak i na temeljne gramatičke partikule i latinske veznike, od kojih je značajan broj, kao posledica toga, iščezao gotovo bez traga u romanskim jezicima, npr. an ’li’, at ’ali’, autem ’a, pak’, donec ’dok’, enim ’naime’, ergo ’dakle’, etiam ’takođe’, haud ’ne’, igitur ’stoga’, ita ’tako’, nam ’naime’, postquam ’pošto’, quidem ’čak’, quin ’da ne’, quoque ’takođe, i’, sed ’ali’, vel ’ili’ itd. To naravno ne znači da je vulgarni latinski »izgubio« mogućnost da izrazi vezničke i sintaktičke odnose koji su se izricali pomoću navedenih reči i da je postao neki »siromašniji« jezik: te funkcije preuzeli su uglavnom drugi veznici ili su se one izražavale opisno.
S druge strane, osnovni latinski vokabular nije imao isti razvoj u romanskim jezicima, jer su se učeni i vulgarni oblici jedinstvenog latinskog jezika tokom cele istorije međusobno značajno razlikovali. Na primer, vulgarni latinski ne čuva suptilnu razliku u značenju između klasičnih zameničkih prideva omnis ’svaki, sav’ i totus ’ceo’. Međutim, u različitim jezicima nalaze se tragovi oba ova prideva: ital. ogni ’svaki’ čuva latinsko omnes (množ.), dok drugi jezici upotrebljavaju u istom značenju oblike koji su nastali iz lat. totum (akuzativ od totus): ital. tutto, špan. todo, franc. tout, port. tudo, katal. tot, rum. tot.
Ipak, činjenica da je formalno obrazovanje i dalje bilo zasnovano na klasičnom latinitetu imala je za posledicu to da su u vokabular ponovno prodirale latinske reči poreklom iz visokog ili učenog književnog stila, te da su se one ustaljivale u jeziku, ponekada čak i kada je već postojao paralelni vulgarnolatinski oblik. Takve reči se lako prepoznaju po tome što one ne pokazuju očekivane fonetske promene.
Primeri:
Ponekada je reč iz klasičnog latiniteta zadržana zajedno s rečju paralelnog značenja iz vulgarnog latiniteta. U vulgarnom latinskom, klasično caput, -itis ’glava’ zamenjeno je rečju testa (prvobitno ’vrč, kup’, promena koja je poznata i iz drugih jezika, usp. engl. cup ’kup, vrč’ i nem. Kopf ’glava’), kao što se vidi iz franc. tête ’glava’, ital. testa ’glava’. Međutim, u istim jezicima očuvala se i reč caput, dakako u promenjenom fonetskom obliku, ali uglavnom u metaforičkom značenju ’vođa, šef, gazda’: franc. chef (> špan. jefe), ital. capo, i špan./port. cabo ’kraj; vođa’. Originalno značenje latinske reči sačuvalo se u oksitanskom, katalonskom i osobito rumunskom, gde i reč cap i reč țeastă imaju isto značenje ’glava’, ali se reč koja potiče iz klasičnog latiniteta češće koristi u anatomskom značenju. Južni italijanski dijalekti zadržali su capo kao uobičajenu reč u značenju ’glava’. Na Pirinejskom poluostrvu značenje ’glava’ ima špan. cabeza, port. cabeça i franc. chevet ’uzglavljem’, koje vode poreklo od vulgarnolatinskog capitium (< lat. caput, -itis), dok se reč testa u portugalskom čuva u značenju ’čelo’. Neki lingvisti primećuju u ovom slučaju dokaze koji potvrđuju teoriju italijanskog filologa M. Bartolija, da periferni jezici pokazuju tendenciju ka lingvističkom konzervativizmu i ka čuvanju arhaizama.
Reichenau glose
Značajni doprinos našem poznavanju vulgarnog latiniteta u Francuskoj pružaju tzv. Reichenau glose (Reicheneau glosses), nazvane tako po samostanu Rajhnau koji se nalazi na istoimenom ostrvu u nemačkom delu Bodenskoga jezeru, severozapadno od Konstanza. Radi se o zbirci reči napisanih na margini jednog rukopisa latinske Vulgate, sa ciljem da objasni značanje latinskih reči u tekstu koje se više nisu mogle sasvim razumeti u 8. veku, kada je rukopis nastao. Objašnjenja su data u jednom obliku vulgarnog latiniteta za koji se veruje da predstavlja preteču starofrancuskog jezika.
U popisu Reichenau glosa koji sledi prvo je data latinska reč, a zatim njoj odgovarajući vulgarnolatinski termin koji je objašnjava. Ove glose pokazuju kako su latinske reči iz 4. veka (kada je Vulgata nastala) zamenjene novim leksičkim odrednicama, koje su obično i prevladale u romanskim jezicima:
Sledeće glose svedoče o gramatičkim promenama:
U popisu se pojavljuju i pozajmljenice iz nemačkih dijalekata:
U sledećem popisu nalaze se reći čije se značenje promenilo:
Nestanak padeža
Fonetske promene koje su delovale u vulgarnom latinitetu otežavale su očuvanje padeškog sistema imenske grupe kakav je postojao u klasičnom latinskom i na kraju su se pokazale pogubnim za komplikovani sistem od pet deklinacija koji je postojao u latinskom jeziku. Kao posledica toga, u vulgarnom latinskom zapaža se pomeranje nekada sintetičkog jezika ka analitičkom, u kojem red reči predstavlja jedan od glavnih sintaktičkih elemenata. Gubitak završnog /-m/, gubitak dugih vokala i monoftongizacija diftonga /ae/ u /e/ izazvali su velike promene u imeničkoj paradigmi a-deklinacije, kao što se vidi na primeru promene imenice rosa ’ruža’, koja je data u tablici.
Do potpunog gubitka padeškog sistema došlo je postepeno. Starofrancuski je nastavio da razlikuje nominativ od kosih padeža (što je poznato kao cas sujet – cas régime), ali je i ta razlika konačno nestala iz jezika tokom 12. i 13. veka, zavisno od dijalekta. Slična razlika postojala je i u starom oksitanskom jeziku, kao i u nekim retoromanskim dijalektima sve do pre nekoliko vekova. Rumunski jezik i dalje razlikuje genitiv/dativ zajedno s tragovima vokativa.
Razlika između jednine i množine u romanskim se jezicima pravi na dva načina. Severno i zapadno od linije La Spezia – Rimini, koja prolazi severnom Italijom, jednina se obično razlučuje od množine pomoću završnog -s, koje se proširilo analogijom, budući da je bilo prisutno u akuzativu množine imenica muškog i ženskog roda svih deklinacija. Južno i istočno od pomenute linije razlika između jednine i množine pravi se pomoću promene završnih vokala, kao što je istovremeno slučaj u italijanskom i rumunskom jeziku. Ovaj razvoj sačuvao je i proširio način razlikovanja jednine i množine koji se zapaža u latinskoj a- i o-deklinaciji (-ae, -as / -i, -os).
Razvoj člana
Pored toga, kao i u grčkom jeziku, broj unus, una počeo je da dobija značenje ‘neki’, što je rezultiralo time da se on počeo redovno koristiti kao neodređeni član. Od tog broja potiče ovaj niz neodređenog člana u romanskim jezicima: franc. un, une, ital. uno, una, špan. un, una i dr. Ostale pokazne zamenice takođe su ostavile traga: franc. ce ’taj (prid.)’ < starofranc. cest < lat. ecce istum, ce ’ovaj (zam.)’ < starofranc. ço < lat. ecce hoc; ital. quello ’onaj’ < lat. eccum illum, questo ’ovaj’ < lat. eccum istu itd.
Desemantizacija pokazne zamenice započela je vrlo rano u latinskom jeziku. Poznato je da se pokazna zamenica koristila u složenicama, u kojima se vidi gubitak njene pokazne vrednosti. U prevodu Biblije poznatom kao Vetus Latina, na primer, nalazi se odlomak: est tamen ille dæmon sodalis peccati (= „đavo je prijatelj greha”), u kontekstu koji sugeriše da reč ille nije mogla imati nikakvog drugog značenja do vrednost člana. Potreba da se prevedu svete knjige napisane na grčkom jeziku, koji je od Homera posedovao gramatički član, možda je doprinelo razvoju člana u crkvenom latinitetu. U spisu Peregrinatio Aetheriae na sličan se način upotrebljava ipse: per mediam vallem ipse ’sredinom doline’, što sugeriše da je i ta zamenica gubila svoje pokazno značenje.
Još jedan pokazatelj slabljenja prvobitnog značenja pokaznih zamenica i prideva jeste činjenica da su pravni i slični tekstovi toga doba preplavljeni rečima kao što su prædictus, supradictus itd. (svi sa značanjem ’navedeni, rečeni’), koji u načelu ne znače ništa drugo do ’ovaj’ ili ’onaj’. Grgur Tourski piše: Erat autem ... beatissimus Anianus in supradicta civitate episcopus (= „Blagoslovljeni Anijan bio je biskup u tom gradu”). Stari latinski pokazni pridevi i zamenice izgubili su svoju nekadašnju jasnu semantičku vrednost. Na primer, u neformalnom govoru rekonstruisani oblici sugerišu da su pokazne zamenice i pridevi nasleđeni iz latinskog jezika bili osnaživani dodavanjem reči ecce ’eto! evo! gle!’ ili *eccu < eccum ’gle ga!’. Odatle potiču starofranc. cil (< *ecce ille), cist (< *ecce iste) i ici (< *ecce hic), špan. aquel i port. aquele (< *eccu ille), ital. questo (< *eccu istum), quello (< *eccu illum), kao i priloški lokalizmi špan. acá, port. cá (< *eccu hac), acolá (< *eccu illac) i aquém (< *eccu inde).
I stil je svakako imao značajnu ulogu. U Zakletvama iz Strazbura, koje su već pomenute kao jedan od najraninih spomenika romanskih jezika, ne nalazimo nijednu pokaznu zamenicu u funkciji člana ili partikule koja bi pojačavala značenje imenice, pa čak ni na mestima na kojima se kasnije u romanskim jezicima svakako nalazi takav gramatički oblik. Očigledno, upotreba pokaznih zamenica u funkciji člana još uvek se smatrala previše neformalnom da bi ušla u tekst jedne kraljevske zakletve u 9. veku. Treba takođe istaći da se primećuju značajne razlike u upotrebi člana u različitim jezicima. U rumunskom, na primer, član se može kao sufiks spojiti sa imenicom, kao i u drugim članovima balkanske jezičke unije (nem. Balkansprachbund), ali i u severnim germanskim jezicima (npr. danskom, švedskom i dr.).
Nestanak srednjeg roda
U modernim romanskim jezicima ovaj tip imeničkog završetka na -s više se ne pojavljuje, a sve imenice potekle iz latinske o-deklinacije imaju završetak koji je nastao od akuzativskog -um, koje se razvilo ili u vokal ili u nulti završetak: -um > -u/-o/-Ø. na primer. lat. murum ’zid’ > ital. i špan. muro, katal. i franc. mur; lat. caelum ’nebo’ > ital. i špan. cielo, franc. ciel, katal. cel. Starofrancuski još čuva -s u nominativu i -Ø u akuzativu u oba prvobitna roda (murs, ciels).
U nekim imenicama srednjeg roda 3. deklinacije ablativski oblik dao je produktivnu imensku osnovu u romanskim jezicima, dok je u drugim imenicama tu osnovu dao oblik za nominativ/akuzativ, koji su u klasičnom latinskom bili identični. Ima dokaza za tvrdnju da je srednji rod postao nestabilan još u carsko doba. Karakterističan je primer latinske reči lac, -ctis ’mleko’. U romanskim jezicima oblici ove reči, kao franc. (le) lait, katal. (la) llet, špan. (la) leche, port. (o) leite, ital. (il) latte, rum. lapte(le), svi potiču od anomalnog oblika srednjeg roda za nominativ/akuzativ lacte ili od retkog akuzativa muškog roda lactem. Treba primetiti da je u španskom i katalonskom ova reč prešla u ženski rod, dok je u ostale jezike ušla kao imenica muškog roda. Neke imenice srednjeg roda, međutim, održale su se u romanskim jezicima, ali samo po formi i bez vrednosti posebnih morfoloških primera, npr. lat. nom./akuz. nomen ’ime’ > franc. nom, port. nome, ital. nome itd., dok je nepravilna kosa osnova *nominem dala špan. nombre.
Još jedan faktor koji je doveo do gubitka srednjeg roda bio je završetak -a / -ia u množini većine imena srednjeg roda. Neke od takvih imenica bile su interpretirane kao jednina ženskog roda. Primeri: lat. gaudium ’radost’, množ. gaudia > franc. (la) joie, katal. (la) joia, ital. (la) goia (pozajmljenica iz francuskog); tako i lat. lignum ’drvo’, množ. ligna > špan. (la) leña, katal. (la) llenya. U nekim jezicima još uvek postoji poseban oblik koji potiče od stare množine srednjeg roda koji se gramatički smatra ženskim rodom: lat. bracchium ’ruka’, množ. bracchia > ital. braccio ali množ. braccia, rum. braţ(ul) ali množ. braţe(le). Usp. takođe merovinški latinski ipsa animalia aliquas mortas fuerant.
Očuvanje srednjeg roda proizvelo je heteroklitične imenice u različitim romanskim jezicima. Na primer, ital. izraz l’uovo fresco ’sveže jaje’ u množini glasi le uova fresche. Udžbenici italijanskog jezika daju nepotpuno objašnjenje da se ovaj izraz u jednini nalazi u muškom rodu, a da je u množini ženskoga roda. Međutim, tačnije je reći da je imenica uovo ’jaje’ jednostavno srednjega roda (< lat. ovum, množ. ova) te da se ponaša u skladu s pravilnim razvojem morfoloških završetaka srednjeg roda. Prema tome, sa stanovišta istorijske gramatike može se reći da je latinski srednji rod opstao u italijanskom i rumunskom jeziku.
Ove tvorbe su bile posebno uobičajene ako su se njima mogli izbeći nepravilni oblici. U klasičnom latinskom jeziku imenice koje označavaju drveće često su bile ženskoga roda, ali su mnoge pripadale o-deklinaciji, u kojoj su prevlađivale imenice muškog i srednjeg roda.
Primeri:
Kao i obično, nepravilni oblici najduže su se održali uglavnom u visokofrekventnim rečima. Na primer, lat. imenica manus ’ruka’, koja je ženskog roda ali pripada u-deklinaciji u kojoj prevlađuje muški rod, zadržala je u romanskim jezicima i svoj originalni gramatički rod i svoju morfološku sličnost sa imenicama muškog roda: ital. i špan. (la) mano, franc. (la) main, katal. (la) mà, port. (a) mão.
Osim italijanskih i rumunskih heteroklitičnih imenica, u ostalim romanskim jezicima nema ni traga imenicama srednjeg roda, ali svi ovi jezici kod zamenica semantički jasno razlikuju srednji rod (premda bi za neke jezike pravilnije bilo reći – neživi rod): franc. celui-ci, celle-ci, ceci, špan. este, esta, esto ’on, ona, ono’, ital. gli, le, ci ’njemu, njoj, njemu’, port. todo, toda, tudo ’svaki, svaka, svašta’.
Treba reći i da u španskom jeziku postoji i član za srednji rod lo, koji se obično upotrebljava uz apstraktne imenice ili kategorije, npr. lo bueno ’dobrota’, lo importante ’važnost’: Lo importante es ayudarle (= „Važno je da ga saslušamo”, tj. doslovno = „‚Važnost je’ da ga saslušamo”), ili: ¿Sabes lo tarde que es? (= „Znaš li koliko je kasno?”, tj. doslovno = „Znaš li kolika je ‚kasnost’?”). Ovo se obično tumači kao postojanje srednjeg roda u španskom, premda se ni u jednom drugom slučaju ne pravi morfološka razlika, a i u navedenim slučajevima može se upotrebiti i član za muški rod el, što bi proizvelo samo suptilnu semantičku razliku.
Funkcija predloga
Nestanak morfološkog razlikovanja padeža značilo je da sintaktičku funkciju koju je ranije obavljao padeški sistem sada moraju vršiti predlozi ili drugi perifrastični izrazi. Broj ovih partikula se povećao, a mnoge su stvorene složenicama od drugih partikula.
Romanski jezici puni su takvih gramatičkih partikula, kao špan. donde ’gde’ < lat. de + unde; franc. dès ’od’ < lat. de + ex; franc. dans ’u, na’ < lat. de + intus, tj. = iz unutra, dok sinonimno špan. desde < lat. de + ex + de, uz semantičko osnaživanje); špan. después i port. depois ’posle’ < lat. de + ex + post. Neke od ovih novih složenica se pojavljuju u tekstovima iz vremena poznog carstva, kao poznolatin. de foris ’van, izvan’, od kojega potiču franc dehors, špan. de fuera, port. de fora. Na primer, kod Hijeronima nalazimo: si quis de foris venerit (= „ako neko ode napolje”).
Kako je nestajao padeški sistem, postepeno su njegove funkcije preuzimale predlozi. U vulgarnom latinskom konstrukcija ad + akuzativ počela se upotrebljavati umesto dativa.
Slično tome, genitiv se u vulgarnom latinskom počeo zamenjivati konstrukcijom de + ablativ.
Prilozi
Klasični latinski raspolagao je različitim sufiksima za tvorbu priloga od prideva, npr. pridev carus ’drag’ > prilog care; prid. acer ’oštar’ > pril. acriter; prid. creber ’čest’ > pril. crebro. Svi su se ovi tvorbeni sufiksi izgubili u vulgarnom latinskom, gde su se prilozi uvek gradili od ablativskog oblika ženskog roda kome bi se dodao oblik -mente, koji je originalno bio ablativ od imenice ženskog roda mens, -ntis ’um, pamet’. Na primer, od prideva velox ’brz’ pravilno se u klasičnom latinskom pravio prilog velociter ’brzo’, ali u vulgarnom latinskom prilog se opisivao pomoću izraza veloce mente (doslovno prvobitno značenje ’brzim umom’). Tako je nastala današnja pravilna tvorba priloga u svim romanskim jezicima: ženski rod prideva + sufiks -mente. Ova prvobitno zasebna reč postala je sufiks u poznolatinskom periodu.
Čini se da je ova promena započela već od 1. veka pne., kako se vidi u sledećem odlomku iz Katulove 8. pesme:
Svi prilozi u romanskim jezicima na -ment, -mente potiču od adverbijalizacije ove imenice, koja je tako dobila značajnu ulogu u istoriji latinskog jezika: npr. franc. seulement ’samo’, heureusement ’srećno’, ital. periculosamente ’opasno’.
Glagoli
Fonetske promene koje su erodirale imenski sistem mnogo su manje uticale na glagolske oblike. Zapravo, jedan aktivni glagol u španskom – ili u nekom drugom modernom romanskom jeziku – i danas će veoma mnogo nalikovati latinskom glagolu od koga je potekao. Jedan od faktora koji su glagolskom sistemu dali veću stabilnost bila je činjenica da je jaki dinamički akcenat u vulgarnom latinskom – koji je zamenio blagi dinamički akcent kakav je postojao u klasičnom jeziku – često za posledicu imao to da su u različitim oblicima jednoga glagola bili naglašeni različiti slogovi. Zbog toga, premda su se oblici reči i dalje fonetski razvijali, distinkcije između različitih glagolskih oblika nisu mnogo erodirale.
Na primer, glagolski oblici u klasičnom latinskom sa značenjem ’volim’ i ’volimo’ glasili su amō i amāmus. Budući da je akcentovano [á] prelazilo u diftong u nekim oblastima gde se govorio starofrancuski, francuski je za prvi oblik dao (j’)aime, a za drugi (nous) amons. Premda se u oba slučajeva izgubilo nekoliko fonema, različito mesto akcenta u ova dva oblika doprinelo je očuvanju morfološke razlike između njih, pa makar i po cenu pretvaranja glagola u nepravilni. Pod uticajem analogije neki su se oblici izjednačili (npr. savremeni francuski ima nous aimons), ali su i neki moderni glagoli sačuvali tu prvobitnu nepravilnost, npr. je viens ’dolazim’ prema nous venons ’dolazimo’.
Drugi niz promena, koji je započeo već u 1. veku nove ere, ticao se gubitka nekih završnih konsonanata. Na jednom natpisu u Pompejima čitamo: quisque ama valia, što bi na klasičnom latinskom glasilo: quisquis amat valeat (= „neka je dobro svako ko voli”). U oblicima prošlog vremena mnogi su jezici proširili završetak -avi, koji se najčešće nalazi u 1. konjugaciji. To je dovelo do neobičnog razvoja: s fonetske tačke gledišta, taj se završetak tretirao kao diftong -au- (s promenom labiodentalnog glasa u nelabijalan), a ne kao poluvokal u grupi /awi/, pri čemu se glas /w/ u nekim jezicima i izgubio. Tako su latinski oblici amaui ’zavoleo sam’, amauit ’zavoleo je’ u mnogim oblastima dali protoromanske oblike *amai i *amaut, što je zatim dalo špan. amé, amó i port. amei, amou; usp. i oblike passé simple u francuskom, koji se upotrebljavaju samo u pisanom jeziku donnai ’dadoh’ < lat. donavi, chantai ’zapevah’ < cantavi; usp. i oblike passato remoto u italijanskom koji se takođe koriste samo u pisanom jeziku amai i amammo. Čini se stoga da su u govornom jeziku ove promene u konjugaciji započele pre no što se izgubio poluvokal /w/.
Još jedna važna sistemska promena dogodila se sa budućim vremenom, koje se u vulgarnom latinskom počelo izricati pomoćnim glagolima. Do toga je možda došlo zbog fonetskog stapanja međuvokalskog /b/ i /v/, što je kao posledicu imalo to da se futurski oblik (npr. amabit ’voleće’) ne razlikuje od perfekatskog oblika (npr. amavit ’voleo je’), što je pak uzrokovalo znatnu zabunu. Uz uvođenje pomoćnog glagola habere ’imati’ nastao je novi perifrastični futurski oblik *amare habeo. Ovaj izraz kontrahovan je u zapadnim romanskim jezicima, kako se može videti u sledećim prevodima izraza »voleću« na savremene romanske jezike:
Na isti se način razvio i novi kondicionalni način, različit od konjunktiva (infinitiv + oblik glagola habere). Činjenica da su futurski i kondicionalni završeci nekada bile zasebne reči još uvek se vidi u portugalskom, koji dozvoljava da se enklitične objektne zamenice u ovim oblicima inkorporiraju kao infiksi između korena glagola i njegovog završetka: (eu) amarei ’voleću’, ali amar-te-ei ’voleću te’, od amar + te ’te’ + (eu) hei = amar + te + [h]ei = amar-te-ei.
Glagolske tablice
U konjugacijskim paradigmama koje slede daje se razvoj glagolskog sistema iz klasičnog latinskog u vulgarni latinski te odraz vulgarnolatinskih oblika u četiri romanska jezika. Kao primeri daju se paradigme glagola amare ’voleti’ i pomoćnog glahola esse ’biti’.
Literatura
Vulgarni latinitet:
Pergola, Pesaro e Urbino
Pergola je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Tanzanija
thumb| Savezna Republika Tanzanija (svahili: Jamhuri ya Muungano wa Tanzania) ili Tanzanija je država na istočnoj obali Afrike. Tanzanija granici sa Kenijom i Ugandom na sjeveru, Ruandom, Burundijem i DR Kongo na zapadu i Zambijom, Malavijem i Mozambikom na jugu. Na istoku, Tanzaniju oplakuju vode Indijskog oceana.
Savezna Republika Tanganjika i Zanzibar je nastala 1964. godine, spajanjem Tanganjike i Zanzibara, koji su u godinama prije ujedinjena stekli nezavisnost od Velike Britanije. Država je kasnije preimenovana u Tanzanija (Tanganjika + Zanzibar). Godine 1996., glavni je grad službeno postao Dodoma, umjesto dotadašnjeg Dar es Salaama (u kojem su još uvijek neke vladine institucije).
Povijest
Glavni članak: Povijest Tanzanije
Tanzanija je bila dio Njemačke Istočne Afrike od 1880-ih do 1919., kada je postala Britanski protektorat, sve do stjecanja neovisnosti 1961.. Julius Nyerere postao je 1960. premijerom Tanganjike, a na položaju je ostao i nakon stjecanja neovisnosti. Tanganjika i susjedni Zanzibar, koje je stekao neovisnost 1963., ujedinili su se 26. travnja 1964 u državu Tanzaniju. Nyerere je uveo Afrički socijalizam (Ujamma), koji je naglašavao pravdu i jednakost. No ujamma se pretvorio u ekonomsku katastrofu te je, uslijed propasti kolektivnih farmi, doveo do nestašice hrane.
Godine 1979., Tanzanija naviješta rat Ugandi, nakon sto je ova pokušala prisvojiti teritorij na sjeveru Tanzanije. Tanzanija je ne samo oslobodila svoj teritorij nego je i izvela invaziju na Ugandu i svrgnula Idi Amina. Nyerere je 1985. predao vlast Ali Hassan Mwinyiu, no pritom je zadržao predsjedanje nad vodećom strankom Chama cha Mapinduzi (CCM) sve do 1990 kada je predao kontrolu Mwinyiju.
U novembru 1995, u Tanzaniji je s prvim višestranačkim izborima završilo razdoblje jednostranačja. No, CCM je premoćno pobijedio na izborima, a njihov kandidat Benjamin Mkapa je uskoro nakon toga (23. prosinca 1995.) prisegnuo kao novi predsjednik Savezne Republike Tanzanije.
U januaru 2001, navodno je najmanje 27 osoba (uglavnom članova stranke Civic United Front) ubijeno na Zanzibaru kada je policija otvorila vatru na demonstrante koji su mirno prosvjedovali zahtijevajući ponavljanje izbora.
Kosmos-2189
Kosmos-2189 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Tanzanija
Povijest
Krajem 2004. potres na drugoj strani Indijskog oceana i tsunami koji se pritom podigao stigao je i do obala Tanzanije, pri čemu je život izgubilo 11 osoba. U luci Dar es Salaam, tanker je izbačen na obalu, pri čemu je došlo do oštećenja naftovoda.
Kosmos-2189
Kosmos-2189 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 3. juna 1992. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 45 kilograma. Kosmos-2189 je bio komunikacioni satelit.
Tanzanija
Politika
Glavni članak: Politika Tanzanije
<!-- Tanzania's president and National Assembly members are elected concurrently by direct popular vote for 5-year terms. The president appoints a prime minister who serves as the government's leader in the National Assembly. The president selects his cabinet from among National Assembly members. The Constitution also empowers him to nominate 10 non-elected members of Parliament, who also are eligible to become cabinet members. Elections for president and all National Assembly seats will be held in October 2005.
The unicameral National Assembly elected in 2000 has 295 members. These 295 members include the Attorney General, five members elected from the Zanzibar House of Representatives to participate in the Parliament, the special women's seats which are made up of 20% of the seats a particular party has in the House, 181 constituents seats of members of Parliament from the mainland, and 50 seats from Zanzibar. Also in the list are 48 appointed for women and the seats for the 10 nominated members of Parliament. At present, the ruling CCM holds about 93% of the seats in the Assembly. Laws passed by the National Assembly are valid for Zanzibar only in specifically designated union matters.
Zanzibar's House of Representatives has jurisdiction over all non-union matters. There are currently 76 members in the House of Representatives in Zanzibar, including 50 elected by the people, 10 appointed by the president of Zanzibar, 5 ex officio members, and an attorney general appointed by the president. In May 2002, the government increased the number of special seats allocated to women from 10 to 15, which will increase the number of House of Representatives members to 81. Ostensibly, Zanzibar's House of Representatives can make laws for Zanzibar without the approval of the union government as long as it does not involve union-designated matters. The terms of office for Zanzibar's president and House of Representatives also are 5 years. The semiautonomous relationship between Zanzibar and the union is a relatively unique system of government.
Tanzania has a five-level judiciary combining the jurisdictions of tribal, Islamic, and British common law. Appeal is from the primary courts through the district courts, resident magistrate courts, to the high courts, and Court of Appeals. Judges are appointed by the Chief Justice, except those for the Court of Appeals and the High Court who are appointed by the president. The Zanzibari court system parallels the legal system of the union, and all cases tried in Zanzibari courts, except for those involving constitutional issues and Islamic law, can be appealed to the Court of Appeals of the union. A commercial court was established in September 1999 as a division of the High Court.