cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Vergel, Gómez Palacio
El Vergel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1125 m.
Naarn
Naarn je riječica u Gornjoj Austriji duga 27,3 km, sjeverna pritoka rijeke Dunav.
Karakteristike
Naarn se formira u Mühlviertelu kod Stuberga gdje se spajaju Veliki (Grosse) i Mali (Kleine) Naarn, od tamo teče prema jugu preko Machlanda do ušća u Dunav.
Establo Olea, Bácum
Establo Olea je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Bácum.
La Vidriera, Salinas Victoria
La Vidriera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Salinas Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
El Palomar, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Rancho de Porúas, Madero
Rancho de Porúas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2145 m.
Nimigea de Sus, Bistrița-Năsăud
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5457 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Sayan Sanya
Sayan Sanya (taj. สายัณห์ สัญญา; Suphanburi, 31. januara 1953. – Bangkok, 11. septembra 2013.), tajlandski pop pjevač žanra luk thung.
Život
Svoju pjevačku karijeru započeo je 1970. godine, radeći mnoge poslove sve dok nije snimio prvi album Look Sao Phoo Karn (ลูกสาวผู้การ). Godine 1973. ubrzo je postao zvijezda glazbe luk thung, nastupajući također na pozornici i u filmovima. 1980-ih postao je popularan pjesmom Kai Ja (ไก่จ๋า) po tekstu Piye Trakoonrata.
Godine 1982. operirao je grlo zbog čega je promukao. Spominje se u filmu Monrak Transistor (2001) Peneka Ratanaruanga, kada Pan postavlja zagonetke, citira tri poznate luk thung zvijezde: Sayan Sanya, Chaiya Mitchai i Yodrak Salakjai.
Henry John Temple, 3. vikont Palmerston
Henry John Temple, 3rd Viscount Palmerston, (20. oktobar 1784 – 18. oktobar 1865) bio je britanski političar, diplomat i državnik, koji je u dva navrata - od 1855. do 1858. godine, te od 1859. do 1865. godine - služio kao premijer Ujedinjenog Kraljevstva, ali je daleko poznatiji po tome što je, služeći kao ministar u brojnim vladama od 1830. do 1865. godine, bio jedan od ključnih kreatora vanjske politike u periodu kada je Britanski Imperij bio na vrhuncu moći. Palmerston je političku karijeru započeo kao torijevac, da bi se kasnije priključio vigovcima, a na kraju bio jedan od prvih vođa moderne Liberalne stranke; iako je na unutrašnjem planu bio liberal i zalagao se za niz tada naprednih reformi, na vanjskom planu se isticao izuzetnom agresivnošću prema drugim državama, te ga se često smatra duhovnim praocem današnjeg liberalnog intervencionizma.
El Nacimiento, Moris
El Nacimiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Moris.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1102 m.
El Carrizal, Ajuchitlán del Progreso
El Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ajuchitlán del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1567 m.
El Carpintero, San Sebastián Tlacotepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1107 m.
Cogliandrino, Potenza
Cogliandrino je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
San Felipe, Gómez Palacio
San Felipe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1117 m.
San Antonio de las Huertas, San Felipe del Progreso
San Antonio de las Huertas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini San Felipe del Progreso.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3549 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2900 m.
San Isidro, Salinas Victoria
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Salinas Victoria.
Rubén Jaramillo, Tuzantán
Rubén Jaramillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tuzantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
San Mateo, Valladolid
San Mateo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Valladolid.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Bayn al Qayfayn, Sa'dah
Bayn al Qayfayn je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1627 m.
Fortín de las Flores, Fortín
Fortín de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Fortín.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 21370 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1048 m.
Bernard Hinault
Bernar Ino (14. novembar 1954.) je bivši francuski profesionalni biciklista. Ino je petostruki šampion Tur de Fransa, on je treći biciklista koji je uspeo da pobedi pet puta, pošto su to pre njega učinili Žak Anketil i Edi Merks. Isto tako, jedan je od pet biciklista koji su osvojili sve tri grand tur trke: Tur de Frans, Điro d’Italija i Vuelta a Espanja i jedan je od dvojice biciklista koji su osvojili svaku više od jedanput (drugi je Alberto Kontador). Ubraja se u najtrofejnije i najuspešnije bicikliste svih vremena. Ostvario je preko 200 pobeda za 12 godina.
Juniorska karijera
Ino je počeo juniorsku karijeru 1972. godine i prve sezone je osvojio nacionalno prvenstvo za juniore. 1974. je osvojio nacionalno prvenstvo na traci za juniore i drugo mesto na trci Rute de Frans.
1975 — 1977
1976. godine, Ino je pobedio na trci Pariz—Kamebrt, gde je pokazao izuzetne hronometarske sposobnosti. Iste godine, Lusjen van Impe je osvojio Tur de Frans za Gitan tim.
Jarwah, Sa'dah
Jarwah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1247 m.
Oleg Velikij
Oleg Volodimirovič Velikij, odnosno Oleg Velyky (ukrajinski: Олег Володимирович Великий; Brovari, 14. listopada 1977. – Kijev, 23. siječnja 2010.) je bio ukrajinsko-njemački rukometaš i reprezentativac koji je igrao na poziciji lijevog ili srednjeg vanjskog. Igračku karijeru započeo je u ukrajinskom klubu ZTR Zaporožje, gdje je igrao do 2001. godine.
Godine 2001., Veikij seli u njemački TUSEM Essen. Nakon tri godine igranja u Njemačkoj, dana 1. travnja 2004. stekao je njemačko državljanstvo te je već naredne godine debitirao za njemačku reprezentaciju. Iste te godine napušta Essen i odlazi u Rhein-Neckar Löwen, gdje igra tri sezone prije nego 2008. odlazi u HSV Hamburg, gdje je njegova karijera i završila. Velikij je još 2003. godine obolio od melanoma, koji se nakon višemjesečne terapije povukao.
San Juan Bubul, Valladolid
San Juan Bubul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Valladolid.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Bernard Hinault
1975 — 1977
1977. Ino je osvojio Gent—Vevelgem, Lijež—Bastonj—Lijež, Gran pri deset nacija, a zatim i Kriterijum Dofine, na kojem je pobedio mnoge favorite za Tur de Frans, uključujući i kasnijeg pobednika te godine, Bernara Tevnea. Ali, po savetu Gimarda, nije učestvovao na Turu.
1978 — 1983
1979. godina je bila izuzetno uspešna za Inoa. Osvojio je Điro Lombardija trku, Fleš Valon, Gran pri deset nacija, a zatim i Kriterijum Dofine, pa je na Tur de Frans došao kao veliki favorit. Ino je osvojio Tur, pobedivši na čak sedam etapa, takođe je osvojio i klasifikaciju po poenima.
1981. godine, osvojio je Pariz—Rube, Amstelovu zlatnu trku, Kriterijum Internacional i Kriterijum Dofine, a zatim je potpuno dominirao na Tur de Fransu, pobedio je na četiri etape, osvojio klasifikaciju kombinacije i osvojio svoj treći Tur, provevši 18 dana u žutoj majici.
1982. godine osvojio je Gran pri deset nacija i Tur Luksemburga, a zatim dolazi opet na Điro i osvaja ga drugi put u isto toliko i učešća, a pobedio je na pet etapa. Nakon Đira, osvojio je svoj četvrti Tur, pobedivši četiri etape.
1983. godine osvojio je Fleš Valon. Zbog povrede je morao da propusti Tur de Frans, a njegov timski suvozač, Loran Finjon, je uspio da ga osvoji. Nakon što je propustio Tur, Ino je osvojio Vuelta a Espanju, gde je pobedio na dve etape. Ino je tako došao do neverovatnog učinka, od osam voženih grand tur trka, osvojio je svih osam.
1984 — 1986
Nesuglasice sa Gimarom su dovele do njihovog razdvajanja i Ino je 1984. prešao u tek formirani tim La Vila. Osvojio je Điro Lombardija trku i Gran pri deset nacija, a zatim je vodio borbu na Turu sa aktuelnim šampionom i bivšim suvozačem, Loranom Finjonom. Ino je pobedio prolog na prvoj etapi, ali nije imao snage u brdima i Finjon je osvojio Tur sa preko 10 minuta ispred Inoa, koji je završio drugi.
1985. godine, Ino se vratio po treći put na Điro i osvojio ga, pobedivši jednu etapu. Na Turu, Ino je osvojio prolog na prvoj etapi, a zatim je pobedio i na osmoj etapi. Velikog rivala imao je u svom timskom suvozaču, Gregu Lemondu, koji je bio pod pritiskom od strane tima da se ne bori za pobedu, već da pusti Inoa da osvoji Tur. Tako je i bilo, Ino je osvojio svoj peti Tur de Frans, izjednačivši se sa Žakom Anketilom i Edijem Merksom. Lemond je osvojio drugo mesto, uz obećanje Inoa da će mu pomoći da osvoji naredne godine.
Ino je vozio svoj zadnji Tur de Frans 1986. godine, kada je trebao da vrati uslugu Lemondu i pomogne mu da pobedi, ali nije bilo tako. Ino je vozio dosta agresivno, pravdajući se da to radi da bi izbacio iz trke Lemondove rivale, a zapravo je i sam Lemond zaostajao. Loran Finjon je vozio defanzivno od počrtka, a zatim je napustio Tur zbog povrede. Na Alp du Ezu, Ino je napao, Lemond ga jurio, dostigao i prestigao, uzevši mu žutu majicu i pobedu na Turu, Ino je završio drugi, pobedio je na tri etape i osvojio je brdsku klasifikaciju. U kasnijim izjavama, Lemond je izjavio da ga je Ino tada izdao sa svojom taktikom.
Kraj karijere
Na kraju 1986. godine, Bernar Ino se povukao iz biciklizma, nakon čega je nastavio da radi kao jedan od organizatora Tur de Fransa. Na kraju svake etape, čestita pobednicima i nosiocima majica. Takođe je radio kao tehnički konsultant u kompaniji Luk, koja se bavila proizvodnjom pedala za bicikla.
U decembru 2013. objavljeno je da će Ino preuzeti ulogu pokrovitelja Britanskog tima Rali za 2014. godinu.. O rivalstvu Inoa i Lemonda na Turu 1986. snimljen je i film, koji je objavljen 22. jula 2014. godine. Ino je vozio 12 grand tur trka, osvojio je 10, a dva puta je završio drugi na Tur de Fransu. Na večnoj listi Gran Tur šampiona, Ino je iza Edija Merksa, koji ima 11 osvojenih gran tur trka.
Córdoba, Fortín
Córdoba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Fortín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11720 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1010 m.
Emilio Portes Gil, San Felipe del Progreso
Emilio Portes Gil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini San Felipe del Progreso.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3737 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2560 m.
Ronde van Vlaanderen
Ronde van Flanderen, poznat i kao De Ronde je jednodnevna klasična biciklistička trka koja se održava početkom aprila u Flandriji, Belgija. Održava se nedelju dana pre Pariz—Rubea. Ronde je najbitnija biciklistička trka u Flandriji, deo je UCI vorld tura, organizuje je organizacija Flandrijski klasici. Prva trka održana je 1913. dok je stoto izdanje bilo 2016. godine.
Danas, trka je jedan od pet monumentalnih klasika, zajedno sa klasicima Pariz—Rube, Milano—Sanremo, Lijež—Bastonj—Lijež i Điro di Lombardija. Jedna je od dva glavna kaldrmisana klasika, zajedno sa Pariz—Rubeom. Trka nije održavana samo tokom Prvog svetskog rata, a od 1919. održava se bez prekida, jedini je klasik koji se održavao tokom svih godina Drugog svetskog rata.
Šestorica drže rekord po broju pobeda, po čemu je Ronde jedinstven među najvećim klasicima. Belgijanci Ahil Bojse, Erik Leman, Johan Museuv i Tom Bonen, Italijan Fjorenco Manji i Švajcarac Fabijan Kančelara imaju po tri pobede.
Od 2004. godine ženska verzija Ronde van Flanderena je pokrenuta, organizuje se istog dana kad i trka za muškarce, samo je manja distanca.
Ronde kao regionalni simbol
Trka oko Flandrije je kreirana 1913. od strane Leona van den Hautea, jednog od osnivača sportskog lista Sportvereld. U to doba, bilo je uobičajeno da biciklističke trke organizuju novine i časopisi, u cilju povećanja prodaje.
Na početku 20. veka, biciklizam u Belgiji je bio slabo zastupljen. Velodromi su bili zatvoreni a nacionalna prvenstva na drumu i na pisti nisu više organizovana. Jedina glavna trka u Belgiji bila je Lijež—Bastonj—Lijež, koja se održavala u Valoniji, gde se govori francuskim jezikom. Kako je razočarenje raslo, Odil Defraje je postao prvi belgijski pobednik Tur de Fransa 1912. On je bio dvadesetogodišnji Flamanac koji je vozio za francuski tim Alkjon, ali je uprkos tome bio simbol potencijalnog razvoja biciklizma u Belgiji. Defrajeova pobeda inspirisala je Augusta de Magta, gradonačelnika Halea i direktora pres grupe Sosijete Belge d'imprimerie, da pokrene sportski magazin na holandskom jeziku, koji je nazvao Sportvereld.
San Juan Bautista, Palenque
San Juan Bautista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Klasifikacija mladog vozača Tour de Francea
Klasifikacija za najboljeg mladog vozača je u rangu druge po važnosti na Tur de Fransu, sa brdskom i klasifikacijom po poenima, mada ako je isti vozač lider u brdskoj i klasifikaciji za najboljeg mladog vozača, prednost ima brdska klasifikacija. Klasifikacija je uvedena 1975. i tokom godina je više puta menjana. Pravila nisu dozvoljavala najiskusnijim vozačima da učestvuju u rangiranju. Nekad je bilo određeno brojem godina, nekad time da li je taj vozač vozio Tur de Frans ranije ili da li je profesionalac duže od dve godine.
Ronde van Vlaanderen
Ronde kao regionalni simbol
Najistaknutiji dopisnik Sportverelda' bio je Karel van Vajnendale, mladi sportski novinar i biciklistički fan, koji je i sam pokušao da se bavi biciklizmom. Prva pitanja javila su se pred početak prvenstva Flandrije, 1912. Van Vajnendale postao je urednik Sportverelda 1. januara 1913.
San Juan Bautista, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Ronde van Vlaanderen
Ronde i flamanski nacionalizam
Mnogo toga je bilo napisano o povezanosti biciklizma u Flandriji i flamanskog nacionalizma. Van Vajnendale je hteo da kreira trku isključivo na tlu Flandrije, obilazeći što je više gradova moguće, jer je smatrao da svaki grad u Flandriji treba da doprinese oslobođenju Flamanaca.
Klasifikacija mladog vozača Tour de Francea
Zadnjih godina, u klasifikaciji učestvuju samo mlađi od 26 godina, a sistem je isti kao i u generalnom plasmanu, sabira se vreme na kraju svake etape i vozač sa najboljim vremenom, koji ima ispod 26 godina je lider klasifikacije.
El Coyote, Moris
El Coyote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Moris.
Klasifikacija mladog vozača Tour de Francea
Istorija
thumb|left|[[Andi Šlek na Tur de Fransu 2009.|100p]] Od 1968. do 1985. na Tur de Fransu se dodeljivala bela majica, ali za klasifikaciju kombinacije (sabira se učinak u ostalim klasifikacijama), ali 1975. je ukinuta i zamenjena klasifikacijom za najboljeg mladog vozača. U klasifikaciji su učestvovali svi vozači koji su minimum tri godine profesionalci, koristeći sistem koji se koristi u generalnom plasmanu. Lider klasifikacije je nosio belu majicu.
Ronde van Vlaanderen
Ronde i flamanski nacionalizam
Ronde van Flanderen je jedini klasik koji je održavan u zemljama okupiranim od strane Nemačke u Drugom svetskom ratu i pod punom podrškom od strane Nemačke. Nemci nisu samo dozvolili i uživali u trci, već su pomogli i u obezbeđivanju staze. Ovo je dovelo do optužbi za saradnju sa Silama Osovine u doba kada su mnogi flamanski nacionalisti bili čvrsto povezani sa Nacističkom Nemačkom. Nakon rata, De standard i Het aglemen sportvereld su zaplenjeni od strane države, dok je nekoliko novinara, uglavnom van sporta, osuđeno zbog saradnje. Van Vajnendalu je doživotno zabranjeno da radi kao novinar, ali je zabrana ukinuta nakon njegovog pisma podrške Bernardu Montgomeriju, u kome je potvrdio da je pomagao oborenim britanskim pilotima tokom rata i skrivao ih u svojoj kući.
Klasifikacija mladog vozača Tour de Francea
Istorija
Pravila su promenjena 1983. i samo vozači koji učestvuju prvi put na Tur de Fransu su se takmičili u klasifikaciji. Pravila su promenjena opet 1987. i u klasifikaciji su se takmičili svi vozači mlađi od 26 godina.
Od 1989. do 1999. bela majica se nije dodeljivala, ali klasifikacija se računala, majica je vraćena 2000.
Godine 1997. klasifikacija je preimenovana u "Suvenir Fabio Kasarteli".
Pobednici
Od kada je klasifikacija za najboljeg mladog vozača uvedena 1975. osvojilo ju je 36 biciklista. Četiri puta je vozač koji je osvojio Tur de Frans, osvojio i klasifikaciju za najboljeg mladog vozača:
Nairo Kintana je jedini biciklista koji je osvojio brdsku klasifikaciju i klasifikaciju za najboljeg mladog vozača iste godine, 2013.
Pobednici klasifikacije za najboljeg mladog vozača.
Mario Ignacio Cota, Bácum
Mario Ignacio Cota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Bácum.
Mocali, Perugia
Mocali je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Mario Ignacio Cota, Bácum
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Mocali, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 667 m.
Ronde van Vlaanderen
Ronde i flamanski nacionalizam
Suparničke novine u Flandriji Het volk, kreirali su trku Omlop van Flanderen 1945. Het volk je hteo novi biciklistički događaj u Flandriji, kao suparničku trku bliskosti Rondea sa nacistima, kako su istakli. Organizatori Rondea su protestvovali zbog bliskosti imena sa njihovom trkom, jer je u holandskom mala razlika između Ronde i Omlop. Biciklistička federacija Belgije naredila je Het volku da promeni ime i trka je postala Omlop het Volk. Danas je to trka koja otvara sezonu biciklizma u Belgiji.
Prve trke
25. maja 1913. Karel van Vajnendale organizovao je prvi Ronde van Flanderen, koji je prilazio kroz dve zapadne provincije Flandrije. Trka je počela u šest ujutru, u Gentu, Dik je cilj bio u Mariakerkeu. Ukupna dužina bila je 330 km, sve po lošim putevima, uz samo povremeni prolaz preko biciklističkih staza. Trka je završena na drevnom velodromu koje je okruživalo malo jezerce u Meriakerkeu, dok je prodaja karata pokrila samo pola nagradnog fonda.
thumb|upright|left|[[Marsel Bojse, pobednik drugog izdanja trke.]] Prvu trku osvojio je Pol Deman, koji je pobedio u sprintu šestočlane grupe, nakon više od 12 sati vožnje. Deman je osvojio Bordo—Pariz klasik 1914. nakon čega se pridružio Belgiji u Prvom svetskom ratu, gde je krijumčario dokumenta biciklom u neutralnu Holandiju. Nakon mnogo putovanja, uhapšen je od strane Nemačke, zatvoren u Levenu, gde je čekao na pogubljenje. Dan primirja 1918. spasao mu je život i postao je ratni heroj. Dobio je medalje za hrabrost od Belgije, Francuske i Engleske. Vratio se biciklizmu i osvojio je Pariz—Rube 1920 i Pariz Tur 1923.
Na prvoj trci učestvovalo je 37 vozača, uz pet automobila za pomoć. Naredne godine bilo ih je 47 i organizatori su se mučili da nađu dovoljno finansijskih sredstava. Razočarani Van Vajnendale je kasnije izjavio:
"Sportvereld je bio jako mlad i mali za veliki Ronde kakav smo hteli. Zagrizli smo više nego što smo mogli da sažvaćemo. Bilo je teško gledati grupu drugorazrednih vozača kako voze kroz Flandriju, falilo je pregršt santima koji bi pomogli da se pokriju troškovi. Isto se desilo i 1914, nije bilo Van Hauvarta, Maselisa, Defrajea, Mosona, Motijoa, nije bilo Van den Bergea, svima je bilo zabranjeno da učestvuju od strane njihovih francuskih klubova."
Ipak, postojali su nagoveštaji o rastu popularnosti trke kao simbola flamanskog nacionalizma. Marsel Bojse, jedan od biciklističkih ikona u Flandriji na početku 20. veka, insistirao je da učestvuje na trci, uprok zabrani francuskog tima Alkjon, koji nije dozvoljavao Belgijancima da učestvuju. Bojse je uzeo učešće na drugom izdanju trke 1914, kao jedan od favorita i osvojio je u sprintu na velodromu Evergem, u Gentu. Trka je smanjena na 280 km, koje je Bojse odvezao za 10 sati i 20 minuta.
El Coyote, Moris
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1517 m.
Ronde van Vlaanderen
1920-te: rađanje legende
Dvadesetih, trkom su dominirali specijalisti za trke na pisti. Gerard Debats, specijalista za šestodnevne velodromske trke na tlu Amerike, osvojio je Ronde dvaput. Švajcarac Hajri Suter osvojio je trku 1923 i tako postao prvi strani pobednik Rondea, nedelju dana kasnije osvojio je Pariz—Rube i tako ostvario prvi dabl. Godine 1926. grupa od deset vozača sprintala je na cilj. Petorica su pali i osvojio je Denis Versheren, kome je to bila prva trka koju je vozio kao profesionalac.
Start i cilj trke u Gentu privukao je veliki broj publike i na kraju dvadesetih, Ronde je postao vrhunac biciklističke sezone u Flandriji.
1930-te: problemi sa uspehom
Ako su početne trke održane sa malo publike, od 1930. popularnost je porasla, tako da su broj gledalaca pored puta i broj automobila koji su pratili trku pretvorili Ronde u pravi kulturni festival. Godine 1930. Frans Bondel pobedio je 9 minuta ispred Ajmea Doshea. Godine 1933. trku je počelo 164 vozača, sedam timova, kao i mnogo automobila i motora u karavanu. Ovaj rast popularnosti doneo je problem sigurnosti. Pisac iz Flandrije, Stajn Strevels, napisao je 1937. da je Ronde kada ga gleda iz kuće u Anzegemu, više povorka automobila nego vozača.
Istoričar Rik Vanvalegem govorio je o "divljem rodeu" navijača koji su vozili iza trke i tražili kratke pauze da bi videli trku nekoliko puta. Policija je procenila da je bilo i do 500.000 ljudi. Ljudi su pratili trku automobilima, prolazili ispred kada su mogli ili su bili toliko blizu puta u selima, da su ponekad vozači imali problema da prođu.
Van Vajnendale je žandarmeriju doveo 1933, ali je to imalo slab efekat. Trka 1937. je bila posebno haotična, sa nekoliko nesreća, zbog čega su organizatori celu stazu osigurali uz pomoć policije na motorima, što je u to vreme bio revolucionarni potez.
U sportskom smislu, trka je rasla, sa učesnicima iz Francuske, Nemačke, Italije, Holandije, Švajcarske i Čehoslovačke. Dominirali su Belgijanci, a Romajn Gajsels je postao prvi vozač koji je trku osvojio dva puta zaredom. Trke 1934 i 1935 su bile posebno kišovite, što je trku činilo napornom.
Nagrade
Nagrade za prvu trku 1913. bile su 1.100 belgijskih franaka. Do 1935. nagrade i bonusi su porasli na 12.500 franaka, pobednik je dobio 2.500, dok je vozač koji je završio na 19 mestu dobio 125 franaka. Godine 1938. postojao je bonus od 100 franaka za svakog vozača koji ima vođstvo od 30 minuta. Nagrade tokom Drugog svetskog rata su bile bilo šta što su organizatori mogli da nađu, uključujući kutije brijača, peć, boce vina i biciklistička oprema. Godine 1948. nagrada je bila 100 franaka.
1940-te: ratne godine i uskrsnuće
Godine 1939, kada je Drugi svetski rat počeo da se promalja, magazin Sportvereld se spojio sa popularnim dnevnim novinama ''Het Nievsblad‘'. Tokom rata, mnogi sportski događaji su bili otkazani, ali je Ronde nastavljen u dogovoru sa Nemačkom. Prvu posleratnu trku osvojio je Ahil Bojse. Zbog ograničavanja puteva, ruta je bila izmenjena i voženo je po lošim putevima i stazama. Start i cilj je bio u Gentu, sa ukupno 198 km
Uprkos ratnom stanju, četrdesete su bile nezaboravne. Ahil Bojse je osvojio trku tri puta, postavši tako prvi vozač koji je to uspio. Brik Shote i Rik van Stenbergen su osvojili trku po dva puta i postali su vodeće figure belgijskog biciklizma. Shote je neizbrisivo povezao svoje ime sa trkom, uz dve pobede, osvojio je osam podijuma, uz nekoliko neverovatnih podviga. Ukupno je 20 puta učestvovao na trci. Godine 1944, mladi Rik van Stenbergen kontrolisao je trku, distancirao Brika Shotea u poslednjim kilometrima i postao najmlađi pobednik ikada, sa 19 godina.
Godine 1948. Ronde je uključen u Čelendž Degranž—Kolombo, preteču današnjeg vorld tura. Do Drugog svetskog rata, Ronde je održavan istog dana kad i najveći italijanski klasik, Milano—Sanremo, koji su preferirali Italijani i Francuzi, što objašnjava zašto je samo jedan stranac osvojio Ronde pre rata. Organizatori su pomerili datum da bi izašli u susret čelendžu Degranž—Kolombo, koji nije mogao da ima dva događaja istog dana. Na Rondeu 1949. učestvovalo je rekordnih 265 biciklista, od kojih njih 50 nisu bili Belgijanci. To je bio najveći broj učesnika ikada, Brik Shote je ostvario drugu pobedu.
1950-te: internacionali klasik
Italijan Fjorenco Manji bio je prvi prestavnik internacionalizacije. Ostvario je tri pobede zaredom, u samo četiri učešća. Pobede 1950. i 1951. ostvario je solo napadima, po jako hladnom vremenu, Godine 1951. Manji je napao na 75 km do cilja i završio je pet minuta i 35 sekundi ispred Francuza Bernara Gotjea, dok je Atilio Rodolfi završio treći, 10 minuta i 32 sekunde iza Manjija. Godine 1953. Holandija je dobila svog prvog pobednika, Vim van Est je pobedio u sprintu Dezira Ketelera. Godine 1955. Francuz Luizon Bobe, tada dvostruki pobednik Tur de Fransa, postao je prvi francuski pobednik Rondea, dok je drugi Francuz, Žan Forestije osvojio naredne godine. Internacionalni prestiž trke porastao je brzo.
1960-te: rastuća popularnost
Godine 1961. Tom Simpson je postao prvi britanski pobednik trke, u kontroverznom sprintu sa Italijanom Ninom Defilipisom. Defilipis je bio bolji sprinter, ali prestao je previše rano da okreće pedale jer je baner na cilju bio oduvan i Simpson je ostvario pobedu.
Uticaj publike nije se nikad završio. Navijači su u velikim kolonama stajali pored puta i cilj trke je pomeren u Gentbrug, sa namerom da idu u korak sa rastućim brojem gledalaca. Rik van Loj ostvario je drugu pobedu 1962 kao aktuelni svetski šampion, usred horde navijača, obezbedivši status nosioca belgijskog biciklizma. Rudi Altig je 1964. ostvario prvu pobedu za Nemačku.
Godine 1969. mladi Edi Merks, na svom putu da postane legenda biciklizma, osvojio je Ronde. Napao je na 73 km do cilja, po lošem vremenu i uprkos zamerkama od strane menadžera, sačuvao je prednost i pobedio je sa pet minuta i 36 sekundi ispred Feličea Đimondija.
1970-te: Kontroverze i doping
Sedamdesetih, Rondeu je trebao novi identitet. Asfalt na mnogim tradicionalnim putevima napravili su trku manje zahtevnom i mnogi vozači su mogli da ostanu sa najboljima. Erik Leman je postao lokalni heroj kada je osvojio tri puta u četiri godine, izjednačivši rekord Bojsea i Manjija. Leman je kao klasični sprinter u svakoj od tri pobede odsprintao Edija Merksa, kao član izdvojene grupe koja je dolazila na cilj, čime su bili nezadovoljni i navijači i organizatori.
Sa namerom da sačuvaju specifične karakteristike Rondea, organizatori su povećali broj brda i sporednih puteva. Godine 1973. cilj trke pomeren je u Merbeke, nedaleko od uspona Mur van Gerardsbergen, koji je postao ikonski uspon trke i belgijskog biciklizma. Tri godine kasnije uključen je kontroverzni uspon Kopenberg.
thumb|left|[[Roger de Flamink na usponu Kopenberg 1977.]] Kopenberg je označio početak senzacionalnih izdanja trke. Godine 1975, Edi Merks je ostvario drugu pobedu. Merks, u majici duginih boja, pobegao je od glavne grupe zajedno sa Fransom Verbekom na 104 km do cilja, dok je na 6 km do cilja otišao solo i trijumfovao. Godine 1976. Fredi Martens i Roger de Flamink, dvojica od belgijskih biciklističkih zvezda, bili su deo petočlane grupe i favoriti za pobedu u sprintu, ali su zbog neslaganja otpali na 4 km do cilja. De Flamink je odsprintao Martensa za četvrto mesto, priznajući svoju grešku, ali je istakao da nije mogao da dozvoli Martensu da pobedi.
Njihovo rivalstvo je kulminiralo 1977, na trci koja je postala jedinstvena. Edi Merks je napao na Kvaremontu, ali su ga prestigli Martens i De Flamink. Martensu je pukla guma na Kopenbergu, navijač mu je dao drugi točak i gurao ga celim putem uzbrdo. De Flamink je otišao solo, ali mu je pukla guma i Martens ga je dostigao. Njih dvojica su išli solo, ali je De Flamink odbio da radi sa njim. Na 70 km do cilja, Martens je vukao, dok je De Flamink vozio iza njega i lagano ga pobedio u sprintu. To je De Flaminkova jedina pobeda. Njih dvojica su dali kontradiktorne izjave o onome što se desilo. Martens je izjavio da mu je sudija rekao da će biti diskvalifikovan zbog nelegalne promene točka i tada mu je De Flamink ponudio 300.000 franaka da nastavi da vozi. De Flamink je opovrgao to, izjavivši da je taktički vozio iza Martensa, koga je smatrao boljim sprinterom. "Nije me briga šta ljudi možda misle. Kad se sve završi i bude zaboravljeno, moje ime i samo moje ime ostaće ugravirano u rekordima Rondea." Nakon trke konrovrze su porasle još više, kada su Martens i trećeplasirani Valter Plankart bili pozitivni na doping i obojica su diskvalifikovani. Muzej Ronde van Flanderen ima red kaldrma u kojima su ugravirana imena svakog pobednika De Rondea, tamo postoji dodatni kamen za 1977, sa imenom Fredija Martensa, nazivajući ga moralnim pobednikom. Godine 1979. Jan Ras je osvojio svoj prvi Ronde.
1980-te: Holanđani i Belgijanci
Osamdesetih godina trku su monopolizovali Belgijanci i Holanđani. Jan Ras je osvojio dvaput, drugi put 1983. pobedivši Luda Petersa sa minut i po. Godine 1986 Adri van der Pul je doneo Holandiji petu pobedu u sedam godina. Van der Pul je pobedio Irca Šona Kelija i Kanađanina Stiva Bauera, u četvoročlanom sprintu.
Ipak, decenija će ostati upamćena po izdanju 1985, koje je osvojio Erik Vanderarden. 23-godišnji Belgijanac slomio je točak pre Kopenberga, ali se vratio na čelo trke, gde su bili Heni Kojper, Greg Lemond i njegov suvozač Fil Anderson. Vanderarden je napao na usponu Mur van Geragdsbergen na 20 km do cilja i došao do solo pobede. Trka je zaradila mesto među legendarnim trkama zbog oluje koja je izbila nekoliko puta u drugom delu trke, sa jakim vetrom i obilnim padavinama, koje su opustošile glavnu grupu. Trku je završilo samo 24 vozača od 174 koliko je startovalo.
Klod Krikjelion je 1987. postao prvi i jedini belgijski pobednik trke sa francuskog govornog područja. Pobedio je u sprintu Šona Kelija. Klasik specijalista, Šon Keli završio je drugi tri puta i Ronde je ostao jedini monumentalni klasik koji nije osvojio.
thumb|left|upright|[[Johan Museuv trostruki pobednik.]]
El Recodo del Río, General Simón Bolívar
El Recodo del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini General Simón Bolívar.
Ronde van Vlaanderen
1990-te: lav iz Flandrije
Godine 1993. Belgijanac Johan Museuv je osvojio trku, pobedivši u sprintu Fransa Masena i počeo je da dominira trkom. Italijanski klasik specijalisti, Moreno Arđentin, Đani Bunjo i Mikele Bartoli su ostvarili po jednu pobedu. Bunjo je 1994. pobedio Museuva za 7 mm, u četvoročlanom sprintu, što je najmanja razlika u istoriji. Sledećeg dana, flandrijske novine Het latste niuvs objavile su sliku foto finiša na naslovnoj strani sa natpisom "Žalost Flandrije. Pored toga, Museuv je dominirao trkom, sa osam podijuma i tri pobede. Mediji u Flandriji dali su mu nadimak lav iz Flandrije. Godine 1997. Rolf Serensen je ostvario prvu pobedu za Dansku.
El Recodo del Río, General Simón Bolívar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1345 m.
Ronde van Vlaanderen
21 vek: monumentalna trka
Đanluka Bortolami i Andrea Tafi nastavili su italijansku tradiciju sa pobedama početkom 2000-ih. Bortolami je pobedio u sprintu Erika Dekera 2001, dok je Andrea Tafi 2002 pobedio sa 21 sekundom ispred Museuva. Godine 2003. Peter van Petegem je ostvario drugu pobedu, dok je 2005.Tom Bonen ostvario prvu pobedu solo napadom. Ronde je 2005. uključen u novoosnovani UCI pro tur, a 2011. je postao deo UCI vorld tura, koji je nasledio pro tur. Trka je tako osigurala status kao jedan od pet monumentalnih klasika. Tom Bonen je postao nova zvezda belgijskog biciklizma sa dve uzastopne pobede, 2005. i 2006, nakon čega je Alesandro Balan doneo novu pobedu Italiji 2007. Drugi Belgijanac, Stajn Devolder, ostvario je dve pobede zaredom, 2008. i 2009. Devolder je obe pobede ostvario na sličan način, napadom na usponu Mur de Gramont, odakle je vozio solo do cilja.
Godine 2010. Bonen je tražio treću pobedu, napao je sa Švajcarcem Fabijanom Kančelarom na 45 km do cilja. Bonen je bio favorit, ali nije mogao da prati Kančelaru nakon napada na usponu Mur van Gerardsbergen. Zahvaljujući hronometarskim veštinama, Kančelara je poslednjih 16 km odvezao solo i ostvario svoju prvu pobedu u Flandriji.
Organizaciju trke preuzeli su flandrijski klasici 2011. Novi organizator pomerili su cilj trke u Audenarde za 2012.. Te godine, Tom Bonen je osvojio treći i poslednji Ronde, pobedivši u tročlanom sprintu Italijane Filipa Pocata i Alesandra Balana. Naredne dve godine dominirao je Fabijan Kančelara, koji je do pobeda dolazio jakim napadom na usponu Aude Kvaremont. Na trci 2015. ni Bonen ni Kančelara nisu učestvovali zbog povreda i Aleksander Kristof je postao prvi norveški pobednik trke.
Godine 2016. trka je proslavljala stoto izdanje, očekivana velikom medijskom kampanjom. Trku je osvojio Slovak Peter Sagan, 25 sekundi ispred Kančelare. Sagan je tako doneo prvu pobedu Slovačkoj i potvrdio je svoj status kao novi najistaknutiji klasik vozač. Godine 2017. Filip Žilber je ostvario prvu pobedu na Rondeu i tako doneo Belgiji prvu pobedu nakon pet godina. Žilber je otišao u solo napad na 55 km do cilja i trijumfovo 29 sekundi ispred Grega van Avermata.
Trenutna ruta
Ronde van Flanderen prolazi kroz dve provincije u Flandriji, Zapadnu i Istočnu. Od 1998. godine trka startuje u Brižu, na severozapadu Flandrije, blizu Severnog mora. Nakon starta na trgu Markt, u centru grada, ide se južno duž ravnica Zapadne Flandrija, sa povremenim deonicama popločanog puta. Poslednjih godina, ruta ide ravnicom 55 km, do Kortrajka, odakle se ide istočno, kroz flandrijske Ardene, gde predeo postaje brdovit.
thumb|left|Poslednjih 40 km trke Prvi uspon na trci obično je periferiji Zapadne Flandrije, nakon 70–80 km trke. Nakon 100 km, prolazi se prvi put kroz Audenarde, nakon čega trka ostaje u Flandrijskim Ardenima, u južnom delu Istočne Flandrije, sa brdima i nekoliko ravnih sekcija kaldrmisanog puta. Brda nude mnogo prilika za napade i obično su odlučujući faktor trke. Usponi su poznati jer su kratki, ali veoma strmi i većina su kaldrmisani.
Većina uspona je smeštena u relativno maloj razdaljini, što uzrokuje konstantnu promenu puta. Kvaremont je najduži uspon, dužine 2.2 km, nije previše strm, ali se smatra kao jedan od najviše napornih uspona u Flandriji, zbog dužine i kaldrmisanog puta. Najstrmiji od svih je Kopenberg, 600 metara dužine, sa maksimumom od 22 % nagiba, po slabo popločanom i uskom putu.
Od 2012. godine trka se završava u Audenardeu. Poslednja dva uspona, Aude Kvaremont i ''Paterberg smešteni su dvaput u poslednjem krugu. Tokom poslednjeg kruga, Kvaremont je smešten na 16 km do cilja, dok je Paterberg na 13 km do cilja, nakon čega je ravno do cilja.
Promene kursa
Kao i mnogi biciklistički klasici, ruta se menjala i razvijala tokom godina, ali je uvek održavana u provinciji Zapadne i Istočne Flandrije. U prvih 30 godina, trka je održavana od Genta do Genta, s tim što je cilj u Gentu menjan svakih nekoliko godina.
Prvo izdanje trke održano je istočno, start je bio u Sin Niklasu, nakon čega se išlo u smeru kazaljke na satu, kroz Alst, Audenarde, Kortrajk, Verne, celim putem do obale mora u Ostendeu i Ruselareu i nazad do Genta. Trka je posetila sve velike gradove Zapadne Flandrije. Ruta 1914. bila je slična, ali bez puta do obale.
Godine 1919. pravac trke je promenjen na suprotnu stranu od kretanja kazaljke na satu, dok je 1920. trka opet posetila obalu, prolazeći kroz Briž, pored Severnog mora od Blankenbergea do Ostendea. Ruta nije menjana do 1938, kada je direktor trke, Karel van Vajnendale insistirao da se tokom kursa uključe obale, zbog sentimentalnog viđenja Flandrije.. Put pored mora je otežan jakim vetrom koji onemogućuje napade i razdvaja glavnu grupu. Vetar sa mora, uzrokuje stvaranje dijagonalne linije vozača, što je tipično za Ronde i druge trke u Flandriji.
thumb|right|Mur van Gerardsbergen, uključen na Ronde 2017, nakon pet godina odsustva. Prolaz trke pored obale je uklonjen kada je Drugi svetski rat počeo, jer je pristup moru bio ograničen. Ruta trke u ratnim godinama jr bio krug po unutrašnjosti Flandrije, dok je 1946. vraćena predratna ruta. Godine 1952. vožnja pored obale je napuštena na devet godina, vraćena je 1961, samo da bi bila uklonjena opet 1964.
Od 1973. novi cilj je u Merbekeu, prvi put van Genta. Trka nije bila više kružna i novi cilj je bio blizu zone brda, pružajući mogućnosti da se uključe novi usponi u završnici. Mur van Gerardsbergen, sa nagibom do 20 %, na 16 km do cilja je obično mesto gde vozači upućuju odlučujuće napade. Od 1973. do 2011. Mur je vožen zajedno sa Bosbergom, koji je završni uspon, na 11 km do cilja.
Godine 1998. start je pomeren u Briž, omogućavajući ponovo prolazak pored mora, ali sačuvajući tradicionalni završetak nad Murom i Bosbergom.
Godine 2012. promenjen je cilj, koji je premešten u Audenarde, 30 km zapadno od Gerardsbergena, isključujući iz trke i Mur i Bosberg. Završni usponi od tad su Kvaremont i Paterberg.
Startne lokacije
Ronde je startovao u četiri različita grada – Gentu, Sin Niklasu, Brižu i Antverpenu. Start prve trke 1913 bio je na trgu Markt, u centru Genta, najvećeg grada Istočne i Zapadne Flandrije. U isto vreme održavanja trke, Gent je ugostio i svetsku izložbu. Kasnije, start trke je pomeren kor hotela Albert, blizu železničke stanice Sent Piters, gde se vozači potpisuju za start. Do 1950. nedeljna misa je održavana za vozače pre starta, dok je trka održavana malo pre Svete sedmice ili Uskrsa.
thumb|left|upright|[[Antverpen, domaćin starta Rondea od 2017.]] Godine 1977. Sin Niklas je zamenio Gent kao lokaciju starta Rondea, uglavnom jer ima više prostora da se trka prilagodi rastućem broju publike. Trka je startovala ispred gradske skupštine. Godine 1988. trka je porasla u dvodnevni događaj, a spektakl je prenošen na televiziji Flandrija.
Start je 1998. premešten u Briž, grad UNESKOove svetske baštine, poznat po svojoj slavnoj istoriji i srednjovekovnoj arhitekturi. Prelazak iz Sin Niklasa u Briž doneo je brojne kritike. Do tada, bila je tradicija da se navijači sretnu sa vozačima pre starta. Mnogi fanovi i tradicionalisti bili su uzbuđeni zbog novog startnog mesta, veličajući istoriju Briža i njegovu blizinu moru, što je ponovo omogućilo da trka prilazi pored obale.
Od 2017. start trke je u Antverpenu, najvećem gradu u Flandriji. Ova promena je značila da će Ronde prvi put proći kroz provinciju Antverpen, kao i prvi, istorijski start trke van grofovije Flandrije. Promena je smatrana revolucionarnom i izazvala je velike podele između biciklističkih fanova u Flandriji.
Lokacije cilja
Cilj trke 1913 bio je na velodromu Mariakerke, u Gentu, ali je 1914 pomeren u Evergem, gde je, po izjavi Van Vajnendalea bilo 20 gledalaca više nego prve godine.
Veteren je ugostio cilj trke u periodu od 1928 do 1961, uz prekide tokom Drugog svetskog rata, kada je cilj pomeren u Gent. Fjorenco Manji je svoja tri Rondea osvojio u centru Veterena. U periodu od 1962 do 1972, cilj trke bio je Gentbrugeu, na periferiji Genta.
U periodu od 1973 do 2011, cilj je bio u Merbekeu, delu grada Ninove, oko 20 km zapadno od Brisela. 39 godina cilj je bio na Halsestenvegu, poslednjih 400 metara išlo se uzbrdo.
U septembru 2011, objavljeno je da će Audenarde ugostiti cilj trke, tako prekinuvši 39 godina dugu tradiciju finiša trke u Merbekeu. Mnogi navijači su bili uznemireni promenom cilja i organizatori su se suočili sa novim otporom.
Start i cilj: thumb|right|[[Audenarde, cilj Rondea od 2012.]]
Priroda trke
thumb|[[Bredli Vigins na usponu Kvaremont 2015.]]
Ronde van Flanderen je poznat po tome što je to strategijska trka, na kojoj favoriti imaju dosta šansi da planiraju svoj odlučujući napad. Taktički deo trke počinje u brdovitijem regionu flandrijskih Ardena, gde timovi i vozači moraju da reaguju na nepredvidljivi razvoj i na napade "favorita iz senke".
Priroda nagiba na tim usponima favorizuje agresivne vozače, koji voze napadački. Glavna grupa u velikoj brzini ide prema usponima, dok se timovi trude da dobro pozicioniraju svog lidera na čelu grupe. Usponi su obično praćeni širokim ulicama, koje služe za oporavak pre sledećeg uspona.
Iako je većina uspona u gradskim lokacijama ili pored sela, usponi i ulice koje vode do njih su obično uske, što uzrokuje da se glavna grupa razvuče u veliku liniju, a ponekad se razdvoji u više manjih grupa. Najbolji vozači su prinuđeni da se konstantno bore za poziciju na vrhu grupe. Trka je renovirana, ali i ozloglašena zbog nervozne rute, jer favoriti koji padnu ili dožive defekt na biciklu početkom trke, obično ne uspeju da se vrate do grupe.
thumb|left|upright|[[Alesandro Balan na Rondeu 2012.]] Kao posledica, element sreće je verovatno razlog što nijedan vozač nije Ronde osvojio više od tri puta, za razliku od drugih klasika.
Otkad je trka rekonstruisana 2012, usponi Kvaremont, Paterberg i Kopenberg su mesta na kojima se odvija akcija. Kvaremont je dug 2.200 km, sa kaldrmom, najveći nagib je 12 %, mesto na kojem jaki vozači prave odlučujući napad, što je demonstrirao Fabijan Kančelara 2013 kada je napao sa Peterom Saganom na blažoj sekciji Kvaremonta i distancirao Sagana na Paterbergu, koji je završni uspon trke. Paterberg je dug samo 400 metara, ali sa deonicama od 20 % nagiba i dolazi nakon 245 km trkanja, te je generalno test izdržljivosti i snage.
Kultura trke i primarni takmičarski karakter su faktori prepoznavanja Rondea. Dvostruki pobednik Peter van Petegem izjavio je: "Stvarno nije bitno gde ide. Imate kaldrmisane sekcije, uspone i uske ulice i to obezbeđuje karakteristike trke."
Spisak pobednika
Pobednici:
Chilacayote, Ajuchitlán del Progreso
Chilacayote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ajuchitlán del Progreso.
České Budějovice
České Budějovice (njemački: Budweis ) je grad na jugu Češke od 93,285 stanovnika.
České Budějovice su Industrijski i kulturni centar tog dijela Češke i administrativni centar istoimenog okruga od 189,861 stanovnika.
Geografske karakteristike
České Budějovice leže u historijskoj pokrajini Bohemiji na ušću rijeke Malše u Vltavu.
Grad je širom svijeta poznat po pivu Budweiser, koje se počelo proizvoditi upravo u njemu (danas je to marka #1 u Sjedinjenim Američkim Državama).
Historija
Od 1526. České Budějovice su dio Habsburške Monarhije i to su bile sve do kraja češki, uz manje prekide za pruske okupacije u 18. vijeku.
Budějovice su bile stanica jedne od prvih evropskih željezničkih pruga, koja je vodila do Linza u Austriji.- otvorena 1827. u vrijeme dok su ih vukli konji. U to vrijeme grad je pored proizvodnje piva bio poznat po proizvodnji olovaka (Koh-i-Noor Hardtmuth) koje su se proizvodile još od 1790. i porculana i emajla.
Znamenitosti
Budějovice još uvijek imaju dobro očuvanu srednjovjekovnu gradsku jezgru, sa centralnim trgom oko kog se nižu zgrade sa arkadama, a na sredini leži barokna Samsonova fontana.
Budějovice su dom Muzeja Južne Češke, koji ima prirodoslovni, arheološki, umjetnički i historijski odjel.
Privreda
Zapadno od grada leže rudnici i nalazišta Antracita, lignit i grafita.
Amstel Gold Race
Amstel gold rejs klasična je biciklistička trka koja se na proleće (sredinom aprila) održava u Limburgu, u Holandiji, kao deo ardenskih klasika. Trka je 1989. godine dodata u najveće trke UCI kalendara. Ovo je jedina jednodnevna biciklistička trka u Holandiji i smatra se najvažnijim biciklističkim događajem u ovoj zemlji. Rekorder je Holanđanin Jan Ras, koji je trku osvojio pet puta.
Zvanični sponzor trke je pivara Amstel, po kojoj trka nosi naziv od osnivanja 1966. godine.
El Zangarro, Madero
El Zangarro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1720 m.
Amstel Gold Race
Prva trka
Amstel gold rejs su organizovali vlasnici kompanije Inter sport, Ton Vizers i Herman Krot. Njihova ideja je bila da naprave klasik koji će parirati monumentalnim trkama u Flandriji i Italiji.
Prva trka je trebala da bude održana 30. aprila 1966. na holandski nacionalni praznik. Plan je bio da startuje u Amsterdamu pa da se ide na istok zemlje, a cilj je trebao da bude u Mastrihtu. Ukupno 280 kilometara. Ipak, bilo je problema, na toj ruti je bilo dosta reka i trebalo ih je obilaziti, što bi trku učinilo dužom od 280 kilometara. Novi plan je bio da startuje u Utrehtu, zatim u Roterdamu, a cilj bi bio u malom selu, Mersenu, u Limburgu.