cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cape Malajci
Terminologija
Pošto je etnicitet politički nabijena i historijski bolna tema u Južnoj Africi, za identitet Cape Malajaca je korisno razmotriti da li je on proizvod spleta historijskih okolnosti i posebnih zajednica isto onoliko kao stvarna definicija etničke grupe. Nadalje, s obzirom da mnogi Cape Malajci svoj muslimanski identitet smatraju važnijim od svog "malajskog" porijekla, česti su slučajevi da su ljudi jednom prigodom bili opisani kao "Cape Malajci", a drugom prigodom kao "Cape Muslimani" od strane ljudi unutar i van zajednice. Od ranih 1970ih do danas neki članovi ove zajednice - pogotovo oni vjerni širim oslobodilačkim pokretima u Južnoj Africi - vole sebe nazivati "crncima" u skladu s definicijom Pokreta crnačke svijesti. "Cape Malajski" identitet je također bio podkategorija tzv. "Obojane" kategorije u etničkoj klasifikaciji vlade u doba apartheida. Kao mnogi Južnoafrikanci, ljudi koji se u nekim situacijama nazivaju "Cape Malajcima" su u stvari potomci ljudi s različitih kontinenata i različitih vjera.
S druge strane, iako ima onih koji bježe od tog naziva, ima i onih koji izraz "Cape Malajac" koriste s ponosom kao oznaku vlastite historijske i kulturne identifikacije.
Kultura
Osnivači ove zajednice bili su prvi koji su donijeli islam u Južnu Afriku. Kultura i tradicija zajednice su ostavili trag koji se osjeća dan-danas. Adaptatcija tradicionalnih jela kao što su bredie, bobotie, sosaties and koeksisters su uobičajeni dio prehrane u mnogim južnoafričkim domovima. Muslimanska zajednica u Cape Townu je dan-danas velika i živopisna, te se proširila od prognanika koji su sagradili prve džamije u Južnoj Africi.
Ljudi u Cape Malajskoj zajednici uglavnom govore afrikaans, engleski ili jedan od dva lokalna dijalekta. Malajski jezici i drugi jezici njihovih predaka se više ne govore, iako su pojedine malajske riječi i fraze u svakodnevnoj upotrebi.
Populacija i lokacija
Procjenjuje se kako se 166.000 ljudi u Cape Townu mogu opisati kao Cape Malajci, te oko 10,000 u Johannesburgu. Živopisna Malajska četvrt Cape Towna se nalazi na Signal Hillu, te se zove Bo-Kaap. Mnogi Cape Malajci su živjeli u District Sixu prije nego što je bio razoren; nakon razaranja, većina je bila prisiljena živjeti u tzv. Obojanim naseljima.
Robert Carlyle
Robert Carlyle OBE (14. travnja 1961.), priznati škotski glumac, obično izabran da glumi negativce i ubojice.
Životopis
Rodio se u Glasgowskoj četvrti Maryhill, kao sin Elizabeth, zaposlenice autobusne kompanije i Josepha, soboslikara i dekoratera. Otac Joe odgojio ga je nakon što ih je majka napustila kada je imao 4 godine. U 21. godini počeo se zanimati za glumu i upisao akademiju.
Karijera
Sa Kraljevske škotske akademije za umjetnost i glazbu je i diplomirao. 1991. u 30. godini zajedno sa četvoricom prijatelja osniva glumačku družinu i dobiva manju ulogu u seriji "The Bill".
Vrlo se brzo iskazao kao nadareni glumac, pa je do sada snimio trideset i jedan film. Snimao je i za televiziju. Njegove najbolje uloge su :psihopat Francis Begbie u filmu "Trainspotting", Gaz u filmu "Skidajte se do kraja"(zaradio nagradu BAFTA), i kao Adolf Hitler u biografskom filmu.
Snimao je filmove sa velikim glumcima,kao što su Samuel L. Jackson, Rhys Ifans, Pierce Brosnan, Tom Wilkinson. On je kriv zašto Samuel L. Jackson voli nogometni klub Liverpool.
Glumački stil
Robert je poznat kao osoba koja ozbiljno pristupa poslu.Potpuno se uživljava u ulogu. Kad je trebao glumiti vozača autobusa, išao je na vozački ispit za kategoriju autobusa. Za ulogu Hitlera,slušao je sva djela Richarda Wagnera.
U filmu "28 tjedana poslije" u pripremi za scenu zaraze virusom, mlatio je glavom o prozor s ojačanim staklom, pa ga je glava boljela tri dana.
Privatni život
Od 1997. godine oženjen je sa šminkericom Anastasiom Shirley, s kojom ima troje djece. Otac Joe umro je u siječnju 2006. godine.
Bayt al Būşī, Amanat Al Asimah
Bayt al Būşī je naselje u Jemenu u pokrajini Sana.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2167 m.
Jalpa (razvrstavanje)
Jalpa ima više značenja:
Podjelše
mini|308x308piksel|Podjelše Podjelše je slovenačko selo u pokrajini Gorenjskoj, u sastavu općine Kamnik.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. Podjelše je imalo 44 stanovnika.
Le Grand, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 938 stanovnika, što je 55 (6,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Gostović (razvrstavanje)
Gostović može značiti:
Ресник (Бабушница)
Ресник је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 158 становника (према попису из 1991. било је 203 становника).
Демографија
У насељу Ресник живи 140 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 55,4 година (53,0 код мушкараца и 58,0 код жена). У насељу има 69 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,29.
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а према резултатима последњих пет пописа, константан је пад у броју становника.
Grabrovec (razvrstavanje)
Hrvatska:
Jürgen Fassbender
Jürgen Fassbender (Faßbender, Wesseling, 28. maj 1948 -) je bivši njemački teniser. Tokom karijere je osvojio jednu pojedinačnu i devetnaest naslova u parovima. Na Grand Slamovima mu je najveći rezultat bio 1973. kada je došao do finala Wimbledona.
Grabrovec (razvrstavanje)
Slovenija:
El Naranjito, San Sebastián del Oeste
El Naranjito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 821 m.
Minnie Driver
Minnie Driver (rođena kao Amelia Fiona J. Driver 31. januara 1970) je engleska glumica i pjevačica. Najpoznatija je po nastupu u filmu Good Will Hunting, za koji je nominirana za Oscar za najbolju žensku sporednu ulogu.
Case Villanova, Treviso
Case Villanova je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Plan Chico (razvrstavanje)
Plan Chico ima više značenja:
Nuevo San José, Francisco I. Madero
Nuevo San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1098 m.
Jalpan (razvrstavanje)
Jalpan ima više značenja:
Chena Ridge, Alaska
Čena Ridž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.791.
Aladin Mahmutović
Aladin Mahmutović (Doboj, 31. V. 1956), enigmat, živi u Maglaju. Studirao je mašinstvo.
Objavljivanje zagonetaka
Prvi rad (križaljku) objavio je u 1299. broju Džepne križaljke 2. marta 1977. godine. Od tada je objavio na stotine radova u mnogim enigmatskim i neenigmatskim listovima: Čvor-križaljka, Čvor-razbibriga, Džepna križaljka, Džoker (Zagreb), Enigma (Beograd), Glas Slavonije, HIK, Miničvor, Mozaik (Beograd), Natron (list) (Maglaj), Nedjeljni Glas (Banjaluka), Orbis, Razonoda miliona, Sfinga (Zagreb), Skandičvor, Vikend (Zagreb), Vjesnikov kviz... Objavljivao je enigmatske radove i u emisiji "Muzičko ćaskanje" Radio-Maglaja.
Enigmatske aktivnosti
Uglavnom sastavlja križaljke i magične likove. Njegovi sastavci obiluju riječima sa skupinama i nefrekventnim slovima.
Izabrane zagonetke
Aladin Mahmutović: (Skandinavka), Mini-Čvor, ..., ..., 13 - Bjelovar, 21. III. 1979. Š Č I █ P R I Š T K A O S █ I Z B A █ Đ █ E P █ V █ K P █ K R I O L I T O P R A Š T A T I P R E S K A K A Č LjE S K O V A Č A E S T E T I Č A R S T A R A C █ N I K A █ I █ E L I █ A N E █ G █ E █ Š T A N D R K A NjE I K O N O G R A F
Aladin Mahmutović: "Magični kvadrat", Orbis, ..., ..., 22 - Sarajevo, 13. V. 1983. N I O T K U D I S P R A V E O P T A T I V T R A H E J E K A T E D A R U V I J A T I D E V E R I Ć
Caprarizzo, Salerno
Caprarizzo je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 119 m.
Jaltenco (razvrstavanje)
Jaltenco ima više značenja:
Publije Kornelije Lentul Spinter
Publije Kornelije Lentul Spinter (Publius Cornelius Lentulus Spinther, 1. vijek pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike.
Poticao je iz ugledne porodice Kornelijevaca, a nadimak Spinter (Spinther) je dobio po popularnom glumcu, kasnije ga i službeno preuzevši kako bi se razlikovao od drugih članova porodice sa istim imenom. Karijeru je započeo godine 63. pne. kao kurulski edil te pomogao Ciceronu u razbijanju Katilinine zavjere. Usprkos kontroverzi koje je izazvalo korištenje purpura - kraljevske boje - na njegovoj togi, a što su republikanski nastrojeni Rimljani držali svetogrđem, stekao je popularnost organizacijom igara. Godine 60. pne. je izabran za pretora, a godine 59. pne. je služio kao pro-pretor. Tada se povezao sa Julijem Cezarom i uz njegovu financijsku podršku je godine 58. pne. izabran za konzula.
Spinterov mandat je ostao zabilježen po tome što je već prvi dan predložio da se opozove egzil protiv Cicerona, što je i prihvaćeno. Ciceron mu je zbog toga iskazao zahvalnost o čemu svjedoče njegova pisma. Godine 56. pne. je preuzeo dužnost guvernera Kilikije i Cipra, te se iskazao kao sposoban upravitelj, koji je pravedno postupao prema svojim podanicima.
Po povratku u Rim Spinter je napustio Cezara te se priključio njegovim suparnicima iz stranke optimata, uključujući Pompeja. Na samom početku građanskog rata je zarobljen u Korfinijumu, ali ga je Cezar pustio na slobodu. Kao i mnogi tadašnji pompejanci, Spinter je zloupotrijebio Cezarovu velikodušnost te pobjegao iz Italije, priključivši se Pompejevoj vojsci u Grčkoj. Nakon poraza kod Farsala je pobjegao na Rodos, čije su mu vlasti, nakon kraćeg oklijevanja dale azil.
Prema nekim izvorima, Cezar ga se poslije ipak uspio dočepati te ga je dao pogubiti. Ti navodi nisu potvrđeni, ali bi objasnili zašto se njegov istoimeni sin priključio Brutu i Kasiju - Cezarovim ubicama.
La Palma, Ensenada
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Plan de Agua Prieta (razvrstavanje)
Plan de Agua Prieta ima više značenja:
Plopi, Valea Ierii
Plopi je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Valea Ierii.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1008 m.
La Raya, Atotonilco el Alto
La Raya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Princ i niščij (film, 1943)
Kraljević i prosjak, također poznat i pod naslovom Tom Canty je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen 1943. u režiji Jerasta Garina. Predstavlja adaptaciju istoimene knjige američkog pisca Marka Twaina. Radnja je smještena u Englesku u 16. vijeku i prikazuje kako londonski prosjak Tom Canty sticajem okolnosti zamijeni mjesto sa engleskim prijestonasljednikom Edwardom. Za film, koji je zbog ratnih zbivanja sniman u Turkmenistanu, je karakteristično da u njemu dvostruku naslovnu ulogu tumači glumica Marija Barabanova.
La Raya, Atotonilco el Alto
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1580 m.
Ghisalba, Bergamo
Ghisalba je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5786 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Plan de Arroyo (razvrstavanje)
Plan de Arroyo ima više značenja:
Jaltepec (razvrstavanje)
Jaltepec ima više značenja:
Nuci, Nuci
Nuci je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Nuci.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Vaseno
mini|333x333piksel|Vaseno Vaseno je selo u slovenskoj pokrajini Gorenjskoj, u sastavu je općine Kamnik.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. Vaseno je imalo 24 stanovnika.
La Gloria, El Mante
La Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
The Beast from 20,000 Fathoms
The Beast from 20,000 Fathoms američki je film fantastike iz 1953. koji je režirao Eugène Lourié a glavne uloge tumače Paul Christian, Paula Raymond i Cecil Kellaway. Radnja se odvija oko divovskog fiktivnog dinosaura, Rhedosaurusa, kojeg je iz ledenog sna na Arktiku probudio atomski test, te se potom čudovište uputilo morem prema New Yorku. Radnja se zasniva na kratkoj priči The Fog Horn koju je 1951. napisao Ray Bradbury, dok je specijalne efekte napravio Ray Harryhausen. To je jedan od prvih filmova o čudovištima koji su pomogli nadahnuti sljedeću generaciju filmova o istima, te ga neki uzimaju i kao inspiraciju za japanski film Godzilla, pošto oboje na simboličan način govore o opasnostima nuklearnih eksplozija i njihovim posljedicama.
Radnja
Na ledenom Arktiku, američka vojska provede testiranje nuklearne eksplozije nazvano Operacija Eksperiment. Eksplozija oslobodi 30 metara dugačkog dinosaura, Rhedosaurusa, koji je bio okovan u ledu. Jedini svjedok gmaza, Tom Nesbitt, je pronađen prekriven snijegom te vojska pretpostavi da bunca i da je samo umislio čudovište. Ipak, dinosaur odlazi u more, uništava brod i svjetionik u Maineu. Kako se javljaju izjave očevidaca, Nesbitt je uvjeren da se radi o istom dinosauru kojeg je vidio u ledu. Paleontolog Elson i njegova pomoćnica Lee Hunter mu počinju vjerovati. Elson smatra da se dinosaur vraća u područje rijeke Hudson, ispod koje su pronađeni fosili Rhedosaurusa.
U podmornici, Elson ugleda zvijer, ali ga ono ubija. Najzad, dinosaur ispliva na površinu i izađe na luku u Manhattanu, gdje izazove paniku ljudi. U napadu dinosaura, nastrada 180 ljudi, 1.500 je ranjeno a nekoliko zgrada je oštećeno. Pukovnik Jack Evans stiže sa vojskom te uspiju otjerati dinosaura natrag u more. Dinosaur se pojavi na obali Coney Islanda, u zabavnom parku. Snajperist Stone dobiva zadatak upucati dinosaura sa rijetkim radiokativnim izotopom, zbog čega ima veliki pritisak ne promašiti. Stone uspijeva upucati dinosaura u ranu, koji potom umire.
Zlatko Vujović
Zlatko Vujović (Sarajevo, 26. kolovoza 1958.) bivši hrvatski nogometaš, jedan od slavnih igrača splitskog Hajduka
Servije Sulpicije Galba (pretor)
200px|thumb|Servius Sulpicius Galba u "Promptuarii Iconum Insigniorum "
Zlatko Vujović
Ime je zaradio igrajući u matičnom Hajduku čak 10 godina. Tokom tog razdoblja bio je prvak Jugoslavije 1979. i osvajač Kupa maršala Tita 1984. Probojan i jedan od najbržih hrvatskih napadača ikad, najbolju sezonu u "bilom" bilježi 1984./85. kada u 34 utakmice postiže čak 25 golova. Nakon odlaska iz Splita mijenjao je klubove po Francuskoj, ali u svakom bio standardan i uspješan. U Bordeauxu je 1987. osvojio francusko prvenstvo i kup. Dulje je vrijeme držao rekord u broju iznuđenih jedanaesteraca. Najvažnija karakteristika u njegovoj igri je bila njegova brzina i fanatična borbenost.
Servije Sulpicije Galba (pretor)
Servije Sulpicije Galba (Servius Sulpicius Galba, cca. 95. pne. - 43. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa iz doba kasne Republike. Karijeru je započeo u galskim ratovima kao legat u vojsci Julija Cezara te se, komandirajući XII legijom, borio protiv galskih plemena u današnjoj Švicarskoj. Po povratku iz rata je godine 54. pne. služio kao pretor. Godine 50. pne. se, uz Cezarovu pomoć, kandidirao za konzula, ali nije izabran. Poslije Cezarove pobjede u građanskom ratu se našao marginaliziran, te se zato priključio zavjerenicima koji su Cezara ubili 44. pne. Kada su cezarovci konsolidirali vlast u Rimu, Galba se našao na popisu osoba koje je Lex Pedia proskribirao kao Cezarove ubice ili njihove pomagače, te je na osnovu njega pogubljen.
Zlatko Vujović
U jugoslavenskoj je reprezentaciji zabilježio nastup na 70 utakmica, nastupivši i na Olimpijskim igrama 1980. u Moskvi, te na 2 Svjetska prvenstva, u Španjolskoj 1982. i Italiji 1990. i jednom Europskom prvenstvu, u Francuskoj 1984..
Servije Sulpicije Galba (pretor)
Njegov nećak je bio rimski car Galba.
Zlatko Vujović
Debitirao je protiv Cipra u Nikoziji 1. travnja 1979., a od uspješne se reprezentativne karijere oprostio 14. studenog 1990. u Kopenhagenu.
Danas je Zlatko pomoćni trener(demonstrant) u Hajdukovoj omladinskoj školi.
Njegov brat blizanac Zoran, također je bio uspješan Hajdukov nogometaš.
Jarčeva obratnica (razvrstavanje)
Jarčeva obratnica može značiti:
Hohen Sprenz
Hoen Šprenc je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Gistrov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 482 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13053034.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gistrov Hoen Šprenc se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Gistrov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 22 metra. Površina opštine iznosi 22,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 482 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Blaž Slišković
Blaž "Baka" Slišković (Mostar, 30. svibnja 1959.), bosanskohercegovački nogometaš i trener.
Nadimak mu je bio "Balkanski Maradona", a igrao je na poziciji veznog igrača, režisera. Bio je poznat po svojim čuvenim pogotcima iz kornera tj. udaraca iz kuta.
Predviđali su mu veliku karijeru u inozemstvu, no jedan divljački start mu je onemogućio napredak u karijeri i nastup na SP 1982..
Baka je bio poznat kao boem, u pravom smislu te riječi, pravila sportskog života za njega nisu postojala, često je bježao iz karantena te sa priprema za jugoslavensku reprezentaciju, za koju je upisao tek 26 nastupa i zabio samo 3 pogodka. Njegova utakmica života za reprezentaciju bila je protiv Italije 1984. u kvalifikacijama za Olimpijske igre u Los Angelesu, kada je od 5 pogodaka on postigao 2, a za 2 asistirao. Svi tadašnji nogometni stručnjaci predviđali su mu veliku karijeru, ali njegovo boemstvo i nešportski život su ga u tome spriječili.
Tvrđava Bočac
thumb|desno|250px|Bočac i rijeka Vrbas Bočac (castrum Bochaz, castello Bozaz) je tvrđava u Republici Srpskoj (BiH), čiji se ostaci nalaze kod istoimenog mesta, nad Vrbasom, nedaleko od Mrkonjić grada. Prvi put se u izvorima pominje 1434. godine, u vezi sa prodorom vojske kraljevine Mađarske, koja je došla u pomoć kralju Tvrtku II (prva vladavina 1404—1409, druga vladavina 1421—1443), u borbi protiv Osmanlija i Radivoja Kotromanića. Nakon otomanskog osvajanja kraljevine Bosne krajem juna 1463. godine, kralj Mađarske Matija Korvin (1458—1490) je tokom jeseni upao u Bosnu i osvojio neke njene delove, uključujući i Bočac. On je na osvojenim teritorijama formirao Srebreničku i Jajačku banovinu, u čijem sastavu se nalazio i Bočac, sve do konačnog pada pod otomansku vlast, 1516. godine. Otomanska posada napustila je tvrđavu pre 1833. godine, kada se u izvorima navodi kao pusto utvrđenje.
Blaž Slišković
Što se međunarodne karijere tiče igrao je u talijanskoj Pescari, francuskim klubovima Lensu i Mulhouseu, nakon osamostaljivanja Republike Hrvatske postaje član Hrvatskog Dragovoljca, a karijeru završava u Mostaru u svom Zrinjskom.
Kasnije je postao uspješan trener kao što je bio i uspješan nogometaš. Bio je izbornik reprezentacije BiH, te je bio na pragu plasiranja na SP 2006. u Njemačkoj, jednu sezonu je bio trener HNK Hajduka iz Splita s kojim je bio prvi na ljestvici dok ga 8 utakmica prije kraja te šampionske sezone nije smijenio i naslijedio Igor Štimac. Potom preuzima Zrinjski. Nakon 5 godina i poraza od reprezentacije Mađarske 3-1 "Baka" daje ostavku na mjesto izbornika i posvećuje se samo Zrinjskom, s kojim osvaja jedno treće i jedno drugo mjesto, ali ne ostvaruje zapažen uspjeh u europskim natjecanjima, ispada jednom u prvom, a jednom u drugom pretkolu kupa UEFA-e.
Tvrđava Bočac
Izgled utvrđenja
Bočac je podignut na stenovitom uzvišenju iznad Vrbasa i u srednjem veku je imao četiri kule. Nakon otomanskog osvajanja, tri kule su porušene, dok je četvrta, nekadašnji Donžon, vremenom prilagođena upotrebi vatrenog oružja, tako da je na njenom vrhu bilo smešteno tri ili četiri topa. Ona je sa spoljne strane zaobljena, njena unutrašnjost je kvadratna, dok debljina njenih zidova dostiže i do 3,5 metra.
Blaž Slišković
Jednom je prilikom nezadovoljan suđenjem na utakmici Premijer lige BiH zajedno sa svojom momčadi napustio teren zbog čega je bio kažnjen sa 2.500 KM.
Tvrđava Bočac
Izgled utvrđenja
Na istočnoj padini uzvišenja, koja se spušta ka Vrbasu, nalazilo se podgrađe ,koje je bilo zaštićeno bedemom koji se spuštao do same reke i isturenom kulom.
Oko tvrđave se razvilo naselje, koje se pružalo na obe strane Vrbasa i najverovatnije je bilo spojeno mostom preko reke, a na mestu Crkvina se, u srednjem veku, nalazila crkva. Temelji crkve bili su vidljivi, sve do podizanja brane za HE Bočac.
Nantuati
Nantuati (Nantuates) su bili drevni narod koji je potkraj Željeznog doba živio na području današnje Švicarske i jugoistočne Francuske. Većina historičara smatra da su pripadali galskim plemenima, a dio ih je pred početak galskih ratova živio i pod rimskom vlašću u Narbonskoj Galiji. Protiv njih je ratovao Cezarov legat Galba, a spominju se i među pokorenim narodima na Oktavijanovom Alpskom trofeju.
Wiesław Gąsiorek
Wiesław Gąsiorek (Poznanj, 13. januar 1936 - 4. jul 2002) je bio poljski teniser, poznat kao nacionalni prvak i učesnik Davis Cup reprezentacije od 1959. do 1972. Godine 1967. je u Varšavi tokom Davis Cup susreta izgubio meč sa engleskim teniserom Rogerom Taylorom sa 27:29,31:29 4:6 što je predstavljao rekord po broju gemova u Davis Cup meču (postignut zato što u to vrijeme nije postojao tie break). Od 1980-ih je živio u Zapadnoj Njemačkoj.
Ricavo, Firenze
Ricavo je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Lolita Davidovich
Lolita Davidovich (15. jul 1961 - ) je kanadska glumica srpskog porijekla, koja je postala poznata zahvaljujući ulozi slavne striptizete Blaze Starr u filmu Blaze (Guverner i striptizeta) iz 1989. godine. Udala se za režisera Rona Sheltona kome je rodila dvoje djece, i koji je poslije toga angažirao u nekoliko svojih filmova.
Stebljevek
mini|308x308piksel|Stebljevek Stebljevek je slovenačko selo u pokrajini Gorenjskoj, u sastavu općine Kamnik.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. Stebeljek je imao 52 stanovnika.
Jan Kukal
Jan Kukal (Prag, 13. septembar 1942 -) je bivši čehoslovački teniser. Nastupao je za čehoslovačku Davis Cup reprezentaciju od 1968. do 1973. a partner mu je bio Jan Kodeš. Igračka karijera mu je završila 1973. a nakon toga je vodio teniske timove Austrije i Čehoslovačke. Godine 1983. je čehoslovačka reprezentacija pod njegovim vodstvom osvojila Fed Cup.
Roccazzelle II, Caltanissetta
Roccazzelle II je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Flert (film)
Flert je srpski film snimljen 2005. godine koji su režirali Radoslav Vojnović i Nikola Mišić koji je napisao i scenario.
Sadržaj filma
Dve devojke prokunu svoje bivše momke i šalju smrt oličenu u demonima Strahinji i Loli, da ih uzme. Strahinja mora da isporuči glavne junake na onaj svet ili će po odluci sudije Tamnog vilajeta biti vraćen u neugledno stanje smrti. Četiri priče koje čine ovaj omnibus prate junake koje Strahinja i Lola treba da pokupe. Svaki od njih, u skladu s psihološkim tipom ličnosti kom pripada, na svoj način pokušava da izbegne smrt. Videćete na koji način sangvinik, flegmatik,kolerik i melanholik izlaze na kraj s činovnicima smrti.
Frank Gehry
thumb|265px|Koncertna hala Dizni Frenk Oven Geri (rođen Ephraim Owen Goldberg, 28. februar 1929.) je američki arhitekta kanadskog porekla poznat po skulpturalnom pristupu građevinskom dizajnu. Najpoznatiji je po zgradama sa velikim zakrivljenim površinama često prekrivenim sjajnim metalima. Njegov najpoznatiji rad i najbolji primer njegovog stila je Gugenhajmov muzej u Bilbau, Španiji koji je obložen pločama od titanijuma.
Biografija
Godine 1951. završio je studije arhitekture na University of Southern California, a zatim se zaposlio kod arhitekte Viktora Gruena u Los Anđelesu. Od 1956. do 1957. studirao je urbanizam na „Graduate School of Design“ na Harvardskom univerzitetu,a od 1957. do 1958. je radio sa arhitektima Pirom Lukmanom u Los Anđelesu i Andreom Remondreom u Parizu. Godine 1962. u Los Anđelesu je otvorio svoj arhitektonski biro.
Veragri
Veragri (grčki: ) su bili drevno pleme koje je potkraj Željeznog doba živjelo na području današnje Švicarske. Cezar u svom Galskom ratu navodi kako su živjeli u današnjem kantonu Valais. između Nantuata i Seduna. Prema Livijevim navodima su bili "polu-germanski" narod što bitno otežava njihovu etničku klasifikaciju. Glavni grad im je bio Oktodur (Octodurus, današnji Martigny). Za vrijeme Galski ratovi|galskih ratova je s njima borbe vodio Cezarov legat Galba.
Gornji Lipovac (razvrstavanje)
Naselje u Hrvatskoj:
Naselje u Srbiji:
Plan de Ayala (razvrstavanje)
Plan de Ayala ima više značenja:
Tierra Blanca de Híjar, San Sebastián del Oeste
Tierra Blanca de Híjar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
El Gachupín, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
El Gachupín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Bare (Šavnik)
Bare je naselje u opštini Šavnik u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 301 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 317 stanovnika).
Demografija
U naselju Bare živi 237 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,1 godina (36,7 kod muškaraca i 43,6 kod žena). U naselju ima 84 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,58.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Contrada Abbazia, Campobasso
Contrada Abbazia je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 784 m.
Jaltocan (razvrstavanje)
Jaltocan ima više značenja:
Hohen Viecheln
Hoen Fiheln je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 666 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Hoen Fiheln se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 36 metara. Površina opštine iznosi 19,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 666 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 35 stanovnika/km².
Tightwad, Missouri
Tajtvod je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 69, što je 6 (9,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gornja Močila (razvrstavanje)
Hrvatska:
BiH:
Bayt Manşar, Amanat Al Asimah
Bayt Manşar je naselje u Jemenu u pokrajini Sana.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2215 m.
San José de Gracia, Tangancícuaro
San José de Gracia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tangancícuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 710 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1822 m.
Kvint Cecilije Metel Nepot Mlađi
Kvint Cecilije Metel Nepot Mlađi (Quintus Caecilius Metellus Nepos Iunior, cca. 100. pne. – 55. pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike.
Pripadao je uglednoj porodici Metela. Otac mu je bio konzul Kvint Cecilije Metel Nepot, a brat konzul Kvint Cecilije Metel Celer. Karijeru je započeo kao jedan od oficira u Pompejevoj vojsci prilikom njegovog pohoda na Istok od 67. do 63. pne.
Kada se vratio, godine 63. pne. je izabran za tribuna zajedno sa Markom Porcijem Katonom. Nedugo nakon inauguracije je 10. decembra iste godine održao oštar govor protiv Cicerona, koga je optužio za prekoračenje ovlasti prilikom likvidacije Katilininih zavjerenika. Tada je također predložio da se Pompej i Cezar hitno sa svojom vojskom dovedu u Rim kako bi "zaveli red", ali je taj prijedlog odbijen.
Godine 60. pne. je služio kao pretor, a godine 57. pne. je postao konzul. Tada se bio pomirio sa Ciceronom i bio među političarima zaslužnim za njegov povratak iz egzila. Metelu je Ciceron trebao biti saveznik protiv sve moćnijeg popularskog vođe Klodija.
Sljedeće je godine sudjelovao u konferenciji u Luki, prilikom koje su izglađene nesuglasice među članovima Prvog trijumvirata. Metel je nakon toga preuzeo dužnost prokonzula u Hispaniji Citerior te je porazio Vakcejce, pleme odgovorno za poraz njegovog oca. Nedugo nakon povratka u Rim je umro.
John Warcup Cornforth
Sir John Warcup "Kappa" Cornforth, Jr. (Sydney, 7. rujna 1917. - Sussex, 8. prosinca 2013.) je bio australsko-britanski kemičar i dobitnik Nobelove nagrade za kemiju 1975. godine zbog svog rada na stereokemiji reakcija kataliziranih enzimima.
Cornforth je istraživao enzime koji kataliziraju promjene u organskim spojevima tako što zauzimaju mjesto vodikovih atoma u lancima i prstenovima supstrata. U svojim sintezama i opisima strukture različitih terpena, olefina i steroida, Cornforth je odredio točno koji se cluster vodikovih atoma u supstratu zamijenio enzimom kako bi se ubrzala promjena na supstratu, što mu je omogućilo da detaljno opiše biosintezu kolesterola. Zbog tog je rada nagrađen Nobelovom nagradom, koju je podijelio s Vladimirom Prelogom, a 1977. godine je proglašen vitezom.
Rudolfijev kit
Zna doseći veličinu i do 19,5 metara i težinu do 28 tona, te dnevno konzumira prosječno 900 kg hrane, uglavnom kopepoda, krila i zooplanktona. Među najbržim je kitovima, i zna dosegnuti brzinu od 50 km/h na kratko vrijeme. Ime ovog kita potječe od norveške riječi za norvešku ribu Pollachius koja se javlja u isto vrijeme godine kada i Rudolfijev kit.
Zbog rasprostranjenog kitolova u 19. i 20. stoljeću, kada je ulovljeno preko 255.000 kitova, broj primjeraka Rudolfijevog kita je značajno smanjen te je danas međunarodno zaštićen, iako se ograničen broj lova odigrava zbog kontroverznog programa istraživanja kojeg provodi Japan. 2008. godine, stručnjaci su procijenili da je populacija ovog kita bila oko 80.000 primjeraka, tek trećina broja prije masovnog kitolova.
Etimologija
Rudolfijev kit duguje svoje englesko ime (Sei whale) norveškom nazivu za ribu Pollachius, bliskog rođaka bakalara. Ovi kitovi su se javljali u isto vrijeme kao i ta riba u blizini norveške obale, jer se oboje hrane planktonom. Njegovo latinsko ime je borealis, što znači "sjeverni". U Japanu, ovaj kit se zove iwashi kujira, ili sardinski kit. Također se katkad zove i manji kit perajar jer donekle podsjeća na tu vrstu kita. Američki prirodoslovac Roy Chapman Andrews usporedio je Rudolfijevog kita sa gepardom, jer je sposoban postići veliku brzinu u moru na nekoliko stotina metara, ali "se ubrzo umori ako potjera predugo traje" i "nema snage ili izdržljivosti svojih većih rođaka".
Taksonomija
21. veljače 1819., kit od 9,8 metara se nasukao kraj Grömitza, u pokrajini Schleswig-Holstein. Švedsko-njemački prirodoslovac Karl Rudolphi ga je isprva identificirao kao Balaena rostrata (=Balaenoptera acutorostrata). 1823., francuski prirodoslovac Georges Cuvier opisao je Rudolphijev primjerak pod imenom "rorqual du Nord". 1828., Rene Lesson je preveo taj naziv u Balaenoptera borealis, na temelju Cuvierovog opisa Rudolphijeva primjerka i dijelom na ženki od 16,4 metara koja se nasukala na obali Francuske prethodne godine (koji je kasnije identificiran kao mladi kit perajar, Balaenoptera physalus). 1846., engleski zoolog John Edward Gray, ignorirajući Lessonov opis, nazvao je Rudolphijev primjerak Balaenoptera laticeps, nakon čega su se i drugi pridržavali toga. 1865., britanski zoolog William Henry Flower nazvao je primjerak od 13,7 metara, koji je nabavljen iz Pekalongana, na sjevernoj obali Jave, Sibbaldius (=Balaenoptera) schlegelii — trebalo je sve do 1946. da ruski znanstvenik A.G. Tomilin stvori sinonime od vrsta S. schlegelii i B. borealis, te stvori podvrste B. b. schlegelii i B. b. borealis. 1884.-85., norveški znanstvenik G. A. Guldberg prvi je identificirao "sejhval" Finnmarka kao B. borealis.
Rudolfijev kit je brazdeni kit (rod Balaenopteridae), u koje spadaju i grbavi kit i plavi kit. Brazdeni kitovi potječu od norveške riječi røyrkval, što znači "brazdeni kit". Brazdeni kitovi razvili su se od kitova usana, od sredine miocena. Ipak, malo se zna o tome kada su se porodice i rodovi ovih kitova razdvojili jedno od drugih.
Dvije podvrste ovog kita su identificirane; sjeverni Rudolfijev kit (Balaenoptera borealis borealis) i južni Rudolfijev kit (Balaenoptera borealis schlegelii). Njihovi se dosezi ne poklapaju.
Anatomija
thumb|right|Rudolfijev kit - animacija anatomije Tijelo ovog kita je tamno sivkasto sa bijelo-sivom bojom na trbuhu. Ima oko 32–60 brazda između peraja i pupka, zbog čega mu je povećanje usne šupljine tijekom hranjenja ograničen u usporedbi sa drugim vrstama. Kljun mu je izdužen a peraje su mu relativno male, tek oko 9%–10% dužine tijela, te izdužene na rubovima. Ima jednu brazdu koja se proteže od kljuna do dišnog otvora koja je karakteristična brazdenim kitovima.
Koža kita je prekrivena rupama ili ranama, koje postanu bijeli ožiljci nakon što zacijele. Danas se zna da ih uzrokuje morski pas Isistius brasiliensis. Ima veliku leđnu peraju čija je visina oko 38-90 cm, a smještena je otprilike na dvije trećine tijela gledano od vrha kljuna. Izgled, pigmentacija i ožiljci leđne peraje iskorišteni su radi fotografske identifikacije u nekim istraživanjima. Rep je debeo a stražnja peraja je relativno mala u usporedbi sa dužinom tijela.
thumb|left|250px|Povećanje usi kita. Usi se koriste da cijede hranu od vode.
Odrasle jedinke imaju 300–380 crnih usi na svakoj strani usta, koje su duge oko 80 cm. Svaka us je sastavljena od keratina, koji graniči sa vrlo finom, kratkom bijelom čekinjom. Ove vrlo fine čekinje od 0,1 mm su najpouzdanije karakteristike koja razlikuju Rudolfijevog kita od drugih kitova.
Rudolfijev kit izgleda slično kao i drugi brazdeni kitovi. Veliki primjerci katkad se pomiješaju sa kitom perajarom ako se ne uoči jasna asimetrična boja glave ovog potonjeg. Kit perajar ima čeljust koja je bijela na desnoj strani, a na lijevoj siva, te ima relativno ravni kljun.
Životni ciklus
Rudolfijev kit uglavnom putuje sam ili u zajednici od najviše šest jedinki. Veće skupine mogu se pojaviti na područjima bogatim prehranom. Jako malo se zna o njihovoj društvenoj strukturi. Tijekom ljeta 1986., skupine od najmanje tri Rudolfijeva kita su promatrana u zaljevu Maine kako se "druže" - nasumično su se gibali, okretali i ostali na površini preko 10 minuta. Jedan kit bi uvijek napuštao skupinu tijekom takvih druženja.
Rudolfijev kit je među najbržim kitovima. Zna doseći brzinu i do 50 km/h na kraćim udaljenostima. Ipak, nije izniman ronilac, jer doseže plitka područja tek za pet do petnaest minuta. Između ronjenja, kit izlazi na površinu, te ga se može vidjeti u mirnim vodama. Za razliku od kita perajara, Rudolfijev kit ima tendenciju ne izroniti visoko iz vode nakon ronjenja, te uglavnom samo potone ispod površine. Dišni otvor i leđna peraja se pritom vide vrlo jasno. Stražnja peraja gotovo nikada ne izranja iz vode.
Prehrana
thumb|right|250px|[[Kril, morski beskralježnjak sličan škampima, je jedan od glavnih izvora hrane za Rudlofijevog kita.|alt=Photo of krill in water]]
Rudolfijev kit se hrani u blizini površine oceana te konzumira prosječno oko 900 kg hrane dnevno. Za životinju njegove veličine, izvori hrane su mu netipično organizmi koji se nalaze blizu dna hranidbenog lanca: zooplankton i male ribe. Kitove sklonosti su utvrđene analizom želuca, izravnim promatranjem i ponašanjem prilikom prehrane, te analizom izmeta skupljenoga u njegovoj blizini, koji se javlja u obliku razvodnjenog smeđeg oblaka. Fekalije su skupljene u mrežama, te je potom iz njih odvojena DNA i individualno identificirana, te je potvređno podudaranje sa poznatim vrstama. Ovaj kit se nadmeće za hranu sa haringama, golemom psinom i pravim kitovima.
Razmnožavanje
Parenje se odigrava u umjerenim, subtropskim morima tijeko zime. Gestacija traje između 10,5 mjeseci, 11,5 mjeseci ili jednu godinu, ovisno o tome koji se model fetusa uzima u obzir. Različite procjene su rezultat nesposobnosti znanstvenika promatrati cijelu trudnoću; većina podataka o razmnožavanju za brazdene kitove dobiveno je od životinja koje su ulovili kitlovci, što nudi tek mali djelić znanja o razvoju fetusa. Znanstvenici pokušavaju ekstrapolirati podatke o začeću uspoređujući veličinu fetusa i karakteristikama mladunčadi.
Mladi kitovi prestaju jesti od majke nakon 6–9 mjeseci, kada dosežu dužinu od 8-9 metara, uglavnom tijekom ljeta ili jeseni, na područjima hranjenja. Ženke se razmnožavaju svake 2–3 godine, te uglavnom dobivaju jednog potomka. Na sjevernoj hemisferi, mužjaci su zreli za parenje kada dosegnu dužinu od 12,8-12,9 metara a ženke dužinu od 13,3-13,4 metara, dok je na južnoj hemisferi to pravilo za mužjake dužine od oko 13,6 metara a ženke od 14 metara. Spolna zrelost se doseže nakon 8–10 godina za oba spola. Ovi kitovi znaju doseći starost od 65 godina.
Glasanje
Rudolfijev kit proizvodi duge, glasne zvukova na niskoj frekvenciji. relativno malo se zna o njegovim specifičnim glasanjem, ali 2003. su promatrači zabilježili zvukove Rudolfijevog kita, kao i dodatne zvukove "režanja" i "pištanja" kraj obale antarktičkog poluotoka. Mnogi pozivi su se sastojali od raznih dijelova na različitim frekvencijama. Ova kombinacija razlikuje njihov glas od drugih kitova. Većina zvukova trajali su oko pola sekunde, te su se pojavili u rasponu između 240–625 hertza, duboko u rasponu ljudskog sluha. Najglasniji zvuk desgao je 156 decibela relativno prema 1 micropascalu (μPa) pri referentnoj udaljenosti od jednog metra. Promatrač smješten jedan metar od kita teoretski bi čuo jačinu zvuka koja je usporediva sa onom udarca velikog čekića na tvrdu površinu udaljenu dva metra.
U listopadu 2002., znanstvenici su zabilježili pozive u prisutnosti Rudolfijevog kita u okolici otoka Maui. Svi su bili prigušeni zvučni pozivi, izuzev dva koja su se nalazila na frekvenciji u rasponu od 39.1 Hz do 21 Hz u trajanju od 1,3 sekunde – dvije najviše frekvencije su dosegle raspon od 100,3 Hz do 44.6 Hz tijekom trajanja od jedne sekunde. Ovi pozivi su gotovo identični prije zabilježenim pozivima u okolici Oahua za koje se prije smatralo da su potjecali od kita perajara. Između 2005. i 2007., niske frekvencije glasanja su zabilježene i u zaljevu Maine, istočno od Cape Coda, Massachusettsa, koje se također povezuje sa Rudolfijevim kitom. Ovi pozivi su trajali između 82,3 Hz do 34 Hz te trajali oko 1,4 sekunde. Ovaj poziv je zabilježen i u okolici Nove Engleske, središnjeg Atlantika i Davisovog prolaza. Vjerojatno se radi o pozivu za kontaktiranje drugih kitova.
Doseg i migracija
thumb|right|200px|Nacrtani Rudolfijev kit na poštanskoj marki [[Farski Otoci|Fraskih Otoka, iz 2001. godine]]
Rudolfijev kit živi u svim oceanima, iako vrlo rijetko u polarnim predjelima ili u tropskim vodama. Poteškoća razlikovanja istog od drugih brazdenih kitova povremeno stvara probleme u utvrđivanju njihovog točnog raspona i populacije, pogotovo u toplijim vodama gdje je Brydeov kit vrlo čest.
Na sjeveru Tihog oceana, raspon mu je od 20°N do 23°N geografske širine tijekom zime, te od 35°N do 50°N geografske širine tijekom ljeta. Otprilike 75% populacije sjevernog Tihog oceana živi istočno od međunarodne datumske granice, ali postoji malo podataka o rasprostranjenosti na sjeveru Tihog oceana. Dva kita etiketirana kraj obale Kalifornije su kasnije ulovljena kraj obale Washingtona i Britanske Kolumbije, otkrivajući moguću sponu između ta dva područja, ali zbog manjka podataka o drugim etiketiranim kitovima ova dva slučajeva su nepouzdana. U južnoj hemisferi, ljetna rasprostranjenost ovog kita se temelji na povijesnim podacima o ulovu između 40°S i 50°S geografske širine u južnom Atlantiku i južnom Indijskom oceanu te 45°S i 60°S u južnom Tihom oceanu, dok je distribucija tijekom zime slabo istražena, a jedno od područja u kojima je Rudolfijev kit prezimio bile su vode sjeveroistočno od Brazila i Perua. Većina primjeraka Rudolfijevog kita ulovljenoga kraj Angolae i Konga, kao i drugih područja oko ekvatorske Zapadne Afrike, je krivo identificirano te se u stvari radilo o Brydeovom kitu. Primjerice, Ruud (1952) je utvrdio da je 42 navodnih Rudolfijevih kitova ulovljenih kraj Gabona zapravo bilo Brydeovi kitovi. Tijekom promatranja kitova u vodama Angole između 2003. i 2006., samo je jedno viđenje dvaju primjeraka ovog kita potvrđeno u kolovozu 2004., u usporedbi sa čak 19 viđenja Brydeovih kitova.
Migracije
Rudolfijev kit općenito migrira godišnje od hladnih i subpolarnih voda do umjerenih i subtropskih voda tijekom zime, gdje ima više hrane. U sjevernom Atlantiku, viđenja i povijesni dokumenti o ulovu sugeriraju da ovaj kit putuje sjeverno uzduž obala grebena kako bi stigao do Georgesove obale i zaljeva Mainea do lipnja. Prisutni su i oko južne obale Newfoundlanda u kolovozu i rujnu, te kreće na putovanje prema zapadu i jugu uzduž Nove Škotske od sredine rujna do sredine listopada. Kitovi se javljaju u Labradorskom moru već u prvim tjednima lipnja te kreću prema sjeveru, do južnih obala Grenlanda tijekom kasnog ljeta. U sjevernom Atlantiku, Rudolfijev kit prezimljuju sve do Zapadne Afrike. Velike ženke predvode migracije kako bi stigli do Danskog prolaza ranije od ostalih spolova i klasa, do sredine lipnja, gdje ostaju sve do sredine rujna. Povremeno mužjaci i mlade ženke znaju ostati na južnijim geografskim širinima tijekom ljetnih mjeseci.
Točne rute migracija nisu dobro istražene te znanstvenici ne mogu predvidjeti točno gdje će se koja skupina pojaviti od godine do godine. F.O. Kapel je zabilježio vezu između pojava ovih kitova zapadno od Grenlanda i putovanja relativno tople vode Sjevernoatlantske struje u ta područja. Neki podaci navode da se pojedini kitovi vraćaju kraj obale Islanda svake godine. Jedan etiketirani kit kraj voda Faiala, u Azorima, je putovao više od 4.000 km do Labradorskog mora putem frakture Charlieja-Gibbsa između travnja i lipnja 2005. Sedam etiketiranih kitova u vodama Faiala i Pica od svibnja do lipnja 2008. i 2009. je putovalo do Labradorskog mora, dok je osmi kit, praćen od rujna 2009., krenuo jugoistočno - signal mu je izgubljen između Madeire i Kanarskih otoka.
Kitolov
thumb|right|230px|Umjetnički prikaz kitolova, 16. stoljeće
Razvoj eksplozivnih harpuna i parobroda u kasnom 19. stoljeću dovelo je do toga da su veliki brojevi kitova došli unutar dosega komercijalnih kitolovaca. Isprva su brzina i izbjegavanje, kao i mala količina iskoristivog ulja i mesa djelomično štitili Rudolfijeve kitove i išli im u korist. No nakon što su zalihe puno isplativijih pravih kitova, plavih kitova i kita perajara iskorištene, i Rudolfijev kit se našao na meti kitolovaca, osobito od 1950. do 1980.
Sjeverni Atlantik
U sjevernom Atlantiku, između 1885. i 1984., ulovljeno je 14.295 Rudolfijeva kita. Lovili su ih u velikim brojevima kraj obale Norveške i Škotske krajem 19. i početkom 20. stoljeća, a samo 1885., ulovljeno je više od 700 primjeraka kraj Finnmarka u Norveškoj. Njihovo meso bilo je popularno u norveškim kuhinjama.
U Islandu, ulovljeno je ukupno 2.574 kitova u stanici Hvalfjörður između 1948. i 1985. Počevši od 1960-ih i ranih 1970-ih, Rudolfijev kit je postao druga najtraženija meta islandskih kitolovaca nakon kita perajara, a potražnja za njegovim mesom postala je veća od kitovog ulja, prethodne glavne mete.
Manje količine kitova ulovljeno je i kraj Iberskog poluotoka, počevši od 1920-ih, od španjolskih kitolovaca, kraj voda Nove Škotske početkom 1970-ih od kanadskih kitolovaca, i kraj obale zapadnog Grenlanda od 1920-ih do 1950-ih od norveških i danskih kitolovaca.
Sjeverni Tihi ocean
Na sjeveru Tihog oceana, ukupno je zabilježeno 72.215 ulovljenih kitova od 1910. do 1975.; većina je ulovljena nakon 1947. Obalne stanice u Japanu i Koreji su obrađivale 300–600 kitova svake godine između 1911. i 1955. 1959., zabilježen je vrhunac japanskog ulova, sa 1.340 usmrćenih kitova. Teško iskorištavanje na sjeveru Tihog oceana počelo je ranih 1960-ih, a ulov je bio prosječno 3.643 kita svake godine od 1963. do 1974. (ukupno 43.719 primjeraka). 1971., nakon desetljeća stalnog izlova, ovaj kit postao je rijedak u japanskim obalama, čime je komercijalni kitolov završio 1975.
Kraj obale Sjeverne Amerike, Rudolfijev kit je ulovljen kraj britanske Kolumbije, od 1950-ih do sredine 1960-ih, kada je broj ulovljenih kitova spao na samo 14 primjeraka godišnje. Više od 2.000 je ulovljeno kraj Britanske Kolumbije između 1962. i 1967. Između 1957. i 1971., kalifornijske obalne stanice su obradile 386 kitovas. Komercijalni kitolov Rudolfijeva kita završio je na istoku sjevernog Tihog oceana 1971.
Južna hemisfera
Ukupno 152.233 kitova je ulovljeno na Južnoj hemisferi između 1910. i 1979. Kitolovci su isprva tražili grbave kitove, no već 1913., ova vrsta je postala rijetka, te je stoga kitolov preusmjeren na plave kitove i kitove perajare. Kada su i te vrste postale rijetkost, dramatično je povećan lov na Rudolfijeva kita kasnih 1950-ih i ranih 1960-ih. Ulov je doživio vrhunac 1964.-65. kada je ubijeno preko 20.000 tih kitova, ali 1976., taj broj je pao na manje od 2.000, te je kitolov i za tu vrstu završen 1977.
Zaštita kita
Od moratorija na komercijalni izlov kitova, Rudolfijev kit se jedino lovio od Islanda i Japana radi navodnog istraživačkog programa IWC-ja (Međunarodna komisija za kitolov). Island je proveo četiri godine znanstvenog kitolova između 1986. i 1989., te ubio 40 Rudolfijeva kita godišnje. Japanski kitolovci su pak ubili 50-ak Rudolfijevih kitova svake godine radi tog istraživanja. Istraživanje provodi Institut istraživanja kitova (ICR) u Tokiju, privatno financirana, neprofitna institucija. Glavno težište istraživanja je istražiti što kitovi jednu kako bi se procijenilo natjecanje između ribara i kitova. Dr. Seiji Ohsumi, ravnatelj ICR-a, je izjavio,
Dodao je i ovo:
Udruge za očuvanje životinja, kao što je Svjetska fondacija za prirodu, osporavaju vrijednost ovih istraživanja, te ukazuju na tu da se ovaj kit hrani hobotnicama i planktonom koje ne love ljudi, dok mu je riba vrlo rijetko na jelovniku. Njihov stav o ovom programu je sljedeći: