cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bule (antička Grčka)
U gradovima antičke Grčke, bule ili boule (βουλή, plural βουλαί or boulai od starogrčkog glagola βούλομαι (boulomai) htjeti (nakon rasprave); latinski: volo) je bio savjet građana (zvan βουλευταί ili bouleutai) imenovan za vođenje svakodnevnih gradskih poslova. Ispočetka savjet plemića koji je pomagao kralju, boulai evoluirao je u skladu s ustavom svakog grada; u oligarhijama su mjesta u boule bila nasljedna, dok su se u demokracijama članovi birali lutrijom i služili godinu dana. Malo je podatak o većini boulai, s izuzetkom Atene, o čijoj bule postoje brojni zapisi.
Popis gostujućih uloga u "Lozi"
U hrvatskoj dramskoj TV-seriji "Loza", gostovali su brojni glumci, pjevači i ostali umjetnici. Njihovo pojavljivanje u seriji najčešće je limitirano na samo nekoliko epizoda.
Gostujući likovi
po abecednom redu
Gersdorf
Gersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Cvikau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.345 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14524070.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Cvikau Gersdorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Cvikau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 315 metara. Površina opštine iznosi 9,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.345 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 448 stanovnika/km².
Janice Rand
Janice Rand je izmišljeni lik pripadnice Zvjezdane flote u fiktivnom univerzumu Zvjezdanih staza. Prvi put se pojavila kao Pomoćnica (Yeoman) Janice Rand u The Man Trap, prvoj epizodi originalne serije, gdje je prikazana kao pomoćnica kapetana Jamesa T. Kirka, zapovjednika USS Enterprise. Kasnije se pojavila u igranom filmu Zvjezdane staze iz 1979. godine, kao i njenim nastavcima, da bi njeno završno pojavljivanje bilo u Flashback, epizodi TV-serije Voyager iz 1996. godine kojom se obilježavala 30. obljetnica početka serije.
Fiktivna biografija
Janice Rand je rođena 2232. godine. Od malih nogu je sanjala da postane pripadnik Zvjezdane flote, ali nije bila dovoljno strpljiva da se upiše na Akademiju, te se umjesto toga 2249. pridružila Zvjezdanoj službi kako bi stekla iskustvo kao član posade civilnih teretnih brodova. Potom je služila na zvjezdanim brodovima, stekavši izvrsne preporuke. Kada je godine 2266. kapetan Kirk tražio pomoćnika na početku svoje petogodišnje misije na Enterpriseu, bio je duboko impresioniran rezimeom osobe navedene kao "J. Rand" te je bio uvjeren da je riječ o muškarcu. Prihvatio ju je na neviđeno, prije nego, što je, na svoje veliko iznenađenje, shvatio da je riječ o ženi.
Sredinom 2270-ih je Rand bila unaprijeđena u zastavnicu te služila kao šef transportera (teleportera) na drugoj Enterpriseovoj petogodišnjoj misiji. Tu je nastavila raditi i kada je brod preuzeo novi kapetan Will Dcker.
2286. je Rand, sada već sa oficirskim činom, služila kao komunikacijski oficir u komandi Zvjezdane flote na Zemlji, te je imala značajnu ulogu u krizi koje je izazvala tzv. kitovska proba. Rand je poslije prisustvovala suđenju Kirku i njegovim drugovima.
Godine 2293. je Rand služila kao komunikacijski oficir na USS Excelsior pod zapovjedništvom Hikarua Sulua. Zajedno sa njim se oglušila o naredbe pretpostavljenih te sudjelovala u spašavanju dr. McCoya sa klingonske kažnjeničke kolonije. Kritizirala je Tuvoka koji se kao član posade tome protivio. Poslije je sudjelovala na Kithomerskoj mirovnoj konferenciji, te pomagala Kirku u njegovom završnom obračunu sa odmetnutim klingonskim generalom Changom.
Emiliano Zapata, Mixtlán
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1570 m.
Puerto de Allende, Tlalchapa
Puerto de Allende je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlalchapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 430 m.
Aubussargues
Obisarg je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Nim.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 238 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara (maksimalnoj 213 m, a minimalnoj 84 m).
Río Ancho de Abajo, Yahualica de González Gallo
Río Ancho de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1665 m.
Areopag
thumb|right|250px|Areopag gledan s [[Akropola|Akropole]] Areopag ili Areios Pagos (grčki ) je 'Aresovo brdo', koje se nalazi sjeverozapadno od Akropole u Ateni, poznato kao sjedište istoimenog tijela koje je u klasičnom periodu služilo kao žalbeni sud u krivičnim i građanskim slučajevima.
Grčka mitologija navodi kako su na tom brdu Aresu sudili drugi bogovi za ubistvo Posejdonovog sina Alirotija (što se navodi kao tipičan primjer etiološkog mita). U slične svrhe je brdo poslužilo Eshilu koji u Eumenidama (458. pne.) navodi Areopag kao mjesto gdje se sudilo Orestu za ubistvo majke (Klitemnestre) i njenog ljubavnika (Egista).
Areopag kao atenska institucija je u pred-klasična vremena bio rezerviran isključivo za bivše arhonte i druge velikodostojnike, odnosno predstavljao svojevrstan ekvivalent rimskom Senatu. Smatrajući ga glavnim uporištem oligarhije, radikalni demokratski političar Efijalt mu je 462. pne. srezao ovlasti na suđenje za ubistva i vjerske prekršaje. Areopag je u 4. vijeku pne. stekao pravo da istražuje slučajeve korupcije, ali je u njima sudske odluke donosila eklesija.
U počast drevnom Areopagu taj naziv danas nose neke institucije, uključujući Kasacioni sud u suvremenoj Grčkoj.
Tereglio, Lucca
Tereglio je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Monte Tabor, Tijuana
Monte Tabor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Tereglio, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
Monte Tabor, Tijuana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Satevó, Balleza
Satevó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Inar
Antički izvori navode kako je bio libijskog porijekla, odnosno sin princa Psamtika, zbog čega neki historičari vjeruju da je poticao od Saiske, odnosno posljednje domaće dinastije prije perzijskog osvajanja Egipta u 6. vijeku pne. Vlast mu se pružala u dijelu drevne Libije, kao i Delte Nila oko Saisa.
Ustanak je otpočeo oko godine 465. pne. a za što je priliku pružila zbrka u Perzijskom Carstvu izazvana smrću kralja Kserksa. Inaru je pomoć pružio egipatski princ Amirtej, čija je baza također bila oko Saisa i koji je osvojio sjeverne močvare Delte. Inar je postepeno protjerao perzijske sakupljače poreza i ta sredstva uložio kako bi stvorio veliku najamničku vojsku. Također je ostvario dobre kontakte s Atenom koja je u to vrijeme na čelu Delskog saveza još uvijek vodila rat s Perzijom.
Perzijski kralj, međutim, nije odustao od Egipta. Nakon višegodišnjih priprema je 456. pne. pokrenut veliki pohod na čelu s perzijskim vojskovođom Megabizom. U teškim borbama je garnizon u Memfisu deblokiran, Haritimid ubijen a Inar ranjen kopljem u bedro te prisiljen povući se u svoja uporišta u Delti. Nakon dvije godine Inarovo uporište je osvojeno, a Inar zajedno s grčkim plaćenicima zarobljen i odveden u Susu.
Inar je nakon toga pogubljen nabijanjem na kolac ili pribijanjem na križ. Antički izvori se razilaze po pitanju kada i kako se to dogodilo. Ktesija navodi da je Megabiz Inara na predaju nagovorio obećavši njemu i grčikim najamnicima život. Međutim, na dvoru je kralja Artakserksa kraljica majka Amestris stalno nutkala da pogubi Inara i njegove pristaše, što je Artakserks nakon nekoliko godina učinio, izazvavši revoltiranog Megabiza da sam digne kratkotrajnu pobunu protiv svog vladara. Tukidid, pak, sugerira kako je Inar pogubljen godine 454. pne. odnosno neposredno nakon gušenja ustanka.
Iako nije uspio u cilju da oslobodi domovinu od perzijske vlasti, Inar je, prema Herodotovim navodima, Perzijancima učinio "više štete nego ijedan čovjek prije njega".
Message in a Bottle (Star Trek: Voyager)
Message in a Bottle je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 21. januara 1998. godine. Radnja prikazuje kako Voyager pronalazi vanzemaljski komunikacijski sistem preko koga je u stanju nakratko komunicirati sa Alfa kvadrantom te se holografski Ljekar njome šalje na eksperimentalni brod Zvjezdane flote kako bi prenio poruku.
Panoptikon
Panoptikon je vrsta zatvorske zgrade koju je u XVIII. vijeku dizajnirao i osmislio engleski filozof Jeremy Bentham. Koncept panoptikona sastojao se u tome da se svi (pan-) zatvorenici mogu promatrati (-optikon) u bilo kojem trenutku i od strane samog jednog čuvara, s tim da zatvorenici ne znaju koga, ako ikoga, stražar promatra u kojem trenutku. Iako je fizički nemoguće da jedan stražar istovremeno promatra sve ćelije, činjenica da zatvorenici ne znaju koja se ćelija promatra stavlja ih u situaciju da se moraju ponašati kao da se baš njih promatra u svakom trenutku, čime si efektivno kontroliraju ponašanje. Sam naziv je, osim složenica, referenca na stookog diva Arga (ili Argusa Panoptesa) iz grčke mitologije, koji je zbog broja očiju bio vrlo efektan stražar.
Dizajn panoptikona sastoji se od zgrade kružnog oblika u čijem se središtu nalazi "stražarski toranj", unutar kojeg čuvari mogu promatrati sve zatvorenike, čije su ćelije posložene oko tog tornja. Bentham je svoj inicijalni dizajn smatrao primjenjivim i na bolnice, škole, sanatorije i azilije, međutim glavna primjena trebala je biti u zatvorima i termin se danas najčešće koristi upravo kako bi se referiralo na Benthamov model zatvora.
Benthamov model, interesantno, nikada nije potpuno zaživio u njegovoj matičnoj zemlji, iako je primjenjivan u različitim zemljama svijeta u kasnijim periodima. Jedan od najpoznatijih primjera je Presidio Modelo, bivši zatvor na Kubi.
Iavari, Benevento
Iavari je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Aninișu din Vale, Crasna
Aninișu din Vale je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Crasna.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 570 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 452 m.
Opština Podu Turcului, Bacău
Podu Turcului je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Charité-sur-Loire
Šarite na Loari je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Kon Kur sir Loar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5460 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 346 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 199 metara (maksimalnoj 215 m, a minimalnoj 153 m).
Kānekapōlei
Kānekapōlei [Kanekapolei] bila je havajska kraljica.
Biografija
Kānekapōlei je bila kći poglavice Kauakahiakue od Mauija i njegove žene Umiaemoku of Kaʻua. Bila je nazvana po bogu Kaneu.
Udala se za kralja Kalaniopuu-a-Kaiamamaa, koji je bio polustric Kamehamehe I. Velikog, koji je ujedinio sve otoke i postao moćan vladar.
Bila je majka poglavice Keoue Kuahuule kojeg je Kamehameha žrtvovao.
Poslije je postala Kamehamehina ljubavnica. Nikad se nisu vjenčali. Imala je sina zvanog Pauli Kaʻōleiokū, koji je možda bio sin Kamehamehe, a možda i njezina zakonitog supruga.
Bila je baka kraljice Kalani Pauahi i princeze Laure Kanaholo Konije.
Suncook, New Hampshire
Sankuk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.379, što je 17 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Savjet pet stotina
thumb|300px|Karikatura [[James Gillraya koja prikazuje Napoleonov puč]]
Savjet Pet stotina (Conseil des Cinq-Cents), ili jednostavno Pet stotina bio je donji dom parlamenta Francuske u kasnom revolucionarnom periodu poznatom kao Direktorij (Directoire) (22. august 1795 - 9. novembar 1799). Gornji dom je bio poznat kao Savjet drevnih (Conseil des Anciens).
Osim kao zakonodavno tijelo, Savjet je sastavljao liste kandidata od kojih su Drevni birali petoricu direktora sa izvršnom vlašću.
Napoleon Bonaparte je s grupom grenadira istjerao članove Savjeta iz njihovog sjedišta a sebe proglasio Prvim konzulom Francuske u državnom udaru 18. brimera.
Kapohanaupuni
Kapohanaupuni (Kapo-hana-au-puni, Kapohanaʻaupuni) bila je havajska plemkinja te sestra gospe Kapohauole od Mauija.
Život
Djeca Kapohanaupuni bili su sinovi zvani Kakae i Kakaʻalaneo, koji su obojica bili poglavice Mauija. Kapohanaupunina sestra udala se za Kakaea te je njihov sin bio Kahekili I. Veliki, koji je tako bio i Kapohanaupunin unuk i nećak. Preko svog sina, Kapohanaupuni je bila pretkinja kasnijih vladara Mauija.
4-Aminobenzojeva kiselina
4-Aminobenzojeva kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 137,136 Da.
Montale Celli, Alessandria
Montale Celli je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Glaubitz
Glaubic je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Majsen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.062 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14627040.
Montale Celli, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Glaubitz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majsen Glaubic se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Majsen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 119 metara. Površina opštine iznosi 14,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.062 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 148 stanovnika/km².
Las Pajas, Uruapan
Las Pajas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1980 m.
Sanja (TV emisija)
Sanja je hrvatski televizijski talk show koji se originalno emitirao na programu RTL Televizije od 2004. do 2006. Ime je dobio po svojoj voditeljici Sanji Doležal. Predstavljala je jednu od emisija s kojom je RTL Televizija započela svoj redovni program, a emitirala se svakog radnog dana u 17:45. Izazvala je veliku pažnju kao prvi dnevni talk show, a Sanja Doležal je zbog njega dobila nadimak "hrvatska Oprah".
Don Nicho, Soto la Marina
Don Nicho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
El Mangó, Puerto Rico
El Mango je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Elektronegativnost
Postoji više načina na koje se meri elektronegativnost. Prva je Paulingova skala. Ova skala nije potpuno precizna i dešava se da se na osnovu nje mogu doneti pogrešni zaključci.
Bolju skalu je predložio Alred, koji je izračunao elektronegativnost na osnovu atomskog broja i kovalentnog radijusa atoma.
Razlike između skale Alreda i Paulinga dolazi i do 0,5.
Boje:
Tenexco, Tamazunchale
Tenexco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Altamira, Santa María Teopoxco
Altamira je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Teopoxco.
Tenexco, Tamazunchale
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Scorpions
Scorpions je njemački rock bend. Poznat po pjesmama "Wind of change", "Rock You Like a Hurricane", "Still Loving You" i "No one like you". Bend koji je bio najpoznatiji 1980-ih, ali još uvijek je poznat široj javnosti, svira dan danas.
Marko Tolja
Marko Tolja (Rijeka, 3. srpnja 1984.) - hrvatski pjevač
Uña de Gato, Tampico Alto
Uña de Gato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
The Spirit of St. Louis (film)
The Spirit of St. Louis je američki biografski film snimljen 1957. u režiji Billyja Wildera. Temelji se na istoimenoj knjizi američkog avijatičara Charlesa Lindbergha u kojoj je on opisao znameniti let preko Atlantskog oceana na istoimenom avionu 1927. godine. U filmu Lindberghov lik tumači James Stewart, a radnja prikazuje njegove napore da isplanira, financira i organizira svoj pothvat, kao i sam let. Stewart, koji je u vrijeme snimanja imao 48 godina, je i sam bio avijatičar te žestoko kod studija Warner Bros. lobirao da mu se udijeli uloga 25-godišnjeg Lindbergha. Samo snimanje filma se odužilo zbog niza tehničkih problema i poteškoća sa vremenom. Kritičari su kasnije pohvalili brigu o historijskim i drugim detaljima, ali i držali da Wilder nije uspio od Lindberghovog leta napraviti dramu. Film je doživio komercijalni neuspjeh, a što se više tumači neočekivano visokim budžetom koji se nije mogao pokriti uobičajenim prihodom od kino-ulaznica.
Uña de Gato, Tampico Alto
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Marko Tolja
Rodio se u Rijeci 3. srpnja 1984. godine. Prva glazbena iskustva stekao je uz strica Davora Tolju, koji je pjevao u grupi Denis & Denis s Marinom Perazić. Marko Tolja završio je glazbenu školu "Ivan Matetić Ronjgov" u Rijeci. Pjevao je u nekoliko klapa. Nastupio je na Melodijama Istre i Kvarnera 2006. godine s pjesmom "Partila je mala" i osvojio nagradu za najbolji scenski nastup. Bio je u finalu Dore 2007., s pjesmom "Deja vu". Dobio je Porina 2008., za najboljeg novog izvođača. Nastupio je u showu "Zvijezde pjevaju" u paru s Kristinom Krepelom 2009., u paru s Tamarom Loos 2010 i Natašom Janjić 2011.. Kao gost na koncertu Olivera Dragojevića pjevao je u londonskom Royal Albert Hallu 2010.
Simone de Beauvoir
Simon de Bovoar ( 9. 1. 1908. — 14. 4. 1986.) je bila francuska književnica, životna saputnica filozofa Žana Pola Sartra, autor romana, pozorišnih komada i filozofskih eseja.
Altamira, Santa María Teopoxco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1721 m.
Simone de Beauvoir
Od 1931. do 1941. bila je profesor filozofije u Marseju, Ruanu i Parizu, a od 1943. se posvećuje književnosti. Piše romane („Gošća“, „Krv drugih“, „Svi su ljudi smrtni“, „Mandarin“), drame („Nekorisna usta“), eseje i memoare („Uspomene dobro odgojene devojke“).
Poznata po eseju Drug(ačij)i pol, koje predstavlja detaljnu analizu ugroženog položaja žene i utemeljuje osnove feminizma.
Crasna din Deal, Crasna
Crasna din Deal je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Crasna.
Zona San Pietro, Pavia
Zona San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Crasna din Deal, Crasna
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 505 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 542 m.
Macchia Grande, Salerno
Macchia Grande je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 276 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Vaccari, Treviso
Vaccari je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
La Zumba, Yahualica de González Gallo
La Zumba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1808 m.
Čanakja
Čanakja (sanskrit: चाणक्य Cāṇakya) (oko 350-283. pne.) je bio indijski pisac, mislilac, profesor, ministar i savetnik Čandragupte, prvog vladara Maurijskog carstva. Poznat je i pod imenima Kautilja i Višnugupta. Njegova najpoznatija dela su „Arthašastra“ i „Nitišastra“. U prvom od njih Čanakja otvoreno priznaje da je učestvovao u svrgavanju dinastije Nanda i da je omogućio Čandragupti da dođe na vlast. Svojim savetima mu je pomogao da stvori veliku državu, koja se prostirala od današljeg Irana na severozapadu do države Misor na jugu. Čanakja se takođe smatra pionirom na polju ekonomskih i političih nauka. U delu „Arthašastra“ on se detaljno bavi pitanjima monetarne i fiskalne politike, međunarodnih odnosa i ratnih strategija. Sa druge strane, „Nitišastra“ predstavlja diskusiju o idealnom načinu života, pokazujući koliko je Čanakja detaljno proučavao indijsku kulturu i stil života. Napisao je i veliki broj aforizama u kojima savetuje ljudima kako treba da se ponašaju.
Ibn Batuta
thumb|Ibn Battuta (1304.–1377.) Abu Abdullah Muhammad Ibn Abdullah Al Lawati Al Tanji Ibn Battuta (24. veljače 1304. do 1368. do 1377., godina smrti nepouzdana), istaknuti arapski (marokanski) Berber, putnik i istraživač
Rodio se u berberskoj obitelji u Tangeru, Maroko 703. godine po islamskom kalendaru tijekom vladavine Merinidskog Sultanata. Bio je sunitski učenjak i pravnik iz malikitskog medheba (škola Fiqha ili sunitskog zakona), te povremeno kadija ili sudac. Najpoznatiji je ipak kao dalekosežan putnik i istraživač čiji iskaz dokumentira putovanja i sporedne izlete tijekom razdoblja od gotovo trideset godina koji pokrivaju oko 120,000 km. Putovanja su pokrila gotovo čitav poznati islamski svijet, a proširivala su se i na današnju Indiju, Maldive, Šri Lanku, Jugoistočnu Aziju i Kinu, udaljenost kojom je lako nadmašio svoga prethodnika, bliskog suvremenika i putnika Marka Pola.
Njegovo se ime može pronaći i kao ibn Batuta, ibn Batuda ili ibn Battutah. Poznat je također po nazivu Shams ad-Din, tj. tituli ili riječi poštovanja koja se svojedobno davala imenima učenjaka posebice na islamskom Istoku, a značila je "Sunce religije". Njegov je puni naslov i ime glasio Shams ad-Din Abu Abdulah Muhamed ibn Abdulah ibn Muhamed ibn Ibrahim Ibn Battuta al-Lawati al-Tanji.
Nekoliko godina nakon povratka Ibn Battuta je na nagovor sultana od Maroka, Abu Inana Farisa, izdiktirao iskaz svojih putovanja učenjaku Ibn Juzaiju, kojega je upoznao u Granadi. Taj iskaz, kojega je zapisao Ibn Juzai i protkao vlastitim komentarima, primarni je izvor informacija Battutinih doživljaja. Naslov tog prvotnog rukopisa može se prevesti kao Dar onima koji promišljaju o čudesima gradova i divotama putovanja, ali se često naziva Rihla ili "Putovanja". Bez obzira na očitu fikciju u mjestima, Rihla ipak pruža potpun iskaz postojanja nekih dijelova svijeta u 14. stoljeću.
Gotovo sve što se zna o Ibn Battutinu životu dolazi iz jednog izvora – Ibn Battute samog (preko Ibn Juzaija). Stvari u mjestima za koje tvrdi da ih je vidio ili učinio vjerojatno su fantastična, dok se u mnogim drugima ne može nikako saznati da li izvještava ili prepričava.
Hadž (sa zaobilascima)
Ibn Battuta se rodio u Tangeru, Maroko između 1304. i 1307. godine. U dobi od (približno) dvadeset godina krenuo je na hadž – hodočašće u Meku. Kada je završio s njime nastavio je putovati, pa je na kraju napravio put dug 120,000 km uzduž i poprijeko muslimanskog svijeta te izvan njega (oko 44 modernih zemalja). Battuta je započeo svoja putovanja 1325. godine.
Na svoje putovanje do Meke krenuo je kopnom, slijedivši prilično blizu sjevernoafričku obalu Magreba sve dok nije stigao u Kairo. Ondje se našao unutar mamelučkog teritorija, koji je bio poprilično siguran, te se ukrcao na prvi od svojih zaobilazaka. Postojala su tri uobičajeno korištena pravca do Meke, a Ibn Battuta je odabrao upravo najmanje korišteni: putovanje uzvodno Nilom, a onda kopnom istočno do crvenomorske luke 'Aydhad. Ipak prilikom približavanja tom gradu bio je prisiljen vratiti se natrag zbog mjesne pobune.
Vrativši se u Kairo, poduzeo je drugo sporedno putovanje. Ovog puta krenuo je u Damask (tada također pod kontrolom Mameluka) gdje je susreo svetog čovjeka tijekom svog prvog putovanja koji je prorekao da će Ibn Battuta stići u Meku tek nakon putovanja kroz Siriju. Dodatna prednost tom sporednom putovanju bila su druga sveta mjesta smještena duž pravca kojim je išao – primjerice, Hebron, Jeruzalem i Betlehem – dok su mamelučke vlasti pružile posebnu podršku u očuvanju sigurnosti putovanja za hodočasnike.
Nakon što je proveo Ramazan u Damasku, Ibn Battuta se pridružio karavani koja je putovala 1300 kilometara od Damaska do Medine, Muhamedova grobnog mjesta. Nakon četiri dana otputovao je u Meku. Ondje je kao muslimanski hodočasnik dovršio uobičajene rituale. Nakon što je stekao položaj hadžije, okrenuo se povratku kući. Dobro promislivši, odlučio je umjesto toga nastaviti putovanje. Sljedeće odredište bio mu je Ilkanat u današnjem Iraku i Iranu.
Iran i Put svile
Još jednom se priključio karavani s kojom je prešao granicu u Mezopotamiju i posjetio Nadžaf, grobno mjesto četvrtog kalifa Alija. Od tamo je otputovao u Basru, zatim u Isfahan, koji je samo nekoliko desetljeća bio udaljen od Timurova skoroga razaranja. Sljedeći su bili Širaz i Bagdad, koji se nalazio u lošem stanju nakon što ga je opustošio Hulagu Kan.
Ondje je susreo Abu Saida, posljednjeg vladara ujedinjenog Ilkanata. Nakon što je neko vrijeme Ibn Battuta putovao kraljevskom karavanom, odlučio je krenuti na sjever prema Tabrizu smještenome na Putu svile. To je bio prvi veći grad u regiji koji je otvorio svoja vrata Mongolima, a koji je postao važno trgovinsko središte nakon uništenja većine svojih obližnjih suparnika.
Drugi Hadž i Istočna Afrika
Nakon ovog putovanja Ibn Battuta se vratio u Meku na svoj drugi hadž. Ondje je ostao živjeti godinu dana prije nego što se upustio na drugo veliko putovanje. Ukrcavši se na brod, krenuo je niz Crveno more i istočnoafričku obalu. Njegovo prvo veće zaustavljanje bio je Aden, gdje je namjeravao stvoriti bogatstvo kao trgovac dobrima koji su otjecali na Arapski poluotok iz Indijskog oceana. Prije nego što je to napravio, odlučio je napraviti svoju posljednju avanturu. Priključio se brodskoj posadi na putu niz obalu Afrike.
Provevši oko tjedan dana u svakome od svojih odredišta, posjetio je među ostalima Etiopiju, Mogadišu, Mombasu, Zanzibar i Kilwu. Promjenom monsuna, on i brod na kojem se nalazio vratili su se u južnu Arabiju. Završivši svoju posljednju avanturu prije konačnog smirenja, odmah je odlučio otići posjetiti Oman i Hormuški tjesnac. Kada je to učinio otputovao je opet u Meku.
Turska i Indija
Provevši ondje još jednu godinu, odlučio je potražiti zaposlenje s muslimanskim sultanom od Delhija. Pošto je trebao vodiča i prevoditelja ako je nakanio ondje otputovati, otišao je u Anatoliju, koja je onda bila pod kontrolom Turaka Seldžuka, kako bi se pridružio jednoj od karavana koje su išle od tamo do Indije. Iz Damaska je krenuo genoveškim brodom na putovanje do Alanyje smještene na južnoj obali današnje Turske. Od tamo je kopnom putovao do Konyje i onda do Sinope na crnomorskoj obali.
Prešavši Crno more Ibn Battuta je pristao u Caffi (sada Feodosija) na Krimu, te je ušao u zemlje Zlatne Horde. Ondje je kupio teretna kola i neočekivano se pridružio karavani Ozbega, kana Zlatne Horde, na putovanju sve do Astrahana na rijeci Volgi.
Pri dolasku u Astrahan Kan je odlučio dopustiti jednoj od svojih trudnih žena da ode roditi u svoj rodni grad – Konstantinopol. Možda nije iznenađujuće za čitatelja da je Ibn Battuta ispričao svoj put u toj ekspediciji, koja mu je bila prva izvan granica islamskog svijeta.
Došavši ondje pri kraju 1332. godine, susreo je cara Andronika III te vidio velebnu Aju Sofiju. Nakon mjesec dana boravka u gradu, krenuo je istim putem natrag do Astrahana, gdje je onda nastavio mimo Kaspijskog i Aralskog jezera do Buhare i Samarkanda. Od tamo je otputovao u Afganistan, gdje je koristio planinske prolaze da prijeđe u Indiju.
Sultanat od Delhija bio je relativno nov dodatak Dar al-Islamu, a sultan Muhamed Tuglak donio je odluku da se dovede što je moguće više muslimanskih učenjaka i ostalih službenika radi konsolidacije svoje vlasti. Na temelju Battutinih godina studiranja za vrijeme boravka u Meki, sultan ga je zaposlio kao kadiju ("sudac").
Tuglak je bio ekscentričan čak i po standardima svojega vremena, pa je Ibn Battuta promijenio mišljenje između življenja visokim životom povjerljivog podanika i bivanja pod sumnjom zbog različitih razloga. Naposljetku je odlučio otići pod izgovorom odlaska na još jedan hadž, ali mu je sultan ponudio alternativu da bude veleposlanik u Kini. Budući da mu je dana mogućnost i da otiđe od sultana i da posjeti nove zemlje, Ibn Battuta ju je prihvatio.
Jugoistočna Azija i Kina
Na putu prema obali njega i njegovo društvo su napali hinduski pobunjenici. Budući da je bio odvojen od drugih, opljačkali su ga i zamalo je izgubio život. Usprkos svemu, uspio je sustići svoju grupu u dva dana, te je nastavio putovanje u Cambay. Od tamo je otplovio za Kalkutu. Dok je Ibn Battuta posjetio džamiju na obali, nastala je oluja i dva su se broda iz njegove ekspedicije potopila. Treći je tada otplovio bez njega, a završio je tako da ga je nekoliko mjeseci kasnije osvojio lokalni kralj na Sumatri.
U strahu od povratka u Delhi zbog neuspjeha, ostao je neko vrijeme na jugu pod zaštitom Jamala al-Dina, ali kada je taj uglednik zbačen postalo je neophodno za Ibn Battutu da u potpunosti napusti Indiju. Odlučio je nastaviti prema Kini, sa zaobilaskom blizu početka putovanja na Maldive.
Na Maldivima je proveo devet mjeseci, mnogo više nego što je namjeravao. Njegove su vještine kao kadija bile visoko poželjne na nerazvijenim otocima te je bio polu-podmićen, polu-otet radi ostanka ondje. Imenovan je vrhovnim sucem te se vjenčao u kraljevsku obitelj. Time je postao upleten u lokalnu politiku, a završio je odlaskom nakon iskorištavanja svoje dobrodošlice nametanjem strogih presuda u laissez-faire otočnom kraljevstvu. Od tamo je nastavio prema Cejlonu kako bi ondje posjetio Adamov vrh.
Isplovivši s Cejlona njegov je brod zamalo potonuo u oluji, dok je brod koji ga je spasio napadnut od gusara. Nakon što ga je more izbacilo na obalu, Ibn Battuta se još jednom uputio natrag u Kalkutu, od kuda je opet isplovio na Maldive prije nego što se ukrcao na kinesku džunku i pokušao još jednom stići do Kine.
Ovoga puta je uspio, doprijevši u brzom nizu do Chittagonga, Sumatre, Vijetnama i napokon do Quanzhoua u provinciji Fujian, Kina. Od tamo je krenuo na sjever do Hangzhoua, nedaleko od današnjeg Shanghaija. Također je tvrdio da je putovao čak dalje na sjever kroz Veliki kanal do Beijinga, ali vjeruje se da je to jedna od njegovih priča, a ne stvaran događaj.
Povratak kući i Crna smrt
Nakon povratka u Quanzhou Ibn Battuta se odlučio vratiti kući – iako je mali problem bio gdje se točno "kuća" nalazila. Vrativši se još jednom u Kalkutu, duboko je promislio da li će se predati na milost Muhameda Tuglaka. Nakon što je o tome bolje razmislio, odlučio je nastaviti još jednom do Meke. Vratio se preko Hormuza i Ilkanata te je uvidio da se država rasplinula u građanskome ratu, pošto je Abu Sa'id umro još tijekom njegova prethodnog puta ondje.
Kada se vratio u Damask s namjerom da ponovo krene istim putem kojim je išao na prvi hadž, saznao je da mu je otac umro. Smrt je bila tema i iduće godine, pošto se Crna smrt već bila pojavila, a Ibn Battuta je bio na njezinu dohvatu kako se širila kroz Siriju, Palestinu i Arabiju. Nakon dolaska u Meku odlučio se vratiti u Maroko gotovo četvrt stoljeća nakon što ga je napustio. Tijekom putovanja napravio je posljednji zaobilazak na Sardiniju, nakon čega se vratio u Tanger gdje je otkrio da mu je majka također umrla nekoliko mjeseci ranije.
Andaluzija i Sjeverna Afrika
Nakon boravka u Tangeru svega nekoliko dana Ibn Battuta je krenuo na put u al-Andalus – muslimansku Španjolsku. Kastiljski kralj Alfonso XI. prijetio je osvajanjem Gibraltara, pa se Ibn Battuta odlučio pridružiti grupi Muslimana koji su napustili Tanger radi obrane luke. Kada je stigao u Gibraltar saznao je da je Crna smrt ubila Alfonsa, pa je prijetnja iščeznula. Stoga je Ibn Battuta umjesto toga odlučio napraviti posjet radi užitka. Putovao je kroz Valenciju, a završio u Granadi.
Još jednom se vratio u Tanger i još je jednom nastavio dalje. Dvije godine prije njegova prvog posjeta Kairu malijski kralj Mansa Musa prošao je kroz isti grad na svom vlastitom hadžu uzrokovavši senzaciju sa svojim rasipnim bogatstvom -- otprilike polovina onodobne svjetske opskrbe zlatom dolazila je iz zapadne Afrike. Dok Ibn Battuta, koji je čuo za njega tijekom vlastitog putovanja, nigdje posebno ne spominje taj događaj, on mu je morao posijati klicu u mislima. Upravo je zbog toga odlučio krenuti na put i posjetiti muslimansko kraljevstvo na suprotnoj strani pustinje Sahare.
Mali
U jesen 1351. Ibn Battuta je krenuo na put iz Feza te je stigao u posljednji marokanski grad (Sidžilmasu) nešto više od tjedan kasnije. Kada su nekoliko mjeseci kasnije krenule zimske karavane, pridružio se jednoj i u roku od mjesec dana nalazio se u srednjosaharskom gradu Taghazi. Kao središte trgovine soli Taghaza je bila preplavljena njome jednako kao i malijskim zlatom. Ipak Ibn Battuta nije stekao sklon dojam o njoj. Sljedećih 800 km kroz najgori dio pustinje dovelo ga je u Mali, posebice u grad Walatu.
Od tamo je otputovao jugozapadno duž rijeke za koju je vjerovao da je Nil (iako je zapravo to bila rijeka Niger) dok nije stigao do glavnog grada Malijskog Carstva. Ondje je susreo Mansu Sulejmana, kralja koji je vladao od 1341. Sumnjičav oko kraljeve bijedne gostoljubivosti ostao je usprkos svemu osam mjeseci nakon čega je krenuo na put natrag uz Niger do Timbuktua. Iako je tijekom sljedećih dvaju stoljeća postao najvažniji grad u regiji, u to je vrijeme bio malen i nedojmljiv, pa je Ibn Battuta ubrzo krenuo dalje. Na povratku kroz pustinju primio je poruku sultana od Maroka koji mu je zapovijedio da se vrati kući. To je učinio, ali je ovoga puta zauvijek ostao ondje.
Nakon objavljivanja Rihle malo se zna o Ibn Battutinu životu. Moguće je da je bio imenovan kadijom u Maroku. Ibn Battuta je umro u Maroku između 1368. i 1377. godine. Stoljećima je njegova knjiga bila skrivena od drugih, čak i unutar muslimanskog svijeta. Ta je nepravda ispravljena 1800-ih kada je nanovo otkrivena i prevedena na nekoliko europskih jezika. Od tada Ibn Battuti raste slava, pa je danas on dobro poznata ličnost na Srednjem istoku…
León, Establo, Tijuana
León, Establo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Helena Minić
Helena Minić (Pula, 8. ožujka 1979.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Biografija
Glumila je u virovitičkom kazalištu, Dramskom studiju INK u Puli, kazalištima "Mala scena" i "Komedija" u Zagrebu. Dobila je nagradu Hrvatskog društva dramskih umjetnika, za najbolju glumicu u predstavama za djecu i mlade 2003. godine za ulogu Katarine u predstavi Henrik V. kazališta Mala scena. Na Danima satire u Zagrebu 2006. godine, za ulogu Donne u Kvetchu je nagrađena kao najbolja mlada glumica.
San Miguel, Uruachi
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2264 m.
Krbavska bitka
Krajem ljeta 1493. godine oko 8 000 akindžija pod bosanskim sandžak-begom Hadum Jakub pašom provalilo je iznenada preko rijeka Une i Kupe u Štajersku gdje je opustošilo i opljačkalo gradove Celje i Ptuj. Nakon tog pljačkaškog pohoda turski odredi opljačkali su i veći dio Hrvatskog Zagorja i s vrlo velikim plijenom skrenuli na jug, opustošili i opljačkali područje Podruša i okrenuli se prema Bosni.
Negdje na planini Mala Kapela iznenada im se ispriječila snažna hrvatska plemićka vojska koju je vodio osobno ban Derenčin. Istodobno za turskim pljačkaškim odredima hitali su odredi štajerskog vojvode Jakoba Sekelja. Jakub paša ponudio je banu Derenčinu veliki otkup samo da ga propusti na putu za Bosnu, ali je ban Derenčin zatražio da se oslobodi sve roblje i preda cjelokupni plijen. Dakako, Jakub paša na to nije pristao, pa je pokušao preko puste Krbave da se probije do Bosne. Ban Derenčin saznao je za promjenu smjera kretanja turskih odreda i na Krbavskom polju stao prikupljati svoje banderije. Banski banderiji brojili su oko 3.000 konjanika i oko 2.000 pješaka dok je ostatak hrvatske vojske činilo još nekoliko tisuća slabo opremljenih i naoružanih, nevičnih boju i bitki, hrvatskih seljaka pješaka.
Hrvatska vojska koja je mogla brojiti negdje oko 13.000 ljudi postavila se i posložila za bitku na slijedeći način: frontalno složene prema nadolazećim turskim odredima postrojile su se tri konjaničke skupine (Slavonski banski banderiji pod zapovjedništvom Ferdinanda Berisburgha, plemići oklopnici pod zapovjedništvom Ivana Cetinskog i jajačkog bana Juraja Vlatkovića, a ostatkom zapovijedaju Nikola Tržački i Bernard Frankopan Modruški). Sam ban Derenčin nalazio se, najvjerojatnije, sa svojim banskim banderijima negdje u središtu bojnog složaja hrvatske banske vojske. Između konjanika oklopnjaka složaj su činili hrvatski pješaci i slabo naoružani seljaci prikupljeni odsvuda.
Kad je Jakub paša shvatio da je sa hrvatskim snagama boj neizbježan dao je pobiti sve zarobljenike sposobne za bitku te je svoje akindžije posložio također u tri skupine (prema teritorijalnoj pripadnosti akindžija - Srbija, Bosna i Sandžak). Namjera Jakub paše bila je da se hrvatski konjanici namame u ravnicu gdje će ih obuhvatom tući dva odreda skrivenih u zasjedi. Manji dio turskih konjanika (oko 3.000) preplivao je rijeku Krbavu u namjeri da udari u bok hrvatskim bojnim složajima.
Tog jutra puhao je jak vjetar i podižući prašinu istu je nosio prema hrvatskoj vojsci te joj zaklanjao optičku vidljivost s turskom vojskom. Poradi toga ban Derenčin nije znao za manevar onih 3 000 akindžija koji su preplivali Krbavu i kretali se bočno.
Bitku su započeli akindžije iz Srbije pod zapovjedništvom Ismail bega koji su nakon kraće borbe stali odstupati i za sobom povlačiti hrvatske banderije (ovo je varka koja će skupo stajati hrvatske konjanike). Kada su hrvatski konjanici zašli na šumoviti dio istočne obale Krbave s leđa ih je napao Mehmed beg sa svojim akindžijama iz Bosne. Gotovo istodobno frontalno je napao Jakub paša sa akindžijama iz Sandžaka, a onih 3.000 akindžija koji su ponovno prešli Krbavu sada je iznenada udarilo u bok hrvatskoj vojsci.
Ovako napadnuta, (s boka, s fronta i s leđa) hrvatska vojska trpjela je teške gubitke, a nevolja je bila još veća jer su u samom početku poginuli Ivan Cetinski i Juraj Vlatković, a njihovi banderiji ostali su obezglavljeni i bez zapovjednika te postali lagani plijen turskim akindžijama. Ubrzo nakon toga došlo je do strašne katastrofe i potpunog poraza hrvatske plemičke i banske vojske.
Da je ishod bitke na Krbavskom polju završio kobno po nekada snažno Hrvatsko kraljevstvo u to nema nikakve sumnje, ali da je ishod bio drugačiji, odnosno da je ban Derenčin pričekao štajerske odrede vojvode Jakoba Sekelja, tko zna kako bi bitka završila. Naime, Krbavska bitka početak je i glavni uzrok raspada cijelog Hrvatskog kraljevstva. U toj bitki propale su mnoge hrvatske plemičke obitelji, ponekad od jedne obitelji otac i šest sinova. Poginuli su knez Ivan Frankopan Cetinski, jajački ban Juraj Vlatković, sin bana Derenčina Mirko Derenčin, sam ban Derenčin umro je u turskom zarobljeništvu. Poginulo je i 70 svećenika i redovnika, te još oko 10 000 hrvatskih ratnika. Veliki je to gubitak sposobnih muškaraca za obranu, a među njima onog najvažnijeg, hrvatskog plemstva koje je bilo glavni nositelj i predvoditelj u obrani zemlje.
Hrvatsko pučanstvo tada uzmiče od Neretve prema Cetini i Velebitu, sa Spreče prema Savi i dalje kroz Srijem i Slavoniju, s Vrbasa prema Uni i dalje prema Korani i Kupi te je koncem XVI. stoljeća nekada moćno i snažno Hrvatsko kraljevstvo svedeno na ostatke ostataka, odnosno na uski pojas od Drave do Jadrana površine jedva 16 800 četvornih kilometara. Hrvatski poraz (cladis croatica) u kojem je izginuo 'cvijet plemstva hrvatskog' godine 1558. Hrvatski sabor je naveo da hrvatski narod od te bitke Krbavsko polje zove još i Krvavo polje.
Göda/Hodźij
Geda ili Hodžij je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 63 opštinska središta okruga Baucen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.344 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14625150.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Baucen Geda se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Baucen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 210 metara. Površina opštine iznosi 43,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.344 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Goodwell, Oklahoma
Gudvel je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.293, što je 101 (8,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sandy Level, Virginia
Sandi Level je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 484, što je 205 (-29,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Hollejo, Mixtlán
El Hollejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1282 m.
Los Nopales, Tlalchapa
Los Nopales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlalchapa.
Plan de Guadalupe, Soto la Marina
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Los Nopales, Tlalchapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 275 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Antartica Chilena
Antartica Chilena, punim imenom Provincia de la Antártica Chilena je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen.
Karakteristike
Na toj ogromnoj teritoriji živi svega 2,201 stanovnika, od tog gotovo svi - 1,874 u administrativnom centru provincije - Puerto Williamsu.
Opština Poduri, Bacău
Poduri je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Bréal-sous-Montfort
Breal su Monfor je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Il i Vilen koja pripada prefekturi Ren.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3825 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 113 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 33,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 82 m, a minimalnoj 19 m).
Terrinca, Lucca
Terrinca je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 331 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 496 m.
Molino Nuovo, Genoa
Molino Nuovo je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Chimilpa, Uruapan
Chimilpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1508 m.
Kapohauola
Kapohauola je bila starohavajska plemkinja te poglavarica otoka Mauija i Velikog otoka. Spomenuta je u drevnim legendama te je njezino drugo ime bilo Kualua. Samuel Kamakau ju je spomenuo u svojoj knjizi Tales and Traditions of the People of Old.
Biografija
Kapohauola je bila sestra princeze Kapohanaupuni od Hila, što znači da su joj roditelji bili kralj Kahokuohua i njegova supruga Hiʻikawaiula. Prema jednoj teoriji, rođena je oko 1503. god. Kapohauola se udala za svog nećaka Kakaea, kralja Mauija. Njihov je sin bio slavni kralj Kahekili I., koji je poznat i kao „Kahekili Veliki”. On je znatno osiromašio svoj otok mnogim vojnim pohodima. Preko njega je Kapohauola bila baka lijepe princeze Keleanohoanaapiapi, koja je glavni lik jednog pojanja te Kawaokaohelea, koji je bio kralj Mauija.
Montalero, Alessandria
Montalero je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Port Glasgow
Geografske karakteristike
Port Glasgow leži u estuariju rijeke Clyde na njegovoj južnoj obali, pored historijskog centra Glasgowa, sa kojim je spojen u veliku konurbaciju. Od Port Glasgowa do centra Glasgowa ima dvadesetak km a do regionalnog centra Greenocka 6 km.
Historija
Od kako je počela kriza pomorstva i brodogradnje krajem 20. vijeka, počelo sa rušenjem starih lučkih postrojenja uz rijeku, umjesto toga na njihovom mjestu niču trgovački centri (Tesco) i stambene zgrade, a to se zove reobnova grada.
Privreda
Od nekad slavnih brodogradilišta preživjelo je samo jedno - Ferguson (Ferguson Marine Engineering Ltd), pored toga u današnjem Port Glasgowu ima i nešto industrijskih pogona koji se bave proizvodnjom i servisiranjem.
Magallanes y Antártica Chilena
Magallanes y Antártica Chilena, punim imenom Magallanes y de la Antártica Chilena ili XXII Regija je jedna od 16 regija na koje je Čile administrativno podjeljen.
Karakteristike
Regija se nalazi na krajnjem jugu zemlje, prostire se po zapadnom dijelu otoka Isla Grande de Tierra del Fuego.
Podjeljena je na četiri provincije; Última Esperanza, Magallanes, Tierra del Fuego i Antartica Chilena.
Magallanes y Antártica Chilena ima površinu od 132,297 km², na kojoj živi 166,533 stanovnika.
Administrativni centar regije je grad Punta Arenas u kom živi 125,932 stanovnika.
Keakamahana
Keakamāhana (o. 1615. - 1665.) bila je vladarica Havaja. Vladala je od 1635. do svoje smrti.
Njezin je otac bio kralj Keakealanikane, 18. vladar otoka. Naslijedila ga je i udala se za poglavicu zvanog Iwikauikaua.
Keakamāhana je rođena na Havajima, ali je odgojena na Kauaiju jer je smatrana svetom ličnošću. 160px|mini|lijevo|[[Plaža Hōlualoa]] Počela je vladati 1635., naslijedivši oca. Njena palača je bila na plaži Hōlualoa.
Federico Fellini
Federico Fellini (Rimini, 20. siječnja 1920. – Rim, 31. listopada 1993.), talijanski filmski redatelj i scenarist, jedan od najutjecajnijih redatelja u XX. stoljeću.