cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srpski jezik
Kodifikacija
Vukov Pravopis je 1868. godine uveden zvanično u Srbiji. Između dva svetska rata dogovorom hrvatskih i srpskih lingvista promenjena su dva pravopisa. 1960. godine napisan je i ozvaničen Pravopis srpskohrvatskoga jezika, dok je 1994. godine prerađeni Pravopis iz 1960. godine objavljen kao Pravopis srpskoga jezika, a ozvaničen 1995. godine. Pravopis iz 1994. godine je i danas zvaničan u Srbiji, Republici Srpskoj i Crnoj Gori.
Srpska jezička norma nema pravogovor (ortoepiju).
La Francesca I, Benevento
La Francesca I je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 259 m.
Eponim
Eponimi (grč. eponymon = ime boga ili junaka po kome je što nazvano) leksemi su nastali poopćivanjem vlastitih imena. To su, dakle, apelativi (opće imenice) izvedene iz vlastitih imena. Eponimi se, dakle, pišu malim početnim slovom, a najčešće su nazivi nekih izuma ili otkrića nazvanih po zaslužnim osobama, razdoblja u umjetnostima ili pak neke osobine nazvane po ljudima koji su se njima odlikovali.
Popis poznatih eponima
U eponime mogu ući i riječi koje nisu dio standardnoga jezika te se rabe u kolokvijalnom govoru, primjerice digitron (kalkulator), kalodont (pasta za zube), eurokrem (namaz).
Također ulaze i nazivi razdoblja i pokreta - petrarkizam, averoizam, marinizam, marksizam, kalvinizam, gongorizam, zoroastrizam itd.
I brojne su mjerne jedinice dobile nazive u čast slavnih znanstvenika - amper, džul, farad, henri, njutn, om, paskal, tesla, vat, veber, simens, kulon, kelvin, volt, itd.
Također i mnogi kemijski elementi prema mjestu otkrića ili u čast nekoj osobi: einsteinij, kurij itd.
Fucine, Brescia
Fucine je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 556 m.
Vladimir Delač
Životopis
Nakon odlaska s Akademije likovnih umjetnosti u Zagrebu poslije samo dva semestra, svoju karijeru započeo je u humorističkom časopisu Kerempuh. Godine 1946. uredništvu časopisa prodao je svoj prvi strip te malo poslije toga i sam postao član uredništva.
U suradnji s Walterom Neugebauerom i Bordom, 1950. objavio je prvi animirani film na području Jugoslavije pod nazivom Veliki miting. Svoje remek-djelo, crtani film Revija na dvorištu, objavio je 1952. godine.
Pored animacije, Delač se i dalje bavio stripovima pa je 1950. godine objavio strip Vuna Kićo - orasi Mićo, a kasnije i druge stripove.
Surađivao je s vodećim hrvatskim dnevnim novinama i tjednicima: Vjesnik, Večernji list, Kerempuh...
Salafizam
Salafizam (salafiyyah, salafija) ili selefizam (iz ; selefije) je pokret ili sekta unutar sunitskog islama čiji se sljedbenici identificiraju sa najranijim generacijama muslimana (7. – 9. vijek) u uvjerenju da predstavljaju ideal islamske prakse. Historijski, salafizam je obuhvaćao marginalizirane pokrete i zagovornike u Arabiji, Egiptu, Turskoj i Indiji, dok se od sredine 20. vijeka uvelike iskristalizirao u vahabizam, fundamentalistički pravac nastao u Saudijskoj Arabiji tokom 18. vijeka zbog čega se dva termina nerijetko koriste kao sinonimi. Salafizam nije homogen i jedinstven jer se krajem 20. vijeka fragmentirao na apolitičku, političku i militantnu granu. Kod brojnih sunitskih, šijitskih i zapadnih stručnjaka salafizam je stekao negativnu reputaciju s obzirom da ga generalno karakteriziraju rigidna fundamentalistička tumačenja i izuzetna isključivost, dok je njegov militantni oblik postao ideološkom podlogom za razne terorističke i radikalne organizacije. Usprkos tome, salafizam je najbrže rastući pokret među muslimanima u svijetu. Pristaše ovih struja naziva se salafistima (selefistima), salafitima (selefitima) ili salafijama (selefijama).
Salafizam u islamistici
Većinom zapadnih publikacija ranih 2000-ih prevladavalo je kritičko gledište prema salafizmu, a negativnoj reputaciji dodatno je doprinjela i zbirka religijskih nazora Odgovor (al-Rad) izdana 2008. od strane uglednog egipatskog Univerziteta Al-Azhar u kojoj lokalni islamski teolozi također oštro kritiziraju salafističke trendove. Sredinu 2000-ih obilježio je početak izdavanja neutralnijih zapadnih osvrta kao što su Saudijski pozadinac od T. Hegghammera i S. Lacroix iz 2004., Anatomija salafističkog pokreta  od Q. Wiktorowicza iz 2006., te Suprostavljanje saudijskoj državi  od M. al-Rašida iz 2007. godine. Među navedenim osobito su značajne opsežne Wiktorowiczove analize o raslojavanju salafizma na apolitičku, političku i militantnu granu. Istovremeno, počele su se izdavati i naučne paradigme o salafističkoj teologiji kao što je Vahabitski islam: Od obnove i reforme do globalnog džihada od N. J. DeLong-Bas, bivše studentice i suradnice američkog akademika J. L. Esposita. U ovoj knjizi objavljenoj 2004. analiziraju se temeljna Vahabova učenja i dovodi se u pitanje uvriježeni stereotip o njihovoj direktnoj vezi sa suvremenim salafističkim radikalizmom. Godine 2009. izdana je i zbirka Globalni salafizam u kojoj nizozemski historičar R. Meijer i niz drugih akademski afirmiranih autora sistematski obrađuju svu kompleksnost salafizma – suvremenu heterogenost i kohezijske elemente, njegove političke i militantne aspekte, te transnacionalni fenomen i pitanje utjecaja na identitet. Za razliku od DeLong-Bas, Meijer argumentira da je suvremeni salafizam ipak apsorbirao određene negativne karakteristike iz svoje ishodišne forme, poput ksenofobije prema strancima i nevahabitima. Jedno od kapitalnih djela predstavlja i Salafistička ritualna čistoća od francuskog orijentologa R. Gauvaina iz 2013., uvelike temeljeno na njegovoj doktorskoj dizertaciji o etnologiji religije iz 2002. godine. U ovoj su knjizi naširoko analizirani ritualna tradicija pokreta (u izuzetno lokaliziranom kontekstu salafističkih krugova u Kairu), status žena u salafizmu, te odnosi salafista i egipatskih kršćana nakon izbijanja revolucije 2011. godine.
Historija
Pojednostavljeni šematski prikaz inspiracije, razvoja i grananja salafizma:
Legenda:
Inspiracija
mini|desno|310px| Selo [[Ujajna u centralnoj Saudijskoj Arabiji, rodno mjesto Muhameda ibn Abdula Vahaba, osnivača saudijskog salafizma (vahabizma)]] Unatoč tome što se kontinuirani razvoj salafizma može pratiti od 18. vijeka nadalje, njegovi korijeni sežu vjekovima unatrag jer salafisti kao inspiraciju koriste život i djela Ibn Tajmije i Ahmeda ibn Hanbela. Sirijski učenjak Ibn Tajmije istaknuo se odbacivanjem racionalizma koji je tada važio kao službeni islamski pravac u Abasidskom Kalifatu jer je smatrao da unutrašnja stagnacija i negativni utjecaji misticizma prijete narušavanju autentične poruke islama. Odbijao je prihvatiti metaforičku interpretaciju Božjih atributa iz Kurana zbog čega je bio optužen za herezu antropomorfizma i dvaput utamničen. Usprkos osudama političkih i religijskih autoriteta uključujući ortodoksne i racionalističke islamske učenjake, Ibn Tajmije propagirao je puritanistički model islama zbog čega je postao idol suvremenim salafistima, a smrću u zatočeništvu u njihovim očima ostvario je i status mučenika koji je bio spreman žrtvovati život u obrani vlastitih religijskih uvjerenja. Osim Ibn Tajmije, bitnu ulogu kao izvor inspiracije za salafizam igra i Ahmed ibn Hanbel koji se također suprotstavljao racionalističkom pristupu tumačenja islama i isto tako bivao utamničen zbog svojih stavova. Hanbelijski mezheb kao sunitska pravna škola utemeljena na njegovom učenju danas prevladava u Saudijskoj Arabiji i arapskim zemljama Perzijskog zaljeva s izuzetkom ibadijskog Omana.
Rađanje vahabizma
Na razvoj suvremenog apolitičkog salafizma najviše je utjecao Muhamed ibn Abdul Vahab iz Nadžda (centralna regija današnje Saudijske Arabije) koji je bio inspiriran učenjem puritanističke literalističke, tzv. neohanbelijske škole islama temeljene na ranijem nauku Ibn Tajmije i Ahmeda ibn Hanbela. Njegova doktrina bila je vrlo jednostavna s obzirom da je zagovarala revolucionarni povratak autohtonom islamu prakticiranom u doba Muhameda. Vahab i njegove pristaše su vjersku prijetnju vidjeli u šijitizmu (na snazi u susjednom Iranu) jer je u suštini direktno ugrožavao puritanističko naučavanje islama u Arabiji, te u islamskom misticizmu (sufizmu) koji se bio proširio i primio njima neprihvatljive elemente poput posredništva između Boga i čovjeka čiju su ulogu ispunjavali sufijski (derviški) šejhovi. Hodočašća njihovim grobnicama prema salafističkom svjetonazoru bila su uperena protiv temeljnih principa islamske doktrine koju su navodno nastojali zaštititi. mini|lijevo|300px| Zastava [[ihvana, arabijske vahabijske paravojske koja je 1910-ih doprinijela porazu Osmanlija i uspostavi suvremene Saudijske Arabije ]] Osim ovih faktora koji su potaknuli kritičko preispitivanje načina prakticiranja islama u Arabiji i nužnost revolucionarnih reformi, razvoju i širenju saudijskog salafizma tj. vahabizma doprinijeli su ondašnji geopolitički uvjeti jer je za vrijeme Vahabovog života Osmansko Carstvo bilo na izmaku moći, dok su zapadne kolonijalne sile Britanija i Francuska bile u usponu. Sredinom 18. vijeka Vahabovi sljedbenici sklopili su savez s plemenom al-Saud i osnovali prvu saudijsku državu, dok su se kasnije nametnuli kao glavna plemenska vojna sila i od 1910-ih uz pomoć Britanaca doprinijeli porazu Osmanlija odnosno uspostavi suvremene Saudijske Arabije. Tokom ovih vojno-političkih pohoda salafizam je odigrao bitnu motivacijsku ulogu jer su njegovi sljedbenici osmanske vladare i njihove arapske plemenske namjesnike smatrali dekadentnim i nekompetentnim da zaštite autentični islam. Političko-religijska sinteza saudijskog salafizma i monarhije porodice al-Saud postala je predmetom naučnih kritika za nedosljednost pokreta jer koncept monarhije ne postoji u Kuranu ili suni, te je kontradiktoran suštini njihove doktrine o povratku autentičnim izvorima islama.
Razvoj modernizma
Krajem 19. vijeka, istovremeno kada se vahabizam širio Arabijom, po Indiji, Turskoj i Egiptu djelovali su islamski reformatori Džemaludin Asadabadi, Muhamed Abduh i Rašid Rida  koji su sami sebe nazivali salafistima, no njihov modernistički pristup bio je u potpunoj suprotnosti s fundamentalističkim saudijskim salafizmom (vahabizmom) odnosno Vahabovim učenjima. Iako su se pozivali na ranu islamsku historiju, ona im nije služila kao izlika za literalističko tumačenje vjerskih tekstova već kao argument da se islamski svijet može naučno, tehnološki i ekonomski nositi sa zapadnim. Kritizirali su one koji slijepo slijede tradicionalni islam, poticali su slobodu interpretacije Kurana i tvrdili da je suvremena nauka potpuno kompatibilna s islamom. Primjerice, njihovo prihvaćanje tada kontroverzne Darwinove teorije evolucije kao činjenice nastupilo je mnogo ranije od brojnih drugih vjerskih zajednica. Ideje ovih racionalističkih reformatora suvremeni salafisti odbacuju i vremenom su marginalizirane u salafističkim krugovima, no važne su za historijski kontekst jer predstavljaju bitan otklon od fundamentalističke struje bez kojeg bi distinkciju između salafizma i vahabizma danas bilo gotovo nemoguće razlučiti. Arabijski salafisti navedenim islamskim reformatorima prigovaraju zbog utjecaja zapadnih ideologija na njihovu misao, tumačeći racionalizam kao devijaciju. Neki salafisti optuživali su ih i kao britanske agente ubačene među muslimane s namjerom potkopavanja autentične islamske misli, dok se identična teorija s izmijenjenim ulogama javlja u drugoj polovini 19. vijeka u Osmanskom Carstvu gdje su štampani Memoari Mr. Hemphera prema kojima je vahabizam zapravo britanska urota protiv Turaka. S druge strane, Asadabadija su britanski špijuni u Indiji 1859. evidentirali kao potencijalnog ruskog agenta.
Proces politizacije
mini|lijevo|180px| [[Egipat|Egipćanin S. Kutb, član Muslimanskog bratstva i ideolog kutbizma u kojem se sunitski islamizam isprepliće sa saudijskim fundamentalističkim salafizmom (vahabizmom) i ofenzivnim džihadom]] Početak i sredinu 20. vijeka obilježile su dvije struje salafizma koje su se dekadama razvijale nezavisno jedna od druge u Saudijskoj Arabiji i Egiptu. Vjerski svjetonazor o davanju legitimiteta i prepuštanju politike vladarima, snažan utjecaj na pravna pitanja i zajednički otpor modernizaciji bili su dovoljni uvjeti za mirnu koegzistenciju vahabizma i monarhije u Saudijskoj Arabiji, a njihovu simbiozu nitko nije dovodio u pitanje sve do kasnih 1970-ih godina. S druge strane, u Egiptu je 1928. na temeljima ideja trojice reformatora (Asadabadija, Abduha i Ride) osnovano Muslimansko bratstvo koje se po mnogočemu razlikuje od saudijskog salafizma. U prvom redu, ovaj pokret izvorno je baštinio racionalistički pristup islamu za razliku od fundamentalističkih saudijskih salafista, te oprečno njihovoj političkoj neutralnosti zagovara snažni angažman zbog čega praktički predstavlja preteču sunitskog islamizma tj. političkog islama. Zbog navedenih geografskih, vjerskih i političkih razlika, brojni naučnici i analitičari izuzimaju Muslimansko bratstvo iz domene salafizma. Ipak, dvije struje bile su u uskoj interakciji i vremenom su izvršile bitan vjerski odnosno politički utjecaj jedna na drugu. Tokom 1950-ih i 1960-ih kada je u arapskom svijetu vladala represija nad islamističkim strankama, brojni pripadnici egipatskog pokreta potražili su utočište u Saudijskoj Arabiji gdje su dočekani otvorenih ruku jer su slovili kao izuzetni politolozi i poznavaoci međunarodnih odnosa. Sinkretizam između vahabizma i Muslimanskog bratstva ostvaren je u ideološkoj formi kutbizma, pokreta nastalog 1964. u kojem se isprepliću fundamentalizam, islamizam i ofenzivni džihad. Potonji novitet koncipirao je S. Kutb i postao je ideološkom podlogom za kasniji salafistički džihadizam odnosno razne terorističke i agresivne radikalne organizacije. Ovim trendovima egipatski salafizam počeo se drastično udaljavati od reformatorskih ideja 19. vijeka odnosno poprimati saudijski fundamentalistički karakter, dok je istovremeno akademski angažman egipatskih islamista u Saudijskoj Arabiji počeo inspirirati brojne mlade saudijske salafiste da se okrenu k političkom aktivizmu.
Fragmentiranje salafizma
mini|desno|310px| [[Arapsko proljeće 2011. dovelo je do fenomena aktivnijeg salafističkog političkog angažmana, osobito u Egiptu (na slici)]] Unatoč istom vjerovanju i metodologiji koji su zajednički svim salafistima, tokom druge polovine 20. vijeka došlo je do dubokih podjela i razilaženja unutar samog salafizma što je uzrokovano različitim tumačenjem suvremenog društvenog i političkog konteksta. Globalni geopolitički događaji koji su indirektno utjecali na takvu fragmentaciju uključuju Iransku revoluciju, Sovjetsko-afganistanski rat, raspad SSSR-a, Zaljevski rat, Američko-afganistanski rat, Drugi zaljevski rat i Arapsko proljeće. Prve naznake organiziranog salafističkog islamizma javljaju se krajem 1979. kada skupina saudijskih disidenata zaposjeda Veliku džamiju u Meki i traži raspuštanje monarhije odnosno odlazak apolitičke vahabitske uleme. S obzirom da je događaj uslijedilo par mjeseci nakon uspješne narodne revolucije u susjednom Iranu gdje je pahlavijska monarhija zamijenjena vjerskim sistemom, brojni analitičari smatraju da je zauzimanje Velike džamije djelomično inspirirano iranskim previranjima odnosno da predstavlja saudijski pokušaj stvaranja protuteže konkurentskom šijitskom islamizmu. Sama opsada kulminirala je krvoprolićem i brutalnim gušenjem pobune uz 300 žrtava, nakon čega je uslijedila sistematska (apolitička) vahabizacija saudijskog društva predvođena konsolidiranom starom ulemom. Kontraefekt ovom bila je široka pojava nove škole mladih islamističkih salafista tokom 1980-ih, a njihov otpor starijoj apolitičkoj ulemi (tzv. madhalistima) dodatno je podgrijalo odobravanje stacioniranja američke vojske u Saudijskoj Arabiji tokom Zaljevskog rata. Paralelno ovim događajima, raspadom Sovjetskog Saveza (tradicionalnog saveznika brojnih arapskih država) došlo je do naglog pada interesa za sekularne socijalističke ideologije (npr. naserizam i baasizam) odnosno rapidnog širenja salafističkih ideja ne samo arapskim zemljama Jugozapadne Azije i Sjeverne Afrike već i nearapskim regijama poput Kavkaza i Centralne Azije. U promoviranju salafizma (vahabizma) osobito su se istaknule bogate zaljevske monarhije Saudijska Arabija i Katar.
Suvremena radikalizacija
Uz postojeći apolitički i politički salafizam, sredinom 1990-ih kao treća grana javlja se i novi fenomen tzv. salafističkog džihadizma čijem su formiranju najviše ideološki pridonijeli saudijski salafistički islamisti odnosno egipatski i drugi arapski kutbisti iz redova veteranskih sunitskih mudžahedina Sovjetsko-afganistanskog rata. Inspirirani uspjehom borbe protiv Sovjeta, sljedbenici ove militantne struje vjeruju da je korjenite promjene društva moguće provesti samo oružanom borbom tj. ofenzivnim džihadom što se u praksi osobito manifestiralo napadima 11. 9. 2001. godine. Dodatnu motivaciju pokret je dobio zbog američkih vojnih operacija u Afganistanu (2001.) i Iraku (2003.) gdje je naišao na plodno tlo za širenje, isto kao i u drugim muslimanskim zemljama zahvaćenim ratovima. Podjela salafizma na apolitičku, islamističku i džihadističku granu posebno se iskristalizirala od početka turbulentnog Arapskog proljeća 2011. kada je val masovnih pobuna uzdrmao brojne autoritativne režime arapskog svijeta što su brojni salafisti prepoznali kao priliku da se rapidno politički nametnu. U takvim novim okolnostima, prvi dio salafista zadržao je dosljednost političkoj neutralnosti, drugi dio se angažirao osnivajući političke stranke, a treći dio se okrenuo džihadizmu kao sredstvu za ostvarivanje političkih ciljeva.
Apolitički salafizam
mini|desno|250px| [[Islamski univerzitet u Medini|Islamski univerzitet u Medini]]
Militantni salafizam
mini|desno|250px| Zastava [[Salafistički džihadizam|džihadističke organizacije Islamska Država Irak i Levant koja djeluje u Siriji i Iraku.]]
Doktrina
Salafizam generalno odlikuje fundamentalizam tj. puritanistički pristup tumačenja islama iz vremena Muhameda i ranih generacija muslimana (ashabi, tabiini i tabi al-tabiini) što implicira odupiranje svim vrstama inovacija u vjeri. To u prvom redu uključuje odbacivanje idžtihada kao intelektualnog rezoniranja na osnovi zdravog razuma i logike, zatim kalama kao dokazivanja teoloških principa kroz dijalektiku, potom svih oblika islamske filozofije i misticizma, te konačno suvremenih modernističkih ideja. Salafisti se često pozivaju na hadis kojim je Muhamed navodno najavio da će se muslimanska zajednica fragmentirati na 73 različita dijela od kojih će samo jedna posjedovati ispravno vjerovanje i biti spašena, dok će druge na sudnjem danu završiti u paklu. Sukladno tome, salafisti se smatraju baštinicima originalnog i autentičnog islama kojima je zagarantirano spasenje ukoliko literalistički budu slijedili Kuran i sunu. Iz ovih razloga ne tolerira se sloboda i pluralizam tumačenja islama karakterističan za racionaliste, mistike i moderniste jer prema salafističkim shvaćanjima predstavlja rizik skretanja u herezu.
Osim interpretacija vjerskih tekstova, narodni običaji i lokalne kulture za salafiste također predstavljaju opasnost za očuvanje autentičnog islama jer je vjersko-kulturni sinkretizam prema njihovim shvaćanjima osnovni uzrok inovacija u vjeri. Sistematska dekulturacija muslimana odnosno čišćenje neislamskih elemenata predstavlja jedan od ciljeva salafizma jer islam žele u potpunosti otrgnuti iz historijskog konteksta. Iz ovih razloga salafističke zajednice u Zapadnom svijetu preferiraju urbanu getoizaciju ili život u maksimalno izoliranim ruralnim enklavama (npr. Gornja Maoča u BiH). Pokušaji da se praksa muslimana liši „neprijateljskih“ stranih elemenata nataloženih kroz historiju rezultirali su kulturocidom diljem Jugozapadne Azije – vahabitskim razaranjem mezaristana, turbi i tekija u Saudijskoj Arabiji, talibanskim uništavanjem budističkih statua u Afganistanu, džihadističkim demoliranjima šijitskih svetišta u Siriji, itd. Salafističke pokrete generalno karakterizira nizak prag tolerancije prema nemuslimanima kao i drugim islamskim pravcima. Dok su kršćani i Jevreji historijski imali zaštićen status kao tzv. narodi knjige, u Saudijskoj Arabiji gdje postoji sprega vahabizma i državnog aparata zabranjene su crkve i kažnjivo je posjedovanje kršćanskih tekstova ili simbola. Tokom građanskog rata u Siriji 2010-ih, radikalni salafisti prijetili su i oskrvnućem grobnice Sulejman-šaha, djeda osnivača osmanske dinastije Osmana Gazija.
Iako načelno anacionalan, u salafizmu su primjetni i elementi arapskog nacionalizma što se očituje kako u sistematskom ignoriranju osmanlijske, iranske i indijske islamske historije, tako i u invokacijama vremena ranog arapskog kalifata kao dominantne vojno-političke i naučne supersile pri čemu se zanemaruju svi politički, demografski i socijalni faktori (iscrpljujući bizantsko-perzijski rat, arapska demografska ekspanzija, akumulacija stranog znanja i nearapski naučni utjecaj, itd.). Prema salafističkom shvaćanju, jedini uzrok takvim ostvarenjima bila je pravovjernost čijim se smatraju baštinicima. Sljedbenici vahabizma toliko su otišli u krajnost u svom puritanizmu da su između ostalog osuđivali ili zabranili poeziju, muziku, konzumiranje duhana, čak i glasno smijanje. Istovremeno, određeni salafistički teolozi zastupali su podređen položaj žena u društvu, kreacionizam u obrazovanju, te prakticiranje ropstva. Većina apolitičkih i političkih salafista odbacuje terorizam i samoubilačke napade na civile, s izuzetkom tzv. salafističkih džihadista ili takfirista. Prema potonjima, doktrina takfira dozvoljava ubijanje i nominalnih muslimana nakon što ih proglase nevjernicima ili politeistima, što je koncept kojeg osuđuje golema većina islamskih teologa s obzirom da nema ozbiljnog uporišta u islamskom učenju.
Istaknuti salafisti
mini|desno|200px| Salafistički aktivisti [[Bilal Philips|B. Philips i P. Vogel na javnom predavanju u Frankfurtu]]
Kritike salafizma
mini|desno|250px| Antisalafistička konferencija Žene protiv nasilja u [[Maroko|marokanskom gradu Casablanci 2012.]]
Sojenice
Sojenice u Mjanmaru|thumb|250px Sojenice su kuće ili naselja u poplavnim i močvarnim krajevima ili na plićacima uz obale rijeka, jezera ili mora, podignute na deblima radi zaštite od poplava, neprijatelja, divljih zvijeri i sl.
U prošlosti sojenice su bile karakterističan oblik naselja u našim nizinskim krajevima.
Breugnon
Brenjon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Klamsi.
La Vecchia, Salerno
La Vecchia je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Breugnon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 157 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 188 metara (maksimalnoj 240 m, a minimalnoj 163 m).
La Vecchia, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Mojoneras Setenta y Cuatro, Xochistlahuaca
Mojoneras Setenta y Cuatro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 501 m.
El Fraile, Tzitzio
El Fraile je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1641 m.
La Esperanza, Quitupan
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1702 m.
Soller, Treviso
Soller je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Štićenik
Štićenik može da bude: ili
Loreto, Alessandria
Loreto je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
La Guardia, Santa María Ozolotepec
La Guardia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Ozolotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2843 m.
Betton (Il i Vilen)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 7.013, a gustina naseljenosti je iznosila 262 stanovnika/km².
Tilton Northfield, New Hampshire
Tilton Nortfild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.075, što je 156 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Rita, Tamiahua
Santa Rita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Popis gostujućih uloga u "Novom dobu"
U hrvatskoj dramskoj seriji "Novo doba", gostovali su brojni glumci, pjevači i ostali umjetnici. Njihovo pojavljivanje u seriji je najčešće limitirano na jednu-dvije epizode.
Gostujući likovi
po abecednom redu
El Juguete, Soto la Marina
El Juguete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Schönecken
Šeneken je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.515 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232304.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Šeneken se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400–550 metara. Površina opštine iznosi 13,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.515 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 113 stanovnika/km².
3-Azidokumarin
3-Azidokumarin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 187,155 Da.
Chapman, Pennsylvania
Čapman je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 199, što je 35 (-15,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rinella, Messina
Rinella je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Swale
Swale je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Engleskoj. Duga je 117,8 km. Protiče kroz Yorkshire. Uliva se u Rijeku Ure.
Riana, Lucca
Riana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 347 m.
Baia de Fier, Baia de Fier
Baia de Fier je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Baia de Fier.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4328 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Падеј
Падеј је насеље у Србији у општини Чока у Севернобанатском округу. Према попису из 2011. било је 2376 становника.
Демографија
У насељу Падеј живи 2304 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 41,9 година (40,0 код мушкараца и 43,7 код жена). У насељу има 1128 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,55.
Ово насеље је углавном насељено Мађарима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
La Fuente, Totatiche
La Fuente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Totatiche.
El Mimbral, Arteaga
El Mimbral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Opština Sălătrucu, Argeș
Sălătrucu je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Aire (England)
Aire (England) je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Engleskoj. Duga je 114 km. Uliva se u Ouse.
Projektovanje elektronskih kola
Proces dizajna elektronskih kola može da obuhvata sisteme od složenih elektronskih sistema pa sve do pojedinačnih tranzistora u integrisanom kolu. Za jednostavne sklopove postupak dizajniranja često može da sprovede jedna osoba, bez potrebe za planiranim ili strukturiranim postupkom dizajna, ali za složenije dizajne timovi dizajnera koji slede sistematski pristup sa inteligentno vođenom računarskom simulacijom postaju sve češći. U automatizaciji dizajna integrisanih kola, termin „dizajn kola” često se odnosi na korak ciklusa projektovanja koji daje šeme integrisanog kola. To je obično korak između logičkog dizajna i fizičkog dizajna.
Proces
Formalni dizajn kola obično uključuje niz faza. Ponekad se nakon povezivanja sa kupcem napiše specifikacija dizajna. Može se napisati tehnički predlog da bi se udovoljilo zahtevima specifikacije kupca. Sledeća faza uključuje sintezu na papiru šematskog dijagrama kola, apstraktnog električnog ili elektronskog kola koji će zadovoljiti specifikacije. Potrebno je da se izvrši proračun vrednosti komponenata kako bi se zadovoljile radne specifikacije pod određenim uslovima. Mogu se izvršiti simulacije kako bi se proverila ispravnost dizajna.
Može se izraditi prototipska ploča ili druga prototipska verzija dizajna za testiranje prema specifikacijama. To može uključivati vršenje niza promena na kolu kako bi se postigla usaglašenost. Mora se izvršiti izbor načina gradnje, kao i svih delova i materijala koji će se koristiti. Tu su predstavljeni podaci o komponentama i njihovom rasporedu, koji zatim mahanički inženjeri mogu da koriste za proizvodnju prototipa. Nakon toga sledi testiranje ili tipsko ispitivanje određenog broja prototipa kako bi se osigurala usklađenost sa zahtevima kupaca. Obično se potpišu i odobre konačni proizvodni crteži, a mogu postojati i usluge nakon dizajniranja (zastarevanje komponenata itd.).
Specifikacija
Proces dizajna kola započinje specifikacijom, koja navodi funkcionalnost koju mora pružiti gotov dizajn, ali ne navodi kako se to postiže. Početna specifikacija je u osnovi tehnički detaljan opis onoga što kupac želi završeno kolo da ostvari i može uključivati niz električnih zahteva, kao što su signali koje će kolo primati, koje signale mora davati, koja su napajanja dostupna i koliko energije je dozvoljeno da troši. Specifikacija može (i obično to čini) takođe postaviti neke fizičke parametre koje dizajn mora da zadovolji, kao što su veličina, težina, otpornost na vlagu, temperaturni opseg, toplotna snaga, tolerancija vibracija i tolerancija ubrzanja.
Kako proces dizajniranja napreduje, dizajner(i) se često vraćaju specifikaciji i menjaju je kako bi uzeli u obzir napredak dizajna. To može uključivati pooštravanje specifikacija koje je kupac dostavio i dodavanje testova koje kolo mora da prođe da bi bilo prihvaćeno. Ove dodatne specifikacije se često koriste za verifikaciju dizajna. Kupac gotovo uvek mora da odobri promene koje su u konfliktu sa originalnim specifikacijama, pre nego što se one mogu primeniti.
Pravilnim identifikovanjem potreba kupaca može se izbeći stanje poznato kao 'puzanje dizajna', koje se javlja u odsustvu realnih početnih očekivanja, a kasnije i neuspehom potpune komunikacije sa klijentom tokom procesa dizajniranja. Zahtevi se mogu definisati u smislu rezultata; „u jednoj krajnosti je kolo sa više funkcionalnosti nego što je neophodno, a u drugoj je kolo koje ima netačnu funkcionalnost”. Ipak, mogu se očekivati neke promene, i dobra je praksa da se drže otvorene opcije što je duže moguće, jer je kasnije lakše ukloniti opcione elemente iz kola, nego ih uneti.
Projektovanje
Proces dizajniranja uključuje prelazak sa specifikacije na početku na plan koji sadrži sve informacije potrebne na kraju da se fizički konstruiše kolo, što se obično dešava prolaskom kroz brojne faze, iako se u slučaju vrlo jednostavnog kola to može učiniti u jednom koraku. Proces obično započinje pretvaranjem specifikacije u blok dijagram različitih funkcija koje kolo mora da obavlja. U ovoj fazi se ne uzima u obzir sadržaj svakog bloka, već samo ono što svaki blok mora da uradi, što se ponekad naziva i dizajnom „crne kutije”. Ovaj pristup omogućava da se vrlo složeni zadatak razbije na manje zadatke koji se mogu rešavati u nizu, ili podeliti među članovima dizajnerskog tima.
Svaki blok se zatim detaljnije razmatra, još uvek u apstraktnoj fazi, ali sa mnogo više fokusa na detalje električnih funkcija koje treba pružiti. U ovoj ili kasnijim fazama uobičajeno je zahtevati veliku količinu istraživanja ili matematičkog modelovanja s ciljem utvrđivanja stanja i limita izvodljivosti novih zahteva. Rezultati ovog istraživanja mogu naći primenu u ranijim fazama procesa dizajniranja, na primer, ako se ispostavi da jedan od blokova ne može biti dizajniran u okviru parametara koji su za njega postavljeni, verovatno je neophodno da se izmene i drugi blokovi. U ovom stupnju takođe je uobičajeno da se počne sa razmatranjem načina demonstriranja da dizajn ispunjava specifikacije, kao i načina na koji se testira (što može uključivati alate za samodijagnostiku).
Konačno, pojedinačne komponente kola se odabiraju da izvršavaju svaku od funkcija u celokupnom dizajnu. Takođe se odlučuje o fizičkom rasporedu i električnim vezama svake komponente, a ovaj raspored obično poprima izvesnu formu umetničkog dela za proizvodnju štampane ploče ili integralnog kola. Ova faza je obično ekstremno dugotrajna zbog širokog spektra dostupnih mogućnosti. Praktično ograničenje dizajna u ovoj fazi je standardizacija, dok se potrebna vrednost komponente može izračunati za primenu na datom mestu u kolu. Ako se odgovarajuća komponenta ne može kupiti od dobavljača, problem još uvek nije rešen. Da bi se to izbeglo, određena količina „kataloškog inženjerstva” je ćesto neophodna za rešavanje svakodnevnih zadataka u okviru celokupnog dizajna.
Jedno od područja brzog razvoja tehnologije je u oblasti dizajna nanoelektronskih kola.
Zubar
250px|right|thumb|Ulični zubar u [[Indija|indijskom gradu Bangaloreu.]]
Zubarstvo predstavlja ogranak stomatologije, odnosno ogranak medicine čiji je zadatak procjena, dijagnoza, prevencija te kiruška ili nekiruška terapija bolesti, poremećaja i patoloških stanja usne šupljine, maksilofacijalnog područja, kao i njihovog uticaja na ljudsko tijelo. Zubarstvo se smatra aktivnošću nužnom za ukupno zdravlje. Osobe koje prakticiraju zubarstvo se nazivaju zubari. Njima u pružanju zdravstvenih usluga pomažu pomoćnici kao što su zubni higijeničari, zubni tehničari i zubni terapeuti..Zubar u danasnje vreme je jako cenjena oblast.
Vanjski linkovi
Zahnmedizin Odontolochía طب الأسنان Дентална медицина Odontologia Deintyddiaeth Zahnmedizin Οδοντιατρική Dentistry Dentokuracado Odontología Odontologia fa:دندان‌پزشکی Hammaslääketiede Odontologie רפואת שיניים दन्तचिकित्सा Fogászat Kedokteran gigi Tannlækningar Odontoiatria 歯学 치과 Diransazî Medicina dentium ദന്തവൈദ്യം Tandheelkunde Odontologi Stomatologia Odontologia Kiru hampikamayuq Одонтология Dentistry Dentalna medicina Tandvård பல் மருத்துவம் ทันตแพทยศาสตร์ Pagdedentista طب الاسنان Nha khoa Dentistriya ציינדאקטעריי 牙醫學 Gê-i-ha̍k
Arroyo Juste, Xochistlahuaca
Arroyo Juste je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
Trnjine
Trnjine je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 29 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 27 stanovnika).
Demografija
U naselju Trnjine živi 26 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 57,0 godina (53,1 kod muškaraca i 59,3 kod žena). U naselju ima 16 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,81.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Derwent
Derwent je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Engleskoj. Duga je 115,1 km. Uliva se u Ouse.
Waukomis, Oklahoma
Vokomis je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.286, što je 25 (2,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Омољица
Омољица је сеоско насеље које се налази на територији града Панчева, у Јужнобанатском округу Аутономне Покрајине Војводине, у Републици Србији. Према коначним резултатима пописа становништва из 2011. године, у Омољици живи 6309 становника.
Lago Rosso, Salerno
Lago Rosso je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Омољица
Постанак и опште карактеристике насеља
На подручју насеља откривни су остаци из неолитског доба. Предмети који се чувају у Вршачком и Темишварском музеју, такође су откривени споменици који воде порекло из бронзаног доба и то из времена од 1500 – 1000. год пре н.е. (чувају се у Панчевачком музеју). Предмети из овог периода састоје се из посуђа тзв. панонске керамике. Други предмети и новци указују да су овде живели људи у времену Келта, Римљана, и Византије.
Постоји предање да су први насељеници овог села (старо село) пореклом из Хомоља и да је по њему насеље добило име Хомољица. У матичним књигама све до 1882 год. село се назива Хомољица, а од тада под именом Омољица онако како се у народу изговарало. Из пописа грофа Марсиглија, који потиче из времена 1690 – 1700 год. и који се чува у Болоњи види се да је насеље већ тада под именом Омољица и припадало је панчевачком дистрикту. Сви извори наводе да је оснивање везано за сеобу Срба под Чарнојевићем, и да је насељавање извршено у времену из 1690 – 1700 год. Међутим насељавање није обављено на садашњем месту већ на земљишту које се зове Старо село. На Еугеновој карти до 1723 год. Поред Омољице и Регестове убележено је као насељено место Сребен источно од Омољице.
У времену од 1739 – 1742 год. доселио се известан број српских породица – пребеглица из Турске. Ово сазнајемо из писма панчевачког управног звања од 31.8.1742. год. По оснивању банатске војне границе 1765. год. дошло је до колонизовања Немаца у ово село, као и знатног броја Француза. Већ 1772 год. преселила су се сва немачка домаћинства из старог села на леву страну Поњавице и основала нову Омољицу. Сталне поплаве, влага и нездрав ваздух натерали су немачке насељенике да напусте стара насеља и преселе се на погодније земљиште. Велика поплава 1775 год. потпуно је одсекла старо насеље. По наређењу Бечког ратног савеза приморана су те године и српска домаћинства да се преселе у Омољицу, одвојено од немачког дела насеља. Тај српски крај називан је Златица и ово име се до данас задржало. Живот насељеника Омољице док су живели у потесу Старо село, био је веома тежак. Становали су у земуницама и плетарама и покривеним сламом, трском и рогозом. Земљиште је било изложено поплавама и људи су водили примитиван живот борећи се са једне стране природом, а са друге стране непријатељем, Турцима.
Год. 1776 дошло је до нове колонизације Немаца из Рајнске области као и већег броја српских и мањег броја хрватских породица из Личке висије. У немачком делу Омољице насељавано је хрватско становништво, па је тај део села добио назив Хрватски крај. Етничко шаренило повећано је досељавањем румунских породица. Румуни су се настанили дуж пута према Брестовцу и тај део је назван Румунски крај. Неке од ових фамилија доселиле су се непосредно из Ердеља док су друге прешле из Банатског Новог Села. По пропасти Србије 1813 год. такође је дошло до насељавања извесног броја српских фамилија пребеглих из Србије, па је са овим завршено масовније насељавање овог села и није га било све до до завршетка овог рата. Ова досељавања условљена историјским и економским чиниоцима. За историјски фактор везана су досељавања српских породица пребеглих из Турске, а из економског фактора произишла су досељавања Срба из понтијско –поморишке границе, Срба и Хрвата из Хрватске као и Немаца из немачких подручја.
Савремен рурални развој
Исељавањем Немаца после Другог светског рата створена је и у овом насељу нова материјална база за колонизацију. Главно исељеничко подручје је било Подриње, Колубара, Тамнава и Мачва. Досељеници су се лако прилагодили новој привредној средини пошто су се у старом завичају бавили земљорадњом гајећи готово исте културе (кукуруз, пшеницу, воће, поврће).
Од 1927 село је имало своју електричну централу (у приватном власништву) мрежу и јавну расвету. После рата мрежа је прикључена на јединствен систем Општине. Водовод у дужини од 35 кm. у коме је прикључено 2031 домаћинство. Пошта, телефон постоје још из времена Аустроугарске.
Већ 1772/73 год. подигнуте су обе цркве, српска и немачка, обе школе, опет српска и немачка али 1788 год. Турци су запалили обе цркве. Православна црква је постојала још у старом селу, али је та богомоља била саграђена од прућа и трске. Крајем 18 века на темељима старе, коју су Турци порушили, подигнута је нова црква посвећена Светом Николи. Католичка црква је обновљена у истом периоду, али порушена 1944 год. У Омољици данас постоје две цркве: српска и румунска. Румунска црква је подигнута после деобе цркве 1872 год. када су се Румуни издвојили из црквене заједнице.
У Омољици биоскоп је радио од 1927 год. па све до данашњих дана. Основна Привредна банка Панчево имала је пословницу у Омољици, касније је ова банка прешла у поштанску штедионицу која је радила до 2012 год. у селу.
Демографија
Према попису из 2002. било је 6518 становника (према попису из 1991. било је 6782 становника).
У насељу Омољица живи 5261 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 39,4 година (38,3 код мушкараца и 40,5 код жена). У насељу има 1996 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,27.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Dome slatki dome
"Dome slatki dome" je hrvatska humoristična serija koja je s emitiranjem krenula 18. ožujka 2010. godine na HRT 1.
Las Galias, Soto la Marina
Las Galias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Schönenberg-Kübelberg
Šenenberg-Kibelberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.692 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336092.
Baren (Gornja Garona)
Baran je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 8 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 1.892 m, a minimalnoj 680 m).
Palmyra, Virginia
Palmajra je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 104.
Las Trojas, Tzitzio
Las Trojas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
La Higuera, Batopilas
La Higuera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Nuklearna elektrana Penly
Nuklearna elektrana Penly (fran. Centrale nucléaire de Penly) je nuklearna elektrana u Francuskoj, koja se nalazi oko 10 kilometara sjeveroistočno od mjesta Dieppe, na obali kanala La Manche, a pripada općinama Penly i Saint-Martin-en-Campagne, u francuskom departmanu Seine-Maritime (Normandija). Operator Nuklearne elektrane Penly je EDF (fran. Électricité de France), koji zapošljava u elektrani oko 670 zaposlenika. Nuklearna elektrana Penly ima 2 tlačna reaktora PWR u normalnom radu, svaki s instaliranom snagom od 1 330 MW, a maksimalna izlazna snaga nuklearne elektrane je 2 676 MW. Ona proizvodi godišnje oko 18 TWh električne energije, što je oko 80% potrošnje Normandije. U siječnju 2009. francuska vlada je predložila gradnju trećeg nuklearnog reaktora, koji bi bio Europski napredni tlačni reaktor EPR (eng. European Pressurized Reactor), koji bi spadao u nuklearne reaktore III. generacije. Gradnja bi trebala početi 2012., a spajanje na elektroenergetski sustav Francuske 2017. Početak gradnje je ipak upitan zbog nesreće u nuklearnoj elektrani Fukushima I.
Tehnički podaci za nuklearne reaktore Penly:
Izljev radioaktivne vode u NE Penly 2004.
9. srpnja 2004. dogodilo se izljevanje male količine radioaktivne vode u more iz sekundarnog rashladnog sustava nuklearne elektrane.
Ionizirajuće zračenje zaposlenika 2011.
11. listopada 2011. jedan zaposlenik je imao povećanu apsorbiranu dozu ionizirajućeg zračenja na svom licu, koja je kasnije dekontaminirana.
Požar u NE Penly 2012.
5. travnja 2012., oko 12 sati u zaštitnoj zgradi nuklearnog reaktora (kontejnment) buknuo je požar koji je prouzročio curenje radioaktivnih materijala u primarni vodeni sustav reaktora. Reaktor se automatski ugasio, a hitno su poduzete i mjere kojima se smanjio tlak i temperatura vode u sustavu, što je smanjilo ispuštanje radioaktivnosti unutar reaktora na dopuštene vrijednosti. Požar je izbio nakon što je procurilo ulje u primarnoj pumpi (4 pumpe cirkuliraju vodu između nuklearnog reaktora i parogeneratora). Radioaktivnost je ispuštena iz primarnog (reaktorskog) kruga kroz pokvarenu pumpu. Požar je u potpunosti ugašen, a voda s povišenim sadržajem radionuklida uspješno je prikupljena u za to predviđene sustave. Iako izvješća pokazuju da stanje nije zahtijevalo poduzimanje bilo kakvih mjera na području oko elektrane, te kako nema nikakvih utjecaja na okoliš, francuska uprava za nuklearnu sigurnost (ASN) aktivirala je centre za slučaj izvanrednog događaja kako bi analizirali stanje i pratili razvoj situacije. Događaj je svrstan kao nepravilnost u radu (razina 1 prema INES ljestvici).
Peníscola (zamak)
Historija i karakteristike
Zamak su podigli Templari između 1294. - 1307., na temeljima starijeg arapskog kaštela. Ta snažna fortifikacija građena u rasponu od preko sto godina, pa se stilski razlikuje, jer ima elemente kasnoromaničke do ranogotičke arhitekture.
Većina prostorija ima bačvaste svodove. Ipak je taj asketski čvrsti zamak bio rezidencija antipape Benedikta XIII, koji ga je pretvorio u papinski dvor sa bibliotekom kad se doselio 1411.
San Carlo, Genoa
San Carlo je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 292 m.
Fucine-Les, Brescia
Fucine-Les je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 980 m.
3-Bromobenzaldehid
3-Bromobenzaldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 185,018 Da.
La Ceiba, Tamasopo
La Ceiba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Losio, Alessandria
Losio je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.