cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plan de Vigas, Almoloya de Alquisiras
Plan de Vigas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Alquisiras.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 661 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2458 m.
Carolina Dieckmann
Carolina Dieckmann Worcman (Rio de Janeiro, 16.9. 1978) je brazilska glumica.
Denizli
Denizli je administrativni centar istoimene turske provincije Denizli od 525 497 stanovnika.
Geografske karakteristike
Denizli leži u unutrašnjosti Anadolije, u regiji Egej u plodnoj dolini rijeke Büyük Menderes. Danas je to grad koji se ubrzano razvija zbog brojnih tvornica koje se osnivaju.
Kraj oko grada poznat je po termalnim izvorima još od antike, nedaleko od grada je čuveni Pamukkale, tu su i arheološki ostatci antičkih gradova Hijerapolisa i Laodiceje iz Likije, tako da je danas Denizli i poznata turistička destinacija.
Historija
Denizli je novovjeki grad kog su osnovali Turci Seldžuci kad su zauzeli taj kraj.
San Felipe, Mexticacán
San Felipe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mexticacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1756 m.
Mata Milošević
Matija Miler - Mata Milošević (25. decembar 1901, Beograd — 18. oktobar 1997, Beograd) je bio srpski pozorišni i filmski reditelj, glumac, pisac i pedagog.
Godine 1923. završio je glumačku školu pri Narodnom pozorištu u Beogradu. Bio je glumac i reditelj Narodnog pozorišta i Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu. Pedagoškim radom na Akademiji bavio se od 1948. kao nastavnik glume.
Pozorišne predstave
Pored većeg broja recitala i radio-drama, režirao je predstave koje se i danas pamte:
Corral de Piedras, Ayoquezco de Aldama
Corral de Piedras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Ayoquezco de Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1565 m.
Panaghia, Calopăru
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 764 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Paso del Riel, Sayula de Alemán
Paso del Riel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Majur
Majur je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, koja administrativno pripada Sisačko-moslavačkoj županiji.
Uprava
Tijela Općine Majur su:
Općinsko vijeće ima 11 članova.
Općinski dan je dan utemeljenja Općine Majur, a slavi se na dan 20. svibnja.
Helena Valley West Central, Montana
Helena Vali Vest Sentral je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.883, što je 900 (12,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Yuan Ye
Yuan Ye (元曄) (? -532), kurtoazno ime Huaxing (華興), nadimak Penzi (盆子), često navođen kao Princ od Changguanga (長廣王), bio je kratkotrajni car kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Wei. Bio je daleki potomak Tuoba Huanga i pripadao ogranku dinastije koji je bio u nemilosti uslijed suprotstavljanja politici sinizacije koju je 490-ih provodio car Xiaowen. Jedna od njegovih sestara se udala za Erzhu Ronga, Xiongnu generala koji je 530. pod vladavinom cara Xiaozhuanga postao de facto vladar države. Kada je iste godine car ubio Erzhu Ronga, njegovi rođaci Erzhu Zhao i Erzhu Shilong su se odlučili osvetiti tako što su digli ustanak i proglasili Yuan Yea kao novog cara. Dva mjeseca kasnije je zauzeta prijestolnica Luoyang, car Xiaozhuang pogubljen, a Yuan Ye preuzeo njegovo prijestolje. Klan Erzhu je, međutim, vrlo brzo došao do zaključka da je Yuan Ye po rodoslovu previše udaljen od prethodnih careva da bi imao legitimitet, te su kao pogodnijeg kandidata izabrali princa Yuan Gonga koji je na prijestolje 531. stupio kao car Jiemin. Sa bivšim carem se dobro postupalo, ali samo do pobune u kojoj je general Gao Huan svrgnuo klan Erzhu i cara Jiemina. Novi car Xiaowu je Yuan Yeu naredio da izvrši samoubistvo.
Nika (ustanak)
Pobuna Nika (Στάση του Νίκα) je bila pobuna u Bizantu. Izbila je 532. godine u carskom Carigradu.
Pobuna je započela okupljanjem naroda na carigradskom hipodromu gdje su sve stranke (deme) udruženo izvikivale Nika! Nika! što na grčkom jeziku znači Pobjedi! Treći dan pobune, pobunjenici su počeli jurišati na carsku palaču. Pobuna je primila toliku žestinu da je skoro zbacila cara Justinijana s prijestolja. U ključnom momentu kad je Justinijan namjeravao abdicirati, na pozornicu stupa njegova supruga, carica Teodora, koja se tada ponijela kao dostojna suvladarica. Zapovijedila vojsci da napadne pobunjenike na hipodromu.
Najviši časnik onda bio vojskovođa Belizar. Belizar je uz pomoć magister milituma Ilirika, Munda, generala Narzesa i Ivana Armenca ugušio pobunu krvoprolićem na pobunjeničkom okupljalištu Hipodromu. Ključnu ulogu u jurišu na hipodrom je imao general Ivan Armenac.
Došlo je do strahovitog pokolja u kojem je u jedno poslijepodne oko 30.000 stanovnika izgubilo život, a neki izvori govore o 50 tisuća žrtava. Ovim činom obranjena je carska vlast Justinijana I. i njegove carice Teodore zahvaljujući upravo njezinoj hladnokrvnosti i odlučnosti.
U toj pobuni je, među ostalim, bila uništena i stara crkva Svete Mudrosti (Hagia Sofia), pa su se Justinijan i Teodora dali u gradnju nove bazilike, svojom veličinom dostojne središta Carstva.
Pozadina
thumb|right|300px|Mjesto hipodroma u Carigradu. Staro Rimsko i Bizantsko Carstvo su imali vrlo razvijena udruženja zvana deme (δῆμος). Ta su udruženja podupirala različite fakcije (timove) koje su se natjecale u određenim športskim natjecanjima. Ovo je osobito bilo jako u trkama dvokolica. Postojala su četiri glavna sastava trkača dvokolica koje je razlikovala boja odore u kojoj su se natjecali. Osim natjecatelja, te su boje nosili i njihovi navijači. To su bli Plavi, Crveni, Zeleni i Bijeli. Pak, u bizantsko doba su jedini sastavi s nekim utjecajem bili Plavi i Zeleni. Car Justinijan I. je bio pristaša Plavih.
Hasparren
Asparan je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji.
Nika (ustanak)
Pozadina
Udruženja su postala mjestom iskazivanja za razna društvena i politička pitanja za koja bizantsko stanovništvo nije imalo drugih mjesta gdje bi ih iskazalo. Bila su kombinacijom uličnih banda i političkih stranaka. Zauzimala su stajališta o tekućim pitanjima, posebice o bogoslovnim problemima (uzrok masovnih, često nasilnih argumentiranja u 5. i 6. st.) ili o pretendentima na prijestolje. Učestalo su pokušavali utjecati na carsku politiku izvikivajući političke zahtjeve između utrka. Carske postrojbe i gradska straža nisu mogle čuvati red bez suradnje cirkuskih frakcije koje su podupirale aristokratske obitelji u gradu (obitelji su bile podupiratelji). U ove su spadale neke obitelji koje su vjerovale da imaju puno pravo na prijestolje, veće nego Justinijan.
Hasparren
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 5.399, a gustina naseljenosti je iznosila 70 stanovnika/km².
Nika (ustanak)
Pozadina
531. su neki članovi Plavih i Zelenih bili uhićeni zbog ubojstva u svezi sa smrtima koje su se pojavile tijekom pobuna nakon završene utrke dvokolica. Nemiri ograničenog raspona nisu bili nepoznanica na trim trkama, slično kao i huliganstvo koje se pojavljivalo oko nogometnih susreta u današnjici. Ubojice se trebalo objesiti, što se uglavnom i dogodilo. No, 10. siječnja 532. dvoje njih, Plavi i Zleni, pobjegli su i sklonili se u utočištu crkve koju je okružila bijesna gomila.
Justinijan je bio živčan, jer je bio usred pregovora s Perzijancima o miru na istoku, stanovništvo je bilo uvelike nezadovoljno zbog visokih poreza, a sad se suočio s mogućom krizom u svom gradu. Suočivši se s ovim, objavio je da će trka dvokolica biti održana 13. siječnja i promijenio je presude u zatvorske. Plavi i Zeleni su odgovorili tako što su zahtijevali da se dva čovjeka u potpunosti oslobodi.
Nemiri
15. siječnja 532. je napeta i ljutita svjetina došla na carigradski hipodrom gledati utrke. Hipodrom se nalazio do palača, pa je Justinijan mogao promatrati iz sigurnosti svoje lože u palači. Od početka je svjetina izvikivala uvrjede upućene Justinijanu. Do kraja dana, na trci 22, raznoliki nepravilni povici su se promijenili iz "Plavi!" ili "Zeleni!" u jedinstveno "Nίκα!" ("Pobijedi!" ili "Pokori!"), a svjetina je provalila i napala palače. Idućih 5 dana palača je doslovno bila pod opsadom. Požari koji su izbili tijekom nemira su rezultirali razaranjem većeg dijela grada, uključujući i gradsku najvrjedniju crkvu, crkvu Svete mudrosti (koju je Justinijan kasnio ponovno izgradio).
Neki senatori su ovo vidjeli kao prigodu kojom bi mogli zbaciti Justinijana s prijestolja, nezadovoljni njegovim novim porezima i smanjenom potporom plemstvu. Prosvjednici su sad bili naoružani i najvjerojatnije su ih kontrolirali njihovi saveznici u Senatu. Zahtijevali su da Justinijan raspusti prefekta Ivana Kapadočkog koji je bio odgovoran za prikupljanje poreza i quaestora Tribonijana koji je bio odgovoran za pisanje zakonskog kodeksa. Tad su proglasili novog cara, Hipatija, nećaka bivšeg cara Anastazija I. (Flavija Anastazija).
Justinijan je u očaju razmatrao mogućnost pobjeći, no govori se da ga je njegova supruga Teodora, bizantska carica razuvjerila, govoreći mu "Oni koji su nosili krunu ne bi smjeli ostati živi nakon što ju izgube. Niti namjeravam doživjeti dan kad me neće pozdravljati kao caricu." Iako je put za bijeg preko mora bio otvoren za cara, Teodora je ustrajala na tome da bi ostala u gradu, citirajući staru izreku "Vladarstvo je prekrasno pokopno odijelo." ili možda, (kraljevska boja) "Ljubičasta je prekrasni mrtvački pokrov."
Čim se pribrao, Justinijan je smislio plan u kojem je računao na populjarnog eunuha Narzesa i na generale Belizara i Munda. Dao je vreću zlata Narzesu. Narzes je noseći tu vreću ušao sam nenaoružan na hipodrom, našavši se nasuprot ubilački nastrojene svjetine koje je već ubila stotine ljudi. Narzes je otišao izravno prema Plavima, prišavši važnom njihovom pripadniku. Priopćio im je da ih je car Justinijan stao iza njih, da ih podupire protiv Zelenih. Podsjetio ga je da Zelenima pripada Hipatije, čovjek kojega su krunili. Potom je raspačao zlato. Vođe Plavih su potiho razgovarali međusobno i potom stadoše govoriti sljedbenicima. Odjednom su usred Hipatijeve krunidbe Plavi izjurili s hipodroma. Zeleni ostadoše zapanjeni. Na to su carske postrojbe koje su predvodili Belizar i Mund jurnule u hipodrom i pobile preostale pobunjenike.
Срезовац
Срезовац је насеље у Србији у општини Алексинац у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 238 становника (према попису из 1991. било је 271 становника).
Демографија
У насељу Срезовац живи 184 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,4 година (42,6 код мушкараца и 42,2 код жена). У насељу има 60 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,97.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Metrologija
Metrologija je nauka o merenju. Ona se bavi mernim jedinicama i njihovim etalonima, merilima i merenjima i obuhvata sve teorijske i praktične probleme koji se odnose na merenja bez obzira na njihovu tačnost. Metrologija takođe obuhvata određivanje fizičkih konstanti i svojstva materijala i materije. Metrologija se može posmatrati i u zavisnosti od fizičke veličine koju razmatra, kao metrologija dužine, metrologija vremena, metrologija temperature i slično, ili prema oblasti primene, kao tehnička metrologija, astronomska metrologija, medicinska metrologija.
Metrologija je pod dejstvom niza drugih nauka, odnosno oblasti, istovremeno delujući na njih. Porast saznanja iz metrologije vodio je specijalizaciji, tj. razvoju njenih pojedinih delova, npr. metrologija mase, metrologija dužine, metrologija vremena i frekvencije.
Većina metrologa koji se bave istorijatom metrologije vezuje njen početak kao nauke za 18. vek, odnosno za period oko francuske revolucije koja je dala značajan podstrek njenom razvoju. Naime u tom periodu začela se ideja o stvaranju decimalnog metarskog sistema i o usvajanju definicije za jedinicu dužine – metar. Nakon potpisivanja Međunarodne metarske konvencije 20. maja 1875. godine u Parizu, kojoj su tokom vremena pristupile skoro sve razvijene zemlje, metrologija se kao nauka od opšteg interesa ubrzano razvija.
Mezija
thumb|desno|300px|Provincije Moesia Inferior (desno) i Moesia Superior (lijevo) -obojane thumb|Mezija Superior u 4. stoljeću|300px Mezija (grčki: Μοισία, bugarski: Мизия, rumunjski: Moesia, makedonski: Мизија) povijesna je pokrajina i rimska provincija koja se nalazila na teritoriju današnje Srbije, Bugarske i Rumunjske duž južne obale rijeke Dunava.
U antičkim geografskim izvorima, granica Mezije sa juga bile su planine Balkan (Haemus) i Šarplanina (Scardus, Scordus, Scodrus), na zapadu rijeka Drina (Drinus), na sjeveru je to bila rijeka Dunav a sa istoka je to bilo Crno more (Euxine). Na prostoru antičke Mezije živjela su Tračka, Dačka i Ilirska plemena.
Ovaj prostor dobio je ime po Mezima, tračko-dačanskom plemenu koje je živjelo na ovim prostorima prije rimskog zauzeća 75. pne. 6|6. godine je i službeno postala rimska provincija.
Provinciju Meziju reorganizirao je osobno rimski car Domicijan godine 87., podijelivši je u dvije provincije: Moesia Superior - Gornja Mezija, (mislivši pritom na krajeve gore od rijeke) i Moesia Inferior - Donja Mezija, (od ušća Dunava uzvodno), za vrijeme Dominicijanovog Dačkog rata (nakon što su Dačani probili granice na Dunavu 86. - 87.)
Povijest
Godine 75. pne., Gaj Skribonije Kurio, prokonzul Makedonije, poveo je vojni pohod duž Dunava i porobio lokalno stanovništvo, konačnu pacifikaciju tog terena proveo je Marko Licinije Kras, kasnije također prokonzul Makedonije za vrijeme vladavine cara Augusta oko 29. pne. Ovaj veliki teritorij ipak nije odmah organiziran kao provincija, već je to napravljeno tek pred kraj Augustove vladavine godine 6|6., a za guvernera je postavljen, Cecina Sever.
Ova ispočetka jedinstvena rimska provincija kojom je upravljao carski legat (koji je najvjerojatnije upravljao i provincijama Ahejom(rimska grčka provincija) i Makedonijom). Kasnije je podijeljena za cara Domicijana u dvije provincije. Na Gornju (Superior) i Donju (Inferior, Meziju, zvanu i Ripa Thracia), teritorije ove dvije nove provincije dijelila je rijeka, Cebrus (danas rijeka Džibrica u Bugarskoj).
Svakom od ove dvije nove provincije vladao je carski konzulski legat.
Nakon prepuštanja Dačke Gotima od strane Aurelijana (270.–275.) i preseljenja rimskog stanovništva iz bivše provincije južnije od Dunava, središnji dio Mezije, nazvan je Dacia Aureliani, (ova provincija kasnije je podijeljena na Dacia ripensis i interior).
Okrug zvan Dardanija (u donjoj Meziji), preustrojen je u posebnu provinciju od strane cara Dioklecijana, sa glavnim gradom Naissus zvanim i Nissa (danas je to Niš u Srbiji).
Kasnije je car, Dioklecijan promijenio ime provincije Moesia Superior (zvanu i Dacia Aureliani) u Moesia Prima, a provinciju Moesia Inferior podijelio na Moesia Secunda i Scythia Minor.
Važniji gradovi provincije Moesia Secunda bili su; Marcianopolis (današnji grad Devnja), Odessus ( Varna), Nicopolis, Abrittus (Razgrad), Durostorum (Silistra), Transmarisca (Tutrakan), Sexaginta Prista (Ruse) i Novae (Svištov), svi ovi gradovi nalaze se u današnjoj Bugarskoj. Kao granična provincija Mezija je bila puna graničnih utvrda podignutih na južnoj obali Dunava, od Axiopolisa do Tomia zbog čuvanja granice od provala Skita i Sarmata.
Garnizon Moesia Secunda imao je dvije rimske legije; Legio I Italica i Legio XI Claudia, kao i nezavisne pješačke postrojbe, konjičke jedinice i riječnu flotilu.
Vojne postrojbe Scythia Minor imale su dvije legije; Legio I Iovia i Legio II Herculia. thumb|lijevo|280px|Rimske provincije za vrijeme cara Trajana
Od 238. godine, Mezija je meta konstantnih upada plemena Karpa, Gota (koji su već napadali Meziju 250. ) Velika zajednička invazija Huna, i Gota za vrijeme vladavine cara Valensa 376. god. probila je granicu na Dunavu, tako da je Valens na kraju dopustio Hunima da se nasele u Meziji.
Nakon njihovog naseljavanja, Goti su pod vodstvom Fritigerna pobijedili Valensa u bitci kod Hadrijanopola 378. godine. Ovaj ogranak Gota, znan je i kao Mezijski - Goti, po njima je Wulfila napravio prvi gotski prijevod biblije.
Prabugarska plemena pod raznim imenima Onoguri, Kutiguri, Honogonduri napadali su tijekom VI st na Meziju. U VII st. Prabugari su osnovali svoju državu 681. Na prostoru Mezije Srbi su osnovali svoju državu 1217. godine.
Važniji gradovi Gornje Mezije za vrijeme principata bili su: Singidunum (današnji Beograd), Viminacium (ponekad zvan i municipium Aelium, današnji Kostolac), Remesiana (Bela Palanka), Bononia (Vidin) i Ratiaria (današnji Arčar u Bugarskoj).
Veći gradovi Donje Mezije bili su: Oescus (colonia Ulpia), arheološko nalazište pored sela Gigen, pokraj grada Plevena), Novae (pored današnjeg Svištova, Nicopolis ad Istrum (antički grad pored današnjeg grada Velikog Trnova), Marcianopolis (danas pored mjesta Devnja, okrug Varna), Odessus i Tomi.
Prostor Mezije bio je dio Bizanta sve do 7. st., kad su ga osvojili Prabugari i osnovali Prvo bugarsko carstvo.
Des Moines (rijeka)
Des Moines (engleski: Des Moines River) je rijeka u američkoj saveznoj državi Iowa duga 845 km, desna pritoka rijeke Mississippi.
Geografske karakteristike
Rijeka Des Moines ima dva rukavca koji je formiraju Zapadni (glavni), koji iz izvire iz jezera Shetek, na jugozapadu Minnesote, i Istočnog koji izvire Jezera Okamanpeedan na granici Iowe i Minnesote. Oni se spajaju kod grada Humboldt u Iowi, od tamo rijeka teče u smjeru jugoistoka, prvo prima najveću pritoku Boone, a zatim kod grada Des Moines i rijeku Raccoon, nakon tog još više zaokreće prema istoku i teče do svog ušća u Mississippi, kod grada Keokuk. thumb|left|240px| Karta [[sliva rijeke Des Moines]] Des Moines sa svojim pritokama ima sliv velik oko 40 940 km², koji obuhvaća velik centralni dio države Iowa i manji južni dio Minnesote.
U svom vrlo kratkom donjem dijelu (40 km), formira granicu između Iowe i Missourija.
Od 1830. pa sve do kraja Američki građanski rat rijeka je bila glavna prometna žila kucavica Iowe, promet po rijeci je opao nakon dolaska željeznice. U isto to vrijeme snaga rijeke koristila se za pokretanje vodenica, kojih je bilo više od 80.
Radi obrane od poplava i kontrole vodotok na rijeci su 1958. podignute brane Red Rock i Saylorville.
American Falls, Idaho
Amerikan Fols je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.457, što je 346 (8,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Of Human Bondage (film, 1934)
Ljudski okovi je američka filmska adaptacija istoimenog romana Samerseta Moma, snimljena 1934. u režiji Džona Kromvela. Beti Dejvis je za ulogu Mildred Rodžers bila u konkurenciji za Oskara za najbolju glavnu glumicu, ali je izgubila od Klodet Kolber (Dogodilo se jedne noći). Kasnije su napravljena dva rimejka: prvi 1946. sa Elenor Parker, a drugi 1964. sa Kim Novak u ulozi Mildred.
Radnja
Filip Keri, veoma osetljiv i dobrodušan mladić, prekida studije slikarstva i iz Pariza se seli u London, gde upisuje medicinu. Jednog dana u jednom restoranu upoznaje nekulturnu konobaricu Mildred Rodžers. Uprkos njenoj hladnoći i neuglađenosti, on nalazi da je ona izuzetno privlačna i shvata da je zaljubljen u nju. Nakon nekoliko dana bezopasnog flerta, Rodžersova mu govori da je verena i da će se uskoro venčati. Filip je utučen, ali ponovo pronalazi volju za učenjem. Nakon nekoliko godina, Mildred dolazi kod njega, sada već lekara, i saopštava mu da je trudna, a da je muž ostavio. Iako već neko vreme izlazi sa kćerkom jednog svog pacijenta i smeši mu se uspešna karijera, Filip odlučuje da svoju staru poznanicu smesti u svoj stan, i obezbedi joj potrebnu negu. Rodžersovoj je potrebno sve samo ne nega, i sva njena prividna ranjivost nestaje, kada pokazuje svoje pravo lice, vređajući Filipa i lomeći njegove slike iz Pariza. On je uprkos svemu i dalje voli i nije spreman da je otera od sebe.
.cz
.cz je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Češku Republiku. Administriran je od strane CZ.NIC.
Pre raspada iz 1993. godine, Čehoslovačka je koristila domen .cs.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Malvazija
Malvazija (od talijanskog: malvasia je zajedničko ime za velik broj sličnih sorti grožđa, koje se uzgajaju od davnina po Mediteranu, ali i za vina koja se dobijaju od njih.
Malvazije se dijele po boji na bijele, ružice i crne, a po okusu na kisele, slatke, aromatične... Danas ima oko 50 vrsti malvazije, a najpoznatije su; Malvasia Bianca, Malvasia di Schierano, Malvasia Negra, Malvasia Nera, Malvasia Nera di Brindisi, Malvasija dubrovačka bijela i Istarska malvazija.
Malvazija se najviše uzgaja po Italiji (Lombardija, Sicilija, Lipari i Sardinija), po slovenskom primorju, hrvatskoj Istri, Konavlima,Korzici, Iberijskom poluotoku, Kanarskim otocima, Madeiri i grčkim Kikladima. U novija vremena i po Kaliforniji, Australiji i Brazilu. Od grožđa malvazije najviše se proizvodi bijelo stolno vino (puno rijeđe ružice), vrhunska desertna vina i prošeci iz Konavala, te vinjaci, ali se koristi i za kupažu sa drugim sortama, za dobijanje drugih vina - Vin Santo.
Kütahya
Kütahya čita se Kitahija, je administrativni centar istoimene turske provincije Kütahya od 224 898 stanovnika.
Malvazija
Prva povijesna knjiga u Hrvatskoj o jednoj autentičnoj Hrvatskoj sorti je o Malvasiji dubrovačkoj. U dubrovačkom arhivu Sponzi pronađena su vrlo vrijedna 62 dokumenata koji govore o Malvasiji iz doba Dubrovačke Republike. Prvi je dokument zabilježen 1383.god.
Historija
thumb|left|260px| Crtež [[Peloponez|peloponeške fortifikacije Monemvasija iz 17. vijeka]] Malvazija je vrlo stara sorta, po svemu sudeći još iz doba antičke Grčke.
Ime je dobila najvjerojatnije po peloponeškoj luci Monemvasija (talijanski: Malvasia) koja je srednjem vijeku bila u venecijanskim rukama, oni su iz nje tovarili vino, prikupljeno iz raznih krajeva Grčke (Peloponez, Kreta, Kikladi) i prevozili za Italiju. Malvazija je bila toliko poznata po Veneciji, da su oni i trgovine vinima zvali - malvasia.
Postoji i druga teorija po kojoj je ime dobila po kraju Malevizi na Kreti. U svakom slučaju malvazija je bila jedno od tri najviše uvoženih vina iz Grčke za srednjeg vijeka.
Dugo se mislilo da je grčka sorta grožđa Malagousia, pramajka svih ostalih evropskih malvazija, ali su najnovije DNK analize pokazale da ima vrlo malo sličnosti između njih, ali da je sorta Athiri vrlo slična današnjim malvazijama, i da bi ona mogla biti pramajka.
Moderna enologija vino koje Englezi zovu - Malmsey, danas vezuju isključivo za slatkasta vina iz Madeire dobijeno također od grožđa malvazije.
Regije
Većina današnjih malvazija su bliske sorti - Malvasia Bianca. Jedina veća poznata iznimka su malvazije dobijene od sorte poznate kao Malvasia di Candia. Brojne podvrste sorte - Malvasia Bianca se danas uzgajaju širom svijeta, od Italije, preko Kalifornije, do grčkih otoka Paros i Siros, Kanarskih otoka, Rioje, Navarre i Konavla pored Dubrovnika (vinogradar Niko Karaman je 2009. dobio svjetsku medalju za svoj prošek).
Po centralnoj Italiji (Toskana) često kupažiraju malvaziju sa trebbianom, to isto rade i u španjolskoj Rioji sa viurom.
Karakteristike vina
Malvazija je suho vino, zlatno žute boje, voćnog okusa, jake arome i visokog postotka alkohola (oko 12 %). Za dobrih berbi od malvazije se dobija odlično desertno vino, poznato pod imenom slatka malvazija.
Kütahya
Historija
Kütahya je grad antičkih korjena kog su Grci zvali Kotiaion a Rimljani Cotiaeum.
Mikulići
Mikulići je opustelo naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. nije bilo stanovnika (prema popisu iz 1991. bio je 1 stanovnik).
Demografija
Ovo naselje nema više stanovnika (prema popisu iz 2003. godine), a u svim posleratnim popisima beleži konstantan pad u broju stanovnika, sve do konačne depopulacije.
Bracchi, Alessandria
Bracchi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 283 m.
Svetonije
Gaj Svetonije Trankvil (Gaius Suetonius Tranquillus) (* oko 70 . poslije Krista; † oko. 150. poslije Krista), zvan Svetonije, rimski pisac i državni činovnik. Postao je poznat zbog svojih biografija rimskih careva u kojima je opisao živote careva od Cezara do Domicijana u kojim daje mnoštvo vrijednih podataka o njihovom životu i dobu u kojem su živjeli.
Svetonije među prvim rimskim autorima pominje kršćane, za koja kaže da su »rod ljudi novog i zlotvornog praznovjerja«.
Izvori
O Svetoniju nema suvremenih izvora zbog čega je malo sigurnih podataka o njegovu životu. Važne podatke o njemu nalazimo u više pisama Plinija Mlađeg, koji je bio Svetonijev zaštitnik (patron).
Porijeklo
Svetonije je rođen oko godine 70. poslije Krista (sam za sebe kaže da je u doba cara Domicijana bio „mladić“, adulescens odn. adulescentulus). Vjerojatno je potjecao iz grada Anabe, staroga feničkoga lučkog grada zapadno od Kartage, koga su u Trećem punskom ratu (149. – 146. prije Krista) osvojili Rimljani. Na to ukazuje jedan natpis koji je tamo pronađen 1951. gdje je očito riječ o Svetoniju (Pisaurum, Lanuvium und Ostia).
Svetonijeva obitelj očito je kroz više generacija imala veze s carskom kućom. Svetonije navodi kao izvor za jednu anegdotu o caru Kaliguli u djelu „Dvanaest rimskih careva“ svoga oca Svetonija Leta koji je pripadao viteškom staležu (equester ordo) i koji je godine 69. kao tribun (tribunus angusticlavius) 13. legije na strani cara Otona. Ništa više o njemu nije poznato.
Obrazovanje
Svetonije je najvjeroajtnije dobio obrazovanje primjereno njegovu društvenom staležu u takozvanim disciplinama Artes liberales (artes optimae), što je uključivalo politiku, pravo, retoriku, filozofiju, pjesništvo, glazbu, matematiku, astronomiju i medicinu. No nisu svi ti predmeti bili ravnopravni. Najvažnija je bila retorika; Svetonije navodi ime jednoga od svojih učitelja, Princeps.
Mladi Svetonije radio je također, prema dvama pismima Plinija Mlađeg, kao sudski govornik u Rimu, najvjerojatnije u doba cara Nerve ili prvim godinama vladavine cara Trajana. Kasnije je tu djelatnost očito napustio i posvetio se isključivo spisateljskom radu.
Svetonijev podupiratelj i zaštitinik bio je utjecajni Plinije Mlađi koji mu je pomogao da kupi malo imanje u blizini Rima. Također je isposlovao kod cara Trajana da dobije privilegiju prava na troje djece (ius trium liberorum). Ta povlastica bila je zapravo porezna olakšica za roditelje s najmanje troje djece. To je također izuzelo Svetonija od obveze da se oženi, koja je postojala u Rimskom Carstvu. Tko ne bi sklopio brak nije imao pravo na cijelo nasljedstvo nego samo na polovicu. Zbog toga je Svetonije dobio ovu privilegiju koje je tu obvezu poništavala, a i pojednostavnila mu put do javnih položaja i službi.
Početak karijere
Uobičajen početak karijere za Rimljanina iz viteškoga staleža bila je vojna služba tako da mu je Plinije pomogao da dobije tribunat, ali ga Svetonije nije htio prihvatiti nego ga je prenio na jednoga rođaka. Nakon smrti Plinija Mlađeg između 113. i 115. godine Svetonije je izgubio utjecajnog zaštitnika.
Uspon na carskom dvoru
Svetonije je unatoč tomu počeo karijeru na carskom dvoru. Prvo je preuzeo službu a studiis, čija se zadaća ne može točno odrediti, ali je vjerojatno to bila arhivska služba kao i nadgledanje javnih rimskih knjižnica (a bybliothecis). Možda su te dvije službe bile sjedinjene u jednu, nije točno poznato. Do toga mu je možda pomogao njegov novi patron prefekt pretorijanaca Septicije Klar.
Oko godine 121. Svetonije je preuzeo dužnost ab epistulis, voditelja kanzelarije cara Hadrijana. To je bio položaj koji je donosio znatan politički utjecaj u Rimu.
Visokopozicionirane privatne osobe, ali ipak većinom činovnici mogli su se ako su imali pravnih problema obratiti izravno caru. Car je pak odgovarao preko svoje kancelarije putem pisama (epistula) i to je u cijelome Carstvu imalo snagu zakona. Svakako je i Svetonije imao utjecaja na to. U zadatke Svetonijevog položaja također je spadalo slanje carskih zapovijedi, korespodencija s namjesnicima provincija, objavljivanje imenovanja i promaknuća, a povremeno i korespodencija s inozemstvom.
Kraj života
Svetonije je očito, barem prema prilično nepouzdanom izvoru Historia Augusta, bio oko godine 122. umiješan u jednu dvorsku intrigu. Njemu i nekolicini drugih dvorskih službenika predbačena je povreda etikete prema Hadrijanovoj ženi carici Sabini našto su udaljeni s Dvora. Cilj te akcije zapravo nije bio Svetonije nego udaljavanje utjecajne klike dvorskih činovnika koja je služila još od doba cara Trajana.
Pavši u nemilost cara Hadrijana, Svetonije se povukao sa svih funkcija i posvetio isključivo literarnom radu. Točan datum njegove smrti je nepoznat, vjeroajtno u čertvrtom desetljeću 2. stoljeća.
Svetonije kao pisac
Književni rad je u Rimu bio društveno mnogo manje priznat nego politička ili vojna djelatnost. Gornji se stalež time bavio u slobodno vrijeme što je i kod Svetonija bio slučaj veliki dio njegova života.
Oribelli, Treviso
Oribelli je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Svetonije
Svetonije kao pisac
Svetonije je pisao povijesna, gramatička i prirodnoznanstvena djela, većinu njih na latinskom jeziku, a neke i na grčkom. Većina tih djela je izgubljena.
Tako su od njegove zbirke De viris illustribus, nastale 110. godine sačuvani samo ulomci; ratke biografije poznatih rimskih autora (pjesnika, povjesničara, govornika itd.). Većina toga iz citata kasnijih autora. Iz tih citata poznato nam je također barem 14 naslova ostalih Svetonijevih djela ili tek malo više od naslova.
Dvanaest rimskih careva
Njegovo najpoznatije djelo O životu dvanaest careva (De vita duodecim Caesarum) skoro je u potpunosti sačuvano, a nastalo je nakon 120. godine. To je opsežna biografija rimskih careva od Cezara do Domicijana. Svaka biografija je samostalna, ali njihov opseg je nejednak. Prvih šest biografija careva iz julijevsko-klaudijevske dianstije znatno su opširnije nego one kasnijih careva što navodi na sumnju da je Svetonije prvo napisao biografije kasnijih careva.
Svetonijev način rada
Svetonije je prije pisanja nekog svog djela brižno proučavao izvore koji su mu, budući da je radio u dvorskome arhivu, bili na raspolaganju u izobilju. Pri tom se nije služio samo arhivom nego i senatskim zapisnicima, službenim priopćenjima, pismima, memoarima i političkim lecima.
Svetonije često citira odlomke iz drugih djela kao što su opuruke i pisma. Njegovi podaci u pravilu su precizni. Primjer za to je Svetonijevo datiranje rođenja cara Tiberija za koje navodi više izvora. Također je pisao i na temelju dvorskih ogovaranja i glasina.
Svetonije je za formu svojih djela izabrao biografiju, tada relativno mladu književnu vrstu, radi njene preglednosti. Tako je biografije careva pisao prema sljedećoj shemi. 1. Porijeklo; 2. Mladost i odgoj; dovde ide kronološki; 3. Vojna i politička djelatnost; 4. Privatni život; 5. Predznaci prilikom rođenja i smrti; 6. Smrt, sprovod i oporuka.
Važno je naglasiti da je biografija, književna vrsta koju je izabrao, zapravo bila uobičajena kad se pisalo o životu nekoga umjetnika. Svetonijeva je zasluga što ju je prenio i na povijesne ličnosti što je ostalo popularno sve do danas.
Kritike
Svetonijev način pisanja bio je osobito u 20. stoljeću i predmet kritika. Kritizira se njegovo mehaničko dijeljenje ljudskoga života u kategorije što spriječava uvid u širi povijesni kontekst i razvoj toga doba. Također mu se predbacuje njegova sklonost prema zanimljivostima i anegdotama tako da je važno stavio u isti rang s nevažnim. Primjer: Svetonije opisuje šumski požar iz djetinjstva cara Tiberija jednako opširno kao i ratove koje je vodio. Kritičari mu predbacuju da na taj način važni povijesni događaji gube na važnosti, a da se povijesna perspektiva zamagljuje.
Osim kritika kvalitete njegovih djela Svetoniju se često predbacuje da je nekritički obrađivao i citirao izvore, a često je pisao i na temelju glasina i ogovaranja čime je izgubio na neutalnosti. Teško je recimo vjerovati da su pojedini carevi vodili takav nemoralan život kako im predbacuje Svetonije. Svakako je tu bilo i autorove subjektivnosti i pristranosti.
Značaj
Svetonije je sa svojim djelima imao veliki utjecaj na kasnije autore, sve do kasne antike i bizantskoga doba; tako naprimjer na već spominjano djelo Historia Augusta, nastalo nakon 405. Svetonijeve biografije nastavio je u grubljoj formi Aurelije Viktor, što nije sačuvano u potpunosti. Svetonijeve biografije bile su i predložak za nastanak dvaju vrlo čitanih djela kršćanske tematike; Sveti Jeronim napisao je u petome stoljeću književnopovijesno djelo De viris illustribus, a one su bile uzor u devetom stoljeću i za Einharda, biografa Karla Velikog.
Rasipanje (optika)
mini|desno|Disperzija pomoću [[optička prizma|optičke prizme uzrokuje da se bijela svjetlost razloži na dugine boje.]]
Rasipanje ili disperzija (lat. dispersio - raspršenje, rasipanje), u optici, je razlaganje složene svjetlosti na boje, zbog ovisnosti indeksa loma o valnoj dužini. Zračenje veće valne dužine (na primjer crveno) lomi se slabije od onog s kraćom valnom dužinom (na primjer ljubičasto), jer je indeks loma obrnuto razmjeran valnoj dužini.
Abbeov broj
Abbeov broj (oznaka VD) je veličina kojom se opisuje disperzija svjetlosti u optičkome mediju. Definirana je kao omjer indeksâ loma medija za različite valne dužine svjetlosti:
gdje je: nD - indeks loma Fraunhoferove linije (Joseph von Fraunhofer) D (valne dužine 589,2 nm), nF - indeks loma Fraunhoferove linije F (valne dužine 486,1 nm) i nC - indeks loma Fraunhoferove linije C (valne dužine 656,3 nm). Što je manji Abbeov broj, to je veća disperzija boja. Na primjer krunska stakla imaju Abbeov broj 50 do 65, a flintska (kremeno staklo) između 30 i 50.
Duga
thumb|[[Duga na Nijagarinim vodopadima.]]
Niederbrombach
Niderbrombah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 471 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134057.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Niderbrombah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 430 metara. Površina opštine iznosi 7,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 471 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
El Alto Verde, Río Bravo
El Alto Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
.dj
.dj je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Džibuti.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Los Cuartos, Santa María del Río
Los Cuartos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1799 m.
El Chiripo, Pabellón de Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1915 m.
Lipovljani
Lipovljani su naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, koja administrativno pripada Sisačko-moslavačkoj županiji.
Zemljopis
Općina Lipovljani u sjeveroistočnom području Sisačko-moslavačke županije.
Stanovništvo
U prijeratnim godinama Lipovljani su bili selo sa najviše nacija.
Gospodarstvo
Šumarija Lipovljani
Slavonska drvna industrija Lipovljani
LIP-KOM -komunalno poduzeće
Mini pekara
Pleper
Znameniti ljudi
U Lipovljanima je živio i radio pisac Josip Kozarac.
Spomenici i znamenitosti
U Lipovljanima ima mnogo starih spomenika i znamenitosti(Npr. čardak, spomenik žrtvama Domovinskog rata i bunar u kojemu su prazne pivske boce).
Igor Miladinović
Igor Miladinović (rođen 25. januara 1974. u Nišu) je srpski šahovski velemajstor. Novembra 2009. njegov rejting na FIDE listi je bio 2553, a najbolji rejting mu je 2630, aprila 2004. godine.
Miladinović je 1993. osvojio svetsko juniorsko prvenstvo u šahu, a na kraju godine je proglašen za sportistu godine u Jugoslaviji. Godine 1994. je igrao za Jugoslaviju na šahovskoj olimpijadi u Moskvi, gde je osvojio bronzanu medalju. Oko 1995. preselio se u Grčku, a za nju je igrao na četiri olimpijade od 1996. do 2002.
Od 2006. igra za šahovsku reprezentaciju Srbije.
1,3-Dioksetan
1,3-Dioksetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 60,052 Da.
Víctor Domínguez, Sayula de Alemán
Víctor Domínguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Alpe di Massa, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1180 m.
.dk
.dk je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Dansku.
Nadzor .dk najvišeg Internet domena vrši samo DK Hostmaster.
Selva Nera, Salerno
Selva Nera je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Kinsman, Illinois
Kinsman je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 99, što je 10 (-9,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dalton Vigh
Dalton Vigh de Sousa Vales (Rio de Janeiro, 10. 7. 1964) je brazilski glumac.
Vujnovići
Zemljopis
Sjeveroistočno su Hajdine, Stubica i Tuk, Vrbovsko je sjeverno i istočno, istočno je obala rijeke Dobre, jugoistočno su ušće rijeke Kamačnika u Dobru i rječica Kamačnik i Hambarište, sjeverozapadno su Jablan i Poljana.
Wilhelm Wundt
Vilhelm Vunt (Manhajm, 16. avgust 1832 — Grosboten, 31. avgust 1920) bio je nemački psiholog, filozof i lingvista, osnivač eksperimentalne psihologije.
Zahvaljujući njemu psihologija se sredinom XIX veka izdvojila kao zasebna nauka. Njegova knjiga „Fiziološka psihologija“, koju je objavio 1874, izdvojila je psihologiju od medicine i filozofije. Godine 1879. Vunt je osnovao i prvu psihološku laboratoriju.
Biografija
Vilhelm Vunt je rođen 16. avgusta 1832. godine u Nemačkoj, gde je odrastao i završio školovanje. U njegovo vreme, psihologija kao nauka nije postojala. Radovi koji su se pisali na temu mišljenja, opažanja i mentalnog života uopšte, uglavnom su bili retki ili su posedovali određeni mistični prizvuk o ljudskoj duši.
Nakon završenih studija medicine, Vunt je počeo da radi kao asistent, pomažući Hermanu fon Helmholcu, fizičaru i značajnom istraživaču u eksperimentalnoj psihologiji. Tokom tog perioda Vunt je napisao više knjiga i članaka na temu eksperimentalne psihologije i otvorio prvi kurs iz naučne psihologije. On je među prvima skrenuo pažnju na važnost naučnog metoda u proučavanju mentalnih pojmova. Nakon toga je radio kao profesor na univerzitetima u Hajdelbergu, Cirihu i Lajpcigu.
NJegovo najpoznatije delo „Principi fiziološke psihologije“ danas je opšteprihvaćeno i predstavlja osnovu današnje psihologije. U njemu Vunt razmatra proučavanje osećanja, motivacije i ideja. Vunt je bio jedan od prvih naučnika koji se zalagao da se ovi pojmovi, koji su se do tada smatrali poetski i spiritualistički, mogu izučavati direktno, poput svih drugih pojmova u nauci.
Godine 1879. Vunt je zajedno sa saradnicima otvorio prvu zvaničnu psihološku laboratoriju na Univerzitetu u Lajpcigu, čuvenu kao Prvu laboratoriju ljudske duše. Ova godina se uzima kao začetak moderne psihologije, godina od kad se psihologija smatra naukom.
mini|levo|Vunt sa kolegama u Laboratoriji ljudske duše. Osnovni metod Vuntovog istraživanja je bio introspekcija, odnosno samoposmatranje. Iako je danas taj metod prevaziđen, u to vreme je bio veoma inovativan. Verovalo se da se opažaji sastoje od manjih delova i celina, kao i da se ti delići mogu identifikovati putem introspekcije. Posmatranjem sopstvenog unutrašnjeg iskustva pokušavalo je da se daju odgovori na neka ključna pitanja. Mada se introspekcija danas ne koristi u obliku u kojem su je Vunt i njegovi saradnici koristili, ona je ostala važan metod u izučavanju mentalnog života.
Među učenicima Vilhelma Vunta, bio je i srpski psiholog Ljubomir Nedić, pisac prvog univerzitetskog udžbenika psihologije na srpskom jeziku.
Vilhelm Vunt bio je bio veoma uticajna i značajna ličnost za života, a danas se smatra za postavljača temelja psihologije kao nauke, jer ju je odvojio kao posebnu disciplinu. Uspeo je da okupi oko sebe istraživače, fizičare, fiziologe i filozofe i da objedini njihove rezultate do kojih su neki naučnici dolazili nezavisno jedan od drugog.
Među Vuntova najznačajnija dela ubrajaju se „Principi fiziološke psihologije“, „Uvod u psihologiju“ i „Psihologija naroda“.
.dm
.dm je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Dominiku.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Štefanci
Štefanci su pogranično naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na na jugozapadnoj obali rijeke Kupe, koja na tom mjestu čini luk, pa se Radočaj nalazi na poluotoku koji se pruža prema sjeveru. Kupa okružuje Štefance sa triju strana.
U Hrvatskoj se jugozapadno nalazi Razdrto i Radočaj, jugoistočno su Blaževci, Zapeć, Plemenitaš i Zaumol, sjeverozapadno su Kavrani.
Preko Kupe je Slovenija. Sjeverozapadno u Sloveniji su Laze pri Predgradu i Hreljin, sjeverno su Dol i Predgrad, sjeveroistočno su Paka pri Predgradu, Kovača Vas, Deskova Vas, Močile i Stari Trg ob Kolpi, istočno je Prelesje, jugoistočno su Sodevci, Dečinska stena, Dečina i Gorenji Radenci.
.de
Ime je zasnovano na prva dva slova nemačkog imena za Nemačku (Deutschland).
.de je trenutno najpopularniji NIDdk po pitanju broja registracija, a drugi posle .com kada je reč o svim domenima.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Rodenga, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Popovača
Popovača je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, koja administrativno pripada Sisačko-moslavačkoj županiji. Nalazi se na staroj cesti Zagreb - Beograd, do izgradnje današnje autoceste A3 najkraćeg puta paralelno uz Savu s istoka na zapad države i obratno.
Geografija
Veći gradovi u blizini su Sisak i Kutina.
Stanovništvo
Broj stanovnika: 12.702
Uprava
načelnik općine - Josip Mišković
Aguacates, Turicato
Aguacates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 965 m.
Puerto Natechi, Urique
Puerto Natechi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2184 m.
Betcave-Aguin
Betkav Ogen je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Oš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 80 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 314 m, a minimalnoj 213 m).
Ghiggè, La Spezia
Ghiggè je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 771 m.
PRAI
Termin  ima više značenja.
Belcinu, Calopăru
Belcinu je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Calopăru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 670 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Niederburg
Niderburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 718 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140104.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Niderburg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 327 metara. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 718 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 106 stanovnika/km².
Spring Grove, Pennsylvania
Spring Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Emanuel (razvrstavanje)
Emanuel ima više značenja:
Spring Grove, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.167, što je 117 (5,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
.do
.do je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Dominikansku Republiku. Administriran je od strane NIC.DO.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Loma Colorada, Ayoquezco de Aldama
Loma Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Ayoquezco de Aldama.
Emiliano Zapata 2da. Sección (razvrstavanje)
'''Emiliano Zapata 2da. Sección''' ima više značenja:
Muğla
Muğla čita se Mugla, je administrativni centar istoimene turske provincije Muğla od 224 898 stanovnika.
Geografske karakteristike
Muğla leži u brdima Anadolije, u regiji Egej udaljena svega 20 km od Zaljeva Gökova u Egejskom moru.
Historija
Muğla je bilo beznačajno naselje za antike, koje je u grad počelo izrastati za osmanske vladavine, tek od 1420. kad je postalo sjedište sandžaka umjesto dotadašnjeg Milasa. Danas je poznata po unikatno tkanim ćilimima.
.ec
Eksterni linkovi
Toppdomän
Brettnach
Bretnah je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Bule Mozel.
Tići
Tići su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Brettnach
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 362 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 335 m, a minimalnoj 228 m).
Tići
Zemljopis
Sjeverno su Žakule, sjeverno-sjeveroistočno su Dokmanovići i Jakšići, sjeveroistočno su Vučinići, istočno-jugoistočno su Mlinari, jugoistočno su Radoševići, zapadno-sjeverozapadno su Donji Vukšići i Gornji Vukšići, sjeverozapadno su Carevići i Moravice.
Filari, Messina
Filari je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.