cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Autopsia
Autopsia umetnička grupa osnovana 1980, Ruma.Cilj Autopsie je da funkcioniše kao informacioni centar ili reklamna agencija, jer se takav rad ne može smatrati komercijalnim: reklama se besplatno isporučuje čak i onome ko je ne želi. Mehanizmi pop produkcije su složeni, komplikovani i skupi, stoga eliminišu sve one delatnosti koje se pojavljuju povremeno, neredovno, ili su po svojoj prirodi ljudski suptilne - kao što odgovori koji se svode na obično DA ili NE isključuju one finije i istančanije razlike koje često leže negde izvan tog varljivog “ispravnog” odgovora. Odabirati, probirati, razlikovati, biti pažljiv ili oprezan, savladjivati se do samopregora, imati standarde drugačije od standarda tržišta, postavljati sebi granice drugačije od granica neposredne potrošnje - sve su to grešne hereze Autopsie, koje predstavljaju izazov industriji svesti i ruše njen monopol.
Starkenburg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bernkastel-Vitlih Štarkenburg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bernkastel-Vitlih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 365 metara. Površina opštine iznosi 1,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 254 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 167 stanovnika/km².
Tianguispicula, Tamazunchale
Tianguispicula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 923 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Dessau-Wörlitzerovo vrtno carstvo
Dessau-Wörlitzersko vrtno carstvo, također poznato kao Engleski kraj Wörlitz, jedan je od prvih i najvećih engleskih parkova u Njemačkoj i kontinentalnoj Europi. Nastao je u kasnom 18. stoljeću pod namjesništvu vojvode Leopolda III. od Anhalt- Dessaua (1740.-1817.). Ideju za park dobio je nakon proputovanja po Italiji, Nizozemskoj, Engleskoj, Francuskoj i Švicarskoj, sa svojim prijateljem arhitektom F. W. von Erdmannsdorffom. Pod jakim utjecajem ideala prosvjetiteljstva htjeli su formalnim vrtom prevladati barokne utjecaje naturalističkim krajolikom kao što su vidjeli na imanjima Stourhead i Ermenonville. Danas kulturni krajolik Dessau-Wörlitz obuhvaća površinu od 142 km² u srednjem toku riječnog rezervata Elbe u njemačkoj saveznoj pokrajini Saska-Anhalt.
God. 2000., ovaj kompleks parkova je upisan na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi.
mini|lijevo| Dvorac Luisium
Heinrich Lenz
Heinrich Lenz (rusizirano: Emilij Hristijanovič Lenc ili Эмилий Христианович Ленц) ili punim imenom Heinrich Friedrich Emil Lenz (Dorpat, danas Tartu, 12. veljače 1804. – Rim, 10. veljače 1865.), ruski fizičar njemačkoga podrijetla rođen u Estoniji. Bio je profesor fizike i matematike na Sveučilištu u Sankt Peterburgu (1834. – 1865). Otkrio zakonitost (1833.) koja se danas naziva Lenzovo pravilo. Neovisno i gotovo istodobno (1842.) kada i James Prescott Joule, utvrdio je kolika količina topline nastaje prilikom prolaska električne struje kroz električni vodič. Bavio se i fizičkim zemljopisom; prvi je upozorio na sekularne oscilacije (mala odstupanja do kojih dolazi u dugom razdoblju; lat. saeculum: stoljeće) Kaspijskoga jezera. Član Peterburške akademije znanosti od 1834.
Lenzovo pravilo
Lenzovo pravilo je pravilo prema kojemu je smjer induciranoga električnoga napona i njime pokrenute električne struje u strujnoj petlji kroz koju se mijenja magnetski tok uvijek takav da poništava promjenu magnetskoga toka kojim je napon induciran, tj. magnetski tok inducirane struje uvijek je suprotan izvornomu magnetskom toku.
Lenzovo pravilo se naziva i Faraday-Lenzov zakon elektromagnetske indukcije ili ponekad samo Faradayev zakon indukcije, a to je osnovni zakon elektromagnetizma, dok jednakost vrijedi:
Inducirana elektromotorna sila (ε) u zatvorenoj konturi jednaka je negativnoj promjeni obuhvaćenog magnetskog toka (ΦB) kroz konturu u jedinici vremena (t).
mini|center|500px|Prikaz [[Michael Faraday|Faradayeve opreme sa željeznim prstenom. Ukoliko dolazi do promjene magnetskog toka u zavojnici na lijevoj strani prstena, onda dolazi do inducirane električne struje na desnoj zavojnici. Lenzovo pravilo govori da je magnetski tok inducirane struje uvijek je suprotan izvornomu magnetskom toku. ]]
Gorice
Vidi i:
Силбаш
Силбаш је насеље у Србији у општини Бачка Паланка у Јужнобачком округу. Према попису из 2011. било је 2467 становника.
Овде се налази Српска православна црква Светог Јована Златоустог у Силбашу.
Историја
Почетком 18. века Силбаш је имао и свој печат који се неколико пута мењао. Према неким подацима, печати су очувани из 1728. и други од 1775. до 1783. Први је имао раоник и сабљу са натписом »Сиг Паги Силбаш 1714«. На другом је изнад унатрашке положеног раоника међу звездама писало С. С. Трећи печат је употребљаван 1828., имао је неког светитеља у орнату православног епископа са златним ореолом и словима »С. С.«
У Силбашу се данас поред српског становништва налази и словачко, а и ромско. Процењује се да су први Словаци у Силбаш дошли око 1770. године. Временом их је било све више, а почетком 1900. било је 180 домова или укупно око 720 лица.
Прва црква у Силбашу подигнута је нешто пре 1755. године, није имала звоно и звоник. Нова црква изграђена је 1759. и била је врло мала. Није имала торањ и имала је само седам икона. Године 1839. изграђен је иконостас који служи и данас, а пре неколико година је добио заштиту државе. Први свештеник био је Игњатије Николић. Прва словачка евангелистичка црква изграђена је 1838. Данашњи изглед добила је 1886. а саграђена је углавном доприносима верника. Словачка црква веома је водила рачуна о деци. Обезбеђивала је место за наставу и иако сиромашна, успевала је да плаћа учитеља. Први свештеник био је Самуел Бабилон.
Силбаш је уско повезан са Новим Садом, Бачком Паланком, Врбасом и Сомбором.
Демографија
У насељу Силбаш живи 2263 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 40,3 година (39,1 код мушкараца и 41,4 код жена). У насељу има 964 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,96.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено.
Cobre, New Mexico
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 39.
Tamaloya, Zapotitlán Tablas
Tamaloya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zapotitlán Tablas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 770 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2233 m.
Anzio
Anzio je grad i istoimena comune (općina) na obali regije Lazio u Italiji, oko 57 km južno od Rima. Poznat po svojoj luci, predstavlja ribarsko naselje, popularno odredište kao i mjesto s koga trajekti i hidroavionoi voze na Pontinske Otoke kao što su Ponza, Palmarola i Ventotene. Grad ima važan historijski značaj kao mjesto na kome su se Saveznici iskrcali u drugom svjetskom ratu.
Stari vijek
U drevna vremena Anzio je bio poznat kao Ancij (Antium). Bio je glavni grad Volščana prije nego što su ga osvojili Rimljani.
S kasnijom ekspanzijom Rima bio je popularan kod rimske aristokracije kao mjesto relativno izolirano od gradskih nereda. Kada se Ciceron vratio iz izgnanstva, upravo u Anciju je ponovno sakupio ostatke svoje biblioteke. Drugi važni Rimljani su također imali vile u Anciju, a često su ga posjećivalo carevi julijevsko-klaudijevske dinastije. Gaj Mecena je u Anciju imao vilu; u njemu su rođeni carevi Kaligula i Neron; potonji je osnovao koloniju za veterane i sagradio novu luku, čiji su ostaci još vidjljivi.
Ostaci rimskih vila se nalaze duž obale, istočno i sjeverozapadno od grada. Tamo su pronađena mnoga umjetnička djela - Fanciulla d'Anzio, Borgheseov Gladijator (Louvre) i Apolon Belvederski.
Od svih vila je najpoznatija bila Neronova vila, koja još nije identificirana, ali se vjeruje da se nalazi na lokaciji Arco Muto, gdje postoje ostaci teatra. Prostirala se dužinom obale oko rta Capo d'Anzio. Neron je vilu sagradio na mjestu prethodne vile, gdje je August ranije bio primio rimsku delegaciju koja ga je nazvala Pater patriae ("Otac domovine"). Vilu su koristili svi carevi do Severa.
Srednji vijek
U srednjem vijeku Anzio se postupno napuštao u korist susjednog Nettuna. Krajem 17. vijeka pape Inocent XII i Klement XI su sagradili novu luku, ali na pogrešnom mjestu, pa se ona često puni muljem i pijeskom.
Drugi svjetski rat
Američke snage su u februaru 1944. bile tjedan dana opkoljene od strane Nijemaca u spiljama Pozzoli u februaru. Tom prilikom su pretrpile velike gubitke. Postoji film Anzio (1968, rež. Edward Dmytryk) posvećen bitci u kome je glumio Robert Mitchum, a koji se temeljio na knjizi Wynford Vaughan-Thomasa.
Transport
Anzio je s Rimom povezan cestama Via Nettunense (SS207), Via Ardeatina (SS601) i željeznicom Roma-Nettuno koja staje u stanicama Lavinio, Villa Claudia, Marechiaro, Anzio Colonia i Anzio.
Matthew Daddario
Matthew Quincy Daddario (rođen 1. listopada 1987.) je američki glumac. Najpoznatiji je po ulozi Aleca Lightwooda u Freeformovoj televizijskoj seriji Shadowhunters (2016–danas). Sestra mu je glumica Alexandra Daddario.
Rani život
Daddariov djed s očeve strane je Emilio Q. Daddario, demokratski predstavnik u Predstavničkome domu SAD za saveznu državu Connecticut od 1959. do 1971. godine. Talijanskog, irskog, mađarskog i engleskog je porijekla. Daddario je pohađao Collegiate School u New Yorku, a nakon toga je studirao poslovne studije na Indiana Univerzitetu u Bloomingtonu, gdje je diplomirao 2010. godine.
3-Hloropropionitril
3-Hloropropionitril je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 89,524 Da.
Urabisachi, Uruachi
Urabisachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2182 m.
Giovi Altimare, Salerno
Giovi Altimare je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Gradska vijećnica u Bremenu
Gradska vijećnica u Bremenu je sjedište predsjednika Senata i gradonačelnika Slobodnog hanzeatskog grada Bremena. To je jedan od najznačajnijih primjera gotičke arhitekture od opeke u Europi. U srpnju 2004. god., uz Bremenskog Rolanda, zgrada je upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi. U zgradi, i ispred nje, održava se anualni gradski banket - Bremer Schaffermahl. mini|300px|lijevo| Neo-renesansni produžetak iz 1913. god.
Povijest
mini|lijevo| Bremer Ratskeller 1900. god. Stara gradska vijećnica izgrađena je između 1405. i 1409. god. Od 1595. do 1612. god., arhitekt Luder von Bentheim je obnovio njenu strukturu i stvorio novu fasadu koja gleda na trg. Izgrađena u stilu Weserske renesanse (lokalna varijacija), fasada ima značajke arhitekture nizozemske renesanse, kao u djelima Hansa Vredemana de Vriesa, Hendrika Goltziusa i Jacoba Florisa. Između 1909. i 1913. god., Münchenski arhitekt Gabriel von Seidla izgradio je produžetak na stražnjem dijelu zgrade u stilu neo-renesanse. Prekrivajući daskama vanjske zidine, građani Bremena su uglavnom uspijeli zaštiti zgradu od bombardiranja u Drugom svjetskom ratu koji je uništio više od 60% od grada.
Gradska vijećnica je nekoliko puta obnovljena, a posljednja rekonstrukcija bila je 2003. god.
Odlike
Gradska vijećnica stoji na tržišnom trgu povijesnog centra grada, aispred nje nalazi se slavna skulptura Rolanda. Nasuprot trga nalazi se Gospodarska komora, a na desno je Bremenska katerdala i moderne zgrade parlamenta, dok se lijevo nalazi Gospina crkva. Na zapadnoj strani trga nalazi se skulptura „Bremenski glazbenici“ Gerharda Marcksa (prema basni braće Grimm).
Bremer Ratskeller je kuća u podrumu zgrade u kojoj se nalazi jedna od najstarijih bačvi vina u Njemačkoj, izrađena 1653. god. U zgradi se također nalaze znamenite prostorije kao što su: Gornja vijećnica, Zlatna komora (ovu malu sobu, ugrađenu u gornju sobu 1595. god., je preuredio 1905. god. Heinrich Vogeler u čistom stilu secesije. Sve pojedinosti i elementi, uključujući i kvaku na vratima, rešetku za žar, pozlaćeni luster i kožna pozadina su odabrane u tom stilu.), Bankena dvorana, Kamin soba, soba goblena, i Senatska dvorana u donjem dijelu vijećnice. Ova soba je zadržala svoj neokićen izvoran oblik za razliku od gornjih soba. Ona ima ravan strop, kameni pod, vidljive drvene grede, i krečasto bijele zidove. U ranijim vremenima, ona je služila kao tržnica za skupu robu poput začina i finih tkanina.
Renesso, Genoa
Renesso je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
Chalayotes, Balleza
Chalayotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2444 m.
Priscilla Lawson
Priscilla Lawson (8. mart 1914 - 27. august 1958) bila je američka filmska glumica, najpoznatija po ulozi Princeze Aure u prvom filmskom serijalu o Flashu Gordonu. Prije početka filmske karijere je radila kao manekenka, a 1935. godine osvojila titulu Miss Miami Beach. Na filmu se zadržala relativno kratko, prekinuvši karijeru 1941. godine radi braka sa kolegom Alanom Curtisom. Brak je također kratko potrajao, a već sljedeće godine se, tokom Drugog svjetskog rata prijavila u pomoćne ženske trupe američke vojske. O njenom ratnom putu, kao i posljednjim decenijama života, ima izuzetno malo podataka. Zna se da je vodila trgovinu papirom u Los Angelesu, te da je preminula od posljedica peptičkog ulkusa.
El Viejo, Soto la Marina
El Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Corrençon-en-Vercors
Koranson an Verkor je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 322 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 111 metar (maksimalnoj 2.286 m, a minimalnoj 1.055 m).
Kalifornijum
Kalifornijum (Cf, latinski - californium) - je aktinoid. Ime je dobio po Kaliforniji, jednoj od država u SAD.
Gustave Eiffel
mini|Gustave Eiffel
Alexandre Gustave Eiffel [ alɛkˈsɑ̃dʁ gysˈtaːv ɛˈfɛl ]  (pravo prezime Bonickhausen dit Eiffel  [ ˈbøːnɪkhaʊzən dit aɪfl̩ ] ) (Dijon, 15. prosinca 1832. – Pariz, 27. prosinca 1923.), francuski konstruktor. Poznat po konstrukciji Eiffelova tornja u Parizu.
Karijera
Nakon studija kemije posvetio se graditeljstvu. Bio je autor brojnih umjetničkih građevina, među kojima se posebno ističu Kip slobode u New Yorku (1886. - bio je konstruktor armature, Frédéric Bartholdi je autor skulpture), potom željeznički vijadukti Garabit preko rijeke Truyère kraj St. Floura u Francuskoj (1880. – 1884.) te Maria Pia preko rijeke Duero kraj Porta u Portugalu (1878.), mostovi preko rijeke Tise kraj Szegeda u Mađarskoj (1881.), rijeke Garonne u Bordeauxu i naposlijetku skladište Bon-Marché u Parizu (1876.), paviljon grada Pariza za izložbu 1878. godine te kolodvor u Budimpešti.
Za Svjetsku izložbu u Parizu 1889. godine, Eiffel je konstruirao toranj koji je postao zaštitnim znakom Pariza. Eiffelov toranj je do 1931. godine bio najveća građevina na svijetu (300,5 m; s antenom 320,8 m).
Izvori
1. Povijest, biblioteka Jutarnjeg lista, 15. knjiga (Kolonijalna carstva i imperijalizam 1871. – 1914.)
Aristide Maillol
Aristid Majol (, kat. Aristides Maillol, 8. decembar 1861, Banjil sir Mer—27. septembar 1944, Banjul sir Mer) je bio francusko-katalonski vajar, slikar i grafičar. U Francuskoj se Majol smatra glavnim antipodom umetničkog stila Ogista Rodena. Uticao je na evropsko vajarstvo prve polovine 20. veka, kao i na kasnije generacije.
Tema skoro svih Majolovih zrelih radova je ženski akt, koji je tretirao usredsređujući se na stabilne forme u stilu klasične skulpture. Njegovo delo je utrlo put umetnicima poput Henrija Mura i Alberta Đakometija.
Opština Moinești, Bacău
Moinești je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Cañada de Espina, Santa María Peñoles
Cañada de Espina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Peñoles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2085 m.
Finiletti Mattina, Brescia
Finiletti Mattina je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Ljupko Rimac
Ljupko Rimac (Mali Kablići, Livno, 10. XI. 1943), odbojkaški trener iz Osijeka. Trenira ŽOK "Osijek Jug 2" i ŽOK Baranja iz Belog Manastira, a trenirao je i ŽOK Bilje. Član je Udruge odbojkaških trenera Hrvatske (UOTH; iskaznica broj: 031458).
Port Allen, Louisiana
Port Alen je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.180, što je 98 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Janet Gaynor
Janet Gaynor (6. oktobar 1906 – 14. septembar 1984) bila je američka glumica i slikarica.
Bila je jedna od najpopularnijih američkih glumica u eri nijemog filma te je 1928. postala prva dobitnica Oscara za najbolju glumicu zahvaljujući nastupima u tri filma - Seventh Heaven (1927), Sunrise: A Song of Two Humans (1927) i Street Angel (1928). To je predstavljao jedini slučaj da je glumica dobila "Oscar" za nekoliko filmova zaredom; tri godine kasnije AMPAS je u tom smislu promijenio pravila. Uživala je status glavne ženske zvijezda kompanije Fox Studios, a karijeru je nastavila i nakon dolaska zvučnog filma, postigavši zapažen uspjeh u originalnoj verziji filma Zvijezda je rođena (1937).
Colonia Veinticinco de Abril, Tampico Alto
Colonia Veinticinco de Abril je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
Ninguno, Granja, Ojuelos de Jalisco
Ninguno, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ojuelos de Jalisco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 554 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2159 m.
The Saint Takes Over
The Saint Takes Over je američki crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1940. godine u režiji Jacka Hivelya. Predstavlja peti po redu film iz RKO-ve serije filmova o džentlmenu lopovu Simonu Templaru alias Svecu. Naslovni lik ponovno tumači George Sanders, a radnja prikazuje kako svog dugogodišnjeg suparnika, policijskog inspektora Fernacka (koga tumači Jonathan Hale) nastoji spasiti od lažnih optužbi da je primao mito od bande koja namješta konjske utrke. U filmu Svečevu partnericu ponovno tumači Wendy Barrie, iako je riječ o liku drukčijem od onog u The Saint Strikes Back, odnosno sljedećem filmu The Saint in Palm Springs.
Luise Rainer
Luise Rainer (Düsseldorf, 12. januara 1910. – London, 30. decembra 2014.), njemačka filmska glumica. Poznata po nadimku "Bečka suza", odnosno kao prva žena koja je osvojila dva "Oscaraa", odnosno prva osoba koja je osvojila dva "Oscara" zaredom.
Karijera joj je počela u Njemačkoj kada ju je u dobi od 16 godina angažirao ugledni kazališni režiser Max Reinhardt. Nakon nekoliko godina je postala jednom od najeminentnijih glumica njegove kazališne trupe, prije nego što su je agenti studija MGM pronašli i sa njom potpisali trogodišnji ugovor temeljem koga je došla u Hollywood 1935. Mnogi tadašnji sineasti su pretpostavljali da će postati druga Greta Garbo, odnosno zamijeniti tadašnju glavnu MGM-jevu zvijezdu.
Međutim, nakon takvih uspjeha je slijedio brzi sunovrat karijere, te nakon niza nevažnih uloga njen ugovor nije obnovljen, te se Rainer vratila u Evropu. Neki to tumače lošim savjetima njenog tadašnjeg muža, dramatičara Clifforda Odetsa, odnosno iznenadnoj smrti Thalberga, koji je bio njen mentor i zaštitnik. Često se smatra jednim od najdrastičnijih primjera tzv. "oskarovske kletve", odnosno fenomena glumačke karijere koja propada nakon dobijanja "Oscara".
Steimel
Štajmel je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.298 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138070.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Štajmel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 326 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.298 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 232 stanovnika/km².
Crveni vilenjak
Crveni vilenjak (engl. red sprite) vrsta je pražnjenja oblaka, koja se za razliku od običnih munja, javlja veoma visoko iznad grmljavinskih oblaka, te ima različite oblike i svjetluca na noćnom nebu. Njega pokreću visokonaponske munje. Javlja se kao crvenkasti ili narančasti bljesak, obično kao grozd na visinama 50 do 90 km iznad zemljine površine. Prvi zapisi su se javili 1886. godine, ali tek prve slike su potvrdile njihovo postojanje 6. srpnja 1989. godine, koje su ostvarili na Sveučilištu Minnesota. Crveni vilenjak je više pojava hladne plazme nego toplih munja iz troposfere, tako da je po svijetlu više srodan sa fluorescentnom cijevi nego električnom pražnjenju munja. mini|500px|Prva snimka crvenog vilenjaka iz [[zrakoplova]]
Historijski izvještaji
Naznaka da postoje potječe od izvještaja iz 1730-ih u Njemačkoj, koje je napravio Johann Georg Estor. Nobelovac Charles Thomson Rees Wilson je naslutio 1925. godine, na osnovu teoretskih proračuna, da bi se električno pražnjenje moglo javiti i u gornjim slojevima atmosphere, a 1956. je i vidio nešto poput crvenog vilenjaka. Konačno su sa Sveučilišta Minnesota sasvim slučajno potvrdili njihovo postojanje 1989. godine.
Nekoliko godina nakon otkrića, dobili su naziv crveni vilenjaci prema liku iz Shakespeare-vog djela San ljetne noći. Snimljeni su kasnije i preko 10 000 puta.
El Obscuro, Balleza
El Obscuro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2624 m.
Baniu, Borăscu
Baniu je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Borăscu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 269 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Masio, Alessandria
Masio je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Ekstrasolarni planet
mini|250px|Vansolarne prema godinama otkrića right|thumb|250px|Umjetnički prikaz vansolarnog planeta Vansolarne planete su planete koje nisu u sklopu Sunčevog sistema, tj. sve one planete koje je kruže oko Sunca. Nazivaju se još i egzoplanete ili izvansolarne planete.
Pronalaženje
Gotovo svi do danas otkriveni planeti imaju mase jednake ili veće masama plinovitih divova u sunčevom sustavu. Takve planete je lakše otkriti jer zbog svoje mase, odnosno gravitacijskog privlačenja, ostvaruju mjerljive učinke na kretanje matičnih zvijezda. Iako se pretpostavlja da bi ti planeti mogli biti slični plinovitim divovima sunčevog sustava, još nema konačnog odgovora. Neki od takvih planeta, otkriveni u posljednje vrijeme, imaju vrlo eliptične orbite koje ih dovode ekstremno blizu matičnoj zvijezdi. Zbog toga je na njih mnogo veći utjecaj sunčevog vjetra i zračenja, nego na plinovite divove u sunčevom sustavu, čime postaje upitno jesu li istog tipa. Prvi otkriveni egzoplanet je 51 Pegasi b.
Crkvičko Polje
Crkvičko Polje je naselje u opštini Plužine u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 97 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 134 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Toreo Bajo, Uruapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3642 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1685 m.
Russo, Messina
Russo je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
North Barrington, Illinois
Nort Barington je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.047, što je 129 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Los Atascaderos, Tomatlán
Los Atascaderos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
Jednačina
Jednačina ili jednadžba je matematički iskaz, zadat simbolički, da su dve stvari iste (ili ekvivalentne). Jednačine se zapisuju sa znakom jednakosti, na primer
Jednačine se često koriste da iskažu jednakost dva izraza koja sadrže jednu ili više promenljivih. Na primer, za svaku datu vrednost x, uvek je tačno da
Gornja jednačina je netačna za beskonačno mnogo vrednosti promenljive x, a tačna je za samo jedno; jedinstveno rešenje ove jednačine je x=1. Stoga, ako je poznato da je jednačina tačna, ona daje podatak o vrednosti x. Uopšteno, vrednosti promenljivih za koje je jednačina tačna se nazvaju rešenjima jednačine. Rešiti jednačinu znači naći njena rešenja.
Neki matematičari koriste izraz jednačina za jednakost koja nije identiteta. Razlika između ova dva koncepta može biti vrlo mala; na primer, je identiteta, dok je jednačina, čija su rešenja x=0 i x=1.
Svojstva
Ako je jednačina u algebri tačna, sledeće operacije se mogu sprovesti da bi se dobila nova tačna jednačina:
Algebarska svojstva (1-4) impliciraju da je jednakost relacija kongruencije za polje.
Ako se na obe strane tačne jednakosti primeni funkcija koja nije injektivna, rezultat je opet tačna jednakost, ali nova jednačina može biti manje informativna. Formalno, dobija se implikacija a ne ekvivalencija, pa skup rešenja može biti veći. Funkcije iz tačaka (1), (2), i (4) su uvek injektivne, kao i (3) ako ne množimo nulom.
Joaquín Sorolla
Joaquín Sorolla y Bastida (27. februar 1863 – 10. augist 1923) bio valencijanski španski slikar. Sorolla se isticao izradom portreta, pejzaža i monumentalnim djelima socijalne i historijske tematike. Najčeđće je prikazivao narod i prizore svoje domovine.
Devay
Deve je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Never.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 430 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 237 m, a minimalnoj 188 m).
Stein-Bockenheim
Štajn-Bokenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Alcej-Vorms. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 692 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7331062.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alcej-Vorms Štajn-Bokenhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Alcej-Vorms. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 198 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 692 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Ramaditas, Comondú
Ramaditas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
El Palmito, Tamazunchale
El Palmito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 902 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 155 m.
Mulhacén
Mulhacén je najviša planina u masivu Sierra Nevada na jugoistoku Španjolske.
Geografske karakteristike
Iako je Mulhacén doista poprilično visok, uspon na njega nije opasan jer ima blage padine. left|thumb|200px| [[Panorama Mulhacéna]] Sve do 1805 nitko nije bio siguran je li najveći vrh Iberijskog poluotoka Veleta (3,396 m) ili Mulhacén. U to vrijeme su Andaluzijci Mulhacén puno blažih padina zvali - brdo (cerro), a strmiju i impresivniju Veletu - planina.
Giovi Montena, Salerno
Giovi Montena je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Poljubac (Klimt)
Poljubac (njemački: Der Kuss) je slavna art nouveau, i najpoznatija slika austrijskog slikara Gustava Klimta, iz njegove “zlatne” faze koja se odlikuje intenzivnim dekorativnim lirizmom i formalnom stilizacijom.
mini|lijevo| Detalj lica Kompozicija (likovna) otkriva profinjenu eleganciju i smisao za red, dočarane uz pomoć dva različita bloka boje i prevladavanjem žutih i zlatnih nijansi. Dva tijela čine uspravnu, izduženu masu boje koja se ističe na zlatnoj pozadini. Ljubavni odnos ova dva lika je istaknut u jedva primjetnoj granici njihovih tijela zboog gotovo identičnog tkanja (načičkane spirale, zaobljeni oblici biljaka, krugovi i ovalni oblici) koje ih obavija i poput sloja kože odvaja od ostatka svijeta. Kada bi se slika podijelila na pola, na njihovom spoju, dvije polovice bi bile potpuno asimetrične jer bi svi važni detalji (lica, ruke i noge) bili na desnoj strani, dok bi lijeva bila potpuno apstraktna.
Slika je izrazito plošna i dvodimenzionalni prostor je identičan onome u bizantskih mozaika koje je Klimt proučavao u Ravenni. Prostor bez dubine i perspektive je sastavljen od višebojnih praškastih masa koje su potpuno amorfne (bez obrisa), ali izrazito dekorativne i oživljuju svaku plohu svjetlošću i bojom. Klimt je, kao revan sakupljač kineskih i japanskih umjetničkih predmeta, očigledno bio nadahnut orijentalnim motivima, ali i djelima francuskog simbolističkog slikara Gustave MoreauGustavea Moureaua.
Danas se slika nalazi u Austrijskoj galeriji (Österreichische Galerie Belvedere museum) dvorca Belvedere u Beču.
"Poljubac" Gustava Klimta je odabran kao glavni motiv kolekcionarskog novčića od 100 zlatnih eura koji je izdan 5. studenog 2003. godine. Stražnja strana tog novčić prikazuje Klimtov studio s dva nedovršena remek-djela na štafelajima.
El Cajón, Uruachi
El Cajón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
San Giusto di Brancoli, Lucca
San Giusto di Brancoli je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
El Cajón, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2273 m.
Macchia, Benevento
Macchia je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 562 m.
Ayotoxtla, Zapotitlán Tablas
Ayotoxtla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zapotitlán Tablas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 777 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2177 m.
3-Hidroksiizobutirna kiselina
3-Hidroksiizobutirna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 104,105 Da.
Pontijska močvara
Pontijska močvara (talijanski: Agro Pontino ili samo Pontina, latinski: Pomptinus Ager) je nekadašnja močvara u Laciju.
Geografija
Pontijska močvara se prostirala na površini od oko 800 km², 45 km jugoistočno od Rima, duž obala Tirenskog mora, sve do zaljeva kod Terracine. Danas je aluvijalna ravnica omeđena na jugu i zapadu Tirenskim morem, na istoku prvim obroncima Apenina (planinski masivi Lepini i Ausoni), te sa sjevera srednjim tokom rijeke Asture i prvim obroncima masiva Colli Albani.
Historija
mini|desno|300px|Karta Pontijske močvare iz [[18. vijeka]] Tit Livije je tu močvaru zvao Pomptinus Age, a Plinije Stariji u množini Pomptinae Paludes. Još za rimskih vremena po sredini močvare je 312. pne. izgrađena Via Appia. Ranije, putnici su morali koristiti Via Latinu koja je išla uz bokove Apenina, tako da se do grada Terracine nije moglo doći zbog močvare.
Hidrotehnika
Nekadašnja močvara danas je ravnica na kojoj se danas prostiru oranice s kanalima za navodnjavanje, odvojena od mora pješčanim nasipima. Isušivanje močvare počelo je za renesanse, ali je temeljita melioracija izvršena je tek 1930. isušivanjem bara, izgradnjom cesta i naselja za kolone (Latina, Sabaudia, Pontinia, Aprilia i Pomezia).
Los Bajíos de Félix, Balleza
Los Bajíos de Félix je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2571 m.
Opština Slănic-Moldova, Bacău
Slănic-Moldova je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Bjørnstjerne Bjørnson
Bjørnstjerne Martinius Bjørnson (Kvikne, 8. prosinca 1832. – Pariz, 26. travnja 1910.), je bio norveški književnik, Nobelovac i političar. Bjørnson danas slovi kao jedna od najranijih i najvažnijih ličnosti u norveškoj dramskoj književnosti. Bjørnson je također poznat po tome što je bio član "Velike četvorice" norveških pisaca zajedno sa Henrikom Ibsenom, Jonasom Lieom i Alexanderom Kiellandom.
Bio je iznimno utjecajan u stvaranju tipične škole norveških pisaca, s korijenima u ranoj norveškoj kulturi. Bjørnsonov prvi roman, Sunčano brdo (1857.), je bio realistični prikaz postupanja prema seljacima. Među njegovim mnogobrojnim djelima, ističe se dramska trilogija Sigurd Slembe (1862.) i ostale drame: Marie Stuart Skotland (1864.), Bankrotirani (1875.), i drama u dva dijela Iznad naših moći (1883.-1895.), te roman Ribarica (1868.) i serija epskih pjesama Arnljot Gelline (1870.).
Bjørnson je bio jedan od izvornih članova Odbora za Nobelovu nagradu, a 1903. je i sam dobio Nobelovu nagradu za književnost. Bio je, također, jedan od vođa političke „bitke“ koja je 1905. dovela do osamostaljenja Norveške. Bjørnstjerne Martinius Bjørnson preminuo je 26. travnja 1910. u Parizu.
Bevington, Iowa
Bevington je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 63 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 63 stanovnika, što je 5 (8,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Adam Mickiewicz
thumb|[[Gospodin Tadija, 1834. godine]] Adam Bernard Mickiewicz (izgovor: [àdam mickjȅvič], prezime običnije [mickíjevič]; Zaosie kod Nowogródeka, današnja Bjelorusija, 24. prosinca 1798. - Carigrad, 26. studenog 1855.), poljski pjesnik.
Životopis
Podrijetlom je iz sitnoplemićke obitelji. Studirao je književnost u Vilniusu, od 1819. do 1823. godine gimnazijski nastavnik u Kovnu. Stekao je vrlo solidnu naobrazbu, dopunjujući je samoobrazovanjem u društvu prijatelja s kojima je osnovao Filomatsko društvo (1817.). Ondje je pisao prve pjesničke pokušaje u klasicističkom duhu. Odvojen od prijatelja, prolazio je kroz krizu, potaknutu smrću majke te udajom M. Wereszczakówne, Maryle – objekta platonske ljubavi i uskoro pjesničkog ideala.
The Abominable Snowman
The Abominable Snowman je britanski crno-bijeli horor film snimljen 1957. godine u režiji Vala Guesta. Predstavlja adaptaciju The Creature, TV-drame Nigela Knealea emitirane na BBC-ju, a za koju je Kneale također napisao scenario. Protagonisti, koje tumače Forrest Tucker i Peter Cushing, su dvojica naučnika koji se našla na Himalajama i koji, sticajem okolnosti, nastoje pronaći legendarnog jetija. Radnja prikazuje kako uspiju pronaći dokaze o postojanju legendarnih stvorenja, ali i kako dolaze u sukob zbog odnosa prema njima, dok se istovremeno moraju boriti za vlastiti život. Film je podijelio kritičare te nije imao nekog naročitog uspjeha na kino-blagajnama. Usprkos toga, Cushing, koji je u njemu ponovio ulogu iz TV-drame, je ostavio dobar dojam te će ubrzo postati specijalist za uloge u horor filmovima i jedna od najvećih zvijezda žanra.
Ajnštajnijum
Ajnštajnijum (Es, latinski - einsteinium) - je aktinoid. Ime je dobio po fizičaru Albertu Ajnštajnu.
Adam Mickiewicz
Životopis
Budući da je prijateljevao s ruskom intelektualnom elitom (A. S. Puškinom i dr.), ostvario je niz (salonskih) veza pa boravak u Rusiji ne nalikuje na kaznu; no, nakon objavljivanja poeme Konrad Wallenrod (Sankt Peterburg, 1828.), u kojoj je pokrenuo problem rodoljubivog makjavelizma i koja je izazivala Novosilcovu sumnju, pjesnik je u svibnju 1829. napustio Rusiju. Prije toga tiskano je dopunjeno dvosveščano izdanje Pjesama. Potom je otišao u Berlin, Prag, Karlsbad; u Weimaru je posjetio J. W. Goethea, u Bonnu A. W. Schlegela, zatim stiže u Rim, sa Z. Krasinskim posjećuje Švicarsku. Svu poeziju nastalu u tom razdoblju tiskao je u trećem svesku Pjesama (Poezje, 1833).
U Pariz je stigao polovicom 1831., a odatle, s lažnom putovnicom, brzao preko Leipziga i Dresdena u Velikopoljsku, ne bi li se priključio ustanku, ali svi pokušaji prebacivanja postaju besmisleni budući da se ustanak već ugasio. Vratio se u Dresden, gdje su, u tri mjeseca, nastale neke važnije pjesme to 3. dio Dušnog dana, "kvintesencija" poljske romantične drame.
Iduće razdoblje (1832–39) Mickiewicz je u Parizu, a njegov angažman usmjeren je na poljsku emigraciju, na osmišljavanje duhovnog programa nakon poraza ustanka - poljskog mesijanizma - koji tumači u Knjigama poljskog naroda i poljskog hodočasništva (Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego, 1832), te na književnost u funkciji održavanja nade: riječ je o nacionalnom, idiličnom epu Gospodin Tadija ili Posljednji nasrt u Litvi (Pan Tadeusz czyli ostatni zajazd na Litwie, 1834.), remek-djelu poljske književnosti. Napisao je i dvije drame na francuskom jeziku, ali ih nije uspio postaviti na pariške pozornice. Razočaranja su sve dublja: Mickiewicz upada u vjersku krizu, povlači se iz javnog života i prestaje pisati.
Godine 1834. oženio se s Celinom Szymanowskom, s kojom je imao šestero djece i, bez stalnog zaposlenja, živio na rubu bijede. Od 1839. predavao je rimsku književnost na sveučilištu u Lausanni (gdje je nastao ciklus tzv. lozanske lirike), ali je već 1840. prihvatio poziv da predaje slavensku književnost na Collège de France u Parizu; učinio je to pod utjecajem mističnog naučavanja Andrzeja Towiańskoga, ali pod pritiskom poljske i francuske javnosti 1844. dobiva otkaz. Nakon razlaza s Towiańskim osniva vlastitu sektu u duhu kršćanskog socijalizma. Godine 1848. otišao je u Rim tražiti od pape da stane na čelo narodno-preporodnih pokreta u Europi; osnovao je poljske legije; u Parizu, zajedno s francuskim socijalistima, utemeljio je dnevnik "La Tribune des Peuples" – vjerujući u napoleonsku ideju i revolucionarni preobražaj kontinenta. Nakon zabrane lista radio je kao knjižničar. Po izbijanju Krimskog rata, 1855. je otišao u Tursku, ne bi li potaknuo organiziranje poljskih legija. Umro je po nekima otrovan, ali najvjerojatnije od kolere.
Mickiewicz je ne samo najveći poljski pjesnik, već i najveći duhovni autoritet, čije je djelovanje – i ne samo pjesničko – bilo odlučujuće za formiranje poljske kolektivne svijesti. Njegovo književno djelo referentno je u odnosu na veći dio poljske književnosti XIX. i XX. stoljeća. Ipak, izazivalo je i sporove, a često se prisvajalo kao argument u ideološko-političkim raspravama.
Mickiewicz je nedvojbeno veliko ime poljskog romantizma, njegov ideolog i prvi pjesnik, liričar "malih-velikih" stvari; on je prevladao goetheovsko-byronovski uzorak romantizma, začetnik je velike poljske romantične drame (Dušni dan), historiozof i mesijanist, ali i pjesnik koji sretno spaja prošlo, sadašnje i buduće: sentimentalizam, romantizam i realizam (Gospodin Tadija) te na taj način otvara put daljnjem razvoju poljske književnosti. Reformirao je poljski jezik te bitno utjecao na njegovu standardizaciju. Snažno je odjeknuo u pjesništvu hrvatskih romantičara (npr. Franjo Marković).
Debyeva duljina
Ako polako povećavamo temperaturu plazme, povećavamo i prosječnu brzinu čestica. Nasumično gibanje elektrona, duboko u oblaku, neće biti dovoljno da ga odvoji od unesenog naboja. Ali pri rubu oblaka je električno polje zbog zasjenjenja mnogo manje i kinetička energija može prevladati elektrostatski potencijal. Elektron tada bježi iz oblaka.
Debyeva duljina igra važnu ulogu u fizici plazme, kod elektrolita (otopina ili talina, koja je električki vodljiva zbog gibanja slobodnih iona) i koloidnih sustava. Općenito, Debyeva duljina - λD se može računati kao:
gdje je: εr – relativna dielektrična konstanta, ε0 - dielektrična konstanta vakuuma, kB – Boltzmannova konstanta, T – termodinamička temperatura, N – broj različitih električki nabijenih čestica, n - gustoća nabijenih čestica, q – točkasti naboj.
Karakteristične vrijednosti
Kod plazmi u svemiru, gdje je gustoća elektrona jako mala, Debyeva duljina može dostići makroskopske vrijednosti, kao što su magnetosfera, Sunčev vjetar, međuzvjezdana materija i međugalaktička materija.
Debyeva duljina u plazmi
Kod plazme prostor se može smatrati kao vakuum, pa je εr = 1, a Debyeva duljina
gdje je: λD – Debyeva duljina, ε0 - dielektrična konstanta vakuuma, kB – Boltzmannova konstanta, q – točkasti električki naboj, Te i Ti – termodinamička temperature elektrona i iona, ne - gustoća elektrona, nij - gustoća iona.
Crkva svetog Antuna (Suza)
Crkva svetog Antuna, katolička crkva u baranjskom mjestu Suzi u izgradnji. Kamen temeljac postavljen je u jesen 2005. godine na inicijativu idejnog tvorca i glavnog sponzora, vlasnika tvrtke "Opeka" iz Osijeka, Josipa Šimića.
Crkva je veličine tristo četvornih metara, a do sredine 2007. godine završeni su grubi građevinski radovi na tri etaže s tornjem zvonika visokim gotovo 30 metara, prostorijom za vjeronauk i župnim uredom. Nakon postavljanja metalne kupole na toranj zvonika u maju 2007. godine, uz posvećenje i prisustvo brojnih mještana, u julu iste godine podignuta su i dva moćna zvona: veliko zvono promjera nešto većeg od metra (1.080 mm), teško 750 kg, tona fis-ges, i manje zvono promjera 905 mm, teško 500 kg, tona a. Predviđeno je da se radovi na crkvi završe do kraja 2007. godine, kad će biti i posvećenje.
U Suzi nema katoličke crkve još od vremena kad su u 14. stoljeću Turci u svojim osvajanjima porušili Crkvu sv. Martina.
Povlačenje kolaboracionista sa Nijemcima (1944–1945)
250px|thumb|[[Treći Rajh sa pripojenim delovima Slovenije.]] 250px|thumb|[[Operativna zona Jadransko primorje, stecište jugoslovenskih kolaboracionista 1945. godine.]] Povlačenje četnika sa nemačkom vojskom 1944-45 predstavlja završnu fazu Drugog svetskog rata u Jugoslaviji, kada su zajedno sa okupacionim trupama i njihovi lokalni suradnici počeli napuštati svoje prostore.
Četničke jedinice, povlačeći se sa Nemcima, su usput zajedno vodile borbe protiv partizana. U pograničnim oblastima Trećeg Rajha (Operativna zona Jadransko primorje), Nemci su pokušali da objedine sve kvislinške snage u borbi protiv Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije. Himler je lično bio zainteresiran da se četnici skoncentrišu u Istri i Slovenskom primorju, kako bi ih uvrstio u SS. Istovremeno, u oslobođenu Srbiju su slate diverzantske grupe, obučene od Gestapoa, radi slabljenja napora Narodnooslobodilačke vojske koja je vodila teške borbe protiv Wehrmachta na Sremskom frontu.
15. marta 1945. godine, sve jugoslovenske kvislinške snage na teritoriji Trećeg Rajha objedinjene su pod vrhovnom komandom generala Mihailovića, a izravnom komandom njegovog generala Damjanovića. Tu su bili četnici Đujića i Jevđevića, zatim Srpski dobrovoljački korpus Dimitrija Ljotića (ljotićevci), Nedićeva Srpska državna straža (nedićevci), slovenski kolaboracionisti okupljeni oko generala Ivana Prezelja, generala Leva Rupnika i biskupa Rožmana (Slovensko domobranstvo, Slovenski četnici), kao i grupa Hrvata iz pročetničke »Hrvatske armije« pod komandom generala Matije Parca. Sva ta vojska zajedno nije imala više od 25.000 vojnika.
Sve kvislinške jedinice (uključujući i ruske) prikupljene u operativnoj zoni Jadransko primorje činile su jedinstvenu borbenu cjelinu pod komandom zloglasnog austrijskog naciste i SS vođe Odila Globocnika.
Mihailović je sredinom aprila 1945. slao emisare u Zagreb, pokušavajući da ostvari saradnju sa snagama NDH. Nemački diplomata Nojbaher je poticao saradnju srpskih kvislinga i Ante Pavelića, koji je izrazio spremnost da sa Srbima nađe "neki modus vivendi", ali za realizaciju takvih planova bilo je suviše kasno.
29. 4. je došlo do kapitulacija nemačkih snaga u severnoj Italiji, Austriji, Štajerskoj i Koruškoj. Mnogi kvislinzi su do poslednjeg trenutka gajili iluzije da će ih Amerikanci prihvatiti i naoružati da nastave borbu protiv komunizma.
Povlačenje iz Srbije
Kad su u oktobru 1944. Nijemci istjerani iz Srbije, sa njima su pošli mnogi Srbi odani Nediću, Ljotiću i Mihailoviću; povlačenje je bilo organizirano, njemačko poslanstvo u Beogradu je s tom namjerom izdavalo putovnice i četnicima.
Koncentrični napad Nijemaca, Srpskog udarnog korpusa i ojačane Četvrte grupe jurišnih korpusa JVuO na izlazni pravac Sjenica - Prijepolje počeo je 22. oktobra 1944. Borbena grupa Šojerlen je, koristeći ojačanja, nakon oštrih borbi uspela da ovlada Sjenicom 24. oktobra, Prijepoljem 1. novembra i Višegradom 11. novembra. Radi razvijanja u širinu i smanjivanja marševske gustine, snage JVuO su, nakon savladavanja deonice Sjenica - Prijepolje, usmerene preko Pljevalja u istočnu Bosnu.
Ovim marševskim putem izvuklo se u istočnu Bosnu oko 85.000 Nemaca i oko 20.000 četnika. Umešnim korišćenjem terena i znatnim borbenim angažovanjem, 37. i zatim 27. divizija NOVJ (tokom proboja od Višegrada do Sarajeva) uspele su da zadrže ovu grupaciju preko mesec dana. Tokom tog proboja i marša Nemci i njihovi saputnici bili su izloženi frontalnim i bočnim napadima, kao i intenzivnim dejstvima savezničkog vazduhoplovstva, od čega su pretrpeli ozbiljne gubitke u ljudstvu i tehnici.
3. novembra na molbu četničkog delegata Jevđevića iz Vrhovnog štaba Draže Mihailovića, održan je sastanak sa načelnikom Obaveštajnog odeljenja Grupe armija E. Draža Mihailović se nalazio sa oko 40.000 četnika u rejonu između Novog Pazara i Višegrada. Na sastanku je dogovoreno: