cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helbedündorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kifhojzer Helbedindorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Kifhojzer. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 303 metra. Površina opštine iznosi 96,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.721 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Uibărești, Ribița
Uibărești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Ribița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Gornje Jabolčište
Gornje Jabolčište je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem države. Gornje Jabolčište pripada opštini Čaška.
Prirodni uslovi
Gornje Jabolčište je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 40 km zapadno.
Naselje Gornje Jabolčište se nalazi u istorijskoj oblasti Grohot. Naselje je smešteni su na visoko, na visovima planine Jakupice, na mestu gde počinje dolina reke Topolke. Nadmorska visina naselja je približno 1.000 metara.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Gornje Jabolčište je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.741 stanovnika.
Prema istom popisu pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
Puerto de la Olla, Santa María del Oro
Puerto de la Olla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Golozinci
Prirodni uslovi
Golozinci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 18 km jugozapadno.
Naselje Golozinci se nalazi u istorijskoj oblasti Grohot. Naselje je smešteno u dolini reke Topolke. Zapadno od naselja izdiže se planina Jakupica. Nadmorska visina naselja je približno 290 metara.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Golozinci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 43 stanovnika.
Prema istom popisu pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Pauzanija od Sparte
Pauzanija (grčki Παυσανίας) (? - cca. 380. pne.) je bio spartanski kralj iz dinastije Agijada, sin kralja Pleistoanakta. Pauzanija je na prijestolje došao nakon očeve smrti. Za vrijeme njegove vladavine je dugotrajni peloponeski rat završio spartanskom pobjedom.
Kada je godine 395. pne. izbio korintski rat Pauzanija na čelu svog kontingenta nije na vrijeme stigao u pomoć kontingentu na čelu sa spartanskim vojskovođom Lisandrom. Nakon što su Spartanci potučeni u bitci kod Halijarta a Lisandar poginuo, u Sparti je protiv Pauzanije pokrenuto suđenje na kome je smijenjen s prijestolja i osuđen na smrt. Pauzanija se prije presude sklonio u Tegeju, a potom otišao u izgnanstvo u Perzijskom Carstvu, gdje je ostao sve do smrti. Prijestolje je naslijedio njegov sin Agesipolis I.
Putovanje (kratki film)
Putovanje (kratki film) ima više značenja:
El Roble, Técpan de Galeana
El Roble je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1033 m.
Revolucionarni studentski pokret na Beogradskom univerzitetu
desno|mini|300px|Protestni miting Ujedinjene studentske omladine [[1939.]] Revolucionarni studentski pokret na Beogradskom univerzitetu je bio studentski pokret, koji se borio za poboljšanje materijalnog položaja studenata i očuvanje autonomije univerziteta, protiv diktature i fašizma. U istoriografiji bivše SFRJ, ovaj pokret naziva se i Napredni studentski pokret.
Nastao je tokom dvadesetih godina 20. veka, a njegova najača aktivnost je bila tokom tridesetih godina. Bio je pod snažnim uticajem tada ilegalne Komunističke partije Jugoslavije, i svoju borbu je tokom godina sve više usmeravao protiv tadašnjih vlasti Kraljevine Jugoslavije. Revolucionarni studentski pokret delovao je na svim Univerzitetima u Jugoslaviji, ali je najjači bio na Beogradskom univerzitetu.
Beogradski univerzitet je imao izrazito slobodarsku tradiciju tako da na njemu nacionalističke i profašističke snage u celom međuratnom periodu nikada nisu mogle da stvore značajnije uporište. 1934. godine Komunistička partija Jugoslavije je preuzela rukovođenje studentskom organizacijom na Univerzitetu, pod čijim okriljem je organizovana jedna od najuticajnijih opozicija režimu i sve agresivnijim profašističkim snagama. Među njima posebno su bili agresivni pripadnici Zbora i njegove omladinske organizacije Beli orlovi. Oni, ipak, nisu mogli ozbiljnije da pariraju mnogo brojnijim i takođe dobro organizovanim i borbenim komunističkim studentima.
Početkom Drugog svetskog rata, većina članova ovog pokreta se priključila Narodnooslobodilačkom pokretu Jugoslavije, a mnogi od njih su poginuli tokom rata.
Istorijat
minijatura|Vođe studentskog pokreta (Beograd, 1936): [[Radivoje Radović, NN, Vjekoslav Crvlje, Milinko Kušić, NN, Dragoslav Dodić, Jelena Popović, Mahmut Bušatlija (pozadi), Muhamed Musić, Veljko Vlahović, NN, Ivo Lola Ribar, Rifat Burdžović.]] Na Beogradskom univerzitetu je u međuratnom periodu postojala snažna politička aktivnost studenata. To delovanje je bilo uslovljeno društveno-političkim dešavanjima u zemlji i svetu, uslovima na Univerzitetu, kao i materijalnim položajem studenta. U početku, tokom dvadesetih godina, ono je prvenstveno bilo usmereno na očuvanje autonomije univerziteta i poboljšanje materijalnog položaja studenta. Kasnije tokom vremena primat nad političkim delovanjem studenta, preuzela je tada ilegalna Komunistička partija Jugoslavije (KPJ), kao i njena omladinska organizacija - Savez komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Tada borba studenta sve više počinje da prerasta u otvorenu borbu protiv tadašnjeg vladajućeg režima Kraljevine Jugoslavije.
Aktivnost studenta Beogradskog univerziteta naglo je oživela školske 1931/32. godine. Tada je došlo do osnivanja stručnih studentskih udruženja na svim fakultetima, ali i ekonomsko-zdravstvenih i kulturno-sportskih organizacija, kao što su: Udruženje studentkinja, Potporno udruženje studenta, Studentska zadruga „Samopomoć“, Društvo studenta protiv tuberkuloze, Studentska menza, Akademsko pozorište, Akademsko pevačko društvo „Obilić“, Kultuno udruženje „Selo“, Studentski letovališni savez, Studentski sportski savez i dr. Njihova delatnost bila je usmerena na rešavanje gorućih problema studenta, kao što su zdravstveno stanje i problem ishrane. Prve menze osnovali su o održavali sami studenti, kao i neke spavaonice. Stručna udruženja su kulturni i naučni život obogatila javim predavanjima, tribinama i drugim aktivnostima, a uz pomoć donacija osnivane su biblioteke.
Nezadovoljstvo studenta izražavano je u štrajkovima i demonstarcijama, koje su u početku bile usmerene samo protiv loših uslova života studenta. Tokom vremena KPJ i SKOJ su stvorili široku ilegalnu mrežu na Univerzitetu, preko kojih su sve više uzimali primat u štrajkovima i demonstracijama studentaa, a kasnije su organizovali i spopstvene demonstarcije i štrajkove usmerene protiv vlasti. Kasnije su organizovani skupovi protiv fašizma, kao i za republikancima u Španiji, za vreme građanskog rata.
desno|mini|Zgrada Studentskog doma „Kralj Aleksandar“ (kasnije „Ivo Lola Ribar“)
Sa ovim studentskim aktivnostima, vlast se obračunavala silom - izbacivnjem sa fakulteta, hapšenjima i zatvaranjima studenta. Vlast je takođe, osnovala i podsticala rad „Organizacije nacionalnih studenta“ (ORNAS), koja je bila deo „Organizacije jugoslavenskih nacionalista“ (ORJUNA), sa željom da parira revolucionarnom studentskom pokretu. Tokom šestojanuarske diktature, od 1929. do 1932. godine, započeto je proterivanje studenta u rodna mesta. Pošto je vrećina studenta, koji su pripadali KPJ i SKOJ, nakon proterivanja u rodno mesto, tamo nastavljala sa revolicionarnom aktivnošću, Vlada Bogoljuba Jevtića je početkom 1935. godine osnovala koncentracioni logor u Višegradu. U ovaj logor, prvi ove vrste u Jugoslaviji, upućivani su studenti komunisti. Štrajkom studenata, u kojem je u sukobu s policijom stradao student Mirko Srzentić, kao i pritiscima javnosti, ovaj logor je marta 1935. godine ukinut.
Pošto vlast nije odustajala od napora da uguši revolucionarni studentski pokret, Vlada Milana Stojadinovića se početkom 1936. godine odlučila za uvođenje „studentske policije“. Ovaj potez vlasti izazvao je štrajk, koji je predstavljao vrhunac borbe revolucionarnog studentskog pokreta i zahvatio je sve Univerzitete u Jugoslaviji. Prvog dana štrajka, 4. aprila u sukobu s članovima ORNAS-a stradao je student Žarko Marinović, posle čega je ova organizacija ukinuta. Ovaj događaj izazvao je burnu rekaciju javnosti, što je dovelo do odustajanja vlasti od uvođenja „studentske policije“, ali i smene dotadašnjeg rektora Vladimira Ćorovića.
Novoizabrani rektor, profesor Pravnog fakulteta dr Dragoslav Jovanović, priznao je doprinos studenata u odbrani akademskih sloboda i uveo nove oblike saradnje. Studenti su bili više zastupljeni prilikom utvrđivanja iznosa školarina i upisnina, prilikom organizovanja nastave i ispitnih rokova. Tada je pokrenut i list „Student“. Tokom 1936. godine došlo je do jačanja i ujedinjenja studentskog pokreta u Akcionom odboru stručnih studentskih udruženja (preteča današnjeg Saveza studenta Beograda), kao i drugim udruženjima. Aktivisti revolucionarnog studentskog pokreta su uoči Drugog svetskog rata razvili živu međunarodnu saradnju, kao i veze sa drugim Univerzitetima u Jugoslaviji. Zbog snage, organizacije i aktivnosti studentskog revolucionarnog pokreta, koji je bio najjači u Jugoslavije, Beogradski univerzitet je tridesetih godina nazivan i „crveni univerzitet“.
Kao glavni organizatori revolucionarnog studentskog pokreta na Beogradskom univerzitetu isticali su se studenti - Ivo Lola Ribar, Veljko Vlahović, Milovan Đilas, Svetozar Vukmanović, Strahil Pindžur, Miloš Minić, Đuro Strugar, Mirko Tomić i dr. Studenti Beogradskog univerziteta aktivno su učestvovali u organizovanju pomoći za pomoć Španskoj republici, tokom građanskog rata, od 1936. do 1939. godine. Oko 40 studenta se borilo u redovima Internacionalnih brigada u Španiji, a polovina njih je poginula. Mnogi studenti, pre svega aktivisti i rukovodioci revolucionarnog studentskog pokreta, od 1941. godine učestvovali su u Narodnooslobodilačkom pokretu, kao borci i organizatori ustanka. Veliki broj je poginuo ili stradao u logorima i zatvorima, a neki su proglašeni za narodne heroje Jugoslavije. Među narodnim herojima bilo je 208 studenata i diplomiranih studenata Beogradskog univerziteta.
Dan studenata
Dan studenata Beogradskog univerziteta praznuje se 4. aprila, u znak sećanja na dan kada je 1936. godine, tokom studentskog štrajka, u sukobu sa pripadnicima „Organizacije nacionalnih studenta“ (ORNAS), poginuo student prava Žarko Marinović. Štrajk tokom kojeg je on poginuo, bio je vrhunac borbe revolucionarnog studentskog pokreta i zahvatio je sve univerzitete u Jugoslaviji. Kao rezultat ovog štrajka povučen je predlog vlasti o uvođenju studentske policije i smenjen rektor Vladimir Ćorović.
Odluku o ustanovljenju 4. aprila kao Dana studenta donelo je Predsedništvo Univerzitetskog odbora Saveza studenata Beograda, 2. aprila 1959. godine, u okviru proslave četrdesetogodišnjice SKJ i SKOJ-a. Dan studenata je prvi put proslavljen 1960. godine nizom manifestacija od 2. do 4. aprila. Centralna proslava tada je održana na Kolarčevom univerzitetu, a na Univerzitetu i fakultetima organizovane su manifestacije, priredbe, razgovori sa učesnicima predratnih demonstracija; svečana povorka studenata prošla je kroz grad, koji je za tu priliku bio ukrašen; organizovan je maskenbal, izleti, sportska takmičenja; izašao je svečani broj lista „Student“.
Prilikom proslave Dana studenta, 4. aprila 1966. godine, na zgradi Patološkog instituta Medicinskog fakulteta, postavljena je spomen-ploča Žarku Miranoviću, na kojoj piše: „''4. aprila 1936. u borbi protiv nenarodnog režima pao je na ovom mestu student prava ŽARKO MARINOVIĆ učesnik najvećeg štrajka studenata Beogradskog univerziteta. Studenti Beograda, 4. aprila 1966''“. Zalaganjem Univerzitetskog odbora Saveza studenata Beograda, posmrtni ostaci Žarka Marinovića, su 15. juna 1972. godine, preneti i sahranjenu i Aleju zaslužnih građana na Novom groblju.
Hronologija studentskog pokreta
U međuratnom periodu, na Beogradskom univerzitetu je organizovano 123 zbora sa oko 100.000 učesnika, 88 demonstracija sa preko 40.000 učesnika, 22 štrajka i rad je prekidan 13 puta u trajanju od 93 dana. Pritom je uhapšeno oko 2.600 studenata, ranjeno oko 200, ubijeno 4, dvoje je umrlo od posledica ranjavanja, a 6 studenata je nestalo.
Hronologija važnijih događaja vezanih za Revolucionarni studentski pokret Beogradskog univerziteta, od 1931. do 1941. godine:
minijatura|175px|[[Mirko Srzentić, student prava, ubijen od žandarma na demonstracijama studenata levičara u Beogradu, 1935.]]
minijatura|175px|[[Žarko Marinović, stradao tokom napada fašističke omladine 1936.]]
Vođe studentskog pokreta
minijatura|[[Milovan Đilas, jedan od studentkih vođa, u beogradskom tramvaju 1930-ih.]]
Spomen-obeležja
Posle završetka Drugog svetskog rata i oslobođenja Jugoslavije, nove vlasti su s posebnom pažnjom odnosili prema učešću studenata Beogradskog univerziteta u revolucionarnom pokretu i Narodnooslobodilačkoj borbi. Proslavljani su jubileji revolucionarne prošlosti Univerziteta, postavljane su spomen-ploče i biste studenata revolucionara, stradalih pre i tokom rata, pre svega narodnih heroja. Njihova imena davana su studentskim domovima, kulturno-umetničkim društvima i studentskim radnim brigadama, koje su učestvovale na Omladinskim radnim akcijama.
minijatura|Časopis [[Student (časopis)|Student od 14. decembra 1939. godine, sa čituljama studenata ubijenih na protestima iz puškomitraljeza.]] Krajem marta 1946. godine, tadašnji studentski domovi su dobili nova imena - Dom za studente „Dom Nj. V. kralja Aleksandra I“ u Bulevaru Revolucije (danas Bulevar kralja Aleksandra) nazvan je „Ivo Lola Ribar“ (2004. godine vraćen satri naziv domu), a dom za studentkinje „Kraljica Marija“ u ulici 27. marta, dobio je ime „Vera Blagojević“ (kasnije je izgrađen još jedan novi dom koji je takođe poneo ime Vere Blagojević, pa se ti domovi danas nazivaju „Vera 1“ i „Vera 2“). Aprila 1946. godine u zgradi zadužbine Luke Ćelovića Trebinjca, na uglu Karađorđeve i Zagrebačke ulice, osnovan je studentski dom koji je nazvan „Milovan Đilas“ (ovom domu je kasnije promenjen naziv u „14. decembar“). Tokom 1946. godine osnovan je i dom za studente Poljoprivredno-šumarskog fakulteta u Zemunu koji je dobio ime „Rifat Burdžović-Tršo“ (ovaj dom je kasnije zatvoren, a 1959. godine studentskom domu na Zvezdari, izgrađenom 1948. godine, dato je ime „Rifat Burdžović“).
Novo izgrađeni studentski domovi, takođe su dobijali imena po narodnim herojima, bivišim studentima, kao i značajnim događajima vezanim za studenstki pokret - dom na Voždovcu, osnovan 1954. godine, dobio je ime „Mika Mitrović“; dom na Zvezdari, osnovan 1964. godine, dobio je ime „Slobodan Penezić Krcun“; dom na Voždovcu, osnovan 1965. godine, dobio je ime „4. april“; a dom u Zemunu, osnovan 1978. godine, dobio je ime „Žarko Marinović“. Aprila 1975. godine, najveći studentski dom u zemlji – Studentski grad na Novom Beogradu, dobio je ime po Veljku Vlahoviću.
Prilikom proslave 100-godišnjice rođenja Svetozara Markovića, septembra 1946. godine, u dvorištu Kapetan-Mišinog zdanja otkrivena je bista Svetozara Markovića (kasnija premeštena u dvorište Univerzitetske biblioteke), a Univerzitetska biblioteka je dobila ime „Svetozar Marković“ i u njoj je postavljena spomen-ploča. U zgradama Prirodno-matematičkog fakulteta, Medicinskog fakulteta i Tehničkog fakulteta, 29. novembra 1949. godine postavljene su spomen-ploče sa imenima studenata poginulim u ratu i narodnih heroja, sa podacima o godini rođenja i smrti i partijskim i vojnim funkcijama pre i tokom rata. Saveta Univerziteta je 24. novembra 1951. godine, doneo odluka da se „fizička sala“ u zgradi Filozofskog fakulteta nazove „Sala narodnih heroja“ i u njoj je postavljeno 28 medaljona sa likovima istaknutih studenata palih u Narodnooslobdilačkoj borbi.
U okviru proslave „četrdesetogodišnjicnje SKJ i SKOJ“ postavljeno je nekoliko bista i spomen-ploča rukovodiocima studentskog pokreta. Biste su postavljene na Pravnom fakultetu Đoki Kovačeviću, na Prirodno-matematičkom fakultetu Mirku Srzentiću, na Šumarskom fakultetu Momčilu Popoviću, na Višoj pedagoškoj školi Veljku Dugoševiću, u domu „Vera 1“ Veri Blagojević i u domu na Zvezdari Rifatu Burdžoviću. Spomen-ploče sa imenima poginulih studenata podignute su na Šumarskom, Veterinarskom i Poljoprivrednom fakultetu, a narodnom heroju Božidaru Dimitrijeviću na Građevinskom fakultetu. Godine 1970. na ulazu u dom „Vera 1“ postavljena je spomen-ploča stanarkama doma koje su poginule u ratu, 1978. godine u domu „Mika Mitrović“ postavljena je i spomen-ploča ispod biste, a oktobra 1983. u holu nove zgrade Mašinskog fakulteta postavljena je spomen-ploča sa imenima studenata mašinstva i elektromašinstva koji su poginuli u NOB-u.
Yvonne Strahovski
Strahovski je završila Santa Sabina College u gradu Strathfield. Naknadno je stekla diplomu nakon trogodišnji studij glume na University of Western Sydney. Strahovski je nakon toga glumila u par australijskih filmova i TV-serija.Trenutno glumi ulogu Sarah Walker u američkoj seriji Chuck.
Strahovski, uz engleski, govori i poljski jezik. U epizodi "Chuck Versus the Wookiee" TV-serije Chuck tako nastupa u sceni gdje govori poljskim jezikom. U toj seriji govori s američkim naglaskom, ali se može čuti i njem australijski naglasak u epizodi "Chuck Versus The Ex". Njena audicija moze se čuti u Chuck: The Complete First Season, i na YouTubeu
Familia Sandoval, Mexicali
Familia Sandoval je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Yvonne Strahovski
Strahovski je 2006. i 2007. godine bila kraće vrijeme u vezi sa glumcom Mattom Doranom.
Familia Sandoval, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Yvonne Strahovski
Strahovski je godine 2009. u Maximovom izboru 100 vrućih žena svijeta došla na 94. mjesto.
Filmovi
! Godina !! Film !! Uloga !! Napomene
Televizija
! Godina !! TV Serija !! Uloga !! Epizoda !! Napomene
Burton, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.976, što je 204 (-2,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Guntheuca
Guntheuca (Guntheuc ili Gondioque, cca. 495 - cca. 532) bila je franačka kraljica, odnosno supruga kralja Klotara I. Oko 517. se udala za Hlodomera, franačkog kralja Orleansa i Klotarovog brata, te mu rodila tri sina: Gunthara, Theudebalda i Clodoalda. Nakon što joj je muž godine 524. ubijen u kod Vezeroncea, udala se za Klotara. Klotar joj je dao ubiti sinove Gunthara i Theudebalda, ali je Klodoald preživio i kasnije postao ugledan redovnik. Guntheuca je umrla oko 532. Klotar, koji s njom nije imao djece, se poslije udao za tirinšku princezu Radegundu.
Višegrad
Višegrad je grad i središte istoimene opštine u istočnom dijelu Bosne i Hercegovine, na rijeci Drini. Grad broji oko 6.000 stanovnika, a opština oko 23.200 stanovnika po popisu iz 1991. Nalazi se u prostranoj kotlini rijeke Drine, na brežuljkastim padinama koje se blago uzdižu u planine visoke preko 1000 metara. Višegradska kotlina je jedna od rijetkih proširenja u toku rijeke Drine koji se sastoji djelimično od visokih klisura i planina. Na mjestu gdje se planine koje čine uski i duboki kanjon Drine razdvajaju u prostranu kotlinu, stoji kameni 500 godina star most sa 11 lukova širokog raspona, poznatijeg svima kao “na Drini ćuprija”. Most je dug oko 250 metara i širok oko 10 metara osim na sredini gdje je proširen sa dvije terase, sa svake strane po jedna. Taj dio mosta zove se kapija. Idući iz čaršije, na lijevoj terasi se uzdiže stub na kome je ugrađena ploča sa natpisom stihotvorca Badija iz vremena 1571 kada je izgradnja mosta završena o onome ko je izgradio most i godinu kada je izgrađen. Nasuprot ovom stubu sa desne strane nalazi se terasa koja se zove Sofa. Sofa je uzdignuta sa dvije stepenice i ograđena kamenom ogradom kao i cijela dužina mosta.
Šetnja gradom
Čaršija je jednim djelom u ravnici, a jednim u obroncima brijegova. Odmah poslije glavnog dijela čaršije nalazi se ušće rječice Rzav i Drine. Treba spomenuti i prelijepi “sportski centar” i restoran “Ušće” koji se nalaze u trokutu, koji prave ove dvije rijeke na mjestu gdje se spajaju. Ovdje su Višegrađani provodili prelijepe ljetne noći u šetnjama i kahvenisanjima. Zbog ovog ušća, Višegrad je poznat i kao “čaršija na vodi”.
U trouglu između desne obale Drine i lijeve obale Rzava nalazi se glavni dio čaršije. U ravnom prostoru od ćuprije do ušća Rzava,nalaze se:Trg oslobođenja, hotel "Višegrad", Robna kuća "Višegrađanka", stara zgrada Gimnazije, Vatrogasni dom, zgrada Skupštine opštine, hotel "Panos", Pošta, Privredna banka, Služba društvenog knjigovođstva, Opštinski sud, Apoteka, Srednjoškolski centar, Salon namještaja, Sportski centar "Ušće", jedna džamija, desetak stambeno-poslovnih višespratnica, stotinjak privatnih stambenih zgrada, te brojni društveni i privatni poslovni prostori.
Na desnoj obali Rzava, preko puta sportskog centra, nalazi se Nova mahala, dio grada novijeg porijekla. Ovaj dio grada je zasnovan poslije drugog svijetskog rata. Tu je izgrađeno desetak višespratnica, dvije osnovne škole, Dom kulture i preko 300 stambenih kuća. Preko rzavskog mosta na desnu stranu kad ideš iz čaršije bila je stanica milicije, a nešto niže bila je pijaca srijedom. Odmah iznad Nove mahale su naselja Vučine, Glavica, Rodić Brdo... Poznato Bikavac brdo se nalazi iznad desne strane grada, nekih 300 m visine od centra.Ispod njega se nalazi fudbalski stadion FK"Drine".
U Garču je 1987. godine izgrađen novi armirano-betonski most na Drini za saobraćaj, kako bi se rasteretila stara ćuprija. Od Nove Mahale, nizvodno desnom obalom Drine vodi put za Župu, široku kotlinu koja je i najplodniji dio Višegrada. Ova kotlina se stepenasto uzdiže do brda Gostilja, Janjac, Dikava i Stolac koja čine granicu između Bosne i Srbije. Ova granica je utvrđena još 1343. godine i ostala nepromjenjena. Župa je bogata raznim vrstama voća a najviše ima šljiva požegača od kojih se pravila poznata rakija "višegrađanka".
Istorija
Ovo područje je 1373. godine prvi put ušlo u sastav srednjovjekovne bosanske države, kada su oblasni gospodar Lazar Hrebeljanović (oko 1370. do 1389) i bosanski ban, kasnije kralj Tvrtko I Kotromanić (1353-1391) u borbama pobijedili Nikolu Altomanovića i podijelili njegovu zemlju. Sjeverna oblast do samog ušća Lima u Drinu sa utvrđenim gradovima Donji Dobrunom, Rudnikom i Užicem pripala je knezu Lazaru, a ban Tvrtko pripojio je bosanskoj državi srednji dio zemlje, Podrinje i Polimlje, sve do iza Prijepolja.
Pavlovići su držali uski pojas s desne strane Drine od ušća Lima sa Višegradom i Dobrunom. Tim područjem vladaju poslije smrti Pavla Radenovića njegovi sinovi Petar i Radoslav Pavlović, i konačno Radoslavljev sin vojvoda Ivaniš, poznat po povelji kojom potvrđuje Dubrovčanima trgovačke povlastice. U području planine Bujaka, a u blizini sela Mramor, Ivaniš i njegova braća imali su svoj dvor i upravo je tu pisana spomenuta povelja.
Porodica Kosača, odnosno herceg Stjepan Kosača držao je u svom posjedu čitavu lijevu stranu Lima od Komorana, južno od Prijepolja pa do samog ušća Lima u Drinu, a na desnoj strani te rijeke grad Miloševac i vjerovatno ugao između lijeve obale Uvca i Lima. Iz tog vremena je i nekropola sa stećcima na lokalitetu Mramorje u zaseoku Raonići, Kaoštice.
Nakon zauzimanja bosanskog kraljevstva od strane Osmanskog carstva, u blizini Međeđe, iznad ušća Lima na lijevoj strani Drine, na prostoru istoimenog srednjovjekovnog grada formirana je nahija Brodar.
Stanovništvo
Demografija Višegrada
Naseljena mjesta
Ajdinovići, Babin Potok, Ban Polje, Barimo, Batkovica, Batkušići, Bijela, Bikavac, Biljezi, Bistrivode, Bjegovići, Bjeljajci, Blace, Blaž, Bodežnik, Bogdašići, Bogilice, Borovac, Brezje, Brodar, Bursići, Crijep, Crnčići, Crni Vrh, Čengići, Češalj, Ćaćice, Dobrunska Rijeka, Donja Brštanica, Donja Crnča, Donja Jagodina, Donja Lijeska, Donje Dubovo, Donje Štitarevo, Donje Vardište, Donji Dobrun, Donji Dubovik, Dragomilje, Drina, Drinsko, Drokan, Dubočica, Dušče, Džankići, Đipi, Đurevići, Faljenovići, Garča, Gazibare, Glavica, Glogova, Gornja Brštanica, Gornja Crnča, Gornja Jagodina, Gornja Lijeska, Gornje Dubovo, Gornje Štitarevo, Gornji Dobrun, Gornji Dubovik, Granje, Greben, Hadrovići, Haluge, Hamzići, Han Brdo, Harem, Holijaci, Holijačka Luka, Hranjevac, Isići, Jablanica, Jarci, Jelačići, Jelašci, Jelići, Jezernice, Kabernik, Kalate, Kamenica, Kaoštice, Kapetanovići, Klašnik, Klisura, Kočarim, Kopito, Koritnik, Kosovo Polje, Kragujevac, Kuka, Kupusovići, Kurtalići, Kustur Polje, Lasci, Loznica, Macute, Madžarevići, Mala Gostilja, Mangalin Han, Masali, Međeđa, Međuselje, Menzilovići, Meremišlje, Mezalin, Miloševići, Mirlovići, Mramorice, Mušići, Nebogovine, Nezuci, Obravnje, Oblozi, Odžak, Okolišta, Okrugla, Omar, Omerovići, Oplave, Orahovci, Palež, Paočići, Pijavice, Pionirska, Podgorje, Podobravnje, Poljanice, Polje, Povjestača, Pozderčići, Prelovo, Presjeka, Pretiša, Prisoje, Raonići, Repuševići, Resnik, Rijeka, Rodić Brdo, Rohci, Rujišta, Rutenovići, Rzav, Sase, Sendići, Smriječe, Smriječje, Staniševac, Stolac, Stražbenice, Stražište, Svibo, Šeganje, Šip, Šumice, Tabačište, Tasići, Trševine, Tupeši, Turjak, Tusta Međ, Tvrtkovići, Ubava, Uništa, Ušće Lima, Veletovo, Velika Gostilja, Velje Polje, Velji Lug, Višegrad, Višegradska Banja, Vlahovići, Vodenice, Vučine, Zagorac, Zakrsnica, Zanožje, Zemljice, Zlatnik, Žagre i Žlijeb.
Politika
Od 2017 godine je na vlasti u Višegradu Politička Partija "SNSD" koja je u Višegradu osvojila veliki broj glasova. Načelnik Opštine je ispred SNSD-a "Mladen Đurević, a zamjenik načelnika ispred političke partije DNS "Mladenko Tasić". Predsjednik Skupštine Opštine je Bilal Memišević koji predstavlja Stranku Demokratske Akcije "SDA"
Pobratimski gradovi
Višegrad je u partnerstvu sa sljedećim gradovima:
Znamenitosti grada
thumb|right|[[Mehmed-paša Sokolović: Most na Drini (16. stoljeće)]] Manastir Dobrun u Dobrunu,Stara kula,Staniševac itd.
Andrićgrad, nalazi se na lokaciji bivšeg Sportskog Centra Ušće
La Peressina, Venezia
La Peressina je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
George Cecil Ives
George Cecil Ives (1. oktobra 1867. u Njemačkoj - 4. juna 1950.) bio je engleski pjesnik, pisac, kazneni reformator i rani zagovornik reforme zakona o homoseksualnosti. mini|George Cecil Ives oko 1900. godine
La Peressina, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
George Cecil Ives
Život i karijera
Ives je bio vanbračni sin engleskog oficira i španjolske barunice. Odgojila ga je njegova baka po ocu, Emma Ives. Živjeli su između Bentwortha u Hampshireu i juga Francuske.
Ives se školovao kod kuće i na Magdalene College, Cambridge, gdje je počeo skupljati 45 svezaka spomenara (između 1892. i 1949. godine). Ovi se albumi sastoje od isječaka na teme kao što su ubojstva, kazne, nakaze, teorije zločina i kažnjavanja, transvestizam, psihologija roda, homoseksualnost, rezultati kriketa i pisma koja je pisao u novinama. Interes za kriketom doveo ga je do odigravanja jedne prvoklasne kriket utakmice za kriket klub Marylebone 1902. godine.
Ives je upoznao Oscara Wildea u Authors' Clubu u Londonu 1892. godine. U tom je periodu već radio na suzbijanju diskriminacije homoseksualaca što naziva "Ciljem". Nadao se da će se Wilde pridružiti "Cilju", ali bio je razočaran. 1893. Lord Alfred Douglas, s kojim je imao kratku vezu, upoznao je Ivesa s nekoliko oksfordskih pjesnika koje je Ives također pokušao regrutirati.
Do 1897. godine Ives je stvorio i osnovao Chaeronea Red, tajno društvo za homoseksualce koje je dobilo ime po mjestu bitke u kojoj je sveti Band u Tebi konačno uništen 338. pne. Članovi su bili Charles Kains Jackson, Samuel Elsworth Cottam, Montague Summers i John Gambril Nicholson.
Iste godine, Ives je posjetio Edwarda Carpentera u Millthorpeu. To je bio početak njihovog prijateljstva.
1914. godine Ives je zajedno s Edwardom Carpenterom, Magnusom Hirschfeldom, Laurenceom Housmanom i drugima osnovao Britansko društvo za proučavanje seksualne psihologije. Također, Ives je održavao kontakt s drugim progresivnim psiholozima poput Havelocka Ellisa i profesora Cesarea Lombrosa.
Teme kojima se Društvo bavilo u predavanjima i publikacijama uključivale su: promociju znanstvenog proučavanja spola i racionalniji odnos prema seksualnom ponašanju; problemi i pitanja povezana sa seksualnom psihologijom (s medicinskog, pravnog i sociološkog aspekta), kontrolom rađanja, pobačajem, sterilizacijom, spolnim bolestima i svim aspektima prostitucije. 1931. organizacija je postala Britansko seksološko društvo. Ives je bio arhivist Društva čije papire danas drži Harry Ransom Center na Teksaškom univerzitetu u Austinu.
Caitlin Todd
Caitlin "Kate" Todd je fiktivni lik američke mornaričke kriminalističke istražiteljice, koja je bila jedan od glavnih protagonista TV-serije NCIS, i gdje ju je tumačila Sasha Alexander.
George Cecil Ives
Život i karijera
Ives je bio član Humanitarne lige, radikalne zagovaračke grupe, koja je djelovala između 1891. i 1919. godine.
Caitlin Todd
Prvi put se pojavluje u Yankee White, prvoj epizodi serije, kao agentica Tajne službe zadužena za zaštitu predsjednika Busha u predsjedničkom avionu, te tokom nje surađuje sa Leroyem Jethrom Gibbsom, vođom agenata NCIS prilikom istrage sumnjive smrti u avionu; na kraju epizode daje otkaz nakon što se ispostavila da je prekršila pravila službe održavanjem ljubavne veze s jednim od članova predsjedničke pratnje; usprkos toga joj Gibbs, duboko impresioniran njenim vještinama, ponudi mjesto u svom timu koga Todd prihvati.
George Cecil Ives
Život i karijera
Ives je također posjetio zatvore širom Europe i specijalizirao se za proučavanje kaznenih metoda, posebno engleske. Predavao je i objavljivao knjige na tu temu. Umro je u Londonu, ali je sahranjen u selu Bentworth u Hampshireu.
Caitlin Todd
Todd u timu brzo stiče poštovanje svojih kolega, a prilikom istraga iskazuje najviše empatije prema žrtvama zločina, posebno kada su u pitanju žene i djece. Posebno se zbližava sa Abby Sciuto, dok se njen odnos sa Tonyjem DiNozzom vrti između neobaveznog flerta i otvorenog neprijateljstva.
San Antonio de Corrales, Comonfort
San Antonio de Corrales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
George Cecil Ives
Ivesovi papiri
Nakon njegove smrti 1950, George Ives je ostavio veliku arhivu koja je pokrivala njegov život i rad između 1874. i 1949. godine. Papire je 1977. Godine kupio istraživački centar Harry Ransom s Univerziteta Texas u Austinu. Podijeljeni su u četiri odjeljka kako slijedi:
Colonia San Miguel Apatlaco, Cuernavaca
Colonia San Miguel Apatlaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2091 m.
George Cecil Ives
I. Prepiska, 1874–1936.
Ovaj odjeljak sadrži pozive i pisma u vezi s Ivesovim spisima i predavanjima o reformi zatvora, sodomiji, Britanskom društvu za proučavanje seksualne psihologije i drugim temama. Dopisnici Ivesa su Adolf Brand, Oscar Browning, Edward Carpenter, Havelock Ellis, Norman Gale, Augustus Hare, Ernest Jones, Cesare Lombroso, CM North, Reggie Turner i Edward Westermarck.
II. Works, 1897–1937.
Ovaj odjeljak grupira primjere Ivesovih objavljenih djela, predavanja, bilježaka i uzoraka stihova, i kao strojopise i kao holografe. Teme koje su zastupljene uključuju: reformu zatvora, zločin i kažnjavanje, povijesni pogledi na seksualnost, religija.
III. Dnevnici, 1886–1949.
Glavninu materijala čini 122 toma dnevnika koje je Ives vodio od devetnaeste godine do otprilike šest mjeseci prije smrti u osamdeset drugoj godini. Većina dnevnika ima dnevne zapise za period od 20. decembra 1886. do 16. novembra 1949. Pogled koji Ives pruža u svom dnevniku o životu engleskog homoseksualca više srednje klase od kraja devetnaestog vijeka do sredine dvadesetog vijeka posebno je zanimljiv za razumijevanje homoseksualnog pokreta u Engleskoj u to vrijeme. Sadržaj varira od opisnih utisaka o društvenim događajima do detaljnih ispitivanja njegovih prijatelja i poznanika, analiza postupanja s kriminalcima i rada zatvora. Od trinaestog sveska Ives je indeksirao svoje dnevnike i često ih je koristio kad se pripremao za predavanje ili druge tekstove.
IV. Razno, 1888–1949.
Ovo poglavlje sadrži pravila i vosak pečat utiske za Reda Heroneje, zajedno s bibliotekom katalog za Britansko društvo za proučavanje Sex psihologiju, i spomenar mišljenja i labave klipinge za tri Ives 'knjiga, Eros' Throne ( 1900), Istorija kaznenih metoda (1914) i Prepreke ljudskom napretku (1939). Postoji i galijski dokaz predgovora Georgea Bernarda Shawa engleskim zatvorima danas (1922), prije izmjena.
Tombole
On je bio model za Raffles, izmišljenog viktorijanski gospodin lopov, prema Andrew Lycett. Lycett kaže da je tvorac Rafflesa, EW Hornung, "možda nije razumio ovu seksualnu stranu Ivesovog lika", ali da Raffles "uživa u izuzetno intimnoj vezi sa svojim pomoćnikom Bunny Mandersom". desno|mini| George Ives grob, Bentworth, Hampshire
Caitlin Todd
U epizodi Twilight, emitiranoj na kraju druge sezone je ubijena snajperskim hicem u čelo od strane Arija Haswarija, odmetnutog Mossadovog agenta i Al Qaedinog operativca u SAD. Taj događaj je duboko pogodio članove tima. Njeno mjesto kasnije zauzima Ziva David, bivša Mossadova agentica i Arijeva sestra, a nakon njenog odlaska Ellie Bishop.
Loazzolo, Asti
Loazzolo je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 427 m.
Kukenberk
Kukenberk je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Kukenberk se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 28 stanovnika.
Paul Henri Thiry d’Holbach
Paul Henri Thiry, baron d’Holbach (pravo ime Paul Heinrich Dietrich; Edesheim, 8. XII. 1723. - Pariz, 21. I. 1789.), francuski filozof i enciklopedist njemačkog porijekla iz doba prosvjetiteljstva. Naturalizirani je francuski državljanin od 1749. Najpoznatiji je po promoviranju ateizma i materijalizma, a zbog bogatog nasljedstva stupio je u kontakt sa mnogim filozofima svojeg razdoblja te im stavio dio svojeg novca na raspolaganje. Denisu Diderotu je ostavio dobar dio svojeg imetka na raspolaganje, te napisao 376 članaka za njegovu Enciklopediju, većinom o kemiji i znanstvenim područjima.
Njegova najpopularnija knjiga je Système de la Nature ou Des Loix du Monde Physique et du Monde Moral (1770.; Sustav prirode ili zakoni svijeta fizike i svijeta morala), objavljena pod pseudonimom J.B. Mirabaud jer je zagovarao materijalizam u njoj i odbacivao religiju kao neistinitu i štetnu. Slavna je i Christianisme dévoilé (1761.; Otkriveno kršćanstvo), objavljeno pod pseudonimom preminulog prijatelja, N.A. Boulangera, u kojoj je kritički i objetkivno analizirao kršćanstvo kao nešto što je u suprotnosti sa razumom, znanjem i prirodom. Očekivano, taj je spis spaljen i zabranjen.
Rođenje i školovanje
D'Holbach je rođen u Edelsheimu u sadašnjoj Njemačkoj u buržoaskoj obitelji i biva kršten 8. prosinca 1723. iako se smatra da je rođen nekoliko dana prije.
O njegovom školovanju se brinuo stric Franciscus "Franz" Adam von Holbach, koji je emigrirao u Francusku i naglo se obogatio špekulativnim poslovima na pariškoj burzi, dovoljno da 1720. dobije plemićku titulu pod krunom regenta Filipa II. Orleanskog. Pošto nije imao djece, veći je dio svog imetka i plemićku titulu pustio nećaku koji se s njim doselio u Francusku već u svojoj 12. godini života. D'Holbach se kasnije školovao na pravnom fakultetu sveučilišta u Leidenu u Nizozemskoj, u ono doba vrlo otvorenoj protoku novih ideja. U Leidenu je osim pandekti i rimskog prava naučio engleski jezik i usavršio svoj francuski, koji će mu postati jezikom kojeg će najviše koristiti. Znanje engleskog jezika mu je povećalo dostupnost novih filozofskih djela, kao onih Thomasa Hobbesa i engleskih deista.
Završivši školovanje u Nizozemskoj, cijeli je život proveo u Francuskoj. D'Holbach se sprijateljio s Denisom Diderotom i bio je jedan od najznačajnijih suradnika u pisanju L'Encyclopédie, koju je uređivao uglavnom anonimno, bojeći se političkih i pravnih posljedica zbog poglavlja o politici i religiji koje je napisao. Organizirao je debatne salone u svom domu koji su ubrzo postali najživlje druženje prosvjetitelja onog doba u Francuskoj i Europi i jedini salon za diskusije vođen od samo jednog čovjeka.
Osobni život
mini|200px|Charlotte-Suzanne d'Aine, D'Holbachova druga supruga. D'Holbach se nakon školovanja preselio u Pariz 1749. godine i godinu dana kasnije oženio se s Basile-Geneviève d'Aine, kćerkom svoje dalje rođakinje. Stric Franz Adam Holbach se otvoreno zalagao za sklapanje ovog braka, pošto je Basile-Genevieve podrijetlom iz vrlo bogate buržujske obitelji. Vjenčanje s pripadnicom pariške buržoazije čvrsto je vezalo d'Holbacha za pariški društveni i kulturni krug i Francusku općenito.
D'Holbachova supruga umire vrlo mlada već 27. kolovoza 1754. u svojoj 25. godini života, godinu dana nakon što je rodila njihovo prvo dijete, Françoisa-Pierre-Nicolasa. Talijanski pisac Alessandro Verri koji je u ono doba živio u Parizu u svom pismu bratu iznosi mišljenje da je d'Holbachov filozofski ateizam i njegova agresivna kritika religije djelomično vezana za tragičnu smrt supruge. Suvremeni autori uglavnom odbacuju ovo objašnjenje, pošto je poznato da je d'Holbach već ranije zauzeo stavove skepticizma i filozofskog ateizma.
Dvije godine nakon smrti supruge, d'Holbach stupa u svoj drugi brak u rujnu 1754. ovaj put s mlađom sestrom svoje prve žene, Charlotte-Suzanne d'Aine. S njom je imao troje djece, jedno muško dijete 1757. i dvoje ženske djece, jednu početkom i jednu krajem 1759. Veliki d'Holbachov prijatelj Denis Diderot će u svojim pismima ljubavnici Sophie Volland opisati njegov drugi brak kao brak bez ljubavi, za razliku od prvog.
D'Holbachov salon
Iako je većinu svog vremena provodio na svom ladanjskom imanju u Granvalu, D'Holbach je koristio svoje bogatstvo na organiziranje jednog od najpoznatijih i najraskošnijih pariških salona, koji su ubrzo postali važno mjesto okupljanja autora Enciclopedie. (Sucy-en-Brie today N° 27 rue du Grand-Val on the outskirts of Paris (Département Val-de-Marne).
Sastanci su se redovito održavali od 1750. do 1780. dvaput tjedno, četvrtkom i nedjeljom, u D'Holbachovoj kući u rue Royale. Uzvanici su bili isključivo muškarci, a sadržaj diskusija je često bio puno širi i na višoj razini nego na sličnim pariškim salonima. To je privlačilo mnoge ugledne posjetitelje, koji su uz diskusije imali na raspolaganju i knjižnicu s više od 3000 svezaka i raskošnu gozbu. Drućenja u salonu nisu bila namijenjena samo materijalistima i ateistima. Prisustvovali su političari i diplomati iz različitih europskih zemalja, uz filozofe i intelektualce različitih ideja i svjetonazora, od racionalističkih kršćana, preko deista voltaireovskog tipa, do otvorenih materijalista i ateista. Uobičajeni sudionici su bili: Diderot, Grimm, Condillac, Condorcet, D'Alembert, Marmontel, Turgot, La Condamine, Raynal, Helvétius, Galiani, Morellet, Naigeon i neko vrijeme Jean-Jacques Rousseau. D'Holbachov salon su posjetili i neki poznati britanski i američki intelektualci kao Adam Smith, David Hume, John Wilkes, Horace Walpole, Edward Gibbon, David Garrick, Laurence Sterne i Benjamin Franklin. mini|200px|Paul Henri Thiry d'Holbach, u posljednjim godinama života, portret [[Louisa Carmontellea|Louis Carmontelle (1717.-1806.)]] D'Holbach je bio poznat po svojoj velikodušnosti, te je često financijski pomagao svoje prijatelje, uključujući i Diderota. Pretpostavlja se da je velikodušni ateist Wolmar iz Jean-Jacques Rousseauove Julie, ou la nouvelle Héloïse inspiriran D'Holbachom.
Posljednje godine života i smrt
Tijekom posljednjih godina života, d'Holbachovo se zdravlje naglo pogoršalo, djelomično i zato što su redom umrli gotovo svi njegovi bliski suradnici s kojima je obilježio francusko doba prosvjetiteljstva. Već je u 1777. godini doživio jak napad gihta i pijelonefritisa, što ga je gotovo usmrtilo. Diderot je u svojim bilješkama naveo da osim same bolesti zdravlje mu se pogoršala i navika agresivnih pokušaja samoliječenja pri kojima je znao uzimati i deset različitih lijekova na dan. Godine 1771. umire Helvetius, 1778. umire Voltaire, 1783. umire D'Alembert, a 1784. umire i njegov najvjerniji prijatelj Denis Diderot.
D'Holbach umire 21. siječnja 1789 u 66. godini života. Pošto su sva njegova protureligijska filozofska djela izdana u tajnosti i pod pseudonimiom, nisu postojale zapreke tome da se njegovo tijelo pokopa uz religijski obred. Pokopan je po kršćanskom obredu na groblju crkve Saint-Roch, uz svog prijatelja Diderota. D'Holbach nije doživio Francusku revoluciju koja je izbila nekoliko mjeseci nakon njegove smrti i koja će zauvijek promijeniti Francusku i Europu.
Pogledi na religiju
Holbach je 1761. objavio esej Otkriveno kršćanstvo u kojem je razmatrao razne problematične dijelove u toj religiji. U uvodu je kritizirao razvoj ranog kršćanstva, koje je i samo počelo proganjati druge religije različite od nje:
Po pričama iz Biblije u kojima se spominje Bog, Holbach zaključuje da je isti zapravo moralno upitno biće:
Holbach se čudi ljudima koji misle da je normalan odnos Boga i ljudi taj da ljudi sve moraju učiniti za Boga a Bog im nikada ništa ni ne odgovora:
Holbach kritizira i Bibliju zbog nepostojanja neutralnih izvora koji potvrđuju njene navode te zbog raznih tajni u spisima:
Također napominje kako se radi o ljudima koji su prenijeli poruku Boga, a ne o samom Bogu:
Holbach retorički zaključuje da će radije vjerovati Filostratu da je postojao Apolonije iz Pergama, čije postojanje ne "šokira razum", nego da je Apolinije izvodio čuda.
Također odbacuje mučenike kao dokaz istinitosti ili ispravnosti neke relgije:
Holbach smatra da su kršćani preuzeli ideju o raspodjeli duša na pakao, čistilište i raj od Platona koji je podijelio duše u tri razreda: čiste, ona koje se mogu izliječiti i neizlječive.
Protureligiozno djelovanje
Iako je neizmjerno doprinjeo pisanju opće enciklopedije, više je poznat po svojim pisanim djelima iz filozofije. Sva su njegova djela pisana anonimno ili pod pseudonimima i tiskana izvan Francuske, najčešće u Amsterdamu u izdavačkoj kući Marc-Michel Rey, često potpisujući djelo imenom umrlih autora i s lažnom oznakom mjesta i vremena tiskanja. U to je doba kraljev apsolutizam i utjecaj klera u Francuskoj nametnuo cenzuru određenim filozofskim idejama za prekršaje kojih su bile predviđene dugogodišnje zatvorske kazne i mučenje. Izdavanje svojih djela u tajnosti omogućavala su mu da izrazi svoja razmišljanja jasno i bez cenzure i autocenzure. D'Holbachovi filozofski radovi promicali su materijalizam i ateizam, te se danas uvrštavaju u filozofski pokret francuskog materijalizma. Godine 1761. pojavljuje se traktat pod naslovom Christianisme dévoilé ("Razotkriveno kršćanstvo") koje žestoko napada kršćanstvo i općenito religiju tvrdeći da je ona kočnica moralnom procvatu čovječanstva. Iako je djelo anonimno, povjesničari su ga na temelju njegovih drugih djela sa sigurnošću pripisali d'Holbachu.
Ovo je djelo kritizirao i Voltaire, koji je odbio optužbe za autorstvo i definirao opisane ideje "odbojnima". Voltaire se zalagao za filozofski stav deizma. Ovom je filozofskom djelu slijedio niz sličnih: La Contagion sacrée (1768. - "Sveta zaraza"), Théologie portative (1768. - "džepna teologija") i Essai sur les préjugés (1701. - "Esej o predrasudi"). D'Holbachu je u promicanju svojih ideja pomagao Jacques-André Naigeon, njegov najuvjereniji sljedbenik.
Suradnja na projektu L'Encyclopédie
D'Holbach je u Parizu upoznao Denisa Diderota, koji će mu kasnije postati nerazdvojni prijatelj. Diderot ga je već 1751. uključio u izazovni projekt L'encyclopedie koji je imao za cilj stvoriti opću zbirku znanja onog doba. D'Holbach je napisao oko 400 članaka za enciklopediju, od drugog sveska na dalje, pišući uglavnom članke o kemiji i geologiji i obilno se koristeći u to doba vrlo naprednom njemačkom tiskanom literaturom. Svoje je članke u pravilu objavljivao anonimno, potpisujući se samo znakovima kao što su crtice i točke. Osim članaka o prirodnim znanostima, pisao je i o političkim i religioznim temama, često opisujući religiju u negativnom svjetlu.
Sustav prirode
mini|lijevo|170px|Prva stranica d'Holbachovog "Sustava prirode".