cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geografija Azerbejdžana
Azerbejdžan se nalazi Kavkaskoj regiji, na granici između Evrope i Azije. Tri fizičke osobine dominiraju u Azerbejdžanu: Kaspijsko more, čije obale formiraju prirodnu granicu na istoku, sjeverni masiv Veliki Kavkaz, i velike ravnice u centru zemlje. Otprilike veličine Portugala. Azerbejdžan ima ukupnu površinu od oko 86.600 kvadratnih kilometara, manje od 1% površine zemljišta bivšeg Sovjetskog Saveza. Od tri južnokavkaske države, Azerbejdžan ima najveću površinu. Azerbejdžan je administrativno podjeljen na Nahčivan, koji je odvojen od ostatka Azerbejdžana jermenskim teritorijem, a Nagorno-Karabah u potpunosti je u Azerbejdžanu. Smješten u regiji južnog Kavkaza, Azerbejdžan se graniči s Kaspijskim morem na istoku, Gruzijom i Rusijom na sjeveru, Iranom na jugu, te Jermenijom na jugozapadu i zapadu. Mali dio Nahčivana također ima granicu s Turskom na sjeverozapadu. Glavni grad Azerbejdžana je drevni grad u Baku, koji je najveći grad u državi, najveća luka na Kaspijskom moru, te već dugo centar državne naftne industrije.
Topografija i slivovi
Promjena nadmorske visine od nizine do visoravni je relativno nagla, jer skoro polovinu zemlje čini planinski teren. Značajni fizičke karakteristike su blago valovita brda suptropske jugoistočne obale, koja su pokrivena sa plantažama čaja, i raslinjem naranča i limuna; brojnim blatnim i mineralnim izvorima u klisurama Kobustana kod Bakua i primorskim terenima koji se nalaze čak 28 m ispod razine mora.
Azerbejdžan se nalazi u planinskom prstenu, a samo su granice sa Kaspijskim morem, Iranom i Gruzijom su nizinske. Na granici sa Ruskom republikom Dagestan nalazi se Veliki Kavkaz, a na zapadu na granici sa Jermenijom nalazi se Mali Kavkaz. Na krajnjem jugoistoku nalaze se Tališki masiv koje čine dio granice sa Iranom. Najviša uzvišenja su na Velikom Kavkazu. Najviša tačka u Azerbejdžanu je na planini Bazardüzü i iznosi 4466 metara. Osam velikih reka silaze s Kavkaza prema Kursko-araksanskoj nizini. Za Azerbejdžan su karakteristične aluvijalne ravni i niske delte. Kura je najduža rijeka, koja silazi sa Velikog Kavkaza. Kura se koristi kao hidro-energetski potencijal i za navodnjavanje plantaža u Kursko-araksanskoj nizini. Samo 15% rijeka je plovno.
Bič Siti
Bič Siti se može odnositi na
Arčbold
Arčbold se može odnositi na
Isabelle Aubret
Izabel Obre ( rođena 27. 7. 1938. u Lilu u Francuskoj) je francuska pevačica.
Učestvovala je na francuskim kvalifikacijama za Pesmu Evrovizije nekoliko puta. Prvi put je pokušala 1961. godine sa pesmom Le gars de n'importe où. Neuspešno je pokušavala das se kvalifikuje i 1970, 1976. i 1983. godine.
Biverkrik
Biverkrik se može odnositi na
Liège
Liège (valonski: Lîdje, nizozemski: Luik, njemački: Lüttich) je grad od 196,296 stanovnika na istoku Belgije u Regiji Valonija u kojoj je administrativni centar istoimene Provincije i Arondismana.
Geografske karakteristike
Liège leži na na ušću rijeke Ourthe u rijeku Meuse, pored granice sa Nizozemskom i Njemačkom, udaljen 33 km od nizozemskog Maastrichta i 33 km od njemačkog Aachena. thumb|left|240px| Centar grada
Historija
Teren grada bio je naseljen još od prahistorije, a za Rimskih vremena bio je poznat pod imenom Leodium.
Za ranog srednjeg vijeka u Leodiumu je sagrađena kapela u počast sv. Lamberta, biskupa iz Maastrichta, koji je njemu ubijen 705. Liège je izrastao u grad kad je sv. Hubert 721. preselio svoju biskupiju u njega.
Jedan od njegovih nasljednika - biskup Notger (972.-1008.) dobio je 980. od cara Svetog Rimskog Carstva titulu kneza, tako je Liège postao prijestolnica crkvene kneževine čiji se teritorij prostirao na oko 2 / 3 današnje Valonije.
Nakon tog je izrastao u umjetnički centar doline Meuse, i dom ondašnjih evropskih Intelektualaca. U to vrijeme je 1185. poveljom dobio pravo na magistrat, a nakon tog od kneza biskupa Alberta de Cuycka (1194.-1200.) i status grada 1195. Cehovi su 1303. dobili pravo na poslanike u gradskoj skupštini, što je uznemirilo plemiće pa su uskoro zavladali sukobi između njih i građana okupljenih oko cehova. Sukob je kulminirao u događaju znanom kao Male Saint-Martin, kad su građani napali i spalili u zvoniku crkve Saint-Martin plemićku stražu.
Nakon tog je 1313. građanima i većini cehova dana politička jednakost.
U 15. vijeku u vrijeme dok je po Niskim Zemljama dominiralo Burgundsko Vojvodstvo, čemu se Liège opirao, dvaput ga je orobio burgundski vojvoda Charles Smjeli (1467., 1468.). Nakon njegove smrti 1477. grad se oporavio i doživio je novi procvat u 16. vijeku za vadavine kneza-biskupa Érarda de La Marcka. U to vrijeme ponovno su planuli sukobi između plemstva predvođenih kneževima-biskupima i građana, taj put nadvladalo je plemstvo, što je rezultiralo ukidanjem svih demokratskih institucija 1684.
Grad su 1691. bombardirali Francuzi, a 1702. zauzeli Englezi 1702. za vrijeme Rata za španjolsko nasljeđe. Revolucija bez krvi]] okončala je vlast plemstva 1789., nakon tog ga je 1795. anektirala Prva Francuska Republika, ali je nakon poraza Napoleona odlukom Bečki kongres 1815. postao dio novostvorene Ujedinjene Kraljevine Nizozemske. I građani Lièga imali su važnu ulogu u Belgijskoj revoluciji 1830. nakon koje se ta kraljevina raspala.
Nakon osamostaljenja Belgije 1830., Liège se značajno proširio i postao snažan industrijski centar. I pored tog što je utvrđen 1891., i bio glavni bastion obrane Meuse, u oba Svjetska rata su ga zauzeli i okupirali Nijemci. Teško je razaran od strane savezničke avijacije u Drugom svjetskom ratu.
Privreda
Liège je veliko raskršće željezničkih pruga, jedno od najvećih u Belgiji, a grad ima i međunarodni aerodrom koji se nalazi se u obližnjem Biersetu.
Kao snažan industrijski grad Liège ima i snažan radnički pokret, što se ogleda u vodećoj ulozi koju ima u belgijskoj socijalističkoj politici. Efekti deindustrijalizacije krajem 20. vijeka doveli su do mnogih problema, jer je narastao broj nezaposlenih, ali se privreda donekle oporavila orjentacijom na uslužni sektor.
Znamenitosti, kultura i obrazovanje
Najveća znamenitost grada je katedrala, nekadašnja opatijska crkva sv. Pavla, u kojoj se čuvaju relikvije sv. Lamberta i Charlesa Smjelog. Od drugih brojnih romaničkih i gotičkih crkava treba spomenuti Saint-Denis, Saint-Jacques, Saint-Martin, Sainte-Croix (sa zlatnim triptihom iz 1150. i Saint-Barthélemy, sa krstionicom iz 1108. Palača kneževa-biskupa podignuta u 15. vijeku, rekonstruirana tokom 18 i 19. vijeka, danas je dom Palače pravde, a nekadašnja benediktinska opatija Saint Laurent, je od 1796. vojna bolnica.
Kao neformalna valonska prijestolnica kulture (Francuska zajednica u Belgiji), Liège ima koncertne dvorane, teatre, operu, brojne galerije i muzeje. Od njih valja istaknuti Muzej dekorativne umjetnosti Ansembourg, arheološki muzej u Palači Curtius, iz 1600., muzej oružja i rodnu kuću kompozitora Césara Francka.
Srbi u Africi
Srpska zajednica u Africi, nije malobrojna (računa se da ima preko 200.468 Srba, a nezvanično čak nekoliko miliona. Posle mnogo decenija svoga boravka u Južnoj Africi (počeli su da naseljavaju ovu daleku zemlju negde oko 1880. godine), ovdašnji Srbi su 1977. godine podigli pravoslavni hram, crkvu Svetog Tome, u južnoafričkom gradu Johanesburgu, koja je postala okupljalište Srpskog naroda Afrike. Pored crkve, postoji i škola srpskog jezika po imenu Zavičaj. Srpski jezik, položen u ovoj školi, može da zameni jedan od drugih jezika na zvaničnim svedočanstvima južnoafričkih škola.
Liège
Znamenitosti, kultura i obrazovanje
Grad je i velik obrazovni centar sa Državnim univerzitetom koji je osnovan 1817., a od 1960-ih se nalazi u potpuno novim zgradama. Kraljevski muzički konzervatorij iz 1887. poznat je po školi violine koju je osnovao Eugène Ysaÿe. U gradu djeluje i nekoliko državnih istraživačkih laboratorija i tehničkih škola povezanih sa privredom.
Srbi u Africi
Početak naseljavanja
Već u devetnaestom veku južni region afričkog kontinenta postaje atraktivan kako za zapadne evropske zemlje, tako i za Kraljevinu Srbiju u to vreme, a naročito prve porodice Srba koji počinju da se doseljavaju, žive i rade na ovom delu afričkog kontinenta. Razlozi doseljavanja su: otkriće dijamanata u Kimberliju, a kasnije i zlata u Johanesburgu.
Veći deo emigracije dolazi 1880. godine, a za njima dolazi još nekoliko porodica koje zapravo osnivaju prvu srpsku koloniju u Južnoj Africi. Kasnije se kolonija uvećava dolaskom Srba iz Amerike, koji su bili Kopači zlata i dolaskom novih porodica za vreme Balkanskih ratova 1912-1914., Prvog svetskog rata 1914-1918, ali u neznatnim broju. Podaci o tim pionirima srpskog iseljeništva iz tog perioda su vrlo šturi. Ima porodica koje su ovde živele, i otišle, druge su izumrle, treće se pretopile u ovom šarenilu naroda. Jedan od prvih koji je stigao u Južnu Afriku bio je Ilija Anteljević koji je došao iz Boke. Postao je veliki bogataš i ugledan čovek. Mnogo Bokelja je kasnije došlo preko njega. I drugi su tako dovodili svoje prijatelje i rođake, a cilj svih tih ljudi je bio da se što pre obogate i pošalju novac kući. Elena Bjelica sa sinom Vasom stiže 1898. Njeni unuci i praunuci i danas žive u Južnoj Africi a najstariji sin Dejan je bio general Južnoafričke armije.
Bilsvil
Bilsvil se može odnositi na
Liège
Pobratimski gradovi
Liège ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
Claudio Villa (razvrstavanje)
Claudio Villa može biti:
Masoja lakton
Masoja lakton je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 168,233 Da.
Srbi u Africi
Početak naseljavanja
Zna se da je pre Prvog svetskog rata osnovano i organizovano radilo društvo "Slovenska zora", koje je okupljalo sve Slovene u ovoj zemlji. Ovo Društvo će trajati sa radom sve do početka Drugog svetskog rata.
Prvi svetski rat
Ljudi koji su učestvovali u ovim ratovima nisu ni malo srećno prošli. Prvo su ratovali u Namibiji protiv Nemaca. Taj rat nije dugo trajao. Već početkom 1915. godine sva Nemačka vojska je bila zarobljena. Odatle velika južnoafrička formacija kreće za istočnu Afriku, u Tanganjiku. Tu je bila Nemačka kolonija. Jedan Crnogorac Jovanović koji je kasnije postao Marković bio je kapetan Južnoafričke vojske.
Bila je jedna grupa ljudi koji su sačinjavali grupu lovaca. Bili su Crnogorci i živeli su samo od lova. Ta grupa je bila naseljena u Ofertonu. Imali su limene kuće i živeli veoma oskudno.
Srbi u periodu između dva rata i za vreme Drugog svetskog rata
Prvi talas se završava sa 1939. godinom i početkom Drugog svetskog rata koji će izazvati mnogo veće i jače rasejanje Srba. Srbi-prvog talasa su uglavnom iz Boke Kotorske. U periodu između 1938. i 1948. godine u Johanesburg se doseljavaju izbegle srpske porodice koje tu nalaze svoj dom. Za vreme Drugog svetskog rata osnovan je "Jugoslovenski klub". Klub nije okupljao samo Srbe, već i druge narode tadašnje Jugoslavije. Okupljali su se u Vajnbergu, u jednoj adaptiranoj kući. Klub se nije dugo održao, i raspalo se pedesetih godina. Uzrok raspada kluba je dolazak političke emigracije i među Srbima se stvara Udruženje Kraljevske Vojske "Draža Mihajlović". To je početak osamostaljivanja Srba.
Sve do Drugog svetskog rata, Srbin Kraljevske Jugoslavije se mogao slobodno pohvaliti svojim imenom jer su uživali veliki ugled kod vlasti. Veliki broj Srba emigrirao u Južnu Afriku pred sam početak Drugog svetskog rata. To su bili pretežno mladi ljudi.
Drugi svetski rat
Nakon izbijanja Drugog svetskog rata iz Kaira dolazi vojna misija Jugoslavije koju predvodi generalštabni major Dušan Babić a kasnije za njima u Johanesburg dolazi jedna veća grupa jugoslovenske kraljevske vojske. Druga grupa dolazi iz Južne Amerike i zajedno pohađaju razne kuseve koji su ovde bili organizovani. U Bargvani, gde i danas postoji bolnica za siromašne, postojao je sanatorijum za lečenje savezničkih vojnika obolelih od tuberkuloze. Među njima je bilo i Srba. Jedan od radiolog u sanatorijumu je bio dr. Pera Popović, čija porodica i danas živi u Johanesburgu. Neki su se vratili, a onu koji su odmah ostali bili su: Dragoljub Popović, Drago Bajević, Zarija Darmanović, Ilija Milovanović koji je bio jedan od šefova misije. Srbi u Johanesburgu su se okupljali oko vojne misije, koja je bila zvanična srpska organizacija.
Srbi u Južnoj Africi danas
Srbi u Južnoj Africi su okupljeni oko južnoafričke parohije Srpske pravoslavne crkve i hrama Svetog apostola Tome u Johanesburgu. Parohijani ove parohije naseljavaju Južnoafričku Republiku, Bocvanu, Zimbabve, Zambiju i ostale afričke države. Prema podacima južnoafričke parohije SPC u Južnoj Africi danas živi oko 20.000 Srba. Od srpskih ustanova i organizacija postoji Ambasada Srbije u glavnom gradu Pretoriji, škola srpskog jezika i klub "Zavičaj" i fudbalski klub "Beli orlovi". Najveći broj Srba u Južnoj Africi, okuplja se i dolazi u crkvu sv. Tome u Johanesburgu, naročito na Badnje veče i Vaskrs, kada se okupi i nekoliko hiljada ljudi.
Kultura
"Svetosavsko Ognjište" je jedini srpski časopis, pisan ćirilicom i na srpskom jeziku na Afričkom kontinentu. Udruženja Srba u Južnoj Africi su klub "Zavičaj" i udruženje Kolo srpskih sestara "Kosovska devojka".
Bel Senter
Bel Senter se može odnositi na
Biverdam
Biverdam se može odnositi na
Belmor
Belmor se može odnositi na
Bentlivil
Bentlivil se može odnositi na
Brajs
Brajs se može odnositi na
Nevenka Košutić Brozović
Nevenka Košutić Brozović (Zagreb, 13. siječnja 1929. Zagreb, 2. listopada 2013.) je hrvatska povjesničarka književnosti, ugledna komparatistica, dugogodišnja profesorica svjetske književnosti na Filozofskom fakultetu u Zadru.
Životopis
Rodila se je 1929. u Zagrebu. Iz poznate je obitelji: teta joj je bila hrvatska književnica Sida Košutić, sestra političara Augusta Košutića. Nevenka Košutić je polazila njemačku osnovnu školu u Zagrebu, zbog čega je njemački jezik u ranoj mladosti dobro svladala, a poslije i niz inih jezika. U rodnom Zagrebu maturirala je na klasičnoj gimnaziji 1947. godine. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirala je 1953. južnoslavenske jezike i književnosti te francuski jezik i književnost. Apsolvirala je engleski jezik i književnost. Doktorirala je 1965. godine na matičnom fakultetu obranom dizertacije "Francuske književne pobude u časopisima hrvatske moderne".
Bila je zaposlenica Nacionalne i sveučilišne knjižnice u Zagrebu od 1953. do 1956. godine. Radila je kao knjižničarka. Kad je položila stručne ispite i završila JAZU-ove tečaje iz latinske i slavenske paleografije, radila je u NSK na rizničnom odjelu rukopisa.
Najviše je proučavala književnost hrvatske moderne s komparativnog aspekta. Proučavateljica je hrvatskoga književnog prevođenja u čemu je veliki autoritet u hrvatskoj znanosti. Istraživačica je rada hrvatskih književnih povjesničara. U znanstvenoj se literaturi pojavila u časopisu Krugovima 1954. godine gdje je pisala o pjesništvu Antuna Gustava Matoša i Baudelairea.
Ocean Springs, Mississippi
Ošan Springs je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Nevenka Košutić Brozović
Životopis
Ostvarila je i uzoran nastavnički rad. Gotovo je cijeli radni staž provela na Filozofskom fakultetu u Zadru, od 1956. do 1995. godine. Predavala je svjetsku književnost. Desetak godina predavala je teoriju književnosti. U početku je bila asistentica pri katedri za francuski jezik i književnost, potom asistentica za svjetsku književnost na katedri za jugoslavenske književnosti. 1970-ih je neko vrijeme vodila katedru za komparativnu književnost te poslije još nekoliko stručnih komparatističkih kolegija.
Ocean Springs, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.442, što je 217 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nevenka Košutić Brozović
Životopis
Sa suprugom Daliborom Brozovićem dobila je troje djece: Ladu (1957.-2008.), Dunju (1960.) i Hrvoja (1965.).
Betesda
Betesda se može odnositi na
Gornje Obuljeno
Gornje Obuljeno je dubrovačko naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji. Nalazi se u gradskom kotaru Mokošici.
Zemljopisni položaj
Gornje Obuljeno se nalazi iznad Jadranske turističke ceste i naselja Nove Mokošice, oko 7 km sjeveroistočno od grada Dubrovnika. Naselje se stopilo s većim naseljem Nova Mokošica pa se ulica Nove Mokošice koja se proteže kroz Gornje Obuljeno naziva istim imenom. Unatoč tome, Gornje Obuljeno je administrativno zadržalo status samostalnog naselja.
Povijest
Gornje Obuljeno je bilo nastanjeno davno prije gradnje Nove Mokošice, a vremenom se stapalo s novoizgrađenim naseljem.
Gospodarstvo
Mještani Gornjeg Obuljenog se u manjoj mjeri bave poljodjelstvom. Velika je većina stanovnika zaposlena u Dubrovniku.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine u naselju živi 124 stanovnika, a stanovništvo uglavnom čine Hrvati katoličke vjeroispovjesti.
Napomena: Naselja Donje Obuljeno i Gornje Obuljeno nastala 2001. izdvajanjem iz naselja Dubrovnik. Od 1857. do 1971. iskazivano je naselje Obuljeno. Za to bivše naselje podatci su sadržani u naselju Donjem Obuljenom. U 1981. i 1991. podatci su sadržani u naselju Dubrovniku.
Šport
U Gornjem Obuljenom djeluje boćarski klub Ombla.
Bjusajrus
Bjusajrus se može odnositi na
Katsushika Hokusai
Kacušika Hokusai (葛飾北斎, Katsushika Hokusai; vjerojatno 31. listopada 1760, Edo - današnji Tokio - 10. svibnja 1849) japanski slikar i drvorezac, jedan od najznačajnijih japanskih umjetnika.
Lane, Kansas
Lejn je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Batlervil
Batlervil se može odnositi na
Katsushika Hokusai
Hokusaijevi su roditelji nepoznati. S tri godine bio je posvojen od Nakađime Isea. U dobi od osamnaest godina, nakon što je imao iskustva kao drvorezac, započeo je raditi u radionici Kacugave Šunsa. 1779. objavio je svoje prve radove. 1785. morao je napustiti radionicu, budući da nije slijedio umjetničke principe njegovog majstora.
Hokusai je izradio isključivo pejzaže s motivom planine Fuji. Njegova serija grafika iz 1834. godine, Stotinu pogleda na planinu Fuji (富嶽百景 Fugaku Hyakkei), smatra se za njegovo ponajbolje djelo i remek djelo pejzažnog slikarstva.
Cimitero, Latina
Cimitero je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Selajna
Selajna se može odnositi na
Benzopiren
thumb|right|Hemijska struktura benzo[a]pirena|180px thumb|right|Hemijska struktura benzo[e]pirena|155px Benzopiren je organsko jedinjenje sa formulom C20H12. Strukturno gledajući, bezbojni izomeri benzopirena su pentaciklični ugljovodonici. Oni su fuzioni produkti pirena i fenilenske grupe. Dve izomerna oblika benzopirena su benzo[a]piren i manje zastupljeni benzo[e]piren. Oni pripadaju hemijskoj klasi policikličnih aromatičnih ugljovodonika.
Srodna jedinjenja obuhvataju ciklopentapiren, dibenzopiren, indenopiren i naftopiren. Benzopiren je komponenta ugljene smole. On se javlja zajedno sa drugim srodnim pentacikličnim aromatičnim jedinjenjima, kao što su picen, benzofluoranteni, i perilen. Benzopiren se prirodno javlja u dimu šumskih požara i vulkanskih erupcija, a mogu se naći i u ugljenoj smolu, duvanskom dimu, dimu drveta, i prženoj hrani, kao što je kafa. Dim koji se razvija iz kapi masti koje padnu na užareni ugalj je bogat benzopirenom, koji se može kondenzovati na žarenoj hrani.
Benzopireni su problematični zato što se oni interkaliraju u DNK, čime ometaju transkripciju. Oni se smatraju zagađivačima i karcinogenima. Mehanizan dejstva benzo(a)pirenima uzrokovanih DNK modifikacija je detaljno istražen. On je povezan sa aktivnošću citohrom P450 potklase 1A1 (CYP1A1). Visoka aktivnost CYP1A1 u intestinalnoj sluzokoži sprečava ulaz znatnih količina progutanog benzo(a)pirena u krvotok i sistemsku cirkulaciju. Intestinalni (ali ne i hepatički) detoksifikacioni mehanizam zavisi od receptora koji prepoznaju komponente bakterijke površine (TLR2).
Postoji evidencija kojom se povezuje benzo[a]piren sa formiranjem raka pluća.
Donzère
Donzer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Nion.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 4700 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 136 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 64 metara (maksimalnoj 200 m, a minimalnoj 54 m).
Maksimilijan Baće
Maksimilijan Baće - Milić, Maks (Pakoštane, kraj Zadra, 12. prosinca 1914. — Split, 4. prosinca 2005.) bio je sudionik Španjolskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik i veleposlanik SFRJ i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Na Zagrebačkom sveučilištu je studirao filozofiju. Zbog političke aktivnosti, bio je pod nadzorom policije, a 1935. godine bio je uhićen i na osnovu Zakona o zaštiti države osuđen na godinu dana zatvora. Poslije izlaska iz zatvora nastavio je političku aktivnost. Godine 1936., kada je počeo građanski rat u Španjolskoj, prijavio se za odlazak u Španjolsku.
Drugi svjetski rat
Dolaskom u Split, odmah se uključio u rad KPH. Aktivno je radio u Pokrajinskom komitetu KP Hrvatske za Dalmaciju. Poslije fašističke okupacije Jugoslavije 1941., bio je jedan od organizatora Narodnooslobodilačkog pokreta u Dalmaciji. Za vrijeme formiranja prvog Mosorskog partizanskog voda, 1941. godine, bio je teško ranjen i ilegalno upućen u Split na liječenje. Čim je ozdravio, uključio se u organiziranje partizanskih postrojbi u Dalmaciji.
U travnju 1942. godine, kada je bio formiran Štab Četvrte operativne zone Glavnog štaba NOV-a i PO-a Hrvatske, Maksimilijan je bio postavljen za operativnog časnika Štaba, a u veljači 1943. godine za zapovjednika Grupe partizanskih odreda Dalmacije. Na toj dužnosti bio je do početka kolovoza iste godine, kada je preuzeo dužnost političkog komesara Operativnog štaba za Dalmaciju. Prilikom formiranja Osmog dalmatinskog udarnog korpusa, 7. listopada 1943. godine, preuzeo je dužnost načelnika Štaba, a u siječnju 1944. godine zapovjedao je snagama NOVJ-a za obranu luke Vis.
Bio je jedan od potpisnika Sporazuma o predaji talijanske divizije „Bergamo“, u Splitu, 12. rujna 1943. godine. Kao predstavnik Osmog dalmatinskog korpusa, nekoliko puta je putovao u Italiju zbog dogovora i suradnje sa savezničkim jedinicama. Prilikom formiranja Odjeljenja za zaštitu naroda, kolovoza 1944. godine, bio je postavljen za načelnika Prvog odsjeka, koji se bavio radom u inozemstvu i na okupiranom teritoriju.
Poslijeratna karijera
Posle rata, obavljao je niz visokih državnih dužnosti: bio je jedan od rukovoditelja UDB-e, ministar pomorstva u Saveznoj vladi, veleposlanik u Japanu, do 1954. godine, a od 1955. poslanik u Švedskoj. Na Petom zasjedanju Generalne skupštine Organizacije ujedinjenih naroda bio je član delegacije FNR Jugoslavije.
Bio je predsednik odbora Savezne narodne skupštine SFRJ, potpredsjednik Sabora Narodne Republike Hrvatske, 1969. godine i član Centralnog komiteta KP Hrvatske. Imao je čin rezervnog general-pukovnika JNA.
Hrvatsko proljeće
Poslije 1971. godine i sudjelovanja u Hrvatskom proljeću, prisilno je umirovljen i isključen iz Saveza komunista Jugoslavije.
Godine 2003., u svojoj 89. godini objavio je knjigu „Apsurdi Karla Marxa“.
Umro je 4. prosinca 2005. godine u Splitu.
Odlikovanja
Nositelj je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslavenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 24. srpnja 1953. godine.
Kastin (razvrstavanje)
Kastin se može odnositi na
Carolina, Rhode Island
Karolajna je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 970.
Saccon, Belluno
Saccon je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Kriščansburg
Kriščansburg se može odnositi na
Česapik (razvrstavanje)
Česapik se može odnositi na
3,4-Metilendioksiamfetamin
MDA (3,4-metilendioksiamfetamin, tenamfetamin) je psihodelik i entaktogeni lek iz fenetilaminske i amfetaminske hemijske klase. On se uglavnom koristi kao rekreaciona droga, enteogen, i kao pomoćno sredstvo u meditaciji i psihodeličnoj terapiji. Prvi put je sintetisan 1910. Postoji oko 20 različitih sintetičkih puteva za njegovu pripremu.
Medicinska upotreba
MDA se ne koristi u medicinskoj praksi. Međutim, mnogi potencijalni načini primene su istraživan u prošlosti. MDA je prvi put korišten u životinjskom testiranju 1939, i klinička ispitivanja su počela 1941. za moguću primenu u lečenju Parkinsonove bolest. Između 1949. i 1957, više od 500 ljudi je učestvovalo u ispitivanjima njegove potencijalne upotrebe kao antidepresiva i/ili anorektika. Američka vojska je takođe eksperimentisala sa ovim lekom, pod kodnim imenom EA-1298, u cilju razvijanja „leka istine“ ili onesposobljavajućeg agensa.
Conjux (Savoja)
Konži je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 169 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 99 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 258 metara (maksimalnoj 443 m, a minimalnoj 225 m).
Morristown, New York
Morstaun je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 395, što je 61 (-13,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
1045
Godina 1045. (MXLV) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Rogoledo, Verbano-Cusio-Ossola
Rogoledo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
AG2S
Termin AG2S ima više značenja.
Orange, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.721 stanovnika, što je 598 (14,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Krestlajn
Krestlajn se može odnositi na
Ferlon
Ferlon se može odnositi na
Josip Depolo
Josip Depolo (Zadar, 10. rujna 1919. – Zagreb, 21. ožujka 2000.) je bio hrvatski likovni kritičar i teoretičar.
Od 1952. objavljuje kritike, teorijske članke i polemike u časopisima za kulturu i dnevnom tisku.
Autor je više stotina predgovora i postava skupnih i samostalnih izložbi.
Osobito značajne su mu monografije: Branko Kovačević (1986.), Milan Pavić (1986.), Cata Dujšin-Ribar (1988.), Zlatan Vrkljan (1988.), Munir Vejzović (1988.), Josip Botteri Dini (1990.), Ljerka Njerš (1990.), Charles Billich (1997.),
Literatura
Ksenija Matanić-Živanović: Josip Depolo, Enciklopedija hrvatske umjetnosti, sv. 1, Zagreb, 1995., str. 182-183
Alexain
Aleksen je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Majen.
Ivica Jerak
Ivica "Pizza" Jerak (Debeljak, Hrvatska 12. listopada 1962. – Husayban, Irak, 25. kolovoza 2005.) bio je hrvatsko-američki pripadnik Specijalnih snaga SAD-a i kasnije Delta Force operator.
Rani život
Jerakovo rodno mjesto je Debeljak koji se nalazi u blizini Zadra. U Hrvatskoj je proveo djetinjstvo sa starijom braćom: Petrom, Andrijom, Mladenom, Borisom, sestrom Marijom, ocem Šimom i majkom Mirkom. Vojno regrutiranje bila je obveza u bivšoj Jugoslaviji i svi muškarci u dobi od 19 godina bi bili primljeni u vojsku.
Alexain
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 402 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 140 metara (maksimalnoj 167 m, a minimalnoj 72 m).
Ivica Jerak
Vojna karijera u SAD-u
1985., nakon što je završio srednju školu, Jerak emigrira u SAD i u siječnju 1988. se prijavljuje kao borbeni liječnik u američkoj vojsci, te nakon završetka inicijalnog osnovnog vojnog treninga je dodijeljen 690. liječničkoj satniji čiji je dom baza Fort Benning u Georgiji. Od tada, Jerak je služio u operativnom odredu–Alfa 015 (danas 0115) u 1. i 3. bataljunu 10. grupe specijalnih snaga ("Zelene beretke"). Njegov posljednji vojni posao bio je asistent zapovjednika u američkom Zapovjedništvu za specijalne operacije vojske (USASOC) u Fort Braggu, Sjeverna Karolina.
Ivica je završio nekoliko vojnih tečajeva dok je služio u američkoj vojsci: Tečaj za tragača/izviđača, Rendžerska škola, Osnovni zračnodesantni tečaj, Tečaj za stručnog padobranca, Selekcija i procjena specijalnih snaga, Medicinski tečaj za specijalne operacije, Interventni medicinski tehnički tečaj, Vojni tečaj za slobodni pad i Napredni dočasnički tečaj.
"Hrvatska senzacija"
"Croatian sensation", a nekada "Pizza", kako su ga zvali kolege tima, odlikovan je najvišim odličjima za rat u Kuvajtu, Afganistanu, Koreji, Iraku, Africi, na Kosovu. Prije smrti vodio je pokaznu vježbu za američkog predsjednika. Pošto je Delta Force dio strogo tajnog Združenog zapovjedništva za specijalne operacije (JSOC), Jerakovi roditelji nisu uopće prije njegove smrti znali da je već 17 godina bio u američkoj vojsci i da je imao 47 odličja. 25. kolovoza 2005., zajedno s još dva operatora i jednim rendžerom zvan Trevor J. Diesing iz 3. rendžerskog bataljuna, Ivica je smrtno stradao zbog improvizirane eksplozivne naprave (IEN) u Husaybahu (حصيبة), sjeverni Irak.
Badia, Chieti
Badia je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Gromača
Gromača je dubrovačko prigradsko naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Nalazi se u zaleđu općine Dubrovačko primorje, na kraju lokalne ceste koja od Orašca vodi prema sjeveru. Od Dubrovnika je Gromača udaljena oko 20 km sjeverozapadno.
Povijest
Tijekom rata u Hrvatskoj Gromača je bila okupirana pripadnicima JNA i teritorijalne obrane Crne Gore te raznih dragovoljačkih četničkih postrojbi. Neprijateljska vojska je popalila i opljačkala sve objekte u naselju.
Gospodarstvo
Gromača je gospodarski nerazvijeno prigradsko naselje. Stanovništvo se uglavnom bavi poljodjelstvom i stočarstvom.
U tijeku je gradnja autoceste A1 koja od Zagreba preko Splita i Ploča vodi do Dubrovnika, a koja će dijelom prolazit i u blizini Gromače pa se očekuje da će ovo i okolna naselja doživjeti gospodarski procvat.
Stanovništvo
Prema popisu stanovnika iz 2011. godine Gromača broji 146 stanovnika hrvatske nacionalnosti i katoličke vjeroispovjesti.
MBBA
MBBA je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 267,365 Da.
Hrvati u Srbiji
Hrvati u Srbiji su od 2005. priznati kao nacionalna manjina. Prema popisu stanovništva iz 2002, u Srbiji živi 70.602 Hrvata od čega 56.546 u Vojvodini, a 14.056 u Centralnoj Srbiji.
Ist Klivland
Ist Klivland se može odnositi na
Hrvati u Srbiji
Većinu Hrvata u Srbiji čine Hrvati u Vojvodini.Na teritoriji Kosova i Metohije takođe postoji hrvatska manjina - Janjevci.
Hrvatski jezik je jedan od šest zvaničnih jezika u Vojvodini.
Hrvati u Vojvodini
Prema popisu iz 2002. godine na teritoriji Vojvodine 56.546 stanovnika se izjasnilo da su Hrvati ili 2,78% od ukupnog broja stanovnika u pokrajni.
Flečer
Flečer se može odnositi na
Hrvati u Srbiji
Hrvati u Vojvodini
Oko dve trećine današnjih Hrvata u Vojvodini su bunjevačkog ili šokačkog porekla. Najveći broj Hrvata Bunjevačkog porekla živi u selima u okolini Subotice: Bikovo, Gornji Tavankut, Donji Tavankut, Đurđin, Mala Bosna i Stari Žednik. Hrvati Šokačkog porekla uglavnom žive uglavnom u: Sonti, Apatinu, Bačkom Bregu i Bačkom Monoštru.
Hrvati u sremskim selima Hrtkovcima i Nikincima, u opštini Ruma, poreklom su katolički Albanci (Klimenti) koji su se naselili 1737. zajedno sa Srbima tokom Seoba. Vremenom su govorili samo srpskim jezikom a početkom 20. veka posle Prvog hrvatskog katoličkog kongresa pod pritiskom katoličkog sveštenstva počinju da se izjašnjavaju kao Hrvati.
U Banat u postoje hrvatske zajednice koje su doseljene za vreme Habsburške Monarhije, odnosno nakon oslobođenja tih krajeva od Turaka.
U Bačkoj postoje Hrvati koje su vlasti doselile za vreme kolonizacije Vojvodine, a širom Vojvodine postoje i Hrvati koji su došli u Vojvodinu unutrašnjim migracijama (poslom, bračno) za vreme Austrougarske i obe Jugoslavije. Organizovanom kolonizacijom 1945-1948. je od Hrvata najviše doseljeno dalmatinskih Hrvata, s područja Metkovića, Sinja, Vrlike, Drniša, Benkovca, Splita, Šibenika, Trogira, Zadra, iz zaleđa Dalmacije i ostrva. Po procenama ih je ukupno bilo oko 4000. Mario Bara: Pregled istoriji Hrvata u Vojvodini, preuzeto 10. marta 2011. Doseljeno je i iz ostalih djelova Hrvatske, uglavnom Gorskog Kotara te Hrvata iz Bosne i Hercegovine. Dalmatinski Hrvati su uglavnom naseljeni u Stanišić i Riđica, u manjem broju u Sivac, Guduricu i veće vojvođanske gradove. Pripadnici vojnih jedinica su naseljeni u ZKVH] Hrvati iz Bosne, Gorskog Kotara i Hercegovine su naseljeni u Bešku, Svetozar Miletić i Petrovaradin.
Hrvati na Kosovu i Metohiji
Na teritoriji Kosova i Metohije, najveći broj Hrvata živi više stotina godina u Janjevu i okolnim selima. Prema popisu iz 1991. broj Hrvata na KiM je bio 8.062.
Kako su hrvatski političari u SFRJ od 1980-ih podržavali odvajanje Autonomne pokrajine Kosova i Metohije iz sastava SR Srbije i Jugoslavije, i kako su i Hrvati i Albanci kao glavnog svog neprijatelja videli Srbe, pripadnici hrvatske manjine su pošteđeni prilikom proterivanja nealbanskog stanovništva sa Kosova i Metohije u junu 1999. godine posle NATO agresije i danas žive u mestima kao i pre 1999.
Popisi stanovništva
Broj Hrvata u Srbiji prema popisima:
Do popisa 1991, Bunjevci i Šokci su se uračunavali u Hrvate, dok su od 1991. Bunjevci postali posebna etnička grupa a Šokci se broje kao „ostali“.
Dojlstaun
Dojlstaun se može odnositi na
Lingxiao pagoda
thumb|right|200px|Lingxiao Pagoda u [[Zhengdingu u kineskoj provinciji Hebei]] right|thumb|200px|
Pagoda Lingxiao je kineska pagoda smještena zapadno od hrama Xinglong u gradu Zhengding u kineskoj provinciji Hebei. Sagrađena je dijelom od drva, a dijelom od opeka te predstavlja jednu od najbolje sačuvanih građevina tog tipa iz doba dinastije Song. Originalno je bila dio manastira Tianning, a sagrađena je 1045. godine, u doba cara Renzonga na mjestu ranije, tzv. Drvene pagode sagrađene 680. u doba dinastije Tang.
Sastoji se od devet katova i ukupno je visoka 42 m.
Peng Liyuan
Peng Liyuan (20. novembar 1962 -) je kineska pjevačica narodne muzike, poznata kao jedna od najpopularnijih vokalnih umjetnica u NR Kini. Odrasla je u siromašnoj porodici, a 1980. se priključila Narodnooslobodilačkoj armiji (NOA), ispočetka kao obični vojnik. Njeni pretpostavljeni su brzo prepoznali pjevački talent te je premjestili u jedinice za dizanje morala. Godine 1982. je prvi put nastupila na prestižnoj novogodišnjoj gala večeri CCTV koja se održava povodom kineske Nove godine, a gdje će nastupati svake godine osim 2008. Na Kineskom konzervatoriju muzike je stekla magisterij. U NOA danas služi kao civilni namještenik s činom koji odgovara general majoru.
1980-ih su je prijatelji upoznali s mladim partijskim funkcionarom po imenu Xi Jinping, koji je navodno bio impresioniran njenim izvrsnim poznavanjem muzike kineskih etničkih manjina. Xi joj je predložio brak, a Peng pristala nakon dozvole roditelja, kojima se Xi dopao kao "skroman" i "nanametljiv". Vjenčali su se 1. septembra 1987. Imaju kćer po imenu Xi Mingze koja trenutno pod pseudonimom studira na Harvardu.
Otkako se Xi početkom 2010-ih počeo spominjati kao najizgledniji kandidat za titulu "najvišeg vođe", Peng Liyuan uživa neformalni status "prve dame NR Kine".
Šime Dunatov
Šime Dunatov (Preko, Ugljan, 18. rujna 1907. - 1997.) je hrvatski kazališni redatelj.
Rodio se je u Prekom. U Šibeniku je pohađao klasičnu gimnaziju. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu.
Predavao je na dominikanskoj klasičnoj gimnaziji u Bolu na Braču te na nadbiskupskoj klasičnoj gimnaziji u Šibeniku. Kao učitelj bio je poznati motivator. Svaki mu je školski sat bio predstava, a đake je poticao na čitanje. Radeći s gimnazijskim družinama stekao je kazališno znanje. Potkraj 1944. otišao je u Zadar.
U Zadru je svoje kazališno znanje pružio pristižućim partizanskim amaterskim skupinama koje su nadolazile. Od njegova dolaska amaterski se rad zamjenjuje profesionalnom organizacijom rada. Cijelo se je desetljeće dramski i glazbeni repertoar Narodnog kazališta oslanjao se na veliu radnu energiju Dunatova. Bio je kazališna legenda grada Zadra. Četrdeset je godina bio nazočan u profesionalnome i amaterskome zadarskim kazališnim krugovima i jedan od tvoraca zadarskog kulturnog identiteta svojega vremena. 1955. je iz nekog razloga napustio zadarsko kazalište.
Važio je kao veliki kazališni zanesenjak, služio se mediteranskim tekstovima. "Njegovao je scenski izraz tradicionalnih prikazivačkih konvencija, u kome je bitna jasna artikulacija dramskog sukoba, povišeni glumački patos, bogato oslikani dekor, snažni kontrasti i neposredan komunikacijski kontakt s publikom."
U jednom svom govoru hrvatski književnik Ante Stamać je istaknuo da su na njegov književni rad utjecali Šime Dunatov, Marijan Matković i Jure Kaštelan.
Napisao je članak Otoci Ist i Škarda i ''Začetci višestranačja u Hrvatskoj 1989. godine''. Objavljivao je u zbornicima: Zborniku o Ivi Mašini koji je objavila Matica hrvatska, ogranak Zadar objavila je 2000. godine, zborniku Sedamnaest stoljeća zadarske Crkve: Zbornik radova sa znanstvenog skupa o 1700. obljetnici mučeništva sv. Stošije (Anastazije), prikaze knjige Toponimija otoka Murtera
Inon
Inon se može odnositi na
Kongres
Kongres (od latinskog Congressus = sastanak - sintagma od com + gradi ) je prvenstveno naziv za službeni skup, sastanak, skupštinu velikoga broja predstavnika neke struke, pokreta ili političke partije, pa tako oni mogu biti umjetnički, naučni ili politički. Na kongresima se raspravljanja o stručnih temama i problemima i donose odluke. Kongresi mogu biti internacionalni, nacionalni ili lokalni, a održavaju se u određenim vremenskim intervalima (najčešće od 1 do 5 godina).
Kongres je i ime za zasjedanje predstavnika različitih država na kom se rješavaju važna međunarodna pitanja, takvi su bili Bečki kongres (1814.-15.) i Berlinski kongres iz 1878. U Sjedinjenim Američkim Državama i još nekim zemljama - Congress je naziv za dvodomni parlament; Dom poslanika (House of Representatives) i Senat.
Claudio Villa
thumb|right|225px|[[Mario Trevi - Claudio Villa (1962)]] Claudio Villa, rođen je kao Claudio Pica (Rim 1. siječnja, 1926. – Sanremo 7. veljače, 1987.), bio je talijanski pjevač.
Životopis
Ovaj tipični talijanski tenor (belkantist), rođen je u staroj rimskoj četvrti Trastevere 1926.. Uz Domenica Modugna on drži rekord u broju pobjeda na najprestižnijem talijanskom festivalu zabavne glazbe Sanremo, pobjedio je 1955. (Buongiorno tristezza), 1957. (Corde della mia chitarra), 1962. (Addio... addio) i 1967. (Non pensare a me). Pored uspjeha na Sanremskom festivalu, pobjeđivao je i na Canzonissimi, televizijskom glazbenom natjecanju koju je organizirala nacionalna televizijska kuća RAI između 1956. - 1974. godine. Pobijedio je na natjecanju 1964. sa pjesmom O sole mio i 1966. sa Granadom.
Sudjelovao je i na Pjesmi Eurovizije 1962. i 1967.. 1962. pjevao je pjesmu Addio, addio i bio deveti. 1967. pjevao je skladbu Non andare più lontano, i bio jedanaesti. Umro je od srčanog udara 1987. za vrijeme druge večeri glazbenog festivala Sanremo.
U svojoj karijeri, snimio je preko 3000 pjesama, prodao preko 45 milijuna ploča i sudjelovao u 25 mjuzikla. Tri njegove izvedbe pjesama, Stornelli Amorisi, La Strada De Bosco i Tic Ti Tic Ta glazbena podloga su popularnom filmu Velika noć.
Na njegovom nadgrobnom spomeniku ugraviran je epitaf ''Živote ti si divan. Smrti ti smrdiš.''
Tiospiron
Tiospiron (BMY-13,859, tiaspiron, tiosperon) je atipični antipsihotik iz azapironske klase. On je istraživan kao tretman za šizofreniju tokom kasnih 1980-tih i poznato je da je efektivan ekvivalent tipičnih antipsihotika i da ne izaziva ekstrapiramidalne nuspojave. Međutim, njegov razvoj je zaustavljen. Perospiron, jedan drugi derivat azapirona sa antipsihotičkim svojstvima, je sintetisan i karakterisan nekoliko godina kasnije. Za njega je utvrđeno da je potentniji i selektivniji od tiospirona te je plasiran na tržište.
Tiospiron deluje kao parcijalni agonist 5-HT1A receptora, inverzni agonist 5-HT2A, 5-HT2C, i 5-HT7 receptora, i antagonist D2, D4, i α1-adrenergičkog receptora.
Hemlok
Hemlok se može odnositi na
Glenmont
Glenmont se može odnositi na
Osemozotan
Osemozotan (MKC-242) je selektivni agonist 5-HT1A receptora sa funkcionalnom selektivnošću. On deluje kao pun agonist na presinaptičkim i kao parcijalni agonist na postsinaptičkim 5-HT1A receptorima. On pokazuje antidepresivne i anksiolitske efekte u životinjskim studijama. Osemozotan se koristi za istraživanje uloge 5-HT1A receptora u modulaciji otpuštanja dopamina i serotonina u mozgu, i njihovog učešća u adikciji na zloupotrebljene stimulante kao što su kokain i metamfetamin.
Hiksvil
Hiksvil se može odnositi na
Geografija Armenije
Jermenija je kontinentalna država u Kavkaskoj regiji, na granici između Evrope i Azije. Smeštena je na sjeveroistoku Jermenske visoravni (koja se još naziva i historijskom Jermenijom), između Crnog i Kaspijskog mora, dok je sa sjevera i istoka okružena planinskim lancima Malog Kavkaza. Graniči se sa Gruzijom, Azerbajdžanom, Iranom i Turskom, te odmetnutom i de facto nezavisnom Republikom Nagorno-Karabah.
Geografski položaj
Jermenija obuhvaća područje Kavkaske regije između 38° i 42° sjeverne geografske širine i između 43° i 47° istočne geografske dužine. Njen geopolitički položaj je za nju samu izrazito nepovoljan i uvijek je donosio mnogo problema jer je smeštena između tri moćne države: Rusije na sjeveru, Turske na jugoistoku i Irana na jugu. Od sjeveroozapada prema jugoistoku proteže se dužinom od oko 350 km, dok je najveća širina u pravcu od zapada ka istoku 200 km. Državni teritorij je smešten u međurječju dve velike kavkaske rijeke: Araksa na jugu i Kure na sjeveru. Od Kaspijskog jezera udaljena je svega 75 km, dok je Crno more 145 km zapadnije. Oko 960 km južnije je Perzijski zaljev.
Na sjeveru Jermenija graniči sa Gruzijom (164 km), na istoku i jugozapadu je Azerbejdžan (787 km, uključujući tu i granice sa Nahičevanskom autonomnom republikom i Nagorno Karabahom), Turska (268 km) je na zapadu, dok na jugu graniči sa Iranom (48 km). Ukupna dužina granica je 1267 km.
Geologija i tektonika
mini|desno|250px| [[Gjumri nakon potresa 1988. godine]] Kavkaski masiv se izdigao na današnju visinu tokom mlađeg alpskog orogena, a izdizanja su aktivna i danas što za posljedice ima razorne i česte zemljotrese. Prema istraživanjima Jermenskog društva za seizmologiju i fiziku, 94% svih katastrofalnih događaja u historiji Jermenije ima veze sa strahovitim potresima (kroz vjekove mnoge od prestonica su često stradale u katastrofalnim potresima). Prema historijskim podacima, maksimalna jačina potresa u zadnjih 2000 godina iznosila je 10° MKS (od mogućih 12°).
Najtrusnije zone su duž rasjeda, a najjači potresi se javljaju na mjestima ukrštanja dva ili više rjaseda. Glavne aktivne rjasedne zone su:
Oko 70 % teritorija se nalazi u okviru izoseiste od 8°, dok je preostalih 30% u zoni opasnosti od trusova jačine 7° MKS skale. Žarišta trusova su obično u plićim delovima litosfere (do 35 km dubine), dok su foršok i afteršok talasi znatno manjeg intenziteta. Prosečno žarišta trusova se nalaze na dubini između 10 i 15 km.
Poslednji katastrofalni potres zabilježen je u decembru 1988. godine kod grada Spitaka na sjeveru zemlje. Magnituda potresa iznosila je 7,2°. Gradić Spitak je sravnjen sa zemljom, baš kao i mnogi drugi gradovi (uključujući i Gjumri drugi po veličini grad u zemlji). Potres se osetio na preko 40% teritorije Jermenije i u okolnim državama. Stradalo je 25.000 ljudi, dok je preko 500.000 ostalo bez krova nad glavom.
Reljef
mini|desno|350px| Planina [[Aragac, najviša točka u Jermeniji]] Jermenija je tipična planinska zemlja smještena u regionu Zakavkazja. Preko 90% njene teritorije, od ukupno 29.800 km², se nalazi iznad 1000 m nadmorske visine, od toga je oko polovina iznad 2000 m, dok je svega 3% teritorije niže od 650 m nadmorske visine. Najniži djelovi su u dolinama rijeka Araks (na jugu) i Debed (na sjeveroistoku), i njihova nadmorska visina je 580 m, odnosno 460 metara. Najviši vrh u zemlji je planina Aragac čija je nadmorska visina 4095 m.
Južno od vulkanske visoravni i masiva se nalazi Araratska ravnica, koja se proteže nizvodno od ušća reke Ahurjan u Araks. Jermeniji pripada nizina uz lijevu obalu Araksa, dok je desna obala u sastavu Turske i jednim malim dijelom Azerbejdžana (Nahčivan). Nizina se postepeno spušta ka dolini Araksa, a njena dužina je oko 90 km.
Chambéry
Šamberi je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja.
Geografija Armenije
Reljef
Na krajnjem jugu zemlje se nalaze visoke i neprohodne planine ispresjecane dubokim klisurama. Duž granice marza Sjunik i Nahičevana je visoki Zangezur (najviši vrh Kapudžuh leži na 3905 m nadmorske visine). U tom području je jako izražena visinska zonalnost i oštra klima, dok je vegetacija jako oskudna.
Holmsvil
Holmsvil se može odnositi na
Chambéry
Po podacima iz 2006. godine broj stanovnika u mestu je bio 57.543.
Cioccatelli, Latina
Cioccatelli je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Džakson Senter
Džakson Senter se može odnositi na
Cioccatelli, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 470 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Geografija Armenije
Reljef
U istočnom dijelu zemlje nalazi se prostrana Sevanska kotlina u čijem centralnom dijelu je najveće jezero u regiji, Sevan. Kotlina je sa svih strana okružena visokim planinama. Na zapadu je ograničavaju Gegamske planine, na jugu su Vardeni, a jugoistoku Istočno-sevanske planine. Na istoku su Sevanske planine, a na severoistoku je planina Areguni. 500px|centar
Ravnice
Republika Jermenija je planinska zemlja i veća kontinuirana ravničarska područja na teritoriju ove zemlje su jako rijetka. Najčešći ravničarski vidovi reljefa predstavljeni su plitkim kotlinama i vulkanskim platoima.
Ravničarska područja u Jermeniji obuhvaćaju ukupnu površinu od 4720 km² ili 15,5% površine zemlje. Najveća i najvažnija od njih je Araratska ravnica koja sa 3300 km² površine čini 70% svih ravničarskih područja Jermenije. Značajnija dolinska područja su i Širakska ravnica (površine 600 km²), Lorijska kotlina (325 km²) i Masrikska ravnica (oko 300 km²).