cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Univerzitet Lincoln (Novi Zeland)
Univerzitet Lincoln (engleski: Lincoln University; Māori: Te Whare Wānaka o Aoraki) je novozelandski univerzitet osnovan 1990. godine kada je Lincoln College u Canterburyju postao nezavisan od Univerziteta u Canterburyju. Osnovan je 1878. godine i predstavlja najstariju instituciju za poljoprivredno obrazovanje na Južnoj hemisferi. Predstavlja najmanji univerzitet na Novom Zelandu, te jedan od 8 univerziteta pod upravom vlade. Kampus ima površinu od 50 hektara i nalazi se oko 15 km udaljenosti od Christchurcha.
Terence Winter
Terens Vinter (Njujork, 2. oktobar 1960) američki je filmski i televizijski producent i scenarista. Vinter je kreator, scenarista i izvršni producent televizijske serije Carstvo poroka koja se od 2010. emituje na kanalu Ejč-Bi-Ou. Pre toga, bio je jedan od scenarista i izvršnih producenata serije Porodica Soprano. Godine 2013. napisao je scenario za film Vuk sa Vol Strita Martina Skorsezea koji mu je doneo nominaciju za Oskara u kategoroji „Najbolji adaptirani scenario“.
Položaj LGBT osoba u Afganistanu
Homoseksualnost i cross-dressing su ilegalni u Afganistanu, a kazna može ići do smrtne kazne. Homoseksualnost se posebno često kažnjava smrću u ruralnim delovima Afganistana, gde stanovnici uzimaju zakon u svoje ruke.
Krivični zakon
Afganistanski zakon zabranjuje političke partije, građanske organizacije ili druge interesne grupe koje se zalažu za bilo šta što se protivi islamskom moralu. Prema tome, nijedna politička organizacija ne podržava prava LGBT osoba, niti postoji ijedna LGBT organizacija.
Atlanta, Michigan
Atlanta je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 827, što je 70 (9,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ringe
Ringe je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Grafšaft Benthajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.165 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3456019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grafšaft Benthajm Ringe se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Grafšaft Benthajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 35,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.165 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 61 stanovnika/km².
Los Cuervitos (razvrstavanje)
Los Cuervitos ima više značenja:
Kenosha County, Wisconsin
je okrug u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 166.426, što je 16.849 (11,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Los Cuervos (razvrstavanje)
Los Cuervos ima više značenja:
Monday Night Football
Monday Night Football (MNF) je američka sportska TV-emisija koja se emitira uživo i u kojoj se prenosi jedna od fudbalskih utakmica National Football League. Originalno se emitirala ponedjeljkom navečer na programu mreže ABC od 1970. do 2005. godine, a od 2006. godine se emitira na programu sportskog kanala ESPN. Smatra se jednom najgledanijih emisija na američkoj televiziji.
Велики Извор
Велики Извор је градско насеље у граду Зајечару у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 2684 становника (према попису из 1991. било је 2945 становника).
Географија
Смештено је 5 km североисточно од центра града Зајечара.
Познате особе
У Великом Извору су рођени Ђорђе Генчић, предратни министар и индустријалац, и Анта Антић, један од учесника атентата на краља Александра Обреновића.
Демографија
Према попису становништва из 2002. године насеље има 2.684 становника. 1991. године насеље је имало 2.945, 1953. године 3.676 и 1924. године 4.000 становника.
У насељу Велики Извор живи 2227 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,7 година (43,0 код мушкараца и 46,3 код жена). У насељу има 754 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,56.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Clipperton (otok)
Otok Clipperton (francuski: Île de Clipperton a ponekad Île de la Passion) je nenastanjen koraljni atol površine sedam kvadratnih kilometara smješten u sjevernom Pacifiku, 1,300 km jugozapadno od Meksika, na 10.3°N, -109.21667°W.
Predstavlja francuski posjed kojim se upravlja iz Francuske Polinezije od strane visokog komesara Republike. Državni kod je IP. thumb|left|Karta Otoka Clipperton
Iako je u teritorijalnim vodama Otoka Clipperton pronađeno oko 115 vrsta riba, jedinu ekonomsku aktivnost predstavlja tunolov. Drugih prirodnih resursa nema.
Otok leži na 965 km od Rta Tejupan u meksičkom Zaljevu Mancanilla, što predstavlja najbliže kopnom. Prstenasti otok je skoro cijeli jedan vijek okruživao svoju lagunu te ima obujam oko 8 km (5 milja). Laguna ima kiselu i stajaću vodu. Clipperton Rock s 21 m (69 ft) nadmorske visine je najviši vrh.
Otok ima tropsku oceansku klimu s prosječnim temperaturama od 20–32 °C. Kišna sezona traje od in maja do oktobra i otok pogađaju tropske oluje. Obližnje vode su tople zbog zapade struje koja teče direktno s kopna.
Vegetacija na otoku se sastoji od niskog raslinja. Od godine 1858. do 1917. nije ju bilo, što je danas predmet različitih naučnih hipoteza.
Otok je otkrio Ferdinand Magellan godine 1521, a ime je dobio po Johnu Clippertonu, britanskom gusaru koji ga je u 18. vijeku koristio kao bazu za napade na španske brodove u vodama Južne Amerike. Oko otoka su se u 19. vijeku sporili SAD i Meksiko, da bi ga godine 1858. anektirao francuski car Napoleon III. Godine 1897. Meksiko je odlučio uspostaviti svoj suverenitet osnivanjem stalnog naselja. Do godine 1914. broj stanovnika narastao je na stotinu, da bi se za tri godine smanjio na šest, nakon što su zbog izbijanja meksičke revolucije prestali stizati redovne dostave zaliha s kopna. Posljednje preživjele je evakuirala američka topovnjača godine 1917. i otada otok nema stalnih stanovnika. Francuska je suverenitet nad otokom konačno ustanovila godine 1930. arbitražom italijanskog kralja Vittoria Emmanuelea III, ali su svi planovi o stvaranju trajnog naselja konačno napušteni godine 1986. Otok Clipperton je otada podrugljiv sinonim za francuske prekomorske posjede.
El Guamuchilito (razvrstavanje)
El Guamuchilito ima više značenja:
Bruciapecora, Forlì-Cesena
Bruciapecora je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring
Gospodar prstenova: Prstenova družina (eng. The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring) je fantastični pustolovni film Petera Jacksona iz 2001. i prvi iz trilogije Gospodar prstenova, temeljen na slično naslovljenom romanu J.R.R. Tolkiena. Jackson je počeo raditi na projektu 1995., prvotno zamišljenom kao dvodijelna adaptacija Tolkienova djela. Sljedećih šest godina, projekt se proširio na tri filma snimljena u 15 mjeseci na Novom Zelandu.
Radnja
Prolog, kojeg pripovijeda Galadriel, prikazuje čarobnjaka Saurona koji kuje Jedinstveni Prsten kojim će pokoriti Međuzemlje preko porobljavanja nosača Prstenova moći - moćnih magičnih prstenova koji su dati svakoj rasi - Vilenjacima, Patuljcima i Ljudima. Formiran je Posljednji savez vilenjaka i ljudi kako bi se suprotstavio Sauronu i njegovim snagama u podnožju Klete gore, ali iznenada se pojavljuje sam Sauron kako bi ubio Elendila, kralja Arnora i Gondora, i Gil-galada, Uzvišenog Kralja Noldora. Tada Isildur zgrabi slomljeni mač svoga oca i odsječe Sauronovu ruku. Udarac odsječe Sauronove prste, odvojivši ga od Prstena i poražava njegovu vojsku. Međutim, kako je Sauronov život vezan s prstenom, on nije sasvim poražen sve dok se sami prsten ne uništi. Isildur odnosi Prsten i podilazi iskušenju, odbijajući ga uništiti. Poslije mu orci spremaju zasjedu i ubijaju ga, a prsten biva izgubljen u rijeci u koju je Isildur pao.
Prsten je pronađen dva i pol milenija poslije, kada dolazi do stvaranja Golluma, koji ga odnosi u podzemlje na pet stoljeća, a prsten daje Gollumu "neprirodno dug život". No, prsten ga napušta, a pronalazi ga hobit Bilbo Baggins, na veliku Gollumovu žalost. Bilbo se vraća svojem domu u Shire s Prstenom, a priča se nastavlja šezdeset godina poslije. Na svoj 111. rođendan, Bilbo ostavlja Prsten svojem nećaku i posvojenom nasljedniku Frodu Bagginsu. Čarobnjak Gandalf ubrzo saznaje da je to Jedinstveni Prsten te ga pošalje sa Samom u Bree, s planom da se sastanu s njim nakon on ode u Isengard kako bi se sastao sa Sarumanom. Saruman otkriva da su Utvare prstena napustile Mordor kako bi uzeli Prsten i ubili bilo koga tko ga nosi; kako se već pokorio Sauronu, zarobljava Gandalfa na vrhu Orthanca. Frodu i Samu se ubrzo pridružuju hobiti Merry i Pippin. Nakon što su susreli orke na putu, uspijevaju doći u Bree gdje upoznaju čovjeka zvanog Strider, koji pristaje da će ih odvesti do Rivendella. Pristaju samo zato jer Gandalf nije tamo da ih vodi. Nakon putovanja, provode noć u Weathertopu, gdje ih napadaju orke. Strider uspijeva odbiti orke, ali Frodo biva teško ranjen mačem, pa moraju brzo stići u Rivendell zbog liječenja. Dok ih progone orke, Froda nosi vila Arwen do vilenjačkog utočišta Rivendell, gdje ga liječi njezin otac, Elrond.
U Rivendellu, Frodo se sastaje s Gandalfom, koji mu objašnjava zašto se nije mogao sastati s njima u Breeju kako je bilo planirano. U međuvremenu, traju sastanci između različitih ljudi, a Elrond saziva vijeće kako bi se odlučilo što će se napraviti s Prstenom. Prsten se može uništiti samo bacanjem u užarenu lavu Klete gore, gdje je iskovan. Kleta gora nalazi se u Mordoru, pokraj Sauronove tvrđave Barad-dûr, pa će to biti nevjerojatno opasno putovanje. Frodo se dobrovoljno javlja da odnese prsten na Kletu goru budući da se ostali svađaju tko bi trebao i tko ne bi trebao odnijeti prsten. Pridružuju mu se njegovi prijatelji hobiti i Gandalf, kao i Strider, za kojeg se otkriva da je Aragorn, pravi nasljednik trona Gondora. S njima putuju i Vilenjak Legolas, Patuljak Gimli i Boromir, sin vladara Gondora. Zajedno okupljaju Prstenovu družinu. Družina polazi i pokušava prijeći Caradhras, ali ih zaustavljaju Sauronove čarobnjačke moći. Prisiljeni su putovati ispod planine kroz Rudnike Morije. Nakon što su se razdvojili u Rudnicima, Pippin slučajno odaje njihovu prisutnost grupi orka. Družina nakon toga nalijeće na Balroga, drevnog demona vatre i sjene, na Mostu Khazad-dum. Gandalf se suprotstavlja Balrogu na mostu, dajući tako vremena ostalima da pobjegnu iz rudnika, dok on pada s demonom u provaliju.
Grupa odlazi u Lothlórien, gdje se stavljaju pod zaštitu vladara tog područja, Galadriela i njezinog muža Celeborna. Nakon odmora, odlučuju otputovati na rijeku Anduin prema Parth Galenu. Po dolasku u Parth Galen, Boromir pokuša oduzeti Prsten Frodu, koji uspijeva pobjeći stavivši prsten na svoju ruku. Znajući da će iskušenje koje isijava Prsten biti preveliko za Družinu, Frodo ih odlučuje napustiti i otići u Mordor sam. U međuvremenu, ostatak družine napadaju Uruk-haiji. Merry i Pippin, shvativši da Frodo odlazi, skreću pozornost orka, puštajući tako Frodu da pobjegne. Boromir odjuri pomoći dvojici hobita, ali smrtno ranjava zapovjednik Orka Lurtz, a Merry i Pippin su zarobljeni. Aragorn, Legolas i Gimli pronalaze Boromira, koji požali što je pokušao ukrasti Prsten i umire. Odlučuju se dati u potjeru za orkama i spasiti hobite, ostavljajući Froda njegovoj sudbini. Sam se pridružuje Frodu prije nego što je otišao, a dvojica hobita nastavljaju put u Mordor.
Usporedba s izvornikom
Jackson, Walsh i Boyens napravili su brojne razlike u priči zbog tempa radnje i razvoja likova. Jackson je rekao da mu je glavna želja bila da snimi film fokusiran primarno na Froda i Prsten, okosnicu priče. Prolog je sažeo Tolkienovu pozadinsku priču, u kojoj je sedmogodišnja opsada Posljednjeg saveza Barad-dura jedna bitka, gdje Elendil jednostavno biva ubijen od strane Saurona, što iskorištava Isildur za svoj napad. Sauron je prikazan kako eksplodira, iako je Tolkien rekao da ga je samo napustio duh. Isildur sačuva Jedinstveni Prsten za uspomenu, ali ga on ne iskvaruje kao što je opisano u pripovijedanju. Savjetovano mu je da uništi Prsten, ali se ne spominje da on i Elrond odlaze na Kletu goru kao što je prikazano u kasnijem razgovoru između Elronda i Gandalfa.
Događaji s početka filma su sažeti ili izostavljeni. Glavna razlika je ta da Gandalf nije svjestan da je Bilbo spreman napustiti Shire. U knjizi, vrijeme koje je prošlo između trenutka kad Gandalf ostavlja Frodu Prsten i povratka kako bi se otkrio natpis na njemu je 17 godina, što je sažeto zbog vremenskog razloga. Osim toga, Frodo provodi nekoliko mjeseci pripremajući se za svoje putovanje u Bree što je skraćeno u jedan dan, kako bi se umanjila dramatska napetost. Likovi kao što su Tom Bombadil su izostavljeni zbog radnje kao i zbog povećanja prijetnje orka. Te sekvence su izostavljene i kako bi se ostavilo prostora za pojavljivanje Sarumana, koji se u knjizi pojavljuje samo u flashbacku u Dvije kule. Gandalfovo zatočeništvo je prošireno s prizorom borbe. Sarumanova uloga je povećana: on je kriv za snježnu mećavu u Caradhrasu, uloga preuzeta od duha u knjizi.
Jedan od značajnijih dodataka je onaj da Aragorn mora prevladati svoju skepsu kako bi zatražio pravo nad kraljevstvom. Ovaj element nije prisutan u knjizi, gdje Aragorn namjerava zatražiti prijestolje u pravo vrijeme. Sve je to napravljeno zbog Jacksonova uvjerenja da se svaki lik mora promijeniti ili saznati nešto tijekom priče. Arwen Evenstar također ima veću ulogu u filmu, zamijenivši lik iz knjige, Glorfindel, u spašavanju Froda. Lik Elronda također se razlikuje od svog književnog predloška; u filmu on sumnja da Ljudi mogu preživjeti bez Kralja. Knjiga jednostavno završava bez dramatičnog završetka, budući da je Tolkien napisao jedinstvenu priču objavljenu u tri dijela. Jacksonovo djelo završava velikom bitkom, u kojoj predstavlja (neimenovanog) antagonista kojeg se u scenariju naziva Lurtz. U knjizi bitka koja dovodi do Boromirove smrti je ispričana u flashbacku u drugom poglavlju, dok je u filmu sve prikazano linearno. Dodavši zadovoljavajući kraj prije čekanja na sljedeći film, Aragorn je svjestan Frodove odluke da ode, dok je u knjizi Družina u kaosu.
Produkcija
Jackson je s Christianom Riversom na priči počeo raditi u kolovozu 1997., dok je u isto vrijeme angažirao Richarda Taylora i Wetu Workshop da počenu stvarati njegovu interpretaciju Međuzemlja. Jackson im je rekao da naprave Međuzemlje što uvjerljivije i vjerodostojnije, tako da ono izgleda kao da je izašlo iz stvarne povijesti.
U studenom, Alan Lee i John Howe počeli su izradu početnih koncepata scenografije. Lee je stvorio mjesta kao što su Rivendell, Isengard, Moriju i Lothlórien. Weta i scenografski odjel počeli su pretvarati dizajne u arhitekturu, dok je Dan Hennah skautirao lokacije. 1. travnja 1999. ekipi se pridružila Ngila Dickson počevši dizajnirati kostime. Ona i 40 švelja izradili su 19 000 kostima.
Nagrade
Film je 2002. osvojio 4 Oscara od 13 nominacija. Pobjedničke kategorije bile su fotografija, vizualni efekti, šminka i najbolji originalni glazbeni broj. Film je bio nominiran u kategorijama najboljeg sporednog glumca (Ian McKellen), scenografije, redatelja, montaže, najbolje pjesme, najboljeg filma, zvuka, dizajna kostima i scenarija. Također, film je 2002. osvojio i nagradu Saturn za najbolje specijalno DVD izdanje.
Nakon završetka kino prikazivanja, film se smjestio među deset najsupješnijih filmova širom svijeta, zaradivši više od 860 milijuna dolara.
Kritike
Većina kritičara je hvalila prvi dio slavne trilogije. James Berardinelli je filmu dao 4 od 4 zvijezde: "Sa ovom produkcijom, Jackson je iskoristio "Gospodara prstenova" kako bi ponovno izumio fantastiku za kinematografiju na isti način na koji je knjiga ponudila bazu za napisanu riječ". Roger Ebert mu je dao 3 od 4 zvijezde i hvalio ga, ali priznao i sitne nedostatke: "Jako dobro napravljena pustolovina...No neki će požaliti što su Hobbiti izgurani u drugi plan i smanjeni u sporedne likove. I film se oslanja puno više na akcijske scene od Tolkiena".
Kritičar Večernjeg lista Arsen Oremović bio je prilično suzdržan i dao filmu dva od ukupno četiri 'kritičarska prsta': "Upravo zbog za maštu poticajnih Tolkienovih priča i njihovog kultnog obožavanja, Jackson je imao tešku zadaću makljaže s vlastitim projekcijama svakog čitatelja ponaosob, a u njegovim predodžbama pojedini likovi možda previše dolaze iz područja horora...Kaže se da slika govori više od stotinu riječi, ali nije baš tako. U ovom slučaju Tolkienovi junaci djeluju ipak prostije i viđenije nego u pisanim opisima. Po ikonografiji i vizualnim efektima, "Gospodar prstenova" djeluje ka izvrsna sublimacija najboljih dijelova "Mumije", "Jurskog parka", "Tomb Raidera" i neupitni gospodar FX filmova, nego kao posebno originalna i čarobna cjelina".
Concepción Luna, González
Concepción Luna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini González.
Položaj LGBT osoba u Gani
LGBT osobe u Gani nemaju većinu ljudskih prava. Muška homoseksualnost je zabranjena članom 104 krivičnog zakona iz 1960. godine (dopunjen 2003).
Bassomanno, Avellino
Bassomanno je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 778 m.
Kosmos-1949
Kosmos-1949 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1949 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 28. maja 1988. Raketa-nosač je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 3000 kilograma. Kosmos-1949 je bio vojni izviđački satelit za praćenje flote.
Rakab al Ḩamīd, Lahij
Rakab al Ḩamīd je naselje u Jemenu u pokrajini Lahidž.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1783 m.
El Guanacaste (razvrstavanje)
El Guanacaste ima više značenja:
North Bonneville, Washington
North Bonneville je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 956 stanovnika.
Felipe Tzintzun, Salvador Escalante
Felipe Tzintzun je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Salvador Escalante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 381 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2788 m.
San Rafael de Díaz, Huejúcar
San Rafael de Díaz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Huejúcar.
Los Cuirindales (razvrstavanje)
Los Cuirindales ima više značenja:
Cistio, Firenze
Cistio je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Kosmos-1950
Kosmos-1950 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1950 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 30. maja 1988. Raketa-nosač Ciklon-3 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1500 kilograma. Kosmos-1950 je bio geodetski satelit.
Zločin u školi
Zločin u školi je jugoslavenski igrani film snimljen 1982. godine u režiji Branka Ivande. Po žanru predstavlja za tadašnju jugoslavensku kinematografiju rijedak primjer kriminalističkog filma, a temelji se na romanu Stroj za maglu Pavla Pavličića. Protagonist, čiji lik tumači Zlatko Vitez, je profesor Zlatko Kovač, mladi nastavnik koji dolazi u jednu srednju školu zamijeniti prethodnika koji je smrtno stradao u nerazjašnjenim okolnostima. Radnja prikazuje kako se nedugo potom u školi dogodi ubojstvo te kako profesor Kovač odluči otkriti počinitelja, za kojeg sumnja da je bio upetljan u događaje vezane uz studentsku pobunu 1968. godine.
Uloge
Ostale uloge ▼
Brie Larson
Bri Larson (rođena 1. oktobra 1989. u Sakramentu) američka je glumica i pevačica, najpoznatija po ulozi u filmu Soba iz 2015. za koju je osvojila brojna prestižna priznanja, uključujući Oskara i Zlatni globus za najbolju glumicu u glavnoj ulozi. Takođe je igrala zapažene uloge u drami Privremeni dom (2013), koja joj je donela nominaciju za Nagradu Spirit, komedijama Skot Pilgrim protiv sveta (2011), Na tajnom zadatku (2012), Don Džon (2013) i Haos u najavi (2015) i seriji Ujedinjene Države Tare.
Purdy, Missouri
Pardi je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.098, što je 5 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trestieni, Tâmboești
Trestieni je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Tâmboești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Kewaunee County, Wisconsin
je okrug u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.574, što je 387 (1,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Monteciapellano, Pesaro e Urbino
Monteciapellano je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Rosemont, Maryland
Rouzmont je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 294, što je 21 (7,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Guanacastle (razvrstavanje)
El Guanacastle ima više značenja:
Paso de Mezquitic, San Juan de los Lagos
Paso de Mezquitic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
La Loma del Refugio, El Llano
La Loma del Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini El Llano.
David Sinčić
David (Mojsije, Isarije) Sinčić (Šibenik, 23. svibnja 1911. - Zagreb, 6. svibnja 1949.) je bio veliki župan NDH i ustaški stožernik.
La Loma del Refugio, El Llano
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1999 m.
David Sinčić
Životopis
Gimnaziju završio u Šibeniku a studij medicine započinje (tri semestra) u Zagrebu. Prekinuvši medicinu, studira i završava 1935. pravo u Beogradu. Ulazi u krug sveučilištaraca bliskih HSS-u; izabran je za predsjednika beogradske i zemunske sekcije HSS-a. Po povratku u Šibenik odbornik je u gradskoj organizaciji HSS-a. Nakon talijanske okupacije (1941.) uhićen i pušten pod uvjetom da napusti Šibenik.
U Zagreb dolazi u lipnju 1941., gdje je uz pomoć Andrije Artukovića primljen u državnu službu novouspostavljene NDH; podžupan je Velike župe Bribir i Sidraga sa sjedištem u Kninu, a od kraja listopada i veliki župan iste župe. Istodobno je postao i ustaški stožernik u istoj župi. U ožujku 1942. postavljen je i za zamjenika općeg upravnog povjerenika kod Zapovjedništva talijanske II. armate. Ustaški časnik David Sinčić, zamenik Velikog župana Bribira i Sidrage, u svom izveštaju iz kraja juna 1942. godine:
U srpnju 1942. preuzeo je dužnost stožernika ustaškog stožera Lika i Gacka sa sjedištem u Gospiću. U proljeće 1942. Sinčić je bio glavni pregovarač s četničkim vođama oko njihove lojalnosti i priznanja NDH. U veljači 1943. imenovan je povjerenikom vlade NDH kod II. armate sa sjedištem na Sušaku, gdje ostaje do kapitulacije Italije kada je 9.IX. uhićen. Zapovjednik II. armate general Mario Robotti ga je kanio voditi u Rim.
Prebačen je, zajedno s obitelji, u Mali Lošinj, radi transporta u Italiju, ali uspijeva pobjeći brodicom. Ostavši u dobrim odnosima s HSS-om, održavao je i veze između dijela ustaških prvaka (sklonih sporazumu s HSS-om) i pojedinih predstavnika HSS-a. Intenzivni su njegovi konatakti s Augustom Košutićem, s pojedinim članovima HSS-a u Rimu; veza je s Ivanom Meštrovićem. Sudjeluje u pripremama puča Lorković-Vokić, te je nakon njegova "otkrivanja" uhićen i zlostavljan. Krajem 1944. zatočen je u Lepoglavi, odakle ga spašava i prevozi privatnim autom u Zagreb njegova supruga Eleonora Sinčić u travnju 1945. Nije se povlačio iz Zagreba.
Divizijski vojni sud u Zagrebu osudio ga je 1948. na smrt. Ne zna se gdje je pokopan.
Callalta, Treviso
Callalta je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
The Galileo Seven
The Gallileo Seven je 16. epizoda američke SF-serije Zvjezdane staze premijerno prikazana 5. januara 1967. godine. Radnja prikazuje kapetan Kirk sa USS Enterprise šalje šatl na čelu sa Spockom u istraživačku misiju, ali kako se on sruši na planetu gdje će se preživjela posada morati suočiti sa primitivnim i nasilnim vanzemaljcima. The Galileo Seven, čiji je scenario dijelom bio inspiriran klasičnim hollywoodskim filmom Five Came Back, je prva epizoda Zvjezdanih staza u kojoj se pojavljuje šatl.
Puentecillo Palo Seco, La Trinitaria
Puentecillo Palo Seco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Mayberry R.F.D.
Maybery R.F.D. je američki televizijski sitkom koji se originalno prikazivao na programu mreže CBS od 1968. do 1971. godine. Predstavljao je nastavak, odnosno svojevrsni spin-off popularnog sitkoma The Andy Griffith Show, s kojim je dijelio isto mjesto i radnje i većinu likova s izuzetkom nekadašnjeg protagonista šerifa Andyja Taylora. Ranija serija je prekinuta zato što se glavni glumac Andy Griffith odlučio baviti s novim projektima, pa se zato radnja usredotočila na lik farmera Sama Jonesa (koga je glumio Ken Berry) i njegovog sina Mikea (koga je glumio Buddy Foster), uvedene u posljednjoj sezoni Andy Griffith Showa. Usprkos odlaska glavnog glumca, nova serija je naslijedila popularnost i veliku gledanost stare, ali je usprkos toga njeno snimanje prekinuto zahvaljujući tzv. [[ruralna čistka|ruralnoj čistki]] godine 1971.
Puentecillo Palo Seco, La Trinitaria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 721 m.
Mal Paso, San Pedro el Alto
Mal Paso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2399 m.
Ogașu Podului, Sichevița
Ogașu Podului je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Sichevița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
Rancho San Pablo, Coxcatlán
Rancho San Pablo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Coxcatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Cvitović (Slunj)
Cvitović je naselje smješteno 5 km sjeverno od Slunja. Kao administrativna jedinica Grada Slunja mjesnom odboru Cvitović pripadaju naselja Cvitović, Donja Glina, Glinsko Vrelo i Marindolsko Brdo.
Povijest
Ovaj kraj nekoć je bio sjedište snažnog i mnogobrojnog plemena Ladihovića (Ladyhovich, Vladyhovych) te je pretpostavka da se i naselje Cvitović nekada zvalo Ladihović. Istočno od Cvitovića, uz staru cestu prema Dalmaciji, na prijelazu preko rijeke Korane nalazi se stari Kremen grad za koji se pretpostavlja da je imanje i grad za obranu plemena Ladihovića. Pleme Ladihovića držalo je zemlje uz obje strane rijeke Korane prema Lađevcu, Slunju, izvoru rijeke Gline i Klokoču te je graničilo sa plemenima klokočkim, smrčkovićkim i stojmerićkim. U plemenu je bilo vlastele koja je držala kmetove, plemića jednoselaca i feudalaca doseljenih iz južnih krajeva Hrvatske. Poglavica plemena hrvatski se zvao "knežinjak", a latinski "sudac". Poglavita vlastela bili su: Fabianići, Nemanići, Herendići, Sankovići, Nikšići ili Mikšići i Cvetovići. Plemenska samostalnost postupno se gasi pod pritiskom moćnih feudalaca Krčkih-Frankopana koji 1442. otkupljuju Kremen grad od Ilke, udovice Domše od Ladihovića. Ovu dinamičnu župu naročito su ugrožavali Turci u 16. stoljeću. Mnogo je ljudi izginulo, umrlo od boleština i gladi, odvedeno u tursko ropstvo i raseljeno u razne krajeve da bi sačuvalo vlastiti život.
U razdoblju od preko 100 godina na ovom području gotovo da i nije bilo civilnog stanovništva. Nakon Bečkog rata (1683.-1699.) ovaj kraj oslobođen je od Turaka te mnogi Ogulinsko-modruški rodovi, kao i rodovi sa šireg područja Generalskog Stola i Bosiljeva u sklopu kolonizacije naseljavaju područje ladihovićkog plemena: Radočaj (92 osobe - 21 obitelj), Turkalj (126-19), Paulić (77-15), Stipetić (47-10), Kučinić (16-3), Mlinac (20-3), Poljak (19-2), Raužan (10-1), Bogović, Šlat.
U prvim desetljećima 18. stoljeća dio obitelji doseljava s područja Dalmacije i Bosne (starosjedioci Hrvati nemuslimani, kojih je bilo po sjevernijem dijelu oko Kozare, Kamengrada, Prijedora, Sanskog Mosta, oko Dubice, Ljubije i Majdana). Može se reći da je naseljavanje ovog područja završeno s krajem 18. stoljeća, a konačnim uređenjem Vojne krajine 1746. Cvitović se našao u sastavu Karlovačkog generalata, Slunjske pukovnije, Lađevačke kumpanije br. 1.
Ringstedt
Ringštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Kukshafen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 871 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3352048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kukshafen Ringštet se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Kukshafen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 7 metara. Površina opštine iznosi 26,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 871 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Cvitović (Slunj)
Župa Cvitović
Nakon okupacije slunjskog područja u studenom 1991. i progona gotovo cjelokupnog katoličkog življa, pobunjeni Srbi su ju zapalili 18. ožujka 1992.. Nakon vojno-redarstvene operacije Oluja i povratka stanovništva, obnavljana je od 1996. do 2001. .
Kapela sv. Valentina pokraj župnog stana spominje se 1842. Gradili su je seoski majstori u vremenima oskudice te su radovi izvedeni nekvalitetno. U derutnom je stanju i čeka temeljitu obnovu. Župni stan sagrađen je 1764.. Zub vremena ga je nagrizao i bio je u derutnom stanju sve do 1989. kad je temeljito obnovljen. Za vrijeme srpske agresije opustošen je te je opet obnovljen nakon povratka 1995. godine.
Župa je u sastavu slunjskog dekanata i Gospićko-senjske biskupije. Prema statističkim podacima župe za 2006. u istoj je 957 katolika (959 stanovnika) u 348 obitelji. Od 13. listopada 2009. župom upravlja vlč. Antonio Čutura.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva 2001. samo naselje Cvitović ima ukupno 362 stanovnika (182 muška i 180 ženskih).
Solaris (film, 1972)
Solaris, je sovjetski film iz 1972. zasnovan na romanu „Solaris“ poljskog pisca Stanislava Lema. Režirao ga je Andrej Tarkovski. Rimejk tog filma snimljen je 2002. godine u režiji Stevena Soderberga sa Georgeom Clooneyjem u glavnoj ulozi.
Kratak sadržaj
Solaris je planeta potpuno prekrivena okeanom koji predstavlja neki oblik inteligentnog života. Iznad planete lebdi svemirska stanica ljudi koji istražuju planetu. Posle misterioznog nestanka jednog naučnika sa baze, Kris Kelvin je poslat kako bi istražio čudne okolnosti i doneo izveštaj o radu stanice. Kada je stigao pronašao je bazu u haosu, a posadu u teškom nervnom rastrojstvu. Uskoro na stanici susreće svoju ženu koja je mrtva već 7 godina.
Rupert Friend
Rupert Frend (1. oktobar 1981) britanski je glumac poznat po ulogama Džordža Vikama u adaptaciji romana Gordost i predrasude iz 2005, Kerta Kotlera u ratnoj drami Dečak u prugastoj pidžami iz 2008, princa Alberta u biografskom filmu Mlada Viktorija iz 2009. i Pitera Kvina u seriji Domovina, koja mu je donela nominaciju za nagradu Emi.
Kosmos-1951
Kosmos-1951 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1951 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 31. maja 1988. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1951 je bio satelit namijenjen za istraživanje prirodnih bogatstava Zemlje.
Los Cuisillos (razvrstavanje)
Los Cuisillos ima više značenja:
Al Mājūr, Lahij
Al Mājūr je naselje u Jemenu u pokrajini Lahidž.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2392 m.
Budrio, Forlì-Cesena
Budrio je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3650 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
El Guanal (razvrstavanje)
El Guanal ima više značenja:
Tomašnica
Tomašnica je naselje u Karlovačkoj županiji, desetak kilometara sjeverozapadno od grada Karlovca, u smjeru mjesta Netretić.
Los Cárdenas (razvrstavanje)
Los Cárdenas ima više značenja:
Tomašnica
Zemljopis
Tomašnica se nalazi u Gornjem Pokuplju. Gornjim Pokupljem ili Međurječjem smatra se dio prostora hrvatske mikroregije Pokuplja između rijeka gornje Kupe, donje Dobre i Mrežnice. To je ujedno jugozapadni rub Panonske nizine koji graniči s Gorskim Kotrom na jugu, Slovenijom na zapadu i Kordunom na istoku. Sama Tomašnica se nalazi na točki gdje se susreću područja gradova Karlovca, Duge Rese (odnosno općine Netretić) i Ozlja. Tomašnica administrativno pripada gradu Ozlju, a crkveno staroj hrvatskoj župi Uzvišenja Svetog Križa u Završju Netretićkom koja spada u Ozaljsko - lipnički dekanat Zagrebačke nadbiskupije. Okružena je naseljima Grdun, Donje Stative, Završje Netretićko i rijekom Dobrom, krškom ponornicom i jednom od najljepših hrvatskih rijeka na čijoj se desnoj obali nasuprot Tomašnice nalazi naselje Zadobarje. Rijeka Dobra se nedaleko Karlovca ulijeva u rijeku Kupu.
Kroz Tomašnicu, uz Dobru od Donjih Stativa pa dalje preko Grduna prema Ozlju, vodi stara frankopanska cesta.
Tomašnica je živopisno mjesto u dolini Dobre, prepuno živopisnih brežuljaka, vinograda, šuma te brojnih vodotoka. Najduži potok je jednostavno zvan Potok, u njega se ulijeva izvor Marulja, zatim postoje još potok i izvor Žlibanja, potok i izvor Beloslavina, izvor Vitunjac, Mikina Mlaka, Vuljanićev Zdenac, izvorišta Popovšćak I i II itd. Tip sela je raštrkani s nekoliko međusobno odvojenih zaselaka. Taj kraj se nalazi na samom početku preddinarskog krškog krajolika što uvelike određuje njegovu floru i faunu.
Tomaščane stanovnici okolnih mjesta (a posebno Zadobarci koji tako nazivaju sve preko vode) znaju nazivati Brajcima iako taj termin nikada nije potpuno objašnjen pa neki pod njim podrazumijevaju stanovništvo na lijevoj obali Dobre, neki pak stanovništvo Netretića, a neki sve koji žive u blizini Dobre. Neki Brajcima smatraju samo one na lijevoj obali Dobre, a neki sve između rijeka Dobre i Kupe s Netretićem kao središnjim brajskim mjestom. Podrijetlo tog termina je također nejasno. Po objašnjenju lokalnog stanovništva taj naziv dolazi od starinskog naziva Dobrajsko za područje uz Dobru pa bi stanovnici bili (Do)Brajci dok neka literatura također spominje ilirsko pleme Breuca koje je nekada živjelo na okolnim prostorima pa taj termin izvode iz naziva tog plemena, a Brajcima smatraju svo hrvatsko stanovništvo od Bele Krajine u Sloveniji pa sve do Karlovca.
Pojam Brajci se također još izvodi iz imenice brajda odnosno pridjeva brajdski, dovodi se u vezu s obližnjim toponimom Brajak Brdo i prezimenima Brajak i Brajković, ali će mu točno podrijetlo vjerojatno zauvijek ostati nepoznato.
Nekada se za Tomaščane također govorilo da su Živičari jer žive u živici (šumi), ali je taj pomalo pogrdan izraz već polako zaboravljen. Naziv Živičari je u širem smislu također obuhvaćao taj kraj te je označavao čvrste, "žilave" ljude i njihov naporan seljački i težački život.
Tomašnica je među mjesnim stanovništvom podijeljena na Donju Tomašnicu (kraj uz Dobru), Srednju Tomašnicu (Potočko Selo, Pavlić Brdo) te Gornju Tomašnicu (kraj uz granicu s Gornjim Grdunom) iako ta podjela administrativno ne postoji.
Tomaščanski zaselci su: Bani, Belavići (Belavići, Mačaki, Bosiljevci), Dumešići, Hrastovčaki (Rastučaki), Moškuni (lokacija najčešće zvana Marulja po obližnjem izvoru), Mravunci, Pavlić Brdo (Matakovići, Pavlići, Belavići), Potočko Selo (Munčići, Kušani, Bani i dr.), Sarovsko selo ( zvano još i Starčići, iako tog prezimena danas nema u Tomašnici, danas se tu nalaze Hrvoji, Mikčevci, Mikulandrići, Mravunci, Bosiljevci...), Sohan (Matakovići), Suci, Vuljanići (Vuljanići, Matakovići), Šemetari (Dvor, Na Tomašnici), taj naziv se odnosi na vlastelinski dvor (kuriju) i okolna polja, tu danas žive Dumešići zvani Šemetari, za taj dio mjesta se često govori da je to prava Tomašnica, dok se ostali zaselci nazivaju svojim imenima ; Križanja (kuće Hrastovčaka, Kružića...) je pak glavno raskrižje gdje se križaju ceste za Zadobarje, Stative, Grdun i Završje. Na Križanji se nalazi spomenik palim vojnicima iz Drugog svjetskog rata.
Pušćike su vinorodno područje gdje mnogi Tomaščani, a i mnogi izvan Tomašnice imaju svoje vinograde, tu se pretežito uzgaja domaće necijepljeno grožđe zvano drajsan ili direktor odnosno derektor, ostala vina karakteristična za ovaj kraj su još aninos i francoz tj. francuz. Pišćanka (Pisjanka) je jedan od najviših vrhova u Tomašnici i okolici koji se nalazi u šumi Lazina. Uz Potok se nalazi kamenolom jednostavno zvan Kamenik odakle su ovdašnji ljudi uzimali pijesak i kamen za vlastite potrebe. Još jedan manji kamenolom se također nalazi na usponu prema zaselku Belavići tj. prema Završju. U blizini Završja nalaze se izvorišta pitke vode "Popovšćak I" i Popovšćak II" koji ostvaruju količinu pitke vode od oko 13 l/sek. Zahvaćene količine vode podižu se mehaničkim putem u vodospremu "Završje" pa zatim u vodospremu "Podbil" iz koje se snabdijeva najveći dio potrošača općine Netretić.
Ostali toponimi karakteristični za Tomašnicu, a koji danas već polako izlaze iz upotrebe među ostalima su Čatrnja, Luke, Kuti, Struge, Topola, Klinovice, Rogačka, Križanja, Lazina, Pišćanka, Glavice, Velika Loza, Vitunjac, Jakševac, Mišišnjak, Obršak, Beloslavina, Krčevina, Cagar, Špica, Lisvina, Obrovnica, Rastići, Kamenik, Vrh, Selo, Pušćike, Rebar, Grabar, Dugi Slogi, Sridnjak, Dolac, Nad Malinum, Funduš, Draga, Potok, Marulja, Žlibanja, Peralo, Brodac, Mlaka, Slap, Ušće, Popovšćak, Graja, Hrjak, Bajeri, Pašći Jarak, Resa, Žliba i mnogi drugi. Prije Drugog svjetskog rata je u Čatrnji na ulazu u Donje Stative postojalo maleno romsko naselje, a manje naseobine Roma su se nalazile i u ostalim susjednim mjestima.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 195 stanovnika te 64 obiteljska kućanstva.
Prezimena
Prezimena s područja Tomašnice su Ban, Belavić, Bosiljevac, Brajak, Broz, Cerovac, Cvitak, Dumešić, Hrastovčak, Hrvoj, Kušan, Kružić, Laslo, Lovras, Mačak, Mataković, Mikčevac, Mikulandrić, Moškun, Mravunac, Munčić, Pavlić, Prašin, Rendulić, Sudac, Šišnović, Vuljanić i druga.
Neka prezimena su karakteristična posebno za Tomašnicu, rijetka u drugim krajevima (npr. Munčić, Dumešić, Hrastovčak, Mikčevac). Neka su karakteristična za širi kraj uz Dobru (npr. Vuljanić, Lovras, Brajak). Određena prezimena vuku podrijetlo iz dugoreškog kraja (Mataković, Belavić). Neka prezimena su došla u Tomašnicu u novije vrijeme (npr. Kružić, Mikulandrić, Laslo). Neka prezimena predstavlja samo jedna ili dvije obitelji u Tomašnici (npr. Kušan, Hrvoj, Moškun, Mikulandrić) dok neka predstavljaju odnosno predstavljali su cijeli zaselci (npr. Suci, Bani, Mravunci itd.)
Dosta tih prezimena je danas pred izumiranjem, a neka, nekad brojna prezimena su već izumrla.
Mnoge obitelji i pojedinci imaju i nadimke (prišvarke), često puta vrlo maštovite i zanimljive poput : Šemetari, Fugini, Miluši, Pizdovage, Jurinovi, Sohanci, Mazalica, Perac, Čombe, Herbečan, Kesten, Kokot, Đever, Bracek, Hazo, Meškić, Milanko, Jole, Paraga, Fric, Cvok, Pajcan, Mihićak, Lovre, Turkić, Perčac, Vuhan, Kranjac, Dule, Zubati, Filipovka, Šoštarka, Kunićanka, Šišnovićka, Kljuna, Katinka i drugi. Često puta ti nadimci postaju sastavni dio imena, pa čak u govoru i potpuno zamjenjuju nečije ime ili prezime. Međutim, danas ti nadimci također polako ulaze u zaborav.
Govor
Govor Tomašnice je karakterističan za cijelu karlovačko-dugoreško-ozaljsku regiju s određenim varijacijama od kraja do kraja. To je izvorno čakavski ikavski govor u koji su s vremenom ušle mnoge kajkavske, a zatim i štokavske riječi pa se tako izgubila upitna zamjenica ča u korist riječi kaj, ali su očuvani i mnogi čakavski elementi (npr. zamjenice zač=zašto, vač=u što, poč=po što, nač=na što, ki=tko, va=u itd.) te se alternacija staroslavenskog glasa jat najčešće ostvaruje kao i tj. na čakavskoj ikavici (npr. riječi lipo, dite, lik, tribati, cviće, mliko, sikira, sime, vrime, kripost, nimati, vriditi, mišati, miriti, rizati, ispovid, grih, grišiti i mnoge druge). Također su očuvani mnogi arhaični oblici i riječi (npr. družina=obitelj, braća=članovi obitelji, stara mati=baka, gospodinjstvo=domaćinstvo, gospodinja=domaćica, kršćenik=kršćanin, čovjek, tanjir=tanjur, točka=jučer, sinoć, kadi=gdje, nu=poštapalica koja se može označiti kao : samo daj, izvoli, i mnogi drugi). Samoglasnik o se često zamjenjuje samoglasnikom u npr. riječi uno=ono, una=ona, unaj=onaj, smu=smo i dr.
Taj se izmiješani, hibridni govor stručno naziva govor ozaljskog književnog kruga ili tzv. brajski govor.
Kajkavske su osobine izrazitije na istočnom rubu tog područja (Ozalj, Pribić, Bregana, Kobilić), a čakavske u zapadnijim krajevima (Duga Resa, Barilović, Ogulin). Tzv. brajski govor ima dodirnih točaka i sa susjednim slovenskim govorima kojima je u određenim povijesnim trenutcima bio vrlo sličan. Također su od štokavskih govora susjednog Korduna ovi čakavsko-kajkavski govori poprimili i poneku štokavsku osobinu (npr. divan, divaniti=govor, govoriti i dr...).
Za Tomašnicu je zanimljivo da se govor po naglasku i nekim drugim osobinama razlikovao čak i od zaselka do zaselka pa su tako Hrastovčaki govorili drugačije od onih s Pavlić Brda, dok je za Suce bilo karakteristično zavlačenje u govoru. Tijekom jednog razdoblja je tomaščanski govor bio vrlo sličan susjednom slovenskom govoru.
U razgovornom žargonu je prisutan velik broj germanizama (fajercek=upaljač, cajt=vrijeme, luteran=nevjeran i loš čovjek) itd.
Govorom ozaljskog književnog kruga su pisali slavni hrvatski plemići Zrinski i Frankopani, književnici i jezikoslovci okupljeni u ozaljskom književnom krugu poput slavnog autora Gazophylaciuma, svećenika pavlina Ivana Belostenca.Tom je jezičnom tipu npr. pripadao Raj duše Nikole Dešića iz 1560, a to je bio molitvenik Ane Katarine Zrinske, supruge Nikole Zrinskoga Sigetskoga. Tim su govorom,odnosno četvrtim hrvatskim narječjem u potpunosti ili djelomično pisali također Ferenc Črnko, Franjo Glavinić, Juraj Ratkaj Velikotaborski, Matija Magdalenić, Pavao Ritter Vitezović i drugi.
Tomašnica do dvadesetog stoljeća
Tomašnica se spominje 1441. godine zajedno s Grdunom, Dobrom (Novigrad na Dobri) i Zadobarjem (Zadoborjem), dok se župa Sv. Križa u Završju (Zavrhi) Netretićkom spominje 1334. godine u statutu biskupije zagrebačke nadđakona goričkog Ivana kao jedna od župa podgorskog kotara goričkog arhiđakonata.
Hrvati su te prostore naselili već u 7. stoljeću te se za vrijeme hrvatskih narodnih vladara i kasnije organiziraju u župe ili županije. Ovaj dio srednjovjekovne Hrvatske je obuhvaćala gorička županija koja se prostirala južno od rijeke Kupe. U opsegu stare goričke županije živjelo je već u najstarije vrijeme više slobodnih plemenskih općina, ili kako su se one same nazivale: bratstva plemenitih ljudi.
Karlovački povjesničar iz 19. stoljeća Radoslav Lopašić u svom djelu Oko Kupe i Korane donosi pregled hrvatskih slobodnih plemenskih općina na području goričke županije. Za kraj oko rijeke Dobre kaže kako tamo već u srednjem vijeku nalazimo slobodnu općinu zadobarsku, oštrovršku, stativsku, završku i tomašničku te kaže da su već u 16. stoljeću ove općine spadale pod grad Ozalj. Ozljem i okolicom kao i velikim dijelom Hrvatske tada vladaju ugledne hrvatske plemićke obitelji knezova Zrinskih i Frankopana. Na čelu općinama je stajao sudac, kod nekih nazivan rihtarom, dok je u Zadoborju kao i u Draganiću nazivan starim hrvatskim imenom župan. Ove su slobodne plemenske općine imale svoje običaje i uredbe, bile su vrlo samostalne i neovisne, radnje koje su imale obavljati bile su namijenjene općem dobru, a poglavito obrani od neprijatelja. No to se s vremenom sve više mijenjalo.
Sve ove plemenske općine u području grada Ozlja su tijekom 16. stoljeća izgubile svoju slobodu i nezavisnost, a slobodni žitelji su većinom postali kmetovi. Tome je posebno pogodovalo što su Zrinski i Frankopani počeli dijeliti dijelove ogromnog ozaljskog vlastelinstva svojim miljenicima i odanim vazalima. Tako već početkom 15. stoljeća na plemićkom dobru Tomašnica (naziv Tomašnica se i danas u užem smislu odnosi najviše na stari plemićki dvor i okolna polja uz Dobru koja su sačinjavala nekadašnje plemićko imanje) nalazimo ozaljskog vazala Stjepana Tatara Mlačkog (Mlaka na Mrežnici), a kasnije Fabijana Šafara od Doljana u Gackoj, koji je po svemu sudeći također bio pripadnik porodice Tatarića. Vjerojatno su ovi mrežnički Tatari potomci Tatara, koji su za kralja Bele IV. provalili u Hrvatsku i tu trajno ostali.
U uvodnici kaptola zagrebačkog iz 1441. godine se spominje da Fabijana Šafara od Doljana u Gackoj, kaštelana grada Ozlja u dvor Tomašnicu na Dobri uvedoše plemići Ivan Grdunski (de Gardo), Franjo Dobranski (de Dobrijan), Luka Ivanković Stativski (Ztathauich), Matija Fabijanov od Zadoborja (Zadobran) i Juraj Miklić, župan u Zadoborju dok je svjedok bio vlastelin Juraj sin Mateja od Zvečaja. Godine 1453. uvedoše po nalogu bana Fridrika Celjskoga, Petar, Andrija i Gjurko Barilovići od Gorice, kao povjerenici banovi, sinove Fabijana Doljanskoga, kaštelana ozaljskoga i plemića gackoga, Jurja, Ivana, Bartola i Šimuna u dobro Tomašnicu na Dobri dok su svjedoci bili plemići Ivan Grdanec od Tomašnice, Martin Pertatić od Stativa, pa Martin Dionižev i Urban sin Blagoje od Stativa, Grdoc od Zavrha (Sv. Križa – Završja) i napokon Martin od Pišćetaka.
Godine 1550. i 1661. se Tomašnica spominje kao slobodna sučija u diobenom spisu ozaljskog vlastelinstva. To je burno vrijeme turskih provala, krvavih bitaka, pljački i paleža, iseljavanja i preseljavanja stanovništva što je zacijelo i Tomašnica osjetila budući da se taj hrvatski kraj uz rijeke Kupu, Dobru, Mrežnicu i Koranu nalazio blizu same granice s krajevima kojima su gospodarili Turci.