cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vincent Cassel
Vincent Cassel (Pariz, 23. studenog 1966.) je francuski glumac i redatelj.
Životopis
Cassel je rođen kao Vincent Crochon u Parizu. Majka Sabine je novinarka, a pokojni otac Jean-Pierre Cassel bio je glumac. Njegov brat Mathieu član je reperske skupine Assassin.
Cassel glumi od 1988. godine. Prvo je pojavljivanje imao u TV seriji La belle Anglaise, a značajniju je filmsku karijeru ostvario nakon uspjeha filma Mržnja (1995.), gdje je za ulogu besposlenog mladića iz siromašnog pariškog predgrađa nominiran za nagradu César.
Njegovi su popularni filmovi Oceanovih dvanaest, Oceanovih trinaest, Vučje bratstvo, Nepovratno, Crni labud te još niz ostvarenja. Za ulogu u filmu Mesrine iz 2008. dobio je nagradu César za najboljeg glumca.
Cassel voli afro-brazilsku umjetničku formu capoeiru, čije je umijeće demonstrirao u Oceanovih dvanaest. Njegova je bivša supruga talijanska glumica Monica Bellucci, s kojom ima kćeri Devu (rođenu 12. rujna 2004.) i Léonie (rođenu 21. svibnja 2010.). Bellucci i Cassel objavili su rastavu u kolovozu 2013. godine.
Hong Lou Meng (film)
San crvenog paviljona je kineski crno-bijeli film snimljen 1944. u režiji Bu Wancanga. Predstavlja prvu ekranizaciju klasičnog istoimenog romana Cao Xueqina, a radnja mu prikazuje odnos nekoliko plemićkih porodica u doba dinastije Qing. Film je nastao za vrijeme drugog svjetskog rata i japanske okupacije, te je imao slab komercijalni uspjeh.
Kosmos-2152
Kosmos-2152 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2152 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 10. jula 1991. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-2152 je bio vojni satelit za fotografsku kartografiju.
Marta Ehrlich
Marta Ehrlich (Zagreb, 27. 4. 1910 - Zagreb, 15. 3. 1980), jugoslavenska slikarica čija su djela i karijera u današnje doba nepravedno zapostavljeni.
Biografija
Marta Ehrlich je rođena 27. 4. 1910, u Zagrebu. Odrasla je u imućnoj i poznatoj zagrebačkoj židovskoj obitelji Ernesta and Erne Laure Ehrlich. Otac joj je bio građevinar (poduzeznik), a majka učiteljica. Ehrlichi su poznata zagrebačka obitelj, Martin djed Herman je bio uspješan građevinar-poduzetnik, ujak Hugo Ehrlich poznati arhitekt, a tetka Mira Klobučar poznata slikarica. Prije Drugog svjetskog rata Marta je živjela zajedno sa roditeljima i dvojicom braće u vili "Ehrlich" na Tuškancu, a koju je projektirao i izgradio njezin ujak Hugo. Osnovnu i srednju školu pohađala je u Zagrebu. 1934 diplomirala je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Nakon diplome Marta je 1935 godine preselila u Pariz, gdje je usavršavala svoje vještine na raznim slikarskim tehnikama. U Parizu je ostala do 1938., nakon čega se je vratila u rodni grad. Po povratku u Zagreb Marta je pohađala privatne lekcije-sate kod Vladimira Becića. Martini su počeci u slikarstvu označeni Becićevim utjecajem. Tijekom svoje karijere stvorila je 227 slika koje predstavljaju neprocjenjivi dio jugoslavenske i hrvatske likovne umjetnosti. Marta je bila udata za slikara Kamila Tompu, sa kojim je živjela i radila u njihovom stanu u Šubićevovoj ulici. Marta je slikala sve do 1978 godine. 15. 3. 1980 Marta Ehrlich je počinila samoubojstvo. Pokopana je na Mirogoju pod prezimenom svojeg supruga kao Marta Tompa.
Vidi još
Porodica Ehrlich
Wirt County, West Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 5.717, što je 156 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lucije Munacije Plank
mini|desno|200px|Lucije Munacije Plank Lucije Munacije Plank (Lucius Muantius Plancus, Tibur, cca. 87. pne. – Gaeta, cca. 15. pne.) bio je rimski političar iz vremena prijelaza Republike u Carstvo, poznat kao jedan od dvojice posljednjih cenzora.
O njegovom ranom životu se malo zna, osim da je kao oficir služio u Cezarovoj vojsci za vrijeme galskih i građanskog rata. U vrijeme Cezarove smrti 44. pne. je služio kao guverner Galije. U sukobu među bivšim cezarovcima je stao na stranu Marka Antonija, a godine 42. pne. je pod Drugim trijumviratom izabran za konzula. Antonija je pratio na njegovom neuspjelom pohodu protiv Parta 40. pne. poslije čega je prešao na stranu Oktavijana. Navodi se kako je upravo Plank predložio Oktavijanu da uzme naslov Augustus umjesto Romul.
Godine 22. pne. je August nakon dugo vremena odlučio popuniti prazno mjesto cenzora, i za to odabrao Planka. Međutim, ta je funkcija s vremenom izblijedila iz sjećanja i izgubila autoritet, pa je nakon Plankovog mandata ukinuta.
Rigosa, Bergamo
Rigosa je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Boboljusci
Boboljusci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bihać koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 222 stanovnika.
Rigosa, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 308 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 668 m.
El Cuarenta (razvrstavanje)
El Cuarenta ima više značenja:
Boboljusci
Geografija
Geografski, historijski, kulturno i u svakom pogledu ovo naselje pripada drvarskom području. Administrativnom podjelom Federacije BiH pripalo je Bihaću. Boboljusci se razlikuju od ostalih mjesta u unačkoj župi. I ono je smješteno na obe strane rijeke, ali je tu Unac stiješnjen pa oko vode nema župne ravni. Većina prostora je na uzvišenjima i na neujednačenim položajima. Granicu prema Cvjetniću i Očigrijama čine Vrščić i Sjenica između kojih teče Potok. Prema Očijevu je granica Unac, prema Bastasima potok Misije i istoimena dolina. Vode ima dovoljno sa mnoštva izvora. Selo je razbijenog tipa i dijeli se na 11 zaseoka, gdje su kuće opet razbacane.
Istorija
I u Boboljuscima ima nekoliko gradina iz ilirskog perioda i crkvina. Jedna gradina je iznad Mijajiličinog dola, druga na Sjenici, treća u Zagorju. Kod kuća Vekića se poznaju ostaci stare crkve.
Heerstedt
Herštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Kukshafen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 447 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3352021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kukshafen Herštet se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Kukshafen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 11 metara. Površina opštine iznosi 18,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 447 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 24 stanovnika/km².
El Baño, Talpa de Allende
El Baño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Penermon, Missouri
Penermon je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 64, što je 11 (-14,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Agua Dulce, San Pedro Jicayán
Agua Dulce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Jicayán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 398 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Stonehaven
Stonehaven (škotsko-gelski: Cala na Creige) je lučki grad na jugoistoku Škotske od 11,431 stanovnika
Stonehaven administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) - Aberdeenshire, a nekad je bio dio (i prijestolnica) historijskog countyja Kincardineshire.
Geografske karakteristike
Stonehaven leži južno od Aberdeena u dobro zaklonjenoj prirodnoj luci.
Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst
Opća obavještajno-sigurnosna služba (, akr. AIVD) je nizozemska obavještajna služba koja se bavi prikupljanjem informacija na internoj i međunarodnoj razini. Sjedište AIVD-a od 2007. nalazi se u Zoetermeeru. Historija organizacije seže u Prvi svjetski rat (1913) kada je osnovan treći sektor Generalnog stožera (GS III), a današnji ustroj i naziv nosi od 29. 5. 2002. godine. Od decembra 2011. dužnost direktora službe obnaša general-potpukovnik Rob Bertholee. Vojni ekvivalent AIVD-a je Vojna obavještajno-sigurnosna služba (MIVD).
Stonehaven
Historija
Stonehaven je poznat po zamku Dunnottar, čije ruševine leže na stijeni iznad mora. U njemu je tokom Škotskih ratova za nezavisnost bilo sakriveno blago škotskog dvora.
Engleski kralj Edward I ga je zauzeo - 1296., ali je ponovno pao u škotske ruke - 1297. u napadu Williama Wallaca. On je pritom spalio crkvu sa cijelim engleskim garnizonom u njoj.
I Oliver Cromwell je 1650. nakon osmomjesečne opsade provalio u Dunnottar u potrazi za tim blagom. Ali ga nije pronašao jer je ono prije nego što je zamak zauzet kriomice brodom prebačeno u malu crkvu u selu - Kinneff, gdje je ostalo neotkriveno punih jedanaest godina.
Privreda
Nekad se ekonomija - Stonehavena bazirala na ribolovu na haringe, a danas manje više na turizmu; marini, Zamku Dunnottar i Rezervatu prirode Fowlsheugh najvećem staništu ptica u Ujedinjenom Kraljevstvu.
Velim
Velim je mjesto u Zadarskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Nalazi se na jugoistočno od Stankovaca.
Promet
Nalazi se s uz državnu cestu D27, s istočne strane. Preko puta se nalazi selo Crljenik.
Stanovništvo
Prema popisu 1991., u Velimu su živjela 143 stanovnika od čega 142 Hrvata.
Prema popisu iz 2011. u naselju je živjelo 123 stanovnika.
Biliești, Biliești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Врбовац (Сокобања)
Врбовац је насеље у Србији у општини Сокобања у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 598 становника (према попису из 1991. било је 814 становника).
Демографија
У насељу Врбовац живи 511 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,1 година (45,3 код мушкараца и 50,5 код жена). У насељу има 155 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,86.
Los Plátanos (razvrstavanje)
Los Plátanos ima više značenja:
Plamen (časopis)
250px|mini|Naslovnica Plamena, [[1919., rad Ljube Babića]] Plamen je bio revolucionarni komunistički časopis koji je pokrenuo i uređivao Miroslav Krleža, zajedno s Augustom Cesarcem. Izlazio je tijekom 1919. godine.
Priprema revolucije
U sklopu priprema za podizanje sovjetske revolucije u Kraljevini SHS 1919. godine, vlada Mađarske Sovjetske Republike na čelu sa Belom Kunom je ilegalno slala novčanu pomoć za izdavanje lijevih glasila Plamen i Istina. Uhićeni kurir iz Budimpešte Alfred Diamantstein je u istrazi policiji rekao da je A. Cesarcu u prisutnosti Đ. Cvijića predao 10 000 kruna kao pripomoć za izdavanje lijevih glasila Plamen i Istina. Miroslav Krleža u memoarima piše da je prevrat doista pripreman te da je Simo Miljuš u njegovu sobu sakrio nekoliko pušaka i mnogo municije. Krleža također navodi da se doista susretao s kurirom Diamantsteinom. Kasnije je i bivši vođa Hrvatsko-slavonske socijaldemokratske stranke Vitomir Korać tvrdio da je Mađarska Sovjetska Republika uputila novčanu pomoć (čak 20 000 kruna) jugoslovenskom revolucionarnom časopisu Plamen.
Zabrana
Časopis Plamen je zabranjen iste godine (1919.) nakon izlaska 15 brojeva. Zabranjen je banskom naredbom na prijedlog cenzure, pozivajući se na austro-ugarski propis iz 1914. "o iznimnim mjerama u slučaju rata". Vlasti su ga smatrale diskretnijim glasom komunističke Istine, što nije čudno, budući da je i Istina o Plamenu imala isto mišljenje.
Urednička politika
Časopis je čitateljstvu afirmirao mladog Krležu kao ne samo pjesnika, kako je dotad uglavnom viđen, nego i kao esejista, dramaturga, novelista. Ovdje je prvi put objavljen njegov esej Hrvatska književna laž. "Ostvarenje novog u svim njegovim izrazima" program je časopisa koji sebe vidi kao "trn u oku svih jugoslavenskih nazadnjaka", a "skinuti svu tamu laži i tradicije" znači kretati se prema "novoj duši, umjetnosti i životu". Sam naziv časopisa najčešće se veže uz Lenjingradsku Plamju Anatolija Lunačarskog.
Iako je uredništvo prihvatilo ekavicu, svi tekstovi izlazili su u napisanoj inačici.
Grafička oprema
Kao i mnoga druga Krležina izdanja, Plamen je grafički opremio Ljubo Babić.
El Cuartel (razvrstavanje)
El Cuartel ima više značenja:
Baus, Udine
Baus je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 511 m.
Chiralillo, Salvador Escalante
Chiralillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Salvador Escalante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1755 m.
Kosmos-2153
Kosmos-2153 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2153 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 10. jula 1991. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6600 kilograma. Kosmos-2153 je bio osmatrački satelit.
André Malraux
Georges André Malraux (Pariz, 3. studenoga 1901 – Créteil, 23. studenoga 1976) bio je francuski pisac, pustolov, političar i intelektualac.
Tokom kasnije karijere je pisao umjetničke kritike poput uspješnih "Le Musée imaginaire" i "Les Voix du silence", a 19. prosinca 1964. je održao povijesnu eulogiju prilikom prijenosa pepela Jeana Moulina u pariški Panthéon. Tokom 1996. godine, na dvadesetu obljetnicu Malrauxove smrti, njegov pepeo je odlukom Jacquesa Chiraca također prenesen u Panthéon.
Obitelj
André Malraux je rođen 3. studenog 1901. godine u Parizu kao sin Fernanda Georgesa Malrauxa (1875. - 1930.), voditelja pariške podružnice jedne američke banke, i Berthe Félicie Lamy (1877. - 1932.). Malraux je imao i mlađeg brata, Raymonda-Fernanda (1902. - 1903.), koji je umro tri mjeseca nakon rođenja. Godine 1905., Malrauxovi roditelji se rastaju, što četverogodišnjem Andréu stvara veliki šok. Njegov otac će se kasnije ponovo vjenčati i imati još dva sina, Raymonda (1912. - 1945.) i Claudea (1920. - 1944.). André je, tako, djetinjstvo proveo s majkom, bakom i tetom trgovkinjom na adresi 16 Rue de la Gare u Bondyju, mada iz tog perioda nije sačuvao lijepe uspomene. Godine 1909., kada je imao osam godina, njegov djed Emile-Alphonse (rođen 14. srpnja 1832.), brodovlasnik iz Dunkerquea, umire na brodu, ali isti je već ranije izgubio svo bogatstvo na moru. Suprotono onome što mu je uglavnom govoreno, izgleda da se nije radilo o suicidu. Još u ranom djetinjstvu, Malraux je pokazivao simptome Touretteovog sindroma (uglavnom tikovi), koji će ga pratiti cijeloga života.
Formativne godine
U dobi od 14 godina upisuje srednju školu u ulici Turbigo (budući lycée Turgot). Tokom ovog perioda često posjećuje knjižare, kino dvorane, teatar, izložbe i koncerte, razvivši tako svoju ljubav prema suvremenoj književnosti. Godine 1918., sada učenik na lycée Condorcet, Malraux napušta školovanje bez da je ikada dobio dioplomu, no ne odustaje od književnosti. U ovom je periodu već razvio strastveno divljenje prema trojici autora - Victoru Hugou, Julesu Micheletu i Michel-Angeu.
Godine 1919. zapošljava se kod knjižara i izdavača René-Louisa Doyona, koji se posebno bavio trgovinom rijetkim knjigama. Tamo upoznaje pjesnika Maxa Jacoba, koji će izvršiti snažan utjecaj na mladog Malrauxa. Malraux je često posjećivao pariške umjetničke krugove, strastveno proučavao djela antičke i moderne umjetnosti i na slobodnoj bazi pohađao predavanja u muzeju Guimet te École du Louvre. Godine 1920., njegov poslodavac osniva vlastiti časopis, La Connaissance, te daje Malrauxu mjesto kolumnista. Upravo je tu, tokom 1920. godine, Malraux objavio svoje prve tekstove - kratke eseje o teoriji književnosti, kritike i prve prozne uratke. Njegova djela iz ovog perioda mahom pripadaju žanru farfelu (nonsens literatura), što je termin kojega je oživio upravo Malraux, ali piše i pjesmu u prozi po uzoru na njemačke ekspresioniste te kubističku poeziju po uzoru na Apollinairea i Jacoba. Također u ovom periodu, Malraux će glumiti Čiču Ubua, najpoznatiju književnu kreaciju Alfreda Jarryja, kojeg intenzivno iščitava u ovom periodu. Tog će se iskustva prisjetiti 1948. godine, kada se pridružio skupini Collège de 'Pataphysique. Nedugo zatim započinje suradnju s magazinom Action, u kojem objavljuje tekstove o pjesnicima Lautréamontu i Andréu Salmonu te izdaje manje poznata djela pjesnika Julesa Laforguea. U dobi od 18 godina objavljuje svoju prvu knjigu, Lunes en papier, posvećenu Maxu Jacobu.
Ulazak u svijet književnosti
thumb|320px|left|[[Pariz|Pariški hotel Lutetia bio je Malrauxov dom tokom 1920-ih godina.]] Tokom 1919., Malraux je stao na vlastite noge te se preselio u stan u pariškoj rue Rachel, na Montmartreu, samo da bi naredne godine iznajmio sobu u hotelu Lutetia. Godine 1920., postaje književni urednik kod knjižara Simona Kra, što mu omogućava da stupi u kontakt s brojnim umjetnicima, poput Jeana Cocteaua, Paula Moranda, Raymonda Radigueta, Pierrea Reverdyja, Andréa Salmona, Andréa Suarèsa, Andréa Deraina, Fernanda Légera i Mauricea de Vlamincka. U tom razdoblju piše i članke za časopis Action kojeg vodi Florent Fels. Godinu dana kasnije, Kra mu povjerava vođenje izdavačke kuće Sagittaire. Na mjestu glavnog urednika, Malraux izdaje knjige Le Livret de l'imagier Rémyja de Gourmonta, Carnet intime Laurenta Tailhadea, Baudelairova djela koja je lažno predstavio kao dotad neobjavljena te dijelove de Sadeova djela koje je predstavljao kao cjelovita djela.
Tokom jedne večere koju je organizirao njegov urednik, Florent Fels, Malraux je upoznao novinarku Claru Goldschmidt, koja će mu ubrzo postati supruga. Zajedno će putovati u Italiju, točnije u Firenzu i Veneciju, no put im je naglo prekinut kada ostaju bez novca. Vjenčali su se 21. listopada 1921. godine te se uputili na bračno putovanje u Prag, zatim u Beč, da bi novu godinu proslavili u Magdeburgu, odakle je dolazila Clarina obitelj. Početkom sljedeće godine, putuju u Berlin, Tunis i na Siciliju. Ipak, Malraux je upravljao novcem i životom svoje supruge, rekavši Clari: "Ja i dalje neću raditi". Kada su se Clara i on razdvojili 1936. godine, rekao joj je: "Oženio sam se vama samo radi vašeg novca." Max Jacob ga je u ovom periodu upoznao s trgovcem umjetninama Danielom-Henryjem Kahnweilerom, koji ga je zaposlio kao urednika Galerije Simon.
U ovom periodu se upoznaje sa Charlesom Maurrasom, čiju će ljubav prema nacionalizmu i averziju prema anarhizmu dijeliti neko vrijeme, te piše predgovor prepun hvale za knjigu Mademoiselle Monk.
Godine 1922. uspješno je izbjegao odsluženje vojnog roka pravdajući se tikovima te, prema Olivieru Toddu, nekolicinom nepostojećih bolesti. Malraux je političke nazore promijenio 1929. godine, nakon čega je u nekoliko navrata svjesno riskirao svoj život boreći se u Španjolskom građanskom ratu i Pokretu otpora. Godine 1923. prestaje biti urednik Sagittairea dok istovremeno bankrotira zbog propale investicije Clarine imovine u meksičke obveznice.
Krađa antikviteta u Angkoru
Vođen ljubavima prema avanturi i umjetnosti, a moguće i kako bi se oporavio, Malraux i Clara odlaze u Indokinu zajedno s prijateljem Louisom Chevassonom. Plan je bio ukrasti antikne statue i vratiti ih u Francusku s ciljem preprodaje, a sve nakon što se Malraux već ranije raspitao o cijenama i mogućnostima kod Paula Cassirera i Kahnweilera. Prije puta, Malraux je stupio u kontakt s američkim i njemačkim kupcima koji su bili zainteresirani za kmerske statue. Kako bi dobio pravo na besplatnu arheološku misiju, Malraux je lagao da pohađa nastavu na École des langues orientales te potpisao kako sva iskapanja vrši u ime škole, odnosno kako se odriče stjecanja vlasništva nad pronađenim predmetima te kako će iste koristiti samo za izradu kalupa za muzej Guimet. U rujnu 1923., odbor Ministarstva kolonija odobrio mu je misiju. thumb|220px|Afera s krađom reljefa u koju je bio upleten Malraux imala je i pozitivan utjecaj za [[hram Banteay Srei. Naime, nakon što su ukradene umjetnine vraćane, hram je postao meta za turiste upravo zbog medijske popraćenosti Malrauxove krađe.]] Ubrzo se uputio za Marseille, odakle je krenuo za Hanoi, tada Francuska Indokina. Tamo se susreo s Léonardom Aurousseaom, v.d. ravnatelja Francuske škole Dalekog Istoka, koji ga je upozorio na probleme u regiji, nakon čega se Malraux u petak, 13. kolovoza 1923. godine, smjestio u gradu Siem Reap, nedaleko od arheološkog kompleksa Angkor u Kambodži. Sredinom prosinca, Malraux i njegova pratnja dolaze do hrama Banteay Srei, gdje odstranjuju veliku količinu isklesanog kamenja i četiri niska reljefa s kmerskim motivima, koje odnose kako bi ih prodali kolekcionaru. Dana 23. prosinca 1923., Malraux i pratnja se vraćaju u Phnom Penh, gdje bivaju uhapšeni i stavljeni u kućni pritvor u hotelu Manolis, gdje, nakon četiri mjeseca, više nisu mogli platiti račun. Malraux je 21. srpnja 1924. godine osuđen na tri godine strogog zatvora, a njegov prijatelj Louis na godinu i pol. Clara nije osuđena jer je sud ustvrdio kako je samo pratila svog supruga. Ubrzo se vratila u Pariz, gdje je mobilizirala tadašnje intelektualce među kojima su bili Marcel Arland, Charles Du Bos, Louis Aragon, André Breton, François Mauriac, André Gide, Jean Paulhan i Max Jacob, koji potpisuju peticiju u kojoj traže privilegirani status za "one koji doprinose povećanju intelektualne baštine naših zemalja". Nakon žalbe, 28. listopada 1924., Malrauxova kazna je smanjena na godinu i osam mjeseci uvjetno, bez zabrane ulaska u Indokinu, dok je Chevassonova kazna smanjena na osam mjeseci uvjetno.
Ova afera donijela je Malraxu nekoliko neprijatelja, među kojima su bili urednik sajgonskog časopisa L'Impartial, Henry Chavigny de Lachevrotière, s kojim je Malraux vodio novinsku polemiku te tadašnji guverner Kočinkine, Cognacq. Po povratku u Francusku, Malraux je uložio žalbu u nadi da će dobiti natrag ukradene reljefe. Kasacijski sud je 1925. odbio žalbu, a 11. svibnja 1926. je donesena nova presuda kojom je potvrđena zabrana preuzimanja reljefa. Ova afera imala je, ipak, neočekivan epilog - naime, hram Banteay Srei je trebao biti srušen, ali je zbog medijske popraćenosti Malrauxove afere postao značajna arheološka lokacija te je obnovljen od strane Francuske škole Dalekog Istoka.
Kritika kolonijalizma
U studenom 1924. godine, Malraux i Chevasson se vraćaju u Francusku na brodu Chantilly. Nastanio se na adresi 39 boulevard Edgar-Quinet, odakle je započeo svoj rad za La Nouvelle Revue française i gdje je upoznao Picassa. Ipak, Malraux je ubrzo odlučio vratiti se u Indokinu kako bi se borio protiv nepravednosti kolonijalnog sistema zajedno s progresivnim advokatom Paulom Moninom, koji je već bio započeo borbu na lokalnom nivou. Kako bi financirali svoj put, Malraux i Clara su prodali svoje slike, među kojima su bili krivotvoreni Picasso i Derain. Financijsku pomoć pružio im je i Andréov otac, Fernand Malraux. U veljači 1925., Malrauxovi su se uputili za Saigon, putujući trećom klasom. Kako bi po dolasku u Kočinkinu zadržao sav dignitet osobe koja je došla boriti se sa samim vrhom kolonijalne uprave, Malraux s Clarom prvo odlazi u Singapur, zatim vlakom u Bangkok odakle, ovoga puta prvom klasom, odlazi u Saigon.
U srpnju 1925., Malraux i Monin osnivaju L'Indochine, časopis kojim napadaju kolonijalni sustav i nepravdu koja je nanesena Vijetnamcima. Njihov voditelj postao je Eugène Dejean de la Bâtie, mladi talentirani novinar vijetnamskog porijekla. Izdavanje novina nije bilo bez problema, no L'Indochine je unatoč preprekama imao visoki tiraž sve dok ga kolonijalne vlasti nisu ukinule. Ipak, već u studenom je obnovljen, ovoga puta pod naslovom L'Indochine enchaînée. Malraux i Monin su se ubrzo posvadili oko odlaska u Kinu s ciljem sudjelovanja u revolucionarnim aktivnostima. Kasnije svjedočenje Paula Moranda, koji je 3. studenog 1925. sreo Malrauxa u Saigonu (a ne u Hong Kongu, kako se dugo vjerovalo), održalo je legendu kako je Malraux bio aktivan sudionik kineske revolucije, kao jedan od voditelja propagande za Koumintang. S druge strane, Malraux se od jeseni 1925. godine brinuo isključivo o svojoj književnoj karijeri, znajući kako će L'Indochine enchaînée biti kratkog vijeka. Početkom 1926., Malraux i Clara se vraćaju u Francusku. Indokina više nije bila njihova briga, no Malraux ju nikada nije potpuno zaboravio, čemu svjedoći njegov potpis peticije u časopisu Europe 1931. godine protiv brutalne represije nemira u Annamu i Tonkinu.
Dok Malraux nikada nije imao konkretan angažman u kineskoj revoluciji, njegov prijatelj, Paul Monin, preuzeo je na sebe rizik te je, čak i bez "čina", izvršavao kraće zadatke za Koumintang. Godine 1935., Malraux se ponovo vratio Indokini, ovoga puta u predgovoru knjizi Andrée Viollis, u kojem priznaje "nužnost kolonizacije", ali čini razliku između tih nužnosti i "gluposti koje se tako predstavljaju".
Romani
Godine 1926., bračni par Malraux se seli na adresu 122 boulevard Murat u Parizu. Malraux se ubrzo vratio izdavačkom poslu te je postao voditelj izdavaštva za À la sphère, koja je izdavala djela Françoisa Mauriaca, Alberta Samaina, Andréa Gidea i Jeana Giraudouxa, ali i Pascala Pije, koji se proslavio knjigom Années de Bruxelles, krivotvorinom koja je lažno predstavljena kao intimni dnevnik Charlesa Baudelairea. U kolovozu iste godine objavljuje djelo La Tentation de l'Occident, epistolarni dijalog između Francuza i Kineza.
Keyport, Washington
Kiport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
André Malraux
Romani
Tokom 1927., nekoliko mjeseci je bio prikovan uz krevet zbog napadaja akutne reumatske groznice. Ubrzo postaje član uredništva kuće Gallimard te, tokom iste godine, umjetnički direktor zadužen za izdavaštvo i umjetničke izložbe. U salonima vile Gallimard, Malraux je organizirao izložbe dalekoistične i suvremene umjetnosti. U ovom periodu piše kraće prozne uratke "Écrit pour un ours en peluche" (časopis 600) i "Le voyage aux îles Fortunées" (časopis Commerce) te važan esej "D'une jeunesse européenne".
Keyport, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 554.
André Malraux
Romani
Sljedeće godine, Grasset mu objavljuje roman Les Conquérants, djelo o sukobima između nacionalističke stranke Koumintang i komunista u Kini tokom 1925. godine. Roman se s vremenom pokazao kao izniman uspjeh. Iste godine, Gallimard izdaje njegov nonsens roman Royaume-Farfelu. U ovom je periodu Malraux potvrdio kako je sudjelovao u kineskoj revoluciji kao vicekomesar za propagandu na strani Kuomintanga. Također, Malraux je u ovom periodu obnovio svoju strast prema putovanjima posjetivši nekoliko zemalja srednje i istočne Europe, kao i Sjevernu Afriku, Bliski istok, Arabiju i Perziju. Nastavljajući pisati, Malraux 1930. godine posjećuje Japan i Indiju, a u Europu se vraća preko Sjedinjenih Država. Iste godine objavljuje svoj uspješni roman La Voie royale, pustolovni roman mahom inspiriran njegovom vlastitom arheološkom ekspedicijom u Kambodži te izdaje Apollinaireovu zbirku Calligrammes. Dana 20. prosinca 1930., njegov otac je počinio suicid.
Početkom 1931., galerija časopisa La Nouvelle Revue française, koju je formirao Gaston Gallimard, organizira izložbu "gotičko-budističke umjetnosti" koju je Malraux donio sa sobom iz Azije tokom svojih putovanja s Clarom 1929. i 1930. godine. Malraux je rekao kako su svi eksponati iz regije Pamir te kako ih je on tamo pronašao, no akademicima i novinarima je dao vrlo štura objašnjenja. Gaston Poulain, kroničar lista Comœdia, objavio je intervju s Malrauxom u kojem izražava skepsu oko autentičnosti izloženih eksponata. Galerija NRF-a, u kojoj je Malraux držao udio, osnovana je u svrhu trgovine umjetninama, ali i nekretninama, pokretninama i financijskim transakcijama. Većina galerijine ponude, mahom djela "gotičko-budističke", "greko-budističke", "indo-helenističke" te umjetnosti nomada centralne Azije, nastajala je tokom Malrauxovih i Clarinih putovanja u Aziju, koja su se nastavila tokom 1931. godine - Isfahan, Afganistan, Indija, Burma, Malezija, Singapur, Hong Kong, Kina i Japan. Malraux je ove eksponate krijumčario iz njihovih zemalja porijekla, zaobilazeći carinske propise i, ako je bilo potrebno, davajući mito carinicima. Kako bi prodala svoje eksponate, galerija je primijenila metodu koja je tada bila ilegalna: stavlja na prodaju malu količinu predmeta koji posjeduju brojne sličnosti, diže cijenu predmeta koji su stavljeni u prodaju i kupuje ih po povišenoj cijeni koju su dosegli, ta cijena sluzi dalje kao argument za traženje cijena svih sličnih dijelova. Trgovina umjetninama je Malrauxu donijela prilično bogatstvo. thumb|300px|André Malraux fotografiran [[1933. godine, kada je njegov biznis s umjetninama bio u punom jeku.]] Dana 22. ožujka 1932. Malrauxu umire majka. Nedugo zatim upoznaje Josette Clotis te se s Clarom seli na adresu 44 rue du Bac u Parizu. Tu Malraux piše svoje kapitalno djelo, La Condition humaine, egzistencijalistički roman inspiriran Šangajskim masakrom iz 1927. godine. Roman je doživio enorman uspjeh te je Malrauxu donio prestižnu Prix Goncourt u prosincu 1933. godine. Dana 28. ožujka 1933. rodila se Florence Malraux, Malrauxova kći s Clarom.
Antifašizam
Kada je početkom 1933. godine Adolf Hitler preuzeo vlast u Njemačkoj, Malraux je oštro istupio protiv fašizma i nacizma. Na prvom sastanku Saveza pisaca i umjetnika revolucionara, francuske podružnice Međunarodne unije revolucionarnih pisaca kojom je predsjedao André Gide, Malraux je održao važan govor protiv fašističke ideologije. Također, on je bio aktivan član Saveza, ne znajući da su ga već infiltrirali moskovski agenti, poput Willija Münzenberga; velik broj tadašnjih francuskih intelektualaca pristupio je komunističkoj partiji kako bi se zajednički borili protiv nacizma. U kolovozu iste godine upoznaje Trockog u Saint-Palais-sur-Meru.
U ovom periodu je imao kratkotrajnu aferu s Louise de Vilmorin, no istu je prekinuo kada je saznao da je njegova ljubavnica istovremeno u odnosu s njemačkom novinarom Friedrichom Sieburgom.
U siječnju 1934., Malraux zajedno sa Gideom putuje u Njemačku. Pisci su bili poslani na put po nalogu francuskih komunista kako bi predali peticiju za oslobađanje Georgija Dimitrova, koji je optužen za sudjelovanje u paljenju Reichstaga. Ipak, pisce nisu primili ni Hitler ni Goebbels.
U ožujku, Malraux se odvažio na novu avanturu. U pratnji kapetana Édouarda Cornigliona-Moliniera, Malraux je iz aviona razgledao Marib u Jemenu, legendarnu prijestolnicu Sabejskog Kraljevstva i kraljice od Sabe. Iako je arheolog i historičar Henri Munier upozorio kako postojanje kraljice od Sabe nema nikakvih historijskih temelja, Malraux se nije dao razuvjeriti. Dana 7. ožujka, kružeći avionom oko Sane, dvojica istraživača su uočila "kolosalnu kamenu plažu" za koju su vjerovali da je prijestolnica kraljice od Sabe. Cosniglion-Molnier je odmah poslao telegram L'Intransigeantu vezan uz njihovo otkriće. Po povratku, pozvani su i dostojno dočekani u Adis Abebi po osobnom pozivu cara Hailea Selassija I, koji je za sebe tvrdio da je potomak Solomona i kraljice od Sabe. Kasnije se ispostavilo kako su Malraux i Corniglion-Molnier izgleda preletjeli oazu, nekoliko ruševina i grupe nasljenih kuća u kojima su živjeli izvjesni Asahil Rymen i Kharib et Duraib.
Tokom ožujka 1934., Malraux je postao član novoosnovane CVIA-e te je sudjelovao u osnivanju Svjetske lige protiv antisemitizma. Bio je čest gost novinara i pisca Ilje Erenburga, utjecajnog sovjetskog autora zaduženog za sticanje simpatija među pariškim intelektualcima. Od lipnja do rujna iste godine, Malraux i Clara borave u Sovjetskom Savezu po pozivu Erenburga i njegove supruge. Tamo daje intervju za Pravdu i upoznaje pisca Borisa Pasternaka. Staljina je izgleda vidio jednom, iz daljine tokom sportskog mimohoda, no to ga neće spriječiti da kasnije tvrdi kako ga je poznavao. U kolovozu je bio gost na sastanku Kongresa sovjetskih pisaca, gdje ga Maksim Gorki iznenadio svojim gotovo karikiranim poštivanjem službenih umjetničkih normi. U svom govoru pred sovjetskim piscima, Malraux je pohvalio emancipaciju proleterijata u Sovjetskom Savezu, ali i izrazio svoju bojazan kako bi doktrina socijalističkog realizma mogla ugušiti literarno stvaralaštvo.
U svibnju 1935., Gallimard mu izdaje Le Temps du mépris, roman inspiriran novim saznanjima koje su mu dali Manès Sperber, Bernard Groethuysen i Willy Bredel, njemački komunist kojeg su Nijemci oslobodili nakon godinu dana u logoru. Iste godine piše već spomenuti predgovor za knjigu Indochine S.O.S. Andrée Viollis te započinje rad na svom teorijskom remek-djelu, La Psychologie de l'Art.
Tanque San Bartolo, Charcas
Tanque San Bartolo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Charcas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2248 m.
André Malraux
Antifašizam
U ožujku 1936., ponovo, ali nakratko, posjećuje Sovjetski Savez. Sastaje se s režiserom Sergejom Ejzenštejnom, kojega je već bio upoznao u Parizu 1932. godine i s kojim dogovara filmsku adaptaciju svog romana La Condition humaine. Iako su napravili nekoliko nacrta i planova, Ejzenštejn se ultimativno povukao iz projekta smatrajući kako je roman previše antistaljinistički. Imao je i još jedan prilično razočaravajuć susret s Gorkim, koji je nedugo nakon toga i umro. Sudjelovao je i na novom sastanku Međunarodnog kongresa pisaca za obranu kulture u Londonu, gdje je iznio svoje primjedbe.
Кална (Књажевац)
Кална је насеље у Србији у општини Књажевац у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 553 становника (према попису из 1991. било је 629 становника). До 1965, године је ово насеље седиште Општине Кална коју су чинила насељена места: Алдина Река, Балта Бериловац, Црни Врх, Ћуштица (тада под званичним називом Чуштица), Габровица, Иново, Јаловик Извор, Јања, Кална, Равно Бучје, Стањинац, Шести Габар, Татрасница и Вртовац. После укидања општине подручје бивше општине је у целини ушло у састав општине Књажевац. Област чије је средиште Кална позната је и под именом Буџак.
Туризам
Из Калне се могу правити лепе туре на врхове Старе планине: Миџор (2.169 м), Бабин Зуб (1.758 м), Свети Никола (1.710 м), Писана Бука (1,230 м).
Занимљивости
Својевремено је код Калне пронађен уранијум и 1963. године отворен рудник, са којим се наговештавао препород читаве источне Србије. У исту сврху изграђен је и хотел „Уран“.. Велика савезна инвестиција Југославије, увијена у конспиративност, убрзо је показала као промашај, о коме се мало причало, па је рудник већ 1965. затворен. Сва опрема стављена је под кључ, а улаз у рудник зазидан.
Демографија
У насељу Кална живи 476 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 49,4 година (45,6 код мушкараца и 52,9 код жена). У насељу има 246 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,24.
André Malraux
Borac u Španjolskoj
220px|left|thumb|Francuski ministar avijacije [[Pierre Cot je imao značajnu ulogu u Malrauxovom odlasku u Španjolsku tokom građanskog rata.]] Kada je 18. srpnja 1936. izbio građanski rat u Španjolskoj, francuski ministar avijacije Pierre Cot i njegov šef ureda Jean Moulin stupaju u kontakt s Malrauxom i pitaju ga bi li htio prikupiti informacije na terenu. Četiri dana kasnije, Malraux je ministarskim avionom sletio u Madrid, gdje je boravio do 28. srpnja. Kada se vratio u Pariz, odlučio je otići u Španjolsku kao borac zbog svojih osobnih uvjerenja, ali djelomično i kako bi, kako kaže Todd, "pobjegao od histerične Clare". Regrutirao je pilote u tajnu organizaciju preko koje su francuska ministarstva španjolskoj vladi indirektno prodavala avione namijenjene francuskom ratnom zrakoplovstvu. Obećavajući avione i pilote, Malraux je srdačno dočekan od strane španjolskih republikanaca i španjolskog ministra avijacije, također potpukovnika. Ubrzo je poletio u sklopu međunarodne eskadrile España s dvadesetak aviona Potez 540, čiji je zapovijednik, s činom pukovnika, bio sve do 1937. godine. Iako nikada nije pucao iz pištolja ili pilotirao avionom, Malraux je sudjelovao u 65 zračnih operacija, a u kolovozu se borio protiv Francovih trupa u Toledu, Madridu, Guadalajari i Teruelu. Ranjen je dva puta. Mjesto zapovjednika je prepustio Abelu Guidezu, što mu je predložio ministar Cot. Sudjelovao je i u bombardiranju Medellína u sklopu gvadalupanske kampanje. Također, 1. rujna 1936., njegova eskadrila je nanijela štetu tajnom uzletištu Francovih trupa u Olmedu. U veljači 1937. je sudjelovao u misiji u Malagi.
Кална (Књажевац)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Споменици културе
Током реализације пројекта „Атлас народног градитељства Србије“, Републичког завода за заштиту споменика културе Србије, у Кални је евидентиран један објекат народног градитељства. Ради се о грађевини саграђеној крајем 19. века, као кући председника општине Милана Живића. Грађевина је наглашене правоугаоне основе, подигнута над подрумом. Има четири просторије са централном ижом у којој је отворено огњиште и двоја наспрамних врата. Карактерише је подужни трем са низом лучних отвора.
André Malraux
Borac u Španjolskoj
Malraux je 1937. godine napustio Španjolsku. Dana 24. veljače 1937. odlazi u Sjedinjene Države i Kanadu gdje održava seriju predavanja s ciljem prikupljanja financijskih sredstava za republikanske borce. Šireći svoju propagandu, Malraux se nije libio tvrditi kako su članovi njegove eskadrile bili mučeni od strane frankista. U periodu kada je bio posvećen pomaganju republikancima u Španjolskoj, Malraux je, unatoč Moskovskim procesima, izbjegavao pretjerane kritike prema Sovjetskom Savezu i komunistima, smatrajući kako jedino oni imaju sposobnost nametnuti disciplinu potrebu kako bi se spasila republika. Ovakav diplomatski stav prema staljinistima (koji, doduše, nije spriječio komunista Andréa Martyja da tokom 1937. predloži njegovu likvidaciju) Malrauxa je doveo do žestoke polemike s Trockim.
U srpnju 1937., sudjeluje na kongresu pisaca kojega je organizirala španjolska vlada. Iste godine, u časopisu Verve, objavljuje prve dio svog remek-djela Psychologie de l'Art, odnosno tekstove Psychologie des Renaissances i De la représentation en Orient et en Occident. Boravi na Pirinejima s ljubavnicom Josette Clotis, gdje ga španjolski borci inspiriraju da napiše roman L'Espoir, koji će biti izdan u prosincu 1937. godine. Roman je ubrzo postao tema žustrih debata i diskusija. Zimu 1937./1938. provodi u Parizu, iznajmivši sobu u hotelu Madison na adresi 143 boulevard Saint-Germain; Josette je ostala u njegovoj blizini, iznajmivši sobu u obližnjem hotelu Royal-Condé. Kako je vrijeme prolazilo, Malrauxov odnos s Clarom je sve više propadao, no ona je odbijala dati mu razvod. .
Godine 1938., s Édouardom Corniglion-Molinierom kao producentom, Malraux režira film Espoir, sierra de Teruel, prema vlastitom romanu objavljenom krajem 1937. godine. Snimanje filma započelo je 4. kolovoza u Barceloni, uz brojne probleme, nakon čega se nastavilo u Tarragoni i na planini Montserrat. U siječnju 1939., filmska ekipa je prisiljena napustiti Barcelonu nakon što ova pada u ruke nacionaliste, zbog čega je film morao biti dovršen u Joinvilleu i Villefranche-de-Rouergueu. Od lipnja do kolovoza, film je prikazan u sklopu nekoliko privatnih projekcija. U rujnu, njegovo javno prikazivanje je zabranjeno na zahtjev Édouarda Daladiera preko Philippea Pétaina, tada ambasadora u Francovoj Španjolskoj.
Ulazak u vojsku i zarobljivanje
Na samom početku Drugog svjetskog rata, Malraux, koji je 1922. godine otpušten iz vojske, a 1929. godine pomilovan, dobiva položaj u Provinsu. U vojsku je primljen kao obični vojnik druge klase u tenkovskoj diviziji, a 14. travnja 1940. godine je s činom draguna premješten u 41. motoriziranu konjicu u blizini Provinsa, gdje ostaje do 14. svibnja 1940. godine. Dobio je obuku za dočasnika u nadi da će postati tenkist, ali okolnosti mu ne ostavljaju vremena za to. Svoj rat je opisao na sljedeći način: "Naši tenkovi u Provinsu nisu nas mogli izvesti niti s poligona. U svibnju smo, pješice, krenuli s protutenkovskim jedinicama. Imali smo malenih poteškoća. Dana 15. lipnja sam lakše ranjen. Sljedećega dana, zarobljeni smo kao članovi pješadije na pola puta od Provinsa do Sensa, kamo smo se bili uputili...". Ipak, izgleda kako Malraux uopće nije bio ranjen već je imao bolove u stopalima zbog preuske obuće, što su riješile medicinske sestre Wehrmachta u kampu za ratne zarobljenike u Sensu. Malraux je ubrzo premještan na farmu u Collemiersu, vjerojatno kako bi pomogao u poljoprivrednim radovima. Krajem rujna, njegov polubrat Roland ga je upozorio da, prema vijestima koje su došle s neutralnih radio stanica u Švicarskoj i Švedskoj, Nijemci traže određene pisce, uključujući i Malrauxa, da ih oslobode. Malraux je, zbog svog ranijeg političkog angažmana, bio krajnje skeptičan oko toga da će ga Nijemci doista pustiti pa je, uz Rolandovu pomoć u obliku odjeće, obuće i novca, prerušen u drvodjelca, pobjegao s farme u pratnji Jeana Grosjeana, Jeana Beureta i opata Magneta, budućeg kapelana u Vercorsu, ubijenog tokom borbi, koji je Malrauxu ponudio smještaj kod sebe u Drômeu, u zone libre. Malrauxov uspješan bijeg je bio posljedica vrlo fleksibilnog odnosa njemačkih vojnika prema francuskim ratnim zarobljenicima.
U međuvremenu je Josette Clotis rodila njihova prvog zajedničkog sina, Pierrea, nazvanog u čast pisca Pierrea Drieua la Rochellea, koji će na kraju dobiti ime Pierre-Gauthier (1940. – 1961.). Kako je još uvijek bio u braku s Clarom, Malraux nije mogao priznati dijete. Ipak, s obzirom da se preizvao Malraux, priznao ga je Roland.
Okupacija
Nakon uspješnog bijega, Malraux je pisao de Gaulleu ponudivši se da služi kao borac u zrakoplovstvu Slobodne Francuske. No, član pokreta otpora koji je trebao dostaviti njegovo pismo je uhapšen te je, kako bi zaštitio Malrauxa, progutao pismo pa ovo nikada nije dostavljeno. Ne dobivši odgovor, Malraux je zaključio da je odbijen zbog svog ranijeg angažmana u Španjolskom građanskom ratu. Iako su ga Marcel-François Astier, Claude Bourdet, Jean-Paul Sartre i Simone de Beauvoir nagovarali da to učini, Malraux se odbio pridružiti pokretu otpora. Bio je uvjeren kako će Britanija na koncu pobijediti u ratu i kako pokret otpora, bez novca, oružja i opreme, samo igra minornu ulogu u cijeloj priči.
Possessione Seminiato, Ferrara
Possessione Seminiato je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Tres Potrillos, Ensenada
Tres Potrillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Possessione Seminiato, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Kosmos-2154
Kosmos-2154 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2154 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 22. avgusta 1991. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 825 kilograma. Kosmos-2154 je bio vojni navigacioni satelit.
André Malraux
Okupacija
Početkom 1941. se sa Josette preselio u vilu La Suoco u Roquebrune-Cap-Martinu, gdje će ostati sve do jeseni 1942. godine, uz kratki boravak u vili Les Camélias u Cap d'Ailu sredinom 1941. godine. U tom je periodu obnovio kontakt s piscima koji su se nalazili na Azurnoj obali, a među kojima su bili André Gide i Roger Martin du Gard. Suzdržao se od objavljivanja u časopisu La Nouvelle Revue française, čiji je glavni urednik tada bio Pierre Drieu la Rochelle, kolaboracionist, no održao je dobre odnose s njim. Ubrzo odlazi u Allier, ali tu boravi tek kratko te se ponovo seli, vjerojatno u Cantal, gdje mu se ubrzo pridružila Josette s njihovim sinom. Nedugo zatim sa Josette odlazi u Saint-Chamant. Dana 11. ožujka 1943., Josette je rodila njihovog drugog sina, Vincenta (1943. – 1961.).
Kako je vrijeme odmicalo, a pokret otpora dobio više oružja i novca, Malraux je počeo ozbiljno razmišljati o priključenju. Krajem ljeta iste godine stupa u kontakt s pokretom otpora, točnije s Harryjem Peulevéom, šefom britanske objavještajne mreže Author, koji je izgleda pomogao u primanju Rolanda u pokret otpora. No, pokušaj Pierrea Kaana i Sergea Ravanel da na jesen 1943. godine dovedu Malrauxa u pokret otpora nije urodio plodom.
Početkom 1944., Roland ga je upoznao s Georgeom Hillerom, šefom obavještajne mreže Footman.
Pokret otpora
Krajem ožujka 1944. godine, nakon što su Nijemci uhapsili njegovu polubraću, Rolanda i Claudea, André se pridružio pokretu otpora. Diskretno je napustio Saint-Chamant i prešao dolinu Dordogne, uputivši se u château de Castelnaud kraj Limeuila, a onda i u château de la Vitrolle. Nadijenio si je ime pukovnik Berger. Po pristupu pokretu, George Hiller ga je povezao s grupacijama u Lotu. Zahvaljujući Jacquesu Porieru i Georgeu Hilleru, Malraux ima prililku posjetiti brojne departmane (Corrèze, Lot, Dordogne i Tarn), gdje upoznaje vođe pokreta otpora i objašnjava svoju "misiju", imajući dovoljno vještine da svaku od grupa koja mu pokuša nametnuti hijerarhiju uvjeri da već pripada drugoj grupi. Dobrovoljno je govorio o svom "PC interallié". U stvari je Malraux jedino bio član obavještajne grupe Nestor-DIGGER koju je u Dordognei vodio Jacques Porier (poznat i kao "Jack"). Tokom njegova cjelokupnog angažmana na jugozapadu, Malraux je primarno bio tek prestižni suputnik, gotovo nikakav sudionik, a još manje zapovjednik jedinica pokreta otpora. Za razliku od većine ostalih vođa otpora, Porier se istinski divio Malrauxu, ali je njegove govore smatrao korisnijim od njegovog djelovanja.
Dana 22. srpnja 1944., njemačka Kamfpgruppe Wilde (a ne SS-ove trupe, kako će Malraux kasnije pisati u svojim Antimémoires) uhapsila je "pukovnika Bergera" u Gramatu tokom pucnjave na automobil Georgea Hillera. Priveden je na ispitivanje i izložen simuliranom pogubljenju, nakon čega je, nakon serije premješaja, zatvoren u zatvor Saint-Michel u Toulouseu. Oslobođen je 19. kolovoza kada su Nijemci napustili grad. thumb|320px|Pukovnik Berger, odnosno Malraux (drugi s lijeva) u [[Alsaceu tokom 1944. godine.]] Nešto ranije, točnije 26. srpnja 1944., napad na vagon Banque de France na kolodvoru u Neuvicu stavio je velika financijska sredstva u ruke pokreta otpora. Arhivski materijal otkriva kako je pokret otpora platio veliku svotu novca za Malrauxovo oslobođenje, što je, kako navodi Guy Penaud, predstavljalo problem jer je Malraux pušten po njemačkom napuštanju Toulousea, neovisno o novcu. Nedugo nakon oslobođenja, Malraux je jednom svom rođaku rekao: "Ako imaš financijskih problema..., slobodno, ne ustručavaj se. Trenutno sam bogat."