cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Punjab (regija)
thumb|350px|Punjab (regija)thumb|350px|Provincija Punjab 1909, Pandžab, Pendžab ili Punjab (što znači: "Zemlja pet rijeka") (c.f. ap-); isto tako Panjab (ਪੰਜਾਬ na Gurmukhiju, پنجاب na Shahmukhiju, पंजाब, پنجاب) je regija koja obuhvaća granicu Indije i Pakistana. Punjab ima dugu historiju i bogato kulturno naslijeđe. Narod koji živi u Punjabu se zove Pendžapci te govore pendžapski (punjabi). Tri vodeće religije u oblasti su sikhizam, hinduizam i islam.
Drevni Punjab (ili Veliki Punjab) su sačinjavale prostrane teritorije Sjeverne Indije, istočnog Pakistana i dijelovi Afganistana. Nekoć se prostirao sve do rijeke Yamune na istoku. Pandžapci, tj. stanovnici Punjaba, u drevna vremena su također bili poznati pod nazivima Vahike ili Aratte. Ime je u sebi sadržavalo takve etnicitete kao što su Gandhare, Prasthale, Khase, Vasatiji, Trigarte, Paurave, Malave, Yaudheye, Saindhave, Sauvire; iranske i prekogranične narode kao što su Kamboje, Pahvale i perzijanizirane Jonajne(Yavana\Yavane) isto kao i nomadske Skite poznate pod nazivom Shake.
Regija, u kojoj uglavnom žive indoarijski narodi, je mnogo puta bila predmetom invazije različitih carstava i naroda, uključujući Perzijance, Turke, Mughale, Afgance i Britance. Bila je središte drevne civilizacije doline Inda a nakon 1500. pne. postaje mjesto gdje se naseljavaju prvi arijski doseljenici u Indiju. U 8. vijeku n.e. su zapadni dio Punjaba osvojili muslimani i donijeli islam, dok je u istočnom dijelu, usprkos kasnijim muslimanskim osvajanjima, ostao snažan hinduizam. Mughali su regiju učinili kulturnim središtem, iako je njihov imperij oslabio do 18. vijeka.
Punjab je važan i po tome što je u 15. vijeku Guru Nanak osnovao religiju sikha, koja je vrlo brzo postala važna u regiji. Maharaja Ranjit Singh je od Punjaba kasnije napravio snažnu državu. Početkom 19. vijeka su regijom zavdalali Britanci. Godine 1947, nakon završetka britanske vlasti, Punjab se podijelio oumeđu Pakistana i Indije.
Nekoć jedinstven entitet, Punjab je danas podijeljen na dvije administrativne cjeline: pakistansku Provinciju Punjab i indijsku državu Punjab. Indijske države Haryana i Himachal Pradesh su također bile dio jedinstvenog Punjaba. Delhi je, pak, bio van britanske provincije Punjab. Indijski dio Punjaba pokriva područje od 50.362 kvadratnih kilometara (19.445 kvadratnih milja). Pakistanski Punjab pokriva 205.344 kvadratnih kilometara, (79.284 kvadratnih milja). Stanovnika je 24,289.296 (2000) u Indiji i 86,084.000 (2005) u Pakistanu. Oko polovica pakistanskog stanovništva živi u Punjabu. Punjabi govori (otprilike) 90% stanovnika pakistanskog Punjaba i 92,2% u indijskom Punjabu. Glavni grad indijskog Punjaba je Chandigarh. Glavni grad pakistanskog Punjaba, kao i Punjaba prije podjele je Lahore. U pakistanskom Punjabu se koristi Shahmukhi pismo, bliže perzijskom pismu.
Riverdejl
Riverdejl se može odnositi na
Riverton
Riverton se može odnositi na
Robins
Robins se može odnositi na
Podprolog
Podprolog je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 355 stanovnika.
Cirkular
CIRKULAR,
Rok Fols
Rok Fols se može odnositi na
Gaj Fabricije Luskin
Gaj Fabricije Luskin (Gaius Fabricius Luscinus', "jednooki", ponekad navođen i kao Caius Fabricius Lucinus), sin Gaja, bio je starorimski vojskovođa, političar i diplomat s početka 3. vijeka pne. Bio je rodom iz Aletriuma, te bio prvi pripadnik roda Fabricija koji se doselio u stari Rim (Livije ix. 43).
Rotator
ROTATOR (lat.),
Gaj Fabricije Luskin
Godine 284. pne. je poslan kao ambasador u Tarent, gdje je uspio očuvati mir s tim gradom. Godine 282. pne. je izabran za konzula te je svojom intervencijom spasio grad Turij od lokalnih Samnita, a što je poslije postalo povod za izbijanje Pirovog rata. Nakon što je Pir porazio Rimljane u kod Herakleje 280. pne. Fabricije je poslan kako bi s njim pokušao dogovoriti mir odnosno makar otkupiti i razmijeniti zarobljenke; prema Plutarhu (Pyrrhus 18) je Pir tada pokušao potkupiti Fabricija, ali je on to odbio, na što je Pir, impresioniran takvom čestitošću, odlučio zarobljenike pustiti bez otkupnine. Fabricije je godine 278. pne. ponovno izabran za konzula te je vodio uspješne pohode protiv pobunjenih Samnita, Lukanaca i Brutijaca. Iste je godine, iskoristivši Pirov odlazak iz Italije za Siciliju, nanio poraz tarentskoj vojsci.
Rotator
Rotator
Linolein
Linolein je organsko jedinjenje, koje sadrži 57 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 879,384 Da.
Gaj Fabricije Luskin
Fabricije je poslije toga godine 275. pne. izabran za cenzora.
Priče o Fabricijevom poštenju je kasnije, zajedno s pričama o Kuriju Dentatu, često navodio Ciceron kao pozitivne primjere u svojim djelima.
OR2T12
Olfaktorni receptor 2T12 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T12 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Kvint Marcije Filip (konzul 281. pne.)
Kvint Marcije Filip (Quintus Marcius Philippus ili Quintus Marcius Q. f. Q. n. Philippus) bio je rimski političar, izabran za konzula godine 281. pne.
Pretpostavlja se da mu je otac bio Quintus Marcius Tremulus, izabran za konzula 306. i 288. pne.
Godine 269. pne. je izabran za cenzor zajedno s Barbulom. Godine 263. pne. je bio magister equitum diktatoru Gneju Fulviju Maksimu Centumalu.
Hopwood, Pennsylvania
Hopvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.090, što je 84 (4,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pasoš Vatikana
Pasoš Vatikana je javna putna isprava koja se izdaje državljaninu Vatikana za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Vatikana. Pasoš Republike Irske se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Republike Irske nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju i imaju slobodan ulazak u sve države Severne i Južne Amerike
Jezici
Pasoš je ispisan italijanskim i engleskim jezikom, dok su lični podaci nosioca pasoša ispisani irskim i engleskim jezikom.
Napomene
Država Vatikan donela je zakon o državljanstvu, prebivalištu, koji je donešen 22. februara 2011. godine, klasifikuje građane u tri grupe:
2) Diplomate Svete Stolice
3) lica sa prebivalištem u Vatikanu zbog svog položaja ili usluge.
Samo za treću grupu kategorije dodela državljanstva važi na zahtev.
Diplomatski pasoši od Svete stolice, a ne pasoša Vatikanske države, izdavaju oni u službi Svete Stolice.
Službeni pasoš Svete stolice može se izdati ljudima u službi Svete stolice, čak i ako nisu državljani Vatikana.
Vatican City pasoši se izdaju građanima države koji nisu u službi Svete stolice.
Publius Valerius Laevinus
Publije Valerije Levin (Publius Valerius Laevinus, 3. vijek pne.) je bio rimski vojskovođa i političar, izabran za konzula godine 280. pne. Bio je komandant rimske vojske koja se u bitci kod Herakleje suprotstavila epirskom kralju Piru. Bitka je završila rimskim porazom, za koji je Plutarh u svojoj biografiji Pira, citirajući Luskina, rekao da je posljedica toga da je Levin bio lošiji vojskovođa od Pira.
Sotka-koh
Obalno harapansko nalazište kraj Sokhta Koha, 'spaljenog brda' (isto tako poznatog kao Sotka Koh) je prvi put istraživano od američkog arheologa Georgea F. Dalesa gdoine 1960, prilikom istraživanja estuarija duž obale Makrana u pakistanskom Baludžistanu. Nalazište se nalazi oko 24 km sjeverno od Pasnija. Slično nalazište Sutkagen-dor je smješteno oko 48 kilometra u unutrašnjosti, duž rijeke Dasht, sjeverno od Jiwanija. Njihov položsj fuž obslr (koja je u prošlosti bila daleko u unutrašnjosti) govori u prilog prekomorskoj trgovini u harappanskom dobu. Prema stilu grnčarije, pretpostavlja se da naselje pripada Kasnoj harappanskoj (integracijskoj) eri (2600-1900. pne).
Charnay (Rona)
Šarne je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 964 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 136 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 450 metara (maksimalnoj 446 m, a minimalnoj 206 m).
Cerracchio, Chieti
Cerracchio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Trafaret
TRAFARET (ital.),
Rokford
Rokford se može odnositi na
OR2T27
Olfaktorni receptor 2T27 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T27 genom.
24. vijek pne.
24. vijek pne. je vijek koji je započeo godine 2400. pne. a završio godine 2301. pne.
OR2T27
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Rokvel
Rokvel se može odnositi na
Joanikije Pamučina
Joanikije Pamučina (Zagradinje, kod Trebinja, 13. 12. 1810. — Mostar, 9. 9. 1870) bio je narodni dobrotvor, književnik, etnolog, arhimandrit; upravljao je Mitropolijom zahumsko-hercegovačkom 1860-1864. u Mostaru.
Školovanje
Školovao se u manastirima Duži i Zavala, gdje se i zakaluđerio 1829. godine. Uskoro poslije toga došao je u Mostar i postao viđen i čuven. Tu je na dvoru grčkog mitropolita usavršio svoje elementarno znanje i naučio grčki jezik. Postao je arhimandrit i, poslije smrti mitropolita Grigorija 1860. godine, upravljao je do 1864. godine Mitropolijom zahumsko-hercegovačkom. Carigradski patrijarh nije htio da ga postavi za mitropolita kako su to Mostarci željeli i molili. Iako samouk, stekao je zasluge i na književnom polju, a umio je lijepo pisati i minejskim slovima, kao stari srednjovekovni pisari.
Književni rad
Bilježio je narodne umotvorine i pjesme, priče, poslovice i zagonetke, opisivao je život i narodne običaje, spremao je građu i za istorijske radove. Većina njegovih književnih radova štampana je u Srpsko-dalmatinskom magazinu (1846—186). Napisao je biografiju Ali-paše Stočevića Rizvanbegovića, u kojoj je ujedno i istorija Hercegovine toga doba. Taj rad preveden je 1873. na ruski i štampan u spisima Hilferdingovim (III., 330—379).
Beslan
Beslan je grad u ruskoj republici Sjevernoj Osetiji. 2002. godine u Beslanu je izbrojano oko 33.600 stanovnika činivši ga tako trećim gradom po veličini Sjeverne Osetije poslije Vladikavkaza i Mozdoka.
Joanikije Pamučina
Dobrotvorni rad
Pamučina je i dobrotvor srpske narodne škole u Mostaru, kojoj je ostavio 800 dukata u državnoj banci u Petrogradu. Njegov sestrić je bio mitropolit Leontije Radulović (1835-1888), koji se školovao u Mostaru.
Beslan
Grad su 1847. godine osnovali stanovnici pridošli iz različitih dijelova Osetije pod imenom Beslanykau. Od četrdesetih godina dvadesetog stoljeća grad ima industrijsku i poljoprivrednu važnost.
Poznat je u svijetu nakon 1. septembra 2004. kada su čečenski teroristi zauzeli jednu beslansku srednju školu sa više od tisuću talaca. Talačka kriza završila je tragično 3. septembra sa 331 poginulim.
Cliff Robertson
Clifford Parker "Cliff" Robertson, III (9. septembar 1923 – 10. septembar 2011) je bio američki glumac čija je filmska i televizijska karijera trajala preko pola vijeka. Početkom 1960-ih se etablirao kao velika zvijezda ulogom predsjednika Johna Kennedyja u ratnom filmu PT-109, a 1968. je osvojio Oscara za najboljeg glumca za naslovnu ulogu u SF-filmu Charly. Godine 1977. je njegova suradnja sa federalnim vlastima prilikom razotkrivanja financijskog skandala u velikom studiju Columbia Pictures uzrokovala dolazak na crnu listu na kojoj je bio nekoliko godina. Mlađim generacijama je poznat po ulozi "Ujaka Bena Parkera" u seriji filmova o Spider-Man.
Orah (Vrgorac)
Orah je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 268 stanovnika.
Potop
Palindromna riječ potop ima više značenja:
Izraz posle mene (nas) potop - kad mene (nas) nestane, može sve propasti. Pripisuje se francuskom kralju Louisu XIV.
Painesville, Ohio
Pejnsvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 19.563, što je 2.06 (11,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kneževina Albanija
thumb|175px|Grb Kneževine Albanije Kneževina Albanija (al. Principata e Shqipnis`) je bila albanska kneževina pod međunarodnom upravom, nastala tokom balkanskih ratova u kojima je došlo do raspada Otomanskog carstva.
Formiranju države prethodila je višedecenijska borba Albanaca za sopstvenu državu, priznanje autonomije Albanije od strane Porte 1912, te proglašenje nezavisnosti Albanije 28. novembra 1912. u Valoni. Nakon toga, 20. decembra 1912. godine, Konferencija ambasadora Velikih sila u Londonu je podržala stvaranje autonomne Albanije.
Kneževina Albanija je zvanično formirana 29. jula 1913. godine na osnovu odredbi Londonskog ugovora o miru potpisanog 30. maja 1913. godine. Preuzimanje vlasti nad Albanijom je izvršeno po dolasku kneza Vilhelma od Vida u Albaniju, 7. marta 1914.
Formiranje Kneževine Albanije
Pre nego što je formirana Kneževina Albanija, teritorija koju je obuhvatala je pripadala Osmanskom carstvu. Tokom Prvog balkanskog rata ovu teritoriju su okupirale Kraljevina Crna Gora, Kraljevina Srbija i Grčka. Prvi balkanski rat je završen potpisivanjem Londonskog ugovora o miru 30. maja 1913. Tokom pregovora u Londonu, velike sile su sve do proleća 1913. imale nameru da teritorija današnje Albanije ostane u sastavu Osmanskog carstva, i eventualno postane potpuno nezavisna tek posle višegodišnjeg perioda. Kada su velike sile uvidele da je Osmansko carstvo definitivno izgubilo kontrolu nad Makedonijom i teritorijalnu vezu sa Albanijom, postalo je jasno da ovakva njihova namera ne može lako da se sprovede. Londonski ugovor su, uz saglasnost velikih sila, potpisale članice Balkanskog saveza (Kraljevina Crna Gora, Kraljevina Srbija, Kraljevina Bugarska i Grčka) sa jedne strane i Osmansko carstvo sa druge strane. Odredbama ovog ugovora je velikim silama prepuštena odluka o statusu teritorije koja obuhvata teritoriju današnje Albanije. Na osnovu ovog ugovora su velike sile 29. jula 1913. godine donele odluku o formiranju Kneževine Albanije i priznale njenu nezavisnost. Do donošenja odluke o tome ko će biti postavljen na položaj kneza novostvorene kneževine, upravljanje novostvorenom državom je trebalo da preuzme Međunarodna kontrolna komisija koja je počela da funkcioniše u oktobru 1913. godine ali samo u manjem delu Albanije koji je bio pod kontrolom Ismailja Ćemalija i njegove privremene vlade.
Rivalitet Ismailja Ćemalija i Esad-paše Toptanija
Početkom avgusta 1913. godine, u roku od nekoliko nedelja od formiranja Kneževine Albanije, Balkanski saveznici su bez borbe povukli svoju vojsku sa njene teritorije poštujući odredbe Londonskog ugovora o miru koji su potpisali. Za vlast su se u periodu od avgusta 1913. do 7. marta 1914. (dok nije suštinski formirana vlast novostvorene Kneževine Albanije) borile dve suprotstavljene grupe. Jednu grupu je predvodio Ismailj Ćemali, koji je 28. novembra 1912. godine u Valoni deklarisao međunarodno nepriznatu nezavisnost Albanije i formirao privremenu vladu u kojoj je resor vojske poverio Isi Boljetincu, jednom od vođa oko 20.000 kačaka koji su se tokom Prvog balkanskog rata povukli sa Kosova i Metohije na teritoriju današnje Albanije. Pomoću kačaka je Ismailj Ćemali imao kontrolu nad severnim i južnim delom novostvorene Kneževine Albanije. Drugu grupu je predvodio Esad-paša Toptani, koji je zbog toga što je komandovao hiljadama naoružanih žandarma i vojnika sa kojima se povukao posle opsade Skadra, suštinski imao kontrolu nad najvećim delom Albanije. Esad-paša je 16. oktobra 1913. osnovao Republiku Centralnu Albaniju sa prestonicom u Draču. Oko sebe je okupio veliki broj islamista i zemljoposednika koji su bili uplašeni da bi vlada pod kontrolom velikih evropskih sila mogla da ih liši njihovih privilegija. Da bi se lakše obavila primopredaja vlasti u Albaniji, velike sile su uticale na Esad-pašu Toptanija da se odrekne vlasti u zamenu za položaj ministra odbrane i unutrašnjih poslova u novostvorenoj vladi Kneževine Albanije.
Mladoturski pokušaj postavljanja Ahmeda Izet-paše za kneza
thumb|100px|Ahmed Izet-paša Grupa proosmanskih islamista i zemljoposednika je u nameri da osujeti velike sile da postave kneza koji bi ih lišio njihovih privilegija organizovala proteste i pobune i krajem 1913. godine u saradnji sa vlastima u Istanbulu a uz podršku Esad-paše Toptanija pozvala Ahmeda Izet-pašu (tada Ministra rata u Osmanskom carstvu) da preuzme presto Kneževine Albanije. Zbog toga je austrougarskim parobrodom nekoliko stotina vojnika i oficira Osmanskog carstva prevezeno u Valonu da bi podržali ustanak islamista i ustoličenje Ahmeda Izet-paše. Međunarodna kontrolna komisija je bila informisana o postojanju odreda vojnika čije se iskrcavanje očekuje u Albaniji i organizovala je da ih holandski žandarmi uhapse osmah po iskrcavanju i proglasila vanredno stanje u Valoni.
Pošto je pokušaj završio neuspehom, zvaničnici u Istanbulu su negirali da su bili upoznati sa proklamacijom Ahmeda Izet-paše koji je sa svoje strane negirao celu priču.
Knez Vilhelm od Vida
thumb|left|Knez Vilhelm i njegova žena Sofi po iskrcavanju u luci Drač u Albaniji, 7. marta 1914.
Za prvog kneza Kneževine Albanije je imenovan Vilhelm od Vida (Vilhelm Fridrih Heinrich), koji je stupio na položaj kneza 7. marta 1914. godine. Vilhelma od Vida su u suštini velike sile izabrale i postavile na položaj kneza Kneževine Albanije, pod uticajem njegove tetke, rumunske kraljice Elizabete. Formalno gledano, položaj kneza je preuzeo pošto su ga lično 21. februara 1914. posetili predstavnici 18 oblasti iz Albanije i pozvali da preuzme položaj kneza. Posao održavanja bezbednosti je bio poveren holandskoj žandarmeriji kojom su komandovali oficiri iz Holandije, jer se smatralo da je Holandija neutralna po pitanju Albanije u odnosu na ostale velike sile.
Agrarne reforme i pobuna zemljoposednika
Knez Vilhelm od Vida je nasledio vlast u zemlji koja je do tada bila deo Osmanskog carstva u kojem su mnogobrojni zemljoposednici islamisti proosmanski orijentisani imali praktično feudalnu vlast nad obradivim zemljištem. Sprovođenjem agrarnih reformi Knez Vilhelm od Vida je ugrozio interes zemljoposednika koji su u maju 1914. organizovali pobunu protiv njega. Zbog otvorenog svrstavanja na stranu pobunjenika, Esad-paša je uhapšen i proteran iz Albanije.
Prvi svetski rat i kraj postojanja Kneževine Albanije
Ubrzo po izbijanju Prvog svetskog rata, knez Vilhelm od Vida je 3. septembra 1914. napustio Albaniju čime je vlast Kneževine Albanije prestala da postoji a u Albaniji je zavladalo bezvlašće. Početkom oktobra Esad-paša Toptani se prolazeći kroz Kraljevinu Srbiju vratio u Albaniju i uz podršku Kraljevine Srbije početkom oktobra 1914. je proglasio novu albansku državu Albanski Islamski Emirat.
OR2T33
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Obraz
thumb|right|200px|Obraz Obraz struktura je koja čini bočni zid usne duplje. Razlikuju se desni i levi obraz, a svaki od njih ima spoljašnju kožnu i unutrašnju sluzokožnu stranu.
Građa obraza
Obraz je građen iz pet slojeva: koža, potkožni sloj, mišićni sloj, podsluzokožni sloj i sluznica.
Koža je relativno tanka, sadrži veliki broj elastičnih vlakana i dobro je snabdevena krvlju. Podsluzokožni sloj je građen od vezivnih vlakana i masnog tkiva, koje je naročito razvijeno u zadnjem delu i obrazuje tzv. masno telo obraza. Masno telo ima oblik lopte i posebno je dobro razvijeno kod dece do četvrte godine starosti. Muskulaturu obraza najvećim delom čini obrazni mišić, mada u njegov sastav ulaze i vlakna drugih manjih mišića. U podsluzokožnom sloju su smeštene male pljuvačne žlezde. Sluznica prekriva unutrašnju stranu desnog i levog obraza i predstavlja deo oralne sluzokože.
Krvne žile
Arterije koje snabdevaju obraze krvlju su grane obrazne arterije, poprečne arterije lica, arterije lica, infraorbitalne i donje alveolarne arterije. Vene su pritoke vene lica i poprečne vene lica.
Živci
Živci za inervaciju muskulature potiču iz facijalnog nerva, dok senzitivne grane potiču iz obraznog i infraorbitalnog živca.
Pirov rat
Tarent traži pomoć
Grad Turi je pozvao Rim 282. pne. u pomoć povodom jednog spora sa drugim gradom. Rim šalje flotu brodova u Tarantski zaliv. Time Rim krši dugogodišnji sporazum sa Tarentom, koji zabranjuje Rimu da ulazi u Tarentske vode. Razljućeni time potezom, koji smatraju agresijom, tarentska mornarica potapa nekoliko rimskih brodova. Rim je razljućen, ali pokušava stvar rešiti diplomatski, što ne uspeva, pa se proglašava rat protiv Tarenta.
Tarent traži pomoć od Grčke i pozivaju kralja Epira Pira da im pomogne, što ovaj prihvata.
Rat počinje
Epirski kralj Pir se iskrcava u Italiji 280. pne. sa 25.000 vojnika i nekoliko ratnih slonova. Rimsku armiju od 50.000 vojnika predvodi Publije Lavinije. Rimska armija odlazi u Lukaniju, gde je i bila prva bitka kod Herakleje. U bici Pir pobeđuje, ali ranjeni slonovi su izazvali paniku drugih i time upropastili pobedu. Poginulih je bilo između 7.000 i 15.000 s rimske strane, te 4.000 do 13.000 s grčke strane.
Bitka je bila ključna za stabilnost Rimske republike. Pir je očekivao da se talijanska plemena pobune protiv Rima i pridruže se njemu. Međutim Rimljani su stabilizirali područje i Grci su dobili jako malo saveznika.
Bitka kod Askula
Druga Pirova bitka je bila bitka kod Askula 279. pne.. Bitka je trajala dva dana na brdima Apulije. Rimski general Publije Mus koristi brdovit teren da smanji efikasnost grčke konjice i slonova. Prvi dan je završio neodlučeno. Drugog dana Pir je izveo napad sa ratnim slonovima potpomognutim konjicom i uspeo je pobediti. Rimljani su imali 6.000 mrtvih, a Pir je imao 3.500 mrtvih.
Rimski istoričar Plutarh piše da je Pir povodom te bitke rekao da je to ona pobeda, za koju bi volio da je nije bilo. Tako fraza „Pirova pobeda“ ulazi u jezik.
Rimski Savez sa Kartaginom
Pir nudi Rimu pregovore o miru, ali Rim to odbija dok god je Pir na talijanskom tlu. Rim formira savez sa Kartaginom protiv Pira.
Sicilijanska kampanja
Kartagina opseda Sirakuzu, njegovu bazu. Pir zauzima Panormo i Eriks. Kartagina mu nudi da mu preda sve osim Lilibeja, koga Kartaginjani trebaju da bi mogli kontrolirati Sardiniju. Pir odbija tu ponudu. Ponovo su njegovi gubici postali preveliki. Rimljani s druge strane pritiskaju Tarent. Ponovo se vraća u Italiju da vodi još jednu kampanju.
Bitka kod Beneventa
Ponovo se vraća 275. pne. u Italiju. U gradu Malventu poražen je od Rimljana. Posle bitke Rimljani preimenuju grad u Benevent. Pir se povlači u Tarent, pa onda zauvek napušta Italiju. Izgubio je dve trećine svoje armije, a nije bilo rezultata. Rimljani su naučili kako da se bore sa slonovima, ranjavajući ih, a onda bi ranjeni slonovi u panici napravili veliku štetu svojoj vojsci. To je bilo 60 godina pre no što je Hanibal prešao Alpe sa slonovima.
Nekoliko godina nakon Pirova povratka u Epir, Tarent se predao Rimu 272. pne.. Rim je dozvolio Tarentu istu autonomiju kao i ostalim gradovima. Tarent je zato priznao rimsku hegemoniju i postao rimski saveznik. Rimski garnizon je ostao u Tarentu da osigura lojalnost. I mnogi drugi grčki gradovi su se predali.
Posledice
Pobeda nad Pirom je bila značajna Rimskoj republici, jer radilo se o grčkoj armiji, koja se borila u duhu tradicija Aleksandra Velikog. Grcima je komandovao Pir, koji je bio najbolji komadant tog vremena.
Posle pobede nad Pirom Rimu se priznaje da je velika sila Mediterana. Helenistički Egipat otvara stalnu ambasadu u Rimu 273. pne., što predstavlja priznanje nove sile.
Rimljani osnivaju nove kolonije na jugu, da bi osigurali rimsku dominaciju. Na severu zadnji etruščanski grad Volsini pobunio se 264. pne. i bio je razoren. Nove kolonije se osnivaju da bi se cementirala rimska vlast nad teritorijama.
Šeril
Šeril se može odnositi na
Unutrašnja delta
Unutrašnjom deltom naziva se takva vrsta riječne delte gdje rijeka prolazi kroz depresiju ili nizinu, ili završava u bazenu iz kojeg ne izlazi niti jedan vodotok.
Linolelaidinska kiselina
Linolelaidinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 280,445 Da.
Unutrašnja delta
Unutrašnja delta s vlastitim oticanjem
mini|200px|Satelitska snimka [[Oba]] U unutrašnju deltu s oticanjem utiče vodotok. Kako zemljište na tom području ima vrlo malen ili uopće nema nagib, voda se često dijeli na više manjih tokova, rukavaca, da bi se na najnižoj točki ponovo svi rukavci okupili i zadržavali se, dok razina nakupljene vode ne dosegne najnižu točku izlaza iz nizine. Tada nastavlja ponovo teći. Tako se oblikuju vlažna područja s redovnim poplavama, ili se stvara jezero.
Neki primjeri takvih unutrašnjih delti s poplavnim nizinama i vlastitim oticanjem su:
Unutrašnja delta s drugim oticanjem
Ovako se naziva unutrašnja delta kad jedna tekućica uđe u poplavnu nizinu, razdvoji se u više rukavaca, i na kraju svi rukavci utječu u drugu, veću tekućicu. Primjer takve delte tvori rijeka Rio Purus koja na taj način utječe u Amazonu (Brazil, Južna Amerika).
Bazen, unutrašnja delta bez oticanja
Ova vrsta delte stvara se kad tekućica utiče u bazen ili depresiju i obično se u više rukavaca sljeva do najniže točke bazena bez odtoka, gdje voda ispari ili ponire. U takvim oblicima reljefa gdje je nadmorska visina iznad morske razine ali niža od nadmorske visine okolnog područja, skuplja se voda jednog ili više potoka i rijeka. U tropskim područjima s kišnim razdobljima na takvim mjestima stvara se vlažno područje s periodičkim poplavljivanjem. Događa se, da se u takvim bazenima stvaraju močvare i/ili da se ciklički ili trajno oblikuju jezera.
Primjeri nekih od takvih bazena - unutrašnjih delti su:
Depresija, unutrašnja delta bez oticanja
Kod ove vrste delte tekućica se dijeli na nekoliko rukavaca koji zatim teku do najniže točke depresije bez oticanja, gdje voda ispari ili ponire. Kod takvog oblika reljefa gdje se bazen nalazi ispod razine mora a pored toga je i niži od okolnog područja, voda potoka, rijeke ili više rijeka skuplja se tvoreći naročito u tropskim područjima s kišnim razdobljima vlažna područja s periodičnim poplavama. Pored toga, u ovim depresijama mogu nastati močvare i/ili da se ciklički ili trajno oblikuju jezera.
Primjeri takvih depresija bez otjecanja:
Aubenas-les-Alpes
Obna lez Alp je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 62 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 650 metara (maksimalnoj 780 m, a minimalnoj 480 m).
Mohendžo-daro
Mohenjo-daro ili Mohendžo-Daro (sindhi: موئن جو دڙو; urdu: موئن جو دڑو; hindi: मोएन जो दड़ो; engleski: Moenjodaro) je drevni grad na donjem toku Inda u današnjem Pakistanu, koji je u razdoblju od 2600. do 1800. pne. bio dio indske kulture. Kasnije je pao u zaborav da bi ga tek 1922. (neki izvori navode 1924.) ponovo otkrili britansko-indijski arheolozi. Mohendžo Daro je bolje očuvan od par godina ranije otkrivenog grada Harappe po kojem se Indska kultura naziva i Harappska kultura.
Pretpostavlja se, da je Mohendžo Daru bio središte Harappske ili Indske kulture, jedne od tri rane visoko razvijene kulture čovječanstva u 3. milenija pne.. Ime na suvremenom Sindhi jeziku znači "Brežuljak mrtvih". Danas je Mohendžo Daro, kao najveći očuvani grad iz brončanog doba uvršten na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.
Brežuljak se u ravnici vidi već izdaleka. Najviša je utvrda zapadno od donjeg grada, uzdiže se i do 15 metara. Prizor je prije 4500 godina morao biti još puno upečatljiviji, jer je Ind svojim nanosima u tom vremenu podigao razinu ravnice za 7 metara. mini|lijevo| Ruševine gornjeg grada Mohendžo Dara mini|lijevo| Brončana plesačica iz Mohendžo Daroamini| Kamena figura [[Civilizacija Doline Inda|Indske kulture protumačena kao "kralj svećenik"]]
Nastanak i vrhunac
Harappa ili Indska kultura razvila se iz ranijih kultura oko centara kao Amri i Kot Diji. Plodna ravnica Inda u tom je području široka oko 100 km. Svoj vrhunac dosegla je u vrijeme oko 2500. pne. i u to vrijeme imala je oko 30.000 do 40.000 stalnih stanovnika, a kad bi Ind nabujao, stršila je ta metropola iz poplavljenog područja rijeke poput umjetnog otoka i pružala krov nad glavom za otprilike 100.000 ljudi. Bila je veća i udobnija od prijestolnica Egipćana i Sumerana i imala je u to vrijeme jedinstven vodoopskrbni sustav, sa sjedećim zahodima i odvodnim kanalom u svakoj kući. To je bilo moguće zahvaljujući kratkom, ali vrlo intenzivnom inovacijskom uzletu koji se sastojao uglavnom u novom načinu korištenja Inda, s jedne strane u poljoprivredi, a s druge kao cjelogodišnji prijevozni put. Kako u vrijeme poplava od srpnja do listopada nije uvijek bilo moguće kopnenim putem stići do nizvodnih dijelova doline Inda, to je imalo odlučujuće značenje.
Pored toga, u to vrijeme razvila se društvena struktura koja je omogućila skok od raspršenih seoskih naselja ka političko-gospodarskom sustavu s gradskim obilježjima. Sljedeće što je značajno doprinijelo ovom novom obliku razvoja je i nastanak Indskog pisma. Nalazi se pretežno na malim pločicama (pečati) od masnika (steatit). Ovo pismo još nije dešifrirano. Opeke današnjih mjera (oko 6x13x23 cm) bile su standard ove kulture. Od njih su izrađeni gotovo svi dijelovi zgrada, ali i sva infrastruktura, snabdijevanje vodom, bunari kao i kanali za odvodnju.
Spoznaje i pretpostavke
S jedne strane, Mohenjo Daro najveći je još očuvan drevni grad iz brončanog doba, pa se samim tim mnoge spoznaje mogu smatrati sigurnim. S druge strane postoje mnoge pretpostavke i naslućivanja još od vremena njegovog ponovnog otkrivanja. Tako se na primjer smatra da je jedna ogromna zgrada koja je bila oko 60 x 27 metara, služila kao skladište za žitarice, no to se ne može nikako smatrati izvjesnom činjenicom. Pretpostavlja se, da je zgrada u vrijeme kad je sagrađena imala ogromno drveno nadgrađe. Tu je pronađeno i Veliko kupalište, u zemlju ukopano korito skromnih dimenzija 60x30 metara, koje je vjerojatno prvi bazen u povijesti. Zbog te dvije građevine se vjeruje kako je taj "Gornji grad" bio centar uprave grada, a možda i cijelog područja. U unutrašnjem dvorištu nalazi se bazen 7x12 metara, koji je upušten u tlo oko 2 metra. Pretpostavlja se, da je imao ritualnu namjenu. No, kao niti drugi nalazi u Mohenjo Daru, niti to nije uopće izvjesno. Tu je pronađen unikat 17 cm visok kipić koji smatra se kraljem-svećenikom (plasika).
S druge strane, u cijelom gradu nisu nađeni tragovi (za razliku od kultura u Mezopotamiji i uz Nil) arhitekture svjetovnih niti duhovnih vladara. Odnosno, ništa takvog se nije moglo potvrditi dovoljno utemeljenim indicijama i činjenicama. No upravo je to, misli Michael Jansen, profesor povijesti urbanizma u Aachenu i German University of Technology u Omanu te savjetnik UNESCO-a za svjetsku kulturnu baštinu, senzacionalno u tom gradu: iako su morali biti vrlo bogati, stanovnici su se odrekli monumentalne arhitekture. Nema palača, nema hramova. Zaštitni je znak Mohenja Dara izostanak bilo kakva graditeljskog samoveličanja.
Za razliku od navedenih nepoznanica i neizvjesnosti, pouzdano je utvrđeno, da je naselje građeno prema principu pravokutne mreže, kao nakupina jednakih kuća s pravokutno postavljenim zidovima, te da su zgrade imale više katova i da su imali za to vrijeme potpuno jedinstven sustav kanalizacije, uređaje za dovod vode, uređaje za grijanje, itd.
La Riva, Verbano-Cusio-Ossola
La Riva je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Šarpsburg
Šarpsburg se može odnositi na
Litoral
200px|mini|desno|Obala jezera 200px|desno|mini|Litoral u [[Portugalu]]
Litoral (iz lat. litus, litoris, dosl obala) je dio mora, jezera ili rijeke uz obalu. To je područje obale koje se proteže od crte visoke vode (plime ili visokog vodostaja) do crte niske vode (oseke ili niskog vodostaja). No, izraz litoral se koristi i za područja koja mogu biti znatno udaljena od područja između plime i oseke (na moru) ili između visokog i niskog vodostaja (na rijekama i jezerima) i ne postoji jedinstvena definicija značenja toga izraza. Osim riječi litoral često se koriste i termini priobalje ili litoralna zona što dolazi od.
Generalno o litoralu
Litoral je podijeljeno na više mikroregija koje, zavisno od toga o kojem se okružju radi (more, rijeka ili jezero), mogu biti različite. Tako npr. litoral u jezerima obuhvaća terasu do 30 metara dubine, a u plićim jezerima i manje. Isto tako, značenje izraza litoral u različitim dijelovima svijeta ili u različitim znanstvenim disciplinama može biti različito. Na primjer, u ratnoj mornarici se govori o litoralnoj zoni koje je po svom značenju znatno drugačije od onog kako ga definiraju i shvaćaju pomorski biolozi.
Litoral obilježavaju gibanje vode, erozija, jaka sedimentacija, kolebanje temperature i bogatstvo biljnog i životinjskog svijeta. Sve to često stvara posebne mikroklimatske uvjete pogodne za razvoj jedinstvenih vrsta organizama.
Vojno shvaćanje litorala
U svrhu planiranja i izvođenja pomorskih operacija litoral se definira kao područje mora koje treba nadzirati s ciljem potpore kopnenim operacijama i područje kopna koje se može neposredno nadzirati i braniti s mora. Veličina toga područja zavisi o više čimbenika kao što su razvedenost obale, vrsta naoružanja u uporabi i sl.
Supralitoral
Supralitoral je prva po redu stepenica litorala (litorala) od kopna prema moru (supralitoral, mediolitoral, infralitoral i cirkalitoral). Stalno je izvan vode, a more ga vlaži samo prskanjem i razlijevanjem valova. Visina te stepenice varira, ovisno o izloženosti obale, od pola metra na zaštićenim mjestima pa do nekoliko metara u visinu ako je obala izložena vjetru koji nosi kapljice mora. Tu se nastanjuju organizmi prilagođeni ekstremnim i promjenjivim životnim uvjetima.
Sublitoral
Sublitoral je naziv za morsko litoralno područje koje je stalno pod morem. U oceanografskom smislu, sublitoral obuhvaća litoral na koje značajno utječu morske mijene i na kojima dolazi do gubitka energije valova, morskih struja i sl., a koje se ponekad proteže do dubine od 200 m (epikontinentalna orubina).
U pomorskoj biologiji sublitoral se shvaća kao područje mora do dubina na kojima sunčevo svjetlo dopire do morskog dna u kojemu živi najveći broj morskih organizama. Unutar sublitorala biolozi razlikuju dva litoralna morska područja, i to:
Infralitoral
Infralitoral je treća po redu stepenica litorala. Proteže se od donje granice oseke pa do dubine od oko 50 metara (može biti plići ili dublji ovisno o prodoru svjetla). To je područje fotofilnih alga koje se razvijaju na stjenovitoj podlozi i morskih cvjetnica na pomičnoj podlozi.
Cirkalitoral
Cirkalitoral je četvrta po redu stepenica litorala. Proteže se od donje granice rasprostranjenosti fotofilnih alga i morskih cvjetnica pa do dubine do koje se razvijaju scijafilne alge, obično od 120 do 200 metara dubine. Ispod 200 metara svjetlost koja prodire više nije dovoljna za fotosintezu pa ni razvoj alga više nije moguć. S dubinom se broj biljnih vrsta smanjuje, a životinjskih povećava.
Kozica (Vrgorac)
Kozica je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 56 stanovnika.
OR2T34
Olfaktorni receptor 2T34 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T34 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Lothal
Lothal (Gujarātī: લોથલ, IPA:, Brežuljak mrtvih) bio je jedan od najvažnijih gradova drevne civilizacije doline Inda. Smješten u modernu državu Gujarāt i sa starošću koja datira od 2400. pne., smatra se najvažnijim indijskim arheološkim nalazištem iz tog doba. Lothalobv dok—najstariji na svijetu—spajao je grad s negdašnjim tokom rijeke Sabarmati na trgovačkoj ruti između harapanskih gradova u Sindhu i poluotokuSaurashtra dok je današnja pustinja Kutch bila dio Arapskog mora. To je bio vitalan i prosperirajući trgovački centar u drevnim vremenima, gdje se trgovalo nakitom, draguljima i brojnim ukrasima koji potječu iz zapadne Azije i Afrike. Otkriven je 1954, a iskopavanje je Arheološka služba Indije (ASI) izvela između 13.2. 1955 i 19.5. 1960. Tada je iskopan veći dio grada i doka. Iskopavanje je nastavljeno godine 1961, i arheolozi su iskopali jarke na sjevernim, istočnim i zapadnim rubovima gomile, čime su otkriveni unutrašnji kanali i nullah ("jarak") koji su spajali dok s rijekom. Nalazi se sastoje od brežuljka, gradskog naselja, tržnice i doka. U blizini iskopanih područja se nalazi Arheološki muzej, gdje su izloženi neki od najvažnijih antikviteta iz doba civilizacije Inda u suvremenoj Indiji.
Osim što su sagradili najstariji dok na svijetu, stanovnici Lothala su također poznati po korištenju najstarijih realističkih tehnika u slikarstvu i kiparstvu, kroz koje su kazivali neke od svojih bajki. Njihovi naučnici su od školjki sačinli kompas te podijelili horizont i nebo u 8–12 cjelina, vjerojatno kako bi lakše proučavali zvijezde i koristili navigaciju —2000 godina prije Grka. Neke od tehnike i alata korištenih za pravljenje nakita i metalurgija se mogu primjenjivati i nakon 4000 godina.
Lothal se nalazi u blizini sela Saragwala u taluki Dholka u ahmedabadskoj oblasti. Udaljen je šest kilometara (jugoistočno) od stanice Lothal-Bhurkhi na željezničkoj pruzi Ahmedabad-Bhavnagar. Povezan je i cestama s gradovima kao što su Ahmedabad (85 km/53 mi), Bhavnagar, Rajkot i Dholka. Najbliži gradovi su Dholka i Bagodara.
Eksterni linkovi
22.52139°N, 72.24944°W
Rajan
Rajan se može odnositi na
Šefild (razvrstavanje)
Šefild se može odnositi na
Palindrom
mini|desno|[[Satorov kvadrat.]] Palindrom (grč. παλίνδρομος: koji trči unatrag), antički naziv za riječ, frazu, rečenicu, stih, broj ili niz simbola koji čitani od početka prema kraju ili obrnuto glase jednako.
U ovaj popis treba uvrštavati samo riječi koje su palindromi, dok palindromne rečenice treba uvrštavati u popis palindromnih rečenica.
Manassas Park, Virginia
Manasas Park je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.273 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 14.273 stanovnika, što je 3.983 (38,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Zemunska gimnazija
Zemunska gimnazija je jedna od 17 beogradskih gimnazija, koja se nalazi u Gradskom parku u Zemunu.
Osnivanje
Osnovana je 23. septembra 1858. godine, kao deseta gimnazija na teritoriji današnje Srbije, posle gimnazija u Sremskim Karlovcima (1792), Subotici (1795) Novom Sadu (1810), Kragujevcu (1833), Zaječaru (1837), Čačku (1837), Šapcu (1837), Beogradu (1839) i Zrenjaninu (1846). Treba napomenuti da Zemun tada nije bio u Srbiji, već u Austrougarskoj. Gimnazija je osnovana ukazom đakovačkog biskupa Josipa Juraja Štrosmajera. Prve godine rada imala je 21 učenika i jedan razred. Zbog uticaja Štrosmajera, kasnijeg vatikanskog koncila, na bečki dvor, a iz razloga što se smatralo da Srbi sa Velikim vojvodstvom predstavljaju preveliku opasnost za državu, pogotovo zbog svoje ekonomske nezavisnosti, većina gradova imala je još odavno otkupljenu slobodu od krune, a naročito posle revolucije 1848. godine kada se javilo veliko nezadovoljstvo među Srbima jer im nije dat njihovi deo carstva, naime bečki dvor ne bi li lakše ugušio pobunu koju su izazvali mađari obećavao je Srbima trojnu monarhiju ako se budu borili na strani Beča, kako su Srbi se sve više okretali tadašnjoj kneževini Srbiji, a sremska županija nije bila u sastavu Velikog vojvodstva, tj. Vojvodsva Srbije i tamiškog Banata, to su austrougarske vlasti pokušale da izvrše pokatoličenje stanovništva tako što ne bi smeli da svoj jezik nazivaju srpskim nego hrvatskim, tako je zvanični jezik škole pored nemačkog, bio i hrvatski. Od 1872. godine Zemunska gimnazija ima sva četiri razreda.
Prvi svetski rat
Tokom Prvog svetskog rata Zemunska gimnazija je imala problema sa normalnim radom. Naime u zgradi gimnazije bio je smešten garnizon austrougarske vojske, jer obližnja kasarna, koja se i danas nalazi u blizini gimnazije u parku, nije bila dovoljna za potrebe rata. Do 1925. godine rad u gimnaziji je doveden u red. Te godine je Zemunska gimnazija po prvi put otvorena i za devojke. Treba napomenuti da se gimnazija do 1958. godine sastojala od muške i ženske gimnazije. Muška gimnazija se nalazila na zemunskoj pijaci, na uglu Gospodske ulice i Velikog trga, pored franjevačke župne crkve, u današnjoj zgradi OUP-a Zemun, dok se ženska gimnazija nalazila u Gradskom parku, tada poznatijem kao Elizabet park, koji je dobio ime po ubijenoj carici Elizabeti zvanoj Sisi, u zgradi gde se danas nalazi Zemunska gimnazija. Ženska gimnazija, inače poznatija pod nazivom Velika realka, dozidana je 1914. godine i delila je zgradu sa Ženskom trgovačkom akademijom. Zanimljivo je da je 1900. godine samo jedan učenik maturirao.
Okruženje
Škola se nalazi u Gradskom parku u Zemunu, između zgrada osnovne škole Majka Jugovića, inače osnovne škole Branka Radičevića i jedne od najstrijih škola u Beogradu, i Poljoprivrednog fakulteta, gde inače po tradiciji u amfiteatru maturanti polažu maturski ispit. U neposrednoj blizini je i sportski centar Pinki, kao i osnovna i Srednja muzička škola "Kosta Manojlović", pravoslavni manastir Sv. Arhangela Gavrila, katolička crkva Sv. Roka, franjevačka crkva. U neposrednoj blizini su i osnovna škola Svetozar Miletić, Dom vazduhoplovstva, Zemunska bolnica i samostan sestara milosrdnica.
Arhitektura
Današnja zgrada sagrađena je 1879. u renesansnom stilu, a izgradio ju je Nikola Kolar. Proširenje zgrade je nastalo kao potreba usled povećanog broja učenika i trajalo je od 1912. do 1916. godine. Namera je bila da se i dograđeni deo izgradi u renesansnom stilu, ali je to urađeno u post-secesionističkom stilu. Od tada, zgradu sačinjavaju dve građevine koje formiraju atrijum. Takođe, zgrada je pod zaštitom Države i kulturni spomenik.
Nažalost u skorije vreme trajno je uništen izgled gimnazije. Usled, neophodnih popravki i renoviranja, a radi jeftinijeg izvođenja, na samoj zgradi, a i unutar nje su izvedeni radovi koji su nepovratno narušili originalan izgled gimnazije. Jedni od njih su i svakako plastični, PVC, prozori koji su zamenili originalne drvene. Ovim činom, a i sličnim, učinjeno je nešto što nije u skladu sa tim da je zgrada stavljena pod zaštitu Gradskog zavoda za zaštitu spomenika kulture. Takođe gimnazija već godinama čeka na dekorativno osvetljenje.
Zadužbinari
Mnoge zemunske porodice i ugledni ljudi su od osnivanja gimnazije bili donatori i sponzori. Jedna od možda najupečatljivijih je i donacija porodice Aleksić, koji su donirali gimnaziji novac i opremili čitaonicu i biblioteku. Nažalost povod je bila tragična smrt njihove kćerke Jovankice rođ. Aleksić Dronjak, inače bivše učenice gimnazije, koja je poginula u teškoj saobraćajnoj nesreći, i koja je kasnije sahranjena u grobnici-kapeli na zemunskom groblju. O ovome svedoče i mesingani medaljoni sa njenim likom i posvetom koji se nalaze na svim vratima bibliotekarskih polica u čitaonici gimnazije.
Inače gimnazija svake godine organizuje susret generacija, kojoj uvek prisustvuju i neki od poznatijih bivših učenika gimnazije, a čiji je cilj prikupljanje sredstava za potrebe gimnazije.
Bivši učenici
U Zemunskoj gimnaziji maturirali su: Sava Šumanović, Nada Dimić, David Albahari, Đorđe David, Ivana Pavlović, Predrag Koraksić Corax, Goran Paskaljević, Oliver Vujović, Aleksandar Saša Lokner, čija je majka bila dugogodišnji profesor u gimnaziji, takođe tu su i političari od kojih su, iz mlađe generacije, najpoznatiji Mlađan Dinkić i Aleksandar Vučić i druge poznate ličnosti.
Roum
Roum se može odnositi na
Redstone, Colorado
Redston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 130.
Rouli
Rouli se može odnositi na
Rouz Hil
Rouz Hil se može odnositi na
Rojal
Rojal se može odnositi na
Dragljane
Dragljane su naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 52 stanovnika.
Calès (Lot)
Kale je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 149 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 34,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 277 metara (maksimalnoj 295 m, a minimalnoj 99 m).