cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pasoš Zimbabvea
Pasoš Zimbabvea je javna putna isprava koja se državljaninu Zimbabvea izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu.
Pasoš Zimbabvea se izdaje za neograničen broj putovanja.
Malobrojne su zemlje u koje građani Zimbabvea mogu putovati vez vize.
Građani Zimbabvea ne mogu da putuju na teritoriji Evropske unije bez vize.
Građanima Zimbabvea je potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Boldvin Park
Boldvin Park se može odnositi na
Pasoš Mauritanije
mini|Pasoš Mauritanije.
Pasoš Mauritanije je javna putna isprava koja se državljaninu Mauritanije izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Mauritanije.
Pasoš se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Mauritanije je potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju, za EU, za SAD i za mnoge druge države sveta.
Građani Mauritanije uživaju slobodu kretanja isključivo u susednim državama.
Jezici
Pasoš je ispisan francuskim, engleskim i arapskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Barstou
Barstou se može odnositi na
Teodora I od Tuscola
Teodora (Theodora, cca. 870 – 916) bila je rimska plemkinja, poznata kao supruga grofa Teofilakta I iz klana Tusculani, ali kao i jedina žena-senator u historiji srednjovjekovnog Rima, te kao navodna ljubavnica pape Sergija III.
Svom mužu je rodila dvije kćeri - Maroziju i Teodoru. Glavni izvor o njenom životu je Liutprand Kremonski koji ju je opisao kao "bestidnu kurvu" i tvrdio da je njen muž dominaciju nad Rimom i papinstvom izgradio upravo zahvaljujući seksualnim uslugama koje je Teodora pružala vodećim plemićima i crkvenim velikodostojnicima. Isti izvor navodi da je Sergije III postao papom zato što je bio njegov ljubavnik. Prema nekim izvorima, budući papa Ivan XI je bio njen unuk.
Videm (općina)
Općina Videm (slovenski: Občina Videm) je jedna od 212 slovenskih općina od 5.603 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Videm pri Ptuju.
Naselja Općine Videm
Barislovci, Belavšek, Berinjak, Dolena, Dravci, Dravinjski Vrh, Gradišče, Jurovci, Lancova vas pri Ptuju, Lancova vas, Ljubstava, Majski Vrh, Mala Varnica, Pobrežje, Popovci, Repišče, Sela, Skorišnjak, Soviče, Spodnji Leskovec, Strmec pri Leskovcu, Šturmovci, Trdobojci, Trnovec, Tržec, Vareja, Velika Varnica, Veliki Okič, Videm pri Ptuju, Zgornja Pristava, Zgornji Leskovec
NGC 770
NGC 770 je galaksija u zviježđu Ovan.
Брусница (вишезначна одредница)
Брусница може означавати:
или
Lao Tzu
Lao Tzu, Lao Tse ili Lao Zi je kineski filozof za koga nije sasvim sigurno da li je historijska ili mitska ličnost. Prema predaji je živio u 6. vijeku pne. dok veliki broj modernih naučnika misli da je živio u 4. vijeku pne. Pripisuje mu se Tao Te Ching, knjiga koja predstavlja najvažniji tekst taoizma.
Ime
Smatra se da je Lao C’-ovo prezime bilo Li (李, pin-jin: Lǐ), lično ime Er (耳, pin-jin: Ěr, bukv. uvo), a nadimak Bo Jang (伯阳, pin-jin: Bó Yáng). Njegovo posthumno ime bilo je Dan (聃, pin-jin: Dān).
Ime Lao C’ je počasna titula: Lao (老, pin-jin: Lǎo) znači stari, a karakter C’ (子, pin-jin: zǐ) se dodavao u znak poštovanja uz prezime (ili celo ime i prezime) cenjenih filozofa (npr. Kung C’, Meng C’, Džuang C’, Gung-sun Lung C’ i dr.) tako da se titula Lao C’ može okvirno prevesti kao stari učitelj.
Lao C’ je poznat i pod sledećim imenima: Pod poslednjim je imenom prihvaćen kao najviše daoističko božanstvo sa nebesa Uzvišene čistote.
Život
O Lao C’-u kao istorijskoj ličnosti nema pouzdanih podataka. Sve što se zna o njemu preuzeto je iz kineske tradicije i iz njegove biografije u Istorijskim zapisima S’-ma Ćijena, koji su pisani od 109. godine pne. do 91. godine pne..
Prema ovim izvorima, Lao C’ je bio stariji savremenik Konfučija. Rođen je u prefekturi Ku (苦, pin-jin: Kǔ), u državi Ču (楚, pin-jin: Chǔ), u današnjoj kineskoj provinciji H’-nan. Po legendi, rodio se sedokos, pošto je prethodno proveo osam (ili čak osamdeset) godina u majčinoj utrobi.
Radio je kao arhivar u Carskoj biblioteci dinastije Džou u Luo-jangu, tadašnjoj prestonici Kine. Po predanju, kada je napustio državnu službu, otišao je na vodenom bivolu (zebuu) u državu Ćin, a odatle nestao u pustinji. Stražar na najzapadnijoj kapiji države Ćin ga je zamolio da zapiše svoje učenje pre nego što se zaputi u pustinju. Lao C’ ga je poslušao i tako je nastala Knjiga o Putu i Vrlini. Lao C’ ju je napisao za tri dana a onda je otišao u pustinju i o njemu se više ništa nije čulo.
Nema pouzdanih podataka o njegovoj smrti osim legendi da je živeo sto šezdeset ili dvesta godina.
U knjizi Čuang Ce postoji priča o smrti Lao Cea. Kad je Lao Ce umro, njegov prijatelj Čin Ši, koji je došao nakon smrti, kritikovao je žestoke žalopojke drugih ožalošćenih, govoreći: „To je kršenje načela prirode i pojačavanje čovekovih osećanja, zaboravljanje onog što smo primili. To su drevni mudraci nazivali kaznom za narušavanje načela prirode. Kad je Učitelj došao, to je bilo otud što je imao priliku da se rodi. Kad je otišao, jednostavno je sledio prirodni tok. One koji su tihi u odgovarajućoj prilici i slede prirodni tok, ne mogu zahvatiti tuga ili radost. Njih su drevni smatrali božjim ljudima koji su se oslobodili ropstva“ (gl. 3).
Knjiga Puta i Vrline
Knjiga o Putu i Vrlini ili Dao D’ đing (道德经, pin-jin: Dào Dé jīng) je delo čije se autorstvo pripisuje Lao C’-u. Ona se takođe naziva i samo Lao C’. Ova se knjiga smatra prvim i najvažnijim delom daoizma, mada ima i onih naučnika koji smatraju da je daoizam nastao tek sa knjigom Džuang C’.
Osnovni princip daoizma je nadrazumski, kvalitativno i kvantitativno neopisivi i neobuhvativi Put – Dao ili Tao (道, pin-jin: Dào). On nema ni ime (Put je samo termin koji smo prinuđeni da koristimo da bismo o njemu uopšte govorili), a iz njega nastaju sve stvari koje imaju ime.
道可道，非常道. 名可名，非常名. 无名天地之始，有名万物之母. Put kojim se može putovati, nije večni put, Ime koje se može imenovati, nije večno ime. Bezimeno, izvor je Neba i Zemlje, Imenovano, majka je sviju stvari.
Put je nepromenljiv, i predstavlja suštinske zakone i temelje kosmosa (u grčko-evropskoj filozofskoj tradiciji odgovara mu je Heraklitov logos). Onaj ko spozna zakone kosmosa, prosvetljen je. Ko spozna zakone kosmosa i dela u skladu sa njima, kaže se da upražnjava prosvetljenje.
Najvažniji od zakona kosmosa da se sva ekstremna svojstva u jednom trenutku pretvore u svoju suprotnost, i da bi se postigao neki cilj, treba prvo krenuti od njegove suprotnosti.
Sve stvari nastaju od Puta i od njega „dobijaju” svoju suštinu – svoju Vrlinu, odnosno D’ ili De/Te (德, pin-jin: Dé), koja ih čini onim što jesu. Prirodno, spontano delanje je sleđenje svoje Vrline bez napora. Takvo se delanje naziva nedelanjem ili nepreterivanjem u delanju (无为, pin-jin: Wúwéi, vu-vei). Čovek stoga treba da svoje delanje ograniči na nužno i prirodno, i da mu jednostavnost bude rukovodeće načelo u životu. Sva zla na svetu ne potiču iz toga što je premalo učinjeno, već zbog toga što je već učinjeno previše.
Lao C’ i Konfučije
thumb|180px|desno|Lao C’ i Konfučije U S’-ma Ćijenovim Istorijskim zapisima opisan je i susret Lao C’-a i Konfučija.
Dok je Lao C’ radio kao arhivar u Carskoj biblioteci, Konfučije se sreo sa njim, i razgovarali su o ritualima i obožavanju predaka. (v. Konfučijanizam) Lao C’ je rekao Konfučiju: „Kosti ljudi o kojima govoriš odavno su pretvorene u prah, i samo njihove reči ostaju. Ako vreme za čoveka pogodno, biće uspešan; ako nije, neće biti. Uspešan trgovac sakriva svoje bogatstvo [od drugih], a karakteran i plemenit čovek će se praviti bezumnim. Stoga, trebalo bi da se odrekneš svog ponosa, svojih želja, taštine i preteranih htenja. Oni su za tebe beskorisni.”
Posle njihovog susreta, Konfučije je učenicima rekao: „Znam kako ptice lete, kako ribe plivaju i kako životinje trče. Ali ono što trči može biti uhvaćeno u zamku, ono što pliva može biti uhvaćeno na udicu, a ono što leti može biti oboreno strelom. A ko zna kako zmajevi jašu na vetrovima i uzdižu se kroz oblake do nebesa? Danas sam sreo Lao C’-a i mogu ga uporediti samo sa zmajem.”
Vuotti, Frosinone
Vuotti je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Feltre
Feltre (latinski: Feltria) je grad u sjevernoj Italiji od 20 228 stanovnika, u provinciji Belluno.
Najpoznatiji stanovnici Feltrea bili su Panfilo Castaldi slikar iz 15. vijeka i renesansni humanist - Vittorino da Feltre.
Historija
Za rimskih vremena bio je poznat pod imenom Feltria, Plinije Stariji ga je opisao kao opidum kog su osnovali Recijani, status municipija dobio je 49. pne. thumb|left|240px| Pogled na historijski centar grada Nakon razaranja u ranom srednjem vijeku, grad je ponovno izrastao oko zamka Alboino. Za vrijeme rata Cambrajske lige i Mletačke Republike - 1509. potpuno je uništen centar grada, kasnije je djelomično obnovljen.
Za Prvog svjetskog rata između 1917. - 1918. grad je bio pod opsadom austro-ugarske vojske.
Znamenitosti
Najveće znamenitosti Feltrea su fino izrezbareni bizantski križ iz 6. vijeka, katedrala San Pietro Apostolo sa zvonikom iz 14. vijeka i gradski muzej.
Historija Kosova
Karakteristika Kosova kroz istoriju je raznolikost stanovništva: Albanci, Srbi, Romi i Turci, koja je posledica migracionih kretanja kroz istoriju. Ova migraciona kretanja su počela još u doba Ilira, i nastavljala se kroz period Rimskog carstva, naseljavanja Slovena na Balkansko poluostrvo, turskih osvajanja, mađarsko-turskog rata 1448., austro-turskih ratova 1683.-1699., 1716.-1718., i 1737.-1739., velikih seoba Srba, srpsko-turskih ratova 1876-1877., 1877.-1878., balkanskih ratova 1912.-1913., Prvog svetskog rata i Drugog svetskog rata. Skorašnje migracije izazvane su Kosovskim ratom 1999. godine, tokom kojeg dolazi do iseljavanja Albanaca, a nakon toga do iseljavanja Srba i drugih ne-albanaca.
Feltre
Privreda
Feltre je prije svega trgovački centar poljoprivrednog kraja, sa nešto manjih industrijskih pogona i par tvornica tekstila.
Historija Kosova
Antičko doba
thumb|desno|Kraljevstvo [[Dardanci|Dardanije]] thumb|desno|Ruševine [[Ulpijana|Ulpijane]]
U antičko doba prostor današnjeg Kosova i Metohije se nazivao Dardanija. Ilirska plemena se uglavnom smatraju precima današnjih Albanaca, i na prostoru Kosova se nalaze od 2. milenijuma pne. Dardanci su naseljavali i prostor današnje jugozapadne Srbije i deo Makedonije.
U trećem i drugom veku pre nove ere, ovim regionom su vladali dardanski kraljevi: Longarus, Bato i Monunius, kao i Etuta, Monuniusova ćerka. Oblast Dardanije zatim dolazi pod vlast Makedonaca.
Rimljani osvajaju ovu oblast 160. godine p.n.e, u toku Ilirskih ratova. Teritorija kasnije ulazi u sastav rimske provincije gornje Mezije (Moesia Superior) 87. godine. Od cara Dioklecijana čini zasebnu provinciju Dardaniju (Dardania).
Srednji vek
Slovenska plemena su počela naseljavati Balkansko poluostrvo u 6. i 7. veku. Preci Srba su počeli da naseljavaju Kosovo približno dva do tri veka nakon talasa doseljavanja Slovena u 7. veku. Preci današnjih Srba su tu zatekli starosedeoce Arbreše, pretke današnjih Albanaca, koji vode poreklo od Ilira. Nakon dolaska Slovena, Arbanasi su se povukli u planine i na arbanaško primorje, naročito južno od Skadra. Prva slovenska država na tom tlu je bila Bugarsko Carstvo, čija se vlast smenjivala za vizantijskom sve do kraja 12. veka.
Srpski vladari su za osvajanja teritorija južno od Raške uglavnom koristili krstaške pohode zapadnoevropskih vladara na Bliski istok. Tokom 12. veka Srbi iz Raške počinju da prodiru na područje Kosova. Do prvog sukoba dukljanskog vladara Bodina sa vizantijskom vojskom dolazi 1073. godine kod utvrde Paun na Kosovu polju. Bodin je izgubio bitku i pao u zarobljeništvo. Raški veliki župan Vukan se pobunio i uspeo da osvoji Zvečan 1091. godine, ali je na kraju izgubio svoj rat protiv Vizantije koja potpuno guši njegovu pobunu. Slično se dogodilo i krajem 12. veka kada se buni župan Stefan Nemanja i dolazi s vojskom do Lipljana. Na početku je i on poražen, ali nakon početka unutrašnjih nemira u Vizantiji njegova druga pobuna 1180. postaje uspješna.
thumb|desno|[[Kosovska oblast Vuka Brankovića]]
Početkom 13. veka župani novonastale srpske države su svojim posedima priključili i Kosovo. Narednih dva veka Srbi grade mnoge crkve i zadužbine u ovoj oblasti. Od toga doba pa do pada pod tursku vlast, područje je važan deo srpske srednjevekovne države. Bilo je važno raskršće puteva kojima su prolazili karavani. Neko vreme je grad Prizren prestonica srpskih vladara Dušana i Uroša. Grad Peć je bio središte srpske pravoslavne Pećke patrijaršije 1346.-1457. i ponovo 1557.-1766. godine. Pre dolaska Turaka, područje se dobro razvija, rudarstvo i stočarstvo sa ratarstvom je prisutno. Rudnik Trepča se spominje od 1303. kao nalazište olova i srebra. Novo Brdo je jedan od najvažnijih rudnika Srbije toga doba, i iz njega se vadi srebro i olovo. Srebro u tom rudniku je bilo pomešano sa zlatom, i srpski vladari su imali dobre prihode od rada rudnika. Za vreme postojanja srpskih država od XIII do XV veka, većinu stanovništva u toj oblasti uglavnom su činili Srbi.
Kosovska bitka i posledice
thumb|200px|[[Boj na Kosovu, Adam Stefanović]] Na Kosovu polju se 1389. godine odigrala Kosovska bitka, u kojoj su Srbi doživeli poraz od nadmoćnije turske vojske. Time se Turcima otvara put za dalje osvajanje Balkanskog poluostrva. Između 1371 i 1398 godine Kosovom i Metohijom je vladao Vuk Branković, gospodar Kosova i Drenice, koji 1389. godine postaje turski vazal.
U borbama posle Kosovske bitke, despot Stefan Lazarević je odneo pobedu 1402. kod mesta Tripolje protiv Đurđa Brankovića, koji je uz tursku pomoć pokušao da preotme zemlje koje su ranije pripadale njegovom ocu, Vuku Brankoviću. Tokom mađarsko-turskog rata 1448. zapovednik mađarske vojske Janoš Hunjadi (poznat u narodu kao Sibinjanin Janko) preko Kruševca dolazi na Kosovo polje sa 24000 vojnika. Dolazi do dvodnevne bitke protiv brojnije turske vojske sultana Murata II, koju Mađari gube. Kosovo ostaje pod vlašću srpske Despotovine do 1459. godine, kad pada pod tursku vlast. Nakon propasti srednjevekovne srpske države 1459. godine, etnički sastav kosovskog stanovništva postepeno se menjao.
Otomanski period (1455-1912)
left|thumb|150px|[[Mehmed II, osvajač Carigrada (1453) i srpske despotovine (1459)]] Između 1459 i 1912 godine, Kosovo i Metohija je bilo u sastavu Osmanskog carstva. Tokom turske vladavine, na teritoriji današnjeg Kosova i Metohije su postojali Prizrenski i Vučitrnski sandžak, da bi kasnije bio formiran Kosovski vilajet, prvobitno sa sedištem u Prizrenu, a potom u Skoplju.
Tokom viševekovne Otomanske vladavine dolazi do krupnih demografskih promena u sastavu stanovništva. Srbi su se neprestano iseljavali ka severu, u današnju Šumadiju, Srem, Mačvu i Vojvodinu. S druge strane, Albanaci su se u plodnije krajeve doseljavali iz planinske i siromašne severne Albanije, o čemu svedoči činjenica da kosovski Albanci govore severnoalbanskim dijalektom „Gega“.
Otomanski sistem i mirgracije stanovništva
thumb|[[Manastir Pećka patrijaršija]] Prodorima Turaka od kraja 14. veka, dolazi do pomeranja srpskog i dela albanskog stanovništva (Klimenti) na zapad i sever Balkanskog poluostrva. Padom srpske despotovine 1459. Turci uspostavljaju spahijski sistem. Turci terorišu, pljačkaju, i odvode narod u ropstvo. Zbog nepodnošljive situacije, dolazi do velikih seoba Srba. Otpor Turcima često dolazi i od Albanaca. Poznati albanski vođa Đurađ Kastriot Skenderbeg ratuje sa Turcima 1443.-1468. godine.
Područje Kosova i Metohije do godine 1541. pripada rumelijskom ejalatu. Od 1541. do 1580. pripada budimskom, zatim bosanskom, a od 1607. opet rumelijskom ejalatu. Po turskom sistemu dolazi do podele na sandžake (okrug), kaze (srez), i nahije i kadiluke (opština). U borbi protiv otpora stanovništva Turci koriste islamizaciju i druge metode. Isprva u islam prelaze feudalci, zatim gradsko, i na kraju i seosko stanovništvo. Proces islamizacije traje sve do kraja 19. veka, i Albanci masovno prelaze u islam, a Srbi delimično. Turci uzimaju mlade Albance u vojsku putem danka u krvi i regrutacijom u jedinice azapa, iz kojih redova se regrutuju budući feudalci i vojni komandanti. Sultan Selim II oslobađa dažbina svaku hrišćansku kuću iz koje je bar jedan muškarac prešao u islam. Mnoge srpske porodice se sele na sever i zapad, a napuštena imanja zauzimaju Albanci muslimani. Albanci hrišćani pružaju otpor Turcima zajedno sa Srbima. Sve teže prilike u turskom carstvu vremenom dovode do ustanaka i nemira stanovnika, naročito za vreme ratova Austrije sa Turskom.
Austro-turski ratovi i seobe Srba
Tokom idućeg rata Austrije s Turskom 1737.-1739. austrijski car Karlo Šesti poziva hrišćane na ponovni ustanak. Austrijanci zauzimaju Niš, a srpski ustanici Novi Pazar 30. jula 1737. godine. Patrijarh Arsenije IV Jovanović upućuje ljude na Kosovo i severnu Albaniju da dižu narod na ustanak. Ustanici i Austrijanci nanose Turcima poraz kod Nove Varoši u avgustu. Turskom protivofanzivom sve je izgubljeno i dosta Srba i nešto Albanaca se ponovo seli preko Dunava u Austriju. Na prazne posjede Turci naseljavaju Albance, i u područje oko Novog Pazara, gde veliki broj preostalih Srba prelazi u islam da izbegne tursku osvetu. U idućem periodu Albanci naseljavaju oblasti doline Laba, južne Morave do Surdulice i Leskovca, Skoplja, Kuršumlije i Niša. U novim krajevima Turci im davaju plodnu zemlju i povlastice, što izaziva gnev i mržnju Srba. Svim ovim premeštanjima, srpski etnički centar se seli iz starih područja Raške i Kosova u sliv Morave i Vojvodinu. Usled svega navedenog, srpsko stanovništvo na Kosovu je možda već pri kraju 18. veka postalo brojčano manjinsko.
Albanska borba za nezavisnost
thumb|[[Kosovski vilajet, 1875-1878.]] thumb|[[Kosovski vilajet, 1881-1912.]] thumb|left|Distribucija Albanaca na Balkanu ([[1898.)]]
Stanovnici Prizrena 1839. izbacuju turskog komandanta Ismet-pašu. Albanci sve više traže oslobođenje od turske vlasti. Tokom srpsko-turskog rata 1877.-1878., nastupanjem srpske vojske prema Vranju i osvajanjem delova Niškog sandžaka (današnje južne Srbije), dolazi do proterivanja albanskog stanovništva iz područja Niša, Leskovca, Toplice i drugih mesta. Albanski prognanici se uglavnom nastanjuju na Kosovo.
10. juna 1878. godine na sastanku u Prizrenu Albanci osnivaju Prizrensku ligu, koja se protivi komadanju albanskih oblasti od strane susednih država. Zahtevi Turskoj su bili autonomija za Albance i ujedinjenje četiri otomanska vilajeta (Kosovo, Manastir, Janjina i Skadar) u jedan Albanski vilajet. Porta je ovo odbila, i počeo je ustanak 1879. kojim je turska vlast svrgnuta u Vučitrnu, Prizrenu, Đakovici, Prištini, Peći i drugde. U nekim delovima Albanije isto dolazi do masovne pobune. Turska šalje Derviš-pašu sa vojskom da razbije ustanak, i on od aprila 1881. ulazi u Prizren, Đakovicu i Peć. Smirenje je bilo privremeno, jer ponovo izbijaju nemiri po pašinom povratku u Carigrad. Lokalne bune niču 1883. i 1884. godine.
Godine 1912. dolazi do velikog albanskog ustanka pod vođstvom Opšteg ustaničkog komiteta, na području Drenice, Peći, Đakovice, i severne Albanije. Bajram Curi diže ustanak u području Krasnićija (Krasniqi). Ustanici su zauzeli čitavo Kosovo, severnu Albaniju, pa čak i Skoplje, upravno sedište kosovskog vilajeta. Usled uspeha albanske pobune, mladoturska vlada podnosi ostavku. Nova vlada šalje delegaciju koja se sastaje sa predstavnikom Albanaca Hasanom Prištinom. Turci u početku odbijaju zahteve za autonomiju, upotrebu albanskog jezika u školama i administraciji, i finansiranje razvoja Kosova i Metohije, ali nakon što su albanski ustanici stigli do Soluna, Porta je bila prinuđena da prihvati sve njihove zahteve. Portino obećanje autonomne Albanije, koja bi obuhvatila četiri vilajeta, je ugrožavalo pretenzije susednih država. Otomanska vlast je 18. avgusta 1912. godine priznala albansku autonomiju, što je izazvalo vojnu akciju balkanske alijanse protiv Turske.
Srpsko-crnogorsko zauzimanje Kosova
thumb|desno|Povlačenje albanskih dobrovoljaca sa [[Kosovo|Kosova 1912.]] thumb|desno|Srpski i crnogorski oficiri u [[Đakovica|Đakovici 1913. godine.]] U skladu sa spoljnopolitičkom orjentaciom zacrtanom u čuvenom Načertanija Ilije Garašanina, srpska i crnogorska vojska su napale otomansku državu u Prvom balkanskom ratu oktobra 1912. prodirući na Kosovo i Metohiju. Srpska vojska zauzima Kosovo i Prizren, a crnogorska deo Metohije, Đakovicu i Prizren. Sa otomanske strane su naišli na slab otpor, a jedine značajne prepreke srpskom napredovanju pružale su albanske jedinice Ise Boljetinija, Idriza Seferija i Bajrama Curija. Međutim, loše organizovan oružani otpor kosovskog stanovništva, srpska vojska je slomila za samo nekoliko meseci i pri tom je artiljerijom razorila veći deo zemlje. Tadašnji kritičar srpskog Dimitrije Tucović se žestoko protivio srpskom zauzimanju Kosova, nazivajući ga imperijalnim osvajanjem. On je smatrao da Kosovo pripada Albancima i zalagao se za pripajanje Kosova Albaniji. Međutim, srpski odredi nastavljaju osvajanje Albanije, prodiru do jadranske obale i u oktobru 1912. godine zauzimaju luku Drač, odakle se povlače tek nakon Austro-ugarske pretnje ratom u jesen 1913. godine.
Porazom srpske vojske u Prvom svetskom ratu 1915. godine, austrougarske jedinice okupiraju severni deo Kosova, a bugarske južni (Prizren, Priština, Kačanik, Uroševac, Gnjilane). Austrougarske okupacione snage, a u početku i Bugari, su na Kosovu bili dočekani kao oslobodioci. Austrougarske vlasti otvaraju škole na albanskom jeziku, dok Bugari zavode okrutan okupacioni sistem. Posle proboja Solunskog fronta 1918. godine, Kosovo u oktobru zauzimaju jedinice srpske 2. armije, i područje nešto kasnije ulazi u sastav novostvorene Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
Kosovo u sastavu kraljevine Jugoslavije
thumb|150px|[[Azem Galica i Šota Galica, vođe kačaka iz Drenice.]] Povratak srpske vojske na Kosovo je bio brutalan. Srpske trupe su se odmah po dolasku susresle sa oružanim otporom bandi kačaka, a iste 1918. godine osnovan je Komitet narodne odbrane Kosova, poznatiji kao Kosovski komitet, koji se borio za izdvajanje teritorija naseljenih Albancima (Kosova, Metohije, zapadne Makedonije i delova Sandžaka) iz novoformirane Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca i za njihovo pripajanje Albaniji. Komitet je primao značajnu pomoć u novcu i oružju od Italijana, a uspostavio je i saradnju sa crnogorskom emigracijom okupljenom oko kralja Nikole i pro-bugarskom VMRO. U januaru 1920. godine su dva članak Komiteta postali ministri u Albaniji, a sredinom leta iste godine jedan od njihovih vođa, Bajram Curi, postaje ministar Vojske Albanije, što dovodi do velike zategnutosti srpsko-albanskih odnosa. Ideje Kosovskog komiteta imale su velikog uticaja na kačake. U 1921. godini su učestali kačački napadi na saradnike jugoslovenske vlasti kao što su: kmetovi, panduri, predsednici opština i drugi. Poznatije vođe kačaka su bili Azem Bejta (poznat i kao Azem Galica), Bajram Curi, Hasan Vučitrna, Iso Boljetinac, Mehmed Delija, Elez Jusug i drugi, koji su skoro u svim mestima imali svoje bande. Kačaci su u oblasti Drenice čak uspeli da oforme „oslobođenu“ oblast koju su nazivali Mala Albanija (alb. Arbnia e Vogel). Krajem septembra 1924. godine srpska vojska je u velikoj akciji uz opsežnu upotrebu artiljerije razbila većinu kačačkih bandi i likvidirala njihove vođe.
Komunistička partija Jugoslavije deluje na Kosovu i Metohiji, i 1938. komunisti stvaraju naziv Kosmet za područje. Stvara se stav prema autonomnosti Kosmeta i bratskoj ravnopravnosti naroda Kosova, potvrđen na 5. zemaljskoj konferenciji KPJ 1940. u Zagrebu. Komunistička omladina 1938. i 1939. štampa letke u kojima se protivi iseljavanju Albanaca u Tursku, oduzimanja njihove zemlje i terora prema njima. Postoje partijske organizacije u većim mestima. Međutim, Albanci se ne uključuju previše: 1940. godine KPJ ima 239 članova, od toga samo 23 Albanca.
Kosovo u Drugom svetskom ratu
thumb|desno|Kosovo u Drugom svetskom ratu
Između 1941. i 1945. godine, za vreme okupacije Sila osovine, Kraljevina Italija je anektirala najveći deo Kosova i priključila Kraljevini Albaniji, pod italijanskim protektoratom (vidi: Velika Albanija). Manje delove Kosova zauzimaju Nemci i Bugari. Italijani se prikazuju kao oslobodioci Albanaca, uvode albanski jezik u upravi i školstvu, i dozvoljavaju upotrebu albanske zastave. Od Albanaca su formirali jedinice pomoćne policije, bataljon fašističke milicije i razne dobrovoljačke kvislinške formacije. Zbog terora okupatora i albanskih kvislinških odreda, veliki broj Srba i Crnogoraca se seli u Crnu Goru i Srbiju.
U oktobru 1941. je osnovan Metohijski narodno-oslobodilački partizanski odred, sastavljen uglavnom od Srba i Crnogoraca. Albancu u početku nisu prilazili partizanima jer nisu želeli obnovu Jugoslavije u kojoj su bili diskriminisani. U jesen 1942. je formiran Glavni štab za Kosovo i Metohiju i prvi albanski odred "Zejnel Ajdini". Šarplaninski narodnooslobodilački partizanski odred je u početkom 1943. ujedinio delove reorganizovanih albanskih odreda "Zejnel Ajdini" i "Emin Duraku", i srpskih i crnogorskih partizanskih četa, te je u to vreme imao oko 220 boraca. Od aprila 1943. na Šar-planini boravi delegat Vrhovnog štaba i CK KPJ Svetozar Vukmanović Tempo, čime je učinjen napredak u organizovanju oružane borbe protiv okupatora. Istog meseca, aprila 1943. ginu Boro Vukmirović i Ramiz Sadik, članovi CK KP. Uprkos svim naporima, do konačnog oslobođenja Jugoslavije, na Kosovu i Metohiji nije bilo slobodne teritorije i partizani deluju u vrlo teškim uslovima. Takođe, tokom Drugog svetskog rata na teritoriji Kosova delovale su i četničke jedinice Koste Milovanovića Pećanca.
150px|thumb|Narodni heroji [[Boro Vukmirović i Ramiz Sadiku.]]
Nakon kapitulacije Italije 1943. godine, Nemci okupiraju Albaniju i Kosovo. Nemci formiraju kvislinške organizacije Drugu prizrensku ligu 16. septembra 1943. i Kosovski puk (Regjiment Kosova) krajem 1943. godine. Januara 1944. je održana Bujanska konferencija, na kojoj je Narodnooslobodilački odbor Kosova doneo odluku o priključenju Kosova Albaniji. Nemci i balisti sredinom februara 1944. godine počinju napad na partizanske jedinice na Kosovu i uspevaju skoro da unište Glavni štab NOV za Kosovo. Tek sredinom 1944. dolazi do masovnijeg razvoja ustanka i od juna se formira ukupno oko 7 brigada NOV, pod imenom kosovsko-metohijske brigade. U oktobru 1944. počelo je povlačenje nemačke vojske (grupa armija E) iz Grčke preko Kosova, i počela je kosovska operacija, kojom je trebalo uništiti glavninu nemačkih snaga. U tome se nije uspelo, ali područje zauzimaju jugoslovenski partizani posle povlačenja Nemaca u novembru 1944.
Odluka kosovskih partizana o priključenju Kosova Albaniji nije sprovedena zbog velikog uticaja Srba i Crnogoraca u jugoslovenskom komunističkom vrhu. U decembru 1944. u većem delu Kosova dolazi do masovne pobune Albanaca, koji nisu želeli da ponovo potpadnu pod jugoslovensku vlast. Glavno žarište toga ustanka bilo je u Drenici. Vrhovni štab NOV i POJ šalje oko 30.000 vojnika JNA radi gušenja ustanka. Najteže borbe su vođene u Drenici, a zatim u Uroševcu, Gnjilanu i Kosovskoj Mitrovici. U toku borbi dolazilo je do odmazdi nad stanovništvom koje je podržavalo ustanak. 8. februara 1945. godine je zavedena Vojna uprava na Kosovu i Metohiji. Ovim merama je tek u martu 1945. slomljen glavni otpor kosovskih Albanaca. U slamanju kosovskog otpora su učestvovale i dve brigade Narodno-oslobodilačke vojske Albanije. Prema posleratnom sporazumu Broz-Hodža, Albanija je zajedno sa Kosovom trebalo da bude sedma republika Jugoslavije, a planirano je i da obe zemlje postanu članice Balkanske federativne republike. Međutim, ovi planovi su propali nakon rezolucije Informbiroa.
Kosovo u SFRJ
thumb|[[Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo u SFRJ]]
Po završetku rata, 9. jula 1945. oblasna narodna skupština Kosova i Metohije je donela odluku o proglašenju Autonomne Kosovsko-Metohijske Oblasti (AKMO), izjavljujući da ne priznaje raskomadanje svoje oblasti, niti raskomadanje Jugoslavije, i da stanovništvo želi da ova oblast bude priključena "federalnoj Srbiji" kao njen sastavni deo. To je i učinjeno na Trećem zasedanju AVNOJ-a, 7. avgusta 1945. godine, kada je Kosmet kao autonomna jedinica priključen Narodnoj Republici Srbiji. Kosovska autonomija nije bila kreacija Narodne Republike Srbije i njenog ustavnog prava, već je od samog početka predstavljala kategoriju opšteg ustavnog prava Jugoslavije, jer je predviđa i garantuje savezni ustav. Odnos između kosovsko-metohijske autonomije i Srbije je bio lišen hijerarhijskih prava i sistema dvostruke odgovornosti: svi kosovski organi vlasti izvršavali su samostalno svoja prava i odgovarali za svoj rad jedino biračima koji su ih izabrali, odnosno Pokrajinskoj skupštini i Oblasnom odboru.
Između 1945. i 1952. godine na teritoriji Kosova i Metohije delovale su grupe razbijenih balista, koje nisu priznavale odluku o priključenju Kosova NR Srbiji. Kosovsko-metohijska oblast je dobrim delom bila pod kontrolom albanske nacionalističke organizacije "Bali Kombetar": čitava oblast je bila pokrivena mrežom revolucionarnih komiteta, koje je objedinjavao centralni komitet u Prizrenu. U borbi sa njima učestvovale su jedinice OZNA-e i UDBA-e koje su najčešće u pojedinačnim okršajima razbile ostatke balista dok je određeni broj pobegao u inostranstvo. U Americi je 1946. osnovana Treća prizrenska liga. Služba državne bezbednosti je od kraja 1954. sve do sredine 1957. godine na Kosovu sprovodila akciju nasilnog oduzimanja oružja i sistematskog pretresanja kuća oštrinom koja je prelazila svaku meru i pretvarala se u teror nad stanovništvom.
thumb|Narodna biblioteka u Prištini.
Sukobi na Kosovu
Početkom 1989. godine najavljene promene srpskog ustava izazvale su generalni štrajk albanskih rudara u rudniku Stari Trg kod Prištine. Tadašnji predsednik Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije Slobodan Milošević je ultimativno zahtevao od jugoslovenskog državnog i partijskog vrha da mu odobri upotrebu sile kako bi ugušio pobunu na Kosovu. Videvši da je srpski lider dobio podršku oko milion građana na mitingu u Beogradu, 28. februara, Predsedništvo SFRJ nije imalo drugog rešenja no da odobri upotrebu vojske. Gotovo istovremeno, snage srpske policije upale su u rudnike i ugušile otpor albanskih rudara. Pohapšeno je na stotine osoba, a 23. marta 1989. godine kosovski parlament usvaja ustavne amandmane. Kosovo gubi dotadašnju široku autonomiju i ponovo dobija Metohija u nazivu. Prema ocenama političkih analitičara, ukidanje suštinske autonomije Kosova u martu 1989. predstavljalo je grubo kršenje jugoslovenskog saveznog ustava i početak rušenja ustavnog poretka SFRJ. thumb|150px|left|[[Slobodan Milošević na Gazimestanu.]] 28. juna 1989. godine, na srpski praznik Vidovdan, Milošević se obratio prisutnima na Kosovu Polju, za 600. godišnjicu Kosovske bitke. Njegov govor mnogi analitičari karakterišu kao zvanični početak srpske nacionalističke kampanje. Milošević je poručio da su se tek sada, posle punih šest stotina godina, „srpskom narodu otvorile oči“ i da „Srbi nisu osvajali i da nisu ekploatisali druge“. Milošević je završio pokličem:
Nakon ovoga usledio je frenetični aplauz. Nekoliko meseci kasnije, većinsko albansko stanovništo pokrajine je 1990. godine proglasilo nezavisnost Republike Kosova, što nije priznala ni jedna država osim Albanije. 1994. godine je osnovana Oslobodilačka vojska Kosova, čiji je cilj bio nezavisno Kosovo, a koristila se svim sredstvima oružane borbe. Intenzivne borbe između policijskih snaga Srbije i OVK su trajale od februara do oktobra 1998. OVK se do početka jula nalazila u ofanzivi i pod njenom kontrolom je imala oko jedne trećine Kosova. Od avgusta su policijske snage krenule u protivofanzivu i vratile pod srpsku kontrolu većinu teritorije Kosova. U ofanzivi policijskih snaga je učestvovalo oko 20.000 policajaca.
Srpska policija, favorizovana od Miloševićevog režima i uz podršku Vojske Jugoslavije, je sprovodila masovne progone albanskog i drugog muslimanskog življa sa Kosova tokom 1998. i 1999. godine. Kosovskim Albancima je nakon usmene naredbe o iseljenju ostavljano kratko vreme za napuštanje domova, pa su sa sobom mogli poneti samo najneophodnije, ostavljajući nepokretnosti, stoku i ostalo. Nakon progona, kosovskim Albancima su uništavana lična dokumenta – njihovi dokazi o državljanstvu. Muškarce koji su se tome opirali, srpski policajci su ubijali u prisustvu njihovih žena i dece. Prema podacima Visokog komesarijata Ujedinjenih nacija za izbeglice 1998. godine je sa Kosova bilo proterano oko 350.000, a do 13. juna 1999. približno milion i po stanovnika Kosova, uglavnom kosovskih Albanaca.
Kosovo pod upravom UN
thumb|desno|Pripadnici [[OVK predaju oružje marincima SAD.]]
17. marta 2004. godine su izbili nasilni nemiri na Kosovu i Metohiji. Albanski ekstremisti su napali čitave srpske zajednice i srpske kulturno-istorijske spomenike.
Proglašenje nezavisnosti Kosova
thumb|right|[[Zastava Kosova usvojena 2008.]] Kosovski parlament je 17. februara 2008. proglasio nezavisnost Kosova i Metohije od Republike Srbije. Na vanrednoj svečanoj sednici parlamenta, za Deklaraciju o nezavisnosti izjasnilo se svih 109 prisutnih poslanika. Tu odluku je Vlada Srbije još iste večeri poništila kao protivpravni akt privremenih organa u Prištini, a potom sazvala vanrednu sednicu Skupštine Srbije 18. februara na kojoj je 225 poslanika glasalo za potvrdu odluke Vlade o poništenju jednostranog proglašenja nezavisnosti Kosova i Metohije.
Generalna skupština Ujedinjenih nacija usvojila je 8. oktobra 2008. predlog Srbije kojim se od Međunarodnog suda pravde u Hagu zahteva savetodavno mišljenje da li je nezavisnost Kosova i Metohije proglašena u skladu sa međunarodnim pravom.
Povezano
Café Paradis
Café Paradis je danski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Bodil Ipsen i Laua Lauritzena Junoira. Radnja prikazuje kako direktor tvrtke (čiji lik tumači Ib Schønberg) zbog alkoholizma otpusti siromašnog radnika (čiji lik tumači Poul Reichhardt), ali potom i sam postane ovisan o piću. Café Paradis je dobio nacionalnu filmsku nagradu Bodil, a Ib Schønberg, čiji se nastup smatra najboljim u karijeri, je proglašen za najboljeg glumca.
Pasoš Tunisa
Pasoš Tunisa je javna putna isprava koja se državljaninu Tunisa izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu.
Pasoš Tunisa se izdaje za neograničen broj putovanja.
Malobrojne su zemlje u koje građani Tunisa mogu putovati vez vize.
Građani Tunisa ne mogu da putuju na teritoriji Evropske Unije bez vize.
Republika Srbija i Turska su jedine države Evrope koje su ukinule vize za građane Tunisa.
Jezici
Pasoš je ispisan engleskim, francuskim i arapskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Манастир Радовашница
Манастир Радовашница је манастир Српске православне цркве, епархије шабачке.
Nebojša Popović (nogometaš)
Nebojša Popović (Vukovar, 4. travnja 1992.) je hrvatski nogometaš. Njegov brat je bio pokojni Danijel Popović, mladi reprezentativac Hrvatske i igrač Osijeka.
Манастир Радовашница
Манастир се налази на двадесет три километра од Шапца, у подножју северне стране планине Цер. Име је добио по реци Радовашници која протиче у његовој близини. Посвећен је светим архангелима Михаилу и Гаврилу, а сматра се задужбином краља Драгутина Немањића.
Манастир слави две славе. То су Сабор светог архангела Гаврила, 26. јула по новом календару, и Покров Пресвете Богородице, 14. октобра. Преслава манастира Радовашница (народни сабор) је на светог пророка Илију, 2. августа.
Nebojša Popović (nogometaš)
Karijera
Nogometom se počeo baviti u osječkom Grafičaru. Kasnije je igrao za kadete NK Dinamo Zagreb, te do lipnja 2010. za juniore sesvetske Croatije kada prelazi u HNK Sloga Uskoplje gdje je odigrao 11 utakmica i postigao 3 zgoditka. Uz seniore, povremeno je igrao i za juniore Sloge. U siječanjskom prijelaznom roku prelazi u premijerligaša NK Travnik. Za Travnik je debitirao 26. siječnja 2011. u utakmici sa Zvijezdom. U istoj utakmici zabio je i svoj prvi gol. Nakon Travnika, 2013. godine, prelazi u mostarski Zrinjski. Za Zrinjski je u službenim utakmicama debitirao na utakmici kvalifikacija za Europsku ligu protiv andorske UE Escale Santa Coloma. U debiju je postigao svoj prvi gol za novu momčad. Proljetni dio sezone proveo je na posudbi u gabeoskom GOŠK-u.
Bio je na nekoliko okupljanja mladih hrvatskih reprezentacija, ali nije imao službenih nastupa sve do 24. svibnja 2011. kada debitira za hrvatsku reprezentaciju do 19 u kvalifikacijama za europsko prvenstvo protiv Estonije u Rovinju.
Манастир Радовашница
Архитектура
thumb|250px|Нови манастир Радовашница у изградњи Манастирска црква грађена је у стилу рашке школе. Грађена је од ломљеног камена и покривена шиндром. Има облик два прекрштена правоугаоника са припратом и заобљеном олтарском апсидом. Кубе округло споља и изнутра држе сидни пиластири. Стубови се завршавају луцима који држе квадратно постоље на коме је изведено кубе. Ово постоље споља је доста наглашено.
Историја
Први писани помен манастира је турски попис из 1548. године, док се у нашим изворима индиректно помиње 1541. године. Свакако, манастир је саграђен пре доласка Турака и задужбина је неког нижег племића.
У турским пописима из 1600. и 1624. године, налазимо и друго име овог манастира - Косаник. Име је можда везано за стари Косанин град, чије рушевине се налазе на врху Цера.
У старим записима се манастир назива и Храм Светог архангела Михаила, или Михаила и Гаврила, на реци Радованшчици или Радовантици.
Hipokrat
Hipokrat (cca. 460. pne. - 380. pne.) je antički grčki liječnik koji se smatra ocem medicine. Školovao se u tzv. medicinskoj školi na otoku Kosu. Zapisi koji mu se pripisuju i koji su sažeti u tzv. Corpus Hippocraticum su odbacili dotadašnje praznovjerje i magiju primitivne medicine i nju zamijenili zaokruženim logičkim sistemom koji po svojoj prirodi pripada svijetu nauke. Zbog toga je Corpus Hippocraticum vijekovima bio najvažniji i najpouzdaniji izvor medicinskog znanja.
Hipokrat je također poznat po tome što je ustanovio institut liječničke tajne, opisane u Hipokratovoj zakletvi.
Hiram I
Hiram I (hebrejski: חִירָם, "visokorođeni"; standardni hebrejski, Tiberijska vokalizacija Ḥîrām) je, prema Bibliji, bio fenički kralj Tira od 969. pne. do 936. pne., nasljednik svog oca, Abibaala. Hirama je na tirskom prijestolju naslijedio Baal-Eser I (935-919). Potječe od Kanaanovog prvog sina Zidona.
Vladavina
Prema Bibliji (čije navode u ovom slučaju ne potvrđuju nijedni historijski izvori) Tir je za vrijeme Hiramove vlasti od satelita Sidona postao najvažniji od svih feničkih gradova i središte velikog trgovačkog carstva. Hiram je suzbio pobunu u prvoj tirskoj koloniji Utika, u blizini kasnije Kartage.
Biblija kaže da je Hiram sklopio savez s kraljem Solomonom od Izraela, novom silom u regiji. Kroz taj savez je Hiram osigurao pristup najvažnijim trgovačkim rutama za Egipat, Arabiju i Mezopotamiju. Dva kralja su zajedno otvorili trgovačku rutu preko Crvenog mora, spojivši izraelitsku luku Ezion-Geber sa zemljom zvanom Ofir.
Hipokrat
Corpus hippocraticum je zbirka oko 60 sačuvanih medicinskih djela, većinom napisanih između 430 p.n.e. i 200. godine. Tu je zbirku zapravo napisalo nekoliko ljudi s različitim stajalištima možda u aleksandrijskoj biblioteci gdje su se okupili pod Hipokratovim imenom. Nijedan od rukopisa koji je dio Corpusa ne može se smatrati da ga je sam Hipokrat napisao, a najmanje je jednog od njih napisao njegov šurjak Polibije.
Hiram I
Masonska tradicija
Hiram I igra ulogu u tradiciji slobodnih zidara (masona) kao dobavljač materijala, novca i obrtnika za izgradnju Solomonovog hrama. To dolazi od biblijske priče o savezu Solomonovog Izraela i Tira pod Hiramom I. U tim pričama je za masone najvažnija ona da je poslao svog majstora Hirama Abifa, da bude predradnik na izgradnji Hrama. . Neki vjeruju da su dva Hirama iz priče jedna te ista ličnost jer imaju isto ime i potječu iz Tira. Hiram Abif se identificira s "lukavim čovjekom" koga je kralj Hiram poslao da sagradi Hram u 2 Ljetopisi 2:13-14. Moguće je da je pogrešno tumačenje stiha iz Biblije dovelo do dvostrukog imena. Masonska tradicija na tim kratkim biblijskim referencama stvara alegoriju koja se ne smatra historijski autentičnom. Zbog nje je za vrijeme zenita popularnosti masona u SAD Hiram postalo uobičajeno muško ime.
Beverli Hils (razvrstavanje)
Beverli Hils se može odnositi na
ili:
Dragan Jočić
Dragan Jočić (Beograd, 1960.) je bivši ministar unutrašnjih poslova Republike Srbije.
Biografija
Jočić je studirao na Beogradskom univerzitetu, gde je diplomirao na Pravnom fakultetu. Posle diplomiranja privatno se bavio pravom. Član je Demokratske stranke Srbije od njenog osnivanja, a trenutno se nalazi na mestu potpredsednika stranke. Od 1992. do 1997, bio je poslanik u Narodnoj skupštini Srbije. Bio je i odbornik Skupštine grada Beograda od 2000.
Kada je izabran za ministra unutrašnjih poslova, marta 2004. godine, nekoliko štampanih medija pisali su da je 1981. godine direktno bio umešan u pljačku kioska i da je zbog toga osuđen na uslovnu kaznu od šest meseci zatvora. Potvrdio je te navode, ali je to delo okarakterisao kao „dečački nestašluk“.
Pretpostavlja se da je Jočić jedan od glavnih krivaca što je došlo do paljenja i demoliranja beogradske Bajrakli džamije, u martu 2004.
25. januara 2008, vraćajući se službenim džipom iz noćnog lova, Jočić doživljava tešku saobraćajnu nesreću u kojoj povređuje vratne pršljenove.
Teofilatto I od Tuscola
Teofilaktova porodica je ime dobila po gradiću u blizini Rima (poznatom kao Ciceronovo omiljeno odmorište u antičko doba), koji je početkom 10. vijeka postao utvrđeni zamak. Teofilakt se u dokumentima prvi put spominje 901. kao palatin iudex na dvoru italijanskog kralja i rimsko-njemačkog cara Luja III Slijepog. Kao ličnost od njegovog povjerenja je ostao u Rimu poslije carevog odlaska u Provansu. Godine 904. je igrao važnu ulogu u svrgavanju antipape Kristofora. Teofilakt je sklopio savez sa spoletskim vojvodom Albericom I te je njihovom voljom novim papom postao Sergije III. Igrao je važnu ulogu i u izborima njegovih nasljednika, odnosno upravo njemu se pripisuje izbor Anastazija III, Landa i, na kraju Ivana X. Jedne je godine vršio drevnu rimsku službu konzula, ali se kasnije navodio tek kao senator.
Bio je oženjen za Teodoru, s kojom je imao dvije kćeri - Maroziju, koja se bila udala za Alberica, te Teodoru. Kroničar Liutprand Kremonski navodi da je Teodora, kojoj je, kao jedinoj ženi u rimskoj historiji dao titulu senatora, bila prava vlast, odnosno da je svog muža natjerala da njenog ljubavnika Ivana X proglasi za papu. Kasniji historičari su prema tim navodima skeptični.
Jedan ogranak Teofilaktovih potomaka je danas poznat kao porodica Colonna.
50 Cassiopeiae
50 Cassiopeiae je zvijezda u zviježđu Kasiopeji. U prošlosti ga se krivo identificiralo kao moguću maglicu, pa je dobio oznaku u NGC-u kao br. 771.
Ovo je zvijezda-patuljak spektralna razreda A. Pripada glavnom nizu. Prividne je magnitude +3.95. Nalazi se oko 162,1 svjetlosnu godinu od Zemlje.
Васиљевићи
Васиљевићи могу бити:
или:
Pasoš Malija
Pasoš Republike Mali je javna putna isprava koja se državljaninu Republike Mali izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Pasoš se izdaje za neograničen broj putovanja.
Jezici
Pasoš je ispisan francuskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Brentvud
Brentvud se može odnositi na
Toni Kukoč
Toni Kukoč (Split, 18. rujna 1968.), bivši jugoslovenski i hrvatski košarkaš.
U svojoj karijeri je osvojio europske naslove u klupskoj košarci, naslove svjetskog prvaka, dvije olimpijske medalje te naslove prvaka NBA profesionalne košarkaške lige. Iako poznat po tome da je u momčadi mogao igrati na bilo kojoj poziciji (uz visinu 211 cm), ipak je uglavnom igrao kao krilo.
Počeci i europska karijera
Toni Kukoč karijeru je počeo u Jugoplastici, Split, s kojom je momčadi čak tri puta za redom osvajao naslove europskih prvaka. Kasnije je prešao u momčad Benetton iz Trevisa, gdje je tri puta proglašavan najboljim igračem Europe. U tom periodu je na reprezentativnom planu osvajao FIBA Svjetsko juniorsko prvenstvo (1987. za Jugoslaviju), FIBA Svjetsko prvenstvo (1990g. za Jugoslaviju), te dvije olimpijske srebrne medalje: 1988. u Seoulu za Jugoslaviju te 1992. u Barceloni za Hrvatsku.
NBA karijera
U sjeverno-američku profesionalnu ligu NBA Kukoč je izabran od strane momčadi Chicago Bulls još 1990. godine, ali je preselio u SAD tek 1993. Bila je to sezona u kojoj je Michael Jordan prestao igrati, te je Kukoč ulazio kao alternacija Scottie Pippenu ili Horace Grantu, dvojici krila Bullsa, igrajući ponekad i ulogu šutera ili čak centra. Imao je solidnu premijernu sezonu, s dvoznamenkastim prosjekom postignutih koševa.
Već u sezoni 1994-95, nakon odlaska Granta, Kukoč postaje standardni član početne petorke. Te je sezone drugi strijelac, drugi skakač i drugi asistent momčadi, iza Pippena.
U sezoni 1995-96 na parket se vratio Jordan, a Bullsi su dobili i centra Dennis Rodmana. Kukoč se ponovno vraća na klupu, gdje briljira kao šesti igrač slijedeće tri sezone, u kojima Bullsi osvajaju nova tri naslova prvaka NBA. Kukoč je cijelo to vrijeme bio trećim strijelcem momčadi (iza Jordana i Pippena) a proglašen je i najboljim šestim igračem NBA.
Nakon odlaska Jordana i Pippena 1999, momčad je bila u preustroju. Kukoč je te sezone bio prvi strijelac, skakač i asistent Bullsa. Ipak, bilo je jasno da je vrijeme slavne momčadi prošlo, te je Kukoč zamijenjen u Philadelphia 76ers, gdje je nakon kratkog vremena ponovno zamijenjen, ovaj put u Atlanta Hawkse. Niti ondje nije ostao dugo, konačno je stigao u Milwaukee Buckse gdje je igrao s solidnim učinkom sve do sezone 2005-06.