cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pravoslavna crkva
Rumunska patrijaršija
Godine 1925, osniva se Rumunska patrijaršija, uzdizanjem bukureštanskog arhiepiskopa na stepen patrijarha. Prvi patrijarh bio je Miron Kristea (1925-1939).
Liturgija i propovedi vrše se na rumunskom jeziku.
Na tronu Rumunske patrijaršije nalazi se Njegova svetost Patrijarh rumunski Danijel.
Bugarska patrijaršija
thumb|left|180px|Patrijarh bugarski Maksim
Bugare, ogranak južnih Slovena, pokrstili su vizantijski misionari koje je poslao carigradski patrijarh Fotije I 865. godine.
Car Boris (853—889) primio je hrišćanstvo u formi vizantijskog obreda.
Bugarska patrijaršija osnovana je 927. godine, za vreme cara Simeona, ali nju je ukinuo vizantijski car Vasilije II (Bugaroubica) 1019. godine.
Godine 1186, zahvaljujući Svetom Savi obnavlja se Patrijaršija sa centrom u Trnovu, no nju su ukinuli otomanski Turci (1393). Za vreme otomanske okupacije Crkva se nalazila pod Carigradskom patrijaršijom, koja je pokušala da ukine liturgiju na crkvenoslovenskom jeziku.
Godine 1879, Bugari dobijaju od sultana Abdul Aziza pravo da imaju nezavisnu patrijaršiju. To Carigrad nije prihvatio, te 1882. Bugarsku crkvu proglašava „raskolničkom“. Ta se nesloga prevazilazi 1945. godine, kada Carigrad daje autokefaliju Bugarskoj crkvi, priznavši za egzarha mitropolita Stefana. Tek 1959. godine, posle 560 godina, ponovo je vaspostavljena Bugarska patrijaršija izborom patrijarha Kirila (+1971).
Bugarska patrijaršija prešla je na novi kalendar, u bogosluženju čuva stari crkvenoslovenski jezik, a sedište joj je u Sofiji.
Na tronu Bugarske patrijaršije nalazi se Njegova svetost patrijarh bugarski Neofit.
Gruzijska patrijaršija (katolikosat)
Hrišćanstvo je prodrlo u Gruziju još u 5. veku zahvaljujući Svetoj Nini. Do 1053. godine, kad postaje autokefalna, Gruzijska crkva bila je u tesnoj vezi sa Antiohijskom patrijaršijom.
Od 1817. pa do 1917. zavisila je od Moskovske patrijaršije i nije imala autonomiju.
Godine 1918. ponovo postaje nezavisna, ali Ruska crkva priznaje joj status autokefalne patrijaršije tek 1944. godine. Sedište patrijaršije je u Tbilisiju.
Luna
Luna se može odnositi na
Pravoslavna crkva
Gruzijska patrijaršija (katolikosat)
Crkva upotrebljava u bogosluženju gruzijski jezik.
Na tronu Gruzijske patrijaršije nalazi se Njegova svetost patrijarh sve Gruzije Ilija.
Kiparska arhiepiskopija
Proglašena je za nezavisnu na Efeskom saboru (431) sa razloga što su je osnovali Sveti Pavle i Apostol Varnava.
Ostrvo je bilo zaredom okupirano od Arapa, Vizantinaca, latinskih krstaša (1191-1571), od otomanskih Turaka (1571-1878) i Engleza (1878-1960). Pod arhiepiskopom Makarijem (1950-1977), koji je u isto vreme bio i predsednik zemlje („etnarh“), Crkva je bila angažovana u pokretu ujedinjenja sa Grčkom.
Arhiepiskopija ima sedište u Nikoziji.
Na tronu Kiparske arhiepiskopije nalazi se Blaženjejši arhiepiskop kiparski Hrizostom.
thumb|150px|Arhiepiskop grčki Jeronim
Grčka arhiepiskopija
Grčka je jedina zemlja gde je pravoslavna crkva državna crkva. Još u 4. veku grčke provincije bile su pod jurisdikcijom Carigrada, ali su one bile i pod bugarskom dominacijom (X-XI vek), zatim otomanskom (XV-XIX vek).
Odmah posle ostvarenja nacionalne nezavisnosti Grčke (1833), Grčka crkva proglašava sebe autokefalnom, ali Carigradska patrijaršija tu autokefaliju priznaje tek 1850. godine. Godine 1928. prima pod svoju jurisdikciju neke mitropolije koje su pripadale Carigradu.
Sedište arhiepiskopije se nalazi u Atini.
Na tronu Atinske arhiepiskopije nalazi se Blaženjejši arhiepiskop atinski i sve Grčke Jeronim.
Poljska mitropolija
Osnovana je posle Prvog svetskog rata za staru slovensku populaciju (pravoslavne Beloruse i Ukrajince) na teritoriji Poljske. Jedan deo pravoslavnih prihvatili su uniju (Brest 1596).
Crkva upotrebljava u bogosluženju crkvenoslovenski jezik.
Poljska crkva ima status mitropolije, čije sedište je u Varšavi. Na tronu Varšavske mitropolije nalazi se mitropolit varšavski i cele Poljske Sava.
Albanska arhiepiskopija
Kao i sve ostale pomesne crkve grupe na Balkanskom poluostrvu, pripadala je Vizantijskoj patrijaršiji do osamostaljivanja Srpske patrijaršije, čiji deo postaje sve do ukidanja njene nezavisnosti. Od tada je bila pod Carigradskom patrijaršijom sve do dobijanja autokefalije 1991. godine. Danas je jedna do najaktivnijih pomesnih crkava.
Sedište Albanske crkve je u Tirani.
Na tronu Tiranske arhiepiskopije nalazi se Blaženjejši arhiepiskop tiranski i sve Albanije Anastasije.
Mitropolija čeških zemalja i Slovačke
Formirala se od raznih grupa pravoslavnih. Jedna mala pravoslavna grupa postojala je u Pragu još 1870. godine. A 1923. godine vaseljenski patrijarh imenuje episkopa Savatija za episkopa. Druga grupa jeste ona koja se odvojila od Rima i prešla u pravoslavlje 1925. godine, pod upravom Gorazda Pavlika, koga je hirotonisao srpski patrijarh.
Godine 1930, jedna grupa unijata Karpato-Rusa vraća se u pravoslavlje i formira eparhiju u Mukačevu. Druga grupa sačinjena je od Rutena grkokatolika iz preševske eparhije, koji su se vratili u pravoslavlje 1950. godine.
Moskovska patrijaršija dodelila je autokefaliju ovoj crkvi 1951. godine. Otada pravoslavna crkva sa sedištem u Pragu ima rang mitropolije.
Na tronu Praške mitropolije nalazi se Blaženjejši mitropolit čeških zemalja i Slovačke Hristofor.
Mitropolija sve Amerike i Kanade
Poslednjih decenija nekoliko crkava uspelo je da steknu status autonomije ili autokefalije, posle procedure nepoznate u istoriji organizacije pomesnih crkava. „Autokefaliju“ ovih crkava ostale pravoslavne crkve smatraju za relativno nekanonsku, sem majke crkve koja im je istu dodelila. Takva je Američka pravoslavna crkva. Većina pravoslavnih u Americi, različitog etničkog porekla i sopstvenog liturgijskog jezika, obuhvaćena je u eparhije koje se nalaze pod jurisdikcijom dotičnih pomesnih crkava. Episkopi ovih eparhija formiraju „Stalnu konferenciju kanonskih pravoslavnih episkopa u Americi“. Moskovski patrijarh Aleksej dodeljuje autokefaliju Ruskoj pravoslavnoj sabornoj mitropoliji u Americi (mitropolija), oko koje su se okupile neke eparhije i parohije sa još nepriznatim kanonskim statusom.
Poglavar Pravoslavne crkve u Americi je arhiepiskop vašingtonski i mitropolit sve Amerike i Kanade Jona.
Finska crkva
Obuhvata pravoslavne u Kareliji. Godine 1918. oformila se kao od Moskovske patrijaršije nezavisna crkva, a 1923. carigradski patrijarh Meletije IV daje joj rang autonomne arhiepiskopije pod njegovom jurisdikcijom. To je Moskovska patrijaršija priznala tek 1958. godine. Crkva ima administrativni centar u Kuopiju, gde je i sedište arhiepiskopa Karelije i cele Finske.
Poglavar Finske pravoslavne crkve je arhiepiskop Karelije i cele Finske Lav (Makonen).
Sinajska arhiepiskopija
thumb|180px|Manastir Svete Katarine na Sinaju
Makinli
Makinli se može odnositi na
Pravoslavna crkva
Sinajska arhiepiskopija
Sinajska arhiepiskopija obuhvata pravoslavne hrišćane okupljene oko manastira Svete Katarine, koji je osnovao car Justinijan (VI vek), u podnožju Mojsijeve Gore. U početku manastir je bio zavisan od Jerusalimske patrijaršije, ali 1575. Carigradski sinod priznao mu je autokefaliju, dok su 1782. godine to učinile i četiri drevne istočne patrijaršije.
Na tronu Sinajske arhiepiskopije nalazi se Arhiepiskop sinajski Damjan.
Japanska pravoslavna crkva
Pravoslavlje je zasađeno u Japanu 1860. godine. Isprva sveštenike domoroce rukopolagali su ruski episkopi. Posle Drugog svetskog rata Japanska crkva zavisila je od ruske autokefalne Mitropolije u Njujorku, sve do 1970. godine kada je od moskovskog patrijarha dobila autonomiju.
Japanska pravoslavna crkva ima status mitropolije, a njeno sedište je u Tokiju.
Na tronu Tokijske mitropolije nalazi se mitropolit tokijski i celog Japana Danilo.
Kineska pravoslavna crkva
thumb|180px|Hram Svetog Nikole u Harbinu 1940.
Kineska pravoslavna crkva je nastala 1956. godine, kada je dobila autonomni status od Moskovske patrijaršije.
Preživela je veliki progon tokom kulturne revolucije šezdesetih godina u Kini i antireligiozne politike njene komunističke partije. U decembru 2004. godine u Pekingu se u svojoj 80. godini upokojio poslednji kineski pravoslavni sveštenik Aleksandar Du Lifu. On nije dočekao da dobije rešenje od vlade za otvaranje pravoslavne parohije u Pekingu, jer su vlasti tvrdile da za to nema dovoljno vernika (oko 300 ljudi).
U 21. veku pravoslavna crkva u Kini doživljava svoj preporod. Veliki broj kineskih studenata danas studiraju na različitim bogoslovskim institutima u Rusiji. Prema izveštaju sveštenika Dionisija Pozdnjajeva, koji je odgovoran za veze sa Kinom u OVCS Ruske pravoslavne crkve, u Kini živi oko 13.000 pravoslavnih. Postoje i parohije bez sveštenstva u Sinđangu i Unutrašnjoj Mongoliji, dok ruska pravoslavna crkva u Harbinu predstavlja lokalnu znamenitost. Moskovska patrijaršija želi zvanično priznavanje pravoslavne crkve, ali glavna prepreka za to je mali broj parohijana.
Pravoslavna dijaspora
Pravoslavni koji se nalaze van granica pomesnih tradicionalnih crkava, bilo kao plod misije, bilo kao posledica skorašnje emigracije (tzv. pravoslavna „dijaspora“), formiraju više kategorija:
U skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane od 6. do 12. juna 2009. u Šambeziju kod Ženeve i potrebe kanonskog organizovanja pravoslavne dijaspore u skladu sa eklisiologijom i sa kanonskom tradicijom i praksom Pravoslavne crkve započet je proces stvaranja „episkopskih sabranja“ u određenim područjima sveta radi regulisanja stanja u dijaspori, to jest među pravoslavnim vernicima nastanjenim izvan tradicionalnih granica pomesnih pravoslavnih crkava. Predsednici tih sabranja biće episkopi koji imaju prvenstvo među episkopima Vaseljenske patrijaršije u datom regionu, a u njihovom odsustvu sledeći episkopi, po redu u diptisima Crkava. Članovi pak tih sabranja jesu svi episkopi koje sve pravoslavne crkve priznaju kao kanonske, a koji vrše pastirsku službu i imaju nadležnost nad postojećim zajednicama u svakom regionu. Misija episkopskih sabranja jeste da manifestuju i unapređuju jedinstvo Pravoslavne crkve, da zajednički vrše pastirsku službu među pravoslavnim vernicima regiona i da zajednički svedoče pravoslavlje pred svetom. Odluke episkopskih sabranja donose se na osnovu načela konsenzusa Crkava koje su u njima zastupljene preko svojih episkopa.
Do sada formirana sabranja pravoslavnih episkopa:
Mora
Mora se može odnositi na:
Kvej
Kvej se može odnositi na
Sandoval
Sandoval se može odnositi na
Fonti, Verbano-Cusio-Ossola
Fonti je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
Bouillé-Loretz
Buje Lorec je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Bresir.
Armenski genocid
Armenski genocid je skupno ime za dva događaja u kojima su Turci na teritoriju Turske pobili i raselili velik broj Armenaca, čime je na tom području nestao zapadni armenski jezik.
Prvi pokolj Armenaca
1890. godine je u Osmanlijskom Carstvu živjelo 2,500.000 Armenaca, od kojih su većina bili vjernici Armenske katoličke crkve ili Armenske apostolske crkve. Rusija je Armence podupirala u njihovim zahtjevima za autonomijom jer je željela oslabiti Osmanlijsko Carstvo. Iako je autonomaški pokret brzo rastao, Abdul-Hamid je odlučio zadržati vlast nad tim područjem.
Osmanlijska vlada je potakla protuarmenske osjećaje kod Kurda, susjeda Armenaca, pa su Armenci zbog toga i zbog povišenja poreza podigli ustanak. Osmanlijska vojska i kurdske paravojne snage pobile su 1894. na hiljade Armenaca i spalile mnogo sela. Dvije godine kasnije su armenski revolucionari zauzeli Osmanlijsku banku u Istanbulu da bi privukli pažnju međunarodne javnosti. Odredi pretežno muslimanskih Turaka zatim su pobili 50.000 Armenaca. Stepen upletenosti osmanlijske vlade u te odrede nije dobro poznat i predmet je rasprave.
Drugi pokolj Armenaca
Rusija i Osmanlijsko Carstvo su ušle u I svjetski rat kao neprijatelji. Osmanlije su Armence smatrali ruskom petom kolonom. U februaru 1915. svih 60.000 mobiliziranih armenskih vojnika zatvoreno je u radne logore i poslije ubijeno. Armence u blizini fronta (slična je sudbina zadesila i ljude daleko od linije fronte) potjerali su da pješače prema negostoljubivim pustinjskim krajevima Sirije i Mezopotamije, a 24. aprila su u Istanbulu i drugim velikim turskim gradovima uhapšeni i pobijeni armenski intelektualci.
Ukupno je tako izginulo oko milion i pol ljudi, dok se preživjeli nakon rata nisu mogli vratiti kući, pa su se iselili u ruski dio Armenije ili zapadnu Evropu, Sjevernu Ameriku i Australiju.
Te rane nisu posve zacijelile i još utiču na odnose između između Armenije i Turske. Zvanična Turska se ne slaže sa terminom genocid i tvrdi da su samo neki zapovjednici "otišli malo predaleko" dok veliki broj evropskih država a posebno Armenija tvrdi da su ti događaji bili planirani i da ih se može nazvati samo genocidom. Taj je stav 1985. i 1986. zauzeo i UN, a godinu dana kasnije i Evropski parlament. Neke su armenske organizacije (npr. ASALA) u drugoj polovici 20. vijeka terorističkim napadima neuspješno pokušale natjerati Tursku da promijeni stav.
Jasno je da je međunarodna zajednica znala za te događaje, a nije reagirala drukčije (osim američkog ambasadora) nego mlakim protestima ambasadora. Postoji i priča o tome da je Hitler u pripremama za "konačno rješenje židovskoga pitanja" izjavio: "Ko danas više spominje istrijebljenje Armenaca?"
Obilježavanje
Armenci svake godine obilježavaju dan genocida brojnim manifestacijama. Godinama pokušavaju navesti Tursku na priznavanje ovog događaja. Primjerice, za 90. obljetnicu 2005. godine, na Armenskim TV kanalima mogli se vidjeti kako su u glavnom gradu, Erevanu, stotine hiljada ljudi obišle memorijal te su oko vječne vatre postavili zid napravljen od cvijeća, slažući cvjetove, visok preko metar i dugačak možda stotinjak metara... Istovremeno, u Los Angelesu, gdje živi velik broj Armenaca, u kolonama su protestirali uz transparente.
Britanski izvori govore o mogucih milion žrtava, dok s druge strane, turski historičari govore o "nekoliko stotina hiljada" koji su stradali "u građanskom ratu u kojem je bilo žrtava na obje strane".
Segmenti iz razgovora s rektoricom univerzietea Maštrop Maštoc, Donara Sergejevnom:
''- Zašto je hebrejima bilo bitno priznanje njihovog genocida? Mi samo želimo da se prizna historijska istina. Ovo priznanje više znači turskom narodu nego nama, jer njemački je narod krenuo naprijed nakon što su priznali što je fašistički režim učinio. Mi, armenci, želimo dobrosusjedske odnose s Turskom, želimo normalno živjeti i trgovati. Ali to će biti moguće tek onda, kada patnje našeg naroda budu priznate...''
Zviždač
Zviždač ili "duvač pištaljke" (iz engleskog to blow the whistle) je osoba koja (kao sudac u sportu zviždukom upozorava na nepravilno ponašanje) javno upozorava na ilegalne aktivnosti (primjerice korupcija, nedolično ponašanje, kršenje zakona, ili zlouporaba ovlasti) moćnih pojedinaca. Uglavnom se opisuje kao akcija hrabrih pojedinaca koji iz moralnih razloga unatoč riziku za vlastitu karijeru odlučuju javno progovoriti o nezakonitim ili neetičkim ponašanjima nadređenih osoba.
Mauston, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.423, što je 683 (18,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Laktobionska kiselina
Laktobionska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 358,296 Da.
Torans
Torans se može odnositi na
Taos
Taos se može odnositi na
Popis francuskih vladara
220px|right Francuski monarsi su Francuskom vladali primarno kao kraljevi, a jedno kratko vrijeme i kao carevi. Verdunskim sporazumom, Franačko Carstvo Karla Velikog podijeljeno je Zapadnu Franačku, Istočnu Franačku i Središnju Franačku. Iz Zapadne Franačke kasnije će nastati Francuska, iz Istočne Franačke Njemačka, dok će Središnja Franačka ubrzo biti svedena na današnju sjevernu Italiju.
Godinom nastanka Kraljevstva Francuske obično se smatra 987., kada na vlast dolazi Hugo Capet. Ovaj popis također sadrži i kraljeve Zapadne Franačke iz Karolinške dinastije, počevši s 843. godinom. Za ranije vladare vidjeti ovaj članak. Dinastija Capet vladala je Francuskom neprekidno od 987. do 1792. godine, i ponovno od 1814. do 1848. godine Međutim, ogranci dinastije koji su vladale nakon 1328. nose imena Valois i Bourbon.
Tokom Stogodišnjeg rata, engleski kraljevi su polagali pravo na francusku krunu kao potomci Isabelle, kćerke Philippea IV. Godine 1420., Charles VI. je priznao svog zeta, engleskog kralja Henryja V., za svog nasljednika u pokušaju da se okonča rat. Međutim, Charlesov sin, Charles VII., nije se htio odreći svog prava na krunu. Kada je Charles VI. umro, engleski kralj Henry VI. (sin tada već umrlog Henryja V. i unuk Charlesa VI.) bio je priznat kao kralj jednog dijela Francuske, dok je Charles VII. vladao drugim. Iako je okrunjen kao i svi ostali francuski vladari, engleski kralj Henry VI. se uglavnom ne uključuje u spiskove francuskih vladara pa tako ni ovdje. Engleski i britanski vladari su sve do 1801. smatrali sebe pretendentima na francusko prijestolje.
Pored kraljeva, navedena su i imena kraljica, koje su, iako nisu bile monarsi, često utjecale na vladavinu muževa ili sinova. Također navedena je i rodbinska veza s prethodnim monarhom.
Popis
Karolinzi •    Robertinska dinastija/Dinastija Capet •     Bosonidi •     Dinastija Valois •     Dinastija Bourbon •     Bonaparte
Prva Republika (1792. – 1804.)
''Prva Republika trajala je od 1792. do 1804. godine, kada se Napoleon Bonaparte proglasio Carem.''
Druga Republika (1848. – 1852.)
''Druga Francska Republika trajala je od 1848. do 1852., kada se njezin predsjednik Louis-Napoléon Bonaparte proglasio Carem.''
Gametofit
Gametofit (grčki gamete, gametes = supruga, suprug i phyton = biljka) je kod biljaka polna generacija koja stvara gamete, ili polne rasplodne stanice. To je, dakle, haploidna faza smjene generacija.
Vrste biljaka kod kojih postoji smena generacija postoje najmanje dva - u pravilu izgledom sasvim različita - pojavna oblika nazvana u spolnoj fazi gametofit, a u bespolnoj sporofit. Gametofiti stvaraju gamete (spolne stanice), a sporofiti spore, dakle stanice koje služe bespolnom razmnožavanju.
Gametofit je uvijek višestaničan. Raste iz spore jednog sporofita i zato je uvijek haploidan, što znači da svaka njegova stanica ima samo jednu polovinu kromosomskih parova. Gametofit razvija spolne organe, a u njima gamete. Nakon spajanja dvaju spolnih stanica nastaje jedan diploidni zigot, početak druge generacije (diploidna, sporofitna generacija). Drugim riječima, nakon spajanja dvaju spolnih stanica, zigot odrasta u sporofita, koji iza toga stvara spore iz kojih ponovo niču gametofiti, čime se zatvara krug tih dvaju generacija.
Maja Kalauz
Maja Kalauz (Split, 10. svibnja 1992.) je hrvatska vaterpolistica i hrvatska reprezentativka. Igra na mjestu napadačice i u obrani. Visine je 178 cm. Igra desnom rukom. Vaterpolo igra od 2006. godine. Sudjelovala je na EP 2010. kad su hrvatske vaterpolistice nastupile prvi put u povijesti. Te je sezone igrala za ŽVK Primorje.
Čerčil (razvrstavanje)
Čerčil se može odnositi na
Atoka
Atoka se može odnositi na
Medicinsko istraživanje
thumb|200px|Boce sa ćelijskom kulturom. right|thumb|200px|Istraživački kompleks za kancer i genetiku univerziteta Floride je jedan od većih ustanova za medicinska istraživanja u [[Sjedinjene Američke Države|Sjedinjenim Državama.]]
Biomedicinsko istraživanje (ili eksperimentalna medicina, medicinsko istraživanje) je bazno istražvanje, primenjeno istraživanje, ili translaciono istraživanje koje se sprovodi da bi se pomoglo i podržalo telo znanja u oblasti medicine. Medicinsko istraživanje se može podeliti u dve generalne kategorije: evaluacija novih tretmana u pogledu bezbednosti i efikasnosti u kliničkim ispitivanjima, i sva druga istraživanja koja doprinose razvoju novih tretmana. Ovaj drugi deo se naziva prekliničko istraživanje ako cilj proširivanje znanja radi razvoja novih terapeutskih strategija. Nova paradigma u medicinskom istraživanju je translaciono istraživanje, čiji fokus je na iterativnim povratim petljama između baznog i kliničkog istraživanja radi ubrzavanja translacije znanja od bolnice do laboratorije i nazad. Medicinsko istraživanje može da obuhvati oblasti javnog zdravstva, biohemije, kliničkog istraživanja, mikrobiologije, fiziologije, onkologije, i hirurgije između ostalih.
Napad NOVJ na Cazin septembra 1944.
Snage Četvrtog korpusa NOVJ izvele su septembra 1943. napad na nemačko-ustaški garnizon u Cazinu. Napad na Cazin izvele su Prva brigada Osme divizije i Druga brigada Unske operativne grupe, dok je Druga brigada Osme divizije sprečavala intervenciju prema Cazinu iz Bihaća i Ostrošca.
Napad je počeo 13. septembra 1944. u 5:30 ujutro. Nakon tri sata borbe brigade NOVJ slomile su otpor i oslobodile Cazin, a borbe su se nastavile gonjenjem Pete ustaške bojne koja je pokušavala da se probije iz Cazina prema Bihaću. U toku dana ova grupacija je razbijena i najvećim delom uništena, a pokušaji prodora iz Bihaća prema Cazinu su odbijeni. U Cazinu je najvećim delom uništena Peta ustaška bojna.
Nemačko-ustaške snage uspele su da prodru u Cazin i ponovo ga posednu 14. septembra u 15 sati. Štab Četvrtog korpusa NOVJ naredio je nastavak napada prema Izačiću i Vagancu. Nemačko-ustaške snage napustile su Izačić pre planiranog napada, a napad na Vaganac okončan je neuspehom.
Okolnosti
Nakon veoma uspešnih akcija po komunikacijama tokom operacije Ratvik, štab Četvrtog korpusa odlučio je da nastavi ofanzivna dejstva birajući isturena osovinska uporišta prema slobodnoj teritoriji. Pripremljeni su i izvedeni napadi na Cazin u Cazinskoj krajini, Vaganac u Kordunu, Sunju na Baniji i manja osovinska uporišta južno od Zagreba.
Cazinski garnizon imao je važnu ulogu u zaštiti unske komunikacije koja je za 15. nemački korpus u tom periodu imala rastući značaj. Napad na Cazin nadovezao se na operacije Petog korpusa NOVJ i oslobođenje Prijedora i predstavljao je dodatni pritisak na 15. korpus pred Drugu banjalučku operaciju.
Fauna Australije
thumb|right|240px|Crveni klokan je najveći tobolčar i jedan od endemičnih životinja u Australiji. thumb|right|240px|[[Gušter ogrličar sa raširenom ogrlicom.]]
U faunu Australije ubrajaju se mnoge jedinstvene životinje; oko 83% sisavaca, 89% gmazova, 90% riba i kukaca i 93% vodozemaca koji nastanjuju ovaj kontinent je endemično za Australiju. Visoka razina endemičnosti je rezultat duge zemljopisne izoliranosti ovog kontinenta, tektonske stabilnosti i zbog neobičnog utjecaja promjene klime na tlo i biljke tijekom vremena. Jedinstvena osobina australske faune je relativna rijetkost viših sisavaca (placentala). Zato tobolčari - grupa sisavaca koji svoje mlade podižu u džepu, uključujući oposume, koale, klokane i druge - zauzimaju mnoge ekološke niše koje placentali zauzimaju drugdje u svijetu. Australija je dom dvije od pet poznatih vrsta jednootvornih sisavaca (monotermata), a tu žive i brojne otrovne vrste poput čudnovatog kljunaša, pauka, štipavaca, meduza, školjkaša i raža. Jedinstveno, u Australiji živi više otrovnih nego neotrovnih vrsta zmija.
Dolazak Maora u Australiju prije više od 40.000 godina, a kasnije i Europljana 1788. godine, je dosta utjecao na faunu. Lov, uvođenje vrsta koje tu nisu prije živjele te prenamjena zemljišta uključujući i uništavanje staništa, su doveli do izumiranja mnogih vrsta. Neke od njih su rajski papagaj, Chaeropus ecaudatus i Potorous platyops. Nestabilno tlo još uvijek ugrožava mnoge vrste. Da bi zaštitila svoju faunu, australska vlada je osnovala mnoga zaštićena područja.
Podrijetlo
thumb|right|240px|Australija je nekada bila dio superkontinenta [[Gondvana|Gondvane.]] I geološki i klimatski događaji su pomogli da fauna Australije postane jedinstvena. Australija je nekada bila dio superkontinenta Gondvana, zajedno sa Južnom Amerikom, Afrikom, Indijom i Antarktikom. Gondvana se počela raspadati prije 140 milijuna godina; prije 50 milijuna godina Australija se odvojila od Antarktike i bila relativno izolirana sve do sudara Indoaustralske ploče s Azijskom pločom prije 5,3 milijuna godina. Evoluciju današnje faune je jednim dijelom oblikovala jedinstvena klima i geologija kontinenta. Dok se Australija odmicala, bila je, donekle, izolirana od efekata globalnih klimatskih promjena. Jedinstvena fauna koja je živjela na Gondvani je preživjela i prilagođavala se u Australiji.
Nakon miocena, fauna azijskog podrijetla mogla se preseliti u Australiju. Wallaceova linija—hipotetična linija koja dijeli zoogeografske regije Azije i Australazije - označava granicu između Euroazijske i Indoaustralske ploče. Ova granica nije dozvolila formiranje kopnenog mosta i rezultirala u različitoj zoogeografskoj rasprostranjenosti (azijske vrste nisu dospjele u Australiju i potisnule životinje koje su tu živjele), s izuzetkom ptica. Nakon pojave morske struje oko Antarktika prije nekih 15 milijuna godina, australska klima je postala suha, što je dovelo do stvaranja raznolike grupe organizama specijaliziranih za sušne uvjete, kao što su na vlažnim tropskim i sezonski vlažnim mjestima nastale vrste prilagođene tom staništu.
Sisavci
thumb|left|240px|Psoglavi vučak je izumro 1936.
Australija je bogata fosilima sisavaca, kao i živim vrstama, od kojih dominiraju tobolčari. Fosili pokazuju da su monotremati bili prisutni u Australiji od rane krede, prije 145-99 milijuna godina, a da su se tobolčari i placentali pojavili u eocenu, prije 56-34 milijuna godina, kada se moderni sisavci pojavljuju među fosilnim zapisima. Iako su tobolčari i placentali koegzistirali u Australiji u eocenu, samo su tobolčari preživjeli do danas. Placentalni sisavci su se ponovo pojavili u miocenu, kada se Australija primakla Indoneziji, pa su se šišmiši i štakori počeli pojavljivati u fosilnim zapisima. Tobolčari su evoluirali da popune specifične ekološke niše, a u mnogim su slučajevima fizički slični placentalnim sisavcima u Euroaziji i Sjevernoj Americi koji okupiraju slične niše. To je fenomen poznat kao konvergentna evolucija. Naprimjer, glavni predator u Australiji, psoglavi vučak, je bio upadljivo sličan psima poput sivog vuka; jedreći oposumi i leteće vjeverice imaju slične prilagodbe koje im omogućavaju život u zraku; i numbat i mravojedi su kukcojedi koji kopaju da bi našli hranu.
Ptice
thumb|right|240px|Emu je druga najveća ptica svijeta i endemičan za Australiju. Australija i teritoriji koji joj pripadaju su dom za preko 800 vrsta ptica; oko 350 njih je endemično za zoogeografsku regiju koja obuhvaća Australiju, Novu Gvineju i Novi Zeland. Fosilni zapisi ptica u Australiji nisu baš česti; međutim, ima fosila predaka živih vrsta koji su živjeli i u kasnom oligocenu. Ptice koje potiču s Gondvane su neletačice, biserke i ogroman broj endemičnih papiga. Australske papige čine šestinu svjetske populacije, zajedno s mnogim kakaduima. Kukabura je najveći vodomar, poznata po svom pjevu sličnom smijanju. thumb|left|240px|Ženka [[ružičasti kakadu|ružičastog kakadua]]
Vrapčarke Australije su carići, crvendaći, svrake, medojedi, puzavci, liroptice, rajske ptice i baštovanke. Baštovanke su evolucionistima veoma interesantne zbog svog običaja da mužjaci prave stubove i pećinice od grančica, a kasnije oko njih stavljaju predmete raznih boja kako bi privukli ženke.
Ptice koje su relativno nedavno naselile ove prostore su lastavice, ševe, drozdovi, sunčanice i neke ptice grabljivice. Brojne je ptice uveo čovjek, od kojih su neke štetne po vrste koje su ovdje živjele, dok neke uspješno žive s njima. Neke od njih su vrabac, čvorak i indijska Mina.
Oko 200 vrsta morskih ptica živi na australskoj obali, uključujući mnoge selice. Oko dva milijuna ptica prolazi Australiju kada se sele od Rusije do Novog Zelanda. Jedna vrlo česta velika morska ptica je australski pelikan. Mali pingvin je jedina vrsta pingvina koja se razmnožava u Australiji.
Vodozemci i gmazovi
thumb|right|240px|Limnodynastes dumerilii, česta vrsta žabe u Australiji. Australija ima četiri porodice žaba i jednu uvezenu vrstu žabe, trščanu žabu. Trščana žaba je uvezena u Australiju 1935. u neuspjelom pokušaju da se kontroliraju štetnici koji uništavaju šećernu trsku. Od tada je postala štetočina i proširila svoj areal po sjeveru Australije. Osim što se natjecala s domaćim kukcojedima za hranu, mogla je stvoriti otrov koji je smrtonosan za domaću faunu kao i za ljude. Myobatrachidae, ili južne žabe, su najveća grupa žaba u Australiji, sa 120 vrsta u 21 rodu. Istaknut pripadnik ove porodice je šarena i ugrožena vrsta Pseudophryne corroboree. Žabe koje žive na drveću, iz porodice Hylidae, su česte u područjima gdje su padavine česte na sjevernoj i istočnoj obali; postoji 77 australskih vrsta iz 3 roda. 18 vrsta iz dva roda porodice Microhylidae su ograničene na kišne šume; najmanja vrsta, Cophixalus exiguus, je iz ove porodice. Postoji jedna vrsta iz porodice pravih žaba (Ranidae) - australska šumska žaba - koja nastanjuje samo kišne šume Queenslanda. Kao i drugdje, nastao je veliki pad u populaciji žaba u Australiji prošlih godina. Iako razlozi nestajanja nisu utvrđeni, barem jednim dijelom može biti kriva bolest kod vodozemaca - Chytridiomykoza.
Slavoj Žižek
Slavoj Žižek (rođen 21. marta 1949. u Ljubljani) je slovenački filozof, kulturni kritičar i teorijski psihoanalitičar. Poznat je po svojoj interpretaciji i nadgradnji teorije psihoanalize Žaka Lakana, koju je primenio na pop kulturu i sociologiju. Svrstava se u filozofe poststrukturalizma. Takođe pripada grupi mislilaca inspirisanih marksizmom.
Fauna Australije
Vodozemci i gmazovi
thumb|left|240px|Morski krokodil je najveća vrsta krokodila na svijetu. U Australiji postoje i slatkovodni i morski krokodili. Morski krokodil, sa svojih 7 m dužine i više od 1000 kg težine, je najveći na svijetu, i može ubiti i ubija ljude. Žive na obali, u rijekama i močvarama na sjeveru Australije, a i uzgajaju se zbog svog mesa i kože. Slatkovodni krokodili, koji žive samo na sjeveru Australije, se ne smatraju opasnima za ljude.
Slavoj Žižek
Žižek je jedan od najplodnijih filozofskih pisaca današnjice. Napisao je više od 100 knjiga i preko 900 radova ukupno. Piše na slovenačkom, francuskom i engleskom jeziku.
Neke o tema kojima se bavi su: fundamentalizam, tolerancija, politička korektnost, globalizacija, subjektivnost, ljudska prava, mitovi, sajberspejs, postmodernizam, multikulturalizam, postmarksizam, i ličnosti poput Alfreda Hičkoka, Dejvida Linča i Lenjina.
Fauna Australije
Vodozemci i gmazovi
Obalu Australije posjećuje šest vrsta želvi: Natator depressus, golema želva, Eretmochelys imbricata, Lepidochelys olivacea, Caretta caretta i sedmopruga usminjača; sve su zaštićene u australskim vodama. Postoji 29 vrsta slatkovodnih kornjača iz osam rodova porodice Chelidae. Carettochelys insculpta je jedini australski pripadnik te porodice. Australija i Antarktika su jedini kontinenti bez ijedne vrste kopnenih kornjača. Australija je jedini kontinent na kojem ima više otrovnih nego neotrovnih zmija. Australske zmije se svrstavaju u sedam porodica. Od njih su najotrovnije Oxyuranus microlepidotus, Pseudonaja textilis , tajpan i Notechis scutatus i pripadaju porodici Elapidae. Od 200 vrsta te porodice 86 živi samo u Australiji. 33 vrste morskih zmija porodice Hydrophiidae nastanjuju vode na sjeveru Australije; mnoge su veoma otrovne. Dvije vrste morskih zmija porodice Acrochordidae također žive u australskim vodama. Australija ima samo 11 vrsta iz najznačajnije porodice zmija, Colubridae; nijedna od njih nije endemična, i smatraju se relativno novim pridošlicama iz Azije. Postoji 15 vrsta pitona i 31 vrsta kukcojedih slijepih zmija.
thumb|right|240px|Varanus giganteus U Australiji postoji više vrsta guštera nego igdje drugdje u svijetu. Ima 114 vrsta u 18 rodova gekona koji žive na cijelom kontinentu. Pygopodidae je porodica beznogih guštera endemičnih za australsku regiju; od 34 vrste u 13 rodova, samo jedna ne živi na ovom kontinentu. Ima 66 vrsta agama u 13 rodova. Ima 26 vrsta varana u Australiji, od kojih je najveći Varanus giganteus, koji može narasti do 2 m dužine. Postoji 389 vrsta skinka u 38 rodova, što čini oko 50% svih australskih guštera; u ovu grupu spadaju gušteri plavog jezika.
Ribe
Više od 4 400 vrsta riba nastanjuje vode Australije; od njih je 90% endemično. Međutim, zbog relativne rijetkosti slatkih vodotokova, u Australiji živi samo 170 vrsta slatkovodnih riba. Dvije porodice slatkovodnih riba imaju drevno podrijetlo: Osteoglossidae i vrsta Neoceratodus forsteri. Neoceratodus forsteri, najprimitivnija dvodihalica, je evoluirala prije nego što se Australija odvojila od Gondvane. Jedna od najmanjih slatkovodnih riba, karakteristična za jugozapadni dio zapadne Australije, je Lepidogalaxias salamandroides, koja može preživjeti sušu tokom sušne sezone zakopavajući se u blato. Ostale poprodice koje potiču s Gondvane su Retropinnidae, Galaxiidae, Aplochitonidae i Percichthyidae. Osim drevnih slatkovodnih vrsta, 70% australskih slatkovodnih riba je u srodstvu s tropskim Indo-Pacifičkim morskim vrstama koje su se prilagodile slatkoj vodi. Ipak, fosilni zapisi pokazuju da su mnoge od ovih riba drevnog podrijetla. U ove vrste spadaju paklare, haringe, Melanotaeniidae, Plotosidae i nekih 50 vrsta porodice Eleotridae. Dvije vrste slatkovodnih morskih pasa žive na Sjevernom Teritoriju.
thumb|left|240px|Maccullochella peelii
Nekoliko za Australiju egzotičnih slatkovodnih ribljih vrsta, uključujući i neke pastrvke, losose, grgeče i šarane, je uneseno u australske vode. Gambusia affinis je posebno agresivna vrsta poznata po napadanju i grizenju peraja drugim ribama. Povezana je sa smanjenjem broja i lokaliziranim izumiranjima nekoliko malih slatkovodnih vrsta. Uvedene vrste pastrvki su imale ozbiljan negativan utjecaj na brojne australske slatkovodne ribe u gornjim tokovima, ali i na druge životinje poput žaba. Šaran je snažno povezan s dramatičnim gubitkom vodenih trava i smanjenjem broja malenih ribljih vrsta, a uz to je i povezan s povećanjem zamućenja u području rijeka Murray-Darling u jugozapadnoj Australiji.
right|thumb|200px|Phyllopteryx taeniolatus, vrsta srodna morskim konjicima se može naći u vodama oko južne Australije.
Garvin
Garvin se može odnositi na
Fauna Australije
Beskralježnjaci
thumb|left|240px|Postoji 1 275 opisanih vrsta i podvrsta mrava u Australiji. Ovi mravi vrste [[Oecophylla smaragdina žive u tropskoj Australiji i grade gnijezda u lišću.]]
Od procjenjenih 200 000 životinjskih vrsta u Australiji, oko 96% njih su beskralježnjaci. Dok broj vrsta beskralježnjaka nije siguran, 90% kukaca i školjki se smatra endemičnima za ove prostore. Zauzimaju mnoge ekološke niše koje su važne u svim ekosustavima, poput razlagača, oprašivača i izvora hrane. Njaveća grupa beskralježnjaka su kukci, koji čine 75% poznatih vrsta životinja u Australiji. Najraznolikiji redovi kukaca su Coleoptera, s 28 200 vrsta tvrdokrilaca i žižaka, Lepidoptera sa 20 816 vrsta uključujući i leptire i noćne leptire, i 12 781 vrsta reda Hymenoptera, uključujući mrave, pčele i ose. Red Diptera, u koji spadaju muhe i komarci, se sastoji od 7 786 vrsta, red Hemiptera, u kojeg spadaju lisne uši i vodenbube, se sastoji od 5 650 vrsta; postoji i 2 827 vrsta reda Orthoptera, u koji spadaju skakavci, cvrčci i slični. Uvezene vrste, poput europske ose, crvenog mrava i medonosne pčele, predstavljaju veliku prijetnju domaćim vrstama.
thumb|right|240px|[[Lycosa godeffroyi je čest u mnogim dijelovima Australije. Na slici je ženka koja nosi vrećicu s jajima.]]
U (pod)razredu Oligochaeta koljena kolutićavaca postoje mnoge porodice morskih crva. Tu spada i najveća gujavica na svijetu, Megascolides australis, koja živi samo u Gippslandu. U prosjeku dostignu 80 cm dužine, ali su zabilježene jedinke duge 3,7 m.
U velikoj porodici Parastacidae postoje 124 vrste australskih slatkovodnih rakova. Tu spadaju i najmanji rakovi (močvarni slatkovodni rak koji ne prelazi 3 cm dužine) kao i najveći (Astacopsis gouldi koji dostiže 76 cm dužine i 4,5 kg težine). U rod Cherax spadaju Cherax destructor, zajedno s Cherax tenuimanus i Cherax quadricarinatus. Vrste roda Engaeus, poznati kao kopneni rakovi, također žive u Australiji. Vrste tog roda nisu u potpunosti vodene jer provedu većinu života u svojim rupama. Australija je dom za sedam vrsta slatkovodnih rakova roda Austrothelphusa. Ovi rakovi žive zakopani u obalama rijeka mogu začepiti svoju rupu i tako mogu preživjeti nekoliko godina suše. Veom primitivni pripadnici porodice Anaspididae, koji žive samo u Tasmaniji, su jedinstveni jer izgledom podsjećaju na vrste koje su živjele prije 200 milijuna godina.
thumb|left|240px|Moruzgva iza jedne vrste ribe klaun.
Mnogi beskralježnjaci nastanjuju vode i Australije, ponajviše Veliki koraljni greben. Tu spadaju spužve, žarnjaci (meduze, koralji, moruzgve i rebraši), bodljikaši (morski ježinac, morske zvijezde, morski krastavci i ramenonošci) i mekušci (puževi, puževi golaći, priljepci, lignje, hobotnice, školjke i hitoni). Otrovni beskralježnjaci su morska osa, vrste roda Hapalochlaena i deset vrsta porodice Conidae, čiji ubod može uzrokovati prestanak disanja i smrt kod ljudi. Bodljikava morska zvijezda nastanjuje Veliki koraljni greben obično raštrkano. Međutim, pod nekim uslovima koji još nisu otkriveni, ponekad se razmnožavaju ubrzano i mnogo ih se više hrani koraljima, pa se tako oni ne mogu regenerirati. Ovo predstavlja ozbiljnu prijetnju ekosustavu grebena. Drugi problematični beskralježnjaci su ljubičasti morski ježinac i bijeli ježinac, koji mogu preuzeti vodena staništa i stvoriti jalovo zemljište zbog pretjeranog izlova njihovih prirodnih grabežljivaca poput abalona i vrste Jasus edwardsii. Uvezeni beskralježnjaci su Musculista senhousia, Asterias amurensis i neki drugi koji zamjenjuju domaće vrste.
U australskim vodama živi mnogo jedinstvenih ljuskara (Ecdysozoa). Najpoznatiji razred, u koji spadaju svi jestivi ljuskari, je Malacostraca. Tople vode sjeverne Australije su dom mnogim vrstama reda desetonožaca Decapoda, poput jastoga i škampa. U nadred Peracarida, kojih ima više u hladnijim vodama južne Australije, spadaju redovi Isopoda i Amphipoda. Manje poznate vodene grupe su razredi Remipedia, Cephalocarida, Branchiopoda, Maxillopoda i Ostracoda. Upadljive vrste su Astacopsis gouldi, drugi najveći rak na svijetu, koji živi u dubokoj vodi i može težiti do 13 kg, australske vrste porodice Palinuridae poznati po tome što nemaju kliješta.
Uvezene vrste
thumb|right|175px|Uvezena [[trščana žaba je otrovna.]] Uvoženje egzotičnih vrsta u Australiju namjerno, slučajno i prirodno je dovelo do toga da tamo postoji mnogo uvezenih vrsta i štetočina koje uspjevaju na ovom kontinentu i sada imaju jak utjecaj na okoliš. Uveženi organizmi utječu na okolinu na mnoge načine. Kunići tlo čine ekonomski neupotrebljivim. Lisice ubijaju domaću faunu a trščana žaba truje grabežljivce koji je pojedu. Uvezene su i razne vrste ptica, riba, kukaca i školjki. Ovaj problem nadopunjavaju uvezene biljke kao i bolesti, gljive i paraziti.
Ljudski utjecaj i očuvanje
thumb|left|240px|[[Koala je karakteristična životinja Australije i zavisi od šuma eukaliptusa.]] Već barem 40 000 godina australska fauna je igrala glavnu ulogu u tradicionalnom životu Aboridžina koji su ubijali mnoge životinje zbog hrane i krzna. Često ubijani kralježnjaci su bili klokani, oposumi, tuljani, ribe i tankokljuni zovoji. Beskralježnjaci korišteni za ishranu su bili kukci poput Agrotis infusa i njihove larve, kao i školjke. Kontrolirano korištenje vatre za obnovu raslinja, kod čega su velike površine šikare bile spaljene da bi se potpomogao lov i novi rast trave, je utjecalo na floru i faunu - i misli se da su veliki biljojedi sa specijaliziranom ishranom, poput velikih ptica neletačica, izumrli zbog toga. Uloga lova i modifikovanja terena od strane aboridžina u izumiranju australske megafaune nije sigurna.
thumb|right|240px|[[Zmijozuba psina je kritično ugrožena na istočnoj obali Australije.]]
Utjecaj Aboridžina na domaću faunu se smatra manje značajnim nego onaj europskih doseljenika, čiji je utjecaj na krajolik bio relativno velikih razmjera. Izgradnja naselja, direktno iskorištavanje domaće faune, staništa i uvođenje egzotičnih predatora i konkurentnih biljojeda dovelo je do izumiranja nekih 27 vrsta sisavaca, 23 ptičje i 4 žablje vrste. Velik dio australske faune je zaštićen zakonima, a zamjetan izuzetak su klokani, koji su rašireni i redovito se uništavaju. Savez za zaštitu okoliša i očuvanja biološke raznolikosti je osnovan 1999. da zadovolji obveze Australije kao potpisnice Konvencije o biološkoj raznolikosti 1992. godine. Ovaj Savez štiti svu domaću faunu i osigurava identificiranje i zaštitu ugroženih vrsta. U svakoj državi i teritoriju postoje zakonski popis ugroženih vrsta. Trenutno je 380 životinjskih vrsta klasificirano kao ugroženo ili da im prijeti opasnost po aktu EPBC-a, a druge vrste su zaštićene zakonima država i teritorija. Nadalje, katalogiziraju se sve vrste u Australiji, što je ključan korak za očuvanje bioraznolikosti australske faune. Godine 1973. vlada je osnovala ABRS, koji koordinira istraživanje u taksonomiji, indetificiranju, klasificiranju i rasprostranjenosti flore i faune. ABRS održava besplatnu bazu podataka na internetu u kojoj je katalogizirano dosta opisane flore i faune Australije. Utjecaj postavljanja ilegalnih zamka na rijekama se odrazilo na životinjama poput čudnovatog kljunaša, a zbog neoperznosti svake godine 2-5 ljudi izgubi živote zbog stvorenja koje izgleda bezopasno. Ključ je razumijevanje raznolike faune Australije, jer nešto što izgleda bezopasno je često smrtonosno.
Australija je članica Međunarodne komisije za kitolov (IWC) i žestoko se protivi komercijalnom kitolovu – u australskim su vodama zaštićene sve vrste kitova. Australija je također i potpisnica Washingtonskog sporazuma o zaštiti vrsta (CITES) te zabranjuje izvoz ugroženih vrsta. U svakoj su državi i teritoriju proglašena zaštićena područja kako bi se očuvao i zaštitio zemljin jedinstveni ekosustav. Ta zaštićena područja uključuju nacionalne parkove i druge rezervate, kao i 64 upisana ramsarska močvarna područja i 16 spomenika prirode uključenih na popis Svjetske baštine. Prema stanju iz 2002. godine, 10,8% (774 619,51 km²) ukupne kopnene površine Australije nalazi se unutar zaštićenih područja. U mnogim su područjima proglašene zaštićene morske zone kako bi se očuvala morska biološka raznolikost; prema stanju iz 2002. godine, ta područja pokrivaju oko 7% (646 000 km²) morske površine pod australskom nadležnosti. Velikim koraljnim grebenom i njegovim resursima upravlja Morski park Veliki koraljni greben po posebnim saveznim i državnim zakonima. Neke su od australskih ribolovnih zona već preeksploatirane pa su određene takve kvote da ne dođe do pretjeranog izlova brojnih morskih vrsta.
U Izvještaju o stanju okoliša iz 2001. kojeg su za saveznu vladu pripremili neovisni istraživači, zaključeno je da su se stanje i upravljanje okolišem u Australiji pogoršali od vremena posljednjeg izvještaja iz 1996. godine. U izvještaju je, što je posebno važno za očuvanje flore i faune, naznačeno da mnogi procesi - kao što su promjene hidroloških uvjeta i saliniteta, krčenje šuma, fragmentacija ekosustava, loše upravljanje obalnim okolišem i invazivne vrste – predstavljaju velike probleme za zaštitu biološke raznolikosti u Australiji.
Džonston
Džonston se može odnositi na
NGC 681
NGC 681 je galaksija u zviježđu Kit.
Vagoner
Vagoner se može odnositi na
NGC 682
NGC 682 je galaksija u zviježđu Kit.
Neurotenzinski receptor 2
Neurotenzinski receptor tip 2 je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Vudvard
Vudvard se može odnositi na
Gaochang
Gaochang je nalazište na kome se nalaze ostaci drevnog grada-oaze na sjevernom rubu Taklamanske pustinje u kineskoj oblasti Xinjiang. Gaochang je bio poznat kao trgovačko središte, odnosno stanica na Putu svile. Ruševine se nalaze 30 km jugoistočno od modernog Turpana.
Gaochang je nastao u 1. vijeku pne. Oko njega je živio nomadski narod Jushi, ali je sam grad nešto kasnije zauzela carska Kina pod dinastijom Han. Pod kineskom vlašću je ostao sve do kolapsa Zapadne dinastije Jin, kada su ga zauzeli Wu Hu barbari iz tzv. Šesnaest kraljevstava. Pod kinesku vlast je ponovno došao 640. Uništen je u 14. vijeku.
Kanejdijan
Kanejdijan se može odnositi na
Rai 2
Rai Due je drugi od tri glavna televizijska kanala koje emitira italijanska javna televizija RAI - ostali su Rai Uno i Rai Tre. Rai Due je s emitiranjem započeo 4. novembra 1961. 1970-ih i 1980-ih je bio pod dominacijom Italijanske socijalističke partije (PSI) - glavnog koalicijskog partnera tada vladajućih demokršćana. Posljednjih je godina Rai Due, za razliku od "ozbiljnog" Rai Uno, u svom programu preuzimati sve više "laganih", zabravnih sadržaja kao što su talk show i reality emisije, odnosno infotainment.
Civitella Messer Raimondo, Chieti
Civitella Messer Raimondo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Piqua, Ohio
Pikvej je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.522, što je 216 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
South Carthage, Tennessee
Saut Kartridž je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.322, što je 20 (1,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.