cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvantitativno popuštanje
Kvantitativno popuštanje Evropske centralne banke
Razlog za odluku je bio i jeste sprečavanje da centralne banke od njihovih vlada budu prinuđene finansirati njihove nedostatke jednostavno ‘štampanjem novca’, u ovom slučaju ne u formi klasičnih novčanica nego žiralnog novca. To bi naime moglo dovesti do hiperinflacije.
Termin "the purchase directly from them" treba shvatiti kao zabranu kupovine iz (državne) emisije dok  je kupovina na sekundarnom tržištu bila dozvoljena. SMP-programom se do državnih i drugih kredita dolazilo znači ne iz direktno emisije. Na taj način ‘duh’ odluke nije bio osporavan.
Cilj ECB
Cilj ECB, u stvari ECB i nacionalnih banaka zemalja Eurozone, je definisan u članu 127. stav 1. Lisabonske konvencije:
ECB tumači cilj stabilnosti cijena time da se teži inflaciji "close to, but below, 2%". Na duži period gledajući to i uspijeva; u kraćim periodima su ipak prisutna jasna odstupanja. Uz to su bile vidne razlike i među zemljama Eurozone: tako je u aprilu 2014. godine u sjevernim zemljama inflacija bila nešto viša od 1% na godišnjem nivou, u perifernim zemljama praktično na nuli i u Grčkoj negativna. Stalnim rastom recesije paralelno sa evropskim državnim dugom, pri čemu razni instrumenti poslovne politike nisu imali uspjeha, dugoročna inflacija je od strane finansijskih tržišta sve više bila smatrana razlogom dugotrajne recesije.
Imajući u vidu stalni pad cijena potrošači su odlagali nabavke; firme su, zbog prisutnog i očekivanog pada plasmana, odlagale investiranje i proširivanje kapaciteta, što je imalo negativne posljedice na zaposlenost; shodno svemu tome, padajući BDP je podizao kvotu duga vlada, zatim slijedi rast (relativnih) finansijskih obaveza i snižavanje nivoa kamatnih stopa. Ujedno se u proljeće 2014. godine sve više iskazuje problem visokog kursa Eura: izvozne mogućnosti izvan Eurozone su se zato osjetno smanjivale. U opštem slučaju gledajući, može se reći da je ECB bio (i jeste) strožiji u mjerama zaštite protiv (previsoke) inflacije nego druge velike centralne banke. To ima djelimično veze s istorijskim ‘gradivom’: vrlo dobro podsjećanje na njemačku hiperinflaciju 1923. godine. Drugi faktor je činjenica da naspram ECB ne stoji vlada jedne nacije, nego veliki broj nacionalnih vlada, koje ponekad imaju dijametralno različita gledišta u vođenju monetarne politike.
ECB se pri provođenju kvantitativnog popuštanja suočava s pitanjima koja ni malo nije jednostavno odgovoriti, odnosno udovoljiti obavezama. Tamo gdje bi druga centralna banka mogla uzeti ‘vlastite’ državne obveznice, ECB ima obavezu uzeti obveznice od svih država članica Eurozone i to po određenom ključu podjele, pri čemu bi vrlo lako mogla biti optužena za pristrasnost određenoj zemlji. Uz to se postavlja pitanje da li smanjenje prinosa na državne obveznice biva praćeno nižim stopama za kreditiranje privrede. Jasno opadajuću inflaciju počev od 2013. godine ECB nije smatrala problemom: kretanje se činilo prolaznim pri čemu su i tržišta kapitala očekivala povrat na oko 2%. Još u martu 2014. godine ECB je publikovala procjene stope inflacije od 1,8% u 2016. godini. ECB-predsjednik Draghi navodi u svom govoru 24. aprila 2014. godine u kojim okolnostima i na koji način bi ECB pristupila kvantitativnom popuštanju: samo ukoliko bi srednjoročno gledajući očekivana inflacija imala tendenciju pada, bilo bi prostora za obimniji kupovni program. To bi se, prema izjavama različitih ECB-direktora, prije odnosilo na sekuritizirane poslovne, nego na državne kredite: tu se naime očekivalo više efekta, dok prigovori prethodno navedenih sporazuma ovdje nisu imali većeg značaja. Jedan od tih prigovora je da je tržište takvih kredita ograničenog obima.
Tako se činilo da ECB zauzima stav da se "bottleneck" formira od problema u bankarskom sistemu: čim sanira svoje bilanse, ponovo se stiču uslovi za kreditiranje firmi i pojedinaca; "It’s the bank lending channel that we have to concentrate on."
U aprilu 2014. godine Draghi ukazuje na razlike između tržišta kapitala u Sjedinjenim Američkim Državama i Eurozoni: u Eurozoni su banke imale veliku ulogu u snabdijevanju privrede kapitalom, tako da uzimanje kredita nije imalo velikog uticaja na kamatne stope; "In the United States, the effect of a kind of QE is immediate on all asset prices, and the effect on the term premium is also quite direct, because it is an economy based on capital markets. In our case, the economy is based on the bank lending channel and therefore the programme has to be carefully designed in order to take this element into account."
U narednim mjesecima ova tačka gledišta bila je dopunjena: QE je bio u svakom slučaju dozvoljen i bio bi ‘za nuždu’ primijenjen. Smatrao se ‘zadnjim oružjem’; trebalo je prvo sačekati na efekte najavljivanog programa u junu 2014. godine. Avgusta 2014: "Moreover, the Governing Council is unanimous in its commitment to also using unconventional instruments within its mandate, should it become necessary to further address risks of too prolonged a period of low inflation."
Kupovni program bi po tumačenju finansijskih tržišta doveo do niza provedbenih problema. Da li se moralo uzimati samo državne kredite ili je bilo dozvoljeno i ostale? Zatim, da li državne kredite samo perifernih zemalja ili od svih članica Eurozone? U zadnjem slučaju: po kom ključu podjele? Avgusta 2014. godine ECB se smatra obaveznim dati pojašnjenje. Na pitanje da li najavljena asset-backed securities kupovina biva viđena kao forma QE, Draghi odgovara:
Ronch
Ronch ima više značenja:
Bleyen-Genschmar
Blajen-Genšmar je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Merkiš-Oderland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 511 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12064057.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Merkiš-Oderland Blajen-Genšmar se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Merkiš-Oderland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 10 metara. Površina opštine iznosi 29,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 511 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 17 stanovnika/km².
Fontanabona, Udine
Fontanabona je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Slovinska Kovačica
Slovinska Kovačica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu općine Nova Rača, Bjelovarsko-bilogorska županija.
Boljanovići
Boljanovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kalinovik koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 15 stanovnika.
Whipholt, Minnesota
Vipholt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Minesota.
Slovinska Kovačica
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 188 stanovnika te 64 obiteljskih kućanstava.
Whipholt, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 99.
Slovinska Kovačica
Napomena
<references group="Napomena"/>
Paradoks (TV drama, 2004)
Paradoks je srpska TV komedija u produkciji RTS emitovana 2004. godine. Predstavlja snimku istoimene pozorišne predstave Nebojše Romčevića u izvođenju Pozorišta na Terazijama.
O Ato da Primavera
O Acto da Primavera je portugalski igrano-dokumentarni film snimljen 1963. godine u režiji Manoela de Oliveire. U njemu se prikazuje običaj koji prakticiraju stanovnici naselja Curalha na sjeveru Portugala, odnosno godišnje izvođenje predstave, temeljene na tekstu iz 16. vijeka, kojim se rekonsturira stradanje Isusa Krista. De Oliveiri je to bilo drugo cjelovečernje ostvarenje nakon filma Aniki Bobo iz 1942. godine.
Paradoks (TV drama, 2004)
Uloge
Ostale uloge ▼
La Laguna, Acapetahua
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Acapetahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Colfax County, New Mexico
je okrug u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.750, što je 439 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Govora, Mihăești
Govora je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Mihăești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 363 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Kosmos-341
Kosmos-341 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Obljetnica oslobođenja Italije
Obljetnica oslobođenja Italije (tal. Anniversario della liberazione d'Italia), nacionalni praznik u Italiji kojim se komemorira svršetak Drugog svjetskog rata i nacističke okupacije ove zemlje. Poznat je i pod nazivima Fešta oslobođenja (tal. Festa della Liberazione), obljetnica otpora (tal. anniversario della Resistenza) ili jednostavno Dvadeset i peti aprila (tal. Venticinque aprile).
Historija
Datum je bio odabran po konvenciji jer je na taj dan Narodnooslobodilački odbor gornje Italije (tal. Comitato di Liberazione Nazionale Alta Italia, akr. CLNAI) službeno proglasio ustanak u radijskom priopćenju, objavivši da je CLNAI preuzeo vlast i najavivši smrtnu kaznu za sve fašističke vođe, uključujući Benita Mussolinija koji je strijeljan tri dana poslije.
Do 1. maja sva je sjeverna Italija bila oslobođena, uključujući Bolognu (21. aprila), Genovu (23. aprila), Milano i Torino (25. aprila) te Veneciju (28. aprila). Oslobođenjem je bilo okončano dvadeset godina fašističke diktature i pet godina rata. Ono simbolički predstavlja početak historijskog putovanja koje je dovelo do referenduma 2. juna 1946., kada su Talijani odabrali ukinuće monarhije i stvaranje Talijanske Republike, nakon čega je uslijedilo prihvaćanje Ustava Talijanske Republike 1947.
Televizija u boji
thumb|right|Obojane plohe korištene kao [[testni obrazac, nekada korištene za testiranje signala kada nema TV-programa.]]
Obljetnica oslobođenja Italije
Institucionalizacija datuma
Sadašnji datum odabran je bio 1946. i otada se u većini talijanskih gradova organiziraju marševi i parade radi komemoracije događaja. Nacionalnim praznikom proglašen je bio 22. aprila 1946. na osnovi dekreta »Dispozicija o materiji svečanih obljetnica« (tal. Disposizioni in materia di ricorrenze festive). U tom se aktu izriče sljedeće: »Radi proslave potpunog oslobođenja talijanskog teritorija, 25. aprila 1946. proglašava se nacionalnom svečanošću.« (tal. Per celebrare la totale liberazione del territorio italiano, il 25 aprile 1946 è dichiarato festa nazionale). Aktom 260 od 27. maja 1949. obljetnica je postala stalni, godišnji nacionalni praznik.
Televizija u boji
Televizija u boji je izraz kojim se u najširem smislu opisuje tehnologija koja omogućuje bilježenje, prijenos i reprodkuciju televizijskog video-signala u boji. Obično se koristi u kontekstu historije televizije, s obzirom da se posljednjih nekoliko decenija televizija gotovo uvijek koristi u boji.
U svom najosnovnijem obliku, TV-emisija u boji se može stvoriti emisijom tri monokromatske slike - odnosno tri slike u različite boje - crvena, zelena i plava (red, green and blue, skraćeno RGB). Kada se prikazuju zajedno ili velikom brzinom uzastopce, te slike zajedno stvaraju sliku u boji za gledatelja.
Преслап
Преслап је насеље у Србији у општини Црна Трава у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 251 становника (према попису из 1991. било је 329 становника).
Televizija u boji
Jedan od najvećih tehničkih izazova za uvođenje boje u sisteme zemaljske televizije je bilo nastojanje da se očuva širina frekventnog opsega, s obzirom da je boja zahtijevala čak tri put veću širinu od one za standarde crno-bijele slike, kao i da se ne koristi prevelika količina radio spektra. U SAD je nakon dugotrajnih istraživanja Odbor za nacionalne televizijske sisteme odobrio sistem elektronske televizije koji je razvila kompanija RCA, a koji je kodirao informaciju o boji razdvojeno od informacija o svjetlini slike te tako značajno smanjio rezoluciju informacije o boji i uštedio širinu frekventnog opsega. Svjetlina je ostala kompatibilna sa crno-bijelim televizijskim aparatima snižene rezolucije, dok su televizijski aparati u boji mogli dekodirati dodatne informacije signala i stvoriti prikaz u boji snižene rezolucije. Visoka rezolucija crno-bijelih i niža rezolucija slika u boji je u oku mogla stvoriti sliku u boji naizgled visoke rezolucije. Tako je standard NTSC predstavljao značajno tehničko dostignuće.
Преслап
Демографија
У насељу Преслап живи 238 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 55,5 година (52,9 код мушкараца и 57,8 код жена). У насељу има 113 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,22.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Televizija u boji
Iako je potpuno elektronska televizija u SAD uvedena 1953. godine, visoka cijena aparata i malen broj programa u boji je značajno usporio njeno širenje na tržište. U Francuskoj je 1950-ih uveden sistem poznat kao SECAM, da bi u susjednoj Zapadnoj Njemačkoj bio razvijen novi, usavršeni sistem zvan kao PAL. Gotovo svuda u svijetu se televizija u boji počela emitirati sredinom ili u drugoj polovici 1960-ih, da bi do sredine 1970-ih postala standard. Televizori u boji su tada već postali toliko pristupačni da ih se do sredine 1970-ih prodavalo više nego televizora sa crno-bijelom slikom.
Do kraja 1970-ih crno-bijela televizija se prikazivala na lokalnoj razini ili u zabačenim područjima, a od početka 1980-ih je kao tehnologija postala domena crno-bijelih video monitora, odnosno koristila se isključivo za potrebe televizijske produkcije ili post-produkcije.
El Jagüey, Altamira
El Jagüey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Kineski jezik
Kineski jezik (trad. kin. 漢語, uprošć. kin. 汉语, pin. Hànyǔ; trad. kin. 華語, uprošć. kin. 华语, pin. Huáyǔ; trad. kin. 中國話, uprošć. kin. 中国话, pin. Zhōngguóhuà; ili kin. 中文, pin. Zhōngwén) je jezik, odnosno jezična skupina koja čini dio sino-tibetanske porodice jezika.
Računa se da jedna petina svjetskog stanovništva govori kineski jezik u jednoj od njegovih formi. Kineski jezik u svojoj standardnoj mandarinskoj formi predstavlja službeni jezik NR Kine, Tajvana, Hong Konga, Macaua, te jedan od službenih jezika u Singapuru i Ujedinjenim narodima.
U ostatku svijeta, zbog dominacije dijaspore iz južnih dijelova Kine, najčešći oblik kineskog jezika je kantonski dijalekt, iako se u posljednje vrijeme sve češće pojavljuje mandarinski i drugi oblici min dijalekata.
Razvoj kineskog jezika
Kineski jezik se svrstava u grupu sino-tibetanskih jezika, za koje se smatra da potiču iz jednog jezika, proto-sino-tibetanskog.
Jedan od prvih sistema podele razvojnih faza kineskog jezika dao je švedski lingvista Bernhard Karlgren početkom HH veka. Sistem je kasnije revidiran, ali je i dalje zasnovan na Karlgrenovim idejama.
Starokineski (上古汉语, Shànggǔ Hànyǔ), ili „arhaični kineski“, bio je u upotrebi u dinastiji Džou (oko 1046. do 256. g. pne.) i zabeležen je na bronzanim artefaktima i u klasičnim delima: Knjizi poezije, Š’-đing (诗经, Shíjīng), Knjizi istorije, Šu-đing (书经, Shūjīng) i najstarijim delovima Knjige promene, Ji-đing (易经, Yìjīng). Rad na rekonstrukciji ovog jezika započet je još u dinastiji Ćing. Fonetski elementi u kineskim karakterima, i izgovor kineskih karaktera u Japanu, Koreji i Vijetnamu pružaju mogućnost da se fonetski sklop ovog jezika delimično rekonstruiše. Prema istraživanjima, starokineski jezik nije bio u potpunosti izolativan, imao je bogat glasovni sistem, u kome su glasovi diferencirani aspiracijom, ali najverovatnije nije imao tonove.
Srednji kineski (中古汉语, Zhōnggǔ Hànyǔ) se govorio u periodu dinastija Sui, Tang i Sung, od VII do H veka nove ere. Rani period, od 601. godine, reprezentativno je prikazan u knjizi rima Ćije-jin (切韵, Qièyùn), a kasni period je prikazan u knjizi rima Guang-jin (广韵, Guǎngyùn). Izvor za fonetiku srednjekineskog jezika osim knjiga rimâ predstavljaju i savremeni dijalekti govornog kineskog. Lingvisti smatraju da su uspeli da kvalitetno rekonstruišu glasovni sistem srednjekineskog.
Što se govornog jezika tiče, razvoj je bio znatno kompleksniji. Na severu Kine, i na području S’-čuana i Jin-nana koriste se varijante mandarinskog kineskog. Mandarinski kineski je prevladao na severu pre svega zbog ravničarskog terena, dok je na planinskom jugu Kine jako izražen diverzitet dijalekata. Prisustvo mandarinskog u S’-čuanu objašnjava se kugom u XII veku i depopulacijom, što je omogućilo kasnije naseljavanje sa severa.
Do sredine XX veka, većina Kineza govorila je samo lokalni varijetet kineskog jezika. Od XVI veka, dinastija Ćing je uspostavila Ortoepske akademije (正音书院, Zhèngyīn shūyuàn), sa namerom da među činovnicima olakša komunikaciju tako što će uspostaviti jedinstven standardni izgovor u skladu sa lokalnim dijalektom prestonice, Pekinga. Pekinški izgovor je prihvaćen i ustaljen na carskom dvoru, dok su u ostalim provincijama činovnici i do tada već govorili neku od varijanti mandarinskog; standardizacija je, međutim, izostala.
Stanje se znatno promenilo kada je u školske programe u NR Kini, na Tajvanu i Hong Kongu uvedeno obavezno učenje standardnog mandarinskog kineskog, tako da je danas je mandarinski kineski u upotrebi širom Kine. Hong Kong je, međutim, bio britanska kolonija, i u njemu je na snazi kao zvanični jezik ostao kantonski kineski. Od ponovnog prisajedinjenja Hong Konga Kini, mandarinski kineski postepeno ulazi u upotrebu.
Govorni kineski
Videti još: Govorni kineski, Kineski dijalekti i Varijante kineskog jezika
Govorni kineski se tradicionalno deli na sedam dijalekatskih grupacija. To su:
Kineski lingvisti su kasnije izdvojili još 3 grupe iz tradicionalnih sedam:
Suore, Cremona
Suore je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Kineski jezik
Govorni kineski
Postoji takođe još manjih dijalekatskih grupacija koje nisu klasifikovane, kao što je Dan-džou dijalekt iz Dan-džoua na Hai-nanu, Sjang (乡话) iz Hu-nana, i druge. Jezik Dun-gan koji se govori u srednjoj Aziji blisko je povezan sa mandarinskim, međutim, piše se ćirilicom i njegovi govornici se uopšte ne smatraju Kinezima.
Suore, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Kineski jezik
Govorni kineski
Granice između dijalekata nije moguće jasno povući, i stoga postoji mnogo različitih rešenja podele dijalekata govornog kineskog. Tako se događa da se govornici poddijalekata određene grupe međusobno ne razumeju, a razumeju se sa govornicima neke druge dijalekatske grupe.
Diglosija u savremenom kineskom
Standardni mandarinski kineski jezik zvanični je jezik u NR Kini, na Tajvanu i u Singapuru. Njegov izgovor se bazira na pekinškom poddijalektu mandarinskog kineskog. Vokabular je takođe najvećim delom preuzet iz mandarinskog dijalekta, a gramatika se zasniva na vernakularnom kineskom koji je početkom HH veka ušao u zvaničnu upotrebu.
Standardni mandarinski kineski je glavni jezik komunikacije među govornicima svih dijalekatskih grupa, koristi se u medijima i uči se u školama.
Zbog svoje podeljenosti na dijalekte koji su među sobom toliko različiti, kineski jezik pruža zanimljiv primer diglosije: danas je za govornike kineskog jezika uobičajeno da znaju standardni kineski jezik, svoj lokalni dijalekt i lokalni meta-dijalekt, lingua franca, npr. standardni kantonski.
Pisani kineski
Do XX veka, većina knjiga i zvaničnih dokumenata pisana je klasičnim kineskim jezikom, ven-jenom (文言, wényán), koji je imao funkciju istu kao latinski jezik u zapadnoj Evropi. Klasični kineski zasnovan je na govornom i pisanom standardu dinastija Džou i Ćin, i razlikuje se od govornog jezika koliko i latinski od romanskih jezika.
Kinesko pismo
Glavni članak: Kinesko pismo
Značaj kineskog pisma ogleda se u tome što ga razumeju i koriste govornici svih dijalekata. Naime, jedan karakter (skoro) uvek zadržava isto značenje, a može se čitati na više različitih načina. Tako se karakter „一“, koji označava broj jedan, u mandarinskom čita „ji“ (yī), u kantonskom „jat“ (yat) a u južno-minskom dijalektu „cit“ (tsit). Kinesko pismo svojom metadijalekatskom prirodom objedinjuje sve dijalekte u jedinstveni kineski jezik.
Književni i formalni vokabular najvećim je delom isti u svim dijalektima, dok se kolokvijalna leksika znatno razlikuje. Nestandardizovani, dijalekatski karakteri za zapisivanje lokalnih kolokvijalnih reči nisu razumljivi na celom području Kine. Izuzetak predstavlja kantonski kineski, u kojem je standardizovan govorni jezik, i gde postoji veliki broj dijalekatskih karatera stvorenih da označavaju specifično-kantonske reči.
Osnovne jedinice kineskog pisma su karakteri koji reprezentuju sememe ili morfeme (najmanje značenjske jedinice u jeziku), imaju glasovnu vrednost jednog sloga, i imaju jedan ton. Stoga se kinesko pismo naziva i morfemo-silabičkim pismom.
Kineski karakteri se dele na piktograme, koji su nastali direktnim prenošenjem slika iz prirode i čulnih utisaka, ideograme, koji su nastali kombinovanjem piktograma i najčešće označavaju neku apstraktnu ideju ili radnju, i fonoideograme (ili piktofonetske karaktere) koji se sastoje od dve komponente: semantičke, koja ukazuje na značenje karaktera, i fonetske, koja ukazuje na njegovo čitanje.
Svi karakteri zasnivaju se na štampanom kaligrafskom stilu, kai-šu (楷书, kǎishū), koji je nastao u dinastiji Han. Danas postoje dva standarda pisanja: uprošćeni i neuprošćeni karakteri. Neuprošćeni ili tradicionalni danas se koristi u Hong Kongu i na Tajvanu, dok je uprošćeni sistem prihvaćen u NR Kini. Uprošćeni sistem podrazumeva pojednostavljenje broja poteza u određenim karakterima, i manje sinonimnih karaktera. Uprošćavanje kineskog pisma sprovedeno je u skladu sa starim kaligrafskim tradicijama i neformalnim varijantama pojednostavljenog pisma. Singapur je takođe prihvatio upotrebu uprošćenih kineskih karaktera. Kineski karakteri koji se koriste u Koreji, neuprošćeni su, dok u Japanu postoji poseban sistem uprošćavanja kineskih karaktera koji se delimično razlikuje od kineskog (šinđitai).
Poreklo kineskog pisma
Ne postoje konkretni istorijski podaci koji govore o nastanku kineskog pisma. Kineska legenda kaže da je pismo stvorio Cang Đije, pisar kod mitskog Žutog cara, oko 2600. godine pre nove ere.
Najstariji tragovi kineskog pisma pronađeni su na kornjačinim kostima, koje su se koristile za proricanje sudbine. Na osnovu zabeleženih imena, utvrđeno je da potiču iz dinastije Šang, između XIV i XI veka pre nove ere. Pismo iz ovog perioda već je bilo razvijeno, što ukazuje da je kinesko pismo postojalo i u ranijim razdobljima. Pronađeno je nekoliko simbola na neolitskoj grnčariji, ali se ne može utvrditi da li su ti simboli predstavljali početke kineskog pisma.
Kineska kaligrafija
Glavni članak: Kineska kaligrafija
U kineskoj kaligrafiji postoji više različitih stilova pisanja. Glavni stilovi su:
Nestandardni uobičajeni oblici zapisa pojedinih karaktera u rukopisnom i brzopisnom stilu, postali su standardni oblici uprošćenih kineskih karaktera. U savremenoj kaligrafiji postoji tendencija da se upotrebljavaju tradicionalni, neuprošćeni karakteri.
Fonologija
Za detaljnije informacije o fonetskim sistemima pojedinačnih dijalekata kineskih jezika pogledati zasebne članke o varijetetima govornog kineskog.
Fonološku strukturu svakog sloga čine inicijal, final i ton. Inicijal se nalazi na prvom mestu u slogu, i sastoji se od jednog suglasnika. Inicijal može biti i nulti (slog bez suglasnika na početku). Final je glavni element sloga, i njegov je centralni element samoglasnik (monoftong, diftong i u nekim dijalektima triftong). Final može biti i zatvoren, odnosno posle samoglasnika može slediti suglasnik. U mandarinskom kineskom, posle samoglasnika mogu ići samo suglasnici /n/ i /ŋ/, dok u drugim dijalektima slog može biti zatvoren i sa /m/, /p/, /t/, /k/ i /ʔ/ (bezvučni glotalni ploziv, glottal stop). Osim toga, u kantonskom i još nekim dijalektima centralni deo sloga može biti i suglasnik, odnosno suglasnici /m/ i /ŋ/ koji stoje i kao samostalni slogovi.
Dijalekti se razlikuju i po broju glasova koje koriste. Osnovna tendencija od perioda srednjeg kineskog jezika je redukcija broja glasova. Oa redukcija je najzapaženija u mandarinskom kineskom, koji stoga ima i najmanje mogućih varijanti formiranja slogova. Zbog toga u mandarinskom ima više dvosložnih reči.
Sve varijante govornog kineskog jezika imaju tonove. Neki dijalekti na severu Kine imaju samo tri tona, dok na jugu postoje dijalekti koji imaju šest do deset tonova (u zavisnosti od načina brojanja). Izuzetak predstavlja šangajski, koji ima akcenat sličan indoevropskim jezicima.
Za ilustraciju tonova mandarinskog kineskog, najčešće se koristi sledeći primer:
(Poslednji, neutralni ton, ne računa se u osnovne tonove, tako da se smatra da mandarinski kineski ima četiri tona.)
Transkribovanje kineskog jezika
Glavni članak: Transkripcije kineskog jezika Videti još: Srpska transkripcija kineskog jezika
Postoji mnogo sistema transkribovanja kineskog jezika. Većina ovih sistema zasnovana je na latinici. Prve varijante latinične transkripcije načinili su hrišćanski misionari u XVI veku.
Danas je za standardni mandarinski kineski najviše u upotrebi pin-jin (汉语拼音, Hànyǔ pīnyīn). Pin-jin je zvanični sistem za transkribovanje kineskog jezika u NR Kini i Singapuru, a koristi se i za lakše učenje kineskog jezika.
Drugi najpoznatiji sistem je Vejd-Džajls, koji je pre uvođenja pin-jina bio najrasprostranjeniji način za transkribovanje kineskog jezika. Na Tajvanu je donedavno bio i zvanično u upotrebi, ali je odskora u Tajpeju prihvaćen pin-jin, dok se na ostalim krajevima ostrva koristi tung-jung pin-jin.
U Rusiji se pored pin-jina koristi i Paladijev sistem, ćirilična transkripcija kineskog jezika koju je načinio monah Paladije u XIX veku.
Na prostorima bivše Jugoslavije još uvek ne postoji pravilan standard za transkribovanje kineskog jezika. Jedan od najkompletnijih predloga za transkripciju, koji se koristi i u ovom članku, napravljen je na Filološkom fakultetu 2005. godine. Ova transkripcija je namenjena da na što bolji način predstavi čitanje kineskih reči srpskim čitaocima koji ne govore kineski jezik; zbog objektivnih nepreciznosti ne može se koristiti za učenje kineskog jezika.
Postoji još raznih sistema transkripcije mandarinskog kineskog, npr. džu-jin (poznat i kao bo-po-mo-fo), kao i za druge dijalekte.
Uticaj na druge jezike
Snažne istorijeke, političke i kulturne veze Kine sa Japanom, Korejom i Vijetnamom ostavile su traga na jezike ovih zemalja. U Koreji i Japanu, preko 50% vokabulara potiče iz kineskog jezika, dok je u vijetnamskom jeziku ovaj procenat znatno veći.
Kinesko pismo je širilo svoj uticaj zajedno sa jezikom. Ono je jako uticalo i na jezike koji nisu srodni kineskom jeziku, kao što su to japanski i korejski jezik, koji i danas koriste svoje varijante kineskog pisma – hanđa u Koreji odnosno kanđi u Japanu. Japanski i korejski jezik nisu izolativni, i zbog te karakteristike koriste dodatne sisteme pisanja da obeleže gramatičke promene u rečima. Japanska slogovna pisma hiragana i katakana takođe su zasnovana na kineskom pismu.
U Vijetnamu je do XIV veka kinesko pismo (han-di, Hán tự) bilo jedini način pisanja. Od XIV do XIX veka korišćeno je dži-num pismo (Chữ nôm), odnosno kinesko pismo dopunjeno sa karakterima stvorenim da reprezentuju reči vijetnamskog jezika. Danas se u Vijetnamu koristi latinično pismo koje su u XIX veku stvorili francuski misionari. Upotreba ovog pisma možda se čini jednostavnijim rešenjem, ali je krajnji rezultat postojanje mnogobrojnih sinonima i parasinonima što pre otežava učenje vijetnamskog jezika.
Ronche
Ronche ima više značenja:
Al Ḩalḩal, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 878 m.
The Diary of Anne Frank (film)
The Diary of Anne Frank je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Georgea Stevensa. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Frances Goodrich i Alberta Hacketta, odnosno znamenitog dnevnika jevrejske djevojčice Anne Frank, čiji lik u filmu tumači Millie Perkins. Radnja, predstavljena kroz flashback njenog oca Otta (čiji lik tumači Joseph Schildkraut), prikazuje kako su se Frankovi za vrijeme Drugog svjetskog rata u okupiranoj Nizozemskoj pokušali sakriti od nacističkog progona.
El Serrano, Playa Vicente
El Serrano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 371 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
The Diary of Anne Frank (film)
Drama Goodricheve i Hacketta, nagrađena Pulitzerovom i nagradom Tony je nekoliko godina bila predmetom nadmetanja za ekranizaciju među hollywoodskim studijima; na kraju je 20th Century Fox odnio pobjedu nad Warner Bros.. U produkciji je, pak, posredno sudjelovao i sam Otto Frank, poslavši pismo glumici Audrey Hepburn u kojoj ju je zamolio da tumači naslovnu ulogu, navodeći ne samo fizičku sličnost, nego i sličnost njenih ratnih iskustava sa iskustvima Anne Frank. Hepburn je pak odgovorila negativno, navodeći kako je za ulogu adolescentice ipak prestara. Umjesto nje je angažirana mlada manekenka Perkins, koja prije toga nije imala nikakvog glumačkog iskustva.
Režiser Stevens je, pak, nastojao inzistirati na što većoj autentičnosti, te je film snimao na lokacijama u Amsterdamu. Originalno je nastojao snimiti film u formatu slike 4:3, držeći da bi široka widescreen slika kompromitirala njegovo nastojanje da dočara klaustrofobičnu atmosferu kuće u kojoj se odvija radnja i gdje su se skrivali Frankovi; kada studio ipak inzistirao na korištenju tehnike Cinemascope, Stevens je uz pomoć direktora fotografije Williama C. Mellora razvio sistem u kome bi radnja i likovi stalno bili u središnjem dijelu kadra.
The Diary of Anne Frank je nakon premijere prikazan na Kanskom i Moskovskom filmskom festivalu. Sljedeće godine je bio nominiran za nekoliko Oscara, te ih je osvojio tri, uključujući Oscar za najbolju sporednu glumicu, koji je pripao Shelley Winters za lik Petronelle van Daan.
The Diary of Anne Frank se smatra najpoznatijom od brojnih ekranizacija Dnevnika, kao i biografskih filmova posvećenih Anne Frank. Iste godine je, pak, u tadašnjoj Jugoslaviji RTV Beograd na programu emitirala istoimenu TV-dramu, temeljenu na istom dramskom predlošku kao i Stevensov film.
Smoković
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 110 stanovnika.
Le Défroqué
Le Défroqué je francuski crno-bijeli film snimljen 1954. u režiji Lea Joannona. Protagonist, čiji lik tumači Pierre Fresnay, je bivši katolički svećenik koji je zbog svjetovnih iskušenja napustio Crkvu. Radnja prikazuje kako ga mladi svećenik (čiji lik tumači Pierre Trabaud) nastoji po svaku cijenu vratiti Crkvi. Le Défroqué je prikazan na Berlinskom festivalu gdje je osvojio Brončani medvjed.
Goha
Goha je francusko-tuniski igrani film snimljen 1958. u režiji Jacuqesa Baratiera. Po žanru je drama, a temelji se na romanu Le Livre de Goha le Simple Alberta Adesa i Alberta Josipovicija. Naslovni protagonist, čiji lik tumači egipatski glumac Omar Sharif je siromašni arapski mladić koji zajedno sa magarcem slučajno nabasa na karavan učenih ljudi. Radnja prikazuje kako ga jedan od njih (čiji lik tumači Lauro Gazzolo) uzme kao svog štićenika, ali i kako se Goha zaljubi u njegovu suprugu (čiji lik tumači Zohra Faiza), što će dovesti do tragičnih posljedica. Goha je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje je Sharif svojim nastupom izazvao veliku pažnju stranih producenata, što mu je kansijih godina omogućilo međunarodnu karijeru. U filmu se po prvi put u maloj ulozi služavke pojavila Claudia Cardinale.
1850
Godina 1850 (MDCCCL) bila je redovna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom, odn. redovna godina koja počinje u nedjelju po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru (linkovi pokazuju godišnje kalendare).
Santa Maria del Rango, Macerata
Santa Maria del Rango je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
1850
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|130px|U Austriji izdate prve markice
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|180px|[[Omer-paša Latas]]
Santa Maria del Rango, Macerata
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Gangs of New York
Bande New Yorka (eng. Gangs of New York) je povijesna drama Martina Scorsesea iz 2002. s Leonardom DiCapriom, Daniel Day-Lewisom i Cameron Diaz u glavnim ulogama. Radnja filma smještena je u sredinu devetnaestog stoljeća u zloglasni dio New Yorka zvan Five Points.
Film govori o sukobu "starosjedilačkih" kriminalaca poznatih kao Know-Nothings i bandi imigranata ujedinjenih s pokretom Tammany Hall. Amsterdam Vallon (DiCaprio) je mladi Amerikanac irskih korijena koji stječe povjerenje Williama "Billa Mesara" Cuttinga (Day-Lewis), vođe starosjedilačkih bandi. Lik Cuttinga temeljen je na Billu "Mesaru" Pooleu, stvarnom lideru bande Bowery Boys, koji je pokopan na groblju Green-Wood u Brooklynu, New York.
Radnja počinje u 1846., ali većinom je smještena u rane šezdesete godine 19. stoljeća, kad su dva glavna izvora sukoba u New Yorku bili veliki irski doseljenički val i vladin progon u vezi Američkog građanskog rata. Priča prati Amsterdamovu i Cuttingovu karijeru, koji od kriminalnih šefova postaju politički lideri tijekom vladavine Bossa Tweeda, a kulminira njihovim sukobom koji se podudara s njujorškim ustancima 1863.
Radnja
Film počinje u 1846. na Donjem Manhattanu, točnije u okrugu "Five Points" (koji se danas zove Two Bridges). Rat raznih okruga bjesni godinama između bandi "Domorodaca", anglosaksonsih protestantskih bijelaca rođenih u Sjedinjenim Državama i katoličkih irskih imigranata.
Starosjedioce predvodi William "Bill Mesar" Cutting, anglo-saksonski bijelac i protestant, koji otvoreno mrzi imigrante. Vođa irskih imigranata, zvanih "Mrtvi zečevi", je Svećenik Vallon, irski katolik, koji ima mladog sina, Amsterdama; njegovi pomoćnici su "Happy Jack" Mulraney, Charles McGloin, Hell-Cat Maggie i plaćenik Walter "Redovnik" McGinn. Cutting i Vallon konačno se međusobno suprotstavljaju u krvavom sukobu na Rajskom trgu. Bitka završava kad Bill ubija Svećenika Vallona pred Amsterdamovim očima. Cutting objavljuje da Mrtvi zečevi više ne postoje te da će Vallonovo tijelo biti pokopano, a ne raskomadano. Amsterdam, uzevši nož kojim mu je ubijen otac, pobjegne i zakopa ga. Ubrzo ga uhvate i pošalju u sirotište Hellgate.
Priča se nastavlja šesnaest godina poslije kad Amsterdam, sada muškarac, napušta Hellgate. Iako su ga upravitelji sirotišta nagovarali da zaboravi osvetu za oca, on simbolično odbija takvu pomisao bacivši Bibliju u rijeku. Vraća se u Five Points i gotovo odmah počinje planirati osvetu protiv Billa. Ponovno se nalazi sa svojim starim prijateljem, Johnnyjem, koji ga upoznaje s Billom Mesarom. Johnnyjeva mala grupa radi za Billa džeparenjem, a Amsterdam ubrzo postaje Billova desna ruka.
Amsterdam pripovijeda gledateljima kako je političko stanje pred eksplozijom: pristigli imigranti, većinom katolički Irci, odmah se šalju s brodova u sjevernjačku vojsku. Onaj tko plati 300 dolara može se izvući od vojne službe. Osim toga, lokalna politička organizacija Tammany Hall i njezini protivnici pokušavaju preuzeti kontrolu nad gradom.
Amsterdam se upoznaje s mladom djevojkom, Jenny Everdeane, iskusnom džeparkom koja krade od višeg sloja s Manhattana. Ubrzo nakon što ju je upoznao, Amsterdam otkriva da mu je ukrala njegov privjesak s likom svetog Mihaela, koji mu je dao otac prije smrti. Prati je do Upper East Sidea i prisiljava je da mu ga vrati. Postaje jasno da mu se Jenny sviđa, a i on njoj; ali njihovo prvotno koketiranje naglo slabi kad Amsterdam otkriva (nakon vatrenog plesa u lokalnoj plesnoj dvorani) da je Jenny bila Butcherova štićenica te da još gaji neke osjećaje prema njemu.
Amsterdam postupno stječe Billovo povjerenje, koji postaje njegov mentor. Protiv volje postaju svojevrsni partneri u polukriminalnom carstvu Bossa Tweeda, korumpiranog političara koji vodi Tammany Hall. Tweedov utjecaj širi se diljem Donjeg Manhattana, od boksačkih mečeva, preko zdravstva do vatrogasaca. Amsterdam otkriva da svake godine, na godišnjicu bitke za Five Points (16. veljače), Bill predvodi grad u proslavi pobjede svoje bande nad Mrtvim zečevima. Amsterdam planira ubiti Mesara tijekom ceremonije, pred cijelim Five Pointsom, kako bi učinio svoju osvetu javnom, a ne samo osobnom. Kaže: "Kad ubiješ kralja, ne ubodeš ga u mraku. Ubiješ ga ondje gdje će ga cijeli dvor gledati kako umire." Međutim, počinje sumnjati u svoj plan nakon što shvaća kako se njih dvojica sve više poštuju.
Dok je Bill gledao predstavu Čiča Tomina koliba, jedan irski imigrant ga pokušava ubiti, ali Amsterdam to sprječava, a Bill ostaje živ, iako ranjen. Iako je ovo bilo potrebno kako bi mogao ostvariti vlastiti plan, Amsterdam se počinje gristi kako je to učinio više zbog osjećaja poštovanja prema Billu, nego radi svog plana. Povlače se u bordel, gdje Jenny previja Billovu ranu. Amsterdam se žestoko posvađa s Jenny, što rezultira seksom. Kasno te noći, Amsterdam se probudi i ugleda Billa kako sjedi u stolici za ljuljanje, zamotan u rasparanu američku zastavu. Bill počinje pričati o padu civilizacije te kako je nasiljem godinama održavao svoju moć. Spominje kako mu je Svećenik Vallon bio zadnji neprijatelj koji je bio dostojan poštovanja, te da ga je Svećenik jednom prebio i ostavio ga na životu, na sramotu radije nego da ga ubije - odluka koja je Billu dala snagu da se vrati i izbori za vlastiti autoritet. Bill na kraju priznaje kako je na Amsterdama počeo gledati kao na sina kojeg nikad nije imao.
Bliži se večernja ceremonija. Johnny postaje ljubomoran na Amsterdama zbog veze s Jenny i Amsterdamove pozicije u odnosu na Billa. Prije ceremonije otkriva Billu Amsterdamov pravi identitet, da je on sin Svećenika Vallona i da ga planira ubiti. Bill izaziva Amsterdama bacajući noževe na Jenny, umalo joj prerezavši vrat. Bill dolazi u centar pozornosti kad podiže zdravicu. U tom trenutku Amsterdam baca nož na Billa (isti nož kojim je Bill ubio Svećenika Vallona); budući da je upozoren na to, Bill s lakoćom izbjegava nož i baca ga na Amsterdama, pogodivši ga u trbuh. Bill ga pretuče, uz glasno odobravanje okupljene rulje, unakazivši mu lice užarenim nožem i istjera ga na ulicu, ostavljajući Amsterdama da živi u sramoti - ponovivši tako Svećenikov čin protiv sebe mnogo godina prije.
Amsterdam se oporavlja od rana, najviše zbog Jennyne njege. Ona ga preklinje da pođe s njom u San Francisco i pobjegne iz New Yorka. Posjećuje ih Redovnik McGinn, koji daje Amsterdamu britvu koja je pripadala njegovu ocu (koju je Redovnik izvukao iz Vallonova tijela kad ga je Bill ubio) i kaže im kako je došlo vrijeme da Amsterdam ispliva iz podzemlja.
Amsterdam najavljuje svoj povratak stavljajući mrtvog zeca na ogradu na Rajskom trgu. Zeca odnose Billu, koji zapovijeda Happy Jacku (koji je postao lokalni policajac u Billovoj službi) da otkrije tko je ostavio poruku. Jack pronalazi Amsterdama i počinje ga proganjati kroz katakombe ispod lokalne crkve gdje ga Amsterdam ubija. Objesi njegovo tijelo na Rajski trg, gdje Bill jadikuje nad gubitkom podmićenog policajca kojim je mogao lako manipulirati.
Bliesdorf
Blisdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Merkiš-Oderland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.012 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12064061.
Gangs of New York
Radnja
Boss Tweed prilazi Amsterdamu s planom kako da porazi Billa. Poduprijet će kandidaturu Redovnika McGinna za šerifa, kao prvi korak prema Billovom porazu. Namjestit će izbore i Redovnik će pobijediti s parolom kako on radi za narod. Bill posjećuje Monka u njegovoj trgovini i odbija Monkovu ponudu za pregovore, ubovši ga u leđa mesarskim nožem, te ga udara u glavu njegovim štapom. "Spalite ga", zagalami Bill. "Vidite je li mu pepeo zelen."
Redovnikovo ubojstvo bio je povod Amsterdamu da izazove Billa na dvoboj bandi, sličan onom koji se dogodio 1846. Dogovaraju se o pravilima, a bitka će se održati na Rajskom trgu. Amsterdamova banda uzima staro ime, Mrtvi zečevi.
Dok se bande pripremaju za obračun, izbijaju ustanci poznati kao New York Draft Riots. Prosvjednici napadaju stanovništvo. Vojska Unije izlazi na gradske ulice pokušavajući obuzdati prosvjednike.
Billova i Amsterdamova banda sastaju se na Rajskom trgu. Dok se približavaju jedni drugima, odjekuju topovi sjevernjačke vojske, točno na trg. Mnogi članovi obiju bandi su ubijeni, a veliki oblak dima prekriva trg. Nakon ovog udara slijedi direktan upad vojske, koja ubija veliki dio bandi (uključujući McGloina). Napuštajući svoje bande, Amsterdam i Bill razmjenjuju pucnjeve iz kubure, ali ih obojicu odbacuje još jedan topovski udar. Kad je se raščistio dim, Bill otkriva da ga je pogodio šrapnel. Gledajući okolo razrušeni trg, uzvikne: "Hvala Bogu da umirem kao pravi Amerikanac", i dopušta Amsterdamu da ga probode. Umire s rukama isprepletenim s Amsterdamovim.
U zadnjim scenama filma skupljaju se leševi za pokop. Billovo tijelo pokopano je u Brooklynu, na mjestu odakle puca pogled na Manhattan, odmah pokraj Svećenika Vallona. Jenny i Amsterdam posjećuju grob, a Amsterdam zakopava očevu britvu. Izmjenjuju se kadrovi, dočaravajući razvitak grada od 1846. do danas, a zaustavljaju se na slici Svjetskog trgovačkog centra. Na kraju se čuju Amsterdamove riječi, koji kaže da "bez obzira što sve napravili kako bi izgradili ovaj grad, nitko nikad neće znati da smo bili tu."
Povijesna utemeljenost
Iako je bio hvaljen zbog kostima i ugođaja New Yorka iz sredine devetnaestog stoljeća (svi setovi sagrađeni su u Cinecitta studijima u Rimu), film je bio kritiziran zbog pretjerivanja u prikazima bitki i gradskih prosvjeda, te zbog povijesnih neutemeljenosti. Iako je lik Billa "Mesara" Cuttinga temeljen na stvarnom vođi bande Billu Pooleu (Poole nije došao iz Five Pointsa, a ubijen je prije Draft Riotsa), postoje i druge povijesne netočnosti.
Film implicira da su Kinezi imali svoju zajednicu i četvrt, ali je činjenica da je samo 25 Kineza živjelo u New Yorku u to vrijeme. Drugi imigranti koji u filmu nisu zastupljeni su Irci podrijetlom iz Škotske, Škoti, Velšani, Talijani, Poljaci, Englezi, Nijemci i Židovi. Osim toga, film je bio kritiziran i zbog rasističke prirode prosvjeda, i bandi općenito. Iako se u Amsterdamovoj bandi nalazi mladi crnac, Jimmy Spoils, dio scenarija u kojem Amsterdam zamoli Jimmyja da im se ne pridružuje u borbi jer je crnac pa se banda neće o njemu brinuti, je izbačen. (U konačnoj verziji filma Jimmy je prikazan kao jedna od žrtvi nereda, ali nikad nije objašnjeno zašto se on ne nalazi s ostatkom bande na Rajskom trgu).
U filmu je prikazana velika bitka bandi 1846. godine (koja se u stvarnosti možda nije ni dogodila), dok se veliki neredi i bitka u Five Pointsu s Mrtvim zečevima, 4. srpnja 1857., u povijesti i ne spominju.
Los Chiqueros, Parácuaro
Los Chiqueros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Parácuaro.
Gangs of New York
Povijesna utemeljenost
U filmu, muzej koji vodi Phineas T. Barnum je spaljen u neredima. Iako je ovaj muzej zapravo preživio nerede, dvije godine poslije, 13. srpnja 1865., Barnumov američki muzej je uništen u požaru; Barnum je opet pokrenuo muzej u drugom dijelu grada, ali je i taj uništila vatra u ožujku 1868.
Kritike
Jedna od najkontroverznijih stvari u filmu je zadnji kadar: pogled na moderni New York, s tornjevima Svjetskog trgovačkog centra, iako su srušeni u napadima 11. rujna 2001., samo godinu dana prije izlaska filma. Kad su Scorsesea pitali o tome, odgovorio je: "Htio sam snimiti film o onima koji su izgradili New York, a ne o onima koji su ga pokušali uništiti".
Premijera filma bila je odgađana preko godinu dana, a kružile su glasine o sukobu producenta Harveyja Weinsteina i redatelja, što je rezultiralo time da je Scorsese morao skratiti film. Zbog toga su neki obožavatelji zahtijevali redateljevu verziju, što bi raščistilo neke nedoumice iz originala. Međutim, Scorsese je rekao kako je to posljednja verzija, te da nema namjeru objavljivati svoju verziju.
Nagrade
Bande New Yorka osvojio je Zlatni globus za režiju i najbolju originalnu pjesmu, "The Hands That Built America" grupe U2. Daniel Day-Lewis dobio je nagradu Udruženja filmskih glumaca za glavnu ulogu. Film je nominiran za 10 Oscara, uključujući one za najbolji film i režiju. Međutim, film je zasjenio mjuzikl Chicago, koji je uzeo pet nagrada u kategorijama u kojima je bio nominiran i Bande New Yorka, a film je ostao bez ijedne nagrade.
Borija
Borija je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kalinovik koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 113 stanovnika.
Kosmos-342
Kosmos-342 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-342 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 25. aprila 1970. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-342 je bio komunikacioni satelit.
Winterset, Iowa
Vinterset je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.190 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.190 stanovnika, što je 422 (8,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Det sande ansigt
Det sande ansigt je danski crno-bijeli igrani film snimljen 1951. godine u režiji Bodil Ipsen i Laua Lauritzena Juniora. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju romana Gerharda Rasmussena. Lauritzen se u filmu pojavljuje u glavnoj ulozi, odnosno kao Troels Rolff, arhitekt koji postanje osumnjičen za ubistvo 10-godišnje djevojčice. Radnja prikazuje kako mu se zbog toga počne raspadati svijet, odnosno da ga svi bližnji - od supruge, oca, pastora i prijatelja - počnu gledati kao sumnjivca i potencijalnog monstruma.
Peña Azul, San Miguel Chicahua
Peña Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Chicahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2433 m.