cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Curtiz
Karijera u SAD-u
Krajem četredesetih je postigao dogovor s Warnerima po kojem će studio i njegova vlastita produkcijska kuća dijeliti troškove i profit njegovih budućih filmova. Ti filmovi su prošli loše, međutim nije jasno je li tome razlog bila kriza u filmskoj industriji u tom periodu ili Curtiz koji "koji nije znao oblikovati cjelokupni film". Kako bilo, kao što je sami Curtiz rekao, "Cijenjen si dok donosiš novac na box-officeu. Sljedeći dan te bace na margine." Dugogodišnje partnerstvo između redatelja i studija pretvorilo se u oštru sudsku bitku. Nakon što je prekinuta njegova veza s Warnersom, Curtiz je nastavio režirati kao slobodnjak od 1954. pa nadalje. Njegov posljednji film, Komančerosi objavljen je manje od godinu dana prije nego što je umro od raka 10. travnja 1962. Pokopan je na groblju Forest Lawn Memorial Park u Glendaleu, Kalifornija.
Curtiz je uvijek bio jako aktivan: dugo je radio, bavio se s nekoliko sportova u slobodno vrijeme, a često su ga nalazili kako spava pod hladnim tušem. Nije podnosio glumce koji su ručali vjerujući kako neće imati energije za rad poslijepodne. Druga strana takvog ponašanja bilo je često bešćutno ponašanje: Fay Wray je rekla, 'Mislila sam kako on nije kost i koža, nego da je sastavni dio kamere". Među većinom kolega nije bio popularan: "bio je poznat kao arogantan perfekcionist". Većinu je gorčine čuvao za svoje podređene, a ne za zvijezde, često se svađajući sa svojim tehničarima, a jednog je statista otpustio riječima, "Još malo nadesno. Još. Još. Sada si van scene. Idi kući." Imao je općenito nisko mišljenje o glumcima, rekavši da je gluma "pedeset posto trik. Drugih pedeset posto bi trebali biti talent i sposobnost, iako rijetko jesu." Bez obzira na sve, nikad nije vrijeđao sve: prema Ingrid Bergman se odnosio ljubazno na setu Casablance, dok je Claude Rains rekao kako ga je učio razlici između filmske i kazališne glume, ili, "što ne treba raditi ispred kamere".
Guillaume Cliton
Rodio se kao sin normandijskog vojvode Roberta Curthosea i Sybille od Conversana. Godine 1105. mu je otac poražen u bitci kod Tinchenbraia nakon koje je njegov brat, odnosno Guillaumeov stric, kralj Henry I od Engleske pripojio Normandiju Engleskoj. Dječak je ostavljen na brigu grofa Heliasa od Saensa. Kada je 1110. Henry pokušao zarobiti Guillaumea, on je sklonjen prvo kod Robert de Bellemea, a potom u Flandriju kod grofa Balduina VII. Godine 1118. se oko Balduina i Guillamea počeli okupljati svi normanski nezadovoljnici, te digli ustanak protiv Henryja. Ustanak je 1119. podržao francuski kralj Louis VI, ali je njegova vojska poražena u bitci kod Bremulea. U bitci je sudjelovao i sam Guillaume, koji je jedva spasio život; kasnije mu je engleski prijestonasljednik William Adelin vratio izgubljenog konja kao vitešku gestu dobre volje.
Smrt Williama Adelina u potapanju Bijelog broda 1120. je Guillaumea učinila muškim nasljednikom engleske krune. Louis ga je, pak, nastojao iskoristiti kako bi vratio francusku vlast nad Normandijom. U tu svrhu mu je dao posjede u Vexinu, ali je prava prilika nastala tek u proljeće 1127. kada je u Flandriji ubijen popularni grof Charles Dobri. Louis je pod izlikom kažnjavanja ubica došao s vojskom u Flandrijom i postavio Guillaumea za novog grofa. Međutim, ubrzo je u englesku podršku ustanak protiv Guillaumea podigao Thierry od Alsacea. Između Guillaumea i Thierryja su se vodile borbe s promjenjivim ishodom, sve dok Guillaume prilikom opsade Aalsta nije ranjen u ruku. Rana se zagnojila te je umro 28. jula 1128. Umro je bez djece i naslijedio ga je otac, koji će šest godina kasnije umrijeti u Henryjevoj tamnici.
Michael Curtiz
Karijera u SAD-u
Curtiz se cijeli život borio s engleskim jezikom, a postoje mnoge anegdote o njegovim greškama. Zbunio je scenografa Casablance zahtijevajući 'pudla', dok je zapravo htio lokvu vode (poodle - puddle). David Niven je toliko volio Curtizovu frazu "dovedite prazne konje" (za "dovedite konje bez jahača") da ju je iskoristio za naslov drugog sveska svojih holivudskih memoara.
Kritike
Curtizov rad je zavrijedio relativno malo pozornosti od strane filmskih kritičara: njegova fenomenalna produktivnost i raznolikost učinka činile su se kao suprotnost autorskoj teoriji (da filmski redatelji stvaraju filmove koji odgovaraju njihovoj vlastitoj kreativnoj viziji). Međutim, ove karakteristike bile su klasične za studijski sustav u kojem je Curtiz radio; kao što je novinar Aljean Harmetz napisao, "gotovo svaki film Warner Brosa. je bio iznimka u odnosu na autorsku teoriju". Curtiz je bio odličan studijski redatelj, koji se isticao na setovima, ali nije mogao preuzeti veću kontrolu nad filmovima, kao što je radio od kraja četredesetih nadalje.
Sidney Rosenzweig kaže kako je Curtiz imao svoj osobit stil, koji se ustalio s vremenom kad se doselio u Ameriku: "snimke s viskokih kranova kako bi dočarao okolinu; neobični kutevi kamere i kompleksne kompozicije u kojem su likovi često uokvireni fizičkim objektima; puno pokreta kamere; subjektivne snimke, u kojem kamera postaje oko junaka; i kontrastna igra svjetla i sjene." Ovaj stil nije bio samo vizualan, nego je imao i efekte osvjetljivanja junakova odnosa sa svojom okolinom; često je ta okolina zla sudbina koja je zadesila junaka. Ta sudbina tada prisiljava "moralno podijeljenog" protagonista da napravi moralnu odluku. Dok Rosenzweig prihvaća činjenicu da gotovo svaki film ima takve moralne dileme, Curtizova je redateljska odluka koje će elemente staviti u centar pozornosti svojih filmova, mada češće na emocionalnoj, a ne intelektualnoj razini.
Nagrade
Curtiz je zaradio četiri nominacije za Oscara za najbolju režiju: prije nego što je pobijedio s  Casablancom 1943., bio je nominiran za filmove Yankee Doodle Dandy 1943., Anđeli garava lica i Četiri kćeri 1938.
Solarna ćelija
Kod fotonaponskih ćelija izvor svjetlosti nije nužno sunčeva svjetlost. One se koriste za detekciju svjetlosti ili drugih oblika elektromagnetskog zračenja blizu vidljivog spektra, na primjer detektori infracrvenog svjetla, ili mjerenje intenziteta svjetlosti.
Naziv
Termin fotonaponski (photovoltaic) je sintagma od grčke riječi φῶς (phōs) = svjetlost i volt = električni, od imena talijanskog fizičara Volta, po kojemu je jedinica elektromotorne sile, volt, dobila ime. Termin fotonaponski (photo-voltaic) je u engleskom jeziku u upotrebi od 1849.
Historija
Fotoelektrični efekt je već 1839. otkrio francuski fizičar Alexandre Edmond Becquerel, no tek je 1883. izrađena prva solarna ćelija, koju je izradio američki pronalazač Charles Fritts, tako što je prekrio poluvodič selen izrazito tankim slojem zlata da stvori vodiče. Efikasnost uređaja bila je samo oko 1%. ruski fizičar Aleksandar Stoletov je 1888. konstruirao prvu fotoelektričnu ćeliju formiranu na vanjskom fotoelektričnom efektu koji je otkrio Heinrich Hertz 1887. god. Albert Einstein je 1905. objasnio fotoelektrični efekt zbog čega je dobio i Nobelovu nagradu iz fizike 1921. god. Russell Ohl je 1946. patentirao modernu poluvodičku solarnu ćeliju, koja je otkrivena tokom rada na unapređenjima u izradi tranzistora. thumb|left|Monokristalna solarna ćelija
Početak proizvodnje u Bell-u
Prva moderna fotonaponska ćelija proizvedena je 1954. u Bell laboratoriju. Visoko efikasnu solarnu ćeliju prvi su proizveli Daryl Chapin, Calvin Souther Fuller i Gerald Pearson 1954. koristeći p-n spoj difundiranog silicija. Ćelije su isprva rađene za igračke i ostale sitne potrebe, jer je cijena struje koju su proizvodile bila vrlo visoka – u relativnim pojmovima, ćelija koja je proizvodila 1 W električne snage po žarkom suncu koštala je $250, u usporedbi sa $2-$3 za elektranu na ugljen.
U iduća dva desetljeća napredak je bio spor, jedina raširena upotreba bila je u svemirskim primjenama gdje je njihov odnos snage prema masi bio veći od bilo koje konkurentske tehnologije. Međutim taj je uspjeh ujedno bio i razlog sporom napretku; "svemirski" korisnici bili su spremni platiti bilo koju cijenu za najbolje moguće ćelije, nije bilo razloga za investiranje u jeftinija rješenja ako bi to smanjilo efikasnost. Umjesto toga, cijena ćelija bila je određena uglavnom od strane industrije poluvodiča; prelazak na integrirane sklopove u 1960-ima doveo je do dostupnosti većih komada kristala po relativno nižim cijenama. Kako je njihova cijena padala, tako je padala i cijena ćelija. Ipak, ti su efekti bili ograničeni pa su do 1971.g. troškovi ćelija procijenjeni na $100 po vatu.
Bermanova redukcije cijena
U kasnim 1960-ima, Elliot Berman istraživao je novu metodu za proizvodnju silicijske sirovine u tračnom procesu (eng. ribbon process)., ali je naišao je na slab interes za projekt i nije mogao pronaći investitore. Kasnije je, igrom slučaja, predstavljen timu u Exxon-u koji je tražio projekte za narednih 30 godina. Exxonov tim je shatio da će električna energija biti mnogo skuplja do 2000.godine, i pretpostavili su da će to povećanje cijena, rezultirati time da novi alternativni izvori energije, a među njima i solarni, budu atraktivniji. Berman se 1969. priključio laboratoriju Exxon-a u Linden-u, New Jersey zvanom Solar Power Corporation (SPC).
Njegovo prvo veće nastojanje bilo je istražiti potencijalno tržište, kako bi vidio gdje su mogući načini primjene novog proizvoda. Ubrzo su otkrili da postoji značajna potražnja, ukoliko snize cijene od tadašnjih $ 100 po vatu na otprilike $20 po vatu. Znajući da bi se njegov koncept tračne proizvodnje razvijao godinama, njegov tim je počeo tražiti načine da dosegne magičnu granicu $20 po vatu primjenom postojećih materijala.
Prvi napredak bilo je uviđanje da su postojeće ćelije bazirane na standardnom procesu proizvodnje poluvodiča, iako to nije bilo optimalno. Postupak je počinjao s komadom kristala, koji se rezao na diskove zvane "wafer"-i (pločice), koji se zatim poliraju i nakon toga, zbog primjene u ćelijama, prevlače antirefleksijskim slojem. Berman je primijetio da grubo izrezani waferi već imaju savršeno odgovarajuću antirefleksijsku prednju površinu. Štampanjem elektroda izravno na tu površinu, otklonjena su dva skupa procesa u proizvodnji ćelija. Njegov tim je također istražio načine za poboljšanje ugradnje ćelija u nizove, otklanjajući skupe materijale i ručno ožičenje korišteno u svemirskim primjenama, uz pomoć štampane pločice na poleđini, akrilne plastike sprijeda te ljepila baziranog na siliciju između, koje zatvara ćelije. No najveći napredak u snižavanju cijene bio je Bermanovo shvaćanje da je tadašnji silicij efektivno bio "predobar" za primjenu u solarnim ćelijama; sitne nesavršenosti koje bi upropastile cijeli komad kristala (ili pojedinačni wafer) kod elektronike, imale su beznačajan utjecaj u solarnoj primjeni.
Navigacijsko tržište
SPC se obratio kompanijama koje proizvode ploveće svjetionike kao svom prirodnom tržištu, no naišao je na parodoksalnu situaciju. Vodeća kompanija u tom poslu bila je Automatic Power, proizvođač akomulatora. Shvativši da bi im solarne ćelije mogle oduzeti dio profita od akomulatora, Automatic je otkupio prava na raniji dizajn ćelija i stavio ih u sef. Vidjevši da tu nema interesa, SPC se okrenuo Tideland Signal-u, drugom proizvođaču akomulatora kojju su osnovali bivši menadžera Automatic Powera, Tideland je uskoro predstavio svjetionik napajan solarnom energijom i time pokrenuo kraj Automatic Power-ovog poslovanja u toj branši.
Izbor momenta nije mogao biti pogodniji; strmoglavo povećanje broja naftnih platformi na moru i postrojenja za utovar stvorilo je golemo tržište među naftnim kompanijama. Kako je bogatstvo Tideland-a povećano, Automatic je počeo tražiti vlastitog dobavljača solarnih panela. Našli su Bill Yerks-a iz Solar Power International (SPI) u Kaliforniji, koji je tražio tržište. SPI je uskoro kupljen od strane jednog od svojih najvećih klijenata, naftnog giganta ARCO-a, stvorivši ARCO Solar. Tvornica ARCO Solar u Camarillo, California bila je prva namijenjena isključivo proizvodnji solarnih panela, i u neprekidnom je pogonu od kupnje 1977. do današnjeg dana.
Ovo je tržište, zajedno s naftnom krizom 1973.g., dovelo do zanimljive situacije. Naftne kompanije su sada imale puno novca zbog velikih profita tokom krize, no bile su također svjesne da im budući uspjeh ovisi o nekom drugom obliku energije. Tokom idućih nekoliko godina, veće naftne kompanije pokrenule su niz solarnih kompanija, te su tokom više desetljeća bile najveći proizvođači solarnih panela. Exxon, ARCO, Shell, Amoco (kasnije kupljen od strane BP-a), Mobil, sve su imale značajne solarne odjele tokom 1970.-ih i 80-ih. Tehnološke kompanije su također imale određena ulaganja, uključujući General Electric, Motorolu, IBM, Tyco i RCA.
Daljnja poboljšanja
Poboljšanja od vremena Bermanovog rada, snizila su troškove proizvodnje na ispod $1/vat, s veleprodajnom cijenom reda $2. Troškovi ostatka uređaja ("Balance of system costs") su sada postali veći od troškova samih ćelija; u velikim komercijalnim poljima panela u pogonu su iznosili oko $5/vat u 2010. godini.
Princip rada
Rad solarne ćelije odvija se u tri koraka:
Karakteristike
Efikasnost solarne ćelije može se rastaviti na efikasnost refleksije, termodinamičku efikasnost, efikasnost odjeljivanja nosilaca naboja i efikasnost provodljivosti. Ukupna efikasnost je zbroj svih navedenih pojedinačnih efikasnosti.
Većina komercijalno dostupnih solarnih ćelija sposobna je proizvoditi elektricitet barem dvadeset godina bez značajnog pada efikasnosti. Proizvođači solarnih panela danas daju tipičnu garanciju na period od 25 - 30 godina, i garantiraju da izlaz ćelije neće opasti ispod određenog postotka (oko 80%) nazivnog kapaciteta.
Primjena
thumb|right|260px|Polikristalne fotonaponske ćelije
Solarne ćelije se često električki spajaju i zatvaraju u module. Fotonaponski moduli uglavnom imaju staklenu ploču sprijeda (prema suncu), propuštajući svjetlo i u isto vrijeme štiteći poluvodič od ogrebotina i utjecaja vjetrom nošenih čestica, kiše, tuče, itd. Solarne ćelije su također često serijski spojene u modulima, stvarajući zbirni napon. Ako se spoje paralelno, to rezultira većom strujom. Moduli se zatim međusobno spajaju, serijski ili paralelno, ili oboje, da stvore polje sa željenim vršnim vrijednostima istosmjernog napona i struje.
Kako bi se praktično iskoristila energija dobivena od sunca, elektricitet se najčešće predaje u električnu mrežu primjenom invertora, pa je to fotonaponski sistem spojen na mrežu. U samostalnim sistemiima za pohranjivanje energije koja trenutno nije potrebna koriste se akomulatori. Solarni paneli mogu biti korišteni za pogon ili punjenje prenosivih uređaja.
Cijena
Cijena solarne ćelije dana je po jedinici vršne električne snage. Troškovi proizvodnje nužno uključuju i cijenu energije potrebne za proizvodnju. U svijetu tarife za predaju viškova solarne energije u mrežu variraju, čak i unutar iste zemlje. Takve tarife mogu imati velikog efekta u ohrabrivanju razvoja projekata solarne energije.
Solarne ćelije visoke efikasnosti su zanimljive u pogledu smanjenja troškova solarne energije. Mnogi troškovi solarne elektrane proporcionalni su površini elektrane; ćelije veće efikasnosti mogu umanjiti površinu i cijenu elektrane, čak i ako su ćelije same po sebi skuplje. efikasnosti samih ćelija, da bi bile korisne u procjenjivanju ekonomičnosti solarne elektrane, moraju biti vrednovane u realnim uvjetima. Osnovni parametri koji moraju biti vrednovani su struja kratkog spoja i napon praznog hoda.
Grafikon s desne strane prikazuje najviše laboratorijske efikasnosti dobivene za razne materijale i tehnologije. Obično se mjeri na vrlo malim ćelijama, oko 1 cm2. Komercijalne efikasnosti su značajno niže.
400 px|right|thumb|Kronološki izvještaj o efikasnosti solarnih ćelija u konverziji energije (izvor National Renewable Energy Laboratory (USA)
Paritet mreže, točka u kojoj je fotonaponska energija jednaka ili jeftinija cijenom od energije mreže, može se dostići primjenom jeftinih solarnih ćelija. Najprije je ostvaren u područjima s obiljem sunca i skupom električnom energijom, poput Kalifornije i Japana. Paritet mreže je dosegnut i na Havajima i drugim otocima koji inače koriste dizel za proizvodnju energije. George W. Bush je postavio 2015. kao godinu pariteta mreže u Americi. U govoru na konferenciji 2007., glavni inženjer General Electrica predvidio je paritet mreže bez subvencija u sunčanim dijelovima SAD-a oko 2015. godine.
Cijena solarnih panela kontinuirano je padala 40 godina, sve do 2004. kad su visoke subvencije u Njemačkoj, drastično povećale potražnju za solarnim panelima, i značajno povećale cijenu pročišćenog silicija (koji se koristi i u kompjutorskim čipovima). Jedna istraživačka kompanija predviđa da će novi proizvodni kapaciteti koji su počeli raditi 2008.g. sniziti cijene za 70% do 2015.g. Drugi analitičari upozoravaju da bi kapaciteti mogli biti usporeni zbog ekonomskih razloga, ali da će potražnja pasti radi manjih subvencija. Ostala potencijalna uska grla su kapacitet industrije izrade poluga silicija i njihovog rezanja na pločice, te opskrba specijalnim kemikalijama korištenim za oblaganje ćelija.
Materijali
thumb|Shockley-Queisserova granica ([[Shockley-Queisser limit) maksimalne teorijske efikasnosti solarne ćelije. Poluvodiči s energetskim procjepom između 1 i 1.5 eV imaju najveći potencijal za izgradnju efikasne ćelije. Ovdje prikazana granica može se nadići višespojnim solarnim ćelijama (multijunction solar cells).]] Različiti materijali imaju različite efikasnosti i cijenu. Materijali za efikasne solarne ćelije moraju imati karakteristike koje se slažu sa spektrom dostupnog svjetla. Neke su ćelije napravljene tako da efikasno pretvaraju valne duljine sunčeva svjetla koje dopire do Zemljine površine. No neke ćelije su optimirane također i za apsorpciju svjetla izvan atmosfere. Materijali koji apsorbiraju svjetlost često mogu biti korišteni u "višestrukim fizičkim konfiguracijama", kako bi iskoristili različite mehanizme apsorpcije svjetla i razdvajanja naboja. Materijali trenutno korišteni za fotonaponske solarne ćelije uključuju monokristalni silicij, polikristalni silicij, amorfni silicij, kadmij telurid i bakar-indij-selen sulfid.
Mnoge trenutno dostupne solarne ćelije izrađene su od komada materijala rezanog u pločice (wafer) debele između 180 do 240 mikrometara koje se tada obrađuju poput ostalih poluvodiča.
Drugi materijali su napravljeni kao slojevi tankog filma, organski pigmenti ili organski polimeri koji se deponiraju na potporne supstrate. Treća grupa je napravljena od nanokristala i korištena kao kvantne točke. Silicij je i dalje jedini materijal koji je dobro istražen i u obliku "komada" i u obliku "tankog filma".
Kristalni silicij
lang=sh|thumb|400px|Osnovna struktura solarne ćelije Daleko najrasprostranjeniji masivni materijal za solarne ćelije je kristalni silicij (kao skupina skraćeno pisano c-Si), također poznat i kao "silicij solarnog razreda". Masivni silicij se dijeli u više kategorija prema kristalnosti i veličini kristala nastale poluge, trake, ili pločice.
Analitičari predviđaju da će cijene polikristalnog silicija pasti jer kompanije grade dodatne kapacitete za izradu polisilicija brže od projicirane industrijske potražnje. S druge strane, trošak proizvodnje unaprijeđenog silicija metalurškog razreda, poznatog i kao UMG Si, može potencijalno biti šestina troška izrade polisilicija.
Proizvođači pločastih (wafer) ćelija odgovaraju nižim cijenama tankih filmova s ubrzanim smanjenjem potrošnje silicija kod izrade. Prema Jef Poortmansu, direktoru IMEC-ovog solarnog odjela, trenutne ćelije koriste između osam i devet grama silicija po vatu generirane snage, s debljinama pločica oko 0.200 mm. 2008.g. na proljetnoj konferenciji stručnjaka za fotonaponske primjene (eng. IEEE Photovoltaic Specialists' Conference / PVS'08), John Wohlgemuth, znanstvenik u BP Solar-u, obznanio je da njegova kompanija ima odobrene module bazirane na pločicama debljine 0.180 mm, i da testiraju procese za 0.160 mm rezane žicom debljine 0.1 mm. IMEC-ov plan razvoja, predstavljen na nedavnom godišnjem susretu organizacije, predviđa upotrebu pločica debljine 0.08 mm do 2015. godine.
Tanki filmovi
Tehnologije tankog filma smanjuju količinu materijala potrebnog za izradu solarne ćelije. Premda to umanjuje troškove materijala, također može umanjiti efikasnost transformacije energije. Silicijske ćelije tankog filma postale su popularne zbog cijene, fleksibilnosti, manje težine i lakoće integracije, u usporedbi s pločastim silicijskim ćelijama.
Kadmij telurid
Kadmij telurid solarne ćelije koriste tanki film kadmij telurida kao poluvodički sloj za apsorpciju i pretvorbu sunčeva svjetla u elektricitet. Solarbuzz je objavio da najniža cijena modula od tankog filma iznosi US$1.76 po vršnom vatu (watt-peak), a najniža cijena modula od kristalnog silicija (c-Si) $2.48 po vršnom vatu.
Kadmij prisutan u ćelijama je toksičan ako se ispusti. No ispuštanje je nemoguće tokom normalnog pogona ćelije, i malo vjerojatno u slučaju požara na stambenom krovu. Kvadratni metar CdTe sadrži otprilike istu količinu kadmija kao jedna nikal-kadmij baterija tipa C, u stabilnijem i slabije topivom obliku.
Bakar indij galij selen
Bakar indij galij selen (copper indium gallium selenide - CIGS) je materijal direktnog energetskog procjepa. Ima najveću efikasnost među materijalima tankog filma (~20%, pogledati Copper Indium Gallium Selenide Solar Cells). Tradicionalne metode proizvodnje obuhvaćaju procese u vakuumu uključujući umjetno isparavanje i raspršivanje. Nedavna istraživanja u IBM-u i Nanosolar-u su za cilj imala smanjenje cijene koristeći procesiranje otopine bez vakuuma.
Tanki film silicija
Ćelije od tankog filma silicija uglavnom su izrađene kemijskim parnim taloženjem (obično pojačano plazmom - PE-CVD) plina silana i vodika. Ovisno o parametrima taloženja, time se može dobiti:
Pronađeno je da je protokristalni silicij s malim volumnim udjelom nanokristalnog silicija optimalan za veliki napon otvorenog kruga. Ovi tipovi silicija formiraju klimave i uvijene veze, koje rezultiraju dubokim defektima (energijskim nivoima u energetskom procjepu), kao i deformacijama valentnog i vodljivog pojasa (rep pojasa). Solarne ćelije napravljene od ovih materijala uglavnom imaju nižu efikasnost transformacije energije od običnog silicija, ali su i jeftinije za izradu. Kvantna efikasnost solarnih ćelija od tankog filma je također niža zbog manjeg broja prikupljenih nosilaca naboja po upadnom fotonu.
Solarna ćelija od amorfnog silicija (a-Si) je izrađena od amorfnog ili mikrokristalnog silicija i njena osnovna elektronička struktura je p-i-n spojnica. Pošto amorfna struktura ima viši postotak apsorpcije svjetlosti od kristalnih ćelija, cijelokupni spektar svjetlosti može biti apsorbiran vrlo tankim slojem fotoelektrično aktivnog materijala. Film debljine samo 1 mikrona može apsorbirati 90% upotrebljive solarne energije. Proizvodnja a-Si solarnih ćelija tankog filma koristi staklo kao supstrat i taloži vrlo tanki sloj silicija PE-CVD postupkom. Proizvođači a-Si rade na pojeftinjenju dobivene energije i višim efikasnostima transformacije kontinuiranim istraživanjima i razvojem višespojnih solarnih ćelija za solarne panele. Anwell Technologies Limited nedavno je objavio svoj cilj za multi-supstratno-multi-komorni PE-CVD; da snizi cijenu na $0.5 po vatu.
Nedavno su razvijena rješenja za svladavanje ograničenja kristalnog silicija u tankom filmu. Sheme hvatanja svjetlosti gdje se slabo apsorbirajuća svjetlost velike valne duljine posredno spreže sa silicijem i prelazi preko filma nekoliko puta, može znatno uvećati apsorpciju sunčeve svjetlosti u tankim filmovima silicija. Tehnike termalnog procesiranja mogu znatno unaprijediti kvalitetu kristala silicija i prema tome voditi do veće efikasnosti dobivenih solarnih ćelija.
Višespojne ćelije
Visokoefikasne višespojne ćelije su izvorno bile razvijene za posebne namjene poput satelita i istraživanja svemira, no danas bi njihova upotreba u zemljanim koncentratorima mogla biti alternativa s najnižom cijenom u pojmovima $/kWh i $/W. Te se višespojne ćelije sastoje od višestrukih tankih filmova izrađenih korištenjem metalorganic vapour phase epitaxy. Trostruko spojna ćelija se, naprimjer, može sastojati od poluvodiča: galij(III) arsenida (eng. GaAs), germanija (Ge) i indija (eng. GaInP2). Svaki tip poluvodiča ima karakterističnu energiju procjepa koja, laički govoreći, uzrokuje da poluvodič najučinkovitije apsorbira svjetlost određene boje, ili preciznije, da apsorbira elektromagnetsko zračenje iz dijela spektra. Poluvodiči se pažljivo odabiru tako da upijaju gotovo cijeli sunčev spektar, prema tome generirajući elektricitet iz što je moguće više sunčeve energije.
Višespojne ćelije bazirane na GaAs su dosad najučinkovitije ćelije. U listopadu 2010., trostruko spojna metamorfna ćelija je dosegla rekord od 42.3%.
Tandemske solarne ćelije bazirane na monolitnim, serijski spojenim pn-spojevima galij indij fosfata (GaInP), galij arsenida GaAs i germanija Ge, doživljavaju strmi rast potražnje. U samo 12 mjeseci (12/2006 – 12/2007), cijena metala 4N galija je porasla s oko $350/kg na $680/kg. Također, cijene metala germanija su znatno porasle, do $1000–$1200/kg protekle godine (2010).
Trostruko-spojne GaAs solarne ćelije su također korištene kao izvor energije četverostrukog nizozemskog pobjednika na World Solar Challenge, Nuna u 2003., 2005. i 2007., te također u nizozemskim solarnim automobilima Solutra (2005), Twente One (2007) i 21Revolution (2009).
Nizozemski univerzitet Radboud University Nijmegen postavio je rekord u efikasnosti solarnih ćelija od tankog filma na 25.8% u augustu 2008. koristeći jednospojni GaAs debljine sloja samo 4 µm, koji se može prenijeti s baze pločice (wafer) na stakleni ili plastični film.
Proizvodnja
Pošto su solarne ćelije poluvodički uređaji, dijele mnoge tehnike procesiranja i proizvodnje s ostalim poluvodičkim uređajima poput računala i memorijskih čipova. Međutim, zahtjevi za čistoćom i kontrolom kvalitete izrade poluvodiča nisu toliko strogi za solarne ćelije. Većina velikih komercijalnih tvornica solarnih ćelija danas izrađuje solarne ćelije od polikristalnog silicija štampanog na zaslonu. Iz pojedinačnih kristalnih pločica koje se koriste u poluvodičkoj industriji mogu se izraditi izvrsne visokoefikasne solarne ćelije, ali općenito se smatraju preskupima za masovnu proizvodnju.
Pločice od polikristalnog silicija izrađuju se rezanjem lijevanih poluga silicija žicom u vrlo tanke (180 do 350 mikrometara) kriške ili pločice. Pločice su obično slabo dopirani poluvodič p-tipa. Za dobivanje solarne ćelije iz pločice, izvodi se površinska difuzija dopanada n-tipa s prednje strane pločice. To stvara p-n spoj nekoliko stotina nanometara ispod površine.
Nakon tog se obično aplicira antirefleksijska prevlaka, za povećanje količine svjetlosti iskorištene u ćeliji. Silicij nitrid je postupno zamijenio titan dioksid kao antirefleksijsku prevlaku zbog svojih izvrsnih mogućnosti pasivizacije površine. Sprečava rekombinaciju nosilaca naboja na površini solarne ćelije. Obično se primjenjuje u sloju debelom nekoliko stotina nanometara upotrebom PE-CVD postupka. Neke solarne ćelije imaju teksturirane prednje površine koje, poput antirefleksijskih obloga, služe povećanju količine svjetlosti iskorištene u ćeliji. Takve se površine obično mogu formirati samo na pojedinačnim kristalima silicija, iako su se zadnjih godina razvile metode njihova formiranja na multikristalnom siliciju.
Pločici se tada dodaje metalni kontakt po cijeloj stražnjoj površini, i mrežasti metalni kontakt napravljen od tankih "prstiju" i većih "sabirnica" koje se štampaju na zaslon prednje površine primjenom srebrne paste. Stražnji kontakt se također formira štampanjem metalne paste na zaslon, koji je obično aluminijski. Taj kontakt najčešće pokriva cijelu stražnju stranu ćelije, iako se u nekim dizajnima ćelija štampa u mrežasti uzorak. Pasta se zatim grije na nekoliko stotina stupnjeva celzijusa da formira metalne elektrode u omskom kontaktu sa silicijem. Neke kompanije koriste dodatni korak elektro-anodiranja da uvećaju efikasnost ćelije. Nakon što se izrade metalni kontakti, solarne ćelije se međusobno spajaju u seriju (i/ili paralelu) plosnatim žicama ili metalnim trakama i sastavljaju u modul ili solarni panel. Solarni paneli imaju s prednje strane ploču tvrdog stakla, a sa stražnje strane čahuru od polimera.
Castillon-Massas
Kastijon Masa je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Oš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 197 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 204 metara (maksimalnoj 264 m, a minimalnoj 136 m).
Solarna ćelija
Proizvođači i certificiranje
Postoje tri pouzdana certifikata solarne opreme: UL i IEEE (oba standardi SAD-a) te IEC.
Solarne ćelije se proizvode ponajviše u Japanu, Njemačkoj, Kini, Tajvanu i Sjedinjenim Američkim Državama,, iako i mnoge druge nacije imaju značajne kapacitete za proizvodnju solarnih ćelija. Premda se tehnologije konstantno razvijaju u cilju veće efikasnosti, najefikasnije ćelije za jeftinu proizvodnju električne energije nisu nužno one s najvišom efikasnosti, nego one s ravnotežom između jeftine proizvodnje i dovoljno visoke efikasnosti da minimizira troškove vezane uz površinu na kojoj se nalaze. Kompanije s masovnom proizvodnom tehnologijom za prevlačenje jeftinih supstrata mogu, naime, u konačnici biti najjeftiniji proizvođači elektriciteta za mrežu, premda su efikasnosti ćelija niže od onih u tehnologiji jednog kristala silicija.
Everly, Iowa
Everli je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 603 stanovnika.
Solarna ćelija
Kina
Plan kineske vlade bez presedana da ponudi subvencije za projekte solarne energije na komunalnoj razini, vjerojatno će potaknuti novi krug investicija od strane kineskih proizvođača solarnih panela. Kineske kompanije već su igrale značajniju ulogu u proizvodnji solarnih panela proteklih godina. Kina je 2007.g. proizvela solarne ćelije/module s izlaznom snagom 1180 MW, postavši najvećim proizvođačem na svijetu, prema statistikama Kineskog udruženja za fotoelektricitet. Neke kineske kompanije poput Suntech Power, Yingli, LDK Solar Co, JA Solar i ReneSola objavile su projekte u suradnji s regionalnim vladama od po nekoliko stotina megavata svaki, nakon što je objavljen poticajni program vlade "Zlatno sunce". Razvoj proizvođača solarnih panela tehnologije tankog filma poput Veeco i Anwell Technologies Limited dodatno će pomoći pojačati domaću solarnu industriju.
Everly, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 603 stanovnika, što je 44 (6,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Solarna ćelija
Sjedinjene Američke Države
Novi proizvodni kapaciteti za solarne ćelije i module u Massachusettsu, Michiganu, New Yorku, Ohio-u, Oregonu i Texasu obećavaju dovoljno kapaciteta za proizvodnju tisuća megavata solarnih uređaja po godini unutar idućih nekoliko godina od [[2008.
U septembru 2008., Sanyo Electric Company je objavio svoju odluku za gradnjom tvornice solarnih poluga i pločica u Salemu, Oregon. Tvornica je počela s radom u oktobru 2009. i ima kapacitet 70 megavata solarnih pločica po godini.
U oktobru 2008., Forst Solar je započeo širenje svog postrojenja u Perrysburgu, Ohio, koje ima dovoljno kapaciteta za proizvodnju dodatnih 57 megavata solarnih modula po godini, došavši tako do 192 megavata ukupnog kapaciteta po godini.
Sredinom oktobra 2008., SolarWorld je otvorio tvornicu u Hillsboro-u, Oregon, za koju se očekuje da će proizvoditi 500 MW solarnih ćelija po godini kada dosegne punu proizvodnju ove godine.
U martu 2010., SpectraWatt je započeo proizvodnju u svojoj tvornici u Hopewell Junction, NY, za koju se očekivalo da će proizvoditi 120 MW solarnih ćelija godišnje kada dosegne puni kapacitet. Međutim, pred kraj 2010. godine objavljeno je zatvaranje ove tvornice.
Istraživanja
Trenutno je mnogo istraživačkih grupa aktivno na polju fotoelektriciteta na univerzitetima i istraživačkim ustanovama po cijelom svijetu. Ta istraživanja se mogu podijeliti u tri područja:
Fotoosjetljivi pigmenti (DSSC)
Ćelije s fotoosjetljivim pigmentima (Dye-sensitized solar cell - DSSC) napravljene su od jeftinih materijala i ne trebaju složenu opremu za proizvodnju, pa se mogu izraditi i tehnici "uradi sam", vjerojatno omogućavajući sudionicima da ove vrste solarnih ćelija proizvedu više nego neke druge. U velikim količinama bi trebale biti znatno jeftinije od starijih dizajna ćelija u tehnici čvrstog stanja (eng. solid-state). DSSC-ovi se mogu izraditi kao savitljivi listovi, i premda im je efikasnost transformacije manja od najboljih ćelija iz tankog filma, omjer performanse/cijena bi trebao biti dovoljno visok da im omogući natjecanje s proizvodnjom električne energije iz fosilnih goriva. DSSC je razvio prof. Michael Grätzel 1991.g. na Švicarskom federalnom institutu tehnologije.
Tipično se koristi metalorganski pigment rutenija kao monosloj materijala osjetljivog na svjetlost. Ćelije s fotoosjetljivim pigmentima ovise o poroznom sloju nanočestičnog titan dioksida koji znatno povećava površinu materijala (200–300 m2/g TiO2, u usporedbi s 10 m2/g ravnog pojedinačnog kristala). Fotogenerirani elektroni iz "fotoosjetljivog pigmenta" se predaju TiO2 n-tipa, a šupljine apsorbira elektrolit na drugoj strani pigmenta. Električni krug se zatvara redoks vezom u elektrolitu, koji može biti tekućina ili krutina. Ovaj tip ćelije omogućava fleksibilniju upotrebu materijala i tipično se proizvodi printanjem na film i/ili upotebom ultrazvučnih štrcaljki, s potencijalom niže cijene procesiranja nego one kod masivnih solarnih ćelija. Međutim, pigmenti u ovim ćelijama također trpe degradaciju pod utjecajem topline i UV svjetla, a kučište ćelija je teško zabrtviti zbog otopina korištenih u uređaju. Unatoč navedenom, ovo je popularna tehnologija u nastajanju, s predviđanjima komercijalnog utjecaja unutar ove dekade. Prva komercijalna pošiljka DSSC solarnih modula desila se u srpnju 2009.g. od strane G24i Innovations (www.g24i.com).
Organske/polimerne solarne ćelije
Organske solarne ćelije su relativno nova tehnologija, pa ipak obećavaju znatno smanjenje cijene (u usporedbi sa silicijem u tankom filmu) i brži povratak investicije. Ove ćelije mogu biti obrađene iz otopine, pa otuda mogućnost jednostavnog kotrljajućeg procesa ispisa koji vodi do jeftine proizvodnje na veliko.
Organske solarne ćelije i polimerne solarne ćelije su izrađene od tankih filmova (tipično 100 nm) organskih poluvodiča uključujući polimere, poput polifenilen vinilena i spojeva malih molekula poput bakar ftalocijanina (plavi ili zeleni organski pigment) i ugljikovih fulerena i derivata fulerena poput PCBM. efikasnosti transformacije energije primjenom vodljivih polimera dostignute do danas su niske u usporedbi s anorganskim materijalima. Ipak, znatno se poboljšala u zadnjih nekoliko godina, pa najviša potvrđena efikasnost dosiže 6.77%. Te bi ćelije također mogle biti korisne u primjenama gdje su bitni mehanička fleksibilnost i mogućnost neškodljivog uklanjanja.
Ovi uređaji razlikuju se od ćelija načinjenih od anorganskih poluvodiča po tome što se ne oslanjaju na veliko ugrađeno električno polje PN spoja za razdvajanje elektrona i šupljina stvorenih pri upijanju fotona. Aktivno područje organske ćelije sastoji se od dvaju materijala, jednog koji djeluje kao donor elektrona, i drugi kao primatelj. Kada se foton pretvori u par elektron-šupljina, tipično u donorskom materijalu, naboji teže ostati vezani u obliku ekscitona i razdvajaju se kada eksciton difundira na spoj donor-primatelj. Kratke difuzijske duljine ekscitona većine polimernih sistema ograničavaju efikasnost takvih uređaja. Nanostrukturirani spojevi, ponekad u obliku velikih heterospojnica, mogu popraviti efikasnost.
The Year of the Sex Olympics
Radnja se događa u budućnosti u kojoj je društvo podijeljeno na obrazovanu elitu i mase koje se drže u pokornosti pomoću masovnih medija, odnosno televizije koje prikazuje pornografske i druge sadržaje koji koriste njihove najniže porive. Protagonist, koga tumači Leonard Rossiter, je producent koji dođe na ideju da ponudi novu emisiju koja prikazuje kako se mala grupa ljudi, odnosno jedna porodica, pokušava preživjeti na izoliranom otoku, te kako im producenti kao dodatnu poteškoću i atrakciju za gledatelje ubace psihopata koji ih pokušava ubiti.
Okrug An Nādirah, Ibb
An Nādirah je okrug u Jemenu u pokrajini Ib.
The Year of the Sex Olympics
Kneale, koji je nekoliko godina ranije kao TV-dramu adaptirao znameniti Orwellov roman 1984, je inspiraciju dijelom pronašao u Orwellovom konceptu prolefeeda kojima je režim mase prolova držao u pokornosti, ali isto tako i tada aktualnom seksualnom revolucijom i kolapsom svih dotadašnjih moralnih vrijednosti, a za koje je bio uvjeren da će budućim vlastodršcima poslužiti kao sredstvo za brojne zloupotrebe. The Year of the Sex Olympics je bila jedna od prvih BBC-jevih TV-drama snimljenih i emitiranih u boji, a u nju je uložena za tadašnje standarde prilično visoka količina novca. Drama je imala gledanost, ali nije izazvala pozitivne reakcije. Godine 1970. je reprizirana u skraćenoj verziji.
Kao i kod mnogih sličnih TV-emisija tog doba, njene kopije su postale predmetom recikliranja u svrhu uštede magnetoskopskih vrpci, te originalna verzija u boji više ne postoji. Dugo se smatrala izgubljenom, ali je 1980-ih pronađena crno-bijela kopija, koja će nekoliko godina kasnije biti izdana na DVD-u.
The Year of the Sex Olympics je iz zaborava izašla zahvaljujući tome što su se 2000. na programu britanske televizije pojavile nove reality emisije kao što su Big Brother i Survivor, a što je tadašnju novinarku Nancy Banks-Smith potaklo da ustanovi kako je The Year of the Sex Olympics u mnogo čemu predvidjela budućnost.
Urecheni (razvrstavanje)
Urecheni ima više značenja:
Vesoul
Vesoul je grad i općina od 14,914 stanovnika i aglomeracija 28,394 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haute-Saône.
Pored samog Vesoula u sastavu te aglomeracije su i naselja (općine); Andelarre, Andelarrot, Chariez, Charmoille, Colombier, Comberjon, Coulevon, Echenoz-la-Méline, Frotey-lès-Vesoul, Montcey, Montigny-lès-Vesoul, Mont-le-Vernois, Navenne, Noidans-lès-Vesoul, Pusey, Pusy Epenoux, Quincey, Vaivre et Montoille i Villeparois
C11H13N3O3S
Molekulska formula C11H13N3O3S se može odnositi na:
Vesoul
Geografske karakteristike
Smješten je ispod brda “Motte” visokog 384 metra i duž rijeke Durgeon, udaljen oko pedesetak km sjeverno od Besançona. Na brdu je 1854. podignuta je kapela u zahvalu Bogorodici što je poštedjela grad od kolere.
Nalazi se na raskršću dviju državnih cesta (RN57 i RN19), i na trasi željezničke pruge Mulhouse - Pariz.
Historija
Za rimskih vremena na terenu grada nalazio se kastrum.
Prvi put je dokumentiran u 9. vijeku. U srednjem vijeku na brdu Motte podignut je zamak koji je tad imao veliku stratešku važnost. U podnožju brda niknule su prve kuće i nastalo naselje, koje je kasnije izraslo u trgovište okruženo bedemom.
Poprilično je stradao u vjerskim ratovima krajem 16. vijeka i za Tridesetogodišnjeg rata u 17. vijeku. Vesoul je nakon tog nekoliko puta mijenjao vlasnike sve do 1678. kad ga je nakon završetka Francusko-holandskog rata i potpisivanja Nijmegenskog mira anektirala Kraljevina Francuska Louisa XIV.
Vesoul je doživio snažnu ekspanziju između 1950-ih - 60-ih, dolaskom vornice automobilskih dijelova Stellantis i izgradnjom novih kvartova.
U uspomenu na veze koje je Jacques Brel imao sa gradom u oktobru se održava muzički festival.
Urdari (razvrstavanje)
Urdari ima više značenja:
C11H12N4O3S
Molekulska formula C11H12N4O3S se može odnositi na:
Querciapiana II, Campobasso
Querciapiana II je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Invasive Procedures (Star Trek: Deep Space Nine)
Invasive Procedures je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 17. oktobra 1993. godine. Radnja prikazuje kako Trill opsjednut željom da dobije simbiota, koristeći svemirsku oluju i uz pomoć nekoliko plaćenika, preuzima kontrolu DS9 kako bi simbiot izvadio iz Jadzije Dax i stavio u sebe.
Unțeni (razvrstavanje)
Unțeni ima više značenja:
Petrovaradinska tvrđava
Petrovaradinska tvrđava se nalazi u Novom Sadu, Srbiji, u mestu Petrovaradin na obali Dunava i obroncima Fruške gore.
Kamen temeljac je položio austrijski princ Kroj. Izgradnja tvrđave, po projektu francuskog vojnog arhitekte Sebastijana Vobana, trajala je punih 88 godina, sve do 1780. Izgradnju su vodili austrijski vojni arhitekti. Tvrđava je izgrađena na 122 hektara, na uzvišenju koje dominira okolinom. Bila je neosvojiva za ondašnju ratnu tehniku i već tada je dobila naziv Gibraltar na Dunavu. Kao isključivo vojni objekat, Petrovaradinska tvrđava služila je sve do 1948. godine. Pod zaštitu države stavljena je 1951. godine, od kada predstavlja kulturni i turistički objekat. Pored muzeja, arhiva i niza umetničkih ateljea, poslednjih godina na Petrovaradinskoj tvrđavi održava se muzički festival "Egzit".
Praistorija
Istraživanjem ostataka naselja iz mlađeg bronzanog doba (3000 godina pre nove ere) arheolozi su pronašli i bedeme pojačane koljem i palisadama iz tog perioda koji svedoče da je još u vreme tzv. vučedolske kulture postojalo utvrđeno naselje. O tome postoje brojni
Srednji vek
Posle eneolita na Petrovaradinskoj steni su se smenjivale različite kulture. Oko stote godine pre nove ere ove prostore naseljavaju Kelti koje sto godina kasnije smenjuju Rimljani koji utvrđivanjem granice na Dunavu grade tvrđavu Kuzum (lat: Cusum) koju će u petom veku razoriti Huni. Polovinom XIII veka skoro na istom mestu naseljavajcu se katolički monasi iz reda " cistercita" ( lat. 'ordo cisterciensis'). Dozvolom ugarskog kralja Bele IV grade manastir koji nazivaju Belakut. Manastir je nakon provale Tatara utvrđen.
Le Sang d'un poète
Le Sang d'un poète je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1930. godine u režiji Jeana Cocteaua, poznat kao prvi dio njegove "orfejske" trilogije. Radnja se sastoji od četiri epizode u kojoj protagonist, koga tumači Enrique Riveros, doživljavava neobične vizije prijelaza iz svijeta stvarnosti u svijet mašte. Napravljen je pod uticajem nadrealizma, kao i novcem vikonta Charlesa de Noaillesa, poznatog mecene nadrealističkih i avangardnih umjetnika. Nedugo nakon završetka su Parizom počele kolati glasine da film, slično kao i Buñuelovo Zlatno doba (koji je također financirao Noailles) ima antikršćanski sadržaj. Noailles je zbog toga izbačen iz prestižnog Jockey-Cluba, a zapriječeno mu je i ekskomunikacijom iz Katoličke crkve. Zbog toga je premijera bila odgođena gotovo dvije godine.
Petrovaradinska tvrđava
Srednji vek
Veći značaj tvrđava dobija sa povećanom opasnošću od novoh osvajača - Turaka Osmanlija. U Petrovaradinu često je boravio mađarski kralj Matija Korvin. Tu je 1463. godine sklopio ugovor sa Mletačkom republikom i istovremeno razgovarao sa vlastelom oko odbrane od Turaka. Godine 1475. Korvin donosi odluku da zarati sa Turcima. Mađarski kralj Vladislav II takođe posećuje Petrovaradin gde raznim olakšicama podstiče napore da se sakupi više radne snage na opravkama kula i bedema. Nadbiskup Petara Varadi 1501. godine uz velike napore uspeva da obnovi tvrđavu.
Car Cheng od Hana
Car Cheng od Hana (51. pne.–7. pne.) bio je kineski car iz dinastije Han koji je vladao od 33. pne. do 7. pne. Pod njegovom vladavinom režim dinastije Han je počeo slabiti uz istovremeno jačanje klana Wang, koje je bilo započelo u doba prethodnog vladara - cara car cara Yuana. To je dovelo do širenja korupcije u carskoj upravi i niza pobuna širom zemlje. Cheng je također upamćen kao vladar koji se više zanimao za žene nego za državne poslove, ali koji, usprkos bezbrojnih konkubina, nije uspio dobiti direktnog nasljednika. Nakon smrti ga je naslijedio nećak Ai.
Petrovaradinska tvrđava
Izgled Petrovaradinske tvrđave u srednjem veku
Tvrđava se sastojala iz dva dela - spoljašnjeg i unutrašnjeg. Glavna kapija spoljašnjeg zida koja je imala mali pokretni drveni most sagrađena je tokom XV veka. Ispred spoljnog zida tvrđave nalazio se dubok rov. Spoljni zid je samo sa istočne strane imao sve polukule ojačane potpornim stubovima. Od spoljne kapije vodio je put prema kapiji unutrašnje tvrđave koja je bila pravougaonog oblika. Istočni zid unutrašnje tvrđave je bio zajednički zid sa spoljašnjim zidom. Gde su bili spojeni bio je ojačan polukulama. Ovaj zid je takođe bio pojačan potpornim kosim stubovima a na zapadnoj strani je imao dve polukule kao pojačanje. U sredini unutrašnje tvrđave nalazila se crkva čija je apsida bila okrenuta ka istoku. Sa obe strane crkve nalazili su se okrugli rezervoari za vodu. U severozapadnom delu unutrašnje tvrđave nalazila se komandantova palata. Na levoj obali Dunava nalazio se mostobran oko koga je bio rov ispunjen vodom. Na zapadnoj strani zida mostobrana nalazila se kula za artiljerijsku bateriju sa pet otvora za topove. Na severnoj i južnoj strani zida nalazile su se kapije.
U svom zapisu Evlija Čelebija o Petrovaradinskoj tvrđavi kaže:
„Grad Varadim leži na obali reke Dunav, njegova citadela ima šestougaoni oblik a nalazi se na jednom visokom brdu koje se diže nebu pod oblake. To je nepristupačan, čvrst i u istinu star grad... Grad ima sedam velikih kula, svi bastioni izgrađeni su skladno... U tvrđavi ima svega dve stotine daskom pokrivenih kuća bez ograda i bašta, zatim Sulejman-hanova džamija, skladište municije i žitni ambari... Na jugoistočnoj strani nalaze se samo bregovi i po njima sve sami vinogradi.“