cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renesansa 12. vijeka
Obrt i trgovina
thumb|Glavne trgovinske rute Hanze U Sjevernoj Evropi, Hanza je osnovana u 12. vijeku, sa osnivanjem grada Lübecka 1158–1159. godine. Mnogi sjeverni gradovi Svetog Rimskog Carstva postali su gradovi Hanze, uključujući Hamburg, Szczecin, Bremen i Rostock. Hanza gradovi izvan Svetog Rimskog Carstva bili su, na primjer, Bruges, London i poljski grad Danzig (Gdańsk). U Bergenu i Novgorodu Hanza je imala tvornice i preprodavače. U tom periodu Nijemci su počeli naseljavati Istočnu Evropu dalje od Carstva, u Pruskoj i Šleskoj.
U kasnom 13. vijeku, venecijanski istraživač po imenu Marco Polo postao je jedan od prvih Evropljana koji su putovali Putem svile do Kine. Zapadnjaci su postali svjesniji Dalekog Istoka kada je Polo dokumentirao svoja putovanja u djelu Il Milione. Iako je Marco Polo bio Talijan, njegova djela bila su dostupna i na francuskom. Marca Pola na Istok su slijedili brojni kršćanski misionari, kao što su William od Rubrucka, Giovanni da Pian del Carpini, Andrew od Longjumeaua, Odorik iz Pordenonea, Giovanni de Marignolli, Giovanni di Monte Corvino i ostali putnici kao što je Niccolò da Conti.
Nauka
upright|thumb|Srednjovjekovni učenjaci nastojali su shvatiti [[geometrija|geometrijske i harmonijske principe prema kojima je Bog stvorio svemir. ]]
Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva, Zapadna Evropa stupila je u srednji vijek sa mnogim poteškoćama. Pored depopulacije i ostalih faktora, većina klasičnih naučnih rasprava klasične antike, napisanih na grčkom, postala je nedostupna. Filozofsko i naučno učenje ranog srednjeg vijeka zasnivalo se na nekolicini latinskih prevoda i komentara o antičkim grčkim naučnim i filozofskim tekstovima koji su ostali na Latinskom Zapadu, a i to je ostalo na minimalnim razinama.
Scena se promijenila tokom renesanse 12. vijeka. Povećan dodir sa islamskim svijetom u Španiji pod muslimanima i na Siciliji, križarski ratovi, Reconquista, kao i povećan dodir sa Bizantom omogućili su Evropljanima da traže i prevode djela helenskih i islamskih filozofa i naučnika, naročito Aristotelova djela. Stvoreno je nekoliko prevoda Euklida, ali ni jedan pravi komentar nije napisan do sredine 13. vijeka.
Razvoj srednjovjekovnih univerziteta pružio im je materijalnu pomoć u prevodu i širenju tih tekstova i stvorio novu infrastrukturu koja je bila neophodna za naučne zajednice. Zapravo, evropski univerzitet postavljao je mnoge od tih tekstova u centar nastavnog plana i programa, što je rezultiralo time da je "srednjovjekovni univerzitet više isticao nauku nego njegov moderni dvojnik i nasljednik."
Na početku 13. vijeka postojali su prilično ispravni latinski prevodi glavnih djela antičke Grčke. Od tada pa nadalje, ti tekstovi su izučavani i razrađivani, što je dovelo do novih uvida u fenomene svemira. Utjecaj tog preporoda vidan je u naučnom radu Roberta Grossetestea.
Tehnologija
frame|Detalj sa portreta Hugha od Provanse (Tommaso da Modena, 1352)
Alfred Crosby je opisao tu tehnološku revoluciju u djelu The Measure of Reality : Quantification in Western Europe, 1250-1600 (Mjera stvarnosti: Kvantifikacija u Zapadnoj Evropi, 1250-1600), a i drugi veliki historičari su je priznali.
Latinska književnost
U ranom 12. vijeku došlo je do oživljavanja izučavanja latinskih klasika, proze i pjesništva prije i neovisno o oživljavanju grčke filozofije prevedene na latinski. Katedralne škole u Chartresu, Orleansu i Canterburyju bile su centri latinske književnosti, sa istaknutim učenjacima kao zaposlenicima. John od Salisburyja, sekretar u Canterburyju, postao je biskup Chartresa. Smatrao je Cicerona najvećim filozofom, lingvistom i humanistom. Latinski humanisti posjedovali su i čitali gotovo sve latinske pisce koje danas imamo - Ovida, Vergilija, Latin humanists possessed and read virtually all the Latin authors we have today—Ovid, Virgil, Terencija, Horacija, Seneku, Cicerona... Izuzeci su bili malobrojni - Tacit, Livije, Lukrecije. U poeziji, Vergilije je bio univerzalno cijenjen, a slijedio ga je Ovidije.
Kao i ranije karolinško oživljavanje, latinsko oživljavanje 12. vijeka nije potrajalo dok je postojalo religijsko protivljenje paganskoj rimskoj književnosti. Haskins tvrdi da “nije religija već logika” naročito “Aristotelova Nova logika prema sredini [12.] vijeka bila [ono] što je bacilo veliku težinu na stranu dijalektike ...” nauštrb pisama, književnosti, govorništva i poezije latinskih autora. Rađajući univerziteti postat će aristotelovski centri, zamijenivši latinsko humanističko naslijeđe do njegove obnove od strane Petrarke u 14. vijeku.
Tarmassia, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 747 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Renesansa 12. vijeka
Rimsko pravo
Izučavanje Digesta bio je prvi korak u oživljavanju rimske pravne sudske prakse i uspostavljanju rimskog prava kao osnove kontinentalnog prava u Evropi. Univerzitet u Bologni bio je evropski centar izučavanja prava u tom periodu.
Skolastika
Novi metod učenja zvan skolastika razvijen je u kasnom 12. vijeku iz ponovnog otkrića Arostotelovih djela; djela srednjovjekovnih muslimana i jevreja nastala pod njegovim utjecajem, a prije svega djela Majmonida, Ibn Sine (vidjeti avicenizam) i Ibn Rušda (vidjeti averoizam). Skolastika je bila nov način argumentiranja i razumijevanja teologije u 12. vijeku i fokusirala se na ideju da raznolikost mišljenja nije kontradikcija, da ne mora biti samo jedan jednostavan odgovor. To je pružilo osnovu velikim aristotelskim učenjacima 13. vijeka, prije svega Albertu Velikom, Bonaventuri i Tomi Akvinskom. Oni koji su prakticirali skolastički metod vjerovali su u empirizam i podržavanje rimokatoličkih doktrina sekularnim istraživanjem, razumom i logikom. Ostali značajni skolastičari bili su Roscelin i Petar Lombardski. Jedno od glavnih pitanaj tog vremena bio je problem univerzalija. Istaknuti neskolastičari tog vremena bili su Anselmo Canterburyjski, Petar Damjan, Bernard od Clairvauxa i pripadnici Škole sv. Viktora.
Umjetnost
U renesansi 12. vijeka došlo je do oživljavanja interesovanja za poeziju. Pišući uglavnom na latinskom, tadašnji pjesnici stvorili su znatno više radova od onih iz karolinške renesanse. Teme su bile vrlo raznolike, od epskih, do lirskih i dramskih. Prozodija više nije bila ograničena na klasične forme i počela se dijeliti na nove šeme. Uz to, razdjel između religijske i sekularne poezije postao je manji. Naročito su golijardi bili poznati po profanim parodijama religijskih tekstova.
Jag är nyfiken – en film i gult
Jag är nyfiken – en film i gult je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1967. godine u režiji Vilgota Sjömana poznat po kontroverzama koje je izazvao za tadašnje standarde nezapamćeno eksplicitnim prikazom seksualnosti, odnosno kao jedan od najpoznatijih odraza i pokretača seksualne revolucij e u svjetskoj kinematografiji.
Po žanru je drama, a po strukturi predstavlja film u filmu. Okvirni zaplet predstavlja snimanje filma u kome Sjöman tumači fiktivnu verziju sebe, odnosno filmskog režisera koji održava ljubavnu vezu sa glumicom Lenom Nyman (koja također tumači fiktivnu verziju same sebe). Njen lik je, pak, angažiran za ulogu mlade djevojke Lene koja se bavi novinarstvom i ljevičarskim aktivizmom, ali i prakticira promiskuitetni životni stil koji uključuje ljubavnu vezu sa muškarcem po imenom Börje (čiji lik tumači Börje Ahlstedt), za koga se ispostavi da je pristaša desnice i oženjen. Film pored igranih sadrži i dokumentarne segmente, uključujući intervjue koje lik Lene vodi sa mladim socijaldemokratskim političarem (i budućim premijerom) Olofom Palmeom, sovjetskim pjesnikom Jevgenijem Jevtušenikom te američkim aktivistom Martinom Lutherom Kingom (snimljenim u vrijeme kada je zajedno sa Harryjem Belafonteom posjetio Švedsku).
Sjöman je film zamislio kao dio nastojanja da se svijetu pokaže kako u švedskoj kinematografiji postoji stilska i sadržajna alternativa Ingmaru Bergmanu i njegovim ostvarenjima. Jag är nyfiken je tako preuzeo montažne i druge tehnike, poput nelinearne naracije, karakteristične za francuski Novi val, ali i izrazito politički naboj, odnosno nastojanje da se u njemu sa ljevičarskih pozicija govori o aktualnim problemima Švedske i tadašnjeg svijeta. Publici je, međutim, daleko više u oči pala Sjömanova sklonost da razbija dotadašnje tabue koji su se ticali seksualnosti na filmu; u Jag är nyfiken se protagonistica ne samo pojavljuje gola, nego i u scenama u kojima simulira snošaj. Najviše je u oči upala scena u kojoj se prikazuju muške genitalije, a što se smatra prvim takvim slučajem u nekom modernom mainstream filmu, odnosno scena u kojoj protagonistica ljubi ljubavnikov, doduše ne-erektirani, penis.
Jag är nyfiken je zbog toga imao problema sa cenzurom u nizu država. Kada je, pak, sljedeće godine prikazan u SAD, izazvao je senzaciju, ali i brojne optužbe i sudske postupke zbog kršenja zakona o opscenosti. Oni su, pak, doveli do presuda Vrhovnog suda koji su omogućili da se u SAD dozvoli prikazivanje seksualno eksplicitnih sadržaja u kino-dvoranama, a što je nekoliko godina kasnije počeli koristiti tvorci još eksplicitnijih porno-filmova. Njegov "umjetnički" karakter je, pak, stvorio izgovor brojnim celebrityjima (kao što je popularni TV-voditelj Johnny Carson) da ga odu pogledati, a što je stvorilo presedan koji će sljedećih godina stvoriti fenomen poznat kao porno chic. Nakon toga je Jag är nyfiken ili I Am Yellow postao predmetom brojnih referenci u američkoj popularnoj kulturi, odnosno svojevrsni eufemizam za "nepristojne" filmove.
Ivan Dominik Juras
Ivan Dominik Juras, (Rab, 23. prosinca 1742. - Pula, 19. rujna 1802.) bio je pulski biskup.
Životopis
Ivan Dominik Juras, poznat i kao Rabljanin, rođen je na Rabu 1742. godine. Bio je zaređen za svećenika 14. kolovoza 1766.. Studirao je na sveučilištu u Padovi i ondje 1774. postigao doktorat obaju prava, a u Rimu je 1778. bio posvećen za pulskoga biskupa. Dao je restaurirati katedralu, obogatio njezinu opremu i 1795. nabavio nove orgulje. Također je obnovio dotrajali biskupski dvor. mletačke su mu vlasti osporavale i ograničavale jurisdikciju i stoljetna prava pulskih biskupa, napose oko izbora kanonika stolnog i zbornih kaptola, te je zbog toga često morao putovati na sudske parnice u Veneciju. Dvije opširne relacije o stanju u biskupiji poslao je Kongregaciji u Rim 1786. i 1800. Pula je tada imala oko 900 stanovnika, mletački dio biskupije oko 20 000, a austrijski dio oko 40 000 stanovnika. Biskup se žalio što mu nije bilo moguće otvoriti sjemenište, što je opadao broj hrvatskih kapelana i župnika, što mu nije bilo dopušteno poslati kojega klerika glagoljaša na studij u Propagandin ili Loretski kolegij i što je u biskupiji vladala velika bijeda i oskudica. Teško ga je pogodilo nasilno smanjivanje biskupije austrijsko-mletačkim ugovorom o usuglašavanju njezinih granica s državnom granicom bez znanja i savjetovanja sa Svetom Stolicom, te mu je bila oduzeta jurisdikcija i 1783. zabranjen dolazak i poslovanje u austrijskom dijelu biskupije. Doživio je propast Mletačke Republike i smjenu političke vlasti te je 10. srpnja 1797. zajedno s kanonicima dočekao bečkoga dvorskoga komesara, izrazivši pokornost i lojalnost Caru, čija je vojska bila zaposjela Istru. Međutim, nakon pripojenja Istre Habsburškoj Monarhiji njegovo zauzimanje i molbe za ponovno ujedinjenje biskupije nisu bile uvažene. Umire 1802. godine, a poslije njegove smrti Pulska biskupija nije više imala biskupa i pripojena je porečkoj biskupiji 1830. godine.
Los Mangos, Tila
Los Mangos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 491 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 817 m.
Tetti Truna, Cuneo
Tetti Truna je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1001 m.
Eau Blanche
Eau Blanche je rijeka u Belgiji duga oko 42 km, pritoka rijeke Viroin.
Hidrologija
Eau Blanche izvire kod sela Seloigne u općini Chimay u Provinciji Hainaut. Nakon tog teče prema sjeveroistoku po Provinciji Namur gdje se kod Viroinvala spaja sa rijekom Eau Noire i formira rijeku Viroin.
Valerijin park
44.87369°N, 13.84886°W mini|250px|desno|Pogled iz [[pulski zaljev|pulske luke na drveće u Valerijinom parku]] Valerijin park (tal. Parco di Valeria), gradski perivoj u Puli u neposrednoj blizini Amfiteatra. Nastao je u razdoblju od 1890. do 1893. godine kao posljedica širenja parkovnog zelenila prema Amfiteatru. Valerijin park logični je nastavak Titovog parka koji se nalazi s jugozapadne strane. Nakon dovršetka podizanja predstavljao je vrhunac parkovne umjetnosti toga doba u Puli. Sredstva za podizanje parka osigurana su općinskom odlukom 1890. godine o izdvajanju po 2.000 forinti tijekom tri godine. Perivoj je dobio ime u spomen na kraljicu Valeriju.
Izgled parka
Park je trokutastog oblika, a smješten je ispod samog rimskog Amfiteatra, između glavnih uličnih pravaca na ulasku u grad, pa je stoga bio i ostao odredište svih posjetitelja. Prema katastarskoj karti iz 1911. sastojao se od 5 polja četverokutnih i trokutastih oblika te četiri trakastih površina uz prometnice. Trakaste površine bile su zasađene visokom živom ogradom od zimzelenih vrsta šišanih na visini od 1 m kako bi se sačuvala intimnost perivoja. Čitav je perivoj bio zbirka topijarno šišanih geometrijskih oblika (kugle, kocke, kvadrata, stošci, polukugle) za što su korišteni lovor, bekovina, šimšir, kalina. Staze su, za razliku od drugih povijesnih perivoja u Puli, bile pravilne i sjekle su se pod pravim kutom. Bile su pošljunčene i vodile su do središnjega platoa uz čiji su rub bile postavljene klupe. Staze su bile odijeljene od travnjaka niskom žicom napetom na stupiće. Suvišna voda odvodila se bočno postavljenim slivnicima koji su sprječavali odnošenje tucanika (sitnog šljunka) tijekom jačih kiša.
Središnji motiv u perivoju bio je vodoskok u kojem je 1897. postavljen mjedeni kip Amora u školjci na leđima dviju morskih nemani. Ovaj je kip uklonjen nakon samo nekoliko godina, a na njegovo mjesto postavljen je 1904. spomenik austrijskoj carici Elizabeti. Spomenik je bio visok oko 3,5 metara, a bio je postavljen na isto toliko visokom postolju. Godine 1934. je srušen i uklonjen da bi 1940. na njegovo mjesto bila postavljena mjedena rimska vučica s Romulom i Remom. Nakon oslobođenja talijanske vlasti odnijele su spomenik. Na njegovo je mjesto 1953. postavljen spomenik Mornaru u znak sjećanja na pobunu mornara u Boki Kotorskoj iz 1918. godine. Ovaj spomenik je također maknut 1995. godine, a uskoro je ponovno vraćen na isto mjesto. Za vrijeme talijanske vladavine perivoj je nosio ime princa Umberta.
Biljne vrste sađene u ovom perivoju bile su slične onima u perivoju Monte Zaro. Tu se mogu naći cedrovi, čempresi, juka, velika i mala žumara, lovor, oleandar, tisa i bekovina. U doba talijanske vlasti 1930-ih godina s donje strane perivoja prema obali posađen je drvored crnika, koji i danas postoji.
Poslije Drugoga svjetskoga rata u perivoju je primijenjena metoda slobodnoga rasta bilja pa je on ubrzo poprimio prirodan divlji izgled izgubivši svoju prvotnu urednost i izvorni izgled. Rubno postavljene visoke živice potpuno su pokrile poglede u perivoj pa je on dobio više izgled šumarka nego brižljivo njegovanoga perivoja. Grmovi bekovine i lovora dostigli su visinu od tri i više metara. Živica od lovora iza spomenika Mornaru uklonjena je 1959. i izgrađena je prilazna staza sa stubištem od spomenika prema cesti s gornje strane perivoja. Tijekom 1960-ih trakaste površine su pripojene pripadajućim pravilnim površinama, a dva veća perivojna polja prema Areni spojena su u jedno veliko. Takav je oblik perivoj zadržao do današnjih dana, osim postojanja jedne krivudave kamene staze uz desni rub perivoja, koja vodi od obale prema Areni.
Valerijin park danas
Perivoj danas čine četiri polja. U perivoju je 1970-ih godina bilo nazočno 20 vrsta bilja, a najzastupljenije su bile grmolike palme, juka, lovor, oleandar i bekovina. Devet desetina biljnih vrsta u parku čine zimzelene vrste.
Tijekom 1970-ih godina perivoj je imao ukupnu površinu od 5.270 m2 koju je zadržao do današnjih dana. Na staze otpada 480 m2, a 4.790 m2 je pod biljnim pokrovom.
Monserrat, Pijijiapan
Monserrat je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
La Chepa, Coahuayutla de José María Izazaga
La Chepa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coahuayutla de José María Izazaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 585 m.
Zacatlapa, Coscomatepec
Zacatlapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coscomatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 253 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1826 m.
Cuveșdia, Șiștarovăț
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Coșeiu, Coșeiu
Coșeiu je naselje u Rumuniji u okrugu Salaž u opštini Coșeiu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 290 m.
Lenoir, North Carolina
Lenor je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.228, što je 1.435 (8,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Coscomate de Arriba, Riva Palacio
Coscomate de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Riva Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
Radicondoli, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 510 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
Morialmé
Morialmé (valonski: Môriamé) je naselje od 1,595 stanovnika u općini Florennes, koja ima 11,256 stanovnika.
Geografske karakteristike
Morialmé se nalazi na jugu Belgije u valonskoj u Regiji Sambre-Meuse.
Historija
Za srednjeg vijeka Morialmé je bio važan feud Kneževine-biskupije Liège, prvi knez-biskup te kneževine -Durant, dokumentiran 1021. bio je iz Morialméta.
Prvi poznati feudalac - Arnoul de Rumigny-Florennes, dokumentiran je 1086., nakon tog je bio feud porodica Condéim i Mérodesim a od 1650.porodice Bryas koja je njime vladala sve do Francuske revolucije. Od 14. vijeka postao je poznat po iskapanju željezne rude i po povelji iz 1384. kojom su branjena prava rudara.
Al Ḩuwayḑah, Ma'rib
Al Ḩuwayḑah je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1105 m.
Predsjednički izbori u Azerbejdžanu 2008.
Predsjednički izbori u Azerbejdžanu 2008. godine se održani u Azerbejdžanu dana 15. oktobra 2008. godine. Nekoliko vodećih političkih stranaka, uključujući Musavat, Azerbejdžanska popularna stranka fornta, te Azerbejdžanska demokratska stranka bojkotovale su izbore zbog navoda o namiještanju, te zbog pritiska političkih protivnika. Ilham Aliyev iz Nove azerbejdžanske stranke je ponovo izabran za Predsjednika sa ukupno 89% glasova.
Izbore je posmatralo više od 500 međunarodnih posmatrača, većinom iz Organizacije za evropsku bezbjednost i saradnju (OSCE). Ljudi iz OSCE-a su izjavili da je postignut napredak u odnosu na prošle izbore, međutim, još uvijek nisu na nivou međunarodnih standarda, pošto nije bilo konkurencije koja bi ugozila položaj Ilhama Aliyeva. Međutim, SAD su, generalno, zadovoljne izborima, uz izjavu: "Čestitamo Azerbejdžanskom narodu na izborima i na unapređenjima koja su učinila da ovi izbori budu bolji od prethodnih."
Ostelucum, Tila
Ostelucum je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 503 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 673 m.
Oldřich Lipský
Oldřich Lipský (Pelhřimov, 4.7. 1924. - Prag, 19.10. 1986.) bio je česki je filmski režiser, scenarist i povremeni glumac.
Brez, Trento
Brez je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 805 m.
El Vallado, Guasave
El Vallado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Flotila Pola
Flotila Pola bila je formacija Carske njemačke ratne mornarice ustrojena radi provođenja podmorničke kampanje protiv Antantinog brodovlja na Sredozemlju tijekom Prvoga svjetskog rata kao potpora njemačkoj saveznici Carevini Austro-Ugarskoj. Unatoč svojemu imenu Deutsches U-Halbflotille Pola (njem. Podmornička poluflotila Pula), djelovala je uglavnom iz udaljene baze u Kotoru na ulazu u Jadran.
Soave, Mantova
Soave je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Chimay
Chimay (valonski: Chimai) je grad i općina od 9,647 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.
Geografske karakteristike
thumb|left|240px| [[Zamak Chimay]] Chimay se nalazi pored francuske granice u Regiji Sambre-Meuse. Prostire se duž rijeke Eau Blanche udaljen 50 km jugozapadno od Charleroia. Na terenu općine izvire rijeka Oise, velika pritoka rijeke Seine.
Chimay još uvijek ima izgled srednjovjekovnog gradića, zbog uskih kuća, bedema i popločenih ulica.
Historija
Chimay je izrastao pored zamka podignutog krajem 9. vijeka, na trasi rimskog puta Saint-Quentin-Köln, na mjestu riječnog gaza.
Nakon reforme državne uprave 1977., Općina je povećena spajanjem sa naseljima; Baileux, Bailièvre, Bourlers, Forges, Chimay, L'Escaillère, Lompret, Rièzes, Robechies, Saint-Remy, Villers-La-Tour, Vaulx, Salles i Virelles.
Danas je poznat po pivu kog od 1862. proizvode redovnici Trapisti.
Agua Hedionda, Zontecomatlán de López y Fuentes
Agua Hedionda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zontecomatlán de López y Fuentes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 593 m.
Tonaya, Jalisco
Tonaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 3475 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 824 m.
Густав Ле Бон
Густав Ле Бон 7.мај 1841. године - 13. децембар 1931. године Париз) био је француски социјални психолог, социолог, антрополог, проналазач и бавио се аматерски физиком. Његово најзначајније дело је "Група: Студија популарног мишљења". Његови текстови садрже теорије о нацистичким особинама, расној и мушкој супериорности и психологији гомиле. Ле Бон је започео своју каријеру писца радећи на новом пољу антропологије.
Живот
Рођен је у Француској, студирао је медицину и путовао по Европи, Азији и Северној Африци током 1860-их и 1880-их година. Писао је о археологији и антропологији и зарађивао је новац дизајнирајући научне апартуре. Његово прво дело је из 1894. године „Психологија Људи“, a његово најпознатије дело је „Група: Студија популарног мишљења“ из 1896. године.
Утицај
Ле Бон није био први социолог, који је дао дијагнозу свом друштву и који је открио нови феномен „Група“. Неки од првих теоретичара, који су причали о понашању групе су били: Француски социолог Габријел Тард, италијански адвокат и криминолог Шипио Сигеле и немачки социолог  Георг Зимел. Сва тројица су имала сличне закључке о масовним групама у критичним тренуцима, када се ствара нова теорија о социјалној акцији. Прва расправа о психологији групе је била између Тард Габријела и Сигеле Шипоа, који су расправљали како да одреде кривца, да доделе кривичну одговорност у групи и на основу тога да одреде кога треба ухапсити.
Ле Бон и Француска су били сведоци три велика догађаја: Париске комуне, успону Жоржа Ернеста Буланжеа и Драјфусовој афери. Париз је у 19. веку био један од највећих индустријских градова Европе у коме је у првом плану био успон антисемитизма и крајње деснице. Немачко освајање Алзаса и Лорена подстакло јр националистичке и десничарске покрете у земљи. У том контексту је Ле Бон и стварао свој концепт за дело „Група“.
Јавља се нова појава припајања појединаца окупљеној групи, не само да би се тело групе проширило, него и да би се посматрао утицај групе на појединца. Када се група окупи или сједини постоји „магичан утицај групе или неког другог узрока којег смо ми несвесни“, који мења понашање сваког појединца, док њим не почне да управља „мишљење групе“. Овај модел групу посматра, као меру и сваком појединцу узима мишљење, систем вредности и веровања. Сам Густав Ле Бон је рекао „Појединац је зрно песка, међу другим зрнима песка, које ветар узбурка по вољи“. Ле Бон је рекао да су три главна процеса, која чине „Групу“-анонимност, зараза и поводљивост. Анонимност дозвољава појединцу, који рационално размишља, да се осећа као да губи личну одговорност. Појединац постаје примитиван, неразуман и емотиван. Овај недостатак самоконтроле омогућава појединцу нагонско понашање и прихватање несвесног инстинктивног понашања.Ле Бон то тумачи, да група преокреће Дарвинову теорију еволуције и постаје назадана, доказујући ембриолошку теорију (теорију рекапитулације) Ернеста Хекела: „Идивидуално развиће организма (онтогенија) је рекапитулација његовог еволуционог развића (филогеније)“. Зараза се односи на неке типове понашања у групи (нпр када побуњеник разбије прозор). У овом случају појединац занемарује личне интересе зарад групе. Док поводљивост служи, да би се зараза остварила. Када се група окупи, глас утицајне личности отвара врата за несвесно понашање. У овој фази група постаје хомогена и њом лако управља најјачи члан. Ле Бон каже: „Вође о којима причамо, обично су људи од акције, а не од речи. То су посебно регрутоване особе, које су полу-поремећене или се налазе на граници лудила". Наравно постоје противници Ле Бонове концепције „колективног мишљења“, који износе супротну тезу и кажу, да је колективно понашање последица сваког појединца, који чини ту групу. Фројд Олпорт је био на челу низа напада и он је говрио да не постоји нешто, као што је „колективно мишљење“ и да се група само састоји од појединачних реакција. Он је свако посматрање мишљења одвојеног од психе појединца сматрао бесмислицом или „брбљањем“, а у свом тексту о социјалној психологији из 1924. године каже: „Не постоји ниједна психологија групе, која суштински или потпуно није психологија појединца“. Џорџ Мосе, бивши професор на једном америчком универзитету, сматрао је да фашистичка теорија о лидерству, која се јавља 20-их година прошлог века, много дугује овој Ле Боновој теорији. Познато је да је Адолф Хитлер прочитао ово дело и да је у својој књизи „Моја борба“ истицао пропагандне технике, које је предложио Ле Бон. Такође је и Бенито Мусолини добро проучавао ово Ле Боново дело, чак га је и читао неколико пута. Едвард Бернес, рођак Сигмунда Фројда, је такође био под утицајем ове теорије, па је у својој књизи „Пропаганда“ изнео, да је главна карактеристика демократије манипулација масовним медијима. Теодор Рузвелт је такође, као и многи амерички напредњаци 20. века, био под утицајем Ле Бона.
Полемика
1896. године је објавио да истражује нови вид радијације. Назвао га је „црно светло“. То није појам у данашњем смислу, практично постојање те његове радијације никада није потврђено. Његова теорија о природи материје и енергије проширена је у књизи „Еволуција материје“. Ова књига је доживела велику популарност у Француској, где је објављена у чак 12 издања. Главна претпоставка у овој књизи је била да је материја нестабилна супстанца и да се полако претвара у етар. Ова теорија је побијена почетком 20. века. Густав Ле Бон је сматрао да жене не могу имати исто образовање као мушкарци и за то је изнео доста аргумената. Он је рекао да постоји превише жена, чији је мозак по величини ближи горилама, него најразвијенијем мушком мозгу. Сматрао је да мушкаци претствљају јачи облик људске расе.
Pinos Prietos, Riva Palacio
Pinos Prietos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Riva Palacio.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2077 m.
Saletta, Rieti
Saletta je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Privada Paraíso, Irapuato
Privada Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Saletta, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 856 m.
Privada Paraíso, Irapuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1719 m.
Āl Ḩarmal, Ma'rib
Āl Ḩarmal je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1081 m.
F-14 Tomcat
Graman F-14 tomket je američki nadzvučni, borbeni, mornarički, dvomotorni avion, dvosed s promenljivom geometrijom krila. Geometrija krila se menja, s atomatskom izmenom ugla strele, od 20 do 68 stepeni.
Tomket je bio u operativnoj upotrebi, u Američkoj mornarici, u vremenskom periodu od 1974. do 2006. godine. Korišćen je za prevlast u vazdušnom prostoru, zaštitu flote, taktičko izviđanje i dejstvo vazduh—tlo. Zvanični datum prestanka operatvne upotrebe Tomketa, u SAD, je bio 22. septembar 2006. godine. Nasledio ga je F/A-18 Hornet i F/A-18E/F Super Hornet. Posle prestanka operativne upotrebe u SAD, Tomket je ostao u upotrebi jedino još u Iranu.
Tomket je nastao iz ratnih iskustava u Vijetnamu. U vazdušnom prostoru, toga ratišta, su bili međusobno suprostavljeni američki borbeni avioni sa sovjetskim. Posebno su značajna iskustva iz borbi, između lovačkih aviona F-4 Fantom i MiG-21. Proizvedeno je ukupno 712 aviona Tomket.
Zahtevi i razvoj
Krajem 1960-ih godina dvadesetog veka, Ratna mornarica je tražila obnovu svoje borbene avijacije. Pošto su brzine poletanja i sletanja F-111B bile velike, za dužinu raspoložive poletno-sletne staze na nosačima aviona, Graman je dobio zadatak da predloži odgovarajući svoj projekat.
Kongres SAD je 1968. odobrio budžet za finansiranje razvoja i proizvodnje toga aviona za Ratnu mornaricu, te je otpočela kampanja za njegovu definiciju, u cilju obezbeđenja superiornosti nad novim sovjetskim Su-24, MiG-23 i MiG-25.
Pleasant Plain, Iowa
Plezent Plejn je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 93 stanovnika.
F-14 Tomcat
Zahtevi i razvoj
U borbi protiv sovjetskih lovaca, Fantom je pokazivao nedostatke u manevarskim sposobnostima i u borbenim karakteristikama. Kod Fantoma su uočeni i propusti u koncepciji. Posebno je karakteristična zabluda minimizacije uloge vatrenog oružja u bliskoj borbi i njegovog izostavljanja iz stalnog naoružanja. Precenjena je uloga raketa s infra-crvenim (IC) navođenjem u bliskoj borbi. Ispostavilo se u Vijetnamu, u borbi s migovima, kao veliki nedostatak Fantoma što nema top u završnoj fazi borbe, posle preživljavanja raketnog dvoboja. Taj nedostatak nije sasvim otklonjen ni s nošenjem topa u podvesnom kontejneru.
Zahtevima za naredni avion je i traženo značajno smanjivanje minimalne a povećanje maksimalne brzine leta. Zatim je traženo pomeranje granice stabilnog leta na velikim napadnim uglovima. Posebno su bili visoki zahtevi za performanse radara i dometa raketa s poluaktivnim radarskim vođenjem.
Pri definisanju zahteva i koncepcije Tomketa, preneta su dobra rešenja i dokazane tehnologije, s odbačenog projekta F-111B (F-111B). desno|mini|250px|Izgled aviona u tri projekcije. Zadržana je koncepcija promenjive strele krila, neka rešenja za naoružanje i elektroniku. Preneta je mikrocesorska tehnologija i primenjena je u serijskoj proizvodnji aviona, prvi put na Tomketu. Početkom 1969. je odlučeno da se izgradi 6 prototipova. Kasnije je ugovor dopunjen, zbog raspodele i ubrzanja ukupnog ispitivanja u letu, za proizvodnju 12 prototipova. Prvi let prototipa je obavljen 21. decembra 1970. godine, na minimalnom uglu strele krila (20°), bez izmene istog u celom toku leta.
Ispitivanja su se odvijala otežano, uz visoku cenu, s nekoliko gubitaka aviona i pilota. Karakterističan slučaj se desio, da je deseti prototip izgubljen zbog prirodne smrti pilota, u toku leta.
Prvi serijski avioni su počeli izlaziti iz proizvodnje i predavati su na operativnu upotrebu, od oktobra 1972. godine.
Willem III od Nizozemske
Willem III rođen kao Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk (Bruxelles, Ujedinjena Kraljevina Nizozemska, 19. februar 1817.-Apeldoorn, Kraljevina Nizozemska 23. novembar 1890.) - bio je od 1849. do 1890. kralj Nizozemske i Veliki vojvoda Luksemburga.
Willem se pokazao kao poprilično konzervativni vladar, koji se do 1868. angažirao na formiranju ministarstava, a nakon tog kao žestoki protivnik liberala, koji su inzistirali na ustavu i parlamentu i bitno ograničili njegove prerogative.
Biografija
Rođen je kao najstariji sin kralja Willema II, oženio se 1839. rođakinjom Sofijom, kćerkom kralja Wilhelma I od Württemberga.
Oca je naslijedio 1890., pokazao se kao žestoki protivnik ustava iz 1848., koji je dao velike ovlasti parlamentu, ali je pored svih napora nije uspio spriječiti da liberal Johan Thorbecke, glavni zagovornik ustava, formira novu vladu. Nakon svađe oko pitanja Katoličke crkve u Kraljevini Nizozemskoj i vladinog prijedloga da Nadbiskupija Utrecht sama uređuje katoličku hijerarhiju, čemu se Willem žestoko protivio-Thorbecke je 1853. dao ostavku 1853. Ta pobjeda mu nije donjela mir, jer se i nadalje sukobljavao sa slijedećim vladama.
Michaela Pavlátová
Michaela Pavlátová (Prag, 27.6. 1961. - ) česka je filmska redateljica, scenaristkinja i povremena glumica. Uglavnom je režirala kratke animirane filmove. Za film Řeči, řeči, řeči... iz 1991. je nominirana za Oscar za najbolji kratkometražni animirani film.
Willem III od Nizozemske
Biografija
Willem III je 1867. pokušao prodati Drugom Francuskom Carstvu svoj suverenitet nad Velikim Vojvodstvom Luksemburg, ali je od tog odustao zbog žestokog protivljenja Kraljevine Pruske, koja je inzistirala na tom da Luksemburg postane nezavisan. Nakon tog je njegov utjecaj u parlamentu značajno pao. Kad mu je prva žena umrla 1877., oženio se Emmom od Waldeck-Pyrmonta 1879., koja je od 1890., kad se razbolio vladala umjesto njega kao regent. Kad je umro naslijedila kći Wilhelmina.
Ca' Nove de' Biazzi, Cremona
Ca' Nove de' Biazzi je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
F-14 Tomcat
Zahtevi i razvoj
Do kraja serijske proizvodnje je ukupno izgrađeno 712 aviona Tomket.
Opis
desno|mini|250px|Tomket pri sletanju. Tomket je morao ispuniti uslove mornaričkog aviona, da bezbedno sleće i poleće s palube, a da ujedno ima i potpunu prevlast u vazdušnom prostoru. To su veoma teški, a u određenim segmentima i kontraditorni uslovi. Poletanje i sletanje, na palubi broda, uslovljava male minimalne brzine leta. To znači veliki koeficijenat uzgona i malo specifično opterećenje krila (malo kg mase aviona po 1 m² površine krila). Takva rešenja je teško realizovati za nadzvučni avion, velikih brzina. Izabrano je krilo promenljive geometrije, u toku leta, preko izmene ugla strele od 20 do 68 stepeni. Ugao strele krila se automatski menja, sa upravljanjem preko CP-1166B/A, centralnog računara, koristeći podatke sa davača (senzora) o režimu leta.
Celokupna napadna i izlazna ivica, duž celog razmaha krila, je iskorišćena za mehanizaciju, za povećanje uzgona. Pošto celu izlaznu ivicu zauzimaju zakrilca, nije preostalo mesto za krilca. Izabrano je rešenje, da se umesto s krilcima, upravlja s avionom oko uzdužme ose, sa spojlerima. Na velikim, nadzvučnim brzinama, pri velikim uglovima strele krila (iznad 57°), spojleri se automatski isključuju. Tada se upravljanje, oko uzdužne ose, realizuje s diferencijalnim otklanjanjem polupovršina horizontalnog repa. Na stajanci i u brodskom spremištu se krila sklapaju (oko ose u pravcu tetive), zbog skučenog smeštajnog prostora na brodu nosaču.
Stabilan let i kvalitetno upravljanje je obezbeđeno i na velikim napadnim uglovima sa celoobrtnim horizontlnim repom i s dva verikalna repa s krmama.
U kabini su smeštena dva pilotska sedišta, postavljena jedno iza drugog. Kabina je ugrađena na uzvišenom delu trupa, tako da je iz nje pregledno celo okruženje, u krugu od 360°. desno|mini|250px|Ilustracija izgleda prostora između motora, na završnom delu trupa. Vidi se i kuka za hvatanje zaustavnog konopa na palubi. U centralnom, a produženo i u stražnjem delu trupa Tomketa, su obezbeđena dva odvojena motorska prostora, koji su oblikovali taj deo u telo koje asocira na palačinku. Na krajnjem zadnjem delu aviona, odnosno dela trupa oblika „palačinka“, oformljen je duboki tunel između motora, koji stvara štetni otpor. Međutim, tako dobijeni deo trupa aviona stvara dodatni prostor za smeštaj goriva, opreme i za podkačinjanje naoružanja. Na stražnjem delu prostora, između motora, to jest završni deo „palačinke“ je blago zakrivljen prema gore, zbog poništavanja momenta propinjanja, na nultom uzgonu pri nadzvučnom letu. Slično rešenje je i kod sovjetskih lovačkih aviona MiG-29 i Su-27, koji su projektovani i razvijeni mnogo kasnije. Ovakva razmaknuta ugradnja motora je izvedena zbog povećanja verovatnoće preživljavanja aviona, pri pogodku jednog od motora, s IC raketom. Nedostatak ovakvog rešenja, što je osa potiska motora na velikom kraku od ose aviona i pri prestanku rada jednog od motora se javlja veliki moment skretanja. Pilot je primoran, u tome slučaju, da brzo reaguje i da taj moment, s komandama vertikalnog krmila, poništava, a trajnije da ga s trimovanjem uravnoteži. desno|mini|250px|Izgled usisnika Tomketa, s čeone strane. Motori se napajaju s vazduhom preko dva velika, pravougaonog oblika, oštrih usana, usisnika. Usisnici su postavljeni na bokovima trupa Tomketa, ispod korenog dela krila. Rubovi usana usisnika, u poprečnoj ravni, su pod oštrim uglom unazad, od vrha do dna, kako bi se obezbedila dovoljna količine vazduha za motore i na velikim napadnim uglovima leta aviona. Ulazi u usisnike su dovoljno odmaknuti od bokova trupa, tako da uzimaju čistu vazdušnu struju, bez vrtloga. Iz istih razloga su spušteni, ispod korenog dela krila, izvan aerodinamičkog uticaja istog. Kanali usisnika su skoro pravi, bez skretanja vazduha, što smanjuje gubitke u njima. Gornja usna usisnika, automatski menja svoj nagib oko šarnira, pomoću računara i tako se menja presek za ulaz vazduha, u funkciji režima leta aviona. Na taj način su izvedeni usisnici s promenljivom geometrijom, to jest optimiziranom regulacijom protoka vazduha prema motoru.
Stajni trap je tricikl, s nosnom nogom. Glavne noge se uvlače u gondole u korenom delu krila. Nosna noga ima dva točka i uvlači se unazad, u gondolu u prednjem delu trupa.
Vignetta, Parma
Vignetta je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
F-14 Tomcat
Opis
Gorivo je smešteno u integralnim rezervoarima u oba spoljnja dela kila, po 1.116 litara. U zadnjem delu trupa staje 2.453 litara, a 2.615 litara nosi u centralnom delu trupa, iza kabine. Pored toga postoje još dva rezervoara u strukturi trupa, s ukupnim gorivom od 1.726 litara. Ukupno unutrašnje gorivo je zapremine 9.026 litara, a spoljnje, u dva podvesna rezervora ispod usisnika, su 2 h 1.011 litara. Tomket je opremljen i s uređajem za napajanje goriva u letu. desno|mini|250px|Pogled na instrumentalnu tablu prednje kabine Tomketa. Nalivna sonda, za punjenje aviona u letu s gorivom, je ugrađena s desne strane prednjeg dela trupa.
Vazdušne kočnice se nalaze na završnom delu trupa, na završetku palačinka. Sastoje se iz dve ploče koje se zajedno otklanjaju s hidrauličkim pokretačima. Jedna ploča je zgornje a druga s donje strane palačinka, tako kada se otklone, ne menjaju moment propinjanja aviona.
Ispod palačinka je postavljena i kuka za hvatanje zaustavnog konopa na brodu nosaču.
Na samom repnom delu trupa je ugrađen uređaj za protiv-elektronsku zaštitu.
Tomket ima hibridne komande leta, sa hidrauličkim pokretačima na koje se prenosi želja pilota preko kinematskih poluga. U servo-ventilu se integriše taj signal u jedinstven, sa elektronskim iz prigušivača i autopilota. Na osnovu rezultujućeg signala se pozicionira pokretač odnosno komandna površina. Jedino se spojleri upravljaju s električnim sistemom. Otpor (suprostavljanje) pilotu na pomeranje palice se simulira u cilju stvaranja osećaja o učinjenom, pomoću opružnog sistema.
Tomket je vrlo komplesan avion, za jedan vremenski čas leta je neophodno srednje vreme rada na njegovom održavanju od 50 časova.
Oprema
Pilotska kabina je opremljena s dva sedišta, tipa Martin-Bejker GRU-7A, a pokrivena je sa zajedničkim, providnim poklopcem. Na prednjem sedištu sedi pilot aviona, a na zadnjem je operator s radarom i ostalom opremom. Sedišta su opremljena s raketnim motorima, za lansiranje prilikom njihovog izbacivanja, u slučaju prisilnog napuštanja aviona, pri svima brzinama leta aviona do 830 km/h, uključujući i uslove mirovanja na zemlji („nula-nula“ tip sedišta).
U prednjoj kabini je instrumentalna tabla s potpunim sadržajem prikazivačkih i upravnjačkih uređaja. Pilotu su na raspolaganju tri prikazivačka ekrana za očitavanje navigacije i taktičkih podataka i sistemi za upravljanje s naoružanjem, s komandama leta i pokazivačkim sistemom.
Tomket je opremljen s uređajima za protiv elektronske mere i sa sistemima radarskih i IC mamaka, za pasivnu protivradarsku i IC zaštitu.
Pogon
desno|mini|250px|Tomket na startu pred poletanje. Uključeno je [[dopunsko sagorevanje (SDS) motora.]] Na F-14A Tomketu su integrisana dva motora Prat end Vitni TF30-P-412 sa aksijalnom komorom sagorevanja, turboventilator, s potiskom, bez dopunskog sagorevanja (BDS), od 2 h 56 kN, a s dopunskim sagorevanjem (SDS), od 2 h 95 kN. Ovaj motor je nastao od TF30-P-12, koji je korišćen na F-111B.
Motor TF30 ima 16 stepeni kompresije, tri ventilatorska su na jednom vratilu, šest niskog pritiska su na drugom vratilu, a sedam visokog pritiska su na trećem vratilu. Komora sagorevanja je prstenasta. Lopatice jednostepenog kola turbine visokog pritiska su od legura kobalta i podnosi visoke temperature. Tri kola niskog pritiska su od legure nikl-aluminijuma.
Motori TF30 su, u eksploataciji, ispoljili nedostatak. Na mekim režimima rada se pojavljivalo zagušenje kompresora vazduha, što je ugrožavalo njegovu pouzdanost. Na varijantama »B« i »D« su integrisana dva ekonomičnija, savremenija i pouzdanija motora General Electric GE F110-400, potiska BDS od 2 h 56 kN, a SDS 2 h 122 kN. Oba tipa motora poseduju sistem za dopunsko sagorevanje, sa podsistemom za promenu protoka izduva.
=== Naoružanje === desno|mini|300px|Crtež Feniksa, sa označenjem sekcija. Tomket je koncepiran za nadmoć u vazdušnom prostoru, u periodu hladno-ratovske trke u naoružanju i direktnih pretnji protivničkoj strani. Projektivan je da preživljava napade sovjetskih raketa i aviona. i da opasnije zapreti od njih. Izabran je da odgovori ovoj nameni, u ulozi platforme, za tešku raketu vazduh-vazduh AIM-54 Feniks (AIM-54 Phoenix). Ova raketa je podrazumevala i integraciju odgovarajućeg radara, a to je AN/APG-71. Sa spregnutim ovim sistemima, Tomket otkriva ciljeve udaljene do 230 km, radarom zabravi cilj na 130 km, a lansira raketu na 100 km.
Tražena superiornost u vazdušnom prostoru u svima prilikama, je diktirala integraciju, u strukturu aviona, moćnog topa M61 Vulkan (M61 Vulcan), s bojevim komletom (BK) od 676 granata. Sve ostalo naoružanje, ukupne mase do 6.700 kg, Tomket nosi na 10 spoljnjih nosača:
Srestva integrisana na Tomketu
Rakete vazduh-vazduh
Bombe
Podvesni kontejneri
desno|mini|300px|Tomket sa raketama [[AIM-54 Feniks.]]
Varijante
U periodu od 1969. do 1991. godine, ukupno je proizvedeno 712 aviona Tomket. Tu proizvodnju sačinjavaju avioni u varijantama:
YF-14
YF-14 je prototip, proizveden je u 12 primeraka. Na ovim avionima prototipovima je raspodeljen ukupni sadržaj ispitivanja u letu. U toku realizacije tih zadataka je bilo nekoliko gubitaka tih aviona i s katastrofalnim posledicima po pilote. To je posledica nategnutih ambicija, iznad nivoa trenutno raspoloživih tehnologija.
F-14A
F-14A  je serijski avion, proizvedeno je za američku mornaricu 545 i 79 + 1 (jedan nije isporučen) za Iran. Poslednjih 102 aviona, iz ove serije, je s poboljšanim motorom TF30-P-414A. Jedan, ne isporučeni avion Iranu, je predat mornarici SAD.
F-14B
F-14A + Plus ili  F-14B  s poboljšanim motorom GE F110-400, je proizveden u 38 primeraka. Unapređeno je 48 aviona F-14A u varijantu »B«. Pored zamene motora, ovo unapređenje je obuhvatilo i ugradnju radara za navođenje i uozorenje ALR-67. Radar AWG-9 je zadržan. Krajem 1990-ih godina je 67 aviona F-14B modifikovano, s ciljem povećanja njihovog roka upotrebe, u model F-14B poboljšan.
Motor TF30, od početka svoje upotrebe na Tomketu, je imao problema sa osetljivim kompresorom, što mu je smanjivalo pouzdanost. Na brzim prelaznim režimima je dolazilo do gušenja komresora.
F-14D Super Tomket
F-14D Super Tomket  je nastao zamenom motora TF-30, s poboljšanim GE F110-400 i zamenom sistema avioopreme na prethodnim varijantama. Na ovom standardu Tomketa je integrisan novi radar i nova aviooprema. Ukupno je proizvedeno 38 novih aviona u ovom standardu, a retroaktivno je prepravljeno 18 standardnih F-14A.
Za razliku od avioelektronike na F-14A (gde su u većoj meri bili analogni sistemi), F-14D ima digitalnu obradu, zasnovanu na magistrali podataka standarda MIL-STD-1553G, koja multiprocesorski integriše avionske sisteme. Vazduhoplovnim stručnim jezkom rečeno, na avionu F-14D je izvršena integracija sistema na bazi magistrale podataka standardizovane po standardu MIL-STD-1553G.
F-14D koristi ASN-130 digitalni inercijalni navigacioni sistem, koji se koristi i na F/A-18 Hornetu. ASN-139 je laserski inercijalni navigacioni sistem, projektovan je tako da bude kompatibilan sa ASN-130 (ASN-130).
Na F-14D je udvojen standardni računar leta (Računar Tomketa; AYK-14). F-14D ima poboljšanu detekciju i merenje udanjenosti do cilja. Digitalni procesori obrađuju radarske podatke, određuju prioritete ciljeva i vrše izbor upotrebe oružja. Na F-14A, integracija projektila je izvršena direktno s radarom AWG-9, a na F-14D je to programirano u bazi podataka digitalnog upravljačkog sistema.