cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granja Buenavista, Silao de la Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1810 m.
Strandquist, Minnesota
Standkvist je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 69, što je 19 (-21,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Krištanci
Krištanci je naselje u slovenskoj Općini Ljutomeru. Krištanci se nalaze u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 76 stanovnika.
Sommersdorf
Sommersdorf se može odnositi na
Kalnik
Na južnoj strani ispod vrha Vranilca nalazi se selo Kalnik, sa župnom crkvom Sv. Brcka, a petnaestak kilometara južnije i Križevci. Sama vršna stijena nije pošumljena, dok se zapadno od nje su zidovi Grada Mali Kalnik, na stjenovitom vrhu Pusta Barbara, u najzapadnijem predjelu uz autoput kod mjesta Paka nalazi se Stari grad Paka iz 12. stoljeća djelomićno obnovljen, a u pregibu na stijeni sjeverno od mjesta Kalnik smješten je Stari grad Veliki Kalnik na 500 metara, izgrađen u 13. stoljeću. Poznat po Beli IV. i šljivarima iz kalničkih sela, koji su mu za vrijeme opsade noću donosili hranu i šljive, koje su omogućile da preživi opsadu, pa ih je on za nagradu darivao plemićkim poveljama (Kalnički Šljivari).
Planina je mjesto koje privlači planinare, penjaće, paraglajdere i druge izletnike. Zapadno od Starog grada Velikog Kalnika nalazi se planinarski dom Kalnik na 480 m, s mogučnošću smještaja i prehrane. Do njega vodi asfaltirana cesta od mjesta Kalnik. Od planinarskog doma vodi puno planinarskih staza i puteva do raznih planinarskih destinacija. Naćinjena je planinarsko turistička karta Kalnika. Planinarski vodić po Kalniku ne postoji. Godine 1996. izgrađena je i otvorena u lipnju Poučna staza na Kalniku u dužini oko 5 kilometara.
Osam kilometara od Koprivnice u dijelu istočnog Kalnika, na koti Pesek (295 m)(blizu Rasinje) nalazi se planinarska kuća "Rudi Jurić". Ona je na trasi Koprivničkog planinarskog puta kontrolna točka broj 1. Od nje vodi označena markirana planinarska staza preko Vrhovca Sokolovačkog, Malog Botinovca, Apatovca, Stupa i Vratna do planinarskog doma na Kalniku (oko sedam sati hoda). Koprivnički planinarski put proteže se dijelom istočnog Kalnika a dijelom sjeverozapadnim predjelima Bilogore.
Kod mjesta i općine Gornja Rijeka nalazi se slikoviti potok i Klanac Šokot s slapovima i kružnom planinarskom stazom. U mjestu se nalazi i dvorac obitelji Erdedy iz 18. stoljeća.
Kod mjesta Čanjevo u općini Visoko nalaze se ruševine Starog grada Čanjevo na stijeni iznad mjesta.
Na stijenama starog Starog grada Velikog Kalnika i stijenama sjeverno od planinarskog doma (7 zubi) uređeno je stotinu penjačkih smjerova, a s platoa kraj TV tornja i platoa zapadno od vrha Vranilca(643 m) polijeću paraglajderi.
Istočno od grada Velikog Kalnika proteže se u dužini oko 4,5 kilometara stjenoviti uglavnom pošumljeni greben zvan Kalnička greda,s vrhovima Vuklec (572 m), Podrevec (544 m) i Škrinja(504 m). Vuklec je stjenoviti vrh obrašten gustim raslinjem u zapadnom dijelu. Oko polovice Kalničke grede nalazi se stjenoviti vrh zvan Podrevec, do njega je uređen markirani pristup od staze za Škrinju. Najniži vrh Škrinja (oko 504 m) u najistočnijem dijelu Kalničke grede, predstavlja oko 80 metara dugački goli stjenoviti ispresjecani greben. od kuda se pružaju prekrasni vidici. Do nje je uređen pristup od seoskog mlina u selu Kalnik i od planinarskog doma na Kalniku. Istočno od Kalničke Grede je dugački prodor Vratno, koje ćine ostaci nekadašnjeg sela, lugarnica Vratno i Rinkov (stara tvornica vapna). Kroz Vratno ide stara rimska cesta, koja duboko na sjever zasjeca greben planine, od početnih 200 metara, pa sve do iznad 350 metara. Sadašnja cesta spaja Vratno s Apatovcem i Slanjem, pa je tu moguće do Ludbrega i Koprivnice. Kod lugarnice Vratno lijeva cesta omogućuje prilaz izvoru Kamešnice, te selima Ljubelj Kalnički i Drenovec.
Oko tri sata i tridest minuta hoda, istočno od Starog grada Velikog Kalnika izvire mineralna voda, kod sela Apatovec - Apatovečko vrelo, koja se danas puni pod nazivom Kapljice iz kalničkih izvora, a na sjeveru su Varaždinske Toplice, što sve govori da se ispod planine nalaze aktivne stijene.
Weitenhagen
Weitenhagen se može odnositi na
Opština Teotongo, Oaxaca
Teotongo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 938 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2091 m.
Crécy-sur-Serre
Kresi sir Ser je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1550 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 86 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 62 metara (maksimalnoj 133 m, a minimalnoj 57 m).
El Bambú, Actopan
El Bambú je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Lindenberg
Lindenberg se može odnositi na
Capitolo-Costa, Savona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Wesenberg
Wesenberg se može odnositi na
Rajiin
Rajiin je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 1. oktobra 2003. godine. Radnja prikazuje kako posada Enterprisea na vanzemaljskoj tržnici sretne seksualnu robinju Rajiin koja iskoristi priliku da pobjegne od svojih gospodara i zatraži utočište na brodu, ali se na kraju ispostavi da nije ono za što se izdaje.
Montefelecchio, Reggio Emilia
Montefelecchio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 832 m.
La Puerta Blanca, Texistepec
La Puerta Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texistepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Löbnitz
Löbnitz se može odnositi na
UTC+13
thumb|500px|UTC+13: plavo (decembar), narančasto (jun), žuto (cijela godina), svjetlplavo - morska područja
UTC+13 je vremenska zona koju koriste:
El Hualul, La Misión
El Hualul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini La Misión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 604 m.
Darienin
Darienin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 271,268 Da.
Corinne, Utah
Korin je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Zef Serembe
Zef Serembe (, 6. mart 1844 – 1901) bio je arbereški lirski pjesnik. Sastavio je neke od najboljih pjesničkih zbirki na albanskom jeziku u 19. stoljeću. Atmosfera očaja i tragedije koja ga je progonila tijekom života iznova izranja na površinu njegove poezije.
Zona Insediamenti Produttivi, Ancona
Zona Insediamenti Produttivi je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Zef Serembe
Život
Serembe je rođen u San Cosmo Albaneseu, u kalabrijskoj provinciji Cosenzi, i studirao je na kolegiju sv. Adrijana. U ranoj mladosti zaljubio se u djevojku iz rodnog sela, koja je s obitelji emigrirala u Brazil i potom umrla. Opsjednut tim gubitkom i mišlju da pronađe barem njezin grob, Serembe je 1874. otplovio prema Brazilu u potrazi za novim životom. Uz pomoć preporučnog pisma Dore d'Istrije, primljen je na dvoru Pedra II od Brazila. Nakon tamošnje kratke ljubavne veze, razočaran i potišten vratio se u Europu. Po njegovom dolasku u Stari svijet u septembru 1875. godine njegova se sreća još jednom okrenula na gore. Opljačkan mu je sav novac, vjerojatni u luci Marseilleu, te je bio prisiljen pješice se vratiti u Italiju, a navodno je na putu izgubio mnogo svojih rukopisa. U Livornu mu je Demetrio Camarda dao novac za put vlakom do Cosenze. Očaj, koji je nesumnjivo proizašao iz kronične depresije ili nekog drugog oblika psihičkog poremećaja, pratio je Serembea kamo god je išao i činio ga usamljenim i nesigurnim. Sklonio se u san o zemlji svojih predaka, viziji pokvarenoj realnošću turske okupacije u Albaniji i ravnodušnošću zapadnih sila prema njezinim patnjama. U njegovoj emocionalnoj izolaciji, Italija je za Serembea sve više postajala tuđina Godine. 1886. posjetio je arbereška naselja na Siciliji, a 1893. putovao u Sjedinjene Države, gdje je živio oko dvije godine.
The War of the Worlds (film, 1953)
The War of the Worlds je američki science fiction film snimljen 1953. u režiji Byrona Haskina, poznat kao jedno od klasičnih ostvarenja žanra, odnosno filmova koji je za glavni motiv imao vanzemaljsku invaziju.
San José la Soledad, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 637 m.
Corinne, Utah
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 685, što je 64 (10,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Alejandro Martínez, Armería
Alejandro Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Armería.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Lucas Valley-Marinwood, California
Lucas Valley-Marinwood je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.094 stanovnika.
Rafael Mora, Armería
Rafael Mora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Armería.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Poggiovalle, Rieti
Poggiovalle je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 823 m.
Vietto, Biella
Vietto je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Zef Serembe
Život
Svezak njegove poezije na talijanskom jeziku objavljen je u New Yorku 1895. godine. Godine 1897. drugi je put emigrirao iz rodne Kalabrije u Južnu Ameriku i pokušao započeti novi život u Buenos Airesu u Argentini. Sljedeće godine je se razbolio, i 1901. umro u Sao Paulu u Brazilu.
Lano, Siena
Lano je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Kuršinci
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 178 stanovnika.
Vietto, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Zef Serembe
Djela
Mnoga Serembeova djela (poezija, drama i prijevod Davidovih psalama), koja je neprestano mijenjao i revidirao, bila su izgubljena u nevoljama koje je doživio. Za života je objavio sljedeća djela:
Druga su djela pronađena u raznim arhivima i rukopisima posljednjih godina, a neke su njegove pjesme doista preživjele usmenim prijenosom među seljanima San Cosmo Albanesea. Taj znak njegove popularnosti kod kuće prilično je iznenađujući, s obzirom na činjenicu da je veći dio svog života proveo daleko od rodnog sela.
Lano, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Zef Serembe
Književni stil
Mnogi smatraju da se Serembeova poezija, malodušna i melankolična po karakteru, a opet često rodoljubiva i idealistička po nadahnuću, ubraja među najbolje lirsko pjesništvo na albanskom jeziku, barem prije modernog doba. Njegove teme kreću se od milozvučnih tekstova o ljubavi do hvalospjeva o njegovoj rodnoj zemlji (bila to Italija, zemlja njegovog rođenja ili Albanija, zemlja njegovih snova), od elegantnih pjesama o prijateljstvu i ljepotama prirode do stihova religiozne inspiracije. Među njegovim romantičnim pjesmama nostalgičnog nacionalizma, koje učvršćuju književnu vezu sa sve brojnijom generacijom pjesnika Albanskog narodnog preporoda u 19. stoljeću, nalaze se tekstovi posvećeni njegovoj izgubljenoj domovini, Ali-paši Tepeleni, Dori d'Istriji i Domenicu Mauru. Iako je bio patriot, Serembe nije bio intelektualni pjesnik koji bi nam mogao pružiti pjesničku kroniku prošlosti Albanije; bio je pjesnik osjećaja, prvenstveno samoće i razočaranja.
Papendorf
Papendorf se može odnositi na
The War of the Worlds (film, 1953)
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana britanskog pisca H. G. Wellsa. Radnja je, pak, premještena u suvremenu Južnu Kaliforniju i prikazuje kako se tim naučnika na čelu sa dr. Claytonom Forresterom (koga tumači Gene Barry) istražuje pali meteorit za koga se na kraju ispostavi da predstavlja marsovsku letjelicu, odnosno prethodnicu flote letjelica koje započinju napadati i uništavati gradove i ljude na cijeloj Zemlji.
Film se, osim po mjestu radnje, od romana razlikovao i po tome što je imao snažan religijski, odnosno kršćanski naboj koji je bilo teško pomiriti sa ateističkim stavovima samoga Wellsa. Na film je u značajnoj mjeri uticao i Hladni rat, odnosno sve veća bojazan od njegove oružane eskalacije u kojoj bi se primijenilo nuklearno oružje sa apokaliptičnim posljedicama po civilizaciju i čovječanstvo. Relativno skroman budžet je, pak, producenta Georgea Pala natjerao da odustane od planova da film snimi u novoj 3-D tehnologiji, kao i da se za scene globalne destrukcije koristi vješto umontiranim dokumentarnim snimkama iz Drugog svjetskog rata, odnosno testova eksperimentalnog bombardera Northrop YB-49 koji u jednoj sceni neusšješno "napada" Marsovce s atomskom bombom. Isti ti obziri su Pala natjerali da u mnogim detaljima izmijeni mnoge fizičke i druge detalje Marsovaca iz romana, ali su ga također potakli na brojne domišljate i invetivne tehnike specijalnih efekata koji su kasnije nagrađeni Oscarom.
Film je nakon premijere imao veliki uspjeh i potakao je snimanje brojnih filmova sa sličnom tematikom. U velikoj je mjeri je uticao na brojne kasnije filmaše, među kojima se najviše ističe Steven Spielberg koje je neke od scena koristio kao inspiraciju za Bliske susrete treće vrste.
Sam film je decenijama kasnije dobio svoj nastavak u televizijskoj seriji koja se originalno prikazivala od 1988. do 1990. godine.
Bernsdorf
Bernsdorf se može odnositi na
Yoshio Kato
(1. august 1957.) je bivši japanski nogometaš.
Boiry-Saint-Martin
Boari Sen Marten je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 281 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara (maksimalnoj 122 m, a minimalnoj 79 m).
La Tinajita, Acámbaro
La Tinajita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Colonia Plan de Ayala, Zacatepec
Colonia Plan de Ayala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Zacatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 925 m.
Војник (Деспотовац)
Демографија
У насељу Војник живи 779 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (42,8 код мушкараца и 43,9 код жена). У насељу има 312 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,03.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Lattarico, Cosenza
Lattarico je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Cerro Cabezón, Ahome
Cerro Cabezón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Lattarico, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Cerro Cabezón, Ahome
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
UTC+14
thumb|500px|UTC+14: Plavo (decembar), narančasto (jun), žuto (cijela godina), svjetloplavo - pomorske oblasti
UTC+14 je vremenska zona koja se nalazi neposredno zapadno od Međunarodne datumske linije te tako predstavlja prvi dio planete na kojoj počinje novi dan.
Koriste ga:
Opština Slatina, Olt
Slatina je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
UTC+13:45
thumb|500px|UTC+13:45: plavo (decembar), narančasto (jun), žuto (cijela godina), svjetlplavo - morska područja
UTC+13:45 je vremenska zona koja se koristi na otocima Chatham kraj Novom Zelanda za vrijeme ljetnog računanja vremena.
Böhlen
Böhlen se može odnositi na
Ikona
thumb|right|[[Krštenje, ranohrišćanska freska iz rimskih katakombi.]] thumb|Hrist i [[sveti Mina, koptska ikona iz 6. veka.]] thumb|Freska Hrista iz [[Aja Sofija|Aje Sofije]] thumb|right|[[keramika|Keramička ikona iz Preslava, Bugarska (oko 900. godine)]] thumb|right|Vladimirska [[Bogorodica, ruska ikona (12. vek)]] thumb|right|Freska iz manastira [[Sopoćani]] thumb|right|[[Beli anđeo, freska iz manastira Mileševa]]
Ikona (gr. εἰκών - slika, obraz, predstava) je slika na drvetu, platnu, staklu ili kamenu sa likom Isusa Hrista, Bogorodice, drugih svetitelja, anđela ili drugih događaja vezanih za istoriju crkve i Sveto pismo. Prisutne su u svim pravoslavnim hramovima, gde se postavljaju na ikonostase i zidove."Ikone se ugrađuju u razvijeni ikonostas po određenim crkvenim kanonima."
Istorija i karakteristike
Najstarije pojave hrišćanstva nist pratile i likovne predstave i tako su slike svetitelja očuvane tek iz 3. veka ali su izazvale velike rasprave u crkvenim krugovima. Pojavljuje se strah da se predstavljanje boga i svetitelja ne poistoveti sa paganskim idolima. Ovo je podstaklo mnoge crkvene poglavare da se suprotstave svakom prikazivanju hrišćenske istorije u oblicima umetnosti.U 8. veku vodila se velika rasprava oko toga da li ikone treba poštovati ili ne.Ova borba, u istoriji crkve poznata kao ikonoborstvo, završila se zaključkom i naredbom Sedmog vaseljenskog sabora da se ikone moraju poštovati. Tome je doprinela živa antička tradicija i antropomorfizam što je dovelo do prevođenje hrišćanske dogme na jezik razumljivih figuralnih oblika. Prošli su vekovi dok u Crkvi nije nađeno objašnjenje za poštovanje ikona.
Umetnost slikanja ikona je održavana i mnogo posle propasti Vizantijskog carstva. Ikone su se nosile na ratištima kada se odlazilo u ratne pohode, unosile su se u dvorove ali i u domove i manastirske kelije, crkve i katedrale.Ikona nije ukras nego vizuelno saopštavanje nevidljive božanske stvarnosti, koja se manifestuje u vremenu i prostoru. Ikone se ne poštuju na materijalnoj osnovi. Poštovanje se ukazuje naslikanoj ličiosti, a ne materiji od koje je napravljena ikona. . One su izrađivane od raznih materijala, slonove kosti, emajla, mozaika, mermera, srebra i zlata, a često su slikani bojama na drvenoj podlozi. Ipak sve sačuvane ikone nisu i umetnička dela.Jezik kojim su slikane vizantijske ikone sve do 17. veka pa čak i do početka 18. veka gubi se posle toga vremena.
Vizantijske ikone
U toku borbi protiv ikona, mletačkim pljačkama u 12. veku i turskim pustošenjima u 15. veku stradale su carigradske ikone i malo se njih očuvalo do današnjih dana. Treba odmah da bude jasno da ikone nisu samo slike na drvenoj podlozi već su to i freske, mozaici i ikone u drugim tehnikama. Tako su se ispod krečnog maltera pojavile ove stare ikone i one predstavljaju najveći domet vizantijske umetnosti u Carigradu. Carigradski majstori su bili nadareni majstori koji su radili ikone sa najvećom umešnošću i oni su bili poznati u svetu kao takovi i jako su bili cenjeni i traženi. Carigrad je imao monopol za izradu mozaika i ikona svake vrste a radli su se i minijaturni mozaici kasnije u toku razvoja ove umetničke grane, finih tvorevina i bili su velike umetničke vrednosti. Dok je tokom 14. veka Carigrad držao prednost u ovoj umetnosti i zauzimao vodeće mesto nakon toga su se pojavili rivali u Grčkoj, slovenskim šemljama Balkana i Rusiji koji su prihvatili i razvijali ovu umetnost od 9. veka do prve polovine 15. veka kada se javlja zamor u ovoj umetnosti.
Gruzijske ikone
Gruzija je primila hrišćanstvo u 4. veku i kao mnoge zemlje doprinela je razvoju ove umetnosti. Tu se sačuvalo jeko mnogo ikona od 9. veka sve do 19. veka i one osim što prikazuju svetitelje i kako se javljaju kompozicije zajedničke za celu hrišćansku umetnost tu se spojivši tradicije u umetnosti od metala javljaju ikone sa okovom koje se dobijaju iskucavanjem metala, kao i teme vezane za kultove svetitelja iz narodnih verovanja. Polazeći od vizantijskih uzora gruzijski majstori menjaju ikone i unose osećejnost u slike koje su stvarali.
Ruske ikone
Na izložbi 1913. godine je prvi put prikazana zbirka staroruskih ikona i ovo otkriće predstavlja priznanje zaboravljenih ostataka ruske umetnosti. Ikone koje su restaurisane i sačuvane do današnjih dana svedoče da su njihovi stvaraoci bili umni ljudi te i ako nisu poštovali sve crkvene norme, bili ubeđeni u istinitost onoga što su na svojim ikonama predstavili.
Grčke ikone
Solun u Grčkoj je bio veliki centar u kojem su se gradile mnoge crkve i manastiri ali nema mnogo sačuvanih ikona do današnjeg vremena. Radionice Soluna su izrađivale pokretne ikone i zidne slike i u gradu i izvan njega i one su izrađivane u različitim tehnikama u metalu, platnu, mermeru, slonovači i dragom kamenju. Posle pada Carigrada u boljem položaju su bili oni delovi Grčke koji su bili pod Mletačkom upravom od onih koji su bili pod Otomanskim carstvom jer su Mleci dali veće slobode i tu se na Kritu razvija jedna škola a u 16. veku se javlja i druga škola u srednjoj Grčkoj čiji su autori anonimni i mogu se dovestiu vezu sa slikarem Franglos Katelanosom a kasnije se pominju i Franglos Kondiris i njegov brat Georgije.
Srpske ikone
Najstarije ikone iz Raške su nestale i o njima nemamo čak ni pismenih tragova u pisanim izvorima i najstarije očuvane ikone su freske iz Studenice (1208. – 1209. godine). Kasnije se pojavljuju i slikarske radionice 13. veka. Sava Nemanjić je ikone nabavljao u Solunu. Nemanjići su podsticali umetnost i bili su veliki ktitori koji su potstakli kult Sv. Simeona i Sv. Save njegovog sina. Radeći u Srbiji ili u srpskom primoriju na način „pctores greci“ domaći majstori su se proslavili kao umetnici koji mogu da slikaju na grčki način sa tekstovima na Grčkom i primali su razne stilske pouke. Kralj Milutin (1282. – 1321.)je bio veliki pobornik kulture i umetnosti i upućivao je molitve Sv. Simeonu i Sv. Savi a za njega su radili veliki i vešti slikari iz dvorske radionice Mihajlo i Evtihije, dok su za feudalnu vlastelu toga vremena radili manje poznati ali isto tako traženi majstori za njihov ukus.
Krajem 14. i 15. veka nestale su jedna za drugom feudalne drževe Balkana i dvorovi feudalaca koji su podsticali umetnost i kulturu. U 14. veku Turska je ispoljila izvesnu toleranciju prema hrišćenskom svetu i u 16. veku je obnovu spomenika doživela Sveta gora a zatim i Pećka patrijaršija. Najveći slikar posle 1557. godine bio je pečki slikar Longin koji se i potpisivao na ikonama koje je radio i na njegovim delima su učili drugi slikari ikona. U drugoj polovini 16. veka radilo je još nekoliko velikih majstora i među njima na primer Georgije „krstar“, posle zoograf Georgije Mitrofanović, Kozma i drugi.
Dugi i plodni period na stvaranju ikona sa religioznom tematikom i temama iz 12. veka do 17. veka pretvoren je tokom 18. veka u neuspele pokušaje da se izmire sa Evropskim uticajima u umetnosti.
Fraccionamiento Colinas del Sur, Silao de la Victoria
Fraccionamiento Colinas del Sur je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1783 m.
Kostojevići
Kostojevići je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Bajina Bašta u Zlatiborskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 495 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 526 stanovnika).
Demografija
U naselju Kostojevići živi 399 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,9 godina (42,4 kod muškaraca i 45,4 kod žena). U naselju ima 170 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,91.
Challerange
Šaleranž je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Vuzje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 461 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 106 metara.
Exorcist II: The Heretic
Egzorcist 2: Heretik (eng. Exorcist II: Heretic) je američki horor iz 1977. godine, koji je ujedno i nastavak filma Egzorcist iz 1973. Film je režirao John Boorman, koji je također, zajedno s Williamom Goodhartom, napisao i scenarij za film i to po originalnoj priči Rospoa Pallenberga. Autor originalnog Egzorciste, William Peter Blatty, nije bio uključen u produkciju filma, što je naposljetku dovelo do toga da mu se u filmu odalo priznanje samo za kreaciju likova. Richard Burton glumi egzorcistu, tj. oca Philipa Lamonta u John Boormanovom nastavku Egzorciste.
Radnja
Iako sada već vidno normalna i zbrinuta od strane svoje skrbnice Sharon Spencer (Kitty Winn), koja se brine o njoj dok joj je majka odsutna, Regan nastavlja biti promatrana u psihijatrijskoj ustanovi od strane dr.Jean Tuskin (Louise Fletcher). Ona tvrdi da se ničega ne sjeća, ali Tuskin vjeruje kako je njeno sjećanje samo zakopano i potisnuto. U pokušaju da iskopa njeno sjećanje na egzorcizam ili točnije rečeno okolnosti u kojima je otac Merrin poginuo, dr.Tuskin je hipnotizirala djevojku, na koju se potom prikačila pomoću "sinkronizatora" - uređaja koji se koristi za sinkronizaciju moždanih valova dvoje ljudi. Tuskin se nalazi kako telepatski "svjedoči" Reganinom sjećanju na nemile događaje. Ona je toliko preopterećena time da ju Lamont mora spašavati.
Nakon posjeta kuće u Georgetownu, u kojoj je egzorcizam izvođen, Lamont se vraća nazad kako bi se pomoću sinkronizatora spojio s Regan. Svećenika, potom, Pazuzu duhovno odvodi u prošlost kako bi promatrao oca Merrina kako u Africi izvodi egzorcizam na malenom dječaku po imenu Kokumo (James Earl Jones). Saznavši kako je dječak razvio posebne moći kojima se može boriti protiv Pazuzua, koji se manifestira kao roj skakavaca, Lamont putuje u Afriku kako bi potražio pomoć od sada odraslog Kokumoa, pri čemu se oglušuje na zapovijedi svojih nadređenih.
Lamont saznaje kako Pazuzu napada samo određene ljude iz razloga jer svi oni imaju nekakvu natprirodnu sposobnost, ili su na neki drugi način pomogli drugima. Egzorcizam koji je on sam odradio je bio izvođen nad meksikankom koja je govorila kako "liječi bolesne".
Kokumo je postao znanstvenik koji se bavi proučavanjem kako spriječiti rojeve skakavaca da napadaju biljke koje ugajaju ljudi.
Regan, vrlo vjerojatno zbog svog iskustva sa sinkornizatorom, otkriva svoju sposobnost, koja joj omogućava da telepatski dopre u um drugih ljudi; što ona koristi da bi, na primjer, pomogla autističnoj djevojci da progovori. Nadalje, u filmu se otkriva kako je otac Merrin pripadao skupini teologa koji su vjerovali da su posebne, nadnaravne sposobnosti bile zapravo darovi kojeg će jednoga dana dijeliti cijelo čovječanstvo, u jednoj vrsti globalne svijesti (slično idejama Teilharda de Chardina, na kojem je Blatty zapravo i temeljio lik oca Merrina); on je vjerovao da su ljudi poput Kokuma i Regan bili predvodnici ove nove vrste čovječanstva. U jednoj viziji, Merrin moli Lamonta da pazi na Regan
Iz nekog razloga, to tjera Lamonta i Regan na povratak u Georgetown, u staru kuću u kojoj je bila opsjednuta. Zbog zabrinutosti za Reganinu sigurnost, prethodno spomenute, prate Tuskin i Sharon. Na putu ondje, Pazuzu iskušava Lamonta (a doima se i Sharon) nudeći im neograničenu moć. Međutim, Lamont se odupire tom iskušenju i nastavlja sa svojim originalnim planom. Nadalje, došavši u kuću, na Lamonta i Regan se obrušava jato skakavaca, nakon čega se Pazuzu pojavljuje kao vrlo ljuta verzija same Regan. Lamont, shvaćajući kako se jednostavno mora oduprijeti tom izazovu, izrezuje srce Pazuzuovoj verziji Regan. Nakon prethodno spomenutog Lamontovog djela, Regan protjeruje skakavce (a čovjek bi pretpostavio i Pazuzua), provodeći isti ritual koji je Kokumo koristio kako bi se riješio istih kada su se pojavili u Africi. Izvan kuće, čini se kako je Pazuzu opsjeo Sharon, no ta opsjednutost se brzo riješava i to na način da Sharon izvršava samoubojstvo. Na samom kraju filma, Tuskin predaje skrbništvo nad Regan Lamontu, nakon čega on sam ostaje u kući kako bi odgovorio na policijska pitanja koja će uslijediti.
Produkcija
Egzorcist 2: Heretik, vrlo iščekivani nastavak jednog od financijski najuspješnijih filmova u hollywoodskoj povijesti, je bio najskuplji film koje je Warner Bros. producirao, u to vrijeme. Režiser Boorman je kontaktirao Williama O'Malley kako bi zatražio od njega da reprizira svoju ulogu oca Dyera iz prvog filma (čiji je lik kasnije pretvoren u oca Lamonta); međutim, O'Malley je bio zazuzet i nije mogao ponoviti tumačenje tog lika. Nakon toga, Boorman je za tu ulogu odabrao Richard Burton a lik oca Dyera je promijenio u lik oca Lamonta.
Film je na kraju završio kao jedan od najpoznatijih komercijalnih promašaja ikada. Zbog toga što su izvještaji pokazivali kako je film na svojoj premijeri kod publike izazvao smijeh, bio je ubrzo povučen s tržišta i prepravljen od strane Boormana u pokušaju da naraciju filma učini razumljivijom. No, izmjenjena verzija filma, koja je mnogo godina bila jedina dostupna verzija filma, tj. sve do 1990. kada je izdana originalna verzija na video kaseti, nije ništa bolje prošla (neki kritičari su komentirali kako je Boormanovo restrukturiranje film učinilo još nepovezanijim).
Reakcija
Dok je većina novinara u svojim recenzijama bila oštra prema filmu, Pauline Kael je uvelike preferirala Boormanov nastavak u odnosu na original, pišući pri tom u svojoj recenziji u New Yorkeru kako je Egzorcist 2 "imao više vizualne magije nego tucet drugih filmova zajedno". U posljednjih nekoliko godina, drugi, značajni obožavatelji filmova Egzorcist, su također počeli hvaliti film. Kim Newman je u Nightmare Moviesima (1988.) godine napisao kako "film ne funkcionira na brojne načine... No, ipak kao i Ennio Morriconeov miks plemenske i liturgijske glazbe, uspjeva biti vrlo interesantan." Režiser Martin Scorsese je izjavio, "Film postavlja pitanje: Donosi li velika dobrota sama po sebi i veliko zlo? To nas vraća na knjigu o Jobu; Bog testira dobrotu. U tom svijetlu, Regan (Linda Blair) je svetica modernoga doba - poput Ingrid Bergman u Europi '51 (eng. Europa '51) a na jedan način i poput Charlie u Ulicama zla. Ja volim prvog Egzorcistu, zbog katoličke krivnje koju osjećam a i zbog toga što me je na mrtvo prestrašio; no Heretik ga nadilazi. Možda Boorman nije uspio istaknuti ono bitno, no film svejedno zaslužuje bolje no što je prošao."
Film je nepovratno oštetio karijeru Linde Blair, koja je, od jedne od najtraženijih hollywoodskih mladih glumica, spala na glumu u niskobudžetnim eksploatacijskim filmovima. Boorman se nekoliko godina kasnije, s uspješnim Excaliburom, financijski oporavio a serijal filmova Egzorcist je u tom vremenu konačno dobio konvencionalniji i publici bliži nastavak pod imenom Egzorcist 3 (1990.), koji je nastao Blattyevom prilagodbom vlastitog romana po imenu Legija (eng. Legion).
Nedosljednosti
Egzorcist 2: Heretik posjeduje mnogo propusta i različitosti u odnosu na prvi film. Naime, čini se da crkva posthumno optužuje oca Merrina za herezu zbog toga što je izveo ritual egzorcizma nad Megan - pa ipak, u prvom filmu, crkva ne samo da je službeno odobrila egzorcizam, već je za njega baš i odabrala Merrina. Također, tijekom trajanja cijelog filma, oca Merrina likovi često spominju kao onog koji je spasio Megan, pa ipak nigdje se ne spominje otac Karras (koji zapravi i jest spasio Megan).
Steinhagen
Steinhagen se može odnositi na
Arroyo Seco, San Juan Bautista Valle Nacional
Arroyo Seco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Bautista Valle Nacional.
Islamizacija Albanije
Islamizacija Albanije bila je posljedica osmanskog osvajanja Albanije krajem 14. stoljeća. Osmanlije su, putem svoje uprave i vojske, donijeli islam u Albaniju raznim odlukama koje su se ticale poreskih olakšica, trgovinskih mreža i transnacionalnih vjerskih veza. U prvih nekoliko stoljeća osmanske vladavine širenje islama u Albaniji bilo je sporo, a intenziviralo se uglavnom tijekom 17. i 18. stoljeća, dijelom i zbog veće osmanske socijalne i vojne integracije, geopolitičkih faktora i sloma kršćanskih crkvenih struktura. To je bio jedan od najznačajnijih događaja u albanskoj povijesti, jer su Albanci u Albaniji prešli iz pretežno kršćanskog (katoličkog i pravoslavnog) stanovništva u pretežno muslimansko stanovništvo (suniti, bektaši i neke druge sekte), premda su se značajne kršćanske manjine zadržale u određenim regijama. Kao rezultat islamizacije, sunitski islam postao je najveća religija na albanskom etnolingvističkom području, ali su i druge religije bile prisutne u toj regiji. Religija je igrala glavnu ulogu u oblikovanju političkog razvoja Albanije u kasnom osmanskom razdoblju. Uz vjerske promjene, prelazak na islam donio je i druge društvene i kulturne transformacije, koje su oblikovale i utjecale na Albance i albansku kulturu.
Coswig
Coswig se može odnositi na
Islamizacija Albanije
Tijekom 16. i 18. stoljeća kršćanski su Albanci i prisilno prevođeni na islam brutalnim nasiljem, uznemiravanjem i povećanjem poreza. Ti su postupci izazvali albanske pobune 1433–1439, 1452, 1480–1481, 1506–1507, 1519–1520, 1594, 1601–1602, 1621, 1614, 1618, 1683–1684, 1737, 1833–1839, 1844. i 1850. godine. Premda su Albanci održavali kripto-kršćansku kulturu (Albanci koji su zvanično bili muslimani a privatno su ispovijedali kršćanstvo poznati su pod imenom "laramani"), oni koji su pokušali preći na kršćanstvo, ohrabreni papom Klementom XI, suočili su se sa smrtnom kaznom prema osmanskom pravu. Na kraju su Albanci nadmašili druge balkanske skupine u osmanskoj vladajućoj klasi i stekli dominantan položaj i utjecaj, iako u malom broju.
Rano osmansko razdoblje
thumb|left|180px|Skenderbeg (1405 –1468). Albanci su se počeli prelaziti na islam kad su krajem 14. stoljeća postali dijelom Osmanskog Carstva. Albanija se razlikuje od ostalih balkanskih regija poput Bugarske i Bosne po tome što je do 1500-ih islam ostao ograničen na članove aristokracije i rijetka vojna naselja pod vodstvom Turskih juruka. Stoga se u početku prelazak na islam odvijao uglavnom među kršćanskom elitom, koja je zadržala neke prethodne političke i ekonomske privilegije, kao i među pripadnicima nove klase timara ili vlasnika spahijske imovine u novom osmanskom sustavu.
thumb|right|250px|[[Opsada Skadra|Opsada skadra, 1478.]] Čak i dugo nakon pada Skenderbega, velike su se albanske regije često bunile protiv osmanske vlasti, što je imalo velike ljudske žrtve, uključujući desetkovanje čitavih sela. Sedamdesetih godina 16. stoljeća zaustavljen je zajednički napor osmanskih vladara da autohtoni narod preobrate na islam, kako bi se ugušili sezonski nemiri u Elbasanu i Reki, a neuspješna pobuna katoličkog stanovništva na sjeveru 1596. prethodila je nizu strogih kaznenih mjera koje poticale prelazak na islam. Do vrhunca islamizacije u Albaniji došlo je mnogo kasnije nego u ostalim islamiziranim ili djelomično islamiziranim područjima: podaci popisa stanovništva iz 16. stoljeća pokazali su da su sandžaci u kojima su živjeli Albanci i dalje bili pretežno kršćanski, a muslimani su u većini područja činili najviše 5%, dok je u većini drugih regija tijekom tog razdoblja postotal muslimana već porastao do velikih razmjera, npr. u dijelovima Bosne (Bosna 46%, Hercegovina 43%, urbano Sarajevo 100%), Sjevernoj Grčkoj (Trikala 17,5%), urbanoj Makedoniji (Skoplje i Bitola 75%) i istočnoj Bugarskoj (Silistra 72%, Čirmen 88%, Nikopolj 22%). Kasnije, u 19. stoljeću, kada je proces islamizacije zaustavljen na većem dijelu Balkana, on je nastavio ostvarivati značajan napredak u Albaniji, posebno na jugu zemlje.
U ranom razdoblju osmanske vladavine područja koja čine modernu Albaniju reorganizirana su u administrativnu jedinicu koja se zvala Sandzak-i Arnavid ili Sandzak-i Arnavud. U prvom razdoblju osmanske vladavine samo su istaknute crkve sa značajnim simboličkim značenjem ili kulturnom vrijednošću u nekom urbanom naselju pretvarane u džamije. Većinu ranih džamija sagrađenih u Albaniji osmanski sultani ponekad su uglavnom gradili u tvrđavama za osmanske garnizone za vrijeme svojih vojnih pohoda u ta područja, kao što su Džamija sultana Mehmeta Fatiha u Skadru, Crvena džamija u Beratu i druge.
Osmanska je vlast u pravilu uvelike tolerirala kršćanske podanike, ali ih je i diskriminirala čineći ih građanima drugog reda putem viših poreza i raznih zakonskih ograničenja, poput nemogućnosti izvođenja muslimana na sud, posjedovanja konja ili oružja ili, pak, posjedovanja kuće s pogledom na muslimane. Iako su osmanske vlasti bile kronično sumnjičave prema katoličanstvu, u velikoj su mjeri dopustile da pravoslavna crkva nesmetano funkcionira, osim u određenim trenucima, kada je crkva bila potisnuta protjerivanjem episkopa ili su im oduzimani prihodi i imovina. Tijekom osmanskog razdoblja većina kršćana, kao i većina muslimana, koristila je određeni stupanj vjerskog sinkretizma, još uvijek prakticirajući razne poganske obrede; mnogi od ovih obreda najbolje su sačuvani među mističnim redovima kao što je bektaški red.
Bishop Hill, Illinois
Bišop Hil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 128, što je 3 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Islamizacija Albanije
Sjeverna Albanija
Pobune katoličkih Albanaca, često u kontekstu osmanskih ratova s katoličkim silama Venecijom i Austrijom u 17. stoljeću, rezultirale su ozbiljnim represalijama protiv katoličkih Albanaca koji su se pobunili, a to je, pak, ubrzalo prelazak na islam. Godine 1594. papa je potaknuo neuspjelu pobunu među katoličkim Albancima na sjeveru, obećavajući pomoć Španjolske. Međutim, pomoć nije stigla, a kada je pobuna slomljena 1596. godine, provedene su osmanske represije i pritisak da se prihvati islam kako bi se pobunjenici kaznili. Najveći pad dogodio se između 1630-ih i 1670-ih, kada je, na primjer, broj katolika u leskoj biskupiji opao za 50%, dok je u pultskoj biskupiji broj katolika s 20.000 pao na 4.045, pri čemu je većina prešla na islam, a samo mali broj njih na pravoslavlje.
Tijekom Velikog austrijsko-turskog rata, albanski katolički čelnici Petar Bogdani i Toma Raspasani okupili su na austrijskoj strani katolike i muslimane među kosovskim Albanacima. Nakon rata, budući da je Kosovo ostalo izvan Habsburške Monarhije, uslijedile su oštre represalije. Veliki broj katolika pobjegao je na sjever, gdje su mnogi "umrli, neki od gladi, drugi od bolesti" oko Budimpešte. Nakon bijega Srba, ipeški (pećki) paša prisilio je katoličke Albance na sjeveru da se presele u sada raseljene ravnice na Kosovu i prisilio ih da tamo pređu na islam.
Preobraćenje među katolicima u zajednicama sjeverne Albanije uključivalo je muškarce koji su prešli na islam, često da bi izbjegli plaćanje poreza i drugih socijalnih pritisaka usmjerenih na muškarce u osmanskom sustavu, dok bi žene u kućanstvu ostale kršćanke. Preobraćeni muslimanski muškarci tražili su kršćanske žene kako bi održale određeni stupanj katoličanstva u kućanstvu. Godine 1703. papa Klement XI, albanskog porijekla, sazvao je sinodu lokalnih katoličkih biskupa kako bi razgovarao o islamizaciji u regiji; na sinodi također nisu prihvatili kripto-katolike u Albaniji, koji su izvana ispovijedali islam. U sjevernoj Albaniji sukob sa Slavenima pojavio se kao dodatni faktor u prelasku na islam. Dijeljenje iste vjere s osmanskim vlastima omogućilo je Albancima na sjeveru da postanu saveznici i ravnopravni u carskom sustavu i da steknu sigurnost protiv susjednih pravoslavnih Slavena.
U nekim područjima blizu istočne istočne Albanije islam je mnogo prije postao većinska religija: na primjer, službene osmanske statistike o nahiji Tetovu u današnjoj Makedoniji (koja je imala mješovito albansko, slavensko makedonsko i tursko stanovništvo) pokazuju da je broj muslimanskih obitelji prvi put nadmašio kršćanske obitelji 1545. godine, kad je bilo dva puta više muslimanskih obitelji u odnosu na kršćanske, a 38 od tih muslimanskih obitelji nedavno je prešlo na kršćanstvo, dok su u Opolju na Kosovu kod Prizrena muslimani bili u većini 1591. godine.
Središnja Albanija
thumb|150px|right|[[Olovna džamija u Beratu, podignuta u 16. stoljeću.]] Središnja Albanija bila je središte starog Egnacijevig puta, koji je povezivao trgovinske, kulturne i prometne veze, a ove su bile pod izravnom osmanskom upravnom kontrolom i vjerskim muslimanskim utjecajem. Prelazak na islam u većini središnje Albanije stoga se u velikoj mjeri pripisuje ulozi koju je njezina geografija imala u društveno-političkom i ekonomskom razvoju te regije.
Službeno osmansko priznanje pravoslavne crkve rezultiralo je tolerancijom pravoslavnog stanovništva sve do kraja 18. stoljeća, a tradicionalizam crkvenih institucija usporio je proces prelaska na islam kod Albanaca. Pravoslavno stanovništvo središnje i jugoistočne Albanije bilo je pod crkvenom jurisdikcijom Ohridske pravoslavne arhiepiskopije, dok je jugozapadna Albanija bila pod Carigradskim patrijarhatom putem Janjinske eparhije. Razlike između kršćanskih Albanaca iz središnje Albanije i ohridskih arhiepiskopa dovele su do prelaska na bektaški islam, koji je bio privlačan svima, jer je malo inzistirao poštivanju obreda.
Početkom 16. stoljeća albanski gradovi kao što su Đirokastra, Kanina, Delvina, Vlora, Korča, Klisura, Premet i Berat, a krajem 16. stoljeća Vlora, Premet i Himara i dalje su bili kršćanski, dok je Đirokastra već bio muslimanski grad. U prvim decenijama 16. stoljeća Elbasanski sandžak imao je 5,5% muslimanskog stanovništva, što je bio u tom razdoblju najviši postotak za sve sandžake s albanskim stanovništvom. Godine 1570. osmanske su vlasti započele ciljanu akciju u pravcu preobraćenja nemirnog kršćanskog stanovništva u Elbasanu i Reci. Na području oko Drača, jedan grčki putnik izvijestio je da zbog islamizacije više nema pravoslavnih kršćana. Prelazak na islam u gradovima diljem Albanije bio je spor tijekom 16. stoljeća, budući da je oko 38% gradskog stanovništva postalo muslimanima. Grad Berat postao je pretežno muslimanski od 1670. nadalje, a njegova se preobrazba dijelom pripisuje nedostatku kršćanskih svećenika koji su mogli vršiti vjerske službe.
Južna Albanija
U to vrijeme izbili su sukobi između novoobraćenih muslimanskih Albanaca i pravoslavnih Albanaca na određenim područjima. Tako je selo Borš napalo Piqueras 1744. godine prisilivši neke stanovnike da pobjegnu u inozemstvo, uglavnom u južnu Italiju. Ostala područja, poput 36 sela sjeverno od područja Pogoni, preobratila su se 1760. godine i potom napala pravoslavna kršćanska sela u okruzima Kolonja, Leskovik i Permet, uništivši mnoga naselja. Krajem 18. stoljeća, društveno-političke i ekonomske krize, zajedno s nominalnom kontrolom osmanske vlade, rezultirale su lokalnim pljačkama i čestim napadima na grčka, vlaška i pravoslavna albanska naselja koja se danas nalaze u Albaniji i izvan nje. U Albaniji su ovi napadi kulminirali uništavanjem Vitkuka, pretežno pravoslavnog albanskog središta, Moskopolja, pretežno vlaškog središta, oba s grčkom književnom, obrazovnom i vjerskom kulturom, te drugih manjih naselja. Ti su događaji prisilili neke Vlahe i pravoslavne Albance da migriraju daleko, u mjesta poput Makedonije, Trakije itd.
Neki pravoslavci, poznati kao novi mučenici, pokušali su zaustaviti plimu prelaska na islam među pravoslavnim albanskim stanovništvom i zato su bili pogubljeni. Među njima je bio značajan Kozma Etolski (umro 1779), grčki redovnik i misionar koji je putovao i propovijedao do Kroje i koji je otvorio mnoge grčke škole prije nego što su ga vlasti osmanskih Albanaca optužile da je ruski agent i pogubile. Kozma se zalagao za grčko obrazovanje i širenje grčkog među nepismenim kršćanima koji nisu govorili grčkim, kako bi mogli razumjeti spise i liturgiju i tako ostati pravoslavni, a njegova se duhovna poruka poštuje među današnjim pravoslavnim Albancima.
Drugi faktori islamizacije
thumb|270px|right|Molitva u kući arnautskog starješine, slika [[Jean-Léon Gérôme|Jean-Léona Gérômea (1857).]] Neka preobraćenja u islam, poput onog u regiji Laberiji, dogodile su se iz crkvenih raloga kad je, na primjer, lokalni biskup odbio prekinuti post prijeteći da će onaj tko prekrši pravilo otići u pakao. Prelazak na islam provođen je i iz ekonomskih razloga, koji su nudili izlaz iz teškog oporezivanja poput poreza zvanog džizija i drugih teških osmanskih mjera nametnutih kršćanima, pa su tako otvarali mogućnosti stjecanja bogatstva i slično. U vrijeme sukoba između muslimana i kršćana, lokalni interesi kao što je zaštita obitelji prevladavali su nad borbama, zbog čega su Osmanlije odbijale muslimanskim Albancima dopustiti nošenje oružja, jer bi se kršćanski Albanci često obraćali na islam kako bi stekli pravo na oružje, a zatim ga okrenuli protiv Osmanlija. Drugi faktori koji su dovodili do prelaska na islam bili su siromaštvo crkve, nepismeno svećenstvo, nedostatak svećenstva u nekim područjima i bogoslužje na jeziku koji nije albanski. Uz to, oslanjanje dračke biskupije i južne Albanije na propadajuću Ohridsku arhiepiskopiju, dijelom zbog simonije, oslabilo je sposobnost pravoslavnih Albanaca da se protive prelasku na islam.
Kripto-kršćanstvo se također prakticiralo u nekim slučajevima širom Albanije, u regijama poput Spata, među stanovništvom koje je nedavno prešlo s kršćanskog katoličanstva i pravoslavlja na islam. Gora, pogranična regija koja se nalazi u današnjoj sjeveroistočnoj Albaniji i na južnom Kosovu, imala je slavensko pravoslavno stanovništvo koje se prešlo na islam tijekom druge polovice 18. stoljeća zbog ukidanja Srpske patrijaršije u Peći 1766. godine i nestabilnosti crkvenih institucija koja je uslijedila. Počevši od 17. stoljeća, i sve intenzivnije u idućim stoljećima, na islam je prelazilo pretežno slavensko pravoslavno stanovništvo Golog Brda na istoku današnje Albanije. Romi su se naselili u Albaniji u 15. stoljeću, a oni koji su postali muslimani uključili su se u lokalno muslimansko osmansko društvo.