cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Media Vuelta, Tempoal
La Media Vuelta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Bresnica (Bosilegrad)
Bresnica je naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 77 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 131 stanovnika).
Demografija
U naselju Bresnica živi 68 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 55,4 godina (56,4 kod muškaraca i 54,6 kod žena). U naselju ima 35 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,20.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine).
Ejido Guadalajara, Mexicali
Ejido Guadalajara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Jalisco
Jalisco je jedna od 31 saveznih država Meksika, smještena na zapadu središnjeg dijela Meksika.
Graniči s državama Nayarit na sjeveroistoku, Zacatecas, Aguascalientes i San Luis Potosí na sjeveru, Guanajuato na istoku te sa Colima i Michoacán na jugu. Na zapadu izlazi na Tihi Ocean. Ime ove države je spoj dvije riječi koje dolaze iz indijanskog jezika náhuatl: xalli, koja označava pijesak i ixco, koja označava mjesto, odnosno područje.
Jalisco je treća država po broju stanovnika u Meksiku (odnosno četvrta, ako se uzme u obzir México, D.F.), i jedna je od najvažnijih u pogledu gospodarskih, trgovačkih i kulturnih aktivnosti. Glavni grad države Jalisco je Guadalajara, druga aglomeracija Meksika (iza glavnog grada), koju čini njezino metropolitansko područje (zajedno s gradovima Juanacatlán, El Salto, Tlaquepaque, Tonalá Tlajomulco de Zúñiga, Ixtlahuacán del Río i Zapopan).
Wendtorf
Vendtorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.122 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057087.
Jalisco
Najznačajnija turistička atrakcija Haliska je letovalište Puerto Valjarta. U ovoj državi se nalazi i poznati grad Tekila.
Wendtorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Vendtorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.122 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 219 stanovnika/km².
Jalisco
U središnjem delu Haliska nalazi se najveće jezero Meksika, Čapala.
Ciortești, Ciortești
Ciortești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Ciortești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4378 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
El Maluco, Guanajuato
El Maluco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 637 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Bonsmoulins
Bonmulen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Mortanj o Perš.
Samostan Poblet
Kraljevski Gospin samostan Poblet (katalonski: Reial Monestir de Santa Maria de Poblet, španjolski: Real Monasterio de Santa María de Poblet) je cistercitski samostan iz 12. stoljeća u pokrajini Conca de Barberà, u španjolskoj autonomnoj zajednici Kataloniji. mini|lijevo| Plan samostana Od 1991. godine upisan je na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao jedan od najvećih samostana u Španjolskoj, te kao veličanstvena utvrđena rezidencija Aragonskog kraljevstva s mauzolejom kraljeva Aragona i Katalonije.
Povijest
Samostan su osnovali cistercitski monasi iz Francuske 1151. godine. Glavni arhitekt kompleksa bio je opat Arnau Bargués. Samostan je prvi od tri samostana koji su poznati kao "cistercitski trokut" (druga dva su: Vallbona de les Monges i Santes Creus), a koji su pomogli utvrditi kršćanstvo u Kataloniji u 12. stoljeću. Od pokopa kralja Jakova I. Aragonskog samostan je služio i kao kraljevski mauzolej vladara Aragonske krune.
Glavni oltar crkve je 1527. godine izgradio renesansni kipar Damián Forment.
God. 1835., država je zatvorila samostan, ali ga talijanski cisterciti ponovno obnavljaju 1940. godine. Danas Samostan Poblet pripada "Cistercitskoj kongregaciji aragonskog kraljevstva", zajedno sa samostanom Santa Maria de Solius i ženskim samostanima Santa Maria de Vallbona i Santa Maria de Valldonzella. Opat Pobleta je ex officio predsjednik kongregacije, a u samostanu se nalazi još 29 monaha, po jedan oblat i jedan novak, te dva pripadnika drugih redova.
Comini, Piacenza
Comini je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 432 m.
Las Vegas, New Mexico
Las Vegas je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.753, što je 812 (-5,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rožanec
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 62 stanovnika.
Fattoria, Pistoia
Fattoria je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Bilobol
Bilobol je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 318,493 Da.
Cedro Solo, Zaragoza
Cedro Solo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 744 m.
Touche pas à la femme blanche !
Touche pas à la femme blanche ! je francusko-italijanska vestern filmska komedija snimljena u režiji Marca Ferrerija i premijerno prikazana 1974. godine. Radnja nastoji rekonstrurirati znamenitu bitku na Little Big Hornu 1876. godine. Specifičnost filma je u tome da je u potpunosti snimljen na lokacijama u središtu Pariza, odnosno na mjestu nekadašnje pariške tržnice Les Halles koja je 1971. godine potpuno razrušena kako bi se na njoj kasnije sagradio moderni supermarket. Ferreri u svom filmu to nimalo ne nastoji sakriti, pa se usred filma pojavljuju rekviziti i drugi detalji vezani za tada moderni svijet 1970-ih.
Ferreri je, navodno, velikim dijelom bio motiviran željom da se osveti kontroverznom producentu Jean-Pierreu Rassamu koji ga je zakinuo u nekim ranijim projektima, te je novi film namjerno odlučio učiniti enormno skupim, pri čemu je najviše budžeta otišlo na glumačke honorare, ali i konje, uniforme i druge rekvizite. Kao takav, film je predstavljao uspjeh za Ferreija, jer je imao loše komercijalne rezultate. Dio kritičara je, pak, u filmu pronašao alegoriju na suvremena politička zbivanja u Francuskoj, odnosno kritiku kapitalizma te paralele između uništenja popularne gradske tržnice sa genocidom američkih Indijanaca.
Opština Vulcan, Hunedoara
Vulcan je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 689 m.
Opština San Andrés Tepetlapa, Oaxaca
San Andrés Tepetlapa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1520 m.
Issa
Povijest
Otok Vis je nastanjen od prapovijesti. U Krajicinoj ili Teutinoj špilji na sjevernoj strani otoka otkopana je keramika iz razdoblja eneolitika, dok se nalazi (keramički ulomci, brončane fibule) te desetak gomila humaka i četiriju gradinskih naselja razasutih po otoku vežu uz rano, srednje i kasno brončano doba (oko 1800. do 1000. pr. Kr.). Iz ranoga željeznog doba (oko 800. do 600. pr. Kr.) potječu nalazi iz grobova na južnoj strani otoka kraj gradine Taleške glavice.
U I. tisućljeću pr. Kr. otok su držali ilirski Liburni, a početkom IV. st. pr. Kr. na području današnjega grada Visa (u predjelu Gradine i na poluotoku Prirovu) razvila se antička Issa (Ἴσσα), najvažnija grčka kolonija na tlu Hrvatske, osnutak koje se vezuje uz kolonizatorsku djelatnost sirakuškoga tiranina Dionizija Starijega. Već se u doba Dionizijeva sina započela politički i gospodarski osamostaljivati od grčke kolonije Sirakuze te djelovati kao samostalan polis. Uz najstariju povijest Isse vezuje se i ilirski dinast Jonije, koji se u Strabonovoj Geografiji spominje kao vladar Isse, a čiju povijest vjerodostojnost potvrđuju oštećeni natpis na kojem se spominje »Jonijev otok« i nalazi brončanoga novca s njegovim imenom (IONIO), koji potječe iz sredine IV. st.
Issa se od svojega utemeljenja razvijala kao samostalan polis te je kovala vlastiti novac, imala vlastitu flotu, zakone, razvijenu trgovinu, proizvodnju keramike i vinogradarstvo. U IV. i III. st. pr. Kr. osnovala je kolonije na području Lumbarde na Korčuli, Trogira (Tragurij) i Stobreča (Epetij). Imala je razvijenu trgovačku mrežu s kopnom te stroga urbanistička pravila razvoja grada. O planskoj izgradnji grada Isse svjedoče najbolje očuvane zidine iz helenističkoga razdoblja u Hrvatskoj, kao i nekropole na lokalitetima Martvilo i Vlaška njiva. Kada ju je ugrozio kralj Agrona, Issa je 231. pr. Kr. obranila svoju samostalnost uz pomoć Rimljana, čijim je saveznikom postala.
God. 47. pr. Kr., za građanskog rata između Cezara i Pompeja, stala je na Pompejevu stranu, te ju je nakon njegova poraza zauzeo Cezarov legat Vatinije. U to je doba izgubila svoje prijašnje povlastice i status slobodnoga grada, te je postala podanik Rima, ovisan o vlasti u novoj rimskoj koloniji Saloni. I dalje je ostala važno trgovačko središte. U tom su razdoblju bile izgrađene terme, kazalište i forum. U prvoj polovici I. st. stekla je i rimsko građansko pravo (Issa civium Romanorum).
Novac
Točna godina djelovanja isejske kovnice novca nije poznata, no pretpostavlja se da je ona započela s radom sredinom 4. st. pr.Kr. Sav do sada pronađeni isejski novac kovan je u bronci, od koje se kovao novac namijenjen uglavnom lokalnoj uporabi. Novac izrađivan od plemenitijih kovina bio je jamstvo za trgovanje i izvan lokalnog područja, no dosad u Issi nije pronađen. Prvotnu seriju isejskog novca emitiranu sredinom 4. st. pr.Kr. čine prekovi sirakuškog novca; na licu je prikaz glave mladića, a na naličju prikaz dupina u skoku. Neki primjerci tog novca imaju i natpis IONIO. Osim prekova sirakuškog novca za prekov se rabi i novac Herakleje i Pharosa. Ta serija trajala je do kraja 4. st. pr.Kr. Drugi primjerci isejskog novca na licu imaju prikaz žene, a na naličju osmerokraku zvijezdu. Na licu se javlja legenda IS ili IC, što je kratica od ISSAION, a znači novac države Isejaca. Taj novac nadnjeva u kraj 4. st. pr.Kr. U idućem razdoblju Issa emitira cijeli niz serija novca, koristeći se katkad za prekove novcem Metaponta, grada na obali Tarantskog zaljeva. Taj novac ima na licu prikaz Atenine glave, a na naličju prikaz jelena. Javljaju se i kovovi u kombinaciji Atena na licu i koza na naličju. Najmlađe serije isejskog novca na licu imaju prikaz srne ili kantara. One su kolale do kraja isejske samostalnosti, do sredine 1. st. pr.Kr.
Zanimljivosti
Najraskošnija grobnica pronađena na prostoru Isse je mauzolej pronađen u kolovozu 1930. godine, koji je uništen pa se o njegovu izgledu ne zna puno. Nalazio se na zapadnoj nekropoli. O izgledu njegove arhitekture može se zaključivati samo na temelju sačuvanih predmeta: pet štuko glava, ulomak mozaika, štukatura, jedan ulomak freske s antropomorfnim prikazom i fragmentarno žensko glineno poprsje. Radilo se o luksuznom ukopu u mauzolej. Pod mauzoleja resio je višebojni mozaik izrađen od malenih kockica veličine 2 mm. Rubna vrpca izvedena je kao meandar, a tekla je oko šahovskog polja od višebojnih koncentrično nijansiranih kvadrata. Ovaj ulomak je kao emblema bio položen u podnicu mauzoleja. Zidove su krasile freske i štukature, na kojima su vjerojatno bile pričvršćene glave, jer na stražnjoj strani imaju željezne klinove za pričvršćivanje. Zbog nedostataka drugih atributa teško je odrediti jesu li pronađene glave prikazi božanstava ili pak idealizirani pokojnici prikazani kao filozofi ili pjesnici sa sjetnim izrazom lica, što je značajka arhajske umjetnosti.
Grci su one koji su izrađivali kipiće od terakote nazivali koroplastima. Velika središta proizvodnje ovakvih figurica bila su Tanagra, Mirina, Aleksandrija te gradovi Sicilije i današnje južne Italije (osobito Tarant). U Issu su se kipići izvodili iz najvećeg apulskog grada Taranta. Novija istraživanja potvrdila su proizvodnju ovakvih figurica i u Issi, a ona je započela u 3. st. pr.Kr. o čemu svjedoči nalaz postolja ženske stojeće figure koja je bila odbačena kao škart. Najveći dio do sada pronađenih terakota na prostoru Isse nađen je kao prilog uz pokojnika unutar grobne komore. Većina terakota prikazuje stojeće žene ogrnute hitonom i himationom, različitih frizura ili glave pokrivene rupcem, a u rukama imaju lepeze. Česti su i prikazi božanstava, primjerice Afrodite, tip Ourania, ili različiti predmeti kao zavjetni dar božanstvima, primjerice golubica s djetelinom na prsima kao dar boginji Afroditi te različite igračke i sl. Kipići su tijekom pečenja bili premazivani temeljnom bijelom bojom, umakanjem ili premazivanjem kistom, a zatim je odjeća oslikavana u različitim bojama. Isejske terakote čine jednu od najbogatijih zbirki u Hrvatskoj, od koje je u Gospinoj batariji izložen samo manji dio. Novija istraživanja na Visu ishodovala su pronalaskom većeg broja ulomaka kalupa za proizvodnju čaša te pečatnjaka s figurom zeca u skoku koji je služio za izradu kalupa. Issa je bila najveće proizvodno središte reljefne keramike, a proizvodnja je započela u 2. st. pr.Kr. i trajala do kraja starog vijeka.
Nalazi i istraživanja
Sačuvani su mnogobrojni ostaci grčkog i kasnije rimskog naselja: terme, nekropola, dijelovi ulica, potonuli dijelovi luke i rimski teatar na kojem je kasnije izgrađen franjevački samostan.
Stanovništvo naselja Vis, koje se razvilo južnije od antičkog grada, koristilo je ruševine kao izvor materijala za gradnju kuća, što je i danas vidljivo na mnogim građevinama.
Arheološka istraživanja Isse započela su krajem XIX. stoljeća i s prekidima se odvijaju do danas. Otkriveni su brojni primjerci antičkog novca (Issa je kao polis kovala vlastiti novac) te skulpture (najpoznatija je glava božice Artemide).
Znameniti humanist i skupljač antičkih natpisa Cyriacus Anconitanus obilazi Vis 22. srpnja 1436. godine te spominje nobile amphitheatrum tj. rimski teatar, u kojem je zabilježio ugrađeni grčki natpis. Uz još jedan grčki natpis posvećen Artemidi, zabilježio je i rimski natpis uklesan na postamentu za kip Augusta u bronci. Godine 1553. mletački zastupnik Giustiniani u svom putopisu spominjući Vis piše da je "na ovom otoku boravila kraljica Teuta, budući da je ovo mjesto jedno od najljepših u Dalmaciji, gdje se još vide ostaci njene kraljevske palače, te komadi stupova, lukovi te mnogi obrađeni mramorni kameni". Pjesnik Marin Gazarović u stihovima 1623. sažeto spominje antički Vis i ostatke na Gradini: Gdi se miri i sad vide, gdi mramori toki blide, sad u gradu žita siju, sada sade vinograde. Johanes Fefella, opat samostana na Prirovu, u svom rukopisu Smaragdus electus aut Issa dalmatica insula felix et omnifera iz 1704. godine opisuje isejske spomenike te kaže da je s Visa bio odnesen spomenik božice Dijane. Antun Matijašević Karamaneo, književnik i erudit, vraća se iste godine iz Venecije u rodni Vis te proučava spomenike i antičku povijest Isse te piše o antičkim natpisima i novcima, teatru i termama. Godine 1710. nađen je jedan vojnički grob za koji je smatrao da je grob Furija Kamila Skribonijana. Oko 1730. na Gradini je nađena statua imperatora u ratnoj opremi koja je iz zbirke Radossi u Visu dospjela u zbirku Salitro u Splitu, a potom u Arheološki muzej u Zagrebu. Tri grčka natpisa su u tom stoljeću dospjela u zbirku Danieli u Zadru, gdje ih je 1772. prepisao Fortis. Alberto Fortis je za kratkog posjeta Visu u srpnju te godine zabilježio jedan rimski natpis o gradnji hrama Jupitera i Herakla, opisao isejske novce te navodi zanimljiv podatak: "Posebno se vide podovi od mozaika koje prekrije more kada se vode podignu". Godine 1804. na Gradini je nađena carska statua s natpisom APC, a 1807. je general Guillete uz druge umjetnine odnio i kip Apolona. Iste je godine dr. Stjepan Barbieri, koji je pisao i o spomenicima Visa, napravio popis svoje arheološke zbirke koju je prikupio za službovanja na Visu i darovao ju V. Dandolu.
Od polovine 19. stoljeća don Šime Ljubić, osnivač Hrvatskoga arheološkog društva 1878. i ravnatelj muzeja u Zagrebu, započinje arheološka istraživanja Isse na Gradini i Martvilu i o tome od 1859. objavljuje niz radova, osobito o isejskim novcima te grčkim i rimskim natpisima. Višanin don Apolonije Zanella istraživao je rimski teatar na Prirovu i rimske terme te o tome objavio članke 1893. i 1895. godine. Od mnogih hrvatskih i inozemnih arheologa i povjesničara antike koji pišu o Issi ističe se djelo ravnatelja Arheološkog muzeja u Zagrebu Josipa Brunšmida Die Inschriften und Munzen derv griechischen Stadten Dalmatiens izdano u Beču 1898. s prijevodom izdanim u Splitu sto godina kasnije (Natpisi i novac grčkih gradova u Dalmaciji). Akademik Grga Novak veliki je dio svog znanstvenog rada posvetio arheologiji i povijesti Visa: "Na poticaj svoje supruge Line, rođ. Kargotić, napisao sam još 1938. g. povijest njenog rodnog Visa". Od 1936., kada je istraživao rimske terme i još neka nalazišta, objavljuje arheološko-povijesne rasprave o antičkoj Issi i srednjovjekovnom Visu, što je ishodovalo i monografijom Vis izdanom u Zagrebu 1961. godine. Ustvari je prvi razložno sistematizirao antičku povijest Isse te njene arheološke spomenike. Nakon njega osobito su značajna arheološka istraživanja Mihovila Abramića, Branimira Gabričevića i Mladena Nikolancija, koji su sinteznim znanstvenim raspravama bitno pridonijeli poznavanju arheologije Isse i njenog značenja u antičkom svijetu Jadrana. Inače, još od don Frane Bulića do danas Arheološki muzej u Splitu kontinuirano radi istraživanja antičke Isse.
Devastacija i konzervacija
Nažalost, tijekom XX. stoljeća ostaci antičkog naselja su bili izloženi teškoj devastaciji. Netragom su nestali brojni vrijedni nalazi. U Drugom svjetskom ratu saveznička britanska vojska je područje antičke Isse koristila kao parkiralište za svoja vozila i pritom uništila znatan dio arheološkog nalazišta (zidovi termi). Nakon rata su na samom arheološkom lokalitetu građeni razni objekti. Tek u zadnjih nekoliko godina se prišlo sustavnom istraživanju i zaštiti preostalih nalaza.
Pedro Juan Caballero
180px|minijatura|desno|Pedro Juan Caballero Pedro Juan Caballero (Tobati, 29. lipnja 1786. - 13. srpnja 1821.) - paragvajski političar, jedna od vodeća figura u stjecanju paragvajske nezavisnosti.
Rođen je u gradu Tobatí u paragvajskoj regiji Cordillera. Igrao je značajnu ulogu u revoluciji, koja se dogodila u ranim jutarnjim satima 15. svibnja 1811. zajedno s Fulgenciom Yegrosom i dr. Joséom Gasparom Rodríguezom de Franciom. Tada je uspostavljena paragvajska nezavisnost od Argentine.
Bio je uključen u zavjeri protiv predsjednika Francie 1820. godine. Francia je provodio teror nad protivnicima. Caballero je zatvoren. Počinio je samoubojstvo u svojoj zatvorskoj ćeliji 13. srpnja 1821. godine.
Paragvajski grad Pedro Juan Caballero dobio je ime po njemu.
Acapulco
Acapulco (službeno Acapulco de Juárez) je grad na tihooceanskoj obali Meksika. Nalazi se u saveznoj državi Guerrero 300 km od glavnog grada Mexico Citya. Acapulco je značajna luka i turistički centar.
Istorija
Prostor grada je bio naseljen od 3000 g. pne. (jedno od najstarijih naseljenih delova Srednje Amerike). Pronađeni su ostaci ljudi koji su se bavili ribolovom i poljoprivredom.
Španci su na te prostore došli 1521. (prvu ekspediciju je vodio Francisco Chico). Od 1532. je Acapulco dobio titulu kraljevskog grada i postao je najvažnija španska luka na Tihom okeanu. U 16. st. su grad napadali engleski gusari (1579. je napao Francis Drake). 1615. su napali Nizozemci, pa su Španci sagradili tvrđavu koja je porušena u potresu 1776., ali je kasnije obnovljena.
U 20. st. počinje jači turistički razvoj grada (zlatno doba Acapulca). Meksički predsednik Miguel Alemán Valdés je nakon 2. svetskog rata ostvario viziju grada kao značajnog turističkog središta (grade se hoteli, restorani i disko klubovi, uređuju plaže).
Značenje grada
thumb|left|250px|Pogled na grad
Danas je Acapulco jedan od najpoznatijih turističkih središta Meksika. Posebna atrakcija su skokovi u vodu sa stena (klifovi kod La Quebrade). Vrlo je razvijen noćni život (brojni klubovi i diskoteke). Većina turista dolazi u proleće (leta su pretopla i presušna).
Acapulco je istovremeno najvažnija meksička tihookeanska luka i jedini veći grad na Tihom okeanu (u Meksiku je zbog povoljnije klime najnaseljenija središnja visoravan, a obala je slabije naseljena). Acapulco ima tropsku klimu (cele godine je toplo, zime su sušne).
left|thumb|250px|Acapulco noću
Manntra
Manntra je hrvatski industrial folk metal sastav iz Umaga. Sastav se okuplja krajem 2011. godine od strane nekadašnjih članova sastava Omega Lithium. Prvi singl sastava, "Kiša", skreće veliku pozornost na sastav početkom 2012. godine te osigurava grupi osvajanje glazbenih ljestvica i rasprodane mnogobrojne klubove diljem države.
== Članovi sastava ==
Río León, Santo Domingo Nuxaá
Río León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2403 m.
Ahilitla, Emiliano Zapata
Ahilitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2465 m.
El Limón, San Miguel Totolapan
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1216 m.
Vallia, Asti
Vallia je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Mogorče
Mogorče je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Mogorče pripada opštini Debar.
Prirodni uslovi
Naselje Mogorče je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 12 km istočno.
Mogorče se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Reka. Naselje je položeno visoko, na severoistočnim visovima planine Stogovo, dok se dalje, ka severu, tlo spušta u dolinu reke Radike, koja se koji kilometar nizvodno uliva u Crni Drim. Nadmorska visina naselja je približno 1.050 metara.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Mogorče je imalo 1.794 stanovnika.
Većinska veroispovest u naselju je islam.
Alton, Utah
Olton je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 119, što je 15 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rožič Vrh
Rožič Vrh je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Rožič Vrh se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 38 stanovnika.
Gattuccio, Ancona
Gattuccio je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
San Antonio de las Flores, Lagos de Moreno
San Antonio de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2263 m.
Cardili, Cosenza
Cardili je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Змињак
Змињак је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 1266 становника.
Демографија
У насељу Змињак живи 1166 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,8 година (38,8 код мушкараца и 40,9 код жена). У насељу има 418 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,51.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Sultanijski okrug
Sultanijski okrug je jedan od osam okruga u Zandžanskoj pokrajini na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Sultanija.
Ribjek (Osilnica, Slovenija)
Ribjek je naselje u slovenskoj Općini Osilnici. Ribjek se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 18 stanovnika.
Coropceni, Ciortești
Coropceni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Ciortești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Femminamorta, Pistoia
Femminamorta je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 863 m.
San Isidro, Guanajuato
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 643 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1911 m.
Istočna Anglija
thumb|[[Norfolk i Suffolk. Cambridgeshire je na zapadu, a Essex na jugu.]] Istočna Anglija East Anglia je tradicionalni naziv za istočnu Englesku, a koji je nastao od drevnog anglosaksonskog kraljevstva poznatog kao Kraljevstvo Istočnih Angla. Angli su, pak, svoje ime dobili po prapostojbini Angelnu današnjoj sjevernoj Njemačkoj. Istočna Anglija se ispočetka sastojala od Norfolka i Suffolka, a nakon vjenčanja istočnoanglijske princeze Eteldrede, kraljevstvu se pripojio i otok Ely. Nekada je bila standardna statistička regija, a danas u administrativne svrhe Istočna Anglija tvorije vladinu upravnu regiju Istok Engleske i definirana je kao razina 2 u NUTSu, pri čemu je tvore grofovije Norfolk, Suffolk i Cambridgeshire zajedno s gradom Peterborough pod jedinstvenim područjem uprave.
Champigny (Jon)
Šampinji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
La Ceiba, Tempoal
La Ceiba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Poblado Puente Treviño, Mexicali
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 568 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
El Abanico, Puente de Ixtla
El Abanico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 913 m.
Juan Álvarez, Lagos de Moreno
Juan Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2042 m.
Belfonte, Oklahoma
Belfonte je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 394, što je 32 (-7,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fraccionamiento la Lagunita, Chihuahua
Fraccionamiento la Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1559 m.
Roksolani
Roksolani (iz alanskog ruxs alan = svetli Alan, latinski Roxolani, grčki Ροξολάνοι [Roksolánoi], od iranskog Raochshna = belo, svetlo, takođe i svetli, sjajni) su bili sarmatsko pleme koje je u početku bilo nastanjeno u stepama današnje Ukrajine zapadno od Dona.
Roksolani su često ratovali i protiv, ali i za Rimsko carstvo. Od 1. veka n.e. nastanjuju se na severnim obalama Dunava. Od 62. n.e. neprestano napadaju rimsku provinciju Meziju. Za vreme Dačkih ratova, koje je Rim vodio protiv nepokornih prastanovnika današnje Rumunije, Roksolani su bili dački saveznici. Od 3. veka se nastanjuju na teritoriji Rimskog carstva i vremenom bivaju romanizovani. Ostaci ovog plemena koji su se zadržali severno od Dunava nestaju u vremenima gotske, odnosno slovenske invazije.
Nacionalna biblioteka Butana
Nacionalna biblioteka Butana (džonka: འབྲུག་རྒྱལ་ཡོངས་དཔེ་མཛོད།) nalazi se u Thimphunu, glavnom gradu planinske himalajske monarhije Butan. Biblioteka je osnovana 1967. godine sa zadatkom da radi na očuvanju kulturnog i religijskog naslijeđa Butana.
Osnivanje Nacionalne biblioteke Butana započeto je uz pomoć inicijative i patronata kraljice Aši Punco Čaden (1911—2003) 1967. godine i biblioteka je u trenutku osnivanja posjedovala mali fond dragocjenih tekstova. Kako je fond knjiga rastao donešen je odluka o premještanju biblioteke u novu prikladniju zgradu. Zgrada je završena 23. novembra 1984. godine, a biblioteka je ponovno započela sa radom krajem iste godine. Financiranje izgradnje nove zgrade bibioteke u potpunosti je na sebe preuzela Vlada Butana, ne uzimajući za ovaj projekt ninankvu pomoć iz inozemstva. Arhitektonsnki stil zgrade biblioteke tradicionalne je prirode i pripada takozvanom džongkaškom stilu. Do kraja XX. vijeka fornd biblioteke porastao je na 10,000 knjiga.
Wennbüttel
Venbitel je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 80 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051126.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Venbitel se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 11 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 80 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 18 stanovnika/km².
Kutina
Kutina je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi jugoistočno od Zagreba, glavnog grada Republike Hrvatske. Sama Kutina predstavlja najveći grad u području Moslavine. U Kutini se nalazi i Petrokemija, važan poslovni savez u kojem je zaposlena večina kutinskih građana.
Sant'Antonio, Venezia
Sant'Antonio je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Kutina
Historija
Kutina se prvi put spominje 1256. godine kao sajmište i trgovište
Privreda
Kutina je najpoznatija kao jedno od najvažnijih središta petrokemijske industrije u Hrvatskoj.
Lokalno područje ima i dugu tradiciju vinogradarstva.
Kultura
Kutina je 1990-ih postala poznata kao sjedište nezavisnih medija, od kojih su mnogi bili prilično kritični prema strahovladi Franje Tuđmana. Na toj tradiciji je nastala i Nezavisna Televizija (NeT), koju mnogi drže najuglednijom lokalnom televizijskom kućom u Hrvatskoj.
U Kutini djeluje i Zajednica Talijana - C.I. di Moslavina.
Mitrovi Krsti
Geografski položaj
Naselje Mitrovi Krsti je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 9 km južno.
Mitrovi Krsti se nalaze u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na na severoistočnim padinama planine Bistre. Nadmorska visina naselja je približno 850 metara.
Confiente, Piacenza
Confiente je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Mitrovi Krsti
Geografski položaj
Klima u naselju je planinska.
Confiente, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
Mitrovi Krsti
Istorija
Početkom 20. veka Mitrovi Krsti su bili naseljeni pravoslavnim Slovenima, sve vernicima Srpske pravoslavne crkve.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Mitrovi Krsti su bili bez stanovnika.
Mehter
Mehter (osmanski turski: مهترخانه, turski: mehter takımı ili mehter) zvani i janjičarska muzika bio je naziv za vojne orkestre koji su pratili janjičarske jedinice u njihovim vojnim pohodima, kao i sultana i druge osmanske uglednike za njihovih javnih nastupa.
Mehteri su se pojavili od 1453. na temeljima duge tradicije upotrebe muzike u vojničke svrhe, koja je egzistirala u ranoj turskoj, kao i u islamskoj kulturi.
Mehter se smatra za prvi vojni orkestar u historiji, po ugledu na njih sve vojske svijeta osnovale su svoje vojne orkestre. Danas je mehter ceremonijalni orkestar koji nastupa ispred Vojnog muzeja i Kulturnog centra u Istanbulu.
Mehter je izvorno perzijska riječ- mahtar, koja je značila uzvišeno velik, i odnosila se na pojedinog muzičara.
Nastanak
Historija mehtera seže do najstarijih pisanih izvora o turskoj historiji, do tokozvanog Orhonskog zapisa iz 8. vijeka, u kojima se spominje upotreba muzike u vojnim pohodima. U 11. vijeku seldžučka vojska ima muzičare koji prate vojsku koje zove - tuğ. Pojava prvog mehtera pripisuje se seldžučkom sultanu Kej Kubadu III. koji je poslao svoj mehter kao pomoć Osmanu I. osnivaču Osmanskog Carstva.
Institucionalizacija
Pojava mehtera usko je vezana uz osnivanje Janjičara i njihovu institucionalizaciju u drugoj polovici 15. vijeka. Mehteri su bili sastavni dio Janjičararskih jedinica i pratili ih u njihovim ratnim kampanjama. Odtad su počeli redovno svakog dana svirati za sultana nakon posljepodnevne molitve -ikindije.
Uloga mehtera u ratu bila je gotovo ritualna, osmanska vojska podizala bi otak veliki šator za svog komandanta, on je bio simbol rata, jer se podizao samo u vrijeme rata. Ispred otaka stajao bi kos (komandantov veliki bubanj, neka vrsta timpana), koji je pripadao samo njemu) a tu je svirao i mehter, kako bi osokolio svoje vojnike. Buka i ritmičko bubnjanje mehtera pratile su vojnike na putu od komandatova šatora do sudara sa neprijateljima. Ona je ulijevala hrabrost vlastitim vojnicima, a istovremeno kao potmula grmljavina i dreka zastrašivala neprijatelje. Ritmičko udaranje bubnja, značilo je idemo dalje u napad, gubitak ili zarobljavanje kosa bilo je isto što i poraz.
Mehteri su imali veliku ulogu i u miru, kao oznaka sultanove moći i kontinuiteta države. Bubnjevi i mehter su također služili u svrhu širenja vijesti i najava u ime države. left|thumb|340px|Današnji [[istanbulski mehter]]
Roženberk
Roženberk je naselje u slovenskoj Općini Šentrupertu. Roženberk se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 24 stanovnika.
Mehter
Karakteristike mehtera
Svaki mehter imao je svog zapovjednika - Mehterbašı agu (Mehterbaşı agha) Mehter je obično stajao u formaciji polumjeseca, a njihov bubnjar kos stajao bi malo ispred tog polumjeseca.
Sastav i instrumenti mehtera
Instrumenti koje je imao klasični mehterski orkestar (mehterân) bili su kös (veliki timpan), nakare (mali doboš), davul (bas bubanj), zil (činele), kaba zurna (bas tapan), boru (vrsta trube), cevgen (vrsta štapa sa obješenim zvončićima) i glas. Mehterski orkestri razlikovali su se međusobno po broju instrumenata i muzičara koji su ih svirali, tako da se šesteročlani orkestar zvao altı katlı, sedmeročlani: yedi katlı, a devetoročlani: dokuz katlı.
Najveći i najvažniji mehter bio je sultanov mehter ili Tabl ü Alem-i hassa on se sastojao od devet svirača svakog instrumenta. U kasnijim razdobljima, broj svirača svakog pojedinog instrumenta penjao se na 12 do 16. Uz sultana vlastite mehtere imali su i veliki vezir (premijer), obični veziri (ministri) i ostali uglednici Visoke Porte. Isto tako svoje mehtere imali su i provincijski dostojansvenici.
Početkom 19. vijeka mehter velikog vezira imao je po devet bubnjara i zurlista (frulaša), sedam trubača i četiri činelista.
Uniforma
Uniforme mehterana, unatoč širokom odstupanja u boji i stilu, uvijek su bile vrlo šarene, često su nosili visoke rebraste kape spolještene na vrhu i duge ogrtače omotane šarenom svilom.
Uticaj mehtera na ostalu Evropu
Evropske kršćanske zemlje impresionirali su mehteri, i uticaj koji su imali na vojnike, pa su ih počeli polako imitirati, tako da je u 19. vijeku gotova svaka evropska vojska imala u svom sastavu i vojni orkestar. Prva prava imitacija osmanskog mehtera pojavila se prvi put 1720., u poljskoj vojsci kralja Augusta II. Velika buka i njegovi živopisni instrumenti ubrzo je dovela do njihove široke primjene u cijeloj Evropi, gdje su postali sastavni dio uzbudljivih vojnih ceremonija i parada.
Krajem 18. i početkom 19. vijeka, zavladala je prava moda komponiranja u stilu turske vojne muzike, koja nije dugo trajala. Poznati primjeri žanra - alla turca, su finale Simfonije br 100 u G-duru, Josepha Haydna iz 1794., završni stavak Mozartove klavirske sonate u A duru, K. 331, Turski marš iz Beethovenove scenske muzike Ruševine Atene (Die Ruinen von Athen), i solo tenor Froh, wie Seine Sonnen fliegen (Za nju kao božje sunce smjelo) u finalu Beethovenove Devete simfonije u d-molu.
Popularnost turskog stila bila je toliko velika, da mnogi klaviristi i harfisti u to vrijeme dobijali stanke, da bi se čule udaraljke koje u nastavljale svoj ritam u nedogled. Jedna od manifestacija istog fenomena, bila je da je pijanist Daniel Steibelt (1765.-1823.) često svirao svoje klavirske recitale uz pratnju tamburina (defa) koji je udarala njegova supruga.
Biman
Biman je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 136,108 Da.
Pljačka Trećeg rajha
Pljačka Trećeg rajha je srpski film sniman 2004. godine u režiji Zdravka Šotre. Glavne uloge tumače: Dragan Nikolić, Nikola Đuričko, Katarina Žutić i Isidora Minić.
Film je premijerno prikazan 17. februara 2004. u Sava centru.
Sinopsis
U rano proleće 1941. godine, kad je Hitler počeo da osvaja Evropu, u Beograd su se sjatili najbolji obijači i falsifikatori; među njima i Glavonja i Kalauz. Oni su zavili u crno mnoge banke i znani su policiji širom Evrope. Glavonja (Dragan Nikolić) je inteligentan, poliglota i promišljen tip. Vređa ga kada ga zovu lopovom - on je nadahnuti obijač, spreman za velike poduhvate i ima vrlo razvijenu samosvest o svom umeću. Kalauz (Nikola Đuričko) je njegova suprotnost. Pohlepan je na sve što mu zasija pred očima, sklon je usputnim sitnim krađama, dosta je skromne pameti i - „glup“, kako to za njega kaže njegov ortak. Njegovom krivicom „pali“ su na prvom poduhvatu u Beogradu. Priča počinje hapšenjem Glavonje i Kalauza nakon jedne njihove operacije. Pošto sebe smatraju elitom među zatvorenicima, nisu mogli da jedu zatvorsku hranu, pa su sebi dozvolili da se sami posluže oficirskom hranom, zbog čega su završili u samici. Kada je Kraljevinu Jugoslaviju, kao i veliki deo Evrope, okupirala Nemačka, i Glavonja i Kalauz postaju nemački zatvorenici. Nemci su se 1941. uselili u najlepše vile u Beogradu, među njima i nemački pukovnik sa lepom mladom ženom. Pošto nije znao da otvori kasu koju je zatekao u vili, pukovnik je naredio da mu dovedu Glavonju i Kalauza. Oni koriste situaciju i uspevaju da pobegnu. Preko svojih prijatelja nabavljaju nemačka dokumenta u kojima stoji da su Hitlerovi rođaci, veliki junaci Nemačkog rajha. Pozdravljaju se sa ženama i decom i odlaze u Berlin da „rade“ smatrajući da se tamo može naći najbolji posao. Lažno predstavljanje pomoglo im je da postanu deo tamošnje elite, a to im omogućilo i dosta uspešnih operacija - sve do ponovne robije, ali ne zadugo...
O filmu
„Pljačka Trećeg rajha“ je komedija rađena po motivima istinitog događaja, prema scenariju Miodraga Andrića (Ljube Moljca), koji je za film adaptirao reditelj Zdravko Šotra. Film gledaocima nudi vedru avanturističku priču začinjenu mangupskim šalama i dosetkama glavnih junaka, prefinjeni humor, intrigantnu ljubavnu priču i optimizam.
Warren, Ohio
Voren je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 41.557, što je 5.275 (-11,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cerro de Neblina, Santo Domingo Nuxaá
Cerro de Neblina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1982 m.
Aurelio González
Aurelio González Benítez (Luque, 25. rujna 1905. – Luque, 9. srpnja 1997.) bio je paragvajski nogometaš.
González je jedan od najvećih paragvajskih nogometaša, mnogi ga smatraju drugim najboljim igračem iza Arsenija Erica. Karijeru je započeo u Sportivo Luqueño, a zatim se preselio u Olimpiju iz Asuncióna gdje je proveo ostatak svoje karijere osvojivši nekoliko prvenstava. Sa Olimpijom je osvojio tri uzastopna nacionalna prvenstva 1927., 1928. i 1929. godine.
Ranih 1930-ih on je odbio milijunsku ponudu od argentinskog kluba San Lorenzo de Almagro kako bi se mogao boriti za svoju državu, Paragvaj, u ratu za Chaco. On je također bio važan igrač reprezentacije Paragvaja za koju je postigao nekoliko golova 1920-ih i 1930-ih, te je sudjelovao na Svjetskom prvenstvu 1930. godine.
Gudalajara (razvrstavanje)
Gvadalahara može biti:
Španija
Meksiko
Ostale odrednice
Opština Aninoasa, Hunedoara
Aninoasa je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 665 m.
Gaville, Ancona
Gaville je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Hidrološki ciklus
Hidrološki ciklus je stalni proces kruženja, obnavljanja i prividnog gubljenja vode na zemlji. Zemlja se smatra zatvorenim hidrološkim sustavom. Hidrološkim se ciklusima bavi hidrologija.
Najjednostavnije tumačenje hidrološkog ciklusa je da djelovanjem sunčeve toplinske energije voda stalno isparava sa površine oceana, mora i drugih kopnenih i vodenih površina. Te se pare dižu u Zemljinu atmosferu gdje se kondenziraju i padaju na zemlju tvoreći novi ciklus kretanja voda. Pri takvoj cirkulaciji ukupna količina vode na Zemlji ostaje nepromijenjena.
Vodna Bilanca
Vodnom bilancom ili balansom voda se kvantitativno (količinski) opisuje hidrološki ciklus i njegove komponente, a zasniva se na općem konceptu održanja mase.
gdje je;
Jednadžba vodne bilance
gdje;
Globalne vrijednosti vodne bilance za svijet
Ispod su navedene prosjećne vrijednosti. Tj. dati bilancni iskaz je dosta uprosječen i nisu uzete u obzir podzemne vode i sadržaj vlage u tlu.
Eksterni linkovi
=
Opština San Andrés Yaá, Oaxaca
San Andrés Yaá je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1619 m.
Rogati Hrib
Rogati Hrib je naselje u slovenskoj Općini Kočevju. Rogati Hrib se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 0 stanovnika.
Buceljevo
Buceljevo je naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 22 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 35 stanovnika).
Demografija
U naselju Buceljevo živi 22 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 69,4 godina (71,0 kod muškaraca i 67,3 kod žena). U naselju ima 13 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,69.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
El Olmo, Zaragoza
El Olmo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Pavao Tekavčić
Pavao Tekavčić (Zagreb, 23. avgust 1931 –– 19. mart 2007, Zagreb) bio je redovni profesor talijanske lingvistike Filozofskog fakulteta u Zagrebu i svetski poznat romanist i pragmalingvist.
Život
Pohađao Klasičnu gimnaziju u Zagrebu. Studij latinskog, francuskog i talijanskog svršio 1954. u rodnome Zagrebu, za koji je vezana sva njegova delatnost. Godine 1957. za asistenta Filozofskog fakulteta u Zagrebu izabrao ga je profesor Mirko Deanović, 1965. izabran je za docenta, a od 1970. do 1980. radi tu kao profesor talijanske lingvistike. 1980. godine prelazi na Filozofski fakultet u Puli, već 1983. napušta nastavni rad zbog zdravstvenih teškoća. Do kraja svoga života, međutim, plodno doprinosi nauci. Doktorat je stekao 1963. u Zagrebu s temom Današnji istroromanski dijalekt Vodnjana (izradu vodio profesor Mirko Deanović). Pored francuskog i talijanskog, poznavao je i španski, portugalski i rumunski, koje je učio uglavnom samostalno, a na fakultet je već stigao sa znanjem nemačkog, engleskog i ruskog. Proučavao je i retoromanski (osobito sursilvanski i furlanski). Ceo život bavio se i pojedinim pitanjima istroromanskih govora.
Poslednje godine života proveo je, zbog bolesti, u kući, ali u neprestanu radu. Praćenje literature omogućavala mu je supruga Zorica Živković Tekavčić.
Bio je član Hrvatskog filološkog društva, Société de Linguistique de Paris, Société de Linguistique romane. Objavljivao je u časopisima Lingua e stile, Revue Roumaine de Linguistique, Lingua nostra, Beiträge zur romanischen Philologie, L’Italia dialettale, Linguistica, Italica Belgradensia, Ladinia. Za dopisnog člana JAZU izabran je 11. marta 1986.
S. O. S. — Spasite naše duše
S. O. S. — Spasite naše duše je srpski film iz 2007. godine. Režirao ga je Slobodan Šijan, a scenario je pisao Miloš M. Radović.
Bréel (Orn)
Brel je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Pavao Tekavčić
Opus
Tekavčić je u svetu najpoznatiji po velikoj Historijskoj gramatici talijanskog jezika koja je objavljena na talijanskom u tri obimne knjige (nastala je od nacrta Grammatica storica italiana objavljenog u tehnici skripata u tri dela, Zagreb 1962–1967). Jugoslavenskoj romanistici podario je prvi temeljni priručnik za vulgarni latinitet knjigom Uvod u vulgarni latinitet (Zagreb, 1970). Objavio je više od 400 naslova u svetskim i jugoslavenskim stručnim časopisima, a ljubljanski časopis Linguistica posvetio mu je dve sveske 1991. godine u povodu njegova 60. rođendana.
Štamparske pogreške u drugome izdanju njegove Historijske gramatike talijanskog jezika (Bologna, 1980) bila su mu stalna tegoba. Želja da ih ispravi ispunjena je tek posmrtno objavljivanjem priloga Die Grammatica storica dell'italiano'' von Pavao Tekavčić. Errata et corrigenda zaslugom Rolanda Bauera u časopisu Zeitschrift für romanische Philologie'' (vol. 128, sveska 1) marta 2012.
Represa Aurelio Benansini, Mexicali
Represa Aurelio Benansini je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Pavao Tekavčić
Opus
Knjige