cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arsenal F.C.
Historija
Arsenal je bio pobjednik ili drugi u Premiershipu u osam od deset Wengerovih sezona. Oni su jedna od 4 ekipe koje su osvojile Premiership od njegovog osnutka 1993. godine. (zajedno sa Manchester Unitedom, Blackburnom i Chelseaom), međutim još nikada nisu uspjeli obraniti naslov. Sve do nedavno, Arsenal nije uspio otići dalje od četvrtfinala u Ligi Prvaka, no u sezoni 2005-2006, došli su do finala i bili su poraženi od Barcelone sa rezultatom 2-1.
Međunarodna finala
Kup pobjednika kupova
Europski superkup
Grb
Arsenal je tijekom godina promijenio tri grba. Ta tri grba su:
Arsenalov grb iz 1888.
thumb|left|Arsenalov grb iz [[1888.]] Arsenalov prvi grb imao je tri topa koji stoje uspravno kao dimnjaci, pa su i često zamijenjivani s njima. No lavlje glave su dokazale da su to topovi. Tek su 1922. predstavili grb s jednim topom koji je bio okrenut prema istoku. Nadimak Topnici dobili su 1925. nakon što su predstavili top okrenut prema zapadu.
Arsenalov grb od 1949.-2002.
thumb|right|Arsenalov grb od [[1949.-2002.]] Arsenal je 1949. predstavio grb s istim rasporedom topa i natpisom posebnim rukopisom i latinskim motom Victoria Concordia Crescit (pobjeda dolazi od sklada).
Arsenalov sadašnji grb
Arsenal je 2002. predstavio novi grb jer nije mogao dobiti autorsko pravo za priješnje grbove.
Dresovi
U povijesti su Arsenalovi dresovi uglavnom bili crveni s bijelim rukavima i hlačama, no to nije uvijek bio slučaj. Crvena boja bila je dar od Nottingham Foresta za osnivanje 1886. No na prvoj utakmici nije bilo dresova pa su osnivači pisali pismo i dobili dresove i lopte. Bila je malo tamnije crvene, skoro ljubičaste s kričavo crvenim hlačama. Te boje inspirirale su Spartu Prag da 1909. uzme tamnocrvenu boju dresa koju ima i do danas.
Stadion
thumb|200px|Sjeverna tribina starog stadiona Highburya Stadion Highbury je bio Arsenalov stadion od preseljenja u sjeverni London 1913. Klub je od sezone 2006/07 dobio novi, Emirates Stadium, kojeg sponzorira emiratska aviokompanija Fly Emirates. Ta će tvrtka ujedno biti i glavni Arsenalov sponzor do sezone 2013/14.
Poznati igrači
Igrači su svrstani po godini debija za klub (u zagradama):
Menadžeri kluba kroz povijest
''Od 18. svibnja 2018. broje se samo natjecateljske utakmice:''
Orangeburg, South Carolina
Orindžburg je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.964, što je 1.199 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dröbischau
Drebišau je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Zalfeld-Rudolštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 527 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16073021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zalfeld-Rudolštat Drebišau se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zalfeld-Rudolštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 593 metra. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 527 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 114 stanovnika/km².
Magdalenijan
Magdalenijan, isto tako poznat pod nazivom Magdalénien, je izraz koji se odnosi na jednu od kasnijih kultura gornjeg paleolita u zapadnoj Evropa. Nazvana je po tipskom nalazištu La Madelaine u regiji Dordogne u Francuskoj. Prvotno nazvan "L'Age du Renne" (doba sobova) od strane Larteta i Christyja, kod mnogih ljudi magdalenijan predstavlja sinonim s lovcima na sobove, iako magdalenijanska nalazišta sadrže mnoge dokaze o lovu na evropske losove, konje i druge krupne sisavce koji su živjeli u Evropi pred kraj posljednjeg ledenog doba. Kultura je geografski bila prilično proširena, te se kasna magdalenijanska nalazišta mogu pronaći od Portugala na zapadu do Poljske na istoku.
Kultura pokriva period od oko prije 18.000 do oko prije 10.000 godina, pred kraj posljednjeg ledenog doba. Karakteristika magdalenijana su uobičajene industrije oštrica napravljenih od kariniranih jezgri. Tipološki se magdalenijan dijeli u 6 faza za koje postoji konsenzus o kronološkoj važnosti. Najstarije faze se prepoznaju po različitom udjelu oštrica i specifičnih varijanti strugala, srednju fazu označava pojava mikrolitskih komponenti (posebno specifičnih mikrolita) i kasnijim fazama koje označavaju jedonizni (faza 5) i dvonizni 'harpuni' (faza 6) napravljeni od kostiju, rogova i slonovače.
Traje velika rasprava oko točne prirode najranijih magdalenijanskih asemblaž te se ne zna je li badegoulijanska kultura u stvari najranija faza magdalenijana. Slični nalazi iz šume Beauregard kraj Pariza su se često navodili kao najstariji primjeri magdalenijana (v. diplomski rad Martina Hemmingwaya za detalje). Sva najstarija magdalenijanska nalazišta se nalaze u Francuskoj.
Pred kraj magdalenijana litička tehnologija pokazuje trend prema povećanoj mikrolitizaciji. Koštani harpuni i oštrice su najvidljiviji kronološki pokazatelji unutar tipološkog niza. Isto kao i po kremenom oruđu, magdalenijanski ljudi su najpoznatiji po fino obraživanim kostima, rogovlju i slonovači koja im je služila i u praktične i estetske svrhe (bâton de commandement). Primjeri magdalenijanske umjetnosti uključuju figurice i fino gravirane vrhove kopalja i sulica, isto kao i osobni nakit koji je uključivao morske školjke, probušene zube zvijeri (vjerojatno nošene kao ogrlice) i fosile.
Morske školjke i fosili pronađeni na magdalenijanskim nalazištima se mogu dovesti u vezu s relativno određenim područjima odakle potječu, te su služili kao potvrda hipoteza o sezonskim migracijama magdalenijanskih lovaca-sakupljača, odnosno trgovačkim rutama. Pećinska nalazišta poput slavnog Lascauxa sadrže najbolje primjere magdalenijanske pećinske umjetnosti. Nalazište Altamira u Španiji, sa svojim bogatim i raznovrsnim oblicima magdalenijanskih skulptura se često navodi kao aglomeracijsko nalazište gdje su se u posebnim prigodama sastajale male grupe magdalenijanskih lovaca-sakupljača (v. rad Margaret Conkey'u Current Anthropology od 1980).
U sjevernoj Španiji i jugozapadnoj Francuskoj magdalenijan je slijedila azilijanska kultura. U sjevernoj Evropi se može vidjeti nešto drukčija slika, s različitim varijantama Tjongerijanskog tehno-kompleksa koji ga je slijedio. Nude se hippoteze kako su neka od važnih nalazišta s kraja ledenog doba u jugozapadnoj Britaniji, uključujući slavni Kent's Cavern, magdalenijanska, ali se o tome još uvijek vodi rasprava.
Brassicarda, Asti
Brassicarda je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Apozolco, Jalostotitlán
Apozolco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1692 m.
Carpazi, Venezia
Carpazi je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Prosječeno
Prosječeno je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 57 stanovnika.
Opština Epazoyucan, Hidalgo
Epazoyucan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 6018 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2438 m.
Ferdinand I od Bugarske
Ferdinand I od Bugarske (26. februar, 1861. — 10. septembar, 1948.), rođen kao Ferdinand Maximilian Karl Leopold Maria von Sachsen-Coburg und Gotha, bio je knez Bugarske (7. jul, 1887. — 22. septembar, 1908.) a kasnije i kralj (22. septembar, 1908. — 3. oktobar, 1918). Bavio se, takođe, pisanjem, botanikom, entomologijom i filatelijom.
Biografija
Ferdinand je rođen 26. februara, 1861. godine u Beču, u grani Koháry vojvodske porodice Sachsen-Coburg und Gotha. Kao sin princa Augusta i princeze Clémentine d'Orléans, ćerke francuskog kralja Louis-Philippa I, bio je u rodbinskim vezama sa Leopoldom I i Leopoldom II, kraljevima Belgije, kraljicom Victorijom, Ferdinandom II, caricom Charlotte od Meksika, itd. Zapravo, porodica Sachsen-Coburg und Gotha tokom 19. veka se nalazila na brojnim dvorovima Evrope.
Knez Bugarske
left|thumb|Ferdinand od Bugarske Prvi izborni knez Bugarske, Alexander I Battenberg je abdicirao 1886. godine, samo sedam meseci nakon što je izabran. Ferdinanda je Velika narodna skupština izabrala za kneza 7. jula, 1887. godine po gregorijanskom kalendaru. U pokušaju da se Bugarska sačuva od okupacije Rusa, tron je najpre ponuđen vojvodama iz Danske i kralju Rumunije. Njegovo stupanje na tron praćeno je nevericom mnogih kraljevskih kuća Evrope. Kraljica Victoria, njegova rođaka, prokomentarisala je svom premijeru: "On je potpuno neodgovarajući... nežan, ekscentričan i feminiziran... Trebalo bi ga odmah sprečiti." Na iznenađenje mnogih, Ferdinand je imao generalno uspešnu vladavinu u prve dve decenije.
Privatni život
Ferdinand je bio biseksualac, ali se veruje da je u prvoj polovini života više naginjao ženskom polu.
Sklopio je interesni brak sa princezom Marie Louise od Bourbon-Parme, ćerkom Roberta I od Parme i princeze Marije Pije od Bourbona-Dve Sicilije, 20. aprila, 1893. godine i sa njom je imao četvoro dece:
Ferdinand je često boravio na Capriju, koji je tada bio poznato letovalište za bogate gej muškarce Evrope.
Nakon pada Stambolovljeve vlade, maja 1894 i kasnijeg atentata (jul, 1895) odnosi sa Rusijom su se popravili. Februara, 1896. Ferdinand je krstio svog naslednika, Borisa u pravoslavnoj crkvi, što je izazvalo negativne reakcije kod njegovih austrijskih rođaka, posebno kod cara Franza Josefa I.
Prvi svetski rat i abdikacija
Bugarska vojska je napala Srbiju, 11. oktobra, 1915. godine, nakon potpisivanja sporazuma sa Austro-Ugarskom i Nemačkom, koji je garantovao Bugarskoj teritorije koje je tražila na račun Srbije. Ferdinanad nije podržavao ni Franza Josefa I, niti Wilhelma II, cara Nemačke, ali je želeo da uzme teritorije zbog poniženja koje je doživeo u Balkanskim ratovima.
U jesen 1918. bugarska vojska je pretrpela veliki poraz od strane saveznika u Grčkoj. Sa rasturenom vojskom, Ferdinand je abdicirao, kako bi osigurao tron svom sinu, 3. oktobra, 1918. Pod novim vođstvom Bugarska se predala i izgubila je ne samo teritorije koje je osvojila u ovom ratu, već i teritorije koje je pridodala nakon Balkanskih ratova.
Egzil i smrt
Nakon abdikacije, Ferdinand je otišao u Coburg, u Nemačkoj. Uspeo je da spasi veliki deo svog bogatstva i živeo je udobno. Svoj egzil je video kao deo rizika kraljevanja. Zapisao je, "Kraljevi u egzilu su filozofičniji od običnih osoba; ali naša filozofija je rezultat tradicije i odgoha, i ne zaboravite da je ponos važan deo koji čini monarha. Disciplinovani smo od dana našeg rođenja i učeni da izbegavamo spoljne znake emocija. Skeleton uvek sedi sa nama za stolom. On može značiti ubistvo, može značiti abdikaciju, ali uvek služi da nas podseti na neočekivano. Prema tome, mi smo pripremljeni i ništa ne dolazi kao katastrofa. Glavna stvar u životu je izdržati bilo koji uslov telesnog ili duhovnog egzila sa dostojanstvom. Ako neko večera sa tugom, ne treba da pozove ceo svet da ga vidi kako jede." Bio je zadovoljan što je obezbedio tron svom sinu. Nije bio nesrećan u egzilu i provodio je puno vremena baveći se umetnošću, baštovanstvom, prirodom i putujući. Ipak, živeo je dovoljno dugo da vidi pad svega što je cenio u životu. Njegov najstariji sin i naslednik, Boris III je umro u nerazjašnjenim okolnostima nakon posete Hitleru u Nemačkoj, 1943. Sin Borisa III, Simeon II je zbačen sa prestola 1946. godine, čime je okončana bugarska monarhija. Kraljevstvo Bugarske je postalo republika, u kojoj je njegov sin, Kiril ubijen. Kada je primio vest o ubistvu svog sina, Ferdinand je prokomentarisao "Sve oko mene se ruši." Umro je u Bürglaß-Schlösschenu, 10. septembra, 1948. godine. Njegova poslednja volja je bila da bude sahranjen u Bugarskoj. Njegovo telo leži u crkvi Svetog Augustina u Coburgu.
Dolenje Skopice
Dolenje Skopice je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Dolenje Skopice se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Opština Ticvaniu Mare, Caraș-Severin
Ticvaniu Mare je opština u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin.
Dolenje Skopice
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Dolenje Skopice su imale 209 stanovnika.
Opština Ticvaniu Mare, Caraș-Severin
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Dolenje Skopice
Etnički sastav
1991. godina:
Los Cimientos, Zirándaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Gevingey
Ževenže je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Valle Ombrosa, Massa e Carrara
Valle Ombrosa je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
Xoapa, Amacuzac
Xoapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Amacuzac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 982 m.
Llano de Piedra, Santiago Juxtlahuaca
Llano de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Juxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1215 m.
FTI
FTI se može odnositi na:
Ponte Organasco, Piacenza
Ponte Organasco je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Drogen
Drogen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Altenburger Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 157 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16077004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenburger Land Drogen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Altenburger Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 265 metara. Površina opštine iznosi 4,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 157 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
La Purísima, Comonfort
La Purísima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Barza, Crișcior
Barza je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Crișcior.
La Purísima, Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1826 m.
Barza, Crișcior
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2314 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Dolenja vas pri Artičah
Dolenja vas pri Artičah je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Dolenja vas pri Artičah se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Dolenja vas pri Artičah je imala 83 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Valladolid
Valladolid je grad i općina od 299,715 stanovnika na sjeveru Španjolske u Autonomnoj zajednici Kastilja i Leon. Valladolid je i administrativni centar istoimene Provincije Valladolid i sjedište nadbiskupije
Geografske karakteristike
Valladolid leži duž obala rijeke Pisuerga nedaleko od njena ušća u Douro, udaljen 128 km jugozapadno od Burgosa.
Historija
Valladolid kog su Mauri zvali - Belad Ulid je prvi put dokumentiran 1074. u pismu / darovnici upućenom knezu Pedru Ansúrezu, kojim mu kralj Alfonso VI daje Valladolid kao feud. Za vladavine kneževa Ansûrez, Valladolid je izrastao u grad koji je od velike važnosti. Valladolid je bio njihov feud sve do 1208. kad ga je kralj Alfonso VIII anektirao u svoje krunske zemlje.
U Valladolidu su se 1469. vjenčali katolički vladari Ferdinand II. Aragonski i Isabela I od Kastilje. Valladolid je teško pretrpio za vrijeme Španjolskog rata za nezavisnost (1808.-1814.), tad su francuski vojnici porušili dosta njegovih antiknih građevina.
Znamenitosti
Od arhitektonskih spomenika koji su to preživjeli treba spomenuti; crkvu Santa Cruz (kraj 15. vijeka); palaču univerziteta sa baroknom fasadom koju su 1715. podigli i isklesali] Narciso i Diego Tomé, [[palača kneževa Rivadavia u kojoj je danas smještena vlada Provincije Valladolid. U toj palači je 1527. rođen kralj Felipe II . Atraktivna je i guvernerova palača (Capitanía General) nekadašnja kraljevska palača sa velikim dvorištem i nedovršena katedrala (sa dijelovima iz 13. vijeka), koju je počeo graditi 1585. Juan de Herrera a posvećena je 1688.
Od ostalih znamenitosti treba spomenuti Crkvu San Gregorio, iz 15. vijeka, sa veličanstvenom kasnogotičkom fasadom, u kojoj je danas smješten muzej skulptura i Spomenik Kristofora Kolumba podignut 1905., koji je umro u Valladolidu 20. maja 1506.
Valladolid ima jedan od najstarijih univerziteta u Španjolskoj, osnovan 1346. uz brojne druge obrazovne ustanove.
Privreda
Valladolid je industrijski centar poljoprivrednog kraja, sa svojom prehrambenom industrijom, tvornicama tekstila i građevinskim kompanijama.
Brockton, Montana
Brokton je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 255, što je 10 (4,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Franjo Švagel
Franjo Švagel (Županja, 28. IX. 1912. — 19. IV. 1945), hrvatski enigmat. Poginuo je u partizanima.
Enigmatika
Tokom 1930-ih enigmatske sastave objavljivao je u listovima "Mladost", "Omladina" i dr. Zajedno s bratom Rudolfom Švagelom-Lešićem, kasnijim kiparom, i kasnijim književnikom i slikarom Ivom Balentovićem osnovao je enigmatski klub u Županji.
Filippo Turati, Palermo
Filippo Turati je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 577 m.
430. pne.
Godina '''430. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Krasa i Jula (ili, rjeđe, godina 324. Ab urbe condita). Oznaka 430. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Fidija, rimska skulptura iz 3. vijeka pne.
Aminociklopirahlor
Aminociklopirahlor je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 213,621 Da.
Medeja (Euripid)
Medeja (Μήδεια / Mēdeia) je starogrčka tragedija koju je napisao Euripid, temeljena na mitu o Jasonu i Medeji i prvi put postavljena 431. pne..
Barrio Huitzalté, Tanlajás
Barrio Huitzalté je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanlajás.
Medeja (Euripid)
Medeja spada među najjače Euripidove drame. Medeja je mitološka figura iz ciklusa mitova o Argonautima: ona je kćerka kralja Ajeta, unuka Helija (Sunca), čarobnica, sposobna za najstrašnije zločine. Medeja je sve žrtvovala radi svoga muža Jasona: izdavši svoje roditelje, spasla mu je ona život i pomogla da dođe do zlatnog runa; radi njega ubila je rođenog brata, a zatim i Jasonovog dedu, kralja Pelija. Posle tog ubistva Jason, Medeja i njihovo dvoje dece žive kao izgnanici u Korintu. Jason, da bi popravio svoj položaj, sprema se da napusti svoju porodicu i oženi se kćerkom korintskog kralja Kreonta. Prolog, u kome se pojavljuje stara dadilja i pedagog Medejine dece, upoznaje gledaoce sa početnom situacijom i uvodi ga u duševno stanje glavne junakinje još pre njene pojave na sceni. Bes i očajanje Medejino ulivaju bojazan, koja nagoveštava strašan rasplet. Iza scene čuju se vapaji, proklinjanja, pretnje: "Umrite, prokleta deco nesrećne majke, zajedno s vašim ocem, i neka propadne naš ceo dom!" Medeja se ne bori za svog muža sa suparnicom; ona je slobodno pošla za Jasonom, povinovavši se svom osećanju, i kada ju je to osećanje prevarilo, njena se ljubav pretvara u strašnu mržnju.
Barrio Huitzalté, Tanlajás
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Medeja (Euripid)
Kao nosilac novog odnosa prema braku, Medeja kritikuje položaj žene u porodici, nejednaki moral, koji zahteva vernost žene, ali taj zahtev ne proširuje na muža. Posle Medejinih pretnji o osveti, iznetih u prologu, Kreont njoj i njenoj deci zabranjuje dalji boravak u Korintu. Poniznim molbama postiže Medeja odlaganje odlaska za jedan dan, i za to vreme ona treba da ostvari svoj osvetnički plan. Ona s prezirom odbacuje novčano obezbeđenje koje joj nudi Jason. Posle susreta s atinskim kraljem Egejem, koji njoj i njenoj deci nudi utočište u Atini, ona konačno odlučuje: ona će Jasonu uništiti njegov "dom", ubiće i novu Jasonovu ženu i vlastitu decu. Deca odlaze Kreontovoj kćerki da mole da ostanu u Korintu i predaju joj Medejin dar – raskošnu maramu, natopljenu otrovom. Istovremeno u Medeji se odigrava složena unutrašnja borba između želje za osvetom i ljubavi prema deci. U trenutku kada materinska osećanja počinju da pobeđuju, nova Jasonova žena i njen otac umiru od poslatog otrova. Medeja odlučuje da plan izvede do kraja, što i čini. Na kraju Mediji njen deda, bog Helije, šalje kola, u koja su upregnuti krilati drakoni, na kojima ona uzleće sa leševima dece, dok Jason uzalud moli za odobrenje da makar jednom dotakne leševe.
Ovom dramom Euripid u antičku tragediju uvodi prikazivanje borbe osećanja i unutrašnjeg nesklada. Karakterističan je i pesnikov slobodni stav prema ovom mitu, čije je tradicionalno predanje glasilo sasvim drugačije.
Inhibitor farneziltransferaze
thumb|[[Skeletalna formula tipifarniba (R115777), inhibitora farneziltransferaze koji je bio u fazi III kliničkih ispitivanja]] Farneziltransferazni inhibitori (FTI) su klasa ekperimentalnih lekova protiv kancera. Njihova biološka meta je protein farneziltransferaza. Inhibicijom tog enzima se sprečava normalno funkcionisanje Ras proteina, koji je često abnormalno aktivan u ćelijama kancera.
Pozadina
Ispitivanja su pokazala da ometanje pojedinih posttranslacionih modifikacionih procesa može da bude veoma selektivno za tumorogene ćelije, mada su razlozi za to nisu u potpunosti razjašnjeni.
Nakon translacije, Ras prolazi kroz četiri stepena modifikacija: izoprenilacija, proteoliza, metilacija i palmitoilacija. Izoprenilacija obuhvata enzim farneziltransferazu (FTase) koji prenosi farnezil grupu sa farnezil pirofosfata (FPP) na pre-Ras protein. Takođe, srodni enzim geranilgeraniltransferaza I (GGTaza I) može da prenese geranilgeranilnu grupu na K i N-Ras. Farnezil je neophodan za vezivanje Ras proteina za ćelijsku membranu. Ukoliko se ne veže za ćelijsku memebranu, Ras ne može da prenosi signale sa membranskih receptora.
Las Mariposas, Villa Corzo
Las Mariposas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 826 m.
Purtići
Purtići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 354 stanovnika.
Oregon City, Oregon
Oregon Siti je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 31.859, što je 6.105 (23,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Расно (Сјеница)
Расно је насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 401 становника (према попису из 1991. било је 512 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Бошњацима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Briano, Asti
Briano je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
Settarie, Cosenza
Settarie je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 239 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
Dolenja Pirošica
Dolenja Pirošica je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Dolenja Pirošica se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Dolenja Pirošica je imala 74 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Boulages
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 221 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 83 metara.
La Higuera, Villa de Álvarez
La Higuera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Villa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 614 m.
Motta, Pavia
Motta je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Slikar
mini|desno|150px|Autoportret slikara [[Rembranta ]] mini|150px|Detalj iz slike [[Las Meninas koji je nacrtao Dijego Velaskez, u kojem je autor portretisao i sam sebe]]
Slikar je vrsta likovnog umetnika. To je osoba koja se bavi umetničkim radom i koja, po narudžbini ili u zavisnosti od ideje i mašte nanosi boje na platno (ili drugu podlogu ravne površine) stvarajući dvodimenzionalno delo- sliku.
Dok je u prošlosti slikar bio sputan pravilima slikarstva, i dok su se u prošlosti ograničavali samo na portrete (pošto su se dobro naplaćivali i mogli su ih priuštiti samo bogati), kao i na religijske teme, današnje slikarstvo mnogo je slobodnije, i pravila bukvalno nema.
Zahvaljujući nastanku fotografije, svet više nema potrebu za što realnijom slikom koja se u prošlosti mogla raditi i godinama. Do današnjeg dana gomila slikarskih pravaca se izmenilo, od kockastih ljudi kubizma do nasumično nabacanih boja Džekson Poloka.
Razvojem dizajna, slikarstvo postaje mnogo komercionalistički, a radove slikara možemo osim na platnu naći i na zidovima zgrada, staklu, papiru, zidu, kartonu itd.
Superoksid
thumb|right|150px|Luisova elektronska konfiguracija superoksida. Superoksid je jedinjenje sa osobinama soli, koji sadrže jon superoksida O^-_2, npr. KO2. Superoksidni jon je produkt 1e- redukcije O2, koja se često dešava u prirodi.
Osobine
Kod superoksida kiseonik se javlja sa oksidacionim brojem -½ npr. KO2 - superoksid kalijuma.
Biologija
Superoksid je biološki veoma toksičan i imuni sistem ga proizvodi da ubije nepoželjne mikroorganizme. U fagocitima, superoksid se proizvodi u velikim količinama pomoću enzima NADPH oxidase za korišćenje protiv patogena. Mutacije u genu za NADPH oxidase izazivaju poremećaj imunog sistema zvani hronična granulomatozna bolest.
La Ciénega, Tantoyuca
La Ciénega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
El Desengaño, Comondú
El Desengaño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Kennet (rijeka)
Kennet je rijeka na jugu Engleske duga 72 km, desna pritoka rijeke Temze.
Rijeka u ljetnim mjesecima donosi više od polovice voda u Temzu.
Karakteristike
Rijeka je pravim labirintom kanala, prokopanim u 18. vijeku, dužine 140 km , povezana sa Rijekom Avon i gradovima Bath i Newbury. Istim kanalom je povezana i sa Temzom.
Kenneth je u svom donjem dijelu kanaliziran.
Drognitz
Drognic je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Zalfeld-Rudolštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 695 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16073107.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zalfeld-Rudolštat Drognic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zalfeld-Rudolštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 510 metara. Površina opštine iznosi 24,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 695 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 29 stanovnika/km².
San Juan Ocotitla, Atltzayanca
San Juan Ocotitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Atltzayanca.
Alison Bechdel
Alison Bechdel (Elison Bekdel, rođena 10. septembra, 1960.) je američka strip autorka i spisateljica. Najpoznatija je po svom dugo-izlazećem stripu, Dykes To Watch Out For. Godine 2006. objavila je best seler, koji je dobio odlične kritike, grafičke memoare, Fun Home.
Biografija
Rad na stripu Dykes to Watch Out For je počeo kao jedan crtež nazvan "Marianne, dissatisfied with the morning brew: Dykes to Watch Out For, plate no. 27". Poznanica joj je predložila da pošlje crtež novinama Womannews, koje su počele da objavljuju strip redovono počevši od julsko-avgustovskog broja, 1983. godine. Nakon godin dana i drugi štampani mediji su počeli da objavljuju njen strip.
Prvih godina Dykes to Watch Out For se sastojao od nepovezanih stripova, koji nisu imali redovne likove. Bechdel je uvela redovne likove, Mo i njene prijateljice, 1987. godine, dok je živela u St. Paulu u Minnesoti. Od 1990. godine dala je otkaz i počela je da se bavi jedino stripom. Trenutno živi u Boltonu u Vermontu.
Pored stripa Dykes to Watch Out For, Bechdel je pisala i crtala autobiografske stipove i radila je nekoliko ilustracija za časopise i sajtove. Godine 1988. počela je da radi na stripu Servants to the Cause za časipis The Advocate, ali strip nije dugo izlazio.
Februara, 2004. godine Bechdel i njena partnerka, Amy Rubin, sa kojom je bila u vezi od 1992. godine, skolopile su brak u San Francusku. Međutim, njihov brak je kasnije poništen. Bechdel i Rubin su raskinule vezu 2006. godine.
Novembra, 2006. godine bila je pozvana da sarađuje na pripremi rečnika American Heritage Dictionary.
Njen brat je klavijaturista, John Bechdel, koji je radio sa mnogim bendovima, uključujući i Ministry.
Fun Home
Godine 2006. Bechdal je objavila Fun Home, autobiografsku tragikomediju, koja prikazuje njen život u detinjstvu, kao i pre i posle očeve smrti. Fun Home je dospeo u mainstream više nego njeni raniji radovi, a prikazi su objavljeni u novina i časopisima kao što su Entertainment Weekly, People i The New York Times. Fun Home se nalazio dve nedelje na listi bestselera New York Times-a
Fun Home je navođena kao jedna od najboljih knjiga iz 2006. godine od strane nekoliko izvora, među kojima su The New York Times, amazon.com, The Times iz Londona, Publishers Weekly,, salon.com, New York magazin, i Entertainment Weekly.
Kasniji rad
Dykes to Watch Out For je obustavljen 2008. godine kako bi se Bechdel skoncentrisala na posao oko memoara sa radnim naslovom Love Life: A Case Study, koji bi trebalo da se bave njenim vezama. Bechdel je teme kojima će se baviti opisala kao: "ličnost, subjektivnost, želja, priroda realnosti, takave stvari".
Grčki epski ciklus
thumb|400px|Pad Titana, [[Peter Paul Rubens, oko 1637–1638.]] Grčki epski ciklus ili kikličke epopeje (ἐπικὸς κύκλος) naziv je za skup drevnih starogrčkih epskih pesama koje su u neprekinutom krugu (κύκλος = krug) izlagale mitske događaje od ženidbe Urana i Geje pa sve do smrti Odisejeve i ženidbe njegova dva sina, Telegona za Penelopu i Telemaha za Kirku. One su, dakle, izlagale događaje koji su se desili pre onih koji su obrađeni u Homerovoj Ilijadi, zatim ono što se dogodilo između događaja u Ilijadi i onih u Odiseji te, naposletku, ono što se dogodilo posle događaja obrađenih u Odiseji. Ciklus je počinjao mitskim pričama o bogovima, obrađenim u Teogoniji i Titanomahiji, i nastavljao se legendama o Tebi i trojanskom ratu. Da li je na početku stajala Hesiodova Teogonija ili se radi o nekoj drugoj pesmi istoga naslova, nije moguće utvrditi.
Georges Ohnet
Georges Ohnet (3. april 1848 - 5. maj 1918) bio je francuski književnik, poznat po romanima koji su uživali veliku popularnost na prijelazu iz 19. u 20. vijek. Bio je poklonik George Sand i protivio se realističkom, a pogotovo naturalističkom pravcu u tadašnjoj francuskoj književnosti. Iako ga kritičari nisu voljeli, sa uspjehom je pogađao ukus publike, te su njegovi romani - sa idealiziranim protagonistima koji oličavaju vrijednosti tadašnje srednje klase i melodramatskim zapletima - doživjeli veliki uspjeh, te postali zahvalni predložak za brojne teatarske, a kasnije i filmske adaptacije.
Grčki epski ciklus
Pesme o bogovima
Na početku epskog ciklusa stajale su teogonije (= priče o postanku bogova), kosmogonije (= priče o postanku sveta), titanomahije i slično. Ranije je prevlađivalo mišljenje da je ciklus započinjao Hesiodovom Teogonijom (Θεογονία), no u poslednje je vreme, na temelju poređenja s Pseudo-Apolodorovom Bibliotekom i orfičkih spisa, izneta teza da se radilo o nekoj teogoniji zasnovanoj na orfičkom predanju, ali prerađenoj i prilagođenoj. Sledila je Titanomahija (Τιτανομαχία), koja se pripisivala Eumelu Korinćaninu ili Arktinu Milećaninu, a opevala je borbu olimpskih bogova s Titanima.
Tebanski ciklus
thumb|150px|right|Edip ubija Sfingu, scena na atičkom crvenofiguralnom lekitu, oko 420–400. pne. thumb|150px|right|Kapenej se uspinje na zidine Tebe, scena na crvenofiguralnoj amfori, oko 340. pne. Četiri pesme koje čine tebanski ciklus opevale su mitsku istoriju beotskog grada Tebe.
Trojanski ciklus
Pesme koje pripadaju trojanskom ciklusu obrađivale su događaje vezane za trojanski rat. Iako su sadržinski usko povezane sa ovim pesama, Ilijada i Odiseja se obično, strogo uzev, ne smatraju kikličkim epopejama, pa time ne ulaze ni u trojanski ciklus.
thumb|Ajantovo samoubistvo, predstava na etrurskoj crvenofiguralnoj vazi, oko 400–350. pne. thumb|right|200px| [[Laokoont sa sinovima, skulptura Agesandra, Atendora i Polidora, 2. vek pne.]] thumb|Orest i Pilad ubijaju Egista, predstava na crvenofiguralnom [[oinochoe|vinskom vrču iz Apulije, oko 430–400. pne]]
Druge pesme
Homerskom krugu epopeja tradicija pribraja i Zauzeće Ehalije, koje se pripisuje Kreofilu Samljaninu, a pevalo je o tome kako je Herakle osvojio grad Ehaliju i dobio lepu Ijolu, kćer kralja Eurita, zatim Fokajidu, koja se pripisivala Testoridu iz Fokejaninu, a ovaj ju je navodno, kao i Malu Ilijadu, dobio od Homera i objavio kao svoju, a za koju su neki ispitivači pretpostavili da je identična s Minijadom, koja se pripisivala Prodiku Fokejaninu, a opevala je možda Heraklovu pobedu nad Minijcima i zauzeće Orhomena, te, naposletku, Danajidu, čiji se autor ne spominje, a koja je obrađivala priču o Danajevim kćerima i kazni koju su trpele zbog ubistva svojih muževa, Egiptovih sinova.
Autorstvo
Do 5. veka pne. autorom pojedinih kikličkih epova smatrao se Homer, da bi onda Herodot doveo u sumnju njegovo autorstvo. Aristotel navodi Kiparsku pesmu, Malu Ilijadu i Razorenje Ilija, ali im ne spominje autora, već samo kaže "onaj koji je spevao Kiparsku pesmu i Malu Ilijadu (οἷον ὁ τὰ Κύπρια ποιήσας καὶ τὴν μικρὰν Ἰλιάδα), premda su još ranije neki logografi, npr. Haron iz Lampsaka, spominjali njihove autore. Nakon Aristotela češće se navode imena navodnih autora kikličkih pesama, no pouzdanost tih navoda dovodi u sumnju već i to što se jedna pesma često pripisivala različitim autorima, pa tako Atenej u Gozbi sofista kaže: "onaj koji je spevao Titanomahiju, bio on Eumel Korinćanin ili Arktin ili neko drugi" (ὁ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσας, εἴτ᾽ Εὔμηλός ἐστιν ὁ Κορίνθιος ἢ Ἀρκτῖνος ἢ ὅστις δήποτε); isti pisac o autoru Kiparske pesme na više mesta govori s visokim stupnjem nesigurnosti: na jednom mestu govori o "pesniku Kiparske pesme, ko god on bio" (ὁ τῶν Κυπρίων ποιητής, ὅστις ἂν εἴη), na drugom mestu o njenom autoru govori vrlo neodređeno i kaže: "onaj koji je sastavio Kiparsku pesmu, bio on neki Kipranin ili Stasin ili neki drugi kako god se zvao" (ὁ τὰ Κύπρια ποιήσας ἔπη, εἴτε Κύπριός τίς εστιν ἢ Στασῖνος ἢ ὅστις δήποτε χαίρει ὀνομαζόμενος), a na trećem mestu navodi da je autor pesme ili Hegesija ili Stasin (Κύπρια Ἔπη πεποιηκὼς Ἡγησίας ἢ Στασῖνος) te dodaje da je Demodamant Halikarnašanin smatrao da je autor Kiparske pesme bio iz Halikarnasa.
Odlike kikličkih epova
250px|thumb|right|Ahilej vida Patroklovu ranu, predstava na crvenofiguralnom [[Atika|atičkom kiliksu, oko 500. pne.]] Na početku grčke književnosti stoje njena dva najveća epska pesnika, Homer i Hesiod, no oni nisu bili ni bez prethodnika ni bez savremenih takmaca ni bez podražavatelja. Na postojanje ranije usmene predaje i živog epskog stvaralaštva u 8. veku pne. ukazuju stalne epske formule i epiteti ("brzonogi Ahilej" i sl.), prizori u Odiseji u kojima Femije i Demodok recituju pesme o slavnim delima junaka (κλέα ἀνδρῶν), te Hesiodovo učešće na pesničkom nadmetanju u Halkidi. Kad se u Odiseji kaže da je lađa Argo "svima poznata" (Ἀργὼ πᾶσι μέλουσα), verovatno se aludira na neku poznatu obradu priče o Argonautima, a kratak sažetak mita o Edipu u istom epu možda predstavlja reminiscenciju neke opsežnije pesme o toj temi. Te su pesme izvodili profesionalni pevači, rapsodi, na pesničkim nadmetanjima koja su se održavala tokom raznih svetkovina i verovatno su bile poznate širokoj publici sve do duboko u 5. vek pne. Kikličkim su pesmama isprva verovatno nazivani svi drevni epovi, uključujući i Homerove, da bi se tek nakon Aristotela počela praviti razlika između epskog ciklusa i Homerove poezije. thumb|Ajant odnosi Ahilejevo telo, scena na atičkom crnofiguralnom lekitu, oko 510. pne. Mitovi obrađeni u epskom ciklusu većinom su bili vrlo drevni, kako se može zaključiti na temelju nekih aluzija u Ilijadi i Odiseji, npr. o odsustvu Kastora i Polideuka iz borbe pod Trojom, koji su, međutim, u tom trenutku već mrtvi, kako je opisivala Kiparska pesma, kao i o samom trojanskom konju, koji je obrađen u Razorenju Ilija. Ipak se sa sigurnošću može pretpostaviti da su mnoge kikličke epopeje sastavljene nakon Homerovih epova, verovatno u 7. i 6. veku pne. Epovi su se međusobno razlikovali ne samo po vremenu nastanka, nego i po svom kvalitetu i književnoj vrednosti, no zbog oskudnosti sačuvanih fragmenata o tome je teško suditi.
Jasper Griffin poredi kikličke epove s Ilijadom i Odisejom te pretpostavlja da su ove dve Homerove pesme opstale jednostavno zato što su bile bolje od ostalih, tj. zato što ih, u odnosu na druge, odlikuje veći stupanj koherentnosti, podrobnosti u detaljima i konzistentne ozbiljnosti te, s druge strane, manji stupanj fantastičnosti i romansiranosti. Čini se, naime, da su kiklički pesnici naročito voleli unositi elemente senzacionalnosti u svoje pesme, kakvi su, na primer, motivi iz narodnih predanja kao što su neranjivost junaka (npr. Ajant u Etiopidi) ili predmeti koji poseduju neku magičnu moć (npr. Filoktetov luk u Maloj Ilijadi ili paladij u Razorenju Ilija), a jednaku su naklonost iskazivali i prema romantičnim detaljima, kao što je Ahilejev susret s Helenom u Kiparskoj pesmi (koji su udesile Tetida i Afrodita); takvi motivi ukazuju na ozračje koje se dosta razlikuje od surovog sveta Ilijade.
Čini se da u kikličkim epopejama nije nedostajalo ni patosiranih i morbidnih epizoda, kakva su bila žrtvovanja Ifigenije u Kiparskoj pesmi i Poliksene u Razorenju Ilija, kao i da je bilo mnogo manje zadrške nego kod Homera u obradi priča koje su uključivale incest i ubistvo članova vlastite porodice. Premda su se i takve priče mogle obraditi na dostojanstven i ozbiljan način, kako se vidi iz tragedija kao što su Agamemnon i Kralj Edip, izgleda da umetnički dar većine kikličkih pesnika nije bio na visini zadatka, pa su njihova dela već od 4. veka pne. ocenjena kao bezoblična, konvencionalna, repetitivna i ravnolinijska. Miloš Đurić nalazi da su za kikličke epove bile karakteristične "čvrsta motivska zatvorenost" i "koncentrisanost velike radnje", čime su zaostajali za Ilijadom i Odisejom. Temelj takve kritike postavio je još Aristotel, koji u svojoj Poetici piše o epskoj poeziji:
"Zato, kao što smo već jedared istakli, Homer se i u tome pravcu pokazuje kao bogodan pesnik iznad svih drugih što nije pokušao da opeva ni ceo trojanski rat, mada je imao početak i svršetak. Jer to bi postala suviše obimna i nepregledna pesma ili, kad bi se pesnik i ograničio da se drži mere u dužini, to bi bilo suviše zamršeno zbog šarene sadržine. Ali on je odvojio samo jedan deo, a druge mnoge događaje uzeo je kao episodije, na primer Nabrajanje galija i druge episodije kojima ukrašava svoju pesmu. Ostali epski pesnici opevaju jednoga čoveka i jedno vreme i jednu radnju, ali punu delova, kao što je to uradio pesnik Kiparske pesme i pesnik Male Ilijade. Zato se i može iz Ilijade i iz Odiseje uzeti gradivo samo za jednu tragediju ili najviše za dve, dok iz Kiparske pesme za mnoge, a iz Male Ilijade za više nego osam... Osim toga, epopeja treba da ima iste vrste kao i tragedija, tj. da bude ili prosta ili prepletena, ili da crta duševni život ili da bude puna patnji ili da ima iste delove, izuzevši muzičku kompoziciju i pozorišni aparat. Jer i epopeja treba da ima preokreta i prepoznavanja i bolnih događaja, a i da ima lepe misli i lepu dikciju. Svim tim poslužio se Homer prvi u punoj meri. Jer, on je svaku od svojih pesama prema tim pravilima sastavio: Ilijada je prosta i puna patnji, a Odiseja prepletena, jer se prepoznavanja nižu kroz celu pesmu, i crta duševni život; osim toga, dikcijom i mislima on je prevazišao sve druge epske pesnike".
Uticaj i značaj
thumb|Ahilej ubija Pentesileju, [[Atika|atički crvenofiguralni kiliks, 470–460. pne., Vulci]] "Nakon Aristotela", kaže Rudolf Pfeiffer, "sve kikličke pesme smatrane su inferiornim u odnosu na dva Homerova epa, a to je svakako značilo konvencionalnim i često trivijalnim". Međutim, trend zanemarivanja kikličkih epopeja možda je počeo još ranije, budući da već Platon u svim svojim delima od homerskih pesama citira jedino stihove iz Ilijade i Odiseje; no dotad su kikličke pesme već poslužile kao neiscrpni izvor građe za grčku tragediju, pa i liriku, ali i za likovne umetnosti. Na primer, na Kipselovom kovčegu u Olimpiji i na Apolonovom prestolu u Amikli bila je predstavljena scena dvoboja Ahileja i Memnona iz Etiopide. Iz kikličkih je epova inspiraciju često crpio i znameniti slikar Polignot iz 5. veka pne.: u riznici Kniđana u Delfima nalazila se njegova monumentalna slika s prikazom zauzeća Troje i odlaska Grka, a u pinakoteci kod Propileja na atinskom Akropolju nalazile su se slike s predstavama Ahileja kod Likomeda na Skiru, Diomeda kako na Lemnu uzima Heraklov luk od Filokteta, Diomeda kako iz Troje iznosi Atenin kip, Oresta koji ubija Egista i Pilada koji ubija Nauplijeve sinove koji su pritekli Egistu u pomoć, kao i prizor žrtvovanja Poliksene. Od predstava na grčkim vazama znamenita je scena na kojoj Ahilej ubija Pentesileju na atičkom crvenofiguralnim kiliksu iz 470–460. pne., a među drugim čestim motivima uzetim iz kikličkih pesama bili su Parisov sud na Idi i prvi susret Parisa i Helene u Sparti.
Iz Kiparske pesme uzeta je građa za ove tragedije: Aleksandar (Sofokle, Euripid, Nikomah iz Aleksandrije), Ahejska skupština (Sofokle), Ifigenija u Aulidi (Eshil, Sofokle, Euripid), Kastor i Polideuk (Sofokle Mlađi, Patroklo iz Turija, Timesitej), Kikno (Eshil, Ahej iz Eretrije), Leukup (Kleofont), Palamed (Eshil, Sofokle, Euripid, Astidamant Mlađi), Pastiri (Sofokle), Poludeli Odisej (Sofokle), Protesilaj (Euripid), Skiranke (Sofokle, Euripid), Telef (Eshil, Euripid, Agaton, Moshion, Ijofont, Kleofont), Troil (Sofokle), Traženje Helene (Sofokle); od svih tih drama sačuvana je samo Euripidova Ifigenija u Aulidi. Mala Ilijada poslužila je za tragedije: Spor oko oružja (Eshil i, u rimskoj književnosti, Marko Pakuvije), Ajant (Sofokle, Astidamant Mlađi, Teodekt, Karkin i, kod Rimljana, Livije Andronik u drami Ajant sa šibom, Kvint Enije, Lucije Akcije), Filoktet (Eshil, Sofokle, Euripid, Ahej iz Eretrije, Antifont, Filokle, Kleofont, Teodekt i, kod Rimljana, Lucije Akcije). Građu je tragičarima dala i pesma Epigoni, npr. u Sofoklovoj izgubljenoj tragediji Epigoni, a njene je motive u horskoj lirici izlagao pesnik Stesihor. Druge pesme iz tebanskog ciklusa poslužile su Sofoklu za njegove tragedije Kralj Edip, Edip na Kolonu i Antigonu (Edipodija), odnosno Eshilu za tragediju Sedmorica protiv Tebe i Euripidu za Feničanke (Tebaida).
Radič, Rogatica
Radič je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 65 stanovnika.
Reading, Berkshire
Reading čita se Reding je grad i unitarna jedinica od 155,698 stanovnika u Ceremonijalnom countiju Berkshire na jugu Engleske.
Geografske karakteristike
Reading leži na ušću rijeke Kennet u Temzu, i na kanalu Avon - Kennet, udaljen 61 km zapadno od Londona.
Grad je važno željezničko čvorište.
Historija
Reading je još 871. bio logor danskih Vikinga. Prvi put je status grada dobio - 1253. poveljom od kralja Henrya III. Taj status su mu potvrđivali i proširivali kasniji monarsi, kao Charles I 1639. i britanska vlada 1835. Sajam koji se održavao subotom, može se pratiti do vladavine Henrya III.
Između 12. i 16. vijeka Reading je bio rastrgan sukobima, zbog prevlasti nad njim između Opatije Reading i Ceha trgovaca. Grad je pretrpio ozbiljne štete za engleskog građanskog rata sredinom 17. vijeka. Dotad uspješna trgovina odjećom počela je od 17. vijeka opadati, tako da je u 18. vijeku glavni trgovački artikl postao slad.
U javnom parku leže ruševine benediktinske opatije Reading, koju je osnovao Henry I - 1121., kao treću instituciju tog tipa u Engleskoj. Kralj Henry VIII, pretvorio ga je u dvorac, koji je uništen tokom engleskog građanskog rata. Na njegovu prošlost ukazuje spomen ploča, sa natpisom da je tu nastao poznati |srednjovjekovni kanon Sumer is icumen in (Došlo ljeto), kog je oko 1240. napisao neki redovnik. Druga spomen ploča označava grob Henrya I, koji je umro 1135.
Sabino de Arriba, Jalostotitlán
Sabino de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1782 m.
Reading, Berkshire
Historija
U Redingškom zatvoru je Oscar Wilde je napisao dugo pismo, kasnije revidirano i objavljeno pod imenom De Profundis (Iz dubina), kao uvod u svoju dugu poemu - The Ballad of Reading Gaol (Balada o Redingškim tornjevima) koju je napisao kasnije.
Charles Le Brun
Charles Le Brun ili Lebrun (Pariz, 24. februar 1619. - Pariz, 12. februar 1690.) bio je francuski slikar, dizajner, koji je postao arbitar umjetničke produkcije u Francuskoj tokom posljednje polovice 17. vijeka.