cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grevijeva zebra
Opis
Ima vrlo uske i gusto raspoređene pruge. Na vratu su malo šire. Pruge su im, za razliku od ostalih vrsta zebri, izražene i na nogama, sve do kopita. Jedino im je trbuh bijel, bez pruga. Uši su im vrlo velike i okrugle. Glava im je velika, izdužena i uska, a griva visoka i podignuta.
Rasprostranjenost
Nekada je živjela u većem dijelu Kenije, Etiopije, Eritreje i Somalije. Danas se održala samo u sjevernoj Keniji i dijelovima južne Etiopije, gdje se nalaze izolirane populacije. Prilagođena je na polusušne ravnice, prekrivene grmljem i gustiš, iako za vrijeme suša više voli predjele bogate vodom.
Prehrana
Hrani se uglavnom travom, premda također jede lišće, šiblje i koru drveća. Provodi veliki dio dana na ispaši.
Ponašanje
Udružuju se u manje skupine na kraće razdoblje, od nekoliko mjeseci. Mužjaci uglavnom provode vrijeme sami, na teritoriju koju obilježavaju gomilama balege. Pare se sa ženkama koje lutaju po njihovoj teritoriji. Mužjaci se bore između sebe za teritorij i ženke.
Ženke rađaju po jednog mladunca svake druge godine. Mladi ne piju vodu prva tri mjeseca života, hraneći se samo mlijekom.
Santa Lucia II, Arezzo
Santa Lucia II je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 295 m.
Tiabendazol
Tiabendazol je 2-supstituisani benzimidazol koji je uveden u kliničku praksu 1962. On je aktivan protiv raznih nematoda. Ovaj lek ispoljava CNS nuspojave i potencijalno može da bude hepatototoksičan.
Planetezimal
U kozmogoniji, planetezimali predstavljaju objekte za koje se vjeruje da su postojali unutar solarnih maglina. Smatra se da su se planetezimali formirali zbog koagulacije (zahvaljujući međusobnim sudaranju i gravitaciji) čestica koji su orbitirale oko prirastajućeg diska solarne magline; akumulacija planetezimala je dovela do stvaranja protoplanetarnog diska, koji je s vremenom koagulirao u protoplanete i planete. Ponekad se isti termin uopćeno koristi za asteroide i komete; drugi, kao Comins koriste termin za objekte s promjerom manjim od 10 km.
Općenito se smatra da je oko 3,8 milijardi godina većina planetezimala stvorenih unutar solarnog sistema ili napustilo orbitu ili koagulirala u veće objekte. Većina preostalih planetezimala postoji unutar asteroidnog pojasa.
Teorija velikog udara predlaže hipotezu prema kojoj se Zemljin Mjesec formirao uslijed kolosalnog udara planetezimala zvanog Theia u Zemlju tokom rane historije solarnog sistema.
San Andrés, La Trinitaria
San Andrés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 734 m.
Auhagen
Auhagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Šaumburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.341 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3257004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šaumburg Auhagen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Šaumburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 48 metara. Površina opštine iznosi 12,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.341 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 109 stanovnika/km².
Șușani, Șușani
Șușani je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Șușani.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3875 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Pike County, Pennsylvania
je okrug u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Kosmos-944
Kosmos-944 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-944 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 24. avgusta 1977. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-944 je bio komunikacioni satelit.
Bothell East, Washington
Botel Ist je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.018.
White Hall, West Virginia
Vajt Hol je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Jonesboro, Illinois
Jonesboro je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.821 stanovnika.
Bellisio Alto, Pesaro e Urbino
Bellisio Alto je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 478 m.
Casa del Río, San Martín Hidalgo
Casa del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Martín Hidalgo.
Toto (sastav)
Toto je američki pop/rock sastav koji je najveće hitove imao u 1980-ima.
Životopis
Grupa je osnovana 1978. godine u Los Angelesu. Osnivači su bili David Paich, Steve Lukather, Bobby Kimball, braća Steve i Jeff Porcaro te David Hungate. Članovi su se sreli u srednjoj školi i studijskim sesijama za vrijeme 1970-ih, kad su postali jedni od nazaposlenijih sesijskih glazbenika u povijesti.
Toto je izdao svoj prvi album 1978., temeljan na njihovom TOP 10 hitu Hold The Line, koji je prodan u dva milijuna primjeraka. Iduća dva albuma, Hydra i Turn Back, nisu imali toliko uspjeha, no Toto IV (iz 1982.) imao je njihov best-seller hit Africa i TOP 10 hit Rosanna. Toto IV je bio vrlo uspješan album, osvojivši nekoliko Grammyja, između ostalog za album godine (1983.) i za pjesmu godine ([Rosanna). Pjesma Rosanna dobila je ime po tadašnjoj djevojci Stevea Porcara, Rosanni Arquette.
Ime grupe je izazvalo male probleme i podsmjeh kada su prvi put nastupali na turneji u Japanu (1979.-1980.) ("TOTO" je japanska marka sanitarnih proizvoda). Dvije njihove pjesme našle su se u video-igrama. Hold The Line može se čuti u video-igri Grand Theft Auto: San Andreas na radio postaji 'K-DST', a pjesma Africa u video-igri Grand Theft Auto: Vice City na radio postaji 'Emotion 98.3'. Pjesma Rosanna mogla se čuti 2002. godine u NBC-evoj seriji Will & Grace, u epizodi kada lik Grace Adler ide na spoj s prijateljem iz srednje škole, koji joj (pobrkavši Rosanna s Grace Adler) otpjeva pjesmu. Glazba grupe Toto često se pojavljuje u seriji Stažist.
Bakhilid
Život
O Bakhilidovom životu raspolažemo samo oskudnim podacima. Kao godine njegova rođenja navode se 520. pne., 518. pne. i 516. pne. Evsevije vrhunac Bakhilidovog stvaralaštva stavlja u period između 467. i 450. pne., ali budući da je sirakuški tiranin Hijeron I, na čijem je dvoru Bakhilid stekao veliku slavu, umro 467. pne., Bakhilid se sigurno već oko 470. pne. etablirao kao priznati i poznati pesnik. Bakhilidov ujak Simonid živeo je i delovao na dvororima raličitih tirana u grčkome svetu: prvo je boravio kod Pizistratida u Atini, zatim kod tesalskih velikaša Skopada u Kranonu i Farsalu i kod Aleuada u Larisi, onda ga nalazimo u Atini, Korintu i Sparti, nakon čega odlazi na Siciliju, gde živi na dvorovima različitih tirana, naročito sirakuškog tiranija Hijerona. Sasvim je moguće da je Bakhilid pratio svoga ujaka bar na nekim od ovih putovanja te da je putovao u Tesaliju, Atinu i na Eginu pre no što je došao na Hijeronov dvor u Sirakuzi. Za Bakhilidovo stvaralaštvo važna je 476. godina pne., kad je Hijeron prvi put odneo pobedu jahačkim konjem na Olimpijskim igrama: tada je Pindar tu pobedu opevao u svojoj prvoj olimpijskoj odi, a Bakhilid je sa svog rodnog Keja poslao peti epinikij, jedan od svojih najlepših, u kojem slavi Hijeronovu ljubav prema umetnosti i njegovu pravednu vladavinu. Slično tome, 470. pne. pobedu Hijeronovog četvoroprega na Pitijskim igrama Pindar proslavlja u prvoj pitijskoj odi, a Bakhilid u kratkom četvrtom epinikiju. Čast da opeva Hijeronovu pobedu na Olimpijskim igrama 468. pne. pripala je Bakhilidu, čije je pesničko stvaralaštvo tada na vrhuncu i kome je, kako izgleda, tiranin na kraju dao prednost u odnosu na Pindara. Sledeće godine umro je Hijeron, nakon čega Bakhilid peva o nadmetanjima i pobedama svojih sugrađana s Keja i stvara horske pesme za atinske i spartanske praznike. Pouzdano se može datirati još njegov šesti epinikij, koji je ispevao 452. pne. za pobedu dečaka Lahona s Keja u brzom trčanju na Olimpijskim igrama. Prema Plutarhu, Bakhilid je neko vreme proveo u izgnanstvu na Peloponezu, a zatim se vraća na Kej, gde umire. Navodno suparništvo Bakhilida i Pindara bila je jedna od omiljenih tema među antičkim filolozima, koji su pokazivali posebnu naklonost prema "književnim skandalima", no to je suparništvo danas uglavnom odbačeno kao plod mašte antičkim biografa.
Kao pesnik horske lirike Bakhilid je verovatno učestvovao i u planiranju i organizaciji njenog javnog izvođenja, u čemu je nezaobilaznu ulogu imao muzički element. Ta organizacija, uključujući obuku muzičara i horova, verovatno je bila jedan od faktora koji su Bakhilida vodili na put. Prema antičkim vestima, posetio je Hijeronov dvor, a to je nagovešteno i u njegovom petom epinikiju (476. pne.), gde reč "gost" (ξένος) ukazuje na to da je tiranin na svom dvoru već bio ugostio pesnika, koji je verovatno bio u pratnji svog ujaka Simonida. Stihovi 15–16 trećeg epinikija (468. pne.), takođe napisanog za Hijerona, sugerišu da je ta oda možda sastavljena u Sirakuzi: "Hramovi su puni svečanosti na kojima se žrtvuje stoka, ulice su pune gostoljubivosti".
Poezija
Kej, zavičaj Bakhilidov, imao je dugu tradiciju negovanja pesništva i muzike, na šta možda uticala i njegova povezanost s Delosom, najvažnijim kikladskim ostrvom, na kome se nalazilo i jedno od najvažnijih svetilišta jonskoga sveta, kamo su Kejani redovno slali svoje horove da učestvuju u godišnjoj svetkovini posvećenoj Apolonu. I na Keju je postojao snažan Apolonov kult, koji se negovao i u jednom svetilištu u kejskom gradu Karteji, gde je delovao horegij (χορηγεῖον), tj. škola u kojoj su se obučavali horovi. Prema Ateneju, i Bakhilidov ujak Simonid neko je vreme u svojoj mladosti tu radio kao učitelj. Kejani su imali jak osećaj privrženosti svom zavičaju, izražen kroz lokalne legende, pučke običaje i tradiciju uspešnog učestvovanja na atletskim nadmetanjima, posebno u trčanju i pesničenju ― što je sve činilo to ostrvo "idealnim domom za dečaka široke imaginacije". Pobede Kejana na atletskim nadmetanjima redovno su u Julidi beležene na kamenim pločama, pa je Bakhilid imao pouzdan izvor za svoj navod u drugom epinikiju o 27 pobeda koje su Kejani postigli na Istamskim igrama. Kejani su se borili protiv Persijanaca u odlučujućoj bici kod Salamine, a mogli su biti ponosni i na to što je Atina odabrala baš jednu elegiju Simonida Kejanina za komemoraciju Atinjana koji su poginuli u bici na Maratonu. Ustvari, budući da je od atičkog rta Suniona udaljen tek nekih 20 kilometara, Kej je prirodno stajao pod određenim uticajem Atine.
Ditirambi
Za istoriju književnosti zanimljiviji su Bakhilidovi ditirambi. Od šest sačuvanih neki ditirambi pisani su za nadmetanja u Atini (15?, 18, 19, 23?), a jedan za Spartu (20). Aleksandrijski filolozi dali su im svima naslove i poređali ih po alfabetskom redu. Posmatrano iz ugla stilistike, Bakhilidovi ditirambi nalikuju baladama, jer pesnik u njima upotrebljava živahan narativ i često koristi aluzije i upravni govor. U ditirambima pesnik na lirski način obrađuje mitološke epizode. U trećem ditirambu Mladi ljudi ili Tezej (Ηίθεοι ἢ Θησεύς, oda XVII) pripoveda se o tome kako Tezej na lađi prati sedam mladića i sedam devojaka, koje kao atinski danak Minos vodi na Krit. Kad između Minosa i Tezeja izbije prepirka o Minosovom ponašanju prema jednoj od zarobljenica, a Tezej za sebe kaže da je Posejdonov sin, Krićanin skida prsten sa svoje ruke i baca ga u more, izazivajući Tezeja da ga izvadi s dna mora ako je zaista Posejdonov sin. Kulminaciju ove bajkovite priče predstavlja plač i strah atinske omladine koji ona oseća u trenutku kad se Tezej baca u more, te radosni pean koji ta ista omladina zapeva kad Tezej opet izranja iz mora ogrnut u suv grimizni ogrtač i ovenčan vencem od ruža koji mu je podarila Amfitrita. Taj je pean ispunjen zanosom u slavu Atine i daje mitološko obrazloženje njene pomorske hegemonije. thumb|right|Tezej pobeđuje [[Prokrusta ― slika na vazi umetnika Eufronija. Bakhilid je proslavio Tezejeve pobede u jednom ditirambu datom u obliku dijaloga između hora i horovođe (oda 18)).]] Četvrti ditiramb Tezej (Θησεύς, oda XVIII) jedinstven je po tome što je dat u obliku razgovora između hora, koji predstavlja atinski narod, i horovođe, koji predstavlja njihovog kralja, Tezejeva oca Egeja. Do Egeja je stigla vest da se gradu približava neki mladi heroj te on sada, odgovarajući na pitanja hora, pripoveda o slavnim delima tog heroja, pri tom ne znajući još da se radi o njegovom sinu Tezeju. U tom lirskom dijalogu nazire se formalna srodnost i posredna veza između horske lirike i tragedije, pa u tom smislu ovaj ditiramb možda može pomoći da se objasni onaj odlomak u Aristotelovoj Poetici gde se tvrdi da je "tragedija postala od onih koji su započinjali ditiramb". S druge, pak, strane, moguće je tvrditi i suprotno ― da je, naime, u pisanju ovog ditiramba na Bakhilida uticala atička drama (komadi kao što su Eshilove Hiketide ili Persijanci) te da stoga ova pesma ne predstavlja izdanak drevnog ditiramba.
Predaja teksta
Pored epinikija i ditiramba Bakhilid je pisao i himne (fragmenti 1–3), peane (= pesme s ozbiljnim ritmom, fr. 4 i fr. 22 u slavu mira), prosodije (= pesme u povorci, fr. 11–13), partenije (= pesme za devojački hor), hiporheme (= poskočice živahnog ritma za ples, fr. 14–16), pesme o ljubi (erotica, fr. 17–19), te napokon pohvalne pesme, možda enkomije (fr. 14–16).
Aleksandrijski su filolozi podelili Bakhilidov opus u devet knjiga i uvrstili ga u kanon grčkih liričara. Bakhilid je dobro poznat u helenističkom i rimskom razdoblju: Horacije ga oponaša Odi I, 15, citiraju ga Strabon, Plutarh i autor spisa O uzvišenom, a rado ga je čitao još car Julijan. Međutim, sve do kraja 19. veka bili su poznati samo oskudni fragmenti: predaja teksta verovatno je bila prekinuta u nekom trenutku tokom rimskog razdoblja i čini se da kasniji pisci, kao što su Atenej i Kliment Aleksandrijski, citiraju Bakhilidove pesme ne iz njegova potpuna dela, nego iz pesničkih antologija.
Papirus
thumb|Bakhilid, Encomia, fragment 5, sačuvan na jednom papirusu iz 1. veka pne. ili 1. veka n.e., koji je pronađen u [[Oksirinhu (P.Oxy. 1361 fr. 4).]] Godine 1896. u egipatskom selu Meirū, južno od Hermopolisa, na dva papirusna svitka pronađeno je 14 epinikija i 6 ditiramba Bakhilidovih, a od tada je pronađeno još papirusnih fragmenata, uključujući i sholije uz njegove epinikije i ditirambe. To Bakhilida čini danas najbolje poznatim horskim pesnikom nakon Pindara. Papirus s tekstom pisanim grčkom uncijalom pronašao je navodno neki meštanin u jednoj opljačkanoj grobnici, i to među nogama jedne mumije. Otkupio ga je egiptolog Wallis Budge iz Britanskog muzeja po "apsurdnoj" ceni. Budgeovu želju da taj papirus odnese u Britanski muzej nisu podržali ni britanski konzul ni Egipatska služba antikviteta, pa je on pribegao izradi dosta složenog plana, koji je uključivao jedan sanduk pomorandži, menjanje vozova i tajne plovidbe čamcima. Na kraju je isplovio iz Sueca s papirusom koji je prethodno rastavio i zamaskirao u paketić fotografija. Svoj pronalazak predstavio je 1896. Fredericu Kenyonu iz Odeljenja za rukopise Britanskog muzeja. Kenyon je sastavio 1382 stiha, od kojih je njih 1070 bilo savršeno lako rekonstruisano, pa je sledeće godine objavio dvadeset pesama, od toga njih šest "gotovo celih". Nekoliko drugih papirusnih fragmenata rekonstruisao je Friedrich Blass u Nemačkoj, nakon čega je usledilo referentno izdanje Bakhilidove poezije koje je objavio Richard Claverhouse Jebb ― što je sve izazvalo komentar jednog naučnika "da smo zamalo opet imali renesansu".
Velika Crkvina
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 67 stanovnika te 34 obiteljskih kućanstava.
Missaglia, Lecco
Missaglia je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5781 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
Felicity Jones
Felisiti Džouns britanska je glumica, koja je karijeru započela ulogom Etel Halou u dečjim TV serijama Najgora veštica i Koledž Virdsister.
Džounsova je neko vreme igrala manje uloge u britanskim TV serijala i filmovima, sve do 2011, kada je ulogom u ljubavnoj drami Do ludila privukla pažnju javnosti i osvojila nekoliko nagrada za glumačko otkriće godine. Nakon toga je nastupila u biografskim dramama Nevidljiva žena uz Rejfa Fajnsa i Teorija svega uz Edija Redmejna, koja joj je donela nominaciju za nagrade Oskar, Zlatni globus i BAFTA za najbolju glumicu u glavnoj ulozi. Godine 2014. takođe je tumačila ulogu Feliše Hardi u blokbasteru Čudesni Spajdermen 2.
Detinjstvo i obrazovanje
Felisiti Džouns odrasla je u Bornvilu, naselju koje se nalazi u južnom delu Birmingema. Njeni roditelji su se upoznali dok su radili za dnevni list „Ekspres i Star“ u Vulverhemptonu. Njen otac je novinar, a majka se bavi marketingom. Razveli su se kada je Felisiti imala tri godine, nakon čega je nju i njenog brata odgajala majka. Uprkos tome, članovi porodice ostali su u veoma bliskim odnosima. Glumica je izjavila da „joj je razvod roditelja dao snažan osećaj samopouzdanja i nezavisnosti, jer je shvatila da mora naučiti kako da se samostalno izdržava jer se nikad ne zna šta budućnost nosi sa sobom.“
Po završetku akademije za devojčice „Kings Norton“, Džounsova je pohađala školu „Kralj Edvard VI“ u Hendsvortu. Nakon jednogodišnje pauze (tokom koje je nastupila u seriji Sluge), posvetila se studijama engleskog jezika na Oksfordu. Tokom studiranja, nastupala je u školskim predstavama, među kojima su drama o boginji Atis i Šekspirova Komedija nesporazuma u kojima je igrala glavne uloge. Bila je džlan „Oksfordskog dramskog društva“, u kome su Megi Smit, Ričard Barton, Hju Grant i Kejt Bekinsejl takođe načinili prve veće glumačke korake.
Raveo, Udine
Raveo je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 386 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
Ar Riyāḩīn, Hajjah
Ar Riyāḩīn je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 582 m.
Toxtlacuaya, Las Vigas de Ramírez
Toxtlacuaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Vigas de Ramírez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 583 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2354 m.
Benedikt od Anianea
Sveti Benedikt od Anianea (Benoît d'Aniane; Benito de Aniane; cca. 747 – 11. februar 821), rođen kao Witiza i poznat po nadimku Drugi Benedikt, bio je benediktinski redovnik i reformator monastičkog života, poznat po značajnom uticaju na religijsku praksu Karolinškog Carstva. Njegov dan slave se obilježava 11. februara.
OKo 780. je u Anianeu u današnjem Languedocu osnovao monastičku zajednicu temeljenu na načelima istočnjačkog asketizma. Ona se, međutim, nije razvila onako kako je Benedikt razmišljao. Zato je na istom mjestu 782. osnovao novi samostan, ovaj put temeljen na benediktinskim pravilima. Taj je samostan bio toliko uspješan, da je Benedikt postao uticajan i poticao reforme mnogih drugih samostana, postavši na kraju de facto glavni opat svih samostana u zemljama pod vlašću Karla Velikog.
It's a Wonderful Life
Divan život (eng. It's a Wonderful Life) filmski je klasik Franka Capre iz 1946. godine, s Jamesom Stewartom u glavnoj ulozi. Radnja filma je zasnovana na pripovijetki "The Greatest Gift" ("Najveći dar") američkog književnika Philipa Van Doren Sterna.
Benedikt od Anianea
Godine 817. je u Aachenu predsjedao saborom svih opata, na kome je donesen kodesk pravila poznat kao "Codex regularum", koji se imao primjenjivati na sve samostane. Poslije je donio još jedan kodeks poznat kao "Concordia regularum". Iako su se oni prestali primjenjivati nedugo nakon smrti Benedikta i njegovog pokrovitelja Louisa Pobožnog, imali su značajan uticaj na zapadni monasticizam.
La Répétition ou l'Amour puni
La Répétition ou l'Amour puni (srpskohrvatski: Proba, ili Kažnjena ljubav) je drama u pet činova Jeana Anouilha iz 1950. godine, koja je premijerno izvedena 27. listopada 1950. godine u Théâtre Marigny. Dramu je režirao Anouilhov prijatelj Jean-Louis Barrault, a izvela ju je glumačka trupa Renaud-Barrault, koju je vodio zajedno sa suprugom.
Benedikt od Anianea
Louis je sagradio opatiju Maursmünster upravo za Benedikta. Benedikt je nešto kasnije umro u opatiji Kornelimünster, također sagrađenoj od Louisa za Benedikta.
It's a Wonderful Life
Glavni junak filma, George Bailey (Stewart), poslovni je čovjek na rubu samoubojstva na sam Badnjak. Georgea su pritisli brojni problemi, a kap koja je prelila čašu bila je gubitak značajne svote novca, 8.000 dolara, koje je zabunom ispustio. Tada se pojavljuje njegov anđeo čuvar Clarence (Henry Travers), koji ga želi odgovoriti od čina, pokazujući mu kako bi njegov grad, obitelji poznanici izgledali da se nikad nije rodio. Pokazao mu je, da je njegov život dragocijen i mnoga dobra se ne bi dogodila, da se nije rodio.
La Répétition ou l'Amour puni
La Répétition danas ostaje jedno od najznačajnijih Anouilhovih djela i najznačajnije djelo iz niza "blistavih komada", kojeg sačinjavaju još drame L'Invitation au château, Colombe i Cécile ou l'École des pères. Anouilh u ovoj drami koristi jedan od najinovativnijih postupaka u suvremenom teatru, prateći tendencije Pirandella, i to na način da svoje likove animira tako da oni animiraju sami sebe da igraju likove iz druge drame, u ovom slučaju romantične komedije La Double Inconstance Pierrea de Marivauxa iz 1723. godine. Tehnika teatra u teatru bila je jedna od omiljenih za Anouilha, koji inače nije preferirao inovacije modernog teatra svojih suvremenika poput Ionesca ili Becketta.
It's a Wonderful Life
"Divan život" je jedan od najpoznatijih i najemitiranijih filmova svih vremena. Redovito se prikazuje za Božić na televizijskim postajama širom svijeta. Premda danas ima status klasika, film je u vrijeme nastanka loše prošao na kino-blagajnama i donio puno problema svom autoru Franku Capri.
La Répétition ou l'Amour puni
Djelo je premijerno objavljeno 1950. godine, a naredne godine ga je Éditions de la Table Ronde reizdala u sklopu niza "blistavih komada", zajedno s ostale tri drame iz istog niza.
It's a Wonderful Life
Američki filmski institut uvrstio je film među 100 najboljih filmova ikad snimljenih.
La Répétition ou l'Amour puni
Sinopsis
Grof Tigre je plemić poznat diljem pariškog visokog društva po svojim blistavim i originalnim zabavama. Zabava koju planira organizirati, a koja je glavna tema ove drame, u dvorcu Ferbroques, kojega je zajedno sa suprugom naslijedio od jedne kapriciozne tete, mada pod uvjetom da u njemu udomi dvanaest siročadi, sastojat će se od izvedbe romantične komedije La Double Inconstance Pierrea de Marivauxa iz 1723. godine. Grof je odabrao ovu dramu zato što je dvorac u kojemu žive izgrađen u stilu Louisa XV., a de Marivaux je živio u XVIII. vijeku. Međutim, nije samo predstava ta koja evocira XVIII. vijek; naime, grof i grofica žive u aristokratskom, dogovornom braku tipičnom za taj period. Dogovor im omogućava da imaju ljubavnike te da isti neometano žive zajedno s njima. Uz sve to, gosti će na zabavi biti odjeveni sukladno periodu Louisa XV.
It's a Wonderful Life
Radnja
Film počinje na Uskrs 1552 kada se george napio i skoro pocinio samoubistvo
Bailey je bio mladić, koji je živio u malom gradu, ali s velikim snovima. Od rane mladosti želio je otići iz Bedford Fallsa, putovati svijetom i uraditi velike stvari – planiranje gradova i izgradnju ogromnih aerodroma, nebodera i mostova. Prvi incident koji Clarence vidi jest da je, u dobi od 12 godina, George spasio život svog mlađeg brata Harryja (Todd Karns) u nesreći dok su se igrali po zaleđenom jezeru. George je izgubio sluh u lijevom uhu zbog toga što je pao u ledenu vodu kako bi spasio brata. Ubrzo nakon toga, dok je radio sa skraćenim radnim vremenom kod g. Gowera (H. B. Warner) u njegovoj apoteci, on sprečava grešku s receptom zbog koje bi neko mogao biti smrtno otrovan. Tu se pojavljuju i dvije djevojčice u Georgeovom životu: Mary Hatch (Donna Reed) i Violet Bick (Gloria Grahame), za koje se čini da se bore za njegovu pažnju.
La Répétition ou l'Amour puni
Sinopsis
Radanja se zahuktava tokom nekoliko dana proba. Grof, odnosno Princ, koristi svoju ulogu kako bi zaveo Lucile, isprva radi kratke afere, ali kasnije razvije stvarne osjećaje prema njoj. Njegova ljubomorna supruga i ljubavnica se tada ujedine kako bi otjerale Lucile od njega; grofica ubrzo inscenira nestanak jednog smaragda i nastoji optužiti Lucile, međutim grof im pokvari plan. U međuvremenu, Lucile i grof priznaju svoje osjećaje jedno drugome.
It's a Wonderful Life
Radnja
George se ubio a sve je nastavilo dalje
La Répétition ou l'Amour puni
Sinopsis
Bijesna, grofica se sada udruži s grofovim starim prijateljem, Héroom, koji grofu ne može oprostiti što se morao odreći mlade djevojke Évangéline, koji je mnogo volio, a čija ga je smrt nakon nesretnog braka odvela u alkoholizam. Želeći osvetu, Héro iskoristi grofovo odsustvo i posjećuje Lucile u njezinom djelu dvorca. Uz pomoć alkohola i laži, Héro uspije zavesti naivnu djevojku i šokirati grofa. Lucile napušta dvorac sljedećeg jutra; Tigre ju ne uspijeva spriječiti. Unatoč tomu, međutim, zabava će biti održana.
It's a Wonderful Life
Radnja
George prihvata posao u štedionici na nekoliko godina nakon završetka srednje škole, uz očekivanje da će Harry preuzeti posao nakon što diplomira, tako da George može ići na evropsku turneju, a zatim ode na koledž. Ali njegov otac je doživio fatalni moždani udar, i George mora da preuzme B & L na nekoliko mjeseci, i odustane od evropske turneje. Zatim Potter pokušava da likvidira B & L, ali jedini način da ga zaustavi je da George preuzme firmu na sebe. Zbog toga on odustaje od škole, i daje svoj novac za koledž  Harryju. Plan u tom trenutku je bio da, nakon što Harry diplomira, on će preuzeti B & L, a George će kasnije ići na koledž. Ali Harry se vraća s koledža sa namjerom da oženi Ruth Dakin, i Ruthin otac mu je ponudio posao u državi New York. Dakle, George nema drugog izbora nego da ostane sa B & L.
La Répétition ou l'Amour puni
Sinopsis
Grofica se u međuvremenu pobrinula da pronađe zamjenu za Lucile u liku stare grofove prijateljice, vjerujući kako će njezin suprug biti tužan par mjeseci, ali da će se na kraju sve odvijati kao i ranije. Na samom kraju, Héro isprovocira Villebossea da sudjeluje u fatalnom dvoboju.
Struktura i koncepcija
La Répétition je na strukturalnom i kompozicijskom nivou jedna od najsloženijih i najintrigantnijih Anouilhovih drama. Iako tehniku teatra u teatru nije koristio samo u ovoj drami, Anouilh je istu najvještije razradio kroz Probu, zbunjujući ne samo vlastite likove, već i gledatelje oko toga što je u dramu stvarnost, a što iluzija.
It's a Wonderful Life
Radnja
George ženi Mary Hatch nakon dugotrajnog ubjeđivanja - on greškom misli da je Mary zaljubljena u njegovog životnog rivala Sama Wainwrighta (Frank Albertson). Oni se pripremaju da odu na medeni mjesec sa 2,000 dolara ušteđevine. Ali započinje bankarska kriza. Potter je preuzeo banku koja garantuje B & L kredite, i poništava ih. Mušterije su u panici i iskušenju da odu do Potterove banke. Jedini način da George spasi situaciju je da podmiri potrebe mušterija od svog novca za medeni mjesec. Njihovi prijatelji Ernie (Frank Faylen) taksista i Bert (Ward Bond) policajac organiziraju za njih da imaju skromni medeni mjesec u njihovoj kući. Oni izvana na kiši pjevaju serenadu mladencima. B & L i dalje pruža pristupačne stanarine za ljude u Bedford Fallsu, gradeći čitav niz naselja nazvanih "Bailey Park". Tu se nalazi i porodična kuća gospodina Martinija (William Edmunds), lokalnog gostioničara. Sam Wainwright i njegova supruga dolaze da ponude da George i Mary provedu godišnji odmor s njima na Floridi, ali oni nemaju vremena čak ni za to.
La Répétition ou l'Amour puni
Struktura i koncepcija
Prvi čin drame donosi ekspoziciju koja je važna za dvije stvari. Prvo, kroz nju su objašnjeni odnosi među likovima i prezentirana je grofova namjera da odigra Marivauxovu dramu. Uz to, prvi čin ostavlja dojam da će se igrana drama stopiti s glavnom dramskom radnjom, što je objašnjeno kroz nekoliko didaskalija, koje ukazuju na to da je Marivauxov komad izrazito važan za razumijevanje cjelokupnog konteksta drame. Kostimi u kojima se likovi pojavljuju ne odgovaraju vremenu radnje Anouilhovog komada, a uz to se koristi i francuski jezik iz XVIII. vijeka. Tako Anouilh na samom početku zbunjuje svog gledatelja - odvija li se radnja u XVIII. ili XX. vijeku? Gledatelj shvati da se radi o suvremenoj drami kada shvati da se odvija proba predstave, a indikacije da je radnja smještena u XX. vijeku prezentirane su kroz neke anakronizme, koji se povremeno spominju.
Sama naslovna proba odvija se počevši s drugim činom drame. Tu dolazi do citiranja Marivauxove drame u nekoliko navrata. Gledatelj tada ima probleme razlikovati odvija li se na pozornici stvarna drama (ona Anouilhova) ili igrana drama (ona Marivauxova), mahom zato što su one gotovo u potpunosti spojene, a likovi i radnja u dvama dramama gotovo pa su identični. Dobar primjer za to su Lucile i njezina igrana uloga, Sylvia, obje mlade djevojke čista srca koje su se našle u nemoralnom, ali galantnom svijetu; tako, kada Sylvie opisuje dvorski ambijent, to jednako tako može biti Lucile koja opisuje grofov dvorac Ferbroques. Ono što razlikuje Anouilhov od Marivauxovog teksta su navodni znakovi, međutim dok su isti vidljivi u pisanom tekstu, oni, naravno, gledatelju nisu evidentni. U tom je kontekstu nanovo vidljivo Anouilhovo umijeće i sposobnost da se poigrava sa svojim likovima, ali i gledateljima.
It's a Wonderful Life
Radnja
Potter je uznemiren time što Georgeov "B & L" preuzima mušterije od njegovog poslovanja sa stanovima i pokušava podmititi Georgea da radi za njega umjesto toga, nudeći mu ogromnu plaću i raskošna putovanja. Shvatajući njegovu zamku, George odbija sve što mu Potter nudi i tako ostaje sa suprugom i četvero djece u Bedford Fallsu, nikad i ne pomišljajući otići. Drugi svjetski rat dolazi, a Harry je u vojnoj službi (George je oslobođen obaveze zbog njegovog uha) i herojski spašava cijeli transportni brod obarajući dva aviona u toku napada, dobivši kasnije Medalju časti na svečanosti u Washingtonu.
La Répétition ou l'Amour puni
Struktura i koncepcija
Realnost i drama se isprepliću i u ljubavnoj priči između Lucile i grofa, odnosno Sylvije i princa. Shvativši kako ju voli, grof iskoristi igranu dramu kako bi njihov odnos lišio klasnih i socijalnih barijera, usmjeravajući probu upravo na one scene koje će mu omogućiti da izrazi svoje prave osjećaje prema djevojci kojoj u stvarnosti to ne bi mogao napraviti; Lucile, kroz to, također dobije priliku da se zaljubi i u jednom trenutku, tako, njihove igrane replike postaju direktna refleksija stvarnosti, vješto kamuflirana u igrani komad, koji tako više nije fiksirana cjelina, već fluidni materijal kojeg podjednako diktiraju stvarni odnosi među likovima, grofova redateljska direkcija i Anouilhova autorska intencija.
Ipak, vrhunac ovog ispreplitanja dvaju dramskih razina događa se na samom kraju drugog čina kada grof, koji je dotad bio režiser samo za izvdebu Marivauxa, postaje režiser i Anouilhove drame, što je vidljivo kroz didaskaliju koja opotpunjuje jednu njegovu repliku, a koja jasno ukazuje na to da se tada više ne radi o igranom komadu. Gledatelj tako više nije suočen s Tigreom i princom, već Tigreom i glumcem, koji igra svoju ulogu.
It's a Wonderful Life
Radnja
Ujutro pred Božić, dan kad će Bedford Falls imati veliko slavlje u Harryjevu čast, bankarski kontrolor stiže za obavi rutinsku reviziju. Istog dana ujak Billy ide u banku da položi uobičajeni depozit od 8.000 dolara u gotovini. Potter se slučajno zadesio tamo i Billy ponosno ističe novine s vijestima o Harryju. On slučajno ostavlja kovertu s novcem u novinama i Potter prisvaja novac sebi. Billy onda shvata da je izgubio novac. Potter, sada u drugoj sobi, vidi sve ovo i sakriva novac.
El Rinconcito, Tancanhuitz
El Rinconcito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
It's a Wonderful Life
Radnja
Billy se vraća nazad do štedionice "B & L", gdje George, velikodušan kao i uvijek, daje Violet jedan dio vlastitog novca za njeno putovanje u New York kako bi počela novi život. Kad je Billy rekao Georgeu o gubitku, nastaje svađa. George i Billy pretražuju sva mjesta gdje bi se eventualno novac mogao zagubiti. George viče Billyju da to znači da idu pod stečaj, da će nastati skandal i da bi neko mogao otići u zatvor te da on (George) nije taj koji će ići u zatvor. George odlazi kući veoma loše raspoložen, gdje se njegova porodica te večeri pripremala za Božićne svetkovine. George je izuzetno ogorčen i agresivan, i verbalno zlostavlja sviju. Cijela porodica je uznemirena njegovim ponašanjem. On saznaje da je njihova najmlađa kći Zuzu (Karolyn Grimes) u krevetu prehlađena. Navodno je uhvatila prehladu dok se vraćala kući iz škole, i nije zakopčala kaput kako ne bi oštetila ružu koju je dobila na poklon. George ide na sprat da je vidi i dok uzima ružu, neke latice otpadaju. George ih stavlja u džep.
George odlazi u birtiju gospodina Martinija i počinje da pije, a zatim se moli Bogu. Njegovi prijatelji vide to i pokušavaju mu pomoći. Gospodin Martini glasno naziva njegovo ime, tako da ga je čuo gospodin Welch koji je sjedio u blizini. On udara Georgea, ostavljajući mu krvave usne. George odlazi, iako ga njegovi prijatelji pozivaju da ostane i opusti se. George se odvozi sa svojim autom prema mostu. Zbog snježne oluje, on slučajno udara u drvo. Vlasnik kuće izlazi i galami na njega što je oštetio stablo. George nastavlja da hoda prema mostu gdje planira da se ubije. Baš u trenutku kad je George trebao da skoči u ledenu rijeku i utopi se, Clarence stiže na Zemlju. On zna da će ga George spasiti ako Clarence skoči u rijeku. On to čini, i George skače i spašava ga kao što je i predvidio. Oni idu do naplatne stanice gdje suše svoju odjeću. Clarence objašnjava da je on anđeo druge klase poslat da spasi Georgea da ne počini samoubistvo. Na Georgeovo zaprepašćenje, Clarence zna cijelu priču o njegovom životu. George je u nevjerici i cinično napominje da ga ne čudi da je dobio samo drugorazrednog anđela i to bez krila. On se odupire Clarenceovom ubjeđivanju, smatrajući da on mora da je pio pokvareni alkohol. On na kraju kaže: "Volio bih da se nikada nisam ni rodio." Clarence formuliše svoj plan i, nakon komunikacije sa višim anđelima, kaže: "Ispunjena ti je želja. Nikad nisi bio rođen."
Sve se odjednom mijenja. U alternativnom svijetu nema snijega. George primjećuje da on može čuti na lijevo uho, i usna mu više ne krvari. Clarence ističe da će mnoge stvari sada biti drugačije. Oni hodaju nazad prema gradu, i prolaze pored stabla koje je George udario sa svojim automobilom. Auto više ne postoji kao i oštećenja na drvetu. Vlasnik kuće izlazi i George ga pita za automobil i oštećenje stabla ali čovjek ne zna ništa o tome.
Oni se kreću dalje prema gradu. Martinijeva konoba je postala zapuštena krčma, a gospodina Martinija nema nigdje. Ona je sada u Nickovom vlasništvu, koji je tu radio u stvarnom životu. George i Clarence ostaju u baru. Nicku se ne sviđa Clarenceov govor i držanje. George prepoznaje Nicka ali Nick ne prepoznaje njega. Kada je zazvonila kasa, Clarence ističe da, kad god se to dogodi, to znači da je jedan od anđela zaradio svoja krila. Stariji gospodin Gower dolazi a Nick mu kaže da ide. George govori sa gospodinom Gowerom, ali on ga ne prepoznaje. Nick kaže da je gospodin Gower proveo 20 godina u zatvoru zbog trovanja nekog djeteta. Nick izbacuje Georgea i Clarencea iz kafane, a zatim podrugljivo otvara kasu, rekavši da je zvono njegove kase dalo nekome anđeoska krila.
Ispred konobe, George je ozbiljno uznemiren s onim što se događa. Clarence objašnjava Georgeu još jednom da on više ne postoji. George provjerava svoje džepove da nađe novčanik, ili neki identifikacioni dokument, ili policu životnog osiguranja. Clarence ističe da to više ne postoji. Clarence kaže: "George, dobio si priliku da vidiš kako bi svijet izgledao bez tebe." Nastavljajući da negira ono što se dešava, on nastavlja hodati prema centru bez Clarencea. Bedford Falls je postao Pottersville, i to je sumorno, okrutno i odvratno mjesto puno barova i loših noćnih klubova. Kino dvorana, i B & L, su davno prestali postojati. Policija je posvuda, i imaju pune ruke posla. George vidi kako policija hapsi Violet i odvode je iz bordela. On zaustavlja Erniejev taksi i traži da ga vozi kući. Ernie nema pojma ko je on i gdje živi i da je adresa koju mu je dao napuštena kuća. On daje znak Bertu policajcu da ga prati dok vozi Georgea do kuće. Kad je George pretraživao kuću kako bi pronašao svoju porodicu, Clarence se pojavljuje. Bert pokušava da ih uhapsi, ali Clarence nestaje, omogućavajući Georgeu da pobjegne.
Zatim George ide do kuće njegove majke, ali ni ona ga ne prepoznaje. On spominje ujka Billyja, a ona mu kaže da je on već mnogo godina u duševnoj bolnici i da B & L više ne postoji. Još uvijek u nevjerici, George odlazi sa Clarenceom do Martinijeve kuće u Bailey Parku ali takvo mjesto ne postoji - to je sama pustoš sa grobljem. Clarence mu pokazuje grob Harryja Baileyja. Clarence kaže: "Tvoj brat Harry Bailey je probio led i utopio se kad mu je bilo devet godina." Zatim George traži da vidi Mary. Clarence kaže da se ona nikada nije udala, i radi u biblioteci. George ide tamo ali ona ga ne prepoznaje. On pokušava da je zagrli, ali ona vrišti i policija interveniše. George udara Berta i bježi. Bert puca za njim ali maši. Konačno svjestan onoga šta se događa, George odlazi do mosta gdje je planirao da se ubije, i moli Clarencea da ga ponovo vrati u život. Alternativni svijet se završava. Ponovo pada snijeg. Bert stiže sa svojim policijskim autom, i kaže Georgeu da ga je tražio, s obzirom da je vidio njegovo auto s kojim je udario u stablo. Bert ga upozorava da njegova usna krvari. Ali Georgeu je drago ovo čuti, pošto je to dokaz da ga je Bert prepoznao.
George sav uzbuđen odlazi u grad, koji je još uvijek Bedford Falls. On ide kući, znajući da će vjerovatno biti uhapšen. Zvaničnici su tu, i spremni su da ga uhapse ali tu su njegova djeca i ponovo se sastaju puni radosti. Mary se vraća kući, zajedno s mnogo ljudi na čelu sa ujka Billyjem. Kada se pročulo da George ima finansijskih problema, stanovnici grada su bili toliko velikodušni da su skupili koliko god su mogli donacija. Desetine ljudi je došlo, sa košarom punom novca, nakita i drugih dragocjenosti. Telegram stiže od Sama Wainwrighta iz Evrope, rekavši mu da je kontaktirao gospodina Gowera, i da će obezbijediti do 25,000 dolara za pokrivanje duga B & L. Harry je stigao iz New Yorka, i nazdravlja: "Za mog velikog brata Georgea, najbogatijeg čovjeka u gradu."
U posljednjoj sceni, zvono na božićnom drvcetu je zazvonilo a Zuzu kaže: "Vidi tata, učitelj kaže, svaki put kad zvono zazvoni, neki od anđela dobije krila." George kaže gledajući ka nebu: "U pravu si, čestitam ti Clarence.”
Vanjske veze
Streaming audio
La Répétition ou l'Amour puni
Struktura i koncepcija
Radnja se dalje odvija kroz treći i četvrti čin, u kojima Marivauxova drama zapravo postaje nevažna, tek kulisa za realizaciju Anouilhove drame, što kulminira Lucileinim odbacivanjem ljubavi u četvrtom činu i njezinim odlaskom. Peti čin služi samo kako bi se dovršio glavni komad, odnosno kako bi se pronašla zamjena za Lucile u igranom, internom komadu. Kako radnja odmiče, ispostavlja se da Anouilhov i Marivauxov komad zapravo nemaju gotovo ništa što ih povezuje, izuzev karakternih odlika svojih likova; možda najveći zaokret vidljiv je i u činjenici da sretan završetak Marivauxove komedije nije ostvaren u Anouilhovoj drami.
U konačnici, La Répétition je Anouilhova igra s istinom i iluzijom, istraživanje mogućnosti teatra, koja koristi nekoliko važnih dramskih elemenata, a koji će biti objašnjeni niže u tekstu.
Maske i igra uloga
U Probi je vrlo teško razlikovati iluziju od stvarnosti, odnosno one odnose koji predstavljaju eksternu dramu od onih koji se odnose na internu. Tomu uvelike doprinose i maske, odnosno kostimi, koji čine jedan od esencijalnih aspekata Anouilhovog teksta. Kostimi imitiraju Marivauxa i njegovo stoljeće, opisuju lica i na određeni im način prethode te daju obris njihovih karaktera bolje od samih riječi. U kombinaciji sa starom varijantom francuskog, kostimi daju Anouilhovoj drami snažan teatralni karakter.
Ovakve okolnosti gledatelja i čitatelja, zapravo, prisiljavaju da fokus prebaci na igru uloga, s obzirom da se kroz nju odvijaju svi važni odnosi u drami. Naime, Anouilh svoje likove svodi na uloge koje igraju, a sam život ljudski na igru uloga (više o razradi ove ideje niže u tekstu), uloga koje je čovjeku dodijelilo društvo, a ograničenja kojih mu onemogućavaju da procvjeta. Konstantno igranje jedne uloge dovodi do promjene osobnog identiteta, tako da Anouilhove stvarni identiteti njegovih likova zapravo djeluju kao njihova alter ega. Ironočno, ali uloge koje igraju ti likovi bolje ih opisuju nego njihove stvarne "uloge". Ono što Anouilh ovime želi naglastiti jest činjenica da nas društvo prisiljava da igramo uloge u kojima gubimo vlastiti identitet, vlastitu individualnost, što dovodi do toga da oni koji vide jasno kroz tu cijelu igru uloga (ali percipiraju i nju samu) ostaju sa samo dvije mogućnosti - ili nastaviti igrati ulogu, ili odbiti uopće igrati.
U konačnici, uočavamo kako Anouilh ne kritizira nikakvu ideologiju ili "formu" društva kao takve. Njegov pesimistični pogled na svijet, prisutan, de facto, u gotovo svim njegovim djelima, postavlja realnost i teatarsku igru na istu razinu. On smatra kako si ta dva aspekta sliče temeljem zajedničke baze - njihova izgleda. Promjena razina unutar drame razotkriva ono umjetno iz obaju svjetova. Svaki prekid zapravo je bijeg u neku drugu ulogu. Ispostavlja se kako je Anouilh kroz ovu dramu analizirao teoriju uloga iz sociološkog i psihološkog aspekta.
Glumci-amateri
Činjenica da su glumci u glavnom komadu redom amateri omogućava da interni komad spretno izlazi iz granica vlastite egzistentosti. Kao amateri, ti glumci nisu sposobni razdvojiti svoje stvarne uloge od onih igranih, što dovodi do toga da se granice između teatralne iluzije i stvarnosti često u potpunosti brišu. Pod maskama, ti likovi zapravo rješavaju svoje privatne nesuglasice, što iznenađujuće bravurozno evocira Marivauxov jezik i stil, koji se elegantno isprepliće sa prozaičnim stilom stvarnih likova. Ovaj aspekt drame najbolje je utjelovljen kroz lik Lucile, mlade, neiskvarene djevojke bez ikakvih socijalnih ambicija, a koja u svojoj osobnoj prozaičnosti često, mada i dalje suptilno, izlazi iz vlastite interne uloge i ruši barijeru između radnje i predstave.
Kao što je to i kod Pirandella, čiji je stil evidentan kroz cijelu ovu dramu, svaki lik završi igrajući neku ulogu, koja zapravo pripada njegovom stvarnom životu. Sam Anouilh u ovom kontekstu odbija pridati hommage licima i njihovim vještinama, jer oni su svi redom amateri, ali i samom teatru, kojeg svodi na amatersku igru uloga skupine pojedinaca.
Uloga režisera
Uloga režisera u drami je izrazito važna, s obzirom da on vuče sve konce. Grof Tigre, prototip bogatog i inteligentnog besposličara, kao organizator, kontrolira samu igru, kostime i tijek same radnje, koristeći svoj neupitni autoritet da kontrolira ostale glumce kao marionete. Upravo je on taj koji određuje smjer izvedbe, vodeći likove u smjeru koji je nužan za ostvarenje njegovog vlastitog cilja. Najbolji primjer za to je Lucile, prema kojoj Tigre ima poseban tretman (čak joj dozvoljavajući i izlazak iz uloge) zbog osjećaja koje ima prema njoj, a što njoj odgovara zbog njenih vlastitih osjećaja; kada Tigre bude upozoren da Lucile izlazi iz uloge, on ju ne opominje, već to odobrava, vidjevši u tom postupku iskrenost njezinih emocija.
Režiserova uloga je vitalna za samu dramu, što se također reflektira i na samog Tigrea, koji tako postaje centralni "lutkar" u Anouilhovoj igri uloga. Dirigirajući predstavu, Tigre je gotovo konstantno prisutan na ili ispred pozornice, a i onda kada ga nema, likovi ga kroz dijaloge i reference "stvaraju" na sceni. U svojoj ulozi, grof postaje glas samoga Anouilha unutar dramskog teksta.
Tigre je, kao režiser, također zaslužan i za uspješnu kreaciju dvaju razina intrige prisutnih u dramu, koje on ne samo stvara, već i opisuje. Koristeći svoju ulogu, on vješto balansira između stvarnosti i uloge, koristeći svoju ulogu i replike da zbuni svoje "lutke" oko toga što je stvarno, a što je samo predstava (ovo mu omogućava da kroz razinu internog komada izražava svoje stvarne osjećaje i misli, zbunjujući tako ostale likove oko njegovih stvarnih namjera). Zanimljivo je kako sam Anouilh koristi isti dramski postupak prema čitateljima, ne dozvoljavajući jasnu distnikciju između toga odvija li se radnja u XVIII. ili XX. vijeku.
Sam Tigre ovu ulogu shvaća izrazito ozbiljno i posvećuje joj maksimalnu pažnju; on je potpuno posvećen ulozi režisera i dramskog lica, više nego svom stvarnom liku, što je najbolje vidljivo prilikom njegovih indiferentnih reakcija na stvarne činjenice postojanja ženinog ljubavnika ili tobožnje krađe dragulja u odnosu na strastvene reakcije povezane sa samom predstavom. On se uopće ne obazire na svoje goste, oni su za njega tek "publika", a realnost same predstave je za njega važnija od istinske realnosti; upravo zbog toga, on stilizira sebe i svoj život kako se to čini u teatru, sve kako bi igra bila što vjerodostojnija. Međutim, taj Anouilhov ironičan pristup dovodi do toga da stvarna (ali i igrana) ljubav između Tigrea i Lucile postoji i svojoj idealnoj formi odgovara samo tokom probe za predstavu.
Teatar u teatru
Oslanjajući se na tehniku koju je usavršio Luigi Pirandello, a inače nesklon tehnikama modernog teatra, Jean Anouilh je u Probi vješto ukomponirao teatar u teatru i na taj način drami dao dodatni element fantastike. Naime, Anouilh uopće nema namjeru izložiti realnost na sceni, već prezentirati jednu teatarsku situaciju. Upravo je to razlog zbog kojeg stalno koristi motive i elemente kazališnog okruženja. Sama igra uloga među likovima izdvaja realnost scene od stvarne realnosti. Komad u komadu koji se prezentira na sceni omogućava autoru da nesmetano provodi svoju istragu, a sve s ciljem da zbuni i prevari gledatelja. Uz to, sam proces postaje vitalni element za napredovanje glavne radnje.
Anouilhova osnovna umjetnička ideja je spajanje de Marivauxove priče sa stvarnom pričom njegovih likova, ali nipošto bez inicijative koju ti sami likovi nose. Tipizacija likova provodi se kroz dijaloge. Teatar u teatru, koji efektno odbija stvarnost od iluzije, djeluje spoznajno na likove koji se pojavljuju na sceni. Glumljene uloge imaju također i praktičnu funkciju, otkrivajući glumcima njihove stvarne odnose van predstave ili poboljšavajući interaktivne odnose među glumljenim ulogama. Socijalne uloge koje glumci imaju u stvarnom životu odgovaraju ulogama koje glumci imaju u samoj predstavi (poput grofa koji glumi princa).