cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
London u periodu Tudora
Reformacija
Kratko prije svoje smrti, Henry je ponovo osnovao Bolnicu sv. Bartolomeja, ali većina velikih građevina ostale su nenezauzete kada je on preminuo 1547. godine. Za vrijeme vladavine Edwarda VI, mnoge su pripale gradskim esnafskim društvima kao otplata dugova krune, a u nekim slučajevima kirije koje su se iz njih dobijale koristile su se u dobrotvorne svrhe. Odvojeno, grad je 1550. kupio plemićko imanje u Southwarku, na južnoj obali Temze i ponovo osnovao manastir sv. Tome kao Bolnicu sv. Tome. Hristova bolnica osnovana je u tom periodu, a Palača Bridewell preobraćena je u sirotište i dom za ispravljanje žena. Raspuštanje je također bilo vrlo isplativo za dvorjane-miljenike koji su tako dobili vlasništvo pod velikodušnim uvjetima. Mnogo se toga intenzivno ponovo gradilo, zbijajući dodatnu stambenu izgranju koju je zahtijevala londonska rastuća populacija na svakom uglu.
Smrću Edwarda VI 1553. godine Jane Grey je primljena u Londonski Tower kao kraljica, ali su gradonačelnik, viječnici i zapisničar uskoro promijenili cilj i proglasili Mary I od Engleske kraljicom umjesto nje. Sljedeće je godine odluka novog monarha da se uda za Philipa II od Španije izazvala ustanak predvođen Sir Thomasom Wyattom, koji je zauzeo Southwark, a kasnije dosip do Charing Crossa, na putu od Westminstera do grada, koji se sada smatra tačkom oslonca Londona, prije nego što je nastavio prema Ludgateu. Međutim, u gradu nije došlo do pobune i Wyatt se predao. To pokazuje ključni politički značaj grada u to doba i maleni značaj okruga izvan zidina.
London Elizabetinog doba
Krunisanjem kraljice Elizabete 1558. nastupilo je elizabetansko doba. Ono se obično smatra vrhuncem engleske renesanse i tudorske kulture.
Kasni 16. vijek, kada su William Shakespeare i njegovi savremenici živjeli i radili u Londonu, bio je jedan od najznačajnijih perioda u kulturnoj historiji tog grada. Međutim, postojala je znatna odbojnost prema razvoju pozorišta. Javne zabave stvarale su gužve, a vlasti su se pribojavale većih ljudskih masa zato što su se mogle pretvoriti u svjetine, kao i mnogi normalni građani koji su se plašili da bi velika okupljanja mogla dovesti do širenja kuge. Samo pozorište nije odobravao sve utjecajnija grupa puritanaca u državi. Međutim, kraljica Elizabeta je voljela igrokaze, koji su se izvodili za nju privatno na dvoju, a podržavala je javne izvedbe "samo onih igrokaza koji su primjerni da odgovaraju iskrenoj razonodi i nisu primjer zla". 11. aprila 1582. lordovi Savjeta pisali su gradonačelniku u smislu da, kako "je njezino Veličanstvo povremeno uživalo u tim razbibrigama, nije se smatralo neodgovarajućim, uzimajući u obzir godišnje doba i raščišćavanje grada od zaraze, dozvoliti određenim društvima glumaca u Londonu, djelimično da bi mogli dobiti više na vještini i savršenstvu u toj profesiji, kako bi bolje ugodil njezinom Veličanstvu".
Bez obzira, pozorišta su se većinom gradila izvan granica grada, izvan njegove jurisdikcije. Prvi pozorišni distrikt nalazio se sjeveno od gradskih zidina, u Shoreditchu. Tu su sagrađeni The Theatre (en. "pozorište") i The Curtain (en. "zavjesa") 1576. odnosno 1577. godine. Kasnije je južna strana rijeke, koja je već osnovana kao područje na kojem se može vidjeti manje zdrava zabava poput uznemiravanja medvjeda, postala glavni centar. Među pozorišta na Banksideu spadali su The Globe, The Rose, The Swan i The Hope. Pozorište Crnih fratara, iako je bilo unutar zidina, također je bilo izvan gradske jurisdikcije.
Tokom većinom mirnih kasnijih godina Elizabetine vlasti, neki od njenih dvorjana i neki od bogatijih građana Londona gradili su si seoske rezidencije u Middlesexu, Essexu i Surreyu. To je bio rani početak pokreta vila, ukusa za rezidencijama koje nisu bile ni gradske niti poljoprivredna imanja, ali kada je posljednji Tudor preminuo 1603. godine, London je još uvijek bio prilično kompaktan.
Trgovina i industrija
Za vrijeme perioda Tudora, London je brzo rastao na značaju među evropskim trgovačkim centrima, a njegove mnogobrojne male industrije cvjetale su, naročito pletenje. Trgovina se proširila izvan Zapadne Evrope u Rusiju, Levant i Amerike. To je bio period merkantilizma. Trgovačka udruženja koja su održavala monopol poput Moskovske kompanije (1555) i Britanske istočnoindijske kompanije (1600) osnovana su u Londonu od strane Royal Chartera. Potonje, koje je na kraju uzelo prevlast nad većinom Indije, bila je jedna od ključnih institucija u Londonu i čitavoj Britaniji iduća dva i pol vijeka. Španci su 1572. uništili veliki trgovački grad Antwerp, pruživši Londonu prvo mjesto među lukama u Sjevernom moru. Imigranti su dospijevali u London, ne samo iz čitave Engleske i Walesa, već i iz inostranstva; na primjer, Huguenoti su došli iz Francuske. Populacija je narasla sa procijenjeno 50 000 stanovnika 1530. na oko 225 000 1605. godine. Tokom tog vremena ponovljeni propisi, u uzaludnom pokušaju reguliranja urbanog rasta, zabranili su izgradnju novih kuća na manje od 4 jutra tla 1580., 1583., 1593. i 1605. godine, primjenjujući na zemlju sve do Chiswicka ili Tottenhama tudorski ekvivalent kontrola zelenog pojasa i zoniranja pet rala. Jedna od posljedica toga bilo je povećano dijeljenje i loša izgradnja unutar grada, gdje su uobičajene kuće srednjih klasa zadržale svoju srednjovjekovnu poludrvenu izgradnju, sa prozorima na nagnutom krovu, zabatima i gornjim spratovima koji su se izdizali iznad prometnica. 1605. je procijenjeno da 75 000 je osoba živjelo u gradu, a 115 000 u okolnim oblastima sa vlastitim pravosuđem, unutrašnjim predgrađima gdje gradski sudski nalozi nisu važili. Lincoln's Inn Fields ostala su polja, "maleni ostatak Ayrea" prema memorandumu Savjesnog vijeća 1617. godine, kada je prvi put predložena izgradnja kuća na toj lokaciji.
East End Londona razvio se u tom periodu u neplaniranom razvoju duž postojećih puteva. Topograf i historičar grada Stow prisjećao se da se Staza Petticoat u njegovoj mladosti pružala duž polja, oivičena živicama, ali da je postala "neprekidna građevina kuća sa vrtovima i malenih koliba", a Wapping "neprekinuta ulica ili pljav prav prolaz sa uskim ulicama malenih oronulih zgrada". U East Endu, industrije su se mogle voditi bez nadgledanja londonskih esnafa, kompanija, još uvijek snažnih i ljubomornih u pogledu svoje jurisdikcije.
Tokom tog perioda nacrtane su prve karte Londona. Velika većina populacije još uvijek je živjela unutar grada pri gustini naseljenosti koja je u 21. vijeku nepoznata u razvijenom svijetu. Stara cesta iz grada do kraljevskog dvora u Westminsteru, Strand, sa južne strane bila je oivičena rezidencijama aristokrata. Njihovi vrtovi protezali su se do rijeke, koja je ostala glavni put. "Veoma lijep prikaz" zapisao je venecijanski ambasador 1551. godine, "ali unakažen ruševinama mnogih crkava i manastira." Iako su se počele razvijati postranične ceste na Strandu, ta dva naselja mimo toga bila su odvojena: Westminster je bio malen djelić ukupne veličine grada.
Drugi distrikti koji su bili gotovo jednako centralni kao i u Londonu 21. vijeka, Westminster i sami grad, još uvijek su bili ruralni u kasnom 16. vijeku. Covent Garden je zaista bio povrtnjak. Bolnice i domovi za oporavljanje osnovani su u Holbornu i Bloomsburyju kako bi se iskoristila prednost seoskog zraka. Islington i Hoxton bili su zabačena sela.
1561. grom je udario u Staru katedralu sv. Pavla. Krov je popravljen, ali zavojnica od 500 stopa nikada nije zamijenjena. Nove crkve nisu izgrađene u Londonu nakon završetka St. Giles Cripplegate sve do Kraljicine kapele koju je sagradio Inigo Jones, počevši 1623. godine. Osjećala se potreba za novim školama nakon raspada monaških škola. Katedralu sv. Pavla osnovao je John Colet 1510. godine. Nakon Hristove bolnice (1552, na tlu Sivih fratara) uslijedio je kartuzijski manastir 1611. godine. Thomas Gresham je 1565. osnovao novu trgovačku razmjenu u gradu koja je nazvana "Kraljevskom burzom" od strane Kraljice Elizabete 1571. godine. U aprilu 1580. u zemljotresu u Doverskim vratima 1580. nanesena je određena šteta dimnjacima i zidovima.
El Águila, Güémez
El Águila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Pognano, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1471 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Kosmos-2167
Kosmos-2167 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2167 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 12. novembra 1991. Raketa-nosač Ciklon-3 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 220 kilograma. Kosmos-2167 je bio komunikacioni satelit.
Willmar, Minnesota
Vilmar je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Hayjat Jannaḩ, Taiz
Hayjat Jannaḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Hermannsburg
Hermansburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Cele. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.287 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3351013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Cele Hermansburg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Cele. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 50 metara. Površina opštine iznosi 118,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.287 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
El Limón Real, San Pedro Jicayán
El Limón Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Jicayán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Herzlake
Herclake je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.097 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emsland Herclake se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 49,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.097 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Los Quelites (razvrstavanje)
Los Quelites ima više značenja:
Los Corrales, Hostotipaquillo
Los Corrales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Hostotipaquillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1433 m.
Protektorat Češka i Moravska
Protektorat Češka i Moravska je naziv za državni protektorat u sastavu Nacističke Nemačke, koji je postojao od 1939. do 1945. godine na području današnje Češke. Formiran je nakon podele Čehoslovačke, čiji su istočni delovi podeljeni između nezavisne Slovačke i Hortijeve Mađarske. Za razliku od Slovačke kojoj je priznata samostalnost, češke zemlje su anektirane od strane Nemačkog Rajha i administrativno podeljene: periferni delovi Češke nastanjeni sudetskim Nemcima su stavljeni pod direktnu nemačku upravu, dok su centralni delovi nastanjeni Česima pretvoreni u državni protektorat. Nakon poraza sila Osovine u ratu, protektorat prestaje da postoji i njegova teritorija je uključena u obnovljenu Čehoslovačku.
Los Quiotes (razvrstavanje)
Los Quiotes ima više značenja:
Kosmos-2168
Kosmos-2168 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2168 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 12. novembra 1991. Raketa-nosač Ciklon-3 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 220 kilograma. Kosmos-2168 je bio komunikacioni satelit.
Llano de Rojas, Salvador Escalante
Llano de Rojas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Salvador Escalante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2416 m.
Tabernakul
Tabernakul (od latinskog: tabernaculum=vojni šator ) u katoličkim, anglikanskim i evangeličkim crkvama, je to ime za zatvoreni ormarić iznad sredine oltara, u kom se čuva euharistijski hljeb i ostali važni predmeti za liturgiju (monstranca, kalež).
Karakteristike i historija
Za ranog kršćanstva su se euharistijski predmeti čuvali po privatnim kućama, a poslije po crkvenim pomoćnim prostorijama, po zidnim nišama. Tabernakul je za srednjeg vijeka nalikovao na mali ciborijum, objekt na stupićima sa baldahinom, koji se stavljao na oltar da se u njemu čuvaju sveti predmeti.
Od baroka nadalje se tabernakul redovito stavlja na oltar. Najnoviji propisi o uređenju katoličkih crkava za liturgiju predviđaju da se tabernakul postavi na istaknuto mjesto u crkvi, po mogućnosti u posebnu kapelu prikladnu za klanjanje i molitvu.
U Hrvatskoj i BiH se za tabernakul upetrebljava izraz svetohranište.
U katedralama i po redovničkim crkvama, se po pravilu, nepostavljaju na glavni, već na bočni oltar ili na oltar kapele; da se izbjegne ometanje liturgije na glavnom oltaru.
U pravoslavnim crkvama se za taj isti objekt koristi izraz anafornica (od grčkog artophorion = posuda za hljeb ) jer se u njemu čuva anafora, posvećeni hljeb.
Casacorba, Treviso
Casacorba je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Kosmos-2169
Kosmos-2169 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2169 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 12. novembra 1991. Raketa-nosač Ciklon-3 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 220 kilograma. Kosmos-2169 je bio komunikacioni satelit.
Carbon County, Wyoming
je okrug u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 15.885, što je 246 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Jichișu de Jos, Cluj
Jichișu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Bačka oblast
mini|250px|Mapa Bačke oblasti Bačka oblast je bila administrativna jedinica Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Postojala je od 1922. do 1929. godine. Administrativni centar oblasti je bio Novi Sad.
Istorija
Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca je osnovana 1918, i prvobitno je bila podeljena na pokrajine, koje su se delile na okruge i županije. Godine 1922, umesto dotadašnjih, započeto je formiranje novih administrativnih jedinica i zemlja je podeljena na 33 oblasti. Pre 1922, teritorija Bačke oblasti je bila deo Bačko-baranjske županije u okviru pokrajine Banat, Bačka i Baranja. Godine 1929, 33 oblasti su zamenjene sa 9 banovina, a područje Bačke oblasti je uključeno u sastav Dunavske banovine.
Geografija
Bačku oblast činili su zapadni deo Bačke i Baranja. Ova oblast se graničila sa Beogradskom oblašću na istoku, Sremskom oblašću na jugu, Osiječkom oblašću na zapadu i sa državom Mađarskom na severozapadu.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, prostor ove oblasti bio je naseljen jezički heterogenim stanovništvom: govornici srpskohrvatskog bili su dominantni u gradovima Novi Sad, Sombor i Subotica, govornici nemačkog bili su dominantni u srezovima Apatin, Darda, Kula, Odžaci, Sombor i Stara Palanka, govornici mađarskog bili su dominantni u srezovima Topola i Batina, dok su govornici slovačkog bili dominantni u srezu Novi Sad.
Veći gradovi
Veći gradovi u sastavu oblasti bili su:
Svi ovi gradovi se danas nalaze u sastavu Srbije.
Otonska renesansa
thumb|[[Oton II, Liutharovo jevanđelje (folij 16r), Reichenau, kraj 10. veka.]] Otonska renesansa, poznata i kao '''renesansa 10. veka''', period je kulturne obnove u istoriji srednjeg veka koji je trajao od početka 10. veka do oko 1030. godine. To razdoblje karakteriše živa kulturna delatnost, posebno u školama u Nemačkoj i, na raznorodniji način, širom evropskog kontinenta. Kulturom tog doba dominirala su dva velika intelektualca, Abbon od Fleuryja i Gerbert od Aurillaca. Među značajnim umetničkim dostignućima nalaze se ilimunirani rukupisi i važna arhitektonska dela. Ovaj period kulturnog uspona bio je više limitiran u odnosu na karolinšku renesansu, koja mu je prethodila, i predstavljao je poslednju fazu u dugom razvoju srednjovekovnog obrazovanja, od 6. do 11. veka, pre procvata renesanse 12. veka.
Naziv
left|thumb|[[Oton II, Registrum Gregorii, Trier, oko 985, Chantilly, Musée Condé.]] Razdoblje kulture 10. veka prvi je nazvao "rensansom" nemački istoričar Hans Naumann. Tačnije, njegovo delo objavljenom 1927. grupiše pod tim terminom karolinški i otonski period pod naslovom Karolinška i otonska renesansa (Karolingische und ottonische Renaissance, 1927.). Otonska je renesansa poznata i kao "renesansa 10. veka", da bi se uključili i događaji van Nemačke koja je bila pod vlašću otonske dinastije, odnosno kao "preporod 1000. godine", budući da zahvata i deo 11. veka. U svakom slučaju, ovaj je preporod imao manje dosege od karolinške renesanse, na koju se i oslanja; stoga neki ispitivači, na primer Pierre Riché, radije govore o "trećoj karolinškoj renesansi", koja pokriva 10. vek i proteže se na početak 11. veka, pri čemu su se prve dve renesanse razvile za vreme Karla Velikog i njegovih naslednika.
Izdanci karolinške renesanse
Preporod 10. veka ne može se posmatrati izdvojeno od karolinške renesanse. Zahvaljujući Karlu Velikom i njegovim naslednicima, posebno Ludoviku Pobožnom i Karlu Ćelavom, hrišćanski zapad doživeo je razdoblje velike kulturne obnove od kraja 8. do kraja 9. veka. Ta se obnova očituje pre svega u pokretu osnutka velikog broja škola, koji je podsticalo ambiciozno školsko zakonodavstvo, počev od tzv. Admonitio generalis iz 789, a koji je pratila i gusta mreža centara za učenje. Druga važna manifestacija karolinškog preporoda jeste snažna kulturna delatnost koja se razvila na dvoru u Aachenu i na tamošnjoj "Palatinskoj akademiji", a na čiji je razvitak uticala i velika želja prinčeva i biskupa da privuku učene ljude.
Bogatstvo ovog pokreta vidi se u intelektualnoj baštini mnogih delatnika, od kojih je njih nekoliko bilo posebno značajno. Alkuin, učitelj iz Yorka, koga je Karlo Veliki pozvao na svoj dvor 781. nakon što ga je sreo u Parmi, dao je glavni podsticaj carske školske politike i istovremeno je bio plodan autor spisa o slobodnim veštinama, koje je ponovo uveo u nastavu, naročito u vreme kad je obavljao dužnost opata u sv. Martinu od Toursa počev od 796. godine. Hraban Mauro, opat u u Fuldi, gde se nalazilo središte nemačkog školstva, blizak Ludoviku Pobožnom i potom Lotaru I, takođe je sastavio mnoge spise o slobodnim veštinama i teologiji. Napokon, Jovan Skot Eriugena, jedan od najvećih predstavnika intelektualnog života u Zapadnoj Franačkoj pod Karlom Ćelavim, napisao je inovativno teološko delo koje je prožeto uticajem Pseudo-Dionisijeve negativne teologije i značajno zbog obnove dijalektike i koje će ostati uticajno tokom narednih nekoliko stoleća.
U kulturnom se razvitku se primećuje nikakav oštar usek koji označava kraj karolinškog preporoda. Na kulturni razvoj na hrišćanskom zapadu nisu značajnije uticali ni Verdenski sporazum iz 843. ni vikinške provale: podela carstva u krajnoj linije nije imala većih posledica na školski i intelektualni život. Jedino što se može primetiti jeste usporavanje u razvoju škola. Otonska se renesansa nesumnjivo nastavlja na kulturna dostignuća karolinškog razdoblja.
Prilike u Nemačkoj
Obnova carstva nije obuhvatala samo politički život, negoje zahvatala i područje kulture i crkvenog života. Književnici koji su delovali pod pokroviteljstvom otonske dinastije redovno u svojim delima proslavljaju program carske obnove. Oton I, posvećen u Aachenu i krunisan u Rimu, dobio je i versku misiju zaštite rimske crkve, održavanja savezništva među hrišćanima, vođenja borbe protiv barbara i širenja hrišćanstva. Ta je misija prešla i na njegove naslednike i predstavljala izvor onoga što se u istoriografiji naziva Svetim rimskim carstvom.
Biblioteke
thumb|[[Witigowo, opat manastira Reichenau (985‒997), predstavljen na jednoj rukopisnoj iluminaciji iz 10. veka, Reichenau, folij 72r.]] Biblioteke osnovane i obogaćene tokom karolinške renesanse, zahvaljujući intenzivnoj aktivnosti skriptorijâ, doživljavaju novi uspon u 10. veku, kako pokazuju sačuvani bibliotečki katalozi. Katalog iz manastira Bobbio sadrži 600 dela, a gotovo isto toliko popisano ih je i u katalogu manastira Fleury. Gerbert od Aurillaca igrao je važnu ulogu u prikupljanju i popisivanju dela za biblioteku u Bobbiju, a i na uvećavanje svoje lične kolekcije knjiga potrošio je pravo bogatstvo. I drugi su učenjaci posedovali zamašne biblioteke, na primer Adson od Montier-en-Dera, koji je dao da mu se popišu sve knjige koje je imao pre no što se uputio u Svetu zemlju, gde je i umro 992. godine:
Kulturna razmena
Zahvaljajući relativnoj političkoj stabilnosti tokom dva stoleća, sredstva komunikacije bila su olakšana u odnosu na prethodno razdoblje: putovanje je postalo lakše, a vanjski se uticaji na zapadu osećaju sve češće i sve jače; grčko-vizantijski uticaj vidi se u ženidbi Otona II za Teofanu Sklirinu 972. godine, dok arapski uticaj u osnovi dolazi iz muslimanske Španije. Kontakti s barselonskom grofovijom igraju ključnu ulogu u dolasku učenih ljudi na dvor Borrella II, uključujući i tamošnji boravak mladog Gerberta između 967. i 970. godine, kao i u Ripoll i Vik. Napokon, uočavaju se i uticaji Hebreja, među čijom se dijasporom nalaze značajni ljudi, na primer Geršom ben Jehuda, "svetlost prognanih" (Me'Or Hagolah), koji je podučavao u Mainzu i Metzu i čiji će uticaj omogućiti pojavu takvih ličnosti kakav je bio Raši.
Glavni školski centri
left|thumb|Škole u zapadnoj Evropi polovinom 11. veka. Mapa glavnih manastirskih i episkopalnih škola na zapadu vrlo se malo promenila između kraja 9. i početka 12. veka. Glavna su kulturna žarišta ostala ista, premda su se razvila i neka nova, naročito u oblastima gde je došlo do uspona kulturne delatnosti, posebno u Nemačkoj i Kataloniji.
Nemačka
Na jugu Nemačke (koja je 962. postala carstvo) škola u manastiru Sankt Galen ostala je glavno središte učenosti zahvaljujući istaknutim ličnostima na njenom čelu: Ekehardu I, kome neki pripisuju ep Valtarije, zatim lekaru Notkeru, Ekehardu II i njegovoj dvojici učenika ― Burkardu, opatu Sankt Galena između 1003. i 1022, i Notkeru Teutoncu, koji je uglavnom prevodio antička dela na nemački. Nasledio ga je Ekehard IV, čije glavno delo ― Zgode s. Gala (Casus Sancti Galli) ― opisuje povest manastira i njegovih učitelja od kraja 9. veka. Škola je počela opadati polovinom 11. veka zbog reforme manastira. Reichenau je imao nestabilniju istoriju, budući da je prošao kroz period propadanja pre nego što je opat Witigowo (poznat kao Zlatni opat, tj. Abbas Aureus) između 985. i 997. povratio tom manastiru njegovu staru slavu i učinio ga naročito poznatim po proizvodnji luksuznih rukopisa pod Otonom III i Henrikom II. Potom se među učenicima Bernona (1008‒1048), koji je sam bio Abonov učenik, nalazio i Herman Uzeti, jedan od najsvestranijih učenjaka svog vremena, čiji su spisi o astrolabu, matematici i muzici i danas čuveni. Nakon njegove smrti 1054. u tom manastiru nije više bilo istaknutih učenjaka.
U Bavarskoj se isticao manastir Tegernsee, čiju je biblioteku obogatio opat Gozpert i u kojem je delovao pesnik i prevodilac Fromond. Dalje na severu, u sklopu manastira sv. Emerama pod opatom Ramwoldom (975‒1001) delovala je škola koju je vodio monah Hartwich (obrazovan u Chartresu) i koja je bila posebno poznata po nastavi iz oblasti slobodnih veština, kao i po skriptoriju u kojem su se proizvodili luksuzni rukopisi.
U Saksoniji, Otrik ― poznat po sukobu s Gerbertom 980. u Raveni oko klasifikacije znanja ― podučavao je u episkopalnoj školi u Magdebourgu. Episkopalna škola u Hildesheimu procvetala je pod Bernardom, budućim učiteljem cara Otona III. U 11. veku škola u Hildesheimu ostala je aktivna, a dalje na jugu razvile su se škole u Bambergu (gde je Henrik II osnovao biskupiju i opremio je velikim brojem knjiga iz carske biblioteke) i u Wormsu (suparniku Würzburga).
Velik broj monaških i episkopalnih centara učenja postojao je i u Lotaringiji. Echternach je bio poznat po svojoj biblioteci. Keln je postao kulturni centar zahaljujući Brunonu: u tamošnjoj su školi obrazovanje stekli Teodorik od Metza, Wigfrid od Verduna i Gerard od Toula. Liège (biskupija u kelnskoj oblasti), čija je škola već bila aktivna pod Stefanom (901‒920), Raterijem (953‒955) i Heraklijem (959‒971), postao je "severna Atina" pod Notgerom (972‒1008). On se starao i za manastir Lobbes (kao i Heraklije koji je i tamo bio opat) te je upravu nad tim manastirom poverio svom prijatelju Folkuinu, a potom Herigeru, pesniku, hagiografu, teologu, učenjaku i Gerbertovom prijatelju. Egbert, upravnik škole koji je svoje obrazovanje stekao pod Notgerom, napisao je priručnik pod naslovom Krcata lađa (Fecunda ratis), zbirku religioznih i moralnih pesama, poslovicai priča, među kojima se nalazi i ona o Crvenkapici. Neki učenici Fulbeta od Chartresa smestili su se u Liègeu početkom 11. veka, među njima Adelman, koji u jednoj pesmi naziva taj grad "dojiljom visokih umetnosti" (legia magnarum quondam artium nutricula). Wazon je upravljao školom u Liègeau pre no što je postao biskup 1042, a potom su ga nasledili Adelman i potom Frankon, autor jednog znamenitog spisa o kvadraturi kruga.
Francuska
U Zapadnoj Franačkoj dominirale su tri škole, od kojih je svaka povezana s po jednim velikim učiteljem: Fleury, Reims i Chartres. Fleury se pročuo zahvaljujući Abbonu, koji je upravljao školom od 965, a 988. postao je opat, nakon kraćeg boravka u Ramsey u Engleskoj. Godine 1004. na dužnosti opata Fleuryja nasledio ga je Gauzlin, čiji život poznajemo na osnovu životopisa koji je napisao njegov učenik Andrej od Fleuryja i koji tu kaže da "prostor Fleuryja nije bio ništa drugo do bojica slobodnih veština i gymnasium gospodareve škole". Reims je svoju slavu stekao zahvaljujući Gerbertu, koji je tamo podučavao od 972. pa sve dok nije postavljen za nadbiskupa, na kojem je položaju bio od 991. do 997. Chartres je bio poznat zahvaljujući Fulbertu, koji je upravljao tamošnjom školom oko 1004. i potom postao biskup 1007, a bio je i savetnik Huga Kapeta i zatim Roberta II; od njega je sačuvana bogata korespondencija, velik broj govora i pesama. Među njegovim učenicima bili su Berengar od Toursa, Hartvik od sv. Emmerama i Adelman od Liègea, koji se svog učitelja seća kao "našeg poštovanog Sokrata" na čelu "akademije u Chartresu" (in academia Carnotensi sub nostro illo venerabili Socrate iucundissime duxi).
Među drugim značajnim kulturnim središtima u Francuskoj nalaze se opatija sv. Marcijala, povezana s Fleuryjem, gde se istakao Ademar od Chabannesa (autor pesama i govora, istoričar i ilustrator vlastitih dela), zatim Mont Saint Michel s aktivnim skriptorijem, Fécamp, gde je opat Jovan sastavio svoje meditativno teološko delo koje je izvršilo dugotrajan uticaj, opatija sv. Riquiera, gde je opat Angilram (umro 1045), učenik Fulbertov, učio gramatiku, muziku i dijalektiku te, naposletku, opatija sv Bertina, koja je razmenjivala rukopise i učitelje s engleskim školama.
Engleska
Škole u Engleskoj reorganizovala su tri biskupa: Dunstan, kenterberijski nadbiskup (960–988), Aethelwold, biskup Winchestera (963–984) i Oswald, nadbiskup Yorka (972–992). Najpoznatiji učitelji u Engleskoj početkom 11. veka bili su Elfrik od Eynshama i njegov učenik Elfrik Bata, autori latinskih konverzacijskih priručnikâ u dijaloškom obliku, te Byrtferth, učenik Abonov tokom boravka u Ramseyu i autor udžbenika latinskog i anglosaksonskog jezika.
Mediteranske zemlje
U mediteranskim oblastima školska je aktivnost bila manje razvijena. U Kataloniji, prožetoj arapskim uticajima, školovali su se pisci i učenjaci, uključujući Gerberta, i to u Barseloni, Viku i u Ripolu, gde se nalazila najveća manastirska škola u Španiji, posebno u 11. veku pod Olibom, koji je bio njegov opat pte no što je postati biskup u Viku.
U Italiji škole nisu bile naročito aktivne sve do početka 11. veka. Gerbert se na položaju opata u Bobbiju zadržao vrlo kratko (983–984) i taj je period bio otežan administrativnim problemima te nije proizveo plodnu nastavu. Međutim, oko 1000. godine brzo su se razvile škole u gradovima, naročito u Parmi, gde su se školovali polihistor Petar Damjan i Anselmo od Besate, autor jednog priručnika retorike pod naslovom Rhetorimachia, koji je kasnije otišap u Nemačku. Lanfranko se školovao u Paviji, svom rodnom gradu i kraljevskoj prestonici, gde je učio slobodne veštine i pravo pre no što je postao istaknuti učitelj u Normandiji. Važne su škole postojale i u Novari, Veroni i Kremoni.
Dalje na jugu, pojavljuju se škole u Arezzu pod biskupom Teodaldom, koji je oko 1030. ugostio poznatog muzičara Guida Aretinskog, poznatog pre svefa po svojoj "solmizaciji" i pronalasku "Guidove ruke". Otvaraju se i škole pod uticajem vojvodâ Napulja, Kapue te Salerna, gde istakao Alfano, biskup i pesnik koji se ugledao na antičke autore i bio podjednako zainteresovan za muziku, astronomiju i medicinu. Alfano je obrazovanje stekao u opatiji Monte Cassinu, koja je stekla veliki prestiž pod opatom Teobaldom (umro 1035) i u kojoj je delovao Laurencije, budući biskup Amalfija (od 1030), koji je kao monah sastavio jedan florilegij paganskih i hrišćanskih pesničkih dela, ali i izvoda iz Boetijevih tekstova i naučnih dela, koji je bio namenjen učenicima.
El Corralón (razvrstavanje)
El Corralón ima više značenja:
Malo Očijevo
Istorija
Na području sela ima jedna gradina i jedna crkvina. Gradina je građena suvozidom i oko nje ima dosta hrbina. Crkvina je na Brini iznad Unca, sa prepoznatljivim temeljima.
Otonska renesansa
Abon od Fleuryja
Abon je rođen u Orelansu i još kao dečaka (oko 950) roditelji su ga doveli u opatiju Fleury. Boravio je u Parizu i Reimsu da dovrši svoje školovanje, a u Fleury se vratio kao učitelj 965. godine. Boravio je u engleskom manastiru Ramseyu između 985. i 987, ali se 988. vratio u Fleury i postao opat tog manastira. Usredsređen na odbranu manastirskih prava protiv zloupotreba (simonije, tj. držanja crkvenih dobara od strane laika), bio je savetnik Roberta II i predvodio dva kraljeva izaslanstva u Rim, 995. i 997. godine. Na osnovu toga osigurao je svom manastiru privilegije. Godine 1004. uputio se u inspekciju manastira La Réole, koji je bio podložan Fleuryju, no tamo su ga usmrtili pobunjeni monasi. Abonov život poznat je uglavnom iz životopisa koji je napisao njegov učenik Aimoin.
Malo Očijevo
Istorija
U srednjem vijeku područje Očijeva bilo je u sastavu hrvatske župe Pset koju je držalo pleme Kolunić. Dana 28. listopada 1420. pišu oba hrvatska banovca, po imenu Martinus Suke i Ivan od Bilog sela (de Albafalva) kaptolu kninskom pismo u kome traže da se riješi spor između porodice Mišljenovića i ostalih porodica plemena Kolunić u pogledu posjeda Očijevo (Ochigovo). Kad je nakon svoga izbora kralj Matija Korvina, dne 3. siječnja 1459. boravio u Segedinu, podijelio je i potvrdio (nove nostre donationis titulo) Andriji, sinu Stjepana Mišljenovića iz Kolunića, a po njemu i braći njegovoj Miketi, Blažu i Tomi iznova ne samo Očijevo, nego i posjedovne čestice njihove u posjedovanjima Kolunić i Hranolupi, koja se sva prostiru u kraljevini Hrvatskoj i županiji Psetu (possessionem Ochygo vocatam ас portiones possessionarias in possessionibus Kolunych prediera ас Hranolupi nuncupatis, omnino in regno nostro Croatie et comitatu de Pezed existentem habitas).
Otonska renesansa
Abon od Fleuryja
Abonovi pogledi na obrazovanje poznati su poglavito iz njegovih sačuvanih pedagoških dela, posebno iz spisa Gramatička pitanja (Quaestiones grammaticales), koji predstavlja zbirku pitanja s područja gramatika koja su postavljali učenici u Ramseyu, kao i iz spisâ o dijalektici i pirodnim naukama, koji pokazuju autorovo inovativno zanimanje za te oblasti. Aimoin se ovako priseća svog učitelja Abona:
Kad je došao do vrha učenosti, zamoljen je da i drugima pomogne i da se prihvati uloge učitelja. Nekoliko je godina podučavao učenike čitanju i pevanju s takvom brigom da se otvoreno veselio tome što je novac koji je dobijao uvećao njegov imetak. Želeći da u druge usadi tajnu znanja i proširiti im područje mudrosti, budući je već bio upućen u gramatiku, aritmetiku i dijalektiku, odlučio je dodati i poznavanje drugih veština. Zbog toga je je otišao u Pariz i Reims, gde je slušao filozofe koji su tamo podučavali, a naučio je i ponešto o astronomiji, ali ne onoliko koliko je hteo. Kad se odande vratio u Orleans, povezao se s jednim klerikom, koji ga je u potaji, zbog zavisti i ne za malu sumu novca, počeo podučavati muzičkoj veštini. I tako, savladavši pet od onih veština koje nazivaju slobodnim, sve je savremenike prevazilazio u količini znanja. Preostale su još retorika i geometrija, koje nikad nije savladao onako savršeno kako je želeo, ali mu ni one nisu bile sasvim strane. Zapravo, o plodnosti retorike čitao je Viktorina, za koga Hijeronim, prevodilac božanskog zakona, ponosno kaže da je bio njegov učitelj. A i njegovo poznavanje mnogobrojnih geometrijskih proračuna bilo je daleko od slabog. Tako su mu doista, savladavši sve to živošću svog uma, sve te operacije bile vrlo pristupačne.🇸🇭
Gerbert od Aurillaca
Rođen u porodici skromnog porekla u Auvergneu, Gerbert je kao oblat ušao u manastir sv. Geralda od Aurillaca pre no što je između 967. i 969. otputovao u Kataloniju. Godine 970. boravio je u Rimu, gde je sreo Otona I. Učitelj u Reimsu postao je 972. pod nadbiskupom Adalberonom i uskoro postao jedan od najčuvenijih učenjaka na zapadu.
Počev od 980. godine Gerbert se sve čvršće povezuje s otonskom dinastijom. Kratko je bio opat u Bobbiju zahvaljujući Otonu II, a 983. vratio se u Reims s namerom da nasledio Adalberona. Međutim, Hugo Kapet (čijem je izboru pomogao) prednost je dao Arnulfu, nazakonitom Lotarovom sinu, no ovaj je smenjen 991. godine, nakon čega je na dužnost nadbiskupa bio postavljen Gerbert; međutim, papa nije priznao njegov izbor i Gerbert je 997. pobegao Otonu III, koga je podučavao kad je ovome bilo 14 godina. Car ga je imenovao za nadbiskupa Ravene 998, a 999. isposlovao je i da se Gerbert postavi za papu, pod imenom Silvestar II. Gerbert je umro 1003, godinu dana nakon Otona III.
Gerbert je svoju reputaciju delom dugovao svom najpoznatijem učeniku, Richeru, koji mu daje istaknuto mesto u svojoj Istoriji i priseća se Gerbertovog podučavanja, obeleženog humanističkom kulturom s dosta pozivanja na antičke autore i s obnovljenim zanimanjem za dijalektiku:
Kako je pripremao učenike za proučavanje retorike. Takođe je čitao i izdašno objašnjavao četiri knjige o različitim vrstama tema, dve o kategoričkim silogizmima, tri o hipotetičkim, jednu o definicijama i jednu o podelama. Nakon toga želeo je s učenicima preći na retoriku, no strahovao je da se bez poznavanja pesničkih stilova ne može savladati besednička veština. Zbog toga je izabrao pesnike za koje je smatrao da ih treba upoznati. Čitao je i tumačio Vergilija, Stacija i Terencija, satiričare Juvenala, Persija i Horacija te istoričara Lukana. A kad bi mu učenici upoznali njihov stil, stao bi ih podučavati retorici. Zašto im je davao sofistu. Završivši s retorikom, davao im je sofistu, da se vežbaju u veštini raspravljanja i da tako savladaju tu veštinu da se nikakva veština i ne primeti, što, kako se čini, i označava najvišu besedničku sposobnost.
Dijalektika i nauke
Sadržaj obrazovanja nije se previše razlikovao od onoga u doba karolinške renesanse, ali na dva je područja ipak došlo do novog razvoja: u okviru trivija istaknuto je mesto sada dobila dijalektika, a sve više zanimanja posvećuje se i kvadriviju.
Dijalektika
Dok se u prethodnom periodu proučavanje dijalektike temeljilo na tzv. "staroj logici" (logica vetus), tj. na Boetijevim prevodima Aristotela i Porfirija Tirskog i na Ciceronovom spisu Topica, novi podsticaj dijalektici dalo je ponovno otkriće Boetijevih izvornih dela krajem 10. veka zahvaljujući oživljavanju kulturnih veza s Vizantijom, i to njegovih spisa Kategorički silogizami i Hipotetički silogizmi, koji su dopunjavali njegove Definicije i Podele.
Gerbert je poznavao ove knjige, a bio je poznat i po svojoj umešnosti u dijalektici koja je došla do izražaja tokom ravenskog spora s Otrikom 980. godine, kao i u njegovom spisu O racionalnom i upotrebi razuma (De rationalis et ratione uti), sastavljenom 997. i posvećenom Otonu III. Abon je, sa svoje strane, komentarisao Boetijeva dela u dva spisa, koja je hvalio njegov učenik Aimoin, koji za svog učitelja kaže da je "jasno rapetaljao neke čvorove dijalektilkih silogizama".
Fulbert je poznavao Gerbertove spise (dugo se pogrešno verovalo i da je bio Gerbertov učenik): rukopis 100 u gradskoj biblioteci u Chartresu, florilegij dijalektičkih spisa koji potiču iz Fulbertovog vremena i verovatno ih je objavila njegova biblioteka, sadrži Porfirijev Uvod, Aristotelove Kategorije, Fulbertovo Razlikovanje retorike i dijalektike, Ciceronove Topike, Aristotelov spis O tumačenju, tri Boetijeva komentara i spis O razumu koji je Gerbert napisao 997. Fulbert je dalje razvio podučavanje dijalektike, koja je nastavila da napreduje početkom 11. veka, na primer u delu Majola, opata u opatiji Cluny.
Nauke
right|thumb|Prikaz tajni sveta u [[Byrthferth|Birtfertovom Enhiridiju: dijagram prikazuje glavne tačke, četiri elementa, godišnja doba, stadije života i znake zodijaka; Engleska, oko 1080, Oxford, St. John's College Library.]] Sve veće zanimanje za discipline koje su pripadale području kvadrivija takođe odslikavaju, kako se čini, učenje najobrazovanijih ljudi tog vremena.
Nastavu koju je Abon držao s područja prirodnin nauka spominje Aimoin u Abonovom životopisu: "Pokazivao bi cikluse po tablicama i aritmetiku po različitim prijatnim izračunavanjima. Takođe bi zapisivao svoja izlaganja o putanji Sunca, Meseca i planeta, kako bi ih ostavio potomstvu". Ustvari, od Abona je sačuvano nekoliko spisa o astronomiji, jedan katalog zvezda i jedan komentar na spis o aritmetici Viktorija Akvitanskog, uz pomoć kojega je sastavio večiti julijanski kalendar. Međutim, on je u potpunosti ignorisao nova matematička znanja do kojih su došli Arabljani.
Bolje je poznata nastava koju je iz prirodnih nauka držao Gerbert. Richer naširoko priča o Gerbertovim metodama u nastavi aritmetike, muzike i, pre svega, astronomije:
Počinjao bi s podukom aritmetike [...] zatim je širio znanje iz muzike [...] postavljajući različite žanrove na monokordu, povlačeći razliku između konsonanci ili simfonija kod tonova i polutonova, kod terci i povisilica te metodički klasifikujući zvukove prema različitim modama [...] Ne može se rečima izraziti koliko je truda ulagao u tumačenje astronomije; diveći se mudrosti jednog tako velikog čoveka čitalac će istovremeno moći ceniti izvore njegova genija [...] Prvo bi predstavio svet jednom drvenom sferom, koja je, u smanjenim proporcijama, davala tačan prikaz našeg sveta. Liniju koja povezuje dva pola postavio bi u iskošeno u odnosu na horizont, i bliže gornjem polu predstavio bi severna sazvežđa, a pri dnu ona južna. Taj bi položaj odredio pomoću kruga koji Grci zovu "horizont", a Latini limitans ili determinans, budući da odvaja ili ograničava zvezde koje vidimo od onih koje su nevidljive. Pošto bi tu sferu postavio na horizont, tako da može na praktičan i uverljiv način prikazati izlaske i zalaske zvezdâ, uvodio je svoje učenike u poredak kosmosa i učio ih kako da prepoznaju sazvežđa. Tokom lepih noći predavao se proučavanju i posmatranju zvezda, kako njihove izlaske, tako i zalsake, okrećući se prema različitim stranama sveta.
Pored muzičkog monokorda i Zemljine sfere, Gerbert je sastavljao i druge sfere za proučavanje planeta i sazvežđâ, kao i jedan abakus za podučavanje aritmetike i geometrije:
Jednaku je pažnju Gerbert posvećivao i podučavanju geometrije. Da bi pripremio učenike za ovu nauku, dao je jednom oružaru da konstruiše abakus, odnosno tablu, namenjenu proračunavanju; ta je tabla bila podeljena na 27 uzdužnih kolona, gde je postavio devet cifara koje su mu služile za izricanje svih brojeva. Istovremeno, dao je da se od drena napravi hiljadu znakova, koji su, poređani u 27 delova abakusa, omogućavali množenje i deljenje svakovrsnih brojeva, i to s takvom brzinom da je, imajući u vidu ogroman raspon tih brojeva, bilo lakše tu prikazati određeni koncept nego ga objašnjavati. Onaj ko bi hteo temeljno upoznati taj sistem izračunavanja treba samo da pročita Gerbertov spis upućen gramatičaru Konstantinu i tamo će pronaći da je taj predmet u celosti jasno izložen.
Fulbert je preuzeo abakus od Gerberta i koristio ga za podučavanje geometrije. U svojim pesmama o zodijačkim znacima aludira i na astrolab, a i prvi je za koga je posvedočeno da je upotrebljavao arapsku numeraciju. Međutim, napredak koji su Gerbert i Fulbert načinili u naučnim proučavanjima ostao je izolovan: pozicionalni decimalni sistem na zapadu se proširio tek sa spisom Liber abaci Leonarda Fibonaccija (sastavljenim 1202. i revidiranim 1228) i s prevodima dela al-Hvarizmija koje je sastavio Gerard od Kremone u 12. veku.
Otonska vladarska kuća
Do kulturnog preporoda u 10. veku došlo je ponajviše zaslugom otonske dinastije, koja je istovremeno radila i na "obnovi carstva" (renovatio imperii) i u tome crpela inspiraciju iz karolinškog razdoblja: kako primećuje Pierre Riché, "nemački kraljevi, ugledajući se u Karolinge, dovode učenjake i pružaju im pomoć, kako iz političkih tako i iz ličnih razloga". Oton I okružio se učenim ljudima, među kojima i svojim bratom Brunom, koji mu je bio najbliži savetnik i koga je postavio za prvog kapelana i potom za biskupa u Kelnu. Drugi učenici ljudi došli su iz velikih samostana u Nemačkoj (sv. Galena, Fulde, Reichenaua) i u Italiji, koja je nedavno bila pokorena i iz koje su poticali učitelji Stefan iz Novare i Gunzo. Takvu je praksu nastavio i Oton II, koji je organizovao poznatu raspravu Geberta i Otrika o klasifikaciji znanja u Raveni 972. godine. Otonov govor na otvaranju te rasprave, koji je zapisao Richer, pokazuje carevu ljubav prema učenosti:
Ljudsko znanje, verujem, usavršava se putem meditacije i učenja svaki put kad neko dobro postavljeno pitanje postane objekt mudrih rasprava među učenim ljudima. Naime, ako je naš duh često utrnut u lenjosti, kad ga neko dođe uzdrmati pitanjima, on se podstiče vrlo korisnim meditacijama. Tako i genij rađa znanje, tako i njegova otkrića, predana knjigama, služe za našu pouku. Otvorimo se, stoga, i mi za ovu temu rasprave o prirodi da uzdignemo naš duh i da ga s većom sigurnošću vodimo a istini. O pogledajmo danas ponovo ovaj prikaz delova filozofije koju su nam pokazali prošle godine. Neka ga svi pažljivo pogledaju i neka svako kaže šta ima za ili protiv. Ako ništa ne nedostaje, dobiće jednoglasno odobrenje, a ako nešto ne funkcioniše, biće osuđen ili ispravljen.
thumb|[[Slavonija, Nemačka, Galija i Rim odaju počast Otonu III, Evanđelistar Otona III, Reichenau, kraj 10. veka, Minhen, Biblioteka Bavarske.]] Brak Otona II s vizantijskom princezom Teofanom Sklirinom ostavio je važne posledice i u kulturnom životu: kao obazovana žena, Teofana se okružila grčkim klericima i umetnicima, uključujući i one koji su podigli kapelu sv. Bartolomeja u Paderbornu. Vizantijski se uticaj vidi i u otonskoj umetnosti, u rukopisima i luksuznim predmetima (tkanini, izrađevinama od slonovače) koji su pravljeni za cara i druge velikaše. Za obrazovanje budućeg cara Otona III u ovom su se okruženju pre svega starali Willigis (nadbiskup Mainza), Bernard od Hildesheima (budući biskup Hildesheima) i Jovan Filagat (Teofanin kapelan i budući arhiepiskop Piacenze, koji ga je podučavao grčki jezik. Oton III je kao mladić, 996. godine, odlučio da k sebi pozove Gerberta, koji je tada napustion Reims i počeo podučavati cara aritmetiku, muziku i filozofiju. Otonu III posveti je, među drugima, i spis O racionalnom i upotrebi razuma (De rationalis et ratione uti), s poukama caru o tome kako njegove akcije treba da se vode razumom i filozofijom. Uvod u tom spisu ima i prizvuke pohvale otonskoj "obnovi carstva" (renovatio imperii):
Naše je Rimsko carstvo, naše! Snagu nam daju Italija bogata plodovima, Galija i Germanija bogate ratnicima, a pri ruci su nam i snažna skitska [= slovenska] kraljevstva. Ti si naš cezar, imperator i avgust rimski, koji, potekao od preuzvišene grčke krvi, carstvom nadmašuješ Grke, po naslednom pravu vladaš Rimljanima, i jedne i druge svojim genijem i rečitošću nadvisuješ.
Biblioteka otonske vladarske kuće bila je naročito bogata, kako se vidi iz popisa knjiga Henrika II, među kojima su razni Boetijevi rukopisi (Aritmetika koja je pripadala Karlu Ćelavom), Tit Livije, Seneka, Justinijanove Institucije, Isidorov spis O prirodi, Kasiodorove Institucije, kao i autografni primerak Richerove Istorije (koju je caru darovao Gerbert).
Otonska je kuća podržavala i izradu luksuznih rukopisa, no čini se da nije okupljala umetnike na svom dvoru: takvi su se rukopisi izrađivali u Corveyu, u Fuldi i naročito u Reichenauu, odakle potiču evanđelistar Otona III i Liutarov evanđelistar, s prikazima carstva velike simboličke i političke vrednosti.
Napokon, i neka važna dostignuća u arhitekturi, suštinski u religijskom domenu, obeležena su karolinškim i vizantijskim uticajima, a sa svoje su strane učestvovala u stvaranju temelja romaničke arhitektutre. Tako je Oton I bio zaslužan za izgradnju magdeburške katedrale, no najveće delo otonske arhitekture ― crkva sv. Mihovila u Hildesheimu ― nastala je za vreme Otona III pod nadzorom carevog učitelja, biskupa Bernarda.