cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lipidi
Klasifikacija, hemijska struktura i neke osobine lipida
Polarni deo je naelektrisan i pozitivno (holin) i negativno (ostatak fosforne kiseline), a ostali deo molekula je nepolaran.
Glikolipidi su složeni lipidi koji sadrže ostatak ugljenih hidrata (najčešće D-galaktoze). Bitni su za rad bioloških membrana. Nalaze se u mozgu i krvi. Dele se ne dve grupe:
Mnogo cerebrozida se nalazi u membranama nervnih ćelija.
Svi gore pomenuti lipidi spadaju u saponifikujuće lipide jer pri njihovoj baznoj hidrolizi nastaju sapuni. Postoje i lipidi koji se ne hidrolizuju uz oslobađanje masnih kiselina. U tu grupu spadaju steroidi.
Membrane
Eukariotske ćelije su kompartmentalizovane u organele obavijene membranama, koje vrše različite biološke funkcije. Glicerofosfolipidi su glavna strukturna komponenta bioloških membrana, kao što su ćelijska membrana i intraćelijske membrane organela; u životinjskim ćelijama membrane fizički odvajaju intraćelijske komponente od ekstracelularnog okruženja. Glicerofosfolipidi su amfipatički molekuli (sadrže hidrofobne i hidrofilne regione) koji imaju glicerolno jezgro vezano sa dve masne kiseline estarskim vezama, i za jednu „čeonu“ grupu putem fosfatne estarske veze. Dok su glicerofosfolipidi glavne komponente bioloških membrana, druge negliceridne lipidne komponente kao što su sfingomijelin i steroli (uglavnom holesterol u životinjskim ćelijskim membranama) su isto tako prisutni u biološkim membranama. Kod biljki i algi galaktozildiacilgliceroli i sulfohinovozildiacilglicerol, kojima nedostaje fosfatna grupa, su važne komponente membrana hloroplasta i srodnih organela i najzastupljeniji su lipidi u fotosintetičkim tkivima, uključujući ona kod viših biljki, algi i pojedinih bakterija.
Najveća lipidna komponenta biljne tilakoidne membrane je monogalaktozil diglicerid (MGDG) koji obično ne formira dvosloj, dok su fosfolipidi prisutni u manjoj meri. Uprkos toj jedinstvenoj lipidnoj kompoziciji, za hloroplastne tilakoidne membrane je putem magnetne rezonance i elektronske mikroskopije pokazano da sadrže dinamičku lipidni dvoslojnu matricu.
Biološka membrana je forma lamelarne faze lipidnog dvosloja. Formiranje lipidnog dvosloja je energetski preferentan proces kad su gore opisani glicerofosfolipidi u vodenom okruženju. To je poznato kao hidrofobni efekat. U vodenoj sredini, polarne glave lipida se poravnavaju ka polarnom, vodenom okruženju, dok hidrofobni repovi minimizuju svoj kontakt sa vodom i grupišu se zajedno, formirajući vezikule; u zavisnosti od koncentracije lipida, ta biofizička interakcija može da dovede do formiranja micela, lipozoma, ili lipidnih dvosloja. Drugi oblici agregacije su isto tako primećeni i formiraju deo polimorfizma amfifilnog (lipidnog) ponašanja. Fazno ponašanje je oblast izučavanja u okviru biofizike i predmet je tekućih akademskih istraživanja. Micele i dvoslojevi se formiraju u polarnom medijumu procesu poznatom kao hidrofobni efekat. Pri rastvaranju lipofilne ili amfifilne supstance u polarnoj sredini, polarni molekuli (i.e., voda u vodenim rastvorima) postaju u većoj meri uređeni oko rastvorene lipofilne supstance, pošto polarni molekuli ne mogu da formiraju vodonične veze sa lipofilnim oblastima amfifila. Stoga u vodenom okruženju, molekuli vode formiraju uređene "klatratne" kaveze oko rastvorenih lipofilnih molekula.
Organizovanje lipida u protoćelijske membrane je ključni korak u modelima abiogeneze, porekla života.
Čuvanje energije
Trigliceridi, uskladišteni u adipoznom tkivu, su glavna forma energetskog skladišta kod životinja i biljki. Adipocit, ili masna ćelija, je dizajniran za kontinuiranu sintezu i razlaganje triglicerida kod životinja, pri čemu se razlaganje uglavnom aktivira enzimima senzitivnim na hormone, lipazama. Kompletna oksidacija masnih kiselina pruža visok kalorijski sadržaj, oko 9 kcal/g, u poređenju sa 4 kcal/g za razlaganje ugljenih hidrata i proteina. Migratorne ptice mogu da lete preko velikih rastojanja bez konzumiranja hrate koristeći energiju sačuvanu u obliku triglicerida kao gorivo za svoj let.
Signalizacija
Zadnjih godina je postalo jasno da je lipidna signalizacija vitalni deo ćelijske signalizacije. Lipidna signalizacija se može odvijati putem aktivacije G protein spregnutih ili nuklearnih receptora, i članovi nekoliko različitih kategorija lipida su identifikovani kao signalni molekuli i ćelijski glasnici. Među njima su sfingozin-1-fosfat, sfingolipid izveden iz keramida koji je potentan glasnički molekul koji učestvuje u regulaciji kalcijumske mobilizacije, u ćelijskom rastu, i apoptozi; diacilglicerol (DAG) i fosfatidilinozitol fosfati (PIP), koji učestvuju u kalcijumom posredovanoj aktivaciji proteinske kinaze C; prostaglandini, koji su jedan od tipova iz masnih kiselina izvedenih eikosanoida koji učestvuju u inflamaciji i imunosti; steroidni hormoni kao što su estrogen, testosteron i kortizol, koji modulišu domaćinove funkcije reprodukcije, metabolizma i krvnog pritiska; i oksisteroli kao što je 25-hidroksi-holesterol koji je agonist jetrenog X receptora. Poznato je da fosfatidilserinski lipidi učestvuju u signalizaciji fagocitoze apoptotičkih ćelija i/ili delova ćelija. Oni ostvaruju taj cilj tako što su izloženi na ekstracelularnom licu ćelijske membrane nakon inaktivacije flipaza koje ih ekskluzivno postavljaju na citozolnu stranu i aktivacije skramblaza, koje izokreću orijentaciju fosfolipida. Nakon toga druge ćelije prepoznaju fosfatidilserine i fagocitoziraju ćelije ili ćelijske fragmente koji ih izlažu.
Druge funkcije
Vitamini rastvorni u mastima (A, D, E i K) – koji su na izoprenu bazirana jedinjenja – su esenicjalni nutrijenti koji se čuvaju u jetri i masnim tkivima, sa raznovrsnim opsegom funkcija. Acil-karnitini učestvuju u transportu i metabolizmu masnih kiselina „u i iz“ mitohondrija, gde oni podležu beta oksidacijii. Poliprenoli i njihovi fosforilisani derivati takođe imaju važnu transportne uloge, u tom slučaju u transportu oligosaharida kroz membrane. Poliprenolni fosfatni šećeri i poliprenolni difosfatni šećeri uzimaju učešća u reakcijama glikozilacije izvan citoplazme, u biosintezi ekstracelularnih polisaharida (na primer, peptidoglikanskoj polimerizaciji kod bakterija), i u N-glikozilaciji eukariotskih proteina. Kardiolipini su potklasa glicerofosfolipida koji sadrže četiri acilna lanca i tri glicerolne grupe, koja je posebno izobilna u unutrašnjoj mitohondrijskoj membrani. Smatra se da oni aktiviraju enizme koji učestvuju u oksidativnoj fosforilaciji. Lipidi isto tako formiraju osnovu steroidnih hormona.
Metabolizam
Glavni prehrambeni lipidi kod ljudi i životinja su biljni trigliceridi, steroli, i membranski fosfolipidi. Procesom lipidnog metabolizma se sintetišu i degradiraju uskladišteni lipidi i proizvode se strukturni i funkcionalni lipidi karakteristični za pojedinačna tkiva.
Biosinteza
Kod životinja, kad postoji višak ponude prehrambenih ugljenih hidrata, suvišni ugljeni hidrati se konvertuju u trigliceride. Taj proces obuhvata sintezu masnih kiselina iz acetil-KoA i esterifikaciju masnih kiselina radi produkcije triglicerida. Ovaj proces se naziva lipogeneza. Masne kiseline se formiraju sintezom masnih kiselina, kojom se polimerizuju i zatim redukuju acetil-KoA jedinice. Acilni lanci masnih kiselina se produžavaju ciklusom reakcija koje dodaju acetil grupu, redukuju je do alkohola, dehidratišu alkohol do alkenske grupe i zatim se ponovo vrši redukcija do alkanske grupe. Enzimi masno kiselinske biosinteze se dele u dve grupe, kod životinja i gljiva sve reakcije sinteze masnih kiselina se izvode posredstvom jednog multifunkcionalnog proteina, dok u biljnim plastidima i bakterijama zasebni enzimi vrše svaki korak tog procesa. Masne kiseline se mogu naknadno konvertovati do triglicerida koji se pakuju u lipoproteinima i izlučuju iz jetre.
Sinnteza nezasićenih masnih kiseline obuhvata reakciju desaturacije, pri čemu se dvostruka veza uvodi u masni acilni lanac. Na primer, kod ljudi, desaturacija stearinske kiseline posredstvom enzima stearoil-CoA desaturaza-1 proizvodi oleinsku kiselinu. Dvostruko nezasićena masna kiselina linoleinska kiselina, kao i trostruko nezasićena α-linoleinska kiselina se ne mogu sintetisati u tkivima sisara, i stoga su esencijalne masne kiseline i moraju se unositi kao hrana.
Trigliceridna sinteza se odvija u endoplazmatičnom retikulumu putem metaboličkih puteva u kojima se acilne grupe u masnim acil-KoA molekulima prenose na hidroksine grupe glicerol-3-fosfata i diacilglicerola.
Terpeni i izoprenoidi, uključujući karotenoide, se formiraju putem pravljenja i modifikacije izoprenskih jedinica iz reaktivnih prekursora izopentenil pirofosfata i dimetilalil pirofosfata. Ti prekursori mogu da budu napravljeni na različite načine. Kod životinja i arheja, mevalonatni putem se formiraju ta jedinjenja iz acetil-KoA, dok se u biljkama i bakterijama u nemevalonatnom putu koriste pyruvat i gliceraldehid 3-fosfat kao supstrati. Jedna važna reakcija koja koristi te aktivirane izoprenske donore je steroidna biosinteza. Ovde se izoprenske jedinice spajaju da bi se formirao skvalen i zatim se savijaju da bi nastala grupa prstenova koji sačinjavaju lanosterol. Lanosterol se može dalje konvertovati u druge steroide kao što je holesterol i ergosterol.
Degradacija
Beta oksidacija je metabolički proces kojim se masne kiseline razlažu u mitohondrijama i/ili u peroksizomima da bi se formirao acetil-KoA. Najvećim delom, masne kiseline se oksiduju putem mehanizma koji je sličan sa, mada ne i identičan sa, reverznim procesom sinteze masnih kiselina. Drugim rečima, dvougljenični fragmenti se uklanjaju sekvencijalno sa karboksilnog kraja kiseline nakon koraka dehidrogenacije, hidracije, i oksidacije uz formiranje beta-keto kiseline, koje se odvaja tiolizom. Acetil-KoA se zatim ultimatno konvertuje u ATP, CO2, i H2O koristeći ciklus limunske kiseline i lanac elektronskog transporta. Ciklus limunske kiseline može da počne od acetil-KoA kad se masnoća razlaže radi energije, ako je prisutno malo ili je odsutna glukoza. Energetski prinos od kompletne oksidacije masne kiseline palmitata je 106 ATP. Za degradaciju nezasićenih i neparnih masnih kiselina neophodni su dodatni enzimatski procesi.
Charles X od Francuske
thumb|right|Karlo X., kralj Francuske Karlo X. (Versailles, 9.10. 1757. - Nova Gorica, Slovenija, 6.11. 1836.), kralj Francuske od 1824-30. godine
Poslije smrti braće Luja XVI. i Luja XVIII. bez muških potomaka Karlo X. je postao kralj Francuske 1824. godine.
On je bio izabran još u trenutku izbijanja Francuske revolucije 1789. godine od Luja XVI. kao njegov nasljednik pa je povodom toga dobio naređenje da odmah po izbijanju revolucije napusti državu kako bi osigurao budućnost dinastiji.
Već više od dvije stotina godina postoji opravdano ili ne, mišljenje da je Karlo X. odgovoran za izbijanje revolucije 1789. godine svojim ultra konzervativnim stajalištem o potrebi apsolutne vlasti kralja i zadržavanja privilegija crkve i feudalaca. S takvim svojim stajalištima i stalnim slobodnim pristupom Luju XVI. on je na njega vršio pritisak da ne popusti "ljudskom otpadu" koji nema pravo na glasovanje ili odluke o državnim poslovima.
Drastična promjena u životu budućeg kralja nastupa ubojstvom njegovog drugog sina Karla 13. veljače 1820. godine. Kako je on bio jedini član dinastije koji je još uvijek ispunjavao svoje bračne dužnosti, atentat na njega se smatrao atentatom na budućnost dinastije. Posljedica toga je bila da su već prije strogo elitistička gledišta budućeg kralja, postala još ekstremnija.
Po stupanju na dužnost kralja 1824. godine Karlo X. nasljeđuje konzervativnu, ali osjetljivu vladu svog prethodnika. Ona će trajati do kraja 1827. kada gubi izbore. Tada kralj daruje mandat u ruke novoj strogo centrističkoj vladi čiji pad 1829. izaziva političku histeriju kod Karla X. kojemu dosađuje parlamentarni pokus. Postavljanjem nove ultra konzervativne vlade 8. kolovoza 1829. godine on svima daje na znanje svoju želju za ukidanje parlamenta.
Odluka o donošenju srpanjskih odredbi 1830. godine kojima se ukida pravo glasa za veliku većinu stanovnika Francuske rezultira srpanjskom revolucijom. Tijekom "tri slavna dana" lokalne trupe koje su podržavale kralja u Parizu nisu uspjele ostvariti pobjedu, što označava njihov poraz. Kako se vojska nije htjela uplesti u gušenje nemira Karlu X. je preostalo samo da se osobno suoči s revolucionarima. Njihov je ultimatum kralju bio abdikacija ili parlamentarna monarhija. Karlo X. je odabrao abdikaciju u korist svog sina Luja XIX., kralja od dvadeset minuta.
Blanko
Blanko se može odnositi na
Wolfgang Pauli
Wolfgang Ernst Pauli (Beč, 25. travnja 1900. - Zürich, 15. prosinca 1958.), austrijsko-švicarski matematičar i kvantni fizičar, jedan od utemeljitelja kvantne mehanike.
Rane godine
frame|thumb|Mladi Wolfgang Pauli Wolfgang Ernst Pauli rođen je u Beču 25. travnja 1900. godine kao sin Wolfganga Josepha Paulija (prije Wolf Pascheles) i Berte Camille Schütz. Srednje ime Ernst dobio je kao znak počasti njegovom kumu, fizičaru Ernstu Machu. Njegovi djed i baka s očeve strane bili su članovi prominentnih židovskih obitelji uz Praga, no njegov se otac 1899., nedugo prije vjenčanja, preobratio s judaizma na katolicizam. Paulijeva majka je također odgojena u katoličkom duhu od strane njezine majke, no njezin je otac, Friedrich Schütz, bio židovski pisac. No, iako je Pauli odgojen kao katolik, on i njegovi roditelji su ipak napustili crkvu.
Pauli je pohađao bečki Döblinger-Gymnasium, gdje je i maturirao 1918. godine. Samo dva mjeseca nakon mature, mladi je Pauli izdao svoj pravi rad i to o Einsteinovoj općoj teoriji relativnosti. Studirao je na Sveučilištu Ludwig-Maximilians u Münchenu, gdje mu je profesor bio Arnold Sommerfeld. Tu je i doktorirao u srpnju 1921. godine zahvaljujući tezi o kvantnoj teoriji ioniziranog molekularnog vodika.
Sommerfeld je od Paulija tražio da pregleda teoriju relativnosti za Encyklopaedie der mathematischen Wissenschaften (Enciklopedija matematičkih znanosti). Dva mjeseca nakon doktoriranja, Pauli je završio svoj članak, koji je tada imao 237 stranica. Članak je pohvalio i sam Einstein. Članak je kasnije izdan kao monografija, te se i danas koristi kao vrlo važno štivo o toj temi.
Pauli je godinu dana proveo na Sveučilištu u Göttingenu kao asistent Maxa Borna, a sljedeću je godino boravio na Institutu za teorijsku fiziku u Kopenhagenu, koji je 1965. postao Institut Niels Bohr. Od 1923. do 1928. obnašao je dužnost profesora na Sveučilištu u Hamburgu. Tijekom tog je perioda Pauli bio jako važna ličnost za razvoj moderne teorije kvantne mehanike. Najznačajniji doprinosi su mu princip isključenja i teorija o nerelativističkom spinu.
Početkom 1931., nedugo nakon razvoda i predviđanja nove česitce - neutrina, Pauli je doživio težak slom. Ubrzo je potražio pomoć stručnjaka, te se obratio psihijatru Carlu Gustavu Jungu koji je, kao i Pauli, živio u blizini Züricha. Jung je, inače vrsni stručnjak sa svog područja, odmah počeo interpretirati Paulijeve arhetipske snove, te je on postao jedan od Jungovih najboljih učenika. Ubrzo je Pauli počeo znanstveno kritzirati epistemologiju Jungove teorije, što je dovelo do pojašnjenja nekih njegovih misli, ponajviše onih o sinkronicitetu. Velik dio tih rasprava nalazio se u pismima koje su Pauli i Jung izmijenjivali, a danas se može nači i kao zbirka pod naslovom Atom i arhetip. Jungova iscrpna analiza preko 400 Paulijevih snova dokmumentirana je u knjizi Psihologija i alkemija.
Godine 1928., Pauli je postao profesor teorijske fizike na ETH Zürichu gdje je postigao značajan znanstveni napredak. Godine 1931. bio je gostujući profesor na Sveučilištu u Michiganu, a 1935. i na Princetonu. Godine 1931. nagrađen je Lorentzovom medaljom.
Anschluss Austrije 1938. učinio je Paulija njemačkim državljaninom što se pokazalo kao problem nakon izbijanja Drugog svjetskog rata 1939. godine. Pauli se 1940. preselio u SAD gdje je postao profesor na Princetonu. Godine 1946. postao je naturalizirani državljanin SAD-a, no ubrzo se vratio u Zürich gdje je i ostao do kraja života.
Godine 1945., Švedska akademija mu je uručila Nobelovu nagradu za fiziku za njegov "odlučujući doprinos kroz njegovo otkriće novog zakona prirode 1925. godine, principa isključenja ili Paulijevog principa"'. Za nagradu ga je nominirao Albert Einstein.
Godine 1958. Pauli je dobio medalju Max Planck. Iste godine, obolio je od raka gušterače. Kada ga je njegov asistent, Charles Enz, posjetio u njegovoj bolničkoj sobi, Pauli ga je pitao: "Jesi li vidio broj sobe?". Bio je to broj 137. Pauli je tijekom cijelog svog života bio zaokupljen konstantom fine strukture, bezdimenzijskom konstantom koja je iznosila otprilike 1/137. Pauli je umro u toj bolničkoj sobi 15. prosinca 1958. godine.
Znanstveni rad
Pauli je, tijekom života, uvelike doprinio na području fizike, ponajviše kvantne mehanike. Rijetko je kad objavljivao radove, te je više volio duge korespodencije s kolegama kao što su Niels Bohr ili Werner Heisenberg, s kojima je imao dobre prijateljske veze. Mnoge njegove ideje i rezultati nisu izdavani i mogli su se naći samo u tim pismima, koje su primatelji jako često kopirali i davali drugim znanstvenicima na uvid. Pauli se, izgleda, nije brinuo što velik dio njegovog djela neće biti pripisan njemu.
Pauli je 1924. predložio novi kvantni stupanj slobode (ili kvantni broj) s dvije moguće vrijednosti, kako bi razriješio neujednačenosti između promatranog molekularnog spektra i teorije kvantne mehanike koja se formulirala. Tada je i formulirao slavni Paulijev princip isključenja, možda njegov najznačajniji doprinos fizici, u kojem govori da dva elektrona (u istom atomu) ne mogu imati isto kvantno stanje, odnosno sve kvantne brojeve, uključujući i ovaj novi koji je uveo sam Pauli, jednake u isto vrijeme. Značajan je i po radu na teoriji spina, pojma kojeg je 1925. predložio Ralph Kronig kako bi definirao svojevrsnu rotaciju čestica. George Uhlenbeck i Samuel Goudsmit godinu dana kasije definiraju Paulijev kvantni broj kao elektronski spin.
Godine 1926., nedugo nakon što je Heisenberg izdao matričnu teoriju moderne kvantne mehanike, Pauli ju je iskoristio kako bi derivirao promatrani spektar vodikovog atoma. Ovo saznanje bilo je važno kako bi se potvrdila točnost Heisenbergove teorije.
Godine 1930., Pauli je proučavao problem β-raspada. U pismu datiranom 4. prosinca, koje je uputio Lisi Meitner, a šaljivo započeo "Dragi radioaktivni dame i gospodo", predložio je postojanje dotad neotkrivene neutralne čestice iznimno male mase, ne veće od 1% mase protona, kako bi objasnio kontinuirani spektar β-raspada. Godine 1934., Enrico Fermi je inkorporirao tu česticu, koju je nazvao neutrino, u svoju teoriju β-raspada. Neutrino je eksperimentalno dokazan 1956. godine od strane Fredericka Reinesa i Clydea Cowana, dvije i pol godine prije Paulijeve smrti. Nakon što je primio telegram sa vijestima, rekao je: "Hvala na poruci. Tko zna kako čekati, taj i dočeka. Pauli."
Godine 1949. izdao je rad o Pauli-Villarsovoj regularizaciji koja daje važnu odredbu za renormalizaciju, odnosno uklanjanje beskonaćnosti iz kvantnih teorija polja.
Zanimljivo je kako je bio i velik kritičar moderne sinteze evolucijske biologije, a pobornici njegovih kritika navode epigenetsko nasljeđe kao dokaz i potvrdu njegovih kritika.
Karakter i reputacija
thumb|300px|Pauli i [[Niels Bohr demonstriraju rad jedne igračke.]] Pauli je također slavan po tzv. Paulijevom efektu. Ta bizarna pojava manifestirala se kada bi Pauli bio u blizini izvođenja nekog eksperimenta. Svaki put kada bi se ta situacija dogodila, taj eksperiment ne bi uspio, najčešće zbog nekakvog kvara na instrumentima. Zanimljivo je kako se, ukoliko je vjerovati ovom efektu, nekoliko vrlo skupih instrumenata pokvarilo radi Paulija. Sam Pauli je bio svjestan svoje reputacije i bio bi sretan kad god bi se taj efekt manifestirao.
Po pitanju fizike, Pauli je bio perfekcionist. Ta osobina nije se ograničavala samo na njega, već i na rad njegovih kolega. Zbog ove je osobine u svijetu fizike postao znan kao "savjest fizike", kritičar na kojeg su svi njegovi kolege mogli računati. Oštro bi kritizirao svaku teoriju koji je smatrao nedokazanom i često bi govorio kako je ona ganz falsch (njemački: potpuno krivo).
No, svoje najžešće kritike ipak je čuvao za teorije i teze tako nejasno prezentirane da su zapravo nemoguće za provjeriti ili dokazati, te time nisu zapravo spadale u podučje znanosti, iako bi izgledalo da jesu. One su bile gore od krivih teorija jer se za njih nije čak moglo dokazati da su krive. Njegov najpoznatiji citat vezan uz jednu ovakvu tezu je: Das ist nicht nur nicht richtig, es ist nicht einmal falsch! (njemački: Ovo ne da nije točno, ovo nije čak ni krivo!)
Jedna anegdota o susretu Paulija i Paula Ehrenfesta, još jednog znamenitog fizičara, govori i o Paulijevoj aroganciji. Njih dvojica su se po prvi puta susreli na jednoj konferenciji. Ehrenfest je, iako ga prije nikada nije sreo, bio upoznat s Paulijevim radom i bio je poprilično impresioniran njime. Nakon nekoliko minuta razgovora, Ehrenfest je rekao: Mislim da mi se više sviđa vaš rad, nego vi., a Pauli je na to spremno odgovorio: Ja mislim da se meni više sviđate vi, nego vaš rad. Nakon ovoga su postali jako dobri prijatelji.
Werner Heisenberg u svojoj knjizi daje malo bolju sliku Paulija u svom članku o Paulu Diracu. Heisenberg se u članku prisjeća prijateljskog razgovora mlađih sudionika Solvayjske konferencije 1927. oko Einsteinovih i Planckovih stavova o religiji. U razgovoru su sudjelovali Pauli, Heisenberg i Dirac. Diracov doprinos razgovoru bila je gorka i jasna kritika političke manipulacije politike, koju je Niels Bohr, kada mu ju je Heisenberg prenio, pohvalio zbog njezine lucidnosti. Između ostalog, Dirac je rekao i ovo:
Osobni život
U svibnju 1929., Wolfgang Pauli napušta katoličku crkvu. U prosincu se iste godine ženi sa Käthe Margarethe Deppner. Brak je bio nesretan i završio je razvodom već 1930. godine. Godine 1934. ponovo se ženi, ovaj put za Franzisku Bertram, s kojom također nije imao djece.
Borden
Borden se može odnositi na
Colby, Kansas
Kolbi je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.387, što je 63 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Charles II od Francuske
Karlo II Ćelavi  (13.6. 823 — 5. ili 6.6. 877) je bio kralj Francuske (843 — 877), car Svetog rimskog carstva (875 — 877) i kralj Italije (875 — 877). Bio je najmlađi sin Luja I Pobožnog, a rodila ga je Judith od Bavarske.
Luj I mu dodeljuje Zapadnu Franačku
Rodio se kad su njegova braća već bili odrasli i već su im bila dodeljena potkraljevstva. Njegov otac Luj I Pobožni se našao u problemima, kako da oduzme već dodeljenu zemlju njegovoj braći i dade Karlu Ćelavom. Najpre je pokušao da mu dodeli Alemaniju, pa onda Italiju 832. posle Lotarove pobune, pa onda Akvitaniju. Brojne pobune i mirenja Luja I Pobožnog sa Lotarom i Ludvigom I Nemačkim čas su doprinosili da Karlo Ćelavi ima svoje posede, a čas da nema. Ipak Luj I Pobožni se nije predavao i uspio je da Karlu Ćelavom opštim dogovorom bude dodeljena cela Francuska.
Kada je Luj I Pobožni obavezao plemstvo 837. da prihvate Karla Ćelavog kao njegovog naslednika u Zapadnoj Franačkoj, sinovi su mu se ponovo pobunili. Pipin Akvitanski je umro 838, pa Karlo Ćelavi konačno dobija zapadni deo Karolinškog carstva kao svoje kraljevstvo.
Rat oko nasledstva i podela Karolinškog carstva
Nakon smrti Luja Pobožnog među sinovima izbijaju sukobi, tj rat oko nasledstva. Lotar I je pokušao da kao car ima vlast i nad kraljevstvima kojima vladaju njegova braća, pa se Karlo Ćelavi udružuje sa Ludvigom I Nemačkim protiv Lotara. Pobedili su Lotara I u bici kod Fontenoa 25. juna 841. godine. Dva brata su potvrdila savez Zakletvom iz Strazbura. Rat je završio Verdenskim sporazumom u augustu 843. godine. Tim sporazumom Karlo Ćelavi dobija zapadnu Franačku, odnosno Francusku. Dobio je i Špansku marku do reke Ebro. Ludvig I Nemački dobija istočnu Franačku, tj. današnju Nemačku. Lotar I je zadržao carsku titulu i dobija Italiju i krunu Lombardije, a postao je i kralj Srednje Fracuske, jer je držao pojas između Rajne i Rone od Sredozemlja do Severnog mora. Lotar je bio car, ali svaki od braće je bio suvereni kralj svoje zemlje.
Pobune u Bretoniji i Akvitaniji
Od tada pa do Lotarove smrti 855. bilo je mirno razdoblje. Braća bi se sastajala s vremena na vreme i usklađivali su svoje politike. Karlo Ćelavi nije bio popularan među plemstvom. Bilo je pobuna plemstva Akvitanije i Bretanje protiv njega. Bretonci su pobedili Karla Ćelavog u bici kod Balona 845. i bici kod Juvardeja 851, pa su dobili gotovo nezavisnost.
Bui
Bui se može odnositi na
Charles II od Francuske
Upadi Vikinga
Karlo Ćelavi se borio i protiv Vikinga, koji su uništavali severna područja zemlje, doline Sene i Loare, a čak su dolazili i do Akvitanije. Vrlo često je morao platiti visoku cenu da bi se Vikinzi povukli na početne pozicije. Ediktom iz Pistra 864. Karlo Ćelavi stvara pokretljiviju vojsku, uvodeći u većoj meri konjicu. Istim ediktom naređuje utvrđivanje mostova na svim rekama, da bi se sprečili vikinški upadi. Dva takva mosta spasila su Pariz tokom opsade (885—886).
Nezadovoljno plemstvo poziva Ludviga I Nemačkog da zbaci Karla Ćelavog
Nezadovoljno plemstvo pozvalo je 858. Ludviga I Nemačkog da zbaci Karla Ćelavog sa vlasti. Ludvig I Nemački je napao Zapadnu Franačku. Karlo Ćelavi je bio toliko nepopularan da nije mogao da sakupi vojsku za odbranu, pa je pobegao u Burgundiju.
Spasava ga podrška biskupa, koji su odbili da krunišu Ludviga I Nemačkog za kralja Zapadne Franačke. Odbili su da ujedine dva kraljevstva, tako da je Karlo Ćelavi povratio vlast. Neuspešno je pokušao 860. da zauzme kraljevstvo svog nećaka Karla od Provanse. Kada mu je umro 869, nećak Lotar II, pokušao je da zauzme njegove posede, ali sporazumom iz Mersena prinuđen je da ih deli sa Ludvigom I Nemačkim.
Car Svetog rimskog carstva
Karlo Ćelavi je postao 29.12. 875. car Svetog rimskog carstva. Ludvig I Nemački je bio kandidat za istu krunu, pa na vest o krunisanju Karla Ćelavog napada njegove posede. Karlo Ćelavi je bio prisiljen da se brzo vrati u Francusku. Posle smrti Ludviga I Nemačkog 28.8. 876, Karlo Ćelavi pokušava da zauzme Nemačku, ali poražen je u bici kod Andernaha 8.10. 876. godine.
640-e
640-e su decenija koja je počela 1. januara 640. i završila 31. decembra 649.
Caharet (Gornji Pirineji)
Kare je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 26 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 569 m, a minimalnoj 408 m).
Belleville (Rona)
Belvil je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5840 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 560 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 191 metar (maksimalnoj 225 m, a minimalnoj 169 m).
Frano Parać
Frano Parać (Split, 11. svibnja 1948.), hrvatski skladatelj, glazbeni pedagog i akademik, sin poznatoga splitskoga skladatelja i zborovođe Ive Paraća.
Životopis
Položivši prijemni ispit na Muzičkoj akademiji u Zagrebu, odustaje od karijere rock-glazbenika i posvećuje se studiju ozbiljne glazbe: 1972. diplomirao je teoriju glazbe, a tri godine kasnije i kompoziciju u klasi prof. Stanka Horvata. 1977. i 1978. usavršavao se kod Marina Zuccheria u milanskom Studio di fonologia musicale della RAI, upoznavajući novosti u suvremenoj elektroničkoj glazbi.
U razdoblju od 1972. do 1978. bio je nastavnik u Glazbenoj školi Blagoja Berse u Zagrebu. Od 1978. predaje na zagrebačkoj Muzičkoj akademiji, gdje 1992. biva promoviran u zvanje redovitog profesora. 1995. na Muzičkoj akademiji osniva Elektronički studio, a u dva je mandata obnašao i dužnost dekana.
Član je Hrvatskog društva skladatelja, Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti i Nacionalnoga vijeća za visoku naobrazbu. Osim u Hrvatskoj, skladbe su mu izvođene i u inozemstvu, primjerice u Italiji, Španjolskoj, Velikoj Britaniji, SAD-u i Australiji.
Brazos (razvrstavanje)
Brazos se može odnositi na
Musa bin Nusair
Musa bin Nusair (موسى بن نصيرالبلوي; 640—716) bio je arapsko-muslimanski vojskovođa i velikodostojnik u službi omejadskog kalifa Al-Valida I. Postavljen je za guvernera novoosvojenih muslimanskih područja u Sjevernoj Africi (Ifrikija) gdje je zauzeo posljednja bizantska uporišta te diplomatskim vještinama uklonio otpor berberskih domorodaca arapskim osvajačima. Iz Sjeverne Afrike je zajedno sa Zijad ibn Tarikom vodio pohod kojim je 710-ih uništeno Vizigotsko Kraljevstvo u Hispaniji a njegova teritorija pripojena Kalifatu. Svađe oko plijena su ga dovele u nemilost novog kalifa Sulejmana pa mu je, između ostalog, pogubljen sin pod lažnom optužbom da se preobratio na kršćanstvo.
Brazorija
Brazorija se može odnositi na
Melampodija
Melampodija (Μελαμποδία) naslov je starogrčke epske pesme, koja se u antici pripisivala Hesiodu, a od koje su danas sačuvani samo fragmenti. Tu su se pripovedali doživljaji proroka Melampoda, ali i drugih velikih proroka, Amfiloha, Kalhanta i Tiresije. Pretpostavlja se da je ep imao najmanje tri pevanja.
Louis XIX od Francuske
thumb|Luj "XIX" Luj XIX. (6.8. 1775. - 3.6. 1844.) je bio de jure kralj Francuske 20 minuta 2.8. 1830. godine.''
Izbjeglištvo
Otac Luja XIX. je bio apsolutistički kralj Francuske Karlo X. i brat kralja Luja XVI koji je pogubljen nakon francuske revolucije. Nakon revolucije tada još maloljetni Luj XIX zajedno s ocem i majkom bježi na dvor svoga djeda kralja Sardinije i Pijemonta. Sljedećih godina obitelj će živjeti na raznim evropskim dvorima sve do kada ih 1795. nije prihvatila Velika Britanija gdje će Luj XIX živjeti gotovo sljedećih 20 godina. Kako bi ojačao svoje mogućnosti da postane kralj Luj se ženi 1799. svojom sestričnom Marijom Terezom kćerkom pogubljenog kralja Luja XVI.. Bez obzira na taj brak nakon poraza Napoleona kada se obitelj vraća iz izbjeglištva novi kralj postaje Luj XVIII stariji brat Lujevog oca Karla koji će ga naslijediti 1824. godine.
Karlo X. i julska revolucija
Za razliku od Luja XVIII koji je naučio lekciju iz revolucije 1789. i potencijalnog narodnog bijesa u slučaju obnavljanja kraljevog diktatorskog ponašanja pa je bio gotovo nevidljivi kralj, Karlo X. je to potpuno zaboravio tako da počinje voditi politiku apsolutizma i davanja financijske odštete plemićima koji su izgubili posjede tijekom revolucije. Takva slijepa, suluda politika je dovela već nakon 3 godine to jest 1827. do vojne pobune koja je uspješno ugušena raspuštanjem vojne jedinice, ali zbog straha ne i oduzimanjem njihovog oružja. Kao što ruski car Nikola II neće shvatiti upozorenje putem ugušene revolucije 1905. godine, tako to upozorenje nije shvatio niti Lujev otac Karlo X. što dovodi do 1830. godine kada se kralju nije svidjela parlamentarna većina pa je rapustio parlament 19.3.1830. i pozvao na nove izbore na kojima će kraljeva politička vizija biti opet poražena tako da on opet raspušta parlament, raspisuje nove izbore i proglašava izvanredno stanje 25.7.1830. Ta odluka je Francuzima bila kap što preljeva čašu i oni su se digli na revoluciju protiv diktatora. Kada maršal Marmont, koji je 1806. okupirao i potom ukinuo Dubrovačku republiku, zbog pobune vlastitih vojnika nije uspio ugušiti pobunu, kralj i Luj su pobjegli iz Pariza.
"Kralj"
U toj revolucionarnoj situaciji dok je pobunjeni parlament proglasio da bi novi kralj trebao postati Luj Filip Karlo X je plačući 2.8.1830. godine potpisao abdikaciju u korist maloljetnog unuka Henrika V koji zbog svojih godina ne može biti legalno natjeran na potpisivanje vlastite abdikacije. Bez obzira na tu Karlovu odluku po francuskom zakonu njegovom abdikacijom novi kralj je postao Luj XIX koji je u ovoj političkoj situaciji trebao odlučiti između plačućeg oca koji je abdicirao, želje parlamenta za njegovom abdikacijom i ženinog pritiska da ne abdicira. Ta histerična dvorska atmosfera i Lujevo "kraljevanje" će trajati 20 minuta pošto nakon tog vremena i on potpisuje vlastitu abdikaciju u korist maloljetnog nećaka Henrika V..
Nakon abdikacije on će napustiti Francusku gdje se nikada više neće vratiti. Luj XIX će umreti u gradu Gorica na današnjoj talijansko-slovenskoj granici, a tada u Austrijskom Carstvu 3.6.1844., dok će biti pokopan u Novoj Gorici.
Berleson
Berleson se može odnositi na
Apton
Apton se može odnositi na
Louis-Philippe I od Francuske
Louis-Philippe I (Pariz, 6. listopada 1773. - Esher, 26. kolovoza 1850.), francuski kralj od 1830. - 1848. godine
Posljednji francuski kralj. Sin Louis-Philippea Josepha, vojvode Orléanskog. U izgnanstvu od 1793. do 1815. godine za Francuske revolucije i vladavine Napoleona.
Stupio je na prijestolje 1830. nakon reakcionarnog režima Karla X., koji je svrgnut srpanjskom revolucijom.
Abdicirao je 1848. Revolucija 1848. oborila je njegov režim, a njega prisilila na abdikaciju i bijeg u Englesku.
Pozitron
Pozitron je antičestica elektrona: ima naeletrisanje +1, spin 1/2, i masu jednaku masi elektrona. Kada se niskoenergijski pozitron sudari sa niskoenergijskim eletronom dolazi do njihove anihilacije pri čemu nastaju dva gama fotona.
Pozitron emituju neka nestabilna jezgra tokom radioaktivnog raspada. Može nastati i u sudaru visokoenergijskog fotona čija je energija veća od 2mec2 = 2×0.511 MeV = 1.022 MeV (gde je me masa elektrona a c brzina svetlosti u vakuumu)sa naeletrisanom česticom, recimo atomskim jezgrom. Ovaj proces se naziva stvaranje parova jer u njemu nastaje par pozitron-elektron.
Postojanje pozitrona prvi je postulirao Pol Dirak 1928. godine. Pozitron je eksperimentalno detektovao Karl Anderson 1932. godine koji mu je i dao ime. Pozitron je prva detektovana čestica antimaterije.
Danas se pozitroni rutinski proizvode u pozitron emisionoj tomografiji koja se koristi za dijagnostiku u medicini i u fizičkim laboratorijama u eksperimentima sa eletron-pozitron sudaračima.
Literatura
S. Macura, J. Radić-Perić, ATOMISTIKA, Službeni list, Beograd, 2004., str. 542.
Molini, Belluno
Molini je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 704 m.
OR10J1
Olfaktorni receptor 10J1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10J1 genom.
Mihail Ostrovidov
Mihail Ostrovidov (Zagreb, 5. veljače 1930. – Zagreb, 30. studenoga 2016.), jugoslavenski i hrvatski novinar i snimatelj. .
Počeci
Maturirao 1949. u srednjoj Kinematografskoj školi u Zagrebu na snimateljskom odjelu. Studirao povijest umjetnosti na Filozofskom fakultetu u Zagrebu (povijest umjetnosti), a kameru na Akademiji za kazališnu i filmsku umjetnost u Zagrebu.
Novinarski i snimateljski rad
U novinarstvu od 1949. Počeo kao asistent snimatelja u uredništvu hrvatskoga filmskog žurnala Filmskog pregleda u Jadran filmu. Kao fotoreporter i novinar surađivao u Vjesniku, Vjesniku u srijedu, Narodnom listu, Glasu rada, te sarajevskom Oslobođenju.
Joukum
Joukum se može odnositi na
Mihail Ostrovidov
Novinarski i snimateljski rad
Nakon umirovljenja nastavio je raditi kao ratni reporter u domovinskom ratu za CNN. Kao filmskog snimatelja birali su ga neki od najboljih hrvatskih redatelja. Filmovi koje je snimao dobili su petnaestak prvih nagrada na filmskim festivalima u svijetu i jednu nominaciju za Oscar
Obitelj
Otac mu je prvi splitski neuropsihijatar Viktor Ostrovidov, izbjeglica iz Rusije.
Heidelberg, Mississippi
Hajdelberg je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 718, što je 122 (-14,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dalmacija (rimska provincija)
thumb|Polozaj dalmacije u Rimskim Carstvu Dalmacija ( – Dalmatija) je bila rimska provincija osnovana početkom nove ere na južnom dijelu nekadašnjeg Ilirika. Ime je nastalo prema imenu ilirskog plemena Dalmati.
Formiranje provincije
Rim je 228. god. pne. prvi put iskrcao svoje trupe na teritoriju naseljenu Ilirima i počeo svoju ekspanziju koja će trajati oko dva vijeka. Od 35. do 33. godine prije nove ere Oktavijan Augustus vodio je veliki pohod protiv Ilira]] na području koja će kasnije biti dijelovi provincije Dalmacije. Ratovao je protiv Japoda, Segestana u blizini Siska i Dalmata u zaleđu Salone. Nakon toga su mu se pokorila plemena na teritoriji današnje Bosne i Hercegovine.
Kao rezultat brojnih ratova, stvorena je 27. god. pne. jedna velika provincija Ilirik u Rimskom Carstvu, koja je obuhvatala i Panoniju i Dalmaciju. Iliri su na području Dalmacije prvi put bili prisiljeni plaćati danak Rimljanima 156. godine prije nove ere.
Tokom Velikog ilirskog ustanka od 6-9. god, provincijska struktura Ilirika je u potpunosti srušena, i uslijed niza okolnosti obnova provincije Ilirik u njenom starom teritorijalnom obliku je bila teško ostvarljiva. Nakon toga je rimski državni vrh (Oktavijan August i Senat), provinciju Ilirikum podijelio na Gornji Ilirik/Dalmacija i Donji Ilirik/Panonija.
Rimski legati
Od 9. g. n. e. pa do cezara Gaja Flavija Valerija Konstancija (281—283/4. g.), kasnijeg cara (293—305), Dalmacijom su kao guverneri upravljali carski legati konzularnog ranga (legatus Augusti pro praetorè), ujedno vojni i civilni namjesnici. Za to vrijeme izmijenilo se preko pedeset carskih legata, među kojima su se svojom aktivnošću (organizacija uprave, javna sigurnost, izgradnja komunikacija, određivanje međa između plemenskih teritorija zbog sukoba oko šuma, voda i ispaša itd.) posebno istakli Tiberijev namjesnik Publije Kornelije Dolabela (P. Cornelius Dolabella leg. pro pr. Divi Augusti et Ti. Caesaris Augusti, CIL III 1741, Obod kod Cavtata), graditelj cesta i upravnog sistema (14. do 20. g. n. e.), i Lucije Volusije Saturnin (34—40?), koji je nastavio Dolabelino djelo na uređenju granica između plemenskih teritorija. Dolabelinih sedam godina bio je početak polumilenijumskog održanja rimske vlasti i stabilnosti provincije Dalmacije.
Zemljopisni položaj i gradovi
Dalmacija se pružala od istočne obale Jadrana prema unutrašnjosti, dopirući i do Save. Rimska provincija Dalmacija imala je daleko veću površinu nego Dalmacija iz vremena Austro-Ugarske. Ona je obuhvaćala ne samo današnju Dalmaciju, nego i najveći dio Bosne i Hercegovine, Crnu Goru, zapadnu Srbiju, najveći dio Hrvatske, i dijelove Slovenije i Albanije. Njene granice bile su otprilike ove: Jadransko more, od područja rijeke Raše (u Istri) do ušća rijeke Drima.
Najpotpunije podatke ο ilirskim civitates Dalmacije u rano carsko doba navodi Plinije Stariji (umro 79. . n. e.) u svom velikom enciklopedijskom djelu Naturalis.
Provincija je bila podijeljena u tri sudbena konventa (conventus iuridicus), u kojima su Iliri pred rimskim sudom iznosili razne domaće sporove: sjeverni konvent sa središtemu u Scardoni (Skradin), kojem su pripadali Japodi i 14 liburnskih civitates (conventus Scardonitanus); srednji u Saloni, u kojem su živjeli Dalmati, Dicioni, Mezeji, Sardeati i druga (manja) plemena(conventus Salonitanus), te južni u Naroni (conventus Naronitanus), s brojnim plemenima u Bosni istočno od doline Vrbasa i u cijeloj Hercegovini, Crnoj Gori i dijelu Albanije.
Rimski gradovi na teritoriji današnje Hercegovine: u Stocu (Diluntum), Orahovicama kod Bileća, Gacku, Kifinu Selu, Vitini, Krehinu Gracu (Brotnjo), Posuškom Gracu, Konjicu i dr. U srednjoj Bosni su se vremenom razvila gradska naselja na Ilidži (Aquae S...), Višnjici kod Kiseljaka, Rogatici (Col. Ris...), u  Srebrenici (Domavia), u Skelanima (Malvesiatium) i u Foci (Bersalum). U zapadnoj Bosni su značajni centri u Livnu, Vrbi kod Glamoča (Salvium), kod Duvna (Delminijum), Duvno (Bistue vetus), Bugojnu (Bistue Nova), Malom Mošunju kod Travnika, Šipovo (Baloia), Jajcu, Mrkonjić Gradu (Leusaba), Banjoj Luci (Castra), Bosanskoj Gradiški (Servicij).
Obraz (politička organizacija)
mini|Zastava Obraza Otačastveni pokret „Obraz“ (skraćeno Obraz) je politička organizacija krajnje desnice, čije je djelovanje zabranjeno odlukom Ustavnog suda Srbije od 12. juna 2012. Organizacija se zalaže za uspostavljanje srpske pravoslavne monarhije na prostoru od „Kupe do Vardara i od Dunava do Jadranskog mora“.
Zvanična ideologija „Obraza“ je „svetosavski nacionalizam“. Njihovo delovanje karakteriše isticanje tradicionalnih „srbskih“ vrednosti („bogoljublje“, „rodoljublje“, „viteštvo“ ). Ministarstvo unutrašnjih poslova Republike Srbije i Odbor za bezbednost Skupštine Vojvodine su 2005. godine okarakterisali Obraz kao klero-fašističku organizaciju.
Tokom poslednjih godina, „obrazovci“ su nasilno sprečili održavanje većeg broja političkih, kulturnih, umetničkih i religijskih manifestacija sa čijim se sadržajem ne slažu. Neki analitičari smatraju da akcije Obraza imaju podršku Srpske pravoslavne crkve i jednog dela srpske političke elite.
Nakon sve učestalijih zahteva za zabranom ove organizacije, Ministarstva za ljudska i manjinska prava i Republičko javno tužilaštvo su septembra 2009. godine zvanično zatražili zabranu „Obraza“. Juna 2012. godine, organizacija Obraz je zvanično zabranjena u Republici Srbiji.
Istorijat
Organizacija je nastala iz „Izdavačkog doma Srbski obraz“, koji je svoj rad započeo 1994. godine, sa blagoslovom episkopa Srpske pravoslavne crkve, Danila Krstića. Osnivač i prvi predsednik Obraza bio je Nebojša Krstić (1964-2001), sociolog, teolog i član Udruženja književnika Srbije, koji je objavljivao tekstove u mnogim časopisima: "Svetigora", "Monarhija", "Pravoslavlje", "Vojska", "Politika" i dr. Jedan od osnivača „Obraza“ bio je i Andreja Mladenović, kasnije portparol Demokratske stranke Srbije. Vojislav Koštunica, predsednik Demokratske stranke Srbije, je u nekoliko navrata tokom 1995. i 1996. godine pisao za njihov časopis „Obraz“, preteču istoimene organizacije. Koštunica je 1996. godine za isti časopis napisao članak „Srpski narod na raskršću“, kritikovan zbog nacionalizma. Tokom 1997. godine Obraz uglavnom deluje kao reakcija na studentski pokret.
Krajem 2000. godine časopis „Obraz“ postaje mnogo aktivniji i prerasta u političku organizaciju. Veću pažnju javnosti na ovu organizaciju je skrenuo incident na Skupštini Udruženja književnika Srbije u novembru 2000. godine, kada je služba obezbeđenja, koju su činili pripadnici Obraza, izbacila iz sale grupu pisaca koja se sukobila sa rukovodstvom, tražeći uspostavljanje demokratskih odnosa u udruženju. 2001. godine predsednik „Obraza“ Nebojša Krstić je poginuo u saobraćajnoj nesreći. Organizacija i neke desničarske organizacije negiraju takav izveštaj policije i smatraju da je reč o atentatu. Nakon njegove smrti, prvi čovek Obraza je postao Predsednik glavnog odbora i Generalni sekretar Mladen Obradović, istoričar. Prema nekim izveštajima, centrala „Obraza“ se nalazi u Domu vojske Srbije u Beogradu.
Delovanje
Organizacija je postala politički aktivnija od 2000. godine. Skrenula je pažnju medija na sebe nakon što su njeni članovi, zajedno sa fudbalskim huliganima, uzeli učešća u nasilnom sprečavanju Parade ponosa u Beogradu 2001. godine.
Godine 2001, organizacija je objavila kontroverzni Proglas srbskim neprijateljima, u kojem se obraćaju: „cionistima“, koji su „prezreli, odbacili i raspeli“ Hrista, „ustašama“, koji su od Srba „pokrali jezik i istoriju“, „muslimanskim ekstremistima“ koji odbijaju da se „konačno vrate veri i naciji svojih pravoslavnih srbskih predaka“, „šiptarskim teroristima“, koji će se „suočiti sa pravednim gnevom srbskog naroda“, „lažnim mirotvorcima“, koji lažu o srpskom "genocidu" i kojima poručuju da se gube iz Srbije, „partijašima“ koji su „uljezi u biću Srbstva“, „sektašima“, koji upražnjavaju i šire zloverje, „perverznjacima“, odnosno pedofilima i LGBT osobama, koji će biti „najstrože kažnjeni i iskorenjeni“, „narkomanima“ koji kvare čistotu srbske omladine i zdravlje srbske nacije, „kriminalcima“ i mnogim drugima. Oni na kraju proglasa „srbske neprijatelje“ pozivaju na pokajanje, inače za njih neće biti milosti.
Jang
Jang se može odnositi na
Obraz (politička organizacija)
Delovanje
Ova organizacija je poznata i po kampanji za nacionalnu upotrebu ćirilice (pod sloganom: „Budi Srbin, piši ćirilicom“), te po insistiranju na tome da se pridev „srpski“ mora pisati bez jednačenja po zvučnosti, tj. „srbski“, što je nepravilno po srpskom pravopisu.
5. maja 2007. godine Obraz je pretnjama sprečio održavanje svetskog marša konoplje, nazivajući sve njegove učesnike narkomanima.
Prilikom obeležavanja Međunarodnog dana ljudskih prava 10. decembra 2007. godine na Trgu Republike u Beogradu, više od 50 „obrazovaca“ se takođe okupilo na istom mestu, pokušavajući da napadnu učesnike skupa. Oni su uzvikali parole „Ubij, zakolji, da peder ne postoji“, „Ratko Mladić“, „Ustaše“, „Ubićemo pedere“, „Klaćemo Hrvate“, „Dobićete batine“ itd. Policija je sprečila napad ove grupe na aktiviste za ljudska prava, ali nikog nisu uhapsili.
U februaru 2008. pripadnici ove organizacije su upali na promociju knjige iz radio-emisije „Peščanik“ (B92) u Futogu, uzvikujući parole protiv Jevreja, homoseksualaca i organizatora promocije.
7. februara 2008. pedesetak pripadnika Obraza je nasilno prekinulo izložbu „Odstupanja” savremenih umetnika iz Prištine. Oni su pocepali plakat na kojem je i pop-art stilu predstavljen vođa Oslobodilačke vojske Kosova Adem Jašari, dok se nasuprot njega nalazila slika Elvisa Prislija sa isukanim pištoljom. Ministarstvo kulture i veći broj nevladinih organizacija su osudili ovaj incident, a omladina Lige socijaldemokrata Vojvodine je zatražila zabranu rada ove organizacije.
thumb|Čekamo vas!, poruka upućena učesnicima [[Parada ponosa|Parade ponosa.]]
Za vreme održavanja „Evrovizije“ u Beogradu 2008. godine zapretili su da će svim sredstvima sprečiti svaku promociju gej osoba na ulicama Beograda.
Članovi ove organizacije su 24. maja 2008. godine posetili srpske enklave u Orahovcu i Velikoj Hoči i manastire Pećka Patrijaršija, Dečani i Zočište i stanovnicima dopremili preko 10 tona pomoći. Takođe su učestvovali u sukobima sa kosovskom policijom i snagama EULEKS-a i KFOR-a.