cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Staßfurt
Štasfurt je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Salcland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 29.753 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15089310.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Salcland Štasfurt se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Salcland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 73 metra. Površina opštine iznosi 146,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 29.753 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 203 stanovnika/km².
Broadmoor, California
Broadmoor je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4,176 stanovnika.
Srpsko-albanski odnosi
Jedno od spornih pitanja u srpsko-albanskim odnosima je problem Kosova.
Otomanski period
Ubrzo nakon što je Srbija postala kneževinom, ministar unutrašnjih dela Ilija Garašanin je za kneza Aleksandra Karađorđevića 1844. godine napisao Načertanije, tajni „program spoljašne i nacionalne politike Srbije“. Prema Načertaniju, Srbija je trebalo da radi na oslobađanju Srba i na pripajanju okolnih oblasti, uključujući i oblasti Severne Albanije (što je podrazumevalo i Kosovo i Metohiju ), tada u sastavu Osmanskog carstva, jer na njih polaže „sveto pravo istoričesko“, utemeljeno na Dušanovom carstvu iz 14. veka.
Diplomata Kneževine Srbije Ilija Garašanin je računao na saradnju sa katoličkim Albancima i on još 1844. uspostavlja vezu s njima preko svog izaslanika Stefana Verkovića. Od 1846. Garašanin je u vezi sa miriditskim opatom Gasparom Krasnićem, zahvaljujući kome je došlo i do sporazuma o zajedničkoj akciji sa miriditskim knezom Bib Dodom 1849. godine. Napori srpske države su bili usmereni ka neutralizaciji islamske mase Albanaca, s jedne strane, a s druge, ka pridobijanju katoličkih Albanaca (Malisora i Miridita).
Balkanski ratovi
Krajem 1912. godine, nakon što je Porta priznala autonomiju Albanije, susedne balkanske države Srbija, Crna Gora i Grčka su zajednički napale Otomansko carstvo i u toku narednih nekoliko meseci osvojile i međusobno podelile gotovo sve otomanske teritorije naseljene Albancima. Kraljevina Srbija je zauzela najveći deo kopnene Albanije i veći deo albanske jadranske obale. Srpska okupacija Albanije je trajala od novembra 1912. do 25. oktobra 1913. godine.
Tokom okupacije počinjeni su brojni zločini nad albanskim stanovništvom u cilju "potpunog preinačenja etničkog karaktera ovih oblasti". Pod jakim međunarodnim pritiskom, balkanski susedi su sredinom 1913. godine bili prinuđeni da se povuku sa teritorije međunarodno priznate države Albanije. Novonastala Kneževina Albanija je obuhvatila tek oko polovinu albanske etničke teritorije, dok se veliki broj Albanaca našao u okviru susednih država. Nakon ovog rata, Kosovo je pripalo Srbiji.
Drugi svetski rat
thumb|desno|Posleratni projekat [[Balkanska federacija|Balkanske federativne republike]]
Tokom Drugog svetskog rata, Jugoslavija i Albanija su bile okupirane od fašističkih sila osovine. Nakon ustanka protiv okupatora dolazi do stvaranja Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije, a zatim i Narodnooslobodilačka vojska Albanije, između kojih je postajala bliska saradnja.
Albanska Narodnooslobodilačka armija je 1944. godine preuzela vlast u zemlji. FNRJ je bila prva zemlja koja je priznala Vladu Albanije, 28. aprila 1945. godine; zalagala se za prijem Albanije u Ujedinjene nacije i za priznanje Albaniji statusa pridruženog saveznika antifašističke koalicije. Između FNRJ i NR Albanije potipasni su Ugovor o prijateljstvu i uzajamnoj pomoći, jula 1946. u Tirani i Ugovor o usklađivanju privrednih planova, novembra 1946. godine u Beogradu. Prošireni plenum CK KP Albanije je 20. decembra 1946. godine podržao potpisane ekonomske ugovore sa Jugoslavijom. Postojali su i planovi o stvaranju Balkanske federacije, koja bi uključila Jugoslaviju, Albaniju, Rumuniju, Bugarsku i Grčku.
Međutim, posle posete Envera Hodže Moskvi jula 1947. godine, počela se primećivati kriza u albansko-jugoslovenskim odnosima. Iako KP Albanije nije bila članica Informbiroa, nakon rezolucije Informbiroa 1948. godine, dolazi do prekida odnosa sa jugoslovenskim komunistima, jer Enver Hodža ostaje veran Staljinu.
Baničevec
Baničevec je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Rakovec. Naselje se proteže na površini od 3,29 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju Baničevec živi 209 stanovnika i to u 57 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 63,53 st./km².
Laurence Stallings
Laurence Tucker Stallings (25. novembar 1894 - 28. februar 1968) bio je američki književnik, fotograf, tekstopisac, kritičar i filmski scenarist. Kao mladić se nakon ulaska SAD u prvi svjetski rat pridružio marincima i na Zapadnom frontu sudjelovao u bitci u šumi Belleau 1918. U njoj je zadobio tešku ranu zbog čijih posljedica će mu nekoliko godina kasnije biti amputirana noga. Njegovo stradanje i ratna iskustva su snažno uticala na njegov opus, posluživši kao podloga za znamenitu dramu What Price Glory?, a autobiografski roman Plumes je poslužio kao podloga za znameniti nijemi filmski spektakl The Big Parade. Godine 1930. je objavio hvaljenu knjigu fotografija o prvom svjetskom ratu, a 1940-ih je kao scenarist surađivao sa Johnom Fordom na njegovim klasičnim filmskim vesternima.
Bunker Hill Village, Texas
Bunker Hill Village je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.633 stanovnika.
Yeh Lamhe Judaai Ke
Yeh Lamhe Judaai Ke (prevod: "Trenuci razdvojenosti") je bolivudski film premijerno prikazan 2004. godine. Snimljen je 1994. godine u režiji Birendra Nath Tiwarija, a glavne uloge su tumačili Shahrukh Khan, Raveena Tandon, Navneet Nishan, Divya Desai, Mohnish Behl i Kiran Kumar.
Sadržaj
Dushant je dječak koji je uvijek želio da postane poznati pjevač, a uzgred i ima talenta za to. Njegova najbolja drugarica Jaya živi sa sestrom i roditeljima i oni su jako bogati. Zahvaljujući njoj, on će u tome i uspjeti. Poslije nekog vremena, njoj majka umire, i one ostaju da žive same sa ocem. Ona je uvijek voljela njega, baš kao i on nju.
Ali kako on postaje poznat sve manje vremena provodi sa njom, jer je vječito u obavezama i njoj to smeta. Dushantov prijatelj jedne večeri vodi Dushanta kod Sheetal, i ona se zbližuje sa njim. Oni prave zamku, i govore Dushantu kako Jaya želi da joj vrati sve što je uložila u njega. On njoj daje kofer sa novcima, i ona odlazi sva skrhkana. Nju udara auto i ona umire. Nishina sestra smatra da je auto nije ubilo iz nehata, već namjerno. Policijski inspektor istražuje njenu smrt, a u to vrijeme se dešavaju i druge smrti. Đe umiru Sheetal kao i Rahul. Na kraju se ispostavlja, da je ubica Jayin otac, koji želi da osveti smrt njene kćerke, a glavnog krivca za njenu smrt on smatra Dushmanta. Međutim, on biva uhapšen.
Apševci
Apševci su selo u Vukovarsko-srijemskoj županiji, općina Nijemci. Nalazi se u zapadnom Srijemu, pored rijeka Bosut i Spačva.
Ime
Ime sela pisalo se u ovim oblicima: Hapčevci (1566.-1574.), Abschefze (1720.), Absevcze (1780.-1782.), Apaschefze (1803.), Abssevsze (1806.-1808.), Abshevcze (1829.), Abševce(1865.), Abševci(1887.-1910.).
Danas se ime sela piše i govori u obliku Apševci.
Apševci je od postanka mijenjalo ime ,ali je zadržalo početak od Hapčevci do Apševci kroz stoljeća samo ortografske promjene  - uglavnom njemačke gramatike. Porijeklo imena sela je turska riječ hapis, znači zatvor, zatočenje, a arapski abs ima isto značenje.porijeklo imena selaI danas se u  bivšoj granici često  kaže haps za zatvor, apšenik i apšenica za osobe lišene slobode ( vidi Klajić: Veliki rječnik stranih riječi, Zagreb 1968 ) U sred sela između škole i crkve nalazila se još sredinom prošlog vijeka zgrada zvana "stražara" Bila je uzdignuta oko 1 m iznad zemlje,vjerojatno zbog velikih poplava rijeke Save,koja se izlijevala u Bosut  i razlila desetak kilometara oko sela.Zgrada je bila  otprilike  6 x 5 m, sastojala se od jedne prostorije sa malim prozorima.Građena je od pletera, omalterisana sa blatom u koji je bila primiješana pljeva  i okrečena vapnom. Bila je vrlo derutna i poslije rata je porušena. Ovdje je bilo stalno vojno dežurstvo i vjerojatno privremeno držanje vojnih bjegunaca i kršitelja zakona. Turci su u ovim krajevima vladali oko 150 godina,a prošlo je preko 300 godina otkada su otišli, a u Apševcima  ponajviše, a također i okolnim selima se upotrebljavaju turske riječi: kapija, avlija, pendžer, sokak, komšija, čiviluk itd. Govorilo se štokavskom ikavicom :bilo (bijelo),lipo, mliko, dite, u množini dica ili dičina (dječurlija), misec ,tisto (tijesto) itd.
Povijest
Jezgru sela čine potomci katoličkih Hrvata koji su tu stanovali još u srednjem vijeku. Turci su 1536. godine konačno zavladali Apševcima i tu ostali do 1688. No i za turskog 152. godišnjeg vladanja u Apševcima nisu propali starosjedioci Hrvati. Kada je general Engleshofen po nalogu kraljice Marije Terezije 1747. uredio Brodsku krajišku pukovniju, postali su Apševčani graničarima. Njihovo selo pripalo je Desetoj staniji koja je svoje sjedište imala u Nijemcima. Kao graničari sudjelovali su Apševčani od 1756. do 1763. godine u tkz. Sedmogodišnjem ratu što ga je Marija Terezija vodila sa pruskim kraljem Fridrichom II. Apševčani su od 1788. do 1791. ratovali protiv Turske, a od 1793. do 1815. u šest ratova protiv Francuske i njezina cara Napoleona Bonapartea. Krajina je 1. listopada 1873. razvojačena, a njezino područje 1. kolovoza pripojeno je Banskoj Hrvatskoj i Slavoniji. Tako su Apševci došli pod upravu Hrvatske zemaljske vlade u Zagrebu.
Promet
Prometnica koja prolazi kroz selo je državna cesta D57: Vukovar - Negoslavci - Orolik - Đeletovci - Nijemci - Podgrađe - Apševci - Lipovac. U blizini je i autocesta A3 Zagreb - Lipovac.
U izgradnji je i granična srijemska magistrala Ilok - Lipovac, na koju će i Apševci imati priključak.
Zemljopis
Apševci su naselje u općini Nijemci u Vukovarskoj-Srijemskoj županiji. Smješteni u Spačvi na lijevoj obali Bosuta, u mikoregiji Bosutske Posavine istočnohrvatske ravnice, 8 km jugoistočno o Nijemaca.
Udaljenost od gradova :
Kapela Sv. Ilije Proroka
Apševci su 1738. godine pripadali župi u Maloj Vašici, od kojeg su bili udaljeni 2 sata hoda. Godine 1755. Apševci pripadaju župi Nijemcima, a od 1784. do današnjeg dana pripadaju župi Lipovac.
1811. u Apševcima je sagrađena filijalna crkva Sv. Ilije Proroka.
6. studenog 1991. topovskim i tenkovskim hicima srbijanske vojske srušen je toranj crkve, a sav namještaj potpuno uništen, Nakon Domovinskog rata povratkom prognanih mještana Apševaca 1997., započela je obnova crkve.
Stanovništvo u Apševcima
U selu se nalaze sljedeća prezimena:
Blaine, Maine
Blejn je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mejn.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 301.
Gramicidin S
Gramicidin S je organsko jedinjenje, koje sadrži 60 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1141,447 Da.
Radnor Township, Pennsylvania
Radnor Taunšip je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 30.878.
Amatovci
Amatovci su naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu općine Brestovac.
Zemljopis
Amatovci su smješteni oko 20 km sjeverozapadno od Brestovca, između planina Psunja i Papuka.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Amatovci nisu imali stanovnika, dok su prema popis stanovništva iz 2001. godine imali 1 stanovnika.
Lecce
Lecce (grčki: Ἀλήσιον, latinski: Lupiae) je grad u Italiji, glavni grad istoimene provincije Lecce u Apuliji. Grad je 2012. imao 89.598 stanovnika.
Geografija
Lecce leži na samoj peti Italije, na poluotoku Salentu (istočnom kraku Apeninskog poluotoka), u brdima unutrašnjosti. Lecce je udaljen 158 km jugoistočno od regionalnog centra Barija, 10 km od Jadranskog, a 28 km od Jonskog mora.
Historija
mini|lijevo|250px| [[Antički Rim|Rimski amfiteatar]] Lecce je najvjerojatnije izrastao na mjestu starorimskog grada Lupiae. Nakon propasti Zapadnog Rimskog Carstva, gradom su vladali Bizantinci, Langobardi i Saraceni. Grad je postao sjedište dijaceze u 6. vijeku. Polovicom 11. vijeka Lecce su zauzeli Normani i tu osnovali kneževinu. Od 1463. gradom vladaju aragonski kraljevi Napuljskog Kraljevstva, koji su ga utvrdili.
Privreda
Lecce je centar poljoprivrednog kraja, pa je i njegova industrija vezana uz to. Grad ima mlinove, vinarije, mlinice za maslinovo ulje i tvornicu konzervirane hrane. Proizvode se i keramika, staklo i figure od kaširanog papira.
Bela III.
thumb|250px|Bela III. Bela III. (o. 1148. - 1196.), je bio hrvatsko - ugarski kralj između (1172. i 1196.) iz dinastije Arpadović.
Prilike uoči dolaska Bele III na vlast
Bela je bio sin kralja Gejze II. i mlađi brat kralja Stjepana III.
Stjepan III se odmah po stupanju na tron morao boriti za vlast sa svojim stričevima Ladislavom i Stjepanom, koji su ga uz pomoć bizantskog cara Manuela I. Komenena uspjeli svrgnuti. Nakon kratkotrajne vladavine Ladislava II., zavladao je Stjepan IV. kojega će u bitki kod Stolnog Biograda 19. lipnja 1163. pobjediti vojska Svetog Rimskog Carstva koja je vraćala na vlast Stjepana III. čime je završila njegova vladavina u Hrvatskoj i Ugarskoj. Kralj Stjepan III. se ponovno vratio na vlast, a Stjepana IV. je pustio na slobodu na nagovor ostrogonskog nadbiskupa Luke.
Car Manuel je uvidio da je Stjepana III. priznala cijela država, te da ne može vratiti na vlast Stjepana IV. Zato je Stjepana III. priznao za kralja i ponudio mu sklapanje mira pod uvjetom da mu preda Srijem, svog mlađeg brata Belu na odgoj u Bizant, te Belinu baštinu tj. Dalmaciju i Hrvatsku južno od Velebita. Bela je došao u Carigrad, a car mu je promijenio ime u Aleksije, zaručio ga sa svojom kćeri Marijom, te ga imenovao svojim nasljednikom, jer u to doba još nije imao sina. Stjepan III. je odbio predati tražene teritorije, izbio je rat, koji se uz prekide vodio do 1167. godine, a završio se pobjedom Bizanta. Bizant je anektirao Srijem, Bosnu, Hrvatsku osim mletačkog Zadra i otoka.
Vladavina Bele III.
Na vijest o iznenadnoj smrti kralja Stjepana III., 4. ožujka 1172., Hrvatska i Ugarska su se po pitanju nasljedstva vlasti podijelile na dvije stranke. Kraljica majka Eufrozina i nadbiskup Luka zalagali su se da vlast nasljedi herceg Gejza, Belin mlađi brat, jer je on bio odgojen u Ugarskoj. Čim je car Manuel doznao za smrt Stjepana III., uputio se s vojskom i Belom u Ugarsku. Belina stranka je odnijela prevagu, pa je on postao hrvatsko - ugarski kralj. Da bi pridobio crkvu, Bela III se odrekao pravoslavne vjere, koju je prihvatio u Carigradu i prešao na katoličanstvo.
No njegov brat herceg Gejza nije htio odustati, pa se stalno bunio želeći svrgnuti Belu. Zbog toga ga je kralj bacio u tamnicu, odakle je uspio pobjeći u Austriju i zatražio pomoć od austrijskog markgrofa Henrika II. Jasomirgotta, čiji se sin Leopold 1174. godine vjenčao za njegovu sestru Jelenu. No Bela je uz pomoć češkog kneza Sobjeslava II. provalio u Austriju, a herceg Gejza je zarobljen i zatočen u tamnici do 1189. godine. Gejzine pristaše je oštro kaznio, a čak je i majku Eufrozinu poslao u progonstvo u Carigrad. Da bi spriječio borbe za vlast, 1182. godine je za svog nasljednika odredio najstarijeg sina Emerika. Tako je i u Hrvatskoj i Ugarskoj prihvaćeno da se tron nasljeđuje po načelu primogeniture, tj. da vlast ide najstarijem vladarevom sinu.
Oslabljena Mletačka Republika je već 1181. godine objavila rat kralju Beli. Mlečani su deset godina ratovali za Zadar, ali nisu ništa postigli, pa je dužd Henrik Dandolo sklopio primirje, koje se produljivalo, a bez da je sklopljen mir. 1182. pritekao je Bela bizantskoj carici Mariji u pomoć. Sklopio je savez sa Srbima, koji su se osamostalili nakon smrti cara Manuela i napao Bizant. Kralj je zauzeo neke pogranične gradove na poziv bizantske carice majke, ali je ubrzo primio vijest da je zbog tog događaja carica uhapšena i pogubljena (zbog izdaje), a novi regent je postao Andronik koji će 1183. godine ubiti i mladog cara Aleksija II. Kada je 1185. godine na vlast došao bizantski car Izak II. Angel poboljšali su se odnosi između obje države. Car Izak II. se odrekao prava na Hrvatsku, Dalmaciju i Ugarsku, te se zaručio kraljevom kćerkom Margaretom, a Bela mu je predao u miraz osvojene pogranične gradove.
Bela se umješao i u prilike u Galiciji u kojoj se više pretendenata borilo za vlast. Bela je pokorio Galiciju, te je dao na upravu sinu Andriji. No ubrzo je uz pomoć Poljske izbio ustanak, pa se poraženi kralj odrekao vlasti u toj novoosvojenoj pokrajini.
U to je vrijeme Ugarskom prolazila križarska vojska, koja je krenula u Treći križarski rat. Kralj je 1189. godine ljubazno primio njemačko rimskog cara Fridrika I. Barbarossu, a čak se bavio mišlju da se i sam pridruži pohodu. Međutim prilike na Balkanu i rat s Venecijom su ga odvratile od te ideje. No pred smrt je obvezao svog mlađeg sina Andriju da mu prisegne da će poći u križarski pohod, te mu je u tu svrhu ostavio veliku svotu kako bi prikupio jaku vojsku.
Reforme
Bela je proveo brojne reforme da poboljša prilike u državi. Preuzeo je bizantski krunidbeni ceremonijal, te točno odredio kako se treba vršiti. Po bizantskom uzoru uveo je strogi red u financije, podizao metalurgiju i solane, a proširio je i palatinovo pravo sudovanja, te utemeljio Palatinski sud. Otvorio je granice doseljenicima, koji su naseljavali nenastanjene krajeve, a kralj im je omogučio da se slobodno sele, raspolažu slobodno imovinom, te da biraju svog suca, kojeg je oslobodio podređenosti županu. Trgovce je oslobodio od maltarine i tridestnice. Bela je dokrajčio seniorat kao nasljedno načelo, te uveo primogenituru, a dokinuo je i običaj da kraljev brat dobija na upravu Hrvatsku kao herceg. Položaj hercega namjenio je prijestolonasjedniku prije stupanja na vlast.
Kralj Bela III. ženio se dva puta. Prva supruga antiohijska kneginja Ana Chatillon rodila mu je sinove Emerika i Andriju, a druga supruga Margareta, kćerka francuskog kralja Luja VII. sinove Salomona i Stjepana.
Kralj Bela III. umro je 23. travnja 1196. godine, a nasljedio ga je sin Emerik.
Elez Han
Elez Han (od 1914. do 2012. Đeneral Janković; alb. Hani i Elezit [ˈhani i ˈɛlɛzit]), naselje na jugoistoku Kosova, neposredno uz granicu s Makedonijom. Predstavlja sjedište istoimene općine uspostavljene od strane UNMIK-a 2005. izdvajanjem iz tadašnje općine Kačanik. S obzirom da je smješten na evropskom putnom koridoru E65 predstavlja i granični prijelaz između Kosova i Makedonije. Sa sjeverne strane je najbliži grad Uroševac, a s makedonske strane Skoplje. Ime je dobio po Božidaru Jankoviću, srpskom generalu čije su trupe u prvom balkanskom ratu zauzele Kosovo.
Adamovićevo naselje
Adamovićevo naselje je gradska četvrt Novog Sada.
Položaj naselja
thumb|desno|300px|Gradske četvrti Novog Sada thumb|desno|300px|Adamovićevo naselje - ulica cara Dušana Severnu granicu Adamovićevog naselja čini Futoška ulica, zapadnu granicu čini Subotički bulevar (Bulevar Evrope), južnu granicu čini Bulevar cara Lazara, dok istočnu granicu čine ulica vojvode Knićanina, ulica Atanasija Gereskog i ulica Đorđa Servickog.
Susedne gradske četvrti su: Telep (na zapadu), Sajmište (na severu) Grbavica (na istoku) i Liman (na jugu).
U administrativnom smislu, Adamovićevo naselje je deo mesne zajednice "7. juli", u koju, pored Adamovićevog naselja, spada i zapadni deo Grbavice.
Ime i istorija naselja
Naziv Adamovićevo naselje nekada se odnosio kako na današnje Adamovićevo naselje, tako i na današnji Telep. Ceo taj prostor je prvobitno nazvan Daranjijevo naselje (Daranji telep - reč "telep" na mađarskom jeziku znači "naselje"), po ugarskom ministru poljoprivrede Ignjatu Daranjiju.
Ovaj nenaseljeni močvarni i šumoviti teren novosadski Magistrat je sopstvenim sredstvima isušio sredinom 19. veka. Tako je dobijeno obradivo zemljište, pogodno za bašte i vinograde. U tri navrata parcele su deljene u zakup novosadskim građanima, u prvom redu vinogradarima i povrtarima. Parcelisana je najpre, 1889. godine, zemlja najbliže gradu, između današnje ulice cara Dušana i Subotičkog bulevara (odnosno područje današnjeg Adamovićevog naselja), a zatim 1891. i 1892. godine zemlja na području današnjeg severnog Telepa i konačno, 1902. godine, zemlja na području današnjeg južnog Telepa.
Intezivna izgradnja stambenih objekata u naselju počela je nakon 1921. godine, tako da je 1931. godine u naselju živelo oko 9.000 ljudi, pretežno Mađara, vrlo siromašnog imovnog stanja. Neki kolovozi su asfaltirani 1925. godine, a gradu i Električnoj centrali postavljen je zahtev i za uvođenje struje i ulične rasvete.
Poplave i podzemne vode su ugrožavale ovaj deo grada 1926. i 1932. godine, a najdrastičnije 1940. godine, kada je srušeno oko 700 kuća, a 400 su morale pretrpeti ozbiljne popravke.
1927. godine, naselje dobija ime Adamovićeva naseobina (Adamovićevo naselje), po uglednoj porodici Adamović, posebno po Aleksandru Šandoru Adamoviću, koji je na tom delu gradske periferije podigao veliki rasadnik i znatno unapredio filokserom upropašćeno vinogradarstvo. Od 1945. godine, za zapadni deo nekadašnjeg Adamovićevog naselja uveden je zvanični naziv Telep, dok je istočni (najstariji) deo naselja zadržao svoje ime. Danas su Adamovićevo naselje i Telep zasebne gradske četvrti.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2002. godine, u MZ "7. juli" živelo je 8.109 stanovnika, od čega:
Prema podacima preduzeća JKP Informatika Novi Sad, na području MZ "7. juli" živi 11.802 stanovnika (2010. godina), od čega na Adamovićevom naselju 6.489.
Ustanove
Neke od značajnih ustanova u Adamovićevom naselju su:
Kopalil difosfatna sintaza
Kopalil difosfatna sintaza je enzim sa sistematskim imenom (+)-kopalil-difosfat lijaza (deciklizacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Kod nekih biljki, kao što je Salvia miltiorrhiza, ovaj enzim je monofunkcionalan.
Mason, Padova
Mason je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Dunavske Švabe
Dunavske Švabe je naziv za Nemce koji su živeli u nekadašnjoj Kraljevini Ugarskoj. Živeli su na prostorima današnje Mađarske, Srbije (Vojvodina) i Hrvatske (Baranja, Slavonija), kao i na Karpatima i u Transilvaniji. Te su teritorije naselili uglavnom u 18. veku.
Nemci su do drugog svetskog rata bila najbrojnija nacionalna manjina u Jugoslaviji. Mnogi Nemci (Folksdojčeri) bili su uključeni u okupatorski aparat za vreme rata, pa se nakon rata smatralo da se nemačka manjina nelojalno ponela prema svojoj državi. Masovno su proterani nakon Drugog svetskog rata. Istu sudbinu doživeli su Nemci i u nekim drugim evropskim zemljama (Poljska, Čehoslovačka), a te su mere i međunarodno pravno sankcionisane. Iz Rumunije nisu bili proterani već rasejani po celoj zemlji.
Mnogi su Nemci emigrirali u SAD, Kanadu, Brazil, Argentinu, Meksiko i Australiju. Krajem 20. veka mnogi od njih su se odselili u Nemačku.
Stößen
Štesen je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Burgenland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.005 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15084470.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Burgenland Štesen se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Burgenland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 245 metara. Površina opštine iznosi 7,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.005 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 138 stanovnika/km².
Cis-dihidroetilkatehol dehidrogenaza
Cis-dihidroetilkatehol dehidrogenaza (, cis-dihidroetilkateholna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom cis-1,2-dihidro-3-etilkatehol:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Badličan
Badličan (mađarski: Zalabárdos) je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Gornji Mihaljevec, Međimurska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 105 stanovnika te 30 obiteljskih kućanstava.
Sec-Butilamin
Sec-Butilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 73,137 Da.
Partenopej
Partenopej (Παρθενοπαῖος) bio je, u grčkoj mitologiji, jedan od vojskovođa u pohodu Sedmorice protiv Tebe. Poticao je iz Arkadije, a opisan je kao izrazito lep mladić (εἶδος ἐξοχώτατος), ali istovremeno arogantan, okrutan i samouveren, premda se pokazao vernim saveznikom Argivaca.
Mladost
Partenopej je bio sin Atalante i, prema jednima, njenog muža Hipomena (Melaniona), ili, prema drugima, Meleagra ili, prema trećima, Aresa. Prema jednoj manje poznatoj verziji mita, Partenopej je sin Talaja i Lisimahe, što ga dovodi u bliske srodničke veze s drugim vođama pohoda Sedmorice i tako objašnjava njegovo učešće u tom ratu. Higin piše da je Atalanta svog novorođenog sina ostavila na Partenijskoj ("Devičanskoj") planini u Arkadiji, kako bi prikrila činjenicu da je izgubila svoje devičanstvo; stoga Higin Partenopejevo ime tumači kao "naizgled devičanski" ili slično, kao da se ono odnosi na to da mu se majka i posle njegova rođenja pretvarala da je i dalje devica. Mladog je Partenopeja tu pronašao i spasao jedan pastir, zajedno s Telefom, sinom Auge i Herakla, koji je takođe bio ostavljen na istoj planini, pa su se dvojica dečaka tu i sprijateljila. Partenopej je s Telefom otišao u Teutraniju, gde su dvojica junaka odbili Idin napad na Teutrantovo kraljevstvo.
Wendy Moniz
Wendy Moniz (Kansas City, Missouri, 19. januar 1969 -) je američka glumica portugalskog porijekla, najpoznatija po ulozi Dinah Marler u popularnoj sapunici Guiding Light (1995-1999, 2002) kao i nastupima u TV-serijama Nash Bridges (2000-2001) i The Guardian (2001-2004).
Od 1991. do 1996. je bila u braku s David Birsnerom. Od 28.10. 2000. je u braku s Frankom Grillom, kolegom koji je u Guiding Lightu tumačio lik Harta Jessupa. Imaju dvoje djece - sina Liama (2004 -) i Rija Josepha Grillo a (25.1. 2008 -).
Partenopej
Mladost
Euripid beleži da se Partenopej još u mladosti preselio iz Arkadije u Arg i da su ga Argivci prijateljski primili.
Brookdale, California
Brookdale je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,991 stanovnika.
Partenopej
Sedmorica protiv Tebe
Partenopej je, uz Kapaneja i Hipomedonta, pošao u rat protiv Tebe na Adrastov nagovor. Pod Tebom Partenopej je prevodio napad na Elekhrina vrata, odnosno, po drugoj verziji, na Neitska vrata. U Eshilovoj tragediji Sedmorica protiv Tebe Partenopej nosi štit na kojem je predstavljena Sfinga kako proždire Tebance i kune se svojim kopljem, koje je, dakle, za njega svetije nego bogovi i vrednije od vlastitog vida, da će uništiti grad i pored Zevsove volje. Međutim, Euripid kaže da je na štitu bila predstava njegove majke kako ubija divljeg vepra. Tebansku odbranu na toj kapiji predvodio je Aktor. Partenipeja je u okršaju ubio ili Periklimen ili Amfidik (Asfodik), sin Astakov. Prema Euripud, Periklimen je usmrtio Partenopeja na tebanskim zidinama tako što mu je sručio gomilu kamenja na glavu.
U rimskoj književnosti
Partenopejev lik detaljno se obrađuje u devetom pevanju Stacijeve Tebaide, zaključno s prikazom njegove vrline i junačke smrti. No, Stacijeva se verzija značajno razlikuje od priče koja se nalazi kod grčkih autora. Kod Stacija Partonopej se bori žestoko i energično te ubija nekoliko neprijatelja i pri tom odbacuje savet svog mentora Dorkeja, koji ga upozorava na oprez. U međuvremenu, Atalanta, mučena noćnim morama koje predskazuju da joj se sin neće vratiti, moli se Artemidi da mu podari život ili da makar pogine junačkom smrću. Naposletku Ares, podstaknut svojom ljubavnicom Afroditom, uklanja Artemidu s poprišta bitke i šalje Drijada, Orionovog sina, da napadne i razbije arkadsku vojsku. Partenopej pokušava da pogodi Drijada, ali ovaj ga smrtno rani kopljem, a odmah potom bude i sam ubijen. Partenopej umire okružen svojim drugovima i na samrti daje poslednja uputstva Dorkeju, priznajući da je možda bio premlad za ovaj rat.
U Vergilijevoj Eneidi duh Partenopejev prikazuje se Eneji u podzemnom svetu, zajedno s drugim vođama Sedmorice.
Potomstvo
Partenopejev sin, koga mu je rodila nimfa Klimena, bio je jedan od Epigona; u izvorima se njegovo ime različito različito navodi: Promah, Tlesimen  ili Stratolaj.
Harz
Harc (Harz) je planina u severnoj Nemačkoj. To je najsevernija planina u Nemačkoj, i nalazi se na granici država Donje Saksonije, Saksonija-Anhalta i Tiringije. Ime Harc je poreklom iz starog visokog nemačkog jezika i znači „šuma“.
Harc je dugačak 95 km (pravac jugoistok-severozapad) i širok 35 km. Površina mu je oko 2000 km², a najviši vrh je Broken na 1141 m.
Planina Harc se deli na Gornji Harc (Oberharz) na severozapadu i Donji Harc (Unterharz) na jugoistoku. Gornji Harc je viši i bogat je šumama jele, dok se Donji Harc polako spušta ka niziji i isprepleten je šumama i livadama.
Do 19. veka, na ovoj planini su postojali rudnici srebra.
Planina Harc je popularna turistička destinacija. Deo planine je zaštićen kao nacionalni park.
Bouvaincourt-sur-Bresle
Buvenkur sir Brel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Abevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 694 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 101 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 15 metara (maksimalnoj 123 m, a minimalnoj 7 m).
Percy Marks
Percy Marks (9. septembar 1891 - 27. decembar 1956) bio je američki književnik i univerzitetski profesor, najpoznatiji kao autor bestseler-romana The Plastic Age. Diplomirao je na Berkeleyu 1912. godine, a magistrirao na Harvardu, otpočevši karijeru nastavnika engleskog jezika na nizu američkih univerziteta kao što su Dartmouth College i Brown University; nju je nakratko prekinula služba u Vojska SAD u prvom svjetskom ratu. The Plastic Age je objavio 1924. godine; roman, u kome je na realističan način opisan život tadašnjih američkih studenata, je izazvao senzaciju, te usprkos zabrane u nekim dijelovima SAD postao bestseler. Sljedeće godine je po njemu snimljen uspješni film koji je učinio zvijezdu od Clare Bow. Marks se 1925. povukao sa univerziteta kako bi se u potpunosti posvetio pisanju. Godine 1927. se oženio za Margret Ellen Gates s kojom će imati kćer Sally Jean Marks, koja je kasnije postala profesorica međunarodnih odnosa na Rhode Island Collegeu.
Winchester, Kansas
Vinčester je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 551, što je 28 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Balići II
Balići II je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Barban, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 12 stanovnika te 5 obiteljskih kućanstava.
Bujanska konferencija
thumb|Kula u kojoj se održala Bujanska konferencija Bujanska konferencija je održana januara 1944. u Bujanu, severna Albanija. Na njoj je Narodnooslobodilački odbor Kosova doneo odluku o priključenju Kosova Albaniji.
Pozadina
Izaslanik glavnog štaba NOVJ Svetozar Vukmanović Tempo ocenjuje da je međusobna mržnja Albanaca i Srba najviše kočila je razvitak NOB-a. Tempo tvrdi da albanske mase traže pripojenje Albaniji i da postoji realna opasnost da ih mobiliše šovinistička grupacija "Bali Kombetar". CK KP Albanije i Miladin Popović, delegat KPJ u Albaniji, predlažu da se albanske mase stave pod komandu jednog albanskog štaba na Kosmetu, koji bi bio pod komandom Glavnog štaba Albanije a srpske mase pod komandu jugoslovenskog štaba. Miladin Popović takođe smatra da je Metohiju potrebno organizaciono uklopiti u sastav KP Albanije. U svome obraćanju CK KPJ, Tempo priznaje da bi te mere olakšale prikupljanje albanskih masa u NOB, "ali s druge strane mi bismo izgubili mnogo kod srpskog naroda", pa zato traži savet CK.
Tito upozorava Tempa u pismu od 9. novembra 1943. da pitanje samoopredeljenja naroda treba postaviti tek posle pobede nad Nemačkom i kvislinzima:
Na Pokrajinskom savetovanju KPJ za Kosovo i Metohiju novembara 1943. je promenjeno ime partijske organizacije KPJ za Kosovo i Metohiju - umesto srpskog "Metohija" stavljen je albanski naziv "Dukađin". Razlog za promenu imena je bio što ondašnje stanovništvo tako zove ovu oblast. Međutim, geografsko ime Dukađin je znatno šire od Metohije, pošto obuhvata i dobar deo severne Albanije. Istom prilikom je odlučeno da se preduzme sazivanje šire konferencije radi stvaranja zajedničkog narodnooslobodilačkog odbora za čitavo Kosovo i Dukađin.
Odluke konferencije
U uvodnom delu rezolucije ukazuje se na neodrživost sadašnjeg stanja:
Rezolucija zatim govori o položaju albanske narodnosti:
U završnom paragrafu se, nakon osude fašističke varijante ujedinjenja, naglašava pravi put ujedinjenja Kosova sa Albanijom:
Među potpisnicima ove rezolucije su Mehmed Hodža, kao predsednik NOO, Pavle Jovićević, kao prvi, i Rifat Beriša, kao drugi potpredsednik, zatim Dževdet Doda, Fadilj Hodža, Hajdar Duši, Zećirija Redža - članovi predsedništva, i niz ostalih članova (Imer Pulja, Džavid Š. Nimani itd.).
Posledice
Sa konferencije 2. januara 1944. je izdat proglas Oblasnog narodno-oslobodilačkog odbora koji pozdravlja odluke AVNOJ-a, da je "za uvek sahranjena Versajska Jugoslavija, zemlja nacionalnog, socijalnog i političkog ugnjetavanja". Albanci se pozivaju da stupe u zajedničku borbu sa Srbima i Crnogorcima protiv okupatora i njihovih pomagača, "jer samo zajednička oružana borba protivu okupatora i njegovih pomagača jeste put kojim ćete doći do slobode i prava na samoopredeljenje i otcepljenje".
Odgovor CK KPJ je upućen Oblasnom komitetu 28. marta 1944 (potpisao Milovan Đilas). U njemu se kritikuje formiranje Pokrajinskog komiteta umesto Oblasnog NOO "zato što vaš kraj nije neka posebna kompaktna oblast" i dodaje se da nije trebalo menjati naziv Metohija u Dukađin, "iz prostog razloga što pod Dukađin spadaju i krajevi koji prelaze preko bivše jugoslovenske granice", no taj se naziv može zadržati "ako narod taj kraj zaista tako zove". CK upozorava kosovske drugove da ne treba stvarati Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja, nego se treba zadržati na Oblasnom NOO. Zatim se opominje da ne sme doći do nesporazuma između Oblasnog komiteta i albanskih drugova "zbog raznih razgraničenja i sl.", jer "to danas nije važno"; glavno je borba protiv okupatora. Na kraju, CK KPJ kritikuje i samu rezoluciju, obrazlažući da odluke AVNOJ-a omogućuju pravo na samoopredeljenje, ali su uperene protiv svih hegemonista, pa i velikoalbanaca; pravo na samoopredeljenje može da se stekne samo borbom protiv nemačkog fašizma.
U kasnijim obraćanjima, drug Tito je podvukao da "velikošiptarska reakcija teži da Kosovo odvoji od Jugoslavije zbog plašnje za svoje sebične interese i da onaj ko ma čim odvraća Kosmet od današnje Jugoslavije navija vodu na mlin velikošiptarske reakcije". Zato bi danas bilo "iz osnova pogrešno postavljati ili rešavati ma kakva sporna pitanja". Kritika CK KPJ prihvaćena je doslovno od Oblasnog komiteta. Nakon rata, Kosovo je ostalo, kao autonomna oblast, u sastavu SFR Jugoslavije.
Enver Hodža je prilikom svoje posete Beogradu 1946. godine postavio Titu sledeće pitanje povodom Kosova: "Kosovo i druge oblasti albanskog stanovništva u Jugoslaviji su albanske teritorije koje su velike sile nepravedno otrgle. Sada, kada su naše dve zemlje socijalističke, stvoreni su uslovi da se ovaj problem pravedno reši". Na ovo je Tito odgovorio: "Slažem ce, to je i naša želja, ali u ovom trenutku mi ne možemo ništa da učinimo u tom smislu, jer to Srbi ne bi shvatili". Hodža je na to zaključio: "Ako to ne shvataju danas, shvatiće sutra".
Raphael Sbarge
Raphael Sbarge (New York, 12. februar 1964 - ) je američki filmski i televizijski glumac. Rodio se u teatarskoj porodici; majka Jeanne Button je bila kostimografkinja, a otac Stephen A. Sbarge je bio kazališni režiser, koji je svom sinu ime dao po Rafaelu. Raphael Sbarge se glumom počeo baviti još kao dijete, te je u dobi od 5 godina nastupio u TV-seriji Sesame Street.
Burkburnett, Texas
Burkburnett je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.811 stanovnika.
Raphael Sbarge
Sbarge je tokom karijere nastupao u brojnim kazališnim predstavama, igranim filmovima i TV-serijama, ali i posuđivao glas za video-igre. Trekkiejema je poznat po nastupu u nekoliko epizoda TV-serije Star Trek: Voyager.
GS-39783
GS-39783 je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 337,440 Da.
Longmont, Colorado
Longmont je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 86.270, što je 15.177 (21,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tangerhütte
Tangerhite je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Štendal. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.168 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15090546.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štendal Tangerhite se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Štendal. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 38 metara. Površina opštine iznosi 294,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.168 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Via Vallette, Rimini
Via Vallette je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Betzov zakon
mini|desno|300px|Skica protoka fluida kroz pokretač (vjetroagragat) oblika diska. mini|300px|desno|Betzov zakon praktički znači da niti jedan [[vjetroagregat ne može biti učinkovitiji od 59,3%.]] mini|300px|desno|Na vodoravnoj osi je omjer brzine vjetra iza i ispred rotora vjetroagragata v2/v1, a na okomitoj osi je stupanj aerodinamičke pretvorbe Cp. mini|desno|300px|[[Mali vjetroagregati na školi u Arizoni.]] mini|desno|300px|Mali vjetroagregat u [[Bristolu.]]
Betzov zakon matematički prikazuje stupanj aerodinamičke pretvorbe koji je jednak omjeru snage na vratilu vjetroagregata i raspoložive snage u slobodnoj struji vjetra. Nažalost, dio ukupne kinetičke energije vjetra je neiskoristiv, jer vjetar mora nastaviti strujanje kako bi omogućio dolazak vjetru iza sebe. Najveći mogući stupanj aerodinamičke pretvorbe je tzv. Betzova granica i ona iznosi 0,593 (16/27). Nijedan trenutno dostupan moderni vjetroagregat ne može imati učinkovitost veću od:
Zbog dodatnih gubitaka pri pretvorbi energije do dobivanja električne energije proizlazi da se manje od pola kinetičke energije vjetra može iskoristiti kao korisna električna energija. Za moderne vjetroturbine je stupanj iskorištenja ≈ 0,45, a na nekim turbinama ide sve do 0,50.
Betzov zakon praktički znači da niti jedan vjetroagregat ne može biti učinkovitiji od 59,3%.
Fizikalno objašnjenje
Pretvorba kinetičke energije vjetra u kinetičku energiju vrtnje vratila se odvija pomoću lopatica rotora vjetroagregata.
Primjena zakona o očuvanju energije
gdje je: v1 – brzina fluida ispred rotora (m/s), v2 – brzina fluida iza rotora (niz vjetar), v – brzina fluida na rotoru, ρ – gustoća fluida (kg/m3), S – površina lopatica rotora (m2). Sila kojom lopatice rotora djeluju na vjetar ili protok fluida se može izraziti:
Snaga i rad sile
Rad koji vrši ta sila za vrlo mali pomak se može izraziti:
A snaga vjetra time proizlazi:
Ako se uvrsti vrijednost sile u zadnju jednadžbu, snaga vjetra je:
Snaga vjetra se može izračunati i korištenjem izraza za kinetičku energiju vjetra:
Uvrštavanjem izraza za maseni protok vjetra dobivamo:
Oba izraza za snagu vjetra su točna, tako da se vrijednosti mogu izjednačiti:
Sređivanjem vrijednosti dobivamo:
ili
To znači da se brzina vjetra na lopaticama rotora može uzeti kao srednja vrijednost brzine vjetra ispred i iza rotora.
Betzov zakon i stupanj aerodinamičke pretvorbe
Deriviranjem gornjeg izraza s obzirom na, može se dobiti maksimalna vrijednost za kinetičku energiju vjetra, a ona je za. Maksimalna vrijednost za snagu vjetra time proizlazi:
Ili sređivanjem dobivamo:
Stupanj aerodinamičke pretvorbe Cp (= P/Pwind) ima maksimalnu vrijednost: Cp.max = 16/27 = 0,593 (ili 59,3%). %). Za moderne vjetroturbine je stupanj iskorištenja ≈ 0,45, a na nekim turbinama ide sve do 0,50.
Türk Telekom Arena
Türkj Telekom Arena je jedan od najmodernijih stadiona na svijetu smješten u Şişlinom dijelu Istanbula. Tvrtka Allianz je kupila pravo da stadion nosi njeno ime sljedećih 30 godina. Kada se igraju utakmice Lige prvaka stadion nosi ime Aslantepe, a za vrijeme Svjetskog prvenstva u nogometu, stadion će nositi ime FIFA WM-Stadion Istanbul, zbog zabrane FIFE da stadioni koriste imena nekog sponzora.
Dva profesionalna nogometna kluba iz Istanbul se koriste ovim stadionom, Galatasaray i Turski od sezone 2010./11. Prije toga su oba kluba koristila ‘’Istanbul Olympia Stadion’’ (Istanbul Olimpijski stadion).
Pap iz Aleksandrije
thumb|Paposove Mathematicae Collectiones, prevedeno izdanje iz 1589.
Pap iz Aleksandrije (Πάππος ὁ Ἀλεξανδρεύς,Pappus oko 290.-oko 350.) posljednji je veliki matematičar aleksandrijske škole i uopće antičkog svijeta. Iz njegovih djela saznajemo o za nas izgubljenim dostignućima antičkih matematičara. Smatramo ga pretečom projektivne geometrije. Dokazao je Paposov teorem o kolinearnosti sjecišta suprotnih stranica čistog šesterovrha projektivne ravnine koji se sada uzima kao deveti aksiom projektivne geometrije.
Kal Ho Naa Ho
Kal Ho Naa Ho (Devanagari कल हो ना हो, Nastaliq: کل ہو نہ ہو, prijevod: Maj sutra nikada ne dođe) bolivudski film snimljen 2003. godine u režiji Nikhila Advanija, kome je to bio redateljski debi. Film je producirao Karan Johar, poznat po filmovima kao što su Kuch Kuch Hota Hai (1998) i Kabhi Khushi Kabhie Gham (2001), a glavne uloge tumače Jaya Bachchan, Shahrukh Khan, Preity Zinta i Saif Ali Khan. Poznat je kao jedan od rijetkih bolivudskih uloga koji je snimljen i ima radnju u New Yorku, ali i po tome što je doprinio popularizaciji Bollywooda među ne-indijskom publikom-
Sadržaj
Naina Catherine Kapur (Preity Zinta) je mlada žena koja je nezadovoljna svojim životom iz više razloga. Njen otac je počinio samoubistvo, kada joj je najviše trebao, ostavljajući Jennifer ženu, da se sama stara o svojoj đeci, koja je inače u stalnoj svađi i prepirci sa majkom njenog oca, koja živi zajedno sa njima. Iz razloga koji su njoj nepoznati, njena baba ne podnosi njenu mlađu sestru, dok brata jako gotivi. A Lajjo, njena baba, krivi Jennifer za smrt svoga sina.
Jedne noći, Jennifer se moli sa svojom porodicom Bogu, da im pošalje anđela koji će im olakšati život i koji će ih izvesti na pravi put.
Aman Mathur (Shahrukh Khan) stiže u Nainin komšiluk. On primjećuje Naininu tugu, i pokušava da je oraspoloži. Zahvaljujući njegovom optimizmu i dobrim namjerama on polako uspijeva u tome i Naina se zaljubljuje u njega, a ni on nije ravnodušan prema njoj. U međuvremenu i njen prijatelj Rohit se zaljubljuje u nju, i pokušava da je osvoji.
On misli da je ona zaljubljena u njega i kada je pozove na ručak, ona mu saopštava da voli Amana. Rohit ide kući i priprema slavlje za godišnjicu njegovih roditelja i tu sreće Camillu, koja želi da se uda za njega, isključivo zbog njegovog novca.
Jednog kišnog dana, Naina odlazi kod Amana, kako bi mu rekla da ga voli, ali on je preduhitri govoreći joj da je oženjen. On onda zove Rohita, iako se vjerio sa Camillom, govoreći mu da testira Camillu jer je ona sa njim samo zbog njegovog novca. Testirajući se on se uvjerio u to, i njihova se vjeridba raskida. Aman svima govori da je oženjen Priyom, a Rohitu pomaže da osvoji Nandini.
Međutim, istina je da on nije oženjen Priyom, već to da je Priya doktorica, i njegova prijateljica, koja je sa njim u zadnjim danima njegovog života. On je teško bolestan od srca, i uskoro se očekuje da će umrijeti. Zbog prevelike ljubavi prema Nandini, on ne želi da ona pati, već izmišlja tu laž, kako bi je spoio sa Rohitom, i kako bi znajući da mu je ostalo jako malo vremena, uspio da barem u nečiji život unese radost i veselje, kad već ne može u svoj. On uspijeva sa Rohitom i Nainom i njih dvoje počinju da izlaze.
Poslije nekog vremena, on shvata da je glavni razlog zbog čega se Nainina majka Jennifer ne slaže sa Lajjom, upravo taj, što Lajjo smatra da se njen sin ubio zbog najmlađe kćeri Jennifer, jer Lajjo zna da je ona usvojena. Čuvši to, Aman govori Lajjo, da Jennifer ništa nije skrivila, jer mala đevojčica nije njeno dijete, već dijete njenog sina, a Jennifer je primila u kuću bez ijedne riječi. A razlog zbog koga se ubio, je upravo taj što ga njegova žena nijednom nije prekorila, već je primila njegovo dijete, kao da je i njeno. Čuvši to Lajjo moli Jennifer da joj oprosti i od toga dana u kući se svi slažu. Na Rohitinoj i Naininoj vjeridbi Aman se onesvješćuje i hitno ga vode u bolnicu. Od toga dana, njemu je sve gore i gore.
Birajući prsten za vjenčanje, Naina i Rohit slučajno sreću Priyu u tržnom centru, ali i njenog muža zajedno sa njom. Saznajući to, Naina takođe saznaje da će Aman uskoro umrijeti, i njoj kroz um prolaze razgovori i scene koje je vodila sa njim, i ona shvata da on u stvari nju i previše voli. Ona trčeći i plačući izlazi iz tržnog centra, ostavljajući Rohita iza sebe.
Ipak Rohit i Naina se vjenčavaju, zahvaljujući Amanovoj podršci, što njoj u to vrijeme jako teško pada, a malo poslije toga on umire.
Produkcija
Kareena Kapoor je bila prvi izbor za ulogu Naine, ali zbog novčanih problema, ona je odbila ulogu. Preity Zinta je bila sledeći izbor, i prema riječima režisera filma, "Negdje u pozadini mojih misli, Zinta je uvijek bila Nina Cahterin Kapur. Ona razumije taj stil života. Ona ne mora da ništa da "radi" ". "