cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capitan Loreto, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Shutal, Pueblo Nuevo Solistahuacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1237 m.
Los Brasiles, San Ignacio
Los Brasiles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini San Ignacio.
Greenock, Pennsylvania
Grinok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.195.
San José, Uxpanapa
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Uxpanapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
FIFA Svjetsko prvenstvo 2022.
FIFA Svjetsko prvenstvo 2022. bilo je 22. izdanje FIFA Svjetskog prvenstva koje se od 20. studenog do 18. prosinca 2022. godine održalo u Kataru. Bilo je to prvo FIFA Svjetsko prvenstvo koje se održalo u arapskoj zemlji te drugo koje se održalo u Aziji, nakon Svjetskog prvenstva 2002. godine, koje se bilo održalo u Japanu i Južnoj Koreji. Uz to, ovo je posljednji turnir na kojemu su sudjelovale samo 32 reprezentacije, s obzirom da je za FIFA Svjetsko prvenstvo 2026. planirano proširenje na ukupno 48 reprezentacija.
FIFA Svjetsko prvenstvo je turnir koji se tradicionalno održava ljeti, u vrijeme kada se u svijetu - u pravilu - ne igraju klupske utakmice tako da reprezentativni nogomet ne remeti godišnji klupski raspored. Međutim, iznimne ljetne vrućine u Kataru pokazale su se kao potencijalno prevelik zdravstveni rizik, tako da je turnir pomaknut s ljetnog na - po prvi puta u historiji - zimski termin u studenom i prosincu, usred klupske sezone. Također, turnir je zbog tih promjena trajao manje od 30 dana, što je također novina u odnosu na ranija izdanja.
Izbor domaćina
Proces za izbor domaćina prvenstava 2018. i 2022. godine započeo je u siječnju 2009. godine, a savezi su imali rok do 2. veljače da pošalju svoje ponude. Inicijalno je jedanaest zemalja poslalo svoje kandidature, ali Meksiko se kasnije povukao, dok je kandidatura Indonezije odbijena u veljači 2010. godine jer indonezijska vlada nije FIFA-i dostavila pismo podrške kandidaturi. Tokom samog procesa, tri preostale neeuropske zemlje (Australija, Japan i Sjedinjene Države) postepeno su odustajale, što je značilo da savezi članovi UEFA-e gube pravo organizacije prvenstva 2022. godine. To je, prema FIFA-inim pravilima, značilo da nijedna europska zemlja nije mogla biti domaćin prvenstva 2022. godine, što je otvorilo put drugim kontinentima.
Na kraju je za domaćinstvo Svjetskog prvenstva 2022. godine razmatrano pet zemalja: Australija, Japan, Južna Koreja, Katar i Sjedinjene Države. FIFA-in izvršni odbor sastao se 2. prosinca 2010. godine u Zürichu kako bi odabrao domaćina. Prije samog glasovanja, dvojica članova Izvršnog odbora suspendirani su zbog sumnji u korupciju povezanu uz glasovanje za domaćina 2022. godine. Na koncu je, nakon četiri kruga glasovanja, za domaćina izabran Katar, što je opisano kao "visoki operativni rizik". Rezultati su bili sljedeći:
Izbor Katara izazvao je brojne kontroverze te je u nekim medijima nazvan skandalom, Uoči izbora, pojavile su se brojne nedoumice u vezi s prikladnošću Katara kao zemlje domaćina i pravednosti postupka nadmetanja država. odnosno dijelom serije drugih korupcijskih skandala koji su pogodili FIFA-u za vrijeme mandata Seppa Blattera. FIFA je optužena za korupciju kao i to da je izbor Katara za domaćina ostvaren temeljem podmićivanja u postupku nadmetanja, dok je aktualni predsjednik FIFA-e Gianni Infantino branio izbor. Ovaj je izbor tako postao jedan od najkontroverznijih u historiji turnira, kontroverzniji čak i od izbora Rusije za domaćina FIFA Svjetskog prvenstva 2018. godine, koji je također bio meta brojnih kritika i optužbi.
Kvalifikacije
Kao i za FIFA Svjetsko prvenstvo 2018. godine, sve članice FIFA-e, izuzev domaćina Katara, sudjelovale su u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 2022. godine. To znači da je ukupno 211 reprezentacija imalo pravo nastupa u kvalifikacijama, u kojima je - iako bez mogućnosti ispadanja - sudjelovao i domaćin Katar, jer ga je AFC obvezala da sudjeluje u kvalifikacijama zbog činjenice da su one istovremeno služile i kao kvalifikacije za AFC Azijski kup 2023. godine. Kako je Katar, kao prvo plasirani u grupi, izborio finalni krug kvalifikacija, Libanon je kao peta najbolja drugoplasirana ekipa prošao u sljedeći krug kvalifikacija. Branitelj naslova, Francuska, također je sudjelovala u kvalifikacijama. Sveta Lucija je inicijalno pristupila kvalifikacijama, ali se povukla prije prve utakmice. Sjeverna Koreja odustala je od kvalifikacija zbog sigurnosnih razloga povezanih s pandemijom koronavirusa. Američka Samoa i Samoa povukle su se prije ždrijeba kontinentalnih kvalifikacija, dok se Tonga povukla nakon erupcije podvodnog vulkana Hunga Tonga–Hunga Ha'apai. Nešto kasnije, Vanuatu i Cookovi Otoci povukli su se zbog ograničenja povezanih uz pandemiju.
Kvalificirane momčadi
Od ukupno 32 reprezentacije koje sudjeluju na završnom turniru, njih 24 sudjelovalo je i na prethodnom prvenstvu. Domaćin Katar jedini je debitant na ovom turniru, čime su postali prvi domaćin-debitant još od Italije 1934. godine. Rezultat toga bio je da je Svjetsko prvenstvo 2022. godine bilo prvo u kojem među momčadima koje su izborile nastup kroz kvalifikacije nije bilo debitanata. Nizozemska, Ekvador, Gana, Kamerun i Sjedinjene Države vratile su se na završni turnir nakon izbivanja 2018. godine. Kanada se vratila na turnir nakon 36 godina, s tim da im je prethodni nastup iz 1986. godine bio jedini do ove godine. Wales se vratio nakon čak 64 godine, što je rekordna pauza za jednu europsku reprezentaciju, a jedini prijašnji nastup imali su 1958. godine.
Četverostruki svjetski i aktualni europski prvak Italija nije se uspjela kvalificirati na svoje drugo uzastopno Svjetsko prvenstvo, što im je prvi puta otkako sudjeluju, a sve nakon poraza u polufinalu play-offa. Talijani su ujedno i jedini biši prvaci koji se nisu kvalificirali te najbolje rangirana momčad na FIFA-inoj ljestvici koja nije ostvarila plasman. Ujedno su i četvrta reprezentacija koja nije izborila nastup na završnici prvenstva nakon što je osvojila prethodno održani UEFA Euro, nakon Čehoslovačke (1978.), Danske (1994.) i Grčke (2006.). Domaćin prethodnog turnira, Rusija, diskvalificirana je zbog invazije na Ukrajinu s početka 2022. godine. Čile, osvajač Cope Américe 2015. i 2016. godine također nije uspio izboriti završni turnir drugi puta za redom. Nigerija je ispala u kontinentalnom play-offu od Gane, tako da se nije vratila nakon 2018. godine. Ostale zemlje koje su nastupile na prethodnom turniru, ali ne i ovom su Peru, Egipat, Island, Panama, Švedska i Kolumbija. Najniže rangirana reprezentacija na turniru bila je Gana.
Kvalificirane momčadi su sljedeće:
Napomena: Brojevi u zagradama predstavljaju FIFA-in ranking prije početka turnira.
AFC (6)
CAF (5)
CONCACAF (4)
CONMEBOL (4)
OFC (0)
UEFA (13)
Gradovi domaćini
Prvih pet predloženih stadiona predstavljeno je početkom ožujka 2010. godine. Katar je želio da stadioni održavaju različite historijske i kulturološke aspekte same zemlje, ali i da udovoljavaju kriterijima trajnosti, udobnosti, pristupačnosti i održivosti. Namjera je bila da se stadioni opreme posebnim rashladnim sustavom koji bi unutar stadiona održavao temperaturu oko 20°C, međutim nije poznatko kako bi to funkcioniralo na otvorenim stadionima. Inicijalno je također rečeno kako će stadioni biti zero waste te kako će gornje etaže stadiona nakon prvenstva biti razmontirane i donirane zemljama sa slabo razvijenom sportskom infrastrukturom. Svih pet stadiona projektirao je njemački arhitekt Albert Speer sa suradnicima. Stadion al-Bajt na kraju je bio jedini zatvoreni stadion.
FIFA-in izvještaj od 9. prosinca 2010. godine citirao je tadašnjeg predsjednika Seppa Blattera, koji je rekao da bi neke druge zemlje mogle organizirati neke utakmice Svjetskog prvenstva, međutim te zemlje nisu konkretno imenovane. Blatter je dodao kako bilo kakvu odluku tog tipa prvo mora donijeti Katar, a onda odobriti i FIFA-in Izvršni odbor. Jordanski princ Ali bin Husein izjavio je za Australian Associated Press kako bi odigravanje utakmica u Bahreinu, Ujedinjenim Arapskim Emiratima i, možda, Saudijskoj Arabiji pomoglo u integraciji regionalnih naroda za vrijeme turnira. Ovu mogućnost potvrdio je, u siječnju 2019. godine, i Blatterov nasljednik, Gianni Infantino, koji je naveo smanjenje političkih tenzija kao razlog razmatranja ove odluke.
Godine 2013. pojavile su se vijesti kako je Katar poslao molbu FIFA-i da smanji ukupni broj predloženih stadiona (12) zbog povećanih troškova; ubrzo je potvrđeno da Katar planira reducirati broj stadiona s izvornih 12 na najviše osam ili devet. U travnju 2017. godine, organizatori su potvrdili kako će se prvenstvo igrati na osam stadiona u okolici Dohe, iako FIFA još uvijek nije bila službeno potvrdila konačni broj stadiona. Za vrijeme priprema, izgradnja stadiona u Kataru bila je tema brojnih kontroverzi, od uobičajenih koje su se ticale nemogućnosti dovršenja stadiona u zadanim rokovima, do ozbiljnih optužbi za neljudske uvjete u kojima su radili radnici na stadionima.
Finalni ždrijeb
Finalni ždrijeb grupa Svjetskog prvenstva održan je 1. travnja 2022. godine u 19:00 po lokalnom vremenu u Izložbenom i konvencijskom centru u Dohi. U vrijeme održavanja ždrijeba, pobjednici interkontinentalnih razigravanja, kao i europskog play-offa A nisu bili poznati.
Prije samog ždrijeba, 32 kvalificirane reprezentacije raspoređene su u četiri jakosne skupine temeljem FIFA-inog ranga zaključno s 31. ožujka 2022. godine. Iznimka od toga bila je prva jakosna skupina, gdje se nalazio domaćin Katar (koji bi po ranku bio u četvrtoj jakosnoj skupini, ali je završio u prvoj kao domaćin i automatski je raspoređen na mjesto A1) zajedno sa sedam najbolje rangiranih reprezentacija. Druga i treća jakosna skupina sadržavale su po osam reprezentacija, raspoređenih temeljem njihovog ranga, dok je četvrta jakosna skupina sadržavala pet najlošije rangiranih reprezentacija te tri reprezentacije koje su plasman izborile kroz play-off. Ždrijeb je bio organiziran tako da momčadi s istog kontinenta nisu mogle igrati u istoj grupi, osim europskih reprezentacija, kojih je u skupini moglo biti najmanje jedna, a najviše dvije. Reprezentacije su ždrijebane redom po jakosnim skupinama, od prve prema četvrtoj. Reprezentacije iz prve jakosne skupine automatski su išle na prvo mjesto u grupi, dok su ostala mjesta posebno ždrijebana u svrhu određivanja rasporeda igranja. Jakosne skupine izgledale su ovako:
Suci
FIFA je 19. svibnja 2022. godine objavila konačni popis 36 glavnih, 69 pomoćnih i 24 VAR suca koji će suditi na prvenstvu. Međut 36 glavnih sudaca, po dvojica su bili iz Argentine, Brazila, Engleske i Francuske. Prvi puta u historiji, sutkinje su izabrane da sude na velikom natjecanju za muškarce; to su Stéphanie Frappart iz Francuske, Salima Mukansanga iz Ruande i Yoshimi Yamashita iz Japana. Njima će se, također prvi puta u historiji, pridružiti i tri pomoćne sutkinje. Gambijski sudac Bakary Gassama te argentinski pomoćni sudac Juan Pablo Belatti, koji je bio pomoćni sudac u finalu prethodnog izdanja, sude na svom trećem prvenstvu. Među povratnicima su i César Arturo Ramos iz Meksika, Janny Sikazwe iz Zambije te iranski pomoćni sudac Mohamad-Reza Mansuri.
Konačni popis svih sudaca izgledao je ovako:
La Bajada del Carretón, General Zaragoza
La Bajada del Carretón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Zaragoza.
Providencia Número Uno, Salto de Agua
Providencia Número Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
La Bajada del Carretón, General Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1539 m.
FIFA Svjetsko prvenstvo 2022.
Natjecanje po grupama
Napomena: Sva vremena navedena su prema arapskom standardnom (AST) vremenu (UTC+3).
Providencia Número Uno, Salto de Agua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
FIFA Svjetsko prvenstvo 2022.
Statistike
Ažurirano: 18. prosinca 2022.
Strijelci
Ažurirano: 18. prosinca 2022.
Jedanaesterci
Ne računajući utakmice koje su odlučene izvođenjem jedanaesteraca, ovako izgleda realizacija jedanaesteraca dosuđenih tokom igre: {| style="background-color: transparent; width: "
Galeș, Săliște
Galeș je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Săliște.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 346 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 561 m.
Colonia Luces en el Mar, Coyuca de Benítez
Colonia Luces en el Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Benítez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Arco delle Scalette
Arco delle Scalette (prevedeno sa talijanskog: Slavoluk na stepeništu) je slavoluk na trgu Fraccon u centru Vicenze, grada u Sjevernoj Italiji (Provincija Vicenza). Slavoluk je najvjerovatnije projektirao Andrea Palladio 1576. godine.
Historija i karakteristike
Slavoluk je podignut kao monumentalni ulaz u baziliku sv. Marije na brdu Berico (svetište), i to prije nego što su sredinom 18. vijeka izgrađeni trijemovi Francesca Muttonija. Što se tiče datuma izgradnje, zna se da je to bilo 1595. godine, a zna se i da ga je naručio venecijanski kapetan Giacomo Bragadin jer za to postoje dokumenti. Ipak, ne zna se baš točno kada ga je Palladio projektirao.
Isto tako postoje i dokumenti sa zahtjevima redovnika svetišta iz 1574. i 1576. koji traže od Vicenze da im financijski pomogne u rekonstrukciji stepeništa i cijelog prilaza svetištu, ali se u njima uopće ne spominje slavoluk. Jednako je nejasan i orginalni izgled slavoluk koji na slikama iz 17. vijek ima plitke niše, koje su kasnije produbljene kako bi se u njih smjestile skulpture Navještenja Orazia Marinalija.
Arco delle Scalette je 1994. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.
Bosanski Petrovac u rimskom dobu
Bosanski Petrovac u Rimskom carstvu, zajedno sa najvećim dijelom ilirske teritorije, našao se nakon Oktavijanovog pohoda na Ilire u periodu 35. - 33. g. p.n.e. Formalno osnivanje provincije Ilirik bilo je 27. god. p.n.e.
Jedan broj gradinskih naselja iz predrimskog doba je uništen tokom Batonovog ustanka 6-9. god. Kasnije, pacifikacijom Ilirika, dio gradina, onih sa većih kota, je napušten, a stanovništvo preseljeno u plodne doline, što je bila državna rimska politika osiguranja mira od novih potencijalnih ilirskih ustanaka. Društvena organizacija plemenske zajednice Ilira (Deuri, Sardeati ili Japodi, i dalje je nejasno) na Petrovačkom polju, dolaskom Rimljana nije se bitnije promijenila. Nastavili su živjeti u okvirima svoje teritorijalne zajednice - civitas, pod vodstvom svojih prvaka (principes, praepositil), ali pod nadzorom rimskih prefekata, kao uostalom i ostala ilirska plemena. Koliko je  poznato,  prvi  peregrini  su  rimsko  građansko pravo  stekli  početkom  2. st. (Trajan,  Hadrijan),  a  konačno  za  Karakale
Petrovačko polje  je  za  Rimljane  imalo  u  prvom  redu  prometni značaj, kao raskršće putova za doline Une i Sane. Naseljavanja (obično rimskih ratnih veterana) ovdje i nije bilo. Romanizacija je  bila  spontana  i  spora. Ni u  ovoj  se  konzervativnoj  sredini  društveni  razvitak  ne  razlikuje  mnogo  od  drugih  civitates u  planinskom  zaleđu Dalmacije
Komunikacije
Osnovne rimske putne komunikacije kroz provinciju Ilirik bile su:
Klaudijev put
Navedene ceste su međusobno bile povezane sa nekoliko putnih pravaca u smjeru jug - sjever. Jedan od njih bio je pravac Salona - dolina rijeke Sane, kao veza Salone sa Panonijom. Prvi dio trase do planine Uilice kod Bosanskog Grahova dužine 77,5 rimskih milja, urađen je za vrijeme prefekta Dolabele. Nastavak ceste do doline Sane, završen je 47/48. god. n. e, u vrijeme cara Klaudija - via Claudia, a kasnije je cesta sagrađena do Siska.
Put je na petrovačko područje dolazio iz pravca Drvara, neposredno ispred naselja Oštrelja Poslije toga put se šumom spuštao u Petrovačko polje preko zaseoka Šekovca (Vedro Polje). Dalje je išao južno od Bukovačkog brda i nastavljao prema Barama.
U Bari, kod vrela Vojvodnjača, postojali su svi uslovi da se odmore umorni putnici i stoka jer je put od Drvara preko Oštrelja bezvodan. Danas ovdje nema vidljivih ostataka rimskih zdanja, čemu je razlog intenzivna obrada zemljišta, koje je najbolje na petrovačkom području. Ali, da se ovdje nalazila jedna rimska naseobina tipa putne stanice vidi se po velikoj količini pronađene rimske zidne i krovne opeke, temeljnih zidova, i drugih nalaza. Čak se i njive pored izvora Vojvodnjače nazivaju Ciglane zbog velikog broja iz njih izvađenih rimskih cigli.
Miljokazi
O putnom pravcu još uvijek svjedoče miljokazi (krajputaši) pored puta i natpisi na njima. Jedan miljokaz je pronađen u Krivodolu prije Oštrelja, jedan u samom Oštrelju, i na kraju jedan u Jelačića dolu. Nakon spuštanja u Petrovačko polje, na njivi Jezerina nađen je miljokaz koji je pronašao Dimitrije Sergejevski), ali je kasnije nestao.
U Gorinčanima je nađen miljokaz sa oznakom LVI, a drugi u Zdenom dolu koji je nestao. Oba su sa područja Bara.
Put je dalje išao prema selu Bravski Vaganac gdje je na izlazu pronađen miljokaz. I danas se u Bravskom polju vide ostaci rimske ceste (Klaudijeva puta). Miljokazi su pronađeni i u Kapljuhu, Jasenovcu, Klenovcu i kod prevoja Lanište, odakle se cesta spušta prema dolini Sane.
Krak ceste prema Bihaću
Iz putne stanice u Bari odvajao se krak puta prema dolini Une kod Bihaća. Išao je južnim obodom Petrovačkog polja, dolazio do Vrtoča i dalje prema Ripču i Raetiniumu u (Bihaću). Uz ovu cesta bilo je nekoliko od ranije podignutih ilirskih gradina: gradina u Koluniću, jedan od  najvećih objekata  te  vrste  sa  ostacima  snažnog  rimskog trostrukog  kamenog  bedema  na  nasipu  jedne  prethistorijske  gradine,  gradić na Žutoj glavici, Kadinjača, Bjelajski Vaganac i Vrtoče. Sve su sa zidovima u malteru, tehnikom koju su starosjedioci preuzeli od Rimljana, i bunarom kao nezaobilaznim elementom naselja, pa se čini da je centar peregrinske civitas bio oko Kolunića i Revenika. Na tome  pravcu ima više izvora, dok je  današnji  pravac  ceste  bezvodan. Time je  i  ova  oblast  bila  integralno  uključena  u  rimsku saobraćajnu mrežu i na taj način otvorena za brži nastup romanizacije.
Ovu cestu u svojim radovima pominje istraživač Domaszewski nazivajući je "japodskom cestom" (Bosanski Petrovac - Bihać - Metulum). Tragovi joj nisu otkriveni, u pitanju je put drugog reda.
Krak ceste prema Bosanskoj Krupi
Drugi krak iz Bara išao je sjevernim obodom Petrovačkog polja, pored Vođenice i Krnjeuše.
Zapadno od Vođenice leži ruševina, koju narod naziva „Drenovac". Sagrađena je od opeke i maltera, pa se zaključuje da je iz rimskog doba.
U Krnjeuši je bilo drugo, nešto značajnije rimsko naselje, takođe izraslo na domaćem  supstratu. Tragovi rimskog naselja iz 2-3 vijeka, nalaze se iznad sadašnjeg pravoslavnog groblja, sa ostacima rimske arhitekture i opeke. Odavde potiče više stela (nadgrobnih ploča) ili dijelova stela. To su ploče od krečnjaka, čije se dimenzije kreću u okviru v(0,6-1,8), š(0,5-0,7), d(cca 0,2), u metrima.
Naseobine i utvrđenja
Veliki broj gradinskih naselja uništen je tokom pacifikacije Ilirije, mnoga su napuštena, a stanovništvo preseljeno u plodne doline, što je bila državna rimska politika osiguranja mira od novih potencijalnih ilirskih ustanaka. Društvena organizacija plemenske zajednice Ilira, dolaskom Rimljana nije se bitnije promijenila. Nastavili su živjeti u okvirima svoje teritorijalne zajednice -civitas, pod vodstvom svojih prvaka, ali pod nadzorom rimskih prefekata, kao uostalom i ostala ilirska plemena. Arheološki je potvrđeno da su slijedeće gradine bile i rimska utvrđenja ili naselja:
Casalbeltrame, Novara
Casalbeltrame je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Bosanski Petrovac u rimskom dobu
Naseobine i utvrđenja
U ravnom dijelu Bukovače nalazi se ruševina, kao duguljasta (20m.) humka i prostire se pravcem sjever - jug. Jednom prilikom se provalila pa je Dimitrije Sergejevski ustanovio da se radi o grobnici ns svod zidanoj bijelim kamenom iz rimskog perioda. Na natpisnoj ploči otkrio je epigrafski natpis.
Casalbeltrame, Novara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 958 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Bosanski Petrovac u rimskom dobu
Naseobine i utvrđenja
Početkom prošlog stoljeća na lokalitetu je nađeno mnoštvo zemljanog posuđa. Sve je ovo navelo Batu Kačara, stanovnika sela Bukovača i arheologa amatera da otpočne sa početnim istraživanjima i probnim sondiranjem vrha ovoga brda. Rezultat njegovih istraživanja su:
Većina ove dragocijenosti je nestala u posljednjem rata. Spletom sretnih okolnosti dio arheološkog materijala se zadesio u Banjaluci i on je sačuvan.
Epigrafski natpisi
Knjiga ANTIQVI HOMINES BOSNAE autora Salmedina Mesihović je posvećena analizi antičke epigrafske i onomastičke baštine na prostoru današnje Bosne i Hercegovine. Zahvaljujući podacima sa epigrafskih spomenika i iz literarnih vrela knjiga pruža na uvid javnosti više od 800 osoba koje su živjele na prostorima današnje Bosne u skoro šest stoljeća antičkog, historijskog razvitka. I pored oskudnosti podataka iz izvorne građe, u određenom broju slučajeva detektiranje osobnosti je rezultiralo i sadržajnijim osvrtom. Zahvaljujući tome, uspjelo se proniknuti i u određene aspekte individualnih života. Bez pogrebnih natpisa poznavanje života običnih ljudi u vremenima antike na području Bosne bi bilo uznačajnom mjeri osiromašeno.
Petrovačko i drvarsko područje koje se oslanja na porječje Unca predstavlja jedinstvenu geografsku cjelinu iz čega se može predpostaviti drugačija narodnosna pripadnost njegovih ilirskih stanovnika u odnosu na japodsko srednje Pounje. Ivo Bojanovski je iznio tezu da su drvarsko područje naseljavali Sardeati, a petrovačko Deuri. Salmedin Mesihović smatra da su oba područja naseljavali Sardeati. Na Pojtingerovoj karti se nalazi pomen naselja Sarute koje je od Salone udaljeno 51 rimsku milju (između 75 i 77 km.). Sarute je možda bilo ilirsko (narodonosno) središte, a kasnije municipalno, koje se možda nalazilo na drvarskom ili petrovačkom području.
Na vrlo  skromnom epigrafskom materijalu sa petrovačkog prostora od svega osam natpisa, dolaze Ulpii, Aelii i Aurelii.
Bukovača
1.U sarkfagu (sanduk za pepeo) iz Bukovače nalazila se i ploča sa natpisom:
Krnjeuša
Jedan spomenik  iz  Krnjeuše  postavio  je  svome  ocu  Maximus  Diti  (filius),  dakle  peregrin  bez  civiteta. Sve su  to  domaći ljudi, ali već na putu romanizacijo (2. stoljeće).
2.ILJugIII, 1664.
D(is) M(anibus) / Maximu/s Diti an(n)o/rum LXX /p(ius?) v(ixit?) f(ecit) / h(ic) s(itus)e(st)
Bogovima Manima, Maksim Diti, godina 70 za života učini na ovom mjestu je
3.ILJug III, 1665.
El Toro, Epitacio Huerta
El Toro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Epitacio Huerta.
Bosanski Petrovac u rimskom dobu
Krnjeuša
Krnjeuša, Bosanski Petrovac 1898. god.Literatura : Literatura : Sergejevski, 1934:10, br. 9
D M
4.CILIII, 14973a
Krnjeuša, Bosanski Petrovac, Oktobar 1898. god.Literatura :Pač, 1900:174 -175, 1902:106-107, br. 1; fig. 42 u. 43; Bojanovski, 1988:259
5.CILIII, 14973b
Krnjeuša, Bosanski Petrovac Oktobar 1898. god.Literatura : Pač, 1900:174 – 175, sl. 5
6.CILIII, 14974
Krnjeuša, Bosanski PetrovacOktobar 1898. god.Literatura : Pač, 1900:175, sl. 6; Isto, 1902:106-107, br. 2; fig. 44; Čremošnik,1957:223 – 224, sl. 3; Bojanovski, 1988:259, fus.
[f]ilio Ur/[si]no an(norum)VIII / [be]ne m[e] ren[ti]
Jasenovac (Bravsko)
7. ILJug III, 1661.
Jasenovac, Bravsko, Bosanski Petrovac, Literatura : Sergejevski, 1934:11-12, br. 11
Smoljana
8. CILIII, 14014 U blizini ceste, sjeverno od Bosanskog Petrovca, nađen je nadgrobni natpis na pločici koji potiče iz kasnog doba Rimskog Carstva i koji otkriva postojanje jedne porodice aurelijevskog gentilnog imena koja je imala posjed na prostoru današnjeg sela Smoljana. Slabo uparana slova naginju na uncijalno pismo. Na rubu (profllu) je cik-cak ornamenat i koncentrični krugovi. Tekst glasi:
Literatura : Pač, 1894:351 – 352, sl. 13; Bojanovski, 1988:259, fus. 13
Vrtoče
Na nadgrobnim pločama u Vrtoču je natpis na latinskom, sa imenom umrlog, godine života i mnoštvom geometrijske i druge ornametike (palma, riblja kost, polumjesec, srcoliki list, rozeta, vijenac i sl.).
Ono što spomenike s petrovačkog područja posebno približava sepulkralnoj umjetnosti Pounja jesu dvostruko zasvođene niše (dvostruka volta), što ih dalje veže za Norik i Panoniju.
Buenos Aires, Jopala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1711 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 585 m.
El Mezquite, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1583 m.
Sonceboz-Sombeval
Sonceboz-Sombeval je grad i općina od 1,938 stanovnika na sjeverozapadu Švicarske u Kantonu Bern.
Geografske karakteristike
Sonceboz-Sombeval se nalazi u Masivu Jura, u kotlini Rijeke Suze, ispod planinskog prijevoja Pierre-Pertuis, udaljen oko 8 km sjeverozapadno od Biel/Bienna.
Historija
Za Antike tu je prolazio rimski put preko prijevoja Pierre-Pertuis.
Sombeval je prvi put dokumentiran 866. u povelji lotaringškog kralja Lotara II kao feudalno selo Opatije Moutier-Grandval. To selo je do 1148. postalo mjesto sa sudom.
Sonceboz je prvi put dokumentiran 1303. pod imenom Suntzelbo.
Od 1815. su dio Švicarske Konfederacije u kojoj je Sombeval - 1838. dobio status općine, jer je još od 13. vijeka bio sjedište župe. Za razliku od njega Sonceboz je sve do početka 19. vijeka bio selo od par kuća. Tad se razvio kao stanica za promjenu konja i svratište kočija na putu preko Pierre-Pertuisa.
Sredinom 19. vijeka razvila se manufakturna proizvodnja satova. Kad je 1874., otvarena željeznička pruga Biel/Bienne-Renan-Sonceboz-Tavannes, Sonceboz je doživio demografski i industrijski rast, dok je Sombeval je zadržao ruralni karakter. Tad su se ta dva naselja i spojila i podigla zajedničku školu, poštu, željezničku stanicu, 1936. proradila je prva tvornica, a 1978. i druga puno veća tvornica parketa Bienna SA.
El Arrayanal, San Ignacio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Cascina Seriole, Milano
Cascina Seriole je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Los Panales, Urique
Los Panales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1991 m.
Āl Waḑān, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1890 m.
Chițani, Vedea
Chițani je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Vedea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 357 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
La Laguna, Chiconquiaco
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chiconquiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1430 m.
Werner von Fritsch
Verner fon Frič (Diseldorf - Benrat, 4. avgust 1880 — Varšava, 22. septembar 1939) je bio istaknuti oficir Nemačke vojske i član Vrhovne komande Vermahta. On je drugi nemački general koji je poginuo u Drugom svetskom ratu.
Biografija
Verner fon Frič je sa osamnaest godina stupio u Nemačku vojsku i učestvovao je u Prvom svetskom ratu. Tri godine nakon stupanja u službu, njegove sposobnosti su prepoznate i on je poslat na vojnu akademiju. General štabu je pridodat 1911. godine i tokom Prvog svetskog rata je učestvovao u mnogim odlukama donesenim u general štabu. Tokom rata je upoznao i postao dobar prijatelj sa Hansom fon Sektom koji će u Vajmarskoj republici biti zapovednik nemačke vojske. Zajedno sa generalom Vernerom fon Blombergom je podržavao tajni odnos koji je vojska imala sa Sovjetskim Savezom.
Svojim radom se isticao u general štabu i 1932. godine je unapređen u čin general-majora. Frič je želeo da integriše filozofiju nacizma u armiju, ali je bio šokiran nacističkim bezakonjem, ali je to opravdavao nacističkom mladalačkom veselošću i poletu. Njegovo razumevanje funkcionisanja vojske mu je omogućilo da malu republikansku vojsku reorganizuje u veliku, koja ima obavezu regrutacije.
Frič je kao lider bio simbol nenacističkog oficira. Plašio se da će Hitlerov otvoreni antikomunizam povući Nemačku u rat sa Sovjetskim Savezom. Frič je povremeno prezrivo pričao o Hitleru kolegama oficirima. U jednoj prilici kada ga je kolega pozvao da gledaju sa balkona paradu posvećenu Hitlerovom rođendanu, on je na to rekao: "Zašto bismo to slavili"? Takođe je bio besan zbog masakra u Noći dugih noževa, ali nikad ništa od toga nije rekao Hitleru.
Ipak, Hitler je saznao za Fričovu odbojnost prema nacizmu i njegovim grandioznim vojnim planovima. Hitler je želeo da preuzme potpunu kontrolu nad vojskom, pa je naredio Hajnrihu Himleru da skupi što više informacija o Friču. Nakon nekog vremena, muška prostitutka Hans Šmit je pristao da potvrdi da je imao seksualan odnos sa Fričom. Hitler je Friču 24. januara 1938. rekao za optužbe koje je izneo Hans Šmit. Frič je video da niko od viših oficira armije neće da stanje na njegovu stranu i pokuša da ga odbrani od lažnih optužbi, pa je odlučio da se povuče iz službe. Kada se kasnije otkrilo da je Šmit lagao, Hitler je odbio da Friča vrati u službu. Frič je pozvan je u vojsku tek pred napad na Poljsku, i u staroj regimenti u kojoj služio je dobio čin počasnog pukovnika. Ubijen je tokom borbe za Poljsku 22. septembra 1939 metkom u nogu koji mu je probio arteriju.
Sraman odnos nacsitičkog režima prema Verneru fon Friču je okrenulo mnoge oficire koji su od početka podržavali nacizam, u njegove velike protivnike. Među njima je najpoznatiji bio Ludvig Bek.
Hartwick, Iowa
Hartvik je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 86 stanovnika.
Banski dvori u Banjoj Luci
Historija
Izgrađen je u periodu 1931-32. godine, kao sjedište bana Vrbaske banovine Kraljevine Jugoslavije. Kao rezidencija bana, korišten je do 1941. godine. Tokom Drugog svjetskog rata unutrašnjost objekta je devastirana, kada je u njemu bila smještena njemačka komanda. U tom periodu Velika svečana sala korištena je kao magacin za žito, a jedno vrijeme i kao konjušnica, pa je veći dio skupocijenog namještaja, slika i drugih predmeta nepovratno izgubljen. Po završetku rata, dvor je korišćen kao vojno i političko sjedište. Od 1955. godine, odlukom koju su donijele tadašnje gradske vlasti, zgrada se daje na upravljanje Domu kulture. Znatno je oštećena i prilikom zemljotresa 1969. godine. Od 1998. godine zvanično postaje javna kulturna ustanova pod nazivom Kulturni centar Banski dvor. Jedno vrijeme bio je i postao sjedište predsjednika Republike Srpske.
Banski dvor je kulturni centar u Banjoj Luci. Tokom godine se u ovim prostorima održi preko trideset koncerata klasične muzike, veći broj izložbi domaćih i gostujućih umjetnika, književnih promocija, poetskih i monodramskih večeri.
Opis
Po stilu gradnje pripada eklektičkom akademizmu, kao opštoj pojavi na početku XX stoljeća. Dimenzije su oko 54 x 53 m. Objekat je centralistički, sa koncertnom dvoranom kao fokusnom površinom centralne zone, oko koje su raspoređene mase objekta sa ostalim funkcijama.
U nižim zonama objekta dominira renesansni uticaj i akademski klasicizam, a elementi srednjovjekovne arhitekture prisutni su u višim zonama. Značajno mjesto pripada i folklornim elementima Balkanskog poluostrva. Enterijeri Banskog dvora su veoma reprezentativni, a neki od njih, kao što su Koncertna dvorana, Vijećnica i Svečani salon, sačuvali su autentičan izgled.
Parada el Zapote, Salto de Agua
Parada el Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
El Pescadito, Pisaflores
El Pescadito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Pisaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 398 m.
Tomás Cabrera, Uxpanapa
Tomás Cabrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Uxpanapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
Las Lomas, Coyuca de Benítez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Plan Lázaro Cárdenas, Pueblo Nuevo Solistahuacán
Plan Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pueblo Nuevo Solistahuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 950 m.
The Mind of Mr. Soames
}}
The Mind of Mr. Soames je britansko-američki science fiction film snimljen 1970. godine u režiji Alana Cookea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Charlesa Erica Mainea. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Terence Stamp, je 30-godišnji muškarac koji je kao dijete stradao u prometnoj nesreći, oštetio mozak i završio u komi. Radnja prikazuje kako se iz nje budi zahvaljujući revolucionarnoj tehnici trasnplantacije mozga, te se kao dijete u tijelu odraslog muškarca mora prilagoditi svijetu o kojem ne zna ništa.
La Garita, Epitacio Huerta
La Garita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Epitacio Huerta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2358 m.
Ojo de Agua, General Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1486 m.
Fântânele, Săliște
Fântânele je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Săliște.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 598 m.
Montale, Parma
Montale je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
El Campo, Urique
El Campo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1727 m.
Historija Zagreba
mini|desno|300px|Jelačićev trg 1880. godine mini|desno|300px|Zagrebačka katedrala krajem 19. stoljeća Zagreb je glavni i najveći grad u Hrvatskoj. Prema popisu stanovništva iz 2001. godine gradsko naselje ima 779.145 stanovnika, dok cijelo urbano i gravitirajuće područje broj oko 1,1 milijun. Dan Grada Zagreba obilježava se 31. svibnja, dan na koji se slavi blagdan Majke Božje od Kamenitih vrata, zaštitnice Grada Zagreba. Od 1993. do 2000. Dan grada slavio se 16. studenog.
Iako je na užem zagrebačkom području bilo i prije ljudskih naseobina, pismeni dokazi o postanku Zagreba povijesno su vezani za osnivanje biskupije na Kaptolu 1094. godine. Drugi važni događaj u gradskoj povijesti zbio se 1242., kada je kralj Bela IV. izdao Zlatnu bulu kojom su građanskom Gradecu priznate znatne povlastice, a naselje postaje slobodnim kraljevskim gradom.
Donošenjem Ustavne odluka o suverenosti i samostalnosti Republike Hrvatske 1991. godine, Zagreb postaje glavnim gradom neovisne Hrvatske, a time započinje suvremeno razdoblje gradske povijesti.
Prapovijesno doba
Ljudske naseobine na širem zagrebačkom području pojavljuju se davno, u prapovijesno doba. Među najstarijim nalazištima ističe se spilja Veternica na jugozapadnim obroncima Medvednice, a nalazi potječu iz starijeg kamenog doba.
1300. - 750. prije Krista
Postoje tragovi života čovjeka u nizinskim krajevima oko rijeke Save; nađeno je brončano oruđe i grobovi tzv. kulture polja sa žarama nazvane prema spaljivanju pokojnika i pohranjivanju pepela u zemljanim žarama.
The Wild Country
The Wild Country je američki pustolovni film snimljen u režiji Roberta Tottena i premijerno prikazan 1970. godine. Radnja se događa u drugoj polovici 19. vijeka u Wyomingu i prikazuje pustolovine porodice koja tamo dolazi iz grada započeti novi život na ranču.
Historija Zagreba
Rimsko razdoblje
Na području današnjeg Zagreba živio je starosjedilački rod Andautonijaca. Iskapanjima su otkriveni bedemi, ostaci kanalizacije, nekropole, tragovi luke i mnogi sitni materijali. Jezgra stare Andautonije bila je na mjestu današnjeg sela Šćitarjeva, na desnoj obali Save, 7 km sjeveroistočno od Velike Gorice. Andautonijci iščezavaju tijekom razdoblja od 4. do 7. stoljeća za vrijeme velikih seoba naroda, a pripadnike ostataka plemena pridošli Hrvati u 7. stoljeću nazvali su Vlasima, a njihovo selo Vlaška ili Laska ves.
Rani srednji vijek
U predjelu Kruga (Trnje) nađeno je iz tog razdoblja nekoliko grobova sa zemljanim posudama te željeznim oruđem i oružjem iz 8. stoljeća. Otkriće starohrvatskog nakita u grobovima na Kaptolu pokazuje da je tu u 10. i 11. stoljeću postojalo naselje. Manji pojedinačni nalazi (ranobizantski novac iz 6. stoljeća) na Griču pridonose vjerovanju da je i u tom dijelu današnjeg Gornjega grada postojalo naselje.
Druga polovica 13. stoljeća
Na Kaptolu se naseljavaju franjevci koji podižu samostan s crkvom. Uz potok Bliznec i oko Remetinca preko Save pavlini (pripadnici katoličkog monaškog reda) dobivaju zemlju, a svoje obitavalište podižu u Remetama.
Las Zamoras, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2082 m.
Historija Zagreba
Druga polovica 19. stoljeća
Stvaraju se osnove za život modernog srednjoeuropskog grada. Izrasta novo urbano središte Donji grad, omeđeno na sjeveru Ilicom i Jurišićevom, na jugu željezničkom prugom, na zapadu Savskom i Kolodvorskom (kod današnjeg Zapadnog kolodvora) i na istoku Draškovićevom ulicom. Na Trnju i Trešnjevci nastaju prve jezgre neplanski građenih naselja siromašnih slojeva građana. Istodobno na sjevernim šumovitim brežuljcima izgrađuje se rezidencijalni dio nastanjen imućnijim stanovnicima Zagreba.
20. stoljeće
Na prijelazu u 20. stoljeće u Zagrebu su popisana 61 002 stanovnika, a u 41 industrijskom poduzeću bilo je zaposleno 3 650 radnika. Na nacrtu grada Zagreba iz toga vremena vidi se kontinuirana izgrađenost između Gupčeve zvijezde na sjeveru i željezničke pruge na jugu te Rudolfove vojarne na zapadu i Draškovićeve ulice na istoku. Izgrađeno je i područje duž Vlaške ulice do današnjeg Kvaternikova trga na istoku. Najduži krak pružao se prema zapadu Ilicom i duž željezničke pruge do potoka Črnonomerca. Tu se, osim gradskog vodovoda, nalazila najveća koncentracija industrije - nekoliko ciglana, tvornica parketa, duhana, piva i slada, sapuna, cikorije i kavovine. Kod Glavnog kolodvora označen je paromlin i strojarnica državne željeznice. Na istoku se ističu tvornica papira i gradska klaonica. Istočno od Draškovićeve ulice nalazio se veliki sajmišni prostor. U tzv. željezničkom trokutu, na prostoru današnjeg Studentskog centra i Tehničkog muzeja, nalazila se velika pilana i tramvajsko spremište. Donji grad dobiva današnju urbanističku strukturu (izgrađen je veliki broj današnjih javnih zgrada i ustanova, oblikovana je parkovska "zelena potkova"). U Vinogradskoj ulici (Črnomerec) na nacrtu se vidi nova Bolnica milosrdnih sestara, tada najveća u Zagrebu. Zanimljivo je postojanje jednog naselja nadomak Zagrebu, a koje nije bilo selo. To je Predgrad Sava na kraju Savske ceste, koji je nastao tijekom 18. i 19. stoljeća kao naselje i pristanište splavara i trgovaca drvom. Povezan je tramvajskom prugom sa središtem Zagreba već 1891.
McGrath, Minnesota
Makgrat je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 80, što je 15 (23,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Stipan Dora
Stipan Dora (Sombor, 8. 4. 1935. – Subotica, 2. 10. 2012), jugoslovenski rvač.
Biografija
Rodio se u Somboru 1935. godine. Bio je jugoslovenski reprezentativac i za Jugoslaviju je nastupio više od 200 puta. Rvanjem se počeo baviti u Somboru u Sokolskom domu pod nadzorom trenera Vase Simića, a potpuno se rvački potvrdio u subotičkom Spartaku s kojim je osvojio šest titula momčadskog prvaka države. Takmičio se u rvanju grčko-rimskim stilom, u kategoriji do 57 kg (bantam).
Olimpijski pobjednik iz Montreala Momir Petković hvalio je Doru kao fantastičnog rvača, pripisivao mu je zasluge što je postao rvač i dio zasluga za sve što je Petković postigao.
Sudjelovanja na velikim takmičenjima
Sudionik prvenstava Balkana, na kojima je osvojio dvije srebrne i dvije bronzane medalje. Sudjelovao je na OI 1960. u Rimu. Na velikim takmičenjima pobjeđivao je poznate rvače, poput svjetskog i olimpijskog prvaka Borisa Gureviča.
San Pedro Tlaolantongo, Jopala
San Pedro Tlaolantongo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Jopala.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1004 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 283 m.
Alt Suḩayl wa Dahwān, Sa'dah
Alt Suḩayl wa Dahwān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1709 m.
El Arrayán, San Ignacio
El Arrayán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini San Ignacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Vața, Vedea
Vața je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Vedea.
Bi’r ash Shaţţ, Sa'dah
Bi’r ash Shaţţ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1641 m.
Sudamja
mini|desno|250px|Procesija na rivi mini|desno|250px|Procesija na rivi mini|desno|250px|Procesija mini|desno|250px|Relikvija svetog Duje Sudamja (Su = sveti i damja = Dujam) naziv je višestoljetnog tradicionalnog blagdana svetog Dujma, u narodu zvanog fešta svetoga Duje ili fjera svetog Duje, koja se tradicionalno održava svakog 7. svibnja u Splitu. Tom manifestacijom obilježava se ujedno i dan grada Splita. Sama Sudamja uključuje i svečano obilježavanje prije i nakon samog 7. svibnja, prigodnim javnim priredbama i događajima, a uz proslavu je, od davnina, usko povezan i sajam raznolike robe koja se nudi građanima i posjetiteljima.
Svetkovina se slavi početkom svibnja, premda je sv. Dujam umro u travnju, kako se proslava ne bi spojila s pomićnimm blagdanom Uskrsa.
Povijest
Sveti Dujam (lat. Domnius) bio je salonitanski biskup koji je živio i djelovao u doba vladavine rimskog cara Dioklecijana (284.-305.). Pogubljen je 304. godine za vrijeme progona kršćana, a oko njegova groba u Saloni ubrzo se stvorio kult mučenika.
Nakon pada Salone sredinom 7. stoljeća, prvi splitski nadbiskup Ivan Ravenjanin dao je premjestiti relikvije svetoga Dujma iz ranokršćanskog lokaliteta na Manastirinama u Saloni u carski mauzolej u Splitu koji je tom prigodom posvećen u katedralu.
Postojanje blagdana, uz kojeg je bio povezan i sajam vjerojatno datira još iz razdoblja ranog srednjeg vijeka, iako za to ne postoje sačuvani izvori. Najstariji izvor o proslavi Sudamje nalazimo u odredbama Splitskog statuta iz 1312. godine u kojem se donose posebne odredbe o proslavi i štovanju sv. Dujma. U vrijeme učestalih turskih napada početkom 16. stoljeća, ostalo je zapisano da su Splićani 1515. godine zahtijevali od mletačkih vlasti da narede splitskom knezu neka poduzme odgovarajuće mjere kako bi opastao sajam sv. Duje u vremenima kada je trgovina jenjavala zbog osmanske opasnosti.
Godine 1770. bila je osobito svečana svetkovina Sudamje, jer su tada prenesene moći sv. Dujma u novi oltar smješten u sjevernoj niši katedrale, koji je izgradio mletački kipar Giovanni Maria Morlaiter (1699.-1781.). Za tu prigodu izveden je prigodni Bajamontijev oratorij "Prijenos sv. Dujma". Zbog lošeg vremena procesija je priređena tek 10. svibnja i bila je veoma raskošna. Na čelu je jahao odred konjanika iza kojeg je hodalo tisuću i dvadeset naoružanih muškaraca s razvijenim zastavama, a u povorci su bili i ukrašeni paradni konji. Iza njih nizale su se bratovštine s torcima i svetim relikvijama, redovnici s kipovima svetaca, svećenici, trubači, klerici, oružnici i na kraju urna s moćima svetog Dujma, okružena biskupima koje su pratili vojnici i časnici s kopljima.