cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protivpešadijska mina
Korišćenje protivpešadijskih mina u raznim konfliktima
1999-2000:  U Kirgistanu su na granicama prema Tadžikistanu i Uzbekistanu postavljena minska polja da bi sprečili upade pobunjeničkih grupa od strane Islamskog pokreta Uzbekistana (IMU). Mine su postavljene u okruzima Batken i Chon-Alai i Kirgistana Osh. Lokacija mina su tačka sporenja između Uzbekistana i Kirgizije. Visoki zvaničnik u upravi Batken kaže da je Uzbekistan postavio svoje mine 200-500 metara unutar teritorije Kirgistana. A Uzbekistanski zvaničnici tvrde da nema mina na teritoriji Kirgistana i insistiraju da su njihove mine raspoređene 200-250 metara unutar teritorije Uzbekistana. Dodatno komplikuje situaciju je nedostatak dogovorene granice između Kirgistana i Uzbekistana i sporenje koja zemlja će da polaže pravo na čišćenje svoje teritorije. Postoji zabrinutost zato što civili žive, rade i obrađuju svoju zemlju u blizini minskih polja, što je potencionalno velika opasnost od njih stradanja. Dvadeset sela su navodno blizu minskim poljima, a mine su postavljene blizu reka, puteva, pašnjaka, tako da predstavlja veliki rizik za kretanja seljaka i za normalan život i rad, ono od čega najčešće seljaci žive, obradom zemlje i gajenjem stoke. Uglavnom su korišćenje 2 vrste mina i to: PMN i OZM-72. Minska polja su očišćena polovinom 2011. godine.
2001-2002:  U Avganistanu su nevladine trupe postavile znatne količine protivpešadijske mina. Prema nekim izveštajima iz 2007 godine procenjena kontaminacije terena je na više od 859 km² u oko 1585 sela, a samo te iste godine je bilo 608 žrtava od mina. Takođe od mina je stradalo 361.000 domaćih životinja. Prema nekim procenama UN-a iz 1998 godine u Avganistanu je bilo nešto između 5-7 miliona mina. Tipovi mina koji su pronađeni u Avganistanu:
2002-2006:  U Nepalu tokom sukoba, vojska Nepala je koristila protivpešadijske mine i improvizovane eksplozivne naprave (IEDs). Mine su postavljane oko vojnih objekata, policijskih stubova i infrastrukturnih objekata. Nepalska vojska je počela da koristi mine od 2002. godine i procenjuje se da ih ima oko 14.000 mina (uključujući 11.000 PMD-6 mina i 3.000 POMZ-2 i M14 mine). Mine su koristili na 53 lokacije i IEDs na 275 lokacija tokom sukoba.
2004: Ekvatorijalna Gvineja je postavljala protivpešadijske mine na ostrvu Bioko. Vlada Ekvatorijalne Gvineje nikada se nije izjasnila povodom toga tako da se nezna ko ih je postavio, a takođe nije utvrđeno iz kojih razloga su postavljene mine.
2004-2010:  U Jemenu je u junu 2004. godine nakon pobune na čelu sa Abdul-Malik Al-Houthia protiv vlade Jemena u planinskim severnim delovima gubernije Sa'daa, počela upotreba protivpešadijskih mina svih strana u sukobu.
2006-2009:  U Šri Lanki brigadni general Lasantha Vickramasuriia je priznao da je vojska koristila protivpešadijske mine u prošlosti, ali je naglasio da je takva upotreba bila samo u prošlosti. Izgleda da su u 2008. i 2009. godini, nevladine snage LTTE postavile veliki broj mina u odbranu svojih vojnih infrastruktura. Predstavnik vojske je rekao da su naišli na mnoga nova minska polja, improvizovane eksplozivne naprave (IEDs) i mine iznenađenja u periodu od kraja novembra 2008. i marta 2009. godine. On je dalje tvrdio da je očigledno da LTTE je postavio milione mine u područjima pod njihovom kontrolom i da je veći deo mina postavljen gotovo svuda uz puteve, kuće, bašte, poljoprivredno zemljište i na druga mesta.
2007:  Butan je prijavio da je postavio ukupno 103 protivpešadijske mine na dve lokacije koje se nalazi u blizini granice sa Indijom blizu mesta Manas, Vildlife i Sanctuari. Tu su bila dva kampa ili logora na Indijskoj teritoriji i gde su im te osobe prelazile slabo nadgledanu granicu i pravile velike probleme. Radi zaštite svojih građana postavili su ukupno 103 mine. Sve mine su očišćene i uklonjene u 2013 godini.
2008:  U sukobu Gruzije i Abhazije došlo je do korišćenja protivpešadijskih mina sa obe strane radi odbrane dela teritorije i zaštite svojih trupa.
2008-2012:  Na jugu Tajlanda je usled pobune naroda došlo do velike upotrebe protivpešadijskih mina kao i improvizovanih eksplozivnih naprava. U oktobru 2008. godine, dvojica vojnika su nagazili protivpešadijsku minu dok su patrolirali na spornoj teritoriji između Tajlanda i Kambodže, u blizini Svetske baštine zaštićene od UNESCO kod mesta Preah Vihear. U prošlosti, tajlandski vojnici su postavili defanzivna minska polja duž granice Tajland-Kambodža radi sprečavanje infiltracije Vijetnamskih trupa. Najčešće korišćene mine u Tajlandu su sovjetske proizvodnje i to: PMN-2, pomže-1, i pomže-2 mina, kao i kineskih mina Type 72 i Američkih M-18A1. Mine su takođe koristili na granicama sa Mijanmarom (bivša Burma), Laosu i Maleziji.
2011:  U Libiji su koristli mine nevladine snage tokom građanskog rata protiv vladinih snaga lojalnih Moameru el Gadafiju. Te mine su zaplenjene u 2 velika magacina u blizini Misrate, a služili su im radi odbrane gradova i mesta od napada vladinih vojnih snaga. Te mine su pronađene na 6 različitih lokacija. Po nekim izveštajima mine su koristile i vladine snage u blizini mesta Adždabija, Brega, Khusha, Misrati, al-Kavalish i Nafusa planinama. Najčešće korišćen tip protivpešadijskih mina bile su mine čija je sadržina metala bila veoma niska i bile su teške za otkrivanje, a to je Brazilska (T-AB1 mine), ali dokazi postoje da su pronađene i Belgijske mine (NR 413 stake) kao i (TRN NR 442). Procenjeno je da je kontaminirano područje u Libijina još oko 1,5 do 3 miliona mina, ali do pre ovog konflikta 2011. godine.
2011:  U Obali Slonovače je došlo do oružanog sukoba između snaga lojalnih bivšem predsedniku Laurenti Gbagbo protiv novoizabranog predsednika Alassane Ouattara. Tada je došlo do upotrebe mina ali to nikada nije zvanično potvrđeno. U jednom izveštaju 2014 godine Obala Slonovače je pomenula da je pronašla zalihe protivpešadijskih mina tokom provere imovine posle tih sukoba, gde su u 2012. godini uništene 1526 mina, a između 27 jula 2013 i 28 februara 2014. godine još 277 mina.
2011:  U Izraelu su postavljene protivpešadijske mine prema granici sa Sirijom, a to se dogodilo nakon ulaska nekoliko stotina civila 15. maja 2011. godine povodom godišnjice palestinskog obeležavanja praznika "Dana Nakba". Mine su postavljene radi sprečavanja ulaska još većeg broja sumnjivih osoba, da bi se sprečio neki od mogućih terorističkih napada.
2012-2013:  U Maliju je započeo oružani sukob na severu zemlje između vladinih snaga i njenih saveznika (Francuza), protiv oružanih opozicionih grupa povezanih sa Al Kaidom u islamskom Magrebu (AKIM). Ne-državne naoružane grupe pod nazivom Pokret za jedinstvo i džihad u zapadnoj Africi potvrdili su da su postavili minska polja blizu grada Gao. Ministar spoljnih poslova Malija je optužio AKIM za korišćenje mina.
2013:  Na Nagorno-Karabahu u julu 2013. godine je vojni šef, general Movses Hakobian izjavio da su njegove snage postavile nagazne mine ove godine na jermenskom-azerbejdžanskoj granici, a upotreba je imala za cilj sprečavanje diverzantskih napada od strane Azerbajdžanskih trupe. On je takođe naveo da "zbog tekućeg sukoba sa Azerbejdžanom ... danas nismo u poziciji da se uzdržimo od upotrebe protivpešedijskih mina za odbrambene svrhe duž linije razdvajanja".
2013-2014:  U Mijanmaru to jest bivšoj Burmi došlo je do građanskog rata gde je došlo do upotrebe protivpešadijskih mina i od vladinih snaga kao i od nevladinih snaga.
2013-2014:  U Tunisu je od aprila 2013. godine prijavljena nova upotreba protivpešadijskih mina i improvizovanih eksplozivnih naprava u toku operacije u Tuniske vojske protiv islamističkih pobunjeničkih snaga u regiji Jebel Al-Cha'anby u blizini Alžirske granice.
La Ciénaga, Santa Catarina
La Ciénaga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 837 m.
Enrico Mattei
Enrico Mattei (21. april 1906 - 27. oktobar 1962) bio je italijanski demokršćanski političar i privrednik, najpoznatiji po tome što je od 1945. do smrti vodio državno naftno poduzeće ENI. Na tom se mjestu iskazao kao izuzetno vješti administrator i menadžer, učinivši ENI jednim od motora italijanskog ekonomskog buma, ali je također akumulirao izuzetnu moć učinivši ga svojevrsnom državom u državi, a sebe jednom od najuticajnijih ličnosti Prve republike. Mattei je na čelu ENI inzistirao na tome da Italija postigne energetsku nezavisnost, odnosno da energetske potrebe stvorene naglom industrijalizacijom zadovoljava iz alternativnih izvora, bilo da je riječ o prirodnom plinu, bilo o relativno jeftinoj nafti iz nedavno dekoloniziranih zemalja Bliskog istoka, bilo iz zemalja Istočnog bloka. Mattei je pred kraj života stekao izuzetno veliki broj neprijatelja, kako u američkoj vladi i njenim naftnim kompanijama (koje je prozvao Sedam sestara), tako i u Francuskoj zbog logističke podrške borcima za nezavisnost Alžira. Poginuo je padu aviona koji je službeno bio proglašen nesrećom, ali za koga danas postoji široko uvriježeno mišljenje da je riječ o atentatu.
Matteijeva smrt je 1970. godine bila predmetom istrage novinara Maura De Maura koji je tom prilikom i sam nestao bez traga, a što se tradicionalno pripisuje sicilijanskoj mafiji. Ti su događaji 1972. postali predmetom igranog filma Il caso Mattei, u kome je Matteijev lik tumačio Gian Maria Volonte.
Godine 2000. je Transmediteranski plinovod, kojim se Italija opskrbljuje plinom iz zemalja Magreba, dobio ime Plinovod Enrica Matteija.
Mehanizam sa zupčastom letvom
mini|desno|250px|Mehanizam sa zupčastom letvom mini|desno|250px|Dio upravljačkog mehanizma sa zupčastom letvom kod automobila mini|desno|250px|Schneeberg parna zupčasta lokomotiva ([[Austrija).]]
Mehanizam sa zupčastom letvom se koristi za upravljanje motornim vozilima. Kružno gibanje upravljača pretvara se u pravocrtno bočno pomicanje zupčaste letve koja je smještena između kotača i preko spojnih dijelova ih pomiče.
Upravljački mehanizam kod automobila
Upravljački mehanizam kod automobila je cjelokupni sustav pomoću kojega se upravlja zakretanjem prednjih kotača vozila i kretanja u željenom pravcu. Postoje dva osnovna tipa upravljačkog mehanizma, sa:
'Upravljački mehanizam sa zupčastom letvom se sastoji od:
Okretna sila kojom vozač djeluje na kotač upravljača prenosi se kao okretni moment na osovinu upravljača koja se nalazi u odgovarajućem kućištu, okretni moment se dalje prenosi na kardansku osovinu upravljača, zupčanik (puž) zupčaste letve, zupčastu letvu, spone upravljača, hvatište rukavaca i same kotače.
Zupčasta lokomotiva
Prije otprilike 100-tinjak godina na željeznicama su postojale i zupčaste lokomotive, koje su koristile mehanizam sa zupčastom letvom. Danas u nekim zemljama i danas su u pogonu kao turistička zanimljivost. Zupčasta vuča se koristila i u rudarstvu. Zupčasta vuča se ostvaruje odrivanjem zubaca pogonjenog zupčanika na vozilu od zupce na zupčastoj tračnici. Veličina te sile nije ničim ograničena, osim dimenzijama i izborom materijala, u kojem pogledu pak nema ograničenja. Čak ni nagib ne predstavlja nikakav problem, jer se dodavanjem protukotača spriječava spadanje pogonskog zupčastog kotača (to najčešće i nije zupčanik u konvencionalnom smislu) sa zupčaste tračnice. Takvo rješenje ujedno osigurava i točan međusobni položaj kotača i tračnice, što je preduvjet za jednoličan i pouzdan rad odnosno gibanje. Nekad se ovakav način pogona koristio u javnom željezničkom prometu u brdskim područjima, pri velikim usponima, kao i ponegdje na prvim površinskim kopovima. Zbog (pre)malih brzina kod prvih i napuštanja pružnog prometa uopće kod drugih, pao je i ovaj način pogona pomalo u zaborav.
Joe Valachi - I segreti di Cosa Nostra
Joe Valachi - I segreti di Cosa Nostra (, u međunarodnoj distribuciji poznatiji pod engleskim naslovom The Valachi Papers je italijansko-francuski biografsko-gangsterski film snimljen u režiji Terencea Younga i premijerno prikazan 1972. godine. Predstavlja adaptaciju knjige The Valachi Papers američkog publicista Petera Maasa posvećene životu Josepha Valachija, nižerangiranog pripadnika italoameričke mafije koji je prvi javno prekršio omertu (zakon šutnje) svjedočeći pred senatskim odborom o njenim kriminalnim aktivnostima. Radnja počinje u zatvoru gdje Valachi (čiji lik tumači Charles Bronson) prilikom izdržavanja kazne za trgovinu narkoticima postaje uvjeren da ga njegov šef, mafijaški vođa Vito Genovese (čiji lik tumači Lino Ventura) namjerava likvidirati te ubije drugog zatvorenika pogrešno misleći uvjeren kako je riječ o plaćenom ubici, te kako, nastojeći izbjeći smrtnu kaznu za taj zločin počinje surađivati sa FBI i daje detaljni iskaz o svom životu i mafijaškoj karijeri koji se prikazuje kroz flashbackove.
Film je producirao Dino De Laurentiis, koji je prava na ekranizaciju knjige bio otkupio nekoliko godina ranije. Prije samog snimanja je, prema vlastitom svjedočanstvu, primao niz telefonskih poziva u kojima mu se sugeriralo da odustane od projekta, a za koje je vjerovao da iza njih stoje pripadnici Mafije. Prilikom snimanja na lokacijama u New Yorku je, pak, dobio pismo sličnog sadržaja od Josepha Colomba, predsjednika Lige za italoamerička građanska prava i vođe mafijaške porodice porodice Colombo, koji je sličnu kampanju istovremeno vodio protiv mnogo poznatijeg filma Kum; nedugo potom je odlučio cjelokupnu produkciju prebaciti u Evropu, gdje je najveći broj scena snimljen u rimskim studijima Cinecitta. Usprkos toga, Joe Valachi se smatrao ambicioznim projektom. Glumačka ekipa, koju je vodio Bronson na vrhuncu popularnosti (i u kome je njegova supruga Jill Ireland tumačila lik njegove supruge na filmu), je sadržavala brojna ugledna imena, a režiser Young se hvalio da je Coppolin Kum ništa drugo "do trailer za ''Joea Valachija".
Lucije Domicije Ahenobarb (konzul 16. pne.)
Lucije Domicije Ahenobarb (Lucius Domitius Ahenobarbus, cca. 40. pne.? - 25. n.e.) bio je rimski plemić i velikodostojnik iz vremena ranog Carstva.
Joe Valachi - I segreti di Cosa Nostra
Nakon premijere je, međutim, Joe Valachi dobio porazne kritike. To se velikim dijelom odnosilo na brojne fiktivne detalje kojih nije bilo u originalnom tekstu, uključujući scenu kastracije, neke od replika koje su kasnije postale predmetom poruge, ali i scena koje se odigravaju 1920-ih i 1930-ih u New Yorku, a u kome su previše očigledni automobili, rekviziti i drugi detalji iz modernog doba, uključujući nedavno izgrađeni World Trade Center.
Lucije Domicije Ahenobarb (konzul 16. pne.)
Otac mu je bio konzul Gnej Domicije Ahenobarb, a majka Emilija Lepida. Baka mu je bila Porcija, sestra poznatog državnika Katona Mlađeg.
Još kao dijete je godine 36. pne. sporazumom trijumvira zaručen za Antoniju Stariju, kćer Marka Antonija i nećaku Oktavijana, budućeg cara Augusta. Mladost je proveo kao strastveni vozač dvokolica, a što je bila aktivnost koju su konzervativni Rimljani smatrali "nedostojnim" aristokrata. Usprkos toga je godine 22. pne. izabran za edila, a godine 16. pne. za konzula. Ahenobarb je nakon toga poslan u Germaniju gdje je na čelu rimskih snaga prešao Rajnu i prodro sve do Elbe.
Svetonije ga opisuje kao bahatog i okrutnog čovjeka, čija je sklonost sadističkom krvoproliću u gladijatorskoj areni izazvala intervenciju Augusta. Također se tvrdi da je izazvao javni skandal organiziranjem kazališnih predstava u kojima su kao glumci nastupali pripadnici i pripadnice viteškog staleža.
S Antonijom je imao troje djece - kćer Domiciju, sina Gneja koji je kasnije postao konzul i biološki otac cara Nerona, te kćer Domiciju, majku carice Valerije Mesaline.
El Zoquite (razvrstavanje)
El Zoquite ima više značenja:
River Phoenix
River Jude Phoenix (23. august 1970 – 31. oktobar 1993.) bio je američki filmski glumac. Etablirao se krajem 1980-ih kao tinejdžerska zvijezda, ali i pokazao talent i spremnost za složene uloge. Osim kao glumac, bavio se muzikom i društvenim aktivizmom, promovirajući veganstvo, zaštitu prirode i zdrav život. Zbog toga je njegova smrt od predoziranja speedballom (kombinacijom heroina i kokaina) 31. oktobra 1993. predstavljala jedan od najšokantnijih događaja u nedavnoj prošlosti Hollywooda.
Njegov brat Joaquin je nakon njegove smrti i sam postao glumačka zvijezda.
Senat (Francuska)
Senat (francuski: Sénat) je gornji dom Francuskog parlamenta. Članovi Senata biraju se posredno, a predstavljaju zastupnike teritorijalnih jedinica Republike i građana Francuske koji žive u prekomorskim posjedima. Senatom predsjeda predsjednik, kojeg među sobom biraju članovi senata. Aktualni predsjednik je Gérard Larcher. Predsjednik Senata prvi je u nasljednom redu za Predsjednika Republike. U slučaju da predsjednik umre, da ostavku ili bude smijenjen zbog zdravstvenih razloga, po Ustavu iz 1958. godine, predsjednik Senata postaje vršitelj dužnosti predsjednika. To se dosad dogodilo u dva navrata - jednom kada je ostavku podnio Charles de Gaulle i jednom kada je umro Georges Pompidou. U oba navrata, v.d. predsjednika bio je Alain Poher.
Senat je u francusku političku strukturu prvi put uveden Ustavom iz 1799. godine te je imao važnu ulogu u periodu Napoleonove vladavine. Ukinut je 1814. godine te je, kao gornji dom, zamijenjen Domom perova, što je bila posljedica obnove monarhije i vraćanja staleškog sustava. Senat je kao gornji dom vraćen 1852. godine, nakon što je ukinuta jednodomna struktura s Narodnom skupštinom. Od 1871. do 1875. ponovo je bila jednodomna strukrua, no ustavni zakoni iz 1875. vratili su Senat kao gornji dom. Senat je opstao sve do 1940. godine, kada je ukinut za vrijeme Drugog svjetskog rata. Vraćen je 1958. godine, zamijenivši tako Conseil de la République kao gornji dom.
Senat je danas općenito manje važan od Narodne skupštine, a debate u Senatu su često mirnije i znatno manje popraćene od onih u donjem domu.
Atonalisco, Mezquitic
Atonalisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1744 m.
Vigne Vecchie, Livorno
Vigne Vecchie je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
San Cayetano, Río Bravo
San Cayetano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Chuyayvo, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2118 m.
Mioska
Mioska je naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 45 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 71 stanovnika).
Demografija
U naselju Mioska živi 39 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 51,2 godina (47,4 kod muškaraca i 54,8 kod žena). U naselju ima 20 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,25.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Chuisnes
Šin je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Er i Loar koja pripada prefekturi Šartr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 815 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 166 metara (maksimalnoj 227 m, a minimalnoj 162 m).
Silla, Salerno
Silla je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 630 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 456 m.
1,2-Dihlorotetrafluoroetan
1,2-Dihlorotetrafluoroetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 171,929 Da.
Žarko Korać
Žarko Korać (Beograd, 9. marta 1947.), srpski političar i psiholog. Na Odseku za psihologiju Filozofskog fakulteta u Beogradu diplomirao je 1970. godine, a potom magistrirao i doktorirao. Predaje na Filozofskom fakultetu u zvanju docenta. Jedan je od osnivača i aktuelni predsednik Socijaldemokratske unije. Bio je zamenik premijera u Vladi Srbije između 2001. i 2003, i nakratko premijer (17-18. mart 2003.), nakon što je Zoran Đinđić ubijen. Korać je sada poslanik u Skupštini Srbije kao deo koalicije oformljene oko Liberalno-demokratske partije. Poslanik u Skupštini Srbije bio je i u periodu od 1993. do 1997, kao i od 2003. do danas.
Zapaženi su i njegovi nastupi u brojnim obrazovnim i zabavnim TV-serijama za decu (Metla bez drške, Putokaz itd.).
Robert Rossen
Robert Rossen (16. mart 1908 - 18. februar 1966) bio je američki filmski scenarist, režiser i producent, najpoznatiji po nagrađivanim filmovima All the King's Men i The Hustler.
Odrastao je u jevrejskoj porodici u New York, a prije početka filmske karijere je 1930-ih stvorio reputaciju kao uspješan dramski pisac na Broadwayu. Na rad u Hollywoodu mu je značajno uticalo članstvo u Komunističkoj partiji SAD, kojoj se priključio 1937. godine i čije je komunističke stavove nastojao "prokrijumčariti" u sadržaj svojih filmova. Godine 1945. je, pak, zbog organiziranja štrajka i druge sindikalne aktivnosti došao u sukob sa mogulom Jackom Warnerom, koji ga je javno prokazao kao komunista na samom početku makartističkih progona. Rossen je, zbog formalnog isključenja iz KP SAD 1947. godine, neko vrijeme izbjegao crnu listu te mogao dovršiti All the King's Men, ali ne i nakon što je 1951. godine pred Kongresnim odborom odbio imenovati svoje bivše drugove. Dvije godine kasnije se predomislio i imenovao 57 osoba, nakon čega je skinut sa liste. Usprkos toga, najveći dio ostatka karijere je proveo u Evropi. Umro je nedugo nakon razočaranja koje je prouzročio neuspjeh njegovog posljednjeg filma Lilith iz 1964. godine.
Crainville, Illinois
Krejnvil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.254, što je 262 (26,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Moyie Springs, Idaho
je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 718, što je 62 (9,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Emiliano Zapata, Sayula de Alemán
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Cameluz, Granja, Rincón de Romos
Cameluz, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1931 m.
Molsberg
Molsberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 457 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143266.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Molsberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 350 metara. Površina opštine iznosi 3,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 457 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Плужина (Сврљиг)
Плужина је насеље у општини Сврљиг у Нишавском управном округу, у Србији. Према попису из 2002. било је 370 становника (према попису из 1991. било је 587 становника), док према коначним резултатима пописа из 2011. године у насељу живи 252 становника, од којих сви имају стално боравиште у насељу.
Легенде о настанку имена
Постоје две легенде о настанку имена села. Према првој име је потекло од српске речи плужина, као увећано значење од именице плуг (претпоставља се да су мештани села користили огроман плуг за обраду земљишта). Према другој је у давна времена поглавар села био човек звани Пувжа, кога су, ради лакшег изговора, звали Плужа, па је по њему село добило име.
Географија
Село се налази у подножју планине чији је незванични назив Ропаљ, а чија највиша висина износи 618 метара; Од Сврљига је удаљено око 6 километара, а од Ниша око 31 километар. Занимљиво је да кроз насеље не протиче ниједна река, али да у њему постоји неколико бунара са изузетно чистом водом. Налази се недалеко од Нишевца, Вароши и Мечјег Дола.
Демографија
У насељу Плужина живи 359 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 63,7 година (63,9 код мушкараца и 63,6 код жена). У насељу има 174 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,13.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња четири пописа, примећен је пад у броју становника.
Саобраћај
До насеља се може доћи аутобуском линијом Сврљиг——Плужина (превозник Ниш-експрес).
Komen (općina)
Općine Komen (slovenski: Občina Komen) je jedna od 212 slovenskih općina od 3 545 stanovnika, administrativni centar općine je naselje Komen.
Geografske karakteristike
Teren općine Komen, leži u kraškom zaleđu Trsta, točnije iznad Monfalconea. On ima površinu od 102.7 km² na kojoj leži 35 naselja.
Naselja Općine Komen
Brestovica pri Komnu, Brje pri Komnu, Coljava, Divči, Dolanci, Čehovini, Čipnje, Gabrovica pri Komnu, Gorjansko, Hruševica, Ivanji Grad, Klanec pri Komnu, Kobdilj, Kobjeglava, Koboli, Kodreti, Komen, Lisjaki, Lukovec, Mali Dol, Nadrožica, Preserje pri Komnu, Rubije, Sveto, Šibelji, Škofi, Škrbina, Štanjel, Tomačevica, Trebižani, Tupelče, Vale, Večkoti, Volčji Grad, Zagrajec
Tijana Jurić
Tijana Jurić (Subotica, 4. maj 1999 — Bajmok, 26. jul 2014) bila je petnaestogodišnja devojčica iz Subotice. Oteta je i ubijena u noći između 25. i 26. jula 2014. godine u blizini sela Bajmoka. Poslednji put viđena je 25 minuta posle ponoći, nedaleko od Sportskog centra „Rata“ u Bajmoku, dok joj je telo pronađeno dvanaest dana kasnije, 7. avgusta, na zapuštenom smetlištu u naselju Čonoplja u opštini Sombor.
Nestanak
Prema rekonstrukciji koju je predstavio njen otac Igor Jurić, Tijana je, vraćajući se sama istim putem, išla Ulicom JNA. Na uglu ulica Tri istarske žrtve i Njegoševe srela je drugare oko pola sata posle ponoći (00.25). Na pitanje kuda se uputila, odgovorila je da ide da vrati pozajmljen duks. Nastavila je ulicom Tri istarske žrtve, prešla prugu i krenula zemljanim putem koji vodi do sportskog terena na kojem ju je čekao drug čiju je duksericu pozajmila. Kako dugo nije došla, drug sa terena krenuo joj je u susret. Tijane, međutim, nije bilo, a na zemljanom putu, stotinak metara dalje, nalazila se njena bela patika marke „konvers“ (popularno „starke“).
Potraga i istraga
Iste noći (26. jul), Tijanu je drugarica zvala na mobilni u 00.50, a u 00.57 joj poslala poruku na Fejsbuku. Pozivali su je i ostali drugari, ali odgovora nije bilo. Prema njihovom svedočenju, zvono na telefonu bilo joj je isključeno, a dva sata kasnije isključio se i sam telefon, verovatno zato što se baterija ispraznila. Već u jedan sat u noć, deca i drugi stanovnici Bajmoka počeli su da traže Tijanu po ulicama, njivama i zaseocima. Policija se u potragu uključila u 1.30. Ubrzo se uključila i žandarmerija — ispumpana je voda iz kanala pored zemljanog puta, helikopterom se nadletao atar sela, a dovedeni su i psi tragači. Pretraženo je celo selo.
Narednog dana (27. jul), Tijanin otac Igor Jurić vratio se iz Belgije, gde radi kao golmanski trener. Pored bele patike, na zemljanom putu pronađen je i veštački nokat. Pretpostavka je bila da je petnaestogodišnjakinju neko nasilno ugurao u auto, a da su patika i nokat spali dok se ona otimala. Kasnije su na noktu otkriveni otisci, za koje je utvrđeno da pripadaju osobama bliskim Tijani, te nemaju veze sa njenim nestankom. Roditelji su od prijatelja saznali da se Tijana nije upoznala ni sa kim na moru. Policija je ispitala i sve učesnike turnira koji je devojčica na dan otmice gledala, kao i druge osobe koje su mogle biti umešane u nestanak.
U ponedeljak (28. jul) lociran je signal Tijaninog mobilnog telefona dva kilometra od Mađarske. Dan kasnije (29. jul) u istragu su uključeni mađarska policija, ali i međunarodne policije Evropol i Interpol. Prema drugoj, nestala osoba ima mladež na desnoj strani iznad usne i jedva vidljiv ožiljak na bradi, kao i hirurški ožiljak na donjem delu stomaka. U sredu (30. jul) pojavile su se indicije da da je osoba koja liči na Tijanu viđena u Mađarskoj. Stanovnici Bajmoka posumnjali su da je Jurićeva možda žrtva trgovaca ljudima.
Naredni dan (31. jul) obeležila je neslana šala maloletnog lica iz Zrenjanina koje je na Fejsbuku osnovalo grupu Tijana Jurić – Kako doći do nje?. Na stranici je na nekoliko jezika ispisana poruka u kojoj se u zamenu za Tijanu traži milion dinara, te da će „otmičari“, ukoliko novac ne legne na žiro račun napisan u produžetku, devojčicu kroz sedam dana početi da muče. Međutim, stranica je ubrzo ugašena, a osnivač se izvinio, navodeći pritom da je svim srcem uz Tijanu, te da je samo želeo medijsku pažnju. Ministar unutrašnjih poslova Nebojša Stefanović izjavio je da će maloletnik odgovarati zbog uznemiravanja javnosti. Što se tiče nasumično ispisanog žiro računa, otkriveno je da on pripada vlasniku restorana brze hrane „Roštilj kod Fake“ iz Sjenice.
Petak (1. avgust) i subota (2. avgust) protekli su bez većih otkrića, uprkos intenzivnoj policijskoj istrazi. Novinari izveštavaju da retko ko prolazi ulicama Bajmoka, u kojem je Tijana nestala. Drveće i lokali oblepljeni su plakatima sa devojčinim likom. Ministar Stefanović izjavio je da su nerazjašnjeni motivi nestanka, zbog čega policija ispituje sve moguće veze, kao i šta se dešavalo prethodnih dana. Ni sledećeg dana (3. avgust) nije došlo do značajnog pomaka, sem što je objavljeno pismo koje su Tijanini drugari poslali državnom vrhu Republike Srbije. U ponedeljak (4. avgust) i dalje nisu saopšteni novi detalji istrage, ali je ministar unutrašnjih poslova Republike Srbije Nebojša Stefanović potvrdio da se istraga iz dana u dan pojačava.
Otkriće ubistva
Kasno u noć trinaestog dana potrage (7 avgust), oko pola jedan, iz vrha srpske policije objavljeno je da je uhapšen otmičar Tijane Jurić. Vest je proširena oko pola dva sa podatkom da je petnaestogodišnjakinja ubijena. Njeno telo pronađeno je u blizini Sombora, na improvizovanom smetlištu koje se nalazi uz lokalni put koji vodi od naselja Svetozar Miletić prema Čonoplji, što je 23 kilometra od mesta na kojem je oteta u Bajmoku. Ovom prilikom otkriven je podatak da je ubijena iste noći kada je i oteta (između 25. i 26. jula). U Bajmok su se hitno uputili ministar unutrašnjih poslova Nebojša Stefanović i direktor policije Milorad Veljović.
Kao ubica Jurićeve (15) označen je mesar Dragan Đurić (34) iz beogradskog naselja Surčina. Na konferenciji za novinare, zakazanoj za 10.00 (7. avgust), ministar Stefanović potvrdio je da je Đurić uhapšen u popodnevnim časovima prethodnog dana, kao i da je osumnjičeni priznao da je počinio zločin, te da je policiju odveo do mesta na kojem je pokopao žrtvu. Prema rečima ministra: ''(Prilikom privođenja) on se nalazio u svojoj mesari u Surčinu, potpuno mirno je sekao meso i ponašao se kao da se ništa nije dogodilo. Potpuno odsustvo bilo kakvog kajanja, potpuno odsustvo bilo kakvog ljudskog ponašanja.'' Mada je mesar isprva poricao otmicu, nakon što je pao na poligrafskom testiranju („detektor laži“) odlučio je da organima reda prizna i detaljno opiše zločin.
Prema ostatku Stefanovićeve priče, Đurić je Tijanu u Bajmoku udario svojim vozilom. Nakon što je devojka počela da zapomaže, uhvatio ju je za vrat, udarao, a potom ubacio u automobil, odvezao u atar i ubio. U automobilu je sa nje skinuo odeću, a telo odvezao desetak kilometara od Sombora, gde ga je i zakopao. Najavljena je obdukcija, koja bi pokazala da li je devojčica silovana. Kako Đurić nije od ranije poznavao Tijanu, niti je bilo ikakve međusobne komunikacije, za prilike konferencije za štampu nije utvrđeno da li je ubistvo pripremano ili nije, odnosno da li postoji motiv zločina. Doduše, osumnjičeni je tvrdio da je Tijanino telo pokrio nekom zemljom koju je imao u gepeku, ali je ministar napomenuo da se ona ne može dovesti u vezu sa eventualnim planiranjem ubistva.
Što se tiče Dragana Đurića, u vezi sa njim je u narednim satima otkriveno da je zaposlen u surčinskoj mesari „Ambar“, u kojoj je radio na preradi mesa poslednje dve godine. Prema svedočenju Vojice Janoševića, vlasnika ove radnje, Đurić je u vreme Tijaninog ubistva bio na odmoru. Dana 25. jula bio je u Bajmoku u poseti kumu. Pre susreta sa Tijanom popio je nekoliko pića. Kada se vratio na posao, niko nije primetio ništa čudno, jer je slabo pričao sa kolegama. Neobičnu ćutljivost primetila je i Draganova majka Makivija. Meštani naselja Aleksa Šantić, u kojem je Đurić sa majkom, ocem i sestrom živeo od rođenja, ali se desetak godina ranije odselio u Surčin, dodali su da je nekoliko sati pre odlaska u Bajmok osumnjičeni svratio na kafu kod prijatelja. U Sombor se vratio 2. avgusta, kako bi prisustvovao seoskoj slavi u Gakovu. U oba navrata nije im delovao neobično.
Posledice
Ubrzo je na Fejsbuku osnovana grupa Smrtna kazna za ubicu Tijane Jurić, koja je za desetak sati prikupila više od 50.000 fanova, dok je narednog dana, 8. avgusta, brojala i tri puta više članova. Prema izjavi administratora ove grupe, cilj stranice jeste da se uvedu strože kazne za nedela nad maloletnicima. Zasnovane su i druge grupe sa istim ciljem. U onlajn anketi u izradi uredništva Blica, na pitanje Da li ste za uvođenje smrtne kazne u Srbiji? preko 80% glasača odgovorilo je sa da. Podrška Tijani upućivana je u sa drugih društvenih mreža, poput Tvitera. Stručna javnost i advokati, međutim, novinarima su napomenuli da uvođenje ovakve kazne nije moguće, jer ona nije u skladu sa Ustavom Srbije („Ljudski život je neprikosnoven. U Republici Srbiji nema smrtne kazne.“), ali i Evropskom poveljom o ljudskim pravima, potpisanom prilikom stupanja u Savet Evrope.
Vest o Tijaninom ubistvu objavljena je i u ostatku sveta, a veliki broj ljudi i van društvenih mreža zatražio je smrtnu kaznu za počinioca. Još ranije su plakati sa slikom Jurićeve lepljeni u preko dvadeset evropskih država, a njena fotografija pojavila se na internet stranicama u preko trideset zemalja. Odmah po objavi identiteta osumnjičenog, Fejsbuk profil Dragana Đurića obilovao je pretnjama i komentarima o ubistvu.
U rodnoj joj Subotici, petak, 8. avgust, proglašen je za dan žalosti povodom Tijanine smrti. Istog dana u 17 časova održaće se i sahrana na pravoslavnom groblju u Dudovoj šumi, delu Subotice. Sat ranije služiće se opelo u crkvi Svetog Vaznesenja Gospodnjeg. Za veče (oko 19 časova) devojčini drugovi su organizovali paljenje sveća kod Zelene fontane, u znak sećanja na izgubljeni život. Za sve Bajmočane obezbeđen je besplatan prevoz.
Botoșești-Paia, Botoșești-Paia
Botoșești-Paia je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Botoșești-Paia.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 994 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Položaj LGBT osoba u Albaniji
Albanija je dekriminalizovala homoseksualnost 20. januara, 1995. godine.
Legalizacija homoseksualnosti
Godine 1994. albanska vlada je donela predlog zakona koji bi i dalje kriminalizovao homoseksualnost, sa maksimalnom kaznom zatvora smanjenom na tri godine. Međunarodna kampanja koju je pokrenula ILGA i u kojoj je Savet Evrope imao važnu ulogu, uspela je da spreči donošenje ovog zakona.
BAL
ima više značenja.
Položaj LGBT osoba u Albaniji
Legalizacija homoseksualnosti
Januara 1995. godine, albanski parlament je izglasao Krivični zakon po kome homoseksualnost više nije krivično delo.
Istopolni brakovi i registrovana istopolna partnerstva nisu priznata u Albaniji.
Društveni odnos
U Tirani ne postoji nijedan gej klub, mada ima nekoliko barova koji su poznati kao mesta okupljanja gejeva. Takođe, u Albaniji do sada nije organizovana parada ponosa LGBT osoba.
Shoqata Gay Albania, organizacija koja se zalaže za unapređenje LGBT ljudskih prava ilegalno je osnovana 1994. godine i radila je uz velike pritiske i maltretiranja od strane policije.
Prema istraživanju sprovedenom 2007. godine samo 19% ljudi podržava istopolne brakove, dok 7% podržava usvajanje dece od strane istopolnih roditelja.
Lemljenje
Lemljenje je proces spajanja dva metalna dela pomoću otopine koja se naziva lem. Lem je metal ili smesa metala niske tačke topljenja. Lemljenje se vrši lemilicom.
Lemljenje je metoda koja se u elektronici koristi za povezivanje komponenata da bi se napravilo stalno elektronsko kolo. No, nije uvek potrebno lemiti komponente da bi se napravilo kolo. Za privremena kola, isprobavanje komponenti i izradu prototipova bolje je koristiti prototipsku ploču.
Pri radu lemilice obično se koriste temperature do 370 °C. Prilikom lemljenja oslobađaju se otrovni gasovi, pa je uvek bitno lemiti u dobro provetrenoj prostoriji.
Princip rada
Lemilicom se lem rastapa dok je u kontaktu sa lemnim mestom. Rastopljeni lem natapa spoj, lemilo se povlači, a lem posle hlađenja obrazuje električnu i mehaničku vezu. Metalom se ostvaruje ne samo fizička veza žica i komponenata u kolu, već i provodljivost neophodna da bi kolo radilo.
Oprema za lemljenje
Za lemljenje su potrebne sledeće osnovne alatke:
Dodatni pribor, koristan pri lemljenju, obuhvata sledeće:
Vrh lemilice zapravo obavlja lemljenje. Vrhovi prečnika od 1,2 mm do 2,5 mm odgovaraju za većinu elektronskih poslova. Često se vrhovi ne mogu postavljati na lemilice različitih modela. Bitno je kupiti odgovarajući vrh za model lemilice. Zamenite vrh čim primetite da je počeo da se troši, rđa ili ljušti.
Vrste lemljenja
Lemljenje se može izvoditi ručno ili automatski. Pri automatskom lemljenju štampana ploča sa komponentama se potapa u basen rastopljenog lema na nekoliko sekundi, a potom izvlači. Posle hlađenja, sve komponente su zalemljene na ploču.
Crocevia-Novello, Messina
Crocevia-Novello je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 593 m.
Bitka u Teutoburškoj šumi
Bitka u Teutoburškoj šumi (, - Varov poraz) je bitka vođena u jesen godine 9|9. (verovatno od 9. do 11. septembra). U toj borbi su tri rimske legije (XVII, XVIII i XIX) sa pomoćnim trupama doživele težak poraz u iznenadnom napadu germanskih plemenskih ratnika. Rimsku vojsku je predvodio Publije Kvintilije Var, a savez germanskih plemena Arminije (Herman) iz plemena Herusci.
U bici je uništenena osmina celokupne rimske vojske, a poraz je označio kraj rimskih ambicija da svoju teritoriju prošire na desnu obalu Rajne (oblast poznata kao Magna Germanija). Cilj Rimljana je bio da skrate granice svoga carstva uspostavljajući ih na liniji Elba-Dunav. Samo mesto bitke nije pouzdano utvrđeno. Novija arheološka istraživanja sugerišu da se bitka odigrala severno od današnjeg Osnabrika.
Kada je u Rimu car Avgust čuo vesti o porazu, po zapisima rimskog istoričara Svetonija, bio je toliko potresen da je glavom udarao u zid palate vičući: (Kvintilije Vare, vrati mi legije!)
Tri legije izgubljene u ovoj bici nikada nisu ponovo organizovane.
Legenda o bici u Teutoburškoj šumi je imala veliki uticaj na nemački nacionalni pokret u 19. veku. Pobeda ujedinjenih germanskih plemena je korištena kao povod za kritiku izdeljenosti Nemačke na državice.
Almoloya, México
Almoloya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 3843 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1542 m.
Mauro De Mauro
Mauro De Mauro (6. septembar 1921 - nestao 16. septembra 1970) bio je italijanski novinar, najpoznatiji po istraživačkom radu vezanom uz neke od najvećih skandala Prve republike, kao i nikada razjašnjenom nestanku koji se tradicionalno pripisuje Sicilijanskoj mafiji.
De Mauro je odrastao u uglednoj ljekarskoj porodici, a u ranoj mladosti se opredijelio za fašizam, postavši članom vladajuće Nacionalne fašističke partije. Nakon kapitulacije 1943. godine se sa najtvrdokornijim fašistima priključio režimu Italijanske Socijalne Republike uspostavljenom na sjeveru zemlje pod njemačkom okupacijom. Tamo je postao članom paravojnih formacija koje su se borile protiv antifašističkih partizana, uključujući zloglasnu Decimu MAS koju je vodio "crni princ" Julio Valerio Borghese. De Mauro je na kraju rata 1945. zarobljen u Milanu, ali je uspio pobjeći iz zatvora te se pod lažnim imenom naseliti u Napulju. Godine 1948. je na sudu oslobođen optužbe za sudjelovanje u masakru u Ardeantinskim jamama koji su fašisti bili izveli u Rimu 1944. godine.
De Mauro je pod novim imenom nekoliko godina radio kao novinar za razne sicilijanske listove. Usprkos svoje fašističke prošlosti, zaposlio se u L'Ora, palermskim novinama u vlasništvu Italijanske komunističke partije. Tamo se iskazao kao jedan od vrhunskih novinara, pišući članke u kojima je temeljito razotkrivao ne samo aktivnosti tamošnje Mafije, nego i njenu blisku povezanost sa vladajućom Demokršćanskom strankom. Godine 1962. je u svome članku prvi objavio detaljnu kartu svih mafijaških porodica na Siciliji. Tomaso Buscetta, mafijaški vođa koji će kasnije postati pentito (pokajnik), je tvrdio da je De Mauro u tom trenutku "postao hodajući leš".
Okolonosti vezane uz De Maurov nestanak su prikazane u dokumentarnim segmentima Rosijevog filma Il caso Mattei.
CHNS
Termin CHNS ima više značenja.
Položaj LGBT osoba u Andori
Andora ne kriminalizuje homoseksualno ponašanje, mada nije poznat datum od kada. Starosna granica za stupanje u seksualne odnose iznosi 16 godina za sve parove. Andora je 2005. godine donela zakon o istopolnim partnerstvima, koji uključuje i pravo na usvajanje dece od strane istopolnih parova.
Anti-diskriminacioni zakoni
Andora zabranjuje diskriminaciju na osnovu seksualne orijentacije, mada muškarci koji imaju seksualne odnose sa muškarcima ne mogu da doniraju krv, uprkos međunarodnim konvencijama.
Istopolna partnerstva
Andora je 2005. godine donela zakon o priznavanju istopolnih parova. Istopolni parovi imaju pravo na usvajanje dece.
Los Duraznos, Santa Catarina
Los Duraznos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Los Guajes del Capire, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 445 m.
El Zorral (razvrstavanje)
El Zorral ima više značenja:
El Zorrillo (razvrstavanje)
El Zorrillo ima više značenja:
Bergagiolo, Alessandria
Bergagiolo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Bickenholtz
Bikenholc je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sarbur.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 63 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 335 metara (maksimalnoj 334 m, a minimalnoj 298 m).
El Porvenir, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2295 m.
Reli Meksiko
Reli Meksiko je utrka svjetskog reli prvenstva.
San Antonio, Sayula de Alemán
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Edward Dmytryk
Edward Dmytryk (4. septembar 1908 - 1. jul 1999) bio je američki filmski režiser ukrajinsko-kanadskog porijekla, najpoznatiji kao autor hvaljenih film noira 1940-ih, ali i kao žrtva makartističkih progona zbog kojih je kraće vrijeme završio u zatvoru. Dmytryk je 1951. godine bio zatvoren zato što je kao član tzv. Hollywoodske desetorice odbio svjedočiti pred kongresnim odborom o svojim i tuđim komunističkim uvjerenjima. Nakon što se predomislio i prokazao svoje kolege kao komunist, pušten je iz zatvora i izbrisan je sa crne liste, te je mogao nastaviti rad u Hollywood. Posljednje godine života je proveo predajući filmsku režiju na američkim univerzitetima.
Slatington, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.232, što je 202 (-4,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Te noći
Te noći je jugoslavenski igrani film snimljen 1958. u režiji Jovana Živanovića. Po žanru je kombinacija drame i filma katastrofe, a glavni protagonist inženjer koji mora pronaći način da spasi živote koje je ugrozila nesreća u rudniku.
Brabova, Brabova
Brabova je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Brabova.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1791 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Sale Marasino, Brescia
Sale Marasino je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 217 m.
Pomona, New Jersey
Pomona je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.124, što je 3.105 (77,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1,2-Difluorobenzen
1,2-Difluorobenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 114,093 Da.
Gospođa ministarka (razvrstavanje)
Gospođa ministarka može označavati:
njene adaptacije
Ninotchka
Zbog svog antikomunističkog sadržaja je u doba hladnog rata bio zabranjen za publiku u Istočnoj Evropi, a u bivšoj Jugoslaviji je premijerno prikazan tek početkom 1980-ih.