cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slagalica
Izrada
Tipične slike koje se mogu vidjeti na pazlima su scene iz prirode (planine, jezera, životinje), zgrade (dvorci, crkve) i reprodukcije umjetničkih djela. Svaka slika može poslužiti za izradu pazla pa tako neke radionice izrađuju pazleod osobnih fotografija naručitelja.
mini|lijevo|600px|Primjer pazla, atlas iz 1850, u kome su djelovi rezani po granicama država i regiona, a mora i oceani na uobičajeni način.
Način igre
Iako je pazl igra strpljenja, mogu je igrati i više igrača.
Teži način igre je da se prethodno ne zna kakvu sliku treba složiti, odnosno da se za vrijeme igre ne gleda slika (koja je obično priložena ili je na omotu).
Djelići se slažu uspoređivanjem sadržine po boji i uzorku, a zatim i po rezanoj konturi. Kod kvalitetnije izrađenih slagalica, svaki djelić je jedinstven i može se umetnuti samo na jedno mjesto.
Za lakše rješavanje koriste se razni "trikovi", kao što je gledanje u sliku i slaganje prvo rubnih dijelova (okvira), od kojih se onda slaže prema sredini.
Rafaela
Rafaela je grad u argentinskoj provinciji Santa Fe, udaljen oko 96 km od njenog sjedišta. Predstavlja sjedište departmana Castellanos. Prema popisu iz 2010. godine je imao 99.150 stanovnika.
Osnovao ga je 1881.godine Guillermo Lehmann, a gradom je službeno proglašen 1913.
Gradovi-pobratimi
Rafaela je zbratimljena sa dva grada:
Majdanpek
Majdanpek je gradsko naselje u opštini Majdanpek u Borskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 10071 stanovnik (prema popisu iz 1991. bilo je 11760 stanovnika).
Geografija
thumb|left|Majdanpek, gornji deo grada Majdanpek se nalazi u dolini reke Mali Pek, a okružuju ga planine, među kojima se ističe planina Starica.
Istorija
Majdanpek je tipično rudarski grad; da nije rudnika, uska dolina Malog Peka, nepodesna za druge oblike tradicionalne privrede - bila bi pusta, kao što je bivala uvek pusta kada je rudnik na duže vreme prestajao sa radom. Iako rudarstvo u samome mestu traje, sa kraćim ili dužim prekidima, oko 7.000 godina, današnje ime grada se prvi put pominje 1560. godine u jednom turskom dokumentu, ali u obliku Medani Pek. Ovo ukazuje na to da je u predtursko vreme rudnik bio pod srpskom vlašću, jer se u osnovi ojkonima "Medani Pek" nalazi reč med - poznati starosrpski naziv za bakar! Pod nazivom Medani Pieck naselje će se pojavljivati na evropskim kartama, i u drugim zapadnim izvorima, sve do prve polovine XVIII veka. Tada počinje postepeno da ga potiskuje konkurentni turski oblik sa osnovom na arapskoj reči madän ("rudnik, ruda"), koji je u Srbiji odomaćen u obliku majdan sa istim značenjem. Drugi deo imena grada jeste hidronim Pek, koji podstiče, prema istraživanjima Muzeja u Majdanpeku, još iz dorimskih vremena. Ime ove reke može se osnovano povezati sa grčkom rečju pékos, koja je nekada označavala ovčje runo.
Istorijske su pretpostavke da su Grci, još krajem II milenijuma stare ere, eksploatisali zlatonosne reke današnje severne Srbije, među kojima je, kao najzlatonosniji, svakako bio i Pek. A za samo ispiranje zlata Grci su koristili ovčje runo koje su polagali u korito reke. Ova drevna ispiračka tehnika, koju su Grci, prema Herodotu, preuzeli od Kolhiđana, zadržala se među stanovnicima doline Peka sve do skorašnjih vremena. Današnje ime Majdanpeka je, dakle, po poreklu istorijska mešavina starogrčkih, staroslovenskih i arapsko-turskih izraza, čije je krajnje značenje: "rudnik bakra na zlatonosnoj reci" ...
Da je Majdanpek istovremeno i drevno rudište, svedoče lokaliteti Rudna Glava i Praurija, koje arheometalurzi datuju u vreme ranog eneolita (V milenijum stare ere). Rudna Glava je nepuna 24 km jugoistočno od Majdanpeka, a Praurija se nalazi u samome krugu današnjeg rudnika.
Demografija
U naselju Majdanpek živi 7804 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,8 godina (35,0 kod muškaraca i 36,5 kod žena). U naselju ima 3631 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,77.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Kultura i obrazovanje
U Majdanpeku se svake godine, u organizaciji Centra za kulturu, održavaju međunarodne manifestacije iz oblasti likovnih umetnosti: MajdanArt i Žene slikari.
Mladi muzičari iz Majdanpeka stiču svoje prvo muzičko obrazovanje u Muzičkoj školi "Ranko Krivić".
Astatula, Florida
Astatjula je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.810 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.810 stanovnika, što je 512 (39,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Nikl(II) jodid
Nikl(II) jodid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 312,502 Da.
Hans Lindberg
Hans Ottar Lindberg (Høje-Taastrup, 1. kolovoza 1981.), danski rukometaš i reprezentacije Danske koji trenutno igra za Füchse Berlin. Svoju rukometnu karijeru započinje još kao 14-o godišnjak u lokalnom rukometnom timu Ølstykke ali na visokom nivou igra tek od 1999. za Team Helsinge. Broj pogodaka zadnje tri sezone u klubu stavile su ga na top ljestvicu danske lige po broju pogodaka i to redom: drugi, treći pa opet drugi. Prelazi u Viborg HK 2005. Počinje igrati za reprezentaciju 2003. ali nije bio na EP u Rukometu 2006. Igrao je za dansku reprezentaciju na SP u rukometu 2007. i s njima osvojio broncu ali je imao slabu minutažu. U Norveškoj na EP u rukometu 2008. igra za Dansku koja u finalu pobjeđuje reprezentaciju Hrvatske. Na Olimpijskim igrama u Pekingu igra za Dance koji osvajaju četvrto mjesto. Igra i za dansku rukometnu reprezentaciju na SP u Švedskoj 2011. godine.
U sezoni 2009/2010 je sa svojim sadašnjim timom HSV Hamburgom bio najbolji strijelac Bundes lige s 257 pogotkom a iz sedmeraca je iste sezone pogađao 135. puta što je rekord njemačke lige.
S Danskom je 2013. godine osvojio srebro na svjetskom prvenstvu u Španjolskoj. Španjolska je u finalu doslovno ponizila Dansku pobijedivši s 35:19. Nikada nijedna momčad nije izgubila s toliko razlikom kao Danci čime je stvoren novi rekord u povijesti finala svjetskog rukometnog prvenstva.
Željko Perušić
Željko Perušić, hrvatski je nogometaš, osvajač zlatne medalje na Olimpijskim igrama u Rimu 1960. godine. Preminuo je u 2017
Oberschwarzach
Oberšvarcah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Švajnfurt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.390 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9678164.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švajnfurt Oberšvarcah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švajnfurt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 278 metara. Površina opštine iznosi 25,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.390 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Satanta, Kansas
Satanta je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.133, što je 106 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rafaela (2011 telenovela)
Rafaela je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa, snimana 2010. Predstavlja rimejke istoimene venecuelanske telenovele iz 1977.
Sinopsis
Rafaela je lepa i mlada doktorka koja odlazi na specijalizaciju u bolnicu koju vodi doktor Rafael Antunes, njen otac koji ju je napustio kada je bila mala. Morelija, njegova supruga, pokušava da se otarasi devojke, jer smatra da je situacija sa njom ponižavajuća. Rafaela je odlučna da napreduje, užasnuta od života koji je provela sa majkom Karidad i svoje petoro braće i sestara koji imaju različite očeve. U bolnici ona privuče Hose Mariju, odličnog lekara, i velikog zavodnika. Ali se on odmah suprotstavi njenoj ličnosti i njihov rivalitet će se pretvoriti u atraktivnost. Međutim, Rafaela nije spremna da uđe u stabilnu vezu sa Hose Marijom, koji je ljubavnik jednoj udatoj ženi. Nakon što je shvatio da je afera bila pogrešna, on se okreće Rafaeli, ali tada se pojavi neočekivana i bolna istina, on je oženjen sa - Mirejom! Koja ga drži koja ga drži „vezanog“ za sebe zbog užasne tajne koju zna o njemu, i upravo zbog toga Hose Marija mora glumeti srećnog supruga. Rafaela se razočara u njegovu ljubav i sada zamišlja budućnost bez ljubavi, jer je ostala sama. Hose Marija mora boriti se protiv Mirejinih spletaka, a kada shvati da bez Rafaele ne može, odlučuje da je vrati po svaku cenu.
Macchie, Pescara
Macchie je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Châtillon-sous-les-Côtes
Šatijon su le Kot je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 117 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 245 metara (maksimalnoj 381 m, a minimalnoj 224 m).
Dolores, Colorado
Dolores je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
BD1052
BD1052 je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 327,292 Da.
Cwichelm od Wessexa
Cwichelm (? - cca. 636) je bio anglosaksonki kralj Gewissea, plemena u gornjem toku Temze, područja koje je kasnije postalo dio kraljevstva Wessex. Ponekad se navodi kao jedan od kraljeva Wessexa.
Anglosaksonska kronika navodi da se 614. borio protiv Velšana i "pobio njih dvije hiljade". Beda Uvaženi, pak, navodi kako je godine 626. po njegovom naređenju pokušan atentat na Edwina od Deire. Godine 628. se zajedno sa kraljem Cynegilsom borio protiv mercijskog kralja Pende; ishod nije naveden, ali se pretpostavlja da je poražen. Posljednji zapis o njemu datira iz 636. kada je navedeno da se zajedno sa Cynegilsom krstio.
Odnos Cwichelma sa Cynegilsom je predmet špekulacije historičara. Smatra se da je bio Cynegilsov rođak, a možda čak i sin, te da su njih dvojica zajedno vladali Wessexom.
The Left Hand of God
The Left Hand of God je američki igrani film snimljen 1955. u režiji Edwarda Dmytrika. Scenario se temelji na istoimenom romanu William Edmunda Barretta, a radnja je smještena u Kini za vrijeme drugog svjetskog rata. Protagonist, koga tumači Humphrey Bogart, je američki pilot koji se lažno izdaje svećenika kako bi pobjegao od gospodara rata s kojim je došao u sukob.
Cuthwine od Wessexa
Cuthwine (cca. 565 - iza 648?) je bio zapadnosaksonski princ iz dinastije Wessex. Bio je sin kralja Ceawlina, i sa njim je otišao u egzil nakon svrgavanja od strane Ceawlinovog nećaka Ceola. Historijski izvori navode da je za vrijeme Ceolove vlasti živio kao odmetnik, ali da je za vlasti Ceolovog nasljednika Ceolwulfa stvorio određenu vlast u dolini Temze. Živio je prilično dugo, uključujući vladavine Ceolwulfovih nasljednika Cynegilsa i Cenwalha. Dočekao je i godinu 645. kada je Wessex napao i zauzeo mercijski kralj Penda; Cenwalh je tada protjeran u Istočnu Angliju, a Cuthwine je naveden kao jedna od osoba koja je pregovarala sa Mercijancima. Njegovi praunuci Caedwalla i Ine su kasnije postali kraljevi; od njega i potiče i Egbert, predak kasnijih kraljeva ujedinjene Engleske.
Seaxburh od Wessexa
Seaxburh (fl. 672-674) je bila kraljica Wessexa u periodu od 672. do 674. Bila je supruga, odnosno udovica prethodnog kralja Cenwalha, koga je naslijedila nakon smrti 672. Pretpostavlja se da je umrla, odnosno prepustila vlast sljedećem kralju Aescwineu koji se prvi put spominje 675.
Ne treba je miješati sa mnogo poznatijom suvremenicom Seaxburh od Elyja, istočnoanglijskom princezom i sveticom.
Samosa
230px|mini|desno|Samosa Samosa (iz perz. سنبوساگ; sanbosag) je prženo ili pečeno tijesto s nadjevom koji može biti: začinjen krumpir, luk, grašak, leća, mljevena janjetina ili piletina i dr.. Veličina i oblik variraju, a najčešći je oblik trokuta. Često se poslužuje uz orijentalne umake. Samosa je popularno predjelo na indijskom potkontinentu, u jugoistočnoj, srednjoj i jugozapadnoj Aziji, na Arapskom poluotoku, na Mediteranu, na Rogu Afrike, u sjevernoj i južnoj Africi.
Vjeruje se, da je jelo nastalo u Centralnoj Aziji (gdje je poznato kao samsa) oko 10. vijeka. Spomenuo ga je iranski historičar Abul-Fazl Bejhaki (995. – 1077.). Samosa je postala popularno jelo u Indiji od 13. ili 14. vijeka, a proširili su ga trgovci iz regije. Amir Husro (1253. – 1325.), znanstvenik i kraljevski pjesnik sultanata Delhi, napisao je oko 1300., da knezovi i plemići uživaju u "samosi pripremljenoj od mesa, gheea (vrsta maslaca), luka i dr.". Ibn Battuta, putnik i istraživač iz 14. vijeka, opisuje samosu kao malu pitu punjenu mljevenim mesom, bademima, pistacijama, orasima i začinima.
Postoje mnoge regionalne inačice samose pod raznim imenima.
Obersinn
Oberzin je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Majna-Špesart. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.033 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9677169.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majna-Špesart Oberzin se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Majna-Špesart. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 200 metara. Površina opštine iznosi 11,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.033 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Sunčeva korona
mini|330px|Sunčeva korona snimljena tokom pomrčine Sunca 330px|minijatura|desno|Izbijanje pramenova korone 31. kolovoza 2012. Korona ( – "kruna, vijenac") obuhvaća zadnji, tj. vanjski dio sunčeve "atmosfere", ali i atmosfere ostalih zvijezda koju inače čine tri sloja; kromosfera, fotosfera i sama korona. Ona je u biti plazma koja doseže temperature više od nekoliko milijuna kelvina za razliku od fotosfere koja doseže temperature od oko 6000 K. Dio po dio korone se lagano otpuhuje u svemir tj. gubi masu i to u obliku sunčevog vjetra. Sam oblik korone se neprestano mijenja, dok joj je sjaj do oko milijun puta manji od fotosfere pa je zbog toga i teže uočljiva. Koronu najviše zapažamo za vrijeme potpune pomrčine Sunca ili posebnim teleskopom – koronografom koji blokira direktnu sunčevu svjetlost, a služi za snimanje atmosfere zvijezda i promatranje objekata poput kometa i ekstrasolarnih planeta koji kruže oko drugih zvijezda.
Jako visoke temperature korone su zbunjivale znanstvenike i u 19. stoljeću, tako da su predlagali da ona sadrži nepoznati element koronij. Ustvari, da korona ima temperature veće od 1 000 000 K otkrili su Gotrian 1939. i Bengt Edler 1941., otkrivši koronalne linije na spektru visoko ioniziranih metala (zelena Fe-XIV linija na 530,3 nm i crvena Fe-X linija na 637,4 nm).
Svjetlo s korone dolazi iz 3 različita glavna izvora, koja se nazivaju različitim imenima, iako dijele isti volume i prostor:
Fizikalna svojstva
desno|mini|300px|Crtež pokazuje oblike Sunčevog magnetskog toka za vrijeme Sunčevog ciklusa Sunčeva korona ( 1 – 3 000 000 K) je toplija za oko 200 puta od vidljive površine Sunca ili fotosfere (u prosjeku 5 800 K). Osim toga, korona je za 1 000 000 000 000 puta rjeđa od forosfere. Korona je odvojena od fotosfere s relativno tankim slojem kromosfere. Pravi mehanizam kako dolazi do tolikog grijanja korone, još nije sasvim poznat, ali se smatra da najvjerovatnije zbog induktivnog djelovanja Sunčevog magnetskog polja na plazmu u koroni (vidi: Lorentzova sila). Prije se smatralo da to nastaje zbog pritiska zvučnih valova iz unutrašnjosti Sunca, ali se pronašlo da i mlade zvijezde imaju koronu, gdje je prisutno jako magnetsko polje, pa se od te teorije sve više odustaje. Vanjski dijelovi korone stalno odlaze sa Sunca, duž otvorenih magnetskih linija, u obliku Sunčevog vjetra.
Korona nije uvijek jednoliko raspoređena po površini Sunca. Za vrijeme mirnog razdoblja, korona je više ili manje raspoređena po ekvatorijalnom dijelu, s koronalnim šupljinama na polovima. S druge strane, za vrijeme Sunčevog aktivnog razdoblja, korona je jednoliko raspoređena i po ekvatorijalnim i po polarnim područjima, iako je najispupčenija u području Sunčevih pjega. Trajanje Sunčevog ciklusa je u prosjeku 11 godina, od Sunčevog minimuma do Sunčevog maksimuma, kada se Sunčevo magnetsko polje stalno uvija (zbog diferencijalne rotacije – različiti dijelovi Sunca se okreću s različitim kutnim brzinama, ekvatorijalni pojasi se okreću brže od polova). Sunčeve pjege su aktivnije za vrijeme maksimuma Sunčevog magnetskog polja. Sa Sunčevim pjegama su povezani i koronalni lukovi, gdje se luk magnetskog polja uzdiže iz Sunčeve unutrašnjosti. Magnetski tok gura topliju fotosferu u stranu, otkrivajući "hladnije" i tamnije dijelove, koje zovemo Sunčevim pjegama.
Od vremena kada je korona bila fotografirana s visokom rezolucijom uz pomoć X-zraka, sa satelita Skylab 1973., i kasnije sa Yokhok i ostalih svemirskih instrumenata, vidjelo se da je struktura korone jako različita i složena i još je novih različitih zona zabilježeno. Astronomi obično razlikuju nekoliko područja :
Aktivna područja
desno|mini|300px|TRACE 171Å koronalni lukovi Aktivna područja su područja priključaka lučnih struktura magnetskih polova na fotosferi, koje nazivamo koronalni lukovi. Uglavnom su raspoređeni u dvije zone aktivnosti, koje su paralelne s ekvatorom. Prosječna temperatura je između 2 i 4 milijuna Kelvina, dok je gustoća od 109 do 1010 čestica po cm3.
Aktivna područja uključuju pojave koje su direktno povezane s magnetskim poljem i pojavljuje se na različitim visinama Sunčeve površine: Sunčeve pjege i fakule (svijetle mrlje) se pojavljuju u fotosferi, spikule i Hα pramenovi u kromosferi, prominencije (protuberance) u kromosferi i prijelaznom području, te Sunčeve baklje i koronalni izbačaji masa, koji se dešavaju u koroni i kromosferi (Sunčeve baklje su veoma snažne i mogu poremetiti i fotosferu). S druge strane, mirne prominencije su velike, hladnije strukture koje se opažaju kao tamni, zmijoliki Hα pramenovi na Sunčevom disku. Njihova temperatura je 5000 – 8000 K, i obično se smatraju kao obilježja kromosfere.
Koronalni lukovi
Koronalni lukovi (engl. coronal loops) su osnovna struktura magnetične Sunčeve korone. Ti lukovi su vrlo slični po svojstvima koronalnim šupljinama s otvorenim magnetskim tokom i Sunčevom vjetru. Lukovi magnetskog toka se dižu prilično s tijela Sunca i pune su sunčeve plazme. Zbog povećanja magnetskih aktivnosti u područjima s koronalnim lukovima, oni često mogu biti prethodnici Sunčevim bakljama i koronalnim izbačajima masa.
Sunčeva plazma puneći tu strukturu, je i grije sa 6000 K na oko 1 000 000 K iz fotosfere, preko prijelaznog područja, do korone. Često, Sunčeva plazma će puniti koronalni luk s jedne točke i izlaziti će s druge točke (sifon protok zbog razlike pritisaka, ili asimetrični protok zbog ostalih pogona).
Kada plazma ide gore iz podnožja prema vrhu luka, kako se uvijek dešava za vrijeme početne faze kompaktne baklje, onda to nazivamo kromosfersko hlapljenje. Kada plazma se brzo hladi, padajući dolje prema fotosferi, onda je to kromosfersko ukapljavanje (kondenzacija). Ako se plazma hladi brzo u tom području (zbog toplinske nestabilnosti), stvara tamne pramenove na Sunčevom disku ili prominencije s krakovima.
Koronalni lukovi mogu trajati sekundama (u slučaju pojave plamena), minutama, satima ili danima. Obično koronalni lukovi traju duže vrijeme, pa ih znamo kao stabilni ili mirni koronalni lukovi, gdje postoji ravnoteža izvora energije lukova i odvođenja.
Strukture velikog opsega
mini|desno|180px|Koronalni lukovi spajaju područja sa suprotnim magnetskim polovima (A) i magnetska polja s jednim polom kod koronalnih šupljina (B) Strukture velikog opsega (engl. large-scale structures) su veoma dugi lukovi, koji mogu prekriti četvtinu Sunčevog diska, ali sadrže plazmu manje gustoće od koronalnih lukova na aktivnim područjima. Ta pojava je primjećena prvi put 1968 godine. Strukture velikog opsega korone se mijenjaju u 11 godina periodu Sunčevog ciklusa i postaju jednostavne za vrijeme minimuma, kada je magnetsko polje slično bipolnom magnetu.
Međupoveznice aktivnih područja
Međupoveznice aktivnih područja (engl. interconnections of active regions) su lukovi koji spajaju područja suprotnog magnetskog polja, ali iz različitih aktivnih područja. Značajne razlike te strukture se često vide nakon baklje.
Slične pojave su i kapne trake – velike koronalne strukture koje liče na kape, s dugim vrhovima, koji natkriju Sunčeve pjege i aktivna područja. Koronalne trake se smatraju izvorima sporog Sunčevog vjetra.
Pramenove šupljine
Pramenove šupljine (engl. filament cavities) su područja koja izgledaju tamna u X-zrakama i nalaze se iznad područja gdje Hα pramenovi se primjećuju u kromosferi. Primjećene su prvi puta 1970.
Pramenove šupljine su hladniji oblaci plinova, koji lebde iznad Sunčeve površine zbog magnetskih sila. Ta područja hladnog magnetskog polja, izgledaju tamno na slikama, jer nemaju tople plazme u sebi. U stvari, magnetski pritisak i pritisak plazme moraju biti nepromjenjivi u heliosferi, da bi postojala ravnoteža: gdje je magnetsko polje jače, plazma treba biti hladnija i rjeđa. Pritisak plazme p se može izračunati iz jednadžbe stanja za idealne plinove: p = nKBT, gdje je n - gustoća čestica, KB – Boltzmannova konstanta i T – temperatura plazme. Iz jednadžbe se vidi da će se pritisak plazme smanjiti, ako se temperatura plazme smanji ili gdje se područja jakog magnetskog polja prazne. Isti fizičku pojavu možemo primjetiti kod Sunčevih pjega u fotosferi.
Svjetle točke
Svjetle točke (engl. bright points)su mala aktivna područja koja su raširena po cijelom Sunčevom disku. One su otkrivene prvi puta 1969. i nazivamo ih fakule. Područja Sunčeve površine, pokrivena sa svjetlim točkama, se mijenjanju ovisno o Sunčevom ciklusu. Temperature se mijenjaju od 1 100 000 K do 3 400 000 K. Temperature su povezane s promjenama emisije X-zraka. thumb|256px|right|Slika sa Solar Dynamics Observatory, snimljena 16. listopada 2010. Veoma duge pramenove šupljine se vide na Sunčevoj južnoj polutki
Koronalne šupljine
Koronalne šupljine (engl. coronal holes) se pojavljuju na polovima Sunca i izgledaju tamno sa X-zrakama, budući da ne zrače puno. To su velika područja Sunca, gdje je magnetsko polje s jednim polom i otvara se prema međuplanetarnom prostoru. Sunčev vjetar s velikim brzinama uglavnom izlazi iz tog područja.
UV slike koronalnih šupljina, otkrivaju male strukture, slične izduženim malim balonima, koje često lebde u Sunčevom vjetru. Izgledaju kao koronalne perjanice ili kao duge vrpce koje izlaze sa Sunčevih polova.
Mirno Sunce
Područja Sunca koja nisu dio aktivnih područja i koronalnih šupljina, se često naziva mirno Sunce (engl. quiet Sun).
Ekvatorijalna područja imaju veću brzinu rotacije od polarnih. Kao rezultat Sunčeve diferencijalne rotacije je da aktivna područja se pojavljuju u dvije grupe, paralelno s ekvatorom i njihova jačina se povećava za vrijeme maksimuma Sunčevog ciklusa, dok gotovo nestanu za vrijeme minimuma. Zato se mirno Sunce uvijek podudara s ekvatorijalnim zonama i njegova površina je manja za vrijeme maksimuma Sunčeve aktivnosti. Za vrijeme minimuma Sunčeve aktivnosti, mirno Sunce pokriva gotovo cijelo područje, osim nekih svjetlih točaka i polova, gdje su koronalne šupljine.
Promjenjivost korone
Pojave u koroni mogu biti od nekoliko sekundi do nekoliko mjeseci i možemo ih usporediti u tablici:
Sunčeve baklje
300px|mini|desno|Izbijanje pramenova za vrijeme pojave Sunčevih baklji, vidljivo u ekstremnom UV zračenju (TRACE) Sunčeve baklje se pojavljuju u aktivnim područjima i iznenada povećavaju radioaktivni tok, na malim područjima korone. To je veoma složena pojava, vidljiva u različitim valnim duljinama, prolazi kroz nekoliko područja Sunčeve atmosfere i uključuje mnoge fizičke pojave, toplinske i netoplinske, ponekad povezivanje magnetskih polja s izbacivanjem materijala. To su veoma snažne pojave, koje traju u prosjeku 15 minuta, a ponekad i jače baklje traju satima. One uključuju visoko i brzo povećanje gustoće i temperature.
Rijetko se primijete u vidljivom dijelu spektra, možemo ih vidjeti u ekstremnom UV zračenju i sa X-zrakama, i tipično kao kromosferska i koronalna emisija. Mogu se razlikovati dvije vrste: Sunčeve baklje u svom nastajanju i nestanku imaju 3 različite faze:
Koronalno izbacivanje mase
Koronalno izbacivanje mase (engl. coronal mass ejection) je povezano sa Sunčevim bakljama i prominencijama. To su golemi lukovi koronalnog materijala, koji napuštaju Sunce, putujući više od milijuna km/sat, sadrže oko 10 puta više energije od Sunčevih baklji i prominencija.
Sunčeve oluje
Priloženi filmovi su snimljeni 2003., sa satelita SOHO. Prvi video je snimljen s magnetogramima. Drugi video pokazuje fotosferu (žuta boja) s bijelom vidljivom svjetlošću. Treći video je snimljen s ekstremnim UV zračenjem i prikazuje narančastu plazmu kromosfere, dok četvrti video prikazuje koronu u zelenoj boji. Peti video prikazuje vanjsku koronu u plavoj boji.
Korone na ostalim zvijezdama
300px|mini|desno|Snimljeno s letjelice Hinode, 2007. Slika otkriva da korona ima uglavnom oblik pramenova Korone na zvijezdama su svugdje prisutne, posebno u hladnoj polovici Hertzsprung-Russellovom dijagrama. Kod mladih zvijezda korone su još svijetlije od naše.
Fizika korone
Materija u koroni, vanjskom dijelu Sunčeve atmosfere, je u stanju plazme, s vrlo velikim temperaturama (nekoliko milijuna K) i s vrlo malom gustoćom (reda veličine 1015 čestica/m3). Po definiciji, plazma je kvazi-neutralni skup čestica, koje izvode zajedničko ponašanje.
Sastav plazme je isti kao i unutrašnjost Sunca, uglavnom vodik, ali sasvim ioniziran, pa ima protona i elektrona, i mali udio ostalih atoma, s istim postotkom kao u fotosferi. Čak i teži metali, kao željezo, imaju djelomičnu ionizaciju i izgubili su gotovo sve vanjske elektrone. Povijesno, upravo ionizirano stanje željeza je omogućilo mjerenje temperature u koroni. Stanje ionizacije ovisi strogo o temperaturama.
Korona se ponaša kao plin, koji je jako vruć, ali ujedno i vrlo lagan; pritisak u fotosferi je obično 0,1 – 0,6 Pa (na Zemlji je oko 100 000 Pa). Ipak to nije plin, jer se sastoji od nabijenih čestica, koje se kreću na sve strane i različitim brzinama. Budući su elektroni oko 1800 puta lakši od protona, zato imaju i puno veću brzinu. Metalni ioni putuju puno sporije od elektrona. Prisustvo električki nabijenih čestica stvara električnu struju i jaka magnetska polja
Zračenje
Korona emitira uglavnom u području X-zraka, i može se vidjeti samo iz svemira. Za zračenje iz jezgre Sunca je prozirna i rijetko dolazi do sudara čestica iz jezgre i korone. Emisije zračenja u koroni nastaju uglavnom zbog sudaranja elektrona i protona, i jačina emisije ovisi o gustoći elektrona i protona. thumb|right|300px|Mozaik ekstremnih UV slika (snimljene s letjelice STEREO 2006.). "Lažne" boje prikazuju Sunčevu atmosferu s različitim temperaturama: 1 000 000 K(171 Å - plava), 1 500 000 K(195 Å - zelena), 60 000 – 80 000 K (304 Å - crvena) i 2 500 000 K(286 Å - žuta)
Toplinska vodljivost
Kondukcija (prijelaz) topline se javlja između vanjske toplije atmosfere u koroni i hladnijih slojeva u kromosferi i fotosferi. Prijelaz topline se obavlja uglavnom preko elektrona, budući su najbrži u koroni.
Koronalni problem zagrijavanja
Veliko nerješeno pitanje je zašto je korona toliko toplija od površine Sunca? Velike temperature zahtijevaju energiju, koja će biti prenesena iz Sunčeve unutrašnjosti do korone, po drugom zakonu termodinamike. Jednostavni prijelaz topline se ne dešava, jer je između fotosfera, koja ima temperaturu u prosjeku 5 800 K i nije moguće da ona zagrije koronu, koja ima nekoliko milijuna K. Nekoliko je teorija prodloženo, ali samo dvije imaju vjerovatnost da su istinite. Jedna je teorija grijanja valovima, a druga teorija ponovnog magnetskog povezivanja. Iako svaka teorija ima svojih nedostataka, znanstvenici misle da je rješenje negdje između te dvije teorije.
Beauregard-Baret
Borgar Bare je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Razlučivost
Razlučivost ili rezolucija veličina kojom se definira mogućnost razdvajanja/razaznavanja sitnih detalja kojom se opisuje kakvoća slike.
Kod televizora i videozapisa razlikuju se normalna (720 x 576 px) i visoka razlučivost (HD - 1280 x 720 - 1920 x 1080 px), koja se uvodi u primjenu krajem prvog desetljeća trećeg tisućljeća. Svaki monitor (od kompjutora do mobitela) ima zadanu maksimalnu razlučivost koju je moguće na njemu postići, ali je moguće koristiti i nižu.
Pojam razlučivosti (rezolucije) primjenjuje se i na druge uređaje (mikroskope, teleskope i dr.) i prikaze.
Veća razlučivost u pravilu omogućuje veća povećanja uz zadržavanje oštrine prikaza. U digitalnoj tehnici veće razlučivosti zahtijevaju značajno povećanje memorijskih kapaciteta za pohranu materijala (fotografija, videozapisa).
Aescwine od Wessexa
Aescwine (Æscwine) je bio kralj Wessexa od oko 674. do 676. godine.
Prema Anglosaksonskoj kronici Aescwine je bio daleki potomak kralja Cynrica. Prema navodima Bede Uvaženog, na prijestolje je došao nakon kraljice Seaxburh, udovice kralja Cenwalha, koja je vladala godinu dana. Cenwalhova smrt je, prema Bedi, dovela do desetgodišnjeg perioda kada su Wessexom dominirali lokalni velmože i vladari, odnosno nije bilo naročito efikasne centralne vlasti. Prema kasnijim kronikama je Aescwine vladao zajedno sa ocem koji se zvao Cenfus. Usprkos tome Aescwine je 675. uspio poraziti mercijskog kralja Wulfhherea. Umro je sljedeće godine i naslijedio ga je Centwine.
Brasolin, Padova
Brasolin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Nikola Smolenski
Biografija
Kao pisac fantastike, Nikola Smolenski je objavljivao priče za Politikin zabavnik, a mnoge njegove priče objavljene su u digitalnom obliku u okviru Projekta Rastko. U Politikinom zabavniku pisao je i tekstove vezane za popularnu nauku, a neki od njegovih tekstova našli su se i na naslovnoj strani Zabavnika. Kao saradnik Sveta kompjutera pisao je tekstove vezane za fantastiku, a 2003. godine napisao je tekst o vikijima pod naslovom Potpuna sloboda. što je bilo jedno od prvih spominjanja Vikipedije na srpskom jeziku u medijima. Smolenski je jedan od prvih aktivnih korisnika Vikipedije na srpskom jeziku na kojoj je u septembru 2003. dovršio prevod glavne strane, a u oktobru iste godine preveo je korisnički interfejs na srpski jezik, napisavši i nekoliko tekstova što se smatra početkom kontinuiranog rada na Vikipediji na srpskom jeziku. Danas je Nikola Smolenski potpredsednik i član Upravnog odbora udruženja Vikimedija Srbije koje brine o tehničkim detaljima u vezi sa Vikipedijom i drugim sestrinskim viki projektima.
Od 2002. je saradnik kulturne mreže Projekat Rastko, a radi na razvoju digitalnih biblioteka. Jedan je od osnivača grupe Naše pismo i Nacionalnog veća za srpski jezik, gde je radio na razvoju informatičkih alata za srpski jezik.
Cenwalh od Wessexa
Cenwalh, također Cenwealh ili Coenwalh (? - cca. 672), bio je kralj Wessexa u dva navrata - od oko 643. do cca. 645 te od cca. 648 do smrti.
Prema Bedi Uvaženom je bio sin prethodnog kralja Cynegilsa. Iako mu se otac bio preobratio na kršćanstvo, mladi princ je to odbio, ostavši vjeran paganstvu. Bio je oženjen za kćer Pende, kralja susjedne Mercije; kada mu je dosadila, jednostavno ju je otjerao, a što je njegov tast shvatio kao povod za invaziju. Mercijanci su zauzeli Wessex, a Cenwalh je bio prisiljen bježati na istok, gdje je pronašao utočište kod Anne, kršćanskog kralja Istočne Anglije.
Prilikom izgnanstva, koje je trajalo najkasnije do 648. godine, Cenwalh se konačno pokrstio te vratio na prijestolje. Oskudni i često proturječni podaci ne navode detalje njegovog povratka na vlast. Najvažniji događaji njegove druge vladavine su bili osnivanje biskupije Winchester, kao i pohodi Wulfhherea od Mercije.
Nakon smrti je nakratko vladala njegova udovica, kraljica Seaxburh. Nije imao sinova.
Avondale, Missouri
Avondejl je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 440, što je 89 (-16,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Highland Hills, Ohio
Hajland Hils je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.130, što je 488 (-30,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Beklamid
Beklamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 197,661 Da.
Bismarck (film)
Film je napravljen uz pokroviteljstvo nacističke vlade, koja je kroz lik Bismarcka i njegovih državničkih uspjeha nastojala implicitno sugerirati sličnosti sa Hitlerom, odnosno njegovim uspjesima koji su u vrijeme snimanja koincidirali sa padom Francuske i uspostavom njemačke hegemonije nad Evropom. Nacističkoj propagandi je trebala služiti i scena u kojoj Bismarck govori kako je za budućnost Pruske i Njemačke neophodan savez sa Rusijom, a što se tumači kao implicitno opravdavanje nacističkog pakta sa Sovjetima; ta je scena bila isječena nakon početka operacije Barbarossa sljedeće godine. Bismarck je također trebao imati i eksplicitno antisemitski sadržaj, odnosno scene u kojoj jevrejski bankari i političari Bismarcku rade o glavi, ali ih je Liebeneiner uspio izbaciti. Film je doživio veliki komercijalni uspjeh, te je Liebeneiner zahvaljujući tome dvije godine kasnije snimio nastavak Die Entlassung, gdje je Bismarckov lik preuzeo Emil Jannings, a koga kritičari danas smatraju superiornijim.
Bismarck je nakon drugog svjetskog rata bio zabranjen od savezničkih vlasti, ali je tu zabranu kasnije skinula zapadnonjemačka vlada.
Konfucije (film, 1940)
Konfucije je kineski crno-bijeli biografski film snimljen 1940. u režiji Fei Mua. Naslovni protagonist je znameniti kineski filozof Konfucije, a radnja je smještena na početak 5. vijeka pne. odnosno doba Istočne dinastije Zhou, kada je Konfucije lutao Kinom pokušavajući tadašnje zaraćene velikaše nagovoriti da prihvate i primijene njegovu filozofiju. Konfucije se često navodi kao jedno od posljednjih velikih ostvarenja tzv. perioda Usamljenog otoka kineske kinematografije, kada su kineski sineasti, koristeći eksteritorijalnost dijelova Šangaja (gdje su bili smješteni studiji), još uvijek bili van kontrole japanskih okupatora. Usprkos relativno visokom budžetu, doživio je neuspjeh, a što se tumači nevoljkošću ratom iscrpljene publike da gleda slične događaje u dalekoj prošlosti. Konfucije se godinama smatrao izgubljenim dok slučajno nije pronađen u Hong Kongu i, nakon restauracije, ponovno prikazan 2009. godine.
Nikl(II) nitrat
Nikl(II) nitrat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 182,703 Da.
Avesnes-le-Sec
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1281 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 123 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 61 metar (maksimalnoj 77 m, a minimalnoj 48 m).
Olvidarte jamás
Olvidarte jamás je američko-vencuelanska telenovela produkcijskih kuća Venevision i Fonovideo, snimana 2006.
Sinopsis
Lepa Viktorija je 20 godina provela žudeći za osvetom. Kada je bila tinejdžerka, siromašna i naivna, zaveo ju je i prevario Gonzalo Montero, sin don Gregorija, nemilosrdnog vlasnika ranča na kome je radila. Viktorija je napravila najveću grešku u svom životu kada je zatrudnila sa Gonzalom. Međutim, prekinula je trudnoću, zahvaljujući Gonzalovoj supruzi, Gladis, koja ju je fizički i psihički mučila.
Do tada poznata kao Viktorija, ona postaje Luisa, opsednuta žena koja želi da učini sve kako bi Monterovi platili za njen bol. Sada lepa, bogata i zrela žena, Viktorija se vraća u Floridu sa svojom usvojenom ćerkom Karolinom. Uspeva da dobije posao na ranču porodice Montero, a Gonsalo, Gladis i don Gregorio odmah bivaju zaintrigirani njom.
Međutim, osveta ne dolazi lako kako je Viktorija mislila, jer se ovog puta ljubav umeša u njene planove. Ona upoznaje Dijega Ibaru, zgodnog zemljoposednika, u koga se ona zaljubi. Iako je na prvi pogled dobar čovek, Dijego je veoma ogorčen, zbog nepravde koja mu je učinjena u mladosti, i očajnički mu je potrebna ljubav. Ali situacija se još više pogorčava kada Viktorijina usvojena kćerka, Karolina, ljubav svog života vidi u Alehandru, Gonzalovom sinu.
Viktorija shvata da su joj osećanja preča od osvete i upušta se u vezu sa Dijegom...
Univerzitet u Čileu
Univerzitet u Čileu (Universidad de Chile) je univerzitet osnovan 1842. godine. Univerzitet pohađa 35.619 studenata. Univerzitet u Čileu je sačinjen od 14 fakulteta i poseduje sistem univerzitetskih biblioteka i računskih centara. Rektor je Víctor Pérez Vera.
Websters Crossing, New York
Vebsters Krosing je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Parači
Parači, malobrojni iranski narod iz Centralne Azije srodan Ormurima, naseljen u nekoliko sela u dolini Hindukuša blizu Kabula u Afganistanu. Populacija im iznosi između 5000 i 6000, ali materinjskim jezikom koji ima nekoliko dijalekata, govori tek oko 600 ljudi. Sela su im: Nidžrau, Tagau, Pačaghan, Šutul i Gudžulan. Po vjeri su muslimani. Kod Parača u dolini Šutul, odnosno u njihovom ogranku Šutuli (Shutuli), značajnu ulogu igra gljiva Amanita muscaria koju sakupljaju u kasno proljeće. Koriste je kao stimulans uz prethodno kuhanje i dodavanje nekih drugih ingredijenata.
Grand Point, Louisiana
Grand Pojnt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Goran Jurić (nogometaš)
Goran Jurić (Mostar, 5. veljače 1963.) je bivši hrvatski nogometni reprezentativac.
Tijekom svoje karijere, igrao je za Velež Mostar, FK Crvena zvezda, Celta de Vigo, Croatia Zagreb, Yokohama F. Marinos, i NK Zagreb. Za Jugoslavensku nogometnu reprezentaciju nastupio je 4 puta, a za Hrvatsku nogometnu reprezentaciju nastupio je 16 puta. Bio je članom reprezentacije na svjetskom nogometnom prvenstvu 1998., gdje je Hrvatska osvojila treće mjesto. Poznato je da od 1989. boluje od dijabetesa, što ga nije spriječilo ostvariti uspješnu nogometnu karijeru.
Željko Matuš
Dr. Željko Matuš (Donja Stubica, 9. kolovoza 1935.), hrvatski nogometni reprezentativac, osvajač zlatne medalje na Olimpijskim igrama u Rimu 1960. godine.
Karijeru je započeo u lokalnim klubovima u rodnoj Donjoj Stubici, Krapini i Oroslavju. 1954. godine dolazi u Zagreb na školovanje i prelazi u NK Dinamo, s kojim u idućih desetak godina, 428 nastupa i 150 pogodaka, osvaja državno prvenstvo 1958. i tri kupa (1960., 1963. i 1965.).
1965. godine odlazi u švicarski klub Young Fellows Zürich, a 1968. u FC Zürich, u kojem ostaje do 1970. godine, kada završava profesionalnu nogometnu karijeru i poslije nastupa na dva amaterska švicarska kluba, Schwamendingen i Seebach.
Odigrao je jedini susret koji je Hrvatska nogometna reprezentacija odigrala u vrijeme dok je bila republika bivše SFRJ (12. rujna 1956. u Zagrebu, protiv momčadi Indonezije, 5:2), kada je bio i strijelac jednog od pogodaka.
Dva puta je nastupio za B-sastav jugoslavenske reprezentacije. A u 13 nastupa i 5 pogodaka za A-sastav jugoslavenske reprezentacije ulaze i nastupi na tri velika natjecanja, prvog Europskog prvenstva u Francuskoj 1960. (gdje je i debitirao za reprezentaciju, te osvojio srebrnu medalju), Olimpijske igre u Rimu 1960. (gdje je osvojio zlatnu medalju), te Svjetsko prvenstvo u Čileu 1962..
Nakon završene igračke karijere, kratko se bavio i trenerskim poslom. A postao je i ugledni doktor stomatologije.
Sunčev vetar
Mnogi fenomeni su povezani sa Sunčevim vetrom, među kojima su geomagnetna oluja, polarna svetlost, aurore i repovi kometa koji su uvek usmereni suprotno od Sunca. Kod ostalih zvezda ova pojava se naziva zvezdanim vetrom, a kod mnogih je i znatno većeg intenziteta.
Istorija
desno|mini|300px|Prikaz [[heliosfera|heliosfere i položaj Vojadžera 1 i Vojadžera 2 u odnosu na njenu granicu]] Norveški istraživač Kristijan Birkeland je 1916. prvi predvideo postojanje Sunčevog vetra. Pretpostavio je da su Sunčevi zraci i pozitivnog i negativnog naelektrisanja. Frederik Lindeman je 1919. pretpostavio da sa Sunca dolaze protoni i elektroni. Tridesetih godina 20. veka naučnici su pretpostavili da Sunčeva korona ima temperaturu od nekoliko miliona stepeni. Britanski matematičar Sidni Čapman je pedesetih izračunao svojstva gasa na takvoj temperaturi i zaključio da se toplota kroz koronu mora protezati u prostoru još dalje od Zemlje. Nemački naučnik Ludvig Birman se takođe pedesetih zainteresovao za činjenicu da kometa uvek ima rep suprotno od Sunca. Birman je zaključio da Sunce emituje stalnu struju čestica koja potiskuje kometin rep.
Eugen Parker je 1958. taj fenomen nazvao „Sunčev vetar“. Parker je pokazao da je Sunčeva korona, iako jako privučena Sunčevom gravitacijom, tako dobar provodnik da je još uvek vruća na velikim udaljenostima. Pošto jačina gravitacije opada sa udaljenošću od Sunca, spoljna koronarna atmosfera nadzvučnom brzinom beži u međuzvezdani prostor. Parker je poslao svoj rad u -{Astrofisical Journal}-, ali dvoje recenzenata su ga odbili. Rad je ipak prihvatio Čandrasekar (dobitnik Nobelove nagrade za fiziku 1983).
Sovjetski satelit Luna 1 je januara 1959. prvi put izmerio jačinu Sunčevog vetra. Koristili su scintilacione brojače i gasne jonizacione detektore. Merenje su tri godine kasnije ponovili američki naučnici koristeći sondu Mariner 2. Prvu numeričku simulaciju Solarnog vetra u Sunčevoj koroni, koristeći magnetohidrodinamičke jednačine, izveli su Pneuman i Knop 1971. 300px|desno|mini|[[Polarna svetlost -{Aurora Borealis}-]]
Jakobova kapica
Jakobova kapica (lat. Pecten jacobaeus), je vrsta jestivog morskog školjkaša iz reda bezupki, por. češljače (Pectinidae). Živi na muljevitom dnu Sredozemnoga mora gdje se smatra endemskom vrstom. Školjka je također prilično česta i u Jadranu. Jakobova kapica može plivati naglim otvaranjem i zatvaranjem ljuštura. Na taj način stvara potisak pomoću kojeg se pokreće.
Sunčev vetar
Brzina i gubitak mase
Blizu Zemlje, brzina solarnog vetra iznosi od 200 do 889 kilometara u sekundi. Prosečna brzina je 450 kilometara u sekundi. Sunce gubi oko milion tona materijala u sekundi u vidu solarnog vetra. Fuzijom Sunce gubi oko 4,5 puta više mase u sekundi.
Jakobova kapica
Ova školjka jede planktonske organizme i ostale plutajuće komadiće hrane koje dobiva iz morske vode pomoću filtriranja. Jakobova kapica je jestiva, vrlo ukusna školjka i zbog toga se komercijalno izlovljava te je dostupna u trgovinama i ribarnicama.
Sunčev vetar
Međuplanetarno magnetsko polje
mini|300px|Heliosferske struje, koje nastaju pod delovanjem Sunčevog [[rotacija|rotirajućeg magnetnog polja na plazmu u međuplanetarnom prostoru]]
Jakobova kapica
Poznata je i po tome što je njen oblik iskorišten kao motiv logotipa jedne od najvećih multinacionalnih naftnih kompanija Royal Dutch Shell ili skraćeno Shell.
Karakteristike
Školjka je lepezastog oblika. Na ljušturama školjke je vidljivo 14 do 16 rebara. Ljušture nisu jednake. Donja ljuštura je konkavnog oblika i obično je zakopana u pijesku ili mulju. Gornja ljuštura je ravna. Ljušture se razlikuju i po boji. Donja ljuštura je bijele, bež ili ružičaste boje, a gornja ljuštura je crvenkasto-smeđe boje sa svjetliljim i tamnijim šarama različitih uzoraka. Kada se otvori iz ljuštura pruža brojna ticala i organe vida. Školjka naraste do 15 cm.
Životni uvjeti i rasprostranjenost
U Jadranu nalazimo je na pjeskovitom, ljušturastom i muljasto-pjeskovitom dnu na dubini od 5-30 metara. Češća je u područjima gdje ima izvora slatke vode. Najviše je ima u Novigradskom moru, Velebitskom i Hvarskom kanalu, području Zadra i Bokeljskom zaljevu. Inače je endemska vrsta u Sredozemnom moru.
Sunčev vetar
Međuplanetarno magnetsko polje
Plazma u međuplanetarnom prostoru je odgovorna da je jačinu Sunčevog magnetnog polja, koje je oko 100 puta jače nego kada solarnog vetra ne bi bilo. Satelitska osmatranja pokazuju da je jačina Sunčevog magnetnog polja oko Zemlje oko 10-9 -{T}-.
Brzi i spori sunčev vetar
Van eklipse Sunčev vetar je stalan i brz sa brzinama 600 do 800 kilometara u sekundi. Taj vetar potiče iz Sunčevih koronalnih rupa. U ravni eklipse vetar je sporiji i često promenljiv sa brzinama od 200 do 600 kilomeatara u sekundi, a dnevno fluktuira i dva ili više puta.
Promenljivost, sunčane oluje i geomagnetne oluje
Sunčev vetar je odgovoran za oblik Zemljine magnetosfere i takvo magnetno polje snažno utiče na prilike na planeti. Nivo jonizacije i radio smetnji mogu da se pojačaju sto, pa i hiljadu puta. Ponekad i na brzi i na spori Sunčev vetar snažno deluju veliki brzi plamenovi plazme zvani međuplanetarno koronalno izbacivanje mase. To se dešava tokom velikog oslobađanja magnetne energije na Suncu. Ti efekti se nazivaju i sunčane oluje. Kod takvih sunčevih oluja veliki plamenovi plazme dolaze do Zemlje i privremeno deformišu Zemljino magnetno polje, tako da menjaju smer igle kompasa, te izazivaju jake električne struje unutar same Zemlje. Takav efekat se naziva geomagnetnom olujom. Ponekad se u takvim uslovima javljaju polarna svetlost i aurore.
Kretanje naelektrisanih čestica iz Sunčevog vetra koje se kreću duž linija magnetnog polja i u blizini polova ulaze u atmosferu izazivaju električna pražnjenja u visokim slojevima koja se zovu „polarna svetlost“ i vide se kao svetleće zavese, igrajuća svetlost, svetlucanje neba veoma vidljivo tokom polarnih noći.
Parački jezik
Parački jezik (parachi; ISO 639-3: prc), zapadnoiranski jezik naroda Parača, kojim od 5000 – 6000 etničkih, govori tek oko 600 ljudi u dolini Hindukuša, u nekoliko sela u blizini Kabula, Afganistan. Postoje tri dijalekta imenovana prema naseljima: šutul, gudžulan i nidžrau
Srodan je ormurskom [oru] i pripada omuri-paračkoj podskupini.
Kron (Titan)
Kastriranje Urana
thumb|left|190 px|Reja donosi dijete Kronu da ga pojede Kron je sin Geje, Majke Zemlje i Urana, boga neba, najmlađi od Titana. Braća su mu Kiklopi i Hekatonhiri, žena mu je najljepša Titanida, Reja. Vođa je Titana. Kad su Titani rođeni, bili su lijepi, za razliku od Kiklopa i Hekatonhira, koje je Uran zatvorio jer su ružni. Geja se naljutila i okupila Titane te dala Kronu srp da kastrira Urana. Okean je bio protiv toga. Kron je uzeo srp i kastrirao svog oca njime, bacajući njegove spolne organe u more iz kojih je nastala Afrodita, božica ljepote. Iz Uranove krvi rođeni su Giganti, potom Erinije i Melije. Također, Kron je svrgnuo titansku zmiju Ofiona koji je stezao svijet, a potom je nastupilo blagostanje. Ljudi, koji su djeca Geje i Ponta, živjeli su u miru pa je vladalo zlatno doba: ljudi tog vremena nisu imali potreba za vlašću i pravilima, jer su jednostavno svi sve činili ispravno, pa za time niti nije bilo potrebe. thumb|480 px|Giorgio Vasari: Kastriranje Urana
Oro, Vercelli
Oro je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.