cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Šušara
Svadba
Nekoliko dana pred svadbu glavni vefelj opet ponavlja istu proceduru oblačenja i ukrašavanja konja i kola i zajedno sa ostalim vefeljima odlazi da sakupi i donese potrebne stvari za održavanje svadbe. Prolazeći kroz selo od jedne do druge kuće oni pevaju svadbarske pesme i skupljaju stolove, stolice, tanjire, viljuške, kašike, noževe, stolnjake. Ovime obaveštavaju celo selo o budućem događaju.
Svadba se obično zakazuje za subotu. Do petka se sve spremi a u subotu ujutro počinje se sa samom svadbom. Prvo dolazi kum i najbliža rodbina a posle polako i ostali svadbari, svi oni se poslužuju sa paprikašom i slanim pecivima. Kum u narodnoj nošnji se posebno ukrašava sa lentom koja može imati nacionalne boje ili neka druga obeležja u zavisnosti od društvenog statusa kuma, dok ostali gosti se ukrašavaju sa cvetovima na reveru. Tradicionalno ti cvetovi su od papira.
Isto u jutarnjim satima mlada šalje dar svom izabraniku, belu vezenu košulju. Donosioci dolaze sa okićenim zaprežnim kolima i oni se primaju sa počastima. Mladoženja oblači primljeni dar i svatovi kreću ka mladinoj kući. Dolaskom mladoženje i ostalih svatova u mladinu kuću počinje ceremonijal kićenja neveste. Mlada je obučena sva u belo i prima mladoženjin krunski venac kojim je dariva i stavlja mladi na glavu. Krunski venac je simbol predavanja jedno drugome, zalog vernosti u budućem zajedničkom životu.
Posle ovoga čina svatovi se razilaze i u ugovoreno vreme se nalaze ispred crkve. Ispred crkve mlada i mladoženja po prvi put se odvajaju od svojih svatova i zajedno ulaze pred oltar. Tu se odigrava čin venčanja pred Bogom. Posle ovog ceremonijala novi bračni par, uz pratnju svadbarske muzike, odlazi u prostorije gde je mladoženja organizovao svadbeno veselje. Svatove već očekuju pripremljena peciva, rakija i vino, tada se i obavlja ceremonija primanja novog člana, mlade, u porodicu, posle koje svi počinju da se vesele pevaju i igraju.
Večera je poseban događaj sa posebnom tradicijom. Kada svi svatovi posedaju za stolove i kada se muzika utiša, kum održi govor gde se veliča mladoženjino bogatstvo i mladina lepota, posle čega vefelji prvo unose supu, što označava početak večere. Glavni vefelj recituje stih po stih predviđene recitacije i hvali hranu koju će gosti imati prilike da probaju i sve je popraćeno sa muzičkim efektima gde se gosti time animiraju. Posle supe na red dolazi pečenje, salata, kompoti i ostali prilozi glavnom jelu. Na kraju večere dolazi na red torta. Svako unošenje ovih jela je poseban događaj i sledi isti ritual hvaljenja hrane, dok se piće neprekidno troši.
Po završetku večere gosti ponovo počinju da se vesele, igraju čardaš i pevaju. Negde oko ponoći počinje igra sa maladom gde učesnici koji hoće da igraju sa maladom treba da plate manju svotu novca da bi to i uradili,a onaj koji prima novac u ime mlade glasno viče ime i prezime onogа ko je platiо za tu privilegiju.Simbolično mlada taku unosi u brak prvi zarađeni novac u zajednički život.Posle ovog čina mlada i mladoženja ustaju najavljuju svoj odlazak i sami odlaze u svoj novi dom. Tu se presvlače i mlada se oblači u narodnu nošnju gde dominiraju crvena i bela boja, dok mladoženjinom nošnjom dominira crna i bela boja. Kada je ova ceremonija obavljena novi bračni par se vraća da nastave svadbarsko veselje i tada se služe sitni kolači. Ulaskom para među svatove nastaje zadirkivanje mladih, pošto su sa ovim činom postali čovek i žena, a veselje dostiže kulminacije i traje sve do podneva sledećeg dana, nedelje. Ako neko od vefelja nije bio dovoljno jak da izdrži do ovih sati, pa je ranije otišao kući, preostali vefelji idu po njega, vezuju užetom, kite sa osušenom stabljikom kukuruza i dovlače ga nazad na svadbu (ovaj običaj se zove Kalato (Káláto) i svi gosti mogu biti predmet ovog običaja u narednim danima, dokle god ima preostale hrane). Preostalim gostima se služi kisela čorba, posle koje se gosti počinju polako razilaziti.
Zanimljivosti
Modernizovana vršidba sredinom 20. veka Među prvima 1927 g. Marina Nikola je kupio parnu mašinu u Pešti. Iste godine počeo s radom, vršenja usluga.seljacima
Dvorište osrednje bogatog domaćina u jednom selu fotografisano je 1927. godine. U prvom planu je vršalica, parna mašina koja je u to vreme tek stigla na područje Banata. Princip njenog rada bio je ovakav: okretao se veliki točak koji je preko velikog kaiša pokretao mali točak na „drešu”. Radnik je prinosio pokošeno žito, a mašina je lupala i delila žito od slame i pleve. Muškarci na snimku radili su kod vlasnika ove mašine, koji je bio bravar, kovač i rukovodio je njome. On se nalazi u samom uglu, nudi radnike rakijom. Čovek na vršalici je M.Jon,sin vlasnika mašine,a deda vlasnika ove fotografije. Muškarci su radili teže poslove: bacali snopove, denuli slamu, donosili vodu, punili džakove i ložili vatru za mašinu, dok su žene nosile plevu i sekle užad. Kosili su ručno, pa je vršidba trajala duže i do 15. avgusta. Tada je u, Šušari bila samo jedna od četiri-pet ovakvih parnih mašina u bližoj okolini, koje su seljacima olakšavalo uobičajene poslove, u selima Šušara, Izbište, Uljma i još u nekim selima.Partizani su 1945 g.ovu parnu mašinu konfiskovali,i dodelili Zadruzi.Sve vreme je radila do 1950-tih g. Kada su parnu mašinu, zamenule savremenije mašine kombajni.
Seoski turizam
Specijalnom rezervatu prirode Deliblatska peščara, nalazi se Šušara, jedino selo u opštini Vršac koje je većinski naseljeno Mađarima. Upravo zato iz Mađarske svake godine masovno dolaze organizovane ture. Seoska katolička crkva Sveti Laslo raspolaže i sa smeštajnim kapacitetom od 40 postelja, a i većina kuća u selu otvorena je za smeštaj turista. Poslednja kuća u selu do staza zdravlja kroz Deliblatsku peščaru dom je Šandora i Rozalije Alfeldi i uvek je otvorena za sve posetioce. Oni redovno u svom domaćinstvu ugošćavaju đačke ekskurzije iz okolnih gradova, kao i slučajne prolaznike. Kuća je novija, ali je zanimljivo da je sazidana oko furune iz stare kuće podignute pre više od veka. Šandor kaže da se domaće cipovke hleba, kiflice ili langoš (pogače na koje se maže mast i aleva paprika) jedino u takvoj peći mogu pravilno ispeći, a da zimi ništa bolje od nje ne može da greje. Na trpezi i na posluženju gostima jedino su domaći proizvodi. Šušara vikendima duplira broj stanovnika - vikendaša, jer je poznata i kao vazdušna banja, pa je namera da se i taj vid turizma uredi kako se ne bi narušila tradicija i očuvala ambijentalna sredina. Takođe, sa „Vojvodina šumama” dogovoreno je da objekti kojima gazduju budu celina jedinstvene turističke ponude, prvenstveno Lovačka kuća „Flamunda”, jedna od najstarijih i najreprezentativnijih u regionu gde svake godine 14. februara meštani organizuju tradicionalni „Lovački bal” koji okupi više stotina gostiju. Slave se podjednako i Sveti Trifun i Sveti Valentin.
SPORT
FK Hajduk osnovan je 1953. godine, a Mihaj Fekete, sekretar kluba kaže: Te 1953. godine Andraš Vaštag, s njegovom braćom i još nekoliko mladića rešio da loptanje, jedinu zanimaciju u selu, ozvaniči osnivanjem kluba. I uradili su to začas, bez mnogo formalnosti.
Fudbalsko Sportsko društvo Hajduk –Šušara osnovan 1953 i danas se takmiči u južnobanatskoj ligi 2009. godine FK Hajduk osvaja opštinki kup,prvi put u svojoj istoriji.
Mesto: Deliblatska peščara,selo Šušara domaćin  (" vidi galeriju slika" ) GPS koordinate: N 44 55. 817 E 21 08. 893 Subota 6.3. i Nedelja 7.3. 2010. g. održano je dvodnevno takmičenje u orijentiringu „Deliblatske peščare u Šušari” na kome učestvovalo oko 400 takmičara, uzrasta od 16 do 60 godina iz devet zemalja. Ovo je bila dobra prilika da se promoviše ovaj sport. Želimo da se što više mladih uključi u orijentiring, jer je to još jedna prilika da svoje slobodno vreme provedu u otvorenom prostoru i steknu određena znanja koja će im kad-tad zatrebati.
Teren:
Duga:
Centralni deo karte obuhvata Zagajičko brdo, otvoren predeo koji je pod uticajem vetra oblikovan u nestvarno lep reljefni oblik, retko viđen u ovom delu Evrope. Veliki grebeni i duboke pravilne kotline karakterišu ovaj predeo. Teren je otvoren sa mestimičnom vegetacijom. Ovakav teren pruža izuzetne mogućnosti traserima staza za duge “route-choice” deonice.
Nagrade:
Za tri prvoplasirana u svim kategorijama dodeljene su medalje kao i prigodne nagrade sponzora.
Lovačka Galerija 2
Lovačko društvo osnovano 1910 g. sada slavi stogodišnjicu postojanja.
Lovačko društvo Šušara raspolaže: Od stanovnika životinjskog carstva peščare, ovom prilikom izdvajamo prisustvo: vuka, jelena, srne, divlje svinje, fazana lisica, zeca. Prirodne karakteristike i jedinstvenost ovog kraja čine ga pogodnim za rekreaciju, lov.
Demografija
U naselju Šušara živi sad 296 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,9 godina (39,3 kod muškaraca i 42,5 kod žena). U naselju ima 139 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,71.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Reference
Koriščena Literatura
.
McKenzie, Alabama
McKenzie je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 530 stanovnika.
NGC 965
NGC 965 je spiralna galaksija u zviježđu Kit. Otkrio ju je američki astronom Ormond Stone 1886. godine. Sovjetski/ruski astrofizičar Vorontsov-Velyaminov B. i Arhipova V. P. su u katalogu "Morphological Catalogue of Galaxies" zapisali da NGC 965 deluje kao da se radi u stvari o dve galaksije koje su u kontaktu i čija struktura je veoma izmenjena zbog toga.
Standardni kineski
Standardni kineski može se odnositi na sledeće:
Joakimfest
Festival je dobio ime po Joakimu Vujiću, direktoru prvog srpskog teatra osnovanog u Kragujevcu 1835. godine. Domaćin Festivala je Knjaževsko-srpski teatar, a glavni pokrovitelj Grad Kragujevac.
Razvoj
mini|levo|300p|[[Knjaževsko-srpski teatar]] Internacionalni pozorišni festival – JoakimInterFest, dobio je ime po jednoj od najznačajnijih ličnosti srpskog teatra, Joakimu Vujiću (1772–1847). Pisac, komediograf, prevodilac, putnik i upravnik prvog srpskog pozorišta osnovanog u Kragujevcu, tadašnjoj prestonici Srbije 1835. godine, Joakim Vujić je istovremeno i najkontroverznija i najintrigantnija ličnost srpske pozorišne istorije. Njegov slobodarski duh, impozantan broj dela, koji je za sobom ostavio i sve ono što je uradio za početke razvoja organizovanog teatarskog života u Srbiji, doneli su mu epitet – „otac srpskog teatra”.
JoakimInterFest je osnovan je 2006. godine na inicijativu tadašnjeg direktora Knjaževsko-srpskog teatra, reditelja Dragana Jakovljevića, a uz veliko razumevanje i podršku Grada Kragujevca. Tadašnje uprave, teatra i Grada Kragujevca, prepoznale su potrebu za jednim internacionalnim pozorišnim festivalom koji bi unapredio pozorišni život na ovom prostoru, a vernoj kragujevačkoj publici i uposlenicima ovog teatra pružio uvid i informacije u nove pozorišne tokove. Tako je upravo Knjaževsko-srpski teatar, sa svojom značajnom tradicijom, postao pokretač više no potrebne teatarske razmene, kojom se intezivirao taj segment pozorišnog života u ovom delu Srbije, južno od Beograda.
Dragan Jakovljević je, uz značajnu pomoć teatrološkinje i pozorišne kritičarke Dragane Bošković, selektorski posao obavljao sve do 2011. godine. Od 2012. selektori (ujedno i umetnički direktori) su birani na najmanje dve godine. Svojim selekcijama, značajan doprinos festivalu, dali su: Goran Cvetković (2012–2014), Željko Jovanović (2015. i 2016), Miloš Latinović (2017. i 2018) i Slobodan Savić (2019. i 2020).
Početkom 2019. godine izborom kritičara Slobodana Savića, na mesto selektora i umetničkog direktora, festival menja naziv u Joakimfest (2020), a selektor Savić zalaže se za koncept veće internacionalne prepoznatljivosti. Nažalost, situacija sa pandemijom virusa kovid 19, sprečila ga je da u potpunosti realizuje sve svoje ideje i planove.
Joakimfest je festival savremenog, modernog, estetski, tematski i poetički referentnog pozorišta, koji izborom predstava nastoji da bude vidljiv ne samo u lokalnoj zajednici no i u širem regionu.
Joakimfest slavi i neguje estetski sofisticirano, društveno odgovorno, subverzivno i emancipatorsko pozorište koje se hvata u koštac s gorućim problemima i fenomenima vremena i sveta u kojem živimo.
Od osnivanja Festivala do danas, na Joakimfestu je izvedeno preko 140 predstava iz 25 zemalja sveta u kojima je učestovalo više od 700 pozorišnih stvaralaca. Tokom svih ovih godina, Festival s podjednakom pažnjom prati, kako afirmisane autore i autorke internacionalne i domaće pozorišne scene, tako i i one mlade pozorišne stvaraoce, koji upravo u Kragujevcu, na Joakimfestu, dobijaju podršku i mogućnost svoje šire umetničke afirmacije.
Tročlani međunarodni žiri dodeljuje dve nagrade na Festivalu: Gran pri „Joakim Vujić“ za najbolju predstavu u celini i Specijalnu nagradu grada Kragujevca.
Domaćin i organizator Festivala je Кnjaževsko-srpski teatar, a glavni pokrovitelj Grad Кragujevac.
Nagrade
Gran pri „Joakim Vujić“ za najbolju predstavu u celini
Železnička stanica Inđija
Železnička stanica Inđija se nalazi 1km od centra grada. Redovno je stajalište brzih i putničkih vozova. Nastavlja se u jednom smeru prema Bešci, u drugom smeru prema Beogradu, a u trećem smeru prema Zagrebu.
Joakimfest
Nagrade
Specijalna nagrada grada Kragujevca mini|300px|Revizor, Teatar komedije iz Bukurešta
Festivali
Selektor: dr Miroslav Miki Radonjić, teatrolog
Žiri:
Đorđi Jolevski – glumac i reditelj (Severna Makedonija), predsednik žirija
Željko Jovanović – pozorišni kritičar i književnik (Srbija)
Ana Todorović – glumica (Srbija)
Najbolja predstava:
Pristanak  po tekstu Nine Rejn, režija: Nebojša Bradić / Atelje 212 / Srbija
NGC 968
NGC 968 je galaksija u zviježđu Trokut.
Fonterossi, Chieti
Fonterossi je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Damaspija
Damaspija (perz. Jāmāspi ) je bila perzijska kraljica odnosno žena Artakserksa I., vladara Perzijske Monarhije. Iz njihovog braka rođen je Kserkso II., legitimni nasljednik Artakserksa I. Damaspija je najvjerojatnije bila etnička Perzijanka.
Prema grčkom historičaru Kteziju, kralj Artakserkso I. i njegova žena poginuli su istog dana 424. pne. najvjerojatnije za vrijeme vojne ekspedicije, nakon čega su njihova tijela odnešena u Perziju. Kserkso II. nasljedio je oca, no nakon samo 45 dana ubio ga je polubrat Sogdijan.
Kratki sadržaji antičkih djela što ih je obrađivao Focije I. jedini su izvor koji spominje Damaspiju. Dokumenti iz Babilona koji datiraju iz doba vladavine Artakserksa I. spominju „kraljičinu kuću“ no nije pouzdano odnosi li se to na njegovu ženu Damaspiju, ili na majku Amestriju.
Lowesville, North Carolina
Louesvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.945, što je 1.505 (104,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Avondale, Louisiana
Avondejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.954, što je 487 (-9,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Telebojci
Telebojci (Τηλεβόαι, Tēlebóai) bili su, u grčkoj mitologiji, pleme koje je živelo u Akarnaniji. Njihov predak bio je navodno neki Teleboj, sin Pterelajev i brat Tafijev, eponim Tafljana. Pošto su neko vreme živeli u kopnenoj Grčki, Telebojci su se preselili na ostrvo Tafos, na kojem su već živeli Tafljani, narod koji je bio s njima srodan. Odatle su ta dva naroda preduzimala piratske napade po celoj Grčkoj, a imena "Telebojci" i "Tafljani" kasnije su se upotrebljavala da označe uopšte žitelje Tafosa. U Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci činjenica da za stanovnike Tafosa postoje dva imena pripusuje se tome što je prvo naselje na ostrvu utemeljio Tafije, ali je on sam stanovnike nazvao Telebojcima zato što je "otišao daleko od svoje domovine" (τηλοῦ τῆς πατρίδος ἔβη), jer pisac to ime izvodi iz priloga τηλοῦ ("daleko") i glagolskog oblika ἔβη ("otišao"). Prema mitu, Tafljani i Telebojci usmrtili su braću Alkmene (sa kojom su oba ta naroda bila povezana), a taj je zločin osvetio njen suprug Amfitrion tako što je razrušio njihova naselja uz pomoć Beoćana, Lokriđana i Fokiđana.
Charnay-lès-Mâcon
Šarne le Makon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 6739 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 536 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 196 metara (maksimalnoj 310 m, a minimalnoj 179 m).
Westmount (Quebec)
Westmount je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 19.931 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 19.931 stanovnika, što je za -2,7 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 20.494 žitelja.
Arzarello-Marconi, Padova
Arzarello-Marconi je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Standardni kantonski jezik
Standardni kantonski jezik je prestižni oblik kantonskog ogranka kineskog jezika, na osnovu Guangdžouvog (grad Kanton) akcenta kantonskog dijalekta od Jue kineskog jezika. Iako nije u potpunosti standardni jezik, ima dobro razvijenu književnost, ima široku primenu u novinama, na televiziji i radio emitovanju, u oba klasičnoj i popularnoj muzici, i koristi se u polu-zvaničnom vladinskom i obrazovnom kapacitetu u Hong Kongu i Makaou.
Logaritam
thumb|315px|Logaritmi različitih osnova: crveni je za osnovu e, zeleni za osnovu 10, a ljubičasti za osnovu 1.7. Logaritmi svih osnova prolaze kroz tačku (1,0).
U matematici logaritam je funkcija koja određuje eksponent u jednačini bn = x. Logaritam je inverzna funkcija u odnosu na eksponencijalnu. Obično se piše kao logb x = n. Primer:
Negativni logaritam se piše kao n = −logb x; primer njegove upotrebe je u hemiji gde predstavlja koncentraciju vodonika (pH vrednost).
Antilogaritam se koristi da označi funkciju inverznu logaritmu (eksponencijalna funkcija, odnosno stepenovanje). Piše se kao antilogb(n) i znači isto što i bn.
Dvostruki logaritam je inverzna funkcija dvostruke eksponencijalne funkcije. Super logaritam ili hiper logaritam je inverzna funkcija super eksponencijalne funkcije. Super logaritam za x raste sporije i od dvostrukog logaritma za veliko x.
Diskretni logaritam se pominje u teoriji konačnih grupa. Veruje se da je za neke konačne grupe diskretni logaritam veoma teško izračunati, dok je diskretne eksponencijale veoma lako izračunati. Ova asimetrija ima primene u kriptografiji.
Logaritamska i eksponencijalna funkcija: inverzne funkcije
Za svaku osnovu (b u bn), postoji jedna logaritamska i jedna eksponencijalna funkcija; one su inverzne funkcije. Za bn = x:
Upotreba logaritamske funkcije
Funkcija logb(x) je definisana kada je x pozitivni realni broj i b pozitivni realni broj različit od 1. Pogledati logaritamske jednačine za nekoliko pravila u vezi logaritamske funkcije. Logaritamska funkcija može biti definisana i za kompleksne argumente. Ovo je objašnjeno na strani prirodnog logaritma.
Za cele brojeve b i x, broj logb(x) je iracionalan (tj. ne može se izraziti kao razlomak dva cela broja) ako b ili x ima prost faktor koji drugi nema (tj. ako im je najveći zajednički delilac 1, a i b i x su veći od 1). U nekim slučajevima, ovu činjenicu je veoma lako dokazati. Na primer: ako je log23 racionalan broj, tada bismo imali log23 = n/m za neka dva pozitivna cela broja n i m, iz čega bi važilo 2n = 3m. Međutim, poslednja jednačina je nemoguća jer je 2n paran broj, a 3m neparan broj.
Promena osnove
Iako postoji nekoliko korisnih jednačina, najvažnija za upotrebu kalkulatora je naći logaritam sa osnovom različitom u odnosu na onu ugrađenu u sam kalkulator (obično su ugrađene loge i log10). Da bismo našli logaritam sa osnovom b koristeći neku drugu osnovu k:
Sve ovo ukazuje da su sve logaritamske fukcije (bez obzira na osnovu) slične jedna drugoj.
Upotrebe logaritamske funkcije
Logaritmi su korisni u rešavanju jednačina gde je nepoznat eksponent. Logaritmi imaju prost izvod, tako da se često koriste kao rešenja integrala. Dalje, veliki broj jedinica u nauci se izražava preko logaritama drugih jedinica; pogledati logaritamsku skalu za objašnjenje i listu jedinica.
Lakše računice
Logaritmi prebacuju fokus sa običnih brojeva na eksponente. Dokle god se ista osnova koristi, ovime su neke operacije olakšane: Pre upotrebe elektronskih kalkulatora, ovo je činilo teške operacije sa dva broja lakšim. Jednostavno bi našli logaritam oba broja (za množenje i deljenje) ili samo prvog broja (za korenovanje ili gde je jedan broj već eksponent) u logaritamskoj tablici i izvršili prostiju operaciju nad njima.
Matematička analiza
Za izračunavanje izvoda logaritamske funkcije, koristi se sledeća formula gde je ln prirodni logaritam, tj. sa osnovom e. Puštajući da b = e:
Može se videti da sledeća formula daje integral logaritamske funkcije
Istorija
U početku, Neper je logaritme zvao "veštačkim brojevima", a antilogaritme "prirodnim brojevima". Kasnije, Neper je formirao reč logaritam, zvučnu kovanicu koja je trebala da označi odnos: λoγoς (logos) i αριθμoς (arithmos) što predstavlja broj. Termin antilogaritam je uveden pred kraj 17. veka i, iako se nikada nije preterano koristio u matematici, postojao je u tablicama dok nije izašao iz upotrebe.
Logaritamske tablice
Bridžs je 1617. godine objavio prvu tablicu logaritama sa osnovom 10 svih celih brojeva do 1000 sa tačnošću do osam decimalnih mesta. Nastavio je 1624. u delu Arithmetica Logarithmica sa tablicom koja je sadržala logaritme svih celih brojeva od 1 do 20.000 i od 90.000 do 100.000 sa tačnošću od četrnaest decimalnih mesta, kao i uvod u kome su teorija i upotreba logaritama u potpunosti razvijeni. Interval od 20.000 do 90.000 je popunio Adrijan Vlaku (Adrian Vlacq), holandski računar, ali u njegovoj tablici, koja se pojavila 1628, logaritmi su dati na samo deset decimala.
Kalet je 1795. dao logaritme od 100.000 do 108.000 sa tačnošću do osme decimale. Jedina bitna ekstenzija Vlakuove tablice je dao Sang 1871. čija je tablica imala logaritme svih brojeva do 200.000 na sedam decimala.
NGC 969
NGC 969 je galaksija u zviježđu Trokut.
Goldkronach
Goldkronah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Bajrojt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.632 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9472143.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bajrojt Goldkronah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bajrojt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 443 metra. Površina opštine iznosi 23,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.632 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 156 stanovnika/km².
KK Dubrava
KK Dubrava je hrvatski košarkaški klub iz zagrebačkog kvarta Dubrave.
Kosmartidena
Jedini historijski izvor o njenom životu je grčki historičar Ktezije, čija je djela u sažecima prepisivao carigradski patrijah Focije I. U tim djelima spominje se kako je nakon smrti Artakserksa I. zavladala borba za tron u kojoj su sudjelovali njegovi sinovi Kserkso II., Sogdijan, te Kosmartidenin sin Darije II.. Njegova polubraća Kserkso II. i Sogdijan bili su sinovi drugih Artakserksovih žena; Damaspije odnosno Alogine. Sin Kosmartidene prošao je najbolje u borbama za tron, jer je Perzijskom Monarhijom vladao gotovo 20 godina (423. – 404. pne.) dok su prethodna dvojica vladala svega 45 dana, odnosno šest mjeseci.
KK Dubrava
Povijest
1988./89. izborila je jedinstvenu Hrvatsku ligu u kojoj je igrala dvije sezone. Klub je od 1993. do 1996. nosio ime sponzora Benstona, a 2000./01. ime sponzora Done. 1996. je prvi put zaigrala u europskim kupovima.
Poznati treneri
Usponu u vrh hrvatske košarke pridonijeli su: Marin Zirdum, Hrvoje Vlašić, Davor Vučković, Davor Šestak, Joško Pulja, Mladen Starčević, Boris Gnjidić, Tonči Mašina, Jakša Vulić, Srećko Medvedec,Nikola Kessler, Darko Krunić i drugi.
Međunarodna natjecanja
Dubrava je u šest sezona sudjelovala u Kupu Radivoja Koraća po nazivima Benston i Dona Dubrava. Rezultati su prikazani:
Logaritam
Logaritamske tablice
Brigs i Vlaku su takođe objavili originalne tablice logaritama trigonometrijskih funkcija.
Pored pomenutih tablica, velika kolekcija pod imenom Tables du Cadastre je konstruisana pod vođstvom Pronija, sa originalnim računicama, pod patronatom francuske republičke vlasti oko 1700. godine. Ovaj rad, koji je sadržao logaritme svih brojeva do 100.000 na devetnaest decimala i brojeva od 100.000 do 200.000 na dvadeset četiri decimale postoji samo u rukopisu u pariskoj observatoriji.
Današnjim studentima koji imaju mogućnost korišćenja računara i elektronskih kalkulatora, rad koji je uložen u ove tablice je samo mali indikator velike važnosti logaritama.
Algoritam
Da bi se izračunao logb(x) ukoliko su b i x racionalni brojevi i x ≥ b > 1:
Neka je n0 najveći ceo broj takav da je bn0 ≤ x ili, onda
Ovaj algoritam rekurzivno primenjen daje verižni razlomak
McMullen, Alabama
McMullen je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10 stanovnika.
Logaritam
Algoritam
Dati logaritam je za uglavnom iracionalan za većinu ulaznih promenljivih.
Anabaza
mini|desno|320px|Pohod Ksenofonta i grčkih plaćenika
Anabaza (Ἀνάβασις = "uspinjanje") djelo je grčkog pisca Ksenofonta. Na poziv prijatelja Proksena Ksenofont je sudjelovao u pohodu Kira Mlađega 401. pne. protiv Artakserksa II.. Događaje s puta kao i Kirovu smrt i povratak Grka u domovinu opisuje u ovom djelu. Anabaza ima sedam knjiga, a ime je dano prema prvoj knjizi u kojoj se opisuje ključna bitka kod Kunakse. U ovoj bici Kir je poginuo, a grčke plaćenike, njih deset tisuća, pod zapovjedništvo je uzeo Ksenofont. U ostalih sedam knjiga Ksenofont samog sebe veliča kako je zaslužan za uspješan povratak Grka u Grčku pa o sebi govori u trećem licu. Djelo je izdao pod pseudonimom Temistogen Sirakužanin te je tako Ksenofont prvi pseudonimni pisac.
Sadržina
Kir, koji je bio satrap Lidije, razočaran je što nije odabran da na prijestolju naslijedi svoga oca, Darija II, iako mu je bio omiljeni sin. Prema Ksenofontu, Kirova ozlojeđenost prema njegovom bratu Artakserksu II dodatno se pojačala kad ga je ovaj, ubrzo nakon stupanja na prijestolje, dao uhititi pod lažnom optužbom za kovanje urote. Kir je pripremio pohod protiv Artakserksa i unajmio vojsku od deset tisuća grčkih najamnika. Ksenofont opisuje dugi marš ovih "Deset hiljada", u kojem je i sam sudjelovao na poziv svog prijatelja Proksena, od Sarda do Kunakse kod Babilona 401. pne. Put je nakratko prekinut jer su djelovi grčke najamničke vojske odbili krenuti dalje kad su saznali pravi cilj rata, koji se dotada skrivao od njih. No, većina je krenula dalje i s carevom se vojskom sukobila u bici kod Kunakse; u toj je bici Kir poginuo, a njegovi su se vojnici koje je bio prikupio iz azijskih oblasti svi razbježali. Poraz je potresao i grčke najamnike, no ipak su odbili Artakserksove pozive na predaju. Njihovo je očajanje dodatno poraslo kad je satrap Tisafern, koji je u pregovorima zastupao Artakserksa, namamio grčke zapovjednike u svoj tabor i tamo ih sve dao usmrtiti. Tad se grčka najamnička vojska, na Ksenofontov prijedlog, reorganizirala i napravila plan povratka. Hirisof je preuzeo komandu nad prednjim dijelom vojske, dok je Ksenofont vodio pozadinu, koja se nalazila u opasnijem položaju. U knjizi se na više mjesta ističe kako su Ksenofontovi savjeti, hrabrost i mudrost omogućili grčkoj vojsci da se, nakon dugog putovanja, velikih teškoća i oštrih sukoba u armenijskim planinama, naposljetku dokopa Crnog mora. Znamenit je opis scene gdje se Grci uspinju na planinu Tehes (danas Madur) i, konačno ugledavši more, stanu uzvikivati::
A kad su se prvi vojnici popeli na goru i more ugledali, nastade silna vika. Kad su to čuli Ksenofont i stražari zaleđa, pomisle da spreda napadaju drugi neprijatelji, jer su ih pozadi gonili stanovnici one ognjem opustošene zemlje, i nekoje između njih ubili iz zasede stražari zaleđa, a nekoje uhvatili žive i zaplenili oko dvadeset štitova od kosmate, sirove goveđe kože. Kad se vika sve jače i bliže čula, pa oni koji bi svaki put nadošli trčali onima koji su neprestano vikali, te graja bivala sve jača ukoliko ih je više dolazilo, pomisli Ksenofont da se bogzna šta dešava, pa uzjaše konja i s Likijem i njegovim konjanicima pohita u pomoć. I doskoro čuju gde vojnici viču i jedan drugome dovikuju "more, more!" .
Stigavši u Trapezunt, grčku koloniju na Crnom moru, Grci su više-manje bili na sigurnom, no pred njima je i dalje bilo teškoća, ukljućujući i neslogu koja je među najamnicima izbila pred njihov dolazak u Bizant. Nakon što su jednu zimu proveli i službi odriskog kralja Seuta II u Trakiji, Ksenofont je komandu nad preostalim vojnicima iz "Deset hiljada" predao Spartancu Tibronu, koji ih je unovačio za rat protiv Perzije.
Ocjena
Ksenofontovo je pripovijedanje u Anabazi vrlo jasno i jednostavno i izmjenjuje se s razmišljanjima i umetnutim govorima. Zanimljivi su njegovi opisi ključnih historijskih osoba ― Kira i grčkih vojskovođa, koji pripadaju među prve pokušaje sažetog individualnog portreta s istaknutim ključnim crtama ličnosti. Ovim su se djelom Grci prvi put upoznali s nekim perzijskim oblastima, kao i s određenim slabostima ovog golemog carstva. Opisi okršaja grčke vojske u povlačenju s neprijateljima i bitaka s barbarskim plemenima ne uzdižu ovo djelo na razinu vojne historije, pa se tako takva ne može usporediti s Cezarovim Komentarima; zapravo, oni djelovi Anabaze u kojima se opisuju vojni pokreti nisu uvijek kasni, a nema ni dokaza da je Ksenofonr posjedovao osobitu nadarenost za ratno umijeće, bez obzira na sposobnosti koje je eventualno pokazao kao zapovjednik jednog odreda vojske u povlačenju. Premda Anabaza nije pravo historiografsko djelo, nego više pripada korpusu memoarske literature, ona je ipak važna jer donosi obilje podataka o geografiji i etnografiji Male Azije, kao i o ratnom umijeću tadašnjeg vremena.
Charolles (Saona i Loara)
Šarol je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3 392 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 170 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 327 metara (maksimalnoj 355 m, a minimalnoj 272 m).
Alfa,N-DMT
Alfa,N-DMT je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 188,269 Da.
Gößweinstein
Gesvajnštajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Forhhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.055 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9474129.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Forhhajm Gesvajnštajn se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Forhhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 312–588 metara. Površina opštine iznosi 57,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.055 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
NGC 970
NGC 970 je galaksija u zviježđu Trokut.
NGC 971
NGC 971 je zvijezda u zviježđu Trokutu.
N6-Metiladenozin
N6-Metiladenozin (m6A ) je često prisutan u iRNK i prisutan je u nekim virusima, i većini eukariota uključujući sisare,    insekte, biljke   i kvasce. On je takoše nađen u tRNK, rRNK, i snRNK kao i u nekoliko dugo kodirajućih RNK, poput Xist.
Randall, Kansas
Randal je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 65, što je 25 (-27,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pollard, Arkansas
Polard je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 222, što je 18 (-7,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Costa (Di Foresto), Vercelli
Costa (Di Foresto) je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 628 m.
Madison, Alabama
Madison je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 42.938 stanovnika.
Yale latinizacija
Jejl latinizacije su četiri latinizacije izrađene za vreme Drugog svetskog rata za potrebe vojnog osoblja Sjedinjenih Američkih Država. Oni su latinizali četiri istočnoazijska jezika: mandarinski, kantonski, korejski i japanski. Ove četiri latinizacije, međutim, nisu povezane u tom smislu da isto slovo jedne latinizacije može da ne predstavlja isti zvuk na drugoj latinizaciji.
Mandarinski
Mandarinski Jejl je razvijen za obuku američkih vojnika kako bi mogli komunicirati sa svojim kineskim saveznicima na bojištu. Umesto da pokušaju učiti regrute da čitaju standardnu latinizaciju tog vremena, Vejd-Džajls, novi sistem je izumljen koji je koristio sposobnosti regruta koji su već znali da čitaju engleski jezik, to jest latinizacija je koristila engleski pravopis da predstavi kineske zvuke. Ova latinizacija izbjegava glavne probleme koji sistem Vejd-Džajls predstavlja neupućenom učeniku ili spikerima vesti kiji pokušavaju pročitati nečije ime pravilno na javnom forumu, jer ne koristi znak za „grub dah (aspiraciju)“ (koji izgleda kao apostrof) kako bi razlikovao zvukove poput jee i chee. U Vejd-Džajlsu prvi od tih se piše chi a drugi ch'i. U Jejl oni su pisani ji i chi. Jejl takođe izbjegavaju problema sa kojima se početnici suočavaju kada pokušavaju čitati pinjin latinizaciju jer koriste određena slova i kombinacije slova na takav način da više ne nose njihove očekivane vrednosti.
Kantonski
Za razliku od mandarinske Jejl latinizacije, kantonski Jejl se i dalje naširoko koristi u knjigama i rečnicima za standardni kantonski, posebno za strane učenike. Stvoren od strane Parker Po-Fei Huanga i Džerald P. Koka, deli neke sličnosti sa hanju pinjinom u tim da bezvučni, suglasnici bez daha se predstavljaju slovima koji se tradicionalno koriste u engleskom i većini ostalih evropskih jezika kako bi izrazili zvučne glasove. Na primer, je pretstavljen sa b u Jejl, dok aspirovan parnjam,  je pretstavljen sa p. Zbof ovih i drugih razloga, Jejl latinizacija se prikazuje kao lakša jatinizacija da govornici američkog engleskog jezika čitaju bez mnogo treniranja.
Tonovi
Postoji 9 tona u 6 različitih tonskih kontura u kantonskom jeziku. Kantonski Jajl pretstavlja tonove sa tonskim belješkama i slovo h, kao što je prikazano u sledećoj tabeli:
Pelješac
Pelješac (čakavski:Pelišac) je drugi po veličini hrvatski poluotok (nakon Istre) koji se smjestio na jugu Hrvatske u Dubrovačko-neretvanskoj županiji. Ime Pelješac najvjerojatnije potječe od imena brijega Pelisac smještenog povrh Orebića, i relativno je novijeg datuma. Tijekom povijesti su se upotrebljavala razna imena, najčešće Stonski rat (lat. Puncta Stagni, tal. Ponta di Stagno) ili talijanski naziv Sabioncello.
Zemljopis Pelješca
mini|200px|satelitska snimka Pelješca i okolnih otoka |mini|200px|Prevlaka kod Malog Stona Pelješac je smješten na južnom dijelu Hrvatske. Omeđen je Neretvanskim kanalom, Malostonskim zaljevom, Mljetskim kanalom i Pelješkim kanalom. Pruža se skoro usporedno sa smjerom pružanja obale, od svog spoja s kopnom u Malom Stonu pa do krajnjeg rta Lovište dug je 77 km. Površina Pelješca je 348 km2. S kopnom je spojen Stonskom prevlakom koja je na najužem dijelu široka 1450 m. Prevlaka je pretežno pjeskovita i očigledno je da je nastala nanosima, što pokazuje da je Pelješac nekada bio otok. Građa Pelješca je brdovita s dosta krških polja. Građa je pretežno vapnenačka, tj prevladava kredni vapnenac, dolomit i eocenski fliš. Od svih brda najviši je Sveti Ilija (961m) kojeg još nazivaju i Zmijsko brdo ili Monte vipera. Vrh se nalazi na tromeđi i čini prirodnu granicu između općine Orebić i općine Trpanj. Obalna crta Pelješca dugačka je oko 200km.
Klima
230px|lijevo|thumb|Križ na vrhu brda sv. Ilija -naviši vrh Pelješca (961m) s pogledom na [[Hvar]] Pelješac pripada jadranskom tipu mediteranske klime koju karakteriziraju duga, suha i topla ljeta s vedrim i mirnim danima. Zima je blaga i vlažna. Temperature zraka su relativno visoke tijekom cijele godine, a samo tijekom siječnja i veljače su temperature ispod 10°C. Zbog toga na Pelješcu rijetko pada snijeg a kad i pada rijetko se zadrži na nadmorskim visinama ispod 400m. Najveće padaline bilježe se tijekom listopada i ožujka a najmanje tijekom srpnja i kolovoza. Valovi za vrijeme juga na Pelješcu su najveći i visoki su između 1,5 i 4 metra. Udari juga često zimi znaju načiniti značajnu štetu u priobalnim područjima uzrokujući nanose po cestama i oštećujući ih. Bura zimi donosi najhladnije vrijeme, no većinom vedro i gotovo uvijek bez oborina. Prosjek sunčanih sati na Pelješcu iznosi i preko 2500 na pojedinim mjestima, što govori o velikom broju sunčanih dana koji je među najvećima u Hrvatskoj. Prozirnost morske vode varira. Godine 1963. i 1964. mjerna je prozirnost u Malostonskom zaljevu i utvrđeno je kako se njene vrijednosti kreću između 5,5m i 11m.
Salinitet mora koje okružuje Pelješac iznosi između 38,48‰ i 38,60‰ (i općenito južnog Jadrana) nešto je viši od prosjeka Jadranskog mora 38,3‰.
Biljni pokrov
Biljni pokrov Pelješca je mediteranski, bogat i raznolik. Na njemu je zabilježeno više od 1100 biljnih vrsta i podvrsta. Iznimno raznolika vegetacija objašnjavamo se relativno velikom površinom (355 km2) i razlikom u nadmorskoj visini (1 do 961 m). Pelješac je jedno od 94 važna područja u Republici Hrvatskoj. Sveprisutna su crnogorična stabla alepskog bora (Pinus halepensis), pinije (Pinus pinea), dalmatinskog crnog bora (Pinus nigra ssp. dalmatica), čempresa (Cupressus) i dr. Makija koja prekriva dio Pelješca uglavnom sadrži sljedeće biljke: planika, vrijes, smrčika, grahorac, i ostale. Postoje i šume česvine crnike (Quercus ilex), raste rogač, lovorika. Krška polja i obronci mnogih brda su obrađeni i prekrivaju ih maslinici i vinogradi a ponegdje i južno voće: šipak, mandarina, smokve, badem, naranača,... Ponad Orebića raste šuma čempresa, najveća te vrste u Hrvatskoj. Klima i položaj uzrokovali su da na Pelješcu raste dosta ljekovitog i aromatičnog bilja: metvica, ružmarin, kadulja, lavanda, mažuran. mini|200px|čempresova šuma
Brdo sv. Ilije na zapadu poluotoka je jedino mjesto na svijetu gdje raste dalmatinska iglica (Geranium dalmaticum) a jedno je od rijetkih područja gdje možemo naći kratkozubu kadulju (Salvia brachyodon), oštriku (Quercus coccifera), dalmatinski crni bor (Pinus nigrad subsp. dalmatica) i dr. Obronci brda su jedno od najbogatijih nalazišta samoniklih orhideja unutar Hrvatske. Dio planine od oko pola hektara sa zapuštenim travnjacima i proplancima je područje gdje rastu 3 ugrožene vrste orhideja.
U svako godišnje odba na brdu možemo naći neku biljku u cvatu, no naznačajnije razdoblje su svibanj i lipanj. Tada cvatu modro lasinje (Moltkia petraea), ježinac (Chamaecytisus spinescens ), glavulja (Globularia cordifolia), ljubičina (Matthiola tristis var. italica), srebrnasta tila (Argyrolobium zanonii), bjeloglavica (Dorycnium herbaceum), ljekovita kadulja (Salvia officinalis) i mnoge druge.
Životinjski svijet
Osim bogatog biljnog, postoji i životinjski svijet. Čagalj (Canis aureus dalmatinus), je specifična vrsta, koja je raširena na poluotoku. Velik je i broj divljači kao što su: mufloni, divlje svinje, zečevi, fazani i kornjače (zakonom zaštićene), a posebno jedan došljak iz Azije - indijski mali mungos (Herpestes javanicus). Muflon je uvezen na Pelješac 1970. iz nacionalnog parka Brijuni. Početnih 2 mužjaka i 6 ženki su se vremenom namnožili budući da se ovo područje pokazalo pogodnim staništem za njih pa je već za para godina bilo grla za odstrel. U odstrelu u razdoblju 1977. - 1995. dali su lovcima 94 trofeja (58 zlatnih, 22 srebrna i 14 brončanih) što su najbolji svjetski rezultati. Može ih se vidjeti uglavnom na najstrmijim padinama brda.
Prometna povezanost
Pelješcom prolaze dvije državne ceste:D414 koja se spaja kod Zatona Doli s D8, a na drugoj strani završava u Orebiću i D415. Županijska cesta 6215 spaja Orebića s najzapadnijim naseljem-Lovištem. Orebić je povezan autobusnom linijom sa Dubrovnikom te sa par okolnih mjesta. Orebić je povezan s gradom Korčulom trajektnom linijom. Druga trajektna linija spaja Trpanj s Pločama. Linija iz Prapratnog (između Stona i Ponikava) vodi na otok Mljet. Putničke brodice povremeno povezuju Orebić i Trstenik s Korčulom, tj. Mljetom. Na poluotoku na nekoliko mjesta postoje improvizirani helidromi.
Antičko doba
230px|desno|thumb|Vinogradi na Pelješcu, selo Dubrava Pelješac je naseljen vrlo rano, postoje ostaci koji datiraju u mlađe kameno doba ˙(neolit). Brojni ostaci su pronađeni po raznim špiljama na Pelješcu (Gudnja na Poraču, Spilja na Kopnju Prinčeva spilja na Zabradi). Doseljavanje tzv. Protoilira počinje metalno doba na Pelješcu. Pelješac kasnije nastanjuju Iliri iz plemena Plereja koji su također ostavili mnoge tragove postojanja. U jednoj spilji nadomak zaselka Nakovane pronađeno veliko ilirsko svetište.
Iako su antički Grci osnivali kolonije po Korčuli i delti Neretve, nema dokaza o njihovoj prisutnosti na Pelješcu. Grci su, pak , trgovali s Ilirima na Pelješcu iako se ne može utvrditi da je to imalo velik značaj. Oslonac ilirskog gospodarstva na Pelješcu je bilo stočarstvo i zbog prostora za ispašu stoke su se vodili i oružani sukobi. Iliri su gradili utvrde (gradine). Ratarstvo je bilo kod Ilira od sekundarnog značaja.
Drugo Ilirsko pleme Ardiljerci došlo je na Pelješac oko 370 pr. Kr. pod pritiskom Kelta sa sjevera, pomiješalo se sa Plerejima te utvrdilo svoju vlast od Neretvanskog kanala do Grčke. Za vrijeme Ardiljeraca su ojačali ilitski gusarski napadi na grčke trgovačke brodove. Rimljani dolaze na Pelješac u drugom stoljeću pr. Kr. pod krinkom pomoći Grcima. Nakon niza ratova (koji su uglavnom zaobišli Pelješac) Rimljani uspostavljaju vlast koja će trajati sve do podjele Rimskog carstva. Tada Pelješac dolazi pod vlast Bizanta.
Srednji vijek
U ranom srednjem vijeku krojenje granica se vršilo ratovima i pravo vlasništva na Pelješac su polagali mnogi. Slabljenjem rimskog carstva, posebno njegovog zapadnog dijela u čijem je sastavu bio Pelješac, na to područje počinju se doseljavati Slaveni koji formiraju svoje političke tvorevine zvane sklavinije. Pelješac je potpao pod Zahumlje koje je bilo svojevrsna tampon zona između Hrvatskog kraljevstva, Raške i Dubrovnika. Zahumlje je uspjelo održati svoju samostalnost balansiranjem između okolnih sila te je Pelješac bivao pošteđen od velikih ratnih pustošenja. Od 11. stoljeća Pelješcem i Zahumljem vladaju dukljanski, raški, bizantski i ugarsko-hrvatski vladari.
Godine 1326. Dubrovnik je sklopila savez sa kraljevinom Bosnom te nakratko osvojila Pelješac. Godine 1331. izbija rat za prijestolje u Raškoj a bosanski ban Stjepan II. Kotromanić provaljuje u Zahumlje i nanosi velike štete dubrovačkoj imovini na Pelješcu. Iduće godine Dubrovčani sa svojom diplomacijom uspijevaju dogovoriti mir i ishoditi dokument kojim godine 1333. kupuju Pelješac od srpskog cara Dušana i bosanskog bana Stjepana Kotromanića. Dolaskom Pelješca pod vlast Dubrovnika svo stanovništvo biva proglašeno dubrovačkim kmetovima. Kako je u to doba Pelješac kopneno bio odvojen od Dubrovnik trebalo je organizirati obranu kao i upravu. Ispod brda Podzvizd, gradi se novi grad Ston, a njegove zidine koje imaju zadaću zaštite solane u Stonu jer tada Dubrovnik nije imao kopnene veze sa Pelješcem ( područje Dubrovačkog primorja ostalo je srpsko do 1399. kada ga je car Dušan predao poveljom), a solana je bila drugi najveći izvor prihoda za republiku nakon pomorstva. Razvija se feudalna poljoprivreda, a također i brodogradnja (Stonski arsenal je bio drugi po veličini u Dubrovačkoj republici) za ratne potrebe ali i za potrebe trgovine. Pelješac je dobio status "knežije" kao i ostali dijelovi republike van grada. Kneza je biralo Veliko vijeće a sjedište mu je bilo u Stonu. Godine 1343. Pelješac se upravno dijeli na 2 dijela: upravno područje Stona te upravno područje Trstenice (današnji Orebić i okolna sela Podgorje i Karmen). Ovaj potonji je naročito teško funkcionirao zbog slabe komunikacije uslijed nepristupačnog reljefa. Zbog toga je vlast 1465. izdvojila središnji dio poluotoka iz Trstenice u zaseban kapetanat sa sjedištem u Janjini. Pelješka vina su se već tada isticala svojom kvalitetom tako da je vlast 1333. zabranila njihov izvoz u druge dijelove republike osim samog grada a iduće godine su čak i zabranila daljnju sadnju vinograda.
Brodogradnja je na Pelješcu doživjela nagli razvoj u 15. i 16. stoljeću u Stonu. Međutim najveći razvoj će doživjeti u Orebiću u drugoj polovici 16. stoljeća. orebić u 17. stoljeću postaje glavno pomorsko središte poluotoka i jedno d najvećih u Republici.
Kako Dubrovačka republika nije imala značajnu vojsku oslanjala se na savezništvo sa susjednim Osmanski Carstvom kojem je plaćala danak. To formalno savezništvo sa Turcima dalo je izliku okolnim državama za pljačku i gusarenje po Republici pri čemu je naročito bio izložen Pelješac. No, tu je vjera ionako bila samo izlika budući da je Pelješac i prije toga savezništva bio pljačkan od istih država.
Novi vijek i suvremeno doba
Dubrovačka vlast nad Pelješcom je trajala do 1808. kada Francuska okupira, a zatim i ukida Dubrovačku republiku. Francuska vlast je bila kratka i nije ostavila traga na Pelješcu. Na Pelješcu ostali isti feudalni odnosi iz doba Republike. Francuzi sagradili par putova od kojih su neki i danas u uporabi. 1814. godine Pelješac ulazi u sastav Austro-Ugarske i postaje dio Kraljevine Dalmacije. Poslije prvog svjetskog rata postaje dio kraljevine Jugoslavije. Najprije biva uklopljen u Zetsku Banovinu, a godine 1939. u Banovinu Hrvatsku. U NDH biva dio županije Dubrovnik koja je uključivala i dobar dio istočne Hercegovine. U SFRJ upravno biva podijeljen između općine Korčula (manji, zapadni dio) te općine Dubrovnik (veći istočni dio). Osnutkom neovisne Republike Hrvatske postaje dio Dubrovačko-neretvanske županije i biva razdijeljen na četiri općine.
Mjesta na Pelješcu
mini|300px|Podjela po općinama
Pelješac je podijeljen na četiri općine i to:
Osim u ova četiri mjesta, stanovništvo je smješteno i u sljedećim selima:
Od Lovišta u općini Orebić (krajnji zapad) do Malog Stona je udaljenost 77km. Na Pelješcu prema popisu stanovnika iz 2001. živi 8.234 stanovnika. . Gustoća naseljenosti iznosi 23,7 stanovnika po četvornom kilometru što je znatno niže od državnog prosjeka (84,6 st. /km2).
Iako je dio sredozemnog svijeta vezanog uz more, najveći dio današnjih naselja nije osnovan na obali mora. Za to su bila presudna dva faktora: višestoljetna poljoprivredna osnova koja je okretala stanovništvo prema unutrašnjosti te dugotrajna izloženost pljačkaškim pohodima gusara. Lovište je najmlađe naselje na Pelješcu. Osnovali su ga Hvarani koji su između iseljavanja u Ameriku i odlaska na Pelješac odabrali ovo drugo. prvi doseljenik u Lovištu (1878.) bio je Ante Visković iz Hvarskog sela Gdinj.