cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Misión Viejo, Playas de Rosarito
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Chavelot
Šavlo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Casas Altas, Villa Purificación
Casas Altas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 443 m.
Freimersheim (Pfalz)
Frajmershajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 945 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Frajmershajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 131 metra. Površina opštine iznosi 5,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 945 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 176 stanovnika/km².
Johann Strauss mlađi
Studirao je kompoziciju. Debitirao je 1844. sa svojim orkestrom u bečkom predgrađu. Od 1847. priređivao je koncertne turneje po europskim zemljama, a 1872. i po SAD-u.
Skladao je 168 valcera, 117 polki i niz četvorki, marševa, mazurki, galopa i 16 opereta. Klasični bečki valcer umjetnički je usavršio i podigao ga na razinu koncertne orkestralne glazbe. Svojom raspjevanom melodikom njegovi su valceri osvojili svijet i ostali popularni više od jednog stoljeća, a naročito Na lijepom plavom Dunavu, Priče iz bečke šume, Bečka krv, Jutarnje novine, Glasovi proljeća, Carski valcer, Pizzicato polka, Trisch-trasch polka.
Klasičnu bečku operetu Strauss je glazbeno obogatio i doveo do vrhunca djelima Šišmiš i Ciganski barun koja su dala putokaz daljem razvoju dva tipa operete. Veliku su popularnost stekle i operete Jedna noć u Veneciji i Bečka krv, a napisao je i operetu Jabuka.
Lea i Darija
Lea i Darija je višestruko nagrađivani hrvatski povijesni dramski film Branka Ivande iz 2011. o životu mlade zagrebačke glumice Lee Deutsch i njeiznom prijateljstvu s Darijom Gasteiger. Snimanje filma započelo je u lipnju 2010. godine, a film je premijerno prikazan 16. srpnja 2011. prilikom otvaranja nacionalnog programa 58. Festivala igranog filma u Puli. U kinima je distribuiran nakon izvedbe filma u zagrebačkom HNK 29. siječnja 2012.
Croce, Alessandria
Croce je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Lea i Darija
Radnja
Radnja filma započinje u austrijskom Innsbrucku 2010. godine gdje ostarjela Darija Gasteiger (Žuža Egreny) vadi filmove s uspomenama iz zagrebačkih dana. Usred pregledavanja uspomena javlja joj se glas njezine prijateljice Lee i pokušava ju prisjetiti na njihovo prijateljstvo i dane djetinjstva.
Croce, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Puerto Palomas, Chihuahua
Puerto Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua.
Lea i Darija
Radnja
Nakon što Lea počinje pjevati pjesmu, radnja se vraća u Zagreb 1939. kada veliki kazalištanac Tito Strozzi (Dražen Čuček) priprema dječju operetu Čudo od djeteta za koju je, na glazbu Josipa Dečija (Ivica Gunjača) napisao libreto. Mlada Židovka i vrlo talentirana scenska umjetnica Lea Deutsch (Klara Naka) dobiva glavnu ulogu koja zahtijeva i pjevačke i plesne vježbe. Lea je članica kazališne družine Dječje carstvo koja djeluje u sklopu HNK u Zagrebu. Lein talent prepoznat je to te mjere da je igrala i u nekoliko predstava na velikoj sceni kazališta, ali osobni vrhunac predstavlja ipak glavna uloga u opereti Čudo od djeteta. Kako nije bilo uobičajeno da djeca izvode na velikoj sceni, predstava je trebala dobiti odobrenje strogog intendanta (Duško Valentić) kazališta. Nakon Leine solo izvedbe, intendant i vijeće su bili toliko oduševljeni da su bespogovorno prihvatili predstavu i naručili premijeru za 20 dana.
Puerto Palomas, Chihuahua
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5659 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1221 m.
Lea i Darija
Radnja
Dok se prijateljstvo između dvije djevojčice razvija, rivalitet kojeg potiče Darijina majka prema Lei i njezinoj majci, Ivanki (Zrinka Cvitešić), raste. Vrhunac toga dolazak je snimatelja iz pariškog Pathéa kako bi dokumentirali i snimali Leu, koja već uživa nadimak "hrvatske Shirley Temple". S druge strane, Europa je u tom razdoblju već u ratu, a Hitlerov Treći Reich postepeno širi svoj utjecaj i na Jugoslaviju. Nakon što se dotadašnja kraljevina u travnju 1941. raspadne, na području Hrvatske uspostavlja se fašistička Nezavisna Država Hrvatska koja u roku od par mjeseci formira rigorozne i diskriminirajuće rasne zakone. thumb|left|320px|[[Lea Deutsch (Klara Naka) u sivom kaputiću i sa židovskim znakom sjedi na klupici i promatra zgradu Narodnog kazališta u koje joj je zabranjen ulaz. Ova scena zaista se dogodila, a svjedočio joj je glumac Relja Bašić, koji ju je ispričao redatelju Branku Ivandi. Ta priča rezultirala je odlukom o snimanju filma o životu Lee Deutsch.]] Obitelj Deutsch prisiljena je nositi oznake na odjeći, a stigla je i naredba o preseljenju u drugi dio grada. Ipak, mladi član Poglavnikove osobne straže, Tadija Kukić (Vedran Živolić), uspijeva srediti da on dobije stan Deutschovih, a kako mu se Lea sviđa (iako nisu nikad razgovarali), dozvoljava Deutschovima da ostanu u stanu te da mu daju samo jednu sobu na korištenje. Iako su isprva zbunjeni ponudom, Deutschevi ostaju u stanu s novim sustanarom. Novi udarac događa se kada Leu izbace iz kazališta i zabrane joj pristup zgradi. Njezin otac Stjepan (Sebastian Cavazza) i majka Ivanka sastavljaju molbu za Ured za rasna pitanja pri Ministarstvu unutrašnjih poslova kako bi se Lei dodijelio arijevski status zbog zasluga koje je ostvarila prije 10. travnja 1941. godine. Molbu su potpisali brojni uglednici (Strozzi, Gotovac), a Stjepan Deutsch dolazi kod novoizabranog intendanta Dušana Žanka (Zijad Gračić), koji obećaje kako će učiniti sve što je u njegovoj moći. Leu i njezinog brata Sašu obrzo i pokrštavaju kako bi im osigurali egzistenciju, ali odbijaju to isto učiniti i sebi kako bi i dalje dobivali podršku lokalne židovske zajednice.
Resna
Resna je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 13 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 17 stanovnika).
Lea i Darija
Radnja
Ipak, relativnu sigurnost koju su uživali poremetila je mobilizacija na Istočni front koja je zahvatila i Tadiju. Deutschovi su znali da Tadijin odlazak znači i njihov odlazak, a to se upravo i dogodilo. Kada joj je prijateljica iz razreda (naime, Lea je izbačena iz škole) htjela donijeti domaći uradak, naišla je na njemačkog časnika koji joj je rekao da su Lea i njezina obitelj otišli na put.
Resna
Demografija
U naselju Resna živi 13 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 59,0 godina (60,8 kod muškaraca i 54,8 kod žena). U naselju ima 7 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,86.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa primećen je pad u broju stanovnika.
Lea i Darija
Radnja
Lea, Ivka i Saša Deutsch su tada već bili u jednom od vagona što je vozi za koncentracijski logor Auschwitz. S njima je bio i lokalni rabin (Milan Pleština). Pri dolasku vlaka, Lea ima svoju posljednju fantaziju o plesu s Darijom u vagonu koji je izoliran smješten u polju dok ih promatraju svi prijatelji iz divnog razdoblja mira i sigurnosti.
Radnja se ponovo vraća u Innsbruck gdje stara Darija i Lea komuniciraju i dalje. Lea pokušava prisjetiti Dariju na njihovo prijateljstvo, no ova se uspijeva sjetiti svega osim svoje najbolje prijateljice. Zatim odlazi u sobu gdje čisti krzno svoje kučke Lole i grli se sa svojom kćeri. Film završava tako što kamera prikazuje lutke Darijine kćeri, među kojima se nalazi i jedna bijela lutka koju je Lea dobila na dar od kazališta prije premijere Čuda od djeteta.
U odjavnoj špici saznajemo kako je Lea preminula u vagonu prije nego su stigli u Auschwitz 1943., a da su majka i brat stigli, no da im se tada gubi svaki trag. Njezin otac preminio je 15 godina kasnije. Gasteigerovi su živjeli u Innsbrucku, gdje i dalje živi Leina prijateljica, Darija.
Produkcija
Ideja za film nastala je, zapravo, nekoliko godina prije početka projekta, odnosno 2004. godine. Redatelj Branko Ivanda ideju o snimanju filma dobio je nakon jutarnje kave u Židovskoj općini koju je imao s Brankom Polićem i Zlatanom Gelbom. Nakon što je saznao priču o Lei Deutsch, Ivanda je od Relje Bašića saznao kako je, 1941. godine, Lea sjedila na klupici i promatrala zgradu Narodnog kazališta u koju joj je bio zabranjen ulaz. Ta priča bila je konačno nadahnuće za snimanje filma. Pripreme za snimanje i istraživanje trajale su dvije godine prije nego je Ivanda započeo s realizacijom projekta 2006. godine, koji se u početku sastojao od dokumentarnog filma Dječje carstvo, a tek kasnije se razvila ideja o igranom filmu. Ivandu je istraživanje dovelo do arhiva Židovske općine, Teatrološkog instituta i drugih institucija u kojima je pronašao fotografije, isječke iz novina i kritike njezinih predstava, koje su bile objavljene u svim tadašnjim novinama, od Jutarnjeg lista do Obzora i Hrvatskog dnevnika, ali i u europskom tisku, primjerice, u bečkom Morgenblattu. Također, razgovarao je s brojnim svjedocima tog doba i ljudima koji su bili u kontaktu s Leom i njeiznom obitelji. Među njima su bile Leine razredne kolegice iz Ženske gimnazije u Klaićevoj ulici, plesni pedagozi, kći skladatelja Josipa Dečija, glumci Relja Bašić i Josip Bobi Marotti (koji je dao izvještaj o indentandu Žanku), balerinom Beatom Devčić i brojnim drugim osobama povezanim s Leom Deutsch. Tijekom tih potraga uspio je pronaći i jedini filmski zapis o Lei Deutsch, a pronašao je i snimke iz obiteljske zbirke koje je trebalo provjeriti.
Nakon odrađenih audicija, za naslovne uloge, one Lee Deutsch i Darije Gasteiger, izabrane su svjetske i europske prvakinje u stepu, Klara Naka i Tammy Zajec. Audicije su zaključene u svibnju 2010., mjesec dana prije početka snimanja, kada su i započele prve probe za snimanje. U tom razdoblju započelo je i snimanje glazbe u suradnji sa Simfonijskim orkestrtom i Big Bandom HRT-a. Glazbu je napisao Alfi Kabiljo, koji je autor i pjesama koje su se pojavile u filmu.
Snimanje filma, pod naslovom Lea i Darija - Dječje carstvo (koji je kasnije skraćen), započelo je 15. lipnja 2010. godine u Zagrebu, kod Crkve svetog Blaža. U prvoj klapi sudjelovali su Zrinka Cvitešić (koja je izabrana još 2009.), Višnja Babić, Goran Grgić i Dražen Čuček, ali prisustvovali su joj i brojna ugledna imena koja ne sudjeluju u samom filmu - redatelji Nikša Sviličić, Veljko Bulajić i Hrvoje Hribar, glumica Marija Škaričić i slavni producent Branko Lustig, koji je sudjelovao kao supervizor na projektu. Film je sniman na nekoliko autentičnih lokacija diljem Zagreba, među kojima je i Ilirska dvorana Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti u kojoj je snimana scena bala, ali i u Koprivnici, gdje je snimljena scena klizanja, i Ivanić Gradu, gdje je snimljena posljednja scena.
Žanrovski, film je koketirao s većim brojem žanrova tako da su vidljivi elementi povijesne/ratne drame, mjuzikla, filma za djecu, ali i klasičnog biopica. Ivanda je objasnio kako je "šaranje" rezultat odluke o prikazivanju jedne emocije, koja nužno rezultira "šarenilom". Sama tehnika snimanja bila je kombinacija dokumentarnog i igranog, a računalni tehničar Tomica Vujnović i snimatelj Mirko Pivčević uspjeli su duplirati kostime prilikom scena s punim auditorijem Narodnog kazališta. Kako je budžet filma bio dovoljan za samo 40 statista, oni su stalno premještani po kazalištu, što je obradio Vujnović kako bi se postigao dojam popunjenosti.
Snimanje filma završeno je 27. srpnja 2010. nakon 35 dana snimanja. U konačnoj produkciji filma sudjelovali su Ars Septima, Zagreb Film, HRT te slovenske kompanije Pakt Media i ArtRebel9. Po završetku snimanja, redatelj Branko Ivanda je izjavio:
Po završetku produkcije, film je premijerno prikazan na festivalu u Puli, nakon čega je imao svjetsku turneju na nekoliko festivala, da bi 29. siječnja 2012., u 20:00, bio premijerno prikazan u zagrebačkom HNK, čime je započela kino distribucija filma po Hrvatskoj. U prvom vikendu, film je pogledalo 1,424 gledatelja, što je tada bilo peto najbolje ostvarenje u novijoj povijesti hrvatske kinematografije.
Glazba
Glazbu za film potpisuje Alfi Kabiljo, ugledni hrvatski skladatelj i muzičar, autor slavnog mjuzikla Jalta, Jalta. Ipak, specifičnost ovog soundtracka je ta što je, osim Kabiljove glazbe, sadržavao i nekoliko pjesma koje su izvodili pjevači Marko Tolja i Sanja Doležal te članice dječjeg zbora "Zvjezdice", Lea Leopoldović i Lea Šarić. Soundtrack je sniman u studiju Bajsić Hrvatske radiotelevizije uz pratnju Big Banda i Simfonijskog orkestra Hrvatske radiotelevizije. Orkestrima su ravnali dirigenti Silvio Glojnarić, Mladen Tarbuk i Alfi Kabiljo, a produkciju soundtracka potpisuju Saša Wozdecky, Petko Kantardžijev – Mlinac i Joško Krivić.
Također, soundtrack je specifičan po dvije stvari kojega svakako svrstavaju u povijest hrvatske filmske glazbe. Prvi je to soundtrack u Hrvatskoj koji je distribuiran istovremeno kada i film, a povijest klasične glazbe zadužio je zbog prvog tonskog zapisa operete Čudo od djeteta. Tu operetu su 1938. napisali Josip Deči (glazba) i Tito Strozzi (libreto) upravo za Leu Deutsch i tako joj omogućili profesionalni uspon. Opereta se nije izvodila više od 60 godina, a danas je sačuvana jedino klavirska partitura, koja se mogla čuti i u filmu.
Popis pjesama:
Svjetska turneja i marketing
Nedugo nakon premijernog prikazivanja na 58. Pula film festivalu, Lea i Darija je započeo svjetsku turjeju prilikom koje je sudjelovao na velikom broju međunarodnih festivala. Prvo gostovanje imao je u Chemnitzu tijekom 16. Schlingel festivala u sklopu kojeg se i natjecao za neku od glavnih nagrada. Festival se održavao u listopadu 2011. kada je zapravo i započela svjetska turneja filma. Nakon što je odradio festival u Njemačkoj, film je dobio priliku otvoriti Jewish Film Festival u Australiji. Festival se održavao od 2. do 20. studenog u Sydneyju i od 9. do 27. studenog 2011. u Melbourneu. Lea i Darija je projekcijama 2. i 9. studenog dobio priliku otvoriti festival na obje lokacije, a projekcije je imao još i 6. i 13. studenog na dvije lokacije.
Osim australskog festivala, film Lea i Darija dobio je priliku otvoriti 8. međunarodni filmski festival "Jewish Eye" koji se održavao u izraelskom Ashkelonu. Festival se održavao od 13. do 21. studenog 2011. Redatelj Branko Ivanda bio je počasni gost festivala, a premijeri su prisustvovali gradonačelnik Ashkelona, Benny Vaknin, predsjednik Izraelskog filmskog vijeća i direktor festivala Micha Harish, veleposlanica RH u Državi Izrael Zorica Marica Matković i brojni drugi ugledni gosti. U sklopu službenog natjecateljskog dijela festivala prikazan je dokumentarni film Dječje carstvo, također u režiji Branka Ivande, koji govori o Lei, skupini Dječje carstvo i situaciji u Zagrebu u tom razdobolju. Po završetku festivala, filmu je uručena posebna nagrada žirija, iako nije bio u natjecateljskoj konkurenciji.
Nakon Izraela, film je dobio pozivnicu za gostojuće prikazivanje u New Yorku, u sklopu festivala židovskog filma koji se u siječnju 2012. održavao u Lincoln Centreu. Prikazivanje filma održalo se 29. siječnja 2012., isti dan kad i zagrebačka premijera. Tijekom proljeća, film je prikazan u sklopu filmskih festivala u Saint-Quentinu (Cine Jeune 2012.) i Hartfordu (Hartford JFF 2012.). Nakon europske proljetne turneje, Lea i Darija sudjelovala je i na festivalima u Pjongjangu, Kijevu i Baru, a u jesen 2012. prikazivana je i u Češkoj i Slovačkoj.
Dana 26. siječnja 2013., uoči svjetskog dana sjećanja na Holokaust, Lea i Darija je premijerno prikazana na programu Hrvatske radiotelevizije.
Nagrade
Nakon premijernog prikazivanja na Pulskom festivalu, film je nominiran za Zlatnu arenu u nekoliko kategorija, od kojih je osvojio 3. Film je nagrađen Zlatnom Arenom za scenografiju (Ivo Hušnjak), Zlatnom Arenom za kostimografiju (Barbara Bourek) i posebnom Zlatnom Arenom za masku (Ana Bulajić-Črček). Film je također nominiran za nagrade na nekoliko međunarodnih festivala, ponajviše onih židovskog filma. U sklopu Schlingel festivala 2011. bio je prikazan u sklopu službenog dijela natjecanja, ali je ostao bez nagrade. Film je otvorio Australski festival židovskog filma, ali je i tu ostao bez nagrade. Ipak, na 8. međunarodnom festivalu "Jewish Eye" koji se održavao u Izraelu, film Lea i Darija nagrađen je posebnom nagradom žirija. Isto tako, film je otvorio festival nakon što je izabran među 85 filmova iz 25 zemalja. Isto tako, film je u službenoj natjecateljskoj konkurenciji na festivalima Cine-Jeune u Saint-Quentinu i na Hartfordskom festivalu židovskog filma. Posebna počast filmu bila je izvedba u njujorškom Lincoln Centreu u sklopu festivala židovskog filma u siječnju 2012.
Prilikom prikazivanja na 17. TV festivalu u crnogorskom Baru, film ja nagrađen sa još tri nagrade, u konkurenciji od 38 prijavljenih filmova u kategoriji dramskog igranog filma. Branko Ivanda i Drago Kekanović nagrađeni su za najbolji scenarij, Mirko Pivčević za najbolju fotografiju, a Klara Naka je nagrađena za najbolju žensku dramsku ulogu. Ovo je bila ukupno deseta nagrada za film i njegovu ekipu.
Kritike
Film Lea i Darija prošao je relativno dobro među kritičarima. Na internetskoj stranici Internet Movie Database drži ocjenu 7.4/10, dok na hrvatskom kino portalu mojTV.hr drži ocjenu 6/10 i od strane portala i od strane gledatelja.
Posebne pohvale filmu išle su na račun produkcije i prikazivanja ironičnog odnosa Zagreba koji "pjeva i pleše" i istog tog Zagreba u kojemu ustaški teror uzima svoje žrtve. Ivan Žaknić je u svojoj kritici istaknuo kako je "[ta] fina ironija u kojoj zagrebačka malograđanština eskapistički 'pjeva i pleše' dok im sugrađane Židove guta mrak ustaške strahovlade, najbolji [je] dio Ivandinog filma i fina kritika svih totalitarizama ovoga svijeta koji u svojoj osnovi imaju zadovoljavanje masa čija sklonost hedonizmu puše u jedra zločinačkih namjera vlastodržaca." Ivanda je uspio naglasiti zagrebačku malograđanštinu kao jednu od ključnih odlika tadašnjega društva i, kako Jurica Pavičić u svojoj kritici (koja je znatno manje sklona filmu, ali se u njoj osvrće na tu problematiku) kaže: "Ista malograđanština koja je klicala Paveliću voljela je njene [Leine] predstave." Kritike su pohvalile i odabir glumaca, a posebno su naglašavali ulogu Zrinke Cvitešić (za koju je rečeno kako nije imala dovoljno dramskog prostora) i Linde Begonje, koju Pavičić hvali da je "jedina koja ima neki dramski luk [je njemačka mama Gasteiger (Linda Begonja)]." Kritika na jednom internetskom portalu posebno je pohvalila Ivandu zbog uspješne kombinacije onoga što se tamo naziva okrutnom povijesnom zbiljom i zabave filmske umjetnosti. Posebne pohvale išle su na račun scenografije i kostimografije o čemu svjedoće Zlatne arene u dvama kategorijama. Međunarodne kritike također su bile izrazito pozitivne. Osim posebne nagrade žirija na Jewish Eye festivalu, film je dobio odlične kritike i u Sjedinjenim Državama gdje je prikazan u New Yorku. Film je, također, dobio posebnu preporuku Ministarstva kulture Republike Hrvatske.
Ipak, određeni kritičari naglašavali su kako filmu nedostaje, kako Žaknić navodi, filmske mašte. U Žaknićevoj i Pavičićevoj kritici navodi se kako je film prepun dramskih kontradikcija i kako je naglasak stavljen na krivi element - prijateljstvo i biografske činjenice iz života Lee Deutsch, umjesto na kaotičnost ustaškoga režima i tragediju Holokausta. Robert Jukić u svojoj kritici, u kojoj je pohvalio produkciju i odabir glumaca, navodi kako "Ivandin film ostvaruje ukupni dojam salonskog filma, odnosno, paradoksalno, filma koji se ne temelji na povijesnim ni biografskim činjenicama, iako se upravo na njima temelji! I pored vidljivog pijeteta prema tragediji, ovaj film je nije uspio prenijeti u autorski cjelovitu uobličenu formu." Naglašavajući uspješno prikazivanje malograđanskog ideološkog licemjerja u filmu, Jurica Pavičić nadodao je kako je upravo zbog te premise, film ostao bez drame i emocija; jedno je žrtvovano u korist drugog. Ipak, dok je upravo taj stav, da se trebala naglasiti emocija kaotičnosti i tragičnosti, prevladavao među lošim kritikama filma, Ivanda je u jednoj izjavi rekao kako mu je primarni cilj bio predstaviti zaboravljenu priču Lee Deutsch (čak ni Klara Naka, koja je glumila Leu, nije znala o njoj) i prikazati istinu o njiznoj sudbini.
Jason Richardson
Jason Richardson (Saginaw, Michigan, SAD, 20. januar 1981) je američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Michigan State.
El Duranguito, San Fernando
El Duranguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Bridgehampton, New York
Bridžhapton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.756, što je 375 (27,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marcia Gay Harden
Marcia Gay Harden (14. august 1959 -) je američka kazališna i filmska glumica. Pažnju je na sebe prvi put skrenula nastupom u Miller's Crossing (1990) nakon čega je imala niz zapaženih uloga na filmu, kazalištu i televiziji (pri čemu se ističe druga sezona TV-serije Damages). Godine 2000. je dobila Oscara za najbolju sporednu žensku ulogu u filmu Pollock, a 2009. Tony za ulogu u brodvejskoj predstavi God of Carnage.
Los Romero, Soteapan
Los Romero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soteapan.
Opština Valea Lungă, Alba
Valea Lungă je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Los Romero, Soteapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 705 m.
Macdonaldova trijada
Macdonaldova trijada (znana i kao trijada sociopatije i ubilačka trijada) je koncept unutar kriminalne psihologije koji se sastoji od tri bihevioralne karakteristike za koje se kaže da, ukoliko se manifestiraju zajedno ili kao kombinacija barem dvije, predviđaju ili upućuju na nasilne tendencije kod pojedinca, posebice u vezi sa serijskim ubojicama i seksualnim delinkventima. Trijadu je prvi puta predložio novozelandski psihijatar John Marshall Macdonald u svom radu "The Threat to Kill", objavljenom u časopisu American Journal of Psychiatry 1963. godine, u čiju je čast ona i nazvana. Prema Macdonaldu, sljedeći set bihevioralnih karakteristika je snažna indikacija nasilnih tendencija kod pojedinca:
Macdonaldova trijada bila je izrazito popularna u razdoblju kada je formulirana i izazvala je velik interes među psiholozima i kriminolozima. Manje studije koje su proveli psihijatri Daniel Hellman i Nathan Blackman te FBI-jevi profileri John E. Douglas i Robert K. Ressler u suradnji s dr. Ann Burgess, navodile su brojne dokaze u prilog Macdonaldovoj tezi, međutim čak je i sam Douglas naglasio kako postojanje ovih karakteristika samo po sebi nije determinirajuće, već isključivo indikativno i može biti upozorenje da će se kod određenog djeteta u odrasloj dobi razviti nasilne tendencije, ali i ne mora. S druge strane, kasnije studije nisu potvrdile njezinu znanstvenu validnost i išle su toliko daleko da su cjelokupnu trijadu nazvale urbanim mitom. Ipak, Macdonaldova trijada i danas ostaje izrazito utjecajna teorija u kriminalnoj psihologiji koja se naširoko predaje na specijaliziranim studijima.
Seminario Diocesano de Saltillo, Arteaga
Seminario Diocesano de Saltillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1502 m.
Stereoizomerija
thumb|right|350px|Različiti tipovi [[izomera. Stereohemija se bavi stereoizomerima]]
Stereoizomeri su jedinjenja iste konstitucije a različitih konfiguracija. Pojednostavljeno, ovo su jedinjenja koja imaju identične supstituente ali je prostorni raspored tih supstituenata različit.
Enantiomerija
250px|thumb|Primer enantiomera
Enantiomeri su stereoizomeri koji se odnose kao predmet i lik u ogledalu. Svaki stereocentar jednog enantiomera ima suprotnu konfiguraciju na odgovarajućem hiralnom atomu drugog enantiomera. Enantiomeri imaju identične fizičke osobine osim u jednom aspektu: jedan enantiomer okreće ravan polarizovane svetlosti u levo, drugi u desno. Po pitanju hemijskih osobina, postoji značajna razlika u reaktivnosti enantiomera sa drugim optički aktivnim jedinjenjima. Enantiomere je stoga moguće razlikovati ili propuštanjem polarizovane svetlosti kroz njihov standardizovan rastvor i merenjem ugla za koji ravan svetlosti skreće, ili u reakciji sa nekim hiralnim reagensom. U prirodi, važi pravilo da je najčešće jedan enantiomer zastupljen u značajno većoj meri od drugog, kao što je to slučaj kod aminokiselina, što za posledicu ima i veoma različitu biološku aktivnost enantiomera.
Dijastereoizomerija
Dijastereoizomeri su stereoizomeri koji se ne odnose kao predmet i lik u ogledalu, odnosno to su svi stereoizomeri koji nisu enantiomeri. Geometrijska izomerija kod nekih klasa jedinjenja potpada pod dijastereoizomeriju, ali se u najužem smislu odnosi na optički aktivne ne-enantiomerne oblike jedinjenja. U dole datom primeru, vinska kiselina ima 2 hiralna ugljenikova atoma, što znači da bi po pravilu trebala da ima 4 stereoizomera. Od toga se dva, -{L}--(+)-vinska kiselina i -{D}--(-)-vinska kiselina odnose kao enantiomeri, dok druga dva oblika zapravo predstavljaju identično jedinjenje - mezo-vinsku kiselinu. Zbog prisustva ravni simetrije u ovom obliku, mezo-vinska kiselina ne pokazuje optičku aktivnost, ali se sa dva enantiomerna oblika odnosi kao prema dijastereoizomerima. Dijastereoizomeri se gotovo uvek razlikuju po fizičkim i hemijskim osobinama.
Geomatrijska izomerija
thumb|160px|cis-but-2-en thumb|160px|trans-but-2-en
Stereoizomerija kod jedinjenja sa dvostrukom vezom javlja se usled relativne nemogućnosti rotacije oko dvostruke veze što znači da se supstituenti nalaze u stalnom položaju jedan u odnosu na drugi. O prostornim odlikama ovakvih molekula ne može se govoriti ukoliko sa bilo koje strane dvostruke veze (gledano u odnosu na ravan normalnu na vezu) postoje isti supstituenti. Tradicionalni način opisivanja stereohemije jedinjenja sa dvostrukom vezom obuhvata upotrebu -{cis-trans}- opisa, preuzetih od opisivanja položaja suspstituenata u cikličnim jedinjenjima kao iznad ili ispod ravni prstena. -{Cis-trans}- nomenklatura se može koristiti samo kada su posmatrani supstituenti isti ili slični. Nešto dosledniji sistem propisan od -{IUPAC-a}-, koji se može koristiti i kada posmatrani supstituenti nisu identični, ali je moguće ustanoviti njihov redosled prioriteta, obuhvata dodeljivanje prioriteta svakom od supstituenata, nakon čega se konfiguracija označava kao -{E}- ( - suprotno) ukoliko su supstituenti viših prioriteta na suprotnim stranama dvostruke veze, ili -{Z}- ( - zajedno) ako su supstituenti sa višim prioritetom sa iste strane dvostruke veze. Vrlo često je -{Z}- konfiguracija ujedno i -{cis}- a -{E}- - -{trans}-, ali kako što se vidi u datim primerima, ovo nije pravilo.
Konformacije
Konformacije predstavljaju različite prostorne oblike nekog jedinjenja koji nastaju rotacijom oko jedne ili više jednostrukih veza. Različite konformacije imaju različite sadržaje energije što zavisi od niza faktora i interakcija u samom molekulu. U zavisnosti od broja jednostrukih veza i prirode samog molekula, on se može naći u većem broju konformacija, međutim, praktično je nemoguće izolovati pojedinačni oblik, odnosno odvojiti ga od ostalih. Takav primer je cikloheksan, koji se javlja u konformaciji „stolice“ i „lađe“, ali je ove dve nemoguće razdvojiti jednu od druge. Kod nekih jedinjenja kao što su 2,2,2,2-tetrasupstutuisani bifenili, ovo je, pak, moguće zbog velikih energetskih barijera između dve konformacije. Ova pojava se naziva atropizomerija i može se smatrati jednim vidom enantiomerije, mada je neki autori izdvajaju zasebno.
2-Fluoroetanol
2-Fluoroetanol je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 64,059 Da.
Massa, Lucca
Massa je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 863 m.
Ropstvo kroz nadnicu
thumb|400px|right|Ukidanje ropstva kroz plaću je program nekih sindikata Ropstvo kroz plaću predstavlja stanje društva i situaciju pojedinca u društvu koji je prinuđen raditi za poslodavca pod prijetnjom gladovanja, siromaštva ili gubljenja društvenog statusa. Time se tu osobu čini "osobom ovisnom o plaći ili dohotku za potrebe osobnog izdržavanja" , "pogotovo sa potpunom i izravnom ovisnosti o prihodu koji potječe od... rada za plaću".
U terminologiji kojom se koriste kritičari kapitalizma, statizma i drugih autoritarnih sustava, ropstvo kroz plaću je položaj u kojem se nalazi osoba koja je prisiljena prodavati svoj rad, podčinjavajući se autoritetu poslodavca, radi napredovanja u životu ili čak samo radi opstanka.
San Giorgio, Treviso
San Giorgio je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Ropstvo kroz nadnicu
Rasprava o postojanju u današnje doba
Nadalje, tvrdi se da je, kroz povijest, inicijativa za rad stvarana na različite načine. Tako je u današnjem društvu opće prihvaćeno da je plaća nagrada za čovjekov rad, s kojom može poboljšati svoj životni standard. Međutim, ovdje je bitno razlikovati nagradu od prinude. U moderno doba društva su odbacila ideju o prinudnom radu, koje se najčešće shvaća kao ropstvo. Pri tome se prinudni rad vidi kao nepravedan i nemoralan položaj čovjeka u društvu.
Međutim, ukoliko radnik ne radi za poboljšanje svojih životnih uvjeta, nego samo za preživljavanje, tada očito nije riječ o nagradi nego prinudi. Prema tom pogledu, ropstvo je i dalje na snazi, samo što instrument prinude nije bič nego glad.
San Giorgio, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Ropstvo kroz nadnicu
Rasprava o postojanju u današnje doba
Kritičari tvrde da, bez inicijative za rad, ljudi bi prestali raditi što bi uzrokovalo ekonomski krah i glad. Također da u današnje doba većina ljudi ima mogućnost birati poslodavca i dati otkaz, te da nerad mora imati surove posljedice. Te da u usporedbi s ropstvom, današnje društvo dozvoljava mnogo veće slobode, gdje radnik može birati što da čini sa svojim slobodnim vremenom. Tada, u ukupnosti argumenta, poveznica s ropstvom je preslabašna.
Proponenti odgovaraju da se inicijativa za rad ne može nametati na nemoralan način i da se može postići drugim sredstvima, odnosno pravom nagradom. Također, da nije jasno bi li nedostatak inicijative za rad uzrokovao toliku količinu nerada kao što se obično tvrdi, te glad za posljedicu. To što današnje društvo dozvoljava mnogo veće slobode nego što je to bilo prije ne umanjuje nemoralnost i sličnost sa ropstvom.
Drugi kritičari tvrde da je nužna jaka inicijativa za rad, jer bi inače ekonomski rast bio usporen, a moglo bi doći i do gladi. Ukoliko bi se i uklonile društvene okolnosti, čovjek bi i dalje, kao i u pretpovijesnim lovačko-skupljačkim društvima, morao raditi, odnosno loviti da bi se prehranio. Tada je ropstvo kroz plaću samo pogrdni pojam za realnost situacije koja je neizbježna, a postoji otkad postoji i čovjek, i predstavlja prirodno stanje stvari, te je da je za preživljavanje u današnje doba potrebno mnogo napornog rada.
Odgovor je da je tehnologija u današnjem društvu dovoljno uznapredovala da društvo može lako osigurati hranu i stanovanje svim svojim članovima. U najgorem slučaju radi se samo o preraspodjeli bogatstva, iako možda ni to nije nužno u nekim državama. Pretpostaviti ekonomski rast nad egzistencijom je nemoralno, tvrde proponenti, te bi države trebale posvetiti više pažnje najugroženijim slojevima društva.
Prvi opis ideje
Prvi jasan opis ropstva kroz plaću je napravio Simon Linguet 1763., u kojem je opisao kako ono potkopava osobnu autonomiju, zasnivajući tu tvrdnju na materijalističkom konceptu tijela i njegovih sloboda, na primjer kao nešto što se prodaje, iznajmljuje ili oduzima u klasnom društvu:
Debata u 19. stoljeću
U 19. stoljeću, prije i za vrijeme američkog građanskog rata vođena je debata o prednostima i manama običnog ropstva u odnosu na ropstvo kroz plaću, što je bio pogrdni pojam južnjaka za tržište rada. Neki od argumenata za i protiv su bili:
Anarhističko shvaćanje pojma
Ropstvo kroz plaću, prema shvaćanju anarhista, se smatra kao:
Furcenii Noi, Cosmești
Furcenii Noi je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Cosmești.
Galestown, Maryland
Gejlstaun je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 138, što je 37 (36,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Furcenii Noi, Cosmești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Estación Techa, Soledad de Graciano Sánchez
Estación Techa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1846 m.
Cyrix MII
thumb|Cyrix MII na 300 MHz koji se prodavao s oznakom 433 Cyrix MII je posljednji mikroprocesor kompanije Cyrix koji se dizajnerski stvar u trenucima prvog preuzimanja ove kompanije. Kao i prethodnik koristio je socket 7 utor.
Nastanak
Prethodnik ovog mikroprocesora je bio Cyrix 6x86 koji se nalazi na tržištu od 1995. godine koji je postao prespor za tržište nakon pojave Intel Pentim MMX mikroprocesora. Kako bi se poboljšala ta starija verzija novi dizajn imena Cyrix MII ubrzan i dodane su mu MMX naredbe pa je izdan na tržište 1998. godine.
Tržišni rezultat
Cyrix MII je bio došao na tržište prekasno da bi bio uspješan, a kao dodatnu negativnu osobinu je imao prastari koprocesor i prodavanje pod lažnim to jest PR rajtingom. Marketinško objašnjenje za korištenje PR rajtinga je bilo da Cyrix MII na 300 MHz je brz kao Intel Pentium II na 433 MHz. U to objašnjenje koje je gotovo držalo vodu na poslovnim kompjuterima praktički nitko nije vjerovao pošto su testovi pokazali sljedeće rezultate:
Sama Cyrix kompanija je već bila propala 1997. tako da je preuzeta od National Semiconductor. Neuspjeh Cyrix MII mikroprocesora je značilo da novi vlasnik odustaje od Cyrixa kojeg prodaje VIA Technologies korporaciji 1999. godine.
Izvori
Cyrix 6x86
Razvodnik (hidraulika)
Razvodnik ili razvodni ventil je vrsta hidrauličkog ventila koji usmjerava tok hidrauličkog fluida u hidrauličkom pogonu propuštanjem, zatvaranjem ili promjenom smjera toka. Ovdje se pod razvodnikom podrazumijeva digitalno pokretani razvodnik, kod kojeg se koriste samo krajnji položaji “otvoreno” ili “zatvoreno”. Postoje i kontinuirano pokretani razvodnici (proporcionalni i servo-ventili), koji između dva krajnja položaja kontinuirano poprimaju neki položaj uz odgovarajuće prigušno djelovanje.
Osnovne karakteristike hidrauličkih razvodnika su: konstrukcija, nazivna veličina, broj radnih položaja, broj hidrauličkih priključaka, način aktiviranja. Uz ove podatke od interesa su i nazivni protok, maksimalni radni tlak i materijal razvodnika, naročito brtvi. Oznaka broja priključaka i radnih položaja obično se piše ispred riječi razvodnik (npr. 4/3 razvodnik označava razvodnik s 4 priključka i 3 radna položaja).
Način rada hidrauličkih i pneumatskih razvodnika gotovo je jednak, a simboli su praktički isti (koriste se simboli prema normi DIN ISO 1219). U hidraulici se ulazni priključci obično označavaju slovima P (tlačni – lijevo), R (ili T za odvod, odnosno spremnik – desno), izlazni (radni) priključci slovima A, B, C, upravljački slovima X ili Y, a pomoćni (za prodrlo ulje) slovom L.
Vrste razvodnika
Prema konstrukciji razvodnici se dijele na klipne, pločaste i razvodnike sa sjedištem. Najčešće se koriste klipni razvodnici.
Razvodnici sa sjedištem
Razvodnici sa sjedištem nepropusno zatvaraju protok pomoću pladnja koji ima oblik kugle, stožca, a rjeđe tanjurasti. Obično se izvode kao 2/2 i 3/2 razvodnici, a njihovim kombiniranjem dobivaju se razvodnici s većim brojem priključaka. Relativno su neosjetljivi na nečistoću i imaju mali hod pokretanja. Nije lako postići tlačno uravnoteživanje, tj. kompenzaciju sile potrebne za prebacivanje.
Pločasti razvodnici
Pločasti razvodnici koriste se za niske i visoke tlakove, a aktiviraju se isključivo ručno. Mogu imati i više od
tri razvodna položaja. Nazivna veličina izražava se nazivnim promjerom (NP) priključaka. Način aktiviranja (neposredni) može biti ručni, opružni, hidraulički, pneumatski i elektromagnetski. Razvodnici s elektromagnetskim aktiviranjem imaju i dodatno ručno aktiviranje zbog sigurnosti i održavanja. Elektromagneti mogu biti izmjenični i istosmjerni. Izmjenični su izloženi strujnom udaru u času uključivanja i pregore ako se pri aktivaciji kotva potpuno ne uvuče. Istosmjerni podnose proizvoljni položaj kotve i omogućavaju gotovo dvostruki broj uključivanja u satu.
Klipni razvodnici
Klipni razvodnici u principu imaju uravnotežen tlak (kompenzacija sile za prebacivanje) i velik hod prebacivanja. Izrada je jednostavna, a uvijek je prisutan izvjestan protok propuštanja koji se umanjuje izradom prstenastih utora u klipu. Zbog malih zazora osjetljivi su na nečistoću (trošenje).
Prešnica
Prešnica je naselje na Krasu ispod Slavnika u sastavu Općine Hrpelje-Kozina (Primorska), alt=|lijevo|mini|277x277piksel|Prešnica [[1910|1910. ]]
Razvodnik (hidraulika)
Klipni razvodnici
Zadani položaj razvodnog klipa može se pozicionirati i održavati:
Prešnica
Geografija
Selo se prostire u podnožju Slavnika (1.028 m) koji se smatra zapadnim početkom masiva Ćićarije. Prešnica je i granično mjesto imeđu Krasa i Istre. Jedno je od ishodišta dobro označenog planinarskog puta do vrha planine do kuda se stiže za 2 sata. Iza naselja se nalazi željeznička stanica alt=|lijevo|mini|209x209piksel|Željeznička stanica Prešnica Prešnica (na Istarskoj željenici). Kraj Prešnice je 1967. izgrađen odvojak pruge za Kopar.
Razvodnik (hidraulika)
Izvori
katalog BELOIT iz osamdesetih
Prešnica
Zanimljivosti
Crkva sv. Jedrta u središtu sela.
Stanovništvo
Prema podacima Statističkog ureda RS u Prečnici su 2020. živjela 192 stanovnika.
La Sauceda Grande, Unión de San Antonio
La Sauceda Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1780 m.
Campovecchio, Bologna
Campovecchio je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 589 m.
Protočni ventil
300px|mini|desno|Protočni ventil od [[nehrđajući čelik|nehrđajućeg čelika.]]
Protočni ventil je ventil koji prigušivanjem utječe na protok u sustavu. Protočni ventili se dijele se na: protočne upravljačke ventile i regulatore protoka. Protočni upravljački ventili imaju zadatak da protok u sustavu prilagođavaju potrebama.
Kao prigušni elementi koriste se prigušnice i dijafragme (blende). Općenito prigušnice imaju oblik uskih kanala, a dijafragme imaju oblik ploče sa uskim otvorom za protjecanje. Za razliku od prigušnica, hidraulički otpor dijafragmi u radnom području gotovo ne zavisi od viskoznosti fluida (a time niti od temperature). Zbog toga se dijafragme koriste npr. za mjerenje protoka.
Regulatori protoka imaju zadatak da održavaju konstantni zadani protok u sustavu, nezavisno od opterećenja. Za napajanje sustava često se koriste volumenske pumpe s približno konstantnim protokom. Regulacija protoka se u tom slučaju rješava dijeljenjem protoka. Potrebni protok regulira se pomoću regulacijske prigušnice. Volumenska pumpa ima izuzetno strmu ovisnost tlaka o protoku, tako da bi se sa smanjenjem protoka izuzetno povećao tlak pumpe. To se sprječava ventilom za ograničenje tlaka; on održava praktički konstantan tlak pumpe, vraćajući suvišni dio protoka u spremnik. Time nastaje znatni gubitak energije, sva energija hidrauličke pumpe utrošena na stlačivanje količine (odnosno protoka) fluida gubi se prigušivanjem na ventilu za ograničenje tlaka; gubitak je proporcionalan protoku. Ovaj gubitak energije može se izbjeći tako da se za pogon pumpe koristi hidraulički motor s promjenljivim brojem okretaja, odnosno regulacijom protoka pumpe putem podešavanja broja okretaja.
Kriteriji kvalitete podesivih prigušnica su: mogućnost ostvarivanja odgovarajućeg hidrauličkog otpora, nezavisnost otpora od viskoznosti hidrauličkog fluida, mogućnost finog podešavanja otpora (zavisi od odnosa površine i opsega prigušnog elementa). Tipovi podesivih prigušnica, koji u različitoj mjeri zadovoljavaju kriterije kvalitete su:
Jednosmjerni prigušni ventil
Jednosmjerni prigušni ventil predstavlja kombinaciju podesive prigušnice i nepovratnog ventila. Ovaj ventil u jednom smjeru prigušuje tlak, upravlja veličinom protoka, zavisno od opterećenja. Podesivi ventili imaju mogućnost podešavanja ovog prigušenja. U suprotnom smjeru ventil se u potpunosti otvara, ima maksimalni mogući protočni presjek.
Trograni regulator protoka
Trograni regulator protoka ima ventil za regulaciju razlike tlaka koji je priključen paralelno na mjernu prigušnicu, tako da se višak radnog fluida odvaja (npr. prelijeva u spremnik).
Ventil za raspodjelu protoka
Ventil za raspodjelu protoka ima zadatak protok podijeliti tako da oba izlazna protoka (A i B) budu jednaka. Dvije identične mjerne prigušnice (blende) konstantnog otpora izazivaju jednake padove tlaka kad su protoci kroz obje prigušnice isti. Izlazni tlak svake prigušnice djeluje na čelo odgovarajućeg klipa. Dvostruki klip (tlačna vaga) osigurava da tlak na izlazu obje prigušnice bude jednak. Daljnje prigušenje ostvaruje se protokom kroz zazor izmenu cilindra i klipa. Zauzimanjem ravnotežnog položaja ovaj dvostruki klip kompenzira eventualnu razliku tlaka na priključcima A i B. Ako se pretpostavi da se klip nalazi u srednjem položaju, a da je npr. tlak na priključku A veći od tlaka na priključku B (pA > pB), bit će veći i protok kroz B-granu. To će izazvati povećani pad tlaka na mjernoj prigušnici B-grane, pa će i tlak na desnom klipu biti manji. Klip se zato pomiče udesno u ravnotežni položaj, gdje u manjoj mjeri prigušuje protok A, a u većoj mjeri protok B (ΔpB > ΔpA). Tlak u obje komore sada je isti pA + ΔpA = pB +ΔpB. Time je kompenzirana razlika tlaka na izlaznim priključcima i postignut traženi cilj: ostvarena je jednakomjerna podjela protoka.
Freirachdorf
Frajrahdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 662 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Frajrahdorf se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 275 metara. Površina opštine iznosi 4,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 662 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 155 stanovnika/km².
Body of Proof
Body of Proof je američka kriminalistička (forenzička) igrana TV-serija koja se od 2011. emitira na programu mreže ABC. Glavni protagonist, čiji lik tumači Dana Delany, je dr. Megan Hunt, nekoć vrhunska i ugledna neuorkirurginja, koja je nakon prometne nesreće, oštećenja živaca ruku i smrti pacijenta na stolu prisiljena nastaviti karijeru kao patolog, odnosno mrtvozornica Grada Philadelphije. Radnja prati njene napore da rasvijetli ubistva i druge zločine vezane uz leševe koji dolaze na njen stol za autopsiju.
Na prostoru bivše Jugoslavije se pod nazivom Tijelo je dokaz prikazivala preko kablovskog kanala Fox Crime, a odnedavno se prikazuje na kanalu Fox Life.
Ocote Solo, Santa María Guienagati
Ocote Solo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Guienagati.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 695 m.
Turkish Airlines
thumb|Turkish Airlines Building Turkish Airlines (Turski: Türk Hava Yolları) je glavna turska avionska kompanija sa sjedištem u Istanbulu. Glavno sjedište je u Međunarodnom aerodromu Istanbul. Ostala sjedišta su u Esenboga International Airport (ESB), Ankara, i Sabiha Gokcen International Airport (SAW), Istanbul.
Flota
250px|thumb|Turkish Airlines Boeing 737-800
Cheminot
Šemeno je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 535 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 255 m, a minimalnoj 172 m).
Gerald Wallace
Studirao je na univerzitetu Alabama.
Pneumatski cilindar
mini|250px|desno|Prikaz rada jednoradnog pneumatskog cilindra. mini|250px|desno|Prikaz rada dvoradnog pneumatskog cilindra. mini|250px|desno|[[3D računalne grafike|3D prikaz rada pneumatskog cilindra.]] mini|250px|desno|Simbol pneumatskog cilindra. mini|250px|desno|Način rada pneumatskog teleskopskog cilindra. mini|250px|desno|Primjena pneumatskog udarnog cilindra. mini|250px|desno|Pneumatski cilindar za zabijanje [[čavao|čavala.]]
Vrste pneumatskih cilindara
Prema načinu djelovanja pneumatski cilindri se mogu podijeliti: Pneumatski cilindri mogu biti jednoradni i dvoradni. Jednoradni cilindri vrše koristan rad samo u jednom smjeru, a dvoradni u oba smjera: guraju i vuku. Dvoradni cilindar ponekad ima dvostranu klipnjaču (prolaznu) i jednaku korisnu površinu obje strane klipa.
Prema izvedbi pneumatski cilindri mogu biti klipni i membranski. U shemama se za obje izvedbe koristi isti simbol.
Jednoradni pneumatski cilindar
Jednoradni pneumatski cilindar vrši koristan rad samo u jednom smjeru, priključak zraka nalazi se samo na prednjoj strani, povratno kretanje najčešće se ostvaruje oprugom (ona ograničava maksimalni hod klipa otprilike na 100 mm) ili težinom tereta. Neki puta povratno kretanje ostvaruje se stražnjim priključkom na reducirani tlak (regulacijski ventil) ili na spremnik zraka (˝zračni jastuk˝), a stražnja komora tada nema otvor prema atmosferskom tlaku. Koriste se za pritezanje i izbacivanje izratka, utiskivanje (žig), dodavanje, pomicanje itd., kad nije bitna brzina povratnog kretanja klipa. Za upravljanje jednoradnim cilindrom koriste se 3/2 razvodnici (3 priključka / 2 položaja).