cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SH3 domen
SH3 domen (SRC homologni 3 domen) je mali proteinski domen sa oko 60 aminokiselina koji je prvo identifikovan kao konzervirana sekvenca kod viralnog adapterskog proteina v-Crk i nekatalitičkih delova enzima poput fosfolipaza i nekoliko citoplasmatičnih tirozinskih kinaza kao što su Abl i Src. On je bio identifikovan u nekoliko drugih proteinskih familija poput: PI3 Kinaza, Ras aktivirajućem proteinu GTPaze, CDC24 i cdc25. SH3 domeni su prisutni kod proteina u signalnim putevima koji regulišu citoskelet, Ras proteinu, i Src kinazi i mnogim drugim. Oni takođe regulišu stanje aktivnosti adapterskih proteina i drugih tirozinskih kinaza. Smatra se da povećavaju specifičnost supstrata pojedinih tirozinskih kinaza. Oko 300 SH3 domena je prisutno u proteinima kodiranim ljudskim genomom.
Struktura
SH3 domen ima karakteristično sa savijanje beta-barela, koji se sastoji od pet ili šest β-lanaca uređenih kao dve gusto pakovane anti-paralelne β ravni. Povezujući regioni mogu da sadrže kratke helikse. SH3 tip savijanja drevni tip savijanja koje je prisutno kod eukariota kao i prokariota.
Proteini sa SH3 domenom
• 2
San Michele, Verbano-Cusio-Ossola
San Michele je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1269 m.
Demografska istorija Srba
Srbi tradicionalno naseljavaju centralne i zapadne delove Balkana, kao i južne delove Panonske nizije, a srpski etnički prostor je politički podeljen na nekoliko država. U zavisnosti od političkih, ekonomskih i društvenih prilika, brojnost i procentualno učešće Srba u ovim državama se menjalo. U ovom članku je prikazana brojnost i procentualna zastupljenost Srba u državama i regijama na području Balkana, na osnovu rezultata zvaničnih popisa stanovništva. U nekim slučajevima korišćene su i nezvanične procene. Za podatke o Srbima u dijaspori videti članak Srpska dijaspora.
Mesembranol
Mesembranol je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 291,385 Da.
Regeneracija
Regeneracija je potpuno funkcionalno obnavljanje nekog oštećenog tkiva. Za razliku od reparacije (reparatio - popraviti) gdje se oštećeno tkivo popravlja vezivnim tkivom, pri regeneraciji se tkivo zamjenjuje istovrsnim stanicama ka na primer epitelno tkivo epitelnim ili koštano tkivo koštanim tkivom, regeneracija se događa kod lakših ozljeda ili opekotina prvog a ponekad i drugog stupnja, teže ozljede završavaju reparacijom pri kojem se određeno tkivo zamjenjuje vezivnim tkivom.
Gradska skupština Grada Zagreba
thumb|250px|[[Stara gradska vijećnica u Zagrebu, sjedište Gradske skupštine]] Gradska skupština Grada Zagreba je predstavničko tijelo građana Grada Zagreba koje donosi akte u okviru samoupravnog djelokruga Grada Zagreba te obavlja druge poslove u skladu sa zakonom i Statutom. Gradska skupština ima pedesetjednog zastupnika, a njen aktualni saziv izabran je na općim lokalnim izborima 15. svibnja 2009. godine.
U Zagrebu je na lokalnim izborima 2009. glasovalo 300 828 birača što je 41,69 posto od ukupno 721 522 birača na biračkim mjestima. To je 5,75 posto više građana koji su se odazvali na birališta nego 2005. godine. Koalicijska lista SDP, HSU osvojila je 33,34 posto glasova, koalicija HDZ, HSS, HSLS 18,43 posto, HNS 8,18 posto, nezavisna lista Velimira Sriće 7,98 posto i nezavisna lista Tatjane Holjevac 6,39 posto.
The Kid (film, 1950)
The Kid, također poznnat kao Kid Cheung ili My Son A-Chang, u originalu Mali Cheung je hongkonški crno-bijeli igrani film snimljen 1950. u režiji Feng Fenga. Predstavlja ekranizaciju stripa "Kid Cheung", čiji je autor Yuen Po Wan, a koji se također pojavljuje u filmu. Poznat je prije svega po tome što se u njemu u naslovnoj ulozi pojavljuje Bruce Lee, koji je tada imao 10 godina; zajedno sa njime nastupa i njegov otac, ugledni glumac Lee Hoi-chuen.
Pontotoc, Mississippi
Pontotok je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.625, što je 372 (7,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chanos-Curson
Šano Kirson je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
River Ridž
River Ridž se može odnositi na
Spring Ridž
Spring Ridž se može odnositi na
HPD Željezničar (Zagreb)
Članovi društva obišli su sve hrvatske i brojne planine širom Europe, a popeli su se i na mnoge od najpoznatijih vrhova svijeta.
Društvo je poznato u svjetskim razmjerima po svojim speleološkim uspjesima. Surađuju s planinarskim društvima širom Hrvatske, a posebno s PD Željezničar iz Gospića i PD Željezničar iz Moravica, kao i sa željezničarskim planinarskim društvima iz Ljubljane, Maribora i Celja u Sloveniji.
Društvo održava tri godišnja planinarska pohoda u Samoborskom gorju:
Sekcije i odsjeci:
Dolac (Zagreb)
mini|200px|Dolac Dolac je najveća, najpoznatija i najvažnija tržnica u Zagrebu.
Povijest
Tržnica je otvorena 1930. godine na mjestu starih zidina koje su srušene (o tome svjedoči ulica Pod zidom). Nakon što je odlučeno da se preseli stara tržnica Harmica na mjestu današnjeg Trga bana Josipa Jelačića, raspravljalo se o lokaciji nove gradske tržnice. Lokaciju između crkve sv. Marije i Kaptola predložio je arhitekt Viktor Kovačić koji je sudjelovao u regulaciji potoka Medveščaka. Osim zidina je porušeno nekoliko kuća u starom gradskom naselju Dolac.
Položaj
mini|lijevo|Kumica Barica mini|Kip [[Petrica Kerempuh|Petrice Kerempuha, djelo kipara Vanje Radauša, postavljen 1955. godine na malen trg na kojem se preko dana prodaje cvijeće ]] Tržnica se nalazi u gradskoj četvrti Gornji grad - Medveščak između Trga bana Josipa Jelačića, Kaptola i Gornjeg grada. Kombinacija je otvorene (za voće i povrće) i zatvorene (za meso, nalazi se ispod otvorene tržnice). Sjeverno od Dolca je Trg Petrice Kerempuha na kojem se nalazi prodaja cvijeća, a on se na sjeveru nastavlja na Opatovinu s prodajom odjevnih predmeta i raznih obrtničkih proizvoda. Trg Bana Jelačića i Dolac povezuje ulica Splavnica na kojoj se također prodaje cvijeće. Godine 2006. na tržnici je postavljen kip tradicionalne prodavačice "kumice". Kumice su žene iz okolice Zagreba koje uzgajaju vlastito voće i povrće ili rade domaći sir i vrhnje koje prodaju na tržnici.
Casale Tesoro, Chieti
Casale Tesoro je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 872 m.
La Maddalena (otok)
La Maddalena (sardinski i galurski: Madalena) je najveći otok u istoimenom talijanskom arhipelagu, smještenom u tjesnacu Bonifacio između Sardinije i Korzike, u Tirenskom moru.
Geografija
La Maddalena ima površinu od 20 km². Na otoku se nalazi administrativni centar cijelog arhipelaga koji predstavlja jednu upravnu jedinicu, komunu La Maddalenu. Između La Maddalene i otoka Caprere izgrađen je nasip s mostom koji olakšava promet između dva otoka.
Historija
Luka La Maddalene imala je veliku stratešku važnost u historiji. Napoleonova vojska bezuspješno je 1793. bombardirala luku, a kasnije, između 1803. i 1805. godine, u La Maddaleni je svoj štab imao britanski admiral Horatio Nelson. Za Drugog svjetskog rata La Maddalena je bila velika baza Talijanske kraljevske ratne mornarice, sve dok je saveznici nisu bombardiranjem učinili neupotrebljivom. Luka i danas ima veliku važnost jer 6. flota Američke ratne mornarice koristi La Maddalenu kao bazu za opskrbu nuklearnih podmornica.
Privreda
Ribarstvo je glavna privredna aktivnost stanovnika otoka.
Traditori
Traditori (traditores), doslovno "izdajnici) je izraz kojim se u doba ranog kršćanstva označavalo pripadnike Crkve koji su, u nastojanju da izbjegnu smrt, zatvaranje i druge neugodnosti u vrijeme progona od rimskih vlasti, tim istim vlastima predavali svete knjige i druge relikvije i/li potkazivali (denuncirali) druge kršćane. Izraz se koristio prije svega u kontekstu Dioklecijanovih progona kršćana početkom 4. vijeka, odnosno Milanskog edikta 313. godine nakon koga su progoni prestali, a pripadnici i vodstvo sada legalne Crkve suočilo s pitanjem kako se postaviti prema traditorima prilikom njihovih pokušaja da se vrate u njihovo okrilje. Među njima su se iskristalizirala dva stava; prema prvom je takvo ponašanje, usmjereno prije svega nastojanjem da se sačuva vlastiti i život vlastitih porodica, bilo opravdano, a još više kada bi traditori pri tome koristili trikove te davali lažne, ili što se još više cijenilo, heretičke spise. Drugi stav, čiji je glavni pobornik bio kartaški biskup Donat Veliki je takvo ponašanje smatrao nedostojnim pravih kršćana. Iako su Donatovi stavovi osuđeni na Saboru u Arlesu 314. godine, njegove pristaše, koji su kasnije postali poznati kao donatisti, su se u Sjevernoj Africi održali do kraja 4. vijeka.
Tri Lejks
Tri Lejks se može odnositi na
Španci
Španci ili Španjolci (španj. españoles, engl. Spaniards) su romanski narod, nastanjen na gotovo čitavom području Pirenejskog poluotoka, u Španjolskoj.
Španjolci su nastali slično kao i Francuzi, romanizacijom domorodačkih, u ovom slučaju iberskih plemena.
Španjolci (strogo etnički), 2005. godine broje preko 27 milijuna, od čega 24.300.000 u Španjolskoj, 702.000 u Francuskoj, 512.000 u Argentini, 355.000 u Meksiku, 270.000 u SAD, 227.000 u Brazilu, 120.000 u Paragvaju, i drugdje, ukupno u 54 države. Španjolska, prema procjeni UN-a, 2005. ima 43.000.000 stanovnika i 55 različitih etničkih zajednica, od kojih se neke domaće, njima srodne grupe, također politički klasificiraju u Španjolce, i koje se danas bore za očuvanje svoga etničkog i jezičnog identiteta. To su (UN-ovi podaci 2005): Od manjih grupa treba spomenuti: Od drugih naroda treba još spomenuti Baske (2 milijuna u Španjolskoj); Gaskonjce (4.000) u Španjolskoj; nadalje i romske zajednice Gitane (755.000) i Kalderaše (najviše 1.000). Sve ove narode treba razlikovati od pravih Španjolaca. Španjolci su dali porijeklo nizu novih nacija nastalih nakon otkrića Novog svijeta i raširili sa sobom španjolski jezik, kojime se danas služi preko 266.000.000 (1987.), a računa se da ga (1991.) poznaje oko 352.000.000 ljudi.
Ime
Španjolsko ime, smatra Eric Partridge, ima korijen zacijelo u feničkoj (punskoj) riječi Hispalis, pre-rimskom nazivu za Sevillu, što je opet možda iz iberskog ili keltskog korijena hispa, ali značenje je nepoznato. Naziv Hispanija, rimsko je ime za zemlju koju su Grci nazivali Iberija, i koju će s vremenom pokoriti nakon Drugog punskog rata. Riječ se kasnije razvija i prilagođava drugim jezicima. Naziv Spain (engl.; "Španjolska"), skračeni je oblik od Hispania (engl.; "Hispanija"). Romanizacijom Keltibera, ona će poslužiti da postane ime narodu koji će sebe prozvati Españoles (u engl. Spaniards, prema Spain; i hrv. Španjolci). Romanizacijom prastanovnika Iberije nastat će više srodnih etničkih zajednica među kojima Kastiljci (španj. Castillans) ili Španjolci (u etničkom smislu). Ovi dobiše ime po regiji Kastilji (španj. Castilla), nazvanoj po mnogobrojnim utvrdama (lat. Castella), podignutim u borbi protiv Maura. Njihovi grofovi u 10. stoljeću postižu samostalnost čime počinje i stvaranje jednog novog naroda, koji će do 1492. osvojiti i posljednje maursko uporište. Kastiljski kralj Ferdinand Prvi Veliki, Alfonso VI Hrabri i Ferdinand Treći Sveti tokom svojih vladavina udarit će temelje stvaranja nove nacije, a španjolsko ime poslužit će za asimilaciju ostalih naroda naseljenih na Iberskom poluotoku.
Al-Andalus
Vandali su na Poluotoku ostavili svoje ime, a trag im se izgubio. I na susjednom, ne tako dalekom afričkom tlu, dešavaju se promjene koje će utjecati na daljnja, veoma značajna događanja u Španjolskoj -Arapi. Već 708., smatra Yvonne Clark, će preplaviti cijelu sjevernu Afriku. Domaće hamitsko stanovništvo, berberska plemena, bit će arabizirana jezikom i vjerom, islamom. Tarik je lako svladao Roderikovu vojsku, koji je vjerojatno u njoj i poginuo. Španjolska ostaje bez svoga vođe. Obavivši posao On se vrati u Afriku a njegovo ime posluži da se označi Jabal Tariq, poznata stijena, koju danas znamo kao Gibraltarska stijena ili Gibraltar. Nakon njegovog povratka u Maroko, sljedeće 712. godine muslimanski guverner iz sjeverne Afrike Musa ibn Nusair vodi svoje najbolje trupe na Poluotok, kroz tri godine sve će pokoriti, osim teških planinskih predjela sjevera, pa će upasti i u Francusku, gdje će tek kod Poitiersa 732. biti zaustavljen. Al Andalus, ime je islamskoj Španjolskoj, organizirana je pod civilnim i religioznim vodstvom kalifa iz Damaska. Guverneri Španjolske uglavnom su sofisticirani Sirijci, koji bijahu pod dubokim političkim utjecajem Bizanta. Već spomenuti islamizirani Berberi, što ih znamo kao Maure, i kojih je u Španjolskoj bilo oko 20%, nisu bili prijatekljski raspoloženi prema ovim Sirijcima i čine aristokraciju u gradovima i latifundijima što su ih naslijedili od Rimljana i Vizigota. Većina vizigotskog plemstva prelazi na islam i dobivaju privilegirani položaj u novom društvu. Uza sve to hispano-rimljanske kršćanske zajednice održale su se u gradovima, pa ima i Židova nekih 5% u tadašnjoj populaciji. Kako im i dolikuje, Židovi su i ovdje tada igraju važnu ulogu u trgovini, a i u školstvu. Dinastiju Umayyad u Damasku 756. zamjenjuje dinastija Abbasida, koji kalifat prenose u Bagdad. Jedan od umayyadskih prinčeva pobjegao je tada pod imenom Abd al Rahman (756-88) u Španjolsku, i utemeljio politički nezavisni emirat Kalifat Cordoba. Njegova dinastija vladat će sljedećih 250 godina. Godine 929 Abd al Rahman III (r. 912-61), uzdigao je emirat do statusa kalifata, čime se prekidaju posljednje veze sa Bagdadom, i stječu kompletan religiozni i politički suverenitet. Njegov unuk Hisham II, nasljeđuje tron 976. u dobi od 12 godina, a kraljevski vezir Ibn Abi Amir (أبو عامر محمد بن عبد الله بن أبي عامر الحاجب المنصور; poznatiji kao Al Mansur), postaje regent (981-1002), ali taj postaje diktator. Mladi kalif nije ništa doli figure, stvarni vladar je Al Mansur sljedećih 25 godina. On propovijeda džihad (sveti rat), i neprijatelj je kršćanstva. U njegovo doba u Andaluziji javljaju se Mozarabi (=Arapima slični), sa posebnim zajednicama i lokalnom autonomijom. U liturgiji služe se mozarapskim običajima, sličnim galskima, kultura im je rimsko-vizigotska i imat će veliki utjecaj na stvaranje moderne španjolske kulture. Glavna središta bijahu im Toledo, Seville i Córdoba. Za razliku od njih, ruralna populacija Andaluzije je islamizirana. Mozarapski se još očuvao kao liturgijski jezik.
Kastilja i Aragon
Otpor muslimanskoj invaziji u 8. stoljeću biti će ograničena tek na malene grupe Vizigota što su se povukli u planinska područja Asturije, što su je prije naselili Suebi ili Svevi. Asturija je najmanje romanizirana i najamnje pokrštena regija Španjolske. -Kasnih desetih godina 8. stoljeća Asturac Pelayo ujedinjuje stanovništvo Asturije u obrani od muslimanske najezde. Javljaju se prvi križari koji će pružiti otpor islamu. Njegovi nasljednici postat će poznati kao kraljevi Leóna i oni šire kršćansku kontrolu južno od Asturije. Ekspanzijom oni podižu fortifikacije i tako se utvrđuju. Ovaj kraj prozvat će se Kraljevstvo Léon (Kingdom of León), a po utvrdama Kastilja će dobiti svoje ime. To je preteča Kastilje i kastiljskog naroda, a započeli su je Asturci i hrabri Pelayo. -U 10. stoljeću León je dopro do gornjeg toka rijeke Ebro, područje će postat poznato kao Kastilja (=zemlja kastela). Razvit će se novi dijalekt, nastati novi običaji. Godine 981. Kastilja postaje nezavisna zemlja, a 1004. i kraljevstvo. S vremena na vrijeme, ona će se po potrebi ujedinjavati sa Leónom kroz kraljevske brakove. Ovo će uskoro dovesti do toga da se dvije države 1230. ujedine u jednu. Bit će to za vrijeme vladavine Ferdinanda III Kastiljskog (Fernando III el Santo, 1198.-1252.) ili Svetog Ferdinanda III, kralja Leona i Kastilje. -I istočno od Kastilje nije povoljno za Arape. Polovicom 12. stoljeća Almoravidi će otjerati Almohade, također porijeklom iz Maroka. Aragonija se širi desnom obalom Ebra, a 1118. preuzeli su Maurima Zaragozu. Godine 1137. Aragonija i Katalonija se ujedinjuju ženidbom Ramona Berenguera IV i Petronille. Uskoro i Valencija 1238. ulazi u sastav ove federacije, i ona je oteta Maurima. Aragonski apetiti postaju sve veći, i vide interes u lukama Barcelone i Valencije gdje se trguje robljem, začinima, tekstilom.
Taife (sing. Taifa), nezavisni regionalni gradovi-države u 11. su stoljeću počeli padati pod vlast Kastiljaca, a što se počelo širiti iz Asturije pojavom križara. Kada je pao Toledo (1085), Maurima je prekipjelo pa pozvaše u pomoć Almoravide, militantne Berbere iz Afrike što su kontrolirali područje Maghreba. Ovi su ovladali Al Andalusom (Andaluzijom), osim Zaragoze. Ni Almoravidi nisu dugo opstali, do sredine 12. stoljeća. Tada dolazi do pritiska druge religiozne grupe Almohada iz Maroka koje će dovesti do epske bitke ' Batalla de las Navas de Tolosa ', koja se zgodi 1212. Ferdinand je sve zauzeo, a Almohadima ostade samo Granada, ali tek kao dependencija Kastilje.
Dok su se Kastiljci razračunavali sa Almoravidima i Almohadima, i Aragonci su radili na ostvarenju svojih želja. U 13. stoljeću Valencija je ušla u savez. Katalonci, istočni susjedi Aragonaca gledaju na daljnju ekspanziju i ekonomsku korist. Petar III kralj Aragonije od 1276 do 1285. bit će izabran i na sicilskom tronu, kada su tokom ustanka 1282. sa otoka protjerani Anžuvinci, a kasnije će i Napulj postati dio federacije španjolske krune.
Kastilja se počinje baviti drugim problemima, trgovina. Već postoji liga, 'the Hanse' (Hanseatic League), slobodnih trgovačkih gradova u Njemačkoj i susjednim zemljama, koja se bori za svoje trgovačke interese. Kastiljski glavni izvoz je vuna. U 14. i 15. stoljeću Aragon i Kastilja politički su nestabilne. Godine 1369. Kuća Trastámara zadobila je kastiljski tron i stvara novu aristokraciju sa velikim autoritetom, a dvorske 'ulizice' (=validos) često dominiraju nad, budući da su slabi, kastiljskim kraljevima. Plemići se takmiče u moći i kontroli nad governmentom. U ranom 15. stoljeću zemljom vlada feudalizam, u gradovima se pojavljuje urbani proletarijat.
Ljepši dani ipak čekaju Španjolsku. Bliži se 1469. godina, godina vjenčanja Ferdinanda i Izabele. Osamnaest godina prije u gradu Madrigal de las Altas Torras rodila se jedna žena koju će svijet upamtiti kao Izabelu Kastiljsku (Isabel I de Castilla ). Ona će donesti važne odluke koje će obilježiti još jedan život i odrediti daljnji tok povijesti. Kristofor Kolumbo rodio se iste godine kada i Izabela, kraljica koja će financirati povijesna putovanja i omogućiti otkriće Amerike. Španjolsku čekaju 'zlatne godine' i nova era.
Novija povijest
Aragonac Ferdinand i Kastiljka Izabela vjenčaše se 1469. Ovim su se ujedinile dvije krune. Na jugu su se Mauri još zadržali taifu (grad-državu) Granada… Drugoga dana nove 1492. godine Izabelina i Ferdinandova vojska osvaja posljednje arapsko utočište na Poluotoku. Sedam godina kasnije (1499) muslimanima sa Poluotoka predloženo je, ili prelazak na kršćanstvo, ili deportacija… no do tada će Izabela učiniti jedan pametan potez, financirat će putovanje koje će Kolumba sa tri karavele odvesti do Novog svijeta. Bilo je to 2. dana osmog mjeseca 1492. godine. Karavele su usidrene u luci Palo. Kolumbo naređuje mornarima da do 11 sati budu na brodovima. Prema optužbama Simon Wiesenthala u 'Jedru nade', Izabelinim dekretu nijedan Židov ne smije biti na španjolskom tlu iza ponoći toga dana. Wiesenthal ide i dalje, stvarni financijer nije Izabela nego izvjesni Luis de Santangel, pokršteni Židov, kojemu je Kolumbo, zna se, upućivao i pisma. -Kolumbo je Đenovežanin i 4 će puta jedriti prema Americi, prvi puta od 1492-1493, u drugom putovanju od 1493-1496; treće od 1498-1500 i posljednje 1502-1504.
Otkrića
Bio Wiesenthal u pravu ili ne, Španjolska, a i cijeli svijet će imati ogromne koristi, neki izravno, neki neizravno. Otkrivene zemlje su bogate i pogodne za naseljavanje, jedina smetnja su 'divljaci' koji će se ili pokrstiti ili istrijebiti. U Europu će stići nove kulture: grah (Phaseolus vulgaris), kukuruz (Zea mays) /s irokeškim 'pop corn'-om i 'cornflakes'-om, kojega su Battle Creeku u Michiganu proizveli krajem 19. stoljeća/, suncokret koji sadrži sve esencijalne aminokiseline, rajčica, koju su Asteci nazivali 'tomatl', duhan, krumpir i drugo. Velike civilizacije Maya, Asteka, Inka, Čibča, Totonaka, Cakchiquela, Quichéa, i drugih domorodačkih naroda, kao i priče o bogatstvu i zlatu privući će uskoro u Novi svijet, nebrojene siromašne Europljane željne boljeg života. Španjolski osvajači i kolonisti, kojima će se uskoro pridružiti i Portugalci i Englezi, pohrlit će preko oceana u potragu za lakšim životom. Romanski narodi, među kojima će Španjolci biti u većini osnovat će niz novih država i dati porijeklo novim nacijama. Njihovi susjedi Portugalci osnovat će tek jednu državu, ali površinski najveću, Brazil. Englezima će pripasti američko tlo sjeverno od Meksika i SAD, Kanada, Belize, Jamajka, Sveti Kristofor i Nevis, Sveta Lucija, Sveti Vincent i Grenadini i Gvajana. Nizozemci će se zadržati u Surinamu i Nizozemskim Antilima, a Francuzi u Francuskoj Gijani, a njihov jezik zadržat će se i na Haitiju, Martiniku i Gvadalupi. Države što će nastati na hispanskom govornom području u Americi su: Argentina, Bolivija, Čile, Kolumbija, Kostarika, Kuba, Ekvador, Salvador, Gvatemala, Honduras, Meksiko, Nikaragva, Panama, Paragvaj, Peru, Portoriko, Urugvaj i Venezuela. Španjolci će se pomiješati sa domaćim stanovništvom, kao i dopremljenim crnačkim robovima iz Afrike. Utkat će u nove nacije svoja kulturna obilježja koja će stvoriti jedan novi tip kulture, temperamentan, živ i veseo. Bogatstvo kojemu su pohrlili njihovi preci naći će tek rijetki i najsnalažljiviji, ali to sada više nije španjolska povijest.
Etnografija
Španjolci su katolici još od rimskih vremena i ostali su veoma pobožan narod. Shodno tome, gotovo sva španjolska mjesta ima svoje svece zaštitnike i fieste (fiestas), što su oni sa sobom donesli i na američko podneblje. Borba bikova (Corrida) najpoznatija je tradicija Španjolske, a Pamplona u Navarri po tome najpoznatiji grad. Borba bikova (bik je toro) vodi se u ringu za bikove nazivanim (plaza de toros), u kojoj je matador glavna zvijezda, a uz njega i torero (borac) i pikador (picador; sa kopljem) i banderillero, koji drvene sulice zabija biku za vrat.
Glazba i ples
U području Andaluzije, zemlji Mozeraba ,španjolska glazba nastajala je pod utjecajem maurske i kršćanske kulture. Najpoznatiji je svakako tradicionalni flamenco. Njegova pjesma je 'cante' španjolskih Gitana a glazba andaluzijska. Flamenco postaje nacionalni ples (baile) u drugoj polovici 19. stoljeća, isprva se svira i pleše po 'cafe cantante', od kojih je prva otvorena u Sevilli 1842. godine. Do booma dolazi 1860. godina kada se flamenco pojavio u samom Madridu. Pjevači 19. stoljeća bijahu Romi Gitani nazivani 'cante gitano' da bi ga kasnije preuzeli 'cante andaluz' kjoji postaju gospodari flamenca. Godine 1936. prvi puta flamenko se prikazuje i kazališno: 'Opera Flamenca' i 'Flamenco Ballet'. Flamenco se danas pleše uz pratnju flamenco gitare koja je preuzela mjesto nekih starijih glazbala. -Godine 1967 sedamnaest-godišnji Solero de Jerez odigrao je flamenko sa 1,000 udaraca petom u minuti, ili 16 po sekundi, što je i ušlo u Guinnessovu knjigu. Flamenko se javlja u više formi, kao što su: Alegrias, Bulerias, gitanska Farruca, maurska Zambra, andaluzijska Malagueña i forma El-Zapateado.
Kuhinja
thumb|left|Andaluzijski gazpacho Španjolska, jedna od najvećih europskih zemalja, leži na putu između Mediterana i Atlantika, klimatski je sušnija od ostatka Europe. Podneblje i kontakti sa stranim narodima, istovremeno i utjecali na kuhinju Španjolske. Grci, Kartažani i Feničani ostavili su u njoj svoj trag, kao i kasniji Rimljani i Mauri, ona je mediteranska. Kasnija otkrića također utječu na kuhinju Španjolske i naroda koji žive u njoj. Stigla je čokolada, grah, krumpir, vanilija, rajčica. -Oliva (maslina), južno voće i vinogradi imaju za nju veliku važnost. Regionalno i etnički ona se dosta razlikuje. Tako je kuhinja kod Galjega u Galiciji keltskog nasljeđa, a tipični su joj riba i meso. Kod Asturaca je to grah i fabada (fabada) i sirevi, poznat je queso cabrales. U zemlji Baska specijaliteti su sušeni bakalar, riblje juhe, sipa, jegulje. Katalonci uživaju u ribi a Valencijci u paelli, riži kuhanoj sa piletinom. Na jugu, u Andaluziji hrana je najmediteranskija, vino, maslina i poznati gazpacho u Sevilli.
Stanovništvo
Španjolci danas žive u 54 države (preko 20.000, UN, 2005.): Španjolska (24.312.000), Francuska (702.000), Argentina (512.000), Meksiko (355.000), Sjedinjene Američke Države (270.000), Brazil (227.000), Njemačka (134.000), Paragvaj (120.000), Dominikanska Republika (79.000), Švicarska (78.000), Australija (77.000), Venezuela (77.000), Kanada (72.000), Izrael (63.000), Italija (58.000), Ujedinjeno Kraljevstvo (46.000), Belgija (44.000), Portugal (44.000), Nizozemska (30.000), Urugvaj (30.000), Panama (30.000), Andora (26.000), Maroko (21.000),.
Juniversiti
Juniversiti se može odnositi na
MCHC
mini|Hemoglobin MCHC (eng. Mean Corpuscular Hemoglobin Concentration) predstavlja prosječnu koncentraciju hemoglobina u jednoj litri obujma eritrocita. Dio je standardne krvne slike.
Izračun i referentni interval
MCHC se izračuna tako da se hemoglobin podijeli s hematokritom.
Referentni interval je od 320 - 345 g/l.
Objašnjenje
MCHC je smanjen kod mikrocitne anemije, normalan kod makrocitne anemije (zbog većih eritrocita, iako je iznos hemoglobina ili MCHC-a visok, koncentracija ostaje normalna).
MCHC je povišen kod nasljedne sferocitoze, bolesti srpastih eritrocita i homozigotnog hemoglobina C.
Reference
326
Tijera Verd
Tijera Verd se može odnositi na
Atlantic, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 543.
Campoverde, Latina
Campoverde je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 809 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Kaiping
Kaiping (kineski: 開平, pinyin: Kāipíng) ili Hoi Ping, je grad i istoimena općina u južnoj provinciji Guangdong, Kina. Njegovi stanovnici pričaju lokalnom varijacijom dijalekta Taishan. Nalazi se 140 km od Guangzhoua, na jugozapadnom dijelu estuarija Biserne rijeke, i sastoji se od tri lučka grada: Changsha, Xinchang i Dihai. Upravno pripada prefekturi Jiangmen, a status grada ima tek od 1993. godine. Kaiping je najpoznatiji po tisućama višekatnih dialou (碉樓) tornjeva koji su izgrađeni u ovom području za dinastije Qing, većinom 1920-ih i 1930-ih. Dvadeset dialou tornjeva Kapinga i okolnih sela su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2007. god. kao "kompleksan i raskošan spoj tradicionalne kineske arhitekture i zapadnjačkih dekorativnih elemenata". mini|200px|lijevo| Ruishi Diaolou (瑞石樓)
Znamenitosti
Najveća znamenitost Kaipinga i njegove okolice su tornjevi diaolou, kojih je 1920-ih i 1930-ih izgrađeno više od tri tisuće, od kojih je danas ostalo oko 1.800. Ovi tornjevi su uglavnom građeni od armiranog betona i imali su ranolike uloge kao privremena seoska skloništa više obitelji, utvrđene rezidencije bogatih obitelji ili jednostavno kao stražarski tornjevi, uglavnom protiv pljačkaša. Naime, ovi tornjevi su krajnja faza lokalne građevne tradicije kao odgovor na bande pljačkaša, a koja je nastala za dinastije Ming.
Diaolou tornjevi su arhitektonski spoj europske i kineske arhitekture koji se skladno uklapaju u krajolik, a najpoznatiji su:
Vedžfild
Vedžfild se može odnositi na
Agonistici
Agonistici ili cirkumcelioni (od latinske fraze "circum cellas euentes", što znači "putuju oko seoskih skladišta") su nazivi za sljedbenike ekstremne rankoršćanske sekte koja je djelovala u Sjevernoj Africi u 4. vijeku Nastala je među siromašnim berberskim stanovništvom, a popularnost joj je donijelo zalaganje za osolobađanje robova i oprost dugova. Agonistike je karakterizala uvjerenje da je mučenička smrt put za spasenje, odnosno kako je svaki kršćanin može i treba izazvati vlastitim protivzakonitim, pa i nasilnim akcijama. Zato su agonistici imali običaj naoružani drvenim toljagama napadati trgovačke karavane i jedinice rimske vojske vičući "Laudate Deum!" ("Slavite Boga"); svrha je bila izazvati teško naoružane trgovce ili legionare da ih ubiju u samoobrani nakon čega bi poginuli agonistici postali mučenici. Agonistici su postali blisko povezani sa heretičkim pokretom donatista u Sjevernoj Africi, iako nisu uživali veliku podršku u bogatim gradovima. Održali su se do vandalske invazije u 5. vijeku.
Biverdejl
Biverdejl se može odnositi na
Mesembrin
Mesembrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 289,369 Da.
Petrijeva šolja
thumb|Petrijeva posuda
Petrijeva šolja ili petrijeva posuda je plitka staklena ili plastična cilindrična posuda koju biolozi koriste za ćelijske kulture. Nazvana je po nemačkom bakteriologu, Julijusu Rihardu Petriju (1852—1921) koji ju je izumeo 1887. kada je radio kao asistent Roberta Koha. Staklene petrijeve šolje mogu da se više puta koriste uz pomoć sterilizacije (na primer, zagrevanjem u pećnici toplog vazduha na 160 °C oko sat vremena); plastične petrijeve šolje moraju se baciti nakon upotrebe.
U mikrobiologiji se često koriste agarske šolje. Ta posuda je delimično popunjena toplim tečnim agarom zajedno sa posebnom mešavinom nutrijenata, soli i amino kiselina i, opciono, antibiotika. Kada agar postane čvrst, u posudu se stavlja uzorak sa mikrobima. Druge vrste petrijeve šolje ne koriste agar.
Moderne petrijeve šolje često imaju prstenove na poklopcima i osnovama koji omogućavaju da se šolje postavljaju tako da ne klizaju. Više šolja se mogu spojiti u jednu plastičnu posudu.
Pored pravljenja agarskih šolja, prazne petrijeve šolje mogu da se koriste za posmatranje germinacije biljaka i ponašanja malih životinja, kao i za ostale laboratorijske potrebe kao što su sušenje tečnosti u pećnici, prenošenje i skladištenje uzoraka itd.
Bojken
Bojken se može odnositi na
Rogožarski SIM-XIV-H
Razvoj aviona SIM-XIV-H i SIM-XIVB-H
mini|desno|300p|Motor Argus As-10E 270 KS aviona Rogožarski SIM-XIV-H
Tehnički opis SIM-XIV-H
Avion SIM-XIV-H iz prve serije je bio kombinovano drveno-metalne konstrukcije, trup je eliptičnog poprečnog preseka, noseća konstrukcija trupa izrađena je od čeličnih cevi obložen šperom. Prednji deo trupa je bio zasatakljen i u njemu se nalazila kabina osmatrača, koji je imao izvanrednu preglednost. U samoj kabini osmarač je imao neophodnu instrumentaciju za osmatranje i bombardovanje. Na gornjoj strani trupa se nalazila kabina u kojoj je bio smešten pilot i zadnji strelac čija je uloga pored radio-telegrafiste bio i zaštita zadnje sfere aviona od napada protivničkih aviona. Na raspolaganju je imao mitraljez koji je umesto u tureli bio postavljen na kardanski nosač. Repni deo trupa od kabine do repa je bila obložena platnom. Trup se završavao vertikalnim stabilizatorom i kormilom pravca. Horizontalni stabilizator je sa po jednom upornicom bio poduprt sa donje strane o rep aviona. Pokretni delovi repnih površina su bili metalne konstrukcije obložene platnom. Konstrukcija krila je bila, pojačana noseća konstrukcija od drveta obložena šperom, a oblik krila je bio elipsoidan. Sem kod prototipa, kod koga su krila bila sa gornje strane snažnim kratkim upornicama vezana za trup aviona kod serijskih aviona krila su bila samonoseća. Na svakom krilu je bio ugrađen po jedan motor Argus As-10C 240 KS. Motor je imao 8 cilindara postavljenih u obliku obrnutog slova V sa vazdušnim hlađenjem sa vučnom drvenom elisom fiksnog koraka koju je takođe projektovao inž. S. Milutinović. Plovni trap avion je imao dva aluminijumska EDO plovka uvezena iz Kanade. Naoružanje aviona se sastojalo od dva mitraljeza 7,9 mm (alternativno jedan teški mitraljez 13,2 mm), i 1 bomba od 100 kg, 2 bombe od 50kg i 12 bombi od 12kg.
Tehnički opis SIM-XIVB-H
Avioni druge serije imali su oznaku SIM-XIVB-H a od aviona prve serije su se razlikovali u tome što su imali pojačane motore Argus As-10E snage 270 KS, i metalne elise sa promeljivim korakom. U ovoj seriji je isporučeno 12 primeraka hidroaviona u drugoj polovini 1940. godine.
Avioni treće serije od 18 primeraka aviona, koja je prekinuta izbijanjem rata, trebalo je da imaju sledeće izmene: lakši horizontalni rep, domaće plovke, dopunsko bombardersko naoružanje, i jedan avion sa motorima od 450 KS.
Naoružanje
Osnovno naoružanje aviona su bile protiv podmorničke bombe, Avion je mogao poneti jednu bombu od 100kg ili dve od po 50kg. Za dejstvo protiv žive sile avion je mogao da ponese 12 rasprskavajućih bombi mase 12kg. Obično je avion bio naoružan sa dva mitraljeza jedan smešten u kabini osmatrača u nosu aviona a drugi u kabini zadnjeg strelca. Bombarderski nišan je bio jugoslovenske proizvodnje ViRo ili za bombardovanje u brišućem letu takođe domaći nišan Brilet.
Operativno korišćenje
Svi proizvedeni avioni SIM-XIV-H i SIM-XIVB-H su raspoređivani u dve pomorske baze Divulje (kod Splita) i Kumbor (Boka Kotorska). Iz praktičnih razloga avioni koji su pri registraciji dobili neparne brojeve locirani su u bazi Kumbor a avioni sa parnim brojevima bazirani su u Divuljama. U toku predratnog službovanja avioni su obavljali dužnost za koju su projektovani, stim što je bila intenzivnija aktivnost na preobuci i trenaži pilota s obzirom na približavanje ratne opasnosti. U tom periodu stradala su tri aviona (svi iz druge serije), ostali avioni (16 primeraka) su ušli u rat.
Avioni SIM-XIV-H i SIM-XIVB-H u Drugom svetskom ratu
Ovi avioni su korišćeni u Aprilskom ratu u operacijama protiv Nemaca i Italijana duž Jadranske obale. Obavljali su zadatke izviđanja i pomoć pri miniranju luka. Pri ratnim operacijama u Aprilskom ratu uništeno je pet aviona ovog tipa. Četiri je iz baze u Boki pokušalo da preleti za Grčku od kojih su na tom putu stradala 2, jedan se vratio a jedan je preko Salamani i Krita preleteo za Egipat. Tamo je uključen u RAF i korišćen je na zadacima osmatranja Sredozemnog mora. Nastradao je u peščanoj oluji 2. februara 1942. godine.
Italijani su zaplenili ukupno 8 aviona ovog tipa, jedan SIM-XIV-H i 7 primeraka SIM-XIVB-H. Ovi avioni su bili predmet njihove velike pažnje, bili su novi i dobro održavani i imali za njih veliku upotrebnu vrednost. Jedan primerak je odmah prebačen u opitni centar (Vinja di Vale) na ispitivanje a drugi su prebačeni u Italiju u vaduhoplovnu školu (Orbetelo). Korišćeni su do kraja 1942. godine za obuku, trenažu pilota i održavanje komunikacija i pokazali bolje rezultate od onih koje je avion pokazao pri ispitivanju u Jugoslaviji.
Čistka
Čistka predstavlja opsežno i sistematsko uklanjanje kadrova iz mjesta u vojsci, policiji, pravosuđu, drugim tijelima državne uprave, državnim poduzećima, kulturnim i drugim javnim institucijama te (najčešće vladajućoj) političkoj stranci čiji je glavni motiv političke prirode. Čistku provodi vlast, a njen glavni motiv jest nastojanje da se državna uprava, odnosno društvo u cjelini, što je moguće više uskladi s njenim interesima i/ili ideologijom, odnosno uklone tj. "očiste" svi kadrovi koji bi tome iz raznih razloga predstavljali smetnju ili potencijalnu prijetnju po opstanak režima.
Castella
Kastela je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Ažan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 314 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 232 m, a minimalnoj 109 m).
Čistka
Oblici čistki
Čistke po svom opsegu i metodama, ovisno o političkom sistemu i ideologiji, mogu imati različite oblike. Najblaži se svode na jednostavno premještanje "očišćenih" pojedinaca s važnijih na manje važne položaje, što se, uz imenovanje na "zvučne" titule, može okarakterizirati i kao tzv. smjenjivanje unaprijeđivanjem. Nešto oštrije metode predstavljaju prisilna umirovljenja, a još oštrije su degradiranja i otpuštanja iz državne službe, odnosno izbacivanja iz stranke.
Najekstremniji oblici čistke su oni kojima se "očišćeni" kadrovi nastoje eliminirati ne samo iz vladajuće strukture, nego i iz društva uopće, kako više nikada ne bi bili u prilici da, makar posredno, "štetno" utiču na novu vlast. To podrazumijeva hapšenja, progonstvo, montirane sudske procese nakon kojih slijede dugotrajne zatvorske kazne ili egzekucije, odnosno damnatio memoriae nakon kojih takve osobe postaju ne-osobe.
Posljedice čistki
Neki teoretičari, pogotovo oni koji pripadaju ljevici, smatraju da čistke same po sebi nisu negativna pojava, odnosno da u pojedinim slučajevima mogu biti korisne, odnosno poslužiti za poticanje efikasnosti državne uprave, odnosno uklanjanje korupcije i nepotizma. Kao primjer se navodi post-revolucionarna eliminacija aristokratskih oficira ancien regimea iz francuske vojske, koja je omogućila da na njihova mjesta dođu daleko sposobniji oficiri porijeklom iz niže klase zaslužni za buduće uspjehe u napoleonskim ratovima.
Čistke također, ukoliko se počnu primjenjivati neograničeno i dobiju stihijski karakter, mogu posredno ugroziti i sam režim odnosno državu koja ih je pokrenula. Tu se kao najbolji primjer navodi Velika čistka u SSSR, koja je posebno teško pogodila Crvenu armiju te - zbog naglog gubitka najsposobnijih kadrova - u drugom svjetskom ratu umalo dovela do poraza od nacističke Njemačke.
Opština Gora
Opština Gora je opština koja je nastala u državi Srbiji nastala iz sreza Gorskog Vardarske Banovine. Površina opštine je 385,6 km². Administrativni centar je bio u mestu Vranište.
Čistka
Posljedice čistki
Kao jedno od sredstava za djelomično uklanjanje štetnih posljedica čistki u pojedinim državama se razvio institut tzv. političke rehabilitacije.
Opština Gora
Danas, ponovo postoji opština Gora pod ingerencijom Republike Srbije, sa administrativnim centrom u selu Vranište i matičnom službom u Kruševcu.
Na Kosovu, za kosovske vlasti, postoji opština Dragaš. UNMIK je formirao ovu opštinu, a danas je pod rukovodstvom kosovskih institucija. Opština Dragaš obuhavata Opolje i teritoriju opštine Gora. Za sve iole razumne i učene ljude istorija ne može da se promeni nekakvim plavim šlemovima i zelenim novčanicama tako da je Gora postojala i pre osvajačkih pohoda zapadnih sila koje su sada na vlasti.
Pulaski, Virginia
Pjulaski je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9.086 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 9.086 stanovnika, što je 387 (4,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Centar (Podgorica)
Centar je podgorička četvrt. Ime je dobila po mjestu gdje se nalazi, centru grada. U naselju se nalaze poznata tržna mjesta koja su uglavnom locirana u Hercegovačkoj ulici. U samom centru naselja se nalazi Trg Republike. U blizini se nalazi i Trg Balšića.
Lokacija
Južno od Centra nalaze se Zabjelo i Stara Varoš. Sjevernu granicu čini podnožje brda Gorice, dok istočnu prirodnu granicu pravi rijeka Morača. Zapadno od Centra nalaze se Masline i Konik.
San Zenon, Belluno
San Zenon je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 434 m.
Opština Despotovac
thumb|250px|Opština Despotovac - lokacija u Srbiji
Opština Despotovac se nalazi u Srbiji, oko 130 km jugoistočno od Beograda. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, opština ima 25.611 stanovnika. Na teritoriji opštine se nalazi Manastir Manasija.
Troy, Kansas
Troj je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.010, što je 44 (-4,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Foristdejl
Foristdejl se može odnositi na
Odbor za Prvi amandman
Odbor za Prvi amandman je bila kratkotrajna organizacija američkih liberalnih i ljevičarskih glumaca, zabavljača, umjetnika i sineasta koja se 1947. i 1948. godine nastojala suprotstaviti antikomunističkoj histeriji, odnosno uvođenju hollywoodske crne liste. Povod su bila javna saslušanja o navodnoj komunističkoj "subverzivnoj" aktivnosti u Hollywoodu koje je pokrenuo Odbor za antiameričku aktivnost (HUAC) Predstavničkog doma Kongresa, a na koje su se, navodeći principijelne razloge, odbili odazvati sineasti kasnije poznati kao Hollywoodska desetorica. U svrhu podrške su organizaciju - koja je ime dobila po Prvom amandmanu američkog Ustava, koji jamči slobodu govora i iznošenja političkih uvjerenja - osnovali scenarist Philip Dunne, glumica Myrna Loy i režiseri John Huston i William Wyler.
Grupi su se kasnije priključili neke od najvećih i najuglednijih imena tadašnjeg Hollywooda kao što su Humphrey Bogart, Lauren Bacall, Henry Fonda, Bette Davis, Gene Kelly, John Garfield, Edward G. Robinson, Judy Garland, Vincente Minnelli, Katharine Hepburn, Paul Henreid, Dorothy Dandridge, Jane Wyatt, Melvyn Douglas, Ira Gershwin, Billy Wilder, Sterling Hayden, Burgess Meredith, June Havoc, Evelyn Keyes, Marsha Hunt, Kay Thompson. Groucho Marx, Lucille Ball, Danny Kaye, Lena Horne, Robert Ryan, Jules Buck i Frank Sinatra.
Jedna od najspektakularnijih akcija Odbora bila je let u Washington 27. oktobra 1947. gdje su članovi javno demonstrirali protiv HUAC-ovih saslušanja, a tokom sljedećih nekoliko dana su sudjelovali u radio-emisijama Hollywood Fights Back na mreži ABC. Aktivnosti Odbora, međutim, nisu dale nikakvog efekta, osim što su antikomunistima dali dodatnog materijala za propagandu o "crvenom Hollywoodu", pa su na kraju i sami članovi došli pod sumnju o komunističkoj aktivnosti.
24. novembra 1947. je Kongres izglasao odluku o početku kaznenog postupka protiv članova Hollywoodske desetorice, a na što su već sljedeći dan reagirali šefovi hollywoodskih studija donijevši tzv. Waldorfsku izjavu, odnosno odluku o zabrani zapošljavanja komunista i svih drugih "subverzivnih" elemenata. To je u mnogo čemu obeshrabrilo članove Odbora i potaklo ih ne samo da prekinu svoj dotadašnji aktivizam, nego da se javno ograde od svojih aktivnosti u Odboru.
Pri tome se posebno istakao Bogart, koji je u martu 1948. godine za časopis Photoplay napisao članak pod naslovom "Ja nisam komunist" u kome je tvrdio da je bio "zaveden" i "prevaren", odnosno da su mu lagali da članovi Hollywoodska desetorice nisu komunisti, iako su oni to stvarno bili.
Kasnije je dio članova Odbora na kraju i sam završio na Hollywoodskoj crnoj listi.
Puno opštenje
Puno opštenje (en. full communion) je izraz koji u kršćanstvu označava da dvije ili više kršćanskih Crkava nemaju nikakvih prepreka u priznavanju jedna druge. To znači da pripadnici jedne sestrinske crkve mogu uzimati pričešće (euharistiju) u drugoj sestrinskoj crkvi. Na latinskom se to zove communio, što znači "zajednički" ili "dijeljenje u zajedničkom"; na engleskom je to Communion, a na grčkom, κοινωνία, koinonia.
Medoubruk
Medoubruk se može odnositi na
Holins
Holins se može odnositi na
Atal I
thumb|[[Bista Atala I, cca. 200 BC (Pergamski muzej, Berlin)]]
Atal I, poznat po nadimkom Soter (, "Spasitelj"; 269. pne. – 197. pne.) ke bio vladar, a kasnije i kralj Pergama, od 241 pne. do 197. pne. Bio je rođak i usvojeni sin prethodnog vladara Eumena I, odnosno prvi član Atalidske dinastije koji se proglasio kraljem (238. pne.) Bio je sin Atala i Antiohide, seleukidske sirijske princeze.
Atal je poznat po tome što je izvojevao veliku pobjedu nad Galaćanima - keltskim plemenima koja su se bila iz Trakije naselila u Maloj Aziji, te pljačkala, pustošila i ucjenjivala maloazijske države i polise. Pobjeda, koja je inspirirala znamenitu statuu Gal na samrti, Atalu je dala nadimak "Soter" (spasitelj). Atal je kasnije postao poznat i kao vjeran i efikasan saveznik Rimljana te po ulozi koju je igrao u prvom i drugom makedonskom ratu boreći se protiv Filipa V. Vodio je brojne pomorske operacije protiv makedonskih ciljeva na Egeju, anektiravši Pergamu otoke Eginu u prvom i Andros u drugom makedonskom ratu.
Umro je godine 197. pne. nedugo prije završetka drugog makedonskog rata, u dobi od 72 godine, nekoliko mjeseci nakon što je doživio moždani udar obraćajući se beotijskom ratnom vijeću. Imao je sretan porodični život sa suprugom i četiri sina. Naslijedio ga je sin Eumen II.
Nju Junion
Nju Junion se može odnositi na
San Pietro, Verbano-Cusio-Ossola
San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 649 m.
Cornillon-sur-l'Oule
Kornijon sir l'Ul je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 68, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km².
Brott och brott
Brott och brott (u prijevodu Ima zločina i zločina) je drama švedskog književnika Augusta Strindberga premijerno izvedena u Stockholmu 1900. godine. Protagonist je uspješni dramatičar Maurice koji se zagleda u lijepu Henriette te zbog toga počinje razmišljati o tome kako bi se riješio supruge i petogodišnje kćeri.
Redland
Redland se može odnositi na
Spring Garden
Spring Garden se može odnositi na
Nii Amaa Ollennu
Raphael Nii Amaa Ollennu (Accra, 21. svibnja 1906. - 22. prosinca 1986.) je bio ganski advokat i političar, predsjednik parlamenta Gane te vršitelj dužnosti predsjednika Gane od 7. kolovoza do 31. kolovoza 1970. godine.
Ollennu je rođen 1906. godine u Accri, a školovanje je završio u Akronpongu. Godine 1940., registriran je kao advokat pod imenom Raphael Nii Amaa Ollennu. Kasnije je postao i sudac. Uz bavljenje praksom, Ollennu je napisao i niz teorijskih radova iz polja stvarnoga prava.
Tokom 50-ih godina, bio je zastupnik u Zakonodavnoj skupštini Zlatne Obale, a kasnije je, uz Busiju i Danaquaha, bio jedan od glavnih predstavnika opozicije Kwameu Nrumahu i njegovoj CPP. Od listopada 1969. do siječnja 1972., Olennu je bio predsjednik Parlamenta u režimu Druge Republike. Dana 7. kolovoza 1970. postao je vršitelj dužnosti predsjednika Gane. Službeno, bio je predsjednik Predsjedničke komisije. Vlast je preuzeo od brigadira Akwasija Afrife, a 31. kolovoza 1970. godine predao ju je Edwardu Akufu-Addou.
Opština Golubac
Centar opštine je grad Golubac. Opština Golubac se sastoji od 24 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 9.913 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -11,2 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 1.220 ljudi. U opštini se nalazi 17 osnovnih škola.
Sent Stivenz
Sent Stivenz se može odnositi na
Georgi Dimitrov
Georgi Dimitrov Mihajlov (Bugarski: Георги Димитров Михайлов), poznat i kao Georgi Mihajlovič Dimitrov (ruski: Георгий Михайлович Димитров), (Kovačevci okolica Pernika 18. jun 1882 - Moskva 2. jul 1949) bio je dugogogodišnji lider Bugarske komunističke partije, jedan od historijskih vođa međunarodnog komunističkog pokreta i predsjednik Bugarske vlade.
Biografija
Nakon što je tadašnji bugarski premijer Aleksandar Stambolijski zbačen u državnom udaru 1923, Georgi Dimitrov i komunisti organizirali su ustanak protiv novog predsjednika Aleksandra Cankova. Nakon gušenja ustanka on je sa najužim rukovodstvom pobjegao u Kraljevinu Jugoslaviju, - u Bugarskoj je organizirano njegovo suđenje u odsutnosti na kojem je osuđen na smrtnu kaznu. Nakon bijega je Dimitrov živio u SSSR-u pod raznim pseudonim]]a sve do 1929, kad je otišao u Njemačku kao kominternin čovjek zadužen za centralnu Evropu.