cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Dickens
Čovjekoljublje
U svibnju 1846. Angela Burdett Coutts, nasljedinica bogatstva bankarske obitelji Coutts, predložila je Dickensu izgradnju prihvatlišta za "posrnule žene" (prostitutke) iz radne klase. Iako je prvotno odbio, Dickens je osnovao utočište "Urania Cottage" kojim je upravljao deset godina.
Srednje godine
U studenom 1851. Dickens se preselio u engl. "Tavistock House" gdje je napisao "Bleak House" (1852–53), "Hard Times" (1854) i "Little Dorrit" (1857). U novom domu zabavljao se amaterskim kazalište. Godine 1856. njegova primanja od pisanja bila su dovoljna da kupi "Gad's Hill Place" u Highamu, Kent, gdje je kao dijete često prolazio i sanjao da će jednom živjeti na takvom mjestu. Neki događaji iz Shakespeareova "Henry IV", prvi dio, odvijala su se na tome mjestu što je Dickensa također veselilo. Godine 1857. Dickens je unajmio profesionalne glumice za predstavu "The Frozen Deep" koju je napisao njegov štićenik Wilkie Collins. Dickens se je zaljubio u jednu od njih. Ljubav prema Ellen Ternan trajala je do kraja života. Dickens je bio star 45 godina, dok je Ternan imala 18 kada se je Dickens 1858. odlučio odvojiti od supruge, što je po tadašnjim viktorijanskim konvencijama bilo vrlo neprimjereno, dok je razvod bio nezamisliv. Kada je Catherine otišla iz doma povela je jedno dijete, supruga nije više nikada vidjela, a djecu je povjerila sestri Georgini koje odlučila ostati u Gad's Hillu.
U to vrijeme iako se premišljao o javnim čitanjima, Dickensa su iz jedne bolnice (Great Ormond Street Hospital) zamolili da sudjeluje u prikupljanju sredstava kako bi izvukao bolnicu iz financijske krize. Charles West, Dickensov prijatelj koji je bio u upravnom odboru bolnice, zamolio ga je za pomoć, na što je Dickens pristao, te svojim javnim čitanjima prikupio dovoljna sredstva da osigura financijsku stabilnost bolnice za duže vrijeme. Tako je npr. samo 9. veljače 1858. prikupio 3000 £.
Nakon odvajanja od Catherine, Dickens je započeo niz vrlo popularnih turneja kroz Englesku, Škotsku i Irsku na kojima je čitao svoja djela, što je u sljedećem desetljeću zaokupilo veći dio njegove energije, te je u to vrijeme napisao samo dva romana.
Važnija djela "A Tale of Two Cities" (1859) i "Velika očekivanja" ("Great Expectations" - 1861.) bila su veliki uspjeh. U to vrijeme bio je urednik, izdavač i autor u časopisima "Household Words" (1850–1859) i "All the Year Round" (1858–1870).
U rujnu 1860. u polju iz doma Gad's Hill, Dickens je naložio veliku lomaču u koje je spalio većinu pisama, preživjela su samo ona poslovne prirode. Kako je Ellen Ternan također spalila sva Dickensova pisma trajanje i dubina njihove veze nije poznata. Thomas Wright se je tijekom 1930-ih prisjetio da je Ternan možda imala ljubavnu vezu sa Canonom Benhamom, a da je par imao i sina koji je umro kao novorođenče napomenula je Kate Perugini, Dickensova kćerka, u razgovoru pred smrt 1929., koji je objavljen. Dokazi ne postoje. Na smrti Dickens je odredio isplatu anuiteta za Ternan koji ju je učinio financijski neovisnom. U knjizi Claire Tomalin "The Invisible Woman", navodi se da je Ternan tajno žvjela sa Dickensom barem 13 godina. Knjiga je kasnije pretvorena u predstavu "Little Nell" autora Simona Graya. U to vrijeme Dickens je pokazivao pojačano zanimanje za paranormalno, te je postao jedan od prvih članova organizacije engl. "The Ghost Club".
Kasne godine
Dana 9. lipnja 1865. na povratku iz Pariza sa Ternan, vlak u kojem je Dickens putovao je sudjelovao u prometnoj nesreći. Prvih sedam vagona skliznulo je sa željeznog mosta koji je bio u popravku. Jedino je na tračnicama ostao vagon prvog razreda u kojem je bio Dickens. Prije nego što su stigli spasioci, Dickens je pomagao unesrećenima sa vodoma i brandyem. Prije odlaska sjetio se rukopisa za nedovoršeno djelo "Our Mutual Friend" koje mu je ostalo u vagonu, te se vratio po njega. To iskustvo je kasnije iskoristio u kratkoj priči o duhovima "The Signal-Man", u kojoj glavni lik predosjeća vlastitu smrt u željezničkoj nesreći. Priča se bazira i na nekoliko prijašnjih željezničkih nesreća.
Dickens je uspio izbjeći da se pojavi pred istragom o nesreći, jer kako je putovao sa Ternana i njenom majkom, to saznanje bi izazvalo skandal. Iako nije zadobio nikakve ozljede, Dickens se nikada nije oporavio od traume željezničke nesreće. Njegov rad se se sveo na završavanje započetog "Our Mutual Friend" i započimanje nikad završenog "The Mystery of Edwin Drood".
Drugi posjet SAD-u
Dana 09. studenoga 1867. Dickens je iz Liverpoola zaplovio na drugu američku turneju. Nakon što se iskrcao u Bostonu veći dio mjeseca posvetio je brojnim večerama sa uglednicima kao što su npr. Ralph Waldo Emerson, Henry Wadsworth Longfellow i njegov američki izdavač James Thomas Fields.
U prosincu su započela čitanja, trebao je održati 76 nastupa uz zaradu od 19000 £, a trebala su trajati do travnja 1868. Turneja je bila naporna, te iako bolestan, uspio je održati čitanje, te 23. travnja isplovio na put kući.
Oproštajna čitanja
Između 1868. i 1869. Dickens je organizirao turneju "oproštajnih čitanja" u Engleskoj, Škotskoj i Irskoj. Uspio je odraditi 75 od dogovorenih 100 čitanja. Zbog napada vrtoglavice i paralize, na savjet liječnika, turneju je otkazao 22. travnja 1869. Nakon što se dovoljno oporavio dogovorio je posljednji niz čitanja, kako bi nadoknadio sponzorima ono što su izgubili zbog prekida turneje. Zadnje čitanje u turneji bilo je u Londonu "St. James's Hall". Zadnji javni nastup mu je bio na banketu Kraljevske akademije uz prisutvu Prica i Princeze od Walesa, gdje je odao počast pokojnom prijatelju, ilustratoru Danielu Macliseu.
Smrt
Dana 8. lipnja 1870. Dickens je u svome domu doživio još jedan moždani udar, nakon cijelog dana rada na djelu "Edwin Drood". Nije se osvjestio te je sljedećeg dana 9. lipnja, točno pet godina nakon željezničke nesreće preminuo. Suprotno željama nije pokopan u jeftinom, skromnom, i strogo privatnom pogrebu u katedrali u Rochesteru, već u Westminsterskoj opatiji.
Elizabeth Gaskell
thumb|Elizabeth Gaskell na minijaturi [[William John Thomson|Williama Johna Thomsona iz 1832.]] Elizabeth Cleghorn Gaskell (née Stevenson; 29.9. 1810–12.11. 1865), često navođena jednostavno kao Mrs. Gaskell, bila je engleska spisateljica iz viktorijanske ere. Najpoznatija je po svojoj biografiji Charlotte Bronte. Njeni romani daju detaljan portreti mnogih slojeva društva, uključujući najsiromašnije, te su zbog toga predmet zanimanja kako historičara društva tako zaljubljenika u književnost.
Campo la Soledad, Ayala
Campo la Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1165 m.
Hipolit (Euripid)
Hipolit (Ιππόλυτος / Hippolytos) je starogrčka tragedija koju je napisao Euripid, a koja se temelji na mitu o Hipolitu, sinu Tezejevom. Prvi put je izvedena na Dionizijskom festivalu u Ateni 428. pne. kada je osvojila prvu nagradu.
Charles Krauthammer
Charles Krauthammer (13. mart 1950 - 21. jun 2018) je bio američki Pulitzerovom nagradom kolumnist i politički komentator konzervativne orijentacije.
Hipolit (Euripid)
Opis
Hipolit (Ἱππόλυτος στεφανοφόρος) je drama koja je dobila ime po tome što Hipolit u prvom prizoru nosi venac Artemidi, a prikazana je 428. godine. Pesnik je ovom dramom postigao pobedu. Afrodita ljuta što joj Tezejev sin Hipolit, strastven lovac i poštovalac Artemide, ne iskazuje dužnu počast, pobudi u Fedri, drugoj Tezejevoj ženi, strastvenu ljubav prema njenom pastorku Hipolitu. Uzalud se Fedra trudi da obuzda svoja osećanja; napokon otkrije svoju tajnu staroj dadilji, a ona posreduje kod Hipolita. Mladić je, međutim, grubo odbija, a Fedra, bojeći se sramote ako se sve otkrije, počini samoubistvo. U ruci mrtve žene nalazi Tezej list u kome ona za svoju smrt okrivljuje Hipolita. Tezej zamoli Posejdona, koji mu je jednom obećao da će mu ispuniti tri želje, da mu ubije sina. Kad je Hipolit, braneći se, odbio da iznese pravu istinu i tako dokaže svoju nevinost, pošalje ga otac u progonstvo. Na putu, dok se vozio kraj mora, pošalje Posejdon strašnu neman, te su se konji uplašili, a Hipolit ispadne iz kola i zadobije smrtne rane. Uto sama Artemida otkrije Tezeju pravu istinu; otac se gorko kaje za svoj prenagljeni čin, a Hipolit, koga teško ranjena donose na pozornicu, umirući oprašta ocu.
Charles Krauthammer
Rodio se u New Yorku, a odrastao u Montrealu u Kanadi. Školovao se na Oxfordu i na Harvardu gdje je studirao medicinu. Na prvoj godini je doživio nesreću na ronjenju, od koje je ostao paraliziran. Diplomirao je godine 1975. i otada radio kao psihijatar, te se bavio istraživanjem manično-depresivnih poremećaja. Od godine 1978. je počeo pisati komentare za New Republic, a od 1981. se potpuno posvetio novinarskoj karijeri. Od 1987. je pisao redovne kolumne za Washington Post.
La Redonda, Comondú
La Redonda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Hipolit (Euripid)
Opis
Pesnik je izvrsno prikazao s jedne strane strastvenu, patološku ljubav žene koja pazi na svoj dobar glas, a s druge je sjajno ocrtao značaj nepokvarenog, ponosnog i pravdoljubivog mladića. Protiv ljubavne strasti, grešne naklonosti prema pastorku, ona nema volje ni moralne snage, jer joj je duša slaba, ali ima stida i dostojanstva, i zato vodi računa o svom ugledu i ugledu kuće.
La Redonda, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 436 m.
Hipolit (Euripid)
Opis
Euripid je napisao dva Hipolita. U prvom, nesačuvanom, Fedra se usudila iskazati mladiću svoju ljubavnu strast te je gotovo pomahnitala od svojih uzaludnih pokušaja. Na tu mračnu tragiku, datu bez moralnih predrasuda, publika je žestoko reagovala smatrajući pesnikovu koncepciju tragedije nemoralnom. Stoga je Euripid napisao i drugu verziju, ovu koja nam je sačuvana, u kojoj su Fedrine ljubavne patnje ocrtane mnogo većom snagom, a ona sama predstavljena kako im se pokušava snažno odupreti. Obe redakcije uživale su u antici veliku slavu. Rimski književnik Seneka u svojoj je Fedri bliži prvoj Euripidovoj redakciji. Senekina Fedra zajedno s drugom, sačuvanom redakcijom Euripidovog Hipolita poslužila je kao uzor za Racinovu Fedru, jednu od najboljih tragedija francuskog klasicizma.
Castelletto, Asti
Castelletto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Prvi berberski rat
Prvi berberski rat (1801. - 1805.) također poznat i pod nazivima Rat u Tripoliju ili Berberski obalni rat bio je prvi od dva oružana sukoba između Sjedinjenih Američkih Država i sjeverozapadnih afričkih Muslimanskih država u to vrijeme poznatih pod nazivom Berberske države. Te su se države sastojale od Osmanskih provincija Tripolija, Alžira i Tunisa koje su uživale veliku autonomiju kao i od nezavisnog marokanskog Sultanata. Uzrok rata bile su visoke novčane potražnje Berberskih država od SAD-a što je tadašnji Predsjednik SAD-a Thomas Jefferson odbijao plaćati kao i učestali napadi na američke brodove i porobljavanje posada uz potražnju visokih otkupnina. Bio je to prvi rat kojeg su SAD vodile na stranom tlu i morima.
Lars Tolumnije
Lars Tolumnije (Lars Tolumnius, u. 428. pne.), bio je kralj etrurskog grada-države Veji, poznat po tome što je izazvao rat sa susjednim Rimom, a koji ga je stajao života i doveo do uništenja vlastitog grada.
Prvi berberski rat
Pozadina sukoba
Berberski pirati iz Osmanskih provincija Alžira, Tunisa i Tripolija u Sjevernoj Africi te nezavisnog marokanskog Sultanata pod dinastijom Alida pustošili su i pljačkali Mediteranom stoljećima. Napadima na trgovačke brodove i porobljavanjem posade te traženjem otkupnina Muslimanski vođe spomenutih nacija bogatile su se i osnaživale (pogotovo s mornaricom). Rimsko katolički red imena The Order of the Most Holy Trinity stoljećima je iz Francuske rukovodio specijalnim misijama sakupljanja i distribucije novca za otkupninu zatvorenika mediteranskih pirata. Prema napisima Roberta Davisa između 16. i 19. stoljeća čak je 1 do 1,25 milijuna Europljana bilo zarobljeno od strane Berberskih pirata te prodano u roblje.
Berberski pirati predvodili su napade na američke trgovačke brodove u pokušajima da dobiju otkupninu za živote zarobljenih mornara, a u konačnici su naplaćivali SAD-u i "zaštitu" od budućih napada - dogovor kakav su već postigli s drugim raznim europskim zemljama. Prije Sporazuma u Parizu kojim su se SAD formalno otcijepile od Velike Britanije, američki brodovi nalazili su se pod patronatom Francuske tijekom trajanja Revolucije zahvaljujući potpisanom Ugovoru o savezništvu (1778. - 1783.). Premda se u tom ugovoru Berberske države ne spominju imenom, njegovi određeni članci spominju zajedničke neprijatelje SAD-a i Francuske koji uključuju Berberske države i pirate općenito. Upravo zbog toga su napadi na američke brodove započeli tek nakon završetka Američke revolucije, kada je Vlada SAD-a izgubila zaštitu koju je imala Ugovorom o savezništvu.
Nedostatak zaštite od strane Europljana doveo je do prvog napada na američki trgovački brod nakon Sporazuma u Parizu. Dana 11. listopada 1784. godine marokanski pirati napali su jedrenjak Betsey. Španjolska vlada pregovarala je oko oslobođenja broda i posade, ali je također i ponudila savjet SAD-u kako izaći na kraj s Berberskim državama. Savjet je bio da SAD redovno počnu plaćati danak kako bi spriječile daljnje napade na svoje trgovačke brodove. Tadašnji američki Ministar vanjskih poslova Thomas Jefferson odlučio je poslati izaslanike u Maroko i Alžir kako bi oni pokušali dogovoriti uvjete i puštanje na slobodu zarobljenih pomoraca koji su se u to vrijeme nalazili u Alžiru. Maroko je bila prva država Berberske obale koja je potpisala pakt sa SAD-om dana 26. lipnja 1786. godine. Potpisanim paktom službeno su okončani svi marokanski piratski napadi na buduće američke trgovačke brodove. Specifičan je bio članak 6 u kojem je jasno naznačeno da će se svaki američki mornar koji bude zarobljen od strane Maroka ili bilo koje druge Berberske države, a bude držan u bilo kojem marokanskom gradu odmah osloboditi i nalaziti pod zaštitom Marokanske države.
Američki diplomat u Alžiru, drugoj najvećoj Berberskoj obalnoj državi, nije bio toliko uspješan kao onaj u Maroku. Alžir je započeo s piratskim napadima na SAD dana 25. srpnja 1785. godine napadom na škunu Maria te škunu Dauphin tjedan dana kasnije. Sve četiri Berberske države zahtijevale su otkupninu u iznosu od 660 tisuća dolara (svaka). Međutim, izaslanici su imali budžet od svega 40 tisuća dolara s kojima su trebali postići mir. Diplomatski pregovori kojima se trebala pronaći razumna suma kojom bi se oslobodili zatočeni mornari teško su napredovali. Zbog toga su posade škuna Maria i Dauphin ostale u zatočeništvu preko cijelog jednog desetljeća i uskoro se pridružile posadama ostalih brodova koje su bile zarobljene od strane Berberskih država. thumb|170px|left|Kapetan William Bainbridge plaća novčani danak [[alžirskom vođi (1800.)]] Godine 1795. Alžir je sklopio dogovor kojim je oslobođeno 115 američkih mornara za sumu od preko milijun dolara. Ova suma iznosila je jednu šestinu kompletnog američkog budžeta, a bila je tražena i kao danak kako bi se spriječili daljnji piratski napadi Berberskih država. Daljnje tražbine isplate danka u konačnici su dovele do oformljavanja američkog odjela ratne mornarice 1798. godine kojim bi se spriječili daljnji napadi na američke brodove i završila ekstremno velika potražnja novaca od strane Berberskih država.
Razna pisma i svjedočenja zarobljenih mornara opisivala su njihovo zatočeništvo kao oblik ropstva, premda se zatočeništvo Berberskih država razlikovalo od onoga kojeg su u to doba prakticirale SAD i razne zemlje Europe. Zatočenici Berberskih država mogli su se domoći bogatstva i imovine te stvoriti status koji je nadilazio onaj tipičnih robova. Jedan takav primjer bio je James Leander Cathcart koji se uzdigao do najviše pozicije kojeg je jedan Katolički rob mogao dostići u Alžiru te postao savjetnik alžirskom begu odnosno kralju. Međutim, većina zatočenika ipak je bila prisiljena na težak fizički rad te se borila s lošim uvjetima života koji su uključivali učestalu izloženost štetočinama i raznim bolestima. Kako je glas o njihovom tretmanu došao do SAD-a putem priča oslobođenih zatočenika ili pisama, Amerikanci su počeli vršiti pritisak na vlastitu Vladu od koje su zahtijevali hitne akcije kojima bi se spriječili daljnji piratski napadi na američke brodove. thumb|Ilustracija [[Katoličanstvo|Katoličkih robova iz 1816. godine]] U ožujku 1785. godine Thomas Jefferson i John Adams otišli su u London kako bi pregovarali sa izaslanikom iz Tripolija, Ambasadorom Sidijem Hajiem Abdrahamanom (ili Sidi Haji Abdul Rahman Adja). Kada su se raspitali u vezi "izgovora za izazivanje rata s nacijom koja im nije učinila ništa nažao", ambasador je odgovorio:
"U Kuranu je napisano da su svi oni koji nisu priznali Proroka griješnici te da kao takvi zaslužuju pljačku i zatočeništvo; svaki će mussulman koji bude ubijen u ovom ratovanju sigurno otići u raj. Također je rekao da onaj tko prvi zakorači na palubu ima pravo na jednog roba više od ostalih te da svaki mornar koji sudjeluje u napadu na neprijateljske brodove u obje ruke drži bodeže te jedan u svojim ustima zbog čega obično oni koji budu napadnuti odmah mole za milost."
Jefferson je o razgovoru izvijestio tadašnjeg Ministra vanjskih poslova Johna Jaya koji je prenio ambasadorove komentare i ponudu Kongresu. Jefferson je tvrdio da će plaćanje danka samo ohrabriti daljnje napade. Premda se John Adams slagao s Jeffersonom, on je vjerovao da su tadašnje okolnosti prisiljavale SAD da plaćaju danak sve dok ne bude izgrađena adekvatna mornarica. SAD su upravo završile iscrpljujući rat što je samu državu ostavilo u velikom dugu. Federalne i anti-federalne snage raspravljale su o potrebama zemlje i uvođenju poreza. Jeffersonovi Demokrati-Republikanci vjerovali su da se budućnost zemlje nalazi u proširenju na zapadno područje kontinenta te da nastavak trgovine Atlantikom prijeti daljnjim odlijevanjem novaca i energije na nepotrebne ratove Staroga svijeta. SAD su Alžiru platile otkupninu i nastavile plaćati iznos od milijun dolara jednom godišnje sljedećih 15 godina za mirnu plovidbu američkih brodova ili povratak američkih taoca. Plaćanje iznosa od milijun dolara za otkupnine i danak piratskim državama označavalo je otprilike trošak od 10% ukupnog prihoda SAD-a 1800. godine.
Jefferson je nastavljao s prijedlozima o prestanku davanja danka, uz sve veću potporu Georgea Washingtona i ostalih. Uz oformljavanje Američke mornarice 1794. godine te povećanja ratne moći na moru postalo je moguće da Amerika počne odbijati plaćati danak premda se do sada već stvorila navika koju je bilo teško promijeniti.
Objava rata i pomorska blokada
Netom prije Jeffersonove inauguracije 1801. godine, Kongres SAD-a donio je pomorski zakon prema kojem je, između ostalog, dopušteno dodjeljivanje šest fregati koje će biti popunjene i kojima će biti upravljano onako kako odredi sam Predsjednik SAD-a. U slučaju objave rata Berberskih država, ti brodovi poslužit će "obrani naše trgovine i kažnjavanju njihove drskosti potapljanjem, spaljivanjem i uništavanjem njihovih brodova gdjegod oni budu pronađeni". Na dan Jeffersonove predsjedničke inauguracije 1801. godine, Yusuf Karamanli, paša iz Tripolija, zatražio je 225 tisuća dolara danka od nove administracije. Godine 1800. državni prihodi iznosili su nešto malo više od 10 milijuna dolara. Stavljajući u praksu svoja dugogodišnja uvjerenja, Jefferson je odbio platiti traženi iznos. To je kao posljedicu izazvalo objavu rata Paše 10. svibnja 1801. godine protiv SAD-a i to ne putem formalnih pisanih dokumenata već tradicionalnim berberskim putem koji je uključivao uništavanje koplja američke zastave ispred američkog konzulata. Provincije Alžir i Tunis nisu slijedile primjer svog saveznika iz Tripolija.
Kao odgovor Jefferson je poslao tek nekolicinu brodova kako bi zaštitili američke brodove i građane protiv potencijalne agresije, ali je inzistirao na tome da niti jedan brod nije ovlašten Ustavom, bez prethodnog odobrenja Kongresa, za prelazak linije obrane. Premda Kongres nikada službeno nije glasovao u vezi objave rata, ovlastili su Predsjednika da naredi svojim kapetanima da zarobe sve brodove i dobra koji pripadaju Paši iz Tripolija. Tako se američka eskadrila pridružila švedskoj flotili pod vodstvom Rudolfa Cederströma u blokadi Tripolija budući su Šveđani bili u ratu s Tripolitancima još od 1800. godine. thumb|230px|Brod Enterprise zauzima brod Tripoli Dana 31. svibnja 1801. godine komodor Edward Preble otputovao je u Messinu (Sicilija) na dvor Kralja Ferdinanda IV iz Kraljevine Napulj. Zatražio je pomoć i dobio dobrog saveznika. Iako je Kraljevina u to vrijeme ratovala s Napoleonom, Ferdinand je Amerikance opskrbio ljudima, namirnicama, topovskim brodovima, obrtnicima i čamcima te odobrio korištenje luka u Messini, Syracuseu i Palermu za pomorsku bazu iz koje će krenuti operacije protiv Tripolija, lučke tvrđave koju je u to vrijeme branilo 150 komada teškog topništva s preko 25 tisuća vojnika te potpomognutu flotom od 10 jedrenjaka s dvije katarke, dvije škune s po osam topova svaka, dvije velike galije i 19 topovnjača.
Dana 1. kolovoza 1801. godine škuna Enterprise kojom je upravljao poručnik Andrew Sterret porazila je gusarski brod Tripoli nakon žestoke, ali jednostrane bitke.
Bitke
thumb|lijevo|240px|[[Stephen Decatur se ukrcava na Tripolitanski paljbeni brod 3. kolovoza 1804. godine]] thumb|upright=1.35|USS Philadelphia usidrena u [[Tripoliju 1803. godine]] thumb|left|240px|Poručnik [[Presley O'Bannon u bitci za Dernu 1805. godine]] U listopadu 1803. godine flota iz Tripolija uspjela je zauzeti brod Philadelphia nakon što je ovaj obavljao rutinsku patrolu kroz luku Tripolija. Američki pokušaji da se odupru napadima nisu uspjeli. Brod, njegov kapetan William Bainbridge i svi oficiri i ostali članovi posade odvedeni su na obalu i držani kao taoci. Sam brod okrenut je protiv Amerikanaca i usidren u luci kao artiljerijska jedinica.
U noći 16. veljače 1804. godine poručnik Stephen Decatur je poveo malu skupinu američkih marinaca na zauzeti Tripolitanski preimenovani brod USS Intrepid te na taj način prevario čuvare na brodu Philadelphia koji su mu dopustili da plovi dovoljno blizu kako bi se na isti mogao ukrcati. Decaturovi ljudi su se brzo ukrcali na brod i svladali mornare iz Tripolija. Uz paljbenu pomoć ostalih američkih brodova, Marinci su zapalili brod Philadelphia te na taj način onesposobili njegovu funkciju za neprijatelje. Britanski admiral Horatio Nelson kojeg je u to vrijeme pratio glas hrabrog čovjeka od akcije navodno je ovaj napad prozvao "najodvažnijim činom tog doba".
Prekretnica rata bila je Bitka za Dernu (koja se vodila u razdoblju od travnja do svibnja 1805. godine). Bivši konzul William Eaton, bivši vojni kapetan koji je koristio titulu "generala" i prvi poručnik američkih marinaca Presley O'Bannon predvodili su osmoricu marinaca i 500 plaćenika (Grka iz Krete, Arapa i Berbera) na marš kroz pustinju od Aleksandrije (Egipat) kako bi napali i zauzeli Tripolitanski grad Dernu. Ovo je bilo prvi puta u povijesti da je američka zastava podignuta u znak pobjede na stranom tlu. Samoj akciji odana je počast riječima himne Marinaca ...the shores of Tripoli (u slobodnom prijevodu: "obale Tripolija").
Ah, Wilderness!
Godine 1935. je adaptirana kao istoimeni hollywoodski film, a 1959. kao brodvejski mjuzikl pod naslovom Take Me Along. Godine 1967. je RTV Beograd emitirala istoimenu TV-dramu.
Prvi berberski rat
Mirovni sporazum i posljedice
thumb|right|Spaljivanje broda USS Philadelphia - "Najodvažniji čin toga doba." —[[Horatio Nelson]] Umoran od konstantne blokade i racija te pod prijetnjom daljnjeg napredovanja u Tripoli i uz ideju povratka na vlast svog svrgnutog starijeg brata Hameta Karamanlija, Yusuf Karamanli je potpisao mirovni sporazum kojim je proglašeno primirje 10. lipnja 1805. godine. Drugi članak navedenog sporazuma je glasio:
"Paša iz Tripolija će američkoj eskadrili koja se sada nalazi izvan Tripolija dati sve zarobljene Amerikance; svi oni koji se nalaze u američkom zarobljeništvu, a pripadaju Paši biti će njemu isporučeni; broj Amerikanaca koji se nalaze u zarobljeništvu Paše iz Tripolija je otprilike tristo ljudi; broj Pašinih ljudi u zarobljeništvu kod Amerikanaca je otprilike stotinu ljudi; Paša iz Tripolija će od SAD-a dobiti sumu od šezdeset tisuća dolara kao naplatu za razliku u broju ovdje spomenutih zarobljenika."
Uz pristanak na plaćanje otkupnine u iznosu od 60 tisuća dolara za američke zarobljenike, Jeffersonova administracija povukla je jasnu crtu u različitom tumačenju plaćanja danka od plaćanja otkupnine. U to vrijeme neki su smatrali da je otkup mornara iz ropstva pravedna razmjena kojom će rat biti okončan. Međutim, William Eaton ostao je ogorčen do kraja svog života zbog sporazuma smatrajući da je njegov napor tijekom ratovanja u potpunosti rasut od strane diplomata Tobiasa Leara. Eaton i ostali smatrali su da je osvajanje Derne trebalo biti iskorišteno kao alat za pregovaranje u oslobađanju svih američkih zatvorenika bez plaćanja otkupnine. Nadalje, Eaton je vjerovao da je čast SAD-a kompromitirana u trenutku kada je Vlada SAD-a napustila Hameta Karamanlija nakon što mu je obećala da će mu pomoći vratiti ga na prijestolje Tripolija. Na Eatonove prigovore uglavnom su se svi oglušivali pogotovo nakon što je pozornost preusmjerena na zategnute međunarodne odnose koji će u konačnici dovesti do povlačenja američke mornarice iz ovog područja 1807. godine, a što će kasnije rezultirati Anglo-američkim ratom 1812. godine.
Prvi berberski rat bio je koristan za reputaciju vojnog zapovjedništva i ratnog mehanizma SAD-a koji do tada nisu bili testirani. Taj rat također pokazao i da Amerika može ratovati daleko od svog teritorija te da američke snage imaju koheziju zajedničkog ratovanja kao Amerikanci, a ne odvojeno kao ljudi iz npr. Georgije ili New Yorka. Američka mornarica i Marinci postali su trajni dio američke Vlade i američke povijesti, a Decatur se vratio u SAD kao prvi post-revolucionarni ratni heroj.
Međutim, problem berberskog piratstva nije bio u potpunosti riješen. Do 1807. godine Alžirci su ponovno započeli otimati američke brodove i njihovu posadu. Budući im je pozornost okupirao Anglo-američki rat, SAD nisu mogle odgovoriti na provokacije sve do 1815. godine kada se dogodio Drugi berberski rat tijekom kojeg su, zahvaljujući pomorskim pobjedama, komodori William Bainbridge i Stephen Decatur okončali sva plaćanja bilo kakvih danaka SAD-a bilo kome.
Spomenik
Spomenik Tripoli, najstariji vojni spomenik u SAD-u odaje počast herojima Prvog berberskog rata: glavnom zapovjedniku Richardu Somersu, poručniku Jamesu Caldwellu, Jamesu Decaturu (bratu Stephena Decatura), Henryju Wadsworthu, Josephu Israelu i Johnu Dorseyu. Originalno poznat pod nazivom Mornarički spomenik (Naval Monument) isklesan je od mramora iz Carrare u Italiji 1806. godine te donesen u SAD na brodu Constitution ("Old Ironsides"). S originalne lokacije u Washingtonu premješten je na zapadnu terasu zgrade Kongresa te, konačno, 1860. godine na Američku mornaričku akademiju u Annapolisu (država Maryland).
Đurđevac (Mionica)
Ђурђевац је насеље у Србији у општини Мионица у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 216 становника.
Демографија
У насељу Ђурђевац живи 245 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,1 година (42,5 код мушкараца и 47,5 код жена). У насељу има 91 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,26.
Chiesanuova, Pisa
Chiesanuova je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Đurđevac (Mionica)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Chiesanuova, Pisa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Bitka kod Montapertija
Bitka kod Montapertia odigrala se 4. septembra 1260. između snaga Republike Firence i Republike Siene u današnjoj Toskani, kao dio sukoba Gvelfa i Gibelina. U toj bitci pobjedu su odnijeli sienski Gibelini. Ovu bitku, osobito izdaju koja se desila u toku bitke, ovjekovječio je Dante Alighieri u svojoj Božanstvenoj komediji.
Pozadina sukoba: Gvelfi i Gibelini
Gvelfi i Gibelini su bili preteče današnjih modernih političkih partija nastale u središnjoj Italiji tokom 12. i 13. vijeka. Gvelfi su formalno podržavali pape, a Gibelini]] cara Svetog Rimskog Carstva. U praksi je međutim jaz između tih strana često imao više veze s lokalnim rivalstvom negoli sukobom između papinstva i carstva.
Sredinom 13. vijeka, Gvelfi su vladali Republikom Firencom, dok su Gibelini kontrolirali Republiku Sienu. Firentinski Gvelfi su 1258. godine, nakon ubojstva opata Tesaura Beccharija kojeg su optužili da tajno radi na povratku Gibelina na vlast, uspjeli istjerati posljednje pristaše Gibelina iz Firence.
Njihov sukob kulminirao je dvije godine kasnije kada su Firentinci, uz pomoć svojih saveznika iz cijele Toskane i šire okolice (Prato, Lucca, Orvieto, San Gimignano, San Miniato, Volterra, Colle Val d'Elsa i Bologna), skupili vojsku od oko 35.000 ljudi i krenuli na Sienu. Republika Siena pozvala je u pomoć kralja Manfreda Sicilijanskog koji im je kao pomoć poslao jedan odred teške konjice, sastavljen od njemačkih plaćenika. Sijensku vojsku vodio je firentinski prognanik Farinata degli Uberti. Uz sva pojačanja i pomoć saveznika, Republika Siena uspjela je podići vojsku od samo 20.000 ljudi.
Tok bitke
Dvije vojske sukobile su se brdu Montaperti, u okolici Siene, ujutro 4. septembra 1260. godine. Na čelu sijenske vojske bio je odred konjice njemačkih plaćenika. Bitka se protegla na cijeli dan, unatoč velikoj brojčanoj prednosti Firentinci nisu bili u stanju napraviti značajniji prodor kroz sijenske redove. Kad se približila večer Siena je krenula u kontranapad, kojeg je poveo grof od Arrasa. Iako naizgled daleko slabiji, Sijenežani su bili uvjereni u uspjeh svog napada jer su na svojoj strani imali Boccu degli Abatija, jednog od vođa firentinske vojske koji je u srcu bio Gibelin i samo čekao sijenski napad da se okrene protiv svojih suboraca.
Kada je počeo sijenski protunapad, Bocca degli Abati je prošavši kroz firentinske linije napao njihovog zastavnika i odsjekao mu ruku sa zastavom. U to vrijeme gubitak zastave značio je paniku u vlastitim redovima jer tad vojske nisu nosile uniforme, tako da im je zastava služila kao orjentir gdje se nalaze njihovi suborci i gdje se trebaju okupiti i zbiti redove. Nakon pada firentinske zastave u njihovim redovima zavladala je potpuna pometnja i panika. To su iskoristili i stotine firentinskih Gibelina koji su napali svoje gvelfske suborce zajedno sa glavninom sijenske vojske. U panici i bijegu poginulo je oko 10.000 ljudi na gvelfskoj strani. Nakon bitke, njemački vojnici tj. plaćenici koji su se borili na strani Siene, dio svoje plaće iskoristili su da sagrade crkvu San Giorgio u sienskom kvartu Pantaneto, budući da su za vrijeme bitke kao ratni poklič zazivali sv. Georgija.
Bitka u Božanstvenoj komediji
Dante Alighieri nije sudjelovao u Bitci kod Montapertia, ali ju je detaljno poznavao preko firentinskog kancelara Brunetta Latinija, koji sam također nije bio sudionik bitke jer je upravo tad tražio pomoć u Kastilji za firentinske Gvelfe, ali je napisao knjigu o bitci Libro di Montaperti. Dante je na osnovu tih saznanja u svojoj Božanstvenoj komediji smjestio firentinskog izdajnika Boccu degli Abatija u deveti krug pakla. Dante je u pakao smjestio i gibelinskog komandanta Farinatu degli Ubertija, ali ne zbog događaja u bitci, već zbog njegovih heretičkih misli. Naime, on je bio obožavalac epikurejstva.
Bitka kod Montapertia danas
Za sijenskog Palija, jedna od atrakcija je i dolazak drvenih kola Caroccio koja je sijenska vojska zaplijenila od Firentinaca u Bitci kod Montapertija.
Amzabegovo
Amzabegovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Amzabegovo je selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Amzabegovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 25 kilometara severozapadno.
Naselje Amzabegovo se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno u središnjem delu polja, a južno se uzdiže omanje gorje, koje deli polje od reke Bregalnice. Nadmorska visina naselja je približno 250 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Amzabegovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 531 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (98%), a ostalo su Vlasi. Do početka 20. veka isključivo stanovništvo u selu bili su Turci.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Neidhartshausen
Najdhartshauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 322 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063059.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Najdhartshauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 375 metara. Površina opštine iznosi 7,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 322 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Fender
Fender Musical Instruments Corporation iz mjesta Scottsdale, Arizona je ime renomiranog proizvođača žičanih instrumenata (gitara) i pojačala. Najpoznatiji proizvodi tvornice su električne gitare; Stratocaster i Telecaster. Tvrtka se je prije zvala Fender Electric Instrument Manufacturing Company, pod tim imenom je tvrtku osnovao 1946. godine u mjestu Fullerton, Kalifornija, grčki emigrant u Ameriku Clarence Leonidas Fender, zvan Leo. Prvi uspješni proizvod tvrtke bila je električna gitara punog tijela Telecaster, nakon toga Leo je uspješno izradio prvu komercijalno uspješnu bas gitaru Precision Bass koja je postala poznata u svijetu rocka, jazza, countrya, funka i ostale novovjeke glazbe dvadesetog stoljeća.
Sjedište kompanije Fender je u Scottsdale-u Arizona s proizvodnim pogonima u Coroni u (Americi), i u Ensenadi, Baja California u Meksiku.
Povijest tvrtke
Tvrtka Fender ponudila je prva masovno proizvedenu električnu gitaru punog tijela (neakustičnu) - Telecaster (izvorno zvanu 'Broadcaster Esquire' s jednim magnetom). Zatim je uslijedila prva masovno proizvedena električna gitara električni bas - slavni Precision Bass a zatim prvi hit kompanije gitara Stratocaster.
Fender nije bio prvi proizvođač električnih gitara, pojedine manufakture nudile su taj proizvod već krajem 1920-tih poput tvrtke Rickenbackera, no Fender je bila prva tvrtka koja je proizvela potpunu električnu gitaru, punog tijela bez rezonantne kutije (šuplje tijelo) - dakle prva tvrtka koja je uvidjela u potpunosti sve prednosti ( i mane) novog proizvoda i to doista najbolje iskoristila postavši gotovo sinonim za električnu gitaru.
Tvrtka je proizvodila i akustične gitare, mandoline, bendžoe, violine, gitarska pojačala i bas pojačala, kao i PA razglasne sustave. Ostale, poznatije tvrtke koje su proizvodile, i proizvode glazbenu opremu i instrumente za potrebe Fendera su: Squier (akustične i električne gitare), SWR (bas pojačala), Tacoma, Jackson i Gretsch proizvode gitare, a u suradnji s Eddie Van Halenom pokrenuta je linija EVH gitara i pojačala.
11. veljače 1994. godine proizvodni pogon sa sjedištem u Ensenadi (Meksiko), u požaru je izgorio. Tadašnji predsjednik Fender kompanije Bill Shultz ostatke pogona seli, i nastavlja proizvodnju u SAD-u. Modeli nastali u to vrijeme danas su rijetko viđeni, a prepoznatljivi su po jedinstvenom serijskom broju.
28. listopada 2007. godine Fender je obznanio da planira kupiti Kaman Music Corporation i time je postao vlasnik: Hamer i Ovation proizvođača gitara, Genz Benz pojačala, i pogona za proizvodnju dijelova i opreme Gibraltar Hardware. U paketu su bili i mnogi drugi pogoni, kao i ekskluzivni distributer za Sabian činele i Takamine modele gitara.
Ostali proizvodi su: Jazzmaster, Jaguar, Starcaster, Duo-Sonic, Toronado, linije lap steel gitara, tri modela električnih violina i električni klavir Fender Rhodes. Zatim, zajednička osnovica Fender Bronco gitara i bas gitara, kao što je Jazz Bass prema Fender Telecaster Bassu, te njegovog ponovnog izdanja 1950. godine kao Precision Bass.
Za potpuni pregled svih proizvoda pogledajte: Fender Musical Instruments Corporation - popis proizvoda
Početci
desno|mini|Skica solo gitare Lea Fendera iz [[1944. za patentni ured]] Tvrtka Fender startala je kao servis za tada vrlo skupe i popularne radio aparate - kao Fender's Radio Service pozne 1938. godine u mjestu Fullerton, Kalifornija, Sjedinjene Američke Države.
Početak proizvodnje pojačala veže se uz 1948. godinu., ova pojačala popularno su se zvala - Tweed (zato jer su bila presvučena sva u istu tweed tkaninu), ta pojačala imala su od 3 do 75 wata izlazne snage.
Fender danas
Od 1985. godine, CBS odjel za proizvodnju glazbala odkupili su uposlenici od tvrte CBS i od tada taj odjel posluje pod imenom Fender Musical Instruments Corporation.
Tvrtka Fender proizvodi svoje najskuplje modele u tvornici Corona u Kaliforniji, a većinu svojih jeftinijih modela proizvodi u tvornici Ensenada u mjestu Baja California, Meksiko.
Od 2009. godine tvrtka Fender ima pod ugovorom Azijske manufakture gitara za proizvodnju jeftinijih - Squier gitara.
Brand Squier tvrtka Fender ima još od 1982. za jeftinije modele Fender gitara. Squier gitare se danas proizvode u Japanu, Koreji, Indiji, Indoneziji i Kini. Squier gitare po svemu nalikuju pravom Fenderu, jedino što su izrađene od jeftinijijih materijala i elektroničkih komponenti.
Danas kompanija Fender Musical Instruments Corporation, zastupa ili je kupila mnoge druge poznate proizvođače glazbenih instrumenata, poput; Gretsch -a, Jacksona, Charvela, Olympia, Orpheuma, Tacoma, Guilda. Nedavno su kupili Kaman Music Corporation, koji pak pod sobom ima brojne manje manufakture glazbenih instrumenata, tako da tvrtka Fender sve više postaje monopolist mna tržištu glazbala.
Glazbala
Najvažniji proizvodi tvrtke su i dan danas gitare ; Telecaster, Stratocaster, Precision Bass i Jazz Bass.
Contrada Monteron, Venezia
Contrada Monteron je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -3 m.
553
Godina 553. (DLIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 553. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
427. pne.
Godina '''427. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Ahale i Mugilana (ili, rjeđe, godina 327. Ab urbe condita). Oznaka 427. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Plan Sexenal, Cuerámaro
Plan Sexenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cuerámaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1705 m.
Sean Hannity
Sean Hannity (30. decembar 1961 -) je američki radio i TV voditelj, odnosno konzervativni politički komentator. Poznat je po tome što vodi uticajnu i popularnu talk radio emisiju The Sean Hannity Show, kao i Hannity, TV-emisiju na Fox News Channelu. Smatra se jednim od najuticajnih konzervativnih javnih ličnosti u SAD. Široj javnosti je postao poznat za vrijeme predsjedničkih izbora 2016. kao jedan od prvih, i ispočetka prilično rijetkih konzervativnih komentatora koji je podržavao Donalda Trumpa i bio uvjeren da može odnijeti pobjedu nad Hillary Clinton.
Nesse-Apfelstädt
Nese-Apfelštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.112 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067087.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Nese-Apfelštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 235–298 metara. Površina opštine iznosi 39,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.112 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 155 stanovnika/km².
Rancho Colorado, Canatlán
Rancho Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2015 m.
C.Paolina, Ravenna
C.Paolina je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Elektrofoni instrumenti
Muzički instrumenti su sredstva pomoću kojih muzičari stvaraju muziku u živom izvođenju. Najtačnija i najpreciznija podela muzičkih instrumenata, zavisno od građe i načina dobijanja tona i zvuka, je sledeća :
Elektrofoni instrumenti
Elektrofoni, eterofoni ili elektronski (elektroakustički) instrumenti ( = ćilibar, trljnjem se stvara statički elektricitet - elektricitet, tj. elektronika u ovim instrumentima sudeluje;, ; , ) – to su novi muzički instrumenti koji su se pojavili početkom 20. veka i koji su stalno u ekspanziji. Kod njih ton nastaje elektroakustičkim putem, pomoću ton-generatora, oscilatornih kola i raznih tehničkih uređaja. Čuju se preko zvučnika.
Tu spadaju elektronski instrumenti kao što su: elektrokord, električna gitara, vibrafon, elektronske orgulje (Hemond-orgulje, ) i danas vrlo popularni sintesajzeri.
Kombinacijama raznih boja, moguće je stvaranje novih, do danas nepoznatih boja i zvukova kao što su (trautonium i martenoovi talasi).
Prikažimo samo neke elektrofone instrumente:
Gornja Bitnja
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 42 stanovnika.
Tătărăști, Burjuc
Tătărăști je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Burjuc.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Apigenin
Apigenin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 270,237 Da.
Arauan
Arauan, porodica američkih indijanskih jezika i plemena iz zapadno-brazilskih država Acre i Amazonas. Često se vode kao dio Velike porodice Arawakan. Predstavnici (neki su nestali) su: Amamati (Jamamari); Anamari; Arawá (Aráua), iz Amazonasa (†); Banavá-Jafi, Amazonas; Deni, Amazonas; Jarawara, Amazonas; Kanamanti, Amazonas; Kulina (Culina), u Acre i Amazonas; Kuliña (Culinha, Karunawa); Kuria, Acre, Amazonas; Kuriaua; Madiha, (ogranak ili klanovi Kulina); Pama, Amazonas; Pamana (Pammana), Amazonas; Paumari, Amazonas; Purupurú, Amazonas (nestala grupa †); Puru; Sewaku, Amazonas; Sipó (Cipó), Amazonas; Yamamadi (Kapinamari), Amazonas; Yuberí (Juberí; †), Amazonas; Zuruahã, Amazonas; Zuwihi-madiha.
Jezici
Porodici je po starijim podacima pripadalo (8) jezika iz Brazila, po novijim sužena je na (5), to su: dení [dny], 750 (2002 SIL); jamamadí [jaa], 480 (2005 SIL); kulina [cul], 2.540 u Brazili (2002 ISA) i 400 u Peruu (2002 Boyer); paumarí [pad], 870 etničkih; suruahá [swx] 130 (1995 AMTB), Brazil.
Jezik arua ili arawá je izumro u 2. polovici 19. stoljeća (1877). On se ne smije brkati sa tupijskim jezikom aruá, i jezikom arua porodice ge. Jezici banawá čiji je identifikator bio [bnh] i jaruára [jap], izgubili su statuse jezika i tretiraju se kao dijalekti jezika jamamadi.
Pesotum, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 551, što je 30 (5,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San José, Lagos de Moreno
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1953 m.
El Chuchumil, Yajalón
El Chuchumil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1521 m.
Sedamdeset apostola
thumb|250px|Sedamdeset učenika, ilustracija iz grčkog rukopisa. Sedamdeset apostola ili sedamdeset učenika su bili Isusovi učenici, koje je poslao šire dobru vest. Pominju se samo kod.
„I posla ih dva po dva pred licem svojim u svaki grad i mjesto kuda namjeravaše sam ići... Idite; evo ja vas šaljem kao jaganjce među vukove“ (Lk 10, 1 i 5).
72 učenika koje je Isus odabrao su ustanovili crkve u raznim gradovima, te se smatraju prvim episkopima. Često su putovali i menjali mesta svojih sedište zbog progona od strane rimskih vladara. Euzebije tvrdi da je učenika bilo još više.
U zapadnom hrišćanstvu se obično nazivaju učenici, dok se u istočnom hrišćanstvu obično nazivaju apostoli. Ne treba ih mešati sa dvanaest apostola.
Slanje učenika
Evanđelje po Luki opisuje da je oko 30. godine Isus poslao 72 učenika, po dvojicu zajedno, da ga najave svuda gde je kanio ići. On im je dao specifična uputstva da ne nose sa sobom ni kese, ni torbe, ni obuće, i da ne pozdravljaju nikoga putem. Ukoliko ih neko primi, bili su obavezni da ostanu u toj kući, i jedu i piju čime ih ponude. Bilo im je zabranjeno prelaziti iz kuće u kuću:
Eusebije smatra da Isus ovu sedamdesetoricu nije nazvao apostolima:
Kieler, Wisconsin
Kiler je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Sedamdeset apostola
Učenici proglašeni jereticima
Hrišćanska tradicija među Isusovih sedamdeset apostola navodi nekolicinu koji su odstupili od pravovernog učenja, između ostalih:
Kieler, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 497.
Sedamdeset apostola
Praznik
Srpska pravoslavna crkva slavi praznik Sedamdeset apostola 4. januara po julijanskom, a 17. januara po gregorijanskom kalendaru.
Arbasanci
Arbasanci su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Arbasanci su selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Arbasanci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 30 kilometara severozapadno.
Naselje Arbasanci se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno u severnom delu polja, podno planine Mangovice, čije se bilo izdiže severoistočno od naselja. Nadmorska visina naselja je približno 500 metara.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.