cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karnes County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.824.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 14.824 stanovnika, što je 622 (4,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Embramin
Embramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 348,277 Da.
Cirfontaines-en-Ornois
Sirfonten an Ornoa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Kennard, Nebraska
Kennard je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 361 stanovnika.
Piroglutamil-histidil-glicin
Piroglutamil-histidil-glicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 323,305 Da.
Vođe Sovjetskog Saveza
Ovo je kronološki poredak svih vođa SSSR-a i njihovih funkcija za vrijeme vladavine. Za vladare Rusije prije ili poslije razdoblja SSSR-a treba otići na stranicu Popis vladara Rusije
Antonito, Colorado
Antonito je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 781, što je 92 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kaufman County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 103.350.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 103.350 stanovnika, što je 32.037 (44,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
San Nicolao, Pescara
San Nicolao je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 806 m.
Obznana
Obznana je naziv za dekret kojim je vlada Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 30. prosinca 1920. godine zabranila rad Komunističke partije Jugoslavije i prokomunističkih sindikata, te suspendovala razna radnička i ustavna prava.
Obznanom je naređeno da se "zabrani svaka komunistička i druga razorna propaganda", ugase njihove organizacije, zatvore njihova mesta okupljanja, zabrane "njihove" novine i spisi koji bi propovedali "diktaturu, revoluciju ili ma kakvo nasilje". Zatvorom do mesec dana je zaprećeno svima koji pozivaju na generalni štrajk, naređeno je da se proteraju svi stranci koji se "pridružuju smutnjama", da se iz državne službe se otpuste svi činovnici koji bi vode "propagandu boljševizma" i da se oduzme pomoć za školovanje svima studentima komunistima.
Autor Obznane je bio ministar policije Milorad Drašković, koga je nedugo potom ubio komunistički atentator Alija Alijagić 21. jula 1921. godine. Nakon Obznane donet je Zakon o zaštiti države 2. kolovoza 1921. godine.
Nakon zabrane Komunističke partije u Jugoslaviji, na stotine komunista je izbjeglo u SSSR.
Pozadina
minijatura|[[Radničke novine od 24. avgusta 1920. godine sa vestima o trijumfu komunizma na izborima u Srbiji i Makedoniji. Iste godine, Komunistička partija Jugoslavije je zabranjena dekretom.]] minijatura|185px|[[Filip Filipović, prvi sekretar KP Jugoslavije, izabran za gradonačelnika Beograda 1920. godine, kome nije dozvoljeno da preuzme funkciju.]] Obznana je bila uperena prvenstveno protiv Komunističke partije Jugoslavije koja je u to doba, na valu revolucionarnog raspoloženja potaknutog patnjama tijekom rata, poslijeratnim izrabljivanjem, terorom i korupcijom u novostvorenoj državi, te nadama koje je pobudila Oktobarska revolucija, postigla velike uspjehe na općinskim izborima u proljeće 1920. i na izborima za Ustavotvornu skupštinu rujna te godine, kada sa 58 osvojenih mandata postaje treća stranka po snazi.
Groznica revolucionarnog raspoloženja, začeta za vrijeme rata (zeleni kadar) bila je još uvijek snažna među stanovništvom. Pobune kojima su proglašene "sovjetske republike" izbile su 1918-1919. u Labinu (Labinska republika), Ptuju i Banatu (Kusićka sovjetska republika). Ubrzo nakon osnivanja, SRPJ(k) je pokazala svoju snagu organizacijom generalnog štrajka protiv sudelovanja jugoslovenske vojske u intervenciji protiv sovjetskih revolucija u Rusiji i Mađarskoj, 20-21. jula 1919. Akcija je bila uspešna i jugoslovenska vlada je morala odustati od svoje namere. Usledili su veliki štrajkovi rudara u Sloveniji i Bosni, koji su natjerali Vladu da u rudnicima uvede vojnu upravu. Sredinom 1920. partija je imala preko 65.000 članova, a Ujedinjeni sindikati 208.000. Vlast je u KPJ, koja je na svojem Drugom kongresu 1920. u Vukovaru, proklamirala orijentaciju na stvaranje "narodne i crvene vojske" sa ciljem rušenja kapitalizma, uspostave diktature proletarijata i vlasti sovjeta, vidjela opasnog neprijatelja. Komunisti su prijetili ujediniti nezadovoljne seljake i radnike dajući im ideologiju, čvrstu organizaciju i oslonac na prvu uspešnu "proletersku revoluciju" u Rusiji.
Pošto se javila kao organizator niza štrajkova, pobedila na izborima za gradonačelnika Beograda i Zagreba i osvojila znatan broj mandata za Konstituantu u Kraljevini SHS, Komunističkoj partiji Jugoslavije je 29. decembra 1920, jednom Vladinom odlukom pod nazivom Obznana zabranjen rad. Obznana nije bila uredba pošto nije bila „potpisana od Kralja nego samo od ministra, - nije objavljena u službenim novinama nego samo izlepljena na ulicama.“ Sa pravnog stanovišta, Obznana je izgledala kao jedno „parče papira“ koja je trebala da posluži „kao sredstvo političkog prepada i zastrašivanja“.
U obrazloženju Obznane, njen autor, ministar unutrašnjih dela demokrata Milorad Drašković dao je svoj opis komunističkih akcija, Cilj komunista je „da po ruskom boljševičkom primeru, sve sruše što danas postoji od zakona, ustanova i dobara javnih i privatnih, a da na mesto svega zavedu kao i u Rusiji vlast nekoliko ljudi koji će raspolagati životom, slobodom i imanjem građana, a državu našu otvoriti invaziji stranaca. To oni zovu diktaturom proletarijata i pošto smatraju našu državu samo kao jedan sektor na frontu u borbi koju boljševici vode protiv ostalog sveta to će oni na tom sektoru povesti vojnu protiv svetskog kapitalizma kako bi se srušilo sve i svuda u svetu što su do danas stvorili duh, snaga i rad čovečanstva.“
Sadržaj
Obznanom je Vlada naredila:
3. Da se u svakom slučaju nereda sa razornim karakterom prvo preduzimaju oštre mere protiv vođa i moralnih podbadača, bili oni tu ili pravili veštački alibi.
4. Zavodi se obavezna prijava oružja. Ko ne prijavi vatreno oružje i eksplozive, kažnjava se da tri meseci zatvora sa radom.
5. Za sve vreme rada Ustavotvorne skupštine zabranjene su u Beogradu svake manifestacije rastrojnog i uzbudljivog karaktera. Vojnom sudu na suđenje predaju se svi, koji bi istavljali oružani otpor državnim organima. sigurnosti.
6. Da se s našeg zemljišta proteraju svi stranci koji bi se smutnjama pridruživali i jačali ih.
Primena
thumb|Fotografija sa skupa u Kragujevcu gde je govorio [[Triša Kaclerović protiv Obznane.]]
(+)-Germakrenska D sintaza
(+)-Germakrenska D sintaza (, (+)-germacrene D synthase) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira (+)-germakren-D). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Obznana
Primena
Komunistička je partija stavljena van zakona, njihovim je parlamentarnim zastupnicima onemogućen rad (kasnije su njihovi mandati poništeni), svaka komunistička propaganda biva zabranjena. Zaplijenjena je sva imovina partije i zatvoreni svi partijski i sindikalni domovi. Svako zalaganje za radnička prava kroz sindikate, štrajkove isl. moglo je biti proglašeno za "komunističku propagandu", a mjere policijskog terora široko su primjenjivane protiv protivnika režima, u interesu samog kralja i istaknutih pojedinaca. Svatko tko bi protiv državnog nasilja prosvjedovao mogao je i sam biti uhićen kao onaj koji ugrožava »mir i spokojstvo Države«. Ukupno je bilo uhićeno oko 10.000 ljudi.
(+)-Germakrenska D sintaza
Za dejstvo ovog enzima su neophodni joni Mg2+, Mn2+, Ni2+ ili Co2+.
Obznana
Zakon o zaštiti države (1921)
Ubistvo ministra unutrašnjih poslova dovelo je do proglašenja Zakona o zaštiti javne bezbednosti i poretka u državi (redovno nazivan kraće: Zakon o zaštiti države) 2. kolovoza 1921. Odredbe Obznane pretvorene su sada u trajni zakon i još pooštrene.
Brocton, New York
Brokton je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Obznana
Zakon o zaštiti države (1921)
Ove mjere državnog terora bile su uspješne i do tada uspješna i masovna partija je gotovo uništena. Pred izbore 1923. godine manje grupe onih koji su nastavili djelovanje organizirali su se pod imenom Nezavisna radnička partija, ali njihove su kandidature gotovo svuda bile onemogućene, a istaknuti kandidati nigdje nisu dobili dovoljan broj glasova za ulazak u parlament. Slijedeće je godine i NRP zabranjena po Zakonu o zaštiti države. Opća enciklopedija JLZ, u doba kada su komunisti na vlasti, prikazuje to ovako: »Obznana je nanijela težak udarac daljnjem razvoju KPJ, koja ni organizacijski ni politički nije još bila pripremljena za prelaženje na ilegalan rad, ali je znatno pridonijela čišćenju partije od oportunističkih socijal-demokratskih elemenata«. Ideološkim riječnikom iskazana je činjenica: većina članova razočarala se i pasivizirala, a manji broj tvrdokornih, među kojima je bio i Josip Broz Tito, odlučili su se za nastavak rada u ilegali.
Primjena Zakona o zaštiti države protiv HRSS (1924)
Krajem 1924, Zakon o zaštiti države bio je primjenjen i na Hrvatsku republikansku seljačku stranku, zbog toga što je Stjepan Radić prilikom posjete Moskvi upisao stranku u Seljačku internacionalu koju su organizirali boljševici. Radić biva uhićen i nakon dva mjeseca u zatvoru pravi drastičan zaokret u politici stranke: pristaje na odricanje od republikanizma (stranka mijenja ime u Hrvatska seljačka stranka, HSS), priznaje monarhiju i Vidovdanski ustav. Tako je stranka ponovo legalizirana, a Radić čak postao član Vlade.
Brocton, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.486, što je 61 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
IkB kinaza
IkB kinaza (, CHUK, IKBKA, IKBKB, IKK, IKK-1, IKK-2, inhibitor of NFkapaB kinaza, inhibitor NF-kappaB kinaza, STK12, TANK-vezujući kinaza 1, TBK1) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(IkappaB protein) fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim fosforiliše IkapaB proteine na specifičnim serinskim ostacima.
Merzig
Mercig je grad u njemačkoj saveznoj državi Sarland. Jedno je od 7 opštinskih središta i glavni grad okruga Mercig-Vadern. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 10042113.
Geografski i demografski podaci
l|mini|280px|Položaj grada u okrugu Mercig-Vadern Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 172 metra. Njegova površina iznosi 108,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 30.770 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 283 stanovnika/km².
Istorija
Grad je osnovan 1974. povodom teritorijalnih reformi u okviru države Sarland. Njegovi korjeni sežu u 369. godinu, od kada potiču najstariji zapisi o Mercigu pod nazivom Martiaticum.
Zadarski list
Zadarski list je prva i jedina dnevna novina u Zadru.
List je najprije pokrenut kao tjednik početkom studenoga 1994. godine da bi nakon četiri godine, 21. prosinca 1998., prerastao u dnevnik. Utemeljitelj, prvi glavni urednik i tvorac projekta tjednika i dnevnika je Nedjeljko Jusup. Zadarski list pokriva područje zadarske regije, a donosi i vijesti iz zemlje i svijeta.
William Petersen
William Louis Petersen američki je filmski, televizijski i pozorišni glumac i producent. Nominiran je za Zlatni globus i Emmy. Najpoznatiji je po ulozi Gila Grissoma u seriji CSI: Las Vegas. Dobitnik je nagrade Udruženja filmskih glumaca za najbolju glumačku postavu u dramskoj seriji 2005. godine.
Karijera
Petersena obično potpisuju bez srednjeg inicijala ("William Petersen" umjesto "William L. Petersen"). Zbog toga što je njegova uloga u "Progonitelju" (Manhunter) bila emocionalno jako iscrpljujuća, uradio je sve što je mogao da se riješi lika Willa Grahama. Obrijao je bradu, ošišao se i ofarbao u plavo. Također tvrdi da je ovo uradio i zato što je na probi predstave u Chicagu stalno govorio dijaloge Willa Grahama; ofarbao je kosu da bi mogao pogledati u ogledalo i vidjeti drugu osobu. Potez koji je možda indikativan za odluke u njegovoj karijeri bio je odbijanje uloge u Platoonu Olivera Stonea, jer bi ga to zadržalo na Filipinima, daleko od porodice. Umjesto toga, radio je na TV-filmu iz 1987. godine "Long Gone". U filmu iz 1985. "Živjeti i umrijeti u Los Angelesu" (To Live and Die in L. A.) Petersen se nakratko pojavljuje frontalno nag. Bila mu je ponuđena uloga Henryja Hilla u filmu "Dobri momci" (Goodfellas), ali ju je odbio. 1993. godine Petersen se pojavljuje u mini-seriji "Povratak usamljenoj golubici" (Return to Lonesome Dove), a 1996. u "Strahu" (Fear). U oba projekta glumi lik s prezimenom Walker. 2000. godine u "Kandidatu" (The Contender) Petersen je igrao ulogu Jacka Hathawaya, beskrupuloznog potpredsjedničkog kandidata, koji je to postao nakon smrti aktualnog potpredsjednika. Također se pojavio (bez potpisa) u noir trileru Mulholland Falls kao lik koji smatra da je na žestokom udaru losanđeleske policije. Od 2000. godine Petersen je stekao slavu glumeći dr. Gila Grissoma u CBS-ovoj seriji CSI: Crime Scene Investigation (CSI: Las Vegas). Petersen je tokom 7. sezone napravio devetosedmičnu pauzu u seriji da bi mogao nastupati u predstavi s Trinity Repertory Company iz Providencea u Rhode Islandu. U srijedu, 30. maja 2007, Petersen je bio na Wrigley Fieldu, gdje se pridružio radijskim komentatorima bejzbolske utakmice Chicago Cubs – Florida Marlins. Tom prilikom rekao je da su on i njegove kolege iz CSI-a "blagoslovljeni" što imaju tako uspješnu seriju jer je vidio kako su neke serije s njegovim prijateljima glumcima otkazane nakon samo nekoliko epizoda. Prema Michaelu Ausiellu iz "TV Guidea" ("TV-vodič"), Petersen je obnovio ugovor sa CBS-om po kojem će glumiti u CSI-u u sezoni 2008-2009, navodno za 600.000 dolara po epizodi. 15. jula 2008. Associated Press izvijestio je da Petersen od desete epizode u 9. sezoni napušta stalnu ulogu u seriji da bi se mogao više posvetiti nastupima u pozorištu, ali i da će se pojavljivati kao gost, po potrebi. Ostat će izvršni producent serije.
Coram, New York
Koram je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 39.113, što je 4.19 (12,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Crocy
Krosi je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Pasoš Južnog Sudana
Pasoš Južnog Sudana je međunarodna putna isprava za stanovnike Južnog Sudana. Izdavanje dokumenta počelo je 1. januara 2012. godine. godine Pasoš je zvanično pustio u opticaj predsednik Salva Kir Majardit na specijalnoj ceremoniji 3. januara u glavnom gradu Džubi. Rok važnost isprave je pet godina.
Jezici
Pasoš je ispisan arapskim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Kunsthaus Tacheles
thumb|Zid Tahelesa iscrtan grafitima.
Taheles je prostrana građevina od 9000 m² u Oranienburger ulici, u berlinkoj četvrti Mite u Istočnom Berlinu, koju je skvotirala skupina međunarodnih umetnika, izvođača i muzičara, posle pada Berlinskog zida, u proleće 1990.
Spoljašnjost zgrade je oštećena u Drugom svetskom ratu, i mnoga oštećenja još uvek stoje. Na spoljašnjem zidu se nalazi ogromni oslikani mural u grafiti stilu, a unutra skulpture moderne umetnosti. U početku je Taheles služio za smeštaj i radni prostor umetnika koji su u njemu živeli, a kasnije postaje umetnički centar sa kafićem, bioskopom, radionicama, i prostorom za pozorišne predstave i izvedbe. Jedno vreme ga je vodio poznati kurator Johen Sandig.
2012. godine, nakon godina natezanja sa zakonom i bankom koja je vlasnik zgrade, ovaj skvot je iselila policija.
Karlsruhe
Karlsruhe je jedan od najvećih njemačkih gradova pokrajine Baden-Württemberg. Oko 285.263 stanovnika živi u gradu na rijeci Rajna.
Geografija
Nadmorska visina grada varira između 100 metara (na zapadnom delu, prema reci Rajni) i 277.5 metara (Turmberg na istoku). Geografske koordinate su: 49° 00' Sever 008° 04' Istok, što znači da 49. paralela prolazi kroz centar grada.
Klima
Karlsruhe je sa srednjom temperaturom od 10,7 °C jedan od najtoplijih njemačkih gradova. Temperatura pada rijetko ispod 0 °C. U prosjeku Karlsruhe godišnje ima samo 17,1 ledenih dana.
De Marchi, Padova
De Marchi je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Kilgore, Nebraska
Kilgore je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 77 stanovnika.
Kendall County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 33.410.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 33.410 stanovnika, što je 9.667 (40,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Arawak
mini|Arawak žena Arawak je ime koje su Španjolci dali raznim grupama Indijanaca na Velikim Antilima i sjeveru Južne Amerike. Ime kasnije pokriva veliku grupu plemena koja žive sve do u Gran Chaco i na zapad gotovo do područja Anda. Arawaki koje je Kolumbo sreo u području Velikih Antila, bili su miroljubivi ratari i ribari koji se nisu mogli oduprijeti strašnim ratnicima i ljudožderima Karibima (Carib). Arawaki su bili vješti pomorci koji su izvrsno poznavali područje na kojemu su živjeli. Vijesti o dolasku Kolumba u području Antila uvijek su dolazile prije njega na otoke koje je stizao. Odjeća ovih Indijanaca bila je oskudna, hodali su goli ili nosili pamučne pregačice, pamuk su uzgajali. Kuće ovih Indijanaca poznate su kao 'bohio' (pl. Bohios). Antilski Taino-Arawaki živjeli su u velikim selima koja su znala brojati do 3,000 duša. Njihova poljoprivreda počivala je na tehnici 'posijeci-i-spali'. Krčili bi šumu i zatim je palili, čineći je na taj način plodnijom za svoja polja kasave i kukuruza. Indijanci su ovdje uzgajali i duhan koji se umatao u listove duhana ili kukuruza, pušili su ga kao velike cigare. Kolumbo ga je naravno donesao sa sobom u Europu i cigara je uskoro osvojila svijet.
Glavne grupe Arawaka u Antilskoj Americi bile su: Taíno (Haiti, Dominikanska Republika, Portoriko), Sub-Taino (Kuba), Igneri (Trinidad i Tobago), Ciguayo (Dominikanska Republika), Lucayo (Bahami), Ciboney, Cabre (Mali Antili, Kolumbija)
U sjevernom području južnoameričkog konpna Arawaki su također sjedilački farmeri, lovci i ribari. Oni žive po malenim selima sastavljenim od jedne do dvije velike kolektivne kuće. Njihove poglavice imaju malo utjecaja a svako selo neovisno je od svih ostalih. Kanu ('dugout canoe') glavno je prevozno sredstvo. Ljudožderstvo nalazimo tek u dva-tri primjera u Gvajani, ono je mnogo karakterističnije za njihove susjede Karibe.
Današnji Indijanci Arawak (Aruac, Aruak) ili Locono, koji se služe jezikom arawak nalazimo u Venezueli, Gvajani, Surinamu,Francuskoj Gijani i sjeveru Brazila (Amazonas i Pará). Jedna njihova grupa, poznata pod veoma sličnim imenom Aruaqui ili Arauakí prodrla je skroz u Amazonas.
Na Andama postoji također grupa plemena koja se tradicionalno smatraju Arawakima, to su: Uru s jezera Titicaca, pleme Chipaya iz Bolivije i nestali Indijanci Chango iz Čilea.
Pirolidin ditiokarbamat
Pirolidin ditiokarbamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 147,262 Da.
YY
__NOTC__ Termin YY ima više značenja.
Veliki Antili
thumb|right|250px|Položaj Velikih Antila (zeleno) u Karibima
Veliki Antili su grupa otoka u Karipskom moru.Sastoje se od četiri glavna otoka: Kube, Jamajke, Portorika i Hispaniole. Na otocima Kuba, Jamajka i Portoriko su istoimene države, dok su na Hispanioli dvije države - Haiti i Dominikanska Republika.
Otoci su geološki slične građe kao srednjeameričko kopno, od škriljca, gnajsa i starih eruptivnih stijena. Na sjevernoj strani otoka ima dosta vapnenca nastalog od školjaka i koralja.
Ostrva Veliki Antili su deo američkog kontinentalnog bedema. Najviši vrh Velikih Antila je Pik Duarte (3087 m) na Hispanjoli.
Na Velikim Antilima živi oko 35 miliona stanovnika. Španski jezik je dominantan na većini ostrva. Na Jamajci se govori engleski jezik, a francuski se koristi na zapadnom delu Hispanjole.
Prvi pisani trag imena "Antili" potiče iz 1493 godine kod "Peter Martyr d'Anghira". Ime je izvedeno ili od naziva "Antilia" koji se u srednjem vijeku koristio za mitski otok za koji se vjerovalo da je negdje u Atlantiku ili pak od latinskog "ante ilium" što bi značilo da se nalaze ispred nečega. No, kakvo god bilo porijeklo imena, odnosi se u svakom slučaju na otoke koji su smešteni ispred Srednje Amerike.
Ivan Potocki
Ivan Potocki (1898-1937) je bio hrvatski komunista, žrtva Staljinovog terora.
Ivan Potocki rođen 1898. godine u Dugom Selu. Po zanimanju je bio radnik, postolar. Od 1920. godine je bio član MK KPJ za grad Zagreb. Bio je kao sindikalni radnik član uprave podružnice kožaraca. U SSSR je došao na studij na Svjerdlovski univerzitet u Moskvi 1924. godine. Isključen je iz Partije 1927. godine »zbog desno-oportunističke prakse« i grešaka za vrijeme studija u Svjerdlovskom univerzitetu.
Kominterna mu nije dozvolila povratak u zemlju poslije završetka univerziteta, jer je bio kritički raspoložen prema SSSR-u. Profesor Ante Ciliga ga je ranije nagovarao da energično traži povratak u zemlju kako bi mogao obavijestiti zagrebačke radnike o stanju u SSSR-u. Potocki je odbio njegov prijedlog dodavši da bi za takve misli mogao prije doći u Sibir nego u Zagreb. Nakon što je Ciliga uhapšen 1930. godine, Potockog su doveli da svedoči protiv njega. Na saslušanju Potocki je priznao sve osim dijela njihova razgovora o Sibiru.
Caranna, Brindisi
Caranna je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 376 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Emepronijum bromid
Emepronijum bromid je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 282,443 Da.
CGMP-zavisna proteinska kinaza
CGMP-zavisna proteinska kinaza (, 3':5'-ciklična GMP-zavisna proteinska kinaza, cGMP-zavisna proteinska kinaza Ibeta, guanozin 3':5'-ciklični monofosfat-zavisna proteinska kinaza, PKG, PKG 1alfa, PKG 1beta, PKG II, STK23) je enzim sa sistematskim imenom ATP:protein fosfotransferaza (cGMP-zavisni). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Papa Stjepan I
'''Sv. Stjepan I.''' (12. svibnja 254. - 2. kolovoza 257. g.) bio je po rođenju Rimljanin. Za pape Lucija I. obavljao je službu rimskog arhiđakona. Kao papa protivio se ponovnom krštenju heretika, naime smatrao je da je za povratak otpadnika u Crkvu dovoljna ispovijed i pokora. Oko toga se sukobljavao s afričkim i azijskim biskupima, posebno sv. Ciprijanom Kartaškim, koji su prakticirali drugo krštenje. Papa Stjepan I. donio je i odluku da se liturgijska odjeća može nositi samo za održavanje kršćanskih obreda. Crkva ga slavi kao mučenika, ali nije utvrđeno da li je zapravo bio mučenik. Zaštitnik je Hvarske biskupije, grada Hvara, Starog Grada te otoka Hvara i Visa.
CGMP-zavisna proteinska kinaza
CGMP je neophodan za aktivaciju enzima.
Ex-Steffi
thumb|200px thumb|200px
Eks-Štefi (nem: Ex-Steffi) je bio jedini skvot, autonomni centar u Karlsrueu (Nemačka), koji se nalazio pored glavne železničke stanice.
Istorija skvota Štefi počinje još 1990. sa zauzimanjem prostora u centru Karlsruha. Do 1997. autonomni centar je bio smešten u Štefanien ulici (nem: Stephanienstrasse) i zvao se Štefi (Steffi). Posle iseljenja starog prostora, “štefijaneri” su se preselili u prostor pored glavne železničke stanice u prostorije nekadašnje železničarske menze, a naziv skvota su promenili u eks-Štefi.
Posle naloga za iseljenje, pred sudom su se izborili za odlaganje do 1. februara 2006. a sa gradom je sklopljen ugovor da će ih ostaviti na miru do tada ali da plaćaju kiriju.
U prostoru je obično živelo oko 20 mladih ljudi, a plaćali su kiriju 3.000 eura mesečno. Kuća je služila kao socijalni centar, gde su održavane žurke, svirke, projekcije filmova, politička dešavanja i omladinski kafe. Sva dešavanja su bila nekomercijalna i za ljude koji nemaju finansijskih sredstava. Oko 20.000 ljudi godišnje je učestovalo u kulturnom životu skvota.
Kada je ugovor istekao, posle 1. februara 2006. je kuća ponovo okupirana, a grad je tražio da se iseli. 30. marta je došao dan iseljenja, a 50-ak ljudi se protivilo tome, na barikadama. Iseljenje taj dan nije uspelo, pa je par dana kasnije, 6. aprila, došla policija sa vodenim topovima i preko krova ušla u kuću. Kuća je iseljena i i srušena ubrzo posle toga.
885
Godina 885. (DCCCXLXXXV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.
Stockbridge, Georgia
Stokbridž (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 25.636 stanovnika.
23S rRNK (guanin2069-N7)-metiltransferaza
23S rRNK (guanin2069-N7)-metiltransferaza (, rlmK (gen), 23S rRNK m7G2069 metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:23S rRNK (guanin2069-N7)-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim specifično metiliše guanin2069 u poziciji N7 unutar 23S rRNK. U gama-proteobakterijama enzim takođe deluje kao EC 2.1.1.173, 23S rRNK (guanin2445-N2)-metiltransferaza, dok u beta-proteobakterijama tu aktivnost ima zasebni enzim.
Alejandro Amenábar
Alejandro Fernando Amenábar Cantos je španski filmski reditelj, koji se smatra jednim od najbitnijih španskih reditelja današnjice.
Rođen je u Santiagu u Čileu, 31.3.1972. Majka mu je Španjolka, a otac Čileanac. Već naredne godine porodica se preselila u Španiju, tako da je Alejandro odrastao u Madridu, gde se i školovao. Studirao je film na Universidad Complutense de Madrid ali je odustao od studija, ne mogavši da položi ispit kod profesora čije ime je kasnije iskoristio u svom debitantskom fimu „Tesis“.
Pored režije bavio se i drugim poslovima oko filma. Za svoj najpoznatiji kratki film Himenóptero (1992) pisao je scenario i muziku, režirao i producirao i glumio. Za muziku u filmu La lengua de las mariposas, španskog reditelja José Luis Cuerda nominovan je za nagradu Goya.
Za film Mar adentro dobio je Grand Prix žirija (Srebrnog lava) na Venecijanskom filmskom festivalu, 2004. Za isti film je u februaru 2005. dobio nagradu Oscar za najbolji strani film.
Početkom 2004. godine, Alejandro Amenábar je objavio da je gej u španskom gej časopisu „Shangay Express”
Frakcija Crvene Armije
200px|thumb|right|Simbol: crvena zvezda sa puškom MP5 Frakcija Crvene Armije (nemački: Rote Armee Fraktion; RAF) takođe poznata i kao Bader-Majnhof grupa ili banda bila je jedna od najuticajnijih levičarskih, zapadno-nemačkih militantnih organizacija. Delovali su kao "urbana gerila" od 1970. do 1993. (zvanično 1998.)
Nastanak
Sve je započelo na studentskim protestima kasnih 1960-tih kada je tokom nereda smrtno ranjen protestant koga je ubila tadašnja zapadno nemačka policija. Takođe i za vreme kasnijih demonstracija protiv rata u Vijetnamu nemačka policija je bila veoma brutalna. Vođa protesta je ubijen. Sve je to kulminiralo podmetanjem požara u par stanica policije od strane grupe: Torvald Prol, Horst Zenlajn, Gudrun Enslin i Andreas Bader koji su ubrzo uhapšeni.
1960-te u Nemačkoj dolazi do ekstremne reakcije na nacističku prošlost. Mladi Nemci su se pitali zašto je generacija njihovih roditelja učestvovala u grozotama nacizma. Kada su shvatili da su mnogi bivši nacisti i dalje deo sistema i policije koja napada njihove demonstracije, ponekad i sa ubilačkom silom, mnogi su izgubili svaku veru u demokratski potencijal političkog poretka i okrenuli se oružanoj borbi da ga zbace.
Godine 1968. Andreas Bader i njegova devojka Gudrun Enslin podmeću požar i do temelja spaljuju veliku robnu kuću u Frankfurtu. Na zidu obližnje zgrade ostavljaju grafit: "Bolje spaljivati robne kuće nego kupovati u njima". Brzo su ih pronašli i uhapsili. U zatvoru ostaje do maja 1970. kada spektakularno beži uz pomoć poznate novinarke Ulrike Majnhof. Novinarka Ulrike Majnhof je u to vreme pisala u pozitivnom svetlu o studentskim protestma i kritičke članke o ponašanju policije, šireći bunt. Jednom je rekla: "Ako zapalite jedan automobil to je krivično delo, a ako zapalite na stotine automobila to je politički aktivizam". Ili: "Policajci su svinje. Zapravo, oni su gori od svinja. Ubijanje policajaca je neophodno u cilju oslobođenja. Čovek postaje drugačiji kada navuče uniformu. Čim je u uniformi, čovek postaje legitimna meta revolucionara." Majnhofova je ubedila stražare da puste Badera u biblioteku da bi ga ona intervjuisala. Tamo su stražare dočekali naoružani levičari koji su oslobodili Badera. Ulrike Majnhof postaje jedna od vodećih ličnosti ovog pokreta, napušta ugodni javni život i prelazi u ilegalu i oružanu borbu. Tako nastaje RAF.
Delovanje
Do kraja 1970. godine RAF je opljačkao tri banke u Berlinu. Ukradenim novcem su preko istočnog Berlina stigli do Jordanske pustinje gde pohađaju vojnu obuku u kampu Al-Fataha. Kupuju oružje za dalje akcije. Počinje njihova dugoročna saradnja sa palestinskim militaristima.
Tokom 1971. godine pljačkaju banke širom Nemačke, tj. vrše “eksproprijaciju kapitala”, kako to oni nazivaju. Ulrike Majnhof piše njihov zvanični manifest na kojem se prvi put pojavljuje njihov logo: crvena petokraka, preko nje kalašnjikov i natpis RAF. Kasnije AK-47 biva zamenjen automatskim pištoljem heklerom, omiljenim alatom grupe. Mesto zločina napuštali su uvek u "BMV" automobilima, a koristili su isključivo ova kola jer su bila laka za obijanje, lako su se palila "na žice" i bila su veoma brza. Tih godina u Nemačkoj se govorilo da "BMV" zapravo znači Bader-Majnhof Vagen.
Hapšenja
Sredinom 1972. godine specijalna policija saznaje za potencijalno skrovište RAF-a u Frankfurtu. Upadaju u prostoriju, ne nalaze ljude, ali nalaze ogromne količine eksploziva. Policija je ispraznila kutije eksploziva i ozvučila ceo prostor ne odajući da zna za njega. Zatim su radnici Gradskog zelenila navodno sadili travu u okolini, a zapravo su postavljali vreće sa peskom, očekujući veliki oružani okršaj sa RAF-om. Prvog juna, u ukradenom najnovijem modelu "Poršea", stižu Andreas Bader i Holger Majns. Pružaju otpor pucajući na policajce iz skrovišta. Snajper ranjava Badera u nogu. Majns je primoran da se skine do gole kože i izađe sa rukama na temenu. Obojica bivaju uhapšeni. Sutradan je uhapšena i Gudrun Enslin, i to u jednom butiku u Hamburgu. Prodavac je pozvao policiju jer je u njenoj jakni, koju je ostavila dok je probala bluzu, primetio revolver. Dve nedelje kasnije uhapšena je i Ulrike Majnhof. Bio je to kraj delovanja tzv. prve generacije RAF-a.
Druga generacija
Od slobodnih članova i novih simpatizera formirana je druga generacija koja je izvela mnoge terorističke akcije (napad na ambasadu u Stokholmu, otmice aviona, napadi na pravosudne organe) uglavnom u cilju oslobađanja članova prve generacije iz zatvora. A postojale su i treća, četvrta pa i peta generacija RAF-ovaca.
Pripadnici RAF-a su bili posebno tretirani i izolovani u zatvoru da bi im tek posle javnih štrajkova glaću i protesta bili omogućeni prihvatljivi uslovi. 9. maja 1976. Ulrike Majnhof je pronađena mrtva u svojoj ćeliji. Izvršila je samoubistvo vešanjem, pod veoma sumnjivim okolnostima.
30. jula 1977. Jirgen Ponto, vlasnik Drezdner banke je ubijen na vratima kuće u pokušaju kidnapovanja.
5. septembar 1977. Hans Martin Šlejer, bivši oficir SS trupa i jedan najmoćnijih industrijalaca u Zapadnoj Nemačkoj je kidnapovan. NJegov vozač je tog dana naglo zakočio kad su ispred njega izletela kolica sa bebom. Policijski auto koji je bio u pratnji nije se mogao zaustaviti i slupao se u Šlejerov automobil. Pet maskiranih napadača odmah su ubili policajce i kidnapovali Šlejera. U pismu sa zahtevima koje je poslato vladi je navedeno oslobađanje svih 11 pripadnika organizacije. U Bonu je organizovan krizni štab čiji je vođa bio kancelar Helmut Šmit. NJegov plan je bio da odugovlači dok se ne sazna pozicija taoca. Mesec dana se ništa nije događalo. Primljena je začuđujuća informacija - otet je avion koji je leteo ka Frakfurtu od strane četvorice muslimanskih otmičara koji su postavili iste zahteve kao i RAF plus 15miliona$ i oslobađanje dva Palestinca. Avion je najpre preusmeren u Italiju, a zatim i prema Kipru, Bahreinu i Dubaiju, da bi na kraju sleteo u Mogadiš. Tamo su otmičari ubili pilota, da bi nakon toga riskantnom akcijom nemačke tajne službe tri otmičara ubijena, a niko od talaca nije povrđen.
Pola sata kasnije pošto je na radiju objavljena vest o neuspehu otmice aviona u svojim ćelijama su nađeni mrtvi Bader i Enslin. Zvanično je objavljeno da se radi o samoubistvima mada je kod mnogih izazvao sumnju način na koji je Bader navodno izvršio samoubistvo. Naime on je ustreljen pištoljem u glavu iako je to bio strogo čuvan zatvor gde je pištolj skoro nemoguće bilo prokrijumčariti. Sledećeg dana je RAF objavio informaciju o egzekuciji Šlejer-a.
Cesny-aux-Vignes-Ouézy
Seni o Vinj Uezi je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Frakcija Crvene Armije
Raspuštanje
RAF je nastavio sa delovanjem i kasnije ali zbog sloma komunizma njihov uticaj je postao zanemarljiv. NJihova poslednja velika akcija bila je podmetanje ogromne bombe i rušenje zidova ženskog zatvora u Vieterštadu 1993. Potpuno su se razišli tek 1998. kada je poslato i zvanično saopštenje "Rojtersu".
Cesny-aux-Vignes-Ouézy
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 496 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 62 metara (maksimalnoj 76 m, a minimalnoj 14 m).
Frakcija Crvene Armije
Raspuštanje
RAF je ostala upamćena po velikoj podršci koju su uživali od strane stanovništva (naročito omladine) iako je koristila nasilne metode da bi ostvarila svoje ciljeve.
10-Epi-gama-eudesmolna sintaza
10-Epi-gama-eudesmolna sintaza (, 10-epi-gamma-eudesmol synthase) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira 10-epi-gama-eudesmol). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Rekombinantni enzim iz đimbura (Zingiber zerumbet) formira 62,6% beta-eudesmola, 16,8% 10-epi-gama-eudesmola, 10% alfa-eudesmola, i 5.6% aristolena.
Humphrey Bogart
Humphrey Bogart (New York, 25. decembar 1899. - Hollywood, 14. januar 1957.) je bio američki filmski i pozorišni glumac
Kao sin bogatog hirurga počinje studirati medicinu, ali ubrzo odustaje. Tokom prvog svjetskog rata služio je u mornarici, gdje je i ranjen. Kasnije otkriva pozorište i film. Prisutan je na pozornicama Broadwaya kao asistent, zatim postaje glumac i kreće stopama svoje majke. Ipak je to doba malih, beznačajnih uloga. Bogartova karijera započinje zapravo 1935. ulogom odbjeglog ubojice u "Okamenjenoj šumi". Sa suprugom Lauren Bacall čini jedan od najpopularnijih glumačkih parova. Čovjek za kojeg je Chandler rekao kako je "dovoljno da se pojavi, kako bi opčinio", umro je od karcinoma u januaru 1957. s nepunih 58 godina.
Rani život
Bogart je rođen u New Yorku, kao najstarije dijete Belmonta DeForesta Bogarta (rođen u srpnju 1867. u Watkins Glenu u New Yorku - umro 8. rujna 1934. u New Yorku) i Maud Humphrey (1867.-1941.). Belmont i Maud vjenčali su se u lipnju 1898. Preci njegova oca bili su engleskog, nizozemskog i španjolskog podrijetla. Bogart je nizozemsko prezime koje znači "voćnjak". Majka mu je bila većinom engleskog podrijetla, uz manji utjecaj velškog. Bogartov otac bio je prezbiterijanac, a majka članica Episkopalne Crkve.
Bogartov rođendan bio je predmet kontroverzi. Dugo se vjerovalo da je rođen na Božić 1899., što je izmislio Warner Bros. i često koristio zbog romantične pozadine, a zapravo se rodio 23. siječnja 1899., što je datum koji se pojavljuje u mnogim navodima. Međutim, ova se priča danas čini neutemeljenom: iako nikad nije pronađen rodni list, obavijest o njegovom rođenju pojavila se u bostonskim novinama u siječnju 1900., a potvrđuje da se rodio na Božić 1899., kao i drugi izvori.
Djetinjstvo
Bogartov otac, Belmont, bio je kirurg specijaliziran za srce i pluća. Njegova majka, Maud Humphrey, bila je vrlo uspješna komercijalna ilustratorica koja se obrazovala u New Yorku i Francuskoj. Bila je militantna feministica. Upotrijebila crtež bebe Humphreyja za poznatu kampanju za dječju hranu Mellins. Zarađivala je preko 50 tisuća dolara godišnje kao ilustrator, što je u to vrijeme bio ogroman iznos, u odnosu na muža koji je godišnje zarađivao 20 tisuća. Bogartovi su živjeli u otmjenom stanu na Upper West Sideu, a imali su i vikendicu u državi New York.
Humphrey je bio najstarije od troje djece. Imao je dvije sestre, Frances i Catherine Elizabeth (Kay). Roditelji su mu bili dosta službeni, zauzeti svojim karijerama te su se često svađali. Rezultat svega bio je manjak emocija koje su upućivali djeci. "Odgojen sam jako neosjećajno, ali i vrlo pošteno. Poljubac je u našoj obitelji bio pravi događaj. Naši majka i otac nisu se pretjerano brinuli za moje sestre i mene." Bogarta su kao dječaka zadirkivali zbog njegovih uvojaka, urednosti, "slatkih" slika na kojima je morao pozirati za majku, odjeće Little Lord Fauntleroy u koju ga je odijevala - te imena "Humphrey". Od oca je naslijedio potrebu za pomaganjem drugima, zaluđenost pecanjem, dugogodišnju ljubav za jedrenje i privlačnost samouvjerenih žena.
Obrazovanje
Bogartovi su kao tipični izdanci njujorškog društva slali sina u privatne škole. Obrazovanje je započeo u školi Delancy gdje se zadržao do petog razreda, a zatim preselio u Trinity School. Bio je nezainteresiran, mrzovoljan učenik koji nije pokazivao zanimanje za izvanškolske aktivnosti. Kasnije je otišao na prestižni pripremni koledž Phillips Academy u Andoveru u Massachusettsu, najstariju pripremnu školu u Americi, gdje je preporučen na osnovu obiteljskih veza. Nadali su se da će poći na Yale, ali on je 1918. izbačen.
Detalji njegova isključenja su nejasni: jedna priča kaže da je izbačen jer je bacio ravnatelja u Rabbit Pond, umjetno jezero na kampusu. Drugi su tvrdili kako je pušio i pio, a uz to slabo učio i dobacivao nastavnicima. Druga priča kaže kako ga je iz škole povukao otac jer je loše učio. U svakom slučaju, njegovi roditelji bili su vrlo obeshrabreni slijedom događaja i svojim propalim planovima koje su imali za sinovu budućnost.
Prepoznatljivi ožiljak
Bogart je u to vrijeme zaradio i ožiljak, njegov zaštitni znak te razvio svoje karakteristično šaptanje, iako su prave okolnosti nejasne. Jedna verzija govori kako mu je usnu rasjekao komadić šrapnela tijekom artiljerijske vatre sa njegova broda, USS Leviathan, iako neki tvrde da Bogart nije ni vidio mora nakon što je potpisano primirje. Druga verzija, za koju Bogartov dugogodišnji prijatelj, pisac Nathaniel Benchley, tvrdi da je istina ta da je Bogart ozlijeđen dok je vodio zatvorenika u pomorski zatvor u New Hampshireu. Navodno je zatvorenik u lisicama, dok su mijenjali vlak u Bostonu, zamolio Bogarta za cigaretu, i dok je Bogart tražio šibice, podigao ruke i udario ga po ustima lisicama, rasjekavši mu usnu i pobjegao. Zatvorenik je na kraju zatvoren u Portsmouthu. Alternativno objašnjenje je da ga je zatvorenik udario jednom rukom dok ga je Bogart oslobađao, dok mu je druga ruka još bila u lisicama. Prema knjizi Humphrey Bogart: The Early Years Darwina Portera, ožiljak je djelo njegova oca, Belmonta, kojeg je zaradio tijekom strašne svađe. Najvjerojatnije je kako se prava istina nikad neće ni saznati.
Bez obzira na sve to, dok je Bogart došao do liječnika, ožiljak se već formirao. "Prokleti doktor", rekao je poslije Bogart Davidu Nivenu, "umjesto da ga zakrpa, samo je sve zabrljao." Zapravo, Niven kaže da kad je pitao Bogarta za ožiljak rekao mu je kako je to posljedica nesreće iz djetinjstva; Niven tvrdi da su priče o zadobivanju ožiljka za vrijeme rata izmislili studiji kako bi unijeli dašak glamura. U njegovom post-ratnom liječenju se ne spominje ožiljak na usni iako se spominju manji ožiljci. Kad je glumica Louise Brooks 1924. upoznala Bogarta, imao je manji ožiljak na gornjoj usni, koji je Belmont Bogart možda djelomično sanirao prije nego što se Bogart 1930. počeo baviti filmskim biznisom. Ona vjeruje kako ožiljak nema veze s njegovim karakterističnim govorom.
Rana karijera
Bogart se vratio kući i otkrio kako je Belmont slaba zdravlja (vjerojatno zbog ovisnosti o morfiju), da mu je liječnička praksa u lošem stanju, a i izgubio je mnogo obiteljskog novca lošim ulaganjima u drvni materijal. Tijekom svojih dana u Mornarici, Bogart se osamostalio i razvio vlastite osobine udaljivši se tako od obiteljskog utjecaja. Postao je liberal koji je mrzio umišljenost, pozere i snobove, otvoreno se družio s ljudima koji su pripadali raznim manjinama, bez obzira na rasu, vjeru ili seksualnu orijentaciju, a s vremena na vrijeme je prkosio konvencionalnom ponašanju i autoritetu, što su osobine koje će pokazivati i u svojim filmovima. S druge strane, zadržao je osobine pristojnih manira, razgovjetnosti, točnosti, skromnosti i nesklonost fizičkom dodiru.
Nakon mornaričke službe, Bogart je radio kao brodar, a nakon toga kao prodavač obveznica. Pridružio se Mornaričkim rezervama. Što je još važnije, zadržao je prijateljske odnose s prijateljem iz djetinjstva Billom Bradyjem Jr. čiji je otac imao veze u zabavnoj industriji, a Bogart je kasnije dobio uredski posao u novoj tvrtki Williama Bradyja Sr. World Films. Okušao se kao scenarist, redatelj i producent, ali se nije iskazao ni u jednom polju. Jedno je vrijeme bio menadžer kazališne predstave Bradyjeve kćeri Alice Brady, A Ruines Lady. Nekoliko mjeseci kasnije 1921., Bogart je ostvario svoj kazališni debi kao japanski batler u Drifting, još jednoj predstavi Alice Brady, nervozno izgovorivši jednu rečenicu. Ostvario je još nekoliko nastupa u njenim sljedećim komadima. Bogartu su se svidjeli kasni sati u kojima su glumci radili i uživao u pozornosti koju glumac dobiva na pozornici. Mnogo je vremena proveo u točionicama alkohola i postao teški pijanac. Barska tučnjava koja datira iz tog vremena možda je pravi uzrok Bogartova ožiljka na usni, budući da se ta priča bolje poklapa nego ona Louise Brooks. Bogart je rekao, "Rođen sam kao indolentan, a ovo je bio najlakši porok."
Bogart je odgojen u uvjerenju kako je gluma ispod razine džentlmena, ali on je uživao u kazališnoj glumi. Nikad nije uzimao satove glume, ali je bio uporan i odlučno radio. Pojavio se u barem sedamnaest broadwayskih produkcija između 1922. i 1935. Glumio je mlađahne ili romantične sporedne glumce u salonskim komedijama. Vjeruje se kako je on i prvi glumac koji je na pozornici rekao "Tennis, anyone?" Kritičar Alexander Woollcott pisao je za neke od njegovih ranih radova da je on "kao što se to obično i samilosno kaže nepotpun." Neke su recenzije bile povoljnije. Heywood Broun je u svojoj recenziji Nerves napisao, "Humphrey Bogart ostvaruje najefektniju ulogu... i suhu i svježu, ako je to moguće". Bogart je prezirao trivijalne, mekušne uloge koje je igrao u ranoj karijeri, nazvavši ih "White Pants Willie" ulogama.
Na početku svoje karijere, dok je igrao dvostruke uloge u komadu Drifting u Playhouse Theatreu, Bogart je upoznao Helen Menken. Vjenčali su se 20. svibnja 1926. u Gramercy Park Hotelu u New Yorku, a razveli 18. studenog 1927. te ostali prijatelji. Kasnije, 3. travnja 1928., oženio se s Mary Phillips u stanu njezine majke u Hartfordu u državi Connecticut. Ona je, kao i Menken, imala vatrenu narav. Mary je upoznao kad su se pojavili u predstavi Nerves koja se jako kratko davala u Comedy Theatreu u rujnu 1924.
Nakon burzovnog kraha 1929., kazališne su se produkcije otkazivale, a mnogi fotogenični glumci su se zaputili prema Hollywoodu. Bogartova prva filmska uloga bila je ona s Helen Hayes u kratkom filmu The Dancing Town iz 1928., čija se kopija nikad nije uspjela pronaći. 1930. se pojavio u još jednom kratkom filmu s Joan Blondell koji je ponovno pronađen 1963. Zatim je potpisao ugovor s Fox Film Corporation za 750 dolara tjedno. Spencer Tracy bio je ozbiljan glumac na Broadwayu koji se Bogartu sviđao i kojem se divio, a postali su i prijatelji i partneri po piću. Tracy ga je 1930. prvi prozvao "Bogey". (Nadimak razni izvori pišu na različite načine. Bogart je sam rekao kako mu se nadimak piše "Bogie"). Tracyjev i Bogartov jedini zajednički film bio je jedan od prvih zvučnih filmova Johna Forda Up the River (1930.), a obojica su glumili zatvorenike. Bio je to Tracyjev filmski debi. Bogart je zatim 1931. odigrao manju ulogu u The Bad Sister s Bette Davis.
Bogart je između 1930. i 1935. letio amo-tamo između Hollywooda i njujorške kazališne scene, usred čega je često po nekoliko tjedana bio bez posla. Roditelji su mu živjeli odvojeno, a Belmont je umro 1934. u dugu, koji je Bogart s vremenom otplatio. (Od oca je naslijedio zlatni prsten koji je uvijek nosio, čak i u svojim filmovima. Na očevoj samrtnoj postelji mu je konačno rekao koliko ga voli). Bogartov drugi brak bio je na klimavim nogama, a bio je nesretniji nego svojom tadašnjom glumačkom karijerom; postajao je depresivan, iritiran te je mnogo pio.
Okamenjena šuma
Predstava je imala 197 izvedbi u Broadhurst Theatreu u New Yorku 1935. Bogart je nastupio s Lesliejem Howardom u ulozi odbjeglog ubojice Dukea Manteeja. Kritičar New York Timesa Brooks Atkinson napisao je u svojoj kritici komada: "otužna... burna vestern melodrama... Humphrey Bogart ostvario je ulogu karijere." Bogart je rekao za film, "označio je moje oslobađanje od uglađenih, mekušnih, uštirkanih 'laskavaca' za koje sam mislio kako sam doživotno proklet." No, i dalje se osjećao nesigurno.
mini|lijevo|250px|Bogart u Okamenjenoj šumi
Warner Bros. je otkupio filmska prava na Okamenjenu šumu. Film je bio slavan po svojim sirovim, urbanim, niskobudžetnim akcijskim filmovima pa se scenarij doimao savršenim, posebno stoga što je publika u tom trenutku bila oduševljena stvarnim kriminalcima kao što su John Dillinger i Dutch Schultz. Za glavne uloge angažirani su Bette Davis i Leslie Howard, a Howard, koji je bio vlasnik produkcijskih prava, jasno je dao do znanja kako uz sebe želi i Bogarta. Studio je za ulogu Dukea Manteeja testirao nekoliko holivudskih veterana i izabrao Edwarda G. Robinsona, koji je imao snažniji zvjezdani status te bio odlučan u namjeri da snimi film kako bi ispunio svoj skupi ugovor. Bogart je telegramom ovo prenio Howardu, koji je bio u Škotskoj. Howard je kontaktirao Jacka Warnera i inzistirao da Bogart dobije ulogu. Jack Warner, koji je bio slavan po svađi sa svojim glumcima, pokušao je Bogartu nadjenuti umjetničko ime, ali ovaj se pokazao kao tvrd orah. Bogart nikad nije zaboravio ovu uslugu pa je 1952. nazvao svoju jedinu kćer, Leslie, po Howardu, koji je poginuo u Drugom svjetskom ratu. Robert E. Sherwood ostao je blizak Bogartov prijatelj.