cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velikobeltni most
Konstrukcija
Izgradnja fiksne veze postala je najveći građevinski projekat u istoriji Danske. U cilju povezivanja Halskova na Selandu sa Knudshovedom na Finu, 18 km prema zapadu morala je da se izgradi dvotračna železnica i četvorotračni autoput, preko malog ostrva Sproge usred Velikog pojasa. Projekat je obuhvatao tri različita zadatka: Istočni most za drumski saobraćaj, Istočni tunel za železnički saobraćaj i Zapadni most za drumski i železnički saobraćaj kombinovano. Građevinske radove su sproveli Sundlink Contractors, konzorcijum Skanska, Hochtief, MT Højgaard (koja je izgradila Zapadni most) i Monberg & Thorsen (koja je izgradila odeljak od osam kilometra ispod Velikog pojasa). Radove podizanja i postavljanja elemenata izveo je Ballast Nedam pomoću plutajuće dizalice.
Istočni most
Izgrađen između 1991. i 1998. po ceni od 950 miliona američkih dolara, Istočni most (Østbroen) je viseći most između Halskova i Sprogea. Dužina je 6 790 m, sa slobodnim rasponom od 1 624 m, što ga čini trećim najdužim rasponom na svetu, iza Akaši Kaikjo mosta i mosta Ksihoumen. Vertikalni zazor za brodove iznosi 65 m, što je dovoljno za najveći brod na svetu za krstarenje, klase Oasis.
Na 254 m iznad nivoa mora, dva stuba Istočnog mosta predstavljaju najviše tačke na samonosivim konstrukcijama u Danskoj.
Keene, California
Keene je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 431 stanovnika.
Velikobeltni most
Istočni most
Da bi glavni kablovi bili napeti, konstrukcija za sidrenje sa svake strane raspona postavljena je ispod palube puta. Nakon 15 godina kablovi nemaju rđu. Devetnaest betonskih stubova (12 na strani Selanda, sedam kod Sprogea), nezavisnih, nose put izvan raspona.
Zapadni most
Zapadni most (Vestbroen) je most sa potpornim gredama između Sprogea i Knudshoveda. Dug je 6 611 m, i ima vertikalni zazor za brodove od 18 m. U stvari, to su dva odvojena susedna mosta: severni železnički i južni drumski. Stubovi dva mosta počivaju na zajedničkim temeljima ispod nivoa mora. Zapadni most je izgrađen između 1988. i 1994; njegova putna/železnička paluba sastoji se od 63 dela koji su poduprti sa 62 stuba.
Istočni tunel
Dvostruki probijeni tuneli Istočnog tunela (Østtunnelen) su po 8 024 m dugački. Između dva glavna tunela postoji 31 spojni tunel na svakih 250 m.
Došlo je do kašnjenja i prekoračenja troškova u izgradnji tunela. Plan je bio da se otvori 1993. godine, ali saobraćaj vozova počeo je 1997. godine, a drumski saobraćaj 1998. godine. Tokom gradnje morsko dno je popustilo i jedan od tunela je poplavljen. Voda je nastavila da se diže i stigla je do kraja kod Sprogea, gde je nastavila u (još uvek suvom) drugom tunelu. Voda je oštetila dve od četiri mašine za probijanje tunela, ali nijedan radnik nije povređen. Samo postavljanjem glinene podloge na morsko dno bilo je moguće isušiti tunele.
Ukupno 320 radnika za rad pri komprimovanom vazduhu bilo je uključeno u 9018 slučaja izloženosti pritisku u četiri mašine za probijanje tunela. Pri izgradnji je konstatovana dekompresijska bolest od 0,14%, a dva radnika su imala dugoročne rezidualne simptome.
Implikacije saobraćaja
Pre otvaranja veze, trajekte širom Velikog pojasa svakodnevno je koristilo prosečno 8.000 automobila. Saobraćaj preko pojasa porastao je 127% tokom prve godine nakon otvaranja veze. U 2008, prosečno 30.200 automobila koristilo je vezu svaki dan.
Fiksna veza urodila je znatnom uštedom vremena putovanja između istočne i zapadne Danske. Prethodno je trebalo oko 90 minuta da se pređe Veliki pojas u automobilu koji je vožen trajektom, uključujući vreme čekanja u lukama. To je trajalo znatno duže tokom vršnih perioda, poput vikenda i praznika. Otvaranjem veze, putovanje je sada između 10 i 15 minuta.
Putovanje vozom je smanjeno za 60 minuta, a na raspolaganju je mnogo više sedišta jer se na voz može dodati više vagona koji ne moraju da stanu na trajekt.
Najkraća vremena putovanja su: Kopenhagen – Odense 1 sat 15 minuta, Kopenhagen – Arhus 2 sata i 30 minuta, Kopenhagen – Olborg 3 sata 55 minuta i Kopenhagen – Esbjerg 2 sata i 35 minuta.
Avioni između Kopenhagena i Odensea, i između Kopenhagena i Esbjerga prestali su da saobraćaju, a voz se sada najviše koristi između Kopenhagena i Arhusa.
Zajedno sa mostom Eresund i dva mosta Malog pojasa, veza pruža direktnu fiksnu vezu između zapadne kontinentalne Evrope i severne Skandinavije, na kraju spajajući sve delove Evropske unije osim Irske, Malte, Kipra i okolnih ostrva.
Za teretne vozove, nepokretne veze su veliko poboljšanje između Švedske i Nemačke, i između Švedske i Velike Britanije. Trajektni sistem između Švedske i Nemačke još uvek se koristi u određenoj meri zahvaljujući ograničenom železničkom kapacitetu, sa velikim prometom putnika preko mostova i nekim jednotračnim prugama u južnoj Danskoj i severnoj Nemačkoj.
Do 2028. godine očekuje se da Femarnbeltski tunel bude završen, a veći deo međunarodnog saobraćaja se premešta sa Velikobeltnog mosta. Ova direktnija ruta smanjiće železničko putovanje od Hamburga do Kopenhagena sa 4:45 na 3:30 sati. desno|mini| Područje putarine noću. Svaka kabina može se koristiti za elektronsku naplatu putarine (zelene kabine), [[Kreditna kartica|kreditnu karticu (plave kabine) ili ručno plaćanje (žute kabine), u zavisnosti od opterećenja za svaki način plaćanja. ]]
Ekološki efekti
Produbljivanjem delova Velikog pojasa, povećan je presek protoka vode. Ovim iskopavanjem nadoknađuje se efekat blokiranja koji uzrokuju stubovi mosta i prilazne rampe. Zaključak izveštaja je da su protoci vode sada gotovo na nivou kakav je bio pre izgradnje mosta.
Velikobeltni most je stvorio povećan obim drumskog saobraćaja, što je značilo i veće zagađenje vazduha. Međutim, došlo je do značajnih ušteda u potrošnji energije prelaskom sa trajekata na fiksnu vezu. Trajekti troše mnogo energije za pogon, trajekti velike brzine troše velike količine energije pri velikim brzinama, a avio-prevoz troši veliku energiju. Domaći vazdušni saobraćaj preko Velikog pojasa znatno je smanjen nakon otvaranja mosta, a bivši avio-putnici sada koriste vozove i privatne automobile.
Richard II od Engleske
Richard II. poznat kao Richard od Bordeauxa (Bordeaux, Akvitanija, 6. januar 1367. - Zamak Pontefract Yorkshire, oko 14. februara 1400.), bio je kralj Engleske, od 25. januara 1377. do 30. septembar 1399. kad je abdicirao.
Velikobeltni most
Nesreće
Tokom gradnje prijavljeno je 479 nesreća na radu, od kojih su 53 rezultirale teškim povredama ili smrću. Od nesreća na radu umrlo je sedam radnika.
Richard II od Engleske
Richard II bio je vrlo ambiciozan mladić, idealizirane vizije svog položaja, kog je sa trona svrgnuo njegov bratić Henry Bolingbrok (Henry IV), zbog njegove samovoljne i sektaške politike.
Velikobeltni most
Nesreće
Zapadni most dva puta je oštetio pomorski saobraćaj. Dok je veza još bila u izgradnji 14. septembra 1993, trajekt je skrenuo s puta po lošem vremenu i pogodio Zapadni most. 3. marta 2005, teretni kamion udario je na Zapadni most 800 metara od Fina.
Richard II od Engleske
Biografija
Richard je bio najmlađi i jedini preživjeli sin Edwarda Crnog Princa, i njegove supruge, Joane od Kenta. Nakon što mu je otac rano umro 1376, Richard je postao pretedent na engleski tron, kojeg je naslijedio nakon što mu je umro djed Edward III u junu 1377.
Richard kao maloljetni vladar
Prve godine njegove vladavine protekle su u sjeni Stogodišnjeg rata, s Francuskom. Visoki troškovi tog rata, doveli su 1377. do drastičnog povećanja poreza. Nakon što je novembru 1380 parlament odobrio i treće drastično povećanje poreza, već slijedeće godine kad se pokušalo naplatiti porez izbio je Seljački ustanak. Još se i danas prenaglašava njegova uloga u gušenju te bune (isprva pregovori i prihvaćanje zahtjeva seljaka, a zatim smaknuće vođa bune), ali je gotovo potpuno sigurno, da je većinu svojih poteza tada još maloljetni Richard donio na sugestije svojih savjetnika - tvrdolinijaša.
Velikobeltni most
Nesreće
5. juna 2006. godine, vozilo za održavanje eksplodiralo je u železničkom tunelu. Niko nije povređen. Požar je ugašen nešto pre ponoći, a vozilo je sutradan uklonjeno iz tunela.
Richard II od Engleske
Richard kao maloljetni vladar
U godinama nakon ustanka, porastao je Richardov interes za politiku i upravljanje zemljom. Prema kroničaru Thomasu Walsinghamu, njegovom suvremeniku - izbor Ane Češke kćeri cara Svetog Rimskog Carstva Karla IV, s kojom se oženio 1381. bio je plod njegove vlastite odluke. Vrlo brzo se osamostalio, tako da je do 1383. već potpuno sam birao svoje savjetnike i najbliže suradnike, među kojima su se posebno isticali; Simon Burley, njegov bivši učitelj i Michael de la Pole (Burleyev partner), kog je Richard postavio za kancelara 1383. Richard je bio blizak i sa krugom ambicioznih mladih plemića, naročito sa Robertom de Vere, vojvodom od Oxforda i Ralphom Staffordom i Jamesom Bernersom. Ti mlađi ljudi bili su prožeti dubokom ljubomorom na moć i ugled, koji je uživao John od Genta, vojvoda od Lancastera, koji je bio i formalni Richardov regent, tako da su stalno širili negativne i kritičke glasine o njemu, pa je atmosfera na Richardovu dvoru bila prožeta srdžbom i sumnjom, pa se do 1385 Richardov odnos sa visokim plemstvom radikalno pogoršao.
Velikobeltni most
Nesreće
2. januara 2019. godine u saobraćajnoj nesreći na Zapadnom mostu poginulo je osam ljudi. Putnički voz udarila je polu-prikolica koja je pala sa teretnog voza koji je vozio u suprotnom smeru.
Richard II od Engleske
Richard kao maloljetni vladar
U oktobru 1386. izbila je velika parlamentarna kriza, to se desilo u trenutku kad je njegov regent John od Genta otplovio u julu sa velikom flotom prema Španjolskoj u želji da se domogne kastilijanskog trona. Istovremeno se saznalo da Francuska planira invaziju Engleske. Kancelar De la Pole koji je dobio zadatak da pod hitno organizira obranu obale, zatražio je velika sredstva, pa je zahtjevao da parlament izglasa povećanje poreza. To je izazvalo veliki otpor u Donjem domu koji je zbog tog zatražio njegovu ostavku.
Taj potez je teško razljutio Richarda, kom je to izgledalo kao vrhunac drskosti tog tijela, ali nije imao kud pa je smjenio De la Pola sa mjesta kancelara i dozvolio da mu se sudi, a umjesto njega na njegov položaj postavio komisiju koja je vladala čitavu godinu dana.
Richard ipak nije htio tek tako odtrpiti uvredu koju mu je nanio Donji dom pa je okupio svoje pristaše u Midlandsu, oni su na skupštinama održanima tokom augusta u Shrewsburyju i Nottinghamu snažno potvrdili prava monarha da suvereno vlada na svom dvoru. Taj stav uplašio je kraljeve kritičare pa su zbog tog uputili u parlament formalnu žalbu - optužujući kraljeve simpatizere za izdaju. Lordovi apelanti krema engleskog perstva koji su tad bili vladari iz sjene a to su bili vojvode od Gloucestera, Warwicka, Arundela, Nottinghama i Derbya nisu sjedili skrštenih ruku već su se pripremili za samoodbranu, okupivši svoje vojske. Zbog tog je Richard pretrpio poraz 20. decembra 1387. u Bitci kod mosta Radcot kamo je uputio vojsku pod komandom svog prijatelja Roberta de Vera. Nakon tog su snage Lordova apelanata ovladale Londonom, u koji se poniženi Richard morao skrušeno vratiti.
Richard kao zreli i samostalni vladar
Počevši od 1389. usljedilo je petogodišnje razdoblje njegove vladavine u kojem je Richard htio ispuniti svoja obećanja. Doista je radikalno smanjio poreze i sklopio primirje s Francuzima - 1389., a između 1389. - 1391. nije bilo nijednog novog zahtjeva za porez na pokretnu imovinu. Richard je u tom razdoblju također pokazao veći oprez pri odabiru svojih miljenika, i znatno proširio krug onih koje je protežirao, ali je to bio znatno manji broj ljudi.
Ipak je to razdoblje bilo popraćeno i sa njegovom željom na restauraciji kraljevskog ugleda, jer si je obećao da više nikad više trpjeti onakva poniženja kakva su mu nanjeli Lordovi apelanti. U skladu s tim je od 1390-ih radio na programu jačanja materijalnih temelja svoje vladavine. Osobito se posvetio etiketi i ceremonijalu, pa je izradio medalje u obliku bijelog jelena (white hart) i dodjeljivao ih svojim simpatizerima, kao znak njegove posebne milosti. Istovremeno je odabrao čitav niz vrlo radišnih ministara duboko predanih svom zadatku, među kojima su se osobito isticali rizničar John Waltham (od 1391. do 1395.) i kancelar Edmund Stafford (1396. - 1399). Richard je također nastojao osnažiti dostojanstvo i mističnost svog dvora, pa ga se odtad moralo titulirati sa Vaše visočanstvo (your highness ili your majesty) umjesto tada uobičajenog Moj gospodaru (my lord). Isto tako posvetio se razradi dvorskih protokola, pa je upravo obnovljeni Westminster Hall postao centar monarhijskog kulta, koji je naglašavao gotovo religijsku dimenziju tih rituala.
Svoju upornost i metodičnost demostrirao je za svoje prve ekspedicije po Irskoj (1394. - 1395. u koju je poveo pozamašnu vojsku i svitu kako bi učvrstio poziciju engleske administracije. Zbog tog su se brojni irski starosjedioci jako iznenadili - kad su vidjeli da u toj misiji sudjeluje i engleski kralj, a lokalno plemstvo okupilo se na skupštini u Dublinu da bi mu pokazalo odanost. Njima se Richard obratio i pismom u kom je iznio svoju političku viziju. Pobune i neposlušnost bit će kažnjene odgovarajućim kaznama, a oni koji se bune bit će predmet njegove posebne pažnje, jer su svi Irci, bez obzira na svoj status, dužni ispunjavati svoje obaveze prema njemu.
Tiranija i propast
Uzvišene predodžbe o svojoj vladavini koje je Richard iznio u Irskoj, bile su pozadina dramatične demonstracije kraljeve moći, koja se zbila dvije godine kasnije u Engleskoj. Richard je u julu 1397. naredio hapšenje starijih Lordova apelanata iz Gloucestera, Arundela i Warwicka. Dvoje prvih je zatvoreno i pogubljeno, a treći je prognan na Otok Man. U pismima koje je nakon tog poslao inozemnim vladarima, Richard je pravdao svoje postupke -svojim političkim uvjerenjima. Ukratko rečeno rekao je da su oni kao kolovođe ranijih buna i neposluha zazivali na osvetničku kaznu pa je njihovo istrijebljenje preduvjet trajnog mira među njegovim podanicima. Ali mir za Richarda nije značio samo odsutnost rata, već i jedinstvo, koje je po njemu uvijek bilo temelj snažnog carstva.
Ali se želja o mirnoj vladavini uskoro pokazala kao iluzija, jer je njegov dvor bio protkan brojnim frakcijama željnih osvete. U januaru 1398. izbila je svađa između njega s jedne strane i Henryja Bolingbroka, sina Johna od Genta i njegova prijatelja Thomasa Mowbraya s druge strane. Mowbray (vojvoda od Norfolka i grof od Nottinghama) koji je nekad bio kraljev saveznik upozorio je Bolingbroka o komplotu koju priprema Richard sa svojim simpatizerima, da ukinu leno njegova oca Lancaster i podjele ga među sobom.
Bolingbrok se zbog tog požalio kralju, koji se toliko naljutio na njega - da je rekao da se ljaga s njegova imena zbog tih insinuacija može isprati jedino dvobojem između njih. Ali kad se primakao dan za dvoboj, Richard se izgleda preplašio pa je donio dekret kojim je osudio Bolingbroka na 10 godina progonstva, a Mowbraya na doživotno.
Kad je u februaru 1399. umro Bolingbrokov otac - Johna od Genta, Richard je doista prigrabio njegov Lancaster. Tri mjeseca kasnije njegovu blagajnu dopunilo je lankastersko zlato. Nakon tog se 1395. Richard ponovno zaputio u buntovnu Irsku, u kojoj je bilo neophodno njegovo prisustvo. Dok je on bio daleko, njegov bratić Bolingbrok se vratio iz progonstva i iskrcao u Yorkshireu, u kom se udružio sa Henryem Percyem vojvodom od Northumberlanda. Oni su odatle počeli svoj trijumfalni marš preko centralne i zapadne Engleske. S druge strane Richardu je trebalo previše vremena da se vrati iz Irske. Do trenutka kad je stigao Wales sredinom jula, istopila se lojalnost i podrška koju je dotad imao kod stanovnika, pa je čak i Yorku, poznatom kao "čuvaru kraljevstva" prestao svaki otpor prema kraljevim protivnicima. Negdje oko 15. august Richard je sa svojom vojskom - opkoljen, pa se predao vojvodi od Northumberlanda kod Conwaya. Odatle je sa stražom sproveden u Zamak Flint (Wales), zatim je prebačen u Chester, da bi nakraju završio u Londonu.
U septembru je Bolingbroke sazvao parlament u kraljevo ime, a taj je osnovao komitet koji je dobio zadatak da pripremi zakonske akte za kraljevu smjenu. Nakon niza sastanaka održanih u Londonskom Toweru, komitet je 29. septembra, predložio Richardu da je za njega najbolje da abdicira i odrekne se krune. Već sljedeći dan je u parlamentu, pročitana i odobrena kraljeva izjava o abdikaciji. Parlament se također prihvatio izrade zakonskih akata o abdikaciji, jer se smatralo da samo odricanje od trona, nije dovoljno - jer bi se kasnije moglo osporiti. Kad je postupak njegove smjene okončan Richard je najprije odveden i utamničen u Leedsu a kasnije u Zamku Pontefract. U januaru 1400. se skupina njegovih bivših dvorjana, na čelu s Vojvodom od Salisburyja, urotila s namjerom da ga vrati na prijestolje. Njihova pobuna je brzo ugušena, ali je ona uvjerelila Bolingbroka, koji je u međuvremenu okrunjen kao Henry IV, da je za sigurnost njegovog položaja najbolje da Richarda više nema, tako da je negdje u februaru bivši kralj pogubljen, a na koji način i točno kad, to ni danas nije poznato.
Nakon rekvijema održanog u londonskoj Katedrali Svetog Pavla, pokopan je na groblju u selu Kings Langley nedaleko Londona. Već na samom početku svoje vladavine novi kralj Henry V dao ga je pokopati u grobnicu koju si je Richard dao izgraditi u Westminsterskoj opatiji.
Popis gradova u Sloveniji
thumb|right|250px|[[Ljubljana]] thumb|right|250px|[[Maribor]] thumb|right|250px|[[Celje]] thumb|right|250px|[[Kranj]] thumb|right|250px|[[Velenje]] thumb|right|250px|[[Koper]] thumb|right|250px|[[Novo mesto]] thumb|right|250px|[[Ptuj]] thumb|right|250px|[[Nova Gorica]] thumb|right|250px|[[Murska Sobota]] thumb|right|250px|[[Vipavski Križ]] Slovenija ima 74 grada (slovenski: mesto), od čega su četiri bivša grada, najveći grad je Ljubljana sa 258.873 stanovnika, a najmanji Vipavski Križ sa 181 stanovnikom. Slovenija ima više od polovine gradskog stanovništva, po čemu se nalazi u sredini među državama Europe. Vlada Republike Slovenije je 22. svibnja 2005. usvojila odluku o davanju statusa grada 16 naselja, koja su tako postali najmlađi slovenski gradovi.
U Sloveniji status grada ima veće urbano naselje, koje se po svojoj veličini, gospodarskoj razvijenosti, gustoći naseljenosti i povjesnom razvoju razlikuje od drugih naselja.
Gradovi Rimskog Carstva
mini|desno|250px|Iskopine [[Emona|Aemone u Ljubljani]] mini|desno|250px|Iskopine [[Neviodunuma]] Tijekom Rimskog Carstva, postojale su dvije kategorije gradova colonia i municipium. Na području današnje Slovenije deset naselja je imalo status colonia ili municipium.
Laderitas, San Miguel de Allende
Laderitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Higuera de Zaragoza, Sinaloa
Higuera de Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9037 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Ampliación Jacarandas, Yautepec
Ampliación Jacarandas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1231 m.
Burret, Ariège
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 22 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 1.203 m, a minimalnoj 587 m).
Huerta Oswaldo Venzor, Cuauhtémoc
Huerta Oswaldo Venzor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2064 m.
El Yaqui, Tecate
El Yaqui je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Arimba
Arimba (ili Ariba, odnosno Tarita) bio je kralj Epira u 4. vijeku pne. Godine 360. pne. je naslijedio svog brata Neoptolema. Kao i drugi epirski kraljevi, tvrdili su da potiču od Neoptolema, oca Ahilejevog. Arimba je bio sin Alkete I, odnosno otac Ekida te djed Pira od Epira. Arimba je također imao sina Alketa, koji će kasnije vladati Epirom od 313. pne. do 303. pne. Ubili su ga vlastiti podanici.
Godine 360. pne., njegovu zemlju su napali Iliri, na što je Arimba reagirao organiziravši evakuaciju svog ne-boračkog stanovništva u Etoliju, istovremeno dozvolivši Ilirima da nesmetano pljačkaju. Ta je strategija urodila plodom kada se Iliri, preopterećni plijenom, nisu mogli dovoljno brzo kretati omogućivši Arimbinoj vojsci da ih potuče.
Antički izvori navode kako se Arimba obrazovao u Ateni. Odatle se vratio kako bi za Molosijce odnio pisani zakonik i ustav. Arimba je kasnije sklopio savez s Filipom II Makedonskim, koji je kasnije cementiran ženidbom Filipa za Neoptolemovu kći, odnosno Arimbinu nećaku Olimpijadu, majku Aleksandra Velikog.
Koichi Oita
(9. april 1914. - 11. septembar 1996.) je bivši japanski nogometaš.
Strang, Oklahoma
Strang je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 89, što je 11 (-11,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Săcălășeni, Săcălășeni
Săcălășeni je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Săcălășeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 755 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Meletole, Reggio Emilia
Meletole je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 591 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Stanley, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.556, što je 503 (16,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fornace Fasani, Varese
Fornace Fasani je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Amatersko pozorište Vaso Pelagić Brčko
thumb|300px|zgrada Pozorišta u [[Brčkom prije rušenja 2007.]] Amatersko pozorište Vaso Pelagić je nekadašnja amaterska pozorišna kuća u Brčkom. Djelovalo je od 1946. do 1992. godine. Zgrada Pozorišta je srušena 2007. godine.
Historija
Amatersko pozorište Vaso Pelagić je osnovano u Brčkom 1946. godine. Započelo je kao dramska sekcija kulturno umjetničkog društva Vaso Pelagić Brčko. Dobilo je status Amaterskog pozorišta na Prvom festivalu amaterske drame Bosne i Hercegovine 1960. godine u Goraždu (učestvovale su samo dramske sekcije Kulturno umjetničkih društava). Brčaci su izveli predstavu "Vani pred vratima" - V. Boharda, u režiji Mehmeda Mehmedovića - Debelog, koja je proglašena najboljom predstavom Festivala. Obzirom na tu izvedenu predstavu i uopće na uspješan rad ove sekcije, oni su stekli pravo da kao gosti nastupe na Festivalu amaterskih pozorišta Bosne i Hercegovine. Brčaci su to pravo iskoristili i sa istom predstavom u Visokom, 1961. godine, vrlo uspješno nastupili na Trećem festivali amaterskih pozorišta Bosne i Hercegovine, gdje je učestvovalo šest Amaterskih kazališta i dvije dramske sekcije KUD-ova. Postigli su vidan uspjeh i na taj način stekli status Amaterskog pozorišta. Nakon toga, KUD se, pod novim imenom Veljko Lukić-Kurjak, seli u druge prostorije, a Pozorište ostaje u postojećim sa starim nazivom. Tako dolazi do osnivanja i osamostaljivanja Amaterskog pozorišta Vaso Pelagić u Brčkom. Zgrada Gradskog amaterskog kazališta Vaso Pelagić je sagrađena 1918. godine, renovirana 1990., a srušena 2007. godine.
Pozorište je postojalo sve do početka rata 1992. godine. Uoči rata bila je jedna od najstarijih, ali najuspješnija kulturna ustanova grada. Tokom rata, i nakon toga, postoji želja o zatiranju postojanja o radu ovog Pozorišta u Brčkom. Tome je naročito doprinio vandalski postupak Vojislava Vendlenera, inače prvog i najstarijeg uposlenika pozorišta, koji je sa Ženskog mosta u Brčkom u rijeku Brku pobacao cijelu, besprekorno dokumentaciju i arhivu o nastanku i dugogodišnjem radu ovog Pozorišta. Ostala dokumentacija koja je, po važećim zakonima, dostavljana Službi društvenog knjigovodstva i ostalim institucijama, također je bila nedostupna, a kasnije i uništena (završni računi, izvješća o radu i sl.).
U statističkim zavodima Tuzle i Sarajeva su nestali bilo kakvi dokumenti o postojanju Pozorišta u Brčkom. Bez traga je nestao i arhiv Saveza amatera Bosne i Hercegovine u Sarajevu. U gradskom arhivu Brčkog je pronađeno nekoliko primjeraka Službenog lista općine iz kojih su istrgnute stranice o registraciji Pozorišta. Nekako se uspjelo doći do Službenog lista SR BiH, br. 28., od petka, 23. avgusta 1991, god., u kojem je na strani II, pod naslovom: "Kod Višeg suda u Sarajevu upisano je u registar udruženja građana: Kod Višeg suda u Tuzli upisano je Omladinsko amatersko pozorište "Pelagić" Brčko kao građansko-pravno lice. Ciljevi udruženja su javno prikazivanje muzičkih i scenskih djela. Ovlaštena lica za zastupanje su Nikić Milan i Knežević Petar".
Ratna izbjeglica u Brčkom je nakon rušenja Pozorišta, marta 2007. godine, sa deponije smeća donio izvjestan mali dio fotografija nekih pozorišnih predstava i nekoliko beznačajnih dokumenata. Nakon toga su mnogi iz obiteljskih dokumentacija, donosili fotografije, pohvale, diplome, priznanja, medalje, afiše, plakate i ostalu građu vezanu za rad i postojanje Pozorišta u Brčkom.
Članovi
Od 1946. do 1992. u Kazalište je bilo uključeno preko 4.000 članova. Ovaj nepotpuni popis je sačinjen po sjećanju na podatke iz uništene arhive Kazališta: Zaim Ahmetbegović, Ćazim Arifović, Mevlida Avdić-Mida, Hazim Bajramović, Rifat Baluković, Hrusto Begović, Resul Bečić, Faruk Bečić, Drita Bijelić, Marija Bijelić, Mirko Bosankić, Bahrija Ćatić, Ema Ćatović, Kojo Čurčić, Enver Dautović, Stevo Đokić, Stepka Đuričić, Marko Filipović, Dubravka Glušac, Lidija Glušac, Adnan Glibanović, Kasim Hadžić, Kemal Hadžović, Jovica Hadži, Ljubica Horvat, Inek Hugo, Ivka Ilić, Aziz Isaković-Zizi, Teufik Isaković, Fadil Jašarević-Zumba, Sulejman Jerković-Sule, Ljubiša Jović, Ejub Jukić, Fahrudin Jusić, Nikola Kirćanski, Huso Klebić, Petar Knežević, Vlado Kovačević, Antun Krbavac, Muharem Lasetović, Romeo Leka, Miroslav Lukić, Dragan Marojević, Franjo Martinović, Šuhreta Mehić, Mirsad Mehmedović, Muhamed Mehmedović, Sead Mehmedović, Slavica Minkek, Osman Mujić, Azra Muharemagić, Behija Mustafić, Milan Nikić, Ferhat Osmanović, Suad Osmanović, Muhamed Osmanović, Dragoljub Pajić, Faruk Pašić, Faruk Pekić, Živica Pavlović, Snježana Pavlović, Radoslav Popović, Dragan Prodanović, Ljubomir Perić, Miodrag Rašić, Sabit Rendić, Asmir Sarajlić-Kofa, Anđelko Simičić, Zoran Simikić, Nino Simeunović, Spomenka Stanić, Kemal Šaćirović, Kosta Šarkanović, Mersija Šećerbegović, Nedžad Šećerbegović, Željko Šemper, Mirko Štajer, Fahrudin Trakić, Marija Titolja, Nijaz Vejzagić, Vojislav Vendlener, Tomislav Vondruš, Nataša Zorić...
Spoljašnje veze
Pozoriste Pelagic Brcko-Home / Facebook
Opština Santiago Nuyoó, Oaxaca
Santiago Nuyoó je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1425 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1928 m.
Bosco Chiesanuova, Verona
Bosco Chiesanuova je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1111 m.
Popis gradova u Nizozemskoj
Aglomeracije po broju stanovnika
Najveće aglomeracije Holandije (stanje 1. januara 2008) su:
Oko 20% stanovništva zemlje živi u ovih 5 regiona.
Gradovi po broju stanovnika
(p. = procena)
Santa Cecilia, Actopan
Santa Cecilia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 290 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Nektaneb II
Nektanebo II (vladao 360 - 343. pne.,), također poznat po imenu Nakhthoreb, bio je treći i posljednji kralj Tridesete dinastije Egipta, odnosno posljednji domaći vladar Egipta u antičko doba.
Nektaneb je bio sin Tjahapimua, odnosno nećak faraona Teosa. Prema nekim izvorima, Tjahapimu je bio stariji Teosov brat, koji nije dobio prijestolje, dano svom mlađem bratu. Godine 362. pne. Teos je pokrenuo veliki pohod na Perzijsko Carstvo, ostavivši Tjahapimua kao guvernera u Egiptu. Mladi Nektaneb je bio jedan od komandanata u Teosovoj vojsci, čiji su glavni dio bili grčki najamnici na čelu sa spartanskim kraljem Agesilajom II i atenskim admiralom Habrijom.
Pohod je ispočetka imao uspjeha, ali je u samom Egiptu tinjalo veliko nezadovoljstvo zbog visokih poreza prikupljenih za financiranje vojske. Tjahapimu je to iskoristio kako bi podigao pobunu, a njoj se kasnije priključio i Nektaneb, koga je Tjahapimu obećao proglasiti kraljem. Spartanski kralj Agesilaj je tada, za razliku od Habrije, odlučio stati na stranu pobunjenika. Teos je, shvativši da nema podršku, pobjegao Perzijancima koji će mu dati utočište. Mladi kralj je obustavio pohod te se vratio u Egipat gdje je uz Agesilajevu pomoć brzo ugušio pobunu još jednog pretendenta na prijestolje u Mendesu.
Nektanebova vladavina je bila relativno stabilna, ali i obilježena stalnom prijetnjom perzijske invazije, s obzirom da se Ahemenidi nikada nisu pomirili s gubitkom Egipta, koga su smatrali odmetnutom satrapijom. Nektaneb je, stoga nastavio politiku svog djeda Nektaneba I te sprovodio upravne reforme, kovao novce i angažirao grčke najamnike za obranu zemlje.
Godine 351. pne. je pokrenuta velika perzijska invazija, ali je ona doživjela katastrofalan poraz. Četiri godine kasnije, perzijski kralj Artakserks III je u Babilonu skupio ogromnu vojsku, na što je Nektnaeb reagirao potakavši pobunu u feničanskom gradu Sidonu gdje se nalazilo gro perzijske flote. Nektaneb je potom pobunjenicima poslao svog najamničkog generala Mentora sa Rodosa te su istjerali Perzijance, na što se pobuni priključio Cipar, a nešto kasnije i Judeja i Samarija. Tako je Nektaneb nakon više vijekova uspio pod egipatsku vlast dovesti teritorije kojima je nekada dominiralo Novo egipatsko kraljevstvo na vrhuncu svoje moći.
To je dostignuće bilo kratkog vijeka. Artakserksova vojska je nakon tri godine žestokih borbi uspjela vratiti perzijsku vlast nad Levantom, a feničanske pobunjenike na moru je suzbila novosagrađena flota iz Karije. Kada se Sidon 345. pne. predao, Mentor sa Rodosa je odlučio prijeći na Artakserksovu stranu. Pošto je 344. pne. na predaju natjeran i Cipar, Artakserks je krenuo u konačni obračun s Egiptom, te je njegova vojska došla pred Peluzij krajem 343. pne.
250px|right|thumb|Nektanebov sarkofag.
Kada se predao Peluzij, otvoren je put perzijskoj floti u Nil, a nakon niza predaja utvrđenih gradova, Nektaneb se odlučio povući u Memfis gdje je mislio pružiti odlučan otpor. To je povlačenje, pak, izazvalo potpunu demooralizaciju među njegovim vojnicima, pa je Nektaneb pobjegao u Nubiju gdje je najvjerojatnije pronašap utočište kod kušitskih kraljeva. Poslije Artakserksovog povratka u Perziju, Nektnaeb je nakratko ponovno uspostavio svoju vlast u dijelovima Gornjeg Egipta, ali su Perzijanci brzo skršili taj pokušaj. Nektaneb je nedugo poslije toga umro u egzilu, ostavši upamćen kao posljednji domaći egipatski vladar u historiji sve do 20. vijeka.
Nektaneb je iza sebe ostavio brojne spomenike, ali i neiskorišteni granitni sarkofag koji se danas čuva u Britanskom muzeju.
Egipćani se nisu htjeli pomiriti s gubitkom svog kralja, te su se u prvim godinama perzijske vlasti proširile legende o tome da će se on ili netko od njegovih nasljednika vratiti i osloboditi Egipat. Kada je pak u Egipat došao Aleksandar Veliki, on je među svojim novim podanicima proglašen Nektanebovim sinom, napravljenim prilikom tajne posjete makedonskom dvoru. Ta je legenda kasnije postala dio znamenitog srednjovjekovnog romana Aleksandrida.
El Palenque, Tecomán
El Palenque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Posljednja osveta uličnog borca
Posljednja osveta uličnog borca (逆襲！殺人拳) je japanski film borilačkih vještina snimljen 1974. godine u režiji Shigehira Ozawe. Predstavlja nastavak filma Povratak uličnog borca, odnosno treći i završni film iz ciklusa o Takomi Tsurugiju, amoralnom majstoru borilačkih vještina. Njegovu ulogu ponvno tumači Sonny Chiba, a radnja prikazuje kako dolazi u sukob sa gangsterima oko vrpce sa formulom za proizvodnju sintetičkog heroina.
Uloge
Napomena: Posebna imena verziji na engleskom navedena u zagradama.
Pizzocalvo, Bologna
Pizzocalvo je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Vukan Dinevski
Vukan Dinevski (Gostivar, 22. april 1927 — Skopje, 27. septembar 2006) je bio jugoslovenski i makedonski filmski i pozorišni glumac.
Opština Vânători, Mureș
Vânători je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Blessy
Blesi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Béthune.
Primera Sección, Tlacotepec Plumas
Primera Sección je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tlacotepec Plumas.
Kelly Ridge, California
Kelly Ridge je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.544 stanovnika.
Primera Sección, Tlacotepec Plumas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2177 m.
Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada
Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada, skraćeno KUNMZ, je bila partijska škola u Moskvi, za izobrazbu komunističkih funkcionara koji su radili na Zapadu.
Povijest
minijatura|Svedočanstvo KUNMZ Univerzitet je osnovan odlukom Saveta narodnih komesara 28. novembra 1921. godine u Moskvi, prvobitno u svrhu obrazovanja partijskih kadrova iz zapadnih regiona Rusije i Povolških Nemaca.
Od 1926. godine na Univerzitetu je otvoren poseban Jugoslavenski sektor na čelu sa svojim upraviteljem.
U periodu od 1929. do 1930. godine na Univerzitet su počeli pristizati pripadnici komunističkih partija iz Centralne Evrope, Skandinavije, Balkana i Italije. Univerzitet je uskoro prilagođen da bude internacionalna škola i za obrazovanje kadrova iz ostalih komunističkih partija Evrope, kako bi se prikazao duh „bratskih komunističkih partija“. Program obrazovanja je u proseku trajao od dve do tri godine. Nakon završetka obrazovanja, strani kadrovi bi odlazili natrag u svoje zemlje.
Prvi rektor Univeziteta bio je Julijan Marhlevski. Kroz školovanje u Univerzitetu prošlo je nekoliko hiljada partijskih radnika različite nacionalnosti. KUNMZ je ukinut 7. i 8. maja 1936. godine odlukom Izvršnog komiteta Kominterne.
Jugoslovenska sekcija
Na KUNMZ-u je među ostalima postojao i Jugoslovenski sektor. Mnogi članovi Komunističke partije Jugoslavije su krajem 20-ih i za vreme 30-ih godina pohađali predavanja na Univerzitetu.
Predavači
Neki od predavača na Jugoslovenskom sektoru bili su:
Upravnici
Neki od upravitelja jugoslovenskog sektora bili su:
Studenti
Neki od studenata bili su:
Atzingo, Texhuacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 828 m.
Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada
Odlazak na KUNMZ
Za jugoslovenske studente bilo je veoma teško, u nekim slučajevima gotovo nemoguće stići na KUNMZ. O slanju ljudi na studije i poteškoćama u vezi s tim piše tadašnji sekretar CK KPJ Milan Gorkić iz Beča partijskom predstavniku CK KPJ Vladimiru Ćopiću u Moskvi u sječnju 1935. godine:
Kupres
Kupres je manji grad i sjedište istoimene općine u Bosni i Hercegovini, smješten na krajnjem sjeveru Zapadnobosanskog kantona. Samo mjesto je poznato po zimskim turističkim sadržajima, kada je omiljeno okupljalište skijaša iz Bosne i Hercegovine, Dalmacije i susjednih zemalja.
Polja
Kupreško polje je velika kraška visoravan smještena istočno od Livanjskog i Glamočkog polja, a sjeverno od Duvanjskog polja. Pruža se od sjeverozapada prema jugoistoku, dugačko je 24 km, široko 10 km i površine 93 km². Geološki mu je sastav od verfenskih škriljevaca, u širini djelomično od pješćenika, vapnenca, dolomita i slojeva melofira. U južnim je krajevima pokriveno neogenim jezerskim talozima, glinom i šljunkom.
San Michele, Biella
San Michele je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Yellowknife
thumb|[[Akaitcho poglavica Žutih noževa) sa svojim sinom.]] Yellowknife (Žuti noževi; Tatsanottine), pleme Déné Indijanaca, jezična porodica Athapaskan, nastanjeno na sjevernim obalama i istočnim zaljevima Velikog ropskog jezera (Great Slave Lake).
San Michele, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Kupres
Polja
Kupreški kraj obuhvaća osim Kupreškog polja još dvije znatno manje kraške visoravni: Vukovsko polje i Ravno. Nalaze se na oko 1135 m nad morem i imaju po oko 20 km². Vukovsko polje dijele od Kupreškog polja Lupoglav, Crni vrh i Osoje, a od Ravnog Ravašnica (1565 m). Između Vukovskog polja i Ramske kotline izdiže se visoka Raduša s oštrim šiljkom Idovcem (1956 m), koju opet sa Stožerom povezuje Siver (1562 m). Ravanjsko polje od Duvanjskog dijeli vodom oskudna planina Pakline (1503 m) i Ljubuša (1797 m). Između Kupreškog i Glamočkog polja leži jednako tako bezvodna visoravan Hrbine, ispresijecana s više gorskih lanaca.
Planine
Kupreška visoravan sa svih strana je okružena planinama. To su na sjeveroistoku Mosor (1371 m), Stražbenica (Vučkovac 1504 m), Velika Plazenica (Demirovac 1766 m), Mala Vrata, Mala Plazenica (1556 m), pa sedlo Kupreška ili Velika Vrata (1384 m) i planina Stožer (1758 m); na jugoistoku Lupoglava (1448 m), Crni Vrh (1506 m), Osoje (1439 m), Javorni Vrh (1468 m); na jugu i jugozapadu Batoglav (1272 m), Kozja Glava (1482 m), Malovan (1828 m), Jaram (1662 m) i Kurljaj (1593 m); na zapadu i sjeverozapadu Krvajac (1662 m) i Mali Vitorog (1748 m). Ove planine su međusobno povezane sa nekoliko manje značajnih planina. Sve su uglavnom pokrivene šumom i livadama, koje daju izvrsnu stočnu hranu. Sjeveroistoče planine su razvodno gorje, pa im s jedne strane teku vode u Jadransko, a s druge strane u Crno more.
Jezera
Najveće jezero u kupreškoj općini je Kukavičko jezero kod sela Kukavice. To je glacijalno jezero površine 3750 m², bogato je pastravom i rakom. Uz dva manja glacijalna jezera, Turjača površine 2500 m² i Rastičevo površine 1900 m², u kupreškom kraju je preko 20 vrtača glinenog podnožja, u kojima se voda zadržava čineći jezerca sa 100-200 m promjera. Neka od njih imaju svoje vlastite izvore.
Klima
Klimatske prilike ovog podneblja uvelike definira nadmorska visina od 1120 do 1150 m. Klima je planinsko-alpska, oštra, s prosječnom godišnjom temperaturom od 5.7° C. Godišnje je u prosjeku 141 dan sa oborinama, od toga 55 sa snjegovima. Zbog snažnih planinskih vjetrova studen je velika i česte su snježne vijavice.
Historija
Iliri su i ovdje ostavili tragove življenja: gradina na Poganoj Glavici, Velika i Mala Gradina u Vrilima, gradina na Crljencu, u Ravnom, kameni tumuli na Jeljanu i na Dvorišćima, zemljani tumuli na Kupreškom polju. Od antičkih objekata na kupreškoj visoravni zanimljivi su tragovi rimskih cesta koje su se u priličnoj dužini dobro očuvale. U ovom kraju dobro je poznata rimska cesta koja pod imenom Solarskog puta povezuje dolinu Janja s dolinom Rame. Prilikom gradnje ceste Bugojno-Livno. 1892 godine nađeni su zatrpani ostaci rimske kuće koja je služila kao stražarnica. Pored cigle nađeni su novac, fibula, stilus i prsten.
Oblast visokih polja, Kupreškog, Rilićkog, Vukovskog i Ravanjskog, s preko 40 nekropola i više primjeraka izdvojenih spomenika, s evidentiranih 1055 stećaka, reprezentativna je i najbolje istražena oblast zapadne Bosne iz srednjevjekovnog perioda.
U turskom periodu Kupres je bio utvrđeni grad s tri kule (tabije). Varošica Kupres je nastala sredinom XVII stoljeća, koja je u XVIII stoljeću bila utvrđena i 1840. godine napuštena.
U doba SFRJ Kupreško polje je služilo kao omiljeni tenkovski poligon JNA.
Na početku rata u BiH, na području Kupresa su u martu 1992. izbile borbe između lokalnih srpskih i novostvorene hrvatske milicije HVO, kojoj je podršku pružala Hrvatska vojska. Hrvatske snage su ispočetka imale prednost, ali su brzo potisnute kada je Srbima u pomoć pristigao Kninski korpus JNA pod komandom Ratka Mladića. Hrvatske snage su Kupres zauzele u jesen 1994.
Kupres je Daytonskim mirovnim sporazumom pripao Federaciji BiH, a manji dio pod srpskom kontrolom je pripao Republici Srpskoj i tvori općinu Kupres Republike Srpske.
Naseljena mjesta
Prije podjele općine između FBiH i RS, u općinu su bila uključena slijedeća naselja:
Barjamovci, Begovo Selo, Bili Potok, Blagaj, Botun, Brda, Bućovača, Čajuša, Donje Ravno, Donje Vukovsko, Donji Malovan, Goravci, Gornje Ravno, Gornje Vukovsko, Gornji Malovan, Kudilji, Kukavice, Kupres, Kute, Mlakve, Mrđanovci, Mrđebare, Mušić, Novo Selo, Odžak, Olovo, Osmanlije, Otinovci, Rastičevo, Rilić, Stražbenica, Suhova, Šemenovci, Vrila, Zanaglina, Zlosela i Zvirnjača.
Nakon Daytonskog sporazuma, veći dio općine pripada FBiH, dok su sela Novo Selo, Šemenovci i Mrđanovci (dio sela) izdvojeni u novu općini Kupres (RS) koja je dio RS.
Kultura
Na listi nacionalnih spomenika kulture Bosne i Hercegovine za opštinu Kupres se nalaze slijedeći spomenici:
Yellowknife
Ime Yellowknife ili Yellow Knives dobili su po rudi koje je bilo u brdima blizu rijeke Coppermine, iz koje su oni proizvodili noževe i sjekire i drugi rezači alat, te trgovali sa njima do pojave artikala europske manufakture, nakon čega su se povukli prema južnijim trgovačkim postajama. Ostali nazivi za njih istoga su porijekla: Copper Indians, Couteaux Jaunes (Franko-Kanadski naziv), i Red-knife Indians. –Mooney (1928) procjenjuje da ih je 1670. bilo 430, zasigurno preskromno. Godine 1906. Morice procjenjuje da ih ima oko 500, od toga 205 u Ft. Resolutionu. –Od prvih bijelih došljaka Žuti noževi su opisani drskima i potpuno beskrupuloznim, što vjerojatno dolazi od priča onih plemena koja su sa njima trgovali za bakrene noževe i sjekire, i koje su ovi dobro naplaćivali.
Dogrib
thumb|Selo Tlingchadinna oko 1900. Dogrib (Pasje Rebro; Flat-Side Dogs, Tlingchadinne, Thlingchadinne ('dog-flank people'), Tlicho, Tli cho Dinne, Tłı̨chǫ, Tłįchǫ, Plats-Côtes-de-Chien) je Athapaskan pleme nastanjeno između Velikog medvjeđeg jezera (Great Bear Lake) i Velikog ropskog jezera (Great Slave Lake) u Sjeverozapadnim teritorijima u Kanadi.
Karakteristike
Jezično i kulturno Dogribi su srodni plemenima Chipewyan, Deline, Mountain, Slavey i Yellowknife. Brojčano nikada nisu bili jaki. Mooney je procjenio da ih je 1670. bilo oko 1 200, i kasnije im je populacija u padu sve do sredine 20. vijeka, da bi 2005. iznosio 2 298.
Kultura Dogriba pripada sub-arktičkom području. Nomadi su i lovci na karibue u područjima 'barren grounda', a prisutan je i ribolov. Nastamba Dogriba je kožni šator, no ako bi zime bile veoma oštre, gradili bi i nastambe od drveta ili od granja. Socijalna organizacija Dogriba su mnogobrojne, malene nezavisne bande, koje imaju vlastite teritorije, a i položaj žena mnogo je lošiji nego kod sjevernih plemena, na primjer Chipewyana. Glavni neprijatelji bijahu im Chipewyan, Cree, Yellofknife. Dogribi su pleme Yelloknife gotovo uništili masakriravši ih u krjem 18. ili početkom 19. vijeka. U svojim pustim predjelima ostali su relativno izolirani, do sredine 20. vijeka, kada su pojačane transportne i komunikacijske veze s ostalim krajevima Kanade.
Dogribi su bili podijeljeni na 4 glavne skupine, to su:
Takeshi Kamo
(8. februar 1915. - 26. mart 2004.) je bivši japanski nogometaš.
Colonia Santa Regina, Siena
Colonia Santa Regina je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Ferraro, Cosenza
Ferraro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 555 m.
Schlesen
Šlezen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 535 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057072.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Šlezen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 8,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 535 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Fort Ripley, Minnesota
Fort Ripli je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 69, što je 5 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
75
Godina 75. (LXXV) je bila redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta i Vespazijana ili, rjeđe, '''godina 828. Ab urbe condita'''. Oznaka "75." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Schiphorst
Šiphorst je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 578 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053109.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Šiphorst se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 68 metara. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 578 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 71 stanovnika/km².