cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hulagu-kan
Marš na Bagdad i bitka kod Bagdada
Hulagu je svoju vojsku podelio na dva dela, tako da su ugrožavali Bagdad i sa istočne i sa zapadne obale Tigra. Deo halifove vojske je odbio snage sa zapada, ali poraženi su bili u sledećoj borbi. Mongoli su provalili nasipe i izazvali su poplavu na području iza halifove armije. Halifova armija se našla u zamci. Većinu halifove vojske se ili utopila ili su ih Mongoli ubili.
Posle toga Mongoli su pod zapovedništvom kineskog generala Guo-kana započeli opsadu grada. Izgradili su palisadu i dovezli su opsadne sprave i katapulte. Opsada je započela 29. januara. Bitka je bila relativno kratka, obzirom da se radilo o opsadi. Već do 5. februara Mongoli su kontrolisali jedan pojas zida. Halif Al Mustasim je pokušao da pregovara, ali Hulagu je odbio Bagdad se predao 10. februara 1258. godine. Mongoli su 13. februara prodrli u grad i započeli sedmicu masakriranja, pljačkanja, silovanja i uništavanja.
Pljačka Bagdada
Mongoli su pri pljački Bagdada učinili neprocenjive štete. Uništili su veliku biblioteku Bagdada sa brojnim neprocenjivim istorijskim dokumentima i knjigama sa temama od medicine do astronomije. Preživeli su govorili da je Tigar bio crn od tinte sa brojnih knjiga.
Građani su pokušali da beže, ali Mongoli bi ih ubijali i silovali. Broj ubijenih varira od izvora do izvora. Martin Siker piše da je možda ubijeno oko 90.000 stanovnika. Druge procene su mnogo veće i kreću se od nekoliko stotina hiljada naviše.
Mongoli su opljačkali i uništili džamije, biblioteke, bolnice. Velike građevine, koje su bile rad generacija spaljene su do temelja. Halifa su zarobili i prisilili da gleda kako se ubijaju njegovi podanici i kako se pljačka blago. Marko Polo je pisao da je Hulagu izgladnio halifa do smrti. Većina istoričara veruje muslimanskim izvorima, da su Mongoli halifa umotali u ćilim i da su konjima jašili preko njega. Umotan je bio u ćilim, jer su verovali da kraljevska krv ne sme dotaći zemlju. Ubili su sve halifove sinove.
Pre toga Mongoli su uništavali grad samo ako se ne bi predao. Gradovi koji bi se odmah predali bili bi pošteđeni. Oni koji bi se kao Bagdad predali posle kratke borbe mogli su očekivati pljačku, ali ne potpuno uništenje. Mongoli su potpuno razorili Bagdad. Bagdad je ostao bez stanovništva. Bagdad je nekoliko vekova bio ruševina.
Olmsted, Illinois
Olmsted je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Hulagu-kan
Osnivanje Ilkanata
Kada je razorio halifat male državice tog područja su odmah iskazivale lojalnost Hulagu-kanu. Posle toga, 1259. zauzima ajubitske posede u Siriji i šalje izvidnice do Gaze. Sledeći potez koji se očekivao bio je napad na Egipat. Međutim smrt Mongke-kana prisilila je hulagu kana da se povuče. Usledila je borba za nasleđe, posle koje je Kublaj-kan postao veliki kan, ali faktički više nije bilo jedinstvenog Mongolskog carstva. Nastala su 4 kanata. Jedan od njih je bio Ilkanat, koji je osnovao Hulagu u Persiji.
Olmsted, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 333, što je 34 (11,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hulagu-kan
Osnivanje Ilkanata
Mameluci kojima su krstaši omogućili prolaz pobedili su mongolsku vojsku u bici kod Ain Džaluta 1260. godine. Posle toga Palestina i Sirija više nisu u sastavu Ilkanata, a granica Ilaknata je postao Tigar.
Hulagu-kan je umro 1265. godine. Nasledio ga je sin Abaka.
Доња Полошница
Доња Полошница је насеље у Србији у општини Косјерић у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 97 становника (према попису из 1991. било је 159 становника).
Демографија
У насељу Доња Полошница живи 83 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 48,1 година (46,3 код мушкараца и 49,9 код жена). У насељу има 37 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,62.
Braisnes-sur-Aronde
Bren je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Kompjenj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 179 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 68 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 92 m, a minimalnoj 42 m).
Доња Полошница
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Cerignano, Massa e Carrara
Cerignano je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 386 m.
Mećava
mini|desno|250px|Riva u Senju nakon mećave. Mećava je meteorološka pojava, vremenska nepogoda jakog intenziteta koju karakteriziraju padanje snijega nošenog jakim vjetrom, slaba vidljivost i niske temperature. Uz mećavu se najčešće javlja i vijavica, kad vjetar podiže ("vija") ranije napadali snijeg.
Američka "Nacionalna vremenska služba" (National Weather Service) definira mećavu (blizzard) kao vremensku nepogodu koju karakteriziraju:
Pojmovi "mećava" i "vijavica" često se poistovjećuju. Kako je jak vjetar karakteristika kod obiju pojava, ne može uvijek sa sigurnošću ustvrditi da li pada samo novi snijeg (mećava), ili se podiže i snijeg koji je već na tlu (vijavica).
mini|250px|Mećava u [[Ontario|Ontariju 2008.]] U Hrvatskoj se se mećava redovito javlja zimi, a ljeti izuzetno na planinama kao snježna oluja. Iako u "Zakonu o zaštiti o elementarnim nepogodama" nije posebno spomenuta, mećava spada u elementarne nepogode opisane u članku 2., jer prekida normalno odvijanje života ljudi, a može prouzročiti i ljudske žrtve ili drugu štetu većih razmjera.
Valeggio, Pavia
Valeggio je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Dillsboro, Indiana
Dilsboro je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.327, što je 109 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rosingo, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Los Añejos, Victoria
Los Añejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Texacazintla, Milpa Alta
Texacazintla je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2880 m.
La Merced, Villaflores
La Merced je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Châteaudouble (Var)
Šatodubl je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var.
La Merced, Villaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 561 m.
Châteaudouble (Var)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 322, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km².
Sössen
Zesen je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Burgenland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 228 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15084450.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Burgenland Zesen se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Burgenland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 129 metara. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 228 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Neferu III
Neferu (što doslovno znači Ljepotica) je bila staroegipatska kraljica iz XII dinastije. Bila je kćer faraona Amenemhata I, supruga Senusreta I i majka Amenemhata II.
Predstavlja jedno od četiri poznate djece Amenemhata I. Udala se za svog brata Senusreta, čija je jedina poznata supruga. Spominje se kao njegova supruga u pripovjesti o Sinuheu. Ime joj se u fragmentima nalazi u očevoj piramidi u Lishtu i kapeli Serabit el-Khadim koju je njen sin podigao u znak sjećanja na Senusreta I. Imala je piramidu u muževom komplesu piramida, ali je vjerojatno da nije sahranjena tamo, nego u Dahshuru kraj njenog sina.
Titule su joj bile: Kraljeva kćer; Kraljeva supruga; Kraljeva majka.
El Limoncito, Jilotlán de los Dolores
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 912 m.
Los Appel, Tijuana
Los Appel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Peščeni grad
Peščeni grad je jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen na slovenskom jeziku u režiji Boštjana Hladnika i premijerno prikazan 1963. godine. Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Ali Rner i Ljubiša Samardžić su dva mladića koji na jednoj plaži sretnu djevojku (koju tumači Milena Dravić) odjevenu u kaput ispod koga se ne nalazi ništa osim bikinija i koji ih zamoli za pomoć, tvrdeći da su joj prilikom kupanja ukrali novac i odjeću. Radnja prikazuje kako joj pristaju pomoći, i to tako da sami kradu i počnu lutati. Peščeni grad je predstavljao jedan od prvih filmova koji je odao snažan uticaj francuskog Novog vala i drugih modernističkih trendova u tadašnjoj jugoslavenskoj i slovenskoj kinematografiji.
Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu, (Mexico City 15. kolovoza 1963.), meksički je filmski redatelj, scenarist i filmski producent. Živi u Los Angelesu.
2006. Alejandro Iñárritu je nagrađen za najbolju režiju (Prix de la mise en scène) za film Babel na filmskom festival u Cannesu.
Alejandro Iñárritu nominiran je 2006. za Oscara u kategoriji za najbolju režiju i bio je prvi meksički redatelj koji je nominiran za tu nagradu. 2010. je njegov film Biutiful nominiran za Oscara za najbolji strani film kao i za Oscara za najboljeg glavnog glumca.
González Iñárritu često u svojim filmovima surađuje sa scenaristom Guillermom Arriagom.
Mošovce
Mošovce su mesto u Slovačkoj, u okrugu Turčianske Teplice. Imaju 1.380 stanovnika.
Istorija
Mnoge očuvane stare zgrade svedoče o 770 godina postojanja. Mesto se prvi put spominje u spisu o donaciji kralja Andreja II. Mošovce su nastale od dva naselja: prvo, Mahjuh Machyuch, smešteno je na području današnjeg mesta Stari Rad Stary Rad, dok je drugo, Tera Mojs Terra Moys, po kojem je selo dobilo sadašnje ime, bilo smešteno na prostoru današnjeg Vidrmoha (Vidrmoch). Ime drugog naselja koje u prevodu znači Mojsova zemlja ostavlja utisak da je celo selo jednom pripadalo dotičnom g. Mojsu, čije je ime možda bilo skraćeno slavensko ime Mojteh, slično imenima Vojteh ili Mojmir. Kroz istoriju ime sela je prošlo kroz mnoge promene od Mossovych, Mosocz, Mossowecz, villa regia Mayos alio nomine Mossovych, oppidioum Mayus sue Mosocz, Mosocz olim Mayus do današnjeg Mošovce. Ime odvojenog starog dela Mošovca, nekadašnje naselje Hornukov Chornukov, očuvana je u savremenom obliku Černjakov (Čerňakov).
Mošovce se u početku razvijaju kao kraljevski slobodni grad, a od sredine 14. veka kao privilegovani grad pod vlašću kraljevskog dvorca Blatnica. 1527. godine dolaze u ruke porodice Revaj (Révay), koja je gotovo 400 godina potiskivala privilegije grada.
thumb|right|300px|Izvorna arhitektura kuća u Mošovcima
Znamenitosti
Jedan od najznačajnijih spomenika je rokoko-klasicistički dvorac iz 2. polovine 18. veka sa širokim engleskim parkom. Ostale znamenitosti u gradu uključuju: rodnu kuću Jana Kolara, neogotsku katoličku crkvu s dragocenim oltarom koja je sagrađena na mestu svoje stare prethodnice, luteranska crkva izgrađena 1784. godine, mauzolej u kojem je danas Muzej zanata, art nuvo staklenik i paviljon iz 1800. godine.
Priroda
Okolina Mošovca je zaista jedinstvena. Kompleks istorijskih avenija prepunih drveća i šumaraka, sačinjava estetski i impresivni pejzaž, koji se nadovezuje na šumoviti kraj planina Velika Fatra. Ova planina je jedna od najprivlačnijih u Slovačkoj. Krečnjaci i dolomiti neverovatnih oblika kao i prelepa priroda u blizini Blatničke i Gaderske doline privlače ljude sa svih krajeva sveta.
Kultura i tradicija
Mošovce su dale mnoge važne ličnosti. Među najvećima su Frico Kafenda (1883–1963), kompozitor; Anna Lackova-Zora (1899–1988), pisac; Štefan Krčmeri (1892–1955), književni kritičar, istoričar i pesnik, Jur Tesak Mošovski, barokni dramaturg i Miloslav Šmit, osnivač amaterskih vatrogasnih brigada u Slovačkoj.
Međutim, verovatno najvažnija osoba rođena u Mošovcima je veliki slovenski pesnik, filozof i luteranski propovednik Jan Kolar (1793–1852) koji je sa svojom pesničkom zbirkom Slavi Dcera imao značajan uticaj na književnost najmanje dve nacije. Njegovo delo se smatra osnovom i podsticajem savremenih patriota i nacionalnih aktivista. Prevedeno je na različite slovenske, ali i neslovenske jezike.
8-OH-DPAT
8-OH-DPAT je istraživačka hemikalija iz aminotetralinske hemijske klase koja je razvijena tokom 1980-tih i široko korišćena u ispitivanju funkcije 5-HT1A receptora. On je bio jedan od prvih agonista) 5-HT1A receptora.
Originalno se verovalo da je selektivan za 5-HT1A receptor. Kasnije je utvrđeno da 8-OH-DPAT takođe deluje kao agonist 5-HT7 receptora i kao inhibitor serotoninskog preuzimanja/agens serotoninskog otpuštanja.
Dragan Jaćimović
Dragan Jaćimović je vojno lice, alpinista i planinarski vodič. Na Mount Everest (8.848 m.) se ispenjao 20. maja 2000. god. i postao prvi čovjek iz Srbije kome je to uspjelo.
Alpinista
Rođen je 1969 u Požegi. Penjanjem se počeo baviti u Sloveniji dok je bio aktivno vojno lice. Završio je kurs iz alpinizma i učio od najboljih slovenskih penjača. Na Himalaje je prvi put otišao 1996. godine i od tada se opredijelio za apinizam. Petnaest godina je proveo kao instruktor u Kobrama, elitnoj jedinici Vojske Srbije.
Tokom postmonsunske sezone 1998. godine popeo je Cho Oyu (8.201m), a tokom zimske sezone 1999 popeo je Ama Dablam (6.854m). Tokom uspješne vodičke karijere 7 puta je popeo najviši vrh Južne Amerike – Aconcagua
Uspon na Everest je počeo sa Goranom Ferlanom koji je odustao na Južnom vrhu (8.711 metara nadmorske visine). Nastavio je sam da se penje bez boca sa kiseonikom. Kasnije je objasnio da je to bila njegova nepromišljena i najveća greška u životu i da je jedino ispravno bilo odustati, a onda slijedeće godine opet pokušati.
Vodič
Kao organizatator i najčešće kao planinarski vodič postigao je značajne rezultate:
Alberto Fortis
mini|desno|225px|Alberto Fortis mini|desno|225px|Naslovnica djela Viaggio in Dalmazia iz [[1774.]] Alberto Fortis (Padova, 11. listopada 1741. – Bologna, 21. listopada 1803), talijanski teolog, prirodoslovac, putopisac i redovnik.
Rođen je kao Giovanni Battista Fortis. Sa 16 godina pristupio je padovanskom sjemeništu i postao redovnik augustinskog reda.
Putovao je po Europi, naročito po Dalmaciji, Primorju i Istri, o čemu je objavio niz djela, od kojih je najbitnije Put po Dalmaciji (Viaggio in Dalmazia, 1774.), nastalo kao rezultat putovanja od 1771. do 1773. godine, u kojem u dvije knjige predstavlja Dalmaciju i Primorje europskoj publici. U prvoj knjizi najveću pozornost dobiva poglavlje u kojem se idealizira život seljaka u zaleđu Dalmacije (Morlaka), dok se u drugoj knjizi raspravlja o mnogim zemljopisnim, gospodarskim i etničkim pitanjima. U djelu se nalazi i verzija Hasanaginice dana u izvorniku i prijevodu na talijanski. Knjiga je imala velik odjek, a na hrvatski je u potpunosti prevedena tek 1984. godine. Knjiga nailazi na kritike prosvjetitelja i izaziva zgražanje nad Morlacima, dok ih Fortis vidi kao miroljubive, plemenite, poštene i gostoljubive.
Njegova kronološki prva knjiga Ogled nastala 1771. godine donosi zapažanja o otocima Cresu i Osoru. Zasnovana je kao minerološka studija, ali izašla je kao studija o stanovništvu i narodnoj kulturi. Donosi podatke o jeziku i usmenoj književnosti. Ta prirodoslovna misija bila je pothvat kojeg je financirao Fortisov mecena John Stuart, škotski plemić i grof od Bute. Njemu je Fortis posvetio i svoje najpoznatije poglavlje iz Puta po Dalmaciji, poglavlje o Morlacima, zato što se i sam Stuart zanimao za morlakizam.
Zbog svoje sklonosti putovanjima bez znanja njegovih nadležnih i znanstvenim istraživanjima Dalmacije bio je prisiljen napustiti svoj duhovni red. Za život zarađuje dalje svojim znanstvenim radom, istraživanjem, pisanjem i suradnjom sa raznim znanstvenim časopisima.
Tavolara
mini|desno|250px|Položaj Tavolare u odnosu na Sardiniju u Italiji mini|desno|250px|Pogled na Tavolaru sa Sardinije mini|desno|250px|Plaža na Tavolari Tavolara je otočić, dug 5, a širok 1 km, koji se nalazi se sjeveroistočno od Sardinije, oko jedne milje od sardinijske obale. Od Tavolare prema jugozapadu, prema Sardiniji, se pruža duga uska kopnena prevlaka. U blizini je Olbijskog zaljeva i mjesta Porto San Paolo.
Stanovništvo
Na otoku Tavolara živi nekoliko porodica, a jedini važniji objekti osim kuća su groblje i lokalnin restoran. Istočni dio je zatvoren za javnost nakon što se na njemu 1962. godine sagradila radarska stanica NATO-a.
Historija
Stvari se nisu pomakle i nadalje. Štoviše, prijetila je opasnost da im se izuzme otok, jer na njemu nije bila upisana nikakva vlasnost. Paolo Bertoleoni odlučiva tad se osobno zaputiti u Torino kralju Karlu Albertu. Od kralja tada biva uvjeravan da će se stvar riješiti povoljno i nakon par dana dostavljen im je pergament, iz grada Tempia, kojim se Bertoleonije priznaje apsolutnim vladarima Tavolare. Bajka o kraljevskoj obitelji Bertoleoni i Tavolari traje do danas. Pergament je tokom vremena izgubljen, ali porodica Bertoleoni kao dokaz pokaziva fotografiju vladarske kuće kraljevine Tavolare. Naime, 1880-ih, engleska kraljica Viktorija je doznavši za ovaj slučaj, poslala svoje osobne fotografe da uslikaju vladare na njihovom posjedu.
U muzeju u Buckinghamskoj palači, u Londonu, se nalazi slika tavolarske kraljevske obitelji, kao dio zbirke slika kraljevskih obitelji cijelog svijeta. Ispod slike stoji "Tavolaranska kraljevska obitelj, u zaljevu Terranova Pausania, najmanje kraljevstvo na svijetu". Nakon smrti Paola Bertoleonija, Tavolara se po njegovoj želji proglasila republikom i donijela novi ustav koji je, prvi u Evropi, dao opće pravo glasa ženama. Republika je ukinuta početkom 20. vijeka i Bertoleonijevi su ponovno uspostavili monarhiju. Tavolara je dio Italije od 1934. godine, ali Tonino Bertoleoni, vlasnik lokalnog restorana, se još uvijek naziva kraljem.
Luganska Narodna Republika
right|thumb|250px|Lokacija Luganske narodne republike u Ukrajini (tamno zelena boja) Luganska narodna republika (ruski: Луганская народная республика, Luganskaya narodnaya respublika) je samoproglašena i nepriznata paradržava u Luganskoj oblasti, istočnoj Ukrajini, koja graniči sa Rusijom na istoku, (također samoproglašenoj) Donjeckom narodnom republikom na sjeveru i Ukrajinom na zapadu. Proglašena je 12.5. 2014., a priznaje ju jedino Južna Osetija, koja je i sama priznata od samo nekolicine država. Rusi su činili 47% stanovništva, dok je 85% stanovništva govorilo ruski jezik. Njen predsjednik je Igor Polotnjicki.
Uvod
Nakon svrgavanja proruskog ukrajinskog predsjednika Viktora Janukoviča 21.2. 2014., nasilje se širilo između proruskih i proeuropskih skupina države. Do sredine ožujka, u nekoliko gradova, poglavito u Donjecku i Lugansku, naoružane skupine, koje su se isprva zvale "jedinice za samoobranu", su počele zauzimati administrativne zgrade jednu po jednu. Njihovi zahtjevi bili su različiti: neki su tražili da Ukrajina postane federacija, drugi da se te regije pripoje Rusiji, po uzoru na rusku aneksiju Krima. 7.4., naoružane proruske jedinice zauzele su mjesnu upravnu zgradu u Donjecku te proglasili "Donjecku narodnu republiku". 12.4., maskirani ljudi sa uniformama bez obilježja, naoružani kalašnjikovima, zauzeli su mjesnu policijsku i upravnu zgradu u Slavljensku te proglasili da je grad pod kontrolom "Donjecke narodne republike".
Izbijanje oružanog sukoba
27.4., naoružane jedinice u Lugansku proglasile su "Lugansku narodnu republiku". Između travnja i lipnja, paravojne jedinice su uspostavile nekoliko kontrolnih točaka koje nadziru ulaz i izlaz iz Slavljenska te su se, prema izvještajima, opirali kontroli ukrajinske vlade. Zauzeli su i kontrolu nad cestama koje vode do sela Semjonovka i Seležnjovka. Pobunjenici su potom uspostavili na tucet kontrolnih točaka i vojnu prisutnost u okolnim gradovima na istoku Ukrajine, kao što su Mariupol, Kramatorsk, Jampol i Kirovsk.
24.5., dvije odcijepljene ukrajinske regije Donjeck i Luhansk proglasile su u ujedinjenje i nastanak nove države, Novorusije.
Joan Miró
Đoan Miro i Fera (rođen 20. aprila 1893. u Barseloni - umro 25. decembra 1983. godine u Palmi, Maljorka), bio je katalonski i španski slikar, čije djelo karakterišu apstraktne nadrealističke forme lirskog karaktera. Kao interdisciplinarni stvaralac, Miro je takođe autor značajnog broja murala, keramika, skulptura, tapiserija i grafika.
Biografija
Đoan Miro i Fera, rodio se u Barseloni 20. aprila 1893. godine kao sin Mikela Miroa (sajdžija po profesiji), i majke Dolores Fera i Oromi. Veoma rano, sa samo sedam godina, počeo je da ide na časove crtanja. Od 1907. do 1910. godine u Barseloni pohađa trgovinsku školu, ali takođe i višu umjetničku i industrijsku školu pod imenom Ljoča.
Od 1910. godine, već radi kao računovođa u preduzeću Dalmau i Oliveres iz Barselone, koje se bavi prodajom proizvoda za čišćenje i proizvoda koji dolaze iz španskih kolonija. Iste godine po prvi put izlaže svoja djela na jednoj izložbi koju je organizovala opština Barselona.
Oko 1912. godine Miro definitivno odlučuje da se posveti slikarstvu i upisuje se u Akademiju Fransesk Gali, koju će pohađati do 1915. godine. Tu će upoznati i druge buduće katalonske umjetnike jedan od kojih je Đoan Prats s kojim će i kasnije održavati blizak prijateljski odnos. 1916. godine upoznaje umjetničkog trgovca Đuzepa Dalmaua, koji se zainteresovao za njegove radove. Preko njega upoznaje Morisa Rajnala i Fransisa Pikabiju. 1918. godine, Miro samostalno izlaže u galeriji Dalmau u Barseloni, a već 1920. Dalmau pokušava da mu organizuje izložbu u Parizu, gdje Miro putuje prvi put. Iste godine posjećuje Pikasa.
Slikarstvo
Miroove rane slike, do prije 1920. godine, karakteriše širok spektar uticaja, počev od fovizma, kubizma pa sve do romaničkog katalonskog slikarstva. U Parizu, gdje je uspio da uspostavi kontakt sa umjetnicima bliskim tadašnjem novom pokretu pod imenom nadrealizam, njegov stil počinje da se konkretizuje oko lirske fantazije i iracionalnih formi koje predstavlja preko apstraktnih odnosa kompozicije. Tada počinje da stvara forme koje su rezultat igre umjetnikove mašte, humora i svojevrsne distorzije realnosti, koristeći uvrnute organske oblike povezane u cjelinu preko veoma neobičnih geometrijskih bidimenzionalnih konstrukcija i struktura.
Yatayuku, Santa María Yucuhiti
Yatayuku je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Yucuhiti.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2192 m.
Bacucco, Venezia
Bacucco je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 236 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Lampsak
Lampsak (Λάμψακος, Lampsakos, suvremeni:Lapseki) je bio drevni grčki grad strateški smješten na istočnoj strani Helesponta u sjevernoj Troadi. Po njemu se danas zove suvremeno naselje Lapseki.
El Cerro de Ramblas, Valle de Guadalupe
El Cerro de Ramblas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1975 m.
Monte Horeb, Acatepec
Monte Horeb je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1258 m.
The Problem We All Live With
mini|desno|300px|Problem sa kojim svi živimo
Problem sa kojim svi živimo je slika Normana Rokvela iz 1964. Jedna je od najpoznatijih slika iz vremena Afroameričkog pokreta za građanska prava. Slika prikazuje Rubi Bridžs, šestogodišnju afroameričku devojčicu, na putu do škole u koju su išli isključivo belci, tokom procesa desegregacije. Zbog pretnji i nasilja prema njoj, devojčicu prate četiri savezna maršala čije se glave ne vide na slici. Na zidu iza nje je ispisana rasna uvreda i slova „KKK“. Ostaci paradajza kojim su gađali devojčicu vidljivi su na zidu i na tlu. Belci koji su okupljeni sa druge strane se ne vide, jer posmatrač gleda sliku iz njihove perspektive. Slika je široka pet a visoka tri stope.
Slika je prvobitno objavljena 14. januara 1964. u časopisu Look. Rokvel je raskinuo ugovor sa časopisom Saturday Evening Post prethodne godine, frustriran zbog ograničenja koja mu je magazin postavljao na izrazžavanje političkih tema. Look mu je ponudio slobodu za izražavanje progresivnih društvenih stavova, uključujući tu i građanska prava i rasnu integraciju. Rokvel je i ranije istraživao slične teme u slikama Južnjačka pravda (Ubistvo u Misisipiju) i Nova deca u komšiluku. Za razliku od njegovih prethodnih slika za Saturday Evening Post, Problem sa kojim svi živimo i druge slike stavljaju crnce u ulogu protagonista, umesto posmatrača ili robova. Kao i u slici Nova deca u komšiluku, i ovde je protagonista crno dete, i kao u Južnjačkoj pravdi, i u ovoj slici se koristi jak kontrast svetlo-tamnog, kako bi se dodatno naglasila njena rasna tema.
mini|levo|250px|Obama i Bridžs ispred slike
U julu 2011. slika je, uz odobrenje predsednika SAD Baraka Obame postavljena u Beloj kući, u hodniku ispred Ovalne sobe. Slika nije mogla biti izložena na javnom prostoru u Beloj kući zbog rasne uvrede koja je vidljiva na njoj. Slika će u hodniku ispred Ovalne sobe ostati do oktobra.
Opština Pijijiapan, Chiapas
Pijijiapan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 16826 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Acetamid
Acetamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 59,067 Da.
Certardola-Motta, Massa e Carrara
Certardola-Motta je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 426 m.
Barrio Arriba, Tampacán
Barrio Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
Khenemetneferhedjet I
Khenemetneferhedjet I Weret je bila staroegipatska kraljica iz XII dinastije, supruga faraona Senusreta II i majka Senusreta III.
Pretpostavlja se da je ista ličnost koja se spominje kao kćer Amenemhata I na pečatu (danas čuvanom u New Yorku). To znači da je bila sestra vlastitog supruga. Ona i Nofret II su identificirani kao jedne od sviju supruga Senusreta II; druge ostale supruge su Khenemet i Itaweret. Sve su bile njegove sestre. Njeno ime je također titula za kraljice khenemetneferhedjet što znači “sjedinjena s bijelom krunom”. Njeno dodatno ime Weret znači “velika” ili “starija” i vjerojatno je korištena kako bi ju je razlikovalo od istoimenih ličnosti. Spominje se na pečatu nađenom u Kahunu (danas smještenom u Tonbridgeu), papirusu iz Kahuna (danas čuvanom u Berlinu), statui (danas čuvanoj u Britanskom muzeju) i piramindalnom kompleksu njenog sina. Vjerojatno je sahranjena u kompleksu piramida u Kahunu koji je sagradio njen muž.
Njene titule su bile: Kraljeva supruga; Kraljeva majka; Gospa dviju zemlaja; Kraljeva kčer (potonja jedino ako je ista ličnost koja se spominje na pečatu Amenemhata II).
Mahopac, New York
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Opština Brăești, Botoșani
Brăești je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Mahopac, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.369, što je 109 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Brăești, Botoșani
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Hotăroasa, Urdari
Hotăroasa je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Urdari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 616 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Neferthenut
Neferthenut je bila staroegipatska kraljica iz XII dinastije. Najvjerojatnije je bila supruga Senusreta III.
Neferthenut je bila kraljeva supruga, članica elite (iryt-pat) i ona koja vidi Hora i Seta. Jedino je poznata po vlastitom sarkofagu i fragmentima iz kapele nedaleko o njene piramide, smještene u kompleksu piramida Senusreta III u Dahshuru. Položaj njene grobnice, nedaleko od piramide kralja Senusreta III čini vjerujatnim da je bila njegova supruga. D. Arnold, koji je ponovno iskopao kompleks piramida i kraljičinu grobnicu je primjetio lošu kvalitetu zapisa na sarkofagu, bitno različitu od sarkofaga drugih kraljevskih žena kraj piramide. Grob joj je bio opljačkan i samo dva komada čekića su pronađena od strane Jacquesa de Morgana koji je iskopao grob 1894.
433. pne.
Godina '''433. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Vibulana, Fidenasa i Flakcinatora (ili, rjeđe, godina 321. Ab urbe condita). Oznaka 433. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Zvona iz grobnice markiza Zeng-hou-yia
Salicuneta, Salerno
Salicuneta je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 945 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Nofret II
Nofret II (što znači Lijepa) bila je staroegipatska kraljica iz XII dinastije. Bila je kćer Amenemhata II i supruga Senusreta II.
Zajedno sa Khenemetneferhedjet I bila je jedna od dvije poznate supruge Senusreta; ostale dvije moguće kraljice su bile Khenemet i Itaweret. Sve četiri su bile Senusretove sestre. Dvije njene statue su pronađene u Tanisu i danas se čuvaju u Egipatskom muzeju u Kairu. Manja piramida se nalazi u piramidalnom suprugu njenog muža u Kahunu gdje je vjerojatno sahranjena.
Njene titule su: Kraljeva kćer; Velikog skeptra; Gospa dviju zemalja.
Neoklasicizam
Neoklasicizam (o grčkog: νέος nèos-"novi" i κλασσικός klassikòs-"klasičan") je naziv za pokret u likovnoj umjetnosti, književnosti, pozorištu, muzici i arhitekturi u Zapadnom svijetu, koja se crpila inspiraciju iz "klasične" umjetnosti Antičke Grčke i Starog Rima. Neoklasicizam je rođen u Rimu sredinom 1700-ih, ali njegova je popularnost vrlo brzo rasla diljem Evrope, nakon što je generacija evropskih studenata likovnih umjetnosti završila svoj Grand Tour u Italiji i vratila se u matične zemlje s ponovo otkrivenim grčko-rimskim idealima. Pokret neoklasicizma uvelike se preklopio s prosvjetiteljstvom u 18. vijeku i trajao je do ranog 19. vijeka, te je pri kraju ušao u konkurenciju s romantizmom. Ovaj se stil u arhitekturi nastavio kroz cijeli 19., 20., sve do 21. vijeka.
Pregled
Neoklasicizam je ponovno oživljenje stilova i duha klasične antike direktno inspirirano samim antičkim periodom, koja se podudarala i koja je reflektirala nova saznanja u filozofiji i drugim područjima tokom prosvjetiteljstva. Započeo je kao reakcija na pretjeranost prethodnog rokoko stila. Mada se ovaj pokret često opisuje kao suprotnost periodu romantizma, to je pretjerano pojednostavljenje i kao teza postaje neobranjivo ako se analiziraju različiti autori i njihova djela. Posebno je vidljivo na primjeru glavnog predstavnika kasnog neoklasicizma Jeana-Augustea-Dominiquea Ingresa. Buđenje interesa za antičku umjetnost može se povezati s osnivanjem formalne arheologije kao naučne discipline.
Književna djela Johanna Joachima Winckelmanna bila su vrlo važna za oblikovanje ovog pokreta kako u arhitekturi, tako i u likovnoj umjetnosti. Njegove knjige, Gedanken über die Nachahmung der griechischen Werke in der Malerei und Bildhauerkunst ("Razmišljanja o oponašanju grčkih djela u arhitekturi i slikarstvu i kiparstvu", 1750.) i Geschichte der Kunst des Alterthums ("Historija antičke umjetnosti", 1764.) bile su prve u kojima se navodila jasna razlika između antičke grčke i starorimske umjetnosti, u kojima su se definirali periodi unutar starogrčke umjetnosti i gdje je opisan put od razvoja do zrelosti grčke umjetnosti potom do imitiranja ili dekadencije koja nastavlja imati posljedice do današnjih dana. Winckelmann je vjerovao da umjetnost mora stremiti ka "plemenitoj jednostavnosti i mirnoj veličanstvenosti", i veličao je idealizam grčke umjetnosti u kojoj, prema njegovim riječima, možemo naći: "ne samo prirodu u svojoj ljepoti već nešto više od prirode, naime određene idealne forme njene ljepote, koje, kako nas antički filozof Platon uči, dolaze iz slika stvorenih samim umom." Teorija nije bila ništa novo u zapadnoj umjetnosti. Naglasak na striktnom kopiranju grčkih antičkih modela je prema njegovom mišljenju: "Jedini put za sve nas da postanemo veliki ili ako je moguće jedinstveni".
S pojavom običaja Grand Toura, započela je i moda sakupljanja antičkih umjetnina što je bilo temelj formiranja mnogih velikih kolekcija koje su proširile neoklasični preporod diljem Evrope. "Neoklasicizam" u svakoj umjetnosti implicira specifičan kanon "klasičnog" modela.
Pojam "neoklasicizam" se primarno koristi u području likovnih umjetnosti. Sličan pokret u engleskoj književnosti počeo je bitno ranije i naziva se augustanska književnost i dominirala je nekoliko decenija, te počela propadati baš u vrijeme kad je neoklasicizam u likovnoj umjetnosti postao popularan. Iako različito po terminologiji i stanje u francuskoj književnosti bilo je vrlo slično. U ovom je periodu u muzici došlo do razvoja klasične muzike što je nastavljeno sve do 20. vijeka. Opere Christopha Willibalda Glucka, međutim predstavljaju tipičan neoklasični pristup, objašnjen u predgovoru opere Alceste (1769.), koji ima za cilj reformu opere putem uklanjanja ornamentacije u muzici i povećanja uloge zbora u skladu s grčkom tragedijom i korištenjem jednostavnijih neokićenih muzičkih motiva.
Neoklasicizam je bio najjače definiran u arhitekturi, skulpturi i dekorativnim umjetnostima, gdje su klasični modeli u istom medijumu bili relativno brojni i dostupni. Primjeri antičkog slikarstva koji prikazuju kvalitete opisane Winckelmannovim djelima u vezi skulpture ne postoje. Winckelmann je bio jedan od autora koji je širio znanje o prvim velikim rimskim slikama otkrivenim u Pompeijima i Herculaneumu i, kao većina suvremenika osim Gavina Hamiltona, nije bio njima impresioniran, te je citirao komentare Plinija mlađeg o propadanju slikarstva tog perioda.
Evropski neoklasicizam u likovnoj umjetnosti započinje oko 1760. kao reakcija na tada dominantni barok i rokoko. Arhitektura rokokoa naglašavala je gracioznost, ukrašavanje i asimetriju, dok se neoklasična arhitektura temelji na principima jednostavnosti i simetrije, doživljavane kao vrline umjetnosti Antičkog Rima i Antičke Grčke i direktno preuzete iz renesanse. Svaki "neo"- klasicizam izabire neke od modela u cijelom spektru mogućih klasika na raspolaganju i zanemaruje druge. Neoklasični pisci i govornici, patroni i kolekcionari, slikari i skulptori od 1765.–1830. odavali su počast idejama generacije Fidije ali primjeri skulptura koje su prigrlili su više bile rimske kopije helenističkih djela. Oni su zanemarivali umjetnost arhajskog grčkog perioda i djela kasne antike. Otkrivena "rokoko" umjetnost antičke Palmire kroz Woodove grafike The Ruins of Palmyra došle su kao otkrivenje. Čak je i sama Grčka bila malo posjećena zbog njezine teritorijalne pripadnosti Osmanskom Carstvu, tako da se neoklasicističko divljenje grčkoj arhitekturi zbivalo putem crteža i grafika, što je suptilno često i nesvjesno izgladilo i uredilo, "ispravilo" i "restauriralo" grčke spomenike.
Što se slikarstva tiče, grčko je slikarstvo potpuno izgubljeno, stoga su ga neoklasični slikari pokušali oživjeti, djelomično kroz niski reljef, mozaik i oslikane vaze, djelomično kroz primjere slikarstva i dekoracije visoke renesanse Rafaelove generacije, kroz Neronovu Domus Aurea, kroz Pompeje i Herkulaneum i kroz ponovljeni interes za Nicholasa Poussina. Mnoge "neoklasične" slike čine jače klasičnim svoje likove od bilo koje druge epohe. Oštra polemika u vezi zasluga grčke i rimske umjetnosti vodila se decenijama, s Winckelmannom i njegovim helenistima uglavnom na pobjedničkoj strani.
Slikarstvo i grafika
Teško je ponovo prikazati radikalnu i uzbudljivu prirodu ranog neoklasičnog slikarstva savremenoj publici; sada se i njemu naklonjenim piscima on doima kao "neukusan" i "nama gotovo potpuno nezanimljiv" — neki od komentara Kennetha Clarka o ambicioznom djelu Parnassus u Villi Albani autora Antona Raphaela Mengsa, umjetnika kojeg je njegov prijatelj Winckelmann opisao kao "najvećeg umjetnika vlastitog, a možda i kasnijih vremena". Crteži Johna Flaxmana, kasnije pretvoreni u štampu, upotrebljavali su vrlo jednostavno crtanje linija (smatrano najčišćim klasičnim medijumom ) i likove uglavnom u profilu kako bi prikazali Odiseju i ostale teme, i nekada su "uspaljivali umjetničku mladež Europe", ali su sada "zanemareni", dok historijske slike Angelice Kauffman, uglavnom portretiskinje, Fritz Novotny opisuje kao da posjeduju "zanosnu mekost i monotoniju". Lakomislenost rokokoa i barokni pokret oduzeti su, ali su se mnogi umjetnici mučili smjestiti bilo što na njihovo mjesto, a u odsustvu antičkih primjera za historijske slike, osim grčkih vaza koje je koristio Flaxman, običavalo se koristiti Rafaela kao zamjenskog modela, kao što je preporučivao Winckelmann.
Neoklasicizam u slikarstvu zadobio je novi osjećaj pravca sa senzacionalnim uspjehom Zakletve Horacijeve autora Jacques-Louis Davida u Pariškom salonu 1785. Unatoč njegovom dozivanju republikanskih vrijednosti, to je djelo naručeno od strane kraljevske vlade, od koje je David insistirao da sliku naslika u Rimu. David je uspio kombinirati idealistički stil sa dramom i energičnošću. Centralna perspektiva okomita je na površ slike, učinjena empatičnijom mutnim nadsvođenim prolazom u pozadini, nasuprot kojeg su herojski likovi izbačeni kao u frizu, sa nagovještajem umjetnog osvjetljenja i uprizorenja opere, i klasičnim bojenjem Nicholasa Poussina. David je ubrzo postao vođa francuskog slikarstva, a nakon francuske revolucije postao je političar sa kontrolom nad mnogo državnog pokroviteljstva u umjetnosti. Uspio je održati svoj utjecaj u napoleonskom periodu, okrenuvši se iskreno propagandnim djelima, ali je morao napustiti Francusku za egzil u Briselu nakon burbonske restauracije.
U Davidove mnogobrojne studente spadao je Jean-Auguste-Dominique Ingres, koji je sebe kroz svoju dugu karijeru vidio kao klasičara, unatoč zrelom stilu koji ima dvomislenu vezu sa glavnom strujom neoklasicizma i mnogim kasnijim diverzijama u orijentalizam i trubadurski stil koje je teško razlikovati od onih stvorenih od strane njegovih besramno romantičkih savremenika, osim po prvenstvu koje njegova djela uvijek daju crtanju. Izlagao je u Salonu preko 60 godina, od 1802. do početaka impresionizma, ali njegov stil, jednom formiran, malo se mijenjao.
Skulptura
Ako je neoklasično slikarstvo trpjelo od nedostatka antičkih modela, neoklasično je kiparstvo pak imalo višak modela. Mada su primjeri grčke skulpture "klasičnog perioda" s početkom oko 500. godine pne. vrlo rijetki, većina modela su u biti starorimske kopije. Vodeći neoklasični skulptori uživali su svoje vrijeme vrlo visoku reputaciju, ali su danas nešto manje cijenjeni. Izuzetak je Jean-Antoine Houdon čija su dijela uglavnom portreti, vrlo često biste. On ne želi žrtvovati prikaz karaktera i osobnosti ličnosti koju prikazuje zbog klasičnog idealizma. Njegov je stil u nastavku karijere postajao sve više klasičan i predstavlja uglavnom postepenu progresiju od rokoko šarma u neoklasično dostojanstvo. Za razliku od mnogih drugih neoklasičnih skulptora koji su često tjerali svoje sestre da poziraju u "starorimskoj" nošnji ili gole, on nije inzistirao u traženju ženskih modela za svoja djela. Houdon je portretirao većinu velikih ličnosti prosvjetiteljstva i za svog boravka u SAD-u izradio statue Georgea Washingtona, te biste Thomasa Jeffersona, Benjamina Franklina i drugih značajnih političara nove repubilke.
Dvoje najznačajnijih skulptora neoklasicizma Antonio Canova i Danac Bertel Thorvaldsen živjeli su i radili u Rimu i stvorili su mnoga ambiciozna djela velikih dimenzija. Obojica su imala tendenciju jakog idealiziranja figura tipičnu za neoklasisicističku skulpturu. Canovina djela zrače lakoćom i gracioznošću, dok su Thorvaldsenova puno stroža. Razlika je evidentna u njihovim prikazima Tri Gracije. Obojica su još uvijek bila aktivna u 1820-ima, a pošto je romantizam vrlo sporo mijenjao trendove u skulpturi, neoklasicistički prikaz ostaje dominantan kroz cijeli 19. vijek.
La Ciénega de Miraflores, Zamora
La Ciénega de Miraflores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zamora.
Neoklasicizam
Skulptura
Prije 1830-ih Sjedinjene Američke Države nisu imale sopstvenu tradiciju vajarstva, osim kod ukrašavanja zrobnih spomenika, vjetrokaza i ukrašavanja pramaca brodova. . Počelo se sa izgradnjom vajarske tradicije prema evropskom neoklasičnom modelu, a najznačajnija djela američkog neoklasičnog perioda su djela Horatia Greenougha, Hirama Powersa, Randolpha Rogersa i Williama Henryja Rineharta.
La Ciénega de Miraflores, Zamora
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1557 m.
Neoklasicizam
Arhitektura i dekorativna umjetnost
Utjecaj neoklasicizma najprije se proširio u Engleskoj i Francuskoj, preko generacije francuskih studenata umjetnosti školovanih u Rimu i pod utjecajem Winckelmannovih djela, te je brzo prihvaćen u progresivnim krugovima drugih zemalja kao npr. u Švedskoj i Rusiji. U početku se klasicistički dekor nadodavao ustaljenim ukrasnim formama u Evropi onog doba. Karakterističan primjer je interijer za grofa Grigorija Orlova, ljubavnika Katarine Velike, kojeg je osmislio italijanski arhitekt s grupom italijanskih stuccadora: samo su pojedinačni ovalni medaljoni slični kameima i ukrasni reljefi iznad vratiju u neoklasičnom stilu, dok su ostali ukrasi bili u punom italijanskom rokokou.
Drugi val neoklasicizma, puno stroži, unaprijed osmišljen i isprojektiran (kroz medijum grafike) i svjesnije inspiriran arheologijom, pojavljuje se s usponom Napoleona Bonapartea. U Francuskoj se prva faza neoklasicizma označava pojmom "stil Luja XVI.", a druga faza pojmovima "Directoire" ili Ampir. Rokoko ostaje popularan u Italiji sve dok napoleonov režim nije sa sobom donio i novi "arheološki" klasicizam, kojeg su odmah prihvatili mladi, progresivni i urbani djelovi italijanskog stanovništva sa republikanskim sklonostima.
U dekorativnoj umjetnosti, najbolji primjeri neoklasicizma su namještaj u stilu ampir proizveden u Parizu, Londonu, New Yorku i Berlinu; namještaj biedermeier izrađen u Austriji; u muzejima Karla Friedricha Schinkela u Berlinu, John Soaneova Bank of England u Londonu i novoizgrađeni "Capitol" u Washingtonu DC, kao i Wedgwoodovi niski reljefi i vaze u "crnom bazaltu". Neoklasicizam je internacionalni stil, škotski arhitekt Charles Cameron je npr. stvorio palatinski "italijanski" interijer za Katarinu Veliku njemačkog porekla, u ruskom Sankt Peterburgu.
U unutrašnjosti građevina, neoklasicizam ponovo otkriva istinski klasični interijer, inspiriran otkrićem Pompeja i Herculaneuma. Proces započinje u kasnim 1740-ima, ali dolazi do široke publike u 1760-ima, s objavljivanjem prvih raskošno ilustriranih svezaka djela Le Antichità di Ercolano ("Starine Herculaneuma"). Ovo djelo otkriva da su i najklasičniji interijeri baroka, i "najrimskije" sobe Williama Kenta bile utemeljene na elementima vanjske arhitekture antičkih bazilika i hramova jednostavno preslikanim u unutrašnjost, što je razlog često bombastičnog izgleda u modernim očima: prozorni okviri sa zabatom preneseni na pozlaćena ogledala i kamine s frontama u obliku antičkih hramova. Novi interijer inspiriran otkrićem Pompeja i Herculaneuma nastojao je oživjeti autentično rimski i izvorno interijristički izražaj. Nove tehnike obuhvatale su plošnije i laganije motive oblikovane u niskom reljefu sličnom onima na frizevima, zidne slike u izoliranim medaljonima sličnim kameu (en camaïeu), slike vaza, poprsja, bukranija ili drugih motiva, obešenima na svežnjeve lovora ili vrpce, s vitkim arabeskama nasuprot pozadine, sve u blijedim ili "pompejansko crvenim" ili zemljanim bojama. Stil u Francuskoj bio je izvorno pariški stil, Goût grec ("grčki stil"), nikako dvorski stil. Za dolaska Louisa XVI. na prijestolje 1774., njegova supruga Marija Antoineta prihvatila je ovaj stil i uvela ga na dvor, koji tada postaje "stil Luja XVI.". Međutim, nije bilo istinskih pokušaja upotrebe bazičnih formi rimskog namještaja do otprilike prijelaza vijeka, a majstori izrade namještaja radije su kopirali od antičke arhitekture, kao što su i majstori obrade srebra radije oponašali antičko posuđe nego sami stvarali: "umjetnici i zanatlije ... izgleda da su doživljavali gotov perverzni užitak u prebacivanju motiva iz jednog medija u drugi".
Od 1800. došlo je do novog utjecaja, pogotovo u tehnikama bakropisa i gravura, poznatog kao grčki preporod koji je kao primjer uzeo elemente grčke arhitekture i dao novi svježi impuls neoklasicizmu. Istovremeno se stil ampir etablirao kao najgrandiozniji oblik neoklasicističke arhitekture i dekorativnih umjetnosti. Inspiriran uglavnom umjetnošću Antičkog Rima, ampir stil je postao dominantan za vladavine Napoleona Bonapartea za Prvog Francuskog Carstva, i imao je ulogu idealizacije Napoleona i Francuske države. Ampir se podudara s više buržujskim stilom bidermajer u zemljama njemačkog govornog područja, federalnim stilom u Sjedinjenim Američkim Državama,, Regency stilu u Britaniji i Napoleonstil u Švedskoj. Prema historičaru umjetnosti Hughu Honouru "daleko od toga, kao što je trebao biti, vrhunac neoklasicističkog pokreta, stil ampir označava brzo propadanje i još jednu transformaciju u puko kopiranje antike, ispražnjen od svih veleumnih ideja i uvjerenja koje su inspirirale antička remek-djela". Ranija faza stilanaziva se stil Adam u Velikoj Britaniji i stil Louis XVI u Francuskoj.
Neoklasicizam je nastavio biti dominantan u akademskoj umjetnosti kroz cijeli 19. vijek i kasnije, u stalnoj antitezi s romantizmom i neogotikom. Od kasnog 19. vijeka mnogi uvaženi kritičari doživljavali su neoklasicizam kao antimoderan i reakcionaran stil. Centri mnogih evropskih gradova, kao npr. Sankt Peterburg i München, počeli su nalikovati na muzeje neoklasične arhitekture.