cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hios
Istorija
Hios je u ranom novom dobu bio dobro situirano i stanovništvom bogato ostrvo, koje je prije svega bilo naseljeno proizvođačima mastike. Iako su se stanovnici pokazali kao lojalni prema Osmanlijskom carstvu, prilikom grčkog rata za nezavisnost (1821-1829), Turci su pobili veliki dio stanovnika. Od 120.000 stanovnika svega 15.000 je uspjelo pobjeći. Oni koji su ostali ili su pobijeni ili su pali pod ropstvo (uglavnom proizvođači mastike). Kad je grčki slobodoborac Konstantinos Kanaris nešto kasnije zapalio jedan turski admiralski brod, na njemu je stradao veliki broj preostalih zarobljenih Grka. Ovaj turski zločin odjeknuo je tada čitavom Evropom. Poznata je slika „Masakr na Hiosu“ od Ežen Delakroa (Eugene Delacroix) (slika desno). 1881. godine jedan zemljotres uništio je ono šta je preostalo na ostrvu. Tek 1911. do 1913. godine Grci su ponovo naselili ovo ostrvo.
Stanovništvo
Glavno stanovništvo prefekture Hios su Grci. Takođe, 97% stanovništva živi na ostrvu Hiosu. Broj stanovnika prefekture bi bio mnogo veći da tokom 20. veka nije bilo velikog iseljavanja u veće gradove u zemlji i inostranstvu.
Dominira gradsko stanovništvo. Grad Hios je jedini veći grad u prefekturi.
Privreda
Prefektura Hios je zbog blizine kopna bogatije vodom od većine Egejskih ostrva. Posebno je to značajno na nižem i ravnijem jugu ostrva, gde postoje brojna obradiva polja. Pored maslinovog ulja i vina Hios je prije svega poznat kroz proizvodnju mastike, a posebno u južnim dijelovima  (Mastichochoria ). Tu i u okolini „mastikinih sela“ Pirgija (Pyrgi), Meste (Mestá) i Olimpije (Olympia), rastu određene zimzelene stabljike mastike koje posjeduju veoma kvalitetnu prirodnu smolu. Žetva traje od avgusta do kraja oktobra. Smolu, koja se dobija zarezivanjem mastikinih stabljika, žene pažljivo odvajaju i čiste pincetama. Smola se kasnije, između ostalog, koristi za proizvodnju uza (Ouzo), žvakaćih guma i slatkiša.
Poslednjih decenija naglo se razvioja turizam, naročito oko grada Hiosa.
Preitoni, Vibo Valentia
Preitoni je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Hios
Legenda i istina
U selu Pitios Pitios  navodno je rođen pjesnik Homer. Međutim mnoga mjesta u grčkoj pripisuju sebi ovu privilegiju. Sa Hiosa najvjerovatnije potiču predsokratski filozofi Jon sa Hiosa i Metrodoros sa Hiosa.
Ličnosti
Na Hiosu su rođeni:
Preitoni, Vibo Valentia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 332 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Clatsop County, Oregon
je okrug u američkoj saveznoj državi Oregon.
Crveni tepih
Najranija poznata referenca na prolazak crvenim tepihom u knjiženovnosti jest u Eshilovoj drami Agamemnon napisanoj 458. godine pr.n.e. Povratkom protagonista djela iz Troje pozdravlja ga osvetoljubiva supruga Klitemnestra koja mu nudi crveni tepih da po njemu kroči.
Autohtoni kultovi u Istri
desno|bezokvira Autohtoni kultovi u Istri religijski su kultovi u antičkoj Istri koji su se, unatoč mnoštvu orijentalnih, grčkih ili rimskih kultova, održali kroz stoljeća, što govori o snazi domaće duhovne ostavštine na istarskom poluotoku.
Oni su na neki način sprečavali potpunu romanizaciju istarskog domaćeg društva, i u tome uspjeli čak do raspada Rimskoga Carstva. Ti su kultovi danas poznati zbog doseljenika koji su naselili naše krajeve i uzeli domaće bogove za zaštitu te im zavjetovali spomenike.
Kosmos-773
Kosmos-773 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-773 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 30. septembra 1975. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 750 kilograma. Kosmos-773 je bio komunikacioni satelit.
Autohtoni kultovi u Istri
Geopolitički položaj Istre u antičko doba
O antičkoj Istri i narodu Histra znamo iz djela grčkih i rimskih pisaca, i to otkako su prastanovnici Histri počeli komunicirati s Grcima, Etruščanima i Rimljanima, što ih dovodi u civilizacijski krug Mediterana i Evrope.
Val di Ranco
Val di Ranco ima više značenja:
Autohtoni kultovi u Istri
Geopolitički položaj Istre u antičko doba
O Istri znamo i iz (grčkih) mitova o zlatnom runu i Argonautima, gdje se spominje kako su Kolhiđani nakon smrti njihovog vođe Apsirta putovali Dunavom (Istros) prema Jadranskom moru, tamo naišli na područje Istre te naselili njezinu obalu i kvarnerske otoke, utemeljivši na tom putovanju grad Polai (današnja Pula). Podaci o Istri još se mogu naći u pisanim djelima Kvinta Enija, Hostija i Tita Livija.
U antičko doba Istra se smatrala područjem južno od Iulia Carsa (Kras), tj. linije Tergeste(Trst)-Tarsatica(Rijeka), koja je išla prirodno brdovitim lancem, koji je pak bio unutrašnjim dijelom Istre i visokog kraškog područja Ćićarije. Na jugoistočnom dijelu Istru presijeca masiv Učke. Što se tiče geopolitičkog položaja, granice Istre (tj. Histra) išle su od zapada kod rječice Timave, na granici kolonija Akvileje i Tergeste, pa sve do rijeke Raše i masiva Učke na istoku.
U protopovijesti i antici, u Liburniju je spadalo područje od Raškog zaljeva do rijeke Krke. Takva upravna podjela postojala je od I. stoljeća pr.n.e., sve do 2. stoljeća. Na području između Timave i Raše nalazila su se plemena Histra, a istočni su dio poluotoka naseljavala plemena Liburna. Glavni su putovi u Istri išli kroz riječne doline Mirne (Ningum), Dragonje (Argaone) i Raše (Arsa) gdje su i postavljene granice između Istre kao dijela Italije i rimske provincije Liburnije, kasnije provincije Dalmacije.
Jako dobar položaj Istre, razvedenost obale, naročito južne i zapadne, te velik broj otočića, bili su razlog dobroj trgovini i razmjeni dobara. Postojala je velika morska komunikacija sa sjevernom Italijom te na jugu s Dalmacijom, Grčkom i Apulijom. Istra je tako kroz sva razdoblja bila podložna utjecaju raznih trgovačkih i kulturnih utjecaja, ali je svejedno zbog svog specifičnog kopnenog položaja sačuvala svoje prapovijesne i tradicionalne značajke.
Istra u antičko doba
Zbog konstantnih sukoba s Histrima, Rimljani 181. pr.n.e. kao vojnu bazu osnivaju Akvileju. Godine 177. pr.n.e. pada Nezakcij, kada je i prekinut samostalan razvoj Histra. To područje otada se kontrolira sporazumnim dogovorom između Rimljana i histarskih zajednica – doduše, u to vrijeme Istra nije bila u cijelosti rimska, ali su Rimljani uspjeli osigurati odgovarajuću kontrolu u njezinom većem dijelu. Također su oteli veći dio zemljišta od autohtonog stanovništva kojeg je naselilo kolonizirano stanovništvo, gdje su se organizirala prostrana imanja. Preostalo zemljište pripalo je autohtonom stanovništvu, ali uz određene uvjete, konkretnije, za korištenje za lov i(li) ispašu.
mini|160px|lijevo|[[Amfiteatar u Puli]] Histri su bili ograničeni sužavanjem privredne i političke autonomije, imali su zabranu gusarenja, pristupa rimskoj vojsci te zabranu razmjene dobara sa susjednim plemenima, s kojima su razmjenjivali osnovne predmete za život. U I. st. pr.n.e., za vrijeme Cezara, na već naseljenim mjestima, utemeljene su mnoge rimske kolonije (colonia Iulia Pola), gdje je naseljeno do tristo stanovnika.
Gradovi na istarskoj obali uvijek su bili lojalni rimskoj upravi i nisu sudjelovali u građanskim ratovima. Za vrijeme Oktavijana, grade se poznati spomenici poput slavoluka Sergijevaca, amfiteatra u Puli te Augustovog hrama, kroz koje možemo pratiti procvat rimskog urbanizama i graditeljstva i u kolonijama. U tom uglavnom mirnom razdoblju, istarski poluotok doživljavao je i ekonomski i društveni procvat. Car August proširit će područje Italije priključenjem većeg dijela istarskog poluotoka sjevernoitalskoj pokrajini Veneciji, čime nastaje i deseta italska regija – Venetia et Histria. Istra je podijeljena na tri dijela prema kolonijskim gradovima Pule, Poreča i Trsta.
mini|[[Augustov hram u Puli|Augustov hram na forumu u Puli]] Proces romanizacije u Istri, koji je kulminirao prihvaćanjem latinskog pisma, umjetnosti i kulture, ne širi se samo iz novoutemeljenih posjeda u unutrašnjosti Istre već i iz priobalnog područja gdje su vlasnici bili carevi i članovi carske obitelji. Za vrijeme rimske vladavine, privreda u Istri se temeljila na uzgoju pšenice, maslina i vinove loze, a uz obalu na ribolovu i uzgajanju školjaka, o čemu govore i antički pisci Plinije i Kasiodor.
Društveni i javni život odvijao se na forumima kao i ostatku antičkog svijeta, a u vilama rustikama i manjim vilama postojali su larariji i domaća svetišta gdje su nađeni zavjetni žrtvenici grčkim, italskim, orijentalnim te autohtonim božanstvima. Romanizacija je postepeno utjecala na starosjedilačko stanovništvo, prekinula je razvoj tradicijske autohtone kulture i stopila se s tekovinama rimske civilizacije. Prvo je napredovala u obalnim područjima, ali se s Augustom širi i u unutrašnjost Istre.
Pod ostalim carevima Istra se nije previše mijenjala. U doba Hadrijana u II. st. podijeljena je na četiri upravna područja kojim su upravljali konzuli. Nakon 395. od uvođenja netolerantnog kršćanstva kao državne religije, dijeli sudbinu zapadnih pokrajina Carstva, kada započinje nagla privredna i društvena dekadencija, čemu doprinose i upadi i razaranja barbarskih plemena.
Autohtoni istarski kultovi
Bogat duhovni život kod autohtonog stanovništva antičke Istre bio je odraz njihove kulture i društvenog života koji su se razvijali kroz stoljeća. Zahvaljujući duhovnoj ostavštini mogu se složiti neki od djelića svakodnevnog života domaćeg stanovništva. Autohtoni su kultovi na istarskom tlu u rimsko doba bili popularni i istodobno se štovali kao i carski kultovi, odnosno autohtoni i carski kultovi imali su isto značenje. Tome je pridonijela rimska tolerancija na nerimsku religiju. Koloni, oslobođenici ili robovi brzo su prihvatili domaću religiju zajedno s rimskom državnom i stavljali se pod njezinu zaštitu, najvjerojatnije radi osiguranja boljih životnih uvjeta na novim prostorima.
Najuvjerljiviju analizu autohtonih istarskih kultova načinio je J. Medini koji je opisao pojedina božanstva, izvršio katalogizaciju spomenika, njihova porijekla kao i porijekla dedikanata.
Rimska okupacija Istre bila je 177. pr.n.e., a do dolaska Rimljana na njezinu su se području uglavnom štovala ženska autohtona lokalna božanstva. Iako je u 12. godini pr.n.e. došlo do graničnih i etničkih podjela – naime, tada je granica carstva pomaknuta na rijeku Rašu, čime su zapadna, srednja i južna Istra postale dijelom desete italske regije Venetia et Histria, a istočna je ušla u sastav provincije Liburnije, kasnije Dalmacije – religija i kult autohtonih stanovnika još od prapovijesnog vremena u odnosu s grčkim i rimskim religijama može se pratiti na području cijele Istre kroz antičko doba. Autohtona božanstva poznajemo s ostataka votivnih spomenika i njihovih natpisa podignutih u rimsko vrijeme. Iznimka je momumentalna prapovijesna skupina skulptura žene koja rađa (Magna Mater) i muškog božanstva (jahač).
Skulpture su pronađene u Nezakciju, poznatom utvrđenom kašteljerskom naselju nastanjenom još od prapovijesti, koji se smatra glavnim gradom plemena Histra. Prema Titu Liviju, Rimljani su osvojili Nezakcij 177. godine pr.n.e., kada su se sukobili histarski kralj Epulon i rimski vojskovođa Marko Klaudija Pulhar. Histri su se inače nalazili na prostoru središnjeg i zapadnog Istarskog poluotoka i bili u dodiru s ostalim plemenima, kao npr. s Karnima – granica na zapadu do rijeke Rižane, ili s keltsko-ilirskim Japodima, gdje je granicu predstavljala Ćićarija na sjeveru te s Liburnima na istoku poluotoka.
Jedan od najbitnijih razloga za napad Rimljana na Histre bilo je gusarstvo kojim su ometali plovidbu sjevernim Jadranom. Rimljani su ih napali već 221. pr.n.e., ali su se tada zadovoljili samo usmenim obećanjem o nenapadanju. Rimljani će kasnije, 177. pr.n.e., postaviti niz castruma (vojnih točaka) duž obale. Ipak, u to vrijeme još nije zapravo započela romanizacija Istre, jer još nema tragova naseljavanja.
Nakon I. st. Nezakcij stječe status municipija, a osim tog važnog statusa, on nosi status i najstarijeg autohtonog kulturnog i kultnog središta Istre. Postojala je velika povezanost s helenističkim svijetom, što je vidljivo iz ukrasa na kamenim pločama, odnosno arheološkim materijalnim dokazima. Tamo je zastupljen jedan od najznačajnijih kultova od prapovijesnih vremena – kult plodnosti (Magna Mater), koji je došao s Istoka, a manifestira se u obliku žene koja rađa, a kako se ta skulptura u Nezakciju kao dvojstvo nalazi sa skulpturom jahača kojem je reljefno istaknut falus, definitivno se povezuje uz kult oplodnje i rađanja. Takvo prikazivanje u antičkoj umjetnosti u monumentalnoj kamenoj skulpturi nigdje nije prikazano na takav realističan način.
Na području Istre nađen je samo jedan spomen na jedino muško autohtono božanstvo, što je začuđujuće jer je u antičko doba bilo poznato puno muških božanstava. Radi se o Melosoku Augustusu, a smatra se da ranije spomenuti prapovijesni nalaz konjanika možda predstavlja ovo autohtono božanstvo. Postoji još jedan prapovijesni nalaz koji pokazuje autohtone božanske značajke, a to je Dvojna glava. Prikazan kao skulptura sa sijamski spojenim glavama, s dva lica, a podsjeća na Jan(us)a Bifronsa, najstarije latinsko božanstvo, boga svih početaka. Skulptura je napravljena tako da podsjeća na likove Kora s atenske Akropole, u čemu je primjetan grčko-arhajski utjecaj, ali smatra se, uzmemo li u obzir da su Histri bili povezani s Etruščanima, kao i neke sličnosti sa skulpturom Apolona iz Veja, da bi izvor ove skulpture mogao biti italski.
Svi navedeni bitni nalazi nađeni su u Nezakciju, koji pokazuje da je kroz prapovijest i antiku bio središte kulturnih, trgovačkih i religioznih putova u Istri i to zahvaljujući Histrima. Tamo se kroz antiku, ali i svojevrsni autohtoni proces, štuje i kult plodnosti povezan s Magnom Mater, odnosno štovanjem Velike Majke. Taj kult rasprostranjen je po cijeloj Italiji pa i Istri te ga nalazimo i u Puli na zavjetnim natpisima, a nađen je i natpis iz sela Jesenovik u kojem se navodi taj kult.
U antičko vrijeme, istarski je poluotok bio poprište štovanja velikog broja autohtonih ženskih božanstava čija su se imena, u jednoj od dvije varijante, sačuvala uglavnom na žrtvenicima. Od božanstava koja su pronađena i koja se štuju kroz cijelo rimsko razdoblje najvažnija su: (Borija) Boria, Trita, Nebre, Sentona, i Eja (Eia) ili Ica i Irija Venera.
Budući da su Rimljani imali iznimnu toleranciju što se tiče religije i vjerovanja, autohtona su se božanstva mogla štovati usporedo s rimskom božanstvima. U istarskim se područjima to radilo na tršćanskom, pulskom i porečkom ageru. Smatra se da su autohtoni kultovi u antičkoj Istri bili pod utjecajem helenističkih vjerovanja na antičkom Sredozemlju, a također se smatra da su na njih uvelike utjecali Etruščani. Velika rasprostranjenost ženskih kultova ukazuje na prevladavanje matrijarhata, i to prije vojne demokracije Histra. Najpoznatiji kult koji se štovao bio je ranije spomenuti kult plodnosti, a svi kultovi su ostali vjerni domaćoj tradiciji, dok su u rimsko vrijeme ostali priznati u autohtonom obliku ili u rimskoj verziji, odnosno 'interpretatio romana'.
Ajtika (Aitica)
Zavjetni žrtvenik ovog božanstva nađen je u luci Rabac. Ima oštećen zabat i natpisno polje koje je ukrasnom letvicom odvojeno od zabata. Na zabatu se nalazi isklesan ženski lik koji na sebi ima nabranu haljinu, a u lijevoj ruci drži klas. Desno od ženskog lika prikazan je žrtvenik koji ima vijenac na prednjoj strani. Natpisno polje sadrži tekst: „Božanskoj Atici. Voltimes od (obitelji) Tita Gavilija“. Pretpostavlja se da žena prikazuje personifikaciju Ajtike, lokalne božice koja se povezivala s karakteristikama italske Tellus ili Ceres, kao i s kultom Demetre i Kore, ili sve zajedno – s podzemnim svijetom, kao i s plodnosti koja se personificira klasom žita, kojeg pak nalazimo kao simbol navedenih božica.
Boria (Borias)
Zavjetni žrtvenik ovom božanstvu nađen je u Puli, a sastoji se od trostruko profilirane baze, natpisnog polja te gornjeg dijela koji nedostaje, a sastojao se od arhitrava i uzglavnica. Na natpisnom polju nalazi se tekst: „Evangel (rob) pulskih kolona Boriji zavjet ispunjava od srca prema zasluzi“. Božanstvo Boria (Borias) originalno je histarsko božanstvo, pretpostavlja se da je bilo ime božice vjetra koji je sa sjevera puhao u Istri (etimološki povezano sa starogrčkim bogom sjevernog vjetra), što se navjerojatnije nalazi u korijenu riječi današnjeg naziva sjevernog vjetra – bura ili bora ( tal.).
Eja (Eia)
Nalazi ovoga božanstva postoje na više lokaliteta u Istri: dva zavjetna žrtvenika iz Nezakcija, mali zabat hrama također s istog lokaliteta, zavjetni žrtvenik iz Pule i zavjetni žrtvenik iz Dvigrada.
Eia Augusta (Nezakcij)
Prvi zavjetni žrtvenik iz Nezakcija ima dvostruko profiliranu bazu, natpisno polje u kojem je tekst raspoređen u pet redaka, s visokim i uskim slovima čija se veličina smanjuje prema dnu. Žrtvenik je iskopan iz ruševina antičkog Nezakcija. Tekst žrtvenika glasi: „Božanskoj Eji Lucije Torije Stefan zavjet ispunjava od srca prema zasluzi“.
Drugi žrtvenik iz Nezakcija nema baze, a natpis mu je oštećen. Natpisno polje ima nejednaka slova koja se nalaze u pet redaka. Natpis ide ovako: „Eji Božanskoj posvećeno. Brisinije Ijer… Zavjet ispunio od srca“. Zanimljivost je da rod Brussinia nije poznat, ali se naslućuje u imenu Brizinus.
Eia Augusta (Pula)
Baza spomenika ovog zavjetnog žrtvenika četverostruko je profilirana. Natpis se sastoji od šest redaka, a po oblikovanju se dȃ zaključiti da je napis radilo više klesara. Natpis glasi: „Eji Božanskoj Antonija Severina zavjet je ispunila“. Ovaj kult božice Eje specifičan je za Istru.
Eia Augusta (Dvigrad)
U Dvigradu se nalazi zavjetni žrtvenik s očuvanim samo gornjim dijelom. Spomenik je, na žalost, nagrizen atmosferilijama, djeluje jako rustično, a tekst koji je sačuvan nalazi se u dva retka. Tekst glasi: „Božanskoj Eji. Gnej Polencije“. Ovaj žrtvenik se nalazio i iskopan je u unutrašnjosti bazilike sv. Sofije u Dvigradu. Zanimljivost ovog spomenika jest u posveti Puljanina, jer je Pollentius lokalni pulski naziv za gradske oslobođenike i njihove potomke.
Eia (Nezakcij)
U Nezakciju je također pronađen mali zabat hrama, rastavljen u tri dijela. U središnjem dijelu nalazi se medaljon okruglog oblika, dekoriran vijencem od stiliziranog lišća kojeg nose dva genija čije noge završavaju na krajevima lijevog i desnog dijela zabata. U medaljonu se nalazi isklesana ženska glava s pletenicama, koje padaju na goli vrat i grudi. Za ovo božanstvo još nije poznat figuralni prikaz, ali se pretpostavlja da je prikazana žena u medaljonu božica Eja, jer je na području Nezakcija pronađeno više zavjetnih žrtvenika posvećenih Eji. Žena iz medaljona ima ženski stil frizure koji se nosio u doba u doba careva Klaudija i Nerona.
Genij Barbulan (Genius Barbulanus)
U Sv. Petru kod Medulina nađen je zavjetni žrtvenik Genija Barbulana, ali mu nije sačuvana baza i donji dio natpisne ploče. Napisani tekst nalazi se u četiri retka, ali je vrlo oštećen, s dugačkim, uskim i nepravilnim slovima. U tekstu piše: „Geniju Barbulanskom Publije Flavije Diomed“. Podrijetlo imena Barbulanum nađeno je u dokumentima iz srednjeg vijeka i zapravo je toponim sela ili zaselka, izvedenog od imena Barbula.
Histria
Spomenici ovoga božanstva nađeni su na više mjesta u Istri. Tako imamo zavjetni žrtvenik iz Poreča, Nezakcija i Pule te nadvratnik iz Rovinja. Histria, Terra Histria ili Istria štovala se na širem istarskom području.
Terra Histria (Poreč)
U Poreču je nađen zavjetni žrtvenik izrađen iz monolitnog bloka vapnenca, s postoljem, natpisnim poljem te letvicom dvostruko iznad njega koja je dvostruko profilirana. Iznad letvice se nalazi uzglavnica (pulvinus) povezana lancima, koja je na krajevima ukrašena rozetama i glavom bika (bukranij) koja se nalazi u sredini. Tekst žrtvenika glasi: „Karminija Lucijeva kćerka Priska Histriji zemlji zavjet ispunila od srca po zasluzi“. Žrtvenik je nađen u dvorištu (in horto Mauri), u ruševinama pored zgrade koju nazivaju Neptunov hram u Poreču.
Terra Histria (Nezakcij)
Oštećeni zavjetni žrtvenik u Nezakciju, ima uništen dio baze te nema uzglavnicu. Spomenik Histriji podignuo je rob ili robinja. Tekst se nalazi u četiri retka, a navodi: „Talasa (robinja) Decijeaca Zemlji Histriji zavjet ispunila od srca po zasluzi.“ B. Forlati Tamaro zbog oštećenja natpisa smatra da se robinja možda nije zvala Thalassa, već Thalamus ili Thalamis.
Istria (Pula)
U Puli je kod Dvojnih vrata nađen zavjetni žrtvenik bez baze, raspolovljen u dva dijela po središnjoj vertikalnoj liniji. Tekst se može pročitati samo u tri reda: „Eflanija Izijada Istri ispunjava od srca po zasluzi“. Spomenik je datiran u kasnije razdoblje, dakle – III. ili IV. stoljeće – zbog nedostatka slova „H“ u nazivu, a koje je bilo karakteristično za ranija razdoblja.
Porijeklo božanstva Terra Histria
Neki znanstvenici smatraju da Terra Histria nije autohtono božanstvo. Smatra se da je božanstvo zapravo nastalo iz rimskog kulta Terre Mater, što bi značilo da je italskog porijekla i utjecaja koji se proširio po provincijama. Tellus je starije ime Terre Mater. Altheim smatra da to božanstvo ima grčko porijeklo, koje, kako navodi, uopće nije postojalo kao staro rimsko božanstvo. Weinstock se slaže s njim i smatra da je njeno djelovanje povezano i s plodovima polja, a povezao ju je s kultom mrtvih. H. Le Bonniec tvrdi da je Tellus italsko božanstvo koje su štovali zajedno sa Ceres. Latte je potvrdio zajedništvo dvaju božanstava, što potvrđuju i feriae sementivae, odnosno sedmodnevne svečanosti žrtvovanja unaprijed zaklane svinje. Terru Mater dovodi u vezu sa sekularnim svečanostima. Tomas Gesztelyi proučavalac je kulta Terre Mater koji smatra da je ona vezana uz bujanje vegetacije. Tellus se s vremenom poistovjetila sa Zemljom poprimivši obilježja grčke Geje. Taj je razvoj bio završen već u 1. st pr.n.e., a u vrijeme su carstva Tellus i Terra Mater već sinonimi. Za vrijeme Augusta potonja postaje dio državne religije (štovana s nekolicinom ostalih božanstava za vrijeme „ludi saeculares“, odnosno vjerskog festivala sekularnih igara), kada je izjednačena s Tellus. Kult Terre Mater nastajao je pod utjecajem grčke Geje i rimske Tellus, a u određeno vrijeme bio je bitan dio državne, carske propagande, koja je izražavala uspješnost i blagostanje Carstva. Weinstock je prvi razmatrao mogućnost personifikacije nekoga kraja u kultu Tellus, a upravo preko natpisa iz Istre pokazuje se aspekt kultnog djelovanja Terre Mater kao zaštitnice područja neke određene regije. Sve žene koje su posvetile žrtvenike italskog su porijekla.
Natpisi se mogu podijeliti u dvije skupine – u prvu skupinu se izravno navodi ime boginje Terra Mater, a u drugu ulaze natpisi koji spominju božanstvo Terrae Histriae. Stanovnici antičke Istre poznavali su kult Terre Mater, ali su svi oni bili doseljenici italskog područja; natpisi su pronađeni upravo u priobalnom pojasu koji je bio naseljen došljacima. Smatra se da i druga skupina spomenika također pripada božanstvu Terre Mater, a argumentira se činjenicama da su sva četiri natpisa italskoga porijekla i da su svi nađeni u priobalnom prostoru i u urbanim sredinama. K tome pridonosi još i lokacija svetišta koja je bila u Rovinju, kojeg je također naseljavalo doseljeničko stanovništvo. Takvi oblici štovanja pojavljuju se i u drugim rimskim provincijama.
U Engleskoj je pronađen žrtvenik koji je carski rob Ateius Cocceianus posvetio zemlji Batavijana (Terrae Bataorum) koji je samo jedan u nizu „tog tipa“. Iz rimske provincije Dalmacije, iz Hardomlja kod Ljubuškog, pronađen je dio žrtvenika koji je bio posvećen božanstvu ilirske zemlje i Jupiteru (Terrae Hillyricae et Iovi Optimo Maximo). Štovanje kulta Terre Mater rezultat je religijske politike u carsko vrijeme kojom se uz pomoć kultova slavila snaga Carstva. Značenje kulta mijenja se ovisno o potrebama. U antičkoj Istri se italsko kultno božanstvo poistovjećivalo s pokrajinom, možda čak i kao protuteža tradicionalnom histarskom štovanju ženskih božanstava.
Irija (Iria)
Posebnost zavjetnog spomenika božanstvu sinkretičkog imena Iria Venus nađenog u naselju Jesenovik jest u natpisnom polju sa slovima isklesanim u ispupčenom reljefu u četiri retka. Natpis kaže: „Iriji Veneri Felikula kćerka Gaja Valerija Optata zavjet ispunjava od srca za zasluge“. Nije poznato gdje se spomenik danas nalazi.
Meloskok (Melosocus)
U selu Kernica nađeno je više zavjetnih spomenika. Prvom nedostaje gornji dio, ali i baza. Tekst spomenika nalazi se u sedam redaka a glasi: „Uzvišenom bogu Melosoku posvećeno. Gnej Papirije Eumel po zavjetu“. Melosok je izvorni histarski kult muškog božanstva. Gnirs kao mogućnost daje ideju da je Melosok možda ime nekog brda ili rijeke, prirodnih područja koja su Histri štovali. Girardi-Jurkić smatra da se ipak radi o autohtonom histarskom božanstvu koje se prostorno usko štovalo na nezakcijskom arealu i koje bi, kao jedino muško histarsko božanstvo, moglo biti prikazano kao itifalički jahač, koji se još naziva i 'trački jahač', i to zbog trgovačkih kontakata s Egeidom i povezivanja s mitom o Argonautima. Matijašić ima prijedlog da se Melosok sinkretizira sa Silvanom u tzv. kultnoj zajednici Silvan-Dijana. Mommsen i Schulze kažu da se po imenu vidi da je Melosok izvorni histarski kult zbog gentilicija koji završava na -ocus, kao što su Clangocus, Fervalocus i Laepocus.
Melosocus Augustus (Kernica)
Ovaj zavjetni žrtvenik teško je oštećen na svim svojim stranama kao i na području natpisnog polja. Natpis je djelomično rekonstruiran prema ostacima i obliku slova: „Melosoku Augustov (rob ili oslobođenik)“.
Melosocus (Kernica)
Na području Kernice nađen je zavjetni žrtvenik kojem nedostaje dio natpisnog polja i baza. Natpis žrtvenika nalazi se u pet redova, slova su grčka a tekst glasi: Bogu Melosoku Silvester ispunio zavjet. Iznad natpisnog polja se nalazi trostruko profilirani korniš s uzglavnicom (pulvinus). Treba istaknuti da je ovaj spomenik peti nalaz grčkog natpisa u Istri, grčki natpisi su tamo vrlo rijetki. Silvester je dedikant latinskog imena, koji je dedikaciju uklesao grčkim pismom.
Nebre (Nebres)
Na području Pule nađen je mali zavjetni žrtvenik kojemu nedostaje baza i donji dio natpisa. Natpis se nalazi u tri retka koji glase: „Nebrama. Tercija Augustova robinja za Barbaru (ili Barbara)“. Zbog literarne forme tekst se datira u starija razdoblja i pripada u spomenike rustične forme. Ime Nebres označava histarska božanstva, možda magle, tmine ili uroka.
Sentona (Sentona)
Spomenici posvećeni Sentoni nađeni su na više područja u Istri: u Plominu, Labinu i Katunu kod Boljuna.
Sentona (Labin)
U Labinu su pronađena tri zavjetna žrtvenika Sentoni. Pronađen je zavjetni žrtvenik s natpisom u tri retka sličnim onome u Plominu, doduše netaknutim za razliku od plominskog. Cijeli je spomenik, u odnosnu na plominski puno manje oštećen. U tekstu se navodi: „Gemin Bonin Hostidukov Sentoni zavjet ispuni od srca po zasluzi“.
Također je nađen zavjetni žrtvenik s tekstom raspoređenim u četiri retka na kojemu su slova visoka i uska. Pulvinus je napravljen tradicionalno za prinošenje žrtvava. Tekst glasi: „Sentoni posvećeno. Tulija Fuska zavjet ispuni“. Treći je zavjetni žrtvenik također s tekstom u četiri retka, s pulvinusom za prinošenje žrtava. Gornji red slova je najveći, dok su ostali međusobno podjednaki. Tekst spomenika slične je formule kao i ostali posvećeni Sentoni i glasi: „Sentoni posvećeno. Gaj Vibije Flor zavjet ispuni od srca po zasluzi.“
Sentona (Katun kod Boljuna)
U Katunu je nađen maleni zavjetni žrtvenik kojem su baza i dio natpisne ploče uništeni. Tekst se nalazi u četiri retka, s oštećenim reljefnim prikazima pa se ne može procijeniti kojim božanstvima pripadaju. Tekst spomenika glasi: „Sentoni Silicije Ruf daruje“.
Sentona (Plomin)
U Plominu je nađeno nekoliko zavjetnih žrtvenika Sentoni.
Nađen je jedan jako oštećen zavjetni žrtvenik, posebice na području natpisnog polja. Tekst je bio u tri retka koja su glasila: „Sentoni Silicija zavjet ispuni od srca po zasluzi“.
Drugi je zavjetni žrtvenik s uzglavnicom i s tekstom napisanim u tri retka. U tekstu piše: „Sentoni Sekst Emilije zavjet ispuni od srca po zasluzi“.
Postoje još dva zavjetna žrtvenika Sentoni i izgleda da su oba iz Plomina. Oba su bez ikakvih likovnih prikaza. Prvi spominje: „Sentoni Feliks Augusta našega (rob) zavjet ispuni od srca po zasluzi“. Na drugome je natpis: „Sentoni Eutih zavjet ispuni od srca po zasluzi“.
Seixomnia Leucitica
Nađena je natpisna ploča s tekstom u tri retka sa slovima koja se smanjuju po redovima. Natpisno polje je glatko i odlomljeno u donjem lijevom kutu. Tekst glasi: „Seiksomniji Leucitiki Puljani“. Ploča je otkrivena u Sarašinu pokraj rovinjske Karojbe, na mjestu koje se zove Glavica. Za ovaj se spomenik smatra da spada među najstarije natpise u antičkoj Istri. Božanstvo koje se spominje nađeno je samo na ovom spomeniku, a postoji mogućnost da može biti i keltskog podrijetla.
Iutossica
Zavjetni žrtvenik nađen je u Labinu, a nalazi se u tri dijela. U natpisnom djelu stoji: „Tit Granije Voltimesov sin Rufo Jutosiki zavjet ispuni s veseljem prema zasluzi“. Tekst se nalazi u četiri retka.
1992. na filmu
1992. godina bila je značajna za filmsku umjetnost te je uključivala neke hvaljene filmove, kao što su Nepomirljivi, Igrač, Plačljiva igra, Reservoir Dogs, Howardov kraj, Malcolm X, Jedan pogrešan korak, Priča o Qiu Ju, Aladdin, Glengarry Glen Ross, Strictly Ballroom, Posljednji Mohikanac, Hard Boiled, Memoari nevidljivog čovjeka, Čovjek grize psa, Dugi dan se završava, Léolo, Loš poručnik, Malo dobrih ljudi, El Mariachi, Bram Stoker's Dracula i Batman se vraća.
Collinsville, Illinois
Collinsville je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 25.579 stanovnika.
1992. na filmu
Značajniji anime filmovi bili su Porco Rosso, The Weathering Continent i Ramayana: The Legend of Prince Rama. Na području bivše Jugoslavije, značajniji filmovi bili su Mi nismo anđeli, Tito i ja i Kamenita vrata.
Autohtoni kultovi u Istri
Trita
Mali zavjetni žrtvenik Trita Augusta pronađen je u Nezakciju, odlomljena vrha s natpisom u dva retka koji jednostavno kazuje: „Božanskoj Triti“. Ovo božanstvo i njegov kult nisu rašireni izvan Istre. Tomaschek ime ovog božanstva uključuje u imena ilirskog porijekla poput: Tritan, Tritanon u kojima prepoznaje božicu Trita, Traitana. Također se uspoređuje i s Trittiam, božanstvom Galije Narbonenzis. Ova božica zdravlja ili nimfa voda otkrivena je u rimskim termama. Natpis na žrtveniku glasi: „Tritae Augustae“, a u njemu se očituje interpretatio romana odnosno dodavanje imena „augusta“ u značenju „božanstvena“. Kao kod božice Eje, riječ je o rimsko-ilirskom božanstvu.
1992. na filmu
Nagrade
Zlatna palma, Cannes:
Kate del Castillo
Kejt del Kastiljo je meksička glumica.
1992. na filmu
Nagrade
Zlatni medvjed, Berlin:
Kate del Castillo
Kćerka je Erika del Kastilja, poznatog meksičkog glumca, i Kejt Negrete Triljo. Pored sestre Veronike del Kastiljo, ima i polubrata sa očeve strane.
1992. na filmu
Nagrade
Zlatna arena, Pula:
Kate del Castillo
3. februara 2001. udaje se za fudbalera meksičke nacionalne reprezentacije i TV voditelja Luisa Garsiju. Razvodi se 1. septembra 2004.
Autohtoni kultovi u Istri
Ianus
U Labinu je nađen veliki ulomak zavjetnog žrtvenika Ianus Pater. Nedostaje mu baza i poprilično je oštećen, a tekst spomenika glasi „Janu Ocu – Kron ispuni zavjet“. Ime zavjetnika nije u cijelosti sačuvano.
Kate del Castillo
29. avgusta 2009. se ponovo udaje za meksičkog glumca i pevača Arona Dijaza.
Autohtoni kultovi u Istri
Ianus
Jan Pater vjerojatno je lokalno božanstvo koje ima sličnosti s latinskim bogom Jan(us)om i njegove utjecaje. Božanstvo je to početka svih stvari, likovno prikazivano s dva lica, uz simbole ključeva i vrata. Kao autohtoni Jan može se prihvatiti Dvojna glava iz Nezakcija ili Pule u V.- IV. st. pr.n.e.
Kate del Castillo
Glumačku karijeru počinje 1980. Veću popularnost u Meksiku stiče 1991. glavnom ulogom u telenoveli Muchachitas, a na internacionalnom tržištu se proslavnja kroz telenovele La mentira (1998.), El derecho de nacer (2001) i Bajo la misma piel (2003).
Autohtoni kultovi u Istri
Ica
U Puli je nađen zavjetni žrtvenik posvećen Iki Augusti. Natpisno polje je oštećeno, tekst je raspoređen u četiri retka, na njemu piše: „Božanskoj Iki posvećeno Vezidije Urso zavjet ispuni od srca prema zasluzi“. Na lijevoj strani žrtvenika nalazi se reljef koji prikazuje ženski lik ispod maslinova stabla ili palme, zaogrnut u kratki hiton, držeći objema rukama veliki srp.
Ovo božanstvo štovano je na području Plomina, a ime božanstva očuvalo se u imenu malog ribarskog sela u blizini Opatije. Po reljefu se vidi da je božica bila zaštitnica maslinarstva i plodova. Stoga se i prikazuje uz maslinu, poput genija u Silvanovom kultu iz Buzeta. Postoji mogućnost i da je povezana s nekom od latinskih božica plodnosti i poljodjelstva.
Dedikanti zavjetnih spomenika
Medini je dokazao da su navedene spomenike (žrtvenike) zavjetovali stranci, i to ponajviše Italici, Grci i orijentalci, a nikako domaće stanovništvo. Najčešće su to bili oslobođenici ili robovi. Postoje dvije teze o razlogu i težnji tolikog broja robova i oslobođenika za ostavljanjem zavjetnih spomenika. Jedna kao razlog postavlja otpor administrativnoj romanizaciji u Istri, a druga to pobija, smatrajući da nema smisla pružati otpor onome čega su i sami dio. Dedikanti su podjednako bili i muškarci i žene, a najviše se spomenika nalazi u središtima poput Pule i Nezakcija. Zavjetnici spomenika imaju italska, grčka i orijentalna imena, većina su robovi ili oslobođenici, ali u vrlo rijetkim slučajevima radilo se o ljudima na najvišim položajima (poput visokih državnih službenika). Sve su to uglavnom novodoseljeni ljudi u Istri koji traže okrilje domaćih božanstava.
Nalazišta
Autohtoni istarski kultovi u antičkom razdoblju štovali su se na području južno od Limske Drage pa sve do rijeke Raše (Arsa flumen). Štovali su se i na području sjeveroistočnog priobalja do Trsata. Kada se granica Carstva premjestila na rijeku Rašu 12. godine pr.n.e., autohtoni kultovi nastavili su se štovati u desetoj italskoj regiji, ali na područjima pulskog agera, s iznimkom u Poreču i u Liburniji od Raše do Tarsaticae.
Najviše se nalazišta nalazi na području kolonije Pule, municipija Nezakcija, Labina i Plomina, a ponešto je nađeno i u Poreču. Pronađeno je i registrirano 14 domaćih božanstava, od toga 13 ženskih i samo jedno muško božanstvo. Štovanje autohtonih božanstva može se pratiti do kraja IV. stoljeća, što je poprilično dugo i kasno s obzirom na mitraizam i kršćanstvo.
Kate del Castillo
Nakon toga odlučuje se povući iz sveta telenovela. Usledio je niz filmskih uloga, kao i uloga u TV serijama Weeds i El pantera.
2010. prihvata ulogu Terese Mendose u telenoveli La Reina del Sur, koju smatra najvećom prekretnicom i dostignućem svoje karijere.
La Reina del Sur se proslavila kao najgledanija telenovela u istoriji američkog kanala Telemundo. Prodata je u više od 100 zemalja sveta, a trenutno se, pored Sjedinjenih Američkih Država, sa velikim uspehom prikazuje u Španiji, Portoriku i Meksiku.
2012. je izazvala kontroverze kada je na Twitteru dala javnu podršku zloglasnom meksičkom narkobosu Joaqinu Guzmanu "El Chapu". Tri godine kasnije, nakon što je El Chapo uspio pobjeći izvorima, je njenim posredovanjem američki glumac Sean Penn za časopis Rolling Stone napravio intervju sa El Chapom.
Río San Sebastián, San Miguel Panixtlahuaca
Río San Sebastián je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Panixtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
Drakesville, Iowa
Drejksvil je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 184 stanovnika.
TDIQ
TDIQ je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 177,200 Da.
Ilizi
Ilizi (arapski: ﻳﻠﻴﺰى/Illīzī) za za Francuske kolonijalne uprave znan kao Fort Polignac je oaza i grad od 13,029 stanovnika na jugoistoku Alžira u Pokrajini Ilizi u kojoj je i administrativni centar.
Geografske karakteristike
Ilizi leži u saharskoj pustinji nedaleko od planinskog masiva Tassili n'Ajjer, udaljen od glavnog grada Alžira 1877 km jugoistočno i samo stotinjak km od libijske granice.
thumb|left|260px| [[Francuska utvrda Polignac]]
Historija
Današnji Ilizi je pored tog što je administrativni centar je i grad sa aerodromom i bolnicom.
Privreda
Ekonomija današnjeg Ilizija se svodi na zanatsko grnčarstvo i štavionice kože uz tradicionalni uzgoj deva i datulja. Alžirska državna naftna kompanija Sonatrach najavila je 2009. otvaranje plinskih polja koje je otkrila na probnim bušotinama pored grada.
NGC 2015
NGC 2015 je otvoreni skup u zviježđu Zlatnoj ribi.
Schönefeld
Šenefeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Dame-Šprevald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 12.831 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12061433.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Dame-Šprevald Šenefeld se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Dame-Šprevald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 44 metra. Površina opštine iznosi 81,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.831 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 157 stanovnika/km².
Torricella, Rovigo
Torricella je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Gadolinit
Gadolinit, također znan kao iterbit, je gotovo crni silikatni mineral koji se uglavnom sastoji od silikata cerija, lantana, neodimija, itrija, berilija i željeza ((Ce,La,Nd,Y)2FeBe2Si2O10). Naziva se gadolinit-(Ce) ili gadolinit-(Y), ovisno o varijabilnoj zastupljenosti cerija, odnosno itrija u danomu mineralu. Često sadrži tragove torija. Pronalazi se u Švedskoj, Norveškoj i SAD-u (Teksas i Kolorado).
Značajke
Gadolinit je relativno rijedak i obično se javlja u fino oblikovanim kristalima. Gotovo je crne boje, staklenoga sjaja. Tvrdoća gadolinita se kreće između 6.5 i 7 po Mohsovoj ljestvici. Kala se po konhoidalnom obrascu. Ostavlja sivo-zelen ogreb. Postaje usijan pri niskim temperaturama.
Ime i otkriće
Gadolinit je 1800. godine nazvan po Johanu Gadolinu, finskom minerologu-kemičaru koji je prvi izolirao oksid rijetkog zemnog metala itrija 1792. godine. Iako je i element gadolinij dobio ime po znamenitom kemičaru, gadolinit ne sadrži gadolinij više nego u tragovima.
Upotreba
Gadolinit i euksenit zajedno su dosta rasprostranjeni u Zemljinoj kori i budući su izvor itrija i susjednih mu metala.
Llano Grande, Penjamillo
Llano Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Penjamillo.
Radonjići (Travnik)
Radonjići je naselje u općini Travnik, Federacija BiH, BiH.
Stanovništvo
Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:
ukupno: 213
Santa Lucia Lama, Cremona
Santa Lucia Lama je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Kosmos-774
Kosmos-774 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 1. oktobra 1975. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-774 je bio osmatrački satelit.
Nanche Dulce, Huitzuco de los Figueroa
Nanche Dulce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Huitzuco de los Figueroa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Villaggio Monte Busca, Forlì-Cesena
Villaggio Monte Busca je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Gorovići
Gorovići mogu da budu:
San Isidro, Ixtlahuacán de los Membrillos
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán de los Membrillos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1673 m.
Al Jāhilī, Hajjah
Al Jāhilī je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1861 m.
Val (razvrstavanje)
Val ima više značenja:
Petrișoru, Racovițeni
Petrișoru je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Racovițeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 503 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
La Esperanza, Burgos
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
NGC 2016
NGC 2016 je otvoreni skup u zviježđu Stolu.
Valbona
Valbona ima više značenja:
Columbia County, Oregon
je okrug u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 49.351, što je 5.791 (13,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Skidmore, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 284, što je 58 (-17,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lista univerziteta u Rusiji
Ova lista sadrži institucije visokog obrazovanja koje djeluju na teritoriju Rurske Federacije.
Trnovica
Trnovica se može odnositi na:
NGC 2017
NGC 2017 je zvjezdana skupina u zviježđu Zecu.
Valcava
Valcava ima više značenja:
Видровац
Видровац је насеље у Србији у општини Неготин у Борском округу. Према попису из 2002. било је 822 становника (према попису из 1991. било је 1126 становника).
Демографија
У насељу Видровац живи 720 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,8 година (46,5 код мушкараца и 50,9 код жена). У насељу има 255 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,22.
== Подаци из Историјског архива Неготин Latini.Видровац је ратарско сеоско насеље збијеног типа удаљено 6 km северозападно од Неготина. Смештено је на 150 метара надморске висине, на десној долинској страни Јасеничке реке, десне притоке Дунава. Северна географска ширина насеља је 44° 16’ 01”, источна географска дуж 22° 29’ 25”, а површина атара 2.608 хектара. До овог насеља се може стићи директним асфалтним путем од Неготина.
Насеље се први пут спомиње у турским пописима 1530. године као насеље са 44 кућа, односно 1586. године као насеље са 30 кућа. На аустријским картама из 1723-1725. године забележено је под називом Видроватз, односно 1736. и 1784. као Ведроватз. Прво насеље било је на месту званом Селиште, са леве стране Јасеничке реке, одакле се касније премешта на место звано Гредина. Данашње насеље се дели на Горњи, Средњи и Доњи крај, антропогеографским и етнолошким изучавањима сврстано је у српска насеља које је након Првог светског рата имало следеће фамилије: Маткуљани (слава Ђурђевдан), Дојићи (слава Митровдан), Миличићи (слава св. Арханђео), Нејкићи (слава св. Јован), Чепићи и Точићи (слава св. Арханђео), Јагликићи (слава Ђурђевдан), Нујкићи (слава св. Трифун), Јовичићи (слава св. Арханђео), Попаљескићи (слава св. Тома), Бађичи, Деванићи и Срећковићи (слава Оретење), Филиповићи (слава Ђурђевдан), Паковићи (слава св. Арханђео), Давидовићи (слава Ђурђевдан), Пајићи (слава св. Арханђео), Николићи (слава св. Арханђео), Комарчићи (слава св. Трифун), Мисићи и Лазићи (слава Ђурђевдан), Ристићи (слава Митровдан), Јањићи (слава Ђурђевдан), Радуловићи (слава Ђурђевдан), Пауцићи (слава св. Никола), Јововићи (слава св. Трифун), Цукићи (слава св. Арханђео), Шигуловићи (слава св. Стеван), Обретковићи (слава св. Трифун), Ђинђалчићи (слава Обретење и Ђурђевдан), Карађулићи (слава св. Арханђео), Стевановићи (слава св. Стеван), Прцићи (слава св. Никола), Ђокићи (слава Ђурђевдан), Костићи (слава Ђурђевдан), Пајкићи (слава Ваведење), Гиндаковићи (слава Петковица), Стефановићи (слава св. Петка Параскева), Николићи (слава св. Никола), Радуловићи (слава Петковица) и Ђорђевићи (слава св. Петка Параскева).
Заветина насеља је Св. Јован Богослов, док је православни храм у насељу посвећен Св. оцу Николају изграђен 1906. године.
Становништво Видровца је православно, приликом пописа национално се изјашњава као српско и углавном се бави ратарством, сточарством и виноградарством. Године 1921. Видровац је имало 334 кућа и 1.574 становника, године 1948 – 388 кућа и 1.654 становника, а 2002. године 344 кућа и 816 становника. Почетком 2007. године на сталном и привременом раду у иностранству било је 154 становника из овог насеља (у Аустрији 80, у Француској 45, у Швајцарској 12, у Немачкој 7, у Сједињеним Америчким Државама 7 и у Италији 3 становника).
Четвороазредна основна школа у насељу постоји од 1872. године (од 1982. године као подручно одељење школе „Вук Караџић“ из Неготина). Школске 2006/2007. године је имала 29 ученика. Земљорадничка задруга у Видровцу је основана 1905. године, задружни дом 1949. године, насеље добија електричну расвету 1958. године, водовод 1970, а телефонске везе са светом 1983. године.
Pradumbli, Udine
Pradumbli je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 671 m.
Kosmos-775
Kosmos-775 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-775 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 8. oktobra 1975. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Riccio, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
Flora (mitologija)
thumb|350px|Florin trijumf, [[Giovanni Battista Tiepolo, oko 1743, scena bazirana na Ovidijevom opisu Floralija, godišnje svetkovine u čast Flore ]]