cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primorska Hrvatska (kneževina)
U vazalnom odnosu prema Francima
thumb|300px|Franačko carstvo (preme podjeli iz [[843. u susjedstvu Hrvata.]] Nakon smrti Karla Velikog, na vlast dolazi njegov sin Ludovik Pobožni (814.-840.), a u furlanskoj marki vlada Kadolah koji ulazi u sukob s panonskim Slavenima i Ljudevitom Posavskim. Godine 814., zajedno s knezom Ljudevitom Posavskim (dux Pannoniae inferioris) pošao je u Paderborn pokloniti novome caru prilikom njegova stupanja na franačko prijestolje i knez Borna. 818. na državnom Saboru u Heristallu nazočno je Ljudevitovo izaslanstvo, ali i izaslanstvo Borne, gačanskoga kneza (dux Guduskanorum). Ovaj će u borbama protiv Ljudevita stati na franačku stranu, pridobijajući tako za sebe jaku silu koja će ga moći obraniti u odnosu na Bizant. Nakon prvog neuspjelog pohoda na Ljudevita, umire Kadolah, a nasljeđuje ga markgrof Balderik koji 819. započinje novi pohod preko Karantanije. S juga se diže i Borna, sada imenovan u „Franačkim ljetopisima“ dux Dalmatiae (knez Dalmacije). Ipak, na Kupi dio njegovih snaga, i to baš njegovi Gačani, prelazi na stranu panonskih Hrvata. Sljedeće godine Borna prvo šalje izaslanstvo, a onda i osobno odlazi caru na vijećanje o budućim koracima protiv Ljudevita. Upravo je pod Borninom vlašću počelo pridruživanje tadašnje banske Hrvatske, to jest pokrajine Gacke i njezinih triju župa ostatku Primorske Hrvatske, a 821., vjerojatno kao nagradu za vjernost Francima, dobija pod svoju upravu i Liburniju. Na taj je način uspostavljena stvarna središnja vlast nad Primorskom Hrvatskom od ušća Raše u Istri, pa sve do Cetine. Tema Dalmacija ostala je u vlasti Bizanta. Borna umire iste godine, a „Franački ljetopisi“, prigodom smrti, nazivaju ga dux Dalmatiae atque Liburniae (knez Dalmacije i Liburnije). Arheološki nalazi iz toga doba svjedoče o velikom franačkom utjecaju, a nađeni su brojni primjerci franačkoga nakita i oružja, naročito mačeva.
Kao knez Bornu je naslijedio njegov nećak (ili možda unuk) Vladislav (821.-835.), kad su počele i stoljetne borbe protiv Mlečana. U veljači 821. car Ludovik potvrđuje Vladislava kao kneza Dalmacije i Liburnije na saboru u Aachenu. Njegov nasljednik, knez Mislav (835.-845.) već od samog početka svoje vladavine ratuje s Mlečanima. Nisu poznate sve pojedinost toga sukoba, no zna se da je 839. dužd Petar Tradonik krenuo s brodovljem prema Hrvatskoj, no na kraju je bio prisiljen sklopiti mir. Iste je godine ugovorio mir i s neretvanskim velikim županom Družakom. Sljedeće godine neretvanski veliki župan Deodat pobjeđuje Mlečane na moru, te se oni poraženi vraćaju u Veneciju. Knez Mislav nije, kao svoji prethodnici, vladao iz Nina, nego iz Klisa. On je bio i prvi poznati hrvatski vladar koji je počeo davati darove splitskoj crkvi, dodijelivši joj plodove sa svoga kliškoga posjeda. Premda je Split, kao i ostali gradovi Teme Dalmacije pripadao bizantskoj vlasti, očito je da su veze tih gradova sa zaleđem u ovo doba postajale sve jače. Od 840. godine morali su se Neretvani i Hrvati boriti, zajedno s Bizantom i Mlečanima protiv zajedničke opasnosti - arapskih gusara koji su opsjedali Boku kotorsku, Dubrovnik i ostale krajeve u Jadranu.
Trpimir i osamostaljenje
Mislava je oko 845. godine naslijedio knez Trpimir koji je i dalje priznavao vrhovnu franačku vlast kralja Lotara (840.-855.), no na svome je području uspostavio čvrsto državno ustrojstvo, a njegov dvor nije se bitno razlikovao od dvorova ostalih europskih vladara. Tako je na svome dvoru Trpimir imao dvorske svećenike, dvorske komornike, te stalnu pratnju u kojoj su uz ostale bili uključeni i najugledniji župani. Arapski napadi znatno su oslabili Bizant i Veneciju, što je ovaj knez znao iskoristiti te je 846. i 848. osobito protiv Bizanta na kopunu i na moru uspješno ratovao, pobijedivši i bizantskoga arhonta koji je stolovao u Zadru. Između 854. i 860. uspješno brani zemlju od napada Bugara, te ih konačno pobjeđuje na području istočne Bosne. Mlečani su, čini se, bili toliko slabi da za Trpimirove vlasti nisu niti pokušavali napasti Hrvatsku, jer o takvim sukobima ne govori nijedan izvor.
U Trpimirovo doba vjerojatno se osniva ninska biskupija nadležna za cijelo područje pod vlašću hrvatskog vladara. On poziva i benediktince iz njihova središta u Montecassinu nedaleko Rima, te osniva prvi benediktinski samostan u Hrvatskoj, u Rižinicama kod Solina s crkvom sv. Petra. Ondje su nađeni kameni ulomci s natpisom pro duce Trepim, što bi moglo značiti da je Trpimir počeo svoju vlast kao ban. Podižu se i obnavljaju i drugdje brojne crkve. Trpimir je i sam hodočastio u sjevernu Italiju gdje se u poznatom Čedadskom evanđelistaru, uz imena ostalih europskih vladara (uglavnom germanskih i slavenskih), nalazi i njegovo ime kao domno Tripimiro (gospodin Trpimir), s naslovom koji se tada rado davao najvišim uglednicima. Na Trpimirovu se dvoru, bježeći franačkom vlašću, sklanja i benediktinski monah Gottschalk, koji u svojim spisima ostavlja opis hrvatskoga dvora. On Trpimira naziva „kraljem Sklavina“ (rex Sclavorum), što opet označava njegovu vrhovnu vlast i činjenicu da nije bio ničiji vazal. Gottschalk, usto, stanovnike gradova Teme Dalmacije naziva Latinima, a ostale stanovnike Dalmacije (koju poistovjećuje sa starom rimskom provincijom) dijeli na Dalmate i Sklavine, što je važan podatak o narodnosnom sastavu Trpimirove zemlje.
U De administrando imperio (gl. 31) govori se o velikoj vojnoj sili Trpimirove države (ako je tu riječ o ovom Trpimiru): 60.000 konjanika, 100.000 pješaka, 80 sagena (po 40 momaka), 100 kondura (po 20 ili po 10 momaka). To bi značilo da je Primorska Hrvatska imala tada oko 600.000 stanovnika, te da je njezina vojna sila bila doista velika. Za Trpimirove vlasti u dijelu Primorske Hrvatske između Zrmanje i Cetine spominju se kao područni upravitelji samo župani, ali ne i banovi, što govori o različitom načinu upravljanja tim dijelom zemlje u odnosu na bansku Hrvatsku u okolici Gacke. Kraj Trpimirove vlasti nije sasvim jasan, baš kao i točan slijed njegovih nasljednika. Tome pridonose nejasnoće i nesigurnost datiranja Trpimira u De administrando imerio, što je dovelo da različitih teorija. Prema jednoj, ovog je Trpimira naslijedio sin Krešimir, a njega Miroslav. Prema drugoj, Trpimir je imao tri sina, Petra, Zdeslava i Muncimira, a naslijedio ga je Domagoj koji nije bio iz njegove obiteljske loze, dok je drugi Trpimir sa sinovima Krešimirom i Miroslavom vladao nakon Tomislava. U svakom slučaju, za ovoga se Trpimira može reći da je utemeljitelj vladarske obitelji Trpimirovića.
Između Bizanta i Zapada
878. godine iz Carigrada, gdje se bio sklonio, Zdeslav se vraća u Primorsku Hrvatsku uz pomoć Bizanta i protjeruje iz Hrvatske Domagojeva sinove, koji su dotad vjerojatno bili na vlasti. Njihova imena nisu sačuvana, a knez Iljko kojega neki navode plod je greške u prijevodu s latinskoga. Sam je Zdeslav bio iz Trpimiraova roda, premda nije sigurno da mu je bio i sin, a sigurno je da je potjecao iz banske Hrvatske. Već 879. papa Ivan VIII. piše pismo naslovljeno: „Ljubljenom sinu Zdeslavu, slavnom banu Sklavina“ (Dilecto filio Sedesclavo, glorioso comiti Sclavorum). Čini se da je Zdeslav vladao u ovisnosti od Bizanta, a gradovi Teme Dalmacije, plaćali du njemu porez koji su dotada plaćali Bizantu (samo je Dubrovnik plaćao danak Zahumljanima i Travunjanima). Bilo je to i vrijeme crkvenoga raskola, dok je carigradski patrijarh bio Focije, pa je približavanje Bizantu značilo i udaljavanje od pape. Vlast Zdeslavova prestaje već 879.
Ivan Đakon navodi da je „neki Slaven, imenom Brenamir, umorivši Zdeslava, prisvojio njegovu kneževinu“ (ipsius ducatum usurpavit). Nije točno poznato Branimirovo podrijetlo, no po natpisima i darovnicama, kao i po obliku imena, zaključuje se da je bio iz Ravnih kotara ili iz unutrašnjosti, dakle opet iz banske Hrvatske. Njegov natipis iz predromaničke crkve u Muću iz 888. godine ne donosi nikakav vladarski natpis. Na natpisu arhitrava oltarne pregrade iz crkve sv. Mihovila u Ninu (879.-892.) naziva ga se (Bra)nnimero dux Sclavorum. Na ulomcima iz predromaničke crkve kod Skradina stoji (Bra)nimero duce(m) Clavitnoru(m), a slično i na ostalim natpisima s njegovim imenom. U Šopoti kod Benkovca napisano je Branimero com... dux Chruatoru(m). U Čedadskom evanđelistaru zapisano je: ''Brannimero comiti. Mariosa cometissa'', što se odnosi na Branimira i vjerojatno na njegovu ženu Marušu (Mariju). Očito je da se hrvatsko i slavensko ime rabe kao sinonimi, a Branimir je vjerojatno istovremeno nosio i naslove bana (comes) i naslov kneza (dux). Ipak, papa Ivan VIII. nikad ga ne oslovljava naslovom dux, nego mu pridaje naslove princeps, a kasnije comes, što bi moglo značiti da je Branimir vladao kao nečiji vazal, no vjerojatno je bila riječ samo o simboličnom podlaganju, s obzirom na Branimirovu snagu. Iz spisa mlečanina Ivana Đakona jasno je da su mlečani tada Hrvatima plaćali danak za plovidbu Jadranom i takvo se stanje održalo do početka 11. stoljeća. Također i gradovi Teme Dalmacije nastavljaju plaćati danak Branimiru.
7. lipnja 879. papa Ivan VIII. u svome pismu hvali Branimira jer se vraća Rimskoj crkvi, te ga naziva „ljubljenim sinom Branimirom“, a istovremeno piše i slično pismo ninskome biskupu Teodoziju, te svećenstvu i svemu puku, svojim „predragim sinovima.“ Sljedećeg dana piše i dalmatinskim biskupima te im prijeti izopćenjem ne vrate li se rimskoj stolici. Slična pisma, datirana između 7. i 14. lipnja 879. papa šalje i bugarskom kralju Borisu I. (Mihajlu), velikomoravskom knezu Svatopluku i nadbiskupu Metodu u Panoniji. Nakon Teodozijeva posjeta papi, ovaj (vjerojatno 881. ili 882.) piše Branimiru, svećenstu i svemu puku. Ipak, Hrvati nisu ovu vjernost Rimu pokazivali izravno i bez zadrške, nego preko akvilejskoga patrijarhata. Na taj je način Branimir, poput franačkih vladara, zadržao veću samostalnost u imenovanju biskupa na svome području. Kasnije će papa Stjepan V. prekoravati Teodozija što je preuzeo biskupsko mjesto davši se posvetiti od akvilejskoga patrijarha, a da nije tražio izričitu dozvolu pape. Teodozije kasnije postaje i splitskim nadbiskupom, te se tako u njegovoj osobit sjedinjuje Crkva na području Teme Dalmacije i Primorske Hrvatske, što opet govori o snazi i mudroj politici što su je zajedno vodili Branimir i Teodozije.
Panicale
Panicale ima više značenja:
Primorska Hrvatska (kneževina)
Učvršćenje vlasti i jačanje države
Oko 890. na vlast dolazi Muncimir (također i Mutimir), koji se u povelji datiranoj 892. godine naziva Muncimiro, divino munere iuvatus Croatorum dux (Muncimir, božanskom pomoću knez Hrvata). Prema ovoj se povelji zaključuje, također, da je Muncimir bio Trpimirov sin, no to nije konačno dokazano. Na natpisu predromaničke crkve iz Uzdolja kod Knina Muncimir je nazvan princeps, a njegova je žena u Čedadskom evanđelistaru nazvana comitissa, pa bi Muncimir bio i ban i knez.
Serdar (grad)
Serdar (perz. Sardar, ranije Kizil-Arvat), grad u Turkmenistanu odnosno pokrajini Balkan. Smješten je oko 220 km sjeverozapadno od glavnog grada Ašgabata. Od starog vijeka bio je naseljen iranskim plemenima kao što su Dahi, a u ranom srednjem vijeku stanovništvo je turcizirano i danas su većina žitelja Turkmeni. Suvremeni grad aktivnije se počeo razvijati nakon 1881. godine kada je izgrađena željeznica između Ašgabata i Kaspijskog jezera. Prema popisu stanovništva iz 1989. godine u gradu je živjelo 33.388 ljudi.
Primorska Hrvatska (kneževina)
Učvršćenje vlasti i jačanje države
O veličini i snazi Muncimirove države svjedoči i činjenica da su se pretendenti na srpsko prijestolje sklanjali u Primorskoj Hrvatskoj (De administranido imperio). Ne može se sa sigurnošću odrediti kraj Muncimirove vladavine, a jedina je naznaka opaska Tome Arhiđakona, gdje se kaže „godine Gospodnje 914. u vrijeme kneza Tomislava.“ Nada Klaić drži da se opis granica Hrvatske što je daje Porfirogenet u svome „De administrando imperio“ odnosi na granice s početka 10. stoljeća. Hrvatska je tada podijeljena u 11 županija. U to doba, uz Hrvate (Sklavine), na ovom području i dalje žive i starosjedioci Dalmati, što se vidi i iz naslova knezova i kasnijih kraljeva, a razlika između ove dvije narodnosne skupine zadržat će se sve do kraja 11. stoljeća.
Serdar (grad)
Klima
Serdar ima hladnu pustinjsku klimu (BWk) po Köppenovoj klasifikaciji, s hladnim zimama i vrućim ljetima.
Primorska Hrvatska (kneževina)
Učvršćenje vlasti i jačanje države
Obično se računa da je Muncimirov sin (premda nije sigurno je li bio njegov sin) Tomislav preuzeo vlast oko 910. godine i naslijedio jaku državu, koja se međutim ubrzo morala suočiti s prodorima Mađara sa sjevera. Tomislava Toma Arhiđakon spominje 914. godine kao kneza (Tomislao duce). 919. i 924. godine spominju se posljednje provale Mađara u Italiju, pa se pretpostavlja da je nakon toga hrvatska država toliko ojačala da je Mađari više nisu mogli prijeći. Pretpostavlja se i da je Panonska Hrvatska, po slabljenju njemačkog utjecaja, došla pod izravnu vlast Tomislava. S druge strane ojačali su i Bugari pod vodstvom cara Simeona (893.-927.) te su ugrozili i sam Carigrad, a bizantski car predaju Tomislavu, kao svome arhontu Temu Dalmaciju. Na taj je način Tomislav u svojoj vlasti ujedinio Panonsku i Primorsku Hrvatsku na prostoru od Jadrana do Drave, te dalmatinske gradove i otoke. Simeon 9. studenoga 924. napušta opsadu Carigrada, te se okreće prema zapadu i šalje svoju vojsku protiv Srbije, a tamošnji veliki župan Zaharija bježi Tomislavu, a 925. Tomislav konačno pobjeđuje Bugare.
U svome pismu od 925. godine papa Ivan X. navoidi: „U vrijeme presvetog pape Ivana, dok je u pokrajini Hrvata i u krajevima Dalmacije konzul kralj Tomislav“ (lat. consultatu peragente in provincia Chroatorum et Dalmatiarum finibus Tomislao rege). Iz toga se zaključuje da je Tomislav te godine već bio kralj. Ipak, danas povjesničari vjeruju da nije bilo neke formalne krunidbe, no Tomislav je očito de facto bio kralj, jer su se i svi njegovi nasljednici nazivali kraljevima (rex) i nisu više rabili prethodne naslove (comes, dux ili princeps). Neven Budak drži da je bila riječ o nastavku podizanja ugleda hrvatskih vladara koje je započelo davanjem naslova „princeps“ Muncimiru. Otada se i ujedinjena hrvatska država može nazivati Hrvatskim Kraljevstvom.
Matewan, West Virginia
Matevan je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 499, što je 1 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-48
Kosmos-48 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-48 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 14. oktobra 1964. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4730 kilograma. Kosmos-48 je bio osmatrački satelit.
Ribozildihidronikotinamid dehidrogenaza (hinon)
Ribozildihidronikotinamid dehidrogenaza (hinon) (, NRH:hinon oksidoreduktaza 2, NQO2, NQO2, QR2, hinon reduktaza 2, N-ribozildihidronikotinamid dehidrogenaza (hinon)) je enzim sa sistematskim imenom 1-(beta-D-ribofuranozil)-1,4-dihidronikotinamid:hinon oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein. Za razliku od EC 1.6.5.2, NAD(P)H dehidrogenaze (hinon), ova hinonska reduktaza ne može da korist NADH ili NADPH. Umesto toga ona koristi N-ribozil- i N-alkildihidronikotinamide. Policiklični aromatični ugljovodonici, kao što su benz[a]antracen, i estrogen 17beta-estradiol i dietilstilbestrol su potentni inhibitori.
LaMoure County, North Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 4.139, što je 562 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Staro Rudo
Staro Rudo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rudo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 247 stanovnika.
Sant'Anna, Vibo Valentia
Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Supruga Yujiulü
Supruga Yujiulü (郁久閭椒房, osobno ime nepoznato, ? - 452), formalno Carica Gong (恭皇后, doslovno "poštujuća carica"), bila je supruga Tuoba Huanga (krunski princ Jingmu), krunskog princa kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Wei. Poticala je iz vladarske porodice naroda Rouran i opisivala se kao ljepotica. Zbog toga ju je car Taiwu odabrao za suprugu svom sinu i prijestonasljedniku. Njemu je godine 440. rodila sina po imenu Tuoba Jun. Muž joj je umro 451. a tast je sljedeće godine ubijen od strane dvorskog eunuha Zong Aija. Njega su, pak, krajem iste godine ubili dvorjani i proglasili mladog Tuoba Juna za cara pod imenom Wencheng. Supruga Yujijulü je umrla nedugo poslije tih događaja. Sin ju je posthumno proglasio caricom.
Camino Pintado, Acala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 426 m.
Манојловце
Манојловце је насељено место града Лесковца у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 778 становника (према попису из 1991. било је 865 становника).
Демографија
У насељу Манојловце живи 646 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,0 година (41,1 код мушкараца и 43,0 код жена). У насељу има 207 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,76.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
El amor brujo (razvrstavanje)
El amor brujo je balet španskog kompozitora Manuela de Falle premijerno prikazan 1914. godine. Pod istim imenom postoje i njegove dvije ekranizacije:
Panico
Panico ima više značenja:
Presa los Gigantitos, Cuquío
Presa los Gigantitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuquío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1799 m.
Marijan Grakalić (1931–1997)
Marijan Grakalić (Zagreb, 30. kolovoza 1931. – Samobor, 21. travnja 1997.), jugoslavenski publicist i pjesnik.
Biografija
Rođen je 30. kolovoza 1931. u Zagrebu u obitelji istarskih emigranata koja je dolaskom talijanskih fašističkih vlasti iselila iz Premanture. Gimnaziju je završio 1953. u Zagrebu. U novinarskoj karijeri bio je glavni i odgovorni urednik Samoborskih novina (1955) i Požeškog lista (1956–57), dopisnik Glasa Slavonije u Osijeku iz Požege (1958–61), Radio-Zagreba iz Požege (1958–61) i Pule (1961–67), urednik u Vjesniku (1968–71) i sindikalnom izdavačkom poduzeću »Radničke novine« u Zagrebu (1977–88). S grupom entuzijasta pokrenuo je časopis Istarski mozaik, u izdanju Pododbora Matice hrvatske u Puli, i bio njegov prvi glavni i odgovorni urednik (1963–66). Uredio je više od stotinu knjiga i zbornika, napose istarskih autora (Brioni Š. Mlakara, 1966; Žminjski libar Z. Črnje, s D. Brozovićem, 1966; Nobel i nobelovci S. Ivezića, 1965). Surađivao u listovima i periodicima Nedjelja, Glas Istre, Vjesnik Povijesnog arhiva u Rijeci, Vjesnik, Iseljenički kalendar, Hrvatski iseljenički zbornik, Zagrebački Gradec i dr., baveći se ponajviše temama iz oblasti heraldike i veksilologije. Načinio je doprinose o grbu Istre i grbovima istarskih gradova, heraldičaru Carlu Baxi i općenito o hrvatskoj heraldici, što je prikazao u knjizi Hrvatski grb: grbovi hrvatskih zemalja (1990). Pisao je biografske crtice o Toni Perušku, Anti Dukiću, A. G. Matošu, prikaze o Brionima i dr. U vlastitoj nakladi objavio je zbirke Lirika nad Samoborom (1955) i Miris moga kraja (1956). Zastupljen je u antologijama Mirjane Strčić (1989), Dušana Karpatskoga, u češ. prepjevu (2001) te u Antologiji samoborskog pjesništva (2003). S M. Osmakom sastavio je antologiju hrvatskih pjesama o moru Mare nostrum (Zagreb 1971).
God (TV film)
God je jugoslavenski TV film u produkciji RTV Zagreb i režiji Zvonimira Bajsića iz 1980. godine. Protagonist je radnik zagrebačkog Gradskog vodovoda koji odlazi proslaviti imendan svog oca koji živi na selu, a radnja prikazuje kako se obiteljsko okupljanje pretvara u prilku za dugo zatomljivane obračune.
Le Mura, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Linda Fiorentino
Linda Fiorentino (9. mart 1958 -) je američka glumica, najpoznatija po ulozi fatalne zavodnice u noir trileru The Last Seduction.
Untergruppenbach
Untergrupenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Hajlbron. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.687 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8125098.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hajlbron Untergrupenbah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajlbron. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 276 metara. Površina opštine iznosi 27,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.687 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 282 stanovnika/km².
Kosmos-49
Kosmos-49 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 24. oktobra 1964. Raketa-nosač R-36 ili RT-2 (8K67, NATO oznaka SS-9 Scarp ili 8K98, NATO SS-13 Savage) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Violaksantin deepoksidaza
Violaksantin deepoksidaza (, VDE) je enzim sa sistematskim imenom violaksantin:askorbat oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Zajedno sa EC 1.14.13.90, zeaksantinskom epoksidazom, ovaj enzim formira deo ksantofilnog (ili violaksantinskog) ciklusa za kontrolu koncentracije zeaksantina u hloroplastima.
Men in Black (film)
Men in Black (u prijevodu Ljudi u crnom) je američka science fiction filmska komedija snimljena 1997. u režiji Barryja Sonnenfelda. Temelji na se na istoimenoj seriji stripova Lowella Cunnighama, a protagonist je njujorški detektiv (Will Smith) koga tajanstveni čovjek u crnom (Tommy Lee Jones) regrutira u supertajnu organizaciju zaduženu za obranu Zemlje od vanzemaljaca. Film je doživio izuzetan komercijalni uspjeh te potakao snimanje nastavka Men in Black II 2002. godine.
Rufinamid
Rufinamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 238,194 Da.
Napajanje
Napajanje (takođe jedinica napajanja, napojna jedinica) je uređaj koji snabdeva strujom električno kolo. Za svaki električni uređaj je neophodno obezbediti napon i struju koji će omogućiti njegov rad. Napajanje se može dobiti iz gradske električne mreže, baterija, solarnih ćelija i drugih izvora.
Postoje dve osnovne vrste napajanja: linearno i prekidačko. Jedinice napajanja za elektronske uređaje zasnivaju se na tehnologiji nazvanoj prekidački mod.
Napajanje se uključuje i isključuje pomoću prekidača i releja.
Ispravljač
Za mnoge uređaje koji se napajaju strujom iz gradske električne mreže, potreban je ispravljač, koji će pretvoriti naizmeničnu struju u jednosmernu. Ispravljač služi kao jednosmerni izvor napajanja koji ima zadatak da generiše stalni jednosmerni napon, čija vrednost ostaje u zadatim granicama. Pod ispravljanjem naizmjenične struje u jednosmjernu često se podrazumjeva i glađenje (filtracija, smanjivanje valovitosti) izlaznog napona, te stabiliziranje napona. Između izlaznih krajeva filtra i potrošača često se umeće stabilizator koji ima zadatak da izlazni napon učini nezavisnim od varijacija naizmeničnog napona i potrošača. Često se u sklopu ispravljača nalazi i transformator koji smanjuje napon na pogodnu vrijednost (npr. mrežnih 220V na 15V).
Baterija
U baterijama se pozitivni napon na jednom izvoru, i negativni napon na drugom, stvara u procesu koji se zove elektrohemijska reakcija. Da bi se pokrenula elektrohemijska reakcija, neophodno je dva različita metala postaviti u određen hemijski rastvor. Baterije možemo podeliti u različite grupe na osnovu njihove veličine, napona i tipa hemikalija koji sadrže - na primer, cink-ugljenik ili nikl-kadmijum.
Standardne baterije za jednokratnu upotrebu se mogu kupiti u svakoj radnji. Baterije čija se veličina označava oznakama AAA, AA, C i D daju napon od 1,5 V, nasuprot tranzistorskoj bateriji (pravouganog oblika) čiji je napon 9 V. Možete upotrebiti bilo koji broj baterija od 1,5 V da biste dobili željeni napon. Kada pozitivan pol jedne baterije povežete s negativnim polom druge, što se naziva redna veza, dobićete napon od 3 V. Ako, na primer, četiri baterije napona 1,5 V stavite u držač baterija, one zajedno daju napon od 6 V. Ako povežete 6 baterija od 1,5 V, dobićete napon od 9 V i tako redom.
Kada se baterija troši, njen napon pada. Na primer, baterija od 9 V nakon par dana uporabe daje napon od samo 7 V. Vrednost ampersati neke baterije ukazuje na količinu struje koju baterija može dati za vremenski period. Na primer, baterija napona 9 volti koja ima vrednost od oko 500 miliampersati može napajati kolo koje troši 25 miliampera približno 20 sati, pre nego što njen napon počne da opada.
Solarna ćelija
Solarna ćelija je zapravo velika dioda koja generiše električnu struju kada je izložena izvoru svetlosti, kao što je Sunce. Za napajanje električnog uređaja mogu se koristiti paneli solarnih ćelija. Potrebno je izabrati odgovarajuću veličnu panela na osnovu napona i struje za napajanje uređaja. Primera radi, panel dimenzija 12 x 12 cm može pod jakom sunčevom svetlošću da generiše električnu struju jačine 100 miliampera i napon od 5 volti. Da bi videli može li solarni panel biti napajanje za neki električni uređaj, bitno je razmotriti sledeće kriterijume:
Napajanje računara
Obično napajanje računara ima 3 transformatora između dva velika hladnjaka. Najveći transformator je glavni, srednji transformator služi da generiše napon od 5 V. najmanji transformator služi da izoluje primar od sekundara (galvanska zaštita). Jedan hladnjak pripada primaru, a drugi sekundaru. Na hladnjaku koji pripada primaru se nalaze prekidači tranzistori ili diode ako napajanje ima kolo povratne sprege. Na hladnjaku koji pripada sekundaru nalaze se nekoliko ispravljača-dijaci. U sekundaru se može naći i nekoliko malih elektrolitskih kondenzatora i nekoliko malih prigušnica. Imaju ulogu filtera.
Manasia, Cernătești
Manasia je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Cernătești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 376 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Cieneguillas, Ocampo
Cieneguillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Ocampo.
Panigale
Panigale ima više značenja:
Cieneguillas, Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 601 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2656 m.
Al Qaymī, Hajjah
Al Qaymī je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1273 m.
Kosmos-50
Kosmos-50 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-50 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 28. oktobra 1964. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4730 kilograma. Kosmos-50 je bio osmatrački satelit.
Wang Jian (Južni Qi)
Wang Jian (王儉) (452–489), kurtoazno ime Zhongbao (仲寶), formalno Vojvoda Wenxian od Nanchanga (南昌文憲公), bio je kineski velikodostojnik na dvoru dinastija Liu Song i Južni Qi. Poticao je iz ugledne plemićke porodice, odnosno klana koji je poticao od Wang Daoa, velikog državnika iz doba dinastije Jin. Međutim, nikada nije stekao naklonost careva dinastije Liu Song, pa je bio jedan od rijetkih velikodostojnika koji je bez ikakvih rezervi pomagao Xiao Daochengu da 477. preuzme stvarnu, a 479. i formalni vlast kao car Gao iz nove dinastije Južni Qi. Wang Jian se potom istakao kao jedan od najmoćnijih članova uprave nove dinastije, a pod Gaovim sinom Wuom je uredio da program carske škole (univerzitet) u Jiankangu od proučavanja književnosti priječe na podučavanje konfucijanskih vrlina.
Point Baker, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.991.
Williamstown, Pennsylvania
Vilijamstaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
La Escondida, Cerritos
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Cerritos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1158 m.
Ivan Pecnik
Ivan Pecnik (Antwerpen, 2. april 1966 - ) je belgijski (flamanski) glumac, najpoznatiji po televizijskim ulogama. Među njima se ističe komesar Wim Jacobs u policijskoj TV-seriji Zone Stad i Hans de Roose u TV-seriji Sara.
Unterkirnach
Unterkirnah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Švarcvald-Bar. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.766 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8326065.
Resnik (Pleternica)
Resnik je naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu grada Pleternice.
Zemljopis
Resnik je smješten oko 2 km istočno od Pleternice, susjedna naselja su Ašikovci na sjeveru, Gradac na zapadu te Svilna na istoku.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Resnik je imao 307 stanovnika.
La Colmena, Platón Sánchez
La Colmena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Zong Ai
Zong Ai (宗愛) (? -452) je bio eunuh na dvoru kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Wei, poznat po tome što je stekao toliku veliu moć i uticaj da je dao likvidirati čak dvojicu njenih careva. O njegovom porijeklu i ranom životu nema skoro nikakvih podataka, osim da je prije stupanja u dvorsku službu bio kastriran za kaznu radi počinjenja nekog prekršaja. Usprkos toga, do godine 451. je napredovao u službi i stekao toliko povjerenje cara Taiwua da ga je uspio okrenuti protiv vlastitog sina i krunskog princa Tuoba Huanga. Mladi se princ zbog straha od Zonga Aijevih spletki razbolio i umro. Sljedeće je godine, pak, car razmišljao o tome da ukloni Zong Aija, ali ga je Zong Ai preduhitrio izvršivši atentat nakon koga je za novog cara postavljen princ Tuoba Yu, ali je stvarnu vlast kao premijer imao Zong Ai. Sedam mjeseci kasnije se i Tuoba Yu pokušao riješiti Zong Aija, ali je i on ubijen. Tada su se, međutim, protiv Zong Aija okrenuli drugi dvorjani i organizirali puč u kome je Zong Ai ubijen. Novim je carem postavljen Tuoba Huangov sin Tuoba Jun, koji će vladati kao car Wencheng.
Panni
Panni ima više značenja:
IC 4333
Reference
</references>
Logan County, North Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.990, što je 318 (-13,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Blidari, Golești
Blidari je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Golești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Odbojka
mini|desno|250px|Utakmica odbojke za žene
Istorija
thumb|right|388px| William G. Morgan, rođen u državi New York ostao je zapisan u povijesti kao stvoritelj odbojke, koju je originalno nazvao "Mintonette". Morgan je diplomirao na Springfield Collegeu gdje je upoznao James Naismitha, koji je 1891. godine izmislio košarku. Godinu dana nakon što je diplomirao, Morgan odlazi na Holyoke (Massachusetts), gdje dobiva mjesto direktora fizičkog odgoja. To mjesto mu je omogućilo direktan utjecaj na vježbe za rekreaciju, te razvoj sporta. Njegovo vodstvo je odlično prihvaćeno i njegovi razredi su se svakodnevno povećavali. Shvatio je da bi bilo dobro da izmisli neku rekreacijsku natjecateljsku igru kako bi svoj program učinio raznovrsnijim. Košarka mu se učinila kao dobar izbor, ali samo za mlađe članove, za one malo starije mu je trebala neka manje nasilna.
U to vrijeme Morgan nije nigdje mogao pronaći igru koja je sličila odbojci, pa ju je on stvorio iz svojih osobnih metoda treniranja i rekreacije. Opisujući svoje prve eksperimente, Morgan je rekao: "U potrazi za odgovarajućom igrom, prvo mi je tenis pao na pamet, ali za njega su nam bile potrebne loptice, reketi, mreža i ostala oprema pa sam od njega odustao, no ideja mreže mi se učinila zgodnom. Podigli smo mrežu na visinu od 1,98 metar, iznad glave prosječnog muškarca. Uz to nam je trebala i lopta. Prvo mi je pala na pamet košarkaška, ali ta je bila prevelika i preteška."
Na kraju, Morgan je zamolio da u tvrtci A.G. Spalding i Bros. naprave odgovarajuću loptu, što su ovi i učinili. Napravili su kožnu loptu, čiji je opseg bio oko 65 cm, a težina oko 300 grama. Nakon toga, Morgan, s još dva prijatelja, piše prva pravila odbojke.
Početkom 1896. godine u Springfieldu na YMCA Collegu organizirana je konferencija gdje su se okupili svi direktori fizičkog odgoja YMCA-a. Na toj konferenciji je Morgan prvi puta demonstrirao novo stvorenu igru. Složio je dvije ekipe od po pet igrača koji su prije same konferencije odigrali "Mintonette". Morgan je prisutnima objasnio da se je ova igra predviđena za dvoranu, ali da se može igrati i na otvorenome. U igri je mogao sudjelovati neograničen broj igrača, a glavni cilj je bio održavati loptu u zraku, iznad mreže, s jedne strane na drugu.
Igra je na konferenciji vrlo dobro prihvaćena samo je promijenjeno ime u Volley Ball,ali godine 1952 odluceno je da se to pise zajedno,pa je nadtala rec Volleyball
Morgan je još poradio na pravilima igre i 1897. godine je izašao prvi priručnik s glavnim podacima o igri i kao dodatak su izašla i prva pravila odbojke.
Razvitak odbojke u svijetu
Odbojka se u početku širila po SAD putem sveučilišta, da bi se 1900. godine pojavila i u Kanadi, čime je Kanada postala prva strana zemlja u kojoj se počela igrati odbojka. Nakon toga počinje se širiti na sve strane svijeta: na Filipine, u Kinu, u Burmu, u Indiju, Japan, Meksiko, Europu, Afriku … Do 1913. se odbojka u Aziji toliko razvila da je uključena u program Daleko-istočnih Igara, organiziranih u Manili. Važno je napomenuti da se u Aziji odbojka dugo godini igrala sa 16 igrača u polju, da bi se povećao broj sudionika.
U Americi je 1916. godine 200 000 ljudi igralo odbojku, što na sveučilištima, što u školama, a igrali su je i muškarci i žene.
1918. pravila su promijenjena. Broj igrača limitiran je na šest i dogovoreno je da će dozvoljeni broj odbijanja lopte biti tri puta.
Do 30-ih godina odbojka je bila prvenstveno sport za zabavu i rekreaciju, koja se u različitim zemljama igrala po različitim pravilima, pa je postojalo samo par međunarodnih turnira. Uglavnom su se odigravali turniri na državnim razinama i putem njih je odbojka postajala sve zanimljiviji i natjecateljskiji sport, koji iziskuje sve više psihičke i fizičke snage. 18. travnja 1947. godine stvorena je Međunarodna odbojkaška federacija FIVB u Parizu u svrhu promoviranja odbojke u svijetu, stvaranja zajedničkih pravila igre, organiziranja međunarodnih turnira, te uvrštavanje odbojke u program Olimpijskih igara. FIVB je prvotno uključivala 14 država članica, a danas ih ima 218, čime je najveći međunarodni sportski savez na svijetu.
U tom razdoblju diljem svijeta se osnivaju nacionalne odbojkaške federacije. zaigrana održane su 1964. godine u Tokiju.
90-tih godina 20. stoljeća raste popularnost i utjecaj odbojke na pijesku, varijante odbojke koja se igrala uglavnom na plažama na zapadnoj obali SAD-a i Brazila. Rast popularnosti te varijante kulminira uvrštavanjem odbojke na pijesku u program Olimpijskih igara 1996. godine.
Takamura Kōtarō
158px|thumb|Takamura Kotaro Takamura Kōtarō (高村 光太郎 Tokyo, 13. ožujka 1883. - Tokyo, 2. travnja 1956.) japanski pjesnik i kipar.
Odbojka
Razvitak odbojke u svijetu
Tijekom zadnje dekade odbojka doživljava sve veći rast, a kvaliteta i masovnost na međunarodnim natjecanjima neprestano raste.
Pravila igre
okvir|right
El amor brujo
Ljubav čarobnica je muzičko delo koje je komponovao španski kompozitor Manuel de Falja najpre za kamerni orkestar, zatim kao simfonijsku svitu, i na kraju kao balet.
Odbojka
Pravila igre
Odbojka je sport koji obiluje brzinom i svestranim pokretima tijela pa se od igrača očekuju brze reakcije, sabranost i trenutna snalažljivost. Glavna obilježja današnjih nacionalnih selekcija su snaga i visina.Osobito je važno da igrači budu dobro zagrijani i trenirani.Važno je da igrači igraju složno.
Karakteristike igre
Odbojka je timska (grupna) igra u kojoj se dvije ekipe od po šest igrača bore na terenu dimenzija 18x9 metara. Po sredini igrališta razapeta je mreža široka 1 metar i duga 9,5 metara. Razmak između gornjeg ruba mreže i tla je različit: 243 cm za seniore i 224 cm za seniorke.
Citohrom-c peroksidaza
Citohrom-c peroksidaza (, citohromna peroksidaza, citohrom c-551 peroksidaza, apocitohrom c peroksidaza, mesocitohrom c peroksidaza azid, mesocitohrom c peroksidaza cijanid, mesocitohrom c peroksidaza cijanat, citohrom c-H2O oksidoreduktaza, citohromna c peroksidaza) je enzim sa sistematskim imenom ferocitohrom-c:vodonik-peroksid oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju:
El amor brujo
Delo je izrazito andaluzijsko po karakteru, i u muzičkom i u književnom smislu. Libreto je napisao Gregorio Martinez Sijera na andaluzijskom dijalektu španskog jezika. Muzika sadrži deonice izuzetne lepote i originalnosti kao što su Ritualna igra vatre, Pesma o varljivoj svetlosti i Igra strave.
Citohrom-c peroksidaza
Ovaj enzim je hemoprotein.
El amor brujo
Verzije i istorijat izvođenja
Ljubav čarobnica je najpre napisana kao gitanería (cigansko delo) 1914.-15 godine za Pastoru Imperio, čuvenu cigansku flamenko igračicu, i kamerni orkestar. Neuspešno je izvedena u Teatru Lara u Madridu 1915. godine.
Odbojka
Karakteristike igre
Igralište je središnjom linijom podijeljeno na dva polja; na 3 metra od nje teku sa strane paralelne linije koje označavaju zonu napada, a iza njih zonu obrane. Prostor za serviranje je iza zadnje linije i može se slobodno servirati s bilo kojeg mjesta duž linije.
Početni udarac (servis) izvodi desni igrač stražnje linije, nastojeći da prebaci loptu u protivničko polje. Ako je servis izveden nepravilno ili ako je protivnik u toku nadigravanja bio uspješniji, protivnik stječe pravo serviranja.
El amor brujo
Verzije i istorijat izvođenja
Sledeće godine, Falja je delo preradio za simfonijski orkestar, sa tri kratke pesme za mecosopran. Ovu verziju je 28. marta 1916. izveo Madridski simfonijski orkestar pod dirigentskom palicom Enrikea Fernadeza Arbosa.
Odbojka
Karakteristike igre
Ekipa smije loptu dodirnuti tri puta u jednom poenu, a isti igrač ne smije odigrati loptu dvaput uzastopce (blok se ne broji kao dodir, tako da kad igrač odigra blok, može igrati još jednom).
El amor brujo
Verzije i istorijat izvođenja
Falja je 1925. godine načinio konačnu verziju – balet-pantomimu u jednom činu, sa kratkim pesmama za mecosopran. Premijerno je izvedena u SAD 17. marta 1927. godine, u filadelfijskoj Metropoliten operi. Filadelfijskom operskom kompanijom dirigovao je Aleksander Smolens. Mecosopran je bila Ketrin Nol.
Tedžen
Tedžen je turkmenistanski grad-oaza koji se nalazi u pustinji Karakum. Grad se nalazi nedaleko iranske granice te je blizu turkmenske prijestolnice Ašgabata. Populacija Tedžena iznosi 52.000 stanovnika.
El amor brujo
Radnja
Ljubav čarobnica je priča o mladoj andaluzijskoj Ciganki po imenu Kandela. Kandela se zaljubljuje u muškarca po imenu Karmelo, nakon što je njen neverni muž, za kojeg je bila primorana da se uda, umro. Duh pokojnog muža se vraća i proganja Kandelu i Karmela. Kako bi ih oslobodili duha, svi Cigani u ponoć prave veliki krug oko logorske vatre. U tom krugu Kandela izvodi Ritualnu igru vatre. Duh se pojavljuje i ona igra s njim. Dok se okreću sve brže i brže, čarolija vatrenog plesa odvlači duh u vatru i on zauvek nestaje.
Tedžen
U blizini grada prolazi rijeka Hari koja izvire u Afganistanu, a u Turkmenistanu je poznata kao rijeka Tedžen. Rijeka je služila za navodnjavanje područja od 15 hektara. Kako bi se osigurala dovoljna količina vode, 1948. godine je izgrađen rezervoar kapaciteta 150 m³. Godine 1960. je u Tedženu postavljen drugi veći spremnik kapaciteta 180 m³. Time, ali i proširenjem kanala je osigurano navodnjavanje prostora površine 200 hektara.
Odbojka
Karakteristike igre
Lopta ostaje u igri dok ne dodirne teren, zid ili neki predmet, odnosno dok netko od igrača ne učini pogrešku.
Tedžen
Kroz grad prolazi transkaspijska željeznica dok je tokom 1990-ih otvorena nova željeznička linija prema iranskom gradu Mašhadu.
Klima na ovom prostoru je oštra kontinentalna te su ljeta duga i topla (max. temperatura iznosi 48 °C) dok su zime kratke i hladne (najviša min. temperatura iznosi -27 °C). U Tedženu postoje oštre oscilacije u dnevnim temperaturama zraka te niske količine oborina koje su ljetima male.
Odbojka
Pravila bodovanja
2000.godine donešena su nova pravila bodovanja u odbojci. Prema novim pravilima poeni se osvajaju poslije svake završene akcije, bez obzira na to koja ekipa je servirala. Prema prijašnjim pravilima samo ona ekipa koja je servirala je mogla osvojiti poen.
Utakmice se igraju na tri dobivena seta od po 25 poena, a najviše se može odigrati pet setova. Za razliku od prva četiri seta, peti (koji se još zove i tie-break) se igra do 15 poena. U slučaju izjednačenog rezultata krajem seta, pobjedniku su potrebna dva poena razlike da bi završio susret u svoju korist.
Libero
Nakon Olimpijskih igara u Atlanti 1996. FIVB je za predstojeće Olimpijske igre u Sydneyu 2000. godine uveo novog specijalnog igrača: libera. Libera je lako prepoznati na terenu jer nosi različitu boju dresa od svojih suigrača i uvijek se nalazi u stražnjem dijelu terena gdje može zamijeniti bilo kojeg igrača. Libero ne smije servirati, smečirati niti se rotirati s igračima na prvoj liniji terena, ali igra vrlo važnu ulogu u prijemu protivničkog servisa i obrani polja. Libero je uveden da bi uz pomoć bolje obrane polja poeni duže trajali i da bi se dala prilika i nižim igračima koji u današnje vrijeme nemaju velike šanse uspjeti kao napadači ili općenito igrači prve linije. Za libera nije potrebno tražiti zamjenu kao za ostale igrače, nego on može ulaziti bez najavljene zamjene.
Pravilo rotacije
Tijekom igre svih šest igrača se u polju rotiraju u smjeru kazaljke na satu, nakon osvojenog servisa. To je glavni ključ dvoranske odbojke - ne može se cijelo vrijeme igrati s najboljim napadačima na mreži ili najboljim obrambenim igračima u pozadini. Prije servisa igrači moraju biti na mjestima koje im redom pripada, a nakon servisa mogu zamijeniti mjesta, ali igrači iz obrane ne smiju mijenjati igrače na mreži. Oni također smiju sudjelovati u napadu, ali mogu smečirati samo iza napadačke linije (linije tri metra). Pravilo rotiranja objašnjava zašto tehničar ponekad izgleda kao da se "skriva" iza igrača. Prije servisa, kao i ostali, i on mora biti na svom mjestu, a nakon servisa može trčati na mrežu kako bi organizirao napad. Ako dotrči na mrežu prije nego je protivnik odservirao, poen se daje protivniku.
Lopta
Nakon testiranja mnogih boja za odbojkašku loptu FIVB je na Svjetskom prenstvu u Japanu 1998. godine predstavila loptu sa žutim, plavim i bijelim prugama. Njome je zamijenjena tradicionalna bijela lopta.
Servis
To je početni udarac kojime počinje svaki poen, izvodi se na početku seta i poslije svake pogreške. Igrač mora udariti loptu tako da lopta prijeđe mrežu i pogodi unutar terena protivnika. Postoje dvije vrste servisa - gornji i donji, ali danas u vrhunskoj odbojci više nitko ne servira donji servis. Najpopularniji servis je servis u skoku koji može biti iznimno težak za prijem ako ima veliku brzinu i rotaciju.
Odbijanje podlakticama (prijem servisa, obrana polja)
Primjenjuje se kod primanja protivničkog servisa, obrane polja i prijema odbijenih lopti od bloka. Ruke se spajaju u tzv. čekić, podlaktice su paralelne i unutarnji dio podlaktica je okrenut prema gore. Ovaj način odbijanja se koristi za prvi dodir s loptom kod prijema servisa i za efikasnu obranu polja kod smečiranja protivničkih napadača. U današnje vrijeme kada je uveden libero kao igrač specijaliziran za ovu tehniku, libero preuzima glavni dio obrane terena kako u prijemu servisa tako i u obrani od protivničkog smeča.
Dizanje
Dizanje je vršno odbijanje lopte iznad glave koje se koristi da bi promijenilo smjer lopte od primljenog servisa i što bolje pozicioniralo loptu napadaču. Tehničar najčešće odigrava drugu loptu u akciji. Dizanje je glavni taktički dio odbojke jer tehničar mora biti toliko dobar da svojim napadačima omogući napad na mjestima gdje je blok protivnika najslabiji. Zato mora uz svoje igrače stalno pratiti i protivničke, pogotovo njihovo kretanje na mreži. U pravilu danas u postavi igra jedan dizač, no postoje još i ekipe koje igraju s dva dizača.
Pucanje (smeč, smeš, smash)
Ovo je najefikasniji i najatraktivniji oblik upućivanja lopte u polje protivnika, a time i postizanja poena. Lopta dignuta iznad razine mreže hvata se u skoku u najvišoj mogućoj točki i što većom brzinom i što strmije upućuje u protivničko polje.Jako ga je teško zaustaviti pogotovo ako je brz,no najčešće se zaustavlja čekićem.
Priora, Lodi
Priora je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Untermarchtal
Untermarhtal je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 950 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425123.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alb-Donau-Krajs Untermarhtal se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 506 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 950 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 169 stanovnika/km².
Zolotaja antilopa
Zlatna antilopa je sovjetski kratki animirani film snimljen 1954. u režiji Ljeva Atamanova. Predstavlja indijskih narodnih priča. Sljedeće godine je prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio posebno priznanje kao kratki film.
Kosmos-51
Kosmos-51 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-51 je lansiran sa kosmodroma Kapustin Jar, SSSR, 9. decembra 1964. Raketa-nosač R-12 Dvina (8K63, NATO oznaka SS-4 Sandal) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 350 kilograma. Kosmos-51 je bio satelit namijenjen za vojno i naučno istraživanje.
AXL receptorska tirozinska kinaza
Tirozinski proteinski kinazni receptor UFO je enzim koji je kod ljudi kodiran AXL genom.