cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgi Dimitrov
Leipziški proces
Dimitrov je uhapšen u Berlinu 1933 zbog navodne umiješanosti u podmetanje požara pod zgradu njemačkog parlamenta (Reichstag). Zapravo su nacisti iskoristili paljenje Reichstaga za progon svih političkih protivnika i potpuno preuzimanje vlasti - njihov fokus usmjerio se na komuniste, socijaliste i socijaldemokrate koji su im bili najopasnija opozicija. Dimitrov je izveden pred sud u Leipzigu 21. septembra 1933. zajedno sa svojim sugrađanima i suradnicima Vasilom Tanevim i Blagojem Popovom, holandskim bivšim komunistom i duševnim bolesnikom Marinusom van der Lubbeom i vođom parlamentarne skupine njemačkih komunista Ernstom Torglerom. Dimitrov se na suđenju sam branio, to je radio toliko briljantno, da je na kraju od branjenika gotovo ispao tužitelj.
To suđenje izazvalo je pažnju svjetske javnosti, u Londonu je čak organizirano paralelno suđenje prije samog leipziškog, kao neki oblik korelativa pravom suđenju. Suđenje je trajalo do kraja godine, na kraju je sud osudio na smrt Marinusa van der Lubbea, Dimitrov i njegovi bugarski kolege oslobođeni su zbog nedostatka dokaza i protjerani u SSSR. To je ono što se zaista dogodilo, no kao u svemu tako i u ovom slučaju postoji puno teorija o pozadini Leipciškog suđenja, i razloga zbog čeg je on na kraju pušten.
Po jednoj od tih teorija, upravo za vrijeme suđenja Dimitovu, u SSSR-u je uhapšeno nekoliko njemačkih pilota, koji su tad bili na tajnom školovanju u SSSR-u. Njihovo puštenje na slobodu, uvjetovano je puštanjem na slobodu bugarskih komunista Georgi Dimitrova, Vasilija Taneva i Blagoja Popova.
Generalni sekretar Kominterne
Velika popularnost koju je stekao za vrijeme suđenja, pomogla mu je da bude izabran za Generalnog sekretara Kominterne 1934, - na toj dužnosti je ostao sve do 1943., kad je Staljin odlučio rasformirati Kominternu. U SSSR-u se oženio po drugi put za Čehinju Rozu Julijevnu.
Za vrijeme staljinskih čistki, Dimitov se osjećao sigurno jer bio uvjereni Staljinov sljedbenik. Zapažen je njegov govor na Sedmom kongresu Kominterne 1935. godine, Dimitrov je istaknuo ulogu organiziranja Narodnog fronta, protiv nadirućeg fašizma, što se uskoro pokazalo točnim za Španjolskog građanskog rata.
Drugi svjetski rat proveo je u Moskvi odakle je rukovodio komunističkim pokretom otpora u Bugarskoj - Otačastvenim frontom koji je u septembru 1944. godine nakon ulaska Crvene armije u Bugarsku organizirao ustanak i svrgnuo monarhističku vladu, nakon čega je Bugarska objavila rat Njemačkoj i pridružila se Crvenoj armiji u završnim operacijama rata.
Bluvoter
Bluvoter se može odnositi na
Georgi Dimitrov
Predsjednik bugarske vlade
Nakon rata vratio se u Bugarsku i vodio Bugarsku komunističku partiju, nakon prvih parlamentarnih izbora 1946 na kojima je pobijedila njegova koalicija Otačastveni front, naslijedio je Kimona Georgijeva kao predsjednik vlade. Usto je zadržao poziciju generalnog sekretara partije, tako da je imao praktički neograničenu vlast u Bugarskoj.
Nakon rata Jugoslavija i Bugarska imale su više nego odlične odnose, 1946, Dimitrov i Tito počeli su pregovore o ujedinjenju u Balkansku federaciju, u sklopu koje bi bila puno veća Makedonija (Vardarska, Pirinska, i vjerojatno Egejska oko koje se tad vodila bitka). Konkretizacija tih ideja je nastavljena Bledskim dogovorom 1947 o daljnjoj suradnji. Nakon tih dogovora Jugoslavija je poslala preko hiljadu učitelja iz Makedonije u Pirinsku Makedoniju - današnju Blagojevgradsku oblast - koji su učili djecu makedoski. Bugarska je dozvolila stanovnicima toga kraja da se iznjašnjavaju kao Makedonci. Po istom sporazumu Bugarskoj bi u Balkanskoj federaciji bili vraćeni dijelovi oko Pirota u Srbiji.
No uskoro su iskrsnule razlike u gledanju na buduću Federaciju između Tita i Dimitrova i poziciju Makedonije unutar nje. Po Dimitrovu Jugoslavija i Bugarska, bile bi stavljene u istopravnu poziciju, dok bi Makedonija bila više pod okriljem Bugarske, Tito je pak na Bugarsku gladao isključivo samo kao sedmu republiku. . Razlika je bila i u gledanju na Makedonce, po Dimitrovu su oni bili ogranak Bugara, za Tita su bili samostalna nacija. . Uskoro je slijedilo kočenje procesa toleriranja Makedonaca u Bugarskoj.
Nakon 1948 i Jugoslavenskog razilaženja sa Kominternom, došlo je do zahlađenja odnosa sa Bugarskom i napuštanja podrške grčkom ELASU. Dimitrov je to iskoristio i optužio Jugoslaviju za ekspanzionističku politiku prema Bugarskoj preko makedonskog pitanja, nakon toga svi učitelji su protjerani iz Bugarske. Ipak i nakon svega se još i dan danas na Dimitrova gleda pozitivno u Makedoniji, - dok se o njemu u Bugarskoj u izvjesnim krugovima gleda kao na nacionalnog izdajicu.
Na domaćem planu Dimitrov je potpunosti slijedio tadašnju sovjetsku politiku, proveo je nacionalizaciju svih velikih industrijskih poduzeća i banaka, na selu je provođena kolektivizacija. Tako da je država uskoro imala potpun nadzor nad cijelom ekonomijom. Na političkom planu je zabranio bilo koji oblik opozicije, a protiv rijetkih koji su se osudili dići glas organizirao je suđenja i egzekucije. U tipičnom staljinovskog maniru organizirao je suđenje bivšem izvršnom sekretaru komunističke partije Trajču Kostovom.
Smrt
No nije dugo vladao, naglo je obolio i ubrzo nakon toga umro 2. jula 1949. godine u sanatoriju Borviha nedaleko Moskve.
Neki sumnjaju da je otrovan, jer se Staljinu nije svidelo njegovo zalaganje za Balkansku federaciju, ni njegova bliskost sa Titom. Drugi odbacuju ovakve spekulacije.
Nakon tog je mumificiran po uzoru na Lenjina, te sahranjen u mauzoleju podignutom za njega u Sofiji. Njegova rodna kuća je pretvorena u muzej.
Nasleđe
Nakon njegove smrti u Bugarskoj je stvoren kult Dimitrova. Njegovo ime dano je mnogim tvornicama, školama i ulicama. Po njemu je nazvana i organizacija komunističke omladine Bugarske, - kao i grad Dimitrovgrad, ta moda se proširila i na Srbiju i SSSR. Po uzoru na sličan sovjetski - Lenjinov, i u Bugarskoj je utemeljen Orden Dimitrova kao najviše domaće odlikovanje. Njegovo ime imale su i druge najveće nagrade, za doprinos u nauci, tehnici, književnosti i umjetnosti.
Njegov kult proširio se i do Afrike, do Benina, tamo u glavnom gradu Cotonou na Bugarskom trgu još uvijek stoji spomenik Dimitrovu. Za razliku od Afrike, u njegovoj rodnoj Bugarskoj je većina njegove ostavštine napuštena ili porušena (mauzolej je srušen 21. augusta 1999.)
Kasa Blanka
Kasa Blanka se može odnositi na
Casalforzato, Chieti
Casalforzato je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Mesitilen
Mesitilen je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 120,192 Da.
Casalforzato, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Lapton
Lapton se može odnositi na
FK Borac Čačak
"FK Borac" je fudbalski klub iz Čačka osnovan 1926 godine.Klupske boje su mu crveno bela i plavo bela.Klub se trenutno takmiči u Jelen superligi Srbije sezona 2015/2016.
Trenutna postava
Golmani                      godina 30	Bajić Vladimir	       28 Obrambeni 2	Boranijašević Nikola	26 19	Drašković Stefan	26 4	Miletić Nemanja	       24 4	Obradović Lazar 	22 36	Tavija Michael	? 0	4	Đoković Ivan	       32
Vezni igrači 25	Božić Mario	       32 11	Jevtović Milan	       ? 8	Jokić Milan	       20 6	Jovančić Dušan	       24 18	Krstić Vladimir	       28 7	Mićić Dušan	       30 26	Milojević Stefan	26 32	Mutavdžić Miljan	29 9	Vukmirović Stefan	24
Napadači 14	Đerić Uroš	       23 77	Đuro Zec	       25 8	Knežević Filip	       23 16	Nešović Nikola	       ? 34	Vujaklija Srđan	       27 5	Živković Stefan        25
Povest
Posle pauze za vreme Drugog svetskog rata klub nastavlja sa radom i već 1946. godine igra kvalifikacije za 1. ligu protiv beogradske Crvene zvezde. Sledeći veliki uspeh je osvajanje Kupa Srbije 1958. da bi četiri godine kasnije ostvaren plasman u 2. Saveznu ligu. Prvu kvalifikacionu utakmicu protiv OFK Titograda, na gostovanju, Borac je izgubio 1:3. A u revanšu na stadionu kraj Morave, 15. jula 1962. godine sa šest pogodaka u drugom poluvremenu, Borac stiže do plasmana u 2. Saveznu ligu. Tim koji je predvodio legenda kluba, trener Živorad Bia Stanković, je tako obezbedio Savezni stepen takmičenja i do danas ga nikad nije izgubio.
Dugi niz godina Borac je igrao 2. Saveznoj ligi a san o plasmanu u 1. ligu je ostvaren je 1994. godine. Drugi put plasman u 1. ligu obezbeđen 1995/96. kad je trener bio Dimitrije Mitrović. U sezoni 1998/99. Borac se treći put vraća u 1. ligu predvođen trenerom Brankom Smiljanićem. Nakon toga sledi nekoliko sezona igranja u 2. ligi, a četvrti povratak u 1. ligu ostvaren je u sezoni 2002/03 na čelu sa trenerom Radovanom Gudurićem i od tada Borac postaje stabilan član srpske fudbalske elite. U sezoni 2006/07. crveno-beli su sezonu završili na 7. mestu što je bio najbolji rezultat u istoriji kluba. Međutim u sezoni 2007/08. otišlo se još dalje. Osvajanjem 4. mesta klub je po prvi put obezbedio plasman u evropsko takmičenje tj. UEFA kup. U prvom delu sezone ekipu je trenirao Miodrag Božović dok je istorijski plasman overio Milovan Rajevac.[1]
U sezoni 2008/09. Borac je po prvi igrao u nekom takmičenju, UEFA kupu. Prvo je u prvom kolu kvalifikacija pobedio Dačiju Kišinjev, u drugom je bio bolji od Lokomotive Sofija, a ispao je u prvom kolu od Ajaksa, iste sezone u Superligi zauzima 5. mesto. Sezonu 2009/10. završava na 11. mestu, dok u sezoni 2010/11. zauzima 9. mesto.
Sezona 2011/12. je donela najveći uspeh u istoriji kluba, finale Kupa Srbije, ali je Borac iste sezone i ispao iz Superlige. Borac je ove sezone takmičenje u Superligi završio na pretposlednjem 15-om mestu i tako nakon 9 sezona ispao iz prvog ranga. Na drugoj strani u Kupu, Borac je stigao do finala preko Radničkog Sombor, Proletera Novi Sad, Spartak Zlatibor vode i u polufinalu Vojvodine. Finale je igrano 16. maja 2012. na stadionu Mladost u Kruševcu pred oko 10.000 gledalaca, a Borac je poražen od Crvene zvezde sa 2:0 golovima Evandra i Borhe.
Poznati i bivši igrači
Poznati igrači koji su igrali za Borac su Ivica Dragutinović, Boban Dmitrović,  Jovan Gojković,  Aleksandar Luković, Borislav "Bora" Cvetković, Darko Lazović, Milivoje Vitakić, Branko Jelić, Dušan Radonjić Ćuka, Lazar Marković, Bratislav Čakarević, Marko Lomić, Ivan Stevanović, Zoran Kostić, Predrag Kulašević, Radiša Ilić, Milovan Rajevac, Zoran Rendulić, Damir Čakar, Mike Temwanjera, Ivan Adžić, Boban Stojanović, Ljubiša Dunđerski, Vojislav "Vojo" Ćalov, Nebojša Prtenjak, Srđan Vujaklija, Nikola Milojević, Petar Puača, Filip Mladenović, Radovan Ćurčić, Anđelko Đuričić, Slavko Marić, Goran Gavrilović, Dragan Milovanović, Aleksandar Knežević, Puriša Đorđević, Dragi Kaličanin, Igor Bogdanović, Darko Anić,  Radovan Radaković, Petar Baralić, Darko Zorić, Radojko Avramović, Ognjen Ožegović, Vladimir Krnjinac, Predrag Plazinić, Vladimir Gluščević, Marko Mugoša, Branko Grahovac, Aleksandar Jevtić, Milanko Rašković, Rade Krunić, Mario Božić, Miloš Trifunović, Vladimir Bogdanović,  Jovan Damjanović, Nenad Vanić, Mirko Poledica, Miroslav Vulićević, Slobodan Marković, Irfan Vusljanin, Milan Jovanović, Branimir Aleksić, Branko Jovičić, Neško Milovanović, Milan Jevtović, Mateus Lima, Nemanja Arsenijević, Borislav Mikić, Milan Davidov, Nenad Erić, Jovan Radivojević, Saša Radivojević, Nikola Boranijašević, Misdongarde Betolngar, Omega Roberts, Nemanja Miletić, Filip Knežević, Radenko Kamberović, Miljan Mutavdžić, Aleksandar Tanasin, Vladimir Radivojević, Dušan Mićić.
Rogožarski Brucoš
Rogožarski Brucoš (NMS) je jugoslovenski školski avion za osnovnu obuku pilota, jednomotorni niskokrilac sa dva člana posade koji je proizveden 1940. godine u jugoslovenskoj fabrici aviona Rogožarski iz Beograda. thumb|Motor de Havilland Gipsy Major koji je bio ugrađen u avion „Brucoš“
Projektovanje i razvoj
U želji da zameni zastareli avion za obuku vojnih pilota, dvokrilac Fizir FN, Komanda vazduhoplovstva vojske je sredinom 1936. godine raspisala konkurs za izbor novog tipa školskog aviona za osnovnu obuku pilota. Uslovi konkursa su bili da novi avion bude niskokrilac što je trebalo da obezbedi lakši prelaz na moderne niskokrilne lovce toga doba koji su se nalazili u naoružanju Jugoslovenskog vojnog vazduhoplovstva (Hariken, Meseršmit i IK-3). Fabrika Rogožarski je rešila da učestvuje na ovom konkursu pa je za tu priliku angažovala dva već poznata vazduhoplovna inženjera Miroslava Nenadovića i Milenka Mitrovića – Spirtu, koji su se odmah latili ovog zadatka.
Tehnički opis
Avion Brucoš (ili NMS naziv prema inicijalima konstruktora) je slobodno noseći niskokrilac drvene konstrukcije. Krila su trapezestog oblika zaobljena na krajevima, obložena su šperom, imaju dve remenjače, a za trup su pričvrščena zavrtnjima. Repne površne su klasične izrade od drveta obložene šperpločama a kormila su takođe drvene konstrukcije obložena platnom. Trup je pravougaonog poprečnog preseka, kostur trupa se sastoji iz četiri uzdužnice učvršćene okvirima u celosti je izrađen od drveta, obložen šperom. Dva rezervoara za benzin se nalazio u krilima zapremine 160 litara. Stajni organ (trap) se sastoji od dve elastične noge sa mehaničkim amortizerima i vezane su za prednje ramenjače. Gume na stajnom organu su niskopritisne. Za motor je imao vazduhom hlađen šestocilindrični linijski motor sa visećim cilindrima engleske proizvodnje de Hevilendov Džipsi Mejdžor I snage 96 kW (130KS) koji se u to vreme koristio za pogon aviona takvih ili sličnih namena širom sveta.
Operativno korišćenje
Avion Brucoš je proizveden u 1 primerku kao prototip u serijsku proizvodnju nije ušao jer je Komanda VV izabrala avion Aero-2 na konkursu.
Za vreme testiranja u pilotskoj školi u Kraljevu 20. juna 1940. godine pilot instruktor Vladimir Obad je posle normalnog prizemljenja zario levi točak aviona u meku zemlju i polomio krilo. Popravka aviona u fabrici je iskorišćena da se otklone nedostaci koji su uočeni u toku testiranja pa je avion ponovo osposobljen za letenje pre kaja oktobra iste godine. Istovremeno sa popravkom izvršena je i rekonstrukcija krila tako da su se krila mogla sklapati unazad (to je bio prvi jugoslovenski avion sa sklapajućim krilima).
Nažalost Komisija komande je već dala mišljenje o testiranim avionima koje nije bilo povoljno za Brucoša. Fabrika Rogožarski je uložila prigovor na ovo mišljenje pa je formirana nova komisija koja je ponovo dodatno ispitala sve avione koji su učestvovali na konkursu. I druga komisija je proglasila avion Aero-2 za najbolji. Želeći ipak da plasira svoj avion, a sarađujući u to vreme mnogo sa Pomorskim vazduhoplovstvom fabrika Rogožarski je napravila projekt hidroverzije Brucoša sa snažnijim motorom Valter Siks snage 140 kW, i metalnim plovcima kanadske firme EDO. Ovaj avion je ponuđen Komandi mornarice kao hidroavion za osnovnu obuku.
Avion Brucoš u Drugom svetskom ratu
U trenutku početka Aprilskog rata avion Brucoš je bio u hangaru Opitne grupe na zemunskom aerodromu odakle je 10. aprila 1941. godine preleteo na ratni aerodrom u Velikim Radincima gde je bila dislocirana Prva lovačka brigada. Veruje se da je Brucoš tu spaljen sa ostalim avionima da ne bi pao neprijateljima u ruke.
Kristal Bič
Kristal Bič se može odnositi na
McLemoresville, Tennessee
Maklemorsvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 352, što je 93 (35,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Milazzo
Milazzo (sicilijanski: Milazzu, latinski: Mylae ) je grad na sjevernoj obali Sicilije u Italiji. Nalazi se oko 50 km od Messine, sjeverno od ceste za Palermo. Grad leži na poluotoku zvanom Capo di Milazzo. left|thumb|CrkvaCarminea.
Historija
Na prostoru Milazza postoje tragovi ljudskih staništa od neolitskog doba. U Homerovoj Odiseji se Milazzo spominje kao mjesto gdje se Odisej nasukao i sreo Polifema.
Historijski grad je nastao kao Mile (Mylae), uporište Grčke kolonijeZancle, negdje oko 648. pne., a možda čak i ranije - 716. pne.. Zauzeli su ga Atenjani 426. pne. Stanovništvo Regija je tamo godine 395. pne. naselilo izbjeglice iz Naksosa i Katane kao protutežu Dionizijevom osnivanju Tindarisa; usprkos tome ga je Dionizije zauzeo. Područje Milea je važno kao mjesto gdje su Rimljani pod Gajem Duilijem ostvarili svoju prvu pomorsku pobjedu nad Kartaginjanima (260. pne.).
Godine 36. pne. se kod Mile vodila još jedna velika bitka - ovaj put u rimskom građanskom ratu između Oktavijana i Seksta Pompeja. Završila je taktički neodlučno, ali Seksto nije mogao nadoknaditi gubitke, te je iste godine dokrajčen u bitci kod Nauloha. .
Nakon pada Zapadnog rimskog carstva, pod Bizantincima je postalo prvo biskupsko sjedište na Siciliji. U 7. vijeku Milazzo su osvojili Arapi i sagradili prvi zamak. Fridrik II. Hohenstaufovac ga je dogradio i napravio lovište. Zamak je ponovno dograđen pod Karlom V.
Milazzo je mjesto gdje su Austrija i Španjolska vodili bitku godine 1718. te mjesto gdje je 1860. Giuseppe Garibaldi vodio Bitku protiv Kraljevine dviju Sicilija za vrijeme Pohoda hiljade.
Znamenitosti
180px|left|thumb|Capo Milazzo e Isole Eolie
Transport
Luka Milazzo je polazište za trajekte koji plove prema Eolskim Otocima i Napulju.
Nju River
Nju River se može odnositi na
Oldžejto Monjument Vali
Oldžejto Monjument Vali se može odnositi na
Campovivo, Latina
Campovivo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Andy Warhol
Biografija
U trećem razredu Worhol se razboleo od horeje, koja izaziva bezvoljne trzaje mišića. Ova bolest je dovela i do promena u pigmentaciji kože, a kasnije je razvio i hipohondriju i strah od lekara i bolnica. Pošto je bio vezan za krevet kao mali, bio je isključen od društva svojih vršnjaka i veoma je postao vezan za majku. Kada je bio u krevetu voleo je da crta, sluša radio i skuplja sličice filmskih zvezda, koje je lepio oko kreveta. Warhol je kasnije svoje bolešljivo detinjstvo opisao kao veoma važno za razvoj njegove ličnosti i njegovih sposobnosti.
Rano je pokazao svoj talenat za umetnost i studirao je dizajn na Carnegie Mellon University u Pittsburghu. Godine 1949. preselio se u New York City i počeo je uspešnu karijeru u magazinu, baveći se ilustracijom i advertisingom. Postao je poznat po svojim neobaveznim potezima pri crtanju cipela. To je dovelo do njegove prve izložbe u New Yorku u galeriji Bodley.
1960-e
Tokom 1960-ih Warhol je od ilustratora postao jedan od najpoznatijih umetnika Amerike. Na mnogo načina su Warhol i krug ljudi okupljeni oko njega definisali ovu deceniju.
Tokom ove decenije Warhol je počeo da slika poznate američke proizvode, kao što su Campbell’s Soup Cans i Coca-Cola, kao i poznate popularne ikone, kao Marilyn Monroe, Troy Donahue i Elizabeth Taylor. Godine 1963. osnovao je „The Factory“ na Midtown Manhattnu i oko sebe je skupio slikare, pisce, muzičare i poznate underground ličnosti. Počeo je da se bavi štampom na tkanini i slike je radio u serijama, postižući time ne samo da se bavi umetnošću masovne proizvodnje, već i da sama umetnost postaje masovni produkt. Izjavljujući da želi da bude mašina i umanjujući značaj svoje kreativnosti u produkovanju svoje umetnosti, Warhol je načinio revoluciju u umetnosti. Njegov rad veoma brzo postaje kontroverzan i popularan.
Od ovog perioda njegov rad se kreće oko američke pop (popularne) kulture. Štampao je slike novčanica, zvezda, brendiranih proizvoda i slike iz novina. Teme njegove umetnosti bile su prepoznatljive i dostupne masi – ovaj aspekt ga je najviše interesovao. Na primer, Warhol komentariše dostupnost Coca-Cole: Tokom 1950-ih Warhol je, kao ilustrator, koristio asistente da bi povećao svoju produktivnost. Sarađivanje sa drugima će ostati prepoznatljiv (i kontroverzan) aspekt njegovog načina rada tokom cele karijere, a posebno tokom 1960-ih. Jedan od njegovih najvažnijih saradnika iz ovog perioda je Gerard Malanga, koji mu je pomagao u štampi, snimanju filmova, skulpturi i drugim radovima. Među drugima koji su činili njegovu grupu bili su i Freddie Herko, Ondine, Ronald Tavel, Mary Woronov, Brigid Berlin (od koje je dobio ideju da snima svoje telefonske razgovore). Tokom decenije Warhol je negovao boemsku ekscentričnost sa kojom je prezentovao svoje „Superstars“, među kojima su Edie Sedgwick, Viva, Nico, Candy Darling, Ultra Violet, Jackie Curtis, Holly Woodlawn i dr. Ovi ljudi su učestvovali u snimanju filmova u Factory-u i neki su, kao Berlin, ostali Warholovi prijatelji do njegove smrti. Vazne ličnosti iz njujorškog underground umetničkog i filmskog sveta (kao pisac John Giorno i reditelj Jack Smith) pojavljivale su se u njegovim filmovima, što ukazuje na Warholovu povezanost sa različitim umetničkim krugovima u tom periodu. Krajem decenije Warhol je već i sam bio zvezda i pojavljivao se često u štampi zajedno sa svojim Superstarovima iz Factory-a, kao što je Sedgwick.
Pokušaj ubistva
Valerie Solanas se 3. juna, 1968. pojavila u Factory-u i pucala u Warhola. Mario Amaya je takođe bio meta.
Pre ovoga Solanas je bila marginalna ličnost u Factory-u. Osnovala je „grupu“ (ona je bila jedina članica) pod nazivom S.C.U.M. - Society for Cutting Up Men (Društvo za sečenje muškaraca) i napisala je S.C.U.M Manifest, radikalno feministički napad na patrijarhat. Solanas se pojavljuje u Warholovom filmu iz 1968. godine I, A Man. Nešto ranije tog dana Solana je tražila da joj vrate scenario koji je dala Factory-u, ali joj nisu vratili. Scenario je bio, zapravo, zaturen.
Warhol je bio ozbiljno ranjen i jedna je preživeo (lekari su morali da mu otvore grudni koš i masirali su mu srce da bi ga stimulisali). Fizičke posledice je trpeo do kraja života (morao je, recimo, da nosi korset, koji mu je držao abdomen). Pokušaj ubistva je imao trajne posledice i na njegov život i umetnost.
Solanas je uhapšena narednog dana. Tokom ispitivanja izjavila je: „Imao je preveliku kontrolu nad mojim životom.“ Posle pokušaja ubistva Factory je postao krući zbog kontrole i mera opreza. Ovo je za mnoge značio kraj Factory-a 60-ih.
1970-e
U poređenju sa uspehom i skandalima iz 1960-ih, nova decenija je bila mnogo mirnija. Warhol je sada počeo da okuplja nove, bogatije ličnosti, među kojima su Mick Jagger, Liza Minnelli, John Lennon, Diana Ross, Brigitte Bordot i Michael Jackson, koje je portretisao. Njegov čuveni portret Mao Zedonga napravljen je 1973. zajedno sa Malangom osniva magazin Interview i objavljuje knjigu The Philosophy of Andy Warhol (1975). U knjizi prezentuje ideje o prirodi umetnosti:
Warhol je izlazio u Serendipity 3, a kanije u Studio 54, poznate noćne klubove na Manhattanu. Opisan je kao povučen, stidljiv i kao posmatrač koji uviđa detalje. Umetnički kritičar Robert Hughes ga naziva „bela krtica Union Square-a“
1980-e
Tokom 1980-ih Warhol je ponovo doživljavao uspeh kod kritičara i u finansijama, delom i zbog njegovih novih prijateljstava sa mladim umetnicima, među kojima su Jean-Michel Basquiat, Julian Schnabel, David Salle, kao i sa takozvanim neo-ekspresionistima: Francesco Clemente, Enzo Cucchi i članovima Transavanrguardia grupe, koji su tada postali uticajni.
Warhol je, takođe, cenio intenzivan hollywoodski glamur. Jednom je rekao: „''Volim Los Angeles. Volim Hollywood. Tako su lepi. Sve je plastično, ali ja volim plastiku. Želim da budem plastičan.''“
Seksualnost
Warhol je bio jedan od prvih vodećih gej američkih umetnika koji su bili otvoreni po pitanju svoje seksualnosti. Mnogi su o njemu mislili kao o aseksualnoj osobi ili tek voajeru. To je međutim odbačeno od strane njegovih biografa (kao što je Victor Bockris), kao i članova scene Factory-a, poput Boba Colacella (u njegovoj knjizi Holy Terror: Andy Warhol Up Close) i akademaca, poput istoričara umetnosti Richarda Meyera. Pitanje kako je njegova seksualnost uticala na njegovu umetnost i oblikovala njegov odnos prema umetničkom svetu je glavna tema istoričara umetnosti, kao i pitanje koje je Warhol sam postavljao u intervjuima, u razgovorima sa savremenicima i u publikacijama (na primer: Popism: The Warhol Sixties).
Tokom karijere Warhol je pravio erotske fotografije i crteže golih muškaraca. Mnogi njegovi čuveni radovi (poput portreta gej ikona, kao što su Liza Minnelli, Judy Garland, Elizabeth Taylor i fimovi kao My Hustler, Blow Job i Lonesome Cowboys) crpe snagu iz gej kulture i/ili otvoreno ispituju složenost seksualnosti i seksualne želje. Mnogi njegovi filmovi su premijerno pokazani u gej porno bioskopima. Neke od najinteresantnijih priča o njegovom razvoju kao umetnika jesu u vezi sa preprekama koje je njegova seksualnost u početku predstavljala dok se trudio da pokrene svoju karijeru. Prvi radovi koje je podneo galeriji bili su homoerotski crteži koji su odbijeni jer su bili isuviše otvoreno gej. U Popism-u Warhol se seća svog razgovora sa rediteljem Emile de Antoniom o teškoćama koje je imao da bude prihvaćen od umetnika, kao što su Jasper Johns i Robert Rauschenberg, koji su takođe bili gejevi, ali ne outovani u to vreme. De Antonio objašnjava da je Warhol bio isuviše „swich“ (da je lako bilo pretpostaviti da je gej) i da ih je to plašilo. Warhol odgovara: „''Nisam ništa mogao da kažem na to. Bio je isuviše istinito. Samo sam odlučio da ne brinem, jer su sve to bile stvari koje ionako nisam želeo da menjam, za koje sam mislio da ne treba da menjam... Drugi ljudi mogu da menjaju svoj stav o meni. Ispitujući njegovu biografiju, mnogi definišu ovaj period – kasne 1950-e i početak 1960-ih – kao ključni za razvoj njegove ličnosti. Neki tvrde da njegovo često odbijanje da komentariše svoj rad i da priča o sebi (odgovarajući na pitanja novinara u intervjuima sa „Uhm, Yes“ i „Uhm, No“ i dozvoljavajući drugima da pričaju o njemu), pa i razvoj njegovog pop stila mogu da se prate do godina kada je Warhol odbijen od strane unutrašnjih krugova njujorškog umetničkog sveta.
Religijska ubeđenja
Warhol je praktikovao Katoličanstvo istočnog obreda. Redovno je volontirao u skloništima za beskućnike i opisivao je sebe kao religioznu osobu. Mnogi njegovi kasniji radovi sadrže skrivene religijske teme. Redovno je posećivao liturgije, a sveštenik crkve Saint Vincent Ferrer na Manhattnu je rekao da je Warhol u crkvu odlazio gotovo svakog dana. Na njegov rad je uticala ikonografska tradicija istočnog Hrišćanstva.
Warholov brat je rekao da je Warhol bio „istinski religiozan, ali da nije želeo da ljudi to znaju, jer je to bila privatna stvar“.
Smrt
Warhol umire relativno rano, u svojoj 58. godini, 22. februara, 1987. godine u 6:32 u New Yorku. Prema novinskim izveštajima, Warhol se dobro oporavljao posle rutinske operacije žučne kese u uglednoj New York Hospital pre nego što je umro u snu od iznenadnog infarkta. Bolničko osoblje nije dobro pratilo njegovo stanje i posle operacije su ga „napunili“ tečnošću, zbog čega je došlo do hiperhidratacije, zbog čega je Warholov advokat podneo tužbu.
Bilo je toliko puno predmeta koje je Warhol posedovao da je Sotheby’s devet dana izlagao njegove stvari na aukciji. Aukcijom se prikupilo više od 20 miliona dolara.
Slike
thumb|right|250px|Campbell's Soup Can 1968. Do početka 1960-ih Warhol je bio uspešni reklamni ilustrator. Warhol je bio toliko uspešan kao komercijalni ilustrator, da ga niko nije shvatao kao umetnika.
Pop art je bila eksperimentalna forma koju je nekoliko umetnika nezavisno počelo da usvaja. Neki od njih, kao što je Roy Lichtenstein kasnije će postati sinonimi za ovaj pokret. Warhol koji će postati poznat kao „Papa popa“ („Pope of Pop“) prihvatio je ovaj stil. Njegove prve slike prikazuju likove iz crtanih filmova i reklama, koje je radio ručno. Kasnije, Warhol svoje teme traži u samim ikonama popa – brendovima, zvezdama i dolarima – i isključuje svaki trag „ruke“.
Warhol je tražio svoje teme, koje bi ga razlikovale od drugih pop-artista. Prijatelji su mu rekli da slika stvari koje najviše voli. Na sebi svojstven način da stvari shvata bukvalno počeo je da slika svoje omiljene stvari. Za svoju prvu veliku izložbu slikao je konzerve Campbell’s Soup, koje je jeo za ručak tokom celog života. Warhol je voleo novac, pa je slikao novčanice. Voleo je zvezde, pa je slikao i njih.
Od ovakvih početaka razvio je svoj kasniji stil. Umesto da bira teme po kojima će biti prepoznatljiv, birao je prepoznatljiv stil, iz koga je polako istiskivao ruku u procesu stvaranja. Slike je počeo da radi kao štampu na tkanini. Od slikara Warhol je postao dizajner slike. U vrhuncu svoje slave, Warhol je imao nekoliko asistenata koji su radili po njegovim instrukcijama.
Warhol se bavio i komičnim i ozbiljnim temama, birajući predmete od konzerve supe do električne stolice. Koristio je istu tehniku – tekstilna štampa, serijska reprodukcija i upotreba svetlih boja – bez obzira na to da li slika glamurozne zvezde, predmete iz svakodnevnog života ili slike samoubistava, saobraćajnih nesreća i sl. Slike iz serije „Dead and Disaster“ (1962-1963), kao što su „Red Car Crach“, „Purple Jumping Man“, „Orange Disaster“, transformišu ličnu tragediju u javnu spektakl i opominje medije da stalno prikazivanje ovakvih slika u medijima otupljuje publiku.
Jedinstveni element njegovog rada je njegov keatonski stil – potpuna bezizražajnost. Ovo se ogledalo i u njegovom ponašanju – često se „pravio glup“ u medijima i odbijao je da objašnjava svoj rad. Poznat je po tome što je rekao da sve što treba da se zna o njemu i njegovom radu je već tu – na površini. U takvoj površnosti, bez oznaka iskrenosti, posmatrač je ostavljen da se pita i otkriva šta „pravi Andy“ misli. Da li je Andy užasnut smrću ili mu je ona smešna? Da li su njegove konzerve supe cinična primedba o bezvredosti popularne kulture, ili su „homage“ jednostavne udobnosti doma? Bez želje da odgovara na ova pitanja, njegov rad postaje interesantniji – ostavlja publici da interpretiraju njegovo značenje.
Filmovi
Warhol je radio u mnogim medijima – slikarstvo, fotografija, crtež i skulptura. Pored toga, pravio je i filmove. Između 1963. i 1968. snimio je preko 60 filmova. Jedan od najpoznatijih filmova, Sleep (1963.) prati šestočasovno spavanje pesnika Johna Giorna. Film Blow Job (1963.) 41 minut prati izraz lica Toma Bakera kome Willard Maas čini felacio (kamera, međutim, prikazuje samo Tomovo lice). Film Empire sastoji se od osmočasovnog snimanja zgrade Empire States Building u sumrak. Njegov najpopularniji film koji je dobio i najbolje kritike je Chelsea Girls  (1966). Film prikazuje dva filma istovremeno, sa različitim pričama.
Posle pokušaja ubistva Warhol, koji je sada živeo povučenije, odustao je od snimanja filmova. Njegov asistent, reditelj Paul Morrissay nastavio je da pravi filmove za Factory, usmeravajući filmsku produkciju sa warholovske na više mainstream i filmove sa narativom, kao što su Flesh, Trash, Heat. Ovi filmovi, uključujući i Andy Warhol’s Dracula  i Andy Warhol’s Frankenstein bili su više mainstream od bilo čega što je Warhol režirao. U ovim filmovima pojavljivao se Joe Dallesandro, koji je bio više Morrisseyeva nego Warholova zvezda.
Filmografija
aka Andy Warhol's Frankenstein (USA) aka Andy Warhol's Dracula (USA)
Muzika
Warhol je dizajnirao omote za dva albuma The Rolling Stones: Sticky Fingers (1971) i Love You Live (1977). Godine 1975. Warhol je uradio nekoliko portreta Mick Jaggera.
Godine 1990. Lou Reed snima album Sons for Drella (jedan od Warholovih nadimaka bio je Drella, kao kombinacija imena Drakula i Cinderella (Pepeljuga)) sa John Caleom. Na albumu Reed se izvinjava Warholu zbog sukoba.
Warhol je bio prijatelj sa mnogim muzičarima, uključujući Bob Dylana i John Lennona. Warhol je dizajnirao omot za Lennonov album Menlove Avenue, koji je posthumno izdat 1986. godine. Warhol se pojavljuje kao barmen u spotu pesme „Hello Again“ grupe The Cars i u spotu za singl „Mistif“ grupe Curiosity Killed the Cat.
Warhol je imao veoma veliki uticaj na new wave/punk rock bend Devo, kao i na David Bowiea, koji je snimio i pesmu pod nazivom „Andy Warhol“ za album Hunky Dory (1971).
Knjige
Tokom 50-ih objavio je samostalno nekoliko knjiga, a od kasnijih 1960-ih „piše“ nekoliko knjiga koje su bile komercijalno objavljivane:
Warhol je osnovao modni magazin „Interview”, koji se i danas objavljuje.
Muzeji
Andy Warhol Museum u Pittsbughu je najveći američki muzej posvećen samo jednom umetniku. Čuva zbirku sa više od 12.000 umetničkih predmeta.
Warholov brat, John Warhol i Warhol Foundation iz New Yorka osnovali su 1992. Warholov porodični muzej moderne umetnosti u Slovačkoj u mestu Medzilaborce, pored koga su rođeni Warholovi roditelji.
Filmovi o Warholu
U filmu The Doors (1991) Olivera Stona Warhola glumi Crispin Glover. David Bowie ga je glumio u filmu Basquiat Juliana Schnabela. U filmu I Shot Andy Warhol (1996), rediteljke Mary Harron glumio ga je Jared Harris, a Sean Gregory Sullivan u filmu 54. Poslednji film u kome se pojavljuje lik Andy Warhola je Factory Girl (2007) u kome ga glumi Guy Pearce.
Popis gradonačelnika Osijeka
Ovo je popis ličnosti koje su služile kao gradonačelnik ili predsjednik gradskog vijeća Osijeka u današnjoj Hrvatskoj.
Santa Croce, Belluno
Santa Croce je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
North Hornell, New York
Nort Hornel je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 778, što je 73 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
East Conemaugh, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.220, što je 71 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Croatia film
Croatia film hrvatska je filmska tvrtka. Prvo hrvatsko filmsko poduzeće Croatia film k.d. osnovano je 1917. godine, i ukinuto sljedeće godine.
Povijest današnjeg Croatia filma
Tvrtka se 1946. zvala "Poduzeće za raspodjelu filmova" u Zagrebu, potom "Film" pa "Sava film", ime "Croatia film" tvrtka nosi od 18. rujna 1954. godine. Od 1946. do 1970. godine tvrtka je bila jedini distributer i uvoznik filmova u Hrvatskoj. Krajem šezdesetih godina 20. stoljeća Croatia film pokreće vlastitu filmsku proizvodnju. Neki od filmova ove tvrtke:
Meta-hloroperoksibenzojeva kiselina
Meta-hloroperoksibenzojeva kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 172,566 Da.
Fontcouverte-la Toussuire
Fonkuvert la Tusir je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Sen Žan de Morjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 504 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1182 metara (maksimalnoj 2.305 m, a minimalnoj 659 m).
Trg Republike (Podgorica)
thumb|right|300px| Trg Nezavisnosti
Trg Nezavisnosti (crnogorskoj ćirilici: Трг Независности ) je podgorički trg koji se nalazi u gradskoj četvrti(naselju) Centru. Trg obuhvata oko 5975 metara kvadratnih. Okružuju ga biblioteka i prodavnice obuće, odjeće i knjižare. Takođe u njegovoj blizini nalaze se stambene zgrade.
Lokacija
Južno od trga prostire se Vučedolska ulica. Istočno se nalazi Ulica Slobode, a zapadno Njegoševa ulica. Na sjeveru se nalazi Bokeška ulica. Ulica Slobode je poznata po velikom broju prodavnica. Ako se od Trga republike produži Ulicom Slobode sa lijeve strane će se naći Hercegovačka ulica u kojoj se nalaze brojne radnje.
150x150px|okvir|lijevo| Pogled na prodavnice sa Trga Nezavisnosti
O trgu
Prije nezavisnosti Crne Gore, ovaj trg se zvao Trg Ivana Milutinovića. Tada je nosio ime poznatog crnogorskog komuniste Ivana Milutinovića. Kada je Crna Gora postala nezavisna dobio je ime Trg Republike. Trg je bio veoma značajno mjesto u Podgorici, ali je izgubio trgovinski značaj izgradnjom Delta City-ja. Ipak Trg Republike i dalje ima veliki značaj, pogotovo kada su u pitanju dočeci sportista ili neke državne manifestacije.
Raund Vali
Raund Vali se može odnositi na
Rok Pojnt
Rok Pojnt se može odnositi na
Novosti (Zagreb)
Novosti su bile hrvatske dnevne novine.
Izlazile su u Zagrebu.
Izlazile su od 24. srpnja 1907. do 10. travnja 1941. godine. Zanimljivost vezana uz ovaj list je ta što je list izlazio i za vrijeme Prvog svjetskog rata.
Poznati suradnici
Od 1926. je u njima radio, a od 1936. do 1941., do gašenja lista ih je uređivao poznati hrvatski novinar, športaš i športski djelatnik Hrvoje Macanović.
Sels
Sels se može odnositi na
Manduševac
desno|250px|mini|Manduševac Manduševac je poznata fontana na Trgu bana Jelačića u Zagrebu. Ima veliko povijesno značenje, te je prema legendi Zagreb po njemu dobio ime. Manduševac je heraldičkim simbolima prikazan kao izvor na grbu Zagrebačke županije.
Povijest
Izvor vode Manduševac postoji od davnine na prostoru bivšeg sajmišta Harmice ispod zidina starog Zagreba (koji se sastojao od dva grada-današnjeg Kaptola i Griča). Stoljećima je služio Zagrepčanima kao izvor vode. Postoji legenda prema kojoj je na tom zdencu lijepa djevojka Manda srela viteza koji ju je zamolio vode. Rekao joj je "Mando, dušo, zagrabi vode". Prema toj izreci su i Zagreb i Manduševac dobili ime (Manduševac od "Mando, dušo", a Zagreb od "zagrabi").
Godine 1898. Trg bana Jelačića rekonstruiran je i popločan, te je pritom Manduševac zatrpan. S vremenom se zaboravilo na njegov položaj. Zbog toga je nastalo veliko iznenađenje kad je prilikom rekonstrukcije tadašnjeg Trga Republike (današnjeg Trga bana Jelačića) 1986. Manduševac ponovo pronađen. Manduševac nije bio u prvotnom planu uređenja trga, ali je na molbu javnosti nakon otkrića Manduševca plan promijenjen i od 1986. Manduševac ponovo postoji.
Predanje
1312. godine, u doba gradnje katedrale, bila je velika suša. Tada je po zagovoru blaženoga Augustina Kažotića – tadašnjeg zagrebačkog biskupa – provreo izvor vode, današnji Manduševac. Kasnije je bio Kažotić biskup u Luceri, gdje se nalaze i njegove relikvije. Dio njegovih relikvija čuva se u zagrebačkoj katedrali.
Pope, Mississippi
Poup je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 215, što je 26 (-10,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
PharmaS
PharmaS je hrvatska farmaceutska tvrtka sa sjedištem u Zagrebu. Ime je nastalo kombiniranjem engleske kratice uvriježene za farmaceutsko poslovanje (Pharma) te pridruženog joj slova S.
Tonopa
Tonopa se može odnositi na
Nigerijski građanski rat
Rat u Biafri ili Nigerijski građanski rat  je bio oružani sukob koji se od 1967. do 1970. godine vodio u jugoistočnom dijelu Nigerije između snaga nigerijske vlade na jednoj, te separatističkih pobunjenika organiziranih u samoproglašenu Republiku Biafru na drugoj strani. Kao uzroci sukoba se pretežno navode etničke i religijske napetosti između pretežno muslimanskog stanovništva iz naroda Hausa na sjeveru, te pretežno kršćanskog i animističkog stanovništva iz naroda Igbo na jugu države, a koje su eskalirale u prvim godinama nakon sticanja nezavisnosti od Ujedinjenog Kraljevstva. Koristeći pogrome pripadnika naroda Igbo na sjeveru kao izgovor, čelnici jugoistočnih provincija su 30. maja 1967. godine proglasili secesiju od ostatka Nigerije, a nakon čega je 6. jula 1967. nigerijska vlada započela "policijsku akciju" sa ciljem stavljanja Biafre pod nadzor centralne vlasti. Iako je Biafra logistički, brojčano i na druge načine bila inferiorna centralnoj vlasti, uspjela je nekoliko godina pružati žestoki otpor i spriječavati ofenzive nigerijske vojske. To je nigerijske vlasti natjeralo da otpor Biafre pokušaju slomiti ekonomskom blokadom, a što je tokom sljedećih godina dovelo do masovne gladi u Biafri. Na kraju je otpor Biafre uspješno slomljen 1970. godine. Računa se da je tokom njega stradalo između jedan i dva miliona ljudi, što ga čini jednim od najkrvavijih oružanih sukoba u 20. vijeku.
Vali Vista
Vali Vista se može odnositi na
Granešina
Granešina je ranije bila selo sjeveroistočno od Zagreba, a danas je dio grada, odnosno dio zagrebačke gradske četvrti Gornja Dubrava.
Znamenitosti
Naseljem dominira župna crkva Blažene Djevice Marije podignuta 1886. - 1887. prema projektima arhitekta Hermanna Bolléa. Riječ je o kvalitetnom primjeru neogotike u hrvatskoj arhitekturi historicizma s relativno dobro sačuvanom unutarnjom opremom.
Vaj
Vaj se može odnositi na
Casteljaloux
Kastelžalu je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Nerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4755 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 155 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 69 metara (maksimalnoj 168 m, a minimalnoj 55 m).
San Rocco, Verbano-Cusio-Ossola
San Rocco je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 761 m.
Južnokineski krš
Južnokineski krš (kineski: 中国南方喀斯特, pinyin: Zhōngguó Nánfāng Kāsītè) je područje krša koje se proteže na više od skoro pola milijuna km² u kineskim južnim pokrajinama Yunnan, Guizhou i Guangxi. Ono predstavlja veličanstven i jedan od najboljih primjera krajolika suptropske i tropske kišne šume koji su neusporedivi s drugim krševima na svijetu. Kamena šuma Shilin se smatra najboljim svjetskim primjerom krškog krajolika s najraznolikijim oblicima i bojama vapnenačkih stijena na svijetu. Krške stijene u obliku stožaca i tornjeva u Libu također tvore jedinstven krajolik u svijetu, dok je krš Wulong jedinstven po svojim divovskim vrtačama, prirodnim mostovima i špiljama.
Južnokineski krš je zbog toga upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2007. godine.
Popis lokaliteta
mini| Ulaz u Shilin mini| Panorama kamene šume Shilina mini| Tri prirodna mosta krša Wulonga
Poveznice
Najslavniji krš na svijetu:
Pajni
Pajni se može odnositi na
Avery Creek, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.950, što je 545 (38,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Indijan Springs
Indijan Springs se može odnositi na
Tisa (razvrstavanje)
Tisa može značiti:
Patni
Patni se može odnositi na
Opština Gornji Milanovac
Opština Gornji Milanovac je opština u Srbiji, u Moravičkom okrugu. Središte opštine je Gornji Milanovac. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, opština Gornji Milanovac ima 47.641 stanovnika.
Naseljena mesta
Sela na Opštini Milanovac su: Belo Polje, Beršići, Bogdanica, Boljkovci, Brajići, Brđani, Brezna, Brezovica, Brusnica, Varnice, Velereč, Vraćevšnica, Vrnčani, Gojna Gora, Gornja Vrbava, Gornja Crnuća, Gornji Banjani, Gornji Branetići, Gornji Milanovac, Grabovica, Davidovica, Donja Vrbava, Donja Crnuća, Donji Branetići, Dragolj, Drenova, Družetići, Zagrađe, Jablanica, Kalimanići, Kamenica, Klatičevo, Koštunići, Kriva Reka, Leušići, Lipovac, Lozanj, Ločevci, Lunjevica, Ljevaja, Ljutovnica, Majdan, Mutanj, Nakučani, Nevade, Ozrem, Polom, Pranjani, Prnjavor, Reljinci, Rudnik, Ručići, Svračkovci, Semedraž, Sinoševići, Srezojevci, Takovo, Teočin, Trudelj, Ugrinovci, Cerova, Šarani, Šilopaj.
Yunnan
Yunnan (kin.: 云南, 云南, Yunnan - "južno od oblaka") je kineska pokrajina na jugozapadu Narodne Republike Kine. Površina provincije je 394.000 četvornih kilometara. Glavni grad je Kunming. Zapadno od Yunnana je Mjanmar, dok su južno Laos i Vijetnam. mini|lijevo| Sniježni vrhovi [[Diqinga na sjeverozapadu Yunnana]] mini|lijevo| Brončana skulptura kraljevstva [[Dian iz 3. stoljeća pr. Kr.]]
Geografija
mini|lijevo| [[Terasasta polja riže Honhge Hanija]] Yunnan se nalazi u planinskom području, s najvišim vrhovima na sjeverozapadu i nižim predjelima na jugoistoku. Razlika u visini između planinskih vrhova i riječnih dolina ide do 3000 metara. Tri paralelne rijeke (kineski: 武陵源, pinyin: Wǔlíng Yuán) je naziv za područje gornjih slivova triju rijeka u Yunnanu, Yangtze (Jinsha), Mekong (Lancang) i Salween (Nujiang), koje u ovom dijelu planine Hengduan teku paralelno prema jugu. Sve tri rijeke teku kroz strme klance koji su na nekim mjestima duboki i do 3000 metara, a ograđeni su ledenjačkim vrhovima do 6.000 m visine.
Yunnan također ima i najraznovrsniji biljni svijet, te od oko 3.000 vrsta viših biljaka Kine, u Yunnanu ih se može pronaći više od 17.000.
Historija
Najstarija vrsta Homo erectusa, poznat kao Yuanmou čovjek, je pronađen u Yunnanu 1960-ih. U neolitiku su postojala naselja u području jezera Dian, čiji su stanovnici koristili kameno oruđe i pravili jednostavne drvene nastambe.
Astrahan
Astrahan (ruski:А́страхань;na tatarskom Ästerxan), je glavno naselje južnog europskog dijela Rusije i upravno je središte Astrahanske oblasti. Grad se nalazi na rijeci Volgi, blizu njena ušća u Kaspijsko jezero. Prema procjeni iz 2013. godine grad je imao 527.345 stanovnika.
Yunnan
Historija
Yunnan, tada poznat kao Kraljevstvo Dian, je postao dijelom Kineskog Carstva tijekom 2. stoljeća, za dinastije Han (206. pr. Kr. - 220.). U 8. stoljeću je opet postao središte tibetsko-burmanskog kraljevstva poznatog kao Kraljevstvo Nanzhao, a u 10. stoljeću Kraljevstva Dali. Ova kraljevstva su bila višeetnička, ali se uglavnom govorio sjeverni dijalekt nuosu jezika, koji je postao prestižnim dijalektom. Mongoli osvajaju ovo područje u 13. stoljeću, ali su ga lokalni vojskovođe upravljali sve do 1930-ih. Tada je zbog japanske invazije na sjeveru, veliki broj Han Kineza imigrirao u ovo područje. I dan danas na ovom području obitava najveći broj etničkih manjina koji čine 34% ukupnog broja stanovnika.
Astrahan
Historija
Astrahan je smješten u delti Volge, bogatom jesetrom i egzotičnim biljkama. Ovdje su se prije nalazili glavni gradovi Kazarske države i Zlatne Horde.
Yunnan
Znamenitosti
Yunnan je zbog svojih slikovitih krajolika, blage klime i šarenih etničkih manjina, jedno od najposjećenijih turističkih dijelova Kine. Posjetitelji su uglavnom Kinezi (2,75 milijuna samo tijekom listopadskih praznika), ali se i broj inozemnih posjetitelja povećava, pa je 2010. god. Yunnan posjetilo 2,3 milijuna stranaca. God. 2004., prihodi od turizma su iznosili do 37 bilijuna renminbija, što je činilo 12,6% BDP-a pokrajine.
Astrahan
Historija
Astrahan je prvi put spominju putnici u ranom 13. vijeku kao Xacitarxan. Timur (Tamerlan) ga je spalio do temelja. Od 1459. do 1556., Xacitarxan je bio glavni grad Astrakanskog kanata, a u 16. vijeku pod kontrolom je safavidskog Irana. Arheolozi su pronašli ruševine srednjevjekovnog naselja 12 km uzvodno od današnjeg grada.
Yunnan
Znamenitosti
Najznamenitije atrakcije Yunnana su povijesni gradovi Dali, sjedište drevnog kraljevstva, Chuxiong, sjedište manjine Yi, i Lijiang, sjedište manjine Nasi i UNESCO-va svjetska baština. Svjetska baština Yunnana su i „Kamena šuma” (Južnokineski krš), zaštićena područja tri paralelne rijeke, nalazište fosila Chengjiang i Terasasta polja riže Honhge Hanija.