cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conte de printemps
Conte de printemps je francuski igrani film snimljen 1990. godine u režiji Erica Rohmera. Po žanru je drama i predstavlja prvi dio Rohmerovog ciklusa Contes des quatre saisons posvećenog godišnjim dobima. Protagonistica, čiji lik tumači Anne Teyssèdre, je Jeanne, mlada nastavnica filozofije čiji se uredni život poremeti kada je privremeno prisiljena napustiti svoj stan, te prihvaća ponudu mlade pijanistice Natache (čiji lik tumači Florence Darel) da prespava u njenom domu. Radnja prikazuje kako je tamo postane upetljana u porodične spletke.
San Damiano, Perugia
San Damiano je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 364 m.
Monte Grande, Loreto
Monte Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2071 m.
Al Ashḩāt, Sa'dah
Al Ashḩāt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1844 m.
Los Bajíos, Guanaceví
Los Bajíos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Guanaceví.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2430 m.
Ojo de Agua, Loreto
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2179 m.
Santa Ana, Loreto
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2133 m.
MPLA
Narodni pokret za oslobođenje Angole (portugalski: Movimento Popular de Libertação de Angola), jedno vrijeme znan kao Narodni pokret za oslobođenje Angole – Partija rada (portugalski: Movimento Popular de Libertação de Angola – Partido do Trabalho) je politička stranka koja je na vlasti u Angoli još od sticanja nezavisnosti 1975. godine. Članovi MPLA borili su se protiv portugalske kolonijalne vojske u Angolskom ratu za nezavisnost (1961—1975), a poslije toga su postigli pobjedu i protiv pokreta UNITA i FNLA u Angolskom građanskom ratu (1975—2002).
La Aurora, Cosolapa
La Aurora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Cosolapa.
MPLA
Osnivanje
Angolska komunistička partija (PCA) i Partija ujedinjene borbe za Afrikance u Angoli (PLUA) su se, 1. prosinca 1956. godine, ujedinile u Narodni pokret za oslobođenje Angole. Generalni sekretar MPLA postao je Viriato da Cruz, dotadašnji predsednik PCA. Kasnije su se MPLA-u priključili još neki manji oslobodilački pokreti.
Gloggnitz
Gloggnitz je grad na istoku Austrije od 5,982 stanovnika, koji administrativno podpada pod Okrug Neunkirchen.
San Francisco, Carmen
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Carmen.
Gloggnitz
Geografske karakteristike
Gloggnitz leži na jugu Donje Austrije, duž rijeke Schwarza, između Prijevoja Semmering i Steinfelda (Bečka kotlina).
San Francisco, Carmen
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Gloggnitz
Historija
Gloggnitz je izrastao na antičkom karavanskom putu preko prijevoja Semmering. Ekonomski se počeo uzdizati u 19. vijeku razvojem industrije, pa je status grada dobio 1926.
MPLA
Osnivanje
Godine 1960., MPLA i PAIGC, oslobodilački pokret Gvineje Bisao i Kapverdskih Otoka, udružili su snage u borbi protiv Portugalskog Imperija u Africi. Kasnije su im se pridružili mozambički FRELIMO i MLSTP iz São Toméa i Príncipea.
La Aurora, Cosolapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Gloggnitz
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je Palača Gloggnitz, nekadašnji benediktinski samostan (1094. - 1803.) s jezgrom iz 16. vijeka, koja je dovršena 1741.
MPLA
Nezavisnost i građanski rat
Nakon Revolucije karanfila u Lisabonu 1974. godine, na vlast u Portugalu došla je vojna vlada koja je pristala dati nezavisnost Angoli. Tri oslobodilačka pokreta (MPLA, FNLA i UNITA) su isprva bili u koaliciji, ali ona se ubrzo raspala.
Gloggnitz
Privreda
Oko 54 % svih zaposlenih 1991. radilo je u industriji koja proizvodi tekstil, čelik, elektroničku opremu, konditorske proizvode, strojeve, pića, igračke (željezničke modele) i građevinski kamen.
MPLA
Nezavisnost i građanski rat
Južnoafrička Republika, Sjedinjene Države i Zair financirali su FNLA i UNITA-u, a Kuba i Sovjetski Savez MPLA. Do studenog 1980., MPLA je skoro u potpunosti porazila snage UNITA-e.
Gloggnitz
Privreda
Pored grada leži hidroelektrana Stuppach.
MPLA
Nezavisnost i građanski rat
Angola je proglasila nezavisnost 11. studenog 1975., a prvi predsjednik postao je vođa MPLA, Agostinho Neto. Nakon Netove smrti 1979., predsjednik Angole postao je José Eduardo dos Santos.
Godine 1977., MPLA je prihvatila marksizam-lenjinizam kao stranačku ideologiju. Nakon unutarstranačkih previranja, članovi MPLA priklonili su se socijalstičkom, a odbacili komunistički model. Uprkos tome, Angola je ostala saveznik Istočnog bloka. Kubanske trupe su i dalje bile pristune u zemlji, budući da je pokret UNITA još uvek djelovao protiv MPLA.
Građanski rat je trajao do 2002. godine, kada je vođa UNITA-e, Jonas Savimbi, ubijen.
Godine 1983., MPLA je svojem nazivu pridodao sufiks Partija rada.
Izborna povijest
Na izborima održanima 1992. godine, MPLA osvaja 53.74 % glasova i 129 od 220 mjesta u Narodnoj skupštini. Sljedeći izbori održani su 2008. godine, a na njima MPLA osvoja 81.64 % glasova i 191 od 220 mjesta. Na izborima 2012. godine su s 71.8% glasova osvojili 175 mandata.
Stranačke organizacije
Masovne organizacije, koje djeluju unutar MPLA, su: Organizacija žena Angole (por. Organização da Mulher Angolana), Nacionalna unija radnika Angole (por. União Nacional dos Trabalhadores Angolanos), Organizacija pionira Agostinha Neta (por. Organização dos Pioneiros de Agostinho Neto) i Omladina MPLA (por. Juventude do MPLA).
Ca' dei Cristina, Pavia
Ca' dei Cristina je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Collecastino II, Teramo
Collecastino II je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
Las Estacas, Loreto
Las Estacas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2128 m.
San Miguelito, Carmen
San Miguelito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Carmen.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Carrier (NCIS: New Orleans)
Nosač aviona je 2. epizoda, odnosno 2. epizoda 1. sezone TV-serije NCIS: New Orleans. Prvi put je prikazana na programu američke TV-mreže CBS 30. septembra 2014. godine.
Scenario za epizodu je pisao tvorac serije Gary Glasberg, a režirao ju je James Whitmore ml..
Radnja prikazuje kada vojni poručnik na slobodi pogine u centru Novog Orleansa kad ga udari taksi, ekipa istražuje šta se desilo, ali stvari uskoro dobijaju preokret kad obdukcija otkrije da je žrtva umrla od bubonske kuge, a smrt je povezana sa mogućim bioterirističkim napadom na vojni brod Džeronimo. Dok ekipa počinje da istražuje one na brodu, oni takoe primaju pomoć od direktora MZIS-a Vensa kad oficirka CKB-a Kerol Vilson i specijalni agent MZIS-a Entoni "Toni" Dinozo dođu u Nju Orleans da pomognu na slučaju dok se forenzička specijalistkinja Ebi Šuto nudi da pomogne na slučaju iz Vašingtona. Ekipa se trka sa vremenom da bi sprečila mogući užasni napad da se desi i da otkrije ko je odgovoran za napad u kom su dvojica vojnika ppoginula, a još mnogo opasno bolesna.
Bajío Redondo, Guanaceví
Bajío Redondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Guanaceví.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2717 m.
San Francisco Duraznal, Chilón
San Francisco Duraznal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chilón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 375 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1280 m.
L'Ami de mon amie
L'Ami de mon amie je francuska filmska komedija snimljena 1987. godine u režiji Erica Rohmera. Predstavlja šesti i završni dio Rohmerovog ciklusa Comedies et Proverbs (Komedije i poslovice). Protagonistica, čiji lik tumači Sophie Renoir je mlada djevojka Lea, koja se upravo doselila u Cergy-Pontoise, "šminkersko" novosagrađeno naselje u blizini Pariza. Radnja prikazuje kako ispočetka nema društvo, ali se potom sprijatelji sa djevojkom po imenu Blanche (koju tumači Emmanuelle Chaulet) te počne zanimati za njenog prijatelja Alexandrea (čiji lik tumači François-Éric Gendron).
El Apache, Cucurpe
El Apache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cucurpe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 970 m.
Xivizil, Ixhuacán de los Reyes
Xivizil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ixhuacán de los Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1223 m.
Al Quhmah, Sa'dah
Al Quhmah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Los Rodríguez, Ixhuacán de los Reyes
Los Rodríguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ixhuacán de los Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2489 m.
Potrerillos, Guanaceví
Potrerillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Guanaceví.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2136 m.
Serranía Cachalapa, Cosolapa
Serranía Cachalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Cosolapa.
Colonia Agrícola Bella Vista, Tlachichuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2463 m.
Serranía Cachalapa, Cosolapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Francisco de Miranda
Sebastián Francisco de Miranda y Rodríguez de Espinoza (Caracas, 28. ožujka 1750. – Cádiz, 14. srpnja 1816.) bio je venezuelanski vojskovođa i revolucionar, jedan od idejnih začetnika borbe za nezavisnost španjolskih kolonija. Iako su njegovi osobni planovi za nezavisnost od Španjolske propali, danas ga se smatra prethodnikom Simóna Bolívara, koji je tokom prve polovice XIX. vijeka oslobodio veći dio sjeverne Južne Amerike od španjolske vlasti. Mirandu se smatra "Prvim univerzalnim Venezuelancem" i "Velikim univerzalnim Amerikancem".
Miranda je vodio romantičarski i pustolovan život u jeku općepolitičke i intelektualne klime koja je proizašla iz prosvjetiteljstva i utjecala je na sve prekoatlantske revolucije. Sudjelovao je u čak tri velika pokreta svoga doba – Američkom ratu za nezavisnost, Francuskoj revoluciji i borbi za nezavisnost Latinske Amerike – a kratko je bio i vrhovni vođa Venezuele. Svoja iskustva opisao je u dnevnicima, koji su kasnije sabrani u čak 63 toma. Idealist, Miranda je razvio vlastiti plan za oslobođenje i ujedinjenje cjelokupne Španjolske Amerike, međutim njegovi osobni vojni napori za realizaciju tog plana zaustavljeni su 1812. godine. Nakon što je na samom početku Venezuelanskog rata za nezavisnost bio prisiljen kapitulirati pred španjolskim naletom, Miranda je predan snagama Krune, koje su ga zatvorile. Preminuo je 1816. godine u španjolskom zatvoru u Cádizu.
Santa Zuleyda, Carmen
Santa Zuleyda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Carmen.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
La Pimienta, Chilón
La Pimienta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chilón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
San Ildefonso, Ixtlahuaca
San Ildefonso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ixtlahuaca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4371 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2539 m.
Santa Rosa, Tlachichuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2418 m.
Planirani grad
Planirani gradovi su koncept u urbanom i prostornom planiranju koji se razvijao u 20. veku. Odnosi se na gradove koji su nastali planski na terenu na kome prethodno nije postojalo gradsko naselje.
Champlas Du Col, Torino
Champlas Du Col je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1768 m.
At Taḩmid, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1722 m.
La Caneña, Cucurpe
La Caneña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cucurpe.
Planirani grad
Vrtni grad je specifičan koncept novih gradova sa početka 20. veka, koji je dao osnov za dalji razvoj novih gradova. U Engleskoj je nakon Drugog svetskog rata donesen Zakon o osnivanju novih gradova. Politika prostornog planiranja u Francuskoj je predvidela osnivanje novih gradova u okolini Pariza i u blizini drugih velikih gradova u Francuskoj.
Rancho Calihua, Cosolapa
Rancho Calihua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Cosolapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
La Caneña, Cucurpe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 856 m.
El Montoro, Loreto
El Montoro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2107 m.
El Durazno, Loreto
El Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2161 m.
San Donato, Perugia
San Donato je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Ch'Uchteel, Chilón
Ch'Uchteel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chilón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1135 m.
San Donato, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Los Hornos, Tlachichuca
Los Hornos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tlachichuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2449 m.
Tlaltetela, Ixhuacán de los Reyes
Tlaltetela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ixhuacán de los Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1453 m.
Santa Ana Ixtlahuaca, Ixtlahuaca
Santa Ana Ixtlahuaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ixtlahuaca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4574 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2641 m.
Luis Moya, Luis Moya
Luis Moya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Luis Moya.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6335 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1983 m.
Ixtlahuaca de Rayón, Ixtlahuaca
Ixtlahuaca de Rayón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ixtlahuaca.
El Maguey, Loreto
El Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Loreto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2054 m.
Thamrāt, Sa'dah
Thamrāt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Humberto Fernández-Morán
Humberto Fernández-Morán Villalobos (Maracaibo, 18. veljače 1924. – Stockholm, 17. ožujka 1999.) bio je venezuelanski naučnik i inovator, najpoznatiji kao izumitelj dijamantnog noža. Fernández-Morán je značajno unaprijedio i razvoj elektromagnetskih leća za elektronsku mikroskopiju koristeći supravodljivost, a trag je ostavio i na drugim naučnim poljima.
Rođen je u Maracaibu u Venezueli, 18. veljače 1924. godine. Studirao je medicinu na Univerzitetu u Münchenu, gdje je 1944. godine diplomirao summa cum laude. Doprinio je razvoju elektronskog mikroskopa te je bio prva osoba koja je koristila koncept krioultramikrotomije. Nakon što je jednom prilikom preletio iznad Angelovog vodopada u rodnoj Venezueli, postao je fasciniran idejom sustava ponavljajućeg toka prisutnog kod vodopada te je temeljem iste odlučio kombinirati svoj dijamantni nož i ultramikrotom kako bi dodatno poboljšao pripremu preparata za elektronski mikroskop. Njegov daljnji znanstveni rad bazirao se upravo na poboljšanju funkcije elektronskog mikroskopa, mada popis njegovih radova pokazuje da je imao vrlo širok spektar interesa.
Fernández-Morán je bio osnivač Venezuelanskog instituta za neurološke i studije mozga, a služio je i kao ministar znanosti tokom posljednje godine vladavine Marcosa Péreza Jiméneza; nakon svrgavanja diktature 1958. godine, bio je prisiljen napustiti zemlju. U Sjedinjenim Državama je radio za NASA-u na projektu Apollo, a kasnije je predavao na različitim sveučilištima. Amerikanci su mu predložili nominaciju za Nobelovu nagradu, međutim Fernández-Morán ju je odbio jer je ona uvjetovana prihvaćanjem američkog državljanstva, što on nije htio.
Njegova supruga Anna bila je Šveđanka, a zajedno su imali dvije kćeri. Preminuo je 17. ožujka 1999. u Stockholmu, gdje je njegov pepeo razasut nakon kremiranja.
Buenavista, Cucurpe
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cucurpe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 863 m.
Colledara, Teramo
Colledara je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 564 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 417 m.
Santa Bárbara, Carmen
Santa Bárbara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Carmen.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Baruj Benacerraf
Baruj Benacerraf (Caracas, 29. listopada 1920. – Jamaica Plain, MA, 2. kolovoza 2011.) bio je venezuelansko-američki liječnik, imunolog, židovskog porijekla. Nakon školovanja u Sjedinjenim Državama, Benacerraf je godinama istovremeno radio i kao profesor i kao naučnik. Od 1948. godine se intenzivno bavi imunologijom, a upravo mu je rad na tom polju donio Nobelovu nagradu 1980. godine, koju je podijelio s Jeanom Daussetom i Georgeom Davisom Snellom. Prvi Venezuelanac koji je dobio Nobela, Benacerraf je prestižnu nagradu primio zbog otkrića glavnog kompleksa histokompatibilnosti, koji utječe na to da stanice imunološkog sustava razlikuju same sebe od stranih tijela. Uz Nobela, Benacerraf je dobio i još nekoliko značajnih nagrada te čak deset honorarnih doktorata.
Divni miris ljubičica
Divni miris ljubičica je jugoslovenska TV drama u produkciji Radiotelevizije Beograd emitovana 1968. godine. Režirao ju je Sava Mrmak, a scenario je pisao Tomislav Bakarić.
El Palomo, Guanaceví
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2496 m.
Colonia Hidalgo, Luis Moya
Colonia Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Luis Moya.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 935 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2054 m.
El Macayo, Cosolapa
El Macayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Cosolapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Cristóbal Mendoza
José Cristóbal Hurtado de Mendoza y Montilla (Trujillo, 23. lipnja 1772. – Caracas, 8. veljače 1829.) bio je venezuelanski advokat, pisac, političar i akademik, najpoznatiji po tome što je od 1811. do 1812. godine obnašao dužnost prvog predsjednika Venezuele, mada je to bilo u periodu nepriznate Prve Republike. Nakon što je stekao magisterij iz filozofije u Caracasu te doktorat iz kanonskog i kontinentalnog prava na Dominikanskoj Republici, Mendoza je na početku svoje pravničke karijere radio u nekoliko ureda u Trujillu, Méridi i Caracasu. Godine 1796. godine preselio se u Barinas kako bi radio kao advokat; tu je 1807. godine izabran za gradonačelnika. Tri godine kasnije, pridružio se ustaničkom pokretu bogatih stanovnika Caracasa protiv španjolske uprave, a 1811. godine je izabran kao predstavnik provincije Barinas na konstitutivnom Kongresu Venezuele. Nekoliko dana kasnije, Mendoza je izabran u vladajući trijumvirat novoproglašene Prve Venezuelanske Republike, u sklopu kojega je obnašao dužnost prvog predsjednika zemlje. Njegov mandat je trajao do ožujka 1812. godine, a u tom je periodu započeo rat protiv onih dijelova Venezuele koji su još uvijek podržavali španjolsku vlast, sastavio je Deklaraciju nezavisnosti Venezuele te je sudjelovao u izradi prvog ustava Venezuele.
Xotxotjá las Canchas, Chilón
Xotxotjá las Canchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chilón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1025 m.
La Colonia de San Pedro, Tlachichuca
La Colonia de San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tlachichuca.
Qābis, Sa'dah
Qābis je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Emiliano Zapata, Ixtlahuaca
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ixtlahuaca.
Qābis, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1994 m.
Djeca iz susjedstva
Djeca iz susjedstva je jugoslavenska TV drama u produkciji Radiotelevizije Zagreb emitirana 1968. godine. Režirao ju je Daniel Marušić, a predstavlja adaptaciju istoimene TV-drame njemačkog pisca Benna Meyer-Wehlacka originalno prikazane osam godina ranije.
Suzy Vernon
Filmografija
}}
Emiliano Zapata, Ixtlahuaca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7331 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2539 m.
Wildon
Wildon je trgovište na jugu Austrije od 5,217 stanovnika, koji administrativno podpada pod Okrug Leibnitz.
Geografske karakteristike
Wildon leži na jugu Savezne zemlje Štajerske, na ušću rijeke Kainach u Muru u Gračanskoj kotlini.
Wildon je udaljen od centra Graza svega dvadesetak km južno.
Historija
Na brdu Schlossberg visokom 450 m leže dvije ruševine, stariju zovu Rimski toranj (Römerturm) on je dokumentiran još 1173., a druga koja je bila veće zdanje, prvi put je dokumentirana 1260. pod imenom Novum castrum, a izgorjela je nakon udara groma 1860. Ona je izgleda bila rezidencija tadašnjeg vladara Wildona. Na zapadnoj padini leže ruševine zamka Hengistburg.
Wildon je prvi put dokumentran 1219., a status trgovišta dobio je u 13. vijeku.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Wildona je parohijska crkva koja je prvi put dokumentirana 1252., a obnovljena za baroka između 1671. - 76., i Freihaus zvani Donji zamak iz 1660.
Privreda
Najveći poslodavci u Wildonu su AKG Plastics proizvodnja i reciklaža plastike i Hereschwerke, građevinska firma koja se bavi ugradnjom solarnih panela.
Pored Wildona u Općini Lebring podignuta je 1988. hidroelektrana na Muri snage 20 MW.
Lela Margitić
Lela Margitić (Krasica, 28. srpnja 1941.), hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Al Mashţūb, Sa'dah
Al Mashţūb je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1969 m.
F-16 Fighting Falcon
F-16 fajting falkon je američki višenamenski lovački avion, sa jednim turbomlaznim motorom. Razvila ga je korporacija Dženeral dajnamiks, za potrebe američkog ratnog vazduhoplovstva. Zamišljen je kao laki, dnevni lovac, a vremenom je transformisan u uspešni višenamenski masovni borbeni avion. U prvoj varijanti je bio razvijen na nivou 3. generacije, a kroz kasniji razvoj je postignuta četvrta. U stvari, započet je kao eksperimentalni program, a doživeo je masovnu serijsku proizvodnju, borbenog aviona multinacionalnog značaja. Proizvedeno je oko 4.500 primeraka, počevši od donošenja odluke 1976. godine, o serijskoj proizvodnji i uvođenju u operativnu upotrebu, sve do danas. Proizvodnja će se nastaviti za inostrano tržište i posle interesa Američkog ratnog vazduhoplovstva, pretpostavlja se, sve do 2017. godine.
Dženeral dajnamiks je prodao ceo program F-16 fajting falkon (ceo posao), Lokidovoj korporaciji 1993. godine, a zatim je nastala nova firma, pod nazivom Lokid Martin, posle Lokidovog spajanja sa Martin Marijeta, 1995. godine.
F-16 fajting falkon je prioritetno avion za borbu u vazdušnom prostoru, sa brojnim revolucionarnim inovacijama, u odnosu na svoje prethodnike. Novine su dvostruka nastrešnica ulaza u usisnik (druga je strejk), naglašena jednodelna kupola poklopca kabine sa značajnim nadvišenjem iznad trupa za poboljšanje vidljivosti pilota, električne komande leta, podnošenje visokih opterećenja pilota u zavaljenom sedištu i sa smanjenom rezervom statičke stabilnosti, čime su poboljšane manevarske karakteristike aviona. Top M61 Vulkan, integrisan je u strukturu aviona, a spolja je obezbeđeno 11 linija za podvešavanje raznih borbenih tereta i dopunskih rezervoara goriva. F-16 Fajting falkon ima istorijsku ulogu u svetskoj vazduhoplovnoj istoriji, po uvedenom velikom broju novih tehnologija i sasvim novih prilaza u koncepciji i projektovanju borbenih aviona. Piloti interno nazivaju F-16 Fajting falkon „poskok”, pošto na njega asocira svojim izgledom.
F-16 fajting falkon, pored u američkom, nalazi se još u vazduhoplovstvima 25 drugih država. Bez obzira što je prvi let napravio pre 38 godina, F-16 fajting falkon je još uvek veoma konkurentan na svetskom tržištu borbenih aviona.
Laki lovac
Vizuelizacija opstruivanja modela aviona [[Dženeral dajnamiks F-16XL, u aerotunelu|desno|mini|250px]] Snimak YF-16, pri dinamičkom (vibracionom) ispitivanju strukture, u laboratoriji Svemirskog centra u [[Virdžinija|Virdžiniji|desno|mini|250px]]
Iskustva u lokalnim ratovima pokazala su potrebu za superiornim lovačkim avionima i za velikom obučenošću pilota, u borbi u vazdušnom prostoru. Na osnovu toga iskustva u američkom vazduhoplovstvu, razvijen je matematički model potrebne energije za superiornu pokretljivost i za postizanje vrhunskih ostalih performansi lovca u vazdušnoj borbi. Studije su pokazale da laki lovac treba biti male mase, malog otpora, malog radarskog i IC odraza, sa pogonom velikog potiska, a rezultat svega toga je željena prednost u pokretljivosti, ubrzanju aviona i mali izvor za senzore protivnika. Takođe je zaključeno, 1965. godine, da lovačke eskadrile treba da budu kombinovano opremljene, sa lakim i sa većim lovcima. Definiciji lakog novog lovca, doprinela je i činjenica što američki avion F-4 Fantom nije dobro prolazio u vazdušnoj borbi u Vijetnamu, sa sovjetskim lakim lovcima.
Urađena studija i njeni zaključci, zavredeli su veliku pažnju vojnih struktura, a kasnije i političkih, koje su obezbedile i novčana sredstva, za nastavak istraživanja, razvoja i konkretnog dokaza ovoga koncepta, i ako je postojala opozicija u odnosu na ovu ideju i koncept, u strahu da će to ugroziti program F-15 igl.
Finansijska sredstva za istraživanje, razvoj i dokaz takvog lakog lovca, obezbeđena su 1969. godine. Od toga je Dženeral dajnamiks dobio 149.000 $ i Nortrop 100.000 $, sa zadatkom da razviju koncepte projekata koji će na osnovu viška energije imati veliku pokretljivost, po kriterijumu: mala dimenzija, mali otpor, mala masa, čist lovac (bez namene vazduh-zemlja). Rezultati njihovog rada, kasnije su definisani i dokazani kroz razvoj prototipova YF-16 i YF-17. Program je započeo kroz definiciju taktičko-tehničkih-zahteva i raspisivanje konkursa za razvoj i proizvodnju. Zvanično, doneta je odluka 6. januara 1972. godine, da se započne razvoj lakog lovca za zadatke vazduh-vazduh, u klasi poletne mase do 9.000 kg, optimiziranom za vazdušnu borbu u opsegu brzina koje odgovaraju M = 0,6—1,6 na visinama leta od 9.150 do 12.200 m. Ovo je oblast anvelope leta, u kojoj je Američko ratno vazduhoplovstvo sagledavalo odvijanje budućih vazdušnih borbi. Procena je doneta na osnovu iskustva rata u Vijetnamu, Šestodnevnog rata i u Indijsko-pakistanskom ratu.
Pet kompanija je dalo odgovor na raspisani tender, a izabrana su dva predloga za finansiranje razvoja 1972. godine. Ugovore su dobili za razvoj prototipova, Dženeral dajnamiks sa 37,9 miliona dolara za YF-16 i Nortrop sa 39,8 za razvoj YF-17. Treće mesto, zauzeo je Boing (ostao je bez ugovora).
Prvi prototip YF-16, bio je gotov i napustio je fabričke hale krajem 1973. godine, a poleteo je 2. februara 1974. Prototip YF-17 je kasnio. Ratno vazduhoplovstvo Sjedinjenih Američkih Država, zvanično je objavilo da je usvojen standard YF-16, za serijsku proizvodnju. Odluka je doneta, posle održane vežbe sa simuliranom vazdušnom borbom pod nazivom Vilin konjic. Protivničku stranu su sačinjavali avioni: F-106 Delta Dart, F-4 Fantom i MiG-21.
Ispitivanje u letu
Na desnoj strani je YF-16, a levo je YF-17. Oba su naoružana sa raketama Sajdvinder AIM-9|levo|mini|250px
Prvi let prototipa YF-16 trajao je 90 minuta, u vazduhoplovnom opitnom centru Edvars u Kaliforniji, 2. februara 1974. godine. Njegov stvarni prvi let, slučajno se dogodio ranije, tokom velike brzine zatrčavanja pred poletanje, u toku ispitivanja 20. januara 1974. godine. Uzgon je narastao i avion se odlepio od poletno–sletne staze, a pojavile su se oscilacije oko njegove uzdužne ose zbog nepovoljnog aerodinamičkog uticaja nosača raketa na krajevima krila, a i krmilo pravca je bilo otklonjeno, tako da je avion počeo da skreće sa pravca. Probni pilot Fil Ostrišer, odlučio je da smanji gas i potisak motora i da spase avion sletanjem, posle ukupnog trajanja leta od šest minuta. Nedostaci su ubrzo otklonjeni i avion je bio spreman za nastavak ispitivanja u letu.
Lovac bombarder
Američko ratno vazduhoplovstvo, imalo je nekoliko ozbiljnih razloga da se opremi sa avionom F-16 fajting falkon. Prvo, četiri zemlje članice Severnoatlantskog saveza (NATO): Belgija, Danska, Holandija i Norveška, su tražile zamenu za svoje F-104G, lovačko-bombarderske varijante od F-104 starfajtera presretača. Štaviše, oni su tražili i da zaposle svoju avio-industriju sa licencnom proizvodnjom nekog novog aviona. Početkom 1974. godine, oni su napravili načelan dogovor sa Amerikom, da ako njihovo vazduhoplovstvo uvede novi laki lovački avion u svoje naoružanje, da će i oni razmotriti narudžbinu istih. Drugo, dok ratno vazduhoplovstvo Amerike još nije bilo posebno zainteresovano za odgovarajućeg lovca za superiornost u vazdušnom prostoru, nametala se i njima potreba za planiranje zamene njihovih, već zastarelih aviona F-105 standeršif. Treće, Kongres je tražio da se postigne veća unifikacija borbenih aviona (posebno lovaca), u ratnom vazduhoplovstvu i u mornarici. Ovi zahtevi, relativno se dobro međusobno dopunjavaju, ali su rokove isporuke diktirale urgentne potrebe četiri evropska saveznika. Oni su već bili formirali usaglašen zahtev za obezbeđenje multinacionalnog lovca, što je bio i određen pritisak na Ameriku, zbog čega je vazduhoplovstvo ubrzano odlučilo sa izborom standarda između F-16 i F-17, u maju 1975. godine. Pritisak je posebno bio veliki, pošto je program imao obeležje „posla stoleća”, što se na kraju i ispostavilo. Evropske zemlje i njihova vazduhoplovna industrija, bili su strategijski zainteresovani, da oni opremaju vazduhoplovstva pripadnika NATO alijanse, sa masovnim unifikovanim avionom. Posebno je bio zainteresovan Francuski Marsel Daso da plasira svoj Miraž F-1 i Švedska svog Vigena u varijanti SAB 37E evrofajter. Cela kampanja, propraćena je svestranim i intezivnim lobiranjem. Na kraju je ipak opravdano postao masovni avion NATO pakta avion F-16, ali je za to morao da zadovolji širok spektar zahteva i potreba velikog broja korisnika. Prvenstveno je transformisan u višenamenskog lovca-bombardera, a kroz veći broj varijanti i u širu lepezu drugih namena. F-16 je počeo svoj život kao eksperimentalni avion, a doživeo je masovnu serijsku proizvodnju, jednog od najznačajnijih i najmasovnijih tipova aviona veka, kao glavni oslonac NATO saveza za prevlast u vazdušnom prostoru. Toga nisu bili svesni ni početni naručioci njegovog razvoja, ratno vazduhoplovstvo Sjedinjenih Američkih Država i ako je ubrzo počeo njegov projekat da se pomera od početne definicije, prema lovcu-bombarderu.
Data je prednost prototipu F-16 nad F-17, posebno zbog boljih performansi u krozvučnoj i nadzvučnoj oblasti brzina. On je pokazao superiorno ubrzanje u letu, penjanje i izdržljivost. U prednosti, uračunata je i činjenica da ga pokreće isti tip motora F110-GE-100, kao i avion F-15 igl, što značajno pojednostavljuje eksploataciju i smanjuje njene troškove.
Proizvodnja
Sredinom 1975. godine, Belgija, Danska, Holandija i Norveška objavili su izbor aviona F-16, nasuprot paralelnim ponudama za F-17, Miraž i Vigen. Prva planirana porudžbina, ovih zemalja, bila je 348 aviona, u kooperacijskoj proizvodnji u Evropi. Za tu zajedničku potrebu, formiran je konzorcijum pet zemalja kooperanata za proizvodnju i sklapanje aviona. Dve proizvodne linije su uspostavljene u Evropi, za sklapanje zmaja aviona i za finalizaciju proizvoda. Linija za belgijske i danske avione, uspostavljena je u februaru 1978. godine. U Holandiji, u Fokeru uspostavljena je montažna linija za holandske i norveške avione. Proizvodnja pojedinih podsklopova i delova za motore, radare i druge sisteme preneta je takođe u Evropu.
mini|200px|F-16CJ u konfiguraciji sa podvesnim teretima Nakon nekoliko godina, oformljene su još po jedna linija proizvodnje i montaže, u Turskoj i u Južnoj Koreji. Turska vazduhoplovna industrija, proizvela je 232 primerka F-16, po standardima partija 30/40/50, a posle 2010. godine, proizvodili su i opcije partija 46 i 40. Vazduhoplovna industrija Južne Koreje, proizvela je 140 aviona po standardu partije 52. Ako se Indija opredeli za opremanje svog vazduhoplovstva sa F-16IN, proizvešće kod sebe, po licenci, najmanje 140 aviona toga standarda.
Dženeral dajnamiks počeo je proizvodnju F-16, krajem 1975. godine, a prvi predserijski jednosed F-16A, završen je 20. oktobra 1976. godine. Poleteo je 8. decembra, a dvosed F-16B 8. avgusta 1977, godine. Avion F-16, razvila je korporacija Dženeral dajnamiks, za potrebe Američkog ratnog vazduhoplovstva. Dženeral dajnamiks je proizvodio taj avion, sve dok nije prodao ceo program, Lokidovoj korporaciji 1993. godine, a zatim je nastala nova firma, pod nazivom Lokid Martin, posle Lokidovog spajanja sa Martin Marijetom 1995. godine. Od tada su svi poslovi toga programa u odgovornosti firme Lokid Martin.
Prvi avion F-16, u delovima, stigao je u Evropu, 9. juna 1978. godine, avionskim transportom. U evropske fabrike, masovno i kontinualno stizali su delovi i podsklopovi za F-16 i to: 116 aviona za Belgiju, 58 za Dansku, 102 za Holandiju i 72 za Norvešku. Američko ratno vazduhoplovstvo je naručilo 650 primeraka F-16, a prvi je stigao u eskadrilu 26. januara 1979. godine.
Ukupno je proizvedeno, više od 4.400 primeraka aviona F-16, po dinamici do 1998. godine. Tabelarno je to prikazanoj na desnoj strani, za 2.216 primeraka, a ostatak je proizveden u produžetku do 2006. godine. Posle 1998. godine, nastavljena je proizvodnja aviona u varijantama F-16C/D, partije 50. U slučaju da Američko ratno vazduhoplovstvo sasvim i prestane kupovati F-16, njegova proizvodnja će se nastaviti za inostrano tržište.
Izmene
Nakon detaljne analize, napravljene su određene konstruktivne izmene serijskog F-16, u odnosu na rešenja prototipa YF-16. Trup aviona produžen je za 269 mm, veći je nosni deo (radom) za smeštaj radara AN/APG-66, povećana je površina krila sa 26 m2 na 28 m2, visina vertikalnog repa neznatno je smanjena, trbušna peraja su uvećana, još su dva elementa dodata i jednokrilna-zglobna vrata prednje noge, zamenjena su sa novim, dvokrilnim. Ove promene, povećale su masu strukture F-16, u odnosu na YF-16, za približno 25%.
U letu se pokazalo da nije dovoljno brz odgovor aviona YF-16 na komandu horizontalnog repa, na velikim napadnim uglovima leta (na malim brzinama). Kao rezultat toga, horizontalni stabilizator je povećan za 25%, ovaj takozvani „veliki rep” uveden je u partiji proizvodnje broj 15, u 1981. godini, a retroaktivno i na ranije proizvedenim avionima. Pored značajno smanjenog rizika (mada ne i potpunog), veći horizontalni rep je poboljšao uzdužnu stabilnost, ali mu se povećala i efikasnost, uzrokuje bržu rotaciju aviona, oko „Y” ose u poletanju (brži odgovor aviona na povlačenje palice, „na sebe”).
F-16 je transformisan u višenamenski multinacionalni avion 1980. godine, sa značajno proširenim mogućnostima.
Tokom razvoja, smanjeni su tehničko-tehnološki rizici, troškovi proizvodnje i eksploatacije, manja je tehnološka priprema. Program nadogradnje F-16, tekao je u nekoliko faza. Sve u svemu, ostvaren je proces bržeg uvođenja novih mogućnosti i tehnologija, sa nižim troškovima, kao i sa smanjenim rizicima u odnosu na tradicionalne prilaze. Sa fleksibilnom nadogradnjom, produžio se život serijskoj proizvodnji F-16 i u 21. veku.
Opšte
F-16 fajting falkon je jednomotorni nadzvučni višenamenski taktički borbeni avion. Projektovan je kao taktičko-tehnički i ekonomski racionalni borbeni avion, sposoban za izvršavanje različitih zadataka, sa stalnom borbenom spremnošću. Mnogo je manji i lakši avion, od svojih prethodnika, ali u njegovoj koncepciji je primenjena savremena aerodinamika i sistemi opreme i njihov princip integracije. F-16 je prvi serijski avion sa električnim komandama leta i sa smanjenom rezervom uzdužne statičke stabilnosti, što mu zajedno sa ostalim aerodinamčkim rešenjima i malom masom obezbeđuje visoke manevarske karakteristike, sa dugotrajnim održanjem visokog faktora aerodinamičkog opterećenja, do n = 9 ( az = 9 g ) i sa mogućnošću dostizanja visoke maksimalne brzine, koja je ekvavilentna M = 2+. Aerodinamiku mu posebno karakteriše prelaz krilo-trup i izduženje toga prednjeg dela prelaza u „strejk”, koji je i gornja nastrešnica za karakterističan podtrupni uvodnik vazduha (donja slika).
F-16 fajting falkon obuhvata inovacije kao što su jednodelna, nadvišena, kapljasta kupola kabine za bolju vidljivost (poklopac, pogledati na slikama ispod), komande leta sa izmeštenom bočnom komandnom palicom, a lakše se podnosi i visoki faktor aerodinamičkog opterećenja u zavaljenom sedištu pilota. Odnos potiska motora i mase aviona je iznad jedinice, tako da se može penjati i po vertikalnoj putanji leta. Poseduje top M61, ugrađen u strukturu u korenu krila aviona i jedanaest spoljnih podvesnih tačaka, za nošenje ubojnih sredstava i rezervoara goriva. U zavisnosti od varijante, napravljen je širok asortiman mogućnosti nošenja i korišćenja raketnog, bombarderskog naoružanja, kontejnera za razne sisteme i rezervoare goriva.
F-16A, odlikuje se sa četiri otvora iza topa, za odvođenje gasova, a kasniji F-16C, sa samo dva. Aerodinamičke kočnice integrisane su na nepokretnom delu prelaska zadnjeg dela trupa i horizontalnog repa. Sastoje se od po dve ploče sa gornje i donje strane trupa, koje se otklanjaju do 60°. Na taj način, ostvaruje se prirast otpora, praktično u osi aviona, što je prednost, pošto se pri njihovom izvlačenju ne menja ugao trimovanja.
Konfiguracija i struktura „zmaja” aviona
[[Portugalski F-16A puni se gorivom, u letu|desno|mini|250px]] F-16 fajting falkon koristi delta krilo sa postepenim prelaskom u trup, čiji se prednji koreni deo izdužuje u „strejk”. Pored te specifičnosti poseduje podtrupni usisnik vazduha fiksne geometrije ulaznog preseka, za napajanje jednog dvoprotočnog turbomlaznog motora, klasični je vertikalni rep sa krmilom, celoobrtni horizontalni rep, dva trbušna peraja ispod trupa, stajni organi su tipa tricikl, ispupčenu je kalotu (poklopac) kabine, integrisani su pretkrilca, krilca i flaperoni. Na hrbatu trupa, iza kalote kabine, nalazi se nalivno grlo za utakanje goriva u letu.
Uvodnik vazduha, projektovan je tako da mu je dužina dovoljna za postepeno skretanje vazduha, pod prihvatljivim uglom, u vertikalnoj ravni, od donjeg do središnjeg dela trupa aviona, u kome je ugrađen motor. Na taj način je obezbeđeno stabilno proticanje i uvođenje vazduha u motor, bez otcepljenja strujnica i štetnih gubitaka.
Pri razvoju F-16 bio je dominantan kriterijum lake i jeftine serijske proizvodnje i jeftine eksploatacije. Postignuto je, da ti troškovi budu daleko manji u odnosu na prethodne lovačke avione.
Struktura „zmaja” aviona F-16, napravljena je od vazduhoplovnih kvalitetnih legura, od 80% aluminijuma, 8% čelika, 3% kompozita i 1,5% titanijuma. Komandne površine i trbušna peraja, u velikoj meri su proizvedena od aluminiskog saća, obloženog sa kompozitnom korom (sendvič konstrukcija). F-16 poseduje ukupno 228 pristupnih otvora, za održavanje sistema i njihovih delova. Tako da u 80% slučajeva nije potrebno odvajati podsklopove aviona, u toku eksploatacionih intervencija. Broj mesta za podmazivanje, linija veza za gorivo i zamenljivih modula takođe je značajno smanjen u odnosu na prethodne avione.
Bez obzira na to što je Američko ratno vazduhoplovstvo zahtevalo da vek strukture aviona bude 4.000 sati leta, sa graničnim ubrzanjem od 7,33 g, sa 80% količine unutrašnjeg goriva, projektom je ostvareno da vek aviona bude do 8.000 sati leta i da sruktura aviona podnosi ubrzanje od 9 g u manevru, sa punim unutrašnjim gorivom. Ovo se pokazalo kao velika prednost u borbenoj upotrebi vazduh-vazduh, u višenamenskoj ulozi. Međutim, sa promenama u odnosu na planiranu operativnu upotrebu, masa aviona je stalno rasla, te su morale da se preduzimaju i dodatne konstruktivne mere poboljšanja, u funkciji očuvanja ranije postignutih performansi aviona.
Krilo
Akrobatska grupa F-16, iz [[Singapura|desno|mini|250px]] Zajedno u letu F-16A i [[savez Sovjetskih Socijalističkih Republika|sovjetski Su-27, avgust 1990. godine|desno|mini|250px]] Američki F-16C, partija proizvodnje 52|desno|mini|250px [[Japanski Micubiši F-2|desno|mini|250px]]
Aerodinamičke studije, u ranim šezdesetim godinama dvadesetog veka, obezbedile su praktičnu primenu fenomena, poznat kao „vrtložni uzgon,” za povećanje nosivosti krila, na velikim napadnim uglovima. Tetive korenog dela krila, postepeno se izdužuju sa približavanjem prema trupu i tako se dobije dodatna trouglasta površina, takozvani „strejk”. Pošto je tražena velika agilnost aviona F-16, u borbi u vazdušnom prostoru, njegov je projekat i optimiziran po tome kriterijumu, da bude efikasan i na velikim napadnim uglovima. Dobijeni rezultat toga je vitko delta-krilo, sa uglom strele od 40° između napadne ivice krila i prave na ravan simetrije aviona. Izabran je aeroprofil NACA 64A-204, sa promenom krivine pomoću automatskog otklanjanja flaperona i pretkrilaca, preko digitalnog sistema komandi leta, a na osnovu signala sa senzora o napadnom uglu i o brzini leta, pri manevru aviona.
Negativna statička stabilnost
F-16 fajting falkon je prvi avion na svetu namerno projektovan tako da bude aerodinamički nestabilan, što znači da je negativna rezerva statičke uzdužne stabilnosti, odnosno da je težište za malo ispred „neutralne tačke” aviona. Ova tehnika značajno poboljšava performanse manevra aviona. Avioni se klasično projektuju sa pozitivnom statičkom stabilnošću, što određuje avionu tendenciju da se sam vraća u svoj prvobitni položaj, posle svakog poremećaja. Međutim, pozitivna statička stabilnost se suprotstavlja pokretljivosti aviona. Ta njegova težnja da zadrži svoj pređašnji položaj, suprotstavlja se želji i naporu pilota da izvede manevar aviona. Što je veća pozitivna rezerva stabilnosti, potrebna je veća sila na horizontalnom repu, ostvarena sa otklonom krmila, za izvođenje željenog manevra. Sa druge strane, avion sa negativnom statičkom stabilnošću, u nedostatku stalne i brze korekcije upravljanja, brzo odstupi od referentne putanje po kojoj se kontroliše let, što je posebno rizično i fatalno za njegovu bezbednost. Odstupanje bi bilo izvedeno velikim ubrzanjem pa i sa velikim i nekontrolisanim opterećenjem, izvan dozvoljene anvelope leta. Prema tome, avion sa negativnom statičkom stabilnošću, lakše i brže pređe iz jednog ravnotežnog stanja u neko drugo, u odnosu na slučaj kada ima pozitivnu statičku stabilnost, ali tada mora postojati poseban namenski nadograđeni sistem, koji je u stanju stabilno održavati njegovo željeno stanje kretanja. Ova tehnika je posebno bitna za lovačke avione, koji lete u velikom rasponu brzina, od malih podzvučnih do velikih nadzvučnih. Pošto se „neutralna tačka” pomera sa kompresibilitetom strujanja vazduha (u funkciji Mahovog broja), od približno 25% do preko 50% srednje aerodinamičke tetive, u nivou te razlike, menja se i rezerva statičke stabilnosti. Znači, da avion sa umerenom statičkom stabilnošću, na malim brzinama, previše je statički stabilan na velikim brzinama i tada mu je teško menjati putanju leta, to jest tada teže manevriše i pri većim komandnim signalima pilota. Zato je najpovoljnije lovce projektovati sa realizovanom umerenom rezervom stabilnosti, što je moguće bližoj nultoj vrednosti, pri svim brzinama leta. Idealno bi bilo da je položaj težišta aviona, posledično i rezerva statičke stabilnosti, adaptivan u funkciji Mahovog broja, pri letu aviona. U tome slučaju bi se i upravljalo sa rezervom statičke stabilnosti u funkciji Mahovog broja. To je principski jedino moguće realizovati sa pretakanjem goriva, ali nije tehnički opravdano sa aspekta procesa automatskog upravljanja, zbog dugog vremenskog trajanja takve radnje (vidi poglavlje YF-16 CCV).