cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Palestine
Biblijski izvještaj o dolasku Izraelaca u Kanaan
Kako bi se spasili od ropstva, oko 1235. pne., pod vodstvom Mojsija ponovno kreću u seobu preko Crvenog mora (najvjerojatnije ovdje nije riječ o današnjem Crvenom moru) i Sinaja u Kanaan. Mojsije, čije povijesno postojanje nije potvrđeno, smatra se osnivačem židovske vjere. Prema Petoknjižju on je oslobodio Izraelce iz egipatskog ropstva, a Bog mu je Jahve na gori Sinaj objavio Deset zapovijedi i Zakon, utemeljivši židovski narod.
Nakon bijega iz Egipta Židovi su pod vodstvom Jošue stigli u Kanaan. Dolaskom u novu - staru domovinu uskoro su se sukobili s tamošnjim stanovnicima Filistejcima i Kanaancima. Izraelska plemea zauzimaju svoja područja, a biblijski je opis o tome često idealan, te pojedinim plemenima pripisuje više teritorija nego što je to realno bilo moguće. Osobito se to odnosi na područja istočno od rijeke Jordana, kao i na pripisivanje Danu područja Šarona i Šefele (vidi: 12 izraelskih plemena).
Tijekom dugotrajnih borbi sa starosjediocima na čelu naroda izdvojili su se suci, karizmatski plemenski vođe. Biblija donosi niz izvještaja o sukobima Izraelaca s Kanaancima i Filistejcima, a među njima osobito je značajan onaj koji opisuje pobjedu Izraelaca, predvođenih Deborom i Barakom nad Kanaancima u Tanaku oko 1125. pne. Iako je čitav izvještaj nastao tek negdje u 7. st. pne., pobjednička pjesma koju sadrži (v. "Pjesma Debore i Baraka" u Knjizi o Sucima 5) nastala je nedugo nakon samog događaja, pa je time i najstariji tekst u Bibliji.
Uspostava kraljevstva
Urbani razvoj u drugoj polovici 11. st. pne. možda govori u prilog početaka monarhijskog uređenja među Izraelcima. Biblija govori o kralju Šaulu, porijeklom iz plemena Benjamina, no o njemu ne postoje nikakvi izvanbiblijski podaci.
Davidovo kraljevstvo
Na prelasku iz 11. u 10. st. pne. nasljeđuje ga David, iz plemena Jude, koji je najprije bio kralj Jude u Hebronu, a po preuzimanju vlasti nad cijelim Izraelom prenio je svoje sjedište u Jeruzalem, dotada grad kanaanskog plemena Jebusejaca. Iako su u Jeruzalemu poznati ostaci kako iz predizraelskog, tako i iz izraelskog razdoblja, nema tragova nasilnog osvajanja grada, a građevine iz željeznog doba I dolaze na vidjelo u posljednjim arheološkim iskapanjima (nakon 2000. godine).
Na sličan način nedostaju i izvanbibilijski podaci o Davidovu osvajanju Filisteje, Edoma, Moaba, Amona, kao i o svođenju Arama na vazalsku ovisnost.
Antheuil-Portes
Ontoji-Port je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Kompjenj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 416 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 87 metara (maksimalnoj 118 m, a minimalnoj 60 m).
Historija Palestine
Davidovo kraljevstvo
Jasno je, međutim, da je u Davidovo doba izraelsko društvo doživjelo transformaciju iz labavog saveza plemena u pravu državu.
Salomonovo kraljevstvo
Davida nasljeđuje Salomon (sredinom 10. st. pne.). Za vrijeme njegove vladavine gradi se prvi Hram u Jeruzalemu, o kojemu danas nemamo materijalnih dokaza; zbog povoljnog položaja Izraela na dva glavna puta između Egipta i Mezopotamije šire se trgovinski odnosi s okolnim područjima. O njegovoj moći, ili moći njegovih neposrednih nasljednika, svjedoči nešto više arheoloških ostataka, osobito u vidu zidina Hazora, Megida i Gezera, te utvrda u pustinji Negev, što uključuje i veliko nalazište u Beer Ševi.
La Pradera, Tamuín
La Pradera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Alfa-Furil
Alfa-Furil je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 190,152 Da.
Straža (Gnjilane)
Straža je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija. Naselje je brdsko-planinskog tipa.
Hilbertove aksiome
Hilbertov sistem aksioma je prvi put objavljen na samom kraju 19. veka u delu: Dr David Hilbert, Osnove geometrije (David Hilbert, Grundlagen der Geometrie, 1899), kao odgovor na tadašnje fundamentalne probleme Euklidske geometrije. Knjiga koja je mnogo puta prevođena i prerađivana, da bi danas bila poznata pod imenom Hilbertove osnove geometrije. Kod nas je 1957. godine izašla pod uredništvom akademika Radivoja Kašanina, tadašnjeg upravnika Matematičkog instituta SANU, i u prevodu Ž. Garašanina sa 8. nemačkog izdanja, koje ovde sledimo. Iste Hilbertove aksiome geometrije su štampane u serijama izdanja udžbenika srednjih škola, uglavnom u skraćenom obliku. To je osnova za onaj deo matematike koji nazivamo elementarna geometrija.
La Pradera, Tamuín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Straža (Gnjilane)
Infrastruktura
U selu se nalazi Osnovna škola „Bora Stanković“, osnovana šezdesetih godina 20. veka. Škola je obnovljena krajem 2012. godine, uz pomoć francuske nevladina organizacija „Solidarnost za Kosovo“.
Hilbertove aksiome
Pet grupa aksioma
Mi zamišljamo tačke, prave i ravni u izvesnim međusobnim odnosima i označavamo ove odnose rečima „ležati“, „između“, „podudarno“, „paralelno“, „neprekidno"; tačan i za matematičke svrhe potpun opis ovih odnosa postiže se pomoću aksioma geometrije.
Aksiome geometrije možemo podeliti u pet grupa; svaka pojedinačno od ovih grupa izražava izvesne povezane osnovne činjenice našeg opažanja. Mi ćemo ove grupe aksioma nazivati na sledeći način:
Straža (Gnjilane)
Infrastruktura
Selo je udaljeno 9 kilometara od centra Gnjilana. Do centra sela ide asfaltni put, koji je urađen 90-ih, a 2011. godine asfaltirana je ulica, koja vodi prema crkvi Sv. Petke i najmnogoljudnije mahale Petrovci, u kojoj ima i najviše dece. Ostale ulice su loše, jer su još pre rata nasute tucanikom, koga je do danas potisnulo blato i odnela kišnica.
Seoska slava je Sv. Petka, koja se slavi 8. avgusta. Tog dana u selu se oraganizuje sabor i okupljaju se ljudi, koji su se iselili iz Straže, kako bi slavu proveli sa familijom i prijateljima.
Hilbertove aksiome
Aksiome veze
Aksiome ove grupe predstavljaju vezu između gore navedenih stvari: tačaka, pravih i ravni. Nazivaju se i aksiome incidencije.
Historija Palestine
Salomonovo kraljevstvo
Ipak, čini se da su ambiciozni Salomonovi graditeljski pothvati doveli do prevelikih davanja, što je pak potaklo pobunu i konačnu podjelu kraljevstva pod njegovim nasljednicima.
Hilbertove aksiome
Aksiome veze
mini|Za dve tačke A i B postoji tačno jedna prava a = b koja pripada svakoj od ovih dveju tačaka.
Ovde, i dalje, pod dvema, trima, ... tačkama odnosno pravama, ravnima uvek se podrazumevaju različite tačke, odnosno prave, ravni. Umesto pripadati reći ćemo i npr. prava a prolazi kroz A i B, ili vezuje A sa B, A leži na a, A je tačka prave a, postoji tačka A na a itd. Ako tačka A leži na pravoj a i, osim toga, na drugoj pravoj b, upotrebićemo takođe izraze: prave a i b se seku u tački A, imaju tačku A zajedničku itd.
Mi ćemo upotrebljavati i izraze A leži u α, A je tačka ravni α itd.
U ovom slučaju kažemo prava a leži u ravni α itd.
Aksioma I-7 izražava da prostor nema više od tri dimenzije, aksioma I-8 izražava da prostor nema manje od tri dimenzije.
Aksiome I-1-3 mogu se nazvati aksiomama ravni grupe I za razliku od aksioma I-4-8 koje nazivamo prostornim aksiomama grupe I.
Postoji još stavova koji proizlaze iz aksioma I-1-8.
Aksiome rasporeda
Aksiome ove grupe definišu pojam „između“ i omogućavaju na osnovu ovog pojma raspored tačaka na pravoj, u ravni i u prostoru.
desno
Ove aksiome je prvi detaljno ispitao M. Paš u svojim Vorlesungen uber neuere Geometrie, Leipzig 1882. godine. Naročito je aksioma II-4 Pašova, i slobodno izrečena ona glasi: ako prava ulazi u unutrašnjost trougla, ona i izlazi iz njega. Da prava a pri tome ne može presecati obe duži AC i BC, može se dokazati.
Aksiome podudarnosti
Aksiome ove grupe definišu pojam podudarnosti a time i pojam kretanja.
Poredak tačaka u definiciji nije uzet u obzir, zato sledeće formule imaju isto značenje: AB≡A'B', AB≡B'A', BA≡A'B', BA≡B'A'. Sama aksioma III-1 zahteva mogućnost prenošenja duži, za koju je potrebna jednoznačnost takvog prenošenja, a koju ćemo dokazati kasnije.
Da je podudarnost duži relacija ekvivalencije sledi neposredno iz dve prethodne aksiome. Refleksivnost, tj. osobina da je svaka duž podudarna samoj sebi, sledi kada prenesemo duž AB na proizvoljnu polupravu tako da je konstruisana druga duž A'B' podudarna prvoj AB i tada prema aksiomi III-2 sledi podudarnost prve sa prvom. Zatim neposredno sledi osobina simetrije, ako je prva podudarna sa drugom, onda je druga podudarna sa prvom. Konačno sledi i relacija tranzitivnosti, ako je druga od duži podudarna sa trećom, tj. A'B'≡A"B", tada je prva od duži podudarna sa trećom, tj. AB≡A"B".
Ova aksioma izražava mogućnost sabiranja duži. Što se tiče uglova, osim mogućnosti prenošenja, aksiomima se mora zahtevati i relacija jednoznačnost, da bi se relacija tranzitivnosti, i mogućnost sabiranja, mogli dokazati.
Poluprave h, k nazivaju se kracima ugla, a tačka O naziva se temenom ugla. Položeni i (ispruženi) i ispupčeni (tupi) uglovi isključeni su ovom definicijom. Neka poluprava h pripada pravoj \bar h, a poluprava k pravoj \bar k. Poluprave h i k uzete zajedno sa tačkom O, dele ostale tačke ravni u dve oblasti: za sve tačke koje sa h leže sa istoj strani sa \bar k i sa k sa iste strane sa \bar h, kažemo da leže u unutrašnjosti ugla za sve druge tačke kažemo da leže u spoljašnosti ili van ovog ugla.
Historija Palestine
Željezno doba II
Željezno doba II (oko 900.-600. pne.) donosi znakove punog razvoja izraelske monarhije te vrhunca materijalne kulture na ovom prostoru.
Podijeljeno kraljevstvo
Vidi opširnije članke: Kraljevstvo Izrael i Kraljevstvo Juda. thumb|300px|desno|Židovski hram; Tel Dan, Izrael (9.-8. st. pne.) Biblijski izvještaji govore o sukobima nakon Salomonove smrti (oko 922. pne.), te o pobuni Jeroboama i sjevernih plemena, nakon čega se kraljevstvo dijeli na dvije države - Izrael (s centrima u Šekemu i Samariji), te Judu (s centrom u Jeruzalemu).
Kraljevstvo Izrael obuhvaća teritorije devet plemena: Zebulun, Jisakar, Ašer, Naftali, Dan, Manaše, Efraim, Ruben i Gad, dok kraljevstvo Juda obuhvaća teritorije plemena Jude, Benjamina i Šimuna (čini se da je ovo pleme već bilo asimilirano u Judu).
Uz stvaranje nove političke vlasti na sjeveru, uspostavlja se i novi kult sa svetištima u Betelu i Danu, o čemu postoje i čvrsti arheološki dokazi. Osobito je značajan hramski prostor na nalazištu Tel Dan na samom sjeveru Izraela, uz koji su nađeni žrtvenici, antropomorfne figure, brončani ukrasi i spaljene životinjske kosti. O moći Sjevernoga kraljevstva svjedoči i rast gradova s pripadajućim fortifikacijama, konjskim stajama (npr. u Megidu) i velikim skladištima (npr. u Hazoru), osobito iz 9. st. pne., a to znači iz vremena kraljeva Ahaba, ili iz 8. st., to jest iz vremena Jeroboama II.
Južno kraljevstvo predstavljeno je razvojem gradnje u Jeruzalemu, uokolo nekadašnjeg jebusejskog grada, te dobro sačuvanim ostacima gradova i utvrda u pustinji Negev, osobito u Beer Ševi i Aradu, gdje je, uz uobičajene utvrde, nađen i mali židovski hram, čija je upotreba prestala u doba kralja Ezekije ili, vjerojatnije, kralja Jošije (7. st. pne.), koji provodi vjersku reformu sa središtem u Jeruzalemu. Nedaleko od Arada nađen je i hebrejski natpis koji u blagoslovu spominje "Jahvu i njegovu Ašeru" (žensko božanstvo plodnosti), što govori o religijskom sinkretizmu toga doba.
Straža (Gnjilane)
Infrastruktura
Selo ima seosku ambulantu, gde dva puta nedeljno dolazi lekar opšte prakse. U selu rade četiri prodavnice mešovite robe, gde ljudi mogu da se snabdevaju osnovnim životnim namirnicama. Selo je bogato čistom planinskom vodom, ima jako puno izvora, ali su oni loše iskorišćeni, pa seoska domaćinstva oskudevaju vodom, naročito leti kad je suša. U selu su 2011 postavljeni i kontejneri za smeće, pa se smeće više ne baca na divlje deponije. Mladi u selu imaju svoj omladinski kafić, gde mogu da se druže. Nekada je to bio poljoprivredni kraj, poznat po proizvodnji sira. Stanovništvo se i danas pretežno bavi poljoprivredom, ali zbog loše bezbednosne situacije i skoro potpuno uništenog stočnog fonda, proizvodnja sira više ne postoji. Provale kuća, krađa stoke i poljoprivrednih mašina, uništavanje letine, najčešći su i skoro svakodnevni vidovi pritiska na Srbe. Počinioci skoro uvek ostaju neotkriveni, Srbi nemaju od koga da očekuju zaštitu, a krađe ih dovode do ruba egzistencije. Mnogi u selu danas preživljavaju samo od pomoći države.
Istorija
Na mestu Manastir nalazi se porušena Crkva Sv. Nikole, koja je obnovljena i u njoj neretko odlaze i ljudi iz okolnih sela da upale sveće i pomole se. Crkva Sv. Petke i seosko groblje su u mahali Petrovci, i iz dvorišta crkve se vidi skoro celo selo. Crkva je jako stara, a pored crkve 2011. godine je izgrađen i pomoćni objekat za potrebe crkve.
Stanovništvo
Straža je po površini jedno od većih sela u Gnjilanskoj opštini i zauzima oko 1584 hektara i većinski je srpsko. Od 1999. u selu živi svega trećina stanovništva, dok se veliki broj Stražana odselio u Jagodinu i druge gradove centralne Srbije. Od Drugog svetskog rata, prema popisima koji su rađeni svakih deset godina, najviše stanovnika selo je imalo 1971 godine (841). Nakon toga, na svakom sledećem popisu, broj stanovnika je bio sve manji.
La Casa de Enmedio, Mulegé
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 740 m.
Straža (Gnjilane)
Predanje
Prema pričama starih u selu, ime sela je nastalo u doba Cara Lazara. Priča kaže da je Car Lazar prolazio šumom iznad sela, kada mu se fijaker kojim se vozio polomio i on nije mogao dalje par dana dok se to nije popravilo. Da lopovi nebi naišli i odneli fijaker preko noći, njega su čuvali stražari, po kojima je kasnije i samo selo dobilo ime Straža. Po toj priči šuma iznad sela u kojoj se desila nezgoda Caru Lazaru, danas ima naziv Carev zabija.
Poreklo stanovništva po rodovima
Prema podacima iz 1931. godine
El Rocío, Tecomán
El Rocío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Historija Palestine
Podijeljeno kraljevstvo
U oba kraljevstva počinje se stvarati pisana predaja vjerskog sadržaja, koja će činiti temelj buduće Biblije. U Izraelu djeluju proroci Amos i Hošea, a u Judi Izaija i Mihej. Neki dijelovi biblijskih knjiga koji nose njihova imena potječu iz toga doba.
El Rocío, Tecomán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Historija Palestine
Podijeljeno kraljevstvo
Sredinom 9. st. počinje rast Asirije pod Asurbanipalom II. (883.-859. pne.) i Salmanasarom III. (858.-824. pne.), a sve više slabi utjecaj Egipta na ovim prostorima
Asirska i babilonska osvajanja
U novim se prilikama promijenio i položaj dviju židovskih država. Nije više postojala ravnoteža između Egipta i Asirije, a prostor između ove dvije sile padao je sve više pod utjecaj najprije Asirije, a potom i Babilonije.
Pad Izraela pod asirsku vlast
frame|right|Zidine grada razorenog u osvajanju [[Tiglat Pileser III.|Tiglat Pilesera III. oko 734. pne. (Tel Dan, sjeverna Galileja)]]
Nakon smrti moćnoga Jeroboama II. (oko 786.-746. pne.) Sjevernim je Kraljevstvom zavladalo bezvlađe, dok Menahem (oko 745.-738. pr.n.e) nije preuzeo vlast i prihvatio biti vazalom Asirije, plaćajući Tiglat Pileseru III. visoki danak. Isto je stanje nastavljeno i za Menahemova sina Pekahije (oko 738.-737. pne.), kojega je pogubio njegov vojskovođa Pekah, preuzeo vlast i uspostavio savez sa susjednim Aramom protiv Asirije, što je na kraju dovelo do poraza, te Tiglat Pileser III. oko 734. pne. osvaja Gilead i Galileju od koje stvara asirsku provinciju “Magiddu” (prema gradu Megidu. Na asirskom prijestolju nasljeđuje ga Salmanasar V. (726.-722. pne.) koji dvije ili tri godine opsjeda Samariju, središte Sjevernog Kraljevstva.
722. ili 721. pne. Samarija pada pod asirsku vlast, a Salmanasara V., ubijenog u pobuni, nasljeđuje Sargon II. (721.-705. pne.), pa nije jasno tko je od njih dvojice stvarni osvajač Samarije. Moguće je da Sargon pripisuje sebi pobjedu svoga prethodnika. U svakom slučaju, pod njegovom su vlašću stanovnici Samarije preseljeni u Asiriju, a dio je pobjegao na jug i našao utočište u Jeruzalemu, gdje će kralj Ezekija za njih podići novi dio grada.
Malo je izvanbiblijskih izvora o padu Samarije, ponajprije stoga što je Salmanasar V. kratko vladao, te nisu nađeni mnogi zapisi iz njegova doba. O Sargonovim pothvatima ostao je dokument iz njegova doba obično naslovljen Asirska povelja, koji govori o nutarnjim problemima Asirije i Sargonovu usponu na vlast, što je potaklo Samariju i susjedne zemlje na pobunu. Sargon ih je prema tom spisu sve pokorio, a potom se uz sredozemnu obalu spustio sve do Gaze, te pobijedio Egipćane.
Na svim se većim arheološkim nalazima u sloju koji odgovara ovom razdoblju nalaze svjedočanstva o opsežnim uništavanjima i ratnim sukobima. Ipak, mnoga manja mjesta ostala su netaknuta.
Kraj Judina kraljevstva
Za to vrijeme na jugu, u Judi, vlada kralj Ezekija (729.-687. pne.), sklapa savez s Egipćanima i Etiopljanima protiv Asirije. U vidu pripreme za ovu pobunu, obzidao je i zapadni jeruzalemski brežuljak gdje su obitavali prognanici iz Izraela, te osigurao zalihe vode kopajući podzemne kanale kako bi izvorsku vodu doveo unutar grada. Tragovi oba ova pothvata arheološki su istraženi, a u Ezekijinu tunelu za vodu nađen je i natpis iz toga doba. Iz Hrama je, kao znak nepodlaganja Asircima, uklonio njihovo posuđe, što je kasniji biblijski pisac protumačio kao vjersku obnovu, vjerojatno preslikavajući na Ezekijino vrijeme ono što je kasnije učinio Jošija. Uz Ezekiju je djelovao prorok Izaija, a dio njegove knjige potječe iz toga razdoblja.
Asirci su kroz područje Jude prošli 701. pne., za asirskoga kralja Sanheriba, pri čemu su osvojili 46 gradova, među kojima i Lakiš, gdje su pri arheološkim iskapanjima nađene krhotine s natpisima koji, čini se, sadrže dramatične pozive u pomoć neposredno prije pada grada. Iako se i pad Jeruzalema činio neminovnim, Asirci su se iznenada povukli. Dok Biblija to tumači kao zahvat Božji, izvanbiblijski izvori govore o babilonskom otporu protiv Asirije, pa se vojska vjerojatno vratila u prijestolnicu Ninivu radi unutarnjih neprilika.
Kralj Jošija (oko 640-609. pne.) proveo je vjersku reformu te ga biblijski tekstovi drže za osobitog junaka, u čije je vrijeme za popravka Hrama nađena "Knjiga Zakona", što je neki poistovjećuju s Ponovljenim zakonikom. Dok se asirsko kraljevstvo raspadalo, Jošija je nastojao povećati svoju moć. Kako bi postigao jedinstvo naroda, centralizira i kult u jeruzalemskom Hramu, te zabranjuje sva ostala svetišta u kraljevstvu. O prestanku uporabe svetišta u to doba, imamo arheološke dokaze u Tel Aradu. Ipak, Jošija je poginuo kod Megida u borbi s Egipćanima koji su pošli upomoć Asircima, kao obrani protiv rastuće snage Babilonaca. Tako je kraljevstvo Jude palo pod Egipatski utjecaj.
Kraj Jude označen je pobjedom Babilonaca, predvođenih Nabukodonozorom, nad Egipćanima, u bitci kod Karkemiša (605. pne.). Nekoliko godina kasnije (598. pne.) Babilonci kreću na Jeruzalem, koji se sljedeće godine predaje, a kraljevska obitelj odvedena je u Babilon. Nakon još jedne pobune u Judi, potaknute od strane egipatskog faraona Psamtika II., Jeruzalem je razoren (587. pne.), skupa s Hramom i dvorom, a viši sloj stanovništva odveden je u Babilon. U previranjima, dio stanovništva pobjegao je i u Egipat. Kroz ovo vrijeme u Jeruzalemu je djelovao prorok Jeremija, a dio njegove knjige potječe iz vremena prije odlaska u progonstvo.
Razorenje Jeruzalema označava i kraj židovske vlasti nad ovim krajevima, a početak nadmoći raznih velikih sila: Babilona, Perzije, te raznih helenističkih država. Židovska izravna vlast u ovim krajevima bit će obnovljena tek 164. pne.
Perzijsko i helenističko razdoblje
Od 545. do 538. pne. čitav Bliski istok, uključujući i ove prostore, dolazi pod vlast Perzije (539. pne. perzijski "kralj nad kraljevima", Kir, osvaja Babilon). U 4. st. pne., osvajanjima Aleksandra Velikog, svi ovi prostori dolaze pod helenistički utjecaj, čije se trajanje računa do Pompejevih osvajanja sredinom 1. st. pne.
Perzijska vlast i povratak Židova u Judeju
Perzijski vladar Kir, oko 537. pne., omogućava Židovima povratak u Jeruzalem i dozvoljava obnovu Hrama. Dok Biblija (knjige o Ezri i Nehemiji) taj njegov potez tumači kao čin pobožnosti prema židovskom Bogu, iz povijesnih izvora saznajemo da je Kir jednako postupao sa svetištima i hramovima ostalih naroda. U ovom području, pridobivanje naklonosti domaćeg stanovništva bilo je važno u vidu budućeg osvajanja Egipta. Pred kraj 6. st. pne. dovršena je obnova jeruzalemskog Hrama, a u Jeruzalemu tada djeluju proroci Hagaj i Zaharija. U razdoblju vjerske obnove u 5. st. pne. neki vide početke sinagogalnog bogoslužja u židovstvu.
thumb|400px|right|Darijev trojezični "Behistunski natpis" na [[Perzijski jezik|staroperzijskom, elamitskom i babilonskom jeziku, gdje se spominje Darijev uspon na vlast, kao imena 23 satrapije pod njegovom upravom. Pokrajina Kermanšah, Iran.]]
Za vladavine Darija I. (522-486. pne.) utvrđene su granice ove nove sile, a ustaljen je i unutarnji ustroj putem podjele na dvadesetak satrapija. Svaka od njih podijeljena je u manje pokrajine. Prostor Izraela i Palestine činio je samo mali dio satrapije koja se zvala "Preko Rijeke" (misli se na Eufrat), a u nju je još uključena i Sirija, Fenicija i Cipar. U perzijsko su doba manje pokrajine na ovom području bile: Megido, Dor, Samarija, Judeja, Ašdod i Gaza. Na čelu svake pokrajine bio je perzijski ili lokalni upravitelj koji je bio odgovoran satrapu satrapije "Preko Rijeke".
U Judeji su upravitelji bili Židovi (npr. Zerubabel, imali su velikog svećenika u Hramu, a u cijeloj pokrajini vrijedi zakonodavstvo biblijskog Petoknjižja. Tako je pokrajina Judeja postala zapravo teokratska država koja je imala pravo i na kovanje vlastitog novca s oznakom jhd (heb. jahud, "Judeja"). Poznate su razmirice između pokrajina Judeje i Samarije (upravitelj Sanbalat), o čemu postoje i pisani izvori. U to se doba ustaljuje i židovska vojna kolonija u Elefantini, otoku kod Asuana u Egiptu, gdje je nađen velik broj papirusa sa spisima iz 5. st. pne. na aramejskom. I, dok su perzijski vladari bili vrlo popustljivi u pitanjima kulture i religije, u pitanju poreza i financija bili su izrazito strogi. Porezi su se plaćali isključivo u dragocjenim metalima.
Helenističko razdoblje
thumb|300px|right|Kovanica Antioha IV. Epifana s natpisom: ΘΕΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ / ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ (Boga Epifana Pobjedonosca / kralja Antioha) Godine 332. pne. Perzijance poražava Aleksandar Veliki. Nakon njegove smrti (323. pne.), njegova se područja dijele među dijadosima, a prostor Izraela i Palestine, u tom procesu, 5 puta mijenja vladara, prelazeći iz ruku Seleukovića (kojima su pripale Sirija i Babilonija) u ruke Ptolemejevića (Egipat). Tako je 301. pne. ovo dio ptolemejske države, dok njim, od 200. pne., vladaju Seleukovići. Helenistička kultura ulazi u sve pore društva, od graditeljstva i keramike, do sporta i književnosti. Oko 200. pne., vjerojatno u Aleksandriji, dobar dio Starog zavjeta preveden je na grčki, a dio biblijskih knjiga i nastaje izvorno na grčkom. Usto, nastaje i bogata apokaliptička književnost.
Neposredno nakon zauzimanja Judeje, Antioh III. Veliki iz dinastije Seleukovića jamči toj pokrajini status teokratske države, te u njoj raste uloga velikih svećenika. Ipak, takav položaj Judeje nije se dugo zadržao. Kad je na vlast došao Antioh IV. Epifan počeli su i sukobi, što je kulminiralo velikim progonom Židova od 167. do 164. pne. i ukazom o zabrani židovskih obreda u jeruzalemskom Hramu, gdje se uvodi štovanje Zeusa Olimpskog. Ovi postupci potiču židovski ustanak predvođen Makabejcima. Smrću Antioha IV. situacija se smiruje, a Židovi ponovno posvećuju Hram 164. pne. (događaj se slavi u židovstvu kao blagdan Hanuka). Ipak, sukobi će se nastaviti sve dok Antioh VI. ne imenuje Jonatana Makabejca namjesnikom Sirije, a brata mu Šimuna vojnim zapovijednikom. Šimun će konačno postati veliki svećenik i prvi etnarh Judeje (143.-134. pne.). Time počinje razdoblje vladavine dinastije Hašmonejaca koje će kraj 2. i čitavo 1. st. pne. obilježiti žestokim dinastičkim borbama.
Budući da je etnarh, koji je imao političku vlast, i veliki svećenik u ovom razdoblju bio jedna te ista osoba, porasla je uloga svećenstva u Judeji, a kao reakcija na takvo stanje stvari nastaju različite vjerse sljedbe. Među njima su najpoznatiji farizeji i eseni, kao i zajednica koja se, kao opozicija jeruzalemskom hramskom svećenstvu, okupila u Kumranu. Sa svećeničke se pak strane osniva stranka saduceja.
Borbe između Makabejaca i helenista posvjedočene su i u arheološkim istraživanjima u obliku tipične židovske i tipične helenističke umjetnosti. Tako, primjerice, iz istog razdoblja imamo i najfinije helenističke uljanice, ali i one grubo izrađene i zastarjele židovskoga tipa, kao znak odbijanja novina. Istovremeno, na području Samarije stanovništvo je izmiješano i opire se nasilnim pokušajima judizacije.
Sredinom 1. st. pne. slabi moć Selukovića, a na povijesno prizorište stupaju Rimljani.
Pod rimskom vlašću
Za vrijeme borbe za vlast u Judeji između dvojice Hasmonejaca, Hirkana II., uz kojega su pristajali farizeji i Aristobula II., uz kojega su pristajali protivnici farizeja, u njihove se razmirice upliću Rimljani u osobi Pompeja Velikog. On 63. pne. osvaja Judeju, svrgava Aristobula i na mjesto velikog svećenika, a potom i etnarha, ponovno postavlja Hirkana, a Judeja postaje dijelom rimske provincije Sirije. U to vrijeme sve više jača uloga Hirkanova službenika Antipatera. 40. pne. u Judeju provaljuju Parti, odvode Hirkana, a Antipaterov sin, Herod bježi u Rim. Odatle organizira ponovno osvajanje Judeje i 37. pne. osvaja Jeruzalem i postaje kralj Judeje i okolnih područja, uključujući Samariju i Galileju. Herod za svoje vlasti poduzima opsežne graditeljske radove, podiže utvrde poput Masade i Herodiona, gradi palače, poput svoga zimskog dvora u Jerihonu, te obnavlja svetišta, poput onog u Hebronu i, posebice, hrama u Jeruzalemu.
Nakon Herodove smrti njegovo je kraljevstvo podijeljeno među njegove sinove koji vladaju pojedinim dijelovima ovoga područja bilo kao etnarsi, bilo kao tetrarsi. 6. godine car August pretvara Judeju u prokuratorsku provinciju, dok će u ostalim krajevima još neko vrijeme vladati Herodovi nasljednici. Među prokuratorima, to jest upraviteljima, Judeje bit će i Poncije Pilat
1. st. obilježeno je velikim previranjima, kako na političkom, tako i na religioznom području. U tom se kontekstu pojavljuje Isus Krist i židovska sljedba, koja će kasnije postati poznata kao kršćanstvo. Istovremeno jačaju i druge sljedbe, poput farizeja, zelota i esena.
Godine 66. izbija Prvi židovski ustanak protiv Rimljana. Vespazijan (koji od 67. godine ratuje u Judeji) državnim udarom 69. godine dolazi na čelo Rima; njegov sin Tit osvaja Jeruzalem 70. godine uništavajući drugi Hram (Opsežniji prikaz vidi u članku zeloti), a konačnu pobjedu slave kod utvrde Masade nakon dugotrajne opsade.
Rabin Johanan ben Zakaj, farizej, protivnik zelota), bježi iz Jeruzalema te od Rima uspijeva ishoditi dozvolu za osnivanje centra učenja i sjedišta Sinedrija u Jabni, gdje će pred kraj 2. st. biti utvrđen i sastav židovske Biblije, to jest Tanakha. Na taj je način židovstvo uspjelo preživjeti razorenje Hrama i propast Jeruzalema. Sanhedrin je postao i ostao vrhovno religijsko, politiko i sudsko tijelo sve do 425. godine, kad je prisilno raspušten od strane, tada kršćanskog, Rimskog Carstva.
Bogati su arheološki nalazi iz Herodovog, odnosno rimskog doba. Uz već spomenute Herodove graditeljske radove, tu su i ostaci čitavih gradova, poput Bet Šeana, Banijasa, Seforisa i Cezareje, a ponešto ostataka rimskih ulica vidljivo je i u Jeruzalemu.
Uspon i pad Bizanta
Dolaskom na vlast cara Konstantina I. (306.-337.) i njegovim Milanskim ediktom kojim se kršćanstvo proglašava dozvoljenom religijom (lat. religio licita), počinju se mijenjati i prilike u ovim krajevima, posebice nakon Konstantinove pobjede nad njegovim suvladarom na Istoku, Licinijem (oko 325.). Prema izvještajima Euzebija, biskupa u Cezareji i suvremenika Konstantinova, bila je velika uloga Konstantinove majke Helene (u nekim se krajevima naziva i Jelena), koja je potakla svoga sina na približavanje kršćanstvu.
Pod tim utjecajem, već u 4. st. u Jeruzalemu nastaje bazilika Svetoga groba na mjestu Kalvarije i Isusova groba, u Betlehemu je izgrađena bazilika Rođenja Isusova, a nastaju svetišta i u drugim krajevima. U sve većem broju ove krajeve obilaze kršćanski hodočasnici što dovodi do sve većeg ekonomskog napretka. Usto, hodočasnici često ostavljaju i pisane izvještaje o svojim putovanjima, koji su do danas dragocjeni izovri znanja o prilikama toga doba.
Istovremeno, Židovi, koji su 135. godine protjerani iz Jeruzalema, sada o blagdanima smiju posjetiti ovaj grad, koji ponovno nosi svoje staro ime. U Galileji, posebice u gradu Tiberijadi cvate rabinska škola u kojoj je standardiziran vokalizirani tekst hebrejske Biblije. Kroz bizantsko su razdoblje vođe Židova nosili naslov patrijarh. Iz toga su doba sačuvane brojne sinagoge, kako u Galileji (u Kafarnaumu, Katzrinu, Korozainu, Tiberijadi, Seforisu, Baramu), tako i u Samariji (kao ona u Bet Alfi, s lijepim mozaikom), i u Judeji (npr. u En Gediju).
Novi, ali i posljednji veliki zamah bizantske vlasti u ovim krajevima nastaje u vrijeme cara Justinijana I. (527.-565.). On je putem jedinstvene religije, kršćanstva, želio ujediniti svoje veliko i raznoliko carstvo, te je zabranio i teško progonio svaki poganski kult. Od toga trenutka mijenja se i položaj Židova. Ne samo da su im bila ograničena dotadašnja prava, nego im je bilo zabranjeno koristi hebrejski jezik u sinagogama. Još je gore bilo Samarijancima koji su stoga poduzimali ustanke, ali i prave osvete protiv kršćana na području Samarije. U skladu s takvom Justinijanovom politikom išla je i nova izgradnja velikih crkava i dogradnja starih, a na čitavom su Bliskom istoku brojni ostaci građevina, keramike i novčanica iz toga doba.
Dok je Bizantsko carstvo bilo zaokupljeno građanskim ratovima i obranom granica od Slavena i Avara, perzijski vladar Hozroje II. Parviz iz dinastije Sasanida osvaja 614. Jeruzalem, a potom i Egipat. Tom prilikom porušene su sve crkve, osim one u Betlehemu. Bizantski car Heraklije (610.-641.) uspijeva 627. godine povratiti izgubljena područja.
Ipak, Bizantsko carstvo, razgrađeno i nutarnjim nezadovoljstvom zbog prevelikih davanja i nerazumijevanja mjesne semitske kulture neće više na ovom području obnoviti svoju moć.
Omejidi i Abasidi
Čitavo područje današnjeg Izraela i Palestinske Samouprave ostalo je pod neprekidnom muslimanskom vlašću više od 4 stoljeća, sve do 1099. godine.
Vlast Omejida
frame|right|Kupola nad Stijenom, Jeruzalem (7.-8. st.). Peti kalif, Muavija I. (661.-680.), obično se drži začetnikom dinastije Omejida koja je do 750. vladala uglavnom iz Damaska. U njihovo doba doseljava se sve više Arapa u ova područja, iz uporabe nestaje grčki jezik, a potom i aramejski, a počinje se koristiti arapski. Od sada ovdje se uz, Židove i kršćane, nalaze i muslimani, no trebalo je više od stotinu godina da bi stanovništvo postalo većinski muslimansko.
Čitavo vrijeme omajadske vlasti označeno je blagostanjem, jer je i ovo područje, zbog blizine Damaska, imalo koristi od velikih osvajanja koja su doprla sve do Španjolske.
691. godine podignuta je znamenita Kupola nad Stijenom u Jeruzalemu, a gradi se i na drugim mjestima. Osobito je poznata omejidska Hišamova palača u Jerihonu.
Vidi također: Islamska umjetnost i arhitektura
Vlast Abasida
Premještanjem središta vlasti u Bagdad, 762. godine, pod vlašću dinastije Abasida i značenje područja Izraela i Palestine znatno je smanjeno. Ipak, bilo je to vrijeme procvata islamske umjetnosti, filozofije, književnosti i kulture u čemu je i ovo područje sudjelovalo.
Takvo će stanje biti prekinuto početkom 11. st. upadima Seldžuka i vlašću Fatimida iz Kaira. I dok je kod ovih posljednjih uglavnom prevladavao stav tolerancije prema Židovima i kršćanima, te su neki zauizmali i važne položaje u državi, bilo je i iznimaka, među kojima je najpoznatiji tzv. "Ludi Kalif", Al-Hakim bi-Amr Allah koji je 1009. uništio baziliku Svetog groba u Jeruzalemu. Njegovi su nasljednici nastavili prethodnu politiku, no 1076. Jeruzalem zauzimaju Seldžuci, neprijateljski raspoloženi prema kršćanima, što je bio jedan od povoda Prvog križarskog rata.
Križarsko razdoblje
right|thumb|200px|Detalj kapitela iz križarske crkve Navještenja; "Isus hoda po moru" (Nazaret, 11.-12. st.). Prvi križarski rat poveli su, na poziv pape Urbana II. iz 1095., francuski, flandrijski i normanski velikaši. Krenuli su u kolovozu 1096., a predvodiili su ih Godfrid Bouillonski i njegov brat Baldovin. Već 1098. osvajaju Edesu, na jugoistoku danšnje Turske, a odande se spuštaju prema jugu. 1099. godine, nakon dugotrajne opsade i više bezuspješnih pokušaja, uspijevaju ući u Jeruzalem. Nakon osvajanja čitavoga područja, osnivaju nekoliko križarskih država. To su: Grofovija Edesa i Prinčevina Antiohija (na pograničnom prostoru između današnje Turske i Sirije, Grofovija Tripoli (u današnjem Libanonu) i, naravno, Jeruzalemsko Kraljevstvo.
lijevo|thumb|200px|Ulazna vrata u križarsku utvrdu u Cezareji Primorskoj (Izrael, 11.-12. st.). Usto, postojalo je već odranije armensko kraljevstvo Cilicija, također u jugoistočnoj Turskoj, koje u ovo doba stvara snažne veze sa Zapadom. Samo Jeruzalemsko Kraljevstvo imalo je više vazalskih država, među kojima su najznačajnije: Prinčevina Galileja, Grofovija Jafe i Aškelona, Kneževina Transjordanija i Kneževina Sidona.
1187. godine, u bitci kod Hatinskih rogova, nedaleko od Galilejskog jezera, odvila se presudna bitka između križarske i muslimanske vojske. Muslimane je predvodio Saladin, koji od toga trenutka počinje vladati Jeruzalemom.
right|thumb|200px|Utvrda Ivanovaca (Hospitalaca) u Akriju (Izrael, 12.-13. st.). Križarska će vlast ostati na ovim prostorima sve do 1291. kada pada i posljednja njihova utvrda u Akriju ili Akku.
Unatoč razmjerno kratkotrajnoj vlasti, tek nekih 100-200 godina, križari su u ovim krajevima ostavili zamjetna umjetnička djela, a to posebno vrijedi za graditeljstvo. Odmah po dolasku u Jeruzalem obnovili su i dobrim dijelom nanovo izgradili baziliku Svetoga groba, obnovili Dvoranu Posljednje večere, počeli su s izgradnjom velike crkve u Nazaretu, kao i niza ostalih crkava, a sve u stilu prelaska iz romanike u gotiku. Usto, izgradili su čitav niz utvrda, poput Cezareje, Akrija, Belvoira i Montforta. Njihova je prisutnost vidljiva i u obnavljanju gradskih ulica, osobito u Jeruzalemu.
U križarskim pohodima sudjelovali su i neki poznatiji europski vladari. Bio je ovdje engleski kralj Rikard Lavljeg Srca i francuski kralj Ljudevit IX..
Vlast Ajubida i Mameluka
thumb|300px|Hattinski rogovi, bojno polje između Nazareta i Tiberijade, gdje je [[Saladin 1187. god. pobijedio križarsku vojsku.]] Saladin (arap. Salah ed-Din) osvojio je 1169. Egipat, a 1187. i Jeruzalem. Nakon njegove smrti 1193. i borbe za vlast, naslijedio ga je brat Al Adil. Bio je to početak vlasti kurdske dinastije Ajubida, koja je dobila ime po Saladinovu ocu, a vladala je iz Kaira. Njihova je vlast u ovim krajevima bila obilježena stalnim borbama protiv preostalih križarskih područja sa središtem u Akriju.
thumb|200px|left|Ulaz u Pamučarski suk (Suq al-Qattanin) u Jeruzalemu, bazar što ga je 1336. dao obnoviti mamelučki upravitelj Sirije. Peti križarski rat trebao je s egipatske strane dovesti križare do Jeruzalema, no završio je porazom kod Damiette 1217. Šesti križarski rat, što ga je 1228. poveo Fridrik II. doveo je do kratkotrajne premoći nad Ajubidima. Bila je dovoljna samo vijest o brojnosti i moći Fridrikove vojske, da mu ajubidski sultan Al Kamil ugovorom preda Jeruzalem, Betlehem i Nazaret. Ipak, nesloga među križarima i poziv što su ga Ajubidi uputili jednom mongolskom plemenu, doveli 1244. su do ponovnog pada ovih mjesta, a Jeruzalem su Mongoli tako razrušili da u njemu više nisu mogli živjeti ni kršćani ni muslimani. Pod dojmom tog pokolja kreće Sedmi križarski rat pod vodstvom francuskog kralja Ljudevita IX. No ova križarska vojna postigla je samo to da su Ajubidi dodatno oslabljeni, a njihovo su mjesto kao vladari ovih prostora preuzeli Mameluci.
thumb|250px|right|Klaustar nekadašnjeg franjevačkog samostana na brdu Sion, uz Dvoranu Posljednje večere u Jeruzalemu (14. st.). 1250. Mameluci, turski sluge Ajubida, preuzimaju vlast u Kairu, pa tako i na području Palestine. Križari pridobivaju na svoju stranu Mongole, koje kroz sljedećih deset godina napadaju Mameluke, no s nikakvim uspjehom, sve do bitke kod Ain Džaluta, gdje su 1260. Mameluci potukli i Mongole i Križare. 1291. mamelučki sultan Halil napada grad Akri, središte križarskoga kraljevstva, u kojem su različite europske nacije bile u međusobnoj svađi. Mameluci osvajaju Akri, te za razliku od plemenitog Saladina, izvršavaju teški masakr nad stanovništvom, a mnoge prodaju u roblje. Time i prestaje postojati križarsko kraljevstvo na kopnu, a zadržat će se još na Cipru. U ovom su se razdoblju promijenile razne administrativne podjele ovoga područja. Tako je krajem 14. st. Sirija bila podijeljena u pet okruga, od kojih je jedan bila Palestina, a uključivala je Jeruzalem (kao glavni grad), Ramlu, Aškelon, Hebron i Nablus, dok je okrug Hauran bio na sjeveru, s glavnim gradom Tiberijadom.
14. st. bilo je i vrijeme obnove, osobito je to vidljivo građevinama koje su tada nastale ili obnovljene, poput Pamučarskog suka (bazara) u Jeruzalemu. Ipak, početak 16. st. donio je pogoršanje ekonomskog položaja, a osmanski Turci preuzimaju vlast nad čitavim Istokom.
Osmansko Carstvo (1517-1918.)
thumb|250px|right|Damaščanska vrata u Jeruzalemu, prva polovica 16. st. 1517. godine osmanski Turci osvajaju Egipat, pa tako i ovo područje, u vrijeme sultana Selima I.. Čitav prostor današnjeg Izraela i Palestine pripao je Damaščanskom vilajetu i tako je ostalo sve do 1660. godine. Selima je naslijedio njegov sin Sulejman I. Veličanstveni (1520.-1566.) koji je znatno pridonio razvoju ovih krajeva. Osobita je njegova zasluga uređenje Jeruzalema, kojega je dao nanovo opasati zidinama. Usto, izgradio je i više lijepih gradskih vrata, kao i niz fontana na gradskim ulicama.
thumb|250px|left|Džamija "Al-Džazar" u Akku, Izrael. Dao ju je izgraditi upravitelj Akka, Muhamed paša Al-Džazar, porijeklom iz Bosne, nakon što je pobijedio [[Napoleona. Građena je od 1800. do 1814.]]
I druga mjesta, izvan Jeruzalema, doživljavaju razdoblje procvata, osobito u 17. i 18. st. Razvijaju se gradovi Jafa, Ramle, Akri ili Akko.
U 19. st. ovo se područje obično u službenoj korispondenciji naziva Arz-i Filistin (Zemlja Palestina), a postaje predmetom mnogih međunarodnih sporazuma. Posebno se to odnosi na Bečki i Berlinski kongres, gdje se obično spominje pod imenom "Pitanje svetih mjesta" ili "Istočno pitanje". Pojedine su europske države time postale zaštitnice kršćana u Svetoj zemlji.
Za sultana Abdul Hamida II. (1876.-1909., zbog stalne podrške što su je Rusija, Velika Britanija i Francuska pružale gubitku turskog teritorija na Balkanu, Osmansko carstvo traži svoga saveznika u Njemačkoj. Tada je sultan 1898. u Jeruzalemu ugostio njemačkog cara Vilima II. (1888.-1918.), gdje je Njemačkoj poklonio više zemljišta za izgradnju crkava. Taj će savez Abdul Hamidova brata, Mehmeda V., koji ga je i svrgnuo s prijestolja, uvesti u Prvi svjetski rat na strani Centralnih sila. Ta će odluka dovesti, ne samo do propasti Osmanskoga carstva i turske moći, nego i do velikih promjena na prostoru Izraela i Palestine.
Povijest od Prvog svjetskog rata
Sve veće promjene sastava stanovništva, prestanak osmanske vlasti i i uvođenje "Britanskog mandata u Palestini", uvod su u suvremenu povijest ovog područja, koja će dovesti do stvaranja Države Izrael nakon Drugog svjetskog rata, sukoba s okolnim arapskim zemljama, te borbe palestinskog naroda za pravo na vlastitu državu.
Tom se problematikom detaljnije bave članci: Uspostava i povijest Države Izrael i Bliskoistočni sukob.
Opština San Felipe, Guanajuato
San Felipe je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Turićevac
Turićevac je naselje u opštini Srbica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Adrián Hernán González
Adrián Hernán González (Avellaneda, 20. novembar 1976 -) je argentinski fudbaler koji igra za Arsenal de Sarandí. Poznat je kao stručnjak za slobodne udarce koji može igrati i kao desni bek i desni veznjak.
Karijera
González je karijeru započeo u El Porveniru u regionalnoj 3. ligi argentinsog fudbala 1995.
Godine 1998. je prvi put priključio klubu San Lorenzo, i u tom je vremenu pomogao da osvoji titulu Clausura 2001.
Cardenal Caro (provincija)
Provincija Cardenal Caro (španjolski: Provincia de Cardenal Caro) je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen. Ona je jedna od tri provincije Regije O'Higgins, ostale dvije su Cachapoal i Colchagua.
Adrián Hernán González
Karijera
Nakon boravka u Uniónu i Banfieldu González je ponovno došao u San Lorenzo 2004.
Godine 2007. González je pomogao da San Lorenzo osvojio Clausuru te u nekoliko sezona bio kapetan.
Cardenal Caro (provincija)
Administrativna podjela
Provincija se sastoji od šest općina, a administrativni centar je grad Pichilemu u kom živi 12,903 stanovnika.
Adrián Hernán González
Karijera
Godine 2009. González se preselio u Brazil i igrao za São Paulo FC.
Cardenal Caro (provincija)
Historija
Provincija Cardenal Caro osnovana je dekretom predsjednika Salvadora Allendea 1973. i nazvana po imenu prvog čileanskog kardinala José María Caro Rodrígueza.
Dick Armey
Richard Keith "Dick" Armey (fonetski: Ričard Kit Dik Armi, 7. jul 1940 -) je američki republikanski političar koji je od 1985. do 2003. u Predstavničkom domu Kongresa zastupao 26. izborni okrug Teksasa, a od 1995. do 2003. bio vođa većine u Predstavničkom domu. Armey, koji je po struci ekonomist i poznat kao zagovornik slobodnog tržišta, bio je 1994. jedan od ko-autora programa Ugovor sa Amerikom te se zato smatra jednim od arhitekatata Republikanske revolucije. Nakon što je napustio Kongres, vodi organizaciju pod nazivom Freedomworks, a postala su poznata i njegova neslaganja sa predsjednikom Georgeom W. Bushom oko rata u Iraku. Povezuje ga se sa Pokretom čajanki.
Kolumban
Sveti Kolumban (540 – 23. novembar 615; Columbanus; Columban, što znači bijeli golub) bio je irski kršćanski misionar poznat po tome što je osnovao niz samostana na evropskom Kontinentu, posebno oko godine 590. u franačkim i langobardskim zemljama među kojima se ističu Luxeuil (u današnjoj Francuskoj) i Bobbio (u Italiji), te koji se smatra jednim od najpoznatijih misionara u ranosrednjovjekovnoj Evropi.
Među Francima je širio keltska samostanska pravila kao i običaj pokore za grijehe, koji je uključivao privatnu ispovijed svećeniku. Predstavlja i jednog od prvih autora tzv. hiberno-latinske književnosti.
Panicale, Massa e Carrara
Panicale je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Badra
Badra je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kifhojzer. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 606 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16065004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kifhojzer Badra se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Kifhojzer. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 225 metara. Površina opštine iznosi 14,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 606 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
Tucker Carlson
Tucker Swanson McNear Carlson (16. maj 1969 -) je američki novinar i konzervativni politički komentator. Poznat po prepoznatljivoj leptir-mašni koju je stalno nosio do 2006. godine, između 2009. i 2023. je radio kao glavni komentator za Fox News Channel, a prije toga je bio ko-voditelj političke emisije Crossfire na CNN-u te voditelj vlastite emisije Tucker na MSNBC-u. Početkom 2010. je zajedno sa Neilom Patelom, bivšim pomoćnikom Dicka Cheneya osnovao Daily Caller, informativni web portal za koga se nada da će biti desničarski ekvivalent ljevičarskog Huffington Posta.
Iako ga mnogi smatraju konzervativcem, Carlson je zbog svojih stavova izazivao kontroverze i nedoumice među američkim konzervativcima. 2000-ih je prvo podržavao, pa kritizirao rat u Iraku, a potom predsjednika Busha optužio da "nije nikakav konzervativac". Zbog zalaganja za istospolni brak, te prisustva na skupu Rona Paula te svečanom otvaranju legalnog bordela u Nevadi, ponekad ga se smatra libertarijancem umjesto konzervativcem.
Amherst, Ohio
Amherst je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.021, što je 224 (1,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cabo Trafalgar
Cabo Trafalgar (prevedeno sa španjolskog Trafalgarski rt) je uski kameni poluotok (rt) u Atlanskom oceanu na jugu Španjolske.
Poljane nad Škofjo Loko
Poljane nad Škofjo Loko je naselje i jedno od središta općine Gorenja vas - Poljane u središnjoj Sloveniji. Poljane nad Škofjo Loko se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.