cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrvatsko Kraljevstvo
Posljednji hrvatski kraljevi (1075.-1097.)
Tako je Zvonimr, kao i neki drugi europski vladari, prihvaćanjem papinske političke doktrine, pristajanjem uz reformni pokret, pružanjem jamstva crkvenim interesima u Hrvatskoj te obećanjem brige o strožim vjerskom i obiteljskom životu i provedbe stanovite socijalne politike, a za nevelike darove, osigurao svojoj državi politički i svojevrsni obrambeni savez, državnopravno priznanje Kraljevine Hrvatske (regnum Dalmaticae et Croatiae) i njezin razmjerno stabilan međunarodni položaj.
Prednost saveza pokazala se u papinskom posredovanju u Zvonimirovu korist za njegova sukoba 1079. sa istarskim knezom, podanikom papina neprijatelja njemačkog cara Henrika IV. Istra, koja se 925. odvojila od Italske Kraljevine i pripala Bavarskoj a 976. Koruškoj vojvodini, bila je tada samostalna marka Njemačkog Carstva.
U savezu su se, međutim, krile i skrivene prijetnje. Jedna se zametala u pomorskom pothvatu u ranim 1080-ima s papinim saveznicama Normanima protiv Bizanta i Venecije. Svojim saveznicima Mlečanima Bizant je prepustio svoje pravo na dalmatinske gradove, i samo su povoljne međunarodne prilike i moć hrvatske države mogle spriječiti ponovno mletačko učvršćivanje na hrvatskoj obali.
Zvonimir je vladao iz Knina. Njegova vladavina, nepomućena većim ratovanjima i unutrašnjom napetošću, odrazila se u gospodarskom napretku i kulturnoj izgradnji. On bogato dariva crkve i samostane, gradi trobrodnu baziliku u Biskupiji kraj Knina, nadaruje posjedima plemstvo, što pridonosi sve jačem raslojavanju društva.
Zvonimir je bio oženjen Jelenom Lijepom, sestrom ugarskoga kralja Ladislava. Imao je sina Radovana, koji je umro mlad. Kako nije ostavio nasljednika, Hrvati su iz samostana doveli Krešimirova sinovca Stjepana II. (1089.-1091.)
Nakon stjepanove smrti u Hrvatskoj su izbili neredi. Udovica Jelena, dio velikaša i dalmatinski gradovi su nastojali da hrvatski vladar postane ugarski kralj Ladislav prema navodnom baštinskom pravu. Drugi su pak bili protiv njega. Pristaše su Ladislava pozvale u Hrvatsku. Ušavši u nju, Ladislav je 1091. bez borbe zauzeo zemlju sjeverno od Gvozda. Bizant, koji nije htio da se Ugarska ojača i proširi, potaknuo je na nju susjedne Kumane. Oni su napali Mađare i Ladislav se morao povući iz Hrvatske. Ostavio je za sobom svog sinovca Almoša ili Alma. Osim toga je 1094. utemeljio zagrebačku biskupiju, u koju su francuski benediktinci donijeli rukopisne crkvene knjige koje su do danas sačuvane. Prilikom osnutka biskupije prvi se put spominje Zagreb.
Ratnim se zbivanjima počela rušiti hrvatska samostalnost. Metež je iskoristio Bizant i zavladao dalmatinskim gradovima koje je ubrzo prepustio Mlečanima. Iako sjeverna Hrvatska nije bila pripojena Ugarskoj, njezino je odvajanje vrlo oslabilo hrvatsku državu.
Da bi zadržali hrvatskog vladara, Hrvati su se okupili oko izabranoga kralja Petra, koji je poznat pod imenom Petar Svačić (1093.-1097.) On je stolovao u Kninu i uspio sjedniti zemlje do Drave s Hrvatskom protjeravši Almoša. Međutim, obnovljena jednistvena Hrvatska bila je kratkog vijeka.
thumb|thumb|250px|[[Oton Iveković: Pogiblja kralja Petra Svačića]]
Godine 1097. u Hrvatsku prodire Koloman (1095.-1116.) On je pobijedio hrvatsku vojsku na planini Gvozdu. Na njoj je poginuo i kralj Petar, pa se planina u njegovu spomen i danas zove Petrova gora. Koloman je uspješno prodro do mora, zauzeo Biograd 1098. i priznao Mlečanima posjede na hrvatskom primorju.
Hrvatska do 1102. godine
Težnja Hrvata za neovisnosti izbila je nakon teškog poraza Mađara u Galiciji 1099. Hrvati su to iskoristili i potisnuli Mađare iz Hrvatske. Koloman je nakon toga odustao od pokoravanja Hrvatske silom jer je uvidio da tako neće osigurati svoju trajnu i nesmetanu vlast u njoj.
Stoga se 1102. nagodio s najistaknutijima hrvatskim velikašima. Velikaši iz rodova Kačića, Kukara, Šubića, Čudomirića, Svačića, Mogorovića, Gusića, Karinjana, Lapčana, Polečića, Lačničića, Jamometića i Tugomirića su priznali Kolomana za hrvatskog kralja, obvezali se o svom trošku ratovati do Drave, a o kraljevu s onu stranu Drave. Koloman se obvezao na posebnu krunidbu za hrvatskog kralja, priznao je poseban sabor za hrvatske državne poslove, a velikašima nesmetano uživanje njihovih posjeda i oslobađanje od daća. Nakon toga se u Biogradu okrunio za hrvatskog kralja.
Prema toj nagodbi, koju zovemo Pacta Conventa, Hrvatska i Ugarska us ostale posebne države koje u državnu zajednicu veže kraljeva osoba. Jedinstvo i državna posebnost očitovala se u osobi bana, odnosno hercega kao kraljevskog namjesnika, u posebnom saboru, posebnom poreznom sustavu, novcu i vojsci.
Unatoč svemu, Hrvatska je 1102. izgubila svoju potpunu državnu neovisnost, a to je imalo teških posljedica u njeznoj povijesti. Prestala je biti faktor u međunarodnim odnosima, izgubila je međunarodni identitet. Ipak, srednjevjekovna hrvatska država dala je dovoljan poticaj narodnom razvoju ubuduće. Bila je dovoljno jaka da se odupre presezanju moćnih susjeda i njihovim napadima, da sačuva narodni značaj obale i da uspješnom politikom osigura sebe od nemirna Balkana, na kojemu je vodila više-manje uspješnu politiku nikoga ne napadajući.
Položaj Crkve
thumb|thumb|Splitski crkveni sabor 925. godine, rad [[Celestin Medović|Celestina Medovića u Hrvatskom institutu za povijest u Zagrebu.]] Crkva je u svim srednjevjekovnim državama bila jaka svjetovna i feudalna sila i velik i moćan oslonac kraljevske vlasti, pa tako i u Hrvatskoj. Hrvatski su kraljevi bogato darivali Crkvu zemljom i ostalim dobrima, podupirali Crkvene moćnike za koje su smatrali da će im njihovo prijateljstvo najviše koristiti te sklapali savez sa Svetom Stolicom kao jednom od najutjecajnijih političkih faktora u srednjevjekovnoj Europi.
Za postojanja hrvatskog kraljevstva su održana dva velika Crkvena sabora- prvi 925.-928. i drugi 1060.
Prvi Crkveni sabor (925.-928.)
Na prvom Crkvenom saboru u Splitu najviše se raspravljalo o pitanju vrhovne Crkvene vlasti u Hrvatskoj. Kada su dalmatinski gradovi došli pod hrvatsku vlast, splitski je nadbiskup Ivan zatražio pravo da u crkvenim poslovima upravlja nad svim dalmatinskim biskupijama i nad čitavom Hrvatskom, u kojoj je vrhovnu crkvenu vlast imao biskup Grgur iz Nina. On se odupro težnji splitskog nadbiskupa, koji je htio na taj način doći do prihoda sa cjelokupnog hrvatskog područja.
thumb|thumb|200px|Crkva sv. Donata / Forum
Da se o tome odluči, u Splitu su sazvana dva crkvena sabora za Hrvatsku, Dalmaciju i Zahumlje. Na njima je zaključeno da se vrhovna crkvena vlast prizna splitskom nadbiskupu na čitavom hrvatskom području od mora do Drave i od Raše do Kotora, čime je bila uspostavljena jednistvena crkvena organizacija korisna za hrvatsku državu. Ninska je biskupija ukinuta, a Grguru predana Skradinska. Osim toga su sabori zabranili da se zaređuju svećenici koji bi se u bogoslužju služili staroslavenskim jezikom.
Zbog toga se bogoslužje imalo ograničiti na dio redovnika i na crkve bez latinskih svećenika. Kako je pak bilo malo svećenika koji su znali latinski jezik, to se zapadno bogoslužje na crkvenoslavenskom jeziku hrvatskog obilježja sačuvalo. S njim se očuvalo hrvatsko narodno pismo glagoljica, pa je oboje postalo dio naše narodne kulture.
‘Arjāsh, Hajjah
‘Arjāsh je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 879 m.
Hrvatsko Kraljevstvo
Treći Crkveni sabor 1060.
Papa Nikola II. zabranjivao je ženidbu svećenika i na kršćanskom Zapadu provodio mnoge reforme da bi uspostavio u crkvenoj ogranizaciji disciplinu. Zbog tih reformi je 1060. u Hrvatsku stigao poseban papin izaslanik koji je najprije u Biogradu posjetio kralja Petra Krešimira, a onda u Splitu sazvao crkveni sabor. Odluke trećeg splitskog sabora podudaraju se s kanonima što su ih tada usvajali brojni slični sinodi u katoličkim zemljama, ali s dva zaključka koja su tadašnja hrvatska specifičnost. Prvi od tih kanona glasi: "Ako bi odsad koji od klerika nosio bradu ili dugu kosu, nema više prava ulaza u crkvu: njega treba podvrći kanonskoj kazni prema njegovom crkvenom stupnju", "Zabranjuje se pod kaznom prokletstva zaređivati Slavene ako nisu vješti u latinskoj knjizi." Poslije papina odobrenja ovih protuslavenskih odluka počelo je njihovo temeljito provođenje. Većina tadašnjeg klera bila je oženjena i nije znala latinski, pa je uslijedilo masovno zatvaranje slavenskih crkvi, a njihovim svećenicima bijaše zabranjeno čitati misu. Ovo teško stanje izazvalo je velikih nemira po čitavoj Hrvatskoj i narod se podijelio u dvije stranke, plemstvo i svećenstvo i drugu reformističku stranku s dvorom visokim plemstvom i višim klerom.
Case Gabanini, Forlì-Cesena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
San Mateo Nejápam, San Mateo Nejápam
San Mateo Nejápam je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Nejápam.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1009 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1355 m.
Clinton, Michigan
Klinton je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.336, što je 43 (1,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arbanasi (Rudo)
Arbanasi su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rudo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 61 stanovnika.
Metilfosfonat sintaza
Metilfosfonat sintaza (, mpnS (gen)) je enzim sa sistematskim imenom 2-hidroksietilfosfonat:O2 1,2-oksidoreduktaza (formira metilfosfonat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je izolovan iz morske arheje Nitrosopumilus maritimus.
Atotonilco, Cutzamala de Pinzón
Atotonilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cutzamala de Pinzón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Marrone
Marrone ima više značenja:
El Apuro, Aldama
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Čardaci
Čardaci su selo u općini Bugojno, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.
Nacionalni sastav, 1991.
ukupno: 28
Marsaglia
Marsaglia ima više značenja:
NGC 1872
NGC 1872 je otvoreni skup u zviježđu Zlatnoj ribi.
Nakon što se pojavila snimka s teleskopa Hubble, stvorilo se pitanje je li ovaj zvjezdani skup otvoreni skup ili kuglasti skup. Vidljivo je bogat obični kuglasti skup, no znatno je mlađi te kao brojni otvoreni skupovi ima plave zvijezde (vidi plavi kuglasti skup). Ovakvi primjeri su uobičajeni u Velikom Magellanovom oblaku.
McCone County, Montana
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.734, što je 243 (-12,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
NGC 1873
NGC 1873 je otvoreni skup u zviježđu Zlatnoj ribi.
Malborghetto, Udine
Malborghetto je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 259 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 723 m.
Gavignano, Arezzo
Gavignano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
Crni talas
Crni talas ili Crni val, rjeđe Novi film, je izraz kojim se opisuju trendovi u jugoslavenskoj kinematografiji u drugoj polovici 1960-ih i na početku 1970-ih, odnosno svojevrsni pokret kojem je karakteristika bila sklonost prema eksperimentiranju u formi i umjetničkoj orijentaciji, ali i prikaz mračnih strana života u tadašnjoj jugoslavenskoj državi, kao i sve kritičniji stav prema njenom komunističkom poretku. Autori Crnog talasa su velikim dijelom inspiraciju crpili iz sličnih trendova u svjetskim kinematografijama, prije svega francuskog Novog vala, kao i koristili djelomičnu liberalizaciju jugoslavenskog društva do koje je došlo sredinom 1960-ih. Ostvarenja Crnog talasa se često navode kao najveći međunarodni uspjesi jugoslavenske kinematografije, pri čemu se posebno ističu autori kao što su Aleksandar Petrović, Dušan Makavejev i Želimir Žilnik koji su uspjeli osvojiti niz prestižnih festivalskih nagrada. Velike studentske demonstracije 1968. godine su brojnim autorima dali poticaj da postanu još kritičniji prema poretku, a što je počelo izazivati reakciju od strane vladajućeg Saveza komunista u čijem je službenom glasilu Borba 3. augusta 1969. objavljen članak Crni val u našem filmu, po kome će trend dobiti ime. Uglavnom verbalne kritike su godine 1971. eskalirale u otvorenu represiju kada je zabranjen kontroverzni film WR: Misterije organizma (koji će potom deceniju i pol ostati u bunkeru), dok je Lazar Stojanović, autor studentskog filma Plastični Isus godine 1973. završio u zatvoru zbog "neprijateljske propagande". Ti se događaji smatraju krajem Crnog talasa, odnosno početkom tzv. olovnih godina u jugoslavenskoj kinematografiji koji je korespondirao sa gušenjem kreativnih i drugih sloboda u državi.
Morichella, Macerata
Morichella je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Groși, Cernișoara
Groși je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Cernișoara.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 481 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Marsia
Marsia ima više značenja:
Transportujuća ATPaza molibdata
Transportujuća ATPaza molibdata je enzim sa sistematskim imenom ATP fosfohidrolaza (import molibdata). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
NGC 6596
NGC 6596 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Strelac koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 16° 39' 0" a rektascenzija 18h 17m 33,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6596 iznosi 14,5. NGC 6596 je još poznat i pod oznakama OCL 41.
Agua Dulce, Tonalá
Agua Dulce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Mögglingen
Meglingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Ostalb. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8136043.
Geografski i demografski podaci
thumb|left|Položaj opštine u okrugu Ostalb Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 413 metara. Površina opštine iznosi 10,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.180 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 407 stanovnika/km².
Emmerson Mnangagwa
Emerson Dambudzo Mnangagva (Zvišavane, Južna Rodezija, 15. septembar 1942.) je zimbabveanski političar, revolucionar i trenutni predsednik Zimbabvea.
Mnagagva je bio dugogodišnji saveznik predsednika Roberta Mugabea sa kojim je učestvovao u borbama za oslobođenje Zimbabvea. Nalazio se na mnogim najvažnijim državnim funkcijama. Na mestu potpredsednika nalazio se od 2014. do 2017. kada je smenjen. Nakratko je pobegao u Južnu Afriku, ali se ubrzo vratio u zemlju nakon vojnog udara u kome je predsednik Mugabe stavljen u kućni pritvor.
Za predsednika vladajuće Zanu-PF izabran je nakon smene Mugabea, a 24. novembra 2017. zvanično je preuzeo mesto predsednika Zimbabvea.
Poznat je po nadimku "Ngvena" što znači "Krokodil" na Šona jeziku.
Napomene
<references group="n."/>
S'Arenarju, Nuoro
S'Arenarju je naselje u Italiji u provinciji Nuoro, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
La Milpita, Catorce
La Milpita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Catorce.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2703 m.
Dr. Watson
Doktor John Hamish Watson je fiktivni lik iz serije kriminalističkih romana britanskog pisca Arthura Conana Doylea. U romanima je bio pomoćnik Sherlocka Holmesa. Rođen je 25. kolovoza 1852.
Pozadina i opis
U knjizi Studija u grimizu (1887) Watson, kao pripovjedač opisuje njegov susret sa Sherlockom Holmesom i to kako su djelili sobu u 221B Baker Streetu, kako je istraživao Holmesovo zanimanje i to kako je pridobio Holmesovo povjerenje i pridružio mu se u njihovom prvom slučaju. Watson opisuje Holmesove postupke detaljno, no pre romantično za Holmesov ukus.
U Znaku četvorice Watson upoznaje Mary Morstan, koja mu kasnije postaje žena, no bila je nesigurna u njega i jedno vrijeme ga je zvala "James". To možda znači nadimak za njegovo nepoznato srednje ime koje glasi "Hamish". Mary to ponavlja (ili Doyle greškom) u priči Čovjek sa iskrivljenom usnom.
Watson je medicinski službenik. Služio je kao vojni liječnik u ratu u Afganistanu, no nakon ozljede prestao je.
Marta (razvrstavanje)
Marta ima više značenja:
Bălăceanu, Bălăceanu
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1773 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Remimazolam
Remimazolam je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 439,305 Da.
NGC 1875
NGC 1875 je galaksija u zviježđu Orionu.
Rane ljudske migracije
Rane ljudske migracije počele su kada se predmoderni Homo erectus prvi put preko Levantskog koridora i Afričkog roga iselio iz Afrike u Evroaziju prije oko 1,8 miliona godina. Ekspanziju H. erectusa iz Afrike slijedila je ona H. antecessora u Evropu prije oko 800 000 godina, te H. heidelbergensisa (koji je najvjerovatnije bio predak modernih ljudi i Neandertalaca) prije oko 600 000 godina. Preci H. sapiensa evoluirali su u moderne ljude (tj. našu podvrstu H. sapiens sapiens) prije oko 200 000 godina u Africi.
Tačno vrijeme migracije u Sjevernu Ameriku nije sigurno ustvrđeno; moguće je da je do njega došlo prije oko 30 000 godina, a možda i kasnije, prije 14 000 godina. Kolonizacija tihookeanskih ostrva Polinezije počela je p.n.e., a završena je 900. godine naše ere. Preci Polinezijaca napustili su Tajvan prije oko 5200 godina.
Istraživanje ranih ljudskih migracija znatno se razvilo od 1980-ih zbog napretka u polju arheogenetike.
Rani ljudi (prije Homo sapiensa)
Rani pripadnici roda Homo, Homo ergaster, Homo erectus i Homo heidelbergensis, tokom ranog su se pleistocena (prije oko 1,9 miliona godina) odselili iz Afrike, moguće kao rezultat saharske pumpe, te su se proširili po većini Starog svijeta, dostigavši Jugoistočnu Aziju. Vrijeme prvobitnog širenja izvan Afrike u biti se podudara sa pojavom Homo ergastera u fosilnim zapisima i prvom pojavom punog dvonožnog kretanja, a također se javlja oko pola miliona godina nakon pojave samog roda Homo i kamenih alata oldowanske kulture. Ključna nalazišta za te rane migracije iz Afrike su Riwat u Pakistanu (~2 mil. god.? ), Ubeidiya u Levantu (1,5 mil. god.) i Dmanisi na Kavkazu (1,81 ± 0,03 mil. god., p = 0,05 ).
Kina je nastanjena prije više od milion godina, već 1,66 mil. god. p.n.e. kako pokazuju kameni artefakti pronađeni u Xiaochangliangu. Kameni alati pronađeni na nalazištu Xiaochangliang stari su 1,36 miliona godina. Arheološko nalazište Xihoudu u Provinciji Shanxi sadrži najraniji zabilježeni trag korištenja vatre od strane Homo erectusa, prije 1,27 miliona godina.
Robert G. Bednarik predložio je da je Homo erectus možda gradio splavove i tako prelazio preko okeana; ta teorija se, međutim, susrela sa određenom količinom neslaganja.
Migracije Homo sapiensa
Smatra se da se Homo sapiens pojavio u Istočnoj Africi prije oko 200 000 godina. Najstarije pronađene jedinke ostavile su svoj trag u vidu ostataka u Omu (starosti 195 000 godina) i vrste Homo sapiens idaltu (starosti 160 000 godina), koja je otkrivena na nalazištu Središnji Awash u Etiopiji.
Odatle su se proširili po ostatku svijeta. Egzodus iz Afrike preko Arabijskog poluotoka prije oko 125 000 godina doveo je moderne ljude u Evroaziju, pri čemu je jedna grupa počela nastanjivati obalna područja oko Indijskog okeana, a druga migrirala sjeverno u stepe Centralne Azije.
Unutar Afrike
Prije između 100 000 i 80 000 godina odvojile su se tri glavne linije Homo sapiensa. Nosioci mitohondrijske haplogrupe L0 (mtDNK) / A (Y-DNK) kolonizirali su Južnu Afriku (preci kojsanskih naroda); nosioci haplogrupe L1 (mtDNK) / B (Y-DNK) nastanili su Središnju i Zapadnu Afriku (preci zapadnih pigmeja); nosioci haplogrupa L2, L3, i ostalih mtDNK ostali su u Istočnoj Africi (preci govornika nigersko-kongoanskih i nilsko-saharskih jezika).
Egzodus iz Afrike
Postoje dokazi za argument da su moderni ljudi napustili Afriku barem 125 000 godina prije današnjice koristeći dvije različite rute: dolinom Nila do Bliskog Istoka, barem do današnjeg Izraela (Qafzeh: 120,000–100,000 godina prije današnjice); i drugom preko moreuza Bab-el-Mandeb na Crvenom moru (tada je nivo mora bio mnogo niži) do Arabijskog poluotoka, nakon čega su se nastanili na mjestima kao što su današnju Ujedinjeni Arapski Emirati (125 000 godina prije današnjice) i Oman (106 000 godina prije današnjice), a moguće i Indijski potkontinent (Jwalapuram: 75 000 prije današnjice). Unatoč činjenici da na ta tri mjesta još uvijek nisu pronađeni ljudski ostaci, sličnosti između kamenih alata pronađenih u Jebel Fayi, Jwalapuramu i nekim afričkim nalazištima ukazuju na to da su njihovi stvoritelji bili moderni ljudi. Ta otkrića mogla bi služiti kao podrška tvrdnji da su moderni ljudi iz Afrike stigli u južnu Kinu 100 000 godina prije današnjice (pećina Zhiren, Zhirendong, grad Chongzuo: 100 000 prije današnjice; i Liujiang hominid: kontroverzno datiran na 139.000–111.000 godina pre nove ere. ).
Budući da ti prethodni izlazi iz Afrike nisu ostavili tragove u rezultatima genetskih analiza na Y hromosomu i mtDNK (koji predstavljaju samo mali dio ljudskog genetskog materijala), čini se da ti moderni ljudi nisu preživjeli ili da su preživjeli samo u malim brojevima i asimilirali se. Objašnjenje njihovog izumiranja (ili malenog genetskog otiska) mogla bi biti teorija o katastrofi vulkana Toba (74 000 prije današnjice). Međutim, neki tvrde da njezin utjecaj na ljudsku populaciju nije bio dramatičan.
Prema teoriji nedavnog afričkog porijekla, malena grupa predvođena nosiocima haplogrupe L3 migrirala je iz Istočne Afrike sjeveroistočno, moguće u potrazi za hranom ili u bjegu od neprijateljskih uslova u okolini, te prešla Crveno more prije oko 70 000 godina. Na taj se proces nastavilo nastanjivanje ostatka svijeta. Prema nekim autorima, činjenica da se izvan Afrike mogu naći samo potomci haplogrupe L3 znači da je nekolicina ljudi napustila Afriku u jednoj migraciji do naselja na Arabijskom poluotoku. Neki ističu mogućnost da je u kratkom razmaku došlo do nekoliko talasa širenja iz tog naselja.
Južna Azija i Australija
Neki genetski dokazi upućuju na migracije iz Afrike putem dvije rute. Međutim, druga istraživanja ukazuju na to da se desila samo jedna migracija, koju je slijedila brza sjeverna selidba jednog dijela te grupe. Nakon što su kročili u Zapadnu Aziju, ljudi koji su ostali na jugu (ili krenuli južnom rutom) generacijski su se širili po obali Arabije i Perzije dok nisu stigli do Indije. Jedna od grupa koje su otišle prema sjeveru (istočnoazijci su bili druga grupa) krenula je u unutrašnjost kontinenta i proširila se po Evropi, ubrzo zamijenivši Neandertalce. Također su se iz Centralne Azije doselili u Indiju. Prva grupa krenula je jugoistočnom obalom Azije i stigla do Australije prije između 55 000 i 30 000 godina, pri čemu većina procjena leži između 46 000 i 41 000 godina. Neki novi dokazi pokazuju da se migracija iz Afrike u Jugoistočnu Aziju i Australiju desila prije 60 000 godina. Putevi selidbi iz Afrike u Jugoistočnu Aziju bili su mnogobrojni, te se tokom migracija H. sapiens razmnožavao sa ostalim vrstama kao što su Neandertalci, Denisovci i Homo erectus.
Tada je nivo mora bio mnogo niži i većina otočnog dijela Jugoistočne Azije bila je jedna kopnena masa poznata kao izgubljeni kontinent Sunda. Naseljenici su vjerovatno nastavili obalnim putem jugoistočno dok nisu stigli do moreuza između Sunde i Sahula, kontinentalne kopnene mase sastavljene od današnje Australije i Nove Gvineje. Najširi jazovi su na Weberovoj liniji i širine su od barem 90 km, što ukazuje na to da su naseljenici imali znanje o pomorskim vještinama. Arhajski ljudi poput Homo erectusa nikad nisu dospjeli u Australiju, iako su prešli Lombokov jaz i stigli čak do Floresa.
Ako su te vremenske procjene ispravne, Australija je nastanjena možda čak i 10 000 godina prije Evrope. To je moguće zato što su ljudi izbjegavali hladnije regione sjevera i radije živjeli u toplijim tropskim regijama na koje su bili prilagođeni s obzirom na svoju afričku domovinu. Još jedan dokaz u korist nastanjivanja Australije je da je, počevši prije 46 000 godina, sva australska megafauna teža od 100 kg izumrla. Tim Flannery i ostali tvrde da su novi doseljenici vjerovatno bili odgovorni za to izumiranje. Mnoge od tih životinja navikle su se na život bez grabežljivaca i postale pitome i ranjive na napade (kao što se kasnije desilo u Sjevernoj i Južnoj Americi). Do nepostojanja "naprednih" alata moglo je doći iz raznih razloga, kao što je na primjer činjenica da nisu imali resurse za pravljenje kvalitetnih alata, da je okolina zahtijevala drukčije alate za preživljavanje ili da je s povećanjem odvojenosti od svojih predaka ta grupa ljudi izgubila znanje o izradi složenih alata.
Dok su neki doseljenici prešli u Australiju, ostali su nastavili istočno duž obale Sunde i na kraju skrenuli sjeveroistočno do Kine i dospjeli do Japana, ostavivši trag obalnih naselja. Ta obalna migracija ostavlja svoj trag u mitohondrijskim haplogrupama koje su potekle od haplogrupe M, te kod Y hromosoma haplogrupe C. Nakon toga je možda postalo neophodno krenuti prema unutrašnjosti, što je moglo dovesti moderne ljude u kontakt sa arhajskim ljudima kao što je H. erectus. Nedavna genetska istraživanja ukazuju na to da su Australija i Nova Gvineja nastanjene u samo jednoj migraciji iz Azije. Kopneni most koji je povezivao Novu Gvineju i Australiju potopljen je prije oko 8000 godina, čime je došlo do izolacije populacija na te dvije kopnene mase.
Evropa
Smatra se da su Evropu kolonizirali putnici koji su krenuli sjeverozapadno iz Centralne Azije i Bliskog Istoka. Kada su prvi anatomski moderni ljudi stupili na evropsko tlo, Neandertalci su već bili prisutni. Diskutabilno je da li su se populacije modernih ljudi miješale sa neandertalskim populacijama, mada većina dokaza upućuje na to da se to dešavalo u malom stepenu, te da nije došlo do potpunog spajanja. Populacije modernih ljudi i Neandertalaca na mnogim su se mjestima preklapale, kao što je to slučaj sa Iberijskim poluotokom i Bliskim Istokom; moguće je da je zbog miješanja u genomu paleolitskih (i u krajnjoj liniji modernih) Evroazijaca i Okeanaca prosutna određena količina neandertalskih gena.
Bitna razlika između Evrope i ostalih dijelova naseljenog svijeta je njena sjeverna geografska širina. Arheološki ostaci ukazuju na to da su ljudi, bilo Neandertalci ili Kromanjonci, dosegli prostore arktičke Rusije prije 40 000 godina.
Oko 20 000 godina prije Krista, 10 000 godina nakon izumiranja Neandertalaca, došlo je do posljednjeg glacijalnog maksimuma, koji je prisilio stanovnike sjeverne hemisfere na preseljavanje u nekoliko skloništa (poznatih kao refugiji u populacijskoj biologiji) do kraja tog perioda. Za te se populacije, bilo da su se miješale s Neandertalcima ili ne, smatra da su obitavale u tim hipotetskim skloništima sve do kraja glacijalnog maksimuma i da su kasnije preuzele Evropu, pri čemu su arhajske historijske populacije njihovi potomci. Alternativno stanovište je da su populacije modernih Evropljana potekle od neolitskih populacija sa Bliskog Istoka koje su ostavile izražen trag na tom području. Debata o porijeklu Evropljana sročena je u smislu kulturne difuzije nasuprot demičke difuzije. Arheološki i genetički podaci snažno podržavaju demičku difuziju, tj. da se tokom posljednjih 12 000 godina populacija proširila sa Bliskog Istoka. Naučni genetički koncept poznat kao "Time to Most Recent Common Ancestor" (TMRCA) koristi se za opovrgavanje demičke difuzije u korist kulturne difuzije.
Migracija Kromanjonaca u Evropu
Kromanjonci se smatraju prvim anatomski modernim ljudima u Evropi. Stupili su na tlo Evroazije putem Arabijskog poluotoka prije oko 60 000 godina, pri čemu je jedna grupa ubrzo počela nastanjivati obalna područja oko Indijskog okeana, a druga se preselila sjeverno u Centralnu Aziju.
Sekvenca mitrohondrijske DNK dva Kromanjonca iz pećine Paglicci u Italiji, starosti od oko 23 000 i 24 000 godina (Paglicci 52 i 12), identificirala je mtDNA kao haplogrupu N, tipičnu za tu posljednju grupu. Kontinentalna grupa predstavlja pretke i Sjevero- i Istočnoazijaca, Evropeida i velikog dijela bliskoistočne populacije. Migracije sa područja Crnog mora u Evropu počele su prije nekih 45 000 godina, vjerovatno preko dunavskog koridora. Do prije 20 000 godina nastanjena je cjelina kontinentalne Evrope (osim Skandinavije) koja nije bila prekrivena ledom. Prvi potpuni očuvani ljudski ostaci pronađeni su u vidu mumije Ötzi od prije 3300 god. pr. Kr., koja je pripadala K1 MitDNK grupi.
Suparništvo sa Neandertalcima
Smatra se da je ekspanzija započela prije 45 000 godina i da je za kolonizaciju Evrope trebalo 15 000 godina.
Tokom tog vremena Neandertalci su bili polako istiskivani. S obzirom na to da je trebalo tako mnogo vremena za naseljavanje Evrope, čini se da su se ljudi i Neandertalci konstantno takmičili za teritorij. Neandertalci su bili veći i imali robusniji i teži skelet, što ukazuje na to da su bili fizički snažniji od modernog Homo sapiensa. Pošto su živjeli u Evropi već 200 000 godina, bili su bolje prilagođeni tadašnjoj hladnoj klimi. Anatomski moderni ljudi poznati kao Kromanjonci, sa superiornom će tehnologijom i jezikom na kraju istisnuti Neandertalce, čije je posljednje sklonište bilo na Iberijskom poluotoku. Nakon oko 30 000 godina ostaci Neandertalaca nestaju iz fosilnih zapisa, ukazujući na to da je došlo do njihovog izumiranja. Posljednja poznata populacija živjela je oko sistema pećina na zabačenoj obali Gibraltara okrenutoj prema jugu od prije 30 000 do 24 000 godina.
Zastupnici hipoteze multiregionalnog porijekla čovjeka već dugo vjeruju da su Evropljani potekli od Neandertalaca, a ne iz spomenute migracije Homo sapiensa. Drugi su vjerovali da su se Neandertalci miješali sa modernim ljudima. Istraživači su 1997. uspjeli izdvojiti mitohondrijsku DNK iz jedinke Neandertalca starog 40 000 godina. Pri usporedbi sa ljudskom DNK njegove su se sekvence znatno razlikovale, ukazujući na to da, barem na osnovu mitohondrijske DNK, moderni Evropljani ne vode porijeklo od Neandertalaca i da nije došlo do miješanja. Neki naučnici nastavljaju istraživati autosomalnu DNK u potrazi za tragovima primjesa neandertalske DNK. Sugerirano je nekoliko autosomnih gena kao što je alel H2 na genu MAPT, budući da se oni mogu pronaći samo kod Evropljana. S obzirom da do sada nije izdvojena autosomalna DNK Neandertalaca, naučnici zaključuju da je ta hipoteza spekulativna.
Neki arheolozi sumnjaju da Neandertalci i Homo sapiensi nisu bili interfertilni. Kao razlog tom stavu navode da su Neandertalci i ljudi dijelili isto stanište 20 000 godina, a da do sada nije pronađen ni jedan nesporan skelet koji pokazuje osrednje osobine između te dvije vrste.
Trenutni (od 2010) genetski dokazi ukazuju na to da je na Bliskom Istoku došlo do miješanja sa podvrstom Homo sapiens sapiens (anatomski modernim čovjekom) prije između 80 000 i 50 000 godina, čega je rezultat to da subsaharski Afrikanci nemaju tragova neandertalske DNK, dok Evropeidi i Azijati imaju između 1% i 4% neandertalske DNK.
Centralna i Sjeverna Azija
Mitohondrijske haplogrupe A, B i G nastale su prije oko 50 000 godina, a njihovi nosioci prije 35 000 godina su kolonizirali Sibir, Koreju i Japan. Dijelovi tih populacija preselili su se u Sjevernu Ameriku.
Volvo
Volvo (službeno švedski: Volvo Aktiebolaget) je švedska korporacija sa sjedišem u Göteborgu, poznata po proizvodnji automobila, kamiona, autobusa i metalnih konstrukcija.
Rane ljudske migracije
Amerike
Vrijeme prelaska Paleoindijanaca preko Beringovog kopnenog mosta predmet je diskusije, ali procjenjuje se na između 40 000 i 16 500 godina pne.
Volvo
Historija
Volvo je osnovan 1926. kao filijala kompanije AB Svenska Kullagerfabriken (SKF kuglični ležaji), a 1935. postao je potpuno nezavisna kompanija. Ispočetka je samo sklapao automobile i kamione od dijelova drugih proizvođača. Vremenom je stao na noge i počeo kupovati svoje dobavljače te tako postao kompletni proizvođač. Proizvođača motora AB Pentaverken kupio je 1930. godine, zatim je kupio proizvođača mjenjača Köpings Mekaniska Verkstad AB 1942. godine, a nakon tog i proizvođača karoserija Svenska Stålpressnings AB 1969.
Kao proizvođač automobila, Volvo proizvodi brojne modele, od malih kompaktnih do velikih i sportskih, ali uvijek polaže specijalnu pažnju na sigurnost i komfor svojih vozila. Volvo Cars, njegovu diviziju koja proizvodi automobile, 1999. kupio je američki Ford.
Volvo je počeo proizvoditi kamione 1928. i vrlo brzo postao poznat kao jedan od vodećih evropskih proizvođača teških i izdržljivih kamiona. Od 1931. Volvo proivodi i autobuse. Početkom 21. vijeka Volvo je kupio nekoliko kompanija, kako bi učvrstio svoju poziciju jednog od vodećih proizvođača kamiona. Tako je 2001. kupio Renaultovu diviziju za proizvodnju kamiona, a šest godina kasnije i japanskog Nissan Diesela.
San Manuel, Acapetahua
San Manuel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Acapetahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Presika (Labin)
Presika je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Labina, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 453 stanovnika te 165 obiteljskih kućanstava.
Napomena: U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Labin.
Univerzitet sv. Kliment Ohridski u Sofiji
'''Univerzitet sv. Kliment Ohridski u Sofiji''' je najstariji univerzitet u Bugarskoj. Osnovan je 1888. godine u Sofiji. Univerzitet se sastoji od 16 fakulteta i tri posebna odeljenja i ima oko 22.000 studenata. Zgrada Rektorata izgrađena je sa velikodušnim donacijama braće Evlogi i Hristo Georgijevi čiji skulpture krase fasade. Univerzitet je osnovan 1. oktobra 1888. 10 godina posle oslobođenja Bugarske. U početku je imao 4 redovne i 3 dodatna predavača i 49 studenata. Univerzitet je osnovan kao viši pedagoški kurs, postala viša škola nakon nekoliko meseci i univerzitet u 1904. godine. Prvi rektor univerziteta bio je bugarski lingvista Aleksandar Teodorov-Balan.
Istorija
levo|minijatura|Univerzitet u 1930-im godinama minijatura|Bogoslovni fakultet Univerzitet u Sofiji osnovan je 1888. godine, deset godina po okončanju burnog perioda oslobođenja zemlje u vreme Rusko-turskog rata iz 1877-1878. godine, te potpisivanja Sanstefanskog mira i naknadnog Berlinskog kongresa iz 1878. na osnovu kojih je prvo stvorena Velika Bugarska koja je uključivala deo Makedonije koji danas čini Republiku Makedoniju, te naknadno Kneževina Bugarska i Istočna Rumelija u revidiranim granicama. Na samome početku, institucija je imala svega 4 redovna i 3 vanredna predavača i ukupno 49 studenata. Institucija je osnovana kao pedagoški tečaj, zatim prerasla u visoku školu, da bi konačno 1904. godine stekla status univerziteta.
Prve studentice, njih 16 u istom mahu, upisane su na tadašnju visoku školu 1901. godine, dok je sledeće godine službeni praznik instituta postao dan svetog Klimenta Ohridskog. Pri otvaranju Nacionalnog teatra u Sofiji 1907, studenti Univerziteta u Sofiji izviždali su kneza Ferdinanda I od Bugarske zbog čega je univerzitet bio zatvoren šest meseci. Sve do dolaska na vlast nove vlade Aleksandra Malinova 1908. godine, kontroverza nije bila razrešena.
Meagher County, Montana
je okrug u američkoj saveznoj državi Montana.
Senderos de Monte Verde, Tlajomulco de Zúñiga
Senderos de Monte Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1581 m.
Meagher County, Montana
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.891, što je 41 (-2,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Univerzitet sv. Kliment Ohridski u Sofiji
Istorija
Na početku Balkanskih ratova 1379 studenata je pohađalo univerzitet, od toga broja 654 su bile studentice. U akademskoj godini 1922/1923. institucija je imala 111 redovnih profesora, 205 predavača i asistenata i 2388 studenata od kojih su njih 686 bile studentice. Kamen temeljac za novu zgradu univerziteta postavljen je 1924. godine. Sredstva za tu svrhu osigurala su braća Evlogi i Hristo Georgiev. Zgrada rektorata izgrađena je na osnovu inicijalnog plana francuskog arhitekta Henri Bréançon koji je pobedio na konkursu raspisanom u tu svrhu.
Dunbar, West Virginia
Danbar je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Univerzitet sv. Kliment Ohridski u Sofiji
Istorija
Dana 27. oktobra 1929. obranjen je prvi doktorat na Univerzitetu u Sofiji. Doktorat je spadao u disciplinu prirodnih nauka i doktorant je bio Vasil Cankov.
Dunbar, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.907, što je 247 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Univerzitet sv. Kliment Ohridski u Sofiji
Istorija
Nakon političkih promena u završnoj fazi i po završetku Drugog svetskog rata, nove su vlasti Narodne Republike Bugarske provele dubinske promene u oblasti visokog obrazovanja u zemlji. U akademskoj godini 1944/1945. 13.627 studenata pohađalo je Univerzitet u Sofiji. Nove su vlasti omogućile zaposlenje i profesorima sa komunističkim pogledima da se zaposle na univerzitetu, ali je deo preratnih profesora doživljenih kao nelojalnih novom režimu izgubio svoja radna mesta. Institucija je organizaciono preoblikovana po uzoru na sovjetski model univerziteta.
Planine Univerziteta u Sofiji koje se nalaze Aleksandrovom ostrvu Antarktičkog poluostrva na Antarktiku ponele su ovo ime u čast polarnih istraživanja organizovanih od strane Univerziteta u Sofiji. Ove male planine, široke 14 i dugačke 5,5 kilometara uzdižu se do 1500 metara nadmorske visine.
Aldegatta, Mantova
Aldegatta je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Kaldrma
Kaldrma (od turskog kaldırım, od grčke sintagme ϰαλός – "lijep" + δρόμος – "put" ) je način popločavanja ulica, trgova krupnim kamenjem, da budu prohodni i kad pada kiša.
Danas se pod tim terminom podrazumjeva isključivo turski – orijentalni način popločavanja ulica manjim oblim kamenčićima, iako tako popločenih ulica ima po čitavoj Evropi još od rimskih vremena, a Turci su to preuzeli od Bizanta. Zbog tog su putevi od kaldrme bili česti od 15. do 18. vijeka u zemljama pod osmanskom vlašću na Balkanu.
Karakteristike
Kaldrma se izvodi tako da se kameni komadi ili blokovi polažu na suhu pješčanu podlogu, a mogu se zaliti betonom, bitumenom ili položiti direktno u svježu betonsku podlogu. Kaldrma podnosi velika opterećenja, otporna je na trošenje, spriječava klizanje vozila, pa se i danas izvodi da se uspori promet ispred pješačkih prijelaza i raskršća.
Historija
Već negdje oko 238. pne, Rimljani su koristili tone i tone kamenja za gradnju 50 000 milja puteva kojim su povezivali svaki dio Rimskog carstva i svi su vodili u Rim.
Ne samo da je ova velika mreža solidnih puteva bila jedan od ključeva rimske dominacije u Evropi, već su bile tako dobro izgrađene (koristeći kamen, pijesak i vapno) da dobar dio njih služi i danas svojoj svrsi.
Za ranog srednjeg vijeka putevi koje nisu preostali iz rimskog doba nisu bile ništa drugo do prljave blatne staze utabane konjima i kolima. Ceste od kaldrme ponovno se grade na prijelazu 13. / 14. vijek, češće od 15. vijeka a njihovo zlatno doba bio je 19. vijek do pojave asfalta.
Cesta u Hrvatskoj Karlobag–Oštarije–Gospić građena početkom 19. vijek mjestimično je popločena kaldrmom.
Kelly, Wyoming
Keli je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 138.
Pribanjci
Pribanjci je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Bosiljevo, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 117 stanovnika te 40 obiteljskih kućanstava.
1069
Godina 1069. (MLXIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak po julijanskom kalendaru.
Jasik (Pale)
Jasik je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Pale koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 138 stanovnika.
Gabrielle Delacour
Gabrielle Delacour imaginaran je lik iz romana o Harryju Potteru spisateljice J. K. Rowling.
Colonia Nueva del Carmen, Perote
Colonia Nueva del Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Perote.
Gabrielle Delacour
Vjerojatno će postati učenica francuske škole čarobnjaštva Beauxbatons i mlađa je sestra tromagijske prvakinje Fleur Delacour. Harry u Harryju Potteru i Plamenom peharu pretpostavlja da Gabrielle nema više od osam godina, što znači da je rođena od oko 1986.
Colonia Nueva del Carmen, Perote
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2337 m.
Gabrielle Delacour
Kao i njezina sestra Fleur, Gabrielle jednim dijelom nije čovjek, njihova baka je bila Veela.
Tijekom Tromagijskog turnira, na kojem je Fleur sudjelovala kao prvakinja Beauxbatonsa, Gabrielle je zajedno s Cho Chang, Hermionom Granger i Ronom Weasleyjem izabrana za taoca kojeg prvak mora spasiti. Fleur nije uspjela spasiti svoju sestru zato što su je spriječile gruvalice pa se morala vratiti, ali na sreću uspio ju je spasiti Harry Potter. Fleur je od tada potpuno promijenila mišljenje o Harryju, a taj je događaj utjecao i na Gabrielle. Ona je do šeste knjige razvila dublje simpatije prema Harryju, baš kao i Ginny Weasley kad je tek upoznala Harryja. U posljednjoj će knjizi biti djeveruša na Fleurinom vjenčanju.
La Concha, Encarnación de Díaz
La Concha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2007 m.
Гургутово
Гургутово је насеље у Србији у општини Медвеђа у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 59 становника (према попису из 1991. било је 93 становника).
Демографија
У насељу Гургутово живи 48 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,1 година (44,2 код мушкараца и 48,2 код жена). У насељу има 23 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,57.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
NGC 6281
NGC 6281 je rasejano zvezdano jato u sazveÅ¾Äu Å korpija koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 37° 53' 16" a rektascenzija 17h 4m 47,2s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6281 iznosi 5,4. NGC 6281 je još poznat i pod oznakama OCL 1003, ESO 332-SC19.
Los Arroyos, Nuevo Parangaricutiro
Los Arroyos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nuevo Parangaricutiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1669 m.
Timo Kastening
Timo Kastening (Stadthagen, 25. lipnja 1995.) je njemački rukometaš i reprezentativac. Od 2013. godine je član Hannovera, gdje igra kao desni vanjski, s tim da može igrati i na poziciji desnog krila. Od 2021. godine igrat će za MT Melsungen.
U ožujku 2019. godine debitirao je za njemačku reprezentaciju u utakmici protiv Švicarske. Debi na velikom natjecanju imao je 2020. godine, kada je bio dio kadra na Europskom prvenstvu 2020. godine.
Martelletto
Martelletto ima više značenja:
Möglingen
Meglingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.337 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigsburg Meglingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 297 metara. Površina opštine iznosi 9,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.337 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.041 stanovnika/km².
Gello Biscardo, Arezzo
Gello Biscardo je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
La Berlina, Rovigo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Haworth, New Jersey
Havort je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.382, što je 8 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Cubilete, Aldama
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Arginin 2-monooksigenaza
Arginin 2-monooksigenaza (, argininska monooksigenaza, argininska dekarboksilaza, argininska oksigenaza (dekarboksilacija), argininska dekarboksi-oksidaza) je enzim sa sistematskim imenom L-arginin:kiseonik 2-oksidoreduktaza (dekarboksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein. On takođe deluje na kanavanin i homoarginin.
Case Lago, Forlì-Cesena
Case Lago je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Transportujuća ATPaza poliamina
Transportujuća ATPaza poliamina je enzim sa sistematskim imenom ATP fosfohidrolaza (import poliamina). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju