cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apocalypse Now
Pozadina i produkcija
Originalna verzija filma bila je malo duža od dva i pol sata, te je ostvarila uspjeh u kinima u SAD-u i u inozemstvu. Navodno je film zaradio preko 100 milijuna dolara.
Coppola je 2001. objavio dužu verziju filma, nazvanu Apokalipsa danas Redux. Novi materijal nadzirao je Vittorio Storaro, koji je upotrijebio vlastitu tehniku remastiranja kako bi pripremio film za objavu.
Katastrofalna produkcija filma nažalost je postala simbol opasnosti preuzimanja redatelja većeg dijela produkcije. Snimanje je ostavilo mentalne i emocionalne posljedice na sve koji su sudjelovali na snimanju, ponajviše na Coppolu. Za mnoge filmofile, Apokalipsa danas je zadnji Coppolin veliki uradak, čiji kasniji radovi nisu ispunili očekivanja njegovih obožavatelja.
Kontroverze
Jedna od najkontroverznijih scena u filmu je klanje vodenog bivola na kraju filma. U stvari, to je bila snimka pravog klanja, koje su izvršili lokalni domoroci. Coppola je smatrao da će taj ritual žrtve dodati dubinu i realnost filmu. Iako je to bila američka produkcija, scene poput ove na Filipinima nisu bile kažnjive niti nadgledane. Ipak, nakon istrage, Američko humanističko udruženje dalo je filmu "neprihvatljivu" ocjenu.
Pantano Martucci, Cosenza
Pantano Martucci je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Rancho Manuel Álvarez, Tamuín
Rancho Manuel Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Arroyo Frijol, Santiago Choápam
Arroyo Frijol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Choápam.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Prvi trijumvirat
Prvi trijumvirat je naziv nezvaničnog političkog saveza Gaja Julija Cezara, Marka Licinija Krasa i Gneja Pompeja Velikog. Za razliku od drugog trijumvirata, prvi trijumvirat nije imao nikakav zvaničan status, a neko vreme je bila je i tajni savez kao deo političkih mahinacija samog Trijumvirata. Trijumvirat je osnovan 60. st. pne. i postojao je do Krasove pogibije 53. st. pne.
frame|right|[[Parćanska država na vrhuncu moći oko 60. st. e.]]
Kras je 52. st. e. poginuo u pohodu protiv Parta, tokom kojeg su u ruke Parta pali i rimski bojni znakovi, čiji će povratak kasnije postati jedno od Oktavijanovih propagandnih sredstava u učvršćivanju njegove vlasti. Trijumvirat je tako, smrću jednog svog člana, prestao da postoji, a u to je vreme umrla i Julija, čime je nestalo i ličnih veza između Cezara i Pompeja. Cezar se, osvojivši celu Galiju, izjednačio sa Pompejem po ugledu i po bogatstvu. U tom je trenutku Pompej ponudio svoju podršku senatu, koji mu je mogao obezbediti kontrolu nad državnom upravom, ugled i legitimitet u vlasti. Tako je Pompej 52. st. e. mimo običaja postao konzul bez kolege. On je pozvao Cicerona da se vrati u Rim iz progonstva, a doneo je i zakone koji su otežavali produženje Cezarovih ovlašćenja i njegov izbor u odsustvu za konzula u 48. godini st. e. (što je bilo predviđeno sporazumom u Luki). Međutim, Cezar nije bio bezbedan da kao privatno lice dođe u Rim i postavi svoju kandidaturu. Počeli su da se šire glasovi da Cezar ide na Italiju, pa je senat poverio Pompeju komandu nad vojskom. Cezar se tada s jednom legijom nalazio u Cisalpijskoj Galiji, starajući se da pokaže kako ne želi rat. Predložio je senatu da mu ostavi upravu nad Galijom i Ilirikom, a kada je to odbačeno, pristajao je da raspusti svoju vojsku pod uslovom da i Pompej uradi isto. Senat je o tome raspravljao januara 49. god. st. e., ali je najzad odlučio da Cezaru oduzme ovlašćenja i odredio mu zamenika.
Opština C.A. Rosetti, Buzău
C.A. Rosetti je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Prvi trijumvirat
Vanjski linkovi
Triumvirat 三頭政治
Eineborn
Ajneborn je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 351 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074017.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Ajneborn se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 285 metara. Površina opštine iznosi 7,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 351 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Parada la Laja, Tantoyuca
Parada la Laja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Bahrudin Kaletović
Bahrudin Kaletović (Tuzla, 1971 - Tuzla, 1998), desetar (regrut) Jugoslovenske narodne armije (JNA) i jedan od simbola sukoba u Sloveniji koga je 1991 godine, u jeku ludila u koji je Jugoslavija tonula, širom zemlje proslavio televizijski prilog Yutela.
Biografija
Bahrudin Kaletović je rođen 1971. godine u Tuzli. Postao je poznat široj jugoslavenskoj javnosti u jeku sukoba u SR Sloveniji 1991 godine. U trenutku sukoba u SR Sloveniji Bahrudin je bio na odsluženju redovnog vojnog roka u Karlovcu, te je kao desetar 306. lakog artiljerijskog puka PVO 10. korpusa JNA - Zagreb bio odaslan u SR Sloveniju.
U ranim satima 27. 6. 1991 godine 306. laki artiljerijski puk PVO je prešao slovensku granicu kod Metlike, da bi odmah potom bio napadnut od pripadnika Teritorijalne odbrane (TO) SR Slovenije. Novinar Yutela Ivica Puljić je intervjuirao Bahrudina na liniji vatre na Krakovskem Gozdu dok je ležeći u šumi držao položaj. Taj dvominutni intervju, a i sam Bahrudin, su ušli u kolektivno sjećanje svih pripadnika južnoslavenskih naroda koji su te večeri gledali Yutelov prilog. Bahrudin je kao desetar bio zadužen za tri mlada vojnika (Marko Bojanić 1971 godište, Fahir Imamović 1972 godište i Florim Kasumi 1971 godište) koji su u vojsku tek bili stigli. Nažalost sva trojica su poginula tokom tog sukoba. Sam Bahrudin je par dana kasnije bio zarobiljen od pripadnika slovenske TO.
Prema riječima njegova strica, prema Bahrudinu su se u zarobljeništvu dobro odnosili. Nešto kasnije, Bahrudin i preostali zarobljeni regruti (vojnici) su dobili civilnu odjeću i pušteni su svojim kućama. Poslije nekoliko dana odmora u rodnoj Tuzli, Bahrudin i ostali tuzlanski regruti su dobili pozive da se jave u JNA kako bi doslužili ostatak vojnog roka. Bahrudin je bio odaslan u Đakovo gdje je služio ostatak vojnog roka kao dio 17. korpusa JNA - Tuzla. U Đakovu je bio u vojničkom orkestru. Bahrudin je i u Đakovu bio zarobljen, sa cijelom svojom jedinicom, nakon što se rat u Hrvatskoj rasplamsao, iako kao član vojničkog orkestra nije bio na samoj liniji fronta u Hrvatskoj. Poslije je bio pušten na slobodu. Bahrudin se konačno "skinuo" iz JNA 29. 11. 1991 godine, na Dan Republike koja tada više nije postojala.
Na početku rata u Bosni i Hercegovini Bahrudin se prijavio u rezervni policijski sastav. Prema vlastitom svjedočanstvu tokom rata u Bosni i Hercegovini je bio vezista, često na prvoj liniji fronta gdje je vidio pravi pakao. Demobiliziran je po završetku rata 24.4.1996. godine.
Bahrudin se oženio 1993 godine. Iz tog braka mu se rodila kći Esmeralda i sin Damir. Sanjao je da će biti muzičar i svirao je gitaru. Bahrudin je u vremenu nakon jugoslavenskih ratova svirao sa svojom grupom u Zagrebu. Nesretno je poginuo u saobraćajnoj nesreći 1998. godine kada je posjetio Tuzlu da vidi porodicu, tj. novorođenog sina.
Trebiće
Trebiće je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Površina katastarske opštine Trebiće gde je atar naselja iznosi 1.036 ha. Pripada mesnoj zajednici Vračevo. Nalazi se na 20 km severnozapadno od Leposavića, u gornjem toku Trebićke reke. Seoski atar se prostire između Bara, Vračeva, Ibarskog Postenja, Košutice, Lukova, Biočina i Plavkova (opština Raška). Selo je razbijenog tipa, mada su kuće u grupama i na većem prostoru. Srednja nadmorska visina sela je 759 metara. Do sela se stiže seoskim putevima iz pravca Leška, preko Vračeva i Raške preko Mrmonja i Bara. Naziv sela potiče od reči “trebiti” što znači čistiti, uklanjati, istrebljivati, što znači da je nastalo na zemlji istrebljenoj od korova. U selu se nalaze ostaci stare crkve i groblja.
Demografija
U selu 2004. godine živi 137 stanovnika i broji 62 domaćinstava. Današnje stanovništvo čine rodovi : Kovačevići, Vukadinovići, Bačani, Jozovići, Rosići, Antonijevići, Bojovići, Drobnjaci, Radovići, Baraći, Krivčevići.
Las Cañas, Villaflores
Las Cañas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
El Pacífico, Tecomán
El Pacífico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Vallegioliti, Alessandria
Vallegioliti je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Olivola, Massa e Carrara
Olivola je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Relativna rečenica
Relativna rečenica, znanstvena monografija Snježane Kordić koju su 1995. objavili zagrebački izdavači Matica hrvatska i Hrvatsko filološko društvo u svojoj seriji Znanstvene biblioteke, knjiga 25.
Knjiga je dobila u znanstvenim časopisima širom svijeta više pozitivnih prikaza nego bilo koja druga lingvistička knjiga dotad objavljena u Hrvatskoj. Takav neuobičajeni odjek u svjetskoj akademskoj zajednici naveo je njemačkog izdavača Lincom Europa da ju potom objavi u njemačkom prijevodu.
U knjizi autorica analizira jednu čestu i kompleksnu sintaktičku konstrukciju u srpskohrvatskom jeziku – relativnu ili odnosnu rečenicu. Za istraživanje je prikupila reprezentativan korpus suvremenog jezika s više tisuća primjera relativnih rečenica i konsultirala je ogromnu lingvističku literaturu od oko petsto bibliografskih jedinica na brojnim jezicima. U knjizi se često povlače paralele s odgovarajućim rečenicama u raznim drugim jezicima, tako da ova dosad najiscrpnija studija o srpskohrvatskim relativnim rečenicama ima vrijednost i za usporednu lingvistiku.
Određenje relativne rečenice
mini|300px|[[Dijagram (na str. 164) Snježane Kordić pokazuje u kojem funkcionalnom stilu se veznički relativizator što najviše koristi kao stilska rezerva umjesto relativne zamjenice koji]]Na početku analize relativnih rečenica, za koje Kordić podsjeća da su najstariji tip zavisnih rečenica, u ovoj knjizi izdvojena su i opisana svojstva vezana za relativnu rečenicu kakva se najčešće ostvaruje u različitim jezicima, uključujući i srpskohrvatski, pa se stoga ta svojstva mogu smatrati svojstvima tipičnog, najučestalijeg predstavnika relativne rečenice: zavisna je rečenica; atribut je (adjektivnog tipa); to podrazumijeva da nadređena rečenica sadrži riječ, antecedent, na koju se relativna rečenica odnosi; antecedent je najčešće imenica; relativna rečenica sadrži relativizator, vezničko sredstvo;  najučestaliji relativizator je relativna zamjenica; relativna zamjenica ima sintaktičku funkciju u relativnoj rečenici i iskazuje ju odgovarajućim morfološkim oblikom; u relativnoj rečenici sačuvana je za antecedent sintaktičko-semantička i pragmatička funkcija; antecedent i relativizator su u kontaktnom položaju, i to tako da je antecedent ispred relativizatora, koji se nalazi na početku relativne rečenice; iz toga proizlazi da je relativna rečenica iza riječi na koju se odnosi, postponirana je. Premda su navedena svojstva izražena u najučestalijem tipu relativne rečenice, ona nisu ujedno i svojstva svih relativnih rečenica. Rečenica se može ostvariti kao relativna i bez nekog od nabrojanih svojstava. Koja svojstva moraju uvijek biti prisutna zavisi od jezika do jezika. U srpskohrvatskom jeziku to su svojstva da je zavisna rečenica, da ima relativizator i da je u njoj sačuvana za antecedent sintaktičko-semantička i pragmatička funkcija. Ovakvim gledanjem na relativne rečenice koriste se spoznaje tipološkog pristupa. Po njemu se i netipičniji predstavnici ne isključuju iz opisa jer se kategorije promatraju kao kontinuiteti sa svojim fokalnim predstavnicima.
Relativizator koji
mini|260px|left|[[Tortni grafikon|Grafikon Snježane Kordić (na str. 56) pokazuje koliko često pojedini relativizator uvodi relativne rečenice]]Analiza nekoliko tisuća relativnih rečenica iz funkcionalno raslojenog korpusa suvremenog standardnog srpskohrvatskog jezika pokazala je da se u njemu daleko najviše pojavljuju relativne rečenice koje imaju sva nabrojana svojstva. Pritom je najučestaliji relativizator zamjenica koji. Ona ima najširi raspon antecedenata, a prvenstveno su to imenice i lične zamjenice. Kad se ima u vidu da su upravo imenice vrsta riječi uz koju se atributi najčešće vezuju, te da je relativna rečenica najčešće atributna rečenica, onda frekvencija pridjevne zamjenice koji naspram imeničkih relativnih zamjenica koje ne mogu imati imenicu za svoj antecedent (tko, deklinabilno što) ne iznenađuje. Također ne iznenađuje što je mnogo frekventnija i od drugih pridjevnih relativnih zamjenica jer naspram njihove specijalizirane semantike posvojnosti (čiji), kvalitete (kakav) ili kvantitete (koliki) zamjenica koji ima najširu predmetno-poistovjećuju semantiku.
Genitivno-akuzativni sinkretizam
Korpus pokazuje da se kod zamjenice koji može evidentirati nekoliko zanimljivih promjena koje su u toku. Jedna od njih je širenje genitivno-akuzativnog sinkretizma i na muški rod za neživo u paradigmi te zamjenice (npr. GA auto kojeg je progutao mrak umjesto NA auto koji je progutao mrak). Razlog javljanju tog sinkretizma leži u potrebi da se razlika između subjekta i objekta morfološki nedvosmisleno iskaže. U tome nominativno-akuzativni sinkretizam oblika koji nije praktičan, nego se prednost daje genitivnom obliku kojeg. On rješava težnju govornika da morfološki nedvosmisleno izraze objekt, pogotovo što neutralni red riječi podrazumijeva da je na prvom mjestu u rečenici subjekt (na tom mjestu se u relativnoj rečenici nalazi relativna zamjenica). Budući da se o širenju genitivno-akuzativnog sinkretizma u nekim drugim suvremenim slavenskim jezicima govori prvenstveno kod imenica, tim više ova pojava zaslužuje pažnju. Da je ona već u poodmaklom stadiju kod zamjenice koji vidi se po tome što je osim direktnog objekta zahvatila i prijedložni objekt te što je osim muškog roda zahvatila i srednji rod.
Izražavanje posvojnosti relativizatorima koji i čiji
Druga promjena tiče se posvojnog genitiva zamjenice koji. Iz korpusa je vidljivo da se početkom 20. stoljeća taj genitiv gotovo isključivo ostvarivao tako da stoji ispred imenice na koju se posvojnost odnosi (npr. čovjek kojega kuću...), dok se danas sve češće ostvaruje stojeći iza imenice na koju se posvojnost odnosi (npr. čovjek kuću kojega...). Time posvojni genitiv te zamjenice i po svom položaju postaje jednak posvojnom genitivu zamijenjene imenice. Kako se slavenski jezici međusobno razlikuju po tome kojem od navedenih položaja posvojnog genitiva daju prednost, ova pojava je vrijedna pažnje jer bi njen rezultat mogao biti da se srpskohrvatski jezik prestane nalaziti među onim slavenskim jezicima koji čuvaju stari redoslijed posvojnog genitiva s relativnom zamjenicom na prvom mjestu.
Restriktivnost/nerestriktivnost relativne rečenice
mini|300px|left|[[Grafika|Grafikon Snježane Kordić (na str. 91) pokazuje intonaciju njemačke restriktivne relativne rečenice]]Budući da su relativne rečenice uvedene pomoću koji najučestalije, na primjeru tih rečenica opisuje se utjecaj sastava antecedenta na ostvarivanje relativne rečenice kao restriktivnog ili kao nerestriktivnog atributa. U knjizi se mjeri intonacija restriktivnih i nerestriktivnih rečenica u govorenom jeziku, a i njihova učestalost u pisanom jeziku, koja se ispostavlja kao podjednaka. I po pojedinim funkcionalnim stilovima pisanog jezika razlika u zastupljenosti jednog i drugog tipa rečenice je neznatna. Malo restriktivniji je administrativno-pravni stil. To je razumljivo uslijed sadržaja tekstova iz tog stila, u kojima se veoma često nešto precizno određuje i razgraničava (npr. što tko smije, što tko ne smije, tko će biti kriv, a tko neće i sl.). Svojom restriktivnošću administrativno-pravni stil je najbliži govorenom jeziku, a znatnija restriktivnost govorenog jezika može se objasniti time što se u govorenom jeziku općenito ljudi jednostavnije izražavaju i koriste kraće rečenične konstrukcije pa se zato mnoge rečenice koje bi se u pisanom jeziku ostvarile kao nerestriktivne relativne rečenice ostvaruju u govorenom jeziku kao nezavisne rečenice (stoga je broj nerestriktivnih relativnih rečenica u govorenom jeziku manji). Nasuprot administrativno-pravnom stilu nešto nerestriktivniji je među stilovima pisanoga jezika znanstveni stil. U znanstvenom stilu se više nego u drugim stilovima pojavljuju rečenice u kojima se, nakon što je referent već precizno određen, ipak još nude i dodatna objašnjenja i dodatne informacije o referentu.
Slobodna relativna rečenica
mini|360px|[[Stupčani grafikon|Grafikon Snježane Kordić (na str. 218) pokazuje da među relativnim rečenicama slobodnih ima 2-10%]]Do odstupanja od svojstava tipične relativne rečenice dolazi rijetko. Stoga većina odstupanja pridonosi stilskoj obilježenosti izraza te sa sobom donosi i nijansu nekog dodatnog značenja - može povećati neodređenost, smanjiti jasnoću i sl. Budući da se funkcionalni stilovi jezika međusobno razlikuju po tome koliko se u pojedinom od njih npr. uopćeno piše, korpus je pokazao da se može točno pratiti povezanost učestalosti pojavljivanja relativnih rečenica u kojima odstupanje od nekog svojstva pridonosi tome. Od svojstva relativne rečenice koje se najčešće uvrštava u njenu definiciju (a to je: funkcija atributa uz antecedent) odstupa se u manjem broju primjera. To su primjeri kada se relativna rečenica ostvaruje bez antecedenta, te tada nema sintagmatsku funkciju atributa, već rečeničnu funkciju subjekta, priložne oznake ili drugu (usp. Izletnici koji krenu danas stići će sutra. i Koji krenu danas stići će sutra.). Takve rečenice čine grupu supstantivnih ili slobodnih relativnih rečenica. Za njih je karakteristično da su im referenti neodređeni i da se referira uopćeno. Osim toga, takve rečenice su labavije vezane za kontekst, mogu se lako iz njega isključiti - dokaz tomu je da se pojavljuju u poslovicama. Stoga i same imaju nešto od poslovičnosti. Usporede li se funkcionalni stilovi, primjećuje se da postotak slobodnih relativnih rečenica nije jednak u svakom od stilova. Najniži je u administrativno-pravnom i u znanstvenom stilu, a najviši u književnom i u novinskom stilu. To znači da se u administrativno-pravnom i znanstvenom stilu najviše izbjegavaju neodređenost, uopćenost i poslovičnost, koje su svojstvene većini slobodnih relativnih rečenica.
Nerestriktivna/nezavisna rečenica
Povećavanje brojnosti nerestriktivnih relativnih rečenica u suvremenom pisanom jeziku naspram starijeg i govorenog jezika odvijalo se na račun nezavisnih rečenica - usložnjavanje iskaza u pisanom jeziku uzrokovalo je da se potencijalno nezavisne rečenice sve češće ostvaruju kao nerestriktivne relativne rečenice. Time se i generalno povećala frekventnost relativnih rečenica u suvremenom pisanom jeziku.
Particip i relativna rečenica
Osim što na povećavanje frekventnosti relativnih rečenica u suvremenom pisanom jeziku utječe veća brojnost nerestriktivnih relativnih rečenica koje se ostvaruju na račun nezavisnih rečenica, tu frekventnost još dodatno povećava i upotreba relativne rečenice na račun odgovarajućeg participa. Širenje upotrebe relativne rečenice na račun upotrebe odgovarajućeg participa, koje je vidljivo ne samo kad se usporedi jezik od prije petsto godina nego i kad se pogledaju tekstovi s početka 20. stoljeća, pokazuje koliko je relativna rečenica u srpskohrvatskom jeziku važna kategorija te da je gotovo sasvim potisnula svoju konkurenciju.
Inozemni prikazi u stručnim časopisima
Vidi također za čitanje većinu prikaza
Zaključci iz inozemnih prikaza
Ian Press u svojoj recenziji objavljenoj u uglednom britanskom znanstvenom časopisu The Slavonic and East European Review piše:
Češka sintaktičarka Helena Běličová u filološkom časopisu Slavia završava recenziju sljedećom rečenicom:
Sintaktičar Miloš Kovačević u svom prikazu zapaža da:
Ruselina Nicolova u berlinskom časopisu Zeitschrift für Slawistik naglašava u zaključku recenzije da:
Vidi još
Druge knjige Snježane Kordić:
Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu 2011. — mešoviti parovi
Glavni članak: Otvoreno prvenstvo Sjedinjenih Američkih Država u tenisu 2011.
Branioci titule su bili Amerikanci Lizel Huber i Bob Brajan, ali su ih u drugom kolu pobedili Melani Uden i Džek Sok koji su dobili specijalnu pozivnicu organizatora. Uden i Sok su kasnije i osvojili turnir pobedivši u finalu argentinsku kombinaciju Dulko - Švank sa 7:6(4), 4:6, 10:8. Oni su time postali dvanaesti par koji nije bio nosilac a da je osvojio Otvoreno prvenstvo SAD-a.
Na turniru su zajedno nastupili Ana Ivanović i Nenad Zimonjić koji su se spremali za zajednički nastup na Letnjim olimpijskim igrama 2012. godine. Oni su izgubili u prvom kolu od Čan Jung-đan iz Kineskog Tajpeja i poljaka Marijuša Firstenberga sa 6:3, 6:4.
El Tepamal, San Gabriel
El Tepamal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Gabriel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1374 m.
Divino Pastor, Cochoapa el Grande
Divino Pastor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1355 m.
NGC 1218
NGC 1218 je galaksija u zviježđu Kit.
Odranci
Odranci (mađarski: Adorjánfalva) naselje je i središte istoimene općine u sjevernoj Sloveniji. Odranci se nalaze u središnjem dijelu pokrajine Prekmurje.
Stanovištvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Odranci su imali 1.691 stanovnika.
Borgomaro, Imperia
Borgomaro je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 361 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Magnum Force
Magnum Force, u Jugoslaviji prikazan pod naslovom Klopka za inspektora Callahana, je američki kriminalistički film snimljen 1973. godine u režiji Teda Posta. Predstavlja nastavak filma Prljavi Harry, odnosno drugi nastavak u seriji o policijskom inspektoru Harryju Callahanu. Njegov lik ponovno tumači Clint Eastwood, a radnja prikazuje kako San Francisco postaje poprište spektakularnih ubistava zloglasnih, ali od strane zakona "nedodriljivih" kriminalaca, te koje Callahan počinje istraživati, postavši sve više uvjeren da bi iza njih mogao stajati vigilantistički nastrojeni policajac.
Scenario za film je napisao John Millius, velikim dijelom inspiriran kritikama na račun Prljavog Harryja, kome su američki ljevičari i liberali optuživali da kroz lik policajca koji se sa kriminalom obračunava "po kratkom postupku" promovira fašizam. Zbog toga je u filmu Callahan suprotstavljen upravo likovima čije metode i svjetonazor odgovaraju takvom opisu. Eastwood, koji je preko svoje kompanije Malpaso producirao film, za režisera je odabrao starog suradnika Teda Posta. Usprkos toga, snimanje su obilježile stalne svađe između njih dvojice, te je Eastwood kasnije tvrdio da je, u stvari, on na kraju režirao film.
Nakon premijere su kritičari bili uglavnom neprijateljski nastrojeni, ali je publika, velikim dijelom zahvaljujući nizu akcijskih scena, prigrlila film. Kasnije je postao predmetom kontroverze zbog optužbi da je jedna od metoda ubijanja prikazana u filmu - tjeranjem žrtve da pije sredstvo za čišćenje - kasnije kopirana od stvarnih ubica u slučaju tzv. Hi-Fi ubistava sljedeće godine. Glumica Suzanne Sommers, koja se u jednoj od scena ubistava nakratko pojavljuje u toplesu, je, pak, upravo zahvaljujući Magnum Force započela uspješnu karijeru.
Toponica (Kosovska Kamenica)
Toponica (arhaično i Topolnica; ili Topanica) je naselje u opštini Kosovska Kamenica na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Toponica površine 824 ha i nalazi se u ravnici donjeg toka Krive Reke. U povelji manastira Gračanice iz 1321/22. godine Toponica je bio naziv za čitavu oblast današnje Novobrdske Krive Reke. U 16. i 17. veku ova oblast se nazivala Anđelova Topolnica po tesalijskom knezu Mihailu Anđelu koji se, po padu Tesalije, sklonio u Novo Brdo, oženio Srpkinjom i verovatno postao gospodar župe Topolnice. Njegovi sinovi Mihailo i Mahmud Anđelovići su došli do visokih vojnih dostojanstava, služeći, prvi u srpskoj, drugi u turskoj vojsci. Albanci su u Topolnicu počeli da se doseljavaju posle 1700-te godine, da bi do 1880. godine sasvim potisnuli Srbe starosedeoce. Na srpskom seoskom groblju Albanci su 1985. godine u paramparčad porazbijali sve nadgrobne spomenike.
Ratko Popović
Doajen crnogorskog planinarstva i veliki proznavalac prirode tog kraja, Ratko Popović je rođen 12.08.1946. godine u Cetinju. Diplomirani inženjer saobraćaja.Planinari i piše. Član i aktivista u nekoliko planinarskih društava u Podgorici i Gusinju i Plavu. Oženjen, otac troje djece. Živi i radi u Podgorici. Koautor je knige Planinarski vodič Crne Gore (prvog izdanja) i autor dopunjenog drugog.
Лелићи
Лелићи су насеље у Србији у општини Ужице у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 381 становника (према попису из 1991. било је 449 становника).
Holloman Air Force Base, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.054, što je 978 (47,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Лелићи
Демографија
У насељу Лелићи живи 321 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 46,2 година (42,8 код мушкараца и 49,8 код жена). У насељу има 117 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,26.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Corunna, Indiana
Korana je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 254, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Estancia, Jocotepec
La Estancia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jocotepec.
NGC 1194
NGC 1194 je galaksija u zviježđu Kit.
La Joya del Mar, Empacadora, La Paz
La Joya del Mar, Empacadora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini La Paz.
Alantoinska kiselina
Alantoinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 176,131 Da.
Marco Rubio
Marco Rubio (28. maj 1971 -) je američki republikanski političar kubanskog porijekla sa Floride. Od 2000. do danas je služio u Predstavnički domu Floride, a od 2007. do 2008. je bio predsjednik tog tijela. Pažnju američke javnosti je izazvao kada je 2010. godine kao predstavnik konzervativnih aktivista zbog naglog uspona u anketama natjerao guvernera Charlieja Crista da odustane od predizbora za republikansku nominaciju za Senat, te se natječe kao nezavisni kandidat. Rubio, kome je snažnu podršku dao Pokret čajanki, je u novembru 2010. pobijedio na izborima.
Straža (Kačanik)
Straža je naselje u opštini Kačanik na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Straža površine 1151 ha. Nalazi se u podnožju najvišeg šarplaninskog vrha. U selu je postojala srpska crkva sa grobljem, ali po iseljenju srpskog i makedonskog življa crkva je porušena, a groblje oko nje uništeno.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Opština Pueblo Nuevo, Guanajuato
Pueblo Nuevo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4459 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1706 m.
Piedra del Sol, Santiago Choápam
Piedra del Sol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Choápam.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Sineu, Remetea
Sineu je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Remetea.
Savjet drevnih
Savjet drevnih (francuski: Conseil des Anciens) je bio gornji dom Francuskog parlamenta tokom perioda Direktorija, druge polovice Francuske revolucije.
Savjet drevnih je bio viši od dvaju domova u republikanskom sustavu. Savjet drevnih brojio je 250 članova koji su imali ovlast da prihvate ili odbiju zakone koje izglasa Savjet pet stotina, donji dom Direktorijskog parlamenta. Svaki član Savjeta morao je imati najmanje 40 godina, a jedna trećina članova mijenjala se svake godine. Oni nisu imali ovlast predlagati zakone, ali svaki zakon kojega je odbio Savjet drevnih nije mogao biti ponovo predložen najmanje godinu dana.
Osim legislativnih funkcija, Savjet drevnih je birao i pet Direktora s popisa kojeg je sastavio Savjet pet stotina.
Roncaglie, Piacenza
Roncaglie je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 490 m.
La Carne Hedionda, Zitácuaro
La Carne Hedionda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Campofiorito, Palermo
Campofiorito je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
La Carne Hedionda, Zitácuaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1904 m.
Campofiorito, Palermo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
Las Trojes, Tantoyuca
Las Trojes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Einhausen (Thüringen)
Ajnhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 461 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066017.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Ajnhauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 305 metara. Površina opštine iznosi 5,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 461 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 86 stanovnika/km².
El Abra, Xicoténcatl
El Abra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Sušica (Priština)
Sušica je naseljeno mesto koje se nalazi na teritoriji grada Prištine, u Kosovskom okrugu Republike Srbije.
Geografija
Sušica se nalazi na 715m nadmorske visine. Selo je smešteno u podnožju Oštrog vrha, na putu Janjevo-Gračanica i svrstava se u grupu sela zbijenog tipa. Sušica je podeljena na Donju i Gornju mahalu.
Istorija
Selo se pod imenom Svšica/Soušica pominje u Gračaničkoj povelji kralja Milutina iz 1321. godine.
Rodovi
Sušica je gotovo celo bilo čitluk sa izuzetkom Arbanasa Alimčevića i jedne kuće Srba Rajkovčan. Do sredine 19. veka Rajkovčani su živeli u Donjoj, a Markovčani i Alimčevići u Gornjoj mahali. Od tada su se počeli doseljavati u selo i drugi rodovi, a izmeštale se i kuće starih rodova, te su mahale u pogledu rodova mešovite. Prema podacima iz 1932. godine, u Sušici je živelo 10 rodova:
Srpski rodovi
Arbanaški rodovi:
Caspano, Sondrio
Caspano je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 216 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 853 m.
Divovski dabar
Divovski dabrovi (Castoroides ohioensis) su bili vrsta velikih dabrova, dugih do 2,5 m i težine procijenjene do 220 kg. Živjeli su u Sjevernoj Americi i izumrli za vrijeme posljednjeg ledenog doba prije 10.000 godina.
Fosili stari 70.000 godina su pronađeni u kanadskom Torontu. Fosili divovskog dabra su koncentrirani na Srednjem zapadu današnjih SAD u državama kao Ohio, Minnesota, Indiana i Wisconsin.
Velika razlika između divovskih i današnjih dabrova nije samo u veličini, nego i zubima. Moderni dabrovi imaju zube poput dlijeta kojima deru koru drveća. Zubi divovskog dabra su veći i širi, te su rasli do oko 15 cm dužine. Uz to, rep divovskog dabra je morao biti uži, a stražnje noge kraće. Krupno tijelo mu je ograničavalo pokrete na zemlji (iako se veliki i kratkonogi nilski konji mogu kretati na zemlji bez većih poteškoća).
Prvi fosili divovskog dabra su otkriveni godine 1837 u tresetištu u državi Ohio, pa se zato njihova vrsta zove ohioensis. Ne zna se da li su divovski dabrovi gradili brane poput modernih dabrova. U Ohiu se tvrdilo da postoje dokazi o velikoj dabrovoj brani, jedan metar visokoj i osam metara u promjeru.
Rimska privreda
Zemljoradnja
Privreda rimske države, sve do propasti Rimskog Carstva, zasnivala se pre svega na zemljoradnji, pri čemu se procenjuje da je oko četiri petine ukupnog stanovništva radilo na zemlji. Lacij je u 5. i 4. veku st. e. bio gusto naseljen seljacima koji su posedovali mala imanja. Od stoke su uzgajali goveda, ovce i svinje, a od ratarskih proizvoda razne vrste povrća i žitarica. Vojna snaga Rimske Republike zasnivala se znatnim delom na ogromnim izvorima ljudstva koje se regrutovalo među velikim brojem građana sa malim seoskim imanjima. Ratovi i osvajanja doneli su promene: u 3. i 2. veku st. e. preovlađuju srednja i velika imanja na kojima se gaji vinova loza i maslina, dok se jeftino žito uvozi iz Afrike i sa Sicilije. Zemljoposednik je sada uglavnom bio odsutan sa imanja, koje se zvalo villa rustĭca. Vođenje imanja prepuštao je najčešće robovima, čiji je rad nadgledao upravnik imanja (vilĭcus).
Ove promene rezultat su drugog punskog rata, koji je proizveo ogromne ljudske žrtve, ali i migracije seoskog stanovništva u gradove te uništenje poljoprivrede u nekim oblastima, posebno u srednjoj i južnoj Italiji. Ali ni posle 201. st. e. za italsku populaciju nije nastupio mir. U potonjim decenijama Rim je iz godine u godinu vodio ratove koji su zahtevali takvu mobilizaciju vojnika koja u istoriji nema paralela po svom trajanju i po proporciji regrutovanog stanovništva. Tokom 150 godina posle rata s Hanibalom Rimljani su redovno opremali vojske koje su svake godine činile oko 13 odsto odraslog muškog stanovništva. Regrutovanje je italske seljake odvodilo s njihovih imanja. Mnogi se nikada nisu vratili; neki su preseljeni u kolonije u dolini reke Pad; drugi su otišli u gradove.
Da bi se nadomestili seljaci, dovođeni su robovi u ogromnim brojevima, a sve više italske zemlje pretvarano je u rimsku državnu zemlju (ager publĭcus), koja se iznajmljivala. Veliki deo te zemlje zaposeli su bogati Rimljani, što je dovelo do društveno-ekonomske krize, koju su pokušali rešiti braća Tiberije i Gaj Grakho. Senatori i drugi ljudi višeg staleža ulagali su novac pre svega u zemljoradnju, koja je smatrana sigunijim i uglednijim zanimanjem od zanatstva ili trgovine. Osim toga, senatorima je i zakonom bila ograničena mogućnost bavljenja trgovinom. Zato su bogati Rimljani koristili ratne prihode da otkupe imanja svojih siromašnijih suseda. Tako su od 1. veka st. e. nastajale latifundije, veliki zemljišni posedi, koje su u doba carstva sasvim preovladale. U vreme prelaska s republike na carstvo domaći proizvodi bili su dovoljni da prehrane italsko stanovništvo; samo se žito i dalje uvozilo.
Seosko gazdinstvo zvalo se u Rimu villa rustĭca. Zapremalo je prostor od oko 600 kvadratnih metara, a sastojalo se od jednog dvorišta oko koga su bile grupisane prostorije za stanovanje, štale i prostorije za preradu poljoprivrednih proizvoda. Malo se zna o životu običnih seljaka. Antički pisci daju idilične i uglavnom netačne opise seoskog života. Seljak je verovatno naporno radio tokom sedam dana, a zatim bi na tržišni dan (nundīnae) išao u grad kako bi prodao višak proizvoda, sreo se s prijateljima i čuo novosti. Njegova žena brinula se o kući i porodici, te nadgledala robove. Seoske svečanosti pružale su priliku za ugodan predah od teškog rada.
Više znamo o životu veleposednika. On je većinu vremena bio odsutan sa svog imanja, čije je vođenje poveravao upravniku (vilĭcus), koji je obično bio rob ili oslobođenik. Ovaj je upravljao čitavom četom ljudi, koji su činili »seosku porodicu« (familia rustĭca): tu su bili računovođa, razni nadzornici, robovi koji su pripremali hranu, održavali odeću, pa čak i lekari i veterinari. Tu su, najzad, bili i robovi i slobodni radnici koji su obavljali poljske radove. Za poznavanje razvoja poljoprivrede u srednjoj rimskoj republici od velike je važnosti delo o O zemljoradnji (De agricultūra) rimskog državnika i pisca Marka Porcija Katona.
In punto di morte
In punto di morte je italijanski igrani film snimljen 1971. u režiji Marija Garribe, kome je to bio režijski debi. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači Mariov brat Fabio Garriba, je učitelj u jednom malom mjestu koji postaje frustriran konformizmom ljudi oko sebe. Radnja prikazuje njegove pokušaje da ih "probudi" ekscesnim ponašanjem, ali kako umjesto bilo kakve reakcije nailazi na ravnodušnost. Film je nastao u produkciji filmske škole Centra Sperimentale di Cinematografica, te je prikazan na Filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.
Rimska privreda
Zanatstvo i građevinarstvo
U samom Rimu bilo je razvijeno građevinarstvo. Pored privatnih građevina neophodnih za smeštaj sve većeg broja stanovnika, od 2. veka st. e. počinje izgradnja javnih objekata u novim razmerama i novim oblicima. U građevinarstvu je radilo na hiljade specijalizovanih radnika ― tu su bili arhitekti (architecti), zidari (structōres), građevinski stolari (fabri tignarii), te radnici za rušenje dotrajalih zgrada i pripremu zemljišta za novu gradnju (subrutōres).
Razvijena je bila i proizvodnja hrane, u koju su bili uključeni proizvođači hrane, dobavljači i prodavači na rimskim pijacama, npr. ribari (piscatōres), mesari (lanii), prodavci ribe (cetarii). Za snabdevanje milionskog stanovništva Rima odećom starali su se lintearii, koji su izrađivali platno, od koga su krojači (vestiarii) šili odela. Obućari su bili specijalizovani ili za mušku obuću (sutōres i caligarii) ili za žensku (fabri solearii). Izradom raznovrsnog nakita i skupocenog posuđa bavili su se zlatari (aurifĭces), zanatlije za obradu slonove kosti (eborarii), prstenari (anularii). Odela su čistili fullōnes, platno su bojali tinctōres, a postojali su i kovači (fabri), lončari, kožari itd.
Trgovina
Najvažnija trgovačka razmena odvijala se između Rima i provincija. Određeni proizvodi u kojima je Rim oskudevao morali su se uvoziti, a višak nekih italskih roba prodavao se u provincijama. Posebno je bilo traženo italsko maslinovo ulje, te italska vina, koja su vremenom potisnula i grčka vina i dobro se prodavala na istoku. U Puteoli, u Napuljskom zalivu, izrađivala se ogromna količina proizvoda od metala namenjenih izvozu. S druge strane, milionsko stanovništvo Rima i Italije dobavljalo je žito kao glavnu hranu sa Sicilije i iz Egipta. Zbog značajne potrebe za radnom snagom, veliki je razmah dostigla trgovina robovima. Ruda se uvozila iz Hispanije, a luksuzna roba s istoka. Neki gradovi razvili su se u poznate trgovačke centre, od kojih su se neki specijalizovali za određenu vrstu trgovine.
Tržište je bilo bipolarno: s jedne strane nalazila se gradska sirotinja koja je mogla kupiti samo osnovne namirnice i nekoliko jednostavnih zanatskih proizvoda, a s druge bogataši, koji su sve više tražili luksuznu robu. Zanatlije i trgovci su proizvodili prvenstveno za bogatu manjinu. Trgovačkim i zanatskim radionicama u Rimu upravljali su uglavnom robovi i oslobođenici koje su bogataši doveli u Rim. Mada su Rimljani iz viših društvenih slojeva smatrali da je direktno učestvovanje u tim poslovima ispod njihovog dostojanstva, rado su delili profite tako što su bili vlasnici ovih robova ili tako što su naplaćivali zakupninu radionica koje su posedovali ljudi skromnijeg porekla.
Dugotrajni mir koji je krajem 1. veka st. e. zaveo Avgust pogodovao je razvoju trgovine. Potiskivanje gusarstva i korišćenje vojnih puteva osigurali su bezbednost trgovine. I tada je preovlađivala zemljoradnja, ali je postojalo i mnoštvo radionica, i artikli kao što su tekstil, keramika, crep i papirus proizvodili su se u ogromnim količinama. Od Avgustovog doba počinje i obrada stakla. Većina predmeta proizvodila se za lokalno tržište, ali su oni proizvodi za koje je određena regija bila specijalizovana obično prevazilazili lokalnu potražnju, pa se višak prodavao na drugim mestima. Trgovci su putovali svuda, neki veoma daleko, čak i van granica carstva: na primer, trgovina sa Indijom dostigla je znatne proporcije. Mediteranski je svet bio međusobno povezan kao nikad ranije.
Kopneni i pomorski putevi
Veliki razmah trgovine bio je omogućen odličnom mrežom puteva (viae), koje su Rimljani počeli graditi pre svega u vojne svrhe, uporedo sa osvajanjem novih zemalja. Prema krajevima Apeninskog poluostrva vodilo je nekoliko važnih puteva. Oni su obično nazivani prema državnim činovnicima koji su ih sagradili ili prema mestu u koje su vodili. Tako je Via Appia išla od Rima preko Kapue, Beneventa i Tarenta do jadranske luke Brundizija. Od Kapue na jug prema Siciliji vodila je Via Popilia. Via Salaria presecala je Italiju na pola i vodila na severoistok do jadranske luke Ankone. Via Flaminia išla je do današnjeg Riminija, a od njega prema Milanu Via Aemilia. Uz zapadnu obalu poluostrva prema Genui (današnja Genova) išla je ia Aurelia i njen nastavak Via Aemilia Scauri. Preko dubokih useka ili reka Rimljani su gradili kamene mostove na stubovima ― vijadukte. Putovalo se pešice, na konjima ili kolima, najčešće u grupama zbog opasnosti od drumskih razbojnika. Duž puta su postojale gostionice i prenoćišta (mansio), u kojima su se odmarali i ljudi koji su obavljali dužnost poštara (tabelarii). Na svakih hiljadu koraka nalazio se kameni stub ― miljokaz (milliarium), koji je brojem označavao udaljenost od Rima.
Putovanje morem razvilo se zbog potreba trgovine. Rimske lađe su plovile po Sredozemlju, po Crnom i Crvenom moru, sve do Indije, na zapadu duž obale današnjeg Maroka, a na severozapadu sve do Britanije. Uz povoljan vetar dnevno se prelazilo od 70 do 90 milja. Od Rodosa do Aleksandrije, na primer, putovalo se tri dana, a od Brundizija do Krfa devet sati. Putovalo se najviše od proleća do jeseni, i to uglavnom danju. U većim lukama i na isturenim rtovima podizani su kameni svetionici na čijem je vrhu gorela vatra koja je noću pokazivala put. Luka Rima bila je Ostia na ušću reke Tibera. Na kraju Apijevog puta nalazio se Brundisium, današnji Brindisi, odakle su brodovi kretali u Grčku i dalje na istok. Glavna luka za Hispaniju i Galiju bila je Massilia, današnji Marsej. Poznate su luke bili grčki gradovi Pirej (u Atici) i Efes (u Maloj Aziji), te ostrva Delos, Rodos i Kipar. Najveća luka na Mediteranu bila je Aleksandrija u Egiptu, odakle su prema Rimu kretali veliki teretni brodovi nakrcani žitom.
NGC 1170
NGC 1170 je jedan do danas nepotvrđeni objekt u zviježđu Ovnu. Sva promatranja poslije nisu na tom položaju uočila nikoji objekt.
Opština Cănești, Buzău
Cănești je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Riccardo Giacconi
mini|desno|250px|Satelit Uhuru mini|desno|250px|Satelit i opservatorij Einstein mini|desno|250px|Chandra opservatorij rendgenskih zraka
Riccardo Giacconi (Genova, 6. listopada 1931.) američki astronom talijanskog porijekla, pionir je i jedan od začetnika rendgenske astronomije, dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku u 2002. U obrazloženju Nobelovog odbora stoji da je Giacconi nagrađen ``za pionirski doprinos astrofizici koji je doveo do otkrića svemirskih izvora rendgenskih zraka''.
Biografija
Studij fizike završava na Sveučilištu u Milanu doktoratom iz fizike elementarnih čestica. Do prelaska u privatnu kompaniju American Science and Engineering (ASE) 1959., kraće radi na sveučilištima u Milanu, Indiani i Princetonu. Godine 1949. tim istraživača s Naval research Laboratory predvođen Herbertom Friedmanom otkrio je slabu emisiju rendgenskih zraka iz Sunčeve korone. Na zarobljenim njemačkim raketama V2 iz Drugog svjetskog rata, oni su postavili male Geigerove brojače. Otkrivena emisija X-zraka bila je čak milijun puta manja od ukupne energije koju Sunce zrači u ostalim valnim duljinama! Zbog toga se je smatralo da će detekcija svemirskih izvora rendgenskog zračenja biti bezuspješna. Giacconi, koji je vodio malu grupu entuzijasta, na sreću, nije se previše obazirao što drugi misle. Traživši potporu kod NASA-e Giacconi je bio odbijen. Međutim, američki Air Force, imao je više sluha za astrofizičare: mala kompanija AS&E dobiva financijsku potporu za potragu X-zračenja Mjeseca.
Početak je bio težak. Prve dvije rakete AS&E rasprsnule su se prilikom lansiranja. Treći pokušaj, u lipnju 1962. bio je pun pogodak. Tijekom vrlo kratkog perioda opažanja, svega pet minuta je bilo na raspoloaganju, Geigerovi brojači stotinu puta osjetljiviji od bilo kojih upotrebljenih ranije, detektirali su jak izvor X-zraka u smjeru zvježđa Škorpiona, a pored toga i jednoličnu pozadinu rendgenskog zračenja. Ubrzo, otkriće Giacconija i suradnika potvrdila je Friedmanova grupa. Otvoreno je novo spektralno područje za istraživanje svemira.
Satelit Uhuru
Zbog toga Giacconi nakon inicijalnog, neočekivanog uspjeha dobiva podršku pri NASA-i koja prihvaća njegov prijedlog, da se u orbitu oko Zemlje postavi satelit opremljen uređajima za detekciju rendgenskog zračenja. Dijelom to je bio svemirski eksperiment potpomognut talijanskom vladom. Satelit Uhuru, što na swahili jeziku znač i “sloboda”, uspješno je lansiran iz Kenije, godine 1970. Uspjeh satelita bio je iznad svih očekivanja. Zabilježeno je da je to jedan od najznačajnijih pokusa svih vremena, ne samo u astronomiji i fizici već svim prirodnim znanostima. Višestruko je povećan broj poznatih izvora rendgenskog zračenja, kojih je do 1970. bilo poznato svega 40.