cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filatelija u Srbiji
Filatelistička literatura
FILA HOBBY M&M List za filateliju, numizmatiku i druge hobije. Izlazi u Beogradu od 1997. godine. Ima 24 crno-bele strane na kunsdruk papiru. Štampa se u tiržu od 200 primeraka. Urednik i vlasnik je Miroslav Milanović. Postoji i elektronska verzija časopisa.
KOLEKCIONAR Časopis Filatelističkog društva Banjaluka. Izlazi u Banjaluci od jula 1998. godine na 26-32 strane. Glavni i odgovorni urednik je Goran Barać.
MICHEL KATALOG SUDEUROPA BAND 3 za 2011. godinu Poglavlje vezano za SRBIJU je od 1194 strane do 1200 strane odakle počinje i REPUBLIKA SRBIJA kataloški broj 145 i ide do 1218 strane. Sve marke su u koloru sa kataloškim brojevima. Ova izdavačka kuća je najcenjenija kod filatelista već dugi niz godina. Sve marke su sa cenama u evrima.
KATALOG POŠTANSKIH MARAKA U UPOTREBI NA TERITORIJI SRBIJE 1840 - 2011 Autor kataloga je ZORAN ŠAFAR iz Beograda. Katalog obuhvata 170 godina filatelije u Srbiji kroz katalogizaciju svih maraka koje su na ovom tlu korišćene. Ima 688 kolor strana i težak je 1,4 kp. Svakako predstavlja delo vredno pažnje za svakog sakupljača i filatelistu. Izašao je aprila 2011. godine.
KATALOG POŠTANSKIH MARAKA M/M Osmi nastavak Kataloga M/M iz 2003. godine. Katalog za 2010. godinu obuhvata sve zemlje sa Ex - YU područja. Autor Miroslav Milanović. Konsulanti: Borisav Stanković, Zoran Bošković i Veljko Janković. Srbija prigodne, redovne, doplatne i personalne marke su na strani 3-16. Inače ovaj katalog ima 88 strana i crno-bele slike svih maraka sa procenom u evrima.
ISTORIJA POŠTANSKIH MARAKA SRBIJE Autor E. DEROCCO. Izdanje Jugoslovenskog filatelističkog saveza, Beograd 1940. Biblioteka Jugoslovenskog filatelističkog saveza, Sveska I. Štampano u Novom Sadu. Najvažnija knjiga o filateliji Knjaževine i Kraljevine Srbije ima samo 94 strane ali tu su dati osnovi za sve kasnije nadgradnje. PRVA knjiga koju svaki filatelista pre ili kasnije mora da pročita.
SRBIJA 1804 - 1918 ISTORIJA POŠTA I ŽIGOVI Autor knjige dr VOJISLAV MIĆOVIĆ. Izdanje Beograd, 2003. Izdavač SF (Studio filatelije). Recenzent prof. dr JOVAN VELIČKOVIĆ. Knjiga koja se bavi istorijom poštanskog saobraćaja u Srbiji. Knjiga koja obrađuje sve Pošte i žigove na teritoriji Srbije kako domaće tako i strane (Turske, Austrijske i Bugarske). Takođe daje i osnovne principe za vrednovanje poštanskog žiga što nimalo nije lako. Ima 430 strana sa velikim brojem crno-belih slika.
BLISTAVIH 50 GODINA SAVEZ FILATELISTA SRBIJE 1948-1998 Autor VOJISLAV BEGOVIĆ. Izdavač SF Srbije, Beograd, 1998. Knjiga posvećena 50 godišnjici rada SF Srbije. Iscrpno obrađeni periodi po dekadama. Zanimljivo štivo o stalnim problemima i njihovom savladavanju koje su imali filatelisti u Srbiji. 200 strana od kojih 16 u koloru. Na prvom listu crni druk - prigodna marka povodom velike godišnjice SF Srbije.
PUTEVI POŠTANSKE MARKE Autor Dragan Despotović, novinar iz oblasti PTT delatnosti dugogodišnji urednik filatelističke strane. Izdavač Jugomarka, Beograd, 1999. Jedna sveobuhvatna knjiga o putu poštanske marke od ideje do sakupljačke zbirke. Na 160 strana u koloru svi interesantni pojmovi u vezi sa filatelijom.
MARKE IZDATE U TEMIŠVARU U VREME SRPSKE UPRAVE 1919. Autor knjige SLOBODAN BAJIĆ. Izdavač SF Srbije. Biblioteka časopisa "FILATELISTA" BEOGRAD, 1998, DRUGO IZDANJE. Obrađuje emisiju maraka u Temišvaru. Prvo i Drugo izdanje kao i poštanski promet. 56 strana sa slikama u koloru. Radi se zapravo o specijalističkom katalogu maraka.
Ciske de Rat
Ciske de Rat je roman za djecu nizozemskog pisca Pieta Bakkera originalno objavljen 1942. godine. Naslovni protagonist je Ciske (Franciskus) Vrijmoeth, 11-godišnji besprizorni dječak, koji živi na uliacama Amsterdama 1930-ih, i koga dobronamjerni školski učitelj nastoji izvesti na pravi put. Godine 1945. je Bakker objavio nastavak pod naslovom Ciske groeit op ("Ciske odrasta"), a godine 1946. još jedan pod naslovom Cis de man u kome se sada već odrasli protagonist suprotstavlja Nijemcima u Drugom svjetskom ratu. Ta tri romana čine trilogiju koja je bila prevedena na brojne svjetske jezike.
Mombisaggio e Torre Calderai, Alessandria
Mombisaggio e Torre Calderai je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 400 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Kukohou
Prema havajskoj mitologiji, Kukohou (Kukohoa) bio je kralj (Aliʻi Aimoku) otoka Havaji na drevnim Havajima.
Obitelj
Spomenut je u drevnim pojanjima kao član dinastije Pili.
Moguće je da je bio sin kralja Pilikaʻaieje s Tahitija. Druga je mogućnost da su mu roditelji bili Loʻe i njegova supruga Hinamaileliʻi.
Žena Kukohoua je bila Hinakeʻuki, koja je opisana kao kći nekog južnog poglavice. Ona je Kukohouu rodila sina Kaniuhua, koji je bio otac slavnog kralja Kanipahua.
Harry Everett Smith
Harry Everett Smith (Portland, Oregon, 29. maj 1923 – New York, 27. novembar 1991) bio je američki likovni umjetnik, autor eksperimentalnih filmova, sakupljač ploča i samouki antropolog. Smith, koji se također bavio misticizmom i živio boemskim životom, predstavljao je jednu od važnih ličnosti beat scene u New Yorku, a često se smatra i jednom od preteča hipi pokreta. Osim po eksperimentalnim filmovima, Smith je poznat po antologijskoj zbirci američke folk muzike poznate pod naslovom Anthology of American Folk Music.
Chuque, Uruachi
Chuque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2601 m.
Korjaci
Korjaci su čukotsko-kamčatski narod, koji pretežno živi u Rusiji, odnosno u autonomnom okrugu Korjakija, u kojem čini 27% stanovništva, i u kojem predstavlja drugi narod po brojnosti, posle Rusa (51%). U verskom pogledu, Korjaci praktikuju tradicionalna verovanja (šamanstvo), a govore korjačkim jezikom, koji spada u čukotsko-kamčatsku porodicu jezika.
Ukupno ih ima oko 9.000.
Somerset
Somerset je jedan od 48 engleskih ceremonijalnih countija i jedan od 77 nemetropolitanskih countya na jugozapadu Engleske od 908.554 stanovnika, koji žive na površini od 4170 km². Njegov teritorij poklapa se manje više sa historijskim countijem Somerset. Administrativni centar Somerseta je grad Taunton koji leži u centru u unutašnjosti.
Geografija
Somerset leži u regiji Jugozapadna Engleska, sa sjevera graniči sa Gloucestershirom i Bristolom, sa Wiltshirom na istoku, sa Dorsetom, na jugoistoku i sa jugozapada sa Devonom. Sa sjevera i zapada prirodna granica mu je estuarij rijeke Severn i Bristolski kanal, na čijoj suprotnoj strani leži Wales.
Somerset je administrativno podjeljen na sedam distrikta, a to su South Somerset, Taunton Deane, West Somerset, Sedgemoor, Mendip, Bath and North East Somerset i North Somerset.
Historija
Somerset je naseljen od prahistorije, o čemu svjedoče arheološki nalazi po brdima Mendipa i naselje sojenica kod Glastonburya. Rimljani su u Somersetu iskapali olovo, gradili vile, i osnovali grad Bath (Aquae Sulis) na mjestu termalnog izvora.
U prva dva vijeka saksonske invazije - Somerset je bio pogranična zona između Saksonaca i Brita, a od 7. vijeka je zapadni dio Kraljevine Wessex. Između 11. i 12. vijeka njime vladaju Normani, koji podižu brojne zamkove, čiji se ostatci danas mogu vidjeti u Dunsteru i Tauntonu. .
Tokom kasnog srednjeg vijeka Bath je prosperirao kao centar trgovine vunom. Za Engleskog građanskog rata sredinom 17. vijeka, cijeli je Somerset (osim Tauntona) stao na stranu rojalista. Tokom 18. i početkom 19. vijeka Bath je doživio svoj vrhunac kao mondeno lječilište, a nakon dolaska željeznice i nicanja industrije i Taunton se povećao, s druge strane i grad Bristol se proširio preko rijeke Avon na teren historijskog Somerseta.
Privreda
Somerset je uglavnom ruralni kraj, razvijenog stočarstva, mljekarstva i povrtlarstva. U Britaniji je poznat po alkoholnom piću cider i siru Čedar]]. Po brdima ima dosta kamenoloma u kojima se kopa vapnenac i pješčenjak. Veći gradovi kao Taunton i Yeovil imaju nešto industrije, ali je najveći pogon smješten na obali to je nuklearna elektrana Hinkley Point, čija je prva faza A izgrađena 1965.
Turizam je važna grana ekonomije Somerseta koji je ljetna destinacija Engleza. Oni posjećuju kupališta Weston-super-Mare, Minehead i Burnham-on-Sea i kulturno- arhitektonske znamenitosti Batha, koji je 1987. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
Gradovi Bridgwater i Taunton povezni su autoputom M5 sa većim engleskim urbanim centrima.
Laakona
Laakona (havajski Laʻakona; neispravno Lakona) bio je havajski poglavica, princ otoka Oahua i kralj Ewe.
Njegov je otac bio poglavica Keaunui, a majka mu se najvjerojatnije zvala Vehelani. Imao je sestru Nuakeu, koja je bila kraljica Molokaija, i brata Moija, koji je bio prorok.
Bio je bratić kralja Kumuhonue i Hinakaimauliawe.
Bio je predak poglavica Ewe koji je izuzetno čašćen. Njegov je sin bio Ewaulialaakona, nazvan po njemu i po Ewi.
El Rincón, Yahualica de González Gallo
El Rincón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1961 m.
Laamaikahiki
Laamaikahiki (havajski Laʻa-mai-kahiki) bio je treći vladar havajskog otoka Kauaija.
Njegov je biološki otac bio poglavica Ahukai, a usvojio ga je Moikeha, koji ga je odveo na Tahiti.
Poslije se Laamaikahiki vratio na Havaje, a nakon smrti svog poočima, ponovno je otišao na Tahiti i umro ondje.
Na Havajima je oženio tri žene: Hoakanuikapuaihelu, Vaolenu i Mano. Njegov sin Ahukinialaa bio je četvrti vladar.
Moguće je da je imao ženu i na Tahitiju te da je bio predak tahićanskih kraljevskih obitelji.
Nagib Mahfuz
mini|desno|200px|Nagib Mahfuz Nagib Mahfuz ((Kairo, 11. decembra 1911 – 30. avgusta 2006), egipatski književnik, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1988. godine.
Zelata, Pavia
Zelata je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Baquiriachi, Balleza
Baquiriachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 430 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2318 m.
Kalidasa
mini|Kalidasa Kālidāsa (Devanāgarī: कालिदास "sluga Kali") je poznati indijski pisac, koji se smatra jednim od najvećih pisaca na jeziku sanskrt. Vrijeme u kojem je živio nije točno poznato, ali se smatra da je radio ili u 4. ili 5. ili u 6. stoljeću.
Najpoznatija su mu djela dvije indijske epske poeme, "Raghuvamsa" i "Kumārasambhava", i tri indijske drame "Mālavikāgnimitram", "Abhijñānaśākuntalam" i "Vikramōrvaśīyam".
Život
Iz života Kālidāsa se sa sigurnoću ništa ne zna, osim njegovih djela. Tako nije poznato ni vrijeme u kojem je živio, ni mjesto gdje je živio. Prema legendi o njegovom životu, pjesnik je bio poznat po svojoj ljepoti, koje je zapala za oko princezi koja se je udala za njega. Prema legendi Kalidasa nije bio školovan, te se je princeza često sramila zbog njegova neznanja i nepismenosti. Jednom prilikom nakon što ga je princeza posramila, Kalidasa se je odlučio počiniti samoubojstvo u jezercu. Prije samoubojstva zazvao je božicu Kali za pomoć, čiji je bio odani štovatelj (što mu govori i samo ime "sluga Kali"). Ona ga je nagradila iznenadnim darom izvanredne mudrosti.
Tada je postao najbriljantnijim od "devet dragulja" na dvoru slavnog kralja Vikramaditya iz Ujjaina. Legenda govori da ga je ubila njegova ljubavnica na Sri Lanka u vrijeme vladavine Kumaradasa.
Teodiceja
Teodiceja, ili problem zla, je klasični teološki problem za svaku monoteističku religiju, koja tvrdi da je sve stvorio jedan svemogući i beskrajno dobri bog. Problem glasi: Kako postojanje svemogućeg i beskrajno dobrog boga pomiriti sa činjenicom postojanja zla u svetu.
"Bog ili želi da ukine zlo, a ne može; ili može, ali ne želi; ili pak ni ne može, ni ne želi. Ako želi, a ne može, onda je nemoćan. Ako može, ali ne želi, onda je zao. Ali, ako Bog može i želi da ukine zlo, otkuda onda zlo u svetu?"
- Epikur
Dualističke religije su problem zla rešavale pretpostavljanjem dva počela (dobra i zla, Boga i Sotone, i sl.) od kojih je dobro načelo odgovorno za postojanje dobra a zlo načelo za postojanje zla. Srednjevekovni hrišćanski sholastičari su poricali egzistenciju zlog načela a zlo su objašnjavali nedostatkom dobra, analogijom dobra sa svetlošću a zla sa tminom koju svetlost još nije obasjala. Iako je ovo pitanje razmatrano još od antike, sam termin teodiceja je uveo Lajbnic (1646–1716) u svome istoimenom delu, koji se trudio da dokaže da je ovaj svet najbolji od svih mogućih svetova i da postojanje zla na svetu ne protivreči Božjoj dobroti, već je plod slobodne volje čoveka.
Savremeni američki filozof, Alvin Plantinga, argumentiše da zbog slobode volje, svemogući Bog ipak nije mogao stvoriti svet u kojem ima moralnog dobra, a nema moralnog zla.
"Bog može stvoriti slobodna stvorenja, ali ne može prouzročiti ili odrediti da ona čine samo ono što je ispravno. Jer ako to čini, tada ona, na koncu nisu u biti slobodna ... Da bi stvorio stvorenja koja su sposobna za moralno dobro, On je morao stvoriti stvorenja koja su sposobna i za moralno zlo."
- Alvin Plantinga
Sergej Paradžanov
Sergej Paradžanov (Սերգեյ Փարաջանով; სერგო ფარაჯანოვი) ili Sergej Josifovič Paradžanov (Серге́й Ио́сифович Параджа́нов; Сергій Йо́сипович Параджа́нов) bio je armenski filmski režiser i likovni umjetnik, poznat po art filmovima koji su 1960-ih u sovjetskoj kinematografiji predstavljali otklon od dotada neupitnog socijalističkog realizma. Zbog svog buntovnog nonkonformističkog karaktera je na sebe navukao neprijateljstvo sovjetskog režima te je nekoliko puta bio hapšen i zatvaran, a njegovi filmovi, iako izuzetno hvaljeni u inozemstvu, trpani u bunker sve do rehabilitacije u doba Glasnosti krajem 1980-ih.
Štamparstvo
right|thumb|štampanje novina ofset štampom Štamparstvo ili tiskarstvo, prenošenje teksta ili slike, obično pomoću mastila na podlogu za štampu (uglavnom papir) uz pomoć mašina za štampanje.
Istorija štamparstva
U istoriji je zabeleženo da su stari Egipćani otkrili materijal pod nazivom papirus, na kome se moglo pisati. Papirus je izrađivan lepljenjem i spajanjem osušenih drški biljke papirus. Za beleženje i čuvanje simbola na papirusu, koristilo se mastilo iz sipe, a kao držalja za prenošenje koristila se šuplja stabljika bambusa ili pero. Kasnije su papir otkrili Kinezi, i on se dalje godinama usavršavao.
Dugo su se poruke pisale ručno na papiru ili na životinjskoj koži. Ručno pisanje je bilo isuviše sporo, posebno ako se želelo napraviti više od jedne kopije. Tako su i knjige pisane ručno na papiru, pa su stoga bile prava retkost dostupna malom broju ljudi. Mnogo godina ljudi su tražili način kako da stvore poruku u jednoj formi (obliku), iz koga će biti moguće proizvesti nekoliko kopija, bez potrebe ponovnog pisanja svaki put kada bi se ukazala potreba.
Sa povećanjem broja zahteva za nekoliko kopija (identičnih primeraka) poruke, započeo je razvoj štamparskih tehnika. Jedan od ranijih pokušaja podrazumevao je upotrebu drvenih blokova, u koje bi se klesanjem ucrtavala ili upisivala željena poruka, što je predstavljalo štamparsku formu. Zatim bi se nanela boja, i poruka odštampala na papiru. Međutim, ova procedura se pokazala neadekvatnom, jer je ucrtavanje poruke bio spor proces. Ovo je zabeleženo kao prvi pokušaj štampe.
Johan Gutenberg je zaslužan za početak upotrebe pokretnih metalnih slova, koja su se mogla upotrebljavati i po nekoliko puta. Pokretna slova su se lakše i brže sklapala (oblikovala) u nove poruke, nego ručno oblikovani, rezbareni drveni blokovi.
Nakon Gutenbergovog otkrića, štampa se prvobitno odvijala na zaklopnim štamparskim mašinama, u kojima se koristila forma u obliku ravne ploče, a pritisak se ostvarivao pomoću druge ravne ploče. Ovi prvi oblici štampe predstavljaju tehniku visoke štampe.
Dalje su u istoriji štamparstva obeleženi sledeći događaji.
Visoka štampa
Visoka štampa kao najraniji oblik štampe, imala je svoje prednosti i nedostatke. Od prednosti treba navesti vrlo značajnu karakteristiku, posebno za štampanje teksta, a to je izuzetna oštrina slova, odnosno jak otisak. Stoga se visoka štampa kao idealna za izradu teksta, i danas koristi u nekim zemljama, u slučaju kada je potrebno ostvariti visok kvalitet slova (na primer u Nemačkoj za štampanje knjiga za decu).
Duboka štampa
Duboka štampa je pokazala viskok kvalitet otiska slika i rasterskih tonova. Međutim, izrada štamparske forme za duboku štampu je mnogo skupa i složena. Za duboku štampu zbog tehnike obojavanja štamparske forme, boje se odlikuju tečljivošću i malim površinskim naponom. Sa druge strane, ove boje se sporije suše pa je za fazu učvršćivanja otiska na materijalu za štampu, potrebno dovesti dodatne količine energije u posebno izvedenim sušačima koji ulaze u sastav svake štamparske jedinice.
Propusna (sito) štampa
Za propusnu (sito) štampu se koristi forma od svile, najlona ili poliestera, koja se presvlači nepropusnim slojem. U fazi razvijanja forme štampajuće površine se dobijaju tako što se sa njih uklanja nepropusni sloj. Tokom štampe kroz štampajuće površine pomoću odgovarajućeg rakel noža potiskuje se boja u željenom sloju. Mašine za sito štampu su relativno jeftine, a karakteriše ih i visok stepen automatizacije. Ova štamparska tehnika je danas veoma popularna, jer se pomoću nje nanosi najdeblji sloj boje od svih štamparskih tehnika. Stoga se sito štampa danas može koristiti za nanošenje lakova i slično. Glavne karakteristike sito štampe su jeftina izrada štamparske fome i relativno mala brzina štampe.
Najsavremeniji oblik ove štampe - rotaciona sito štampa, još uvek nije u masovnoj upotrebi u našoj zemlji zbog visoke cene izrade štamparske forme, i specifične štamparske jedinice koja se sreće samo kod nekih štamparskih mašina za štampu uskih rolni.
Digitalna štampa
Druga podvrsta digitalne štampe je dinamička digitalna štampa computer to print, kod nje se štamparska forma stvara za svaki radni ciklus. Najčešće je ova štampa bezkontaktna, odnosno kod nje pritisak nije osnova štamparskog procesa koja omogućava prenošenje boje sa forme na materijal za štampu. Ova tehnika štampe je bazirana na ink-jet postupku, ili štampi sa suvim ili vlažnim tonerom pomoću elektrografije. Razdvajanje štampajućih i ne štampajućih površina kod elektrofotografije zasniva se na naelektrisavanju i razelektrisavanju pojedinih elemenata. Tako su na primer neštampajuće površine i toner istog naelektrisanja, pa se međusobno odbijaju, dok su štampajuće površine razelektrisane, odnosno suprotno naelektrisane u odnosu na toner pa ga privlače. U ovoj tehnici, štamparska forma realno ne postoji, ona je imaginarna, odnosno nalazi se u memoriji računara i prenosi se direktno na podlogu za štampanje. Stoga boja ili toner koji se u ovoj tehnici koriste, moraju biti naelektrisani, i tek nakon njihovog nanošenja slika postaje prvi put vidljiva.
Vârtopu, Ciuperceni
Vârtopu je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Ciuperceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 386 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Clarensac
Klaransak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Nim.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2654 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 183 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 72 metara (maksimalnoj 212 m, a minimalnoj 42 m).
Keti
Keti (Кеты na ruskom) su sibirski narod koji govori ketski jezik. U carskoj Rusiji su ih zvali ostjacima, bez da su ih razlikovali od drugih sibirskih naroda. Kasnije su se nazivali Jenisejskim Ostjacima, jer žive u donjem i srednjem bazenu Jeniseja, u Krasnojarskom kraju Rusije (oblasti Turuhansk i Baikit).
Keti su potomci ribarskih i lovačkih plemena jenisejske tajge, koji su bili preuzeli kulturu nekih južnosibirskih plemena koja govore ketskim jezikom. Keti su postali dio ruske države u 17. vijeku. Bavili su lovom, ribolovom te uzgojem jelena na sjeveru. Službeno su priznati kao Keti 1930-ih, kada je Sovjetski Savez počeo primjenjivati politiku samodefiniranja prema domorodačkim narodima. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine ima oko 1494 Keta u današnjoj Rusiji (1200 godine 1970).
Ketski jezik se smatra izoliranim jezikom. Ket znači "čovjek" (množina deng "ljudi, narod"). Keti na rijekama Kas, Sym i Dubčes koriste izraz jugun kao vlastito ime.
Godine 1926, bilo je 1.428 Keta, od čega 1225 (85.8%) su govorili ketskim jezikom. Popis iz 1989. je naveo 1.113 Keta te samo 537 (48.3%) sposobnih govoriti ketski jezik.
Antropološki gledano, Keti imaju mongoloidske i uralske osobine. Boja kože i očiju je svjetlija nego kod Mongola, ali tamnija nego kod uralskih naroda. Rast im je relativno nizak i zdepast. Godine 1843. je A. Th. von Middendorff opisao Kete kao "gojazne s tankim nogama i sporim hodom, smuknutim očima i brzim govorom. Usprkos mongolskih osobina dosta sliče na Fince".
Dobro
Dobro je najveća moralna vrijednost. To je ljudska osobina koja odgovara biti čovjeka. Čovječnost je dužnost svakog pojedinca, uvjet dobrog života. To podrazumijeva suradnju s drugim ljudima, dijalog, ljubav i dostojanstvo osobe.
Razlikujemo dobro u sebi i korisno dobro. Dobro u sebi ne zavisi od drugog bića, nema vanjsku svrhu, nema za cilj neku korist ili interes. To je čisto dobro. Kada govorimo o dobru u sebi, mislimo na vrijednost, vrlinu, ono čemu se teži, ideal dobra. Korisno dobro ima za svrhu neku korist, neki interes. Sva pojedinačna dobra teže da se približe najvišem dobru, i zbog toga je moguće stupnjevito mjerenje dobra, hijerarhija dobra (dobar-bolji-najbolji).
Dobro je tumačeno i sa filozofskog i sa religijskog aspekta. U kršćanskoj, židovskoj i islamskoj religiji najviše je dobro Bog. Sve velike religije poručuju dobra djela kao put do vrhunskog dobra. U svakoj monoteističkoj religiji nalazimo pravila, upute za ponašanje. Religija smatra da suštinu dobrog čovjeka čini ljubav prema Bogu i prema čovjeku. Dobro je jedan od centralnih etičkih, to jest, filozofskih pojmova. S tim u vezi je i dobro djelovanje koje nas približava vrhunskom dobru. Mnogi filozofi su se bavili pitanjem vrline i dobra. Sokrat je smatrao da se vrlina može naučiti, odnosno da je ona znanje. Tvrdio je da čovjek mora znati što je dobro (ideja dobra), da bi isto i činio. I Platon vidi dobro kao vrhovnu ideju prema kojoj svi teže. Prema njemu za dobru državu potrebne su četiri vrline: mudrost, pravednost, hrabrost i umjerenost. Aristotel ne govori o općoj ideji dobra nego o pojedinačnom dobru čovjeka. Za njega je najveća vrlina sredina između dviju krajnosti (zlatna sredina).
U etici je poznato hedonističko i utilitarističko shvaćanje dobra. Hedonizam ističe ugodu, osjećaj zadovoljstva, kao najveće dobro. Smatra da taj osjećaj upravlja našim životom i da sve što mislimo i činimo je usmjereno prema osjećaju ugode. J.S.Mill, predstavnik utilitarističkog shvaćanja, dobra smatra da nije važna količina ugode, nego kvaliteta, zbog toga je krajnji cilj korist (lat. utilis = koristan). Ovo gledište smatra da svako djelo procjenjujemo prema posljedicama, štetnosti i korisnosti, jer to dovodi do sreće pojedinca, a time i do sreće cijele zajednice. Ovakvo mišljenje izaziva dilemu: kada i koliko individualne koristi mogu biti i koristi društva?Dobro je kad je meni dobro.
Cerro Verde, Xochistlahuaca
Cerro Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 970 m.
Korejci
Korejci, Koreanci ili Korejanci su jedna od najvećih etničkih grupa Istočne Azije. Većina Korejaca živi na Korejskom poluotoku i govori korejskim jezikom.
Stanovništvo Koreje je prilično homogeno u etničkom i lingvističkom smislu, tako da postoje relativno male manjinske grupe, uglavnom Kinezi i Japanci, u Južnoj i Sjevernoj Koreji.
Porijeklo
V. također: Historija Koreje
Za Korejce se pretpostavlja da su tungusko-altajskog porijekla, što ih čini srodnim Mongolima i drugim narodima Centralne Azije, isto kao i Japancima. Narodi Sjeverne i Centralne Azije su relativno visokog rasta, i prepoznatljivih lica (dugi nosevi, više jagodice) te imaju duže brade i kose.
Iako su se kroz vijekove miješali s drugim istočnoazijskim grupama, Korejci su uglavnom zadržali fizički izgled svojih sjevernim mongolodinim precima, uključujući visinu, duge noseve, više jagodice i tzv. mongo-banjum ("mongolski madež"), genetsku predispoziciju za plavičasti madež na donjem dijelu tijela koji nestaje u ranom djetinjstvu.
Kultura
Glavni članci: Kultura Koreje, Suvremena kultura Južne Koreje, Suvremena kultura Sjeverne Koreje
Južna i Sjeverna Koreja dijele istu kulturnu baštinu, ali su političke podjele nakon 1945. dovele do bitnih razlika u modernoj kulturi.
Jezik
Glavni članci: Korejski jezik, Hangul
Jezik kojim govore Korejci je Korejski jezik, koji koristi hangul kao svoje glavno pismo. Danas u svijetu oko 71 miliona ljudi govori korejskim jezikom.
Korejci u SAD
V. također: Korejski Amerikanci, Popis slavnih Korejskih Amerikanaca
Više od milion Korejaca živi u SAD, uglavnom u velikim gradovima. Dio predstavljaju potomke nadničara koji su emigrirali na Havaje krajem 19. i početkom 20. vijeka. Znatan broj potječe od siročadi nastale korejskim ratom, u kojem su SAD bili glavni saveznik Južne Koreje. Tisuće siročadi su bile usvojene od (uglavnom bijelih) porodica nakon rata, zato što su njihove patnje bile prikazivane na televiziji. Većina se, pak, doselila ili potječe od doseljenika u SAD koji su iskoristili ukidanje imigracijskih kvota na temelju Hart-Cellarovog zakona godine 1965.
Najveća korejsko-američka zajednica se nalazi u Los Angelesu; Oblast zvana Koreatown u Los Angelesu je dobila ime prema korejskim imigrantima i kao takva je priznata od strane gradskih vlasti. Mnoge manje korejske enklave postoje u Južnoj Kaliforniji, uglavnom u Okrugu Orange. Još jedna značajna korejska enklava se nalazi u New Yorku, i uključuje Koreatown na Manhattanu, iako se veće koncentracije mogu naći i u gradskoj općini Queens.
Ostale korejske enklave se mogu naći u Seattleu, Houstonu, okrugu Bergen u New Jerseyu te Okrugu Cook u Illinoisu.
S obzirom da su mnogi Korejski Amerikanci relativno brzo stekli bogatstvo i počeli se naseljavati u predgrađima sa srednjom i višom klasom, etničke enklave su prestale postojati u mnogim oblastima, iako se još uvijek mogu naći korejske crkve i trgovine specijalizirane za usluživanje korejskih mušterija.
Države s najvećim udjelom Korejaca su Kalifornia, New York, Washington, Texas, Pennsylvania, New Jersey, Illinois i Virginia.
Korejci u bivšem Sovjetskom Savezu
Oko 450.000 Korejaca živi u bivšem SSSR-u, uglavnom u bivšim sovjetskim republikama Centralne Azije. Također postoje velike korejske zajednice u južnoj Rusiji (oko Volgograda), na Kavkazu i u južnoj Ukrajini. Te zajednice potječu od Korejaca koji su bili živjeli na Ruskom Dalekom Istoku krajem 19. vijeka.
Godine 1937. Staljin je deportirao oko 200.000 Korejaca u Kazahstan i Uzbekistan, bojeći se da bi Korejci mogli služiti kao japanski špijuni. Također postoji posebna korejska zajednica na ruskom otoku Sahalin, potomci Korejaca koje su japanske vlasti bile dovele kao prisilne radnike prije dolaska otoka pod sovjetsku vlast nakon drugog svjetskog rata.
Djelomično kao posljedica svih tih etničkih veza, Južna Koreja je drugi po redu uvozni partner Uzbekistana - iza Rusije - i jedan od najvećih stranih investitora u tu zemlju. Proizvođač automobila Daewoo je zapoečeo joint venture u augustu 1992. te danas postoji fabrika u Asaki, u uzbekistanskoj provinciji Andižan.
Korejci u Kini
V. također: Kineski Korejci
Korejaca ima oko 2 miliona u Kini, te žive uglavnom u sjeveroistočnom dijelu zemlje, posebno u Korejskoj autonomnoj prefekturi Yanbian u provincija Jilin, gdje ih je godine 1997. bilo oko 854.000.
Korejci u Japanu
V. također: Zainichi Korejci, Etnička pitanja u Japanu
Korejci u drugim zemljama
Naselja s nazivom Koreatown - koje su ime dobile po većinskom korejskom stanovništvu - se mogu naći u Australiji i Kanada. Najveća korejska zajednica u Evropi se nalazi u Njemačkoj, a postoji i Koreatown u Londonu. Također postoje Koreatowni u latinoameričkim zemljama kao što su Meksiko i Brazil.
Juache, Ojuelos de Jalisco
Juache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ojuelos de Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2205 m.
Čukči
Čukči (Chukchee) su čukotsko-kamčatski narod, koji pretežno živi u Rusiji, odnosno u autonomnom okrugu Čukotka, u kojem čini 24% stanovništva, i u kojem predstavlja drugi narod po brojnosti, posle Rusa (52%). U verskom pogledu, Čukči praktikuju tradicionalna verovanja (šamanstvo), a govore čukotskim jezikom, koji spada u čukotsko-kamčatsku porodicu jezika.
Ukupno ih ima oko 16.000.
1415
thumb|Bitka kod Azenkura.
Godina 1415 (MCDXV) bila je redovna godina koja počinje u utorak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Bertsdorf-Hörnitz
Bertsdorf-Hernic je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Gerlic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.415 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14626050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gerlic Bertsdorf-Hernic se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Gerlic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 309 metara. Površina opštine iznosi 18,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.415 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 134 stanovnika/km².
Dobra godina
Dobra godina (službeni naziv:Annobón, lokalni nazivi Pagalu ili Pigalu, španski: Año Bueno) je otok u sastavu Ekvatorijalne Gvineje. Otok se nalazi u južnom Atlantiku, na 1°25'S 5°38'E, oko 350 km zapadno od Gabona i 180 km jugozapadno od otoka Sveti Toma. Dugačak je 6,4 km te širok 3,2 km, s površinom od oko 17,5 km². Ima populaciju od oko 5000. Otočna glavna industrija su ribolov i drvosječa.
Geografija
mini|lijevo|200px|satelitska snimka mini|lijevo|200px|Gvinejski zaljev s Dobrom godinom (Annobón) na karti mini|200px|lijevo|karta Dobre godine i [[Bioko|Bioka]] Dobra godina je ugašeni vulkan od kojeg se samo 598 m visok vrh Quioveo uzdiže iznad razine mora. Odlikuje se nizom bujnih dolina i strmim planinama, prekrivenim bogatim šumama i bujnim raslinjem. Ona ima središnje kratersko jezero zvano Lago A Pot. Određen broj sitnih stjenovitih otočića leži izvan glavnog otoka, uključujući Santarém na jugu.
Otok predstavlja pokrajinu Dobra godina, jedna od provincija Ekvatorijalne Gvineje. Glavni grad je sjeverno selo San Antonio de Palé, dok je drugo glavno naselje je sličnog imena San Antonio. Sidrište je relativno sigurno, a neki brodovi u prolazu to iskorištavaju za opskrbu vodom i svježima namirnicama od kojih Dobra godina nudi obilje. Međutim, ne postoji redovita brodarska usluga s ostatkom Ekvatorijalne Gvineje.
Dobra godina se često opisuje kao "dio Gvinejskog zaljeva", kao i susjedni otoci Sveti Toma i Princip, ali granična linija Gvinejskog zaljeva prema Međunarodnoj hidrografskoj organizaciji (IHO) zapravo je smještena sjeverno od njega.
Jezik
Otočni glavni jezik je Annobonski jezik (Fa D'ambu), portugalski kreol. Španski, službeni jezik države, također je naširoko rasprostranjen, posebice kod školske djece i onih koji rade u turizmu. Španski je također drugi jezik većine stanovništva.
Historija
Otok su otkrili Portugalci 1. 1. 1473., a njegovo ime dolazi iz njegovog otkrića na novogodišnji blagdan. Otok je po svemu sudeći bio nenastanjen do kolonizacije Portugalaca iz 1474., prije svega Afrikancima iz Angole preko otoka Sveti Toma.
Otok je prešao u špansko vlasništvo Ugovorom iz El Parda (1778.), zajedno s Fernandom Po (sada Bioko) i Gvineji obale između Nigera i Ogooué kao dio razmjene kojom je Portugal dobio špansko priznanje svoje aneksije teritorija u Brazilu izvan linije Ugovora iz Tordesillas. Tako formirana španska kolonija na kraju će biti poznata kao Španska Gvineja.
Otočna populacija se protivi dogovoru i neprijateljski se odnosi prema Špancima. Otočani su se pobunili protiv svojih novih gospodara. Zbog tog stanja anarhije koje je uslijedio, nastao je, kako se navodi, dogovor kojim je otokom upravljalo tijelo od pet domorodaca. U drugoj polovici 19. vijeka, španska je vlast ponovno uspostavljena. Otok nakratko postaje dio Elobey, Annobon, i Corisco kolonije do 1909. godine. Godine 1968. Španska Gvineja uključujući otok Dobru godinu, postigla je neovisnost od Španije kao država Ekvatorijalna Gvineja.
Tokom posljednjih godina vladavine Francisca Macíasa Ngueme, prvog predsjednika Ekvatorijalne Gvineje, otok se nazivao Pigalu ili Pagalu (od portugalskog papagaio, što znači "papiga"). Danas, španski je službeni jezik. Otočni su stanovnici miješavina potomaka Portugalaca, Španaca, i Angolaca. Ipak, raniji antišpanski sentiment, u kombinaciji s izolacijom od kopna Ekvatorijalne Gvineje i blizina Svetog Tome i Principa- koji je samo 175 km od otoka - pomogli su očuvati otočne kulturne veze s Portugalom.
Zalihe nafte
Dobra godina je od strateške važnosti za Ekvatorijalnu Gvineju budući da zemlja kroz svoje vlasništvo nad ovim otokom potražuje opsežni pomorski teritoriji na jugu svog susjeda, Svetog Tome i Príncipa (koji j sam nalazi na jugu glavne kopnene mase Ekvatorijalne Gvineja). Iskorištavanje nafte u Gvinejskom zaljevu predstavlja više od 80% ekonomije Ekvatorijalne Gvineje, iako se predviđa da će te zalihe prema nekim izvorima presušiti prije 2020. Iako se bušenje trenutno ne odvija na Sv. Tomi, procjenjuje se da je 34 milijarde barela nafte u krugu njegovih morskih granica. Ekvatorijalna Gvineja potražuje pravo na istraživanje i proizvodnju ugljikovodika za u velikom području mora oko Dobre godine Dobra godina koje se proteže od 1°N do gotovo 5°S, te od 2°E do 7°E. To je područje veće od cijelog kopna i mora ostatka Ekvatorijalne Gvineje.
Ekološki problemi
Njemačke novine Der Spiegel objavile su 28. 8. 2006. da je vlada Ekvatorijalne Gvineje prodala dozvole tvrtkama iz Velike Britanije i SAD-a za zakopavanje 10 milijuna tona otrovnog i 7 milijuna tona radioaktivnog otpada na ovom otoku. Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, predsjednik Ekvatorijalne Gvineje, navodno prima od SAD-a 200 milijuna dolara godišnje za obnavljanje dozvola, dok otočko stanovništvo živi u ekstremnom siromaštvu. Izvješće je također pokazalo dokaze da je cijeli otočki eko sustav je pod opasnosti od kolapsa zbog golemog odlaganja otpada.
Vrhovi preko 8.000 m.
Međunarodna planinarska i alpinistička federacija (Union Internationale des Associations d'Alpinisme - UIAA) prepoznaje vrhove osam-hiljada kao 14 planina koje su više od 8.000 metara iznad nivoa mora i smatraju se dovoljno nezavisnim od susjednih vrhova. Još uvijek nema precizne definicije koja procjenjuje nezavisnost Od 2012 UIAA je uključena u razmatranje proširenja liste na 20 vrhova.
Spisak
Svi vrhovi preko osam hiljada nalaze se u Himalajima i Karakorumu i u periodu od 1950-1964. god. su ispenjani. U januaru 2021. god, u zimskim uslovima, kao posljednji ispenjan je K2. To je uspjelo desetorici penjača Nepalske ekspedicije.
mini|desno|[[Edurne Pasaban, prva žena koja je osvojila sve vrhove preko 8.000 m.]] mini|desno|[[Gerlinde Kaltenbrunner, prva žena koja se popela na svih 14 vrhova bez upotrebe dodatnog kisika]]
Santa Fe, Uruapan
Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
3-Oksetanon
3-Oksetanon je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 72,063 Da.
Santa Fe, Uruapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1895 m.
Vrhovi preko 8.000 m.
Historija uspona
Prvi uspješan uspon na jedan vrh preko 8.000 m. ostvarili su francuski alpinisti Maurice Herzog i Louis Lachenal, koji su se ispenjali na vrh Annapurna 3. juna 1950. god. za vrijeme Francuske Anapurna ekspedicije 1950.
Prvi penjač sa usponima na svih 14 vrhova je Italijan Reinhold Messner, koji je listu kompletirao 16. oktobra 1986, i to bez upotrebe kiseonika. Nepalski penjač Nirmal Purja, postavio je 29 oktobra 2019. god svjetski rekord u brzini uspona na svih 14 vrhova u vremenu 6 mjeseci i 6 dana.
Prva žena na listi penjača na 14 vrhova je Baskijka Edurne Pasaban koja je uspone završila 2010. god. . Austrijanka Gerlinde Kaltenbrunner postala je 2011. god. prva žena sa 14 uspona bez pomoći kiseonika.
Koreanska penjačica Oh Eun-sun, nako 13 vrhova, prijavila je 27. aprila 2010 uspon na svoj četrnaesti vrh preko 8.000 m. Taj njen uspon nije verifikovan jer se pokazalo da je Koreanka zbog nevremena odustala neposredno pred vrhom.
Prvi tim koji je zajedno ispenjao vrhove preko 8.000 m. su bračni par italijanka Nives Meroi (druga žena bez dodatnog kisika) i njen muž Romano Benet (slovenskog porijekla), završno sa 2017. god. Penjali su klasičnim alpskim stilom, bez kiseonika i bez bilo kakve pomoći drugih
Ozbiljni odnos
Ozbiljni odnos ili ozbiljna veza je naziv za intimni odnos dvoje partnera koje karakterizira međusobna predanost dvoje partnera (od čega dolazi engleski izraz committed relationship, "predana veza"), odnosno nastojanje da je učine trajnom. Izraz se u pravilu koristi za partnere koji takvu vezu još nisu formalizirali brakom, ali koja je već duže vrijeme prešla stadij udvaranja, i koja obično ima monogamni oblik.
Kao svojevrsna suprotnost ozbiljnoj vezi se navodi tzv. povremena veza.
Vrhovi preko 8.000 m.
Historija uspona
Do novembra 2018, zemlja sa nejvećim brojem penjača koji su ispenjali 14 vrhova preko 8.000 m. je Italija, slijedi Španija sa 6 penjača, i Južna Koreja sa 5 penjača. Kazahstan i Poljska imaju po trojicu penjača koji su kompletirali Krunu Himalaja.
Spisak prvih 25 osvajača svih vrhova viših od 8.000 m
Maweke
Prema havajskim pojanjima, Maweke (ili Māweke; izgovor: [Maveke]) bio je plemić najvišeg ranga koji je živio u 11. stoljeću. Opisan je u legendama kao čarobnjak (ili svećenik; havajski kahuna) te kao Aliʻi (plemić) „plave krvi” (havajski plemić najvišeg ranga). Bio je predak plemića otoka Oahua.
Imena njegovih roditelja bila su Kekupahaikala (otac) i Maihikea (majka).
Kad je stigao na Oahu, Maweke je podigao hram bogu zvanom Kanaloa. Maweke je oženio ženu imenom Naiolaukea (Naiolakea). Njihova su djeca:
Migliaro, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Laviano, Salerno
Laviano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Sommocolonia, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 687 m.
Joice, Iowa
Džojs je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 222 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 222 stanovnika, što je 9 (3,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Măgirești, Bacău
Măgirești je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Resurrection (Star Trek: Deep Space Nine)
Resurrection je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 17. novembra 1997. godine. Radnja prikazuje kako se na DS9 iznenada pojavi ekvivalent Vedeka Bareilla koji je došao iz Univerzuma ogledala, te kako se major Kira mora suočiti sa čovjekom koji izgleda isto kao njen preminuli ljubavnik, ali čiji su karakter i moral drukčiji.
El Gran Chaparral, Soto la Marina
El Gran Chaparral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Šipačno (Nikšić)
Šipačno je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori.Naseljeno je Durutovićima, Čolovićima, Todorovićima... Prema popisu iz 2003. bilo je 321 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 321 stanovnika).
Demografija
U naselju Šipačno živi 237 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,0 godina (36,2 kod muškaraca i 39,8 kod žena). U naselju ima 82 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,91.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Agnetz
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2637 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 203 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 61 metar (maksimalnoj 163 m, a minimalnoj 52 m).
Mariano Balleza, Balleza
Mariano Balleza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2087 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1568 m.
Northbrook, Illinois
Nortbrook je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 33.170, što je 265 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Higuerita, Tijuana
La Higuerita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Teslin transformator
mini|250px|Izboj na Teslinom transformatoru
Teslin transformator je izvedba transformatora nazvanog po Nikoli Tesli, karakteristična po tome da zbog stojnog vala koji nastaje na sekundarnoj zavojnici proizvodi vrlo visoki napon visoke frekvencije.
Primarna zavojnica s kondenzatorom čini titrajni krug ugođen na frekvenciju stojnog vala u sekundarnoj zavojnici u kojem kod klasičnog Teslinog transformatora pomoću iskrišta nastaju prigušeni titraji. Između primarne i donjeg dijela sekundarne zavojnice postoji relativno slaba veza (međuinduktivitet), pa je potrebno više ciklusa da bi se energija prenijela u sekundarni krug. Za to vrijeme se zbog refleksije na krajevima zavojnice, tj. stojnog vala, napon dodatno povećava, sve dok se gubitci ne izjednače s privedenom snagom ili na vrhu zavojnice ne dođe do izboja u zraku. To se može kontrolirati izvedbom kapacitivnog opterećenja na vrhu zavojnice, jer električno polje ovisi o zakrivljenosti vodljive plohe, pa se za maksimalni napon koriste sfera ili torus, a izboj se kontrolira šiljkom.Adis Ibrahimovic
Povijesne činjenice
Tesla je tvrdio da će električno osvjetljenje biti ekonomičnije ako se upotrijebi izmjenična električna struja sa znatno većom frekvencijom od 50 Hz (titraja u sekundi). Prvi Teslin visokofrekventni generator izmjenične struje je imao 400 pari polova, i pri 3000 okretaja u minuti, davao je struju sa 10 000 Hz. mini|lijevo|Tipična shema Teslinog transformatora No Tesla je počeo ispitivati i druge mogućnosti dobivanja visoke frekvencije i vrlo visokog napona. Pronašao je da se to može postići upotrebom razmaka na iskrištu (engl. spark gap), slično svjećici na automobilu, u oscilirajućem električnom krugu. Zapravo, kod električne iskre nastaju električne oscilacije, čiji broj iznosi od 100 000 Hz do 1 000 000 Hz, uslijed čega u takvom krugu nastaje isto toliki broj prekida struje. Prema tome, i magnetsko polje ovakvog oscilirajućeg kruga mijenjat će svoj smjer 100 000 do 1 000 000 puta u sekundi, pa ako unesemo provodnik u takvo promjenjivo magnetsko polje, inducirat će se struja visoke frekvencije i visokog napona. Tako je nastao Teslin transformator.
Princip
Teslin transformator se sastoji iz primarne zavojnice (engl. primary) od nekoliko zavoja debele žice. Promjer ove zavojnice može biti od nekoliko centimetara do nekoliko metara. U sredini primarne zavojnice, nalazi se sekundarna zavojnica (engl. secondary), sa velikim brojem zavoja tanke i dobro izolirane žice, i puno manjeg promjera od primarne zavojnice. Kao izolator može poslužiti zrak ili se obje zavojnice potope u transformatorsko ulje. On nema željeznu jezgru, kao normalni transformator, jer bi ona ometala električne oscilacije. Najveći efekt se postiže u sekundarnoj zavojnici ako ima isti period oscilacija kao primarna zavojnica. mini|lijevo|Pramenovi svjetlosti sa Teslinog transformatora Pomoću Teslinog transformatora, uz specijalni uređaj, mogu se dobiti izmjenične struje visoke frekvencije i visokog napona, koje nazivamo Teslinim strujama. Za to nam treba izvor izmjenične električne struje (engl. AC main), koji je preko visokonaponskog transformatora (engl. high voltage transformer), spojen na kondenzator (engl. HV capacitor). Tesline struje dobijemo na sekundarnoj zavojnici Teslinog transformatora.
Na vrh sekundarne zavojnice se stavlja prsten, obično napravljen od fleksibilnih aluminijskih cijevi, da stvara električno polje, koje omogućuje stvaranje iskri i munja izvan zavojnica.
Primjena
Ako na polove sekundarne zavojnice stavimo dvije bakrene ploče, onda se između njih stvara jako električno polje. Ako u to električno polje stavimo fluorescentnu svjetiljku, onda će ona svijetliti, iako nema nikakvog kontakta.
Tesla je svoje konstrukcije transformatora uglavnom koristio za pokuse sa bežičnim prijenosom energije i informacija na daljinu.
U današnje vrijeme se Teslin transformator koristi za obrazovne svrhe, a grade ih muzeji, istraživačke ustanove i entuzijasti.
Paguayo, Tamazunchale
Paguayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 483 m.
Random Thoughts (Star Trek: Voyager)
Random Thoughts je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 19. novembra 1997. godine. Radnja prikazuje kako B'Elanna Torres prilikom posjeta planeti pacifističkih telepata Marija bude uhapšena pod optužbom da je nasilnom mišlju potakla nasilan čin.
Random Thoughts je među kritičarima izazvala zanimanje, jer je scenario shvaćen kao alegorijski komentar na u tadašnjem američkom društvu aktualne rasprave o slobodi govora i cenzuri.