cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruska carska kinematografija
Državno uređenje kinematografije i cenzura
Postupno su se razvila i cenzurna ograničenja za kinematografiju. 1908. moskovski je gradonačelnik prvi put izdao zabranu na prikazivanje "pariškog žanra" (tj. frivolnih ili pornografskih sadržaja). Dana 27. 11. 1908. u uredu moskovskog gradonačelnika bila je uvedena dužnost cenzora filmova. Posebna je kategorija zabrana postojala za prikazivanje pripadnika carske obitelji (ta se zabrana ukidala samo u posebnim slučajevima, npr. za filmove posvećene tristogodišnjici kuće Romanova). Na zahtjev Sinoda i njegove Crkvene cenzure bio je uveden niz djelomičnih ili potpunih zabrana na prikazivanje svetih ikona, crkvenih obreda (uključujući krštenje) i procesija, a također obreda bilo kojih kršćanskih vjeroispovijesti. Neka od tih ograničenja nisu bila službena, međutim, nije ih se moglo ignorirati.
Kinematografija nakon 1914. godine
mini|Vera Holodnaja Ulazak Rusije 1914. u Prvi svjetski rat doveo je do velikih promjena u kinematografiji. Neki su glumci, režiseri i drugi profesionalci bilo pozvani u vojsku ili su otišli na front kao dobrovoljci. Drugi, njemačkih korijena, (Vladimir Siversen, Paul' Timan i dr.) bili su internirani, otpravljeni, te više nisu mogli raditi. Međutim, opći broj filmova koji su se snimali nastavljao je brzo rasti - i zbog toga što se uvoz filmova iz Europe zahvaćene ratom naglo smanjio. U to se vrijeme produkcijom također aktivno bavio Skobelevski komitet koji je naručivao patriotske i propagandne filmove, često vrlo uspješne. Za njihov je program mnogo radio Vladislav Starevič, npr. režirao je animiranu alegoriju "Lilija Bel'gii".
Upravo u vrijeme rata dolazi do procvata umjetničke ruske kinematografije. U tom razdoblju snima svoje glavne filmove istaknuti kinostilist Jevgenij Bauer, aktivno rade Vladimir Gardin i Vjačeslav Viskovskij, podižu na novu razinu vještinu veterani-režiseri Pjotr Čardynin i Jakov Protazanov; pojavljuju se nova zvjezdana glumačka imena – Vera Holodnaja, Vitoljd Polonskij, Ivan Perestiani, novi filmski studiji - Mihaila Trofimova ("Rus'") i Dmitrija Haritonova (Trgovačka kuća Haritonova). Burno se razvija i filmska periodika – godine 1916. u Rusiji je izlazilo 11 profesionalnih filmskih časopisa.
O popularnosti kina kod publike svjedoče brojke koje je naveo Semjon Ginzburg :
Rat i brzi razvoj kina postavili su pred ruske poduzetnike pitanje o stvaranju nove infrastrukture filmske produkcije - studiji Moskve i Peterburga više nisu udovoljavali rastućim zahtjevima. A. Hanžonkov za svoju kompaniju 1916. gradi novu snimateljsku bazu na Jalti. U proljeće 1917., odmah nakon Februarske revolucije, Hanžonkov prevozi na Jaltu praktički svo osoblje svoje kompanije i ubrzo pokreće produkciju filmova u Krimu; slijede ga Jermoljev i dr. U razdoblju do novembra 1920. Jalta postaje najveći kinematografski centar Rusije, iako se produkcija nastavlja i u objema prijestolnicama.
Rekordi po metraži
(Samo sačuvani filmovi.)
Dostupnost predrevolucijskih ruskih filmova
Većina suvremenih izvora slaže se u tome da se od otprilike 2700 naslova filmova, snimljenih u Ruskom carstvu, do danas u potpunosti ili u značajnijim fragmentima sačuvalo tek nešto više od 300 filmova. U "Katalogu sačuvanih igranih filmova Rusije" navedeno je 305 igranih filmova snimljenih u razdoblju od 1908. do 1919., sačuvanih barem djelomično, 7 filmova snimljenih po želji državnih organizacija i 27 filmova s pretpostavljenim nazivima ili nazvanih uvjetno (svega 339 filmova). Ti se filmovi većinom čuvaju u Državnom fondu kinofilmova Ruske Federacije (skr. Gosfiljmofond). Poznato je da se u francuskom Cinémathèqueu čuva značajna kolekcija ruskih filmova, te u nekim drugim inozemnim fondovima, a razmjena s njima dopušta da se periodično popunjava kolekcija Gosfiljmofonda. Značajno mnoštvo (i do danas praktički ne sistematiziranih) ruskih kroničkih, prirodoslovnih i znanstveno-popularnih filmova čuva se u Ruskom državnom arhivu filmskih dokumenata i fotodokumenata.
Filmski tisak
mini|Naslovnica "Pegasa" Novine i časopisi posvećene kinematografiji počeli su izlaziti u Rusiji 1907.: u augustu se pojavio prvi broj časopisa "Kino" (koji je izlazio kao prilog časopisu o fotografiji "Svetopis'"), a u oktobru prvi broj časopisa "Sine-fono" koji se nastavio izdavati do 1918.
Leda (mitologija)
Leda (grč. Λέδα, Léda) bila je spartanska kraljica u grčkoj mitologiji te majka (uz oca Zeusa) blizanaca Kastora i Polideuka; kći kralja Testija, Tindarova žena.
Mitologija
thumb|left|Leda i labud, El Prado muzej, [[Madrid ]]
Razne inačice mita donose podatke o tome koja su djeca (po ocu Tindaru) bila smrtna, a koja besmrtna (po ocu Zeusu). Po nekim su pričama Kastor i Polideuk besmrtni kao bogovi, po drugima (Ilijada) smrtnici. Jedino što je stalno u svim inačicama jest da ako je jedan besmrtan, to je Polideuk. U Homerovoj Ilijadi Helena gleda sa zidina Troje i pita se zašto ne vidi braću među Ahejcima. Homer zatim govori da su obojica već mrtvi i pokopani u Lakedemonu, svojoj domovini, a to pak govori da su bili smrtni. Većina se izvora ipak slaže da su Helena i Polideuk bili besmrtni, a Klitemnestra i Kastor smrtni.
Leda je s Tindarom imala još djece - Timandru, Febu i Filonoju. Još jedna inačica potonjeg mita govori da je Nemezida bila u ljudskome obliku. Afrodita je bila u obličju orla i slijedila Zeusa koji je bio u obličju labuda. Zeus je potražio zaštitu u Nemezidinim rukama. Kad je ona zaspala, Zeus ju je silovao, a ona je poslije izlegla jaja te se mit nastavlja kao i prethodni.
U trećoj inačici, mit počinje kao i prošli, ali poslije Leda posvaja Helenu kao svoju kći.
Alexandre Henrique Silva Cleyton
Alexandre Henrique Silva Cleyton (Jacareí, Brazil, 8. ožujka 1983.), brazilski je nogometaš koji posjeduje i grčku putovnicu.
Cleyton je u svojoj nogometnoj karijeri nastupao za Messiniakos, Apollon, Larissu, Panathinakos, Metalurg Donjeck, Kayserispor i zagrebački Dinamo.
Azipramin
Azipramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 366,498 Da.
Alexandre Henrique Silva Cleyton
Svoj debi u službenoj utakmici za Dinamo je imao 6. veljače 2014. u Puli na stadionu Aldo Drosine protiv Istre u kojoj je Dinamo pobjedio 3:1.
Svoj prvi pogodak u dresu zagrebačkog Dinama je zabio 16. ožujka 2014. u susretu protiv Istre na Maksimiru.
Cleyton i Dinamo su sporazumno raskinuli ugovor 28. ožujka 2014. zbog brazilčevog noćnog izlaska u kojem je bio predmet šakačkog obračuna u centru Zagreba.
Momo Kapor
Biografija
Rođen je u Sarajevu 1937. godine. Diplomirao je slikarstvo 1961. godine na beogradskoj Akademiji likovnih umetnosti u klasi profesora Nedeljka Gvozdenovića. Objavio je veliki broj naslova, romana i zbirki priča. Autor je i velikog broja dokumentarnih filmova i televizijskih emisija, a po njegovim scenarijima snimljeno je nekoliko dugometražnih filmova i TV drama (Bademi s onu stranu smrti, Banket, Valter brani Sarajevo, Džoli džokej, Kraj vikenda). Romani Una i Knjiga žalbi doživeli su ekranizaciju. Prevođen je na francuski, nemački, poljski, češki, bugarski, mađarski, slovenački i švedski jezik.
Dela
Spisak dela Mome Kapora prema elektronskom katalogu NBS:
Motovunski filmski festival
mini|275px| Motovunski filmski festival [[2006.]] Motovunski film festival je filmska manifestacija u srednjovjekovnom gradu Motovunu, prvi put održana 1999. godine. Posvećen je filmovima nastalim u malim i nezavisnim produkcijama diljem svijeta. Značajke festivala ne obilježavaju crveni tepih, glamour, protokoli i VIP saloni, već projekcije filmova pod otvorenim nebom i žive uske ulice grada usred svih dana festivala. U početku festival je bio nenatjecateljskog karaktera, ali s godinama broj nagrada je rastao. Iako iznimne, nagrade i nagrađivanje nikada u potpunosti nisu obuzele ovaj festival.
Poznati gosti
Neki od poznatih gostiju festivala bili su:
Bottacin, Padova
Bottacin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Menelaj
thumb|Menelaj s [[Patroklovim tijelom, kopija grčkog originala u Firenci]]
Mitologija
thumb|left|Menelaj i [[Helena (mitologija)|Helena, 5. stoljeće pne., u Louvreu]]
Menelaj se rodio u Mikeni, koju je morao napustiti zajedno s bratom Agamemnonom jer im je stric Tijest radio o glavi. Pobjegli su u Spartu, gdje ih je prihvatio spartanski kralj Tindarej. On je imao pastorku Helenu. Za nju su se otimali mnogi grčki kraljevi i skoro su zaratili zbog nje. Itački je kralj Odisej tada predložio Tindareju da dopusti Heleni izabrati muža po volji i ona je izabrala Menelaja. Rodila im se kći Hermiona. Agamemnon je pak oženio Tindarejevu kćer Klitemnestru.
Nakon Tindarejeve smrti, Menelaj postaje spartanski kralj, jer jedini nasljednici Tindarejeva prijestolja bjehu Kastor i Polideuk, ali oni su bili mrtvi. Ubrzo je Paris oteo Helenu, koju mu je obećala Afrodita, pa je Grčka napala Troju. Nakon rata Helena je vraćena u Spartu.
Svoju je kćer Menelaj obećao Ahilejevu sinu Neoptolemu za ženu. Ona je bila veoma nesretna i pokušala je počiniti samoubojstvo. Menelajev nećak Orest ubio je Neoptolema i oženio se Hermionom. Nakon Menelajeve smrti, njegov je sin Megapent protjerao Helenu. I Helena i Menelaj dospjeli su u Elizij.
Kasiopeja
Kasiopeja (grč. Κασσιε/οπεια, Kassie/opeia = ona čije riječi nadmašuju) bila je Andromedina majka i Kefejeva žena.
Posejdonov bijes
Pokušavši izbjeći takvu sudbinu, Kefej i Kasiopeja savjetovali su se s mudrom amonskom proročicom koja im je rekla da je jedini način izbjegavanja katastrofe žrtvovanje njihove kćeri Andromede. Privezali su je za stijenu na obali, a Perzej je, pošto je odsjekao Gorgoninu glavu, rekao da će je spasiti ako je potom dobije za ženu. Roditelji su pristali, a on je tom čudovištu također odsjekao glavu i oženio je.
Andromeda i Perzej
Perzej je oženio Andromedu usprskos Fineju kojem je bila obećana. Na vjenčanju je među njima došlo do svađe među dvojicom, a Finej je sa svojim ljudima napao Perzeja koji je prijateljima ubrzo rekao da skrenu pogled. Izvadio je Gorgoninu glavu, a Finej se, nakon što ju je vidio, pretvorio u kamen, zajedno sa svojim ljudima.
Druga inačica mita govori da je Kasiopeja potakla Agenora da se bori za Andromedu, ali ga je Perzej pobijedio.
Zviježđe
Nakon svoje smrti, Kefej, Perzej, Andromeda i Kasiopeja smješteni su na nebo. Posejdon je smatrao da Kasiopeja još ne može pobjeći svojoj kazni te ju je smjestio kao zviježđe na nebu u blizini Sjevernog pola gdje kruži naglavačke polovinu vremena (cirkumpolarno zviježđe).
Lavirint (film)
Lavirint je savremeni triler smešten u današnjem Beogradu, na lokacijama Kalemegdanske tvrđave. Tajne iz prošlosti grada na ušću Save u Dunav i tajanstvene hrišćanske sekte koje su nekada delovale na ovim prostorima ostavljaju neizbrisiv trag u životima današnjih likova i određuju sudbine ljudi vekovima unazad.
Film je bio kandidat SRJ za Oskara, za najbolji film van engleskog govornog područja za 2002. godinu.
Crawford, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 832 stanovnika, što je 25 (3,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Lavirint (film)
Radnja filma
Nakon 20 godina provedenih u inostranstvu, izlečeni kockar Pop (Dragan Nikolić) se vraća u svoju zemlju. Kod kuće susreće Lakija (Josif Tatić), prijatelja iz ludih mladalačkih dana, sada običnog službenika. Još uvek neodlučan čime će se baviti u životu, Pop sa Lakijem odlazi na duhovnu seansu. U početku dobro zabavljen lakovernošću učesnika, Pop na kraju seanse doživljava šok kada mu se javi duh njegovog i Lakijevog prijatelja iz mladosti, Zorana Radosavljevića...
DVD izdanje
2004. godine je izašlo DVD izdanje filma, na kome se osim titlova na engleskom, francuskom, nemačkom, makedonskom i slovenačkom jeziku nalazio i dodatni materijal, kao što je: izbor scena, film o filmu, bioskopski trejler, DVD galerija i foto galerija.
Chemellier
Šamlije je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 456 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 56 metara (maksimalnoj 92 m, a minimalnoj 31 m).
Nausikaja
thumb|300px|left|[[Charles Gleyre: Odisej i Nausikaja]]
Mitologija
Homer u svojoj Odiseji govori da je Odisej brodolomom završio na otoku Skeriji. Nausikaja ga je pronašla i odvela ga svome ocu Alkinoju. Znatan dio Odiseje zapravo je Odisejevo prepričavanje svojih pustolovina Alkinoju i njegovim gostima. Alkinoj mu zatim širokogrudno daje brodove koji ga napokon nose kući u Itaku.
Homer opjevava neizraženu ljubav. Ona govori svojim prijateljicama da bi htjela muža poput Odiseja, a njezin otac Alkinoj govori Odiseju da bi ga pustio da je oženi. No, ipak, ništa se ne dogodi između njih dvoje, premda je Nausikaja bila prekrasna i mlada. Odisej govori da sliči božici Artemidi.
Prema Aristotelu i Diktisu Krećaninu, Nausikaja se vjenčala s Telemahom, Odisejevim sinom, i rodila sina Perzeptola ili Ptoliporta.
Azosemid
Azosemid je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 370,838 Da.
Dumont, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.479, što je 24 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zlatko Canjuga
Zlatko Canjuga (Ivanec kod Varaždina, 2. rujna 1954.) je hrvatski političar i bivši športski dužnosnik. Po nacionalosti Hrvat. Po struci je profesor povijesti i filozofije.
U rodnom Ivancu završio je osnovnu školu, a u Varaždinu srednju gdje je stekao stručnu spremu za suradnika u odgojno obrazovnom procesu. Završio je Filozofski fakultet u Zagrebu.
Prije Domovinskog rata bio je referent za kulturu u općini Ivanec, poslije je predavao je varaždinskoj gimnaziji i u Ravnateljstvu hrvatskih škola u Njemačkoj.
1994. postao je glavni tajnik HDZ-a, član Vijeća obrane i nacionalne sigurnosti predsjednika RH.
1995. godine bio je savjetnikom predsjednika RH za društvene djelatnosti. Izabran je za saborskog zastupnika. Bio je član Odbora za unutarnju politiku i nacionalnu sigurnost, član Odbora za vanjsku politiku i stalni član Predsjedničkog vijeća. 1996. došao je na čelo HDZ-a Grada Zagreba i na čelo NK Croatije.
1997. postao je predsjednikom Skupštine Grada Zagreba. Obnašao je dužnosti u nekoliko tijela, kao što je vijećnik Vijeća HRT-a, član Državnog povjerenstva za povijesne i ratne žrtve, član Predsjedničkog vijeća za strateške odluke i sl. Došao je do mjesta potpredsjednika HDZ-a i predsjednika HDZ-a.
Trećesiječanjskom smjenom vlasti u Hrvatskoj ostao je bez svih funkcija, uslijed previranja u HDZ-u.
Na hrvatskim parlamentarnim izborima 2000. godine ušao je u 4. saziv Hrvatskog državnog sabora kao zastupnik na listi HDZ-a u 1. izbornoj jedinici. Mandat je obnašao od 2. veljače 2000. do 22. prosinca 2003.. Tijekom mandata razišao se s HDZ-om te je postao pripadnik Hrvatskih nezavisnih demokrata, kojima je uskoro postao i potpredsjednik.
U četvrtom sazivu Hrvatskog državnog sabora bio je član Odbora za ravnopravnost spolova.
2002. zaigrao je za županijskog drugoligaša Glavice, kluba iz supruzinog kraja.
Odlikovan je Redom Danice hrvatske s likom Antuna Radića (1995.).
Neunburg vorm Wald
Nojnburg vorm Vald je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Švandorf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.120 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9376147.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švandorf Nojnburg vorm Vald se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švandorf. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 398 metara. Površina opštine iznosi 110,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.120 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 74 stanovnika/km².
Veliki koraljni greben
Veliki koraljni greben (eng. Great Barrier Reef) je najveći koraljni greben na svijetu, i najveća živa cjelina na svijetu (oko 344.400 km²). Nalazi se u Koraljnom moru i proteže se 2030 km duž ruba kontinentalnoga šelfa sjeveroistočne Australije (pokrajina Queensland).
Greben jednim dijelom prati prirodne otoke, odnosno vrhove odavno potonula planinskoga lanca. No njegova izvanredna raznolikost potječe od 3000 koraljnih grebena, više od 900 otoka, atola i laguna, od kojih se svaki nalazi u drukčijoj fazi razvoja. Zbog toga je 1981. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji, a CNN ga je svrstao na popis sedam svjetskih čuda prirode. Veliki koraljni greben mogu iskorištavati samo autohtono stanovništvo, Aboridžini i Torres Strait otočani, te je važan dio njihove kulture i duhovnosti. Turizam velikog koraljnog grebena svake godine Australiji donese oko 1 bilijun A$. mini|lijevo| Karta Velikog koraljnog grebena
Odlike
Koraljni grebeni rezultati su 10 tisuća godina rada, tijekom kojeg su se oceani podigli do današnje razine nakon posljednjeg ledenog doba. Graditelji ove izvanredne tvorevine milijuni su sićušnih koraljnih polipa i to 350 različitih vrsta polipa. U rodu su s meduzama, a svaki od njih ima usta koja su okružena vijencem pokretljivih lovaka.
Svaki polip može uvući kalcijev karbonat iz mora i pretvoriti ga u vapnenastu koru koja, kad je umnožimo nekoliko milijardi puta, tvori koraljni greben, No polip svoje vapnenasto sklonište dijeli sa sićušnim biljkama koje se zovu zoowanthellae. One pomoću svjetlosti pretvaraju ugljični dioksid i vodu u ugljikohidrate i kisik, Polipi apsorbiraju te spojeve, a biljkama zauzvrat daju nitrate i druge otpadne vari. Zbog toga koraljni grebeni mogu nastali samo na mjestima do kojih dopire sunčeva svjetlost, odnosno u bistroj vodi do 40 m dubine.
Historija
Veliki koraljni greben je jedan od najljepših ukrasa našeg planeta koji se nalazi uz obalu Australije. O tom dragulju modre, indigo, safirne i čisto bijele boje, čija se divota vidi čak i s Mjeseca – neobično je da su prvi Europljani koji su vidjeli Veliki koraljni greben bili tako šturi u njegovom opisu.
Godine 1606. to je bio Španjolac Luis Vaez de Torres, kojeg je oluja natjerala da zaobiđe vrh Queenslanda i da prođe kroz tjesnac koji danas nosi njegovo ime. Potom je došao kapetan James Cook, čiji je brod Endeavour zapeo i teško se oštetio između vanjskoga grebena i kopna godine 1770. A onda je 1789. došao kapetan Bligh, koji je odane i izgladnjele članove posade Bountyja proveo kroz prolaze preko grebena i uveo ih u mirne vode uz obalu.
Josepha Banksa, botaničara s Endeavoura, greben je ispunio strahopoštovanjem. Pošto je njegov brod bio popravljen, napisao je: „Greben poput ovoga pokraj kojeg smo upravo prošli nešto je što u Europi uopće ne postoji, a ne postoji ni nigdje drugdje osim u ovim morima, To je zid od koraljne stijene koji se okomito uzdiže iz beskrajnoga oceana…“ Iako je za rast koralja potrebno plitko more s mnogo sunčeve svjetlosti, Banks je imao pravo kad je rekao da je Veliki koraljni greben jedinstven.
Bioraznolikost
mini|lijevo| Veliki koraljni greben mini| Plava [[morska zvijezda na koraljnim stijenama]] mini|lijevo| [[Riba klaun]] mini| [[Golema želva]] mini| [[Divovska školjka]]
Posjetitelju će se učiniti da je koraljni greben lijepo i spokojno mjesto, no to je istodobno i mjesto beskonačne borbe, budući da se svako stvorenje koje ovdje živi s ostalima bori za hranu i prostor. Postoje i meki i tvrdi koralji različitih oblika i veličina; neki izgledaju poput rogova, drugi poput bičeva ili lepeza; neki su dovoljno čvrsti da mogu podnijeli udaranje valova, a drugi tako krhki da mogu živjeti samo u posve mirinim vodama. Neke vrste rastu brže od drugih, pa ih zasjenjuju i kradu im svjetlost. Neki drugi se koriste otrovnim lovkama kako bi se riješiti konkurencije, ili u vodu ispuštaju smrtonosne kemijske spojeve.
Tim opasnostima treba dodati i grabežljivce kao što su riba papigača koja svojim čeljustima žvače koralje, i zvjezdača kruna od bodlji koja širi svoj želudac preko koralja i tako ih probavlja. Te zvjezdače periodički se pojavljuju u velikome broju i tad uništavaju čitave grebene. Oceanske oluje i ciklone također melju i kidaju koralje i pretvaraju ih u prah.
Tijekom dana u plitkim vodama koraljnih grebena nije mimo, no najveća aktivnost ipak se događa noću. Noću se koraljni polipi hrane, izbacujući svoje višebojne lovke kako bi uhvatili sitne životinjice i biljke koje se nazivaju planktonom. Kad se pojave milijarde lovaka, čini se kao da je čitav greben procvao. Danju do toga ne može doći jer bi krakovi zaklonili alge zooxanthellae od sunca.
Tijekom proljeća u određenim se noćima događa izvanredna predstava. Naime, duž čitavoga koraljnoga grebena, na neki nepoznat kemijski ili svjetlosni znak, čitava populacija polipa reagira ispuštajući narančaste, crvene, plave i zelene čestice jajnih stanica i sperme. Te čestice isplivaju na površinu i prekriju je jarkim bojama.
Potom se čestice otvore i jajne slanice i spermiji se izmiješaju kako bi stvorili nove polipe, koje će plima odnijeli u potragu za prikladnim slobodnim mjestom na kojem mogu početi graditi nov koraljni greben.
Na život medu koraljima prilagodile su se i spužve i vlasulje. morski puževi i morski krastavci, rakovi, goleme školjke, morske zmije, meduze i ribe beskonačno različitih boja i nijansi. Unutar i izvan grebena žive i morski psi, a u dubljim vodama ima i dupina i kitova.
Koraljni greben neprestano raste. A čim novi komadić koralja probije morsku površinu, na njemu se odmah pojavljuje kapa od bijeloga pijeska na kojem nešto raste. Neki takvi kolonizatori pojavljuju se uistinu nevjerojatno brzo. Imaju plodove koji podnose slanu vodu i mogu mjesecima plutati po oceanu prije nego što nađu pogodnu luku i proklijaju. Za njima dolaze i druge biljke. Ptice koje su nazočne posvuda na koraljnom grebenu također daju svoj dragocjeni prilog sadnji bilja, a stvaraju i gnojivo koje obogaćuje tlo. Galebovi vole paskvice i raznose njihovo sjeme po svim otocima. Crne blune grade gnijezda u stablima i raznose njihove sjemenke na svojim krilima.
Na koraljnim otocima živi mnoštvo morskih ptica: čigre, blune, galebovi, fregate i gospodski australski orlovi, koje se međusobno svađaju oko bogate žetve na grebenima. Ljeti ženke kornjača pužu na obalu kako bi položile jaja u topao pijesak. Oko osam tjedana poslije pojavljuju se tisuće malih kornjača i neoprezno jure prema moru, dok na njih vrebaju morske ptice, rakovi i štakori.
Ugroženost
Veliki koraljni greben svakako je jedan od najživljih i najbolje povezanih ekosustava. No ujedno je i ravnoteža u njemu najosjetljivija. Ako se samo jedan vid ovoga staništa izloži pritisku, to bi moglo imati katastrofalne posljedice za sve. Koraljni greben može podnijeti oluje i bješnjenje mora, ali na početku 21. stoljeća najvećoj opasnosti izlaže ga suvremeni čovjek. Aboridžini su stoljećima lovili ribu i druge životinje duž koraljnog grebena a da ga nisu oštetili. No u prošlome stoljeću kopanje guana (ptičjeg izmeta), prevelik izlov ribe, lov na kitove i na Bisere ostavili su traga.
Proglašavanjem ovoga područja nacionalnim parkom mnoge od tih opasnih aktivnosti su prekinute, a turizam se nastoji pomno nadzirati. Unatoč tomu, neki znanstvenici tvrde da je kanalizacija iz turističkih objekata uzrokovala nedavnu eksploziju populacije zvjezdača kruna od bodlji, a da su ostaci hrane iz hotela koji se bacaju u more uzrokovali deseterostruko povećanje broja galebova i dramatičan porast smrtnosti malih kornjača i mladih ptica.
Vlada države Queensland nastoji riješiti ove probleme i preduhitriti neke druge, tako da je, ukupno gledano, turizam dosad imao tek blagi utjecaj na okoliš, a Veliki koraljni greben ostavljen je da u miru radi svoje bezvremenske poslove.
Motta Dè Conti, Vercelli
Motta Dè Conti je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 774 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Brest, Bjelorusija
Brest (bjeloruski: Брэст/ Brest, tradicijski bjeloruski Берасце, Bierascie, poljski: Brześć, ranije Brześć nad Bugiem, Brest na Bugu, i Brześć Litewski, "Litavski Brest") je grad u zapadnoj Bjelorusiji na granici sa Poljskom, upravno je središte Brestske oblasti. 2008. godine grad je imao 312.950 stanovnika.
Ime
Litvansko ime je Brestas, nekad Lietuvos Brasta. Rusko je ime Брест (Brest), nekad i u oblicima Бере́стье, Бе́ресть, Бре́ст-Лито́вск. Na jidišu se zove  בריסק / Brisk. Ukrajinsko je ime Бе́рестя i Бе́ресть. U hrvatskim starim tekstovima nalazimo ga pod imenom Brest-Litovsk. Od 1921. bjelorusko mu je ime bilo Берасьце-над-Бугам (Brest na Bugu).
Zemljopis
Grad se nalazi se na ušću rijeke Muhavec u Bug blizu poljskog grada Terespola. Brest se nalazi na međunarodnom putu E30 koji spaja Berlin i Moskvu. Tokom sovjetskog perioda bio je glavni granični prijelaz. Danas služi kao tranzitni grad na putu između Europske unije i Zajednice Nezavisnih Država.
U Brestu se nalazi i važan željeznički centar jer je on posljednja točka do koje doseže široki ruski kolosijek.
Povijest
Grad je osnovan od strane Slavena. Kao grad, Brest -(Berestye) u Kijevskoj Rus' prvi se put spominje u ruskim dokumentima iz 1019. godine. Bio je nekoliko puta osvajan od strane Poljske i Litve, opustošen od strane Mongola 1241. godine, a nije bio obnovljen sve do 1275 godine. U 16. stoljeću grad je preimenovan u Brest-Litovsk, nakon što je postao dio Poljsko-Litavske unije. Godine 1918. u ovom gradu je potpisan čuveni Brest-Litovski mir između tadašnje Rusije i Centralnih sila. Poznata je Tvrđava u Brestu iz 19. stoljeća, koja je postala čuvena po borbama u Prvom i Drugom svjetskom ratu.
Stanovništvo
Godine 2008. u gradu je živjelo 312.950 stanovnika, dok je prosječna gustoća naseljenosti 3.966 stan./km2
Po nacionalnosti gradsko stanovništvo čine Bjelorusi 75%, Rusi 17% i Ukrajinci 6%, Poljaci 1,3% i Židovi 0,15%.
Cherval
Šerval je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 310, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km².
Interlachen, Florida
Interlaken je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.403 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.403 stanovnika, što je 72 (4,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Netropsin
Netropsin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 430,464 Da.
Njemačko-sovjetska parada u Brestu
thumb|250px|right|Njemačko-sovjetska parada u Brestu.
Njemačko-sovjetska parada u Brestu (Deutsch-sowjetische Siegesparade in Brest-Litowsk, Совместный парад вермахта и РККА в Бресте) je naziv za ceremoniju održanu 22. septembra 1939. godine u gradu Brest-Litovsk (Brześć nad Bugiem ili Brześć Litewski) u tadašnjoj Poljskoj (današnja Bjelorusija) u kojoj su zajedno sudjelovale trupe nacističke Njemačke i Sovjetskog Saveza. Do nje je došlo na početku drugog svjetskog rata, odnosno tokom njemačke invazije Poljske koju je nedugo potom slijedila sovjetska invazija. Parada je održana dva dana nakon što su jedinice njemačkog Wehrmachta i sovjetske Crvene armije ostvarile prvi međusobni kontakt, odnosno dan nakon što je njemački 19. oklopni korpus pod komandom Heinza Guderiana zauzeo Brest i tamošnju znamenitu tvrđavu. Kada je Guderian doznao da se Brest nalazi na sovjetskoj strani demarkacione linije određene paktom Ribbentrop-Molotov, naredio je povlačenje, ali je predložio Semjonu Krivošejnu, komandantu sovjetske 29. tenkovske brigade, da se prije toga održi zajednička parada. Krivošejn je pristao, a događaj, kao i srdačno druženje pripadnika dviju vojski, su uredno zabilježile ekipe njemačkih fimskih žurnala. Ta je gesta u međunarodnoj javnosti trebala raspršiti sve sumnje o novostvorenom prijateljstvu dotadašnjih ideoloških neprijatelja, odnosno demoralizirati tadašnje zapadne saveznike. Nakon operacije Barbarossa je događaj bio izvor neugodnosti za učesnike, a poslije, pogotovo za vrijeme hladnog rata je često korišten kao argument za izjednačavanje Trećeg rajha i SSSR-a u poljskim, antisovjetskim i antikomunističkim krugovima.
Vedran Ješe
Vedran Ješe (Banja Luka, 3. veljače 1981.), hrvatski nogometaš.
Karijeru počeo u zagrebačkom HAŠK-u, u kadetskoj kategoriji prelazi u NK Zagreb. Za karijere u Zagreb bio je na posudbama u zagrebačkim klubovima Posavini (kadeti i juniori) i Trnju (seniori). Igra na poziciji stopera ili braniča. U srpnju 2006. potpisao za švicarski Thun, gdje je otišao iz Dinama. Nakon polusezone u Švicarskoj otišao je na posudbu u izraelski Bnei Yehuda. Igrao je još za Olimpik iz Sarajeva i NK Široki Brijeg.
Baeocistin
Baeocistin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 270,222 Da.
Nemenikuće
Nemenikuće je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2058 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1933 stanovnika).
Istorija
Nemenikuće se nalazi južno od Sopota. Nemenikuće su starije naselje. U njegovoj blizini ima tragova koji ukazuju da je tu bilo naselja još u srednjem veku. Ali ne možemo s pouzdanošću utvrditi kada je ovo naselje postalo. lijevo|bezokvira Prve podatke o Nemenikućama imamo iz početka 18.veka. Znamo da je 1732.g. u Nemenikučama bilo 18 kuća i da je selo imalo crkvu „od rastovih dasaka, pokrivenu rastovim šindrom, bez svoda i neosvećenu.“ Po podacima iz literature može se zaključiti da je ova crkva podignuta oko 1708.g. Na karti iz doba austrijske vladavine (1718-1739.g.) zabeleženo je naseljeno mesto Neminikutie, koje je tada pripadalo gročanskom distriktu.
Pred kraj 18.veka, za vreme austro-turskih ratova, stanovništvo je moralo napustiti selo i kriti se po zbegovima, a meseca jula 1788.g. prebeglo je „preko“ (Banat) Kasnije se najveći deo stanovništva povratio, a dolazili su i novi doseljenici u sve većem broju. Godine 1818. Nemenikuće su ulazile u sastav Vićentijeve knežine i tada je u selu bilo 57 kuća. Godine 1822. selo je imalo 63, a 1846. 99 kuća. Po Popisu iz 1921. godine Nemenikuće su imale 351 kuću sa 1960 stanovnika.
Za najstariju porodicu smatraju se Vidakovići, od kojih danas nema potomaka u Nemenikućama. Od ovih je poznati pisac Milovan Vidaković, koji se rodio u Nemenikućama 1780.g. Vidakovići su starinom „od Drine reke, iz mesta Loznice“, odakle su pobegli „zbog buna i nemira“ U stare porodice ubrajaju se i Đorđevići (Zećevići). Ostale su porodice mlađih doseljenika. (podaci krajem 1921. godine).
Znamenitosti
Poznata je crkva u Nemenikuću posvećena svetim apostolima Petru i Pavlu u kojoj je Arsenije III Čarnojević poslednji put pričestio Srbe pre prelaska u Austrougarsku. Crkva je ekranizovana u TV seriji „Greh njene majke“. U ovom selu je takođe rođen srpski književnik Milovan Vidaković, začetnik romana u modernoj srpskoj književnosti.
Ataru sela pripada i Manastir Kastaljan, a od zaštićenih spomenika kulture tu se nalazi i Stara kuća porodice Žujović. Žujovići su bili poznata porodica tokom 19. i 20. veka.
Demografija
U naselju Nemenikuće živi 1641 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,7 godina (39,0 kod muškaraca i 42,5 kod žena). U naselju ima 614 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,35.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Janet Yellen
Janet Louise Yellen (New York City, New York, SAD, 13. kolovoza 1946.) američka je ekonomistica i profesorica. Predsjednica je Vijeća guvernera Sustava federalnih rezervi SAD, prva žena na toj dužnosti.
Prije toga bila je potpredsjednica istog Vijeća guvernera, a još ranije predsjednica i izvršna direktorica Banke federalnih rezervi u San Franciscu, predsjednica Vijeća ekonomskih savjetnika tadašnjeg predsjednika SAD Billa Clintona, odnosno profesorica Sveučilišta države Kalifornije u Bereleyju.
Životopis
Rođena je u židovskoj obitelji u Brooklynu. Magistrirala je ekonomiju 1967. na Pembrokeovu koledžu Brownova sveučilišta u Providenceu, a doktorirala 1971. na Yaleovu sveučilištu pod mentorstvom Jamesa Tobina i Josepha Stiglitza.
Nauk
Yellen slijedi Keynesovu ekonomsku doktrinu i smatra valjanom suvremenu verziju Phillipsove krivulje.
Mladi Kartaginjanin (Plaut)
Mali Kartaginjanin je komedija rimskog književnika Tita Makcija Plauta, sastavljena od pet činova i prologa. Komedija je verovatno napisana između 195. i 189. pne. Nosi naslov po liku Hanona, Kartaginjanina koji se pojavljuje na početku petog čina i u jednom monologu izgovara 10 do 20 stihova na punskom (kartaginskom) jeziku (st. 930–949).
Zaplet
U Kartagini su živela dva rođaka; jedan od njih zvao se Hanon (često punsko ime) i njemu su njegove dve ćerke (Adelfasija i Antersastilida) otete još kao devojčice i odvedene u Kalidon, gde ih je kupio svodnik Lik. U Kalidonu živi i Agorastokle, sin Hanonova rođaka; i Agorastokle je kao beba bio kidnapovan, no njega je kupio neki bogataš, koji ga je onda i usvojio. Ne znajući za da su povezani krvnim srodstvom, Agorastokle se zaljubi u Adelfasiju, stariju od dve sestre, dok se Anterastilidi, mlađoj sestri, udvara vojnik Antemonid. Pošto je svodnik u svađi s Agorastoklom, ovaj uz pomoć svog roba Milfiona napravi plan da nadmudri Lika. Kolibisk, Agorastoklov nadzornik imanja, koga svodnik ne poznaje, doći će mu s novcem, koji mu je u tu svrhu dat, tražeći da se u tajnosti zabavlja u Likovoj kući. Nakon što je to i učinjeno, po planu dolazi Agorastokle sa svedocima i optužuje svodnika da mu je prisvojio imovinu i roba, i da ovog još i nagovara da opljačka svog zakonitog vlasnika. U tom trenutku u Kalidon stiže Hanon u potrazi za svojim ćerkama. Konačno ih pronađe, a otkrije i da je Agorastokle sin svoga pokojnoga rođaka. Komad se završava tako što dve devojke izlaze iz kuće svodnika Lika, koji bude prekoren zbog svojih nepočinstava, i Hanonovim dopuštenjem Adelfasiji da se može udati za Agorastokla.
Argument
U sačuvanim rukopisima Mali Kartaginjanin počinje argumentom, tj. kratkim sažetkom drame, kao i druge Plautove komedije. Te argumente nije pisao Plaut, već su dodati kasnije, nakon Plautove smrti. U njima se daje kratak pregled sadržaja drame, s posebnom osvrtom na opšte okolnosti, razvoj zapleta i njegov epilog. U nekim komedijama argument je dat u obliku akrostiha, a takav je slučaj i u ovom komadu:
Prolog
Događaji koji prethode radnji ispričani su u prologu, nakon digresije o pozorišnim običajima i o teškoćama očuvanja javnog reda kad se radi o teatarskim predstavama.
Prvi čin
U prvoj sceni prvog čina Agorastokle poverava svom robu Milfionu muke koje ga muče, uobičajene za zaljubljenog mladića. Milfion, lukavi rob, odmah smisli plan kako da učini svodnika Lika popustljivim i dozvoli Agorastoklu da otkupi njegovu heteru Adelfasiju. To će, naime, učiniti pravljenjem pravnih spletki i pretnjom Liku sudom: Kolibisk, nadzornik Agorastoklovog imanja, kojega svodnik ne poznaje, doći će mu sa zlatnicima i ponuditi da mu plati, a zauzvrat će od svodnika tražiti da u njegovoj kući uživa u ljubavnim čarima i gozbama. Lik neće moći da odoli novcu i primiće Kolibiska u kuću, no onda će ga posetiti Agorastokle, koji će zatražiti od svodnika da mu vrati njegovog roba, koji ga je opljačkao. Svodnik će, smatrajući da mladić misli na Milfiona, poricati da je on kod njega, i tako će Agorastokle odvesti svodnika pred pretora na sud. Druga scena počinje dirljivim razgovorom između dve sestre, starije Adelfasije, koja blista u svojoj mudrosti i ljupkosti, i mlađe Anterastilide. Taj razgovor sluša Agorastokle, i dalje u društvu Milfiona, a onda dolazi do dijaloga dvoje zaljubljenih, gde se Adelfasija tuži na tromost Agorastoklovu, jer ovaj ne čini ništa da je otkupi od svodnika. U trećoj sceni ponovo razgovoraju Agorastokle i Milfion, no tu radnja ne napreduje, već se radi isključivo o razmeni sitnih uvreda i "podbadanja" zarad komičnog efekta.
Drugi čin
U ovom kratkom činu svodnik Lik saopštava da su mu se ukazala loša znamenja, a nakon tog monologa mora da sluša farsično razmetanje hvalisavog vojnika Antemonida, koji tvrdi da je u jednom danu vlastitim rukama ubio 60.000 krilatih ljudi (sexaginta milia hominum uno die volaticorum manibus occidi meis), jurišajući na njih samo praćkama i hvatajući ih lepljivom mrežom.
Treći čin
Stiže Kolibisk, zajedno sa svedocima koje je prikupio Agorastokle, a koji svodniku predstavljaju Kolibiska kao stranca iz Sparte. Svodnik, kako je i planirano, prima od ovoga novac da bi mu pružio smeštaj i uživanja koja tobožnji stranac izjavljuje da traži. Uskoro potom stiže Agorastokle i optužuje Lika da je prisvojio njegovog roba: svodnik iskreno poriče, a mladić, stalno potpomognut svedocima, nastavlja s optužbama.
Četvrti čin
Milfion pokušava da od Sinkerasta, Likovog roba, sazna kako se odvijaju stvari, no Sinkerast odlazi a da mu nije rekao ništa novo, tj. saopštio je ono što publika već zna iz prologa: o slobodnom rođenju dveju sestara (ali ne zna i da su njih dve Agorastoklove rođakinje).
Peti čin
Na početku petog čina pojavljuje se Kartaginjanin Hanon, koji jedan monolog izgovara delimično na punskom jeziku, a zatim ga prevodi na latinski. Hanon susreće Agorastokla, koga je Sinkerast upravo obavestio o povoljnom razvoju situacije. Nakon jedne smešne scene, u kojoj Miflion nastupa kao prevodilac za punski jezak, makar ne baš uspešan, dolazi do scene prepoznavanja između strica Hanona i nećaka Agorastokla. Zatim Milfion upoznaje Hanona s novim planom da se prevari svodnik Lik, koji se zapravo poklapa s istinom, premda oni to još ne znaju: naime, Hanon treba da se pretvara da je otac Adelfasije i Anterastilide. No pojavljuje se Gidenida, dadilja dve sestre, koja je bila kidnapovana zajedno s njima i koja sad prepoznaje Hanona kao njihovog istinskog. Nakon početnih nepoverljivosti i razmene dosetki, dolazi do dirljivog prepoznavanja između oca i ćerki. Hanon dopušta Adelfasiji da se uda za rođaga Agorastokla. Pojasvljuje se Antamenid i isprva upada u verbalni duel s Hanonom, no saznavši da je on Anterastilidin otac, udružuje se s njim u zajedničkom napadu na svodnika, koji mora da pusti dve devojke na slobodu bez ikakve naknade.
Neuötting
Nojeting je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Alteting. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.381 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9171125.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Alteting Nojeting se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Alteting. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 392 metra. Površina opštine iznosi 36,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.381 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 229 stanovnika/km².
Crawfordville, Georgia
Krofordvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 534 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 534 stanovnika, što je 38 (6,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Allennes-les-Marais
Alen le Mare je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3234 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 582 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 29 m, a minimalnoj 18 m).
Stanari
Stanari su naseljeno mjesto i sjedište opštine Stanari, Republika Srpska, BiH. Mesto se nalazi u slivu reke Ukrine na severu Bosne i Hercegovine. Do 1958. godine Stanari bili samostalna opština, a ponovo su to postali 2014.
Stanari su poznati po rudniku lignita i po termoelektrani koja je u izgradnji. Rudnik je i osnovni izvor prihoda meštana.
Kao samostalno mesto bili su poznati po ustancima protiv tadašnjeg okupatora, čemu danas svedoči spomen kosturnica u znak sećanja i poštovanja prema nekoliko stotina poginulih iz ovog kao i okolnih krajeva.
Naseljena mjesta
Brestovo, Brestovo Donje, Brestovo Gornje, Dragalovci, Gojakovac, Grujići, Jankovići, Jelanjska, Jerinići, Ljeb, Mitrovići, Osredak, Ostružnja Gornja, Ostružnja Donja, Pejčići, Radnja Donja, Raškovci, Stanari, Tedin Han, Cvrtkovci, Cerovica
Privreda
U izgradnji termoelektrane Stanari učestvovaće poznata kineska kompanija isporučiocu opreme Dongfang Electric Corporation (DEC).
Pozzo Papa, Frosinone
Pozzo Papa je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Onilahi (Madagaskar)
Onilahi je jedna od većih rijeka Zapadnog sliva na Madagaskaru duga 400 km.
Geografske karakteristike
Rijeka Onilahi nastaje spajanjem rijeka; Isoanala, Ihazofotsi, Mangoki i Imaloto sjeverno od mjesta Benenitra. Najveća od njih Mangoki izvire na obroncima Masiva Ivakoani, na visini od 1300 m. Nakon izvora Mangoki isprva teče u pravcu sjevera prema mjestu Betroka, na svom toku do Bertoke teče kroz relativno nisko, močvarno područje, puno bezbrojnih rižinih polja uz obale rijeke. Nakon mjesta Betroka, Mangoki nailazi na obronke visoravni Horombe, koji ga preusmjeravaju na zapad, a onda prema jugozapadu. Par kilometara sjeverno od Benenitre spajaju se Mangoki i Imaloto, i povećava se pad rijeke.
Imaloto, se kod izvora zove Lalana, ima vrelo istočno od Betroka u gorju Kalambatitra na nadmorskoj visini od oko 1 200 m. Lalana prvo teče u pravcu sjevera, a zatim skreće na zapad i teče preko visoravni Horombe. Nakon izlaska sa visoravni, spaja se sa rijekom Ihazofotsi, i odatle se zove Imaloto. Svega par kilometara južnije spajaju se Mangoki i Imaloto, a zatim i Isoanala i nastaje Onilahi. Odatle Onilahi ima vrlo široko korito, sa puno pješčanih sprudi za niskog vodostaja i počinje jako meandrirati, generalno držeći pravac prema zapadu i svom ušću. Estuarij Onilahija u Mozambičkom kanalu je u Zaljevu sv. Augustina, južno od grada Toliara. thumb|left|Pogled na Zaljev sv. Augustina, istoimeno mjesto i rijeku u daljini Rijeka Onilahi gubi velike količine vode, pri prolasku kroz poroznu vapnenačku visoravan u donjem dijelu svog toka, te vode pojavljuju se kao vrulje na obali mora. U toj zoni, prima svoje dvije glavne desne pritoke, Sakamare i Tahezu koje izviru na Masivu Isalo, i koji nikad ne presuše. Sa lijeve strane nema većih pritoka.
Ukupna duljina rijeke Onilahi je 400 km, ako se računa izvor rijeke Imaloto (Lalana) koji iznosi 242 km, a površina njena sliva zajedno sa svim pritokama je 32 000 km².
Kocka, kocka, kockica
Kocka, kocka, kockica je obrazovna televizijska serija Televizije Beograd emitovana od 1974. do 1993. i ponovo 2005. sa Brankom Milićevićem u glavnoj ulozi. Snimljeno je više od 250 epizoda.
Nastanak
Redakcija obrazovnog programa Televizije Beograd je 1972. godine započela istraživanja po vrtićima, razgovarajući sa vaspitačima i decom, da bi došlo do prave formule za dečju seriju. Koncept prve epizode emitovane 27. novembra 1974. pripreman je godinu dana. Prvi urednik bio je Ljubiša Bogićević, a scenarista Ljubiša Đokić.
Posle deset epizoda, emisija je postala monotematska. Urednica potonjih epizoda sve do 1993. bila je Biserka Pejović.
Format
Cilj emisije je bio da kroz igru odgovori na što više dečjih pitanja. Branko Kockica je delovao kao vaspitač deci koja bi učestvovala u snimanju emisije.
Balofloksacin
Balofloksacin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 389,421 Da.
Neurin
Neurin je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 102,155 Da.
Pustinja
mini|250px|desno|Dina u [[Sahara|Sahari]] mini|250px|desno|Pustinja [[Mohave]] Pustinja je područje koje zbog velike oskudice vlage nema razvijenog vegetacijskog pokrova. Iako su pustinje najpoznatije po održavanju vrlo malo života, one zapravo pružaju utočište mnogim živim bićima koja obično ostaju sakrivena (posebice tijekom dnevnog svijetla) kako bi sačuvala vlagu. Približno jednu trećinu Zemljinog kopna čine pustinje.
Pustinjski krajolici imaju stalno zajednička obilježja. Pustinjsko je tlo često sastavljeno većinom od pijeska, pa mogu biti prisutne i pješčane dine. Izgledi stjenovitog terena su tipični i odražavaju minimalan razvoj tla te razasutost vegetacije. Najniži dijelovi zemlje mogu biti ravnice pokrivene sa soli. Eolski (djelovanjem vjetra) procesi su glavni faktori u oblikovanju pustinjskih krajolika.
Pustinje ponekad sadrže vrijedna ležišta minerala koja su se oblikovala u aridnoj okolini ili su bila izložena eroziji. Budući da su pustinje suha područja, one su idealna mjesta za očuvanje fosila i ljudskih rukotvorina.
U Köppenovoj klasifikaciji klime pustinje su označene kao (BW).
Tipovi pustinja
Većina se klasifikacija pustinja temelji na kombinaciji broja kišovitih dana, ukupne količine godišnjih padalina, temperature, vlažnosti ili ostalih faktora. Peveril Meigs je 1953. godine podijelio pustinjska područja na Zemlji u tri kategorije prema količini primljenih oborina. U tom sada široko prihvaćenom sustavu ekstremno aridne zemlje imaju najmanje 12 uzastopnih mjeseci bez padalina, aridne zemlje imaju manje od 250 milimetara godišnje, a semiaridne zemlje imaju srednju godišnju količinu padalina između 250 i 500 milimetara. Aridne i ekstremno aridne zemlje čine pustinje, dok se semiaridni travnjaci općenito odnose na stepe.
Ipak sama aridnost ne može omogućiti pouzdan opis što je to pustinja. Primjerice Phoenix, Arizona u Arizoni primi manje od 250 milimetara padalina godišnje te se odmah vidi da je smješten u pustinji. Gorje Brooks na Aljasci također primi manje od 250 milimetara padalina godišnje, ali se ipak ne prepoznaje kao pustinjsko područje.