cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraljevina Jugoslavija
Prve godine nove države
Rezultati izbora su stavili Nikolu Pašića u izuzetno povoljnom položaju, pošto Demokratska stranka nije imala izbora, osim da udruži sa radikalima, ukoliko je želela da njihov koncept centralističke države prođe. Sa druge strane, Pašić je uvek bio oprezan da drži otvorenom opciju u odnosima sa hrvatskom opozicijom. Demokrate i radikali zajedno nisu bili dovoljno jaki da sami donesu ustav, pa su napravili koaliciju sa Jugoslovenskom muslimanskom organizacijom. Ova stranka je tražila i dobila ustupke oko očuvanja Bosne u njenim granicama i oko toga kako će agrarna regorma uticate na muslimanske zemljoposednike u Bosni.
Pošto je HRSS odbila da se zakune na odanost kralju, pošto je ovo značilo da će država ostati monarhija (nešto za šta su se oni borili da samo birači mogu da odluče), oni nisu mogli da zauzmu svoje mesta u skupšitini. Iako je većina opozicije zauzela svoja mesta u parlamentu, oni su vremenom objavljivali bojkot, tako da je vremenom bilo samo nekoliko glasova protiv. Međutim, ustav je tražio 50% plus jedan glas da bude usvojen bez obzira koliko će biti glasova protiv. Samo je ustupak Džemetu - koji su bila grupa muslimana sa Makedonije i Kosova - omogućio da ustav bude usvojen.
Od Vidovdanskog ustava do šestojanuarske diktature
thumb|300px|Podela kraljevine na oblasti (1922-1929). Ustav je usvojen na Vidovdan 28. juna 1921, koji je uspostavio unitarnu monarhiju. Ovo nije odgovaralo komunistima, pa su organizovali neuspešan atentat na kralja Aleksandra I Karađorđevića. Zbog toga se pojačala kampanja protiv komunističke ideje, koja je bilo vrlo prihvaćena kod radnika i studenata, kao i kod seljaka. Komunisti su želeli da se osvete Draškoviću za Obznanu, pa su ga ubili 21. jula 1921. Kao rezultat ovoga usvojen je Zakon o zaštiti javne bezbednosti i poretka u državi, koji je zabranio Komunističku partiju i svaku komunističku aktivnost. Vidovdanskim ustavom su napušteni tradicionalni regioni pre Prvog svetskog rata, a zamenjeni su sa 33 novih administrativnih oblasti, kojima se upravljalo iz centra oko kog su uspostavljene.
Srpski političari su smatrali Srbiju za standarnog nosioca jugoslovenskog jedinstva, kao što je Pijemont bio za Italiju ili Pruska za Nemačko Carstvo. Tokom narednih godina, hrvatski otpor srpskoj centralističkoj politici se nastavio. Stjepan Radić, vođa HRSS, je bio uhapšen iz političkih razloga. Pušten je 1925. i vratio se u skupštinu.
U proleće 1928, Stjepan Radić i Svetozar Pribićević su vodili ogorčenu borbu protiv usvajanja Neptunske konvencije sa Italijom. Za ovo su mobilisali nacionalističku opoziciju u Srbiji, ali su isprovocirali nasilnu reakciju vladajuće većine, uključujući i pretnje smrću. 20. juna 1928, radikalski poslanik iz Crne Gore Puniša Račić, isporovociran komentarima članova Hrvatske seljačke stranke (bivše HRSS), je pucao u pet njenih članova, uključujući i njenog vođu Stjepana Radića. Dvojica poslanika su odmah preminula, dok je Stjepan Radić smrtno ranjen.
Opozicija se sada kompletno povukla iz skupštine, izjavivši da se neće vratiti u skuptšinu u kojo je ubijeno nekoliko njenih poslanika i tražili su nove izbore. 1. avgusta, na sastanku u Zagrebu, su osudili Deklaraciju od 1. decembra i zatražili da se pregovori o ujedinjenjeu počnu ispočetka. Stjepan Radić je preminuo 8. avgusta 1928.
Šestojanuarska diktatura
minijatura|300px|Banovine Kraljevine Jugoslavije (1929-1939) thumb|right|Kralj Aleksandar Karađorđević Nedugo nakon toga, 6. januara 1929, koristeći kao izgovor političku krizu koju su izazvala ubistva, kralj Aleksandar je ukinuo ustav, raspustio skupštinu i uveo ličnu diktaturu. Takođe je 3. oktobra promenio ime države u Kraljevina Jugoslavija i promenio unutrašnju podelu sa 33 oblasti na 9 banovina.
Banovine u Kraljevini Jugoslaviji bile su:
Kralj Aleksandar objavio je novi ustav, koji je preneo izvršnu vlast na kralja. Predviđeno je da na izborima važi opšte pravo glasa (iako ono još nije uključivalo žene). Odredba o tajnom glasanju je odbačena, a pritisak na javne radnike da glasaju za vladajuću stranku će biti osobina svih izbora održanih pod Aleksandrovim ustavom. Dalje, polovinu Gornjeg doma je direktno imenovao kralj, a predlog zakona je mogao postati zakon nakon usvajanja u jednom domu i takođe ako ga odobri kralj.
Hrvatski otpor novom režimu je bio jak i krajem 1932. Hrvatska seljačka stranka je objavila Zagrebački manifest koji je zahtevao "kraj srpske dominacije i diktature". Režim je na ovom reagovao zatvaranjem mnogih političkih protivnika, uključujući novog vođu Hrvatske seljačke stranke Vladka Mačeka. Uprkos ovim merama, opozicija diktaturi je nastavljena, dok su Hrvati tražili rešenje "Hrvatskog pitanja". Krajem 1934, kralj je planirao da oslobodi Mačeka iz zatvora, sprovede demokratske reforme i pokuša da nađe zajednički jezik između Srba i Hrvata.
Regentstvo
Ove promene nisu zadovoljile Srbe koji su bili zabrinuti za status srpske manjine u novoj Banovini Hrvatskoj i koji su želeli još Bosne i Hercegovine kao srpsku teritoriju. Hrvatske nacionaliste ustaše su takođe bile nezadovoljne bilo kojim rešenjem koji je bio manji od pune nezavisnosti Hrvatske sa celom Bosnom i Hercegovinom.
Ekonomija
Prosječna stopa rasta narodnog dohotka od 1926. do 1939. godine iznosila je samo 2,1 odsto. Uz nacionalni dohodak po stanovniku od 116 dolara, Jugoslavija se nalazila među poslednjim zemljama razvijenosti u Evropi. Tadašnja Jugoslavija imala 15.543.000 stanovnika i samo 1.032.334 zaposlena u industriji i administraciji. Industrija je zapošljavala 7,1 odsto stanovništva, dok je sve ostalo računato kao poljoprivredno.
Inostrani dug Kraljevine Jugoslavije iznosio je 1940. godine oko 35 milijardi tadašnjih dinara (tj. oko 700 miliona tadašnjih dolara).
Unutrašnja politika
Kompletnu vlast u Kraljevini Jugoslaviji su držali Srbi, što je davalo povoda kritikama o velikosrpskoj hegemoniji. Promatrajući kadrovsku politiku Kraljevine Jugoslavije, može se zaključiti da su samo pripadnici srpskog naroda dobivali najviše državne pozicije. Statistika razdoblja 1918 - 1941. glasi ovako:
U doba kada je bio takav nacionalni sastav najvažnijih državnih ministara Srbi su činili približno 40 % državnog stanovništva.
Politika kraljevine Jugoslavije u pogledu manjina je delila nacionalne manjine na dve vrste: kulturne i nekulturne. Državna politika je bila da tzv. kulturne manjine Mađare, Nemce i Italijane favorizira a da tzv. nekulturne manjine Albance i Muslimane iseli.
Pro-saveznička vlada
Kraljevina je održavala bliske odnose sa Saveznicima iz Prvog svetskog rata, posebno sa tradicionalnim saveznicima Francuskom i Velikom Britanijom između 1920. i 1934.
Mala Antanta
Kraljevina SHS je osnovala Malu Antantu sa Čehoslovačkom i Rumunijom od 1920. do 1921. da si sprečila mogućnost da Mađarska povrati teritorije koje je izgubila nakon Prvog svetskog rata. Savez se uskoro raspao pošto Kraljevina SHS nije učestvovala u akcijama Rumunije i Čehoslovačke protiv Mađarske.
Balkanski savez
Kraljevina SHS je 1924. formirala balkanski blok sa Grčkom, Rumunijom i Turskom čiji je zadatak bio da održi ravnotežu na Balkanskom poluostrvu. Savez je ozvaničen 9. februara 1934, kada je postao Balkanska Antanta. Sa ubistvom kralja Aleksandra u Marselju i promenom jugoslovenske spoljne politike, savez se raspao.
Sporazum o prijateljstvu
Fašistička Kraljevina Italija je imala teritorijalne pretenzije protiv Kraljevine Jugoslavije, i osnovala je savez sa državama koje su imale slične državničke planove, pod velikim uticajem Italije i/ili fašizma: Albanijom, Mađarskom, Rumunijom i Bugarskom. Saradnja sa Velikom Britanijom i Francuskom je učinila da se Italija povuče iz saveza 1927. Kao odgovor na rastući italijanski ekspanzionizam, kraljevska jugoslovenska vlada je 1927. potpisala Sporazum o prijateljstvu i saradnji sa Velikom Britanijom i Francuskom.
Profašistički period
Nakon ubistva kralja Aleksandra, vlada Milana Stojadinovića je promenila svoju spoljnu politiku ka saradnji sa fašističkom Italijom.
U oktobru 1940. godine su donešene antijevrejske uredbe u Kraljevini Jugoslaviji. Glavni politički i vojni saveznik Jugoslavije, Francuska, bila tada već okupirana.
Demografija
Zvanični narodi u državi su bili Srbi, Hrvati i Slovenci sve do 1929. godine kada su svi, odlukom kralja Aleksandra, postali jedna nacija - Jugosloveni.
Podela
Od 1918. do 1922. Kraljevina SHS je nastavila da bude podeljena prema predratnoj podeli Austro-Ugarske i bivših nezavisnih balkanskih država Srbije i Crne Gore.
Oblasti
Vidovdanski ustav iz 1921. je uspostavio Kraljevinu SHS kao unitarnu državu, i, od 1923, 33 novim administrativnim oblastima je upravljano iz grada oko kog su osnovane. Nova podela nije imala veze sa prethodnom, s izuzetkom Bosne i Hercegovine, gde su temeljem tzv turskog paragrafa oblasti sastavljene tako da se sastoje samo od njene predratne teritorije. Teritorija je bila podeljena na oblasti:
Banovine
Od 1929. godine, nakon proglašenja Kraljevine Jugoslavije, država se administrativno deli na banovine:
Kao ustupak Hrvatima u Jugoslaviji, Banovina Hrvatska je nastala 1939. spajanjem Primorske i Savske banovine, sa pojedinim delovima Vrbaske i Zetske banovine.
Nestanak
thumb|300px|Okupaciona podela Jugoslavije u Drugom svetskom ratu Tokom 1939.godine bio je potpisan sporazum Cvetković-Maček prema kojem je bila stvorena Banovina Hrvatska koja se sastojala od Savske i Primorske Banovine i dodatnih kotara:Brčko, Dubrovnik, Ilok, Šid, Derventa, Travnik, Gradačac, i Fojnica.Istovremeno nakon stvaranja Banovine Hrvatske javile su se ideje o "Autonomiji Bosne i Hercegovine" i o "Srpskoj Banovini" koja će nositi naziv "Srpske Zemlje" koja je obuhvatala teritorije Vrbaske, Drinske, Zetske, Dunavske, Moravske, i Vardarske Banovine.Ova teritorijalna jedinica je bila stvorena u periodu 1939-1940.godine.Istovremeno, 30.Marta 1940.godine donesena je uredba o Banovini Hrvatskoj, ali to se nije dogodilo usred izbijanja Drugog svjetskog rata.Tokom 1939 i 1940.godine dok je u Evropi buktio rat, Bosna i Hercegovina je pokušala da se izbori za novo teritorijalno razgraničenje, podjela Kraljevine Jugoslavije na Banovinu Hrvatsku je izazvalo nezadovoljstvo Srpske Pravoslavne Crkve.Prema tome, Dravska Banovina bi se trebala 1940.godine zvati "Banovina Slovenačka".Ovako uređenje je u sebi nosilo elemente federalizma.Nakon smrti Mehmeda Spahe u junu 1939.godine, smjenjen je Džafer-Beg Kulenović kao novi predsjednik Jugoslavenske Muslimanske Organizacije, on se zalagao da bi Bosna i Hercegovina trebala biti četvrta banovina pod nazivom "Bosanska Banovina" a Bosanska Banovina se sastojala od preostalih bosanskohercegovačkih teritorija i Novopazarskog Sandžaka gdje su Bošnjaci (Muslimani) većina.Sjedište ove banovine je bilo u Sarajevu.
Plašeći se invazije Sila Osovine u Drugom svetskom ratu, knez Pavle i Aleksandar Cincar Marković su potpisali  pristupanje Kraljevine Jugoslavije.Trojnom paktu 25. marta 1941, obavezavši se na saradnju sa silama Osovine. Zbog ovoga su se održale masovne demonstracije u Beogradu, i 27. marta, vlada je zbačena vojnim pučem uz podršku Velike Britanije.18-godišnji kralj Petar II Karađorđević je preuzeo vlast, dok je general Dušan Simović postao premijer, a Kraljevina Jugoslavija je de facto povukla svoju podršku silama Osovine, a da nije zvanično napustila Trojni pakt. Iako se nova vlada suprotstavila Nemačkoj, plašili su se da, ako Adolf Hitler napadne Jugoslaviju, Velika Britanija neće biti u mogućnosti da pomogne. Bez obzira na ovo, sile Osovine su napale Jugoslaviju 6. aprila i brzo je pokorili. Kraljevska porodica, uključujući kneza Pavla, je pobegla u inostranstvo.
Uskoro su sile Osovine podelile Kraljevinu Jugoslaviju u nekoliko oblasti: Mađarska i Bugarska su anektirale neke pogranične krajeve, na području Hrvatske i Bosne je uspostavljena Nezavisna Država Hrvatska, a ostatak srpske zemlje je stavljen pod upravu Milana Nedića, koji je još uvek priznavao Petra II za kralja.
29.Novembra 1945.godine, proglašena je FNR Jugoslavija, u međuvremenu, izbjegličkoj vladi je zabranjen povratak u zemlju.Kao i Kraljevina, do raspada 1990-tih godine je zadržala iste teritorije.
Grasleben
Grasleben je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Helmštet. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.472 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3154008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Helmštet Grasleben se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Helmštet. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 99 metara. Površina opštine iznosi 11,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.472 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 219 stanovnika/km².
Castel Trivellino, Ferrara
Castel Trivellino je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
La Garruña, Ixtlahuacán del Río
La Garruña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Charles-Augustin de Coulomb
Godine 1781. Coulomb je permanentno stacioniran u Parizu. Prije početka revolucije 1789. Coulomb daje otkaz na mjestu  intendant des eaux et fontaines, i otišao u mirovinu na svoje imanje u Bloisu. Ponovno je pozvan u Pariz na konferenciju da se odrede nove mjerne jedinice, a sve to po naredbi Revolucionarne vlade. Iz Državnog instituta bio je jedan od prvih članova, a 1802. postavili su ga za inspektora javnih instrukcija. No njegovo zdravlje je već tada bilo jako krhko, te je umro četiri godine poslije u Parizu.
U ovoj publikaciji Coulomb izvodi "zakonitosti po kojima se ponašaju i magnetni i električni tokovii, bilo po privlačnosti ili odbojnosti
The Elder Scrolls V: Skyrim
Elder Skrols V: Skajrim (engl. The Elder Scrolls V: Skyrim) je video igra razvijena i izdata od strane Betesda Softvorska (engl. Bethesda Softworks). Ovo je peti deo Elder skrols serijala, izdat je širom sveta za Mikrosoft Vindouz (engl. Microsoft Windows), Plejstejšn 3(engl. Playstation 3), i za Iksboks 360 (engl. Xbox 360), 11 novembra 2011 godine. U ovoj igri vi predstavljate heroja koji je treba da porazi Alduina, zmaja koji će da uništi svet. Igra se odigrava dvesta godina posle dešavanja u igri Oblivion, i dešava se u fikcijalnoj provinciji Skajrim. Tokom igre, igrač razvija svog karaktera tako što rešava zagonetke, učestvuje u raznim avanturama, itd. Igra nastavlja tradicijom otvorenog sveta drugih igara Elder Skrolsa, dozvoljavajući igraču da putuje bilo gde u svetu igre u bilo kom trenutku i da ignoriše ili da odloži glavnu priču bilo kad.
Charles-Augustin de Coulomb
O količini elektriciteta koju izolirano tijelo gubi u određenom vremenskom periodu, bilo u kontaktu sa manje vlažnim zrakom, ili u manje-više idio-električnoj podršci
The Elder Scrolls V: Skyrim
Igra
Elder Skrols V: Skajrim je igra igranja uloga, koja može da se igra iz prvog lica, ili trećeg. Igrač može slobodno da se kreće po provinciji Skajrim, koji se sastoji od zamkova, pećina, divljina, sela i gradova. Igrač može brže da istražuje svet tako što može da jaše konja, ili da koristi sistem za brzo putovanje, koje mu omogućava da se teleportuje na prethodno posećene lokacije. Glavna priča igre može da se završi ili potpuno ignoriše, u zavisnosti od toga kako igrač želi. Međutim, neke avanture zavise od toga da glavna priča bude makar delimično završena. NPCs (engl. Non-player characters),ili ne igrivi karakteri, su širom ovog sveta, i sa njima postoji više načina interakcije: Igrač može da uđe u razgovor sa njima, igrač može da oženi ili ubije određene NPC-ove, a može i da uđe u tuču sa njima. Kao i u prethodnim elder skrols igrama, ako ubijete nekog važnog NPC-a, nećete moći da završite avanturu koji je taj NPC nudio. Ali takođe, neki NPCs ne mogu da se ubiju, kao naprimer deca. NPC-ovi takođe mogu da budu svedoci ako počinite neki kriminal, ubistvo, ili krađu, pa onda vi kao igrač postanete traženi kriminalac, i stražari mogu da vas uhapse. Igrač može da plati kauciju, da odleži vreme u zatvoru, ili da proba da se fizički obračuna sa stražarima. Igrać takođe može da ima NPC-ove kao saputnike, koji će vas pratiti u svakoj vašoj avanturi. Igrač takođe može da se pridruži raznim organizacijama u igri, kao što su napr. Dark braderhud (engl. The Dark Brotherhood), grupu plaćenih ubica. Svaka organizacija ima svoje avanture i poslove.
Postavka priče i glavni lik
Skajrim se dešava oko 200 godina posle događaja u igri Elder skrols IV: Oblivion, ali nije direktan nastavak. Igra se ogriva u Skajrimu, provincija carstva na kontinentu Tamriel u sred građanskog rata između dve frakcije: Stormklouks (engl. The Stormcloaks), i Imperijal Lidžn (engl. Imperial Legion). Lik koga igrač upravlja je takozvani Dragonborn, smrtnik sa dušom i sa moći zmaja. Alduin, veliki crni zmaj koji se vratu na zemlju, nakon što je bio izgubljen u vremene, služi kao glavni negativac u igri. Alduin je prvi rođeni zmaj, i prorečeno je da će on da uništi čoveka, i da će pojesti svet.
Zaplet
igrač je zatvorenik i vođen je na pogubljenje u grad Helgen. Alduin neočekivano prekida proces i uništava grad pre nego što igrača pogube. Igrač pobegne i putuje u grad Vajtran (engl. Whiterun) da zatraži pomoć da ubije zmaja. Nakon što je ubio drugog zmaja koji je napao blizu, igrač absorbuje njegovu dušu, koju mu daje nove moći. Stražari koju su prisustvali tome su zaključili da igrač mora biti Dragonborn. Igrača pozivaju na sastanak sa Grejbirdovima (engl. The Graybeards),odred monaha koji žive na vrhu planine. Grejbirdovi treneiraju i uče igrača da koristi svoje nove moći da mu pomognu oko zaustavljanja Alduina.
Igrač kasnije se susretne sa članom Blejdsa (engl. The Blades) odred lovaca na zmajeve. Igrač i blejdsi putuju do Alduinovog zida, isklesano proročanstvo, gde su naučili da su stari Nordi koristili posebnu moć protiv Alduina da bi mogli da ga uopšte i napadnu. Da dobije više informacija o tome, igrač upoznaju starog zmaja po imenu Partunaks, koji je vođa Grejbirda. Partunaks otkriva da je Alduin prognan van vremena koristeći elder skrol, u nadi da se više nikad neće pojaviti. Igrač pronalazi elder skrol i koristi ga da vidi u prošlost i nauči tu moć koja mu je potrebna. Igrač se bori sa Alduinom, koji potom beži u Sovngard, nordski zagrobni život, da prikupi snagu tako što proždire duše poginulih nordova.
Igrač priziva i zarobljava zmaja po imenu Odahving, saznaje da je Alduin pobegao kroz portaj koji se nalazi u starom zamku po imenu Skuldafn. Odahving pristaje da prenese igrača do starog zamka, tvrdeći da se Alduin pokazao kao slabić što beži od Dragonborna i da je dovoljno dobar da vodi ostale zmajeve. Igrač ulazi u Sovngard i tu se nalazi sa tri heroja Nordskih legendi koji su poslali Alduina kroz vreme. Uz njihovu pomoć, Alduin je poražen zauvek.
Indian Head, Maryland
Infijan Hed je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.844, što je 422 (12,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kobeanska govedina
Kobeanska govedina (jap. 神戸ビーフ, Kōbe bīfu), japanska govedina iz regije oko grada Kobea. Nije odvojena pasmina goveda, nego je naziv za podrijetlo goveđe pasmine Tajima. Kobeanska govedina je najskuplja govedina na svijetu. Kilogram prave kobeanske govedine košta 400-600 eura, ponekad čak i više. Tek oko 4.000 goveda godišnje prodaju se kao prava Kobe govedine u Japanu. thumb|250px|kobeanska govedina Kobeanska govedina se izvan Japana često nazivaju generičkim nazivom Wagyu. Uvoz kobeanske govedine u Europsku Uniju nije moguć, jer u Japanu ne postoji klaonica koja djeluje s dozvolom EU. Meso goveda posjeduje posebnu strukturu, teksturu i najniži udio zasićenih masnih kiselina. Stoka iz Kobea treba u prosjeku tri puta više vremena nego tradicionalne vrste govedine dok narastu za klanje. U pravilu se za uzgoj ne rabe umjetni hormon rasta ili antibiotici. Goveda su za oko jedne trećine su manji i lakši od obične govedine. To čini uzgoj složenim i skupim. Cilj svih uzgajivačaja te pasmine je uzgojiti "najbolju" govedinu na svijetu. Da bi se postigao takav rezultat, uzgajivači obično taje točne sastojke hrane i način uzgajanja. Zbog toga poljoprivrednici koji uzgajaju kobeanska goveda mogu držati samo mala stada. Međutim nisu zbog toga u financijski nepovoljnom položaju. Prodajom jedne krave obično je godišnji prihod osiguran.
Zbog sve veće potražnje za meso kobeanskog goveda u svijetu rastući broj međunarodnih uzgajivača bavi se uzgojom "kobeanske govedine", pogotovo u SAD-u i Australiji uzgoj kobeanskog goveda znatno se je proširio. U Njemačkoj je počeo uzgoj 2006. godine.
Case Manzoni-Pascolo-Coroldo, Lecco
Case Manzoni-Pascolo-Coroldo je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Bitka kod Arauzija
Bitka kod Arauzija se odigrala 6. oktobra 105. pne. u blizini grada Arausio (današnji Orange u francuskom departmanu Vaucluse) i rijeke Rhône između Cimbra pod kraljem Bojoriksom i Teutona na jednoj te rimskih vojski pod prokonzulom Kvintom Servilijem Cepionom i konzulom Gnejem Malijem Maksimom na drugoj strani. Politikom uzrokovane nesuglasice dvojice rimskih komandanata su ne samo omogućile Cimbrima i Teutonima da izvojuju pobjedu, nego dovele do gotovo potpunog uništenja obje rimske vojske, prilikom čega je poginulo 80.000 rimskih te 40.000 savezničkih vojnika. Katastrofalni poraz je ubrzo nakon toga pružio priliku Gaju Mariju da provede svoje radikalne reforme rimske vojske kako se slične katastrofe ne bi ponavljale u budućnosti.
Kosmos-1314
Kosmos-1314 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1314 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 9. oktobra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1314 je bio osmatrački satelit.
Tarčin
Tarčin je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.005 stanovnika.
Vichy
Vichy (oksitanski: Vichèi) je grad u departmanu Allier u centralnoj Francuskoj. Pripada povijestnoj pokrajini Bourbonnais.
Grad je poznat kao kupalište i odmaralište, a od 1940. do 1944. godine bio je de facto glavni grad Višijevske Francuske, kolaboracionističkog režima iz Drugog svjetskog rata.
Sam grad ima oko 25,000 stanovnika (2011.), dok urbana aglomeracija ima 80,194 stanovnika, što je druga najveća u regiji Auvergne, iza Clermont-Ferranda.
104. pne.
Godina '''104. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Marija i Fimbrije (ili, rjeđe, godina 650. Ab urbe condita). Oznaka 104. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
thumb|Zarobljeni Jugurta
Sanborn County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 2.355, što je 320 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bozovici, Bozovici
Bozovici je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Bozovici.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
El Aguaje, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Kusan
mini|Kraj oko zaljeva Coos u Oregonu dom je Kusan plemenima.
Kusan (coosan), malena porodica indijanskih jezika sa područja oko zaljev Coos na oregonskoj obali, čini dio Velike porodice penutskih (Penutian) jezika. Jedini član porodice je jezik coos ili kus, kojime su se služila Kus plemena: Miluk i Hanis. –Kus Indijanci nazivani su i Kaus ili Kwokwoos, a kod Lewisa i Clarka označeni su imenom Cookkoo-oose. Većina preživjelih završila je na rezervatu Siletz.
Jezik
Coos [csz]
Pietroasa, Bolotești
Pietroasa je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Bolotești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 643 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Nombre de Dios, Ciudad Valles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Harbin
Harbin (kineski: 哈尔滨市) je administrativni centar kineske provincije Heilongjiang od 2 735 100 stanovnika (prema popisu iz 2006.) u metropolitanskom području grada živi 10 635 971.
Harbin je deseti grad po veličini u Kini, politički, ekonomski, naučni, kulturni i telekomunikacioni centar sjeveroistočne Kine.
Ime Harbin je mandžurskog porijekla, i znači - mjesto za sušenje ribarskih mreža.
Geografske karakteristike
Harbin leži na na krajnjem sjeveroistoku Kine, na površini od 53 068 km². Grad se većinom snjestio duž južnih obala rijeke Sungari, na ravničarskom terenu prosječne nadmorske visine 150 m.
Klimatske karakteristike
Po Köppenovoj klasifikaciji klime - Harbin ima umjereno kontinentalnu klimu, ali je zbog blizine Sibira temperatura zimi vrlo hladne, tako je u januaru prosječna temperatura 18,4 °C, ali u julu 23.0 °C. Na grad padne prosječno oko 524 milimetara padalina i to većinom ljeti.
Historija
Tokom razdoblja u japanske dominacije nad Mandžurijom za njihove marionetske države - Mandžukuo (1932. -1945.), Harbin je bio dio provincije Binjiang. Mjesto u kom su Japanci eksperimentirali sa biološkom ratovanjem za vrijeme Drugog svjetskog rata. Jedinice Crvene armije zauzele su grad u 1945., a godinu dana kasnije preuzele su ga jedinice Mao Ce Tunga i odatle krenule na svoj ​​pohod na sjeveroistok Kine. Nakon rata Harbin je počeo ubrzano rasti, kako brojem stanovnika, tako i brojem industrijskih pogona.
thumb|left|240px| Prizor iz centra grada
Znamenitosti
Harbin su zvali Istočna Moskva zbog velikog broja građevina izgrađenih prije 1950-ih pod ruskim uticajem u stilu Socijalističkog realizma. Današnji Harbin brzo mijenja svoj izgled, - jer se umjesto starih građevina grade se novi armirano betonski objekti. Iznimka je dobro očuvana crkva sv. Sofije u kvartu Daoli, najveća je od nekoliko preostalih pravoslavnih crkava. thumb|left|240px| Crkva sv. Sofije
Privreda, promet i obrazovanje
Harbin je velika riječna luka na rijeci Sungari, preko koje je povezan sa Amurom i važno želježničko čvorište dobro povezan sa svim većim kineskim gradovima s jedne strane, i Transibirskom željeznicom s druge strane. U novije vrijeme izgrađena je i mreža autoputeva prema većim gradovima u okolici.
Harbin ima dobro uređen javni promet, od 2003. počeo se graditi metro ukupne dužine 17.47 km.
Harbin je i snažan industrijski centar sa brojnim tradicionalnim tvornicama za preradu soje, šećeranama za preradu šećerne repe i mlinovima za preradu žita. Uz tvornice za proizvodnju duhanskih proizvoda, kože, i sapuna. Nakon 1950. počela se razvijati industrija alatnih strojeva, rudarske i metalurške opreme, poljoprivredne opreme, plastike, elektroenergetskih turbina, bojlera i električnih generatora. Zbog naftnih polja u nedalekom Dacinu, razvila se proizvodnja opreme za eksploataciju nafte, a u najnovije vrijeme osnovana je industrijska zona visoke tehnologije, koja se ubrzano širi.
Harbin je i centar bogatog poljoprivrednog kraja u kom se uzgoja pšenica, soja, šećerna repa, kukuruz, lan i sirak. Ti se proizvodi iz Harbina transportiraju po cijeloj Kini. Grad ima veliki međunarodni sajam koji se održava jednom godišnje, on je uvelike pomogao unaprijeđenju kinesko-ruskih poslovnih odnosa, kao i trgovini između Kine i zemalja Istočne Evrope.
Grad ima i veliki novoizgrađeni međunarodni Aerodrom Taiping (IATA: HRB, ICAO: ZYHB) udaljen 37 km od grada, sa vezama prema Pekingu, Šangaju, Moskvi, Pyongyangu, Bangkoku...i brojnim drugim gradovima.
Harbin je postao svjetski poznat po svom tradicionalnom Zimskom festivalu, na kojem je glavna atrakcija izrada skulptura od leda.
La Higuera, San Diego de Alejandría
La Higuera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Kosmos-1315
Kosmos-1315 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
La Higuera, San Diego de Alejandría
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1875 m.
Kosmos-1315
Kosmos-1315 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 14. oktobra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 2500 kilograma. Kosmos-1315 je bio satelit namijenjen za elektronsko izviđanje, javljanje i navođenje.
Joyeta, Tumbalá
Joyeta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tumbalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1581 m.
Aristobul I
thumb|200px|Aristobul I u "Promptuarii Iconum Insigniorum"
Prema uputama Ivana Hirkana, koji je istovremeno bio i prvosvećenik Izraela, sin ga je trebao naslijediti samo na vjerskoj funkciji, dok je vladarom Judeje trebala postati njegova udovica. Aristobul se međutim s time nije složio, te je majku dao zatvoriti i izgladniti na smrt. Njegova vladavina, koju je obilježio progon farizeja, bila je kratka i završila tako što se razbolio i umro u mukama 103. pne.
Aristobula je naslijedio brat Aleksandar Janej, koga je iz zatvora pustila Aristobulova udovica Saloma Aleksandra.
Dada
Termin DadA ima više značenja.
Tribenozid
Tribenozid je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 478,577 Da.
Grethem
Gretem je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Zoltau-Falingbostel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 660 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3358011.
La Y (razvrstavanje)
La Y ima više značenja:
Grethem
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zoltau-Falingbostel Gretem se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Zoltau-Falingbostel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 16,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 660 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
El Aguajito (razvrstavanje)
El Aguajito ima više značenja:
Potideja
Potideja (grčki: Ποτίδαια Potidaia, suvermena transliteracija: Potidea, latinski: Potidaea) bila je kolonija koju su osnovali Korinćani oko godine 600. pne. na najužoj točki Palenea (danas Kassandra) na zapadnom ogranku Halkidike u tadašnjoj Trakiji. Potideja je bila poznata po trgovanju s Makedonijom.
Kada su je opsjeli Perzijanci godine 479. pne. grad je spasio jedan od najranije zabilježenih cunamija u historiji. Herodot navodi kako su perzijski osvajači, pri pokušaju da iskoriste neuobičajenu oseku bili iznenađeni "velikim plimnim valom, višim od, kako tamošnji stanovnici kažu, od svega što je bilo prije".
Narod se pobunio protiv atenske vlasti godine 432. pne., ali je grad opsjednut za vrijeme peloponeskog rata i osvojen u bitci kod Potideje godine 430. pne. Atenjani su grad održali pod svojom vlašću do 404. pne., kada je nad njim vlast preuzela Halkidika.
Atenjani su grad ponovno osvojili 363. pne., ali je 356. pne. Potideja pala u ruku Filipa II Makedonskog. Tom prilikom je uništena, a teritorija predana Olinćanima. Kasandar je na istom mjestu sagradio grad po imenu Kasandreja.
Zarilac
Zarilac, staro slavonsko selo u istočnom dijelu Požeško-slavonske županije, između Pleternice i Kutjeva. U sastavu je grada Pleternica.
Casella, Pesaro e Urbino
Casella je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Potideja
U blizini je sagrađeno suvremeno naselje Nea Potidea.
Zarilac
Povijest
Spominje se 1314. godine kao posjed plemića Vrbovskih (Sesvete). U srednjem vijeku mjesto je podijeljeno na dva dijela. Za vrijeme Turaka ovdje su najvjerojatnije živjeli katolici starosjedioci koji su se islamizirali i 1687. godine odselili u Bosnu i Hercegovinu. Iz Bosne i Hercegovine su se 1697. doselili Hrvati. Većina brzo izumire i nestaje, a noviji doseljenici potječu iz Gorskog kotara i drugih krajeva Hrvatske, zatim iz Češke i Slovačke.
Casella, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Zarilac
Gospodarstvo
Zarilac se nalazi na jednom od područja sa najkvalitenijim tlom za bavljenje poljodjelstvom u Požeškoj kotlini pa se i stanovnici bave najviše poljodjelstvom.
Stanovništvo
Na žalost, kako je poljodjeljstvo postala slabo profitabilna grana gospodarstva, stanovnici su se počeli iseljavati i odlaziti. Iako ovo mjesto nije zahvatila bijela kuga (većina obitelji ima po troje ili četvoro djece), broj stanovnika se u zadnjih 50 godina prepolovio. Tako je, prema popisu stanovništva, 1948. godine bilo 437 stanovnika, a 2001. godine 212 stanovnika, sa tendencijom daljnjeg smanjivanja.
Godine popisa i broj stanovnika:
Миљевић
Миљевић је насеље у Србији у општини Голубац у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 527 становника (према попису из 1991. било је 705 становника).
Демографија
У насељу Миљевић живи 423 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 40,6 година (38,4 код мушкараца и 42,9 код жена). У насељу има 127 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,15.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Kawlat al ‘Aşād, Hajjah
Kawlat al ‘Aşād je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1448 m.
Tara
Tara može biti:
Meksiko
Meksiko (španski: México [ˈme.xi.ko]), službeno Sjedinjene Meksičke Države (skraćeno: SMD; španski: Estados Unidos Mexicanos, skraćeno EUM), država u Sjevernoj Americi koja graniči na severu sa SAD, na jugoistoku sa Gvatemalom i Belizeom, na zapadu sa Tihim okeanom, a na istoku sa Meksičkim zalivom i Karipskim morem. Površina Meksika iznosi 1.972.550 km² i po tome je 13. država u svetu. Glavni i najveći grad Meksika je Meksiko, a drugi veći gradovi su Ecatepec de Morelos, Guadalajara, Puebla, Ciudad Juárez, Tijuana, Monterrey i León. Broj stanovnika Meksika prema proceni iz 2012. iznosio je 113.910.608.
Prema Svjetskoj turističkoj organizaciji, Meksiko je glavna turistička destinacija u Latinskoj Americi i deseta najposećenija na svijetu. Za tu posećenost najviše su zaslužne kulturne i prirodne lokacije koje je UNESCO svrstao kao Svjetsku baštinu; ima ih 31, a po brojnosti Meksiko je prvi na kontinentu i šesti u svijetu. Prema bruto domaćem proizvodu, Meksiko je četrnaesta globalna ekonomija, a po paritetu kupovne moći nalazi se na jedanaestom mjestu u svijetu. Prema izveštaju UN iz 2011, meksički ljudski razvojni indeks je bio 0,770, te se Meksiko našao na 57. mjestu u svijetu. Međutim, raspodela bogatstva je neujednačena, jer u zemlji postoje krajevi sa različitim ljudskim razvojnim indeksom; neki krajevi su visoko razvijeni poput Njemačke, a neki siromašni kao Burundi. Takođe, Meksiko je jedna od zemalja sa najvećim klimatskim diverzitetom u svijetu, smatra se jednom od 17 zemalja svijeta sa megadiverzitetom; u Meksiku se nalazi 10—12% svijetske biološke raznovrsnosti, a takođe je i dom za preko 12.000 endemskih vrsta.
Politički, Meksiko je demokratska, federalna republika koja se sastoji od 32 države, to jest od 31 države i jednog federalnog okruga. Sedište vlade i sindikata nalaze se u Ciudad de México-u, čija teritorija je određena kao federalni okrug.
Ime
175p|mini| Stranica iz Kodeksa Mendoza, na kojoj je prdstavljen glif Meksika u centru Anavaka. Današnja država Meksiko jeste politički entitet koji je nastao u 19. veku. Od potvrđivanja federalne države, zvanično ime ove zemlje jeste Sjedinjene Meksičke Države, iako se u Federalnom ustavu Sjedinjenih Meksičkih Država iz 1824. godine koriste naizmenično izrazi kao „meksička nacija“ i „Sjedinjene Meksičke Države“. Federalnim ustavom Sjedinjenih Meksičkih Država iz 1857. godine ozvaničava se ime „Meksička Republika“, ali u samom tekstu i ovog ustava, i dalje se koristi ime „Sjedinjene Meksičke Države“. Važeći ustav, izglasan 1917. godine, uspostavlja naziv „Sjedinjene Meksičke Države“ kao zvanično ime države.
Sama reč „Meksiko“ potiče iz domorodačkog jezika navatl, čije je značenje vrlo diskutabilno. Radi se o reči Mēxihco izgovara se „mešiko“) kojom se imenovala prestonica naroda Mešika, tj. Asteka. Prema Bernardinu de Saagunu, ova reč znači „na pupku meseca“. Ovu pretpostavku kasnije su usvojili i Sesilio Robelo, Alfonso Kaso i Gutijere Tibon, koja je dobila na svojoj popularnosti preko besplatnih udžbenika. Kritike na račun ove teorije išle su u pravcu tvrđenja da morfologija jezika navatl ne dozvoljava derivaciju toponima na osnovu predloženih reči. Fransisko Havijer Klavihero je predlagao da bi ovaj toponim trebalo da se tumači kao „mesto u Mečitliju“, tj. „Uicilopočtli“, jer je Mečitli bilo jedno od alternativnih imena. U istom tekstu, Klavihero dodaje napomenu u kojoj kaže da je jedno vreme verovao da ova reč znači „u sredini magveja“ (magvej je drugo ime za agavu), ali preko istorije Mešika tj. Asteka, došao je do zaključka da se ovaj toponim odnosi na glavnog astečkog boga.
Prekolumbovski period
mini|desno|230p|Pećina Kueva de la Olja kulture Pakime Trenutnu teritoriju modernog Meksika otkrile su i nastanile nomadske grupe lovaca i sakupljača pre 30.000 godina. Oko 9000. godine pre n. e, razvili su se procesi koji su doveli do domestikacije biljaka kao što su bundeva ili tikva u dolini Tevakan i planine Tamaulipasa. Kukuruz je pripitomljen oko četvrt milenijuma pre naše ere i predstavljao je pravi bum koji je doveo do stvaranja prvih naseobina u Srednjoj Americi.
Stanovnici regiona poznatog kao Aridoamerika i dalje su vodili nomadski život, mada su takođe održavali veze sa Srednjoamerikancima. Na nekim mestima mogu se videti tragovi naseobina od najstarijih vremena, kao npr. Kueva de la Pera (12.000 godina p. n. e.), Kueva de la Kandelarija (8.000 godina p. n. e.), El Končalito (1000 godina p. n. e.), kao i pećinsko slikarstvo na Sijeri de San Fransisko.
Prvi počeci srednjoameričke civilizacije smeštaju se u period od 2500. p. n. e., kada nastaju grnčarstvo i prve zemljoradničke neseobine do 1500. p. n. e. Tokom pretklasičnog srednjoameričkog perioda koji podrazumeva period između 15. veka p. n. e. i 4. veka p. n. e., raširila se olmečka kultura po celoj Srednjoj Americi. Neki od bitnih centara olmečke civilizacije bili su Venta, Tres Zapotes, Teopantekvanitlan. Nakon opadanja olmečke kulture, došlo je do istovremenog procvata nekoliko različitih kultura. Na zapadu Centralne Amerike cvetala je tradicija grobova sa udubljenjima, u Meksičkom zalivu razvijala se epiolmečka kultura, kao i Srednjoamerički produženi kalendar. mini|levo|230p|Friz u majanskom gradu Tonina Oko 2. veka nastaje Klasičan srednjoamerički period koji traje do 8. veka. U ovom periodu ističu se kultura nastala oko grada Teotivakan i kultura Maja. Prva je kontrolisala trgovinu u centru Meksika i imala je jake saveznike kao npr. Monte Alban. Srednjoamerička civilizacija se proširila ka severu sve do naseobina u pustinji, kao npr. Kemada, i doprinela je razvoju naroda Oasisamerike, kao npr. antički grad Pakime. mini|230p|Piramida u [[Čičen Ica|Čičen Ici]] Nakon opadanja kultura Teotivakana i Maja, između 10. i 12. veka, nastaje Toljan-Čikokotitlan, prestonica toltečke kulture koja je doprinela napretku kulture Miksteka i drugih naroda Srednje Amerike. Nakon Tolteka, glavnu ulogu u srednjoameričkoj kulturi preuzeli su Mešike (autohtoni naziv za Asteke), koji su 1325. osnovali grad Meksiko-Tenočtitlan iz kog su vladali najvećom državom koja je ikad postojala u prekolumbovskoj Srednjoj Americi, i koju su 1521. godine osvojili Španci.
Špansko osvajanje
mini|200p|[[Ernan Kortes i Čikotenkatl II naslikani u Istoriji Tlakskale]] Nakon ekspedicija Fransiska Ernandeza de Kordobe (1517) i Huana de Grihalve (1518), Ernan Kortes je stigao u Kozumel i došao do obala Tabaska, gde se odigrala bitka kod Sentle, u kojoj su Maje potukle španskog konkistadora. Ovde je Kortes osnovao Santa Marija de la Viktorija, gde je na poklon dobio domorotkinju Malincin, daleko poznatiju kao Malinče, koja je ostala uz njega celog života i verno mu služila kao prevodilac.
Februara 1519. godine Kortes je sa svojim ljudima stigao u Verakruz, odakle je nastavio ka unutrašnjosti srednjoameričkog kontinenta. Tu je sklopio savez sa nekim plemenima i nastavio ka astečkoj prestonici Tenočtitlanu u potrazi za zlatom i drugim dragocenostima. Na tom putu je porazio neke astečke saveznike, kao npr. u pokolju u Čoluli.
Vladar astečkog carstva u vreme dolaska Španaca bio je Montezuma II, koji je Špance primio na miroljubiv način, ali je pokolj u Tokskatlu koji su izvršili Španci izazvao pobunu među Astecima i naterao ih da se dignu na oružje. Tom prilikom, Montezuma je bio ubijen, a na njegovo mesto došao je negov brat, Kvitlavak. Kvitlavak je 1520. godine naneo poraz Špancima, ali je ubrzo umro od boginja. Boginje, koje su u Ameriku doneli sa sobom konkistadori, tokom dvadesetih godina 16. veka odnele su živote više miliona Asteka. Kvatemok, poslednji vođa Tenočtitlana, uhapšen je 13. avgusta 1521. godine i pogubljen 1525. godine,. Tačan datum Kvatemokovog pogubljenja nije poznat, kao ni mesto gde je sahranjen.
Kolonijalno doba
mini|desno|200p|Antonio de Mendoza i Pačeko, prvi vicekralj Nove Španije. Nakon osvajanja Tenočtitlana, Ernan Kortes je preuzeo vlast kao general kapetan Vicekraljevstva Nove Španije. Godine 1527. osnovana je Kraljevska Audijencija Meksika. Prvi vicekralj bio je Antonio de Mendoza i Pačeko, koji je stupio na dužnost 1535. godine. Novom Španijom vladalo je ukupno 63 vicekralja tokom skoro 300 godina španske dominacije. Španska vlast je povremeno bila suočena sa domorodačkim otporom, kao npr. Rat Čičimeka (1546), Mikstonov rat (1540—1551), Pobuna Perikua (1734—1737) i pobuna Maja iz Sisteila (1761).
Privreda Nove Španije počivala je na rudarstvu, zahvaljujući kome je ovo vicekraljevstvo moglo da razvije i druge aktivnosti, naročito zanatstvo i poljoprivredu, koje su pretvorile regione oblasti Bahio i doline Meksika i Pueble u bogate poljoprivredne regione sa razvijenom industrijom.
Trgovina Vicekraljevstva obavljala se u dve luke: Verakruz u Meksičkom zalivu i Akapulko na Pacifiku. U Akapulko je stizala roba sa Filipina, odakle se dalje transportovala kopnom do Pueble, grada Meksika i Verakruza, a odatle se dalje slala u Španiju ili u druge luke na Atlantiku. Sve do reformi koje su izveli Burboni u 18. veku, trgovina između vicekraljevstava nije bila dozvoljena.
Tokom 300 godina postojanja Vicekraljevstva stvoren je veliki deo kulturnog identiteta i tradicije modernog Meksika. Vicekraljevstvo Nove Španije dalo je i mnoge svetski poznate ličnosti, kao što su Sor Huana Ines de la Kruz, ili Huan Ruiz de Alarkon na književnom polju, ili Manuel Tolsa na polju arhitekture. U oblasti hemije ističe se Andres Manuel del Rio, pronalazač vanadijuma.
Žitelji Nove Španije ispovedali su uglavnom katoličanstvo. Inkvizicija se trudila da iskoreni domorodačku idolatriju.
Nezavisnost
mini|175p|Dokument proglašenja nezavisnosti Meksičkog carstva. Francuska okupacija Španije na početku 19. veka podstakla je pojavu više pokreta za nezavisnost širom američkog kontinenta. Godine 1808. Nova Španija pretrpela je političku krizu koja se završila državnim udarom i zbacivanjem vicekralja Iturigaraja.
Nakon njegove smrti, vođstvo nad pokretom preuzeo je sveštenik Hose Marija Morelos, koji je zauzeo ključne južne gradove. Godine 1813. Morelos je sazvao Kongres u Čilpansingu, na kom je 6. novembra doneta Deklaracija o nezavisnosti Severne Amerike, a Meksiko je dobio svoj prvi ustav, proglašen u Apacinganu. Dve godine kasnije, 1815, Morelos je zarobljen i pogubljen.
Počev od 1815. godine, borci za nezavisnost su bili na ivici poraza. Vođe Pedro Moreno i Fransisko Havijer Mina su 1817. brzo napredovali od Tamaulipasa do centra Nove Španije, ali su na kraju poraženi. Pomilovanje koje je proglasio vicekralj Huan Ruiz de Apodaka, podstaklo je mnoge ustanike da napuste borbu i dezertiraju. Godine 1820. Apodaka je poslao kreolca Avgustina Iturbidea protiv ustaničkog vođe, Visentea Gerera, ali Iturbide, umesto da se bori protiv ustanika, pridružio se Gereru. Rezultat je bio potpisivanje Plana iz Igvale 24. februara 1821. godine. Kada je poslednji vicekralj, Huan O'Donohu stigao u Novu Španiju, potpisao je zajedno sa Iturbideom Sporazum u Kordobi 28. septembra 1821. kojim je proglašena nezavisnost Meksika.
19. vek
mini|desno|250p|Od proglašenja nezavisnosti, Meksiko je postepeno gubio teritorije. Belom, crvenom i narandžastom bojom su označene teritorije na severu koje je Meksiko izgubio u korist SAD. Na jugu, plavom i crvenom bojom su označene teritorije koje su bile anektirane i jedno vreme su bile nezavisne ([[Jukatan, Čijapas i Sokonusko), a ljubičastom teritorije koje su se 1823. godine odvojile u posebne države (Gvatemala, Belize, Salvador, Honduras, Nikaragva i Kostarika).]] Nakon proglašenja nezavisnosti, Avgustin Iturbide se odmah proglasio prvim carem Meksika. Ekonomska i politička situacija u Carstvu postajala je nepodnošljiva, te je 1823. godine Iturbide bio zbačen i proteran, a Meksiko je bio proglašen republikom pod imenom Sjedinjene Meksičke Države. Sledeće godine, 1824, proglašen je republikanski ustav, a Gvadalupe Viktorija postao je prvi predsednik Meksika. mini|levo|200p|Benito Huarez, prvi meksički predsednik indijanskog porekla. Sledeći period meksičke istorije bio je veoma buran i nestabilan, kako na političkom, tako i na ekonomskom planu. Valentin Gomez Farijas je 1833. godine izveo više liberalnih reformi, što je izazvalo revolt u konzervativnim krugovima koji je doveo do raspuštanja prve federalne republike i stvaranja prve centralističke republike. General Antonio Lopez de Santa Ana proglasio je 1835. godine tzv. Sedam zakona, čime je izazvao separatističke reakcije u više departmana. Separatistički ustanci su uglavnom bivali ugušeni, osim u Teksasu, koji je proglasio svoju nezavisnost 1836. godine, i koje su potom anektirale Sjedinjene Države. Godine 1841. i Jukatan je takođe proglasio svoju nezavisnost. Tek 1848. godine, ponovo je postao deo meksičke države.