cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joakim Krčovski
Joakim Krčovski (makedonski: Јоаким Крчовски) Oslomej, oko 1750. - Kriva Palanka oko 1820. bio je makedonski prosvjetitelj, poznat po tom što je uz Kirila Pejčinovića, prvi počeo pisati na govornom narodnom jeziku, a ne na crkvenoslavenskom što je bila dotadašnja praksa.
Knjige koje je napisao Joakim Krčovski odigrale su bitnu ulogu u vjerskom i nacionalnom životu makedonskog stanovništva u prvoj polovici 19. vijeka.
Biografija
Zapravo se točno nezna ni kad je a ni gdje je rođen, kako su Turci Kičevo zvali Krčovo, pretpostavlja se da je Joakim u njemu i rođen, jer su mu dodjelili takvo prezime. Isto tako pretpostavlja se da je svoj učiteljski vijek proveo u Krivoj Palanci, kao jedan od prvih učitelja po manastirima.
Pretpostavlja se da je prva djelo koju je napisao Krčovski, zbog stila i jezika - Slovo iskazanoe zaradi umiranie, iako je zapravo odštampano 1814. u Budimu, kao anonomno. To je bila prva štampana knjiga na makedonskom jeziku. Nakon tog objavio je još četiri djela;
Fredepo (razvrstavanje)
Fredepo ima više značenja:
Janet Young-Langford
Janet Young, nakon udaje poznata pod imenom Janet Young-Langford (22. oktobar 1951 - ) je bivša australijska profesionalna teniserka. Jedine veće uspjehe je imala u igri parova, kada je od 1972. do 1973. osvojila pet titula - četiri sa sunarodnjakinjom Evonne Goolagong, a jednu sa sovjetskom teniserkom Jevgenijom Birjukovom. U igri parova je sudjelovala i na natjecanjima Fed Cupa 1973. i 1974. uključujući pobjednička finala nad Južnom Afrikom 1973. i SAD 1974.
Revived Ouachita Indians of Arkansas & America
Revived Ouachita Indians of Arkansas & America, današnji potomci starog caddoanskog plemena Ouachita, konfederacija Natchitoches, koji danas žive pretežno na području američke države Arkansas ali i po drugim dijelovima SAD-a.
Federalno nisu priznati a peticiju za priznanjem podnesli su 25. 4. 1990 . Svoje sjedište preselili su iz Arkansasa na Floridu
Torpedni čamac
right|200px|thumb|Američki torpedni čamci
Torpedni čamac je naziv za mali i brzi ratni brod kojemu je glavno oružje torpedo. Nastao je početkom 20. vijeka s zahvaljujući razvoju motora s unutrašnjim sagorijevanjem koji mu je dao veću brzinu i manju veličinu u odnosu na parnim strojem tjerane torpiljarke. Zbog toga se torpedni čamci ponekad nazivaju motornim torpiljarkama po uzoru na britansku ratnu mornaricu koja je tim brodovima dala naziv Motor Torpedo Boat.
Taj je događao potakao druge mornarice da počnu graditi torpedne čamce, a između rata se stvorio standard torpednog čamca kao malenog broda od 15-30 m dužine, te brzine od 30 do 50 čv, naoružanog s jednom, dvije ili četiri torpedne cijevi te s nekoliko mitraljeza ili lakim protuavionskim topom za zaštitu. Torpedne čamce su zbog jednostavnosti njihove izgradnje preferirale države iz različitih razloga lišene jake oceanske mornarice, kao što je SSSR, odnosno Kraljevina SHS. Potonja je u suradnji s britanskim brodograditeljima napravila nekoliko hvaljenih primjeraka iz klase Uskok i Orjen.
Nompita, San Andrés Tuxtla
Nompita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Doustioni
Doustioni, pleme caddoanske konfederacije Natchitoches, nekad naseljeno sjeveroistočno od Natchitochesa u Louisiani. Sawnton (1942) njihovo ime prevodi kao 'salt people', nastalom vjerojatno prema njihovom lokalitetu (Saline Bayou) na kojem su se Indijanci opskrbljivali sa soli, sa kojom se uveliko trgovalo. O njima je malo toga poznato. Doustione spominje Henri Joutel (1687), a kasnije Pénicaut (1712.), i La Harpe (1719.) koji navodi da žive na jednom otoku u Red Riveru, a ima ih oko 150. -U 19. stoljeću ili su izumrli, ili su se pomiješali sa drugim skupinama Natchitochesa pa možda imaju potomaka u Oklahomi.
Barbara Hawcroft
Barbara Hawcroft (13. oktobar 1950 - ) je bivša australijska profesionalna teniserka. Tokom karijere je pojedinačno osvojila jednu titulu (Nottingham Open 1972. godine), a iste godine u paru sa Evonne Goolagong titulu prvakinje Zapadne Australije. Na Grand Slam turnirima je u pojedinačnoj konkurenciji najdalje stigla 1972. na Australian Openu kada ju je u četvrtrfinalu porazila Evonne Goolagong. U parovima je, također na Australian Openu, isto tako stigla do četvrfinala - sa Helen Kayser 1971. i Wendy Turnbull 1972. godine.
Kuća Kočića u Brčkom
Kuća Kočića u Brčkom tipolški odgovara austrougarskoj vili. Građena je, kao i Gradska vijećnica u Brčkom, po projektu arhitekte Aleksandra Viteka, i spada u jedno od najvrijednijih ostvarenja izgrađenih u eklektičkom - pseudomaurskom stilu u Bosni i Hercegovini. Taj izraz karakterizira upotreba bogate ornamentike i dekorativno - plastičnih elemenata na fasadama, za koji su uzori traženi najčešće na sjeveru Afrike i u Španiji maurskog doba. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Historija
Kuću sagradio je poznati trgovac Alija Kučukalić koji je došao iz Čačka u periodu 1890.-1907. godine. Razvoj Brčkog u moderni grad pratio je i razvoj modernog urbanizma, na prvom mjestu bilo je stanovanje. Jedan tip zgrada za stanovanje bila je i vila. Bio je to slobodnostojeći objekt u vrtu sa visokim drvećem i cvijećem.
Meucci, Brescia
Meucci je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Kuća Kočića u Brčkom
Opis
Dimenzije vile su 12.00 X 14.30 m, sa prizemljem i katom. Osnovni konstruktivni elementi su zidovi, a korišteni građevinski materijal je opeka. Međukatna konstrukcija je drvena. Krov je četvorovodni sa klasičnom drvenom konstrukcijom, a pokrov je crijep. Krov je strmog nagiba, više od 35°. Zidovi su rađeni od opeke debljine 50 cm. Stubište je kameno dok je stubišna ograda željezna. Sastoji se od dva četvorosobna stana koji imaju potpuno isti raspored. Jedna soba bila je opremljena kao salon, sa bogatom prostirkom, brušenim ogledalima, satenskim presvlakama i pozlatom na namještaju.
Meucci, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Razarač
mini|280x280piksel|Razarač Razarač je naziv za vrstu ratnog broda koji je sagrađen i opremljen u svrhu obrane većih, odnosno kapitalnih brodova ili konvoja od raznih vrsta napada.
Razarači su se razvili u drugoj polovici 19. vijeka kao odgovor na pojavljivanje torpiljarke te mu i ime dolazi od engleskog naziva torpedo boat destroyer (razarač torpiljarki) koji mu je dala britanska mornarica. Zadaća razarača je bila da plove oko bojnih brodova i krstarica i motre na eventualne napade manjih brodova.
Istovremeno se pojavila potreba za zaštitom trgovačke mornarice od neprijateljskog krstaričkog rata, odnosno podmornica. To je dovelo do evolucije razarača u dva pravca, Na jednoj strani su se počeli razvijati laki, tzv. eskortni razarači, čija je svrha bila zaštita konvoja odnosno protupodmornička borba. Oni su danas poznati pod nazivima fregata i korveta.Na drugoj strani su razarači dobijali sve više oružja i opreme, te s vremenom i sposobnost vršenja borbenih zadataka koji su prije toga bili u domeni kapitalnih brodova.
Mirador, Santa Cruz Itundujia
Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Itundujia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1286 m.
El Bayuelo, Casimiro Castillo
El Bayuelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Casimiro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 295 m.
Hrasnica
Hrasnica je urbano naselje u općini Ilidža u Federaciji Bosne i Hercegovine u Bosni i Hercegovini. Smješteno je u podnožju planine Igman. Sastavljeno je iz dvije mjesne zajednice: Hrasnica I i Hrasnica II. Hrasnica se sastoji od nekoliko starih naselja koji su se s vremenom integrirali u jedno urbano naselje: Glavogodina, Kovači, Mejdan i Lasica.
Sport i kultura
Godine 1953. za potrebe stanovnika i radnika FAMOS-a izgrađeni su objekti Centra fizičke kulture (Sportski centar Hrasnica). Prvobitna namjena tih objekata bila je da služe rekreacijskim potrebama radnika i da budu nosioci razvoja sporta na području Hrasnice. U okviru Sportskog centra nalaze se: stadion FK Famos Hrasnica, pomoćni teren, mali teren sa umjetnom travom i malo košarkaško igralište. Sportski centar čine još dvorana sa dvije sale i univerzalnom plohom. Dvorana je pogodna za obavljanje različitih sportskih aktivnosti: mali nogomet, košarka, rukomet, odbojka, stolni tenis, gimnastika i karate. Od 2002. Sportski centar djeluje u sastavu JU za kulturu, sport i rekreaciju Hrasnica - Ilidža. Dana 23. oktobra 1954. osnovan je Dom kulture Hrasnica. Na osnovu izvještaja republičkog Savjeta za kulturu iz marta 1961. Dom kulture Hrasnica imao je: kino salu sa 406 mjesta, biblioteku s čitaonicom, prostorije Komiteta, salu KUD Famos, restoran s terasom i dvije kancelarije. U naselju postoje dvije džamije i jedan medžlis.
Obrazovanje
U Hrasnici postoje dvije osnovne škole: JU Druga osnovna škola i JU Četvrta osnovna škola. JU Druga osnovna škola osnovana je 1907. godine, tokom Austro-Ugarske monarhije. Nakon Prve osnovne škole na Ilidži Druga osnovna škola najstarija je osnovna škola na području općine Ilidža. Za potrebe rastućeg stanovništva odlučeno je da se u Hrasnici podigne još jedna škola. Iz tog razloga, na prostoru mjesne zajednice Hrasnica II, u neposrednoj blizini Sportskog centra Hrasnica, 1968. godine osnovana je škola pod imenom OŠ Hasan Brkić.
Infrastruktura
Sa Ilidžom Hrasnica je povezana gradskim autobuskim saobraćajem. Prema Hrasnici i njenim dijelovima (Kovači i Famos) voze dvije linije: linija 27 (Famos–Hrasnica–Ilidža) i linija 27b (Ilidža–Kovači–Hrasnica).
Radi unapređenja infrastrukture, u ljeto 2018. započela je izgradnja i proširenje Hrasničke ceste. U planu je da se između dvije trake postave tramvajske šine, čime bi se Hrasnica tramvajskim saobraćajem povezala sa Sarajevom.
Ekonomija
Prije rata u Bosni i Hercegovini u Hrasnici je postojala firma FAMOS, koja je distribuirala svoje proizvode na jugoslovensko tržište. Nakon rata firma je propala, a nekadašnji prostor fabrike postao je Industrijska zona Hrasnica.
Tanaquillo, Tlazazalca
Tanaquillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tlazazalca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1801 m.
Suton (TV drama)
Suton je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1957. godine. Režirao ju je Daniel Marušić, koji je napisao i scenarij po djelu Ive Vojnovića.
San Manuel, Nuevo Laredo
San Manuel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Nuevo Laredo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Fonte del Pesco, Isernia
Fonte del Pesco je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 553 m.
Indonezijska invazija na Istočni Timor
Indonezijska invazija Istočnog Timora je pokrenuta 7. decembra 1975. godine kada su indonežanske snage pokrenule oružanu akciju sa ciljem da se u Istočnom Timoru, koji je nedugo prije toga proglasio nezavisnost od kolonijalnog Portugala, svrgne ljevičarska vlada pokreta Freitlin, odnosno područje Istočnog Timora anektira Indoneziji. Indonezijske snage su relativno brzo ostvarile svoje vojne ciljeve, mada je u brdskoj unutrašnjosti otoka nekoliko mjeseci trajala gerilska aktivnost u svrhu otpora osvajačima. Indonezija je svoju vlast nad otokom uspjela konsolidirati 1977. godine uz vojnu i stručnu pomoć SAD, Velike Britanije i Australije koje su je smatrale saveznikom Zapada u Hladnom ratu. Sukob je karakterizirala izuzetna brutalnost indonezijskih snaga, dijelom motivirana i vjerskim razlikama, odnosno time da su Indonezijci bili sunitski muslimani, dok su Istočni Timorci bili katolici. Istočni Timor je ostao pod indonežanskom vlašću sve dok 1999. godine pod međunarodnim pritiskom nije proveden referendum kojim se većina stanovnika odlučila za nezavisnost.
Coincourt
Koankur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Linevil.
Osnovni dohodak
Osnovni dohodak jeste ideja socijalne i ekonomske politike koja zagovara bezuslovnu i redovnu novčanu isplatu svakom građaninu društva. Za razliku od programa socijalne pomoći osnovni dohodak je bezuslovan i isplaćuje se svakom građaninu bez obzira na njegov socijalni status. Svrha osnovnog dohotka jeste izmena postojećih sistema socijalne zaštite koji ne uspevaju da se izbore sa socijalnim problemima modernog doba.
Coincourt
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 114 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 295 m, a minimalnoj 228 m).
Osnovni dohodak
Ideja osnovnog dohotka podržava ciljeve kao što su: sloboda, jednakost, solidarnost, dostojanstvo pojedinca, pravedna raspodela društvenog bogatstva, fleksibilnost tržišta rada, borba protiv siromaštva, borba protiv nehumanih uslova rada, istinska nezavisnost pojedinca, poboljšanje položaja žena u društvu itd.
Visina osnovnog dohotka treba da odgovara minimumu neophodnom za pokrivanje osnovnih životnih potreba pojedinca. U slučaju kada visina osnovnog dohotka nije dovoljna za pokrivanje osnovnih životnih potreba u pitanju je delimični osnovni dohodak.
Definicija
Prema Basic Income Earth Network (Svetska mreža osnovnog dohotka) definicija osnovnog dohotka glasi:
Ideju osnovnog dohotka ne treba mešati sa idejom minimalnog dohotka, vrstom socijalne pomoći koja postoji u zemljama Evropske unije, jer se razlikuje na tri važna načina:
Jedini uslov da bi se stekao osnovni dohodak jeste državljanstvo, odnosno dokaz da pojedinac pripada političkoj zajednici. Stoga se osnovni dohodak označava i kao bezuslovni osnovni dohodak (Uncoditional Basic Income).
Aljaska
Stanovnici Aljaske od 1981. godine primaju osnovni dohodak koji se isplaćuje zahvaljujući prihodima od naftnog bogatstva. Osnovni dohodak Aljaske zapravo je dividenda koju isplaćuje Alaska Permanet Fund (Trajni fond Aljaske). Visina dividende nije dovoljna za pokrivanje osnovnih životnih troškova, stoga je u pitanju delimični osnovni dohodak.
Namibija
U Namibiji, u mestu Otjivero – Omitara, sproveden je od januara 2008. do decembra 2009. godine prvi pilot projekat osnovnog dohotka u svetu. Svakom stanovniku sela isplaćivana je suma od 100 N$. Nakon decembra 2009. godine nastavljeno je sa umanjenom isplatom od 80 N$. Isplata je u potpunosti obustavljena marta 2012. godine. Pilot projekat pokrenut je sa ciljem da ubedi vlasti da uvedu osnovni dohodak na nivou cele Namibije. Uprkos pozitivnim rezultatima, podrška vlade je izostala.
Indija
Od 2011. godine u nekoliko sela u Indiji odvija se projekat osnovnog dohotka. Odrasli stanovnici sela dobijaju svakog meseca 200 Rupija (4,4 US$), a njihova deca pola te sume.
Šišmanovac
Šišmanovac je naselje u Srbiji u opštini Prokuplje u Topličkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 95 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 92 stanovnika).
Demografija
U naselju Šišmanovac živi 79 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 51,5 godina (52,5 kod muškaraca i 50,8 kod žena). U naselju ima 39 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,44.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Slobodarska stranka Austrije
Slobodarska partija Austrije je nacionalistička politička partija u Austriji. Njen predsednik je Hajnc-Kristijan Štrahe.
Istorijat
Slobodarska partija Austrije (SPA) je zvanično osnovana 1956. godine sa korenima pan-Germanskog pokreta, koji je uključivao elemente liberalizma i nacionalizma. Stranka vuče korene još iz Revolucije slobodnih prava 1848. godine iz Hadsburg arene. Prethodnice SPA su bile velika Nemačka narodna stranka i Savez nezavisnih, koje su zajedno osvojile 12% glasova na izborima 1949. godine.
Prvi lideri SPA su bili Anton Reinthaler i Fridrih Peter, bivši pripadnici NSDAP-a. Za svoje glavne političke protivnike SPA je tada imala antiklerikalne i ekonomske liberale, a za glavni politički kurs je uzela pan-Germanski nacionalizam.
Tokom osamdesetih godina dvadesetog veka, SPA se pod vođstvom Norberta Štegera pozicionirala kao liberal-demokratska stranka, i ušla je 1983. godine u koalicionu Vladu sa socijal-demokratama. Malo nakon toga na lokalnim izborima SPA je pretrpela ogroman neuspeh i to je dovelo do netrpeljivosti članova prema vođstvu stranke. Tada je došlo do svrgavanja proliberalnog vođstva 1986. godine na Inzburškom Kongresu i na glavne funkcije u SPA dolaze ultra-nacionalisti na čelu sa Jergom Hajderom koji je po obrazovanju doktor pravnih nauka. Socijal-demokratska partija je odmah nakon toga raskinula koaliciju sa SPA i formirala vlast sa Narodnom strankom.
Stranka pod vođstvom Hajdera
Jerg Hajder je pre nego što je postao lider stranke bio je predsednik omladinske organizacije SPA, glavni urednik časopisa Koruške vesti i deputat u parlamentu. Tada se izjašnjavao kao liberal, ali je ubrzo promenio politički kurs. Pod njegovim vođstvom stranka je ostvarivala izuzetne rezultate, a prvi se desio 1989. godine kada je SPA ubedljivo pobedila na pokrajinskim izborima u Koruškoj.
Kada je 1991. godine socijal-demokratski deputat u parlamentu prozvao Jerga Hajdera i SPA da zastupaju nacional-socijalističku politiku, Hajder mu je replicirao: Danas ne može biti Trećeg rajha, zato što je Treći rajh razvijao svoju politiku, za šta ste vi u Beču nesposobni!. Inače oba roditelja Jerga Hajdera su bili članovi Nacional-socijalističke partije.
Tokom 1993. godine nezadovoljni liberali unutar SPA odvojili su se iz stranke i formirali Liberalni forum u donjem domu parlamenta uzurpirajući mandate SPA. Glavni razlog za rascep u stranci je prouzrokovan istupanjem SPA iz Liberalne internacionale, za šta su liberali krivili konzervativnu frakciju na čelu sa Jergom Hajderom. No uprkos osporavanju mandata od strane SPA i njenih vođa, Liberalni forum je uspeo da se održi u parlamentu nekoliko godina i preotme većinu članova Slobodarske partije Austrije, ali je na narednim izborima do nogu dotučen od strane SPA i njenog lidera Jerga Hajdera.
Pod vođstvom Jerga Hajdera popularnost partije kod stanovništva je stalno rasla. Najveću popularnost je Slobodarska partija Austrije postigla 1999. godine na parlamentarnim izborima, kada je postala najjača politička snaga u Koruškoj i Austriji. Na tim izborima SPA je osvojila 27% glasova.
Početkom 2000. godine Predsedništvo SPA je odlučilo da formira vlast sa Narodnom strankom. To je dovelo do kratke izolacije Austrije od strane 14 zemalja članica Evropske unije, zbog anti-EU politike koju je zastupala SPA. Počeli su pritisci i prozivke na račun Austrije da jedina ima ekstremističku vlast u Evropi, da uzgaja seme ekstremizma i netolerancije prema drugim narodima, da je štetna za međunarodni poredak. To je dovelo do pada Vlade i tada su vlast formirale socijal-demokrate sa narodnjacima, ali je i ta Vlada bila kratkog daha, te su 2002. godine održani novi parlamentarni izbori u Austriji.
Jerg Hajder je odgovoran i za najveći gubitak glasova svoje partije, i to na parlamentarnim izborima 2002. godine (gubitak preko dve trećine glasova) jer nije želeo da vodi jaku kampanju već se služio naređivanjem iz senke ne želevši da uzme aktivno učešće u kampanji SPA. Na tim izborima SPA je osvojila 10,2% glasova.
Nakon tih izbora Hajder se veoma posvetio jačanju SPA u Koruškoj, i to je rezultovalo osvajanjem 42,5% glasova 7. marta 2004. godine na pokrajinskim izborima. Njegova politika je vremenom vodila do mnogih kontroverznih situacija na političkoj sceni Austrije i dovela je do masovnog odliva članstva sopstvene partije.
Rascep
Početkom 2005. godine SPA je već bila pozicionirana kao nacionalistička i populistička stranka, što se Hajderu i još nekim visokim funkcionerima stranke (iako su oni bili najodgovorniji za takvo političko stanje) nije dopadalo, već su želeli da je odvoje od nacionalizma i usmere ka modernoj desnici. Uvidevši da nema podršku za tako nešto Jerg Hajder je 4. aprila 2005. godine podneo ostavku na mesto predsednika Slobodarske partije Austrije i formirao novu stranku pod imenom Savez za budućnost Austrije (AZBA). U Koruškoj, glavnom jezgru podrške SPA, kompletno članstvo je prešlo u novu stranku Jerga Hajdera, dok su u ostalim mestima u Austriji uglavnom ostali privrženi SPA. Narodna stranka je tada raskinula svu saradnju sa SPA i počela saradnju sa novom Hajderovom strankom.
Ubrzo nakon rascepa SPA je organizovala sastanak Predsedništva partije, i za novog predsednika SPA 23. aprila 2005. godine izabrala dotadašnjeg generalnog sekretara stranke (po obrazovanju stomatolog-zubarski tehničar), Hajnca-Kristijana Štrahea (-{Heinz-Christian Strache}-), tako zamenivši vršioca dužnosti predsednika Hilmara Kabasa.
Na prvim narednim izborima koji su održani 2. oktobra 2005. godine u Štajerskoj, odmerene su snage između SPA i Hajdera. Slobodnjaci Hajnca-Kristijana Štrahea osvojili su 4,6% glasova, a Hajder sa svojom strankom 1,7% glasova. Obe partije nisu osvojile dovoljan broj glasova da bi ušle u pokrajinski parlament.
Nakon tih izbora održani su i izbori u Beču 23. oktobra iste godine, kada je kandidat SPA bio njen novi lider Hajnc-Kristijan Štrahe. On je u svojoj kampanji najveću pažnju posvetio antiemigrantskoj politici svoje stranke, zahtevajući pooštravanje zakona o nelegalnoj emigraciji posebno prema Turcima. Osvojio je 14,9% glasova, dok je Hajderova stranka osvojila svega 1,2% glasova. Slogani SPA na tim izborima su bili Otadžbina umesto islama (-{Daheim statt Islam}-), Beč ne sme postati Istanbul (-{Wien darf nicht Istanbul werden}-), Posao umesto doseljenika (-{Arbeit statt Zuwanderung}-).
Stranka danas
Po dolasku Hajnca-Kristijana Štrahea na čelo SPA, stranka je počela da se oporavlja od rascepa koji je doživela. SPA se pozicionirala kao stranka urbanih ljudi, seljaka, radnika i intelektualaca, nacionalističke proviniencije.
Jakim ustrojstvom unutrašnje organizacije, povučenih pouka od rascepa, SPA je danas jedna od najorganizovanijih političkih partija u Evropi i svetu. Veoma su ažurni i aktivni. Austrijski slobodnjaci veoma vode računa o imidžu i ponašanju u javnosti ne dajući opravdanje političkim protivnicima i njihovim medijima da ih optužuju za ekstremizam, kao što su u prošlosti radili.
Na parlamentarnim izborima održanim 2008. godine glavni slogan SPA je bio Otadžbina u srcu! (-{Heimat im Herzen}-) i stranka je osvojila 17,5% glasova, čime je učvrstila svoje biračko telo, dok je stranka AZBA Jerga Hajdera osvojila oko 12% glasova, što kada se sabere iznosi 29,5% glasova i povratak stare popularnosti i podrške nacionalistima u Austriji. Tada su se susreli lideri dveju partija i dogovorili o uspostavljanju saradnje na svim nivoima.
Na izborima za Evropski parlament Slobodarska partija Austrije osvojila je ukupno sa drugim anti-EU strankama u Austriji oko 38% glasova, dok je sama osvojila 19,3%.
SPA sarađuje sa mnogim sebi programski sličnim partijama u Evropi poput Nacionalnog fronta, Holandske partije slobode, Bugarske stranke ATAKA, Švajcarske narodne partije, Norveškom partijom napretka, Srpskom naprednom strankom i drugim strankama koje se zalažu za nacionalizam, antiglobalizam i socijalnu pravdu kao glavne političke ciljeve.
SPA je trenutno treća po snazi politička partija u Austriji, a zajedno sa AZBA prva.
Gage, Oklahoma
Gejdž je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 442, što je 13 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
GES
Termin GES ima više značenja.
Suton (drama)
Po motivima drame je Stevan Hristić napisao istoimenu operu, a 1957. je RTV Zagreb prema Vojnovićem tekstu napravila istoimenu TV dramu.
Vilim Hibler
Vilim Hibler (Vrbovsko, 23. VI. 1918. - 2003), diplomirani inženjer šumarstva, šumarski inspektor, istaknuti zagonetač koji je zagonetke počeo objavljivati iz Sušaka (Rijeke). Osnovnu školu završio je u Vrbovskom 1929, a Državnu realnu gimnaziju na Sušaku (Rijeka) 1937. Šumarstvo je studirao na Poljoprivredno-šumarskom fakultetu u Zagrebu. Diplomirao je 1954.
Stručna biografija
U toku II. svjetskog rata radio je kao crtač-nadničar u Glavnom ravnateljstvu za šumarstvo NDH (januar-juli 1943). Od avgusta 1943. do maja 1945. bio je u domobranstvu NDH. Po završetku rata bio je upravitelj Šumarije u Vrbovskom (1945-1951), zatim pola godine šumarski referent NO Kotara Delnice, sljedeće pola godine (1952) bio je predsjednik Poljoprivredne zadruge u Vrbovskom. Od Nove godine 1953. bio je u dvogodišnjem mandatu predsjednik Općine Vrbovsko, a zatim upravitelj Šumarije Novi Vinodolski (februar 1955. - mart 1962) pa je od 1955. živio u Novom Vinodolskom U međuvremenu (1961) boravio je tri mjeseca u Torinu (Italija) na usavršavanju za uzgoj brzorastućih četinjača te u suzbijanju borovog četnjaka biološkim putem.
Od aprila 1962. do maja 1964. bio je direktor DIP-a Novi Vinodolski. Zatim je postavljen za šumarskog inspektora za općine Crikvenicu, Senj, Krk, Rab i Pag (juni 1964. - novembar 1965), a nakon toga je interni šumarski inspektor u Šumskom gospodarstvu Senj (decembar 1965. - juli 1971). Potom je do kraja oktobra 1976. komercijalni direktor u Šumskom gospodarstvu Senj. Posljednje radno mjesto bilo mu je mjesto šumarskog inspektora u Zajednici općina Rijeka za područje Istre, Hrvatskog primorja i Gorskog kotara (novembar 1976. - novembar 1980). U mirovinu je otišao 1. XII. 1980. godine. Kao umirovljenik živio je u Novom Vinodolskom. Bio je član Šumarskog društva Senj. Umro je 2003. godine. Kremiran je i pokopan u rodnom Vrbovskom.
Enigmatska biografija
Zagonetke je sastavljao u rasponu od tridesetih do pedesetih godina 20. stoljeća. Prvu zagonetku (aritmogrif s ključem) objavio je 20. VII. 1935. godine u časopisu Sfinga Rebus broj 29. Objavio je oko 350 različitih zagonetaka u tom časopisu te u zagrebačkoj Zagonetki, osječkom Rebusu i Lovačkom vjesniku. Najčešće je objavljivao križaljke, ispunjaljke i kriptograme. Objavljivao je pod pseudonimima Villy i Pinus (lat.: bor).
Zastupljenost u knjigama
Uvršten je tekstom i slikom u Leksikon zagonetača Jugoslavije (Bjelovar, 1979), u Hrvatski šumarski životopisni leksikon, knjiga 2, (Zagreb, 1996) te na internetsku stranicu Imenik hrvatskih šumara.
Bio je dugogodišnji novinar zagrebačkog Vjesnika, u kome je često objavljivao članke o šumarstvu svog područja.
McNary, Louisiana
Maneri je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Eßlingen
Eslingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 55 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232034.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Eslingen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 320 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 55 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 10 stanovnika/km².
Climax!
Climax!, poznata i pod naslovom Climax Mystery Theater bila je američka televizijska antologija koja se od 1954. do 1958. emitirala na programu mreže CBS. Sastojala se od pojedinačnih epizoda koje su obično predstavljale kratke adaptacije popularnih romana i književnih djela. Predstavljala je jednu od prvih TV-serija koje su se snimale i prikazivale u boji. Usprkos toga, s obzirom da su se epizode emitirale uživo, danas su sačuvane jedino crno-bijele Kinescope snimke. Među njima je i epizoda koja je kasnije postala najpoznatija - Casino Royale, koja je prikazana 21. oktobra 1954. godine, a koja je predstavljala adaptaciju istoimenog romana Iana Fleminga. U epizodi je glavnu ulogu tumačio Barry Nelson, postavši tako prvi glumac koji je tumačio lik Jamesa Bonda; u ovoj verziji, gdje je Peter Lorre tumačio negativca Le Chiffrea, je James Bond bio američki, a ne britanski obavještajac, što se tumači time da Flemingova knjiga tada nije bila poznata ni popularna.
Climax! je također poznat i po incidentu koji se zbio prilikom emitiranja prve epizode 7. oktobra 1954. godine, a koja je predstavljala adaptaciju Chandlerovog romana The Long Goodbye. . Nakon scene u kojoj je njegov lik ubijen, glumac Tristram Coffin je, ne znajući da ga kamere i dalje snimaju, ustao i odšetao sa scene, a što su imali prilike vidjeti desetine miliona gledalaca. Taj je incident postao predmetom zabune, odnosno urbanih legendi koji ih vezuju za epizodu Casino Royale emitiranu dvije sedmice kasnije.
San Lorenzo, Grosseto
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 686 m.
Helenska historija
Helenska historija (Ἑλληνικά) naslov je historiografskog dela starogrčkog pisca Ksenofonta, koje sastoji iz sedam knjiga i obrađuje razdoblje od 48 godina, tj. od 411. pne. do 362. pne. Helenska historija, kako se čini, nije bila zamišljena kao jedinstveno delo, nego je pisana u nastavcima, koji su verovatno naposletku bili objavljeni zajedno, ali bez nužne revizije.
Ksenofont ovo svoje delo započinje, bez ikakvog uvoda, s opisom peloponeskog rata tamo gde je stao Tukidid u Historiji peloponeskog rata, tj. s bitkom kod Kinoseme u jesen 411. pne.
Sadržina
U prve dve knjige Ksenofont sledi hronološki pristup svog uzora, Tukidida, te opisuje poslednje godine peloponeskog rata: Alkibijadovu pobedu kod Kizika, njegov povratak u Atinu i ponovno progonstvo, bitku kod Arginuskih ostrva (406. pne.) i suđenje pobedničkim admiralima koje je im organizovano u Atini jer nisu uspeli spasiti drugove s oštećenih brodova, zatim bitku kod Egospotama (405. pne.) i pad Atine (404. pne.), zavođenje tiranije Tridesetorice i njihovu vlast, pogubljene Teramenovo i, naposletku, Trasibulovo oslobođenje Atine od tiranske vlasti.
U ostalim knjigama autor je napustio strog hronološki pristup i događaje grupisao tematski. U 3. knjizi opisuje se spartansko ratovanje protiv Persijanaca u Maloj Aziji, zatim izbor Agesilaja za spartanskog kralja, otkrivanje Kinadonove zavere (397. pne.) i, na kraju, bitka kod Halijarta (395. pne.), u kojoj su se sukobili Spartanci i Tebanci i u kojoj je poginuo veliki spartanski vojskovođa Lisandar. U 4. knjizi govori se o tome kako grčki polisi ― Korint, Teba, Atina i Arg ― uz pomoć persijskog novca spremaju rat protiv Sparte i kako njihovu udruženu vojsku pobeđuju Spartanci prvo u bici kod Nemeje i potom u bici kod Koroneje, no istovremeno pretrpe poraz u pomorskoj bici kod Knida (394. pne.); potom se opisuju dalje ratne operacije u Heladi i Maloj Aziji te na Egejskom moru.
U 5. knjizi opisuju se sukobi Atinjana i Spartanaca kod ostrva Egine te sklapanje tzv. Antalkidinog mira između dve zaraćene strane (386. pne.), čije je uslove odredio Grcima persijski car; nakon toga Spartanci, kao garanti mira, intervenišu u svoju korist u mnogim grčkim gradovima, pa tako, na primer, raseljavaju Mantineju u seoska naselja, vraćaju u Flijunt izgnanike lakonofile, zauzimaju tebanski akropolj, koji nakon nekog vremena Tebanci uspeju osloboditi, a potom opsedaju Olint i primoravaju ga na sklapanje saveza sa Spartom. Znatan deo 6. knjige posvećen je Jasonu iz Fere, sposobnom tesalskom vladaru i opisu njegove vladavine i smrti; dalje se pripoveda o promenljivim odnosima između tri glavne grčke države ― Atine, Sparte i Tebe: Atina sklapa mir sa Spartom i postupno se udaljava od Tebe, na koju krene spartanski kralj Arhidam II; u sukobu kod Leuktre (371. pne.) Tebanci poraze spartansku vojsku i potom zajedno s Arkađanima prodru duboko u Lakoniju, nakon čega Spartanci mole Atinu za pomoć. U 7. knjizi opisuje se savez između Atine i Sparte te sve teži položaj u kojem se našla Sparta, protiv koje su se okrenuli Tebanci, Argivci i Arkadski savez. Savezništva i neprijateljstva stalno se okreću i menjaju, a do sukoba dolazi čak i u Olimpiji za vreme igara (364. pne.). Tebanski vojskovođa Epaminonda kreće na Peloponez, a svi se Peloponežani dele na protebanski i antitebanski tabor; ovom drugom taboru, koji je prijateljski nastrojen prema Sparti, u pomoć dolaze i Atinjani, dok su uz Epaminondu uglavnom Argivci i južni arkadski gradovi. Na kraju dolazi opis bitke kod Mantineje, u kojoj su se sukobili, s jedne strane, Tebanci, južni Arkađani i južni Peloponežani i, s druge strane, Sparta, Atinam severni Arkađani i još neki saveznici; ta je bitka ostala bez pravog pobednika, jer Tebanci, zbunjeni Epaminondinom pogibijom, nisu uspeli iskoristiti stečenu prednost. Knjiga se završava sledećon napomenom:
A u Heladi je posle bitke kod Mantineje došlo do još većeg nereda i pometnje nego ranije. No, ja sam opisao dovde, a možda će se neko pobrinuti za kasnije događaje.
Ocena
Kao historičar, Ksenofont daleko zaostaje za Tukididom, na koga se u stilu ugleda. Premda je obilna građa dobro raspoređena, nije naučno obrađena, pa tako, na primer, slom Sparte, umesto kao posledicu njezinih hegemonističkih postupaka, tumači kao božju kaznu za to što su Spartanci zauzeli Kadmeju, tebanski akropolj. Podstaknut jakim lakonofilskim osećanjima, Ksenofont do najsitnijih detalja opisuje spartanske prilike, ali, s druge strane, malo pažnje obraća na uspon Tebe, pa se tako veliki tebanski vojskovođa Pelopida spominje samo na jednom mestu, a Epaminonda samo u kontekstu pohoda protiv Sparte; slično tome, tek usput spominje osnivanja Mesene i Megalopolja, koja su bila presudna za propast spartanske hegemonije, ne govori ništa o persijskim intervencijama i samo uzgred spominje veliku Kononovu pobedu kod Knida. Zanemarivanje naučnog historiografskog metoda vidljivo je, na primer, u tome što Ksenofont nigde ne navodi izvore informacija (kako je to činio Tukidid), ne upušta se u objašnjavanje pravih uzroka događaja ili ih tumači dosta jednostavno, zanemarujući uticaj društvenih, političkih i privrednih faktora.
U stilu Ksenofont se ugleda na Tukididov stil, "strog, zgusnut, bez dijaloga, ali s umetnutim besedama glavnih ličnosti", i pri tome ostaje jasan, kako u mislima, tako i u konstrukciji rečenice i izboru misli. Na nekim mestima, kao u prikazu Teramenove osude pod Tridestoricom tirana, Ksenofontovo pripovedanje je vrlo živo i snažno, a u celom delu ima i zanimljivih psiholoških refleksija, no kao celina, Helenska historija više nalikuje kompilaciji međusobno tek slabo povezanih priča o ratovima koje su Grci vodili od 411. do 362. pne.: nema snažnog tematskog jedinstva, već se pre radi o svojevrsnoj "kontinuiranoj historiji" (historia perpeuta), koja bi se mogla i nastaviti tamo gde je Ksenofont stao, kako, uostalom, i sam autor u svojoj poslednjoj rečenici nagoveštava.
I pored svoje pristrasnosti, Ksenofont je uspeo u ovom delu obuhvatiti vrlo opsežnu građu, s raznorodnim događajima na širokom prostoru, te ostvariti homogenu i, u suštini, pouzdanu sintezu, koja, i pored svih nedostataka, ostaje najpotpuniji i najvažniji izvor koji danas postoji za burno razdoblje grčke historije u prvoj polovini 4. veka pne.
Druge Helenske historije
U antici su postojala i druga dela istog naslova, ali su sva izgubljena. Od njih su posebno bila značajna dva: Helenska historija koju je napisao Efor iz Kime i istoimeno delo koje je sastavio Teopomp sa Hija. Efor je napisao opštu historiju, u 30 knjiga, počev od mitskog povratka Heraklida, pa sve do opsade Perinta 340. pne. Kao učenik besednika Isokrata, Efor nije uspeo izbeći da u svoje historijsko pripovedanje unosi i nevažne detalje; kako primećuje Oswyn Murray, "njegov stil i univerzalizam učinili su ga, na žalost, dosta popularnim, ali makar se ističe kao jedan od retkih koji je razmišljao o tome koja je svrha historije, makar je došao do sasvim pogrešnih zaključaka". Teopompova Helenska historija predstavljala je nastavak Tukididovog historiografskog dela i obrađivala je, u dvanaest knjiga, događaje od 410. do 394. pne, tj. do bitke kod Knida; no mnogo je veći značaj imalo Teopomopovo drugo delo ― Historija Filipovih dela (, 58 knjiga).
Na jednom papirusu iz Oksirinha pronađen je fragment još jedne Helenske historije, koja je poznata kao Oksrinihijska helenska historija i takođe obrađuje događaje od 411. do 394. pne., tj. do bitke kod Knida, i to na precizan i objektivan način, umerenim stilom, bez umetnutih govora i čestih eksursa, te s primenjenom Tukididovom hronologijom prema godišnjim dobima; naučinici su pokušali su ovo delo pripisati raznim poznatim grčkim historičarima ― Eforu, Teopompu, Androtionu, Daimahu, Kratipu.
Malu Mierii, Glodeni
Malu Mierii je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Glodeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Zagrađe (Bar)
Zagrađe je naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 192 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 114 stanovnika).
Demografija
U naselju Zagrađe živi 155 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,4 godina (41,7 kod muškaraca i 43,1 kod žena). U naselju ima 76 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,53.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Natchitoches
Natchitoches (sing.Natchitoch; isto i: Nachitoch, Nachitos, Nacitos, Naketosh, Natsytos).- Pleme i plemenski savez američkih Indijanaca porodice Caddoan na obalama Red Rivera u Louisiani, iz skupine pravih Caddo Indijanaca, u koju pripadaju zajedno sa plemenima Kadohadacho i Hasinai. Savez obuhvaća plemena Doustioni, Natchitoches, Ouachita i Yatasi. Nestali su u ranom 18. stoljeću.
Ime
Riječ "Natchitoches", kaže Jose Antonio Pichardo, rani španjolski autor, dolazi od "nacicit" u značenju "a place where the soil is the color of red ochre," i koje je dano malenom potoku u njihovoj blizini, koji je proticao kroz crveno tlo. Ovaj naziv javlja se u nizu varijanti kao što su: Natsytos, Nacitos, Nachittoos, Naquitoches, Nasitti, etc
Povijest
Natchitochese po svoj prilici prvi posjećuje 1542. Luis de Moscoso Alvarado (1505-1551), koji 5 lipnja 1542. nastavlja predvoditi putovanje od mjesta gdje je pokopan Hernando De Soto, na Mississippiju, i nastavlja marš od kojih 150 leagues (830 kilometara) kroz zemlju Caddoan Indijanaca. Ovo putovanje počinje u zemlji zvanoj "Naguatex," u sjeverozapadnoj Louisiani, pas na jug u zemlju plemena Eyeish i plemena poznatih kao Hasinai. Mnogo pouzdaniji podaci dolaze tek sa konca 17. stoljeća, 1690. posjećuje ih Tonti i 1700. Bienville. Natchitochesi nisu u dobrim odnosima sa susjednim plemenima i dolaze u sukobe sa plemenima Chitimacha, Acolapissa i Natchez. Najprije 1702. njihovi prijatelji Francuzi pomažu im da se nasele među pleme Acolapissa na jezero Pontchartrain. Pet godina kasnije (1707) 4 ratnika iz plemena Natchitoches priključuje se napadu na Chitimache, kako bi osvetili smrt misionara St. Cosme. Godine 1713-1714, St. Denis, koji ih je posjetio nekoliko godina prije, pokušava ih vratiti u njihov stari 'grad' (na južnpj obali red Rivera u okrugu Bowie), ali su ih napali Acolapisse, sedamnaestoricu su ubili i zarobili pedesetoro žena i djece. Godine 1718. Bienville im procjenjuje broj na 80 priključenih plemenima Kadohadacho i Hasinai. Do kraja 18. stoljeća oni će nestati kao pleme u Caddo populaciji ili među doseljenicima. Od nekadašnjih 1,000 (1600), Sibley (1832) navodi da Natchitochesi 1805. imaju 32 ratnika, a dvadeset godina kasnije cjelokupna populacija im je 61. -dana potomaka mogu imati u pkrugu Caddo u Oklahomi, kamo su 1858. preseljeni zajedno sa plemenima Kadohadacho i Hasinai. Ime Natchitoches očuvalo se u imenu istoimenog grada, najstarijem stalnom naselju Louisiane, gradu Natchitoches.
Etnografija
Indijanci Natchitoches pripadaju u Jugoistočne ratare, što je tipično i ostalim Caddoan i Muskhogean plemenima. Neki njihovi rituali zahtijevali su i primošenje ljudskih žrtava, tipično Caddoan plemnima, ali i nizu sjedilačkih ratarskih zajednica kao što su plemena Wa i Naga.
Kolonizacija
Kolonizacija je izraz koji u najširem smislu označava doseljavanje, odnosno dolazak određenih organizama (biljnih i životinjskih vrsta) na područje na kome prethodno nisu trajno živjeli. U tom, širem, smislu se počeo koristiti tek od biologa u 19. vijeku. U svom užem smislu se pod kolonizacijom smatra isključivo doseljavanje ljudi - kolonista - na neko područje, i to najčešće dobrovoljno, organizirano i planirano.
Motivi za kolonizaciju mogu biti različiti - od nastojanja samih kolonista da sebi osiguraju život pod povoljnijim ekonomskim, klimatskim i drugim uvjetima, preko nastojanja njihove matične zajednice ili države da se riješi prenaseljenosti do kontrole nad strateški važnim teritorijama i uz njih vezanim prirodnim resursima. Kolonizacija je fenomen koji je postojao od samih početaka pisane historije, pa je tako poznata grčka kolonizacija i rimske kolonije. U Novom vijeku su razne evropske države osnivale kolonije u Africi, Australiji i Amerikama, a što je praksa koja se vezuje uz nešto širi pojam kolonijalizma.
Kapitalni brod
Kapitalni brod je izraz koji opisuje najvažniji, odnosno najmoćniji ratni brod u sastavu nečije ratne mornarice.
Los Conejos, San Luis Potosí
Los Conejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1751 m.
Yatasi
Yatasi, pleme porodice caddoan s Red Rivera blizu Shreveporta u Louisiani. Jedan dio njih (Upper Yatasi) se kasnije priključio savezu Kadohadacho. Bili su članovi plemenskog saveza Natchitoches.
Po jeziku Yatasi su srodni pelemenu Natchitoches. Prvi puta spominje ih Tonti koji navodi da 1690. žive u jednom selu na obali Red Rivera n.w. od Natchitochesa, zajedno s plemenima Natasi i Choye. Bienville i St Denys za vrijeme svog puta Red Riverom 1701. čine savez s njima, a blizu njihovog sela prolazio je tada prometni put iz španjolske provincije prema francuskim naseljima na Red Riveru i New Orleansu. Desetak godina kasnije, negdje 1712. pleme Chickasaw zaratilo je Red Riverom. Najviše su stradali Yatasi koji su potražili zaštitu među plemenima Kadohadacho, Nanatsoho i Nasoni. Ratovi i bolesti koje su donesli naseljenici smanjio im je broj, prema Sibleyu, na 8 muškaraca i 25 žena i djece. Tada su živjeli u jednom selu između Kadohadacho i Natchitoch Indijanaca, okruženi francuskim naseljima. Godine 1826. preostalo ih je 26. Njihovi potomci smješteni su s Caddo Indijancima na rezervat Wichita u Oklahomi.
Klokotnica
Klokotnica je mjesto, do rata u sastavu općine Doboj, sada u općini Doboj Istok, čije je sjedište, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.
Naseljena mjesta
Ahinbašići, Polje, Brđani, Habibovići, Gnječe, Mrkani, Babići, Salkići, Dizdari, Bradare, Frkati, Samarić, Dolić, Kapak, Duje.
Historija
Prema statističkim podacima objavljenim 1972. godine Klokotnica je bila najveće mjesto u tadašnjoj opštini Doboj. Prostire se od 44,60° sjeverne geografske širine i 18,70° istočne geografske dužine i pripada brdsko-nizijskom tipu naselja. Najniža tačka nalazi se na 154 metra,a najviša na 471 metar nadmorske visine (kota Šikarac). Prema procjenama stručnjaka površina Klokotnice iznosi 13, 37 km² što cini 33.4 % cjelokupne općine Doboj-Istok.
Ovaj kraj pripada tipu umjereno kontinentalne klime sa srednjom godišnjom temperaturom oko 10,5° celzijusa i 900 -1000 mm padavina godišnje. Poslije doseljavanja Slavena uslijedilo je formiranje župe Usora u čijem se sastavu najvjerovatnije nalazio i prostor Donje Spreče.Kasnije su župe Usora i Soli činile jednu administrativnu cjelinu poznatu kao Usorska banovina.Ovom prostoru pripada i teritorija Klokotnice. Usora i Soli su u rano feudalnoj bosanskoj državi često izložene prodorima iz Ugarske. Uticaji iz ove zemlje bili su i u doba uspona Bosne, a potom njezinog slabljenja i nakon gubitka samostalnosti, odnosno zavođenjem osmanske (turske) uprave 1463. godine na teritorijama koje su ostale izvan turske okupacije. Ovaj kraj ostaje pod ugarskom hegemonijom sve do pada Srebreničke banovine 1520. godine ili nešto ranije prema drugim navodima (1512.g.). Klokotnica se nalazila u nahiji Soko, koja je bila u granicama Zvorničkog sandža kao kruga.Ona se navodi kao upisano mjesto, vjerovatno prvi puta, u pisanom izvoru pod naslovom: "Prva dva popisa Zvorničkog sandžaka iz 1519 i 1533.godine". Ove popise je sa turskog na bosanski jezik preveo dr.Adem Handžić, a objavila ih je Akademija nauka i umjetnosti BiH. Prema ovim popisima u Klokotnici postoje 4 muslimanske kuće i 14 hrišćanskih kuća. Timari: Sulejman Serbuljuk, Ilijas i Mehmed sin Kasima pretpostavlja se da su po ovom popisu prvi muslimani naseljeni u Klokotnici.
U godinama II svjetskog rata vojnu dominaciju, do početka 1945. godine imale su domobransko - zelenokadrovske, a potom ustaške snage. Put Doboj - Tuzla nalazio se pod vojnom kontrolom, odnosno patroliranjem njemačkih snaga. Aprila 1945.god uslijedio je slom njemačkoustaških snaga od jedinica Jugoslovenske Armije na liniji Šikarac-Ciganište-Becanj.
Poslije rata Klokotnica je u sastavu Narodnog odbora opštine Brijesnica srez Gračanica. Od 1955.godine pripada novoformiranoj opštini Suho Polje.Ukidanjem srezova ukida se i Narodni odbor opštine Suho Polje, od kada se Klokotnica nalazi u sastavu opštine Doboj.U toku 1992.god kao što je već poznato uslijedilo je formiranje Povjereništva ratnog Predsjedništva na istočnom dijelu općine Doboj, da bi kasnije i zvanično dobili saglasnost kao zasebna društveno-politička zajednica. Tako je Doboj Istok jedna od najmlađih općina u Bosni i Hercegovini, a samim tim i mjesna zajednica Klokotnica koja čini njen veliki dio.
Krstarica
Krstarica je tradicionalni naziv za vrstu ratnog broda koji je sposoban obavljati samostalne borbene operacije na svjetskim morima.
Krstarice su nastale u drugoj polovici 19. vijeka nakon što je uvođenje parnog stroja, eksplozivnih granata i oklopa učinilo zastarjelim dotadašnje fregate. Krstarice su uvedene kao zamjena zamišljena da obavlja iste one uloge koje su dotada obavljale fregate - patroliranje oceanima, izviđanje, borba protiv pirata odnosno krstarički rat.
Krstarice su s vremenom počele dobijati oklop, tako da su se pojavile prvo zaštićene krstarice, zatim nova klasa poznata pod nazivom oklopni krstaš. Istovremeno su se po tonaži i jačini naoružanja počele dijeliti na lake i teške krstarice.
Pojava aviona i potreba flota da se štite od njih stvorila je posebnu klasu krstarica poznatu kao protuavionske krstarice.