cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prahistorijska tehnologija
Tehnologija mlađeg kamenog doba
Prijelaz sa skupljanja hrane na proizvodnju hrane je bio najveći napredak tehnologije, neki smatraju najvažniji uopće u povijesti. U područjima prikladnim samo za napasanje stoke dovela je do pastirskog nomadizma ili stočarstva; u drugim područjima je dovela do obrade zemlje i seoskog načina života, tj. stalnih naselja. Tako je počeo neolitik ili mlađe kameno doba. Neolitička je revolucija korjenito promijenila život ljudi, ali i njihovu okolinu. Taj novi način života u biti određuje čovjekov sustavni trud da promijeni okoliš odabranih biljaka i životinja s ciljem povećanja njihove produktivnosti i korisnosti. Neolitička društva, zasnovana na udomaćenim biljkama i životinjama, nastala su neovisno u različitim dijelovima svijeta nakon 8500. pr. Kr.: Bliski istok, Indija, Afrika, Sjeverna Azija, Jugoistočna Azija, Srednja i Južna Amerika.
Prije otprilike 10 000 godina došlo je do posljednje velike klimatske promjene, koja označava početak holocena ili odledbe. Dolazi do povlačenja leda na sadašnje pozicije, a razina mora je naglo narasla zbog otapanja ledenog pokrova i ledenjaka. Povećanje količine padalina pred početak holocena u ekvatorijalnim područjima promijenilo je narav velikih rijeka, porasla je količina vode u rijekama poput Nila, Konga i Nigera. Klimatske promjene su utjecale na floru i faunu. Tundre su postale šume, suha područja su postala savane. Mnogi veliki sisavci su izumrli, iz klimatskih i/ili kulturalnih razloga, a među njima i oni važni za čovjeka (poput mamuta). Neke su se čovjeku važne vrste povukle na sjever, skupa s tundrama. Ljudske su se zajednice morale prilagoditi tim promjenama u okolišu. Neke su slijedile uobičajenu lovinu, koja se selila na sjever, i tu su nastavile živjeti na tradicionalan način, zasnovan na lovu i ribolovu. To su prethodnici, premda vjerojatno ne i izravni predci, naroda poput Laponaca, Eskima i Samojeda. Druge skupine, prije svega one koje su živjele u umjerenim klimatskim predjelima, na područjima koja su sada prekrile šume, počele su se prilagođavati novom okolišu.
Zbog nestanka i migracije krda iz stepa i tundra, ljudi su počeli loviti u šumi, gdje je lov teži, a love se pojedinačne životinje poput jelena ili vepra. Zbog toga su sve češće, a možda i isključivo, počeli rabiti luk i strijelu, izum koji seže u doba gornjeg paleolitika. Takvi uvjeti lova objašnjavaju i zašto je čovjek u međusobno udaljenim krajevima uspio pripitomiti vuka. Predak psa je lovcima bio od velike koristi jer je mogao istjerati divljač iz šume. Za lov u šumama je potrebno manje lovaca, a ulov nije dovoljan za prehranu velike skupine. Stoga se smanjio broj obitelji u zajednicama. S druge strane, ribolov je postao važniji – nalazimo vrške od kostiju i rogova koji su bili dijelovi harpuna ili ostiju, udice, vrše od šiba, kanue od debla. Neke su se zajednice nastanile duž obala rijeka i jezera i uz morsku obalu. Promjene u okolišu ponudile su nove izvore, koje je čovjek odmah iskoristio: jaja ptica, puževe i mekušce, voće, jestivo bilje i korijenje.
Pri određivanju neolitika, uz proizvodnju hrane valja spomenuti i proizvodnju predmeta od keramike i bakra, poznavanje tkanja, te glačanje nekih predmeta od kamena.
Pripitomljavanje životinja
Spiljski ostaci daju neke naznake poretka pripitomljavanja, koji se čini vjerojatan. Prvi su došli strvinari, iz prije navedenih razloga, prije svih pas i, u ranijem periodu, šakal, te svinja (do 7000. pr. Kr.). Zatim dolazi skupina životinja koje u divljini sezonski sele (migriraju) i koje su stoga možda u nekoj mjeri došle u odnos s čovjekom dok je još bio nomad. To su sob, koza (Iran, do 7500. pr. Kr.) i ovca (sjeverni Irak oko 8500. pr. Kr.). Pripitomljavanje goveda, koje, barem u početku, zahtijeva sjedilački život, sigurno pripada vremenu ratarstva. Prvo poznato pripitomljeno govedo je iz vremena oko 6500. pr. Kr., s juga današnje Turske. Tom periodu pripada i izrada košnica za pčele (oko 3000. pr. Kr.), koje su do modernog vremena bile glavni izvor zaslađivača. Uz ljude koji uzgajaju žito sami su sebe udomaćili miš, štakor i domaći vrabac. Domaće patke se javljaju do 2500. pr. Kr. na Bliskom istoku, a guske do 1500. pr. Kr. u Europi.
Prijevoz
Posljednju skupinu udomaćenih životinja čine životinje pripitomljene prije svega za prijevoz: magarac, konj, ljama i deva. Čini se da su konj i deva zadnji, njihova uporaba gotovo da nije zabilježena prije 2000. pr. Kr. No za konja postoje i drukčija mišljenja. Ipak, najstariji čvrsti dokazi o udomaćivanju konja potiču iz oko 3000. – 4000. pr. Kr. To su konjski zubi iz nalazišta u južnoj Ukrajini, a koji pokazuju tragove trošenja zbog struganja žvala u ustima. Te su vjerojatno bile izrađene od konopa, budući da najstarije poznate metalne konjske žvale potječu iz oko 1500. pr. Kr. Ljama je udomaćena u Peruu do 3500. pr. Kr., magarac do 3000. pr. Kr. na Bliskom istoku, deva do 3000. pr. Kr..
Pouzdano znamo da je magarac korišten za prenošenje tereta u drevnom Egiptu početkom ranog dinastičkog perioda, oko 3000. pr. Kr. Budući da je u to vrijeme u Mezopotamiji već bio upregnut u vozilo, možemo pretpostaviti da je kao teretna životinja do tad već služio kroz mnoga stoljeća. Do 2000. pr. Kr. karavane natovarenih magaraca su na Bliskom istoku postale uobičajene.
Najstarija poznata plovila su izdubljena velika debla iz oko 9000. pr. Kr. (Nizozemska, Danska, Njemačka, Finska). Neka takva plovila pronađena u Danskoj, a načinjena oko 5000. pr. Kr., duža su od 10 metara. Takva su polovila pronađena i u drugim dijelovima svijeta: primjerice, u Japanu (oko 7500. pr. Kr.), u Nigeriji (oko 6000. pr. Kr.) itd. Neki su takvi čamci bili duži od 30 metara.
Poljodjelstvo
Poljodjelstvo u najjednostavnijim oblicima zahtijeva raščišćavanje i usitnjavanje ne pretjerano suhog površinskog tla, sijanje i pokrivanje sjemena, uništavanje korova i zalijevanje, žetvu i sigurnu pohranu uroda uz odvajanje sjemena za sljedeću sjetvu. Za svaku se sjetvu isprva moglo naći nedirnuto tlo (ekstenzivna poljoprivreda), ali kad je postalo nužno ili poželjno obrađivati isto tlo iz godine u godinu, javila se potreba za dubljom obradom, da se odloži iscrpljivanje tla. Tu je ključan bio izum pluga, koji se je u cijelosti razvio tek kad se je tijekom srednjeg vijeka čovjek suočio s obradom teških tala sjeverne Europe. U drevnoj Mezopotamiji i Egiptu pak je veći problem bilo navodnjavanje.
U stanovitom smislu ratarski alati prethode ratarstvu. Žetelački nož ili srp je izvorno razvijen za rezanje divljih trava. U Mezopotamiji je rađen od pečene gline. U Europi u najprimitivnijem obliku ima dršku od roga, užljebljenu za kremeno iverje (mikrolite). No najuobičajeniji oblik je kratka drvena drška na koju je pričvršćena kremena oštrica. Poravnate i izglačane kamene sjekire i bradve, karakteristične za neolitik, imaju svoje mjesto i u lovačkom i u poljodjelskom gospodarstvu. Poboljšana sjekira, pomoću koje je počelo krčenje europskih šuma, sigurno je pomagala i u lovu. Bradva, koju smatramo drvodjeljskim alatom, bila je rabljena i kao motika.
Neolitički ljudi nisu koristili plug, već su, kad je bilo potrebno, raščišćavali zemlju koristeći kamene sjekire, kultivirali su polja koristeći motike i štapove za kopanje. Početno su jednostavni štapovi za kopanje korišteni za sađenje sjemena, a kasnije su oni preoblikovani u svojevrsnu motiku. Zrnje je mljeveno u mlinovima načinjenim od dva kamena. Neolitički alati su se i dalje sastojali od malog okresanog kamenja, korištenog, npr. u srpovima, ali je dopunjeno većim, često poliranim alatima poput sjekira, kamenja za drobljenje, mužara i tučka. Rogovi životinja su bili korisni kao štapovi za kopanje i krampovi. U ranom neolitičkom razdoblju alati su najviše izrađivana od kamena: kameni noževi, kamene sjekire s drškom od kosti, čekići, pijuci, kameni batovi, kameni vrhovi za koplja i strijele.
Lončarstvo i nastambe od opeke
Lončarstvo je nova tehnologija koja čini ključni dio neolitičke revolucije, a pojavilo se neovisno na više mjesta. Paleolitički su ljudi proizvodili keramiku od pečene gline, ali ništa u njihovom gospodarstvu ne iziskuje daljnji razvoj te tehnike. Neke skupine iz kasnog paleolitika su već primijetile da se glina stvrdnjava u vatri (figure od terakote iz Moravske).
Glinene posude
Najstarije poznate keramičke posude su napravljene u Japanu prije 12 000 godina, još u doba paleolitika, dok se u drugim područjima pojavljuju početkom neolitika. Prije otkrića keramike čovjek je za pohranu i prijenos tekućina rabio izdubljene tikve ili kožne mješine, a za krute tvari košare od prepletenih vlakana, te posude od kamena i drveta. Prve keramičke vaze često imaju oblik tih posuda ili oponašaju njihove ukrase. Neolitičke su zajednice koristile žbuku u gradnji i lončarstvo je moglo nastati iz tehnika ožbukavanja košara.
Lončarsko kolo
Negdje između 6000. pr. Kr. i 4000. pr. kr. došlo je u drevnoj Mezopotamiji do inovacije u lončarstvu. Dotad su predmeti izrađivani pomoću kalupa ili slaganjem glinenih prstenova. No u ovo se doba počinje rabiti primitivno lončarsko kolo. Bio je to u početku naprosto okrugli stolić koji se mogao vrtjeti na vertikalnoj osovini i koji se vrtio štapom ili rukom. Taj je izum znatno ubrzao postupak izrade keramičkih predmeta i zacrtao put daljnjeg razvoja, k pravom lončarskom kolu, mnogo stoljeća kasnije.
Pečenje gline
Tajna lončarstva je u tome da iz gline izlazi voda kad se ona peče na vatri, što ju pretvara u umjetni kamen. Neolitičke su peći davale temperature do 900 °C. Kasnije, u Brončanom i Željeznom dobu, ta je neolitička pirotehnologija omogućila razvoj metalurgije. Najstariji poznati postupak pečenja keramike je jamsko pečenje. Posude se slože u jamu iskopanu u zemlji i pokriju gorivom. Napunjena se jama zapali i nadgleda dok ne gorivo posve ne izgori. Najviša temperatura koja se može postići na ovaj način je oko 1100 °C. Od oko 6000. pr. Kr. imamo prve dokaze o uporabi peći za pečenje keramike u Mezopotamiji. To je omogućilo odvajanje posuda od vatre i time veće mogućnosti različitih oblika i boja lončarije.
Rudolf Diesel
Rudolf Diesel (18. ožujka 1858., Pariz - 30. rujna 1913., Engleski kanal), njemački izumitelj, svjetski poznat po izumu motora s unutrašnjim izgaranjem, Diesel motora.
Prahistorijska tehnologija
Glinene opeke
Na Bliskom istoku, gdje nema toliko drvene građe, seljaci su istočno od Tigrisa, od početka neolitika i prije uporabe pečene keramike, gradili svoje kuće od isušene gline (tj. opeka sušenih na suncu) i od doba Jerihona postoje primjeri zidina od opeke, s utorima za drvene grede. U suhoj klimi takve građevine traju dugo. U Mezopotamiji je glina ostala glavni građevinski materijal tijekom 6000 godina. U dolini Nila, pak, ima kamena, no na njega je država imala monopol, a glina je bila građevinski materijal za većinu. Glina je za opeke pripravljana dodavanjem vode i nasjeckane slame ili balege, da bi se spriječilo pucanje ili iskrivljavanje. Nakon toga su, isprva rukama, a kasnije u pravokutnim drvenim kalupima bez dna, oblikovane opeke i ostavljene da se suše, uz preokretanje. Uz dodavanje više vode ista je mješavina gline korištena i za žbuku i za zidanje. Kuće od opeke sušene na suncu nalazimo u Jerihonu već oko 9000. pr. Kr.
Tkanje
Pripitomljavanje koze, ovce i ljame je dovelo do izuma tkanja, ali tek nakon određenih mutacija do kojih je došlo uslijed pripitomljavanja. Tek je tada runo tih životinja postalo pogodno za predenje i tkanje. Vunena je odjeća postupno zamijenila odjeću od kože ili krzna. Ljudi su ubrzo naučili rabiti i biljne vrste, poput lana, koji se u zapadnoj Aziji, Egiptu i Europi već uzgajao kao uljarica, te pamuka, koji se počeo uzgajati u Indiji i srednjoj Americi. Postoje dokazi o pletenju prostirki i košara iz vrlo ranih vremena. Nije poznato je li u to doba izrađivana odjeća od niti, ali su na mnogim mjestima nađena primitivna vretena.
Tkanine su se nezavisno pojavile u različitim dijelovima svijeta. Tek je u neolitiku potreba za odjećom i posudama narasla do mjere u kojoj su tehnike tkanja procvale. Komad platna od konoplje pronađen u Çatal Höyüku (Turska) star je oko 10 000 godina. Najstariji ostaci iz Egipta stari su oko 7000 godina (prostirke, spiralne košare i primitivne tkanine), a najstarija pronađena užad iz tog područja je nekoliko stoljeća mlađa. Proizvodnja tkanina zahtijeva više međusobno povezanih tehnika: striženje ovaca ili uzgajanje lana ili pamuka; preradu sirovoga materijala; predenje niti; izradu tkalačkih stanova; bojanje prediva; tkanje tkanine.
Rudolf Diesel
Život
Radio je u Švicarskoj, Parizu, a laboratorijski rad na svom motoru je nastavio u Berlinu. 23. veljače 1892.g. je patentirao svoj motor.
Prahistorijska tehnologija
Tkanje
U košaraštvu su korišteni trska, šaš i trave, ali glavni materijal za tkanine na drevnom Bliskom istoku je bio lan, koji je uzgajan i zbog ulja i uzgoj kojeg je bio dobro uspostavljen do 3000. pr. Kr. Za uporabu treba odvojiti vlakna od ostatka stabljike, najprije namakanjem, radi omekšavanja, te potom grebanjem i češljanjem.
Uporaba kovina i rudarstvo
U neolitičkom okruženju su stotine tehnika, malih i velikih, oblikovale novi način života. Ljudi su tijekom neolitika gradili trajne strukture od drveta, opeka i kamena, koje svjedoče o velikom obrtničkom umijeću, a razvili su čak i svojevrsno kovinarstvo, rabeći komade sirovog bakra koji se mogu naći u prirodi. Primjerice, za znamenitog Ledenog čovjeka, smrznutu mumiju koja se pojavila 1991. zbog povlačenja ledenjaka u Alpama, najprije se mislilo da pripada nekoj kulturi Brončanog doba, jer je nosio bakrenu sjekiru. No pokazalo se da je živio oko 3300. pr. Kr. Bio je to neolitički čovjek s oružjem od hladno kovanog metala.
Rudolf Diesel
Izum
Osnovna ideja patentiranog motora je visoka kompresija (sažimanje) goriva prije ubrizgavanja u cilindar motora, i na taj način je izbjegnuta upotreba automobilskih svjećica i iskre koja započinje eksploziju u motoru. Zbog visokog tlaka goriva, nije potrebna iskra za iniciranje eksplozije.
U početku je kao gorivo koristio ugljenu prašinu. Prototip je izgrađen u tvornici MAN (Maschinenfabrik Augsburg). Nakon primjene svog motora, Rudolf Diesel je postao milijunaš. Iako je Diesel kao gorivo za svoj motor preferirao ugljenu prašinu ili biljno ulje (koje se tek odnedavno počelo upotrebljavati), kao gorivo se udomaćilo tzv. Diesel gorivo koje je jeftinija frakcija nafte od benzina.
Prahistorijska tehnologija
Uporaba kovina i rudarstvo
Prirodno željezo u metalnom stanju je isključivo meteoritskog podrijetla i postoje neki dokazi ranog korištenja takva željeza. Rude bakra se mogu naći u sjevernoj Siriji i Turskoj, gdje su se oblikovale rane ratarske zajednice. Stoga su ljudi vjerojatno naišli na metalni bakar, privučeni njegovom zelenkastom bojom. Za razliku od kamena, ta se kovina ne može pretvoriti u alat odbijanjem dijelova, ali se može lako savijati i kovati, i stoga je u početku rabljena za male ukrase. Bakar je toliko mekan da je uglavnom nekoristan za izradbu većine alata i oružja. Korišteni su i zlato i srebro, ali vrlo rijetko.
Calvano, Benevento
Calvano je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prahistorijska tehnologija
Uporaba kovina i rudarstvo
Budući da je bakar relativno mekan lako ga se može hladno kovati kamenim čekićima. Hladno kovanje može gotovo udvostručiti tvrdoću bakra, gotovo do tvrdoće čistoga željeza, ali je bakar tada krhak i vrlo lako puca. No lagano zagrijavanje može očvrsnuti bakar, koji se nakon toga može hladno kovati, čime se mogu dobiti prilično dobri alati. Neke od najranijih izrađevina od bakra su nađene u Anatoliji (Turska), a datiraju iz otprilike 7000. pr. Kr. Najpoznatije su bakrene kuke i šila iz Çayönü Tepesi na istoku Turske. Tu se opažaju neki od najranijih pokušaja obradbe bakra pomoću vatre (pirotehnologija) uz hladno kovanje. Kuke i šila su bili zagrijavani i tada kovani u željeni oblik, ali kovači sigurno nisu znali kako kaljenje i hladno kovanje utječu na bakar, jer su predmeti ostavljeni u mekom stanju, bez završnog kovanja. Zanimljivo je spomenuti da je oko 6500. pr. Kr. u Çayönü Tepesi korištena žbuka od gipsa, koji se dobiva zagrijavanjem vapnenca na oko 900 °C, ali nema nalaza pečene lončarije. Izrađevine od bakra su nađene i u jednom od najranijih gradova, Çatal Höyüku (današnja istočna Turska), a datiraju iz oko 6000. pr. Kr.
Lijevanje i taljenje bakra
Znakovi lijevanja bakra opažaju se oko 5500. pr. Kr. Najstariji poznati predmet izrađen od lijevanog bakra je bakreno dlijeto nađeno u Prokuplju u Srbiji, a datira se oko 5500. pr. Kr. U isto doba spada jedno od najvažnijih otkrića u povijesti: dobivanje bakra iz njegovih mineralnih sirovina ili ruda. To je otkriće imalo golem utjecaj na razvoj društva tijekom sljedeće dvije tisuće godina. Ona je dala novi materijal, dovela do izuma bronce, boljeg materijala za izradu alata, ali i osigurala tehnologiju za uporabu željeza nekoliko stoljeća kasnije. Taljenje bakra vjerojatno se je razvilo iz opažanja produkata peći za pečenje keramike.
Taljenje bakra iz rude podrazumijeva miješanje rude s nekim prikladnim gorivom, poput drvenog ugljena ili drveta, i stavljanje mješavine u vatru. Obične vatre u ognjištima ili pećima za keramiku nisu mogle dati temperature potrebne za taljenje bakra (oko 1100 °C). Stoga je moguće da su za podjarivanje vatre i postizanje potrebne temperature korištene puhaljke načinjene od trske. Rastaljena se je kovina nakupljala na dnu, dok su se nečistoće u obliku šljake (troske) uklanjale s površine.
Željezo
Povijest metalurgije željeza započinje još u prapovijesno doba, ali se ne zna da li je prvo željezo proizvedeno slučajno, kad je prapovijesni čovjek naložio vatru na ležištu čiste željezne rude ili je koristeći se već stečenim iskustvom u topljenju bakarne rude primijenio isti postupak na željeznu rudu. Taj postupak je bio prilično jednostavan: u plitkom ognjištu se željezna ruda pokrila drvenim ugljenom, koji se zatim zapalio, pa je ispod vatre nastala gnjecava i spužvasta željezna masa (spužvasto željezo). Da bi se iz spužvastog željeza dobilo tehničko željezo ili čelik ovisilo je prije svega od kvalitete željezne rude.
Plitko ognjište je bilo vrlo jednostavne konstrukcije. Sastojalo se od gnijezda oslonjenog na jedan zid, kroz koji je prolazila mlaznica mijeha za raspirivanje vatre. Gnijezdo se je ispunilo izmjenično slojevima željezne rude i drvenog ugljena, koji su se zatim zapalili. Puhanjem zraka kroz mijeh povisila bi se temperatura, tako da bi iz drvenog ugljena nastajao ugljikov monoksid, koji je vezao kisik iz željezovih oksida (uglavnom hematit), te se dobivalo spužvasto željezo i ugljikov dioksid. Pri tome je dobar dio željeza i dalje ostao vezan s kisikom (željezovi oksidi), te zajedno s nečistoćama kao tekuća troska otjecao iz ognjišta. Spužvasto željezo se skupljalo na dnu ognjišta sve dok ga ne bi potpuno ispunilo, pa bi se izvadilo i kovanjem bi se istiskivali ostaci troske i nečistoća (kovano željezo). Omjer između težine željezne rude i drvenog ugljena je bio otprilike 1 : 4. Ovim postupkom se dobivalo tek oko 12,5% željeza iz željezne rude, a težina spužvastog željeza je iznosila do 70 kilograma. Ovakva plitka ognjišta su se održala u Štajerskoj i Šleziji sve do 18. stoljeća.
Rudarstvo
Kremen je u Starom svijetu tisućama godina bio ključni materijal za izradu alata i kad je potražnja za kremenim sjekirama (kojim su prvi ratari krčili tlo) nadišla ponudu iz površinskih kopova, otvoreni su podzemni rudnici. Oko 4000. pr. Kr. u zapadnoj je Europi otvoreno mnogo rudnika kremena. Okna su bila duboka od 10 do 15 metara. Korišteni su trnokopi od jelenjih rogova i lopate od goveđih lopatica. Kopanje bakra je počelo još oko 4500. pr. Kr., u današnjoj Srbiji. Rudnici su bili duboki do 20 metara. Balkan je postao jednim od glavnih izvora bakra u Starom svijetu. Najstariji rudnici su u planinskim područjima sjevernog Iraka, Libanona, Sirije, Anatolije i Balkana.
Neolitička astronomija
Mnoštvo dokaza pokazuje da su mnogi, a možda i većina, neolitičkih naroda sustavno motrili nebo, napose gibanja Sunca i Mjeseca, te su podizali astronomski uređene građevine koje su služile kao kalendar godišnjih doba. Najbolje poznati primjer je Stonehenge u jugozapadnoj Engleskoj (tu se neolitičke zajednice javljaju do 4000. pr. Kr.). 82 komada kamena mase oko 5 tona su dopremljena iz Walesa, s udaljenosti od 240 kilometara. U jutro ljetnog suncostaja (21. lipnja) Sunce izlazi duž glavne osi građevine i na vrh kamenog stupa postavljenog izvan nje. Čini se da je izgrađen da bi označio krajnje i srednje točke sezonskih gibanja nebeskih tijela duž obzora (horizonta) pri izlasku i zalasku, što ukazuje na sustavna opažanja i svijest o pravilnostima nebeskih gibanja.
Calvano, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Rudolf Diesel
Izum
Pošto su Diesel motori robustniji od benzinskih motora, nisu bili primjenjivi za neke namjene kao što su motori za avione. Zato su se pokazali dobrim za cestovna motorna vozila, i izvrsnim za stacionarne namjene, ili za velika prometna sredstva kao što su brodovi, podmornice ili lokomotive.
Kasniji život
Kao i kod drugih briljantnih umova, i kod Diesela se manifestirala bliskost s ludilom, te je doživio nekoliko živčanih slomova, a bio je i paranoičan.
Njegov nestanak je primijećen za vrijeme noćnog prelaska Engleskog kanala u malom poštanskom brodu, na relaciji Antwerpen - Harwich. Njegovo je mrtvo tijelo pronađeno nekoliko dana poslije u moru. Njegova misteriozna smrt je kasnije ponudila dva objašnjenja: 1. samoubojstvo, 2. ubojstvo zbog njegovog protivljenja upotrebe Diesel motora u njemačkim podmornicama.
Slike
mini|left|100 godina Dizel motora Briefmarken-Jahrgang 1997 der Bundesrepublik Deutschland|Nemačka poštanska marka iz 1997. mini|hochkant|Drugi prototip Dizel motora iz 1894.
Cascine Pozzi, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Colmán Rímid
Colmán Rímid (ili Colmán mac Báetáin) (? - 604) bio je irski ranosrednjovjekovni vladar koji se u nekim izvorima navodi kao veliki kralj Irske. Colmán je bio sin Báetán mac Muirchertaiga (u.572), koji se također navodi kao veliki kralj, te pripadao klanu Cenél nEógain, ogranku Sjevernih Uí Néilla. Vladao je u Ailechu od 578. do 602 Nadimak mu je značio "brojač".
Na mjestu velikog kralja su se krajem 6. vijeka rotirali pripadnici klanova Cenél nEógain i Cenél Conaill. Mjesto velikog kralja je dijelio sa Áed Sláineom. Njihovo stupanje na prijestolje se u analima navodi u godini 598 Također se spominju kao kraljevi u popisima kraljeva. U najranijim popisima kraljevima, kao što je Baile Chuind (Ekstaza Conna) iz 7. vijeka nisu navedeni. Moguće je da je stvarnu vlast imao Fiachnae mac Báetáin od Ulaida.
Godine 602. je u bitci kod Cúl Sleamne (baronija Raphoe) porazio Conall Cú mac Áedoa (u. 604), svog rivala iz klana Cenél Conaill, i natjerao ga u bijeg. Colmána je 604. ubio rošak po imenu Lochán Dilmana.
Njegova kćer ili možda unuka po imenu Fín je bila supruga Aldfritha, sina anglosaksonskog kralja Oswiua. Pjesnik Cenn Fáelad mac Aillila (u. 679) je bio njegov nećak.
Porodično stablo
Báetán mac Muirchertaig |     |___________________________________________________________     |                   |           |            |             |     |                   |           |            |             |     Colmán Rímid  Máel Umai   Forannán     Fergus        Ailill. |                              |            |             |     |                               |            |             |_______________________________     ?                         Hui Forannáin   Cenél Forgusa    |                          | |                                                         |                          |     |                                                          Cenn Fáelad mac Aillila    Sabina Fín  =    Oswiu of Northumbria                                                       | |                                                                              |           |                                                                               Cuthbert of Lindisfarne Oswiu
Црна Бара (Алексинац)
Црна Бара је насеље у Србији у општини Алексинац у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 175 становника (према попису из 1991. било је 219 становника).
Демографија
У насељу Црна Бара живи 149 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,8 година (43,0 код мушкараца и 46,8 код жена). У насељу има 58 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,02.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у другој половини XX века, примећен је константан пад у броју становника.
Drefféac
Drefeak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara koja pripada prefekturi Sen Nazer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1322 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 93 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 65 metara (maksimalnoj 33 m, a minimalnoj 0 m).
Zastava Nizozemske
right|200px|thumb|Zastava Nizozemske Zastava Nizozemske ima tri horizontalne pruge u boji: crvenu, bijelu i plavu. Omjer dužine i širine je 2:3. Najstarija je trobojnica u svijetu, koja se još koristi. To nije prva nizozemska zastava. Krajem 15. vijeka, svaka provincija imala je svoju zastavu. Za zajedničke ekspedicije, počeli su koristiti jedinstvenu zastavu.
Ahmed el-Bedevi
Ahmed el Bedevi (أحمد البدوى, ; Fes, 1119. – Tanta, 1276) bio je osnivač sufijskog reda bedevi (bedevija). Bio je u srodstvu sa znamenutim dervišom Ahmedom Rifaijem. <!--
Rodoslovno stablo sejjida Ahmeda el-Bedevija je slijedeće: Ahmed b. Ali b. Ibrahim b. Muhammed b. Ebi Bekr b. Ismail b. Omer b. Ali b. Osman b. el-Husejin b. Muhammed b. Musa el-Ašhab b. Jahja b. Isa b. Ali b. Muhammed b. Hasan b. Džafer b. Ali el-Hadi b. Muhammed el-Dževad b. Ali er-Rida b. Musa el-Kazim b. Džafer es-Sadik b. Muhammed el-Bakir b. zejnul-abidin Ali b. el-Husejin b. Ali b. Abdul-Mutallib.
Njegov život:
Sejjid Ahmed je bio najmalađi sin od sedmoro djece sejjida Alija a.s.. Imena djece su: El-Hasan, Muhammed, Fatima, Zejneb, Rukajja, Fiddah i Ahmed.
Sejjid Ahmed je još od mladosti bio poznat po nadimku bedevi (beduin) jer je volio da pokrije lice gutrom (slično našoj marami, kod arapa veoma rasprostranjeno) imitirajući tako beduine.
Dok je boravio u Fezu, njegov najstariji brat sejjid el-Hasan je odveo mladog sejjid Ahmeda tadašnjem sufijskom šejhu Abdul-Dželilu b. Abdur-Rahmanu en-Nejsaburiju koji je već tada prepoznao u djetetu budućeg velikog učitelja sufizma i zato ga je uveo u sufijski put davanjem bejata.
Kad su stigli u Mekku, tamo su ih dočekali svi uvaženi predstavnici Mekke i zaželjeli im dobrodošlicu.
Carica Xu (Cheng)
Carica Xu (許皇后) (osobno ime nepoznato) (? - 8. pne.) bila je kineska carica iz dinastije Han, poznata kao supruga cara Chenga. Njen muž ju je ispočetka volio, ali je s vremenom iuzgubila naklonost, prije svega zbog spletki buduće nasljednice Zhao Feiyan, koja je zavela Chenga i nagovorila da joj oduzme titulu carice. Nakon toga je pokušala vratiti čast i dostojanstvo preko zavjere protiv cara koju je skovala s Chengovim rođakom Chunyu Zhangom (淳于長). Ta je zavjera, međutim, razotkrivena, a Xu prisiljena izvršiti samoubistvo.
Ahmed el-Bedevi
Sejjid Ahmed je u Mekki naučio napamet Kur´an, a takođe je izučavao hadisku znanost i fikh po mezhebu imama Šafija.
Nakon što je upoznao svjet sufizma, sejjid Ahmed je puno vremena provodio u halvetu. Jedno od njemu najdražih mjesta za halvet bilo je brdo Ebu Kubajs, blizu Mesdžidul-Harama.
633. god. sejjid je imao san u kome su ga posjetila dva velika pira sejjid Abdulkadir el-Džejlani i sejjid Ahmed er-Rifai koji su ga pozvali da posjeti njihova mezarja.
Prije nego su stigli do Ummu Ubejdijje, sejjid el-Hasan je odlučio da se vrati u Mekku jer mu je nedostajala porodica. Sejjid Ahmed je nastavio dalje put sam i desile su mu se mnoge stvari, od kojih je njegova pobjeda nad vješticom Fatimom koja je terorisala narod u Ummu Ubejdijji.
U ovom putovanju se spominje da su sejjidu Ahmedu el-Bedeviju u snu došli sejjid Abdulkadir el-Džejlani i sejjid Ahmed er-Rifai i ponudili mu ključeve svih muslimanskih zemalja. Međutim, on ih je odbio i rekao: Ja neću da mi te ključeve dadne Abdul-Fettah (rob Onoga koji otvara) već hoću da mi ih dadne el-Fettah (Onaj koji otvara) lično.
Nakon što je završio posjetu kaburova i proveo neko vrjeme u zikru, zaputio se nazad kući.
Kada se vratio u Mekku, ispričao je svoj san svom bratu sejjidu el-Hasanu koji mu je taj san protumačio ovako: Ključ koj su ti ta dva kutba davali, bio je ključ njihovih tarikata, kojim su pozivali Allahu, a taj kluč je Kur´an i sunnet. I to je pravi tarikat u Islamu.
Kada su mu počela otkrovenja, on je napustio društvo ljudi upotpunosti i posvetio se posvemu ibadetu. U tom stanju je bio sve dok mu tri puta na san nije došlo: Ustani i idi na mjesto gdje izlazi Sunce, zatim idi na mjesto gdje zalazi Sunce. Zatim putuj u Tantu. O mladiću zaista je Tanta tvoje mjesto.
On je otišao u Irak gdje su mu poželili dobrodošlicu svi šejhovi. Tu je primio šejhovsku hrku od šejh Barija koji ju je primio od šejhNi´mul-Bagdadi koji ju je primio od sejjid Ahmeda er-Rifaia. Kad je stigao u Tantu odsjeo je u kući trgovca Ruknuddina b. Šuhaita.
Sejjid Ahmed el-Bedevi je bio veoma dobro prihvaćen od stanovništva Tante koji su dolazili da ga posjete, kako bi se okoristili od njegovog prisustva, učenja i bereketa koji tekao kroz njega. Prenosi se da je rekao: Duhovni siromasi su poput plodova masline. Među njima su oni veliki a i oni mali. Za one koji ne posjeduju maslinovo ulje, ja ću biti njihovo maslinovo ulje. Ja ću im pomoći u svim njihovim stvarima i takođe im pomoći da prevaziđu sve poteškoće na koje naiđu. I to ne mojim udjelom i snagom, već berekotom nšeg Poslanika s.a.v.a.s.
Njegov tarik:
On je tarikat primio od šejha Ibn Abdullaha en-Nejsaburija a ovaj čitavim nizom od sedam šejhova koji su primili od Davuda et-Taia, a ovaj od Habiba el-Adžemija, a ovaj od Hasana el-Basrija, a ovaj od sejjid Alija a ovaj od plemenitog Resula s.a.v.a.s.
Njegov položaj:
bio je veliki kutb, mogao je učiniti muridu da dođe do stupnja spoznaje samo jednim pogledom. Ako bi nekog murida pogledao posebnim pogledom, odmah bi ga uzdigao na stupanj Mekamiš-šuhud. Uobičavao je da posti četrdeset dana pa tek bi onda prekinuo post. U većini svojih stanja bi gledao u nebesa pocrvenjelih očiju i stalno zikrio.
Carica Wang (Ping)
Carica Wang (王皇后, osobno ime nepoznato) (8. pne. – 23. n.e. ), formalno Xarica Xiaoping (孝平皇后), a za vrijeme dinastije Xin Vojvotkinja udovica od Ding'ana (定安太后) potom Princeza Huanghuang (黃皇室主) bila je kineska carica iz dinastije Han, poznata kao posljednja carica Zapadne dinastije Han. Bila je kćer regenta Wang Manga, koji ju je dao udati za cara-dijete Pinga. Iako je u pitanju bio politički brak koji je trebao konsolidirati Wang Mangovu vlast, mlada carica je bila odana svom mužu, a još više carskoj dinastiji. Zbog toga je kineski historičari opisuju kao tragičnu ličnost, duboko nezadovoljnu svojim ocem koji je dao otrovati njenog muža, a potom svrgnuo dinastiju kako bi uspostavio svoju. Kada su se seljaci pobunili protiv Wang Manga, opsjeli prijestolnicu Chang'An i zapalili carsku palaču, carica se sama bacila u plamen.
El Arenosito, Zihuatanejo de Azueta
El Arenosito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zihuatanejo de Azueta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Gallodoro, Messina
Gallodoro je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 378 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Los Leones, Calvillo
Los Leones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2260 m.
Campaiana, Lucca
Campaiana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1347 m.
Ungurenii Mici, Ghercești
Ungurenii Mici je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Ghercești.
Stryker, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.
Ungurenii Mici, Ghercești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Nenad Kecmanović
Nenad Kecmanović (Sarajevo, 9. septembar 1947) je jugoslovenski i bosanskohercegovački politikolog, politički analitičar, sociolog, doktor i profesor političkih nauka, publicista, te član Senata Republike Srpske.
Život
Živio je u Sarajevu do raspada Jugoslavije, nakon čega prelazi da živi u Beograd. Oženjen je, ima dvoje dece, sina i ćerku. Njegov sin Vladimir Kecmanović je srpski književnik.
Akademska karijera
Za docenta na Fakultetu političkih nauka je izabran 1976, za vanrednog profesora 1979. i za redovnog profesora 1984. godine. Do raspada Jugoslavije je bio redovni profesor političkih nauka i dekan Fakulteta političkih nauka u Sarajevu. Bio je rektor Univerziteta u Sarajevu od 1988. do raspada Jugoslavije. Godine 1991. dobija počasni doktorat Univerziteta u Mičigenu.
Nakon raspada Jugoslavije napušta pozicije u Sarajevu i prelazi u Beograd gde je radio kao profesor na Fakultetu za menadžment Braća Karić, i na Učiteljskom fakultetu. Kasnije postaje redovni profesor i šef Odeljenja za politikologiju Fakulteta političkih nauka Univerziteta u Beogradu, gde je penzionisan 2012. godine Kao redovni profesor radi na Univerzitetu u Istočnom Sarajevu, a kao redovni profesor i dekan na Univerzitetu u Banjaluci.
Predavao je na postdiplomskim studijama univerziteta u Beogradu, Zagrebu, Ljubljani, Skoplju, Novom Sadu i Sarajevu, te gostovao na univerzitetima u Austriji, Mađarskoj, Poljskoj, Sudanu, SAD...
Na poziciju eksperta Evropskog centra za mir i razvoj Ujedinjenih nacija u Parizu je izabran 1998, a 2006. postaje član Ruske akademije političkih nauka u Moskvi.
Politička karijera
Početkom devedesetih je na posljednjim izborima na osnovu najvećeg broja glasova izabran za člana Predsedništva Jugoslavije, a sa tog položaja je odmah smenjen posredstvom Službe državne bezbednosti pod izgovorom „nedovoljne bezbednosne kulture“. Od strane muslimanskog političkog rukovodstva na čelu sa Raifom Dizdarevićem je optužen da je „engleski špijun“.
U vreme političkog pluralizma u Jugoslaviji 1990. godine, u Sarajevu osniva Savez reformskih snaga Jugoslavije čiji je bio predsednik do 1992. bio je ratni član Predsjedništva Bosne i Hercegovine iz reda srpskog naroda, do jula 1992 godine, kada je napustio politiku.
Član je Senata Republike Srpske od 1. septembra 1996, a 2009. je ponovo izabran na poziciju senatora Republike Srpske.
Kirschnaumen
Po podacima iz 2008. godine u opštini je živelo 462 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
La Quebrada, Urique
La Quebrada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1867 m.
I racconti di Canterbury
Canterburyjske priče je italijansko-francusko-britanski omnibus film snimljen 1972. godine u režiji Pier Paola Pasolinija. Predstavlja adaptaciju istoimenog epa engleskog srednjovjekovnog pisca Geoffreya Chaucera, a po svojoj strukturi i stilu je prilično sličan Pasolinijevom ranijem filmu Dacameron (koji se temelji na istoimenom Bocacciovom predlošku koji je bio inspirirao Chaucera). Okvirna radnja se događa u Engleskoj u 14. vijeku i prikazuje grupu hodočasnika na putu za svetište u Canterburyju, a među kojima se nalazi i sam Chaucer (koga tumači Pasolini), te koji pričaju osam priča satiričkog, fantastičnog, grotesknog ili vrckavog sadržaja. Canterburyjske priče su premijerno prikazane na Berlinskom festivalu gdje su osvojile Zlatni medvjed. Zajedno sa Decameronom i Cvijetom 1001 noći iz 1974. godine čine Pasolinijevu trilogiju života.
Ninetto Davoli
Ninetto Davoli, pravim imenom Giovanni Davoli (11. oktobar 1948 - ) je italijanski glumac, najpoznatiji po ulogama u filmovima Pier Paola Pasolinija koji je bio njegov mentor i ljubavnik.
Die Heuwels Fantasties
Die Heuwels Fantasties (srpskohrvatski: Fantastična brda) je afrikanerski electro sastav iz Bellvillea, Južna Afrika.
Die Heuwels Fantasties sačinjavaju Hunter Kennedy (također član Fokofpolisiekara i bivši član aKINGa), Pierre Greeff (također član Lukraaketaara), Fred den Hartog (također član Thievea) i Sheldon Yoko (također član Die Gevaara).
Početkom 2014. godine, najnoviji član sastava (u tom trenutku), Phillip Erasmus, izašao je iz sastava nakon "sloma" na društvenim mrežama (kako su mediji tada citirali), kada je postavio slike i statuse sa referencama na novac i pohlepu na Facebook stranicu Die Heuwels Fantasties.
Pored vlastitih pjesama, sastav surađuje i sa rapperom Jackom Parowom. Pojavili su se u singlici Tussen Stasies na njegovom prvom albumu, a on se pojavio u pjesmi Die Vraagstuk na sastavovu prvom albumu.
Prvi album: Die Heuwels Fantasties
Sastavovu prvom albumu, istoga imena, doprinos su dali Francois Van Coke (Fokofpolisiekar i Van Coke Kartel), Laudo Liebenberg (aKING), Adriaan Brand (Springbok Nude Girls), Neil Basson (Foto na Dans) i rapper Jack Parow. Album je objavljen 19. ožujka 2009. godine, kao treća objava Hunterove i Pierreove produkcijske kuće, Supra Familias.
Prije objavljivanja samoga albuma, Die Heuwels Fantasties su izbacili dvije singlice za besplatno preuzimanje na Last.fm, koje su privukle tisuće slušatelja. Ove pjesme su dostigle broj jedan na mnogim kampuskim radio postajama, a prvi spot, Vinger Alleen, proveo je tri tjedna na prvom mjestu na afrikaans TV kanalu MK. Ova pjesma je nominirana za Najbolji video na MK Awards u ožujku 2009. godine, čak prije njihovog prvog nastupa.
Na kraju su izbacili elektronsku verziju fenomena na Avontoer’s Groot Gees Rock Fees 26. prosinca 2008. godine. Njihov EP, izdan u ograničenom broju primjeraka na USB-ovima, Pille Vir Kersfees (dizajniran da izgleda kao kapsula pilule), rasprodao se za nekoliko tjedana.
Njihova prva singlica, Vinger Aleen, kao i singlica Pille vir Kersfees, su ubačene na kompilacijski CD Bellville Rock City, uz spot za tu pjesmu.
Za spot za Hyg Duiwel sastav je 2011. godine dobio MK nagradu za najbolji spot. Ovaj spot je u cjelini snimljen u Nizozemskoj.
Naredni albumi
Sastavov drugi studijski album, Wilder as die Wildtuin, izašao je u prodaju 11. ožujka 2011. godine. To je prva stvar koju su objavili još od Doodegewone Aand koja se nalazila na soundtracku za afrikaans film Bakgat 2 iz 2010. godine. Ovo je također prvi album sa novim članom sastava, Phillipom Erasmusom, na bubnjevima.
Album se jasno razlikuje od njihovog prethodnog electro-pop stila, težeći više ka pop-rock zvuku. Kao i na prvome albumu, gostovalo je mnogo drugih umjetnika. Wilder as die Wildtuin je raznovrstan, sa sporim melodičnim pjesmama poput Wonder bo Wonder, koja podsjeća na Klein Tambotieboom sa prvog albuma, dok druge pjesme poput Heel Te Mal održavaju electro naslijeđe sastava.
Album Wilder as die Wildtuin je bio najprodavaniji album na južnoafričkoj nacionalnoj listi SABC-a. To je bio prvi put u 40-godišnjoj povijesti liste da je jedan afrikaans glazbeni album zauzeo prvo mjesto.
Kasnije su uslijedili puni albumi Alles Wat Mal Is i ''Ja. Nee. Lekker.'', koji izlaze krajem 2012., odnosno 2014. godine.
Papani
Papani je naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 126 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 53 stanovnika).
Demografija
U naselju Papani živi 98 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,0 godina (37,5 kod muškaraca i 36,5 kod žena). U naselju ima 49 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,55.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Oberalben
Oberalben je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 263 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336070.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Oberalben se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 263 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 47 stanovnika/km².
7. pne.
Godina '''7. pne.''' je bila redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Nerona i Pizona ili, rjeđe, '''godina 747. Ab urbe condita'''. Oznaka 8. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Carbonara Scrivia, Alessandria
Carbonara Scrivia je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 542 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Áed Uaridnach
thumb|Zapadna strana [[Fahanskog stećka; likovi prikazani na njemu možda predstavljaju Áed Uaridnacha i Svetog Muru, osnivača crkve u Fahan ]]
Áed Uaridnach (ili Áed mac Domnaill) (? -612) bio je ranosrednjovjekovni irski vladar koji se tradicionalno navodi kao veliki kralj Irske. Poznat je i po imenom Áed Allán, koje se daleko češće koristi za kralja iz 8. vijeka, koji je bio Áedov pra-pra-unuk.
Áed je bio sin velikog kralja Domnall Ilchelgacha (u. 566) i brat Eochaid mac Domnailla (u. 572), koje su neki izvori također navodi kao velike kraljeve. Pripadao je klanu Cenél nEógain, sjevernom ogranku Uí Néilla. Bio je kralj Ailecha od 604. do 612
Áedovom kraljevanju je prethodila zajednička vladavina Áed Sláinea i Colmán Rímida. On sam je vladao od 604. do 612. Áed se spominje u Baile Chuind (Ekstaza Conna), irskoj pjesmi iz 7. vijeka koja predstavlja najstariji popis kraljeva. Godine 605. Áed je u bitci kod Slabre pobijedio leinsterskog kralja Brandub mac Echacha (u. 605). Annals of Tigernach pak, navodi da je počeo vladati nakon tog događaja.
Od čega je Áed umro nije poznato, ali srednjovjekovni izvori navode prirodne uzroke. Klan Cenél Feradach, koji su činili potomci Suibne Menna, nadvisio je Áedov ogranak Cenél nEógaina—Cenél maic Ercae—sve do njegovog praunuka Fergal mac Máele Dúina nijedan član Cenél maic Ercaea nije postao veliki kralj Irske. Áedov sin Máel Fithrich mac Áedo (u. 630) je postao kralj Ailecha.
Los Mezcales, Mascota
Los Mezcales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1456 m.
La Esperanza, Aculco
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Aculco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2513 m.
Kirviller
Kirviler je naselje i opština u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 107 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km².
Počasni naslovi u Katoličkoj crkvi
thumb|150px|Sveti Otac [[Benedikt XVI.]]
Great Falls, Virginia
Grejt Fols je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.427, što je 6.878 (80,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Crucero, Sayula de Alemán
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Pasubio, Treviso
Pasubio je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Máel Coba mac Áedo
Máel Coba (? - 615) bio je ranosrednjovjekovni irski vladar koji se tradicionalno navodi kao veliki kralj Irske.
Máel Coba je bio sin Áed mac Ainmuirecha (u. 598) i brat Domnall mac Áedoa (u. 642), obojice tradicionalno navođenih kao veliki kraljevi. Svi su pripadali klanu Cenél Conaill, sjevernom ogranu dinastije Uí Néill. Máel Coba je postao poglavica Cenél Conailla nakon smrti brata Conall Cú mac Áedoa 604.
Od sredine 6. vijeka je mjesto velikog kralja rotiralo među klanovima Cenél nEógain i Cenél Conaill. U popisima kraljeva Mael Coba tradicionalno slijedi Áed Uaridnacha, a naslijedio ga je Suibne Menn - obojica iz srodnog, ali suparničkog klana Cenél nEógain. Vladao je u periodu 612-615
Godine 615. Máel Cobje u bitci kod Sliab Truima u Tyroneu ubio Suibne Menn. Suibne Menn je nakon toga, makar formalno, za velikog kralja postavio Óengus mac Colmáina.
Imao je dva sina koaj se u nekim izvorima također spominju kao veliki kraljevi - Cellach (u. 658) i Conall (u. 654). Dúnchad mac Cinn Fáelad, opat Ione, (u. 717) se navodi kao Máel Cobin unuk.
Palma Sola, Santa María Colotepec
Palma Sola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 390 m.
Oberarnbach
Oberarnbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kajzerslautern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 429 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7335031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kajzerslautern Oberarnbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kajzerslautern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 331 metra. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 429 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Zastava Monaka
thumb|250px|[[Datoteka:FIAV 110110.svg|23px 1 Razmera: 4:5 (or 2:3); usvojena 4. aprila 1881]] Zastava Monaka se sastoji iz dve jednake trake crvene (gore) u bele. Slična je zastavi Indonezije koja je duža i zastavi Poljske kod koje je rapored boja obrnut. Crvena i bela su heraldičke boje kuće Grimaldi od 1339. godine, ali se izgled zastave menjao tokom vremena.