cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Čjerna na Tisi
Prirodni uslovi
Čjerna nad Tisou je smeštena u krajnje jugoistočnom delu države, blizu državne tromeđe sa Mađarskom i Ukrajinom - 4 kilometra jugoistočno od grada. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 500 kilometara zapadno od grada.
Reljef: Čjerna nad Tisou se razvila u krajnje severoistočnom delu Panonske nizije, pa je njeno okruženje izrazito ravničarsko. Grad je položen na približno 100 metara nadmorske visine, što je najniže među svim gradovima Slovačke.
Klima: Klima u Čjernoj nad Tisou je umereno kontinentalna.
Vode: Čjerna nad Tisou se razvila nedaleko od Tise (oko 5 km). Reka Tisa protiče kroz Slovačku dužnom od samo 4 km i to kao granična reka ka susednoj Mađarskoj.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru vezuju se još za vreme praistorije. Međutim, današnje naselje je nastalo tek 1828. godine.
Krajem 1918. Čjerna nad Tisou je postao deo novoosnovane Čehoslovačke. U vremenu 1938-44. godine grad je bio pripojen Hortijevoj Mađarskoj, ali je ponovo vraćen Čehoslovačkoj posle rata. Posle rata (1946. godine) naselje je dobilo gradska prava. 1968. godine na gradskoj železničkoj stanici je došlo do istorijskog susreta između Aleksandra Dubčeka i Leonida Brežnjeva, koji su bili uvod u napad Varšavskog pakta na Čehoslovačku. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno opštinsko središte, ali je došlo do privrednih teškoća u vreme tranzicije.
Stanovništvo
Danas Čjerna nad Tisou ima ispod 4.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika osetno opada. U razdoblju 2000-2010. godina grad je izgubio oko 1.000 ili preko 20% stanovnika.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Scartezzini, Vicenza
Scartezzini je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Tlmače
Tlmače su grad u Slovačkoj, u okviru Njitranskog kraja, gde su u sastavu okruga Ljevice.
Prirodni uslovi
Tlmače su smeštene u središnjem delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 140 km zapadno od grada.
Reljef: Tlmače su se razvile u oblasti Tjekov. Grad se smestio u bregovitom području, na mestu gde krajnje severni obod Panonske nizije prelazi u gorje Tatri. Nadmorska visina grade je oko 180 metara.
Klima: Klima u Tlmačama je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Tlmače protiče reka Hron. Ona deli grad na dva dela; Zapadni je novi, a istočni je stari.
Istorija
Ljudska naselja na prostoru Tlmača vezuju se još za praistoriju. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1075. godine.
Krajem 1918. godine. Tlmače su postale deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma naselje je industrijalizovano, pa je došlo do povećanja stanovništva. Gradska prava su dobijena 1986. godine. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao opštinsko središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Park prirode Orjen
Na teritoriji Crne Gore, na površini od 8.897 hektara prostire se zaštićeno područje istog imena i kategorije, čime dva parka čine jedinstvenu parkovsku cjelinu.
Tlmače
Stanovništvo
Danas Tlmače imaju nešto manje od 4.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Llano Grande, San Felipe
Llano Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Tlmače
Stanovništvo
Verski sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
The Citadel (film)
The Citadel je britanski crno-bijeli film snimljen 1938. u režiji Kinga Vidora. Predstavlja prvu adaptaciju popularnog istoimenog romana A. J. Cronina. Protagonist, čiji lik tumači Robert Donat je mladi i idealistički škotski ljekar koji nakon diplome dolazi u Južni Wales i tamo nastoji pomoći rudarima oboljelima od ugljene prašine. Radnja prikazuje kako postaje slavan i uspješan, te odlazi u London liječiti bogate hipohondre udaljujući se od svojih mladenačkih ideala. Film, nastao u produkciji britanske podružnice hollywoodskog studija MGM, je bio nominiran za nekoliko Oscara, a dobio je i nekoliko prestižnih kritičarskih nagrada.
Godine 1953. je u Hollywoodu napravljen remake pod naslovom Bad for Each Other, čija je radnja premještena u Pensilvaniju.
Vanjske veze
Streaming audio
Baraka
Baraka (talijanski: baracca, njemački: baracke, francuski: baraque od katalonskog - barraca = koliba ) je jednostavna niska građevina, od drva, lima, najčešće privremena.
Karakteristike
Naročito puno baraka gradilo se za i nakon Drugog svjetskog rata, one su bile osnovni tip građevine u koncentracionim logorima, a nakon rata domovi brojnih raseljenih lica.
Barake su danas najčešće grade od tvornički proizvedenih standardiziranih elemenata, koji se sastavljaju brzo i s malo radne snage. Najčešće se koriste za smještaj vojnika, radnika na gradilištima, izbjeglica, beskućnika, ali i u sanitarne svrhe i kao skladišta.
Po periferijama metropola Trećeg svijeta od improviziranih baraka izrastaju često cijeli kvartovi u kojima živi sirotinja.
U engleskom baraka - barrack, prvenstveno znači zgrada za smještaj vojnika - kasarna.
Đurađ II Balšić
Dvor
Za svoje sjedište, Đurađ II Stracimirović Balšić je izabrao Ulcinj, a na dvoru se pominju protovestijar, vojvoda i logotet. Kovao je svoj novac u Baru i istupao u ime „vlastele velike i male“. Nazivao se „blagovjerni i samodrživi gospodin Đurđ svoj zetskoj i pomorskoj zemlji“.
Odmetanje vlastelinskih porodica
Da se Đurđeva zvanična titula sve više udaljavala od stvarnosti, govori i stav Dubrovčana i Mlečana, koji su ga nazivali „gospodarem Ulcinja“. Naime, u Zeti i sjevernoj Albaniji je za njegove vlasti došlo do odmetanja vlastelinskih porodica. Braća Sakati-Zakarija (Nikola Sakat, dugogodišnji vlastelin Budve i uticajna ličnost u Zeti) pobunili su se među prvima, ali su bili kažnjeni vađenjem očiju. Crnojevići, u Gornjoj Zeti, priznaju samo bosanskog kralja Tvrtka I Kotromanića, porodica Jonima počinje samostalno upravljati svojim posjedima između Drača i Drima, a Dukađini bez pitanja ponovo gospodare ranije im oduzetim Zadrimom i Lješom. Đurađ II se ubrzo, umanjenih prihoda, našao sabijen u uskom prostoru između Skadarskog jezera i mora U januaru 1386. godine, Đurađ II potvrđuje trgovinske povlastice Dubrovčanima, otvarajući im pristaništa i puteve. Ranijeg protovestijara (upravnik državnih finansija) Balše II u Draču, Filipa Barelija, istaknutog mletačkog trgovca i agenta, zadržao je u svojoj službi. Sa mlečanima nema sporova, sve do 1392. godine.
Mir sa Turcima, 1386. godine
Već od 1385. godine, manji pljačkaški turski odredi stizali su do Drača, Drima i neposrednu okolinu Skadra, upadali sve do Ostroga i „odvodili silno roblje“, pa je gospodar Zete požurio da sa njima sredi odnose, sklapajući mir 1386. godine. Turska provala u Bosnu, preduzeta je 1386. godine, na podsticaj Đurđa II, koji je gajio stara neprijateljstva prema Tvrtku I (mada je bosanski kralj bio saveznik kneza Lazara) i neostvarenu želju svih Balšića da zagospodare Kotorom. U drugom turskom napadu na Bosnu (1388) učestvovali su i podanici Đurđa II, a Dubrovčani 5. septembra gospodara Zete biraju za svog građanina, u znak zahvalnosti za njegovo zauzimanje kod Turaka. Pregovori bosanskog kralja i Đurđa II, dva puta (u novembru 1388. i martu 1389. godine) dovode do popuštanja zategnutosti, ali Zeta ne mijenja svoj odnos prema Turcima, ozvaničen mirom iz 1386. godine. Đurađ II Stracimirović Balšić ne učestvuje u bici na Kosovskom polju, 15. juna 1389. godine (bez obzira na njegovo srodstvo sa knezom Lazarom i Vukom Brankovićem) i u to vrijeme se nalazi u Budvi (početak jula), a na poziv vlastele posjećuje Dubrovnik, u avgustu 1389. godine. Vuk Branković, koji je vladao sjeveroistočnim djelovima današnje Crne Gore (koji su pripadali Raškoj i porodici Branković, sve do 1455. godine) nastojao se na štetu Balšića proširiti do obala Jadranskog mora. Prije juna 1390. godine, njegov čovjek je protovestijaru Filipu Bareliju nudio 500 litara srebra, ako mu preda neki grad (vjerovatno Ulcinj), ali je glasnik bio odbijen i protjeran.
Zahtjevi Konstantina Balšića
Tokom 1390. godine, koristeći tešku situaciju Đurđa II, njegov brat od strica, Konstantin Balšić, nastoji zavladati Zetom. Najvjerovatnije da je pokušao potkupiti i protovestijara Filipa Barelija. Zavjera biva otkrivena, Bareliju je sva imovina zaplijenjena, a on sa djecom završava u Đurđevoj tamnici (do 1392. godine, kada ga Mlečani sklanjaju u Drač, gdje stupa u službu Đorđa Topije). Konstantin Balšić uspijeva da dođe pod zaštitu Bajazita I, a 1391. godine na zahtjev turskog sultana vrši pripreme da u slučaju smrti Karla Topije zavlada Dračom.
Savezništvo sa rimskim papom
Kako Đurađ II prestaje biti štićenik turskog sultana Bajazita I, tražio je saveznike na drugoj strani. Poveo je pregovore sa rimskim papom Bonificijem, obećao mu svoju zemlju ako ostane bez naslednika, primio katoličku vjeru i u aprilu 1391. godine dobio dozvolu da pod zastavom rimske crkve krene protiv „pagana“, svih turskih saveznika (Konstantina Balšića) i Karla Topije (saveznika avinjonskog pape). Posle smrti Tvrtka (oko 10 marta 1391. godine) Đurađ II otežava snadbijevanje grada Kotora, blokirajući karavanski put na Ledenicama (iznad Risna) sve dok nije uspio da ugovori redovan godišnji danak.
Ustupanje gradova Mlečanima
U unutrašnji rat koji se rasplamsao u Zeti, između Đurđa II, Konstantina Balšića i Radiča Crnojevića umiješali su se Turci i u maju 1392. godine provalili u zetsko Primorje. U toku mirovnog pregovora, skopski sandžakbeg Pašajit (Paša-Jigit beg, učesnik Kosovske bitke) zadržao je gospodara Zete, tražeći da mu preda Ulcinj i ostala mjesta u državi. Jelena Balšić je uzalud tražila pomoć od Mlečana. Radič Crnojević prije novembra 1396. godine osvaja Budvu, i okolinu Kotora. Iz Lješa na kratko protjeruje Dukađine, a od Mlečana dobija građanstvo, 30. novembra 1392. godine. Za svoje oslobođenje, Đurađ II se Bajazitu I obavezao na danak (dukat po ognjištu) i ustupio mu Skadar, Drivast i Sveti Srđ, na Bojani. Krajem septembra ili prvoj polovini oktobra 1395. godine, koristeći odsustvo većine vojne posade, Đurađ II otima od Turaka Skadar, Drivast i Sveti Srđ, a Konstantinu Balšiću Danj sa carinom i tvrđavu Šati. Prekinuo je veze sa Turcima i uskratio im plaćanje harača. Osjećajući nesigurnost zbog blizine Turaka, sporazumom od 14. aprila 1396. godine, Đurađ II je za 1000 dukata godišnje isplate ustupio Mlečanima: Skadar, Drivast, Sv. Srđ, ostrva Skadarskog jezera, teritoriju lijeve strane Bojane do mora, Drivast sa tvrđavom i oklinom, tvrđavu Šati i carinu u Danju.
Poraz Radiča Crnojevića
Radič Crnojević sa bratom Dobrivojem, krajem oktobra, pa do zaključenja sporazuma od 14. decembra 1395. godine, zauzima Grbalj i opsijeda Kotor. Napadi Crnojevića na posjede Balšića izazvali su prava pustošenja. U sukobu sa vojskom Đurđa II Stracimirovića Balšića, 25. maja 1396. godine – gine Radič Crnojević, a zetski gospodar zaposijeda jedan dio njegove teritorije.
Knez Hvara i Korčule
Sa ugarskim kraljem Žigmundom (koji se nakon izgubljene bitke kod Nikopolja povlačio preko Jadranskog mora) sastao se prije 20. decembra 1396. godine i od njega dobio postavljenje za kneza Hvara i Korčule. Đurađ II je obišao ostrva i postavio vikare, već u januaru 1397. godine, ali je svoje ljude morao mijenjati svake godine. Njegova je vlast („čast“ i skroman prihod za neodređenu vazalsku vjernost prema Žigmundu) trajala do sredine 1402. godine.
Upad bosanskog vojvode Sandalja Hranića
Veliki bosanski vojvoda Sandalj Hranić, sinovac Vlatka Vukovića, koji je, između ostalog, gospodario Novim, Risnom i sjeverozapadnim djelovima današnje Crne Gore (Veliko Vojvodstvo, u sastavu bosanske kraljevine) poništio je danak koji je Đurađ nametnuo Kotoru 1391. godine i nedavni sporazum Kotorana sa Radičem Crnojevićem. Kotorani ga priznaju za gospodara. Sandalj zauzima grad Budvu krajem aprila ili početkom maja 1396. godine i daje je na upravu svojoj prvoj supruzi, Jeleni (udovici Radiča Crnojevića) kao svadbeni poklon. U to vrijeme (jul 1396) zetsko primorje pogodio jak zemljotres, koji je pričinio veliku materijalnu štetu i onemogućio Đurđa u već započetim akcijama. Gospodar Zete se morao vratiti u teško stradale Bar i Ulcinj, tražeći u Dubrovniku građevinski materijal za popravke crkava i tvrđava. Koristeći nezadovoljstvo politikom Balšića, Sandalj Hranić privlači na svoju stranu Paštroviće (inače stare sljedbenike Crnojevića) i vrši jak uticaj na same Crnojeviće. Bosanski vojvoda prima mletačko građanstvo 22 jula 1397. godine i Dužd ga naziva „velikim vojvodom Raške i Bosne, gospodarem Budve i Zete“. U Budvi (kao i Novom) vršio je prodaju soli dovođene iz Brindizija, sve dok se nije povukao iz tog grada. Kao njegovi podržavaoci u borbi protiv Balšića, vlastelinska porodica Paštrovića se povukla sa bosanskim vojvodom (tokom XV vijeka u predjelu današnjih Paštrovića nema istoimenog bratstva, osim pojedinaca iz njega, ali se pojavljuju kao istoimena vlastelinska porodica sa posjedima na Neretvi i u službi bosanskih velikih vojvoda).
Đurađ II i Đuraševići (Crnojevići)
Đuraševići (bliski srodnici Radiča Crnojevića) nastavljaju dobre odnose sa Đurđem II Stracimirovićem (nakon što su mu pomogli da potisne velikog vojvodu Sandalja iz Budve) i uz njegovu saglasnost zadržavaju u svojim rukama posjede (ostrva ) na Skadarskom jezeru (mada su ona Đurđvim sporazumom sa pripdala Mlečanima) ali su i dalje ostali bez tri velika sela pored samog Skadra (Samariši, Oblik i Griša).
Pobune u skadrskom kraju i smrt
Nakon što se 1399. godine čitava oblast Skadra i Drivasta, osim samog gradskog stanovništva, odmetnula od mletačke vlasti, a ljudi iz države Đurđa II, dobro organizovani, opljačkali mletačka stovarišta soli kod Sv. Srđa - mletački Senat 1401. godine obustavlja gospodaru zete plaćanje provizije. Zahtjeva od njega naknadu štete, optužujući ga čak i za turske napade. Već 1402. Đurađ sređuje svoje odnose sa Republikom, a ova u junu vraća pokornost u skadarski kraj. Nakon poraza Bajazita I kod Angore, 28. jula 1402. godine, iz Carigrada se sa titulom despota u svoju zemlju vraćao Stefan Lazarević. Iskrcao se u Baru, pa preko Skadra i mletačkih posjeda prešao u Srbiju, putem koji je vodio u Žiču. Pritom je izbjegavao zasjede Brankovića, a pratili su ga vojni odredi koje mu je dao Đurađ II Stracimirović.
Ne suprostavljajući se više Mlečanima, Đurađ II se povukao u Ulcinj. Umro je u prvoj polovini aprila 1403. godine
Arroyo el Venado, Guerrero
Arroyo el Venado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
El Tigre, Ayahualulco
El Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ayahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3037 m.
Le Rughe, Roma
Le Rughe je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Brookhaven, Mississippi
Brukhejven je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Le Rughe, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2879 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Brookhaven, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.513, što je 2.652 (26,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tapiri
Tapiri (latinski: Tapirus) su životinje iz reda sisavaca - neparnoprstaša (Perissodactyla).
Tapiri su biljojedi koji žive po džunglama Južne Amerike, Azije i Oceanije. Pripadaju porodici Tapiridae, koju čine 4 vrste Tapirus bairdii, Tapirus indicus, Tapirus pinchaque i Tapirus terrestris.
Izgledom podsjećaju na svinje, snažnog trupa dugog od 1.8 do 2.5 m, širikog do 1 m, ali kratkih nogu. Imaju zašiljenu njušku koja završava surlom i kratak rep. Na prednjim nogama imaju po 4 a na stražnjim po tri prsta. Danju spavaju, a noću kreću u potrazi za hranom, travom, lišćem i voćem.
Uzum Buenavista, Las Margaritas
Uzum Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1690 m.
Opština Fundulea, Călărași
Fundulea je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
El Recuerdo, La Cruz
El Recuerdo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini La Cruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1199 m.
Pećina Đatlo
Pećina Đatlo pećina nalazi se na Koritskoj visoravni, ispod brda Kobilja glava (1.109 metara), u blizini zaseoka Torine, u opštinama Bileća i Gacko, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina. Pećina je podzemni objekat sa razgranatim kanalima, razvijenim u tri nivoa. Kanali su fosilni ostaci nekadašnjeg vodenog toka. Ukupna dužina pećinskih kanala iznosi 1.970 metara, vertikalna razlika između ulaza i najniže tačke iznosi 111 metara.
Speleologija
Prvo poznato speleološko istraživanje pećine preduzeo je srpski geograf Antonije Lazić (rad o ovoj pećini objavio je 1936. godine), kada je istražio kanale gornjeg nivoa u ukupnoj dužini od 525 metara. Speleološka istraživanja prekinuo je kod jame u centralnom dijelu pećine, koju je nazvao „Duboka jama“. Prije Lazićevog speleološkog istraživanja ostaje nejasan period austrougarske okupacije Bosne i Hercegovine, kada se u blizini pećine na brdu Kobilja glava, nalazilo vojno utvrđenje. Potpisi na stijeni u jednom od kanala („Austrijski“) svjedoče da su pećinu posjećivali austrijski vojnici krajem 19. vijeka. Nejasan je karakter ovih posjeta, jer nema pisanih podataka. Prema podacima speleologa SD „Zelena brda“ iz Trebinja, koji su pećinu posjetili 1987. godine, tokom istraživanja najnižih horizonata pronašli su piramidu od kamena koju su Austrijanci napravili u dvorani sa velikim salivom.
Poznato je u literaturi da je francuski speleolog Paul Remi, obilazeći 1936. godine područje Sandžaka, Dalmacije, Crne Gore i Hercegovine, i skupljajući razne oblike pećinske faune, obišao i gornje kanale Đatla. Detaljna istraživanja u pećini preduzeta su 2001. godine i 2003. godine u organizaciji SD „Ponir“, a u saradnji sa speleolozima „ASAK-a“ i Geografskim institutom „Jovan Cvijić“ SANU iz Beograda. Za vrijeme ovih akcija pećina je detaljno topografski premjerena, nacrtan plan i profil, a izvršeni su i alpinistički prodori u horizontalne kanale u završnoj jami („Vertikala perspektive“). Poslije posljednjih istraživanja ustanovljena je ukupna dužina podzemnih kanala od 1.970 metara, sa perspektivom otkrića novih kanala.
Scavezzà, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Pećina Đatlo
Zaštićeno područje
Pećina Đatlo je proglašena za zaštićeno podruje, slijedećih karakteristika:
Ulaz u pećinu pripada opštini Bileća, dok je veći dio pećine u opštini Gacko. Od stavljanja pećine pod zaštitu 2013. godine općine nisu poduzele konkretne korake za njenu dalju zaštitu i promociju.
Monchiero Alto, Cuneo
Monchiero Alto je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Cadorno, Modena
Cadorno je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
El Limón, Cuayuca de Andrade
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1208 m.
Opština Samahil, Yucatán
Samahil je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Samaria, Atlapexco
Samaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atlapexco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Pierre Fresnay
Pierre Fresnay (4. april 1897 - 9. januar 1975) bio je francuski teatarski i filmski glumac, koji je vrhunac popularnosti uživao u međuratnom periodu i početkom 1940-ih, ostvarivši glavne uloge u nekim od tada najznačajnijih ostvarenja francuske kinematografije.
Montes de los Olivos, Las Margaritas
Montes de los Olivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 553 m.
Fukoksantin
Fukoksantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 42 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 658,906 Da.
Tupilați, Tupilați
Tupilați je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Tupilați.
Schiavon, Vicenza
Schiavon je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Tupilați, Tupilați
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2388 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
Schiavon, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1077 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
El Álamo, Culiacán
El Álamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
Santa Catarina, Ayahualulco
Santa Catarina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ayahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2742 m.
Tejocotal, Tlalnelhuayocan
Tejocotal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1572 m.
López Casas, Lienzo Charro, Tepic
López Casas, Lienzo Charro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 687 m.
Preroman, Bolzano
Preroman je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1115 m.
Waldenburg, Arkansas
Boldenberg je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 61, što je 19 (-23,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Rodadillo, San Felipe
El Rodadillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Opština Gurbănești, Călărași
Gurbănești je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
El Rodadillo, San Felipe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2684 m.
Opština Gurbănești, Călărași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Hanušovce na Toploj
Hanušovce na Toploj je grad u Slovačkoj, u okviru Prešovskog kraja, gde su u sastavu okruga Vranov na Toploj.
Prirodni uslovi
Hanušovce nad Topljou je smešteno u severoistočnom delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 440 km zapadno od grada.
Reljef: Hanušovce nad Topljou se razvilo u oblasti Šariš. Grad se smestio u dolini reke Tople, ispod planine Niski Beskidi. Nadmorska visina grade je oko 210 metara.
Istorija
Ljudska naselja na prostoru Hanušovca nad Topljou vezuju se još za praistoriju. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1332. godine.
Krajem 1918. godine. Hanušovce nad Topljou je postalo deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma naselje je industrijalizovano, pa je došlo do povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao opštinsko središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Hanušovce nad Topljou imaju nešto više od 3.500 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika raste.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
El Saucito, Guerrero
El Saucito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2197 m.
Латковац
Латковац је насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 474 становника (према попису из 1991. било је 574 становника).
Демографија
У насељу Латковац живи 388 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,6 година (42,3 код мушкараца и 42,9 код жена). У насељу има 139 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,41.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последњих пет пописа, примећен је пад у броју становника.
Историја
Први писани записи села Латковац налазе се у турским дефтерима из 16. века где се село помиње као Влатковац. Добар географски положај и удаљеност од путева утицали су да место буде насељено без прекида. Село је за време Турака, па и касније, било ограђено једном оградом. Изван ограде су биле шуме. Становници Латковца су се доселили из Црне Горе. Садашња територија Александровца је до половине 20. века била подељена на 20 општина. Латковац је био средиште једне од њих.
Етно-село
У Латковцу се налази етно-заселак који се састоји од четири куће старе више од једног века. Најстарија кућа (стара око 200 година) била је судница пре него што је почетком 20. века прешла у приватно власништво. Село је преживело оба светска рата и чува веома занимљиве историјске приче.
Monchiero Borgonuovo, Cuneo
Monchiero Borgonuovo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 394 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 259 m.
Латковац
Етно-село
У етно-селу се организују уметничко – едукативне радионице: сликарство, етно-музика, позориште, калиграфија, керамика, поезија, историја, археологија, екологија, стари занати (ткање, вез, штрикање, шивење, предење вуне, корпарство, коваштво, столарство, казанџија, шеширџија, часовничар).
La Puerta, La Cruz
La Puerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini La Cruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1380 m.
El Naranjo, Cuayuca de Andrade
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuayuca de Andrade.
Vrela Sane
Vrela Sane nalaze se na teritorijama opština Mrkonjić Grad i Ribnik, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina. Obuhvataju područja: vrelo rijeke Sane, donji tok rijeke Korane i pećinu “Mračaj”, na nadmorskim visinama između 420 i 525 metara. Osnovne vrijednosti ovog zaštićenog područja su vodno bogatstvo te reljefne i pejzašne raznovrsnosti. Područje se stavlja se pod zaštitu radi očuvanja reprezentativnih hidrogeoloških, hidroloških i geomorfoloških obilježja.
El Naranjo, Cuayuca de Andrade
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1185 m.
Vrela Sane
Vrela rijeke Sane, odnosno tri kraška vrela, karakteriše visoka varijabilnost, koja se u minimumu ne spušta ispod 1,14 m3/s pa sve do 50 m3/s. i prosječnom izdašnošću od 8 m3/s. Prihranjuju se podzemno, vodonosnicima kraško-pukotinske poroznosti iz Glamočkog polja, te karstnih područja Mliništa i dijelom Baraća. Sanska vrela dijele zonalnu podzemnu razvodnicu sa vrelima Plive, s obzirom da je utvrđeno da ponor Čardak livade prihranjuje oba vrela. Zona isticanja vrela, koja su uglavnom silazno-prelivnog mehanizma, je na kontaktu mezozojskih karbonata sa vodonepropusnim verfenskim i paleozojskim stijenama. Značajan faktor za formiranje vrela je rasjedna tektonika. Voda izvorišnom dijelu odlikuje se najvišom, prvom klasom kvaliteta vode.
Hidrološki aktivna pećina Mračaj je sa utvrđenom dužine kanala oko 400 metara. Iz pećine ističe i jedno od vrela Sane. U samoj izvorišnoj zoni u Sanu se sa njene desne strane ulijeva rijeka Korana, koja se ističe klisurom usječenom u karbonatnim stijenama na dužini od oko 2 kilometra donjeg dijela toka.
Zaštićeno područje
Vrela Sane proglašena su za zaštićeno područje, slijedećih karakteristika: Proglašenje Spomenika prirode “Vrela Sane” je rezultat djelovanja udruženja Koalicija za Sanu osnovanog 2009. godine, kada su i počeli kampanju protiv izgradnje MHE “Medna” na rijeci Sani.
Schio, Vicenza
Schio je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33740 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Marko Livaja
Marko Livaja (Split, 26. kolovoza 1993.) hrvatski je nogometni reprezentativac brat Manuela Zamljačanca iz Koprivnice, napadač splitskog Hajduka. Za reprezentaciju je nastupao u svim uzrastima, od reprezentacije do 15 godina do seniorske momčadi.
Nosač aviona Admiral Kuznjecov
Nosač aviona Admiral Kuznjecov (ruski: Адмирал Флота Советского Союза Кузнецов)) je jedini nosač aviona Ruske ratne mornarice i zastavni brod Ruske Sjeverne flote u Barentsovom moru. Ime je dobio po sovjetskom obaveštajcu u okupiranoj Ukrajini i heroju Nikolaju Kuznjecovu.
Marko Livaja
Mlađi uzrasti
Livaja je započeo u niželigašima GOŠK-u iz Kaštel Gomilice i Omladincu iz Vranjica. U ljeto 2008. dobio poziv za Nogometnu školu GNK Dinamo. I nakon što je već bio na probi u Dinamu, stigao je poziv i iz njegovog rodnog Splita, te je na kraju ipak potpisao za Hajduk. Početkom 2010. priključen je u prvoj momčadi Hajduka, ali tada nije upisao niti jedan nastup seniore u službenim natjecanjima. Odigrao je samo šest prijateljskih utakmica u kojima je dao jedan pogodak. lijevo|mini|267x267piksel|Livaja u milanskom [[Football Club Internazionale Milano|Interu]]
Nosač aviona Admiral Kuznjecov
Karakteristike
Taj 67.500 tona teški brod ima kapacitet da može nositi do 28 aviona (16 x Jakovljev Jak-141 i 12 x Suhoj Su-27) i 24 helikoptera (Kamov Ka-27).
Poletno sletna staza na palubi ima površinu od 14.700 m², sa nje avioni polijeću uz pompć skakaonice pod uglom od 12 stupnjeva, koja služi kao zamjena za parni katapult. Staza je opremljena sajlama za zaustavljanje. Dva desna lifta dopremaju avione iz hangara do palube.
Brod ima protubrodski raketni sistem Granit, opremljen sa 12 lansera, protuavionske topove i raketni sistem Klinok sa 24 lansera i 192 raketa brod - zrak. Taj sistem brani brod protiv protubrodskih raketa, aviona, bespilotnih letjelica i površinskih brodova. Brod je opremljen integriranim protupodmorničkim sistemom Udav-1, sa 60 protu-podmorničkih raketa.
Marko Livaja
Internazionale Milano
Kasnije 2010. Livaja je prodan Interu u Milano, koji ga je posudio švicarskom Luganu 2011. Nakon toga ponovno je posuđen Ceseni u ljeto 2011. godine. U Serie A je debitirao za Cesenu protiv Fiorentine u listopadu 2011. Livaja je za Cesenu igrao u i u seniorskoj i u juniorskoj momčadi.
Nosač aviona Admiral Kuznjecov
Historija
Projekt gradnje novog nosača kodnog naziva 1143.5 započeo je 1978. u lenjingradskom projektnom zavodu.
Nosač aviona Admiral Kuznjecov izgrađen je u Crnomorskom brodogradilištu u Nikolajevu (Ukrajina) za potrebe Sovjetske ratne mornarice.
Marko Livaja
Internazionale Milano
U sezoni 2012./13., Livaja se prvi put pojavio u uvodnoj utakmici sezone protiv Pescare, a prvu utakmicu u početnom sastavu momčadi igrao je protiv Rome u siječnju 2013. Tijekom prve polovice sezone igrao je u ukupno šest utakmica Serie A, ali bez postignutog gola. Livaja je dobio više šansi u europskim utakmicama i bio prvi napadač trenera Stramaccionija za utakmice skupine Uefine Europske lige 2012./13. protiv Rubina iz Kazana, FK Partizana i Neftchija iz Bakua.
Agua Fría, Tepic
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 982 m.
Nosač aviona Admiral Kuznjecov
Historija
Varjag, drugi nosač aviona iste klase Kuznjecov, počeo se graditi 1988., nikad nije dovršen, već ga je Ukrajina prodala Narodnoj Republici Kini.
Admiral Kuznjecov je zamjenio prvi nosač aviona Kijev koji je služio u floti od 1976. do 1992. Kuznjecov je tokom 2010-ih prevodio eskadrilu brodova Sjeverne flote u ratnim operacijama u Siriji.
Marko Livaja
Internazionale Milano
Zabio je svoj prvi pogodak za Inter protiv Rubina iz Kazana 20. rujna 2012. i postao najbolji strijelac Intera u grupnoj fazi natjecanja, s četiri pogotka u šest utakmica u skupini. Inter je završio drugi u skupini H s 11 bodova, tri iza Rubina iz Kazana.
Atalanta
31. siječnja 2013. Livaja je posuđen Atalanti, iako je Inter zadržao pola svojih prava na registraciju. Inter je platio 1,5 milijuna eura da bi otkupio dio ugovora od Cesene ali je preprodao polovicu njegovih prava Atalanti za 2,5 milijuna eura kao dio dogovora oko Ezequiela Schelotta od 6 milijuna eura. Livaja je za novi klub debitirao protiv Catanije 10. veljače 2013. godine, a prva dva pogotka postigao je u utakmici protiv Rome.
Iz disciplinskih razloga otpao je s popisa momčadi u travnju za utakmicu Atalante protiv Sampdorije. U travnju su navijači kluba Livaji dodijelili Atalantinu nagradu "Čovjek mjeseca" za veljaču 2013. godine. 7. svibnja, prije utakmice s Juventusom, Livaja je još jednom izbačen iz sastava zbog kršenja discipline. lijevo|mini|364x364piksel|Livaja u [[FK Rubin Kazan|Rubinu iz Kazana]]
Rubin Kazan
Livaja je potpisao petogodišnji ugovor s Rubin iz Kazana 15. svibnja 2014. godine. Ruski klub za njega je platio do 6 milijuna eura. 31. kolovoza 2015. Rubin Kazan vratio ga je na posudbu u Serie A u Empoli. Livaja je u Empoliju zabio samo jednom u 18 utakmica, i samo četiri puta je bio početnoj postavi. Taj jedini pogodak postigao je 22. studenog u remiju 2: 2 u gostima protiv Fiorentine.
Las Palmas
14. srpnja 2016. Livaja se pridružio Las Palmasu u La Ligi potpisivanjem ugovora do lipnja 2020. Debitirao je 22. kolovoza pobijedom i pogodcima protiv Valencije (4:2) na stadionu Mestalla. Livaja je prvi put nastupio u Copa del Rey 10. siječnja sljedeće godine u uzvratnoj utakmici osmine finala protiv Atlético Madrida, zabivši pogodak u 2:3 pobjedi u gostima, ali je Las Palmas ispao zbog ukupnog rezultata 4:3.
AEK Atena
1. srpnja 2017. godine Livaja je posuđen AEK-u iz Atene, za početnu naknadu od 200.000 eura uz mogućnost kupnje od 1,8 milijuna eura u ljeto 2018. Debitirao je 25. srpnja 2017. u domaćem porazu od CSKA iz Moskve (0:2) u prvoj utakmici trećeg pretkola Lige prvaka.
Uprava AEK-a odlučila je na ljeto 2018. godine otkupiti Livaju koji je do tada bio na posudbi iz Las Palmasa, jer se odlično uklopio u momčad iskusnog španjolskog trenera Manola Jiméneza i postigao je 10 pogodaka u 37 službenih nastupa AEK-a u svim natjecanjima. Potpisao je ugovor do ljeta 2021. godine, uz klauzula o otkupu od 10 milijuna eura.
19. kolovoza 2020. AEK je odbio ponudu Al Wahde u iznosu od 4 milijuna eura, postavivši cijenu od 8 milijuna. Rennes i Saint-Étienne, iz Ligue 1, također su izrazili interes za dovođenje Livaje. 17. veljače 2021. Livaja je odbio potpisati produženje ugovora jer je proglašen viškom u prvoj momčadi.
Hajduk Split
Istog dana kada mu je raskinut ugovor s AEK-om, Livaja se pridružio Hajduku do kraja sezone. Nosio je broj 11. U ljeto 2021. produžio je ugovor s Hajdukom i dobio broj 10. Odmah po dolasku u Hajduk Livaja se prometnuo u najboljeg igrača kluba i jednog od najboljih igrača lige. Nekoliko je puta nosio kapetansku vrpcu i bio u momčadi kola.
Međunarodna karijera
Od 2008. do 2014. godine Livaja je nastupio ukupno 54 puta i zabio 24 pogotka za sve mlađe uzrasne kategorije hrvatske reprezentacije od U-15 do U-21.
Dana 20. kolovoza 2018., kao rezultat njegovih odličnih nastupa s AEK-om iz Atene, hrvatski izbornik Zlatko Dalić priključio je Livaju prvi put A reprezentaciji za prijateljski nastup protiv Portugala (1:1) i okršaj Lige nacija protiv Španjolske, koji je završio najvećim porazom Hrvatske u povijesti (0:6). Odlične igre u Hajduku izborile su Livaji mjesto na popisu izbornika hrvatske reprezentacije za kvalifikacijske utakmice SP-a u Katru 2022. s Rusijom, Slovačkom i Slovenijom.
Klub
Inter Primavera
AEK Atena
Opština Sanahcat, Yucatán
Sanahcat je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Schirati, Vicenza
Schirati je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 970 m.
Tlamanca, Tlalnelhuayocan
Tlamanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1611 m.
San Leonardo di Cutro, Crotone
San Leonardo di Cutro je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Arămoaia, Tupilați
Arămoaia je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Tupilați.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Caluppo, Modena
Caluppo je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
El Barranco, Culiacán
El Barranco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Spiške Vlahi
Spiške Vlahi su grad u Slovačkoj, u okviru Košičkog kraja, gde su u sastavu okruga Spiška Nova Ves.
Prirodni uslovi
Spiške Vlahi su smeštene u istočnom delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 390 km zapadno od grada.
Reljef: Spiške Vlahi su se razvile u oblasti Spiš. Grad se smestio u dolini reke Hornad, ispod istočnih Tatri. Nadmorska visina grade je oko 390 metara.
Klima: Klima u Spiškim Vlahima je umereno kontinentalna.
Vode: Kod Spiške Vlahi se reka Hornad.
Istorija
Ljudska naselja na prostoru Spiških Vlahi vezuju se još za praistoriju. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1243. godine.
Krajem 1918. godine. Spiške Vlahi su postale deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma naselje je industrijalizovano, pa je došlo do povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao opštinsko središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Spiške Vlahi imaju nešto više od 3.5000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika stagnira.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Pochoíca, Atlapexco
Pochoíca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atlapexco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Zaštićeni krajolik
Zaštićeni krajolik (srpski: Predeo izuzetnih odlika - hrvatski: Značajni krajobrazi) je područje u kojem je odnos ljudi i prirode vremenom proizveo područje izrazitog karaktera sa značajnom, ekološkom, biološkom, kulturnom i scenskom vrijednošću i gdje je očuvanje integriteta ove interakcije od vitalnog značaja za zaštitu i održavanje područja i povezanih područja očuvanjem prirode i druge vrijednosti. Ovako definisan pejzaž pripada kategoriji V, jednoj od 6 (šest) kategorija u sistemu IUCN kategorizacije zaštićenih područja.
Sierra Verde, San Felipe
Sierra Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
North Madison, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.547, što je 96 (1,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Jelena Balšić Hranić
Jelena Balšić (kasnije Hranić, devojačko Lazarević, Prilepac, između 1366. i 1371 — mart 1443), srpska srednjovekovna spisateljica, kćer kneza Lazara i kneginje Milice, udata 1386. za Đurđa II Stratimirovića Balšića, vladara Zete, koji je preko majke bio u srodstvu sa Mrnjavčevićima i isticao svoju nemanjićku tradiciju.
Sierra Verde, San Felipe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2628 m.
Jelena Balšić Hranić
Život
Muž joj je poveravao diplomatke poslove. Posle njegove smrti (1403.) pomaže sinu Balši III u upravljanju zemljom i da ratuje sa Mlečanima. Kada su Mlečani zahtevali da dođe do zaključenja mira 1409. i Balša dođe u Mletke, umesto sina odlazi Jelena i prima na sebe svu krivicu za rat.
Preudala se 1411. za bosanskog velikog vojvodu Sandalja Hranića, gospodara Huma, sa kojim nije imala dece.
Posle smrti sina Balše III u Zeti je 1440. sagradila Bogorodičinu crkvu u Gorici (Brezovici-Bešci), ostrvu na Skadarskom jezeru i odredila je sebi za grob.
Paul Hubschmid
Paul Hubschmid (20. jul 1917 - 31. decembar 2001) bio je švicarski glumac, koji je na njemačkom govornom području najpoznatiji po ulozi profesora Higginsa u mjuziklu My Fair Lady. Glumu je studirao u Beču, prije nego što je 1938. karijeru započeo u domovini, nastupivši u filmu Füsilier Wipf. Od 1948. do 1953. je nastupao u hollywoodskim filmovima, prije nego što je došao u Zapadnu Njemačku.
Jelena Balšić Hranić
Književni značaj
Oko 1440. vodila je prepisku sa svojim duhovnikom Nikonom Jerusalimcem, koja svedoči o njenim duhovnim interesovanjima i znatnom književnom daru. Njena 3 pisma (prvo je u celini uništeno) i svoja tri odgovora uvrstio je Nikon u zbornik namenjen goričkoj grobnoj crkvi, danas poznat kao Gorički zbornik. Iako udaljena od moravske Srbije, sa središtem u Zeti i skadarskim manastirima, Jelena Balšić nastavlja monašku duhovnost i monašku književnost moravskog književnog kruga koji se bio ugasio sa Inokom iz Dalše. Njena pisma (naročito drugo, pod naslovom Opisanije bogoljubno) predstavljaju visok domet srpske epistolarne književnosti, sa vešto upotrebljenim retorskim figurama, uzvišenog stila i duboko lična, ali odmerena i prirodna u izrazu.
Poreklo i porodica
Kao treća ćerka, Jelena je odrasla na dvoru svog oca, kneza Lazara, i majke, kneginje Milice, koja je pripadala bočnoj liniji Nemanjića ( pošto je njen otac, knez Vratko, bio direktan potomak Vukana, najstarijeg sina Stefana Nemanje ). Pored Jelene, oni su imali još sedmoro dece. Kao veliki ljubitelj knjige i obrazovana osoba, nazivana je „Učena“. U Zeti će je zvati i „gospođom Lenom“.
mini|230px|desno| Teritorije srpskih velikaša (1375 – 1395) mini|230px|desno|Ulcinjski gradski bedem mini|230px|desno|Ostaci bedema Starog Bara mini|180px|desno|Grb Balšića mini|300px|desno|Gornja i Donja Zeta u 15 veku mini|200px|desno|Grb Hranića (Kosača) mini|300px|desno|Vojvodstvo [[Sandalj Hranić Kosača|Sandalja Hranića u ranom XV veku]]
Dvor u Ulcinju
Udala se za znatno starijeg, Đurađa II Stracimirovića Balšića, gospodara Zete (koji je na taj način učvrstio veze sa srpskom vladajućom porodicom, s obzirom da mu je majka Milica bila ćerka kralja Vukašina Mrnjavčevića ). Na svom dvoru, u Ulcinju, Jelena se posvetila podizanju i vaspitavanju dece. Boravili su i u Baru, gde je zetski gospodar takođe imao konak i kovnicu novca. Nova sredina se razlikovala od njenog rodnog kraja: ma koliko poslovenjeno, gradsko stanovništvo u Ulcinju i Baru je bilo većinom katoličko i vezano za svoje romansko poreklo (kao, uostalom, u svim primorskim gradovima Donje Zete). Bila je poznata kao pokrovitelj i zaštitnik svih pravoslavnih crkava u svojoj državi, a hroničar opisuje da je bila „visoka stasa, tanka struka, mlječnobelog duguljastog obraza, zlatne kose, sa dijademom povrh čela i sa mnogobrojnim brilijantima i safirima“.
Teška vremena za „gospodare Ulcinja“
Đurađ II sklapa mir sa Turcima 1386. godine, ali ne jenjavaju stara neprijateljstva porodice Balšić sa bosanskim kraljem Tvrtkom I. Njen muž ne učestvuje u sukobu na Kosovskom polju 1389. godine (bez obzira na njegovo srodstvo sa knezom Lazarom i Vukom Brankovićem ). U to vreme se nalazio u Budvi (početak jula), a na poziv gradske vlastele posećuje Dubrovnik, u avgustu 1389. godine. Poraz srpske vojske na Kosovu i očeva smrt, prvi je u nizu tragičnih događaja i nevolja koje će pratiti Jelenu u Zeti. Bila je svedok nastojanja Vuka Brankovića (vladao je i severoistočnim delovima današnje Crne Gore koji su pripadali staroj Raškoj, a porodici Branković će vladati tim krajevima, do 1455.) da na štetu Balšića proširi posede do obala Jadranskog mora. Posle unutrašnjeg razdora u državi i odmetanja vlastelinske porodice Crnojevića 1392. godine, njenog supruga, Đurađa II, Mlečani i Dubrovčani nazivaju samo „gospodarem Ulcinja“. Turci koriste unutrašnji sukob i privremeno prodiru do Primorja. Jelena uzaludno traži pomoć od Mlečana, kada je Đurađa na pregovorima zarobio paša Jagit-beg (učesnik Kosovske bitke). Radič Crnojević uspeva od Balšića da otme Budvu i okolinu Kotora ( 25 maja 1396. poginuće u sukobu sa vojskom Đurađa II). Potom Budvu preuzima bosanski vojvoda Sandalj Hranić i privlači na svoju stranu Paštroviće (inače sledbenike Crnojevića). Jelena je bila svedok kada je Đurađ II od Turaka preoteo gradove Skadar, Drivast i Sv. Srđ, ali i olako predao (14. aprila 1396.) iste gradove sa okolnom teritorijom Mlečanima, uz godišnju proviziju od 1000 dukata. Iste godine došlo je do imenovanja njenog muža za kneza Hvara i Korčule.
Prvi susret sa bratom, kao despotom Srbije
Godinu dana pre smrti svog supruga Đurađa II, Jelena je imala priliku da ugosti svog brata Stefana. Naime, nakon poraza Bajazita kod Angore, 28. jula 1402. godine, iz Carigrada se, morskim putem, sa titulom despota u svoju zemlju vraćao Stefan Lazarević. Iskrcao se u Baru, pa preko Skadra i mletačkih poseda prešao u Srbiju, putem koji je vodio u Žiču. Pritom je izbegavao zasede Brankovića, a pratio ga je vojni odred iz Zete.
Zaštićeni krajolik
Ostali ciljevi:
Opština Ileana, Călărași
Ileana je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Jelena Balšić Hranić
Smrt sina Balše
Predosećajući svoj kraj, dok su njegovi ljudi tokom drugog rata pregovarali u Mlecima (pozajmivši novac od Ratačke opatije), krenuo je Balša III za Srbiju, svom ujaku Stefanu Lazareviću. Umro je u despotovom dvoru, u Beogradu, 28. aprila 1421. godine i tamo je sahranjen. Balša nije imao muškog naslednika, a jedan sin rođen 1415. godine umro je u ranom detinjstvu. Majka Jelena Hranić određena je za jedinu nasledicu Balšine imovine. Balšina udovica Bolja sa dvije maloletne kćeri, sklonila se kod roditelja, u Danj. Starija Jelenina unuka, imenom takođe Jelena, 1424. godine (sa 17 godina) udaće se za bosanskog velikog vojvodu Stefana Vukčića Kosaču, a mlađa unuka, Teodora, za bosanskog velmožu Petra Vojsalića. U prvo vreme posle smrti zetskog gospodara, kao da niko nije vodio računa o tome – da je svojom poslednjom voljom Balša III – zaveštao državu u amanet despotu, Stefanu Lazareviću (Stefanu Visokom) i da je Zeta ponovo bila u sastavu Srbije. Zato je Jelenin brat, morao završiti rat (u opštem rasulu posle smrti gospodara Zete) i od Mlečana povratiti izgubljene posede Balšića.