cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los
Odlike
mini|lijevo| Aljaski los je najveća podvrsta losa mini| Los shiras je najmanja podvrsta losa Los ima duge i vitke noge, krupnu glavnu, te mesnatu i izduženu njušku. Mužjaci su prepoznatljivi po svojim pljosnatim i žličastim rogovima, te posjeduju neku vrstu kese koja visi ispod vrata (tzv. „zvono”). Zubi su slični zubima ostalih preživača, s tri kutnjaka i tri pretkutnjaka na obje strane donje vilice, te s četiri prednja zuba od kojih je jedan prerastao u očnjak. U gornjoj vilici nema zuba, samo rožnatu prevlaku o koju se hrana žvaće i preživa.
Pellegai, Belluno
Pellegai je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 259 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 469 m.
Los
Odlike
Mužjak losa obično teži između 540 − 720 kilograma, dok su ženke sitnije i teže oko 400 kilograma. U razini ramena su visoki od 1,9 do 2 metra. Telad su po rođenju teška oko 15 kilograma, ali veoma brzo rastu.
Samo mužjaci posjeduju rogove koji su teški do 20 kilograma, a razmak između njihovih vrhova obično iznosi 160 centimetara. Rogovi su pljosnati i žličasti s do 30 šiljaka. Mužjak losa poslije parenja obično odbacuje svoje rogove radi očuvanja energije za predstojeću zimu. Rogovi mu opet izrastu u proljeće, za što je potrebno od tri do pet mjeseci. Njihovi rogovi su jedni od najbrže rastućih organa na svijetu. Dok rastu, rogovi imaju sloj kože koja se izgubi kada potpuno izrastu.
Prehrana i ponašanje
Losovi su preživači i hrane se prije svega mladicama trave, lišćem vrbe i breze, podvodnom vegetacijom, a zimi korom drveta i otpalim orasima sa šumskog drveća. Zbog svojih dugih nogu moraju leći na koljena ili ući u vodu kako bi se hranili. Pošto nastanjuju vlažne oblasti i močvare, često se mogu vidjeti kako prelaze rijeku ili jezero u potrazi za vodenim biljem (kao što je Arnicus brucitus). Pod vodom mogu da zadrže dah i do jedne minute, a mogu preplivati 19 km za dva sata brzinom od 10 km/h.
Obično se kreću u kasu geganjem, ali ako bježe od grabežljivaca razviju brzinu od oko 55 kilometara na sat.
Podvrste
Ukupno se razlikuje 6 do 7 podvrsta losova:
Milbruk
Milbruk se može odnositi na
OR4P4
Olfaktorni receptor 4P4 je protein koji je kod ljudi kodiran OR4P4 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Litijum cijanid
Litijum cijanid je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 32,958 Da.
Milport
Milport se može odnositi na
Young Man with a Horn (film)
Young Man with a Horn je američki crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Michaela Curtiza, poznat kao jedan od prvih hollywoodskih visokobudžetnih hollywoodskih filmova posvećenih jazz muzici. Temelji se na istoimenom romanu Dorothy Baker, čija je radnja, pak, bila temeljena na stvarnom životu jazz muzičara Bixa Beiderbeckea. Protagonist, čiji lik tumači Kirk Douglas, je Rick Martin, je jazz muzičar čiji se talent razvija zahvaljujući sklonosti improvizacijama, ali koji s vremenom postaje žrtva alkoholizma koji će se odraziti na njegov privatni i profesionalni život. Young Man with a Horn se odlikovao nastojanjem za što većim realizmom, te se tako u filmu kao jedan od glumaca pojavljuje jazz muzičar Hoagy Carmichael, koji je bio Beiderbeckov prijatelj u stvarnom životu. Usprkos toga, film ima hepi end koga nije bilo ni u stvarnom životu ni u romanu.
Mihovil Danko
Mihovil Danko je bio hrvatski novinar i hrvatski pjesnik. Uređivao je tjedni list Stranke prava Hrvatsko pravo od prvog do 10. broja.
Porodično blago (TV serija)
Serija je snimljena u periodu od 1998. do 2002. godine i ima 62 epizode.
Po motivima serije snimiljen je film Tajna porodičnog blaga.
Sadržaj serije
Glavni junaci su članovi beogradske porodice Gavrilović (deda, otac, supruga, i njihovo troje dece). Deda Trajko Gavrilović, zakopao je ćup sa blagom ispod jednog drveta na svom placu. U teškim vremenima, njegov sin Gavrilo mora da proda taj plac (ne znajući za ćup) i dođe do novca. Plac kupuje Tika Špic koji saznaje za ćup i iskopava ga. Tada dolazi do raznih zapleta.
Belladonna
Belladonna, rođena kao Michelle Anne Sinclair (21. svibnja 1981.) je američka pornografska glumica i producentica.
Biografija
mini|
Rani život
Michelle Anne Sinclair rođena je u Biloxiju, Mississippi kao drugo od sedmero djece. Njezina obitelj ima njemačkog i škotskog podrijetla. S 12 godina prvi put se poljubila, prvu tetovažu napravila je u dobi od 13 godina, a s 14 godina je prvi put stupila u seksualni odnos. Tada je također i napustila srednju školu i otišla od roditelja. Kratko vrijeme ostala je u Utahu i bila odgajana kao Mormon. Prije pornografske karijere radila je u dućanima Victoria's Secret, Sears i Subway.
Medijska pozornost
Njezinu karijeru u porno industriji dvije godine pratile su kamere ABC televizije što je kulminiralo intervjuom s popularnom Diane Sawyer u siječnju 2003. godine kao dio segmenta Primetime Thursday koji se odnosi na pornografiju. U jednom dijelu intervjua Belladonna je zaplakala. Jedna od tema u intervjuu bila je i činjenica da je oboljela od klamidije. Medijska pompa koja se podigla nakon intervjua pomogla joj je u nastavku karijere.
Od tada, intervju je nekoliko puta korišten od strane raznih anti-pornografskih skupina kako bi pokušali dokazati da je pornografija čista eksploatacija žena koje se pojavljuju u njoj; ipak, Sinclair je ostala aktivna glumica u industriji. Kasnije je izjavljivala da joj nikad nije bila namjera davati anti-pornografske izjave. U jednom intervjuu su je pitali da li je zadovoljna s intervjuom koji je odradila s Diane Sawer; odgovorila je: "Nisam zadovoljna s Primetimeom, ali voljela bih vidjeti emitiranu kompletnu priču jednoga dana kako bi se svi uvjerili da sam zbilja imala mnogo toga dobrog za reći o porno industriji. Ako me netko imalo zna, zna da OBOŽAVAM snimanje!"
Televizijska kuća ABC kontaktirala ju je još jednom kako bi napravili nastavak intervjua; ona je odbila i izjavila: "Ne, hvala. Ne želim ponovno biti osramoćena."
Polu-mirovina
U kolovozu 2007. godine Sinclair se odlučila povući iz glume zbog zabrinutosti oko STD-a, pogotovo herpesa. Mislila je da je oboljela od herpesa još 2002. godine i bojala se da se zaraza proširila; ipak, kasnije je otkriveno da se radilo o običnom kožnom osipu. Bez obzira na to, svejedno se odlučila povući na neko vrijeme.
U intervjuu iz 2007. godine s tjednikom iz Salt Lake Cityja, Sinclair je izjavila žaljenje oko nekih stvari koje je radila u filmovima, pogotovo na početku svoje karijere kad je nastupala u scenama koje su mnogi smatrali ekstremnim ili tabuom. Budući nije imala vodstvo neke od starijih kolegica, često je padala u kliničku depresiju i konzumirala marihuanu. U istom interjvuu izjavila je da je preuzela odgovornost za sva svoja djela i da nikad nije bila tjerana silom na glumu u filmovima.
Sudeći prema napisima na vlastitom blogu iz 2008. godine, Sinclair se ipak vratila iz mirovine i snimila nekoliko hard core scena. Nastupila je u filmu Pirates II, nastavku najbolje prodavanog DVD-a produkcijske kuće Digital Playground, Pirates. Također je nastupila i u seriji PG Porn, redatelja Jamesa Gunna.
U lipnju 2010. godine najavljeno je da će glumiti jednu od uloga u nadolazećem horor filmu Stripped.
Osobni život
Belladonna je bila zaručena za porno glumca Nacho Vidala. 11. travnja 2004. godine udala se u Las Vegasu (država Nevada) za Aidena Kellyja. Zajedno imaju kćer Mylu, rođenu 11. siječnja 2005. godine.
Osim glume, Belladonna se interesira za pilates, yogu, vrtlarstvo, filmove, pjevanje, video igrice, akvarije, kuhanje i putovanja.
AVN nagrade
AVN nagrade dodjeljuje najprominentniji časopis za odrasle u Americi - AVN magazin. Belladonna je do danas bila nominirana 42 puta, a osvojila je 10 nagrada.
XRCO Nagrade
XRCO nagrade dodjeljuje udruženje X-Rated Critics Organization jedanput godišnje ljudima koji rade u porno industriji.
FAME nagrade
mini|150px|Belladonna je tri godine zaredom bila nominirana u kategoriji "najomiljenije guze" za FAME nagrade Nagrada FAME (skraćenica od Fans of Adult Media and Entertainment Awards) nastala je 2006. godine, a pokrenuli su je časopis Genesis, Adam & Eve Sex Toys, WantedList.com i časopis AVN kako bi publika mogla glasati za svoje vlastite favorite.
Ninfa nagrade
Ninfa nagrade dodjeljuju se svake godine od strane španjolskog pornografskog filmskog festivala - Festival Internacional de Cine Erotico de Barcelona.
Cazillac
Kazijak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Rod (gramatika)
Rod se u jezikoslovlju odnosi na podjelu nekih riječi po biološkom ili sociološkom rodu. Analogijom, isti se izraz koristi kod drugih podjela, iako mnogi autori prefiriraju termin imenska klasa. Bitno je da se riječi drugačije gramatički ponašaju ovisno o tome u koji rod (klasu) pripadaju.
Po tradicionalnom opisu, u srpskohrvatskom jeziku postoji muški, ženski i srednji rod.
Uvod
Rod je način podjele imenica na više skupina. Jedna je karakteristika roda slaganje s drugim riječima, koje moraju biti u istom rodu. U hrvatskom se imenice slažu s pridjevima i zamjenicama:
Imenice se dijele u rodove po različitim kriterijima:
Mnogi jezici nemaju rod (ni imenske klase), npr. mađarski (ő znači "on" ili "ona") i japanski. Neki jezici (engleski) posjeduju samo različite zamjenice (he, she) pa se rod svodi na slaganje sa zamjenicama. Mnogi jezici imaju sustav sličan hrvatskom.
U nigersko-kongoanskim jezicima postoje veliki sustavi imenskih klasa koji su organizirani na osnovu početka imenice (ki- je oznaka 7. klase jednine):
Neki autori prikazuju tri razine grupiranja imenica (objašnjene u poglavlju o rodu u hrvatskom):
Postoji pretpostavka da se jezici mogu oštro podijeliti na one koje imaju imenske klase i one koje nemaju, i da su prelasci između ove dvije skupine vrlo rijetki. Po tome bi se moglo zaključivati o srodnosti jezika.
U srpskohrvatskom jeziku
Srpskohrvatski se jezik tradicionalno opisuje kao jezik s tri roda, koji se iskazuju na imenicama, pridjevima i zamjenicama. Za imenice je rod fiksan, iako se može tvorbom riječi često stvoriti riječ odgovarajućeg roda, kada je potrebna (npr. učitelj - učiteljica). Ovo je tradicionalna i donekle pojednostavljena slika.
Kriterij podjele po rodovima u srpskohrvatskom jest gramatičko-leksički:
U srpskohrvatskom se sve riječi koje imaju rod međusobno slažu po rodu. Međutim, ako gledamo načine slaganja po različitim promjenama pridjeva po padežima, tada različitih promjena ima 7 (sve za pridjev siv; pokazano je i slaganje sa zamjenicama):
Neki autori ovakve skupine nazivaju podklasama slaganja. U nigersko-kongoanskim jezicima upravo se ove skupine nazivaju imenskim klasama.
Ovakve i slične skupine (osnovane strogo na slaganju) se često nazivaju rodovima, npr. u standardnom opisu nekih jezika:
U srpskohrvatskom (i drugim jezicima) gornje se skupine mogu dalje grupirati u tri, tako da se "živi muški" i "neživi muški" grupiraju zajedno u "muške" imenice. Ovakve skupine neki nazivaju makrorodovima. To su upravo tradicionalni "rodovi" u hrvatskom jeziku. U ovakvoj se podjeli problem slaganja s pridjevima opisuje zasebno, a sve se prikazuje na temelju slaganja s zamjenicama.
Latinski i romanski jezici
U latinskom jeziku postoje tri roda (muški, ženski, srednji) bazirani na gramatičko-leksičkim kriterijima (imenice na -a uglavnom su ženskog roda, na -um srednjeg roda, a za ostale nema nekog pravila).
Zanimljive podjele u nekim jezicima
Djirbal, jedan on urođeničkih jezika Australije, ima sljedeća četiri roda:
Jezici bez kategorije roda
Mnogi neindoeuropski jezici Europe i Azije nemaju roda (turski, baskijski, finski, itd.)
Većina indijanskih jezika Sjeverne Amerike nema razlikovanje imenica po rodu.
Hrvatsko pravo (Varaždin)
Hrvatsko pravo je bio hrvatski tjednik koji je izlazio u Varaždinu. Prvi broj ovih novina izašao je 27. lipnja 1914., a prestao izlaziti 1918. godine.
Uprava lista nalazila se u Uršulinskoj ulici 1.
Monrovil
Monrovil se može odnositi na
Botevgrad
Botevgrad (bugarski: Ботевград) ; do 1934 godine zvao se Orhanije (Орхание), a do 1866 godine Samundžijevo (Самунджиево). To je grad u zapadnoj Bugarskoj u Oblasti Sofija. Botevgrad je udaljen 47 km od glavnog grada Sofije.
Geografske karakteristike
Botevgrad i njegova predgrađa nalaze se u eliptičnoj dolini veličine - 5,066 km². Općina Botevgrad uključuje zapadne dijelove planinskog masiva Balkan, planine; Ražana, Murgaš(najviši vrh 1687 m), Bilo i Goljama Planina i dio sjevernog Balkana. Pored grada nalazi se planinski prijevoj - Vitinja, koji spaja sjevernu sa južnom Bugarskom. thumb|left|220px|Središte Botevgrada
Sport
Botevgrad ima odličnu košarkašku momčad, jednu od najboljih u Bugarskoj i na Balkanu. Grad ugošćuje i nogometni klub Balkan Botevgrad.
thumb|left|220px|Spomenik nacionalnom heroju Botevu i park
Monica Sweetheart
Monica Sweetheart (23. travnja, 1981., Čehoslovačka) je umjetničko ime češke pornografske glumice.
Biografija
Sweetheart je ušla u pornografsku industriju 2000. godine, nakon što je navršila 18 godina. U nju je ušla uz pomoć poznanice Lee de Mae.
26. studenog 2006. godine Sweetheart je nastupila u belgijskom komičnom showu Willy's en Marjetten. Glumila je samu sebe u skeču u kojem je na aerodromu pozdravlja njezin izmišljeni klub obožavatelja koji se sastoji od pet članova.
Panic in the Streets
Panic in the Streets je američki crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Elije Kazana. Po žanru je triler, a protagonist, čiji lik tumači Richard Widmark je mornarički oficir pri federalnoj službi za javno zdravstvo u New Orleansu koji doznaje da su kod neidentificirane žrtve ubistva pronađene bakterije koje uzrokuju plućnu kugu. Radnja prikazuje njegove napore da identificira žrtvu i pronađe ubice u roku od 48 sati prije nego što će grad pogoditi katastrofalna epidemija, a da istovremeno ne izazove paniku koja bi izazvala još gore posljedice. Panic in the Streets je Kazan snimio nastojeći inzistirati na što većem realizmu, pa su tako umjesto zvijezda angažirani manje poznati glumci, a snimanje obavljeno na autentičnim lokacijama u New Orleansu, gdje se Kazan također poslužio lokalnim žiteljima u manjim ulogama. Panic in the Streets, međutim, nije imao komercijalni uspjeh, a što je producent Darryl F. Zanuck tumačio upravo velikim troškovima snimanja na autentičnim lokacijama.
Enriko Josif
Enriko Josif (Beograd, 1. 5. 1924 — Beograd, 13. 3. 2003) je bio jugoslavenski i srpski kompozitor, pedagog, muzički pisac i akademik Srpske akademije nauka i umetnosti.
Biografija
Rođen je 1. 5. 1924 godine u jevrejskoj porodici Beogradu. Njegov otac, Moša Josif, rođeni Beograđanin, bio je trgovac, zastupnik italijanskih i nemačkih preduzeća, dramski pisac-amater. Majka Sofija (rođ. Fahri), iz bogate zemunske porodice, odškolovana je u švajcarskom ženskom institutu. Stekavši dobro znanje stranog jezika, radila je kao prevodilac i postala član uglednog međunarodnog PEN kluba. Značajni su njeni prevodi pesama srpskih pesnika na nemački jezik. Brojni intelektualci, poput Jovana Dučića i Miloša Đurića, bili su joj saradnici i poznanici. U porodici Josif muzika je brižljivo negovana. Majka je svirala klavir, dok je otac gajio posebnu naklonost prema operskoj umetnosti. Iako su želeli da svoja oba sina, Enrika i mlađeg Alberta, pošalju na studije muzike, roditelji su rano prepoznali posebnu Enrikovu obdarenost. Ubrzo su mu obezbedili prvog, privatnog učitelja muzike, kompozitora i dirigenta Vladislava Grinskog, uz koga je Enriko napisao svoje prve kompozicije. Otac mu je umro 1937 godine, a neposredno pred početak bombardovanja Beograda (1941), porodica je otišla u Sarajevo, odakle su, preko Dubrovnika, Splita i Korčule prešli u Italiju. Tamo su, neproganjani, ostali do 1943, a potom su se preselili u Švajcarsku. Po završetku rata Enriko Josif je nastavio prekinuto školovanje u Beogradu i maturirao u Prvoj beogradskoj gimnaziji. Studiranje je započeo na Medicinskom fakultetu, ali je ovu oblast ubrzo napustio opredelivši se za studije na Muzičkoj akademiji u Beogradu. Kao student Milenka Živkovića]] na Odseku za kompoziciju diplomirao je 1954 godine. U periodu od 1961 do 1962 boravio je u Rimu na studijskom usavršavanju. Pedagoški rad je započeo kao nastavnik u Nižoj muzičkoj školi „Vojislav Vučković“ (1955–1956) i Srednjoj muzičkoj školi „Kornelije Stanković“ (1955–1957). Na Muzičkoj akademiji pratio je rad svog profesora Živkovića najpre kao asistent (od 1957), a nakon iznenadne profesorove smrti (1964) nasledio je Živkovićevo mesto na Odseku za kompoziciju. Sledeće godine (1965) izabran je za docenta, a potom za vanrednog (1970) i redovnog profesora (1976). Kao redovni profesor radio je do odlaska u penziju (1989). U periodu 1967–1968 bio je predsednik Udruženja kompozitora Srbije. Kao vrsni intelektualac, izabran je najpre za dopisnog (25. 4. 1991), a potom za redovnog člana SANU (26. 10. 2000). Autor je legendarne krilatice „Srbi su nebeski narod“. Enriko Josif preminuo je u Beogradu 13. 3. 2003 godine.
Kompozitorska delatnost
Enriko Josif je uspešno komponovao već kao student (Četiri skice za klavir, Improvizacija na narodnu temu za gudačke instrumente, Sonata brevis za klavir, gudački kvartet Quartetto lirico, Isečak za recitatora, sopran i klavir četvororučno, Simfonietta), a plodan stvaralački rad pratio je i njegove pedagoške aktivnosti. U Josifovom opusu zastupljena su žanrovski raznovrsna dela: solistička, kamerna, horska, orkestarska, vokalno-instrumentalna, kao i filmska muzika. Osim afiniteta prema savremenom (mada ne i avangardnom) izrazu, uočena je kompozitorova naklonost prema zvučnom svetu baroka i ranijih epoha, o čemu osim kompozicionih postupaka svedoče i nazivi pojedinačnih dela: Sonata antica, Oratorio profano da camera, Frescobaldiana, Sinfonia ricercar. U pojedinim Josifovim ostvarenjima vidljivi su obrisi nacionalnog muzičkog jezika, kao i impresionističke stilske crte (Rustikon, Lirska simfonija). Poseban, individualni pečat Josifovim delima daje originalna melodijska invencija i osobeni instrumentalni kolorit. Prema umetnikovim rečima, „pesmenost“, izražena melodioznost, bila je jedna od najznačajnijih odlika njegovog muzičkog stila. Josif je klicu razvoja svih svojih muzičkih misli označavao pojmovima „glasa“, „unutrašnjeg pevanja“, „pesmenosti“. Ukupni Josifov pristup umetnosti i stvaranju bio je duboko protkan filozofskom, poetskom dimenzijom. Ona je prepoznatljiva i u većini naslova Josifovih dela (Kazivanja, Dozivanja, Snoviđenja, Pesmena govorenja, U znamen vremena, Vatrenja, Ptico, ne sklapaj svoja krila, Slobodišta).
Religijski i filozofski pogledi
U raznovrsnim Josifovim iskazima izražena je njegova duboko emocionalna, filozofska i duhovna, religiozna priroda. Nesumnjivo je da su na nju značajno uticali i religiozno-filozofski pogledi Fjodora Dostojevskog, Nikolaja Berđajeva i Martina Bubera, mislilaca čije je zapise Josif proučavao u mladosti i u zrelim godinama. U svojim „kazivanjima“, Josif je govorio o duhovnom životu, svojim prvim susretanjima sa Biblijom, razmišljanjima, odnosu prema Bogu i prema ljudima. Privlačile su ga starozavetne, jevrejske, ali i novozavetne teme. Bio je zanesen čovekoljubivom idejom o „zagrljaju svih ljudi“. Naročito zamišljen nad motivima patnje i stradalništva, uočavao je pojedinosti, ali i specifične paralele između sudbine srpskog i jevrejskog naroda; inspirisan „opštom ljudskom tragedijom otuđenog čoveka“, pristupio je i komponovanju scenskog letopisa Smrt Stefana Dečanskog. Uprkos tome što je odbijao štampanje i javno objavljivanje svojih govora i zapisa, pojedinačni sačuvani izvori svedoče o Josifovim razmišljanjima, njegovoj životnoj i umetničkoj inspiraciji. Među njima su brojni intervjui objavljeni u dnevnoj i periodičnoj štampi, kao i zbirka Josifovih kazivanja „Prorok stadu kamenom“, na osnovu magnetofonskih snimaka, sačinio Vladeta R. Košutić 1990 godine i drugo izdanje 2005 godine.
Muzički kritičar
Osobeni Josifov umetnički senzibilitet uočljiv je i u njegovim muzičkim kritikama. Komentarišući pojedinačna muzička dela, kompozitorske opuse, dostignuća poznatih muzičkih interpretatora i odabrana koncertna izvođenja, Josif je upečatljivo ukazivao na značaj bezuslovnog i potpunog saživljavanja sa umetničkim delom. Upoređivao je višeslojnost muzičkog tkiva sa složenošću samog ljudskog bića, a „tonsko otkrivanje tajne beskraja nastajanja i razvoja“ proglasio najuzvišenijom svrhom muzičke umetnosti. Pisao je bogatim, eruptivnim jezikom sa nesvakidašnjim, često i sasvim novim kovanicama.
Knjiga o Milenku Živkoviću
Sedamdesetih godina 20. veka, na predlog Odeljenja likovne i muzičke umetnosti SANU, Enriko Josif je napisao monografiju o svom profesoru Milenku Živkoviću. Zalaganjem Josifove udovice, Vere Josif, i beogradskog rabina Isaka Asiela, rukopis je nakon dvadeset godina priređen za štampu. Monografija je objavljena 2009. godine, u izdanju SANU, uz dodatak sa osnovnim informacijama o izdanju koji je priredio urednik, akademik Dejan Despić.
Barbara Othman
Barbara Elizabeta Othman (izgovor: [~ ôtman]; Selnik kraj Ludbrega, ?), hrvatska operna sopranistica.
Životopis
Počela je nastupati još kao djevojčica na raznim festivalima. Održala je brojne koncerte u Hrvatskoj i inozemstvu, a projektom HRT i Matice iseljenika 'Hrvatska priča' uz orkestar HRT-a nastupila u Južnoj Americi, SAD-u, Australiji, Južnoj Africi i zemljama Europe. Nastupala je uz Simfonijski orkestar HRT-a, Zagrebačku filharmoniju, Orkestar Hrvatske vojske, Tamburaški orkestar HRT-a, Big band HRT-a, Dubrovački gudački kvartet, Simfonijski orkestar Mostar, Simfonijski orkestar Budimpešte i brojnim drugima.
Glavnom ulogom u mjuziklu 'Priča sa zapadne strane' debitirala je 2003. godine na pozornici HNK Zagreb, a u sklopu Splitskog ljeta, u kolovozu 2006. godine nastupila je u ulozi egipatske svećenice.
Nagrade i priznanja
U finale svjetskog natjecanja solo pjevača 'Belvedere' plasirala se 2002. godine i osvojila nagradu 'Axelle Gall'
OR51A7
Olfaktorni receptor 51A7 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51A7 genom.
Maundvil
Maundvil se može odnositi na
OR4Q3
Olfaktorni receptor 4Q3 je protein koji je kod ljudi kodiran OR4Q3 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Zamjenica
Zamjenica (ijek.) ili zamenica (ek.), odn. pronomen (lat. pronomen: što stoji za ime, mjesto imena), riječ koja zamjenjuje druge riječi (osobito imenice), i riječi izvedene iz njih.
Zamjenice imaju bitnu gramatičku funkciju i zato u nekim jezicima (pa i u srpskohrvatskom) postoje dvostruki oblici (kraći i duži, slobodni i vezani…) nekih zamjenica koji se različito koriste (u hrvatskom genitiv mene ima i skraćeni enklitički (nenaglašeni) oblik me koja mora stajati na drugom mjestu u rečenici).
U srpskohrvatskom jeziku
U srpskohrvatskom su zamjenice promjenjiva vrsta riječi kojima se zamjenjuju druge imenske riječi (imenice i pridjevi). Njima se označava, ali ne upućuje.
To je heterogena skupina riječi različitih gramatičkih oblika i službi. Tradicionalno se dijele prema značenju, funkciji i oblicima. Podjela koja slijedi odnosi se na tradicionalni opis standardnog hrvatskog jezika.
Terminologija nekih vrsta zamjenica je sporna (lične ili osobne). Tradicionalno se koristio termin lične, a u novije vrijeme često se koristi osobne. Razlika je isključivo terminološka, a pravilniji je oblik lične, budući da se te zamjenice odnose i na glagolska lica, a ne samo na osobe.
Podjela zamjenica prema oblicima
Gore je izložena podjela i definicija tradicionalna. O statusu zamjenica vode se rasprave. Npr. u izrazu Ivanov pas riječ Ivanov možemo zamijeniti posvojnom zamjenicom njegov:
Ivanov pas → njegov pas
…a uvijek se možemo vratiti i na punu formu. Međutim, u izrazu ovaj pas ne postoji pridjev kojeg smo zamijenili pokaznom zamjenicom:
? → ovaj pas
Charlack, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.363, što je 68 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Heart of Humanity
The Heart of Humanity je američki crno-bijeli nijemi ratni film snimljen 1918. u režiji Allena Holubara. Protagonistica filma (čiji lik tumači Dorothy Phillips) je Amerikanka koja zbog ljubavi prema mladom kanadskom vojniku (koga tumači William Stowell) nakon izbijanja prvog svjetskog rata odlazi kao bolničarka Crvenog križa na Zapadni front i završi u okupiranoj Belgiji iza njemačkih linija. Snimanje filma je djelomično potaknuto nastojanjem da se propagira rat, a dijelom i uspjehom Griffithove epske ratne melodrame Hearts of the World. I u ovom filmu se Erich von Stroheim pojavljuje u ulozi pohotnog i izopačenog njemačkog oficira, te je upravo ova uloga uspostavila njegovu reputaciju specijalista za uloge negativaca i stvorila reklamni slogan o "čovjeku koga volite mrziti". Kao i mnogi hollywoodski filmovi iz tog perioda, i The Heart of Humanity je kasnijih godina došao na zao glas zbog sirove germanofobije, odnosno prizora defenestracije bebe iz majčine kolijevke.
The Kaiser, the Beast of Berlin
The Kaiser, the Beast of Berlin je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1918. u režiji Ruperta Juliana. Napravljen je nakon ulaska SAD u prvi svjetski rat te je nastojao iskoristiti tada nastalu šovinističku histeriju i germanofobno raspoloženje, prije svega usmjerenu na njemačkog cara (kaisera) Wilhelma II. Njega u filmu tumači sam Julian, i prikazan je kao okrutni i nesposobni tiranin koji zlostavlja svoje vojnike i podanike, a potom i stanovnike okupirane Belgije sve dok ulazak SAD u rat ne dovede do njegovog poraza i zarobljavanja u Berlinu pod savezničkom okupacijom. Kompanija Universal je intenzivno reklamirala film, koji je premijeru imao nekoliko mjeseci prije samog završetka rata. Film je imao određeni uspjeh, a Julian je svojom imitacijom omraženog neprijateljskog vođe ostavio tako dobar dojam da je ulogu Kaisera ponovio u još nekoliko filmova. Osim Juliana se u filmu pojavljuje Elmo Lincoln u ulozi belgijskog kovača koji film završava kao Kaiserov tamničar, te Lon Chaney Senior kao Kaiserov kancelar Theobald von Bethmann-Hollweg. Danas se film, međutim, smatra izgubljenim.
Manford
Manford se može odnositi na
Blagoevgrad
Blagoevgrad (bugarski Благоевград) je grad na jugozapadu Bugarske, upravno je središte Oblasti Blagoevgrad sa svojih 76 075 stanovnika, po popisu iz 2007 godine.
Kroz grad teče rijeka Bistrica.
Historija
U okolici današnjeg Blagoevgrada nalazilo se tračko naselje Scaptopara (grčki Σκαπτοπαρα) podignuto oko 300. pne. Ovo naselje bilo je poznato po brojnim izvorima termalne vode u okolici. Njime su zavladali Rimljani kao i ostalim dijelovima tadašnje Mezije.
O nekom naselju za ranog srednjeg vijeka nezna se ništa. Za vrijeme Otomanskog carstva razvilo se naselje naseljeno uglavnom muslimanskim stanovništvom zvano Cuma-ı Bala ( što na perzijskom i turskom znači Gornja Džuma. Prvi bugarski stanovnici u tadašnjoj Gornjoj Džumaji pojavljuju se tek na početku 19. stoljeća, za vrijeme bugarskog nacionalnog preporoda u svom naselju kojeg su nazvali Varoša. Tad je izgrađena i Bogorodičina crkva 1844 godine. Za preporoda je osnovana i Narodno čitalište) 1866 godine koje je odigralo veliku ulogu u buđenju nacionalnih osjećaja. Grad je oslobođen nakon Balkanskih ratova 1912-1913.
Grad je prezvan u Blagoevgrad od strane tadašnjih komunističkih vlasti 1950 godine po osnivaču Bugarske komunističke stranke, Dimitru Blagoevu, koji se kao izbjeglica iz Egejske Makedonije naselio u Blagojevgradskom kraju. Prije grad je bio znan kao Gorna Džumaja (bugarski Горна Джумая)
Školstvo
Današnji Blagoevgrad je veliki sveučilišni grad, prepun studenata. U gradu djeluju dva sveučilišta;
U gradu djeluje i historijski poznata ustanova Visoka nacionalna škola Sv Kirila i Metoda, koja je nekad djelovala u Solunu kao Bugarska muška viša škola iz Soluna, u Blagoevgrad je preseljena 1913 godine.
Načural Bridž
Načural Bridž se može odnositi na
Povratne zamjenice
Povratne zamjenice u mnogim su jezicima vrsta zamjenica koje referiraju osobu koja već ima neku ulogu u rečenici.
U srpskohrvatskom jeziku
U srpskohrvatskom jeziku povratna zamjenica postoji samo u nekim padežima i označava:
Povratna zamjenica u nekim padežima ima i skraćene enklitičke (nenaglašene) oblike. U punom obliku (sebe i sl.) koristi se samo u refleksivnoj upotrebi, tj. bojim se ne može se zamijeniti s bojim sebe, dok se perem se može zamijeniti s perem sebe.
Oblici zamjenice u standardnom srpskohrvatskom jeziku:
Ovi oblici odgovaraju sva tri roda, jednini i množini i sva tri glagolska lica. Povratna zamjenica nema nominativa i vokativa, a nenaglašeni oblik ima samo za dativ (si) i za akuzativ (se)
U standardnom srpskohrvatskom jeziku u bezličnom obliku (neodređeni ili općeniti vršitelj) može doći subjekt u nominativu, što znači da se radi o pasivizaciji (ovo je zajedničko svim slavenskim jezicima):
Novu
Novu se može odnositi na
Povratne zamjenice
U srpskohrvatskom jeziku
U nekim govorima nema pasivnog značenja, pa se koristi akuzativ:
Pasivno značenje proizlazi iz jednakosti:
U drugim jezicima
Mnogi jezici posjeduju povratne zamjenice. Često se povratna zamjenica koristi samo u 3. licu, dok se za 1. i 2. lice koriste lične (osobne) zamjenice. Također, neki jezici (slavenski i romanski) koriste povratne zamjenice za iskazivanje bezličnosti, mediopasivnosti i antikauzativnosti (uglavnom na isti način kao i srpskohrvatski).
U švedskom:
U španjolskom:
Nidam
Nidam se može odnositi na
Contrada Marcianese, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Njubern
Njubern se može odnositi na
Sloan, New York
Sloun je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.661, što je 114 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fermaova teorema
Francuskom pravniku i matematičaru 17. veka Pjeru Fermau dugujemo nekoliko iskaza, koji se ponekad nazivaju kratko Fermaova teorema. Može se misliti na:
Njuvil
Njuvil se može odnositi na
Julia Bond
Julia Bond (26. februar 1987 - ) je američka pornografska glumica, poznata po brojnim tetovažama kao i nastupima u raznim TV-emisijama. Karijeru je započela 2005. godine, a sljedeće godine nastupila u Jerry Springer Showu, u epizodi gdje je njena majka prvi put doznala čime se bavi u životu. Oko 2009. je prekinula karijeru kako bi se posvetila kćeri, prije nego što je 2012. ponovno počela snimati za kompaniju Brazzers.
Povratno-posvojne zamjenice
Povratno-posvojna zamjenica svoj zamjenjuje sve posvojne zamjenice kada označuje da nešto pripada subjektu.
Povratno-posvojna zamjenica sklanja se jednako kao posvojne zamjenice moj i tvoj, odnosno, slaže se sa subjektom u rodu, broju i padežu.
Mihajlo Janketić
Mihajlo „Miša“ Janketić (Novi Sad, 24. maj 1938 - 15. maj 2019) je bio srpski glumac.
Biografija
Diplomirao glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju 1962. U karijeri je ostvario uloge u više desetina filmova i TV serija, a takođe je brojne uloge ostvario u Jugoslovenskom dramskom pozorištu.
Veliku popularnost kod televizijske publike donele su mu uloge u TV serijama „Sivi dom“ (1984 — 1985), „Bolji život“ (1987), „Srećni ljudi“ (1993), a u seriji „Porodično blago“ (1998 — 2001) igrao je glavnu mušku ulogu.
Dobio je nagradu Dobričin prsten 2003.
OR51B2
Olfaktorni receptor 51B2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51B2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Nju Houp
Nju Houp se može odnositi na
Diskografija benda The White Stripes
200 px|thumb|desno|[[Jack White|Jack i Meg White.]]
Američka rock grupa The White Stripes je od svog nastanka 1997. godine do danas izdala šest LP-jeva, jedan EP i 23 singlice.
Macugnaga, Verbano-Cusio-Ossola
Macugnaga je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1315 m.
Ouk Grouv
Ouk Grouv se može odnositi na
Litijum diizopropilamid
Litijum diizopropilamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 107,123 Da.
Varaždinsko športsko društvo
Varaždinsko športsko društvo je bilo športsko društvo iz Varaždina.
Povijest
Osnutak mu datira u razdoblju kraja siječnja i početka veljače 1939. godine. Iz varaždinske su se Slavije izdvojili lakoatletičari i hokejaši te su osnovali svoje vlastito športsko društvo. Svrha novog društva je voditi što jaču propagandu među građanstvom. Planiralo se imati sekcije za laku atletiku, plivanje, tenis, hojeh na ledu i umjetničko sklizanje, a ako bi bilo potreba, namjeravalo se osnovati i ine sekcije osim nogometne. Među osnivačima spominju se već poznati varaždinski športaši kao što su dr Velimir Kalafatić, ing. Stjepan Briksi (Brixi), R. Heršak, Novak, Mišćin I. Hršak, Mladen Vojtjehovski te više dotadanjih sekcija Slavlje te osnivači lakoatletskog i hokejskog športa u Varaždinu Drago Grims i Artur Takač.
Arapska pobuna u Palestini (1936–1939)
Arapska pobuna u Palestini izbila je u travnju 1936. kada se šest najznačajnijih arapskih vođa ujedinilo u prosvjedu protiv masovnog doseljavanja Židova na to područje. Vrhovni zapovjednik arapskih snaga bio je muftija Mohammed Amin al-Husseini, poznat po svojem antisemitizmu. 1930-ih, migracije Židova u Palestinu, tada pod britanskim mandatom, dosegnule su velike razmjere, 1935. doselilo ih se 61.000 pa su 1936. činili skoro trećinu populacije tog teritorija. Od 1929. do 1939., oko 250.000 Židova je emigriralo u Palestinu. Pobuna je počela pozivom na opći štrajk arapskih radnika, neplaćanje poreza i bojkot židovske robe, a glavni zahtjevi bili su prestanak židovske "kolonizacije", kraj prodaje zemljišta Židovima te poziv na arapsku vladu. Nemiri su ubrzo prerasli u nasilne okršaje i napade na Židove i Britance. U rujnu 1937. izbila je nova, još nasilnija faza pobune nakon što je povjerenstvo Peel preporučilo podjelu Palestine.
Varaždinsko športsko društvo
Povijest
Kad je osnovano, odmah se odlučilo pristupiti izgradnji trkaće staze, skakališta i bacališta, što je i učinjeno i tehnički dobro izvedeno. Trkalište je izgrađeno na terenu Veške. Otvorenje je bilo 18. lipnja 1939., a za to je organizirano međunarodno lakoatletsko natjecanju koje je ujedno bilo prva međunarodna priredba u lakoj atletici u Varaždinu. Na istom se prostoru planiralo napraviti tenisko igralište.
Arapska pobuna u Palestini (1936–1939)
Balfourova dekleracija 1917. obećala je Židovima državu na području Palestine, međutim, britanska vlada sve je manje podupirala židovske ciljeve kako je postajalo očito izbijanje Drugog svjetskog rata jer se nije htjela zamjeriti Arapima koji su ležali na velikim zalihama nafte u Iraku i Arabiji. Britanska vojska stoga je požurila u razbijanju pobune, upotrebom oštrih kazni kao što je deportacija voditelja arapske pobune, prijetnjom prijekog suda i kombinacijom diplomatskih napora sa vladarima Iraka, Arabije, Jordana i Jemena. Ipak, kako bi ublažili svoju strogost, Britanci su objavili tzv. Bijeli papir o budućnosti Palestine: ponudili su Arapima pet godina kontrolirane židovske migracije a zatim nastavak doseljvanja uz arapsku konzultaciju i dozvolu, ali je arapska skupština to odbila.
Varaždinsko športsko društvo
Povijest
1940. je godine u Varaždinu priredilo 5 javnih nastupa i 2 gostovanja u Zagrebu. Dalo je reprezentativce za nastup protiv Mađarske (Fabeta) i protiv Slovačke (Reisinger). Za omladinsku reprezentaciju protiv Splita dalo je VŠD svoje omladince (Krnjoul, Fabeta I, Fabeta II, Koledić). Na podsaveznom natjecanju održanom u Zagrebu VŠD osvojilo je drugo mjesto, pa je time pobijedilo stare i renomirane klubove HAŠK, Concordiju, Makabi i Željezničar, dok je prvo mjesto osvojio Marathon. Hokejaše na ledu te je godine trenirao je član ljubljanske Ilirije Eržan, državni reprezentativac. Momčad je igrala u Karlovcu, Zagrebu i u Varaždinu. Izvrsnim je igrama bila opasan protivnik i samome prvaku.
Atletika
Djelovala od 1939. godine.
Hokej na ledu
Djelovala od 1939. godine. 1940. su bili vrlo uspješni. Bili su doprvaci Banovine Hrvatske. Prvenstvo Hrvatske u hokeju na ledu 1940./41. napravili su korak više i postali prvacima Banovine Hrvatske.
Rukomet
VŠD je imao rukometnu sekciju. Djelovala od 1940. godine.
Jean-Claude Pascal
thumb|250px|right|Grob Žan Klod Paskala u Parizu Žan Klod Paskal ( 24. oktobar 1927, Pariz kao Žan Klod Vileminot — umro 5. maja 1992) je bio francuski glumac i pevač.
Godine 1944. se za vrijeme drugog svetskog rata prijavio u francusku vojsku i sudelovao u oslobađanju Strazbura. Posle rata Paskal je prvo studirao na Sorboni a zatim se posvetio dizajnu. Radeći kostime za predstave došao je u kontakt sa ljudima iz sveta glume i svoju prvu ulogu u filmu ostvario je 1949. godine (film Quattro rose rosse). Usledile su brojne uloge u filmovima (između ostalih i Die schöne Lügnerin 1959 i Angélique et le sultan 1968. godine).
Na Pesmi Evrovizije 1961. pobedio je nastupajući za Luksemburg sa pesmom Nous Les Amoureux (Mi ljubavnici). Pesmu je napisao Žak Datin a muziku je komponovao Moris Vidalin. Za Luksemburg je nastupao na istom takmičenju i 1981. godine sa pesmom C'est peut-être pas l'Amérique i osvojio je 11 mesto od 20 takmičara.
Paskal se 1980-ih bavio pisanjem krimi-romana.
Pasoš Kipra
Pasoš Kipra je javna putna isprava koja se kiparskom državljaninu izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u državu. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Kipra. Pasoš Republike Kipra se izdaje za neograničen broj putovanja.
Jezici
Pasoš je ispisan turskim, grčkim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Sheffield, Pennsylvania
Šefild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.132, što je 136 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zvonko Milković
Zvonko Milković (Varaždin, 1. listopada 1888. - Zagreb, 3. ožujka 1978.) hrvatski pjesnik i putopisac
Životopis
Pravo je studirao u Pragu, Beču i Zagrebu, te službovao kao pravnik i novinar u Varaždinu i Zagrebu. U poeziji je puno učio od Antuna Gustava Matoša iako sam tvrdi da nije njegov sljedbenik (Uspomene). Sa šest pjesama zastupljen je u "Hrvatskoj mladoj lirici". Pisao je pjesme na kajkavskom.
Ouk Hil
Ouk Hil se može odnositi na
Jugoistočna Evropa
thumb|Balkansko poluostrvo definisano [[Soča-Krka-Sava linijom na severu]] thumb|Balkansko poluostrvo definisano [[Dunav-Sava-Kupa linijom]] thumb|Jugoistočna Evropa Jugoistočna Evropa je relativno novi politički izraz za države na Balkanu. Zbog negativnih konotacija izraza Balkan, pisci kao Maria Todorova i Vesna Goldsworthy su predložili da se umjesto toga koristi izraz Jugoistočna Evropa. Korištenje izraza je posljednjih godina u porastu; inicijativa Evropske Unije za godinu 1999. je tako nazvana Pakt stabilnosti za Jugoistočnu Evropu, a online novine Balkan Times su se godine 2003. preimenovale u Southeast European Times.
Onionta
Onionta se može odnositi na
Orvil
Orvil se može odnositi na
Lične zamjenice
Lične zamjenice postoje u svim jezicima. Većina jezika ima šest ličnih zamjenica, koje se razlikuju na osnovi tri lica (1., 2. i 3. lice), npr. ja / ti / on, i dva gramatička broja (jednina i množina), npr. ja / mi.
mini|280px|[[Stupčani grafikon|Grafikon čestoće upotrebe u srpskohrvatskom jeziku pokazuje da se lične zamjenice 3. lica znatno češće koriste u pisanom jeziku]]Među slavenskim jezicima postoji velika razlika u broju ličnih zamjenica 1. i 2. lica. U slovenskom ih ima čak deset: jaz, ti, mi, vi, me, ve, midva, medve (midve), vidva, vedve (vidve). Tako veliki broj zamjenica uzrokovan je postojanjem dvojine i gramatičkog roda u dvojini i u množini. Za razliku od slovenskog jezika, u srpskohrvatskom postoje samo četiri lične zamjenice 1. i 2. lica: ja, ti, mi, vi.
U nizu jezika se lična zamjenica ne mora upotrijebiti kad ima funkciju subjekta. Takvi jezici se nazivaju pro-drop jezici. Radi se o jezicima s toliko razvijenim ličnim glagolskim oblicima da je iz njih vidljivo je li subjekt u 1., u 2. ili u 3. licu, npr. radi-m, radi-š, radi-mo, radi-te. Tako se npr. u srpskohrvatskom, za razliku od npr. njemačkog ili engleskog jezika, lična zamjenica u funkciji subjekta ispušta ako nije kontrastirana ili posebno naglašena, usp. Putujem na more naspram Ja putujem na more (a ne ti).
Posvojne zamjenice
Posvojne zamjenice čine jednu vrstu zamjenica u gramatici mnogih jezika. U nekim jezicima se ove riječi ne svrstavaju pod zamjenice, nego pod pridjeve. Gramatički se posvojne zamjenice ponašaju kao posvojni pridjevi, tj. imaju promjenu po padežima i broju. Posvojne zamjenice doprinose određenosti imenice ispred koje stoje.
U srpskohrvatskom jeziku
U srpskohrvatskom jeziku posvojne zamjenice zamjenjuju posvojne pridjeve i označuju kojem glagolskom licu što pripada.
Odgovaraju na pitanja ''čiji? čija? čije?''
Odnos je prema ličnim zamjenicama kao odnos posvojnih pridjeva prema imenicama:
Posvojna zamjenica naš
Posvojne zamjenice njegov, njezin i njihov mijenjaju se kao posvojni pridjevi s nastavcima -ov i -in.
Posvojna zamjenica tvoj mijenja se isto kao i posvojna zamjenica moj, a posvojna zamjenica vaš mijenja se isto kao i posvojna zamjenica naš.
Stadion Varteks
Stadion Varteks u Varaždinu, na kojem nastupa NK Varaždin nalazi se nasuprot tvornice "Varteks" u Zagrebačkoj ulici na izlazu iz Varaždina prema Zagrebu.
Unutar stadiona se nalazi uprava kluba, Fan shop, te cafe bar "Contra", omiljeno okupljalište Varaždinovih igrača.
Godine 2005. stadion je djelomično obnovljen.
Pejnt Rok
Pejnt Rok se može odnositi na
643
Godina 643. (DCXLIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 643. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Hrvački klub Varteks
Hrvački klub Varteks je hrvački klub iz Varaždina.
Klupsko sjedište je na adresi Zagrebačka 94, Varaždin.
643
thumb|Kralj Rothari, donosliac langobardskog zakonika.
Guardiola III, Latina
Guardiola III je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Pariš
Pariš se može odnositi na
Pelam
Pelam se može odnositi na
Pemberville, Ohio
Pembervil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.371, što je 6 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Klub hokeja na ledu Varaždin
Klub hokeja na ledu Varaždin je klub u hokeju na ledu iz Varaždina.
Klupsko sjedište je na adresi Zagrebačka 7, Varaždin.
OR51B4
Olfaktorni receptor 51B4 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51B4 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Kazanlak
Kazanlk (bugarski: Казанлък) je grad na sjeveroistoku Bugarske smješen je na istočnoj strani Ružine doline u podnožju Balkan planine.
Kazanlk je 10 po veličini industrijski grad u Bugarskoj, sa svojih 79 464 stanovnika (po popisu iz 2007 ). Kazanlk je središte proizvodnje ružinog ulja po kojoj je Bugarska i grad Kazanlk poznat u svijetu. Tračanska grobnica u Kazanlku je uvrštena na UNESCO-ov popis Svjetske baštine 1979 godine.
Historija
Najstariji ljudski tragovi sežu do neolita u 6. - 5. milenijum pne. Tokom 4. milenija pne. i 3. milenija pne. zemlje uz gornji tok rijeke Tundže podpale su pod vlast tračkog vladara Sevta III., koji je imao važno mjesto u razvoju Trakije za helenističkog doba. left|thumb|200px| Kralj i kraljica, [[freska u kupoli tračanske grobnice iz 4. st. pne.]] Ostaci tračkog grada Seutopolisa otkriveni su pored Kazanlka, za vrijeme gradnje umjetnog jezera - Koprinka. Na tom lokalitetu otkopan je i Trački grob iz 4. st. pne. Ta grobnica je ozidana kružna kupolna prostorija ukopana u brijeg (Tolos), stropovi su oslikani prizorima tračkog bračnog para pri pogrebnom obredu.
U srednjem vijeku, dolina Kazanlk postala je središte regije Krun, iz koje je bugarski vlastelin Eltimir vladao. Nakon 1370 godine Kazanlk je podpao pod otomansku vlast.