cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Gutenberg
Istoričar Hajnrih Vallau kaže: "Njegovo prezime je izvedeno iz kuće u kojoj je živeo njegov otac i njegovi predci sa očeve strane "zu Laden, zu Gutenberg". Kuća Gansfleisch bila je jedna od vlastelinskih porodica grada, vraćajući se na poreklo još iz trinaestog veka. Aristokrate u Majncu su često nazivani po kućama koje poseduju. Oko 1427.god. je prvi put dokumentovano ime zu Gutenberg, dato po porodičnoj kući u Majncu.
1411.god. bio je ustanak u Majncu protiv aristokrata, pa je više od stotinu porodica bilo primorano da napuste grad. Kao rezultat toga, smatra se da su se Gutembergovi preselili u Eltville na Rajni (Alta Vila), gde je njegova majka imala nasleđeno imanje. Prema istoričaru Hajnrih Vallau: "Sve što se zna o njegovom detinjstvu je da on nije bio u Majncu 1430.god. Pretpostavlja se da je emigrirao, iz političkih razloga, u Strassburg (Strazbur), gde je porodica verovatno imala veze.." Pretpostavlja se da je studirao na Univerzitetu u Erfurtu, gde je zapis iz 1419.god o studentu po imenu Johannes de Alta Villa.
Roswell
Roswell ili Rozvel se može odnositi na:
Johann Gutenberg
Ništa više nije poznato o životu Gutenberga za narednih petnaest godina, ali je nađeno pismo koje pisao on u martu 1434.god. i ono ukazuje na to da je živeo u Strassburgu, gde je imao neke rođake sa majčine strane. Takođe se smatra da je bio član zlatara koji sarađuju sa Strassburgškom milicijom. U 1437, postoje dokazi da je on bio bogat trgovac obrađenih dragulja, ali gde je stekao to znanje je nepoznato. U 1436/37.god. njegovo ime takođe se pojavljuje u sudu u vezi sa slomljenim obećanjem braka sa ženom iz Strassburga, Ennelin. Nema dokaza o tome da se brak sklopio. Posle smrti svoga oca u 1419.god. pominje se u zaostavštini.
Stokbridž
Stokbridž se može odnositi na
Johann Gutenberg
Štamparska presa
thumb|Štamparska presa thumb|1452-1501
Oko 1439.god. Gutenberg je bio uključen u finansijsku nesreću prodajom poliranog metalnog ogledala (za koje se verovalo da hvata sveto svetlo iz verskih relikvija) hodočasnicima koji su išli u Ahen. Iste godine grad je planirao da napravi izložbu svoje kolekcije moštiju cara Karla Velikog, ali događaj je odložen za godinu dana i kapital, već potrošen, ne može biti otplaćen. Kada pitanje zadovoljavanja investitora došlo, Gutenberg je obećao da će sa njima da podeli "tajnu". To je, široko spekulišući, tajna o ideji štampanja sa pokretnim tipkama. Legenda kaže da mu je ideja došla "kao zrak svetlosti"..
Najmanje do 1444.god. on je živeo u Strassburgu, najverovatnije u Sent Arbogast predgrađu. Bilo je to u Strassburgu u 1440.god. kada je Gutenberg usavršio i otkrio tajnu štampanja na osnovu svojih istraživanja. Nije jasno za koji posao je bio angažovan, ili da li je neka od prvih proba štampanjem sa pokretnim tipkama možda tamo sprovođena. Nakon toga u zapisniku postoji jaz od četiri godine. Godine 1448.god. vratio se u Majnc, gde je uzeo zajam od zeta Arnolda Gelthusa, navodno za štampariju. Gutenberg je možda upoznat sa štampanjem, a tvrdi se da je radio na bakrorezima sa umetnikom poznatim kao "gospodar karti".
Do 1450.god. štamparija je bila u funkciji, a nemačka pesma je bila štampana, verovatno prva stvar koja se tamo štampala. Gutenberg je uspeo da ubedi bogatog zajmodavaca Johana Fusta za kredit od 800 guldera. Petar Schoffer, koji je postao Fustov zet, takođe se pridružio preduzeću. Schoffer je radio kao književnik u Parizu i veruje se da je projektovao neke od prvih slovnih oblika.
Gutenbergova radionica je bila postavljena u Hof Humbrechtu, imovine dalekih rođaka. Nije jasno kada Gutenbergov projekat Biblije zamišljen, ali za to je pozajmio drugih 800 guldena od Fust i rad započeo 1452.god. U isto vreme, štamparija je štampala i druge unosne tekstove (najverovatnije latinsku gramatiku). Postoje i spekulacije da je možda bilo dve prese, jedna za usputne tekstove i jedna za Bibliju. Jedan od najvećih profita štamparskog preduzeća je štampa na hiljade indulgencija za crkvu, dokumentovano od 1454/55.
U 1455.god. Gutenberg je objavio svoju 42-linijsku Bibliju, poznatiju kao Gutenbergova Biblija. Oko 180 ih je bilo štampano, najviše na papiru, a neki i na vellumu.
Sudski spor
Negde u 1455.god. bio je spor između Gutenberga i Fusta, gde je Fust tražio natrag svoj novac optužujući Gutenberga za zloupotrebu sredstava. U međuvremenu troškovi projekta Biblije su se razvili i Gutenbergov dug sada premašuje 2.000 guldena. Fust ga je tužio na nadbiskupskom sudu. U novembru 1455.god. pravni dokument evidentira da je postojalo partnerstvo za "Projekat knjiga", a to su sredstva za koja Fust tvrdi da je Gutenberg koristio u druge svrhe. Sud je odlučio u korist Fusta, dajući mu kontrolu nad radionicom za štampanje Biblija i polovine svih štampanih Biblija.
Time je Gutenberg momentalno bankrotirao. Ali izgleda je zadržao (ili ponovo pokrenuo) malu stampariju, i učestvovao u štampanju Biblije u gradu Bamberg, u Nemačkoj oko 1459.god. Ali pošto knjige koje je on štampao ne nose njegovo ime ili datum, teško je biti siguran, iako postoji znatna količina naučne literature na ovu temu. Takođe postoji mogućnost da je veliki Katolički rečnik (300 primeraka 754 stranica), koji je štampan u Majncu u 1460.god., štampan baš u njegovoj radionici.
U međuvremenu, Fust-Schoffer prodavnica je prva u Evropi u kojoj se javlja knjiga sa imenom štampača i datum, "Mainz Psalter" avgusta 1457.god. I dok ponosno proglašavaju mehanički proces proizvodnje, nigde ne pominju Gutenberga.
Ero
Ero može biti:
Santa Kloz (razvrstavanje)
Santa Kloz se može odnositi na:
Sandersvil
Sandersvil se može odnositi na
Quảng Ngãi
je grad u Vijetnamu u pokrajini Quảng Ngãi. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 134.400 stanovnika.
Sardis
Sardis se može odnositi na
Skaj Vali
Skaj Vali se može odnositi na
OR5AC2
Olfaktorni receptor 5AC2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5AC2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
1897 Hind
1897 Hind je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,282 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,4.
Abija
Abija ili Avija (Abijah znači "Moj otac je Jah (skraćenica za Jehovah)" je ličnost koja se spominje u Hebrejskoj Bibliji.
Reference
Abia
OR5AN1
Olfaktorni receptor 5AN1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5AN1 genom.
Quy Nhơn
je grad u Vijetnamu u pokrajini Bình Định. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 311.000 stanovnika.
Cotti, Chieti
Cotti je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
Stamford, New York
Stamford je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.119, što je 146 (-11,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lilbourn, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.190, što je 113 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sparta (razvrstavanje)
Sparta se može odnositi na:
Rạch Giá
je grad u Vijetnamu u pokrajini Kiên Giang. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 250.660 stanovnika.
Orbita
right|thumb|Orbita kretanja planeta oko Sunca je elipsa
Kao pojam u fizici, orbita je put koje jedno telo čini oko drugog tela dok je pod uticajem neke sile. Orbite je prvi izučavao Johan Kepler koji je otkrio Keplerove zakone o kretanju planeta (v. Drugi Keplerov zakon).
Orbite mogu biti kružne, parabolične, eliptične, hiperbolične, a planete kruže oko Sunca po elipsi (vidi ekscentricitet).
1898 Cowell
1898 Cowell je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 3,121 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,9.
Sparks
Sparks se može odnositi na
OR5AR1
Olfaktorni receptor 5AR1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5AR1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Ivan XVIII
Ivan XVIII., je bio papa od 25. prosinca 1003. do srpnja 1009. godine.
Bio je rodom iz Rapagana, mjesta u blizini grada Ascoli Pisceno. Otac mu je bio svećenik po imenu Leo. Na mjesto pape je došao zahvaljujući moćnom rimskom klanu Crescenzi, odnosno Giovanniju III koji je, koristeći drevnu titulu patriciusa, manipulirao papskim izborima. Njegov pontifikat su obilježile krize izazvane eskalacijom sukoba između rimsko-njemačkog cara Heinricha II i ivrejskog markgrofa Arduina koji se proglasio kraljem samostalne Italije. Sam Rim je bio pogođen kugom, ali i napadima Saracena koji su iz svojih uporišta na Sardiniji pustošili tirensku obalu. Jedino važnije postignuće Ivana bilo je osnivanje biskupije Bamberg koja je za svrhu imala intenziviranje misionarskog rada među poganskim Slavenima na istočnim granicama Carstva.
Nakon šest godina je Ivan podnio ostavku i povukao se u samostan, te nedugo nakon toga umro. Naslijedio ga je Sergije IV.
Bojna PZO GOMBR
Bojna protuzračne obrane Gardijske oklopno-mehanizirane brigade nastala je u sklopu preustroja Gardijske oklopno mehanizirane brigade kada je ustrojena PZO bitnica legendarnih Kuna i Sokolova, te većeg dijela 201. brigade Protuzračne obrane. Smješteni su u vojarni "Bosut" u Vinkovcima gdje je i zapovjedništvo GOMBR-a, no prema Dugoročnom planu razvoja njihova krajnja lokacija trebao bi biti vojni poligon Gašinci. Zapovjednik Bojne PZO je bojnik Damir Jugović.
Eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska
Eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska je eparhija Srpske pravoslavne crkve sa sedištem u Mostaru, gde se nalazi i saborna crkva eparhije.
Nadležni arhijerej je gospodin Grigorije, a sjedište eparhije se nalazi u Mostaru.
Istorija
thumb|290px|d|[[Hercegovačka Gračanica]] thumb|290px|d|[[Manastir Tvrdoš]] thumb|290px|d|[[Glavna pravoslavna crkva u Trebinju, unutrašnjost]] thumb|290px|d|[[Saborna crkva u Mostaru, oko 1900. godine]] thumb|290px|d|[[Pravoslavna crkva u Dubrovniku]] Stari nazivi ove teritorije bili su Zahumlje, Humska zemlja ili Hum, da bi se od 15. vijeka ustalio naziv za širu oblast Hercegovina, po hercegu Stefanu Vukčiću Kosači. Kada je Srpska pravoslavna crkva postala autokefalna 1219. godine, tada je Sveti Sava na ovom prostoru osnovao Humsku eparhiju sa sjedištem u Stonu, kao i Zetsku eparhiju sa sjedištem na Prevlaci u Boki kotorskoj.
Zbog istorijskih okolnosti eparhija se potom podijelila na dva dijela: na Trebinjsku eparhiju i na Mileševsku, koja se češće zvala Polhercegovačka ili Petrovska, po manastiru Svetog Petra na Limu gde joj je, i pod Turcima, neko vrijeme bilo sjedište. Kad su u drugoj polovini 17. vijeka Turci pretvorili |Petrov manastir u džamiju, sjedište ove eparhije pomjeralo se prema Tari i preko nje u Nikšić, stari Onogošt (Budimljansko-polimska eparhija).
Nemirna prošlost ovog područja uticala je na mijenjanje granica ovih eparhija, koje su se u 18. vijeku, posle Beogradskog mira (1739) sjedinile. Iz ovog vremena poznati su hercegovački ili trebinjski arhijereji: Simeon (1615—1630), Sveti Vasilije Ostroški (1639—1649) i Arsenije (1654). Poslije njega, Trebinjskom eparhijom upravlja Sveti Vasilije, koji je 1649. godine premješten u Petrovsku, ili Mileševsku eparhiju. I kasnije su pojedini episkopi ovih dvaju eparhija upravljali objema eparhijama. Od zahumskih (mileševskih, polhercegovačkih, petrovskih) episkopa toga vremena, poznati su: Longin (1615—1643), Maksim, Pajsije (Turci su ga ubili oko 1650. godine i Petrov manastir spalili), Sveti Vasilije (1651—1671), Simeon Ljubibratić (1671—1681), Savatije, Gerasim, Simeon Zotović, Melentije, Arsenije i Aksentije I.
Posle sjedinjenja poznata su imena ovih hercegovačkih episkopa: Filotej (1741—1741) i Aksentije II (1751—1760). Razaranjem manastira Tvrdoša, episkopsko sjedište je premješteno u manastir Duži. Ukidanjem Pećke patrijaršije 1766. godine, kad je i ova eparhija došla pod vlast Carigradske patrijaršije, tron eparhije prenet je u Mostar. Eparhijom su od tada upravljali episkopi Grci: Antim (1766—1772), Ananije (1772—1802), Jeremija (1803—1815), Josif I (1816—1835), Prokopije I (1838—1848), ponovo Josif II (1848—1854), Grigorije (1855—1860), Prokopije (1864—1875) i Ignjatije (1875—1888). Eparhijom je u razdoblju 1860—1864. upravljao arhimandrit Joanikije Pamučina, koga carigradski patrijarh nije htio da postavi za mitropolita.
Austrijskom okupacijom Bosne i Hercegovine (1878), Hercegovačka eparhija ulazi, na osnovu konvencije austrijske države i Carigradske patrijaršije (1880), u sastav autonomne Srpske crkve u Bosni i Hercegovini. U sastav eparhije tada su ulazili srezovi: Mostar, Ljubuški, Stolac, Ljubinje, Trebinje, Bileća, Gacko, Nevesinje, Konjic, Foča, Čajniče i Županjac. Srezovi Pljevlja i Prijepolje, pošto su ostali pod Turskom, nisu potpali pod upravu eparhije, već su pripojeni Raško-prizrenskom vladičanstvu. Penzionisanjem episkopa Ignjatija Grka (1888), koga je narod poštovao, na čelo eparhije dolaze i episkopi Srbi: Leontije Radulović (1888), Serafim Perović (1889—1903) i Petar Zimonjić (1903—1920).
Period od 1920.
Eparhija je imala više vrlo starih crkava i manastira, pa su u njima najčešće i stolovali episkopi, čije se sjedište stalno pomjeralo, a od 18. vijeka se ustalilo u Mostaru, odakle je prinudno premješteno tokom posljednjeg rata u manastir Tvrdoš. Tokom Drugog svjetskog rata (1941—1945) na području Eparhije zahumsko-hercegovačke jedna crkva je srušena do temelja, a 18 ih je oštećeno. Pet parohijskih domova je srušeno, a četiri su oštećena. Uništeno je 12 biblioteka i 21 crkvena arhiva. U ratu 1991—1995, Zahumsko-hercegovačka eparhija je jedna od eparhija koje su najviše stradale, porušeno je 36 crkava, a znatno je oštećeno 28 crkava. Manastir Žitomislić je srušen, a manastir Zavala je veoma oštećen. Porušeno je 12 parohijskih domova, a dva su oštećena. Vladičanski dvor u Mostaru i Vladičanska kuća u Dubrovniku takođe su srušene.
U Mostaru je uništeno sve što pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Saborni hram Svete Trojice, podignut 1873. godine, bio je jedan od najvećih hramova u Srpskoj crkvi. Tokom 7. i 8. juna 1992. godine, granatiran je, a 15. juna (drugog dana Svete trojice) srušeni su tornjevi i crkva je zapaljena. Nedugo potom, sagorjeli zidovi su minirani i ovo velelepno zdanje pretvoreno je u gomilu kamenja. Stara crkva Rođenja Presvete Bogorodice iz 16. vijeka na mostarskom srpskom groblju takođe je porušena. Vladičanski dvor iz 19. vijeka je miniran. Ista sudbina zadesila je i istorijski i mučenički manastir Žitomislić, koji je stradao, kako u prošlom, tako i u ovom ratu. I nakon završetka rata 1995. nisu bili rijetka skrnavljenja hramova, pa je tako septembra 1996. godine, bačena bomba na pravoslavni hram u Dubrovniku.
U periodu od 1992, kada je do temelja uništena Saborna crkva u Mostaru, pa do 2. januara 2011, sjedište eparhije se nalazilo u Trebinju, odnosno manastiru Tvrdoš. 2011. godine sedište je vraćeno u Mostar.
Sveštenstvo
Danas, Eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska ima sedam živućih manastira, dva arhijerejska namjesništva; mostarsko-nevesinjsko i trebinjsko-dubrovačko sa deset crkvenih opština, koje imaju 34 parohije.
Monaštvo i sveštenstvo u eparhiji čine: episkop Grigorije, umirovljeni episkop Atanasije, 3 arhimandrita, 4 jeromonaha, 3 monaha i 11 monahinja, 5 iskušenika i 3 iskušenice, 24 aktivna sveštenika, 3 umirovljena sveštenika i 5 đakona.
Broj pravoslavnih vjernika u eparhiji je oko 100.000. Broj vjernika po opštinama: Trebinje 37.000, Nevesinje 19.000, Bileća (sa Berkovićima) 17.000, Gacko 11.000, Ljubinje 4.700, Dubrovnik oko 3.000, Sutorina 2.500 i Mostar oko 3.000.
Mitropoliti humski (srednjovekovne Srpske patrijaršije)
Pogledati: Humska eparhija
Sliven
Sliven (bugarski: Сливен) je grad na jugoistoku Bugarske i upravno sjedište Slivenske oblasti. Sliven je osmi grad po veličini u Bugarskoj sa svojih 115 000 stanovnika, u Bugarskoj je poznat po svojim hajducima - odmetnicima koji su se borili protiv Otomansko carstvo. U XIX st. Sliven su zvali "Grad 100 vojvoda", vojvode su bili vođe hajdučkih četa. Gradonačelnik Slivena je bivši nogometaš Jordan Lečkov.
Pored Slivena nalazi se nacionalni park - Sinite Kamni (bugarski: Сините камъни, Plave stijene), poznat po čistom zraku i mineralnim izvorima.
Zemljopisne karakteristike
Sliven se nalazi 300 km. istočno od glavnog grada Sofije, 100 km od Burgasa, 130 km od grčke granice i 130 km od granice sa Turske.
Iznad grada nalazi se planina Karandila (bugarski: Карандила) sa vrhom Bulgarka 1181 m s kojeg se pruža lijepi pogled na grad.
Povijest
Najstarije naselje pronađeno je na brdu Hisarlaka, to je bilo tračko naselje iz V - III st. pne. Na istom lokalitetu pronađene su i kovanice i keramika iz helenističkog razdoblja. Sliven je podpao pod rimsku vlast oko 71-72 god. pne.
Prvi pisani izvori o Slivenu su iz 2. st. pne., kada se spominje pod imenom Tuida/Suida/Tsuida. Ime je najvjerojatnije tračkog porijekla.
Nakon podpadanja Trakije i čitave Bugarske pod Otomansko carstvo, Sliven je postao središte sandžaka u ejaletu Rumelija, nakon toga upravno je bio u elajetu Silistra (Elajet Očakov), pa potom u elajetu Edirne (Jedrene) te pred sam kraj Otomanskog carstva u vilajetu Istočna Rumelija, nakon toga ušao je u sastav novostvorene Bugarske 1885. godine.
Sliven je bio značajno središte Bugarskog nacionalnog preporoda, u njemu su rođeni ili djelovali brojni bugarski nacionalni prvaci poput; Hadži Dimitra, Dobrija Čintulova, Evgenija Čapkanova, Ivana Sеliminskog i brojnih drugih. U Slivenu je rođen i Anton Pann skladatelj rumunjske nacionalne himne.
Gospodarstvo
Rast Slivena kao industrijskog središta otpočeo je krajem 18. i početkom 19. st. kada je Sliven počeo rasti kao obrtničko trgovačko središte. 1834 god. Dobri Željazkov osnovao je prvu tekstilnu tvornicu u Bugarskoj. Nakon te u Slivenu su proradile i tvornica stakla, kemijskih proizvoda, strojogradnje, prehrane. Rast industrije nastavljen je i nakon drugog svjetskog rata (za vrijeme vladavina komunista).
Nakon pada socijalizma došlo je do stagnacije i zatvaranja mnogih pogona. U novije vrijeme gospodarstvo Slivena se oporavlja, najznačajnije grane su vinarstvo (Vinprom i Vini Sliven) i pogon internacionalne kompanije 3M (strojevi), proizvodnja odjeće i prehrambenih proizvoda.
Allemans-du-Dropt
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 447 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 69 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 42 metara (maksimalnoj 89 m, a minimalnoj 33 m).
Sanja Nikčević
Sanja Nikčević (Varaždin, 1960.), hrvatska teatrologinja, kazališna kritičarka, redovna profesorica i voditeljica teatrologije Odsjeka za kazališnu umjetnost Umjetničke akademije u Osijeku UAOS i dramskog modula na Doktorskom studiju iz književnosti Filozofskog fakulteta u Osijeku. Predsjednica je Hrvatskog društva kazališnih kritičara i teatrologa od 2008. Od 2014. članica je Glavnog odbora Matice hrvatske.
Obrazovanje i zaposlenja
Srednju školu završila u Virovitici, diplomirala francuski jezik i komparativnu književnosti na Filozofskom fakultetu u Zagrebu (1984.), a s temama iz američke drame na istom je fakultetu magistrirala (1993.) i doktorirala (1998.). Prije znanstvene karijere radila kao novinarka i kazališna kritičarka u Večernjem listu 1985.-1993.) te kao savjetnica za kazalište u Ministarstvu kulture RH (1996.-1997.), a između toga bila u statusu slobodne umjetnice.
Znanstvena karijera
Dva puta bila Fulbrightov stipendist u SAD: CUNY - New York (mentor Marvin Carlson) 1995. i UCSB - Santa Barbara (mentor W. D. King) 2003., gdje je predavala Modernu europsku dramu i kazalište 2002.
U docenticu je promovirana na zadarskom Sveučilištu (2002.) gdje je predavala „Povijest svjetske drame“ na doktorskom studiju iz književnosti. Od 2003. zaposlena na Sveučilištu Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku. Prvo na Filozofskom fakultetu (Odsjek za anglistiku) gdje je 2006. birana u izvanrednog profesora, a predavala kolegije iz američke i engleske drame te kazališne kritike.
Od 2007. prelazi na Umjetničku akademiju u Osijeku (UAOS) kao voditeljica Odsjeka za kazališnu umjetnost (2007.-2009.), voditeljica Katedre za teatrologiju i teorijskog programa. Na akademiji predaje kolegije iz predmeta povijesti kazališta kojeg je osmislila za potrebe akademije. Na odsjeku je vodila pisanje studijskih programa: revizije Preddiplomskog studija glume i lutkarstva i novog studija Diplomskog studija kazališne umjetnosti (smjerovi gluma, lutkarstvo, teatrologija, dramsko pisanje...) koji po prvi puta u Europi uvodi samostalni smjer dramskog pisanja.
Na doktorskom studiju iz književnosti na Filozofskom fakultetu u Osijeku od njegova osnutka (2006.) voditeljica je dramskog modula i predaje kolegije iz povijesti drame i američke drame.
Sudjelovala u radu tri znanstvena projekta. Izlaganjima o hrvatskom i europskom kazalištu sudjelovala na brojnim seminarima, simpozijima i konferencijama (Osijek, Zagreb, Sarajevo, Novi Sad, Varšava, Salzburg, Boston, Louisville, New York, Caracas, Soeul, Lubbock,...), a radionice kazališne kritike vodila u Hong Kongu i Makedoniji.
Međunarodna aktivnost
Utemeljiteljica (1994.) i prva predsjednica Hrvatskog centra ITI-UNESCO gdje je pokrenula Međunarodnu koloniju dramskih pisaca u Motovunu i glasilo Hrvatska drama te intenzivno radila na promociji hrvatske drame i kazališta u svijetu.
Vrlo aktivna u međunarodnom kazališnom životu, u svjetskoj udruzi ITI bila je članica i predsjednica komunikacijskog odbora te članica upravnog odbora u dva mandata. Aktivna je članica hrvatskih (DKH, HDAS, HDDU) te međunarodnih i američkih udruga kritičara i teatrologa (ASTR, ATHE, IFTR, AICT, ATCA).
Izdavačka i urednička djelatnost
U sklopu Hrvatskog centra ITI pokrenula i deset godina uređivala teatrološku biblioteku Mansioni (1994.-2004.), gdje je uredila 25 naslova. Bila je urednica časopisa Kazalište u izdanju AGM-a (1999.-2002.), a od 2009.-2013. glavna urednica novopokrenute Biblioteke Ars Academica Umjetničke akademije u Osijeku. Od 2005. bila je voditeljica Odjela za međunarodnu suradnju Matice hrvatske, Ogranak Osijek, a od 2006. članica je upravnog odbora Fulbright Alumni Association. Bila je selektorica Marulićevih dana te članica brojnih prosudbenih komisija za kazališne programe, dramska djela i slično. Aktivna je i u radu Hrvatskog sabora kulture kao selektor i član prosudbenih povjerenstva za kazališni amaterizam.
Radovi
Sudjelovala je na brojnim simpozijima u zemlji (naročito Krležini dani u Osijeku) i po cijelome svijetu, a od 1987. objavila preko stotinu članaka u časopisima u zemlji (Republika, Književna smotra, Dubrovnik, Književna revija, Nova prisutnost, Kazalište…) i širom svijeta (SSEP, PAJ, NTQ, Dijalog).
Američka drama: Uredila dvije antologije (Antologija američke drame I i II, Zagreb, 1993.), te objavila  tri o američkoj drami: Američka subverzivna drama ili simpatija za losere (CDM, Rijeka, 1994.), Afirmativna američka drama ili živjeli Puritanci (Hrvatski centar ITI, Zagreb, 2003.) i Gubitnički genij u našem gradu (Filozofski fakultet, Zagreb, 2006). O američkoj drami uvela novu klasifikaciju u odnosu na Američki mit, temeljni mit američkog društva na subverzivne drame (one koje pokazuju neuspješne likove) i afirmativne drame (one koje pokazuju likove koji uspijevaju razriješiti svoje probleme).
Europska drama/Nametanje trendova: Knjiga o nametanju dramskog trenda nasilja, krvi i sperme u europskom kazalištu Nova europska drama ili velika obmana (Meandar, Zagreb, 2005.) izazvala je iznimno snažnu reakciju hrvatske i svjetske kazališne javnosti: dobila je Nagradu Petar Brečićza kazališnu esejistiku, prevedena je na engleski (en New Theater Quarterly, August 2005.), slovački (Nova Europska drama alebo vel'ky podvod, Bratislava, 2007.) i bugarski jezik (Нова европейска драма или голямата измама, Ruse, 2009.), udžbenik na kolegijima o suvremenoj drami širom svijeta. Nakon pet godina izašlo je drugo izdanje, Nova europska drama ili velika obmana 2 (Leykam, Zagreb, 2009.), gdje je uz tekst iz 2005. objavljeno i poglavlje o tome što se s trendom nove europske drame dogodilo od prvog izdanja knjige, kao i reakcija na knjigu uključujući i sve napade i pohvale.
Ratna drama: Intenzivno se bavi temom drame i kazališta o Domovinskom ratu.
Uredila je prvu Antologiju hrvatske ratne drame 1991-1995 (Alfa, Zagreb, 2011.) u kojoj je objavljeno 11 drama. Nino Škrabe: Dvije sestre (1992.), Davor Špišić: Dobrodošli u rat(1992.), Matko Sršen: Farsa od gvere (1992.), Katja Šimunić: Blueblanche, tango i rat (1992.), Milan Grgić: Sveti Roko na brdu (1993.), Lada Martinac/Snježana Sinovčić: Živim (1993.), Goran Tribuson: Doviđenja u Nuštru (1993.), Zvonimir Zoričić: Tatarski biftek (1994.), Miroslav Mađer: Srijemski put (1995.), Zvonimir Majdak: Smrtonosni povratak (1995.), Miro Gavran: Deložacija (1995.)
Uredila je i Antologiju hrvatske ratne komedije 1991-1997 (Privlačica, Vinkovci, 2013.) u kojoj je objavljeno 8 komedija. Milica Lukšić: Lov na medvjeda tepišara (1990.), Tahir Mujičić/Boris Senker: Bratorazvodna parnica (1991.), Lydia Scheuermann Hodak: Žurim, dolazi mi moja maserka (1992./1998.), Zvonimir Zoričić: Tatarski biftek (1994.), Miro Gavran: Deložacija (1995.), Ivan Kušan: Tko je Sveti Stefan (1996.), Ljubomir Kerekeš: Povratak ratnika (1997.), Ivo Brešan: Utvare (1997.)
Uredila je i Antologiju hrvatske poratne drame 1996-2011 (Alfa, Zagreb, 2014.) u kojoj je objavljeno 12 drama. Lydia Scheuermann Hodak Slike Marijine (1992./1996.), Pavao Pavličić Olga i Lina  (1996.), Hrvoje Barbir Barba Telmah (1997.), Vlatko Perković Deus ex machina (1997.), Slobodan Šnajder Ines & Denise (1997.), Dubravko Mihanović   Žaba (2004.), Gordana Ostović  Parsifal (2005.), Tena Štivičić Fragile (2005.), Amir Bukvić Djeca sa CNN-A (2006.), Igor Hamer  Jura, samo jučerašnja vijest (2007.),  Lada Martinac Ko me to pokriva? (2009.), Miro Međimorec Vukovarski nokturno (2011.). Te antologije i njezini teorijski radovi mijenjaju uvriježenu sliku da ratnih drama nema ili da nisu kvalitetne.
Kazališna kritika: Objavila je  zbornik na engleskom Theatre Criticism Today (Zagreb, 2001.) u kojem su sabrani tekstovi izlagani na tri simpozija o kazališnoj kritici koji je je organizirala u sklopu Hrvatskog centra ITI (Pula 1998. i  1999., Zagreb 2000.).
Objavila je i prvu teorijsku knjigu o kazališnoj kritici (Kazališna kritika ili neizbježni suputnik UAOS/Leykam, Zagreb, 2011.) u kojoj uz analizu američke kritike i komparaciju američkog i europskog modela kazališne kritike donosi i novu definiciju žanra.
Popis najvažnijih radova
Autorske knjige:
Priređivač:
Springfild
Springfild se može odnositi na
Arapska poezija
Arapska poezija (arapski, الشِعْر العَرَبي ash-shi`r(u) 'l-`arabiyu(u)) je najstariji oblik arapske književnosti. Najstarija sačuvana djela arapske poezije datiraju iz 6. vijeka, ali se vjeruje da je prije toga postojala daleko duža i starija tradicija poezije prenošene usmenom predajom. Arapska poezija se tradicionalno dijeli u dva osnovna tipa - u rimi i u prozi.
Poezija u rimi se dijeli u petnaest osnovnih metara koje je sakupio i objasnio Al-Farahidi u djelu “علم العروض” (Nauka Aruza). Al-Akhfash, njegov učenik, je kasnije dodao i šesanesti metar. Metri koje koriste arapski pjesnici su poznati kao “بحور” ili "Mora". Osnovna mjerna jedinica “mora” je “تفعيلة” (taf’ila) pri čemu svako "more" sadrži određeni broj taf’ila koje pjesnik mora pratiti u svakom stihu (bayt) pjesme. Brojanje metara u pjesama je vrlo rigorozno, pa uklanjanje vokala ili konsonanta može transformirati bayt. U poeziji u rimi bayt mora završiti sa istom rimom (qafiya) u pjesmi.
Nakon ekspanzije islama u Perziju, arapski jezik su obogatili gramatičari i pisci perzijskog porijekla, ali i pjesnici. U 20. vijeku se bilježi preporod arapske poezije, posebno u Alžiru, Egiptu, Sjevernom Sudanu, Iraku, Siriji, Jordanu, Libanonu i Palestini.
OR5AS1
Olfaktorni receptor 5AS1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5AS1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Mušarif al-Daula
Mušarif al-Daula (r. Abu 'Ali, 1003. – maj 1025.) bio je bujidski emir Iraka od 1021. do smrti.
Bio je sin emira Bahe al-Daule, a nakon očeve smrti je vladao Bagdadom kao vazal svog brata Sultana al-Daule. Godine 1021. je turkijski garnizon Bagdada, nezadovoljan zbog dominacije dejlamitskih (iranskih) trupa u Sultanovoj vojsci, podigao pobunu i Abu Alija proglasio vladarem davši mu ime Mušarif. Dva brata su ispočetka pokušali spor izgladiti diplomatski, pa je Mušarif dobio titulu "kralj Iraka". Sultan ga je, međutim, svejedno pokušao vojno eliminirati, ali je poražen. Mušarif je tada imao vremena da uguši neke od ustanaka u brdskim pokrajinama; kriza uprave i dominacija vojske nad emirom je, međutim ostala. Nakon što je umro 1025. trebalo je dvije godine prije nego što je vojska pristala da novi emir postane njegov brat Džalal al-Daula.
Rinkon
Rinkon se može odnositi na
Sóc Trăng
je grad u Vijetnamu u pokrajini Sóc Trăng. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 173.922 stanovnika.
OR5AT1
Olfaktorni receptor 14A16 je protein koji je kod ljudi kodiran OR14A16 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Harmanli
Harmanli je upravno sjedište u Oblasti Haskovo.
Geografske karakteristike
Harmanli se nalazi u Gornjoj Trakiji između južnih padina planine Sredna Gora i padina Rodopa na sjeveru.
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
mini|300px|Zastava 3. gardijske brigade Hrvatska '''3. gardijska brigada "Kune"''' ustrojena je 29. travnja 1991. godine u Vinkovcima. Jedna je od 4 najelitnije hrvatske brigade.
Harmanli
Geografske karakteristike
Rijeka Marica teče pored Harmalija, grad je udaljen 270 km od glavnog grada Sofije
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
Vojno djelovanje
Početkom velikosrpske pobune brigada u suradnji sa snagama MUP-a, nastoji uspostaviti red i zakonitost na području Slavonije i Baranje. Tijekom 1991. godine na području grada Osijeka brigada je uključena u mnoge akcije u cilju obrane suvereniteta Republike Hrvatske. U obrani grada Osijeka angažirana je snagama jačine jedne pješačke bojne (Bijelo Brdo, Ivanovac, Erdut, Sarvaš, Dalj, Laslovo, Tenja) i malobrojnim topničkim postrojbama, topnička bitnica B-1 topova(tri topa), minobacači 120 mm (tri), topnička bitnica H122D30 haubice (tri komada), bitnica 130mm topova popularno nazvana "DEBELA BERTA"(dva komada).
Harmanli
Historija
220px|thumb|left|Dom kulture Harmanli Prvi pisani izvori o Harmaliju su iz 1530 godine, njih je napisao slovenski benediktinac Kuripešič, koji je proputovao kroz Harmanli u svojstvu prevodioca. Tadašnji otomanski upravitelji naselja napravili su dobar karavansaraj na desnoj obali rijeke Harmanli ( tada se je zvala Oludere), kao odmorište na usputnoj stanici za Istanbul.
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
Vojno djelovanje
U obrani Vinkovaca ključnu ulogu odigrale su postrojbe u obrani sela Nuštar, u kojoj brigada sudjeluje sa jednom pješačkom bojnom.
Harmanli
Historija
Vrijednost naselja je još više porasla kad je izgrađen most preko rijeke Oludere od strane vezira Sivijuš paše 1585 godine.
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
1991.
U obrani grada Vukovara do njegovog zauzimanja od strane JNA neprekidno sudjeluje jedna bojna 3. gbr. U vrijeme najžešćih napada na Vukovar u studenom 1991. godine postrojba sa snagama jačine dviju pješačkih bojni pokušava izvršiti proboj okruženja Vukovara. 13. studenog 1991.godine posljednji pokušaj proboja za Vukovar. Prvi puta tijekom Domovinskog rata sudjeluje cijela brigada u akciji, do tada sudjelovanje bilo po bojnama i taktičkim grupama. 3. gardijska brigada provodi vojna djelovanja tijekom obrambenih aktivnosti u Baranji u srpnju i kolovozu 1991. godine. Tijekom bojnih djelovanja 1991. godine od početka pobune, kao i nakon uključenja JNA u osvajanje hrvatskog državnog teritorija na prostoru Zapadne Slavonije, 3. gardijska brigada na tom prostoru sudjeluje u obrani suvereniteta Republike Hrvatske sa snagama jačine jedne pješačke bojne. Zauzimanjem vojnih objekata, putem pregovora ili na nasilan način, postrojbe 3. gardijske brigade se u značajnoj mjeri naoružavaju, ujedno umanjujući mogućnost obavještajnih djelatnosti JNA prema obrambenih snagama Republike Hrvatske.
Harmanli
Historija
Na orijentalnom mostu postavljena je u skladu s tadašnjim turskim običajima mramorna ploča sa tarihom (stihovima) posvećenima građevini.
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
1992.
Tijekom 1992. godine cijela 3. gardijska brigada prvi je puta angažirana u bojnim djelovanjima na jednom prostoru i to u bojnom rasporedu obrane grada Vinkovaca na potezu Borinci - Vinkovci - Nuštar. Ondje ostaje sve do potpisivanja primirja. Nakon provedenog razdvajanja snaga brigada se intenzivno obučava te obrazuje časnički i dočasnički kadar. Nakon toga brigada se raspoređuje u širem rajonu Slavonskog Broda i pomaže u pripremama oslobađanja bosanske Posavine. Taktička skupina aktivno sudjeluje u oslobađanju Posavine pravcem B.Brod - Modriča i pravcem B.Brod - Derventa uključno sa navedenim gradovima. Taktička skupina u rekordnom roku od nekoliko dana izbija na crtu Modriča - Doboj - Derventa. U navedenim akcijama Hrvatska vojska prvi put za vrijeme Domovinskog rata oslobađa veći grad (Modriču).
Stejplton
Stejplton se može odnositi na
Harmanli
Historija
Most je i danas u funkciji. Oko karavansaraja i mosta narastao je grad Harmali koji je nakon osnutka Kneževine Bugarske 1834 godine dobio neke upravne ovlasti, kao upravno srediište tog dijela zemlje.
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
1995.
Tijekom 1995. godine 3. gardijska brigada je sudjelovala u operacijama oslobađanja okupiranog dijela RH - vojno-redarstvena akcija "Bljesak", s dvjema taktičkim skupinama, oslobodivši Okučane. Sudjelovanje u pobjedničkoj akciji izvodila brigada iz smjera Novske pravcem istok preko cijele okupirane zapadne Slavonije do Okučana. Tijekom akcije oslobođen niz sela do Okučana. Tijekom vojno-redarstvene akcije "Oluja" 3. gardijska brigada raspoređena je u obrani grada Osijeka radi sprječavanja mogućeg prodora iz pravca istoka. Brigada je pripremana i bila spremna za ulazak na okupirana područja istočne Slavonije.
Harmanli
Vanjske poveznice
Info stranice grada Harmanlija
3. mehanizirana gardijska brigada "Kune"
Gubitci
Kroz brigadu je prošlo oko 10.000 pripadnika: njih 369 je poginulo, 1088 ih je ranjeno, a 17 ih se još uvijek smatra nestalima.
Lumiflavin
Lumiflavin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 256,260 Da.
Savana (razvrstavanje)
Savana se može odnositi na
Rošel
Rošel se može odnositi na
Perrysburg, Ohio
Perisburg je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.623, što je 3.678 (21,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
CXCL11
__NOTC__
CXCL11, hemokin (C-X-C motiv) ligand 11, je mali citokin i CXC hemokin familije. Om se takođe zove Interferon-inducirani T-ćelijski alfa hemoatraktant (I-TAC) i Interferon-gama-inducirani protein 9 (IP-9). On je visoko izražen u perifernim krvnim leukocitima, pankreasu i jetri, u umerenim nivoima u timus, slezini i plućima, i u niskim nivoima u tankim crevima, posteljici i prostati. Ekspresiju CXCL11 gena je u velikoj meri indukuju IFN-γ i IFN-β, i u maloj meri doprinosi IFN-α. Ovaj hemokin dejstvuje putem interakcija sa hemokin receptorom CXCR3 na površini njegovih ciljnih ćelija, sa većim afinitetom nego drugi ligandi za ovaj receptor, CXCL9 i CXCL10. CXCL11 je hemotaksan za aktivirane T ćelije. Njegov gen je lociran na ljudskom hromozomu 4 zajedno sa mnogim drugim članovima CXC hemokin familije.
Sơn La
je grad u Vijetnamu u pokrajini Sơn La. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 107.282 stanovnika.
Molini, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Roki Ford
Roki Ford se može odnositi na
Lenola, Latina
Lenola je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2855 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
3. gardijska oklopno-mehanizirana brigada
3. gardijska oklopno-mehanizirana brigada Hrvatske kopnene vojske (kratica 3. GOMBR) ustrojena je 28. veljače 2003. godine, a njezinu okosnicu činile su ratne postrojbe Hrvatske vojske, 3. i 5. gardijska brigada - slavonske Kune i Sokolovi. To je bilo prvi put od nastanka Oružanih snaga Republike Hrvatske da je ustrojen takav tip brigade. Od 1991. godine brigade su uglavnom ustrojavane kao pješačke, uz one druge koje su obično nazivane rodovske, kao npr. topničke, PZO, inženjerijske i sl. Zapovjedništvo brigade bilo je u vojarni "Bosut" u Vinkovcima.
Narragansett Pier, Rhode Island
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.409, što je 262 (-7,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
3. gardijska oklopno-mehanizirana brigada
3. gombr bila je ustrojena kao suvremena oklopno-mehanizirana brigada koja je od manevarskih postrojbi imala dvije oklopne bojne, jednu mehaniziranu bojnu te određeni broj postrojbi borbene potpore. Njezinu borbenu osnovu činili su tenkovi M-84, borbena vozila pješaštva M-80, te ostalo topništvo, kao i sredstva koja se nalaze u borbenoj i općoj potpori.
Preustrojem OSRH, odnosno Hrvatske kopnene vojske, 2007 godine 3. gombr je preimenovana u Gardijsku oklopno-mehaniziranu brigadu.
Rosvil
Rosvil se može odnositi na
Samertaun
Samertaun se može odnositi na
Karolina Šprem
Najveći joj je uspjeh četvrtfinale Wimbledona 2004.
Šeron
Šeron se može odnositi na
Nadab
Nadab (što znači liberalan, darežljiv) ime nekoliko ličnosi iz Starog zavjeta:
1899 Crommelin
1899 Crommelin je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,264 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,3.
Tam Kỳ
je grad u Vijetnamu u pokrajini Quảng Nam. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 123.662 stanovnika.
Konrad II od Koruške
Konrad II (1003–20. jul 1039), poznat po nadimkom Mlađi, bio je salijski vojvoda Koruške od 1035. do smrti.
Otac mu je bio koruški vojvoda Konrad, koji je umro 1011. kada je Konrad imao 11 godina. Tada je mjesto koruškog vojvode preuzeo Adalbero od Eppensteina; Konrad je zauzvrat proglašen grofom od Nahegau, Speyergau i Wormsgaua.
Godine 1024. je Konrad II bio jedan od kandidata za njemačko prijestolje, ali je titulu na kraju izborio njegov istoimeni rođak Konrad II, sin njegovog strica Heinricha od Speyera. Godine 1035. se Adalbero pobunio protiv salijske vlasti, pa mu je vojvodstvo oduzeto. Konrad ju je preuzeo i držao do smrti.
Naslijedio ga je budući kralj Heinrich III.
Tân An
je grad u Vijetnamu u pokrajini Long An. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 166.419 stanovnika.
Sikamor
Sikamor se može odnositi na
OR5AU1
Olfaktorni receptor 5AU1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5AU1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Kralj Xiao od Zhoua
Kralj Xiao od Zhoua (ch 周孝王 zhōu xìao wáng) ili Kralj Hsiao od Choua bio je osmi po redu vladar kineske dinastije Zhou.
Trenton (razvrstavanje)
Trenton se može odnositi na
Pianaz, Belluno
Pianaz je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1295 m.
Trajon
Trajon se može odnositi na
Tajron
Tajron se može odnositi na
Thái Bình
je grad u Vijetnamu u pokrajini Thái Bình. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 186.000 stanovnika.
Arc-sous-Cicon
Ark su Sikon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 532 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 780 metara (maksimalnoj 1.142 m, a minimalnoj 776 m).
The Pinery, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.517, što je 3.264 (45,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Templ
Templ se može odnositi na
Tejlorsvil
Tejlorsvil se može odnositi na
Thái Nguyên
je grad u Vijetnamu u pokrajini Thái Nguyên. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 330.000 stanovnika.
Junion Siti
Junion Siti se može odnositi na
Vejko (razvrstavanje)
Vejko se može odnositi na
Nadab od Izraela
Nadab je bio sin i nasljednik Jeroboama, kralja Izraela (1 Kraljevi 14:20). William F. Albright je njegovu vladavinu datirao u period 901. pne.-900. pne., dok E. R. Thiele nudi datume 910. pne.-909. pne.. Dok je zajedno s vojskopm opsjedao Gibbethon, grad u južnom Danu (Jošua 19:44), u vojsci je nastala zavjera, te ga je ubio Baaša (1 Kraljevi 15:25-28), nakon vladavine od dvije godine. Ubistvo Nadaba je slijedilo ubistvo cijele njegove porodice, pa je tako velika efraimska porodica istrijebljena (1 Kraljevi 15:29).
Thanh Hóa
je grad u Vijetnamu u pokrajini Thanh Hóa. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 197.551 stanovnika.
1900 Katyusha
1900 Katyusha je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,209 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,2.
Vajdejlija
Vajdejlija se može odnositi na
Dendron, Virginia
Dendron je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 272 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 272 stanovnika, što je 25 (8,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Barbaste
Barbas je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Nerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1416 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 38,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 126 metara (maksimalnoj 146 m, a minimalnoj 38 m).
Vajena
Vajena se može odnositi na:
CXCL17
__NOTC__
Crecchio, Chieti
Crecchio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 523 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
CCL1
CCL, hemokin (C-C motiv) ligand 1, je mali glikoprotein koji izlučuju aktivirane T ćelije iz familije inflamatornih citokina poznatih kao hemokini. CCL1 privlači monocite, NK ćelije, nezrele B ćelije i dendritske ćelije putem interakcije sa hemokin receptorom na površini ćelijske membrane koji se naziva CCR8. Gen ovog hemokina počiva u velikom klasteru CC hemokina na ljudskom hromozomu 17.
Trà Vinh
je grad u Vijetnamu u pokrajini Trà Vinh. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 131.360 stanovnika.
Junadila
Junadila se može odnositi na
Vejnsboro
Vejnsboro se može odnositi na
Vajt Plejns
Vajt Plejns se može odnositi na
Car Jingzong od Zapadne Xije
Car Jingzong od Zapadne Xije (1003–1048), rođen kao Li Yuanhao ili Tuoba Yuanhao, bio je prvi car Carstva Zapadna Xia, smještenoj u sjeverozapadnoj Kini, a koji je vladao od 1038. do 1048. Bio je najstariji sin tangutskog vladara Li Deminga.
Jingzong se u mladosti odlikovao impozantnim fizičkim izgledom, ali i sklonošću čitanju, te je naučio kineski i tibetanski jezik kako bi što bolje obrazovao čitajući tekstove na temu prava i vojne strategije. Također se u slobodno vrijeme bavio slikanjem. Vođom Tanguta je postao nakon očeve smrti 1032. Ubrzo je počeo voditi ratove s kineskom dinastijom Song i protiv Ujgura na zapadu, kojima je preoteo strateški važan Hexi koridor.
Godine 1038. se proglasio carem. Njegova politika prema Kini je dovela do rata u kome su Kinezi primijenili strategiju spaljene zemlje. Jingzong je tako prisiljen na sporazum kojim je nominalno priznao sizerenstvo Songa, ali je od Kineza ishodio plaćanje godišnjeg danka.
Na unutrašnjem planu je podržavao angažiranje kineskih savjetnika i modeliranje državne uprave po kineskom uzoru, ali se oštro suprotstavljao preuzimanju kineske kulture. Umjesto toga je inzistirao na korištenju tangutskog pisma.