cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige
Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige (ili Čudesno putovanje Nilsa Holgerssona kroz Švedsku) je roman za djecu švedske književnice Selme Lagerlöf, originalno objavljen 1906. (prvi dio) i 1907. (drugi dio). Naslovni protagonist je nestašni dječak na farmi koji voli zlostavljati životinje, sve dok ga sićušni tomte (nordijski kućni duh) ne smanji na svoju veličinu; tako smanjeni Nils se hvata za divlju gusku u letu i putuje kroz historijske pokrajine Švedske, doživljavajući svakojake pustolovine tokom kojih će činiti dobra djela nastojeći uvjeriti tomtea da ga vrati u normalnu veličinu. Lagerlöf je roman počela pisati 1902. po narudžbi Nacionalnog udruženja učitelja kao svojevrsni alternativni udžbenik za geografiju Švedske; roman je također bio jedno od prvih koji je koristio novu, reformiranu ortografiju švedskog jezika uvedenu 1906. godine (v. Svenska Akademiens ordlista). Danas je, međutim, daleko poznatiji kao jedno od najpopularnijih djela švedske književnosti, a Nils Holgersson predstavlja jednu od kulturnih ikona Švedske.
Roman je prevođen na brojne jezike, i doživio je nekoliko adaptacija:
NK Galeb Split
NK Galeb je najmlađi nogometni klub u gradu Splitu. Osnovan je 30. svibnja 2007. godine. Klub se natječe u 1.županijskoj ligi Splitsko-dalmatinske županije.
O klubu
Osnivači kluba su: Josip Buzov (predsjednik), Rozario Dunatov i Željko Buzov. Članovi uprave - uz osnivače su - Svemir Čobanov (dopredsjednik), Ivana Lončar-Siriščević (tajnica), Luka Lončar, Natalija Hutinec, Justo Lušić, Nikola Večernik, Zoran Lerner, Slavko Tešija i Josip Jukić.
Adresa kluba
Ispod Sv. Lovre 5, 21000 Split
Kontakt mobitel 098 13 37 950
Škola nogometa
U klupskoj školi nogometa nalazi se trenutno 90-tak djece. Natječu se u uzrastima pionira, kadeta i juniora. Seniorski pogon ima 31 registriranog igrača.
Igralište
NK Galeb svoje utakmice kao domaćin igra na terenu CTS (pomoćnom terenu NK Split) stadiona Park mladeži.
Treneri
2008.- Rozario Dunatov
Veliki razvodni masiv
Veliki razvodni masiv, Istočno gorje ili Istočni Kordiljeri (engleski: Great Dividing Range, Eastern Highlands, Eastern Cordillera) je najveći i najduži masiv Australije, koji leži na istoku kontinenta, preko država Queensland, New South Wales i Victoria. U masivu leži i najviši vrh Australije – Mount Kosciuszko visok 2228 metara.
Geografija
Veliki razvodni masiv se proteže od poluotoka York u Queenslandu, na sjeveroistoku Australije, duž pacifičke obale sve do Melbournea na jugu Australije, u ukupnoj dužini od nekih 3700 km.
Duž masiva prolazi i vododjelnica između indijskog i pacifičkog sliva. Na jugu se masiv svija s jedne strane prema zapadu gdje se proteže do Grampiansa, dok se na istoku svija prema otoku Tasmanija. Na sjeveru u Queenslandu mosiv počinje sa prosječnom visinom od 600 do 900 metara, da bi se kako se pomiče prema jugu sve više uzdizao. Najveću visinu ima u Australskim Alpama pored granice između država New South Wales i Victoria gdje se penje do 2 228 metara kod vrha Mount Kosciuszko. thumb|left|260px| [[Karta Australije sa Velikim razvodnim masivom]] Dobar dio austalskih rijeka ima izvor u masivu kao što je to Snježna rijeka najveća rijeka koja teče niz strme istočne padine prema Pacifiku, dok s druge strane rijeke Darling, Lachlan, Murrumbidgee i Goulburn teku preko puno blažih zapadnih padina prema indijskom oceanu da se uliju u rijeku Murray.
Preko čitavog masiva su još 1813. propješačili; Gregory Blaxland, Wentworth i William Lawson, koji su na taj način trebali izvidjeti terene pogodne za kolonizaciju.
Danas je čitav taj kraj jedna od najvažnijih australskih poljoprivrednih regija, poznata po stočarstvu, voćarstvu i mješovitoj proizvodnji, ali i po rudarstvu i eksploataciji šuma. Vode rijeka iz masiva se intenzivno koriste za navodnjavnje, i proizvodnju električne energije. U masivu se nalaze i brojni australski nacionalni parkovi (njih 36) i skijališta, koji privlače uglavnom domaće turiste. Naročito je popularan nacionalni park Blue Mountains.
Nedžad Ibrišimović
Nedžad Ibrišimović, bosanskohercegovački književnik. Rođen je 20. oktobra 1940. godine u Sarajevu, a umro 15. septembra, 2011. , također u Sarajevu. U trećoj godini je ostao bez oca i s majkom odlazi u Žepče gdje završava osnovnu školu. Nakon jednogodišnjeg pohađanja tehničke škole u Zenici, 1957. godine prelazi u Sarajevo i pohađa srednju školu za primjenjene umjetnosti, odsjek vajarstvo i završava je 1961. godine. Nakon godinu dana nastavničkog rada u Žepču, upisuje studij filozofije u Sarajevu i diplomira 1977. godine.
U toku agresije na BiH direktno se uključio u odbranu zemlje. Na Dobrinji je organizovao KZB "Preporod" koja je radila i u doba blokade ovog dijela Sarajeva.
Član je Udruženja likovnih umjetnika BiH od 1982. godine. Od 1982. do 2000. imao deset samostalnih izložbi. Bio je predsjednik je Društva pisaca Bosne i Hercegovine, od 1993. do 2001. godine, a od 1995. do 1998. glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost "Život". Prevođen je na češki, turski, albanski, engleski, francuski, španski, njemački i italijanski.
Nakon izlaska iz štampe remek djela "Vječnik" (2005.), Društvo pisaca BiH ga je kandidiralo za Nobelovu nagradu. Roman "Vječnik" je oborio sve rekorde u izdavačkoj kući Svjetlost iz Sarajeva, uključujući i Selimovićev "Derviš i smrt". U januaru 2009. godine u izdanji IKD "Šahinpašić" objavljeno je osmo izdanje "Vječnika", a ukupan tiraž svih izdanja je 12.000 primjeraka.
Chuluo Khan
Chulo Khagan (kineski: 處羅可汗/处罗可汗, moderni kineski: (Pinyin): chùluo kěhàn, (Wade-Giles): ch'u-lo k'o-han, srednjekineski: (Guangyun); fonetski; tɕʰi̯o˥lɑ˩ kʰɑ˥ɣɑn˩˥; ? - 620) bio je kagan Istočnog Turkijskog Kaganata i drugi sin Qimina. Prije dolaska na prijestolje je nosio titulu Ilteber Shad (俟利弗設, sìlìfú shè, ssu-li-fu she). Naslijedio je starijeg brata Shibija i vladao 18 mjeseci. Nakon bratove smrti je oženio princezu Yicheng (義成公主 yìchéng gōngzhǔ) iz kineske dinastije Sui, Qiminovu suprugu u leviratskom braku. Umro je od bolesti, ali su neki historičari špekulirali da ga je otrovao majstor ceremonija (太常卿 tàichángqīng) Zheng Yuanshu (鄭元璹 zhèng yuánshú).
Senadin Musabegović
Senadin Musabegović, rođen u Sarajevu 1970. godine, je bosanskohercegovački esejist i pjesnik. Završio je Filozofski fakultet u Sarajevu. Političku filozofiju diplomirao je na Sienskom univerzitetu u Italiji kod prof. Petera Wagnera sa radom "Subjekat, Moć, Maska", a doktorirao na Evropskom institutu u Firenci kod prof. Petera Wagnera sa temom "''Rat - konstitucija totalitarnog tijela".
Benue
Benue (Bénoué) je velika rijeka u Kamerunu u Nigeriji. Zahvaljujući svojoj dužini (1.400 km), dubine i širine, ona je transportni put u te dvije države.
1430
mini|270px|[[Solun, zauzet nakon turske opsade]]
Godina 1430 (MCDXXX) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Događaji
thumb|200px|Evropa 1430.
Tokom/tijekom godine
thumb|left|150px|[[Smederevska tvrđava]]
Mario Mandžukić
Mario Mandžukić (Slavonski Brod, 21. svibnja 1986.) je bivši hrvatski nogometaš i reprezentativac.
Klupska karijera
Nogomet je počeo trenirati u njemačkom Ditzingenu blizu Stuttgarta, gdje je njegov otac igrao nogomet. Poslije povratka u rodni grad igrao je za NK Marsoniju od 1997. do 2003. Sljedeće godine, igrao je u gradskom niželigašu Željezničaru, a nakon toga, ponovno je jednu sezonu 2004./05. odigrao za Marsoniju. U lipnju 2005. prešao je u NK Zagreb. Zbog vrlo dobrih igara pod vodstvom Miroslava Blaževića, koji ga je isprva napadao, pobudio je javno zanimanje gradskog rivala Dinama. Nakon dugo pregovora i odbijanja, prešao je u Dinamo početkom srpnja 2007., zajedno s Ivicom Vrdoljakom.
U dresu Zagreba, na Dvoranskom prvenstvu HNL, u sezoni 2005./06., izabran je za najboljeg igrača prvenstva, a na istom natjecanju u sezoni 2006./07., bio je najbolji strijelac.
Odigrao je više odličnih utakmica u dresu Dinama, a posebno se ostaknuo protiv Ajaxa u Amsterdamu, 4. listopada, kada je postigao dva gola i bio zaslužan za jedanaesterac za još jedan gol. U novinama je sljedećeg dana dobio maksimalnu ocjenu 10.
Reprezentativna karijera
Bio je standardni član mladih hrvatskih nogometnih reprezentacija (U-19, U-20, U-21), a 21. studenog 2007. debitirao je i za Hrvatsku A selekciju u kvalifikacijskoj utakmici protiv Makedonije. Prvi gol za reprezentaciju Hrvatske postigao je 10. rujna 2008. godine u 77. minuti ogleda protiv Engleske (1:4) u kvalifikacijama za SP 2010.
U finalu Svjetskog prvenstva 2018. godine postigao je autogol koji je Francuskoj donio vodstvo od 1:0; time je Mandžukić postao prvi igrač u historiji Svjetskih prvenstava koji je postigao autogol u finalnoj utakmici. Kasnije je postigao i gol koji je smanjio rezultat na 4:2 za Francusku. Od reprezentacije se oprostio 14. kolovoza/augusta 2018.
Harša
Harša (Harsha; Harsha Vardhana ili Harshwardhan; हर्षवर्धन) je bio indijski vladar (car) koji je od 606. do 647. vladao područjem Sjeverne Indije. Bio je sin Prabhakara Vardhane i mlađi brat Rajya Vardhane, kralja Thanesara. Na vrhuncu moći je njegova država obuhvaćala današnji Punjab, Rajasthan, Gujarat, Bengal, Orissu i cijelu Indo-gangesku ravnicu sjeverno od rijeke Narmada. Na vlast je došao u dobi od 16 godina, nakon što mu je brat poginuo u sukobu sa kraljem Šašankom u Bengalu. Nastojeći ga osvetiti, pokrenuo je niz pohoda na istok, ali i u okolici, uspjevši pod svojom vlašću ujediniti niz malih kraljevstava i republika stvorenih u sjevernoj Indiji nakon propasti Gupta Carstva sredinom 6. vijeka. Njegov pokušaj prodora u Južnu Indiju je, međutim, spriječio Čalukja kralj Pulakesi II. Usprkos toga, Harša je vladao jednim od najvećih carstava u historiji Indije. Njegovu dugu vladavinu je također obilježio i procvat kulture, što je i sam Harša poticao kao prosvijećen i obrazovan vladar. Harša se bavio pisanjem, te mu se pripisuje autorstvo nad tri klasične sanskrit drame - Nagananda, Ratnavali i Priyadarsika. Na Haršinom dvoru je djelovao i znameniti pjesnik Bana, autor historijskog epa Harsha Charitha, koji je opisao njegov dolazak na vlast. Haršin dvor je godine 636. posjetio znameniti kineski hodočasnik i putopisac Xuanzang, koji je detaljno opisao Haršu kao uzornog budističkog vladara, tolerantnog prema drugim, tradicionalnim indijskim religijama. Sam Harša je godine 641. poslao diplomatsku misiju u Kinu, uspostavivši veze sa dinastijom Tang. Njegova država se, međutim, brzo raspala nakon smrti, otpočevši kraće mračno doba u historiji sjeverne Indije.
Martin Eden
Martin Eden je roman američkog književnika Jacka Londona objavljen 1909. godine. Naslovni protagonist je mladi siromašni mornar koji se nastoji samoobrazovati i stvoriti književnu karijeru kako bi ga prihvatili bogati buržujski roditelji njegove zaručnice. Roman sadrži brojne autobiografske elemente, zbog čega se Martin Eden često smatra Londonovim alter egom, a završnica, u kojoj Eden zgađen površnošću i ispraznošću visokog društva u koga se uspio probiti, čini samoubistvo je kasnije bila izvorom mitova i urbanih legendi da je i sam London sebi oduzeo život. London je, pak, bio uvjereni socijalist, a njegov junak je opisan kao individualist i sljedbenik Nietzschea i Herberta Spencera koji prezire socijaliste. Martin Eden se često navodi kao jedan od najboljih romana u Londonovoj bibliografiji i najpoznatijih romana 20. vijeka.
Martin Eden je nekoliko puta bio ekraniziran - 1942. kao hollywoodski film The Adventures of Martin Eden sa Glennom Fordom te 1979. kao zapadnonjemačko-italijanska televizijska mini-serija sa Christopherom Connellyjem u glavnoj ulozi.
Luis Fernández
Luis Miguel Fernández Toledo (Tarifa, 2. listopada 1959.) je umirovljeni francuski nogometaš i trener koji je igrao kao branič ili vezni igrač. Igračku karijeru završio je 1993., nakon čega se do 2011. bavio trenerskim poslom.
Među klubove koje je trenirao spadaju AS Cannes i Paris Saint-Germain, a danas se on smatra odgovornim za dovođenje Ronaldinha u Europu.
Fernández je rođen u Španjolskoj, ali se s roditeljima u Francusku preselio u dobi od 9 godina. Nogomet je počeo igrati u klubu AS Minguettes, a francusko državljanstvo stekao je 1981. godine. Kao igrač, Fernández je od 1982. do 1992. skupio 60 nastupa i postigao 6 golova za francusku reprezentaciju, u sklopu koje je bio dio čarobnog kvadrata (zajedno s Platinijem, Tiganom i Giresseom).
Trenutno radi kao voditelj radijske emisije Luis Attaque pri RMC-u.
Sveti Mirin
Sveti Mirin ili Mirren (cca. 565 - cca. 620), također poznat kao Mirren od Benchora (današnji Bangor), Merinus, Merryn ili Meadhrán, bio je irski kršćanski redovnik i misionar. Slavi se kao zaštitnik grada i rimokatoličke biskupije Paisley u Škotskoj, gdje je osnovao vjersku zajednicu koja će prerasti u Opatiju Paisley. U opatiji mu je kasnije izgrađeno svetište koje je postalo predmetom hodočašća.
Zilhad Ključanin
Drama "Šehid" premijerno je izvedena 7. decembra 1999. godine u "Bosanskom narodnom pozorištu" iz Zenice u režiji Slobodana Stojanovića. Drama "Muholovac" imala je premijeru 28.2.2008. u Kamernom teatru u Sarajevu u režiji Aleša Kurta. Drama "Švedsko srce moje majke" premijerno je izvedena 2009. godine u Bosanskom narodnom pozorištu u Zenici u režiji Aleša Kurta. Roman "Šehid" je preveden na slovenski jezik: "Pričevalec" (preveo: Damijan Šinigoj), Goga, Novo mesto, 2001.; na arapski (preveo Ismail Bandora), Jordan 2008.
Živio je kao slobodni pisac u Sarajevou.
William Johnston (geograf)
mini|desno|250px| [[Turska|Turkey in Asia (1850)]] Sir William Johnston (Kirkhill, 27. oktobra 1802. − Kirkhill, 7. februara 1888), škotski geograf, kartograf i izdavač koji je djelovao u Edinburghu tokom 19. vijeka.
Eksponencijalna funkcija
mini|180px|Eksponencijalna funkcija y = e^x Eksponencijalna funkcija jedna je od najvažijih u matematici, izražena kao y = ex gdje je broj e prirodna konstanta i baza prirodnih logritama. Funkcija y = ex je definirana unutar cijelog skupa realnih brojeva, monotono je rastuća porastom nezavisne varijable x, gdje se brzina rasta povećava kako raste x.
Graf funkcije (slika desno) leži iznad x-osi, ali joj se asimptotski približava kako x teži prema sve manjim negativnim vrijednostima. Brzina rasta funkcije je u svakoj točki jednaka vrijednosti funkcije u toj točki. Inverzna funkcija eksponencijalne funkcije je funkcija prirodnog logaritma y = ln(x) te se u starijim izvorima eksponencijalna funkcija spominje kao antilogaritamska funkcija.
Definicija
right|thumb|Eksponencijalna funkcija (plavo) i vrijednost limesa za n=0 do n=8 (crveno). Eksponencijalna funkcija ex može biti definirana kao niz potencija razvijenih u Taylorov red:
Eksponencijalna funkcija se može također izraziti i kao limes:
Kako n raste, vrijednost limesa izraza se sve više približava vrijednosti ex (slika desno).
Jedinstveno svojstvo eksponencijalne funkcije može se izraziti pomoću jednakosti
odnosno napisano drukčije
Derivacija
Važnost eksponencijalne funkcije u matematici i znanosti potječe uglavnom iz svojstava njezine derivacije koja ima svojstvo da je
što znači da je funkcija ex ujedno i svoja derivacija. Isto takvo svojstvo imaju i funkcija oblika Kex gdje je K konstanta.
Štoviše, i drugi oblici diferencijalnih jednadžbi nalaze rješenje u eksponencijalnim funkcijama uključivši Schrödingerovu jednadžbu, Laplaceovu jednadžbu te jednadžbu jednostavnog harmoničkog gibanja.
Eksponencijalna funkcija s realnim brojem a kao bazom
mini|315px|Graf funkcije y=ax za različite baze a: baza10 ( zeleno ), baza e ( crveno ), baza 2 ( plavo ) i baza ½ ( cijan ). Svaka krivulja prolazi točkom (0,1), a za x=1 vrijednost y funkcije upravo je jednaka bazi.
Katkada se pojam eksponencijalne funkcije koristi općenitije za funkcije oblika
gdje baza a može biti i bilo koji pozitivni realni broj, a ne nužno broj e.
Za eksponencijalne funkcije s drugim bazama vrijedi da je
Eksponencijalna funkcija u kompleksnoj ravnini
Eksponencijalna funkcija može se definirati i u kompleksnoj ravnini na nekoliko ravnopravnih načina. Neki od njih odražavaju iste izraze kao i za eksponencijalne funkcije realne varijable. Na primjer, eksponencijalna funkcija kompleksne varijable može se izraziti u obliku reda potencija gdje su realne vrijednosti zamijenjene kompleksnima:
Koristeći ovu definiciju jednostavno je pokazati da jednakost
Razmatrana kao funkcija definirana u kompleksnoj ravnini, eksponencijalna funkcija zadržava svoja osnovna svojstva:
za sve kompleksne brojeve z i w. Eksponencijalna funkcija može biti i periodička kada je funkcija imaginarnog argumenta perioda 2 \pi i jer vrijedi
i
gdje su a i b realne vrijednosti. Jednakost povezuje eksponencijalnu funkciju s trigonometrijskim funkcijama i dalje s hiperboličkim funkcijama. Štoviše, može se definirati i funkcija oblika ab, gdje su i a i b kompleksne veličine.
Pojam prirodnog logaritma se može također proširiti i na funkciju kompleksnog argumenta ln(z), gdje možemo definirati općenitije da je
za sve kompleksne brojeve z i w. Ovo je također višeznačna funkcija i identitet vrijedi ukoliko se uzme u obzir višeznačnost funkcije. Naime, upravo zbog višeznačnosti funkcije općenito ne vrijedi pravilo množenja eksponenata za pozitivne realne brojeve
Poslovni centar Ušće
Karakteristike
Smještena je u općini Novi Beograd, u bloku 16, na ušću Save u Dunav. PC Ušće druga je po redu najviša zgrada Balkana, odmah nakon Avaz Twist Towera u Sarajevu, a predstavlja jednu od najmodernijih u regiji. Visoka je 134 metra. U rekonstrukciju ovog zdanja, nakon oštećenja u NATO-vom bombardiranju SRJ uloženo je 35 000 000 eura,zgrada je dobila 2 nova kata i danas ima ukupno 25 katova. Ukupna površina poslovnog prostora ovog objekta je 27 237 kvadratnih metara, a čitava zgrada opremljena je najmodernijom opremom koja je u skladu s najvišim svjetskim standardima. Svaki kat ima klimu, podno grijanje, neprobojna stakla i najsuvremenije sustave za nadgledanje komunikacija itd. Zgrada posjeduje 7 modernih dizala kojima se za svega dvadesetak sekundi stiže od prizemlja do posljednjeg kata, a tu je i 750 mjesta za parkiranje. Tijekom rekonstrukcije zgrada je dobila potpuno novu arhitektonsku glazuru; nekadašnju aluminijsko-staklenu fasadu zamijenila su plavo-zelenkasta stakla.
Istorija
mini|260px|CK - NATO bombardiranje- Obnova - PC Ušće Ideja o izgradnji kompleksa zgrada najviših državnih institucija na lijevoj obali Save, u okviru novog grada pojavljuje se 1947. Od 1962. do 1964. godine realizira se samo neboder. Zdanje je useljeno 1965. kao glavna zgrada Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije. Naziv zgrade u to vrijeme bio je Palača društveno-političkih organizacija-popularno CK. Početkom 1990. godine postaje poslovni centar. Zgrada je oštećena u granatiranju 21. travnja i 27. travnja 1999. godine. Rekonstrukcija je počela 2003, a završila sredinom 2005. godine. Privatizovao ju je srbijanski tajkun Petar Matić, uz brojne neregularnosti.
Kompleks Ušće
Kompleks Ušće je projekt koji bi trebao zaživjeti tijekom sljedeće tri godine i predstavljati najmoderniji i najelitniji centar na Balkanu. Planirana je izgradnja zgrade blizanke kao i višenamjenskog uredsko-poslovno-sportskog centra.
Korisna površina objekta bit će 160,000 četvornih metara, a cijeli projekt bi trebao stajati 160 milijuna eura. Pod zemljom će biti veliki hipermarket površine 12,000 četvornih metara. Pod zemljom će se nalaziti i jedan kat trgovačkog centra dok će preostala dva biti iznad zemlje. Trgovački centar će imati ukupan poslovni prostor od 36,000 četvornih metara i u njemu će se nalaziti butici, prodavaonice namještaja, višenamjenske prodavaonice, ljekarne, banke, restorani i kafići. Treći kat kompleksa namijenjen je sportsko-rekreativnim sadržajima i multipleks kazalištu-kinu.
NK Mornar Split
NK Mornar Split bio je nogometni klub iz grada Splita. Osnovan je kao nogometna sekcija "Sportskog društva Jugoslavenske ratne mornarice", nakon što je čelništvo Hajduka predvođeno Franom Matošićem odbilo prijedlog tadašnjeg državnog vodstva da - kada već ne žele biti vojni klub sa imenom Partizan - budu mornarički klub. Nastupao je samo nekoliko prvenstava potkraj 1940-ih godina. Zatim, političkom odlukom biva rasformiran.
Klupski uspjesi
Bio je relativno uspješan klub - velikim brojem kvalitetnih igrača koji su službovali vojni rok u Ratnoj mornarici brzo je u natjecanjima dospio do 2.savezne lige. Član 2. savezne lige postao je 17. kolovoza 1947. U sezoni 1947/48. zauzeo je 5. mjesto, a u sezoni 1948./49. drugo mjesto, sa pet bodova zaostatka iza tadašnjeg Torpeda iz Sarajeva, kasnije nazvan FK Sarajevo. U svojem djelovanju u prvenstvima 2. savezne lige NK Mornar Split ostvario je ukupni učinak: Broj odigranih utakmica  38 br. pobjeda              20 br. neriješenih           5 br. poraza               13 gol - razlika         84:38 ukupan broj bodova       45
Natjecanje za Kup
1947. 1948. 1949.
Prijateljske utakmice
U jednoj od prijateljskih utakmica Mornar je jednom pobijedio beogradski Partizan također sa rezultatom 4:0.
Klub je često igrao prijateljske utakmice protiv splitskog Hajduka. 1947. Mornar - Hajduk 1:5, 1:2. 1948. Mornar - Hajduk 0:3, 3:3, 6:0, 0:4. 1949. Mornar - Hajduk 1:3.
Poznati igrači i treneri
1. Franjo Glaser Bio je jedno vrijeme vratar Mornara, a kasnije i njegov trener - godine 1949.. Kao trener Mornara podučavao je jedno vrijeme tada još nepoznatog, a kasnije legendarnog vratara Vladimira Bearu.
2. Frane Duplančić Kota
3. Dragutin Drvodelić Drda
4. Milorad Diskić
Sastav Mornara iz 1947. godine
vratari: Rustemov, Glaser
braniči: Diskić, Duplančić, Petronić
stoperi: Kasa, Marčetić, Cizarić
vezni: Cezar, Gemeri, Kutni, Smolej
Mill Spring, Missouri
Mil Springs je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Stari Vlah
Stari Vlah je istorijska i geografska oblast na jugozapadu Srbije. Obuhvata oblasti severno od reke Lima i istočno od Drine, u slivu Moravice i Uvca severno od Sjenice.
Mill Spring, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 189, što je 30 (-13,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stari Vlah
Na zapadu se Stari Vlah graniči sa Bosnom, na jugozapadu sa Hercegovinom, na jugoistoku sa Raškom oblašću, na istoku sa Šumadijom, a na severu sa Kolubarskom oblašću.
Stari Vlah je administrativno raspoređen u okvirima Zlatiborskog i Moravičkog okruga u Srbiji i Gornjodrinske regije u Bosni i Hercegovini. Obuhvata opštine Priboj, Prijepolje, Novu Varoš, Čajetinu, Užice, Arilje i Ivanjicu, kao i delove opštine Sjenice.Manje je poznato da jedan deo Starog Vlaha administrativno pripada Bosni i Hercegovini,reč je o istočnom delu opština Rudo i Višegrad.
Stari Vlah je planinska regija, pa se stanovništvo bavi uglavnom stočarstvom. Otuda i vodi ime – vlah je bio naziv za stočara. Oblast je bogata vodom.U celom Starom Vlahu do danas je očuvano specifično pevanje pesama "iz vika " ili "pod vikom ".Specifično za ovu regiju je nošenje nacionalne kape šajkače u teget ili crnoj boji. U regiji se razvija seoski turizam. Na Starom Vlahu se nalaze masivi Zlatibora i Zlatara. Oni određuju podelu Starog Vlaha na Zlatiborski Stari Vlah (obuhvata Zlatibor), Moravički Stari Vlah (obuhvata sliv Moravice), Zlatarski Stari Vlah (obuhvata Zlatar)i Višegradski Stari Vlah (obuhvata deo Starog Vlaha koji pripada BiH).
Čitava ova oblast je bogata kulturno-istorijskim znamenitostima. Jedna od najpoznatijih su manastir Mileševa kod Prijepolja,manastir Uvac u kanjonu istoimene reke,manastir Svetog Nikole na Pribojskoj Banji i manastir Dobrun kod Višegrada.
Историја[уреди | уреди извор]
Šezdesetih godina XII veka Stefan Nemanja osniva srpsku državu Rašku koja je obuhvatala Rašku oblast i južne delove Starog Vlaha (Priboj i Prijepolje – Zlatarski Stari Vlah). Severni delovi Starog Vlaha (Zlatiborski i Moravički Stari Vlah) nalazili su se u posedu župana Stracimira, a Nemanjinoj državi su pripojeni tek oko 1180-te godine. Tada se prvi put pominje Stari Vlah, koji je bio jedna od administrativnih jedinica Raške. Kasnije je Raška podeljena na župe, i na ovom prostoru ih je bilo nekoliko.
Dolaskom Turaka, severni delovi Starog Vlaha, tačno određeni današnjim južnim granicama opština Čajetine i Ivanjice pripadali su Smederevskom, južni Novopazarskom sandžaku,a zapadni deo ,koji danas u ganicama BiH pripao je Sarajevskom sandžaku.
Danas pojam Sandžak označava teritorije bivšeg Novopazarskog sandžaka. Tu spadaju Raška oblast, delovi Stare Hercegovine kod Pljevalja i južni Stari Vlah (zlatarski i manji delovi zlatiborskog).
Heyworth, Illinois
Hejvort je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.841, što je 410 (16,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Auzouville-sur-Ry
Ozovil sir Ri je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Omo
Omo je velika rijeka na jugu Etiopije, koja u potpunosti teče unutar granica Etiopije do svog uvira u jezero Turkana na granici s Kenijom. Omo teče kroz zapadni dio Regije Oromija i središnjim dijelom Regije Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa.
Auzouville-sur-Ry
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 577 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 72 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 156 m, a minimalnoj 90 m).
Omo
Prvi evropljanin koji je u potpunosti istražio tok rijeke Omo od izvora do ušća u Turkanu, bio je talijanski istraživač Vittorio Bottego (1895–1897).
Hidrografija
thumb|left|200px|Splavar na rijeci Omo Rijeku Omo formira više manjih planinskih potoka u Gorju Šoa. Njezin tok je uglavnom pravilan u smjeru juga, osim kod kordinate 7.61667°N, 36.5°W kad naglo skreće na zapad te potom pravi veliki S, te potom opet pravilno teče prema jugu do jezera Turkana gdje na uviru ima malu deltu. Omo je 760 km dug. Od izvora do ušća Omo ima ukupan pad od skoro 2.000 m, od izvora na visini 2.316 m do ušća u jezero na 487 m, te stoga teče poput gorskog brzaka, ima vodopade, poput Kokobija i drugih manjih. Zbog toga je Omo plovan samo na vrlo kratkom dijelu iznad svog uvira u jezero Turkana. Turističi vodič po Etiopiji Spectrum, opisuje rijeku Omo kao popularno mjesto za rafting u septembru i oktobru, kad rijeka ima još uvijek visok vodostaj poslije kišne sezone. Najveće pritoke Oma su rijeke Gibe, Vabi, Denčija, Gojeb, Mui i Usno.
U prošlosti je rijeka Omo bila istočna granica afričkih srednjovjekovnih kraljevstva Janjero i Garo. Rijeka Omo prolazi pored Nacionalnih parkova; Mago i Omo, poznatih rezervata divljih životinja. Rijeka je i danas stanište bronih afričkih divljih životinja; nilskih konja, krokodila i otrovnih zmija vretenica (Bitis arietans).
Otkriće rijeke Omo i jezera Turkana
Rijeka Omo i mitsko veliko jezero na njezinu ušću uzbuđivali su maštu evropljana, sredinom 19. vijeka koji su imali vrlo površne informacije o tome prenešene od domorodaca preko arapskih trgovaca. Jules Borelli bio prvi evropski istraživač koji je istražio gornji i srednji tok rijeke Omo 1880. godine. Talijanski istraživač Vittorio Bottego uspio je temeljno istražiti tok rijeke Omo u junu 1896. za svoje druge afričke ekspedicije (1895–97.), na kojoj je i umro 17. marta 1897. godine. britanski istraživač Herbert Henry Austin i njegovi ljudi, dospjeli su delte rijeke Omo septembra 1898, ali su razočarano utvrdili da je etiopska ekspedicija na čelu s rasom Voldom Giorgisom, prethodno već zabila etiopsku zastavu na sjevernu obalu jezera Turkana 7. aprila 1898, kao i to da su već orobili domoroce. Ruski poručnik Aleksandar Bulatovič vodio je drugu etiopsku ekspediciju do obala jezera 1899. godine. Ova istraživanja inspirirala su i poljskog romansijera Henryka Sienkiewicza za njegov pustolovni roman Kroz pustinju i prašumu.
Alija Isaković
Alija Isaković (Bitunja kraj Stoca, 15. januara 1932. – Sarajevo, 14. marta 1997.), jugoslavenski i bosanskohercegovački književnik. Pisao je romane, pripovijetke, drame i putopise.
Omo
Omo i prvi ljudi
Za dolinu u donjem toku rijeke Omo se drži da je bila raskrsnica različitih kultura i etničkih skupina već prije više tisuća godina. Zbog toga se danas vrše istraživanja stanovnika Donjeg Oma, plemena Mursi, Suri, Niangatom, Dizi i Me'en, i istražuje njihova različitost.
Alija Isaković
Životopis
Osnovnu i srednju školu pohađao je u Bitunji, Stocu, Zagrebu, Crikvenici, Pančevu i Beogradu, a Filozofski fakultet - Jugoslavenske književnosti i srpskohrvatski jezik, u Sarajevu. Bio geološki tehničar, prospektor urana, TV-scenarist, urednik časopisa „Život“, urednik edicije Kulturno nasljeđe BiH u sarajevskoj „Svjetlosti“.
Priredio je više djela muslimanskih pisaca i posebno prvu antologiju muslimanske književnosti „Biserje“ 1972, prvi izbor bosanskohercegovačkih putopisaca „Hodoljublje“ 1973, zbornik radova „Hasanaginica, 1774-1974“, anegdote Nasrudina-hodže 1984, te sa Hadžemom Hajdarevićem izbor iz časopisa „Behar“ 1900-1911.
Omo
Omo i prvi ljudi
Cijeli sliv rijeke Omo je važno geološko i arheološko nalazište. Na nekoliko nalazišta pronađeni su fosili hominida iz pliocena i pleistocena, koje su iskopali francuski i američki timovi stručnjaka. Pronađeni su i fosili australopiteka i homo sapiensa na nekoliko lokaliteta, kao i kameno oruđa od kvarcita, starosti oko 2,4 milijuna godina. Kad je oruđe otkriveno, isprva se mislilo da je čak starije od kulture Oldovan, zbog grubljeg i primitivnijeg izgleda. Novija istraživanja pokazala su da je to zbog lošijeg materijala tako da se danas drži da i to oruđe pripada Kulturi kanjona Oldovan.
Alija Isaković
Djela
1. Sunce o desno rame. Roman. Matica srpska. Novi Sad, 1963.
2. Semafor. Pripovijetke. Veselin Masleša. Sarajevo, 1966.
Stanley Bruce
'''Stanley Melbourne Bruce, 1. vikont Bruce od Melbournea''' (Melbourne, 15. travnja 1883. - London, 25. kolovoza 1967.) je bio australski političar koji je od 1923. do 1929. godine obnašao dužnost 8. premijera Australije. Bruce je ostao zapamćen kao sveobuhvatni reformator i organizator programa izgradnje australske nacije, ali ga je njegovo kontroverzno vođenje industrijske politike koštalo pobjede na saveznim izborima 1929. godine. Nakon tog poraza, Bruce se nastavio baviti politikom te je izgradio bogatu i utjecajnu diplomatsku karijeru kao Visoki predstavnik u Ujedinjenom Kraljevstvu i Ligi naroda te kao predsjednik upravnog vijeća FAO-a.
Alija Isaković
Djela
3. Prednost imaju koji ulaze. Svjetlost. Sarajevo,1971.
4. Gradja za bibliografiju Muslimanske knjizevnosti 1883-1971. Zivot, XXI/1972,4,437-467; 5-6, 571-605; - BISERJE. Izbor iz muslimanske knjizevnosti. Stvarnost, Zagreb, 1972, str. 453-518.
Omo
Omo i prvi ljudi
Zbog izuzetnih kulturno historijskih vrijednosti, UNESCO je 1980 uvrstio Dolinu donjeg toka rijeke Omo na na svoju listu Svjetske baštine.
JZL195
JZL195 je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 433,457 Da.
Alija Isaković
Djela
5. Gradja za bibliografiju bosansko-hercegovackog (1842-1970). Hodoljublje. Svjetlost. Sarajevo, 1973, str. 516-538.
6. Bibliografija radova o Hasanaginici 1774-1974. Hasanaginica 1774-1974. Svjetlost. Sarajevo, 1975.
7. Taj covjek. Pripovijetke. Prva knjizevna komuna. Mostar, 1975.
8. Krajnosti. Drame. (To, Generalijum, Kraljevski sudbesi stol). Drame. Svjetlost. Sarajevo, 1981.
10. Jednom. Putopisi. Prva knjizevna komuna, Mostar, 1987.
11. Sunce o desno rame. Roman. Pripovijetke. Svjetlost. Sarajevo, 1984/1985 (Savremena knjizevnost naroda i narodnosti Bosne i Hercegovine, knj. 35.)
12. Pobuna materije. Roman. Svjetlost. Sarajevo, 1985.
13. Neminovnosti. Baština. Kritika. Univerzal. Tuzla, 1987.
14. Lijeve price. Svjetlost, Sarajevo, 1990. - Priredjena djela
16. Biserje. Izbor iz muslimanske knjizevnosti. Stvarnost. Zagreb, 1972.
17. Hodoljublje. Izbor iz bosansko-hercegovackog putopisa.( 1842-1970). Svjetlost, Sarajevo, 1973.
18. Edhem Mulabdic: Izabrana djela. Knjiga I-II. Svjetlost. Sarajevo, 1974.
19. Hasanaginica, 1774-1974. Prepjevi, varijante, studije, bibliografija. Svjetlost. Sarajevo, 1975.
20. Hasanaginica (Hasanagaino) 1774-1974. Esperanto ligo Bosnio Hercegovino, Sarajevo, 1975.
21. Osman - Aziz (Osman Nuri Hadzic i Ivan Milicevic): Izabrana djela. Knjiga I-II. Svjetlost. Sarajevo, 1980.
22. Nasrudin Hodza. Anegdote. Svjetlost. Sarajevo, 1984; 2. izd. 1986.
23. Ahmed Muradbegovic: Izabrana djela. Knjiga I-III. Svjetlost. Sarajevo, 1987.
24. O »nacionaliziranju« muslimana. 101 godina afirmiranje i negiranja nacionalnog identiteta Muslimana. Globus, Zagreb, 1990.
25. Biserje. Izbor iz muslimanske knjizevnosti. Drugo, prošireno, izdanje. Otokar Keršovani. Opatija, 1990.
Omo
Projekt izgradnje hidroelektrane Gibe III
Na rijeci Omo se planira izgraditi najveću hidroelektranu u Africi sa betonskom branom visokom 243 m, taj projekt nakupio je dosta protivnika, zaštitnika prirode koji su pokrenuli svoju on line peticiju.
Poplava 2006.
Jake kiše 2006 uzrokovale su velike poplave u donjem dijelu rijeke Omo, za kojih se utopilo 456 ljudi, a 20, 000 pobjeglo iz svojih domova.
C3H5N3O9
Molekulska formula C3H5N3O9 se može odnositi na:
Stanley Bruce
Iako se 1931. godine vratio u Parlament, Bruceova uloga u vladi premijera Josepha Lyonsa bila je minimalna. Prihvaćanjem pozicije Visokog predstavnika u Ujedinjenom Kraljevstvu 1933., Bruce se opredijelio za međunarodnu karijeru. Bruce je postao utjecajna politička figura u Velikoj Britaniji i pri Ligi naroda te se zalagao za međunarodnu suradnju na polju ekonomskih i socijalnih pitanja. Bruce je bio jedan od glavnih zagovaratelja osnivanja FAO-a te je od 1946. do 1951. bio predsjednik upravnog vijeća. Godine 1947. stekao je plemićku titulu i postao prvi Australac sa mjestom u Domu lordova. Iako je njegova diplomatska karijera u Australiji ostala neprimijećena, Bruce je iz Londona snažno zagovarao australske interese (posebice tokom Drugog svjetskog rata) te je zahtijevao da se njegovi ostaci vrate u Canberru nakon njegove smrti 1967. godine.
Shu
Shu se može odnositi na:
Shu je ime sljedećih ličnosti:
SHU može biti skraćenica za:
Castion, Belluno
Castion je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2357 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Nikica Jelavić
Nikica Jelavić (Gabela, BiH, 27. kolovoza 1985.), hrvatski nogometaš. Trenutačno igra za kineski nogometni klub Guizhou Hengfeng.
Klupska karijera
Prvi klub mu je bio HNK Hajduk Split iz rodne Gabele, ali ozbiljnije se počeo baviti nogometom kad je došao u Neretvu iz Metkovića kod trenera Branka Gutića, da bi onda na preporuku Ante Prce, Ivana Gudelja, Dražena Mužinića i Vilsona Džonija završio sa 15 godina u pomlatku Hajduka.
Tamo je već igrajući za kadete ozlijedio koljeno, koje će ga pratiti narednih nekoliko godina. Kao tinejdžer već je bio na glasu kao nasljednik Alena Bokšića, a isticao se ponajviše nebeskim skokom i igranjem glavom. Prvi nastup za seniorsku momčad upisao je sa 17 godina pod vodstvom Zorana Vulića, par puta ulazio sa klupe, ali ga je s vremenom sve više počelo mučiti koljeno koje je kasnije bilo podvrgnuto operacijskom zahvatu.
Otkad više nije mogao nastupati za juniore, svi su ga treneri trentirali kao ozbiljnog konkurenta za prvih 11. No, zbog čestih ozlijeda nije uspio dobiti pravu priliku. Kad je za trenera došao Miroslav Blažević nazivao je svog centarfora svojom "letećom tvrđavom", te je na njega najozbiljnije računao. Konačnu afirmaciju opet mu je odgodila ozlijeda koljena. Te sezone oporavio se tek na proljeće, kada Blažević više nije bio na klupi Hajduka. Nastupio je, u tada vrlo lošoj momčadi Hajduka, protiv Osijeka na Poljudu, te sa 2 gola dao veliki doprinos u pobjedi od 3:0. I kasnije je ušao u momčad, zabilježivši 3 pogotka u 9 nastupa. Naredne sezone za trenera je opet stigao Vulić, koji ga je nakon vrlo dobrih utakmica na pripremama stavio u prvu momčad. Jelavić je postigao prvi pogodak te sezone, na gostovanju kod Međimurja. Kasnije je bilježio solidne nastupe, no malo pogodaka, ali ipak je pobudio zanimanje španjolskog Espanyola. Iako je na zimu mogao otići u inozemstvo, klub ga je odlučio zadržati. Na proljeće je redovito bilježio nastupe, ali ne toliko i golove. Međutim, Slaven Bilić ga je pozvao u reprezentativni dres za nastup na pripremnoj utakmici hrvatske nogometne reprezentacije pred susrete sa Estonijom i Rusijom 2. i 6. lipnja 2007. godine.
Prije početka priprema za novu sezonu za pola milijuna eura prešao je u redove belgijskog prvoligaša Waregema, s kojim je sklopio 3-godišnji ugovor. Već je u debiju protiv Standarda postigao prvijenac za novu momčad, no, do kraja sezone postiže ih još samo 2 u preko 20 utakmica. Početkom lipnja 2008. prelazi u redove austrijskog prvaka Rapida.
Dana 20. kolovoza 2010. godine Nikica Jelavić potpisao je 4-godišnji ugovor sa škotskim Rangersima. Nakon jedne i pol sezone u Glasgowu, Jelavić 31. siječnja 2012. prelazi u engleski Everton.
Reprezentativna karijera
Godine 2009. izbornik hrvatske reprezentacije Slaven Bilić poziva Jelavića za oglede sa Katarom i Kazahstanom. U svom debiju za reprezentaciju postiže pogodak za pobjedu Hrvatske od 3:2.
316. pne.
Godina '''316. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Rutila i Lenasa (ili, rjeđe, godina 438. Ab urbe condita). Oznaka 316. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Lokacija bitke kod Gabijene
Amir Brka
Amir Brka, rođen 25. oktobra 1963. godine u Tešnju, bosanskohercegovački je pjesnik, prozaist i kulturni historičar. Predsjednik je Društva pisaca Bosne i Hercegovine. Glavni je urednik časopisa "Diwan" (Gradačac) te član redakcije Godišnjaka Bošnjačke zajednice kulture "Preporod” (Sarajevo). Dobitnik je mnogih nagrada i priznanja. Živi i radi u Tešnju.
O njegovim knjigama objavljen je veliki broj izrazito afirmativnih književnokritičkih tekstova u domaćim i inozemnim časopisima i listovima, a 2007. godine u Sarajevu je objavljena i knjiga Vojislava Vujanovića "Kozmologija riječi : poliptih o pjesniku Amiru Brki". Njegove pjesme i priče uvrštavane su u najznačajnije antologije i panorame savremene bh. književnosti, a prevođen je na njemački, slovenski, rumunski, engleski i poljski jezik.
620-e
620-e su decenija koja je počela 1. januara 620. i završila 31. decembra 629.
Piko
Piko (pico; simbol p) je prefiks u SI sistemu jedinica koji označava faktor od 10-12.
Potvrđen 1960. godine, dolazi iz italijanskog piccolo, što znači mali.
Kincardine (Ontario)
Kincardine je opština u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u opštini je živelo 11.174 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 11.174 stanovnika, što je za 0,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 11.173 žitelja.
Piko (višeznačna odrednica)
Pojam piko može da se odnosi na:
Ro (faraon)
Iry-Hor ili Ro (kao što ga piše Petrie) je bio predinastički faraon drevnog Egipta, iako neki arheolozi sumnjaju u njegovo postojanja. Najvjerojatnije je riječ o neposrednom prethodniku Kaa. On je vladao nad Abydosom i bio zakopan na lokalnom groblju Umm el-Qa'ab u blizini Ka, Narmera i drugih kraljeva Prve dinastije.
Argument protiv njegovog postojanja se temelji na odsudstvu serekha ispred njegovog imena i slabim svjedočanstvima. Jedini drugi natpis koji spominje Iry-Hora van Abydosa se nalazi u Donjem Egiptu dok Ka i Narmer imaju natpise sve do Palestine. Toby Wilkinson na grob gleda kao jamu za skladištenje a ime kao oznaku za blago.
Pobornici teorije o postojanju Roa ukazuju na veličinu i lokaciju grobnice. Ona je dva put veća od Kaove i Narmerove grobnice te je izgrađena u nizu koji spaja staro "U" groblje s grobnicama Prve dinastije. Ime je ispisano na velikoj vazi zajedno s drugim faraonima i sadrži kraljevsog sokola Horusa. Serekh je mogla biti tradicija koja je započela s Kaom.
Shen Faxing
Shen Faxing (沈法興) (? - 620) je bio kineski velikodostojnik u službi dinastije Sui koji je nakon smrti cara Yanga zauzeo područje današnjeg Zheijanga i južni dio Jiangsua, proglasivši se princem od Lianga. Poticao je iz loze velikodostojnika koji su bili služili južnokineskoj dinastiji Chen. Prije careve smrti je služio kao guverner kapetanije Wuxing. Prije proglašenja princem se u jesen 618. pokušao staviti u službu Yang Tonga, nominalnog cara sa sjedištem u Luoyangu; tek nakon njegovog svrgavanja od strane generala Wang Sichonga se proglasio samostalnim vladarem, pri čemu je nastojao obnoviti tradicije i upravni sistem dinastije Chen. U jesen 619. je nakratko je sklopio savez sa seljačkim vođom Du Fuweijem, ali ih je obojicu porazio suparnički seljački vođa Li Zitong. Godinu dana kasnije, gonjen od Li Zitonga, pokušao je pronaći utočište kod lokalnog seljačkog vođe Ye Xiaobiana (葉孝辯); kada je postao uvjeren da će ga izdati Li Zitongu, izvršio je samoubistvo. Njegove pristaše i teritorije je preuzeo Li Zitong.
Kingston (Ontario)
Kingston je grad u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 123.363 stanovnika.
K-Strofantidin
K-Strofantidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 404,497 Da.
Kingston (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 123.363 stanovnika, što je za 5,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 117.207 žitelja.
Campoli Appennino, Frosinone
Campoli Appennino je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 961 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 623 m.
Neolitska Evropa
mini|desno|Evropa oko 4500-4000. pne. mini|desno|Karta evropskih kultura. Zeleno je označena [[Kultura Funnelbeaker (TRB). Plavo je označena linearna keramička kultura (LBK). Narančasto je označena kultura Lengyel, grimizno vinčanska kultura, crveno kultura Cucuteni.]]
Neolitska Evropa je izraz koji se koristi za vrijeme između perioda mezolita i brončanog doba u Evropi, otprilike između 7000. pne. (približno datiranje prvih zemljoradnjičkih zajednica u Grčkoj) do oko 1700. pne. (početak brončanog doba u sjeverozapadnoj Evropi). Trajanje neolita varira od mjesta do mjesta, kraj mu označava uvođenje brončanih predmeta: u jugoistočnoj Evropi je oko 4000 godina (od 7000. pne.–3000. pne.); u sjeverozapadnoj Evropi je ispod 3000 godina (cca. 4500. pne.–1700. pne.).
Neolit u Evropi
Kada je analizom C14 bilo moguće odrediti starost nalaza i uz poznatu udaljenost nalazišta od područja porijekla neolita (Jerihon), utvrđeno je da se neolit širio prosječnom brzinom od oko 1 km/god. - neolitska ekspanzija.
Druga je teorija difuzije koja se realizuje kroz niz mogućnosti: postupno demografsko širenje, preseljavanje čitavih zajednica, selektivna kolonizacija brzim skokovima, infiltracija manjih skupina ljudi, granični dodiri, trgovina.
mini|lijevo|Rekonstrukcija neolitskog naselja u Tuzli, najstarijeg naselja u Bosni i Hercegovini
Makaha Valley, Hawaii
Makaha Vali je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.341 stanovnika.
Neolitska Evropa
Stara Evropa
Prve neolitske grupe pojavljuju se u jugoistočnoj Evropi, a najstariji nalazi datiraju su u vrijeme 6500. p.n.e. na ostrvu Kritu i na kopnu u Vashtëmi (Albanija).
Makaha Valley, Hawaii
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.341 stanovnika, što je 52 (4,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Neolitska Evropa
Stara Evropa
Najraniji kulturni neolitski kompleks ovih prostora je Sesklo kultura u Tesaliji. Odatle ide njeno širenje u dva pravca. Jedan je Jadranskim morem, a zatim obalama i ostrvima Mediterana u vidu Impresso kultura (drugi naziv je Cardium keramika, prema školjki koja je služila za ukrašavanje). Kultura u daljnjem razvoju prodire i u unutrašnjost, gdje se pojavljuju nove kulture: Danilo, Kakanjska, Butmirska, Hvarsko-lisičićka.
Drugi pravac širenja iz Tesalije ide prema Sjevernoj Makedonija sa Anzabegovo-Vršnik kulturom, Čavdar-Kremilovci-Karanovo u Bugarskoj i u pravcu centralnog Balkana i Podunavlja. Tu će se pojaviti Starčevačka kultura sa komponenton Kereš u Mađarskoj i komponentom Kriš u Rumuniji. Navedene kulture pripadaju grupi kultura pod nazivom FTN (First Temporate Neolithic), a odnosi se na najranije neolitske kulture u umjerenoj klimi Evrope.
Daljnji razvoj neolita na ovim prostorima dovodi do stvaranja Vinčanske kulture (5.300-4000), čije umjetničko stvaralaštvo predstavlja jedmu od najznačajnijih osobenosti u historiji neolitske Evrope u kojoj je, pema mišljenju Marije Gumbitas, unutar kulture, možda nastao i prvi oblik pismenosti (Vinčansko pismo, Vinčanski znakovi, Vinčanski simboli). Mnogi lingvisti i arheolozi osporavaju njenu teoriju.
Sa prostora Starčevačko-kereške kulture u Mađarskoj neolit se širi uz Dunav, kroz Mađarsku, Slovačku i Češku, i prostor južne Poljske. Ovdje je nastala, na osnovama starčevačke keramike, keramika posebnih osobima, pa je taj period neolita u Evropi, između 5.500-4.500 pne nazvan Kultura trakaste keramike, ili skraćeno LBK (od njem: Linearbandkeramik). Arheolog Gordon Childe koristi naziv Dunavska kultura. Kultura se dijeli na dvije varijante, zapadnu i istočnu (na prostoru Mađarske). Daljnji razvoj dovodi do stvaranja Lenđel kulture u Austriji, Češkoj i Slovačkoj i Tisa kulture u Mađarskoj koja se smatra i početkom Bakarnog doba.