cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lawrence County, South Dakota
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 24.097, što je 2.295 (10,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Čovek sa gvozdenom maskom
Zatočeništvo dugo trideset i četiri godine
Kada je Luvoa umro, 1691, njegov sin Barbezije, koji ga je nasledio, pisao je Sen-Marsu kako bi potvrdio ranije data uputstva: „Kada budete imali nešto da me izvestite o zatvoreniku o kome se starate dvadeset godina, molim vas da preduzmete iste mere opreza kao kada ste obaveštavali g. Luvoa.“
Kontroverze oko nošenja maske
Zatvorenik je razbuktao maštu. U stvarnosti, ništa ne daje za pravo da se tvrdi kako je zatvorenik stalno bio pod maskom. Izgleda da je bio primoran da nosi masku samo prilikom premeštanja, da prolaznici ne bi mogli da ga prepoznaju.
Korišćenje maske nedvosmisleno se pominje samo 1698. tokom puta za Bastilju: pominje se u zapisniku o primanju zatvorenika (v. iznad), kao i u opisu etape puta g. De Sen-Marsa, koji je sačinio unuk njegovog brata u zamku Palto:
Tumačenja
Izneto je nekoliko desetina teorija počev od XVII veka (neki vele da ih je bilo 48). Najpoznatija teorija je da je čovek sa gvozdenom maskom bio brat blizanac Luja XIV. Postoje, takođe, nagađanja da se radilo o neželjenom sinu Ane Austrijske. Francuski erudita Anatol Loken zdušno je branio tezu prema kojoj je čovek sa gvozdenom maskom bio Molijer. Misterija je pobudila maštu mnogih ljudi, među kojima i romanopisca Aleksandra Dime.
Brat blizanac Luja XIV?
Teza koju je postavio Volter, koja je malo-pomalo dorađivana i postepeno objavljivana u nekoliko uzastopnih izdanja knjige Vek Luja XIV i drugim radovima, jeste da je čovek sa gvozdenom maskom bio brat blizanac Luja XIV i, da bi se priča još začinila, stariji brat, koga su, iz nedovoljno poznatog razloga, Ana Austrijska i Mazaren zbacili sa trona i podizali na tajnom mestu sve do smrti Mazarena; Luj XIV je doznao za tajnu i odlučio da preduzme dodatne mere opreza kako afera nikada ne bi bila otkrivena.
Drugi potvrđuju da je čovek sa gvozdenom maskom bio brat blizanac ali mlađi brat, koji je sakriven kako bi se izbeglo moguće osporavanje nosioca trona.
Prema drugim pretpostavkama, čovek sa gvozdenom maskom bio je kopile Ane Austrijske (rođeno 1636), čiji je otac prema nekima bio vojvoda od Bakingema, prema drugima neki monah po imenu Fijakr, neki idu dotle da tvrde da mu je otac bio kardinal Mazaren (i da je rođen 1644, dakle mnogo posle Luja XIV koji prema tome nije imao nikakvog razloga da dotičnog drži zatvorenog).
Ova nagađanja inspirisala su Aleksandra Dimu u delu Vikont od Braželona (on, ipak, tvrdi da je čovek sa gvozdenom maskom bio mlađi brat Luja XIV, rođen nekoliko časova kasnije) i Viktora Igoa u Bliznacima (nezavršena drama, 1861).
Treba napomenuti da je Luj XIV imao dve godine mlađeg brata Filipa I Orleanskog (1640—1701).
Nikola Fuke?
Prema Pjer-Žaku Arezu, koji je doradio tezu Pola Lakroa (1836), čovek sa gvozdenom maskom nije niko drugi do ministar finansija Nikola Fuke, uhapšen u Pinjerolu 1665. godine.
On je zvanično preminuo od posledica moždanog udara u Pinjerolu u 65. godini, 23. marta 1680, dvadeset tri godine pre čoveka sa gvozdenom maskom. Ali prema pristalicama ove teorije taj datum je lažan, a telo drugog zatvorenika Dožea, koji je bio Fukeov sluga (v. dole), predstavljeno je kao telo ministra. Ovu nameštaljku su izveli Žan-Batist Kolber i markiz Luvoa kako bi osujetili puštanje na slobodu Fukea, kome je malo nedostajalo da dobije pomilovanje i čijeg su se lukavstva i uticaja plašili. Međutim, ako je Fuke živeo sve do 1703. godine, to znači da je živeo 88 godina, što je za to vreme bilo jako dugo, pogotovo za jednog zatvorenika. Uostalom, članovi Fukeove porodice izjavili su da su prisustvovali njegovoj sahrani i nikada nijedan član porodice nije njegovu smrt doveo u pitanje.
General-pukovnik Bilond?
Godine 1890. jedan komandant koji je proučavao vojne pohode Nikole Katine poverio je drugom komandantu Etjenu Bazriju, ekspertu francuske armije za kriptoanalizu, nekoliko šifrovanih papira. Nakon tri godine napornog rada, šifra je postala delimično pristupačna zahvaljujući savremenim tehnikama za kriptoanalizu; Bazri je obznanio da je „razbio“ šifru i pronašao, u pismu koje je Luvoa 24. avgusta 1691. poslao Katini, ključ koji će odgonetnuti enigmu čoveka sa gvozdenom maskom. Pomenuta šifra je poznata pod nazivom „Velika šifra Luja XIV“ ili, kraće, „Velika šifra“.
Po njemu, pismo glasi ovako: „Pretpostavljam da je izlišno govoriti sa kakvim je negodovanjem Njegovo Veličanstvo primilo vest o kategoričnom odbijanju generala Bilonda da se povinuje njegovim naredbama, kao i vašim, kada je preuzeo na sebe odgovornost da podigne opsadu oko grada Kunea. Njegovo Veličanstvo zna bolje od bilo koga drugog posledice takvog čina i, takođe, shvata ozbiljnost štete koju će pad ovog mesta prouzročiti našoj stvari, reč je o propuštenom poslu koji mora biti ispravljen na zimu. Njegovo Veličanstvo vam poručuje da odmah uhapsite generala Bilonda i da ga sprovedete na tvrđavu Pinjerol kako bi bio utamničen, nadgledan noću, a danju neka mu bude dozvoljeno da se šeta unutar zidina, licem pokrivenim 330 309“. Bazri je pretpostavio da je broj 330 309, koji se nije nalazio nigde drugde u papirima Katine, značio „maska“ i 1893. godine izdao je knjigu u kojoj je detaljno obrazložio svoju pretpostavku.
Po njemu, čuveni zatvorenik bio je, dakle, Vivijan Labe, gospodar Bilond, general-pukovnik francuske vojske. Činjenice koje govore o Bilondu i njegovoj neposlušnosti u Kuneu istinite su. Ostaje pitanje: zašto je takva naredba bila šifrovana kada je Bilond zaista bio kriv za neposlušnost? Zašto to čuvati u tajnosti kada je razlog za njegovo hapšenje bio savršeno opravdan? Istoričari su dokazali da je Bilond bio živ 1708. godine, dakle pet godina posle smrti čoveka sa gvozdenom maskom. Vojni stručnjaci za kriptoanalizu dovode u sumnju Bazrijeva nagađanja. Najzad, ako je 1691. godine Bilond zatvoren u Pinjerol, to znači da je tada već prošlo mnogo vremena otkako Sen-Mars i čovek sa gvozdenom maskom nisu više bili tamo.
Molijer?
U svojoj knjizi ''Molijer u Bordou oko 1647. godine i u 1656, sa novim osvrtom na njegove poslednje dane u 1673.. . ili, možda, 1703. godini'', pisac Anatol Loken smatra da je čovek sa gvozdenom maskom bio zapravo Molijer.
Uporište za tu tvrdnju Anatol Loken nalazi u činjenici da prva biografija o Molijeru potiče iz 1705. godine, što je dve godine nakon smrti čoveka sa gvozdenom maskom. Reč je o Životu g. Molijera (1705) čiji je autor Grimare. To bi značilo da je Luj XIV čekao da Molijer bude stvarno mrtav 1703. godine (a ne 1673) kako bi dozvolio izdavanje njegove biografije.
D’Artanjan?
Za engleskog istoričara Rodžera Makdonalda čovek sa gvozdenom maskom bio je musketar D’Artanjan. Ranjen u Mastrihtu 1673, odveden je u Pinjerol, gvozdena maska mu je omogućavala da drugi musketari koji su čuvali zatvore ne mogu da ga prepoznaju.
Dokaz bi bio kvalitet knjige Memoari g. D’Artanjana koju je napisao Gatijan de Kurti de Sandra (1644—1712). On je proveo devet godina u Bastilji između 1702. i 1711. Prema Rodžeru Makdonaldu, D’Artanjan je sam dao nadahnuće za ovu knjigu što dokazuje da je tamnovao zajedno sa De Sandrom u Bastilji.
Grof Erkol Matioli (ili Antoan-Herkul Matioli)?
Luj XV je odgovorio Madam Pompadur, koja ga je kako Volter otkriva o tome ispitivala, da je čovek sa gvozdenom maskom bio „ministar nekog vladaoca u Italiji“. Da bi zadovoljio radoznalost Marije Antoanete, Luj XVI je, ne pronašavši ništa u tajnim dokumentima, pitao najstarijeg od svojih ministara, koji mu je dao isti odgovor dodavši da je pomenuti italijanski vladalac bio vojvoda od Mantove.
Matioli je odista bio zatočen u Pinjerolu pod nadzorom Sen-Marsa. Štaviše, njegovo hapšenje je proizašlo iz lične naredbe Luja XIV. Naime, opat D'Estrad je obmanuo ambasadora Francuske u Veneciji Matiolija, te je ovaj ubedio vojvodu od Mantove da tajno proda Francuskoj tvrđavu Kazale, petnaest milja udaljenu od Torina. U zadnji čas posao je propao usled protivljenja mnogih dvorova: Torina, Venecije, Madrida i Beča, koje je o toj nameri izvestio sam Matioli. Njegova dvostruka igra izvrgla je ruglu Luja XIV koji mu je lično bio pisao, 12. januara 1678, kako bi mu se zahvalio na posredništvu. Opat D'Estrad, koji je bio imenovan za ambasadora u Torinu, uspeo je da dovuče Matiolija u jedan kućerak u neposrednoj blizini grada gde ga je komandos kojeg je poslao Katina oteo 2. maja 1679. sprovevši ga u susedno utvrđenje u Pinjerolu.
Ministar spoljnih poslova markiz De Pompon, dajući saglasnost Luju XIV za operaciju, postarao se da napomene: „Niko ne treba da zna šta je ovaj čovek postao.“ Zaista, nije bilo u skladu sa diplomatskim običajima da se na taj način otme i zatoči ministar drugog vladaoca. Ovaj razlog može pomoći da se razume stroga tajnost pod kojom je zatvorenik uhapšen.
Uprkos svemu tome, izgleda da više elemenata opovrgava ovo poistovećivanje:
Iz ovoga proizlazi da zatvorenik koji je umro u Bastilji 1703. godine nije Matioli i da je samo iz namere da se zavaraju tragovi njegovo ime (ili ime slično njegovom) uneto u zapisnike.
Estaš Dože — ime zatvorenika
Prepiska ministra Luja XIV markiza Luvoa ukazuje da je Dože, sluga, uhapšen po njegovom naređenju, iz nepoznatog razloga, nedaleko od Denkerka u julu 1669. godine. U Pinjerolu Dože je bio sluga drugom zatvoreniku Nikoli Fukeu, da bi se posle Fukeove smrti 1680. našao u režimu „strogog zatvora“ zajedno sa još jednim čovekom koji je takođe bio Fukeov sluga.
Najstariji sačuvani dokument o čoveku sa gvozdenom maskom potiče iz 1. jula 1669, kada je markiz Luvoa predao zatvorenika na čuvanje g. De Sen-Marsu, upravitelju zatvora u Pinjerolu. Sudeći prema markizovom pismu, ime zatvorenika bilo je Estaš Dože. U pismu Sen-Marsu, Luvoa je zatvorenika označio kao „običnog slugu“.
Ništa se ne zna o tom Dožeu. Istoričari su našli dokaza da je izvesni Estaš Dože živeo u to doba i da je bio umešan u sumnjive i sramne događaje koji su uključivali ljude na visokim položajima. Njegovo puno ime bilo je Estaš Dože de Kavoa. Ostalo je, međutim, nejasno da li je to jedna ista osoba.
Spisi pokazuju da je Estaš Dože de Kavoa rođen 30. avgusta 1637, kao sin Fransoa Dožea, kapetana u gardi kardinala Rišeljea. Fransoa je bio oženjen sa Mari de Serinjan sa kojom je imao jedanaestoro dece, od kojih je devetoro doživelo odraslo doba. Kada su Fransoa i dvojica njegovih najstarijih sinova nastradali u bici, Estaš je formalno postao glava porodice. Po ugledu na njih, pristupio je vojsci gde je došao pod komandu Armana de Gramona, vojvode od Giša, hrabrog ratnika, poznatog bonvivana i biseksualca.
Wood Dale, Illinois
Wood Dale je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.770 stanovnika.
Čovek sa gvozdenom maskom
Sramota
U aprilu 1659. Estaš i vojvoda od Giša bili su pozvani na proslavu Svete nedelje u zamak Roasi-an-Bri. U svakom slučaju, bilo je to razvratno veselje na kojem su posetioci uzimali učešća u raznim gnusnim radnjama, uključujući i napad na čoveka koji je tvrdio da je advokat kardinala Mazarena. Postoje naznake, između ostalog, da je izvođena crna misa, da je došlo do upražnjavanja homoseksualnih odnosa i da je svinja krštena u „šarana“ da bi mogli da jedu svinjetinu na Veliki petak.
Kada je vest o ovim radnjama dospela do javnosti, sprovedena je istraga posle koje su brojni vinovnici bili pohapšeni ili prognani. Nije zabeleženo šta se dogodilo sa Dožeom, ali je 1665. godine nedaleko do zamka Sen-Žermen-an-Le on navodno usmrtio mladog paža u pijanom stanju tokom svađe sa vojvodom od Foa. Obojica su tvrdila da ih je dečak, koji je bio pijan, izazvao, ali činjenica da se ubistvo odigralo u blizini zamka u kojem je odseo kralj značila je da to nije dovoljan izgovor i, kao posledica toga, Dože je morao da napusti oficirsku službu.
„Afera otrova“
Tridesetih godina prošlog veka istoričar po imenu Moris Divivije doveo je u vezu Estaša Dožea de Kavoa sa „aferom otrova“, zloglasnim skandalom u kojem su ljudi na visokim položajima bili optuženi da su umešani u crnu misu i trovanja. Pokrenuta je istraga, ali je Luj XIV podstakao zataškavanje kada se ispostavilo da su njegova milosnica markiza De Montespan i snaha, vojvotkinja od Orleana, bile umešane.
Arhiva, međutim, otkriva da su istražitelji tokom istrage došli do saznanja o dobavljaču otrova, hirurgu po imenu Ože, a Divivije je bio ubeđen da je Dože de Kavoa, lišen nasledstva i u materijalnoj oskudici, postao Ože, dobavljač otrova, i samim tim Dože, čovek sa gvozdenom maskom.
Dože u zatvoru
Pa ipak, iskrsli su dokazi da je Dože de Kavoa umro u zatvoru Sen-Lazar, što je zapravo bio azil koji su vodili monasi a koji su mnoge porodice koristile da zatvore svoje „crne ovce“. Sačuvani su dokumenti koji ukazuju na to da je Dože de Kavoa bio zatvoren u Sen-Lazaru u Parizu otprilike u isto vreme kada je Dože, čovek sa gvozdenom maskom, bio sproveden u zatočeništvo u Pinjerol, stotine milja dalje na jug.
Prilično potresna poema koju je sastavio Luj Anri de Lomeni, grof od Brijena, i sam zatvorenik u to vreme, ukazuje na to da je Estaš Dože de Kavoa umro od posledica teškog opijanja krajem 80-tih godina 17. veka. Istoričari posmatraju sve ovo kao dovoljno jak dokaz da on ni na koji način ne može biti doveden u vezu sa čovekom sa gvozdenom maskom.
Filmovi
Više filmova zasnovano je na priči o čoveku sa gvozdenom maskom, u svakom od njih korišćena je teorija o bratu blizancu Luja XIV i većina predstavlja slobodnu adaptaciju romana Vikont od Braželona:
Colonia Puesta del Sol, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Catán, Ciudad Valles
Catán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Harry Houdini
thumb|right|Harry Houdini Harry Houdini (24. ožujka 1874., Budimpešta, Mađarska - 31. listopada 1926, Detroit, Michigan, SAD) je američki iluzionist. Rođen pod imenom Erik Weisz. Najpoznatiji po svojim trikovima oslobađanja iz nemogućih situacija poput zatvorenih spremnika ispunjenih vodom dok su mu svi udovi zavezani lancima. Jedan od najpoznatijih iluzionista u povijesti čiji život i smrt i danas budi mnoge nedoumice.
Rani život
Za života, a i mnogo godina nakon, biografi su se sporili oko datuma, pa i mjesta njegova rođenja. On je tvrdio da je rođen u Americi, u Appletonu, gradu u državi Wisconsin, no pokazalo se da to nije točno. Tek je poslije pronađen rodni list iz kojeg se vidi daje rođen 24. ožujka 1874. u Budimpešti te da mu je pravo ime Erik Weisz (po nekim izvorima može se pisati i Erich Weiss). Njegovi roditelji, mađarski Židovi, emigrirali su u Ameriku 3. srpnja 1878., kad su njihovom sinu bile četiri godine. U useljeničkim knjigama njegovo je ime zapisano kao Erich Weiss. Uz dotadašnji nadimak Ehrie, obitelj ga je počela zvati i amerikaniziranim imenom Harry.
Budući slavni magičar bio je jedan od šestero djece rabina Mayera Samuela Weisza i Cecilije Steiner, koji su osim njega imali i sinove Theodora, Leopolda, Nathana i Williama te kćer. Roditelji su se često svađali pa su djeca trpjela. Nije ni čudno što je Harry, najosjetljiviji među njima, kao tinejdžer nekoliko puta bježao od kuće, zabrinutoj majci slao razglednice koje je potpisivao s "tvoj sin bjegunac" i opet se vraćao kući.
Osim obiteljskim svađama, Houdinijevo djetinjstvo bilo je obilježeno i siromaštvom. Situacija se nije ništa popravila ni kad su djeca odrasla jer su se i oni međusobno svađali, a netrpeljivost je došla do vrhunca kad se Sadie, supruga Harryjevog brata Natahana, razvela od njega i samo dva tjedna kasnije udala za drugog brata, Leopolda. U to doba Weiszovi više nisu živjeli u Appletonu, nego u New Yorku, gdje su se preselili nakon što su dobili američko državljanstvo. Erich je kao tinejdžer radio kao električar, krojač i fotograf, a prvi nastup, koji je najavio po čemu će se proslaviti, održao je kao devetogodišnjak. S prijateljima iz susjedstva osnovao je dječji cirkus, u kojem je, s crvenim čarapama na nogama nastupao na improviziranom trapezu, pod umjetničkim imenom Leteći princ.
Za šegrtovanja kod jednog bravara naučio je mnogo toga što će mu pomoći u kasnijoj karijeri. Ta je bravarska radnja, naime, bila smještena uz policijsku postaju, a kako jednom prilikom policajci nikako nisu mogli otključati lisičine nekom zatvoreniku, jer se kljućić zaglavio u bravi, otišli su najbližem bravaru. Budući da je vlasnik otišao na ručak, u radnji je bio samo mali Erich koji je svojim dječjim prstićima, komadom žice, za samo nekoliko minuta otključao lisičine.
Brak
Kako god bilo, Houdini je kao 20-godišnjak bio oženjen, imao je posao i zarađivao je sve bolje jer je stalno smišljao nove atraktivne trikove. Kao Houdiniji, Harry i Bess gostovali su po američkim putujućim cirkusima izvodeći trikove s kartama ili, pak, točku u kojoj bi Bess "nestala". No, kad u jednom razdoblju nisu mogli dobiti nove angažmane, Houdini je 1898., nakon kratkotrajne malodušnosti, dao oglas u novine u kojem je ponudio da će prodati sve svoje trikove za 20 dolara.
- Ako me ne upamte po fantastičnim trikovima, bar će me povijest pamtiti kao avijatičara - rekao je tada, na svoj uobičajeno neskroman način.
Oslobađanja iz lanaca i zatvora
thumb|right|Poziv na izazov
Ipak, nije zaboravio na magičarsku karijeru, a sreća mu se napokon osmjehnula pet godina poslije, u nekoj pivnici u Minnesoti. Ondje je, naime, izvodio točku u kojoj ga netko - u tom slučaju vlasnik pivnice Martin Beck - zaveže u lance, a kad se za nekoliko minuta oslobodio, Beck se oduševio. Budući da je osim pivnice imao i putujući cirkus Orpheum, ponudio je Houdiniju posao uz plaću od 60 dolara tjedno, stoje tada bio velik novac. Njegov cirkus bio je poznat u Americi pa je Houdini u njemu privukao veliku pozornost. Nakon turneje po velikim gradovima, cijela je Amerika brujala o čovjeku kojeg "nikakvi lanci ne mogu sputati".
Na prijelazu stoljeća, tada 26-godišnji Houdini, postao je najuspješniji svjetski magičar koji je zarađivao mnogo pa je poslije smrti njegova udovica naslijedila pola milijuna dolara. Zvali su ga umjetnikom među iluzionistima, a publika je hrlila na njegove spektakularne nastupe na kojime se oslobađao od lisičina, luđačkih košulja, užadi, pa čak i iz zloglasnog vošingtonskog zatvora u kojem je robijao Charles Guiteau, ubojica američkog predsjednika Jamesa Garfielda. Onamo ga je pozvao upravitelj zatvora, da provjeri sigurnost smještaja najokorjelijih zločinaca. Houdini je i odatle pobjegao bez problema.
Bježanja iz zaključanih spremnika ispunjen vodom
Početkom 1908. Houdini ja su svi pokušavali imitirati. Odustao je, stoga, od bjegova iz zatvora, pa je smislio novu atraktivnu točku: bjeg iz zaključanog spremnika, napunjenog vodom. Najslavniji trik iz te serije izveo je 1913. kad se dao zaključati u spremnik od čelika i stakla, ispunjen vodom, u kojem je on visio glavom prema dolje. Trebalo mu je samo tri minute da otključa lisičine te bravu na spremniku i oslobodi se.
U to vrijeme mnogi su tvrdili da "nitko živ ne može izvesti takve trikove", pa su mu pripisivali nadnaravne moči, a on je, pak, u želji da demantira takve glasine, objavio knjigu "Handcuff Secrets" (Tajne lisičina) u kojoj je objasnio svoje trikove. U njoj je otkrio daje uvijek imao "skriveni adut".
- ''Za otključavanje brava koristim snagu mišica, konjsku dlaku i minijaturne ključeve. Dok bi me okivali u lance maksimalno bih raširio ramena i blago odmaknuo ruke od tijela, što bi mi pomagalo u oslobađanju'' - napisao je.
Neko vrijeme posjedovao je i trgovinu magičarskih potrepština Martinka u New Yorku, ali se nije proslavio kao trgovac. Danima je sjedio u dućanu, dijelio autograme i prodavao svoje knjige, ali ne i mnogo više od toga. Od 1923. do 1924. bio je i predsjednik Američke udruge magičara, ali se na toj funkciji nije dugo zadržao jer ga nitko od kolega nije trpio zato što je bio neopisivo samoljubiv.
Filmski poslovi
Na vrhuncu slave Houdini je snimio i nekoliko filmova: 1901. je glumio u francuskom filmu "Merveilleux exploits du celebre Houdini a Paris" (Oživotvorena čudesa slavnog Houdinija u Parizu), zatim je u Americi snimio filmski serijal "The Master Mystery" (Majstor misterija) te filmove "The Grim Game" (Grimova igra) 1919. i "Terror Island" (Otok strave) 1920. Nakon toga je ambiciozno osnovao filmsku kompaniju, Houdini Picture Corporation, međutim ni kao glumac, a ni kao producent, nije bio uspješan.
Povratak iluzionizmu
Zato se nakon holivudske epizode vratio iluzionizmu i nastavio se pred publikom oslobađati lanaca i zatvora. Točke su mu postajale sve teže i opasnije. Bacali bi ga u hladnu rijeku zavezanog u lance u zaključanoj kutiji, publika bi strepila nad njegovim životom, a on bi slavodobitno izronio na površinu nakon što bi otključao sve brave.
Alternativne teorije o Houdinijevom životu
Iako se trudio objasniti neke svoje trikove, Houdini je, očito, imao više tajni nego što je priznavao. Amerikanci William Kalush i Larry Sloman 2006. godine su objavili njegovu novu biografiju "Secret Life Of Houdini: The Making Of America's First Superhero" (Houdinijev tajni život: Kako je nastao prvi američki superheroj), tvrde da je slavni magičar bio - tajni agent. Uoči Prvog svjetskog rata je, navodno, tijekom turneja po Njemačkoj skupljao vojne informacije i prenosio ih američkim i britanskim vojnim krugovima, a navodno je imao i dobre veze s najvišim američkim policijskim dužnosnicima, kao i s londonskim Scotland Yardom.
Misteriozna smrt
Umro je 1926., i to 31. listopada, na samu Noć vještica - ona i dalje ne prestaje intrigirati američku javnost. George Hardeen, pranećak "velikog Houdinija", zatražio je, naime, ekshumaciju posmrtnih ostataka slavnog pretka kako bi dokazao da je službena verzija njegove smrti netočna, najvjerojatnije lažirana.
Prema njoj, Houdini je umro zbog upale potrbušnice koju je prouzročilo prsnuće slijepog crijeva zbog udarca. Liječnici danas kažu daje to objašnjenje medicinski besmisleno pa je Hardeen zatražio novu istragu, tvrdeći kako u rukama ima dokaze da su njegovom praujaku mnogi prijetili smrću.
- ''Mislim da se slučaj mora pobliže istražiti. Njegova je smrt šokirala cijeli svijet pa je zavrijedila da se razjasni'' - rekao je Hardeen te je unajmio uglednog američkog odvjetnika Josepha Tacopinea koji je za Houdinija zainteresirao dvojicu možda najpoznatijih forenzičara današnjice. Dr. Michael Baden postao je poznat jer je vodio istragu o nasilnoj smrti američkog predsjednika Johna F. Kennedyja te crnačkog borca za građanska prava Martina Luthera Kinga, a njegov kolega, profesor James Starrs, bio je glavni patolog na ispitivanju posmrtnih ostataka revolveraša Jesseja Jamesa i serijskog ubojice Alberta De Salva, poznatijeg po nadimku Bostonski davitelj. Oni su već otkrili nekoliko čudnih detalja koji bacaju sumnju na Houdinijev uzrok smrti. Na primjer, u smrtovnici stoji da se njegovo slijepo crijevo nije nalazilo na desnoj strani kao što je uobičajeno, već na lijevoj, što je krajnje rijetko, a za mišljenje da je upala slijepog crijeva uzrokovana udarcem u trbuh kažu da je - smiješno. Nakon što su pregledali postojeću dokumentaciju dvojica forenzičara se slažu da je njegova smrt u najmanju ruku sumnjiva i nagađaju da je, možda, otrovan arsenom.
- Umoran sam od borbe - bile su njegove posljednje riječi. Pokopan je na židovskom groblju Machpelah u New Yorku a da nikada nije otkriveno koliko je na njegovu smrt utjecao udarac, a koliko činjenica što nije otišao liječniku kako mu ne bi zabranili završiti turneju, iako je nekoliko mjeseci patio od bolova u trbuhu i neuobičajenog umora. Mnogi su sumnjali u to da je banalna ozljeda dokrajčila čovjeka koji je cijeli život prkosio smrti i bio u sjajnoj tjelesnoj kondiciji, pa je to odmah raspirilo maštu javnosti. Već nekoliko dana nakon njegove smrti osvanuli su naslovi u mnogim novinama - je li Houdini ubijen?
Po jednoj teoriji, podmetnut mu je otrov, što bi sada trebala otkriti ispitivanja ostataka njegovih kostiju, kose i nokata. Ako to bude potvrđeno, glavni sumnjivci ostat će skupina spiritualista koji su mu, navodno, zdušno željeli smrt jer je ismijavao njihovo dozivanje duhova umrlih i javno ih nazivao prevarantima. Predvodio ih je sir Arthur Conan Doyle, britanski autor krimi-romana poznat i kao tvorac Sherlocka Holmesa.
Ipak, Doyle nije glavni osumnjičeni za Houdinijevu smrt, nego bostonska vidovnjakinja Mina Margery Crandon koju je Houdini prokazao kao varalicu. No, i ona i Doyleova supruga nedugo nakon Houdinijeve smrti hvalile su se kako su među prvima izrazile sućut Houdinijevoj neutješnoj majci Ceciliji i ponudile joj pomoć.
U popularnoj kulturi
Houdini je i nakon smrti ostao slavan. O njemu je snimljeno nekoliko filmova - najpoznatiji je "Houdini" iz 1953., u kojem ga je glumio Tony Curtis, zatim "Veliki Houdini" iz 1976., pa opet "Houdini" iz 1998. Objavljena je i poštanska marka s njegovim likom, prodaju se knjige u kojima se objašnjavaju njegovi trikovi.
Bongo (antilopa)
Bongo (lat. Tragelaphus eurycerus) je vrsta biljojeda, među najvećima je afričkim antilopama, koje obitavaju u šumama.
Karakteristike bongoa su upečatljiva crvenkasto-smeđa dlaka s crnim i bijelim oznakama, bijelo-žute pruge i dugi blago opadajući rogovi. Oba spola imaju rogove. Imaju složenu socijalnu interakciju i nalaze se u afričkim gustim šumama.
Podvrsta - zapadni ili nizinski bongo, T. e. eurycerus, suočena je sa stalnim padom brojnosti, a skupina stručnjaka smatra da blizu ugroženosti.
230px|minijatura|lijevo|Istočni bongo Istočni ili brdski bongo '''T. e. isaaci''', ima dlaku čak življe obojanu nego zapadni bongo. Obitava u divljini samo u jednom udaljenom dijelu središnje Kenije. Kritično je ugrožen, s više primjeraka u zatočeništvu nego u divljini. Udruga zooloških vrtova i akvarija u SAD-u (AZA) polučila je velike rezlutate u širenju brojnosti bongoa. Međutim, 2013., došlo se do podataka od samo 100 brdskih bongoa u divljini, zbog sječe i krivolova.
Ejido del Bajío (razvrstavanje)
Ejido del Bajío ima više značenja:
Kosmos-1285
Kosmos-1285 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1285 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 4. avgusta 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1250 kilograma. Kosmos-1285 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Ejido el Tejocote (razvrstavanje)
Ejido el Tejocote ima više značenja:
Gittelde
Gitelde je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Osterode am Harc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.977 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3156007, NUTS (DE919) i LOCODE (DE GIT) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Osterode am Harc Gitelde se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osterode am Harc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 190 metara. Površina opštine iznosi 12,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.977 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 158 stanovnika/km².
Sundsvall
Sundsvall čita se Sundsval, je grad na sjeveroistoku Švedske od 50,712 stanovnika u užem centru, dok kao općina ima 95,732 stanovnika.
Geografske karakteristike
Sundsvall leži u Grofoviji Västernorrland na ušću rijeke Selångersån u Botnijski zaljev.
Historija
Sundsvall je povelju o statusu grada dobio - 1624. od kralja Gustava II Adolfa. Grad su spalili Rusi - 1721. za Velikog sjevernog rata, a nakon tog je pretrpio još dva katastrofalna požara 1803. i 1888., tako da njegov historijski centar, datira uglavnom sa kraja 19. vijeka. Većina zgrada podignuta je od cigle i kamena.
Kako leži između Ljungana i Indalsälvena, dviju rijeka koje su nekada bile poznate po splavarenju drvenih trupaca do obale i Sundsvall se je razvio na drvnoj industriji.
Tako da je danas jedan od najvećih industrijskih centara za proizvodnju celuloze i papira u Sjevernoj Evropi.
Grad ima i veliku aluminijsku topionicu i metalurške tvornice.
Obrazovanje
U gradu djeluje Univerzitet središnje Švedske.
Bocca di Serra, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Al Aḩdāb, Hajjah
Al Aḩdāb je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
Ejido Emiliano Zapata (razvrstavanje)
Ejido Emiliano Zapata ima više značenja:
Vrškovac
Vrškovac je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Ejido Francisco Villa (razvrstavanje)
Ejido Francisco Villa ima više značenja:
Mirna Maras
Mirna Maras (8. 4. 1979. ) je televizijska voditeljica.
Nekad je bila Bingo djevojka, a danas vodi vremensku prognozu na Novoj TV, te je uspješna glumica u humoristično-glazbenom showu Nad lipom 35. Diplomirala je marketing na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu.
Prema anketi jednog hrvatskog tjednika ponijela je titulu najseksi Hrvatice 2005. godine.
16. kolovoza 2007. udala se za Marija Valentića.
Kosmos-1286
Kosmos-1286 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1286 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 4. avgusta 1981. Raketa-nosač R-36 ili RT-2 (8K67, NATO oznaka SS-9 Scarp ili 8K98, NATO SS-13 Savage) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 3000 kilograma. Kosmos-1286 je bio vojni izviđački satelit za praćenje flote.
El Mirador, Tumbalá
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tumbalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Vuketić
Vuketić je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 28 stanovnika te 8 obiteljskih kućanstava.
San Pascual, San Diego de Alejandría
San Pascual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Triflupromazin
Triflupromazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 352,417 Da.
Arley Kings
Arley Kings je nekadašnje selo, a danas samo kvart od 5,253 stanovnika (zajedno sa Wribbenhallom) Stourport-on-Severna, u sredini Engleske u Regiji Zapadni Midlands.
Geografske karakteristike
Arley Kings leži na sjeveru Grofovije Worcestershire, na južnoj obali rijeke Severn, točno prekoputa historijskog centra Stourport-on-Severna, udaljen nekih šesnaestak kilometara sjeverno od Worcestera.
Historija
Arley Kings je naselje iz ranog srednjeg vijeka, koje je spomenuo književnik Layamon u svom romanu - Brut napisanom oko 1200. On je naime u predgovoru napisao da je svećenik u njegovoj parohijskoj crkvi sv. Bartolomeja, koja se uzdiže nad rijekom Severn.
Današnji Arley Kings je čuven po svojoj normanskoj crkvi koja je temeljno restaurirana tokom 19. vijeka, i po nekoliko fino očuvanih kuća iz 16. vijeka, i po vjetrenjači iz 19. vijeka.
Marrara, Ferrara
Marrara je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 751 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Solunsko Kraljevstvo
thumb|300px|thumb|Solunska kraljevina i nove države nakon pada Carigrada Solunska kraljevina ili Solunsko kraljevstvo je bila krstaška država koju su oni stvorili posle zauzimanja Carigrada 1204. godine, tokom IV krstaškog pohoda na prostoru nekadašnjeg Vizantijskog carstva, koja je de jure bila vazal Latinskog carstva stvorenog u Carigradu. Njen prvi kralj i osnivač bio je jedan od vođa IV krstaškog pohoda Bonifacije Monferatski (1204—1207), koji se kao najviđeniji od krstaša nadao tituli latinskog cara, ali je ona zahvaljujući Mletačkom preglasavanju pripala Balduinu Flandrijskom (1204—1205). Bonifacije je zatim zauzeo i prisvoji Solun sa okolinom, umesto poseda u Nikeji koji mu je predviđen, sa čime su se na kraju složile i ostale krstaške vođe čime je stvorena Solunska kraljevina koja se od samog nastanka našla u ratu sa susednim drugim bugarskim carstvom. Međutim, već 4. septembra1207.godine Bonifacije je poginuo u sukobu sa Kalojanom (1197—1207), a novi kralj postaje njegov tek rođeni sin Dimitrije (1207—1224, u egzilu 1224—1230) umesto koga počinju da vladaju lombardijski plemići na čelu sa Obertom II (regent 1207—1209) čiji je krajnji cilj bilo postavljanje za kralja Bonifacijevog starijeg sina Vilijema. Pored toga, oni su se sukobili i sa moćnim latinskim carem Henrikom (regent 1205—1206, car 1206 — 1216), koji ih suzbija 1209. godine i za novog regenta postavlja svog brata Justasa Flandrijskog (regent 1209—1216). Stalnim napadima Bugara priključili su se od 1210. godine i napadi epirskih despota, prvo Mihajla (1210—1214) koji nije postigao značajnijeg uspeha, a zatim i Teodora (despot 1214—1224, car 1224—1230) koji vremenom uspeva da zauzme veći deo kraljevine i svede je na Solun sa najbližom okolinom. Završni udar kraljevini Teodor je zadao u decembru 1224. godine kada je zauzeo Solun i uništio kraljevinu, a poslednji kralj Dimitrije spasao se bekstvom i nastavio je da nosi titulu solunskog kralja u egzilu.
Vazalni odnosi Solunske kraljevine
Solunska kraljevina je de jure bila vazal Latinskog carstva. U njenom sklopu se kao njen vazal nalazilo tzv. atinsko vojvodstvo u čijem je stvaranju pomogao Bonifacije Monferatski.
Merso di Sopra, Udine
Merso di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 380 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
Ejido José María Morelos (razvrstavanje)
Ejido José María Morelos ima više značenja:
Ejido Jesús del Monte (razvrstavanje)
Ejido Jesús del Monte ima više značenja:
Cascina Melli, Lecco
Cascina Melli je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Ejido la Palma (razvrstavanje)
Ejido la Palma ima više značenja:
Elkton, Maryland
Elkton je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.443, što je 3.55 (29,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Selångersån
Selångersån je rijeka na sjeveroistoku Švedske duga oko 8.8 km.
Geografske karakteristike
Selångersån izvire iz jezera Sulsjön kod naselja Selånger, od tamo teče prema istoku do ušća u Botnijski zaljev, kod grada Sundsvalla.
Sliv rijeke velik je 460 km² i proteže se preko Grofovije Västernorrland.
Lincoln County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 44.828, što je 20.697 (85,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tarimska zavala
thumb|left|250px thumb|right|250px|Satelitski snimak Tarimske zavale.
Tarimska zavala je zavala na zapadu Kine, u kineskoj pokrajini Xinjiang. Tarimska zavala ima površinu veću od 400,000 km2. Na sjever se prostire od planinskog lanca Tian Shun, a na jug do lanca Kunlun koji ujedno čini i sjeverni rub Tibetanskog platoa. Zavalom dominira pustinja Takla Makan.
Kosmos-1287
Kosmos-1287 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1287 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. avgusta 1981. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1287 je bio komunikacioni satelit.
Ejido López Zamora, Ensenada
Ejido López Zamora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Nuevo Pensar del Campesino, Gómez Farías
Nuevo Pensar del Campesino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 314 m.
Robinhood, Mississippi
Robinhud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.605.
Plastični Isus
Plastični Isus je jugoslovenski igrani film snimljen 1971. godine u režiji Lazara Stojanovića, poznat kao jedino ostvarenje jugoslovenske kinematografije zbog koga je njegov autor završio u zatvoru, odnosno kao svojevrsni simbol početka novog talasa političke represije u komunističkoj Jugoslaviji 1970-ih.
Napravljen je kao autorov diplomski rad na beogradskom FDU, a po žanru pripada drami. Protagonist, koga tumači Tomislav Gotovac, je mladić koji iz Zagreba dolazi u Beograd snimiti film, ali mu to ne polazi za rukom i umesto toga se upušta u niz ljubavnih veza sa ženama pre nego što ga jedna od njih ubije u nastupu ljubomora. Uz igrane film sadrži i niz dokumentarnih segmenata vezanih uz život u tadašnjoj Jugoslaviji, pre svega u kontekstu nedavnih studentskih demonstracija i kult ličnosti vezanih uz tadašnjeg jugoslovenskog vođu Tita; na filmu je također zabeleženo i venčanje Stojanovićevog bliskog prijatelja Ljubiše Ristića kome su prisustvovali neke od najistaknutijih ličnosti tadašnje Partije, JNA i Državne bezbednosti. Kao i mnogo poznatiji WR: Misterije organizma, sa kojim se često upoređuje, Plastični Isus je nastojao koristio eksplicitno seksualno sadržaj; to je uključivalo scene u kojima se Gotovac kao prvi potpuno gol muškarac u jugoslovenskom filmu, ljubi druge muškarce, a postoji i scena u kojoj odrasli muškarac masturbira gledajući dete.
Tadašnjem režimu su, međutim, daleko više smetale scene u kojima se sugerira da je Titov kult ličnosti srodan Hitlerovoj nacističkoj propagandi, odnosno komunistički partizani izjednačuju sa u ratu poraženim ustašama i četnicima. Film je i pre službene premijere zabranjen i stavljen u bunker. Stojanović je optužen za "neprijateljsku propagandu" i 1973. godine osuđen na tri godine zatvora, a njegovi profesori Aleksandar Petrović i Živojin Pavlović izbačeni sa posla. Zabrana Plastičnog Isusa se često smatra uvodom u obračun Titovog režima sa tzv. liberalima u SK Srbije, odnosno filmski pokretom tzv. Crnog talasa, a nakon koga su započele tzv. "olovne godine" u srpskoj i jugoslovenskoj politici i kulturi.
San Pedro, Puruándiro
San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Puruándiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 503 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1887 m.
Ejido la Soledad (razvrstavanje)
Ejido la Soledad ima više značenja:
Sha‘bat Maţrūḩ, Hajjah
Sha‘bat Maţrūḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 596 m.
La Ponderosa, Ixtlahuacán del Río
La Ponderosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1777 m.
Cozla, Berzasca
Cozla je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Berzasca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Seek (NCIS)
Radnja epizode prikazuje kako udovica vojnika, čijeg je muž navodno ubio talibanski snajperista, traži Gibsovu pomoć da bi saznala istinu. U međuvremenu, Vens sprovodi audiciju za dadilju.
Камијево
Камијево је насеље у Србији у општини Велико Градиште у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 347 становника (према попису из 1991. било је 457 становника).
Демографија
У насељу Камијево живи 268 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,2 година (40,6 код мушкараца и 41,7 код жена). У насељу има 86 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,03.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ejido Liberación (razvrstavanje)
Ejido Liberación ima više značenja:
Vuksani
Vuksani je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 5 stanovnika te 3 obiteljskih kućanstava.
Ejido Miguel Hidalgo (razvrstavanje)
Ejido Miguel Hidalgo ima više značenja:
Hristologija
thumb|right|Najstarija poznata ikona [[Hrist Pantokrator|Hrista Pantokratora, Manastir Svete Katarine, Sinaj. Dva različita izraza lica naglašavaju Hristovu dvojnu prirodu čoveka i Boga. ]]
Case Bruciate, Pesaro e Urbino
Case Bruciate je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Hristologija
Hristologija ili kristologija (od Hristos i grčke -λογία, -logia) je oblast kršćanske teologije koja se primarno bavi prirodom i ličnošću Isusa Krista, prema zapisima u kanonskim evanđeljima i pismima Novog zavjeta.
Case Bruciate, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 894 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Hristologija
Kao takva, kristologija se bavi detaljima Isusovog života (što je činio) i njegovog nauka (što je govorio) kako bi jasnije razumjela tko je on u svojoj ličnosti, i koja je njegova uloga u spasenju. Primarne teme uključuju odnos Isusove prirode i ličnosti sa prirodom i ličnošću Boga Oca.
Pitanje "Ko je Isus?" predstavlja izvor hristologije i hrišćanstva općenito. Prema Evanđelju pitanje identiteta je prvi postavio sam Isus, koji pita svoje učenike: "Šta kažu ljudi o meni - ko sam ja?" Tokom prvih vekova hrišćanstva vjerovanja o Isusu pretrpjela su znatne promjene, što kritički proučavaoci nazivaju hristološkim razvojem "od Isusa do Krista". Odlučujući element bila je promjena od ideje o čovjeku koji postaje Bog u ideju o Bogu koji postaje čovjek. Pravovjerna hristologija je poglavito fiksirana odlukama nikejskog sabora 325.
Sva mišljenja o Isusu Hristu koja odstupaju od pravoverja, Crkva naziva "hristološkim jeresima".
Razvoj
Karakteristična crta rane kristologije je njezin adopcionistički karakter. Rana zajednica je verovala u Isusa koji je rođen kao čovek, te je postao »Mesija« i »Sin Božji« aktom Božje volje. Isus iz Nazareta je Mesija obećan od proroka. On je nakon smrti božanskim oživljavanjem postavljen s desne strane Boga i uskoro će se vratiti da osnuje carstvo na Zemlji. Ova rana kristologija se nadovezuje na judaistički pojam Mesije koji je izabran od Boga da bi zaveo carstvo pravednosti i ljubavi. Ova doktrina je nazvana »adopcionistička« jer pretpostavlja akt adopcije - čovjek je uzdignut do Boga; on je usvojen od Boga. Ova najstarija doktrina o Kristu je kasnije potisnuta drugim, obuhvatnijim doktrinama.
Glandorf
Glandorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Osnabrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.850 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3459034.
Hristologija
Razvoj
Propoved o Isusu se ubrzo prenosi Jevrejima koji imaju grčko obrazovanje, tzv. „helenistima“, što predstavlja najodlučniji preokret u istoriji hrišćanstva. Prevod Starog zaveta na grčki jezik, Septuaginta, dodao je platonske kolorite hebrejskim pojmovima, menjajući izvorno značenje. Upotreba Septuaginte od strane judeohrišćana imala je ozbiljne teološke posledice prilikom upotrebe titule kurios i cristos u ranoj hristologiji. Kod Pavla iz Tarsa je pojam »Sin Božji« već poprimio drukčije značenje, pa je Isus Sin Božji od samog početka. Centralne teme njegove hristologije su ideja o pred-postojanju Krista i slavljenje Krista kao Kyriosa (Gospodin). Isus više nije bio čovjek uzvišen do boga, već bog sišao da postane čovjek. Uvođenje kristologije Logosa u apologetskom razdoblju je transformiralo hrišćanstva u doktrinu sa grčko-filozofskim crtama, potisnulo stare eshatološke ideje i zamijenilo historijskog Isusa konceptualnim Kristom.
Na prvom saboru u Nikeji 325. službeno je utvrđena pravoverna je hristološka dogma. Božji Sin, čovjek uzdignut do Boga, postao je Bog Sin, koji je uvijek bio Bog i koji je postojao prije svega stvorenog, koji je iste prirode s Bogom, no kojeg ipak treba razlikovati od njega. Arijevo gledište da su Isus i Bog bili slične, ali ne i istovjetne prirode, je odbačeno je u korist Atanazijeve teze koja je usvojena. Nakon Apostolskog doba se u okviru kristologije raspravljalo o brojnim pitanjima, a naoko sitne, ali politički naglašene razlike u 4. vijeku su dovele do razvijanja raskola među denominacijama.
U 13. vijeku je katolički teolog Toma Akvinski pružio prvu sistematsku kristologiju koja je riješila niz dotadašnjih problema. U svojoj je kristologiji Toma Akvinski promicao savršenstvo Kristovih ljudskih atributa. Srednji vijek je također doveo do razvoja "blage slike Isusa" kao prijatelja i živog izvora ljubavi i utjehe, a ne samo slike Kyriosa.
Prema teologu Karl Rahneru, svrha moderne kristologije je formulirati kršćansko vjerovanje da je "Bog postao čovjeka i da je Bog-čovjek jedinstveni Isus Krist" i to na način da se taj koncept može konzistentno razumjeti, bez zbrke koje su izazvale ranije rasprave i mitologije. Međutim, postoje i neke kršćanske denominacije, kao Crkva Isusa Krista Svetaca posljednjih dana, koje vjeruju da su Bog i Isus doslovno različite ličnosti.