cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alajärvi
Privreda
Pored tog i tradicionalna tekstilna industrija i dalje je važna za privredu grada.
Jedan od kuriozuma Alajärvija je vinograd, koji unatoč tome što je tako daleko na sjeveru daje grožđe iz kog se pravi vino.
El Vado, Charo
El Vado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Charo.
Loma de la Cruz, Cotaxtla
Loma de la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cotaxtla.
El Vado, Charo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1925 m.
Neeya (film)
Neeya je indijski horor film snimljen 1979. godine na tamilskom jeziku u režiji Duraia. Predstavlja remake bollywoodskog filma Nagin, koji je bio inspiriran indijskim legendama o ljudima-kobrama. Radnja prikazuje kako grupa prijatelja u šumi ubije kobru i postane metom njene partnerice koja uzima obličje lijepe žene. Godine 1992. je snimljen nastavak pod nazivom Naane Varuven.
Loma de la Cruz, Cotaxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Bayt al ‘Udhrī, Ma'rib
Bayt al ‘Udhrī je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2020 m.
Chris Messina
Kris Mesina (11. avgust 1974) američki je glumac. Igrao je sporedne uloge u filmovima Stigla vam je pošta, Ljubav u Barseloni, Džuli i Džulija i Argo, kao i u serijama Opasna igra i Mindin projekat.
Ciago, Trento
Ciago je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 559 m.
Kloštar Vojakovački
Kloštar Vojakovački je naselje u sastavu Grada Križevaca, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Rancho el Esfuerzo, Rosales
Rancho el Esfuerzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Rosales.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1149 m.
El Crucero, Hueytlalpan
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Hueytlalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 463 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1029 m.
Valea Măgurei, Cepari
Valea Măgurei je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Cepari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 459 m.
Pando (Urugvaj)
Pando je grad u urugvajskom departmanu Canelones. Predstavklja važno trgovačko i industrijsko središte koje pripada širem metropolitanskom području grada Montevideo.
Las Trancas, Azoyú
Las Trancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Azoyú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Fragnolo, Parma
Fragnolo je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 711 m.
Italoamerikanci
Italoamerikanci ili Amerikanci talijanskog porijekla su Amerikanci koji su sami ili njihovi preci porijeklom iz Italije. Najbrojnije italoameričke zajednice žive u urbanim centrima sjeveroistoka i industrijskim središtima Srednjeg Zapada Sjedinjenih Američkih Država dok veće zajednice žive i u brojnim drugim metropolitanskim centrima širom zemlje.
Oko 5.5 milijuna Talijana imigriralo je u SAD u periodu od 1820. do 2004. godine u nekoliko odvojenih valova i uz najveći broj useljenika u periodu XX. vijeka koji su došli sa juga Italije. U početku je u SAD dolazio velik broj muškaraca samaca koji su zarađeni novac slali porodicama u Italiju gdje su se nakon određenog perioda boravka u SAD-u i vraćali; ipak ta se praksa vremenom mijenjala sa sve većim brojem useljenika koji su ostajali u SAD-u i stvarali zajednice koje postoje sve do danas.
Do 1870, prije velikog vala talijanskih migracija u SAD, u zemlji je živjelo manje od 25.000 talijanskih migranata od kojih su brojni bili izbjeglice sa sjevera Italije koji su bježali od nasilja koje je bilo sastani dio procesa Ujedinjenja Italija.
Useljavanje se intenziviralo u periodu 1870-ih kada se u jednoj deceniji uselilo duplo više Talijana nego u prethodnih pet decenija zajedno. Porast se nastavio i dosegao novi vrhunac u periodu između 1880. i 1914. godine kada se 4 miliona Talijana naslilo u SAD-u od čega najviše njih iz osiromašenih i opustošenih ruralnih južnih pokrajina Abruzzo, Molise, Campania, Apulia, Basilicata, Calabria i Sicilija. Ovaj je period useljavanja naglo prekinut 1914. godine kada je počeo Prvi svjetski rat i uz izuzetak 1922. godine broj godišnje useljenih Talijana više nikada neće doseći predratnu razinu iako će brojni Talijani nastaviti dolaziti u SAD bez obzira na nova restriktivnija pravila imigracijskog sustava. Jedan od najrestriktivnijih zakona bio je zakon iz 1924. kojim je Kongres SAD-a uveo kvote za pojedine zemlje određene prema udjelu pojedine grupe u ukupnom stanovništu SAD-a 1920. godine, a sve sa ciljem otežavanja useljavanja iz južne i istočne Evrope.
Više je različitih faktora utjecalo na naseljavanje Talijana u SAD-u. Sama talijanska država je nakon ujedinjenja poticala iseljavanje u SAD kako bi se smanjio ekonomski pritisak na ekonomski razorene južne krajeve. U isto vrijeme Američki građanski rat je uz pola miliona smrtno stradalih ili ranjenih u SAD-u stvorio situaciju nestašice radne snage pri čemu su Talijani prihvatali slano plaćene manuelne poslove. Pri tome su se naseljavali u gradovima sjeveroistoka SAD-a i u drugim industrijskim centrima gdje su postojali poslovi za radničku klasu. Djeca useljenika remenom su postupno napredovala u američkom društvu te je zajednica dostigla nacionalni prosjek SAD-a do 1970. Talijanska zajednica u SAD-u često se kolektivno označava kao grupa ljudi privrženih jakim porodičnim vezama, rimokatoličkoj crkvi, bratskim organizacijama i političkim partijama.
Palo de Asta, Mocorito
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Lienzo Charro Santa Fe, León
Lienzo Charro Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1814 m.
La Nopalera, San Agustín Tlaxiaca
La Nopalera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Agustín Tlaxiaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 239 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2356 m.
Posebna prava vučenja
Posebna prava vučenja (eng. Special Drawing Rights, kratica SDR) međunarodna je obračunska jedinica koju je utvdrio i definirao Međunarodni monetarni fond (MMF).
Ustanovljenje
Sporazumom članica Međunarodnog monetarnog fonda 1974. godine, zlato se prestalo koristiti kao mjerilo vrijednosti jer je zbog krize na burzama izgubilo svojstvo sigurnog i stabilnog mjerila vrijednosti. Umjesto zlata uveden je SDR.
Uporaba
Služi kao mjera veličine nacionalnog gospodarstva i količina do koje MMF može privremeno otkupiti nacionalnu valutu radi uravnoteženja bilance plaćanja pojedine članice.
SDR se koristi i u trgovačkom te pomorskom pravu. Kod potonjeg je važan kod odgovornosti te naročito za institut ograničene odgovornosti za pomorske tražbine.
Obračun vrijednosti
Vrijednost SDR-a se određuje na temelju dnevnog prosjeka srednjih vrijednosti četiriju svjetskih valuta - tzv. košarica valuta (eng. "currency basket"): USD, EUR, JPY, GBP i CNY.
Jedan SDR je 22.rujna 2011. godine vrijedio 1,557790 USD-a. Najčešće se vrijednost SDR-a i kreće oko 1,5 USD-a.
Međunarodni valutni kod
Međunarodni valutni kôd ISO 4217 za ovu valutu je XDR
Ussolo, Cuneo
Ussolo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1326 m.
Kostadinovac
Kostadinovac je naselje u sastavu Grada Križevaca, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 14 stanovnika.
Ayşe Hür
Ayşe Hür savremena je turska književnica, istoričarka i kolumnistica.
Životopis
Rođena je u Artvinu na granici istočne Turske. Njen otac je etnički PomaciPomak, a majka Turkinja. Živjela je u mnogim gradovima jer su joj roditelji bili učitelji. Godine 1992. je završila studije istorije na Fakultetu međunarodnih odnosa i političkih nauka na Univerzitetu Boazići u Istanbulu. Diplomski rad na temi Pomirenje Europske unije sa historijom i armenskim pitanjem predala je na Atatürkovom institutu Sveučilišta Boğaziçi 2005. godine. Pisala je kolumne o politici i povijesti u novinama Radikal i Agos. Od 2007. do 2012. pisala je za list Taraf, te je 2012 se vratila u novine Radikal.
Al Qaţ‘ah, Ma'rib
Al Qaţ‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2112 m.
Otokultivator
Otokultivator - ljetna škola kulture na otoku Visu (2001. - 2003. godine), je bio projekt udruga i klubova Udruženja za razvoj kulture (klub Močvara), Multimedijalnog instituta (klub MaMa), Udruge studenata arhitekture EASA Hrvatska (iz koje je nastala i udruga Platforma 9.81), te lokalnih i međunarodnih partnera.
Otokultivator 2001.
Projekt Otokultivator razvio se 2000. iz studentskog istraživanja potencijala arhitekture otoka Visa (Jakova Šrajera, Miše Renića, Filipa Kelave i drugih), te je tako Vis odabran za lokaciju EASA 2002 SENSES - međunarodnog skupa studenata arhitekture. Vrlo brzo, u pripreme su pozvali Udruženje za razvoj kulture, a nakon njih i Multimedijalni institut te je 2001. kao pripremni događaj za EASA 2002. nastao prvi Otokultivator 2001. godine kao proba infrastrukturnih i ljudskih kapaciteta. Prvi se Otokultivator pokazao uspješnim unatoč lošim uvjetima:
Otokultivator 2002.
Programska okosnica drugog Otokultivatora 2002. godine bila je edukacija i produkcija kroz raznovrsne radionice koje su pokrivale multimediju i suvremene tehnologije, arhitekturu, glazbu, teatar te likovne umjetnosti kroz platformu u kojoj su se prožimale znanost, informacijske tehnologije i urbana kultura kako bi se zajednički pokušalo odgovoriti na kompleksne potrebe odnosa turizma i života i razvoja otočke sredine. U osnovi projekta bio je koncept nekonzumerističkog i ekološki osviještenog turizma kojim se željelo doprinijeti revitalizaciji otoka Visa, a ujedno i sačuvati prednosti njegove izdvojenosti i očuvanosti. Organizatori su se usredotočili na infrastrukturu i razvili suradnju s gradom Visom:
Otokultivator je 2002. godine okupio preko 800 ljudi u mjesec dana u bivšoj vojarni i izbjegličkom centru Samogor. U prvom dijelu, od 15. do 25. srpnja, održano je 15 radionica, uključujući žonglersku, zlobubnjarsku, etno i band radionicu sa završnim nastupima, dizajn i likovnu radionicu koje su rezultirale izložbom, dramsku i "mit i maska" koje su završile dramsko-plesnom predstavom i performansima, stripaonicu u kojoj je izrađen strip fanzin, kompjuterske radionice, šljaka radionice u kojima se čistilo i obnovilo zapušteni objekt unutar Samogora te radionicu izrade zmajeva i radionicu kreativnog pisanja.
U drugom dijelu, od 27. srpnja do 11. kolovoza, održana je EASA 2002 SENSES, 22. skup europskih studenata arhitekture unutar koje je održano 26 radionica u kojima je sudjelovalo gotovo 400 arhitekata, studenata arhitekture i stručnjaka znanosti i umjetnosti iz 33 europske zemlje. Radionice su se bavile temama korištenja napuštenih objekata i gradnji na otocima, a veći dio vremena fokusirale su se na direktne intervencije u prostoru otoka (u mjerilu 1:1), od čišćenja i označavanja puteva i plaža, uređenja napuštenih objekata, do multimedijskih programa u gradskim jezgrama Visa i Komiže.
Posebnost ovog događaja bila je što je dio skupa (50-ak sudionika) bio dislociran iz glavne baze (Samogor), i to u Komiži i Dragodidu, autentičnom mediteranskom selu u brdu iznad Komiže. Tamo su studenti osam dana zajedno živjeli i sudjelovali u radionicama, od kojih je najinteresantija bila ona u Dragodidu, gdje je jednoj kamenoj kući zidanoj suhozidom obnovljen krov, na izvorni način od prije 200 godina. Kao gosti kritičari radionica sudjelovali su svjetski poznati arhitekti (Vedran Mimica - Course director pri Berlage institutu u Rotterdamu, Stefano Boeri – profesor na Berlage institutu u Rotterdamu, Brett Steele – profesor na AA u Londonu, Idis Turato, Pero Puljiz, Tadej Glažar i dr.).
Jedan od segmenata programa na Otokultivatoru bio je i večernji glazbeno-scenski program koji se svaku večer odvijao u Samogoru (dvije pozornice - glazbeni i filmski program) i u Visu (pozornica na terasi Doma kulture - kazališne i plesne predstave i video projekcije kazališnih predstava).
Otokultivator 2003.
Treći Otokultivator 2003. godine uključivao je privremenu lokalnu radiostanicu Samogor, 18 radionica (dizajn, likovna, zmaj, mozaik, loaded, site-specific imprints, boo, beats, 320x420, stripaonica, piši, piši mi, dj, linux, dramska, žonglerska, zlobubnjarska, etno, mit i maska i band), glazbeni program na glavnoj gradskoj plaži, projekcije filmova te besplatni večernji program uz koncerte, kazalište, DJeve i live actove. Smještajni kapaciteti popunjeni su dva tjedna prije početka programa, a organizacijski tim je uključivao oko 90 ljudi uz minimalnu novčanu naknadu.
El Platanar, Mocorito
El Platanar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Mocorito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Otokultivator
Kraj Otokultivatora
Iako je Otokultivator u tri godine zarađivao i do 800.000 kuna, od čega je velik dio išao lokalnoj zajednici, inicijativa se povukla sa Visa pošto je Samogor postao vlasništvom grada Visa koji se dao u potragu za ozbiljnijim investitorima od udruga mladih , što nije urodilo plodom:
Učinak
Osim velikog broja turističkih posjeta, nakon Otokultivatora Visu su ostali izgrađeni vidikovac na Zvonketovoj kuli i autentični krov kuće u Dragodidu, a neke od radionica, poput Dragodida, prerasle su u zasebne inicijative i organizacije.
La Barbasquera, Tecpatán
La Barbasquera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tecpatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Historija opservacije Marsa
right|thumb|210px|Razvoj prikaza Marsa od 1659. do 2002. Zabilježena historija opservacije Marsa seže sve od razdoblja drevnih egipatskih astronoma u 2. milenijuma pne. Kineski astronomi prvi put su ostavili zabilježene dokumente o kretanju Marsa prije osnivanja Dinastije Zhou (1045. pne). Detaljna promatranja pozicija Marsa napravili su babilonski astronomi koji su razvili aritmetičke tehnike za predviđanje budućih položaja planeta. Drevni grčki filozofi i astronomi su razvili geocentrični sistem da bi objasnili kretanje planeta. Indijski astronomi su procijenili veličinu Marsa kao i njegovu udaljenost od Zemlje. U 16. vijeku, Nikola Kopernik je predložio heliocentrični sustav za sunčev sustav u kojem se planeti kreću oko Sunca. Ovo je revidirao Johannes Kepler, koji je naveo eliptičnu putanju Marsa koji preciznije odgovara promatranim podacima.
Prvo teleskopsko promatranje Mars učinio je Galileo Galilei 1610. U tom vijeku, astronomi su otkrili klasična albedo obilježja planeta, uključujući tamnu pjegu Syrtis Major Planum kao i polarne regije. Utvrdili su i nagib osi i period rotacije. Ova promatranja su učinjena uglavnom tijekom kada se planet nalazio u opoziciji prema Suncu, kada je Mars najbliže Zemlji.
Bolji teleskopi razvili su se u 19. vijeku, te omogućili da se marsovska albedo obilježja mapiraju do detalja. Prva gruba karta objavljena je 1840., a od 1877. nadalje uslijedile su sve preciznije verzije. Kada su astronomi zabunom mislili da su otkrili spektralnu liniju vode na Marsu, život na Marsu je postao vrlo popularna teorija u javnosti. Percival Lowell je smatrao da može vidjeti mrežu umjetnih Marsovih kanala. Ova linije su kasnije ispostavljene kao optička iluzija, te je utvrđeno da je atmosfera Marsa prerijetka da bi održavala život sličan onomu na Zemlji.
Žuti oblaci na Marsu su uočeni od 1870-ih, a Eugène M. Antoniadi je sugerisao da su rezultat oluje pijeska ili prašine. Tijekom ¸1920-ih, raspon Marsove temperature na površini je izmjeren; iznosio je od −85 do 7 °C. Atmosfera je presuha te ima samo tragove kisika i vode. 1947, Gerard Kuiper je dokazao da Marsova atmosfera sadrži ugljikov dioksid; ugrubo u dvostruko većoj količini nego na Zemlji. Međunarodna astronomska unija (MAU) je do 1960. usvojila nazive za Marsova albedo obilježja. Od 1960-ih, nekoliko automatiziranih svemirskih letjelica je poslano da istraži Mars iz putanje i na površini. Planet je podvrgnut širokom rasponu promatranja instrumenata putem elektromangnetnog spektra. Otkriće meteora na Zemlji koji potječu sa Marsa je omogućilo laboratorijska istraživanja o hemijskim uslovima na planetu.
Najraniji zapisi
thumb|right|Kako Zemlja prolazi kraj Marsa, potonji planet će na nebu izgledati kao da se privremeno giba u obrnutom luku. Postojanje Marsa na noćnom nebu su zabilježili drevni egipatski astronomi. U 2. milenijumu pne., već su bili upoznati sa prividnim kretanjem planeta, kada izgleda kao da se nakratko giba u suprotnom smjeru na nebu u odnosu na prethodno kretanje. Mars je nacrtan na plafonu gorbnice Setija I, na Rameseumu, i na zvjezdanoj karti Senenmuta. Potonja je najstarija poznata zvjezdana karta, te potječe iz 1534. pne. te prikazuje tadašnju konstalaciju planeta.
Tokom Novobabilonskog kraljevstva (7. i 6. vijek pne.), babilonski astronomi su pravili sustavna promatranja položaja i ponašanja planeta. Znali su da Mars napravi 37 orbitalna perioda, ili 42 kruga oko zodijaka, svakih 79 godina. Babilonci su izumili aritmetičke metode za pravljenje manjih ispravaka predviđenih položaja planeta. Tehnika je potjecala od tempiranja mjerenja—npr. kada se Mars uzdignuo iznad horizotna, a ne po manje precizno znanih položaja planeta nebeske sfere.
Tavernerio, Como
Tavernerio je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Historija opservacije Marsa
Najraniji zapisi
Drevni grčki astronomi su bili pod utjecajem znanja koje su stekli iz Mezopotamije. Stoga su Babilonci povezivali Mars sa Nergalom, njihovim bogom rata i pošasti, dok su grci povezivali planet sa bogom rata, Aresom. Tijekom tog razdoblja, Grci nisu osobito marili za kretanje planeta; Heziodovi Poslovi i dani (c. 650 BCE) ni ne spominju planete.
Tavernerio, Como
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5569 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Ličartovce
Ličartovce je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.
Historija opservacije Marsa
Modeli putanje
Aristotel, Platonov učenik, je posmatrao okultaciju Marsa od Mjeseca 365. pne. Od ovog je zaključio da je Mars udaljeniji od Zemlje nego od Mjeseca. Zaključio je da su ovakve okultacije posmatrane i od Egipćana i Babilonaca. Aristotel je uzeo ovo zapažanje da podrži grčko granjanje planeta. U svojem djelu O nebesima je predstavio model svemira u kojem Sunce, Mjesece i planeti kruže oko Zemlje po nepromjenjivim udaljenostima. Sofisticiranija verzija geocentričnog modela razvio je grčki astronom Hiparh kada je predložio da se Mars kreće po kružnom toku, koji je pak kružio oko Zemlje u većem krugu.
Ličartovce
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 948 stanovnika.
Historija opservacije Marsa
Modeli putanje
U rimskom Egiptu u 2. vijeku pne., Klaudije Ptolomej je pokušao riješiti problem kružnog kretanja Marsa. Posmatranja Marsa su pokazala da se planet giba naizgled 40% brže na jednoj strani putanje nego na drugoj, što je u suprotnosti sa Aristotelovim modelom ravnomjernog gibanja. Ptolomej je izmijenio model planetarnog gibanja tako da mu doda točku razmaka od središta kružnog putanja planeta. Predložio je da je redoslijed planeta, prema povećanoj udaljenosti, sljedećei: Mjesec, Merkur, Venera, Sunce, Mars, Jupiter, Saturn, nepomične zvijezde. Ptolomejov model je predstavljen u Almagestu, koji je narednih 14 vijekova postao glavni autoritet za zapadnu astronomiju.
U 5. vijeku, indijski astronomski zapis Surya Siddhanta je procijenio da je kutni promjer Marsa 2 lučne minute (1/30 stupnja) dok je njegova udaljenost od Zemlje 10.433.000 km. Procijenio je i da je promjer Marsa 6.070 km, što odstupa od samo 11% pošto je Marsov promjer 6.788 km. Ipak, ova procjena se temeljila na netočnom nagađanju kutnog promjera planeta. Rezultat je možda bio pod historijskim uticajem Ptolomeja, koji je naveo 1,57 lučnih minuta. Obje procjene su značajno veće od stvarne vrijednosti koje su dobivene od teleskopa.
1543., Nikola Kopernik je objavio heliocentrični model u svojem djelu De revolutionibus orbium coelestium. Ovaj navodi da je Zemlja u putanji oko Sunca, između Venere i Marsa. Time je uspešno objasnio zašto su Mars, Jupiter i Saturn na suprotnoj strani neba od Sunca kad god su bili u retrogradnom kretanju. Kopernik je uspio da razvrsta planete u tačan red samo na temelju njihovog doba kruženja oko Sunca. Njegova teroija je s vremenom prihvaćena među evropskim astronomima, naročito nakon što je Prutenske tablice objavio njemački astronom Erasmus Reinhold 1551., koje je sastavio na temelju Kopernikova modela.
13. oktobra 1590., njemački astronom Michael Maestlin je posmatrao okultaciju Mars od Venere. Njegov student Johannes Kepler je ubrzo postao pobornik Kopernikova sistema. Nakon završenog sopstvenog obrazovanja, Kepler je postao asistent danskom plemiću i astronomu Tychu Brahu. Kada je dobio pristup Tychovim detaljnim posmatranjima Marsa, Kepler je krenuo da matematički zamijeni Prutenske tablice. Nakon što nikako nije mogao uklopiti kretanje Marsa u kružnu putanju pod Kopernikom, uspio je uklopiti Tychova posmatranja pretpostavljajući da je putanja elipsa te da je Sunce u žarištu. Njegov model je postao temelj za Keplerove zakone, koji su objavljeni u njegovom djelu Epitome Astronomiae Copernicanae između 1615. i 1621.
Operacija Giant Lance
Operacija Giant Lance bila je kampanja letova koje su američki strategijski bombarderi B-52 naoružani atomskim bombama izvodili iznad Arktičkog oceana od 10. do 30. oktobra 1969. godine u svrhu uvježbavanja i simuliranja nuklearnog napada na Sovjetski Savez u slučaju izbijanja Trećeg svjetskog rata. Operacija, koju je po zapovijedi tadašnjeg predsjednika Richarda Nixona izvodilo 18 aviona 92. bombarderskog vinga, je karakteristična po tome što je Amerikanci uopće nisu pokušavali sakriti od Sovjeta, nego su se naprotiv nadali da će je Sovjeti otkriti. Naknadno otkriveni dokumenti su ukazali da je to bio dio Nixonovog plana, odnosno tzv. strategije luđaka koja je imala cilj Sovjete uvjeriti da je američka strana u vijetnamskom ratu spremna ići do kraja, čak i po cijenu međusobno zajamčenog uništenja u nuklearnom ratu, te tako ishoditi ustupke u pregovorima kojima se nastojalo okončati u SAD sve nepopularniji sukob.
Historija opservacije Marsa
Rana teleskopska promatranja
Kada je najbliže Zemlji, kutni promjer Marsa je 25 lučne sekunde; što je premalo da se razluči prostim ljudskim okom. Stoga, prije otkrića teleskopa, ništa nije znano o tom planetu izuzev kretanja na nebu. Italijanski naučnik Galileo Galilei je bio prva osoba koja je koristila teleskop za astronomska promatranja. Njegovi zapisi navode da je počeo da posmatra Mars teleskopom septembra 1610. Taj instrument bio je preprimitivan da bi prikazao površinske detalje planeta, te je stoga uzeo za cilj da vidi da li Mars iskazuje faze planeta djelomičnog zamračenja slično kao i kod Venere i Mjeseca. Iako nije bio siguran u uspjeh, do decembra je zabilježio da je Mars smanjio kutni promjer. Poljski astronom Johannes Hevelius uspio je da posmatra fazu Marsa 1645.
Dhirā’ Marwān, Ma'rib
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2098 m.
Historija opservacije Marsa
Rana teleskopska promatranja
desno|mini|225px|Ilustracija promatranja astronoma u 18. stoljeću right|thumb|225px|Zvjezdarnica u [[Parizu početkom 17. vijeka, sa ogromnim teleskopima]] 1644. italijanski jezuit Daniello Bartoli je naveo da je vidio dvije tamne mrlje na Marsu. Tijekom opozicije 1651., 1653. i 1655., kada je planet bio najbliži Zemlji, italijanski astronom Giovanni Battista Riccioli i njegov student Francesco Maria Grimaldi su zabilježili mrlje sa različitim albedom na Marsu. Prva osoba koja je nacrtala kartu Marsa koja je pokazivala obilježja terena bio je holandski astronom Christiaan Huygens. 28. novembra 1659. napravio je ilustraciju Marsa koja je pokazala njegovu tamnu regiju znanu kao Syrtis Major Planum, i moguće polarne kape. Iste godine, uspješno je izmjerio vrijeme rotacije planeta, otprilike 24 sata. Napravio je i grubu sopstvenu procjenu promjera, te smatrao da iznosi 60% veličine Zemlje, što je dobro u usporedbi da danas znamo da ona iznosi 53%. Prva osoba koja je pomenula Marsovu južnu polarnu kapu bio je italijanski astronom Giovanni Domenico Cassini 1666. Iste godine, upotrijebio je posmatranja da zaključi da je rotacija planeta 24h 40min. Ovo je manje za 3 minute od modernih mjerenja rotacije planeta. 1672., Huygens je uočio bijelu polarnu kapu i na severnom polu.
Nakon što je Cassini postao prvi ravnatelj zvjezdarnice u Parizu 1671., pozabavio se problemom opsega Sunčeva sustava. relativna veličina putanja planeta je bila poznata iz Keplerova trećeg zakona, te je stoga jedino trebao pravu veličinu jedne orbite planeta. Radi toga, izmjerio je položaj Marsa u odnosu na zvezde u pozadini iz različitih tačaka na Zemlji, te izmjerio paralaksu planeta. Tijekom godine, planet se gibao dalje od tačke u kojoj je bio najbliže Suncu (perihelova opozicija), čime je prošao vrlo blizu Zemlje. Cassini i Jean Picard su utvrdili položaj Marsa od Pariza, dok je francuski astronom Jean Richer mjerio iz Cayenne, Južna Amerika. Iako su ta posmatranja bila kompromitovana kvalitetom instrumenata, paralaksa do koje je došao Cassini je odstupao tek 10% od tačne vrednosti. Engleski astronom John Flamsteed je stigao do sličnih rezultata.
1704. italijanski astronom Jacques Philippe Maraldi "napravio je sistematsku studiju južnog pola i posmatrao da je prošao kroz varijacije" kako se planet rotirao. To je ukazivalo da se južna polarna kapa ne nalazi tačno na južnom polu. Promatrao je da je veličina kape varirala kroz vreme. Britanski astronom William Herschel je isto promatrao Mars 1777., osobito njegove polarne kape. 1781. je zabilježio da je južna kapa "iznimno velika", što je pripisao tome da je pol bio u mraku 12 meseci. 1784., južna kapa se činila mnogo manjom, čime je sugerisao da polarne regije planeta prolaze kroz godišnja doba te se sastoje od leda. 1781. je procijenio da je rotacija Marsa 24h 39min 21.67sek i izmjerio da je nagib osi polova planeta 28,5°. Zabilježio je da Mars ima "značajnu, iako umjerenu atmosferu, tako da njegovi stanovnici vjerojatno uživaju u istuaciji sličnoj kao i našoj". Između 1796. i 1809. francuski astronom Honoré Flaugergues je zapazio zatamnjenja na Marsu, te sugerisao da "veo boje okra" prekriva površinu. Ovo je možda najraniji zapis žutih oblaka i oluja na Marsu.
Geografsko razdoblje
Italijanski astronom Angelo Secchi je u zvjezdarnici Vatikan 1858. uočio trokutasto obilježje na Marsu, koje je nazvao "plavi škorpion". Ovu identičnu sezonsku formaciju oblaka uočio je i engleski astronom J. Norman Lockyer 1862., te su to vidjeli i drugi astronomi. Tokom opozicije 1862., holandski astronom Frederik Kaiser je napravio skice Marsa. Usporedivši svoje ilustracije sa onima Huygensa i Roberta Hookea, uspio je još preciznije utvrditi period rotacije Marsa:24h 37min 22,6sek, što je točno do u 1/10 sekunde.
Father Secchi je proizveo prve ilustracije Marsa u boji 1863. Koristio je slavne istraživače kako bi dao nazive nekim regijama. 1869. je uočio dva linearna obilježja koje je nazvao canali, italijanski za 'kanali' ili 'brazde'. 1867., engleski astronom Richard A. Proctor napravio je detaljnu mapu Marsa na temelju crteža iz 1864. koje je napravio William R. Dawes. Proctor je nazvao svijetle ili tamnije regije po astronomima koji su doprinjeli istraživanju Marsa. Istog desetljeća, usporedive mape i nomenklature proizveo je francuski astronom Camille Flammarion kao i engleski astronom Nathan Green.
Mount Olive, North Carolina
Maunt Oliv je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Historija opservacije Marsa
Geografsko razdoblje
1862.–64., njemački astronom Johann K. F. Zöllner razvio je u sveučilištu u Leipzigu fotometar da izmjeri svojstvo odbijanja Mjeseca, planeta i zvijezda. Izračunao je da je Marsin albedo 0,27. Između 1877. i 1893., njemački astronomi Gustav Müller i Paul Kempf promatrali su Mars uz pomoć Zöllnerova fotometra. Našli su maleni fazni koefcijent—odstupanje svojstva odbijanja u kutovima—što ukazuje da je površina Marsa glatka i bez velikih nepravilnosti. 1867. francuski astronom Pierre Janssen i britanski astronom William Huggins koristili su spektroskop da istraže atmosferu Marsa. Usporedili su optički spektar Marsa sa Mjesecom. Pošto spektar potonjeg nije izložio spektralne linije vode, vjerovali su da su otkrili pristunost vodene pare u atmosferi Marsa. Ovaj rezultat potvrdili su njemački astronom Herman C. Vogel 1872. i engleski astronom Edward W. Maunder 1875., iako će to kasnije postati upitno.
Mount Olive, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.589, što je 22 (0,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Historija opservacije Marsa
Geografsko razdoblje
Osobito prigodna perifelna opozicija dogodila se 1877. Engleski astronom David Gill je to iskoristio da izmjeri paralaksu Marsa od otoka Ascension, što je dovelo do procjene paralaksa od 8,78 ± 0,01 lučne sekunde. Iskoristivši ovaj rezultat, uspio je utvrditi precizniju udaljenost Zemlje od Sunca, na temelju relativne veličine putanja Marsa i Zemlje. Zabilježio je da se rub diska Marsa činio nejasnim zbog atmosfere, što je ograničilo utvršivanja preciznosti koje je mogao dobiti o položaju planeta.
Augusta 1877., američki astronom Asaph Hall otkrio je dva Marsova mjeseca uz pomoć teleskopa pd 660mm u zvjezdarnici u Washingtonu. Imena mjeseca, Fobos i Deimos, izabrao je Hall na temelju sugestije Henrya Madana, profesora nauke u Eton Collegeu u Engleskoj.
Marsovi kanali
Tijekom opozicije 1877., italijanski astronom Giovanni Schiaparelli je koristio teleskop od 22cm kako bi dobio detaljnu mapu Marsa. Ove karte su sadržavale obilježja zvana canali, za koje su kasnije ispostavilo da su bile optičke iluzije. Ovi canali su navodno duge linije na površini Marsa te im je čak i dao imena rijeka na Zemlji. Njegov naziv canali je popularno krivo preveden na engleskom kao kanali. 1886., engleski astronom William F. Denning je promatrao da su ta linearna obilježja nepravilna te imali naznake okupljanja i prekidanja. Do 1895. engleski astronom Edward Maunder je postao ubeđen da su te linije zbroj mnogo manjih detalja na planetu.
U svojem djelu iz 1892., La planète Mars et ses conditions d'habitabilité, Camille Flammarion je napisao da su ti kanali slični onima koje je napravio čovjek, što ukazuje na inteligentnu rasu koja distribuira vodu po Marsu. Promovisao je postojanja takvih stanovnika, te pretpostavio da su možda i naprediniji od ljudske rase.
Počevši od 1901., američki astrono A. E. Douglass je pokušao da fotografiše kanale na Marsu. Naizgled se činilo da je uspio kada je američki astronom Carl O. Lampland objavio fotografije navodnih kanala 1905. Iako su ovi rezultati svojedbno prihvaćeni, počeli su ih osporavati grčki astronom Eugène M. Antoniadi, engleski naučnik Alfred Russel Wallace i mnogi drugi akademici koji su uočili da se vjerojatno radi tek o zamišljenim obilježjima. Kako su napravljeni veći i precizniji teleskopi, sve je manje canala uočeno. Tokom promatranja 1909. koje je vodio Flammarion sa teleskopom od 84 cm, nije više uočio nijedan obrazac kanala na Marsu. Ispostavilo se da se radilo o optičkoj iluziji uzrokovanoj nepreciznim teleskopima.
Istančano mjerenje planeta
right|thumb|225px|Na lijevoj slici, Marsovi oblaci su vidljivi u blizini polarnih regija. Na desnoj, površina Marsa je mutna zbog pješčane oluje. NASA/HST Fotografije|alt=Two orange-hued disks. The one at left shows distinct darker regions along with cloudy areas near the top and bottom. In the right image, features are obscured by an orange haze. An white ice cap is visible at the bottom of both disks.
Zatamnjenja površine planeta od žutih oblaka uočio je još Schiaparelli. Dokazi za te oblake uočeni su tijekom opozicije 1892. i 1907. Godine 1909., Antoniadi je isto uočio žute oblake koji otežavaju promatranje površine Marsa. Otkrio je i da se Mars činio žućkastim kada je bio najbliže Suncu i dobivao najviše energije. Predložio je vjetar pijeska da objasni žute oblake.
Las Yaguas, Tres Valles
Las Yaguas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tres Valles.
Historija opservacije Marsa
Istančano mjerenje planeta
1894., američki astronom William W. Campbell je otkrio da je spektar Marsa identičan onom Mjesecu, što je dovelo u sumnju da je Marsova atmosfera slična Zemljinoj. Odbacio je i prethodne navode o vodi u atmosferi Marsa, te smatrao da polarne kape planeta nisu dovoljno velike da dozvole detekciju vodene pare. Campbellovi rezultati su svojevremeno bili kontroverzni, ali ih je 1925. potvrdio američki astronom Walter S. Adams.
Njemački astronom Hermann Struve koristio je promjene u putanji Marsovih mjeseca da utvrdi gravitacioni uticaj. 1895., podatke je utvrdio da procijeni da je promjer ekvatora za 1/190 veći od polarnog promjera. 1911., ažurirao je vrijednost na 1/192. Ovaj rezultat je potvrdio američki meteorolog Edgar W. Woolard 1944.
Koristeći vakum termopara pričvršćen za teleskop Hooker od 2,54 m na zvjezdarnici Mount Wilson 1924., američki astronomi Seth Barnes Nicholson i Edison Pettit su uspijeli izmeriti termalnu energiju koja je zračila sa Marsove površine. Sezala je od −68 °C na polu sve do 7 °C na ekvatoru. Iste godine, William Coblentz i Carl Otto Lampland su upotrijebili radiometriju za Mars. Rezultati su ukazivali da noćna temperatura Marsa spada na −85 °C, što je ogromna oscilacija temperature. Temperatura Marsovih oblaka bila je −30 °C. 1926., mjerenjem spektralnih linija koje su imale crveni pomak od putanja Marsa i Zemlje, američki astronom Walter Sydney Adams je uspio da izmeri količinu kiseonika i vodene pare u atmosferi Marsa. Utvrdio je "ekstremne pustinjske uslove". 1934., Adams i američki astronom Theodore Dunham, Jr. su utvrdili da je količina kiseonika u Marsovoj atmosferi manje od 1% u usporedbi sa količinom Zemlje.
1927., holandski student Cyprianus Annius van den Bosch je utvrdio masu Marsa na temelju gibanja njegovih mjeseca, uz točnost koja odstupa za samo 0.2%. Ovaj rezultat je potvrdio holandski astronom Willem de Sitter 1938. Koristeći promatranja Zemlji bliskog asteroida Erosa od 1926. do 1945., njemačko-američki astronom Eugene K. Rabe je napravio procjenu Marsove mase, kao i drugih planeta, na temelju planetova gravitcionih perturbacija asteroida. Njegovi rezultato su imali marginu greške manju od 0,05%, iako su kasnije provjere sugerisale da je rezultat bio slabo utvrđen u usporedbi sa drugim metodama.
1920-ih, francuski astronom Bernard Lyot je koristio polarimetar da istraži površinu Mjeseca i planeta. 1929., uočio je da je polarizirana svjetlost koja se emitira sa Marsove površine vrlo slična onoj koja zrači sa Mjeseca, iako je pretpostavljao da se to može objasniti mrazom i mogućom vegetacijom. Na temelju količine sunčeve svjetlosti raspršenoj po Marsovoj atmosferi, postavio je gornju granicu od 1/15 debljine Zemljine atmosfere. the thickness of the Earth's atmosphere. To je ograničavalo površinski tlak na ne više od 2,4 kPa. Koristeći infracrvenu spektrometriju, 1947. je holandsko-američki astronom Gerard Kuiper detektirao ugljikov dioksid u Marsovoj atmosferi. Procijenio je da ga je dvostruko više nego na Zemlji. Ipak, zbog precijenjenog površinskog pritiska Marsa, Kuiper je krivo zaključio da se polarne kape ne mogu sastojati od smrznutog ugljikovog dioksida. 1948., američki meteorolog Seymour L. Hess je utvrdio da bi za formiranje tankih Marsovih oblaka bilo potrebno svega 4 mm količina oborina i napon pare od 0,1 kPa.
Međunarodna astronomska unija (MAU) je uvela prve standardizirane nazive za Marsova albedo obilježja kada su 1960. usvojili 128 naziva na temelju karte iz 1929 koju je Antoniadi nazvao La Planète Mars. MAU je uspostavila i komisiju 1973. kako bi standardizirala schemu imenovanja za Mars i druga tijela.
Moderna istraživanja
right|thumb|225px|Fotografija Marsova meteora [[Allan Hills 84001|ALH84001|alt=A rough-hewn rock with a yellowish sheen.]] 1969. osnovan je Međunarodni program planetarne patrole kao konzorcij da stalno promatra promijene planeta. Ova svjetska organizacija je promatrala pješčane oluje Marsa. Njihove fotografije omogućavaju da se uoče obrasci promijena tokom Marsovih godišnjih doba, te su pokazali da se oluje javljaju kada je planet najbliže Suncu.
Od 1960-ih, razne robotizirane svemirske letelice su poslane da istražuju Mars, bilo iz orbite ili slijetanjem na površinu, od Vikinga 1 do Spirita. Dodatno, daljinska opažanja Marsa sa Zemlje su nastavljena teleskopima na tlu i iz orbite, i to širom elektromagnetskog spektra. Ove uključuju ultraljubičasta promatranja kako bi se utvrdio sastav površine, ultraljubičasta i submilimetarska promatranja atmosferskog sastava, te radio mjerenja brzine vjetra.
Hubbleov svemirski teleskop (HST) je upotrijebljen da izvede sustavno proučavanje Marsa te je napravio fotografije najveće rezolucije ikada napravljenih sa Zemlje. Ovaj teleskop može proizvesti korisne fotografije planeta kada je u kutnoj udaljenosti od najmanje 50° od Sunca.
Emitiranje X-zraka sa Marsa je prvo promatrano od astronoma 2001. uz pomoć opservatorija Chandra, a 2003. je prikazano da ima dvije sastavnice. Prvu su uzrokovale X-zrake sa Sunca koje su raspršene po Marsovoj atmosferi; druga dolazi od međudjelovanja između iona što rezultira u izmjeni naboja. Emitiranje iz potonjeg izvora je promatrano nekoliko puta na Marsu od XMM-Newton opservatorija.
1983., analiza skupine meteorita šergotita, naklita i chassignita (SNC) je pokazala da potječu sa Marsa. Meteorit Allan Hills 84001, otkriven na Antarktiku 1984., vjerojatno potječe sa Marsa, ali ima potpuno drugi sastav od SNC skupine. 1996., objavljeno je da ovaj meteorit možda sadrži dokaze za mikroskopske fosile bakterija na Marsu. Ipak, ovaj nalaz ostaje kontroverzan. Hemijske analize Marsovih meteorita pronađenih na Zemlji navode da je površina temperatura Marsa vjerojatno bila ispod točke smrzavanja vode (0 C°) tijekom posljednih četiri milijarde godina.
Kučari
Kučari su naselje u sastavu Grada Križevaca, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 31 stanovnika.
La Rosa, Galeana
La Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Galeana.
Teorija luđaka
Teorija ludaka ili teorija luđaka (Madman theory) je popularan naziv za pregovaračke tehnike kojima se suprotna strana nastoji uvjeriti u vlastitu iracionalnost, odnosno spremnost da se inzistira na vlastitim maksimalističkim zahtjevima čak i kada bi alternativa dogovoru izazvala katastrofalne posljedice ne samo po suprotnu, nego i vlastitu stranu. Cilj takve strategije je šokirati i prestrašiti suprotnu stranu te je tako natjerati na ustupke koje inače ne bi napravila.
Via Cava, Verona
Via Cava je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Teorija luđaka
Iako se slične tehnike opisuju još u Machiavelijevom Vladaru, sama se strategija pod tim imenom obično vezuje uz SAD na početku mandata predsjednika Richarda Nixona, odnosno njegovo nastojanje da nepopularni vijetnamski rat završi sporazumom u kojem bi Amerikanci i njihovi južnovijetnamski saveznici trebali dati što je moguće manje ustupaka komunističkom Sjevernom Vijetnamu i Viet Congu. Nixon je zato nastojao sjevernovijetnamske saveznike SSSR i NR Kinu uvjeriti da je spreman dodatno eskalirati sukob, što je uključivalo i korištenje nuklearnog oružja, čak i po cijenu da ono izazove lančanu reakciju i međusobno zajamčeno uništenje u Trećem svjetskom ratu.
Via Cava, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
La Rosa, Galeana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1889 m.
La Cruz de Chaca, Hueytlalpan
La Cruz de Chaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Hueytlalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 896 m.
Valiano, Siena
Valiano je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 343 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 282 m.
El Yoalito, Cotaxtla
El Yoalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cotaxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
La Quinta Yirinuque, Rosales
La Quinta Yirinuque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Rosales.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1172 m.
Blanca Lilia, Pijijiapan
Blanca Lilia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Fraccionamiento el Pino, León
Fraccionamiento el Pino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
Kunđevec
Kunđevec je naselje u sastavu Grada Križevaca, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 11 stanovnika.
Mozza, Rieti
Mozza je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 591 m.
Rosas de Guadalupe, Charo
Rosas de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Charo.
San Felipe de Jesús, Cotaxtla
San Felipe de Jesús je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cotaxtla.
Rosas de Guadalupe, Charo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1981 m.
Lemeš (Križevci)
Lemeš je naselje u sastavu Grada Križevaca, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 111 stanovnika.
Sătmărel, Satu Mare
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1403 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
La Morita, Tecpatán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Al Kharābah as Suflá, Ma'rib
Al Kharābah as Suflá je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Ponti sul Mincio, Mantova
Ponti sul Mincio je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Skansipi, Hueytlalpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 892 m.
Vrhovni sud pravde (Venezuela)
Vrhovni sud pravde (španjolski: Tribunal Supremo de Justicia) je najviši sud u Venezueli i glavni tijelo njezine sudske vlasti. Sud zasjeda u posebnoj zgradi u Caracasu, a njegov aktualni predsjednik je Maikel José Moreno Pérez.
Vrhovni sud pravde može zasjedati ili u sklopu posebnih odjela (postoji ih šest: ustavni, upravno-politički, izborni, građanski, kazneni i društveni) ili na plenarnoj sjednici. Svaki odjel ima pet sudaca, osim ustavnog, koji ih ima sedam. Glavna funkcija suda je, prema Ustavu i pratećim zakonima, kontrola ustavnosti i zakonitosti javnih akata.
Vrhovni sud pravde sastoji se od ukupno 32 suca (magistrados), koje Narodna skupština izabire na jedinstveni i neobnovljivi mandat u trajanju od 12 godina. Suci se izabiru dvotrećinskom većinom ili, ako se ista ne uspije postići nakon tri uzastopna pokušaja, običnom većinom. Opoziv sudaca moguć je, prema Ustavu, uz dvotrećinsku većinu u Narodnoj skupštini, ali samo ako su prethodno državni odvjetnik, državni revizor i pravobranitelj za ljudska prava supotpisali ocjenu o "ozbiljnoj nesposobnosti" i suspendirali suca.
Zbog iznimnog utjecaja izvršne vlasti na rad suda, Vrhovni sud pravde godinama trpi oštre kritike, a Transparency International ga je 2014. godine proglasio najkorumpiranijim sudom na svijetu.
Dique Mariquita, Mocorito
Dique Mariquita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Mocorito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Agua Fría, Azoyú
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Azoyú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Venezuelanski bolívar
Venezuelanski bolívar soberano (ISO 4217: VES) je službena valuta u Venezueli. Dijeli se na 100 céntima, a u domaćem platnom prometu označava se simbolom Bs.S.
Bolívar fuerte je zamijenio dotadašnji bolívar (ISO 4217: VEB) 1. siječnja 2008. godine u omjeru 1000:1. Bolívar je naziv valute u Venezueli od 1879. godine, a ime je dobio po južnoameričkom borcu za slobodu Simónu Bolívaru. Novčanice i kovanice izdaje Centralna banka Venezuele, i to: kovanice od 1, 5, 10, 12.5, 25, 50 céntima i 1 bolivara, te novčanice od 2, 5, 10, 20, 50 i 100 bolívara fuerte.