cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeff Koons
Životopis
Stavovi likovnih kritičara o Koonsovu djelu, koje se obično svrstava u neo-geometrijski konceptualizam (skraćeno: neo-geo) ili neo pop art, vrlo su različiti. Dok ga neki smatraju velikim umjetnikom, premda za to ne navode osobito uvjerljive argumente, drugi nisu toliko blagonakloni. Tako glasoviti Edward Lucie Smith pomalo cinično bilježi: „Sofisticirani gledatelji osjećaju stanovito zadovoljstvo u Koonsovim postupcima estetskog silovanja.“, a renomirani Robert Hughes ga uspoređuje s Sewardom Johnsonom, i napominje da je ta usporedba slična usporedbi između psećeg i mačjeg izmeta.
Ipak, cijene Koonsova djela na aukcijama u pravilu dosežu rekordne, milijunske iznose. Istodobno, njegova bivša supruga Illona Staller je protiv Koonsa podigla tužbu zbog neplaćanja alimentacije.
Kulturocid
Kulturocid je izraz kojim se opisuju aktivnosti koje za posljedicu imaju nestanak ili uklanjanje svih ili određenih elemenata kulture na nekom području (grad, regija, država i sl.). Izraz predstavlja neologizam, nastao od riječi "kultura" i latinske riječi cedere ("sjeći, ubijati"), ali mu je popularnost donijela povezanost s izrazom genocid, pa se, slično kao i ekocid i urbicid, koristi u pežorativnom smislu i/li u propagandne svrhe kako bi opisao široki raspon procesa i događaja u raznim područjima i historijskim periodima. Kao alternativni izraz se ponekad koristi i izraz kulturni genocid.
Pinarolo Po, Pavia
Pinarolo Po je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Kulturocid
Izraz "kulturocid" se tako može koristiti za "kulturnu" komponentu genocida i etničkog čišćenja, odnosno masovno i sistematsko uništavanje kulturnih spomenika, tekstova vezanih uz određenu etničku ili religijsku grupu. Može se koristiti i za sistematsko iskorjenjivanje regionalnih dijalekata (jezički purizam), spaljivanje knjiga, damnatio memoriae, cenzuru javnih medija i "pročišćavanje" javnih i drugih arhiva od svih sadržaja koji se iz ideoloških razloga smatraju neprihvatljivim. U današnje vrijeme se pod time podrazumijeva i ignorantski odnos prema kulturnim dobrima uzrokovan ekonomskim motivima, kao i negativni trendovi u masovnoj kulturi koji se ogledaju kroz žutilo, kič, šund i "kretenizaciju" publike koja više nije sposobna cijeniti visokokulturne sadržaje.
Neke od aktivnosti koje se smatraju kulturocidom su ušle u međunarodno kazneno pravo, i to preko konvencija koje određene aktivnosti - kao što je namjerno uništavanje kulturnih spomenika - tretiraju kao ratni zločin, odnosno kazneno djelo.
Pinarolo Po, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1362 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Chézy-sur-Marne
Šezi na Marni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Šato Tjeri.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1323 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 64 metara (maksimalnoj 220 m, a minimalnoj 57 m).
Borgo Capraro, Ragusa
Borgo Capraro je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Javno vlasništvo
Javno vlasništvo intelektualne svojine, pravni institut anglosaksonskog prava, sastoji se od znanja i inovacija (naročito kreativnih dela - pisanih, likovnih, muzičkih, kao i pronalazaka) u odnosu na koje nijedna osoba ili drugi pravni subjekat ne može (ili ne želi) da uspostavi ili održava vlasničke interese.
Ovo telo informacija i kreativnosti se smatra delom opšteg kulturnog i intelektualnog nasleđa čovečanstva, koje u principu svatko može da koristi ili iskorišćava.
Kada nešto nije u javnom vlasništvu, to može biti posledica vlasničkih interesa, izraženih na primer pravom na kopiranje ili patentom. Domet do kojeg pojedinci mogu koristiti ili iskorišćavati stavke za koje postoje vlasnički interesi je obično ograničen. Ipak, kada isteknu ograničenja prava na kopiranje ili drugih intelektualnih svojina, dela prelaze u javno vlasništvo na opštu upotrebu.
Izostanak pravne zaštite
Kreativna dela se nalaze u javnom vlasništvu ako ne postoje zakon koji uspostavlja vlasnička prava ili je sadržaj posebno isključen iz postojećih zakona. Slično tome, dela stvorena pre nego što su takvi zakoni stupili na snagu su generalno u javnom vlasništvu, kao što su dela Vilijema Šekspira i Ludviga van Betovena i Arhimedovi pronalasci (međutim, prevodi dela Arhimeda, Šekspira i ostalih, mogu biti podložni pravu na kopiranje). Takođe, dela Vlade Sjedinjenih Država su izuzeta od zakona o pravu na kopiranje.
Nekreativna dela ne mogu biti zaštićena pravom na kopiranje i često se nalaze u javnom vlasništvu. Na primer, većina matematičkih formula ne podležu pravu na kopiranje ili patentiranju u većem delu sveta (mada se njihova primena u obliku računarskih programa može patentirati). Činjenice su u javnom vlasništvu (mada je skorašnja sudska praksa povećala ograničenja nalik na pravo na kopiranje nad bazama podataka za koje kritičari tvrde da su tek činjenice). Intuitivno organizovane zbirke podataka, kao što su azbučni spiskovi nalik na telefonske imenike, se nalaze u javnom vlasništu. Kreativna organizovanja kao što su kategorizovani spiskovi mogu biti zaštićena pravom na kopiranje.
Istek
Većina prava na kopiranje i patenata ima konačan rok; kada on prođe, delo ili pronalazak prelaze u javno vlasništvo. U najvećem delu sveta, patenti ističu 20 godina nakon što su podneti. Registrovani zaštitni znak ističe ubrzo nakon što postane generički pojam. Prava na kopiranje su složenija; generalno, ističu u svim zemljama (sem Kolumbije, Gvatemale, Meksika, i Samoe) kada su ispunjeni svi sledeći uslovi: Ovi uslovi se temelje na preseku zakona o pravu na kopiranje Sjedinjenih Država i Evropske unije, jer njih priznaje većina ostalih država potpisnica Bernške konvencije. Znajte da produženje prava na kopiranje po tradiciji SAD-a ne vraća pravo na kopiranje delima u javnom vlasništvu (otud 1923. godina), dok po Evropskoj tradiciji vraća zato što je harmonizacija u EU bila utemeljena na trajanju prava na kopiranje u Nemačkoj, gde je već bilo produženo na doživotno plus 70. Takođe znajte da se dela koja stvara agencija Vlade Sjedinjenih Država nalaze u javnom vlasništvu od trenutka stvaranja.
Istek u Britaniji
Dela britanske vlade su ograničena bilo Krunskim ili Parlamentarnim pravom na kopiranje. Objavljena dela pod Krunskim pravom na kopiranje postaju javno vlasništvo na kraju godine 50 godina nakon što su objavljena, osim ako je autor držao pravo na kopiranje i dodelio ga Kruni. U tom slučaju, trajanje prava na kopiranje je uobičajeno, život autora plus 70 godina. Neobjavljena dela pod Krunskim pravom na kopiranje postaju javno vlasništvo na kraju godine 125 godina nakon što su prvobitno stvorena. Međutim, po zakonu koji je stvorio ovo pravilo i time ukinuo tradiciju uobičajenog prava o večnom pravu na kopiranje za neobjavljena dela, nijedno neobjavljeno delo neće preći u javno vlasništvo dok ne prođe 50 godina od stupanja zakona na snagu. Budući da je zakon stupio na snagu 1. avgusta 1989, po ovoj odredbi nijedno neobjavljeno delo neće preći u javno vlasništvo do 2039. godine. Dokumenti pod Parlamentarnim pravom nakopiranje prelaze u javno vlasništvo na kraju godine 50 godina nakon što su objavljeni. U slučaju da su ispinjeni određeni uslovi, Vlada se odriče Krunskog prava na kopiranje za neke svoje radove.
Istek u Komonveltu
Ove cifre oslikavaju najskorija produženja prava na kopiranje u Sjedinjenim Državama i Evropi. U 2004, Kanada i Australija još uvek nisu donele slična 20-godišnja produženja. Otuda je kod njih rok isticanja prava na kopiranje još uvek 50 godina posle smrti autora. Kao rezultat toga, likovi kao što je Miki Maus i dela u rasponu od Petra Pana do priča H. F. Lovkrafta se u obe države nalaze u javnom vlasništvu. (Status Lovkraftovih dela po pravu na kopiranje je diskutavilan, jer ne postoje zahtevi za obnovu prava na kopiranje, koji su bili neophodni po tada važećim zakonima. Takođe, dve suprotstavljene stranke su nezavisno prisvajale pravo na kopiranje za njegova dela.)
Kao i većina ostalih zemalja Britanskog Komonvelta, Kanada i Australija prate opšte princip Ujedinjenog Kraljevstva o pravu na kopiranje za vladine radove. Obe imaju verziju Krunskog prava na kopiranje koje traje 50 godina od izdavanja. Novi Zeland takođe ima Krunsko pravo na kopiranje, ali u mnogo dužem trajanju (100 godina od datuma izdavanja). Irska takođe ima rok od 50 godina za radove vlade, ali budući da više nije monarhija, to pravo se ne zove Krunsko. Indija ima rok zaštite vladinih radova od 60 godina, koji se poklapa sa njihovim ponešto neuobičajenim trajanjem prava na kopiranje od 60 godina posle smrti autora.
Primeri trajanja prava
Primeri izuma na koje su istekli patenti uključuju one Tomasa Edisona. Primeri dela na koje je isteklo pravo na kopiranje uključuju dela Karla Kolodija i većinu dela Marka Tvena.
Primeri dela pod trajnom zaštitom prava na kopiranje uključuju mnoge radove J. M. Barrie-ja o Petru Panu; ovo je dozvolila Britanska vlada i važi samo u Ujedinjenom Kraljevstvu. Druga dela, kao što su ona Kompanije Volta Diznija se nalaze pod -{de jure}- trajnom zaštitom prava na kopiranje budući da Ustav Sjedinjenih Država zahteva da prava na kopiranje traju „ograničeno vreme“ (član -{I}-, odeljak 8, klauzula 8). Rokovi su međutim već više puta retroaktivno produženi, što je dovelo do sve dužih trajanja prava na kopiranje. Kritičari primećuju da su se produženja dešavala baš pre isticanja rokova za značajna dela Diznija i drugih, zaključujući da takva produženja trajanja prava na kopiranje dovode do -{de facto}- trajnog prava na kopiranje.
Odricanje od interesa
Zakoni mogu učiniti neke tipove dela i pronalazaka potpuno nepodesnim za monopol; takva dela odmah po objavljivanju prelaze u javno vlasništvo. Mnoge vrste mentalnih tvorevina nisu nikad zaštićene, kao na primer statistike bejzbola.
Na primer, Zakon o autorskim pravima Sjedinjenih Država, 17 U.S.C. § 105, stavlja sva dela stvorena od strane Vlade Sjedinjenih Država u javno vlasništvo, jedan od uslova za odobravanje patenata na pronalaske jeste da su patente prijave u javnom vlasništvu, patentni zakon isključuje pronalaske za koje je očigledno da proističu iz ranijih dela, a sporazum koji je Nemačka potpisala na kraju Prvog svetskog rata stavio je zaštitne znake kao što su „aspirin“ i „heroin“ u mnogim oblastima u javno vlasništvo.
Čarls Darvin je otkrio teoriju evolucije. Ovako apstraktne ideje se nikad nisu mogle patentirati. Darvin je načinio otkriće ali ga nije objavio duže od decenije (pogledajte razvoj Darvinove teorije). Mogao je večno da ga zadrži za sebe. Kada je objavio ideju, sama ideja je postala javno vlasništvo. Međutim, prenosnik njegovim ideja u obliku knjige naslovljene Poreklo vrsta, je zaštićena pravom na kopiranje.
Pravo na kopiranje
U prošlosti, u nekim nadležnostima (kao što su na primer Sjedinjenje Države), ako bi delo bilo objavljeno bez obaveštenja o pravu na kopiranje, ono bi odmah spadalo u javno vlasništvo. To više nije tačno. Svako delo podrazumevano dobija pravo na kopiranje i zakon o autorskim pravima generalno ne obezbeđuje neka posebna sredstva za „napuštanje“ prava da bi delo moglo biti u javnom vlasništvu (u SAD, -{„Computer Software Rental Amendments Act“}- iz 1990. obezbeđuje mehanizam za registrovanje računarskih programa u javnom vlasništvu u Kongresnoj bibloteci, ali ostaje neobjašnjeno na koji način se delo uopšte može staviti u javno vlasništvo).
Patent
S druge strane, gledajući patente, objavljivanje detalja izuma pre podnošenja zahteva za patent obično stavlja izum u javno vlasništvo i isključuje kasnije patentiranje od strane drugih. Na primer, jednom kada neki magazin objavi matematičku formulu ona više ne može biti korišćena kao osnova zahteva za softverski patent. Postoji međutim i izuzetak za ovo: u zakonu Sjedinjenih Država (ne i u Evropskom), izumitelj može da podnese zahtev do godinu dana posle objavljivanja (sem naravko ako ga je neko drugi pretekao u objavljivanju).
Još jedan način za odricanje od delova pronalaska jeste doktrina (na engleskom) -{prosecution history estoppel}- (u slobodnom prevodu „istorija postupka zaustavlja“). Kada istraživač preispituje patentnu prijavu, onaj tko je podneo prijavu može radi dobijanja odobrenja odustati od nekih tvrdnji. Bar u teoriji, podnosilac može jednostrano odustati od skoro svih tvrdnji patenta i dobiti prazan patent. Ako podnosilac tokom konstrukcije tvrdnji tuži bilo koga za narušavanje patenta, istorija postupka će biti korišćena za određivanje raspona tvrdnji patenta.
Poslovna tajna
Kada se propisno čuvaju, poslovne tajne su večne. Vlasnik neke firme može da sačuva Odgovor na Život, Vaseljenu i Sve ostalo tajnim. Međutim, jednom kada se otkrije javnosti, tajna postaje javno vlasništvo.
Zaštitni znak
Zaštitni znak je obnovljiv. Ako vlasnik zaštitnog znaka želi da nastavi svoj posao, može da plaća naknadu za registraciju i aktivno koristi i brani zaštitni znak doveka.
Međutim, zaštitni znak ili robna marka može da postane opšti pojam za neki tip proizvoda ili usluge ako ga ljudi koriste tako što ne shvataju da je u pitanju zaštićeno ime. Poznati primeri kod nas su „imalin“ i „kalodont“, a „aspirin“ je poznat širom sveta.
Jednom kada zaštitni znak postane opšte poznat, isto je kao da je u javnom vlasništvu. U Sjedinjenim Državama je svakom dozvoljeno da bocu sa pilulama 2-acetoksibenzoidne kiseline označi sa „aspirin“.
Oblasno ime
Oblasna imena (-{Domain name}-) moguće je kupovati i prodavati. Ponekad ih ljudi oglašavaju kao njihovu „intelektualnu svojinu“. Početkom 2000. oblasno ime -{„business.com“}- je prodato za rekordnih 8 miliona dolara. U to vreme, ljudi su se grabili za oblasna imena ne pitajući za cenu.
Oblasno ime nikada ne postaje javno vlasništvo. Vrlo je verovatno da ne pripada svom „vlasniku“. Najviša oblasna imena, kao što je -{.com}-, su vlasništvo -{ICANN}--e (-{Internet Corporation for Assigned Names and Numbers}- - Internet korporacija za dodeljena imena i brojeve). „Vlasnik“ je iznajmio ekskluzivna prava na oblasno ime na određeno vreme, što ispada otprilike isto kao iznajmljivanje nekretnine. Stoga ako „vlasnik“ kasnije „napusti“ oblasno ime, samo nekorišćeno oblasno ime još uvek pripada -{ICANN}--i.
Licenciranje
Takođe valja znati da dok neka dela (posebno muzička) mogu biti u javnom vlasništvu, zakon u SAD smatra prepise ili izvedbe tih dela izvedenim radovima, te time podležu sopstvenim pravima na kopiranje.
Uloga u društvu
-{Creative Commons}-, organizacija koja promoviše korišćenje javnog vlasništva i -{copyleft}- šema licenciranja, piše: ''„Javni pristup literaturi, umetnosti, muzici i filmu je od suštinskog značaja za očuvanje i nadgradnju našeg kulturnog nasleđa. Mnoga od najvažnijih dela američke kulture su crpela kreativni potencijal javnog vlasništva. -{It's a Wonderful Life}- Frenka Kapre je klasičan primer filma koji nije doživeo veliku popularnost dok nije dospeo u javno vlasništvo. Druge ikone kao što su Snežana (od sedam patuljaka), Pinokio, Deda Mraz i Ujka Sem su izrasli iz likova u javnom vlasništvu.“''
Javno vlasništvo i Internet
Izraz „javno vlasništvo“ često nije dobro shvaćen i stvorio je značajne pravne sukobe. Istorijski, većina stranaka koja je pokušavala da se uhvati u koštac sa problemima javnog vlasništva spada u jedan od dva tabora:
Sa pojavom Interneta postalo je međutim moguće da bilo tko sa pristupom svetskoj mreži da „pošalje“ dela zaštićena pravom na kopiranje ili drugim licencama besplatno i lako. Ovo je pogoršalo od ranije utemeljo ali pogrešno verovanje da ako je nešto dostupno kroz besplatan izvor, to mora biti u javnom vlasništvu. Jednom kada su takvi materijali dospeli na mrežu, mogu se savršeno kopirati među hiljadama ili čak milionima računara vrlo brzo i u suštini bez troškova.
Ovi činiocu su učvrstili pogrešno stanovište da „dostupan besplatno“ znači „u javnom vlasništvu“. Moglo bi se tvrditi da budući što je Internet javno dostupno područje, koje nije licencirano ni kontrolisano od strane bilo kojeg pojedinca, kompanije ili vlade, sve što se nalazi na Internetu u javnom vlasništvu. Ovaj prividan dokaz zapostavlja činjenicu da prava licenciranja ne zavise od sredstava raspodele ili korisnikovog načina nabavke (Ako vam neko da ukradenu robu, ona je i dalje ukradena, čak i ako vi toga niste bili svesni). Potera za kršenjem prava na kopiranje koje se temelji na pogrešnoj ideji da „informacije žele da budu slobodne“ (pogledajte fusnote dole) je postala osnovna žiža industrija čija se finansijska struktura bazira na kontrolisanju distribucije takvih medija. Mada ovo ima zakonskog osnova, javna podrška za napore ovih kompanija je ozbiljno potkopana verovanjem da dobijaju „šta im sleduje“ za decenije precenjivanja licenciranih medija. Ironično, mnogi stvaraoci takvih dela, prvenstveno pisci i muzičari, se nalaze sa obe strane sukoba, budući da su se oni često borili sa distributerima medijuma zbog neodgovarajuće nadoknade za njihov rad a istovremeno te nadoknade zavise od prihoda distributera.
Dodatna komplikacija je da je postalo izuzetno popularno objavljivati isključivo na Internetu. Sudeći barem po zakonu SAD, originalna dela autora su pokrivena pravom na kopiranje čak iako nemaju u sebi uključeno formalno obaveštenje. Međutim, takvi zakoni su doneti u vreme kada je naglasak bio na materijalima koji se ne mogu tako jednostavno i jeftino reprodukovati kao digitalni medijumi, niti se vodilo računa o krajnjoj nesposobnosti utvrđivanja koji skup elektronskih bitova je original. Tehnički, bilo šta postavljeno na Internet (bio to blog ili e-pismo) može se smatrati kao materijal zaštićen pravom na kopiranje, osim ako je drugačije naglašeno (mnogi od onih koji putem Interneta pružaju neke sadržaje pokušavaju da odbrane prava na kopiranje zadržavajući sva prisvojna i reproduktivna prava na sav materijal postavljen na njihov server, ali potencijal za sukob tvrdnji još uvek nije bio temeljno testiran). Tradicionalne metode dokazivanja originalsnosti dela, kao što je fizičko slanje zapečaćenog primerka svog rada sebi dobijajući time datirani pečat od vladine ustanove (tj. lokalne Pošte), su nebitne za ovaj novi izvor kreativnih radova.
Mnogi ljudi koriste Internet da bi doprinosili javnom vlasništvu ili učinili dela u javnom vlasništvu pristupačnija za više ljudi. Na primer, Projekat Gutenberg koordinira trud ljudi koji prepisuju dela u javnom vlasništvu u elektronsku formu.
Javno vlasništvo i autorska djela u Hrvatskoj
Za autorska djela u Hrvatskoj od 27. srpnja 1999. (NN 76/99) vrijedi pravilo [život autora + 70], što znači da 70 godina poslije autorove smrti njegova djela postaju javnim dobrom. Što se tiče obrada, prijevoda i sličnih modifikacija, na njih se primjenjuje isto pravilo.
Međutim, ovaj se zakon odnosi samo na djela pod zaštitom u vrijeme njegovog stupanja na snagu, a prema prethodnom zakonu rok trajanja imovinskih prava bio je [život autora + 50]. Zbog toga su u Hrvatskoj javno dobro objavljena djela svih autora koji su preminuli do 31. prosinca 1948., uključujući i taj dan.
Djela koja nisu objavljena nisu javno dobro, nego kad na njima prestane autorsko pravo [život autora + 70], nakladnik koji ih objavi ima pravo [godina objavljivanja + 25], naravno takvo pravo vrijedi samo za prvo objavljivanje.
Izvori
/* na engleskom */
Vanjske veze
/* na engleskom */
Cornelia Parker
Cornelia Ann Parker OBE, RA; Cheshire, 14. jul 1956 -) je engleska kiparica i instalacijska umjetnica. Njeno najpoznatije djelo je instalacija Cold Dark Matter: An Exploded View (1991), nastalo tako što je vrt digla u zrak uz pomoć pripadnika Britanske vojske.
Mali Vrh (Brežice, Slovenija)
Mali Vrh je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Mali Vrh se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Mali Vrh je imao 254 stanovnika.
Opština Orodel, Dolj
Orodel je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Rancho de los Pérez, Mexicali
Rancho de los Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Ca' dei Gatti, Piacenza
Ca' dei Gatti je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 119 m.
Valle de los Soles, Huitzilac
Valle de los Soles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2755 m.
Mitrofan Voronješki
Sveti Mitrofan Voronješki je ruski pravoslavni svetitelj.
Rođen je 1623. godine u Vladimirskoj oblasti. Roditelji su ga vaspitali u duhu pravoslavne vere. Prvu polovinu svoga života proveo kao parohijski sveštenik u selu Sidorovskom. U njegovoj četrdesetoj godini umrla mu je supruga, nakon čega odlazi u manastir Zolotnikovski Uspenija Božje Matere, blizu grada Suzdalja, gde se zamonašio. 1666. Mitrofan je postavljen za igumana obližnjeg, Jahromskog Kozminog manastira, a 1675. godine za igumana Unženskog manastira, u oblasti Galiča. Kada je osnovana nova eparhija u Voronežu, iguman Unženski Mitrofan je izabran za njenog prvog episkopa, i rukopoložen 2. aprila 1682. godine.
Kao episkop, Mitrofan je razvio veliku evanđelsku delatnost u svojoj eparhiji. Mnogo se trudio da kod sveštenstva podigne duhovnost i pojača pastirsku revnost, a kod mirjana - da im približi život po Svetom Evanđelju. Kao starešina, sveti Mitrofan bio je vrlo pristupačan, i njegov episkopski dom bio je utočište nevoljnima i tužnima, gostoprimnica putnicima, lečilište bolesnima.
Veoma ga je poštovao i cenio car Petar Veliki, koji je često dolazio u Voronež, i uvek posećivao svetog Mitrofana.
Umro je u svojoj osamdesetoj godini, 23. novembra 1703. godine. Sahranjen je u Voronješkoj crkvi. Njegove svete mošti svečano su otkrivene 6. avgusta 1832. godine. Danas se čuvaju u Blagoveštenskoj crkvi u Voronežu.
Pravoslavna crkva proslavlja svetog Mitrofana 23. novembra po julijanskom kalendaru.
Zemunski klan
Zemunski klan je jedan od klanova srpske mafije u Beogradu predvođen od strane Dušana Spasojevića i Milorada Ulemeka, a od 2004. Luke Bojovića. Naziv je dobio po tome što mu je sjedište u Zemunu, u jednoj od beogradskih općina. Svoj vrhunac doživljava od 2000. do 2003. kada je bio jedna od najmoćnijih kriminalnih organizacija u jugoistočnoj evropi.
Stevo Vujatović
Stevo Vujatović (Zagreb, 3. decembar 1912 — Zagreb, 18. maj 1978) je bio jugoslovenski i hrvatski filmski i pozorišni glumac.
Zemunski klan
Povijest
Skupina "Peca" je uhićena 1992. godine. Jedan od članova ove skupine bio je Dušan Spasojević, koji će kasnije postati vođa Zemunskog klana.
Klan dobiva na snazi neposredno poslije pada Slobodana Miloševića sa trona, a jedandio utjecajnih članova Crvenih beretki uključujući i Milorada Ulemeka Legiju se pridružuje klanu ili simpatizira s njima. Ove osobe su bile vojno trenirane, imale su ratno iskustvo i bile su povezane sa srpskom tajnom policijom, UDBOM.
700 kg heroina je pronađeno u rujnu 2001., u jednom bankovnom sefu iznajmljenom od srpske sigurnosne službe u centru Beograda. Ovaj čin, ileganog čuvanja heroina nije do sada razjašnjen.
U razmjenu za informacije o kosovskim teroristima, Zemunski klan su srpske specijalne snage obučavale 2001. na "specijalnim treninzima". Poslije ubojstva Arkana, Milorad Ulemek je uz logističku podršku službe sigurnosti dobio zadatak likvidacije Arkanovih ubojica i za taj zadatak je izabrao Dušana Spasojevića i njegov Zemunski klan, koji izvršavaju seriju ubojstava. Kasnije na zahtjev Legije učestvuju u pokušaja ubojstva Vuka Draškovića u Budvi a postoje i indicije da su odigrali i ulogu u ubojstvu novinara Slavka Ćuruvije. Tijekom perioda započetog ratom u Jugoslaviji, a koji se završava s ubojstvom srpskog permijera Zorana Đinđića u ožujku 2003., veze između srpske mafije i srpske vlade bile su očigledne i korupcija je bjesnila u skoro svim segmentima Vlade, od granične policije do sudstva. Đinđića je ubio 12. ožujka 2003., člana Crvenih beretki, Zvezdan Jovanović. Srpska policija započinje opširnu akciju protiv kriminala u Srbiji pod nazivom "Sablja" u kojoj je uhićeno više od 10 000 osoba. Milan Sarajlić, zamjenik državnog tužitelja Srbije, uhićen je i priznao je da je bio na platnoj listi Zemunskog klana. Crvene beretke su raspuštene 23. ožujka 2003. godine.
Objavljeno je 2006., da je Dušan Spasojević, vođa Zemunskog klana bio u vezi s vođom radikala, Vojislavom Šešeljem, kojem je dao informacije o visoko profiliranim ubojstvima izvršenim u Srbiji, što je Šešelj spomenuo u svojim knjigama.
Jedan od izvora prihoda Zemunskog klana bio je novac koji su dobijali od otmica poznatih osoba. Neke od osoba koje je Zemunski klan oteo bile su: Vuk Bajrušević (beogradski bogataš), Stefan Živojinović (sin Lepe Brene), Dragoslav Vuković (novosadski privrednik), Milenko Aleksić (subotički poslovni čovjek), Miroslav Mišković (predsjednik Delta Holdinga).
Argentinska policija je u studenom 2009., uhitila pet srpskih kurira i zaplijenila njihova 492 kg kokaina u Buenos Airesu, što je bila jedna od najvećih zaplijena u 2009. Pravci kretanja droge bili su iz Urugvaja i argentine prema Južnoj Africi i prema sjevernoj Italiji ili prema Turskoj i Cnoj Gori, ali i preko hrvatske luke Rijeka. Srpski stručnjaci su procjenili da je oko 10 000 rasturivača droge (tzv. dilera ili tapkaroša) djelovalo u Srbiji a koji subili pripadnici 5 glavnih organiziranih skupina u Srbiji.
Paket s 5 kg kokaina je zaplijenjen iz Paragvaja a 4 Beograđana, članova Zemunskog klana su uhićeni. Ova zapljiena bila je dio operacije Balkanski ratnik; internaconalno koordinirane koja je bila usmjerena prema Zemusnkom klanu i njegovom vođi Željku Vujanoviću.
Sretka Kalinića je u lipnju 2010., u Zagrebu ranio mafijaš Miloš Simović, za kojeg se govorilo da je i on kao i Kalinić učestvovao u uroti oko ubojstva Zorana Đinđića. Sretko Kalinić i Miloš Simović su bili pripadnici Zemunskog klana koji su se sklonili u Hrvatsku, jer ih je srpska policija tražila. Sretko Kalinić je tijekom Domovinskog rata bio pripadnik srpske paramilitarne formacije tzv. Knindža. Kasnije je isporučen Srbiji.
U veljači 2012. godine je u Valenciji uhićen vođa Zemunskog klana, Luka Bojović, zajedno sa svojim suradnicima također pripadnicima klana, Vladimirom Milisavljevićem, Vladimirom Mijanovićem, i Sinišom Petrićem.
U ožujku 2013., u Beogradu je ubijen Nikola Bojović, brat Luke Bojovića.
El Cajón de Abajo, Lagos de Moreno
El Cajón de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1846 m.
Dragov Dol
Prirodni uslovi
Naselje Dragov Dol je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od sedišta opštine, gradića Makedonski Brod, naselje je udaljeno 20 km severno.
Reljef: Dragov Dol se nalazi u oblasti Poreče, koja obuhvata središnji deo slika reke Treske. Dato područje je izrazito planinsko. Selo se nalazi u dolini leve pritoke reke Treske. Zapadno od naselja uzdiže se planina Pesjak. Nadmorska visina naselja je približno 520 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Istorija
Početkom 20. veka, kao i Poreče, stanovništvo Dragovog Dola je bilo naklonjeno srpskoj narodnoj zamisli, pa se mesno stanovništvo u izjašnjavalo Srbima.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Dragov Dol je imao 23 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100% prema poslednjem popisu).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Herepeia, Vețel
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Lista najčešćih profesionalnih bolesti
Lista najčešćih profesionalnih bolesti satavni je deo zakonskih akata kojim se u jednoj zemlji uređuje zaštita radnika, na osnovu zauzetog stava Međunarodne organizacija rada (MOR) koja je 1934 godine donela Konvenciju broj 121 - O davanju za slučaj nesreće na poslu i profesionalnih bolesti. Ovu konvenciju ratifikovale su skoro sve zemlje sveta, i na osnovu tog čina sve zemlje potpisnice obaveale su se da između ostaolog: propišu listu bolesti kojom bi se obuhvatile minimalno, bar one bolesti koje su nabrojane i navedene u prilogu ove konvencije, kako bi te bolesti u jednoj zemlji bile priznate kao profesionalne bolesti.
U nastavku stranice dat je spisak najčešćih profesionalnih bolesti koje su u najvežem broju zemalja priznate kao profesionalne.
Las Amapolas, Villa de Ramos
Las Amapolas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Ramos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2221 m.
Saur revolucija
Saur revolucija (persijski: انقلاب ثور) je naziv za preuzimanje vlasti koje je 27. aprila 1978. godine izvela Narodna demokratska partija Avganistana. Naziv revolucije dolazi od reči Saur, što je na jeziku Dari naziv za mesec april u kojem je izvršena revolucija. Revolucija se naziva i Aprilska revolucija.
Pozadina
Za vreme sekularne vlade Muhameda Dauda Kana, unutar vladajuće Narodne demokratske partije Avganistana razvili su se frakcionalizam i rivalstvo sa dve glavne frakcije, Parčam i Halk. Dana 17. aprila 1978, ubijen je istaknuti član Parčama, Mir Akbar Hiber. Iako je Vlada izrazila žaljenje zbog atentata, Nur Muhamed Taraki iz PDPA optužio je samu vladu za odgovornost, a to je uverenje delio i veći deo kabulske inteligencije. Lideri PDPA-e plašili su se da ih Daud sve planira eliminisati.
Tokom sahrane Hibera, 19. aprila izbili su protesti protiv vlade i vlada je 26. aprila dala uhapsiti većinu lidera PDPA, uključujući i Babraka Karmala. Hafizulah Amin bio je smešten u kućni pritvor. Ovu situaciju je iskoristio izdavši naredbu za dizanje oružanog ustanka, čiji su se uslovi stvarali više od dve godine. Amin je, bez ovlašćenja, naredio halkovski orijentisanim oficirima da sruše vladu.
Revolucija
Dana 27. aprila 1978, oko 10 sati ujutro, na ulice Kabula izašli su tenkovi, koji su opkolili predsedničku palatu Arg. U svojoj knjizi, general Ljahovski je napisao: Prva kolona Četvrte tenkovske brigade pod vođstvom komandanta tenkovske čete, višeg kapetana Omara, pojavila se pred glavnim ulazom u predsedničkoj palati u podne, 27. aprila. U to vreme, u palati je trajao sastanak kabineta pod Daudovim predsedavanjem. On je odmah obavešten o dolasku tenkova. Daud je naredio ministru odbrane Rasulu i šefu predsedničke garde majoru Zij da saznaju šta se dešava. Na pitanje Zije, šta tu rade tenkovi, Omar je odgovorio da ih je poslao komandant brigade radi poboljšanja bezbednosti predsedničke palate. Omar je naređeno da se vrati u brigadu. Međutim, posle napuštanja položaja na glavnom ulazu u palatu, on je odveo tenkove u sporednu ulicu i čekao. Ubrzo su stigale ostale jedinice Četvrte tenkovske brigade. Predsednička palata bila je okružena tenkovima. Oficiri M. A. Vatandžar S. D. Tarun, Nazar Muhamed, Š. Mazdurjar i Ahmed Džan rukovodili su ovim događajima.
Avioni su zapucali na glavnu zgradi palate. Sedma divizija, odana Daudu, pokušala je da se borbom probije do glavnog grada, ali je bila uništena vazdušnim napadima. Opsada palate trajala je celu noć. Bila je bombardovana i granatirana, sve dok nije osvojena sledećeg jutra. U zgradu je zatim upala je grupa vojnika predvođena Imamudinom, prilikom čega su predsednik i njegova cela porodica ubijeni. U isto vreme bio je slomljen otpor trupa odanih Daudu. Kadir i Vatandžar su 27. aprila uveče na radiju objavili „Saur revoluciju“. Taraki, Karmal i ostali bili su pušteni iz zatvora. Umesto Republike Avganistan, bila je proglašena Demokratska Republika Avganistan. Nur Mohamed Taraki postao je novi premijer, Babrak Karmal njegov zamenik, a Hafizulah Amin zamenik premijera i ministar inostranih poslova.
Posledice i priroda revolucije
Saur revolucija je u svojoj suštini bila antiklerikalna i antifeudalna. U Avganistanu je bio formalno uveden socijalizam kao političko-ekonomski sistem, ali je rukovodstvo, ignorišući specifičnost avganskog društva, na što brži način nastojalo da sprovede reforme kopirajući iskustvo Sovjetskog Saveza. To je dovelo do pojave opozicije, protiv koje su kasnije angažovane sovjetske trupe.
Istoričari još uvek postavljaju pitanje da li je ovaj događaj uistinu bio revolucija i da li je iza njega stajao Sovjetski Savez. Godine 1979, u januarskom izdanju „Problemi mira i socijalizma“, jedan od članova PDPA, Zerej, opisao je predrevolucionarno stanje: Mase su bile spremne na pobunu. Životni standard je bio drastično nizak. Više od 1 milion Avganaca emigriralo je u Iran. Legitimitet vlade bio je ozbiljno uzdrman u očima onih koji su provodili zakone; naredbe se nisu poštovale. Veoma važna je bila činjenica da smo radili sa ljudima već 13 do 14 godina i bili smo narodni pokret. Pre revolucije, naša partija je bila velika sila sa 50 hiljada članova i simpatizera, što je plašilo režim.
Porri, Savona
Porri je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 291 m.
Malo Mraševo
Malo Mraševo je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Malo Mraševo se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Bakar(I) bromid
Bakar(I) bromid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 143,450 Da.
Rajka Baković
Rajka Baković (Oruro, 23. septembar 1920. – Zagreb, 29. decembar 1941), student, učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Zajedno sa svojom sestrom Zdenkom bila je poznata zagrebačka ilegalka (sestre Baković), njihova obiteljska trafika u Nikolićevoj ulici bila je mjesto za vezu zagrebačkih ilegalaca na početku Drugog svjetskog rata.
Biografija
Rajka je rođena u imućnoj obitelji bračkog iseljenika Frane Bakovića u bolivijskom rudarskom gradu Oruro, gdje je njen otac sa bratom posjedovao hotel i trgovinu. Obitelj se 1921 vratila u Jugoslaviju zbog školovanja djece (Zdenka, Jerko, Rajka, i Mladen). Nakon pučke škole koju je završila na Braču, Rajka se s obitelji preselila u Zagreb, gdje je otac kupio kuću (trokatnica u Gundulićevoj ulici na broju 25. . Još kao gimnazijalka Rajka se približila lijevo orijentiranoj omladini, tako da je 1938. primljena u SKOJ. I cijela njezina obitelj; sestra Zdenka, braća i majka, bila je lijevo orijentirana i aktivna u svim organizacijama klasnog radničkog pokreta; od SKOJ-a i KPJ do URSSJ-a i lijevo orijentiranih ženskih i studentskih organizacija. Njihov stan postao je okupljalište lijevo orjentirane omladine, radnika i intelektualaca. Nakon smrti oca, obitelj Baković zapala je u novčane teškoće, zbog tog je 1939. kupila trafiku u Nikolićevoj ulici 7, pored tadašnjeg kina (danas Zagrebačko kazalište mladih). Na jesen 1940. upisuje Filozofski fakultet u Zagrebu, gdje nastavlja sa svojim aktivnostima na partijskoj liniji.
thumb|left|300px|Biste sestara Baković u njihovom prolazu u Zagrebu, rad [[Ivan Sabolić|Ivana Sabolića.]] Po izbijanju rata, njihova trafika postala je punkt za vezu svih partijskih ilegalaca, a snabdijevala je materijalom i tehniku Centralnog komiteta Komunističke partije Hrvatske, u kojoj je radio i njezin brat Jerko. Nakon uspostave NDH, Rajka se zbog sigurnosti sklonila na Brač, ali se na jesen ponovno vratila na fakultet i zajedno s mlađim bratom Mladenom pomagala sestri Zdenki u vođenju trafike. Rajka je bila i povjerljivi kurir pokreta otpora, nosila je poruke u Beograd i druge gradove, a sudjelovala je i u akcijama udarnih SKOJevskih grupa, - paljenje drvenog stadiona u Maksimiru. No njihov ilegalni rad nije ostao neprimjećen, tako su u noći, 20. decembar 1941, u stan obitelji Baković upali su agenti Ustaške nadzorne službe (UNS), izvršili premetačinu i uhapsili Zdenku, Rajku i brata Mladena. Obje sestre su podvrgnute teškim mučenjima kako bi odale svoje veze. Noću su mučene, ali danju su odvođene u trafiku na rad, ne bi li se na taj način polovili ilegalci koji bi se eventualno pojavili, no policiji to nije pomoglo. Sestre nisu nikoga prokazale, usprkos teškim batinama. Nakon petodnevnog mučenja Rajka je 24. decembra prevezena u bolnicu, a Zdenka je sutradan, vidjevši da joj nema sestre, u trenutku očaja iskoristila moment nepažnje svojih čuvara, otrgnula se od njih i bacila s trećeg kata sjedišta UNS-a u Zvonimirovoj ulici i poginula. Rajka Baković je umrla od posljedica mučenja, 29. decembar 1941.
O njihovoj smrti postoji i zapisnik Instituta za sudsku medicinu i kriminalistiku od 27. decembar 1941. za Zdenku Baković i uputnica bolnice Sv. Duh Patološkom institutu za mrtvo tijelo Rajke Baković od 29. decembar 1941 Kod obdukcionog nalaza za Rajku Baković stoji između ostalog i ovo: "...Podlijevi krvi u obim donjim ekstremitetima uslijed udaranja ..." te "podlijevi krvi u predjelu čela."
Rajka Baković je proglašena 24. jula 1953 godine narodnim herojem SFR Jugoslavije
Malo Mraševo
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Malo Mraševo je imalo 117 stanovnika.
Rajka Baković
Sestre Baković nakon smrti
desno|mini|250px|Grob sestara Baković na [[Mirogoju]] Sve do 1990-ih postojala je mala uličica - Prolaz sestara Baković (današnji Miškecov prolaz) u najužem središtu grada Zagreba. Na valu revolucionarno - demokratskih promjena tih godina i zatiranja bilo kakvih - crvenih obilježja, što je tad bilo vrlo moderno, sestre Baković su izgubile ulicu, a dobio ju je predratni prosjak Miškec (pravim imenom Mihael Erdec) koji je u tom prolazu bio inventar 1930-ih. Ta pomalo neobična odluka tadašnjeg saziva Odbora za imenovanje naselja, ulica i trgova zagrebačke Gradske skupštine, izazivala je u dijelu javnosti - kojekakve reakcije, od podsmijeha do otvorenih revolta.
Konceptualna umjetnica Sanja Iveković postavila je u sklopu svoje umjetničke akcije Operacije:grad 2008 rad “Tko su bile sestre Baković?”. Spomen ploču koju građani mogu sami ispisivati, namjesto stare uništene ploče sestrama Baković u Miškecovom prolazu. Na inicijativu HNS-a (treću u nizu), - Odbor za imenovanje naselja, ulica i trgova zagrebačke Gradske skupštine jednoglasno je donio odluku 2009 da se Miškecov prolaz preimenuje ponovno u Prolaz sestara Baković
1988 godine u Nišu je podignut spomenik sestrama Baković, u podnožju piše: zbratimljene mesne zajednice Sestre Baković Zagreb i Čair, Niš. Spomenik i danas stoji, mada malo tko ili gotovo nitko ne zna tko su bile sestre Baković.
Politika ekspres
Politika ekspres bile su srpske novine koje su izlazile u Beogradu od 1963. do 2005. Pokrenute su kao večernje novine, odnosno svojevrsno večernje izdanje mnogo poznatije Politike te konkurencija Večernjim novostima. Uprkos početnih poteškoća i toga da su bile četvrte po redu novine u Beogradu, sa vremenom su dosegle veliku tiražu, koja je 1980-ih imala 200.000 primeraka. Krajem 1980-ih je, kao i Politika, uvela uređivačku politiku blisku Slobodanu Miloševiću i njegovom režimu, a što je uzrokom brojnih kontroverzi i rasprava. Verovatno najkontroverzniji broj je izdan 5. aprila 1999. za vreme NATO-vog bombardovanja SRJ kada je objavljen urednički komentar Ćuruvija dočekao bombe kojim je opozicioni novinski izdavač Slavko Ćuruvija optužen da je srećan zbog početka napada; s obzirom da je 11. aprila Ćuruvija ubijen, taj se komentar često tumači pozivom na njegovu likvidaciju. Posle petooktobarskih promena je Politika ekspres izgubila čitateljstvo i pala u finansijske poteškoće, a posle neuspelog pokušaja WAZ-Mediengruppe da u partnerstvu sa Politika AD 2004. spase list, Politika ekspres je konačno prestala izlaziti 2005.
Saur revolucija
Posledice i priroda revolucije
Bivši glavni vojni savetnik avganistanskih oružanih snaga od 1975. do 1979, general Lav Gorelov rekao je: „Generalno, ovo nije bila revolucija, već državni udar od strane oficira i vojske“.
Santa Martha, Villaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
Saur revolucija
Posledice i priroda revolucije
Ministar za kulturu i informisanje Avganistana, Said Mahdum Rahin, rekao je 2010. da je državni udar iz 1978. za nekoliko decenija unazadio razvoj demokratije u državi.
Rosenhayn, New Jersey
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.098, što je 1 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mićo Stanišić
Mićo Stanišić (30.6. 1954., Pale, Bosna i Hercegovina - ) je bio ministar unutrašnjih poslova (MUP) Republike Srpske 1992., tijekom rata u Bosni i Hercegovini. 1973. počeo je raditi u SUP-u Sarajevo i nakon što je završio Pravni fakultet 1982., postao je inspektor. Stanišić je prisustvovao prvom sastanku Savjeta ministara Skupštine bosanskih Srba. Na tom sastanku, prioritet je bila demarkacija granica nacionalne teritorije za Srbe, kao i uspostavljanje organa vlasti na toj teritoriji. Stanišić je učestvovao u osnivanju SDS-a i radio na širenju i sprovođenju njegove politike.
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) je protiv njega i Stojana Župljanina podignuo optužnicu kojom se tereti da je krivično odgovoran za zločine počinjene na teritoriji 20 opština u Bosni tijekom rata, među kojima su i Prijedor, Kotor Varoš, Ključ, Sanski Most, Teslić, Višegrad, Zvornik i drugi. On je, kako se navodi, učestvovao u formiranju organa i snaga bosanskih Srba koji su provodili preuzimanje vlasti u opštinama uz primjenu sile, kao i u formulisanju politike bosanskih Srba na nivou rukovodstva radi osiguranja preuzimanja vlasti u opštinama i uklanjanja nesrpskog stanovništva uz primjenu sile. Takođe se navodi da je komandovao, upravljao i pomagao u koordinaciji snaga MUP-a koje su djelovale zajedno ili u koordinaciji sa kriznim štabovima, Vojskom Republike Srpske (VRS) i drugim srpskim snagama radi ostvarenja ciljeva UZP-a. Stanišić je, kako se navodi, omogućio osnivanje i funkcionisanje logora i zatočeničkih objekata u kojima su pripadnici srpskih snaga tukli, seksualno zlostavljali i ubijali zatočenike nesrbe. Shodno tome, u optužnici se navodi da, premda je kao ministar unutrašnjih poslova bio dužan da štiti stanovništvo, nije preduzeo odgovarajuće mjere da zaštiti bosanske Bošnjake, bosanske Hrvate i druge nesrbe. Pored toga, Stanišić je, kako se navodi, ohrabrivao i omogućavao počinjenje zločina od strane srpskih snaga time što nije preduzeo odgovarajuće korake u cilju istrage, hapšenja ili kažnjavanja počinilaca takvih zločina, a isto tako je doprinio održavanju kulture nekažnjivosti time što je učestvovao u tobožnjim istragama o tim zločinima. Optužnica je sadržavala imena 1.735 ubijenih.
11.3. 2005. predao se MKSJ-u i u Haagu izjasnio da nije kriv ni po jednoj optužbi. 27.3. 2013. proglašen je krivim za zločin protiv čovječnosti: za progone, ubistva, mučenje, okrutno postupanje i nehumana djela, protivpravno zatočenje, prisilno premještanje i deportacije, pljačkanje imovine, bezobzirno razaranje gradova. Osuđen je na zatvorsku kaznu od 22 godine.
Un cœur gros comme ça
Un cœur gros comme ça je francuski crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1961. u režiji Françoisa Reichenbacha. Njegov protagonist je Abdoulaye Faye, mladi senegalski bokser koji dolazi u Pariz kako bi stekao slavu i bogatstvo, a radnja prati njegove napore da se prilagodi novim okolnostima. Reichenbach je prije ovog filma stekao slavu zahvaljujući kratkim dokumentarcima snimanim u SAD, gdje je nastojao prikazati vlastito viđenje moderne američke kulture. Un cœur gros comme ça mu je pružio priliku da isti postupak primijeni na vlastitu domovinu, odnosno prikaže je očima stranca. Film se također isticao modernim tehnikama tzv. direktne kinematografije, odnosno nastojanja za što većom spontanošću i autentičnošću, čime su pridonijele pokretne kamere i snimanje "iz ruke". Un cœur gros comme ça je 1961. osvojio Prix Louis-Delluc, a sljedeće godine Zlatni leopard na Filmskom festivalu u Locarnu.
Wald-Michelbach
Vald-Mihelbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Bergštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 11.090 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6431021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bergštrase Vald-Mihelbah se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Bergštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 343 metra. Površina opštine iznosi 74,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.090 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 149 stanovnika/km².
La Tiendita, Manuel Doblado
La Tiendita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1756 m.
El Súchil, Técpan de Galeana
El Súchil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6962 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Pontita, Pisa
Pontita je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Brunhilda od Austrazije
thumb|250px|Pogubljenje Brunhilde. Gravura iz 1883. godine Brunhilda od Austrazije je bila kraljica franačke Austrazije i vizigotska princeza (Toledo, 543. — Renev, 613), kćerka vizigotskog kralja Atanagilda i njegove žene Gosvinte. Udala se za franačkog kralja Austrazije, Zigeberta I, sina franačkog kralja, Hlotara I. Učestvovala je u sukobima i ratovima protiv Neustrije, izazvanim ubistvom njene sestre, Galsvinte, žene Hilperiha I, neustrijskog kralja. Bila je regent Austrazije i Burgundije. Iako s početka njene vladavine poznata kao liberalna vladarka i veliki političar, Brunhilda je kasnije postala sinonim surovosti i škrtosti.
Život
Brunhilda je rođena negde oko 543. godine u Toledu, kao mlađa kćerka vizigotskog kralja Atanagilda i njegove kraljice, Gosvinte. Imala je samo 11 godina kada je njen otac stupio na vizigotski presto, 554. godine. Vaspitana je u duhu arijanskog hrišćanstva.