cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svemirski letovi
Višekratni lansirni sistemi
Prva automatizovana delom višekratna svemirska letelica bio je Buran (Snežna oluja), koju je 15. novembra 1988. godine lansirao SSSR. Nakon nekoliko orbita, Buran se vratio u atmosferu i prizemljio na pistu, a da pritom kontrolori sa Zemlje nisu slali nikakve komande letelici. Ovo je bio prvi i jedini let Burana. Ovaj svemirski avion bio je konstruisan da primi više članova posade i dosta je ličio na američki spejs-šatl, mada su pomoćni raketni motori bili pogonjeni tečnim gorivom i potrošni, a glavni motori su bili locirani na velikom rezervoaru koji je činio kičmu sistema (na američkom šatlu oni su se nalazili na orbiteru). Zbog sve manjeg budžeta, a kasnije i raspada Sovjetskog Saveza, obustavljeni su planovi za naredne letove Burana i zaustavljena izgradnja ostalih planiranih orbitera (Ptička i Bajkal).
Spejs-šatl je penzionisan 2011. godine uglavnom zbog zastarele tehnologije i visokih troškova lansiranja i održavanja (svako lansiranje na kraju je koštalo oko milijardu dolara). Zadatak prevoza ljudi će od šatla preuzeti kapsula Orion, koja je trenutno u fazi ispitivanja i trebalo bi da uđe u operativnu upotrebu pre 2020. godine. Lansiranje glomaznog i tereta velike mase sprovodiće se novom raketom koja će moći da dostavi preko 130 tona tereta u NZO, što je više od legendarne rakete Saturn V.
SpaceShipOne kompanije Scaled Composites bio je višekratni svemirski avion koji je pilotiran Majkom Melvilom i Brajanom Binijem u dva uzastopna leta 2004. godine osvojio Ansari X Prize takmičenje. Kompanija Spaceship Company izgradiće naslednika ove letelice SpaceShipTwo. Planirano je da cela flota SS2 letelica pod okriljem Virgin Galactic kompanije započne privatne svemirske letove koji će prevoziti svemirske turiste do svemira preko suborbitalne putanje. Putnici će biti u bestežinskom stanju nekoliko minuta, nakon čega će se letelica bezbedno prizemljiti na pistu svemirske luke u Novom Meksiku.
Američko ratno vazduhoplovstvo je 2010. godine prvi put raketom Atlas V lansiralo letelicu Boing X-37, koja izgledom podseća na spejs-šatl, ali je dalko manjih dimenzija. Ovo je prva letelica posle sovjetskog Burana koja je izvela autonomni let u svemir, s tim što je u orbiti ostala dosta duže – više od godinu dana.
Nesreće
mini|desno|250px| Snimak [[Katastrofa spejs-šatla Čalendžer|nesreće spejs-šatla Čalendžer. ]] Sve rakete-nosači u sebi sadrže ogromnu količinu energije koja je potrebna da bi samo jedan manji deo rakete stigao u orbitu. Stoga postoji određeni rizik da se sva ova energija oslobodi prerano i iznenada, drugim rečima da dođe do eksplozije, sa ozbiljnim posledicama. Kada je raketa Delta II eksplodirala 13 sekundi po uzletanju sa lansirne rampe Svemirskog centra Kenedi na Floridi, 17. januara 1997. godine, prozori na radnjama udaljenim preko 16 km od mesta eksplozije su popucali od siline udarnog talasa. Inženjeri su proračunali da je raketa Saturn V u sebi imala dovoljno goriva da bi, u slučaju eksplozije nekoliko sekundi po uzletanju, bila oslobođena energija ekvivalentna eksploziji omanje atomske bombe.
Svemir je uglavnom predvidiva sredina, ali opet postoji rizik od iznenadnog gubitka pritiska ili kvara na nekom vitalnom delu opreme, koja može biti novorazvijena i nedovoljno dokazana u praksi.
U Holandiji je 2004. godine osnovana Međunarodna asocijacija za unapređenje sigurnosti u svemiru kako bi se unapredila međunarodna saradnja i razmena naučnih i tehničkih dostignuća vezanih za sigurnosne sisteme u svemiru.
Nulta gravitacija
Nulta gravitacija, ili bestežinsko stanje, je stanje u kojem gravitacija ili sila zemljine teže, nema nikakvih uticaja, ili čije se dejstvo ne oseća u organizmu živih bića ili na predmetima. Ovo stanje je najizraženije iza Karmanove linije u svemiru. Duže izlaganje organizma ovom okruženju s vremenom može izazvati poremećaje; sistema ravnoteže, metabolizma vode, povraćanje, gubitak mišićne snage, a po izlasku iz njegovog dejstva, i probleme sa stajanjem i hodom.mini|desno|250px|[[Kristofer Kasidi (astronaut)|Kris Kasidi koristi kompaktni ultrazvuk kako bi snimio kičmu Luke Parmitana. Visina kosmonauta tokom boravka u orbiti poveća se i do 3%, a nakon povratka na Zemlju se vrati u normalu.]] Zato se izučavanjem ovog stanja i merama zaštite pored agencija za svemirska istraživanja bavi i vazduhoplovnokosmička medicina.
Radioaktivnost
Kada kosmonauti napuste atmosferu, dolazi do sve izraženije opasnosti od uticaja radioaktivnosti iz Van Alenovih pojaseva zračenja, sunčeve svetlosti i kosmičkog zračenja.
Ukoliko se kosmonauti nalaze daleko od Zemlje, u dubokom svemiru, sunčeve baklje mogu zadati smrtonosnu dozu zračenja u roku od samo nekoliko minuta, i raste verovatnoća od pojave raka usled izlaganja kosmičkom zračenju na period od 10 godina ili duže.
Sistem održavanja uslova za život
Kod letova u svemir sa ljudskom posadom, sistem održavanja uslova za život je skup uređaja koji svojim radom omogućuju čoveku da preživi u negostoljubivim uslovima koji vladaju u svemiru. NASA i privatne kompanije koje se bave svemirskim letovima za opis ovih sistema pri misijama sa ljudskom posadom koriste skraćenicu ECLSS. Sistem održavanja uslova života obezbeđuje dotok vazduha, vodu i hranu za posadu. Pored toga, mora održavati odgovarajuću telesnu temperaturu kosmonauta, prihvatljih atmosferski pritisak na njihova tela i reguliše odlaganje ili reciklažu otpadnih materija iz organizma. Potrebno je obezbediti i zaštitu kosmonauta od opasnosti koje vladaju u svemirskom okruženju, poput radioaktivnosti ili mikro-meteorida. Komponenete ovih sistema spadaju u najbitnije delove svemirske letelice, i prilikom njihove konstrukcije se primenjuju najstroži sigurnosni standardi.
Vreme u svemiru
mini|desno|300px| [[Polarna svetlost|Aurora australis slikana sa MSS. ]] Pod vremenom u svemiru podrazumevaju se promenljivi uslovi koji vladaju u okolini Zemlje i dalje u dubokom svemiru. Razlikuje se od pojma vremena u atmosferi nekog nebeskog tela jer se bavi drugačijim fenomenima, u koje spadaju plazma, magnetsko polje, radioaktivnost i druge materije koje postoje u svemirskom okruženju. Većinom se ovi parametri izučavaju u okolini Zemlje, jer mogu imati uticaj na svakodnevni život ljudi ili na zdravlje i živote kosmonauta koji se nalaze u NZO, ali se u nekim slučajevima istražuju i uslovi unutar celog planetarnog sistema ili čak uslovi koji vladaju u međuzvezdanom prostoru. „Vreme u svemiru opisuje uslove u svemiru koji utiču na Zemlju i tehnologiju koju su ljudi razvili. Vremenski uslovi koji na nas utiču su posledica ponašanja Sunca, prirode Zemljinog magnetskog polja, i naše lokacije unutar Sunčevog sistema.“
Vreme u svemiru ima značajan uticaj na nekoliko oblasti vezanih za istraživanje svemira i boravak u njemu. Promenljive geomagnetske prilike mogu uzrokovati promene u gustini atmosfere i tako uticati na degradaciju orbite letelica koje se nalaze u NZO. Geomagnetske oluje, koje nastaju pri povećanoj aktivnosti na površini Sunca, potencijalna su opasnost po svemirske letelice, mogu „zaslepeti“ njihove senzore ili prouzrokovati kvarove na elektronskim sistemima. Razumevanje uslova koji vladaju u svemiru je takođe važno kod projektovanja štitova i sistema za održavanje optimalnih uslova unutar letelica za prevoz ljudi. mini|desno|200px| Umetničko viđenje uticaja vremena u svemiru na Zemlju. Najveći uticaj na vreme u našem planetarnom sistemu ima Sunce. Samim tim tokom proteklih decenija je u svemir lansiran veliki broj istraživačkih sondi čiji je glavni zadatak bio opservacija naše zvezde. Svaka je istraživala različite aspekte uslova koji tamo vladaju. Sonde se takođe lansiraju u različite orbite, „ispred“ i „iza“ Zemlje, tako da se Sunce posmatra iz više uglova. Pojedini meteorološki sateliti koji se nalaze u orbiti oko Zemlje takođe poseduju senzore koji prate uslove u svemiru i aktivnosti Sunca. Ovako je vremenom stvorena mreža koja kontinualno prati vremenske uslove u svemiru.
Najveću pretnju predstavljaju povećana radioaktivnost, izbacivanja koronalne mase i sunčeve baklje. Bilo koji od ovih događaja može prouzrokovati oštećenja na satelitima i istraživačkim sondama. Zbog toga se prati aktivnost Sunca iz više uglova pa se u slučaju sunčeve baklje usmerene ka Marsu mogu na vreme poslati komande sondama u njegovoj orbiti da se isključe vitalni instrumenti. Isto važi i za sonde u orbiti oko ostalih planeta, mada efekat slabi sa udaljenošću od Sunca, pa su najugroženije terestričke planete. S druge strane, sondama ponekad preti opasnost od samih planeta, poput visoke radioaktivnosti oko Jupitera, pa sonde imaju posebne instrumente kojima izučavaju te parametre kako bi ih ljudi što bolje razumeli. Sonde Vojadžer su prve koje su iskusile kakvi vremenski uslovi vladaju u oblasti svemira gde počinje da slabi uticaj Sunca, i one će nastaviti da šalju informacije o tom međuzvezdanom prostoru sve dok im ne „presuši“ nuklearni izvor napajanja krajem 2020ih.
Uticaj na životnu sredinu
mini|desno|250px| Kompjuterski generisana slika objekata u orbiti oko Zemlje (95% ovih objekata su krhotine ili sateliti van funkcije). Rakete-nosači ne spadaju u velike zagađivače životne sredine. Međutim, neke rakete koriste goriva koja su toksična, dok većina njih koristi goriva koja nisu neutralna po pitanju ugljenika. Mnogi raketni motori na čvrsto gorivo sadrže hlor u obliku perhlorata ili nekih drugih hemikalija, i ovo može prouzrokovati stvaranje privremenih rupa u ozonskom omotaču prilikom poletanja. Pri povratku letelica u atmosferu takođe se stvaraju nitrati koji privremeno mogu uticati na ozonski omotač. Proces proizvodnje raznih metala, koji se koriste za konstrukciju svih raketa-nosača, ima veliki uticaj na okolinu.
Pored uticaja na atmosferu, svemirski letovi imaju i veliki uticaj na svemirsko okruženje u blizini Zemlje. Postoji mogućnost da određena orbita postane nepristupačna tokom više decenija ili čak vekova ukoliko dođe do eksponencijalnog porasta u broju sudara orbitalnih letelica ili satelita (Keslerov sindrom). Zbog toga se sve moderne svemirske letelice (komercijalni sateliti, naučne sonde, pa čak i gornji stepeni raketa) konstruišu tako da po završetku svoje misije sprovedu kontrolisan ulazak u atmosferu gde će izgoreti. Time se smanjuje rizik da letelica ostane bez goriva ili komunikacije sa kontrolom na Zemlji, i postane opasnost po druge satelite u orbiti ili po stanovništvo pri nekontrolisanom povratku u atmosferu.
Primena
mini|desno|180px| Astronaut Kris Kasidi koristi kameru visoke rezolucije za fotografisanje Zemlje iz Kupole na [[Međunarodna svemirska stanica|MSS. ]] U trenutne i predložene primene svemirskih letova i letelica spadaju:
Rane svemirske letove su većinom finansirale države i državne agencije (i to one koje su imale veliku ekonomsku moć). Međutim, danas većinu lansiranja okupiraju sateliti za komunikaciju i televiziju čiju konstrukciju i upotrebu plaćaju privatne kompanije iz tog sektora, mada su većinu raketa-nosača ipak razvile državne agencije koje se bave svemirom.
Privatni svemirski letovi su sektor koji se veoma brzo razvija – to su svemirski letovi koji ne uključuju samo plaćanje tih usluga od strane kompanija ili bogatih pojedinaca, već i pružanje usluga lansiranja od strane privatnih komapnija koje se bave svemirskim letovima.
HHC
Termin HHC ima više značenja.
Mount Morris, New York
Maunt Moris je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.986, što je 280 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cullowhee, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.228, što je 2.649 (74,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Padež (razvrstavanje)
Padež može značiti:
Metil fluorosulfonat
Metil fluorosulfonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 114,096 Da.
2-Metil-5-hidroksitriptamin
2-Metil-5-hidroksitriptamin (2-Metilserotonin, 2-Metil-5-HT) je triptaminski derivat koji je blisko srodan neurotransmiteru serotonin. On deluje kao umereno selektivan agonist 5-HT3 receptora.
Opština Kučevo
Vanjski linkovi
Hotel "Rudnik - Kučevo
Sheffield, Ohio
Šefild je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.982, što je 1.033 (35,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Lajkovac
Opština Lajkovac je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Kolubarski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 186 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 13.891 ha, a na šumsku 2.911 ha).
Centar opštine je naselje Lajkovac. Opština Lajkovac se sastoji od 19 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 17.062 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -5,2 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 3.199 ljudi. U opštini se nalazi 15 osnovnih i 1 srednja škola.
2-OH-NPA
2-OH-NPA je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima i koji deluje kao potentan i selektivan agonist za dopaminski D2 receptor.
Solivo, Belluno
Solivo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 429 m.
Mazzorbo
Mazzorbo je otok od 0.52 km² u Venecijanskoj laguni, istočno od Burana s kojim je povezan mostom. Na otoku se nalazi nogometno igralište i groblje Burana te stambena naselja.
Historija
U svojim ranim danima otok je uživao pogodnosti zbog blizine Torcella, tada zvanog emporion mega (veliko trgovište) lagune. Mazzorbo se tada mogao dičiti svojim bogatim palačama i crkvama, kojih je možda bilo i više od petnaest. Pored toga Mazzorbo je imamo i nekoliko samostana: Santa Eufemia, Santa Maria Valverde, San Maffia, Santa Maria delle Grazie i Santa Caterini.
Mazzorbo je svoj vrhunac dosegao u 10. stoljeću, nakon toga počeo je stagnirati i opadati na račun obližnje Venecije. Vremenom je postao seljački otok, te otok za razbibrigu i ladanje mletačkih plemića. Od starog Mazzorba danas gotovo da i nema tragova, osim Crkve sv. Katarine, sagrađene između 1283. i 1291. godine. Njezin zvonik iz 1318. je najstariji u Venecijanskoj laguni.
Danas je Mazzorbo poznat po svojim vinogradima i povrću, te šareno obojanim kućama poput susjednog Burana.
Okolona, Arkansas
Okolona je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Allériot
Alerio je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Franjevački samostan i crkva na Kaptolu
mini|desno|200px|Samostan i crkva sv. Franje na Kaptolu Franjevački samostan i crkva na Kaptolu u Zagrebu sjedište je Hrvatske franjevačke provincije sv. Ćirila i Metoda.
Franjevci u Zagrebu
mini|desno|200px|Katarina Galović prima sv. Franju. U pozadini, zagrebačka katedrala. Zidna slika iz barokne kapele sv. Franje na ulasku u samostan. Prisutnost franjevaca u Zagrebu seže duboko u 13. stoljeće u vrijeme kada su prvi sljedbenici sv. Franje Asiškog odlazili iz Italije po cijelom europskom kontinentu. Djelujući ovdje preko sedam stoljeća, kaptolski su franjevci udarili gradu Zagrebu neizbrisivi duhovni, kulturni i povijesni pečat. Prema jednoj predaji u Zagrebu je boravio i sam sv. Franjo Asiški, osnivač Reda Manje braće, poznatog pod imenom franjevaca. Prema toj predaji sveti je Franjo za svoga boravka u Zagrebu stanovao kod bogate udovice Katarine Galović, a na mjestu njezine kuće danas se nalazi kapela posvećena upravo sv. Franji, unutar današnjeg franjevačkog samostana na Kaptolu. Nadalje ta ista predaja kaže da je Franjo tada blagoslovio Galovićkin zdenac te da je na njezinu molbu četiri godine prije svoje smrti, 1226. godine, poslao u Zagreb dvojicu svoje braće, kustoda fra Grgura i fra Ortolsa. Njima je spomenuta udovica poklonila svoj posjed na kojem su oni kasnije sagradili samostan i crkvu.
Smješten u blizini jakih političkih, kulturnih i vjerskih institucija i središta, koja su u prošlosti igrala ključnu ulogu u životu hrvatskog naroda, samostan i njegovi stanovnici bili su često dotaknuti samim događajima. U 16. stoljeću za vrijeme sukoba pristaša Ferdinanda Habsburškog i Ivana Zapolje samostan je teško oštećen, a nekoliko godina kasnije, oko 1560. zbog malog broja redovnika i napušten. Početkom 17. stoljeća franjevački provincijal Franjo Drašković vraća franjevce u samostan te uz pomoć plemkinje Eufrozine Palffy obnavlja crkvu. Nekoliko godina poslije, 1613., u samostanu započinje s radom škola moralnog bogoslovlja, na kojoj predaje Bartol Kačić, kasniji makarski biskup. U svom razgranatom pastoralnom djelovanju kaptolski franjevci preuzimaju i brigu o sestrama klarisama, čiji su duhovnici od 1655. do 1782. godine. Osnivaju se i bratovštine, kao specifičan oblik pobožnosti, i to bratovštine sv. Petra Alkantarskog, sv. Mihovila i sv. Antuna. Franjevci su i dalje razvijali obrazovni sustav tako da je 1670. teološka škola prihvatila program fakultetske nastave kao prva u kontinentalnoj Hrvatskoj. Udružena s filozofskom školom proglašena je generalnim učilištem II. razreda, a 1700. godine od uprave Reda podignuta je na rang učilišta 1. razreda. Uz školstvo braća u samostanu bavila su se i medicinom, sukladno odredbama Pravila reda vezanim uz njegovanje bolesne i nemoćne braće, tako da su vrlo rano uvedene službe ranarnika i ljekarnika. Krajem 19. stoljeća započela je obnova Franjevačkog svjetovnog reda, tada zvanog Treći red sv. Franje, kao specifičnog oblika posvećenog života pridržanog laicima. Upravo ta obnova inicira i tiskarsku djelatnost, pa kaptolski franjevci uređuju i izdaju Glasnik sv. Franje, glasilo Trećega reda (1912.–1945.), zatim časopis Dušebrižnik (1919.–1920.) i vjerski časopis za mlade Anđeo Čuvar (1920.–1945.).
Danas je kaptolski samostan mjesto evangelizacije i razvijenog pastoralnog rada, napose sa srednjoškolcima i studentima. On je također i odgojna kuća Provincije, te je tu smješteno sjemenište i bogoslovija. Također je i središnja upravna kuća Provincije. Ovdje je smješteno i uredništvo časopisa Brat Franjo i istoimene izdavačke kuće. Svakako treba spomenuti i veliki doprinos kaptolskih franjevaca u vrijeme Drugog vatikanskog sabora, koji su poneseni duhom koncilske obnove počeli izdavati Glas koncila.
Samostan sv. Franje
Kaptolski samostan građen je slično kao i većina ostalih samostana u Provinciji. Uz samostansku crkvu sagrađena su tri samostanska krila koja zatvaraju četvrtastu površinu slobodnog zemljišta. Tako izgrađeni samostani bili su uvjetovani klauzurnim načinom života redovnika i čine zatvorenu cjelinu dostupnu samo redovnicima. Crkva kaptolskog samostana smještena je sa sjeverne strane u smjeru istok–zapad, tri krila samostana sagrađena su s južne strane i zajedno s crkvom čine cjelinu povezanu hodnicima. Sva tri krila podignuta su na dva kata, dok četvrto krilo uz crkvu, zbog otvorenih prozora na gornjem dijelu južnog crkvenog zida, ima prostranu terasu.
Nakon provale Tatara na području današnjeg samostana sagrađena je nova crkva u ranogotičkom stilu, propovjedničkog tipa kao jednobrodna, dvoranska s dugim korom. Pretpostavlja se da je u istom slogu izgrađen i tadašnji samostan. Teško oštećen i napušten u 16. stoljeću, kaptolski samostan svoju obnovu doživljava početkom 17. stoljeća u vrijeme provincijala Franje Draškovića. U njemu je u međuvremenu bila smještena škola koju su držali zagrebački kanonici, a neko vrijeme bio je i dom izbjeglih franjevaca Bosansko–hrvatske provincije. Veliki požar iz 1645. godine uništio je samostan i crkvu, koji su se dosta dugo obnavljali. Obnova je započela uz pomoć grofice Elizabete Muskon–Erdödy, ovaj put u baroknom slogu. Novi požar iz 1674. ponovno je zaustavio radove tako da je novi samostan, u današnjem obliku, biskup zagrebački Martin Borković blagoslovio tek 1683. godine. Crkva i samostan ponovno su oštećeni u požaru 1731., a obnova je trajala sljedećih pet godina. Opasnost od Osmanlija nagnala je braću da se 1787. privremeno presele u bivši kapucinski samostan u Gradecu. U par navrata on je služio i kao vojna bolnica i to u vrijeme Napoleonskih ratova, od 1797. do 1802. godine i opet 1806. godine. Tijekom velike obnove samostana i crkve, nakon katastrofalnog potresa koji je zadesio Zagreb 1880. godine, a u kojemu su oba zdanja teško oštećena, samostan je za razliku od crkve obnovljen u izvornom baroknom slogu. Godine 1936. uz samostan je izgrađena tzv. Franjevačka dvorana, danas zgrada kazališta Komedija, za potrebe sve razgranatijeg pastoralnog rada. Teško oštećenje doživio je u vrijeme Drugog svjetskog rata, kada su 22. veljače 1944. dvije avionske bombe oštetile crkvu i srušile zapadni dio samostana, čija je obnova trajala sve do 1952. godine.
Kapela sv. Franje
mini|desno|200px|Oltar u baroknoj kapeli sv. Franje. U vrijeme velike obnove franjevačkog samostana na Kaptolu tijekom 17. stoljeća uređena je i kapela sv. Franje, kao uspomena na legendarni svečev boravak u Zagrebu. Kapela je uređena darom plemkinje Helene rođ. Patačić, udovice Ivana Ručića, a blagoslovio ju je biskup Martin Borković 1683. zajedno sa samostanskom crkvom. Sama kapela raskošno je opremljena baroknom štukaturom i ciklusom od 24 slike. Pretpostavlja se da je kapela nastala na mjestu gdje se prema predaji nalazila kuća bogate udovice Katarine Galović u kojoj je boravio sv. Franjo. O tome kao i o prvom samostanu ne postoje nikakvi materijalni dokazi. Kapela je sastavni dio južnog samostanskog krila, kao zadnja soba u nizu prema kaptolskoj ulici. Na južnom zidu nalazi se kameni oltar. Na profiliranom postolju oltara sa svake strane stoji po jedan veliki, krilati anđeo, a okrenuti su jedan prema drugome uz oveći oval sa zrakama sunca u kojemu se nalazi oblikovani franjevački grb. Iznad dva veća anđela postavljena su dva manja koji rukama pridržavaju krunu postavljenu iznad ovala s grbom. Oltarna slika prikazuje sv. Franju u stojećem stavu. Na malim postamentima nalaze se kipovi sv. Antuna i sv. Bernardina. Iznad oltarne slike dva anđela pridržavaju obiteljski grb Patačića. Isti ovaj grb, u obliku raskošne barokne štukature, nalazi se i na ulazu u kapelu.
Uređenje ove kapele pokrenuo je kaptolski gvardijan fra Aleksa Buzjaković, a štukature je izradio Josip Antun Quadri 1716. godine. Dvadesetčetiri bogato ukrašene i izrađene slike u štukaturi prikazuju događaje iz Franjina života kao i Franjinu vezu sa Zagrebom. Uglavnom se nalaze na bačvastom svodu kapele i simetrički su podijeljene u tri zone. U središnjem medaljonu prikazana je u slici bit Franjina života i franjevačkog poslanja: Franjo od Krista prima Evanđelje mini|desno|200px|Stropna slika sv. Franje koji od Krista prima Evanđelje. U kapeli se nalazi i grob dobrotvorke Helene Patačić. Ovdje su neko vrijeme bili smješteni i zemni ostaci sluge Božjega fra Vendelina Vošnjaka, koji je umro na glasu svetosti.
Stručnjaci s područja povijesti umjetnosti mišljenja su da je kaptolska kapela sv. Franje vrednija s kulturnopovijesnog stajališta nego li s umjetničkog. Svakako je ono što je čini zanimljivom i danas turistički privlačnom njezin raskošni barokni izgled koji cijelom prostoru kapele daje reprezentativan izgled bogoslužnog i molitvenog prostora.
Kapela sv. Franje restaurirana je od 1997. do 2000. godine.
Crkva sv. Franje
mini|desno|250px|Unutrašnjost crkve sv. Franje Današnja je crkva izvorno gotička, jednobrodna crkva iz sredine 13. stoljeća, podignuta nakon tatarske provale. Barokizirana je u 17. stoljeću nakon što je prvotnu crkvu uništio požar. Tada su joj dodane i pokrajnje kapele. Nakon katastrofalnog potresa iz 1880. godine crkva je rekonstruirana u neogotičkom slogu prema nacrtima graditelja i konzervatora Hermanna Bolléa, poznatog kao zagovornika čistog stila i europskog stručnjaka za gotizaciju povijesnih građevina. Jedan od njegovih najpoznatijih zahvata jest i restauracija zagrebačke katedrale, također u neogotičkom slogu. Bollé je, prilikom obnove, crkvi dodao i novi toranj, oblikovan u gotičkom slogu namjesto dotadašnjeg baroknog tornja s lukovičastom kapom. Od baroknog namještaja u crkvi, prije Bolléovog zahvata, nije ostalo gotovo ništa. U crkvi je sačuvana samo slika Žalosne Gospe pred kojom je često molio Eugen Kvaternik. Bez obzira na to franjevačka crkva, zajedno sa samostanskim kompleksom i kapelom sv. Franje, jedan je od tri najstarija i najznačajnija objekta na Kaptolu, uz katedralu s biskupskim dvorom i veliko sjemenište.
Obnova Hermanna Bolléa
mini|lijevo|200px|Pročelje ckrve. Veliki potres koji je 1880. godine pogodio Zagreb teško je oštetio mnoge crkve, javne zgrade i privatne kuće, među njima teško je bila oštećena i franjevačka crkva na Kaptolu. Crkveni toranj raspuknuo se napola te je postojala opasnost da će se srušiti na samostan dok je crkva bila u izrazito lošem stanju, pogotovo njezin sjeverni dio. Kaptolski gvardijan fra Franjo Renjgeo započeo je 1884. godine s temeljitom obnovom crkve i samostana. Dok je samostan obnavljan u izvornom baroknom stilu obnova crkve povjerena je Hermannu Bolléu, kojemu je već bila povjerena obnova katedrale u Zagrebu. Nacrti za obnovu crkve, koje je Bollé predstavio 1885. godine, predviđali su obnovu crkve u gotičkom slogu, zbog svetišta crkve koje je izgrađeno u tom istom slogu u 13. stoljeću. S izgradnjom novog tornja započela je obnova svetišta i prednjeg dijela crkve. Po želji franjevaca s prednje strane istočnog zida svetišta otvorena je 1887. godine kapela Sv. Križa. Ova je kapela obnovljena 2007. godine. Zbog nedostatka novca nije bilo moguće nastaviti obnovu, stoga druga faza obnove započinje tek 1896. godine, kada gvardijanom postaje fra Vendelin Vošnjak. U drugoj fazi obnove sudjelovao je i brat franjevac Kajetan Kuhanac, sposoban i vješt stolar, koji je pod Bolléovim nadzorom izrezbario i oblikovao novi oltar za svetište.
Posljednja faza obnove započela je 1901. godine dolaskom u Zagreb arhitekta Ivana Holtza koji je prema Bolléovim nacrtima započeo obnovu crkvene lađe. Lađa je prema tim nacrtima oblikovana po uzoru na gotička svetišta. S južne strane porušen je drugi kat samostana te su otvoreni novi prozori kako bi se lađa osvijetlila. Sjeverna fasada razdijeljena je prema ugrađenim kapelama na četiri dijela, s velikim gotičkim prozorima i potpornjacima s vanjske strane. Glavno pročelje oblikuje bogato istaknuti zabat i fijale, dok je glavni portal nanovo sagrađen. Iznad portala smještena je okrugla rozeta, a u zabatu rozete veliki reljef s prikazom Utiskivanja rana sv. ocu Franji. Reljef je djelo kipara Moraka. Stara barokna crkva potpuno je goticizirana, umjesto baroknog svoda napravljen je novi gotički, a slično se dogodilo i s korom koji je zamijenjen novim gotičkim. Stupovi u sredini uklonjeni su, a prostor ispod kora ima svod kao i lađa. Novouređena crkva svečano je blagoslovljena 5. srpnja 1902. godine. Blagoslovio ju je nadbiskup zagrebački dr. Juraj Posilović, a suposvetitelji pokrajnjih oltara bili su krčki biskup dr. Antun Mahnić, senjski biskup dr. Maurović i pomoćni đakovački biskup dr. Voršak.
Unutrašnjost crkve
mini|lijevo|150px|Oltarna slika Gospe Žalosne, pred kojom je molio [[Eugen Kvaternik.]] Kaptolskom je crkvom nekada dominirao veliki glavni oltar, izrađen od čista jelova drveta, ukrašen brojnom ornamentikom u slogu kasne gotike. Na vrhu oltarnog retabla nalazio se kip Bezgrešne Djevice, zaštitnice Franjevačkog reda. U sredini se nalazila oltarna slika, rad fra Celestina Medovića, a prikazivala je sv. Franju kojemu je oltar bio posvećen. Sa strane su se nalazili kipovi zaštitnika novoosnovane Provincje, svetih Ćirila i Metoda, zatim kip sv. Bonaventure i kipovi sv. Elizabete i sv. Ljudevita. Nakon Drugog vatikanskog sabora oltar je uklonjen da bi kasnije naknadno bila vraćena oltarna slika u nešto skromniji okvir nego što je bio raskošni predkoncilski oltar. Ovaj manji oltar i danas se nalazi u svetištu crkve. mini|desno|300px|Oltarna slika, rad [[Celestin Medović|Celestina Medovića, i vitraji, rad Ive Dulčića.]] Uz veliki oltar sv. Franje Asiškog u crkvi se nalazi još šest pokrajnjih oltara:
1. Oltar Presvetog Srca Isusova – u prvoj kapeli na sjevernom zidu lađe, izrađen u neogotičkom slogu s kipom Srca Isusova. Ovaj kip tipičan je rad tirolskih radionica.
2. Oltar Žalosne Gospe – smješten je u drugoj kapeli na sjevernom zidu lađe, također je izrađen u neogotičkom slogu, a u retabl je ugrađena stara slika žalosne Gospe.
3. Oltar sv. Ane – nalazi se u trećoj sjevernoj kapeli, i on je izrađen u gotičkom slogu kao i svi oltari u crkvi. U središnjoj niši oltara smješten je kip sv. Ane s malom Marijom, izrađen u terakoti, a rad je kiparice Ulman iz Vinkovaca.
4. Oltar sv. Josipa – ovaj neogotički oltar nalazi se u prvoj kapeli južne strane lađe. Sličan je oltaru Srca Isusova. Kip sv. Josipa s Djetetom Isusom nalazi se u središnjoj niši.
6. Oltar sv. Valentina – jednostavan gotički oltar kao i oltar sv. Ane nalazi se u trećoj kapeli s južne strane. Kip sv. Valentina smješten je u središnjoj niši.
Pod korom u udubljenu južnog zida nalazi se Spilja Gospe Lurdske, koja je bila prva takva spilja uređena u gradu Zagrebu. Uz stare oltare uklonjena je i propovjedaonica tako da je nova propovjedaonica izrađena u gotičkom stilu kako bi se uklopila u novu vizuru crkve, no i ona je nakon Drugog vatikanskog sabora uklonjena. U istome stilu izrađene su i drvene ispovjedaonice, njih šest i smještene u pokrajnje kapele. Za obnove crkve 1990-tih godina izrađene su nove ispovjedaonice, a zadržane su dvije neogotičke. Propovjedaonica i kapele rad su stolara Budickog. Umjesto baroknih slika Križnoga puta u samostanskoj je crkvi postavljen Križni put izrađen tirolskim kipićima, koji su 1970. godine uklonjeni i poklonjeni samostanu u Klanjcu, a postavljene su slike donesene iz ruševne samostanske crkve iz Kloštra Ivanića, nastale 1763. godine.
1960. godine Ivo Dulčić na vitrajima crkve prikazao je „Pjesmu stvorova“ sv. Franje. 1967. godine ckrva je preuređena, osobito svetište, po propisima liturgijske obnove Drugog vatikanskog sabora. Oltar je postavljen prema puku, kao prvi takav oltar u Crkvi u Hrvata. Od 1991. do 1994. trajala je sljedeća veća obnova crkve, kad je uvedeno podno grijanje, iznova popločena i oslikana crkva, obnovljeno svetište, izgrađen novi mramorni glavni oltar i mramorni ambon, te restaurirane sve freske u crkvi.
Samostan i crkva danas
U samostanu se danas nalazi franjevačko sjemenište, u njemu žive i mladi franjevci koji se pripremaju za polaganje svečanih doživotnih zavjeta u Redu, a većinom studiraju teologiju, te se pripremaju za svećenički poziv. Samostan je i središte Hrvatske franjevačke provincije sv. Ćirila i Metoda, čiji teritorij obuhvaća sjeverni i zapadni dio Hrvatske, od Trsata do Čakovca, pa na istok do Vukovara i Iloka, a istoj provinciji pripadaju i franjevački samostani u Vojvodini i Zemunu. Franjevci iz kaptolskoga samostana, osim u službi crkve sv. Franje, djeluju i kao profesori Sveučilišta u Zagrebu, nastavnici u kaptolskoj osnovnoj školi, te u mnogim drugim službama.
Uz samostan i crkvu aktivan je mnogobrojan Franjevački svjetovni red koji se brine i za kuhinjicu za siromahe, u kojoj se dnevno podijeli više od 100 obroka.
Opština Lapovo
Opština Lapovo je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Šumadijski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 55 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 4.545 ha).
Centar opštine je grad Lapovo. Opština Lapovo se sastoji od 2 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 8.228 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -7,4 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 2.191 ljudi. U opštini se nalaze 3 osnovne i 2 srednje škole.
Sant’Elena
Sant'Elena je otok u Venecijanskoj laguni koji leži istočno od glavnog otoka Venecije. Dio je gradske četvrti (sestiera) Castello. thumb|left|260px|Nogometni stadiion Pierluigi Penzo Otok je izvorno bio potpuno odvojen od Venecije velikim kanalom. Na njemu je uz crkvu Sant'Elena postojao augustinski samostan podignut još u 12. vijeku, a obnovljen u 15. vijeku. Otok je vremenom proširivan nasipavanjem zemlje u 20. vijeku i na taj način je smanjen kanal koji ga je dijelio od ostatka grada, a preko njega su izgrađena tri mosta. Na otoku se uz stambenu zonu nalazi i Pomorska akademija Francesco Morosini, zgrade Venecijanskog likovnog bijenala, veliki Parco delle Rimembranze (Park sjećanja) i nogometni stadion Pierluigi Penzo.
Lukáš Rosol
Lukaš Rosol (24. jul 1985. u Brnu, Češka Republika) je češki teniser. Profesionalno igra od 2004. godine. Trenutno je 100. igrač na ATP listi.
Karijera
U karijeri je osvojio jedan ATP turnir u parovima. Najveću pobedu i uspeh je ostvario 28. juna 2012. godine, kada je u 2. kolu Vimbldona senzacionalno pobedio drugog igrača sveta Rafaela Nadala u pet setova.
Apostolski egzarhat za grkokatolike u Srbiji i Crnoj Gori
Apostolski egzarhat za grkokatolike u Srbiji i Crnoj Gori je eparhija za grkokatolike u Srbiji i Crnoj Gori.
Istorija
Osnovana je 28. avgusta 2003. godine. Pre osnivanja egzarhata grkokatolici u Srbiji i Crnoj Gori bili su pod jurisdikcijom Križevačke eparhije. Biskup je Đura Džudžar (rusn. -{Dюra Džudžar}-), a parohijska crkva Sv. Nikole u Ruskom Krsturu postaje saborna crkva. Egzarhat obuhvata 16 aktivnih parohija sa skoro 23.000 vernika, po nacionalnosti uglavnom Rusini, Ukrajinci i nešto malo Rumuni.
Lenny Kravitz
Leni Kravic (, Leonard Albert Kravitz, ranije koristio pseudonim Romeo Blue)(* 26. 5. 1964 u Bruklinu, Njujork) je američki rok-pevač, muzičar, tekstopisac i producent. Sin je tv-producenta rusko-jevrejskog porekla Saj Kravica (Sy Kravitz) i glumice Roksi Roker (Roxy Rocker) poreklom sa Bahama.
Kravic je 1987. oženio glumicu Lizu Bone sa kojom ima ćerku Zoi Izabel. Razveli su se 1993.
Kravic je do sada snimio sedam studijskih albuma, a procenjuje se da je prodato više od dvadeset miliona nosača zvuka sa njegovom muzikom. Tokom karijere osvajao je mnogobrojne muzičke nagrade, a Gremijevo priznanje za najboljeg muškog izvođača dobio je četiri godine zaredom (od 1998. do 2002.). Osim što je tekstopisac i izvođač, Kravic aranžira, producira, a svira i gitaru, bas, bubnjeve, klavijature i perkusije. Rođen je 26. maja 1964. u Njujorku pod pravim imenom Leonard Albert Kravic. Kao dete je počeo da svira bubnjeve, a zatim gitaru. Zahvaljujući ocu, koji je radio na televiziji, upoznao je mnoge džez muzičare kao što su Ela Ficdžerald, Djuk Elington, Sara Von, Majls Dejvis, a na njega su veliki uticaj imali i soul muzičari Džejms Braun, Areta Frenklin, Stivi Vonder i Kurtis Mejfild.
Prvenac Let Love Rule objavio je 1989. i kreće na turneju gde nastupa kao predgrupa Tom Petty and Heartbreakers. Nakon turneje je radio pesmu Justify My Love za Madonu, zatim je producirao i svirao većinu instrumenata na albumu glumice i pevačice Vanese Paradi. Ubrzo objavljuje drugi album Mama Said, na kojem je naslovna numera posvećena njegovoj majci, dok su ostale inpirisane njegovim razvodom od tadašnje supruge Lize Bone.
Juršinci
Juršinci (njemački: Georgendorf) je selo u Sloveniji od 365 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Juršinci.
Geografske karakteristike
Selo Juršinci leži udaljeno oko 12 km sjeverno od Ptuja, u brdima Slovenskih gorica.
Historija i znamenitosti
Juršinci se prvi put spominju 1320. pod njemačkim imenom Georgendorf. U njemu je 1905. je osnovana prva vinogradarska zadruga u donjoj Štajerskoj, koja je puno učinila za razvoj vinogradarstva u Slovenskim goricama. Iduće 1906. izgrađena je crkva sv. Lovrenca koja je postala sjedište istoimene župe. Od 1994. Juršinci su sjedište novoosnovane istoimene općine.
Weather Underground
Weather Underground Organization (, skrć. WUO), poznata i kao Weather Underground bila je radikalno lijeva teroristička organizacija koja je djelovala u SAD krajem 1960-ih i 1970-ih. Osnovali su je studenti Michiganskog univerziteta u Ann Arbor godine 1969. kao jednu od frakcija Studenata za demokratsko društvo (SDS), a sa ciljem da od nje stvore tajnu političku stranku odnosno organizaciju čije bi aktivnosti svrgnule tadašnju američku vladu. Grupa je u ideološkom smislu bila dio tzv. Nove ljevice, a njenoj popularnosti, ali i radikalizaciji, je značajno pridonio i vijetnamski rat, koji je u to vrijeme postao izuzetno nepopularan upravo među američkom omladinom i studentima. Pripadnici organizacije, koji su se počeli zvati Weathermenima su već u jesen 1969. otpočeli s nasilnim akcijama usmjerenima protiv policije i organa vlasti, a 1970. su izdali službenu deklaraciju rata protiv američke vlade. Aktivnosti Weathermena su uglavnom uključivali bombaške napade na vladine zgrade i banke. Prestanak Vijetnamskog rata 1973. godine je u značajnoj mjeri otklonio jedan od glavnih razloga zbog koji su Weathermeni uživali određene simpatije, a dio vodstva se do kraja 1970-ih javno odrekao nasilja i napustio organizaciju, prihvativši ponude o amnestiji. Neki od članova WUO su od 1978. do 1985. bili aktivni u Komunističkoj organizaciji 19. maja.
Podela Indije
mini|desno|250px|Britanski posedi na indijskom potkontinentu, koji su dobili nezavisnost 1947. i 1948. Tako su nastale 4 države: Indija, Burma, Cejlon i Pakistan
Podela Indije predstavlja stvaranje dve države Indije i Pakistana 15. avgusta 1947. kada je Britanija dala nezavisnost Indiji. Ta podela se naročito odnosi na podelu Bengala i Pendžaba. Tokom podele Indije 14,5 miliona ljudi je napustilo Indiju ili Pakistan. Veliko nasilje i pokolji doveli su do smrti najmanje 200.000 ljudi.
Pakistan i Indija
Dva dominiona unutar Britanskog Komonvelta nastali su 15. avgusta 1947. Ceremonija prenosa vlasti održana je dan ranije u Karačiju, da bi zadnji britanski vicekralj Luis Montbaten mogao da prisustvuje i na ceremoniji u Karačiju i na ceremoniji u Delhiju. Zbog toga Pakistan slavi dan nezavisnosti 14. avgusta, a Indija 15. avgusta.
Uzroci podele
Mnogo pre sticanja nezavisnosti posejano je seme podele. To seme podele posejano je tokom borbe za prevlast različitih struja indijskog nacionalističkog pokreta, a posebno Indijskog Nacionalnog Kongresa. Muslimani su se počeli osećati ugroženi hindu većinom. Hindusi su s druge strane smatrali da njihovo vodstvo previše popušta manjinskim muslimanskim zahtevima.
Sveindijska muslimanska liga formirana je 1906. u Daki. Formirali su je muslimanske vođe, koje nisu verovale Indijskom Nacionalnom kongresu, koji je bio sekularan pokret, ali sa hinduskom većinom. Među prvima koji su zahtevali posebu državu za muslimane bio je književnik i filozof Alama Ikbal, koji je 1930. na sastanku Sveindijske muslimanske lige rekao da je je posebna država nužnost. Skupština u Sindu je 1935. je donela rezoluciju kojoom je zahtevala posebnu državu.
Članovi Kongresne partije su se suprostavljali podeli Indije po religioznom načelu. Mahatma Gandi je verovao da hindusi i muslimani trebaju živeti u prijateljstvu. Godinama su Gandi i njegove pristalice nastojale zadržati muslimane u Kongresnoj partiji, pri tome navlačeći gnev i hinduskih i muslimanskih ekstremista. Muslimani počinju veliki izlazak iz Kongresne partije 1930ih. Gandija je ubio hinduski ekstremista Naturam Gods, koji je verovao da Gandi umiruje muslimane na račun hindusa.
Političari i vođe obe strane počeli su sumnjati i bojati se druge strane. Do kulminacije dolazi avgusta 1946. u Kalkuti tokom pobune tokom dana direktne akcije od muslimanske lige. Tada je ubijeno 5.000 ljudi. Tada je došlo do nereda u celoj severnoj Indiji i Bengalu, a porastao je pritisak da se traži politička deoba teritorija, kao način da se izbegne građanski rat. Sve do 1946. Muslimanska liga je imala rastegljiv pojam što bi bila njihova država Pakistan. Taj pojam se kretao od potpuno nezavisnog Pakistana do Pakistana kao dela konfederalne Indije.
Stanje pre podele
Britanska kolonijalna uprava nije direktno vladala celom Indijom. Postojali su različiti aranžmani, od toga da su provincije direktno vladale do toga da su razne prinčevske države bile pod različitim ugovorima sa Britancima.
Proces podele
Granicu Indije i Pakistana odredio je Siril Radklif, koji je napisao izveštaj poznat kao Radklifov izveštaj. Pakistan je nastao kao država iz dva dela: Zapadnog Pakistana (današnji Pakistan) i Istočni Pakistan (današnji Bangladeš). Pakistan je nastao od delova teritorija, gde su muslimani bili većina, a Indija od delova teritorija sa hinduskom većinom. Britanski Parlament je 18. jula 1947. doneo Akt o nezavisnosti Indije. U Indiji je bilo 565 prinčevskih država, koje su dobile pravo da odluče da li će biti u sastavu Indije ili Pakistana. Problemi su nastali u državama, koje se nisu odlučile ni za jednu državu ili gde su se prinčevi odlučili za državu suprotno od većinske religije unutar njihove države. Problemi su nastali u Džunagadu, Hajderabadu i posebno Kašmiru.
Kontroverzna mišljenja o procesu podele
Proces podele je izuzetno kontroverzan proces. Pojedini optužuju britanskog vicekralja Montbatena da je požurio sa podelom i da je imao udela i u Radklifovom izveštaju. Neki kritičari optužuju Britance da su dogovorni za kasnija zverstva tokom podele. Nije se pretpostavljalo da će doći do velikih seoba stanovništva. Plan je pozivao da se osiguraju manjinska prava svih koji se nađu na drugoj strani granice. Međutim red i mir su bili potpuno narušeni, a hiljade, a možda čak i milion ljudi je poginulo tokom podele. Bio je to najveći pomak stanovništva u istoriji.
Razmene stanovništva
Velika razmena stanovništva je usledila odmah nakon podele. Oko 14,5 miliona ljudi je prešlo na drugu stranu granice. Iz popisa stanovništva iz 1951. vidi se da je 7,2 miliona muslimana prešlo u Pakistan, a 7,2 miliona Hindusa i Sika prešlo u Indiju. Oko 11, 2 miliona stanovnika ili 78% je razmenjeno na zapadu. Najveća razmena je bila u Pendžabu, gde je 5,3 miliona muslimana otišlo u Pakistan, a 3,4 miliona Hindusa i Sika otišlo u Indiju. Na istoku je 3,5 miliona hindusa napustilo Istočni Pakistan, a 0,7 miliona muslimana je došlo u Istočni Pakistan.
Veliko nasilje i pokolji dešavali su se na obe strane granice, a novoformirane vlade Indije i Pakistana nisu bile spremne da se brinu o tolikom broju izbeglica. Postoje različite procene o broju mrtvih tokom toga procesa, a kreću se od 200.000 do 1.000.000 mrtvih.
Izbeglice u Indiji i Pakistanu
Mnogi siki i hindusi iz Pendžaba naselili su se u indijskom delu Pendžaba i Delhija. Hindusi iz Sinda su se rasporedili po gotovo svim državama Indije, ali najveći broj u Gudžaratu i Maharaštri. Hindusi iz Sinda su mnogo doprineli industrijalizaciji Indije. Hindusi iz Bengala naselili su se u mnogim delovima istočne Indije, a najviše u Zapadnom Bengalu, Asamu i Tripuri. Mnoštvo muslimana iz Pendžaba je došlo u Pakistan i njima je bilo mnogo lakše nego izbeglicama iz ostalih područja, koji su se suočavali sa problemima kulturne i jezične asimilacije.
Izbeglice su počele igrati aktivnu ulogu u indijskom društvu. Bivši indijski oredsednik vlade Manmohan Sing je Sik iz pakistanskog dela Pendžaba. Dva bivša predsednika vlade Indije Gulzarilal Nanda i Inder Kumar Gudžaral rođeni su u porodicama, koje su izbegle iz pakistanskog dela Pendžaba. Bivši predsednik Pakistana Pervez Mušaraf je rođen u Indiji. General Zia Ul Hak takođe je rođen u indijskom delu Pendžaba.
Posledice
Nasilje između hindusa i muslimana nije završilo sa podelom. Stvoren je veliki jaz između dve nove države. Pakistan i dalje smatra teritoriju Kašmira otetom od strane Indije. Stotine hiljada hindusa je pobijeno 1971. u Bangladešu. U Indiji se s vremena na vreme ponavljaju napadi i pokolji muslimana. Indija i Pakistan su ratovali nekoliko puta Rat zbog Kašmira je odmah izbio nakon nezavisnost Indije. Kašmirski maharadža je želio da mu država bude nezavisna, ali većina stanovništva su bili muslimani, pa je došlo do invazije plemena iz Pakistana, što je dovelo do rata oko Kašmira. Indija i Pakistan su uključeni u međusobnu trku u naoružanju, koja se pretvorila u nuklearnu trku u naoružanju.
Murano
Murano je otok u Venecijanskoj laguni, poput Venecije i on je skup od sedam otoka (arhipelag) povezanih mostovima. Leži u sjevernom dijelu lagune i svjetski je slavan po proizvodnji stakla, osobito lustera. Nekoć je Murano bio nezavisna gradska komuna, ali je vremenom postao samo dio puno veće Venecije.
Historija
250px|thumb|left|Kanal u Muranu Murano je naseljen još za rimskih vremena, u 6. vijeku tu su se naselili stanovnici iz obližnjeg rimskih gradova Altina i Oderza. Isprva se otok razvio kao ribarska luka i sjedište proizvodnje soli, no kasnije je postao i trgovište preko svoje luke koju je pak kontrolirao obližnji otok Sant Erasmo. U 11. vijeku stanovništvo otoka stalo je opadati zbog masovnog iseljavanja u venecijanski kvart i otok Dorsoduro. Murano je ispočetka poput Venecije imao svoje Veliko vijeće koje je upravljalo komunom, ali od 13. vijeka gradom upravlja venecijanski podesta. Za razliku od drugih otoka u laguni, Murano je kovao svoj vlastiti novac.
Godine 1291. svi proizvođači stakla natjerani su da se presele iz Venecije u Murano, zbog opasnosti od požara. . Nakon toga, nekoliko sljedećih vjekova otpočela je velika proizvodnja i izvoz predmeta od stakla, ispočetka su to bile staklene perle i zrcala, a kasnije predmeti od aventurin stakla (izumljeno u Muranu). Otok je ubrzo postao sjedište staklarstva srednjovjekovne Evrope, naročito su postali slavni lusteri iz Murana. Od 18. vijeka počela je opadati proizvodnja stakla jer su se u međuvremenu razvili i drugi centri staklarstva po Evropi (Češka), stoga Murano više nije imao monopol na znanje. No unatoč tome, staklarstvo je ostala najznačajnija privredna grana na otoku. U 15. vijeku otok je postao popularna ladanjska destinacija za Venecijance koji su podigli brojne ljetnikovce na otoku, no vremenom je interes za Murano kao ladanjsko mjesto splasnuo. Otok je bio poznat po svojim voćnjacima i povrtnjacima sve do 19. vijeka kada je izgrađeno puno stambenih kuća na tim površinama. thumb|right|280px|Crkva sv.Marije i sv. Donata Znamenitosti Murana su Crkva sv. Marije i sv. Donata (poznata po svojem bizantskom mozaiku iz 12. vijeka i relikviji u kojoj su navodno kosti zmaja kojeg je ubio sv. Donat), Crkva sv. Petra Mučenika s kapelom porodice Ballarin iz 1503. godine, te Palazzo da Mula. U gradu postoje brojne radionice za proizvodnju stakla, neke rade još od srednjeg vijeka. Većina ih je otvorena za javnost. Murano dakako ima i Muzej stakla, smješten u velikoj palači Giustinian.