cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azimut
Dnevno gibanje neba
Neposredan izgled pojava na nebu uvjetovan je Zemljinim gibanjima. Zemljina vrtnja uzrok je prividnom okretanju nebeske sfere i izmjene dana i noći. Svakako, nije svejedno okreće li se Zemlja ili nebeska sfera, sa svim zvijezdama i galaktikama. U posljednjem bi slučaju relativne brzine zvijezda morale nadmašiti brzinu svjetlosti, a nedostajale bi mnoge sitne pojave koje pružaju fizičke i astronomske dokaze gibanja Zemlje. Te pojave jesu: zakretanje ravnine njihanja (Foucaultovo njihalo), otklon na istok pri slobodnom padu, spljoštenost Zemlje, pojava dnevne paralakse, dnevna aberacija svjetlosti i još neke. Bez razumijevanja fizičke suštine, a to znači ne znajući za ograničenu veličinu Zemlje i njezina gibanja, neposredno vidljive promjene na nebu nisu jednostavno protumačive. Zato je i trebalo mnogo vremena dok se čovjek nije izdignuo iznad neposredno danog.
Nebeska os, nebeski ekvator i nebeski meridijan
Vidljiv predio neba ovisi o položaju promatrača i o trenutku promatranja. Svaki promatrač na Zemlji stoji na vodoravnoj ravnini, a pravac sile teže, vertikala, okomit je na tu ravninu. Smjer vertikale pokazuje slobodno obješen, miran visak. Produži li se vertikala prema nebeskoj sferi, probost će je u točki koja ovisi o zemljopisnom položaju i o trenutku dana, jer se Zemlja okreće. Zbog Zemljina okretanja vertikala opisuje stožac oko produžene Zemljine osi ili nebeske osi. Nebeska os probada nebesku sferu u sjevernom i južnom nebeskom polu. Nebeska os je zamišljeni pravac identičan sa Zemljinom osi rotacije i probada nebesku sferu u sjevernom i južnom nebeskom polu. U točki sjevernog nebeskog pola se približno nalazi zvijezda Sjevernjača. Oko nebeske osi se prividno okreće nebeska sfera (prividno okretanje nastaje zbog rotacije Zemlje). Sva nebeska tijela prividno se okreću oko nebeske osi. Ravnina Zemljina ekvatora, protegnuta do nebeske sfere, isijeca na njoj kružnicu ili nebeski ekvator. Nebeski ekvator je projekcija Zemljinog ekvatora na nebesku sferu. Ravnina kojoj pripada nebeski ekvator okomita je na nebesku os. Ravnina meridijana na kojemu se promatrač nalazi presijeca nebesku sferu uzduž velike kružnice ili nebeskog meridijana. Nebeski meridijan je zamišljena velika kružnica na nebeskoj sferi koja prolazi sjevernim i južnim nebeskim polom i sadrži projekciju nebeskog tijela čiji meridijan promatramo. Meridijan promatrača prolazi nebeskim polovima, te sadrži zenit i nadir promatrača. Kako promatrač subjektivno ne osjeća Zemljinu vrtnju, činit će mu se da se nebeska sfera okreće oko Zemljine osi, i to u suprotnom smjeru.
Obzor, zenit i nadir
Vodoravna ravnina na kojoj se promatrač nalazi je ravnina obzora ili horizonta, a kružnica koju ona isijeca na nebeskoj sferi je obzor ili horizont. Obzor je velika kružnica nebeske sfere, nastaje presjekom ravnine koja prolazi stajalištem promatrača sa nebeskom sferom i okomita je na pravac zenit-nadir. Vidljivi horizont (na otovrenim površinama kao more) se zbog zakrivljenosti Zemljine površine nalazi ispod astronomskog horizonta (tome je uzrok i nadmorska visina te refrakcija Zemljine atmosfere). Točke u kojima okomica ili vertikala probada nebesku sferu jesu zenit i nadir. Zenit je točka na nebeskoj sferi koja se nalazi direktno iznad promatrača. Nadir je točka na nebeskoj sferi suprotno od zenita (ispod promatrača). Na arapskom znači suprotan, nasuprot. Zvijezde obilaze oko nebeske osi po kružnicama koje su nazvane dnevne kružnice. Neke zvijezde, one koje su blize sjevernom nebeskom polu, stalno su iznad obzora (cirkumpolarna zviježđa). Neke zvijezde izlaze iznad obzora i zalaze pod obzor.
Kao istočna točka obzora (E) i kao zapadna točka obzora (W) zadaje se presjecište nebeskog ekvatora s obzorom. Nebeski meridijan prolazi kroz zenit, sjeverni i južni nebeski pol. Presjecište meridijana i obzora bliže sjevernom nebeskom polu je sjeverna točka obzora (N), a njoj nasuprot, južna točka obzora (S). Četiri glavne točke obzora (N, S, W i E) određene su prividnim dnevnim gibanjem neba i razlikovanjem polova, a razmaknute su na obzoru za pravi kut. Zvijezde izlaze na istočnoj strani obzora, podižu se do nebeskog meridijana, gdje dostižu najveću visinu ili kaže se da prolaze kroz gornju kulminaciju. Nastavljajući kruženje, zalaze na zapadnoj strani obzora. Nakon toga će zvijezde proći i kroz najniži položaj ili donju kulminaciju. Iznad obzora zvijezde se premještaju od istočne strane prema zapadnoj. Cirkumpolarne zvijezde nikada ne zalaze, a anticirkumpolarne nikada ne izlaze. Sve zvijezde, promatrane na svim zemljopisnim širinama, bez obzira na to jesu li cirkumpolarne ili nisu, prolaze kroz gornju kulminaciju u onoj polovici meridijana (meridijan je raspolovljen sjevernim i južnim nebeskim polom) koja sadrži zenit; kroz donju kulminaciju zvijezda će proći u onoj polovici meridijana koja sadrži nadir. Dijelovi dnevnih kružnica iznad obzora jesu dnevni lukovi. Zvijezda koja se nalazi na dnevnoj kružnici sjevernije od nebeskog ekvatora izlazi između sjeverne (N) i istočne (E) točke obzora, a zalazi između sjeverne i zapadne (W) točke obzora. Južnije od istočno – zapadne linije, izlaze i zalaze one zvijezde koje su smještene južnije od nebeskog ekvatora.
Horizontski koordinatni sustav
Za određivanje položaja nebeskih tijela u odnosu na obzor (horizont) i strane svijeta služi horizontski koordinatni sustav. U horizontskom koordinatnom sustavu položaj nebeskog tijela određen je azimutom i kutnom visinom. Astronomski azimut je kut između mjesnog nebeskog meridijana i nebeskog tijela, mjeren od smjera juga po obzoru u smjeru dnevnog kretanja nebeskih tijela (u smjeru prema zapadu). Kutna visina h je kut u središtu nebeske sfere koji se nalazi u ravnini okomitoj na ravninu obzora. Zamislimo li da je polumjer nebeske sfere jedinični, tada se kutna visina može odrediti i kao duljina luka na sferi, jer je u tom slučaju duljina luka brojčano jednaka pripadnom središnjem kutu. Isti postupak provodi se pri određivanju drugih sfernih koordinata. Kutna visina h je pozitivna iznad obzora i kreće se od 0° do 90°, a negativna ispod obzora, kada se kreće od 0° do -90°. Umjesto kutne visine h može se koristiti zenitna daljina z:
Jedan od najjednostavnijih astronomskih instrumenata za mjerenje kutne visine Sunca i sjajnih noćnih nebeskih tijela je sekstant. Astronomski azimut A je koordinata koja se mjeri od južne točke obzora (S) prema zapadu, od 0° do 360° (u geodeziji i za druge svrhe, azimut se mjeri os sjeverne točke N prema zapadu i istoku, od 0° do 180°). Za mjerenje azimuta u našem zemljopisnom području može nam, iako ne baš najpreciznije, poslužiti kompas. Pri prvom noćnom izlasku i mjerenju horizontskih koordinatna nekog nebeskog tijela, ustanovit ćemo da se one neprestano mijenjaju, a ovise i o zemljopisnom položaju promatrača.
Afrička unija
Afrička unija (skraćeno AU) je kontinentalna unija koja je započela sa radom u julu 2002. godine kao naslednica Organizacije afričkog jedinstva (OAJ). Organizacija je formalno osnovana godinu dana pre, 26. maja 2001. Nastala je sjedinjenjem više afričkih organizacija prema uzoru na Evropsku uniju, ali njena struktura najviše podseća na stukturu međuratne Ligu naroda. Ciljevi su joj promovisanje demokratije, ljudskih prava i ekonomskog razvoja širom Afrike, naročito putem povećanja stranih investicija kroz razvojne programe kao što su Novo partnerstvo za razvoj Afrike. Prvi predsedavajući ove organizacije je bio predsednik Južne Afrike Tabo Mbeki. AU čine sve afričke zemlje sem nepriznatog Somalilanda. Maroko je na 33 godine napustio organizaciju da bi se 30. januara 2017. vratio u članstvo. Maroko je napustio organizaciju zbog protivljenja članstvu Zapadne Sahare pod imenom Saharska Arapska Demokratska Republika i Mauritanije.
Istorija
Prve intelektualne ideje o stvaranju ujedinjene afričke države pojavile su se u XIX veku u Evropi, ali su zbog dominantnog kolonijalizma i otimačine za Afriku bile gurnute na marginu dok je kontinent podeljen granicama koje su odgovarale okupatorima i pokazivale potpunu nezainteresovanost i ignorisanje lokalnog konteksta, istorije i životnih potreba. Dominantnu ulogu u ovome procesu odigrale su Velika Britanija, Belgija, Francuska, Italija, Nemačka, Španija i Portugal. Afričke zemlje ostale su i formalno kolonije sve do 1950-ih, 1960-ih i 1970-ih kada dolazi do vala proglašenja nezavisnosti kojim se delom upravljalo kroz Starateljski savet Ujedinjenih nacija.
Početni koraci koji su doveli do nastanka savremene Afričke unije mogu da se prate od osnivanja kratkotrajne Unije afričkih država (Union des Etats africains), konfederalne zajednice zapadnoafričkih država Gane i Gvineje osnovane 1958. godine, a kojoj se 1960. pridružio i Mali. Zbog toga je unija bila poznata i pod nazivom Unija Gana-Gvineja-Mali. Organizacija je formalno postojala do 1963. bez vez većih uspeha u ostvarivanju ambicioznih zacrtanih ciljeva, a njezino se nasleđe svodi na istoriju odnosa trojice lidera-Ahmeda Sékou-a Touré-a, Modiboa Keïta-a i Kwame-a Nkrumaha. Nastojanja da se u zajednicu uključi i Godnja Volta, današnja Burkina Faso, nisu bila uspešna.
Organizacija afričkog jedinstva
mini|lijevo|Egipatski predsednik Nasser na samitu OAJ u Kairu 1964. Organizacija afričkog jedinstva, organizacija iz koje se direktno razvila današnja AU, osnovana je od strane 32 afričke vlade 25. maja 1963. godine u Adis Abebi u Etiopiji. Inicijativa za konferenciju potekla je od etiopskog cara Haila Selassije koji je želeo da prevaziđe podelu koja je nastala između takozvane Grupe iz Casablance u kojoj su bili Alžir, Egipat, Gana, Gvineja, Libija, Mali i Maroko i takozvane Grupe iz Monrovije u kojoj su bili Senegal, Nigerija, Liberija kao i većina bivših afričkih kolonija iz sastava Francuskog kolonijalnog imperija koje nisu bile u prvoj grupi. Grupa iz Casablance se samoidentifikovala kao grupa progresivnih država kojima su na čelu bili levičarski lideri, najugledniji među njima Gamal Abdel Nasser, Kwame Nkrumah i Ahmed Sékou Touré. Lideri ovih zemalja zalagali su se za dublje političke integracije u Africi i prenos ovlasti sa nacionalnoga, na nivo kontinenta. I sama podržavajući mnoge od principa panafrikanizma, Grupa iz Monrovije bila je stava kako se saradnja u Africi ne treba razvijati na račun suvereniteta afričkih zemalja koje po njima trebaju da zadrže nezavisnost. Bez obzira na prijedlog Gane koji je već pri osnivanju predlagao uspostavu zajedničke vlade i parlamenta, Grupa iz Monrovije bila je dominantnija i odnela je prevagu prilikom osnivanja Organizacije afričkog jedinstva 1963. godine. Pre osnivačkog samita u Adis Abebi, prve uvodne diskusije organizovane su u gradu Sanniquellie na severu Liberije.
12. novembr 1984. Maroko je napustio organizaciju kao odgovor na primanje u članstvo Demokratske Arapske Republike Sahare kao legitimnog predstavnika Zapadne Sahare. Organizacija je bila izložena brojnim kritikama koje su je nazivale debatnim klubom bez stvarnih ovlasti. Građanski ratovi kao što su višegodišnji Angolski građanski rat i Nigerijski građanski rat trajali su bez mogućnosti OAJ da se na bilo koji način uključi u njihovo zaustavljanje. Politika neuplitanja u unutarnja pitanja drugih zemalja dodatno je limitirala mogućnost delovanja organizacije kao npr. u slučaju kršenja ljudskih prava od strane režima Idi Amina u Ugandi. Generalni sekretar Ujedinjenih naroda Kofi Annan hvalio je organizaciju zbog toga što je ujedinila Afrikance, dok su je kritičari nazivali "Diktatorskim klubom". Ipak, OAJ je postigla određeni uspeh u izgradnji zajedničkog stava i platforme, naročito na međunarodnim forumima kakve su Ujedinjene nacije gde su afričke zemlje zajednički pružale otpor kolonijalizmu i zahtevale dekolonizaciju.
OAJ je imala značajnu ulogu u otporu kolonijalizmu i vlasti belih manjina u Africi. Organizacija je naoružavala, trenurala i osnivala vojne baze za pokrete otpora koji su se borili protiv belačkih rasističkih režima u Africi. Grupe kao što su Afrički nacionalni kongres i Panafrički kongres koji su pružali otpor aparthejdu u Južnoj Africi i Afrički nacionalni savez Zimbabvea i Afrički narodni savez Zimbabvea koji su se borili za obaranje belačkog manjinskog režima u Rodeziji primali su pomoć od OAJ. Luke zemalja čanica bile su zatvorene za brodove iz Južne Afrike, dok je avionima iz te zemlje bilo zabranjeno da koriste zračni prostor zemalja članica. Zemlje OAJ zajednički su uspeli da se izbore za izbacivanje predstavnika rasitičkog režima Južne Afrike iz Svetske zdravstvene organizacije. Zemlje su zajednički sa UN-om radile i na rešavanju problema izbeglica, a uspostavile su i Afričku razvojnu banku.
Afrička ekonomska zajednica
Afrička ekonomska zajednica osnovana je 1981. godine. Cilj je zajednica stvaranje osnova za zajednički ekonomski razvoj afričkih država. Zacrtani ciljevi organizacije koja i danas (2017) postoji u okvirima AU su stvaranje zona slobodne trgovine, carinskih unija, zajedničkog tržišta, centralne banke do 2028. godine i zajedničke afričke valute do 2023. godine po planu iz 1991. godine. Time bi se stvorila ekonomska i monetarna unija slična evrozoni u Evropskoj uniji. Zajednica je podeljena na više takozvanih stubova, odnosno regionalnih blokova zemalja kao što je Ekonomska zajednica zapadnoafričkih država, jedna od desetak sličnih zajednica u okviru AEZ-a. Mnoge su zemlje istovremeno članice više od jednoga bloka u okviru AEZ-a, i svaka od grupa sa sobom nosi poseban aranžman. Zemlje severozapadne Afrike kao što su Alžir, Tunis i Mauritanija su čanice AEZ-a, ali nisu u članstvu niti jednoga aktivnog stuba među blokovima unutar zajednice. U isto vreme one sudeluju u drugim regionalnim blokovima koji nisu deo zajednice.
Ustavni akt Afričke unije i osnivanje današnje organizacije
Obnovljeni podsticaj za bliže povezivanje kontinenta na principima koji su preglasani u šezdesetima pokrenuo je u devedesetim godinama libijski vođa Moamer Gadafi. Ustavni akt Afričke unije, dokument kojim se uređuje okvir u kojemu će Afrička unija funkcionisati, potpisali su 11. jula 2000. u glavnom gradu Toga Lomé-u predstavnici 53 afričke zemlje. Ratifikacijom Ustavnog akta zemlje su i formalno postajale članice AU. Organizacija je započela sa radom 2002. godine kao naslednica Organizacije afričkog jedinstva.
Jezici
Na osnovi Ustavnog akta Afričke unije radni jezici unije su arapski, engleski, francuski i portugalski kao i afrički jezici kada je to moguće. Protokol sa amandmanom na Ustavni akt koji je usvojen 2003, ali do 2016. nije bio ratifikovan od 2/3 članica, dodaje i španski, svahili i bilo koji drugi afrički jezik i proglašava ih sve službenima, umesto radnim jezicima Afričke unije. Izvršno veče AU i dalje određuje praktične modalitete kada je u pitanju upotreba službenih jezika kao radnih jezika u konkretnim slučajevima. 2001. godine osnovana je i Afrička akademija jezika koja za cilj ima promociju korišćenja afričkih jezika među narodima na kontinentu. Afrička unija proglasila je 2006. godinu Godinom afričkih jezika.
Članice
mini|Plenarna skupština AU-a mini|[[Robert Mugabe na samitu AU-a]] mini|Pripadnica Misije AU u Somaliji mini|Bernard Mbembe na samitu AU
Afrička unija ima 55 zemalja članica:
Artur Dubravčić
Artur Dubravčić (Vrbovsko, 15. rujna 1894. – Zagreb, 14. ožujka 1969.), bio je hrvatski nogometaš, nogometni reprezentativac, nogometni sudac i športski novinar.
Klupska karijera
Kao srednjoškolac sa skupinom je ljudi osnovao u Karlovcu Olimpiju za koju je igrao. Tijekom prvog svjetskog rata preselio se u Zagreb i pridružio Concordiji gdje je proveo veći dio svoje profesionalne karijere.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju odigrao je devet utakmica i postigao jedan pogodak.
Bio je povijesnim prvim kapetanom nogometne reprezentacije Jugoslavije u njenoj prvoj utakmici, porazu od 0:7 protiv Čehoslovačke 28. kolovoza 1920. godine na OI 1920.. Dubravčić je bio još po nečemu osobit: igrač je koji je prvi postigao pogodak za Jugoslaviju, na utakmici protiv Egipta, 2. rujna 1920. Postigao je prvi pogodak za reand he also scored their first ever goal (against Egypt, five days later). U svih devet utakmica koje je odigrao bio je kapetanom jugoslavenske reprezentacije.
Bio je među pozvanima na OI 1924. u Parizu, ali nije igrao nijednu utakmicu, a od hrvatskih nogometaša s njim su bili u izabranom sastavu Dragutin Babić, Slavin Cindrić, Stjepan Bocak, Dragutin Friedrich, Andrija Kujundžić, Antun Pavleković, Alfons Pažur, Adolf Percl, Dragutin Vragović, Dragutin Vrđuka, Branko Zinaja, Emil Perška, Eugen Dasović, Emil Plazzeriano, Janko Rodin, Marijan Marjanović, Rudolf Rupec, Stjepan Vrbančić i Vladimir Vinek.
Poslije igračke karijere
Nakon što je prestao aktivno igrati, bio je nogometni sudac, nogometni dužnosnik i športsko novinarstvo. Pisao je za Sportske novosti i bio je dopisnikom Politike.
Umro je iznenada 1969., nekoliko dana prije nego što je trebao primiti nagradu za životno djelo, a povodom 50. obljetnice Nogometnog saveza Jugoslavije.
Ca' Ponte, Padova
Ca' Ponte je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Beuvry-la-Forêt
Bevri la Fore je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2762 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 220 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 21 metar (maksimalnoj 35 m, a minimalnoj 14 m).
Tann (Niederbayern)
Tan je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Rotal-In. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.946 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9277148.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotal-In Tan se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rotal-In. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 447 metara. Površina opštine iznosi 37,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.946 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 105 stanovnika/km².
Raskol Istoka i Zapada
Raskol Istoka i Zapada, također poznat i kao Velika šizma ili Istočna šizma je naziv za raskol temeljem koga je dotle formalno jedinstvena halkedonska kršćanska crkva trajno razdvojena na Katoličku crkvu na zapadu i pravoslavnu crkvu na istoku srednjovjekovne Evrope. Kao početak raskola se tradicionalno uzima 16. jul 1054. kada je kardinal Humbert, izaslanik rimskog pape Lava IX na carigradskom dvoru, bacio anatemu na carigradskog patrijarha Mihaila Kerularija nakon koje je slijedila Humbertova anatema od strane samog Mihaila. Veliki dio historičara, međutim, smatra da je taj događaj predstavljao samo kulminaciju postepenog i viševjekovnog otuđenja rimske Crkve i carigradske patrijaršije uzrokovanog političkim okolnostima u kojima su se tokom ranog srednjeg vijeka našli Carigrad kao prijestolnica Istočnog Rimskog Carstva i Rim pod vlašću raznih, uglavnom germanskih vladara, a iz kojih su proizlazili sporovi oko međusobnog primata i crkvene nadležnosti, a koji su tek u manjoj mjeri imali teološku komponentu, najčešće vezanu uz različito tumačenje riječi filioque u nikejskom vjerovanju.
Yakushi-ji
thumb|left|Istočna pagoda, poznata i kao "Smrznuta muzika".
Yakushi-ji (薬師寺) je jedan od najpoznatijih carskih budističkih hramova u Japanu, smješten u gradu Nara. Predstavlja sjedište Hossō škole japanskog budizma. Yakushi-ji predstavlja jednu od građevina koje je UNESCO proglasio Svjetskom baštinom pod zajedničkim nazivom "Historijski spomenici drevne Nare."
Predmet štovanja u hramu je Yakushi Nyorai, također poznat kao "Ljekoviti Buddha", jedno od prvih budističkih božanstava preuzetih u Japanu iz Kine; po njemu je hram dobio ime.
Originalno je sagrađen u Fujiwara-kyōu, japanskoj prijestolnici u Asuka periodu; izgradnju je godine 680. naredio car Temmu u svrhu molitve za zdravlje svoje bolesne supruge, kasnije carice Jito. Car je umro, prije nego što je carica Jito dovršila hram 698. Nakon što se dvor preselio u Naru, hram je razbijen na dijelove i ponovno sastavljen na novoj lokaciji 718. Neka od novih arheoloških istraživanja, pak, sugeriraju da su postojala dva hrama sa istim nazivom.
Godine 973. je požar uništio dio kompleksa, a glavnu dvoranu je požar uništio 1528. Kasnije je uložen veliki trud u rekonstrukciju. Hram u današnjem obliku postoji od 1970-ih.
Zemljina revolucija
Zemljina revolucija predstavlja kretanje Zemlje oko Sunca. Zemlja se kreće po elipsi u čijoj je jednoj i Sunce, koje svojom gravitacijom održava Zemlju na toj elipsi. Srednja udaljenost Zemlje od Sunca iznosi 149.6 miliona kilometara (jedna astronomska jedinica) i Zemlji je potrebno u proseku 365.2422 dana (jedna godina) da pređe punu putanju. Osim Zemlje, oko Sunca kruži još sedam planeta: Merkur, Venera, Mars, Jupiter, Saturn, Neptun, Uran, kao i brojni planetoidi, asteroidi i komete. Posledica Zemljine revolucije jeste prividno godišnje kretanje Sunca, kao i pojava paralaktičkih elipsa zvezda.Drugo kretanje je obilaženje oko Sunca-Revolucija
Mezoamerika
Od njih su najpoznatije Maje i Asteci.
Iranska Pro Liga 2005./06.
Iranska Pro Liga 2005./06. bila je peta sezona Iranske Pro Lige, najviše iranske nogometne lige.
Konačna ljestvica
Konačna ljestvica Iranske Pro Lige za sezonu 2005./06.
Ivan Šojat
Ivan Šojat (Josipdol, 1900. - Zagreb, 2001.), bio je hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac.
Klupska karijera
Igrao je za zagrebački HAŠK. S HAŠK-om osvojio je prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1921./22. godine.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju odigrao je tri utakmice. Prva je bila je utakmica u Beogradu 8. lipnja 1922. protiv Rumunjske, druga 28. lipnja 1922. u Zagrebu protiv Čehoslovačke, a treća 1. listopada 1922. u Zagrebu protiv Poljske. Zanimljivost je da su svi igrači u prvoj i trećoj utakmici bili Hrvati ili iz Hrvatske, u drugoj su njih deset bili Hrvati ili iz Hrvatske.
Inka
Inka ili Carstvo Inka je naziv za državu koja je postojala u Južnoj Americi, na području Anda, od godine 1438. do 1533.
Predstavljalo su jednu od najrazvijenijih civilizacija Amerike prije dolaska Evropljana te ostavilo cijeli niz spomenika širom današnjeg Perua, Čilea, Bolivije i Ekvadora.
Pokorili su ga španski konkvistadori na čelu s Franciscom Pizarrom.
Bifenilindanon A
BINA umanjuje kokainsku samoadministraciju kod pacova, bez uticaja na apetit, i smatra se da je to svojstvo značajno poboljšanje u odnosu na mGluR2/3 agonist LY-379,268
Geocentrični sistem
Geocentrični sistem sveta predstavlja model sveta u kome se u samom centru nalazi Zemlja, dok sva ostala nebeska tela kruže oko nje. Ovaj sistem sveta razvili su starogrčki filozofi Aristotel i Ptolomej, a zahvaljujući hrišćanskoj crkvi održao se više od 15 vekova.
Prema modelu koji je Ptolomej predstavio u svom delu 'Almagest' Zemlja predstavlja središte oko koje se nalaze sfere, po jedna sfera za svaku planetu (zvezde lutalice), Sunce, Mesec i poslednja za zvezde nekretnice. U svom Zborniku, Ptolomej je govorio je da su zvezde zakačene za nebesku sferu, da se Zemlja nalazi u njenom centru, a da Sunce i planete (tzv. lutalice) kruže oko Zemlje. Ptolomejev geocentrični model sveta objašnjavao je kretanje planeta koristeći kombinaciju krugova. Ptolomej je dopunio Aristotelovu kosmološku teoriju, uvodeci epicikle,koje mu je predlozio Apolonije,radi objašnjenja "zamršenih" kretanja planeta, tj. neravnomernog kretanje planeta po nebeskom svodu gde prave petlje, krećući se naizmenično direktno i retrogradno (napred-nazad). Epicikl je ustvari, kružnica po kojoj se kreće planeta, a centar epicikla se opet kružno ravnomerno okreće oko Zemlje, ondnosno centra sistema.
Eugen Dasović
Eugen Dasović (Podravska Slatina, 1896. – Zagreb, 1980.), bio je hrvatski nogometaš, nogometni reprezentativac. Igrao je u obrani.
Klupska karijera
Sa zagrebačkim HAŠK-om osvojio je Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1921./22. godine. Nakon OI 1924. otišao je u Češku u klub njemačke nacionalne manjine DFC Praha za koji je igrao do 1925. nakon čega je prešao u zagrebački Građanski. 1930. se vratio u HAŠK.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju odigrao je 10 utakmica. Prvu je kao igrač HAŠK-a odigrao 3. lipnja 1923. u Krakovu protiv Poljske, a zadnju 28. listopada 1927. kao igrač Građanskog, u Pragu protiv Čehoslovačke.
Bio je među pozvanima na OI 1924. u Parizu, a od hrvatskih nogometaša s njim su bili u izabranom sastavu Dragutin Babić, Slavin Cindrić, Artur Dubravčić, Stjepan Bocak, Andrija Kujundžić, Dragutin Friedrich, Alfons Pažur, Adolf Percl, Dragutin Vragović, Dragutin Vrđuka, Branko Zinaja, Emil Perška, Antun Pavleković, Emil Plazzeriano, Janko Rodin, Marijan Marjanović, Rudolf Rupec, Stjepan Vrbančić i Vladimir Vinek.
Lonoke, Arkansas
Lonok je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.245, što je 42 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arivaca Junction, Arizona
Arivaca Junction je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,090 stanovnika.
Ekvatorijalni koordinatni sistem
thumb|mini|300px|Nebeski ekvatorski koordinatni sistem Ekvatorijalni koordinatni sistem je nebeski koordinatni sustav kojemu je osnovna ravnina nebeski ekvator. Položaj nebeskoga tijela određuju dvije koordinate neovisne o položaju promatrača na Zemlji: rektascenzija, kut na kružnici nebeskoga ekvatora koji se računa od proljetne točke 0° preko zapada do 360° ili prema istoku i prema zapadu do 180°, i deklinacija, kut na kružnici nebeskoga meridijana koji može biti pozitivan od 0° do 90° prema sjevernom ili negativan od 0° do 90° prema južnom nebeskom polu. Koordinatne vrijednosti nebeskih tijela dane su u posebnim tablicama (efemeride).
Osnove orijentacije na nebeskoj sferi
Za zapis položaja na nebeskoj sferi služe sferne koordinate, slično kao što za utvrđivanje položaja na površini Zemlje služe zemljopisne koordinate. Važne točke na globusu jesu polovi, točke kroz koje prolazi Zemljina os vrtnje. Veoma važno svojstvo, smjer vrtnje, ne možemo odrediti drukčije nego na osnovi iskustva. Kažemo da se Zemlja okreće kao desni vijak koji napreduje od Južnog pola prema Sjevernom polu. Smjer se može odrediti i s obzirom na način gibanja satne kazaljke. Gledajući na Sjeverni pol Zemlje, ona se vrti u smjeru suprotnom od kazaljke na satu. Pomoću meridijana odbrojavaju se zemljopisne dužine; računaju se kao istočne ili kao zapadne, od 0° do 180°. Početni meridijan je onaj koji, po dogovoru, prolazi zvjezdarnicom u Greenwichu, predgrađu Londona. Okomito na meridijane prolaze paralele (usporednice). Paralela najvećeg opsega je ekvator, a od njega se prema sjeveru i prema jugu odbrojavaju zemljopisne širine, kao sjeverne i južne, i to od 0° do 90°. Meridijana i paralela ima neizmjerno mnogo.
U astronomiji se primjenjuje nekoliko koordinatnih sustava (nebeski koordinatni sustavi). Svaki od njih ima osnovni krug (kao što je Zemljin ekvator) i početnu polukružnicu (kao što je početni Greenwichski meridijan) od kojih se odbrojavaju koordinate.
Dnevno gibanje neba
mini|desno|300px|[[Zemljina rotacija|Zemljina vrtnja uzrok je prividnom okretanju nebeske sfere i izmjene dana i noći.]] Neposredan izgled pojava na nebu uvjetovan je Zemljinim gibanjima. Zemljina vrtnja uzrok je prividnom okretanju nebeske sfere i izmjene dana i noći. Svakako, nije svejedno okreće li se Zemlja ili nebeska sfera, sa svim zvijezdama i galaktikama. U posljednjem bi slučaju relativne brzine zvijezda morale nadmašiti brzinu svjetlosti, a nedostajale bi mnoge sitne pojave koje pružaju fizičke i astronomske dokaze gibanja Zemlje. Te pojave jesu: zakretanje ravnine njihanja (Foucaultovo njihalo), otklon na istok pri slobodnom padu, spljoštenost Zemlje, pojava dnevne paralakse, dnevna aberacija svjetlosti i još neke. Bez razumijevanja fizičke suštine, a to znači ne znajući za ograničenu veličinu Zemlje i njezina gibanja, neposredno vidljive promjene na nebu nisu jednostavno protumačive. Zato je i trebalo mnogo vremena dok se čovjek nije izdignuo iznad neposredno danog.
Nebeska os, nebeski ekvator i nebeski meridijan
Vidljiv predio neba ovisi o položaju promatrača i o trenutku promatranja. Svaki promatrač na Zemlji stoji na vodoravnoj ravnini, a pravac sile teže, vertikala, okomit je na tu ravninu. Smjer vertikale pokazuje slobodno obješen, miran visak. Produži li se vertikala prema nebeskoj sferi, probost će je u točki koja ovisi o zemljopisnom položaju i o trenutku dana, jer se Zemlja okreće. Zbog Zemljina okretanja vertikala opisuje stožac oko produžene Zemljine osi ili nebeske osi. Nebeska os probada nebesku sferu u sjevernom i južnom nebeskom polu. Nebeska os je zamišljeni pravac identičan sa Zemljinom osi rotacije i probada nebesku sferu u sjevernom i južnom nebeskom polu. U točki sjevernog nebeskog pola se približno nalazi zvijezda Sjevernjača. Oko nebeske osi se prividno okreće nebeska sfera (prividno okretanje nastaje zbog rotacije Zemlje). Sva nebeska tijela prividno se okreću oko nebeske osi. Ravnina Zemljina ekvatora, protegnuta do nebeske sfere, isijeca na njoj kružnicu ili nebeski ekvator. Nebeski ekvator je projekcija Zemljinog ekvatora na nebesku sferu. Ravnina kojoj pripada nebeski ekvator okomita je na nebesku os. Ravnina meridijana na kojemu se promatrač nalazi presijeca nebesku sferu uzduž velike kružnice ili nebeskog meridijana. Nebeski meridijan je zamišljena velika kružnica na nebeskoj sferi koja prolazi sjevernim i južnim nebeskim polom i sadrži projekciju nebeskog tijela čiji meridijan promatramo. Meridijan promatrača prolazi nebeskim polovima, te sadrži zenit i nadir promatrača. Kako promatrač subjektivno ne osjeća Zemljinu vrtnju, činit će mu se da se nebeska sfera okreće oko Zemljine osi, i to u suprotnom smjeru.
Obzor, zenit i nadir
Vodoravna ravnina na kojoj se promatrač nalazi je ravnina obzora ili horizonta, a kružnica koju ona isijeca na nebeskoj sferi je obzor ili horizont. Obzor je velika kružnica nebeske sfere, nastaje presjekom ravnine koja prolazi stajalištem promatrača sa nebeskom sferom i okomita je na pravac zenit-nadir. Vidljivi horizont (na otovrenim površinama kao more) se zbog zakrivljenosti Zemljine površine nalazi ispod astronomskog horizonta (tome je uzrok i nadmorska visina te refrakcija Zemljine atmosfere). Točke u kojima okomica ili vertikala probada nebesku sferu jesu zenit i nadir. Zenit je točka na nebeskoj sferi koja se nalazi direktno iznad promatrača. Nadir je točka na nebeskoj sferi suprotno od zenita (ispod promatrača). Na arapskom znači suprotan, nasuprot. Zvijezde obilaze oko nebeske osi po kružnicama koje su nazvane dnevne kružnice. Neke zvijezde, one koje su blize sjevernom nebeskom polu, stalno su iznad obzora (cirkumpolarna zviježđa). Neke zvijezde izlaze iznad obzora i zalaze pod obzor.
Kao istočna točka obzora (E) i kao zapadna točka obzora (W) zadaje se presjecište nebeskog ekvatora s obzorom. Nebeski meridijan prolazi kroz zenit, sjeverni i južni nebeski pol. Presjecište meridijana i obzora bliže sjevernom nebeskom polu je sjeverna točka obzora (N), a njoj nasuprot, južna točka obzora (S). Četiri glavne točke obzora (N, S, W i E) određene su prividnim dnevnim gibanjem neba i razlikovanjem polova, a razmaknute su na obzoru za pravi kut. Zvijezde izlaze na istočnoj strani obzora, podižu se do nebeskog meridijana, gdje dostižu najveću visinu ili kaže se da prolaze kroz gornju kulminaciju. Nastavljajući kruženje, zalaze na zapadnoj strani obzora. Nakon toga će zvijezde proći i kroz najniži položaj ili donju kulminaciju. Iznad obzora zvijezde se premještaju od istočne strane prema zapadnoj. Cirkumpolarne zvijezde nikada ne zalaze, a anticirkumpolarne nikada ne izlaze. Sve zvijezde, promatrane na svim zemljopisnim širinama, bez obzira na to jesu li cirkumpolarne ili nisu, prolaze kroz gornju kulminaciju u onoj polovici meridijana (meridijan je raspolovljen sjevernim i južnim nebeskim polom) koja sadrži zenit; kroz donju kulminaciju zvijezda će proći u onoj polovici meridijana koja sadrži nadir. Dijelovi dnevnih kružnica iznad obzora jesu dnevni lukovi. Zvijezda koja se nalazi na dnevnoj kružnici sjevernije od nebeskog ekvatora izlazi između sjeverne (N) i istočne (E) točke obzora, a zalazi između sjeverne i zapadne (W) točke obzora. Južnije od istočno – zapadne linije, izlaze i zalaze one zvijezde koje su smještene južnije od nebeskog ekvatora.
Ekvatorski koordinatni sustav
S vrtnjom nebeske sfere izravno je povezan ekvatorski koordinatni sustav. Taj je sustav projekcija zemljopisnog koordinatnog sustava na nebesku sferu. Osnovni krug sustava je krug nebeskog ekvatora. Dnevne kružnice paralelne su s nebeskim ekvatorom. Kutna udaljenost nebeskog tijela od nebeskog ekvatora je deklinacija δ. Ta koordinata poprima vrijednost od 0° do 90° (od nebeskog ekvatora prema sjevernom nebeskom polu) i od 0° do -90° (od nebeskog ekvatora prema južnom nebeskom polu).
U drugoj mogućnosti koordinata je rektascenzija α, kut između satne kružnice koja prolazi proljetnom točkom γ i satne kružnice promatranog tijela. Rektascenzija se računa od 0 h do 24 h, i raste od zapada prema istoku, suprotno od satnog kuta (u smjeru koji je suprotan dnevnom gibanju neba). No taj porast pokazuje smjer prividnog godišnjeg gibanja Sunca. Rektascenzija se zajedno s deklinacijom upotrebljava za određivanje položaja zvijezda na nebeskoj sferi, one služe kao zvjezdane adrese i upisuju se u karte neba, astronomske kataloge i godišnjake.
Village St. George, Louisiana
Vilidž Sent Džordž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.104, što je 111 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ekvatorijalni koordinatni sistem
Ekvatorski koordinatni sustav
Ekvatorski koordinatni sustav pogodan je za praćenje dnevnog gibanja neba. Pomatrač vidi na nekom položaju kako se oko njega okreću zvijezde. Pritom je zgodno zamišljati da su zvijezde pričvršćene na satne kružnice, a da se one okreću oko nas kao savijene šipke kišobrana kojemu je drška nebeska os.
Slavin Cindrić
Slavin Cindrić (Temišvar, 1901. - Zagreb, 28. travnja 1942.), bio je jugoslavenski nogometaš, nogometni reprezentativac.
Nogometa se ostavio kad je imao 29. godina, 1930. godine. Umro je od upale pluća 1942. godine u Zagrebu.
Klupska karijera
Igrao je za zagrebačke klubove Concordiju, Građanski i HAŠK. Igrao je u Mitropa kupu 1928. u četvrtzavršnici.
S zagrebačkim Građanskim se okitio trima naslovima državnog prvaka 1923., 1926. i 1928..
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju je zaigrao prvi put 28. kolovoza 1920. protiv Čehoslovačke dok je još igrao za Concordiju. Ta je utakmica završila 7:0 za Čehoslovačku. Poslije je kao igrač Građanskog igrao za reprezentaciju, a zadnju protiv Portugala 29. svibnja 1928. godine na olimpijskom turniru u Amsterdamu.
Bio je prvi nogometaš koji je postigao hat-trick za Jugoslaviju. Bilo je to u prijateljskoj utakmici protiv Bugarske 30. svibnja 1926. godine na utakmici u Maksimiru. Reprezentacija je gubila 0:1 na poluvremenu. Cindrić je ušao u drugom poluvremenu umjesto Stevana Luburića i preokrenuo je utakmicu, postigavši pogotke u 75., 83. i 86. minuti. Ukupno je odigrao pet susreta, a ovo su mu bili jedini pogodci za reprezentaciju.
Odigrao je 13 utakmica za Zagreb XI u razdoblju od 1920. do 1928. godine.
Sudjelovao je na OI 1920. godine u Antwerpenu, a od hrvatskih nogometaša s njim su igrali za reprezentaciju Jugoslavije Dragutin Vrđuka, Vjekoslav Župančić, Jaroslav Schiffer, Rudolf Rupec, Dragutin Vragović, Artur Dubravčić, Emil Perška i Josip Scholz. Odigrao je utakmicu protiv Čehoslovačke. Zatim je bio među pozvanima na OI 1924. u Parizu, ali nije igrao nijednu utakmicu, a od hrvatskih nogometaša s njim su bili u izabranom sastavu Dragutin Babić, Stjepan Bocak, Artur Dubravčić, Dragutin Friedrich, Andrija Kujundžić, Antun Pavleković, Alfons Pažur, Adolf Percl, Dragutin Vragović, Dragutin Vrđuka, Branko Zinaja, Emil Perška, Eugen Dasović, Emil Plazzeriano, Janko Rodin, Marijan Marjanović, Rudolf Rupec, Stjepan Vrbančić i Vladimir Vinek. Zadnji nastup na OI bio mu je OI 1928. godine, gdje je odigrao protiv Portugala. Hrvatski suigrači u nogometnoj reprezentaciji bili su Dragutin Babić, Nikola Babić, Ljubo Benčić, Mirko Bonačić, Franjo Giler, Emil Perška, Danijel Premerl te trener Ante Pandaković.
Rassa, Vercelli
Rassa je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 945 m.
New Castle, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.518, što je 2.534 (127,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nonanal
Nonanal je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 142,239 Da.
Mihajlo Mujdrica
Mihajlo Mujdrica je bio hrvatski nogometaš.
Klupska karijera
Igrao je za zagrebački klub HAŠK s kojim je bio jesenski prvak prvenstva Hrvatske i Slavonije sezone 1912./13., a suigrači su mu bili Vladimir Šuput, Hugo Kuderna, Ivan Banfić, Oto Behrman, Ivan Lipovšćak, Leo Gollob, Dragan Kastl, Dragutin Štancl, Janko Justin, Tomo Hombauer.
S HAŠK-om je osvojio Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1921./22., a suigrači su mu bili Ivan Benković, Eugen Dasović, Flick, Dragutin Friedrich, Krešimir Friedrich, Nikola Grdenić, Kinšer, Mirko Križ, Eugen Plazzeriano, Ivan Šojat, Stjepan Šterk, Vladimir Vinek, Stjepan Vrbančić, Egon Wasserlauf, Zebić, Dušan Zinaja, Vjekoslav Župančić.
Kineton
Kineton iz Sparte ili Kineton iz Lakedemona (Κιναίθων) bio je legendarni starogrčki pesnik, kome su se u antici pripisavali neki kiklički epovi.
Eusebije kaže da je Kineton živeo u doba kad su održane prve Olimpijske igre, dakle, 764–763. pne., no to je datiranje dosta nepouzdano. Kineton se u antičkim izvorima navodi kao autor Edipodije, Male Ilijade i Telegonije, međutim ta su se dela u antici pripisivala i mnogim drugim autorima, a niti jedan od Kinetonovih fragmenata ne može se pripisati nijednoj od tih epskih pesama. Ovom popisu neki dodaju i jednu pesmu pod naslovom Herakleida, i to na temelju dve sholije uz Doživljaje Argonauta Apolonija Rođanina. U spisu O pitijskim proročanstvima Plutarh povezuje Kinetona s Onomakritom i Prodikom te kaže da su oni, navodeći proročanstva, u njih "nepotrebno unosili bombastične izraze i tragički ton".
Nijedna od pesama koje su se pripisivale Kinetonu nije sačuvana; osim posrednih svedočanstava, postoji samo pet fragmenata koji se smatraju Kinetonovim (odnosno, njih sedam, ako se računaju i oni na sholijama uz Apolonija Rođanina ), od kojih je njih četiri navedeno kod Pausanije. Kinetonova su dela stoga, kako se čini, bila teško dostupna već u rimsko doba. Na osnovu sačuvanih fragmenata Kineton se može ubrojati među pesnike koji su pisali genealoške epopeje, kakav je, na primer, bio Asije sa Samosa. Kao što bi se i očekivalo, u tim se fragmentima spominju ličnosti iz lakonske mitologije (potomci Menelaja i Agamemnona, te Polikaona, ), ali i ličnosti iz kritskog mita, odnosno Jasonovi sinovi. Napokon, u sholijama uz Apolonija Rođanina spominju se Egeon i uloga Hiosa u Hilovom lutanju.
Druga makedonska brigada
Druga makedonska (tikveška) udarna brigada NOVJ formirana je 20. decembra 1943. godine u selu Fuštani na planini Kožuf. Prilikom formiranja u njen sastav su ušli Partizanski bataljon „Strašo Pindžur“, Drugi bataljon Treće operativne zone NOV i POM i Bugarski bataljon „Hristo Botev“, ukupno 480 boraca. Dana 23. decembra, Bugarski bataljon je izašao iz sastava brigade, a u sastav ušao bataljon „Mirče Acev“. Prvi komandant brigade bio je Dime Turimandžovski, a politički komesar Naum Naumovski.
Borbeni put brigade
Brigada je učestvovala u borbama protiv okupatora u rejonima Tikveša, Meglena, Đevđelije, Mariova i Prilepa. Pošto je broj boraca porastao na 1200 ljudi, iz brigade su izdvojena dva bataljona, koji su sredinom avgusta 1944. godine pridruženi Petoj i Sedmoj makedonskoj brigadi.
Ubrzo nakon toga, brigada je 25. avgusta ušla u sastav 41. makedonske divizije NOVJ i učestvovala u operacijama za oslobođenje Prilepa i Kičeva od 15. do 18. novembra 1944. godine. Sredinom decembra je ušla u sastav 48. makedonske divizije. Divizija je januara 1945. ušla u sastav Prve jugoslovenske armije i zatim učestvovala u borbama na Sremskom frontu, te za oslobođenje Hrvatske i Slovenije. Brigada je rasformirana u junu 1945. godine.
Halbblut
Halbblut je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1919. u režiji Fritza Langa, kome je to bio režijski debi. Radnja je smještena na američki Zapad, a protagonistica je mlada i lijepa mestikinja koja će upropastiti svog muža i ljubavnika, prije nego što postane žrtvom njihove osvete. Danas se smatra izgubljenim.
Alfesibeja
Alfesibeja (Αλφεσίβοια) ime je nekoliko žena u grčkoj mitologiji:
Bitolterol
Bitolterol mesilat (Tornalat) je agonist β2-adrenergičkog receptora koji se koristi za olakšavanje bronhospazama kod oboljenja kao što su astma i hronična opstruktivna bolest pluća.
Henderson, Tennessee
Henderson je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.309, što je 639 (11,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
BML-190
BML-190 (Indometacin morfolinilamid) je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao selektivan inverzni agonist CB2 receptora. BML-190 je strukturni analog NSAID indometacina koji ima sasvim različita biološka svojstava. Neki izvori osporavaju aktivnost ovoj jedinjenja, i navode da je CB2 agonist umesto inverznog agonista. Razlog za to može da bude greška u klasifikaciji, ili alternativno moguće je da ovaj materijal proizvodi različite efekte u različitim tkivima i eksperimentalnim uslovima.
Joel i Ethan Coen
Joel i Ethan Coen, poznati kao Braća Coen, američki filmski redatelji, scenaristi i producenti. Tijekom više od 20 godina, dvojac je napisao i režirao brojne uspješnice, od urnebesnih komedija (Tko je ovdje lud?, Arizona Junior, Mr. Hula-Hoop) preko film noira (Millerovo raskrižje, Krvavo jednostavno, Čovjek kojeg nije bilo, Nema zemlje za starce) do filmova koji spadaju u oba ta žanra (Fargo, Veliki Lebowski, Barton Fink). Braća svoje filmove pišu, režiraju i produciraju zajedno, iako je donedavno Joel dobivao pojedinačne kredite za režiju, a Ethan za produkciju. Često se izmjenjuju kod honorara za scenarij, dok se zajednički potpisuju za scenarij pod pseudonimom "Roderick Jaynes". U filmskoj industriji su poznati kao "dvoglavi redatelj" budući da dijele slične vizije o tome kako bi njihovi filmovi trebali izgledati; zato glumci često kažu da mogu prići svakom bratu pojedinačno s pitanjem, ali će dobiti isti odgovor.
Životopis
Kad su bili djeca, Joel je uštedio nešto novca od kosidbe travnjaka kako bi kupio Vivitar Super 8 kameru. Braća su zajedno presnimavali filmove koje bi vidjeli na televiziji, a u "glavnoj ulozi" bio je dječak iz susjedstva, Mark Zimering ("Zeimers"). Njihov prvi pokušaj bio je nazvan Henry Kissinger, Man on the Go. The Naked Prey (1966.) Cornela Wildea postao je njihov Zeimers in Zambia, u kojem se Ethan pojavio kao domorodac s kopljem.
Privatni život
Joel se 1984. oženio s glumicom Frances McDormand. Posvojili su sina iz Paragvaja i nazvali ga Pedro McDormand Coen. McDormand je nastupila u pet njihovih filmova, uključujući kratko pojavljivanje u Millerovu raskrižju, sporednu ulogu u Arizona Junioru, i glavne uloge u Suvišnoj okrutnosti, Čovjeku kojeg nije bilo, Fargu (za koju je osvojila Oscar) i Spaliti nakon čitanja.
Brain-sur-l'Authion
Bren sir l'Otion je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Joel i Ethan Coen
Privatni život
Ethan je oženjen s montažerkom Triciom Cooke.
Matija Vlačić Ilirik
thumb|right|Matija Vlačić Ilirik
Brain-sur-l'Authion
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2803 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 122 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 21 metar (maksimalnoj 43 m, a minimalnoj 15 m).
Joel i Ethan Coen
1980-e
Nakon diplome u New Yorku, Joel je radio kao producent asistent na raznim industrijskim filmovima i glazbenim videospotovima. Počeo se baviti i montažom i upoznao Sama Raimija koji je tražio pomoćnika montažera za svoj prvi dugometražni film, Zla smrt (1981.).
Matija Vlačić Ilirik
Matija Vlačić Ilirik (lat. Matthias Flacius Illyricus, rođen 3. marta 1520, umro 11. marta 1575) bio je hrvatski latinista, protestantski teolog i crkveni istoričar.
Joel i Ethan Coen
1980-e
Braća su 1984. napisala i režirala Krvavo jednostavno, svoj prvi zajednički film. Smješten u Teksasu, film govori o snalažljivom ljigavom vlasniku bara koji unajmljuje privatnog detektiva da mu ubije ženu i njezina ljubavnika. U ovom filmu vidljivi su mnogi elementi koji će braća koristiti u svojim sljedećim radovima: njihove vlastite skrivene reference na druge filmske žanrove (u ovom slučaju noir i horor) i inteligentni zaplet unutar jednostavne priče; njihov mračno-inventivni i pomaknuti smisao za humor te majstorsko stvaranje atmosfere. U filmu je nastupila Frances McDormand. Film je po izlasku zaradio pohvale, posebno među 'lijevo orijentiranim' gledateljima te osvojio nagrade za Joelovu režiju na Sundanceu te nagradu Independent Spirit.
Matija Vlačić Ilirik
Rođen je u istarskom gradu Labinu [Labin]. Njegov je otac bio Andrija Vlačić (ili Franković), a majka Jacobea Luciani, čiji je ujak bio luteran Baldo Lupetina, koji je kasnije zbog svoje vere bio u Veneciji osuđen na smrt.
Joel i Ethan Coen
1980-e
Sljedeći projekt braće Coen koji se trebao naći u kinima bio je film Sama Raimija iz 1987., Val zločina. Scenarij su napisali braća i Raimi.
Sljedeći film koji su braća napisala i režirala bio je Arizona Junior iz 1987. Bila je to priča o neobičnom bračnom paru, bivšeg zatvorenika Hija (Nicolas Cage) i bivše policajke Ed (Holly Hunter) koji žele dijete, ali ga ne mogu dobiti prirodnim putem. Sreća im se nasmiješi nakon što se lokalni tajkun pojavi na televiziji s petero novorođenčadi za koje se našali kako ih 'ima previše da bi se za sve brinuo'. Vidjevši to kao 'znak' i priliku da vrate prirodnu ravnotežu, Hi i Ed ukradu jednu od beba i počnu je odgajati kao svoju. Arizona Junior je zbog svoje nevinosti i urnebesnosti bio pristupačniji masovnom tržištu jer je olakšavao razvoj priče u okvirima crnog humora.
Matija Vlačić Ilirik
Oca je izgubio u ranom detinjstvu, a sa 16 godina otišao je na školovanje u Veneciju, gde mu je učlitelj bio humanista Giambattista Cipelli (lat. Baptista Aegnatius, pa stoga Battista Egnazio). Kada je napunio 17 godina želeo je da se priključi nekom samostanskom redu, ali je to sprečio Baldo Lupetina, franjevački provincijal koji je pokazivao simpatije prema reformacijskom pokretu, koji je Vlačića ubedio da započne univerzitetsku karijeru. Vlačić je zatim studirao, počev od 1539, na univerzitetima u Bazelu, Tübingenu i Wittenbergu, gde se 1541. zbližio sa Philippom Melanchthonom. Tu je takođe došao pod uticaj Martina Luthera, a 1544. postavljen je za profesora hebrejskog jezika u Wittenbergu.