cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kserofiti
Poznate kserofitne biljke su - sukulenti, to su one biljke koje spremaju vodu u svoje mesnate stabljike ili lišće, kao što su kaktusi i agave. Ostali kserofiti imaju druge metode adaptacije, kao što je voštani premaz preko lišća (za spriječavanje isparavanja), sposobnost da im ispadne lišće tokom sušnih razdoblja, sposobnost da premjeste lišće u sjenu, ili sposobnost listova da reduciraju sunčevu svjetlost - svojim izraslinama nalik na dlake.
Pallo, Cuneo
Pallo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1291 m.
Oni, Verona
Oni je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Mihajlo IX Paleolog
Mihajlo IX Paleolog (17. april 1277, Carigrad - 20. oktobar 1320, Solun) je bio vizantijski car i savladar svog oca (1294/1295 - 1320) iz dinastije Paleologa.
Oni, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Mihajlo IX Paleolog
Bio je veoma agilan i požrtvovan vojskovođa, ali nažalost nemoćan da se izbori sa neprijateljima, tako da on, uprkos borbi sa Turcima i žestokom otporu pred Katalanima, nije uspeo da preokrene sudbinu carstva.
Bio je najstariji sin vizantijskog cara Andronika II i njegove prve supruge Ane Arpad. Od strane svog dede je 1281. godine proglašen za savladara, a krunisan je 21. maja 1294./1295. godine kao Mihajlo IX. On je tada postao vođa hrabre, ali nesrećne vizantijske vojske u kojoj su skoro svi vojnici bili plaćenici.
Tada počinje strahovito napredovanje Turaka Osmanlija u Maloj Aziji, koji su od 1300. godine gospodari Anadolije, a od vizantijskih gradova opirala im se samo Nikeja, sa Nikomidijom, Brusom, Sardom, Filadelfijom, Magnesijom, Herklejom na Pontu, Fokejom i Izmirom. Mihajla je potom poslao otac da zaustavi širenje Turaka, koji su 1301. godine dobili i Nikomidiju. Mihajlo je, zbog slabosti svoje vojske, strahovito bio potučen kod Bafejona i Magnesije, još iste godine.
Суботица (Александровац)
Суботица је насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 715 становника (према попису из 1991. било је 838 становника). Село се налази у Александровачкој Жупи.
У Суботицу је 2011. године стигао водовод који село снабдева водом из хидроакомулације Ћелије.
Демографија
У насељу Суботица живи 606 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,3 година (44,3 код мушкараца и 48,3 код жена). У насељу има 204 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,50.
Mihajlo IX Paleolog
Ozlojeđeni Katalanci, se sada prevoze se u Evropu, na Galipolje, koje postaje njihova prestolnica, i posle na Kasandru, i počinju odatle pustošenje susednih oblasti. Trakoja je pune dve godine strahovala od njih. Služili su jedno vreme i jednim delom i kao najamnici kod Bugara, koji su prodrli u Trakiju i osvojili Mesembriju i Anhijal. Vizantijska vlada morala je priznati poraz, pa je sa bugarima sklopila mir, 1307. godine. U međuvremenu su Katalanci, nakon što su opustošili trakoji, prešli Rodope i ugrozili Kasandru. Odatle su nastavili sa svojim divljačkim pohodima.
Суботица (Александровац)
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Mihajlo IX Paleolog
Od njihovih nasrtaja bio je, negde 1307. god., ugrožen i manastir Hilandar, koji je požrtvovano, s mnogo napora, odbranio iguman Danilo, čuveni pisac žitija srpskih kraljeva i arhiepiskopa, zahvaljujući dobrim delom i pomoći koju mu je poslao srpski kralj Milutin, u ljudima i novcima. Biograf Danilov piše kako "tada nije bilo naći nijednu stazu kud bi se moglo mirno proći, nego borbe i ratnike". Kraljeva pomoć uništila je jedan deo pljačkaša, a drugi su se, posle izvesnog vremena, povukli u Tesaliju.
Katalanci ipak nisu bili pobeđeni, jer su se oni, 1308. godine, usudili opsesti Solun, ali bez većeg uspeha.
Iza tog poraza Mihajlo je pokušao ponovo zaustaviti prodor Turaka, ali je poražen u bici kod Magnesije 1310. godine.
Mihajlovo zdravstveno stanje, teško je pogodilo davljenje njegovog drugog sina Manojla 1319. godine, pa je umro, u svojoj 43. godini života, u Solunu 20. oktobra 1320. godine i tako nikad nije postao samostalan vizantijski car. On je bio prvi vladar u istoriji Vizantije, koji je umro pre svog oca. Istoričar Jovan Kantakuzin beleži smrt sa rečima, da je Mihajlo umro mlad.
Brak i deca
Mihajlo je 1288. godine veren sa Katarinom I Kurtene, koja je kao latinska carica pretendovala na presto u Carigradu. Ovo je bila politička veridba, jer bi se tako Vizantija oslobodila Latina, ali brak nije dozvolio papa, pa je veridba raskinuta i Mihajlo se oženio Ritom, jermenskom princezom, 16. januara 1295. godine. Njegova supruga je u vizantiji bila poznata kao Marija Ksenija.
Sa njom je Mihajlo imao četvoro dece. To su:
Dranovățu, Găneasa
Dranovățu je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Găneasa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Callejones y Granados, Salamanca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 714 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1727 m.
Barrio de Santiago, Tonayán
Barrio de Santiago je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tonayán.
Haluzice
Haluzice mogu biti:
Holice
Holice mogu biti:
Tostlamantla, Calnali
Tostlamantla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1400 m.
Teorija koherencije
Teorija koherencije je filozofsko učenje o istini prema kojem se neki iskaz smatra istinitim ako se može izvesti na valjan način i ako sledi iz neprotivrečnog sistema iskaza. Koherentnost jeste unutrašnji logički sklad mišljenja, nešto potpuno objektivno a ne subjektivno kao očiglednost. Po ovoj teoriji jedno tvrđenje je istinito kad se slaže sa svim ranije prihvaćenim tvrđenjima, dakle, kad pripada skladnom sistemu u kome nigde nema unutrašnje protivrečnosti. Ovakva koherentnost celine kojoj pripada dati iskaz zaista je neophodni uslov istinitosti ali to nije dovoljan uslov istine. Moguće je da jedan celovit sistem iskaza bude koherentan, da odsustvo bilo kakvih protivrečnosti u njemu bude dokazano, ali da on u celini bude potpuno pogrešan. Najbolji primer je mišljenje paranoidnih osoba ( onih koji pate od manije gonjenja ). U njemu sve može biti dosledno i logički povezano. Ali ako je bar početna premisa pogrešna ( na primer da datoj osobi neka grupa ljudi ili organizacija radi o glavi ) sve će u toj naizgled impresivnoj logičkoj zgradi, biti pogrešno. Znači, bar neki uslovi sistema moraju biti istiniti po nekom drugom osnovu a ne po osnovu sklada i logičke doslednosti ( konsistentnosti ). Kriterijum koherentnosti pretpostavlja važenje još nekog drugog kriterijuma.
Sixteen Mile Stand, Ohio
Sikstin Majl Stand je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.928.
Ixtactepec, Cuetzalan del Progreso
Ixtactepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 818 m.
El Bajío, Guachochi
El Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2275 m.
Noritari, Bocoyna
Noritari je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2414 m.
Hnjiljec
Hnjiljec može biti:
Haj
Haj može biti:
Suure-Jaani
Suure-Jaani (njemački: Groß-St. Johannis) je grad (linn) od 1,173 stanovnika na jugu Estonije u Okrugu Viljandi. On je i sjedište istoimene općine.
Geografske karakteristike
Suure-Jaani se nalazi u sjevernom dijelu Visoravni Sakala, udaljen 25 km sjeverno od svog administrativnog centra Viljandija.
Historija
Tokom 17. vijeka selo je dobilo ime Suure-Jaani (Gross Sankt Johannis) po svecu zaštitniku crkve kako bi se razlikovalo od manjeg Kolga-Jaanija (Klein Sankt Johannis) na istoku. Krajem 19. vijek to selo je izraslo u gradić od oko 600 stanovnika.
Nakon što je Estonija postala nezavisna Suure-Jaani je 1924. dobio status trgovišta (alevik), a nakon tog 1938. i status grada (linn).
U vrijeme Estonske Sovjetske Socijalističke Republike u periodu 1950.-59. Suure-Jaani je bio administrativni centar istoimenog rajona. Kad je 1959. izgubio taj status počela je regresija, pa mu stanovništvo počelo osipati, od 1,713 koliko je imao 1959. do današnjih 1,173.
Privreda
Dok je 1989. bilo zaposleno 54% stanovnika, njihov broj je 2000. spao na 33%. Danas je jedina veća firma AS Teskatel koja se bavi ambalažom.
Dema
thumb|250px|[[Pinakion|Pinakije, tj. identifikacione tablice (s imenom građanina, imenom njegova oca i imenom deme kojoj pripada) koje su korištene npr. pri izboru porotnika. Muzej na atinskoj agori]]
Dema (grčki: δῆμος) bila je manja teritorijalna i upravna jedinica u okviru jednog polisa u staroj Grčkoj, nalik današnjim opštinama. U ovom značenju reč δῆμος nalazi se već u zapisima na linearu B, a kod Homera se nalazi i u ovom značenju i u značenju pripadnika deme (koje je pak povezano i s trećim značenjem, naime ukupni narod – demos, no taj semantički razvoj ipak predstavlja odvojenu temu).
Najbolje dokumentovani sistem dema odnosi se na Atinu, gde je Klisten u okviru svojih ustavnih reformi 508. pne. ukinuo staru rodovsko-plemensku podelu na četiri file s njihovom podelom na fratrije i rodove i umesto nje rasporedio stanovništvo u deset teritorijalnih fila. Svaka od ovih fila delila se na tri tritije, a tritija na više dema. U svakoj fili jedna tritija je obuhvatala deme iz samoga grada, druga deme iz atičke unutrašnjosti, a treća deme iz priobalja. Dema je sada predstavljala čisto teritorijalnu jedinicu. Svi građani bili su popisani prema mestu rođenja i označavani su ne po rodu kome su pripadali ranije, već po tome kojoj teritorijalnoj demi pripadaju. Tako su se kidale veze između članova pojedinih rodova. S druge strane, građani koji su se nalazili van rodova prvi put su u demama dobili pristup u samoupravu, pošto je svaka dema bila ne samo teritorijalna već i samoupravna jedinica. Dema je sebi birala demarha, posedovala je zemlju zajednice, raspolagala lokalnim prihodima, imala je svoje finansije i donosila je vlastite odluke (skupština deme zvala se agora). Deme su bile obavezne da vode popise svojih građana, a upisivanje osamnaestogodišnjaka u popis članova deme predstavljalo je glavni demarhov zadatak (druge su mu funkcije bile u oblasti finansija, vojske i religije). Prema Herodotu, broj dema ukupno je iznosio 100 (po 10 na jednu filu). Kasnije je taj broj postepeno rastao do 174: mala naselja udruživala su se u jednu demu. Deme su se međusobno značajno razlikovale po veličini: neke su bile mali zaseoci, a neke gotovo gradovi, npr. Aharna i Eleusina, ali se njihov uticaj izjednačavao na nivou tritija i fila, uključujući i proporcionalnu zastupljenost u Veću pet stotina. Nakon Klistena pripadnost demi (koja se označavala tako što se uz lično ime dodavalo ime deme, tzv. demotikon) postala je nasledna u muškoj liniji i nije se menjala s promenom mesta stanovanja.
Sistem dema postojao je i u drugim grčkim polisima, npr. u Kalimnu, Halkidi, Kosu, Elidi, Eretriji, Histijeji, Rodosu, Stratonikeji itd. (ukupno se može nabrojati 24 polisa), no bar polovina njih stoje bilo pod direktnim uticajem Atine (putem kleruhija) ili pod njenim indirektnim uticajem (kakav je npr. slučaj Mileta).
Kasnija upotreba
Termin "dema" (δῆμος / dēmos) upotrebljavao se i u helenističko i rimsko doba. Do vremena Vizantijskog carstva tim su se terminom počele označavati četiri suparničke navijačke grupe u utrkama dvokolica: "crveni", "plavi", "zeleni" i "beli".
U današnjoj Grčkoj izrazom dēmos označavaju se opštine.
Grobnica sajeda Mira Vakifa
mini|desno|250px| Grobnica sajeda Mira Vakifa Grobnica sajeda Mira Vakifa (perz. گنبد میر سید; Gonbad-e Mir sajed) je mauzolej u iranskom gradu Natanzu. Nalazi se na brežuljku u središtu grada, oko 400 m sjeverno od grobnice sajeda Hasana Vakifa, oca sajeda Mira Vakifa. Građevina se datira u timuridsko razdoblje (14. − 15. v.) i sastoji se od oktogonalne platforme sa sedam slijepih arkada odnosno prozora izgrađenih od opeke, a nasvođena je tirkiznom šiljastom kupolom koja je ukrašena kaligrafijom i geometrijskim oblicima sastavljenim od modre i bijele keramike. U septembru 1973. grobnica sajeda Mira Vakifa uvrštena je na popis iranske kulturne baštine.
Tušice
Tušice mogu biti:
Belvedere Spinello, Crotone
Belvedere Spinello je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2207 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Conicari, Choix
Conicari je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Trnavka
Trnavka može biti:
Cesson-Rennes Métropole HB
Cesson-Rennes Métropole HB je francuski rukometni klub iz grada Cesson-Sévigné koji se natječe u prvoj francuskoj rukometnoj ligi. U nju je ušao osvojivši prvo mjesto Druge lige u sezoni 2008-09.
Conicari, Choix
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Banco à Bangkok pour OSS 117
Banco à Bangkok pour OSS 117 je francusko-italijanski špijunski (spy-fi) film snimljen 1964. godine u režiji Andréa Hunebellea. Predstavlja adaptaciju romana Lila de Calcutta Jeana Brucea, odnosno nastavak filma OSS 117 se déchaîne i prvi film iz serije o agentu OSS 117 u boji. Protagonist, čiji lik tumači Kerwin Mathews, je američki obavještajac poslan u Bangkok kako bi istražio smrt svog kolege koji je pokušao istražiti tajanstvenu epidemiju kuge u Indiji. Radnja prikazuje kako se tamo sukobljava sa tajnom maltuzijanskom organizacijom koju vodi biolog (čiji lik tumači Robert Hossein) čiji je cilj izazvati globalnu pandemiju neizlječive bolesti i tako reduciralo "suvišno" stanovništvo svijeta. Film je sniman na autentičnim lokacijama u Tajlandu, a posebno se isticao kaskaderskim scenama koje je izvodio Hunebelleov suradnik Claude Carliez. Matthewsu je to bio posljednji film u seriji; sljedeće godine ga je u nastavku pod naslovom Furia à Bahia pour OSS 117 zamijenio austrijski glumac Frederick Stafford. Hossein, koji u filmu tumači lik ludog naučnika, je sličan, iako sporedni, lik tumačio nekoliko godina kasnije u nastavku Pas de roses pour OSS 117.
Torisa
Torisa može biti:
Certege, Câmpeni
Certege je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Câmpeni.
Puerta de Marcial, San Diego de la Unión
Puerta de Marcial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Certege, Câmpeni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1008 m.
Puerta de Marcial, San Diego de la Unión
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2139 m.
Hipovolemijski šok
Gubitak od 50% volumena krvi u cirkulaciji, dovešće do teških cirkulatornih poremećaja i dubokog šoka. Kod brzog gubitka krvi kao što su; rupture grudne ili trbušne aneurizme, koronarna insuficijencija i srčana slabost pojava hipovolemijski šoka nastaje brzo.
Suprotstavljeni stavovi
... No, bez obzira na danas još uvek postojeće kontroverze oko definicije i samog značenja reči „šok“, potrebno je upozoriti da je šok sistemski poremećaj sa tri veoma važne funkcije: ''Šok je bolest celog organizma, svih organskih sistema, i preciznije ćelije kao osnovne jedinice organizma u celini. Ne sme se zaboraviti da je to ćelijski integritet, integritet njene membrane i intracelularne aktivnost (metabolizam), koji se mora vratiti i održati na normali, želi li se zadržati organizam bolesnika u životu.'' ''Druga osobina šoka, kao bolesti sui generis, je dinamičnost koja vlada u organizmu pri odbrani od inzulta. Brzo menjanje kliničke slike i patofiziološki procesi koji uslovljavaju i ukazuju na to da statičko gledanje na bolesnika u šoku znači mnogo puta izgubljenu bitku.'' ''Treća osobina je „mesto na kojem bolesnik umire“ u šoku. To mesto jesu mitohondrije, tzv. natrijska pumpa, lizozomska membrana i hidrolaze što se nalaze unutar lizozoma. Inzult, bez obzira na uzrok, (trauma, zatajivanje miokarda, hemoragija, toksini, kraš povrede, opekotine), angažuje ceo organizam i niz kompenzatornih akcija koje, više ili manje svrsishodno, imaju zadatak da uspostave poremećenu biološku ravnotežu i vrate organizam u njegovo prvobitno stanje...''
Patofiziologija
Hemodinamske i biohemijske promene koje se dešavaju zbog gubitka volumena u cirkulaciji umnogome zavise od; Kod postepenog gubitka krvi, aktiviraju se kompenzatorni hemodinamski mehanizmi koji dovode do popunjavanja intravaskularnog prostora, što može za izvesno vreme da odloži izraženije poremećaje cirkulacije.
Smanjenje volumena u cirkulaciji, dovodi do smanjenja priliva venske krvi u srce. Ovo smanjuje centralni venski priliv i plućni kapilarni pritisak, što ima za posledicu smanjen pritisak punjenja leve komore srca, smanjenje minutnog volumena srca i pojavu hipoksije na periferiji.
Smanjeno snabdevanja tkiva kiseonikom i nizak krvni pritisak nadražuju intrakardijalne receptore, za nizak pritisak i baroreceptore u karotidnom sinusu i luku aorte koji šalju refleksne odgovore preko karotidnih centara u produženoj moždini. Nastaje stimulacija srži nadbubrega što dovodi do oslobađanja kateholamina. Time se aktivira adrenergični mehanizam simpatikusa koji se karakteriše spazmom (vazokonstrikcijom) i povećanim otporom u perifernim krvnim sudovima uz istovremeno pojačanje kontraktilne snage srčanog mišića i ubrzavanje srčane frekvencije. Vazokonstrikcija arterijskih i prekapilarnih sfinktera izaziva sniženje hidrostatskog pritiska u kapilarima zbog čega je smanjena normalna difuzija tečnosti iz njih. Istovremeno visoko molekularne supstance, koje oslobađa jetra povećavaju onkotski pritisak plazme, a rezultat toga je difuzija u kapilare više od 1 litra tečnosti na sat iz okolnih tkiva.
U plućima povećan tonus simaptikusa izaziva tahipneju (ubrzano disanje), a u bubrezima vazokonstrikciju sa smanjenim protokom krvi. Impulsi dolaze iz jukstaglomerularnog aparata, koji oslobađa renin, usled čega se stvara angiotenzin 1 i 2, a oni dalje stimulišu oslobađanje aldosterona. On zajedno sa antidiuretičkim hormonom (ADH) iz hipofize, povećava reapsorpciju natrijuma i vode, što održava krvni volumen.
Adrenergična reakcija se ne dešava u celom organizmu već selektivno u pojedinim delovima tela (slezina, pankreas, koža). Ovo omogućava smanjenje kapacitet venskog sistema, a u cirkulaciji se nalazi i do 1 litra krvi više. Tako nastaje redistribucija krvi u korist cirkulacije u vitalnim organima kao što su srce, mozak i jetra. Koronarni protok u srcu, sa 4-5% koliko iznosi u normalnim fiziološkim uslovima, raste na 15-25%. Tada će jedine manifestacije hipovolemijskog šoka biti smanjenje mase eritrocita, hemoglobina i hematokrita. Iako ovi mehanizmi mogu da kompenzuju gubitak zapremine krvi do odredene granice, tkivna oksigenacija može biti ugrožena, ako se blagovremeno ne započne sa lečenjem.
Gubitak cirkulišuće tečnosti iznad 28% ukupne tečnosti, organizam ne može da kompenzuje, nastaje iscrpljivanje kompenzatornih mehanizama i produbljivanje hipovolemijskog šoka, najverovatnije zboh hipoksije i tkivne acidoze. U organizmu dolazi do periferne vazodilatacije, zastoja (staze) krvi u perifernoj cirkulaciji, što još više smanjuje priliv krvi u srce i dovodi do smanjenja minutnog volumena srca i pojave ireverzibilnog šoka.
Paralelno sa ovim promenama nastaje i poremećaj u onkontskom pritisku plazme i smanjenju hidrostatskog pritiska u kapilarima što potencira prelaz tečnosti u intersticijalna tkiva. Na kraju sve ovo pojačava sekreciju antidiuretskog hormona i aldosterona.
Klinička slika
Kliničku sliku kod bolesnika u šoku karakteriše sledeća simptomatologija koja se manifestuje u nekoliko faza;
Dijagnoza
Dijagnoza hipovolemijskoh šoka se postavlja na osnovu;
U kojima dominira; tahikardija (kateholamini), bledilo kože, konfuzija i koma (cerebralna hipoksija), tahipneja (hipoksija i acidoza), žeđ, smanjena diureza (izmokravanje)
Hemodinamske promen u organizmu kod hipovolemijskog šoka obuhvataju; krvni pritisak, minutni volumen srca, periferni vaskularni otpor, centralni venski pritisak, merenje jednočasovnog izmokravanja (diureze).
Težina šoka postavlja se na osnovu kliničke slike četiri stepena hemoragije (krvarenja)
Stepeni krvarenja
Terapija
Sa reanimacionijom kod hipovemijskog šoka treba započeti što pre (u toku prvih 24 do 48 časova). Ove mere su obično usmerene na spasavanje života i održavanje vitalnih funkcija, i imaju sledeće ciljeve:
Luka Karabatić
Luka Karabatić (Luka Karabatic); Strasbourg, 19. travnja 1988.) je francuski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra kao pivot za Paris Saint-Germain. Poznat je kao mlađi brat Nikole Karabatića, s kojim zajedno igra u PSG-u. S reprezentacijom je bio svjetski i europski prvak te je osvojio olimpijsko srebro, a 2020. godine i olimpijsko zlato.
1. oktobra 2012. ga je policija privela istražnom sucu pod sumnjom da je zajedno s bratom sudjelovao u tzv. pariškoj aferi, odnosno namještanju utakmice između Montpeiller HB i Cesson-Rennes Métropole HB 12. maja 2012. Njegova djevojka, televizijska voditeljica Jenny Priez, je navodno priznala da se za njegov račun u poluvremenu utakmice kladila na Montpellierov poraz.
Narva-Jõesuu
Narva-Jõesuu (ruski: Усть-Нарва) je grad (linn) od 2,664 stanovnika na sjeveroistoku Estonije u Okrugu Ida-Viru.
Geografske karakteristike
Narva-Jõesuu znači i na estonskom i na ruskom Ušće Narve, jer leži na ušću rijeke Narve u Finski zaljev, odmah pored ruske granice. Od grada Narve je udaljena 14 km.
Najveći broj građana Narva-Jõesuua su Rusi, a Estonci su manjina iako im se udio nakon 1990-ih značajno povećao.
Historija
Ušće Narve od davnina je bogato ribom, što potvrđuje dokument Woltera Plettenberga, Velikog majstora Livonskog reda iz 1503., kojim je dozvolio lokalnim seljacima da ribare i grade kolibe na lijevoj obali rijeke.
Prvo stalno naselje pomoraca i ribara spominje u dokumentu koji je potpisao švedski kralj Karl XI 1688.
Od kraja 17. vijeka spominju se sela; Jegge Suu (1759), See-Mündung (1764), Meresuu (1798), Jõesuu (1803), Narowa-Mündung (1886).
Kad je 1799. carinarnica iz Magerburga preseljena je na lijevu obalu rijeke, uz nju je počelo rasti naselje sa njemačkim imenom Hungerburg kao prednja luka Narve. To ime ustalilo se i za ruske vladavine kao Гунгербург, tad su osnovana i prva poduzeća; brodogradilište, tvornica namještaja, sušara ribe.
Narva-Jõesuu je izrasla u ljetovalište nakon završetka Baltičke željeznice, čemu je puno pomogao Adolf Hahn, gradonačelnik Narve od 1873., koji je došao iz Sankt Peterburga i Moskve. Narva-Jõesuu je 1894. dobila službeni status ljetovališta, nakon tog su 1896. izgrađene terme, a 1902. i Salzmannov sanatorij.
Narva-Jõesuu je 1917. dobila status trgovišta (alevik), a 1934. je postala kvart grada Narve.
Za Drugog svjetskog rata dobar dio grada je uništen. Obnovljen je već 1945., a od 1990. ponovno ima status ljetovališta.
Pobratimski gradovi
Narva-Jõesuu ima ugovore o prijateljstvu sa gradovima;
Manzolino, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1569 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Tomašovce
Tomašovce mogu biti:
Ajvan
Ajvan ili ejvan je portal u obliku nadsvođene prostorije čiji je jedan zid potpuno otvoren. Jedan je od glavnih obilježja iranske arhitekture od starovjekovnih prijemnih dvorana carskih palača do kasnijih islamskih džamija, a u kombinaciji s dvama minaretima često obilježava portal odnosno posebno naglašen ulaz. Bogato je ukrašen kaligrafskim natpisima u trakama, pocaklenim pločicama i geometrijskim ornamentima. Ajavni su čest arhitektonski element i kod medresa, bazara, karavan-saraja, mauzoleja i obiteljskih kuća.
Etimologija i terminologija
thumb|desno|200px| [[Perzepolis (6. v. pne.)]] Etimološko podrijetlo ajvana je perzijsko, kasnije je usvojeno u arapskom kao īvān ili līvān, a tijekom srednjeg i novog vijeka proširilo se i među ostalim jezicima svijeta. U srednjovjekovnim perzijskim i arapskim tekstovima ajvan uglavnom podrazumijeva palaču ili njen glavni dio. Prošireno značenje ajvana također podrazumijeva najvažniji ili službeni dio bilo kakve vrste zgrade. Uvriježeno je da riječ izravno potječe od apadane (nezaštićena; otvorena; neutvrđena), prijemnog trijema karakterističnog za velebne ahemenidske palače iz sredine 1. milenijuma pne. poput Perzepolisa. U oblikovnom smislu, ahemenidsku apadanu za razliku od stereotomskog partskog ili sasanidskog ajvana karakterizira tektonska struktura bez svoda, no određeni ajvani s ravnim krovovima i stupovima ponovo će se pojaviti tijekom safavidskog (npr. Čehel Sotun) i kadžarskog razdoblja (npr. Golestanska palača). Poistovjećivanje ajvana s jednostrano otvorenom nasvođenom prostorijom uglavnom proizlazi zahvaljujući Ajvan-e Kesri, sasanidskoj palači u Ktezifontu. Međutim, uz ajvan se za ovu građevinu koristi i sinonim tak koji se više odnosi na oblik nego na funkciju. Daljnja upotreba naziva ajvan vrlo se rijetko odnosi na oblik; npr. ajvanom se tijekom abasidskog razdoblja (8. − 13. v.) nazivalo prijemnu dvoranu, a za vrijeme vladavine Muzafarida (14. v.) označavao je i određene četverokatnice. Također, u Firdusijevoj Šahnami iz oko 1000. godine ajvan se kao naziv gotovo isključivo koristi za palače ili prijemne dvorane. Natpis u istočnoj dvorani isfahanske Saborne džamije iz 1360-ih godina spominje „visoki ajvan”, ali s obzirom na kontekst nije moguće utvrditi radi li se o svodu ili čitavoj građevini. Osim toga, ovu je građevinu opisao književnik Ali-Šir Navai spomenuvši „ajvane s brojnim stupovima” što jasno isključuje nadsvođenu dvoranu. Samo pročelje ajvana inače se naziva pištak, što je perzijski izraz za otvor na zidu građevine. Ipak, bez obzira na historijski razvoj konstrukcije i terminologije, u arhitektonskoj nomenklaturi ajvan označava svaku nadsvođenu prostoriju s jednim otvorenim zidom.
Stari vijek
thumb|lijevo|150px| Ajvan u [[Hatra|Hatri (2. v.)]] Najstariji poznati ajvani datiraju se u partsko razdoblje (247. pne. − 226.) i pronađeni su u Mezopotamiji. Samostalni ajvani u Hatri iz 2. vijeka smatrani su revolucionarnim arhitektonskim primjercima, no arheološka istraživanja E. J. Kealla pokazala su da je i tijekom 1. vijeka postojao niz hramova, palača i kuća sa sličnim manjim konstrukcijama. Ajvani su se kod njih pojavljivali na tri različita načina: kao samostalne strukture, kao dvostruki simetrični odnosno nasuprotni, te kao četiri elementa položena oko pravokutnog dvorišta. Određeni povjesničari umjetnosti pokušali su pronaći neiransko podrijetlo ajvana povezujući ga sa starijim mezopotamskim lukovima ili pripisujući mu helenističke utjecaje, ali takve se hipoteze danas ne smatraju vjerodostojnima. Usprkos tome što se pouzdano zna da se najstarije nadsvođene konstrukcije ovog tipa pojavljuju u partskom razdoblju, zbog oskudnosti arheoloških nalazišta i dalje nije moguće sa sigurnošću utvrditi jesu li prvotno građene u Mezopotamiji ili na Iranskoj visoravni. Naime, jedini ajvan iz 1. vijeka pronađen istočnije jest Kuh-e Hadže u Sistanu, dok u partskoj Nisi na sjeveroistoku unatoč veličanstvenim kupolama ajvani nisu pronađeni. Od sredine 3. vijeka nadalje, ajvani su postali arhitektonskim simbolima Sasanidske Monarhije. Ogledni primjeri iz ovog razdoblja su ajvani Ardaširove palače u Firuzabadu iz 3. vijeka odnosno golemi Hozrojev ajvan (Tak-e Kesra) u Ktezifontu iz 6. vijeka. Potonji je imao svod visine 37 m, dužine 50 m, te raspona 26 m i najveća je takva konstrukcija starog vijeka. Drevni iranski ajvani imali su funkciju ceremonijalne dvorane palače odnosno bili su mjestom službenih carskih pojavljivanja, sastanaka i krunidbi. Prilikom takvih događaja otvor ajvana početno bi bio zaklonjen velebnim zastorom, a njegovo micanje odnosno otkrivanje prijestolja pred okupljenim masama označilo bi početak carske svečanosti.
Islamsko razdoblje
Ajvani su se nastavili koristiti i graditi tijekom islamskog razdoblja, a koncept starovjekovne carske palače s nadsvođenom dvoranom i nadovezanom kupolom prenio se na džamije. Funkcija islamskog ajvana ovisila je o okolnostima i arhitektonskom razvoju same konstrukcije. Primjerice, veliki ajvan Tak-e Kesra u Ktezifontu prenamjenjen je u islamsku molitvenu dvoranu, dok su se podno ajvana u Bagdadu i Mervu odvijale kalifske ceremonije nalik onim sasanidskim. Daljnji razvoj ajvana kao sastavnog dijela arhitektonske cjeline rezultirao je pojavom četiriju individualnih žarišta raspoređenih na osima tradicionalnog perzijskog vrta (npr. Nakš-e Džahan). Koncept četiri ajvana u unutrašnjem dvorištu javlja se i kod obiteljskih kuća, osobito u Horasanu i Sistanu. Funkcija ovog koncepta s četiri ajvana teško je objašnjiva i dan danas odnosno tumači se isključivo estetskim razlozima. Bakranov mauzolej kraj Isfahana i džamija u farskom Nejrizu neki su od rijetkih primjera gdje se ajvan pojavljuje samostalno. Alternativno, ajvan se pojavljuje i kao pročelje monumentalnog carskog prijestolja. Tijekom islamskog razdoblja ajvani su se iz Irana proširili i prema Siriji, Egiptu i Anatoliji, iako nisu postali uobičajenim elementom arapske ili osmanlijske arhitekture. S druge strane, ajvani su uvelike korišteni na istoku odnosno u indijskoj Mogulskoj Monarhiji (npr. Humajunova grobnica ili Tadž Mahal).
Izvoru, Găneasa
Izvoru je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Găneasa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 865 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Absalón Castellanos Domínguez, Las Margaritas
Absalón Castellanos Domínguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Trnovče
Trnovče može biti:
Absalón Castellanos Domínguez, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1376 m.
Tvarožna
Tvarožna može biti:
Tjeplička
Tjeplička može biti:
Stara Voda
Stara Voda može biti:
Buenavista, Calnali
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 282 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1079 m.
Starina
Starina može biti:
ili:
Loma de Sánchez, Agrícola, Carrillo Puerto
Loma de Sánchez, Agrícola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Glicidil metakrilat
Glicidil metakrilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 142,153 Da.
Defibrilator
Defibrilator je elektromedicinski uređaj, odnosno oprema za defibrilaciju srca, koji utvrđuje prisustvo ili poremećaje srčanog ritma, i pomoću električnog udara »elektrošoka« preko spoljašnjih ili unutrašnjih elektroda („pedala ili papučica“) normalizuje rad srca. Koristi se kao sredstvo prve pomoći kod srčanog udara i drugih poremećaja ritma. Uređaj se sve više sreće i u malim ambulantama, na aerodromima, u helikopterima, avionima ili na većim javnim skupovima. Može se nabaviti i za kućnu upotrebu.
Park prirode Piva
Park prirode Piva se nalazi na krajnjem sjeverozapadu Crne Gore na granici sa Bosnom i Hercegovinom. Prvi park takve vrste u Crnoj Gori, međunarodnog je značaja jer povezuje Nacionalni park Sutjeska (BiH) i Nacionalni park Durmitor.
Furduiești, Câmpeni
Furduiești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Câmpeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 868 m.
Park prirode Piva
Zauzima površinu od skoro 32.500 hektara. Prvi regionalni park prirode u Crnoj Gori - Piva, proglašen je 22. aprila 2015. godine na Dan planete Zemlje.
Dominira planinski krajolik. Uz Pivsku planinu, regionalni park obuhvata još tri planine: Bioč (2.397 m.), Maglić (2.386 m.) i Volujak (2.336 m.). Reljef je raznovrstan, gdje osim planina, preovladavaju pašnjaci i šume, te duboko usiječeni kanjon Tare, Pive i Sušice.
Nanjiža tačka regionalnog parka Piva je na nadmorskoj visini od 433 metra na Šćepan polju, na sastavcima rijeka Pive i Tare, koje zajedno na samoj granici između Crne Gore i BiH, stvaraju rijeku Drinu. To je ujedno i mjesto gdje se završava većina rafting tura. U donjem toku Tare, nalaze se najpoznatiji “bukovi”(brzaci), po kojima je “suza Evrope” i prepoznatljiva. Kraške vrtače u predjelu Vojvodića rupe ili “zeleno planinsko more”, kako se još nazivaju, još nisu dovoljne istražene. Izazov su za arheologe, botaničare, naučne ekspedicije.
Rincón Viejo, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Park prirode Piva
Jezera
U parku su planinska jezera: Jezera vodu dobijaju otapanjem snijega, padavinama i iz pojedinih izvora.
Barrio de Santa Cruz, Tonayán
Barrio de Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tonayán.
Dartford (borough)
Dartford je distrikt i borough od 103,892 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Kent.
Geografske karakteristike
Borough Dartford prostire se duž južne obale estuarija rijeke Temze, istočno od Grofovije Greater London.
Dartford je površinom vrlo mali, ima svega 72.77 km² Najvećim dijelom je rezidencijalna zona susjednog Londona.
Najveći urbani centar je Dartford koji je i administrativni centar.
Historija
Borough Dartford formiran je 1. aprila 1974. nakon administrativne reforme zemlje, ujedinjenjem Municipalnog borougha Dartford sa urbanim distriktom Swanscombe i dijelom ruralnog distrikta Dartford. .
Barrio de Santa Cruz, Tonayán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2029 m.
Finca San José y San Ángel, Cuetzalan del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Park prirode Piva
Flora i fauna
U jezerima Pive prisutne su endemske vrste: triton i mrmoljka. Svoje mjesto u Regionalnom parku našli su i medvjedi, divlje svinje, tetrijeb gluhan, srne, lisice. U parku postoji više od 1500 vrsta biljaka, od kojih su mnoge rijetke i ugrožene vrste, zatim više od 2000 vrsta gljiva, kao i brojne dobro očuvane šume. Bogata flora ovog krajolika potvrđuju zdravi prirodni ambijent. Područje Pive je jedno od ekoloških najčistijih djelova Crne Gore.
Znamenitosti
U Parku se nalaze i zaštićeni kulturno istorijski spomenici: Pivski manastir, prostor Šćepan Polja sa crkvom svetog Stefana, manastir - crkva pod Sokolom i kula vojvode Lazara Sočice. Duhovni i kulturni centar ovog kraja, Pivski manastir iz 16 vijeka, 1970 godine, kamen po kamen, izmješten je iz svoje prvobitne lokacije, zbog izgradnje hidroakumulacije Pivskog jezera. Most na rijeci Pivi je posebna atrakcija, zajedno sa obližnjim vodopadom Čokovo vrelo.
San Giorgio, Bolzano
San Giorgio je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 490 m.
Domatore, Roma
Domatore je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 578 m.
Bell Buckle, Tennessee
Bel Bakl je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 500, što je 109 (27,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kolari
Kolari su naseljeno mesto grada Smedereva u Podunavskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 1089 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1155 stanovnika). Kroz Kolare prolazi pruga, a u naselju se nalazi železnička stanica. U selu se nalazi crkva Svetih apostola Petra i Pavla, osnovna škola "Ilija Milosavljević Kolarac", dom kulture, mesna zajednica i policijsko odeljenje.
Istorija
Ova varošica je u dolini reke Ralje.
Posle pada Despotovine i pošto su njome zavladili, Turci su se ne samo počeli popravljati dosta dosta oronuo Carigradski drum, već su mu pomenili i pravac. Od toga doba Carigradski drum je skretao od Grocke na jugoistok, i na njemu su Turci osnovali nekoloko stanica i odmarališta (palanki), među kojima i Kolare.
Ali Kolari su svakako starije naselje. Verovatno je i za rimske vlade na ovom mestu postojalo naselje; česmu koja je postojala u Kolarima zvali su je "Rimska Česma", a u okolini se nalazi na tragove koji upućuju na vrlo stara naselja. Pouzdanih podataka o Kolarima nemamo sve do turskog doba. Kako u to vreme Carigradski drum prolazi kroz Grocku, Kolare, Azanju i Palanku, putnici koji su odlazili u Carigrad, prolazili su kroz Kolare i o njemu ostavilai dosta podataka. Počev od 16. veka Kolari se stalno pominju. Gerlah pominje Kolare kao "malo, kukavno selo, u kojem stanuju sve sami Turci, u kojem nije bilo za dobiti kruha, ni mesa, ni vina, već smo morali slati jaščara u Smederevo po Hranu". Švajger (1577) pominje varošicu " Color, koja je naseljena od Srba i Turaka". Godine 1621. prošao kroz Kolare francuski poslanik De He i o njima kaže: "… ɡuatre heures de chemin d'Ihcargis" (Grocka), nous truvasmes le burg de Cola (Kolari) où il a plus de Turcs gue de'Chrestiens, Iz ovih podataka vidi se da su Kolari u 16. i 17. veku bili malo naselje, prolazna stanica na Carigradskom drumu, sa dosta turskih vojnika.
Za docnije vreme, sve do prvih desetina 18. veka, nema podataka o Kolarima. Za vreme austrijske vladavine (1718-1739) spominje se Kolari kao naseljeno mesto sa 28 kuća. Godine 1735. u Smederevskom distriktu spominje se "šanac Kolari sa crkvom, sveštenikom i sa 25 domova" U toku austrijske vladavine i kasnije u Kolare je pridošlo novo stanovništvo, varošica je bila već i prostirala se zapadnije, duž Carigradskog druma, sve do Divača, gde je u to vreme postojala mala Divač, u kojoj su, po narodnom predanju, kuće i dućani bili "tako čisti", da je "mačka mogla ići s ćepenka na ćepenak". U drugoj polovini 18. veka u Kolarima je već bila porodica Gruića, od koje su poznati Vule Ilić Kolarac koji se u ratovima za oslobađanje pročuo kao junak, i Sava Grujić general.
Posle 1813. najveći broj kolarskih porodica prebegao je "preko", i varišica je ostala gotovo ispražnjena. Pošto su prilike kasnije sređene, i Turci pozvali izbeglo stanovništvo da se vrati, neke se porodice vrate u Kolare, ali se mnogo ne zadrže tu, već odu i nasele se u sredini Suvodol. Zbog toga, a i zbog kasnijeg odlaska Turaka, u Kolarima je ostalo malo stanovništva. Godine 1818. u Kolarima nije bilo više od 38 kuća.
Posle drugog Ustanka u Kolare se doseljavaju porodice: Popovići, Đorđevići, Savići, Mladenovići, Markovići i dr. U međuvremenu od 1815.-1860. Kolari napreduju i živo mesto, i kao takvo ostaju za sve vreme dok je Carigradski drum kroz njega prolazio. U Kolarima je u to vreme bila mehana i tu je deljena pošta za Smederevo, Požarevac, i Palanku. U ovom međuvremenu pridolaze u Kolare nove porodice iz raznih krajeva Srbije i iz Crne Gore
Ali kada Carigradski drum, za vlade knjaz Mihalo, počeo nova ići pored Dunava, Kolari su počeli opadati. U toku poslednjih pedeset-šesdeset godina u njega dolaze poglavito zanatlije i trgovci i to uglavnom iz okolnih sela. Kako nema uslova za intzivniji rad i za napredak, u varošici se ne oseća veći priraštaj stanovništva. Po popisu iz 1921. Kolari su imali 117 kuća sa 508 stanovnika. (podaci datiraju od 1718-1925. g).
Zbivanja
Kolari je dobilo ime po majstorima za kola, kojih je u selu bilo mnogo, jer se selo nalazilo na Rimskom putu. Kolari je poznato po 3 vašara: Petrovdanski (12.6.), na Probraženje Gospodnje (19.8.) i Miholjdanski (12.10). Najveći je vašar povodom Probraženja Gospodnjeg, na koji dođe ceo smederevski kraj.
U centru sela se nalazi crkva. U selu se nalazi takođe i osnovna škola "Ilija Milosavljević Kolarac" koja nosi ime najvećeg srpskog dobrotvora i trgovca, rođenog u Kolarima sa velikim školskim dvorištem sa sportskim terenima za fudbal, košarku i odbojku, tzv. "Školsko". Pored škole se nalazi i železnička stanica. Fudbalski klub "Kolarac" ima svoj teren, kao i svoju kafanu "Pampur bar", gde se igraju karte i domine i gledaju utakmice uz piće. U centru sela se nalazi "Rimska česma", koja datira još iz doba Rimljana.
Demografija
U naselju Kolari živi 896 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,9 godina (40,6 kod muškaraca i 43,1 kod žena). U naselju ima 338 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,22.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Crkva
Crkva Svetog Petra i Pavla u Kolarima je podignuta 1847. godine, na istom mestu na kojem je postojala crkva Blagoveštenja još 1724. godine, a podaci govore da je na tom mestu postojala još starija crkva brvnara. 1986. godine crkva je proglašena spomenikom kulture.
Stranjani
ili
Kolari
Korišćena Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Pamparato, Cuneo
Pamparato je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Kolari
Korišćena Literatura
Inače Monografija Podunavske oblasti (Pančevo, 1929) koju je sastavio dr Vladimir Margan sačinjena je od tri dela i predstavlja i danas jedno od nezaobilaznih dela za proučavanje Srbije i Banata.
Pamparato, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 800 m.
Kolari
Korišćena Literatura
Napisali su najbolji poznavaoci pojedinih tema i problema – istaknuti istoričari, profesori univerziteta, direktori škola, seoski načelnici, ekonomisti, inžinjeri, socijolozi, lekari, crkvena lica, pravnici, kustosii bibliotekari. Ukupno 61 autor.
Seč
Seč može biti:
Sveti Križ
Sveti Križ može biti:
Sokolova kupola
Legenda
Prema lokalnoj predaji Abas Veliki (vl. ) sudjelovao je lovu na planinama, ožednio i počeo tražiti vodu. Kada je napokon pronašao mali izvor, na njega se iznenada počeo obrušavati vlastiti lovački sokol. Iscrpljen i bijesan, vladar ubija pticu. Međutim, kada se sagnuo za prvi gutljaj vode, opazio je opasnu zmiju koja je u izvor pljucala otrov. Uviđajući da ga je sokol zapravo pokušao upozoriti na opasnost, Abas pokajnički naređuje svojim arhitektima izgradnju spomenika u čast svojoj privrženoj životinji.
La Encinera, La Yesca
La Encinera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Sokolova kupola
Arhitektura
Građevina visoka 14 m strukturalno se sastoji od kamene platforme, poligonalnog paviljona i kupole. Kamena platforma urezana je na samom vrhu 2122 m visoke planine do kojeg vodi zahtjevna staza duga 2,5 km. Postoje pretpostavke kako je mjesto ranije korišteno kao zoroastrijski toranj tišine (mjesto za odlaganje mrtvih) ili vojna promatračnica. Donji dio građevine oblikovan je kao karakterističan safavidski paviljon; ima oktogonalnu bazu i prostrane lukove na pročeljima. Prilazi mu se sa sjeverozapadne strane gdje se nalazi 11 stepenica. Paviljon je okrunjen netipičnom elipsastom kupolom promjera 4,5 m i visine 8 m.
La Encinera, La Yesca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Betevachi, Guachochi
Betevachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2376 m.
Grobnica sajeda Hasana Vakifa
mini|desno|250px| Grobnica sajeda Hasana Vakifa Grobnica sajeda Hasana Vakifa (perz. گنبد حسن سید; Gonbad-e Hasan sajed) je mauzolej u iranskom gradu Natanzu. Nalazi se na brežuljku u središtu grada koji je nekoć bio utvrđen, a uz mauzolej se danas nalazi suvremeno groblje. Građevina se datira u timuridsko razdoblje (14. − 15. v.) i dijeli arhitektonske sličnosti s grobnicom sajeda Mira Vakifa (oko 400 m sjeverno), sina Hasana Vakifa. Donji dio građevine sastoji se od oktogonalne platforme sa sedam slijepih arkada i ulaznim ajvanom izgrađenim od opeke, a nasvođena je tirkiznom šiljastom kupolom čiji je tambur obložen modrom, žutom i bijelom keramikom.
Prva omladinska poljoprivredna radna akcija
Prva omladinska poljoprivredna radna akcija bila je organizovana u ljeto 1942. godine u dolini rijeke Sanice kod Ključa, poznata i kao „Žetva u Saničkoj dolini“. U radnoj akciji sa teritorije Bosanske Krajine učestvovalo je oko 7 000 omladinaca.
Dana 28. jula 1942. godine izvršena je puna realizacija vojno-operativnog plana Operativnog štaba za Bosansku krajinu — oslobođena je Ključko-sanička dolina, u kojoj je bujala ljetina i dozrelo klasje za žetvu. Borci Prve krajiške narodnooslobodilačke udarne brigade potisli su i razbili snage Desete pukovnije NDH, čije su bojne nanijele mnogo zla narodu na ovom području.
Dok su borci ovih partizanskih jedinica u danonoćnim jurišima osvajali utvrđenja jedno za drugim, sekretar Oblasnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu Đuro Pucar Stari dogovorio je sa rukovodstvom Drvara, Bosanskog Grahova i Bosanskog Petrovca, mobilizaciju omladinske radne snage i pokret omladinskih radnih četa i bataljona prema oslobođenom Ključu i okolini. Ujutru 29. jula stigao je u Vojiće kod Ključa, omladinski radni bataljon sa četiri omladinske radne čete smoljanske opštine. Bataljon je u cjelini brojao 511 žetelaca. Žetva je počela u selu Bojićima. Zatim su do 1-og avgusta stigla još dva bataljona sastavljena od omladine čitavog petrovačkog područja, ukupno oko 2000 omladinaca. Omladina je radila natčovječanskim naporima. Kao poseban podvig ove akcije smatra se žetva 800 žetalaca, koja je obavljena 27. avgusta 1942 ispred samih ustaških bunkera. Omladina je tada u potpunosti ispunila zavjet – Ni zrno žita okupatoru.
Ubrana ljetina je zaprežnim kolima vožena do Laništa a odatle partizanskom željeznicom do magacina i bolnica na Grmeču i Klekovači.
Piranšaher
Piranšaher (perz.: پیرانشهر ; Grad Pirana, izvedenica od imena kurdskog plemena Piran, također lokalno: Hanê (trans. Hane)) je grada na sjeverozapadu Irana u pokrajini Zapadni Azarbajdžan i sjedište Piranšaherskog okruga. Nalazi se nedaleko od granice s Irakom.
Dijelovi grada
Zargatan i Kohnehane su najstariji dijelovi grada.
Demografija
Kao etnička skupina u Piranšaheru prevladavaju uglavnom Kurdi.
Senje
Senje može biti:
Piranšaher
Događaji
Turska je narušila iranski zračni prostor i granicu dva puta te pritom izvela zračni napad 18. srpnja 1999. na iransku graničnu stražu nedaleko grada Piranšahera u kojem je barem petero nedužnih civila ubijeno i jedanaestero ozlijeđeno.