cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kanada
Etničke grupe
Najveća etnička grupa su Englezi (21%), zatim Francuzi (15,8%), Škoti (15,2%), Irci (13,9%), Nemci (10,2%), Italijani (5%), Kinezi (4%), Ukrajinci (3,6%) i Prvi narodi (3,5%). Otprilike jedna trećina ispitanika se izjasnilo kao „Kanađani“. Prirodni priraštaj kanadskog domorodačkog stanovništa je skoro dva puta veći od nacionalnog proseka, a 2006. 3,8% kanadskog stanovništva se izjasnilo kao potomci domorodaca.
Jezici
left|thumb|200px|thumb|Najveći frankofonski grad [[Montreal]] Engleski i francuski jezik su dva službena jezika Kanade. Dvojezičnost u Kanadi je zakonski zagarantovana Poveljom o pravima i slobodama. Ova dva jezika se ravnopravna u federalnim sudovima, parlamentu i u drugim federalnim ustanovama.
Neslužbeni jezici se isto taka važni u Kanadi, pošto se 5.202.245 građana izjasnilo za neki drugi jezik kao maternji Od značajnijih neslužbenih jezika najznačajniji su kineski (853.745 govornika), italijanski (469.485), nemački (438.080), i pendžapski (271.220).
Religija
Podrška verskom pluralizmu je važan deo kanadske političke kulture. Prema popisu iz 2001. 77,1% Kanađana su se izjasnili kao hrišćani, a od toga katolici čine najveću grupu (43,6% svih Kanađana). Najveće protestantske zajednice su Ujedinjena crkva Kanade (9,5%), zatim anglikanci (6,8%), baptisti (2,4%), luterani (2%), ostali hrišćani 4,4%. Oko 16,5 Kanađana se izjasnilo kao ateisti, a preostalih 6,3% pripada nehrišćanskim religijama, od kojih su najznačajniji islam (1,9%) i judaizam (1,1%).
Najveći gradovi
U Kanadi postoji šest milionskih gradova, najveći je Toronto, a slede ga Montreal, Vankuver, glavni grad Otava sa Gatinoom, Calgary i Edmonton.
Kultura
thumb|left|200px|thumb|[[Totem i tradicionalna „velika kuća“ u Victoriji, prestonici Britanske Kolumbije.]]
Kanadska kultura je istorijski bila pod uticajem britanske, francuske i domorodačkih kultura i običaja. Ona je takođe pod velikim uticajem američke kulture, zbog blizine Sjedinjenih Država i migracija između dve države. Velika većina engleskih doseljenika u Kanadu između 1755. i 1815. su bili Amerikanci iz 13 kolonija (United empire loyalists). Oni su izbegli iz Sjedinjenih Država zbog vernosti Velikoj Britaniji tokom Američkog rata za nezavisnost, ili su se doselili zbog obećanja da će dobiti zemlju u zamenu za odanost Britanskoj monarhiji.
Američki mediji i zabava su popularni u anglofonoj Kanadi. Takođe, mnoga kanadska dela kulture i zabave su popularna u Sjedinjenim Državama i širom sveta. Popularni pop i rok muzičari iz Kanade su Brian Adams, Paul Anka, Michael Bublé, Leonard Cohen, Celine Dion, Nelly Furtado, Avril Lavigne, Alanis Moriset, Daniel Powter, Shawn Mendes i Shania Twain. Poznati glumci su Jim Carrey, Dan Aykroyd, Donald Sutherland, Michael J. Fox, Pamela Anderson, Natasha Henstridge.
Programi federalne vlade pomažu zakonski i finansijski posebne kanadske oblike kulture. Na tome rade državna televizija CBC, Nacionalni filmski odbor Kanade i Kanadska radio-televizijska i telekomunikaciona komisija (CRTC).
Kanada je prostorno ogromna i etnički veoma raznovrsna zemlja. Na kanadsku kulturu su jako uticale kulture iz svih delova sveta. Većina Kanađana ceni svoje multikulturalno društvo i kanadsku kulturu shvata kao takvu.
Glavni nacionalni simbol je javorov list (koristi se od ranog 18-og veka, nalazi se na zastavi Kanade, na novčiću od jednog penija i na državnom grbu. Drugi simboli su: dabar, kanadska guska, monarhija, Kraljevska kanadska konjička policija,, totemi i inukšuk.
Obrazovanje
thumb|left|200px|thumb|[[Hokej na ledu|Hokejaška utakmica na Univerzitetu Makgil u Montrealu 1901.]]
Provincije i teritorije Kanade su odgovorne za obrazovanje. Svaki sistem je sličan, ali odražava regionalnu istoriju, kulturu i geografiju. Uzrast dece koja pohađaju obaveznu školu varira u rasponu od 5–7 do 16–18 godina,. Pismenost odraslog stanovništva je 99%. Za više obrazovanje su takođe odgovorne provincijske i teritorijalne vlade, koje plaćaju većinu troškova; federalna vlada odobrava dodatnu pomoć za istraživanja, studentske kredite i stipendije. U 2002. godini 43% Kanađana starosti između 25 i 64 godine je imalo više obrazovanje; od onih između 25 i 34 godine procenat stanovništva sa višim obrazovanjem iznosi 51%.
Sport
Zvanični nacionalni sportovi Kanade su hokej na ledu zimi i lakros leti. Hokej je sport sa najviše gledalaca u državi. Takođe je najpopularniji sport koji Kanađani igraju, sa 1,65 miliona aktivnih igrača 2004. Najveći gradovi Kanade: Toronto, Montreal, Vankuver, Otava, Calgary i Edmonton imaju klubove koji igrau u kanadsko-američkoj NHL ligi. Posle hokeja, drugi popularni sportovi su karling i kanadski fudbal. Golf, bejzbol, skijanje, fudbal, odbojka i košarka se takođe igraju na omladinskim i amaterskim nivoima, ali profesionalne lige i klubovi nisu tako popularni.
Kanada je bila domaćin nekoliko velikih međunarodnih sportskih događaja, među kojima su Letnje olimpijske igre 1972. u Montrealu i Zimske olimpijske igre 1988. u Calgaryju. Kanada će biti domaćin Zimskih olimpijskih igara 2010. u Vankuveru i Visleru.
Oksalomalatna lijaza
Oksalomalatna lijaza (, 3-oksalomalat glioksilat-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom 3-oksalomalat glioksilat-lijaza (formira oksaloacetat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Domahovo
Domahovo je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Veliko Trgovišće, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 446 stanovnika te 128 obiteljskih kućanstava.
Inozitol-fosfat fosfataza
Inozitol-fosfat fosfataza (, mio-inozitol-1(ili 4)-monofosfataza, inozitol 1-fosfataza, L-mio-inozitol-1-fosfat fosfataza, mio-inozitol 1-fosfataza, inozitolna fosfataza, inozitol monofosfatna fosfataza, inozitol-1(ili 4)-monofosfataza, mio-inozitol-1(ili 4)-fosfatna fosfohidrolaza, mio-inozitolna monofosfataza, mio-inozitol-1-fosfataza) je enzim sa sistematskim imenom mio-inozitol-fosfat fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim deluje na pet od šest mogućih izomera mio-inozitol fosfata, na sve sem mio-inozitol 2-fosfata.
Beaumotte-lès-Pin
Bomot le Pen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Vezul.
Petrucco, Pordenone
Petrucco je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Beaumotte-lès-Pin
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 239 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 209 metara (maksimalnoj 351 m, a minimalnoj 200 m).
Groveton, Texas
Groveton je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.057 stanovnika.
Sarići
Sarići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šipovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 675 stanovnika.
Münzenberg
Mincenberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Veterau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.636 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6440015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Veterau Mincenberg se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Veterau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 205 metara. Površina opštine iznosi 31,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.636 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 178 stanovnika/km².
Stazione Ferroviaria, L'Aquila
Stazione Ferroviaria je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
764 Gedania
764 Gedania je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 58,28 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,193 astronomskih jedinica (AJ).
Stazione Ferroviaria, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 789 m.
764 Gedania
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 10,027 stepeni, a orbitalni period iznosi 2084,359 dana (5,706 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,101. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 9,48 a geometrijski albedo 0,084.
Asteroid je otkriven 26. septembra 1913. godine.
Karvedilol
Karvedilol je neselektivni beta blokator/alfa-1 blokator koji se koristi za tretman kongestivnog zatajenja srca. On je u prodaji pod brojnim imenima uključujući Karvil, Koreg, Dilatrend, Koronis, Eukardik, i Karlok kao generički lek,. Karvedilol ima znatnu ulogu u tretmanu kongestivnog zatajenja srca.
Farmakologija
Karvedilol je beta blokator (β1, β2) i alfa blokator (α1):
Obavještajstvo
Obavještajstvo (ijek.) ili obaveštajstvo (ek.) (intelligence, разведка), u najširem smislu predstavlja prikupljanje i analizu podataka o stvarnom ili potencijalnom neprijatelju i/li konkurentu koji služe očuvanju nacionalne bezbjednosti, odnosno sticanju prednosti u vojnom, političkom ili ekonomskom nadmetanju.
Obavještajna djelatnost se može sastojati od legalnih metoda prikupljanja informacija (koje su mogu biti javno dostupne, npr. medijski članci), ali i ilegalnih metoda kao što su krađa povjerljivih informacija odnosno špijunaža ili pritisci na nosioce i izvore informacija, kao i druge nelegalne aktivnosti u tu svrhu.
Obavještajnu djelatnost mogu sami ili preko posrednika obavljati razne organizacije kao što su političke stranke ili poduzeća, ali se pod izrazom obavještajstvo obično podrazumijeva djelatnost koju provodi država. Organizacije posvećene obavještajnom radu se nazivaju obavještajna služba. Napori da se neprijatelj ili konkurent spriječi u dobavljanju obavještajnih podataka se nazivaju kontraobavještajstvo.
Krisp
thumb|300px|right|Krisp na zlatnom novcu iz 323. na kome se slavi Konstantinova pobeda nad Gotima.
Flavije Julije Krisp (, ubijen 326), poznat i kao Flavije Klaudije Krisp ili Flavije Valerije Krisp, kraće samo Krisp, bio je sin rimskog cara Konstantina I i Minervine. Nosio je titulu cezara od 317. do svoje smrti.
Rođen je najverovatnije između 300. i 305. godine. Iz antičkih izvora nije jasno da li je Konstantin bio u braku sa Minervinom ili su živeli u konkubinatu. Njegovo obrazovanje je povereno čuvenom retoru i hrišćanskom polemičaru Laktanciju. Krisp je 318. poslat u Trir u Galiji odakle je do 323. vodio tri uspešna pohoda protiv Franaka i Alamana. Tu se i oženio izvesnom Helenom i dobio ćerku u čiju čast je deda Konstantin 323. proglasio amnestiju. Najzad, u drugom ratu protiv Licinija Krisp je komandovao Konstantinovom flotom od 200 lađa i u vodama Bosfora je porazio neprijateljske brodove. Učestvovao je kao vojskovođa i u zaključnoj bici kod Hrisopolja 18. septembra 324. godine. Početkom 326. ubijen je iz nepoznatih razloga po očevom naređenju u Puli. Kasniji izvori poput Zosima i Zonare Krispu pripisuju rodoskrvnu vezu sa maćehom Faustom, Konstantinovom suprugom, koja je takođe pogubljena 326. godine po naređenju svog muža.
Stony Brook, New York
Stoni Bruk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.740, što je 13 (0,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fu Jiàn
Fu Jian je bio treći sin Pu Honga, Di poglavice koji je kao vojskovođa služio državi Han Zhao, a potom državi Kasniji Zhao i njenom caru Shi Huu. Nakon Shi Huove smrti, a za vladavine njegovog nasljednika Shi Mina, Pu Hong se 350. okrenuo protiv države Kasniji Zhao i sebe proglasio "princom Qina" i "velikim Chanyuom"; ubrzo nakon toga je otrovan, te ga je naslijedio Fu Jian. Iste je godine zauzeo Chang'an, prijestolnicu Kasnijeg Zhaoa, te se proglasio prvo "nebeskim princom", a potom i carem. Uspješno je osvojio dijelove teritorije Kasnijeg Zhaoa, te odbio napade države Raniji Yan, a godine 354. je odbio napad velike vojske pod Huan Wenom, kineskim generalom u službi dinastije Jin. Sljedeće godine je umro i naslijedio ga je sin Fu Sheng.
Angerville (Kalvados)
Anžervil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 123 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 120 m, a minimalnoj 14 m).
765 Mattiaca
765 Mattiaca je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,544 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,4 a geometrijski albedo 0,084.
Milledgeville, Ohio
Miledžvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 112, što je 10 (-8,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
James Spader
James Todd Spader (7.2. 1960.-) je Emmyjem nagrađeni američki glumac. Najpoznatiji je ulogama ekscentričnih likova u filmovima kao što su sex, lies, and videotape, Stargate, i Secretary, te televizijskim serijama Boston Legal, The Practice i The Blacklist.
Karazolol
Karazolol je antagonist/parcijalni inverzni agonist visokog afiniteta (beta blokator) β-adrenergičkog receptora.
Dol Klanječki
Dol Klanječki je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Klanjca, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 104 stanovnika te 35 obiteljskih kućanstava.
Kontraobavještajstvo
Kontraobavještajstvo (ijek.) ili kontraobaveštajstvo (ek.) (Counter-intelligence; Контрразведка) u najširem smislu označava sve aktivnosti koje za cilj imaju spriječavanje ili suzbijanje tuđih obavještajnih aktivnosti, a u novije vrijeme i terorizma. U užem smislu se pod time podrazumijevaju aktivnosti usmjerene protiv nelegalnih ili tajnih obavještajnih operacija, odnosno špijunaže; tada se koristi izraz kontrašpijunaža. Kontraobavještajnom aktivnošću se gotovo u pravilu bave sve države, a neke od njih u tu svrhu koriste i posebne organizacije poznate pod nazivom kontraobavještajna služba (odnosno "protuobavještajna služba"). Pored unutarnjih protuobavještajnih službi (koje su po pravilu u ministarstvima unutarnjih djela ili su neovisne agencije, poput MI5), postoje i vanjske protuobavještajne službe (što je historijski novijeg datuma, u svrhu suzbijanja špijunaže i terorizma van granica zemlje).
Jeres u hrišćanstvu
thumb|250px|Spaljivanje [[Amalrikani|Amalrikana (1210)]] Jeres ( - izbor) u hrišćanstvu, a posebno u katoličkoj i pravoslavnoj crkvi, označava sva mišljenja o verskim dogmama, koja se razlikuju od zvaničnog učenja crkve. U širem značenju, jeres je shvatanje u filozofiji, politici ili nauci, koje se razlikuje od službenog (vidi disident). Broj gledišta koja su tokom istorije okarakterisana kao jeretička je popriličan.
Heretik je čovek koji o verskim pitanjima drukčije misli, koji odstupa od "pravoverja". To može biti bilo ko čije poglede neko drugi ne voli ili žigoše. Poznati heretici su najčešće ljudi istrajni u svom uverenju, koji se pre okreću protiv crkvenih vlasti nego odriču uverenja. Kako je Isusovo učenje odstupalo od zvaničnog toka jevrejske religije, on je također bio proglašen heretikom.
Pored verskog sadržaja, jeretički pokreti u srednjem veku su često nosili zahteve proletarijata za duhovnim preporodom i društvenom pravdom, dovodeći u pitanje crkvenu i svetovnu vlast. Kršćanska hereza je često osuđivala društvene hijerarhije, privatno vlasništvo i akumulaciju bogatstva, i širila među ljudima egalitarno shvatanje društva. Mnogi heretici su delili ideal apostolskog siromaštva i želju za povratkom jednostavnom zadružnom životu, koji je odlikovao prvobitnu crkvu. Vođeni Evanđeljem, oni su podučavali kako Hrist nije imao nikakvo vlasništvo i da se crkva mora odreći svojih poseda.
Bitan aspekat jeretičkih pokreta jeste visoki status koji su dodeljivali ženama. Žene su imale ista prava kao muškarci i mogle da uživaju u društvenom životu i slobodi kretanja, što u srednjem veku nigde drugde nisu mogle. U jeretičkim pokretima, katarima i valdenzima i drugim, žene su imale pravo da izvode obrede, da propovedaju, krste, pa čak i steknu sveštenički status. Žene su u istoriji jeresi bile zastupljene više no u jednom drugom aspektu srednjovekovnog života. Sredinom XIV figura jeretika sve više poprima lik žene, pa su do početka XV veka glavna meta progona jeretika postale veštice.
Crkva nikada imala blakonaklon stav prema slobodi izbora u pitanjima vere. Ona je vekovima osuđivala jeretike, šireći o njima zastrašujuće predstave. Već se i sama optužba za jeres pokazala kao moćno oružje, kojim je svaki neugodan protivnik mogao da bude uništen. Pejgels podseća da "istoriju pišu pobednici", te nije čudo što je pobednička strana definisala pojmove, nazivajući sebe »pravovernim«, a svoje protivnike »jereticima«.
Historija pojma
Osuđujući raznolikost ranohrišćanskog pokreta, biskup Irenej Lionski (oko 180. godine) i njegovi sledbenici su naglašavali da može postojati samo jedna crkva, a izvan te crkve »spasenja nema«. Samo su njeni članovi ortodoksni (doslovno, »pravomisleći«) hrišćani. Ko god bi dovodio u pitanje propisana mišljenja i zastupao drukčija gledišta, bivao je proglašen heretikom i isključivan.
Tertulijan, preobraćenik iz severnoafričkog grada Kartagine, ističe da izbog ne valja jer uništava jedinstvo grupe. On se slaže sa svojim savremenikom Irenejem da sve ljude koji skreću od većinskog konsensusa treba osuditi kao, jeretike". Tertulijan kaže, citirajući Pavla, da hrišćani treba „svi da govore i misle isto". Ko se odvaja od konsensusa jeretik je po definiciji, jer, kao što Tertulijan ističe, grčka reč hairesis doslovno znači „izbor". Prema tome, „jeretik" je „onaj koji bira." Tertulijan kaže o ljudima koje kvalifikuje kao jeretike:
Za Tertulijana izbor ne valja, jer izbor uništava jedinstvo grupe. On zaključuje da crkvene vođe ne smeju ljudima dopustiti vernicima da postavljaju pitanja, jer „pitanja čine ljude jereticima"; naročito pitanja kao: Odakle dolazi zlo? Zašto je zlo dopušteno? I koje je poreklo ljudskih bića? U počecima hrišćanstva su glavni jeretici bili ljudi koji su čitali grčke filozofe. Tertulijan je to precizno odredio: "filozofi su patrijarsi jeretika", a njegov stav je kroz istoriju crkve bio široko prihvaćen. J. Majendorf navodi da su, po ocenama prvih sabora, „klasični filozofi bili jeresiarsi“, odnosno da su sve glavne hrišćanske jeresi rezultat njihovog uticaja.
Hipolit Rimski (oko 225. g.) je u svoj spisak jeresi uključio i indijske filozofe:
Hereza u ranom hrišćanstvu
thumb|[[Markion obrazlaže svoj kanon Novog zavjeta.]] Sukob „jeresi“ i „ortodoksije“ u ranom periodu je povezan sa opštim odnosom helenizma i hrišćanstva. „Jeres“ je bila mišljenje, teoretski ili filosofski stav u pogledu neke teme. Izražavanje mišljenja i stvaranje „školi“ bilo je nešto što je helenizam posebno negovao i što u početku nije stvaralo nikakve teškoće. Pavle čak smatra da je dobro da među hrišćanima postoje „jeresi“, „da se pokažu koji su postojani.“ Jeres počinje da zadobija negativnu konotaciju i postaje tehnički termin tek kada počinje da se izražava mišljenje jednog ili više ljudi koje dolazi u sukob sa dogmom Crkve. Biskup Ignjatije Antiohijski se 1. vijeku borio protiv doketa i judaista, za koje prvi upotrebljava izraz hereza, te je možda baš on zaslužan što se taj izraz odomaćio u Crkvi.
Mnogi rani hrišćani su odbijali crkvenu vlast i hijerarhiju, čuvajući jednakost unutar zajednica. Irenej prenosi da su jeretici čiji je vođa bio Markus, na početku sastanka žrebom odlučivali ko će uzeti ulogu sveštenika, a ko deliti pričest kao biskup; jedan je čitao Sveto pismo prilikom službe, drugi se obraćao grupi kao prorok i držao duhovnu nastavu. Kada bi se grupa sastala sledećeg puta, ponovo se koristio žreb kako bi se uloge menjale. Tertulijan, takođe ih napadajući, govori o odnosima unutar zajednice "jeretika":
Ovi hrišćani, koji nisu priznali crkvenu vlast, imali su i svoje spise. Otkrivenje po Petru, apokrif iz 3. vijeka, u vidu proročanstva uskrslog Isusa, govori da će vernicima »vladati jeretici«, kako su oni nazivali ortodoksne hrišćane.
Spis optužuje vođe crkve da su iskrivili Isusovo učenje stvorivši »veštačku crkvu« umesto istinskog hrišćanskog »bratstva«. Vođe crkve ugnjetavaju svoju braću i zajednicu, što je dokaz da je to lažna crkva. U svojoj slepoj drskosti, oni tvrde da imaju isključivo pravo: »neki koji ne razumeju tajnu govore o stvarima koje ne razumeju, ali će se hvalisati da tajna istine pripada samo njima«.
thumb|desno|[[Car Konstantin spaljuje arijanske knjige nakon sabora u Nikeji 325.]]
Nakon što je kršćanstvo postalo službena religija u 4. vijeku, hrišćanski biskupi su zadobili vojnu podršku i počeli zapovjedati policiji koja ih je dotada proganjala. Nakon toga, kazna za jeres je pooštrena, oni koji su se suprotstavljali vlasti biskupa su kažnjavani a njihovi spisi spaljivani i uništavani. Napori biskupa da unište svaki trag jeretičkog »huljenja« pokazali su se tako uspešnim da su skoro sva obaveštenja o drugačijim vidovima ranog hrišćanstva — pre otkrića knjižnice Nag Hamadi — dolazila od golemih pravovernih napada na njih.
Vizantijski car Justinijan (vladao od 527. do 565.) je doneo mnoge zakonske odredbe protiv jeresi, između ostalog:
Heretički pokreti u srednjem veku
Jeretički pokreti u srednjem veku su imali vodeću ulogu u okviru antifeudalne borbe. U srednjem veku, Crkvi je bila ideološki stub feudalne vlasti, najveći zemljoposednik u Evropi i jedna od institucija najdogovornijih za eksploataciju seljaštva. Sve brojniji bezemljaški proletarijat bio je glavni protagonista jeretičkih pokreta u XII i XIII veku. Brojne jeretičke sekte – katari, valdenzi, Siromasi iz Liona, duhovnjaci, Apostolska braća – su više od tri veka cvetale među nižim klasama u Italiji, Francuskoj, Flandriji i Nemačkoj, kao najvažniji opozicioni pokret iz srednjeg veka. Crkva ih je proganjala sa najvećom žestinom, ne štedeći sredstva u brisanju svakog traga njihovih učenja. Krstaši – poput onih koji su krenuli u pohod na albižane – su pozivani u borbu protiv jeretika, kao što su bili pozvani da oslobode Svetu Zemlju. Na hiljade jeretika je bilo spaljeno na lomačama, a da bi potpuno izbrisao njihovo prisustvo, papa Grgur IX je osnovao jednu od najsurovijih institucija u istoriji državne represije: Svetu Inkviziciju.
Narodna jeres nije toliko odstupala od ortodoksnog učenja, koliko je bila protestni pokret, za radikalnu demokratizaciju društvenog života. U korenu narodne jeresi ležalo je uverenje da bog više ne govori kroz sveštenstvo, zbog njegove pohlepe i iskvarenosti. Ipak, izazov koji su uputili jeretici bio je pre svega politički. Engels je razlikovao jeretička uverenja seljaka i zanatlija, uperena protiv feudalne vlasti, i jeresi gradskih žitelja, uglavnom protest protiv sveštenstva. Jeretički pokret je pružao alternativnu komunalnu strukturu međunarodnih razmera koja je članovima i članicama omogućivala pomoć i podršku, u širokoj mreži kontakata, škola i utočišta. Veze su održavane preko trgovačkih vašara, hodočašća i stalnog priliva izbeglica iz drugih zemalja, izloženih progonu. „Nema nijedne komune“, pisao je početkom XIII veka biskup Jacques de Vitry, „u kojoj jeres nema svoje pristalice, svoje branioce i vernike.“
Krstaški pohod protiv katara u Langdoku bio je prvi krstaški pohod protiv Evropljana. Pohod je pokrenuo papa Inoćentije III 1209. godine. Tokom rata je usledilo je dramatično intenziviranje progona. Godine 1215, na četvrtom Lateranskom koncilu, Inoćentije III je u kanone ugradio skup mera koje su jeretike osuđivale na progonstvo, na konfiskaciju imovine i isključivanje iz građanskog života. 1224. godine car Frederik II je merama zaštite (Cum ad conservandum) jeres proglasio zločinom veleizdaje koji se kažnjava spaljivanjem na lomači. U periodu 1231–1233, papa Grgur IX je osnovao specijalni sud za iskorenjivanje jeresi: Inkviziciju. Godine 1252, papa Inoćentije IV je, uz saglasnost vodećih teologa tog vremena, odobrio mučenje jeretika.
Crkva je koristila jeres kao optužbu protiv svake društvene i političke neposlušnosti. Godine 1234, da bi kaznio seljake koji su odbili da plate desetinu, bremenski biskup je na njih poslao krstaše, kao da su jeretici. Godine 1377, kada su se tekstilni radnici iz Iprea (Flandrija) latili oružja da bi se obračunali sa poslodavcima, oni su vešani ne samo kao pobunjenici već ih je Inkvizicija spaljivala na lomači kao jeretike. Također, tkaljama se pretilo ekskomunikacijom ako trgovcima ne bi isporučile proizvode svog rada u roku.
Konačno uništenje jeretičkog pokreta usledilo je 1533. godine, kada su anabaptisti pokušali da osnuju Božji Grad u nemačkom gradu Minsteru. Taj pokušaj je ugušen u krvi, posle čega je usledio talas nemilosrdnih odmazdi nad proleterskim pobunama širom Evrope.
Poznati hrišćani proglašeni jereticima
mini|150px|[[Jan Hus]] thumb|150px|[[Jovanka Orleanka]] thumb|150px|[[Lav Tolstoj]]
Poznati heretici su često bili uticajni mislioci i verski reformatori, koji su ostavili neizbrisiv trag u istoriji hrišćanstva. Jeretici koji su osnovali novo učenje se nazivaju jeresijarsi.
Heretički pokreti kao klasna borba
minijatura|Spaljivanje Anne Askew u Smithfieldu 1546.
U toku čitavog srednjeg veka feudalna crkva i država morale su voditi upornu borbu sa otporom ugnjetenih masa. Pokreti potlačenih su obično izbijali u vidu jeresi uperene protiv neke verske dogme, što je pretstavljo protest ne samo protiv vladajuće crkve već i čitavog vladajućeg poretka.
Osnovni preduslov za nastanak jeretičkih pokreta u Zapadnoj Evropi bio je razvitak antifeudalnih elemenata, u tesnoj vezi s razvitkom gradova, trgovine i povećanjem broja gradskog plebsa, donjih gradskih slojeva, i njihovog učešća u društvenom i političkom životu. Jeretički pokreti najviše su se raširili u razvijenijim zemljama — u severnoj Italiji, južnoj Francuskoj i, delom, u južnoj Nemačkoj. U tim su zemljama gradovi postali glavna žarišta jeresi, a ona su delovala i na okolno seljačko stanovništvo. Srednjovekovni ustanci seljaka često su dobijali iz gradova razvijenu heretičku ideologiju, a isto tako i vođe ustanka. Kao na primer, seljački ustanak na severu Italije, kome je bio ka čelu fra Dolcino (1302—1307).
Pored revolucionarnog, Engels navodi još dva tipa jeresi: jeres kao »izraz reakcije patrijarhalnih alpskih pastira protiv feudalizma koji je k njima prodirao (valdenzi)« i birgersku jeres, tj. opoziciju gradskih vrhova protiv bogatog sveštenstva, zahtev birgera za »jevtinom crkvom«, isto onako kako će docnije buržoazija zahtevati »jevtinu upravu«.
Tantal(III) aluminid
Tantal(III) aluminid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 261,893 Da.
Stupna
Stupna je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šipovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 275 stanovnika.
Giorgilorio, Lecce
Giorgilorio je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3360 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
N-alkilglicin oksidaza
N-alkilglicin oksidaza (, N-karboksimetilalkilamin:kiseonik oksidoreduktaza (dekarboksimetilating)) je enzim sa sistematskim imenom N-alkilglicin:kiseonik oksidoreduktaza (formira alkilamin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim izolovan iz plesni Cladosporium sp. G-10. deluje na N 6 -(karboksimetil)lizin, 6-[(karboksimetil)amino]heksanoinsku kiselinu, sarkozin i N-etilglicin.
Tarim (Jemen)
Tarim (arapski: تريم), je drevni grad na jugu Jemena, udaljen oko 540 km jugoistočno od glavnog grada Sane i 35 km od regionalnog središta Sajuna. Grad ima 48,079. stanovnika (popis iz 2004)
Tarim je vjersko i obrazovno središte Muhafaze Hadramaut, leži u dolini Vadi Hadramaut najvećem povremenom vodotoku i najvećoj kotlini u Jemenu. Udaljen je 176 km od obala Indijskog oceana.
Tarim je poznat po svojoj medresi Dar al-Mustafa, vjerskoj islamskoj školi.
Neckarsteinach
Nekarštajnah je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Bergštrase. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.810 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6431018.
Tarim (Jemen)
Predislamsko doba
Dolina Vadi Hadramaut je ljudsko stanište od kamenog doba. Ekonomski značaj antičkog Hadramauta počivao je na trgovini tamjanom. hadramijska civilizacija cvjetala je od 8. vijek pne. do 4. vijeka ne., tad je trgovina tamjanom skrenula iz Vadi Hadramauta na novootvoreni pomorski pravac preko Adena i Crvenog mora i to je bio kraj zlatnog doba.
Neckarsteinach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bergštrase Nekarštajnah se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Bergštrase. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 120 metara. Površina opštine iznosi 17,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.810 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 221 stanovnika/km².
Tarim (Jemen)
Predislamsko doba
Na početku 6. vijeka Etiopljani su provalili u Jemen, uz podršku Bizanta koji je na taj način htio zaštititi kršćane od tadašneg jemenskog vladara iz Nadžrana, koji ih je silom htio obratiti na judaizam. Jemenska plemena potražila su pomoć protiv etiopskih agresora kod sasanidskih vladara Perzije. Krajnji rezultat te pomoći bio je taj da su Perzijanci preuzeli kontrolu nad Hadramautom oko 570 godine. Jedini trag njihove prisutnosti koji je opstao do danas su ruševine utvrde Husn al Urr, između Tarima i Kabr Huda.
Razdoblje širenja islama
perzijski satrap iz Sane - Badhan, prihvatio je islam 625 godine, a nakon njega, raširio se vrlo brzo po cijelom Jemenu. Većina arapskih historičara slažu se u mišljenju da je grad Tarim osnovan u 4. vijeku prije Hidžre (2. st. ne.). Stanovnici Tarima prihvatili su islam na samom njegovom početku, tad se po predanju delegacija iz Hadramauta sastala s prorokom Muhamedom u Medini u 10 godini Hidžre (631). Tarim često zovu i Grad Al Sidikija, u čast Abu-Bakr al-Sidika (632-634), prvog kalifa sunitskog islama.
Planinsko pleme Hamdani iz okolice Sane, na čelu s Amirom Badr Ibn Tavarikom Katirijem, provalilo je u Hadramaut i uspjelo osnovati svoju feudalnu tvorevinu - Dola, prvo u Tarimu, a potom u obližnjem Sajunu (u kojem su vladali od 1516 do 1967).
Britanci i dinastija Kuvaiti 1882. - 1967.
thumb|left|250px|Poštanska marka iz 1942. [[Kuvaiti Država Hadramauta|Sultanata Kuvaiti (na njoj je Sultan Saleh i gradska vrata Aš Šihra]]
Teška nedaća pogodila je Vadi Hadramaut 1809 god. nakon vehabističke invazije iz Saudijske Arabije. Tad je uništena gomila vrijednih rukopisa i knjiga iz univerzitetske knjižnice Rabat Tarim. Vehabisti nisu dugo vladali Tarimom, ali je njihova kratkotrajna vlast uništila je ekonomiju grada. Zbog tog se povećalo iseljavanje iz grada i okolice, osobito u indijski Hajderabad, gdje su dobivali posao kod lokalnog guvernera (nizama) kao plaćeni vojnici. Iz tog vremena je i događaj da je obični najamni vojnik iz Hadramauta po imenu Omar bin Avadh al Kuvaiti uspio napredovati do oficirskog položaja u indijskoj vojsci (jemadar) i zaraditi pravo bogatsvo. Umar je sa zarađenim novcem i stečenim ugledom uspio u svojoj domovini nakupovati svu vrijedniju zemlju osim terena oko Sajuna i Tarima. Bogatstvo mu je omogućilo da osnuje vlastitu feudalnu Dinastiju Kuvaiti krajem 19. vijeka, nakon toga potpisao je sporazum s britancima 1888, i stvorio vlastiti sultanat Kuvaiti 1902 koji je bio sastavni dio britanskog vazalnog Protektorata Aden.
Uz posredovanje britanskog oficira Harolda Ingramsa i novčanu pomoć šeika Abu Bakra al-Kafa potpisan je mir u februaru 1937 između vječito zaraćenih susjednih sultanata Kuvaiti (Tarim) i Katiri (Sajun ), što je bio jedinstveni događaj u vječno sukobljenom i zaraćenom Jemenu. Taj mir poznat i kao Igrimov mir dovelo je do neke stabilnosti i pozitivno uticao na daljni razvoj Hadhramauta.
Novo doba od 1967. do danas
Nakon britanskog povlačenja iz Južnog Jemena 1967, vlast je preuzela Narodnooslobodilačka fronta, kojom su rukovodili radikalni marksisti. Tarim je kao i cijeli južni Jemen ušao u sastav nove države Narodne Demokratske Republike Jemen, koja je građena po sovjetskom obrascu. Nova vlast je potiskivala religiju, islamska ulema je marginalizirana, žene su morale ići bez zara, a liberalizirana je i konzumacija alkohola. Ipak te radikalne promjene nisu uhvatile dublje korijene u izoliranom Hadhramautu. Nakon ujedinjenja zemlje provedenog 1990 komunisti su skinuti s vlasti, a Hadramaut se vratio svom tradicionalnom vjerskom konzervativizmu.
Džamije i knjižnice
Procjenjuje se da Tarim imao čak 365 džamija, jedna od njih Sirjis, datira iz 7. vijeka. Između 17. i 19. vijeka, ova džamija je imala veliki utjecaj na islamsko vjersko učenje. Najpoznatija džamija iz Tarima je Al Muhdar sa svojim 46 metarskim minaretom podignutim od adobe opeke, (najviši minaret u Jemenu). Minaret su osmislili lokalni pjesnici Abu Bakr bin Šihab i Alavi Al Mašhur. Minaret je po njihovim zamislima dovršen 1914., džamija je ime dobila po Omaru Al-Muhdaru, muslimanskom lideru koji je živio u gradu tokom 15. vijeka.
U Tarimu je smještena i velika vjerska knjižnica al-Kaf, u sklopu džamije Al-Jamea u kojoj se čuva više od 5.000 rukopisa iz brojnih područja; od strogo religioznih, ili islamskih zakona, sufizma, medicine, astronomije, agronomije, biografija, historije, matematike, filozofije i logike.
Gradske palače
Tarim je poznat i zbog svojih tridesetak palače izgrađenih između 1870 i 1930 Tokom druge polovice 19. vijeka i početkom 20. vijeka, trgovačke obitelji iz Hadramauta stekle su popriličan imetak, osobito se obogatila porodica Al-Kaf. Dio članova te familije stekao je ugled vjerskih učenjaka. Istovremeno, oni su bili prvi koji su prihvatili nove ideje zapadnog svijeta (Britanije) tako da su bili inicijatori modernizacije grada i gradnje većih javnih objekata. Njihova porodična palača svjedoči o društvenoj eliti kolonijalnog doba. Tarimske palače izgrađene su kao mješavina arhitektonskih stilova britanske kolonijalne arhitekture 19. vijeka od Indije, klasicizma, rokokoa, art nouvea do funkcionalizma. Ono što je interesanto je činjenica da je vanjština tih palača pratila tadašnju modu, ali su konstrukciono građene milenijski starim hadramskim tehnikama od nepečene cigle i vapna.
Među Tarimskim palačama ističe se niz vila - Kasr al-'Ishšah, koji je izgradio šeik Umara al-Kafa novcem zarađenim u Singapuru (Grand Hotel de l'Europe). Zgrade su nicale od 1890 do 1930 kako je rasla porodica tako su se podizale kuće. Ove vile imaju bogatu štuko dekoraciju na svojim pročeljima. Od 1997 god., u jednom dijelu ovog niza smješten je Muzej Tarim.
Klimatske prilike
Tarim kao i cijeli Hadramaut ima izuzetno vruću i suhu pustinjsku klimu. Prosječna godišnja temperatura je 26.7 °C, ljeti se penje i iznad 37.8 °C a zimi je prosjek 21.1 °C. Kiše su prava rijetkost, prosječno padne samo 73 mililitara na godinu, ali se zna desiti da kad padnu, da to ispadne pravi potop.
Saobraćaj
Najbliži aerodrom do Tarima je onaj u Sajunu udaljen oko 30 kilometera, koji ima redovne međunarodne linije za Jeddah u Saudijska Arabija), Dubai i Abu Dabi u Ujedinjenjenim Arapskim Emiratima i više letova za Sanu, koja je udaljena oko 540 kilometera i do koje put autobusom traje 6-8 sati.
Kultura i obrazovanje u Tarimu
Dolina Hadhramaut je vjerojatno najreligiozniji dio Jemena, po nekima u Tarimu ima više džamija nego u cijeloj Saudijskoj Arabiji. Hadramaut je kraj u kojem mješavina plemenskih i islamskih tradicija određuje cjelokupni život stanovnika. I pored toga što žive u gradovima, Hadhramiji još uvijek žive pod velikim uticajem svojih plemenskih običaja, iako to danas nije toliko snažno kao što je bilo do nedavno.Vjerska aristokracija - sajidi, koja za sebe tvrdi da vuče svoje porijeklo od proroka Muhameda, ima izuzetno mjesto u vjerskom ali i svjetovnim životu Tarima.
Rabat Tarim
Rabat Tarim je islamski fakultet, na kojem se studira islam i arabistika, koji svoje korijene vuče iz 11. vijeka, ponovno je pokrenut 1886, od strane tarimskih uglednika; Muhameda bin Salem Asrija, Ahmeda bin Omar al-Šatrija, Abdula-Kader bin Ahmed al-Hadada, Ahmeda bin Abdul-Rahman al-Juneda i Muhameda bin Omar Arfana. Fakultet je otpočeo s radom 2. oktobra 1887. pod vjerskim nadzorom muftije Hadhramauta, Abdula-Rahmana Bin Mohameda Al-Mešhura. Za vrijeme Narodne Demokratske Republike Jemen, Rabat Tarim je 1979 godine zatvoren, nakon ujedinjenja Jemena, ponovno je pokrenut 1991 godine.
Prema statistikama iz 2007, broj učenika koji su završili Rabat Tarim je 13.000. Trenutačno je u Rabat Tarimu oko 300 stranih, te 1500 jemenskih studenata. Velik dio diplomanata iz Rabata, nakon studija odlazi u inozemstvo i rade na propagandi islama i osnivanju islamskih vjerskih institucija.
Najpoznatiji diplomant među polaznicima Rabata Tarima je vjerojatno ''Abdul Rahman Al- Mašhur''.
Medresa Dar al-Mustafa
U istočnom dijelu grada Tarima nalazi se islamska medresa Dar al Mustafa sa svojom sestrinskom medresom za arabistiku Badr. Školom upravlja šeik Habib Omer bin Hafiz koji je poznati islamski duhovni vođa. Na Dar Al Mustafi je 2007. bilo oko 250 učenika. Medresa Dar al-Mustafa poznata je u islamskom svijetu po svojim ljetnim tečajevima od 40 dana (jul-august) poznatih kao Dovra.
Medresa Dar al-Zahra
Dar al-Zahra je sestrinska medresa Dar al-Mustafe namijenjena ženama.
Donja Batina (Zlatar)
Donja Batina je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Zlatara, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 439 stanovnika te 147 obiteljskih kućanstava.
C19H23ClN2
Molekulska formula C19H23ClN2 se može odnositi na:
Beaumotte-Aubertans
Bomot Obertan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Vezul.
Ninsuna
Ninsuna ili Ninsun ("Dama - divlja krava") je božica iz sumerske i babilonske mitologije, koja se nekada zvala i Ninsina.
Beaumotte-Aubertans
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 383 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 270 metara (maksimalnoj 328 m, a minimalnoj 228 m).
Ninsuna
Život
Ninsuna je kćer Anua, boga neba i jedne od njegovih žena, Uraš. Njezini djed i baka su Anšar i Kišar, a pradjed i prabaka Lahmu i Lahamu, koji su djeca Apsua i Tiamat, onih koji su bili na početku.
Ep Gilgameš donosi nešto informacija o njezinom daljnjem životu. Ona je postala kraljica na Zemlji, te je u epu opisana u potpuno ljudskom obliku. Ona je bila kraljica grada Uruka, a kralj je bio njezin muž Lugalbanda, koji je bio smrtnik, ali polubog. Ninsuna je s njim imala jednog sina - heroja Gilgameša, koji će postati slavan te je glavni lik istoimenog epa.
Gilgameš i Enkidu su tražili od Ninsune da zamoli Šamaša da im pomogne na putu do cedrove šume gdje je živio div Humbaba, kojeg su ubili.
Prema jednom babilonskom tekstu, Ninsuna se udala i za još jednog boga - Pabilsaga, ili se udala i za boga Enkija, svog polubrata, kojem je rodila sina Damua, boga vegetacije.
Naslovi
Ninsunino je ime povezano s riječju "krava", te je ona zvana "Krava kolovoza", "Divlja krava" i "Velika kraljica". Zbog njezinih ju je naslova moguće povezati s egipatskom božicom Hator.
Pokolj kod Drvara
thumb|Položaj Drvara; mjesto pokolja je 18 km od grada Drvara
'''Pokolj kod Drvara 27. srpnja 1941.''' je naziv masovno ubistvo stanovnika Drvara hrvatske nacionalnosti počinjeno tokom Ustanka u Drvaru 1941. godine, za vrijeme drugog svjetskog rata.
Zločini su počinjeni na dan kada je u Bosanskoj Krajini i Lici izbio veliki ustanak protiv marionetske Nezavisne Države Hrvatske. Zločine su počinili pojedini srpski ustanici, pretežno pripadnici četničkih formacija.
Mnogi savremenici događaja osporavaju masovni pokolj, navodeći da su građani hrvatske nacionalnosti slobodno ostali u Drvaru tokom ustaničkih dana, jula, avgusta i septembra 1941. godine. Međutim, postoji suglasnost da su neki ustanici činili zločine iz osvete, protivno izričitom naređenju štaba gerilskih odreda.
Ustaški zločini
Podstrek teroru ustaša u Drvarskom kraju predstavljala je naredba Nezavisne države Hrvatske od 19. aprila 1941 kojom su pravoslavci, Jevreji i Cigani stavljeni van zakona. Koncem maja i početkom juna 1941. godine, u Drvar su stigla dva transporta prognanika. U prvom je bilo oko trista osoba, iz okoline Bihaća i pograničnih naselja Like, žena djece i iznemogli staraca, jer su ustaše odrasle i sposobne muškarce izdvojile i pobile. U drugom je bilo oko 350 Slovenaca iz okoline Maribora odakle su prinudno iseljavani. Ubrzo potom, ustaše su započele teror i u samom Drvaru.
13-14. juna 1941, pohvatana je veća grupa srpskih muškaraca u Drvaru odakle je sprovedena u ustaški zatvor u Bosanskom Petrovcu. Nakon mučenja u zatvoru, ustaše su najveći broj uhapšenika odveli na stratište kod Risovačke pećine, gdje su ih pogubili 18. juna 1941. NDH izvori pominju ubistvo od 25 do 32 lica srpske nacionalnosti na lokaciji Risovačke jame.
15-18. juna 1941: Počinju prva ubistva ustaša na području kotara Drvar: ubistvo 2 muškarca u selu Bastasi, 15. juna 1941. Jedan muškarac uspio je pobjeći sa strijeljanja.
25. jun 1941: Hapšenje oko 60 srpskih muškaraca u Drvaru. Uhapšenici su sprovedeni u ustaški zatvor u Bihaću, odakle su krajem jula 1941. odvedeni na stratište na Garavicama gdje su ubijeni.
U drugoj polovini jula 1941. godine, u selo Očijevo kod Drvara su došle ustaše, pokupile grupu ljudi koje su mogle uhapsiti, i otjerale u Kulen Vakuf. U zatvoru je bilo još mnogo ljudi iz drugih sela, koje su ustaše surovo tukle kundacima. Poveli su ih  nekud kamionima, govoreći da će za Zagreb. Ali dotjerali su ih blizu sela Boričevca do tamošnje jame. Tu su ih, uz neprestano udaranje kundacima, skinuli sa kamiona, ubijali i bacali u jamu. Jedan od preživelih, Vlado Tankosić, ranjen u rame, se osvijestio u jami i slušao dalje pucnje, jaukanje ljudi i pad leševa u jamu. Na jednom je čuo da ima još neko živ. To je bio Mile Pilipović iz Cvjetnića koji je sam skočio u jamu poštu su mu ustaše ubili i bacili u jamu tri sina. Među leševima su preživjeli 9 dana, nakon čega je organizovan ustanak i gerilci su ih izvadili iz jame duboke 37 metara, liječili i spasili. Mile je ubrzo umro.
Ustanak u Drvaru
Ustanak je započeo napadom gerilskih odreda na Drvar, ujutru 27. jula 1941. godine, na osnovu plana koji je izradio Štab gerilskih odreda za Bosansko Grahovo i okolinu. Za borcima su išli seljaci, naoružani vilama, kosama, sekirama. Čak i krajevima gde je ustanak bio najbolje pripremljen - kao u Drvaru i Bosanskom Petrovcu - dolazilo je do probijanja stihije, jer su revanšističke snage zahtevale obračun sa Hrvatima i "Turcima", podrazumevajući pod ovima Muslimane.
Među ustanicima tada još nije postojala čvrsta diferencijacija između četnika i partizana. Mnogi među njima su, motivirani etničkom mržnjom i odmazdom za ustaške represalije, činili zločine u izoliranim hrvatskim naseljima, ubijajući ili tjerajući njihove stanovnike u zbjeg, čime su događaji 27. srpnja dobili karakter etničkog čišćenja. U početku stihijskog ustanka, malobrojni komunisti nosili su se sa međunacionalnom mržnjom, koja ih je sve više prevazilazila.
4-metilaminobutanoat oksidaza (formira metilamin
4-metilaminobutanoat oksidaza (formira metilamin (, mao (gen) (nespecifična)) je enzim sa sistematskim imenom 4-metilaminobutanoat metilamidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Pokolj kod Drvara
Ustanički zločini
Na dan ustanka, 27. srpnja 1941. u Trubaru kod Drvara, ustanici su zaustavili vlak u kojem se nalazio drvarski župnik Waldemar Maksimilijan Nestor, koji je vršio prevođenje pravoslavaca u katoličku vjeru. Župnik i njegova pratnja su tada poubijani, a tijela bačena u jamu Golubnjaču.
4-metilaminobutanoat oksidaza (formira metilamin
Ovaj enzim učestvuje u nikotinskoj degradaciji kod zemljišne bakterije Arthrobacter nikotinovorans.
Pokolj kod Drvara
Ustanički zločini
Istog su dana ustanici zauzeli sam Drvar, koji je nakon toga nekoliko mjeseci služio kao sjedište slobodne teritorije poznate kao Drvarska republika. Prema nekim tvrdnjama, u samom gradu je tada ubijeno oko 300 Hrvata i Muslimana, pri čemu samo dio u borbi, odnosno samo dio je pripadao oružanim formacijama NDH.
Postoje i brojna svedočenja o sprečavanju zločina. Jedan od učesnika događaja, Ilija Materić, navodi kako je za vrijeme borbe za Drvar zarobljen direktor „Šipadove“ pilane, Lipnjak i poveden na strijeljanje, jer se navodno na strani ustaša borio protiv ustanaika. Slavko Rodić, komadant jedne od ustaničkih jedinica, je spriječio strijeljanje i naredio da se to ispita. Saslušanje je pokazalo da Lipnjak nije uopšte bio naoružan i pušten je.
Kosta Nađ opisuje da kad su on i još neki drugovi stigli u Drvar, bilo je u jednom logoru oko 150 domobrana. Neki pročetnički orijentisani ustanici bili su protiv da se domobrani oslobode. Zato su u rukovodstvu formirali narodni sud. Suđenje je pokazalo da ni jedan od domobrana nije učestvovao u borbi i oslobođeni su. To je pomoglo da su se domobrani kasnije bez većeg otpora predavali. Rahela Perišić u svojim sećanjima navodi da su za zarobljene domobrane priredili kulturno zabavni program. „Bili su vema iznenađeni našim ljudskin odnosom prema njima“, prisjeća se.
Reakcije KPJ
Komunistička partija Jugoslavije se svim silama upinjala da srpski ustanak u NDH ne pređe u međuetnički obračun, već ostane na liniji narodnooslobodilačke borbe protiv okupatora i njegovih slugu:
Spomen
U spomen na te događaje u Drvaru, u dvorani gdje se danas okupljaju katolički vjernici postavljena spomen-ploča s isklesanim imenima svih identificiranih žrtava pokolja. Postoji i posebna mramorna ploča sa slikama i osnovnim podatcima ubijenih župnika iz drvarske i susjednih župa.
Todorići (Šipovo)
Todorići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šipovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 323 stanovnika.
Ponte San Donato, Padova
Ponte San Donato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Fosfatidillglicerofosfataza
Fosfatidillglicerofosfataza (, fosfatidilglicerol fosfatna fosfataza, fosfatidilglicerolna fosfataza, PGP fosfataza) je enzim sa sistematskim imenom fosfatidilglicerofosfat fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
South Paris, Maine
Saut Paris je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mejn.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.267, što je 30 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Princeton North, New Jersey
Prinston Nort je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.