cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iriški Venac
Ovaj vrh možda je više poznat kao najviši prevoj u Vojvodini, koji spaja 20 kilometara udaljen Novi Sad sa delom zemlje južno od njega (Srem, Mačva, Podrinje) kao i sa autoputem Beograd-Batrovci. Ovaj pravac je veoma važan i ima nivo magistralnog puta. Zbog toga je i sam prevoj veoma bitan - tu se nalazi raskrsnica ovog puta sa putem duž bila Fruške gore, kao i benzinska pumpa, uređeno parkiralište, deo za kampovanje.
Na Iriškom vencu se nalazi spomenik „Sloboda“, podugnut 1951. godine, u znak sećanja na borce Narodnooslobodilačke borbe. Autor spomenika je vajar Sreten Stojanović.
Strtenik
Strtenik je naselje u slovenskoj Općini Slovenskim Konjicama. Strtenik se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Cercueil
Serkej je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Alanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 143 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 363 metara (maksimalnoj 373 m, a minimalnoj 232 m).
Pianella, Pistoia
Pianella je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Mario Draghi
Mario Draghi (Rim, 3. rujna 1947.) talijanski je ekonomist i aktualni Predsjednik vlade Republike Italije od 13. veljače 2021. Ranije je obnašao dužnosti predsjednika Europske središnje banke između 2011. i 2019. te predsjednika Odbora za financijsku stabilnost od 2009. do 2011. i guvernera Banke Italije od 2005. do 2011. godine.
Draghi je prethodno radio u Goldman Sachsu od 2002. do 2005. godine. Godine 2014. Draghi je popisao 8. najmoćniju osobu na svijetu po izboru Forbesa. Časopis Fortune 2015. ga je rangirao kao drugog najvećeg svjetskog vođu. U svibnju 2019. Paul Krugman opisao ga je kao "[vjerojatno] najvećeg središnjeg bankara modernog doba".
Rani život i obrazovanje
Mario Draghi je rođen u Rimu. Njegov otac Carlo, također ekonomist, radio je u Banci Italije od 1922. godine, kasnije u Institutu za industrijsku obnovu (talijanski: Istituto per la ricostruzione industriale - IRI) i na kraju Banca Nazionale del Lavoro. Njegova majka Gilda Mancini bila je apotekarka. Mario je najstarije od troje djece, ima sestru Andreinu koja radi kao povjesničarka umjetnosti i brata Marcella koji je poduzetnik. Studirao je na Institutu Massimiliano Massimo i diplomirao na Sveučilištu La Sapienza pod mentorstvom Federica Caffèa sa svojim radom pod nazivom "Ekonomska integracija i promjene tečaja" (talijanski: "Integrazione economica e variazione dei tassi di cambio"). Potom je 1976. godine doktorirao na području ekonomskih znanosti na Massachusetts Institute of Technology, s radom pod naslovom "Eseji o ekonomskoj teoriji i primjene", pod mentorstvom Franca Modiglianija i Roberta Solowa.
Karijera
Draghi je radio kao redoviti profesor na Fakultetu političkih znanosti Cesare Alfieri Sveučilišta u Firenci od 1981. do 1994. godine i član je Instituta za politiku na Vladinoj školi John F. Kennedy na Sveučilištu Harvard (2001.).
Od 1984. do 1990. bio je talijanski izvršni direktor u Svjetskoj banci. Godine 1991., na inicijativu tadašnjeg ministra Guida Carlija, postao je generalni direktor talijanske riznice i obnašao je tu dužnost do 2001. Tijekom svog rada u riznici, predsjedavao je odborom koji je revidirao talijansko korporativno i financijsko zakonodavstvo i izradio zakon koji uređuje talijanska financijska tržišta. Također je bivši član uprave nekoliko banaka i korporacija (Eni, Institut za industrijsku obnovu, Banca Nazionale del Lavoro i IMI).
Draghi je tada bio potpredsjednik i izvršni direktor investicijske banke Goldman Sachs International i član upravnog odbora za cijelu tvrtku (2002. – 2005). Radio je na europskoj strategiji i razvoju tvrtke s velikim europskim korporacijama i vladama. Nakon otkrića izvantržišnih swapova koje je Grčka koristila uz pomoć Goldman Sachsa, rekao je da "ne zna ništa" o ovom poslu i da "nema nikakve veze" s njim. Dodao je da su "sporazumi između grčke vlade i Goldman Sachsa bili sklopljeni prije [njegovog] pridruživanja [tvrtci]."
Draghi je povjerenik Instituta za napredne studije na sveučilištu Princeton u New Jerseyu, a također i Instituta Brookings u Washingtonu.
U svojstvu guvernera Banke Italije bio je član Upravnog i Općeg vijeća Europske središnje banke i član Upravnog odbora Banke za međunarodna poravnanja. Obnaša dužnost i guvernera Italije u odborima guvernera Međunarodne banke za obnovu i razvoj i Azijske banke za razvoj.
U prosincu 2005. Draghi je imenovan guvernerom Talijanske banke a u travnju 2006. izabran je za predsjednika Foruma za financijsku stabilnost. Ova organizacija je promijenila naziv u Odbor za financijsku stabilnost u travnju 2009. u ime G20, okupljajući predstavnike vlada, središnjih banaka i državnih nadzornih institucija i financijskih tržišta, međunarodnih financijskih institucija, međunarodnih udruga regulatornih tijela i nadzora i odbora stručnjaka središnjih banaka. Cilj joj je promicati međunarodnu financijsku stabilnost, poboljšati funkcioniranje tržišta i smanjiti sistemski rizik razmjenom informacija i međunarodnom suradnjom između supervizora.
Kandidatura
poveznica=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Strauss-Kahn,_Trichet,_Draghi_(IMF_2009).jpg|lijevo|mini|250px|Draghi s [[Dominique Strauss-Kahn|Dominiqueom Strauss-Kahnom i Jean-Claudeom Trichetom.]] Draghi se često spominjao kao potencijalni nasljednik Jean-Claudea Tricheta, čiji je mandat predsjednika Europske središnje banke završavao u listopadu 2011. Tada je u siječnju 2011. godine njemački tjednik Die Zeit izvijestio, pozivajući se na visoko rangirane političare u Njemačkoj i Francuskoj, da je "malo vjerojatno" da će Draghi biti izabran za Trichetova nasljednika. Međutim, u veljači 2011. situacija se dodatno zakomplicirala kada je izviješteno da glavni njemački kandidat Axel Weber ne prihvaća kandidaturu, oživljavajući tako vjerojatnost izbora ostalih kandidata. Dana 13. veljače 2011., pomoćni urednik Financial Timesa Wolfgang Münchau napisao je da je Draghi najbolji kandidat za tu poziciju. Nekoliko dana kasnije The Economist je napisao da bi "sljedeći predsjednik druge najvažnije svjetske središnje banke trebao biti Mario Draghi". Dana 20. travnja 2011. Wall Street Journal izvijestio je da je " Wolfgang Schäuble, njemački ministar financija, bio otvoren prema ideji da gospodin Draghi bude predsjednik ECB-a". Nekoliko dana kasnije njemački list Bild priklonio se izboru Draghija definirajući ga "najviše njemačkim od svih preostalih kandidata". Suprotno prijašnjim signalima iz francuskog establišmenta, 25. travnja objavljeno je da predsjednik Nicolas Sarkozy vidi Draghija kao punopravnog i adekvatnog kandidata za taj posao.
Dana 17. svibnja 2011. Vijeće Europske unije - zasjedajući kao Ecofin - usvojilo je preporuku o nominiranju Draghija za predsjednika ECB-a. Europski parlament i ECB odobrili su a europski čelnici potvrdili su njegovo imenovanje 24. lipnja 2011. godine. Draghi je počeo voditi instituciju sa sjedištem u Frankfurtu kad je Trichetu istekao neobnovljivi osmogodišnji mandat 31. listopada 2011. Draghijev mandat trajao je od 1. studenog 2011. do 31. listopada 2019. kad ga je na toj poziciji naslijedila francuska ekonomistica i pravnica Christine Lagarde. Iako je Francuska dugo podržavala Draghijevu kandidaturu, suzdržala se od imenovanja do pred sam kraj, inzistirajući da Lorenzo Bini Smaghi, talijanski dužnosnik u šestočlanom odboru ECB-a, ustupi svoje mjesto u odboru francuskom predstavniku.
Tijekom kandidature izražena je i zabrinutost zbog Draghijevog prošlog zaposlenja u investicijskoj banci Goldman Sachsu Pascal Canfin (europarlamentarac) ustvrdio je da je Draghi sudjelovao u swao transakcijama za europske vlade, posebno grčke, pokušavajući prikriti ekonomski status svojih zemalja. Draghi je na saslušanjima za nominaciju za Europski parlament 2011. odgovorio da su dogovori "poduzeti prije mog pridruživanja Goldman Sachsu [i] nisam imao nikakve veze s njima".
Predsjedavanje, gašenje dužničke krize u Eurozoni i rečenica "whatever it takes..."
poveznica=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Mario_Draghi_-_World_Economic_Forum_Annual_Meeting_2012.jpg|desno|mini|250px|Mario Draghi na [[Svjetski ekonomski forum|Svjetskom ekonomskom forumu, 2012. godine.]] U prosincu 2011. Draghi je nadgledao trogodišnji program zajma ECB-a europskim bankama u iznosu od 489 milijardi EUR (640 milijardi USD). Program je bio približno iste veličine kao i Američki program za pomoć u nevolji (2008.), premda je i dalje mnogo manji od ukupnog američkog odgovora, uključujući kupnju imovine od strane Federalnih rezervi i druge mjere tog doba. Draghijev ECB također je promptno "ukinuo dva bezumna povećanja kamatnih stopa koja je učinio njegov prethodnik. . . Trichet [i] ... pojačao kupnju obveznica onih zemalja eurozone koje su u dužničkoj krizi", napisao je komentator Steve Goldstein sredinom siječnja 2012. U to su vrijeme "Draghi i svi njegovi kolege (odluka je bila jednoglasna) odlučili ne smanjiti cijenu zajmova iz privatnog sektora [ispod 1% postignutih "ukidanjem"], čak i kada su predviđanja pada inflacije ispod ciljane vrijednosti od 2% do kraja godine."
Krajem veljače 2012., pod njegovim predsjedanjem pokrenut je drugi, nešto veći krug zajmova ECB-a europskim bankama, nazvan operacija dugoročnog refinanciranja (LTRO), usporedivu s ubrizgavanjem sredstava mjerama kvantitativnog popuštanja od strane FED-a u SAD-u i Instrumenta za kupnju imovine Banke Engleske.
U srpnju 2012., usred obnovljenog straha od dužničke krize u eurozoni, Draghi je u panel raspravi pred novinarima izrekao rečenicu po kojoj će njegov mandat ostati upamćen: da je ECB "... spreman učiniti sve što je potrebno za očuvanje eura. I vjerujte mi, biti će dovoljno." Ova je izjava smirila financijska tržišta i dovela do pada prinosa na obveznice (pada troškova zaduživanja) za zemlje eurozone, posebno za Španjolsku, Italiju i Francusku. U svjetlu sporog političkog napretka u rješavanju krize eurozone, Draghijeva se izjava smatra glavnom prekretnicom u u rješavanju krize eurozone.
U travnju 2013. Draghi je odgovorio na pitanje u vezi s prednostima i nedostacima članstva u eurozoni da "Ova pitanja formuliraju ljudi koji uvelike podcjenjuju što euro znači za Europljane, za euro područje. Oni znatno podcjenjuju politički kapital koji je uložen u euro."
Godine 2015., u nastupu pred Europskim parlamentom, Draghi je rekao da je budućnost eurozone ugrožena ukoliko se zemlje članice djelomično ne odreknu neovisnosti i ne stvore više paneuropskih vladinih institucija. "Još nismo dosegli fazu prave monetarne unije", rekao je predsjednik središnje banke Mario Draghi u govoru Europskom parlamentu u Bruxellesu. "Neuspjeh zemalja eurozone da usklade svoje ekonomije i stvore jače institucije", rekao je, "riskira se pretvoriti u dugoročni neuspjeh monetarne unije kad se ona suoč s jakim ekonomskim šokom". Gospodin Draghi često je pozivao vlade eurozone da učine više na poboljšanju svojih gospodarskih performansi, na primjer preinakom restriktivnih propisa o radu.
Draghi je 10. ožujka 2016. izazvao val polemika o konceptu "novca od helikoptera " nakon što je na tiskovnoj konferenciji izjavio da smatra da je taj koncept "vrlo zanimljiv":
"Zapravo nismo razmišljali ni razgovarali o novcu od helikoptera. To je vrlo zanimljiv koncept o kojem sada raspravljaju akademski ekonomisti u raznim krugovima. Ali još uvijek nismo proučavali taj koncept. Prima facie, očito uključuje složenost, kako računovodstvenu tako i pravnu, ali naravno pod ovim pojmom "novac od helikoptera" može podrazumijevati mnogo različitih stvari, pa to moramo vidjeti."
Kritika
Draghi je član Grupe tridesetorice koju je osnovala Zaklada Rockefeller. Iz tog razloga optužen je za sukob interesa u poziciji predsjednika ESB-a. Draghi je s više strana bio kritiziran jer se njegov nekadašnji rad u Goldman Sachsu vidi kao sukob interesa.
Počevši od 2013. godine, Draghi je kritiziran u kontekstu skandala oko banke Banca Monte dei Paschi di Siena (MPS) koja je sklapala vrlo rizične poslove.
Izvori
<references group="" responsive="1">
Huachichila, Xilitla
Huachichila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Mahler (film)
Mahler je britanski biografski film snimljen 1974. godine u režiji Kena Russella. Protagonist, koga tumači Robert Powell, je znameniti austrijski kompozitor Gustav Mahler. Okvirna radnja prikazuje kako putuje vlakom zajedno sa suprugom Almom (čiji lik tumači Georgina Hale), te kroz flashbackove prikazuje život sa posebnim naglaskom na porodične traume i preobraćenje sa judaizma na katoličanstvo, odnosno kako su se ti događaji odražavali na njegovu muziku. Mahler, kojim je Russell još jednom pozabavio svojom omiljenom temom klasične muzike i njenih kompozitora, se smatra jednim od "smirenijih" ostvarenja njegove filmografije, u kome nije obično nije koristio priliku da stvara groteskne i uznemirujuće scene. Sa druge strane, veliki dio filma sadržavaju scene kojima se anakronistički referenciraju događaji nakon Mahlerove smrti vezani uz nacizam i Holokaust. Sličnim temama će se baviti i njegov sljedeći film Lisztomania.
Floresta, Santo Domingo Tepuxtepec
Floresta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2426 m.
Slatina (Podravina)
Slatina je grad u Hrvatskoj koji administrativno pripada Virovitičko-podravskoj županiji. U prošlosti je bila poznat pod nazivom Podravska Slatina.
Geografija
Slatinska regija smjestila se u istočnoj polovini Virovitičko-podravske županije. To je prostor bivše općine Podravska Slatina, čija je površina 781 površinskih kilometara. Suvremenom administrativno - teritorijalnom podjelom, na istom prostoru ustrojeno je pet općina: Sopje, Čađavica, Mikleuš, Nova Bukovica i Voćin, te gradsko područje Slatina. Ozemlje je prirodno omeđeno na sjeveru rijekom Dravom, na jugu grebenima Papuka (954 m) i Krndije (792 m). Široko je otvorena prema bilogorskoj Podravini na zapadu i istočnoj hrvatskoj ravnici na istoku, što joj daje obilježje prijelaznog prostora u prirodnom smislu.
Posebnost ovog dijela Podravine je izrazita prirodna zonalnost, koja se odrazila na gospodarsko vrednovanje kraja i ulogu Slatine.Klimatski prostor se nalazi u cirkulacijskom pojasu umjerenih širina, gotovo na "pola puta" dinamičnih zona kruženja hladnih polarnih i toplih tropskih zračnih masa. Posljedica su veoma česte i intenzivne promjene vremena. Prosječna godišnja temperatura zraka (za razdoblje od 1972.-1981. godine) iznosi 10,9 C. U zimskim mjesecima: prosinac, siječanj i veljača zabilježene su srednje minimalne temperature - 13,4 C. Ljeta mogu biti vrlo topla, naročito srpanj i kolovoz, sa srednjim središnjim temperaturama od 33,9 C.
Kultura
Od 1995. godine u Slatini se održava Međunarodni glazbeni (muzički) festival "Dani Milka Kelemena".
Bracca, Bergamo
Bracca je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 589 m.
Ashur-uballit I
Ašurubalit I (ili Asurubalit) je bio kralj Asirije (1365-1330 ili 1353-1318. pre Hrista). Nakon pobede nad Šutarnom II Asirija je postala potpuno nezavisna od kraljevine Mitani. Taj period označava pojavu Asirije kao moćnog carstva. Asirija je započela prvu intervenciju u Vavilonu, u kome se pojavio nered nakon smrti kasitskog kralja Burnaburiaša II. Ašurubalit je postavio Kurigalzu II na vavilonski tron.
Pisma iz Amarne
Amarna pisma predstavljaju seriju diplomatskih pisama, koje su različiti srednjoistočni vladari slali egipatskim faraonima Amenhotepu III i Akhenatenu. Dva pisma su bila od Ašurubalita I. U njima on navodi Ašurnadinahea II kao svog oca, a ne pravoga oca Eribaadada I. To je neke naučnike, kritičare uobičajene egipatske hronologije navelo da tvrde da Ašurubalit iz tih pisama nije Ašurubalit I. Međutim postoje slučajevi kada su vladari toga doba svoje prethodnike nazivali očevima, iako im nisu bili pravi očevi. Ašurubalit I se u pismu verovatno pozivao na jednog od svojih prethodnika, koji su se za razliku od njegovog pravog oca dopisivali sa faraonima.
Ratovi u Vavilonu
Kada je uspostavio jako Asirsko carstvo Ašurubalit je započeo kontakre sa velikim državama. Njegova poruka egipatskom faraonu razljutila je kralja Vavilona Burnaburiaša II. Burnaburiaš II je pisao faraonu
Ipak Vavilon nije mogao dugo negirati moć Asirije, tako da se čak Burnaburiaš II oženio ćerkom asirijskog kralja. Njega je nasledio sin iz toga braka prestolonaslednik Karahardaš. U Vavilonu je izbila pobuna, jer su Asirci bili nepopularni i narod Vavilonije nije želeo kralja delomičnoga asirijskoga porekla. Ašurubalit I se umešao, jer nije mogao dozvoliti da njegov unuk bude svrgnut sa trona Vavilona. Izvršio je invaziju. Ipak tokom pobune Ašurubalitu I su ubili unuka Karahardaša. Asirci su na tron postavili izvesnog Kurigalzu II, koji je možda bio Burnaburiašev sin ili unuk. Asirci su se nadali da će valadati Vavilonijom kao marionetskom državom. Međutim Kurigalza nije slušao Asirce, nego je napao Asiriju. Ašurubalit je jedva zaustavio vavilonsku invaziju u Sugagu, ne tako daleko od prestonice Ašura.
Vidovdan
Vidovdan je nepokretni verski praznik koga praznuju Srpska pravoslavna crkva i Bugarska pravoslavna crkva 28. juna i jedan od najvećih srpskih praznika. Spada u nepokretne praznike, a po starom kalendaru je 15. juna. Kod Srba je poznat pod nazivom Vidovdan, a kod Bugara Vidovden ili Vidov den.
Značaj Vidovdana za srpski narod proističe iz istorijskih događaja koji su vezani za taj datum. Od svih je najznačajniji Kosovski boj, pogibija kneza Lazara (1371-1389) i tzv. propast Srpskog carstva, pa se tog dana ,pored svetog Amosa, od početka XX veka slavi i crkveni praznik Svetog velikomučenika kneza Lazara i svetih srpskih mučenika.
O poreklu naziva
O poreklu narodnog naziva za ovaj praznik postoji više verzija, ali nijedna nije dokazana odnosno potvrđena. Po jednoj je ovaj praznik nastavak slavljenja slovenskog paganskog božanstva Svetovida, koji je bio bog obilja i rata i koji je možda bio srpski vrhovni bog. Po drugoj interpretaciji su poštovanje svetog Vida doneli sa sobom nemački katolički rudari Sasi, a njihov svetac je prilagođen lokalnom stanovništvu. Međutim treba imati u vidu da su u Polablju gde je takođe poštovan Svetovid, njegova svetilišta mahom zamenjena crkvama posvećenim svetom Vitu. Po trećoj interpretaciji, i moguće najverovatnijoj, u pitanju je ostatak Zapadnog hrišćanstva iz vremena dok je među Srbima bio jači uticaj Rima nego Carigrada. Vidovdan je fiksni praznik koji Rimokatolička crkva obeležava 15. juna i posvećen je sv. Vidu, a sam kult sv. Vida je bio vrlo jak među južnoslovenskim rimokatolicima. Na to upućuje istovetnost u datumu (28. jun je 15. jun po starom kalendaru) i odsustvo kulta ovog ranohrišćanskog svetitelja u pravoslavnom hrišćanstvu. I danas po katoličkom Jadranskom primorju postoji obilje toponima i hramova koji nose ime sv. Vida, a sv. Vid je i zaštitnik grada Rijeke koja Vidovdan (15. jun) obeležava kao dan grada (potrebno je skrenuti pažnju da zvaničan datum Vidovdana nije 28. jun, već 15. jun, samo što taj 15. jun zbog razlike u kalendaru pada na 28. gregorijanski jun, kao što i Srpska Nova Godina čiji je zvaničan datum 1. januar pada na 14. januar, jer se SPC pridržava julijanskog, a ne gregorijanskog kalendara).
Stopče
Stopče je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Stopče se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 255 stanovnika.
Mădârjac, Mădârjac
Mădârjac je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Mădârjac.
Opština San Juan Juquila Vijanos, Oaxaca
San Juan Juquila Vijanos je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 965 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1773 m.
Sarzbüttel
Zarcbitel je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 724 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051098.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Zarcbitel se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 13,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 724 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Las Moneras, Teloloapan
Las Moneras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1052 m.
El Andariego, Saltillo
El Andariego je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1761 m.
Batavia, Ohio
Batejvija je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.509, što je 108 (-6,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rečani (Kočani)
Rečani su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Rečani su u sastavu opštine Kočani.
Prirodni uslovi
Rečani su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 20 kilometara severno.
Naselje Rečani se nalazi u istorijskoj oblasti Osogovo, na južnim visovima Osogovske planina. Blizu naselja nastaje Orizarska reka, pritoka Bregalnice. Nadmorska visina naselja je približno 1.000 metara.
Stanovništvo
Rečani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 13 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Узовница
Узовница је насеље у Србији у општини Љубовија у Мачванском округу које се налази на реци Дрини, на граници са Босном и Херцеговином. Према попису из 2011. било је 797 становника.
Демографија
У насељу Узовница живи 704 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 38,8 година (38,4 код мушкараца и 39,3 код жена). У насељу има 322 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Callan (film)
Callan je britanski špijunski film snimljen 1974. godine u režiji Dona Sharpa. Predstavlja remake TV-drame A Magnum for Schnedier, koja je bila poslužila kao pilot za popularnu TV-seriju Callan, odnosno adaptaciju njene novelizacije pod naslovom A Red File for Callan. Naslovni lik, koga, kao i u seriji, tumači Edward Woodward, je bivši operativac britanske tajne službe zadužen za obavljanje "prljavih poslova". Radnja prikazuje kako se oporavlja od živčanog sloma, ali i kako ga pretpostavljeni ponovno vraćaju u službu te mu daju zadatak da likvidira zapadnonjemačkog industrijalca (čiji lik tumači Carl Mönher) upetljanog u krijumčarenje oružja.
Maltrata, Veracruz
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 10496 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1724 m.
Farneto di Sotto, Reggio Emilia
Farneto di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Ratomir Dugonjić
Ratomir Dugonjić - Ratko, Rato (1916 — 1987), pravnik, učesnik Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFRJ i SR BiH, junak socijalističkog rada i narodni heroj Jugoslavije. Od 1974. do 1978. godine obavljao je dužnost Predsednika Predsedništva Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine.
Biografija
Rođen je 10. januara 1916. godine u Trebinju. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, gimnaziju u Sarajevu, a Pravni fakultet u Beogradu. Još kao učenik gimnazije u Sarajevu, priključio se revolucionarnom omladinskom pokretu. Za vreme studija u Beogradu bio je jedan od najaktivnijih članova revolucionarnog studentskog pokreta, koji je bio pod uticajem tada ilegalne Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Zbog svog velikog angažmana u pokretu, Ratko je 1937. godine primljen je u članstvo KP Jugoslavije.
Kao član Partije još više se angažovao u političkom radu i najviše učestvovao u obnovi organizacija Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), koje su bile razbije tokom Šestojanuarske diktature. Sarađivao je Ivom Lolom Ribarom i drugim članovima CK SKOJ-a. Po zadatku partije prešao je iz Beograd u Sarajevo, pošto studenti prava tada nisu bili u obavezi da slušaju predavanja, u Beograd je odlazio sam da polaže ispite. Po završetku Pravnog fakulteta, da bi ostao u kontaktu sa studentima, po zadatku Partije, 1940. godine upisao je Šumarski fakultet u Sarajevu.
Aprilski rat i okupacija Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine zatekli su ga u Sarajevu. Nekoliko dana potom u Sarajevo je došao Ivo Lola Ribar, gde je boravio kod svog rođaka Miljenka Cvitkovića, španskog borca. Ratko se sa njima često susretao i aktivno radio na organizovanju novog načina ileganog rada i stanju u SKOJ-u u uslovima okupacije. U periodu do početka ustanka, jula 1941. godine, više puta je putovao u Zagreb i Beograd, na sednice Centralnog komiteta SKOJ-a i susretao se sa drugim članovima CK SKOJ-a - Jožom Vlahovićem, Jovanom Stojsavljevićem i drugima. Bio je jedan od organizatora ustanka u Sarajevu i okolini. Radio je na organizovanju udarnih i diverzantiskih grupa, koje su bile sastavljene uglavnom od skojevaca i izvršavala sabotaže i diverzije u gradu.
Kada je formiran Semizovački partizanski odred, postavljen je za njegovog političkog komesara. Sa odredom je učestvovao u prvim ustaničkim akcijama u okolini okupiranog Sarajeva. Septebra 1941. godine nalazio se u oslobođenom Užicu, gde je tada bilo sedište CK KPJ, CK SKOJ-a i Vrhovnog štaba NOP odreda Jugoslavije. Tu mu je Lola Ribar poverio dužnost sekretara Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za BiH i vartio se u Bosnu. Najpre je do početka 1942. godine boravio u istočnoj Bosni, odakle je imao direktnu vezu sa Hercegovinom, ali pošto nije bilo nikakvih veza sa Bosanskom krajinom, on je otišao tamo. Posle kraćeg boravka u Bosanskoj krajini krenuo je u Hercegovinu. Na putu za Hercegovinu, u Seonici se susreo sa Vrhovnim štabom i Josipom Brozom Titom. U Hercegovini je proveo oko mesec dana, a potom se uputio na Mlinište, gde se tada, septembra 1942. godine, nalazio Vrhovni štab. Tu se susreo sa Lolom Ribarom i Mikom Špiljkom, tada jedinim živim članovima Centralnog komiteta SKOJ-a. Na sastanku su odlučili da se formira novo jezgro CK SKOJ-a, a on je postao organizacioni sekretar CK SKOJ-a. Posle pogibije Ive Lole Ribara, novembra 1943. godine, preuzeo je dužnost političkog sekretara CK SKOJ-a i na ovoj dužnosti ostao je sve do 1948. godine, kada je SKOJ ujedinjen sa Narodnom omladinom Jugoslavije.
Kao organizacioni sekretar CK SKOJ-a imao je značajnog udela u organizovanju i aktivnosti Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Jugoslavije (USAOJ). Učestvovao je na oba ratna kongresa ove organizacije - u Bihaću, decembra 1942. i Drvaru maja 1944. godine. Vršio je i značajne funkcije u organizovanju narodne vlasti na oslobođenoj teritoriji. Bio je većnik AVNO Jugoslavije i ZAVNO Bosne i Hercegovine. Pored političkog rada učestvovao je i u borbama. Jedna od najznačajnijoh bitaka u kojoj je učestvovao je desant na Drvar, kada se sa članovima SKOJ-a i USAOJ-a vratio u opkoljeni grad i učestvovao u zasštiti prilaza pećini u kojoj se nalazio Vrhovni štab NOV i POJ.
Posle oslobođenja Jugoslavije, kao sekretar CK SKOJ-a i predsednik USAOJ-a aktivno je učestvovao u organizovanju prvih omladinskih radnih akcija (Pruga „Brčko-Banovići“ i „Šamac-Sarajevo“). Bio je sekretar Gradskog komiteta KPJ u Beogradu, ministar lake industrije u Vladi FNRJ, sekretar Gradskog komiteta KPJ u Sarajevu, predsednik Narodnog fronta Bosne i Hercegovine. Potom se nalazio na funkciji ambasadora SFRJ u Narodnoj Republici Poljskoj i Ujedinjenoj Arapskoj Republici. Posle povratka u zemlju obavljao je dužnost predsednika Narodne skupštine SR Bosne i Hercegovine, od 1963. do 1967. godine; predsednika Savezne konferencije Socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije, od 1967. do 1974. godine i predsednika Predsedništva Socijalističke republike Bosne i Hercegovine, od maja 1974. do aprila 1978. godine.
Bio je član Politbiroa Centralnog komiteta Saveza komunista Bosne i Hercegovine i član Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, od Petog do Osmog kongresa, a od 1966. i član Predsedništva CK SKJ. Biran je za poslanika Savezne skupštine i Skupštine Bosne i Hercegovine u više saziva. Bio je član Predsedništva SFRJ i Saveta federacije.
Umro je 27. juna 1987. godine u Sarajevu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden junaka socijalističkog rada, Orden narodnog oslobođenja, Orden bratstva i jedinstva i dr. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. novembra 1953. godine.
Zanimljivosti
Kao gimnazijalac u Sarajevu, Rato Dugonjić je četiri godine igrao u fudbal u tadašnjem prvoligašu FK Slaviji iz Sarajeva. Prvotimac je postao sa 17,5 godina. Debitovao je u Sarajevu, 16. jula 1933. godine, na utakmici Slavija – Sloga 2:1. U te četiri sezone odigrao je dosta utakmica i postigao golova. Dve su ostale upamćene kada je u senzacionalnoj pobedi Slavije nad višestrukim prvakom Kraljevine Jugoslavije, Građanskim iz Zagreba, u prvenstvu 1934/35. dobro igrao i postigao jedan gol. Jednu od svojih najboljih igara u dresu Slavije pružio je Dugonjić u prvenstvenoj utakmici protiv Hajduka iz Splita u Sarajevu 30. juna 1935. godine. Pobedila je Slavija 2:1, a gol odluke postigao je Dugonjić u 67. minuti.
Ratavica
Ratavica je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Ratavica je u sastavu opštine Probištip.
Prirodni uslovi
Ratavica je smeštena u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Probištipa, naselje je udaljeno 10 kilometara istočno.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Ratavica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 277 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (97%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Callan (TV serija)
Callan je britanska igrana TV serija koja se emitirala od 1967. do 1972. godine na programu mreže ITV. Naslovni protagonist, koga tumači Edward Woodward, je agent britanske tajne službe zvane "Odjel", zadužen za obavljanje "prljavih operacija" koje uključuju i fizičko uklanjanje pojedinaca koje predstavljaju prijetnju nacionalnoj sigurnosti i interesima. Callan, kome je u poslu povremeno pomagao kriminalac po imenu Lonely (koga je glumio Russell Hunter), je bio ciničan i mučen beskrupuloznošću svojih pretpostavljenih, sa kojima je često dolazio u sukob. Callan se od sličnih špijunskih TV-serija isticao izuzetno mračnim tonom, te se isticao po neuobičajeno negativnom prikazu rada obavještajnih službi u tadašnjem Zapadnom svijetu.
Originalno je nastao kao TV drama A Magnum for Schneider, prikazane 1967. kao epizoda antologije Armchair Theatre. Ona je poslužila kao uspješni pilot za seriju koja je napravljena u četiri sezone - dvije u crno-bijeloj tehnici (1967, 1969) i dvije u boji (1970, 1972). Godine 1974. je pilot-epizoda poslužila kao predložak za igrani film Callan, a 1981. nastavak u obliku TV filma pod naslovom Wet Job.
Serija je doživjela veliku popularnost i od Woodwarda načinila zvijezdu. S obzirom na sličnosti sa naslovnim likom, kao i to da ga je tumačio Woodward, popularna TV-serija The Equalizer iz 1980-ih se smatrala svojevrsnim duhovnim "nastavkom" Callana. Slične špekulacije su se odnosile i na popularnu TV-seriju La Femme Nikita, u kojoj se Woodward također pojavljuje u ulozi šefa organizacije nalik na onu za koju radi Callan.
Maia Sandu
Biografija
Maja Sandu je rođena je 24. maja 1972. godine u selu Risipeni, Moldavska SSR, SSSR, u porodici Grigorija i Emili Sandu.
Od 8. juna 2019. godine obavlja funkciju predsednice vlade Moldavije.
Nije udata. Govori engleski, rumunski, ruski i španski jezik.
Brevianamid
Brevianamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 365,426 Da.
Case Giannini, Ancona
Case Giannini je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Tiawah, Oklahoma
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Case Giannini, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 123 m.
Tiawah, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 189, što je 23 (13,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mihail Kalinjin
Biografija
Rođen je 19. novembra u selu Vjerhnaja Trojica u Tverskoj guberniji. Osnovnu školu završio je u rodnom selu i posle toga se ubrzo preselio u Sankt Peterburg, gde se 1895. zaposlio kao metalski radnik. Godine 1898, postao je član Ruske socijaldemokratske radničke partije. Tokom revolucije 1905. godine, radio je u Centralnom sindikatu metalskih radnika. Od početaka je bio pripadnik boljševičke frakcije pod vođstvom Lenjina unutar RSDRP.
Povratak otpisanih (film)
Povratak otpisanih je jugoslovenski ratni film iz 1976. godine. Predstavlja nastavak filma Otpisani, odnosno istoimene TV-serije iz 1974. godine. Scenario za film su napisali Dragan Marković i Gordan Mihić, a režirao ga je Aleksandar Đorđević. Kao i serija, doživeo je popularnost, te je dve godine kasnije proširen u istoimenu TV-seriju (gde je poslužio kao prva epizoda).
Kratak sadržaj
U leto 1944, Prle i Tihi, mladi ali već iskusni partizanski borci, zajedno sa Jocom, starim i ćudljivim radio-operatorom, dobijaju zadatak da se probiju u Beograd koji je još uvek pod okupacijom. Gestapo i Specijalna policija čekaju svoju priliku da ih uhvate još od 1941. godine.
Mihail Kalinjin
Biografija
Bio je uhapšen 1916. zbog političkih aktivnosti, ali je pušten iz zatvora nakon Februarske revolucije 1917. godine. Posle toga se priključio Petrogradskom sovjetu i sarađivao u izdavanju „Pravde“. U jesen 1917. godine, petrogradska Duma ga je izabrala za gradonačelnika Petrograda. Godine 1919, bio je izabran za člana Centralnog komiteta RKP(b).
Nakon smrti Sverdlova, Kalinjin ga je nasledio na mestu predsednika Sveruskog centralnog izvršnog komiteta, odnosno predsednika sovjetske Rusije. Kalinjin je ostao na ovoj funkciji sve do kraja Drugog svetskog rata.
Nakon smrti Lenjina 1924. godine, Kalinjin se priključio Staljinovoj frakciji unutar partije. pa je tokom borbi za vlast u dvadesetim godinama i Velikoj čistki tokom tridesetih godina dvadesetog veka ostao na poziciji predsednika Prezidijuma Sovjetskog Saveza.
Kalinjin je otišao u penziju početkom 1946. godine i iste godine je umro u Moskvi. Ispraćen je uza sve državne počasti, a telo mu je sahranjeno u Kremaljskoj nekropoli.
Još za života, tri grada su dobila ime po njemu: Tver, Koroljov i Kengisberg. Danas još samo poslednji nosi ime Kalinjingrad.
Straška Gorca
Straška Gorca je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Straška Gorca se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 79 stanovnika.
El Nogal, Ixmiquilpan
El Nogal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2500 m.
Povratak otpisanih (TV serija)
Povratak otpisanih je jugoslovenska televizijska serija, snimljena u produkciji Televizije Beograd 1976. i 1977. godine. Ova serija predstvalja nastavak serije Otpisani iz 1974. godine, koja prati avanture ilegalaca u okupiranom Beogradu za vreme Drugog svetskog rata. Zbog velike popularnosti serije napravljen je i film Povratak otpisanih.
Seriju je režirao, kao i prethodni serijal, Aleksandar Aca Đorđević. Scenario su napisali Dragan Marković i Gordan Mihić.
Kratak sadržaj
U jesen 1944. Prle, Tihi, još uvek mladi, ali opet veterani pokreta otpora zajedno sa Jocom, starim i raspoloženim radio-operaterom, treba da se sa radio-stanicom ubace u Beograd, glavni grad Jugoslavije, još uvek okupiran nacistima, i ostanu u njemu do oslobođenja. Kako se pobedničke partizanske snage približavaju, Prle, Tihi i Joca moraju da nastave njihov posao u podzemlju, kako bi pripremili grad za oslobođenje.
Spisak epizoda
Spisak epizoda i datum premijernog emitovanja:
Nagrade
Nagradu za najbolji Glumački par godine po izboru čitalaca TV Novosti dobili su Zlata Petković za ulogu Marije i Voja Brajović za ulogu Tihog na Filmskim susretima u Nišu 1979. godine.
Zanimljivost
Žarko Radić, Zlata Numanagić,Bogoljub Petrović,Svetlana Bojković,Mladen Nedeljković,Stevan Minja,Ramiz Sekić,Ljiljana Sedlar, Tatjana Lukjanova, Eugen Verber,Ljubica Ković, Vesna Pećanac, Milan Puzić i Ivo Jakšić su se pojavili i u ovoj seriji, mada su u originalnoj seriji tumačili druge uloge.
Torre di Fine, Venezia
Torre di Fine je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 888 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Buena Ventura, Tempoal
Buena Ventura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Opština Sărățeni, Ialomița
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Condamine, Ain
Kondamin je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 248, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km².
El Triunfo, Tecate
El Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Tirint
== Tirint (starogrčki Τίρυνς i novogrčki Τίρυνθα) je mikensko arheološko nalazište u grčkoj nomi Argolis na poluotoku Peloponez, nekoliko kilometara sjeverno od Naupliona.
Tiryns je bila utvrda na brežuljku naseljena gotovo sedam tisuća godina, s početkom bronzanog doba. Svoj vrhunac je doživjela između 1400. i 1200. pne.. Najznačajniji detalji su palača, kiklopski tuneli, a posebno zidovi, zbog kojih je grad dobio homerovski epitet "Tirint moćnih zidova". U doba antike, grad je povezan uz mitove koji se tiču Herakla, a neki izvori ga citiraju kao njegovo rodno mjesto.
Tlapetlaloya, Tepoztlán
Tlapetlaloya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1790 m.
Tirint
Slavni megaron palače Tirinta ima veliku halu za primanje, glavnu odaju s prijestoljem smještenim na zid zdesna i središnje ognjište koje okružuju četiri drvena stupa u minojskom stilu koja su pridržavala vrh. Dva od tri zida megarona su u poslužili za arhajski hram Here.
Grad je počeo slabiti pred kraj mikenskog perioda, te je bio potpuno napušten kada ga je Pauzanija posjetio u 2. vijeku n.e. Nalazište je iskopavao Heinrich Schliemann 1884-1885, a dan-danas je predmet iskopavanja od strane Njemačkog arheološkog instituta u Ateni i Univerziteta u Heidelbergu.
Godine 1999. Tirint je priznat kao dio Svjetske baštine.
Izvori
37.59806°N, 22.81556°W
Satrup
Zatrup je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.630 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059071, NUTS (DEF0C) i LOCODE (DE SAP) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Zatrup se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 metara. Površina opštine iznosi 24,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.630 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 151 stanovnika/km².
Colonia Montenegro, Chínipas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 541 m.
Calvino, Biella
Calvino je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 603 m.
NCIS: Los Angeles (sezona 10)
Deseta sezona američke televizijske serije NCIS: Los Angeles je premijerno emitovana od 30. septembra 2018. godine do 19. maja 2019. godine.
Opis
Nia Long je napustila glavnu postavu nakon epizode "Plaćenici (5. deo)".
Margance (Vranje)
Margance je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 20 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 38 stanovnika).
Demografija
U naselju Margance živi 19 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 58,6 godina (54,3 kod muškaraca i 62,8 kod žena). U naselju ima 10 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Santa Teresa, Saltillo
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1923 m.
Contrada Casazza - Gruppilli, Siracusa
Contrada Casazza - Gruppilli je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Vrdnik
Vrdnik je naselje u opštini Irig u Srbiji, u Sremskom okrugu, na južnoj strani Fruške gore. Prema popisu iz 2002. bilo je 3704 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3495 stanovnika).
Geografija
Naselje se razvilo na stranama dolinskih potoka što daje terenu zatalasan izgled. Vrdnik se nalazi na nadmorskoj visini 181-260 metara, te zato ima strmih ulica i kuća na razvođima. Venac Fruške gore štiti Vrdnik od upada hladnih vazdušnih masa sa severa, zbog čega je ovde klima toplija nego u nekim mestima koja su znatno južnije, ali su izložena ka severu.
Istorija
Vrdnik se prvi put pominje 1315 kao tvrđava Vrdnik, a drugi put tek 1702. godine, kad se navodi kao naseljeno mesto koje je imalo fizionomska obeležja karakteristična za većinu fruškogorskih naselja. Dugo se razvijao uz istoimeni manastir, a većinsko stanovništvo činili su doseljenici sa svih strana, koji su predstavljali najamnu radnu snagu (kmetovi – prnjavorci) na imanjima manastira. Za razvoj Vrdnika od najveće važnosti bilo je otkrivanje nalazišta mrkog uglja i početak njegove eksploatacije. Rudnik je otvoren 1804. i jedan od najstarijih na području bivše Jugoslavije a eksploatacija je trajala do 1968. godine. Rudnik je najpre pripadao manastiru Vrdnik, da bi kasnije pripao grofu Pejačeviću iz Rume, koji ga je otkupio od monaha. Od 1908.—54 je radila jedna od najjačih termoelektrana na području današnje Vojvodine.
Tu je još i veoma značajan istorijski spomenik Vrdnička kula. Istraživanja su pokazala da temelji potiču iz rimskog doba. Prema nekim podacima, graditelj je bio rimski car Probus već 287. godine. Kasnije izgrađeno utvrđenje od kojeg je ostala današnja kula nastalo je u XIV veku, prema podacima mađarskih istoričara. Ovo utvrđenje imalo je ulogu zaštite Vrdnika od napada osvajača.
Demografija
Broj stanovnika u posleratnim popisima stalno se povećavao sve do 1961. godine, da bi zatim počeo da pada. Od brojnih uzroka, najvažniji su zatvaranje rudnika i sa tim seoba radne snage, preseljenja u veće gradske sredine, a u novije vreme i negativna stopa prirodnog priraštaja (nizak natalitet). U Vrdniku je bilo dosta doseljenika iz Čehoslovačke, Mađarske i Slovenije, a onda se posle 2. svetskog rata veliki deo ovih vratio nazad u svoje matične zemlje. Od popisa iz 1971. god. pa do popisa iz 1991. god. zapaženo je znatno povećanje udela starijeg stanovništva te smanjenje mladog stanovništva. U naselju Vrdnik živi 3704 (2002.g.) punoletnih stanovnika. Prosečna starost stanovništva iznosi 41,9 godina (39,8 kod muškaraca i 43,8 kod žena). U naselju ima 1419 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,60.
Većina stanovništva su Srbi (popis iz 2002. godine).
Straža na Gori
Straža na Gori je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Straža na Gori se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Vrdnik
Privreda
U Vrdniku je pored poljoprivrede razvijena industrija i turizam. Takođe postoji realna mogućnost reaktiviranja rudarstva koje je usahnulo 1968. god. Turizam je svakako najmlađa i najprespektivnija privredna grana Vrdnika a i okoline. Šume zahvataju veliki deo Vrdničkog područja, 39,7%, od čega najveći deo pripada društvenom vlasništvu. Udeo obradivog zemljišta je 36,7%. Područje Vrdnika je veoma povoljno za razvoj voćarstva i vinogradarstva.
Straža na Gori
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 105 stanovnika.
Vrdnik
Zanimljivosti
Mada mali, Vrdnik ima nekoliko značajnih zanimljivosti:
Termalne i mineralne vode
Za Vrdnik su posebno značajne termomineralne vode. Posebno se izdvaja izvor kisele i izvor termalne vode. Izvor kisele mineralne vode nalazi se u dolini vrdničkog potoka. Ovaj izvor je otkriven 1953. godine. Izvor daje oko 50 litara vode na minutu, temperature 15,5 °C. Drugi izvor termalne vode pojavio se u južnom oknu rudnika mrkog uglja u Vrdniku. Voda je klasifikovana kao natrijum-magnezijum-hidrokarbonatno-sulfidna homeoterma. Temperatura vode je 32,8 °C, i uspešno se primenjuje kod lečenja reumatizma, za postoperativnu rehabilitaciju i drugo. Početak zdravstvenog turizma datira iz vremena neposredno posle otkrića vode. Vrdnički rudari su još pre 2. svetskog rata iskopali tri bazena 36x12, 14x8 i 10x2 metara i koristili za lekovite kupke. Kasnije, voda se počinje koristiti uz savremene metode lečenja, tako je Vrdnik postao zdravstveno-banjski i rekreacioni centar.