cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doking (molekulski)
Asocijacije između biološki relevantnih molekula kao što su proteini, nukleinske kiseline, ugljeni hidrati, i lipidi imaju centralnu ulogu u prenosu signala. Relativna orijentacija dva interagujuća molekula može da utiče na tip proizvedenog signala (e.g., agonizam vs antagonizam). Doking je koristan u predviđanju jačine i tipa proizvedenog signala.
Doking se često koristi za predviđanje orijentacije vezivanja malih molekula (kandidata lekova) u njihovim proteinskim metama da bi predvideo afinitet i aktivnost malog molekula. Doking ima važnu ulogu u racionalnom dizajnu lekova.
Definicija problema
Na molekulski doking se može gledati kao na problem „ključa i brave“, gde je cilj procesa nalaženje korektne relativne orijenacije ključa koji će „otvoriti“ bravu. Protein se može smatrati „bravom“, a ligand „ključem“. Molekulski doking se može definisati kao problem optimizacije, kojom se dobija najbolja orijentacija liganda vezanog za dati protein. Pošto su ligand i protein fleksibilni, analogija „ruke u rukavici“ je verovatno podesnija od ključa i brave. Tokom procesa ligand i protein podešavaju svoje konformacije da bi postigli sveukupno najbolje uklapanje. Takav tip konformacionog podešavanja kojim se ostvaruje vezivanje se naziva indukovano pristajanje.
Fokus molekulskog dokinga je da računarski simulira proces molekulskog prepoznavanja. Cilj je postizanje optimizovane konformacije proteina i liganda relativno na orijentaciju između proteina i liganda, tako da se slobodna energija sveukupnog sistema minimizuje.
Pristupi
Dva pristupa se posebno popularna u programima za molekulski doking. Jedan pristup koristi tehniku uklapanja koja opisuje protein i ligand kao komplementarne površine. Drugi pristup simulara proces dokinga u kome se energije liganda-protein interakcije izračunavaju. Oba pristupa imaju znatne prednosti i ograničenja.
Nikola II Carigradski
Nikola Hrisoverg je bio carigradski partijarh u periodu od 984. do 996. godine. Rukopoložio je za prezvitera čuvenog Simeona Novog Bogoslova onda kada je ovaj duhovni velikan bio izabran za nastojatelja manastira Svetog mučenika Mamanta u Carigradu. Za njegovo vreme desilo se u Kareji na Svetoj Gori čudesno javljenje arhangela Gavrila, koji je tom prilikom naučio monahe, da hvale Presvetu Bogorodicu pesmom Dostojno jest, napisavši tu pesmu na ploči u crkvi jedne ćelije, koja se od tada naziva kelija „Dostojno“. Njegovo stolovanje je takođe obeležilo pokrštavanje Rusa 988.
Pravoslavna crkva proslavlja Svetog patrijarha Nikolu 16. decembra po julijanskom kalendaru. Također se slavi i kao svetac u Rimokatoličkoj crkvi.
Badia Masi, Frosinone
Badia Masi je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Maršal (razvrstavanje)
Maršal se može odnositi na
Makuk
Makuk se može odnositi na
Most dr. Franja Tuđmana (Dubrovnik)
Povijest izgradnje
Ideja o izgradnji mosta preko Rijeke dubrovačke stara je oko 30 godina, a sama realizacija je počela 1989. godine izgradnjom prilaznih cesta od naselja Lozica sa zapadne te dubrovačkog gradskog predjela Nuncijata s istočne strane. Domovinski rat je spriječio daljnju gradnju. S gradnjom se nastavilo 1998., a most je završen i pušten u promet u svibnju 2002. godine.
Naziv
left|200px|thumb|Tabla na zapadnom prilazu mostu Ime mosta je dugo vremena bilo neizvjesno, ali je na kraju sa jedne strane mosta postavljena ploča sa natpisom „Most dr. Franja Tuđmana“, a sa druge „Most Dubrovnik“. 2005. je dilema riješena te je službeno ime mosta postalo "Most dr. Franja Tuđmana".
Tehnički podaci
Most je ovješenog tipa i sastoji se od dva dijela prednapetog grednog sklopa sa zapadne strane i glavnog nesimetričnog sklopa s ovješenom spregnutom gredom na istočnoj strani. Na zapadnoj strani, na prilaznoj cesti izgrađen je vijadukt dužine 66 metara. Dužina samog mosta je 518 metara. Slobodna visina mosta iznosi 50 m.
Do izgradnje mosta promet prema zapadnom ulazu u grad Dubrovnik se odvijao Jadranskom magistralom kroz područje Rijeke dubrovačke, a gradnjom mosta taj put se skratio za oko 9 kilometara te na taj način pridonio bržem razvoju dubrovačkih prigradskih naselja Lozica, Štikovica, Vrbica, Zaton i Orašac te naselja općine Dubrovačko primorje.
Hautes-Duyes
Ot Dij je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Dinj le Ben.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 27 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 1.872 m, a minimalnoj 776 m).
Asijaloglikoprotein
Asijaloglikoproteini su glikoproteini kod kojih su krajnji ostaci sijalinske kiseline uklonjeni. Izlaganje ostataka galaktoze dovodi do brzog uklanjanja glikoproteina iz circulacije putem hepatocitnih asijaloglikoproteinskih receptora na Kupferovim ćelijama.
Staro kraljevstvo
Staro kraljevstvo, Staro carstvo ili Stara država je naziv koji se obično daje periodu 3. milenijuma pne. kada je Egipat dosegao svoj prvi kontinuirani vrhunac u razvoju civilizacije i drugim dostignućima. To je bio prvi od tri tzv. perioda "Kraljevstav", koji označavaju zenit drevne civilizacije u Dolina Nila (drugi su Srednje kraljevstvo i Novo kraljevstvo). Za Staro kraljevtsvo se uglavnom drži da pokriva period vremena kada su Egiptom vladali faraoni od Treće pa do Šeste dinastije (2575. pne.–2134. pne.). Mnogi egiptolozu u Staro kraljevstvo također ubrajaju memfišku Sedmu i Osmu dinastiju kao nastavak uprave centralizirane u Memfisu. Staro kraljevstvo je slijedio period nejedinstva i relativnog kulturnog nazadovanja koji egiptolozi nazivaju Prvi prijelazni period Egipta.
Kraljevska prijestolnica Egipta za vrijeme Starog kraljevstva se nalazila u Memfisu gdje je Djoser ustoličio svoj dvor. Staro kraljevstvo se, međutim, najbolje zna po velikom broju piramida, koji su u to vrijeme građene kao faraonske grobnice. Iz tog razloga se Staro kraljevstvo često naziva "Doba piramida."
Početak: Treća dinastija
Prvi slavni faraon Starog kraljevstva bio je Djoser (2630–2611. pne.) iz Treće dinastije, koji je naredio izgradnju prve piramide (Stepenasta piramida) u memfiškoj nekropoli Saqqari. Važna ličnost u doba Djoserove vladavine je bio njegov vezir Imhotep, koji je nadgledao izgradnju te nekropole.
U toj eri su nezavisne egipatske države postale poznate tek kao nome kojima je vladao faraon. Istovremeno su bivši vladari svedeni na guvernere i prisiljeni raditi na prikupljanju poreza. Drevni Egipćani su u ovo doba vjerovali kako im faraon može osigurati godišnje poplave Nila o kojima je ovisila žetva. Također su za sebe držali da su izabrani narod, "odnosno jedina istinski ljudska bića na zemlji".
Zlatno doba: Četvrta dinastija
Staro kraljevstvo i njegova vladarska moć su svoj vrhunac dosegli pod Četvrtom dinastijom, koja je započela sa Sneferuom (2575–2551. pne.). Koristeći više kamenja nego ijedan drugi faraon, on je sagradio tri piramide: tajanstvenu piramidu u Meidumu (neuspjelu), slavnu Zakrivljenu piramidu u Dahshuru (još jedan neuspjeh) i malu Crvenu piramidu, također u Dashuru.
Sneferua je naslijedio njegov slavni/zloglasni sin Khufu (2551–2528. pne.), koji je sagradio Veliku piramidu u Gizi. Kasnija egipatska literatura ga opisuje kao okrutnog tiranina koji je nametnuo prisilni rad svojim podanicima kako bi dovršio piramidu. Nakon Khufuove smrti njegovi sinovi Djedefra (2528–2520. pne.) i Khafra (2520–2494. pne.) .Nova otkrića sugerisu kako je Sfingu možda sagradio Djedefra kao spomenik Khufuu. Kasniji kraljevi Četvrte dinastije su bili kralj Menkaura (2494–2472. pne.), koji je sagradio najmanju piramidu u Gizi i Shepseskaf (2472–2467. pne.).
Opadanje i propast: V-VIII dinastija
Peta dinastija je počela s Userkhafom (2465–2458. pne.), koji je započeo reforme koje će oslabiti faraona i centralnu vlast. Nakon njegove vladavine su započeli građanski ratovi jer moćni nomarsi (regionalni guverneri) više nisu pripadali kraljevskoj porodici. Građannski rat je doveo do slabljenja jedinstva države i njene uprave, te doveo do gladi. Ali regionalna autonomija i građanski ratovi nisu bili jedini razlog opadanja. Masivni građevinski projekti Četvrte dinastije su premašili financijske i demografske kapacitete države, te tako u korijenu oslabili Kraljevstvo.
Konačni udarac je predstavljalo naglo i kratkotrajno zahlađenje u regiji koje je dovelo do drastičnog smanjenja padavina između 2200. i 2100. pne., te tako spriječilo normalno plavljenje Nila. Rezultat su bile decenije gladi i haosa. Natpis na grobu Ankhtifija, vođe iz Prvog prijelaznog perioda, describes the state of the country at the end of the Old Kingdom:
Cijeli Gornji Egipat je umirao od gladi, a ljudi su jeli svoju djecu...
Makferson
Makferson se može odnositi na
Vasko Popa
thumb|right|200px|Vasko Popa 1990. Vasilije "Vasko" Popa (1922-1991), jedan od najpoznatijih pesnika na srpskom jeziku i akademik.
Biografija
Rođen je 29. juna 1922 u Grebencu kod Vršca. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Vršcu. Posle toga upisao se na Filozofski fakultet u Beogradu. Studije nastavlja u Bukureštu i Beču. Za vreme Drugog svetskog rata bio je zatvoren u nemačkom koncentracionom logoru u Zrenjaninu (tada se Zrenjanin zvao Bečkerek). Nakon završetka rata diplomirao je na romanskoj grupi Filozofskog fakulteta u Beogradu, 1949. godine.
Prve pesme objavljuje u listovima “Književne novine” i “Borba”. NJegova prva zbirka pesama "Kora" (1953) uz "87 pesama" Miodraga Pavlovića smatra se početkom srpske posleratne moderne poezije. Ta knjiga je pokrenula rasprave književne javnosti i ostavila veliki uticaj na mlađe naraštaje pesnika. Posle Kore, Popa je objavio sledeće zbirke pesama: "Nepočin polje" (1956), "Sporedno nebo" (1968), "Uspravna zemlja" (1972), "Vučja so" (1975), "Kuća nasred druma" (1975), "Živo meso" (1975), "Rez" (1981) kao i ciklus pesama "Mala kutija" (1984), deo buduće zbirke "Gvozdeni sad" koju nikad nije dovršio.
Od 1954. do 1979. godine radio je kao urednik u izdavačkoj kući Nolit u Beogradu. Slaganjem usmenog nasleđa, igara i zagonetki, Popa je stvorio poseban pesnički jezik moderne srpske poezije. Priredio je zbornike: Od zlata jabuka (Beograd, 1958.), Urnebesnik (Beograd, 1960.), Ponoćno sunce (Beograd, 1962.). U pesničkom zborniku "Od zlata jabuka" (1958.) u novom svetlu je prikazan poetski svet narodnih umotvorina; u zborniku "Urnebesnik" (1960.), poetski svet pesničkog humora i u zborniku "Ponoćno Sunce" (1962.), poetski svet pesničkih snoviđenja.jedan je od najpoynatijih pisaca i akademika u srpskoj istoriji
Vasko Popa je jedan od najprevođenijih jugoslovenskih pesnika, a i sam je prevodio sa francuskog jezika.
U Vršcu, 29. maja 1972. god. osnovao je Književnu opštinu Vršac (KOV) i pokrenuo neobičnu biblioteku na dopisnicama, nazvanu "Slobodno lišće". Iste godine izabran je za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti. Jedan je od osnivača Vojvođanske akademije nauka i umetnosti (14.12.1979.) u Novom Sadu.
Umro je u Beogradu 5. januara 1991. godine i sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
Krug knjiga
Za života je objavio osam knjiga poezije koje su činile krug i nose svoje znamenje:
Posle smrti Vaska Pope u njegovoj zaostavštini pronađena je nedovršena knjiga pesama "Gvozdeni sad", zatim nezavršena celina "Lepa varoš V", kao i krug od pet pesama pod zajedničkim naslovom "Ludi Lala". Iz zaostavštine potiče još i 19 pesama, kao i knjiga zapisa o umetnosti i umetnicima "Kalem". 2002. godine u izdanju KOV Vršac izašla je knjiga "Rumunske i druge pesme" gde su po prvi objavljene neke pesme iz Popine zaostavštine koje je on još u mladosti pisao.
Nagrade i priznanja
Vasko Popa je prvi dobitnik "Brankove nagrade" za poeziju, ustanovljene u Sremskim Karlovcima u spomen na Branka Radičevića. Godine 1957. dobija Zmajevu nagradu, 1968. Austrijsku državnu nagradu za evropsku literaturu, 1976. nagradu za poeziju "Branko Miljković", 1978. dodeljuje mu se nagrada AVNOJ-a, a 1983. književna nagrada "Skender Kulenović".
Jovan Sterija Popović
Jovan Sterija Popović (13. januar 1806, Vršac - 10. mart 1856, Vršac) je bio srpski književnik. Smatra se osnivačem srpske drame. Prvi je i jedan od najboljih Srpskih komediografa.
thumb|235px|Jovan Sterija Popović
Životopis
Jovan Sterija Popović (ili Jovan Popović Sterijin) je rođen u Vršcu 1806, u trgovačkoj porodici. Osnovnu i srednju školu učio je u Vršcu, Temišvaru i Pešti, a prava u Kežmaroku.
Još kao dete zbog slabog telesnog sastava i krhkog zdravlja, isključen iz plahih dečjih igara, stalno uz majku, sa urođenim posmatračkim darom kao kod svih potonjih stvaralaca. Sterija ima prilike da posmatra šaroliku galeriju graždana Vršca. Ima velike mogućnosti da uz svoju majku Julijanu rođenu Nešković, ćerku značajnog slikara Nikole Neškovića i veoma kulturnog čoveka, zapazi mnoge pojave tog društva. NJegova majka koju je ceo Vršac znao pod imenom Jula Molerova (jer je bila i ćerka, a u prvom braku i supruga slikara), imala je naročiti položaj u Vršcu, srpskom Vršcu koji je ona pamtila još od vremena kad, je on bio odvojena opština sa zvaničnim nazivom Racki Vršac (-{Raizisch Werschetz}-).
Bila je to komunikativna žena ugledna i poštovana. Kuća joj se nalazila na početnom delu Pijace vršačke, u neposrednoj blizini Saborne - Velike crkve. U roditeljskoj kući, uz majku Sterija je „svršio“ prevashodnu školu posmatranja toliko važnu za potonjeg komediorafa. Julijana naprasno umire baš u trenutku kad sin mora da izdrži veliku borbu c ocem oko daljeg školovanja.
Otac mu je bio došljak. Sterija nije zabeležio odakle mu se otac doselio u Vršac. Napisao je biografiju svoga dede slikara Nikole Neškovića.
Sterija odjednom upada u čaršiju ustaljenih poslovnih veza, ulazi kao domazet u kuću svog uglednog pokojnog tasta. Ima traga da su starog Steriju, u to vreme labavih i neustaljenih prezimena pisali ne samo Stefan Popović (kako je zabeležen u Protokolu kreščajemih, prilikom krštenja prvenca Jovana), nego i Šterija Molerov.
Godine učenja: Sremski Karlovci, Temišvar, i Pešta, gde ima prilike da u jednom odličnom (nemačkom.) pozorištu vidi i klasike i najbolje glumce cele Mađarske, a isto tako i manje klasična dramska uobličavanja u kojima se pojavljuju komediografski uobličeni tipovi bliski njegovim dotadašnjim iskustvima o bidermajerskom graždanstvu. Dodajmo tome i lektiru strasnog knjigoljupca koji u detinjstvu čita i pri mesečini kada mu strogi otac uskraćuje sveću. Dodajte tome da u Pešti ima i dve ličnosti rodom iz Vršca sa kojima je svakako u prisnim odnosima: Đorđa Stankovića, jednog od osnivača Matice srpske, i Julijanu Vijatović-Radivojević, ćerku vršačkog senatora, školovanu u Beču koja se osirotela udala za pomodnog krojača Radivojevića a i sama bila spisateljka. Jedno vreme je bio privatni nastavnik i advokat u rodnom mestu dok nije pozvan da dođe u Kragujevac da bude profesor na Liceju. Sa Liceja je došao za načelnika Ministarstva prosvete (od 1842), i na tom položaju, u toku osam godina, on je glavni organizator srpske srednjoškolske nastave i jedan od osnivača Učenog srpskog društva. Pokrenuo je inicijativu za osnivanje Akademije nauka, Narodne biblioteke i Narodnog muzeja. Učestvovao je u organizovanju prvog beogradskog teatra (Pozorište na Đumruku) koji je 1841. otvoren njegovom tragedijom „Smrt Stefana Dečanskog“. Od 1848. živi u Vršcu, usamljen i razočaran. Tu je i umro 1856.
Književni rad
Popović je svoju književnu delatnost započeo slabim stihovima, ispevanim u slavu grčkih narodnih junaka. NJegov otac je bio Grk (po nekima Cincar), i on se u mladosti zagrevao za grčke ustanike. To su bili nevešti đački pokušaji. Kao mladić, on pada pod uticaj Milovana Vidakovića, i po ugledu na njega piše roman „Boj na Kosovu“, „Milan Toplica“ i „Zoraida“. To je dosta nevešta i naivna prerada jednog romana od francuskog pisca Florijana iz XVIII veka. Kao i Vidaković, koji mu je bio uzor, tako i on pokušava da tuđu građu prenese u okvir srpske prošlosti. Roman je prepun nelogičnosti i nedoslednosti svake vrste. Docnije je u jednom svom satiričnom spisu („Roman bez romana“) ismejao takav način rada, oštro napao plačevne i fantastične romane Milovana Vidakovića i njegovih podražavalaca i propovedao književnost koja trezvenije i ozbiljnije gleda na život. Takvo shvatanje je plod njegova zrelijeg doba, i koliko je dublje ulazio u život i književnost, utoliko je postajao realniji.
On je uglavnom dramski pisac, prvi srpski književnik koji je u ovom književnom rodu stvorio nešto bolje i trajnije. Pisci koji su pre njega radili na istorijskoj drami i drami iz savremenog života nisu imali književnog uspeha. On je prvi srpski pisac koji taj posao uzima ozbiljno, sav se odaje pozorištu i stvara na široj osnovi i sa dubokim razumevanjem. On je uporedo radio na istorijskoj drami i na komediji, ali na istorijskoj drami sa mnogo manje uspeha. Na književnost je gledao očima školskog čoveka, pedagoga i racionaliste.
NJegovi prvi dramski pokušaji su nevešte i preterano romantične dramatizacije narodnih pesama: „Nevinost“ ili „Svetislav i Mileva“, „Miloš Obilić“ i „Nahod Simeon“. Docnije stvara bolje i snažnije istorijske drame, ne mnogo književne, ali koje su odgovarale ukusu i shvatanjima tadašnje rodoljubive srpske publike. Takve su tragedije: „Smrt Stefana Dečanskog“, „Vladislav“, „Skenderbeg“, Laxan (sa predmetom iz bugarske istorije), pozorišni komad „Ajduci“, vrlo popularan, izrađen po narodnoj pesmi, i još nekoliko prigodnih komada.
Iako se smatra osnivačem srpske drame, on je mnogo važniji kao komediograf, jer se tu tek c uspehom ogledao njegov književni talent. Prva mu je komedija „Laža i paralaža“, zatim „Tvrdica“, „Pokondirena tikva“ (prema kojoj je 1956. godine Mihovil Logar komponovao operu ) i „Zla žena“, sve komedije karaktera. Od komedija naravi najbolje su mu: „Ženidba i udadba“, „Kir Janja“, „Rodoljupci“ i „Beograd nekad i sad“. Pored toga, napisao je i nekoliko pozorišnih igara manjeg značaja, šaljive ili satirične sadržine. Kao dramski pisac, Sterija pripada grupi sentimentalista, i svoja dela stvara pod impresijom Semjuela Ričardsona, poznatog pisca građanskih romana. U njegovim delima značajno mesto zauzimaju odlike poput kulta osećanja i prirode, idealizacija života, prijateljstvo i ljubav.
Kritički osvrt
Trezven i racionalan duh, on nije bio pesnik visokih duhovnih zamaha i bogate mašte, zato njegove drame, iako književnije i pismenije od svih sličnih pokušaja do njega, ipak nemaju prave umetničke vrednosti, U njima je malo životne istine, malo poezije i malo istorijske istine, a mnogo nameštene retorike, neprirodnosti i usiljenosti. Vrlo pismen i vrlo obrazovan pisac, on je svojim istorijskim dramama skromno zadovoljavao veliku potrebu svoga vremena za rodoljubivim repertoarom i imao mnogo uspeha. Precenjivane u svoje vreme, te drame su sasvim zaboravljene; duže se na repertoaru zadržala samo istorijska drama „Smrt Stefana Dečanskog“.
A komediji, on je nadmašio sve ono što je u srpskoj književnoeti stvoreno pre njega, i do danas (1938 g.) ostao najbolji srpski komediograf. On je pisac sa većom književnom kulturom; on zna za klasične uzore u stranim književnostima i prvi počinje da razumno, objektivno i kritički posmatra i slika suvremeni život srpskog društva. Po svojoj prirodi on je bio predodređen samo za čisto intelektualna stvaranja, zato je on samo u komediji dao punu meru. Ali i u komediji nije bez mana. Pre svega, ni u jednoj komediji nije uspeo da da humor, najvišu osobinu komičnog. NJegove komedije su najčešće oštra satira izopačenih karaktera i naravi. On je suviše moralizator i tendenciozan pisac: ličnosti karikira i radnju vodi i završava radi poučnog svršetka. On nije ni sasvim originalan pisac: kod njega se često mogu naći pozajmice od drugih pisaca, od Molijera najviše. Sve njegove bolje komedije karaktera potsećaju na Molijerove, i kompozicijom i komičnim okvirima pojedinih ličnosti. (Molijera je inače i prevodio: njegove „Skapenove podvale“). Ali u naknadu za to, on je vešt književnik i vrlo plodan pisac, koji je trezveno i realistički prikazivao suvremeni život, slikajući snažno i reljefno komične tipove i društvene scene, Krajem života se vratio poeziji, na kojoj je kao mladić radio. Godine 1854. izišla je njegova zbirka stihova „Davorje“. Bio je književni kuriozum što je Popović „Davorje“ štampao starim crkvenim pismenima, koja je tom prilikom preporučivao da se usvoje mesto novije građanske bukvice. To je misaona lirika, bolna, odveć pesimistička, lirika iskusna i zrela čoveka, koji je u životu znao za patnje i razočaranja, intimna filozofija o veličini bola, stradanja i smrti i nepopravimoj bedi ljudskoj.
Sterijino pozorje
U sklopu obeležavanja 150 godina od rođenja i 100 godina od smrti Jovana Sterije Popovića u Novom Sadu je 1956. godine osnovan festival „Sterijino pozorje“. I danas, ovaj festival, na kome pozorišta iz zemlje i inostranstva učestvuju sa delima jugoslovenskih pisaca (u početku je to bio festival samo Sterijinih dela) važi za najznačajniju pozorišnu manifestaciju u Srbiji.
Sterijina nagrada
Na festivalu se dodeljuju nagrade za najbolju predstavu, za najbolji tekst savremene drame, za režiju, za glumačko ostvarenje, za scenografiju, za kostim, za scensku muziku, nagrade za najboljeg mladog glumca i glumicu i specijalna nagrada
Vanjske veze
•	Sterijino pozorje sajt
Mid
Mid se može odnositi na
Dove Valley, Colorado
Dav Vali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.243.
Lamborghini
Automobili Lamborghini S.p.A. [izgovor: ], ili jednostavnije Lamborghini, talijanski je proizvođač sportskih automobila vrhunskih performansi koji je smješten u malom talijanskom selu Svete Agate Bologneske u blizini Bologne. Lamborghini je danas poduzeće u vlasništvu njemačkog proizvođača Audi AG, koje je ustvari poduzeće u vlasništvu Volkswagena.
Talijansku tvrtku osnovao je 1963. godine poslovni čovjek Ferruccio Lamborghini (1916. – 1993.) koji je posjedovao uspješnu tvornicu traktora, Lamborghini Trattori S.p.A.
Povijest
lijevo|mini|Traktor Lamborghinija Uobičajena verzija priče koji je ispričao sin Ferrucia Lamborghinija, glasi da je Ferruccio Lamborghini otišao se sastati s Enzom Ferrarijem u tvornicu Ferrari kako bi se požalio na kvačilo Ferrarija 250 GT kojeg je posjedovao. Ferrari ga je otjerao kazavši mu da ubuduće vozi traktore pošto ne zna voziti automobile. Lamborghini se vratio u svoju tvornicu, rastavio kvačilo svojeg Ferrarija i vidio da je proizvođač kvačila za Ferrari isti kao i za njegove traktore. U svom skladištu pronašao je rezervni dio koji je smatrao prikladnim i kada ga je ugradio, kvar je bio riješen.
Ferruccio je odlučio da će automobil imati V12 motor i zaposlio je talentiranog mehaničara Giotta Bizzarrinija koji je prije radio na Ferrariju V12. Novi motor razvijao iznenađujućih 350 konjskih snaga. Automobil u koji postavljen motor dizajnirao je Franco Scaglione (Scaglione-Touring). mini|Lamborghini Diablo VT Roadster mini|Lamborghini Murciélago Roadster (2004.) Ovaj Lamborghini 350GTV prototip javno se pojavio 1963. godine na Torinskom autosalonu. Prodaja proizvodnog modela poznatog kao 350GT počela je slijedeće godine sa velikim uspjehom (preko 130 primjeraka). Rođen pod horoskopskim znakom bika, Ferruccio Lamborghini uzeo je bika kao oznaku za marku svog novog automobila.
Nakon 350GT slijedio je 400GT. Odlična prodaja oba modela osigurala je tvrtki dovoljna sredstva za dizajniranje prvog superautomobila - legendarne Lamborghini Miure.
Godine 1971. Lamborghini je predstavio neobični LP500 Countach prototip. Naziv je dobio prema riječi u talijanskom slengu koju koristi osoba koja je upravo vidjela lijepu ženu. Proizvodnja je počela tri godine kasnije. Prototip je bio prvi automobil koji je započeo Lamborghini tradiciju vrata koja se otvaraju okomito, zajedno sa okomito postavljenim stražnjim usisncima zraka. Korišten je isti četverolitreni V12 motor.
Godine 1972. tvrtka je doživjela krizu. Velika narudžba traktora za Južnu Ameriku je poništena, čineći beskorisnom nadogradnju pogona koji je Lamborghini učinio očekujući porast proizvodnje. Gubitak sredstava prisilio je Ferruccia da proda dio svojeg udjela u tvornici traktora, koji je preuzeo Fiat. Na koncu je proizvodnje traktora preuzeo SAME (Same Deutz-Fahr). Traktori Lamborghini se prodaju i danas kao dio SAME Deutz-Fahr Group.
Kroz 70-te prodaja Countacha držala je tvrtku na životu. Uskoro je dio koji se bavio proizvodnjom automobila postao samodostatan i profitabilan. Lamborghini je prodao ostatak svojeg udjela u tvrtki švicarskim investitorima. Umro je u veljači 1993. godine u starosti od 76 godina.
Naftna kriza sedamdesetih smanjila je prodaju snažnih automobila. Posljedica toga je bila smanjenje proračuna Lamborghinija i problemi nabavke dijelova. Nakon narudžbe, na isporuku automobila se čekalo dvije godine što je smetalo kupcima. Isto tako, Lamborghiniji nikada nisu sudjelovali na utrkama i nikada nisu bili potpuno usavršeni. Tvrtka je dobila glas da izrađuje igračke za bogataše, dok Ferrari, Porsche i Maserati stvaraju zapažene karijere u svijetu automobilskih utrka.
U iznenadnom preokretu tvrtka je prodana Chrysler korporaciji. U to vrijeme je Lamborghini radio na Countachevom nasljedniku Diablu. Tom projektu Chrysler je pridodao svoje neiscrpne resurse, pridonio dizajnu, smanjio količinu ispušnih plinova sukladno normama i uveo nove proizvodne tehnike. Rezultat je bio još jedan uspjeh za tvrtku. Lamborghini Diablo postao je slavan kao i njegovi prethodnici i ponovno je proizvođača bio na vrhuncu.
1994.g. Chrysler je bio primoran prodati Lamborghini indonezijskoj investicijskoj grupi koju je vodio Tommy Suharto. Do prodaje je došlo zbog loših ekonomskih okolnosti za Chrysler, istih koje su u kasnim devedesetima primorale indonezijske vlasnike da ponovno prodaju tvrtku. Njemačka automobilska tvrtka Audi AG postao je zainteresiran za tvrtku i u nizu kompleksnih transakcija postala je 1998. godine jedini vlasnik Lamborghinija.
Posljednji vlasnik Lamborghinija snažno je utjecao na dizajn zadnjeg superautomobila današnjeg Murcielaga.
Lamborghinijevi modeli danas su među najsnažnijim, najskupljim i najekskluzivnijim serijski proizvedenim automobilima na cesti. Razni Lamborginijevi modeli imaju različite ekskluzivne značajke kao što su karbonski krov, high-tech V10 motor, i stilske značajke potpisane od strane imena kao što su Franco Scaglione, Touring of Milan, Zagato, Mario Marazzi, Bertone, ItalDesign i Marcello Gandini.
Vlasnici
Lamborghini je imao mnoge vlasnike:
Modeli
Najpoznatiji modeli Miura, Diablo i Murcielago smatraju se najpoželjnijim automobilima danas i najzaslužniji su za slavu tvrtke. Trenutna ponuda (2007. godine) sastoji se od Murciélaga LP640, i Murciélaga LP640 Roadster i manjeg i jeftinijeg Gallarda i Gallarda Spyder. Svi su dvosjedi sa središnje smještenim motor i pogonom na sva četiri kotača. Stil je najvećim dijelom zasluga Luc Donckerwolkea. Budući modeli će možda obuhvatiti Gallardo s pogonom na zadnje kotače i SUV u smislu LM002. Dizajn na sljedećim modelima će potpisati Walter de'Silva koji je dizajnirao 2006 Miura koncept i zamjenio je Luc Donckerwolkea na čelu Centro Stile Lamborghini, odjelu za dizaj unutar Lamborghinija.
Gallardo Special Edition sličan je Gallardu. Imaju isti motor i ovjes, ali se razlikuju u vanjskom izgledu: cijeli krov je načinjen od stakla.
Trkaći modeli
Ferrucio Lamborghini postavio je pravilo da Lamborghini neće ulaziti u svijet utrka. Smatrao je da bi takav program bio prezahtjevan i preskup za tvrtku. Posljedično tome niti jedan automobil za utrke nije napravljen za vrijeme njegove uprave tvrtkom.
1972.g. nakon ulaska Fiata u tvrtku, upravljnje je pruzeo Rosetti, i Lamborghini je dogovorio suradnju s BMWom za proizvodnju trkačeg automobila u dovoljnoj količini za homologaciju. Lamborghini ipak nije uspio odraditi svoj dio dogovora i na kraju je automobil razvijen u BMW Motorsport Division pod oznakom BMW M1.
1986.g. Lamborghini je razvio model QVX za natjecanje u prvenstvu Grupe C. Jedan automobil je napravljen, ali je zbog nedostatka sponzorstva propustio čitavu sezonu. QVX se natjecao sam u jednoj utrci koja nije bila dio prvenstva. 1986. godine Southern Suns utrka duga 500km u Kyalamiu u Južnoafričkoj republici, a autombilom je upravljao Tiff Needell. Iako je automobil bolje završio nego što je počeo, nije se uspjelo pronaći sponzore i program je otkazan.
Lamborghini je bio dobavljač motora za utrke Formule 1 za sezone od 1989. do 1993. Dobavljao je motore za momčadi Larousse, Ligier, Lotus, Minardi i "Lamborghini" momčadi koja ustvari nije bila momčad tvrtke. Kasnije 1991. godine Lamborghini motor Formule 1 korišten je u sportskom automobilu prvenstva Skupine C u momčadi Konrad KM-011. Međutim nakon nekoliko utrka projekt je obustavljen. Isti motor označen kao Chrysler, tada materinske tvrtke Lamborghinija testiran je od strane momčadi McLaren pred kraj sezone 1993. Motor je bio razmatran za sezonu 1994, ali je momčad odustala od pregovora i odabrala Peugeot motor, iako je prema glasinama Ayrton Senna bio douševljen performansama motora.
Dvije verzije trkaćeg modela Diabla su napravljena za Diablo Supertrofej (svi automobili u utrci su isti model), utrku koja se održavala od 1996.g. do 1999.g. U prvoj godini utrkivanja, korišten je model Diablo SVR, dok je ostale tri godine korišten Diablo 6.0 GTR.
Lamborghini je razvio Murcielago R-GT kao proizvođački trkaći automobil za natjecanje FIA GT prvenstvo, Super GT prvenstvo i Američku Le Mans seriju u 2004. godini. Najbolja pozicija na utrci u FIA GT prvenstvu osvojeno je na početku prvenstva u Valenciju gdje je automobil u momčadi Reiter Engineering završio treći. U Super GT prvenstvu na stazi u Suzuka automobil je pobjedio u otvarajućoj rundi (momčad Japan Lamborghini Owners Club).
GT3 verziju Gallarda razvio je Reiter Engineering.
Villa Santa Maria, Chieti
Villa Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Imhotep
thumb|Kipić Imhotepa u [[Louvreu]] Imhotep (za koga se nekad koristi Immutef, Im-hotep, or Ii-em-Hotep, egipatski ) je bio prvi arhitekt i liječnik čije je ime zabilježeno u povijesti. Kao jedan od službenika faraona Djosera sagradio je Djoserovu piramidu (stepenastu piramidu) u Saqqari u Egiptu oko 2630-2611. pne., za vrijeme Treće dinastija. Moguće je da je upravo on prvi put uveo koloneu arhitekturu. Ime mu znači onaj koji dolazi u miru.
Povijest i mitologija
Imhotep je također služio kao kancelar faraona i visoki svećenik boga Sunca Raa u Heliopolisu. Za njega se govorilo da je sin boga Ptaha, a majka smrtna žena po imenu Khredu-ankh. Slavio se kao genije i bio obasipan titulama. Pun popis njegovih titula glasi: Kancelar kralja Donjeg Egipta, Prvi nakon kralja Gornjeg Egipta, Upravnik Velike palače, Nasljedni plemić, Veliki svećenik Heliopolisa, Graditelj, Kipar i Vrhovni tvorac vaza. Imhotepu se pripisuje osnivanje egipatske medicine, kao i autorstvo Papirusa Edwina Smitha, koji je navodio lijekove, bolesti i anatomska zapažanja. Papirus Edwina Smitha je vjerojatno napisan oko 1700. pne. ali se možda temelji na tekstovima napisanim tisuću godina ranije.
Dvije tisuće godina nakon smrti, status mu je povišen na razinu boga. Imhotep je mogao bog medicine i izliječenja. Stari Grci su ga povezivali s Asklepijem. S obzirom da je nazivan sinom Ptaha, za njegovu majku se nekada tvrdilo da je Sekmet, s obzirom da je ona udana za Ptaha, i bila zaštitnicom Gornjeg Egipta. S obzirom da su ga smatrali pronalazačem liječenja, također se govorilo da upravo on drži Nut (deifikacija neba), jer se smatralo da razdvanje Nut i Geba (deifikacija Zemlje) spriječava kaos. S obzirom na to, za njega se isto tako govorilo da je Nutin sin. U umjetnosti je također povezivan s Hator, koja je supruga Raa, Maat, koja je predstavljala koncept istine pravde, i Amenhotepom sinom Hapuovim, koji je još jedan deificirani arhitekt.
Položaj Imhotepovog groba je još nepoznat. Mnogi su ga egiptolozi pokušali locirati, ali u tome nisu uspjeli. Opći konsenzus je da mu se grob nalazi u Saqqari.
Kornfortov reagens
Kornfortov reagens je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 388,299 Da.
Arhitekt
thumb|Arhitekt projektira 1893
Imhotep
Imhotep u fikciji
Imhotep se pojavljuje kao lik u klasičnom holivudskom horor-filmu Mumija - gdje ga je tumačio Boris Karloff - kao i njegovom [Mumija (1999 film)|remakeu iz 1999. godine], te njegovom nastavku Povratak mumije, gdje ga je tumačio Arnold Vosloo. Imhotep se pojavljuje i kao lik u TV-seriji Stargate SG-1.
Penington
Penington se može odnositi na
Arhitekt
Arhitekt je osoba koja se bavi planiranjem, projektiranjem i nadzorom gradnje neke građevine. Riječ "arhitekt" dolazi iz latinske riječi architectus i iz grčke riječi arkhitekton.
Majner
Majner se može odnositi na
Mudi
Mudi se može odnositi na
Perkins
Perkins se može odnositi na
Rožat
Rožat je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji i dio je dubrovačkog gradskog kotara Komolac.
Zemljopisni položaj
Rožat se nalazi tik uz Jadransku turističku cestu između naselja Komolac i Prijevor. Smješten je na sjevernoj obali zaljeva Rijeke dubrovačke, oko 5 kilometara sjeverozapadno od grada Dubrovnika.
Rožat se dijeli na dva dijela:
Gornji Rožat je smješten iznad Jadranske turističke ceste i sastoji se od starijih kuća te broji malo stanovnika.
Donji Rožat je smješten uz Jadransku turističku cestu i obalu zaljeva Rijeke dubrovačke, a sastoji se uglavnom od novijih, nedavno obnovljenih i novoizgrađenih obiteljskih kuća.
Povijest
U mjestu na samoj obali postoji ljetnikovac Rastić koji je pripadao toj vlastelinskoj obitelji za vrijeme Dubrovačke Republike. Bio je odmaralište poznatog dubrovačkog vlastelina, povijesničara i kneza Džona Restića.
Tijekom rata u Hrvatskoj Rožat je bio popljačkan a mnoge kuće su popaljene i teško nastradale od strane JNA, no poslije rata mjesto je gotovo u potpunosti obnovljeno.
Gospodarstvo
Mještani Rožata većinom se bave turizmom, a u manjoj mjeri ribarstvom i poljodjelstvom.
Stanovništvo
Rožat nastanjuju uglavnom Hrvati katoličke vjeroispovijesti, a prema popisu stanovništva iz 2011. godine mjesto broji 340 stanovnika.
Napomena: U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Dubrovnik. Od 1857. do 1931. iskazivano kao naselje. U 1981. i 1991. podaci su sadržani u naselju Dubrovnik.
ACI Marina Dubrovnik
Ime
ACI Marina Dubrovnik je u sastavu Adriatic Croatia International Club pa otud i potiče kratica ACI.
Zemljopisni položaj
42°40,3’ N - 18°07,6’ E
ACI marina Dubrovnik smještena je nedaleko od izvora rijeke Omble u dubrovačkom gradskom kotaru Komolac. Nalazi se uz Jadransku turističku cestu, u zaljevu Rijeke dubrovačke, a udaljena je 5 kilometara od Dubrovnika u pravcu Splita te 2 nautičke milje od dubrovačke luke Gruž.
Vezovi i smještajni kapaciteti
ACI Marina Dubrovnik raspolaže sa nešto više od 400 vezova u moru te oko 150 mjesta na suhom doku. Svi vezovi u moru imaju priključak na pitku vodu i električnu energiju.
Ostali sadržaji
Marina raspolaže sa svim sadržajima potrebitim za potpunu uslugu. Tu su recepcija, mjenjačnica, aperitiv bar, caffe bar, restoran sa gotovim i jelima po izboru, pivnica, igrališta za tenis, otvoreni bazen, sanitarni čvor (WC i tuševi), praonica rublja, mini trgovački centar, prodavaonica nautičke opreme, radionica za servis i održavanje plovila, velika pokretna dizalica nosivosti 60 t, parkiralište za osobna vozila. U samoj Marini, na jednom od dokova, nalazi se crpka za gorivo za plovila, a u neposrednoj blizini Marine, oko 500 m daleko, nalaze se crpke za gorivo i plin za osobne automobile. Granični prijelaz sa carinskom službom radi cijelu godinu a nalazi se u dubrovačkoj luci Gruž. ACI marina Dubrovnik jedna je od 10 marina iz sustava ACI-a, koje zadovoljavaju stroga ekološka mjerila glede sigurnosti, čistoće vode i okoliša, te joj je kao takvoj dodijeljeno visoko priznanje Europska plava zastava.
Promet
ACI Marina Dubrovnik je sa Dubrovnikom povezana Jadranskom turističkom cestom te redovnim i čestim autobusnim linijama 1, 1A, 1B i 1C prometnog poduzeća Libertas, kao i taksi službom grada Dubrovnika.
Preko dubrovačke luke Gruž, Marina Dubrovnik je povezana brodskim linijama sa svim većim i značajnijim hrvatskim lukama te lukama u Anconi, Bariju i Pescari u Italiji.
Blizina Zračne luke Dubrovnik omogućava putnicima iz svih krajeva svijeta brzu i sigurnu vezu s ACI Marinom Dubrovnik.
Poter
Poter se može odnositi na
Roberts
Roberts se može odnositi na
Sanborn
Sanborn se može odnositi na
Opština Kisela Voda
Općina Kisela Voda (makedonski: Општина Кисела Вода) je jedna od 10 općina koje formiraju glavni grad Republike Makedonije Skoplje.
Geografske karakteristike
Općina Kisela Voda graniči sa općinama:
Historija
mini|200px|Kisela Voda 1964. godine
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu iz 2002. općina Kisela Voda imala je 57.236 stanovnika čiji je nacionalni sastav bio:
Gastrin-oslobađajući peptidni receptor
Gastrin-oslobađajući peptidni receptor (GRPR), ili BB2 je G protein-spregnuti receptor čije endogeni ligand je gastrin oslobađajući peptid. Kod ljudi on je visoko izražen u pankreasu, a takođe i u želucu, adrenalnom korteksu i mozgu.
Transkripcioni faktor CREB je regulator humane GRP-R ekspresije kod raka debelog creva.
Kontraktilna vakuola
thumb|Protist [[Paramecium aurelia sa kontraktilnim vakuolama]] Kontraktilne vakuole (KV) su potćelijske strukture (organele) koje su uključene u osmoregulaciju. Nalazi se pretežno u protista i u jednoćelijskih algi. Ranije bile su poznate kao pulsatilne ili pulsirajuće vakuole
Sisinije II Carigradski
Sisinije II (Σισίνιος Β΄ [Sisínios B']; ? - 999) bio je carigradski patrijarh od 996. do 998. Prije zaređenja je radio kao ljekar. Na mjesto patrijarha je došao nakon sedevakancije od tri godine. Stolovanje mu je obilježilo nastojanje da se pomire zavađene frakcije u Bizantu. Nakon smrti dvije godine nije bio izabran novi patrijarh.
Sali (razvrstavanje)
Sali se može odnositi na
Kontraktilna vakuola
Pregled
Voda uvijek prvo ističe izvan ćelije u citoplazmu, a tek onda prelazi iz nje u kontraktilne vakuole za izbacivanje. Vrste koje posjeduju kontraktilne vakuole obično uvijek koristite ove organele, čak i pri vrlo hipertoničnim uvjetiva okruženja (visoke koncentracije rastvorenih materija), jer je ćelije imaju tendenciju da  citoplazmu prilagođavaju u pravcu još višeg hiperosmotskog stanja od okoline. Količina vode izbčena iz ćelije i stopa kontrakcije zavise od osmolarnosti životne sredine. U hiperosmotskim sredinama, izbacuje se manje vode i ciklus kontrakcije će biti duži. Najbolje razjašnjene kontraktilne vakuole pripadaju protistima rodova  Paramecium, Amoeba, Dictyostelium i Trypanosoma, a u manjoj mjeri i zelene alge Chlamydomonas. Nisu sve vrste sa kontraktilnim vakuolama slatkovodni organizmi. Neki morski zemljišni mikroorganizmi i paraziti  također imaju i kontraktilne vakuole. Kontraktilne vakuole su dominantne u vrsta koje nemaju ćelijski zid, ali postoje i izuzeci (posebno Chlamydomonas) koji  ga posjeduju. Tokom evolucije, kontraktilne vakuole obično su  izgubljene u višećelijskih organizama, ali i dalje postoje u jednoćelijskoj fazi nekoliko višećelijskih gljiva, kao i nekoliko vrsta ćelija u spužvi  (amebociti, pinakocit  i hoanociti).
Broj kontraktilnih vakuola po ćeliji varira, ovisno o vrste. Ameba ima jednu, Dictyostelium discoideum, Paramecium aurelia i Chlamydomonas reinhardtii imaju dvije, a gigantske amebe, kao što je  Chaos carolinensis, imaju ih mnogo. Broj kontraktilnih vakuola u svake vrste je uglavnom konstantan te se stoga koriste za karakterizaciju vrsta u biosistematici. Kontraktilne vakuole imaju po nekoliko struktura u koje su priključene u većini ćelija, kao što su membranski nabori, cjevčice, vodeni putevi  i male  vezikule. Ove strukture su zovu spongiomi; kontraktilna vakuol zajedno sa spongiomom se ponekad označava kao kompleks kontraktilne vakuole (KKV). Spongiom ima nekoliko funkcija u prometu vode u kontraktilnoj vakuoli i u  lokalizaciji i pristajanju kontraktilne vakuole unutar ćelije. Paramecium i Amoeba imaju velike kontraktilne vakuole (prosječni prečnik  od 13 do 45 µm), koje  su relativno lahko izolirane za manipulaciju i testiranje. Najmanje poznate kontraktilne vakuole pripadaju algama roda Chlamydomonas, s promjerom od 1,5  μm. Paramecium, koji ima  jednu od najsloženijih kontraktilnih vakuola, okružene su sa nekoliko kanala, koji putem  osmoze apsorbiraju vodu iz citoplazme. Nakon punjenja kanala vodom, voda se pumpa u vakuole. Kada je vakuola puna, ona izbacuje vodu kroz pora u citoplazmi koje se mogu otvoriti i zatvoriti. Ostali protisti, kao što je Amoeba, imaju KV koji se kreću na površinu ćelije kada su pune i obave egzocitozu (izbacivanje iz ćelije). Kontraktilna vakuola amebe prikuplja otpad za  izlučivanje, kao što je amonijak, iz unutarćelijske  tečnosti, putem difuzije i aktivnog transporta.
Tok vode u KV
thumb|right|Ćelije sluzave plijesni Dictyostelium discoideum imaju istaknute kontraktilne vakuole (lijevo) Način na koji voda ulazi u KV je bio misterija tokom mnogo godina, ali nekoliko otkrića od 1990. poboljšalo je razumijevanje ovog pitanja. Voda može teorijki prijeći kroz membranu KV putem osmoze, ali samo ako je unutar nje hiperosmotsko stanje (veća koncentracija rastvora) nego u citoplazmi. Otkriće protonske pumpe u membrani KV and the direct measurement of ion concentrations inside the CV using microelectrodes dovelo je do sljedećeg modela: pumpanje protona ili u ili iz KV izaziva ulazak  različitih iona. Naprimjer, neke protonske pumpe rade kao izmjenjivač kacija, pri čemu se protoni ispumpava iz vakuole, a kationi se istovremeno upumpavaju. U drugim slučajevima, protoni koji se upumpavaju koče anione sa njima (karbonatne, naprimjer), da se  izbalansira pH. Ovaj ionski tok u KV uzrokuje povećanje njene osmolarnosti i, kao rezultat toga,  voda ulazi u osmozom. Pokazalo se, barem kod nekih vrsta, da voda ulazi  u KV putem akvaporinA.
Acidokalcisomi podrazumijevaju zajedničko djelovanje sa kontraktilnom vakuolom u odgovoru na osmotski stres. Oni su otkriveni u blizini vakuole kod Trypanosoma cruzi i pokazano da  se spajaju sa vakuolom kada su ćelije izložene osmotskom stresu. Po svoj prilici, acidokalcisomi prazne ionski sadržaj u kontraktilne vakuole, čime se povećava osmolarnost vakuole, čime se povećava osmolarnost vakuole.
Neriješena pitanja
Kod viših organizama zaista nema KV, ali neki od njenih jedinstvenih karakteristika koriste u svojim mehanizmima  osmoregulacije. Istraživanje o KV stoga može pomoći da se shvati kako osmoregulacija djeluje kod svih vrsta. Mnoga pitanja u vezi sa KV i dalje, kao 2016. godine, nisu riješena.
Lamen, Belluno
Lamen je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
HNK Hajduk Split - sezona 1953./54.
U sezoni 1953./54. je osvojio četvrto mjesto u Jugoslavenskoj saveznoj ligi, dok je u Kupu maršala Tita, igranom u jesen 1953., prvi put došao do završnice. Trener momčadi je bio Jozo Matošić.
Lamen, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 299 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 593 m.
Cavandone, Verbano-Cusio-Ossola
Cavandone je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Aumagne
Omanj je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 610 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 36 metara (maksimalnoj 60 m, a minimalnoj 22 m).
Opština Kavadarci
Opština Kavadarci (makedonski: Општина Кавадарци) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na jugu Republike Makedonije.
GPR110
G protein spregnuti receptor 110 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR110 genom.
Opština Kavadarci
Upravno sjedište ove opštine je grad Kavadarci.
Geografske karakteristike
Opština Kavadarci nalazi se zapadno od rijeke Vardar, sjeverni dio opštine je ravničarski, pripada Tikveškoj kotlini. Južni i zapadni dio opštine je brdovit sa planinama; Kožuv, Kozjak i Mariovo.
Opština Kavadarci graniči s Grčkom na jugu, s opštinom Rosoman na sjeveru, s opštinom Negotino na sjevero istoku, s opštinom Demir Kapija na istoku, s opštinom Gevgelija na jugo istoku, s opštinom Prilep na zapadu, te s opštinom Čaška na sjevero zapadu.
Ukupna površina Opštine Kavadarci  je 992,44 km².
Stanovništvo
Opština Kavadarci  ima 38 741 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;.
Naselja u Opštini Kavadarci
Ukupni broj naselja u opštini je 40, od toga 39 imaju status sela a jedno grada Kavadarci.
Forest Park, Ohio
Forist Park je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.720, što je 743 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Champeaux, Manche
Šampo je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Dostojno jest
mini| Ikona Dostojno jest Dostojno jest (gr. Άξιον εστίν, stsl. Достóйно éсть) je liturgijsko pojanje u pravoslavnom hrišćanstvu.
Fort Indiantown Gap, Pennsylvania
Fort Indijantaun Gap je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 143, što je 58 (68,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sergije II Carigradski
Sergije II (Σέργιος Β΄; ? - 1019) je bio carigradski patrijarh od 1001. do 1019. Poticao je iz ugledne porodice i bio nećak patrijarha Fotija. Prije postavljanja na mjesto patrijarha bio je iguman manastira Manuel. Na mjesto patrijarha je došao oko dvije godine nakon smrti prethodnika. Bio je protivnik crkvenih reformi cara Vasilija. Za vrijeme njegovog stolovanja je nastao teološki spor sa papom Sergijem IV koji će nekoliko decenija kasnije eskalirati u Veliku šizmu. Sergije II je također potakao prijevod svetih knjiga na ruski jezik.
Asijaloglikoproteinski receptor
Asijaloglikoproteinski receptori su lektini koji vezuju asijaloglikoproteine, glikoproteine sa kojih je uklonjena sijalinska kiselina, čime je otvoren pristup galaktoznom ostatku. Ovi receptori izraženi na ćelijama jetre, uklaljanju ciljne glikoproteine iz cirkulacije.