cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patrijarh srpski Georgije
U službi crkve, prosvete, kulture i umetnosti (1890-1907)
Svetlo mesto u patrijarhovom crkveno-prosvetnom radu predstavlja osnivanje monaške škole u manastiru Hopovu. Nalog za taj poduhvat izdao je 10. maja 1893. svim igumanima srpskih manastira u karlovačkoj mitropoliji. Osvećenje škole zbilo se 12. decembra, a nastava je počela već sutradan, sa tri profesora i dvanaest učenika, koji su u toku četiri godine trebali da izučavaju bogoslovske, ekonomske i druge, neobavezne predmete. Nadgledanje rada i predsedništvo na godišnjim ispitima preuzeo je na sebe patrijarh lično, dok je mesto upravitelja bilo povereno hopovskom arhimandritu Mitrofanu Ševiću. Uprkos svim naporima, ova toliko potrebna prosvetna ustanova ukinuta je već 1898/1899. godine. Na Georgijevu inicijativu nastojatelji su naredne godine doneli rešenje o podizanju zgrade u kojoj bi učilo dvadeset siromašnih đaka iz svih krajeva mitropolije. Zemljište vredno 7.000 kruna priložio je patrijarh, a za 36.000 kruna izgrađeno je i školske 1904/1905. ušlo u upotrebu novo zdanje monaške škole u Sremskim Karlovcima. O rezultatima rada monaške škole blaženopočivši episkop šumadijski Sava Vuković je pisao: Impozantnim brojem učenih monaha, koji su svoje studije završavali u ruskim duhovnim akademijama u Černovicama i Atini, mogla bi se ponositi i mnogo veća autokefalna, odnosno autonomna crkva.
Od 1765. kada je episkop bački Mojsije Putnik osnovao bogoslovsku školu u Novom Sadu i time započeo dug i trnovit put ka stvaranju učilišta za visoko obrazovanje bogoslova, pa do momenta kada se ta ideja realizovala, prošlo je čak 130 godina. Naime, tada je patrijarh Georgije priložio ogromnu sumu od 200.000 kruna za podizanje trospratne zgrade sa suterenom, u kojoj je smeštena karlovačka bogoslovija. Temelji bogoslovskog seminara su položeni na Vidovdan 1900. godine. Za njegovo izdržavanje izdejstvovano je od cara preusmerenje trećine novca iz zadužbine Save Tekelije, prvobitno namenjene pravoslavnom srpskom seminaru u Aradu. Statut o ustrojstvu pravoslavnog srpskog bogoslovskog seminara u Karlovcima donet je u decembru 1905. na Svetom arhijerejskom sinodu karlovačke mitropolije. Istom prilikom se odlučivalo i o slanju svršenih bogoslova u sveučilište u Budimpešti radi nastavka školovanja. Na mestu rektora bogoslovije se nalazio prota |Jovan Vučković. Polaznika prve godine bilo je dvadeset pet, od kojih je njih jedanaest istu godinu završilo sa odličnim uspehom.
Svojevrsnim i to ne malim doprinosom unapređenju prosvetnog, ali i kulturnog života u Srba uopšte, može se smatrati osnivanje Srpske manastirske štamparije u Sremskim Karlovcima. Odluku su zajednički doneli svi nastojatelji manastira, istog dana (10. maja 1893) kada se odlučivalo i o osnivanju monaške škole. Za 13.250 forinti su je kupili arhimandriti Grgetega i Beočina, Ilarion Ruvarac i Platon Telečki, dok su ostali, u skladu sa veličinom manastirskih poseda, priložili unapred određenu svotu novca. Štamparija je do 1895. ostala u Novom Sadu, da bi 28. juna bila preneta u Karlovce i tamo osvećena. Sav prihod ostvaren od štamparske delatnosti upotrebljen je na kulturno-prosvetne i crkveno-prosvetne ciljeve. Srpska manastirska štamparija je radila sve do Drugog svetskog rata.
Walland, Tennessee
Voland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 259.
Patrijarh srpski Georgije
U službi crkve, prosvete, kulture i umetnosti (1890-1907)
Patrijaršijska biblioteka je zalaganjem Georgija Brankovića dobila stalnog bibliotekara sa platom od 800 kruna i uređeni saborski i patrijaršijski arhiv.
Spektar mecenatstva starog patrijarha bio je širok i protezao se na mnoga i različita kulturna i umetnička područja. Listu Brankovo kolo je pomogao prilogom od 2.000 kruna. Svom izgleda omiljenom istoričaru, proti Dimitriju Ruvarcu je sa 200 kruna omogućio štampanje priloga za istoriju srpskih škola, a kasnije mu daje još 1.200 kruna za publikovanje Postanka i razvitka naše crkveno-narodne avtonomije. U Šematizmu istog autora, izašlom 1900. godine uz štedru patrijarhovu pomoć, nalaze se podaci o broju stanovnika, kuća, veroispovednih škola, školske dece, sveštenstva, prosvetnih zavoda... u mitropoliji karlovačkoj. Ženskim zadrugama u Somboru, Zemunu, Karlovcima, Dalju, Osijeku, Pakracu i Kikindi patrijarh je darivao 2.000 kruna. Pripisuje mu se i zasluga za uvođenje pčelarstva u svim fruškogorskim manastirima, a zna se da je novčanu potporu davao i listu Srpski pčelar, što vidimo iz zahvalnice koja je patrijarhu upućena povodom proslave pedesetogodišnjice svešteničke službe. Kao vrhovni patron ženske zadruge Svete majke Angeline u Budimpešti, zadužbine Lazara Dunđerskog, patrijarh je ovom društvu, u spomen na svoju pokojnu suprugu, godišnje davao 3.200 kruna za zakup prostorija. Srpskom pravoslavnom svešteničkom konviktu, domu učenika velike gimnazije i zadižbini braće Stevana i Germana Anđelića, poklonio je nameštaj vredan 5.000 kruna. Testamentom je Srpskoj pravoslavnoj crkvi i srpskom ženskom društvu u Somboru ostavio po 5.000 forinti. Ljubav prema umetnosti pokazao je kupivši za patrijaršijski dom od Paje Jovanovića sliku Seoba Srba.
Uz napomenu da se ovim nabrajanjem ne iscrpljuje spisak ktitorstva Georgija Brankovića, navodimo račun profesora Georgija Magaraševića, po kome je patrijarh iz svoje kase za školu, knjigu i umetnost ukupno izdvojio 426.990 kruna, a za crkvu 110.432 krune, svrstavši se tako u red najvećih dobrotvora koje je srpski narod imao u toku svog postojanja na prostorima Habzburške monarhije.
Zaključak
Duboko zašavši u osmu deceniju života, patrijarh Georgije Branković je bio vanredno zdrav čovek, i telesno i umno vrlo dobro očuvan, a uz neobičnu odlučnost (nikako tvrdoglavost!) naročito je imao i jake živce. Prvi znaci poboljevanja pojavili su se 1904, kada mu se na telu javlja neko neprijatno crvenilo, a koža počinje da se peruta. Mučila ga je i reuma, a u poslednjem pismu, upućenom ćerki i zetu 5. jula 1907. piše kako su mu otekle noge i kako zbog te neprijatnosti mora da odloži neke tekuće obaveze. I tada, na samo par dana pre smrti, kroz svaku njegovu reč provejava optimizam, koji ga je pratio i bio jedna od osnovnih njegovih osobina tokom čitavog života. Umro je 17. jula po starom odn. 30. jula 1907. u Sremskim Karlovcima. Sahranjen je u Svetovavedenjskom hramu. Od troje dece nadživela ga je jedino ćerka Milana, koja je bila udata za dr Milana Maksimovića, upravitelja patrijarhovih imanja u Dalju, sa kojim je imala sina Lazu i ćerku Vericu.
Mnogobrojna dela su nadživela svog tvorca. Najvažniji je nemerljivi doprinos napretku srpske crkve i prosvete u Austrougarskoj. Takođe, zahvaljujući Georgiju Brankoviću, Sremski Karlovci su potpuno promenili svoju fizionomiju, postavši možda i najlepše srpsko naselje u čitavoj Habzburškoj monarhiji. Dostignuća na polju narodno-crkvene autonomije bila su već znatno skromnija, ali je Brankovićeva krivica za to bila minimalna. Glavne uzroke nezavidnom položaju maksimalno skučene i oktroisane autonomije treba tražiti u jalovim međustranačkim borbama, u kojima je srpska politička elita, zabavljena besciljnim glavinjanjem i imaginarnim optužbama na patrijarhov račun, rasipala dragocenu energiju potrebnu za rad na narodnom boljitku.
Prairieville, Louisiana
Prerivil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Mladen Iveković
Mladen Iveković (Zagreb, 1. ožujka 1903. - 18. prosinca 1970.) hrvatski političar
Životopis
Studirao je pravo u Zagrebu i Parizu, doktorirao je 1928. u Zagrebu. Član KPJ od 1934, uređivao je partijske listove "Odjek" i "Pregled", zatvaran u Kraljevini Jugoslaviji 1936. i 1938., u novoj državi 1941. također, spašen razmjenom 1942. godine zajedno s Hebrangom. Bio je član Izvršnog odbora AVNOJ-a i ZAVNOH-a, te ministar u prvoj vladi Hrvatske. Poslije rata veleposlanik FNRJ u SR Njemačkoj i Italiji.
Vickers Wellington
Vikers Velington je bio britanski srednji bombarder iz perioda Drugog svjetskog rata. Proizvodila ga je fabrika Vikers-Armstrongs (Vickers-Armstrongs) od oktobra 1938. do 1945. godine. Korišten je do 1953.
Razvoj
Bilo je prirodno da firma Vikers (od oktobra 1938. Vikers-Armstrongs) nastavi sa uspješnim konceptom geodetske konstrukcije iz aviona Vikers Velesli i kod svog novog aviona. Postojali su problemi u primjeni geodetskog koncepta na krila i trup sa velikim otvorom za bombe ali je prototip B.9/32 bio uspješan i do početka Drugog svjetskog rata se razvio u najbolji britanski bombarder.
U borbi
Bombarderi Velington su korišteni od samog početka do kraja rata. Sa drugim avionima - Hendli Pejdž Hempden i Armstrong Vajtvort Vajtli su činili glavnu snagu bombardera za noćno bombardovanje Njemačke do zamjene sa novim četveromotornim bombarderima Avro Lankaster i Hendli Pejdž Halifaks. U kasnijem periodu rata su korišteni i kao torpedni bombarderi, polagači morskih mina, protivpodmornički avioni, za obuku posada, i druge namjene.
Karakteristike
mini|desno|300p|Projekcije aviona Vikers Velington.
Vrsta aviona: srednji bombarder
Dimenzije
Pogonska grupa
Robert Jean Ivanović
Robert Jean Ivanović (Sarajevo, 5. kolovoza 1889. – Zagreb, 25. travnja 1968.), jugoslavenski kipar, maketar i pedagog. Rođen je kao Robert Jean, sin francuskih doseljenika Vilima i Elizabete Jean, rođene Pretner.
Obrazovanje
Šesnaestogodišnji Robert Jean iz Sarajeva dolazi u Zagreb gdje 1904. – 1908. pohađa Obrtnu školu kako bi stekao zvanje kiparskog pomoćnika. 1908. upisuje se na Višu školu za umjetnost i obrt gdje godinu studira kod prof. Roberta Frangeša Mihanovića, s kojim i privatno surađuje. Akademsku godinu 1909./10. provodi u Münchenu, gdje studira u klasi prof. Franza Bernauera. Nakratko se vraća u Sarajevo gdje radi kao kipar dekorater, da bi sljedećih pet godina (1911. – 1916.) proveo u Zagrebu dovršavajući studij, Rimu, proučavajući klasičnu umjetnost i Pragu, na akademskoj specijalizaciji kod prof. Josefa Vaclava Myslbecka. Školovanje kod najboljih srednjeeuropskih profesora toga doba snažno je uticalo na mladog Jeana, koji je po povratku u Zagreb bio jedan od rijetkih mladih kipara koji se uspio oduprijeti snažnom utjecaju slavnog i moćnog Ivana Meštrovića.
Ciklus Rad (1915. – 1918.)
Kao i mnogi drugi naši kipari toga doba, Jean se na početku svoje kiparske karijere uglavnom posvetio socijalno angažiranoj skulpturi koja je rezultirala ciklusom „Rad“. Nažalost malo od tih djela je očuvano. Netragom nestala čak i Smrt radnika – skulptura koja je očarala čak i Izidora Kršnjavog. Od onog što je ostalo svakako treba istaći Kopača iz 1915. i grupu Na koloturu iz 1918. Cijeli ciklus Jean je izložio krajem svibnja 1918. kod Ulricha, dobivši od tadašnje likovne kritike brojne pohvale. Nekako istodobno, ponesen idejom južnoslavenskog okupljanja uz svoje prezime dodaje hrvatski narodni prijevod – Ivanović.
Ciklus Ljubav (1918. – 1919.)
Premda će se kasnije tijekom svoje karijere u još nekoliko navrata vraćati tematici rada i radnika, Jean Ivanović se potkraj Prvog svjetskog rata polako prestaje baviti socijalno angažiranom skulpturom i posvećuje se intimističkim studijama ženskog tijela. Tako nastaje viklus ljubav, od kojeg nam nažalost ništa nije sačuvano.
Ciklus Plesačice (1923. – 1936.)
Na ciklus ljubav tematski i intonacijom naslanja se na ciklus Plesačica, od kojeg nam je ostalo sačuvano nekoliko radova. Uglavnom je riječ o reljefima u hrastovini i orahovini, relativno velikih dimenzija, koji odaju decentne secesijske stilske odlike uronjene u modelaciju prepunu melodioznih zanosai koliko sugestivnog, toliko i teatralnog govora geste. Prema mišljenju zacijelo najbolje poznavateljice njegova opusa, Vesne Mažuran – Subotić, Ivanović u ovim radovima dostiže svoj kiparski apogej.
Aktovi (1920. – 1940.)
Ženski aktovi predstavljaju brojčano najveću cjelinu unutar Ivanovićeva opusa. Oni su osobito značajni jer je tu dao neka od svojih najboljih ostvarenja poput Žetelice iz 1926., i dva stojeća ženska akta sa činelama koji flankiraju početak krakova stepeništa koje vodi na kat zagrebačke Gradske kavane, iz 1925. - 1931., puna jednostavne senzualnosti i topline. Ipak, gotovo istodobno u Sjedeće ženskom aktu iz 1922. – 25. uočava se očit kiparev zamor, neuživljenost i površnost, koja će s vremenom postati dominantom svog njegova stvaralaštva, rezultirajući na koncu Ivanovićevim napuštanjem kiparstva.
Portreti
Robert Jean Ivanović je tijekom cijelog svojeg kiparskoga staža modelirao portrete, kako u reljefu, tako i u punoj plastici. Među njima valja spomenuti onaj Milice Dežman, Vatroslava Lisinskog, Stjepana Radića, Dragutina Gorjanovića Krambergera, Marije Ružičke Strozzi, te osobito seriju vrlo zanimljivih, toplih portreta kolegice sa Obrtne škole i buduće supruge Marije Zdenčaj koju je oženio 1936.
Spomenici
Pred izbijanje Drugog svjetskog rata Ivanović se javio na dva natječaja: onaj za Konjanički spomenik kralja petra u svojem rodnom sarajevu, i Spomenik palim ratnicima peviog svjetskog rata na Mirogoju. Oba djela pokazuju Ivanovićev posvemašnji zamor, te svojom kiparskom i misaonom prazninom proročki najavljuju mnoga jednako tako prazna kiparska ostvarenja našeg soc-realizma.
Courcy (Marna)
Kursi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Robert Jean Ivanović
Nadgrobni spomenici
Kada je parabola Ivanovićeva kiparskoga rada već pokazivala znakove opadanja, dobio je nekoliko narudžbi za izradu nadgrobnih spomenika, od kojih se ističe onaj glumcu Josipu Papiću iz 1928., koji se tematski naslanja na slična zanimljiva i efektna ostvarenja rimske funeralne umjetnosti.
Courcy (Marna)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1150 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 78 metara.
Robert Jean Ivanović
Pedagoški rad
Svega nekoliko godina nakon diplome, Ivanović 1920. dobija mjesto nastavnika na zagrebačkoj Obrtnoj školi, a odmah potom i na Arhitektonskom odjelu tehničkog fakulteta u zagrebu. Na Obrtnoj školi radi do 1932. a potom od 1936. do 1945. na Srednjoj tehničkoj školi u Splitu.
Prestanak bavljenja kiparstvom i smrt
Po završetku drugog svjetskog rata Ivanović, na pragu svoje treće životne dobi, gotovo u potpunosti napušta kiparstvo. Od 1946. postaje vanjski suradnik Odsjeka građevinskih konstrukcija Tehničkog fakulteta u Zagrebu za kojeg izrađuje brojne arhitektonske modele i makete. Ko kipar gotovo zaboravljen, 25. travnja 1968. umire u KBC-u Rebro, u 79. godini života.
Schnaittach
Šnajtah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Nirnberger Land. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.110 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9574155.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nirnberger Land Šnajtah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nirnberger Land. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 355 metara. Površina opštine iznosi 49,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.110 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 164 stanovnika/km².
Olovo selenid
Olovo selenid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 286,160 Da.
Carter Family
Carter Family ili Porodica Carter je američka folk muzička grupa koja je djelovala od 1927. do 1956. godine. Poznata je po tome što je njen opus imao izuzetan uticaj na dalji razvoj bluegrassa, countryja, južnjačkog gospela, popa i rocka, kao i na renesansu folka 1960-ih. Smatra se prvom grupom koja je bila istinska zvijezda country muzike. Njihove pjesme kao "Wabash Cannonball", "Can the Circle Be Unbroken", "Wildwood Flower" i "Keep On the Sunny Side" su postale standardni dio country repertoara.
Originalnu grupu su činili Alvin Pleasant "A.P." Delaney Carter (1891–1960), njegova supruga Sara Dougherty Carter (1898–1979) i šurjakinja Maybelle Addington Carter (1909–1978). Maybelle je bila oženjena za A.P.-ovog brata Ezru (Ecka) Cartera koji je istovremeno bio i Sarin bliski rođak. Sve troje su se rodili i odrasli u jugozapadnoj Virdžiniji, gdje su naučili planinsku gospel muziku i shape note pjevanje.
Greer, Arizona
Greer je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 41 stanovnika.
Pagliarola, Frosinone
Pagliarola je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Tridesetdvojina note
100px|thumb|desno|Trideset- -dvojina note Nota (lat. znak) je znak kojim beležimo ton ili zvuk.
Oblici nota su raznovrsni: 15px 15px 15px 18px 20px 19px itd. Njima određujemo i beležimo različita trajanja tonova.
Tridesetdvojina note (,, amer. thirty second note} se piše zatamnjenom jajolikom notnom glavom kojoj se dodaju uspravna crta (notni vrat) i tri barjačića.
Grupisanje tridesetdvojinskih notnih vrednosti
Radi preglednosti i bržeg pisanja, više tridesetdvojina spajamo, tj. grupišemo tzv. crtom, rebrom ili gredom, što ilustruju sledeći primeri:
120px   ili    220px
Čime se produžava notna vrednost
Svaka notna vrednost, pa i tridesetdvojina, može da se produži:
Izvori
<References/>
Noč pered Roždjestvom (film, 1951)
Noć pred Božić je sovjetski animirani film snimljen 1951. u režiji sestara Valentine i Zinaide Brumberg. Predstavlja adaptaciju istoimene fantastične novele]] Nikolaja Gogolja. Za njega je karakteristično korištenje rotoskopije odnosno animacije temeljene na "kopiranju" pokreta zabilježenih na običnom filmu.
Locust Grove, Georgia
Lokust Grouv (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.402 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.402 stanovnika, što je 3.080 (132,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Short Stirling
Šort sterling je bio britanski teški bombarder iz Drugog svjetskog rata. Proizvodila ga je fabrika Šort braders (Short Brothers) od 1940. do 1945.
Razvoj
Prvi let prototipa je izveden 14. maja 1939, a avion se serijski počeo proizvoditi 1940. Po dimenzijama impresivan, Sterling je bio nepopularan. Mali raspon krila onemogućavao mu je visok vrhunac leta i pogoršavao manevarske osobine. Iako je nosio velik teret bombi nije mogao da nosi pojedinačne bombe teže od 2000 funti (najveće u vrijeme dizajniranja).
U borbi
Borbeni letovi aviona započeli su s dnevnim napadima u februaru 1941. Uskoro se Sterling počeo koristiti za noćne operacije, ali je zbog pomenutih loših osobina već 1943. uglavnom počeo da se koristi za transport, vuču jedrilica i kao nosač elektronskih naprava za ometanje u 100. grupi.
Karakteristike
Vrsta aviona: teški bombarder
Dimenzije
Mase
Đuro Jelačić
Đuro Jelačić (Zagreb, 25. svibnja 1805. - 1901.), jedan od najvećih hrvatskih vojskovođa 19. stoljeća, mlađi brat hrvatskoga bana Josipa Jelačića.
Mladost
Đuro grof Jelačić rođen je 25.svibnja 1805. kao sin podmaršala Franje Jelačića i Ane, rođene barunice Portner, unuke ličkog generala Martina Kneževića. U petoj godini Đuro je ostao bez oca. Majka ga je postlala u Bečku vojnu školu Terezianum.
Talijanski rat
Sa svojom pukovnijom proslavio se Đuro Jelačić u talijanskom ratu (1848. i 1849.), osobito kod opsade Peschiere, gdje je do dolaska generala Alemanna zapovijedao lijevom krilu opsadnih četa i na čelu svoje pukovnije ušao u grad, koji se predao. Iz Peschiere je pohrlio pred Bresciju gdje je sudjelovao kod juriša na grad i nakon smrti generala grofa Karla Nugenta i pukovnika grofa Favancourta preuzeo zapovjedništvo nad četama, koje su jurišale na grad te ga zauzele. Za taj juriš i za hrabro vladanje u bitki kod Novare, te za odvažnost kod opsade Mletaka (posebno utvrde Malghere) dobio je barun Jelačić 11. lipnja 1849. vojnički križ za zasluge s ratnim uresom i postao 20. svibnja izvanredno general-major.
Uz to odlikovao ga je vojvoda od Parme komanderskim križem reda sv. Konstantina i Đure. 8. rujna podjelio mu je car dostojanstvo komornika.
Krimski rat
Za vrijeme krimskog rata bio je general Jelačić od 1854. do 1855. sa svojom brigadom u posadi podunavskih kneževina sa sjedištem u Bukureštu. Zapovijednik onog posadnog zbora podmaršal grof Coronini (kasniji Hrvatski ban), pohvalio je okretnost i vještinu svog brigadira baruna Jelačića. 14. sječnja 1856. postao je podmaršalom i divizionarom u Krakovu, od kuda je kasnije otišao u Beč.
2. talijanski rat
Kad je 1859. godine između Austrije i Italije opet buknuo rat, Jelačić je sa svojom divizijom poslan u Italiju, gdje se u 2. zboru borio u okršaju kod Palestra i u bitki kod Magente. Iza rata bio je podmaršal Jelačić, koji je nakon smrti svoga brata bana Josipa Jelačića imenovan grofom, neko vrijeme bio divizionar najprije u Padovi a kasnije u Mlecima.
Bitke kod Saratoge
thumb|desno|220px|[[Predaja generala Burgojna Džona Trambula iz 1822. Ova slika je izložena u rotondi Kapitola SAD.]] Bitke kod Saratoge (vođene 19. septembra i 7. oktobra 1777) su odlučile sudbinu vojske britanskog generala Džona Burgojna u Američkom ratu za nezavisnost i uglavnom se smatraju prekretnicom rata. Ove dve bitke su vođene na istom mestu, 14 km južno od Saratoge.
Kričke (Drniš)
Kričke su gradsko naselje Drniša.
Pružaju se u pravcu SZ-JI, duž južnog ruba Petrovog polja, u podnožju planine Moseć, pored rijeke Čikole. Nalaze se na 290 m nadmorske visine. Selo je uglavnom raspoređeno uz cestu, u dužini od 5 km.
U prošlosti su sve kuće bile poređane u jednom nizu, na kontaktu polja i planine, a u novije vrijeme se širi prema polju i cesti. Selo je podijeljeno na Gornje Kričke, Srednje Kričke i Donje Kričke (najbliže Drnišu), a granicu između njih predstavlja prekinut niz kuća tj. nenaseljen prostor. Kričke su prvo selo na cesti Drniš - Split, koju presjeca željeznička pruga prema Splitu i Šibeniku, na njegovom početku.
U Petrovom polju (kraško polje), na kraju sela tj. Gornjih Kričaka, nalazi se brdo Midenjak (345 m n.v.). Ispod Donjih Kričaka se nalazi uzvišenje Đurđeva glavica (287 m n.v.), sa Martića glavicom zapadno i Jerkovića glavicom istočno od nje. Ravni dijelovi polja su: Gaj u podnožju Midenjaka, Begluci uz rijeku Čikolu, Brižine ispod Srednjih Kričaka, Rabote i Jasenje ispod Donjih Kričaka. Iznad sela, na planini Moseć se izdižu vrhovi Umci (618 m n.v.) i Crni vrh (702 m n.v.). Moseć je izgrađen od vapnenačkih stijena.
Pored sela protiče Čikola, od istoka prema zapadu. Zimi je bogata vodom, dok ljeti često presušuje i voda ostaje samo u virovima. U selu se nalaze izvori pretvoreni u bunare, kao što je Ozren u podnožju Đurđeve glavice i Smrden u Gornjim Kričkama. Od Smrdena potok teče prema Perišića ponoru i gubi se u njemu.
Bitke kod Saratoge
Burgojnov pohod da odseče Novu Englesku od južnih kolonija je dobro počeo, ali je usporen zbog logističkih problema. Burgojn je izvojevao malu taktičku pobedu nad generalom Horejšiom Gejtsom i Kontinentalnom armijom u bici kod Frimanove farme 19. septembra uz značajne gubitke. Njegovi dobici su poništeni kada su ga Amerikanci ponovo napali 7. oktobra u bici kod Bemisovih visova i zauzeli deo britanskog sistema odbrane. Burgojn je stoga bio primoran da se povuče, a njegovu vojsku je opkolila mnogo veća američka vojska kod Saratoge, primoravši ga na predaju 17. oktobra. Vesti o Burgojnovoj predaju su bile razlog da Francuska zvanično stupi u rat kao saveznik Amerikanaca, mada je prethodno davala zalihe, municiju i topove, među kojima i de Valjerove topove, koji su igrali važnu ulogu u bici. Zvanično učešće Francuske je pretvorilo ovaj rat u svetski rat. Ova bitka je takođe za posledicu imala i španski doprinos ratu na strani SAD.
Kričke (Drniš)
U naselju se nalaze pravoslavna Crkva Svetog Đurđa koja je najstarija, rimokatolička Crkva Kraljice Mira i grkokatolička crkva Pokrova Presvete Bogorodice.
Stanovništvo
U Gornjim i Donjim Kričkama, velika većina stanovništva su Srbi, a u Srednjim Kričkama Hrvati.
''Sadrži podatke za bivša naselja Kričke Donje i Kričke Gornje od 1880. do 1910. i u 1948. te Kričke Srednje u 1948.''
Bitke kod Saratoge
Istovremeno sa prvom bitkom, američke snage su takođe napale britanske položaje u oblasti Fort Tajkonderoge i bombardovali su tvrđavu nekoliko dana pre povlačenja. Britanski general, ser Henri Klinton je zauzeo američke tvrđave u brdima oko reke Hadson u pokušaju da odvrati pažnju Amerikancima od Burgojna, ali nju njegovi napori stigli prekasno da pomognu Burgojnu. Burgojn je ponovo napao Bemisove visove 7. oktobra, posle čega je postalo očigledno da neće na vreme dobiti pojačanje koje će ga izvući. U žestokoj borbi, koju je obeležilo Arnoldovo nadahnuto okupljanje američkih vojnika (što je bilo otvoreno kršenje naredbe da se ukloni sa bojišta), Burgojnove snage su odbačene na položaje koju su držali pre bitke od 19. septembra, a Amerikanci su osvojili deo utvrđenih britanskih položaja.
Kričke (Drniš)
Jezik
Selo je zanimljivo u pogledu jezika stanovništva. Srbi u Gornjim Kričkama i Hrvati u Srednjim Kričkama koriste ikavski izgovor (mlađi ikavski dijalekat), dok je za Srbe u Donjim Kričkama karakterističan ijekavski izgovor (istočnohercegovački dijalekat), mada i oni upotrebljavaju neke ikavske riječi.
Migracije
Migracije stanovnika Kričaka u predratno doba bile su usmjerene uglavnom prema Splitu, gdje je odlazilo mlađe stanovništvo radi zaposlenja. Poslije Oluje 1995. godine, Srbi su izbjegli u Srbiju (najviše Beograd i Vojvodinu), tako da je selo danas većinom naseljeno Hrvatima.
Đuro Jelačić
2. talijanski rat
Kad je godine 1860., ustrojeno 20 novih pukovnija, postao je podmaršal Jelačić vlasnikom pukovnije broj 69.
Prestanak djelovanja
Važni hrvatski sabor iz 1861. godine donio je grofu Jelačiću i znamenitu odliku i nenadani kraj vojne karijere. Ban Šokčević imenovao je kao vrhovni kapetan trojedine kraljevine po starom pravu banskom podmaršala Jelačića podkapetanom kraljevine, a sabor ga je pozvao da dođe položiti zakletvu. 10. kolovoza 1861. došao je grof Jelačić u sabor gdje je bio burno pozdravljen, zatim je izrekao zahvalni govor koji je na završetku sabora bio u cjelosti uvršten u saborski zapisnik. Sabor je tada raspravljao o budućem odnosu Hrvatske prema Ugarskoj i Austriji to o narodnom pitanju, pa je to dalo povoda novom podkapetanu da izgovori ove riječi:
"S ponosom i ushićenim srcem čitao sam o udaljenoj Veneciji mnoge i mnoge govore, držane u ovoj sabornici, a divio sam se videći kolikim se oduševljenjem pretežna množina skupila pod zastavom narodnosti, pod kojom si samo možemo osvojiti sjajnu budućnost. Ova ideja obuzela me je tako, da sam već više puta pred pojedinim očitovao, a usuđujem se i danas očitovati u ovoj visokoj kući, da bih ja volio vidjeti narod naš pod turskim jarmom skučen, nego pod isključivim uplivom drugih naših uobraženih susjeda, i u to samo zato, uvjeren budući da našoj narodnosti od Turaka pogibelj ne prijet; Turci možda jesu zadovoljni s imutkom i katkad tijelom ugnjetanih naroda, dok izobraženi narodi od onih, kojima vladaju, osim imutka i tijela ištu još i dušu, to jest narodnost. Primjera ima dosta na slavenskom jugu, kako mi svi žalibože znamo. Ali čuvstvo narodnosti od Boga je usađeno u srcima naroda, a što od Boga dođe, sveto je, a sveto ne može rađati nego sveto i spasonosno. Osvjedočen sam za to, da će ovo čuvstvo spasiti narod naš."
Iza ovog govora položio je zakletvu novi podkapetan zakletvu u ruke biskupa Kralja. Šest dana iza toga oglasio se vojno-naredbeni list da se podmaršal grog Đuro Jelačić ima preuzeti 1. rujna u normalno stanje mira.
U saborskoj sjednici 24. kolovoza priopćio je barun Kušlan da je podkapetan grof Jelačić radi svoga govora prigodom polaganja zakletve umirovljen. Sabor je u tom predmetu poslao caru pismo koje je ostalo bez uspjeha.
Privatni život
mini|250px|Natpis na obiteljskoj grobnici Jelačićevih u [[Novi dvori|Novim dvorima u Zaprešiću]] Grof Đuro Jelačić je 19. listopada 1845. oženio Herminu groficu Christalnigg (rođ. 5. svibnja 1823.), imao je iz tog braka petero djece, dva sina i tri kćeri: Juricu (rođ. 10. svibnja 1847), Marka (rođ. 7. veljače 1854.), Jelu (rođ. 27. kolovoza 1852., Veru (rođ. 8. prosinca 1856.) i Anu (rođ. 18. lipnja 1859.). Nažalost oba sina su mu umrla, mlađi Marko umire 29. studenog 1882. u Zagrebu, a Jurica u Novim Dvorima 1. veljače kao konjanički časnik. Tako je ostao Đuro Jelačić posljednji muški potomak stare plemićke obitelji Jelačića.
Edna Ferber
Edna Ferber se rodila u Kalamazoou u državi Michigan kao kćer Jacoba Ferbera, Mađarske i njegove supruge Julie Neumann. Porodica je živjela u Chicagu i u Ottumwi prije nego što se konačno naselila u gradu Appleton gdje je Ferber završila srednju školu te kraće vrijeme studirala na tamošnjem Univerzitetu Lawrence. Potom je preuzela posao novinarke radeći za Appleton Daily Crescent i Milwaukee Journal. Novinarstvom se uglavnom prestala baviti nakon početka spisateljske karijere, iako je 1920. godine kao jedna od prvih žena-reportera pratila republikansku i demokratsku izbornu konvenciju.
Do sredine 1920-ih, kada je osvojila Pulitzerovu nagradu, Ferber je bila jedna od najetabliranijih američkih književnica. Pripadala je poznatom njujorškom književnom kružoku Okrugli stol Algonquina. Još od 1920-ih je Hollywood počeo često ekranizirati njene romane.
Pojavljuje se kao lik u filmu Mrs. Parker and the Vicious Circle iz 1994. gdje je tumači Lili Taylor.
Djela
Mjuzikli čiji su predložak romani Edne Ferber:
Buparvakvon
Buparvakvon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 326,429 Da.
Schnaittenbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Amberg-Zulcbah Šnajtenbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Amberg-Zulcbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 403 metra. Površina opštine iznosi 63,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.233 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Biesles (Gornja Marna)
Bjel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1426 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 388 metara.
Milan Vukomanović
Milan Vukomanović je srbijanski sociolog religije i profesor na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
Život
Rođen je 1960. godine u Beogradu. Diplomirao je (1984) i magistrirao (1990) filozofiju na beogradskom Filozofskom fakultetu. Doktorirao je u SAD 1993. godine, a do 1995. predavao je na Univerzitetu u Pitsburgu. Bio je i gostujući profesor tog Univerziteta u programu Semester at Sea (2002), kao i predavač po pozivu na Univerzitetu u Trondhajmu, Norveška (NTNU). Danas je redovni profesor na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu (Odeljenje za sociologiju), a povremeno je predavao i na Filološkom fakultetu, Fakultetu političkih nauka i Beogradskoj otvorenoj školi (BOŠ). Suosnivač je Centra za istraživanja religije BOŠ, član Kotor Network, međunarodne akademske razmene u oblasti religija Balkana, koju koordinira Univerzitet u Oslu, kao i međunarodnog foruma Islam in South East Europe Forum.
Objavio je oko 200 naučnih i stručnih radova na srpskom i engleskom jeziku. Oblast njegovog naučnog interesovanja kreće se od sociologije religije i međureligijskog dijaloga do studija ranog hrišćanstva i islama. Na njegovu knjigu “Rano hrišćanstvo – od Isusa do Hrista”, izašlu 1996. godine, Srpska pravoslavna crkva je nekoliko godina kasnije veoma oštro reagovala, a jedna od zamerki je bila i ta što je knjiga štampana latinicom.
Carrollton, Ohio
Kerolton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.241, što je 51 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Radovan Ivšić
Radovan Ivšić (Zagreb, 22. lipnja 1921. - Pariz, 25. prosinca 2009.), hrvatski pjesnik, pisac, dramatik, esejist, prevoditelj i nadrealist svjetskoga glasa, koji je najveću slavu stekao dramom Kralj Gordogan te zbirkom pjesama Crno.
Životopis
Kroz svoj otpor ustaškom i komunističkom totalitarizmu pokazao se je kao duhovno i moralno nepotkupljiv umjetnik. Njegova su djela bila zabranjivanja kako tijekom, tako i nakon drugoga svjetskog rata.
Za vrijeme Nezavisne Države Hrvatske, Ante Pavelić osobno je naredio zapljenu Ivšićeve prve knjige Narcis. Njegova drama Kralj Gordogan je bila zabranjena Hrvatskoj pod fašističkom i komunističkom diktaturom sve do 1979. godine. Kritizirao je jeftinu politiku, komunizam i lažni nadrealizam. Bio je najveći kritičar Miroslava Krleže, koji je često nazivan najvećim hrvatskim piscem 20. stoljeća, smatrajući neoprostivima kako njegovo priklanjanje režimu, tako i njegovu nesklonost i nerazumijevanje koje je pokazivao prema modernoj umjetnosti.
Ivšić je proveo svoj život beskompromisno u duhu slobode. Te vrijednosti su ga približile nadrealističkom pokretu. 1954. godine  seli u Pariz, gdje upoznaje Andréa Bretona, nakon čega ravnopravno sudjeluje u svim manifestacijama nadrealističkog pokreta, privatno i profesionalno surađujući s Bretonom, Perétom, Miroom, Benoitom i drugim nadrealistima.. Bio je u braku s francuskom pjesnikinjom Annie Le Brun.
Radovan Ivšić preveo je mnoga klasična i suvremena djela francuske književnosti na hrvatski jezik. Postao je jednom od najznačajnijih spona između hrvatske i francuske kulture. ravnopravno je sudjelovao u nadrealističkom pokretu, privatno i profesionalno surađujući s Perétom, Bretonom, Miróom, Benoîtom i drugim nadrealistima.
Odbio je sva priznanja.
Sima Zhao
thumb|right|Sima Zhao
Sima Zhao (? -265), kurtoazno imeZishang (子尚), bio je kineski velikodostojnik, a potom regent i de facto vladar države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva.
Bio je sin regenta Sima Yija, koji je 249. u dvorskom puču preuzeo vlast u državi, a koga je 251. naslijedio njegov stariji brat Sima Shi. Godine 254. je zajedno sa bratom bio meta zavjere sa ciljem da vlast ponovno preuzme car Cao Fang; ona nije uspjela, i novim je carem postao Cao Mao. Godine 255. Sima Shi je umro, a Sima Zhao je od njega preuzeo vlast. Nakon što je suzbio i Cao Maov pokušaj preuzimanja vlasti, za novog cara je instalirao Cao Huana. Tada se okrenuo vanjsko-političkim poslovima te je, iskoristivši slabost suparničke države Shu Han protiv nje 263. lansirao pohod koji će završiti njenim osvajanjem i pripajanjem državi Cao Wei. Sima Zhao je nakon toga sebi dao titulu Kralj Jina - što su mnogi vidjeli kao prvi korak prema formalnom preuzimanju carske titule. Međutim, prije nego što su ti planovi stigli biti ostvareni, Sima Zhao se razbolio i umro. Sima Zhaoa je naslijedio njegov sim Sima Yan, koji je nekoliko mjeseci kasnije sebe proglasio carem i osnovao dinastiju Jin. Poslije toga je svom ocu posthumno dao titulu Car Wen od Jina (晉文帝), sa hramski imenom Taizu (太祖).
Sima Zhao je ostao ovjekovječen u kineskoj izreci "Svi na ulici znaju što je Sima Zhaou na umu." (Sīmǎ Zhāo zhī xīn, lùrén jiē zhī, 司馬昭之心, 路人皆知) čime se označavaju skrivene namjere koje više uopće nisu skrivene. Izreka se pripisuje caru Cao Maou koji je njome komentirao Sima Zhaove planove za preuzimanje carske titule.
Gulf Stream, Florida
Galf Strim je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 786 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 786 stanovnika, što je 70 (9,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Case Vallerosa, Pescara
Case Vallerosa je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Nagrada Saturn za najboljeg sporednog glumca na televiziji
Slijedi lista dobitnika nagrade Saturn za najboljeg sporednog glumca na televiziji:
Guadalupe, Arizona
Guadalupe je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.523 stanovnika.
212
thumb|Papinijan
Godina 212. (CCXII) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Aspera i Kamilija (ili, rjeđe, godina 965. Ab urbe condita). Oznaka 212. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Agitprop
thumb|250px|Plakat [[Vladimir Majakovski|Vladimira Majakovskog kojima se poziva na pristupanje udarnim brigadama, primjer sovjetskog agitpropa iz 1920-ih]]
Agitacija-propaganda ili, skraćeno, agitprop je naziv za propagandne aktivnosti, odnosno za odgovarajuće organe koji su postojali ili postoje u komunističkim partijama.
Agitprop u bivšoj Jugoslaviji
U toku Narodnooslobodilačke borbe pri štabovima NOV od kraja 1942. godine postojale su partijske vojne grupe za agitaciju i propagandu s težištem rada na mobilizovanju svih snaga za oslobođenje zemlje. I u drugim zemljama delovali su u Drugom svetskom ratu veoma razvijeni vojni centri za agitaciju i propagandu sa zadatkom političkog mobilizovanja ljudstva i podizanja njegove patriotske svesti i borbenog morala.
S obzirom na promene u načinu ostvarivanja uloge KPJ u uslovima društvenog usmeravanja i formiranja idejnih stavova, ovih organa za ilegalne uslove rada odnosno kasnije za metod administrativnog usmeravanja i formiranja idejnih stavova, rasformirani su agitpropi kao prevaziđeni modeli idejnog rada i usmeravanja i zamenjeni su novim oblicima usmeravanja ideološko-političkog rada od strane KPJ, koji su odgovarali novim zahtevima i potrebama.
Craig, Colorado
Krejg je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.464, što je 275 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ahazija od Izraela
Ovaj članak nije o Ahazija od Jude.
Ahazija ili Ohozija (אחזיהו המלך) bio je kralj Izraela i sin Ahaba i Jezabele. William F. Albright mu je vladavinu smjestio u period 850. pne.-849. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 853. pne.-852. pne..
Knjiga o Kraljevima ga je kritizirala zbog toga što se ugledao na oca i odao poganstvu. Za vrijeme njegove vladavine su se Moabiti pobunili protiv njegove vlasti (2 Kraljevi 3:5-7). Udružio se s Jehošafatom kako bi obnovio pomorsku trgovinu preko Crvenog mora, ali u tim nije uspio (2 Ljetopisi 20:35-37). Glasnici, poslani kako bi se posavjetvali s Ekronovim bogom o tome kako bi se kralj mogao oporaviti od pada s vrha svoje palače. Na putu ih je sreo prorok Ilija, te ih poslao kralju da mu kažu kako neće nikada ustati iz kreveta (1 Kraljevi 22:51; 2 Kraljevi 1:18).
Armstrong Whitworth Whitley
Armstrong Vitvort Vajtli je bio britanski bombarder iz perioda Drugog svjetskog rata. Proizvodila ga je fabrika Armstrong Vitvort (Armstrong Whitworth Aircraft) od 1937. do 1943.
Razvoj
Avion je dizajniran kao odgovor na specifikaciju B.3/34 za teški bombarder. Imao je neke nove osobine, kao metalnu konstrukciju, uvlačeći stajni trap i jedno samonoseće krilo. Ipak, u mnogo čemu je bio primitivan. Debelo krilo sa izrazitim uglom u odnosu na pravac leta je bilo anahronizam, i dalo je avionu u letu izrazit „nos nadolje“ profil.
Prvi let prototipa je izveden 17. marta 1936. godine, a avion je ušao u serijsku proizvodnju 1937. Verzije I, II, III su koristile sve jače motore tigar (Tiger) od 795 do 920 KS, a 1938. proizvodnja je preusmjerena na znatno poboljšanu verziju IV sa merlin motorima i kupolom u repu sa 4 mitraljeza za odbranu. Mark V je imao oko 40 centimetara duži trup i rep sa uglastim oblikom. Zadnji Vajtliji su isporučeni juna 1943.
Važna verzija su bili GR.VIII patrolni avioni sa protivpodmorničkim radarom za Obalsku komandu (Coastal Command).
Proizvedeno je ukupno 1,814 aviona.
U borbi
Prve noći Drugog svjetskog rata Vajtliji su krenuli u akcije bacanja propagadnih letaka nad Njemačkom. 19. marta 1940. sa ovim se prestalo i bačene su prve prave bombe na Njemačku. Tokom iduće dvije godine rata vršene su misije na zapadnom frontu, čak i do Torina i Pilsena. Te misije su očito pokazale nepripremljenost RAF-a za zadatke navigacije, posebno noću, i nepodesnost opreme.
Prvo uništenje njemačke podmornice (U-206) od strane Obalske komande je izvršio vajtli u novembru 1941. Od 1942. godine Vajtli služi uglavnom za pomoćne zadatke, kao nosač padobranaca, za vuču jedrilica i za isprobavanje nove opreme.
Aparatčik
Aparatčik (аппара́тчик) je izraz kojim se tradicionalno opisivao državni, odnosno profesionalni partijski aktivist u SSSR-u. Obično se pod time podrazumijevao niže ili srednje rangirani službenik, koji nije imao ovlasti niti sposobnosti donositi samostalne odluke; pod time se slikovito podrazumijevao kao jedan "kotačića" ili sitnih dijelova državnog ili partijskog mehanizma ili "aparata", a od čega i potiče sam izraz. S vremenom je dobio pejorativno značenje, s obzirom da su se predstavnici tog sloja smatrali oličenjem birokracije i konformizma u sovjetskom režimu; kasnije se ta upotreba proširila i za njihove ekvivalente u drugim komunističkim državama.
Armstrong Whitworth Whitley
Karakteristike
Vrsta aviona: bombarder, patrolni avion, kasnije nosač padobranaca, avion za vuču jedrilica
Dimenzije
Mase
Pogonska grupa
Butaklamol
Butaklamol je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 361,520 Da.
Jamie Uys
Jacobus Johannes Uys (30. svibnja 1921.- 29. siječnja 1996.), poznatiji kao Jamie Uys, bio je južnoafrički filmski redatelj.
Rodio se u Johannesburgu. U karijeri je snimio 24 filma. Proslavio ga je naslov Daar doer in die bosveld (film je snimljen na afrikaansu).
Među njegovim ostalim ostvarenjima, ističu se Dingaka, Smiješni ljudi 1 i 2 i Ta divna stvorenja. Ipak, njegov najuspješniji film je Bogovi su pali na tjeme. U tom filmu on je producent, scenarist i redatelj.
Osim snimanja filmova, Jamie se bavio i botanikom, a živio je i "zdravi život". Imao je skromnu kuću, udaljenu oko 300 metara od plaže. Struja mu je bila nepoznata.
Umro je 1996. godine u svojoj 74. godini od srčanog udara.
Cartura, Padova
Cartura je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2094 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Romeo and Juliet
Romeo i Julija (engleski original Romeo and Juliet) je znamenita tragedija Williama Shakespearea o dvoje mladih ljubavnika čija zlosretna ljubav i smrt ujedini dvije zavađene porodice.
O autoru
William Shakespeare rodio se 1564. u engleskom gradiću Stratfordu na rijeci Avon u imućnoj porodici. Otac mu je bio trgovac i ugledan građanin, pa je bio čak i biran za gradonačelnika. Međutim, oko 1577. porodica je zapala u materijalne poteškoće i osiromašila. Godine 1582. William se ženi sa osam godina starijom Anne Hathaway. Ubrzo im se rađa kći Susan, a dvije godine kasnije blizanci Hamlet i Judit. Shakespeareu se zameće svaki trag do 1592. kada saznajemo da je u Londonu gdje se bavi glumom i pisanjem drama. Shakespeare je pisao vrlo mnogo, a njegove drame su često izvođenje te stiče ugled najboljega engleskoga pisca komedija i tragedija. Finacijski nezavisan, Shakespeare postaje suvlasnikom poznatog pozorišta The Globe. Pred kraj života vraća se u rodni Stratford gdje umire 1616. godine.
Dosta djela se danas pripisuje Shakespeare, iako u stvari nema pouzdanih podataka koje djelo pripada njemu, a koje ne. Zbog toga postoji ogromno razilaženje između broja djela za koje se smatra da ih je on napisao. Međutim, najčešći stav je da iza njega ostaje 38 djela. Njegov prijatelj i savremenik, Christopher Marlowe, je obično prvi kojeg navode kao autora nekih drama. Bio je član pozorišnih družina i vrlo dugo je bio glumac.
Radnja
Montegi i Kapuleti su dve zavađenje veronske porodice. Na glavnom veronskom trgu izbija svađa koja završava kneževim upozorenjem. Naslućuje se da je Romeo zaljubljen u Rozalinu, djevojku iz roda Kapuletija.
Glava obitelji Kapuleti organizira zabavu, a Romeova ljubav prema Rozalini navede ga da dođe na zabavu. Na zabavi Romeo susreće Juliju. Između njih se rađa čista i iskrena ljubav, bez ograničenja koje nameće mržnja između njihovih obitelji. Romea i Juliju tajno vjenča svećenik.
Nakon tragedije u grobnicu dolaze ostali članovi dviju porodica. Nad mrtvim tijelima njihove djece oni se mire, jer shvaćaju da je uzrok tragedije nerazumna mržnja koja je nametnula granice istinskoj i čistoj ljubavi, a time donijela svima golemu nesreću.
Joram od Izraela
Kraljevi spominju i Jehorama od Izraela i Jehorama od Jude u istom odlomku, što je čest izvor zabuna. Za Jehorama od Izraela se jedino pouzdano zna da je, zajedno sa svojim nećakom Ahazijom, kraljem Jude, neuspješno vodio vojsku protiv Hazaela, kralja Aramejaca kod Ramoth-Gileada; tamo je Jehoram ranjen. Smatra se kako je poraz kod Ramoth-Gileada bio ozbiljan, jer se Jehoram bio prisiljen oporavljati u Jezreelu. Tada je njegov vojskovođa Jehu započeo pobunu, ubio Jehorama i za sebe preuzeo izraelsko prijestolje.
NAK
NAK se može odnositi na:
Joram od Izraela
Godine 1993. je, pak, prilikom arheoloških iskopavanja na nalazištu Laish pronađena Stela u Tel Danu čiji se još uvijek nepoznati autor hvali da je ubio Ahaziju od Jude dok je posjetio Jehorama, isto kao i Jehorama. Neki historičari smatraju da je tvorac stele Hazael.
Courcemain
Korsmen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 112 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 83 metara.
Schneeberg (Unterfranken)
Šneberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Miltenberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.845 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9676156.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Miltenberg Šneberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Miltenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 168 metara. Površina opštine iznosi 16,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.845 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 111 stanovnika/km².