cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Via Mala (roman)
Via Mala je roman švicarskog književnika Johna Knitella, objavljen 1934. godine na engleskom jeziku. Radnja se događa u jednom švicarskom selu gdje tiranski vlasnik lokalne pilane postane žrtvom ubistvom, a glavni osumnjičenik postane njegova kćerka. Via Mala je nekoliko puta bila adaptirana za film i televiziju.
Quadrelli, Piacenza
Quadrelli je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
John Knittel
John Knittel, po rođenju Hermann Emanuel Knittel (Dharwar, Indija, 24. mart 1891 - Maienfeld, Graubünden, 26. april 1970) bio je švicarski književnik koji je pisao na engleskom jeziku.
Quadrelli, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Štrpci
Tokom rata u BiH, 27. 2. 1993. godine počinjena je zloglasna otmica u Štrpcima, kada su pripadnici srpskih paravojnih jedinica oteli grupu putnika iz voza na relaciji Beograd–Bar (18 Bošnjaka i jedan Hrvat) koji su potom likvidirani.
Kokice (TV emisija)
Kokice su filmska emisija za djecu i mlade, koja se već petu sezonu prikazuje na HRT-u. Scenarist i autor je Boško Picula, zajedno s redateljicom Sanjom Aničić. Emisiju vodi Sandra Bosnar.
Fontane, Sondrio
Fontane je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1190 m.
Marica (razvrstavanje)
Marica se može odnositi na:
Marica je slavenski oblik ženskog imena Marija, blizak obliku Marika, učestao u istočnoj Europi:
Colonia Capulín, Acatepec
Colonia Capulín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
Dealing: Or the Berkeley-to-Boston Forty-Brick Lost-Bag Blues
Dealing: Or the Berkeley-to-Boston Forty-Brick Lost-Bag Blues je roman koji su napisali Michael Crichton i njegov brat Douglas Crichton te pod zajedničkim pseudonimom "Michael Douglas"  objavili 1970. i 1971. u tri nastavka u časopisu Playboy. Radnja prikazuje kako student koji je nedavno diplomirao na Harvardu sa svojom djevojkom odlučuje prokrijumčariti kovčeg pun marihuane iz Berkeleya u Boston. Iako kritike nisu bile impresivne, već 1972. je snimljen istoimeni igrani film.
Crown Point, Indiana
Kraun Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 27.317, što je 7.511 (37,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Belovo
Belovo je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Belovo se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 186 stanovnika.
Viva Villa!
Viva Villa! ( je američki historijski film snimljen 1934. u režiji Jacka Conwaya. U njemu se prikazuje život znamenitog meksičkog revolucionara Pancha Ville, čiji lik tumači Wallace Beery. Radnja prikazuje kako se Villa kao dječak, nakon što je osvetio smrt svog oca od ruke lokalnog veleposjednika, odmeće u planina, da bi kao odrasli čovjek postao legendarni vođa revolucionarne vojske, ali nedovoljno dorastao političkim spletkama. Film je, uz dosta poteškoća, sniman dijelom u hollywoodskim studijima, dijelom na autentičnim meksičkim lokacijama. Veliki dio radnje i likova je izmišljen, a što su sami autori priznali natpisom na samom početku filma. Usprkos toga, Viva Villa! je doživio veliki komercijalni uspjeh i postao najgledaniji film godine u SAD. Kritičari su posebno hvalili Beeryjevu ulogu, a za koju je iste godine nagrađen Mussolinijevim kupom na Venecijanskom festivalu.
Sandra Bosnar
Sandra "Sandrica" Bosnar (Zagreb, 24. svibnja 1981.) je hrvatska TV voditeljica i glumica. Najpoznatija je kao najmlađa članica prve voditeljske postave popularne emisije za mlade Briljanteen na programu nacionalne televizije Hrvatska Radiotelevizija HRT. Od 2001. vodi dječju filmsku emisiju Kokice, također na HRT-u. Od godine 2007. vodi i glazbenu emisiju zabavnog programa Ljeto nam se vratilo.
Subcetate, Subcetate
Subcetate je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Subcetate.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2075 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
Sandra Bosnar
Sandra je poznata kao najmlađa voditeljica u povijesti svoje zemlje. Na televiziju je došla kao desetogodišnjakinja, a već sa trinaest godina vodila je emisiju za mlade Briljanteen. Bavila se glumom deset godina, osnovnu i srednju školu je provela u ZeKaeMu, najpoznatijem dječjem kazalištu u Zagrebu. Nastupila je u nekoliko kazališnih predstava i dva filma u američkoj produkciji.
Dutton, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 316, što je 73 (-18,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Casteldaccia, Palermo
Casteldaccia je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10091 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Mercedes, Xicoténcatl
Mercedes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
NGC 282
NGC 282 je galaksija u zviježđu Ribe.
Babna Brda
Babna Brda je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Babna Brda se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 140 stanovnika.
Veselin Vujović
Veselin Vujović (Cetinje, 18. siječnja 1961.) je umirovljeni jugoslavenski i crnogorski rukometaš i reprezentativac, aktualni rukometni trener. Vujović je bio član jugoslavenskih reprezentacija koje su nastupile na Olimpijadama 1984. i 1988. te osvojile zlatnu i brončanu medalju, kao i na svjetskom prvenstvu 1986., gdje osvajaju zlato. Karijeru je započeo u Lovćenu, da bi ju nastavio u Metaloplastici, koja je tada bila jedna od vodećih jugoslavenskih klubova. Nakon Šapca, otišao je u Barcelonu, s kojom osvaja EHF Ligu prvaka, a karijeru završava u Granollersu. Uz onu u Barcelonu, Vujović je osvojio još dvije Lige prvaka s Metaloplastikom (1985. i 1986.). Godine 1986. imenovan je za najboljeg sportaša Jugoslavije, a dvije godine kasnije, dobio je čast da bude imenovan za prvog Igrača godine IHF-a. Prije rukometa Vujović je igrao košarku. Porodica su mu supruga Ljiljana, sin Marko i ćerka Bojana.
Karijeru je završio 2000. godine te je od tada radio na nekoliko trenerskih i izborničkih mjesta. Radio je kao trener u Skoplju, u klubu RK Vardar PRO, s kojim je osvojio i prvo izdanje SEHA Lige, u Dubaiju, u klubu Al Shabab, te u Hrvatskoj, u klubu Prvo plinarsko društvo Zagreb. Paralelno s vođenjem Zagreba, od 2015. godine je i izbornik slovenske reprezentacije, naslijedivši na tom mjestu Borisa Deniča, čiji je mandat završi nakon Svjetskog prvenstva 2015. godine. Godine 2016. podnio je ostavku na mjestu trenera PPD Zagreba.
La Lagunilla, Tecomán
La Lagunilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Salamanca, Santiago Huauclilla
Salamanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Huauclilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1748 m.
Opština Măgura, Buzău
Măgura je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Rupert Penry-Jones
Rupert William Penry-Jones (London, 22. rujna 1970.) je britanski filmski, televizijski i kazališni glumac najpoznatiji po svojim televizijskim ulogama. Rođen je 1970. godine u Londonu, a osim na televiziji, glumio je i u kazalištu (posebice su značajne izvedbe Shakespearea) i na filmu. Njegove najpoznatije uloge su one Adama Cartera u seriji Spooks i Josepha Chandlera u seriji Whitechapel.
Od 2007. godine je u braku s glumicom Dervlom Kirwan, s kojom ima dvoje djece.
Bibra
Bibra je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 257 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Bibra se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 191 metra. Površina opštine iznosi 4,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 257 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
El Vergel, Villaflores
El Vergel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 896 m.
Brouvelieures
Bruvlijer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Sen Dije de Vogez.
Alhornein
Alhornein je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 221,299 Da.
El Peñón, Tamuín
El Peñón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Anabaptizam
Anabaptizam je radikalni ogranak Lutherove reformacije čiji pripadnici smatraju kako krštenje izvršeno odmah nakon poroda nema vrijednosti jer je dijete nerazumno, pa stoga obred treba ponoviti kada čovjek dođe do potpune umne svijesti. Ovaj sektaški pokret najprije se pojavio 1524. u Zürichu sastojavši se od obrtnika. Propovijedali su proročanski duh i strašni sud. Najpoznatiji sljedbenici ovog učenja su Amiši, baptisti, huteriti, menoniti, Crkva Brethrena, i Brethren u Kristu. Vođe anabaptističkog pokreta su frizijski teolog Menno Simons i njemački pastor Thomas Münster.
Vercellini, Alessandria
Vercellini je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 536 m.
Piano di Collecchia, Massa e Carrara
Piano di Collecchia je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Gornji Crnobreg
Gornji Crnobreg je naselje u opštini Dečani na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Crnobreg površine 602 ha. Selo se nalazi južno Dečana. Pod slovenskim imenom Črnobreg, selo se prvi put pominje 1330. godine, u povelji srpskog kralja Stefana Dečanskog. Po turskom popisu iz 1485. godine, selo je imalo 19 srpskih i jedan muslimanski dom. U selu postoji crkva Sv. Nikole i crkva Sv. Georgija, koje se pominju u hrisovulji Stefana Dečanskog.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
El Tecomate, Tantoyuca
El Tecomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Opština Valle de Santiago, Guanajuato
Valle de Santiago je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 29138 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1724 m.
San Lorenzo de Atzqueltán, Villa Guerrero
San Lorenzo de Atzqueltán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 352 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1046 m.
Babna Gora (Šmarje pri Jelšah, Slovenija)
Babna Gora je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Babna Gora se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Ca' Montagner, Venezia
Ca' Montagner je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Farad
Farad (simbol: F) je SI jedinica za električni kapacitet (nazvana po Majklu Faradeju). Kondenzator ima vrednost jednog farada kada jedan kulon naelektrisanja izazove potencijalnu razliku od jednog volta na njemu. U ostalim SI jedinicama može da se zapiše kao:
Pošto je farad veoma velika jedinica, kapacitivnost većine kondenzatora se izražava u mikrofaradima, (μF), nanofaradima (nF) ili pikofaradima (pF). Mikrofarad je milioniti deo farada, a pikofarad je milioniti deo milionitog dela mikrofarada. Umnošci veći od mikrofarada se retko koriste u praksi, čak i za veće kapacitete, tako da se kapacitet od 4,7×10-3 F, na primer, najčešće piše kao 4700 μF.
Recipročna vrednost kapaciteta se zove elastanca, (nestandardna i ne-SI) veličina čija je jedinica daraf.
El Álamo, Zitácuaro
El Álamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1886 m.
Tektonika ploča
thumb|right|400px|Najvažnije Zemljine litosferne ploče thumb|300px|Tektonske ploče (sačuvanih površina) Tektonika ploča je geološka teorija koja objašnjava pomicanje Zemljine kore velikih razmjera. Teorija uključuje te ujedno i zamjenjuje stariju hipotezu pomicanja kontinenata, koja datira iz prve polovice 20. vijeka, te koncept širenja morskog dna razvijen tokom 1960-ih.
Bienstädt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Binštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 350 metara. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 722 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Tektonika ploča
Vanjski se dio Zemlje sastoji od dva sloja: vanjskog sloja, koji se naziva litosfera, a obuhvaća koru i kruti gornji dio plašta, dok se ispod litosfere nalazi astenosfera. Iako u krutom stanju, astenosfera ima relativno nisku viskoznost i posmičnu snagu te se stoga u geološkoj vremenskoj skali može ponašati kao tekućina. Ispod astenosfere se nalazi krući donji plašt, čije je fazno stanje posljedica ne manjih temperatura, već visokog tlaka.
Litosfera je razlomljena u tzv. litosferne ploče (tektonske ploče). Postoji sedam glavnih i još znatno manjih ploča. Litosferne ploče plove na astenosferi. Postoje tri tipa granica među pločama: konvergentne granice, divergentne granice i transformni rasjedi. Potresi, vulkanska aktivnost, izdizanje planinskih lanaca te oblikovanje oceanskih jaruga se pojavljuje duž granica ploča. Bočno se pomicanje ploča obično odvija brzinama od 0,66 do 8,50 centimetara godišnje.
Razvoj ideje
Teorija tektonike ploča vuče korijene iz hipoteze pomicanja kontinenata. Koncept širenja morskog dna prvi je put predložio u ranim 1960-im Robert S. Dietz, iako se obično pripisuje Harryu Hessu.
Prvi čvrsti dokazi o točnosti teorije bile su magnetne anomalije, koje su definirane kao simetrične, paralelne pruge slične magnetizacije na morskome dnu, sa svake strane srednjeoceanskog hrpta. Razvijanje tehnika seizmičke slikovne dijagnostike u i uokolo Wadati-Benioffove zone, u kombinaciji s brojnim drugim geološkim istraživanjima, vrlo je brzo učvrstilo tektoniku ploča kao teoriju s izvanrednim mogućnostima objašnjavanja i predviđanja različitih pojava.
Proučavanje dubokog oceanskog dna bilo je presudno za razvitak teorije - disciplina dubokomorske marinske geologije je doslovno procvjetala u 1960-ima. Shodno tome, teorija tektonike ploča razvila se tokom kasnih 1960-ih, od kada je univerzalno prihvaćena od svih geoznanstvenika. Teorija je revolucionizirala geoznanosti zbog svoje moći ujedinjavanja i objašnjavanja različitih geoloških pojava.
Osnovni principi
Podjela vanjskih dijelova Zemljine unutrašnjosti u litosferu i astenosferu zasnovana je na njihovim mehaničkim razlikama i načinu prenošenja topline. Litosfera je hladnija i kruća, dok je astenosfera toplija i mehanički slabija. Također, litosfera gubi toplinu kondukcijom, a astenosfera prenosi toplinu konvekcijom i ima gotovo adijabatski temeperaturni gradijent. Ta se podjela ne bi smjela miješati s kemijskom podjelom Zemlje na jezgru, plašt i koru. Litosfera se sastoji i od kore i od dijela plašta. Određeni dio plašta može pripadati litosferi, ali i astenosferi u različitom vremenu, ovisno o temperaturi, tlaku i posmičnoj snazi. Osnovni je princip tektonike ploča taj da litosfera postoji u obliku odvojenih i zasebnih ploča koje plutaju na viskoelastičnoj krutoj astenosferi. Pomicanje ploča se odvija u rasponu od nekoliko milimetara godišnje (brzina rasta nokata), pa do oko 5 centimetara godišnje (brzina rasta kose).
Ploče su oko 100 km debele i sastoje se od litosferskog plašta prekrivenog s jednim od dva tipa kore: oceanskom korom (zastarjeli naziv je sima) ili kontinentalnom korom (zastarjeli naziv je sial). Ta se dva tipa kore razlikuju u debljini - kontinentalna je kora znatno deblja od oceanske (50 km naspram 5 km).
Ploče se susreću duž granica ploča, koje su obično povezane s geološkim događajima poput potresa i stvaranja topoloških oblika kao što su planine, vulkani i oceanski jarci. Većina aktivnih vulkana javlja se na granicama ploča, s Pacifičkim vatrenim prstenom kao najaktivnijim i najpoznatijim.
Tektonske ploče mogu uključivati kontinentalnu ili oceansku koru, ali tipično jedna ploča sadrži obje. Npr. Afrička ploča uključuje i kontinent i dijelove Atlantskog i Indijskog oceana. Razlika imeđu kontinentalne i oceanske kore zasnovana je na gustoći minerala koji ih izgrađuju - oceanska je kora gušća od kontinentalne zbog različitih udjela raznih elemenata, napose silicija. Oceanska kora (mafična) je gušća jer ima manje silicija i više teških elemenata od kontinentalne kore (felsične). Rezultat toga je da oceanska kora leži ispod razine mora (npr. većina Pacifičke ploče), dok je kontinentalna kora izbačena iznad razine mora (zbog principa izostazije).
Tipovi granica ploča
thumb|right|350px|Tri tipa granica ploča: (1) [[astenosfera (2) litosfera (3) vruća točka (4) oceanska kora (5) subdukcijska ploča (6) kontinentalna kora (7) kontinentalna riftna zona (mlada granica ploča) (8) konvergentna granica ploča (9) divergentna granica ploča (10) transformna granica ploča (11) vulkanski štit (12) šireći oceanski hrbat (13) konvergentna granica ploča (14) stratovulkan (15) otočni luk (16) ploča (17) astenosfera (18) jarak]]
Postoje tri tipa granica ploča, karakteriziranih načinom na koji se ploče pomiču relativno jedna prema drugoj, a povezane su s različitim površinskim fenomenima. To su:
Transformne (konzervativne) granice
Dobar primjer ovog tipa granice ploča jest rasjed San Andreas, koji se nalazi na zapadnoj obali Sjeverne Amerike i dio je izuzetno složenog sistema rasjeda tom području. Na ovoj se lokaciji Pacifička i Sjevernoamerička ploča pomiču jedna prema drugoj na način da se Pacifička ploča pomiče prema sjeverozapadu u odnosu na Sjevernoameričku. Drugi primjeri transformnih rasjeda uključuju Alpski rasjed na Novom Zelandu, te Sjevernoanatolijski rasjed u Turskoj. Transformni rasjedi se nalaze i kao izdanci na krijestama srednjeoceanskog hrpta.
Divergentne (konstruktivne) granice
Divergentne granice su predstavljene u oceanskoj litosferi sistemom oceanskih grebena, kao što su Srednjeatlantski greben i Istočnopacifičko uzvišenje, a u kontinentalnoj litosferi dolinama brazdanja kao što je poznata Istočnoafrička brazda. Divergentne granice mogu stvoriti masivne zone rasjedanja u sistemu srednjeoceanskog hrpta. Općenito, širenje nije uniformno pa se masivni transformni rasjedi pojavljuju tamo gdje se razlikuju brzine širenja susjednih blokova stijena. To su pukotinske zone i glavni su izvor podmorskih potresa. Karte morskog dna pokazuju vrlo čudan obrazac blokovitih struktura koje su odjeljene linearnim elementima okomitim na os hrpta. Ovaj proces postaje jasniji ako promatramo morsko dno između pukotinskih zona kao pokretnu traku koja odnosi hrbat od središta širenja na svakoj strani jaruge. Krijesta starijh hrptova, paralelna trenutnom centru širenja, bit će starija i dublja (zbog termalne kontrakcije i tonjenja).
Upravo je na srednjeoceanskim hrptovima nađen jedan od ključnih principa koji je uzrokovao prihvaćanje hipoteze širenja morskog dna. Zračna geomagnetna istraživanja pokazala su neobičan uzorak simetričnih pruga promjena magnetnog polariteta na suprotnim stranama osi hrpta. Uzorak je bio previše pravilan da bi ga se moglo smatrati slučajnim jer su se širine nasuprotnih traka previše dobro poklapale. Znanstvenici su proučavali polarne obrate i napravili poveznicu. Magnetne su se trake direktno poklapale sa Zemljinim polarnim obratima, što je potvrđeno mjerenjem starosti stijena u svakoj traci. Te nam trake pružaju kartu u vremenu i prostoru pomoću kojih se mogu odrediti i brzina širenja i polarni obrati.
Konvergentne (destruktivne) granice
Priroda konvergentnih granica ovisi o tipu litosfere ploča koje se sudaraju. Na mjestu gdje se gusta oceanska ploča sudara s manje gustom kontinentalnom pločom, oceanska se ploča u pravilu podvlači zbog većeg uzgona kontinentalne litosfere, oblikujući zonu subdukcije. Na površini, topografski je izražaj obično oceanski jarak na oceanskoj strani i planinski lanac na kontinentalnoj strani. Primjer zone subdukcije ocean-kontinent je područje duž zapadne obale Južne Amerike gdje se oceanska Nazca ploča subducira pod kontinentalnu Južnoameričku ploču.
Dok je proces neposredno povezan sa stvaranjem taline iznad tonuće ploče, zbog čega dolazi do površinskog vulkanizma, još uvijek predmet rasprava u geološkoj zajednici, općeprihvaćeni konsenzus istraživanja koja su u toku ukazuje na to da glavni doprinos daju volatili. Kako ploča koja se subducira tone, njena temperatura raste zbog čega otpušta volatile (od kojih je najvažnija voda) zarobljene u poroznoj oceanskoj kori. Voda se izdiže u plašt naliježuće ploče, smanjuje temperaturu tališta okolnih stijena te proizvodi talinu (magmu) s velikim količinama otopljenog plina. Ova se talina uzdiže do površine i izvor je nekih od najeksplozivnijih vulkana na Zemlji zbog velikog obujma ekstremno stlačenih plinova (npr. Etna, Vezuv). Na ovaj se način oblikuju dugi vulkanski lanci u unutrašnjosti kontinentalnog šelfa i paralelno njemu. Kontinentalna kralješnica Južne Amerike obiluje ovim tipom vulkanskog izdizanja planina zbog subdukcije Nazca ploče. U Sjevernoj je Americi planinski lanac Cascade, koji se proteže južno od Sierra Nevade u Kaliforniji, također ovog tipa. Takvi vulkani karakterizirani su promjenjivim periodima mirovanja i epizodnim erupcijama koje započinju ispuštanjima eksplozivnih plinova s finim česticama staklastog vulkanskog pepela i spužvastog materijala. Cijelim rubom Pacifičkog oceana protežu se vulkani pa je poznat pod nazivom Pacifički vatreni prsten.
Kada se dvije oceanske ploče primiču jedna prema drugoj, obično stvaraju otočni luk kako se jedna ploča subducira pod drugu. Luk je formiran vulkanima koji eruptiraju kroz naliježeću ploču kako se ispod nje tali tonuća ploča. Lučni se oblik pojavljuje zbog sferične površine Zemlje (kada nožem zarežemo koru naranče, može se uočiti luk koji je napravljen ravnim rubom noža). Duboka podmorska jaruga smještena je ispred takvog luka na mjestu gdje gušća ploča tone. Odličan bi primjer za ovaj tip konvergencije ploča bili Japan i Aleuti na Aljasci.
Ploče mogu kolidirati pod kosim kutem radije nego frontalno (npr. jedna se ploča miče prema sjeveru, druga prema jugoistoku), što može uzrokovati pružno rasjedanje duž zone kolizije, kao dodatak subdukciji.
Nisu sve granice ploča lako definirane - neke su široki pojasevi čiji su pokreti nejasni znanstvenicima. Primjer za to jest mediteransko-alpska granica, koja uključuje dvije velike ploče i nekoliko mikroploča. Granice ploča ne moraju se nužno poklapati s onim od kontinenata. Npr. Sjevernoamerička ploča ne pokriva samo Sjevernu Ameriku, nego i dalekoistočni Sibir i sjeverni Japan.
Sile koje uzrokuju pokretanje ploča
Ploče se mogu kretati zbog odnosa gustoće oceanske litosfere i slabosti astenosfere. Gubitak topline iz plašta pravi je izvor energije koja pokreće tektoniku ploča, iako se više ne smatra da ploče pasivno plove po astenosferski konvekcijskim strujama. Umjesto toga, prihvaćeno je da visoka gustoća oceanske litosfere, koja tone u subdukcijskim zonama, pokreće ploče. U početku, kada se formira na srednjeoceanskim hrptovima, oceanska litosfera manje je gustoće od astenosfere u podlozi, ali s vremenom postaje sve gušća, kako se konduktivno hladi i zadebljava. Veća gustoća starije litosfere u odnosu na astenosferu dopušta tonjenje u duboki plašt u subdukcijskim zonama, pružajući najveći dio pokretačke sile za tektoniku ploča. Slabost astenosfere dopušta pločama da se s lakoćom kreću prema zonama subdukcije.
Dvodimenzionalna i trodimenzionalna slikovna dijagnostika Zemljine unutrašnjosti (seizmička tomografija) ukazuje na postojanje poprečne heterogene raspodjele gustoće kroz plašt. Takve varijacije u gustoći mogu biti uzrokovane različitim kemizmom stijena, različitim kristalnim strukturama ili termalnom ekspanzijom i kontrakcijom zbog toplinske energije. Manifestacija ove poprečne heterogenosti gustoća je konvekcija plašta zbog sila uzgona. Kako je točno konvekcija plašta posredno i neposredno povezana s pomicanjem ploča, pitanje je tekućih istraživanja i rasprava u geodinamici. Ova energija mora se nekako prenositi u litosferu da bi se ploče pomicale. U osnovi postoje dva tipa sila koje bi mogle utjecati na kretanje ploča: trenje i gravitacija.
Gravitacija
Vrlo se često u geofizičkoj zajednici i još češće u geološkoj literaturi za niže školstvo ovaj proces referira kao potiskivanje od hrpta. Ovo je u stvari pogrešan naziv s obzirom da se ništa ne potiskuje i te da su tenzijske osobine dominantne duž hrptova. Mnogo bi preciznije bilo imenovati ovaj mehanizam kao gravitacijsko tonjenje, s obzirom da ukupna varijabilnost topografije duž ploče može značajno varirati, a topografija širećih hrptova samo je najistaknutija osobina. Na primjer:
Vanjske sile
U istraživanju publiciranom u januar-februar 2006. broju časopisa Američkog geološkog društva, skupina talijanskih i američkih zranstvenika prosudila je da se ploče pomiču prema zapadu zbog Zemljine rotacije i rezultirajućeg trenja uslijed Mjesečeve gravitacije. Kako Zemlja rotira istočno u odnosu Mjesecu, njegova gravitacija lagano gura Zemljin površinski sloj natrag prema zapadu. Također je pretpostavljeno (premda kontroverzno) da ova promatranja mogu objasniti zašto Venera i Mars nemaju tektoniku ploča, kako Venera nema mjesec, a Marsovi mjeseci su premali da bi mogli imati gravitacijski utjecaj na Mars.
Međutim, ovo nije novi argument - izvorno ga je pretpostavio Alfred Wegener, no suprotstavio mu se fizičar Harold Jeffreys, koji je izračunao da bi potrebna magnituda trenja uzrokovanog Mjesečevom gravitacijom vrlo brzo zaustavila rotaciju Zemlje. Mnoge ploče se pomiču prema sjeveru i prema istoku, a dominantno pomicanje prema zapadu Pacifičkog bazena proizlazi iz odstupanja pacifičkog centra širenja prema istoku (što nije predviđena manifestacija lunarnih sila). No, pretpostavljeno je da, relativno prema donjem plaštu, kod svih ploča postoji neznatna komponentna pomicanja prema zapadu.
Relativni značaj svakog mehanizma
[[Datoteka:Global plate motion.jpg|thumb|350px|Pomicanje ploča zasnovano na podatcima NASA-inog GPS satelita JPL. Vektori pokazuju smjer i magnitudu kretanja.]] Stvarni vektor pomicanja ploča nužno mora biti funkcija svih sila koje djeluju na ploču. Doduše, tako ostaje upitan stupanj doprinosa pojedinog procesa koji djeluje na pojedinu tektonsku ploču.
Raznolikost geodinamičkih okvira i svojstava pojedine ploče mora jasno rezultirati u razlikama stupnja za koji takavi procesi zapravo pokreću ploče. Jedna metoda rješavanja ovog problema je uzimanje u obzir brzine pomicanja pojedine ploče i dostupnih argumenata za svaku pokretačku silu ploče, koliko god je to moguće.
Jedna od najznačajnijih nađenih korelacija jest da se ploče prikačene na subduciranu ploču pomiču mnogo brže od onih koje to nisu. Na primjer, Pacifička ploča je većinom okružena subdukcijskim zonama (tzv. Vatreni prsten) i pomiče se mnogo brže nego ploče Atlantskog bazena, koje su prikačene (možda bi se moglo reći zavarene) na susjedne kontinente umjesto na subduciranu ploču. Stoga se smatra da su sile povezane s pločom, koja se kreće prema dolje (guranje ploče i usisavanje ploče), pokretačke sile koje određuju pomicanje ploče.
Unatoč tome, pokretačke sile pomicanja ploča su još uvijek veoma aktivna tema tekućih rasprava i istraživanja u geofizičkoj zajednici.
Značajne ploče
Najvažnije ploče su:
Značajne manje ploče uključuju Arabijsku ploču, Karipsku ploču, Juan de Fuca ploču, Nazca ploču, Filipinsku ploču i Scotia ploču.
Pomicanje ploča je uzrokovalo nastajanje i raspadanje kontinenata kroz vrijeme, uključujući povremene nastanke superkontinenta koji sadržava većinu ili sve kontinente.
Smatra se da je prvi superkontinent Rodinia nastao prije negdje oko milijardu godina i da je sjedinjavao većinu Zemljinih kontinenata, a raspao se na pet kontinenata prije negdje oko 600 miljuna godina.
Pomicanje ploča uzrokovalo je formiranje i dezintegraciju kontinenata kroz geološko vrijeme, uključujući povremeno formiranje superkontinenata, koji su uključivali većinu ili sve kontinente. Najpoznatiji superkontinent bila je Pangea koja se raspala na Lauraziju (od koje su nastale Sjeverna Amerika i Eurazija) te Gondvanu (od koje su nastali ostali kontinenti).
600px|središte|Preslika tektonskih ploča
Pomicanje kontinenata
Do 1915., Alfred Wegener je našao ozbiljne argumente za ideju prvog izdanja "Porijekla kontinenata i oceana". U toj knjizi, primijetio je kako istočna obala Južne Amerike i zapadna obala Afrike izgledaju kao da su nekada bile pričvršćene jedna za drugu. Wegener nije bio prvi koji je ovo zamijetio (preduhitrili su ga Abraham Ortelius, Francis Bacon, Benjamin Franklin, Snider-Pellegrini i Frank Bursley Taylor), no bio je prvi koji je doveo u red značajne fosilne, paleo-topografske i klimatološke dokaze, da bi potvrdio ovo jednostavno opažanje (u ovome je imao potporu istraživača poput Alexa du Toita). No, mnogi geolozi ovu ideju nisu shvaćali ozbiljno, jer su isticali da nema jasnog mehanizma za pomicanje kontinenata.
Wegenerovo opravdanje nije došlo sve do njegove smrti 1930. . 1947., grupa znanstvenika vođenih Mauriceom Ewingom korišteći istraživačko plovilo "Atlantis" i niz instrumenata, potvrdila je postojanje uzdignuća u središnjem Atlantskom oceanu, te otkrila da se oceansko dno ispod slojeva sedimenta sastoji od bazalta, a ne od granita koji je učestao na kontinentima. Također su otkrili da je oceanska kora mnogo tanja od kontinentalne. Svi ovi pronalasci potakli su važna i intrigantna pitanja.
Kako je sve više morskog dna bilo kartirano tokom 1950-ih, magnetne promjene pokazale su se, ne kao nasumične ili izolirane pojave, nego su otkrivale prepoznatljive uzorke. Kada su se takvi uzorci kartirali na širem području, oceansko dno pokazalo se kao zebrasti uzorak. Naizmjenične pruge magnetno različitih stijena ležale su u redovima na svakoj strani srednjeoceanskog hrpta: jedna pruga s normalnim polaritetom, a susjedna s reverznim polaritetom. Najzanimljivija je bila činjenica da su se te pruge pružale simetrično sa svake strane krijeste hrpta.
Kada su slojevi stijena na rubnim dijelovima razdvojenih kontinenata jako slični, to ukazuje na činjenicu da su ove stijene nastale na isti način, iz čega se može zaključiti da su u početku bili spojeni. Na primjer, neki dijelovi Škotske i Irske sadrže stijene slične onima u Newfoundlandu i New Brunswicku. Nadalje, Kaledonidi u Europi te dijelovi Apalača U Sjevernoj Americi imaju jako sličnu strukturu i litologiju.
Plutajući kontinenti
Prevladavajući koncept bio je da ispod kontinenata postoje statične ljuske slojeva. Uočeno je da je morkso dno, iako granit postoji na kontinentima, izgrađeno od gušćeg bazalta. Bilo je očito da sloj bazalta leži ispod kontinentalnih stijena.
Međutim, Pierre Bouguer je, promatrajući abnormalnosti u deflekciji okomite linije blizu Anda u Peruu, zaključio da manje guste planine moraju imati projekciju usmjerenu u gušći plašt ispod njih. Koncept da planine imaju “korijenje” potvrdio je George B. Airy sto godina kasnije tokom proučavanja gravitacije Himalaja, koji je seizmičkim istraživanjima detektirao odgovarajuće promjene u gustoći.
Do sredine 1950-ih ostalo je neriješeno jesu li korijeni stijena zakovani u okružujući bazalt ili su plovili kao sante leda.
Teorija tektonike ploča
Značajan napredak učinjen je 1960-ih, koje su obilježene brojnim otkrićima, pogotovo vezanim za Srednjeatlantski greben. Najznačajnija je bila publikacija papira američkog geologa Harrya Hessa 1962. (Robert S. Dietz publicirao je istu ideju godinu ranije u časopisu "Nature", no prioritet pripada Hessu, jer je distribuirao nepublicirani rukopis svoga članka već 1960.). Hess je sugerirao da se oceanski bazeni i pripadajući im kontinenti pomiču zajedno kao ista krustalna jedinica, ili ploča, umjesto kontinenata koji se pomiču kroz oceansku koru, kako je bilo predloženo u hipotezi pomicanja kontinenata. Iste godine, Robert R. Coats is USGS-a opisao je glavne osobine subdukcije otočnog luka na Aleutskim otocima. Njegov papir, iako slabo primijećen te ismijan u to vrijeme, kasnije je nazvan plodonosnim i dalekovidnim.
W. Jason Morgan je 1967. predložio da se površina Zemlje sastoji od 12 krutih ploča koje se pomiču relativno jedne prema drugima. Dva mjeseca kasnije, 1968., Xavier Le Pichon, publicirao je kompletni model baziran na šest ploča sa svojim relativnim pomicanjem.
Objašnjenje magnetne ispruganosti
thumb|Magnetna ispruganost morskog dna. Otkriće magnetne ispruganosti i činjenica da su pruge simetrične oko krijeste srednjeoceanskog hrpta ukazuje na povezanost tih dviju pojava. 1961. znanstvenici su počeli teoretizirati da srednjeoceanski hrptovi obilježavaju strukturno slabe zone gdje je oceansko dno rascijepljeno na dva dijela duž krijeste hrpta. Nova magma iz dubine Zemlje vrlo lako se uzdiže duž ovih slabih zona te na kraju eruptira formirajući novu oceansku koru. Ovaj proces, kasnije nazvan širenje morskog dna, djeluje milijunima godina neprestano forumirajući novo oceansko dno duž 50.000 km dugog sistema srednjeoceanskog hrpta. Ova hipoteza bila je potvrđena nekolicinom dokaza: Objašnjavajući i zebrastu magnetnu ispruganost i građu sistema srednjeoceanskog hrpta, hipoteza širenja morskoga dna predstavljala je još jedan značajan napredak u razvoju teorije tektonike ploča. Nadalje, oceanska kora se počela cijeniti kao prirodni snimatelj historije obrata Zemljinog magnetnog polja.
Otkriće subdukcije
Dublja posljedica širenja morskog dna bilo je to da se nova kora kontinuirano proizvodi duž oceanskih hrptova. Ideju su rado prihvatili neki znanstvenici, najupečatljivije S. Warren Carey, koji je tvrdio da se pomicanje kontinenata jednostvano može objasniti velikim povećanjem Zemljine veličine. Međutim, tzv. "teorija šireće Zemlje" je bila nezadovoljavajuća jer njezini zagovaratelji nisu mogli ponuditi nijedan uvjerljivi mehanizam koji bi takvo što uzrokovao. Sigurno nije bilo dokaza da se Mjesec širio u zadnje tri milijarde godina. Ipak, ostalo je pitanje: kako nova oceanska kora može biti kontinuirano nadodavana duž oceanskih hrptova bez povećanja veličine Zemlje.
To pitanje posebno je zaintrigiralo Harrya Hessa, geologa sa Sveučilišta Princenton i Roberta Dietza, znanstvenika s USCGS-a koji je prvi skovao naziv "širenje morskog dna". Dietz i Hess su bili dio nekolicine koji su zaista razumjeli široke implikacije širenja morskog dna. Hess je prosudio da, ukoliko se Zemljina kora širi duž oceanskih hrptova, negdje mora i tonuti. Pretpostavio je da se nova oceanska kora kontinuirano odmiče od hrptova kao tekuća vrpca. Milijunima godina kasnije, oceanska kora na kraju potone u oceanske jaruge – vrlo duboke uske kanjone duž rubova Pacifičkog bazena. Po Hessu, Atlantski ocean se širi, dok se Pacifički ocean sužuje. Kako se hladna oceanska kora konzumira u jarugama, nova magma se izdiže i eruptira duž širećih hrptova da bi formirala novu koru. Kao rezultat, oceanski bazeni se neprestano "recikliraju", nastankom nove kore i uništavanjem stare, što se događa istovremeno. Tako je Hess jasno objsnio zašto Zemlja ne postaje sve veća kako se morsko dno širi, zbog čega se jako malo sedimenta taloži na oceanskom dnu te zašto su oceanske stijene puno mlađe od kontinentalnih.
Kartiranje pomoću potresa
Tokom 20. vijeka, poboljšanje i povećana uporaba seizmičkih instrumenata poput seizmografa omogućila je znanstvenicima da shvate da potresi teže da se koncentriraju na određenim područjima, većinom duž oceanskih jaruga i sredenjeoceanskih hrptova. Do kasnih 1920-ih, seizmolozi su počeli identificirati nekoliko istaknutih zona potresa paralelnih jarugama, koje su tipično bile nagnute 40-60° na horizontalnu ravninu i pružale se nekoliko stotina kilometara u Zemlju. Ove zone kasnije su postale poznate kao Wadati-Benioffova zona ili kraće Benioffova zona u čast sizmologa koji ih je prepoznao, Kiyoo Wadati u Japanu te Hugo Benioff u SAD-u. Proučavanje globalne seizmičnosti znatno je napredovalo 1960-ih uspostavom WWSSN-a (Svjetske standardizirane mreže sizmografa) za promatranje poštivanja sporazuma o prestanku nadzemnog testiranja nuklearnog oružja iz 1963. Znatno poboljšani podatci dobiveni WWSSN instrumentima omogućili su seizmolozima precizno kartiranje zona koncentracije potresa diljem svijeta.
Smjena geoloških paradigmi
Prihvaćanje teorije pomicanja kontinenata i širenja morskog dna (dva ključna elementa tektonike ploča) može se usporediti s Konpernikanskom revolucijom u astronomiji. U razdoblju od samo nekoliko godina dogodila se revolucija u geofizici i geologiji. Jednako kao što je prekopernikanska astronomija bila većinom deskriptivna ali nesposobna da bi omogućila objašnjenje za kretanje nebeskih objekata, geološke teorije prije pojave tektonike ploča opisivale su ono što su mogle vidjeti, ali nisu mogle omogućiti nijedno osnovno pravilo. Problem je bio u pitanju "Kako?" Prije prihvaćanja tektonike ploča, geologija je na neki način bila uhvaćena u "prekopernikansku kutiju".
Međutim, u usporedbi s astronomijom geološka revolucija bila je mnogo više iznenadna. Ono što je odbacivano desetljećima od bilo kojeg uglednog znanstvenog časopisa, žestoko je prihvaćeno unutar par godina 1960-ih i1970-ih. Bilo koji geološka teorija prije ove bila je velikim dijelom deskriptivna. Sve stijene bile su opisane i data su objašnjenja zbog čega se nalaze tamo gdje jesu. Opisi još uvijek vrijede, ali razlozi danas zvuče kao prekopernikanska astronomija.
Pojavom teorije tektonike ploča odgovori su brzo sjeli na svoje mjesto i postali vrlo jasni. Kolizija konvergirajućih ploča imala je snagu za izdizanje morskog dna na velike visine. Razlog čudnog postavljanja oceanskih jaruga točno ispred otočnih lukova ili kontinenata te njihove povezanosti s vulkanima, postala je jasna kada se shvatio proces subdukcije na granici konvergirajućih ploča.
Tajne više nisu bile tajne. Šume složenih i ograničenih odgovora posječene su. Zašto postoje paralele u geologiji dijelova Afrike i Južne Amerike? Pojašnjenje tektonikom ploča vrlo je jednostavno. Velika brazda, slična Istočnoafričkoj brazdi, razdvojila je jedinstveni kontinent što je rezultiralo nastankom Atlantskog oceana, a iste sile i danas djeluju na Srednjeatlantskom grebenu.
Naslijedili smo nešto stare terminologije, ali temeljni koncept bio je radikalan i jednostavan kao što je bilo "Zemlja se kreće" u astronomiji.
Tektonika ploča na drugim planetima
Promatranjem Marsovog magnetnog polja 1999. zaključeno je da postoji mogućnost da je mehanizam tektonike ploča nekada bio aktivan na Marsu.
Nema nikakvih dokaza tektonike ploča na Veneri. Postoje sporni dokazi o tektonici u dalekoj prošlosti planeta, no događaji od tada (kao općeprihvaćena hipoteza da je Venerina litosfera velikim dijelom odebljala unutar nekoliko stotina milijuna godina) otežali su nalaženje geoloških dokaza. Međutim, brojni dobro očuvani krateri meteorita iskorišteni su za datiranje da bi se približno odredila starost Venerine površine (kako ne postoje uzorci Venerinih stijena koji bi mogli biti datirani pouzdanijim metodama). Dobivena starost je u rasponu ~500 – 750 milijuna godina, iako je izračunata starost i do ~1.2 milijardi godina. Ovo istraživanje dovelo je do prihvaćanja hipoteze da je Venera prošla kroz vulkansko ponovno formiranje površine barem jednom u svojoj dalekoj prošlosti, sa zadnjim događajem približno unutar granica procjenjene starosti površine. Dok mehanizam tako impresivnog termalnog događaja ostaje sporno pitanje u geologiji Venere, neki znanstvenici smatraju da je proces djelomično uključivao i tektoniku ploča.
Neki Jupiterovi sateliti imaju odlike koje mogu biti povezane sa stilom deformiranja svojstvenim tektonici ploča, iako materijali i specifični mehanizmi mogu biti različiti od tektonike ploča na Zemlji.
1379
Godina 1379 (MCCCLXXIX) naše ere, redovna godina koja počinje u subotu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Sofi Marinova
Sofija Marinova Kamenova (Sofija, 5. decembar 1975), poznatija kao Sofi Marinova, bugarska je pevačica romskog porekla. Marinova je izabrana da predstavlja Bugarsku na Pesmi Evrovizije 2012. godine koja se održala u Bakuu, Azerbejdžan.
Albumi
Solo albumi
„Супер експрес (Super ekspres)“
.* — Romski jezik
Kompilacije
Grave Descend
Grave Descend je roman američkog književnika Michaela Crichtona objavljen pod pseudonimom "John Lange" 1970. godine. Po žanru je triler, a protagonist je profesionalni ronilac James McGregor, specijaliziran za vađenje tereta iz potonulih brodova. Radnja prikazuje kako prilikom vađenja tereta iz olupine jednog broda postane zaintrigiran time što nitko ne zna zašto je potonuo, ili koji je, zapravo, teret. Roman je 1971. godine bio nominiran za nagradu Edgar.
Trihotilomanija
mini|desno|200p|Tjeme osobe koja pati od trihotilomanije Trihotilomanija (od grč. triho - kosa, tilen - vući, i manija — trichotillomania), odnosno navika čupanja kose, je poremećaj kontrole impulsa čiji je glavni simptom čupanje dlaka sa tijela, obično iz kose, ali i sa drugih dijelova tijela. U dječjem uzrastu se javlja podjednako kod dječaka i djevojčica, a kod odraslih 80-90% prijavljenih slučajeva su žene. Novija istraživanja ukazuju da postoje genetičke predispozicije za ovo oboljenje (vidjeti odjeljak „Nasljednost“ ispod).
Trihotilomaniju mogu pokrenuti drugi psihološki poremećaji, poput depresije ili stresa. Premda se ne znaju tačni podaci jer se veliki broj slučajeva ne prijavljuje na liječenje zbog stida isl. procjenjuje se da npr. u Sjedinjenim Američkim Državama oko 2-4% populacije pati od ovog oboljenja.
Liječenje
Određeni vidovi psihoterapije mogu biti korisni kao dodatno sredstvo pored korišćenja medikamenata. Na primjer, u jednom vidu psihoterapije pacijent se uči da na vrijeme prepozna impuls koji ga tjera na čupanje kose i da ga preusmjeri na neki drugi impuls. Pacijent se usmjerava da vodi dnevnik kad je čupao kosu, na koji datum i u koje vrijeme, koliko dlaka je iščupao, kao i o čemu je razmišljao u tom trenutku. Na taj način pacijent se uči da prepozna uobičajene situacije u kojima čupa kosu i razvije strategiju za izbjegavanje istih.
Liječenje upotrebom kloripramina, tricikličnog antidepresiva, u jednoj studiji se pokazalo kao prilično uspješno.
Medikamenti poput prozaka i drugih antidepresiva zasnovanih na selektivnoj inhibiciji serotonina pomoću ponavljanog uzimanja imaju ograničen uspjeh u tretiranju ovog oboljenja i obično imaju značajne kontra-indikacije. U svojoj knjizi „Problem čupanja kose: Kompletan vodič za trihotilomaniju“, američki autor Fred Penzel tvrdi da antidepresivi mogu i da pogoršaju stanje oboljelog od trihotilomanije.
Nasljednost
Istraživanja Marija R. Kapečija sa medicinskog instituta „Hauard Hjuz“ dala su povoda za sumnju da je čupanje kose, odnosno trihotilomanija, nasljedna. U eksperimentima ciljanih prekida ekspresije homeotičkog gena Hoxb8 u miševima, homozigotni nosioci ovih prekida su se nakon otprilike 3,5 sedmice starosti pretjerano timarili,, sa 100% penetrabilnosti ove osobine. Miševi su timareći se stvarali „fleke“ na nekim dijelovima krzna, čak i sa ozljedama kože.
NGC 258
NGC 258 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Čabić
Čabić je naselje u opštini Klina na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Čabić površine 873 ha.
Istorija
Po hrisovuljama manastira Dečana iz 1330. godine, Čabići su bili najveće selo u vlastelinstvu ovog manastira. U to vreme imali su oko 200 domaćinstava, svoga zlatara, mačara, kovača i deset popova. Već tada je u selu postojala crkva Svetog Petra. Po turskom popisu iz 1455. godine u selu je bilo 67 srpskih domova, sa popom na čelu spiska. U selu postoji novija crkva Svetog Nikole. Njene freske stilski pripadaju slikarstvu prve ili druge polovine 17. veka. Devedesetih godina 20. veka albanski teroristi su više puta nasilno otvarali crkvu i skrnavili je. U selu postoje dva srpska groblja.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Los Cimientos, Jilotlán de los Dolores
Los Cimientos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 746 m.
Babna Reka
Babna Reka je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Babna Reka se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 99 stanovnika.
Steve Pemberton
Steven James "Steve" Pemberton (Blackburn, 1. rujna 1967.) je britanski komičar i glumac najpoznatiji kao član komičarske skupine The League of Gentlemen u kojoj sudjeluju i Reece Shearsmith, Mark Gatiss i Jeremy Dyson. Iako je najpoznatiji po svom komičarskom radu, a kao uzore navodi Pythonovce (posebice Cleesea) i Rowana Atkinsona, Pemberton od 2009. godine glumi u krimi-drami Whitechapel. Tumači lik Edwarda Buchana, nespretnog ali stručnog povjesničara kriminala koji pomaže policijskom timu prilikom istraga.
Stjepan grad
mini|desno|250px| Stari grad Blagaj Stjepan grad je tvrđava na području naselja Blagaj, opština Mostar, Bosna i Hercegovina.