cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naked (film, 1993)
Johnny Fletcher
S obzirom da je upravo on glavni lik, većina glavnih tema ovoga filma prikazana je kroz Johnnyja Fletchera i slučajne susrete koje je doživio tokom svoje odiseje. Iako je inteligentan, obrazovan i izrazito elokventan, Johnny je istovremeno i ogorčen i egoističan. Ima običaj dominirati svakim razgovorom preko svog agresivnog intelektualizma i teorijama o modernoj kulturi. Tu je uspoređen sa Shakespeareovim Hamletom, likom koji se "neprestano obraća publici i preuzima dominaciju nad ostalim likovima kroz ispade manije i brz, dosjetljiv govor". U tom kontekstu, "Thewlis, ... omotan kao i Hamlet u crni kaput, [je na sličan način] socijalno neprikladan, ali opterećen beskorisnim znanjem i jednom zlobnom, nasilničkom crtom u svom diskursu". Taktika koju Johnny koristi tokom cijelog filma sastoji se od specifičnog oblika intelektualnog nasilništva, usmjerenog podjednako na strance i intimne partnere, a koje se može sažeto opisati kao dominantni, skolastički baraž crpljen iz eklektičkih izvora. Njegovo cjelokupno ponašanje je nemarno, (auto)destruktivno i ponekad graniči sa sadizmom, a u barem dva navrata tokom filma pokazuje crtu prema nasilnoj seksualnoj dominaciji. Osim Hamleta, Johnny je uspoređivan i s Priapom Bouduom, naslovnim likom Renoirovog filma Boudu sauvé des eaux, jednog od Leighovih najdražih filmova. Michael Coveney je primijetio da i "Naked i Boudu istražuju tenzije između udomaćenog i anarhističnog (to je centralna tema, vjetojatno i najvažnija tema koja se provlači kroz Leighov opus) te fokusiraju te tenzije u tragikomediju glavnoga lika".
Biograf Sheridan Morley opisao je Johnnyja kao "Alfieja u raljama tačerističke depresije", što je Coveney nadopunio komentarom da tako "spaja živahnog, cockney Lotharija Billa Naughtona sa mračnim, zlobnim nezadovoljstvom nove podklase – simpatičan način da se pokaže da su raskalašene šezdesete degenerirale u mučne devedesete". Na taj način, Leigh je analizirao onaj aspekt britanskog društva za kojega je Margaret Thatcher tvrdila da ne postoji, prikazavši ga, suprotno njezinoj izjavi, kao vrlo postojanog i vrlo opipljivog, kao onaj "ružni" kontrast fiktivnom društvu koje se nastojalo stvoriti. U tom su kontekstu sirotinjski dijelovi Londona i mračna scenografija savršeno odabrani kao ilustracija izrazito važne teme. Kritičar Jonathan Romney je primijetio da je film "uronjen do srži u traumatiziranu koncepciju realnog – stvarnog Londona beskućnika, nasilja, seksualnog iskorištavanja i očaja".
Što se teorija zavjera tiče, Johnnyjeve ideje uglavnom su apokaliptične u svom karakteru, što je logično s obzirom na to da su milenij i apokalipsa bili osnovne ideje vodilje Leighu prilikom razrade ideje za Naked. Thewlis je čitao različite vjerske knjige tokom pripreme za film, ali i misticistička djela poput onih Nostradamusa, sve kako bi što realnije prenio opsjednutost svog lika različitim apokaliptičnim teorijama.
Sama priroda Johnnyjeva lika ostaje, u konačnici vrlo enigmatična i postoje brojne interpretacije njegova lika od strane kritičara i samih suradnika na filmu. Leigh je rekao da je Johnny "čitač. [On je] jedno od one djece od kojih su profesori odustali jer je njihova inteligencija bila previše neukrotiva"; Thewlis je često referirao na njegovu mračnu prirodu, koja je imala utjecaja i na njega kao osobu. Komentator Derek Malcom je, nakon komentara da je Johnny "zaslužio batine" koje je dobio od muškarca koji lijepi plakate, napisao da je Johnny "u svom najgorem izdanju hladna i očajna riba", dodavši kako je "njegovo iskupljenje činjenica da mu je još uvijek stalo"; s ovim posljednjim složio se i Leigh, rekavši kako je Johnny svakako idealist, a ne cinik. U konačnici, široki spektar interpretacija možda je najbolje sumirao Ben Myers, koji je napisao: "Johnny bi mogao biti moderni – mada prepun mana – Isus koji pokušava promijeniti ljudske živote. Ili je on, možda, vrag osobno. Drugi su sugerirali da je u pitanju film o post-AIDS moralu ili klasična, urbana egzistencijalistička priča. I tako dalje".
Seksualno nasilje i mizoginija
Seksualno nasilje i odnos prema ženama izrazito su važne teme koje je Leigh analizirao u filmu, a možda i jedine takvoga tipa koje nisu direktno i u cijelosti prezentirane kroz Johnnyjev lik. I dok se glavni lik filma uklapa u kontekst analize ovih tema, mnogo važniji lik u ovome kontekstu je seksualni predator Jeremy, čije karakterne odlike jasno reflektiraju ovu temu. Sam film počinje scenom u kojem je prikazan grub seksualni odnos između Johnnyja i nepoznate žene koji u jednom trenutku izmiče iz kontrole jer Johnny postaje pregrub; ženina prijetnja bila je, ujedno, i okidač za Johnnyjev bijeg u London. I dok su neki tu scenu nazvali silovanjem, Thewlis je opovrgnuo te komentare, kazavši tek da je u pitanju "seks koji je izmaknuo kontroli". I dok će Johnny kasnije zavesti, seksualno iskoristiti, a onda hladnokrvno odbaciti Sophie, a kasnije to ponovo pokušati u tri navrata, pri čemu će i ponovo demonstrirati nasilnu crtu, ostaje činjenica da je prema Louise Clancy pokazao iznimno poštovanje, a na samom kraju i nježnost. U tom kontekstu, on se tek sporedno može dovesti u kontekst analize seksualnosti i odnosa prema ženama. Iako on na žene gleda kao na sredstvo organskog užitka, a sam pokazuje nasilne tendencije (koja relativno uspješno kontrolira), teško je ustvrditi da je Johnny seksualni nasilnik koji antagonizira žene kao spol.
Nasilje prema ženama prikazano je u manjoj mjeri i kroz odnos Archieja i Maggie, dok je seksualno objektiviziranje žena prikazano i kroz voajersku scenu sa zaštitarom Brianom. Doduše, važno je istaknuti i to da su i žene u Leighovom filmu, uz izuzetak Louise, prikazane kao vrlo submisivne i nesposobne da se izvuku iz grotla vlastite seksualne objektiviziranosti i podređene uloge koju imaju u takvoj vrsti odnosa. Ovakvo prikazivanje naišlo je na oštre kritike feministica. Julie Burchill je napala film, navodeći da su Leighovi likovi kao kao lobotomizirani Muppeti, dok je Suzanne Moore bila još oštrija u svojoj kritici filma i Leighovog prikazivanja letargičnih žena, navodeći sljedeće: "Kakav je ovo realizam? Prikazati mizoginista i okružiti ga s takvim hodajućim otiračima ima za posljedicu, namjerno ili ne, opravdavanje takvog ponašanja".
Sam Mike Leigh je istaknuo kako je u filmu želio prikazati "nedopustivo muško ponašanje", pri čemu je posebice naglasio važnost Jeremyja: "Iako bismo mogli Johnnyjevo ponašanje nazvati neprihvatljivim, ono je posljedica frustracije. Najmodavac je beskrajno gori: njegovo djelovanje dolazi iz vrlo crnog mjesta". Kritike o mizoginiji je odbacio, kao i one da je film zapravo "slavljenje silovanja", naglašavajući kako su Lesley Sharp, Katrin Cartlidge i Deborah MacLaren velike feministice i kako nema šanse da je s mogao progurati nešto mizoginističko preko njih jer bi one, naprosto, otišle sa snimanja.
Distribucija
Kompanija First Independent Films bila je zadužena za kinodistribuciju u Ujedinjenom Kraljevstvu, dok se za teritorij Sjedinjenih Država pobrinula kompanija Fine Line Features. U Sjedinjenim Državama, film je prikazivan od kraja 1993. godine do lipnja 1994. godine te je prikazan u ukupno 26 kina. Prvo kućno izdanje filma bio je VHS izdan 1. studenog 1994. godine, a koji je ujedno dobio i oznaku 18+; tokom 1996. je došlo do reizdanja VHS-a sa šest dodatnih minuta materijala.
Distribucijska kompanija The Criterion Collection je 20. rujna 2005. godine izdala prvo DVD izdanje filma za britansko i američko tržište, a koje je sadržavalo komentare režisera i glumaca, izvorni trailer za film te novi esej kritičara Dereka Malcolma. Izdanje je sadržavalo dva diska. Nešto kasnije, film je doživio i DVD izdanje za regiju 2, uključujući i posebno izdanje za talijansko tržište; oba ova izdanja sadržavala su jedan disk. Criterion Collection je tokom 2011. godine objavila i blu-ray izdanje filma na jednom disku i s poboljšanom slikom, a koje je sadržavalo još novih materijala u odnosu na DVD izdanje.
Box Office
Podaci o ukupnoj zaradi filma i njegovoj zaradi u odnosu na budžet nisu potpuni, tako da se ukupna brojka ne može jasno iskazati. U Sjedinjenim Državama, gdje je film premijerno prikazan 17. prosinca 1993. godine, Naked je zaradio ukupno $1,769,305 nakon nešto više od pola godine prikazivanja. U prvom vikendu, tokom kojega je prikazan u četiri kina, zaradio je $36,463.
Ocjene kritičara
Komentirajući za The Guardian, Derek Malcolm je uočio da je Naked "zasigurno Leighov najupečatljiviji film do sada" i da "pokušava artikulirati sve što je pogrešno s onim društvom za koje gospođa Thatcher tvrdi da ne postoji". O Johnnyju je rekao sljedeće: "On ne voli nikoga, ponajmanje sebe, a žene mrzi još više nego muškarce, ponovo propadajući u seksualno nasilje kako njegova mizoginija raste. Možda ga je moguće i opravdati, ali tek jedva. Ali ne od strane ijedne žene u našoj blizini". Posebno je pohvalio režiju i glumu, ističući Thewlisa, navodeći da on "igra [Johnnyja] sa opasnom briljantnošću koja će zasigurno od ovog potcijenjenog, ali konzistentno upečatljivog glumca napraviti zvijezdu...". Pišući za isti časopis, Ben Myers je 2008. godine napisao da je Naked "najbolji uradak Mikea Leigha i možebitno najbolji britanski film u recentnoj historiji", smatrajući pritom kako se radi o "najpotcijenjenijem britanskom filmu posljednjih godina". Kritičar Jonathan Romney, koji se također pozivitno osvrnuo na film, opisao je iskustvo gledanja kao "da si zatočen na dva sata u vagonu s karizmatičnim propovjednikom koji možda ima sjekiru ispod kaputa".
Roger Ebert je, pišući za Chicago Sun-Times, filmu dao četiri zvjezdice od četiri i analizirao poruku iza samog naslova, kazavši da ona "opisuje likove koji egzistiraju u svijetu bez uobičajenih zaštitnih slojeva. Oni su odjeveni, ali ne toplo, ni veselo. Ali oni su ogoljeni od obitelji, veza, domova, vrijednosti i, u većini slučajeva, poslova. Oni egzistiraju u modernoj Britaniji s vrlo malo posjeda osim svojih riječi". Pohvalio je režiju, navodeći sljedeće: "[Leighova] metoda je u filmu Naked stvorila skupinu likova koji nikako nisu mogli proizaći iz konvencionalnog scenarija; ovo je jedan od onih filmova koji su nezamislivi i samo ga je promatranje moglo stvoriti". Kritiku je zaključio na sljedeći način: "Ovo je bolan film za gledati. Ali je istovremeno i uzbudljiv, kao i svi dobri filmovi, jer gledamo kako redatelj i glumci nadilaze svaku konvencionalnu ideju o tome što bi jedan moderni film mogao biti. Ovdje nema radnje, nema likova s kojima bi se mogli poistovjetiti, nema nade. Ali postoji briga: Autorima je toliko stalo do tih ljudi da ih vrlo pažljivo promatraju, da bilježe kako izgledaju, zvuče i što osjećaju."
Robești, Sohodol
Robești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sohodol.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 786 m.
Lázaro Cárdenas, Motozintla
Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1405 m.
Villora, Parma
Villora je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 652 m.
Hispidin
Hispidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 246,215 Da.
Santa Cruz, Aramberri
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1208 m.
Fraccionamiento Campestre San Francisco, San Francisco del Rincón
Fraccionamiento Campestre San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1773 m.
New Castle Northwest, Pennsylvania
Nju Kasel Nortvest je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.413, što je 122 (-7,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colonia los Pinos, Coatzintla
Colonia los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Libertino, Rieti
Libertino je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 729 m.
Marko Bijač
Marko Bijač (Dubrovnik, 12. siječnja 1991.), hrvatski vaterpolski vratar. Počeo je seniorsku karijeru 2002. u VK Jugu. Nakon odlaska Frana Vićana u Primorje u sezoni 2012./13. nametnuo se kao prvi vratar Juga. U toj je sezoni osvojio naslov hrvatskog prvaka i pokazao se perspektivnim vratarom. Stoga je dobio poziv izbornika Tucka za nastup na Mediteranskim igrama i Svjetskom prvenstvu 2013. Visok je 200 cm i teži 81 kg. Bio je na posudbi u splitskom Mornaru. Proglašen je najboljim vratarem Jadranske lige 2013./14.
La Cuarta Manzana, Tula de Allende
La Cuarta Manzana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Los Naranjos, Yanga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Joldișești, Sohodol
Joldișești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sohodol.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 967 m.
Campo de Fabián Valenzuela, El Fuerte
Campo de Fabián Valenzuela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Isusovačke misije Chiquita
Isusovačke misije Chiquita (šp.: Misiones jesuíticas de Chiquitos) je zajednički naziv za UNESCO-vu svjetsku baštinu koja se sastoji od 11 samostanskih misija koje su od 1696. do 1760. godine izgradili isusovci, s ciljem pokrštavanja Chiquito (šp. za "maleni") indijanaca u području današnjeg istočnog bolivijskog departmana Santa Cruz.
Šest od njih 11 je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Amerikama 1990. godine, jer "su inspirirane renesansnim "idealnim gradom", idejom filozofa 16. stoljeća; i u njima je na jedinstven način nastao spoj katoličke europske arhitekture i lokalnih tradicija". mini|lijevo|300px| Karta s lokacijama Isusovačkih misija Chiquitosa u Boliviji (narančasti križevi su svjetska baština)
Povijest
mini|lijevo| Plan isusovačke misije u Concepciónu mini| Unutrašnjost crkve San Javier mini| Zvonik i crkva isusovačke misije u Concepciónu mini| Unutrašnjost trijema crkve misije San javier s velikim [[okulosom iznad portala]] Španjolska kruna je željela osigurati osvajanje tzv. "nebeskih indijanaca" (Indias del Cielo), za što je poslala isusovce koji su došli u Vicekraljevstvo Peru 1567. godine kako bi prenijeli kršćanstvo autohtonim zajednicama. Prva kolegijalna crkva na bolivijskog teritoriju je osnovana 1577. godine u Potosiju, a već 1592. godine je osnovana nova kuća u Santa Cruzu. Isusovci su na području Chiquitosa (kasnije poznato kao Velika Chiquitanía) racionalizirati model redukcija (reducciones de indios), tj. naselja za pokrštene indijance, koji su u velikoj mjeri inspirirani idejom humanističke filozofije idealnog grada. Misije su bile samododržive s uspješnim gospodarstvom i gotovo neovisne od španjolskih vlasti. Između 1696. i 1760. godine niklo je šest skupina redukcija (San Francisco Javier, Concepción, Santa Ana, San Miguel, San Rafael i San Jose) koje su, za razliku od drugih isusovačkih misija u Južnoj Americi koje su napuštene nakon 1767. godine, gotovo nedirnute preživjele protjerivanje Družbe Isusove.
Odlike
U šest isusovačkih misija Chiquitosa je na jedinstven način ostvarena ideja renesansnog "idealnog grada". Njih definiraju pravilna mreža ulica s indijanskim kućama redovito raspoređenima duž tri strane pravokutnog trga, dok je četvrta rezervirana za crkvu, kolegijalnu crkvu, dvije radionice i školu, a ponekad i za ubožnicu (Casa de la Misericordia), u kojoj su bile smještene udovice i napuštene žene.
Crkve Chiquito misija su izvanredan primjer prilagodbe kršćanske sakralne arhitekture na lokalnim uvjetima i običajima. Dugi zidovi definiraju tri unutarnja hodnika podijeljena drvenim stupovima i s dvije vanjske galerije, također na stupovima, predstavljaju vrlo jedinstven tip arhitekture koji se odlikuje posebnom obradom drvenih stupova i ograda. Samo je San José iznimka jer je kamena građevina inspirirana baroknim modelom.
Cornu de Jos, Drăgănești
Cornu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Drăgănești.
Dodô (fudbaler, rođen 1974.)
Ricardo Lucas Figueredo Monte Raso, poznatiji pod nadimkom Dodô (2. maj 1974.) je brazilski nogometaš.
Bardo (Vojvodstvo donjošlesko)
Bardo je grad i središte istoimene opštine u Poljskoj. Nalazi se u donjošleskom vojvodstvu.
Opšti podaci
U gradu je razvijena industrija papira i nameštaja.
Istorija
Grad je nastao u X veku kao odbrambeno utvrđenje. Oko 1290. godine Bardo gubi svoj strategijski značaj. Status grada dobija početkom XIV veka. Godine 1874. sagrađena je železnička pruga Vroclav - Klodsko. Usled razaranja u Drugom svetskom ratu Bardo gubi status grada koji mu je vraćen 1969. godine.
Saobraćaj
Kroz grad prolazi regionalni put broj 8.
Las Tres Cruces, Epatlán
Las Tres Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Epatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1320 m.
Arsanello, Reggio Calabria
Arsanello je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.
Sant'Anna, Cuneo
Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Mesa de la Unión, Guadalupe y Calvo
Mesa de la Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Sant'Anna, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 288 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 989 m.
Mesa de la Unión, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2285 m.
Noria de Royán, Irapuato
Noria de Royán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1742 m.
El Garabato, Suchiate
El Garabato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Osage, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.619 stanovnika, što je 168 (4,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Dobrila Ćirković
Dobrila Ćirković (1. oktobar 1948, Aleksandrovac) je srpska pozorišna i filmska glumica, stalna članica dramskog ansambla Narodnog pozorišta u Beogradu.
Villula, Parma
Villula je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
La Galera, Coatzintla
La Galera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
La Mesa de Alcocer, Aramberri
La Mesa de Alcocer je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1674 m.
Adnan Aganović
Adnan Aganović (Dubrovnik, 3. listopada 1987. ) hrvatski je nogometaš koji trenutačno nastupa za rumunjski Brasov.
Aganović igra na obje strane veznoga reda ili na poziciji tradicionalnog broja 10. Aganović je započeo svoju profesionalnu karijeru nastupajući za hrvatske klubove Dubrovnik 1919, GOŠK Dubrovnik i Trogir. U Prvoj hrvatskoj nogometnoj ligi igrao je za Međimurje i Varteks, nastupajući za Varteks u kvalifikacijama za Europsku ligu u sezoni 2011/2012, u trećem pretkolu kvalifikacija bio je strijelac i asistent u utakmici protiv Dinamo Bukurešta. Poslije Varteksa igrao je za slovenskog prvoligaša Koper, gdje se je afirmirao u jednog od najboljih ofenzivnih veznih igrača u tom dijelu Europe. U idućoj sezoni vratio se u Prvu hrvatsku nogometnu ligu u redove Istre 1961 gdje je nastavio svoj napredak. U sezoni 2013/2014. prešao je u redove rumunjskog prvoligaša Brasova.
San Antonio del Alto, San Francisco del Rincón
San Antonio del Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1874 m.
Toci, Sohodol
Toci je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sohodol.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 842 m.
Carmina Burana
Carmina Burana (prevedeno sa latinskog: Pjesme iz Beuerna, njemački: Lieder Aus Beuern) je je iluminirani manuskript iz 13. vijeka koji pored same zbirke pjesama - Carmine Burana, sadrži i šest religijskih prikazanja.
Karakteristika i historija nastanka
Autorstvo tih rukopisa pripisuje se Golijardima, putujućim profesorima i studentima po Zapadnoj Evropi tokom 10. - 13. vijeka, koji su bili poznati po svojim poprilično neobuzdanim pjesmama i taravenkama. Zbirka se također zove i Benediktbeuern manuscript, jer je 1803. pronađena u bavarskom benediktinskom samostanu - Benediktbeuern (Burano je kasnije postao Beuern).
Dva dijela tog manuskripta, iako su napisana u isto vrijeme, ipak se stilski razlikuju. Stihovi pjesama napisani su uglavnom na srednjovjekovnom latinskom, osim njih 47, koje su napisane na visoko njemačkom. U njima ima svega, od običnih nazdravičarskih pjesama, pastoralnih, do vrlo ozbiljnih posvećenih vjeri, ali i ljubavnih nabijenih erotikom i satiričkih o crkvi i vlasti u kojima se oštro napada Rimska kurija.
Dio pjesama upotrijebio je Carl Orff za svoju kantatu Carmina Burana praizvedenu 1937.
Ostala prikazanja Isusovog usrsnuća, koja su vjerojatno igrana za Božić, proširena su Peregrinusom, koji je obrađivao prva dva Kristova ukazanja učenicima i Ludus de rege aegypti (Prikazanje egipatskog kralja), koji se nekad smatrao dijelom božićnih prikazanja.
Struktura zbirke
Carmina Burana je zbirka od 228 pjesama ispisanih na 112 listova pergamenta ukrašenih sa 8 minijatura. Izgleda da su svi tekstovi bili namjenjeni pjevanju, ali autori tih rukopisa nisu stavili muzičke notacije na sve pjesme, tako da se danas može rekonstruirati melodija samo 47 pjesama.
Carmina Burana se da podijeliti u 4 sekcije;
Louis-Alexandre Berthier
Louis-Alexandre Berthier (Versailles, 20. novembar 1753. - Bamberg, 1. jun 1815.) bio je jedan od najvažnijih napoleonovih maršala. Iako nije bio vojnik sa fronta, Napoleon ga je visoko cijenio kao načelnika štaba svoje Grande Armée od 1805., pa je za njega rekao Da je čovjek koji ga najduže služio i nikad iznevjerio.
Biografija
Rođen kao plemićki sin dvorskog geodeta, Berthier je vojno iskustvo stekao je u američkoj revoluciji, borivši se u puku Markiza La Fayetta, a nakon tog u Francuskoj revoluciji kao injžinjerac geodet i štabni oficir i na kraju kao načelnik štaba (1791.-92). U martu 1793. je poslan da se bori protiv rojalista u zapadnoj Francuskoj, ali je nakon četiri mjeseca smjenjen od jakobinaca kao nepuzdan i sumnjivi pripadnik starog plemstva.
Ponovno se aktivirao kao general divizije i načelnik štaba alpske i talijanske armije. Kao komandant u Italiji zauzeo je Rim u februara 1798., koji je uskoro napustio da se pridruži Napoleonu u Egipatskoj kampanji.
Kao načelnik štaba Grande Armée, u kom je radilo šest generala i osam pukovnika Berthier je bio zadužen za slanje direktnih Napoleonovih naredbi njegovim maršalima. I pored tog što je taj posao bio naizgled bezličan i birokratski, Berthier se znao žestoko posvađati sa pojedinim maršalima, koji bi se oglušili (ili krivo interpretirali) Napoleonove naredbe. Upravo zbog te lojalnosti ga je Napoleon neobično cijenio pa ga je i nagradio titulama Princa od Neuchâtela 1806. i Princa de Wagrama 1809.
Berthier je ostao sa Napoleonom u Rusiji sve do povlačenja 1812., nakon careva odlaska, trudio se da očuva red u vojsci. Nakon Napoleonove abdikacije Berthier se pomirio sa burbonskom restauracijom i novim kraljem Louisom XVIII i postao kapetan njegove garde. Ali ga je uskoro ispratio kad se Napoleon vratio sa Elbe i preuzeo vlast na Sto dana.
Nakon Napoleonovog sloma povukao se u Kraljevinu Bavarsku, gdje je ubrzo umro od posljedica pada. Nakon tog su se pojavile brojne teze da je ubijen, ili da se sam ubio, ali je vjerojatno pao jer je bio bolestan.
Las Palomas, El Fuerte
Las Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Adaptacijska radijacija
Adaptivna radijacija je karakterističan primjer kladogeneze pa se može grafički prikazati na slici kao "grm" ili kladus, koegzistirajućih vrsta (na stablu života ). Karipski gušteri su posebno zanimljiv primjer adaptivne radijacije. Na Havajima su proučeni vrlo izolovani i brojni primjeri adaptivne radijacije. Izuzetan primjer adaptivne radijacije su ptičje vrste havajskih mednnica. Putem prirodne selekcije, ove ptice su se relativno brzo prilagodile i konvergentno evoluirale u različitim sredinama Havajskih otoka.
Zbog dramatičnih efekata na bioraznolikost populacija, sprovedena su mnogo istraživanja adaptivne radijacije. Međutim, potrebno je više studija, posebno zbog toga da bi  u potpunosti razumili efekti mnogih faktora koji utiču na adaptivnu radijaciju. Empirijski i teorijski pristupi su od pomoći, iako svaki od njih ima svoje nedostatke. Kako bi se pribavio što veći skup odgovarajućih podataka, moraju biti integrirani empirijski i teorijski pristupi.
Identifikacija
Četiri funkcije mogu se koristiti za identifikaciju adaptivne radijacije:
Uzroci inovacija
Razvoj evolucijskih novosti može omogućiti diverzifikaciju kladusa,  stvaranjem novih područja i okvira morfoloških prilagodbi. Klasičan primjer je evolucija četvrte kvržice sisarskih zuba. Ova osobina omogućava ogromne porast rasponu prehrambenih izvora, što je povećalp broj ekoloških niša koje su na raspolaganju sisarima. To je. nekoliko puta, omogućilo pojavu različitim grupam u kenozoiku, nakon čega je svaki put odmah slijedila njihova adaptivna radijacija. Ptice su ostvarile druge načine radijacije, jer je evolucija letenja otvorila nove mogućnosti za razvoj i divergenciju, odnosno pokretanje adaptivne radijacije. Ostali primjeri uključuju placentalne trudnoće (za sisara sa posteljicom), ili dvonožnu lokomociju (u hominina).
Primjer Darwinovih zeba
Najpoznatiji klasični primjer adaptivne radijacije je evolucijska divergencija Darvinovih zeba. Mnogi evolucijski biolozi su uočili da da fragmentirani pejzaž često može biti izvrsna  lokacija za pojavu  adaptivne radijacije. Smatra se da je razlika u geografskom položaju širom nepovezanog krajolika, kao što su otoci, promoviraju takve diversifikacije. Darwinove zebe zauzimaju fragmentirano otočje Galapagos i evoluirale su u više različitih vrsta koje se razlikuju u ekologiji, pjevanju i morfologiji, a posebno veličini i obliku njihovih kljunova. Očigledna objašnjenja ovih razlika je alopatrijska specijacija, koja se javlja kada populacije iste vrste postanu geografski izolirane i razvijaju se odvojeno. Zbog toga što su populacije zeba bile dugo podijeljene među otocima, ptice su evoluirale odvojeno, tokom nekoliko miliona godina. Međutim, to ne uzima u obzir činjenicu da se mnoge vrste javljaju i u simpatriji, tj. sedam ili više vrsta žive u istom otoku. Postavlja se pitanje zašto su se ova vrsta razdvojile kada žive u istom okruženju sa svim istim resursima. Nakon Darwina je predloženo da se specijacija ovih zeba događala u dva dijela: početni, lako uočljivi, alopatrijski, praćen manje jasnim simpatrijskim, koji je također bio u funkciji adaptivne radijacije. To se u velikoj mjeridesilo favoriziranjem osobene specijalizacije na svakom otoku.
Jedna od glavnih morfoloških razlika među vrstama različitih otoka je veličina i oblik kljuna. Adaptivna radijacija je dovela do evolucije različitih kljunova koji omogućavaju  pristup različitim  izvorima hrane. One sa kratkim kljunovima su bolje prilagođene za kljucanja sjemena na terenu, a sa tankim, oštrim kljunovima jedu insekte. Zebe sa dugim kljunovima koriste hranu iz pukotina unutar kaktusa. Ovom specijalizacijom, sedam ili više vrsta zeba su bile u mogućnosti da nastanjuju isto okruženje, bez konkurencije ili nedostatk izvora hrane i međusobnog ubijanja. Drugim riječima, ove morfološke razlike u veličini i obliku kljuna, izazvane adaptacijskom  radijacijom omogućile su  diverzifikaciju i opstanak Darwinovih zeba na  Otčju.
Eksjö (općina)
Općina Eksjö (švedski: Eksjö kommun) je jedna od švedskih općina od 25,856 stanovnika. u sredini Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Eksjö od 12,245 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Eksjö prostire se u Grofoviji Jönköping, na površini od 548.95 km².
Historija
Današnja Općina Eksjö formirala se 1971. spajanjem grada Eksjö sa okolnim ruralnim općinama.
San Lucas, Motozintla
San Lucas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2149 m.
Colonia Benito Juárez, Tula de Allende
Colonia Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 562 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2073 m.
Ojo de Agua, Carácuaro
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Libertina
Libertina je dubrovački srebreni novac koje se kovao između 1791. do 1795. godine. Na novcu je bio ispisan moto Dubrovačke Republike: <tt>Libertas</tt> (sloboda) po čemu je novac i dobio ime.
Vrijednost mu je bila 2 dukata, odnosno 80 dinarića.
Pero Budmani
Pero Budmani (Dubrovnik, 27. listopada 1835. - Castel Ferretti pokraj Ancone, 27. prosinca 1914.), hrvatski jezikoslovac i leksikograf. Bio je gimnazijski profesor, urednik Akademijina "Rječnika" i jedan od naših najvećih poliglota. Važan je njegov rad o dubrovačkom dijalektu, u kojem se prvi put cjelovitije opisuje jedan štokavski govor. Posebno valja istaći njegov opsežan i objektivan "Pogled na istoriju naše gramatike i leksikografije od 1835.", u kojem s priznanjem govori i o radu Bogoslava Šuleka. U mladim danima i u mirovini bavio se matematičkim pitanjima.
Životopis
Pero je Budmani jedan od najznačajnih hrvatskih filologa zadnje trećine 19. stoljeća. Pod snažnim utjecajem publikacija i fizionomije jezika Vuka Karadžića, neko se vrijeme i izjašnjavao Srbinom-katolikom, dok nije prešao u jugoslavensko unitaristički tabor. Nakon školovanja Budmani položi ispit za "gimnazijskoga kandidata", te je u tom svojstvu stupio u službu u dubrovačkoj gimnaziji. Odmalena je pokazivao talent za jezike i matematiku, pa je zarana naučio i talijanski, njemački, francuski, engleski, latinski, grčki,...što je tijekom života dopunio ovladavanjem ruskoga, poljskoga, sanskrta, perzijskoga, arapskoga, a slabije turskog, kineskoga, finskoga, norveškoga, mađarskog i svahilija.
Auktor je neko vrijeme bio i poslanikom u Dalmatinskome saboru, no zbog stanovitih nesuglasica odrekao se 1873. bečkoga političkog mandata, a tri godine kasnije i članstva u Dalmatinskom saboru. No, njegovi su jezikoslovni radovi koje je objavljivao u Dubrovniku (Nešto o postanju slova z u slavljanskijeh jezika, 1873./74.), a poglavito dubrovački dijalekt, "kako se sada govori" (Rad JAZU, knj. 65., Zagreb 1883.) privukli pozornost Akademije i hrvatskih filologa, te se nakon Daničićeve smrti i kratkotrajnoga djelovanja Matije Valjavca, Budmani u proljeće 1883. preselio u Zagreb i preuzeo redakciju Akademijina Rječnika.
Iako se u glavnim crtama (izgovorni pravopis, koji je u to vrijeme počeo odnositi pobjedu u Hrvatskoj) Budmani držao Daničićevih smjernica, u nekim je postupcima došlo do većih promjena, napose u modernizaciji i povijesnoj kroatizaciji rječnika: Budmani je u korpus za obradbu uveo i Šulekove rječnike o kojima je imao najbolje mišljenje, i time probio okvire zamišljenoga pučkoga jezika; dao je ispisati i veći broj djela starije hrvatske književnosti na čakavskome narječju; također, uveo je fonem /dz/ koji je u to doba još postojao u njegovu rodnom kraju, a i u nekim situacijama i dubrovačko naglašavanje. Niz je pohvalnih svjedočanstava o Budmanijevoj radišnosti, no našlo se i prigovora-napose Maretićevih- njegovoj opširnosti u kojoj je nadmašio i Daničića (Daničić je imao do 100 primjera za riječi, dok Budmani za /hud/ ima 122, za /jezik/ 120 itd.).
Kad je 25. srpnja 1907. nakon dvadeset i četiri godine neprekidnog rada prestao obrađivati rječnik, imao je iza sebe prevaljeno vrijeme od 72 godine i više od četiri debele knjige rječničke obradbe s 4176 stranica. Osim leksikografskim radom, Budmani je i prevodio stranu književnost, priredio za tisak djela Gleđevićeva, Sasinova, Zoranićeva, Zlatarićeva, Barakovićeva,..pisao o književnom djelu Držićevu ("Pjerin Marina Držića", Rad JAZU, knj. 148, Zagreb 1902.), dao prijegled hrvatske gramatike i leksikografije o obljetnici Hrvatskoga narodnoga preporoda (50-godišnjica "prieporoda hrvatske knjige") u studiji "Pogled na istoriju naše gramatike i leksikografije od 1835. godine (Rad JAZU, knj. 80, Zagreb 1885.), napisao "Praktičnu gramatiku ruskoga jezika (za samouke)", 1888., koja je doživjela laskave ocjene i ubrzo drugo izdanje.
Posljednje je godine života Budmani posvetio matematici. U Akademiji je 5. srpnja 1906. čitao prvi dio svoje rasprave o Bernoullijevim brojevima. Bijaše to početak velikoga rada o diferencijalnom računu što ga je u Zagrebu počeo pisati na talijanskom jeziku. Rad je nastavio i nakon odlaska iz Zagreba na obiteljsko imanje Castel Ferretti blizu Ancone, no nije ga dovršio. Tuga za izgubljenom suprugom (umrla je 1908.), zdravstvene poteškoće i opća malaksalost ponukali su Budmanijevu djecu- imao ih je jedanaestero -da ga vrate u Dubrovnik da operira oko. Pola godine nakon toga došlo je do nereda koji su doveli do 1. svjetskog rata, pa Budmanija odvedoše opet na imanje u Castel Ferretti, gdje je i preminuo 27. prosinca 1914.
Dubrovački srpski časopis Srđ ga pominje kao počasnog člana Dubrovačke Narodne (Srpske) Štionice.
Vojvodstvo donjošlesko
Vojvodstvo Donje Šlesko je jedno od 16 Poljskih Vojvodstva. Osnovano je 1999. godine od Vroclavskog, Legnjickog, Jelenjogorskog, Valbžiskog i dela Leščinjskog vojvodstva. Nalazi se u jugozapadnom delu Poljske.
Položaj
Graniči se sa: kao i vojvodstvima:
Najveći gradovi
Stanovništvo 31.12.2004
Administrativna podela
Stanovništvo povjata 31.12.2004
Sant'Antonino, Cuneo
Sant'Antonino je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Rossetti, Verona
Rossetti je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Bradan
Bradan je bio talirski novac Dubrovačke republike kovan između 1725. i 1743. godine, kada ga je zamijenio stari vižlin. Nazvan je po prikazu zaštitnika grada sv. Vlahu, koji je na aversu novca prikazan s bujnom bradom. Na reversu je grb Dubrovačke Republike. Masa mu je bila 28 do 29 grama, a promjer 41,5 do 45 mm. Vrijednost mu je bila 1,5 dukata ili 60 dinarića, a sadržavao je 15,626 grama srebra.
Polubradan je rijetki srebreni novac Dubrovačke Republike, veličine polutalira. Kovan 1731. i 1735., mase od 13,75 do 14,10 grama, promjera 35— 36,5 mm. Na aversu je prikazan zaštitnik grada sv. Vlaho s bradom kao i na talirskoj kovanici, a na reversu je grb Dubrovačke Republike. Vrijednost mu je bila 30 dinarića.
Granja el Charrito, Irapuato
Granja el Charrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1725 m.
Las Tejerías, Yanga
Las Tejerías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yanga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Minca
Minca je bio bakreni novac Dubrovačke Republike. Riječ minca dolazi od njemačke riječi munze (kovanica), a latinski naziv za ovu vrstu novca je follar. Minca se počela kovati 1294. godine i kovana je sve do 1612. godine. Masa joj se kretala od 0,63 do 2,8 grama, promjer od 14 do 20 mm. Jedan srebrni denar vrijedio je 30 minci.
Dubrovački solad
Solad je bio bakreni novac Dubrovačke republike kovan između 1678. i 1797. Vrijednost mu je bila 5 minci ili 1/16 dubrovačkog dinara.
Eksjö
Eksjö (čita se Ekšjo) je grad od 9,701 stanovnika u sredini Švedske, on je i administrativni centar Općine Eksjö od 16,244 stanovnika.
Geografske karakteristike
Eksjö leži u Grofoviji Jönköping, udaljen šesdesetak km istočno od Jönköpinga.
Historija
Eksjö je vjerojatno niknuo krajem 14. vijeka, ali se prvi put spominje 1406. Zbog dobra smještaja, i dobre povezanosti postao je mjesto za održavanje tingova i sjedište parohije. Povelju o status grada dobio je u 15. vijeku
Spaljen je za Sjevernog sedmogodišnjeg rata, pa je jedno kratko vrijeme u 16. vijeku napušten. Brzo se oporavio zahvaljujući sajmu stoke, po koju su strani trgovci dolazili brodovima iz Kalmara, ali mu pravo trgovanja sa strancima ukinuto 1614.
Njegov razvoj se usporio tokom 17. vijeka, pa je Eksjö ostao malo naselje od nekih 700-800 stanovnika koliko ih je imao početkom 18. vijeka. Kako je još od 17. vijeka bio mobilizacijsko mjesto smalandske husarske regimente počeo se razvijati kao vojnički grad.
Danas je Eksjö prvenstveno - vojnički grad, pored kalmarske regimente tu su smješteni i Inžinjerci. Industrije gotovo i nema, pa većina stanovnika radi u administraciji.
Tempeguaje, Guadalupe y Calvo
Tempeguaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 420 m.
Franjo Marija Appendini
Franjo Marija Appendini (Poirino, u Pijemontu 1768. - Zadar, 30. siječnja 1837.) (tal. oblik Francesco Maria Appendini) bio je svećenik iz reda pijarista. Bio je među prvim je hrvatskim životopiscima, i jezikoslovcima. Pisao je pjesme, životopise, govore i nekrologe te biobibliografske i historiografske prinose.
Rodio se je 1768. u mjestu Poirinu u Pijemontu. Školovao se u Torinu i Rimu, gdje je 1787. stupio u red pijarista. Među profesorima bio mu je i Dubrovčanin Marko Faustin Galjuf koji ga je 1791. nagovorio otići u Dubrovnik. U gradu u kojem će ostati preko četrdeset godina, Appendini se je 1792. zaredio za svećenika. Dugi niz godina radio je kao profesor retorike u pijarističkom Collegiumu Ragusinumu (gdje je od 1795. predavao i njegov brat Urban, tal. Urbano), a 1808. postao je upraviteljem novoosnovanog Liceum–convictuma. Licej je nakon dolaska austrijskih vlasti pretvoren u gimnaziju, a Appendini je postao njenim prefektom te profesorom zemljopisa i povijesti.
U Dubrovniku je razvio svestranu kulturnu aktivnost; organizirao je školske literarne akademije, sudjelovao je u radu Prosvjetiteljskog društva, pisao je prigodne pjesme na talijanskome i latinskome jeziku, održavao bliske odnose s kulturnim djelatnicima i znanstvenicima u Gradu i inozemstvu, a bio je poznat i kao vrstan pedagog i govornik. Naučivši hrvatski jezik, bavio se i jezikoslovljem, iako su neki njegovi radovi s tog područja, primjerice Dell’ analogia della lingua antichi popoli..., puni neznanstvenih i proizvoljnih tumačenja.
Autor je hrvatske gramatike i rječnika hrvatskog jezika Grammatica della lingua Illirica compilata dal padre Francesco Maria Apependini delle scuole pie proffesore di eloquenza nel collegio di Ragusa koja je njegovo najvrjednije djelo. Objavljena je u Dubrovniku, a koja se je pojavila u četirima izdanjima: 1808., 1828., 1848. i 1850. godine. Recenzija na hrvatskom jeziku koja se je odnosila na ovu knjigu bila je prva takva u povijesti hrvatskog novinstva, a izašla je u Kraljskom Dalmatinu br. 38 iz 1808. godine.
Njegovi povjesničarski doprinosi su rasprave o ubikaciji Epidaurusa te o podrijetlu Sv. Jeronima, dvotomne Notizie istorico–critiche sulla antichitŕ storia e letteratura de’ Ragusei (Dubrovnik 1802.–1803.), iscrpan pregled političke i kulturne povijesti Dubrovnika. Od iznimna je značaja njegov dnevnik događaja u svezi s rusko–crnogorsku opsadom Dubrovnika 1806. godine, a za njega je javnost doznala tek 1906. godine.
Godine 1835. F. M. Appendini preselio je u Zadar gdje je postao upraviteljem tamošnjeg liceja i generalni ravnatelj dalmatinskih gimnazija, preuzevši tako dužnosti koje je od 1824., do smrti, 1834., imao njegov brat Urban. Obnašao ih je, međutim, samo nepune dvije godine; umro je 30. siječnja 1837. godine.
Luino, Varese
Luino je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Rôni
(28. april 1977.) je brazilski nogometaš.
Marijan Blažić
Otac Marijan Blažić (Kastav, 25. ožujka 1897. – Daksa, 25. listopada 1944.), katolički prezbiter, franjevac, pedagog, publicist i mučenik, žrtva Pokolja na Daksi.
Stupio je u Red manje braće, u Franjevačku provinciju sv. Jeronima u Dalmaciji i Istri, 1912. godine. Gimnaziju je pohađao na Košljunu i u Zadru, a teologiju je studirao u Zadru i Dubrovniku. Nakon ređenja za prezbitera 20. ožujka 1920. godine, pohađa Filozofski fakultet u Zagrebu, pa sluša predavanja u Firenci i Münchenu. Profesorski ispit polaže iz prirodoslovne skupine predmeta. Potom je nastavnik u franjevačkoj gimnaziji na Badiji, pa u Dubrovniku (1929. – 1944.), gdje predaje i filozofiju na Teološkom studiju (1942 . – 1944.). Bio je više puta definitor, a od 1942. godine je provincijalni delegat za južnu Dalmaciju.
Mnogo je propovijedao, crkve su često bile premalene za brojne slušatelje, koji bi dolazili i iz udaljenijih mjesta. U propovijedi je unosio nove načine argumentiranja i uspostavljanja kontakta sa slušateljstvom. U dubrovačkom Samostanu male braće se od davnine davalo siromasima sve što bi preostalo od obroka, a za vrijeme Drugoga svjetskog rata i posebno se je kuhalo za njih. O. Blažić vodio je brigu za siromahe: za njih je ostavljao svoj kruh (slično bi radila i ostala braća), a znao je dijeliti i brašno i šećer najbjednijima. Kad se u rujnu 1942. godine pojavio tifus među klericima, osobno je brinuo za njih.
Tomás Vidal, Coatzintla
Tomás Vidal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Marijan Blažić
Premda je gajio nadu da će preživjeti rat, duhovno se pripremio napustiti ovaj svijet. Partizani su ga ubili na Daksi, po dolasku u Dubrovnik, skupa s ostalim mučenicima.
Tomás Vidal, Coatzintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Alfred Pal
Alfred Pal (Beč, Austrija, 30. 11. 1920 - Zagreb, 30. 6. 2010), znameniti hrvatski i jugoslavenski slikar, karikaturist i grafički dizajner.
Porodica i život za vrijeme Drugog svjetskog rata
Alfreda je okupacija Kraljevine Jugoslavije zatekla u Vukovaru, odakle je sa tetom Juditom i Šanjikom pobjegao pred Wehrmachtom na djedovinu u Srijemske Čakovce kod tete Gizele. Tu su svo četvero prezimili tešku 1941/42 godinu. Uza sve ratne nevolje, teta Gizela je te zime doživjela moždani udar, a teta Judita teški prijelom kuka. U međuvremenu, Alfredova majka je pred nacizmom napustila Berlin i vratila se u Beč odakle je ponovno morala bježati zbog anšlusa Austrije. Početkom 1940 godine, Tereza Pal je uspjela bez papira ući u Kraljevinu Jugoslaviju i po prvi puta u trinaest godina vidjeti Alfreda i Šanjiku. Bez odgovarajućih jugoslavenskih isprava, Tereza Pal nije mogla emigrirati u slobodne zemlje. Jugoslavenska policija ju je najprije zatvorila u zatvor u Novoj Gradišci, da bi je potom ustaše deportirale u koncentracijski logor Đakovo gdje je preboljela pjegavi tifus, te je potom deportirana u logor Lobograd. Tereza Pal je ubijena u augustu 1942 godine, kao i Alfredove tete. Alfred je tokom Holokausta također izgubio brata Šanjiku koji je skončao u nekom od nacističkih logora nakon što je pokušao pobjeći preplivavši Dunav kod Opatovca prema Mađarskoj. Imanje u Srijemskim Čakovcima su konfiscirale ustaše tj. režim Nezavisne Države Hrvatske.
U ljeto 1942 godine Alfred je s propusnicom iz "vlastite radionice" uspio preko Zagreba doći do Crikvenice koja je tada bila pod talijanskom okupacijom. U Crikvenici je živio od crtanja karikatura rijetkih gostiju, samih mještana i mnogobrojnih talijanskih vojnika. Često je crtao samo za kruh tj. hranu. Pošto je postao sumnjiv talijanskoj upravi, 10. 11. 1942 godine Alfred je bio odveden u internaciju u logor Kraljevica i potom u logor Kampor na Rabu. Tu je 1943 godine dočekao kapitulaciju Italije i oslobođenje. Odmah po oslobođenju, kao član rapskog Židovskog bataljuna, priključio se partizanskim trupama u sastavu Narodnooslobodilačkog pokreta Jugoslavije (NOP). S prelaskom na oslobođeno područje Jugoslavije, Alfred je bio dodijeljen 7. banijskoj diviziji NOVJ-a. U diviziji je najprije služio kao borac, a ubrzo potom kao dobar crtač je bio prebačen tehnici pri štabu divizije zadužene za tiskanje vijesti, brošura, novina, početnica za opismenjavanje boraca i slično. U junu 1944 sudjelovao je na Kongresu kulturnih i javnih radnika NR Hrvatske u Topuskom. U oktobru iste godine postao je karikaturist ratne redakcije Vjesnika s kojom je 10. 5. 1945 godine ušao u oslobođeni Zagreb. U Vukovaru nije našao nikoga živog od rodbine, jedino je ostala Alfredova sestrična Heda koja je preživjela koncentracijski logor Auschwitz.