cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zaseda na Sjemeću novembra 1944
Prepad na nemačku kolonu kod Sjemeća
Prema istom izvoru, gubici grupe bataljona iznosili su 10 mrtvih i 21 ranjeni borac. Ovaj prepad zabeležen je i u ratnom dnevniku Armijske grupe E :"... pojačana aktivnost bandi prema glavnom marševskom putu na odsjeku Višegrad - Podromanija. Na prevoju Sjemeć (10 km zapadno od Višegrada), jača banda izvršila noćni napad na našu kolonu nanevši istoj veće gubitke."
Nueva Jerusalén (razvrstavanje)
Nueva Jerusalén ima više značenja:
Manastir Gračanica
Manastir Gračanica kako je sirokoj javnosti poznat je manastir ciji je ktitor  kralj Milutin (1281-1321). Manastir je posvecen Uspenju Presvete Bogorodice koja se danas proslavlaja kao Velikogospojinski praznik vasar na centralnom Kosmetu sa centralnom manifestacijom u Gracanici koja se obelezava kulturno-prosvetnim programom svake godine 28. avgusta.
Istorija
Nemanjici su srpska srednjovekovna dinanstija ciji su  clanovi ne samo vladari nego i njihova braca koja su cesto bila monasi a neki od njih i arhiepiskopi, svojom delatnoscu na politickom i duhovnom planu su uspeli da se izbore za drzavnu nezavisnost za vreme kralja Stefana Prvovencanog (1196-1228) i za vreme Sv Save za crkvenu nezavisnost (autokefalnost) srpske crkve 1219. godine.
Radovi na manastiru su trajali u periodu od 1315-1321. radove su izvodili primorski graditelji kao i unutrasnje oslikavanje manastira, kod oslikavanja manastira vazno je spomenuti da je u vidu freske na zidu sacuvana osnivacka povelja mastira Gracanica dok sama povelja nije sacuvana. Zavrsetkom gradnje, manastir je od vladara poveljama darivan bogatim poklonima kao u imanju tako i u povlasticama. Istrazivanjem ispod temelja manastira tokom 1970-ih utvrdjeno je da je kao i za citav niz drugih manastira koji su izgradjeni za vreme Nemanjica. i manastir Sv Bogorodice ili kako je poznatiji kao Gracanica, podignuta je na temeljima stare crkve u kojoj je bila stolica lipljanske episkopije.
Vreme 14. i 15. veka bio je period velike duhovne slave manastira. U Gračanici je živelo stotine monaha koji su bili razvili veoma intenzivnu duhovnu i umetničku delatnost. U drugoj četvrtini 16. veka tu je bilo i središte novobrdskog mitropolita koji je u manastir doneo i prvu štampariju. Kasnije, usled velikih turskih zuluma, manastir je napušten i crkva je služila za parohijske potrebe. Posle Drugog svetskog rata, manastir su obnovile monahinje i od tada on služi kao ženski manastir. Danas u njemu živi 20-tak sestara koje se bave ikonopisanjem, vezom, poljoprivredom i drugim monaškim poslušanjima.
Analí (razvrstavanje)
Analí ima više značenja:
Manastir Gračanica
Istorija
Nakon rata na Kosovu i Metohiji 1999. godine u manastir Gračanicu je preneto sedište episkopa raško-prizrenskog koji je morao da napusti Prizren.
Manastir je postao ne samo duhovno već i nacionalno i političko središte srpskog naroda centarlnog Kosova i Metohije.
U njemu se svakodnevno organizuju brojni skupovi i sastancisa međunarodnim predstavnicima sa ciljem da se obezbedi opstanak i život srpskog naroda na Kosovu i Metohiji.
Arhitektura
Gračanica je jedan od najznačajnijih spomenika stare srpske kulture. Crkva je od tesanog kamena položenog u redove dvojnih i trojnih redova opeka i ima pet kubeta i tri apside. Izvedena je u estetskom i građevinsko- arhitektonskom savršenstvu i vrlo je skladnih proporcija.
Crkva manastira Gračanica je građevina sa pet kubeta sa osnovom upisanog krsta, te kao takva pripada grupi prvoklasnih arhitektonskih ostvarenja svoga vremena. Spoljna priprata je sagrađena u krajem 14. veka u vreme kneza Lazara.
Freske
U crkvi se nalaze freske koje prikazuju rodoslov dinastije Nemanjića, kopija iz manastira Dečana, zatim lik kraljice Simonide, žene kralja Milutina i kćeri vizantijskog cara Andronika II.
U 16. veku priprata je oslikana freskama. Mihajlo i Evtihije, poznati slikari iz Soluna završili su freske u glavnoj crkvi do 1321. Nebeska liturgija, proroci i evanđelisti su naslikani na glavnoj kupoli ispod freske Hrista Pantokratora dok se na zidovima naosa mogu videti ciklusi Velikih Praznika, Hristovog stradanja, čuda, priča, Hristovog Rodžestva i Vaskrsenja, prizori iz života Bogorodice, Sv. Nikole i Kalendar svetih. Prizori koji prikazuju Evharistiju kao i starozavetni motivi nalaze se u oltaru. Sv. Kralj Milutin i njegova supruga kraljica Simonida, vizantijska princeza, prikazani su u centralnom luku kao vladari kojima sam Gospod daje vlast preko anđela koji na njihove glave spuštaju krune. Nemanjićko stablo porekla i Strašni sud su naslikani u prednjem delu naosa dok su i van priprate sačuvani fragmenti fresaka iz 14. veka. Pored ostalih fresaka značajni su ciklusi Vaseljenskih sabora, Akatista Presvete Bogorodice i Rođenja Gospodnjeg.
Na zidovima ove crkve takođe se mogu naći i portreti srpskih arhiepiskopa i patrijaraha kao i pogrebna scena gračaničkog mitropolita Dionisija. Gračanička riznica je uništena u požarima 1379. i 1383. U manastiru se i danas čuva zbirka starih ikona, među kojima je značajna ikona Hrista Milostivog iz 14. veka koja je jedinstvena po svojim dimenzijama (269 cm x 139 cm). Na manastiru je do sada urađeno više graditeljskih i slikarskih konzervatorskih radova.
Éric Abidal
Éric Sylvain Abidal (Lyon, 11. srpnja 1979.) je francuski nogometaš koji trenutno igra za Olympiacos.
Klupska karijera
Abidal je počeo igrati u Lyon-La Duchereu, ekipi iz predgrađa Lyona. Profesionalnu karijeru je počeo u AS Monacu, a debi je imao 16. rujna 2000. U prvoj sezoni je nastupio 22 puta. Prešao je u OSC Lille gdje se opet susreo sa svojim bivšim trenerom, Claudeom Puelom, a tamo je imao 62 nastupa. Krajem 2004., vratio se u svoju rodnu regiju, došao je u Olympique Lyonnais, koji je tada bio osvajač dvije uzastopne titule francuskog prvaka. Dok je igrao za Lyon, smatralo ga se jednim od najboljih bočnih igrača u francuskoj ligi. U Lyonovoj obrani igrao je s Francuzima Gregoryjem Coupetom, Françoisom Clercom i Anthonyjem Reveillere te s dva Brazilca, Crisom i Caçapom. Dana 30. lipnja 2007. je prešao u FC Barcelonu za 15 mil. eura, nakon što je za medije izjavio da neće trenirati ako ne dobije transfer iz Lyona, a potpisao je četverogodišnji ugovor i uzeo broj 22, s obzirom da je njegov broj iz Lyona, 20, bio zauzet od strane Deca. Barcelonin predsjednik, Joan Laporta, također je spomenuo kako se Abidalov ugovor može otkupiti za 90 mil. eura, a ako FC Barcelona u bilo kojoj od iduće četiri sezone osvoji Ligu prvaka, Lyon će dobiti bonus od 500.000 eura. Umirovio se 2012. godine zbog zdravstvenih problema.
Reprezentacija
Abidal ima 55 nastupa za francusku reprezentaciju, a debitirao je 18. kolovoza 2004. Usprkos brojnim ozljedama i nesuglasicama s FIFA-om u posljednjih nekoliko sezona, Abidal je igrao na SP-u 2006., a igrao je svaku utakmicu svih 90 minuta, osim utakmice s Togom, kad je bio suspendiran zbog dva žuta kartona u prethodne dvije utakmice. U toj utakmici ga je zamijenio Mickaël Silvestre. Kad su u finalu Francuska i Italija došle do jedanaesteraca, Abidal je pucao treći jedanaesterac za Francusku te ga je pogodio, ali je njegova reprezentacija izgubila 5-3 i osvojila drugo mjesto.
Zdravstveno stanje
Tijekom 2011., Abidalu je dijagnosticiran tumor na jetri, kojeg je uspješno operirao u toku godine. Tijekom cijele sezone, kako njegov klub, tako i suparnički klubovi (Real Madrid, Olympique Lyon), izražavali su mu podršku i brz oporavak. Prvi postoperacioni nastup imao je u finalu Lige prvaka 2011. godine u kojem je ušao u posljednjim minutama pobjede njegove momčadi nad Manchester Unitedom 3:1. Primio je i kapetansku vrpcu te je tako dobio šansu podignuti pehar Lige prvaka prilikom predaje.
Formula 1
thumbnail|280px|Bolidi Formule 1 na stazi Formula 1 (skraćeno F1) se smatra najvišim rangom jednosjeda u utrkama motornih vozila. Temelji se na serijama utrka koje se održavaju na umjetno sagrađenim stazama (pistama) baš za tu svrhu ili na zatvorenim gradskim ulicama. Svake godine rezultati utrka određuju dvije ljestvice pobjednika, ljestvicu najboljih vozača i ljestvicu najboljih konstruktora.
Formula 1
Europa je Formulin tradicionalan centar i ostaje njeno vodeće tržište, iako se Velike nagrade održavaju širom svijeta, i neprestano se njihov broj povećava. Kao najskuplji sport na svijetu, ekonomski utjecaj Formule je također značajan tako da se mogu primjetiti njena politička i financijska prevrtanja. Posljednjih godina je poznatija po glamuru.
Formula 1 ima svoje korijene još u motornim utrkama na europskom tlu 1920. i 1930. Brojne Grand Prix organizacije su iznijele pravila za Svjetsko prvenstvo još prije drugog svjetskog rata, ali zbog malog broja utrka za vrijeme rata Svjetsko prvenstvo vozača nije regulirano sve do 1947., a inaguracijska sezona bila je 1950. Prvenstvo za konstruktore uslijedilo je 1958.
Biologizam
Biologizam ili biološki determinizam je sociološko stanovište koje principe i kategorije iz biologije prenosi u sociologiju. Zasniva se na pretpostavci da ljudsko društvo funkcioniše po principima biologije, odnosno na način kako funkcinišu živi organizmi. Njen osnivač je Herbert Spencer. Danas se ovo stanovište smatra zastarelim i prevaziđenim.
Formula 1
Kratka povijest Formule 1
thumbnail|left|200px|Juan Manuel Fangia vozi Alfa-Romeo-159 prema naslovu prvaka 1951
Biologizam
Osnovna načela biologizma su:
Rasizam se pojavljuje u različitim oblicima kao derivat biologizma.
Formula 1
Kratka povijest Formule 1
Prvi Britanac koji je osvojio Svjetsko Prvenstvo je bio Mike Hawthorn, donijevši Ferrariju naslov 1958. Međutim kada je Colin Chapman ušao u F1 kao dizajner šasija i kasnije osnivač Lotusovih automobila Velika Britanija je zadominirala Formulom 1 cijelo desetljeće. Pored Jima Clarka, Jackieja Stewarta, Jacka Brabhama, Grahama Hilla i Dennyja Hulmea, britanski timovi i njihovi vozači su osvojili 12 svjetskih prvenstava od 1962. do 1973.
thumbnail|right|200px|Stirling Moss na stazi Nürburgring 1961.
1962. je uvedeno novo vozilo s aluminijskom šasijom nazvanom monokok umjesto tradicionalne tubularne šasije. 1968. Lotus je stavio reklamna slova Imperial Tobacca na vozilo i tako uveo sponzorstvo u taj sport.
Aerodinamika je polako dobila važnost u dizajniranju vozila s pojavom aerofoila u kasnim 1960. Kasnih sedamdesetih Lotus je uveo zemljani efekt aerodinamike koji je bolidima osigurao ogroman downforce i uvelike povećao brzinu na zavojima.
Stvaranje Međunarodne federacije sportskih automobila 1979. je uzrokavalo niz trzavica između FISE i FOCE u kojima su se FISA i njen predsjednik Jean Marie Balestre neprestano sukobljavali s udrugom konstruktora Formule 1 oko televizijskih zarada i tehničkih pravila.
FIA je stavila zabranu na zemljani efekt aerodinamike u sezoni Formule 1 1983. Do tada su već turbonabijeni motori, koje je Renault uveo 1977., proizvodili 700 ks (520 kW) i tako postali neizostavni dio natjecanja. Kasnije, točnije 1987., turbo bolidi Formule 1 su proizvodili 1000 ks u utrci. Ti automobili su bili i ostali najsnažniji trkaći automobili ikad napravljeni. Da bi smanjila energiju motora i brzinu, FIA je ograničila kapacitet rezervoara goriva 1984. i smanjila brzine bolida 1988. prije zabrane turbonabijenih motora 1989.
U ranim devedesetima momčadi su uveli pomoćnog elektronskog vozača za upravljanje snagom motora, kontrolu protiv proklizavanja i poluautomatski mjenjač. Neke su posuđene od suvremenih cestovnih vozila. Neke kao aktivni ovjes je prvenstveno napravljen za stazu a kasnije su se probile na tržište osobnih automobila. FIA je zbog pritužbi da je tehnologija određivala rezultat utrka više nego vozačeva vještina zabranila 1994. mnogo takvih pomoćnih sredstava. Ipak mnogi promatrači su smatrali da je zabrana takvih pomoći vozačima zapravo bila zabrana zato jer FIA nije imala neku tehnologiju koja bi eliminirala takve stvari u utrci.
Louis-Mathieu Molé
Louis-Mathieu Molé (Pariz, 24. siječnja 1781. – Val-d'Oise, 23. studenog 1855.) je bio francuski političar i državnik koji je u dva navrata obnašao dužnost premijera Francuske.
Formula 1
Kratka povijest Formule 1
Timovi su potpisali drugi dogovor o slaganju (Concorde Agreement), 1992. i treći 1997. koji ističe krajem 2007.
thumbnail|left|150px|Senna na Velikoj Nagradi Monaka.
Louis-Mathieu Molé
Nakon Julske revolucije 1830. godine, Molé je od 1836. do 1839. bio premijer i ministar vanjskih poslova Louisa-Philippea I. Kao ministar, Molé je učvrstio francusku kontrolu nad Alžirom, našao efikasno rješenje za Belgijsko pitanje te postigao pomirenje u Francskoj. Ipak, njegovo ministarstvo je unatoč svim uspjesima bilo na meti kritika zbog pretjerane privrženosti kralju. U jeku tenzija, Louis-Philippe je raspustio Zastupnički dom i sazvao nove izbore koji nisu doveli do drastičnih promjena. Unatoč takvom ishodu izbora, Molé je 31. ožujka 1839. podnio ostavku te se vratio u Zastupnički dom. Sljedeće godine primljen je u Académie française, ali njegova politička aktivnost postaje sve pasivnija. Ipak, nakon što je François Guizot 23. veljače 1848. godine podnio ostavku na samom početku nove revolucije, kralj je postavio Moléa za premijera, ali njegov je mandat trajao samo jedan dan; Molé, naime, nije uspio sastaviti kabinet, a Julska Monarhija je ubrzo srušena u revoluciji.
Formula 1
Kratka povijest Formule 1
Rivalstvo između trkaćih legendi Senne i Prosta je postalo Formulina glavna zanimacija u sezoni 1988 i nastavila se sve dok se Prost nije povukao krajem 1993. Tragično i ironično Senna je poginuo 1994. u zavoju Tamburelo na Velikoj nagradi San Marina i preuzeo je Prostovo vodstvo u Wiliamsu te godine. FIA je poboljšala sigurnosne standarde na stazi tako da od tog vikenda nijedan vozač nije poginuo za vrijeme utrke na stazi.
Louis-Mathieu Molé
Tokom Druge Republike, Molé je bio zastupnik desnice u Zakonodavnoj skupštini do 1851. godine. Nakon puča Napoleona III iste godine, Molé se povukao iz javnog života. Preminuo je 23. studenog 1855. na obiteljskom imanju.
Formula 1
Moderne F1
200px|thumb|right|Michael Schumacher, na Velikoj Nagradi Kanade 2001. Ranim 2000. dominirao je Michael Schumacher i uskrsli Ferrari. Početkom 21. st. oboreno je nekoliko Formulinih rekorda. 2001. Schumacher je postavio novi rekord u najvećem broju osvojenih Velikih nagrada, dok je raniji nosilac tog rekorda bio Alain Prost sa 51 osvojenom Velikom nagradom. 2002. Schumacher je postavio također novi rekord tako da je osvojio Svjetsko prvenstvo vozača prije kraja sezone od bilo kojeg prijašnjeg vozača osvojivši Veliku nagradu Francuske u srpnju te godine. 2003. Schumacher je osvojio svoj 6 naslov svjetskog prvaka pobijedivši tako prijašnjeg nosioca rekorda Juan Manuel Fangia koji je osvijio 5 naslova. Schumacher i Ferrari nisu bili jedini rušioci rekorda u tom periodu. 2003. Fernando Alonso je postao najmlađi osvajač prvog startnog mjesta u utrci kvalificirajući se na Velikoj nagradi Malezije 2003. Kasnije te godine postao je najmlađi pobjednik Velike nagrade ikad kada je pobijedio na Velikoj nagradi Mađarske. Unatoč Ferrarijevoj dominaciji Kimi Räikkönen je imao teoretske šanse uzeti prvenstvo 2003. prije kraja sezone na Velikoj nagradi Japana. Juan Pablo Montoya je isto bio blizu 2003. godine. Od 2005. od Velike nagrade Italije Schumacher više nema teoretske šanse obraniti svoj naslov od Fernando Alonso i Kimi Räikkönena. 200px|thumbnail|left|Fernando Alonso na Velikoj Nagradi Velike Britanije. Neke od pomoći vozačima su se vratile i omogućile da izbjegnu FIA restrikcije. U međuvremenu napravljeno je nekoliko promjena u pravilima u pokušaju da se poveća atrakcija na stazi i da se smanje troškovi. Štoviše način kvalifikacija se nekoliko puta promijenio od 2003. Još jedno novo pravilo je natjeralo vozače da počnu utrku s istom količinom goriva koju su imali tijekom treninga, uvodeći novi taktički element u strategiju svakog tima. Novo pravilo je naglašavalo da svaki motor mora izdržati dva vikenda utrka (dvije Velike nagrade). A vozač koji je morao zamijeniti motor tijekom kvalifikacije morao je startati sa zadnje startne pozicije. Također vozačima nije bilo dopuštenio mijenjati gume tijekom utrke osim ako su gume bile opasno istrošene. 100px|thumbnail|left|Kimi Raikkonen slavu naslov prvaka u sezoni 2008. Prvih nekoliko godina 21. st. u Formuli 1 bilo je nekoliko kontroverznih skandala. Na Veliko nagradi Austrije Rubens Barrichello Schumacher-ov momčadski kolega u Ferrari-ju koji je vodio utrku po naredbi iz boksa morao ga je propustiti. Nakon Ferrari-jevog skandala FIA je kaznila Ferrari i zabranila ostalim momčadima takvo miješanje u utrku. 2005. na Velikoj nagradi SAD izašlo je samo tri od 10 momčadi na stazu kada se ispostavilo da su Michelin gume preopasne za utrke.
Sezone 2007. svjetski prvak postao je Kimi Raikkonen svojom 15.-om pobjedom na stazi Interlagos u Brazilu.Bilo je to veliko iznenađenje,jer je Finac prije zadnje utrke imao 100 bodova,4 manje od Fernanda Alonsa i čak 7 bodova manje od Lewisa Hamiltona.Hamiltonu je imao veliki problem koji ga je koštao naslova svjetskog prvaka,naime izgubio je 45 sekundi.Hamilton je na kraju završio na 7. poziciji.Fernando Alonso nije uspio pratiti vodeću dvojicu u utrci,Felipea Massu i Kimija Raikkonena te je završio na 3.mjestu.Kimi Raikkonen kroz box prestiže Brazilca Massu i izbija na vodeću poziciju.Na kraju se sve poklopilo pa je Kimi postao novi svjetski prvak Formule 1.
Utrka i strategija
Vidi još Formula 1 utrka 150px|thumbnail|left|Lewis Hamilton slavi prvo mjesto ispred tadašnjeg kolege Fernanda Alonsa i Felipea Masse na Velikoj nagradi SAD-a Svaki vikend Velike nagrade počinje u petak s dva slobodna treninga, a nastavlja se u subotu s još dva slobodna treninga. Nakon slobodnih treninga nastavljaju se kvalifikacije za nedjeljnu utrku. Kvalifikacije se održavaju po pravilu leteći krug. Vozač u bolidu izlazi na praznu stazu, prvi krug je za zagrijavanje a kad krene u drugi krug počinje mu se mjeriti vrijeme. Vrijeme koje je postigao na kraju kruga određuje njegovo mjesto u startnom poretku na nedjeljnjoj utrci. Najbrži je prvi u startnom poretku a najsporiji zadnji.
Na kraju utrke vozači i momčadi se boduju ovisno o poziciji koju su osvojili na kraju utrke. FIA je odredila da se boduje prvih osam koji su završili utrku i po sistemu 10-8-6-5-4-3-2-1 (prvi osvaja 10 bodova, drugi 8 bodova itd.). Pobjednik Prvenstva vozača odnosno Prvenstva konstruktora (momčadi) je onaj vozač odnosno momčad koja tijekom sezone osvoji najviše bodova.
Vozači i konstruktori
thumbnail|250px|Jean Alesi Ferrari Vidi još: Dodatak:Popis konstruktora u Formuli 1, Dodatak:Popis vozača u Formuli 1, Dodatak:Popis Velikih nagrada Formule 1, Kuća slavnih Formule 1
Formula 1 momčadi izgraditi šasiju bolida po standardu ali se dopuštaju sitne dorade na šasiji u svrhu povećanja brzine. Prije su momčadi u Formuli sami izgrađivani motore, ali danas to radi manji broj momčadi. Momčadi kupuju motore od kompanija (BMW, Daimler Chrysler, Renault, Toyota, Honda) koje su specijalizirane za izradu motora bolida Formule 1, i na taj način ušteđuju velike novce u svom budžetu. Većina prozvođaća motora opskrbljuju motorima jednu ili eventualno dvije momčadi prvenstveno radi velikih troškova u razvoju novog motora. Jedini komercijalni proizvođać motora je Coswort. Ime momčadi u pravilu je ime konstruktora šasije ako ne proizvodi motore za bolide tada u imenu ima i naziv proizvođaća motora. Primjer: Momčad Ferrari izrađuje i motor i šasiju svojih bolida, Momčad BMW Williams šasiju izrađuje Williams a motor BMW. U prvoj sezoni 1950 je učestvovalo 18 momčadi od kojih su mnoge zbog velikih troškova brzo izašle iz svjetskog prvenstva. Momčad Ferrari je jedina momčad koja se natječe od 1950. do 2005., kada se natječe 10 momčadi svaka s po dva bolida. Iako momčadi nerado govore o veličini budžeta on se po procjenama kreće od 75 do 500 milijuna američkih dolara.
Nova momčad koja ulazi u Svjetsko prvenstvo Formule 1 mora uplatiti 25 milijuna engleskih funti FIA-a, koji se na kraju sezone raspoređuju ostalim momčadima. Nove momčadi preferiraju kupnju neke već postojeće momčadi koje su u formuli 1 smanjujući tako troškove (primjerice B.A.R. kupio je Tyrrell a Midland Jordan).
Svaki bolid ima svoj broj. Prošlogodišnji pobjednik Svjetskog prvenstava vozača ima broj 1 a njegov momčadski kolega broj 2. Brojevi ostalih se dodjeljuju na osnovu osvojene pozicije momčadi u prošlogodišnjem Svjetskom prvenstvu konstruktora (momčadi). U slučaju da svjetski prvak (vozač) više nije aktivan u Formuli 1 njegova momčad dobiva brojeve za svoje vozače 0 i 2. Ovo pravilo je zato jer se brojevi vozača ne dodjeljuju vozačima nego momčadima. Broj 13 se ne koristi. Michael Schumacher drži rekord u najviše osvojenih Svjetskih prvaka vozača (7) a momčad Ferrari drži rekord u Svjetskom prvenstvu konstruktora (14). Jochen Rindt je jedini koji je postumno dodijeljen naslov Svjetskog prvenstva vozača.
Velika nagrada
Vidi još: Dodatak:Popis Velikih nagrada Formule 1''
Broj Velikih nagrada koje se voze u jednoj sezoni varirao je tijekom godina. Na prvom svjetskom prvenstvu Formule 1 1950. bilo je samo sedam utrka (Velikih nagrada), 1980-tih broj se kretao oko 16 ili 17 utrka da bi u sezoni 2005. bilo 19 utrka.
Šest od sedam utrka iz sezone 1950. bilo je u Europi, a jedina ne-europska utrka bila je Indianapolis 500 koja je kasnije zamijenjena Velikom nagradom SAD. S godinama svjetsko prvenstvo Formule 1 proširilo i na ostale kontinente. Prva Južno Američka utrka bila je Velika nagrada Argentine 1953., Afrike Velika nagrada Maroka 1958., Azije Velika nagrada Japana 1976., a Australije Velika nagrada Australije 1985. Danas su utrke raspoređene po svim kontinentima svijeta (Europa, Azija, Australija, Sjeverna Amerika, i Južna Amerika).
Staze
thumbnail|250px|Staza Autodromo Nazionale Monza staza je Velike nagrade Italije, jedna od najstarijih staza u Formuli 1 thumbnail|250px|Staza Indianapolis Motor Speedway, staza Velike nagrade SAD Vidi još: Dodatak:Popis Formula 1 staza Tipična staza Formule 1 sastoji se od ravnog dijela tzv. startno ciljne ravnine, bokseva gdje se vozači zaustavljaju tijekom utrke na nadolijevanje goriva i gdje momčadi podešavaju bolide prije utrke a koji se nalaze pokraj startno ciljne ravnine i niza zavoja. Na većini staza vozi se u smjeru kazaljki na satu. Vožnja u smjeru suprotnom od kazaljke na satu uvelike opterećuje vozače posebice zbog G sila koje djeluju u zavojima na način da ih opterećuje na način koji nije prirodan. Neki zavoji također su izazov za vozače kao brzi Eau Rouge na stazi Spa-Francorchamps i šikana prije njega, zavoj Tamburello na stazi Imola i Curva Grande na stazi u Monzi.
Većina staza je sagrađena specijalno za utrke Formule 1, iako postoji jedna ulična utrka koja se vozi na stazi Monako za vrijeme Velike nagrade Monaca (prije su to bile i Velika nagrada Las Vegasa i Detroita). Velika nagrada Monaca održava se u kalendaru svjetskog prvenstva zahvaljujući svojoj povijesti i glamuru koji je prati iako ne zadovoljava sigurnosne uvjete koji se zahtjevaju pri utrci I izgradnji staze.
Projektiranje novih staza traži visoku sofisticiranost (npr. staza u Bahreinu), a Većinu novih staza projektirao je Hermann Tilke. U počecima svjetskog prvenstva vozači koji bi izlijetali sa staze bili su zaustavljani balama sijena, travnatim zamkama ili gumama postavljenim uz stazu koje bi apsorbirale njihov udar. Nakon pogibije Senne i Ratzenbergera u Imoli godine 1994., FIA je napravila radikalne promjene na stazama i bolidima. Bolidi su usporeni, a na staze su dodane široke zone izlijetanja da bi se spriječio udar bolida s vozačem u barijere, a ako i dođe do udara, da barijere prime što manju energiju udara. Ova nova pravila o brzini bolida nije dobro primio dio fanova jer se izgubio dio atrakcije na utrci.
Budućnost Formule 1
thumbnail|250px| Formula 1 je u ranim 2000-im prolazila vrlo težak period. Naime fanovi su izgubili zanimanje za Formulu 1, prvenstveno zbog višegodišnje dominacije Michael Schumachera i Ferrarija. FIA se već godinama trudi smanjiti troškove raznim pravilima kako bi i male momčadi s malim budžetom mogle konkurirati velikim momčadima s velikim budžetom, a i time bi same utrke i prvenstva postali zanimljiviji i nepredvidljiviji do samog kraja. No niti jedna mjera nije donijela pozitivne rezultate i do sada se dogadalo da male momčadi budu prodane nekom tajkunu (2005. je prodan Minardi vlasniku Red Bulla Dietrichu Mateschitzu, a iste godine je Jordan prodan Alexu Shneideru kanadsko-ruskom milijarderu a on je već slijedeće godine prodao momčad jer se uložena sredstva nisu vraćala).
Slijedeći veliki problem Formule 1 su zabrane reklamiranja duhana i duhanskih proizvoda u Europskoj Uniji koje su time dovele u težak položaj većinu europskih utrka, tako se već nekoliko godina spekulira da su Velike Nagrade Velike Britanije, Francuske i San Marina pred otpisom (San Marino je izuzet iz kalendara u 2007. zbog "nužnih promjena karakteristika staze") dok je VN Austrije nakon 2003. ispala iz kalendara a legendarni SPA je morao pauzirati na godinu dana (2003.). Nove staze, kojima je uglavnom glavni arhitekt Herman Tilke, često su sterilne kako za gledatelje tako i za vozače (često nove staze nazivaju Mickey Mouse stazama jer su im lagane). Budućnost Formule 1 leži van Europe i tako se ona seli na istok u prostranstva bogatih šeika i zemlje utjecajnih gospodarstava. Puno azijskih drzava pretendira na zemlju domaćina Velike Nagrade a kroz narednih nekoliko godina to će postati Abu Dabi i Južna Koreja (koji vec drže potpisane ugovore) a u redu za domaćine čekaju i Rusija, JAR, Meksiko, Indija, Grčka], a sve češće se iz FOM-a (FOM) spominje i Singapur. Na žalost svih fanova stare staze, koje pružaju pregršt uzbuđenja i koje su pisale F1, otpadaju, a dolaze nove hladne staze bez duše.
Što se tiče tehnološke strane, budućnost će biti prilično revolucionarna jer je predsjednik FiA-e Max Mosley predložio niz pravila s ciljem da F1 postane primjer kao štedljivi i zeleni sport (trenutno bolidi F1 troše i do 70L goriva na 100 km). Planiraju se uvesti potpuno slobodna pravila što se tiče zapremine, konfiguracije i tipa motora kao i broja cilindara no planira se ograničiti količina goriva za utrku, tako bi motori trebali postati efikasniji i snažniji dok bi njihova snaga trebala ostati na istoj razini kao i danas. Također predložena su pravila kojima bi se omogućili dijelovi koji bi reciklirali energiju (npr. za vrijeme kočenja ili bi "lovili" suvišnu toplinsku energiju iz motora.
Promjene pravila
U interesu sigurnosti i ušteda FIA je za sezonu 2005. donijela više pravila. To se prvenstveno odnosi na gume, gdje gume moraju izdržati cijeli vikend i nema mijenjanja guma tijekom utrke, i motor koji mora izdržati dva prvenstvena vikenda, a i način kvalifikacija je izmijenjen. Ova dva pravila u isto vrijeme pokušavaju smanjiti jaz između budžeta malih i velikih momčadi što se tiče priprema bolida za utrku.
Sadašnji način kvalifikacija od jednog letećeg kruga zamijenio je onaj s početka sezone 2005. Od početka sezone 2005. do Velike nagrade Europe kvalifikacije su se održavale i u subotu i nedjelju i ta dva vremena bi se zbrajala i najbolje vrijeme je bilo pobjedničko. Nakon raznih spekulacija je li dobro ili nije na ovaj način provoditi kvalifikacije za utrku, a i zbog razloga što televizijske kuće nisu htjele prenositi toliko Formule 1 u jednom danu to pravilo je ukinuto.
Anakreont
thumb|
Biografija
Nakon Polikratove smrti, oko 522. pne., Pizistratov je sin Hiparh poslao lađu po Anakreonta i svečano ga doveo u Atenu. Kad su Hiparha ubili, otišao je na dvor Aleudu Ehekratu u Tesaliju. Ne zna se gdje je umro, ali se pretpostavlja da je to bilo u rodnome gradu Teju.
Za vrijeme svoga života bio je poznat u Ateni, a na Akropoli je bio i njegov kip, zajedno s njegovim prijateljem Ksantipom, ocem poznatoga vladara Perikla. Njegov je lik bio i na brojim kovanicama grada Teja gdje je bio prikazan kako drži liru. Često ga se prikazivalo kao pripita pjevača.
Poezija
Od pet knjiga pjesama sačuvani su kratki fragmenti. Pisao je popijevke, himne, elegije, epigrame, ode i jambe na jonskome dijalektu s nekim pučkim kolokvijalizmima. Njegove su strofe uglavnom sastavljene od kratkih stihova; kod duljih je stihova koristio razne metričke kombinacije.
Njegova djela pripadaju takozvanoj monodijskoj lirici (pjesme koje su se pjevale uz pratnju lire). Doticao je teme ljubavi, razočaranja, zabava, proslava te promatranja svakodnevnog života ljudi. U njegovim su pjesmama ljudi uživali te su se prenosile naraštajima. Brojni su ga ljudi pokušavali imitirati, a po uzoru na njega kasnije su objavljene i pjesme u zbirci Anacreontea iz 10. stoljeća. Epigoni su posebno bili rašireni u Njemačkoj, tzv. anakreontici.
U njegovoj poeziji nema strasti i dubine kao kod Alkeja ili Sapfe, njegova je poezija jednostavna, ali opet dražesna, vesela, jasna, pristupačna i puna živosti te je zato brzo osvojila grčka srca. U ljubavnim pjesmama govori i o ženama i o dječacima. Čak je i u dubokoj starosti pun vedrine i ljubavi te duhovito ironizira svoju starost i nemoć.
The Farmer's Wife
The Farmer's Wife je britanski crno-bijeli nijema filmska komedija snimljena 1928. u režiji Alfreda Hitchcocka. Temelji se na istoimenom kazališnom komadu Edena Phillpottsa. Radnja je smještena na jedno seosko imanje, a protagonist, koga tumači Jameson Thomas, je obudovjeli zemljoposjednik koji po susjedstvu traži novu suprugu, ne znajući da idealna kandidatkinja već živi pod njegovim krovom kao kućepaziteljica.
Case della Lana, Treviso
Case della Lana je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Arapsko-normanska kultura
thumb|[[Tarì, zlatnik koji je Roger II od Sicilje dao iskovati sa arapskim slovima u Palermu, (British Museum)]]
Izraz normansko-arapsko-bizantska kultura, normansko-sicilijanska kultura ili, u užem smislu, arapsko-normanska ili normansko-arapska kultura, (ponekad navođen i kao "arapsko-normanska civilizacija")   se koristi za međusobne odnose i prožimanje normanske, arapske i bizantske kulture od normanskog osvajanja Sicilije 1061. pa do oko 1250. Ta je kultura nastala temeljem razmjene kulturnih i naučnih dostignuća, omogućene tolerancijom normanskih osvajača prema grekofonom stanovništvu i potomcima muslimanskih doseljenika. Zbog toga je Sicilija pod Normanima postala središte interakcije normansko-katoličke, bizantsko-pravoslavne i arapsko-muslimanske kulture.
Literatura
thumb|upright|Arapska slika za normanske kraljeve (o. 1150) u [[Palazzo dei Normanni]]
Karate
Karate pripada takozvanim tvrdim stilovima. Nasuprot mekim stilovima (aikido, ving cun itd.) koji gledaju da koriste snagu i energiju napadača, tvrdi stilovi ističu telesnu kondiciju, pre svega brzinu i snagu iz brzine. Tehnički, karate koristi udarce pesnicom, šakom, prstima, laktovima, kolenom i nogama, razne blokade, a ponekad se uče i poluge, bacanja, bolni hvatovi, udarci u vitalne tačke (u oči, grlo, nos itd.), i tehnike rukovanjem oružja - kobudo. Moderni karate je često sportski orijentisan, time takmičenja imaju veliki značaj. Ovo može da bude na štetu realnih tehnika samoodbrane, koji su isto deo karatea.
Ime
Karatedo (japanski = put prazne ruke), ranije se zvalo samo karate, i tako se i dan danas najčešće koristi. Dodatak do dodaje se radi isticanja filosofije karatea i njegovog značaja kao životnog puta. Do tridesetih godina 20. veka karate se na japanskom pisao sa 唐手, što znači kineska ruka. Ova su slova bile navodno u vezi sa Kinom Tang-dinastije (618 do 907. godine). Time je kinezko poreklo ove borilačke veštine bilo u samom imenu manifestirano. Onda ce u Japanu iz političkih razloga (nacionalizam) počelo za karate pisati 空手, dakle prazna ruka. Nova slova su se isto kao stara čitale sa kara-te i odgovarale su istom, to jest da se bori uglavnom sa praznim, golim rukama bez oružja.
Poreklo
Legende govore, da je u 6. veku budistički monah Taiši Bodidarma iz Kanči Purama u južnoj Indiji došao u kineski manastir Šaolin (jap. Šorinji) i tu ne samo osnovao Zen budizam, nego i monahe uputio u posebna telesna vežbanja kako bi izdržali duga meditiranja. Nastao je takozvani šaolinski kungfu (pravilno transkribirano kvanfa, jap. kempo), iz kojeg su se razvili najveći broj kineskih borilačkih veština. Pošto i karate zna za svoje kinesko poreklo, sebe isto rado vidi za naslednikom ove tradicije, čija je istorijska istinitost sumnjiva.
Iz Kine na Okinavu
Karate u današnjem obliku nastao je na pacifičkim riukiu-ostrvama, tu posebno na glavnom ostrvu Okinava. Okinava se nalazi oko 600 kilometra južno od japanskih centralnih ostrva u južnokineskom moru i danas je najjužnija japanska prefektura. Još u 14. veku Okinava je, tada jedna samostalna kraljevina, imala tesne trgovačke kontakte sa Japanom, Kinom i Korejom. Urbanski centri ostrva, Naha, Šuri i Tomari, bili su značajna trgovačka središta i nudile živi forum kulturne razmene sa kineskim kopnom. Time su na Okinavu dospeli i prvi utisci kineskih borilačkih veština iz kvanfa/kempo, gde su se izmešali sa domaćom borilačkom veštinom iz te/de i razvili u tode i okinava-te. Te bukvalno prevedeno znači ruka, a u daljem smislu označava isto tehniku odnosno ručnu tehniku. Prvobitni naziv za karate, okinava-te, može se, dakle, prevesti isto kao ručna tehnika iz Okinave (misli ali naravno na razne tehnike sveukupno).
Ekonomski značaj riukiu-ostrva dovodilo je do stalnih nemira i ustanka. Godine 1416 kralj Šo Šin (isto Šo Haši) uspeo je da ujedini sva ostrva. Radi održavanja mira u pobunjenom narodu zabranio je nošenje svakog oružja. Da bi kontrolisao sve regione, obavezao je svakog lokalnog kneza na trajno prisustvo na svom dvoru u Šuri - ovaj način kontrole kasnije su preuzeli japanski tokugava-šoguni. Zbog zabrane oružja, borilačka veština okinava-te postajala je sve više omiljena i mnogi njegovi majstori putovali su za Kinu da bi se tamo usavršavali u kvanfau (kungfu).
Godine 1609 japanski Sacuma (Satsuma)-klan zauzeo je riukiu-ostrva, i njihov namesnik na Okinavi, Šimacu, zaoštrio je zabranu oružja u takvoj meri, da se svojstvo svakog oružja, pa i ceremonijalnih, strogo kažnjavalo. Ova zabrana oružja zvala se katanagari, što bi značilo blizu "lov na mačeve". Mačevi, kame, noževi i sve oštre alatke bile su sistematski prikupljene. Išlo se čak do toga, da se jednom selu priznavao samo jedan jedini nož, sa konopcem vezan pri seoskom bunaru (ili na drugom centralnom mestu) i strogo čuvan. Zaoštrena zabrana oružja trebala je da spreči nemire i naoružane otpore protiv novih vladara. Međutim, japanski samuraji imali su pravo na takozvanu "probu mačeva", po kojom su oštrinu svog mača mogli da isprobiraju na leševima, ranjenima ali i samovoljno na seljacima, što se i desilo. Tako je japanska aneksija dovela do povećavanja potrebe samoodbrane, jesu pored ostalog na feudalnoj Okinavi falile isto policijska uprava i pravni postupak, koje bi pojedinca štitile od samovolje drugih. Nedostatak pravnih institucija i povećana potreba samoodbrane od samovolje novih vladara pokrenuli su, dakle, proces intenziviranja i subtiliziranja od te (=borilački sistem) u karate (=borilačka veština).
Oko dvadeset godina trajalo je, dokle su se veliki majstori okinava-tea ujedinili u jedan opozicioni savez i odredili, da se okinava-te u dalje predaje tajno i jedino izabranim ljudima.
Međuvremenom se u seljačkom stanovništvu razvio takozvani kobudo, koji je alatke i svakodnevne stvari sa svojim specijalnim tehnikama upotrebljavao kao oružje. Pri tome su izgubljeni spiritualni, mentalni i zdravstveni aspekti, kao što ih je bilo u kvanfau (kungfu). Da bi se uzdigla eficijentnost borbene veštine nisu se vežbale tehnike, koje su u sebi nosile nepotrebne rizike. Kobudo i njegova iz alatka i svakodnevnih stvari izvedena oružja nisu se mogle iz samih ekonomskih razloga zabraniti, jesu prosto služile za snabdevanje seljaka i okupatora. Ali ipak je bilo veoma teško suprostaviti se s takvim oružjem jednom usavršenom i dobro naoružanom ratniku.
Zbog toga se razvila u okinava-te i kobudo, koje su se tad zajednički povezano učile, maksima da se ne bude pogođen, istovremenom iskoristi retke mogućnosti koje bi se nudile, da se protivnik sa jednim udarcem usmrti. Taj za karate specifični princip zove se iken hisacu (iken hisatsu). Prirodna selekcija od što moguće eficijentnijih borbenih tehnika i iken-hisacu-princip donele su karate reputaciju jednog agresivnog borilačkog sistema, pa i da je "najgrubniji od svih borilačkih veština".
Nekoliko jako visoke tehnike udarcima nogama imaju očigledno specifičnu pozadinu. Kad bi neki ratnik na konju jahao kroz selo, jednom naprednom borcu okinava-tea bilo je moguće, da u pravom trenutku potrči preko jedne drvene rampe i ratnika šutne s konja (joko tobi geri). Verovatnost da bi ovakav napad uspeo bila je relativno mala, ali ipak jedna šansa u jednoj inače više beznadežnoj borbi.
Smrtnonosno dejstvo ove borilačke veštine izazvalo je japanske okupatore da zaoštre zabranu i učenje okinava-tea stave pod veoma oštrim kaznama. Međutim, ono se i dalje u tajnome predavalo. Time je znanje o borilačkim veštinama bilo ograničeno na nekoliko manjih elitnih škola i pojedine porodice, pošto je studiranje borilačkih veština na kineskom kopnu bilo samo jednom malom broju bogatim građanima moguće.
Dvadeseti vek
Do kraja 19. veka karate se predavalo uvek u tajnome i od majstora na učenika. Za vreme meiji-restauracije Okinava je 1875 postala zvanično japanska prefektura. U tom vremenu društvene promene, kada se stanovništvo Okinave počelo prilagoditi japanskim načinima života a sam Japan posle viševekovne izolacije otvarati prema svetu, počelo je i karate da se ponovo vraća u javnost.
Ogava Šintaro, komisar za vaspitanje u prefekturi Okinava, zapazio je 1890 u toku smotre za vojne jedinice u jedne grupe mladića njihovu naročito dobru kondiciju. Mladići su izjavili, da su u jinjo koto šogako (jinjo koto osnovna škola) učili karate. Na to je lokalna vlada dala nalog majstoru Jasucune Itosu da sastavi lekcije, koje su među drugim sadržavale jednostavne i osnovne kate (pinan i hajan), iz kojih je izdvojio taktiku i metodiku borbe i u prvi plan stavio zdravstveni aspekt kao držanje, pokretljivost, savitljivost, disanje itd. 1902 onda je karate zvanično postao školski sport na Okinavi. Ovaj za karate važan događaj markira vreme, gde učenje i vežbanje karatea nije više služilo samo radi samoodbrane, nego se isto smatralo za jednu vrstu fiskulture. Posle 1900 krenuo je iz Okinave jedan talas emigracije na Havaje. Time je karate dospeo u SAD, koje su anektirale Havaje 1898. godine.
Gičin Funakoši, učenik majstora Jasucune Itosu i Anko Asato, posebno se istekao u reformi karatea. Na osnovima šorin-riu (isto šuri-te, po rodnom gradu Šuri) i šorej-riu (naha-te, po rodnom gradu Naha) počeo je da sistematizira karate. Funakoši je razumeo karate pored njegove fiskulturne uloge isto kao sredstvo za razvijanje karaktera.
Pored tri navedenih majstora, i Kanrio Higaona bio je uticajni reformer karatea. Njegov stil integrisao je meke, izbegavajućive defensivne tehnike sa trvdim, direktnim konternapadima. Njegovi učenici Čojun Mijagi i Kenva Mabuni osnovali su na njegovoj bazi sopstvene stilove goju-riu odnosno šito-riu, koji se danas računaju u četiri glavnih karate-stilova.
Između 1906 do 1915 Gičin Funakoši je sa svojim najboljim učenicima putovao kroz celu Okinavu demonstrirajući javno karate-tehnike. U potonjim godinama ondašnji prestonaslednik i kasnije japanski car Hirohito beše svedok takvih predstava i pozvao je Funakošija, koji je tada već bio predsednik jednog okinavskog saveza borilačkih veština, da na nacionalnom budo-kongresu u Tokiu 1922. godine prezentuje svoj karate. Prezentacija je izazvala žestoki interes, i Funakoši je pozvan da svoju umetnost praktično demonstrira u kodokanu. Oduševljena publika, među njima i osnivač džudoa Jigoro Kano, uspela je da nagovori Funakošija da ostane na kodokanu i tu predaje. Dve godine kasnije, 1924, Funakoši je osnovao svoj prvi dođo.
Stilovi
Postoje četiri tradicionalna stila karatea priznata od Federacije Svih Japanskih Karatedo Organizacija:
Stilovi koji ne pripadaju ovim školama ne smatraju se automatski "nelegitimnim", već samo nisu tradicionalni, ali je većina pod velikim uticajem jednog ili više tradicionalnih stilova.
Jedan od vodećih stilova kod nas je:
Svetska Karate Federacija (World Karate Federation) priznaje ove stilove karatea: •	Shōtōkan-ryū •	Shitō-ryū •	Gōjū-ryū •	Wadō-ryū Svetska Unija Karate-do Organizacija (World Union of Karate-do Organizations, WUKO) priznaje ove stilove karatea: •	Gōjū-ryū, •	Shitō-ryū, •	Shōtōkan-ryū, •	Wadō-ryū, •	Shōrin-ryū, •	Uechi-ryū, •	Kyokushinkai, •	Budōkan. Mnoge škole mogu biti povezane sa nekim od ovih stilova, ili su pod jakim uticajem jednog ili više od ovih stilova.
Pini Sud 3, Napoli
Pini Sud 3 je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Otuđenje
thumb|Umetnička predstava otuđenja Otuđenje ili alijenacija (lat. alienatio, nem. entfremdung) je ključni pojam u filozofiji Hegela, Fojerbaha, Marksa, i kasnijih filozofa idealističke i marksističke tradicije. Ono označava stanje čoveka u kojem njegova dela, proizvodi ili ideje postaju suprotstavljena moć koja ga potčinjava,
Otuđenje u filozofiji
Pojam alijenacija je prvobitno imao pravno značenje prodaje ili ustupanje nekog dobra. Filozofsko mu značenje daje već Toma Akvinski. Pojam otuđenje uvodi u modernu filozofiju Žan Žak Ruso, u značenju otuđenja od samog sebe, duhovnog stanja otuđenosti, izgubljenosti vlastitog ja. Pojam je posebno važan za Hegela, Fojerbaha i Marksa.
Hegel
Po Hegelu, proizvodeći stvari i sam čovek se postvaruje, opredmećuje u fizičkom svetu, društvenim institucijama i tako dalje, a svako takvo postvarenje je ujedno i otuđenje. Dalje, Hegel govori o otuđenju čovekovog mišljenja od realnosti. Za Hegela alijenacija je stavljanje duhovne stvarnosti kao objekt. Hegel smatra da se apsolutni duh pre svega otuđuje u prirodi, pa čitava istorija nije zapravo drugo do dezalijenacija, razotuđenje. Progres ka apsolutu predstavlja progres samosvesti, koji je sam po sebi proces „razotuđenja“ tokom koga ono što je odvojeno i lažno objektivizovano ponovo stiče svoje jedinstvo kroz samostvaranje i samosvest.
Fojerbah
Za Fojerbaha je otuđenje prvenstveno religijsko; ono je čin samootuđenja kojim čovek stvara božanstvo kome se podvrgava. Fojerbah je analizirao religiozno otuđenje polemišući s Hegelovom tezom da je priroda otuđeni oblik apsolutnog duha. On ukazuje kako čovek nije otuđen od sebe kad odbija da prizna prirodu kao samootuđeni oblik boga, već je upravo tada otuđen kad zamišlja da iznad njega postoji više biće koje treba da sluša i da mu se klanja. Stanje samootuđenja se prevazilazi samosvešću.
Marks
Karl Marks smatra da je Hegelova kritika otuđenja zapravo još »nejasna« i »mistifikovana kritika«. Takođe smatra da religiozno otuđenje nije jedino niti suštinsko čovekovo otuđenje, jer se čovek duhovno otuđuje i u moralu, filozofiji, umetnosti, ekonomski u obliku robe, novca, kapitala, a društveno u vidu države, prava, raznih institucija. Analizirajući razne oblike otuđenja čoveka, posebno u svojim ranim radovima (npr. u »Kritici Hegelove dijalektike i filozofije« i u «Ekonomsko-filozofskim rukopisima«), Marks piše:
Marks otuđenje stavlja u društveni okvir, objašnjavajući da se čovek otuđuje uvek u konkretnom, klasnom društvu, te da je prvi i suštinski preduslov razotuđenja ukidanje klasnog društva, odnosno svih životnih uslova koji čoveka stavljaju u položaj ropske zavisnosti od spoljnjih ekonomskih, društvenih ili ideoloških moći.
Čovek, otuđujući se od svog dela, istovremeno se otuđuje i od samog sebe. Stoga je osnovi različitih vrsta otuđenja pre svega otuđenje čoveka od sebe sama, od svojih pravih mogućnosti.
Frankfurtska škola
Kritička teorija smatra da savremeno potrošačko društvo vodi otuđenju i tzv. „komodifikaciji” čitavog društva kroz promociju potrošnje kao najveće vrednosti.
La Purísima, Talpa de Allende
La Purísima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1301 m.
Arboledas (razvrstavanje)
Arboledas ima više značenja:
Los Puentes, Atoyac
Los Puentes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atoyac.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1350 m.
Els Borst
Else "Els" Borst-Eilers (22. mart 1932 – o. 10. februara 2014) bila je nizozemska liberalna političarka iz stranke Demokrati 66, najpoznatija kao glavni pobornik i autor zakona kojim je 2002. u Nizozemskoj legalizirana eutanazija.
Ad Diyūrāt, Taiz
Ad Diyūrāt je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1290 m.
San Agustín, Tacámbaro
San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 335 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1719 m.
Nueva Linda (razvrstavanje)
Nueva Linda ima više značenja:
Arcelia (razvrstavanje)
Arcelia ima više značenja:
Wanda, Minnesota
Vonda je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 84, što je 19 (-18,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ahmeek, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 146, što je 11 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Phnom Kulen
Phnom Kulen (kmerski: ភ្នំគូលេន) je planinski lanac u Kambodži, koji se u cijelosti nalazi u provinciji Siem Reap. Phnom Kulen je zapravo izolirani niz planinskih platoa umjerene visine (najviši vrh je na samo 487 metara), smješten južno od graničnog lanca Dângrêk. Prosječna visina cijelog lanca iznosi 400 metara.
Planina je sastavljena od pješčenjaka, a u angkorsko doba je služila kao važan kamenolom. Njezin historijski značaj leži i u činjenici da je Jayavarman II. upravo na Phnom Kulenu 804. godine proglasio nezavisnost i osnivanje Kmerskog Carstva. Danas je planina vrlo važna turistička destinacija, a zaštićena je kao nacionalni park.
Naziv "Phnom Kulen" na kmerskom jeziku doslovno znači "Planina ličija".
Otok Nartski
Otok Nartski je naselje u općini Rugvica u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Smješteno je na lijevoj obali rijeke Save 18 km istočno od središta Zagreba, odnosno 8 km jugozapadno od Dugog Sela, 5 km sjeverozapadno od Rugvice. Naselje je smješteno na 105 m/nv. Pripada Zagrebačkoj aglomeraciji, u zagrebačkoj mikroregiji Središnje Hrvatske. U sastavu je katoličke župe Uznesenja Blažene Djevice Marije - Savski Nart, Dugoselskog dekanata Zagrebačke nadbiskupije.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju živi 210 stanovnik u 58 kućanstva.
Broj stanovnika:
Povijest i gospodarstvo
Na mjestu današnjeg Otoka Nartskoga nekada je bio savski otok, pa je po tome i naselje dobilo ime. Naselje je od sredine 19 stoljeća u sastavu kotara Dugo Selo, od 1955. godine u općini Dugo Selo, a od 1993. god. u sastavu općine Rugvice. Austro-Ugarska administracija je 1900. godine promijenila ime sela Mali Otok u Otok Nartski.