cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enfield (revolver)
Enfieldov revolver je bio poluatomatski revolver koji je od 1880. do 1889. služio kao standardni pištolj Britanske vojske i drugih oružanih formacija Britanskog Imperija. Ime je dobio po gradu Enfield gdje se proizvodio u državnoj tvornici RSAF. Koristio je metke kalibra .476 in (11.6 mm)
U Kanadi je, pak, 1882. ušao u službenu upotrebu u redovima Sjeverozapadne konjičke policije, gdje je stekao dobru reputaciju te se kao standardno oružje zadržao sve do 1911. kada je zamijenjen sa revolverom Colt New Service.
Azzano, Cremona
Azzano je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Pazinski kolegij – klasična gimnazija
Pazinski kolegij – klasična gimnazija je mješovita katolička škola i đački dom s pravom javnosti. Osnovana je zauzimanjem Antuna Heka, te potporom biskupa Antuna Bogetića i drugih crkvenih i državnih vlasti. Povelju o početku obnove zgrade i otvaranja kolegija potpisao je predsjednik Republike Franjo Tuđman 31. siječnja 1993., a prvi učenički naraštaj upisan je u rujnu te godine. Zauzimanjem monsinjora Heka, prvoga ravnatelja škole, izgrađena je i sportska dvorana, a za potrebe smještaja učenika Porečko-pulska biskupija izgradila je 2004. novi Đački dom kolegija.
Allenport, Huntingdon County, Pennsylvania
Alenport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 648.
Pazinski kolegij – klasična gimnazija
Povijest
Zgrada Pazinskoga kolegija podignuta je 1914. prema projektu Anselma Wernera u neorenesansnom slogu, kao konvikt, tj. đački dom, što ga je Đačko pripomoćno društvo (utemeljeno u Pazinu 1899.) naumilo osnovati kao potporu Državnoj gimnaziji na hrvatskom jeziku. Sredstva su prikupljana od hrvatskih općina te kulturnih i novčarskih društava u Istri, a vodili su se pregovori s tršćanskim i krčkim biskupom. Nakon smrti tršćanskoga biskupa A. M. S. Šterka 1901., koji je podupirao inicijativu, aktivnosti su zastale sve dok Dinko Trinajstić i Vjekoslav Spinčić nisu od biskupa Josipa Jurja Strossmayera 1903. dobili potporu i pomoć. Veliku su pomoć 1905. poslali i narodni zastupnici iz Splita, koji su odlučili višak novca od prikupljanja pomoći nastradalima u Banovini dati za izgradnju đačkog doma za siromašne učenike hrvatske gimnazije. Potom je biskup Antun Mahnić nakon obilaska Pazina 1908. osigurao znatnu financijsku potporu Krčke biskupije zakladom biskupa Franje Anijana Feretića, te postigao dogovor s austrijskim salezijancima da preuzmu dužnost odgojitelja u novoj ustanovi. Tom je prilikom zavod nazvan Đačko pitomište Dobrila-Feretić te je tršćanski biskup Franz Xaver Nagl napokon dao svoj pristanak. Zgrada vrijedna 300000 zlatnih austrijskih kruna izgrađena je 1913.–1914. Međutim, zbog Prvog svjetskog rata nije se koristila za prvotnu namjenu. Nakon 1918. talijanske su vlasti zaplijenile zgradu, pa je od 1927. do 1943. u njoj bio internat za đake na talijanskom jeziku Convitto Fabio Filzi. Zauzimanjem Bože Milanovića zgrada je 1945. vraćena Crkvi. Od tada je u njoj djelovalo Biskupsko sjemenište s klasičnom gimnazijom, središte odgoja katoličkih svećenika. Dugogodišnji je ravnatelj sjemeništa bio Božo Milanović, a podravnatelj Miroslav Bulešić. Sjemenište je tijekom više desetljeća pohađalo oko 1300 štićenika različitih nacionalnosti (Hrvata, Slovenaca, Mađara, Albanaca, Makedonaca, Crnogoraca), među kojima mnogi potonji vrijedni djelatnici iz crkvenog i javnog života, npr. kardinal Josip Bozanić, biskupi Josip Pavlišić, Dragutin Nežić, Antun Bogetić, Antun Tamarut, Metod Pirih, Slavomir Miklovš, Ivan Milovan, Mile Bogović, Ivan Devčić, više doktora teoloških znanosti, misionara, uglednih znanstvenika i dr. U sjemeništu je od 1955. do 1965. djelovala i Visoka teološka škola iz Rijeke. No, zbog smanjena broja učenika ono je 1980. zatvoreno, a od 1991. do 1993. u zgradi je privremeno, zbog ratnih nedaća, bila smještena sjemenišna gimnazija iz Zadra.
Zacatal Chico, Zongolica
Zacatal Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 380 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 940 m.
Taona, Cuneo
Taona je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Raúl Barrera, Cerralvo
Raúl Barrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Cerralvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Mesa de Martínez, Arandas
Mesa de Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2197 m.
Cadarache
Cadarache je francuski naučno istraživački centar, specijaliziran za istraživanje nuklearne energije.
Geografske karakteristike
Cadarache se nalazi u općini Saint-Paul-lès-Durance, departman Bouches-du-Rhône, na jugu regije Provansa-Alpe-Azurna obala, udaljen oko 60 km sjeveroistočno od grada Marseilla.
Historija i karakteristike
Cadarache je nuklearni istraživački centar od kad je predsjednik Charles de Gaulle pokrenuo francuski program atomske energije 1959.
Centrom upravlja državni Commissariat à l'Énergie Atomique akronim CEA (Komesarijat za atomsku energiju).
Cadarache je 2005. izabran da bude mjesto za Internacionalni termonuklearni eksperimentalni reaktor - ITER, najveći svjetski fuzijski reaktor. Izgradnja kompleksa - ITER započela je 2007., a predviđa se da će njegov reaktor na bazi plazme započeti s radom 2020-ih.
Cadarache je pored toga i mjesto brojnih drugih istraživačkih reaktora, kao što je Jules Horowitz, za kog se očekuje da će ući u rad oko 2016.
Pored nuklearne fisije i fuzije Cadarache se bavi i istraživanjem novih energetskih tehnologija (vodik, biomasa, solarna energija) i bazičnim istraživanjima u području biologije. Unutar centra djeluju specijalizirani odjeli koji centru pružaju niz usluga, kako bi se osigurali sigurnost centra, zbrinjavali nuklearni otpad i brinuli o ekologiji i zdravlju zaposlenih. Cadarache je jedan od 10 istraživačkih centara Francuske agencije za alternativne i atomsku energiju (CEA). Polovica bazičnih nuklearnih postrojenja CEA nalazi se u Centru Cadarache.
Cadarache u brojkama
Cadarache se prostire na površini od 1 600 hektara, od tog je 900 pod krovom. To je ukupno 480 zgrada, od kojih je 19 direktno namjenjeno za nuklearna istraživanja. U Cadarachu radi oko 4 500 ljudi, u to nisu uključeni oni koji rade na programu ITER.
Louvain-la-Neuve
Geografske karakteristike
Louvain-la-Neuve se nalazi u Provinciji Valonski Brabant, udaljen oko 24 km jugozapadno od Leuvena.
Historija
thumb|left|240px| Centar grada
Louvain-la-Neuve što u prijevodu sa francuskog znači Novi Louvain je podignut 1970-ih, nakon podjele Katoličkog univerziteta u Leuvenu na valonski i francuski univerzitet. Francuski dio univeziteta se u preselilo se u Novi Louvain.
Danas je to moderno naselje studenata i njihovih profesora.
Scurtești, Ștefești
Scurtești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Ștefești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1499 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
Roșia, Dieci
Roșia je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Dieci.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Colle di Mezzo, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 545 m.
La Quebradora, Guanajuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1910 m.
Stadion Aldo Drosina
Stadion Aldo Drosina [~ ˈaldo droˈzina], gradski stadion u Puli. Nazvan je po legendarnom pulskom nogometašu i treneru Aldu Drosini.
Na njemu svoje domaće utakmice igra NK Istra 1961 i NK Istra Pula.
Dana 16. veljače 2009. potpisan je ugovor za njegovu obnovu, kako bi udovoljavao svim HNS-ovim i UEFA-inim kriterijima. U sklopu obnove, izgrađena je nova zapadna tribina, čime se kapacitet stadiona povećao na 9.000 mjesta. Također su postavljeni reflektori koji omogućuju odigravanje noćnih utakmica te semafor s videozidom, te će na njemu će moći igrati i hrvatska nogometna reprezentacija. Uz glavni stadion, uređena su i pomoćna igrališta sa podlogom od umjetne trave
Stadion je otvoren prijateljskom utakmicom Hrvatska - Češka koja je završila rezultatom 4:2.
África, Pijijiapan
África je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Lee-Metford
Lee-Metford ili Magazin Lee Metford (skrećeno MLM) bila je brzometna puška koja je od 1887. do 1895. predstavljala standardno oružje Britanske vojske. Predstavljala je prvu repetirku koja je bila službeno oružje britanskih oružanih snaga, a ime je dobila po svojim dizajnerima - Jamesu Parisu Leeju, koji je projektirao sistem punjenja i izbacivanja čahura; i Williamu Ellisu Metfordu koji je dizajnirao posebno užljebljenu cijev. Britanske vojne vlasti su odluku da trupe naoružaju repetirkama donijele još početkom 1880-ih, ali se dizajn nove puške odužio godinama, zbog stalnih nastojanja da se uklone nedostaci. Lee-Metford je prilikom uvođenja predstavljao izuzetno poboljšanje u odnosu na dotadašnje sporometne puške, ne samo zbog brzine paljbe nego i punjenja, koje je omogućio magacin od 8 ili 10 metaka; brtva na zatvaraču je također bila postavljena tako se prazne čahure brže izbacuju. Po tome je bila superiorna drugim tadašnjim brzometnim puškama, ali je odnosu na neke od njih - prije svega francuski Lebel - bila zastarjela, prije svega zbog korištenja municije sa crnim barutom. Lee-Metford je zbog toga već nakon nekoliko godina zamijenjena suvremenijom puškom Lee-Enfield koja je koristila bezdimni barut i koja će se u upotrebi zadržati nekoliko decenija.
Mannlicherove puške
mini|desno|300p|Puške Manliher M1895 Puške sistema Manliher su austrougarske puške repetirke koje je dizajnirao Ferdinand Manliher. Puške Manliher su koristile Manliherov sistem zatvarača koji se izvlačio unazad i koristile su tzv. en-blok klip kapaciteta pet metaka.
Puške ovog sistema su koristile vojske Austrougarske i Bugarske tokom Prvog svetskog rata.
Istorija
Ferdinand Manliher je tokom karijere konstruisao nekoliko vrsta pištolja i pušaka,a najpoznatije su puške Manliher M1886, M1888 karabin M1890 i konačno M1895 koja je ujedno najmasovnija puška sistema Manliher.
Tokom 1880-ih Ferdinand Manliher je bio najbolji i najnapredniji konstruktor oružja,a njegov patentirani magacin kapaciteta pet metaka je bio revolucionaran za to vreme.
Manliher M1886
Repetirajuća puška M. 1886, poznatija kao Manliher M1886, bila je brzometna puška koja je od 1887. do 1888. služila kao standardna puška Austro-ugarske vojske. Nastala je na temelju probnog modela Manliher M1885 koga je izradio Ferdinand Manliher. 3a punjenje je koristila okvir za 5 metaka kalibra 11x58 Mannliher sa crnim barutom; osnovna razlika je bila nešto pouzdanijem okviru, koji se, pak, takođe automatski izbacivao iz puške kada bi bio ispaljen posljednji metak.
Ukaz o uvođenju puške u naoružanje je potpisao car Franc Jozef 12. januara 1887. Napravljeno je oko 100.000 komada koji su raspoređeni među vojne jedinice. Dvije godine kasnije je, pak, odlučeno da se 11x58mmR zamijeni s metkom 8×52mmR za koji je utvrđeno da daje veću brzinu i domet. Stoga je Ferdinand izradio novi model Manliher M1888 koji je koristio tu municiju. Mnoge od pušaka M1886 su konvertirane za novu municiju, kao i za kasnije uvedeni metak 8x50mm, pa je zbog toga M1886 u originalnoj verziji kalibra 11 mm izuzetno rijetka i predstavlja vrijedan primjerak za današnje kolekcionare oružja.
U trenutku uvođenja u naoružanje puška M1886 je po tehničkim karakteristikama bila bolja od francuske Lebel 1886 ali je ipak slabije ocenjena jer puška Lebel koristi moderniju bezdimnu municiju koja postiže dupli domet.
Korisnici
Manliher M1888
Repetirajuća puška M.1888, poznatija kao Manliher M1888 bila je brzometna puška koja je od 1888. do 1893. služila kao standardna puška Austro-ugarske vojske. Dizajnirao ju je Ferdinand Manliher i predstavljala je poboljšanu verziju dvije godine ranije uvedene puške Manliher M1886. Kao i ona, za punjenje je koristila okvir od pet metaka koji bi se automatski izbacivao iz puške nakon opaljenja posljednjeg metka. Osnovna razlika u odnosu na prethodni model je bila u municiji, odnosno metku 8x52mmR koji je zamijenio raniji kalibar od 11mm, a u čijoj se čauri umjesto crnog nalazio tzv. "polu-bezdimni barut". Takvi su meci pušci davali veći domet.
Manliher je nastavio rad na poboljšavanju puške, tako da je 1895. kao stanardno naoružeanje uvedena verzija poznata kao Manliher M1895, koja će ostati u upotrebi sve do završetka Prvog svjetskog rata i raspada Austro-Ugarske. Uprkos tome, računa se da je na samom početku rata 66% austrougarskih vojnika bilo naoružano upravo sa verzijom M18888.
Gewehr 88, koja je iste godine uvedena kao standardno oružje u susjednoj Njemačkoj se ponekad nazivala njenom kopijom, iako je umjesto nje koristila u potpunosti bezdimini barut. Takođe razlika između austrijske M1888 i nemačke Gewehr 88 je u tome što se austrijska puška repetirala povlačenjem ručice direktno unazad dok je nemačka puška koristila obrtni zatvarač.
Godine 1890. nastaje municija 8×50mmR i ubrzo počinje prepravka pušaka M1888 na novi kalibar,puške dobijaju nove nišanu i označene su kao „M1888-90”, takođe su proizvedene i potpuno nove puške pod oznakom „M1890”
Korisnici
Karabin Manliher M1890
Repetirajući karabin M.1890-je austrijska repetirka koju je dizajnirao Ferdinand Manliher. Karabin M1890 je imao potpuno novi zatvarač i proizvodio se za konjicu,žandarmeriju i mornaricu.
Avganistanski emir Abdur Rahman Kan je kupio jedan broj ovih karabina za svoju vojsku.
Korisnici
Manliher M1895
Repetirajuća puška M. 1895-je austrijska puška repetirka koju je takođe konstruisao Ferdinand Manliher. Prvobitno je koristila municiju 8×50mmR,a kasnije je veliki broj ovih pušaka prepravljen na druge kalibre.
Manliher M1895 je bila puška koja se pokazala kao izdržljiva i veoma čvrsta međutim održavanje je bilo komplikovanije nego kod drugih konkurenata,a cena proizvodnje je bila visoka pogotovu u ratna vremena,koristila tokom oba svetska rata.
Srpska vojska je tokom Prvog svetskog rata koristila zarobljene austrijske i bugarske puške M1895,a nakon završetka rata, novostvorena Jugoslovenska vojska je u naoružanju imala oko 180.000 komada pušaka M1895 koje su tokom 1939. prepravljene na kalibar „8x57IS” i koristile se tokom Drugog svetskog rata.
Korisnici
Halle-Vilvoorde (arondisman)
Arondisman Halle-Vilvoorde (nizozemski: Arrondissement Halle-Vilvoorde, francuski: Arrondissement de Hal-Vilvorde) je jedan od 43 Belgijskih arondismana i jedan od dva u Provinciji Flamanski Brabant.
Hrčavka
Hrčavka je rijeka u jugoistočnom dijelu Bosne i Hercegovine i nalazi se na prostoru opštine Foča. Najveća je pritoka Sutjeske. Čitavim tokom protiče planinom Zelengorom i Nacionalnim parkom Sutjeska. Izvire u šumovitim predjelima na nadmorskoj visini od 1.570 m, između planinskih grebena Zelengore: Planike (1.795 m), Ljubina groba (1.815 m), Orlovače (1.960 m) i Kozje strane (2.014 m). Prolazi kroz uski kanjon, a zatim se ulijeva u rijeku Sutjesku, na nadmorskoj visini od 530 metara i dužine toka od 13.5 km. Visinska razlika od izvora do ušća iznosi 1.030 metara, odnosno pad 76,3 m/km toka.
Halle-Vilvoorde (arondisman)
Administrativna podjela
Teritorij arondismana je administrativno podjeljen na 35 općina, a administrativni centar arondismana je grad Vilvoorde u kom je 2021. živjelo 45,715 stanovnika.
Hrčavka
Na tom kratkom putovanju pridružuju joj se brojni manji vodeni tokovi. U gotovo nedostupnom kanjonu Hrčavke, nalazi se i vodopad Skakavac, istog naziva kao poznatiji vodopad Skakavac u prašumi Perućica. Iz nepristupačne stijene izvire voda koja pada u kanjon.
Kanjon Hrčavke je jedan od najljepših divljih kanjona i jedno od najljepših mjesta za kanjoning u Evropi. Uski kanjon rijeke Hrčavke ima mnogo vertikala (do 10m.), vodopade, duboke prirodne bazene i vodene tobogane, što je odlično mjesto za ljubitelje avantura.
U avgustu 2014. godine Centar za životnu sredinu je sa Arbor Magnom i WWF-om angažovao eksperte i organizovao istraživačku ekspediciju u kanjonima Sutjeske i Hrčavke, gdje je za samo pet dana zabilježeno čak 403 biljnih vrsta. Vodeći se rezultatima ove ekspedicije, Okružni sud u Banjaluci je poništio ranije donešeno Rješenje o odobravanju Studije uticaja na životnu sredinu malih hidroelektrana planiranih u kanjonu rijeke Hrčavke u Nacionalnom parku Sutjeska, te presudio u korist Centra za životnu sredinu.
El Bajío, Guasave
El Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
El Puerto del Riíto, Guadalupe y Calvo
El Puerto del Riíto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2083 m.
Rancho la Palma, Benito Juárez
Rancho la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Benito Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Tosca, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Glasinačka kultura
Glasinačka kultura je najizrazitija grupa bronzanog i željeznog doba na području srednjeg i zapadnog Balkana, sa nizom lokalnih karakteristika. Kako je glasinačka visoravan na istoku Bosne i Hercegovine bila prvo i najznačajnije područje odakle je došao najveći dio do sada pronađenog arheološkog materijala, čitava ta kultura nosi naziv Glasinačka kultura. Osnovne karakteristike ove kulture su tumuli, čineći nekropole, grupirani oko gradina s ostacima suhozida.
Rasprostranjenost
Geografska rasprostranjenost područja Glasinačke kulture i ilirskog plemena Autarijata obuhvatala je veći dio zapadnog i centralnog Balkana. Matično područje počinje od planine Romanije, duž platoa Glasinca i okoline Rogatice do Drine. Istočno od Drine to je područje planina Tare i Zlatibora do Zapadne Morave, uzvodno duž rijeka Lima, Uvca, Pive i Tare. Preko zapadne Morave ovaj predio se nadovezuje na Moravu i komunikaciju Egejsko more-Dunav. U periodu svoje najveće rasprostranjenosti, Glasinačka kultura je obuhvatala i istočnu Hercegovinu, veliki dio današnje Crne Gore, Kosova i sjevernu i srednju Albaniju.
Do sredine XX vijeka za nosioce kulture smatrali su se Desidijati (Karl Pač, Alojz Benac i Borivoj Čović). Intenzivnija arheološka istraživanja u zapadnoj Srbiji potvrdili su činjenicu o srodnosti i kompaktnosti materijalne kulture u jugoistočnoj Bosni i jugozapadnoj Srbiji. Milutin Garašanin, govoreći o velikim ukrašenim pojasevima od srebrenog lima tipa Mramorac i njihovoj pojavi u dolini Velike Morave, objasnio je kao znak seobe Autarijata na istok poslije pobjede nad Tribalima. Fanula Papazoglu u studiji o paleobalkanskim plemenima, iznijela je predpostavku da bi se Autarijati mogli povezati sa Glasinačkom kulturnom grupom, čiji su centri bili u istočnoj Bosni oko visoravni Glasinac i u zapadnoj Srbiji oko Užica, u neposrednoj blizini rujeke Tare i planine Tare, po kojima je pleme dobilo ime. Od sredine 60-tih godina Autarijati se smatraju kao narod koji je bio nosilac Glasinačke kulture.
Kao nosioci južne varijante smatraju se: Ardijejci, Plereji, Dokleati, Labeati i Daorsi (u svojoj prethelenističkoj fazi), dok su nosioci Mati-segmenta u današnjoj Albaniji bili Taulanti.
Nalazišta na Glasincu
Poručnik Johan Leksa, arheolog amater je, prilikom izgradnje puta Han Podromanija-Rogatica, otvorio prve tumule na visoravni (lokalitet Glasinačko polje-Bjelosavljevići) i tom prilikom je u jednom tumulu iz grupe kraj rijeke Rešetnice naišao među ostalim nalazima i na čuvena brončana glasinačka kultna kolica koje «vuku» dvije ptice. Glasinačka kolica, koja se čuvaju u muzeju u Beču su postala dio udžbenika, knjiga i literature širom svijeta. Od kraja 19. stoljeća istraživanja organizuje Zemaljski Muzej u Sarajevu.
Nalazišta u Srbiji
Do otkrića dva srebrna pojasa i jedne zlatne grivne, iz sela Mramorca u jaseničkom kraju, došlo je još 1887 god, koje je Milutin Garašanin obradio tek 1949. god. Ovo otkriće vremenski korespondira sa počecima istraživanja na glasinačkom području.
Goodridge, Minnesota
Gudridž je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Glasinačka kultura
Nalazišta u Srbiji
Milutin i Draga Garašanin su sredinom šeste decenije prošlog stoljeća vršili istraživanja u Ražanima i Krivoj Reci. Monumentalni tumuli u Novom Pazaru i Atenici su istraženi od 1957. do 1962. god. Posebno vrijedne nalaze dala je kampanja tokom 70-tih godina na lokalitetu Pilatovići koja je vodio Aleksandar Palavestra. Istraživanja u Metohiji, u drugoj polovini šeste decenije XX. st. su vodili Jovan Glišić, Jovan Todorović, Dragoslav Srejović, Nikola Tasić, Lj. Dašić, Natalija Đurić, i ona su najviše bila orijentirana na iskopavanja na lokalitetima Romaja (vršena u periodu 1970-1973) i Pećka Banja.
Goodridge, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 132, što je 34 (34,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Glasinačka kultura
Nalazišta u Srbiji
Sva ova istraživanja i obrada materijala pronađenog su dodatno potvrdila prisustvo ilirsko-autarijatske komponente, i osvijetlila njen kulturni i narodnosni razvitak duboko na području istočno od Drine.
Ostala nalazišta
U Bosni i Hercegovini su: Borajni kod Čajniča, Štrpci kod Rudog, Ždrijelo kod Goražda, Gubavica kod Mostara, Mazlumi kod Gacka, Mosko i Plana kod Bileća, Ljubomir kod Trebinja, Vranjevo selo kod Neuma i Radimlja i Vidoštak kod Stoca. Nalazišta u Crnoj Gori su Pljevlja i monumentalni grob Lisje polje kod Ivangrada.
Hronologija Glasinačke kulture
Tokom eneolita djelimično, a početkom bakarnog doba intenzivno, Balkan je izložen migracijama. Dolazi do mješanja starosjedilačkog neolitskog stanovništva iz vremena Vinčanske kulture i pridošlica u okvirima Kostolačke i Vočedolske kulture, a vremenom i do stvaranja substrata, koji je Alojz Benac nazvao Prediliri. Etnogenezom tih zajednica, do željeznog doba stvoriti će se narodnosne zajednice. Jedna od njih su Autarijati čiji je neprekidni razvoj rezultirao stvarenjem Glasinačke kulture.
Glasinačka grupa se jasno izdvaja kao određena kulturna cjelina u svim svojim razvojnim fazama. Prvu hronologiju glasinačkih nalazišta izradili su Alojz Benac i Borivoj Čović, a kasnije djelimično dopunio Salmedin Mesihović, na osnovu historijskih podataka i materijala iz vladarskih grobova Atenica, Novi Pazar i Pilatovići.
Glasinačka kultura bronzanog doba
U bronzano doba se na Glasincu javlja više manje skromnih zajednica koje su djelimično pokazivale sličnosti među sobom. Dvije su osnovne karakteristike toga doba: gradinska naselja i sahrana pod tumulima (neki i sa keramikom cetinske kulture), sa dominantnom inhumacijom i uz manji procenat incineracija (spaljivanje). Izgrađen je veliki broj gradina koje će biti naseljene i u željeznom dobu.
Glasinačka kultura željeznog doba
Početkom željeznog doba, odnosno krajem 8.og stoljeća zapaža se pojačan intezitet kulturnog razvoja i priliva stanovništva. To je vrijeme kada se formira glasinačka grupa u pravom smislu te riječi. Veliki broj skeletnih grobova sa dosta oružja i nakita javlja se na više mjesta, a gradina je osnovni oblik naselja. Kraj 7.og i prva polovina 6.og stoljeća su vrhunac kulturnog i političkog razvoja glasinačke visoravni. Najveći broj grobova je iz tog vremena. U početku je inhumacija pretežni oblik sahrinjavanja, a od faze IV-c to je incineracija.
Čuvena glasinačka kolica su iz perioda IV-b.
Pojava više “kneževskih” grobova, sa bogatim prilozima u oružju, nakitu, konjskoj opremi, keramici i bronzanom posuđu, vezana je za 6. stoljeće. Najpoznatija je Arareva kneževska gromila, prečnika preko 20m. sa izuzetnim prilozima: korintski šljem, nakit i glavarske insignije i oružje koje nosi sluga sahranjen u istoj humci. Ovo je doba kada se bronza, pored svoje primarne upotrebe za izradu nakita, upotrebljava još i u izradi metalnih dijelova odjeće, konjske orme, te sitnog oruđa i pribora svakodnevne upotrebe. Izostaje upotreba željeza u izradi nakita, ali se zato ono upotrebljava za proizvodnju ofanzivnog oružja (koplja, mačevi, bojne sjekire i noževi), i djelomično za izradu oruđa (sjekire i noževi).
U 5.om i 4.om stoljeću se zapaža opadanje intenziteta na samoj Glasinačkoj visoravni. To se povezuje sa prodorom Kelta na ovo područje, tako da od kraja 4.og stoljeća ne postoje tragovi glasinačke kulture. Tek krajem mlađeg željeznog doba pojavljuju se ponovo nalazi na ovom području pod uticajem helenizacije.
Francisco Morosini, Córdoba
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 768 m.
Glasinačka kultura
Glasinačka kultura željeznog doba
U jugozapadnoj Srbiji i sjevernoj Crnoj Gori otkriveno je više nekropola koje po načinu sahranjivanja i grobnim prilozima u potpunosti odgovaraju oblicima materijalne kulture na Glasinačkoj visoravni i pripisuju se glasinačkom kulturnom kompleksu.
Sega, Verona
Sega je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Glasinačka kultura
Glasinačka kultura željeznog doba
U dolini Poblaćenice kod Priboja i Pilatovićima kod Požege (grob kneginje sa nakitom, bronzanim posudama i keramikom), otkriveni su nalazi koji datiraju od 7.og pa do 4.og stoljeća. U Krivoj Reci kod Čajetine, Ražanima kod Kosjerića, Vranama kod Arilja i Gotovuš kod Plevalja nalazi su iz 6. I 5.og stoljeća. Posebno se ističe velika kneževska humka u Novom Pazaru, u kojoj je, osim tipičnih glasinačkih jednopetljastih bronzanih lučnih fibula, nađeno mnoštvo nakita od zlata i srebra (pojasevi, narukvice i naušnice), što govori o postojanju lokalnih zlatarskih radionica. U tim radionicama je stvoren tip mramoračkog nakita. Milutin Garašanin (arheolog) je predpostavio da veliki, bogato ukrašeni mramorački pojasevi od srebrnog lima, nađeni u dolini Velike Morave označavaju prodor Autarijata na istok jer su slične bronzane narukvice u velikom broju nađene na Glasincu i Zapadnoj Srbiji.
Sega, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 966 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Glasinačka kultura
Glasinačka kultura željeznog doba
Na Krstačkom polju kod Njeguša u Crnoj Gori pronađeni su: dvije gvozdene sjekire, jedan kratki gvozdeni mač, četiri koplja, krivi nož i pet kalotastih dugmadi od bronze. Slični predmeti pronađeni su na Glasincu, Albaniji i Kosovu. Predmeti su bili položeni kao grobni prilozi u skeletnim grobovima kamenih tuluma. U pogledu datacije pripadaju starijem gvozdenom dobu, faza Glasinac IVc. U nekropoli su se nalazili i ostaci keramike, kao i dvije drške amfora sa obodima (importovana roba).
Nestanak kulture
Svojim dolaskom  u  Donju  Panoniju,  Kelti  su  podčinili  panonske  (sjevernoilirske)  narode,  posebno  one  u  istočnoj Slavoniji  i  Sremu, nakon čega se okreću prema onim teritorijima koje su se nalazile van granica makedonskog carstva. Prvi na udaru našli su se Autarijati, nedavno  poraženi  od Aleksandra Makedonskog. Kelti su prodrli dolinama Drine, Kolubare i Morave. Pisani izvori govore da su se Autarijati 311/310. god pne, našli u masovnoj seobi.
Puerto de la Penguilla, Coalcomán de Vázquez Pallares
Puerto de la Penguilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1483 m.
Patarnione, Siena
Patarnione je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Cast Away
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Brodolom života, a u Srbiji pod naslovom Izgnanik.
163 Erigone
163 Erigone je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 72,63 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,367 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 4,813 stepeni, a orbitalni period iznosi 1330,324 dana (3,642 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,190. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 9,47 a geometrijski albedo 0,054.
Asteroid je otkriven 26. aprila 1876. godine.
Lycksele
Lycksele je grad od 8,027 stanovnika na sjeveroistoku Švedske, on je i administrativni centar Općine Lycksele od 12,572 stanovnika.
Geografske karakteristike
Lycksele leži u Lapplandu u Grofoviji Västerbotten, udaljen oko 128 km sjeverno od Umeje.
Historija
Lycksele je prijestolnica južnog Lapplanda još od 17. vijeka, i jedan je od najstarijih gradova u toj regiji. Naselje je dobilo prve statute 1884. a tad je postalo i općina. Na prijelazu vijekova 1900. Lycksele je imao oko 900 stanovnika, njihov broj se gotovo udvostručio do 1929. kad je dobio status trgovišta.
Lycksele je 1946. dobio status grada, kad je imao oko 2.900 stanovnika, tako da je bio jedan od najmanjih švedskih gradova.
Nakon tog se razvijao prilično dinamično, zahvaljujući drvnoj industriji i trgovini sa ogromnim zaleđem.
Donji Varoš (Kotor-Varoš)
Donji Varoš je, po starini, drugo naselje – mahala – u Kotor-Varošu. Kao i ostali varoši u Regionu, nastao je uz mjesnu tvrđavu. Naseobina Varoš razvijala se uz Kotor, koji je od osnutka bio stolno mjesto porodice Hrvatinića. Prema izvorima iz osmanlijske i austrougarske vladavine, Varoš (uključujući i Donji Varoš) se deklinirao kao imenica muškog roda.
Donji Varoš obuhvata sjeveroistočni dio nekadašnje ulice Idriza Masle (danas Svetozara Miletića), do potoka Uzlomac (desna pritoka Vrbanje), uključujući i Varošku džamiju (u današnjoj ulici Svetozara Miletica) i nekada kultno sastajalište mladeži i penzionera: kafe-bar i disko klub "Kesten".
Donji Varoš se brže urbanizirao od naselja Kotor, ispod same utvrde, a do danas je razvio i industrijsku zonu, posebno u tehnologiji kože i proizvodnji kožne galanterije, kao i obuće, u KPRO Proleter.
Pedesetih i šezdesetih godina 20. stoljeća, naziv ovog naselja se spajao sa nazivom Kotor – u Kotorvaroš.
Historija
Džamija u Donjem Varošu otvorena je 1938. godine, na zemljištu koje je vakufnamom poklonila porodica Imamović. Muho Imamović uvakufio je na dijelu svog posjeda i harem džamije, uključujući i džematsko mezarje. Srpske (para)vojne i policijske snage srušile su džamiju do temelja, 1992. Rušenje je pokušao spriječiti Muho Imamović, koji i doslovno raznesen ekspozijom u toku miniranja. U anarhiji koja je nastala tokom oslobađanja Kotor Varoša, 1945, ubijeno je 13 mladića (uzrasta 13-18 godina) iz kotorvaroških muslimanskih imućnih i obrazovanih porodica, među kojima su sin Hafiza i hodže Semiza i Kasim-beg Alibegović, sin Muharem-bega Alibegovića. Za zločin su okrivljeni članovi porodice Fazlić, koji su kasnije degradirani.
Stanovništvo
Poznatije starosjedilačke prodice iz Donjeg Varoša su:
La Ciénega, Huaquechula
La Ciénega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huaquechula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1645 m.
Talea, Talea
Talea je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Talea.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 792 m.
El Chilarejón, Arandas
El Chilarejón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2071 m.
Barcatta, Trento
Barcatta je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 930 m.
Totolacatla, Zongolica
Totolacatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 367 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 959 m.
Monte Šerpo
Monte Šerpo (Monte Serpente, Monte Serpo) je jedan od izvornih sedam pulskih brežuljaka. Nalazi se u istočnom dijelu grada Pule, a administrativno pripada Mjesnom odboru Busoler. Podrijetlo imena ovog brežuljka povezuje se s latinskom riječi serpens koja označava zmiju.
Na Monte Šerpu nalazi se i "Club Monte Serpente", mjesto brojnih partyja i koncerata koje ima jednu od starijih tradicija klubova u Istarskoj županiji.
Monte Verde, Cerralvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
La valle dell'eco tonante
La valle dell'eco tonante je italijanski pustolovni (peplum) film snimljen  1964. u režiji  Tania Boccie. Protagonist, koga tumači italijanski bodibilder Kirk Morris, je mišićavi snagator Maciste koga žitelji jedne doline pozovu da im pomogne u borbi protiv pustinjskih plemena koje vodi zla kraljica Farida (čiji lik tumači Hélène Chanel). .
Las Higueras de Castillo, Coalcomán de Vázquez Pallares
Las Higueras de Castillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1001 m.
Betania, Teopisca
Betania je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Teopisca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2211 m.
Cadero, Varese
Cadero je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 614 m.
Valmade
Valmade su prigradsko naselje grada Pule. Administrativno pripada Mjesnom odboru Busoler. Nalaze se na istočnom dijelu grada. Na području Valmada pronađeni su arheološki nalazi iz antičkog razdoblja, vjerojatno rimske vile rustike.
Presa del Gongorrón, Guanajuato
Presa del Gongorrón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1982 m.
Bagnolo Cremasco, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4592 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Webley (revolver)
Webley je kolokvijalni naziv za Webleyev revolver sa gornjim preklopom ( ili Webleyev samoprazneći revolver, odnosno revolver koji je od 1887. do 1963. bio službeni pištolj Britanske vojske i drugih oružanih formacija Britanskog Imperija i Commonwealtha. Ime je dobio po svom proizvođaču, tvrtki Webley & Scott, od koje je britanska vlada bila naručila zamjenu za Enfiled MKI i MkII, tadašnje stanardne revolvere kojima se zamjerala nepouzdanost i komplicirano pražnjenje doboša. Webley, uveden 1887. pod imenom Webley MkI, se odlikovao izuzetno kvalitetnim mehanizmom za pražnjenje doboša, kao i izuzetnom pouzdanošću. Kao municija je originalno korišten metak kalibra .455 in (11,6 mm). Brzo je stekao popularnost među trupama, posebno nakon što se koristio u Drugom burskom ratu, a u Prvom svjetskom ratu je stekao reputaciju oružja izuzetno pogodnog za uvjete rovovskog ratovanja.
Webley se nastavio koristiti i nakon rata, i Britanija je bila među rijetkim velesilama koje je još uvijek koristila revolvere kao standardno oružje. Jedina zamjerka oružju je bila njegova izuzetna težina, te je Webley Scott po narudžbi dizajnirao novi model koji bi koristio lakšu municiju kalibra .38 in (9,65 mm), poznat kao Webley Mk IV .38/200. Godine 1932. je britanska vlada, međutim, umjesto Webleyevog odlučila koristiti model Enfield No. 2, koji je doveo do tužbe.
Webley je konačno iz upotrebe izašao 1963. kada ga je zamijenio poluautomatski pištolj Browning Hi-Power.
Webley Bull Dog
British Bull Dog je revolver koga je dizajnirala i od 1872. godine proizvodila britanska tvrtka Webley & Scott, i koji je tokom sljedećih nekoliko decenija postao jednim od najpopularnijih modela i najčešće proizvođenih modela u svijetu. Predstavljao je modifikaciju ranijeg modela Webley RIC dizajniranog godine 1868. za tadašnju Kraljevsku irsku policiju, a specifičnost mu je bila u kompaktnom obliku, izuzetno kratkoj cijevi i dobošu od 5 metaka. Napravljen je kompaktnim prije svega zato da bi omogućio "diskretno" nošenje, odnosno zato što je mogao stati u džep kaputa. Zbog toga, a i relativno slabog dometa, je gotovo isključivo korišten za civilnu upotrebu, iako je znameniti američki general George Armstrong Custer posjedovao nekoliko komada i navodno ih koristio 1876. u bitci kod Little Big Horna. Webley & Scott je svoj model patentirao tek 1878. godine, prekasno da spriječi proizvodnju brojnih verzija od strane drugih proizvođača u svijetu.
Belgijski model kalibra .44 in je godine 1881. u Washingtonu kupio advokat Charles J. Guiteau te ga iskoristio da 2. jula 1881. izvrši atentat na predsjednika Jamesa A. Garfielda.
Katolički univerzitet u Leuvenu
Katolički univerzitet u Leuvenu (Katholieke Universiteit Leuven; Université Catholique de Louvain, Universitas catholica Lovaniensis) je univerzitet u Belgijskom gradu Leuvenu.
Pored osnovnog ima kampuse u deset belgijskih gradova: Kortrijku, Antwerpenu, Gentu, Brugesu, Ostendeu, Geelu, Diepenbeeku, Aalstu, Sint-Katelijne-Waveru i Bruxellesu.
Allensville, Pennsylvania
Alensvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Rancho San Lucas, Córdoba
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 930 m.
La Soledad Vieja, Guadalupe y Calvo
La Soledad Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Allensville, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 503.
Katolički univerzitet u Leuvenu
Univerzitet je bilo jedinstvena cjelina sve do 1970. kad je podijeljen na bazi jezičnih razlika, na dva odvojena univerziteta. Na jednom univerzitetu (Katholieke Universiteit Leuven) nastavni jezik je flamanski (nizozemski), a sjedište je ostalo u Leuvenu. Na drugom univerzitetu (Université Catholique de Louvain) predaje se na francuskom u novo osnovanom gradu Louvain-la-Neuve, udaljenom oko 24 km jugozapadno.
Historija
Orginalni univerzitet osnovao je papa Martin I po nalogu brabantskog vojvode Jana IV, koji je sastavio njegov statut po uzoru na Univerzitet u Parizu u 1425. u Leuvenu. Erazmo Roterdamski se 1517. uključio u osnivanje levenskog trojezičnog koledža, "škole novog učenja u Europi", za proučavanje grčkog, latinskog i hebrejskog. Tokom 16. vijeka na univerzitetu su djelovali Justus Lipsius i Gerardus Mercator, pa se profilirao kao vodeći centar Protureformacijijskih ideja. Univerzitet je raspušten nakon Francuske revolucije 1797. ugušio je univerzitet 1797., ponovno ga je pokrenula 1834. belgijska nadbiskupija kao katolički univerzitet na francuskom jeziku.
thumb|left|240px| [[Biblioteka Katoličkog univerziteta]]
Turnhout (arondisman)
Arondisman Turnhout (nizozemski: Arrondissement Turnhout, francuski: Arrondissement de Turnhout) je jedan od 43 Belgijskih arondismana i jedan od tri u Provinciji Antwerpen.
Karakteristike
Arondisman Turnhout nalazi se na sjeveru zemlje u Flandriji, a prostire se na površini od 1,357 km² na kojoj živi 467,146 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij arondismana je administrativno podjeljen na 27 općina, a administrativni centar arondismana je grad Turnhout u kom je 2021. živjelo 45,874 stanovnika.
Santa Lucía, Pijijiapan
Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Chicjá, Tenejapa
Chicjá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tenejapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Maciste e la regina di Samar
Maciste e la regina di Samar (, također poznat i pod naslovom Maciste contro gli uomini della Luna je italijansko-francuski pustolovno-historijski (peplum film snimljen  1964. u režiji  Giacoma Gentiloma.
Protagonist, koga tumači italijanski bodibilder Alan Steel, je mišićavi snagator Maciste koji dolazi u fiktivno starogrčko kraljevstvo Samar kome pomaže da se odupre invaziji tajanstvenih stranaca za koje se ispostavi da su vanzemaljci sa Mjeseca. Napravljen u doba kada je žanr pepluma već izgubio svoju popularnost, kasnijim kritičarima je postao zanimljiv zbog nastojanja da se, slično kao i u Ercole alla conquista di Atlantide,  koriste elementi žanra science fictiona, odnosno.
U verziji za američko tržište je, kao što je to bio čest slučaj, Maciste naknadnom sinkronizacijom "prekršten" u Herkula te je film distribuiran pod naslovom Hercules Against the Moon Men. Ta je verzija mlađim generacijama postala poznata kada je 1992. godine prikazana kao epizoda kultne parodijske SF-serije Mystery Science Theater 3000.
Ботурићи
Ботурићи могу бити:
1630 Milet
1630 Milet je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 20,03 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,540 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,520 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,168, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 4,536 stepeni, a orbitalni period iznosi 1926,757 dana (5,275 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 11,20 a geometrijski albedo 0,145.
Asteroid je otkriven 28. februara 1952. godine.
Gli invincibili fratelli Maciste
Gli invincibili fratelli Maciste je italijanski pustolovno-fantastični (peplum) film snimljen  1964. u režiji Roberta Maurija, poznat kao posljednjo ostvarenje iz ciklusa o mišićavom snagatoru Macisteu. U ovom filmu je osim Macistea (koga tumači Iloosh Khoshabe) protagonist i njegov istoimeni mlađi brat (koga tumači Mario Novelli), a radnja je smještena u kraljevstvo koje se našlo na meti zle kraljice podzemnog svijeta (čiji lik tumači Claudie Lange).
Ususău, Ususău
Ususău je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Ususău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 533 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Colle di Pace, Rieti
Colle di Pace je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 862 m.
El Salitre, Cerralvo
El Salitre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Cerralvo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Promise City, Iowa
Promis Siti je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 111 stanovnika.
La Junta, Huaquechula
La Junta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huaquechula.
Međupršljenski disk
Međupršljenski disk, intervertebralni disk, međupršljenska fibrozna hrskavica (lat-disci intervertebrales) je poseban oblik zglobne fibrozne hrskavice kaja se nalazi između susednih pršljenova u kičmenom stubu. Međupršljenski disk je pri svakodnevnim aktivnostima kičmenjaka, izložen dejstvu velikih sila, i ima zadatak da kičmenom stubu poboljša usklađenost odnosa zglobnih površina, spreči mehanička oštećenja koštanih i nervnih struktura i omogući blage i bezbolne pokrete pršljenova. Zajedno sa ligamentima kičmenog stuba, međupršljenski diskovi čini jedinstvenu celinu.
Građa
Međupršljenski diskovi čine četvrtinu dužine kičmenog stuba, ima ih ukupno 33 i nalaze se između, dva susedna pršljena počev prvog vratnog, izuzev pršljena atlasa, koji zbog pokretanja glave ima nešto drugojačiju vezu sa aksisom (drugim vratnim pršljenom), pa sve do trtice. Diskovi se najčešće označavaju navođenjem određenih pršljenova koje oni razdvajaju.
La Junta, Huaquechula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1532 m.
Međupršljenski disk
Građa
Diskovi se međusobno razlikuju u obliku, veličini i debljini, u različitim delovima kičmenog stuba. Njihov oblika i veličine odgovara površine tela pršljenova između kojih se nalazi, osim u cervikalnom regionu, gde su nešto manji od odgovarajućih pršljenova. U debljina ne razlikuju se samo u različitim regionima kičme, već i u različitim delovima iste grupe. Tako su deblji napred nego pozadi u vratnom i slabinskom regionu, i na taj način doprinesu prednjoj konvekciji ovih delova kičme, dok su skoro jednake debljine u grudnog regionu, a prednja konkavnost ovog dela kičme je gotovo u potpunosti zbog oblika tela pršljenova.
Diskovi ne poseduju sopstvene krvne sudove i zato su zavisni od difuzije potrebnih hranljive materija iz okolnik struktura kičme. Hrskavičavi spojevi na njihovim krajevima drže diskove na njihovom mestu. Međupršljenski diskovi su fibroznohrskavičavi jastučići koji se sastoje od dva dela: fibroznog prstena (lat-Nucleus fibrosus) koji daje čvrstinu i želatinoznog jezgra (lat-Nucleus pulposus). Fibrozni prsten je jaka radijalna rastegljiva hrskavica, čija je struktura sastavljena od lamela, koncentričnih listova kolagenih vlakana povezana na krajevima za kičmene pršljenove. Listovi su orijentisani pod različitim uglovima. U sredini fibroznog prstena nalazi se jezgro diska, koje on obuhvata sa svih strana.
Iako su oba dela diska sastoje od vode, kolagena i proteoglikena (PGS), količina tečnosti (voda i PGS) je značajno veća u jezgru (nukleusu). PGS molekuli su važni jer privlače i zadržavaju vodu. Jezgro se sastoji od hidratisanog gela koji se protivi kompresiji. Količina vode u jezgru varira tokom dana u zavisnosti od aktivnosti.
Fiziologija
Međupršljenski diskovi su fibroznohrskavičavi jastučići koji služe kao zaštita kičme, njenih pršljenova, kičmene moždine, živaca i drugih struktura kičme od prekomernog pokretanja, (proširenja, sabijanja i savijanja). Nalazeći se u „sendviču“ između dva pršljena, oni sprečavaju trenje između njih i služe za upijanje svih „šokova“ i pritiska u kičmi koji se javljaju pri šetanju, trčanju ili podizanju tereta.