cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osman (ep)
Prijevodi
Gundulićev Osman oduvijek je privlačio pažnju čitatelja pa nije čudno što su nastale i različite njegove obrade. Dušan Bogosavljević romanizirao ga je i objavio u Beogradu 1929. godine, a pronalazak cjelovitog i originalnog rukopisa Osmana tema je i romana Koraljna vrata Pavla Pavličića.
Dopune
Osman je do nas stigao bez dvaju središnjih pjevanja – četrnaestoga i petnaestog. Postoje različita nagađanja o razlozima zbog kojih je ep ostao nedovršen. Prema prvom objašnjenju, Gundulić je završio Osmana, ali dva su pjevanja stjecajem okolnosti izgubljena – možda slučajno, a možda ih je namjerno uništio sam autor ili netko drugi (mogući razlozi bili su onodobno složeni politički odnosi s Turcima). Prema drugom objašnjenju, ep nikada nije završen, a prema trećem zapravo se ne radi o jednom spjevu, nego o dvama: jedan je posvećen Osmanu, a drugi Vladislavu, i tek ih je netko kasnije spojio u jedinstveno djelo. Posljednje je objašnjenje zastupao Armin Pavić. Međutim, danas se ep čita i tumači kao jedinstveno djelo, a takvu je tezu zastupao i Franjo Marković.
Nekoliko pjesnika bavilo se nadopunjavanjem epa: Pjerko Sorkočević, Ivan Mažuranić, Marin Zlatarić, anonimni nadopunjivač budimskog izdanja iz 1827. godine te Frano Branko Angeli Radovani koji je ep nadopunio četrdesetih godina dvadesetog stoljeća. Prvo izdanje Osmana, sa Sorkočevićevom dopunom, potječe iz 1826. godine, a tiskano je u Dubrovniku, u redakciji Ambrozija Markovića. Iako je od Matičina izdanja iz 1844. godine, uobičajeno da se ep tiska s dopunom Ivana Mažuranića, smatrano je da dopuna Pjerka Sorkočevića vjernije slijedi Gundulićevu fabularnu osnovu, odnosno, da se kvaliteta njegove dopune zasniva na onome što u Gundulićevu tekstu već postoji. Naime, Pjerko Sorkočević trudio se povezati prekinute fabularne niti želeći da smisao na taj način proizađe iz cjeline s minimalnim intervencijama u tekstu. Tako su postupili i njegovi sljedbenici – Zlatarić te anonimni autor budimskog izdanja. Sorkočević u svojoj dopuni ne dodaje likove kojih u Gundulića već otprije nije bilo. Nadalje, on starim likovima ne dodaje nove karakterizacije i sposobnosti niti uvodi nove ambijente ili situacije, kao što ne uvodi ni nove motive i pokretače radnje. On je, spojivši fabularne linije, pokušao samo nastaviti radnju, uvažavajući pritom dva svijeta: povijesni i romantični. Potonjim se bavio više nego povijesnim, dok eshatološki svijet nije dirao, smatrajući ga dovršenim.
Mažuranić je postupao upravo suprotno; u njegovoj dopuni postoji izraženije interpretativno zadiranje u predložak. Mažuraniću nije bilo dovoljno zadržati se samo na razini upotpunjavanja fabule; on je uveo nove likove novih sposobnosti, a radnju ne pokreću samo ljudski osjećaji i činovi nego su za njezino odvijanje odgovorne sile kojih kod Gundulića nema. Uz to, Mažuranić uvodi i nove ambijente (npr. Drinopolje), ali i izvorno neprisutne pokretačke motive, iz kojih proizlazi ono što se u ostatku Gundulićeva teksta događa, te orijentire za značenjsko i ideološko tumačenje cjeline. Bitni elementi prisutni u njegovoj dopuni kozmološki su i autorefleksivni motivi. Sorkočević, kao ni sam Gundulić, nije se bavio tim motivacijskim aspektima na takav način jer za njih nijedna ljudska sudbina nije unaprijed predodređena. Mažuranić je, međutim, u radnju uveo lik profesionalnog zvjezdoznanca koji tumači Osmanovu sudbinu pa se sudbina tako može pročitati u zvijezdama. Sorkočević se držao principa da tumačenje radnje može iznositi samo pripovjedački glas, ali ne i neki od likova. Mažuranić zatvara ep jedinstvenom interpretacijom koja po svojim karakteristikama nije barokna. Naprotiv, njegovi dopjevi preslika su njegova osobnog viđenja Osmana iz romantičarske, devetnaestostoljetne perspektive. No, unatoč tome, on je uspješno riješio tehnička načela epa, dosljednost i izvornost leksičkoga izričaja, stiha i rime.
Mažuranić tako svoju dopunu stvara podosta slobodno u odnosu prema izvorniku i ostalim nadopunjivačima. Izdanje s njegovom dopunom, iz 1844. godine, zaslužuje osobitu pozornost jer je nastalo u doba hrvatskoga narodnog preporoda, za ilirce Gundulićevo je djelo emblematičan kondenzat značenja koje je u njihovoj predodžbi imao Dubrovnik u doba turske opasnosti. U Osmanu su mogli iščitati sve kulturne i književne znakove koji su važni za hrvatsku kulturu općenito. U motivima borbe za slobodu vlastitoga naroda, vjere u propast nasilja i tiranije te u težnji za pravdom i mirom, ilirci su pronašli poticaj za vlastita ostvarenja. U djelu su prepoznate rodoljubne i humanističke ideje koje su samom svojom pojavom poticale na ostvarenje narodnim preporodom. Mažuranić je u to doba bio popularan i svestran ilirac pa mu je kao takvom i pripala čast dopunjavanja Osmana.
Posljednji nadopunjivač, Frano Branko Angeli Radovani, ep je također dopunio na temelju fabularnih linija u samome djelu, no nije htio zadirati u njegov smisao. On se odnosio prema djelu vrlo slobodno, s obzirom na predložak, čak slobodnije od Mažuranića. No, rješavanje se problema presječenosti fabularnih linija ipak podudara s pristupom Sorkočevića i njegovih sljedbenika. Radovani je uveo novinu u svoje dopune ugradivši u tekst postojeće Gundulićeve stihove iz njegovih drugih djela (najviše iz Suza sina razmetnoga). Smatra se da je Radovani uopće uveo mnogo inovacija u nebitnim dijelovima. Te inovacije zauzimaju neproporcionalno velik broj stihova. Prvi motiv, a to je motiv Krunoslave i Korevskoga, Radovani je riješio kao i Sorkočević (puštanjem poljačkog kneza, izlaskom zarobljenika iz tamnice i njegovim odlaskom kući s Krunoslavom, dok Krunoslavina ljubomora nije zaobiđena kao kod Mažuranića, međutim, o njoj se ne raspravlja iscrpno kao kod Sorkočevića). Nadalje, motiv Kazlar-age i Sunčanice riješen je na isti način kao i u Sorkočevićevoj dopuni (njih dvoje dolaze do Carigrada, Osman otpušta Sunačnicu i šalje je kući). Međutim, lik Sokolice u Radovanijevoj je dopuni razrađen posve originalno. Iako je trinaesto pjevanje potpuno posvećeno zlim silama, on ipak uvodi u njega nove likove, a to su Sokolica, Mustafina majka, te paklena sila u liku hodže. Također je neprimjereno izveden prizor Sokoličine smrti (ona pogiba od ruke nekakva usputna lika, a smrt joj je prikazana ovlaš i nabrzinu kao nešto nevažno, dok joj se u ostalim pjevanjima posvećuje mnogo više pažnje). Lik je Ali-paše izveden gotovo isto kao i kod Sorkočevića uz pojedine manje preinake vezane uz pozadinske okolnosti i psihološke implikacije. Dodatak ovom motivu jest i izvedba koja podrazumijeva puštanje poljskih i turskih vojnika, međutim, to ne utječe na daljnji tok radnje. I, na kraju, lik Osmana Radovani tek ovlaš dodiruje. Za razliku od ostalih nadopunjivača, koji Osmana oblikuju kao blagu, pomirljivu, taštu i pomalo zbunjenu osobu, Radovani ga iscrtava kao impulzivna, prijeka, arogantna i zla čovjeka. U usporedbi sa Sorkočevićem, Radovaniju nedostaju pojedine spisateljske vještine poput fabulatorske suptilnosti, čistoće izraza, blistavosti fraza te kompatibilnih leksičkih i morfoloških obilježja.
Kontekstualizacija
Hrvatsku književnost 17. stoljeća u kojemu je stvarao Gundulić i koje je, uostalom, i obilježeno njegovim epom Osman potrebno je razumijevati, kao i ostale intervale u povijesti starije hrvatske književnosti, s trajnom sviješću o regionalnoj raznolikosti i neujednačenosti lokalnih književnih tradicija i književne proizvodnje. Neovisno o definiciji baroka (koji se u suvremenoj znanosti o književnosti i kroatistici shvaća dvojako, kao stilska odrednica, tj. tipološki, ili kao vremenska odrednica, tj. epohalno), isticanje je upravo regionalne različitosti književno-kulturnih krugova konstanta u recentnim radovima o hrvatskome književnom baroku.
U najčešće prihvaćenoj podjeli na četiri regije, dubrovačko-dalmatinska, kojoj pripada i sam Gundulić, zbog trajnog i intenzivnog utjecaja zapadne (prvenstveno talijanske) književne tradicije prednjači u izravnijoj afirmaciji vanjskoga književno-kulturnog poticaja, dok se u preostalim trima, sjevernijim regijama (u djelima autora ozaljskoga kruga, kajkavskoj književnosti sjevera i Kanižlićevim djelima u Slavoniji) barokni elementi objašnjavaju mahom kao slučajan refleks daljih književnih kretanja.
Cjelinu Gundulićeva opusa, s osobitom pažnjom posvećenom Osmanu, treba dakle vrednovati i kontekstualizirati višestrukim okvirima – u odnosu prema regionalnoj različitosti tipičnoj za ranonovjekovnu književnost hrvatskoga kulturnog prostora, ali i unutrašnjoj različitosti matične Gundulićeve regije, osobito u odnosu prema cjelini epskoga korpusa hrvatskoga književnog 17. i 18. stoljeća i njegovoj domaćoj književnoj tradiciji. Dubrovačko-dalmatinski književno-kulturni kompleks podrazumijeva i omjeranje o onovremenu epsku normu koju najvećim djelom oblikuje utjecajni talijanski književnik Torquato Tasso u brojnim svojim poetičkim radovima o epu koje dosljedno primjenjuje u svojoj uspješnici i neprijepornom modelu baroknoga epskoga stvaralaštva, u djelu Oslobođeni Jeruzalem.
Ružičasti trougao
thumb|150px|right| Ružičasti truogao, kao simbol LGBT pokreta.]]
Osman (ep)
Kontekstualizacija
Osobitost Gundulićeva epa proizlazi iz, iako na Tassa oslonjene, po mnogome specifične epske poetike ostvarene kompleksnim kompozicijskim prepletanjem tematskih svjetova pri obradi suvremene političke teme. Formalne se osobitosti epa očituju u hipertrofiranoj figuralnosti koja je prema nekim autorima i temeljna značajka baroknoga stila. Nastao u želji slavljenja poljskoga kralja i u vremenu nakon Tridentskoga koncila "(p)o idejnoj koncepciji i ideološkome opredjeljenju „Osman” je ep katoličke obnove i baroknog slavizma istodobno".
Ružičasti trougao
Ružičasti trougao (nemački: Rosa Winkel) korišćen je kao oznaka za vreme nacizma u Nemačkoj za obeležavanje gejeva, zatvorenih u koncentracionim logorima. Zatvorenici i zatvorenice morali su da nose neku od oznaka, čije boje su ih svrstavale u jednu od progonjenih grupa.
Osman (ep)
Kontekstualizacija
Odabirom suvremenoga povijesnoga događaja slavensko-turskoga (i tursko-turskog) sukoba kao teme, panegirika Dubrovniku kao osobita toposa, složenom kompozicijom tematskih svjetova i razvedenim fabularnim linijama, strukturiranjem mjesta i vremena, načinom oblikovanja pripovjedača angažiranoga na strani kršćanstva te modelom oblikovanja i karakterizacije likova i motivacijskih sklopova, Gundulićev je ep utjecao na brojna, manja i veća epska djela, tako da "poslije „Osmana” hrvatski epici ne posežu više za talijanskim predlošcima, a kada i posežu, prilagođuju svoje potrebe poetičkim normama „Osmana”".
Ružičasti trougao
Danas je ružičasti trougao jedan od najpopularnijih simbola, koje koristi LGBT zajednica u borbi protiv represije.
Osman (ep)
Utjecaji
Gundulićevo je djelo tako utjecalo na najveći dio korpusa povijesne epike hrvatske književnosti 17. i 18. stoljeća: na Dubrovnik ponovljen Jakete Palmotića Dionorića koji u 20 pjevanja i 15644 osmeračka stiha tematizira potres u Dubrovniku i diplomatsku akciju u Turskoj koja je trebala smanjiti velik novčani namet razrušenom Gradu; zatim na ep Sveti Ivan biskup trogirski i kralj Koloman Petra Kanavelića (najveće epsko djelo na hrvatskome jeziku u ranom novovjekovlju sastavljeno od 19084 osmeračka stiha podijeljena u 24 pjevanja) koji obrađuje pohod ugarskoga kralja Kolomana na Dalmaciju početkom 12. stoljeća; na religiozna epska djela poput epa Kristijada Junija Palmotića (prerada epa Christias Girolama Vide) i epilija Glavosječenje Ivana Krstitelja Nikolice Bunića, kao i na niz manjih ili manje značajnih narativnih djela u stihu hrvatske književnosti 17. i 18. stoljeća, kao što su Trublja slovinska Vladislava Menčetića, Beča grada obkruženje od cara Mehmeta i Kara Mustafe velikoga vezijera Petra Tome Bogašinovića, Kanavelićev panegirik Ivanu Sobieskom, kralju poljačkomu, osloboditelju Beča, ep Jose Krmpotića Katarine II i Jose II put u Krim itd.
Ružičasti trougao
Gejevi kao žrtve Holokausta
thumb|right|200px| Memorijalna ploča u obliku ružičastog trougla na stanici [[U-Bahn-a Nollendorfplatz na Schönebergu u Berlinu.]]
Osman (ep)
Utjecaji
O književnopovijesnome značaju Gundulićeva Osmana govore mnogo i podaci o cirkulaciji i sveprisutnosti prijepisa i prijevoda teksta, ali i brojne dopune epa nastale u stoljećima hrvatske književnosti koja su slijedila; brojnost i različitost recepcijskih odziva svjedoči o važnosti i značenju koje je Gundulićev ep zadobio u povijesti hrvatske književnosti, ali i u političkoj povijesti, najizraženije u vrijeme ilirskoga pokreta koji je iznjedrio osobito zanimljivu dopunu Ivana Mažuranića.
Ružičasti trougao
Gejevi kao žrtve Holokausta
Nisu svi zatvorenici sa ružičastim trouglom sebe smatrali gejevima, neki su bili venčani i imali su samo retko seks sa muškarcima. Osim toga, nisu svi koji su osuđeni po Paragrafu 175 bili poslati u konc-logore; većina se našla u običnim zatvorima. Takođe, gejevi jevrejskog porekla bili su obeležavani žutom zvezdom. Zbog svega toga nije lako utvriditi broj ubijenih ili zatvorenih gejeva u vreme nacizma u Nemačkoj. Ipak, približno se može oceniti da se broj žrtava kreće između 5.000 i 15.000 gejeva. Richard Plant, američki autor nemačkog porekla, ocenjuje da se broj zatvorenih gejeva u periodu od 1933 do 1944. kreće između 50.000 i 63.000 ljudi.
Zatvorenici označeni ružičastim trouglom nikada nisu primili odštetu od strane nemačke vlade. Čak, ukoliko ne bi prestali da imaju seks sa drugim muškarcima, mogli su ponovo da budu zatvoreni, kao, na primer, Heinz Dörmer, koji je ukupno 20 godina bio zatvorenik – bilo u koncentracionom logoru Trećeg rajha ili u zatvorima Savezne Nemačke. Paragraf 175 bio je na snazi do 1987. godine u Istočnoj Nemačkoj i čak do 1994. u Zapadnoj Nemačkoj.
Danas je živo manje od 10 ljudi koji su bili označeni ružičastim trouglom. Osim toga, tek nedavno se razvilo interesovanje za njihova iskustva. Godine 2000. snimljen je dokumentarni film Paragraf 175 sa njihovim svedočenjima.
Nemačka vlada je 2002. godine izdala zvanično izvinjenje gej zajednici za stradanje u vreme Holokausta.
Katedrala u Elyju
Nastala je kao samostan koga je 673. dala osnovati Æthelthryth, kćer anglosaksonskog kralja Anne od Istočne Anglije. Godine 970. ga je Aethelwold, biskup Winchestera pretvorio u benediktinski samostan. Godine 1109. je postao katedrala, odnosno sjedište novoosnovane Biskupije Ely. U 12. i 13. vijeku je dograđivana u gotičkom stilu.
ŽKK Studenac Omiš
ŽKK Studenac je hrvatski ženski košarkaški klub iz Omiša. Sjedište je u Omišu.
Ulkus rožnice
Ulkus rožnice ili ulcerativni keratitis je upalno ili još ozbiljnije zarazno stanje rožnice koje uključuje poremećaj epitelnog sloja sa zahvaćanjem rožničke strome. To je često stanje posebice u ljudi koji žive u tropima i poljoprivrednim zajednicama. U zemljama u razvoju djeca pogođena manjkom vitamina A imaju visok rizik razvoja ulkusa rožnice te mogu do kraja života ostati slijepi na oba oka.
Anatomija ljudske rožnice
Rožnica je prozirna struktura i dio je vanjske očne ovojnice. Reflektira svjetlo i štiti sadržaj očne jabučice. Debljina rožnice varira između 450 i 610 mikrometara i prosječno je 550μm debela u Azijata. U indijanske rase prosječna debljina je nešto manja od 510μm. Trigeminalni živac opskrbljuje rožnicu preko dugih cilijarnih živaca. U vanjskom sloju su prisutni receptori za bol, dok su receptori za tlak smješteni dublje. Prozirnost je ostvarena preko nedostatka krvnih žila, pigmentacije, keratina, i kroz uski organizirani sloj kolagenskih vlakana. Kolagena vlakna premošćuju cijeli promjer rožnice u strogo paralelnim linijama i omogućuju prolazak 99% svjetlosti bez raspršivanja. Postoji pet slojeva ljudske rožnice, izvana prema unutra:
Cijeljenje rožnice
Površinski i duboki ulkusi rožnice Ulkusi rožnice su česta očna bolest. Uzrokovani su traumom, posebice ozljedama u poljodjelstvu ili u vrtu, kemijskim ozljedama, kontaktnim lećama i infekcijama. Ulkus rožnice također mogu uzrokovati i druge bolesti oka kao što je entropij, uvrtanje trepavica, distrofija rožnice I keratokonjuktivitis sicca (suho oko). Mnogi mikro-organizmi mogu uzrokovati infektivni ulkus rožnice. Među ostalom bakterije, gljive, virusi, protozoe i klamidija. Bakterijski keratitis uzrokuju Staphylococcus aureus, Streptococcus viridans, Escherichia coli, Enterococci, Pseudomonas, Nocardia i mnoge druge bakterije.
Virusni keratitis dovodi do ulkusa rožnice. Najčesće je uzrokovan Herpes simplexom, Herpes zosterom i adenovirusima. Također može biti uzrokovan Korona virusima i mnogima drugima. Herpes virus uzrokuje dendritičke lezije sa remisijama i relapsima koje mogu potrajati cijeloga života. Infekcije protozoama poput keratitisa uzrokovanog Acanthamoebom karakteriziran je teškim bolovima i dovodi se u vezu sa korištenjem kontaktnih leća u bazenima. Chlamydia trachomatis također doprinosi razvoju ulkusa rožnice.
Površinski ulkusi uključuju gubitak dijela epitela. Duboki ulkusi se šire kroz stromu i mogu dovesti do ozbiljnog ožiljkavanja i perforacije rožnice. Descemetokele se pojavljuju širenjem ulkusa kroz stromu. Ova vrsta ulkusa je posebno opasna i može brzo dovesti do perforacije rožnice ako nije na vrijeme liječena.
Lokalizacija ulkusa ponekad ovisi o uzroku. Centralni ulkusi su tipično uzrokovani traumom, suhim okom, paralizom nervusa facijalisa i egzoftalmusom. Entropij, suho oko i uvrtanje trepavica mogu uzrokovati ulceraciju periferne rožnice. Imunološki posredovane bolesti oka mogu dovesti do razvoja ulkusa na granici između rožnice i bjeloočnice. Tu spadaju reumatoidni artritis, rosacea i sistemna skleroza koje uzrokuju poseban oblik ulkusa Moorenov ulkus. To je cirkumferentni krater koji dovodi do udubljenja unutar limbusa rožnice sa ispupčenim rubom.
Pablo Casals
Pau Casals (Vendrell, Katalonija, 29. 12. 1875. — San Juan, Portoriko, 22. 10. 1973.) je bio španjolski violončelist, dirigent i skladatelj.
Na početku Prvog svjetskog rata bio je na vrhuncu je umjetničke snage. Nakon izbijanja građanskog rata 1936. u Španjolskoj, dobrovoljno napušta domovinu. Turneje ga vode u Južnu Ameriku i na Srednji istok. Poslije stalno boravi u francuskom mjestancu Prades u istočnim Pirenejima.
Westport, Kentucky
Vestport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Trichera, Torino
Trichera je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 864 m.
Luigi Boccherini
Luigi Rodolfo Boccherini (Lucca, 19. februara 1743. – Madrid, 28. maja 1805.), talijanski klasicistički kompozitor i violončelist kojeg je muzika zadržala dvorski i galantni stil iako je sâm sazrijevao pomalo udaljen od velikih evropskih muzičkih centara. Boccherini je naširoko poznat po jednom svojem menuetu iz Gudačkog kvinteta u E-duru, op. 11, br. 5 (G 275) i Koncertu za violončelo u B-duru (G 482). Posljednje djelo dugo je bilo poznato po znatno izmijenjenoj verziji njemačkog violončelista i plodna aranžera Friedricha Grützmachera, no nedavno je vraćeno na originalnu verziju. Boccherini je komponirao nekoliko gitarskih kvinteta, uključujući Fandango (1798.) pod utjecajem španjolske muzike. Njegova biografinja Elisabeth Le Guin među Boccherinijevim muzičkim kvalitetama zabilježila je »zadivljujuću repetitivnost, afekciju za proširene pasaže s fascinantnim teksturama, ali gotovo bez melodijske linije, opsesiju mekom dinamikom, unikatno uho za sonoritet te neobično bogatu paletu introvertiranih i tugaljivih afekata«. thumb|200px|left|Luigi Boccherini uz violončelo. Nepoznati umjetnik (c. 1764–1767). Glavni je predstavnik talijanske klasične komorne glazbe. Skladao je oko 400 djela, pretežno instrumentalnih (simfonije, koncerti, gudački kvarteti). Pridonio je izgrađivanju klasičnoga gudačkoga kvarteta, a uveo je u komornu glazbu sastav gudačkog kvinteta.
NGC 558
NGC 558 je galaksija u zviježđu Kit.
NGC 559
NGC 559 je otvoreni skup u zviježđu Kasiopeji.
Maligni (medicina)
Maligni, malignost, ili malignitet, je izraz koji se upotrebljava za grupe tumora koji prilikom širenja (invazije) urastaju u zdravo tkivo i razaraju ga, a širenjem putem limfe i krvi stvaraju rasad ili metastaze u udaljenim organima.
Metastaze imaju iste osobine rasta, širenja i razaranja organa kao i maligni primarni tumor koji se putem krvi šire tako da je obično ishod po bolesnika fatalan.
Po analogiji, izraz "maligni", "malignost" ili "malignitet", upotrebljava se i za neka druga stanja u medicini (koja nisu tumorski procesi) a u kojima je ishod terapije neizvestan, odnosno ima lošu prognozu.
Tako se na primer izraz maligni ili malignitet, pored za maligne (zloćudne) tumore, za koje se koristi i sinonim kancer (rak) ili malignu transformaciju koristi i kod ne tumorskih bolesti npr:
Dossenheim-Kochersberg
Dosenhajm-Kohersberg je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Strazbur Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 180 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 100 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 194 m, a minimalnoj 161 m).
NGC 560
NGC 560 je galaksija u zviježđu Kit.
Izoamil acetat
Izoamil acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 130,185 Da.
Kenny MacAskill
Ћирилична верзија
thumb|250px|Keni Makaskil Keni Makaskil (gel. Coinneach MacAsgaill, eng. Kenny MacAskill; rođen 28. 4. 1958. u Edinburgu, Škotska) je škotski odvetnik i političar Škotske nacionalne stranke (Pàrtaidh Nàiseanta na h-Alba), a posle 2007. ministar pravde u škotskoj manjinskoj vladi Aleksa Salmonda.
Život
Studirao je na edinburškom univerzitetu.
Politika
20. 8. 2009. Keni Makaskil je pustio Abdela Baseta al-Megrahija, koji je bio osuđen za atentat u Lokrbi, ali Libija ga je smatrala političkom zatvorenikom. Razlog za oproštaj je bila činjenica da al-Megrahi boluje od smrtonosnog raka i da lekari veruju da će živeti još samo nekoliko meseci. Hilari Klinton je o tome razgovarala sa ministrom, i Sjedinjene Države su vršile pritisak da on ne bude pušten.
Ministar kaže da su škoti definisani čovečnošću i da al-Megrahija očekuje viša pravda - on umire.
Violončelo
Violončelo (violoncello, cello, čelo) je gudački instrument, mnogo veći od violine i viole.
Pri sviranju se drži među koljenima. Na kraju trupa ima šiljasti klin (nogu) kojim ga svirač oslanja o pod. Note za violončelo najčešće se pišu u F-ključu, ali se upotrebljavaju još dva ključa, G i C (tenor ključevi).
Najsavršenije gudačke instrumente izrađivali su u 17. vijeku talijanski majstori Antonio Stradivari, Guarneri i Amati. Gudački instrumenti mogu sačinjavati i manje (komorne) sastave, kao što su gudački trio, gudački kvartet i komorni gudački orkestar.
Kompozitori
Najznačajniji kompozitori za violončelo su bili: Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Luigi Boccherini, Joseph Haydn, Antonin Dvorak, Robert Schumann, J.- B. Breval.
Muzičari
Među najvećim violončelistima svakako su Pablo Casals, Mstislav Rostropovič, Antonio Janigro, Pierre Fournier, Grigorij Pjatigorski, Paul Tortelier, Enrico Mainardi, Jaquline du Pre, Mischa Maisky, Yo-Yo Ma.
Gudalo
Gudalo ima strune napravljene od dlake iz konjskog repa. Da bi mogle proizvoditi zvuk strune se mažu kalafonijem. Kalafonij je stvrdnuti prah.
Žice
Čelo ima četiri žice : C, G, D, A. C je najdublja, a A najviša. Na čelu postoje čivije, (one su na vrhu violončela i izgledaju kao vijci) pomoću kojih zatežemo žice. Tim zatezanjem štimamo čelo i žicu tako da bi imali odgovarajući zvuk. Kada gudalo stavimo na žicu, i povučemo žica proizvodi vibracije, a zvuk izlazi kroz otvore na čelu koji liče malom slovu f.
Hvataljka i kobilica
Hvataljka je mjesto iznad kojeg stoje žice. Kada se prst stavi na žicu i pritisne, žica dobije obostrani pritisak i proizvodi odgovarajući zvuk. Kobilica je jedan od dijelova čela koji kad se pomakne malo više, čelo se raspada. Malo ispod nje se nalaze i druga četiri vijka koji služe za štimanje.
Broz, Belluno
Broz je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 962 m.
NGC 561
NGC 561 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Mokuleia, Hawaii
Mokuleja je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.811 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.811 stanovnika, što je 28 (1,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Varnanska nekropola
Iskopavanja su vršena pod rukovodstvom M. Lazarova (1972-1976) i I. Ivanova (1972-1991) sve do 1991.
294 grobova je pronađeno u nekropoli, a mnogi su sadržavali sofisticirane primjerke metalurgije (posebno što se tiče obrade zlata). Grobovi su datirani do 3200-3000. pne. u eneolitskom periodu, čineći ih starijim od onih u Drevnom Egiptu i Mezopotamiji. Kosturi su pronađeni u različitim položajima (na boku sa savijenim koljenima, na leđima a nekad i kao simbolički cenotafi). Zanimljivo je da su simbolički (prazni) grobovi najbogatiji zlatnim artefaktima. Pronađeno je oko 3000 zlatnih artefakata, ukupne težine 6 kilograma. Jedan grave je sadržavao više zlata nego u ostatku svijeta u toj epohi.
Rock Springs, Wyoming
Rok Springs je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.036, što je 4.328 (23,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1405
Godina 1405 (MCDV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Dragan Vujić
Dragan Vujić „Vujke“ (Beograd, 1961) je srpski glumac. Sredinom 1990.-ih je na TV Pink vodio emisiju o filmu Vujketova filmska svaštara. Glumi u mjuziklima pozorišta na Terazijama od 1991. godine.
Pikolo
Pikolo je instrument iz porodice drvenih puhačkih instrumenata. Pikolo je, zapravo, mala flauta.To je instrumant sa najvišim tonovima u orkestru. Sličan je flauti, ali je upola kraći. Ima vrlo oštar, prodoran i piskav ton, pa se zato, uglavnom, koristi u punom orkestarskom sastavu. Postoji i alt-flauta i bas-flauta. Delovi ove flaute su isti kao kod prave s tim što su kraći.
Piccolo, s predavanja u talijanskoj muzičkoj školi, označava tiho – za sve buduće muzičare i one koji se tako smatraju.
pikolo flauta moze da proizvede tonove vise od obicne flaute.Pikolo flauta se sastoji od prstena, glave, usnika i tijela.
[duvacki instument]
Dabrovi
Dabar je vodena i kopnena životinjska vrsta i najveći glodavac sjeverne polutke. Masivne i zdepaste je građe, izvrstan plivač i ronilac što mu omogućava građa tijela. Dužina tijela dosegne do 1 metar, visina u hrptu je do 30 cm, a rep je širok i plosnat dužine do 30 cm. Težina odrasle jedinke je 20 – 30 kg. Boja dlake je tamnokestenjasta do sivkasta, na trbuhu je svjetlija dlaka.
Dabar je tipični monogam. Spolna zrelost nastupa sa 2,5 godine starosti kada se mladi dabrovi odvajaju od roditelja i zasnivaju novu obitelj. Pari se od siječnja do ožujka, a parenje se odvija se u vodi. Gravidnost traje prosječno 105 dana, a mladi dolaze na svijet od travnja do lipnja. Ima jednu generaciju godišnje. Ženka okoti 1 – 5 mladih.
Dabar živi na vodotocima i vodenim površinama obraslim bogatom močvarnom vegetacijom zeljastih i drvenastih vrsta. Osnovni stanišni uvjet za dabra je stalna i dovoljno duboka voda (min. 30 cm). Ukoliko nastanjuje manji vodotok koji ponekad postaje previše plitak, na njemu izgradi branu kako bi osigurao dovoljnu razinu vode i zaštitio ulaz u nastambu. Dabar je isključivi biljojed, ljeti se hrani sočnim zeljastim biljem koje nalazi u vodi ili neposredno na obali. Koristi za hranu preko 300 zeljastih i drvenastih biljnih vrsta.
Europski dabar nekada je nastanjivao sve prikladne vodotokove i vodene površine od sjevera do juga europskog kopna, no početkom 20. stoljeća ostao je i opstao samo na četiri odvojena lokaliteta, u južnoj Norveškoj, na rijeci Labi u Njemačkoj i Poljskoj, na donjem toku rijeke Rone u Francuskoj i u Rusiji.
Zahvaljujući akcijama povratka dabra na nekadašnja staništa diljem Europe početkom novog tisućljeća dabar je ponovno rasprostranjen na širem prostoru i u relativno dobrom brojnom stanju. Prema podacima za 2000. godinu u populacija europskog dabra kreće se od 600 – 650.000 dabrova.
U Hrvatskoj je dabar nestao krajem 19. stoljeća, a ponovno je vraćen od 1996. - 1998. godine u okviru projekta "Dabar u Hrvatskoj".
U Srbiji je poslednji prmerak ustreljen 1920. godine na Dunavu ali je ponovno je vraćen 2005. u rezervat prirode Zasavica gde je naseljena 31 životinja poreklom iz Bavarske. Sada ih u rezervatu ima preko 60 a proširili su se duž vodotoka Save do Obrenovca i Brčkog u Bosni, kao i po Mačvi i na Drini u Jadru. .
Goderville
Godervil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Avr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2281 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 285 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 124 metara (maksimalnoj 134 m, a minimalnoj 97 m).
PIKE
Termin PIKE ima više značenja.
Ribnjak
mini|desno|250px|Mali ribnjak u Makedoniji mini|desno|250px|Ribnjak u Nemačkoj Ribnjak je telo vode sa važećom dozvolom za rad namjenjena za uzgajanje ribe.
Voda ribnjaka može da bude slatka ili slana. Obezbeđena infrastruktura ribnjaka za punjenje i pretapanje vode osigurava potpunu ispražnjenje jezera za vreme ribolova. Tokom proizvodnje, ribnjak se veštački đubri.
NGC 562
NGC 562 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Forsyth, Illinois
Forsajt je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.490, što je 1.056 (43,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rog (razvrstavanje)
Riječ rog ima više značenja:
Riječ rog pojavljuje se i u nazivima poluotoka:
Sterpo, Udine
Sterpo je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Vladimir Trifunović
Biografija
General-major Vladimir Trifunović je rođen u selu Rakelići, opština Prijedor, tokom Kraljevine Jugoslavije. Tokom oficirske karijere sakupio je 43 godine staža, a selio se 17 puta. "Majka me zaklela, kada sam završio vojne škole, da nikoga u crno ne zavijem. Rođen sam u porodici kao deseto dete. Učili su nas šta je ljubav i poštenje."
22.9. 1991. godine, kako bi spasao oko 280 vojnika i oficira u okruženju, general Vladimir Trifunović je predao kasarnu u Varaždinu, sa velikom količinom naoružanja, uključujući tenkove. Ostavljen na cedilu, u okruženju višestruko brojnijih pripadnika Hrvatske vojske, ucenjen životima svojih žene i dece koji su bili taoci, general Trifunović je u pregovorima sa hrvatskim oficirima izdejstvovao je da oni budu njegovi taoci dok vojnici i oficiri JNA sa lakim naoružanjem napuste Varaždin i da im do slobodne teritorije bude garantovana bezbednost. Sam Trifunović tvrdi da je svojim podređenima izdao zadatak da onesposobe tehniku i borbena sredstva i da neprijatelju nisu ostavili gotovo ništa.
U Beogradu je 1994-95 osuđen za izdaju. Njemu je prebacivano zašto nije srušio branu da potopi celi Varaždin, čime bi podavio sopstvene vojnike, kao i građane Varaždina. Trifunovića je 1997, nakon snažnog pritiska demokratske javnosti abolirao tadašnji predsednik SR Jugoslavije Zoran Lilić. Vrhovni sud Srbije je 2010. godine ukinuo presudu protiv njega i grupe njegovih oficira. Trifunović se trenutno bori pravnim sredstvima da i u Hrvatskoj dokaže da je nevin. General Vlado Trifunović objavio je tri knjige o svom slučaju: Moja borba za istinu, Buđenje savesti – u borbi za istinu i pravnu državu i Neću milost. O svom slučaju kaže:
CENTG1
CENTG1 (Arf-GAP sa GTPazom, ANK ponavljanje i protein 2 koji sadrži PH domen) je enzim koji je kod ljudi kodiran genom.
Interakcije
CENTG1 formira interakcije sa PIK3R1, HOMER1 i EPB41L1.
NGC 563
NGC 563 je galaksija u zviježđu Kit.
Antonio Janigro
Antonio Janigro (Milano, 21.1. 1918. - Milano, 1.5. 1989.) bio je italijanski violončelist.
Etretat
Etreta je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena.
Po podacima iz 1999. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.565, a gustina naseljenosti je iznosila 385 stanovnika/km².
Herpes simplex
Herpes simpleks je uobičajena virusna infekcija koja ima svoju primarnu a potom i sekundarnu fazu kada se povremeno vraća. Postoje dva tipa herpesa simplexa: herpes simplex tip 1 i herpes simplex tip 2, a isto tako jedna osoba može biti zaražena s oba tipa virusa, koji mogu izazivati probleme na različitim dijelovima tijela.
Herpes simpex tip 2
Često ga nazivaju i genitalnim herpesom iako se procjenjuje da oko 30% slučajeva potječe od herpesa simplex tip 1, a ostalih 70% izaziva herpes simplex tip 2. Kod muškaraca se bolest (mjehurići ispunjeni tekućinom) pojavljuje na sluznici penis, a kod žena počinje upalom stidnice, osjećajem neugode i svrbeži, zatim se pojavljuju mjehurići na vanjskim spolnim organima.
Prevencija se zasniva na zaštićenom seksualnom kontaktu (prezervativ) kao i jačanju imunog sistema. Liječenje se sprovodi upotrebom antivirusnog lijeka na bazi aciklovira koji se uzimaju na usta, parenteralno (u injekcijama) ili lokalno (kao masti ili kreme), što značajno ublažava simptome. Međutim, ovaj lijek ne može potpuno odstraniti virus iz organizma jer uvijek ostaje jedan procenat virusa koji se nalaze ”uspavani” u nervnim ćelijama i koji se mogu aktivirati.
Izobornil cikloheksanol
Izobornil cikloheksanol je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 236,393 Da.
Mstislav Rostropovič
Njegov susreti sa glazbom su od ranog djetinjstva. Sviranje na glazbalima mu je jedna od najranijih životnih zanimacija. Klavir je najprvo glazbalo. Kasnije počinje učiti violončelo.
U neglazbeničkom svijetu je bio poznat i po svojim suprotstavljanjima sovjetskim vlastima.
Mountain View, Hawaii
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.924 stanovnika, što je 1.125 (40,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Aleksander Kamiński
Aleksander Kamiński (Varšava, 28. januar 1903 - Varšava, 15. mart 1978) bio je poljski prosvjetni radnik, pedagog i književnik, poznat kao jedan od vodećih ličnosti skautskog (izviđačkog) pokreta, kao i u sudjelovanju u poljskom pokretu otpora, odnosno Domovinskoj armiji (AK) za vrijeme njemačke okupacije u drugom svjetskom ratu.
Bibliografija
thumb|Spomenik Kamińskom u [[Łódźu]]
Katedrala u Canterburyju
Katedrala u Canterburyju, službenog imena Katedrala i metropolitska Kristova crkva u Canterburyju, je katedrala u Canterburyju, Kent; najslavnija i jedna od najstarijih kršćanskih građevina u Engleskoj. Danas je prijestolnica nadbiskupa Canterburyja koji je vjerski lider Engleske crkve i smatra se središtem Anglikanske zajednice širom svijeta. God. 1988., upisana je na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao iznimno arhitektonsko djelo velike ljepote ukrašeno najvećom kolekcijom vitraja u Ujedinjenom Kraljevstvu. mini|lijevo| Katedrala prije rušenja normanskog tornja
Piane, Chieti
Piane je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Katedrala u Canterburyju
Historija
Kada su Rimljani osvojili Britaniju 43. god., već je postojalo selo Durwhern koje su oni prozvali Durovernum i pretvorili u administrativni centar pokrajine Kent. Kao važnu stanicu između primorja i Londona, Canterbury su opsjedali Juti, a kasnije Angli i Sasi, te je u 6. vijeku postao prijestolnica Saksonskog Kraljevstva pod imenom Cantwarabyring (Grad ljuti iz Kenta). U to vrijeme Engleskom su još uvijek dominirale poganske religije, a Canterbury je postao središte kršćanstva kao prvi grad koji je priznao primat Vatikana.
Mobilizacija
Mobilizacija (mobilizovanje) je planski i organizovan prelazak iz mirnodopske organizacije i stanja na ratnu organizaciju, uslove rada i naređeno stanje pripravnosti. Riječ mobilizacija se u vojnom kontekstu prvi put spominje pri opisu priprema Pruske vojske između 1850. i 1860. Od tada su se teorije i tehnike mobilizacije stalno mijenjale. Prije Prvog i Drugog svjetskog rata neke zemlje su razvile složene planove kako bi provele brzu i učinkovitu mobilizaciju u slučaju rata. Suprotno značenje od riječi mobilizacija je demobilizacija.
Katedrala u Canterburyju
Historija
God. 597., monah Augustin, kojega je poslao papa Grgur I., je pristao na obale Kenta kako bi pokrstio Sase. Toplo ga je primio kralj Ethelbert od Kenta, koji je iako još uvijek paganin, bio oženjen franačkom princezom i kršćankom, Bertom. Ona je na brdu izvan rimskih zidina grada dala izgraditi crkvu posvećenu sv. Martinu, koja i danas stoji i smatra se najstarijom posvećenom crkvom u Engleskoj. Nakon pokrštenja kralja, Augustin je osnovao samostan s crkvom unutar gradskih zidina, a papa joj je dodijelio status katedrale, čime je postala prvom prvostolnicom u Engleskoj, a Augustin prvim biskupom.
Piane, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Mobilizacija
Mobilizacija je postala važna s primjenom obveze služenja vojnog roka i uvođenjem željeznice u uporabu tijekom 19. stoljeća. Mobilizacija je prvi put institucionalizirala masovno novačenje snaga u vrijeme Francuske revolucije, što je promijenilo osobine rata. Brojne tehnološke i društvene promjene uvjetovale su primjenu bolje organiziranih načina okupljanja vojske. Značajnije inovacije su svakako telegraf, koji je obogućavao brzo prenošenje zapovijedi, željeznica, koja je omogućavala brzu koncentraciju snaga, te obveza služenja vojnog roka, što je osiguravalo uvježbanu pričuvu raspoloživu u slučaju rata.
Katedrala u Canterburyju
Historija
Samostan i crkvu su uništili Vikinzi u 9. i 10. vijeku, a obnovio ih je nadbiskup Sveti Dunstan 978. god. Katedrala je obnavljana još dva puta, nakon napada Danaca 1013. i Normana 1066. god. mini|lijevo| [[Thomas Becket na vitraju katedrale]]mini|240px| [[Kor iz 12. vijeka]] mini|240px| Tlocrt katedrale U katedrali su četiri plaćenika kralja Henry II. 29. decembar 1170. mučki ubili nadbiskupa Thomasa Becketa zbog dugogodišnjeg spora oko crkvenih privilegija. Krvi mučenika su pripisana čudotvorna svojstva i mase hodočasnika su pohrlile u Canterbury, te je Becketa papa Aleksandar III. proglasio svetim već 1173.
Slijedeće godine je većina katedrale stradala u požaru, i obnovio ju je arhitekt Wilim iz Sensa u novom gotičkom stilu koji je već dominirao u Francuskoj. Canterburyjska katedrala je tako postala prvom gotičkom građevinom u Engleskoj, znamenita po svom trobrodnom križnom planu i duljini od 168 m.
Krajem 18. vijeka originalni normanski toranj je srušen zbog straha od urušavanja, a 1830-ih je zamijenjen tornjem u stilu južnog gotičkog tornja. Romanički samostan je u 19. vijeku zamijenjen neogotičkom knjižnicom i arhivom koji su uništeni u njemačkom bombardiranju tokom Drugog svjetskog rata.
Katedrala trenutno skuplja novce za potpunu obnovu, za koju se procjenjuje da će koštati minimalno 50 milijuna funti.
Odlike
Katedrala je trobrodna gotička crkva s dvobrodnim transeptom i glavnim brodom iz 1378. god. u perpindikularnom stilu (engleska oštra gotika), na temeljima starije romaničke građevine. Simbol engleske crkve je mozaik-rozeta u obliku kompasa na podu glavnog broda.
U središnjem tornju (1494.-1504.) iznad glavnog broda, nalazi se veliko zvono prozvano "Harry". U južnom tornju na zapadnom ulazu nalazi se 14 zvona, a sjeverni, tzv. "Veliki Dunstan" ima jedno zvono teško 3,1 tonu.
Istočni dio katedrale iz 12. st. je najsačuvaniji. U petobrodnoj apsidi, nazvanoj "kruna", nalazi se toranj-kapela (nekada mauzolej sv. Thomasa) u kojoj je jedini vitraj koji je preživio ikonoklazam anglikanske reforme i bombardiranje u Drugom svjetskom ratu.
Ispod se nalaze zapadna (riznica katedrale) i istočna (kapela sv. Trojstva u kojoj je nekada bila grobnica sv. Thomasa) normanska kripta
Ostavština
Hodočašće sv. Thomasu u Canterburyjsku katedralu je središnja tema Geoffreya Chaucera u djelu Canterburyjske priče iz 14. vijeka., a katedrala je središnjem mjesto radnje drame Thomasa S. Eliota Ubojstvo u katedrali (1935.) koje opisuje ubojstvo sv. Thomasa.
Koča Anđelković
thumb|300px|Mapa Kočine krajine Korun "Koča" Anđelković (Panjevac (danas Kočino Selo) kod Jagodine, 1755 — Tekija, novembar 1788) je vođa srpskih dobrovoljaca u austrijsko-turskom ratu 1788 — 1791.
Bio je trgovac stokom, imućan čovek, ali je u trgovini dosta izgubio. Pola godine pred izbijanje rata prebegao je s porodicom u Kovin na Dunavu. Pred početak rata stupio u dobrovoljce i sudelovao u obe pripremane austrijske ekspedicije protiv Beograda (1787. i 1788.). Pokupio je nešto dobrovoljaca, čiji se broj stalno uvećavao i s njima vodio četničke borbe protiv Turaka, većinom u Pomoravlju. Poznato je da je izvršio tri velika prepada na turske transporte u Bagrdanskom tesnacu u martu i aprilu 1788. Osim njega u ovom ratu su se istakli kao njegovi saborci kapetan Radič Petrović iz Siokovca, kapetan Marjan Jovanović iz Laništa, Stanko Arambašić, Jovan Novaković, Živko Milenković i drugi.
Od cara Josifa II dobio je čin kapetana i orden. Najčešće je delovao iz manastira Jošanice. Posle šest meseci borbi s Turcima morao se povući u Banat gde je u sukobu kod Brzaske 7. septembra 1788. bio zarobljen od Turaka. Odveden je u Tekiju i tamo strašno mučen i na kraju nabijen na kolac i u strašnim mukama izdahnuo, zajedno sa trideset svojih saboraca. Po njegovom imenu narod je ovaj kraj i čitav taj rat nazvao Kočina krajina. U znak sećanja, njegovo rodno mesto Panjevac kod Jagodine je tridesetih godina dvadesetog veka promenilo naziv u Kočino Selo.
Stipe Jukić
Stipe Jukić (Feričanci, 1929. lipnja 2009.) je bio hrvatski kulturni djelatnik. Bio je dugogodišnji član i vrijedan djelatnik Matice hrvatske.
Životopis
Rodio se u Feričancima kao dijete doseljenika iz sinjskoga kraja. Nakon srednje škole završio je geodeziju i zemljopis u Zagrebu, gdje se zatim zaposlio i proživio velik dio života. Radni vijek proveo je na brojnim velikim gradilištima u domovini i inozemstvu. U vrijeme Hrvatskoga proljeća bio je među prvima koji su širili hrvatsku riječ i osnivali ogranke Matice hrvatske, a zatim tu nesebičnost i domoljublje platili progonima i zatvorom.
Kad je Hrvatska postala samostalna, Stipe Jukić s novim je poletom nastavio rad u središnjici Matice hrvatske u Zagrebu. Neumorno je obnavljao i osnivao njezine ogranke diljem zemlje, i često je putovao u inozemstvo da među hrvatskim iseljeništvom širi utjecaj naše najstarije kulturne ustanove. Na vlastitu inicijativu poslao ograncima Matice hrvatske dopis preporučivši članstvu da ulicama ili trgovima u svojim mjestima daju ime Matice hrvatske, što su mnogi i učinili, na ponos svom mjestu, a na spomen Stipi Jukiću.
NGC 564
NGC 564 je galaksija u zviježđu Kit.
Maršal (sastav)
Povijest sastava
Maršal započinje sa svojim djelovanjem u jesen 2010. Sastav čine petorica prijatelja istomošljenika u glazbi - Josip Horvat (ritam gitara), Jerko Kovačić (bubnjevi), Pavle Ćosić (vokal), Filip Čović (solo gitara) i Vladimir Jurišić (bas gitara). Želja za stvaralaštvom i autorskim radom prevladava, te Maršal u kolovozu 2011. godine izdaje svoj prvi singl "Plašt" za koji je snimljen i videospot. Tijekom 2011. godine Maršal je nastupio na nekoliko domaćih festivala. Godine 2012. donosi pregršt zbivanja. Maršal prvi put svira u inozemstvu (München, Njemačka). Krajem svibnja 2012. sastav napušta Bruno Vujanović. Njegovo mjesto preuzima Pavle Ćosić, koji je dugogodišnji prijatelj članova sastava. Godina 2012. za sada je najvažnija u kratkoj povijesti jer ih je izabrao menadžment Guns N' Rosesa za predgrupu na koncertu Guns N' Rosesa u Spaladium Areni u Splitu. Prvi album najavljen je pjesmom Dante. U studenome 2012. potpisali su za izdavačku kuću Dancing Bear te izdaju svoj prvi album naziva Revolt.
Bishopville, South Carolina
Bišopvil je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.471, što je 199 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Boris Dragojević
Boris Dragojević (Cetinje, 3. jul 1956 - ) je crnogorski slikar.
Biografija
Boris Dragojević rođen je 3. jula 1956. na Cetinju, Crna Gora. Fakultet likovnih umetnosti završio je 1983. u Beogradu, u klasi prof. Mirjane Mihać. Kod istog profesora na odseku slikarstva završava postdiplomske studije 1986. Član ULUS-a od 1984. Od 1990. ne izlaže na kolektivnim izložbama u Srbiji i Crnoj Gori. Učesnik je preko 10 medjunarodnih bijenala. Njegov akvarel "Fiftes" uvršten je u stalnu postavku muzeja akvarela Fabriano, Italija. Do sada je imao 30 samostalnih izložbi u Crnoj Gori, Hrvatskoj i Srbiji.
Primorski motivi
Boris Dragojević je slikar hiperrealističkog manira, nadrealističkih opservacija, autor obsednut morem i podmorjem, obalama i spomenicima. Dragojević na poseban način razmišlja o životu i u njegovom poetskom tekstu, koji prati slike u katalogu, on kaže:Oni propeleri više ne okreću moju podmornicu...mnogo je želja da stanu u jedne oči.... Ove reči postaju punije kad se pogleda doista neobicna slika Plavetna Korčula(1999) uz koju idu. To je platno puno plavetnila i svjetlosti. Pod zracima nevidljivog sunca na zalasku, blista Korčula s crvenim krovovima a u prvom planu, u bogato iznijansiranom plavetnilu bljeskaju ribe skoro izašle na površinu pored kojih je veliki žuti bokor morske trave po kojoj u suprotnom pravcu plove roze ribice: blistav, nadrealan, no blizak i drag prizor, vješto i strpljivo ređen. Kombinacija podmorskog, na izvjesan način irealnog svijeta, i stvarnih primorskih prizora je odlika i drugih. U Klapi ispod lažnih bisera, iznad grupe pjevača trepere u mrežu uvezane školjke, iznad Svetog Đođja i Gospe od Škrpjela trepere u zelenkastom nebu oblačići a u dnu jato riba; u uglu je neka vrsta podmornice(ona je gotovo na svim slikama: umjetnikov simbol prodiranja u nedodirljivo) ciji se propeleri nečujno okreću. Istoričar Rajko Vujičić smatra da Dragojevića svijet vidljivi i onaj osjetivni, nad i pod morem, njegove kolorističke igre i zapažanja, preporučuje kao homomediteraneus-a među slikarima, koji na svojevrsan, ali ipak očekivani način nalazi univerzalnu notu i sklad u varijacijama svoje osnovne poruke. ''"Borisove slike nijesu improvizacija vec čestit i dragocjen rad, jer su mnoge od njih nastajale mjesecima i godinama", istakao je otvarajući izložbu Saša Berkuljan, slikarev prijatelj. Upravo ta vidljiva posvjećenost radu čini ove slike spečifičnim. Gledalac oseća da je slikar jos sa njima, da su deo njega, oniričku povezanost stvorenog i izmaštanog. U tom smislu posebno je interesantna slika Oni propeleri...(2001) sa busenom zelenila iz kojeg zrači svjetlost, nekom uništenom tamno crvenom letelićom u njemu, sabljarkama koje se kreću pored i neartikulisanom podmornicom koju propeleri podižu ka površini. Tu je sva Dragojevićeva estetika i simbolika, pomalo čudna ali čista, nimalo morbidna iako tajanstvena: likovni prosede označen čistotom, bolje reči zalaganjem za čistotu života na zemlji.
Geologija
Historija
Spoznaje o vrlo složenoj problematici postanka i razvitka Zemlje javljale su se postupno, a neke datiraju još iz antičkih vremena. No, tek u 15. vijeku dolazi do pokušaja sistematizacije znanja o Zemlji, a postupno se javljaju i novi pojmovi kao temelj geologije u nastajanju.