cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edogawa Ranpo
Period Drugog svjetskog rata
Tokom Drugog svjetskog rata, posebice tokom otvorenog rata između Japana i Sjedinjenih Država nakon 1941., Ranpo je bio aktivan član kvartovske domoljubne organizacije te je napisao nekoliko priča o mladim detektivima i istražiteljima koje se mogu tumačiti u svrhu podizanja borbenog morala, ali ih je napisao pod različitim pseudonimima, kao da se htio ograditi od njih. U veljači 1945., obitelj mu je evakuirana iz Tokija u Fukushimu. Ranpo je u Tokiju ostao do lipnja, kada je počeo patiti od pothranjenosti. Velik dio Ikebukura (tokijske četvrti u kojoj su Ranpovi stanovali) je uništen tokom savezničkih zračnih napada i naknadnih požara koji su divljali gradom, ali skladište koje je Ranpo koristio kao svoj ured, a čiji su zidovi bili od zemlje, čudesno je preživjelo i dan-danas stoji pokraj kampusa Sveučilišta Rikkyo.
Poslijeratni period i smrt
U poslijeratnom periodu, Ranpo je uložio velik trud u promoviranje krimi literature, kako na polju rauzmijevanja njezine povijesti tako i u poticanju stvaranja novih dijela. Godine 1946., dao je podršku novom časopisu, Hōseki, posvećenom krimi literaturi, a 1947. osnovao je i Klub autora detektivskih priča (探偵作家クラブ), koji je 1963. promijenio ime u Udruga japanskih krimi autora (日本推理作家協会). Uz sve to, napisao je velik broj članaka posvećenih povijesti japanske, europske i američke krimi literature. Dio tih eseja izdan je i kao knjiga. Osim teorijskog rada, većinu Ranpova poslijeratnog opusa zauzimali su romani za mladež u kojima su glavni likovi Akechi i njegovi "Dječaci-detektivi".
Tokom 1950ih, surađivao je s dvojezičnim prevoditeljem na prijevodu svojih dijela na engleski jezik. Prijevod je izdala kuća Tuttle, pod naslovom Japanese Tales of Mystery and Imagination. Proces prevođenja bio je izrazito interesantan. Naime, prevoditelj je govorio, ali nije znao čitati japanski jezik, dok je Ranpo čitao, ali nije govorio engleski. Prijevod je tako odrađen usmeno - Ranpo bi čitao svoj japanski tekst, a onda bi kontrolirao engleski tekst.
Još jedan interes, posebice tokom '40-ih i '50-ih godina, bio je rad njegovog dragog prijatelja Jun'ichija Iwate, antropologa koji je mnogo godina proveo proučavajući povijest homoseksualnosti u Japanu. Tokom '30-ih godina, Iwata i Ranpo su započeli dobronamjernu borbu oko toga tko će pronaći više knjiga koje tematiziraju ljubav između muškaraca. Ranpo se posvetio knjigama objavljenima na Zapadu, dok je Iwata proučavao literaturu povezanu s Japanom. Iwata je preminuo 1945. godine, tako da je samo dio njegova opusa izdan, što je ponukalo Ranpa da se potrudi izdati ostatak radova o povijesti homoseksualnosti.
U poslijeratnom periodu, velik broj Ranpovih djela je ekraniziran. Korištenje njegovih priča za polaznu točku filmova nastavilo se i dugo nakon autorove smrti. Tokom života je često bolovao od različitih bolesti, od ateroskleroze do Parkinsonove bolesti, a preminuo je 28. srpnja 1965. godine od posljedica cerebralnog krvarenja. Pokopan je na groblju Tama u mjestu Fuchū, nedaleko od Tokija.
Opština Angangueo, Michoacán
Angangueo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4860 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2733 m.
Koritnice
Koritnice je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Koritnice se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Savuto, Cosenza
Savuto je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 290 m.
Prijateljstvo, zanat najstariji
Prijateljstvo, zanat najstariji je jugoslovenska crno-bela TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1968. godine. Režirao ju je Aleksandar Đorđević, a scenario je napisao Brana Crnčević.
Le Pinete, Pisa
Le Pinete je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Papala, Taxco de Alarcón
Papala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 195 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1446 m.
Kugara
Kugare (lat. Bombycillidae) je rod ptica iz podreda pjevica.
O klasificiranju roda Bombycilla u znanstvenim krugovima postoje izvjesne dvojbe. Neki znanstvenici taj rod tretiraju kao jedini rod u porodici ptica Bombycillidae, dok ga drugi svrstavaju u porodicu Muscicapoidea. Rod obuhvaća tri vrste.
Asterinska kiselina
Asterinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 348,304 Da.
El Sicomoro, Tlalpan
El Sicomoro je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2913 m.
Unterschönau
Unteršenau je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 573 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066077.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Unteršenau se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 490 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 573 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 97 stanovnika/km².
San José de Gracia, Villa de Arriaga
San José de Gracia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Halldór Laxness
Halldór Kiljan Laxness (pravo ime:Halldór Guðjónsson), (Reykjavik, 23.4. 1902. - Gljúfrasteinn kraj Mosfellsbæra, 8.2. 1998.) bio je islandski književnik. U mladosti je koketirao s katolicizmom, da bi kasnije postao blizak socijalizmu. Najpoznatija su mu djela Nezavisni ljudi i Atomska stanica. Godine 1955. je dobio Nobelovu nagrade za književnost.
Klance
Klance je naselje u slovenskoj Općini Loškoj dolini. Klance se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 16 stanovnika.
Vržogrnci
Prirodni uslovi
Vržogrnci su smešteni u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 30 kilometara istočno.
Selo Vržogrnci se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno na južnim padinama planine German, na približno 590 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Vržogrnci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 29 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Stambeno-poslovni objekat Vakufa Hovadža Kemaludina
Stambeno poslovni objekat Vakufa Hovadža Kemaludina (Mekteb), ili Mekteb, nalazi se u opštini Stari Grad, u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 26. do 28. marta 2012. godine, donijela je odluku da se stambeno-poslovni objekat proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo.
Historija
Krajem tridesetih godina XX vijeka u ulici Ferhadija srušeni su džamija i mekteb i na njihovim mjestima su izgrađeni vakufski objekti. Na mjestu mekteba je napravljena stambeno-poslovna uglovnica, dok je na mjestu džamije podignut kompleksan stambeno-poslovni objekat, u čijem se sastavu nalazi popularno nazvani „JAT”-ov neboder.
Autor projekta stambeno - poslovnog objekta Vakufa Hovadža Kemaludina (Mekteb), je Reuf Kadić, iako postoji pretpostavka da je zajedničko djelo obojice braće.
Djetlići
Djetlići (ijek.) ili detlići (ek.), porodica ptica iz reda djetlovki (Piciformes).
Kroatizacija
Hrvatska u doba Habsburga
Tijekom borbi s Turcima u razdoblju 15 - 17 vek, u Hrvatskoj dolazi do velikih demografskih promena pošto dio Hrvata napušta granično, ratno područje, a na njihovo mjesto Habsburzi naseljavaju Srbe i Vlahe. Pošto su njihova prava u Hrvatskoj i Slavonskoj vojnoj krajini bila zaštićene Vaški statutom do pohrvaćenje dolazi u vrlo rijetkom slučajevima, ali na području civilne Hrvatske imamo drugačiju situaciju pošto tamo Habsburzi vrše pritisak da pravoslavni stanovnici pređu na katoličku vjeru. Najpoznatiji "uspjeh" tog prisilnog pohrvaćenje postaje osnivanje unionističke Križevačke eparhije. Danas na službenom popisu vjernika ove eparhije koja je osnova za Srbe danas njih više nema nego su praktički jedini vjernici Rusini i Hrvati.
NGC 271
NGC 271 je galaksija u zviježđu Kit.
Kroatizacija
Hrvatska u doba Habsburga
Osim pohrvaćenja Srba isti proces, ali u manjoj mjeri se provodio i među Vlasima tako da oni nestaje s popisa stanovništva civilne Hrvatske u 19 veku.
NDH
Propašću Kraljevine Jugoslavije i nacističkim stvaranjem NDH ta nova politička tvorevina je kao svoj osnovi politički program uzela:
Zbog žestokog oružanog otpora taj pokušaj genocida i pohrvaćivanja će propasti do 1945. godine tako da se velika većina Srba koja je pod prisilom prihvatila katoličku, vraća na svoju izvornu vjeru.
Gabar
Gabar je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Gabar je u okviru opštine Kriva Palanka.
Prirodni uslovi
Gabar je smešten u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 80 kilometara istočno.
Selo Gabar se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno visoko, na južnim visovima planine Bilina, na oko 1.050 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Gabar je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 67 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Scio, Oregon
Sio je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Arthur, Illinois
Artur je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Gonella, Asti
Gonella je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 281 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Arthur, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.288, što je 85 (3,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sidur
Sidur, na jevrejskom znači poredak i predstavlja jevrejski molitvenik. Ovakvi molitvenici sadrže svakodnevne službe, službe za praznike i Šabat, kao i blagoslove. Pored navedenog sadrži i delove Biblije, Pesmu nad pesmama, Psalme, mudre izreke. Postoje aškenaske, sefardske i jemenske verzije i u njima je uočljiva različitost lokalnih običaja.
Ixtenco, Ixtenco
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6741 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2507 m.
Law & Order (sezona 5)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order od premijere 5. sezone u sezoni (1994–1995).
Format
Na početku 5. sezone glavnoj postavi se pridružio Sam Waterston kao EADA Jack McCoy. Chris Noth je napustio glavnu postavu na kraju sezone.
Fizești, Pui
Fizești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Pui.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 523 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 472 m.
Tierra Colorada, Santiago Tetepec
Tierra Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tetepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Maria Vetsera
mini|desno|Marija Vetsera Marie Alexandrine Freiin von Vetsera (Beč, 19. ožujka 1871. - Dvorac Mayerling, 30. siječnja 1889.), poznata i kao Marija Večera, bila je austrijska plemkinja najpoznatija kao ljubavnica austro-ugarskog prijestonasljednika princa Rudolfa, s kojim je smrtno stradala u aferi Mayerling.
Rodila se kao kći Albina Vetsere, ambicioznog austrijskog diplomata koji je nedugo prije toga bio stekao plemićku titulu baruna, i Helene Baltazzi, rodom iz obitelji bogatih grčkih trgovaca sa otoka Hiosa. Usprkos relativno skromnog podrijetla, njeni roditelji su se uspjeli ubaciti u bečko otmjeno društvo, te se kao adolescentica sprijateljila sa mnogo starijom groficom Marie Louise von Larisch-Wallersee, nećakom carice Elisabeth. Preko nje se u jesen upoznala sa princom koji je sa njom započeo ljubavnu aferu. Princ je u to vrijeme počeo govoriti da se namjerava ubiti, velikim dijelom motiviran nesretnim brakom s princezom Stephanie od Belgije, sa kojom je imao dijete, a kojeg nije mogao razvgrnuti zbog obitelji i Katoličke crkve. Nekim od svojih ljubavnica, uključujući Mizzi Kaspar, sa kojom je bio održavao vezu istovremeno sa Vetserom, ponudio je da zajedno izvrše samoubistvo, ali su sve, osim Vetsere, odbile.
30. januara 1889. je pronađena mrtva u sobi u lovačkom dvorcu Mayerling zajedno s princom Rudolfom. Službena istraga je navela da je ubijena hicem iz revolvera, te da je potom princ presudio samom sebi. Okolnosti cijelog incidenta, koje su austro-ugarske vlasti nastojale zataškati, su dan-danas predmetom alternativnih tumačenja i teorija zavjere.
Popis gradonačelnika Pule
Popis gradonačelnika Pule. Kronološki su poredane osobe koje su Pulom upravljale od 1186. do danas. Uz imena navedeni su kontemporarni nazivi dužnosti gradonačelnika.
Familia Beltrán, Mexicali
Familia Beltrán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Chaise (Ob)
Šez je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Bar sir Ob.
Potomak (TV film)
Potomak je jugoslovenski kratki TV film iz 1974. godine. Režirao ga je Goran Paskaljević koji je napisao i scenario.
Taira (klan)
right|thumb|200px|[[Mon (značka)|mon u obliku keptira klana Taira se zove Ageha-chō (揚羽蝶) na ajapanskom.]]
Klan Taira (平氏) bio je vodeći japanski klan samuraja u srednjovjekovnom Japanu.
U japanskoj historiji, se zajedno sa klanom Minamoto, prvi put pojavljuje u Heianskom periodu kada su carevi bivšim članovima carske porodice davali plemićke titule. Za klan Taira se često koriste izrazi Heishi (平氏) ili Heike (平家), pri čemu se koristi kineski izgovor hei.
Ime Taira su prvi put koristili potomci carske dinastije, odnosno neki od unuka cara Kammua 825. ili kasnije. Kasnije se prezime počelo koristitu i za potomke careva Nimmyōa, Montokua i Kōkōa. Specifične nasljedne loze koje potiče od ovih careva se ponekad po caru Kammuu nazivaju Kammu Heishi.
Taira je bio jedan od četiri važna klana koji je dominirao japanskom politikom u Heianskom periodu (794-1185) - ostala tri su bila Fujiwara, Tachibana i Minamoto.
Loza Kammu Heishi, koju je 889. osnovao Taira no Takamochi (praunuk Kammu tennoa, vl. 781-806), bila je najjača od svih te se krajem Heianskog perioda pod Taira no Kiyomorijem nametnula svim ostalim, ustanovivši prvi režim pod dominacijom samuraja u historiji Japana.
Trinità, Piacenza
Trinità je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Taira (klan)
Kiyomorijevi sinovi, posljednji poglavari Kammu Heishije su konačno uništeni od vojske Minamoto no Yoritomoa u bitci kod Dan-no-ure. Njihov kraj je predmet japanskog epa Priča o Heikeu (Heike Monogatari).
Kammu Heishi je imao mnoge pobočne loze kao što su Hōjō, Chiba, Miura i Hatakeyama.
Klan Oda iz vremena Ode Nobunage (1534-1582) je tvrdio da potiče od Taire, preko Taira no Chikazanea, unuka Taira no Shigemorija (1138-1179).
San Giuseppe Jato, Palermo
San Giuseppe Jato je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 499 m.
San Ponzo Semola, Pavia
San Ponzo Semola je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Knežja Njiva
Knežja Njiva je naselje u slovenskoj Općini Loškoj dolini. Knežja Njiva se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 29 stanovnika.
Opština Mănești, Dâmbovița
Mănești je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 315 m.
Juanacatlán Chico, Mascota
Juanacatlán Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2244 m.
Rešov
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 303 stanovnika.
El Sacrificio, Tecolutla
El Sacrificio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Kassel
Kassel je grad u njemačkoj pokrajini Hessen od 194 322 stanovnika, danas poznat po svojoj izložbi likovne umjetnosti Documenta.
Geografske karakteristike
Kassel leži na rijeci Fulda, udaljen oko 145 km sjeveroistočno od Frankfurt na Majnia i oko 55 km južno od Göttingena.
Historija
Kassel se prvi put spominje 913. pod imenom Chassala (Chassela), što znači da je tu bio neki zamak - castella, jer se za srednjeg vijeka tako zvao na mješavini latinsko - franačkog, a što ukazuje da je možda bio i sjedište nekog franačkog vladara. Status grada dobio je negdje oko 1180., a od 1277. u njemu stoluju hessenski vladari.
U 14. vijeku izgrađen je dio grada Neustadt (Novi grad) oko crkve sv. Martin, u 17. vijeku izgrađen je Oberneustadt (Gornji Novi grad) za izbjegle Hugenote iz Francuske. Kassel je od 1567. do 1866. bio glavni grad Kneževine Hessen-Kassel (kasnije Elektorat Hessen).Između 1807. - 1813. bio je glavni grad kratkotrajne Kraljevine Vestfalije, a od 1866. do 1944. pruske pokrajine Hessen-Nassau.
Kao jedan od snažnih industrijski centara Trećeg Rajha, u kom su se proizvodili avioni i tenkovi, grad je gotovo sravnjen sa zemljom od strane savezničke avijacije za Drugog svjetskog rata.
Kassel ima od 1971. 'Univerzitet.
Znamenitosti
Jedna od najvećih znamenitosti grada je palača Palača Oaranžerija (1701. - 1711.) u Parku Karlsaue i Ottoneum (1604. - 1607., rekonstruiran i proširen 1697.) za koji se tvrdi da je najstariji teatar u Njemačkoj, u kom se danas nalazi Prirodoslovni muzej. U Kasselu se nalazi Muzej braće Grimm, i neobični Muzej tapeta.
Svjetska baština
Zapadno od centra grada nalazi se Brdski park Wilhelmshöhe površine 2,4  km2, što ga čini najvećim brdskim parkom u Evropi i drugim po veličini u svijetu. Njegova izgradnja je započela 1696. godine i trajala je oko 150 godina. Uvršten je 2013. godine na listu UNESCO-ove svjetske baštine.
Objekti
Herkulov spomenik (monumentalna kopija starorimskog „Farneškog Herkula”) se nalazi na vrhu brda u srednjem dijeluo parka. Nekada je bio zaštitni znak grada. Od spomenika prema Dvorcu Wilhelmshöhe se spuštaju velike kaskade sa vodom, izgrađene od dvije vrste lokalnog kamena, bazalta i tufa. Voda u kaskade dolazi iz velikog rezervoara vode na suprotnoj strani šume Habichtswaldes.
Dvorac Wilhelmshöhe je iz 18. stoljeća, a obnovljen je 1815. godine. Godine 1955. dvorac je pretvoren u muzej čija je kolekcija veoma bogata i uključuje mnoge antičke starine, te važnu kolekciju slika iz 16. i 17. stoljeća Löwenburg (1793. – 1806.), umjetna ruševina srednjovjekovnog dvorca s odlikama mnogih evropskih dvoraca. U njoj je danas muzej starog oružja i porculana.
Velike fontane se sastoji od jezera u čijem središtu se poput gejzira voda uzdiže u 52 m visokom vodenom stupu.
Slap Steinhöfer je veliki romantičarski umjetni slap izgrađen na gotovo okomitoj nazubljenoj litici, okružen gustom visokom šumom.
Privreda
Kassel je značajno transportno čvorište tog dijela Njemačke i snažni industrijski centar u kom se proizvode privredna i vojna 1807. - 1813. vozila kompanije Volkswagen.
Bomchen, Zinacantán
Bomchen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Colonia Milpillas, Cuernavaca
Colonia Milpillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
413. pne.
Godina '''413. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Kosa i Medulina (ili, rjeđe, godina 341. Ab urbe condita). Oznaka 413. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Colonia Milpillas, Cuernavaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 769 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1574 m.
413. pne.
mini|Završna faza sicilijanske ekspedicije; pokušaj bijega atenskih snaga
Nova Gorica (općina)
Općina Nova Gorica (slovenski: Mestna občina Nova Gorica) je jedna od 11 Gradskih općina Slovenije od 31.938 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Nova Gorica.
Geografske karakteristike
Općina Nova Gorica leži na jugozapadu Slovenije pored talijanske granice, ona zauzima 279.5 km².
Dobar dio teritorija općine pripada slivu rijeke Soče, a manji Vipavi. Općina ima 44 naselja organiziranih u 22 zajednice (krajevne skupnosti) to su; Čepovan, Banjšice, Lokovec, Grgarske Ravne - Bate, Lokve, Lazna, Grgar, Solkan, Trnovo, Ravnica, Kromberk, Nova Gorica, Ozeljan, Rožna Dolina, Osek - Vitovlje, Šempas, Vogrsko, Bukovica - Volčja Draga, Prvačina, Renče, Gradišče nad Prvačino, Dornberk i Branik.
Naselja Općine Nova Gorica
Ajševica, Arčoni, Banjšice, Bate, Branik, Brdo, Budihni, Čepovan, Dornberk, Draga, Gradišče nad Prvačino, Grgar, Grgarske Ravne, Kromberk, Lazna, Loke, Lokovec, Lokve, Nemci, Nova Gorica, Osek, Ozeljan, Podgozd, Potok pri Dornberku, Preserje, Pristava, Prvačina, Ravnica, Rožna Dolina, Saksid, Solkan, Spodnja Branica, Stara Gora, Steske, Šempas, Šmaver, Šmihel, Tabor, Trnovo, Vitovlje, Voglarji, Zalošče
NGC 273
NGC 273 je galaksija u zviježđu Kit.
Plovdiv
Plovdiv (bugarski: Пловдив) je drugi po veličini bugarski grad, odmah iza Sofije, sa svojih 379,882.stanovnika. Plovdiv je upravno sjedište Plovdivske oblasti u južnoj Bugarskoj i tri općine: Plovdivske, Maričke i Rodopske. To je grad velikog povijesnog kontinuiteta, već od starog vijeka je najveći grad i središte gornje Trakije. Plovdiv je iznimno značajan privredni, kulturni, školski i transportni centar tog dijela Bugarske.
Jedan je od najstarijih europskih gradova, izvorno je podignut od Tračana, da bi se vremenom premetnuo u važno središte kojim su upravljali Grci i Rimljani u antici. Tokom srednjeg vijeka Plovdiv je zadržao svoj značaj i padao iz ruke u ruku između Bizanta i Bugarske. U 14. vijeku grad je potpao pod Otomansko carstvo, od 1878 godine, Plovdiv je bio sjedište Istočne Rumelije, autonomne pokrajine Osmanskog carstva. Od 1885 godine Plovdiv je u sastavu Kneževine Bugarske.
Plovdiv se nalazi u južnom dijelu Plovdivske doline, na obalama rijeke Marice. Povijesno Plovdiv je bio grad na sedam brežuljaka (visine do 250 metara, danas ima samo šest brežuljaka, ali ga i danas Bugari zovu Grad na sedam brežuljaka. Plovdiv je grad domaćin Međunarodnog Plovdivskog sajma, povijesno značajne gospodarske manifestacije tog dijela Europe, kao i međunarodnog kazališnog festivala Scena na raskršću. Plovdiv je grad sa puno antičkih objekata i iskopina, poput amfiteatra, rimskog odeona, rimskog stadiona, arheološkog kompleksa Eirene i drugih.
Ime
thumb|left|220px|Stari grad Plovdiv Plovdiv je u svojoj dugoj povijesti često mijenjao ime. Prvobitno tračko naselje zvalo se Eumolpias. Filip II. Makedonski osvojio je grad i cijelo područje 342.-341. pne. i prezvao grad po svom imenu u Filipopolis, Philippoupolis (grčki: Φιλιππούπολις). Kasnije tračko ime grada Pulpu-deva, bio je prijevod grčkog imena grada: Philippou (Filipov) polis (grad). Kad su Rimljali ovladali gradom, dali su mu svoje ime: Trimontium (latinski: tri brda, to je stvarna geografska odrednica grada). Za ranog srednjeg vijeka i vladavine bizanta grad se ponovno zove po grčkom Philippoupolis, ali i Paldin (Пълдин) ili Plavdiv (Плъвдив) od strane njegovih novih stanovnika Bugara. Za Otomanskog carstva grad se zvao Filibe, evropljani su kao i grci nastavili zvati grad sve do 19. vijeka Philippoupolis (Grci ga tako i danas zovu).
Geografija
Plovdiv leži na obalama rijeke Marice, udaljen oko 152 km jugoistočno od glavnog grada Sofije. Grad se smjestio na južnom dijelu vrlo plodne Doline Plovdiv, aluvijalne tvorevine u gornjoj Trakiji.Padine Sredne Gore uzdižu se na sjeverozapadu, sa istoka tu dolinu zatvaraju planina Čirpan, a sa juga Rodopski paninski masiv. Izvorno grad je podignut na južnim obalama rijeke, ali se u posljednjih sto godina proširio i na sjevernu obalu rijeke Marice. Današnji Plovdiv prostire se na površini od 101 km², sa 3,352 stanovnika na km².
Povijesni dio grada podignut je na šest šumovitih brežuljaka zvanih tapeta. Još početkom XX st. bilo ih je sedam, ali je je jedno od njih Markovo tepe razgrađeno. Ti brežuljci se zovu; Džendem tepe, Bunardžik tepe, Sahat tepe, Nebet tepe, Džambaz tepe i Taksim tepe. Na posljednja tri (bugarski: Трихълмие), prostire se najuži centar grada.
Klima
thumb|right|260px|Rimsko kazalište iz Plovdiva Plovdiv ima umjerenu kontinentalnu klimu sa utjecajem Mediterana, tipičnu za taj dio jugoistočne Evrope, sa vrlo toplim i sušnim ljetima i prilično hladnim zimama. Prosječna godišnja temperatura u gradu je 12.3 °C. Najviša je u prosjeku u mjesecu julu -30.3 °C, najviša ikad izmjerena bila je 45 °C, izmjerena 2000. godine. Prosječna najniža temperatura je 6.5 °C, a najniža ikad izmjerena bila je −31.7 °C.
Prosječna količina vlage je73%, najviša je novembru - 86% a najniža u augustu - 62%. Ukupno padne 540 mm - padalina, najviše u maju i junu, prosječno po 66,2 mm, a najsušniji mjesec je august, kad padne samo 31 mm padalina. Prosječni broj dana sa sniježnim pokrivačem je 33, koji je obično visok od 2 do 4 cm.
Stari vijek
thumb|right|260px|Rimski stadion iz Plovdiva Plovdiv je jedno od najstarijih europskih naselja, vršnjak je Troje i Mikene, a stariji od Rima, Kartage i Konstatinopola. Arheolozi su pronašli finu keramiku i druge svakodnevne uporabne predmete iz neolita, koji govore da je već pri kraju 7. milenijuma pne. tu postajalo naselje. Po Ammianusu Marcellinusu, Plovdiv je na kraju brončanog doba tračko utvrđeno naselje pod imenom Eumolpias. U 6. vijeku pne. ovo naselje je središte trgovačkog sajma zvanog - panegiris. 342. pne., osvaja ga Filip II Makedonski, otac Aleksandra Velikog i naziva po sebi Filipov grad - Philippopolis ( "Φιλιππόπολις"). Kasnije su grad ponovno osvojili Tračani kojji su ga nazvali Pulpudeva (jednostavno prevevši Filipovo ime grada Philipopolis na svoj jezik) 72. pne. grad je zauzeo rimski general Terentius Varo Lukulus i uključio ga u Rimsko carstvo. Grad je prezvan u Trimontium (Trobrdac). Plovdiv je dobio status grada na kraju 1. vijeka. Za Rimljana je bio važan grad u Gornjoj Trakiji, najveći grad u čitavoj provinciji (iako ne i glavni). U to doba Via Militaris (zvana još i Via Diagonalis), jedna od najznačajnijih rimskih balkanskih cesta prolazila je kroz grad. Grad je imao visoko razvijen vodovodni sistem, dvostruke zidine, dio tih objekata iz rimskih vremena danas je samo manjim dijelom iskopan.
Srednji vijek
Slaveni su definitivno naselili teritorij Plovdiva sredinom 6. vijeka. Po osnutku Prve Bugarske države 681. Philipopolis je postao važna granična utvrda Bizantskog carstva. Bugarski kan Krum bio je prvi bugarski vladar koji je ovladao Plovdivom 812. godine, ali je grad postao dio Bugarskog carstva 834 za vrijeme vladavine kana Malamira. Grad je ostao pod Bugarskom vlašću vrlo malo, ponovno ga je zauzelo Bizantsko carstvo 855-856. Pod bizantskom vlašću grad je postao središte vjerskih hereza koje su se sa granica širile u unutrašnjost carstva. Iz Philippopolisa su se širile dualističke vjerske doktrine, koje su se nakraju oblikovale u bogumilstvo. Godine 970. velika azijska armija Bizantskog carstva pobjeđena je od strane Bugara. Nakon toga gradom vlada Bizantsko carstvo uz dva kratka prekida, kada grad zauzima bugarski kralj Kalojan.
Godine 1208. godine Kalojanov nasljednik Boril, pobijeđen je od vojske Latinskog carstva u Bitci kod Plovdiva. Za vrijeme Latina Plovdiv je glavni grad Kneževine Philippopolis, kojom vlada Renier de Trit, te kasnije Gerard de Strem. Bugari se vraćaju vlast u Plovdivu za vladavine Ivana Asena II, između 1225. i 1229. godine. Godine 1263. na vlast u Plovdivu vraća se reobnovljeno Bizantsko carstvo, zatim se ponovno vraćaju Bugari s Đorđem Terterom II Bugarskim, 1322. godine. Bizantsko carstvo se ponovno vraća 1323. godine. Plovdiv je 1344. uz još osam gradova poklonjen Bugarima od strane cara Ivana V Palajologosa, kao nagrada za sudjelovanje Ivana Aleksandra Bugarskog u bizantskom građanskom ratu.
Godine 1364. godine Turci su pod vodstvom paše Lale Šakina zauzeli Plovdiv, grad je nazvan Filibe, postao je sjedište Vilajeta Rumelija sve do 1382. godine, kad je zauzeta Sofija, koja je postala glavni grad.
Plovdiv u 19. vijeku
Pod vlašću Osmanskog Carstva, Plovdiv je bio najznačajnije središte bugarskog nacionalnog pokreta u Istočnoj Rumeliji. Za vrijeme tog razdoblja Plovdiv je značajno privredno sjedište uz Istanbul, Jedrene i Solun. Bogati građani podižu kuće u historicističkim stilovima, to danas predstavlja arhitektonsko nasljeđe Plovdiva. Plovdiv je bio sjedište sandžaka Rumelija 1364. i 1864, te potom sjedište sandžaka u Vilajetu Edirne, kad je osnovan između 1864. i 1878. godine.
Plovdiv je postao sjedište borbe za bugarsku crkvenu samostalnost (autokefalnost) jednu vrst mirne građanske revolucije. Lideri tog gibanja bili su Najden Gerov, dr. Valkovič, Joakim Gruev i brojne druge osobe. Godine 1836. osnovana je prva škola na bugarskom jeziku, a 1850. otpočelo je suvremeno svjetovno obrazovanje sa otvaranjem škole "Sv. Kirila i Metoda". Dana 11. maja 1858. po prvi put nakon nekoliko vijekova slavljen je dan Sv. Kirila i Metoda, dan koji će poslije postati nacionalni praznik. Godine 1858. godine u crkvi Djevice Marije po prvi put za božić te godine, služena je misa na bugarskom jeziku od početka otomanske okupacije. Godine 1868. otvorena je osnovna škola, proširena je i postala je prva škola bugarskog jezika, brojni bugarski intelektualci, političari i crkveni velikodostojnici pohađali su tu školu.
Istočna Rumelija
Po ugovornim točkama San-Stefanskog mira od 3. marta 1878 Kneževini Bugarskoj pripale bi zemlje u kojima živi većinsko bugarsko stanovništvo. Plovdiv kao veliki i propulzivni Bugarski grad, odabran je za sjedište reobnovljene zemlje i sjedište privremene ruske vlade. Velika Britanija i Austro-Ugarska, nisu pozitivno gledale na San-Stefanski mir i nisu to odobravale, zato su inzistirale na Berlinskom kongresu, po kojem je netom oslobođena Bugarska podjeljena na više dijelova. Tako je Istočna Rumelija postala nezavisna zemlja s Plovdivom kao glavnim gradom, Otomansko carstvo priredilo je ustav i poslalo guvernera ove tvorevine. Tada je grad imao oko 33 500, od toga je 45% bilo Bugara, 25% Grka, 21% Turaka, 6% Židova i 3% Armenaca.
Plovdiv danas
mini|300px|Plovdiv 1918. godine Nakon ujedinjenja Plovdiv je postao drugi grad po veličini i značaju u Bugarskoj. Prva željeznička pruga do grada izgrađena je 1874 godine, a 1888 godine Plovdiv je spojen sa Sofijom. 1892 godine održan je prvi svebugarski sajam u Plovdivu (uz brojne inozemne izlagače), nakon toga Plovdiv je postao značajan sajamski grad, a Plovdiski sajam značajna međunarodna priredba. Odmah po oslobođenju grada u gradu je proradila prva pivovara.
Na početku 20. vijeka Plovdiv je izrastao u značajno trgovačko i industrijsko središte (prehrambena i laka industrija) mlade Bugarske države u koji su dosta investirali Nijemci, Francuzi i Belgijanci. 1939 godine u gradu je bilo 16.000 zanatlija i 17.000 radnika koji su bili zaposleni u tvornicama i pogonima za proizvodnju hrane i duhana. Godine 1943. 1500 gradskih Židova spašeno je od koncentracijskih logora zahvaljujući Kirilu, tadašnjem episkopu grada koji je kasnije postao bugarski patrijarh.
Popiół i diament (roman)
Popiół i diament je roman poljskog književnika Jerzyja Andrzejewskog objavljen 1948. godine. Nastao je na temelju kraće priče o advokatu koji za vrijeme Drugog svjetskog rata završi u nacističkom koncentracionom logoru, a koju je Andrzejewski počeo pisati 1946. godine. Godinu dana kasnije je proširio u roman pod naslovom Zaraz po wojnie (Poslije rata), originalno objavljen 1947. u časopisu Odrodzenie, da bi knjiško izdanje i novi naslov dobio godinu dana kasnije. Radnja je smještena u provincijski gradić u Poljskoj nekoliko dana prije završetka rata i prikazuje nekoliko likova koji se pokušavaju ponovno započeti život u novim okolnostima. Glavni je protagonist Maciej Chelmnicki, mladi pripadnik tajne antikomunističke organizacije koji je dobio naređenje da izvrši atentat na Stefana Sczczuku, funkcionara komunističke Poljske radničke partije. Nakon objavljivanja je roman, zbog nastojanja da objektivno prikaže poratni sukob vladajućih komunista sa poljskim antikomunistima, došao pod udar režimske kritike koja mu je spočitavala odstupanje od načela socrealizma i nedostatak "optimistističkog prikaza poljske budućnosti". Andrzejewski je te kritike ozbiljno shvatio, te je 1950. objavio tekst ''Notatki. Wyznania i rozmyślania pisarza'' u kome se pokajnički odriče romana, te potom objavio novu verziju u skladu sa skladu sa staljinističkom dogmom. Nekoliko godina kasnije, nakon što je u Poljskoj nakon Staljinove smrti komunistički režim počeo djelomično labaviti kontrolu nad sadržajem književnih djela, originalna verzija je poljskom sineastu Andrzeju Wajdi poslužila kao predložak za njegov znameniti film Pepeo i dijamanti.
Gabrovo (Đevđelija)
Gabrovo je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Gabrovo je naselje u okviru opštine Đevđelija.
Prirodni uslovi
Gabrovo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Đevđelije, selo je udaljeno 20 kilometara severno.
Selo Gabrovo se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je na istočnim padinama planine Kožuf, na približno 280 metara nadmorske visine.
Klenik (Pivka, Slovenija)
Klenik je naselje u slovenskoj Općini Pivki. Klenik se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Gabrovo (Đevđelija)
Stanovništvo
Gabrovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 20 stanovnika.
Klenik (Pivka, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 188 stanovnika.
Gabrovo (Đevđelija)
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
San Juan del Fresno, Manuel Doblado
San Juan del Fresno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2135 m.
Unterweid
Untervajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 484 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066078.
Ardipithecus
Ardipithecus je fosilni pripadnik Homininae. Još uvijek nije sigurno ustvrđeno u kojem je ovaj rod srodstvu sa ljudskim precima, te da li je bio pripadnik tribusa Hominini ili ne. U literaturi su opisane dvije vrste: A. ramidus, koja je živjela prije oko 4,4 milijuna godina tokom ranog pliocena, i A. kadabba, koja potiče iz stijena starosti oko 5,6 milijuna godina (kasni miocen).
Ardipithecus ramidus
thumb|350px|Karta sa mjestima otkrića. A. ramidus je dobio naziv u rujnu 1994. godine. Prvi pronađeni fosil datiran je na osnovu stratigrafske pozicije između dva različita vulkanska sloja, starijeg GATC-a (Gaala Tuff Complex) i DABT-a (Daam Aatu Basaltic Tuff) na starost od oko 4,4 milijuna godina. Naziv Ardipithecus ramidus većinom potiče iz afarskog jezika, u kojem Ardi znači "tlo/pod" (posuđeno iz semitskog korijena bilo u amharskom ili arapskom), a ramid znači "korijen". Pithecus na grčkom znači "majmun".
Kao i većina hominida, ali za razliku od svih prethodno priznatih hominina, imao je palac prilagođen za kretanje po drveću. Nije potvrđeno koliko ostale osobine njegovog skeleta odražavaju i prilagodbu dvonožnom kretanju na tlu. Kao i kasniji hominini, Ardipithecus je imao reducirane očnjake.
Istraživački tim pod vođstvom Tima Whitea je između 1992. i 1993. godine otkrio prve fosile vrste A. ramidus - sedamnaest fragmenata, uključujući i lubanju, donju čeljust, zube i kosti ruke iz Afarskog trokuta u riječnoj dolini Srednji Awash u Etiopiji. Kasnije, 1994. godine, otkriveno je još fragmenata, s kojima je poznato 45% cjelokupnog skeleta. Ti fosili isprva su opisani kao ostaci neke vrste Australopithecusa, ali White i njegovi kolege kasnije su objavili bilješku u istom časopisu u kojoj su priključili taj fosil novom rodu, Ardipithecus. Između 1999. i 2003. godine, multidisciplinarni tim pod vođstvom Sileshija Semawa otkrio je kosti i zube devet jedinki vrste A. ramidus na zapadnoj granici Afarskog trokuta. Starost fosila procjenjuje se na između 4,35 i 4,45 milijuna godina.
Ardipithecus ramidus je imao malen mozak, zapremine između 300 i 350 cm3. Bio je neznatno manji nego kod današnjeg bonoboa ili ženke čimpanze, ali mnogo manji nego kod australopitekina kao što je Lucy (~400 do 550 cm3) i tek oko 20% veličine mozga današnjeg Homo sapiensa. Kao i obične čimpanze, A. ramidus je imao mnogo veći podgriz nego današnji ljudi.
Zubi vrste A. ramidus nisu imali specijalizaciju prisutnu kod ostalih velikih majmuna, što ukazuje na to da je bila generaliziran svejed i voćojed, sa ishranom u kojoj se nije mnogo oslanjala na lišće, vlaknasti biljni materijal (korijenje, lukovice itd.) ili tvrdu i abrazivnu hranu. Veličina gornjeg očnjaka mužjaka nije se mnogo razlikovala od onog kod ženki. Njihovi gornji očnjaci bili su manje oštri nego kod današnjih čimpanzi djelomično zbog njihove smanjene veličine, jer se veći gornji očnjaci okluzijom oštre o zube u donjoj čeljusti. Osobine gornjeg očnjaka kod A. ramidus u kontrastu su sa spolnim dimorfizmom prisutnim kod današnjih čimpanzi, gdje mužjaci imaju znatno veće i oštrije gornje očnjake od ženki.
Manje izraženi gornji očnjaci kod vrste A. ramidus koriste se za izvođenje zaključaka o društvenom ponašanju te vrste i starijih hominida. Naročito se koristi da bi se ukazalo na to da je posljednji zajednički predak hominida i afričkih velikih majmuna bio karakterističan po relativno niskom nivou agresije između mužjaka i grupa. To je izrazito različito od društvenog ponašanja kod današnjih čimpanzi, gdje je agresija između mužjaka i različitih grupa naročito visoka. Istraživači su u istraživanju iz 2009. izjavili da ta situacija "čini čimpanze modelom ponašanja za drevne hominide."
A. ramidus se pojavio nakon posljednjeg zajedničkog pretka ljudi i čimpanzi te stoga ne može u potpunosti biti predstavnik tog zajedničkog pretka. Unatoč tome, na nekoliko je načina različit od čimpanzi, što ukazuje na to da se zajednički predak razlikovao od današnjih čimpanzi. Nakon što su se linija ljudi i čimpanzi odvojile, i jedna i druga su prošle kroz znatne evolutivne promjene. Stopala potonjih specijalizirana su za kretanje po drveću; stopala vrste A. ramidus su bolje prilagođena hodanju. Očnjaci vrste A. ramidus su manji i jednake veličine i kod ženki i kod mužjaka, što ukazuje na reduciran konflikt među mužjacima, povećano vezivanje unutar parova i više ulaganja u potomke. "Prema tome, fundamentalne promjene u reprodukciji i društvenom ponašanju vjerovatno su se pojavile kod hominida dugo prije nego što su imali velik mozak i počeli koristiti kamene alate," zaključio je istraživački tim.
Ardi
thumb|left|200px|Odljev Ardijinih kostiju prstiju. 1. listopada 2009. paleontolozi su službeno obznanili otkriće relativno potpunog skeleta vrste A. ramidus, koji je iskopan 1994. godine. Fosil predstavlja ostatke ženke od 50 kg, malog mozga, nazvane "Ardi", a uključuje i većinu lubanje i zuba, kao i karlicu, ruke i stopala. Otkriven je u Afarskoj pustinji u Etiopiji, na nalazištu poznatom kao Aramis u regiji Srednjeg Awasha. Radiometrijsko datiranje slojeva vulkanskog pepela oko naslaga ukazuju na to da je Ardi živjela prije oko 4,4 milijuna godina. Drugi, međutim, sumnjaju u ispravnost te procjene. Fleagle i Kappelman predlažu da je regija u kojoj je Ardi pronađena teška za datiranje radiometrijskim postupkom, te smatraju da bi se starost Ardi trebala smanjiti na 3,9 milijuna godina.
Znanstvenici koji su opisali taj fosil smatraju da on baca svjetlo na stadij ljudske evolucije o kojem se malo znalo, više od milijun godina prije Lucy (Australopithecus afarensis), ikonskog kandidata za ranog ljudskog pretka, koja je živjela prije 3,2 milijuna godina, a otkrivena je 1974. godine, samo 74 km od mjesta otkrića Ardi. Međutim, budući da Ardijin skelet nije stariji od najranijih fosila Australopithecusa za više od 200 000 godina, te bi zapravo mogao biti mlađi od njih, neki istraživači sumnjaju da on može predstavljati direktnog pretka Australopithecusa.
Neki istraživači na osnovu oblika karlice i udova i prisustva oprečnog palca zaključuju da je "Ardi" bila fakultativni (neobavezni) dvonožac: da se na tlu kretala na dvije noge, ali na drveću na sve četiri. A. ramidus je imao slabije razvijenu sposobnost hodanja od kasnijih hominida i nije mogao daleko hodati i trčati. Zubi ukazuju na svežderstvo i više su generalizirani nego kod današnjih velikih majmuna.
Ardipithecus kadabba
thumb|250px|Fosili vrste Ardipithecus kadabba. Ardipithecus kadabba je "poznat samo iz fosiliziranih zuba i djelića kostiju skeleta", a smatra se da je star oko 5,6 milijuna godina. Opisuje se kao "vjerovatni predak" vrste A. ramidus. Iako se isprva smatrala podvrstom vrte A. ramidus, antropolozi Yohannes Haile-Selassie, Gen Suwa i Tim D. White su 2004. godine objavili članak u kojem uzdižu A. kadabba na nivo vrste na osnovu novootkrivenih zuba iz Etiopije. Ti zubi pokazuju "primitivnu morfologiju i obrazac trošnje", što ukazuje na to da je A. kadabba odvojena vrsta od A. ramidus.
Naziv vrste potiče od afarske riječi za "primitivnog pretka porodice".
Način života
Struktura nožnih prstiju i karlice vrste A. ramidus ukazuju na to da se ona kretala uspravno.
Prema Scottu Simpsonu, fosilni ostaci iz Srednjeg Awasha ukazuju na to da su i A. kadabba i A. ramidus živjele u staništu koje je bilo "mozaik šuma i travnjaka sa obližnjim jezerima, močvarama i izvorima," ali potrebno je još istraživanja kako bi se ustvrdilo koje je stanište u Goni Ardipithecus preferirao.
Alternativni pogledi
Istraživači izvan izvorne (2009) grupe koja je pružila opis još uvijek nisu istražili fosile Ardipithecusa, a paleobiologija i srodstvo tih stvorenja postalo je predmet kontroverze. Skeptici tvrde da se mnoge od njegovih osobina, navodno sličnih onima kod hominina, pojavljuju drugdje među živućim, kao i izumrlim primatima, te da dostpuni dokazi ne podržavaju tvrdnju o njegovom statusu hominina i o njegovom načinu kretanja.
Corcelles-les-Arts
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 478 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 221 m, a minimalnoj 195 m).
Mountain, Wisconsin
Mauntin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 363.
NGC 274
NGC 274 je galaksija u zviježđu Kit.
Le Rene, Pisa
Le Rene je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Boykin, South Carolina
Bojken je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 100.
Gomieri, Venezia
Gomieri je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
NGC 275
NGC 275 je galaksija u zviježđu Kit.
San Juan de las Cuadras, Villa de Arriaga
San Juan de las Cuadras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2119 m.
Opština Apatzingán, Michoacán
Apatzingán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 107395 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Клашнић
Клашнић је насеље у Србији у општини Мионица у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 107 становника.
Демографија
У насељу Клашнић живи 104 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,6 година (41,7 код мушкараца и 50,3 код жена). У насељу има 45 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Cerritos de García, Cuernavaca
Cerritos de García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 583 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1624 m.
Gonengo, Asti
Gonengo je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
El Coyul, Santiago Tetepec
El Coyul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tetepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 810 m.
Miguel Muñoz León, Ixtenco
Miguel Muñoz León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Ixtenco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2544 m.
Galați, Pui
Galați je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Pui.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 496 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
El Espejo, Taxco de Alarcón
El Espejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1994 m.
San Carlos, Falklandi
San Carlos je malo naselje na sjeveroistoku otoka Istočni Falkland uz Falklandski kanal. Ponekad se naziva JB po inicijalima bivšeg vlasnika Jacka Bonnera.