cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jastrebovke
Sistematika
Američki ornitološki savez stavlja sokolovke i jastrebe u red sokolovki, dok jastrebove novog svijeta svrstava u red rodarica. Ova podjela proizlazi iz utjecajne Sibley-Ahlquistovu taksonomije ptica koja sve sokolovke i jastrebovke svrstava zajedno u red rodarica, dok su američki jastrebovi zasebna grana izvan sokolovki. Iako je ovo drugo očigledno točno, Ciconiiformes kako ih definiraju Sibley&Ahlquist su parafilijska, odnosno umjetna skupina, i najslabija su karika u njihovoj taksonomiji.
Kariotipska analiza pokazuje, da su jastrebovi novog svijeta doista različiti, kao i da se jastrebovi razlikuju od svih drugih sokolovki, jer se njihovi mikrokromosomi uglavnom združuju sa srednje velikim kromosomima, što je kod ptica svojevrsna posebnost. Još nije jasno da li to ima neko značenje za dokazivanje potrebe izdvajanja ove skupine ptica u općeprihvaćen zasebni red, no dokazuje da su jastrebovi monofilijska skupina.
Značajke
Sve grabljivice imaju neke osobine koje ih razlikuju od drugih ptica. Tijelo im je snažno i zbijeno sa širokim prsima. I trup je snažan i relativno kratak. Mišići prsa i nogu su vrlo razvijeni i snažni. Oblik glave je okruglast a vrat kratak, rijetko malo produžen. Ove ptice imaju velike oči i okrugle nosnice, a kljun kratak, snažan i kukast. Noge su im kratke dugih prstiju s manje ili jače savijenim kandžama. Neke vrste imaju noge prekrivene perjem pa izgledaju kao da imaju hlače.
Životni vijek im je dug, a stopa razmnožavanja, kao kod svih dugoživih životinja, niska. Mladunci brzo rastu, a roditelji brinu o njima između tri i osam tjedana. Spolnu zrelost dosižu u dobi između jedne i tri godine. Spolni dimorfizam odražava se u veličini, a kod vrsta koje love druge ptice veće su ženke. Opće pravilo kod ovih ptica je da žive u dugotrajnim monogamnim zajednicama. Jastrebovke žive širom svijeta, svuda osim na Antarktiku i brojnim otocima Oceanije.
Opština Calopăru, Dolj
Calopăru je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Pašnjak
Pašnjak je površina zemljišta koja se koristi za prehranu i uzgoj stoke, najčešće ispašom.
Pregled
Pašnjacima u užem smislu su priloženi trakt poljoprivrednog zemljišta, uzgoj  domaće stoka, kao što su konji, goveda, ovce ili svinja. Vegetacija pašnjaka, sastoji se uglavnom od trava, uz učešće mahunarki i drugih zeljastih biljaka.
tokom ljeta, za razliku od livada koje se ne zatravljuju ili se koriste za ispašu tek nakon što se pokose za dobijanja sijena za ishranu životinja (stočna hrana). Na njim uzgajaju se ovace i goveda na suhim terenima i u nastojanju da se razvije intenzivno mljekarstvo. Za upravljanje pašnjavcima važni su tip zemljišta, minimalna godišnja temperatura i padavine.
Osim tvorničkog farmerstva, što podrazumijeva najintenzivniji oblik gajenja biljki za hranjenje domaće stoke, pašnjak je glavni izvor hrane za preživare. Pašnjačka ishrama dominira u stočarstvo u zemljama gdje je sijanje i/ili berba usjeva  teška ili nedostupna, kao što je u sušnim ili planinskim područjima. Tu se uzgajaju vrste goveda, ovaca, kamila, koza, antilopa, jakova i drugih lokalnih preživara koju su pogodne za oskudnije terene i vrlo rijetko uzgajanih biljaka. U vlažnijim područjima, pašnjacima za ispašu upravlja se  preko velikog globalnog prostora slobodnih pašnjaka i  za organsku proizvodnju. Određene vrste pašnjaka putem evolucije  prilagođavaju se  metabolizmu pojedinih životinja, a njihovo đubrei oplođuje zemljište pa  više generacija može dovesti do toga da pašnjaci u kombinaciji sa preživarima u biti  postaju sastavni  dio određenog  ekosistema.
Podjela
Prema
Botanički vrt u Zagrebu
thumb|Krška biljnogeografska skupina
Pašnjak
Podjela
pašnjaci se mogu podeliti na:
Drugi nazivi pašnjaka
Za pašnjak se u srpskohrvatskom jeziku upotrebljavaju i riječi paša, pasište i pašnik, a za javne pašnjake mera, meraja (u krajevima u kojima se upotrebljava mnogo turcizama) te gmajna (gmajda, gmajina, gmanja; u krajevima koji su nekad bili u sastavu Austro-Ugarske).
Botanički vrt u Zagrebu
Botanički vrt Prirodno-matematičkog fakulteta u Zagrebu, kolokvijalno Botanički vrt, je botanički vrt u Zagrebu. Osnovan je godine 1889. godine pri Botaničko-fiziološkom zavodu koji je pripadao Matematičko-prirodoslovnom odjelu Mudroslovnog (Filozofskog) fakulteta. Današnje ime je dobio 1946., kada je zajedno s Botaničkim zavodom u sklopu Biološkog odjela, postao dio Prirodoslovno-matematičkog fakulteta, osnovanog iste godine.
Godine 1971. je Botanički vrt zakonom zaštićen kao spomenik prirode i kulture (spomenik vrtne arhitekture).
Opština Parácuaro, Michoacán
Parácuaro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 13388 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Give Peace a Chance
Give Peace a Chance je pjesma koju je napisao John Lennon u Montrealu, Kanadi (izvorno pod autorskim nazivom Lennon–McCartney), a objavio ju je kao singlicu 1969. Plastic Ono Band za Apple Records, katalog Apple 13 u ujedinjenom Kraljevstvu, te Apple 1809 u Sjedinjenim Državama. To je bio prvi solo single kojeg je objavio Lennon, dok je još uvijek službeno bio dio Beatlesa te je postao himna američkog pokreta mira tijekom Vijetnamskog rata 1970-ih. Prilikom objave, zauzeo je 14. mjesto na ljestvici Billboard Hot 100 te drugo mjesto na britanskoj ljestvici singlica.
Cyclone Miller
Joseph H. Miller (Springfield (Massachusetts), Massachusetts, 24.9. 1859 - New London, Connecticut, 13.10. 1913.) bio je američki igrač bejzbola iz 19. vijeka koji je dvije sezone igrao u vrhunskim timovima. Igrao je u ukupno četiri kluba, uglavnom kao pitcher.
Los Álvarez, Mexicali
Los Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Ximen Bao
Ximen Bao (西門豹) je bio drevni kineski ministar i dvorski savjetnik markiza Wena od Weija (文侯) (445. pne.-396. pne.), vladara države Wei u periodu Zaraćenih država. Bio je poznat kao jedan od prvih kineskih racionalista, te je zakonski zabranio dotadašnju praksu žrtvovanja ljudi rječnim božanstvima. Iako se raniji inženjer Sunshu Ao navodi kao prvi veliki kineski hidraulički inženjer, Ximen Baou se pripisuje prvi veliki sistem irigacijskih kanala.
Boris Šapošnjikov
Boris Mihajlovič Šapošnjikov (Zlatoust, 2. oktobar 1882 — Moskva, 26. mart 1945), je bio sovjetski vojni komandant, rođen kod Zlatousta, kod Čeljabinska na Uralu. Stupio je u vojsku Ruske Imperije 1901, i diplomirao na nikolajevskoj generalštabnoj akademiji 1910, stekavši čin pukovnika u Kavkaskoj grenadirskoj diviziji tokom Prvog svetskog rata. 1917, što je bilo neuobičajeno za oficira njegovog čina, podržao je Rusku revoluciju, i 1918. stupio u Crvenu armiju.
Šapošnjikov je bio jedan od retkih komandira u Crvenoj armiji sa formalnim vojnim obrazovanjem, i 1921. je postao član generalštaba, gde je služio do 1925, kada je postavljen za komandanta lenjingradskog vojnog regiona. Tokom prve faze svoje vojne karijere Šapošnjikov će postati Staljinov prijatelj što će kasnije biti osnova za razvoj njegove vojne karijere. Od 1928. do 1932. je komandovao moskovskim vojnim regionom, a zatim privolškim vojnim regionom. 1932. je postavljen za komandanta Vojne akademije Crvene armije u Frunzeu, a 1935. se vratio na poziciju komandanta lenjingradskog regiona. 1937. je postavljen za načelnika generalštaba, kao naslednik Mihaila Tuhačevskog koji je pao kao žrtva Staljinove Velike čistke u Crvenoj armiji. 1940. je postao maršal Sovjetskog Saveza.
Kao vojno lice neupitne lojalnosti nakon ubojstva Kirova 1934. i tokom velike čistke njegova vojna karijera počinje napredovati velikim koracima. 7.10.1935. je postavljen za vojnog komandanta prvog ranga u Lenjingradu, potom je sudjelovao u radu suda koji je Tuhačevskog i druge visoke oficire osudio na smrt za što biva 21.3.1939. godine nagrađen članstvom u Centralnom komitetu Komunističke partije SSSR-a,a potom 7.5.1940. biva postavljen za maršala.
Zbog lošeg zdravlja Šapošnjikov je dao ostavku na dužnost načelnika generalštaba u avgustu 1940, zbog lošeg zdravlja. U vreme nemačke invazije je ponovo postavljen za načelnika generalštaba, i postao je zamenik narodnog komesara za odbranu. Ove dužnosti je držao dok nije morao da završi karijeru zbog narušenog zdravlja 1943. nakon čega prelazi na poziciji komandanta Vojne akadmije Vorošilov.
Boris Šapošnjikov je umro 26.3. 1945.
Паштрић
Паштрић је насеље у Србији у општини Мионица у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 503 становника.
Овде се налази Рибничка црква и стара школа у Паштрићу.
Демографија
У насељу Паштрић живи 465 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,9 година (39,1 код мушкараца и 42,5 код жена). У насељу има 168 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,50.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Ottobiano, Pavia
Ottobiano je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1090 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Ventimiglia di Sicilia, Palermo
Ventimiglia di Sicilia je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2039 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Los Olivos, Huitzilac
Los Olivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Wu Qi
Wu Qi (, ? - 381. pne.) bio je kineski vojskovođa i političar iz perioda Zaraćenih država. Rođen je u Weiju (衛), a služio je u državi Lu, a potom u državi Wei pod markizom Wenom. Kada je pao u nemilost, otišao je u državu Chu, gdje ga je kralj Dao od Chua (楚悼王) imenovao premijerom. Tamo je godine 389. pne. započeo dalekosežne reforme s ciljem da se smanji kraljevski dvor, ukinu feudalne privilegije, a plemići umjesto na dvor šalju na državne granice. Tako ušteđene sredstva je Wu Qi uložio u izgradnju velike vojske. Reforme su izazvale veliko nezadovoljstvo među plemićima, ali i taoistima, koji su ga optužili za militarizam i proglasili "neprijateljem čovječanstva".
Usprkos toga, Wu Qi je pokazao ispravnost svoje politike kada je godine 381. pne. anektirao državu Chen, porazio državu Yue na jugu i dvije države Wei na sjeveru. Iste je godine, međutim, umro kralj Dao, a pogreb su plemići iskoristili kao priliku da ga ubiju strijelama. One su, međutim, pogodile i kraljevo truplo što je novi kralj Su od Chua (楚肃王) smatrao svetogrđem te dao pogubiti plemiće i članove njihovih porodica.
Wu Qi je napisao vojni udžbenik zvan Wu Qijeva umjetnost ratovanja, kasnije uključen u Sedam vojnih klasika.
Moasca, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Livada
thumb|right|200px|livada u cvetu Livada je tip ekosistema, na kome dominira travna vegetacija. Najčešće biljke livada su trave (familija Poaceae), mahunarke (Fabaceae), oštrice (Cyperaceae) i glavočike (Asteraceae). Livadska vegetacija je mezofilna, čini prirodan prelaz između kserofitnih (sušnih, stepskih) travnih zajednica i higrofitnih (vlažnih livada i močvara).Nalaze se u nizijskim, brdskim i planinskim vegetacijskim zonama. Izuzetak su subalpijske i alpijske livade, koje se kao zonalna vegetacija razvijaju iznad gornje šumske granice.
Vrste livada prema poreklu
thumb|right|200px|alpijske livade na [[Tatre|Tatrama]] Prema poreklu, livade mogu biti primarne (prirodne) i sekudarne (veštačke).
Primarne livade se razvijaju u oblastima gde se drvenasta vegetacija ne može održati usled nepovoljnih klimatskih ili drugih ekoloških faktora. Iznad gornje šumske granice klima je preoštra za razviće žbunaste i šumske vegetacije, pa se razvija zona subalpijskih i alpijskih (planinskih) livada. U zonama tundre, stepe ili pustinja livade se razvijaju blizu reka, u rečnim dolinama, gde je vlažnost zemljišta odgovarajuća. Plavne livade se takođe razvijaju u rečnim dolinama (najčešće dolinama nizijskih reka, blizu ušća i delti) i jedan deo sezone su podložne plavljenju. Primarne livade postoje i na zaslanjenim zemljištima, poput polupustinja i morskih obala.
Sekundarne livade su nastale dejstvom čoveka, najčešće u zoni šumske vegetacije, gde su se razvile nakon krčenja šuma. Čovek održava livadske ekosisteme redovnom kosidbom, čime se sprečava rast drvenastih biljaka i obnova šumskog ekosistema. Jedan deo biljaka na ovim livadama čini autohtona zeljasta vegetacija, a veći deo čovek seje (poput lucerke i deteline). Sekundarne livade su privremenog karaktera – kada prestane njihova eksploatacija, zonalna vegetacija se obnavlja.
Vrste livada prema položaju i sastavu vegetacije
thumb|right|200px|dolinska livada Kako se livadski ekosistemi mogu javiti u velikom rasponu klimatskih i pedoloških faktora, njihova vegetacija je veoma raznovrsna, sa velikim brojem zastupljenih vegetacijskih asocijacija. Kao tri najosnovnija tipa (sekundarnih) livada mogu se izdvojiti dolinske, brdske i močvarne livade.
Dolinske livade su većinom sekundarnog porekla, nalaze se u blizini reka, na vlažnom i plodnom aluvijalnom zemljištu. Vegetacija dolinskih livada je bujna, izgrađena od visokih mezofitnih zeljastih biljaka. Primarna produkcija u ekosistemima dolinskih livada je veoma visoka i stoga se kosidba vrši i nekoliko puta tokom godine. Najčešće biljke dolinskih livada u Evropi su livadarke (Poa pratensis, Poa trivialis), ježevica (Dactylis glomerata), pirevina (Agropyrum repens), deteline (Trifolium repens, Trifolium pratense), zvezdan (Lotus corniculatus), livadska žalfija (Salvia pratensis).
Brdske livade nastaju na račun iskrčenih šuma na padinama brda i planina, gde nema plavljenja reka. Vegetacija ovih livada veoma je bliska stepskoj. Česte vrste biljaka na brdkim livadama su klasača (Bromus erectus), srednja bokvica (Plantago media), brdske deteline (Trifolium montanum, Trifolium alpestre), čistac (Stachys recta) i dubačac (Teucrium montanum).
Močvarne livade nastaju posle krčenja šuma na zemljištima sa visokim nivoom podzemnih voda ili zemljištima koja su izložena dugotrajnim poplavama. Vegetaciju močvarnih livada uglavnom izgrađuju trave, mahunarke, oštrice i site. Često zastupljene vrste biljaka su barska livadarka (Poa palustris), bela rosulja (Agrostis alba), visoki bus (Deschampsia caespitosa), oštrice (Carex vulpina, Carex gracilis) i ljutići (Ranunculus flammula, Ranunculus repens).
Gunnar Myrdal
desno|mini|335x335px|Gunnar Myrdal 1937 godine Gunnar Myrdal (Gustafs, 6. prosinca 1898. - Danderyd, 17. svibnja 1987.) švedski ekonomist, sociolog i političar. Godine 1974. dobio je Nobelovu nagradu za ekonomiju.
Livada
Značaj livada
Sekundarne livade su u prvom redu ekonomski značajne za čoveka, pošto seno sa livada predstavlja primarni izvor hrane u stočarstvu.
Eksterni linkovi
Prato Prat Preri
Bacilosamin
Bacilosamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 162,187 Da.
Gunnar Myrdal
Godine 1974., dobio je Nobelovu nagradu zajedno s Friedrichom Hayekom za "svoj pionirski rad u teoriji novca i ekonomskim kolebanjima i za njegovu prodornu analizu međuovisnosti gospodarskih, društvenih i institucionalnih pojava." Dva nobelovca Hayek i Myrdal često su imali suprotstavljene stavove o planiranju. Myrdal u svojim radovima spominje tri vrste planiranja. Prvo je indikativno, okvirno, orijentaciono planiranje koje se primjenjivalo u zapadnim kapitalističkim zemljama. Drugo je sovjetsko planiranje koje Myrdal oštro kritizira, te treće najraširenije planiranje koje se primjenjuju u gotovo svim zemljama u razvoju. Myrdal je u Sjedinjenim Američkim Državama najpoznatiji po svome proučavanju rasnih odnosa, koja je objavio u svojoj knjizi. U dvjeme knjigama „The Trend Toward Economic Planning“(1951.) i „Beyond Welfare State: Economic Planning and Its International Implications“ (1967.) obrazlaže geneze i opravdanosti državnoga intervencionizma i planiranja u zapadnim ekonomijama u drugoj polovici 20. stoljeća.
Hospitaliziran je dva mjeseca prije nego što je umro u bolnici u Danderydu, nedaleko Stockholmu, 17. svibnja 1987. godine. Njegova kći Kaj Folster i njegov unuk, Janken Myrdal, bili su uz njega.
942
Godina 942. (CMXLII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.
Davidovo (Đevđelija)
U Davidovu postoji Manastir Svetog Ilije.
Prirodni uslovi
mini|levo|250px|Davidovo 1931. godine Davidovo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Đevđelije, selo je udaljeno 20 kilometara severno.
Selo Davidovo se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je na desnoj obali Vardara, u istočnom podnožju planine Kožuf, na približno 85 metara nadmorske visine. Istočno od naselja je ravnica, a zapadno se izdižu brda.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Davidovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 85 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Joakim iz Fiorea
mini|175px|Joakim iz Flore, drvorez iz 15. vijeka mini|175px|Dialogi de prescientia Dei Joakim iz Fiorea (Gioacchino da Fiore; Ioachim Florensis; o. 1135 - 30. mart 1202) bio je italijanski katolički redovnik, pustinjak, mistik i teolog, koji je na temelju vlastitog proučavanja Knjige Otkrovenja podijelio cjelokupnu historiju na tzv. tri ere - doba Oca (Stari zavjet), doba Sina (koje je počelo sa dolaskom Krista) i doba Svetog duha kada će nakon borbe s Antikristom nastati utopija univerzalne ljubavi. Joakim je smatrao da će treće doba započeti 1250. ili 1260. godine. Za života je zbog pobožnosti, asketskog života ali i izuzetne učenosti uživao ogroman ugled kod suvremenika, te su ga mnogi monarsi pitali za savjete, a poslije smrti su mu pripisivala čuda. Međutim, to što su se njegova predviđanja počela tumačiti u svrhe političkih obračuna, kao i tvrdnja da vjernicima neće trebati posrednik u odnosu s Bogom, konačno je na njega navukla neprijateljstvo službene Crkve. Na Četvrtom lateranskom saboru 1215. je službeno proglašen heretikom. Usprkos toga, mnogi katolici su ga nastavili smatrati autoritetom, uključujući pripadnike franjevačkog reda. Njegovi sljedbenici su kasnije postali poznati kao joahimiti.
402. pne.
Godina '''402. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Ahale, Kornuta, Fidenasa, Kapitolina, Eskvilina i Fidenasa (ili, rjeđe, godina 352. Ab urbe condita). Oznaka 403. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Evans
Evan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 545 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 293 m, a minimalnoj 210 m).
Rancho Nayeli, Villa de Guadalupe
Rancho Nayeli je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1328 m.
Marsejski atentat
thumb|300px|Trenutak kada atentator [[Vlado Černozemski skače na kola i ubija kralja Aleksandra u Marseju, 9. oktobra 1934. u 16 sati i 20 minuta]] Atentat u Marseju na kralja Aleksandra I Karađorđevića se odigrao u utorak, 9. oktobra 1934. godine, prilikom njegove zvanične posete Francuskoj.
Atentator, Vlado Černozemski, pripadnik Unutrašnje makedonske revolucionarne organizacije (poreklom Bugarin ), usmrtio je kralja Aleksandra sa četiri metka, a jednim je ranio francuskog ministra inostranih poslova Luja Bartua, koji je usled neadekvatne medicinske pomoći iskrvario i umro.
Oko atentata su sarađivali ustaše i VMRO, koji nisu želeli da Hrvati i Makedonci (koji su smatrani Bugarima  ) žive pod srpskom dominacijom, posebno nakon zavođenja diktature u Jugoslaviji, već su se zalagali za stvaranje nezavisnih država Makedonije i Hrvatske. U atentat su bile umešane i pojedine strane sile, u prvom redu Musolinijeva Italija, koja je imala teritorijalne pretenzije ka Jugoslaviji, odnosno njenoj jadranskoj obali.
Nakon ubistva kralja Aleksandra je došlo do "blagog otklona od režima diktature", koja je trajala u Jugoslaviji od 1929. godine. Slično kao što se Sarajevski atentat negde doživljava kao herojsko delo, a negde kao teroristički čin, tako se i Marsejski atentat u Srbiji doživljava kao teroristički čin, a u Bugarskoj kao herojski.
Situacija u Makedoniji
desno|thumb|Podela [[Makedonija (region)|Makedonije nakon 1913.]] Na jugoistoku Kraljevine SHS i dalje je bilo otvoreno „makedonsko pitanje“. Nezadovoljna rasparčavanjem makedonskih oblasti, Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija (VMRO) je nastavila oružanu borbu za oslobođenje i ujedinjenje čitave Makedonije (egejske, pirinske i vardarske).
Nasuprot tome, u novoosvojenim oblastima, beogradska vlada je sprovodila doslednu politiku srbizacije. U školama je sprovođenja sistematska politika denacionalizovanja i posrbljavanja Makedonaca, Bugara i drugog makedonskog stanovništa. Beogradska vlada je nametala i lingvističku politiku srbizacije u Makedoniji, koja je nazivana „Južnom Srbijom“ (neslužbeno) ili „Vardarskom banovinom“ (službeno). Govorni jezik makedonskih Slovena je službeno smatram dijalektom srpsko-hrvatskog jezika. Pritom, ovaj južni dijalekat je potiskivan obrazovanjem, vojskom i drugim sredstvima, a njegova upotreba je bila kažnjiva.
Florence, Wisconsin
Florens je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 592.
Marsejski atentat
Situacija u Hrvatskoj
Nastanak zajedničke nacionalne države Hrvata i Srba 1918. je, umesto da okonča, doveo do eskalacije dotada tinjajućeg sukoba između srpskog i hrvatskog nacionalizma. Vodeći hrvatski političari, među kojima se najviše isticao Stjepan Radić i njegova Hrvatska pučka seljačka stranka, zalagali su se da nova država postane federalna republika, dok su se vodeći srpski političari na čelu sa premijerom Nikolom Pašićem i uz podršku kralja Aleksandra, zalagali za koncept unitarne monarhije. Potonji je koncept je prihvaćen 28. juna 1921. u obliku Vidovdanskog ustava, koji je na području Hrvatske izazvao ogorčenje kako samim načinom na koji je izglasan - prostom većinom članova Ustavotvorne skupštine umesto predviđene dvotrećinske, i uz otvoreno podmićivanje muslimanskih poslanika - tako i time da je Hrvatska novim centralističkim uređenjem izgubila određene elemente sopstvene državnosti (Sabor kao parlament, Domobranstvo kao vojsku, bana kao šefa države) očuvane kroz vekove strane mađarske i austrijske vlasti. Osim shvatanja da će Hrvatska i Hrvati u novoj državnoj zajednici imati podređeni položaj, nezadovoljstvu je značajno pridonela i široko raširena korupcija, kao i bahatost i nesposobnost nove državne uprave kojom su dominirali kadrovi iz Srbije. Pokušaji hrvatskih političara da "hrvatsko pitanje" ponovo stave na dnevni red, bilo kroz apeliranje na stranu javnost, bilo zahteve za novo državno uređenje, su uglavnom doživljavali neuspeh i kao reakciju imali optužbe za izdaju, a u nekim slučajevima i policijsku represiju.
Ključan događaj koji će srpsko-hrvatski sukob dovesti do nove eskalacije je bio atentat u Narodnoj skupštini 1928. godine prlikom koga je Puniša Račić, srpski političar iz Crne Gore, ubio Radića i još dva poslanika HSS-a. Taj je događaj duboko pogodio hrvatsku javnost, stvorivši od Radića mučenika, ali i izazvavši nerede koji će kralju Aleksandru poslužiti kao izgovor da 6. januara 1929. proglasi šestojanuarsku diktaturu i državi nametne ideologiju tzv. integralnog jugoslovenstva kojim je ukinuto službeno korištenje hrvatskog imena. Tokom diktature je zabranjen rad političkih stranaka, što je uključivalo i HSS koja je dotada već na svoju stranu dovela uvjerljivu većinu hrvatskog naroda. Svi su ti procesi doveli do radikalizacije hrvatske javnosti i političara, koji počinju ne samo odbacivati bilo kakav koncept zajedničke države Srba i Hrvata, nego stvaranje samostalne hrvatske države koja bi zamenila Jugoslaviju nastoje ostvariti nasiljem, odnosno oružanom borbom.
thumb|desno|[[Ustaše|Ustaša, vijesnik hrvatskih revolucionara iz 1930-ih.]]
U tome se najviše istakla Ustaša - hrvatska revolucionarna organizacija (UHRO), koja je osnovana 1929. godine u Italiji. Neposredno po zavođenju diktature 1929. godine, u Sofiji dolazi do sastanka vođa UHRO (Ustaša - hrvatska revolucionarna organizacija) Ante Pavelića i VMRO (Vnutarnja makedonska revolucionarna organizacija) Vanča Mihajlova. Tom prilikom se dogovaraju o zajedničkom budućem delovanju i potpisuju “Sofijsku deklaraciju” koja predviđa stvaranje nezavisnih država Hrvatske i Makedonije. U septembru 1932. organizovan je tzv. Lički ili Velebitski ustanak, kada naoružane ustaše napadaju žandarmerijsku stanicu kraj Gospića. Komunistička partija Jugoslavije proglasom »pozdravlja ustaški pokret ličkih i dalmatinskih seljaka i stavlja se potpuno na njihovu stranu«.
Šestojanuarska diktatura
Šestojanuarska diktatura je bio period diktature u Kraljevini SHS od 6. januara 1929. do 3. septembra 1931. godine kada je kralj Aleksandar I Karađorđević raspustio Narodnu skupštinu, zabranio rad svih političkih stranaka i sindikata, političke skupove, uveo cenzuru, proglasio ideologiju „integralnog jugoslavenstva“ i državi promenio ime u Kraljevina Jugoslavija.
Tokom diktature proganjani su i zatvarani mnogi politički protivnici centralizma, pre svega članovi Komunističke partije Jugoslavije, Hrvatske republikanske seljačke stranke i Unutrašnje makedonske revolucionarne organizacije. Diktatura je zvanično ukinuta 3. septembra 1931. godine donošenjem Oktroisanog ustava, kojim je potvrđen lični režim Aleksandra Karađorđevića. I nakon prestanka diktature, nastavljeni su progoni i zatvaranja političkih protivnika.
U zatvoru Lepoglava početkom 1934. godine dolazi do stvaranja „Zajednice političkih osuđenika: hrvatskih nacionalnih revolucionara, makedonskih nacionalnih revolucionara i komunista“, u cilju zajedničke borbe protiv kraljeve „vojnofašističke“ diktature.
Neuspeli atentati
Ubistvu Aleksandra Karađorđevića je prethodilo nekoliko neuspelih atentata.
Prvi od njih je navodno bio planiran za vreme prvog svetskog rata 1916., u Solunu 1916. gde je bila smeštena tadašnja srpska vlada u izbeglištvu, a zbog čega je na solunskom procesu osuđen i pogubljen Dragutin Dimitrijević Apis. Nakon usvajanja Vidovdanskog ustava 1921. godine, komunisti su organizovali neuspešan atentat na kralja Aleksandra I Karađorđevića, koji je izvršio Spasoje Stejić. 17. decembra 1933. godine Petar Oreb i Ivan Herničić, pripadnici ustaškog pokreta, pokušavaju da ubiju kralja Aleksandra prilikom njegove posete Zagrebu, što je uspešno sprečila jugoslovenska policija, uhapsivši atentatore.
Bugarska i VMRO
desno|thumb|[[Todor Aleksandrov i druge vođe VMRO.]]
Bugarska vlada je, smatrajući Makedonce Bugarima, pred Društvom naroda pokretala pitanje Makedonaca kao pitanje položaja bugarske nacionalne manjine. Pored toga, bugarska vlada je dozvoljavala Unutrašnjoj makedonskoj revolucionarnoj organizaciji (VMRO) da nesmetano deluje na njenoj teritoriji i da odatle vrši napade na pogranične oblasti Makedonije koje su se našle u sastavu Kraljevine SHS. U 1923. i 1924. godini je u regionu Vardarske Makedonije delovalo 53 čete, od čega 36 iz Bugarske, 12 lokalnih i 5 iz Albanije. Ukupna brojno stanje ljudstva je bilo 3245 komita, predvođenih od 79 vojvoda. Zabeleženo je 119 bitki i 73 teroristička akta. Srpski gubici su bili 304 poginula vojnika i preko 1300 ranjenih. VRMO je izgubio 68 boraca, a stotine su bile ranjene.
Državni udar vojno-političke organizacije Zveno, maja 1934. godine doveo je do raskida bugarske države sa VMRO. Okrećući se saradnji sa Frnacuskom i Jugoslavijom, zvenari su razoružali komitske čete i pohapsili političke vođe.
La Caña, Técpan de Galeana
La Caña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Marsejski atentat
Francuska i Balkanski pakt
250px|desno|thumb|Zemlje članice [[Balkanski pakt|Balkanskog pakta]] Francuska je smatrana vernim saveznikom Jugoslavije u Evropi. Usled slabljenja versajskog sistema i porasta opasnosti od revizije i rata, tokom 1933. godine povedeni su pregovori o sklapanju Balkanskog pakta, uz francusko posredovanje. Turska, Grčka i Bugarska već su stupile u pregovore. Onda su Francuzi tražili da Jugoslavija i Rumunija pristupe pregovorima o balkanskom paktu i 9. februara 1934. godine, potpisan je ugovor o balkanskom savezu između Jugoslavije, Grčke, Rumunije i Turske. Balkanski pakt je pozdravljen u Moskvi a osuđen u Nemačkoj.
La Caña, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Marsejski atentat
Nemačka i anšlus
Jugoslaviji, koja je bila suočena sa sve agresivnijom italijanskom politikom, nije bio dovoljan jedan saveznik. Prema doktrini Antona Korošeca iz 1927. godine, koju je usvojio kralj Aleksandar, sa Nemačkom se trebalo sprijateljiti dok još ne pripoji Austriju. U martu 1934. godine, Adolf Hitler primio je jugoslovenskog poslanika u Berlinu, izjasnio se protiv italijanske dominacije i restauracije, i izjavio da želi bliže nemačko-jugoslovenske odnose. Kada je u julu 1934. godine, propao nacistički puč u Austriji, oko 700 nacista prebeglo je u Jugoslaviju i dobilo azil. Međutim, dok se Jugoslavija približavala Nemačkoj, Francuska se približavala Italiji. Za Francusku i Čehoslovačku anšlus je bio najveće zlo, a za Jugoslaviju italijanska vlast nad Austrijom i restauracija Habzburga.
Međunarodna politička situacija
Francuski ministar inostranih poslova, Luj Bartu, je pokušavao da ostvari ideju „istočnog Lokarna“ (vidi Sporazum u Lokarnu), saveza u koji bi bile uključene članice Male Antante i Italija. Za Jugoslaviju, ovaj savez je podrazumevao priznanje SSSR-a i zbližavanje sa Italijom, što je kralj Aleksanadar, radi zbližavanja s Nemačkom, nastojao da izbegne. Juna, 1934. godine, prilikom posete Beogradu, Luj Bartu ga je ubeđivao: „Nemoj s Hitlerom, nego s novim francuskim saveznicima - Musolinijem i Staljinom“. U oktobru 1934. godine, kralj Aleksandar imao je da poseti Francusku, gde ga je čekalo ubeđivanje da sklopi savez sa Musolinijem i da se uključi u pakt za odbranu Austrije. Pred polazak za Marsej, kralj Aleksandar je rekao britanskom poslaniku u Beogradu da ...„neće više da bude francuski satelit“. Poručio je:
Pripreme atentata
Kralj, Pospišil i Rajić su dobili lažne pasoše od mađarske obaveštajne službe, posredstvom i vezom Ivana Perčevića. Njih trojica su, po nalogu Ante Pavelića, došli u Cirih gde su ih čekali Eugen Kvaternik i Černozemski, koji su došli iz Italije. Kvaternik ih je upoznao sa planom atentata, koju je izradio zajedno sa Antom Pavelićem. Grupa koju predvodi Kvaternik prešla je u Francusku, gde su se prijavili pod čehoslovačkim dokumentima. U rano jutro 7. oktobra Černozemski, Mijo Kralj i Kvaternik u Avinjonu sreli su sa tajanstvenom Plavom damom, a potom pošli za Eks An Provans. Sutradan 8. oktobra, svi su pošli za Marsej, gde im je Kvaternik dao plan grada i pokazao mesto odakle bi pucali na kralja. Uveče su se vratili u Eks, gde su prenoćili, sem Kvaternika, koji se to veče sklonio u Montre. Na dana atentata, 9. oktobra, Plava dama predala je atentatorima četiri revolvera, četiri bombe i municiju. Gergijev i Kralj su otputovali za Marsej, a Pospišil i Rajić su ostali u Pariz, za slučaj da prva grupa ne uspe u Marseju.
Saznanja obaveštajne službe
Kraljevska jugoslovenska obaveštajana služba je neposredno pred kraljev dolazak, preko svojih agenata, doznala priprema za atentat, znali su da su teroristi na francuskoj teritoriji, ali nisu imali precizne informacije. U jutarnjim časovima 9. oktobra, jugoslovenska obaveštajna služba je dobila izuzetno važne podatke od jednog njenog agenta iz Italije. Ukazano je da će se atentat dogoditi u Marseju i da su teroristi putovali čehoslovačkim pasošima. O ovim saznanjima je upoznat jugoslovenski ambasador u Francuskoj dr Miroslav Spalajković, koji je već bio u Marseju i organi francuske bezbednosti. Tražili su da se o ovome obavesti kralj lično i da odustane od posete Marseju. Međutim, kada je Spalajković obavestio kralja Aleksandra o pripremi atentata, kraljev komentar je bio: ''„Sada je za to isuviše kasno. Moramo se držati programa“.''
Put u Marsej
Svita, sa kraljem na čelu, krenula je sa železničke stanice Topčider vozom do Kosovske Mitrovice, a zatim automobilom preko Cetinja, gde je kralj Aleksandar posetio kuću u kojoj je rođen. Iz luke Zelenika je razaračem Jugoslovenske kraljevske mornarice Dubrovnik isplovio za Francusku. Čim se Dubrovnik primakao Marseju, francuski eskadron isplovio im je u susret iz ratne luke Tulona. U utorak, 9. oktobra 1934. godine, tačno u 16 časova kralj je napustio palubu jugoslovenskog razarača i nastavio motornim čamcem do Belgijskog keja. Zvaničan doček po protokolu predviđeno je da bude u Parizu, gde je trebalo da ga dočeka predsednik Republike. U Marseju su ga dočekali samo ministar inostranih poslova Luj Bartu i general Žozef Žorž, član visokog ratnog saveza.
Svečana povorka
thumb|250px|Snimak atentata. Kralj Aleksandar u pratnji Bartua i generala Žorža seo je u otvoren automobil delež. Iako je bio predviđen blindiran i potpuno zatvoren automobil, on je u poslednjem momentu zamenjen, navodno po naređenju ministra Bartua. Kralj je sedeo na zadnjem sedištu na desnoj strani, a na levoj ministar Bartu. Na mestu suvozača sedeo je general Žorž, a uz njega vozač i službeno lice, Berteleni.
Smrt kralja Aleksandra
Kada su kraljeva kola stigla na trg ispred palate Berze, oko 16 časova i 20 minuta, jedana čovek iskočio je iz gomile, noseći u desnoj ruci buket cveća i na francuskom viknuo:„Živeo kralj!“. Iznenada je skočio sa desne strane na papučicu automobila, odbacio buket cveća i iz revolvera ispalio više hitaca u pravcu kralja. Pukovnik Piole, koji je bio najbliži događaju, sa konja je sabljom ubicu oborio na zemlju. Atentator je i u padu, sa zemlje, nastavio da puca na sve oko sebe. Zatim su dva policajca ispalili nekoliko hitaca u atentatora, koji je već bio oboren.
Kralj je ležao nepomičan na zadnjem sedištu automobila, ministar Bartu je bio pogođen u desnu nadlakticu, a general Žorž pogođen sa više zrna u grudni koš, nadlakticu i stomak. Zbog gužve na ulici, automobil sa ranjenim kraljem mileo je do policijske stanice, gde je kralju pružena prva pomoć. Međutim, lekari ništa nisu mogli da učine jer su rane bile smrtonosne. Nekoliko minuta posle 17 časova kralj Aleksandar I Karađorđević od Jugoslavije izdahnuo je ne dolazeći svesti. Lekari su utvrdili da je jedan metak pogodio desnu stranu grudi, u predelu jetre, a zatim ušao toraks. Na telu su bile tri rane: pogođeni su leva ruka, rame i lopatica.
Ministar Bartu je prebačen u operacionu salu bolnice Božiji dom, gde je izdahnuo u 17 časova i 40 minuta. Teško ranjen general Žorž prebačen je u bolnicu Mišel Levi, gde je uspešno operisan.
Smrt atentatora Černozemskog
thumb|[[Mauzer C96, oružje kojim je izvršen atentat.]] Atentator, Vladimir Georgijev Kerin, zvani Vlado Černozemski, pogođen sa više metaka u telo, isečen udarcima sablje i linčovan od gnevne mase, prebačen je u kancelariju marsejske službe bezbednosti, gde je i umro, ne izgovorivši ni jednu reč. Kod atentatora je pronađen čehoslovački pasoš na ime Petrus Keleman, dva pištolja, mauzer kalibra 7.62 -{mm}- i valter, dve bombe, busolu i 1.700 franaka. Pasoš je izdao čehoslovački konzulat u Zagrebu. Ubica je imao na desnoj ruci istetoviranu mrtvačku glavu i dve ukrštene kosti, a iznad četiri slova, ćirilicom, -{VMRO}-.
Nakon ovog atentata, mnogi Makedonci, Albanci, Hrvati i protivnici monarhije su smatrali Černozemskog za heroja koji je ustao protiv tiranije.
Posljedice
Francuska policija je uhapsila trojicu preživelih atentatora (Pospišil, Rajić i Mijo Kralj) i saznala da su instrukcije dobili od Ante Pavelića i Eugena Kvaternika. Francuska odmah traži od Italije izručenje ove dvojice, ali Musolini to odbija, da se ne bi otkrila njegova umešanost. Kasnije, Musolini hapsi Ante Pavelića i Eugena Kvaternika, i oni neko vreme provode u italijanskom zatvoru. Trojica preživelih atentatora su osuđeni u Francuskoj.
Smrt kralja Aleksandra uzburkala je celokupnu jugoslovensku javnost. Pošto je najstariji Aleksandrov sin Petar bio maloletan, tročlano namesništvo je preuzelo ulogu kralja. Namesništvom je dominirao kraljev brat knez Pavle Karađorđević.
Nategnutu atmosferu koja je vladala oslikava i incident u Bijeljinskoj gimnaziji, koji se zbio par dana nakon atentata, 11. oktobra 1934. godine, kada je zbog ispisanih anti-monarhističkih parola na tabli raspušteni čitav sedmi i osmi razred osnovne škole.
Nekoliko godina nakon Atentata u Marseju, dogovorom vođe Hrvatske seljačke stranke Vladka Mačeka i predsednika jugoslovenske vlade Dragiše Cvetkovića stvorena je Banovina Hrvatska, kao autonomna teritorijalna jedinica unutar Kraljevine Jugoslavije. Sporazum Cvetković-Maček je donet 26. avgusta 1939. godine.
Stephenson, Michigan
Stivenson (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 862 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 862 stanovnika, što je 13 (1,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ljubija (Mozirje, Slovenija)
Ljubija je naselje u slovenskoj Općini Mozirju. Ljubija se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 482 stanovnika.
Bocatoma, Comonfort
Bocatoma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 317 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1788 m.
Límbano Utrilla, Yajalón
Límbano Utrilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 893 m.
Rusko-vizantijski rat (941)
Rusko-bizantski rat 941. godine se odigrao za vrijeme vladavine kijevskog kneza Igora i predstavljao je pokušaj kijevskih Rusa da zauzmu i opljačkaju Carigrad, tadašnju prijestolnicu Bizantskog Carstva. Hazarska korespondencija sugerira kako su podstrek za taj pohod dali Hazari, nastojeći se osvetiti bizantskom caru Romanu I Lakapinu (Lekapenos) zbog progona bizantskih Jevreja, sa kojima su dijelili vjeru. U svakom slučaju, Rusi su odabrali dobar trenutak za napad, s obzirom da je glavnina bizantske vojske i mornarice bila zauzeta ratovanjem s Arapima u Egejskom moru i Maloj Aziji. U maju 941. su se Rusi, zajedno sa Pečenjezima, iskrcali na sjevernoj obali Male Azije i počeli pustošiti Bitiniju. Lakapin je, međutim, uspio obraniti Carigrad samo sa 15 brodova, koji su bili opremljeni grčkom vatrom. Ruska flota se nakon toga napustila Carigrad i išla prema zapadu, gdje je pljačkala obale Trakije. Na povratku ju je, međutim, u septembru presrela i uništila flota na čelu sa Vardom Fokom Starijim i Jovanom Kurkuasom. Knez Igor je bio među malobrojnim preživjelima koji je uspio pobjeći na sjever.
Usprkos katastrofalnog neuspjeha, Rusi su 944. pokrenuli još jedan pohod na Carigrad. On je, međutim, zaustavljen tako što je bizantski car napadačima isplatio danak.
Roggio, Savona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.
Schmiedehausen
Šmidehauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 425 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071083.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajmarer Land Šmidehauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vajmarer Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 225 metara. Površina opštine iznosi 10,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 425 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Dedino
Dedino je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Dedino je u sastavu opštine Konče.
Prirodni uslovi
Dedino je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 15 kilometara južno.
Naselje Dedino se nalazi u istorijskoj oblasti Lukavica. Naselje je položeno u nevelikoj dolini, na približno 600 metara. Iznad sela se zidiže planina Smrdeš.
Mesna klima je kontinentalna, sa uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Dedino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 716 stanovnika.
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Paraje la Campana, Tlalpan
Paraje la Campana je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2910 m.
Fokion
Fokion (grčki Φωκίων, cca. 402 - cca 318. pne. s nadimkom Dobri) bio je atenski državnik i vojskovođa, poznat po jedan od detaljno opisanih protagonista Plutarhovih Paralelnih životopisa.
Cignano, Piacenza
Cignano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Fokion
320-ih godina pne. je u doba makedonske vlasti nad Atenom došao u sukob kako s radikalnim demokratskim nacionalistima, tako i pro-makedonskom strujom. Makedonski kralj Poliperhon ga je zbog toga dao pogubiti.
Cignano, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Senf
Senf je gusti začin u obliku umaka/namaza koji se proizvodi iz sjemenki biljke gorušice.
Jaki senf može prouzročiti suzenje očiju, ljuti okus u ustima i na nepcu te osjećaj topline u nosnim putevima. Takve vrste senfa mogu također izazvati i alergijske reakcije. Zbog toga se od 2005. godine na svim proizvodima u Europskoj uniji mora označiti ako u sebi sadržavaju senf.
Fornădia, Șoimuș
Fornădia je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Șoimuș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 312 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Ospedaletto-Ex Deta Lazzeri, Pisa
Ospedaletto-Ex Deta Lazzeri je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Lipovec (Šmarje pri Jelšah, Slovenija)
Lipovec je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Lipovec se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 44 stanovnika.
Alfonso García Robles
mini|315x315px|Alfonso García Robles 1981. godine Alfonso García Robles (20. ožujka 1911. - 2. rujna 1991.) bio je meksički diplomat i političar, koji je zajedno s šveđankom Alvom Myrdal, dobio Nobelovu nagradu za mir  1982. godine.
García Robles dobio nagradu za mir kao jedan od pokretača Sporazuma iz Tlatelolca, kojim su Latinska Amerika i Karibi postali slobodne zone bez nuklearnog naoružanja. Sporazum je potpisan 1967. godine od strane većine država u regiji, iako je nekim državama trebalo neko vrijeme da ratificiraju sporazum.
Izvor
25x25px ''Nedovršeni članak Alfonso García Robles koji govori o dobitniku Nobelove nagrade za mir treba dopuniti. [//hr.wikipedia.org/w/index.php?title=Alfonso_Garc%C3%ADa_Robles&action=edit Dopunite ga] prema pravilima Wikipedije.''
La Unión, Santiago Tlazoyaltepec
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2510 m.
Engleski park
thumb|Sofijevski park iz Ukrajine iz 1796. godine Engleski park je vrsta neformalnog parka koji se razvijao najme u 18. veku u Engleskoj i bio je spajan sa imenom arhitekta Lančelota Kapabilitija Brovna. Primer za engleski park je „Engleski park“ u Minhenu u Nemačkoj.
Aleja
thumb|Aleja u [[Ludwigsburgu]] thumb|Aleja sa stablima kruške kod bei [[Burg Hochosterwitza.]] thumb|Aleja u parku dvorca [[Schönbrunna u Beču.]] thumb|Aleja sa stablima [[kestenja kod Gadebuscha]] Aleja u je širem smislu ulica, put, staza ili druga javna površina koja je omeđena i ukrašena na obje strane ulice drvoredima ili nasadima. Aleja predstavlja arhitektonski uređen krajolik i vrstu proširenog vrta. Pojam polu-Aleje se odnosi na poseban oblik aleje, gdje je samo na jednoj strani ceste drvored.
Riječ dolazi iz francuske riječi avenue i bio je naturaliziran tijekom Tridesetogodišnjeg rata u Njemačkoj. Nastao je izvorno iz riječi „aller“ (ići) i postao „allée“ koji je značilo hodati u sjenovitim vrtu.
Prednosti
Aleje mogu imati slijedeče prednosti:
Nedostaci
Aleje mogu imati sljedeće nedostatke:
Poznate aleje
Njemačka:
Austrija:
Francuska:
Josip Thune
Josip Thune (Beč, 25. 3. 1899 – Zagreb, 19. 3. 1985), jugoslavenski gudač-violinist.
Biografija
Josip Thune je rođen 19. 3. 1899 u Beču za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. Potječe iz židovske porodice Sigmunda Thunea. Od 1923 bio je druga violina u orkestru Hrvatskog narodnog kazališta (HNK) u Zagrebu. Okupacijom Kraljevine Jugoslavije tj. uspostavom marionetske Nezavisne Države Hrvatske (NDH) Josip je prešao na katoličku vjeru, no ono što je znatno olakšalo njegov položaj bilo je to što mu je supruga bila katolkinja. Unatoč tome, Josip je zajedno sa suprugom Jelisavom i sinom Danielom bio prisiljen preuzeti žutu Davidovu zvijezde koju su trebali nositi na odjeći. Također je bio primoran podnijeti obveznu prijavu imetka Židova "Uredu za obnovu privrede Ministarstva narodnoga gospodarstva". U toj prijavi je naveo da posjeduje zemljište na zagrebačkoj Knežiji, gotovinu i dragocjenosti (dva vjenčana prstena i tanki lančić) od 5.500 YUD, stari namještaj u vrijednosti od 8.000 YUD, gusle na kojima svira u iznosu od 5.000 YUD i plaću u iznosu od 2.600 YUD. Kao jedan od rijetkih Židova uspio je ostati u HNK-u za cijelo vrijeme trajanja NDH. Josip i njegova porodica su uspjeli preživjeti Holokaust. Više od 50 godina proveo je u orkestru zagrebačke opere Hrvatskog narodnog kazališta (HNK). Umro je 19. 3. 1985 u Zagreb, te je pokopan na židovskom dijelu groblja Mirogoj.
Damjan (Makedonija)
Damjan je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Damjan je naselje u okviru opštine Radovište.