cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saveznici i Jugoslavija
Odnos Moskve prema Jugoslaviji
Šef britanske misije Fitzroy MacLean ocenjuje da su Rusi tokom rata pokazivali malo interesovanje za Tita. Moskva je veoma držala do saveza sa Velikom Britanijom i SAD, da bi mogla rizikovati da zbog partizana u Jugoslaviji dovede u pitanje odnose u vrhu antifašističke koalicije koji su imali sudbonosan značaj za Sovjetski Savez. Staljin je veoma dugo odbijao da pruža partizanima vojnu pomoć i zahtevao je od Tita da se s respektom odnosi prema četnicima i Draži Mihailoviću, koji se svim silama borio protiv partizanskih jedinica.
Kominterna je marta 1942. godine uputila kritiku jugoslovenskim komunistima. Za Kominternu je narodnooslobodilački pokret isuviše skretao u „levo". Zahtevana je revizija dotadašnje politike i stvaranje širokog narodnooslobodilačkog fronta. Kominterna je zabranjivala stvaranje proleterskih brigada, tražeći da se izbaci ime „proleterska" ispred naziva brigade i da se prestane sa „sličnim lapsusima" koji liju vodu na mlin neprijateljima naroda u zemlji i u inostranstvu. Georgi Dimitrov, generalni sekretar Komunističke internacionale, je 10. 08. 1942. ponovo upozorio Tita i Kardelja po Staljinovom nalogu:
Sovjetska vlada, obaviještena o prilikama i odnosima na jugoslavenskom ratištu, 16. novembra 1942. godine je upozorila jugoslavensku vladu u izbjeglištvu da je njen vojni ministar Mihailović »obustavio borbe u zemlji, čime je tamo izgubio sav autoritet«. Također je rečeno da se Mihailovićevi »ljudi u zemlji bore samo protiv partizana, i to u sporazumu i zajednički s Talijanima«. Istog meseca, Rusi su predložili slanje svojih viših oficira u Mihailovićev štab. Vlada Slobodana Jovanovića je ovo odbila, tražeći da se prvo obustavi kampanja protiv JVuO, da se pozovu partizani da ne napadaju "odrede jugoslovenske vojske" (četničke odrede) i da se partizani stave pod Mihailovićevu komandu.
Izgleda da Staljin nije imao nikakvih naročitih interesovanja za partizanske pokrete u Jugoslaviji i Grčkoj. Ovo se tumači kao odraz savezničke politike prema Balkanu (podela na tzv. interesne zone). Grčki partizanski pokret je usled toga žrtvovan.
Srpsko-hrvatski sukob u emigraciji
Srpsko-hrvatski sukob je bio glavna tema sastanaka Jugoslovenske vlade u emigraciji. S druge strane, o četničko-partizanskom sukobu se nije uopšte raspravljalo u vladi tokom 1941. i 1942. godine i članovi vlade su bili prilično neobavešteni o tome.
Američka vlada je ovo videla kao potkopavanje ratnog napora u borbi protiv sila Osovine. Ured za ratne informacije u Vašingtonu, povodom pisanja Amerikanskog Srbobrana uperenog protiv Hrvata, ali i Srba koji se izjašnjavaju za Jugoslaviju, 10. 6. 1943. poslao je pismo Simi Vrliniću, predsedniku Srpskog narodnog saveza u Pitsburgu, sa zahtevom da prestane pomagati nacističku kampanju nesnošljivosti i rasne mržnje:
Oka (Biskaja)
Oka je rijeka na sjeveru Španjolske duga oko 17 km, ukupnog sliva od 132 km² koji se proteže preko Provincija Biskaja.
Saveznici i Jugoslavija
Pročetnička kampanja u emigraciji
Emigrantska vlada navodno nije imala nikakvih verodostojnih obaveštenja da Mihailovićeva organizacija u Jugoslaviji sarađuje sa okupatorom. 1942. godine Grolova vlada nije znala da Mihailović ne vodi nikakvu oružanu borbu protiv okupatora, zbog propagandnih izveštaja da je on aktivan i da vrši sabotaže. U Americi je tokom 1942. godine Draža Mihailović bio na "jednoj velikoj visini" (Miloš Trifunović). Tek u 1943. godini su došle prve sumnje. Prvo lice na koje je pala sumnja bilo je Dobrosav Jevđević, iako ne po proverenim izveštajima. Prva obaveštenja o saradnji četnika sa okupatorom i borbi protiv partizana počela su dolaziti iz savezničkih krugova.
Izvesni antikomunistički krugovi u vladi su čak putem direktiva Mihailoviću uticali da se primenjuje zakon o zaštiti države protiv komunista.
Upoznavanje situacije na terenu
thumb|Kolaboracija u Crnoj Gori predstavljena kao "Mihailovićevo ostrvo slobode" u magazinu "[[Time" 25 maja 1942. "U trenutku kada je Mihailović u velikom stepenu igrao ulogu kvislinga bio je nagrađen najjačom britanskom propagandom." (Bil Hadson)]]
Iako su Britanci podržavali Mihailovića, stvarna situacija na terenu bila je dosta dobro poznata. Već u srpnju 1942. je Glenconner pisao Južnom odjelu Foreign Officea:
U Mihailovićev štab uputili su misiju za vezu na čelu sa kapetanom Hadsonom. Misija je dignuta na viši nivo imenovanjem pukovnika Bejlija (u decembru 1942.) i kasnije generala Armstronga (u septembru 1943.) za šefa misije. Tokom proleća i leta 1943. saveznici su poslali u Srbiju devet svojih misija u štabove JVUO u cilju održavanja veze i organizovanja diverzija i otpora.
Saveznički eksperti uspeli su da dekodiraju nemačke šifre, tako da su svakog dana imali izveštaje o nemačkom radio-saobraćaju. Bejzil Dejvidson iz SOE izjavio je da su početkom 1943 ti izveštaji počeli stizati i do njega:
Tokom 1942. i prve polovine 1943. godine saveznici su preko izveštaja svojih misija, praćenjem osovinske, naročito italijanske, štampe, i putem dešifrovanja neprijateljskog radio-saobraćaja, došli do dva zaključka:
Usled znatno većeg broja izvora, komandant Sredozemlja, general Henry Maitland Wilson, koji se tada nalazio u Kairu, imao je jasniju ukupnu sliku o situaciju i činiocima u Jugoslaviji nego pukovnik Bejli koji se nalazio u Mihailovićevom štabu u Lipovu kod Kolašina.
Četnički vođa Dragoljub Mihailović je u govoru četnicima u Lipovu kod Kolašina, 28. februara 1943, u prisustvu šefa britanske vojne misije, pukovnika W. S. Baileya, napao Britance i govorio da su mu Italijani jedini izvor pomoći. Između ostalog je rekao:
Zapanjen ovakvim Mihailovićevim izjavama, predsednik britanske vlade Vinston Čerčil uputio je 28. marta 1943. oštru notu jugoslovenskoj vladi, koja je uručena lično njenom predsedniku Slobodanu Jovanoviću. U njoj je, pored ostalog, stajalo:
Uspostavljanje kontakta sa partizanima
Šef britanske vojne misije, Fitzroy MacLean, objašnjava kakav je u početku bio odnos prema partizanima:
Još početkom 1942. godine Saveznici uspostavljaju neformalne kontakte sa partizanima (vidi Misija Hidra). U aprilu 1943. saveznici su uspostavili zvaničan kontakt sa partizanima i postepeno počeli da im pružaju materijalnu i propagandnu podršku. Jedan od članova britanske misije, Basil Davidson, govori o nepoverenju sa kojim su ih partizani isprva gledali: "Bilo je čudno uvideti da oni misle o nama kao o mogućim, čak verovatnim, neprijateljima. Nama je bilo isuviše lako da zaboravimo da smo naoružali njihove neprijatelje i vodili rat rečima protiv njih; ali njima nije bilo lako da to zaborave."
- Basil Davidson
Vremenom je pokret otpora na Balkanu za Saveznike sve više dobijao na značenju. Predsjednik britanske vlade Čerčil je američkom generalu Eisenhoweru u periodu kapitulacije Italije izjavio kako zbog naraslih snaga Titovih partizana »Balkan predstavlja za Nijemce veću opasnost nego gubitak Italije«.
"Vrijeme je, dakle, bilo na Titovoj strani. On je znao da činjenice govore same za sebe, da diverzije koje partizani vrše u Jugoslavije moraju izgledati savezničkoj komandi vrednima podrške."
Savezničko upozorenje četnicima
Mihailović je neke partizanske sabotaže u Srbiji pokušao da prikaže kao dela četnika. On nakon diverzije kod Vladičinog Hana kada su partizani srušili most u depeši Đuriću naređuje: "Ubuduće misiju ne obaveštavati o akcijama partizana, već sve ono što partizani urade, izvestiti da su vaši odredi uradili."
Saveznici su brzo prozreli Mihailovićevu šaradu, i upozorili ga da odmah počne sa izvođenjem akcija protiv Nemaca. Mihailoviću je postavljen ultimatum i zadat rok da otpočne sa protivosovinskim aktivnostima prema instrukcijama savezničke Komande Sredozemlja. Budući da do tih protivosovinskih aktivnosti JVUO nije došlo, u decembru 1943. saveznici su doneli odluku da uskrate svaku pomoć Mihailoviću i da svu pomoć i podršku prenesu na partizane.
Ibarski telegram
Nakon bitke na Neretvi, u kojoj su Mihailovićeve snage sarađivale sa Italijanima dok se britanska armija borila protiv Italijana u Africi, sa aspekta Komande Sredozemlja, situacija u Jugoslaviji je izgledala ovako: partizanske snage vode borbe i pružaju efikasan otpor Osovini. Međutim, kako izgleda, partizani su nakon sloma ustanka izgubili oslonac u Srbiji. Tamo još uvek postoje izvesne Mihailovićeve snage koje bi se možda mogle navesti da preduzmu nešto korisno za savezničku stvar.
thumb|"Apsolutno je potrebno da general Mihailović sada počne da izvršava obaveze koje je ranije prihvatio... Sloboda kojom se Nemci služe železničkim prugama od Grčke do Beograda za prevoz i izdržavanje trupa nepodnošljiva je." ([[Henry Maitland Wilson)]] Na osnovu ovakvog uvida u situaciju, saveznički Komandant Sredozemlja je u maju 1943, pre nego što je misija SOE uopšte stigla do Titovog Vrhovnog štaba, naložio oficiru za vezu, pukovniku Bejliju, da Mihailoviću dostavi čuveni "ibarski telegram", što je ovaj učinio 29. maja 1943:
Ovaj zahtev Mihailoviću, potekao od nadležne vojne komande, inspirisan ratnim operativnim interesima, ubrzo je povučen na zahtev britanske vlade. Nastupio je period prilagođavanja, odmeravanja i pregovaranja.
Decembarski telegram
Ovaj telegram smatra se nekom vrstom ultimatuma Mihailoviću. Navedeni napadi na komunikacije nikad nisu izvedeni, i general Vilson je sredinom decembra svim savezničkim oficirima pri Mihailovićevim snagama dao instrukciju da su slobodni da napuste četnike i da se povežu sa najbližim partizanskim snagama. Međutim, ova akcija evakuacije savezničkih oficira iz razloga bezbednosti odvijala se u etapama sve do kraja maja 1944.
Savezničko priznanje partizana
Početkom septembra 1943. Italija je kapitulirala. Pad Italije imao je za posledicu naglo jačanje NOVJ, kako brojčano, tako i po naoružanju, koje je preuzeto od razoružanih Italijana. Ovo je omelo nemačke planove o posedanju italijanskih položaja. S obzirom da su u južnoj Italiji napredovale savezničke snage, izbivši na obalu Jadrana, velike neposednute oblasti na obali i u unutrašnjosti Jugoslavije predstavljale su kritičan problem za nemačku odbranu.
Partizanski pokret se konsolidirao kako u tehničkom, tako i u političkom smislu. U Jajcu održano drugo zasjedanje AVNOJ-a je koincidiralo s Teheranskom konferencijom kojom su Saveznici odlučili da partizanima, a ne četnicima pružaju pomoć. Saveznički vojni i politički lideri izneli su slične zaključke na međusavezničkim konferencijama u Kairu i Teheranu od 22. novembra do 7. decembra 1943:
Zahvaljujući probijanju nemačkog sistema šifrovanja radio-saobraćaja, saveznički rukovodioci raspolagali su veoma dobrim informacijama o zbivanjima u Jugoslaviji, i doneli su odluku o pružanju što veće moguće pomoći NOVJ u materijalu i putem taktičkog sadejstva.
Takođe je odlučeno da se Mihailoviću pruži poslednja šansa. Preko britanske misije pri njegovom štabu, od njega je zatraženo da digne u vazduh jedan železnički most koji je od znatnog strategijskog značaja na železničkoj pruzi Beograd — Solun. Ako to ne izvrši do određenog datuma, misija će biti povučena, a dostavljanje materijala četnicima obustavljeno.
Okretanje četnika Nemcima
thumb|desno|Radio-depeša nemačke komande jugoistoka komandi [[Vermahta o stanju na terenu 14. decembra 1943. U odeljku o operaciji Kugelblic, u sastavu fronta 1. brdske divizije pominje se, pored ostalih, i borbena grupa Lukačević, a u sastavu fronta Vojnoupravnog zapovednika Srbije 24. i borbena grupa Ajdačić. ]]
Potisnut u Srbiju od partizana, Dragoljub Mihailović se okrenuo sa pomoć Nemcima, o čemu izveštava nemački komandant Jugoistoka Maksimilijan fon Vajhs:
Specijalni nemački izaslanik Herman Nojbaher, poslat da pregovara sa Dražom Mihailovićem, ponudio je četnicima ugovore o uzajamnom nenapadanju i savezništvu u borbi protiv partizana. 19. novembra 1943. četnički komandant Starog Rasa Vojislav Lukačević prvi je potpisao sporazum sa Vermahtom. Ugovor je predviđao zajedničku borbu protiv komunista, obavezu četnika da neće pomagati pripadnike savezničkih snaga, prepuštanje dogovorenih područja četnicima “radi samostalnog vođenja borbe, koju vodi i nemački Vermaht”, uključivanje četnika pod nemačko zapovedništvo prilikom većih operacija, redovnu isporuku municije i razmenu štabova za vezu. Uskoru su i drugi ovlašćeni Mihailovićevi komandanti potpisali sporazume sa Nemcima u Srbiji.
Palazzetto, Pisa
Palazzetto je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Saveznici i Jugoslavija
Okretanje četnika Nemcima
Dnevnik Vrhovne komande Vermahta od 23. novembra 1943. godine beleži da četnici nisu samoinicijativno potpisali ugovore sa Nemcima, već po naređenju Mihailovića, koji se sam neće eksponirati zbog raspoloženja naroda:
Palazzetto, Pisa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Saveznici i Jugoslavija
Okretanje četnika Nemcima
O Mihailovićevom nastojanju da se približi Wehrmachtu izveštava i generalštabni major Warnstorff 9. decembra 1943. godine:
Mihailović se ubrzo i sam upustio u pregovore sa Hermanom Nojbaherom, koji je u izveštaju svojoj komandi ocenio da je Draža Mihajlović "toliki antikomunista, da je usprkos engleskim ponudama dao prednost prosjačenju kod okupatora pred slogom s crvenom stranom." Nojbaher svedoči o neobičnoj praksi jugoslovenskog kralja koji nagrađuje četnike zbog borbi protiv okupatora dok oni piju sa okupatorom i bore se protiv partizana:
Četničko proterivanje Britanaca
U skladu sa novim savezništvom sa Nemcima, general Mihailović je pristupio sistematskom proterivanju Britanaca. 22. novembra 1943. godine Draža javlja majoru Milošu Radojloviću, komandantu Mlavsko-smederevske grupe korpusa:
23. novembra 1943. godine general Mihailović daje instrukcije Predragu Rakoviću kako treba ponižavati "Perinog šefa", tj. britanskog generala Čarlsa Armstronga, šefa vojne misije u Mihailovićevom štabu:
24. novembra 1943. godine general Mihailović naređuje majoru Radoslavu Đuriću da batali sabotaže ukoliko Englezi ne plate, da sve snage usmeri protiv partizana i da likvidira kanadskog antifašistu Čarlsa Robertsona:
30. novembra 1943. godine general Mihailović naređuje Ljubi Patku, komandantu Timočkog korpusa, da protera britanskog majora Erika Grinvuda koji hoće da vrši sabotaže bez njegovog dopuštenja:
Krajem 1943. godine, Britanci u Srbiji su se našli u nezavidnoj situaciji, gonjeni od Nemaca a odbačeni od četnika. 9. decembra britanski kapetan Edgar Hargrivz iz Homolja izveštava da je njegova pozicija vrlo ozbiljna i da saveznička misija "ne dobija nikakvu pomoć od četnika ili seljaka, nego se potuca naokolo, kroz mećave i kišu, bez pratioca, nepoželjna gde god dođe". Sutradan, 10. decembra 1943. godine kapetan Hargrivz je zarobljen, dok je kapetan Naš poginuo prilikom napada nemačkih trupa na njihovu misiju na mestu Podvižak kod sela Luke.
10. decembra 1943. Draža Mihailović naređuje svojim ljudima da maksimalno otežaju položaj britanskih misija, pa čak i da sabotiraju njihove radio stanice:
Raskid Saveznika sa četnicima
Premijer Velike Britanije Vinston Čerčil doneo je 17. februara 1944. formalnu odluku o povlačenju podrške Mihailoviću. U britanskom parlamentu Čerčil je 22. februara postupak vlade objasnio na sledeći način:
On je u svom govoru još dodao i to:
thumb|"Razlog zašto smo obustavili snabdevanje Mihailovića oružjem i nismo mu dali podršku bio je jednostavan. On se nije borio protiv neprijatelja i, štaviše, neki njegovi potčinjeni pravili su sporazume sa neprijateljem." ([[Winston Churchill)]] Nakon toga saveznička pomoć usmerena je na jačanje snaga NOVJ u Srbiji. Jedan od učesnika u događajima, Ficroj Meklejn ovako je opisao taj preokret u savezničkoj politici:
Savezničke misije su do maja 1944. povučene iz štabova JVUO, što je izazvalo određene političke probleme:
Evakuacija Britanaca je potrajala punih pet meseci. Na kraju, u noći izmedu 29. i 30. maja 1944. godine, na aeredrom u južnoj Italiji sletela su četiri aviona DC3, koji su evakuisali poslednjih 45 savezničkih oficira i vojnika od četnika. Među njima nije bilo generala Armstronga i nekoliko drugih, kojeg su četnici zadržali kao taoce za prtljag oduzet Lukačeviću i Baćoviću. Međutim, već sutradan Mihailović je bio prinuđen da oslobodi Armstronga i ostale članove misije, iako Lukačevićev i Baćovićev prtljag nije vraćen. Tako je 31. maja 1944. godine i poslednji zvanični predstavnik Velike Britanije napustio Mihailovićev štab.
Raskid kralja Petra II sa četnicima
thumb|Kralj [[Petar II Karađorđević|Petar II je pozvao četnike da stupe u Narodnooslobodilačku vojsku, a one koji to odbiju osudio kao izdajnike koji "zloupotrebljavaju ime kralja i autoritet krune" radi pravdanja saradnje sa neprijateljem.]] 13. aprila 1944. Čerčil je informisao kralja Petra da će, ukoliko ne ukloni Dražu Mihailovića iz emigrantske vlade, Velika Britanija početi da tretira jugoslovenskog kralja i njegovu vladu kao saradnike Osovine.
Sav prestiž koji su četnici do tada uživali zbog savezničke pomoći, prenet je na partizane. Efekat je povećan i vešću da je Tito postigao sporazum sa kraljem Petrom, i kraljevom proklamacijom kojom je pozvao svoje podanike da pruže partizanima podršku, što je razbilo tvrđenje generala Mihailovića da se on bori za kralja.
Uprkos pozivu jugoslovenskog kralja, Dragoljub Mihailović i tzv. "Jugoslovenska vojska u otadžbini" u bici za Srbiju su se borili na strani Nemaca.
Saradnja NOVJ i Saveznika‎
minijatura|Oslobođena i poluoslobođena teritorija u vreme izbijanja Sovjetske armije na jugoslovensku granicu, 6 septembra 1944. Velika kombinovana operacija trupa na zemlji i vazduhoplovstva protiv vitalnih komunikacija, izvedena je u prvoj nedelji septembra 1944. u saradnji NOVJ i savezničkog vazduhoplovstva. Ona je poznata po svom kodnom nazivu "Operacija Ratweek", i imala je veliki značaj za dalje odvijanje rata u Evropi.
Podela interesa u Jugoslaviji
Oktobra 1944, u isto vreme kad su antifašistički pokreti bili spremni da preuzmu vlast, Čerčil i Staljin dogovorili su se o posleratnoj podeli sfera uticaja u jugoistočnoj Evropi: Grčka će pasti pod britansku kontrolu; ostale zemlje će, sa izuzetkom Jugoslavije, za koju je nagodba bila 50:50, biti prepuštene Sovjetskom Savezu.
Tumačenja
Mnogi autori genezu stavova Saveznika prema zbivanjima u Jugoslaviji objašnjavaju prevashodno političkim motivima. Oni su na kraju i igrali značajnu ulogu. Međutim, u ovom periodu, od leta 1943. do leta 1944, još je bila dominantna koncepcija da je osnovi cilj da se vojno porazi Nemačka, da treba raditi sve što je moguće da joj se nanese što veća štata, dok je sve drugo od sekundarnog značaja. Politička teorija geneze savezničkog stava prema Jugoslaviji zasniva se takođe na netačnoj pretpostavci o zanemarljivo malom značaju zbivanja u Jugoslaviji na rat kao celinu.
thumb|Saveznički komandosi na [[Visu]] Nasuprot ovoj koncepciji, upravo je armija, a ne politika, vršila pritisak i preduzimala korake u ovoj evoluciji.
Nasuprot teoriji zavere Dejvida Martina, saveznički Komandant Sredozemlja je u vrlo maloj meri zavisio od informacija prikupljenih preko SOE. On je imao više izvora kvalitetnih i iscrpnih informacija:
Istoričar Branko Petranović, uprkos vojnom faktoru, smatra da je britansko napuštanje Mihailovića bilo više određeno njihovim saznanjem da on nije više kohezivni činilac Jugoslavije (mada to nije bio ni od početka) nego borbenim defetizmom četničkog pokreta.
Talijanska unija
Unione Italiana - Talijanska unija (hrv. - Italijanska Unija, slov.) novi je naziv za UIIF - Uniju Talijana Istre i Rijeke – Unione degli Italiani dell'Istria e di Fiume, osnovne organizacije Talijana Slovenije i Hrvatske koja djeluje već od 1944. sa glavnim sjedištem u Rijeci te sporednim u Kopru. Predstavlja talijansku etničku zajednicu u obje republike (kolokvijalno ju se naziva i Zajednicom Talijana - Comunità Nazionale Italiana – CNI). mini|Partizanska zastava do 1991. zastava UIIF - Unije Talijana Istre i Rijeke U Crnoj Gori je Zajednica Italijana Crne Gore - Comunità Nazionale Italiana del Montenegro u očekivanju priključenja Uniji. Ova zajednica broji 600 članova od čega 420 su italofoni.
Borba za oslobođenje i nastanak UIIF
Tradicionalno se čin stvaranja UIIF Unije Talijana Istre i Rijeke - Unione degli Italiani dell'Istria e di Fiume - (danas Unije Talijana): 10-11 jula 1944. u Čamparovica-Paradiso kraj Labina, unatoč falsiiciranim "odlukama", obilježava se svake godine u vremenima Jugoslavije pa sve do danas.
Sporne odluke
Prve informacije o tom osnivanju su došle kasnije: s jednog letka dijeljenog po Istri u augustu 1944. u kome je pisalo "U cilju doprinosa mnogih Talijana Istre i Rijeke, grupa okupljena 10. i 11. jula na istarskom području kako bi preispitali situaciju, konstantirali su (...)". Prema kasnijim svjedočenjima se otkriva da su se tih dana okupilo ukupno šest osoba, od kojih tri Talijana: Aldo Rismondo - član PCI i sekretar KPH za Rovinj i član NOO za Istru - Domenico Segalla - predsjednik rovinjskog Narodnooslobodilačkog fronta sidente del Fronte popolare - i Leopoldo Boscarol član PCI Rijeke.
Aldo Rismondo i Domenico Segalla ne priznaju sadržaj dokumenta iz Čamperovice, proizveden u ilegalnoj štampariji KPH: naročito se žale na činjenicu da taj dokumenat ni minimalno ne odražava stav Talijana Istre i Rijeke - kao što su to zahtijevali nacionalisti i iredentisti u vodstvu KPH - tzv. "ujedinjenje s matičnom zemljom". Ovdje se ponovio scenarij kao i kod kontroverznih Pazinskih odluka u kojima zapravo iredentistički KPH donaša "odluku" o priključenju Hrvatskoj i proglašenju Talijana Istre nacionanom manjinom uz falsificiran potpis Pina Budicina. mini|Istarski bataljon Pino Budicin Iz svega toga se zaključuje da je sastanak u Čamparovici (kao i onaj u Pazinu) organiziran s jedinim ciljem da se talijanski narod Istre i Rijeke prikaže kao sudionike u tim odlukama i time daje legitimitet aneksiji Hrvatskoj i Sloveniji bez ikakvog oblika autonomije. Posljedice takvih lažnih odluka bile su dramatične: "pošteni talijanski antifašisti" (kako ih se tada nazivalo) su postali samo oni koji su podržavali aneksionističku velikohrvatsku i velikoslovensku liniju te proglašenje Talijana Istre i Rijeke manjinom (unatoč statstičkim pokazateljima AU popisa stanovništva). Ovoj direktivi iz Hrvatske i Slovenije se suprostavljaju talijanski i mnogi drugi istarski i riječki antifašisti pa nastaju žestoke polemike i suprostavljanja unutar istarskog pokreta otpora, naročito vodstva i članova Talijansk Komunističke partije s predstavnicima NOP kojima dominiraju hrvatski i slovenski eksponenti koji se bore za uspostavu dominacije u istarskom pokretu otpora, kooptiraju sve partizanske jedinice koje su nastale autonomno od njih i jedino sebi pripisuju zasluge za istarski NOP.
Najznačajnij pokazatelj situacije jeste da je iz protesta zbog takve manipulacije Aldo Rismondo daje ostavku na sve svoje funkcije. Istovremeno su među vođe UIIF-a uključene osobe koje su potpuno podvrgnute direktivama KPH - Andrea Casassa, Eros Sequi i Giorgio Sestan - koji su zaduženi ugušiti svako neslaganje unutar Unie.
Potpunu zavisnost novo podobno rukovodstvo UIIF pokazuje 6. marta 1945. u Zalesina (kraj Delnica - Goski kotar), s formalnim sastankom Privremenog odbora na kome se lansira novi Proglas Talijanima Istre i Rijeke ("Proclama agli Italiani dell'Istria e di Fiume", parafrazira i proširuje prethodni lažni aneksionistički proglas pod firmom Unije. Na mjesto Izvršnog odbora i Savjeta postavljeni su Dino Faragona (predsjednik) i Eros Sequi (sekretar).
Svrstanost nakon rata
Prva skupština UIIF-a sastavljena od odabranih "Poštenih Talijana" održana u Puli 3. juna 1945. u potpunosti podržava proaneksionističku politiku samonominiranog rukovodstva u Zalesini. Na važnija mjesta su izabrani Dino Faragona, Domenico Segalli i Eros Sequi. Prema stavu rukovodstva potpuno postaje jasna svrha osnivanja ovakvog UIIF-a, instrumenta koji će garantirati režimu novih država totalnu političku kontrolu nad talijanskim stanovništvom. UIIF je korišten u obračunu s antifašističkim snagama koje su se borile za autonomiju Julijske pokrajine konstituirane od tri ravnopravna naroda, tj. protiv nacionalističke i iredentističke politike SKH i SKSl. Djelovanje se nije samo svodilo na kontrolu i političku propagandu, već i na likvidaciju protivnika.
Ovom dramatičnom razdoblju 1945. treba pridodati i osnivanje tršćanske Talijansko-slavenske antifašističke unije - Unione Antifascista Italo-Slava (UAIS), čime se djelomično ublažava djelovanje UIIF-a na političkom polju i daje veća težina organiziranju kulturnih aktvnost talijanske zajednice. mini|286x286piksel|Palača Modello sjedište UIIF - UI od 1946., kao i riječkog "Čirkola" Sjedište Unije Talijana za Istru i Rijeku je odmah bila Rijeka, koja još nije doživjela bijeg Riječana iz "svoje matične zemlje", gdje se stvaraju osnovne komponente u povijesti UIIF: Talijanska drama-Dramma Italiano, La Voce del Popolo, Radio Rijeka-Fiume čija izdanja  emitiranja su bila strogo kontrolirana od KPH. Od 1946. UIIF-u je data u najam Palazzo Modello (a nije upisana u vlasništvo, kao što je učinjeno sa zgradom u koju je uselilo Slovensko prosvetno društvo "Bazovica"). U palači Modello je sjedište riječkog CIC-a (Circolo italiano di cultura - Talijansko kulturno društvo) "Fratelli Duiz". Ovaj prvi Čirkolo, kako ga Riječani zovu, je od početka bio pilot projekt za širenje takvih klubova u Istri.
2. februara 1947. se održava u Poreču 2. izborna konferencija UIIF na kojoj su bili prisutni predstavnici osnovanih talijanskih društava kulture. Za nvog sekretara je izabran Giusto Massarotto - bivši partizanski komandant te Eros Sequi kao potpredsjednik.
Prva skupštin nakon službene aneksije Julijske krajine Jugoslavij, tj Hrvatskoj i Sloveniji (Treća plenarna konferencija) se održala u Puli 30. maja 1948. Počeli su se osjećati efekti egzodusa, pa i neki iz najvišeg rukovodstva odlaze pa Giusto Massarotto zamjenjuje prvog predsjednka Dina Faragonu. Unatoč tome postojeći kurs lojanosti anektorima se nimalo ne mijenja.
Odraz rezolucije Informbiroa i teške '50-te
Nakon prekida sa SSSR-om I s rezolucijom Kominforma koja je osudila jugoslavenski put u socijalizam, UIIF proživljava duboku krizu: kako se najveći dio uprave sastojao od bivših članova PCI (Talijanske komunstičke partije) koja se opredijelila za Staljina, to izaziva buru u Uniji i po organizacijama CIC (kulturnim društvima): između 1948. i 1949. u Uniji sedam članova prvog privremenog odbora i 26 članova izvršnih tijela i Savjeta izabranih u Puli nestaje: jedan dio je bio uhapšen dok drugi bježe u Italiju.
I 5. skupština u Puli 1950. je održana u teškoj atmosferi iako su se osjećali i mali znaci demokratizacije Unije s počecima decentralizacije i proširenja predstavnika Čirkola. Ovaj pravac je potvrđen i na Izvanrednoj skupštini u Poreču (16. septembra 1951.), vođene od ponono izabranih Eros Sequi ja i Erio Franchija. Mjesec dana kasnije, jedan radikalni događaj upravljan od hrvatskih komunista: zahvaljujući gorljivoj podršci jedne talijanske frakcije, najviši rukovodioci UIIF-a - unatoč žestokom suprostavljanju željama Partije - bili su smijenjeni sa dužnosti i izbačeni iz KPH: bio je to jedan od manevara hrvatskih vlasti s ciljem eliminiranja bilo kakve pojave "jake" uprave nacionalne zajednice Talijana.
Početkom 1950-ih situacija s taljanskom zajednicom u Hrvatskoj i Sloveniji postaje jako nepovoljna: ukidaju se čak i manifestacije kulturnog karaktera zamijenjene formalno političkim nazvanim "Druženjem Talijana" dobro kontrollranim od slovenskih i hrvatskih komunista. UIIF postaje prostor za teritorijalno posezanje Slovenije (Jugoslavije) za Trstom: dokumenti iz tog doba ukazuju na velik broj protesta zbog "ponovnog jačanja talijanskog iredentizma" i najava čistki unutar tal- zajednice, na poplavu proglasa u o "ideološkom uzdizanju" nacionalizmu zamotanom u "socijalistički patriotiam". Ništa se ne govori o očajnom stanju unutar tal. zajednice ili o zloglasnim "dekretima Peruško", kojima se namjeravalo nasamariti slovenske i hrvatske učenike na temelju njihovog navodnog "originalnog prezimena" i zabranjujući slovenskim i hrvatskim učenicima upis u tal. škole, zatvaranjem na desetke škola i prisilnim preseljenjem na stotine učenika tal. materinjeg jezika u škole na hrv. i slov. jeziku. U tim godinama nestali su mnogi Tal. kulturni centri, dok je bilo raznoraznih apela UIIF-a radi "nedovoljnih prava Slovenaca u Trstu" i za "odnarođene Hrvate u Istri".
Buđenje '60-ih i pritisak početkom 70-ih
Odmrzavanjem odnosa između Jugoslavije i Italije nakon Londonskog memoranduma utječe i na tal. zajednicu: na Skupštini u Izoli 1958. prvi put se govori o ulozi UIIF-a kao "mosta u odnosima između dvije zemlje", omogućavajući čitavu seriju kulturnih i političkih razmjena.
Prvi put u svojoj povijesti kandidat za predsjedništvo riječkog SK je odbačen: umjesto njega je izabran Kopranin Nerino Gobbo - partizanski komandant s ratnim imenom "Gino", osuđen u Italiji za bacanje ljudi u fojbu Plutone kraj Trsta - dok je za sekretara izabran Riječanin Ferruccio Glavina, koji je doprinio takvom odvijanju situacije. Tada se razdvaja školska komisija od kulturno-umjetničke, koju je vodio prof. Antonio Bormè i sam Glavina, koji su dali poticaj za seriju inicijativa koje se odvijaju 1960-ih.
Hugh Jackman
Hugh Michael Jackman (Sydney, 12. listopada 1968.) australski je filmski i televizijski glumac i producent.
Talijanska unija
Buđenje '60-ih i pritisak početkom 70-ih
Između 1961. i 1963. se odvija situacija u demokratskijem okruženju sve do 11. skupštine Unije (Rovinj, 30. jula 1963.), kada se usvajanovi statut i nova pravila. Prvi put se govori o bilingvizmu koj je praktički ukinut '50-ih godina: u Rijeci su 1953. u jednoj noći, u protestu zbog tršćanske krize, uništeni svi dvojezični natpisi. a 1954. službeno se mijenjaju nazivi ulica i trgova. U UIIF-u se počelo govoriti o "autonomiji" (tabù koncept u Hrvatskoj i Sloveniji, za razliku od Srbije gdje je data autonomija neslavenskom stanovništvu Vojvodine i Kosova), a Borme pokreće suradnju s Italijom.
Hugh Jackman
Rođen je u Sydneyu u Novom Južnom Walesu kao najmlađi od petero djece. Roditelji su mu Englezi. Majka ih je napustila kad je imao osam godina. Ostao je sa ocem računovođom i braćom i sestrama. Završio je dječačku gimnaziju, diplomirao komunikacije, a kasnije je stekao i glumačko obrazovanje na raznim mjestima. U školi se posvetio raznim sportovima, ali i glumi, posebice u mjuziklima. Kasnije je za nastup u mjuziklu dobio nagradu Tony, a dodjelu iste vodio je tri puta zaredom.
Talijanska unija
Na udaru hrvatskog nacionalističkog pokreta
Između 1963. i 1970. bilježi se plodno razdoblje: nova uprava Unije (Antonio Borme predsjednik, Corrado Illiasich sekretar, Ferruccio Glavina i Apollinio Abram potpredsjednici) pokreće 1965. suradnju s Narodnim sveučilištem iz Trsta (Università Popolare di Trieste - UPT), preko koga taljanska država pruža pomoć raznim talijanskim kulturnim centrima. Ova suradnja je bila prekidana u doba hrvatskog nacionalističkog pokreta početkom 70-ih (Maspok) kada nacionalističke vlasti u Zagrebu vide u suradnji opasnost od navodnog "revanšizma i tal. iredentizma" s posljedicama u kašnjenjima, oštrim kritikama sve do zabranjivanja već organiziranih inicijativa.
Hugh Jackman
Proslavio se mjuziklom Oklahoma i serijom Correli gdje je upoznao svoju buduću suprugu. Glumi od 1994. godine, a dosada je ostvario 26 uloga. Najpamtljivije uloge su mu u filmovima: X-Men, Van Helsing, Kate i Leopold (s Meg Ryan), Operacija Swordfish (s Halle Berry) i Australija (s Nicole Kidman).
Talijanska unija
Na udaru hrvatskog nacionalističkog pokreta
Činjenica da do tada vlasti u Italiji su minimalnu uzimali k srcu sudbinu talijanske zajednice u Jugoslaviji (Sloveniji i Hrvatskoj) i zbog zatvorenog stava udruženja ezula (izvjeglica iz Istre, Rijeke i Zadra) prema "preostalima", "izdajicama".
Hugh Jackman
Snimajući film Van Helsing umalo je umro zbog srčanih problema, ali je izjavio da mu je najzahtjevniji film The Fountain u kojem glumi tri uloge. Nije bio prvi izbor za ulogu Wolverinea, ali se pokazao kao sjajan izbor, jer su filmovi postigli veliki uspjeh. Visok je 190 centimetara, što je za oko 30 više od njegovog lika u stripu. Snimatelji su tome doskočili snimajući ga iz različitih uglova i od pojasa naviše da bi ga prikazali nižim.
Talijanska unija
Na udaru hrvatskog nacionalističkog pokreta
Na Skupštini 1971. u Poreču možda dolazi do najveće zrelosti u UIIF-u s prijedlogom transformacije Talijanskih centara kulture u Zajednicu Talijana koje bi predstavljale sve građane tal. nacionalnosti na nekom području bez limitiranja samo na kulturno i kreativno izražavanje. Unija Talijana - zaključuje se - postaje "subjekt ravnopravnosti u društvu".
Zaključci skupštine u Poreču izazivaju buru, postaje objekt stalnih i teških kritika nacionalističke vlasti u Zagrebu kao i raznih hrvatskih nacionalističkih grupacija koje tada ekspandiraju - druge etničke grupacije predstavljaju "ugrozu za hrvatsku naciju".
Svaka nova inicijativa UIIF-a dočekuje se na nož obnavljajući "impresivnu" šovinističku konstantu - optuživanja Talijana za iredentizam pa i za fašizam. Skromna inauguracija dvojezične ploče novoosnovanog Centra za povijesna istraživanja u Rovinju (Centro di Ricerche Storiche di Rovigno) na kojoj je pisalo da je Republika Italija doprinijela restauraciji zgrade, izaziva žestoku kampanju u hrvatskoj štampi.
Na opetovane zahtjeve Unije i građana Kvarnera 1970-ih da se na Učki postavi repetitor kako bi se mogao pratiti program TV Kopar-Capodistria na tal. jeziku hrvatske se vlasti ustrajno oglušuju, a cinično "obrazloženje" direktora RTV Zagreb bilo je da oni ne mogu odgovarati za program koji nije kod njih napravljen.
Unatoč obračunu hrvatskih vlasti s Maspokovcima ne prestaje pritisak na Uniju te se tako u oktobru 1973. dijeli organizacijama Zajednice dijele leci s optužbama protiv rukovodstva Unije i njenog predsjednika, pa na saslanku Odbora u Puli 13. IX 1974. dolazi do smjenjivanja predsjednika Antonija Bormea.
Kriza sredinom '70-ih
Nakon defenestracije Bormea i novih limitirajućih mjera UIIF još jednom pada u dugi period apatije, Odluke i7 Poreča se ukidaju a Statut ukinut: čitava ta operacija povjerena je novom rukovodstvu koje se po enti put ravna prema direktivama i Zagreba s novim predsjednikom ad interim Luigi Ferri. Kriza je bila toliko duboka da je prekinuta 30 godišnja redovna djelatnost: sama Skupština se 6 godina ne saziva, a i na sjednici u Puli (maj 1977.) se jedino konstatira slaba aktivnost bez ikakve rasprave o uzrocima.
Par mjeseci kasnije Socijalistički savez (SSRN) nudi novi statut, iz koga se sva aktivnost Unije svodi jedino na kulturno polje. Na sastanku Unije bira se novo rukovodstvo: Mario Bonita (predsjednik), Giuseppe Degrassi, Nelida Milani i Leo Fusilli (potpredsjednici), Lorenzo Vidotto (sekretar). Potpuno novi u društvenim aktivnostima nastavljaju s preostalom aktivnošću pa tako na sportsko-rekreativnom planu sudjeluju na Igrama mladih narodnost 1984-1985.
'80: od apatije do buđenja - jezik sredine
Između 1982. i 1985, u krugu UIIF-a se razvija rasprava o "Socijalizaciji talijanskog jezika i kulture" kada, po uzoru na rješenja u SAP Vojvodini i na SAP Kosovu, traže primjenu bilingvizma tako da se uvede talijanski kao "jezik sredine" ("lingua d'ambiente") na području Istre i Rijeke pored glavnog hrvatskog ili slovenskog jezika.
Tada je u riječkim hrvatskim osnovnim školama i uvedeno učenje talijanskog jezika kao "jezika sredine", ali je na žalost s "demokratizacijom Hrvatske", tj. uspostavom nacionalističkog režima 1990-ih, to stečeno pravo ukinuto.
U međuvremenu sve je izrazitiji problem dramatičnog smanjenje broja Talijana u Jugoslaviji pa tako prema popisu stanovništva iz 1981. pa tako na području Istre i Kvarnera pokazuje najniži postotak u novijoj povijesti: samo 15.132 građana Jugoslavije se izjasnilo kao Talijani što je pad od 30,6% u odnosu na deset godina ranije. Sve to ukazuje na nestanak talijanske etničke zajednice. Inače u Talijani su spadali u narod s najviše miješanih brakova u SFRJ - od preko 80%.
Krajem 1987. skupljaju se potpisi protiv prijedloga zakona o smanjivanju prava korištenja jezika narodnosti (manjina), a par mjeseci kasnije nastaje "Gruppo d'opinione '88": raznolika grupa koja predlaže demokratizaciju i temeljenje UIIF-a na širim principima.
Predsjedništvo UIIF elaborira novu "Progrmatsku piatformu" nazvanu "Za skok u kvaliteti" ("Per un salto di qualità"), koja je data na raspravu i promjenu u bazi (Nakon 30 godina od uvođenja samoupravljanja, ono je tek tada prvi put u Uniji primijenjeno). Nova platforma je potvrđena na Trečoj Konferenciji Unije Talijana Istre i Rijeke, održana u Bujama 9. maja 1988. Na raspravi su se čuli disonantni tonovi pa tako Pietro Nutrizio (CI iz Opatije) i drugi upućuju žestoku kritiku. Na inicijativu Fulvija Varljena i Ezia Giuricina in primis, skupa s drugim članovima UIIF-a assieme 2. februara 1988. osniva se u Rovinju "Pokret za Kostituciju", za reformu UIIF-a. Predsjednikom Pokreta imenovan je Antonio Borme. Među osnivačima su bili i Corrado Iliasich, Ferruccio Glavina, Olga Milotti, Denis Visintin i dr. Nakon mnogih sastanaka postignut je dogovor s Predsjedništvom UIIF-a na konferenciji u Labinu 1990.
Promjena imena Unije i razočarenje promjenama u društvu
lijevo|mini|159x159piksel Od 25. do 27. januara 1991. održavaju se izbori za nova tijela Unije na kojima je sudjelovalo 13.150 Taliana (84,48% s pravom glasa). Prva konstituitivna skupština održana je u Puli 13. III. 1991. kada je za predsjednika izabran Antonio Borme, a za predsjednika izvršnog odbora Maurizio Tremul.
U 4 mjeseca privremenog mandata događa se odcjepljenje Slovenije i Hrvatske (s posljedicama podjele talijanske zajednice pod dvije nacionalne države), nastavlja se aktivnost u raznim Zajednicama Talijana i na novom programu rada, prihvaćenom na 2. konstituitivnoj skupštini u Rijeci 16. VII. 1991., kada se mijenja ime organizacije u Unione Italiana (UI) - Talijanska unija. Smrt Antonija Bormea (8. VIII. 1992) bio je velk udarac za UI, a funkciju predsjednika preuzima Giuseppe Rota.
Sljedeće godine bilježe uspone i padove: talijanska etnička zajednica bilježi na popisu 1991. značajan porast (kao odgovor na agresivnu naconalističku politiku vlasti u Hrvatskoj i Sloveniji, mnogi neopredjeljeni (etnički miješani) opredjeljuju se kao Talijani, dok 10 godina kasnije se blježi pad (mnogi se opredjeljuju kao Istrijani). Unutar talijanske etničke zajednice zavladalo je veliko razočarenje zbog lažne demokratizacije u hrv. i slov. društvu, a ta spoznaja da je onemogućena ikakva važnija promjena, odražava se i unutar Unije pa tako na izborima za skupštinu 2006. izlazi samo 32,6% glasača, a figure koje dominiraju, Furio Radin i Maurizio Tremul, svojim nedostatkom vizija i oportunizmom, uveliko doprinose toj apatiji. U Rijeci su 2015. skinute posljednji dvojezični natpisi ulica (Uspon - Salita Ladislava Tomèe i Irene Tomeè), a Zajednica i Unija šuti. Vlast u Zagrebu drastično smanjuju dotaciju za La Voce, a Unija šuti.
Osnovni su problemi da je broj Talijana neznatan zbog egodusa i procesa kroatizacije i slovenizacije Istre i Rijeke, koje sve više gube svoju osnovnu karakteristiku, a to je multikulturalnost. S druge strane stvaranje granice između Talijana pod Slovenijom i pod Hrvatskom te različit ulazak u EU stvara razliku među njima; veliki uspjeh istarske stranke Istarskog demokratskog sabora - Dieta Democratica Istriana u dijelu Istre pod Hrvatskom razvio je veliku nadu kod istarskih Talijana naročito nakon uspješnog uvoenja dvojezičnosti u Županij, ali uskoro razočaranih sukobima unutar stranke i potpadanjem pod utjecaj provincijalne i neprincipijelne hrvatske stranačke scene te odustajanje od veće autonomije Istre i dosljednog provođenja bilingvizma. Svemu tome treba pridodati neshvatljivo ponašanje i djelovanje slovenskih i hrvatskih političara koji u postojanju talijanske etničke zajednice na vlastitim granicama vide kao problem umjesto kao priliku.
Igre slovenskih vlasti
Kako slovenskim nacionalistima u socijalizmu kao i u kapitalizmu nikako nije odgovarala jedinstvena organizacija Talijana na tlu Jugoslvije u dijelu Istre koji je anektirala Slovenija progresivno se umanjuje institucionalna i reprezentativna uloga Unije u korist Samoupravne zajednice talijanske nacionalnosti - Comunità Autogestita della Nazionalità italiana (C.A.N., nazvana i CAN Obala - u postupku prisilne slovenizacije čak se ukida dvomilenijski toponim Istra i zamjenjuje s Obala), stvorena po direktivi vlasti SR Slovenije krajem 1974., u sklopu konfederalizacije SFRJ i stvaranja 6 centralističkih tvorevina. Danas jedino ovu organizaciju režim u Ljubljani službeno priznaje u institucijalnim odnosima s talijanskom etničkom zajednicom u Sloveniji. Nasuprot, Talijanska unija je priznata samo kao organizacija s privatnim pravom kao i bilo koje udruženje građana. Ovo pitanje je predmet rasprave u talijanskim institucijama u obje republike zbog takve nasilne podjele Talijana u regiji.
Unutarnja organizacija
UI okuplja oko 30.000 građana iz dvije republike, pripadnika autohtone talijanske etničke zajednice najviše iz Istre, Rijeke i nekih mjesta na Kvarneru i u Dalmaciji koji su preostali nakon velikog egzodusa. Unija je organizirana u 52 lokalne sekcije (46 u Hrvatskoj i 6 u Sloveniji), Zajednica Talijana - Comunità degli Italiani (C.I.), predstavljene sa po jednim predstavnkom u slov. i hrv. parlamentu. Aktualna je i moguća izmjena Statuta kako bi se omogučilo djelovanje UI i u Crnoj Gori po zahtjevu Zajednice Talijana Crne Gore - Comunità degli Italiani del Montenegro (stvorena 2005. sa sjedištem u Kotoru (Cattaro) s oko 460 članova).
Unija je vlasnik i osnivač važnog Centra za povijesna istraživanja - Centro di Ricerche Storiche u Rovinju koji ima status Depozitne biblioteke Savjeta Evrope ("Biblioteca depositaria del Consiglio d'Europa") sa 100 000 naslova.
Ostale institucije povezane s Unijom su: Talijanska drama-Dramma Italiano iz Rijeke; Centar učenja klasične muzike-Centro Studi di Musica Classica "Luigi Dallapiccola" sa sjedištima u Bertonigli-(Verteneglio), Puli i Rijeci; Društvo za proučavanje i istraživanje-Società di Studi e Ricerche "Pietas Iulia" u Pul; Talijanski centar za promociju, kulturu i razvoj-Centro Italiano di Promozione, Cultura, Formazione e Sviluppo "Carlo Combi" iz Kopra i dr.
Mediji
Službena novina zajednice Talijana je La Voce del Popolo, publikacija izdavačke kuće Edit u vlasništvu Unije. Pored toga Radio Koper - Capodistria i TV Koper - Capodistria imaju cjelodnevne programe na tal. jeziku u kojima prate djelatnost C.I. iz čitave Istre. S Unijom su povezane i talijanske redakcije Radio Rijeke-Fiume i Radio Pule.
General A. Tejeda y su A. Graciano Sánchez, Álamo Temapache
General A. Tejeda y su A. Graciano Sánchez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 663 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Charchilla
Šaršija je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Sen Klod.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 249 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 578 metara (maksimalnoj 690 m, a minimalnoj 460 m).
Martin Kippenberger
Martin Kipenberger (rođen 25. februara 1953. u Dortmundu — umro 7. marta 1997. u Beču), bio je njemački slikar, vizuelni i plastični umjetnik. Poznat je po upotrebi širokog spektra umjetničkih stilova i medija, kao i zbog svoje provokativne i konfliktne ličnosti u javnim nastupima.
Kipenbergera se smatra jednim od najtalentovanijih umjetnika svoje generacije u koju se svrstavaju i Albert Ulen Markus Ulen, Verner Bitner, Georg Herold, Dieter Guls i Ginter Forg.
Biografija
Martin je studirao na Akademiji lijepih umjetnosti u Hamburgu, radeći u početku pod Polkeovim utjecajem. Godine 1978. osnovao je „Kipenbergov berlinski biro“. Njegovo široko interesovanje za fotografiju, kolaž i skulpturu navodi ga da proizvede brojne instalacije u kojima dovodi u pitanje stvari kao što su red, racionalnost i potreba za jedinstvom. Njegova strategija se sastojala u kreiranju uznemirujućih djela koja su predstavljena kao površna, međutim ispod naizgled neozbiljnog aranžmana kriju se ozbiljna pitanja moralne odgovornosti umjetnika u odnosu na vrijednosti i uvjerenja zapadne kulture. Za postizanje takvog rezultata koristi se montažom i aranžmanom predmeta iz svakodnevnice što nerijetko uključuje i „sopstvenu sliku“ u vidu lutke manekena, što doprinosi umjetnikovom ciničnom doživljaju života i tadašnjih aktuelnih umjetničkih tendencija kao što je neoekspresionizam. Jedno od njegovih najpoznatijih djela je instalacija Srećan završetak „Amerike“ Franca Kafke, u Pozorištu Oklahoma, 1994. godine, inspirisana krajem posmrtno objavljenog Kafkinog djela.