cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
LGBT istorija
Evropa
Sa padom Zapadnog Rimskog Carstva nestali su i njegovi zakoni, tako da je homoseksualnost mogla slobodno i relativno tolerisano da se praktikuje tokom ranog srednjeg veka u većem delu Evrope. Izuzetak je vizigotska Španija, gde je vladao Alarihov zakonik, koji je homoseksualnost kažnjavao kastracijom i egzilom. U Vizantiji car Justinijan I je nastavio da kažnjava homoseksualnost smrću, po zakonu Corpus Iuris Civilis. thumb|left|220px|Ilustracija [[Dante Alighieri|Danteove Božanstvene komedije. Dante i Vergilije sa sodomitima u paklu.]] Evropska društva su vremenom postajala sve više teocentrična i netolerantnija prema homoseksualnosti. Verske vlasti, koje su bile garancija održavanja odnosa između vazala i feudalaca, počele su sistematski da progone homoseksualne osobe od 12 veka. Hrišćanstvo i ostale abrahamske religije osuđivale su homoseksualnost na osnovu interpretacije biblijskih tekstova i smatrali su da homoseksualnost može doneti božji gnev na teritorijama gde se toleriše, da uzrokuje prirodne nepogode i bolesti. Uprkos jakom progonu, homoseksualnost se i dalje praktikovala u tajnosti, čak i u crkvi i nije bila retkost u manastirskim zajednicama, bilo muškim ili ženskim. Istoričar sa Jejlskog univerziteta, John Boswell je tvrdio da je ritual adelfopoiesisa u ranoj crkvi bio oblik istopolnog braka, maskiran iza "bratimljenja" dvojice muškaraca pred bogom. Međutim, svaka tolerancija prema homoseksualnosti u crkvi ili izvan nje je nestala u 12. Veku, kada je papa Grgur IX na Trećem lateranskom saboru (1179.) objavio dekret po kome svakog monaha koji praktikuje istopolne odnose treba isterati iz crkve, a svakog laika ekskomunicirati.
Godine 1184. osnovana je Inkvizicija, koja je za cilj imala progon jeretika, ali je progonila i osobe optužene za homoseksualnost. Od tada pa do kraja srednjeg veka LGBT osobe su konstantno progonjene, mučene i ubijane u Evropi. Ovakva klima progona imala je za posledicu skrivanje homoseksualnosti i danas je teško pronaći puno podataka o istorijskim homoseksualnim osobama iz ovog perioda, osim onih koji su progonjeni i pogubljeni zbog homoseksualnosti.
Islamske zemlje
thumb|left|150px|Šah [[Abas I i paž.]] Iako je i islam osuđivao homoseksualnost, seksualni moral je bio manje strog u ovo vreme, pod uslovom da se homoseksualnost praktikovala u privatnosti. Homoseksualna praksa je bila uobičajena u toku abasidskog kalifata. Tokom ovog perioda mogu se naći reference o pederastiji u poeziji i na slikama od al-Andaluza do Indije.
U poeziji je bilo uobičajeno slaviti ljubav, bilo seksualnu ili ne, uključujući i ljubav prema dečacima. Iako ima referenci i u prozi, uglavnom ih srećemo u poeziji koja hvali lepotu i ljubav dečaka. Takvi stihovi se mogu naći u Prstenu golubice andaluzijskog pesnika Ibn Hazma, kod pesnika, Muhamed ibn Hasan al-Navaji i kod Abu Nuvasa
Renesansa
Tokom renesanse desile su se brojne kulturne i političke promene, ali opresija nad LGBT osobama ne samo da je nastavljena, već je ovo bio period najvećih progona LGBT osoba kako od strane crkvenih, tako i od državnih vlasti širom Evrope.
Španska inkvizicija je imala vlast nad progonom greha "sodomije" u Kruni Aragonije. Pred sudovima u Barseloni, Valenciji i Saragosi 12% suđenja završavalo se kaznom smrti na lomači, a između 1570. i 1630. bilo je oko 1000 suđenja za homoseksualne odnose. Posebno surov je bio sud u Saragosi, koji je između 1571. i 1579. obavio 543 suđenja i u smrt poslao 102 osobe. Od 1536. do 1821. Portugalska inkvizicija je dobila oko 4000 prijava za homoseksualnost, od kojih je 500 uhapšeno, a 30 ljudi ubijeno na lomači, uglavnom tokom 17. veka. Tokom 15. i početkom 16. veka progon LGBT osoba bio je u nadležnosti civilnih institucija u Veneciji i Firenci. Između 1342 i 1402 godine bilo je 13 izvršenja smrtnih kazni u Veneciji, a u Firenci, gde je sud bio manje surov, mada su kazne uključivale i kastraciju i spaljivanje, osuđeno je oko 2500 ljudi između 1432. i 1502. Godine 1432. u Firenci je osnovana "policijska" grupa Ufficiali di notte (Oficiri noći), koji su imali za zadatak da iskorene homoseksualnu praksu u gradu.
U zemljama sa reformisanim crkvama stvoreni su drugačiji mehanizmi za progon LGBT osoba. Na primer, Engleska je usvojila Buggery Act (1533) tokom vladavine Henryja VIII, prvi građanski zakon koji je progonio homoseksualne osobe. Pojam buggery (IPA: 'bə-gə-rē)je definisan kao neprirodan seks protivan volji božjoj i čovekovojOvako neodređenu definiciju pojma koji se kažnjava zakonom sudska praksa je kasnije preciznije odredila kao analni seks i kao seksualni odnos sa životinjama. Kolonizacijom ovaj zakon je postao osnova za zakone protiv homoseksualnosti u Aziji, Africi i Americi.
Napoleonov zakon i pojava aktivizma
Francuska revolucija je 1791. godine pod uticajem filozofije prosvetiteljstva i principa slobode ukinula sva krivična dela za koje se smatralo da su izmišljena, kao što su veštičarenje, jeres i homoseksualnost.
Napoleonov krivični zakonik nije ponovo uvodio homoseksualnost pod zabranu zakona, jer se vodio principom da je krivično delo samo ono što šteti trećoj strani. Uveo je, međutim, neka ograničenja koja se tiču "javnog morala", a koja su se kasnije koristila za cenzurisanje homoseksualnosti. Napoleonova osvajanja i kulturni uticaj Francuske revolucije imali su za posledicu širenje ovakvog zakona po Evropi i Americi.
Ovo je imalo dugoročne posledice stvarajući teritoriju sastavljenu od evropskih zemalja, uglavnom katoličkih, koje su dekriminalizovale homoseksualnost inspirisane Napoleonovim zakonom. Pored Francuske, ovde su spadale i Belgija, Luksemburg, Holandija, Portugalija, Španija, Bavarska i nekoliko teritorija današnje Italije. Pored ovog bloka postojao je i blok protestantskih zemalja koje su i dalje zabranjivale mušku homoseksualnosti. Ovo je za posledicu imalo razvoj gej turizma; mnogi bogatiji gej muškarci sa severa su putovali u južni deo Evrope u potrazi za ljubavlju i slobodom. thumb|desno|250px|Pismo [[Károly Mária Kertbeny|Kertbenya iz 1868. u kome se po prvi put nalazi reč "homoseksualnost" (markirano).]] Ovakva razlika u zakonskom položaju homoseksualnih osoba bila je razlog za inicijativu od strane nekih gejeva koji su živeli u zemljama koje su i dalje kriminalizovale istopolne odnose u svojim zakonima da pokrenu kampanje za ukidanje takvih zakona, tvrdeći da homoseksualnost nije neprirodna, niti da kvari javni moral. Počeli su da nalaze i objavljuju primere iz istorije, tražeći inspiraciju u kulturi antičke Grčke i Rima. Jedan od prvih preteča gej aktivizma, Heinrich Hössli (1784-1864) je objavio knjigu ''Eros. Die Männerliebe der Griechen'' (1836. - Eros. Muška ljubav Grka). Među prvim aktivistima takođe se ističu i Karl Heinrich Ulrichs (1825-1895), Károly Mária Kertbeny (1824-1882) i Edward Carpenter (1844-1929). Kertbeny je skovao i prvi upotrebio termin homoseksuanost, 1868. godine. Lekari i naučnici su počeli da se bave homoseksualnošću, prenoseći ovu temu iz područja morala u područje nauke. Krajem ovog perioda individualnog aktivizma pojavljuje se preteča LGBT pokreta u zemljama koje su i dalje zabranjivale homoseksualnost.
Najčuveniji primer progona homoseksualnih osoba iz ovog perioda je suđenje piscu, Oscaru Wildeu, koji je osuđen na dve godine teškog rada, nakon kojih je napustio UK i nastanio se u Francuskoj.
Emancipatorski pokret u Nemačkoj 1890-1934
Iako je u Nemačkoj postojao zakon protiv homoseksualnosti, poznat kao paragraf 175 u krivičnom zakonu, policija nije vršila veliki pritisak na LGBT osobe u većim gradovima. Berlin je bio poznat kao liberalan grad, sa bogatim noćnim životom i velikim brojem gej noćnih klubova. Kabarei su, takođe, bili veoma popularni, gde su se i heteroseksualne i homoseksualne osobe zabavljale uz nastupe transvestita.
Tokom Carstva počeo je da se stvara pokret za prava homoseksualnih osoba. Magnus Hirschfeld, Max Spohr, pravnik Eduard Oberg i pisac Max von Bülow osnovali su 15. maja, 1897. u Berlinu Naučno-humanitarni komitet (Wissenschalftlich-humanitäre Komitte - WhK), prvu organizaciju za prava homoseksualnih osoba u svetu. Moto organizacije bio je Durch Wissenschaft zur Gerechtigkeit – Naukom do pravde, a cilj organizacije bio je ukidanje paragrafa 175. Putem informisanja javnosti o homoseksualnosti trebalo je da stvore pozitivnu socijalnu klimu za izmenu zakona i prihvatanje homoseksualnih osoba. Hirschfeld je 1897. organizovao prvo slanje peticije za izmenu zakona i ukidanje paragrafa 175. Ovu peticiju su, između ostalih, potpisali i August Babel, snivač SPD-a, psihijatar Richard von Krafft-Ebing, pisac Gerhard Hauptmann i slikar Max Liebermann. Drugo slanje peticije organizovano je 1900, treće 1903. i četvrto 1904. godine. godine 1922 peticija je ponovo potpisivana i tada je prikupljeno preko 6.000 potpisa. Među potpisnicima peticije za legalizaciju homoseksualnosti našao se veliki broj uglednih i poznatih ličnosti, među kojima su bili i Rudolf Hilferding, Hermann Hesse, Albert Einstein, Käthe Kollwitz, Heinrich Mann, Thomas Mann, Carl Maria Weber, Stefan Zweig, Grete Meisel-Hess, Rainer Maria Rilke, Lou Andreas-Salomé, Gerhart Hauptmann i Arthur Schnitzler. Godine 1926. peticija je poslednji put poslata u parlament. Pored centra u Berlinu, prva lokalna predstavništva su se pojavila 1902. godine u Frankfurtu, Münchenu, Düsseldorfu i Leipzigu.
Godine 1903. Adolf Brand je osnovao drugu organizaciju, Gemeinschaft der Eigenen od pretplatnika na svoj magazin Der Eigene. Gemeinschaft der Eigenen se razlikovala od Hirschfelda po tome što je insistirala na muževnosti muškaraca, kao i na pedagoškom erosu i platonskoj ljubavi. Brand je napadao Hirschfelda i WhK publikujući karikature feminiziranih muškaraca i objavljujući članke protiv WhK-a. Udruženje je nekoliko godina primenjivalo strategiju outovanja.
Između 1907. i 1909. WhK se našao u krizi zbog Harden-Eulenburg afere i Hirschfeldovog učešća u suđenjima. Za vreme Prvog svetskog rata WhK nije bio aktivan. Posle rata, 1919. godine Magnus Hirschfeld organizuje Institut za seksualnu nauku (Institut für Sexualwissenschaft), prvi institut za proučavanje seksualnosti, u okviru kojega je radio i WhK. Cilj instituta bio je promocija naučnog ispitivanja seksualnog života i informisanje o ovom području. Hhirschfeldov rad doveo je do stvaranja koncepta transrodnosti, pri čemu se transrodne osobe po prvi put odvajaju od homoseksualnih. Institut je, takođe, po prvi put ispitivao broj homoseksualnih osoba u društvu i razvijali su afirmativnu terapiju koja je za cilj imala pomoć homoseksualnim osobama da žive sa svojom raličitošću. Institut je 1928. godine organizovao prvi međunarodni kongres o seksualnoj reformi na naučnim osnovama (Der internationale Kongress für Sexualreform auf sexualwissenschaftlicher Grundlage). Iste godine osnovana je i Svetska liga za seksualnu reformu (Weltliga für Sexualreform), koja je imala sedište u Institutu, i koja se bavila pitanjima prava homoseksualaca, kao i pitanjima kontracepcije. Kongresi su održani u Kopenhagenu, 1928. godine, u Londonu, 1929, u Beču, 1930. i u Brnu, 1932. godine.
Godine 1919, osnovana je i treća organizacija, Berliner Freudnschaftsbund. Ova grupa, zajedno sa drugim grupama iz Hamburga i Frankfurta osnovala je 1920. godine organizaciju Deutsche Freundschaftsbund najznačajniju organizaciju u 1920-im, koja je 1923. godine preimenovana u Bund für Menschenrechte. Pod vođstvom Friedrciha Radszuweita organizacija je imala više od 30.000 članova do 1928. godine i proširila je svoje aktivnosti na Švajcarsku. Radszuweit je postao jedan od najznačajnijih ljudi u pokretu homoseksualaca. Bio je osnivač jednog časopisa, kao i prve specijalizovane knjižare u svetu. Od 1925. organizacija se posvetila borbi protiv pojedinačnih slučajeva diskriminacije homoseksualnih osoba, šaljući pisma žalbe zvaničnim organima.
Od 1928. počela su neslaganja u pokretu homoseksualaca. Godine 1926. WhK je bio ujedinjen sa drugim organizacijama sa zajedničkom strategijom za liberalizaciju seksualnih zakona, odnosno odredbi u krivičnom zakonu koje su se ticale prostitucije, abortusa, prodaje kontraceptivnih sredstava, preljube i homoseksualnosti. Druge dve organizacije, Gemeinschaft der Eigenen i Bund für Menschenrecht kritikovale su Hirschfelda, smatrajući da ugrožava interese pokreta zahtevom za legalizaciju muške prostitucije. Posle dosta kontroverzi u vezi sa njegovim stilom i strategijom, Hirschfeld je smenjen s mesta predsednika WhK-a, a na njegovo mesto je došao njegov prijatelj Otto Juliusburger, 1929. Iste godine WhK je iseljen iz Instituta u sopstvene prostorije.
Godine 1930. obavljena je prva operacija korekcije pola u istoriji. Danski slikar, Einar Morgens Wagener je imao ukupno pet operacija pod nadzorom Magnusa Hirschfelda, nakon kojih je uzeo ime Lili Elbe.
Lezbejke su bile dvostruke diskriminisane: kao žene i kao homoseksualke. Za razliku od muškaraca, premda nisu pomenute u paragrafu 175, lezbejske nisu bile slobodne. Iz tog razloga, učešće lezbejki bilo je skoncentrisano na feminističke grupe, pre nego na homoseksualne. Bund für Menschenrecht je imao od 1923. godine žensku sekciju u Berlinu, a Hirschfeld je u svojim teorijama dao puno prostora ženama. S druge strane, Brandov pokret je bio veoma mizoginičan u svom insistiranju na muževnosti muškaraca. Značajne aktivistkinje koje su učestvovale u pokretu bile su: Johanna Elberskirchen, Theo Anna Sprüngli i Emma Trosse. Njih tri su objavljivale značajne tekstove koji su se bavili lezbejskom emancipacijom.
Nacistički progon
thumb|250px|Članovi i članice [[Deutsche Studentenschaft-a, organizovani od strane Nacističke partije, paradiraju ispred Instituta za seksualnu nauku, 6. maja, 1933.]] Po stupanju Hitlera na vlast zatvoreni su LGBT klubovi u Berlinu, štampa koja se bavila pitanjima seksa je zabranjena i zabranjena je aktivnost LGBT organizacija. Zbog toga su mnoge LGBT osobe pobegle iz Nemačke, među kojima su bili i Erika Mann i Richard Plaut. Marta 1933. Kurt Hiller, jedan od organizatora Hirschfeldovog Instituta za seksualnu nauku, bio je uhapšen i poslat u koncentracioni logor. Strahujući za svoj život, Hirschfeld se nikada nije vratio u Nemačku sa svog putovanja, 1932. Umesto toga, direktno je otišao u egzil u Švajcarsku.
Iste godine, 6. maja grupa studenata, članova Hitlerjugenda, napala je Institut za seksualnu nauku. Par dana kasnije arhiva i biblioteka Instituta su opustošene. Oko 20.000 knjiga i časopisa i oko 5.000 slika je spaljeno na Opernplatzu (danas Babelplatz), 10. maja, 1933. Nacisti su, takođe, pokupili velike spiskove sa imenima i adresama LGBT osoba, koji su postojali u Institutu.
Godine 1935. nacisti su pooštrili član 175 menjajući i samu definiciju istopolnog odnosa od prekršaja na krivično delo, tako da je najviša kazna promenjena sa 6 meseci na 5 godina zatvora. Seksualni odnos više nije bio nužan za postojanje zločina, već je krivično delo učinjeno već ako „je objektivno povređen osećaj stida i subjektivno postoji nemoralna namera da se ispuni seksualna želja jednog od dvojice ili trećeg muškarca“ (RGSt 73, 78, 80 f). Uzajamni fizički kontakt više nije bio nužan.
Ovo pooštravnje je dovelo do udesetostručavanja broja godišnjih presuda, koji se sada popeo na 8000. Samo između 1937. i 1939. godine privedeno je skoro 100.000 muškaraca u Centralu Rajha za borbu protiv homoseksualnosti i abortusa. Oko polovina procesuiranih slučajeva desili su se na osnovu privatnih prijava nesaučesnika (oko 40%) kao i prijava sa radnog mesta.
Za razliku od obične policije Gestapo je mogao u svako vreme da stavi gejeve u „preventivni pritvor“ (Schutzhaft). Ova arbitrarna mera koristila se na primer posle oslobađajuće presude ili kada bi se već odslužena kazna procenila kao isuviše slaba.
Cirkularno pismo koje je 12. jula, 1940. poslala Centralna kancelarija za sigurnost Rajha (Reichssicherheitshauptamt) glasilo je: „''sve homoseksualce, koji su imali više od jednog partnera, posle njihovog oslobađanja iz zatvora staviti u preventivni pritvor. ''“
Samo oko 40% onih muškaraca koji su, na osnovu preventivnog pritvora bili poslati u koncentracioni logor, gde su obeleženi zelenim ili ružičastim trouglom, uspelo je da preživi logor. Neki od njih su posle oslobođenja od strane Saveznika vraćeni u zatvore, jer nisu bili odslužili sudsku kaznu po tada još uvek važećem Paragrafu 175.
Severna Amerika
SAD je nasledila zakone protiv homoseksualnosti od Engleske, a puritanci su doneli svoje predrasude sa sobom. Od trinaest originalnih kolonija, samo Georgia nije imala zakon protiv homoseksualnosti. Nakon osamostaljivanja kolonije su zadržale ove zakone, a predviđena kazna je najčešće bila smrt. U nekim državama su kažnjavani i ženski istopolni odnosi, ali su kazne bile blaže i ređe. Francuska revolucija i prosvetiteljstvo doneli su liberalnije ideje, tako da je nekoliko država ukinulo smrtne kazne. Umesto toga, predviđene kazne su bile 10 godina zatvora i konfiskacija imovine. Bilo je, međutim, i onih koje nisu ukinule smrtnu kaznu, kao recimo South Carolina u kojoj je ovakav zakon važio do 1873.
Seybothenreuth
Zajbotenrojt je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Bajrojt. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.373 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9472188.
LGBT istorija
Severna Amerika
Krajem 19. i početkom 20. veka u većim gradovima SAD-a počinje da se javlja samodefinisana subkultura. Prva organizacija je osnovana 1924. godine u Čikagu, pod imenom Society for Human Rights, ali je veoma brzo zatvorena od strane policije.
Seybothenreuth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bajrojt Zajbotenrojt se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bajrojt. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 420 metara. Površina opštine iznosi 17,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.373 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
LGBT istorija
Severna Amerika
Objavljivanje Kinseyevog izveštaja o muškoj seksualnosti (1948) i kasnije o ženskoj (1953) jeste među prvim pokušajima naučnog ispitivanja homoseksualnosti i biseksualnosti. Prvi izveštaj je pokazao da istopolni odnosi između muškaraca nisu redak fenomen, već da su praktikovani od strane značajnog dela stanovništva.
Top (razvrstavanje)
Top može značiti:
LGBT istorija
Južna Amerika
Pravni položaj homoseksualnih osoba i priznavanje prava u Južnoj Americi razvijao se veoma nejednako tokom istorije. Napoleonov zakonik koji dekriminalizuje homoseksualnost prihvaćen je veoma rano u Brazilu (1830), Meksiku (1871), Gvatemali (1871) i Argentini (1886). Druge države su dekriminalizovale homoseksualnost tokom 20. veka ili čak veoma kasno, kao što su Portoriko (2005), Panama i Nikaragva (2008), kada su druge države počele da priznaju razne oblike istopolnih zajednica.
Prva organizacija koja se zalagala za prava homoseksualnih osoba u Latinskoj Americi bila je Nuestro Mundo, osnovana u Argentini, 1967, nakon čega su počele da se osnivaju druge organizacije.
Homofilni pokret
Homofilni pokret je gej pokret koji se pojavio posle Drugog svetskog rata i trajao otprilike između 1945. i 1960. Ime dolazi od grčke reči φιλία (philia - ljubav) i ova reč je skovana kako bi se dala alternativa imenu homoseksualnost, naglašavajući ljubav iznad seksa. Reč je skovao Karl-Günther Heimsoth u svojoj doktorskoj tezi ''Hetero- und Homophilie' ' (1924).
Učesnici homofilnog pokreta su nastojali da postanu poštovani članovi društva putem davanja naučnog objašnjenja homoseksualnosti i objašnjenjavanjem da uprkos razlici u privatnoj sferi, homoseksualne osobe su jednako normalne i pouzdane. Ove grupe se smatraju politički umerenim i pažljivim u odnosu na prethodni, kao i budući LGBT pokret. Među njima je bilo nekih radikalnijih aktivista, kao što je Harry Hay, američki komunista, koji je, međutim, brzo napustio pokret kako ga ne bi ugrozio svojim vezama sa komunističkim idejama u vreme jakog antikomunizma u SAD.
U toku ovog perioda osnovano je nekoliko organizacija u Evropi i SAD, kao što su COC Netherlands u Holandiji, Forbundet af 1948 u Danskoj, Mattachine Society i lezbejska organizacija Daughters of Bilitis u SAD, Homosexual Law Reform Society i Campaign for Homosexual Equality u UK.
Jedan od zadataka ovih organizacija je objavljivanje časopisa kako bi se popularizovalo naučno znanje o homoseksualnosti. Neki od časopisa iz ovog perioda su Der Kreis, Arcadie i ONE, Inc..
Ivančići
Ivančići su naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
LGBT istorija
Homofilni pokret
Termin homofilija je prestao da se koristi sa slabljenjem pokreta i pojavom novog oblika gej pokreta, poznatog kao Gay Liberation Movement nakon 1969. godine.
Stonewall i pokret gej oslobođenja
thumb|150px|Ova fotografija se pojavila na naslovnoj stranici [[The New York Daily News-a u nedelju, 29. juna, 1969. godine, prikazujući "decu s ulice" koji su među prvima uzvratili na napad policije.]]
Ivančići
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine Ivančići broje 212 stanovnika koji žive u 75 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 48,51 st./km².
LGBT istorija
Stonewall i pokret gej oslobođenja
Tokom 1960-ih godina vlasti u New Yorku nisu dozvoljavale služenje alkohola u barovima koje su posećivale LGBT osobe, što je ujedno bio i razlog za stalne policijske racije i maltretiranje mušterija. Stounvolska revolucija bila je serija spontanih nasilnih demonstracija LGBT osoba protiv ovakvih policijskih racija, koja se desila u ranim jutarnjim časovima 28. juna 1969. godine u klubu Stonewall Inn u Greenwich Villageu u New Yorku. Iako su LGBT osobe pružale fizički otpor progonima i ranije u američkoj istoriji, recimo u slučaju Pobune u Komptonovoj kafeteriji 1966. u San Francusku, Stonewall je imao značajnije i dugotrajnije uticaje na razvoj LGBT pokreta, ujedinjujući različite grupe i stvaranje velikih organizacija, kao što je Gay Liberation Front. Ovaj događaj se često uzima i kao početak savremenog LGBT pokreta u SAD i u svetu i danas se proslavlja paradama ponosa širom sveta, dok se sam dan obeležava kao Međunarodni dan ponosa LGBT osoba. thumb|left|150px|[[Zastava duginih boja, međunarodni simbol LGBT pokreta.]] Uspeh ove pobune u znatnoj meri je zavisio od promene u mentalitetu društva tokom 1960-ih, kada su se desile seksualna revolucija, feministički pokret i pokret za građanska prava Afroamerikanaca. Stonewall je bio prekretnica u organizovanju različitih LGBT grupa i uspostavljanje odnosa između subkultura. Dok su prethodnici u homofilnom pokretu bili politički obazrivi i diskretni i tražili su društveno prihvatanje, novi pokret je nastupao agresivnije, direktno i postavljao je zahteve za uspostavljanje jednakopravnosti i društvenog priznavanja.
Desile su se promene i u terminologiji. Termini homoseksualnost i homofilija su odbačeni, prvi kao medicinski opterećen i povezan sa psihijatrijom, a drugi kao eufemizam, koji nije odgovarao direktnim zahtevima novog pokreta. Reč koja se u ovom trenutku preuzima iz ranije negativnog konteksta i počinje da se koristi kao termin samoidentifikovanja sa pozitivnim značenjem je gay. Uskoro ova reč biva prihvaćena i u drugim jezicima.
Kriza sa AIDS-om
thumb|left|150px|Crvena traka - međunarodni simbol borbe protiv AIDS-a.
Prva zvanična objava AIDS-a desila se 5. juna, 1981. godine kada je Centar za kontrolu i prevenciju bolesti, SAD na pres konferenciji objavio slučaj smrti petorice pacijenata u Los Angelesu. Pojava kapošijevog sarkoma i pneumocistične pneumonije kod pacijenata je ono što je privuklo pažnju lekara. U narednih nekoliko meseci pojavilo se još slučajeva. Većina su bili aktivni homoseksualni muškarci i većina ih je umrlo za pra meseci.
Zbog pojave ružičastih tačaka po koži bolest se u medijima nazivala "ružičasta kuga", a zbog mišljenja da se javlja samo kod homoseksualnih muškaraca dobila je niz uvredljivih naziva, kao što su "gej kuga", "gej rak", a prvo ime koje dobija u medicinskim krugovima je GRID – Gay-related immune deficiency (grubo prevedeno: gej imunodeficijencija). Uskoro je, međutim, primećeno da AIDS nije povezan samo sa gej muškarcima, već da od njega oboljevaju i intravenozni narkomani, osobe bolesne od hemofilije i koje primaju transfuziju krvi.
Po pojavi AIDS-a u javnosti je okrivljena gej zajednica. Neke religijske grupe su govorile da je AIDS božja kazna. Reaganova administracija dugo nije obraćala pažnju na AIDS, a sam predsednik Reagan je po prvi put javno pomenuo problem AIDS-a, tek 1985. godine, četiri godine nakon početka epidemije. Gej grupe (kao i druge HIV pozitivne osobe) bile su prepuštene same sebi da se organizuju u borbi sa AIDS-om. Tada su nastale grupe kao što su Gay Men's Health Crisis i ACT UP, koje su organizovale pomoć obolelima od AIDS-a, kao i direktne akcije kojima su skretali pažnju javnosti na probleme sa kojima se oboleli suočavaju, a koje država ne rešava.
Istopolni brakovi
[[Datoteka:World_laws_pertaining_to_homosexual_relationships_and_expression.svg|thumb|350px|Zakonsko uređenje istopolnih osnosa u svetu
Homoseksualnost legalna {{legend|#025|Istopolni brak}} {{legend|#06f|Istopolna partnerstva}} {{legend|#9cf|Zajednice nisu priznate}} {{legend|#90c|Istopolni brak sklopljen drugde se priznaje}} {{legend|#ccc|Nema zakona}}
Homoseksualnost nelagalna {{legend|#f9dc36|Minimalna kazna}} {{legend|#ec8028|Visoka kazna}} {{legend|#e73e21|Doživotna kazna}} {{legend|#8c210f|Kazna smrću}} ]]
Nakon dekriminalizacije homoseksualnosti i uklanjanja sa spiska poremećaja LGBT aktivisti i aktivistkinje su nastavili borbu za izjednačavanje prava LGBT osoba sa pravima ostalih. Ova prava uključuju priznavanje seksualne orijentacije i rodnog identiteta kao osnove po kojima diskriminacija nije dozvoljena, zakonsko priznavanje istoponih parova uključujući tu i ona prava koja proizilaze iz zajednice, kao što su pitanja nasleđivanja, bolničkih poseta, penzionog i zdravstvenog osiguranja, plaćanja poreza, imigracionih i roditeljskih prava i sl.
Nasuprot razvijenim demokratskim državama, u svetu postoji još veliki broj država u kojima je homoseksualnost krivično delo (uglavnom u Africi i Aziji), kao i šest država koje još uvek predviđaju smrtnu kaznu za homoseksualnost.
Dudeștii Noi, Dudeștii Noi
Dudeștii Noi je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Dudeștii Noi.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2265 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Priča o praznom vrču
thumb|right|175p|Neolitski ćup u muzeju.
Ničija zemlja (razvrstavanje)
Ničija zemlja je:
Hacienda del Tuzal, Petatlán
Hacienda del Tuzal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Priča o praznom vrču
Priča
Evanđelje po Tomi prenosi sledeću priču:
Verodostojnost
Ova priča nije bila poznata sve do 20. veka, kada je Jevanđelje po Tomi pronađeno u Nag Hamadiju. Naučnici okupljeni oko Džizus seminara (en. Jesus Seminar) smatraju da je ova priča verovatno, ali ne sasvim sigurno, verodostojna Isusova priča. Oni nalaze paralelu u priči o kvascu, kaja neposredno sledi ovu priču u Tominom jevanđelju, i priči o zrnu gorušice, jer obe govore o nastanku nebeskog carstva iz nečeg „neprimetnog ili majušnog“.
Hacienda del Tuzal, Petatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Priča o praznom vrču
Tumačenja
Ova parabola ima razna tumačenja. Može se tumačiti kao upozorenje da pazimo da nam nebesko carstvo (koje je u nama) ne isklizne, kao što je brašno iz ćupa. Takođe se može tumačiti i kao jednostavno upozorenje protiv prevelikog samopouzdanja.
Julius Chan
Sir Julius Chan GCL GCMG KBE PC (陳仲民 Pinyin: Chén Zhòngmín) (rođen 29. 8. 1939) je bivši premijer Papue Nove Gvineje, koji je tu dužnost vršio u mandatima 1980–1982 i 1994–1997.
Chan se rodio na otocima Tanga u provinciji Nova Irska, a potječe od kineskog imigranata China Paka. Obrazovao se u Australiji, a 1960-ih se počeo baviti politikom. Godine 1970. je osnovao Stranku narodnog progresa. Godine 1972. je prvi put izabran u parlament Papue Nove Gvineje, koja je u to vrijeme još uvijek bila pod australskom upravom. Nakon proglašenja nezavisnosti je vršio razne ministraske dužnosti u nizu vlada, a od 1980. do 1982. je bio premijer. Godine 1982. je osnovao novu stranku – Manjinsku stranku Papue Nove Gvineje.
Bolazec
Bolazek je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Finister.
Priča o zlim vinogradarima
thumb|175px|[[James Tissot, Sin vinograda.]]
Bolazec
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 243, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km².
Aethelbert II od Kenta
Prije dolaska na prijestolje je u njegovo ime izdana povelja, datirana 11. jula 724. godine, kojoj je svjedok bio njegov otac. Kao kralj je izdao nekoliko povelja,  potvrdio povelju svog brata Eadberhta I, i bio svjedokom za povelju svog nećaka Eardwulfa.
Tapilula, Chiapas
Tapilula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Priča o zlim vinogradarima
Priča o zlim vinogradarima je Isusova alegorijska beseda o vinogradarima koji prebijaju i ubijaju poslenike koje šalje gospodar vinograda, da bi na kraju ubili i njegovog sina.
Tapilula, Chiapas
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 6432 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Priča o zlim vinogradarima
Ova beseda je bila uperena protiv prvosveštenika i fariseja, a održana je pred Sanhedrinom u jerusalimskom hramu nekoliko dana pred Isusovu smrt.
Al Mazwār, Hajjah
Al Mazwār je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Priča o zlim vinogradarima
Zabeležena je u kanonskim jevanđeljima po Mateju (21:33-46), Marku (12:1-12) i Luki (20:9-19), kao i nekanonskom jevanđelju po Tomi (izreka 65).
Al Mazwār, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Aethelbert II od Kenta
U drugoj polovici njegove vladavine, Kent je bio pod sizerenstvom Mercije..
Priča o zlim vinogradarima
Priča
Isus je pred okupljenim narodom i prvosveštenicima Izraela održao sledeću besedu: thumb|[[Sanhedrin u jerusalimskom hramu.]]
Na Isusovo pitanje sveštenici odgovoriše: „Zločince će zlom smrti pomoriti; a vinograd daće drugim vinogradarima, koji će mu davati rodove u svoje vreme.“ Nakon toga im Isus reče: "Zato vam kažem da će se uzeti od vas carstvo Božije i dati narodu koji donosi plodove njegove." Kada su sveštenici shvatili da je ova priča uperena protiv njih hteli su da se dignu na njega ali su se bojali naroda, koji je Isusa smatrao prorokom.
Kontekst
Radnici u priči kažu "hajde da ubijemo sina, pa će nasledstvo biti naše". U Isusovo vreme, radnici su često nasleđivali napuštena imanja, jer ako vlasnik nije imao naslednika radnici bi imali pravo na zemlju.
Opšti okvir priče može biti direktna istorijska referenca na Senaheriba, kralja Asirije, oko 700 godina ranije. Senaherib je osvojio Vavilon u vreme kada je Jezekija bio kralj Jude, i postavio je nekoliko vladara nad gradom, i svi su bili zbačeni. Konačno, on je poslao svog sina i naslednika Asur-Nadin-šumija da vlada, ali nakon kratkog vremena bio je takođe ubijen. Konačno, sam Senaherib je otišao u Vavilon i razorio grad kamen po kamen.
Tumačenja
thumb|Vinograd je bio metafora za biblijsku [[Erec Izrael|zemlju Izrael.]]
Isus je obraćanje sveštenicima Sinedriona započeo opisom vinograda koji se nalazi kod starozavetnog proroka Isaije: „I ogradi ga, i otrebi iz njega kamenje, i nasadi ga plemenitom lozom, i sazida kulu usred njega, i iskopa pivnicu u njemu, i počeka da rodi grožđem, a on rodi vinjagom.“(Isaija 5:2) Korišćenje vinograda kao metafore za Izrael je bilo uobičajeno u verskom diskursu toga vremena.
Prema uobičajenom tumačenju parabole, zli vinogradari su sveštenici, vlasnik vinograda je Bog, sluge koje šalje su proroci, a sin je Isus. Identitet „drugih“ kojima će vinograd biti dat je nejasan, ali oni se obično vide kao nova hrišćanska zajednica. Proizvodi vinograda mogu biti metafora za dobra koja narod proizvodi, što vlast zadržava za sebe. Dakle, parabola se obično tumači kao da Bog (vlasnik), stalno šalje proroke (sluge) da prikupe grožđe, što je simbol dobra. Sveštenici (zakupci), međutim, odbijaju da se povinuju prorocima i umesto toga povređuju svakog sledećeg gore nego prethodnog, želeći sve više kontrole nad Izraelom (vinogradom) za sebe. Ali kada konačno ubiju sina, Bog (vlasnik) će ukinuti njihovo pravo na Izrael (vinograd), i daće ga sledbenicima Isusa (drugima). Isus tako kritikuje jevrejske sveštenike zbog odbijanja Božje volje.
Matejeva verzija još navodi ubijanje trećeg sluge kamenovanjem, što nemaju ostale verzije. Kamenovanje može da se odnosi na smrt hrišćanskih mučenika, možda na smrt Jakova Pravednog. Kod Mateja, takođe za razliku od ostalih, sveštenici sami odgovaraju na Isusovo pitanje šta će vinogradarima uraditi gospodar kada se vrati (rekoše mu: „Zločince će zlom smrti pomoriti, a vinograd daće drugim vinogradarima“), nakon čega shvataju da su oni vinogradari.
Hrišćanski episkop Irinej Lionski je pomoću ove priče branio vezu između Isusovog i jevrejskog boga, u raspravi sa Markionom koji je tvrdio da je Isusov bog različit od boga Starog zaveta.
Neki su kasnije zloupotrebljavali ovu Isusovu priču da opravdaju antisemitizam, prebacujući odgovornost sa jevrejskih vođa na sve Jevreje, iako se sva tumačenja slažu da je bila uperena protiv prvosveštenika a ne naroda.
Shagrath
Shagrath (pravo ime Stian Tomt Thoresen, Jessheim, Akershus, Norveška, 18. studenog 1976.) je norveški glazbenik, najpoznatiji kao pjevač black metal sastava Dimmu Borgir.
Biografija
Shagrath je jedan od osnivača Dimmu Borgira, zajedno sa Silenozom i Tjodalvom. Najprije je svirao gitaru, a zatim je prešao na pjevanje a ta promjena se očituje u promjeni zvuka Dimmu Borgira. Također je i zaslužan za neke klavijaturističke, basističke i bubnjarske doprinose, što se može čuti na albumu For All Tid
Osim Dimmu Borgira, Shagrath je svirao gitaru u glazbenom sastavu Fimbulwinter sve dok se sastav nije raspao u 1994., svirao je klavijature u još jednom Norveškom black metal sastavu pod nazivo Ragnarok i ritam gitaru u heavy metal sastavu Chrome Division.
Umjetničko ime
Shagtath je preuzeo umjetničko ime po jednom orkovskom demonu iz Tolkienovog Gospodara prstenova.
Guadalupe Ahuacatlán, Zumpahuacán
Guadalupe Ahuacatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Zumpahuacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 499 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1787 m.
Yan
Yan se može odnositi na:
Owl Ranch-Amargosa, Texas
Owl Ranch-Amargosa je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
2988 Korhonen
2988 Korhonen je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,607 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,7.
763
Godina 763. (DCCLXIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 763. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Skvalen sintaza
Skvalen sintaza (, farneziltransferaza, preskvalen-difosfatna sintaza, preskvalenska sintaza, skvalenska sintetaza, farnezil-difosfatna farneziltransferaza, SQS) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat:(2E,6E)-farnezil-difosfat farneziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj mikrozomalni enzim katalizuje privi korak biosinteze sterola.
Anita, Ferrara
Anita je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 377 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Varg Vikernes
Varg Vikernes je black metal glazbenik i pisac rođen pod imenom Kristian Vikernes 11. veljače 1973. godine, u okružju grada Bergen u Norveškoj. Poznat tijekom ranih dana norveške black metal scene pod pseudonimom Count Grishnackh (ime poglavice Orka u J. R. R. Tolkien-ovoj knjizi Gospodar prstenova), Vikernes je stvorio jednočlani projekt Burzum i kasnije je postao i vodećim glasom poganske ideologije. U dokumentarcu o heavy metalu opisan je kao "najveći i najozloglašeniji metal glazbenik svih vremena".
Vikernes je bio optužen na zatvorsku kaznu od 21 godinu za ubojstvo Øysteina Euronymous Arsetha iz black metal sastava Mayhem 1993., također i za paljenje triju starih crkava u Norveškoj. Nakon odsluženih 16 godina, 22. svibnja 2009. pušten je iz zatvora na uvjetnu. Nakon izlaska na slobodu izjavio je da će živjeti sa svojom obitelji na njihovoj maloj farmi u području regije Telemark.
Laguna Esquel, Tzimol
Laguna Esquel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tzimol.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 647 m.
Jamarica
Jamarica je naselje u u Sisačko-moslavačkoj županiji, smješteno 13 km od grada Kutine.
Naselje
Jamarice imaju 452 stanovnika. Naselje ima dvije ulice; Đuke Čaića i Lovačku ulicu. Ulica Đuke Čaića je najdulja ulica i prolazi cijelom dužinom naselja, dok je Lovačka ulica kratka ulica koja vodi do lovačkog doma. Na zapadu Jamarice graniče sa naseljem Banova Jaruga, a na istoku sa naseljem Janja Lipa. Pokraj naselja protječe potok Jamarica i rijeka Pakra. U neposrednoj blizini Jamarica nalazi se naftonosno polje Jamaričko brdo i akumulacijsko jezero Pakra. U centru naselja nalazi se kapela Sv. Barbare. Prvotna kapelica Sv. Barbare sagrađena je 1757. a današnja 1912. godine. U naselju je djelovao i učitelj Đuka Čaić, djed poznatog pjevača Đuke Čaića. Zbog velikih zasluga glavna ulica kroz naselje nosi njegovo ime.
Organizacije
U naselju djeluje DVD Jamarice i ŠNK Dinamo Jamarice hrvatski nogometni klub iz Jamarica.
Kretanje broja stanovništva 1857. - 2011.
U naselju je 2011. godine živjelo 410 stanovnika, 42 manje nego 2001. godine.
Patrijarh srpski Josif
Josif Rajačić (20. jul 1785 — 1/13. decembar 1861) je bio arhimandrit gomirski, episkop šibenski i vršački, mitropolit karlovački i patrijarh srpski, zaslužan za stvaranje Srpske Vojvodine i uzvišenja Mitropolije na nivo Patrijaršije.
Biografija
Rođen je u Lučanima kod Brinja (Lika) od oca Luke, sveštenika - prote, i majke Vasilije rođ. Čudić. Njegovo svetovno ime je Ilija. U Brinju je pohađao nemačku školu, a zatim se školovao u Zagrebu, Sremskim Karlovcima i Segedinu gde je završio prvu i drugu godinu filozofije. Studije je nastavio u Beču gde je učio pravne nauke, latinski jezik i lepu umetnost. Studije nije završio jer je 1809. stupio u đački bataljon u odbranu Austrije od Napoleonove Francuske u ratu.
Po završetku rata, Francuzi su vladali njegovim zavičajem, odbio je da se stavi u njihovu službu i odlučio je da služi svom narodu, pa se zbog prekinutih studija stavio na raspolaganje svom nadležnom episkopu gornjokarlovačkom Mojsiju Miokoviću koji ga je zamonašio 10. aprila 1810. godine u manastiru Gomirju. Sa pozicije arhimandrita gomirskog i administratora eparhija karlovačke i pakračke, postavljen je za episkopa dalmatinskog. U Sremskim Karlovcima ga je 24. juna 1829. posvetio mitropolit karlovački Stefan. Na mestu episkopa dalmatinskog ostao je do 1833. godine. Za to vreme otvorio je Klirikalnu školu (bogosloviju) u Šibeniku i posebno vodio borbu sa pokušajima unijaćenja pravoslavnih Srba u Dalmaciji. Nije podlegao pritisku da se lica koja su prešla na uniju brišu iz pravoslavnih matičnih knjiga, jer je smatrao da to nisu činili dobre volje nego po pritisku.
Revolucija 1848. i izbor za patrijarha
U vreme kada je postao mitropolit došlo je zaoštravanja odnosa između Nemaca i Mađara, kao i Južnih Slovena i Mađara u Austrijskom carstvu. Talas revolucije se 1848. preneo iz Francuske i zahvatio Mađare, Srbe i Hrvate. Josif Rajačić je dugo čekao da se mađarski nacionalisti osveste i da ne ugrožavaju prava Srba na nacionalnost, jezik i svoju veru formirao je savez sa Hrvatima i Austrijom u nameri da se odbrani od nasrtaja i deklaracija Mađarske revolucije. Stao je na čelo Revolucionarnog pokreta, kojeg su predvodili mladi i školovani ljudi, mnogi i njegovi stipendisti, koji su iz evropskih metropola prenosili revolucionarne demokratske tekovine i zahtevali prava za svoj narod. Rajačić je sazvao Majsku skupštinu Srba u Sremskim Karlovcima 1848. Na toj Skupšini po prvi put, posle propasti srpske države i pada pod moćne carevine, okupile su se delegacije iz svih tih carevina i kneževine Srbije, na kojoj je mitropolit Rajačić proglašen za srpskog patrijarha i ustanovljena je Srpska Vojvodina. Za predsednika Glavnog odbora-vlade izabran je patrijarh Rajačić, a za potpredsednika i vođu (vožda) vojske izabran je Đorđe Stratimirović, a za vojvodu Stevan Šupljikac.
Rajačić je tražio načina da izbegne direktan vojni okršaj s Mađarima i preduzimao diplomatske korake i pokušavao dogovorom rešiti probleme i zbog toga je kao i zbog odobrenja Odluka Majske skupštine otišao Caru u Beč. Međutim, mladi, obrazovani i odlučni Stratimirović, iako zamoljen od Rajačića da ne naseda provokacijama, na jedan brutalni napad Mađara na Karlovce odgovorio je vatrom i tako je započeo za nedovoljno spremljene Srbe težak oružani sukob u koji su se uključili dobrovoljci iz Srbije na čelu s vojvodom Knićaninom. Vojvoda Šupljikac prvog dana preuzimanja funkcije iznerviran mnogim stvarima pao je od kaplje u Pančevu, prilikom obilaska bojišta. Tako da je Rajačić kao predsednik Glavnog odbora, morao preuzeti i tu funkciju i donositi složene i odgovorne odluke.
Kada je Mađarska revolucija, uz pomoć ruske vojske, ugušena, austrijske vlasti nisu imale više potrebe činiti ustupke Srbima, ni Hrvatima, pa su, u novembru 1849. godine, na području Srpske Vojvodine formirale novu krunovinu pod nazivom Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat. Rajačića su postavili za komesara, to je ishod Srpske revolucije. Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat je ukinuto 1860. godine. Patrijarh je mnogo negodovao i zahtevao od Cara da to ne čini na Blagoveštanskom saboru, koji je tim povodom sazvao, ali Car nije mnogo mario za sva dela dobročinstva koja su Srbi u krvi podneli za Cara i Carevinu.
Period posle 1849.
desno|mini|patrijarh Josif Rajačić je sve svoje znanje i moć i svu svoju energiju trošio da pomogne da Vojvodina dođe pod upravu srpskog naroda. Prilike su se promenile i njegova politička tvorevina 1918. godine donela je odluku o prisajedinjenju Vojvodine i Srema matici Srbiji. Srpski narod ga pamti kao osnivača Vojvodine Srpske, srpske patrijaršije pod nazivom Srpska, koje ime nose od tada svi srpski patrijarsi. Uspeo je da se srpski narod u Monarhiji i Evropi naziva svojim imenom a ne Raci i Vlasi kako su Srbe tada nazivali, te da njegov crkva bude priznata a ne šizmatična, grkonesjedinjena i sl. nego Srpska pravoslavna crkva, osnovao je crkvu u Beču i Trstu i tako pravoslavlje predstavio Evropi i Zapadu. Uveo je jednoobraznu liturgiju u hramove, uniformisanost sveštenstva, dao uglazbiti srpska crkvena pojanja i svoj narod i crkvu predstaviti kao dostojne i uzvišene u Evropi. Osnovao je arhiv, pokrenuo osnivanje muzeja i univerziteta u Karlovcima, uveo protokol u svoj dvor, i dao napisati Prvi srpski kuvar. Osnovao je botaničku baštu, bolnicu, štampariju (Litografiju) i još mnogo toga. Izgradio je mnoge škole, crkve i stipendirao veliki broj đaka i studenata na tadašnjim evropskim učilištima. Bio je tajni savetnik bečkog Cara, ali i veliki prijatelj srpskog kneza i celog srpskog naroda. Josif Rajačić je pomagao prosvetni razvoj Srba u Austriji. U vreme dok je bio karlovački mitropolit otvoreno je mnogo novih srpskih škola, pomogao je da se gimnazije u Sremskim Karlovcima i Novom Sadu uzdignu u rang punih gimnazija. Takođe je otvorio patrijaršijsku biblioteku i štampariju u Sremskim Karlovcima. Pokušao je da 1854. u Sremskim Karlovcima otvori univerzitet, ali u tome nije uspeo. Umro je u Sremskim Karlovcima 1/13. decembra 1861. godine i sahranjen u Sabornoj crkvi.
Dupa Deal, Milas
Dupa Deal je naselje u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud u opštini Milas.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 351 m.
2987 Sarabhai
2987 Sarabhai je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Prečnik asteroida je 17,97 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,886 astronomskih jedinica (AJ).
Lex Scantinia
Lex Scantinia (Skantinijev zakon - ponekada pogrešno navođen kao Lex Scantia) je rimski zakon iz 149. pne., koji je u Rimskoj republici uređivao pitanja vezana za seksualne odnose, uključujući pederastiju, preljubu i pasivnu ulogu u istopolnim odnosima. Moguće je da je zakon uveo smrtnu kaznu za istopolne odnose između slobodnih muškaraca.
2987 Sarabhai
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 1,018 stepeni, a orbitalni period iznosi 1791,023 dana (4,903 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,064. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 12,10 a geometrijski albedo 0,079.
Asteroid je otkriven 24. septembra 1960. godine.
Lex Scantinia
Svi rimski zakoni, uključujući i Lex Scantinia, uređivali su odnose samo između slobodnih ljudi, građana Rima. Robovi su se smatrali stvarima (res) i mogli su da budu korišćeni za seksualne aktivnosti bez zakonskih posledica.
Otvorena pitanja
U literaturi postoji malo konfuzije u vezi sa ovim zakonom, koji je dobio ime po edilu Skantiniju Kapitolinu, koji je živeo oko 225. godine pre nove ere, a koji je bio osuđen zbog istopolnih odnosa sa konzulom Markusom Klaudijem Marcelom za koje je bio optužen od strane Markusovog oca. Zakon je predložio tribun koji je zvao isto Skantinije, 149. godine pre nove ere, zbog čega nastaje konfuzija.
Neki moderni pisci smatraju da je u pitanju ista osoba po kojoj je zakon dobio ime i da je zakon usvojen, zapravo, 225. godine pre nove ere, kada je Skantinije bio osuđen, jer pre toga nije bilo zakona koji su zabranjivali istopolne odnose. Stari izvori, međutim, predlažu da su istopolni odnosi bili zabranjeni pod pretnjom smrću i pre donošenja ovog zakona. . Tako je, na primer, u rimskoj vojsci postala kazna po nazivu supplicium fustuarium, koja je označavala bičevanje do smrti za istopolne odnose između slobodnih muškaraca još pre donošenja ovog zakona.
Istorija
Godine 50. Markus Luvije Druzije Klaudijan predsedavao je sudom koji se bavio slučajevima prekršaja Skantinijevog zakona, na osnovu čega zaključujemo da se zakon primenjivao i vek kasnije pošto je donet.