cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pederastija u antičkoj Grčkoj
Uticaj na književnost i umetnost
Na vazama su sačuvane brojne slike pederastičkih odnosa sa mnogim natpisima koji slave ljubav prema dečacima. Idealizovanje pederastije trajalo je najmanje između 600. i 400. godine pne.
Skulptor Fidija ostavlja u pamćenje ime svog eromenosa Pantarka, upisujući njegovo ime u nokat kolosalne statue Zevsa.
Savremene studije
Etički stavovi koji su vladali u polisima kao što su Atina, Teba, Krit, Sparta itd. u vezi sa pederastijom korišćeni su u literaturi samo do kraja 19. veka. John Addington Symonds bio je jedan od prvih koji je iskoristio ove stavove u svom radu A Problem of Greek Ethics iz 1873. ali ga je objavio tek 1901. Ove poglede proširio je Edward Carpenter u studiji Intermediate Types among Primitive Folk, 1914. godine. Studija se bavi istopolnim odnosima svih vrsta, ne samo pederastijom.
Klasične studije o antičkoj grčkoj sistematski ispuštaju reference o veoma proširenoj i prisutnoj praksi pederastije. E. M. Forster u svom romanu Maurice  iz 1910. godine pominje ovaj „kod tišine“ opisujući profesora koji savetuje: „Izostaviti: reference o neizrecivom grehu Grka“. Prva knjiga na engleskom sa ovom temom objavljena je tek 1978. - Greek Homosexuality, istoričara Kenneth Dovera. Dover je pokrenuo broj diskusija koje još uvek traju. S druge strane, kod današnjih Grka postoji veoma jak otpor da prihvate opis antičke Grčke onako kako je sada vide savremeni naučnici.
Savremena shvatanja pederastije u Grčkoj kreću se linijom Dover – Foucault – Halperin, koji tvrde da eromenos nije mogao recipročno da učestvuje u odnosu sa erastom i da je odnos bio zasnovan na seksualnom dominiranju starijeg nad mlađim. S ovim na umu, odnos se može smatrati drugačijim iz ugla eromenosa od onog iz ugla erasta – i esencijalno je asimetričan.
Drugi naučnici ističu slike na vazama, pesme i filozofske rasprave, poput Platonovih dijaloga, u kojima se javlja pojam anterosa – uzvraćene ljubavi – koji pokazuje da je ljubav i seksualna želja jednaka kod eromenosa kao kod erasta. Kritičari Doverove teorije ističu da se zanemaruju svi izvori koji govore suprotno ovoj „preterano teoretizovanoj“ interpretaciji ljudskih i emocionalnih odnosa i da je to „moderna bajka da mladi eromenosi nisu bili uzbuđeni“.
Drochtersen
Drohtersen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Štade. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 11.964 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3359013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štade Drohtersen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Štade. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 126,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.964 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 94 stanovnika/km².
Yuan Zhen
mini|Juen Džen Juen Džen (, 779 — 831), je bio važan kineski pisac i pesnik u srednjoj Tang dinastiji poznat za njegovo delo „Priča o Jing Jing“ po kojoj je kasnije Bang Šifu napisao čuveni komad sa pevanjem „Zapadna odaja“.
Poreklom iz Lojanga, Juen je potomak carske porodice iz severne države Vei. Izgubio je svog oca 8. godine svog života i preselio se u Fengsjang, blizu današnjeg Baođia, Šansja sa njegovom majkom Dženg. Juen je počeo pisati kad je bio 15, i bio je član Pai Ćijiovog književnog družtva. Trideset godina bio je dobar prijatelj pesnika Pai Ćijia. Jedno vreme bio ministar na dvoru, ali je uglavnom službovao daleko od prestonice.
Raketni čamci klase Osa
Brodovi
Oko 175 Osa I i 114 Osa II brodova je izgrađeno za Sovjetsku ratnu mornaricu, posljednje su povučene iz službe oko 1990. Od bivših sovjetskih satelitskih država jedan brod je u službi u Azerbajdžanskoj ratnoj mornarici i dva u Latvijskoj ratnoj mornarici.
Osa II
mini|300px|Osa II
1851
Godina 1851 (MDCCCLI) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom, odn. redovna godina koja počinje u ponedjeljak po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru (linkovi pokazuju godišnje kalendare).
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|180px|[[Foucaultovo klatno u Panteonu (2010)]]
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|280px|[[Svjetska izložba 1851]]
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|160px|Okruzi [[Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat|Vojvodstva]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|150px|left|† [[Njegoš]]
mini|200px|[[Državni udar u Francuskoj 1851.|Državni udar u Francuskoj: konjica u Parizu]]
El Basurón (razvrstavanje)
El Basurón ima više značenja:
Bantine, Sassari
Bantine je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 628 m.
Walter Matthau
Walter Matthau (New York City, New York; 1.10. 1920. - Santa Monica, California; 1.7. 2000.) bio je američki filmski glumac i komičar litvansko-jevrejsko-ruskog podrijetla. Najpoznatiji je po komedijama u kojima je glumio sa Jackom Lemmonom.
Najpoznatiji su mu filmovi Lice u gomili, Šarada, Fail Safe, Neobičan par, Novi list, Uzimanje Pelhalma 123, The Sunshine Boys, JFK i Grumpy Old Men. Za komediju Kolačić sreće iz 1966. je nagrađen Oscarom za najboljeg sporednog glumca, dok je za filmove Charley Varrick i Pete 'n' Tillie iz 1972. nagrađen nagradom BAFTA za najboljeg glumca.
Umro je od zatajenja srca 2000. Pravi uzrok smrti bio je rak debelog crijeva, čije su metastaze zahvatile pluća, jetru i mozak.
Zavođe
Zavođe je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Gospića, Ličko-senjska županija.
Trioksifen
Trioksifen je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 453,572 Da.
St. Louis (NA)
U prvoj američkoj profesionalnoj bejzbol ligi National Association su nastupala dva kluba iz St. Louisa:
Shaun of the Dead
Shaun of the Dead je horor filmska komedija komedija u režiji Edgara Rajta koji je takođe napisao scenario zajedno sa Sajmonom Pegom. Radnja filma prati skromnog trgovca Šona (Peg) i njegovog nezaposlenog najboljeg prijatelja Eda (Nik Frost) kako se suočavaju sa zombi apokalipsom.
Film je naišao na pozitivan prijem kod kritičara i ostvario je dobru zaradu na bioskopskim blagajnama. Bio je nominovana za BAFTU za najbolji britanski film, a osvojio je i nagradu Empajer u istoj kategoriji.
Šon živih mrtvaca je prvi deo Pegove i Frostove Kornet trilogije, čije je nastavke Panduri u akciji i Svršetak sveta takođe režirao Rajt.
U Srbiji je prikazan pod naslovom Šon živih mrtvaca, a u Hrvatskoj pod naslovom Noć glupih mrtvaca.
Las Canoitas (razvrstavanje)
Las Canoitas ima više značenja:
El Batallón (razvrstavanje)
El Batallón ima više značenja:
El Batamote (razvrstavanje)
El Batamote ima više značenja:
Кленовник (Пожаревац)
Кленовник је насеље у Србији у градској општини Костолац Града Пожаревца у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 904 становника (према попису из 1991. било је 1024 становника).
Демографија
У насељу Кленовник живи 769 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,4 година (43,6 код мушкараца и 47,1 код жена). У насељу има 239 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,78.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Badia a Passignano, Firenze
Badia a Passignano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Rancho la Huasteca, San Diego de Alejandría
Rancho la Huasteca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1773 m.
De Pere, Wisconsin
De Per je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Malajski ljuskavac
Malajski ili javanski ljuskavac (lat. Manis javanica) je životinjska vrsta iz porodice Manidae.
Nastanjuje područje jugoistočne Azije, uključujući i države: Tajland, Indoneziju, Vijetnam, Laos, Kambodžu, Maleziju i Singapur. Živi u šumama i provodi većinu vremena u hranjenju ili spavanju na stablima.
Dužina tijela malajskog ljuskavca je do 65 cm, od toga do 56 cm može biti dužina repa, dok mu težina može doseći do 10 kilograma. Koža je gusta i prekrivena ljuskama. Iz kože rastu male dlačice. Pandže su jake i imaju sjajne nokte, kojima kopa u potrazi za mravima ili termitima. U ustima nema zube. Jezik je dug i ljepljiv, tako da njime hvata mrave i termite.
Prirodni neprijatelji malajskoga ljuskavca su: javanski tigar i oblačasti leopard.
Obično ima jedno ili dva mladunca godišnje. Prva tri mjeseca života, roditelji se brinu za mladunce. Odrasle jedinke obično žive osamljene te su aktivni noću.
Kada je u opasnosti, ljuskavac se sklupča u lopticu.
Hardin County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 26.026, što je 448 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Corbița, Corbița
Corbița je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Corbița.
Hepatitis C
Hepatitis C vrsta je upalne bolesti jetre koju uzrokuje virus, hepatitisa C (engl. kratica HCV).
Corbița, Corbița
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2091 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Hepatitis C
Hepatitis C često nema simptoma, no kronična infekcija može dovesti do oštećenja jetrenoga tkiva, a nakon više godina i do ciroze. U nekim slučajevima kod oboljelih od ciroze dolazi do dodatnih komplikacija kao otkazivanja funkcije jetre ili karcinoma jetre, varikoziteta vena jednjaka i želuca, što može dovesti do smrti od iskrvarenja.
Hepatitis C prvenstveno se dobiva putem zaražene krvi kao npr. intravenskom uporabom droga, nesterilnom medicinskom opremom te transfuzijom krvi. Procjenjuje se da je hepatitisom C diljem svijeta zaraženo 130–170 milijuna ljudi. Znanstvenici su se proučavanjem HCV-a počeli baviti 70-ih godina prošloga stoljeća, a njegovo su postojanje dokazali 1989. godine. Nije poznato da taj virus izaziva oboljenje drugih živih bića.
Standardni su lijekovi za liječenje zaraze HCV-om pegilirani interferon i ribavirin. Terapijom se postiže izlječenje kod 50-80 % ljudi. Kod oboljelih s komplikacijom ciroze ili raka jetre može se primijeniti transplantacija jetre nao način terapije, no bolest se obično ponovno javlja i nakon transplantacije. Protiv hepatitisa C ne postoji cjepivo.
Pored hepatitis C virusa (HCV), postoje i drugi virusi koji mogu izazvati hepatitise, pa razlikujemo hepatitis A, hepatitis B, hepatitis D, hepatitis E i hepatitis G. Svi se ovi hepatitisi razlikuju po putovima prijenosa, dužini inkubacije, težini bolesti, mogućnosti prelaska u kroničnu upalu tj. kronični hepatitis i razvoju teških komplikacija kao što su ciroza jetre i karcinom jetre. Među svim nabrojanim hepatitisima, upravo hepatitis C najčešće prelazi u kronični oblik s mogućnošću razvoja ciroze i karcinoma jetre.
Epidemiologija
mini|400px|Zemljopisna rasprostranjenost hepatitisa C, 1999. Hepatitisom C zaraženo je 150 do 200 milijuna ljudi u cijelom svijetu i danas je vodeći uzrok transplantacija jetre, te je čest uzrok raka jetre. U pojedinim zemljama komorbidna zaraza HCV i HIV bolesti je česta, dok je HIV bolest za sada u Hrvatskoj sporadična.
Za Hrvatsku je procjena da je oko 1,7 % populacije zaraženo HCV virusom, što čini više od 75 000 ljudi. Glavni put prijenosa hepatitisa C je putem zaražene krvi. Do uvođenja obveznog testiranja dobrovoljnih davatelja krvi (u Hrvatskoj je to od 1993.), transfuzije krvi i krvnih derivata su bile glavni put prijenosa hepatitisa C koji se tada i nazivao "posttransfuzijski hepatitis". Danas je osnovni put prijenosa intravensko korištenje droga, korištenjem zajedničkih šprica i igala. Mogući put prijenosa je i korištenjem inficiranog pribora prilikom tetovaža ili piercinga. Pored ovih češćih načina prijenosa, HCV se rjeđe može prenijeti i spolnim odnosom te tijekom poroda sa zaražene majke na dijete (tzv. perinatalni put). U oko čak 30 % inficiranih ne može se sa sigurnošću utvrditi put prijenosa.
Akutni hepatitis C
Hepatitis C izaziva akutne simptome u svega 15 % slučajeva. Simptomi su češće blagi i slabi, uključujući smanjenje apetita, umor, mučninu, bol u mišićima ili zglobovima te gubitak tjelesne težine. U rijetkim slučajevima akutne infekcije dolazi do pojave žutice. Infekcija se bez liječenja rješava kod 10-50 % ljudi, a kod ženskih osoba mlađe dobi vjerojatnost spontanog izliječenja je češća nego kod opće populacije.
Inkubacija tj. period od ulaska virusa do pojave znakova bolesti, za hepatitis C iznosi prosječno oko 6 tjedana. U samo 25-30 % inficiranih HCV-om javljaju se simptomi bolesti. Oni su vrlo nespecifični i po njima se ne može zaključiti da se radi o upali jetre. U mnogim slučajevima osobe zaražene virusom hepatitisa C ne osjećaju se bolesnim, dok se druge osobe mogu osjećati kao da imaju slabiju gripu koja ne zahtjeva liječenje.
Zbog netipičnih znakova bolesti (umor, bolnost u gornjem dijelu trbuha, posebice s desne strane, mučnine, povraćanje, gubitak apetita, ponekad povišena tjelesna temperatura, bolovi u zglobovima) najveći broj oboljelih se otkrije posve slučajno, tijekom sistematskih pregleda, regrutacije, obrade nekih drugih bolesti i sličnog i to uglavnom u fazi kroničnog hepatitisa.
Mokraća nekih osoba može postati tamna, bjeloočnice i koža mogu postati žuti (žutica). Simptomi hepatitisa mogu nestati nakon nekoliko tjedana, ali to ne treba značiti da je i zaraza također nestala. Upala jetre može se ustanoviti analizom krvi, mjereći dva jetrena enzima (ALT i AST). Povećanje broja ovih enzima pokazuje određenu fazu oštećenja jetre. Slučajevi akutnog hepatitisa C se vrlo rijetko otkrivaju.
Kronična infekcija
mini|300px|[[Rak jetre uzrokovan hepatitisom C]] Kada upala jetre traje duže od šest mjeseci, bolest se naziva kroničnim hepatitisom C. Osamdeset posto ljudi izloženih virusu razvija kroničnu infekciju. Kod većine se tijekom prvih desetljeća trajanja infekcije pojavljuju tek minimalni ili nikakvi simptomi, premda kronični hepatitis C može biti praćen umorom. Kod dugogodišnjih je bolesnika hepatitis C primarni uzrok ciroze i karcinoma jetre. Od ciroze obolijeva 10 % do 30 % ljudi koji su zaraženi dulje od 30 godina i češća je kod ljudi zaraženih i hepatitisom B ili HIV-om, alkoholičara te muškaraca. Oboljeli od ciroze imaju dvadeset puta veći rizik razvoja karcinoma jetre, a stopa iznosi 1-3 % na godinu. Kod alkoholičara taj je rizik 100 puta veći. Hepatitis C uzrokuje cirozu jetre u 27 % slučajeva, a rak jetre u 25 % slučajeva.
Ciroza jetre može dovesti do povišenja krvnoga tlaka u venama koje vode prema jetri, ascitesa, modrica ili krvarenja, varikoziteta vena, posebice u želudcu i jednjaku, žutice te oštećenja mozga ulijed hepatalne encefalopatije.
Djelovanje na druge organe
Hepatitis C se u rjeđim slučajevima povezuje sa Sjögrenovim sindromom (autoimuna bolest), trombocitopenijom, lichen planusom, dijabetesom i zločudnim novotvorinama limfnog sustava. Trombocitopenija se javlja u 0,16-45,4 % pacjenata oboljelih od kroničnog hepatitisa C. Među oboljelima od hepatitisa C postoji korelacija s mješanom krioglobulinemijom, upalom krvnih žila malog i srednjeg promjera uzrokovanom taloženjem imunih kompleksa koji sadrže krioglobuline.
Virologija
Virus hepatitisa C malen je, obložen virus, koji se sastoji od jednostrukoga pozitivnog lanca ribonukleinske kiseline (RNK). Pripada rodu hepacivirusa iz porodice Flaviviridae. Postoji sedam glavnih genotipova virusa HCV. U Sjedinjenim Američkim Državama genotip 1 uzročnik je u 70 % slučajeva, genotip 2 u 20 %, a svaki drugi genotip u 1 % slučajeva. Genotip 1 također je najčešći u Južnoj Americi i Europi.
Kad cirkulira krvlju, veže se za receptore u jetrenom tkivu, smatra se da se veže uz receptore CD81 i SR-BI. Kako su te molekule nađene i drugdje po tjelu, nepoznato je po čemu je jetra specifična. Ovaj virus, kao i gotovo svi drugi RNK virusi, ima visok stupanj mutacija koje dovode do postojanja brojnih inačica tzv. kvazispecijesa. Zbog ovakve različitosti među hepatitis C virusima, ne postoji cjepivo protiv ove bolesti. Određivanje kojem genotipu HCV pripada bitno je zbog prognoze i odgovora na liječenje. Genotipovi 1 i 4 smatraju se rezistentnijim virusima. U Hrvatskoj prevladavaju genotipovi 1 i 3, dok se drugi genotipovi javljaju daleko rjeđe.
Iako hepatitis A, hepatitis B i hepatitis C imaju slična imena (budući da svi uzrokuju bolest jetre) sami su virusi vrlo različiti. Za razliku od hepatitisa A i B, ne postoji cjepivo za hepatitis C.
Način prijenosa
Osnovni je način prenošenja u razvijenom svijetu intravenska uporaba droga. U zemljama u razvoju glavni su načini prenošenja transfuzija krvi i nedovoljno sterilizirani medicinski instrumenti Uzrok prenošenja u 20 % slučajeva i dalje ostaje nepoznat, no u velikomu broju slučajeva vjerojatno je riječ o intravenskoj uporabi droga.
Intravenska uporaba droga
U mnogim je dijelovima svijeta glavni uzrok zaraze hepatitisom C intravenska uporaba droga. Pregled 77 zemalja pokazuje da je u njih 25 stopa pojavnosti hepatitisa C kod populacije intravenskih uživatelja droga između 60 % i 80 %, a tako je i u SAD-u i Kini. U 12 zemalja te se stope penju i na više od 80 %. Hepatitisom C zaraženo je čak deset milijuna intravenskih uživatelja droga, a najveći je ukupan broj zabilježen u Kini (1,6 milijuna), SAD-u (1,5 milijuna) i Rusiji (1,3 milijuna). Stope pojavnosti hepatitisa C među zatvorenicima u SAD-u deset do dvadeset su puta više nego u općoj populaciji, što se u studijama pripisuje visokoričnomu ponašanju, primjerice intravenskoj uporabi droga i tetoviranju nesterilnim priborom.
Izloženost u zdravstvu
Drugi značajni oblik prijenosa zaraze je transfuzija krvi, krvnih pripravaka te transplantacija organa bez odgovarajućih probirnih pretraga na HCV. U SAD-u opći je probir uveden 1992. godine. Od tada se stopa infekcije smanjila s jedan na 200 jedinica krvi na jedan na 10 000 do 10 000 000 jedinica krvi. Minimalni se rizik zadržao zbog razdoblja od 11 do 70 dana od trenutka kada potencijalni davatelj krvi dobije hepatitis C pa do pozitivnoga nalaza krvne pretrage. U nekim se zemljama probir na hepatitis C još uvijek ne provodi zbog troška.
Vjerojatnost da će osoba ozlijeđena ubodom igle osobe zaražene HCV-om oboljeti od hepatitisa C iznosi otprilike 1,8 %. Taj se rizik povećava u slučaju da je upotrijebljena igla šuplja, a ubodna rana duboka. Postoji i rizik izlaganja sluznice zaraženoj krvi, no on je nizak, dok rizika u slučaju izlaganja neoštećene kože krvi nema.
Hepatitis C prenosi se i bolničkom opremom, u što se ubraja: ponovna uporaba igala i šprica, višekratna uporaba bočica za lijekove, vrećica s infuzijom i nesterilna kirurška oprema. Loši higijenski standardi u medicinskim i zubarskim ustanovama glavni su uzrok širenja HCV-a u Egiptu, kao zemlji s najvišom stopom zaraženosti u svijetu.
Spolni odnos
Nije poznato može li se hepatitis C prenositi spolnim odnosom. Premda postoji povezanost između visokorizične spolne aktivnosti i hepatitisa C, nije jasno leži li razlog prenošenja bolesti u prešućenom uživanju droga ili u rizičnome spolnom ponašanju. Dokazi idu u prilog nepostojanju rizika za heteroseksualne parove koji ne održavaju spolne odnose s drugim osobama. No postoji rizik od spolnih činova koje uključuju visoke razine ozljeda unutarnje ovojnice analnoga kanala, kao što je analna penetracija, ili do kojih dolazi u prisutnosti spolno prenosivih zaraza, uključujući HIV i genitalne čireve. Za sprječavanje prenošenja hepatitisa C kod ljudi koji imaju više partnera Vlada SAD-a preporučuje samo uporabu kondoma.
Tetoviranje i piercing
Tetoviranje se povezuje s dva do tri puta većim rizikom zaraze hepatitisom C. Tomu može biti uzrok nesterilna oprema ili nečistoća boja koje se koriste. Poseban su razlog za zabrinutost tetovaže i piercing izvedeni do sredine 80-ih godina prošloga stoljeća ili nestručno, budući da se u onim uvjetima nije mogla postići sterilnost. Također se čini da je kod većih tetovaža rizik viši. Rizik zaraze hepatitisom C posebno je visok među zatvorsokm populacijom, pošto gotovo polovina zatvorenika međusobno dijeli nesterilni pribor za tetoviranje. Rijetki su slučajevi izravne povezanosti infekcije HCV-om s tetoviranjem u profesionalnim salonima koji imaju odobrenje za rad.
Dodir s krvlju
Na predmetima za osobnu higijenu kao što su britvice, četkice za zube i pribor za manikuru i pedikuru mogu ostati tragovi krvi, stoga zajednička uporaba tih predmeta povećava rizik izlaganja HCV-u. Potrebno je paziti na posjekotine i ranice, kao i druge oblike krvarenja. HCV se ne prenosi običnim kontaktom, primjerice grljenjem, ljubljenjem, kao ni uporabom zajedničkoga pribora za jelo i kuhanje.
Prenošenje s majke na dijete
Prenošenje hepatitisa C sa zaražene majke na dijete događa se u manje od 10 % trudnoća. Do prenošenja virusa može doći tijekom trudnoće, kao i prilikom poroda i ne postoje mjere suzbijanja toga rizika. Dulji porod povezuje se s povećanjem rizika prenošenja. Nema dokaza za prenošenje HCV-a dojenjem, ali zaražena bi majka trebala izbjegavati dojenje ako su joj bradavice ispucale ili ako krvare, odnosno ako joj je razina virusa u krvi visoka.
Wādī al Jadlah, Hajjah
Wādī al Jadlah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1231 m.
Hepatitis C
Dijagnoza
minijatura|250px|Serološki profil infekcije hepatitisa C Dijagnostičke pretrage za hepatitis C uključuju: pretrage koje otkrivaju antitijela HCV-a, ELISA test, tzv. Western blot te kvantitative pretrage RNK HCV-a. Lančanom reakcijom polimeraze (engl. kratica PCR) RNK HCV-a može se otkriti već dva do tri tjedna po infekciji, dok je antitijelima potrebno znatno dulje vrijeme da se formiraju i otkriju.
Infekcija virusom hepatitisa C koja na temelju prisutnosti njegove RNK traje dulje od šest mjeseci može se definirati kroničnim hepatitisom C. Budući da kronične infekcije obično nemaju simptoma desetljećima, klinički se najčešće otkrivaju putem pretraga funkcija jetre ili tijekom rutinskih probira visokorizičnih skupina ljudi. Pretragama nije moguće utvrditi je li riječ o akutnoj ili kroničnoj infekciji.
Krvne pretrage
Dijagnosticiranje hepatitisa C u pravilu počinje krvnim pretragama primjenom imunoenzimskog testa, radi utvrđivanja postojanja antitijela na HCV. Ako se pokaže test pozitivnim, izvodi se drugi test radi provjere imunoenzimskog testa i utvrđivanja težine bolesti. Rekombinantni imunoblot test (engl.: Recombinant Immunoblot Assay) potvrđuje imunotest, a metodom lančane reakcije polimerazom RNK HCV-a potvrđuje se brojnost virusa. Ako se RNK ne otkrije lančanom reakcijom poimeraze, a imunoblot je pozitivan, osoba je prethodno imala infekciju koja se povukla bilo liječenjem ili spontano; ako je imunoblot negativan, smatra se da je imunoenzimski test pogriješio. Potrebno je šest do osam tjedana od infekcije da imunoenzimski testovi postanu pozitivni.
Razina jetrenih enzima u krvi je vrlo promjenjiva u početnoj fazi infekcije; u prosjeku počinje rasti sedam tjedana nakon infekcije. Razina jetrenih enzima nije razmjerna s ozbiljnošću bolesti.
Biopsija
Biopsijom jetre moguće je utvrditi stupanj njenog oštećenja, ali postupak sobom nosi rizike. Tipične promjene koje se otkrivaju biopsijom su limfociti u jetrenom tkivu, limfoidni folikuli u portalnoj trijadi, te promjene na žučnim vodovima. Postoji niz krvnih testova kojima se nastoji utvrditi stupanj oštećenja kako bi se smanjila potreba za biopsijom.
Probirne pretrage
Pretpostavlja se da je tek 5-50 % zaraženih osoba u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi svjesno je svoga stanja. Testiranje se preporučuje za osobe s visokim rizikom, uključujući osobe koje imaju tetovažu. Probir se također preporučuje kod osoba s povišenim jetrenim enzimima, jer je to često jedini znak kroničnog hepatitisa. Rutinski probir nad svim stanovništvom nije preporučen u Sjedinjenim Američkim Državama.
Rizične skupine
Osobe u slijedećim kategorijama izloženije su opasnosti od zaraze hepatitisom C:
Zdenčec
Zdenčec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Čazme, Bjelovarsko-bilogorska županija.
New Haven Elm Citys
New Haven Elm Citys je bio američki profesionalni bejzbol klub iz grada New Haven u državi Connecticut. Domaći teren je imao na igralištu Hamilton Park. Godine 1875. se natjecao u profesionalnoj ligi National Association, kada je zabilježio 7 pobjeda i 40 poraza. To mu je bio posljednji nastup.
Zdenčec
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 130 stanovnika te 40 obiteljskih kućanstava.
Hepatitis C
Rizične skupine
Oko 25 posto osoba zaraženih hepatitisom C ne pripadaju ni jednoj gore navedenoj kategoriji.
Prevencija
Prema stanju u 2011., ne postoji cjepivo protiv hepatitisa C. Cjepiva su u razvoju, a neka su pokazala ohrabrujuće rezultate. Kombinacija preventivnih strategija, kao što su programi zamjene igala i liječenje zloporabe droga, smanjuje rizik od hepatitisa C u intravenoznih ovisnika za oko 75 %. Probir darivatelja krvi važan je na nacionalnoj razini, kao što je to i pridržavanje univerzalnih mjera predostrožnosti u zdravstvenim ustanovama. U zemljama u kojima postoji nedostatna opskrba sterilnim špricama, pružatelji zdravstvene skrbi radije daju lijekove oralno nego putem injekcija.
Potreban je oprez i pridržavanje osnovnih higijenskih pravila kod svih invazivnih liječničkih ili stomatoloških zahvata. Medicinsko osoblje ima povećani rizik budući da često akcidentalno dolazi u dodir s krvlju, koja je glavni put transmisije bolesti.
Bilo kakvu prolivenu krv treba obrisati s papirnatim ručnikom koji se odbacuje nakon uporabe, koriste pri tom rukavice. Sa zavojem ili flasterom potpuno pokriti bilo koje mjesto gdje se zaražena osoba porezala ili gdje ima ranu.
Osoba zaražena hepatitisom ne smije:
El Batequi (razvrstavanje)
El Batequi ima više značenja:
Hepatitis C
Liječenje
HCV uzrokuje kroničnu infekciju u 50-80 % zaraženih osoba, ali približno 40-80 % tih slučajeva rješava se liječenjem. U rijetkim slučajevima infekcija se može povući bez liječenja. Ljudi s kroničnim hepatitisom C trebaju izbjegavati alkohol i lijekove toksične za jetru, te se trebaju cijepiti protiv hepatitisa A i hepatitisa B. Zaražene osobe s cirozom jetre potrebno je podvrgnuti ultrazvučnim pregledima kako bi se na vrijeme uočila pojava raka jetre.
Lijekovi
Osobe s dokazanim patološkim promjenama jetre uzrokovanima infekcijom HCV-om moraju se podvrći liječenju. Trenutačna je terapija kombinacija pegiliranog interferona i antivirusnog lijeka ribavirina tijekom 24 ili 48 tjedana, ovisno o genotipu HCV-a. Poboljšanje se bilježi u 50-60 % liječenih osoba. Kombiniranje ili boceprevira ili telaprevira s ribavirinom i peginterferonom alfa poboljšava antivirusnu reakciju kod hepatitisa C genotipa 1. Tijekom farmakološke terapije uobičajene su nuspojave; polovica pacijenata osjeća simptome slične gripi, a kod jedne trećine bilježe se emocionalni problemi. Liječenje je tijekom prvih šest mjeseci učinkovitije nego kad hepatitis C preraste u kroničnu bolest. Ako kod osobe nastupi nova infekcija koja se ne povuče nakon osam do dvanaest tjedana, preporučuje se liječenje pegiliranim interferonom u trajanju od 24 tjedna. U bolesnika s talasemijom (krvni poremećaj) ribavirin se pokazao učinkovitim, ali povećava potrebu za transfuzijama.
Način liječenja kroničnog hepatitisa C u Hrvatskoj ovisi o genotipu. Za liječenje kroničnog hepatitisa C uzrokovanog genotipom 1 koristi se kombinacija pegiliranog interferona i ribavirina, dok se za druge genotipove (2 i 3) predviđa davanje ribavirina i tzv. konvencionalnog interferona koji se mora davati više puta tjedno. Liječenje traje 48 tjedana ili kraće alp se terapija pokaže nedjelotvornom. To se kod genotipa 1 ispituje 12 tjedana nakon početka liječenja, a za genotipove 2 i 3 nakon 24 tjedna. Ako je u to vrijeme kvalitativni HCV PCR negativan, liječenje se nastavlja do kraja, a prekida se ako je test pozitivan.
Kod uvođenja terapije, bolesnici se hospitaliziraju kraće vrijeme (oko 10 dana) tijekom kojeg se prate nuspojave i bolesnik educira da samostalno daje injekcije interferona.
Nuspojave liječenja
Interferon je lijek s čitavim nizom mogućih nuspojava. Najčešće se javljaju simptomi nalik gripi: visoka temperatura, glavobolja, bolovi u zglobovima i mišićima. Ovim se simptomima može doskočiti uzimanjem tablete paracetamola (npr. Panadon, Lupocet, Lekadol) pola sata prije injekcije. S vremenom se ovi simptomi smanjuju i potpuno nestaju. Osim ovih nuspojava interferona, može se javiti otežana koncentracija, gubitak kose, poremećaj u broju krvnih stanica, depresija. Teže nuspojave se javljaju rijetko (u manje od 2 % liječenih): oštećenje štitne žlijezde, depresija sa suicidalnim mislima, epileptički napadaji, akutno zatajivanje srce i bubrega, oštećenje sluha. Doza interferona se zbog nuspojava može reducirati ili potpuno ukinuti (do 15 % liječenih).
Ribavirin je lijek koji se dobro podnosi. Moguć je razvoj anemije koja zahtijeva prilagođavanje doze (smanjivanje) ili pak potpuno ukidanje ovog lijeka. Radi informacije potrebno je naglasiti da je razlika između interferona i tzv. peginterferona u tome što je kod peginterferona tehnološkom metodom molekuli interferona dodana molekula polietilen glikola, što ima za rezultat dužu učinkovitost i postojanosti lijeka u organizmu, a izravna je posljedica smanjenje broja potrebnih injektiranja.
Alternativne terapije
Zagovornici ove metode liječenja tvrde da je nekoliko alternativnih terapija pokazalo određenu učinkovitost kod liječenja hepatitisa C, uključujući mlijeko čička (silimarin), ginseng, kao i koloidno srebro. Međutim, ne postoje dokazi da ijedna alternativna terapija poboljšava ishod kod hepatitisa C, i nije dokazan ikakav utjecaj alternativnih terapija na virus.
Prognoza
Odgovor na liječenje ovisi o genotipu virusa. Trajno izliječenje bilježi se u oko 40-50 % osoba s HCV genotipom 1 uz 48 tjedana liječenja. U osoba s HCV genotipovima 2 i 3, uz 24 tjedna liječenja trajni odgovor je 70-80 %. Trajno odgovara na terapiju oko 65 % osoba s genotipom 4 nakon 48 tjedana liječenja. Dokazi za liječenje bolesti genotipa 6 trenutačno su oskudni, a oni koji postoje odnose se na 48 tjedana liječenja istim dozama kao i za bolest genotipa 1.
Ishod terapije
Uspjeh terapije se ogleda u činjenici da se virus HCV više ne može dokazati u krvi. Kaže se da je bolesnik aviremičan. To se utvrđuje kvalitativnim PCR-om koji je negativan. Drugi parametar koji se prati tijekom liječenja jesu vrijednosti transaminaza (ALT) koje postaju normalne u uspješnom liječenju. Ukoliko se tijekom liječenja ne postigne stanje aviremije, smatra se da se radi o rezistentnom virusu i bolesnika se označava kao non-respondera, tj. onog koji nije uspješno odgovorio na liječenje te je virus u krvi i dalje prisutan, a transaminaze mogu biti povišene.
Bolesnici koji na kraju terapijskog protokola nemaju virus u krvi (kvalitativni HCV PCR negativan), a transaminaze su im normalne, prate se laboratorijski svakih 6 mjeseci. Tim se kontrolama utvrđuje trajnost virusološkog uspjeha liječenja koja se postiže u 50 % bolesnika s genotipom 1, a čak u 80 % s genotipom 2 i 3 liječenih kombiniranom terapijom.
Ako bi se virus ponovno pojavio u krvi, radilo bi se o relapsu bolesti.
Epidemiologija
minijatura|300px|[[Dobno standardizirana onesposobljenost za hepatitis C u 2004. na 100 000 stanovnika
]]
Između 130 i 170 milijuna ljudi, ili približno 3 % svjetske populacije, oboljelo je od kroničnog hepatitisa C. Stope su značajno porasle u 20. stoljeću zbog kombinacije intravenskog uzimanja droge i davanja intravenskih lijekova ili nesterilizirane medicinske opreme.
U Sjedinjenim Američkim Državama od hepatitisa C boluje oko 2 % ukupne populacije, a godišnje se javlja od 35 000 do 185 000 novih slučajeva. U zapadnom su svijetu od 1990-ih godina stope u padu, zbog poboljšanih probirnih pretraga krvi prije transfuzije. Godišnji broj smrtnih slučajeva od HCV-a u SAD-u kreće se od 8000 do 10 000 ljudi. Očekivanja su da će se stopa smrtnosti povećati kako budu obolijevali i umirali ljudi zaraženi transfuzijom prije testiranja na HCV.
Stope zaraženosti veće su u nekim zemljama Afrike i Azije s najvećim stopama zaraženosti u Egiptu (22 %), Pakistanu (4,8 %) i Kini (3,2 %). Visoka stopa u Egiptu povezana je s masovnom kampanjom liječenja shistosomijaze, koja je sada obustavljena, a koja se provodila korištenjem nepropisno steriliziranih staklenih šprica.
Povijest
Sredinom 1970-ih, Harvey J. Alter, pročelnik Odjela za zarazne bolesti u Zavodu za transfuzijsku medicinu u National Institutes of Health i njegov istraživački tim dokazali su da većina slučajeva hepatitisa nakon transfuzije krvi nije bila uzrokovana virusima hepatitisa A ili B. Unatoč tom otkriću, međunarodni istraživački napori na izolaciji virusa nisu polučili uspjeh još sljedećih deset godina. Godine 1987., Michael Houghton, Qui-Lim Choo i George Kuo iz Chiron Corporation, u suradnji s dr. D.W. Bradleyem iz Centers for Disease Control and Prevention, iskoristili su novi pristup molekularnog kloniranja kako bi identificirali nepoznati organizam i razvili dijagnostički test. Alter je 1988. potvrdio virus dokazavši njegovu prisutnost na panelu uzoraka hepatitisa koji nisu bili ni A ni B. U travnju 1989. otkriće HCV-a objavljeno je u dva članka u znanstvenom časopisu Science. Otkriće je dovelo do značajnih poboljšanja u dijagnostici i poboljšalo antivirusno liječenje. Godine 2000. dr. Alter i Houghton primili su nagradu Lasker za medicinska klinička ispitivanja za "pionirski rad koji je doveo do otkrića virusa uzročnika hepatitisa C i razvoj metoda probira koje su u SAD smanjile rizik od hepatitisa povezanog s transfuzijom krvi s 30 % u 1970. na gotovo nulu u 2000."
Društvo i kultura
Svjetski savez za hepatitis koordinira Svjetski dan hepatitisa, koji se obilježava svake godine 28. srpnja. Ekonomski teret hepatitisa C značajan je kako za pojedinca tako i za društvo. U Sjedinjenim Američkim Državama prosječni trošak bolesti tijekom životnog vijeka procijenjen je 2003. na 33.407 USD, dok je cijena transplantacije jetre od oko 200 000 USD u 2011. U Kanadi je cijena antivirusne terapije 2003. iznosila 30 000 CAD, dok je cijena u Sjedinjenim Američkim Državama 1998. bila između 9200 i 17.600 USD. U mnogim dijelovima svijeta ljudi si ne mogu priuštiti liječenje antivirusnim lijekovima jer nemaju zdravstveno osiguranje ili im osiguranje ne pokriva antivirusne lijekove.
Istraživanja
Prema podatcima iz 2011., u tijeku razvoja bilo je oko sto lijekova za hepatitis C. Među njima su cjepiva za hepatitis, imunomodulatori i inhibitori ciklofilina. Ovi potencijalno novi pristupi liječenju rezultat su boljeg razumijevanja virusa hepatitisa C.
IGN
IGN (nekada Imagine Games Network) je sajt koji izdaje vesti i kritike uglavnom vezane za video-igre. Njegova matična firma je IGN Entertainment koji poseduje sajtove GameSpy, GameStats, Rotten Tomatoes i AskMen.
Početkom 2016. godine pokrenuta je srpskohrvatska jezična inačica IGN Adria koja se kao zadana prikazuje u regionu bivše Jugoslavije.
Kanali ili portali
Zaglavlje ili bočna traka sajta poseduje nekoliko portala: po jedan za videoigre (gaming), filmove i TV, tehnologiju, recenzije o svim prethodno pomenutim temama, te wiki vodiče koje mogu doprinositi registrovani korisnici sajta, dok neki od domaćih inačica imaju i portale o relevantnim događajima u svom regionu.
Portillo Santa Ana, San Miguel Suchixtepec
Portillo Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Suchixtepec.
Cicula, Pesaro e Urbino
Cicula je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Portillo Santa Ana, San Miguel Suchixtepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2378 m.
Cicula, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Las Canteras (razvrstavanje)
Las Canteras ima više značenja:
El Trompillo, Queréndaro
El Trompillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Queréndaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2257 m.
Las Canteritas (razvrstavanje)
Las Canteritas ima više značenja:
Baldwin, Iowa
Boldvin je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 109 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 109 stanovnika, što je 18 (14,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bosanski Dubočac
Bosanski Dubočac je naseljeno mjesto na području opštine Derventa u Bosni i Hercegovini u entitetu Republika Srpska. Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, naseljeno mjesto Bosanski Dubočac imalo je 556 stanovnika.
Zdenčac
Zdenčac je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Garešnice, Bjelovarsko-bilogorska županija.
La Tortuga, Ixtlahuacán del Río
La Tortuga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1761 m.
Vidovi oružanih snaga
Grane (vidovi) oružanih snaga su dijelovi oružanih snaga namijenjeni za vođenje borbe u određenoj zemljopisnoj sredini (kopno, more, zračni prostor). Osnovne grane u većini oružanih snaga su: Postojanje podjela na grane u oružanim snagama određuje prvenstveno veličina i zemljopisni položaj države (npr. država bez izlaza na more), veličina, materijalne i tehničke mogućnosti njezinih oružanih snaga, kao i usvojena vojna doktrina. Grane se načelno dijele na rodove i službe.
U američkim oružanim snagama pored osnovne tri grane postoji i četvrta, Američki marinci. U vojsci SSSR-a kao posebne grane postojale su i raketno-nuklearne snage strategijske namjene i jedinice posebne namjene.
LGBT istorija antičke Grčke
Istopolni odnosi u antičkoj Grčkoj imali su drugačiju formu i bili su zasnovani na drugačijoj društvenoj praksi nego što je to slučaj danas. Sam pojam seksualne orijentacije nije postojao kao princip identifikovanja, kao što postoji u zapadnoevropskoj civilizaciji u poslednjem veku. Iz tog razloga u kontekstu antike može se samo uslovno govoriti o LGBT osobama, na osnovu prepoznavanja onih oblika ponašanja koje danas vezujemo za identitet gejeva, lezbejki, biseksualnih ili transrodnih osoba. Dakle, o homoseksualnom ili heteroseksualnom može se govoriti samo u kontekstu ponašanja, a nikako identiteta. Grčko društvo nije razlikovalo seksualnu privlačnost ili ponašanje u odnosu na pol, već na osnovu normi koje uključuju rod, starost i socijalni status. Učenjaci kao što su Kenneth Dover i David Halperin tvrde da je u grčkom društvu distinkcija pravljena između „aktivnog“ i „pasivnog“ – „penetrirajućeg“ i „penetriranog/penetrirane“. Sam binarizam na relaciji antivo/pasivno odražavao je ulogu dominantnog i potčinjenog učesnika društva: aktivna uloga bila je povezana sa muževnošću (ne muškošću!), višim socijalnim statusom i starošću, dok se pasivna uloga poistovećivala sa ženskošću, nižim socijalnim statusom i mladošću. U ovakvom razumevanju stvari svaki slučaj u kome muškarac penetrira osobu koja je niže na društvenoj lestvici smatrao se normalnim i društveno prihvatljivim. Osobe koje su niže na društvenoj lestvici mogle su da budu: žene, mladići, robovi, stranci, osobe koje se bave prostitucijom i sl. S druge strane biti penetriran smatralo se sramotnim i društveno unižavajućim, posebno u slučaju penetracije od strane osobe sa nižim socijalnim položajem. Tako je, na primer, u Atini bilo zabranjeno da rob penetrira gospodara, ali je bilo dozvoljeno da gospodar penetrira roba.
Ovakvo shvatanje seksualnosti i normi koje je uređuju objašnjava zašto je pederastija bila ne samo dozvoljena, već i podsticana. Najrašireniji oblik istopolnog seksualnog ponašanja bila je upravo „grčka pederastija“ – odnos između starijeg muškarca – slobodnog građanina i mladića iz građanske porodice. Seksualno-emotivne veze između odraslih osoba bile su ismevane i smatrane nedostojnim slobodnog čoveka, ali su ipak postojale (i svedočanstva o njima su sačuvana). Kako su žene bile potisnute iz javnog života, o njima ima malo svedočanstava, pa nije jasno da li je među ženama bio raširen oblik socijalnog i erotskog povezivanja sličan pederastiji – ginerastija, kakav je zabeležen kod Sapfo.
Pederastija
right|thumb|200px|Goli mladić svira pred učesnikom gozbe Pederastija je bila najrašireniji oblik istopolnih veza u antičkoj Grčkoj. Bila je to veza između odraslog muškarca (erasta - ljubavnika) i mladića (eromenosa - ljubimca), koja je imala edukativni i mentorski karakter. U broju teorija se smatra da, iako se od mladića očekivalo da bude u vezi sa muškarcem, bilo je nedozvoljeno da na jednaki način učestvuje u seksualnom zadovoljstvu sa njim. Prema očekivanjima koja su postavljena mladiću, on nije smeo da u toku seksualnog odnosa oseća uzbuđenje. Dok se broj savremenih učenjaka, kao što su Foucault, Kenneth Dover i David Halperin slaže i podržava ovu tezu, kasniji kritičari ovo smatraju „modernom bajkom“ i argumente protiv nalaze u crtežima na antičkoj keramici.
Pederastija je bila važan deo građanskog, političkog, vojnog života, kao i tema mitova, filozofije i književnosti i umetnosti. Ono oko čega danas postoje rasprave među naučnicima jeste pitanje da li je pederastija bila raširena među svim klasama ili je bila rezervisana samo za aristokratiju.
U vojsci
Tebanska sveta četa, posebna vojna jedinica sastavljena isključivo od parova ljubavnika i ljubimaca, smatra se najboljim primerom na koji je način antička Grčka koristila ljubavne veze među vojnicima za jačanje morala i borbenosti vojske. Vojska je smatrana nepobedivom sve do bitke kod Heroneje, 338. godine pre nove ere, kada ju je pobedio Filip II Makedonski. Iako njihov protivnik, prema svedočenju Plutarha, Filip je bio tužan kada je na bojištu posle bitke ugledao 300 poginulih ratnika jedne pored drugih i prepoznao da se radi o vojsci ljubavnika i rekao je: . Zadivljen njihovom hrabrošću, podigao im je spomenik (Heronejski lav), koji se i danas može videti na mestu gde su ovi ratnici sahranjeni.
Tebanski zapovednik Pamen, prema izveštaju Plutarha, smatrao je da je pogrešno ređati ljude u vojne redove prema plemenu ili srodstvu, jer ljudi koji su iz istog plemena ili iste porodice malo cene jedni druge kada su u opasnosti, već vojsku treba graditi od ljubavnika, jer takva vojska nikada ne može biti razbijena. Ljubavnik će se stideti pred svojim ljubimcem da pokaže kukavičluk, kao i ljubimac pred ljubavnikom i radije će sam trčati u opasnost, nego da dozvoli da se njegov voljeni nađe u opasnosti.
Ovakav princip pederastičkog ratništva nalazi se i u mitološkoj građi u vezama između Iolaja i Herakla ili Ahila i Patrokla i smatralo se da uvećavaju moral i hrabrost.
Ljubav između odraslih muškaraca
S obzirom na to da je Grčka polagala na razvoj muževnosti odraslih muškaraca i da je pasivnoj ulozi pripisivala feminizirajući efekat odnosi između odraslih muškaraca smatrani su neprikladnim i obično su nosili sa sobom određenu društvenu stigmu. Takva stigma se odnosila samo na pasivne partnere u odnosima. Prema savremenim tumačenjima, grčki muškarci koji su bili pasivni u analnom seksu nakon što su dosegli doba zrelosti, u trenutku kad se očekivalo da zamene ulogu tokom pederastičnog odnosa i postanu aktivni i dominantni partneri, time su se samo isfeminizirali, i "postali žene". I pored poruga i sramoćenja, homoseksualno ponašanje je bilo učestalo među muškarcima svih klasa uprkos protokolima i konvencijama koje su ga okruživale.
Ahil i Patroklo
thumb|left|200px|[[Ahil i Patroklo]] Prva zabeležena pojava duboke emocionalne veze između odraslih muškaraca u antičkom grčkom svetu postoji još u Ilijadi (800. pne.). Iako Homer nije opisao njihovu vezu kao seksualnu, oni su već do početka klasičnog perioda (490. pne.) smatrani ikonskim pederastičkim parom. Pošto su Grci odnose između odraslih muškaraca smatrali neprihvatljivim pokušali su da naprave jasnu starosnu granicu između njih. Pitanje ko je od njih bio erast, a ko eromenos dovodilo je do rasprava, jer je homerska tradicija Patrokla učinila starijim, a Ahila dominantnijim. Neki antički pisci su smatrali da su oni samo bliski prijatelji.
Iz sačuvanih fragmenata Eshilove tragedije Mirmidonci vidi se da je Eshil smatrao da je Ahil erast, jer je posle Patroklove smrti krenuo da se osveti Hektoru, iako su ga bogovi opomenuli da će ga to koštati života. S druge strane Fedar u Platonovoj Gozbi smatra da je Ahil eromenos, zbog njegove lepote.
Drugi mitološki par čine Orest i Pilad.
Istorijski parovi
Poznati su mnogi istorijski parovi sastavljeni od odraslih muškaraca. Među njima su Euripid i Agaton. Veza između Aleksandra Velikog i Hefestiona često se smatra egalitarnom. Premda je sličnost u njihovim godinama izvesna, nekada se naglašava Aleksandrova dominantnost, što bi ga činilo erastom.
Safička ljubav
right|thumb|[[Sappho]] Sapfo, pesnikinja sa Lezbosa, vodila je školu za devojke i pisala je ljubavne pesme posvećene devojkama. U pesmama ljubav joj je nekada uzvraćena, a nekada nije. Misli se da je Sapfo napisala oko 12.000 stihova posvećenih ženama, od čega je, zbog uništavanja njenih pesama, sačuvano svega 600.
Ginofilija (ljubav prema devojkama) zabeležena je i u Sparti, kao i to da su žene u Sparti vežbale gole, kao što su to činili muškarci. Platon u Gozbi pominje žene koje „ne mare mnogo za muškarce, nego više naginju ka ženama“. Njih naziva heteristrije (ἑταιρίστριαι).
Proučavanje i kontroverze
Posle dugog perioda uništavanja i cenzurisanja sadržaja sa LGBT temama, istoričari i autori su počeli da se bave pitanjima istopolne ljubavi u antičkoj Grčkoj tek s kraja 19. veka, da bi se prva ozbiljna i prihvaćena akademska studija pojavila tek 1978. (Kenneth Dover, Greek Homosexuality). Ovi naučnici su počeli da ukazuju na to da su se istopolni odnosi otvoreno praktikovali, često uz zakonske uredbe, od 7. veka pre nove ere do Rimskog perioda.