cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Začin
Začini u antičko vrijeme
Naime, začini su u to doba bili skupa sklonost. Samo je papar, pošto ga je bilo puno više, bio na raspolaganju stanovništvu. Plinije Stariji u svojem Prirodoslovlju daje popis cijena začina, pa tako crni je papar bio najjeftiniji 4 denara po libri težine, dok je bijeli vrijedio gotovo dvostruko. Libra đumbira stajala je 6 denara. Uvjerljivo najskuplji je bio cimet tj. cimetovo ulje, čija cijena je dosezala od 1000 do 1500 denara po libri. Primjera radi, u to vrijeme građanin vojnik zarađivao je 225 denara godišnje. Libra čistog cimetovog ulja koštala bi centuriona (rimskog vojnika) 6 godina rada!!!
Također postoje biblijski zapisi o upotrebi začina (anis, bosiljak, celer, cimet, kadulja, metvica (menta), timijan, šafran). Začinsko bilje počelo se uzgajati prije mnogo tisuća godina u Egiptu, Kini, Indiji, Arabiji, Perziji i Grčkoj. Posebno, da i ne moramo naglašavati, o 5 000 godina dugoj tradiciji poznavanja ljekovitih svojstava i liječenja češnjakom i đumbirom u Kini, gdje je liječenje biljem, upravo zahvaljujući poznavanju njihovih svojstva, bilo dovedeno do savršenstva.
Začini u Srednjem vijeku
Prva veća upotreba začina počela je potkraj 13. stoljeća (1296.), u vrijeme puta svile i putovanja Marka Pola u Kinu. U to vrijeme začinima se pristupalo holistički i ljudi su više bili zaokupljeni egzotičnim jelima vezujući ih uz kulturološke posebnosti Istoka. Naime, začini su stoljećima bili najvažnija i vrlo unosna izvozna roba iz Azije u Europu, a također su služili i kao platežno sredstvo.
Slobodno možemo reći da su azijski začini bili poznati u Europi prije nego što su Europljani bili poznati u Aziji (osim svjetskog putnika Marka Pola). Prava "navala" začina na europski kontinent počela je Kolumbovim otkrićem Amerike, potkraj 15. stoljeća, njegovim povratkom iz Amerike, te otkrićima brojnih moreplovaca (Kolumbo, Vasco da Gama, Magellan, sir Francis Drake). mini|300px|desno|Mahuna [[vanilija|vanilije.]] mini|300px|desno|[[Šafran (žuti začin) je trenutno najskuplji začin, a uglavnom služi za bojanje jela. Zamjena šafranu je kurkuma.]] mini|300px|desno|[[Celer je diuretik, snižava tlak i kolesterol, djeluje povoljno kod psorijaze.]] mini|300px|desno|[[Kadulja pomaže za njegu i jačanje usne šupljine, živaca i krvi, za ispiranje grla, protiv prehlade, smanjuje pretjerano znojenje, pomaže kod menstrualnih problema, djeluje povoljno na kožu.]] mini|300px|desno|[[Mravinac ili origano se upotrebljava za pospješivanje probave, kod prehlade probavnih organa, katara dišnih organa, kašlja, astme, kod bolova za vrijeme mjesečnice.]] mini|300px|desno|[[Ružmarin djeluje protiv slabe probave i tromosti želuca, potiče cirkulaciju krvi, funkciju jetre i žuči.]] mini|300px|desno|Češnjak pospješuje probavu, čisti organizam, djeluje povoljno na [[krvožilni sustav, snažan antioksidans, sprječava nastajanje tumora i krvnih ugrušaka, snizuje razinu kolesterola.]] Kolike su to količine začina koje su se dopremale u vode i luke Sredozemlja (Marseille, Barcelona, Dubrovnik) govori podatak popisa tereta s Magellanovog broda Viktoria, koji se 6. rujna 1522. napokon (nakon 3 godine izbivanja) se vratio u Španjolsku. Preda zapisima iz brodskog dnevnika, Viktoria se s putovanja vratila sa 381 vrećom klinčića, cimeta, muškatnog oraščića i muškatnog cvijeća, ukupne težine oko 520 kvintala, odnosno nešto oko 27 300 kilograma.
Međutim Europa je nakon toga začine (najprije cimet i papar), počela sve više tražili na nepoznatim obalama, udaljenim morima, uz potporu i paljbu topova i zveket oružja! Upravo tim otkrićima i otvaranjem novih trgovinskih putova, začini kao novost u kulinarstvu, u srednjovjekovnoj kuhinji počeli su se upotrebljavati u golemim količinama, najčešće nekontrolirano. Njihovo korištenje je također bilo ograničeno i njihovom cijenom.
Ali što se više začina dovozilo, to je tržište bilo opskrbljenije, a potrebe velike, a cijene su se mijenjale od začina do začina, ali su bile pristupačnije i za građanstvo, ne samo privilegija kraljevskih dvora i bogatih građana. Kolika je potrošnja pojedinih začina govori podatak o njihovom korištenju. Na primjer, prosječno domaćinstvo iz 16. stoljeća godišnje je trošilo 2,2 kg papra, 1,1 kg đumbira, 1,4 kg cimeta, 0,6 kg klinčića i 0,6 kg muškata!
Začini u kulinarstvu
Uporaba začina i začinskog bilja u kuhanju i pripremanju hrane ima vrlo dugu povijest. Začini su se nekoć upotrebljavali kako bi se smanjio miris ne baš svježe hrane ili za popravljanje okusa, ne baš ukusne hrane. No, danas kada začini i začinsko bilje više nisu toliko skupi, kao što su nekad bili i kada si ih može priuštiti svako prosječno domaćinstvo, teško je uopće zamisliti kuhanje bez njih. Jer, začini i začinsko bilje će svojom raznolikošću mirisa, okusa i boja oplemeniti svako jelo i učiniti ga posebnim. Danas se začini koriste ne za prikrivanje loše kakvoće hrane, nego za pojačavanje njezina okusa i gastronomskog doživljaja i uživanja u hrani. Začini se dodaju većini slanih jela tijekom kuhanja kako bi se obogatio okus ili pak jednostavno kao ukras gotovom jelu. I slatkim se jelima također mogu dodavati začini i začinsko bilje poput metvice i matičnjaka; teško je uopće zamisliti pečenje božićnih kolačića bez cimeta, kardamoma, vanilije.
Začini ne gube svoju kakvoću tako brzo kao začinsko bilje, osobito ako su cijeli (najbolje ih je kupiti cijele, te ih samljeti prije upotrebe). Kada kupujete začine nastojte ih pomirisati. Što im je jači miris, to su svježiji. Začine pohranite u čvrsto zatvorenim posudicama, na tamnom, suhom i hladnom mjestu. Cijele začine možete čuvati barem godinu dana, a mljevene oko 6 mjeseci.
Kuhanje sa začinima
Začinjena hrana ne znači isto što i ljuta hrana – začinima se postižu i razni drugi učinci. Budući da začinima treba vremena kako bi oslobodili svoj okus i miris, uglavnom se dodaju na početku kuhanja. Velike začine poput štapića cimeta ili klinčića trebalo bi prije posluživanja ukloniti. Kako bi se lakše snašli u cijeloj “šumi” začina, dobro je znati da postoje:
Pohranjivanje i upotreba začina
Začinsko bilje u pravilu kupujte ili uberite samo onda kada vam treba. Pohranite ga u hladnjaku ili pak u vrč s vodom (kao cvijeće). Većinu začinskog bilja je prije kuhanja potrebno nasjeckati, no učinite to neposredno prije dodavanja jelu, jer će u protivnom stajanjem izgubiti boju i miris.
Za sušeno začinsko bilje vrlo je važno dobro ga pohraniti, a to znači u tamne staklenke ili keramičke posudice s čvrsto prijanjajućim poklopcima. Ako ga čuvate u svijetlim staklenkama, držite ih u mračnom ormaru ili ladici, jer svjetlost škodi sušenom bilju. Ako kupujete sušeno začinsko bilje, kupujte ga u trgovinama koje imaju velik promet, jer ćete jedino tako biti sigurni da ne stoji predugo na policama. Svježe začinsko bilje može se zamijeniti sušenim, no kako sušeno ima snažniji miris, vodite računa o tome i upotrijebite ga u manjoj količini nego svježe.
Začini i njihova upotreba
Danas se začini upotrebljavaju uz sva jela – slatka, slana, ljuta, dodaju se u svim kulinarskim oblicima pripreme hrane – u salate (bosiljak, mravinac, majoran, češnjak, luk), variva (kopar, lovor, kim, mravinac), tijesta (bosiljak, majčina dušica, sezam), krumpir (kopar, vlasac, peršin, paprika), slastice svih vrsta (cimet, anis, kim, muškatni oraščić, metvica, kadulja, lavanda), pića i čajeve (metvica, cimet, anis, kim, vanilija), mliječne prerađevine (kopar, luk), mesa i mesne prerađevine (lovor, ružmarin, majčina dušica, timijan, brusnica, papar, čili, curry, kurkuma, pimet) - nema jela koje ne završi dodatkom nekog od začina, ili neke mješavine, koju odabiremo prema nama prilagodljivom i interesantnom okusu, prehrambenim navikama i sklonostima. Ovo su najčešće upotrebljavani začini i začinsko bilje, s navedenim svojstvima i najboljim načinom upotrebe, te hranom koju najbolje upotpunjuju:
Upotreba začina u medicini
mini|desno|300px|[[Majčina dušica je uz ostalo i prirodni antibiotik.]] mini|desno|300px|[[Medonosna pčela uz lavandu.]] Začini osim u kulinarstvu, imaju mnogostruku korist, pa se koriste i u medicinske svrhe (najstarija upotreba), u smislu mogućnosti spriječavanja mnogih bolesti današnjice, kao što visoki krvni tlak, prehlade, snižavanje šećera, snižavanje masnoća, poboljšanja probave, čišćenje organizma, umirujuće djelovanje, te ostalih zdravstvenih tegoba današnjeg vremena i načina života.
Prema njihovoj nutritivnoj i kemijskoj vrijednosti, unošenjem u naš organizam, začini (biljke) mogu biti: mini|desno|300px|Stari [[Slaveni su živjeli u lipovim šumama. U literaturi se spominje lipa kao sveto slavensko drvo.]] mini|desno|300px|Cvijet [[bazga|bazge.]] Ljekovito bilje (u koje spadaju i navedeni začini) danas se primjenjuje u medicini za različite oblike liječenja ili spriječavanja određenih bolesti i tegoba, kao spoj tradicije i rezultata moderne medicine, jer su njihove aktivne tvari, izolirane i sintetizirane, osnova su mnogih suvremenih lijekova. Tako se koriste kao oblozi, tinkture, eliksiri, sirupi (npr. islandski lišaj, trputac), uvarci (najčešće tvrdi dijelovi biljaka kao što je npr. kora breze, hrasta ili korijen maslačka), tablete (npr. persen protiv nesanice - sadrže valerijanu (gospinu travu) ili tablete za srčane tegobe koje sadrže melisu (matičnjak), macerati (biljke koje ispuštaju sluz kao npr. sljez za liječenje kašnja i dišnih problema), te razne vrste ulja (kantarionovo ulje npr. protiv opeklina, ožiljaka i za poticanje cirkulacije).
Svježe začinsko bilje
Biljke koje koristimo kao začine najbolje rastu u krajevima umjerene i mediteranske klime. Donedavni izbor, ograničen na peršin, ružmarin, majoran, timijan, metvicu, kadulju i kopar, u modernoj je kuhinji proširen i na vlasac, gorušicu, mravinac, bosiljak, matičnjak, lavandu, medvjeđi luk, čubar, krasuljicu, grbicu, boreč, korijandar, ljupčac, kiselicu, bedreniku, miloduh, matičnjak.
Svježe začinsko bilje najbolje je upravo takvo - što svježije, i zato ga mnogi uzgajaju sami. Uglavnom ih je lako uzgojiti, a nemate li vrt, zadovoljit će ih i kakva tegla na balkonu ili prozorskoj dasci. Želite li zadržati što intenzivniju aromu bilja, osušite ga što je prije moguće. Možete ga osušiti u pećnici: očišćene i suhe grančice polegnite na aluminijsku foliju. Sušite na najnižoj temperaturi oko 12 sati, dok ne postanu suhi, a zatim odvojite listiće od grančica i pohranite u male, nepropusne kutijice ili limenke. Ili ga sušite na zraku: grančice povežite koncem u svežnjiće i objesite naopačke na suho, toplo i prozračno mjesto, ali nemojte ih izložiti direktno sunčevim zrakama. Bilje će biti suho za nekoliko dana, ovisno o debljini listića. A možete ga i smrznuti: zamotajte ga u aluminijsku ili plastičnu foliju i stavite u odjeljak za duboko smrzavanje. Želite li sami napraviti začinske kocke, sitno nasjeckajte bilje, stavite ga u posudu, zalijte s malo vode i zamrznite, a zatim narežite na kocke i, pospremljene u vrećice za duboko smrzavanje, stavite u zamrzivač. Dodajte ih kod kuhanja, najbolje na samom kraju.
Bersenbrück
Berzenbrik je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Osnabrik. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.961 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3459010.
Hideko Takamine
Hideko Takamine (高峰 秀子) bila je japanska filmska glumica poznata po izuzetno dugoj i plodnoj karijeri. Započela ju je kao dijete glumac 1930-ih, kada je stekla reputaciju "japanske Shirley Temple.
Filmografija
(nepotpuna)
East Petersburg, Pennsylvania
Ist Pitersberg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.506, što je 56 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sant'Agata, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 332 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Taurocijamin kinaza
Taurocijamin kinaza (, taurocijaminska fosfotransferaza, ATP:taurocijamin fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:taurociamin N-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Navarro County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 47.735.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 47.735 stanovnika, što je 2.611 (5,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Blaenavon
Blaenavon (velški: Blaenafon = "izvor rijeke") je naselje na izvoru rijeke Afon Llwyd, sjeverno od Pontypoola, u županiji Gwent na jugu Walesa, povijesna pokrajina Monmouthshire. Bleanavon je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi 2000. god. kao primjer izvrsno očuvanog industrijskog krajolika iz 19. stoljeća s rudnicima ugljena, kamenolomima, primitivnom željeznicom, visokim pećima, i potpunim radničkim naseljem koji su svjedoci doba kada je Južni Wales bio najveći svjetski proizvođač željeza i ugljena.
Bleanavon je zbratimljen s Coutrasom u Francuskoj mini|lijevo| Muzej Big Pit
Povijest
Bleanavon je iznikao oko željezare koja je otvorena 1788. godine, koja je imala prvi željeznički vijadukt na svijetu iz 1790. godine, a danas je dijelom pretvorena u muzej. Uslijedila je čeličana i niknuli su obližnji rudnici ugljena čije je radničko naselje naraslo u jednom trenutku na 20.000 stanovnika, ali nakon zatvaranja željezare 1900. godine, te ugljenokopa 1980. godine, populacija je opala i danas ju čine samo starije stanovništvo.
Nedavno se, nakon što je Industrijski krajolik Bleanavona postao UNESCO-va svjetska baština, pokušalo potaknuti turističku ponudu Bleanavona osnivanjem dvaju muzeja industrije, ali i proglašenjem Bleanavona drugim velškim "gradom knjige", poslije grada Hay-on-Wye. Iako su gradske vlasti glavnu ulicu (Broad Street) pretvorili u niz knjižnica s ponudom izvrsnih kniga, to nije bilo osobito uspješno, što zbog nepristupačnosti grada, što zbog toga što se grad Hay već etablirao kao velški grad knjige.
Znamenitosti
Znamenitosti Bleanovona su:
Biotinska karboksilaza
Biotinska karboksilaza (, biotinska karboksilaza (komponenta of acetil KoA karboksilaze)) je enzim sa sistematskim imenom biotin-karboksil-nosilac-protein:karbon-dioksid ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Aufferville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 449 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25,3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od n. c. metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 101 m).
Costa Merlata, Brindisi
Costa Merlata je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Folke Sundquist
Folke Sundquist (4. novembar 1925 – 13. januar 2009) je bio švedski glumac, najpoznatiji po nastupima u nekima od najpoznatijih švedskih filmova 1950-ih.
Maskell, Nebraska
Maskell je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 76 stanovnika.
Plutonijum heksafluorid
Plutonijum heksafluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 357,990 Da.
Inga Tidblad
Inga Sofia Tidblad (29. maj 1901 – 12. septembar 1975) bila je švedska glumica, najpoznatija po nastupima u teatru.
Wilbraham, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.915, što je 371 (10,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
23S rRNK (citidin2498-2'-O)-metiltransferaza
23S rRNK (citidin2498-2'-O)-metiltransferaza (, YgdE, metiltransferaza M velike podjedinice rRNK, RlmM) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:23S rRNK (citidin2498-2'-O-)-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Frédéric Chopin
thumb|250px|Chopin, 1835 Frederik Fransoa Šopen (pravo ime Fryderyk Franciszek Chopin), (1. marta 1810, Želazova Vola, Poljska - 17. oktobra 1849, Pariz, Francuska), je bio poljski kompozitor i pijanista . Najistaknutiji predstavnik poljske muzičke kulture i jedan od najznačajnijih pijanista i kompozitora svih vremena. U svojoj dvadesetoj godini Frederik Šopen se seli u Pariz sa ciljem da se usavrši. Do tada je već komponovao svoja dva klavirska koncerta. Nikad se više nije vraćao u Poljsku.
Biografija
Frederik Šopen rodio se u blizini Varšave kao sin naturalizovanog Francuza, koji se doselio u Poljsku 1787. godine i majke Poljakinje. Rodio se 1. marta i uvek je toga dana slavio svoj rođendan, iako njegova krštenica verovatno pogrešno navodi da je datum rođenja 22. februar.
Detinjstvo
1810. godine Šopenova porodica se seli u Varšavu. Već kao dečak Šopen pokazuje svoj talenat. Dok još nije imao ni deset godina, novine su pisale o njemu, hvaleći ga. Sa sedam godina je već komponovao dva muzička dela. Nastupao je na raznim aristokratskim zabavama kao glavna atrakcija. Šopenov prvi učitelj je bila je njegova majka,Justyna Krzyžanowska. Zatim je dobio drugog učitelja koji je nakon par godina priznao da ga Šopen muzikalno prevazilazi, pa je odgovornost za Šopenov razvoj pala na poznatog muzičkog pedagoga Jožefa Elsnera. Εlsnerov uticaj na Šopena je nesporan. Premda mu je dozvoljavao da sam upravlja svojim sviranjem, bio je strog što se tiče teoretskog obrazovanja, kombinacija koja se pokazala delotvornom. Šopen je tako stekao stil koji će prožimati njegov budući rad. U ovo doba nastaju i oba Šopenova klavirska koncerta. Ranu mladost provodi i na putovanjima u Berlinu, Beču i Drezdenu.
Pariz
1830. godine izbija revolucija u Varšavi protiv ruskog okupatora. Šopen se tada nalazio u Beču i burno je reagovao na vest. Zahvatila ga je snažna želja za povratkom u otadžbinu, ali su ga prijatelji nagovorili da ne ide. Umesto toga, Šopen se seli u Pariz i nikad se nije vratio kući. U svom dnevniku Šopen opisuje jake emocije koje ima u vezi sa stanjem u domovini. Nakon par meseci Rusi su porazili revolucionare.
Šopen se u Parizu družio sa drugim poljskim iseljenicima. Neki drugi njegovi prijatelji bili su muzičari Franc List, Hektor Berlioz i Robert Šuman, slikar Ežen Delakroa i pisci Onore de Balzak i Žorž Sand. Sand je bila i Šopenova ljubavnica. Njih dvoje bili su poznat par tog vremena i o njima je pisana obuhvatna literatura. U ovo vreme Šopenovo zdravlje biva sve lošije. Zimu 1838-1839. Šopen je sa Žorž Sand proveo na Maljorci i tada mu se zdravlje znatno pogoršalo. Nešto pre smrti, Šopen i Sand su se rastali. Sand ga nije posetila dok je ležao na samrti, iako je Šopen izrazio želju za tim.
Smrt
Kratko pre svoje smrti, Šopen se dao nagovoriti da ide na turneju po Engleskoj. To je bila kobna odluka. Tamošnja vlažna klima negativno je uticala na Šopena, koji je bolovao od tuberkuloze. Preminuo je ubrzo po povratku u Pariz, 1849. godine, u okruženju prijatelja i rođene sestre. Sahranjen je u Parizu, a srce mu je preneto u jednu crkvu u Poljskoj, u skladu sa njegovim testamentom.
Dela
Osim manjeg broja orkestralnih i kamernih dela, sedamnaest poljskih pesama za glas i klavir, Šopen je komponovao isključivo klavirsku muziku koju je obogatio novim izražajnim sredstvima. Bio je jedinstven kao pijanist, izvođač sopstvenih dela i sasvim osoben kao autor. Uveo je nove tehničke složenosti u interpretaciji - slobodan duh i promenljivost tempa koji samo nagoveštava, a ne i precizno metronomski određuje, ali ništa u njegovoj muzici nije sračunato na spoljašnji efekat. Zato izvođenje njegovih kompozicija zahteva veliku tehničku i interpretatorsku spremnost. Šopen je bio bez uzora u pređašnjim razdobljima klasične muzike i gotovo bez naslednika. Ostavio je opus od 74 štampana dela koja po svojoj formalnoj strukturi i poetskim obeležjima nemaju premca u evropskoj muzici. Svojom je umetnošću uticao na klavirsku muziku i interpretativni stil, uticaj koji dopire i u -{XXI}- vek.
Jednu grupu Šopenovih dela sačinjavaju zbirke igara-poloneza, mazurki, valcera, duboke sadržajnosti. Uobičajene salonske komade uzdiže do ranga istinskih umetničkih dela. Šopen je dao doprinos i stvaranju novih tipova velikih formi-balada, fantazija, skreca. Etida koja je do Šopena bila instruktivna kompozicija, korištena u nastavi klavira da bi se savladao određeni tehnički problem, kod njega postaje koncertni komad.
Klavirski koncerti
Pored brojnih klavirskih komada koje je napisao i udahnuo im klasičan, antologijski koncertni karakter i formu i u manjoj meri kamerne muzike, dva klavirska koncerta i jedna baletska svita -{Silfide}-, jedina su dela gde je koristio orkestar. Posebno su značajna njegova dva klavirska koncerta, komponovana u klasičnoj trostavačnoj formi zrelog koncerta -{XIX}- veka. Sa pravom je Berlioz za njih napisao da je orkestar u njima „samo pratnja, takoreći hladna i nekorisna”. Klavir je u prvom planu. Šopenovi klavirski koncerti, standardni su deo svetskog koncertnog repertoara i svuda se rado izvode. Mladi pijanisti ih rado uzimaju za svoja međunarodna takmičenja.
Prvi koncert, opus 11, e-mol
Ovaj koncert je dovršen 1830. a objavljen i premijerno izveden 1833. godine. Obiluje virtuozitetom u klaviru i posvećen je pijanisti Fridrihu Kalkbreneru. Tri njegova stava obrazuju celinu trajanja 37 minuta. Prvi stav je -{Allegro maestoso}-, sav u sonatnom obliku i traje polovinu ukupnog vremena koncerta. Obe njegove teme su veoma izražajne i elegantne, sa prizvukom sete, bez snažnijih kontrasta. Samo, druga tema modulira u E-Dur, a orkestar se kroz ceo stav tretira kao stereotipna pratnja veoma virtuoznom klaviru. Drugi stav je -{Romansa - Larghetto}- u E-Duru i po svom karakteru je jedan nokturno. Inspirisan je Šopenovom ljubavi prema Konstanci Glatkovskoj, a o virtuoznosti klavira svedoči podatak da se ovaj stav može izvoditi i kao samostalan komad, pisan samo za klavir. Ovde je orkestar još hladnija pratnja jednoj dražesnoj melodici klavira. Treći i finalni stav je -{Rondo - Allegro}-, opet u E-Duru, na kraju se vraća u osnovni tonalitet, a glavna tema mu je zasnovana na ritmovima krakovjaka, poljske narodne igre. Klavir je ovde još virtuozniji, kroz sve svoje registre, a u drugoj temi, Šopen bez ikakvih ukrasa daje maha levoj ruci da nastupa za oktavu ispod desne. Ovaj stav, kroz uvod, razradu i finalnu kadencu i kodu, daje maha solisti da iskaže sve bravure klavira kao instrumenta.
Drugi koncert, opus 21, f-mol
Ovaj je koncert dovršen iste 1830. godine, samo nešto pre prvog koncerta, ali je publikovan i premijerno izveden tek 1835. godine. Inspirisan je Šopenovom ljubavlju prema Konstanci Glatkovskoj, ali je kasnije kad je objavljen, posvećen drugoj Šopenovoj ljubavi, Delfini Potočkoj. Mada je i ovaj koncert dosta virtuozan, briljantnost je nešto potisnuta u korist poetskog izraza. Tri njegova stava obrazuju celinu trajanja 35 minuta. Prvi stav je opsežni sonatni -{Maestoso}-. Karakterišu ga ritmički izrazita prva i lirska druga tema. U razvojnom delu i reprizi nastupaju karakteristični Šopenovi osećaji za obilje maštovitih figuracija, ornamenata i blistave pasaže i tercne nizove. Drugi stav je -{Romansa - Larghetto}- i po svom karakteru je opet nokturno, kao i u prvom koncertu. Samo, u njegovom srednjem delu se javlja jedan snažan prolom u orkestru iz koga solista u završnom delu, uz blago figuriranje, vraća prvobitno raspoloženje stava. Finalni treći stav je -{Rondo - Allegro}-, pisan u stilu sonate, gde prva tema opet donosi, samo sada lirskiju, poljsku narodnu igru kujavjak. Epizode stava se smenjuju u formi mazurke u orkestru i lirskih solo partija u klaviru, da bi nakon burnih ritmova poljskog obereka, u kadenci i kodi, solista ponovo dobio priliku da iskaže sve virtuozne mogućnosti solo klavira.
Newton County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.445.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 14.445 stanovnika, što je 627 (4,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Due Albere-Ruzza-Zanella, Padova
Due Albere-Ruzza-Zanella je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 196 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Otpad
Vrste otpada
Podela otpada može se izvršiti na nekoliko načina. Najčešće se kao kriterijum uzima vrsta materijala od kojeg je odbačeni predmet sačinjen (lim, hartija, staklo, organski materijal...) što je pogodno i za razvrstavanje u cilju reciklaže. Takođe, kriterijum može biti i izvor otpada (da li je u pitanju domaćinstvo, fabrika, bolnica...) jer se na taj način može uvideti potencijalna opasnost od odbačenog materijala u cilju što bezbednijeg odlaganja. Ovo je posebno uočljivo kod nuklearnog otpada. Postoje i drugi kriterijumi za razvrstavanje otpada.
Značaj
Sa razvojem civilizacije otpad postaje sve važniji problem. Samo u Velikoj Britaniji se godišnje baci oko 70 miliona tona otpada, što iznosi više od tone po glavi stanovnika. Otpad je zagađivač vazduha, vode i zemljišta. Za ljude, otpad koji se gomila predstavlja opasnost po zdravlje, ne samo time što pojedine vrste otpada trule, već i zato što predstavlja izvor hrane za pacove, buve i druge prenosioce zaraznih bolesti. Otpad uzrokuje tzv. ambijentalno zagađivanje jer ruži okolinu i neprijatno miriše.
Deponije
thumb|Primer divlje deponije.
Deponije su mesta gde se odlaže otpad. Predstavljaju najjednostavniji, najjeftiniji i tako i najzastupljeniji način odlaganja otpada. Gotovo 80% otpada u Evropi se odlaže na deponijama. Najpogodniji su krateri u zemlji zaostali od kamenoloma ili rudnika. Kada se otpad postavi u krater, preko se naspe zemlja i na taj način dobijaju slojevi. Pri ovome se vodi računa da kišnica koja dođe u dodir sa otpadom ne dođe do reka i tako ih zagadi. Ipak, postoje i deponije koje se ne zatrpavaju zemljom, ali gde se vodi računa da ispunjavaju neke uslove (da ne budu blizu grada, reke ili podzemne vode, da ne budu na vetrovitom mestu i sl.). Deponija koja ne zadovoljava ove uslove i nije verifikovana od strane stručnih službi naziva se divlja deponija.
Spaljivanje otpada
Nekada se otpad spaljuje, što ima za prednost primetno smanjivanje količine đubreta, a i pepeo je čist i na njemu nema patogenih bakterija. Takođe, u svetu postoje fabrike za spaljivanje otpada (Edmonton kod Londona, Bilefeld u Nemačkoj) koje na taj način proizvode električnu energiju. Na nekim mestima, otpad se melje i pretvara u čvrsto gorivo, te koristi umesto uglja. Ipak, ovakve fabrike za spaljivanje otpada su skupe, a dim koji ispuštaju zagađuje vazduh.
Reciklaža
Sve popularnija metoda za rešavanje problema otpada je reciklaža. Procenjeno je da oko 60% materijala koji se odbaci može ponovo da se upotrebi. Reciklaža je pogodna ne samo zato što smanjuje količinu otpada već i zato što smanjuje utrošak sirovina i goriva, ali i smanjuje zagađivanje.
Betzendorf
Becendorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Lineburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.143 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3355008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lineburg Becendorf se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Lineburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 70 metara. Površina opštine iznosi 32,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.143 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 35 stanovnika/km².
Deponija
Deponija predstavlja mesto, lokalitet, za odlaganje otpadnih materijala. Na deponiji nekada može da se vrši selekcija i reciklaža otpada.
thumb|200px|Mašina za sabijanje otpada
Obično se u današnje vreme vrši kategorizacija (klasifikacija) otpada prema tipu otpada koji se na njima odlaže. Deponije mogu biti savremeno inženjerski osmišljene i pripremljene tako da se iskorišćavaju tečni produkti ili gas putem raspadanja organskog otpada. Savremene deponije generalno moraju imati minimalno jedan pokrivni sloj, koji se sastoji od nabijene gline sa minimalnom potrebnom debljinom za maksimalnu hidrauličnu prepreku.
Deponije uglavnom grade lokalne samouprave. U skorije vreme na deponijama postoje mašine za sabijanje otpada da bi uštedele prostor. Kada se deponija ispuni đubretom često se zatrpava slojem zemlje.
Deponija više nije samo mesto za odlaganje otpada. Danas, deponija predstavlja i centar za upravljanje otpadom kao sekundarnom sirovinom. Deponije mogu biti: sanitarne i nesanitarne.
Courcy (Kalvados)
Kursi je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 141 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 55 metara (maksimalnoj 79 m, a minimalnoj 38 m).
Pacov
Pacov ili štakor (Rattus), rod mišolikih glodara srednje veličine (iznad 12 cm) i mase (do 500 g). Ovaj rod sadrži pedesetak vrsta poteklih sa teritorija Azije, a čiji je areal rasprostranjenja Stari svet. Dve najpoznatije, makar što se značaja za čovekove populacije tiče, su:
Pacovi često žive na staništima blizu ljudskih naselja, ili u naseljima i domovima ljudi, usled obilja hrane. Šteta koju ponekad čine ljudskim zalihama hrane su primarni uzrok nazivanja pacova štetočinama i povod brojnih deratizacija. Podatak da je izazivač (crne) kuge bakterija Yersinia pestis, koja živi u buvama parazitima crnog pacova, i da pacovi mogu biti prenosioci još nekoliko ljudskih parazita, čini pacove i higijenskim problemom stanovništva, posebno u velikim gradovima. I pored generalno prisutnog negativnog stava o pacovima, brojni su ljudi koji ih uzgajaju kao kućne ljubimce.
Vrste
Vrste roda Rattus
Deponija (Beograd)
Bivši položaj naselja: zapadno od Ada Huja, istočno Viline Vode i severno Bogoslovija.
Deponija je bio sirotinjski deo grada sa lošim higijenskim uslovima. Naseljavanje je počelo tokom 1970-ih godina. Procenjuje se da je naselje imalo između 900 i 2.000 stanovnika. Mnogi od njih bili su Romi koji su se naselili posle kosovskog rata 1999.
Sredinom 2011. požar u naselju je oštetio konstrukciju Pančevačkog mosta, tako da je naselje raseljeno. Stanovnicima je obezbeđen smeštaj u opštini Obrenovac.
Mason City, Nebraska
Mason City je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 171 stanovnika.
Staffaro, Frosinone
Staffaro je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 616 m.
Lombricin kinaza
Lombricin kinaza (, Lombricine kinase) je enzim sa sistematskim imenom ATP:lombricin N-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje na metilisane lombricine poput talasemina.
Biotin-(acetil-KoA-karboksilaza) ligaza
Biotin-(acetil-KoA-karboksilaza) ligaza (, biotin-(acetil-KoA karboksilaza) sintetaza, biotin-(acetil koenzim A karboksilaza) sintetaza, acetil koenzim A holokarboksilazna sintetaza, acetil KoA holokarboksilazna sintetaza, biotin:apokarboksilazna ligaza, Biotin holoenzimska sintetaza, HCS) je enzim sa sistematskim imenom biotin:apo-(acetil-KoA:ugljen-dioksid ligaza (formira ADP)) ligaza (formira AMP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Nolan County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.216.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 15.216 stanovnika, što je 586 (3,7%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Odilon Redon
Odilon Redon (Bordo, 12. april 1840. — Pariz, 16. jul 1916) je francuski slikar i grafičar.
Savremenik impresionista, s kojima ga povezuje samo slobodan način kolorističkog izražavanja Redon evocira svet snova, slutnji i vizija. Bio je učenik grafičara-vizionara Berzdena, ali i sam je nesporno majstor crno-belog. U njegovim delima rađenim ugljem ili bakrorezima, stalno je prisutna materija i neobičnost, kao i kasnije u slikama i pastelima. Njegovo delo „Kiklop“ mnogi smatraju uvodom u nadrealizam (Opšt. enc. Larus). Isto to čini i sa serijom litografija: U snu, Noć, U čast Goje i dr.
Pored svojih slika sa neobičnim i fantastčnim sadržajem slikao je i pejzaže i cveće.
Bevern (Landkreis Holzminden)
Befern je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Holcminden. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.107 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3255002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Holcminden Befern se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Holcminden. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 138 metara. Površina opštine iznosi 33,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.107 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 124 stanovnika/km².
Chandler, Indiana
Čandler je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.887, što je 207 (-6,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pokret New Jewel
Novi zajednički poduhvat za blagostanje, obrazovanje i oslobođenje (New Joint Endeavour for Welfare, Education and Liberation, skraćeno "New JEWEL", što doslovno znači: "Novi dragulj), također poznat kao Pokret New JEWEL (New JEWEL Movement, NJM) je bila marksističko-lenjinistička politička stranka na Grenadi 1970-ih i početkom 1980-ih.
Vođa NJM Maurice Bishop je potom suspendirao dotadašnji grenadski ustav te proglasio Narodnu revolucionarnu vladu sa sobom na čelu. Sve političke stranke osim NJM su zabranjene, te je NJM de facto zavela jednopartijski režim, koji se oslanjao na komunističku Kubu, te druge države tadašnjeg Istočnog bloka. Bishop je njihovu pomoć koristio za niz infrastrukturnih projekata kojima je nastojao poboljšati životni standard običnih Grenađana, a zbog čega je stekao veliku popularnost.
Bishop je istovremeno nastojao i održati svojevrsnu distancu prema Istočnom bloku, kako bi privukao zapadne investicije, odnosno ekonomiju temeljio na turizmu. Zbog toga je došao u sukob s tvrdolinijaškom frakcijom u NJM na čijem je čelu bio Bernard Coard, kao i vojskom. Početkom oktobra 1983. Coard je Bishopa ostavio u kućni pritvor, ali je 19. oktobra došlo do masovnih protesta prilikom kojih je Bishop privremeno oslobođen. Vojne snage lojalne Coardu su, međutim, ugušile tu pobunu, prilikom čega je Bishop zajedno sa svojim pristašama strijeljan. Istog dana je general Hudson Austin izvršio još jedan puč, smijenio Coarda i proglasio vojnu huntu. Ona je potrajala šest dana, jer je američki predsjednik Ronald Reagan nasilje na Grenadi iskoristio kao izgovor za vojnu intervenciju. Njome je marksistički režim srušen, a većina preživjelih vođa NJM uhapšena, čime je ta stranka prestala postojati.
Pristaše Michaela Bishopa su godine 1984. organizirale Patriotski pokret Maurice Bishop (MBPM) koji se 2002. utopio u Narodni laburistički pokret (PLM).
Aulnoy
Ulnoj je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 296, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km².
Eperison
Eperison je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 259,387 Da.
Junkers Ju 87
Junkers Ju 87 „štuka“ nemački je borbeni avion, dvosed, bombarder, iz perioda Drugog svetskog rata. Bila mu je osnovna namena dejstvo vazduh—tlo, taktičkim postupkom bombardovanja, direktnog obrušavanja na cilj. Razvijen je i proizvođen za potrebe Luftvafea, prema zahtevima nacističke doktrine ratovanja blickrig. Bio je specifičan i po izgledu krila, dvostrukog („lomljenog“) ugla diedra.
Pri napadu u obrušavanju, Ju 87 je pravio veliku buku vazdušnom sirenom, sa nadimkom „Trube Jerihona“. To je imalo dopunski psihološki efekat zastrašivanja. U toku obrušavanja, otvarale su mu se aerodinamičke kočnice povećavajući otpor, u funkciji potrebe za ograničenjem brzine, za lakše i bezbednije „vađenje“ iz toga režima leta, na maloj visini. Pri „vađenju“ iz obrušavanja, izvlačila bi mu se zakrilca, generišući moment propinjanja, sa prirastom normalnog ubrzanja na vrednost od 6g, automatski, bez komande pilota. Kada se „nos“ aviona podigne iznad horizonta, uvlačile su se aerodinamičke kočnice, pilot je tada dodavao gas motoru i avion se penjao na bezbednu visinu, sa uvučenim zakrilcima. Na ovaj način je bio obezbeđen let za slučaj kada pilot izgubi svest, pri velikim opterećenjima, usled velikog normalnog ubrzanja u manevru „vađenja“ iz obrušavanja, pošto nije imao anti-g odelo, kiseoničku opremu i kabinu pod pritiskom, te nije bio ni zaštićen.
Zbog relativno male brzine leta, slabog naoružanja vazduh—vazduh i slabih manevarskih karakteristika, u uslovima kada nije bila obezbeđena opšta prevlast u vazdušnom prostoru, „štuka“ je bila lak plen neprijateljskih lovaca.
Više od 6.000 primeraka Ju 87 je proizvedeno, između 1936. godine i avgusta 1944.
Razvoj
mini|desno|250px| [[Prototip Junkers K47 je preteča standardu Ju 87. ]] [[Ernst Udet, najveći zagovornik aviona Ju 87 i bombardovanja manevrom obrušavanja. |desno|mini|250px]]
Prva ideja o konceptu Ju 87
Po dolasku nacista na vlast u Nemačkoj, ovom projektu je dat prioritet. Luftvafeu je trebao avion za efikasno bombardovanje, u suštini laki bombarder koji bi bio efikasan u uništavanju ciljeva na zemlji i moru. Radovi su ubrzani na daljem razvoju K47 u Ju 87, pod prvobitnom oznakom Ju A 48, 1932. godine. Ugrađena su mu zakrilca, koja su pri odgovarajućem otklonu imala i funkciju aerodinamičke kočnice za ograničenje brzine i generisanje momenta propinjanja u obrušavanju). Bio je posebno prepoznatljiv po „lomljenom“ krilu dvostrukog ugla diedra. Stajni trap mu je bio fiksan, bez mogućnosti uvlačenja. Glavne noge su bile učvršćene za ojačana rebra krila, koja povezuju podsklopove njegovih delova sa negativnim i pozitivnim uglom diedra. Pogon mu je prvobitno bio motor BMW 132, snage od 450 kW (600 ks). U početku je bio zamišljen kao avion za klasičnu podršku vojnim trupama na zemlji, a kasnije je pretvoren u bombardera sa obrušavanjem, na insistiranje Ernsta Udeta. On je, prilikom zvanične posete SAD, bio impresioniran američkim bombarderom sa obrušavanjem SB2C heldajverom, što je imalo presudan uticaj na „sazrevanje“ njegove kasnije ideje.
Doneta je odluka na insistiranje Ernsta Udeta, te je razrađena ideja kasnije praktično i dokazana, demonstracijom bombardovanja u obrušavanju sa avionom Kurtis Hovk II, u maju 1934. godine. Prvi utisci o taktičkom postupku bombardovanja u obrušavanju izazvali su sumnju u taj prilaz, zbog pogrešno usvojenih početnih parametara eksperimenta. Avion je uveden u obrušavanje sa visine leta od 1.000 m, odbacio je bombu od 1 kg na visini od svega 100 m. Ta mala rezerva visine za vađenje iz obrušavanja je bila kritična i za tako lak i spor avion, pa je utisak bio nepovoljan, sa ocenom da je postupak rizičan za pilote i da psihološki nepovoljno deluje na njih. Pored toga bio je i prisutan i opravdan strah od oštećenja aviona eksplozijom sopstvene bombe. Ernst Udet je ipak uspeo preko uticajnih prijatelja da izlobira pristanak i odluku komande Luftvafea da se usvoji taktički postupak bombardovanja sa obrušavanjem aviona direktno na cilj. Tako je, u duhu toga usvojenog opredeljenja nastavljen ubrzan razvoj Junkersa. Ubrzo taktički postupak bombardovanja pri obrušavanju, a i sam avion Ju 87 su zauzeli centralno mesto u doktrini trećeg rajha, poznatoj pod nazivom Blickrig, iako je bilo dosta rezerve da prosečni pilot može korektno izvesti traženi manevar obrušavanja.
Plutonijum hidrid
Plutonijum hidrid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 246,016 Da.
Junkers Ju 87
Prva ideja o konceptu Ju 87
Ernsta Udeta je posvećenost, ovome specifičnom postupku bombardovanja, promovisala za izbor rukovodioca razvoja nemačke avijacije. On je čak otišao i dalje, zalagao se da svi srednji bombarderi dejstvuju na ciljeve manevrom obrušavanja.
Napredak projekta Ju 87
U aprilu 1934. godine, Vermaht je objavio konkurs za razvoj specifičnog bombardera u kapacitetima tadašnje nemačke vazduhoplovne industrije. Zbog nedovoljno razvijene opreme i uređaja za precizno bombardovanje iz horizontalnog leta, zahtevano je da novi avion to realizuje u manevru obrušavanja. Početkom 1933. godine, počeo je program razvoja, kada su nekoliko konstruktorskih biroa dobili zadatak da ponude projekat za jurišni bombarder, za konačan izbor u okviru raspisanog konkursa. Glavni suparnici, bili su avioni Ju 87, Hejnkel HS 50 i Hejnkel HS 118. Konačno, prvi i glavni rival avionu Ju 87 je bio upravo Hejnkel HS 118. Oba su bili veoma slični, po spoljnjem izgledu i po primenjenim tehnologijama projektovanja i ostvarenim performansama leta.
Prvi prototip Ju 87 je proizveden u Švedskoj i tajno je transportovan u Nemačku, krajem 1934. godine, a prvi probni let napravio je 17. septembra 1935.
Tokom ispitivanja, avion Ju 87 je imao problem sa hlađenjem motora, zbog malog i nedovoljno efikasnog hladnjaka i zato je dolazilo do njegovog pregrevanja. Desilo se i više udesa toga aviona. U jednom je poginuo pilot Vili Nojhofen, zbog otkaza sistema aerodimačkih kočnica, 24. januara 1936. godine. Bez obzira na sve, ipak je konačno izabran Ju 87 za serijsku proizvodnju i uvođenje u operativnu upotrebu Luftvafea. Hejnkel He 118 je izgubio „trku“ zbog toga što je bio napravljen sa komponentama manje robusnosti. To mu je bio veliki minus, imajući u vidu uslove leta u okviru definisane namene i načina upotrebe ovog aviona. Elisa Hejnkela je bila male čvrstoće i nosivosti za konkretna aerodinamička opterećenja, struktura repa nije podnosila postojeći spektar opterećenja u toku ispitivanja u letu i pojavljivali su se problemi sa komandama leta. Hejnkelov avion je doživeo dva teška udesa, u samom periodu pred odluku. Prvi se desio 27. jula 1936. godine i to prototip pod oznakom D-UKYM, pri čemu je pilot preživeo. Drugi udes se desio istoga dana. Pao je još jedan prototip, kada je pilot poginuo. „Štuka“ je proglašena pobednikom toga konkursa, sa novim jačim motorom Jumo 210A, i ako je Hejnkelov avion pokazao bolje perfomanse leta.
Paralelno se odvijao i projekat aviona Hejnkel Hs 123, dvokrilca, jednoseda, slične namene. Motor mu je bio sa vazdušnim hlađenjem. Proizvodnja ovog aviona je završena u oktobru 1938. godine, sa manje od 1.000 primeraka, u svim serijama. Međutim, on je imao samo ograničenu primenu u Luftvafe, pored čuvenog aviona Junkers Ju 87.
Prototipovi
Prvi prototip Ju-87 V1 je poleteo u proleće 1934. godine. Projektovao ga je tim inženjera Hermana Polmana. Profesor Hugo Junkers, osnivač firme, nije imao nikakav uticaj na razvoj toga aviona, pošto je uklonjen iz fabrike u maju 1933. godine, zbog svoga antinacističkog stava. Vlada je preuzela kontrolu nad firmom, a profesor Junkers je poslat u penziju. Umro je u Bavarskoj 3. februara 1935. godine.
Avion Ju-87 V1 nije bio lepog izgleda:
U to vreme, nemačka motorska industrija nije mogla isporučiti potrebnu pogonsku grupu, te je za Ju 87 V1 izabran 12. cilindrični, britanski motor Rols Rojse Kestrel, sa kompresorom i tečnim hlađenjem, snage od 391 kW, kao i za prvi prototip čuvenog aviona Meseršmit Bf 109. Hlađenje motora pokazalo se problematično, zbog čega mu je povećan hladnjak, koji je upadljivo štrčao izvan konture aviona, što mu je još više kvarilo spoljni izgled.
Drugi prototip, Ju 87 V2 je imao motor Junkers Jumo 210Aa. To je isto 12. cilindrični motor, hlađen sa tečnošću, snage od 455 kW, koji je pokretao trokraku elisu promenljivog koraka. Za razliku od prvog aviona, ovaj je imao jednu površinu vertikalnog repa, na nešto dužem kraku, a trup mu je bio duži. Na izlaznoj ivici unutrašnjeg dela krila, integrisana su zakrilca, sa zajedničkom funkcijom aerodinamičkih kočnica. Odsustvo aerodinamičkih kočnica, bio je uzrok gubitka prvog prototipa pri obrušavanju, u martu 1936. godine.
Ubrzo je zatim razvijen i treći prototip (Ju-87 V3). Na njemu su napravljene velike promene, u odnosu na prethodni V2, povećana je preglednost pilotu, preko nosnog dela aviona, sa preradom motorske gondole i povećano je krmilo horizontalnog repa. Program letnih ispitivanja „štuke“, nastavljen je sredinom 1936. godine, a dobijeni su veoma zadovoljavajući rezultati. Bez obzira na više udesa i na postojanje opozicije projektu, doneta je odluka o otpočinjanja serijske proizvodnje aviona Ju 87.
Prototip Ju-87 V4 završen je u kasnu jesen 1936. godine. Karakterišu ga poboljšanja kao što su veći horizontalni rep i krmilo, revidirane su aerodinamičke obloge na nogama stajnog trapa, modifikovan je poklopac zadnje kabine i povećan je operativni komplet. To je direktno dovelo do predserijske proizvodnje od deset primeraka Ju-87 A-0 pre kraja 1936. godine. Standard predserijskog aviona Ju-87 A-0 malo se razlikovao od prototipa Ju-87 V4. Opremljen je sa motorom Jumo 210Ca, sa snagom od 475 kW, a i pojednostavljena mu je tehnologija proizvodnje krila.
Iskustva i rezultati ispitivanja Ju-87 A-0, doveli su do novog standarda Ju-87 A-1, sa punom serijskom proizvodnjom i sa početnim uvođenjem u operativnu upotrebu u Luftvafeu, početkom 1937. godine. Generalno, oba standarda su identične spoljašnosti, a jedina razlika među njima je da je nešto pojednostavljena tehnologija proizvodnje Ju-87A-1. Ovi standardi, prepoznatljivi su kao prototip V5. Početkom 1938. godine, opremljen motorom Jumo 211, dobijen je i prototip V6. Rešenje V6 dovelo je do daljih usavršavanja u prototip V7, koji je prethodnik predserije Ju-87 B-0, a zatim i serije Ju-87B.
Proces obrušavanja pri bombardovanju
Primena taktičkog postupka bombardovanja iz obrušavanja, tesno je povezana za taktičko-tehničke zahteve razvoja aviona Ju 87. Velika preciznost bombardovanja, postignuta je s tim taktičkim postupkom, a to je predstavljalo značajan napredak za efikasnu upotrebu avijacije, u periodu tadašnjeg nivoa tehnološkog razvoja i niskog nivoa opremljenosti aviona, neposredno pred i u toku prvog dela Drugog svetskog rata. Dotadašnji, klasični postupak bombardovanja izvodio se iz horizontalnog leta, iznad polja cilja. Koristio se statički nišan i slobodna procena pilota za trenutak odkačinjanja bombe, pri smanjenoj brzini aviona. Pri bombardovanju na ovaj način, bila je mala verovatnoća direktnog pogađanja cilja. Bilo je neophodno upotrebiti daleko veći broj aviona i bombi, za postizanje definisanog efekta uništenja cilja. Za razliku od prethodnog taktičkog postupka, kod bombardovanja obrušavanjem, putanja bombe je bliža pravoj liniji u pravcu cilja, sa porastom ugla pod kojim avion obrušava. Pri obrušavanju pod uglom od 90°, putanje aviona i bombe su prave linije, koje se međusobno poklapaju. Putanja bombe nastavlja da bude prava linija i posle napuštanja aviona, sve do cilja. Posle odkačinjanja bombe avion prelazi u lučnu putanju, pošto isti pravi manevar „vađenja“ iz obrušavanja. Pri bombardovanju sa obrušavanjem aviona, pod 90°, nije potrebno nikakvo preticanje, između početne slobodne putanje bombe i položaja statičkog cilja, oni ostaju na istoj pravoj liniji, sve do njihovog međusobnog direktnog kontakta.