cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bermatingen
Bermatingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Bodenze. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.882 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8435005.
Code Lyoko: Quest for Infinity
Code Lyoko:Quest for Infinity ja 2007 igrica za Wii konzolu koja je nastala od televiziske serije Code Lyoko. To je druga igra koja je nastala od francuske televizijske crtane serije Code Lyoko. Code Lyoko: Quest for Infinity igrica za Plejstejšn 2 (PS2) i Plejstejšn Portabl (PSP) objavljena je 21. jula 2008.
Bermatingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bodenze Bermatingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Bodenze. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 15,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.882 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 251 stanovnika/km².
Glukoza 1-dehidrogenaza
Glukoza 1-dehidrogenaza (, D-glukozna dehidrogenaza (NAD(P)+), heksoza fosfat dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom beta-D-glukoza:NAD(P)+ 1-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Chapelle-Vicomtesse
Šapel Vikontes je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Vandom.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 165 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 188 metara (maksimalnoj 243 m, a minimalnoj 155 m).
Paso Azúcar, Paso del Macho
Paso Azúcar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso del Macho.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
Văleni, Viișoara
Văleni je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Viișoara.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Custura, Racovița
Custura je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Racovița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 452 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Блок 38
Оивичен је улицама Омладинских бригада, Народних хероја, Булевар Арсенија Чарнојевића и Булеваром Милутина Миланковића.
До блока се градским превозом може стићи аутобусима 65, 68, 71, 73, 610, 81, 69.
Roscommon County, Michigan
je okrug u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 24.449, što je 1.02 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Biatorbágy
Biatorbágy čita se Bijatorbađ (njemački: Wiehall-Kleinturwall) je grad u sredini Mađarske od 12,767 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Pest.
Geografske karakteristike
Biatorbágy leži udaljen 20 km zapadno od centra Budimpešte.
Historija
Biatorbágy je novi grad nastao ujedinjenjem sela Bia i Torbágy. Ona su se udružila još 1950., ali su se razdvojila 1958., pa su se ponovno ujedinila tek 1966., nakon tog je mjesto dobilo status grada - 2007.
Bia je inače prvi put dokumentirana 1192., teško ju je pogodila epidemija kuge 1739., pa je mjesto oživljeno njemačkim kolonistima.
Jean-Michel Jarre
mini Žan Mišel Žar ( rođen 24. avgusta 1948. godine u Lionu, Francuska.) je francuski kompozitor elektronske muzike, Proslavio se albumom Oxygene 1976. godine.
Poznat je po scenskim efektima na svojim koncertima koje najčešće drži napolju i koji se često sastoje od komplikovanih sistema lasera, vatrometa, stapanja arhitekture i muzike itd.
1983. godine je snimio album po imenu "Musique pour Supermarchés" (Muzika za supermarkete) čije je prvo i jedino izdanje imalo samo jedan primjerak. Dozvolio je lokalnoj radio-stanici da emituje muziku sa ovog albuma, a kasnije na aukciji prodao taj jedini primjerak po cijeni od 10.000 funti. Žan Mišel Žar je napravio ovaj korak da bi izrazio svoje neslaganje i nepoštovanje za muzički biznis. Slušajući muziku preko radija, slušaoci su bili u mogućnosti da snime muziku na audio-kasete, ali uz jako slab kvalitet jer je radio stanica bila tipa AM. Pjesme sa ovog albuma Žan Mišel Žar je koristio u svojim kasnijim muzičkim djelima.
Los Cimientos, Villa Corzo
Los Cimientos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 568 m.
Isla Crucero, San Lucas Ojitlán
Isla Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Lucas Ojitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Bernau im Schwarzwald
Bernau im Švarcvald je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Valdshut. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.890 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8337013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Valdshut Bernau im Švarcvald se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Valdshut. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 893 metra. Površina opštine iznosi 38,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.890 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Ojo de Agua del Llano, Ahualulco
Ojo de Agua del Llano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2306 m.
Contrada Case Nuove
Contrada Case Nuove ima više značenja:
San Rocco, Lecco
San Rocco je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Diglukozil diacilglicerol sintaza
Diglukozil diacilglicerol sintaza (, monoglukozil diacilglicerol (1->2) glukoziltransferaza, MGlcDAG (1->2) glukoziltransferaza, DGlcDAG sintaza, UDP-glukoza:1,2-diacil-3-O-(alfa-D-glukopiranozil)-sn-glicerol (1->2) glukoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-glukoza:1,2-diacil-3-O-(alfa-D-glukopiranosil)-sn-glicerol 2-glukoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo enzim iz Acholeplasma laidlawii je neophodan Mg2+.
Xicoténcatl, Tamaulipas
Xicoténcatl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9346 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Kvarken (arhipelag)
Arhipelag Kvarken je arhipelag koji se nalazi u tjesnacu Kvarken (švedski: Kvarken ili Quarken, finski: Merenkurkku) koje odvaja Gornji botnički zaljev od Donjeg botničkog zaljeva, tzv. Botničkog mora. Na tom mjestu udaljenost švedske od finske obale je oko 80 km, a najudaljeniji otoci samo 25 km od obale. Dubina mora u ovom području je samo 25 metara, a područje ima i jako veliki stupanj podstgalacijalnog podizanja tla pri čemu se obala podiže 1 cm godišnje. pri čemu se otoci šire, od uvala se stvaraju jezera, močvare i tresetišta, najbrže na svijetu. Ako se ovo uzdizanje tla nastavi, za oko 2,000 godina Gornji Botnički zaljev će se potpuno odvojiti od mora i postat će najveće Europsko jezero. Uglavnom, ovo područje je nezamjenjivo za proučavanje izostazija zemljanih kora i zemljinog plašta, fenomena koji je ovdje prvi put i zabilježen. Zbog toga je 2000. godine upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Arhipelag je veći uz finsku obalu, a većina malenih otoka koji ga čine su nenaseljeni. Na švedskoj strani on pokriva manje područje, tzv. arhipelag Holmöarna (švedski: Holmöarkipelagen) po najvećem otoku Holmönu, i otoci imaju mnogo strmije obale. Arhipelag Kvarken je imao i povijesnu važnost jer je služio kao poštanska ruta zimi kada bi ga led okovao od švedske do finske obale. Ova poštanska ruta je bila jako važna za vrijeme švedske dominacije finskom.
U sredini arhipelaga, na otoku Valsörarna (finski: Valassaaret), nalazi se 36 metara visok svjetionik koji je dizajnirao Henry LePaute, suradnik slavnog Gustavea Eiffela. Svjetionik iz 1885. godine ima neobičnu strukturnu sličnost s Eiffelovim tornjem koji je izgrašeđen četiri kodine kasnije. Svjetionik je danas automatiziran poput većine svetionika u Finskoj.
Danas je u tijeku rasprava o gradnji mosta preko otoka u tjesnacu Kvarkena od tri dijela duljine oko 40 km. Raspravu su potaknuli gradovi na suprotnim obalama tjesnaca, Umeå i Vaasa. No, i švedska i finska vlada ističu veliku cijenu takvog poduhvata (oko 1.5 do 2 milijarde €|eura), ali i veliku opasnost od ugrožavanje prirodnog okoliša.
Novo Selo Rok
Novo Selo Rok (mađarski Rókusújfalu) je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu grada Čakovca, u Međimurskoj županiji.
Naselje je smješteno oko 4 kilometra od centra grada Čakovca.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1476 stanovnika te 424 obiteljskih kućanstava.
Novo Selo Rok ima područnu školu koja traje četiri godine odnosno od prvog do četvrtog razreda.
U Novom Selu Rok nalazi se crkva Svetog Roka stara više od 300 godina te Dobrovoljno Vatrogasno Društvo koje je 2011.godine proslavilo 80 godina postojanja. Odnedavno su sagrađene Nove nogometne tribine .Novo Selo Rok ima 2 nogometna igrališta od kojih je jedno korišteno za treninge a jedno za igru.
Japaga (Han Pijesak)
Japaga je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Han Pijesak koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 152 stanovnika.
Center Line, Michigan
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.257 stanovnika, što je -274 (-3.2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Bolji život
TV serija "Bolji život", urađena u produkciji Televizije Beograd, postigla je ogromnu gledanost u bivšoj SFR Jugoslaviji. U glavnoj ulozi je petočlana beogradska porodica Popadić (muž, žena, dva sina i kćerka). Oni se sukobljavaju sa svakodnevnim problemima u društvu. U ulozi glavnog junaka, glave porodice Popadić, je Marko Nikolić. Njegovu suprugu tumači Svetlana Bojković, starijeg sina Sašu igra Boris Komnenić, mlađeg - Bobu Dragan Bjelogrlić, a kćerku Violetu tumači Lidija Vukićević. Serija ima 82 epizode i premijerno je emitovana u periodu od 1987. do 1991. godine, a posle doživela brojne reprize.
Autori
Scenario za „Bolji život“ napisao je Siniša Pavić U prvom ciklusu (1987-1988 godina) snimljeno je 47 epizoda. Režiju su potpisala trojica reditelja, Aleksandar Đorđević, Mihailo Vukobratović i Andrija Đukić, koji su sarađivali na 22 epizode. Drugi ciklus počeo je celovečernjim filmom snimljenim 1989. godine, koji je, kao i svih 35 epizoda drugog ciklusa (snimanog 1990), režirao Mihailo Vukobratović.
Ostali
itd
Središnja Hrvatska
Središnja Hrvatska dio je peripanonskog prostora i težište je naseljenosti i gospodarskog razvoja Hrvatske. Prostire se na otprilike trećini teritorija države, a na tom prostoru živi oko polovice ukupnog stanovništva (2,16 milijuna). Prosječna gustoća naseljenosti iznosi 110 stanovnika na kvadratni kilometar i to je iznad hrvatskog prosjeka (78 st./km2).
Reljef Središnje Hrvatske
U reljefu se izmjenjuju gorsko - brežuljkasta područja i pobrđa s nizinsko - ravničarskim krajevima. Gorja su relativno niska (samo Medvednica, Ivančica i Žumberačka gora prelaze 1000 m), a na njih se nastavljaju prigorja raščlanjena potočnim dolinama, koja se postupno spuštaju u doline većih rijeka (Sava, Krapina, Bednja, Glina i dr.). Najveći dio zauzima zavala između Žumberačke gore, Medvednice, Kalničkog gorja, Bilogore, Papuka, Psunja, Zrinske gore i Petrove gore, s najizrazitijim ravnicama uz Savu, Kupu, Lonju, Česmu i Ilovu. Iz nje se izdižu Moslavačka gora i Vukomeričke gorice. U sjevernom dijelu prostor je brežuljkasto-dolinskog Hrvatskog zagorja i brežuljkasto zapadno Međimurje te nizine uz Dravu i Muru, dok južno od Kupe prevladavaju zaravni i niska vapnenačka pobrđa u porječjima Korane, Mrežnice i Dobre.
Prometni položaj
Središnja Hrvatska ima križišni prometni položaj, koji dolazi do izražaja od sredine 19. stoljeća, kada se tu počinju graditi glavne prometnice od šireg europskog značaja (povezivanje Srednje Europe i Mediterana te Srednje i Jugoistočne Europe. Sve te prometnice mahom prolaze kroz Zagreb, što je uvelike utjecalo na njegov budući rast i razvoj u makroregionalno središte ove hrvatske regije.
Razvoj gradova
Jači razvoj industrije, od kraja 19. st., potaknuo je sve veći priljev stanovništva iz ruralnih krajeva, pa se danas pojedini dijelovi Središnje Hrvatske ubrajaju među najurbaniziranija područja države, a posebno se ističu šira gradska područja Zagreba, Varaždina, Karlovca i Siska.
Nintendo Wii
thumb|right|Nintendo Wii konzola
Središnja Hrvatska
Stanovništvo i naseljenost
Sjeverozapadni dijelovi regije (širi zagrebački prostor, Zagorje, Međimurje, gornja Podravina, sjeverno Pokuplje), i to ponajprije više zone, kontinuirano su naseljeni od ranog srednjeg vijeka dodanas, dok je u južnom i istočnom dijelu naseljenost, zbog povijesnih događanja, bila prekinuta u drugoj polovici 16. i u 17. st., nakon čega su ti krajevi (Kordun, Banovina (Banija), Lonjsko - ilovska zavala]] ponovno naseljeni novim stanovništvom pa ih danas odlikuje složenija etnička struktura.
Nintendo Wii
Wii je ime najnovije Nintendove konzole koja je nasljednice konzole GameCube. Radno ime je bilo Revolution, izabrano zbog toga što je Nintendo uveo nove koncepte koji su po mišljenju Nintenda stvorili revoluciju u industriji video igara. Na primjer upravljač, Wii Remote zna svoju točnu poziciju u tri dimenzije, što je inovativni koncept u konzolama. Tvrtka Nintendo pustila je ovu konzolu u prodaju 9. svibnja 2006., i do tada su samo šturi podaci bili objavljeni. Prema onome što je bilo dotada rečeno mikroprocesor za Wii izradila će američka tvrtka IBM, dok će kanadska tvrtka ATI Technologies izraditi grafički mikroprocesor. Isto je tako poznato da će konzola imati bežični ethernet Wi-Fi, te USB međuspojnik. Nintendo je također obećao da će nova konzola biti kompatibilna sa GameCube, tako da će Wii moći korisiti već postojeću biblioteku softvera kao i hardverske dodatke za GameCube.
Središnja Hrvatska
Stanovništvo i naseljenost
Poticaj izgradnji naselja uvelike je dala izgradnja prometnica. U brežuljkastim krajevima prevladavaju mala raštrkana naselja, a u nizinskim, u kojima je danas težište naseljenosti, veća i zbijena.
Contrada Croce
Contrada Croce ima više značenja:
Središnja Hrvatska
Stanovništvo i naseljenost
Središnja Hrvatska danas predstavlja naseobinsko-gospodarsku okosnicu Hrvatske s postojanim rastom stanovništva. Nema velikih skokova iako je polarziranost užeg prostora i rubnog pojasa makroregije izrazita. Rast stanovništa Zagreba utjecao je na takav trend makroregije u cjelini, koja inače ima krajeva s jakom depopulacijom.
Al Midāyir, Hajjah
Al Midāyir je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
Paringianu, Carbonia-Iglesias
Paringianu je naselje u Italiji u provinciji Carbonia-Iglesias, u regiji Sardinija.
Anarhizam u Japanu
Anarhizam se kao idelogija u Japanu počeo pojavljivati krajem 19. i početkom 20. vijeka, kao jedna od mnogih ideja koje su u Japan dolazile iz Evropa u periodu Meiji. Za razliku od tehničkih novotarija, japanske vlasti su prema političkim idejama bile neprijateljski raspoložene, pa je represija kod zagovornika lijevih ideja izazivala sve veći radikalizam. Jedan od primjera je bio Shūsui Kōtoku, socijalistički novinar i aktivist koji je zatvoren zbog protivljenja rusko-japanskom ratu. Nakon odležane kazne je otišao u inozemstvo gdje se upoznao s djelom Kropotkina i prigrlio anarho-komunizam, ali i propagandu djelom i nasilno rušenje poretka. Godine 1911. je Kotoku, zajedno s još nekoliko japanskih anarhista pogubljen kada je otkriven njihov plan za likvidaciju japanske carske porodice.
Paringianu, Carbonia-Iglesias
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 582 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Anarhizam u Japanu
Uvjeti za slobodno iznošenje anarhističkih ideja su stvorili tek po završetku drugog svjetskog rata i savezničkoj okupaciji. U maju 1946. je formirana Japanska anarhistička federacija. Poratni ekonomski bum u Japanu je, međutim, te i druge anarhističke organizacije stavio na društvenu marginu.
Čika
Genealogija same opatice Čike vrlo je jasna. Čika je u osnivačkoj ispravi samostana sv. Marije iz 1066. navela da je ona kćer Dujma i Vekenege, unuka priora Madija, te žena Andrije, Papinog sina. Također navodi da ima kćeri Domnanu i Vekenegu. S obzirom da se te dvije kćeri navode kao preostale (remanenes), možemo pretpostavitit da je Čika imala još djece no ona u tom trenutku više nisu bila živa.
Pripadnica zadarske plemićke obitelji Madijevaca, nakon pogibije muža oko 1066. godine uz pomoć obitelji utemeljuje samostan benediktinki sv. Marije. Dugo je godina bila i predstojnica istog samostana. Uz njezino se ime (pogrešno) veže i relikvija Čikin križić izložena u zadarskoj SICU Zlato i srebro grada Zadra.
Čikina kći Vekenega, nakon tragične pogibije svoga muža oko 1072. godine, također se zaredila u samostanu te je kao i majka bila njegova poglavarica i prva Čikina nasljednica.
4783 Wasson
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 16,583 stepeni, a orbitalni period iznosi 1492,495 dana (4,086 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,205. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 13,70 a geometrijski albedo 0,045.
Asteroid je otkriven 12. januara 1983. godine.
East End, Arkansas
Ist End je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.998, što je 1.375 (24,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Saginaw County, Michigan
je okrug u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 200.169, što je 9.87 (-4,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Acazacatla, Chilapa de Álvarez
Acazacatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1601 m.
Bernstadt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alb-Donau-Krajs Bernštat se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 551 metra. Površina opštine iznosi 14,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.063 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 148 stanovnika/km².
Chapelle-Vendômoise
Šapel Vandomoaz je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 744 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 117 metara (maksimalnoj 131 m, a minimalnoj 87 m).
Contrada San Marco
Contrada San Marco ima više značenja:
4784 (1984 DF1)
4784 (1984 DF1) je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,678 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,3.
Dugolančana-masno-acilna-glutamatna deacilaza
Dugolančana-masno-acilna-glutamatna deacilaza (, dugolančana aminoacilaza, dugolančana-masna-acil-glutamatna deacilaza, dugolančana acilglutamatna amidaza) je enzim sa sistematskim imenom N-dugolančani-masna-acil-L-glutamat amidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim ne deluje na acil derivate drugih aminokiselina.
Bagnolo I, Arezzo
Bagnolo I je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
Collesanto, Macerata
Collesanto je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 813 m.
Colinas del Roble, Tlajomulco de Zúñiga
Colinas del Roble je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5830 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
Residencial Mesoamérica, Morelia
Residencial Mesoamérica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
San Juan, Altamirano
San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1219 m.
Patrijarh (kršćanstvo)
Ured, dijeceza i grupa biskupija pod vlašću patrijarha zove se patrijarhija.
Corbeni, Racovița
Corbeni je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Racovița.
Storti, Avellino
Storti je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Corbeni, Racovița
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Storti, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Patrijarh (kršćanstvo)
Pravoslavna crkva
200px|thumb|right|Patrijarh Bartolomej - [[Vaseljenski patrijarh Carigrada|Carigradski ekumenski Patrijarh]] U Pravoslavnim i Istočnim pravoslavnim crkvama titula patrijarh ujedno označava poglavara autokefalne crkve, dakle crkve koja ima vlastitog poglavara. Među pravoslavnim patrijarsima Carigradski ekumenski patrijarh ima po tradiciji posebno mjesto, što se ogleda i u njegovom nazivu Ekumenski patrijarh dakle "patrijarh zajednice" (grčki oikomene, "živjeti zajedno"). Tako postoje patrijarsi crkava koje su u zajedništvu sa Kostantinopolisom:
Ali isto tako postoje i patrijarsi crkava koje nisu su zajedništvu sa Konstatinopolisom:
Katolička crkva
thumb|200px|Gregorij III. Laham, Melkitski patrijarh Antiohije Kod katolika patrijarh je podložan papi kao biskupu Rima i kao Kristovu namjesniku a i kao poglavaru kongregacije. Od crkava koje priznaju papin primat, i dijele zajedništvo s Rimom, Katolička crkva priznaje niz kršćanskih crkava s vlastitim liturgijskim obredima i poštuje njihovu autonomnost (sui iuris), kao i to da imaju vlastitog patrijarha.
Aktualni papa Benedikt XVI prestao je koristiti naslov Patrijarh Zapada, no unutar katoličke crkve još uvijek postoje patrijarsi, čija je titula danas samo počasna i nema nikakvo drugo značenje.
Tako imamo:
Grb katoličkog patrijarha je isti kao kardinalski, ima petnaest čvorova sa svake strane, a razlikuje se od kardinalskog po zelenoj boji umjesto crvene.
Historija patrijarhalne funkcije
Prva upotreba pojma patrijarh, zabilježena je u 4. vijeku u pismu bizantskog cara Teodozija II upućenom papi Lavu I u kojem ga on naziva Patrijarh Zapada. Ali u tom vremenu je to samo počasna titula, koja se može dati svakom biskupu. sv.Grgur Nazijanski kaže, "viši biskupi, odnosno patrijarsi".
Postepeno na prijelazu iz 8. u 9. vijek - patrijarh postaje i službeni naziv, koristi se za označavanje razine hijerarhije, da se radi o glavnom biskupu koji predsjedava mitropolitima, i podliježe samo prvom patrijarhu u Rimu.
Isprva su priznavana samo tri patrijarha: Rimski, Aleksandrijski i Antiohijski. Rimski kao nasljednik Svetog Petra imao je prvo mjesto, on ne samo da je bio biskup, nego i mitropolit primas i patrijarh. Prije Prvog nicejskog sabora (325) dvije istočne biskupije; Aleksandrija i Antiohija, imale su patrijarhalne ovlasti upravljajući ogromnim teritorijem. Biskup Aleksandrije postao je poglavar svih mitropolija i biskupija Egipta, biskup Antiohije imao je sličnu ulogu u Siriji koja se širila na Malu Aziju, Grčku i ostatak Istoka.
Kada su hodočasnici počeli masovnije odlaziti na hodočašća u sveti grad Jeruzalem, položaj biskupa Jeruzalema, počeo se držati značajnim, od zvaničnog (a on je bio sufraganski pomoćni biskup Cezareje). Prvi nicejski sabor dodijelio je biskupiji Jeruzalem samo počasni primat, ne dirajući u prava metropolita Cezareje. Jeruzalemska biskupija je konačno uspjela (420-458), nakon mnogih polemika, ishoditi promjenu počasnog naslova patrijarha za stvarna prava, kad je Kalcedonski sabor (451) izdvojio teritorij Palestine i Arabiju (Sinaj) iz Antiohije i osnovao Patrijarhat Jeruzalem.
Najveća novina, koja je napravila puno nesporazuma (koji traju do danas), bilo je uzdizanje Konstatinopolisa na razinu Patrijarhije.
Nakon što je car Konstantin Veliki proglasio Byzantium Novim Rimom, njegov biskup, dotad skromni sufragantski biskup Herakleje, mislio da će biti na drugom mjestu, ako ne i jednak rimskom biskupu. Vijekovima su rimski pape bili protiv tih ambicija, ne toliko da brane svoj primat, već da očuvaju izvorni crkveni poredak. Prvi carigradski sabor održan 381 zaključio je "da će Patrijarh Konstatinopolisa imati počast prvenstva, odmah do rimskog biskupa, jer je Kostantinopolis postao Novi Rim. Pape; Damaz I (nije ni pozvan na sabor) i Grgur Veliki odbili su potvrditi taj kanon. Ipak je ugled Kostantinopolisa rastao uz pomoć bizantskih careva. Kalcedonski sabor potvrdio je Konstantinopolis kao sjedište patrijarha koji je nadležan za Malu Aziju i Trakiju, i potvrdio njegovo drugo mjesto uz Rim. Papa Lav I (440 -461) odbio je priznati taj kanon, koji je odobren bez njegovih predstavnika.
Četvrti lateranski sabor (1215) potvrdio je drugo mjesto Latinskog Patrijarhata Kostantinopolis. Nakon toga Firentinski koncil 1439 potvrdio je taj položaj Patrijarha Kostantinopolisa i dodijelio ga grčkoj crkvi.
Contrada Sant'Elia
Contrada Sant'Elia ima više značenja:
Glukonat 5-dehidrogenaza
Glukonat 5-dehidrogenaza (, 5-keto-D-glukonat 5-reduktaza, 5-keto-D-glukonat 5-reduktaza, 5-ketoglukonat 5-reduktaza, 5-ketoglukonat reduktaza, 5-keto-D-glukonat reduktaza) je enzim sa sistematskim imenom D-glukonat:NAD(P)+ 5-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
La Palma, Ahualulco
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2060 m.
4786 Tatianina
4786 Tatianina je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,358 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,2.
Vinderei, Vinderei
Vinderei je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Vinderei.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4716 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Contrada
Contrada ima više značenja:
Čika (razvrstavanje)
Čika može označavati:
Budakalász
Budakalász (srpskohrvatski: Kalaz, njemački: Kalaz) je grad na sjeveru Mađarske od 10,660 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Pest.
Geografske karakteristike
Budakalász leži udaljen petnaestak km sjeverno od centra Budimpešte, pa je danas samo njegovo sjeverno predgrađe spojeno sa Budimom.
Historija
Naselje je prvi put dokumentirano 1135, pod imenom Kaláz, a to je ime zadržalo i tokom čitavog srednjeg vijeka.
Jelovci
Geografija
Jelovci se nalaze oko 11 km jugoistočno od Han-Pijeska. Sa Han-Pijeskom je povezano asfaltnim putom. Graniči sa više sela: Planama, Gođanima, Rjekama, Kusačama, Stoboranima i dr.
Guisa Pepoli-Case Torlonia, Bologna
Guisa Pepoli-Case Torlonia je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Güiria
On je administrativni centar Općine Valdez, koja ima 38,511 stanovnika.
Geografske karakteristike
Güiria leži na južnoj obali Poluotoka Paria, gotovo u sredini tog poluotoka.
Historija
Güiria je između 1872. i 1875. bila administrativni centar Saveznog teritorija Marino.
Nakon rata za nezavisnost i Saveznog rata, grad je poprilično opustio, ponovna tragedija zadesila ga je 1925. kad je epidemija desetkovala stanovništvo.
Period ponovnog prosperiteta uslijedio je kad je predsjednik Juan Vicente Gómez 1935., naredio da se luka u Macuri zatvori, a njena oprema prenese u Güiriju.
Nakon tog se preselila Banka Venecuele, tad je izgrađen vodovod i aerodrom, pa je kao logičan potez 1948. Guiria proglašena za administrativni centar Općine Valdez.
Luka se ne koristi samo za ribarske brodove već i za izvoz kave, kakaa i agruma.
Out of Time (film, 2003)
Out of Time je američki filmski triler snimljen 2003. godine u režiji Carla Franklina sa Denzelom Washingtonom u glavnoj ulozi. Protagonist je ugledni šef policije u malom gradu na Floridi koji je prisiljen istraživati slučaj ubistva koji bi ga mogao kompromitirati.
Musa Čelebija
Musa Čelebija (tur. Musa Çelebi; ? — 5. 7. 1413) je bio sin sultana Bajazita I (1389 — 1403) i vladar dela Otomanske imperije (1410 — 1413), tokom građanskog rata koji usledio nakon Angorske bitke 1402. godine. Tokom svoje borbe on se u početku oslanjao na podršku despota Stefana Lazarevića, da bi kasnije između njih došlo do otvorenog sukoba, koji je doveo do nekoliko njegovih upada u Srbiju. Po njegovom naređenju su početkom jula 1410. godine pogubljeni Vuk Lazarević i Lazar Branković, a kasnije je pokušao da likvidira i Đurđa Brankovića, ali je on uspeo da se spase.
Vizantijski izvori ga opisuju kao antihrišćanski nastrojenog i čoveka ozloglašenog po okrutnosti, dok Duka navodi da razlozi za njegovu opsadu Carigrada (1411 — 1412) leže u njegovoj verskoj ostrašćenosti i želji da se Vizantincima tj. vladajućim Paleolozima osveti zbog podsticanja Timur-Lenka da likvidira njegovog oca Bajazita, u martu 1403. godine.
Život
Rođen je 1388. godine u Bursi, kao sin Bajazita Prvog i Devlet Hatun.
Učestvovao je u Angorskoj bici 1402. godine i zajedno sa ocem je zarobljen, ali je kasnije oslobođen i pridružio se bratu Mehmedu u borbama u Maloj Aziji.
U borbu oko vlasti se uključio početkom 1410. godine, kada ga je njegov brat Mehmed, koji je kontrolisao veći deo Male Azije, poslao u Evropu, da suzbije njihovog preostalog brata Sulejmana. Njegove pristalice i hrišćanski saveznici (Stefan Lazarević, Mirča Stariji i drugi) su početkom godine zauzeli Galipolj, a 13. 2. su potukli Sulejmanovog begler-bega Sinana, kod Jambola, što je primoralo Sulejmana, koji se tada nalazio u Maloj Aziji, da se vrati na Evropski kontinent. On je sa despotom Stefanom probao da spreči prebacivanje Sulejmanovih snaga preko Bosfora, napadom na flotu koja ih je transportovala kod Galate, ali, iako su uništili deo brodova, nisu uspeli u tome.
Dve zaraćene strane su se sukobile 15. 6. kod carigradskog predgrađa Kosmidiona. U bici koja je usledila, Musine snage su potučene, a on sam je pobegao sa bojišta, kada je postalo jasno da je poraz neizbežan.
Njegove pristalice su početkom jula kod Filipolja zarobile Vuka Lazarevića i Lazara Brankovića, koji su se borili na Sulejmanovoj strani. Vuk je nakon par dana pogubljen, dok je Lazara pokušao da upotrebi u borbi sa Sulejmanom. On je ucenio njegovog brata Đurđa, koji je bio sa Sulejmanovom vojskom, da tokom predstojeće bitke pređe na njegovu stranu. U bici koja je vođena 11. 7. kod Hadrijanopolja, Đurađ je ostao veran Sulejmanu, čije snage su ponovo pobedile, zbog čega je Lazar, po Musinoj naredbi, pogubljen.
Musin dolazak na vlast nije doneo mir i stabillnost Balkanu, naprotiv on je vrlo brzo okrenuo protiv sebe i svoje dotadašnje saveznike. Srpski poslanik, koga mu je Stefan uputio radi regulisanja međusobnih odnosa i potvrđivanja prethodnih dogovora, ne samo da u tome nije uspeo, već je jedva uspeo da spase i sopstveni život, mada je od Muse dobio dozvolu da otkopa Vuka Lazarevića i njegove posmrtne ostatke prenese u Srbiju. Ovo je bila jasna objava rata i Stefan je odmah započeo ofanzivu. On je ušao u pirotsku oblast i odatle otpočeo sa napadima na Osmanlije, koji su prestali tek kada mu je Musa poslao poslanstvo i ponudio pregovore.
Pored toga, on je opseo Solun i Carigrad, u pokušaju da povrati teritorije koje je njegov brat Sulejman vratio Vizantincima, početkom 1403. godine.
Musine snage, među kojima su se nalazili srpski odredi pod komandom Đurđa Brankovića, su u jesen 1411. godine, opsele gradić Selimvriju na Mramornom moru, nedaleko od Carigrada, u kome se nalazio Sulejmanov sin Orhan, koga je vizantijski car Manojlo II istakao kao kandidata za otomanski presto. Tokom opsade, Musa je pokušao da ubije Đurđa, ali je on uspeo da se spase bekstvom u samu Selimvriju, sa svojim trupama.
Protiv Muse je stvorena široka koalicija, u kojoj su se nalazili i otomanski zapovednici nekih delova Balkana, a pridružio joj se i njegov jedini preostali brat Mehmed, koji je vladao azijskim delom nekadašnje Bajazitove države. Njegov prvi pokušaj da pređe u Evropu 1411. godine završio se porazom, ali su borbe vođene i na drugim frontovima, tako da je krajem iste godine Stefan sa sandžakbegovima Skoplja i Ćustendila upao u Musine zemlje .Zimsko vreme i nabujala Marica su sprečili povezivanje njihovih i Mehmedovih snaga preko Serske oblasti. Odgovor na ovaj napad usledio je početkom 1412. godine, kada je Musa iz okoline Serdike preko Čemernika upao u Vranjsku oblast i opljačkao je, dok se sam Uglješa Vlatković, koji je upravljao tim delom Srpske despotovine, jedva spasao. Njegove snage su zatim nastavile prodor ka Novom Brdu, ali su na vesti o dolasku snaga predvođenih despotom Stefanom, napustili Srbiju i uputile se ka Solunu i Tesaliji.
Musa je svoj novi pohod započeo je početkom 1413. godine, napadom na bega Hamzu koji je držao Sokolnicu i Svrljig. On je zarobljen i pogubljen, a Musine snage su posle toga zauzele Bovan i Lipovac, kao i čitav niz drugih gradova u Moravskoj dolini (Koprijan, Kruševac, Markovo Kale, Petrus), kao i Stalać, čiji je zapovednik poginuo pružajući junački otpor Musinim snagama. Pored toga, njegove snage su, prema izveštajima koje su u martu poslali Dubrovčani iz Novog Brda, pustošile Toplicu i Braničevo.
Tokom ovog perioda, snage despota Stefana, njegovih saveznika su se kod Kruševca sastale sa Mehmedovim zapovednicima i posle postignutog dogovora je došlo do spajanja njihovih vojski, koje su se uputile ka jugu. Na Dobriču kod ušća Toplice, nedaleko od Koprijana, njima su se pridružile još neke Musine pristalice, uključujući i vojskovođu Evrenosa , nakon čega je nastavljen put ka Ovčem Polju.
Do bitke je došlo 5. 7. 1413. kod sela Čamorlu, ispod planine Vitoše, u današnjoj Bugarskoj. Musine snage su uspele da u prvoj fazi borbe potisnu srpsku vojsku, ali je Đurađ napadom sa boka, u kome se naročito istakao veliki čelnik Radič Postupović , uspeo da razbije protivničke redove i donese pobedu savezničkoj vojsci. Tokom povlačenja iz bitke, Musa je na reci Iskru zarobljen i ubijen, čime je posle više od jedne decenije okončan građanski rat u Otomanskoj imperiji. Stefan i Đurađ su posle bitke priznali vrhovnu vlast Mehmeda I, koji je Stefanu pored bogatih poklona dao i neke oblasti, uključujući tvrđavu Koprijan i oblast Znepolja.
Haubica
Sovjetska haubica kalibra 152 mm, [[Drugi svjetski rat.|thumb|right|200px]] Haubica je artiljerijsko oruđe namijenjeno za gađanje ubacnom putanjom. Polazni uglovi projektila su obično između 20 i 45 stepeni. Ima dužu cijev od merzera, kraću od topa, a polazni uglovi cijevi i projektila su manji nego kod minobacača. Cijev je obično dužine od 12-30 kalibara.
Za razliku od minobacača, oruđe se puni straga, ima izolučenu cijev, i veći domet.
Haubice glatke cijevi
Ruska poljska haubica sistema Šuvalov, 1753.|thumb|right|300px
Naziv haubica najvjerovatnije dolazi od češke riječi houfnice. Prvi put su upotrijebljene u toku Husitskih ratova 1419.-1436, sa kratkom cijevi dužine manje od 1 metar. Iz njih se gađalo kamenim i gvozdenim đuladima, a po razvitku bombi i granata, i ovim vrstama zrna. Elevacija cijevi nije prelazila 30 stepeni.
Do godine 1700., većina zemalja ih ima u sastavu vojske, a uvode se i u naoružanje brodova. Krajem 18. vijeka, u pruskoj vojsci postojale su 4 vrste haubica: (7, 10, 25 i 30 funti), a u austrijskoj 3 i to od 7, 10 i 12 funti. Iz njih se obično gađa rasprskavajućim granatama ili kartečom pa imaju veliko dejstvo na neprijatelja. Dobra osobina visoke elevacije omogućava im djelovanje protiv djelomično zaklonjenog protivnika.
Pri kraju epohe sredinom 19. vijeka, nastojalo se objediniti dobre osobine haubice i topa u jedno oruđe. Francuska 1853. uvodi top-haubicu kalibra 120 mm iz koje se moglo gađati granatama, kartečom, šrapnelom ili đuletom.
Za vrijeme Prvog srpskog ustanka, u bici na Mišaru, Karađorđe ima jednu haubicu, pod nazivom kubuz. Pod ovim imenom haubice se pominju u srpskoj vojsci sve do 1870-ih godina. Kragujevačka topolivnica koja je osnovana 1853. izrađuje 8 kratkih i 6 dugih kubuza 130 mm. Kasnije izrađuje 6 dugih kubuza 160 mm, a godine 1860. 24 kubuza kalibra cijevi 120 mm.
Olučne sporometne haubice
Uvode se kasnije od olučnih topova, jer je bilo gledišta da će poboljšani topovi moći izvršavati i zadatke haubica. Rusko-turski rat 1877.-1878. potvrđuje veliku potrebu za oruđima sa ubacnom putanjom, pa se haubice razvijaju dalje. Tako njemački sistem Krup iz 1880. ima 3 haubice: kalibra 150, 170 i 210 mm. Oruđe 150 mm ima težinu od 2220 kg, a od 210 mm - 5030 kg.
Srbija 1897. godine naručuje kod francuske firme Šnajder 22 haubice kalibra 120 mm M97. Imale su brzinu gađanja 3-4 granate u minuti, i dvodjelni projektil sa 5 barutnih punjenja.
Brzometne haubice
Haubica sistema Šnajder 105 mm, [[Prvi svjetski rat. Stalna postavka Vojnog muzeja, Beograd.|thumb|right|200px]]
Srpska vojska 1913. godine uvodi brzometne h. kalibra 120 (32 komada, M.1910) i 150 mm (8 komada, M.1910) francuskog sistema Šnajder. Obje vrste imaju hidrauličnu kočnicu i vazdušni povratnik cijevi. Kao municiju mogle su koristiti granatu ili šrapnel, sa većim izborom barutnih punjenja (6 i 7, respektivno).
Prvi svjetski rat
Na svim stranama poboljšavaju se postojeći modeli i uvode novi. Francuska, uviđajući nedostatke svoje artiljerije, uvodi nove h. kalibra 120 mm, 2 nova modela 155 mm, i željezničke h. kalibra 370, 400 i 520 mm. Njemačka zamjenjuje opružne povratnike vazdušnim na teškim haubicama. Velika Britanija već 1916. ima 4 nova modela: 203, 234, 305 i 381 mm.
Poslije Prvog SR
Tipični modeli imaju duže cijevi od onih iz Prvog SR, 28-30 naspram 11-22. Domet se time povećava sa manje od 10 na 12-15 km. Uvodi se dvokraki lafet, pa polje dejstva u horizontali raste sa 6-8 na 50-60 stepeni. Uvode se metalni točkovi sa pumpanim gumama, radi vuče motornim vozilima. Haubica postaje glavno oruđe u divizijskoj artiljeriji zbog male težine (naspram topa) i velikog korisnog učinka projektila. Većina može da gađa sa elevacijom preko 45 stepeni.
Pred 2. SR nacije imaju nove modele haubica:
Drugi svetski rat
Njemačka haubica kalibra 150 mm, [[bitka kod Kurska, Drugi svjetski rat.|thumb|right|200px]]
Američka samohodna haubica 105 mm [[M7 Prist, Drugi svetski rat.|thumb|right|200px]]
Poboljšanja su centrirana na povećanu pokretljivost (montiranjem na zastarjele tenkovske šasije i motornom vučom) i poboljšanje protivtenkovskih osobina (uvođenjem PT granata sa kumulativnim dejstvom).
Njemačka vojska dva nova tipa 105 mm sa pumpanim gumama i gasnom kočnicom na ustima cijevi. Ove haubice su montirane na lafet PT topa 75 mm. Pri kraju rata uvode novi model 105 mm, težine 1400 kg, osposobljen za rasklapanje i dejstvo elevacijama preko 45 stepeni. Uveden je i nov tip h. 150 mm, dometa preko 15 km.
SSSR uvodi poboljšanu (upola lakšu) haubicu 152 mm M.1943, ali sa manjim dometom. SAD uvode niz novih h. oruđa: 105 mm (2 vrste), 155, 203 mm M.1, 240 mm M.1 koje se odlikuju vrlo dobrim osobinama.
Samohodne haubice proizvedene u 2. SR. uključuju njemačke Vespe, Hamel, britanske Sexton, američke M7 Prist (Priest), sovjetske SU-122, SU-152 i druge.
Poslije Drugog svetskog rata
Haubica kalibra 105 mm, 1981.|thumb|right|200px
Predstavnik novog pravca je američka samohodna haubica M108 kalibra 105 mm, na gusjeničnoj šasiji. Domet je 13 km, težina 20 tona, a sa zadnje strane ima podesive hidraulične podupirače za oslonac prilikom gađanja. Samohodna h. M109 kalibra 155 mm ima domet 18 km.
Francuska haubica M.50 kalibra 155 mm ima dvokraki lafet, domet 18 km, težinu 8 tona, elevaciju 0-67 stepeni, a horizontalno polje dejstva je 80 stepeni.
Sovjetska haubica M55 152 mm ima težinu od 5900 kg, domet 18 km, a pokretljivost je znatno bolja nego ranije M37 haubice. H. 203 mm M55 ima domet 27 km, težinu 20 tona a može da gađa i nuklearnom granatom. Obična granata 203 mm je teška 136 kg.
U SFR Jugoslaviji su uvedene dvije nove haubice u poslijeratnom periodu: 105 mm M56 i 155 mm M65.
Aziridin
Struktura
Uglovi veza aziridina su aproksimativno 60°, što je znatno manje od normalnog ugljovodoničnog ugla veze od 109.5°. Posledica toga je angularno naprzanje slično molekulima ciklopropana i oksirana. Model savijenih veza objašnjava vezivanje takvih jedinjenja. Aziridin je manje bazan nego aciklični alifatični amini, sa pKa od 7.9 za konjugovanu kiselinu, usled povećanog s karaktera slobodnog elektronskog para azota. Angularno naprezanje u aziridinu takođe povišava barijeru inverzije azota. Visina ove barijere omogućava izolaciju zasebnih invertomera, na primer cis i trans invertomeri N-hloro-2-metilaziridina.
Vičegda
Vičegda (ruski: Вычегда) je velika pritoka rijeke Sjeverne Dvine, na sjeveru Rusije duga 1130 km.
Aziridin
Sinteza
Postoji više sintetičkih puteva.
Vičegda
Hidrografija
Vičegda izvire na Timanskom gorju u Republici Komi, oko 310 km zapadno od Urala. Od izvora teče u pravcu zapada, praveći veliki luk prema sjeveru nakon što prođe Siktivkar, glavni grad Republike Komi. Zatim zavija prema jugu da se kod grada Kotlas u Arhangelskoj oblasti ulije u Sjevernu Dvinu.
Aziridin
Ciklizacija haloamina i amino alkohola
Aminska funkcionalna grupa istiskuje susedni halid u reakciji intramolekulske nukleofilne supstitucije čime se formira aziridin. Amino alkoholi imaju jednaku reaktivnost, ali se hidroksilna grupa mora prvo konvertovati u dobru odlazeću grupu. Ciklizacija amino alkohola se zove Venkerova sinteza (1935), a ciklizacija haloamina Gabrielov etileniminski metod (1888).
Vičegda
Hidrografija
thumb|left|240px|Karta [[sliva Sjeverne Dvine sa Vičegdom]] Vičegda sa svojim pritocima ima sliv velik oko 122.800 km², koje se proteže od Republike Komi do Arhangelske oblasti.
Aziridin
Adicija nitrena
Adicija nitrena u alkene je dobro-poznat metod za sintezu aziridina. Fotoliza ili termoliza azida su pouzdani načini formiranja nitrena. Nitreni takođe mogu da se pripreme in situ iz jodozobenzen diacetata i sulfonamida, ili etoksikarbonilnitren iz N-sulfoniloksi precursora.
Vičegda
Hidrografija
U svom donjem dijelu Vičegda je tipična ravničarska rijeka, brojnih pješčanih sprudova, uz čije korito ima puno močvara i jezera.
Aziridin
Adicija nitrena
center|Adicija nitrena
Nežidersko jezero
Nežidersko jezero odnosno Niuzaljsko jezero (njemački: Neusiedler See = jezero Neusiedlera; mađarski: Fertõ tó = močvarno jezero), plitko jezero na granici Austrije i Mađarske, oko 183 km². Nalazi se na 115 m. nadmorsje visine (377 stopa), dugo je 36 i široko 6 do 14 kilometara. Zbog isparivanja povečana mu je slanosti. Većim svojim dijelom nalazi se u Gradišću u Austriji, a manjim pripada Đursko (Jursko)-mošonjsko-šopronskoj županiji u Mađarskoj. Ime dobiva po austrijskom gradiću Nežideru (nje. Neusiedl). Nežidersko jezero nastalo je u vrijeme pleistocena prije nekoliko milijuna godina, vjerojatno kao posljedica tektonskih subsidencija. Prosječno dubina jezera iznosi 1,8 metara. Nema prirodnog otjecanja, a manje pritoke su mu Wolfsbrunn, Wulka i još neke. Znatan dio obale obrastao je trskom koja se koristi u građevinarstvu. Bogato je ribom i privlačno turistima, osobito Bečanima.
mini|lijevo| Nežidersko jezero zimi
Vodostaj
mini|lijevo| Sivonoge guske prelaze put u Nacionalnom parku Jezero je prije znalo često poplaviti, te je 1768. godine zabilježena njegova najveća veličina od 515 km², ali i drastično povlačenje vodostaja, te je u posljednjih 14.000 godina bilo 100 puta potpuno isušeno (posljednji put se skoro isušilo 1866. godine o čemu imaju svjedočanstva pojedinaca koji su ga prepješačili). Danas se vodostaj kontrolira vratima na kanalu blizu Fertőújlaka u Mađarskoj, što je ustanovljeno bilateralnim sporazumom Mađarske i Austrije iz 1956. godine.
Bioraznolikost
Većina jezera je okružena trskom koja je prirodno stanište mnogim životinjskim vrstama (Štuka, Sabljarka), a osobito pticama selicama (Bijela roda, Velika bijela čaplja, Čaplja danguba, Obična žličarka, Sivonoga guska, Crvenoprsa guska, Orao štekavac i Eja strnjarica), a koja se žanje tijekom ledenih zima. Tako se spriječava trulež trske u vodi, a trska se prodaje za razne uporabe. Tijekom ljetnih mjeseci zna doći do požara trske koji se zbog konstantnih vjetrova brzo šire. Pored trske tu se mogu naći i mnoge rijetke biljke kao Dvolisna orhideja, mnoge vrste Perunika, dok su istočne mađarske puszte preplavljene biljkama kao što su Puccinellia peisonis, Aster tripolium, pannonicum i Suaeda maritima. Kvalitet vode je određen temperaturom vode, vjetrom i salinitetom, te visinom mulja koji se talože iz sedimenata.
Povijest
mini|lijevo| Nežidersko jezero 1783. god. dok je imalo veliko močvarno područje Hanság koje se protezalo istočno Tragovi ljudskih naselja oko jezera datiraju u neolit, a gusto je bilo naseljeno od 7. stoljeća pr. Kr. narodima halštatske kulture, što je ostalo i tijekom starorimskog doba. Kod Fertőrákosa se nalaze dvije rimske vile i rimski hram boga Mitre iz 3. stoljeća koji su otvoreni za javnost. God. 454., Teodorik Veliki, ostrogotski kralj, je rođen ovdje.
Najvažnija naselja na obalama jezera su: Illmitz (Illmic), Podersdorf am See (Pátfalu), Weiden (Védeny), Neusiedl am See (Nezsider), Jois (Nyulas), Winden (Sásony), Breitenbrunn (Fertőszéleskút), Purbach am Neusiedlersee (Feketeváros), Donnerskirchen (Fertőfehéregyháza), Oggau (Oka), Rust (Ruszt) i Mörbisch (Fertőmeggyes) u Austriji, i Fertőrákos, Fertőboz, Fertőd, Balf i Fertőújlak u Mađarskoj.