cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prošek
Konzumacija
Prošek je vino visokog procenta alkohola, između 15 - 16 %, zbog tog je desertno vino), pa se pije kao aperitiv prije jela, ili nakon jela uz kolače, hladne kreme i palačinke.
Historija
Po nekima Prošek je pio i car Dioklecijan, - iako to nije ničim potvrđeno, pa je to više u sferi mitologije, ali je sigurno da se prošek po dalmatinskim otocima počeo proizvoditi tokom 19. vijeka, kad se pojavila moda desertnih vina po Evropi.
Hvarski ugostitelj Jurko Dragičević, pronašao je u podumu svog restorana Pinetta u Starom Gradu bocu prošeka iz 1888.
Zbrčka i spinanje oko imena Prošek
Iako vina Prošek i talijanski Prosecco imaju istu etimologiju, a ona dolazi od talijanske riječi prosecco što znači prosušen, ona zapravo nemaju nikakve veze. Talijanski Prosecco je pjenušac i proizvodi se na sasvim drugi način, i od drugog grožđa.
Tokom maja i jula 2013. u jeku priprema za ulazak Hrvatske u Evropsku uniju provedena je velika medijska kampanja u Hvatskoj, o tome da će Evropska unija, zbog zahtjeva Talijana zabraniti hrvatskim proizvođačima upotrebu imena Prošek. Sve to normalno nije imalo nikakve veze za zdravom pameću, već je bio tipični medijski spin da se skrene pažnja javnosti sa stvarnih i realnih problema. Jer se danas proizvode, a još manje izvoze, toliko male količine Prošeka - da se o nekom gubljenju branda doista nemože ni u snu govoriti.
Ono što je paradoksalno, je da su se za socijalizma proizvodile a i izvozile za današnje relacije, zaista respektabilne količine prošeka (u tonama, dok se to danas mjeri u litrama) istina po niskim cijenama, ali je prošek nekadašnjeg Dalmacijavina - Dioklecijan bio doista nekakav brand (istinabog ne bog zna kakav) a današnji mali rascjepkani privatni proizvođači nemaju ni inicijalno slovo od tog termina.
Alkmeon iz Krotona
mini|Alkmeon iz Krotona (prikaz iz 1832. godine). Alkmeon iz Krotona (grč. Ἀλκμαίων, sredina 5. veka st. e.) bio je antički grčki filozof, teoretičar medicine i Pitagorin učenik.
Premda je većinom pisao o temama iz medicine, čini se da ipak nije bio lekar, nego prvenstveno teoretičar koji se bavio filozofijom nauke. Najznačajniji je zbog svojih istraživanja na polju ljudske anatomije, u okviru kojih je bio začetnik disekcije, a neki ga ispitivači smatraju prvim ko je identifikovao Eustahijevu trubu i optički nerv. Takođe je prvi ukazao na mozak kao centralni organ čula. Alkemon je prvi razmatrao unutrašnje uzroke bolesti i postavio tezu da zdravlje predstavlja stanje ravnoteže između suprotstavljnih temperamenata te da bolesti nastaju zbog problema u čovekovom okruženju, nepravilne ishrane i životnih navika. Alkmeon smatra da je bolest analogna monarhiji, jer u čovekovom telu remeti ravnotežu između suprotstavljenih elemenata koji ga čine. Ovu teoriju o suprotstavljenim elementima možda je pruzeo od pitagorejaca, ali nju nalazimo već kod Anaksimandra.
Alkmeon je napisao jedno prozno delo, koje se tradicionalno naziva O prirodi (Περὶ φύσεως), u kome obrazlaže razlike između bogova i ljudi: samo oni prvi poseduju sigurno znanje, dok ljudi mogu samo nagađati i pretpostavljati. Za čoveka znanje je prelaz sa onoga što je vidljivo na ono što nije, a pošto taj prelaz ne mora uvek biti uspešan, čovek nema nikakvih garancija za uspeh. Za bogove, međutim, nema razlike između onoga što je vidljivo i što nije. Prema Alkmeonu, čovek se od životinja razlikuje po tome što ne poseduje samo osećaje, nego i razumevanje koje usklađuje, obrađuje i povezuje obaveštenja koja dobija čulima.
Alkmeon se bavio i astrologijom i meteorologijom. U Krotonu je u Alkmeonovu čast bio podignut spomenik, u obliku jedra, na kome je bio predstavljen zajedno sa svojim učiteljem Pitagorom.
Beovizija
Beovizija je takmičarski festival zabavne muzike i od 2007. godine nacionalni izbor za predstavnika Srbije na Pesmi Evrovizije. Beoviziju organizuje i direktno prenosi Radio-televizija Srbije. Održava se u februaru ili martu svake godine u beogradskom Sava Centru, a prva je održana 2003.
Beovizija je svake godine jedan od najgledanijih zabavnih televizijskih programa u Srbiji.
Istorijat
Ideja o pokretanju Beovizije 2003. godine, pred povratak Srbije i Crne Gore na Pesmu Evrovizije nakon 12 godina odsustva, pripada umetničkom direktoru Marini Tucaković. Prvobitno, Beovizija je zamišljena kao festival na kojem bi se počevši od 2004. birao predstavnik za Pesmu Evrovizije, no u kasnijim razgovorima sa Radio-televizijom Crne Gore ovaj predlog je zamenjen zajedničkim festivalom Evropesma-Europjesma, nacionalnim izborom za predstavnika državne zajednice Srbije i Crne Gore, na kojem onda, kao sa polufinala iz Srbije, nastupa i određen broj najbolje plasiranih kompozicija sa Beovizije, već prema pravilniku koji se menjao svake godine.
Trajanje festivala takođe se menjalo vremenom. Prva Beovizija trajala je tri dana, od kojih su prve dve večeri bile takmičarske i na kojima su izabrane pobedničke kompozicije, a treća je bila ”revija pobednika”, na kojoj su ponovo izvedene najbolje pesme i uručene nagrade Festivala za prethodnu godinu. 2004. i 2005. Festival se sastojao od dve večeri, takmičarske i revijalne, dok je izdanje 2006., kada su oba sadržaja bila deo iste večeri, trajalo preko četiri sata. Od 2007. Beovizija je prešla na sadašnji format polufinalne i finalne večeri.
Beovizija je počevši od 2007. godine, od kada Srbija samostalno učestvuje na Pesmi Evrovizije, i nacionalni izbor za srpskog predstavnika. Niz okolnosti je hteo da do tada nijedna pesma sa Beovizije ne vidi evrovizijsku scenu. 2003. godine, Srbija i Crna Gora još nije učestvovala na Pesmi Evrovizije; kada se 2004. priključila, najveći broj pesama za Evropesmu-Europjesmu je odabran nezavisno od Beovizije, uključujući i pobedničku pesmu Lane moje Željka Joksimovića, koja je u Istanbulu zauzela drugo mesto. Te godine sva četiri člana žirija ispred RTS su svih pet pesama iz Crne Gore ocenili sa po nula poena, a njihove kolege iz RTCG su isto mišljenje imali o obe prvoplasirane pesme sa Beovizije. (Glasanje je i inače bilo komično podeljeno, izuzimajući podršku pobedničkoj numeri.) Obe prvoplasirane pesme sa Beovizije su zapravo od strane svih crnogorskih članova žirija na svakoj održanoj Evropesmi-Europjesmi konzistentno ”čašćavane” sa po nula poena, te su tako pobedničke pesme sa Beovizije 2005. i 2006. završavale drugoplasirane, što je poslednje godine ishodovalo nasilnim rasulom u Sava centru, celonedeljnim medijskim skandalom i nadvlačenjem između RTS i RTCG i konačno odlukom da se na Pesmu Evrovizije 2006. u Atini ne pošalje nijedan predstavnik Srbije i Crne Gore.
Format
Po svom formatu, Beovizija je oblikovana po ugledu na Pesmu Evrovizije. Podijum Sava Centra pretvara se u lascivno opremljenu glamuroznu scenu krcatu pokretnim elementima i svetlosnim efektima, na kojoj voditeljski par (dama i muškarac) redom najavljuju numere. Vokali se izvode uživo uz pratnju unapred snimljene instrumentalne matrice, dužina pesme je ograničena na tri minuta, izvođači moraju imati navršenih šesnaest godina i može ih biti najviše šest na sceni (ovo poslednje pravilo se primenjuje od 2005.). Po izvođenju svih pesama, gledaoci se kratkim isečcima podsećaju na sve pesme i počinje vremenski period (oko 10 minuta) za teleglasanje. Članovi žirija (i rezultati teleglasanja) zatim saopštavaju svoje glasove, po evrovizijskoj shemi od 1,2,3,...,7,8,10 i 12 poena. Ovi glasovi moraju biti unapred saopšteni kontroloru glasanja, tako da organizatori u trenutku kada ”drama” sa sabiranjem glasova počinje već znaju konačne razultate.
Beovizija se održava dve večeri. U prvom, polufinalnom, učestvuje 20 pesama, od kojih se 10 plasira za drugo, finalno veče gala formata na kojem, osim izbora pobedničke pesme predstavnice na Pesmi Evrovizije, gostuju evrovizijski predstavnici drugih zemalja (posebno iz regiona) i dodeljuju se godišnje nagrade i nagrade Umetničkog saveta Festivala.
Pesme na Beoviziji stilski veoma široko variraju, od bliskih turbo-folku, preko etno-popa, evrovizijskog bablgam materijala, plesnih rutina, snažnih balada, do tvrdog rok zvuka.
Kompozicije za festival autori šalju po objavljivanju konkursa, a one koje će biti izvedene bira Selekciona komisija, imena čijih članova se, kao i imena članova žirija, čuvaju u tajnosti radi izbegavanja pritiska. Na konkurs za Beoviziju je u poslednjih nekoliko godina obično pristizalo oko 200 kompozicija. Beovizija je autorski festival, što znači da na konkursu učestvuju autori sa svojim kompozicijama; oni sami određuju i izvođače, ali Selekciona komisija može u nekim slučajevima autorima predložiti drugačije izvođače ili druge izmene. Kako se vokali izvode uživo, pravila ne dozvoljavaju upotrebu na matrici instrumenata koji sintetišu ljudski glas poput semplera ili vokodera.
Iako pravila nalažu da svi vokali moraju biti izvedeni uživo, prateći vokali velikog broja pesama su svake godine ipak snimljeni na matrici, pri čemu se u takvim nastupima uživo izvodi samo glavni vokal.
Pravo učešća na Beoviziji imaju samo državljani Republike Srbije, i tekstovi pesama moraju biti na jezicima koji su u službenoj upotrebi u Republici Srbiji. Pesme, u skladu sa opštim pravilom Evropske unije za radiodifuziju, ne smeju biti javno izvođene pre 1. oktobra prethodne godine. Za razliku od same Pesme Evrovizije, tokom teleglasanja na Beoviziji se sa jednog telefonskog broja može poslati samo jedan glas.
Počevši od 2006. godine, pesme koje će učestvovati na Beoviziji se (u plejbek izvođenju) predstavljaju gledaocima i pre samog festivala, u posebnim kratkim emisijama tokom nekoliko nedelja, po nekoliko pesama u svakoj.
Vorwerk
Forverk je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Rotenburg (Vime). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.083 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3357052.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotenburg (Vime) Forverk se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Rotenburg (Vime). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 22 metra. Površina opštine iznosi 21,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.083 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Antipapa Novacijan
Novatijan (umro 258) je bio prezviter hrišćanske crkve u Rimu, koji se 251. godine proglasio za Papu. Napisao je spis o Svetom Trojstvu, koji predstavlja prvo bogoslovsko delo napisano u Rimu na latinskom jeziku.
Novatijan je živeo u vreme velikih progona hrišćana od rimskih vlasti. Usled progona, jedni su umirali kao mučenici, ne odričući se svoje vere („možete nas ubiti, ali nam ne možete učiniti zlo“), dok su se drugi odricali vere radi očuvanja života. Oni koji su se odricali hrišćanske vere prilikom gonjenja, nazivani su palima (lapsi). Novatijan je tražio da Crkva takve uopšte ne prima nazad bez obzira na pokajanje koje iznose. Oko toga je izbio spor sa Kiprijanom Kartaginskim koji je imao mnogo blaži stav i dopuštao je ponovno primanje palih uz određene mere pokajanja.
Nakon izbora novog pape Kornelija, Novatijan se proglašava za antipapu i tako ulazi u raskol sa rimskom crkvom. Nakon toga ga Kiprijan izoštava iz crkvene zajednice. Zajedno sa Novatijem, Sabornu crkvu napušta veliki broj vernika, prezvitera i ispovednika, veoma cenjenih u crkvi jer su pretrpeli stradanje za veru. Među stanovnicima Kartagine Novatijan je imao posebno jako uporište.
Kiprijan Kartaginski je 251. godine protiv njega objavio spis „O Jedinstvu katoličanske Crkve“ (St. Cypriani, De catholicae Ecclesiae unitate).
Gazzo, Padova
Gazzo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Simla, Colorado
Simla je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 618, što je 45 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Esparron (Gornja Garona)
Eparon je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 36 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 374 m, a minimalnoj 293 m).
Deferiet, New York
je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 294, što je 15 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
11b-hidroksisteroid dehidrogenaza
11b-hidroksisteroid dehidrogenaza (, kortikosteroid 11beta-dehidrogenaza, beta-hidroksisteroidna dehidrogenaza, 11beta-hidroksi steroidna dehidrogenaza, kortikosteroidna 11-reduktaza, dehidrogenaza, 11beta-hidroksi steroid) je enzim sa sistematskim imenom 11beta-hidroksisteroid:NADP+ 11-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Thurston, Nebraska
Thurston je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 132 stanovnika.
Galsko Carstvo
Galorimsko carstvo ili prosto Galsko carstvo (lat: Imperium Galliarum) je moderan naziv za severozapadni deo Rimskog carstva (Galija, Britanija i Hispanija) koji je od 260. do 273. godine uživao nezavisnost od centralne vlasti.
thumb|300px|Galorimsko carstvo (označeno zelenom bojom) oko 270. godine.
Nastanak Galorimskog carstva bio je jedan od posledica krize 3. veka. Kada su Persijanci zarobili cara Valerijana 260. godine, njegov sin Galijen je ostao da se bori protiv uzurpatora u podunavskim provincijama. Namesnik germanskih provincija Postum je iskoristio tu priliku da se proglasi za cara uz podršku legija na Rajni. Nakon toga ustanovio je carsku rezidenciju u Kelnu zajedno sa paralelnim senatom, dvojicom godišnje biranih konzula i sopstvenom pretorijanskom gardom.
Postum je ubijen 269. od strane rivala Lelijana i nakon toga je za prvobitno Galorimsko carstvo počeo period slabljenja. Iste godine Hispanija je prihvatila vlast legitimnog cara Klaudija II Gotskog. Najzad, Aurelijan je 273. odneo pobedu nad galorimskom vojskom u bici kod Šalona na Marni pre koje je car Tetrik I prebegao na neprijateljsku stranu.
Galorimsko carstvo nije predstavljalo poseban državni entitet, već pokušaj lokalne aristokratije i administrativnih i vojnih struktura da organizuje odbranu od varvarskih napada i rešavanje drugih problema bez pomoći centralnih vlasti.
Zeven
Ceven je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Rotenburg (Vime). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 13.306 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3357057.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotenburg (Vime) Ceven se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Rotenburg (Vime). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 73,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.306 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 180 stanovnika/km².
San Pietro Vernotico, Brindisi
San Pietro Vernotico je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13667 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Femoksetin
Femoksetin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 311,418 Da.
Deacetil-(citrat-(pro-3S)-lijaza) S-acetiltransferaza
Deacetil-(citrat-(pro-3S)-lijaza) S-acetiltransferaza (, S-acetil fosfopantetein:deacetil citrat lijaza S-acetiltransferaza, deacetil-(citrat-(pro-3S)-lijaza) acetiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-acetilfosfopantetein:deacetil-(citrat-oksaloacetat-lijaza((pro-3S)-CH2COO-->acetat)) S-acetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim i EC 6.2.1.22, [citrat (pro-3S)-lijaza] ligase, acetilišu i aktiviraju EC 4.1.3.6, citrat (pro-3S)-lijaza.
Port Allegany, Pennsylvania
Port Aligejni je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.157, što je 198 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
16a-hidroksisteroid dehidrogenaza
16a-hidroksisteroid dehidrogenaza (, 16alfa-hidroksi steroidna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 16alfa-hidroksisteroid:NAD(P)+ 16-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Chevry-Cossigny
Ševri Kosinji je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.954, a gustina naseljenosti je iznosila 117 stanovnika/km².
Fenadiazol
Fenadiazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 162,145 Da.
Moraine, Ohio
Morejn je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.307, što je 590 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chevry-en-Sereine
Ševri an Seren je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 383, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km².
Cauville
Kovil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Oligarhijski prevrat 411. pne.
'''Oligarhijski prevrat 411. godine st. e.''' bio je politički pokret u Atini tokom peloponeskog rata, kada je demokratska vlast na kratko vreme zamenjena oligarhijskim uređenjem.
Cauville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 126 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 280 metara (maksimalnoj 267 m, a minimalnoj 80 m).
Oligarhijski prevrat 411. pne.
Jačanje oligarhije
Nakon propasti Sicilijanske ekspedicije 413. god. st. e. u Atini se pojačavala aktivnost raznih grupa oligarha koji su svi istupali pod parolom vraćanja "poretku očeva", koja je bila vrlo pogodna za udruživanje raznih grupa, pre svega zbog njene neodređenosti. Pod "zakonima predaka" podrazumevali su se kako demokratski ustav Klistena tako i timokratsko zakonodavstvo Solona, pa čak i Drakonovi zakoni. Proširuje se socijalna baza oligarha. Dok su im ranije pripadali samo predstavnici starih aristokratskih lakonofilskih rodova i jedini njihov oslonac predstavljala "zlatna omladina", okupljenja u tajne organizacije – heterije, 412. st. e. oligarsima podršku daju najbogatiji atinski građani. Tako je došlo do udruživanja oligarha i bogatih građana. Glavna parola saveza bilo je ograničenje državnih rashoda. Pod tim se podrazumevalo ukidanje plata buleutima i sudijama te ukidanje naknada za posete zasedanjima eklesije. Time bi atinska sirotinja bila lišena učešća u upravljanju državom, a vlast bi faktički prešla u ruke oligarha i grupa koje im daju podršku.
Naravno, demos se ne bi dobrovoljno odrekao vlasit; osim toga, razna državna davanja predstavljala su jedini izvor za prehranu širokih masa demosa koji je bio sateran sa svojih njiva u grad i ostao bez ikakvih sredstava za život. Većinu mornara atinske flote koja se nalazila kod Samosa takođe su činili teti, najveće pristalice demokratije. Međutim, teti su većinom bili odsutni, pošto su služili u floti koja se u to vreme stalno nalazila u Joniji. Tako jedna od najaktivnijih grupa atinskih građana nije mogla učestvovati u radu eklesije. U to su vreme i neki bivši rukovodioci radikalnih elemenata, kao što su Pisandar i Harikle, prešli oligarsima, čak i stali na čelo antidemokratskih poduhvata.
Stoga su oligarsi 412. st. e. relativno lako odneli dve važne pobede. Prvo, odmah posle sicilijske katastrofe delimično je bio narušen atinski ustav. Naime, doneta je odluka o uspostavljanju "magistrature u kojoj bi bili najstariji građani i kojoj bi dužnost bila da prethodno veća o tekućim poslovima". Ta se magistratura zvala probule. Dotle je takvu magistraturu predstavljalo Veće pet stotina (bule), čija je osnovna funkcija upravo bila "prethodno većanje o tekućim poslovima". Uvođenjem nove magistrature uloga bule svodila se na nulu. Novo je bilo u tome što su ranije članovi bule birani žrebom i što je to Veće predstavljalo organ eklesije, koji je – mada nije imao dovoljno iskustva u upravljanju – ipak bio demokratski. Probule se, međutim, formirala iz redova najstarijih građana; pošto su birani posle sicilijskog neuspeha, oni su većinom zastupali mišljenje oligarha i konzervativnih slojeva stanovništva. Drugu pobedu oligarhije predstavljali su izbori stratega 412. st. e., jer je većina stratega – na čelu sa Frinihom – pripadala oligarhiji.
Demokratske grupacije znatno su oslabile. Teti, koji su predstavljali njihov borbeni oslonac, delom se nisu vratili sa Sicilije, a delom su se nalazili u sastavu flote kod Samosa. Osim toga, kod demosa se osećala jaka dezorijentisanost zbog sve ozbiljnijih vojnih poraza. Takođe, stalna stražarska služba nije ljudima davala vremena za društvene poslove. Politička apatija uzimala je sve više maha.
Angažovanje Persije
U takvoj situaciji na strani Sparte po prvi put otvoreno istupaju persijski satrapi Tisafern i Farnabaz. Persijski car Darije II još je na početku peloponeskog rata postavio je svojim satrapima zahtev da plaćaju porez ne samo za gradove koji su stvarno pod njihovom vlašću već i za celu teritoriju njihovih satrapija. Dakle, i za grčke gradove Male Azije i za ostrva Egejskog mora, koji su ulazili u sastav atinske pomorske države i zato nisu plaćali danak Persijancima. Tisafern i Farnabaz, naravno, nisu mogli očekivati da će se Atinjani dobrovoljno odreći svoje vlasti. Zato je sasvim logično bilo zaključivanje persijsko-spartanskog saveza. Njegova suština sastojala se u tome što je Persija plaćala troškove peloponeske flote, a Sparte je čitavu Joniju prepuštala Persijancima – što je predstavljalo direktnu izdaju opštegrčke stvari.
U toku polugodišta (412–zima 411) jedan za drugim zaključena su tri ugovora između Lakedemonjana i Persijanaca. Prvim ugovorom Sparta je prepuštala Persiji "svu zemlju i sve gradove na koje se prostire vlast cara i koji su bili pod vlašću carevih predaka". Na taj način ne samo obala Male Azije već i ostrva, pa čak i deo Balkanskog poluostrva, formalno su morali preći pod vlast Persije. U drugom ugovoru, zaključenom na zahtev Sparte, ostala je pomenuta formula iz prvobitnog ugovora, ali je dodata još jedna posebna tačka: "Bez obzira koja se vojska nalazila po carevom zahtevu na zemlji cara, car ju je dužan izdržavati". To je značilo da su Spartanci faktički postajali persijski najamnici. I tek u trećem ugovoru carski posedi ograničavaju se na "carsku zemlju koja se nalazi u Aziji". Lakedemonjani su se obavezali da neće pljačkati carsku zemlju i zato im je Tisafern počeo davati novac za izdržavanje flote, ali već u obliku privremene pozajmice. (Treći ugovor zaključen je već posle prelaska Alkibijada Tisafernu).
Alkibijad je došao u Joniju zajedno sa spartanskim vojskovođom Halkidejem, a posle Halkidejeve smrti faktički je rukovodio celom spartanskom politikom na istoku i uspostavio je prisne veze sa Tisafernom. To je kod Spartanaca izazvalo nepoverenje prema njemu i zbog toga su naredili njegovo ubistvo. Alkibijad je tada prebegao Tisafernu i pokušao da iskoristi svoj uticaj za smanjenje persijske pomoći Sparti. Prema Alkibijadovim rečima, interesi Persije nisu zahtevali pobedu Sparte, već da se oba protivnika što više iscrpe: zato je bilo potrebno da se od politike bezuslovne podrške Sparti pređe na pružanje male pomoći slabijoj strani. I zaista, u to vreme Alkibijad stupa u vezu sa pristalicama oligarhije, zapravo s nekim od stratega koji su komandovali atinskom flotom kod Samosa. Obećao im je da će pridobiti Tisaferna na stranu Atine i da će se i sam vratiti u Atinu pod uslovom da tamo bude ukinuta "opštepriznata glupost" – demokratija koja ga ja prognala.
Većina stratega – oligarha u floti prihvatila je s radošću Alkibijadovu ponudu. Jedino se usprotivio Frinih, koji je savršeno dobro video da Alkibijad ne misli na uspostavljanje oligarhije, već tiranije. Zanimljiva su Frinihova razmišljanja o odnosu atinskih saveznika prema demokratiji i oligarhiji. On dolazi do zaključka da su svi pokušaji oligarhijskog prevrata u Atini preuranjeni, pa čak i štetni. Međutim, većina stratega – oligarha odlučila je da pokuša sa promenom državnog poretka u Atini. U tom je cilju u Atinu upućeno izaslanstvo na čelu s Pisandrom, koje je trebalo da postavi zahtev za ukidanje demokratije, vraćanje Alkibijada i uspostavljanje prijateljskih odnosa sa Tisafernom.
Prevrat u Atini
Međutim, pregovori sa Alkibijadom su se otegli i konačno su prekinuti, jer Alkibijad još nije bio stekao dovoljno uticaja kod Tisaferna. Upravo je tada Tisafern zaključio sa Spartom treći ugovor, koji je za nju bio povoljniji od dva prethodna. Vrativši se na Samos, Pisandar je sa ostalim stratezima zaključio kako oni i bez pomoći Alkibijada mogu uspostaviti oligarhijski poredak u Atini. S grupom istomišljenika on se ponovo uputio u Atinu s ciljem da izvrši prevrat. Uz put Pisandar je u svim savezničkim polisima uvodio oligarhijski poredak.
Krajem maja Pisandar je stigao u Atinu sa značajnim oružanim snagama. U to je vreme tamo vladao pravi teror heterija. Bio je ubijen vođa radikalnih demokrata, Androkle, a ista je sudbina zadesila još nekoliko pristalica demokratije. Mada je stari ustav formalno zadržan, sva je vlast faktički prešla u ruke oligarha. "Međutim, još se uvek sastajala narodna skupština i veće (...). A nisu ništa zaključivali što ne bi bilo po volji zaverenicima, pa i govornici su bili između njih i oni su prethodno među sobom razmotrili što će predložiti. Niko od ostalih nije više protivrečio, jer su u strahu gledali mnoštvo zaverenika".
Početkom juna sazvana je skupština, ne na uobičajenom mestu u gradu, na Pnisku, već u Kolonu (oko 2 km izvan grada). Zasedanje je održano tamo iz dva razloga: prvo, poželjno je bilo da eklesiji prisustvuje što manje građana i inicijatori su računali da će se mnogi Atinjani plašiti da idu daleko van gradskih bedema i da se izlože riziku od napada Spartanaca koji su se nalazili u Dekeleji; drugo, zasedanje je moralo da se drži pod zaštitom straže koja bi se mogla upotrebiti ne samo za otpor Peloponežanima, već i za zastrašivanje atinskih demokrata. Na zasedanju je pre svega ukinuta tužba protiv onih koji su predložili loše zakone (grafe paranomon), a zatim je prihvaćen Pisandrov predlog, koji su podržali Antifont, Frinih i Teramen. Predlog se odnosio na izbor petorice proedra koji je trebalo da odaberu sto ljudi, a svaki od tih sto da odredi još po trojicu, dok se ne oformi veće od 400 ljudi. To Veće četiri stotine trebalo da upravlja državom samostalno, sazivajući po svom nahođenju skupštinu od 5.000 punopravnih građana. Istovremeno je ukinuta plata svim državnim magistratima.
U prevratu su učestvovale dve grupe oligarha: ekstremna i umerena. Na čelu ekstremnih oligarha nalazili su se Pisandar, Antifont i Frinih (koji je, uverivši se u neminovnost prevrata, u njemu aktivno učestvovao). Tukidid smatra da je Antifont bio vođa prevrata. Program ekstremnih oligarha svodio se na napuštanje svih tekovina atinske demokratije i na vraćanje uređenjima pre Solona. Istovremeno, to je značilo i napuštanje pomorske države. U socijalnom pogledu, oni su uglavnom bili predstavnici stare aristokratije. Grupu umerenih oligarha predvodio je Teramen, sin probuleuta Hagnona. On je želeo da se broj atinskih građana ograniči tako što bi biračko pravo imalo salo 5.000 Atinjana koji su mogli nabaviti hoplitsko naoružanje. Oslanjao se na bogate građane, zanatlije, trgovce, trijerarhe. Aristotel i Tukidid smatrali su Teramenov program najboljim od svih mogućih ustava.
Odluke skupštine u Kolonu naizgled su predstavljale kompromis dve tačke gledište. Prema broju punopravnih građana, izgledalo je da je pobedila Teramenova grupa. Brojem od 5.000 bili su obuhvaćeni svi hopliti, što je i predstavljalo osnovni zahtev umerenih oligarha. Međutim, stvarno su pobedili ekstremni oligarsi. Skupština pet hiljada trebalo je da se saziva samo po nahođenju Veća četiri stotine. A u Veću su se uglavnom nalazili ekstremni oligarsi koji su se trudili da se odbace svi ostaci demokratije.
Po dolasku na vlast ekstremni oligarsi počeli su da pojačavaju teror. Što se tiče spoljno-političkih poslova, oni su odlučili da ne zovu Alkibijada u Atinu – on je i dalje ostao kod Tisaferna. Oligarsi su smatrali da će kao lakonofili lako sklopiti mir sa Spartom, te su odmah uputili izaslanika u Dekeleju. Međutim, spartanski kralj Agis I na ponudu mira odgovorio je iznenadnim napadom na Atinu, računajući da su Dugi bedemi tokom unutrašnjih nesuglasica ostali bez odbrane. Drugo izaslanstvo, poslato direktno u Lakoniju, takođe nije urodilo plodom za atinske oligarhe, jer je Sparta zehtevala da se Atina potpuno odrekne svoje pomorske države; na taj zahtev nisu mogli pristati čak ni najžešći lakonofili, jer su se plašili reakcije demosa.
Odlučujući udarac ekstremnim oligarsima zadala je samoska flota, koja se pod rukovodstvom Trasibula i Trasila opredelila za uspostavljanje demokratije i pozvala sebi Alkibijada. Izaslanstvo koje se u ime Četiri stotine uputilo na Samos vratilo se bez ikakvog rezultata: veliki broj teta koji su služili u floti nije želeo nikakav kompromis. Stoga su oligarsi odlučili da učine sve što je moguće radi postizanja mira sa Spartom. U tom cilju uputili su u Spartu drugo izaslanstvo na čelu sa Antifontom i Frinihom, formalno radi daljih pregovora, a zapravo da bi Peloponežanima predali Pirej i "zaključili mir pod bilo kakvim podnošljivim uslovima" (Tukidid). Oni su počeli podizanje utvrđenja na izlazu iz luke Pireja navodno za odbranu luke od napada samoske flote, a zapravo radi predaje tog utvrđenja Spartancima.
Međutim, tada je došlo do sukoba između pristalica oligarhije. Teramenova grupa, koja je uživala značajan ugled među hoplitima, naročito među onima u Pireju, strepela je od toga da će ekstremni oligarsi ostvariti svoje namere – što bi značilo likvidaciju Atine kao samostalnog polisa. Takođe, neuspesi ekstremista i pre svega ponašanje atinske flote na Samosu primoravali su umerene oligarhe na manevrisanje kako bi izbegli odgovornost za zločine koje je počinilo Veće četiri stotine. Kao signal za akciju poslužilo je ubistvo vođe ekstremista – Friniha po njegovom povratku iz Sparte. Tada su pirejski hopliti, saznavši za približavanje peloponeske flote, porušili utvrđenja koja su se gradila, i naoružani krenuli u Atinu. Ekstremni oligarsi naterani su na povlačenje i početkom septembra sazvano je jedino zasedanje narodne skupštine u svim tim mesecima, koja je razrešila vlasti Veće četiri stotine i predala je Skupštini pet hiljada. Inače su potvrđene odluke skupštine u Kolonu. Političko uređenje zavedeno u Atini formalno je odgovaralo Periklovom ustavu: bula je ponovo birana žrebom, opet je funkcionisala narodna skupština. Međutim, iz broja punopravnih građana isključeno je oko pet šestina Atinjana. Sva politička prava imalo je samo 5.000 imućnih ljudi. Osim toga, obustavljeni su svi vidovi davanja sirotinji iz državne blagajne. Vlast je na taj način prešla u ruke Teramenove grupe, tj. u ruke umerenih oligarha, koji su zastupali interese bogatih građana. Na tom zasedanju skupštine odlučeno je i da se vrati Alkibijad. Posle toga vođe ekstremnih oligarha na čelu s Pisandrom pobegli su Lakedemonjanima u Dekeleju. Antifont, koji je ostao u Atini, ubijen je po presudi suda. Pristalicama ekstremnih oligarha izrečena je atimija (tj. lišeni su političkih prava).
Najvažnije pitanje za Teramenovu grupu predstavljao je sporazum s atinskom flotom na Samosu, gde je već od Tisaferna bio stigao Alkibijad. Za vreme vladivine ekstremnih oligarha Samos je postao centrom demokratskog pokreta. Ovde je već ranije bila uvedena široka demokratija, pri čemu su aristokrati bili lišeni političkih prava; zbog toga je Samos od atinskog demosa dobio autonomiju. Glavni oslonac demokratskog pokreta na Samosu predstavljala je atinska flota. Broj atinskih građana koji su se nalazili u floti na Samosu iznosio je barem 10.000 ljudi, tj. bio je tek nešto manji od broja građana koji su ostali u Atini. Uz pomoć atinskih mornara samoski demokrati lako su savladali ustanak mesnih oligarha. Skoro istovremeno stigla je vest o prevratu u Atini. U floti je izbila velika uzbuna pod rukovodstvom Trasibula i Trasila. Na zboru mornara odlučeno je da se stratezi i trijerarsi razreše dužnosti pod sumnjom da su sarađivali sa oligarsima. Na njihovo mesto izabrana su nova lica, među kojima Trasibul i Trasil.
Nova komanda pozvala je Alkibijada na Samos. On je došao u avgustu 411. st. e. i na opštem zboru obećao da će izdejstvovati podršku Tisaferna i uništiti vlast oligarha u Atini. Na istom zboru Alkibijad je jednoglasno izabran za stratega, pri čemu su mu Atinjani "predali sve poslove" (Tukidid). Izaslanstvu koje je u ime Četiri stotine došlo na Samos Alkibijad je odgovorio da je on spreman na pomirenje pod uslovom da vlast bude predata u ruke 5.000, tj. da se ukine ekstremna oligarhija. Upravo taj zahtev podstakao je Teramena da istupi protiv vladavine Četiri stotine.
Mornarske mase vatreno su želele da pođu u Atinu i silom povrate stari ustav. Međutim, Alkibijad je sprečavao taj korak mornarice, pre svega jer nije hteo da dođe do potpunog obnavljanja demokratije, a takođe i zato što je hteo da se u Atinu vrati kao pobednik. Osim toga, on je morao da bude u stalnom kontaktu sa Tisafernom. Odlaskom samoske flote znatno bi se popravio položaj Peloponežana, koji su se sa svojih 112 brodova nalazili u miletskoj luci. U takvim okolnostima Alkibijad se sa samo 13 trijera uputi Tisafernu. Odnosi između Peloponežana i Tisaferna u to su se vreme naglo pogoršali. Prema Alkibijadovim savetima, Tisafern je pokušavao da održi ravnotežu izneđu Atinjana i Peloponežana; isplatio je samo deo novca obećanog za izdržavanje veslača. Time je flota zatvorena u Miletu bila osuđena na pasivnost. Zato je novi nauarh Mindar iskoristio ponudu Farnabaza i iz Mileta pošao u Helespont, računajući na Farnabazovu materijalnu podršku i nadajući se da će podići ustanak među tamošnjim saveznicima Atine. Ovakva situacija primorala je Tisaferna da stupi u tešnji kontakt sa Alkibijadom, koji je sada postao neograničen gospodar jedine flote u Joniji.
Obnova demokratije
Velikih uspesi Atinjana u bici kod Abidosa krajem 411. st. e. i u bici kod Kizika početkom 410. st. e. postavili su na dnevni red pitanje ustavnog poretka. Odnos snaga u Atini promenio se u korist radikalnih demokrata. U doba oligarhijskog prevrata imućno atinsko građanstvo delilo se prema svojim političkim shvatanjima na tri grupe. Jedna od njih bila je uz ekstremne oligarhe. Druga, koja je svojim vođom smatrala Teramena, takođe je podržavala ekstremne oligarhe. Treća, prilično velika grupa "pasivnih", okupljala je pristalice Periklovog ustava; ta je grupa bila dezorijentisana propašću sicilijske ekspedicije i odmetnućem Jonije, i zato se nije odupirala zaverenicima. Poraz ekstremnih oligarha zbrisao ih je kao aktivnu političku snagu. Grupa pasivnih postepeno prelazi na stranu opozicije protiv Teramena. Nju ohabruju akcije atinske flote, koja pod rukovodstvom Alkibijada postiže velike pobede. Sve je to slabilo pozicije Teramena i njegovih pristalica. Zato je kao sasvim logičan postavljen zahtev za povratak na stari Periklov ustav. Još 410. st. e., posle pobede kod Kizika, "narod je oteo vlast" (Aristotel, Atinski ustav) od vlade Pet hiljada. Na čelo radikalnog demosa došao je vlasnik radionice muzičkih instrumenata Kleofont. On je prvi uveo podelu dva obola svim vrlo siromašnim građanima. Da bi se pružila zarada velikom broju stanovništva, 409. st. e. je obnovljena izgradnja Erehtejona, koja je – kako izgleda – završena 406. st. e. Tih godina započeli su i drugi građevinski radovi na Akropolju. Da bi se izbegla opasnost ponovnog oligarhijskog prevrata, odmah na prvom zasedanju narodne skupštine održanom po obnavljanju demokratije doneta je odluka o čuvanju ustavu.
Posle bitke kod Kizika Sparta je predlagala da se zaključi mir na osnovi razmene Dekeleje za Pilos i očuvanja atinske pomorske države u granicama iz 410. st. e., ali ni pobednik Alkibijad, koji je vladao moreuzima, ni atinski demos opijen pobedama nisu hteli da pristanu na mir ni pod kakvim uslovima osim pod uslovom statusa quo. Odlučujuću ulogu u tome odigrala je pozicija vođe radikalnih demokrata, Kleofonta, koji je tih godina uživao veliku popularnost, kako zbog uvođenja diobolije tako i zbog svog poštenja, koje se naročito pokazalo dok je upravljao atinskim finansijama. U leto 407. st. e. Alkibijad je ocenio da je došlo vreme za njegov povratak u Atinu. Dok su Atinjani na ostalim frontovima trpeli neuspehe (409. st. e. izgubili su Pilos), Alkibijad je uništio čitavu peloponesku flotu i uspostavio vlast Atine nad moreuzima. Njegov dolazak u Atinu bio je veoma svečan. Alkibijadu su vratili svu njegovu ranije konfiskovanu imovinu, svečano su sa njega skinuli prokletstvo i ovenčali da zlatnim vencem. Zatim je bio izabran za stratega sa neograničenim ovlašćenjima; u njegovim rukama našle su se sve oružane snage Atine.
Bagnador, Pordenone
Bagnador je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Tobias, Nebraska
Tobias je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 106 stanovnika.
Sparta, Georgia
Sparta (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.400 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.400 stanovnika, što je 122 (8,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Propinilidin
Propinilidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 37,040 Da.
Scrizzetto, Pescara
Scrizzetto je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 286 m.
1699
Godina 1699 (MDCXCIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u nedjelju po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Faktor inhibicije melanocita
Faktor inhibicije melanocita je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 284,355 Da.
Trenton, Nebraska
Trenton je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 560 stanovnika.
259
Godina 259. (CCLIX) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Emilijana i Basa (ili, rjeđe, godina 1012. Ab urbe condita). Oznaka 258. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Greifswald
Grajfsvald je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13001000, NUTS (DE801) i LOCODE (DE GRD) kod. Grajfsvald je univerzitetski grad. Grad ima 54.000 stanovnika, od kojih je 12.000 studenata i 5.000 zaposlenih na univerzitetu.
Grajfsvald se nalazi na obali Baltičkog mora, oko 200 kilometara severno od Berlina.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 50,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 54.131 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.072 stanovnika/km².
Genesin, Padova
Genesin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Espanès
Epane je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 232 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 65 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 278 metara (maksimalnoj 281 m, a minimalnoj 199 m).
NK Zadar
NK Zadar je hrvatski nogometni klub iz grada Zadra. Klub je osnovan 26. travnja 1945. godine. Prvi predsjednik kluba bio je Stanko Klarin. Tokom 1954. spajaju se tri kluba: Zadar, Arbanasi i Sloga i od tada klub nosi ime NK Sloga. 14. lipnja 1964. spajaju se Zadar i Tekstilac u Tekstilni kombinat NK Zadar. Od 1976. klub nosi ime NK Zadar.
Kup maršala Tita
1951. 1984./85. 1990./91.
Sveti Lovro
Sveti Lovro (Huesca oko 225. - Rim, 10. kolovoza 258.) - kršćanski svetac, rimski đakon pogubljen za vrijeme cara Valerijana
Prema legendi, rođen je u rimskoj provinciji Hispania Tarraconensis u gradu Osca. To je danas grad Huesca u Španjolskoj. U vjeri ga je poučio arhiđakon Siksto. Kada je Siksto postao papa 257. godine, Lovro je postao đakon i dobio je službu upravljanja nad crkvenim blagom te skrbi nad siromašnima. Prema legendi, među blagom bio je i sveti gral, kalež iz kojeg je Isus pio na Posljednjoj večeri. Lovro je prema legendi poslao sveti gral u Španjolsku i danas se čuva u Valenciji, ali se ne može potvrditi autentičnost. Bio je jedan od prvih arhivista u Crkvi pa je zaštitnik knjižničara. thumb|left
Za vrijeme rimskog cara Valerijana 258. godine, mnogi svećenici i đakoni su ubijeni, a bogatijim kršćanima oduzeta je imovina te su protjerani. Papa Siksto II. bio je među prvim žrtvama progona. Odrubljena mu je glava 6. kolovoza 258. godine. Prema legendi koju je zapisao sv. Ambrozije, Lovro je sreo papu Siksta II. kada su ga vodili na pogubljenje i rekao mu: "Gdje ideš, dragi oče bez svoga sina? Gdje se žuriš sveti svećeniče bez svoga đakona? Prije nisi nikada pohodio oltar žrtvovanja bez svoga sluge, a sada želiš to učiniti bez mene?" Papa je prorokovao, "da će ga slijediti nakon tri dana". Lovru su uhitili. Rimski prefekt dao mu je tri dana, da preda crkveno blago, koje je čuvao. Lovro je nastojao u ta tri dana podijeliti što više crkvenoga blaga siromašnima. Kada su prošla tri dana, izručen je prefektu. Lovro je pred prefekta doveo slijepe, bolesne i siromašne i rekao mu da su oni crkveno blago. Usuđen je na smrt. Lovru su mučili pržeći ga na roštilju. Pri tome je zavapio: "Ova strana je gotova, okrenite me i zagrizite!" (lat. "Assum est, inquit, versa et manduca.") Zbog te izjave, sv. Lovro je zaštitnik komičara, mesara i kuhara.
Sveti Lovro jedan je od najpoznatijih svetaca. Slave ga i pravoslavni vjernici, anglikanci i luterani. Budući, da se kiša meteora događa otprilike u vrijeme njegova spomendana sredinom kolovoza, naziva se i "suze sv. Lovre". Posebno je slavljen u Rimu. Jedan je od zaštitnika Rima. Francuski istraživač Jacques Cartier po njemu je nazvao najveći estuarij na svijetu Zaljev svetog Lovre (en. Gulf of Saint Lawrence) i Rijeku sv. Lovre dugu 1.197 km. Po sv. Lovri se u Kanadi zove i planina Laurentian Mountains, glavna četvrt Saint Laurent u Montrealu i Avenija sv. Lovre u istome gradu
Tetrahidrometanopterin S-metiltransferaza
Ovaj enim učestvuje u formiranju metana iz CO kod metanobakterije Thermoautotrophicum. Metanopterin je pterinski analog.
Ocean Bluff-Brant Rock, Massachusetts
Ošan Blaf-Brant Rok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.970, što je 130 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Primaza
Primaza je enzim koji učestvuje u replikaciji DNK. Međusobno povezuje nukleotide RNK u kratke lance (koji se nazivaju prajmeri) koji su komplementarni i antiparalelni u odnosu na DNK maticu, čime se omogućava dejstvo DNK polimeraze. Primaze su važne za replikakaciju DNK zato što sve poznate DNK polimeraze mogu da započnu sa radom samo ako postoji inicijalna RNK sekvenca ili prajmer.
Snowmass Village, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.826, što je 1.004 (55,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fanhinon
Fanhinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 210,188 Da.
Proksifilin
Proksifilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 238,243 Da.
Trumbull, Nebraska
Trumbull je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 205 stanovnika.
San Salvatore, Brindisi
San Salvatore je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Ubistvo braće Bitići
Ubistvo braće Bitići se odigralo u julu 1999. godine u Petrovom Selu, blizu Kladova, u istočnoj Srbiji.
Braća Ilija, Mehmet i Agron Bitići su bili američki državljani, albanskog porekla, koji su se tokom Kosovskog rata borili u redovima terorističke organizacije Oslobodilačke Vojske Kosova. Po završetku kosovskog rata i NATO bombardovanja SRJ, oni su krijumcarili dve romske porodice iz Prizrena da sa Kosova pređu u Srbiju. 26. juna 1999. uhapšeni su od strane srpskih vlasti na administrativnoj granici sa Srbijom zbog ilegalnog ulaska u zemlju. Prekršajno su osuđeni u Prokuplju 27. juna na 15 dana zatvora. Na zahtev za uslovno puštanje, odobreno im je da izađu tri dana ranije. Obavešten da će biti pušteni na slobodu, komšija Miroslav ih čeka na glavnom ulazu. Međutim, oni su 8. jula 1999. godine izvedeni na sporedni izlaz zatvora u Prokuplju, odakle su ih predstavnici srpskih vlasti odveli u Petrovo Selo, ilegalno zadržali i kasnije pogubili. Odvedeni su u bazu Specijalnih antiterorističkih jedinica MUP-a Srbije gde su, nakon dva dana, ubijeni mecima u potiljak, a potom pokopani u masovnu grobnicu u kojoj su već bila tela ubijenih kosovskih Albanaca.
Veće za ratne zločine je u Beogradu 2009. oslobodilo krivice Sretena Popovića i Miloša Stojanovića, optužene za pomaganje u ubistvu braće Bitići. Tužilaštvo za ratne zločine Srbije podnelo je žalbu na presudu kojom su ova dvojica bivših pripadnika MUP-a Srbije oslobođeni optužbi za ratni zločin u predmetu "braća Bitići".
U sredu 9. maja 2012. je pred Većem za ratne zločine Višeg suda u Beogradu izrečena oslobađajuća presuda optuženima za pomaganje u ubistvu braće Bitići, jer nije dokazano da su izvršili krivična dela za koje se terete. U presudi stoji da nema dokaza ko je i gde ubio braću Bitići, niti da je za ubistva odgovoran MUP Srbije. Zvaničnici i analitičari smatraju presuda za ubistvo braće Bitići oslikava nespremnost Republike Srbije da se suoče sa velikim ratnim zločinima koje je počinila na tlu bivše države.
50 Cent
Curtis James Jackson III (South Jamaica, Queens, New York, SAD, 6. srpnja 1975.), bolje poznat kao 50 Cent, jedan je od najpoznatijih i najprodavanijih američkih repera, te osnivač i član grupe G-Unit.