cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bleach (manga)
Izdavanje
Bleach Titea Kuba izlazio je u Shūeishinom časopisu Weekly Shōnen Jump punih petnaest godina, od 7. kolovoza 2001. godine do 22. kolovoza 2016. godine. Ukupno 698 individualnih poglavlja (686 regularno numeriranih, te 12 poglavlja numeriranih od -108 do -97) kasnije je sabrano u 74 tankōbon izdanja koja su tiskana od 5. siječnja 2002. do 4. studenog 2016. godine. Shūeisha je prvo 21 sabrano izdanje reizdala u obliku šest omnibus izdanja naslovljenih Resurrected Souls, a povodom desete obljetnice serijala. The first collection was released on August 22, 2011; Prvo omnibus izdanje tiskano je 22. kolovoza 2011. godine, a posljednje 23. siječnja 2012. godine. Dana 21. rujna 2012. godine, Shūeisha je objavila 45 digitalnih sabranih izdanja u japanskim e-book trgovinama, zaključivši tu seriju 4. studenog 2016. godine sa 74. brojem. Ova su digitalna izdanja 26. travnja 2013. godine reizdana u deset tomova, s tim da je šesti izdan 14. ožujka 2014. godine.
Nositelj licence za Sjevernu Ameriku, Viz Media, serijalizirao je inicijalna poglavlja u svom časopisu Shonen Jump od studenog 2007. do travnja 2012. godine. Serijal se u siječnju 2012. godine prebacio u digitalni antologijski časopis Weekly Shonen Jump Alpha, dok je Viz Media nastavila s digitalnim izdanjima kako je Shūeisha izdavala nova poglavlja u Japanu. Prvo sabrano izdanje na engleskom izdano je 6. srpnja 2004. godine, a serijal je zaključen s 74. tomom 2. listopada 2018. godine. Viz Media također je izdao posebno kolekcionarsko izdanje prvog toma s tvrdim uvezom i omotom, tri posebna box set izdanja,  te 25 sabranih "3-u-1" izdanja u periodu od 7. lipnja 2011. do 5. ožujka 2019. godine. Također, Viz je prvih 16 tomova na engleskom objavio u digitalnom formatu 17. lipnja 2011. godine, dok je digitalno izdanje sva 74 toma zaključeno 2. listopada 2018. godine.
Dana 10. kolovoza 2021. godine, Weekly Shōnen Jump je izdao posebno one-shot poglavlje od 73 stranice povodom dvadesete obljetnice mange. Englesko izdanje objavio je Vizovo digitalno izdanje časopisa Shonen Jump, kao i Shūeishin digitalni časopis Manga Plus. Poglavlje završava sa, kako se čini, cliffhangerom i riječima "Novi vjetrovi iz Pakla" (japanski: 獄頤嗚嗚篇, Gokui Meimei-hen), pri čemu se kanji 篇 (hen) uglavnom koristi za označavanje narativnih cjelina (engl. arcs), sugerirajući kako postoji mogućnost da će se manga nastaviti u budućnosti, ali od tada nije bilo službenih objava povodom toga. Poglavlje je digitalno izdano 3. prosinca 2021. godine.
Anime
Animacijski studio Pierrot adaptirao je mangu u anime seriju pod redateljskom palicom Noriyukija Abea. Prva epizoda emitirana je u listopadu 2004. godine, a sama serija trajala je osam godina, do ožujka 2012. godine, kada je iznenadano i bez objašnjenja ukinuta po završetku 366. epizode. U ožujku 2020. godine objavljeno je kako će se anime nastaviti, odnosno kako će i posljednja velika narativna cjelina, "Tisućljetni krvavi rat", biti adaptirana u anime formatu. U studenom 2021. potvrđeno je da će adaptacija biti u obliku nove anime serije. Tomohisa Taguchi preuzeo je redateljsku poziciju od Abea, a anime je premijeru imao u listopadu 2022. godine te je još uvijek u procesu emitiranja.
Filmovi
Kao što se često događa s popularnim manga i anime serijalima, uz temeljni anime serijal producirana su i četiri dugometražna anime filma. Ti su filmovi proširili radnju, međutim narativno ne spadaju u temeljni kanon, tako da se zapravo smatraju alternativnim pričama i glavna manga ne referira na ove događaje. Filmovi u pitanju su:
Light novel
Uz glavnu mangu, prošireni serijal sastoji se i od nekoliko light novela; Tite Kubo surađivao je na nekima, dok su neka samostalna djela drugih autora. Kubo i Makoto Matsubara zajedno su napisali tri novelizacije glavnog serijala, koje je izdala Shūeisha u sklopu svoje serije Shōnen Jump Books. Prvi tom, Bleach - Letters From The Other Side: The Death and The Strawberry, premijerno je tiskan 15. prosinca 2004. godine, a reizdan je pod naslovom Bleach - Letters From The Other Side: The Death and The Strawberry - New Edition 4. studenog 2009. godine. Drugi tom, Bleach: The Honey Dish Rhapsody, izdan je 30. studenog 2006. godine. Posljednji, treći tom, Bleach: The Death Save The Strawberry, tiskan je 4. rujna 2012. godine. Ryōgo Narita napisao je još jednu seriju light novela koji su upotpunjavali Kubov serijal, naslova Bleach: Spirits Are Forever With You; oba toma izdana su 4. lipnja 2012. godine, a osim proširene priče o Don Kanonjiju, u serijal su uveli lik Sōye Azashira. Nijedan od ovih light novela nije preveden na engleski jezik.
Po završetku serijala 2016. godine, Shūeisha je izdala još nekoliko light novela. Makoto Matsubara napisala je light novel Bleach: WE DO knot ALWAYS LOVE YOU, koji se bavio događajima neposredno nakon Yhwachovog pada i prikazao je vjenčanje Rukije i Renjija. Priča je tiskana 27. prosinca 2016. godine u Japanu; englesko izdanje još uvijek nije objavljeno. U suradnji s Kubom, Ryōgo Narita napisao je light novel Bleach: Can't Fear Your Own World, koji je inicijalno izlazio svako dva tjedna od 28. travnja 2017. godine, a kasnije je sabran u tri toma. Prvi tom tiskan je 4. kolovoza 2017. godine, drugi 2. studenog 2018. godine, a posljednji tom tiskan je 4. prosinca 2018. godine. Ovaj light novel također prati događaje nakon Yhwachowa pada i fokusira se na Hisagija i zagonetku koju je za sobom ostavio bivši kapetan Kaname Tōsen, istovremeno otkrivajući detalje iz povijesti Soul Societyja. Ovo je trenutno jedini light novel koji je dostupan na engleskom jeziku.
Shūeisha je također izdala i četiri novelizacije Bleach anime filmova. Prvi light novel, Bleach: Memories of Nobody, izdan je 18. prosinca 2006. godine. Drugi, naslova Bleach: The DiamondDust Rebellion, Another Hyōrinmaru, tiskan je 22. prosinca 2007. godine. Bleach: Fade to Black, I Call Your Name, treći light novel iz serijala, tiskan je 15. prosinca 2008. godine. Posljednji light novel iz ove serije, Bleach: Hell Chapter, izdan je 6. prosinca 2010. godine. Ova serija nije dostupna na engleskom jeziku.
Video igre
Tokom godina, produciran je niz video igara s likovima iz Bleacha, većina kojih su bile borilačke igre, iako je bilo i drugih žanrova. Prva video igra iz serijala bila je Bleach: Brave Souls, koja je 24. ožujka 2005. godine izašla na Sonyjevom PlayStation Portableu. U trenutku pisanja, većina video igara izašla je samo u Japanu, mada je SEGA lokalizirala prve tri video igre za Nintendo DS i prvu igru za Wii za sjevernoameričko tržište. Dosad, sve službene Bleach igre izdane za Sonyjeve konzole izdao je i razvio studio SCEI, dok je igre za Nintendove konzole razvila SEGA, osim onih za DS, koje je razvio studio Treasure Co. Ltd. Izdane su i dvije igre za mobilne telefone: Bleach: Bankai Battle (2014.) i Bleach: Brave Souls (2015.); obje su dostupne i za Android i za iOS. Godine 2017., Line Corporation objavila je kako je razvila ekskluzivnu igru za svoju komunikacijsku aplikaciju naslova Bleach: Paradise Lost.
Karte
U sklopu serijala na tržište su stavljene i dvije igre s kartama, jedna od kojih je izašla samo u Japanu, dok je druga proizvedena za zapadno tržište. Bleach Soul Card Battle, koju je razvio Bandai, pojavila se na japanskom tržištu 2004. godine. U sklopu serije izdano je dvadeset imenovanih setova. Nakon Bleach Soul Card Battlea, Bandai je izdao još tri dodatne serije. Bleach The Card Gum, koji je imao 14 setova, pojavila se 2007. godine. Sljedeća serija, Bleach Clear Collection, koja je imala samo šest setova, pojavila se u srpnju 2008. godine. Posljednja serija, Bleach Clear Soul Plate, koja je imala tri seta, pojavila se u prosincu 2009. godine.
Bleach Trading Card Game na američko je tržište stavila kompanija Score Entertainment u svibnju 2007. godine, ali izdavanje karata stalo je u travnju 2009. godine, netom prije planiranog izdavanja sedme ekspanzije nazvane Bleach Infiltration. Prekid proizvodnje pripisan je tadašnjoj recesiji, koja je značajno utjecala na prodaju igračih karata. Igru je dizajnirao Aik Tongtharadol, a bila je za dva igrača, svaki od kojih je partiju počinjao sa špilom koji je imao najmanje 61 kartu (1 "Guardian" kartu, glavni špil od 60 karata i opcionalni dodatni špil s 20 karata). Igrač je gubio partiju ukoliko bi njegova moć, kako ju je definirala "Guardian" karta, bila svedena na nulu, ili ukoliko više ne bi imao karata u špilu. Karte u sklopu igre bile su izdavane kroz imenovane setove, a svaki je set dolazio u tri formata: unaprijed izrađeni box set od 72 karte s početničkim špilom i dva paketića karata, paketić od 10 karata, ili kutija s 12 karata. Izdano je ukupno šest imenovanih setova.
Mjuzikli
Bleach je također doživio adaptacije u vidu rock mjuzikala koje su zajednički producirali Studio Pierrot i Nelke Planning. Producirano je ukupno pet mjuzikala koji si pokrili dijelove prvih dvaju narativnih cjelina (Substitute Shinigami i Soul Society), ali i pet dodatnih live izvedbi naslovljenih "Live Bankai Shows" i "Rock Musical Bleach Shinsei", koji su prezentirali originalne priče nepovezane s radnjom mange. Mjuziklu su premijerno izvođeni od 17. do 28. kolovoza 2005. godine u centru Space Zero Tokyo u četvrti Shinjuku.
Mjuzikle je režirao Takuya Hiramitsu prema scenarijima koje je adaptirao Naoshi Okumura, dok je glazbu komponirao dramski pisac Shoichi Tama. Pjesme su bile potpuno originalne i ništa nije preuzeto iz soundtracka anime serije. Glavni glumci bili su Tatsuya Isaka, kao Ichigo Kurosaki, Miki Satō, kao Rukia Kuchiki, i Eiji Moriyama, kao Renji Abarai.
Godine 2016. produciran je još jedan mjuzikl povodom 15. obljetnice Bleacha. Režiju i scenarij potpisao je Tsutsumi Yasuyuki, a u glavnim su se ulogama pojavili Akira Takano iz sastava Dream5 i Chihiro Kai kao Ichigo Kurosaki, odnosno Rukia Kuchiki. Mjuzikl je premijeru imao 28. srpnja 2016. godine u tokijskom teatru AiiA 2.5.
Ostali mediji
U sklopu serijala Bleach izdano je i nekoliko službenih knjiga s ilustracijama; prva od njih, All Colour But The Black, izdana je i u Japanu i na Zapadu. Ta je knjiga zapravo bila kompilacija koloriranih ilustracija iz prvih 19 tomova mange, kao i neke originalne ilustracije te autorove komentare. Druga knjiga iz serijala, Bleach Official Bootleg: KaraBuri+ (japanski: BLEACH OFFICIAL BOOTLEG カラブリ プラス, Bleach Official Bootleg Karaburi Purasu), izdana je 3. kolovoza 2007. godine. Uz podatke o likovima i članke o nekim drugim aspektima Kubovog fiktivnog svijeta, ovo je izdanje kompiliralo i niz kratkih stripova zbirno naslovljenih Tedious Everyday Tales Colorful Bleach (japanski: 徒然日常絵詞 カラフル ブリーチ, Tsuredure Nichijou Ekotoba Karafuru Buriichi), koji su ranije objavljivani u V Jumpu. Ovo je zapravio omake serijal čiji su paneli bili slični onima iz glavnog serijala, mada su otkrivali više o svakodnevnici likova. Viz Media je 10. kolovoza 2010. godine, na engleskom jeziku, izdao Color Bleach+: Bleach Official Bootleg. U prisincu 2018. godine izdana je još jedna, ovoga puta masivna, zbirka, Bleach JET, koja je sadržavala enormnih 700 ilustracija iz petnaestogodišnje povijesti serijala.
Uz to, izdano je i sedam službenih knjiga s podacima o serijalu. Prve dvije, Bleach: Official Character Book SOULs. i Bleach: Official Animation Book VIBEs., izdane su 3. veljače 2006. godine. Viz Media je kasnije, 18. prosinca 2008. godine, na engleskom izdao Bleach: Official Character Book SOULs. Treća knjiga, Bleach: Official Character Book 2: MASKED, izdana je 4. kolovoza 2010. godine. Ova knjiga donijela je podatke o likovima koji su se pojavili 100 godina prije same radnje, poput bivših kapetana i njihovih pomoćnika, ali i o Arrancarima i Visoredima. Iako je izdana na isti dan kad i Tom 46, knjiga pokriva likove do Toma 37. Englesko izdanje izdala je Viz Media 6. ožujka 2012. godine. Dana 4. prosinca 2010. godine izdana je i četvrta knjiga, Official Invitation Book The Hell Verse. Knjiga je izdana kako bi promovirala film Bleach: Hell Verse, a sadržavala je ilustracije likova, promotivne postrere i posebnu one-off mangu koja je pratila film. Na dan izdavanja Toma 50, 3. lipnja 2011. godine, izdana je i peta knjiga, Bleach: Official Character Book 3: UNMASKED, međutim ona je pratila mangu samo do Toma 48. Šesta knjiga, Bleach: The Rebooted Souls., izdana je 4. lipnja 2012. godine. Ova besplatna knjižnica podijeljena je s Tomom 55 mange s ciljem da čitateljima pruži informacije o posljednjoj narativnoj cjelini mange, nazvanoj Tisućljetni krvavi rat. Sedma knjiga izdana je 4. kolovoza 2015. godine; naslovljena je BLEACH 13 BLADEs. i fokusirala se isljučivo na Shinigamije koji su članovi organizacije Gotei 13.
Shueisha je 4. prosinca 2013. godine izdala posebnu knjigu, Bleach: JCCover Postcard Book MAILs., koja je sadržavala naslovne ilustracije tomova (do Toma 60) u obliku razglednica s pjesmama na pozadini.
Prodaja
Povijesno gledano, Bleach je jedna od najprodavanijih mangi svih vremena. Prema podacima iz 2017. godine, u cirkulaciji je bilo 90 milijuna tankōbon izdanja; brojka je 2018. godine porasla na 120 milijuna, dok je 2022. godine ta brojka skočila na 130 milijuna, čime je Bleach postao sedma najprodavanija manga u cjelokupnoj povijesti Weekly Shōnen Jumpa. Što se tiče nekih godišnjih brojki, godine 2008., 34. tom mange prodan je u 874,153 primjeraka u Japanu, čime je bio 12. najprodavanija manga te godine u Japanu; tomovi 33 i 35 bili su 17., odnosno 18. najprodavaniji naslovi te godine. Tokom iste godine, ukupno je u Japanu prodano 3,161,825 primjeraka, čime je Bleach zauzeo peto mjesto na godišnjoj listi najprodavanijih naslova. S oko 3.5 milijuna prodanih primjeraka, Bleach je bio druga najprodavanija manga u prvoj polovici 2009. godine u Japanu. Što se tiče godišnjih izdanja, tom 36 je s 927,610 primjeraka bio na sedmomm, tom 37 s 907,714 primjeraka na osmom, a tom 38 s 822,238 prodanih primjeraka na desetom mjestu godišnje liste.
Prodaja mange u Sjevernoj Americi također je bila izvrsna; primjerice, godine 2007. prodaja tankōbon izdanja bila je oko 1.2 milijuna primjeraka. Tom 16 upao je u top 10 najprodavanijih crtanih romana u prosincu 2006. godine, dok je tom 17 bio najprodavanija manga u veljači 2007. godine. U intervjuu iz 2010. godine, potpredsjednik za prodaju i marketing pri Viz Mediji, Gonzalo Ferreyra, naveo je Bleach kao jednu od šest mangi čija prodaja premašuje sva očekivanja unatoč sve kompetitivnijem tržištu. Zaključno s 2022. godinom, u Sjedinjenim Državama bilo 2.7 milijuna tankōbon izdanja u cirkulaciji.
Kritike
Bleach je dobio jako dobre kritike u vrijeme originalnog objavljivanja te se danas smatra shōnen klasikom i jednim od tzv. "Velike trojke" (zajedno s Narutom i One Pieceom) shōnen naslova koji su pomogli u popularizaciji mangi i animea u svijetu početkom XXI. vijeka. Godine 2007., Deb Aoki s portala About.com navela je Bleach, zajedno s mangom Eyeshield 21, kao najbolju aktivnu shōnen mangu za tu godinu, pohvalivši "uvjerljive priče, zapanjujuće akcijske scene i izvrstan razvoj likova". Također je stavila Bleach na svoju listu "Top 10 shōnen mangi koje morate pročitati". A.E. Sparrow s IGN-a pohvalio je Kubove ilustracije i dizajn likova. Također je prokomentirao sposobnost serije da istovremeno razvija velik broj priča sporednih likova, što je njemu bilo izrazito privlačno, pogotovo u kontekstu prigovora nekih fanova da Bleachu "nedostaje priče". Leroy Douresseaux s portala ComicBookBin složio se sa Sparrowom, pohvalivši također i scene borbi, koje je usporedio s onima iz popularnih filmova.
Nagrade
Godine 2005., Bleach je nagrađen na jubilarnoj 50. dodjeli prestižne Shōgakukanove manga nagrade u kategoriji najbolje shōnen mange, čime je postao jedini od "Velike trojke" s ovom prestižnom nagradom. Englesko izdanje mange bilo je 2006., odnosno 2007. godine nominirano u kategoriji najbolje mange i najbolje teme na Američkim anime nagradama, ali nije osvojilo ni u jednoj od kategorija. U studenom 2014. godine, čitatelji časopisa Da Vinci, koji izdaje Media Factory, stavili su Bleach na 16. mjesto najboljih mangi Weekly Shōnen Jumpa svih vremena. Godine 2021., Bleach je u sklopu ankete Manga Sōsenkyo TV Asahija, na kojoj je preko 150,000 gledatelja biralo svojih 100 najdražih mangi, zauzeo ukupno 23. mjesto.
Ash Sharajayn, Sa'dah
Ash Sharajayn je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2095 m.
Santo Tomás, Las Choapas
Santo Tomás je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Vidite još
Administrativna po
Dearborn, Missouri
Dirborn je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 496, što je 33 (-6,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Felipe, Jiménez
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1402 m.
Goila, Căbești
Goila je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Căbești.
Marchfeld
To je površina od nekih 900 km².
Goila, Căbești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 244 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Marchfeld
Geografske karakteristike
Marchfeld je najveća ravnica u Donjoj Austriji, geološki i ona je dio Bečke kotline. U Austriji Marchfeld ima površinu od 190 km², i proteže se u dužinu od nekih 45 km, i širinu do 30 km.
Njegova južna granica je rijeka Dunav, istočna rijeka Morava, sjeverna brda regije Weinviertel, a zapadna brdo Bisamberg (385 m).
Dolina Marchfeld prekivena vlažnim livadama proglašena je 1996. nacionalnim parkom, kao stanište izuzetno raznolikog biljnog i životinjskog svijeta.
Plato visok 10 metara između gradova Deutsch-Wagram i Marchegg, dijeli ravnicu na Gornji (Obere) i Donji (Untere) Marchfeld.
Najveće centralnoevropsko nalazište nafte i plina, koje se proteže preko 120 km² ispod površine) nalazi se u sjevernom dijelu Marchfelda pored trgovišta Matzen i Auersthal. Jugozapadni dijelovi Marchfelda pripadaju Okrugu grada Beča, još od 1904. kad su integrirani u njegov 21 bezirk, 1938. prebačeni su u 22 bezirk, i nakon kraće posljeratne pauze ponovno 1954. postali dio 22 bečkog bezirka.
Do prije nekog vremena Ravnica Marchfeld (koja se također zvala i Žitnicom Austrije) bila je u opasnosti da postane pusta i neplodna. Iako je i danas je kvaliteta voda vrlo niska (4 stupanj), a pad razine podzemnih voda i intenzivna poljoprivredna proizvodnja u posljednjih nekoliko godina, prouzročili su povećanje neplodnog tla i gubitak oko 80% močvarnog tla. Kako pitanje vode ozbiljno koči ukupni privredni rast, ulažu se napori kako bi se popravilo stanje prokopavanjem kanala Marchfeld.
Brojne lijepe palače leže porazbacane po Marchfeldu, naročito po jugu od kojih je najpoznatija ona kod Groß-Enzersdorfa - Sachsengang. Najveći urbani centri Marchfelda su gradovi Groß-Enzersdorf, Marchegg, Deutsch-Wagram i trgovište Strasshof an der Nordbahn.
Marchfeld je vrlo važan za naftnu i plinsku industriju, jer se tu nalaze veliki pogoni nacionalne kompanije OMV, pogon za odsumporavanje plina u selu Aderklaa, glavni kontrolni i logistički centar kod trgovišta Auersthal, pogoni u Gänserndorfu i logistički centar Baumgarten an der March, kog zovu evropskim centrom za plin, jer opskrbljuje Austriju, kao i druge dijelove Evrope plinom iz Rusije.
Pored toga tu je i šećerana u selu Leopoldsdorf. Ravnica je i važan transportni koridor prema Češkoj, a od 1962. nakon izgradnje željezničke pruge i prema Slovačkoj.
Tokom historije u Marchfeldu su se vodile brojne bitke, između 165. - 180. to je bio granični kraj, u kom su se Rimljani borili protiv Kvada i Markomana, tu je češki kralj Otakar II - 1260., pobjedio ugarskog kralja Belu IV kod Groissenbrunna, ali je isti taj Otakar II poražen 1278. od Rudolfa Habsburškog u odlučujućoj bitci kod Dürnkruta i Jedenspeigena 1278. Ravnica je bila poprište bitaka i za napoleonskih ratova 1809., Bitke kod Asperna i Deutsch-Wagrama.
El Limón, Ostuacán
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ostuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Barrio Nuevo, Quimixtlán
Barrio Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Quimixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2009 m.
Are, Torino
Are je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 699 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Puerto del Capire, Huetamo
Puerto del Capire je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 675 m.
Santiaguillo, Yuriria
Santiaguillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Yuriria.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1733 m.
Barrio la Mesa, Rioyos Buenavista, San Felipe del Progreso
Barrio la Mesa, Rioyos Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini San Felipe del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 949 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2743 m.
Al ‘Ara‘rī, Sa'dah
Al ‘Ara‘rī je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2060 m.
Guadalupe Camojapa, Quimixtlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1420 m.
17. berlinski filmski festival
Berlinski međunarodni filmski festival 1967. (Internationale Filmfestspiele Berlin 1967) je bilo sedamnaesto po redu izdanje Berlinskog filmskog festivala (Berlinale), održano od 23. juna do 4. jula 1967. godine u tadašnjem Zapadnom Berlinu.
Picoté Pamalá, Sitalá
Picoté Pamalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Sitalá.
17. berlinski filmski festival
Na festivalu je glavnu nagradu dobila belgijska komedija Le Départ u režiji Jerzyja Skolimowskog.
Tadašnju Jugoslaviju je predstavljala drama Buđenje pacova Živojina Pavlovića koji je osvojio nagradu za najbolju režiju.
Nagrade
Sljedeće nagrade su osvojene na temelju odluke žirija:
Torreoncitos, Jiménez
Torreoncitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Jiménez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1327 m.
El Tobarito, Sonora
El Tobarito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora.
San Gerónimo Telal, Tekit
San Gerónimo Telal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Tekit.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Nagrada za ljudska prava (Sarajevo Film Festival)
Nagrada za ljudska prava (Sarajevo Film Festival) je nagrada koja se dodjeljuje na Sarajevo Film Festivalu. Nagrada se dodjeljuje za najbolji film iz Takmičarskog programa - dokumentarni film, koji obrađuje tematiku ljudskih prava. Prvi put je dodijeljena 2004. godine, na 10. izdanju festivala, i od tada je opstala tradicionalna nagrada. Nagradu za ljudska prava obezbjeđuje Savezno ministarstvo vanjskih poslova Švicarske.
Gurbești, Căbești
Gurbești je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Căbești.
Milton, Florida
Milton je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.826 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.826 stanovnika, što je 1.781 (25,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
La Ilusión, Ostuacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Valle de la Bufa, Pueblo Nuevo
Valle de la Bufa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Pueblo Nuevo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1959 m.
Vidite još
Administrativna po
Chambándicuaro, Huetamo
Chambándicuaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Los Compadres, Janos
Los Compadres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Janos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1391 m.
Ona, Kineskinja
She, a Chinese je britansko-francusko-njemačko-kineski igrani film snimljen 2009. godine u režiji Xiaolu Guoa. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Huang Lu, je djevojka iz kineske provincije koja sanja o boljem životu. Radnja prikazuje kako zbog toga odlazi Chungking gdje se zaposli kao tvornička radnica, ali je tragična ljubavna veza sa lokalnim gangsterom (čiji lik tumači Wei Yi Bo) potakne da sreću potraži kao ilegalna imigrantica u Londonu. She, a Chinese je premijerno prikazana na Festivalu u Locarnu gdje je osvojila nagradu Zlatni leopard.
I Bologni, Perugia
I Bologni je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 290 m.
Pico de Gallo, Montemorelos
Pico de Gallo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Montemorelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 457 m.
Măguri, Lugoj
Măguri je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Lugoj.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 825 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Vicam, Sonora
Vicam je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 8837 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Le Départ (film)
Le Départ je belgijski crno-bijela filmska komedija snimljena 1967. godine u režiji Jerzyja Skolimowskog. Protagonist, čiji lik tumači Jean-Pierre Léaud je mladi frizerski šegrt koji krade skupocjeni Porsche i sa njime pokušava sudjelovati na automobilskoj utrci. Skolimowskom je to bio prvi film nakon što je iz tadašnje komunističke Poljske emigrirao na Zapad. Kritičari su u njemu pronašli snažne stilske uticaje francuskog Novog vala (a čemu je pomogao i nastup Leauda, koji se smatrao glumačkom ikonom tog pokreta), kao i brojne elemente kritike tadašnjeg konzumerizma, a zapažena je bila i free jazz muzika Krzysztofa Komede. Film je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed.
La Laguna, Las Choapas
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Vidite još
Administrativna po
El Jocoyol Cuentla, San Simón de Guerrero
El Jocoyol Cuentla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini San Simón de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1736 m.
Chimalecan, Quimixtlán
Chimalecan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Quimixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1489 m.
Las Rosas, Yuriria
Las Rosas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Yuriria.
San Antonio Xpip, Tekit
San Antonio Xpip je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Tekit.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Al Wilāj, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2143 m.
Don Pedro, Sitalá
Don Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Sitalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 317 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1127 m.
La Laguna, Montemorelos
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Montemorelos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
North Troy, Vermont
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 620, što je 27 (4,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Las Crucitas, Yuriria
Las Crucitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Yuriria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2148 m.
Lebanon (film)
Libanon (לבנון) je izraelsko-britansko-francusko-njemački ratni film snimljen 2009. godine u režiji Samuela Maoza. Temelji se na Maozovim iskustvima kada je godine 1982. kao tenkist izraelske vojske sudjelovao u invaziji na Libanon. Radnja prikazuje posadu tenka Centurion koja se prilikom invazije suočava sa nizom iskušenja. Specifičnost filma je u tome što je snimljen gotovo u potpunosti iz subjektivne perspektive tenkista, a što mu daje klaustrofobičan i uznemirujući ugođaj. Libanon je premijerno prikazan na na venecijanskoj Mostri, gdje je osvojio Zlatnog lava.
Policoro
Policoro je italijanski grad u provinciji Materi u Basilicati. Prema procjeni iz 2011. u gradu je živjelo 11.810 stanovnika. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Girardot, Cundinamarca
Girardot je općina od 109,792 stanovnika i grad od 95,427 stan. u centru Kolumbije u Departmanu Cundinamarca.
Geografija
Girardot se nalazi na ušću rijeke Bogote u Magdalenu. Prostire se duž desne obale Rijeke Magdalene, udaljen 122 km od Bogote.
Historija
Girardot je nastao kad se na Magdaleni naselio župnik Montero, koji je putnicima namjernicima pružao i prijevoz preko rijeke kanuom, a uskoro i smještaj i hranu u kući koju je dogradio. Mjesto se isprva zvalo Canoa de Montero (Monterov kanu), ali i El paso de Flandes. Puerto Montero. Vremenom su i drugi doseljenici podigli kuće i tako se formirao zaselak nazvan La chivatera, zbog puno jarića (španjolski: chivas).
Današnji Girardot je luka na Magdaleni za transport kave i raskršće željezničkih pruga
Las Nieves de Enero, Las Choapas
Las Nieves de Enero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Vidite još
Administrativna po
Săldăbagiu Mic, Căpâlna
Săldăbagiu Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Căpâlna.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 686 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Al Mudawwarāt, Sa'dah
Al Mudawwarāt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2171 m.
Bologne Alte, Mantova
Bologne Alte je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Cañón Grande, Janos
Cañón Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Janos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1606 m.
Dvorana Mirza Delibašić
Od značajnijih sportskih događaja u ovoj dvorani je odigrana preliminarna faza Svjetskog prvenstva u košarci 1970., kao i finale Kupa evropskih šampiona u košarci 1970.
Cocorit, Sonora
Cocorit je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8695 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Hotel Evropa
Pojam Hotel Evropa može da se odnosi na:
Mariquita, Tolima
Mariquita službeno San Sebastián de Mariquita je općina od 38,333 stanovnika i grad od 27,907 stan. u centru Kolumbije u DepartmanuTolima.
Geografija
Mariquita se nalazi u dolini rijeke Magdalenu, udaljena oko 150 km sjeverozapadno od Bogote. U Kolubiji je poznata po voću i kao mjesto u kom se nalazi grobnica osnivača Bogote Gonzala Jiméneza de Quesade.
Historija
Mariquitu je osnovao španjolski konkvistador Francisco Nuñez Pedroso 1551. i po tom je jedan od najstarijih gradova u Kolumbiji.
El Tural, Huetamo
El Tural je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 490 m.
Barrio del Monte, San Simón de Guerrero
Barrio del Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini San Simón de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2333 m.
El Carrizo, Pueblo Nuevo
El Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Pueblo Nuevo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1064 m.
Vidite još
Administrativna po
Tapia, Lugoj
Tapia je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Lugoj.
Ash Sha‘bīn, Sa'dah
Ash Sha‘bīn je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1451 m.
Holchén, Tekit
Holchén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Tekit.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
La Unión, Sitalá
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Sitalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 923 m.
El Refugio, Ostuacán
El Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ostuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Suplacu de Tinca, Căpâlna
Suplacu de Tinca je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Căpâlna.
El Cóscate, Pueblo Nuevo
El Cóscate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Pueblo Nuevo.
Vidite još
Administrativna po
Tejocote de Pastores, Yuriria
Tejocote de Pastores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Yuriria.
Santa Isabel, Montemorelos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 516 m.
Tejocote de Pastores, Yuriria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2003 m.
Julio Cortázar
Hulio Florensio Kortasar (Brisel, Belgija, 26. avgust 1914 – Pariz, Francuska, 12. februar 1984) je bio argentinski pisac, prevodilac i intelektualac. Opredelio se za francusko državljanstvo 1981. godine iz protesta protiv argentinskog vojnog režima.
Kortasar je poznat kao jedan od osnivača latinoameričkog buma. Smatra se da je jedan od najinovativnijih i najoriginalnijih autora svog vremena, vrhunski pripovedač i esejista.Kao tvorac romana u kojima probija klasične okvire bežeći od vremenske linearnosti, zaslužan je za uvođenje potpuno novog načina pisanja u hispansku književnost. Budući da sadržina njegovih dela prelazi granicu između realnosti i fantastike, dovodi se u vezu sa magičnim realizmom, pa čak i nadrealizmom.
Osim književnog dela, značajan je i njegov prevodilački rad za Unesko.
Detinjstvo
Hulio Kortasar je rođen u Ikselu, opštini na jugu Brisela, u Belgiji, koji je u vreme njegovog rođenja bio pod nemačkom okupacijom.
Mali Koko, kako su ga u porodici zvali, bio je sin Hulija Hosea Kortazara i Marije Erminije Doskote, oboje poreklom iz Argentine. Njegov otac je bio službenik u ambasadi Argentine u Belgiji. Kasnije u svom životu Kortazar je izjavio: „Moje rođenje je bilo posledica turizma i diplomatije.“
Pred kraj Prvog svetskog rata Kortasarovi su uspeli da pređu u Švajcarsku, gde su roditelji Huliove majke čekali na neutralnoj teritoriji, i odatle malo kasnije u Barselonu, gde su živeli godinu i po dana. Kao četvorogodišnjak Hulio Kortasar se vratio sa porodicom u Argentinu i ostatak svog detinjstva proveo u Banfildu, na jugu Buenos Ajresa, zajedno sa majkom, tetkom i starijom sestrom, budući da je otac napustio porodicu kada je Hulio imao šest godina. Stanovali su u kući sa zadnjim dvorištem, koje je kasnije bilo inspiracija za neke od njegovih priča. Ipak, u pismu Grasijeli M. de Sola, u Parizu, 4. decembra 1968, ovaj period svog života Kortazar je opisao kao „pun robovanja, preterane osetljivosti i česte tuge“.
Kako je bio bolešljivo dete, većinu vremena je provodio u krevetu, čitajući. Njegova majka, koja je govorila nekoliko jezika i i sama bila ljubitelj knjiga, upoznala ga je sa delima Viktora Igoa, Edgara Alana Poa i Žila Verna, kome se divio do kraja svog života. Takođe je provodio sate čitajući rečnik Pequeño Larousse. Toliko je čitao da se njegova majka, kako bi utvrdila da li je to normalno, obratila direktoru škole, kasnije i doktoru, a oni su joj preporučili da njen sin prestane sa čitanjem na nekoliko meseci da bi više vremena provodio napolju.
Veoma rano je počeo da piše. Sa devet ili deset godina već je imao napisan jedan kratak roman, nažalost izgubljen, koji je takođe sadržao nekoliko priča i soneta. S obzirom na brojnost njegovih dela u tako ranom dobu, Huliova porodica, uključujući i njegovu majku, sumnjala je u njihovu originalnost, što je u piscu izazvalo veliku teskobu, o čemu je govorio u kasnijim intervjuima.
Mnoge Kortasarove priče su autobiografske i odnose se na njegovo detinjstvo, između ostalih „Bestijarij“ (šp. Bestiario), „Kraj igre“ (šp. Final del juego), „Gospođica Kora“ (šp. La señorita Cora) i dr.
Mladost
Sa 18 godina Kortasar se kvalifikovao za nastavnika u osnovnom obrazovanju, a 1935. i za profesora u Školi profesora „Marijano Akosta“.U tom periodu je počeo da posećuje boks mečeve, gde je razvio specifičnu ideju o filozofiji ovog sporta „eliminišući krvavi i surovi aspekt koji izaziva toliko odbojnosti i besa“. Divio se čoveku koji je uvek išao napred i zahvaljujući čistoj snazi i hrabrosti uspevao da pobedi.
Kao devetnaestogodišnjak susreo se sa delom „Opijum: dnevnik jedne detoksikacije“ Žana Koktoa, koje ga je zasenilo i do kraja života ostalo jedna od njegovih omiljenih knjiga.
Na Univerzitetu u Buenos Ajresu započeo je studije filozofije. Međutim, nakon završene prve godine shvatio je da treba da iskoristi svoje zvanje i počne da zarađuje kako bi pomogao majci. Držao je časove u Bolivaru, Saladiljy, a zatim i u Ćivilkoju. Stanovao je u usamljenim kvartovima, u pansionima, gde je gotovo sve vreme provodio čitajući i pišući. Između 1939. i 1944. godine živeo je u Ćivilkoju, gde je predavao književnost i takođe posećivao okupljanja prijatelja koja su se održavala u fotografskom lokalu Ignasija Tankela. Na predlog ove grupe, prvi i jedini put je radio na jednom kinematografskom tekstu, odnosno sarađivao u izradi skripte za film „Senka prošlosti“ (šp. La sombra del pasado), koji se snimao u Ćivilkoju 1946. godine. Ova epizoda se našla u dokumentarnom filmu „Tražeći senku prošlosti“ (šp. Buscando la sombra del pasado) režisera Herarda Panera, koji je prikazan 2004. godine.
Godine 1944. preselio se u Mendosu gde je na univerzitetu (šp. Universidad Nacional de Cuyo) predavao francusku književnost. Njegova prva priča, „Veštica“ (šp. Bruja), bila je objavljena u časopisu Correo Literario. Učestvovao je na manofestacijama opozicije peronizma. Godine 1946, kada je Huan Domingo Peron pobedio na predsedničkim izborima, podneo je ostavku. Kako je izjavio, bilo mu je draže da sam napusti katedru nego da dođe u situaciju kada će na to biti primoran. Sastavio je prvu zbirku priča „Druga obala“ (šp. La otra orilla). Vratio se u Argentinu gde se zaposlio u Argentinskoj kući knjige (Cámara Argentina del Libro). Te iste godine objavio priču „Casatomada“ u časopisu Anali Buenos Ajresa (Los Anales de Buenos Aires) koji je uređivao Hose Luis Borhes, kao i rad o engleskom pesniku Džonu Kitsu, „Grčka urna u poeziji Džona Kitsa“ (La urna griega en la poesía de John Keats) y Časopisu klasičnih studija Univerziteta u Kuju (Revista de Estudios Clásicos de la Universidad de Cuyo).
Godine 1947. bio je saradnik u brojnim časopisima. U časopisu „Realnost“ (šp. Realidad) objavio je važan teorijski rad, „Teorija tunela“ (šp. Teoría del túnel), gde se takođe pojavljuje njegova priča „Bestijarij“ (šp. Bestiario).
Naredne godine je stekao titulu javnog prevodioca za engleski i francuski jezik, završivši u periodu od devet meseci trogodišnje studije. Ovaj napor je prouzrokovao neurološke probleme, od kojih jedan (traženje bubašvabi u jelu) nestaje sa pisanjem priče „Circe“, koja će, zajedno sa dve ranije pomenute, objavljene u Analima Buenos Ajresa,biti uključena u knjigu „Bestijarij“.
Godine 1949. objavio je dramatičnu poemu „Kraljevi“ (šp. Los reyes), koja je prvo delo objavljeno pod njegovim pravim imenom, ali ignorisano od strane kritike. Tokom leta napisao je prvi roman, “Zabava“ (šp. Divertimento), koji na neki način nagoveštava „Školice“ (šp. Rayuela) iz 1963.
Pored saradništva u pomenutom časopisu Realnost, pisao je za druge časopise kulture iz Buenos Ajresa, kao što su „Put“ (šp. Cabalgata) i „Jug“ (šp. Sur). Za njih je napisao osam tekstova, uglavnom književne i filmske kritike. U književnom časopisu „Zapad“ (šp. Oeste) iz Ćivilkoja objavio je poemu „Seme“ (šp. Semilla).
Godine 1950. napisao je svoj drugi roman, „Ispit“ (šp. El examen), koji je odbijen od strane književnog savetnika izdavačke kuće „Editorial Losada“, Giljerma de Torea. Sa ovim romanom Kortazar je učestvovao na konkursu koji je raspisala ista izdavačka kuća, ali ponovo bezuspešno. Kao i prvi roman, proslavio se tek kasnije, 1986.
Godine 1951. objavio je „Bestijarij“, kolekciju od osam priča, koja je doživela lokalni uspeh. Ubrzo je odlučio da se preseli u Pariz, zbog neslaganja sa vladom Perona. Osim povremenih putovanja po Evropi i Latinskoj Americi, u Parizu je proveo ostatak svog života.
Ljubavni život
Razveo se od Bernandesove 1967. i započeo vezu sa Litvankom Unje Karvelis, sa kojom nikada nije stupio u zakoniti brak. Pored nje je razvio interesovanje za politiku.
Sa svojom trećom partnerkom i drugom suprugom, američkom spisateljicom Kerol Danlop (eng. Carol Dunlop), realizovao je brojna putovanja, između ostalog u Poloniju, gde je učestvovao na kongresu solidarnosti sa Čileom. Ostala putovanja sa svojom suprugom opisao je u knjizi „Los autonautas de la cosmopista“. Nakon smrti Kerol Danlop, vratio se Aurori Bernandes, koja je bila uz njega i za vreme bolesti i nakon njegove smrti postala jedina naslednica njegovog celokupnog objavljenog dela i svih tekstova.
Kortasar u društvu
Godine 1963. posetio je Kubu pozvan od strane „Casa de las Américas” da bude u žiriju za jedno takmičenje. Od tada, nikada nije prestao da se interesuje za latinoameričku politiku. Tokom te posete je takođe i lično upoznao Hose Lesamu Limu, sa kojim se dopisivao od 1957., i čije prijateljstvo se nastavilo do njegove smrti. Te iste godine pojavljuje se ono što će biti njegov najveći izdavački uspeh i što će mu odati priznanje da je učestvovao u latinoameričkom bumu: roman „Školice“, koji se pretvorio u klasik španske literature.
Sledeće godine, zajedno sa bliskim piscima- Mariom Vargas Ljosom, Simonom de Bovoar i Žanom Polom Sartrom, usprotivio se progonu i hapšenju autora Eberta Padilje, razočaran stavom kubanskog postupka. U maju 1971. izražava svoj osećaj ambivalentnosti prema Kubi u „Kritici za vreme šakala“, pesmi objavljenoj u Cuadernos de Marcha.
Uprkos tome, pratio je pažljivo političku situaciju u Latinskoj Americi. U novembru 1974. bio je nagrađen sa „Médicis étranger” za Librode Manuel i predao je novac od nagrade Jedinstvenom frontu čileanskog otpora. Te godine je bio član suda RussellII ponovo okupljenog u Rimu da bi se ispitala politička situacija u Latinskoj Americi, pogotovo narušavanje ljudskih prava. Plod toga bio je, kasnije izmenjen u Meksiku, strip Fantomas contra los vampires multinacionales, koji je GenteSur izmenio 1976. godine. 1974. je takođe zajedno sa piscima kao što su Borhes, Bjoj Kasares i Oktavio Pas, zatražio oslobođenje Huan Karlosa Onetija, zatvorenog zbog toga što je presudio u korist priče El guardaespaldas Nelsona Mare, i čije je zatvaranje imalo traumatične posledice.
Poezija
Iako je Kortazar poznat najviše po svojim pričama, napisao je značajnu količinu pesama u prozi (u knjigama kao što su Historias de cronopios y de famas, Un tal Lucas, Último round); i takođe i pesme u stihovima (Presencia, Pameos y meopas, Salvo el crepúsculo, El futuro, Bolero).
Sarađivao je na mnogim izdanjima u različitim zemljama, snimao je svoje pesme i priče, pisao je tekstove za tango ples i smišljao je tekstove za knjige fotografija i crtane filmove. Snimio je u Nemačkoj sa bandeonistom Huan Hose Mosalinijem pesmu Buenas Noches, che bandoneón i, sa drugim latinoameričkim autorima, Poesía trunca, diskove za Casa de las Américas kao počast revolucionarnim pesnicima (1978).
Nikaragva
Godine 1976, putuje u Kostariku gde se susreće sa Serhiom Ramiresom i Ernestom Kardenalom i započinje podzemni put do mesta Solentiname u Nikaragvi. Ovaj put će ga zauvek obeležiti i biće početak mnogobrojnih poseta ovoj zemlji.
Nakon trijumfa sandinističke revolucije ponavlja posetu Nikaragvi i pomno prati napredak i realnost kako nikaragvansku tako i latinoameričku. Ova iskustva će kao rezultat dati seriju tekstova koji će biti ubačeni u knjigu „Nicaragua, tan violentamente dulce”.
Godine 1978., na zahtev čileanske muzičke grupe Quilapayún, preuredio je deo teksta Cantata Santa María de Iquique, što je izazvalo gađenje autora ovog dela, kompozitora Luisa Advisa, koji nije bio konsultovan. Verzija sa Kortazarovim ispravkama je snimljena u dve prilike, ali je kasnije grupa ponovo interpretovala delo u skladu sa Advisovim originalom.
Poslednje godine
U avgustu 1981. je doživeo unutrašnje krvarenje i preživeo je čudom. Nikada nije prestao da piše, bila je to njegova strast čak i u najtežim trenucima.