cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka za Berlin
Opkoljavanje Berlina
21. aprila, 2. Gardijska armija je napredovala skoro 50 km severno od Berlina a onda napala jugo-zapadno od Verneuhena. Ostale sovjetske jedinice su stigle do spoljnjeg odbrambenog prstena. Sovjetski plan je bio da se prvo okruži Berlin, a onda okruži Deveta armija.
22. aprila na popodnevnom sastanku, Hitler je dobio napad besa kad je otkrio da njegovi jučerašnji planovi neće biti ostvareni. Objavio je da je rat izgubljen, okrivio je generale za poraz i izjavio da će ostati u Berlinu do kraja, a onda izvršiti samoubistvo. U pokušaju da smiri Hitlerov bes, general-pukovnik Alfred Jodl je rekao da bi dvanaesta armija koja je na zapadu držala front prema Amerikancima mogla da se uputi u pravcu Berlina, jer su Amerikanci već na Labi, i verovatno ne planiraju dalje napredovanje na istok. Hitler je odmah prihvatio ideju i za par sati je generalu Valteru Venku naređeno da istupi iz borbe sa Amerikancima, i premesti Dvanaestu armiju na severoistok kao podršku Berlinu. Tada se došlo do zaključak da bi se Deveta armija mogla povezati sa Dvanaestom armijom ako bi se pomerila ka zapadu. Uveče je Hajnriciju data dozvola za ovo povezivanje.
(Ne)Daleko od mapa iz Hitlerovog bunkera u Berlinu, i njegovih fantazija o napadima fantomskih divizija, Sovjeti su dobijali rat. 2BF je uspostavio mostobran na istočnoj obali Odre, 15 km dubok, i bio je spreman za sukob sa nemačkom Trećom oklopnom armijom. Deveta armija je izgubila Kotbus i bila je pod pritiskom iz pravca istoka. Sovjetski tenkovi su bili na reci Havel, istočno od Berlina, a na jednom mestu su probili unutrašnji odbrambeni prsten Berlina.
23. aprila, sovjetski 1BF i 1UF su nastavili da stežu obruč, odsecajući poslednju vezu koju je nemačka Deveta armija imala sa gradom. Delovi 1UF su nastavili da se kreću na zapad, i stupili su u borbu sa nemačkom Dvanaestom armijom koja se kretala ka Berlinu. Hitler je postavio generala Helmuta Vajdlinga za komandanta odbrane Berlina. Do 24. aprila, delovi 1BF i 1UF su zatvorili obruč oko grada.
Sutradan, 25. aprila, 2BF se probio kroz linije Treće oklopne armije oko mostobrana južno od Šćećina i prešao je močvaru Rando. Sada su imali slobodan prolaz na zapad prema britanskoj 21. armijskoj grupi i na sever prema baltičkoj luci Štralsund. Sovjetska 58. gardijska divizija 5. gardijske armije je uspostavila kontakt sa američkom 69. pešadijskom divizijom Prve armije blizu Torgaua, u Nemačkoj, na reci Labi.
Bitka za Berlin
thumb|Front u Europi [[1. 5.|1. maja 1945.]]
Raspoložive snage za odbranu grada su uključivale nekoliko divizija kopnene vojske (Heer) i Vafen SS, policiju, mladiće i dečake iz Hitlerove omladine, i Folksšturma koji se sastojao od starijih ljudi, od kojih su neki bili veterani iz Prvog svetskog rata.
18. aprila Hajnrici je odbio hitlerovu naredbu da drži Berlin po svaku cenu, pa je razrešen komande, i zamenjen generalom Kurtom Študentom sutradan.
30. aprila, dok su se sovjetske snage probijale u centar Berlina, Adolf Hitler se venčao sa Evom Braun a onda izvršio samoubistvo tako što je prvo uzeo cijanid a zatim pucao sebi u glavu. General Vajdling, komandant odbrane Berlina je predao grad Sovjetima 2. maja.
Bitka za Halbe
Južno od Berlina, tokom bitke za Berlin i određeni broj dana posle nje, nemačka Deveta armija se očajnički borila da probije obruč u kojem je bila, kako bi se povezala sa nemačkom Dvanaestom armijom i onda prešla Labu da bi se predala Amerikancima.
Ishod
Bitka je okončana nakon nedelju dana teške borbe, jer su Nemci ostali bez ljudstva i opreme. Nemačke zalihe su bile izvan spoljne odbrambene linije (unutrašnji prsten), i prilično rano tokom bitke su ih zarobili Sovjeti. U borbi za grad, Sovjeti su izgubili oko 2.000 oklopnih vozila. Nemci su imali samo nekoliko tenkova.
U mnogim delovima grada su osvetoljubive sovjetske trupe (mahom pozadinske jedinice), pljačkale, silovale i ubijale civile. U početku je ovakvo ponašanje bilo tolerisano od strane oficira Crvene armije, ali kako se invazija pretvorila u okupaciju, vojne vlasti i NKVD su zaustavili ovakvo ponašanje. Sovjeti su pretrpeli sledeće žrtve: 50.000 mrtvih u gradu i 135.000 u celoj istočnoj Nemačkoj; Nemci su imali 325.000 poginulih, ranjenih ili nestalih ako se uključe i civili.
Pregled poginulih vojnika i civila približno izgleda ovako: Ukupni gubici: Sovjeti: 135.000; Nemci: 125.000 vojnika i 95.000 civila. 135.000 Nemaca, od kojih je veliki broj bio ranjen, se predalo u Berlinu i oko Halbe džepa.
Po Hitlerovim željama, nakon njegove smrti, admiral Karl Denic je postao novi Rajhspredsednik a Jozef Gebels novi Rajhskancelar. Ipak, Gebelsovo samoubistvo 1. maja, 1945 je ostavilo novog šefa države da sam pripremi pregovore o nacionalnoj predaji. Sve nemačke oružane snage su se bezuslovno predale saveznicima 8. maja, 1945. Rat u Evropi je uglavnom bio gotov, a sa njim i Treći rajh. Hitlerov "hiljadugodišnji rajh" je trajao 12 godina i odneo 50 miliona života širom Evrope.
Sand am Main
Zand na Majni je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Hasberge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.171 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9674195.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hasberge Zand na Majni se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Hasberge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 227 metara. Površina opštine iznosi 12,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.171 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 257 stanovnika/km².
Brownsville, Maryland
Braunsvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 89.
Kob(I)irinska kiselina a,c-diamid adenoziltransferaza
Kob(I)irinska kiselina a,c-diamid adenoziltransferaza (, CobA, CobO, ATP:korinoidna adenoziltransferaza, kob(I)alaminska adenoziltransferaza, akvakob(I)alaminska adenoziltransferaza, akvokob(I)alamin vitamin B12s adenoziltransferaza, ATP:kob(I)alamin Cobeta-adenoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:kob(I)irinska kiselina-a,c-diamid Cobeta-adenoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Korinoidna adenozilacija se odvija u tri stupnja: (i) redukcija Co(III) do Co(II) putem transvera jednog elektrona. To može da bude posredovano enzimom EC 1.16.1.3, akvakabalaminska reduktaza ili neenzimatski u prisustvu dihidroflavinskih nukleotida. (ii) Co(II) se redukuje do Co(I) u drugom transferu jednog elektrona posredstvom enzima EC 1.16.1.4, kob(II)alamin reduktaze i (iii) Co(I) izvodi nukleofilni napad na adenozilnu grupu ATP-a ostavljajući atom kobalta u Co(III) stanju (EC 2.5.1.17).
Carmonetti, Rimini
Carmonetti je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Brignogan-Plage
Brinjogan Plaž je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Finister.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 836, a gustina naseljenosti je iznosila 232 stanovnika/km².
Adriana
Adriana je žensko osobno ime.
Etimologija
Ime Adriana predstavlja varijantu ženskog imena Adrijana.
2982 Muriel
2982 Muriel je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,998 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,9.
Caneyville, Kentucky
je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 608, što je 19 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Islam Latinski
Islam Latinski je naselje u sastavu Općine Posedarje, u Zadarskoj županiji. Nalazi se 19 kilometara sjeveroistočno od Zadra, u blizini Novigradskog mora.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 284 stanovnika.
Znamenitosti
Župna crkva sv. Nikole, biskupa. Smještena je na kosi jugozapadno od Novigradskog mora. U vrijeme turske uprave tu je bila pogranična utvrda, «Bedem islama», sa statusom samostalne kapelanije. U 16. i 17. st. njegovi su gospodari kapetani Beširagići. Pod mletačkom upravom ima status serdarije. Župna crkva izgrađena je 1756. godine. Obnovljena je 1950. g. Teško je oštećena i zapaljena za vrijeme Domovinskog rata. Svi crkveni predmeti, kao i liturgijsko ruho uništeni. Nakon Domovinskog rata crkva je temeljito obnovljena, a sakristija proširena. Okoliš crkve je lijepo uređen te prilaz asfaltiran. Ponovo je posvećena 4. kolovoza 1996. Zauzetošću vrijednih župnika i doprinosom pobožnih vjernika crkva je ponovo zasjala u svom sjaju. U crkvi se nalazi kameni oltar prema puku. Stari drveni retabl je obnovljen i krase ga tri kipa od poliestera: Srca Isusova, Srca Marijina i sv. Josipa. U crkvi su željezni ambon, postaje Križnoga puta, veliki drveni križ s korpusom od poliestera. Lijevo od retabla nalazi se veliki kip sv. Nikole, biskupa, zaštitnika župe i naslovnika crkve. U lađi crkve na drvenim podnožijima nalaze se kipovi apostolskih prvaka sv. Petra i Pavla. Kor je proširen i uređen. Na sredini crkve nalazi se ćoka. Staro groblje je prije bilo oko crkve. Godine 1982. napravljeno je novo oko tisuću metara južno od Zelenog hrasta. Crkva i groblje služe mještanima Islama Latinskog i Grčkog.
Spomenik prirode, rijetki primjerak drveća. Zeleni hrast je zaštićen zbog svoje starosti (koja se procjenjuje na više od 250 godina), impresivnog habitusa i zanimljivih morfoloških karakteristika. Dugo u zimu je zelen (po čemu je i dobio ime) pa na sebe skreće veliku pozornost kako biologa i šumara, tako i samih prolaznika i turista. U povijesti je imao važne uloge - bio je vrlo uočljiv međaš kako između veleposjednika tako i za velike imperije poput Venecije i Turske u 16. stoljeću. No, teško je vjerovati da se radi o istom stablu koje se i danas nalazi na tom prostoru. Najvjerojatnije se radi o sukcesivnom pojavljivanju na istom lokalitetu starog stabla i njegovih potomaka koji su dosegli također impresivne dimenzije. Moguće je da je današnji stari hrast treća ili četvrta generacija starog Zelenog hrasta od prije tisuću godina.Uz Zeleni hrast su vezane mnoge narodne legende i tradicije. Jedna kaže da je u njegovoj blizini postojao još jedan malo manji veliki hrast koji su za vrijeme II. Svjetskog rata talijanski okupatori odsjekli i koristili za ogrjev. Htjeli su posjeći i ovaj hrast, ali su im seljaci rekli da je to vučji ili vražji hrast te da ga ni puščano zrno ne može pogoditi. Talijanski vojnici su pucali u deblo, ali kad su pogledali, na stablu nije bilo ni jedne rupe. Vojnici su povjerovali da je drvo magično, vražje i nisu ga posjekli.Znanstvena ispitivanja su pokazala da je križanac, ali su se mišljenja razilazila kod pitanja "roditelja". Ipak se prema njegovom staništu i morfološkim osobinama (poluzimzelenim lišćem i plutastom korom) najnovijim istraživanjima zaključilo da je hibrid cera(Quercus cerris) i hrasta plutnjaka(Quercus suber). Ovo mišljenje je potvrdila DNA analiza.Otkrićem hermafroditnih (dvospolnih) cvatova u krošnji Zelenog hrasta i to na samo dvije grančice, pokazala se njegova velika važnost i sa znanstvenog gledišta, te se daljnjim istraživanjem mogu očekivati, nove, vrijedne spoznaje.
Spartanski kraljevi
Sparta je bila važan grčki polis na Peloponezu, koji je u odnosu na druge grčke gradove-države bio specifičan i po tome što je zadržao monarhijsko državno uređenje i nakon arhajskog perioda. Bio je specifičan i po tome što su tim polisom vladala dva kralja istovremeno, koji su poticali iz dve različite dinastičke loze. Prema antičkoj tradiciji, ove dve dinastije, Agijadi i Euripontidi, poticale su od blizanaca Euristena (Agijadi) i Prokla, koji su bili potomci Herakla, koji je, prema mitu, osvojio Peloponez i Spartu dve generacije nakon završetka trojanskoga rata. Premda postoje i spiskovi navodnih spartanskih kraljeva i iz ranijeg perioda, nema nikakvih dokaza da su bilo kakvi kraljevi postojali pre polovine 6. veka stare ere.
Nakon Selasije
Nakon što su makedonski kralj Antigon III Doson i Ahajski savez porazili Kleomena III u bici kod Selasije, otpočeo je slom spartanskog državnog i društvenog uređenja. Od 221. pne. do 219. pne. Sparta je bila republika.
Ahajski savez anektirao je Spartu 192. pne..
Sandberg
Zandberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Ren-Grabfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.726 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9673162.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ren-Grabfeld Zandberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ren-Grabfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 452–542 metra. Površina opštine iznosi 28,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.726 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 97 stanovnika/km².
Tabarin, Padova
Tabarin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Lumpkin County, Georgia
je okrug u američkoj saveznoj državi Džordžija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 29.966, što je 8.95 (42,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arhidam II
Arhidam II (grč. Ἀρχίδαμος) bio je spartanski kralj iz dinastije Euripontida, koji je vladao od oko 469. pne. do 427. pne.. Njegov otac Zeuksidam, sin kralja Leotihide, umro je pre svoga oca, nakon što je dobio sina Arhidama.
Nakon Zeuksidamove smrti Leotihida se ponovo oženio, i to Euridamom, Menijevom sestrom i Dijaktorida. S njom nije imao muških potomaka, već samo kćerku Lampitu, koju je udao za svog unuka Arhidama. Arhidam je stupio na presto nakon što je njegov deda Leotihida bio svrgnut i izgnan zbog optužbe za mito.
Arhidam je bio jedan od spartanskih kraljeva koji su vladali u periodu prvog peloponeskog rata i prve faze velikog peloponeskog rata, koja je po njemu i nazvana Arhidamovim ratom. Prema jednoj antičkoj priči, na koju se ipak mora gledati sa sumnjom, Arhidamova prisebnost spasila je Spartu katastrofe nakon velikog zemljotresa koji ju je pogodio 464. pne.
Tokom pregovora koji su prethodili peloponeskom ratu Arhidam je učinio sve što je mogao da bi sprečio, ili bar odložio, neizbežni rat, ali ga je nadglasala grupacija koja se zalagala za rat. Na čelu snaga Peloponeskog saveza upadao je u Atiku u leto 431. pne., 430. pne. i 428. pne., a 429. pne. predvodio je vojne operacije protiv Plateje. Umro je verovatno 427. pne., a svakako pre leta 426. pne., kada se na njegovom prestolu već nalazio njegov sin Agis II.
Priča o velikoj gozbi
thumb|260px|right|Sluga poziva zvanice na gozbu.
Priča o velikoj gozbi  (poznata i kao svadbena gozba ili svadba carevog sina) je Isusova alegorijska priča koja se nalazi u kanonskim jevanđeljima po Mateju i Luki, kao i u nekanonskom jevanđelju po Tomi.
Iako se tri verzije razlikuju u detaljima, osnovna potka je slična. Priča govori o domaćinu koji je pravio gozbu na kojoj se zvanice nisu pojavile, pa je pokupio ljude sa ulica i stavio ih za trpezu.
Po Mateju
Evanđelje po Mateju navodi sledeću verziju priče:
Po Tomi
Evanđelje po Tomi navodi sledeću verziju priče:
Tumačenja
Ova priča se eshatološki tumači uglavnom kao proširenje gozbe sa Jevreja na ostale narode (Gentiles). Kod Luke, prošireni poziv se posebno odnosi na "siromahe, kljaste, bogaljaste, i slepe" (14:21), pokazujući jasnu brigu za "sirote i odbačene". Drugi smatraju da ova priča cilja na deklarisane vernike koji nemaju vremena za Boga; oni su predstavljeni kao ljudi koji su prihvatili poziv ali kasnije imaju razne izgovore.
Kod Mateja se nalazi detalj kojeg nema u ostalim verzijama: čovek koji bez svadbenog odela dolazi na gozbu, zbog čega biva teško kažnjen. Kod Mateja, ova priča neposredno sledi priču o zlim vinogradarima, sa kojom je povezana. Ova veza pomaže da se objasni loš tretman čoveka bez svadbene odeće. Avgustin smatra da je svadbenu odeću u ovoj priči obezbedio domaćin, a da odeća simboliše ljubav, ali ovo tumačenje nije bilo široko prihvaćeno ni u srednjem veku. Martin Luter smatra da svadbeno ruho predstavlja Hrista lično. U to vreme se vodila živa rasprava oko značenja svadbenog ruha. Džon Kalvin povodom toga kaže: "Da li je svadbeno ruho vera ili svetački život? Ovo je bespotrebna kontroverza, jer vera ne može biti odvojena od dobrih dela, niti činjenje dobrih dela proishodi iz bilo kog drugog izvora sem vere".
Alegorijski prikaz svadbe se pominje još u priči o vernom slugi i priči o deset devica.
Ovilla, Texas
Ovilla je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.492 stanovnika.
Izaija (prorok)
Izaija je bio jedan od četiri velika proroka. Rodio se 765.g.pr.Kr. u Anatotu, desetak kilometara udaljen od Jeruzalema. Pozvan je u proroke 740.g.pr.Kr. Tada je imao vjerojatno 25 godina. Djelovao je u 8. st. pne. za vladavine kraljeva Ahaza i Ezekije. Naviještao je veličanstvenost Božju i potpuno povjerenje u Boga. Ukazivao na nepravdu u društvu i gajio nadu u dolazak Mesijin.
Izaija i kumranski rukopisi
Zanimljivo je da su počevši od 1947.neki drevni dokumenti izneseni iz mraka pećina nedaleko od Kirbet Qumrana, blizu sjeverozapadne obale Mrtvog mora. To su bili svici s Mrtvog mora, koji su uključivali proročanstvo Izaije. Lijepo su napisani na dobrom sačuvanom predmasoretskom hebrejskom jeziku i stari oko 2000. godina (većina kumranskih rukopisa potječe iz vremena 150. pne. do 68. poslije Krista). Njihov tekst je dakle 1000 godina stariji od najstarijih postojećih rukopisa Masoretskog teksta, na kojem se temelje suvremeni prijevodi hebrejskih pisama. To je uvjerljiv dokaz da naše sadašnje Biblije sadrže originalnu poruku proroka Izaije. Osim toga ti drevni svici pobijaju tvrdnje kritičara o dvojici Izaija. U knjizi Izaije istaknuta su mesijanska proročanstva. Izaija je nazvan Evangelističkim prorokom, toliko su brojna predviđanja koja su ispunjena u događajima Isusovog života. Poglavlje 53, dugo vremena misteriozno poglavlje, ne samo etiopskom eunuhu na kojeg se ukazuje u 8. poglavlju Djela apostolskih, nego i židovskom narodu u cjelini, tako živopisno proriče postupanje prema Isusu da izgleda kao izvještaj očevica a pisanje Izaijine knjige je završeno oko 732.pne.
Zanimljivosti
Otkrivač Amerike Kristofor Kolumbo u svome pismu koje je uputio kralju i kraljici s otoka Hispaniole na svom trećem putovanju kaže kako se našao u stihovima proroka Izaije. Usp. Izaija 60,9: Da, to se zbog mene sabiru brodovi, lađe su taršiške pred njima, da iz daleka dovezu tvoje sinove, a s njima srebro njihovo i zlato. Na to mjesto iz Izaije poziva se Kolumbo, jer kao i mnogi suvremeni bibličari drži da je Izaijin Tarsis bio Tartessos, grad i oblast u današnjoj Andaluziji. Kolumbo se na svojim putovanjima inače pozivao na crkvene autoritete: Izidora, Strabona, Dunsa Scotusa, sv. Ambrozija i druge.
Ftalat 4,5-dioksigenaza
Ftalat 4,5-dioksigenaza (, PDO, ftalatna dioksigenaza) je enzim sa sistematskim imenom ftalat,NADH:kiseonik oksidoreduktaza (4,5-hidroksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži Fe2+.
Tivozanib
Tivozanib je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 454,863 Da.
Velika stripovska zamjena
Velika stripovska zamjena (engleski Comic strip switcheroo ili Great Comics Switcheroonie), odnosno Velika prvoaprilska zamjena (Great April Fools Switcheroonie) je naziv za seriju prvoaprilških šala koje su autori stripova i karikaturisti priredili urednicima i čitateljima američkih dnevnih listova na Prvi april godine 1997. Zamjenu su organizirali Rick Kirkman i Jerry Scott, tvorci stripa Baby Blues koji se dnevno objavljuje u novinama.
Mesalazin
Mesalazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 153,135 Da.
Centro Climatico San Paolo, Taranto
Centro Climatico San Paolo je naselje u Italiji u provinciji Taranto, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 432 m.
Cerbère
Serber je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Istočni Pirineji koja pripada prefekturi Sere.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 487 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 181 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 643 m, a minimalnoj 0 m).
Jalševec Breški
Jalševec Breški je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u sastavu grada Ivanić-Grada. Naselje se proteže na površini od 2,53 km². Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine Jalševec Breški ima 669 stanovnika koji žive u 199 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 264,43 st./km².
Carica Zhang (Suzong)
Carica Zhang (張皇后, osobno ime nepoznato, ? - 16. maj 762 ) bila je kineska carica iz dinastije Tang, odnosno druga supruga cara Suzonga. Bila je saveznik dvorskog eunuha Li Fuguoa i stekla ogromni uticaj na dvoru. Kada joj se muž 762. godine naglo razbolio, njih dvoje su došli u sukob oko vlasti. Zhang je pokušala ishoditi Li Fuguovo pogubljenje, ali ju je on preduhitrio, dao uhapsiti i pogubiti. Car Suzong je umro isti dan.
2983 Poltava
2983 Poltava je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 30,86 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,018 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,675 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,060, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 4,260 stepeni, a orbitalni period iznosi 1754,513 dana (4,803 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 11,20 a geometrijski albedo 0,061.
Asteroid je otkriven 2. septembra 1981. godine.
Macon County, Georgia
je okrug u američkoj saveznoj državi Džordžija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 14.740, što je 666 (4,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Owl Ranch, Texas
Owl Ranch je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 225 stanovnika.
Hales Corners, Wisconsin
Hejls Korners je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.692, što je 73 (-0,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
West Conshohocken, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.320, što je 126 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arhidamov rat
Arhidamov rat je naziv za prvi period peloponeskog rata i nosi ime po imenu spartanskog kralja Arhidama II, koji je u početku rata komandovao trupama Peloponeskog saveza. Arhidamov rat trajao je od početka aprila 431. st. e. do zaključenja mira između Atine i Sparte 421. godine stare ere.
Strateški plan Sparte Arhidam je formulisao u svom govoru Peloponežanima i ostalim saveznicima. Arhidam je izjavio da vojska kojom on komanduje predstavlja ogromnu armiju. Atinjani nisu mogli da im suprotstave čak ni polovinu broja hoplita i za njih bi bilo nerazumno da prime bitku na otvorenom polju. Znajući to, Arhidam je hteo da provokacijom izazove Atinjane i uvuče ih u bitku, računajući na njihovu razjarenost kada budu videli Peloponežane kako pustoše atičku zemlju. Arhidam se nadao da će Atinjani preći u napad i da neće ostati ravnodušni prema pustošenju svojih polja. Arhidamov je plan nastojao da Periklovu grupu u Atini liši podrške mnogobrojnog atičkog seljaštva koje bi u slučaju peloponeske najezde izgubilo svoj imetak. Arhidam se nadao da će tako jednim udarcem okončati rat. Jedino u slučaju neuspeha tog plana trebalo je da se aktivira mornarica koja je bila postepeno pripremana. Ali i tada joj je bila nemenjena drugorazredna uloga. Moguće je da su Spartanci računali i na podršku i pomoć atinskih oligarha.
Atinska strategija izložena je u Periklovom govoru. "On je poručio ono što je savetovao i ranije, a to je: spremiti se za rat i svu pokretninu skloniti s polja u grad, ne upuštati se u bitku, već se povući u grad i braniti ga, opremiti flotu koja je predstavljala glavnu snagu Atinjana, držati saveznike na uzdi" (Tukidid). To je bio odbrambeni deo plana, u kome je uzeta u obzir ogromna nadmoć Peloponežana u kopnenim snagama i istovremeno se izražavala želja da im se nametne iscrpljujući rat u kojem bi odlučujuću ulogu morala da odigra flota i finansijska moć Atine. Dugotrajna blokada peloponeskih obala i prekidanje trgovinskih veza s Korintom morali su, prema Periklovom planu, da nateraju neprijatelja da pre ili kasnije zatraži mir. Prema tom planu, važna uloga pripala je atinskim uporištima na Jonskom moru, kojim su prolazili glavni putevi korintske trgovine; iz Sicilije je takođe odlazilo žito na Peloponez. Radi uspeha blokade trebalo je da se ona sprovede s obe strane; zato su Atinjani upućivali svoja izaslanstva pre svega u mesta koja nisu bila daleko od Peloponeza – na Korkiru, u Kefaloniju, u Akarnaniju i na Zakint.
Najslabija strana Periklovog plana sastojala se u tome što je on žrtvovao interese atičkog seljaštva, čija je imovina bila prepuštena nemilosrdnom uništavanju i potpunom razaranju. Drugi ozbiljni nedostatak atinskog plana bio je u tome što je floti bio određen samo pasivni zadatak blokade Peloponeza bez iskrcavanja desanta i stvaranja uporišta na neprijateljskoj teritoriji. Tek je radikalna demokratija, koja je pod rukovodstvom Kleona i Demostena došla na vlast tokom rata, dopunila Periklov plan, uključivši u njega aktivna dejstva flote; to je i dovelo do Nikijinog mira, koji je bio povoljan za Atinu.
Sauerlach
Zauerlah je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Minhen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.767 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9184141.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Minhen Zauerlah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Minhen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 618 metara. Površina opštine iznosi 48,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.767 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 140 stanovnika/km².
Champsevraine
Šansevren je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 902 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 40,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 280 metara.
Hidroliza rastvornog epoksida
Hidroliza rastvornog epoksida (, epoksidna hidraza, epoksidna hidrataza, aren-oksidna hidrataza, aril epoksidna hidraza, trans-stilben oksidna hidrolaza, sEH, citozol epoksidna hidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom epoksidna hidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje hidrolizu trans-supstituisanih epoksida, poput trans-stilbene oksida, kao i raznih alifatičnih epoksida izvedenih iz metabolizma masnih kiselina.
Leodegrance
Leodegrance je ime jednog od viteza Okruglog stola iz legende o Kralju Arthuru.
Leodegrance je bio kralj vlasnik zamka Cameliarda, otac Guinevere i Genievre. On je po legendi čuvao u svom zamku Okrugli stol, kog je dobio od Uthera Pendragona.
Leodegrance nije sudjelovao u pobunu kraljeva koja je izbila odmah nakon Arthurove krunidbe, vjerojatno zato što je već imao pune ruke u gušenju pobune koju je protiv njega podigao kralj Rience. Zbog tog je Leodegrance pozvao Arthura u pomoć,  Arthur se odazvao, dovevši sa sobom svoje saveznike Bana od Benwicka i Borsa od Gannesa i pomogao Leodegrancu da zadrži Camelard.
Tad je Arthur prvi put vidio Guineveru, kad ju je nešto kasnije zaprosio, Leodegrance je bio počašćen i oduševljen tom ponudom, pa mu je kao vjenčani dar poklonio Okrugli stol.
Moline, Trento
Moline je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 544 m.
Meksiletin
Meksiletin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 179,259 Da.
Matera, Ascoli Piceno
Matera je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Faro
Faro je najveći grad na jugu Portugala, sjedište univerziteta (Universidade do Algarve) i biskupije.
Danas je Faro (sa okolicom) najpoznatija balnearna portugalska turistička destinacija, jer ima najtoplije more u zemlji, veliku marinu, internacionalni aerodrom (Aeroporto de Faro) i brojne golf terene u okolici.
Geografske karakteristike
Faro je udaljen 270 km jugoistočno od Lisabona i oko 196 km do Seville leži na obali velike lagune Ria Formosa od 170 km², koja je danas Park prirode (zbog velikog broja ptica selica). thumb|240px|left|Gradska vijećnica thumb|240px|left|Centar grada
Historija
Od 8. vijeka grad je pod vlašću Maura koji su zauzeli cijeli Iberijski poluotok i vladali nad njime do 1249. kad je oslobodio kralj Alfonso III. za vrijeme portugalske reconquiste. Od maurske vladavine grad se jedno vrijeme zvao Santa Maria, a kasnije Harun. U 9. vijeku je ograđen zidinama, za svo vrijeme maurske vladavine grad je zadržao svoj položaj glavnog regionalnog centra, sa dobrim trgovačkim vezama sa susjednim sjevernoafričkim gradovima.
I nakon kršćanske reconquiste u Faru je ostala živjeti brojna muslimanska zajednica, o tome svjedoči kraljevska povelja (foral) iz 1266. kojom se Faru daje status kraljevskog grada. U 14. vijeku Foro je bio poznat po svojim pomorcima, koji su pridonijeli velikim geografskim otkrićima. Kralj Manuel I. pokrenuo je 1499, urbanističku obnovu Fara. Izgrađen je novi centar (baixa) koji je to i danas umjesto starog koji je bio u kvartu Alcaçarias (današnja Pontinha). U njemu je izgrađena carinarnica, bolnica i današnja crkva Misericórdia. U novi centar preseljeno je od 1540 do 1577. i biskupsko središte. Rast ekonomskog blagostanja, odrazio se i na izgradnju samostana, u tom periodu izgrađeni su franjevački samostan São Francisco 1517., Nossa Senhora da Assunção 1519., jezuitski Santiago Maior 1603. i kapucinski Santo António 1620.
Vojvoda od Essexa zauzeo je Faro 1596. i opljačkao biskupsku biblioteku. Te knjige je kasnije poklonio Univerzitetu Oxford ( danas su dio Biblioteke Bodleian)
Nedaleki grad Lagos je postao glavni grad historijske pokrajine Algarve 1577. i ostao sve do 1756., godine kad je srušen u katastrofalnom Lisabonskom potresu, i još više i od tsunamija uzrokovanog potresom. Tad su stradali gotovi svi primorski gradovi i sela u provinciji Algarve, osim Fara, kojeg su zaštili pješčani nasipi njegove lagune. Nakon toga je Faro postao administrativno središte regije Algarve. Sredinom 17. vijeka cijeli tadašnji Faro ograđen je zidinama, kako bi se zaštitio protiv potencijalne španjolske invazije. U 18. vijeku Faro je najveći grad i sjedište Algravea. Tad je izgrađeno puno crkava i samostana; između ostalog katedrala (Sé).
Danas je Faro univerzitetski grad, sa vrlo razvijenim turizmom.
Gradovi prijatelji
Faro je ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
Klimatske karakteristike
Faro ima umjerenu sredozemnu klimu, ljeta su topla i sunčana s prosječnom dnevnom temperaturom od 27-35 ° C. Jeseni i zime su blage s temperaturama od oko 8-17 ° C. Većina oborina padne tokom zimskih mjeseci, ljeta su sušna, kiše su vrlo rijetke između juna i septembra. Prosječna godišnja temperatura je oko 17 ° C - 18 ° C, a godišnja količina oborina je oko 500 mm. Prosječna površinska temperatura mora je između 15 - 16 ° C u januaru, do 22-23 ° C u augustu.
2986 Mrinalini
2986 Mrinalini je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 20,53 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,669 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,676 AJ.
Asteroid je otkriven 24. septembra 1960. godine.
Merritt Island, Florida
Merit Ajland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34.743, što je 1.347 (-3,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
LGBT istorija
LGBT istorija je istorija lezbejki, gejeva, biseksualnih i transrodnih osoba. Proučavanje LGBT istorije obuhvata socio-političke prilike u kojima su LGBT osobe živele u prošlosti u različitim kulturama i civilizacijama, običaje i načine njihovog života od najranijih pisanih izvora do današnjih dana; društveni odnos prema LGBT osobama tokom vremena, kao i društveni pokret LGBT osoba i istorijske događaje u kojima su LGBT osobe učestvovale.
LGBT istorija je dugo vremena bila ignorisana ili čak namerno prikrivana i istoričari počinju njome da se bave tek od 1970-ih godina.
Antika
Prilikom ispitivanja homoseksualnosti u antici mora se imati u vidu da se savremeni koncepti seksualnosti ne mogu pripisivati antičkom svetu i da je bolje govoriti o istopolnim odnosima, ili o homoseksualnim praksama, nego o homoseksualnosti ili biseksualnosti kao varijantama seksualne orijentacije ili seksualnog identiteta. Takođe, u prošlosti brak nije bio samo institucija zasnovana na ljubavi i emocionalnoj podršci između partnera, već i sredstvo sticanja profita, osiguravanja političke pozicije, jačanja vojne moći zajednice kroz reprodukciju i sl. Prema tome, brak je bio dužnost, a ekskluzivna homoseksualnost je bila luksuz koji je retko ko mogao da priušti.
Takođe, treba u obzir da društveni stavovi prema seksualnom činu nisu kreirani na osnovu seksualne orijentacije ili roda učesnika/ca, već na osnovu uloga koje su učesnici u seksualnom činu imali, poput aktivne (penetrativne) i pasivne (receptivne) uloge. Aktivna uloga je bila povezivana sa muževnošću, a pasivna sa ženstvenošću ili nedostatkom muževnosti, pa je na nju društvo nepovoljno gledalo.
Mesopotamija
Muška homoseksualna praksa je opisana još u sumerskom periodu između muškaraca i dečaka. U sumerskoj civilizaciji (3000. pne.) beleži se postojanje sveštenika-pevača, zvanih assinu, sa bukvalnim značenjem "muška materica".
Orizaba, Chilón
Orizaba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chilón.
LGBT istorija
Mesopotamija
U Vavilonijiu (2100-560. pne.) takođe je dokumentovana homoseksualnost, koja se smatrala svakodnevnom pojavom i nije bila osuđivana. Na primer, u Epu o Gilgamešu glavni junak, Gilgameš je u erotskoj vezi sa svojim pratiocem Enkiduom. Postojala je veza između seksualnih praksi (homoseksualnih, takođe) i religije. Postoje dokazi da su neki sveštenici boginje Ištar bili homoseksualni, kao i da su transvestiti-igrači učestvovali u nekim ritualima. U nekim vavilonskim hramovima postojala je sveta muška prostitucija, nalik na onu kakva je postojala u Indiji do modernih vremena, ali drugi oblici muške prostitucije nisu dokumentovani.
Orizaba, Chilón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 997 m.
LGBT istorija
Mesopotamija
Nasuprot tome, njihovi susedi, Asirci (1900-1077. pne.) nisu bili tolerantni prema homoseksualnosti. Za vreme vladavine Tiglat-Pilesera I u toku srednjeg perioda, postojao je zakon koji je homoseksualnost kažnjavao kastracijom. S druge strane, u vavilonskom Hamurabijevom zakoniku (oko 1750. pne.) pominju se salzikrum (muškarci-žene), koje imaju prava da nasleđuju imovinu kao muškarci. Takođe, tu se pominju i girsequ, muškarci koji imaju zadatak da opslužuju muškarce iz vladajuće klase
Egipat
Istorijski izvori o homoseksualnosti u Egiptu su nesređeni i često dvosmisleni.
Godine 1964. pronađena je mastaba u Sahari iz 2400. g. pne., koja je pripadala slugama kralja Nyuserra, Khnumhotepu i Niankhkhnumu. Na slikama grobnice njih dvojica su prikazani u zagrljaju na način na koji su obično prikazivani venčani heteroseksualni parovi iz tog perioda. Značenje ove grobnice nije jednostavno protumačiti. Neki istoričari smatraju da se ne radi o gej paru, već o braći, moguće o blizancima. .
Najeksplicitnije reference o homoseksualnosti dolaze iz mita o Setu i Horusu. Prema legendi Set je vladao gornjim Egiptom, dok je njegov nećak, Horus vladao donjim, što oslikava pravu podelu koja je postojala tokom predinastičkog perioda. Prema jednoj verziji sukoba koji je postojao između njih dvojice, Set pokušava da zavede Horusa i da ima seks sa njim, kako bi ga osramotio. Međutim, u toku odnosa, Horus stavi ruku između butina i uhvati Setovu spermu i baci je u Nil, kako se ne bi moglo dokazati da je imao seks sa njim. Horus, zatim, ejakulira na list zelene salate, koji je bio omiljena Setova hrana, i da ga Setu da pojede. Nakon što je Set pojeo salatu, odu kod ostalih bogova kako bi izgladili sukob oko vladavine nad Egiptom. Bogovi najpre saslušaju Setovu priču o njegovoj dominaciji nad Horusom i pozovu njegovo seme, koje se javi iz reke, što opovrgne njegove tvrdnje. Zatim saslušaju Horusovu priču o njegovoj dominaciji nad Setom, pozovu njegovo seme, koje se javi iz Setovog stomaka. Mit se nastavlja daljim opisom sukoba. Ova priča ne pokazuje kakav stav su Egipćani imali o homoseksualnosti. Iz samog mita nije jasno da li je Setova sramota došla od toga što je dokazano da Horus dominira njime ili iz pasivne uloge u seksu ili iz samog homoseksualnog odnosa (što je malo verovatno, s obzirom na to da drugi nije osramoćen), ali je jasno da je koncept seksualnih odnosa između muškaraca bio poznat u Starom Egiptu.
Antička Grčka
thumb|250px|Poljubac [[erasta i eromenosa. Oko 480. pne.]]
Najraniji pisani izvori o homoseksualnoj praksi dolaze iz antičke Grčke, gde su istopolni odnosi bili duboko ukorenjeni. Oni, međutim, nisu zamenjivali heteroseksualni brak, već su često praktikovani uporedo. Odrasli muškarci obično nisu imali odrasle muškarce za ljubavnike (osim u izuzetnim slučajevima, kao što je Aleksandar Veliki ). Uobičajena praksa je bila da odrasli muškarac, kao erast (ljubavnik) ima mlađeg muškarca, eromenosa (ljubimca). Ideal je bio da obojica budu inspirisani ljubavlju, simbolisanom u Erosu. Veza bi obično počinjala u vreme kada je odrasli muškarac u svojim dvadesetim, a dečak tek ušao u pubertet; i trajala bi dok ljubavnik ne napuni trideset i oženi se, ali je mogla da traje i neograničeno ili da se završi ranije. Ova veza nije bila isključivo seksualna, već bi erast stekao status sličan onom kakav su imali muški rođaci ili staratelj i bio je odgovoran za obrazovanje i vojni trening dečaka.
Pederastija je bila praksa uglavnom aristokratske klase, koja je na ovaj način prenosila svoje vrednosti sa generacije na generaciju. Neki istraživači smatraju da su Grci verovali da je seme izvor mudrosti i ovi odnosi su bili način prenošenja mudrosti kroz generacije. Zbog raširenosti ove prakse, većina istorijskih ličnosti iz ovog perioda su imali odnose sa muškarcima bar u jednom trenutku u svom životu.
Kenneth Dover, a kasnije i Michel Foucault i David M. Halperin su smatrali da je bilo neprilično za eromenosa da oseća strast, jer bi ga to učinilo manje muževnim. Međutim, u svetlu ljubavne poezije, ove tvrdnje su dovedene u pitanje i smatra se da je odnos bio emocionalniji nego što su rani istraživači to želeli da priznaju.
Prakse, običajni i seksualne konvencije koje su određivale pederastičke odnose razlikovale su se od polisa do polisa, kao i tokom dugog niza vekova postojanja tih praksi. Pederastija je bila društveno prihvatljivi oblik homoseksualnosti, ali u toku ovog perioda postojali su i drugi oblici, kao što su seksualni odnosi sa robovima i muška prostitucija, koje društvo nije odobravalo. Premda ima manje podataka o lezebejkama, nekoliko ih je poznato, kao na primer pesnikinja Sapfo, koja je imala školu za devojke, kao i rutuali bahantkinja. U Sparti su postojali odnosi između žena slični pederastičkim odnosima između muškaraca. U Grčkoj i Frigiji postojao je kult Kibele koji su služile osobe koje su se kastrirale, oblačile žensku odeću i o sebi govorile kao o ženama. Nekoliko autora ovo navodi kao rani primer transeksualnosti.
Rim
thumb|250px|[[Warrenov pehar, 1 vek]]
Društveni odnosi prema homoseksualnosti u antičkom Rimu menjali su se tokom vremena. Dok su homoseksualni odnosi bili zabranjeni u doba republike zakonom poznatim kao lex Scantinia i smatrani su "grčkim" i devijantnim, u prvoj polovini carskog perioda bili su prihvaćeni i praktikovani čak i od strane careva. Prema zveštaju Svetonija u De vita Caesarum, jedanaest od dvanaest prvih careva su imali istopolne odnose, što uključuje i Cezara, Trajana, Hadrijana, Kaligulu i druge.
Češći oblik homoseksualnih odnosa u Rimu bio je između gospodara i robova (ovakav odnos se smatrao sramnim u Grčkoj). Takođe, postoje i brojni izvori o muškoj prostituciji.
Tokom Rimskog carstva zabeleženi su i prvi istopolni brakovi u istoriji. Tako se, na primer, car Neron venčao sa trojicom muškaraca. Ova venčanja nisu kao preduslov imala promene u rimskim zakonima, jer je brak bio ugovor između pojedinaca u koji se država nije mešala.
Tokom sredine carskoj perioda društveni odnos prema homoseksualnosti je postao negativniji, da bi sa u hrišćanskom periodu postao potpuno netolerantan. Car Teodosije I je 390. zabranio istopolne odnose preteći smrtnom kaznom. Ista kazna je bila predviđena i u Justinijanovom zakoniku od 538. godine do kraja Vizantijskog carstva.
Kelti
Aristotel pominje u Politici (Knjiga 2, Poglavlje IX) da Kelti otvoreno praktikuju pederastiju.
U 1. veku Diodor sa Sicilije se skandalizuje nad običajima Kelta:
Ono što je Diodoru bilo teško da razume je stav keltskih vojnika koji ne smatraju da je pasivna seksualna uloga skandalozna i nedostojna muškarca, u šta su verovali Rimljani. Informacije koje Diodor iznosi dobio je od Posejdonija, a potvrdili su ih i Strabon i Atenej.
Germani
thumb|200px|Prikaz boga [[Odina koji jaše na svom konju, Sleipniru.]]
Germani su osuđivali pasivnu homoseksualnu ulogu, smatrajući da se njome muškarac spušta na nivo žene, "idiota" i robova i slavili su ratničko prijateljstvo među muškarcima. Homoseksualnost je bila povezivana sa konceptom níð, koji je označavao nešto loše, zlo, ljubomorno i puno mržnje, ali se, takođe, upotrebljavao i za feminiziranost, kukavičluk i slabost.
Po islandskom zakonu Grágás bilo je kažnjivo nazvati nekog ragan, strodinn ili sordinn, rečima kojima su se označavali pasivni i aktivni homoseksualci.
Norveški zakon, Gulathingslov kao jedan od prekršaja definiše i dozvolu "da se bude seksualno iskorišćen od strane drugog muškarca". Zakon Bergena pominje kaznu za one koji se "bave magijom ili imaju odnose sa dugim muškarcima" (kollar regann). Slične odredbe se nalaze i u Frostathingslovu Norveške, u Salijskom zakoniku (Lex Salica) , anglosaksonskim zakonima i zakonu Jutlanda.
S druge strane, u skandinavskim zemljama su zabeleženi slučajevi transvestizma i feminiziranih sveštenika. Autor David F. Greenberg u svojoj knjizi The Construction of Homosexuality daje interpretaciju da je Odin dosegao svoje mistično znanje pijući seme. Takođe, postoji mit u kome je Loki u obliku kobile imao seks sa Svaðilfarijem, nakon čega je rodio Sleipnira, čudesnog Odinovog osmonožnog konja. Ovo je bila mrlja za Lokijevu reputaciju.
Kina
Istopolna praksa je poznata u Kini od antičkih vremena. Pan Guangdan (kineski: 潘光旦) dolazi do zaključka da su skoro svi carevi iz dinsatije Han imali jednog ili više muškaraca za seksualne partnere, navodeći za svoju tvrdnju citate iz antičkih izvora. U drevnim knjigama postoje, takođe, opisi lezbejskih odnosa. Veruje se da su homoseksualni odnosi bili češći u Song, Ming i Qing dinastijama. Istopolna privlačnost se smatrala normalnom u Kini i LGBT osobe nikada nisu progonjene u onolikim razmerama kao u Evropi u toku srednjeg veka. Homoseksualnost je često oslikavana u kineskoj umetnosti i mnogi primerci su preživeli Kulturnu revoluciju. Postoji puno crteža i slika na svili sa homerotskim motivima, koji su sačuvani u privatnim kolekcijama.
Japan
thumb|desno|200px|[[Suzuki Harunobu – detalj. Oko 1750.]]
U Japanu homoseksualni odnosi nikada nisu smatrani za greh. Postoji nekoliko dnevnika iz Heian perioda koji sadrže opise homoseksualnih odnosa. Neki sadrže napomene o carevima koji imaju istopolne odnose, kao i o "zgodnim dečacima koji su zadržani u seksualne svrhe" od strane careva. U drugim književnim vrstama mogu se naći opisi zaljubljivanja u devojku, za koju se ispostavi da je muškarac.
U likovnoj umetnosti u Japanu prisutne su shunga – erotske slike, među kojima ima i onih sa homoseksualnom tematikom.
Među samurajima postojao je običaj zvan shudo (衆道 – put mladosti). Mlađi samuraj imao bi starijeg za ljubavnika i njihov odnos je imao i vaspitni i edukativni karakter nalik na grčku pederastiju.
Indija
Rigveda, sveta zbirna tekstova nastalih između 3000. i 1100. pne. sadrži opise tzv. trećeg roda (Tritiya-prakriti – treća priroda). Ovu grupu ljudi čine interseksaulne i transrodne osobe, kao i homoseksualne ili biseksualne, odnosno svi oni za koje se smatralo da su mešavina muške i ženske prirode. Kama Sutra opisuje homoseksualne odnose (i muške i ženske), posebno tehnike felacija za muškarce.
Južni Pacifik
U mnogim društvima Melanezije, posebno na Papui Novoj Gvineji istopolni odnosi su bili sastavni deo kulture sve do sredine prošlog veka. Tako na primer, plemena Etoro i Marind-anim su čak smatrala da je heteroseksualnost grešna i slavili su homoseksualnost. U mnogim tradicijama dečaci pre puberteta bi dobili svog mentora iz grupe odraslih muškaraca, koji bi ga pripremao za ulazak u svet odraslih inseminacijom (oralno, analno ili topički, u zavisnosti od plemena). Mnoga melanezijska društva su, međutim, razvila neprijateljstvo prema istopolnim odnosima nakon dolaska evropskih misionara, koji su, pokrštavajući ih, nametnuli svoje vrednosti.