cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isa-beg Isaković
Ofanziva Ugarske i Venecije
Da zbog takve situacije sultan ne bi potpuno izgubio ovu zemlju, on je početkom 1464. godine došao u Bosnu i uputio se sa vojskom na Jajce. Međutim, sultan bezuspješno opseda grad od 12. jula do 22. augusta 1464. godine kada se povukao. Tada je Matija Korvin napao severoistočnu Bosnu u nastojanjima da stvori odbrambenu liniju od Beograda do Jajca. Glavni njegov cilj bio je Zvornik - ključ Drine. U pohodu prema Zvorniku ugarski kralj je osvojio Srebrenik i još tri grada ali je bez uspeha opsedao grad Zvornik.
Salishan
thumb|Područje jezične porodice Salishan. Salishan.- Porodica jezika sjevernoameričkih Indijanaca iz područja Sjeverozapadne obale Sjeverne Amerike i Platoa rijeke Columbia. Porodica obuhvaća jezike više desetaka indijanskih plemena ribara i kopača korijenja camas i wapato. Predstavnici porodice Salishan su: Bella Coola, Chehalis, Chelan, Clallam, Coeur d’Alêne (Skitswish), Colville, Comox, Copalis, Cowichan, Cowlitz, Duwamish, Flathead, Humptulips, Kalispel (Pend d’Oreille), Kwaiailk, Lillooet, Lummi, Methow, Mical, Muckleshoot, Nanaimo, Nisqually, Nooksack, Ntlakyapamuk (Thompson), Okanagon, Pentlatch, Puyallup, Quiatso, Quinault, Saanich, Samish, Sammamish, Sanpoil, Sahehwamish, Samish, Satsop, Semiahmoo, Senijextee (Lake), Shuswap, Siletz, Sinkaietk, Sinkakaius, Sinkiuse (Columbia), Sishiatl (Seechelt), Skagit, Snohomish, Snoqualmie, Songish, Spokan, Squawmish, Squaxin, Stalo (Halkomelem), Suquamish, Swallah, Swinomish, Taidnapam, Tillamook, Twana, Wenatchee, Wynoochee.
Isa-beg Isaković
Ponovno širenje Bosanskog sandžaka
Osmansko osvajanje na prostoru Bosne nastavljeno je za vreme Isa-bega Isakovića. Iskoristivši pometnju porodične svađe kod Hercega i njegovih sinova, vojska pod komandom bosanskog sandžakbega Isa-bega Isakovića i njegovih vojvoda Ismaila i Ahmeda, provalila je u julu 1465. godine u Hercegovu zemlju i uspjela da brzo prodre do dubrovačke granice. U njihove ruke najpre su dospeli Mileševac, Samobor, Prilep, a onda i ostali gradovi na istoku. Tokom 1465. godine pali su Hercegovi gradovi na istoku i u Podrinju. U septembru iste godine bili su u njihovim rukama Lug (stari grad), Ljubomir, Popovo, Žurovići i Pocrnje, u oktobru Uskoplje i Bijela, u novembru Vrsinje (Zupci), Gacko i Kuti. Do decembra te godine zauzeli su i Cernicu. Sledeće godine držali su još Korita, Banjane i Riđane, a 1467. bili su gospodari i Trebinja. Posle 3. juna 1466. osvojili su Blagaj, a do maja 1468. godine i Ključ. Zemlje i gradove koje su oduzeli od hercega Stjepana i njegovih sinova od početka svoje ofanzive do početka 1470. godine Osmanlije su spojile u jedan vilajet koji su pripojile susednom Bosanskom sandžaku. Neposrednu upravu u pojedinim nahijama u Hecegovini vršile su vojvode Bosanskog sandžaka Isa-bega Isakovića. Početkom 1470. godine osnovan je od osvojenih teritorija u Hercegovini poseban hercegovački sandžak.
Međutim u vreme Isa-bega Isakovića kao bosanskog sandžakbega u Bosni je došlo do obnavljanja Bosanskog kraljevstva. Naime zbog ugarskih pozicija na severu, srebreničke i jajačke banovine, Osmanlije teritorije koje su držale u Bosni nisu smatrale sigurnim. Tu nesigurnost pojačavala je i činjenica što stanovnici Bosne i Hercegovine nisu bili zadovoljni ni s jednim ni s drugim vladarima i nisu mirovali. Da bi kod stanovnika Bosne i Hercegovine stvorili iluziju da se obnavlja bosanska država i uspostavili kakav-takav koridor između svojih i ugarskih posjeda u Bosni, Osmanlije su krajem 1465. godine ili nešto ranije predale severne delove Bosanskog sandžaka na upravu članu dinastije Kotromanića, Matiji, sinu svog štićenika i pretedenta Radivoja, i postavili ga za kralja Bosne. Oblast novog Bosanskog kraljevstva prostirala se od Lašve na sever do područja ugarskih banova, a sastojala se od šest gradova i njihovih područja. Rezidencija kraljeva bila je po svoj prilici u Vranduku. On je tu imao svoju vlastelu i ekonomski imunitet na svom području.
Osmanski popisi u južnoslovenskim zemljama
thumb|Sultan Mehmed II: Izvršio opšti popis carstva koji je uključio i južnoslovenske zemlje. Nakon osvajanja Carigrada Mehmed II je pristupio organizovanju opšteg popisa stanovnika svog carstva u Evropi i Aziji. Tom prilikom izvršen je i popis stanovnika južnoslovenskih zemalja pod osmanskom vlašću. Od tog popisa do sada su pronađena tri deftera koja se odnose na južnoslovenske zemlje:
Popis krajišta Isa-bega Isakovića
Has Isa-bega Isakovića nalazio se u vilajetima Jeleč, Sjenica, Zvečan, Ras, Nikšići i Saraj-ovasi (Sarajevo), zatim u vilajetima Skoplje i Kalkondelen (Tetovo), te u vilajetu V'lk. Prihodi Isa-bega Isakovića osim Skoplja iznosili su 763.000 akči. Na prostoru Bosanskog krajišta "u has Isa-bega Isakovića spadala je filurija na kuće celog vilajeta, godišnji tribut "nahije Tilave" i naturalna renta od pet odnosno četiri sela i sedam mezri."
Isaković kao vakif (zadužbinar) i osnivač Sarajeva
Kako je već spomenuto razvoj Sarajeva počinje od podizanja Careve džamije (gde Vjekoslav Skarić u svom djelu Sarajevo i njegova okolina od najstarijih vremena do austrougarske okupacije navodi kao dokaz da je najstarija po tome što su je službeno zvali Stara džamija) i izgradnje dvora--{saraya}- koji je izgradio Isa-beg Isaković.
Sarajevo je nastalo na području župe Vrhbosne. Župa Vrhbosna se spominje u povelji Bele IV 1244. godine. Ona je obuhvatala današnje Sarajevsko Polje. Nije poznato kada je župa Vrhbosna dobila svoj grad. Vrhbosna kao župa bila je centar Bosne i stecište domaće i strane trgovine. Grad Vrhbosna se spominje izričito tek 1379. godine, a 1415. kao područje gdje je sahranjen vojvoda Pavle Radenović. Ona je bila u rukama knezova Radenovića-Pavlovića, a Osmanlije je zauzimaju 1416. godine u vreme Isak-bega. A konačno osmansko osvojanje župe Vrhbosne je izvršeno 1435. godine.
Pitanjem postanka Sarajeva bavilo se do sada nekoliko istoričara uzgred ili posebno. Rezultati njihovih proučavanja svode se uglavnom na to da je u srednjovekovnoj župi Vrhbosni postojao istoimeni grad koji je ležao na mjestu Bijele Tabije, u citadeli današnjeg sarajevskog grada na Vratniku i to da je taj grad imao svoje podgrađe u kome se još u Srednjem veku razvila varoš Vrhbosna, a iz nje današnje Sarajevo. Međutim, dalje Hazim Šabanović u svom delu, Postanak i razvoj Sarajeva, tvrdi da sredinom 15. veka nije postojao grad Vrhbosna u istoimenoj župi, što se vidi na osnovu popisa krajišta Isa-bega Isakovića 1455. godine, gdje se navode ostale tvrđave na drumu Skoplje-Sarajevo, koje su dotle Turci bili zauzeli. U tome se popisu kao utvrđeni grad u župi Vrhbosni navodi samo Hodidjed.
Prema tome u srednjem veku nije postojao grad Vrhbosna. Međutim u župi Vrhbosni bilo je više trgova, od kojih je najpoznatiji bio Vrhbosna, gde se, prema najstarijem popisu Bosanskog sandžaka iz 1468. godine spominje pod nazivom Eski Trgovište — Staro Trgovište. U ovom mestu se još od početka 15. veka trgovalo utorkom, te se po tome nazvalo Tornik. U popisu ove oblasti iz 1455. godine spominje se trg Tornik, koji je u stvari Stara Varoš i Staro Trgovište osmanskih izvora iz 1462. i 1468. godine.
Tom Wolfe
Bibliografija
Izabrani članci
Sonny Bono
Salvatore Phillip "Sonny" Bono (, 16. veljače 1935. -, 5. siječnja 1998.), američki glazbeni producent, pjevač, glumac, i političar čija je karijera trajala tri desetljeća.
Obiteljski život
Rođen je u obitelji talijanskih imigranata u Detroitu od majke Jean i oca Santa Bona, Sonny je pohađao gimnaziju, ali je nije završio, već se oženio po prvi put sa Donnom Rankin, 1954. godine od koje se razveo 1964. Sa Donnom je imao kćer Christine.
Nakon toga Bono se oženio sa pjevačicom i zabavljačicom Cher, sa njom je imao kćer Chastity, rođenu 1969., nakon šest godina se ponovno razveo 1975. godine.
Poslije Cher, ponovno se oženio sa Susie Coelho, ali se je i sa njom rastao 1984. godine. Bono ne odustaje, opet se ženi 1986. godine, sa puno mlađom ''Mary Whitaker'', sa kojom ima dvoje djece; sina Chesara (rođenog 1988) i kćer Chiannu Marie (rođenu 1991.) Sonny je promjenio svoja vjerska uvjerenja od katolika je postao scijentolog, makar je u službenim dokumentima i nadelje ostalo da je katolik.
Povijest zabavljačke karijere
Bono je svoju glazbenu karijeru započeo u Specialty Records, za koju je skladao pjesme, kada je njegovu skladbu Things You Do to Me snimio Sam Cooke. Nakon toga ranih 1960-ih počeo je raditi sa legendarnim glazbenim producentom Phil Spector kao bubnjar, promotor i katica za sve (potrčko).
Jedan od njegovih prvih većih uspjeha bila je pjesma Needles and Pins. Zatim je uslijedio uspjeh sa ženom u duetu Sonny & Cher.
Za sebe i ženu Bono je napisao, aranžirao i producirao veliki broj hitova poput; I Got You Babe i The Beat Goes On, Sonny je nesebično pomagao i Cher u njezinoj solo karijeri kod snimanja hitova Bang Bang i You Better Sit Down Kids.
Bono gotovo da nije ništa snimao kao Sonny, jedini hit koji je imao bila je singl ploča Laugh At Me iz 1965. godine, druga ploča The Revolution Kind, dospjela je na svega # 70. Jedini album koji je Bono snimio kao solo izvođač bio je Inner Views iz 1967., koji je loše prošao kod publike.
Isa-beg Isaković
Isaković kao vakif (zadužbinar) i osnivač Sarajeva
Stoga se iz ovih navoda može zaključiti da pre dolaska Osmanlija, na današnje područje Sarajeva nije bilo ni utvrđenog grada ni većeg trga. Najstariji osmanski popisi donose popise pustih sela, trgova i mezri, a prema popisu iz 1455. godine područje Vrhbosne, Osmanlije su nazivali Vilajet Hodidjed i Vilajet Saraj-ovasi (Sarajevsko polje).
Sonny Bono
Povijest zabavljačke karijere
Sonny je radio sa suprugom Cher sve do sredine 1970-ih, bili su uspješni tv zabavljači u vlastitoj emisiji The Sonny and Cher Show za televizijsku kuću CBS od 1971 do 1974.
Isa-beg Isaković
Isaković kao vakif (zadužbinar) i osnivač Sarajeva
Vilajet Hodidjed dobio je ime po istoimenom gradu u župi Vrhbosni, a Vilajet Saraj-ovasi po saraju (dvoru) kojeg je podigao Isa-beg Isaković na levoj obali Miljacke na Bistriku. Naime zgrade u kojima su živeli bosanski namesnici za vreme osmanske uprave zvale su se saraji, begluk-saraji (bejluk-saraj) i konaci. Na mestu gdje je bila zgrada Jugoslovenske narodne armije sagrađen je nešto pre 1462. godine dvor ili saraj, u kome su boravili namesnici. Po tom saraju zove se u jednom dokumentu iz 1462. Vrhbosna Sarajova (Sarajevsko polje) dok se u svim kasnijim ispravama zove Saraj, Bosna-saraj i Sarajevo. Najstarija za sada poznata isprava, u kojoj se Vrhbosna zove Saraj-ova, napisana je 1462. godine, i prema tome, saraj ili dvor za namesnike sagrađen je između 1435. i 1462. godine, u godinama kada je Isa-beg bio sandžak-beg Bosanskog sandžaka.
Sonny Bono
Povijest zabavljačke karijere
Njihov posljednji zajednički nastup bio je u tv emisiji Late Night with David Letterman 13. studenog 1987. kad su otpjevali svoj veliki hit when they sang I Got You Babe.
Nakon raskida sa Cher, Bono je nastavio sa svojom glumačko-komičarskom karijerom koja mu je bolje išla od glazbe, nastupajući u tv serijaima Fantasy Island i The Love Boat. Glumio je i u filmovima, - lik ludog bombaša Joe Seluccia u komediji Airplane II: The Sequel te opet u komediji Laku za kosu (1988). Njegov posljednji nastup u ulozi zabavljača bio je u tv seriji ''Lois & Clark: Nove avanture Supermana'' 1993), u kojem je glumio lik majora Franka Berkowitza.
Isa-beg Isaković
Isaković kao vakif (zadužbinar) i osnivač Sarajeva
Turski geograf prve polovine 17. veka Hadži kalfa (Ćatib Čelebija) piše kako je dvor ili saraj podigao sultan Fatih Mehmed II, što će reći da je ta zgrada nastala u Fatihovo doba, t.j. između 1453. i 1462. godine. Do saraja i banje, koju je Isa-beg podigao, sagrađen je i vodovod. Kako je izgledala ova zgrada ne zna se. U njoj su stanovali od 1463. do 1553. sandžakbegovi, i kada je oko 1553. preneseno sedište namesnika u Banjaluku, saraj je ostao prazan, ali su u njemu povremeno boravili namesnici.
Zadužbine u Sarajevu i ostalim mjestima
thumb|[[Careva džamija]] Sarajevski kraj se nalazio na jednom veoma frekventnom mjestu, kroz koji je prolazio tzv. Bosanski drum, koji je išao iz unutrašnjosti Balkana preko Bosne za Dalmaciju i Hrvatsku. Tako je i sam geostrateški i privredni elemet utjecao na razvoj i izgradnju Sarajeva. Međutim za osnivača i utemeljitelja Sarajeva smatra se Isa-beg Isaković koji je svojim vakufima (zadužbinama) doprinio razvoju Sarajeva. Varoš se s obje strane Miljacke izgrađivala oko namjesnikovog dvora (saraja), koji je bio sagrađen na levoj obali Miljacke malo pri brdu ondje gdje je i posle bio Begluk, a u 19. veku sagrađena kasarna. Po polju oko saraja (turski saraj-ova) nazvala se nova varoš Sarajova, što je naš svet po svom izgovoru preudesio u Sarajevo. Međutim, Behija Zlatar daje objašnjenje nastanka naziva grada u svojoj knjizi Zlatno doba Sarajeva. Ime Sarajeva potiče od naziva Saray-ovasi, kako su Turci nazivali celu župu Vrhbosnu kada su je definitivno osvojili. Odbacivanjem drugog dela iz konstrukcije Sarajevo Polje (Saraj-ovasi) došlo je do naziva Sarajevo. U najranijim turskim izvorima Sarajevo se naziva -{Saray}-, a u zapadnim Vrhbosna odnosno Vrhbosanje.
Sonny Bono
Politička karijera
Bono je u politiku ušao nakon vlastitog lošeg iskustva sa lokalnom upravom u gradu Palm Springsu, Kalifornija u kojem je on htio otvoriti restoran. Nakon toga kandidirao se za gradonačelnika Palm Springsa kao kandidat republikanaca. Pobijedio je i bio gradonačelnik od 1988. - 1992.
Isa-beg Isaković
Zadužbine u Sarajevu i ostalim mjestima
Najstariji izvor za proučavanje Sarajeva jeste Vakufnama Isa-bega Isakovića iz 1462. godine, koja se uzima i kao godina osnivanja Sarajeva. U vakufnami Isa-bega Isakovića, Sarajevo se spominje kao kasaba, a da bi neko naselje bilo kasaba mora da ima džamiju u kojoj se klanja džuma petkom, te svih pet dnevnih molitava zatim trg to jest postojanje čaršije, te održavanje sedmičnog pazarnog dana.
Sonny Bono
Politička karijera
Za svojeg mandata želio je da Palm Springs bude otvoreniji za poduzetništvo i otpočeo je sa Palm Springs International Film Festivalom, koji se danas održava njemu u čast.
Isa-beg Isaković
Zadužbine u Sarajevu i ostalim mjestima
Pored dvora Isa-beg Isaković je podigao i mesdžid 1457. godine, kojeg je formalno poklonio sultanu Mehmedu II Fatihu. Kasnije je taj mesdžid pretvoren u džamiju, koja je u biti bila državna. Inače većina prvih džamija podignutih u Bosni, nastale su na inicijativu države, odnosni vladajućeg sultana. Ova, čiju je izgradnju sigurno inicirao sultan Mehmed, dobila je naziv Careva džamija. Njeni službenici isplaćivani su iz državnih prihoda od hrišćanske džizije (glavarine) u sarajevskoj nahiji. thumb|Baščaršija: Isa-beg je bio jedan od glavnim vakifa koji je gradio objekte u Baščaršiji Smatrajući zemljište srednjovekovnog sela Brodca, koje se nalazilo na Bembaši, a protezalo se do Baščaršije, pogodnim da na njemu zasnuje novi grad, Isa-beg je to zemljište oduzeo ranijim vlasnicima a u zamjenu im dao zemlju u selu Vrančić u Hrasnici. Na tom prostoru počelo je urbano formiranje Sarajeva. Kao poklonik derviša tu je sagradio tekiju (zaviju) i musafirhanu (gostionica), što je najstarija musafirhana u Bosni. Prema zadužbini koja je datirana na vreme između 1. februara i 3. marta 1462. godine ova Isa-begova zadužbina sastoji se od tri kuće, jedne štale, jednog ograđenog dvorišta i ostalog što je potrebno. Prema zakladnici ove zgrade su služile kao konačište i tekija siromašnim muslimanima, učenicima, sejidima, ratnicima i putnicima namjernicima. Tu se kuhala i besplatno delila hrana (meso pirinač i hljeb) putnicima i službenicima konačišta, a višak hrane deljen je siromašnoj deci u gradu Sarajevu. Gosti su imali pravo na hranu samo tri dana. Tako je i naselje oko tekije sve do Baščaršije nazivano Isa-begova mahala, sve do 1526. kad je u toj mahali sagradio džamiju Muslihudin Mustafa Čekrekčija. Od tada se zove Čekrekčijina mahala.
Mario Vargas Llosa
Mario Vargas Llosa (Arequipa, Peru, 28.3. 1936.) je peruanski pisac, jedan od vodećih romanopisaca i esejista u Latinskoj Americi.
Sonny Bono
Pogibija
5. siječnja 1998. Bono je umro od posljedica rana zadobijenih na skijanju (zabio se u drvo) na skijalištu Heavenly Ski Resort pored South Lake Tahoe, Kalifornija.
Isa-beg Isaković
Zadužbine u Sarajevu i ostalim mjestima
Zatim zaveštao je jedan mlin sa više vitlova, dok se kasnije se spominje 9 vitlova i zemlju kraj mlina, koji su se zvali Esebegovi, mlinovi na Bentbaši, jednu banju ondje gdje je danas moderno sagrađena Isabegova banja do Careve džamije. Još je darovao mnoge zemlje u današnjoj čaršiji i izvan nje. U čaršiji je podigao veliki han (današnja Kolobara). Godine 1878. bilo je u samom Sarajevu 50 što većih što manjih hanova, a iz jednog popisa sastavljenog te godine se vidi da je u njih moglo stati 2.640 osoba i 1.262 konja. Od njih svih po veličini i arhitekturi su bili najpoznatiji: Kolobara, vlasništvo Gazi Isa-bega iz 1462, Tašlihan vlasništvo vakufa Gazi Husrev-bega. Zatim mlin na potoku Koševi i zemlju s obje strane potoka; mlin i zemlju u selu Bulinu i selu Kasetićima; jedan mlin na reci Željeznici (današnja Fojnica) u visočkoj nahiji; zemlju u Ljubogoštu i Brusu (u Trebeviću) i veliki planinski kompleks u Trebeviću do Skaknića i Vagnja. Vakufnama nosi datum meseca džemazi-ul-evvela 866 (1 II-3 1462).
Mario Vargas Llosa
Rodio se u mjestu Arequipa, u obitelji srednje klase i španjolskih korijena. Obrazovao se u mjesnoj školi. Kasnije je nastavio školovanje u Boliviji, ali se vratio kući kada mu je djed dobio važnu političku funkciju. Roditelji su mu se rastali 5 mjeseci nakon vjenčanja. Oca je upoznao u 10. godini. Sa 14 ide na vojnu akademiju, ali je ne završava. Radi kao amaterski novinar, piše, studira. 1971. dobio je doktorat. Postaje poznat romanom "Grad pasa" iz 1962. godine u kojem opisuje odrastanje. Slijedi roman "Zelena kuća" u kojem se osjeća da je William Faulkner utjecao na njega. Dobio je i uglednu književnu nagradu. Napisao je i krimi roman "Tko je ubio Palomina Montera?" Roman "Jarčevo slavlje" opisuje vlast Rafaela Trujilla u Dominikanskoj Republici. Ženio se dva puta, ima troje djece. Erotski romani su mu "Posveta pomajci i "Don Rigobertova bilježnica".
Isa-beg Isaković
Zadužbine u Sarajevu i ostalim mjestima
Dakle, nastanak Sarajeva vezan je za dolazak Osmanlija, a osnove budućeg šehera, glavnog grada Bosanskog sandžaka, kasnije ejaleta, postavio je Isa-beg Isaković. Međutim, Isa-beg Isaković je poznat i po svojim zadužbinama u Novom Pazaru kojim je postao osnivač toga grada. Naime vreme kada je Isa-beg Isaković, udario temelje Novom Pazaru, nije utvrđeno. Ako se (1455) pominju sela Potok i Parice, a grad ne, to bi značilo da mu još tada nisu bili udareni temelji. Pretpostavlja se da je Isa-beg Isaković odlučio da izgradi grad-utvrđenja već 1456. godine kada imamo prve pomene o Novom Pazaru. Jiriček navodi koje je sve gradove 1456. godine zauzeo Mehmed II osvajač, kaže: ''Te 1456. godine zauze čitavu južnu despotovinu: Novo Brdo, Prizren, Lipljan, Trepču, staru oblast Brankovića kod Vučitrna i Novog Pazara, Bihor i dolinu Lima, Medun u planinama Zete.''
Novi Pazar i Skoplje
thumb|left|[[Isak-begova džamija u Skoplju]] Udarajući temelje Novom Pazaru, Isa-beg Isaković prvo je podigao vojni logor, zatim hamam te džamiju, koja je porušena posle Prvog svetskog rata zbog dotrajalosti. Svoj vojni značaj Novi Pazar je izgubio sa padom Bosne (1463) te poslije konačnog pada Hercegovine (1481) i Zete (1499) pod osmansku vlast. Posle osnivanja Bosanskog sandžaka priključen mu je i novopazarski kraj. Krajem 15. veka ime Jeleč se gubi a zamjenjuje ga naziv vilajet Novi Pazar (vilajet Jenidže Pazar). thumb|desno|150px|Unutrašnjost [[Čifte hamama u Skoplju]] Isa-beg Isaković poznat je po zadužbinama u Skoplju (Üsk'üpu) gdje je sagradio veliku džamiju na očevo ime, koja je poznata pod imenom -{Ishakijja}- ili još i Aladža ili Šarena džamija. U Skoplju je osim ove džamije sagradio i Čifte hamam i Kapan han koji se i danas nalaze u Staroj skopskoj čaršiji. Iako je Isa-beg Isaković podigao više zadužbina širom Osmanskog carstva, on je ostao zapamćen po svojim objektima na obalama Miljacke, kao utemeljitelj jednog od tada najlepših gradova kojeg su nazivali i cvet među gradovima. Kao bosanski sandžakbeg održavao je dobre odnose sa Dubrovčanima koji su mu često slali poklone. Iz Isa-begove vakufname vidi se da je imao trojicu sinova: Muhameda, Mehmed-bega i Ali-bega. Ne zna se tačno datum njegove smrti, a ukopan je najvjerovatnije u haremu Careve džamije.
Mario Vargas Llosa
On i Gabriel Garcia Marquez su bili prijatelji, ali su se razišli. Podupirao je ideologiju koju je promicao Fidel Castro, ali se kasnije distancirao i skrenuo udesno. Godine 1990. kandidirao se na predsjedničkim izborima, ali je izgubio.
Isa-beg Isaković
Novi Pazar i Skoplje
Međutim, porodica Isakovića spada među one porodice u Bosni koje su po potrebi službe došle iz drugog kraja Osmanskog Carstva u Bosnu i tu se nastanile. To je jedna od porodica koje se nisu dugo održale u Bosni. Podizanje mnogobrojnih zadužbina pokazuje da su Isabegovići pokušavali da se održe kao upravitelji mnogobrojnih svojih vakufskih dobara. Centralna vlast koja je uvek kontrolisala posjede provincijskih begova, verovatno je uništila i ovu porodicu.
Mario Vargas Llosa
Nagrade
Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 2010. godine.
Isa-beg Isaković
Vakufnama Isa-bega Isakovića
Vakufname ili vakfije su isprave o zaveštanju nekog dobra u verske, prosvetne, zdravstvene, socijalne, saobraćajne ili dobrotvorne svrhe.
Prepisi Isa-begove vakufname:
Vakufnama je napisana na arapskom jeziku, na početku vakufname se nalazi uobičajeni uvod o razlozima koji su naveli vakifa (zadužbinara) da deo svoje imovine da za vakuf (zadužbinu). Ovom vakufnamom Isa-beg zaveštava tekiju i most, a za njihovo održavanje uvakufljuje (daje u vlasništvo zadužbini) mlinove u selu Brodac, današnja Bentbaša, banju (hamam) i tekuću vodu za njene potrebe i ostatak vode, han, dućane, veći broj zemljišnih poseda na području današnjeg Sarajeva i okoline. Treba napomenuti da je Isa-beg svoj vakuf podigao nekoliko godina pre konačnog pada Bosne pod osmansku vlast, dok je još bio zapovednik krajišta koje se protezalo od Skoplja, preko Novog Pazara i usecalo u srednjovekovnu Bosnu.
Lucca (provincija)
Lukanska provincija (talijanski: Provincia di Lucca) je jedna od talijanskih provincija u regiji Toskani u Centralnoj Italiji. Glavni grad provincije je Lucca koji ima 87.200 stanovnika i leži 73 km zapadno od regionalnog centra Firence.
Isa-beg Isaković
Smrt
Postoje tvrdnje da je Isa-beg Isaković sahranjen iza Careve džamije u Sarajevu i da se na njegovom grobu (mezaru) nalazi neobeleženi nišan.
Chimakum
Chimakum [Chemakum, Aqokúlo (vlastiti naziv), Port Townsend Indijanci], /značenje imena Chimakum ili Chemakum je nepoznato/ maleno ratoborno pleme Chimakuan Indijanaca sa poluotoka između Port Townsenda i Hood Canala u američkoj državi Washington. Zajedno sa plemenima Hoh i Quileute tvore jezičnu porodicu Chimakuan, koja po njima nosi ime. Chimakum Indijanci bili su u konstantnom ratu sa Clallam Indijancima i drugim Salishan plemenima, što ih je dovelo do skorašnjeg nestanka. Mooney (1928) procjenjuje da ih je 1780. bilo oko 400. Pleme Chimakum stradava u masakru 1822. kada ih je napala velika skupina ratnika sa Otočja Kraljice Charlotte. Godine 1847. napadaju ih Snoqualmie, i tada ih je dosta stradalo. Prema Gibbsu (1877) preostalo ih je svega 90 1855., a te su godine ugovorom Point-no-Point smješteni na rezervat Skokomish ali su ih pet godine kasnije (1860) plemena Duwamish i Suquamish gotovo zbrisali pod vodstvom poznatog poglavice Seattle. Popisom iz 1910. preostalo ih je svega trojica koji su mogli govoriti svoj jezik. -Popularni naziv za njih je Port Townsend Indijanci, ime koje su dobili po obližnjem gradu.
Isa-beg Isaković
Izvori
Suljović Amel "Gdje je mezar osnivača Sarajeva". pristupljeno na 27. jul 2010.. "O porijeklu Ishakovića postoje jednako zanimljive varijacije, gotovo kao i o mjestu njegova ukopa. Behija Zlatar decidno odbacuje teze na račun porijekla osnivača Sarajeva, ko- je vode u smjeru njegovog slavenskog porijekla. Ta dvojenja idu u smjeru – da je riječ o bratu Stjepana Vukčića Kosače, koji ga je predao Mehmedu II kao garanciju lo- jalnosti. Po ovoj teoriji Isa-beg je, nakon što ga je usvojio Ishak-beg (otud prezi- me), konvertirao na islam, te za ondašnje prilike izgradio zavidnu vojničku i političku karijeru. Po drugima, Isak Hranić/Hranušić zarobljen je tijekom jednog upada akindžija na posjed velikaške obitelji Pavlović, inače gospodara velikog dijela Istočne Bosne, uključujući i srednjovjekovnu župu Vrhbosnu. U zarobljeništvu se dokazao kao izuzetno sposoban, što je vođu spomenutih akindžija potaknulo da mu ostavi imetak, ali i poziciju koju je obnašao. Potpuno drukčiji pristup na porijeklo Ishakovića imaju istraživanja historičarke umjetnosti Lidije Bogojević Kumbaradži iz Skoplja. Ona smatra da je rodonačelnik Ishakovića Pašajigit-beg iz Saruhana (Kapadokije), a da je Ishak-beg bio njegov sin. Zanimljivosti idu do mjere u kojoj se skopski begovi Kumbaradžije smatraju izravnim potomcima Isa-bega Ishakovića, o čemu posjeduju i autentičnu dokumentaciju. Iznad ulaza u nekadašnji bazar u Skopju, građevine koju je podigao Ishaković, stoji ploča o obnovi bazara. Natpis kazuje da su bazar obnovili begovi Kumbaradžije, nasljednici Isa-begov"
Lucca (provincija)
Geografija
Lukanska provincija prostire se po brdima Toskane na obroncima Apenina i uz obale Tirenskog mora, na površini od 1773 km².
Chehalis
Chehalis, kolektivno ime za nekoliko plemena Salishan Indijanaca nastanjenih u zapadnom Washingtonu, poglavito oko Geays Harbora i duž Chehalis Rivera. Njihovi potomci danas žive na rezervatu Chehalis pod imenom Confederated Tribes of the Chehalis, koja obuhvaća plemena Hoquiam, Hooshkal, Humptulips, Klimmin, Nooskhom, Satsop, Wynooche i Wishkah rezervat se nalazi u okrugu Thurston, sa populacijom od 832 (1998)
Ime
Ime Chehalis dolazi po imenu sela koje se nalazilo na ušću rijeke Chehalis u Grays Harbor, i čije se ime prevodi kao “shining sands.” Ostali nazivi za njih bili su Atchixe'lish, koje su im dali Calapooya Indijanci; Ilga't, od plemena Nestucca i Staq-tûbe, Indijanci Puyallup.
Plemena
Chehalisi se granaju na dvije glavne grane, to su:
Povijest
Chehalisi u području rijeke Chehalis žive stoljećima prije dolaska prvih bijelaca. Prvi susret sa bijelom rasom imaju 1755. kada ih susreću Bruno de Hezeta i Juan Francisco de la Bodega y Quadra. Mears ih posjećuje 1788, a Lewis i Clark 1805. Utemeljenjem Astorije (1811) ovaj kraj privući će bijelog čovjeka pa će ih uskoro pogoditi i dvije epidemije boginja, prva 1824. i druga 1829. godine, te već sljedeće 1830. i epidemija malarije. Rezervat Chehalis utemeljen je 1864. Dio ih kao Shoalwater Bay živi na Shoalwater Bay Rezervatu.
Etnografija
Njihova stalna zimska naselja bila su tijekom zimskih mjeseci neprekidno naseljena, a sastojala su se od kuća izgrađenih od cedrovih dasaka, i okrenute prema vodi. Rijeke i ocean bili su za njih nepresušan izvor prehrane, posebice losos, kalifornijska pastrva i jegulja, te razne vrste rakova. Rijeke su glavne prometnice a kanui glavne prijevozna i transportna sredstva. Dvije glavne skupine Chehalisa, Lower i Upper, naseljavali su kraj između Grays Harbora i Chehalisa, i govorila su sa dva posebna jezika. Plemena Copalis, Wynoochee i Humptulips, glavna su među Lower Chehalisima. Satsop Indijanci, politički pripadaju Donjim Chehalisima ali njihov jezik je različit, te su zasigurno porijeklom od Upper Chehalisa, pa tako i srodni Indijancima Kwaiailk. Donji Chehalisi orijentirani su oceanu i ribolovu, te trgovina sušenim ribljim proizvodima. U svojem ribolovu služe se mrežama, branama, vršama i harpunama. Plemena Upper Chehalisa imaju ekonomiju koja se temelji na riječnom ribolovu, a teritiorij im počinje od Cloquallum Creeka. Sami sebe nazivali su Quaya. Uz ribu kopali su jestivo korijenje i sakupljali bobice u planinama.
Baracchino, Vicenza
Baracchino je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Moss Beach, California
Moss Beach je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.103 stanovnika.
Acolco, Alpatláhuac
Acolco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alpatláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 463 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1771 m.
Colle Monte Varmine, Ascoli Piceno
Colle Monte Varmine je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 308 m.
Yohualtepec, Tezonapa
Yohualtepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Röttenbach (Landkreis Roth)
Retenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Rot. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.947 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9576141.
Milan Kundera
Milan Kundera (Brno, 1.4. 1929. – Pariz, 11.7. 2023.), češko-francuski književnik.
Yohualtepec, Tezonapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Milan Kundera
Život
Milan Kundera se rodio u obitelji srednje klase. Njegov otac, Ludvík Kundera (1891.-1971.), svojedobno učenik skladatelja Leoša Janáčeka bio je češki muzikolog i pijanist, a bio je i na čelu Janáčekove Muzičke akademije u Brnu (1948-1961). Milan je naučio svirati klavir od oca i kasnije je otišao na studij muzikologije i kompozicije. Muzikološki utjecaji i referencije brojni su u njegovom književnom opusu.
Kundera je, također, u Pragu studirao književnost i estetiku, no nakon dva semestra prešao je na prašku filmsku akademiju, gdje je slušao predavanja iz režije i scenaristike. Nakon što je godine 1952. diplomirao, ondje je počeo predavati svjetsku književnost.
Kundera je pripadao generaciji mladih Čeha koji su stekli malo ili nimalo iskustva s predratnom demokratskom Čehoslovačkom Republikom. Na njihovu su ideologiju znatno utjecala iskustva Drugog svjetskog rata i njemačke okupacije; tako, godine 1948., Kundera se - još mladić - pridružio vladajućoj Čehoslovačkoj komunističkoj partiji. Godine 1950. on i još jedan češki pisac, Jan Trefulka, bili su isključeni iz partije zbog «antipartijske djelatnosti». Obojica su književno obradila taj incident: Kunderu je on nadahnuo za glavnu temu romana Šala (1967).
Kundera je ponovo primljen u Komunističku partiju godine 1956., da bi naposljetku po drugi put iz nje bio isključen godine 1970. Zajedno s drugim češkim umjetnicima i književnicima - poput Václava Havela - i Kundera se angažirao u Praškom proljeću (1968), kratkom razdoblju reformističkog optimizma koje je ugušila sovjetska invazija Čehoslovačke u kolovozu iste godine.
Kundera je i nadalje ostao angažiran u reformi češkog komunizma i oštro je javno, u tisku, polemizirao s Havelom, govoreći da bi svatko trebao ostati staložen, jer «nikoga još ne zatvaraju zbog mišljenja», a «značaj Praške jeseni mogao bi u konačnici biti veći od značaja Praškog proljeća». No na kraju je Kundera napustio svoje refromističke snove i odselio se u Francusku godine 1975. Francuski je građanin od 1981.
Djela
Kundera je počeo objavljivati 1953. godine. Pisao je i na češkom i na francuskom jeziku. Zadnje je romane napisao na francuskom.
Ercea, Căzănești
Ercea je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Căzănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 306 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Campazzo, Verona
Campazzo je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Marko Manlije
Marko Manlije, poznat pod nadimkom Kapitolin (Marcus Marius Capitolinus, ? - 384. pne.) bio je starorimski patricij i političar izabran za konzula 392. pne.
Prema tradiciji je godine 390. pne. za vrijeme Brenove opsade Rima čuo svete kapitolske guske i uspio zamijetiti galske napadače kako krišom pokušavaju zauzeti to brdo - posljednje uporište u rukama Rimljana. Suprotstavio se napadačima i odbio ih. (Livije v. 47; Plutarh, Camillus, 27). Tako je Marko Manlije nekoliko mjeseci držao Kapitol, dok je ostatak grada bio pod galskom vlašću.
Manlije je nakon galske opsade došao u sukob s drugim patricijama zato što je počeo novčano potpomogati osiromašene plebejce, a Senat za pronevjeru javnog novca. Optužen je da tako stvara podršku kako bi se proglasio kraljem, te ga je comitia osudila na smrt, ali tek nakon što se - prema legendi - okupila na mjestu s koga nije mogla vidjeti Kapitol koga je Manlije bio spasio. Manlije je bačen s Tarpejske stijene. Njegova kuća je srušena, a Manlijevi su se zarekli da nijedan njihov potomak više neće nositi ime "Marko".
Vukovci (razvrstavanje)
Crna Gora:
Slovenija:
Tomoyuki Sakai
(29. jun 1979.) je bivši japanski nogometaš.
Lucije Albinije
Lucije Albinije (Lucius Albinius) je dvojice ličnosti iz rane rimske historije:
Naftno inženjerstvo
thumb|Primjer mapa koje se koriste za istraživanje rezervi nafte, kako bi se utvrdilo gdje je povoljno bušiti. Ova pregledna struktura mape generirna je pomoću softvera za konturne karte na dubinama od oko 2.600 m za plin i [[naftne rezerve|rezerve nafte u polju Erath (Vermilion Parish, Erath, Louisiana). Konture kružne tanke crvene linije na vrhu u sredini karte ukazuju na rezervoar nafte. Zbog toga što plin lebdi iznad nafte, konturna tanka crvena linija označava kontaktnu zonu plin/nafta]] Naftno inženjerstvo je polje inženjerstva koje se bavi aktivnostima koje se odnose na proizvodnju ugljovodonika, koji mogu biti sirova nafta ili prirodni plin. Smatra se da istraživanje i proizvodnja spadaju u uzvodni sektor industrije nafte i plina. Istraživanja ugljovodonika i naftno inženjerstvo su u industriji nafte i plina dvije glavne discipline o podzemnim izvorima, koje se fokusiraju na maksimiziranje ekonomskog oporavka ugljikovodika iz podzemnih rezervoara. Naftna geologija i geofizika fokusirane su na pružanje statičkog opisa akumulacije ugljikovodičnih stijena, a naftno inženjerstvo fokusira se na procjenu nadoknadivog obima ovog resursa pomoću detaljnog razumijevanja fizičkog ponašanja ulja, vode i plina u poroznim stijenama pod vrlo visokim pritiskom.
Christa Wolf
thumb|left|200px|Wolf u Berlinu u martu 2007.
Naftno inženjerstvo
Zajedničkim naporima geologa i naftnih inženjera širom svijeta trajanje akumulacija ugljikovodika određuje način na koji se razvija i osiromašuje rezervoar, pa obično imaju najveći uticaj na polju ekonomije. Naftno inženjertvo zahtijeva dobro poznavanje mnogih drugih srodnih disciplina, kao što su geofizika, naftna geologija, evaluacija formacija (dobra prijava), bušenje, ekonomija, rezervoarska simulacija, rezervoarsko inženjerstvo i opće inženjerstvo, sistemi vještačkog podizanja, dopune nafte i plinsko inženjerstvo.
Christa Wolf
Christa Wolf (rođena kao Christa Ihlenfeld 18.3. 1929 - umrla 1. decembra 2011) bila je njemačka književna kritičarka, spisateljica romana i esejistica. Smatra se najpoznatijom spisateljicom koja je djelovala u bivšoj Istočnoj Njemačkoj.
Naftno inženjerstvo
Angažiranje u industriji historijski je iz disciplina fizike, hemijskog inženjerstva i rudarstvenog inženjerstva. Kasniji razvoj uvježbavanja obično rade naftne kompanije. U 2010. Kompanija National Association of Colleges and Employers je pokazala da su naftni inženjeri najplaćeniji diplomirani studenati, sa prosječnom zaradom od 125.220 dolara godišnje.
Christa Wolf
Wolf bila je poznata po kritici istočnonjemačkog režima, ali i tome da je ostala vjerna idejama socijalizma te se protivila ujedinjenju Njemačke 1990. godine.
Naftno inženjerstvo
Tipovi poslova
Naftnih inženjera dijele se u nekoliko vrsta:
1417
Godina 1417 (MCDXVII) bila je redovna godina koja počinje u petak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Kastoria
Kastoria (grčki: Καστοριά, Kastoriá) ili Kostur (makedonski / bugarski: Костур, albanski: Kostur(i), turski: Kesriye, vlaški: Kastoria) je glavni grad Prefekture Kastorija na zapadu Periferije Zapadne Makedonije. Grad se nalazi blizu makedonsko - albanske granice na obali jezera Jezero Orestijada (Kostursko jezero). Grad ima oko 13 387 stanovnika (po popisu iz 2011). Smješten je na prevlaci poluotoka na zapadnoj obali jezera Orestijada, u dolini okruženoj stijenovitim planinama. Grad je poznat po svojim bizantskim crkvama, orijentalnoj gradskoj arhitekturi 19. vijeka i pastrvama (po svemu ovom je jako nalik na nedaleki Ohrid u Makedoniji). thumb|left|220px|Crkva sv. Stefan
Porijeklo imena Kastorija
thumb|right|290px|Pogled na Kastoriju s jezera Orestijada Ima nekoliko teorija o porijeklu imena Kastorija, najraširenija je ona da ime grada dolazi od grčke riječi kástoras( κάστορας), što znači dabar, kojih je nekada u tom kraju bilo mnogo (danas su gotovo istrijebljeni). Sam grad je sjedište krznarstva, obrade i trgovanja krznom i kožnim proizvodima još od antike. Druge teorije govore da ime grada dolazi od riječi kástro (κάστρο) - utvrda, ili da dolazi od riječi Kastor (Κάστωρ) od mitološke braće Kastora i Polideuka, koji su možda boravili u ovom kraju. Za otomanske vlasti ime grada je bilo Kesrije (što je turska transkripcija grčkog imena), na makedonskom, srpskom i bugarskom jeziku ime grada je Kostur, on je opjevan u srpskoj narodnoj pjesmi iz 19. vijeka "Marko Kraljević i Mina od Kostura".
Kastorija za antike
Područje Kastorije naseljeno je još od neolita, pored grada na lokalitetu Dispilio, pronađeno je neolitsko naselje. thumb|right|290px|Šetnica uz jezero Orestijada Predpostavlja se da Kastorija kao naselje ima antičko porijeklo, jer se zna da su rimljani za Drugog makedonsko-rimskog rata (200. pne.-197. pne.) zauzeli grad Celetrum, neki misle da se Celetrum nalazio na brdu iznad Kastorije. Zna se da je rimski car Dioklecijan koji je vladao od 284. do 305. osnovao je grad Diolektianopolis, i za njega se pretpostavlja da je on bio negdje oko Kastorije. Za velike seobe naroda u 6. vijeku antička Kastorija je razorena, tako da je bizantski car Justinijan I. Veliki izgradio novi grad na sadašnjoj lokaciji pored obala jezera Orestijada i vjerojatno ga prezvao po sebi Justinianopolis
Kastorija za srednjeg vijeka
Ime Kastorija prvi put se spominje pri kraju 10. vijeka. Dotad relativno mirna Kastorija je postala mjesto stalnih sukoba za kontrolu nad njenom strateški važnom pozicijom između Prvog bugarskog carstva i Bizantskog carstva. Grad su zauzeli Bugari polovicom 9. vijeka i držali ga pod svojom vlašću do početka 11. vijeka, kad ju je zauzeo bizantski car Bazilije II. Kastorija je ponovno pala u bugarske ruke za careva Kalojana i Ivana Asena II, početkom 13. vijeka, no već 1218. Epirska despotovina zauzela je Kastoriju, i vladala njome 40 godina do 1259., kad su je zauzele trupe Nikejskog Carstva. srpski Car Dušan zauzeo je Kastoriju 1331. a njegovo carstvo vladalo je gradom do 1380 uz kraći prekid (Bizant je nakratko zauzeo grad).
Kastorija za otomanske vlasti
Oko 1385., Kastorija je potpala pod vlast Otomanskog carstva. Tada Kastorija postaje regionalni centar trgovine krznom, kraja između mjesta Siatista (Sačišta) i Ohrida, poznatog po krznarstvu i posrednik u prodaji krzna od Leipziga do Konstantinopolisa. Tako se zna da su poznati bečki trgovci krznom iz 1767. ; Johann Narantzi (Joanis Narancis) i Rali Diamandi bili su iz Kastorije. Za prvog balkanskog rata 1912. Kastoria je dospjela pod vlast Grčke. Londonskim mirovnim sporazumom iz 1913 i Bukureškim dogovorom 1913. potvrđen je grčki suverenitet nad Kastorijom. Između 1912. i 1922. (nakon prvog balkanskog rata i kraja Grčko-turski rat 1919-1922) Kastoriju i njezinu okolicu moralo je napustiti muslimansko (tursko) i slavensko (makedonsko i bugarsko) stanovništo, to je bio rezultat grčko - turskog rata i velike razmjene stanovništva, koja je radikalno izmjenila etničku sliku grada i okolice. Na mjesto istjeranog stanovništva naseljeni su grčke izbjeglice iz Male Azije (iz Izmira i Ponta). Pri kraju 1930e Kastorijaje imala oko 10 000 stanovnika.
Stradanje Židovske zajednice
thumb|left|220px|Muzej folklora Kastorija Još 1943. židovska zajednica u Kastoriji brojala je 980 ljudi, većinom Sefarda koji su govorili Ladino jezik, ta zajednica bila je sastavljena od emigranata iz Španjolske, koji su preko Italije dospijeli u ovaj kraj između 17. i 18. vijeka Tokom 1944., za vrijeme okupacije od strane nacističke Njemačke, židovska zajednica je gotovo istrijebljena, kraj ratnih tragedija na početku 1945. dočelo je svega 38 živih Židova.
Privreda
Kastorija je bila i ostala poznata po obradi i trgovini krznom, koja je najznačajnija grana lokalne privrede. Krznarstvo, i obrada kože u ovom kraju ima dugu tradiciju. U gradu se održava svake godine međunarodni krznarski sajam. Ostale važne grane privrede su; poljoprivreda (žitarice, jabuke, vino) i ribarstvo. Grad je dobro povezan autocestama sa ostalim grčkim gradovima a ima i aerodrom Aristotelis.
Značajni spomenici
thumb|right|280px|Pogled na Kastoriju Kastorija je značajni religijski centar grčke pravoslavne crkve, sjedište je mitropolije. Grad i okolica imali su 72 srednjovjekovnih sakralnih objekata, od tog broja 54 postoje i dan danas. Dobar dio tih objekata je restauriran, i pruža dobar uvid u grčku sakralnu arhitekturu i zidno slikarstvo. Bizantološki muzej na trgu Deksamenis, ima bogatu zbirku bizantinskih ikona.
Sport
Nogometni klub Kastorija osnovan je 1963. od tri manja kluba. Najuspješnije godine kluba bile su 1974., kada je klub ušao u prvu grčku ligu i zauzeo četvrto mjesto, i godina 1980. kada je klub osvojio kup (pobjedom od 5-3 nad Irakliosom). Danas Kastorija nastupa u drugoj ligi.
Мириловац
Мириловац је насеље у Србији у општини Параћин у Поморавском округу, на 6 километара источно од Параћина. Према попису из 2011. било је 610 становника.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Roger Daltrey
Roger Harry Daltrey, (1. mart 1944 -) je engleski pjevač i glumac, koji je slavu stekao sredinom 1960-ih kao osnivač i glavni pjevač engeskog rock benda The Who, za koga je do 1980-ih izdao čak četrnaest singlica koje su došle na listu Top 10 u Ujedinjenom Kraljevstvu "I Can't Explain", "My Generation", "Substitute", "I'm a Boy", "Happy Jack", "Pictures of Lily", "Pinball Wizard", "Won't Get Fooled Again" i  "You Better You Bet". Daltrey je 1973. godine, još uvijek član grupe Thw Who, te izdao osam studijskih, pet kompilacijskih i jedan live album; njegovi solo hitovi uključuju "Giving It All Away", "Walking the Dog", "Written on the Wind", "Free Me", "Without Your Love", "Walking in My Sleep", "After the Fire" i "Under a Raging Moon". Godine 2010. ga je časopis Rolling Stone' rangirao na 61. mjestu među 100 najvećih pjevača svih vremena.
Crveni konj
Crveni konj (mak. Црвениот коњ) je jugoslovenski igrani film snimljen na makedonskom jeziku u režiji Stoleta Popova i premijerno prikazan početkom 1981. godine. Temelji se na istoimenom romanu Taška Georgievskog koji je zajedno sa Popovom napisao scenario, a po žanru je mešavina drame, istorijskog i ratnog filma. Protagonista, čiji lik tumači Velimir Bata Živojinović, je Makedonac iz Egejske Makedonije koji se za vreme grčkog građanskog rata borio u levičarskoj Demokratskoj armiji Grčke i koji 1949. godine nakon poraza levičara zajedno sa svojim saborcima odlazi u emigraciju u SSSR. Radnja prikazuje njegov život u Uzbekistanu, ali i odluku da se vrati u rodni kraj zbog čega će mnogo pretrpeti.
1983. godine je na programu JRT emitovana istoimena miniserija koja predstavlja proširenu verziju filma.
Kratak sadržaj
U stastavu Demokratske armije Grčke (DAG), protov monarhofašističkog režima borili su se grčki i makedonski narod. Potpomognuta zapadnim silama i Amerikom, desnica je porazila DAG 1949. godine, dok su njihovi borci razoružani i prebačeni na brod. Dok se prevoze brodom, oni su ubeđeni da idu na novo bojište, gde će opet dobiti oružje i nastaviti sa borbom. Umesto toga, borci budu prebačeni u Uzbekistan, gde postaju angažovani na radu u pirinčanim poljima i metalruškom kombinatu. Tokom radova, Boris, udovac i otac tri ćerke zaljubljuje se u Olgu. Njegov prijatelj Vani, ne ume da se snađe u novoj zemlji, potisnut nostalgijom i bolešću, umire. Njegova smrt izuzetno potresa Borisa, ali istovremenu daju mu silu da savlada svoje unutrašnje konflikte i da se vrati u rodno zemlju. Dok putuje, susreće seljaka koji prodaje svog neobičnog crvenog konja, koga Boris kupuje. Sa konjem ulazi u selo, gde seljaci nisu prijateljski nastrojeni prema njemu i posle svađe oni mu ubijaju konja.
Uloge
Ostale uloge ▼
El Consuelo, Zaragoza
El Consuelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
Honorije III
Honorije III., pravog imena Cencio Savelli (Rim, o. 1150. - Rim, 18. svibnja 1227.), bio je papa od 1216. do 1227. godine. 200px|lijevo
Životopis
Rodio se u rimskoj aristokratskoj obitelji. Neko vrijeme bio je kanonik u crkvi Santa Maria Maggiore, da bi 1188. godine postao papinski tajnik, a potom kardinal (1197.). Kao nasljednik Inocenta III. nastavio je borbu protiv albingeza. Potvrdio je dominikanski (1216.), karmelićanski (1220.) i franjevački (1223.) red. Godine 1220. okrunio je za cara Fridrika II. koji mu je za uzvrat obećao da će povesti novu križarsku vojnu, ali nije održao svoje obećanje.
Godine 1217. poslao je kraljevsku krunu Nemanjinom sinu Stefanu Prvovjenčanom (o.1165.-1227.) povodom čega je Raška uzdignuta na rang kraljevine.
San Lázaro, Ocosingo
San Lázaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 926 m.
Franklinton, North Carolina
Franklinton je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.023, što je 278 (15,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nuevo Hogar, Ahome
Nuevo Hogar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Bžany (Stropkov)
Bžany je naseljeno mjesto u okrugu Stropkov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 215 stanovnika.
Pardesca, Reggio Calabria
Pardesca je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 436 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Tantlon, Ravenna
Tantlon je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 220 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Shigeyoshi Mochizuki
(9. jul 1973.) je bivši japanski nogometaš.
Opština Tătulești, Olt
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Cappelletta, Genoa
Cappelletta je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Moss Landing, California
Moss Landing je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 204 stanovnika.
Papajichi, Guachochi
Papajichi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2516 m.