cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zgornje Tinsko
Zgornje Tinsko je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Zgornje Tinsko se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 140 stanovnika.
El Rancho, Francisco I. Madero
El Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1968 m.
Bartola Vázquez Rodríguez, San Buenaventura
Bartola Vázquez Rodríguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Buenaventura.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
Olaf II od Danske
Olaf II rođen kao Olav Håkonsson (1370. - 3. august 1387.), bio je danski kralj od 1376. do 1387., i norveški kralj od 1380. do 1387. pod vladarskim naslovom Olav IV
Biografija
Olaf je rođen kao sin norveškog kralja Haakona VI i Margarete, kćeri danskog kralja Valdemara IV.
Nakon što je umro Valdemar IV 1375, Olaf je 1376. izabran za danskog kralja, a 1380. naslijedio je oca kao norveški monarh. Kako je bio maloljetan u Danskoj je kao regent vladala njegova majka Margaret I, a u Norveškoj Državni savjet, ali je sve konce vlasti uglavnom držala u svojim rukama njegova majka, koja je planirala ujediniti Dansku, Norvešku i Švedsku.
Olaf je 1385. stasao do onovremene dobi da preuzme vlast, ali nije dugo vladao jer je umro dvije godine poslije.
Wanship, Utah
Vonšip je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 400.
Vlaška (Trebinje)
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
El Chorro, Tepetzintla
El Chorro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tepetzintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Montelago, Ancona
Montelago je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Strizivojna
Strizivojna je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Osječko-baranjskoj županiji.
Stanovništvo
Prema posljednjem popisu iz 2001., u općini Strizivojna živi 2.759 stanovnika.
Povijest
Ime Strizivojne, barem koliko nam je zasad poznato, prvi put je zapisano u “Sumarnom popisu Slavonije, koliko je podpadala pod Komoru” iz 1698. Strizivojna se ondje navodi u sklopu đakovačkog distrikta, veli se da je nastava 11 “gostiju” (hospites), a njeno ime je zabilježno u dva oblika: Sztrisanyai seu Strisinyo. Četiri godine kasnije, dobivamo o Strizivojni prvi opsežniji izvor u latinskom Popisu Đakovštine “nadzornika dobara” Emerika Sadeckog iz 1702. (izvorni naslov: Conscriptio districtus Diakovensis anno 1702. die 9. maii per me Emericum Szadecsky provisorem bonorum conscripta). Ondje se Strizivojna potanko opisuje pod naslovom Pagus Sztrisivoina. 1725. načinio je đakovački biskup Petar Bakić (biskupovao 1716.-1749.) prijevod Sadeckijevog popisa na hrvatski jezik. Tu se ime sela navodi u obliku Striživojna, što će, skupa s onim Strizivojna, biti u optjecaju sve do početka ovog stoljeća.
O postanku i značenju imena Strizivojna izneseni su prijedlozi koji spadaju u područje pučkog etimologiziranja: govori se tako o Strizi-begovoj vojni, o ostriženoj vojsci, o striženju vune, o vojničkim stražama, itd. Pritom bi jedino priča o Strizi-begu (koji nije postojao) mogla sadržavati zrnce stvarnosti: ona naime kao da čuva uspomenu na osobu po kojoj je selo dobilo ime, samo to se ta osoba nije zvala Strizi-beg, nego po svemu sudeći Strizivoj. Strizivoj je ikavska varijanta starog hrvatskog imena Strězivoj, koje se relativno često susreće u slavonskim srednjovjekovnim ispravama, i to u ekavskom obliku Strezivoj. Izravna potvrda da je doista posrijedi osobno ime Strizivoj (odnosno Strizivoj) jest i to što, na zemljovidu Strizivojne iz druge polovice 18. stoljeća, nalazimo dva zem1jišta jugozapadno od groblja, gdje se na jednom čita Czvetkovicha Strixivoje, a na drugom Strixivoje a.(=atar). Ukoliko se ta veza može smatrati dokazanom, zanimljivo je da se u 18. stoljeću još uvijek čuvala uspomena na samu osobu po kojoj je selo dobilo ime.
U usporedbi s nekim susjednim selima, Strizivojna je dosta dugo trpjela relativnu zapuštenost. Škola je postala osmogodišnjom 1970. godine. Dom zdravlja sagrađen je 1980, a glavna cesta kroz selo asfaltirana je 1981. Nova zgrada općine i Hrvatski dom dovršeni su tijekom Domovinskog rata, a posljednjih godina selo dobiva novo školsko zdanje. S druge strane, Strizivojna je vrlo lako pristupačna, jer se nalazi na križanju magistralnih željezničkih pravaca Zagreb - Vinkovci (i dalje prerna Beogradu) i Osijek - Šamac (i dalje prema Sarajevu). S obzirom da je u ovom stoljeću Strizivojna fizički srasla sa susjednim Vrpoljem, željeznički kolodvor u Strizivojni nosi šlužbeni naziv “Strizivojna-Vrpolje”.
Gospodarstvo
Većina stanovništva bavi se poljodjelstvom i, nešto manje, stočarstvom kao glavnim ili sekundarnim zanimanjem.
Nogomet
Počeci nogometne igre u Strizivojni vezani su uz Ivana Bauera i Stjepana Golla (Štefa), koji su dvadesetih godina 20. stoljeća u Strizivojnu i Vrpolje donijeli prvu nogometnu loptu i potaknuli osnivanje nogometnog kluba u Strizivojni. Iako je klub osnovan 25. lipnja 1927. godine na ime NK “Šokadija” pričekalo se. Naime, nakon brojnih rasprava i razmišljanja, a u traženju najpovoljnijeg rješenja u nepovoljnim političkim prilikama, zbog tipičnog šokačkog kraja za klub je uzeto ime Šokadija.
Klub je nakon osnutka, vrlo brzo počeo djelovati kao organiziran klub. Igra1ište na vašarištu u Vrpolju uređeno je za odigravanje utakmica, omeđeno, postavljene su vratnice. Do Drugoga svjetskoga rata nisu se među seoskim klubovima igrale prvenstvene utakmice, već su to bili prijateljski susreti. Bili su organizirani i turniri na kojima je sudjelovalo 4 do 5 susjednih momčadi, ali nisu igrane utakmice u jednom danu nego u toku mjeseca da bi se nakon odigranih utakmica svatko sa svakim dobio redoslijed, poredak, a pobjednik je dobio neku simboličnu nagradu. Iako su igrane za poredak te utakmice nisu bile prvenstvene.
U 1952. godini dolazi do odvajanja uprave i igrača iz Vrpolja i 2. ožujka te godine Športsko društvo Šokadija postaje NK Šokadija Strizivojna. Izvršni odbor Nogometnog saveza Hrvatske 30. siječnja 1953. godine donio je odluku o teritorijalnoj podjeli na podsaveze pa je klub prema toj podjeli pripao Nogometnom podsavezu Slavonski Brod. NK Šokadija natjecala se od 1953. pa sve do 1965. godine u prvenstvu 1. razreda i podsavezne lige Nogometnog podsaveza Slavonski Brod. Osvajanjem prvog mjesta u podsaveznoj ligi klub je 1965. ostvario pravo sudjelovanja u kvalifikacijama za slavonsku nogometnu zonu i postigao jedan od svojih najvećih uspjeha.
Od početka jesenjeg dijela nogometnog prvenstva 1974./75. Šokadija prelazi u Nogometni savez Đakovo jer su se mještani Strizivojne ranije izjasnili o pripajanju općini Đakovo. Od toga vremena klub se natjecao u općinskoj ligi Đakovo. U suverenoj i samostalnoj Republici Hrvatskoj NK Šokadija natječe se od 1992. godine u 2. županijskoj ligi u kojoj je bilo 14 klubova prethodne općinske lige Đakovo. U sezoni 1995/96. klub je osvojio 1. mjesto u 3. županijskoj ligi i plasirao se u 2. županijsku ligu osječko-baranjsku, nogometno sredite Đakovo. Od 1997./98. do 2002. ponovo se natječe u 2. županijskoj ligi Dakovo Nogornetno sredite Dakovo. Osvajanjem prvog mjesta u 2. županijskoj ligi Đakovo Nogometno središte Đakovo NK Šokadija plasirala se u 1. ŽNL, u kojoj se natječe i danas.
Šah
U Strizivojni se šah počeo igrati oko 1950. godine uglavnom u čitaonici u kojoj su igrači počeli međusobno igrati i organizirati prijateljske susrete sa šahistima susjednih sela. Tada još nisu bili organizirani kao klub.
Godine 1972. osnovan je Šahovski klub Strizivojna i od toga vremena može se govoriti o organiziranom šahovskom klubu. U vodstvu kluba bili su Grgo Šolić, Mato Marunović i kao tajnik Mirko Vukušić. Nešto kasnije klub je djelovao u okviru športskog društva Šokadija. Klub je imao oko pedeset članova, od toga broja aktivnih šahista bilo je dvadesetak (seniori, kadeti i pioniri), a natjecali su se u okviru Općinske šahovske lige Đakovo. Taj rad je trajao do 1989. godine kada dolazi do zastoja u radu. Medutim, godinu dan kasnije, 1990. godine, osnovan je Šahovski kiub “Amater’ koji bilježi velike športske rezultate i danas.
Campo Número Dieciocho, Cuauhtémoc
Campo Número Dieciocho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 296 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1995 m.
Armio, Varese
Armio je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
Rade
Rade je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 90 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061089.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Rade se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 3,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 90 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 23 stanovnika/km².
Familia Aguirre, Mexicali
Familia Aguirre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Suita
Suita (francuski suite, od suivre = nizati, redati ) je jedan od najstarijih i uz sonatu najvažnijih višestavačkih formi instrumentalne solističke i orkestralne muzike. To je termin iz muzike, za grupu nezavisnih instrumentalnih stavaka različitog karaktera, najčešće u istom tonalitetu.
Suita je žanr instrumentalne muzike, sastoji se od nekoliko samostalnih stavaka (4-5 i više), najčešće plesnog karaktera , poredanih u cjelinu po principu kontrasta. Plesovi su različita tipa, tempa i mjere, ali u međusobnom kontrastiranju stavaka nije tako suštinski izražena suprotnost kao između stavaka klasične sonate.
Generalno se može reći da se suita može usporediti sa serijom slika dok sonata predstavlja ciklus dramatskih scena.
Karakteristika
Tokom 17. i 18. vijeka, u vrijeme svog baroknog vrhunca, suita se sastojala uglavnom od plesnih stavaka.
U 19. i 20. vijeku taj termin se počeo koristiti puno šire i općenitije, za razne skupove instrumentalnih muzičkih formi, najčešće manjih od sonata, priređenih za koncert ili neke druge scenske predstave.
Primjeri za to su; Mendelssohnova muzika za Shakespeareov San ljetne noći (komponirana 1843.) i Bizeova Suita Arlésienne (komponirana 1872.) i muzika za balete kao što je suita iz Ščelkunčika Petra Iljiča Čajkovskog iz 1892. i suite Igora Stravinskog za Žar-pticu 1911., 1919., 1945.)
Historija
Suita je nastala širenjem mode dvorskih plesova od 14 do 16. vijeka, kao kombinacija od dva različita plesa; kao; pavane - galliard ili basse danse - saltarello.
Često se ista melodijska tema obrađivala u drukčijem metru i tempu u dva plesna stavka. U 16 i 17. vijeku njemački kompozitori često bi nanizali po tri ili četiri plesna stavka u jedinstveni muzički entitet, rani primjer tog je - Banchetto Musicale Johanna Scheina (objavljen 1617), kao kolekcija suita od pet plesnih stavaka za pet viola.
U Francuskoj je bio trend komponiranja suita za solo lutnju ili klavijature kao kolekciju od 17 do18 komada, gotovo uvijek plesnih, u istom tonalitetu. francuski kompozitori su postepeno transformirali plesne stavke u elegantne, profinjene kompozicije, a za pojedine plesne žanrove razvili posebne muzičke karakteristike. Najčešće su ih nazivali maštovitim imenima, kao - ordres.
Početkom 18. vijeka četiri tipa plesa postala su standarni stavci suite; allemande (njemački ples), courante (francuski ples), sarabanda španjolski ples) i gigue (engleski ples), i to upravo tim redom. Taj bazični tip rasporeda stavaka razvio se u Njemačkoj krajem 17. vijeka, nakon što je Johann Jakob Froberger počeo uvrštavati i engleski - gigue prije ili poslije courante, umjesto dotad uobičajenog njemačkog rasporeda; allemande, courante, sarabanda. Izdavač Froberger je kasnije reorganizirao redosljed plessnih stavaka koji je postao standard.
Pojavom Galantonog stila (galanteries) sredinom 18. vijeka, počeli su se uvrštavati dodatni plesovi, kao što gavotte, bourrée i menuet, pa čak i arije koje više nisu imale nikakve veze sa plesom. To je tad postalo uobičajeno, isto kao kao i različiti nazivi za uvodni stavak; preludij, uvertira, fantasia, sinfonia. Primjeri takvog proširenja od četiri bazična plesa u solo suite su Bachove; Engleske suite, Francuski suite i Partite (partita je tada bio uobičajeni njemački naziv za - suitu).
Izvan Francuske i Njemačke raspored i izbor plesnih stavaka nije bio toliko standardiziran. U IItaliji se suita za komorni orkestar uobičajeno zvala - sonata da camera.
U Njemačkoj se krajem 17. i početkom 18. vijeka, razvio još jedan tip suite, u koju su uvrštavani novi moderniji plesovi, a ne četiri tradicionalne vrste plesa, koji su postali previše prefinjeni. Počinjali su sa uvertirama u francuskom stilu, pa su ih često zvali - ouvertures. Primjeri tog fleksibilnijeg pristupa su suite Georga Muffata iz njegova dva Florilegiuma (1695, 1698.), Bachove četiri Ouvertures za orkestar i Händelova Muzika na vodi (1717.) i Muzika za kraljev vatromet (1749.).
Ivan Hetrich
Ivan Hetrich (čitaj: Hetrih; Vinkovci, 25. X. 1921. — Stubičke Toplice, 5. IV. 1999), jugoslavenski i hrvatski spiker, novinar, televizijski voditelj, pisac te filmski, kazališni i televizijski režiser. Prijatelji su ga zvali Het.
Životopis
U Vinkovcima je završio pučku školu i tri razreda gimnazije. Potom je u Zagrebu 1939. godine završio gimnaziju i diplomirao režiju na Akademiji dramske umjetnosti. Od 1946. radio je na Radio-Zagrebu kao spiker, novinar i režiser. Godine 1956. bio je jedan od utemeljitelja Televizije Zagreb i prvi hrvatski i jugoslavenski TV-spiker, TV-voditelj i TV-režiser.
Rad na radiju i televiziji
Na Radio Zagrebu režirao je preko 80 radio-drama te se bavio adaptacijama romana i pripovijetki za potrebe radija. Na TV Zagreb režirao je oko 80 TV-drama i dvije TV-serije (1971. "Kuda idu divlje svinje" i 1974. "Kapelski kresovi"), koje su bile jedne od najzapaženijih i najgledanijih. Bio je voditelj TV-emisija posvećenih filmu "Ekran na ekranu" i "3, 2, 1… kreni", TV-emisija iz kulture "Srce u zavičaju" i "Srdačno vaši" te kvizova "Kviskoteka" i "Brojke i slova".
Rad u kazalištu i na filmu
Već 1958. godine snimio je srednjometražni film za djecu "Veliko putovanje", a kasnije i dvadesetak drugih te 100 dokumentarnih filmova. Bio je pripovjedač u filmovima i TV-serijama ("H-8" Nikole Tanhofera, "Protest" Fadila Hadžića, "Smogovci"). Pet godina je bio dramaturg u "Zora-filmu". Režirao je 20-ak kazališnih drama u zagrebačkim kazalištima i u subotičkom kazalištu.
Opština Simian, Mehedinți
Simian je opština u Rumuniji u okrugu Mehedinci.
Ivan Hetrich
Enigmatika i pisanje
Ivan Hetrich je bio pasionirani rješavač zagonetaka i vjerni kvizovac. U zagrebačkom enigmatskom časopisu "Vjesnikovom kvizu" objavljivao je od broja 338 (30. 1. 1985) do broja 400 (17. 6. 1987) kozerije, pričice, humoreske ... pod stalnim naslovom "E(h), baš svašta!" i potpisivao ih nadimkom Het.
Objavio je velik broj vesterna u ediciji "Laso" pod pseudonimom John George Jullian.
Završetak karijere
Krajem 1980-ih godina otišao je u mirovinu, ali je još dugo bio aktivan u novinarstvu, u Novinarskom klubu u Zagrebu. Primio je brojne nagrade i odlikovanja za svoj svestrani profesionalni i umjetnički rad.
Madison, Indiana
Medison je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.967, što je 37 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
I'd Like to Teach the World to Sing (in Perfect Harmony)
"I'd Like to Teach the World to Sing (in Perfect Harmony)" je popularna zabavna (pop) pjesma poznata po tome što je originalno nastala kao reklama za Coca Colu. Njeni tvorci Roger Cook, Roger Greenaway, Bill Backer i Billy Davis su ideju dobili dok su čekali let u Irskoj i promatrali putnike koji dosadu krate međusobnnim druženjem i čavrljanjem držeći boce Coca Cole u ruci. Backer, koji je radio za reklamnu agenciju McCann Erickson, napisao je rečenicu "Volio bih svijetu kupiti Coca Colu" i dostavio je Cooku, Davisu i Greenawayu. Oni su od toga napravili prvo džingl, a potom pjesmu koja je snimila Susan Shirley. Ona se prvo emitirala 12. februara 1971. na radiju, ali bez nekog uspjeha. Backer je usprkos toga uspio nagovoriti Mc Cann Erickson da snimi kratki film koji će se emitirati na televiziji. U spotu se pojavljuje djevojka koja na vrhu brežuljka pjeva pjesmu s bocom Coca Cole u ruci, da bi joj se potom u pjesmi pridružilo nekoliko desetaka mladih ljudi različitih rasa i nacionalnosti. Spot, kaznije poznat pod naslovom Hilltop ("vrh brežuljka"), koji je Coca Colu vezao uz koncepte kozmpolistva, multikulturalnosti i mira među narodima, predstavljao je ogroman uspjeh i smatra se jednim od najpoznatijih reklama u historiji televizije.
Ubrzo po njegovom emitiranju su radio-stanice širom SAD zasute pozivima slušatelja koji su htjeli čuti cijelu pjesmu. Zbog toga ju je snimio folk bend The Hillside Singers, a nakon njih i britanski bend The New Seekers čija je verzija postala popularna širom svijeta.
Godine 1990. je za vrijeme pauze Super Bowla XXIV emitiran nastavak originalnog Hilltop spota, u kome se pojavljuju stari sudionici zajedno sa djecom, a osim I'd Like to Teach the World to Sing pjevaju i novi džingl Can't Beat the Real Thing.
Masserano, Biella
Masserano je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1613 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
Soba 101
Soba 101 (Room 101 je naziv za fiktivnu prostoriju u kojoj se odvija dio radnje Orwellovog romana 1984. Predstavlja mučionicu smještenu u zgradi Ministarstva ljubavi u Londonu, a koju O'Brien, jedan od likova, opisuje kao "najgoru stvar na svijetu". Kada se protagonist Winston Smith nađe u njoj, ispostavlja se da je vladajući režim toliko usavršio psihologiju i tehnike prikupljanja informacija da unaprijed zna čak i najintimnije noćne more, strahove i fobije svojih podanika ili potencijalnih neprijatelja, što koristi kako bi ih potpuno slomio. U slučaju Winstona Smitha je to strah od štakora; izložen mogućnosti da mu štakori izgrizu lice, Smith je spreman na sve, čak i moliti da umjesto njega to učine njegovoj ljubavnici Juliji. Taj trenutak izdaje predstavlja Smithov potpuni slom nakon čega nestaje svaki trag pobune i on postaje marioneta režima; nedugo nakon puštanja iz Ministarstva ljubavi ponovno sreće Juliju, iz čijeg ponašanja je vidljivo da je bila izložena sličnom tretmanu i načinila istu odluku.
Orwell je, prema vlastitim riječima, inspiraciju za Sobu 101 pronašao u istoimenoj prostoriji britanskog Ministrarstva informacija gdje je kao službenik tokom drugog svjetskog rata bio prisiljen dugo vremena provoditi na "besmislenim sastancima" koji su za njega predstavljali "mučenje".
Los Parras, Villa de Arista
Los Parras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1626 m.
Rade b. Hohenwestedt
Rade baj Hoenveštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 93 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058131.
Smith & Wesson Model 1
300px|thumb|S&W Model 1
Tres Marías, San Miguel de Allende
Tres Marías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Smith & Wesson Model 1
Smith & Wesson Model 1 je prvo vatreno oružje koje je proizvela američka kompanija Smith & Wesson, odnosno prvi komercijalno dostupni revolver koji je koristio integralne obručnoopaljujuće (rimfire) metke umjesto zasebnih barutnih punjenja, kapisli i zrna. Koristio je cilindar (doboš) sa sedam metaka kalibra .22 Short.
Tres Marías, San Miguel de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2051 m.
Smith & Wesson Model 1
Godine 1860. je uvedena modifikacija poznata kao Model 1, Second Issue. Treća značajnija modifikacija je uvedena 1868. godine poznata kao The Model 1, Third Issue - najznačajnija je bila zaobljena cijev i užljebljeni cilindar. Model 1 se prestao proizvoditi 1882.
1984 (reklama)
1984 je naziv za američku televizijsku reklamu kojom je kompanija Aplle Inc. krajem 1983. i početkom 1984. javnosti predstavila svoj novi osobni kompjuter Macintosh. Napravljena je kao kratki igrani film u režiji Ridleya Scotta, inspiriran znamenitim Orwellovim romanom 1984, i s radnjom smještenom u njegov ili njemu nalik sumorni distopijski svijet bliske budućnosti. U njemu siromašnim prolovima preko teleekrana vlastodržac nalik na Velikog brata drži govor u kome slavi "Objedinjenje misli" sve dok mlada atletičarka koju progone policajci ne uspije baciti čekić u ekran i razbiti ga, šokirajući publiku. Na kraju se pojavljuje natpis
24. januara će Apple predstaviti Macintosh. I vidjet ćete zašto 1984. neće biti kao ''1984.
te Appleov logo.
Dugojnica
Dugojnica je naselje u Srbiji u opštini Surdulica u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 275 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 288 stanovnika).
1984 (reklama)
Prvo se prikazao krajem 1983. na TV-stanici KWMT u gradu Twin Falls (kako bi ušao u konkurenciju nagrada za prethodnu godinu), a potom na Superbowlu. Doživio je veliki uspjeh, iako je Orwellova zaklada, prijeteći tužbom zbog povrede autorskih prava, osigurala njegovo skidanje s programa na proljeće.
Uspjeh reklame se tumači time da su Scott i Apple uspješno iskoristili to što se 1984. tada učestalo spominjala kao "Orwellova godina", kao i da su njome konkurenciju, odnosno omraženi IBM prikazali kao stari, "potrošeni" i totalitarni establišment, a svoju tvrtku i Macintosh kao svježu, modernu i subverzivnu alternativu.
Reklama je kasnije korištena od strane Applea - godine 2004. za 20. obljetnicu Macintosha kada je kao novi proizvod reklamiran iPod. Njeno snimanje, između ostalog, je prikazano u TV-filmu Pirates of Silicon Valley iz 1999.
Godine 2007. su za vrijeme predsjedničke kampanje pristaše Baracka Obame na YouTube stavili video-spot u kome su riječi i slika Velikog brata zamijenjeni s Obaminom tadašnjom glavnom suparnicom i izbornim favoritom Hillary Clinton.
Dugojnica
Učešće u Drugom svetskom ratu
Pre Drugog svetskog rata, selo je imalo 87 domaćinstava, sa oko 500 stanovnika. Glavno zanimanje stanovnika je bila poljoprivreda.
U NOB iz Dugojnice bilo je 49 boraca, od kojih su pet poginula.
Demografija
U naselju Dugojnica živi 217 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,6 godina (38,5 kod muškaraca i 40,5 kod žena). U naselju ima 81 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,40.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Šuplji Kamen
Šuplji Kamen je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Šuplji Kamen pripada opštini Kumanovo.
Prirodni uslovi
Šuplji Kamen je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 10 kilometara istočno.
Selo Šuplji Kamen se nalazi u istorijskoj oblasti Žegligovo, u ravničarskom kraju, na približno 300 metara nadmorske visine. Neposredno južno od naselja protiče reka Pčinja.
Mesna klima je kontinentalna sa slabim uticajem Egeja (žarka leta).
Istorija
Krajem 19. i početkom 20. veka ovo selo je upravno spadalo u Kumanovskoj kazi Skopskog sandžaka, u okviru Kosovskog vilajeta. Po statistici Vasila Knčova iz 1900. godine, selo je imalo 344 stanovnika, pravoslavnih Slovena, navodno „Bugara“ odnosno vernika Bugarske egzarhije.
27. maja 1904. godine, kod ovog sela se odigrala borba između srpskih četnika pod komandom vojvode Anđelka Aleksića i turske vojske i albanskih bašibozuka. Četnici su se borili i izginuli do poslednjeg nanoseći Turcima teške gubitke.
Stanovništvo
Šuplji Kamen je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 81 stanovnika.
Slovački krajevi
Slovačka je od 24. jula 1996. podeljena na 8 krajeva (svk: kraje; jednina: kraj), koji su nazvani po gradovima koji su administrativni centri tih krajeva. Godine 2002. uvedena je reforma po kojoj se Slovačka sastoji od 8 viših zemaljskih celina (svk: vyššie územné celky, skraćeno VÚC) odnosno 8 samoupravnih krajeva (svk: samosprávny kraj). Granice i imena tih samoupravnih krajeva iste su kao i kod slovačkih krajeva uvedenih 1996. godine.
right|350px
Šuplji Kamen
Stanovništvo
Savremeni etnički sastav:
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Zibika
Zibika je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Zibika se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 180 stanovnika.
Vâlcelele, Vlădeni
Vâlcelele je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Vlădeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 421 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Bailleulval
Bajelval je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 272 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 69 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 146 metara (maksimalnoj 152 m, a minimalnoj 101 m).
El Guayabito, Técpan de Galeana
El Guayabito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 944 m.
Omiš
Omiš je grad u Hrvatskoj koji administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Geografija
Omiš je gradić u srcu Dalmacije i nalazi se na ušću rijeke Cetine. Omiš se nalazi 21 kilometar jugoistočno od najvećeg dalmatinskog grada Splita.
Gradska naselja
Blato na Cetini, Borak, Čelina, Čisla, Donji Dolac, Dubrava, Gata, Gornji Dolac, Jesenice, Kostanje, Kučiće, Lokva Rogoznica, Marušići, Mimice, Naklice, Nova Sela, Omiš, Nemira, Ostrvica, Pisak, Podašpilje, Podgrađe, Putišići, Seoca, Slime, Smolonje, Srijane, Stanići, Svinišće, Trnbusi, Tugare, Zakučac i Zvečanje.
Povijest
Omiš se prvi put spominje u povijesti pod imenom Oneum (Onaeum), koji zamire početkom VII. stoljeća. S obzirom na poziciju Omiša, kao važna veza unutrašnjosti s kopnom, to nije bilo duga vijeka. Povijesno središte ondašnjeg Omiša je bilo smješteno na istočnoj obali rijeke Cetine (ime rijeke Cetine potječe od frigijske riječi Zetna, što znači vrata, glede je ušće Cetine sličilo na monumentalna vrata).
U antičkom razdoblju naselje Omiša (Oneum) se vjerojatno nalazilo u zaseoku Baučićima gdje je pronađeno mnogo antičkih ulomaka (reljefa, natpisa, nadgrobnih spomenika, svjetiljaka, novca). Najvažniji spomenici, koji se danas čuvaju u Gradskom muzeju, kameni su ulomci s rimskim natpisima. Iz teksta se zaključuje da su uklesani za vladavine rimskih careva Tiberija i Klaudija (Tiberius - A.D. 14-37; Claudius - A.D. 41-54 ), a najvjerojatnije su bili namijenjeni nekoj javnoj zgradi, spomeniku ili cesti, što govori o važnosti naselja u kojem su građeni.
Nedaleko od tog nalazišta je još mramorni portret rimskog cara Tiberija i jedan veliki dio antičkog žrtvenika posvećena rimskom caru Augustu (Augustus - 27 B.C. - 14 A.D.). Da se radilo o većem i važnijem naselju u antičko doba svjedoče i rimski grobovi, te nadgrobne stele i sarkofazi koji postoje na omiškom starom groblju.
U srednjem vijeku tokom XII. i XIII. stoljeća gradom su vladali knezovi Kačići koji su bili na čelu omiških gusara. Omiški gusari su vodili napade na papinske galije i trgovačke brodove moćne Venecije, Dubrovnika, Kotora, Splita,... Sve su to bili povodi za učestale ratove te sklapanje sporazuma, koji su često završavali plaćanjem danka Omišanima za mirnu plovidbu. Medutim, svaki mir s omiškim gusarima bio je kratka vijeka pa su se protiv njih povela i dva križarska rata. Prvi rat, koji je završio pobjedom gusara, poveo je papa Honorije III. 1221. godine zbog napada na križare koji su plovili prema Palestini. Drugi križarski rat, koji Omišani gube, poveli su Mlečani 1286. i 1287. godine, a označio je svojevrsan kraj moći knezova Kačica i njihove vladavine u gradu Omišu.
Gusarsku povijest zorno predočuju gradske tvrđave Mirabella (Peovica) i Starigrad (Fortica). S Peovice može se vidjeti cijeli Omiš, a s Fortice cijeli Brački kanal, otoke Brač, Hvar i Šoltu, Srednja Poljica i ušće rijeke Cetine. Za gusarenje, to je bilo veoma važno, glede se sa jednoga mjesta moglo nadzirati veliko područje na kopnu i moru.
Omiški gusari su koristili brodove na vesla, omiške strijele, odličnih karakteristika. Jedna od najvažnijih karakteristika omiških strijela je bila plitki gaz koji im je omogućavao brzu pokretljivost a isto tako i učinkovito povlačenje u korito rijeke Cetine, u slučaju opasnosti. Omiški su gusari sagradili podvodni zid u koritu rijeke Cetine na samom ulazu u more, koji je bio neobično važan. Taj podvodni zid (Mostina) se nije vidio glede je bio pod vodom, a imao je samo jedan otvor koji je bio prilagođen omiškim brodovima i koji se mogao zatvoriti lancima, tako da bi se neprijateljski brodovi tu nasukali ako bi ih pokušali slijediti. Na lijevoj obali rijeke Cetine bila je izgrađena i mala tvrđava (Gomilica), koja je sasvim porušena, a čija se uloga povezuje s Mostinom.
Nakon Kačića, gospodari Omiša izmjenjuju se, a gusarstvo, premda jos uvijek djelatno, više nikada neće biti tako uspješno kao za njihove vladavine. XIV. stoljeće bilo je obilježeno vladavinom bribirskih knezova Šubića nad gradom. Nakon Šubića gradom vladaju: braća Horvat, koji su bili pod zaštitom bosanskog kralja Trvtka I.; splitski i bosnsko-humski vojvoda herceg Hrvoje Vukčić Hrvatinić; Ban Ivaniš Nepilić; obitelj Matka Talovca, koja vlast nad gradom dobiva od kralja Zigmunda, te humski vojvoda herceg Stjepan Kosača.
Nakon sto je Ladislav Napuljski 1409. godine Mletačkoj Republici prodao Dalmaciju, 1444. godine i Omiš je priznao vlast te države, u čijem sastavu ostaje do 1797. godine. U doba mletačke uprave bio je Omiš, zbog zaštićena položaja, vojničko i pomorsko naselje koje se razvijalo unutar zidina. Omiš je bio zaštićen zidinama s tri strane, a sjevernu mu je stranu štitila planina. Takvo se stanje održalo sve do XIX. stoljeća, a potom su zidine najvećim dijelom porušene (ostaci gradskih zidina i danas su vidljivi na pojedinim mjestima). Stanovnici Omiša su se u to vrijeme bavili uglavnom ribarstvom na ušću, nešto južnije, rijeke Neretve. Od tog ribolova su morali davati Mlečanima jednu desetinu ulova ribe, a često su se sukobili i sa ribarima koji su na isto lovište stizali sa obližnjeg otoka Brača.
Omiš, nakon propasti Venecije 1797. godine, pada pod vlast Austrije. Požunskim mirom iz 1805. godine, kojim završava rat izmedu Austrije i Francuske, Omiš zajedno s Dalmacijom dolazi pod vlast Napoleonove Francuske da bi 1813. godine ponovno pao pod vlast Austrije. U to vrijeme Omiš gubi stratešku važnost uz istovremeno slabljenje pomorstva. Zbog toga mjesto nazaduje i 1840. godine ima samo 761 stanovnika. Pod austrijskom vlašću Omiš ostaje sve do kraja Prvog svjetskog rata (1918. godine).
Tek dolaskom industrije i turizma na početku XX. stoljeća Omiš počinje ponovo uzlaznu putanju u svom razvoju. O bogatoj kulturnoj baštini ovog gradića govore danas brojni spomenici kulture. Takva je na primjer crkva Sv. Petra na Priku na desnoj obali rijeke Cetine koja se prvi put spominje 1074. godine, za vladanja kralja Slavca. Vrijedi spomenuti i ostatke gradskih zidova i kula na Fošalu, te srednjovjekovnu kulu Mirabella (Peovica).
Znamenitosti
ima ih mnogo gakako(znamenitosti) -kuća sretnog čovijeka -mirabela(peovica) -fortica (stari grad) -crkvica sv.Petra
Geografske koordinate
thumb|250px|Geografske koordinate na sferi
Geografske ili zemljopisne koordinate su veličine koje određuju položaj neke točke na Zemljinoj površini, tj. geografska dužina (λ) i geografska širina (φ). Izražavaju se u stepenima (˚), lučnim minutama (') i lučnim sekundama ("). Geografska širina označava se od ekvatora na sjever i jug od 0-90˚, a geografska dužina od početnoga meridijana (Greenwich) na zapad i istok od 1-180˚.
Rancho de Cartón Kilómetro 10, Tlayacapan
Rancho de Cartón Kilómetro 10 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlayacapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1308 m.
Metković
Metković je grad u Hrvatskoj. Administrativno Metković pripada Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Geografija
Geografski smještaj Metkovića na 43°03' SŠ i 17°39' ID, te otvorenost doline Neretve prema moru, svrstava ga u mediteranske gradove sa svim utjecajima koje mediteranski civilizacijski i klimatski krug donosi.
Karlstad
Karlstad je grad na jugozapadu Švedske od 61,685 stanovnika u užem centru, i 85,753 u širem metropolitanskom području.
Metković
Geografija
Delta Neretve od Metkovića do ušća sa sjevera i sjeveroistoka omeđena je ograncima dinarskih planina, a s juga podgradinsko-slivanjskim brdima. Na zapadu Delta je otvorena moru i nalazi se pod njegovim stalnim utjecajem. U jesen se more polagano hladi, oslobađa toplinu i time produžuje ljeto, a u proljeće je obrnuto, ohlađeno more spriječava zagrijavanje zraka iznad kopna. U gornjem području Delta je otvorena prema prodiranju suhih vjetrova ljeti, a hladnih zimi i u proljeće. I ovo je razlog stvaranju različitih mikroklima, pa u prostoru od Metkovića skoro do Opuzena zimske su temperature za stupanj, dva niže, a što je odlučujuće da u tom gornjem dijelu teže uspijevaju agrumi (zimsko izmrzavanje). Ljeto je ovdje dugo, toplo i suho, a zima je blaga i kišna.
Karlstad
Karlstad je i administrativni centar Grofovije Värmland koja ima 273,265 stanovnika.
Metković
Geografija
Srednja godišnja temperatura iznosi 15,7 °C. Srednje mjesečne i dekadne temperature su pozitivne. Najhladniji mjeseci su decembar, januar i februar. Najhladniji period je prema podacima opažanja treća dekada siječnja s 2,5 °C. Međutim, opaženi su pojedini dani s negativnim temperaturama. U veljači su zabilježene i dosta minimalne temperature; 1947. g. čak -11 °C, a nešto se slično ponovilo i tri puta: 1974., 1978. te 1985. što je vrlo opasno za suptropske kulture kao što su mandarine zbog smrzavanja.
Karlstad
Geografske karakteristike
Karlstad leži na otoku Tingvalla i duž sjeverozapadnih obala Jezera Vänern na mjestu gdje rijeka Klarälven ima ušće u jezero.
Metković
Geografija
Najtoplije je u julu i augustu od zadnje dekade juna do zadnje dekade augusta. U augustu skoro svake godine temperatura zraka doseže u pojedinim danima i do 35 °C, a 1946. i 2006. bilo je dana i sa 40 °C. U julu su opaženi dani i do 35 °C. Mjesec jun je relativno hladniji, a u septembru se temperature mogu zabilježiti i do 35 °C. Godišnja količina padalina u prosjeku za cijelu Deltu je oko 1300 mm. U zimskom razdoblju padne 65-75% godišnje količine padalina. Uglavnom su to kiše, a snijeg je rijetka pojava i kratko traje. Evidentan je problem da kiše padaju kada je najmanje potrebno vegetaciji zato je intenzivna poljoprivreda ovisna o ljetnom navodnjavanju. Zimi i u rano proljeće se znaju pojaviti i mrazevi kao dio strujanja hladnog zraka zbog otvorenosti prema kontinentu i dosta mogu biti opasni pošto vegetacija krene već u rano proljeće.
Karlstad
Historija
Grad se orginalno zvao - Tingvalla, zbog tingova - skupština koje su se u njemu održavale. Prezvan je u Karlstad u čast kralja Karla IX koji mu je svojom poveljom dodijelio status grada 1584. Karlstad je postao katedralni grad 1645., a 1779. i administrativni centar grofovije. U njemu su se 1905. vodili pregovori, koji su nakraju doveli do raspada Unije sa Norveškom.
Metković
Historija
Metković se prvi put spominje 1422. u jednom spisu koji se čuva u dubrovačkom arhivu: ...in flumaria Narrenti subtus Metchovich (...na rijeci Neretvi pod Metkovićem).
Karlstad
Znamenitosti
Nakon što je bio gotovo potpuno uništen u požaru 1865. godine, Karlstad je obnovljen kao moderan grad, širokih avenija i velikih parkova. Tako da ima svega nekoliko građevina koje su nadživjele taj požar.
Metković
Historija
Sudeći po arheološkim nalazima na brdu Predolcu, neposredno do grada, život je u njemu otpočeo još u pretpovijesno doba. Pretpostavlja se da su prvi poznati žitelji u donjem toku Neretve bili helenizirani Iliri Daorsi, koje su kasnije potisnuli ratoborni Ardijejci i Delmati. O njima svjedoče mnogobrojne gradine i kamene gomile na okolnim brdima. U četvrtom stoljeću pne. stari Grci počeli su kolonizirati jadranske otoke i obalu, pa su zbog zgodna položaja utemeljili emporij (luku), tri kilometra sjeverozapadno od Metkovića. Bila je to u antici daleko poznata Narona, današnji Vid. Njezini su žitelji trgovali s Ilirima u unutrašnjosti, prodavajući im oružje, posuđe, nakit i odjeću. Dobar strateški i komunikacijski položaj Narone uvidjeli su i Rimljani, koji su blizu nje podigli vojni logor (pretpostavlja se u Mogorjelu kod Čapljine) za ratovanje protiv Ilira. Narona je vjerojatno za cara Augusta postala kolonija (Colonia Iulia Narona) i upravno središte (conventus Naronitanus). Devedesetih godina 20. st. u središtu Vida otkopani su ostaci hrama na glavnome trgu (Augusteum), u kojemu je pronađeno 16 kipova bogova i božica, svi bez glava – kršćanska osveta, među kojima se ističe gotovo tri metra visoki kip divinizirana Augusta u carskoj odori. Kako je Narona bila biskupijsko središte, u njoj je pronađeno više starokršćanskih bazilika, od čega je vrijedna spomena dobro očuvana krstionica u bazilici na mjestu današnje crkve Sv. Vida.
Karlstad
Znamenitosti
Zbog tog mu je naveća znamenitost Istočni most preko rijeke Klarälven, podignut između 1761. - 1770. sa svojih 13 lukova i muzej sa zbirkama umjetničkih i kulturnih artefakata iz Värmlanda.
Metković
Historija
thumb|Dio zemljopisne karte iz 1787 na kojoj je označen Metković
Karlstad
Znamenitosti
Karlstad ima univerzitet osnovan - 1967. kao filijala Univerziteta u Göteborgu, koji je od 1999. postao samostalni.
Metković
Historija
U ranom srednjem vijeku Poneretavlje su naselila slavenska plemena. Od Cetine do Neretve uzdiže se čuvena Paganija, zemlja nekrštenih gusara, kako je u 10. st. opisuje bizantski car Konstantin Porfirogenet. Mlečani su jedno vrijeme plaćali Neretvanima danak za slobodnu plovidbu uz njihovu obalu. Vjeruje se da je hrvatski knez Domagoj podrijetlom bio Neretvanin. Mletački kroničar zove ga "pessimus dux Slavorum". U 14. vijeku u dolinu Neretve spustili su se bosanski vladari, ponajprije Stjepan II. Kotromanić, pa kralj Tvrtko, pa herceg Stjepan Vukčić Kosača, pa knezovi Radivojevići-Jurjevići-Vlatkovići... Krajem 15. vijeka područje počinju napadati i pustošiti Turci. I danas blizu Metkovića nauzgor stoji moćna Norinska kula, o kojoj pjeva Andrija Kačić Miošić.
Karlstad
Privreda
Industrija Karlstada se uglavnom bazira na preradi drva i proizvodnji teških strojeva. Grad je i velika luka i centar izvoza i uvoza jer je povezan sa oceanom preko Göteborga i Sjevernog mora.
Metković
Historija
thumb|Pogled s male rive na Metkovića (1900)
Ulogu Narone preuzela je luka Drijeva, vjerojatno na desnoj obali Neretve blizu današnje Gabele. Drijeva su bila veliko trgovište svakojake robe, od sukna i voska do soli i začina, ali i robova. Često se spominje u zapisima dubrovačkih notara. Blizu Drijeva na povijesnu pozornicu u 15.vijeku stupa i Metković, doduše kao maleno naselje bez velika značenja. Vjerojatno su njegov rast usporili Turci koji osvajaju Poneretavlje. Za njihove vlasti (1494. – 1685.) Metković se ne spominje. Na zemljovidu prvi ga je zabilježio mletački kartograf Giacomo Gastaldi 1570. Glavna uloga bila je namijenjena susjednoj Gabeli, te Opuzenu i Kuli Norinskoj. Ta dva stoljeća ispunjena su čestim sukobima Turaka i Mlečana. Požarevačkim mirom 1718. utvrđena je granica između Turske carevine i Mletačke Republike (vidi dolje kartu iz 1787.).
Mlečani su minirali i napustili Gabelu i osnovali neretvansku luku u Metkoviću na predjelu Unka. Metković se našao u kotaru Neretva, na čijem se čelu nalazio nadintendant sa sjedištem u Opuzenu. Naselje se polagano razvijalo, postajući središte poljodjelstva, stočarstva, lova i ribolova. Sredinom 18. vijeka Metković je imao oko četiristo duša. Nakon propasti Mletačke Republike za kratkotrajne francuske uprave došlo je do gradnje tzv. Napoleonove ceste (u narodu zvane francuskom i Marmontovom), čime je poraslo strateško i trgovačko značenje Metkovića. Upravo u to doba 1812. postao je općinsko središte za naselja na lijevoj obali Neretve. Ipak, istinski razvoj Metkovića otpočinje za vrijeme druge austrijske uprave. Lučki ured utemeljen je 1823. kao prva državna ustanova, a 1849. otvara se i poštanski ured. Izgradnjom cesta Mostar – Metković i Mostar – Sarajevo, Metković, čije stanovništvo je naraslo preko tisuću, postaje trgovačko i lučko naselje s razvijenim obrtom i ugostiteljstvom. Grad se širi od podnožja brda Predolca prema riječnoj dolini. Novosagrađena cesta postala je istodobno glavna gradska ulica.
Val novih političkih promjena nakon autonomaša 1870. doveo je na vlast u Metkoviću narodnjake. Buđenju hrvatske nacionalne svijesti pomoglo je utemeljenje Hrvatske narodne čitaonice, koja će postati stožerom kulturne preobrazbe. U gradu se otvaraju zadruge, bankarske, brodarske i osiguravateljske ispostave. Nakon okupacije Bosne i Hercegovine 1878. razvoj Metkovića postao je još brži. Obavlja se meliorizacija neretvanskih močvara i regulacija rijeke za sigurniju plovidbu. Nakon puštanja željezničke pruge Metković – Mostar, pa Mostar – Sarajevo, sagrađen je i 1895. željeznički most. Grad se širi i na desnoj obali Neretve.
thumb|Metkovska luka između dva rata. Inače Metkovska luka u to vrijeme nakon Sušaka, imala najveći promet na istočnoj obali Jadrana
U prvom svjetskom ratu i nakon njega gospodarski zamah u Poneretavlju donekle stagnira. Ipak, metkovska luka postaje značajnim trgovinskim središtem (po prometu odmah nakon Sušaka). Prema popisu stanovništva 1931. Metković je imao gotovo tri tisuće žitelja. Širi se trgovački i ugostiteljski obrt, djeluje Gradska glazba, grad ima dvije kinodvorane, hotel "Zagreb", gradski park, Turističko društvo, carinarnice, duhansku, veterinarsku i zdravstvenu stanicu, pučku i građansku školu i mnoge upravne zgrade. Šaputa se i o postojanju nekoliko javnih kuća, što nije neobično s obzirom na jaki lučki promet.
U drugome svjetskom ratu Metković su više puta bombardirali saveznički zrakoplovi, pa je kraj rata dočekao u ruševnu stanju. U doba FNRJ i SFRJ Metković je postupno napredovao na ekonomskom, kulturnom, prosvjetnom i sportskom planu. Za vrijeme rata u Hrvatskoj Metković je 1991. – 1992. bio više puta bombardiran od strane aviona i artiljerije JNA. U zadnjem desetljeću nakon uspostave samostalne Republike Hrvatske Metković nastavlja svoj urbani rast.
Administracija i politika
Gradonačelnik: mr. Stipe Gabrić-Jambo
Stanovništvo
Naselja u sklopu Metkovića: Sela
Kultura
Metković je prošlosti bio selo čiji su stanovnici mahom bili poljodjelci, stočari i ribari koji su svoje kuće gradili na Predolcu štiteći se od redovitih poplava. U takvom prirodnom okružju teško da se moglo govoriti o kakvoj kulturi, izuzimajući pučke priredbe koje su vjerojatno bile vezane za crkvene blagdane. Početkom 19. stoljeća, padom Napoleona i dolaskom austrijske vlasti, Metković postaje upravno središte doline, čime počinje njegov gospodarski, a usporedo s njime i kulturni razvoj. Prijelomna godina u kulturnom životu vjerojatno je 1873. kada se osniva Hrvatska narodna čitaonica neretvanska. Narasle kulturne potrebe iniciraju početak rada Matice hrvatske, kazališnih amatera, limene glazbe... Upravo ova društva i danas čine okosnicu metkovske kulture kroz koju Metkovci generacijama zadovoljavaju svoje kulturne potrebe.
Čiflik (Demir Kapija)
Prirodni uslovi
Čiflik je smešten u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kavadaraca, selo je udaljeno 30 kilometara istočno.
Metković
Kultura
Započinjanjem gradnje zgrade kazališta, u vrijeme poslije II. svjetskog rata, Metković je zakoraknuo u svoje novo kulturno doba. Danas kultura u gradu ima svoj dom. Uz dvije pozornice tu je uređen i galerijski prostor u kojem su izlagala mnoga velika imena hrvatskog kiparstva i slikarstva. Gradska knjižnica godinama postiže izvanredne rezultate. Oko 1200 Metkovaca, članova knjižnice, na raspolaganju ima preko 18.000 svezaka
Čiflik (Demir Kapija)
Prirodni uslovi
Selo Čiflik se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je smešteno u dolini Vardara, dok se južno od sela izdižu najseverniji ogranci planine Kožuf. Nadmorska visina sela je približno 160 metara nadmorske visine. Istočno od naselja protiče rečica Bošava, koja se potom uliva u Vardar.
Metković
Sport
Poznatiji profesionalni timovi iz Metkovića
Čiflik (Demir Kapija)
Prirodni uslovi
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
4. 12.
Dani - Godine
Metković
Obrazovanje
Školstvo se u Metkoviću, ali i neretvanskom području u cijelosti, počinje razvijati u doba austrijske vladavine. Tako je prva osnovna škola utemeljena 1798., za prve austrijske vladavine u Dalmaciji, u Opuzenu. Opuzen je u prvoj polovici 18. stoljeća bio upravni, sudski i crkveni centar Donjeg Poneretavlja. U Metkoviću se, zbog posebnog geografskog položaja, počelo zarana razmišljati o otvorenju pučke škole. Vlada je već 1838. urgirala da se osnuje pučka škola na teret općine, a školski nadzornik u Makarskoj Stjepan Crničić, tražio je 1841. od metkovskog župnika popis djece sposobne za školu. Tako je osnovna škola u Metkoviću otvorena 1845., Odlukom. Bečke dvorske komisije za znanost još iz 1821. po kojoj su se u preturskim, kao i ostalim većim mjestima, mogle osnivati trivijalne škole.
Čiflik (Demir Kapija)
Stanovništvo
Čiflik je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 90 stanovnika.
Metković
Obrazovanje
Škola u Metkoviću bila je tzv. Niža pučka škola prema Pravilniku vlade od 1823., kojim se donose posebni propisi za pučke škole na području Dalmacije. Prema njima, morale su postojati niže puške škole. Svrha im je bila prva potrebna naobrazba za svu djecu bilo kojeg staleža. Više pučke škole od tri ili četiri razreda bile su određene za poučavanje mladeži koja će se posvetiti nauku i zanatima. Ondje gdje ima manje od pedeset dječaka i djevojčica od 6 do 12 godina moralo se pobrinuti za njihovo poučavanje koje će biti najprikladnije, a da se ne uspostavi redovita škola. U nižim pučkim školama poučavalo se «dalmatinskim« ili talijanskim jezikom.
4. 12.
prethodni dan - sledeći dan
Čiflik (Demir Kapija)
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).