cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Japodi
Japodi ili Japudi (grč. Iapydoi; lat. Iapodi, Iapodes, Iapudes, Iapydes) su venetsko-ilirska plemenska etnogrupa iz starog vijeka. Uz Liburne jedna su od najranije poznatih ilirskih etničkih grupa; po vijestima grčkih pomoraca na Jadranu iz VI stoljeća p.n.e. prvi ih spominje Hekatej (Hekataios).
Geografuja i etnografija
Uglavnom su naseljavali područje sjeverozapadne Ilirije u zaleđu jadranske obale i istočno od Istre, između rijeka Kupe (antička Colapis), Une (Oeneus), Sane i Zrmanje i planine Velebit do Jadranskog mora.
Matično područje
Središnje japodsko područje bilo je: današnja Like, Ogulinsko-plaščanska udolina i Gorski kotar u Hrvatskoj. Susjedi na jugu, na velebitskoj obali i Kvarnerskim ostrvima (Insulae Liburnicae) su im bili primorski Liburni s kojima su povremeno ratovali oko teritorija. Na zapadu su graničili i povremeno se sukobljavali s istarskim Histrima, držeći povremeno i obalno područje od Rijeke do Jablanca o čemu je pisao Strabon.
Do kraja 5. vijeka p.n.e proširili su se i na slovensku oblast Belu krajinu, s najvažnijim nalazištima: Vinica, Črnomelj i Podzemelj. Vjerovatno su neko vrijeme naseljavali i Notranjsku, koju su izgubili od Kelta. Najveću ekspanziju su dosegli u periodu između VIII i IV stoljeća p.n.e. Jedno vrijeme držali su i prevoj preko Okre, preko kojeg su dolazili predmeti iz Italije i drugih udaljenijih krajeva ili su tuda Japodi odlazili u pljačkaške pohode.
U Pounju
Japodi su nastanjivali i središnji dio Pounja sa glavnim nalazištima: Ribić, Jezerine i Golubić. U Nacionalnom parku Una je sojeničko naselje koje je bilo jedan od centara razvoja japodske kulture. Na ovom prostoru ostvarili intenzivan razvoja figuralike pa do pravljenja sojeničkih naselja. Takva naselja predstavljaju rijetku pojavu ne samo na prostoru Balkana nego i cijele Evrope, jer je ovaj tip naselja uglavnom karatkterističan za prostor sjeverne Evrope.
Kukurbitadienolna sintaza
Kukurbitadienolna sintaza (, CPQ (gen), (S)-2,3-epoksiskvalen mutaza (ciklizacija, formira kukurbitadienol)) je enzim sa sistematskim imenom (3S)-2,3-epoksi-2,3-dihidroskvalen mutaza (ciklizacija, formira kukurbitadienol). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Genetički inženjering
Genetički inženjering (tehnologija rekombinovane DNK) obuhvata metode veštačkog obrazovanja novih kombinacija naslednog materijala. Činjenica da je genetički kod univerzalan omogućuje da se genetički materijal jednog organizma prenosi u drugi. Time se dobija organizam sa drugačijom kombinacijom gena, čija se DNK naziva hibridna (rekombinovana) i u prirodi se normalno nikada ne nalazi.
Japodi
U Pounju
Njihovi odnosi s plemenoma Mezeji istočno od Une slabije su poznati. Južnu granicu činili su gornji tokovi Une, Krke i možda Zrmanje sa plemenom Diciona, prvenstveno na Grahovskom polju.
Genetički inženjering
U zavisnosti od toga koji se deo genetičkog materijala prenosi razlikuje se: U prvom se manipuliše genima, u drugom hromozomima, a u trećem celim garniturama hromozoma.
Japodi
U Pounju
Japodi su kao narod bili sastavljeni od većeg broja srodnih plemena, međusobno povezanih višestrukim krvnim, ekonomskim i kulturnim vezama i prilično labavom političkom organizacijom, o čijem pravom obliku se gotovo ništa ne zna. Težište političkog života bio je unutar ovih malih plemena, a vrlo je vjerovatno da se klica grada (kao zanatskog, trgovačkog i političkog centra) se počela formirati na teritoriji svakog od njih. Takav grad se svakako nije mogao uklopiti u uski okvir većine starih praistorijskih gradina.
Genetički inženjering
Tehnika ove metode se može objasniti na primeru bakterijske sinteze humanog (ljudskog) insulina. Suština ove tehnike je da se humani gen za insulin ugradi u plazmid bakterijske ćelije. Bakterije će zatim po uputstvu tog gena proizvoditi humani insulin.
Japodi
U Pounju
Prema nekim izvorima njihov poznati grad Metulum se nalazio kod Otočca, a prema drugima kod današnjeg mjesta Šmihel, kod Postojne, u Sloveniji.
Genetički inženjering
Postupak je sledeći:
Japodi
U Pounju
Arheološka istraživanja su potvrdila kontinuirano naseljavanje Japoda na području Like oko IX stoljeća pne. a nakon pada pod rimsku vlast, Japodi su dijelom romanizirani i većinom nastavili živjeli na tim prostorima bar do propasti Rimskog carstva, ukupno skoro petnaest stoljeća. Iako su Rimljani, a pogotovo Grci, za kontinentalne Japode ostavili znatno oskudnije zapise nego za susjedne primorske Liburne i Dalmate, arheološka ostavština Japoda je vrlo obilna pa je iz toga dosad razrađeno više opsežnih monografija o njihovoj kulturi i historiji (Hiller 1991, Raunig 2004, Olujić 2007).
Porijeklo Japoda
Prvo veće i dobro ispitano arheološko nalazište sa teritorije Japoda je pećina Bezdanjača kod Otočca u Lici, Hrvatska. To je kraška jama, koja se jednim skoro vertikalnim hodnikom spušta u utrobu zemlje, a onda se širi na nekoliko dvorana.Nalazi iz ove pećine pripadaju stanovništvu iz vremena XIII i XII stoljeću pne, za koje se može reći da su učestvovali u obrazovanju Japoda. Utvrđeno je da je to teško pristupačno mjesto služilo za polaganje mrtvih. Nisu ih pokapali već su ih ostavljali u odjeći, sa nakitom, pored stijene jedne od nekoliko dvorana, prilažući im posude sa hranom i pićem. U jednoj od dvorana nađeno je vatrište sa ostacima pepela, ugljenisanog drveta, životinjske kosti i zemljani sudovi. Ovakav način sahranjivanja potvrđen je u još nekim pećinama i svi pritadaju dobu neolita.
Dolazak kulture polja sa urnama
Sve ovo govori da je područje na kojem će se formirati narod Japoda u jednom kratkom periodu bio naseljen novim stanovništvom iz Panonije, koje je sa sobom donijelo i novu kulturu. Kraj II milenijuma prošao je u međusobnom prožimanju starog i novog. Na groblju Kompolje kod Otočca, koje se može označiti kao Japodsko, leže jedni pored drugih pokojnici sahranjeni po starom običaju u ispruženom položaju (poneki i u grubom sanduku od dasaka) i urne sa pepelom spaljenih koje svojom formom svjedoče o panonskom porijeklu tog novog običaja. Smatra se da je to početak istorije Japoda.
Dolazak Kelta u Panoniju
Rimski historičar Strabon je na osnovu nejasnih izvora smatrao Japode za miješanu grupu Kelta i Ilira, mada nema jasnih dokaza o učešću keltske komponente osim nešto keltskog oružja pronađenog najviše uz rijeku Kupu, koje je tu dospjelo trgovinom sa susjednim sjevernim Tauriscima. Ovi Kelti su se doselili u blizinu Japoda u IV stoljeću p.n.e. kada su Japodi već imali razvijenu sopstvenu kulturu, uključujući i metalurgiju i rudarstvo.
U jezgri, te u južnim i istočnim dijelovima japodskog područja (današnja Lika i dijelovi sjeverozapadne Bosne) gotovo da nije bilo keltske etničke primjese. Ne mogu se uočiti nikakve promjene u načinu života, u pogrebnom kultu i drugim elementima materijalne i duhovne kulture koje bi bile uzrokovane keltskim utjecajem. Naprotiv, autohtoni razvoj, započet prije nekoliko vekova, nastavio se tu tokom četvrtog i narednih vekova, sve do rimskog osvajanja Japodije, 35. godine stare ere. Japodi od IV stoljeća p.n.e. ulaze u fazu opadanja.
Ratovi protiv Rima
Za razliku od ratničkih Dalmata i drugih jugoistočnih Ilira, Japodi su u određenoj mjeri manje ratovali (ali i insistirali na svojoj nezavisnošću) i više su se bavili poljoprivredom, rudarstvom i metalurgijom. Međutim, Rimska Imperija je trebala rudnike metala Japoda za proizvodnju svog oružja i prolaz kroz njihove teritorije za dalje osvajanje Panonije i srednje Evrope
Tako su Rimljani isprovocirali sukobe koje je započeo konzul Gaj Kasije Caius Cassius) 171. pne., pa opet Junije Brut 129. godine p.n.e. nametnivši im prisilni vojni savez (foedus) i podložnički porez (tributum). Napokon su ratovali i protiv Gaja Koskonija (Caius Cosconius) 78-76. godine pne. Vojni savez nije dozvoljavao ni jednom pripadniku Japoda primanje rimskog građanskog prava.
Od ranih pisanih izvora najvažnija su antički zapisi Apijana (Appianos, oko 95-165. godine) i Dijona (Dion Kassios) o ratovanju rimskog cara Oktavijana protiv Japoda.
Oktavijanov pohod pokazao je svu slabost političke organizacije Japoda u cjelini. Prva dva plemena — Uoentini i Avendeati — predala su se bez borbe; njihovi susjedi Arupini su se pripremili za gerilski otpor, povlačeći se u šume, ali do ozbiljnog sukoba nije došlo - i smirili su se kada je Oktavijan poštedeo njihov glavni "grad" od uništenja. Na sličan način, Oktavijan je osvojio i jedno od plemena "onostrane" Japodije, čije je središte poznato kao Terpon.
Aspen Springs, California
Aspen Springs je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 65 stanovnika.
Japodi
Ratovi protiv Rima
(Rimski historičar Livije navodi: "(Oktavijan) je porazio Japode, Dalmate i Panonce"; Periochae, knjiga 131).
Na osnovu opisa bitki sa Oktavijanom može se reći da kod Japoda nije bilo centralne političke vlasti i centralnog rukovodstva, ili je njegov autoritet bio preslab. U odlučujućim trenucima prevladavala je snaga unutar pojedinih plemena. Čini se da se svako pleme borilo na svojoj teritoriji i samostalno odlučivalo o svojoj sudbini.
Posljednji otpor Rimu
U posljednjem ilirskom ustanku od 6-9 god. n.e., poznat kao Batonov ustanak, nakon sloma ustaničkog pokreta u Panoniji, tokom proljeća 9.godine n.e. rimsko zapovjedništvo je svoje strateške zamisli usmjerilo na Pounje.
Hronična mijeloidna leukemija
Hronična mijeloidna leukemija (HML) je retka mijeloproliferativa bolest koja je posledica produkcije abnormalnih (kanceroznih) ćelija mijeloidne loze. Bolest ima hroničan tok u odnosu na akutne leukemije, što znači da ima sporiju progresiju, i većinom se javlja kod starijih ljudi, mada se može javiti kod osoba svih uzrasta. U većoj meri zahvata muškarce.
Japodi
Posljednji otpor Rimu
Pod zapovjedništvom Germanika osvojeni su japodski gradovi Splonum, Retinum i Seretion.
Hronična mijeloidna leukemija
Uzrok nastanka
300px|left|Hromozomska translokacija Filadelfija hromozoma.
Kao i kod mnogih drugih bolesti, nije u potpunosti poznato zašto dolazi do nastanka HML, međutim, fiziolozi su identifikovali mehanizam njenog pojavljivanja. HML nastaje kao posledica hromozomske abnormalnosti, budući da se kod oko 90% obolelih javlja takozvani Filadelfija hromozom (po gradu u kojem je 1960. godine identifikovan). Filadelfija hromozom predstavlja recipročnu hromozomsku translokaciju, odnosno razmenu genskih segmenata između dva hromozoma, usled čega se formiraju dva nova derivata hromozoma. Kod HML dolazi do lomova, tj. odvajanja segmenata na dugim (q) kracma hromozomima 9 i 22. Zatim dolazi do zamene mesta između segmenata: segment odvojen sa hromozoma 9 prelazi na hromozom 22, a segment 22. hromozoma spaja se sa 9. hromozomom. Na taj način nastaju neprirodno dugačak hromozom 9 i neprirodno kratak hromozom 22. Tako izmenjen hromozom 22 naziva se Filadelfija hromozom.
Japodi
Posljednji otpor Rimu
Nakon toga japodske zemlje, tj. današnji Gorski Kotar, Lika, Kordun i Pounje su postali dio jedinstvenog upravnog područja, liburnsko-japodska prefekture formirane u zapadnom dijelu Ilirika, koju je potom na istom području naslijedio sudski konvent sa sjedištem u Skardoni (Skradin). Ostaju trajno pod vlašću Rima sve do njegove propasti. Ekonomski nezanimljivo, japodsko je područje ostalo za cijelo vrijeme rimske vladavine naseljeno pretežno starosjedilačkim stanovništvom, koje je dugo očuvalo svoja predanja i vjerovanja, uključujući se u romanizirani svijet razmjerno sporo. Jedini tuđinski naseljenici pristizali su po sili vojne službe. Prve konstitucije gradskih općina (municipij)uma s latinskim građanskim pravom na tom području bilježe se tek za vladavine flavijevske dinastije, krajem I. st. (naselje Arupij). Metul je postao municipijem tek po sveobuhvatnoj dodjeli rimskoga građanskih prava u Carstvu 212 (constitutio Antoniniana). Retinijum, od Rima najudaljenije japodsko središte, ostaje tradicionalno uređenom starosjedilačkom zajednicom pod upravom rimskog prefekta sve do Vespazijana, kada se na čelu zajednice pojavljuje plemenski prvak, lično od cara obdaren rimskim građanskim pravom, s titulom »princeps i prepozit Japoda (Praepositus Iapodum)«.
Hronična mijeloidna leukemija
Uzrok nastanka
Odvojeni segment hromozoma 9, na kojem se nalazi gen -{ABL1}-, spaja se sa hromozomom 22 na mestu gde je lociran -{BCR}- gen, te fuzijom ova dva gena nastaje novi gen, nazvan -{BCR-ABL}-. Gen kodira protein nazvan -{BCR-ABL}- protein koji je konstantno aktivan. Ovaj protein deluje na druge proteine koji kontrolišu ćelijski ciklus i tako ubrzava deobu ćelija. On dovodi i do inhibicije popravljanja DNK materijala, što čini ćeliju podložnijom daljim mutacijama i abnormalnostima. Ovaj gen uzrokuje i prekomernu aktivnost tirozinske kinaze, koja je, u normalnim okolnostima, deo prirodne ćelijske komunikacije, ali u ovom slučaju dovodi do patološke, prekomerne i neregulisane proliferacije mijelocitnih ćelija.
Koštana srž i različita limfoidna tkiva proizvode krvne ćelije: crvena krvna zrnca (eritrocite), bela krvna zrnca (leukocite) i krvne pločice (trombocite). Osnovna uloga leukocita je da se brzo transportuju u deo organizma gde je došlo do infekcije i upale, obezbeđujući snažan i brz odgovor protiv infektivnog agensa. Postoje dve loze leukocita: limfociti i mijelociti. Leukociti limfocitne loze nastaju od jedne ćelije koja se zove limfoblast, dok leukociti mijelocitne loze nastaju od ćelije koja se zove mijeloblast. Od mijeloblasta nastaju monociti, megakariociti i polimorfonuklearne ćelije: neutrofili, eozinofili i bazofili, koje se zbog svog granuliranog oblika nazivaju i granulociti. Da bi u potpunosti sazrela, ćelija prolazi kroz nekoliko faza, a prekomerna aktivnost tirozinske kinaze uzrokuje preteranu produkciju ćelija i njihovo nepotpuno sazrevanje, što dovodi do nakupljanja velikog broja nefunkcionalnih ćelija u krvi. HML zahvata granulocitne leukocite, pa se često naziva i hronična granulocitna leukemija, a bolest koja remeti stvaranje monocita zove se, u zavisnosti od toka, akutna ili hronična monocitna leukemija. Veruje se da ova hromozomska abnormalnost nije nasledna, tj. da nastaje posle rođenja, kao posledica delovanja spoljašnjih faktora, pre svega jonizujućeg zračenja, za koje je dokazano da izaziva leukemiju i druge maligne neoplazije.
Japodi
Japodska kulturna grupa
Japodska kulturna grupa nastala je iz starijeg autohtonog supstrata uz uticaj kulture polja sa urnama. Grupu je definisala Ružica Drechsler-Bižić 1983, a hronologiju nalaza uradio je Zdravko Marić 1968. godine.
Hronična mijeloidna leukemija
Simptomi bolesti
Kao i druge maligne bolesti, HML bolje reaguje na terapiju kada se sa njom započne u ranim fazama bolesti. Međutim, s obzirom na to da bolest ima hroničan tok, ona u ranoj fazi ne daje nikakve ili daje opšte, vrlo neodređene simptome koji često ne izazivaju sumnju na ozbiljnu bolest. Simptomi koji se mogu javiti su :
Dijagnoza
Prisustvo Filadelfija hromozoma određuje se fluorescentnom -{in situ}- hibridizacijom (-{FISH}-) ili lančanom reakcijom polimeraze (-{PCR}-), ali prisustvo ovog hromozoma nije jedinstveno za HML, jer se on, u ređim slučajevima, javlja i kod drugih oblika leukemija. Takođe, Filadelfija hromozom nije prisutan kod svih obolelih od HML, već se javlja kod oko 90% pacijenata. Pojedina istraživanja ukazuju na to da i kod njih postoji translokacija 9;22, ali da se ne može detektovati zbog različitih razloga. Uzorak za kariotipizaciju se dobija biopsijom kosne srži. Takođe, kompletna krvna slika je obično indikator postojanja bolesti. Tada se obično nalazi povišen broj granulocita.
Japodi
Arheološki lokaliteti
Većina nalaza sa ovih nalazišta su u Zemaljskom muzeju u Sarajevu, u Muzeju Unsko-Sanskog kantona u Bihaću, Prahistorijskoj zbirci Naturhistorisches Museuma u Beču i Arheološkom muzeju u Zagrebu.
Galanin
Galanin je neuropeptid kodiran genom, koji je široko izražen u mozgu, kičmenoj moždini, i stomaku ljudi, kao i drugih sisara. Galaninska signalizacija se odvija kroz tri G protein spregnuta receptora.
Japodi
Nalazi
Likovno oblikovani ili ukrašeni predmeti rađeni su od različitog materijala: pečena glina, bronza i rijetko srebro, jantar, staklo, kamen. Primijenjene tehnike su: urezivanje, apliciranje, modelovanje, livenje, iskucavanje. Vrste figura koje su prikazane: predstave predmeta, životinjske i ljudske figure.
Galanin
Funkcionalna uloga galanina, kao i mnogih drugih neuropeptida, je velikim delom nepoznata. Galanin predominatno učestvuje u modulaciji i inhibiciji akcionog potencijala neurona. Smatra se da galanin ima mnoštvo bioloških funkcija, među kojima su: nocicepcija, regulacija buđenja i sna, kognicija, ishrana, regulacija raspoloženja, regulacija krvnog pritiska, on takođe učestvuje u razvoju i dejstvu faktora rasta. Galanin je vezan za više bolesti kao što su Alchajmerova bolest, epilepsija, depresija, poremećaj ishrane i rak. Smatra se da galanin ima neuroprotektivno dejstvo jer je njegova biosinteza povećana 2-10 puta nakon aksotomije u perifernom nervnom sistemu, kao i tokom moždanog napada.
Japodi
Naselja i kuće
Ono što daje poseban pečat njihovom načinu življenja je, prije svega, tipološka raznolikost naselja. Pećine su korištene uglavnom u najranijem periodu istorije Japoda za koji znamo, i to kao sezonska pastoralna staništa. Najveći dio njihovih naselja čine gradine - izgrađene na brdima i obično utvrđene kamenim bedemima. Neke od njih su vrlo male, pa su unutar svojih bedema davali dovoljno prostora za deset do petnaest kuća. Gradina na Kekića Glavici, sa svojih 11.000 m2, omogućila je siguran smještaj za nešto veću zajednicu. Kako su građevine u takvim utvrđenim naseljima bile gusto postavljene jedna uz drugu, to naselje je moglo imati tri stotine ili četiri stotine stanovnika. Konačno, tvrđava Stražbenica, u selu Vrepcu kod Gospića, čijih osam terasa zauzimaju površinu od nekoliko hektara, u prahistorijsko doba bila je velika i naseljena zajednica sa vjerovatno dvije do tri hiljade stanovnika. Na najvišoj tački brda nalazio se posebno utvrđeni centar naselja - akropola.
Galanin
Struktura
Galanin je peptid koji se sastoji od lanca sa 29 aminokiselina (30 aminokiselina kod ljudi) nastalog presecanjem 123-aminokiselina dugačkog proteina poznatog kao preprogalanin, koji je kodiran GAL genom. Sekvenca ovog gena je visoko očuvana među sisarima. Postoji preko 85% homologije između sekvenci pacova, miša, svinje, krave, i čoveka. U ovim životinjskim formama, prvih 15 aminokiselina sa N-terminusa su identične. Razlike postoje na nekoliko pozicija na C-terminalnom kraju proteina.
Japodi
Sojenička naselja
Naselje u Ripču danas nalazi se u lošem stanju i gotovo da više nema nikakvu funkciju, a ostaci sojenica polagano počinju da propadaju zbog izloženosti vremenskim uslovima kao i nemaru ljudi.
Nakit
Japodski nakit, pogotovo kompleti nakita u grobovima, prilično je težak, posebno u periodu od osmog do petog vijeka stare ere, sav je odisao grubom, varvarskom snagom.
Možda najoriginalniji, najjapodskiji među tim metalnim ukrasima, bile su bronzane kape, našivene ili pričvršćene na kožnu ili tekstilnu podlogu. Napravljene su od bronze, tkanine i kože. Ornamenti su bili iskucane tačke, dugmad, lančići u obliku resa, našiveni šiljci, štapićasti te obručasti ukrasi. Prema jednoj teoriji, japodska kapa davni je predak poznate ličke kape (crvena kapa).
Uz kape, Japotkinje su nosile sljepoočničarke – 2 metalna ukrasa u ravnini sljepoočnica obješena na vrpci oko glave. Kasnije su se nosila oglavlja od bronzanog lima ukrašenog iskucanim ornamentima.
Važna karakteristika japodskog nakita je obilje i raznovrsna upotreba jantara (ćilibara). Stari jantarski put, je počinjao negdje na obalama Baltika i završavao svoj kontinentalni dio u Kvarnerskom zaljevu. Japodi su jantar rano upoznali i stalno se njime opskrbljivati. Jantarska zrna prečnika 4-5 mm, obično nedotjerana, bez ukrasa ili jednostavno modelovana, korištena su uglavnom za izradu ogrlica i za ukrašavanje jednog od najčešćih i najvažnijih ukrasnih i praktičnih predmeta, fibule, koja je kod Japoda izrađivana u velikom broju varijanti. Japodi su ih pravili i nosili do kraja svoje nezavisnosti, pa čak i u 1. vijeku nove ere, pod rimskom vlašću. Tom periodu pripada i fino izrađen primjerak ove vrste fibule iz Jezerina, sa bronzanom konstrukcijom i srebrnim okovom oko zrna jantara.
Često se na nalazištima mogu naći perlice od staklene smjese. Da bi ih izradili Japodi su skupljali kremeni pijesak, topljiv na temperaturi od 650 °C, koja se može postići na ognjištu. Dobivenu pastu oblikovali su u male ukrasne predmete. Na dijelovima nošnje i ukrasima bilo je pričvršćeno mnoštvo privjesaka koji su zveckali pri svakom pokretu. Velik utjecaj na ornamentiku imali su Piceni, italski narod koji je živio na području današnje Ankone.
Odjeća
Osnova ženske nošnje bila je platnena zvonolika haljina. U struku je stegnuta kožnim pojasom s metalnom kopčom i alkama. Na alke pojasa mogao se objesiti nožić i druge sitne stvari. Ako je bilo hladno, dodavao se vuneni ogrtač. Ova odjeća nije imala ni zatvarača ni dugmeta. Ogrtač i haljina pričvršćivani su malim i velikim kopčama, tzv. fibulama, najčešće lučnim, (kopča, spona, broš), koje su poprimile karakteristike ukrasnog detalja estetske vrijednosti, i kao jedini metalni element nošnje, činile najčešću pojavu tokom željeznog doba. Druga vrsta fibula su pločaste fibule koje nalikuju na broševe. Jedna od najpoznatijih japodskih pločastih fibula zove se spiralnonaočalasta fibula.
Japodski majstori prihvatili su ovaj izvorno mali nakit i sve više povećavali njegove dimenzije, dok nisu dobili teške, masivne primjerke, duge 20 pa i više centimetara, teške i pola kilograma. Tada su, umjesto savijanja čitavih namotaja bronzane žice u diskove, počeli jednostavno lijevati cijele fibule u jednom komadu, zamjenjujući, u vizualnom smislu, spiralne zavoje, zakovice i druge tehničke detalje urezanim i plastičnim ornamentikom. Dobili su tako težak tanjirni nakit da je mogao pokriti dobar dio grudi.
Uz fibulu, elementi nošnje su: ogrlica, narukvica, pojas, prsten, alka, šivaća igla i sl. Ogrlice su bile masivne i živopisne, načinjene pretežno od velikih zrna jantara. Japodi su vjerovali da jantar djeluje ljekovito na vlasnika i zato su ga često nosili na svojoj odjeći. Koliko je jantar dragocjen govori činjenica – u doba Japoda jeftinije je bilo kupiti roba nego grumen jantara.
Pektorale su metalne bronzane pločice koje su se nosile na prsima. Ukrašavane su supostravljenim glavama konja ili ptica, a na malim lančićima sa pločica visili su privjesci različitih oblika: štapići, ptice, konji, delfini. Zveckali su i svjetlucali pri svakom koraku i time, po vjerovanju Japoda, tjerali zle duhove.
Stavljanjem nekoliko metalnih obruča oko ruku i nogu - narukvica i nanogvica, ženska japodska nošnja bila je kompletirana.
Hronična mijeloidna leukemija
Terapija
Hronična mijeloidna leukemija ima tri faze: prva je hronična faza, koja može trajati godinama i često ne daje indikativne simptome. Bez terapije, ona prelazi u fazu akceleracije, koja označava napredak bolesti i prelazak u blastnu krizu, u kojoj se bolest ponaša kao akutna leukemija, brzo napreduje i dovodi do smrtnog ishoda.
Do pre nekoliko godina, HML se smatrala neizlečivom bolešću, terapija je mahom bila palijativna, a jedina procedura koja je mogla dovesti do izlečenja bila je transplantacija matične ćelije hematopoeze (transplantacija kosne srži). Međutim, ovo je kompleksna medicinska procedura koja zahteva adekvatno opremljene ustanove i visoko specijalizovano osoblje. Ona podrazumeva prethodno podvrgavanje pacijenta velikim dozama cititoksičnih lekova ili jonizujućem zračenju, kako bi se uništila bolesna koštana srž koja produkuje abnormalne ćelije. Procedura je sama po sebi vrlo rizična, najpre zbog toga što ostavlja pacijenta bez kosne srži, prirodnog generatora imunskog sistema, pa je on podložan mnogim, čak i najbanalnijim infektivnim agensima, koji su najčešće fatalni po njega. Zatim se pacijentu presađuje zdrava koštana srž uzeta od kompatibilnog davaoca, kakav se prilično teško nalazi. U praksi, ne dolazi ni do kakvog presađivanja i drastičnog operativnog zahvata, već sakupljenu kosnu srž pacijent prima intravenski. Kada pacijent primi zdravu kosnu srž, često dolazi do intenzivne imunološke reakcije, kada presađena koštana srž prepozna svog novog domaćina kao stranca i aktivira jak i potencijalno smrtonosan imunološki odgovor. Ovo stanje se naziva bolest kalema protiv domaćina. Zbog toga se pacijenti posle presađivanja tretiraju jakim imunosupresivnim lekovima, koji, sa druge strane, uzimaju svoj danak.
U SAD je 2001. godine odobreno korišćenje novog leka, imatinib mezilata, koji je dobio naziv glivek. Ovaj lek inhibira delovanje -{BCR-ABL}- tirozinske kinaze i sprečava dalje deljenje abnormalnih ćelija. Glivek spada u tzv. ciljne lekove, što znači da je njegov efekat na organizam daleko povoljniji u odnosu na klasičnu hemoterapiju, pa ne izaziva toliko dramatične simptome (lek nije citostatik, ne ubija maligne pa tako ni zdrave ćelije, već deluje onemogućavajući mehanizme koji dovode do bolesti). Dokazao se više nego uspešnim u lečenju HML, kao i nekoliko drugih malignih oboljenja, pa je svojevremeno bio prozvan čudesnim lekom. Konstantnu prepreku njegove primene predstavlja vrlo visoka cena, kao pojava propagacije -{BCR-ABL}- mutanata otpornih na imatinib, usled veštački (glivekom) izazvanog selektivnog pritiska. Farmaceutska industrija radi na razvoju i uvođenju komplementarnih lekova koji efikasno inhibiraju najzastupljenije mutante. Glivek je registrovan i upotrebljava se i u Srbiji.
Japodi
Odjeća
Uočljivo je mijenjanje ženske nošnje tokom vremena što govori kako nošnja i nije sama sebi svrha, ona se prilagođava protoku vremena, ostvarujući potrebu zajednice za opstankom, kroz identificiranje svojih članova.
Figure
Razvoj japodske kulture koji je trajao preko 1000 godina, sadržavao je figuralno oblikovanje podijeljeno u dvije vrste.
Prvu od njih čini prikaz životinja, izrađena isključivo u bronzi. Sve su to mali predmeti, ukrasi ili amajlije. ali urađeno sa neverovatnom preciznošću i, za razliku od ljudskih figura, u mnogo blažoj stilizaciji, ponekad gotovo realistično. Izdvajaju se mali privjesci u obliku četveronožnih životinja — jelena i konja ili dvonožnih kao što je par koji predstavlja kokoš i pijetla. Među njima se uplela i životinja iz sveta fantazije - grifon, motiv koji se preko Grka ili Etruraca, preuzeo sa istoka, ali je tehnika i stilizacija potpuno autohtona.
Češće od ove samostalne, pune plastike, pojavljuju se figure životinja, ili samo njihovi dijelovi, urezani u reljefu, kao ukras ili sastavni dio nakita. Fibule sa predstavama ptica ili glava nekih drugih životinja nisu izum japodskih majstora, one su se prvo pojavile na tlu Italije, a potom su dobile novi zamah u keltskoj umjetnosti krajem petog i četvrtog stoljeća.
Najdekorativniji primjeri „životinjskih“ fibula su iz Jezerina, s jednom reljefnom glavom bika i ovna u kombinaciji sa ćilibarom i fibula sa likom konja iz susjednog Ribića. Slika konja zauzima posebno mjesto u ovoj plastici životinja.
Drugu vrstu plastičnih izrađevina čine gline skulptue — male terakote koje predstavljaju isključivo ljudske figure. Obrada je gruba, a sve figure, u nekoliko varijanti, šematizovane su i to na način koji pokazuje odsustvo bilo kakve estetske sklonosti. Glava je oblikovana s ravnim, cilindričnim ili vretenastim tijelom, ruke su prikazane u obliku panjeva, noge često potpuno nedostaju. Nos, oči su naglašene; usta su samo ponekad prikazana, ali su primarne i sekundarne karakteristike pola redovno i precizno date - genitalije i grudi u ženskim figurama.
Keramika
Većina pokretnih nalaza iz sojeničkog naselja i gradinskih naselja u Pounju su ulomci ili čitave sjajno crno uglačane keramičke posude. Ukrašene su lažnim vrpčastim ornamentom, dok su stariji primjerci ukrašeni oštro izdvojenim facetama na obodu i drškama. Repertoar oblika je raznovrstan: šolje, zdjele, lonci, urne i drugo. Među brojnim nalazima ističe se urezana Glava jelena sa razgranatim rogovljem. Sam prikaz ove glave je savršen jer je prikaz vrata, i drugih dijelova glave, predstavljen na idealan način.
Također tu je i predstava zmije sa Gradine u Ripču koja se nalazi na ulomku posude sa talasnim tijelom. Ovo je ujedno i jedini prikaz na keramici, dok su ovakvi tipovi predstava sa zmijama mnogobrojnije na metalnim i kamenim objektima.
Privreda
Područje na kojem su živjeli Japodi bilo je bogato šumama, tako da je drvo bilo pretežni materijal koji su koristili za izgradnju svojih nastambi. Kamene građevine su podizali većinom na vrhovima uzvišenja gdje su imali i gradove od 400-3000 stanovnika. Glavni i najveći gradovi Japoda su bili u Lici: prijestolnica Metulum kod Josipdola, Monetium (gradina Humac kod Brinja), Avendo (Latica kod Kompolja), Arupium (Vital kod ličkog Prozora) i drugi manji, a dosad je između Kupe i Une pronađeno oko osamdeset lokacija sa ostacima njihovih naselja.
Belton, Texas
Belton je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 18.216 stanovnika.
Japodi
Privreda
Japodi su bili kovači, seljaci, pastiri i ratnici. Po političkom ustroju su Japodi vjerojatno imali labavi plemenski savez bez vrhovnog vođe i bez jasnih naznaka o postojanju vladajućeg staleža. Rimljani navode da su u prijestonici Japoda razorili i spalili gradsku vijećnicu u kojoj su poginule japodske žene i djeca. To pokazuje da su japodski gradovi vjerojatno imali organiziranu upravu.
Japodski seljaci su uzgajali razne žitarice, vinovu lozu i bavili se lovom. Ipak, na osnovu načina građenja njihovih naselja oko rubova kraških polja i kamenih torova za stoku moguće je da su prevashodno bili nomadski stočari a ni područje Like nije pogodovalo za neke druge aktivnosti. Njihova umjetnost nije bila naročito drugučija od susjeda i uglavnom je mješavina ilirskih, panonskih i rimskih uticaja. Japodi su imali dodira i s grčkim i etruščanskim trgovcima iz tog su doba što se vidi iz ukrasa i antropomorfnih figurina koje su izrađivali. Koristili su metale i jantar za ogrlice i narukvice sa spiralnim i trouglim privjescima. Navodno je jantar do Japoda dolazio s dalekog Baltika. Stari narodi su posebno cijenili ovaj materijal i oko njega su se plele mitološke priče, a pripisivala mu se i ljekovita svojstva.
Prije dolaska Rimljana Japodi nisu imali pismenost a tek nakon rimskih osvajanja i usvajanja latinkog jezika i pisma počinju sa postavljanjem nadgrobnih latiničnih natpisa. Originalni jezik Japoda je ostao uglavnom nepoznat i jedini zapisi o njemu su imena na nadgrobnim spomenicima (tafonimi) i rimski popis japodskih naselja i rijeka (toponimi). I ovi oskudni jezički pokazatelji ukazuju da su Japodi bili između Panonaca i južnijih, "pravih" Ilira.
Vjera i grobovi
Slično ostalim Ilirima, izvorni Japodi su po vjeri bili mnogobošci, ali su imali i svoja božanstva. Njihov glavni bog bio je Vodenbog Bindus, ruševine čijeg hrama s više žrtvenika su nađene kod Bihaća i on približno odgovara rimskom Neptunu. Drugo je njihovo božanstvo bio Vidassus tj. bog liječništva, te božica izvora Thana koja je slična rimskoj Dijani i njezin reljef u kamenu je nađen nad izvorom kod Jastrebarskog. Japodski etnički totem je bio konj, a također su obožavali i svete zmije kao duhove svojih predaka.
U rano doba Japodi su često sahranjivali svoje mrtve u pećinama, a kasnije humusno, sa skeletom u drvenim kovčezima u zidanim porodičnim grobnicama i spaljivanjem, sa pepelom pokojnika u pogrebnim urnama. U grobovima Japoda, kao ni u grobovima Liburna i Histra, gotovo nikada nije priloženo oružje, za razliku od grobalja Dalmata i drugih jugoistočnih Ilira gdje je oružje često i obilno prisutno u muškim grobovima. Ovo navodi na zaljučak da su Japodi bili miroljubivi i da im ratovanje nije bio bitan dio života.
Nacionalni spomenici kulture Bosne i Hercegovine
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika kulture proglasila je tri dobra iz vremena Japoda, sa područja opštine Bihać za nacionalne spomenike.
Galmik
Galmik je lek koji deluje kao selektivni, ne-peptidni agonist galaninskih receptora. On je pokazao antiepileptičke, antidepresivne i analgetske efekte u životinjskim studijama, ali isto tako inhibira memorijske funkcije.
Istopolni brak u Belgiji
Istopolni brakovi u Belgiji su legalizovani 30. januara, 2003. Belgija je time postala druga država u svetu, posle Holandije, koja je zakonski priznala istopolne brakove. Kao i u Holandiji, legalizacija istopolnih brakova se i u Belgiji dogodila u periodu kada hrišćanski demokrati nisu bili na vlasti.
Pre legalizacije istopolnih brakova Belgija je legalizovala istopolne zajednice, dajući im neki nivo privilegija i prava koja uživaju venčani parovi.
Belgija je najpre dozovlila sklapanje istopolnih brakova strancima i strankinjama samo iz onih zemalja koje priznaju istopolne brakove. Ovaj zakon je promenjen oktobra 2004. tako da Belgija dozvoljava venčanja svim parovima pod uslovom da bar jedan parter, odnosno jedna partnerka živi u Belgiji duže od tri meseca.
Belgijski službeni glasnik (fr: Le moniteur Belge; nl: Belisch Staatsblad) objavio je da je oko 300 parova venčano u periodu između juna 2003. i aprila 2004. (245 u toku 2003. i 55 u toku 2004). Belgijska vlada je 22. jula, 2005. saopštila da su u periodu od dve i po godine sklopljena 2442 braka.
Usvajanje dece
Zakon o braku nije dozvoljavao usvajanje dece i partner, odnosno parterka nije nikako mogao/la da postane ko-otac, odnosno ko-majka deteta svo partera, odnosno partnerke. Godine 2005. pokrenuta je inicijativa za donošenje zakona kojim bi se omogućilo usvajnaje dece od strane istopolnih parova. Donji dom belgijskog Parlamenta je podržao zakon na glasanju 1. decembra, 2005., a Senat je konačno usvojio zakon 20. aprila, 2006. Zakon je dobio kraljevski pristanak 18. maja, a stupio je na snagu 30. juna, 2006.
Veštački radioaktivni izotopi
Veštački radioaktivni izotopi su radioaktivni izotopi koji se ne javljaju u prirodnim uslovima na Zemlji.
Najčešće se dobijaju bombardovanjem atomskih jezgara elementarnim česticama ili drugim atomskim jezgrima i raspadom ili cepanjem tako dobijenih jezgara.
Veštački radioaktivni izotopi mogu biti veoma kratkog veka (manje od jedne sekunde) a mogu biti i dugoživeći, do nekoliko stotina godina. Kratkoživeći izotopi imaju izvanredno veliku primenu. Nukearna medicina najvećim delom se bavi primenom kratkoživećih radioaktivnih izotopa u lečenju i dijagnostici. Recimo pozitron emisiona tomografija koristi izotope ugljenika 11-C (~20 min), azota 13-N (~10 min), kiseonika 15-O (~2 min) i fluora 18-F (~110 min).
Dugoživeći radioaktivni izotopi nastali sagorevanjem nukearnog goriva u atomskim cetralama predstavljaju najveći problem u skladištenju istrošenog nuklearnog goriva.
Orient, Ohio
Orijent je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 270, što je 1 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kir I
Kir I (staroperz. Kuruš, grč. Κύρος, perz. کوروش) bio je kralj Anšana od cca 640. do cca 580. pne.. Njegov otac, Teisp od Anšana, osvojio je elamski grad Anšan i time postavio temelje za stvaranje buduće Perzijske Monarhije.
Porijeklo
Kir I jedan je od najranijih predstavnika iranske dinastije Ahemenida. Bio je unuk osnivača navedene dinastije Ahemena, odnosno sin Teispa koji je uoči svoje smrti podijelio kraljevstvo svojim sinovima. Kir I vladao je kao kralj Anšana, dok je njegov brat Arijaramn postao kraljem Perzije. Važno je naglasiti kako je Perzija u to doba bila jedna od brojnih iranskih provincija, teritorijalno relativno malena u odnosu na kasnije golemu Perzijsku Monarhiju koju je uspostavio unuk Kira I, Kir II Veliki.
Historijski izvori
U kronološkom smislu teško je definirati precizne datume vezane uz Kirovo rođenje, doba vladavine te općenito događaje vezane uz njega. Najstariji povijesni podaci koji spominju Kira I datiraju iz 652. pne., kada se babilonski kralj Šamaš-šum-ukin (vl. 668. – 648. pne.) pobunio protiv svog brata odnosno nadređenog asirskog kralja kraljeva Asurbanipala (vl. 668. - 627. pne.). Kir I se spominje u kontekstu Šamaš-šum-ukinova ratnog saveznika. Rat između dva brata završio je 648. pne. porazom i samoubojstvom Šamaš-šum-ukina.
Kir I se ponovo spominje 639. pne. kada je Asurbanipal porazio Elam te postao vladarom nad nekoliko bivših elamskih saveznika, među kojima se spominje i Kuras. Njegov stariji sin Arukku navodno je poslan u Asiriju da plati danak kralju. Poslije toga, čini se kako je Kuras jednostavno nestao iz povijesnih zapisa, no njegovo poistovjećivanje s Kirom I pomaže rasvjetljavanju mnogih povijesnih događaja iz doba ahemendiske dinastije tokom 7. vijeka pne.
Politička zbivanja
mini|350px|desno|Politička karta [[Bliski istok|Bliskog istoka oko 600. pne., nakon što su Medija i Babilonija pokorili i podijelili Novoasirsku Monarhiju, s označenom pokrajinom Perzijom na jugu Medije]]
Asirski kralj Asurbanipal umire 627. pne., a Kir I vjerojatno nastavlja plaćati danak njegovim sinovima i nasljednicima Ašur-etil-ilaniju (vl. 627. – 623. pne.) i Sinšariškunu (vl. 623. – 612. pne.). Obojica vladara bila su u neprijateljskim odnosima s medijskim kraljem Kijaksarom (vl. 633. – 584. pne.) i njegovim babilonskim saveznikom, kraljem Nabopolasarom (vl. 626. – 605. pne.). Dvojica saveznika su 612. pne. uspjela osvojiti asirski glavni grad Ninivu što je označilo kraj Novoasirske Monarhije, iako su ostaci asirske vojske pod Ašur-ubalitom II i dalje pružali otpor u gradu Haranu (Carrhae) pune tri godine, sve do 609. pne.
Prob
thumb|Prob Marko Aurelije Prob (latinski Marcus Aurelius Probus) (* 19. kolovoza 232. u Sirmiumu, danas Srijemska Mitrovica, Srbija); † 282. u Sirmiumu) bio je rimski car od 276. do 282..
Kir I
Politička zbivanja
Medija i Babilonija uskoro su podijelili teritorij koji je prije pripadao Asiriji, a grad Anšan je očito pripao pod kontrolu Medije. Pretpostavlja se kako je Kir I skončao svoje zadnje dane kao vazalni vladar Kijaksara ili njegova sina Astijaga (vl. 584. - 550. pne.).
Ostavština
Kira I je naslijedio njegov sin Kambiz I od Anšana, dok će njegov unuk Kir II stvoriti moćno Ahemenidsku Perzijsku Monarhiju, najveći imperij u starom vijeku.
Prob
Prob je rođen u rimskoj provinciji Panoniji navodno kao sin trgovca povrćem, ali njegov je otac zapravo najvjerojatnije bio činovnik ili vojnik. Sam je imao vojničku karijeru pri čemu je kod svojih nadređenih i vojnika stekao ugled. Još u doba vladavine cara Aurelijana branio je Germaniju od Alamana. Kad je car Tacit 276. umro, Prob je dobio zapovjedništvo nad rimskim legijama na Istoku. inne. Iste su ga godine njegove trupe proglasile za protucara našto ga je Tacitov nasljednik car Florijan napao. Iako je raspolagao manjim brojem vojnika Prob je na kraju vještim taktiziranjem odnio pobjedu, a Florijana su ubili njegovi vlastiti vojnici od kojih je veliki dio prebjegao njemu. Proba je sada kao cara priznao i Senat.
O Probu, caru ilirskoga porijekla, kasnoantički izvori (Aurelije Viktor, Historia Augusta) pišu neobično pozitivno. Od 277. do 282. Prob je pet puta bio na položaju konzula i vodio više ratova. Ali iz izvora je nejasno u kojima je od njih pobijedio. Čini se, da je 277. najprije pobijedio Gote u provincijama Panoniji, Meziji ili Trakiji, budući da je prema nalazima rimskoga novca uzeo naslov Gothicus Maximus. nakon toga posvetio se obrani Galije u koju su prešavši rijeku Rajnu provalili Germani. U tim borbama uspio ih je odbaciti natrag preko Rajne na kojoj je dao sagraditi obrambena utvrđenja. Zbog tih pobjeda dobio je naslov Germanicus Maximus. 278. pobijedio je Vandale u Iliriku i Reciji, što je također pozanto iz nalaza rimskog novca (Restitutor Illyrici).
Beauquesne (Francuska)
Boken je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Amjen.
Prob
279. car se na istoku borio protiv pljačkaških izaurijskih plemena i pobijedio ih kao i nubijska plemena u Egiptu i 281. proslavio trijumf. Time je osigurao opskrbu Rima žitom (Egipat je bio žitnica Rima). Međutim, na zapadu Carstva izbio je ustanak našto je car sklopio mir s Perzijom i skršio ustanak. 281. Pobijedio je također jednoga od vojnih zapovjednika Julija Saturnina koji se u Siriji proglasio za protucara nakon čega su ga ubili njegovi vlastiti vojnici.
Beauquesne (Francuska)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1176 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 144 metara (maksimalnoj 164 m, a minimalnoj 98 m).
Prob
Proba su u rujnu 282. u vinogradu ubili nezadovoljni vojnici navodno zato jer ih je car nakon što je u Carstvu zavladao relativan mir htio otpustiti, ali još više zato što ih je car sve više upotrebljavao u obavljanju civilnih zadataka (sadnji vinograda npr.) što je kod vojnika bilo vrlo nepopularno. Njegova vojska priklonila se Karu koji ga je kao car i naslijedio.
Proba unatoč njegovoj kratkoj vladavini i činjenici da o njegovom životu nije mnogo toga poznato danas u nekim europskim regijama poznaju i laici i to zbog vinogradarstva. Naime, u njegovoj biografiji u doduše vrlo problematičnoj Historia Augusta u poglavlju 18,8 stoji:
Proba se zbog toga i danas u dijelovima Austrije i Francuske smatra rimskim carem koji je u ta područja uveo vinogradarstvo. Rimljani su međutim u ta područja davno prije donijeli vinovu lozu, a ovo vjerojatno ukazuje na to da je u njegovo doba (3. stoljeće) u tim regijama cvalo vinogradarstvo što se sigurno može zahvaliti i njegovim mjerama.
Taurin dehidrogenaza
Taurin dehidrogenaza (, taurin:(akceptor) oksidoreduktaza (deaminacija)) je enzim sa sistematskim imenom taurin:akceptor oksidoreduktaza (deaminacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Hromozom 3 (čovek)
Hromozom 3 je autozomni hromozom u humanom kariotipu je treći po veličini, izgrađen od 214 miliona baznih parova. Prema položaju centromere pripada metacentričnim hromozomima. Zajedno sa hromozomima 1 i 2 svrstan je u A grupu hromozoma.
Talbotton, Georgia
Tolboton (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 970 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 970 stanovnika, što je 49 (4,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arneburg
Arneburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Štendal. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.655 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15090010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štendal Arneburg se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Štendal. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 29 metara. Površina opštine iznosi 30,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.655 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Rutekarpin
Rutekarpin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 287,315 Da.
Pescocostanzo, L'Aquila
Pescocostanzo je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1055 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1367 m.
Atascadero, California
Atascadero je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 28.310 stanovnika.
Parafilija
Parafilija, patološka seksualna sklonost ili seksualna anomalija je naziv za sve ono što se smatra neprirodnim spolnim ponašanjem u psihologiji i seksologiji.
Povijest pojma
Iako se ova kovanica često pripisuje seksologu Johnu Moneyu, termin je uveo hrvatski židovski seksolog Friedrich Salomon Krauss u 19. stoljeću, po prvi put populariziran od bečkog psihoterapeuta Wilhelma Stekela (u knjizi Seksualne aberacije) 1925. godine, od grčkog para- (mimo) + philos (ljubav). Nije široko rabljen do 1950-ih, te je prvi put rabljen u "Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders" (DSM) 1980. Korišten je također od strane Sigmunda Freuda.
Podjela parafilija
Ovo su klinički priznate parafilije. Ovo ispod može biti širi popis.
Chanteix (Korez)
Šante je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Til.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 517 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 380 metara (maksimalnoj 451 m, a minimalnoj 312 m).
1225 Ariane
1225 Ariane je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,233 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,1 a geometrijski albedo 0,259.
Benavides, Texas
Benavides je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.362 stanovnika.
Germanikolna sintaza
Germanikolna sintaza (, RsM1, (S)-2,3-epoksiskvalen mutaza (ciklizacija, formira germanikol)) je enzim sa sistematskim imenom (3S)-2,3-epoksi-2,3-dihidroskvalene mutaza (ciklizacija, formira germanicol). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim formira germanikol, beta-amirin i lupeol u odnosu 63:33:4.
Pankration
Pankration ili pankracija (grčki sveborba) jeste jedna borilačka veština u starogrčkim antičkim igrama, koji se prvi put pouzdano javlja 648. pne. za vreme 33. olimpijskih igara. Grci su verovali da je legendarni Tezej osnovao pankration. Jedna naročito među Grcima popularna teorija jeste, da je pankration uz vojsku Aleksandra Velikog stigao do Indije, gde je pokrenuo tamošnje borilačke veštine i time onda i današnje dalekoistočne borilačke veštine poput kungfua i karatea.
Pankration je bio spoj rvanja (pale) i boksa (pigme), uz to su se upotrebljavale tehnike sa nogama, i za razliku od boksa borilo se suvim rukama (bez rukavica odnosno bandaža). U olimpijskim igrama pankration se održavao petog i time zadnjeg dana. Pobeda se dobijala jedino uz nokaut, predaju ili smrt protivnika. Za razliku od rvanja ili boksa u pankrationu nisu postojala tehnička pravila. To znači da su bili dozvoljeni udarci sa rukama, nogama, lakatima, kolenima i prstima, isto i bacalje, poluge i bolni hvatovi, u stajanju i na podu. Jedino je zabranjeno bilo ujedanje i udaranje u očiju. Na osnovi tih pravila koristila se svaka metoda da se protivnik savlada. Čak ni od proboda stomaka s rukom i iščupavanjem unutrašnjih organa stari grčki borci nisu marili, mada je ovo važilo za bezčasno. Mnogi pobeđeni borci tako su našli smrt ili su napustili arenu kao invalidi. Bilo je isto da je pobeđeni platio borbu sa svojim životom, ali mu se zbog dobre borbe posthum priznala pobeda. Borci su se inače nazivali pankratijasti. U takmičenju je bilo sudije, heladonika, koji je nagledavao pravila i odredio pobednika. Jedan od poznatih atleta koji je više puta pobeđivao u ovoj disciplini bio je Teagenes iz Tasosa. Na internet-strani olimpijskog komitea stoji da je i Platon dva puta pobedio u disciplini pankrationa.
Danas postoje pokušaji da se pankration u jednoj civiliziranoj varijanti vrati u olimpijske igre, ili barem ustanovi kao samosvojni i ozbiljni sport u formi pangration atlima. Isto i brazilski vale tudo i sve više popularniji Mixed Martial Arts (MMA) i Freefights oživljavaju tradicije sveborbe slobodnog stila.