cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Zvezdara
Slava opštine Zvezdara je Sretenje Gospodnje, 15. februar.
Položaj
thumb||120px|Grb Zvezdare (mali) Opština Zvezdara zauzima skoro čitav istočni deo urbanog dela Beograda. Graniči se sa opštinama: Palilula na severozapadu, severu i severoistoku, Grocka na istoku i jugoistoku, Voždovac na jugu i jugozapadu i Vračar na zapadu.
Geografija
Zvezdara nema većih parkova, ali ima dve velike pošumljene površine - Zvezdarsku šumu (sa uređenim parkom u severno-centralnom delu) i severni deo Stepinog Luga u južnom delu opštine. Peti park (u MZ Lipov Lad) je mala zelena površina koja je stekla dosta publiciteta, zbog napora građana da se tamo spreči izgradnja. Možemo pomenuti i park kod Šeste beogradske gimnazije.
Zvezdara ne izlazi na Dunav i Savu, glavni vodotoci su dva potoka, oba su, u različitoj meri, sprovedeni pod zemlju i služe kao kolektori: Mokroluški potok i Mirijevski potok. Reka Bolečica teče duž nekoliko stotina metara u najjužnijem delu opštine, kod Bubanj Potoka.
Stanovništvo
Broj stanovnika Zvezdare je stalno i izrazito rastao do 1990-tih i velikog pada nataliteta u većem delu Srbije. Ali opština ostaje jedno od najgušće naseljenih područja u zemlji, sa 4436 stanovnika po kvadratnom kilometru u 2005. Ovako se kretao broj stanovnika prema zvaničnim popisima :
Prema popisu iz 2002., Srbi čine preko 90% stanovništva, Crnogoraca i Jugoslovena ima pojedinačno nešto preko 1%, ostali imaju manje procente.
Ime i istorija
Zvezdarsko brdo je do 1930-tih bilo poznato kao Veliki Vračar. U 19. veku brdo je bilo daleko od grada i nije bilo urbanizovano. Beograđani su ga koristili kao izletište i zvali Baba Ružin kraj.
Prvi svetski rat
Prvi hici Prvog svetskog rata su ispaljeni na Beograd 28.7.1914., ali Austrougari su u njega uspeli ući tek 2.12., nakon što je srpska vojska napustila grad u fazi povlačenja tokom Kolubarske bitke. Srbi su zatim prešli u kontranapad i potisnuli neprijatelja. Austrougari su 14.12. pokušali da zadrže liniju položaja među kojima je bio i Ekmekluk (istočno od Malog Mokrog Luga, s druge strane Stojčinog brda u odnosu na Mirijevo), ali bezuspešno, zbog čega je istog dana naređeno povlačenje. Tako je Beograd oslobođen već 15.12..
Zahvaljujući stanju na drugim frontovima, Srbija će ostati mirna većim delom 1915.. Beograd će ponovo biti napadnut u jesen, ovaj put uz učešće i nemačkih snaga. Trupe odbrane grada su bile raspodeljene u nekoliko odseka, granica između Beogradskog i Velikoselskog odseka je išla Mirijevskim potokom. Na Velikom Vračaru je postavljena artiljerija: dva engleska topa 120mm, jedan vod poljske artiljerije i jedan protivavionski top. Borbe su počele korekturnim pa rušećim gađanjem grada 5 -6.10.; u naredna dva dana, neprijatelj je posle teških borbi uz podršku artiljerije, uključujući i rečne monitore, uspeo da zauzme varoš, iz koje su se prethodno izvukle srpske trupe.
Tokom 9.10., 59. i 57. austrijska divizija su zauzimale prostor prema brdu Zvezdara (u to vreme još Veliki Vračar). Neki delovi srpskog 10. kadrovskog puka Kombinovanog odreda su napustili Veliki Vračar, ali dok su Austrijanci izviđali situaciju on je ponovo posednut, pri čemu je došlo do okršaja u kome su austrijske jedinice bile pomognute od dva monitora sa istočnog kraja Ade Huje i artiljerije sa leve obale Dunava. Ali, Veliki Vračar je u tom trenutku ostao u srpskim rukama. Uveče tog dana, 57. austrijska divizija je bila okrenuta ka Velikom Vračaru i Rospi Ćupriji.
Sutradan, 10.10., 57. austrijska divizija je dobila naređenje da osvoji Veliki Vračar, Erino Brdo (severoistočno od Kaluđerice) i Klupe (dva brda severozapadno od Vinče). Usled skorog pada Dedinja, komandant srpskog Kombinovanog odreda (puk. Dušan Tufegdžić) je u 11:30 naredio da se jedinice sa Velikog Vračara povuku na liniju Zeleno Brdo - Stražarska Kosa - Miloševac. Napušteni Veliki Vračar je zaposela 57. divizija, ali je zbog otpora kod Rospi Ćuprije i artiljerijske vatre sa Lipaka (brdo iznad Višnjice) dalji napad obustavljen, da bi bio nastavljen 12.10.. U noći 10/11.10., usled teške situacije, naročito zbog jake neprijateljske artiljerijske vatre, komandant odbrane grada (gen. Mihailo Živković) naredio je da se izvrši povlačenje na liniju Čolin Grob-Klupe-Erino Brdo-Veliki Mokri Lug-Torlak-Straževica-Petlovo Brdo-Železnik-Ostružnica. Sledećih dana, do 17.10., u rat je ušla i Bugarska, a srpska vojska je istisnuta iz beogradske okuke Save i Dunava, čime su Centralne sile obezbedile slobodan prelaz preko Dunava i vezu u pravcu Bugarske i Turske. Započela je okupacija, koja će trajati do 1.11.1918. .
Između ratova
Na vrhu brda je tokom 1929-32 izgrađena opservatorija (po planu češkog arhitekte Jana Dubovog). Opservatorija je u to vreme nazivana "zvezdarnica" ili "zvezdara" - to ime će preći na brdo i kraj prema zapadu. Gradska bolnica (KBC Zvezdara) je izgrađena 1935., uz pomoć bogatog trgovca Nikole Spasića. Područje je bilo bogato vodom (npr. Bulbulderski potok je izvirao jugozapadno od zvezdarnice), pa se odatle snabdevao i gradski vodovod. Napravljeno je i nekoliko javnih česmi, npr. Pašina česma, iz vremena Prvog srpskog ustanka, u ul. Živka Davidovića (sa druge strane Bulevara); takođe i česma posvećena trećepozivcima iz Prvog svetskog rata, blizu Gradske bolnice.
U januaru 1940. na Zvezdari je održavano takmičenje u slalomu, jer je padina bila duža i ocenjena kao manje opasna nego na Košutnjaku. Sokoli su u novembru 1940. izveli pošumljavanje na jednom platou iznad Laudonovog šanca. Bio je to deo nacionalne Sokolske Petrove petoletke, kojom su širom zemlje podizani Gajevi Kralja Petra II, a ovo je bio prvi u Beogradu.
Drugi svetski rat
Beograd će u Drugom svetskom ratu biti okupiran od 12.4.1941. do 20.10. 1944.. Trpeće od nemačkog bombardovanja 6.4. i kasnijih dana, a takođe i od savezničkog bombardovanja, naročito u proleće 1944. Građani su se od bombardovanja sklanjali u okolinu, npr. u Mirijevo. Tokom okupacije teško je stradalo Orlovsko naselje u Mirijevu, jer je zbog neke odmazde 1941. streljano muško stanovništvo.
Beograd će biti oslobođen u oktobru 1944. u sadejstvu NOVJ (Prva armijska grupa na čelu sa gen. Pekom Dapčevićem) i Crvene Armije (Treći ukrajinski front na čelu sa maršalom Tolbuhinom). Nakon osvajanja prilaza gradu, 14.10. je izdato naređenje za napad na sam grad. Značajne borbe su vođene i na Zvezdari.
14. oktobar. Četrnaesta motostreljačka sovjetska brigada je sa 4. bataljonom 4. srpske brigade i jednim sovjetskim bataljonom iz Kumodraža 14.10. oko 18 sati napala Veliki, a potom i Mali Mokri Lug. Odatle je 14. motostreljačka imala nameru da prodre do Cvetkove Mehane, ali je odustala zbog jakog nemačkog otpora na Konjarniku. Zato je sa 4. srpskim bataljonom preko Mirijeva napala Veliki Vračar, ali se do 22 časa i to izjalovilo, nakon čega je sačekana Peta krajiška divizija. Oko 23 sata, dva bataljona 4. krajiške brigade ove divizije su se posle jakih borbi sa Malog Mokrog Luga probili do Cvetkove mehane, gde su zaustavljeni jakim otporom. Četrnaesta motostreljačka i 4. bataljon su za to vreme krenuli sa Velikog Vračara, preko Konjarnika, prema Autokomandi i Karađorđevom parku.
15. oktobar. Zato su 15.10. oko 3 časa Nemci potisnuli 4. krajišku brigadu nazad na zapadne kose M. M. Luga. Ali u 8 sati, ista jedinica se probija jednim bataljonom severno od V. Vračara, sve do železničke stanice Dunav, koju zauzima, zajedno sa okolnim zgradama. Dva bataljona iste jedinice uspevaju da posle teških borbi sa Konjarnika i Stojičinog brda probiju nemačke položaje na Laudonovom šancu, a zatim i skrše otpor kod Cvetka i nastave Bulevarom. Tokom dana su ova tri bataljona 4. krajiške, delovi 14. motostreljačke sovjetske (zatečeni kod škole Vojislava Ilića) i 4. srpski bataljon očistili prostor između Bulevara i Dunava do Tehničkih fakulteta i Dunav-stanice, a zauzet je i Veliki Vračar posle teških borbi. Prvi bataljon 4. krajiške brigade je ostao u zahvatu druma kod M.M. Luga i obezbeđivao pravac od Boleča.
16. oktobar. Već u 1 ujutru 16. oktobra, 10. krajiška i 10. srpska brigada su u M.M.Lugu izbile na drum i odsekle Nemce od bolečkog pravca, gde se nalazila glavna nemačka grupacija. Glavna kolona nemačke prethodnice je produžila ka Cvetkovoj mehani, ali je tu presretnuta i razbijena na prostoru do škole Vojislava Ilića. Nemci iz "konjarničke" grupe su se povukli na Zeleno brdo, gde su prihvatali retke saborce iz razbijene "bulevarske" kolone, dok popodne 16.10. nisu razbijeni, uz pomoć sovjetskih tenkova.
Najjači otpor je davala grupa na Velikom Vračaru. Radi njihovog uništenja su izvučene neke jedinice iz grada, u kojem su vođene ulične borbe, i premeštene neke iz okolnih sela. Tako je 15. sovjetska motostreljačka brigada dovedena iz Leštana u M.M.Lug, odakle je jedna njena kolona pošla u obilazni manevar preko sela Mirijeva. Na severnoj ivici sela se sastala sa dva bataljona 12. vojvođanske brigade, koja se prebacila iz Banata. Čim je završeno okruživanje Velikog Vračara, popodne 16.10., počeo je snažan napad, uz podršku sovjetske artiljerije i tenkova. Nemci su ubrzo razbijeni; delove koji su pobegli prema M.M.Lugu je do večeri uništavala 13. proleterska i delovi 21. srpske brigade, a oni koji su bežali prema Mirijevu su stradali od 12. vojvođanske i 15. motostreljačke. Time je Zvezdara konačno oslobođena od Nemaca. Njihova glavnina je tog i sledećeg dana i dalje pokušavala da se iz Boleča probije u ovom pravcu, ali bezuspešno.
Posle rata, 16. oktobar će postati dan opštine Zvezdara, a i jedna ulica u Mirijevu II je nazvana po ovom datumu (a i današnja MZ Ćirilo i Metodije se prvobitno zvala "16. oktobar").
Posle rata
Opština Zvezdara je nastala 1.9.1955., prvobitno samo od kraja oko opservatorije. Zvezdara je zatim znatno uvećana 1.1.1957., priključenjem opština Stari Đeram i Mali Mokri Lug. Kasnije su sela Kaluđerica, Vinča i Leštane (ranije delovi M. M. Luga) odvojeni i priključeni opštini Grocka. Ranih 1970-tih, sva naselja u opštini su postala deo uže teritorije grada Beograda, tako da je Zvezdara danas jedna od šest opština koje su u potpunosti deo urbanog Beograda.
NATO bombardovanje
Tokom NATO bombardovanja Jugoslavije 1999., gađane su neke mete na teritoriji Zvezdare, u južnom delu šume, uz Volginu ulicu, što je izazvalo materijalnu štetu. U ulici Prijedorskoj je ostala neeksplodirana bomba.
Dejstva na teritoriji Zvezdare :
Položaj
Zvezdara se nalazi jugoistočno od centra Beograda. U užem smislu, Zvezdara kao kraj obuhvata područja oko Zvezdarske šume, uključujući Zvezdaru II (vidi dole). Graniči se sa krajevima Bogoslovija i Karaburma na severu i Ćalijama na severoistoku (sve u opštini Palilula); Mirijevo na istoku (staro i novo), Mali Mokri Lug na jugoistoku, Cvetko i Konjarnik na jugu, Lion na jugozapadu i Bulbulder na zapadu (sve u opštini Zvezdara). Područje je 2002. imalo 10.095 stanovnika.
Administrativna podela
Opština Zvezdara ima 17 mesnih zajednica, Zvezdari u užem smislu bi odgovarale dve prostrane MZ: "Zvezdara" i "Severni Bulevar"
Zvezdara II
thumb|300px|Panorama Zvezdarske šume i Ćalija Severno zvezdarsko naselje, uglavnom oko okretnice autobusa 65. Sastoji se od desetak ostrvaca u severnom delu Zvezdarske šume, severno od Instituta Mihajlo Pupin i opservatorije i duž ul. Dragoslava Srejovića, koja ga deli od Karaburme i Ćalija, prema severu i severoistoku.
Zvezdarska šuma
Zvezdarska šuma ili Zvezdani gaj je, posle Topčidera i Košutnjaka, najveća šuma u beogradskoj urbanoj zoni, prekriva veći deo Zvezdarskog brda.
Veliki Vračar je još početkom 20. veka bio predviđen za pošumljavanje, što je i započeto nakon izgradnje opservatorije, iza 1932.. Površina šume iznosi 137 hektara, od čega je 21 hektar uređen kao park. Osim opservatorije, u njoj se nalazi i Institut Mihajlo Pupin, kao i ostrva urbanizacije. Prema zapadu se nalazi sedam fudbalskih terena.
Šuma trpi štetu od bespravne izgradnje i seče, pa je gradska vlada 2007. objavila planove za širenje šume prema severu i jugu, čime bi se spojila sa Adom Hujom odn. Šumicama, bilo u vidu parkova ili samo avenija, čime bi se stvorio zeleni pojas.
Međunarodna saradnja
Zvezdara se pobratimila sa makedonskom opštinom Kisela Voda (po kojoj je nazvana i jedna ulica između Zvezdare i Mirijeva).
Nika Milićević
Nika Milićević (Mostar, 1897. - Sarajevo, 1980. godine) je bio bosanskohercegovački književnik, književni i pozorišni kritičar, esejista i prevodilac sa klasičnih jezika, te njemačkog, francuskog, italijanskog, engleskog i ruskog jezika.
Radio je kao novinar u Obzoru i Hrvatskoj Prosveti 1917. Diplomirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1923. Redigovao je prijevod "Kapitala" Karla Marxa 1937 godine. U redakciji je lista Oslobođenje 1944. sa slobodne teritorije.
Bio je upravnik Narodnog pozorista u Sarajevu od 1945. do 1950. godine. Glavni incijator osnivanja Opere Narodnog pozorista u Sarajevu i od maja 1947 do septembra 1948 direktor Opere. Bio je osnivač Baleta Narodnog pozorista u Sarajevu 1950.
Radni opus
Rječnici:
Časopisi: Zagreb, I(1919).
Knjiga o Niki Milićeviću:
Patroklo
thumb|Ahil previja ruku Patroklu Prema grčkoj mitologiji, Patroklo (grč. Πατροκλῆς, lat. Patroclus) je bio Menetijev sin i Aktorov unuk. Postoje različita verovanja o Patroklovom odnosu prema Ahilu. Zenon iz Eleje njihovu vezu prikazuje kao prijateljsku, dok u Platonovom Simpozijumu i većini grčkih zapisa stoji da su bili ljubavnici. Postoji više verzija o tome tko bi mogla biti Patroklova majka.
Bio je mlad kada je počeo Trojanski rat, te ga je Odisej (kralj Itake) pozvao da se bori u ratu. Dok se Trojanski rat polako zahuktavao, Ahil nije dozvoljavao Patroklu da učestvuje u borbi, jer se plašio za njegov život. Kada je svađa između Ahila i Agamemnona (kralja Mikene) postala žestoka, Ahil je odlučio da sledeće jutro krenu nazad u Grčku. Patroklo je bio besan zbog toga što nije dobio šansu da se bori, te je odlučio da ujutru obuče Ahilov oklop, da uzme njegovo oružje i da krene sa Mirmidoncima (Ahilovom malom vojskom od 50 ljudi) u borbu. U borbi niko nije znao da je Ahil u stvari Patroklo. Susrevši se sa Hektorom, otpočeo je dvoboj. Malo kasnije mu je Hektor prerezao grkljan i ubio ga.
Goli Breg
Goli Breg je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Agenor iz Arga
Agenor (Ἀγήνωρ) bio je, u grčkoj mitologiji, pripadnik vladarske kuće u drevnom Argu. Bio je član Foronejeve porodice i otac Krotopa. Njegov tačan položaj u genealogiju razlikuje se zavisno od izvora. Neki antički autori navode da je Agenor bio sin Jasa, a u nekim varijantama mita Agenor je otac svevidećeg diva Arga.
Drugi autori kažu da je Agenor bio sin i naslednik Triopa na položaju kralja Arga, te da je, prema tome, bio brat Jasa, Ksanta i Pelazga. S druge strane, Helanik sa Lezbosa kaže da je Agenor bio sin Foronej i (takođe) brat Jasov i Pelazgov, te da su nakon očeve smrti dvojica starije braće podelil među sobom njegovu zemlju tako da je Pelazg dobio oblasti oko reke Erazma i tamo podigao grad Larisu, a Jas je dobio oblasti kod Elide. Kad su i njih dvojica umrli, Agenor je, kao najmlađi brat, zauzeo njihove posede i postao kralj Arga.
Pagliaroni, Chieti
Pagliaroni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 203 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Ognjena Zemlja (argentinska provincija)
thumb|275px|right| Ognjena Zemlja (šp. Tierra del Fuego, zvaničan naziv: Provincija Ognjena Zemlja, Antarktik i ostrva u južnom Atlantiku (šp. Provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur)) je provincija Argentine smeštena na krajnjem jugu zemlje. Jedina kopnena granica Ognjene Zemlje nalazi se na zapadu sa Čileom. Glavni grad je Ushuaia.
Cuisery
Kizeri je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Luan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1612 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 142 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 211 metar (maksimalnoj 213 m, a minimalnoj 172 m).
5-MeO-AET
5-MeO-AET je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 218,295 Da.
Carl Bosch
Carl Bosch (27. august 1874 – 26. april 1940) bio je njemački kemičar i inženjer koji je godine 1931. dobio Nobelovu nagradu za kemiju. Poznat je kao pionir industrijske kemije pod visokim pritiskom, odnosno osnivač IG Farben, koja je u njegovo vrijeme bila najvećom kemijskom kompanijom na svijetu. Poznat je i po tome što je usavršio Haberov proces fertilizacije, koji je kasnije nazvan Haber-Boschov proces.
Glavničica
Glavničica je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 239 stanovnika te 66 obiteljskih kućanstava.
Richland, Mississippi
Ričland je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.912, što je 885 (14,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Brook Highland, Alabama
Brook Highland je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.746 stanovnika.
Ljiljana Krstić
Ljiljana Krstić, (31. oktobar 1919. - 12. april 2001.) je bila srpska pozorišna i filmska glumica. Veći deo svoje karijere je provela u Ateljeu 212. Imala je lice, pokrete i glas običnog čoveka. Ljuba Tadić je za nju rekao da je velika glumica, ali da ni on ne može da je definiše. Živela je tiho i povučeno. Dobila je 1995. najveće glumačko priznanje, nagradu Dobričin prsten.
Parazit (književnost)
Parazit (grčki: παράσιτος, ) naziv je za jednog od tipskih likova u književnosti, posebno u antičkoj komediji, kome u jugoslovenskim književnostima odgovara lik čankoliza. Ova imenica potiče od glagola παρα-σιτέω = "jesti zajedno s nekim" i u tom je značenju nalazimo u Atenejevoj Gozbi sofista.
U staroj Grčkoj terminom "parazit" označavala se prvobitno osoba kojoj je kao čast dodeljeno pravo da se hrani o javnom trošku u zajedničkim blagovaonicama, pri čemu se obično radilo o sveštenicima ili zaslužnim građanima. Plutarh spominje građane koji su se u Pritaneju hranili o trošku države, kao na primer Kleon, koji je tu počast dobio nakon pobede nad Spartancima u bici kod Sfakterije 425. pne. tokom peloponeskog rata. .
U staroj atičkoj komediji (5. vek pne.) termin "parazit" poprimio je pejorativno značenje i počeo da označava "ulizicu" koja zarađuje svoj dnevni obrok tako što stalno laska i povlađuje nekom imućnom domaćinu. Sudeći po sačuvanim naslovima, u srednjoj atičkoj komediji parazit je često bio jedan od glavnih likova. U novoj atičkoj komediji on je jedan od tipskih likova, obično družbenik nekog imućnog gazde ili pak kakvog hvalisavog vojnika, kome stalno povlađuje kako bi ga ovaj zauzvrat izdržavao. U nekim komedijama pojavljuju se i likovi parazita poznatih iz stvarnog života. Lik parazita iz nove komedije preneli su u rimsku književnost pisci palijate, od kojih nam je poznato delo Plauta i Terencija. U njihovim komedijama lik parazita, kao i lik kuvara, uglavnom stoji izvan glavnog toka radnje i na sceni se pojavljuje radi uvođenja doze lakrdije i uvećanja humora u drami. Izuzetak je Plautov Žižak (Curculio), u kome parazit igra naslovnu ulogu i jedan je od glavnih likova.
Lukijan (De parasito) pokazuje da je u njegovo doba (2. vek) ta reč dobila već jasno uvredljivo značenje, a takođe svedoči i o postojanju izvedenice "parazitija" (παρασιτία) u značenju "umeće parazitovo, nisko laskanje". U latinskom, van komedije, imenica părăsītus prvobitno je takođe značila "gost koji jede s nekim ili kod koga", no češće se upotrebljavala u pogrdnom smislu za "grebatora", tj. onoga koji od laskanja živi na tuđ račun, i u tom se smislu nalazi kod Cicerona i drugih pisaca.
Vallata, Belluno
Vallata je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1093 m.
Brookside, Alabama
Brookside je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.363 stanovnika.
Cavarc
Kavar je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 147 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 143 m, a minimalnoj 67 m).
Gornji Čehi
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 338 stanovnika te 105 obiteljskih kućanstava.
Mezerein
Mezerein je organsko jedinjenje, koje sadrži 38 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 654,702 Da.
KRADU
KRADU (kratica od Kazališna Revija Akademije Dramske Umjetnosti) je kazališni festival Akademije dramske umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu. Osnovan je 1999. godine i održava se bijenalno, izmjenično s filmskom revijom FRKA, a koncipiran je kao prezentacija ispitnih predstava studenata uz radionice i predavanja vezana uz kazališnu pedagogiju. Do 2012. godine održano je ukupno osam festivala.
Die Austernprinzessin
Die Austernprinzessin je njemačka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1919. u režiji Ernsta Lubitscha. Naslovni lik, koji tumači Ossi Oswalda je razmažena kćer bogatog američkog industrijalca koja se po svaku cijenu želi udati za monarha ili princa. Radnja prikazuje cijeli niz komičnih nesporazuma nastalih kada joj otac odluči ispuniti želju, a ona greškom pred oltar odvede prinčevog najboljeg prijatelja. Die Austernprinzessin se smatra jednim od najvažnijih filmova Lubitscheve karijere, u kome je pokazao veliki talent za socijalno intoniranu komediju i prikazao ono što će kasnije biti poznato kao "Lubitschev stil".
Hutchinson, Kansas
Hačinson je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 42.080, što je 1.293 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Milan Prelog (1919–1988)
Milan Prelog (Osijek, 19. lipnja 1919. — Zagreb, 25. kolovoza 1988.), jugoslavenski povjesničar umjetnosti.
Biografija
Povijest umjetnosti diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1945., a doktorirao 1951. s tezom Prilog analizi razvoja srednjovjekovne umjetnosti na istočnoj obali Jadrana. Nakon studija, postao je asistent 1948. na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a vremenom i redovni profesor, na kojem je radio sve do umirovljenja 1984. Kraće vrijeme (1951. - 53) bio je direktor Konzervatorskog zavoda Narodne Republike Hrvatske. Prelog se najviše bavio srednjim vijekom, od kasne antike do renesanse, što je predavao. No njegova prava ljubav bila je povijest urbanizma, tako da se uz povijest umjetnosti bavio i regionalnim planiranjem i zaštitom spomeničke baštine. Sa prof. Grgom Gamulinom osnovao je Institut za povijest umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu 1961., koji se pod njegovim vodstvom bavio istraživanjem povijesti naselja (Poreč, Dubrovnik). Bio je suosnivač Instituta za društvena istraživanja u Zagrebu i Centra za postdiplomski studij u Dubrovniku.
5-MeO-aMT
5-MeO-aMT je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 204,268 Da.
Antrodoco, Rieti
Antrodoco je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2517 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 477 m.
Goranec (Zagreb)
Goranec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 412 stanovnika te 125 obiteljskih kućanstava.
Friedrich Bergius
Friedrich Karl Rudolf Bergius (11. oktobar 1884 – 30. mart 1949) bio je njemački kemičar najpoznatiji po Bergiusovom procesu kojim se proizvodi sintetičko gorivo od ugljena. Godine 1931. je za jedno s Carlom Boschom osvojio Nobelovu nagradu za kemiju u znak priznanja za razvoj kemijskih procesa pod velikim pritiskom.
Cricket, North Carolina
Krikit je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.855, što je 198 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Agenor
Agenor (Ἀγήνωρ [Agēnor], doslovno: "junak" ) bio je, u grčkoj mitologiji i istoriji, kralj feničanskog grada Tira. Herodot procenjuje da je Agenor živeo nešto pre 2000. pne.
Genealogija
Prema Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci, Agenor se rodio u Memfisu u Egiptu od oca Posejdona i majke Libije i imao je brata blizanca po imenu Bel. Bel je ostao u Egiptu i tamo vladao, a Agenor je otišao u Fenikiju i vladao tamo. Prema drugim izvorima, Agenor je bio sin Bela i Ahiroje.
Izvori se ne slažu ni oko toga koliko je Agenor imao dece i ko su ona bila. Neki pisci kažu da je on bio otac Kadma, Europe, Kilika, Fenika, i Tasa. Prema drugim izvorima. Fenik je bio Agenorov brat (i sin Belov), a spomenute ličnosti bile su Fenikova deca. Kao Agenorove supruge spominju se, zavisno od izvora, Telefasa, Argiopa, Antiopa (kći Belova), Kasiopeja, Epimedusa i Tiro, po kojoj je nazvan grad Tir. Prema Ferekidu sa Lerosa, Agenorova prva žena bila je Damna, kći Belova, koja mu je rodila Fenika i dve kćeri, Iseju i Meliju, koje su inače nepoznate, a od kojih se prva, prema ovom mitu, udala za Egipta, a druga za Danaja; Agenoru je potom Argiopa, kći Nilova, rodila Kadma.
Međutim, u Ilijadi se jasno kaže da je Europa kći Fenikova. Kao Fenikova deca spominju se i Kadmo i Europa u hesiodskom Katalogu žena, zatim kod Bakhilida i u raznim sholijama. Prema Ferekidu, Kinik i Finej takođe su bili Fenikovi sinovi, a ovaj autor dodaje i inače nepoznatog sina po imenu Doriklo.
Kasniji izvori uglavnom navode Kadma i Kilika kao Agenorove sinova bez ikakvog spominjanja Fenika. U onim retkim prilikama kad je spomenut, Fenik se navodi kao Kadmov i Kilikov brat. Bez obzira na to da li se smatrao Agenorovim bratom ili sinom, Fenikova uloga u mitologiji ograničena je na priču o tome kako je nasledio očevo kraljevstvo i postao eponim Fenikije i Feničana. Svi izvori slažu se u tome da je postojao jedan feničanski kralj koji je imao nekoliko dece, među njima dva sina po imenu Kadmo i Kilik te kćer Europu.
Mitologija
Zevs je ugledao Agenorovu kćer Europu kako bere cveće i odmah se u nju zaljubio. Zevs se preobratio u belog bika, oteo Europu i odveo je na ostrvu Krit. Tamo je otkrio svoj istinski identitet i Europa je postala prva kritska kraljica. Agenor je u međuvremenu poslao sinove Kadma i Kilika u potragu za sestrom poručivši im da se bez nje ne vraćaju. U nekim verzijama mita Agenor je u potragu poslao i drugu Europinu braću: Fineja ili Tasa.
Kako nisu mogli promaći Evropu, nijedan od braće nise se vratio kući. Kadmo je konsultovao proročište u Delfima, koje mu je savetovalo da nastavi s putem sve dok ne sretne kravu, a zatim da prati tu kravu i da osnuje grad tamo gde ona legne; taj je grad postao Teba u Grčkoj. Kilik se nastanio u Maloj Aziji, u oblasti koja je po njemu nazvana Kilikija.
Agenor i gradovi
Vergilije naziva Kartaginu Agenorovim gradom (Agenoris urbem), čime aludira na to da Didona, kartaginska kraljica, potiče od Agenora. Nemački filolog Philipp Karl Buttmann tvrdi da je Agenorovo izvorno feničansko ime bilo Chnas ili Khna, a to je isto što i Kanaan, te na tome gradi hipotezu da je Agenor ili Chnas isto što i Kanaan koji se spominje u Mojsijevim knjigama. Kvint Kurcije Ruf kaže da je Agenor osnovao grad Sidon, a smatralo se da je on uveo i feničansko pismo, kojem je kasnije Kadmo podučio Grke, pa je to pismo postalo osnova za tvorbu grčkog alfabeta.
MK-212
MK-212 (CPP, 6-hloro-2-(l-piperazinil)pirazin) je serotoninski agonist. On promoviše sekreciju serumskog prolaktina i kortizola kod ljudi.
Courvières
Kurvijer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 266 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 835 metara (maksimalnoj 870 m, a minimalnoj 802 m).
Jaser Arafat
Rođen u Jeruzalemu, u mladosti je postao palestinski nacionalist i kao student u Egiptu slao oružje sunarodnjacima za vrijeme prvog arapsko-izraelskog rata. Godine 1959. u Kuvajtu je osnovao Al Fatah, pokret koji će 1960-ih početi dominirati Palestinskom oslobodilačkom organizacijom (PLO). Nakon okršaja sa Izraelcima u selu El Karameh, Arafat se nametnuo kao vođa PLO-a koji je na jordanskom teritoriju stvorio državu u državi. Nakon Crnog oktobra Arafat i PLO su protjerani iz Jordana u Libanon. Godine 1976. Arafat je održao historijski govor u zgradi UN u New Yorku, koji je u svjetskoj javnosti bitno povećao simpatije za palestinsku stvar.
Dok je PLO, koji je imao ključnu ulogu u libanonskom građanskom ratu, ostao u toj zemlji, Arafat je godine 1982. protjeran u Tunis. Godine 1988. je, pod američkim pritiskom, priznao Izraelu pravo na postojanju. Nakon što je za vrijeme prvog zaljevskog rata podržavao Irak, započeo je pregovore s Izraelom koji su doveli do sporazuma iz Osla godine 1993. Na temelju njih je ustanovljena Palestinska samouprava čiji je Arafat postao prvi predsjednik.
Zbog tog dostignuća je Arafat dobio Nobelovu nagradu za mir, što se, s obzirom na njegove navodne veze s terorističkim akcijama, smatra jednom od najkontroverznijih odluka u historiji Nobelovih nagrada.
Kao predsjednik prve de facto palestinske države, Arafat je, uz pokroviteljstvo Billa Clintona, gradio svoju vlast i vodio pregovore s Izraelcima oko trajnog statusa i granica. Ti su pregovori doživjeli propast godine 2000. s izbijanjem tzv. Druge intifade. Arafat je u izraelskoj ofenzivi postao de facto zarobljenikom i simboličkom figurom bez ikakvog autoriteta. Tada su na vidjelo izašli i podaci o tome kako je kao predsjednik postao jednim od najbogatijih ljudi na svijetu. Umro je od raka.
Palestinci ga smatraju od svojih najvećih junaka i državnika, dok ga Izraelci smatraju teroristom. Ista podjela postoji u svjetskoj javnosti, ovisno o stranama koje se drže u izraelsko-palestinskom sporu.
Rani život
Jaser Arafat rođen je 1929. godine kao peto od sedmero dece palestinskog trgovca tekstilom koji je poslovao u Egiptu. Tačan datum i mesto Arafatovog rođenja predmet su spora njegovih biografa, iako se u nekim njegovim biografijama kao mesto rođenja navodi grad Jerusalim, po svoj prilici Jaser Arafat je rođen na području Egipta, moguće u Kairu. Arafat po očevoj strani ima egipatske krvi dok su majčini ugledna jerusalimska familija. U detinjstvu se Jaser Arafat seli između Jerusalima i Kaira. Izbijanjem prvog Izraelsko-arapskog rata 1948. godine, tada devetnaestogodišnji Arafat pridružuje se loše naoružanim arapskim dobrovoljcima koje je egipatska vojska vratila sa ratnog područja prije nego su dobili priliku boriti se. Nakon rata se mladi Arafat upisao na Kairski univerzitet gde je 1956. godine stekao diplomu inženjera građevinarstva. U Egiptu je Arafat razvio interes za politiku te se pridružio Muslimanskom bratstvu i delovao kao aktivan član palestinske Studentske unije. Tokom Sueckog rata 1956. godine Arafat je služio kao oficir u egipatskoj vojsci no nije direktno sudelovao u borbama s Izraelcima i anglo-francuskim snagama.
Potkraj pedesetih godina dvadesetog veka Jaser Arafat napušta Egipat i odlazi u Kuvajt gde radi kao građevinar. U Kuvajtu je 1957. godine Arafat jedan od osnivača pokreta Fatah — palestinske skupine koja je prihvatila borbu protiv Izraela vojnim sredstvima. Fatah je idućih godina s jordanskog teritorija izveo brojne upade u Izrael, s brojnim civilnim žrtvama, zbog čega je postao posebno ozloglašen među Izraelcima. U jednom od izraelskih osvetničkih napada 1968. godine, meta napada izraelskih komandosa bila je baza Fataha u jordanskom selu Al Kuvajta u kojem je poginulo više od 150 palestinskih gerilaca. Uprkos velikim gubicima u okršaju s izraelskom vojskom, sraz u Al Kuvaiti je, zahvaljujući odlučnom palestinskom otporu, pretvoren u Arafatovu pobedu. Iste godine Jaser Arafat uvodi pokret Fatah u Palestinsku oslobodilačku organizaciju a u februaru 1969. godine zamenjuje Ahmada Šukeirija na čelu izvršnog veća PLO-a. Dve godine kasnije postaje i vrhovni vojni zapovednik organizacije.
Nesporni palestinski vođa
Brojne palestinske izbeglice nakon izraelsko-arapskih ratova svoje su utočište većinom pronašle u susednom Jordanu. Do početka sedamdesetih godina PLO je stvorio paralelnu državu u Jordanu, međutim nakon serije palestinskih otmica stranih aviona u septembru 1970. jordanskom je strpljenju došao kraj. Jordanski kralj Husein je zapovedio napad na baze PLO-a u Jordanu i teško ih porazio, a Jaser Arafat je bio prisiljen napustiti Jordan. Tokom sedamdesetih godina, nekoliko američkih izveštaja govori o Arafatu kao organizatoru terorističkih akcija koje su ranih sedamdesetih izveli Palestinci, uključujući bombaški napad na saudijsku ambasadu u Sudanu i egzekucije nekoliko stranih diplomata. U septembru 1972. palestinska organizacija „Crni septembar“, koja je povezana s Arafatovim Fatahom, izvodi terorističku akciju na Olimpijskim igrama u Minhenu u kojoj je ubijeno jedanaest izraelskih sportista. Iako se Arafat ogradio od svih terorističkih akcija, a 1974. godine izdao zabranu o napadima PLO-a izvan teritorija Izraela, Zapadne obale i Gaze, tragovi njegove povezanosti s međunarodnim terorizmom su ostali.
Skender Kulenović
mini|Bista u Sarajevu Skender Kulenović rođen 2. 9. 1910. godine u Bosanskom Petrovcu, je bio jugoslovenski književnik i akademik. Pisao je pjesme i poeme, komedije, eseje, kritike, putopise, crtice, priče te romane.
Jaser Arafat
Nesporni palestinski vođa
Nakon proterivanja palestinskih gerilaca iz Jordana, glavni štab PLO-a premešten je libanski grad Bejrut gde gerilci PLO-a učestvuju u libanskom građanskom ratu. Do kraja sedamdesetih godina PLO je iz Libana izveo brojne napade na izraelski teritorij. Izraelska vojska 1978. godine u operaciji Litani i ponovno 1982. u operaciji Mir za Galileju upada na libanski teritorij sa svrhom uništenja PLO-a. Nakon vojnog poraza palestinskih gerilaca i primirja koje su organizovali Amerikanci, PLO i Arafat se izvlače iz Bejruta i treći put sele, ovaj put u dve hiljade kilometara istočnije u Tunis. Poraz u Libanu je oslabio Arafatov uticaj među Palestincima no on ipak zadržava status palestinskog vođe. Pokolji u palestinskim izbjegličkim kampovima Sabra i Šatila koje su počinili hrišćanski Falangisti je izazvao simpatije sveta za palestinsko pitanje što je Arafat vešto iskoristio.
Skender Kulenović
Biografija
U rodnom Bosanskom Petrovcu završio je osnovnu školu, a potom, nakon naglog osiromašenja porodice (agrarna reforma), prelazi u majčino rodno mjesto Travnik. Tu je kao vanjski učenik završio Jezuitsku gimnaziju. Već u trećem razredu gimnazije javio se sa prvim književnim radom, zbirkom soneta "Ocvale primule". Zatim je studirao pravo na Zagrebačkom univerzitetu.
Sarađuje u brojnim listovima i časopisima, a 1937. sa Hasanom Kikićem i Safetom Krupićem pokreće u Zagrebu muslimanski časopis Putokaz. Godine 1941. stupa u prvi partizanski odred Bosanske Krajine. Kulenović u ratu piše poeme, uređuje listove (Bosanski udarnik, Glas, Oslobođenje). Odmah poslije rata je direktor drame Narodnog pozorišta u Sarajevu. Uređuje Pregled, Književne Novine i Novu misao. Od 1. 5. 1957. pa sve do 31. 5. 1970. bio je dramaturg Narodnog pozorišta u Mostaru, a kasnije urednik u beogradskoj Prosveti.
Umro je 25. 1. 1978. godine u Beogradu.
Kulenovićev jezik
U Kulenoviću se prepoznaje teški istočnjački prigušeni senzualizam, kao i osjećanje da jedino što poput stećka može nadživjeti sve iluzije jest teška reč maternjeg jezika.
5-MeO-DALT
5-MeO-DALT je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 270,369 Da.
Ognjenka Milićević
Ognjenka Milićević (26.12. 1927 - 23.1. 2008.) bila je pozorišni, TV i radio reditelj, teatrolog i redovni profesor glume Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu.
Prevela je na desetine dela sa ruskog jezika, autor je brojnih eseja, studija i stručnih radova i knjiga iz oblasti teatrologije, glume i režije. Priredila je monografije o Ljiljani Krstić i Petru Kralju, povodom nagrade Dobričin prsten. Pokrenula je Pozorje mladih na Sterijinom pozorju. Poslednjih godina bila je član Upravnog odbora Pozorišta Atelje 212, a zatim Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Osnovala je i vodila dramski studio pri Narodnom pozorištu u Sarajevu, a u Sarajevskoj dramskoj školi predavala glumu i historiju pozorišta.
Rođena je u Banja Luci, bila je kći poznatog publiciste i profesora Nike Milićevića (Mostar, 1897 - Sarajevo, 1980).
Karijera
Studirala je Lenjingradski državni institut pozorišne umetnosti (LGTI) i Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, gde je i diplomirala 1952. Bila je reditelj u Narodnom pozorištu u Sarajevu (1948-1950.) i Narodnom pozorištu u Beogradu (1950-1959.) Na FDU u Beogradu radila bila je asistent, docent, vanredni i redovni profesor od 1950 do 1983, kao dekan od 1967-1969. Bila je prorektor Univerziteta umetnosti u Beogradu od 1970. do 1972.
Nagrade
Dobitnica je Savezne nagrade za režiju (1949.), Narade za režiju (1969.) i dramatizaciju (1971.) Ordena zasluga za narod (1979.), Velike plakete Univerziteta umetnosti (1980.)
Amfoter
Amphoter (Ἀμφοτερός) ime je nekoliko ličnosti iz starogrčke mitologije i istorije:
Prairie Grove, Arkansas
Preri Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.380, što je 1.84 (72,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Heksokinaza
Heksokinaza je enzim koji fosforiliše heksoze (šestougljenične šećere), formirajući heksozne fosfate. U većini organizama, glukoza je najvažniji supstrat heksokinaza, i glukoza-6-fosfat najvažniji produkt.
Edinburški sporazum (2012)
Edinburški sporazum neformalni je naziv za sporazum o uslovima za održavanje referenduma o nezavisnosti Škotske 2014, postignut između britanske i škotske vlade i postpisan 15. oktobra 2012. u St Andrew's House u Edinburgu. Zvaničan naziv dokumenta glasi: "Sporazum između vlade Ujedinjenog Kraljevstva i vlade Škotske o referendumu o nezavisnosti Škotske" (Agreement between the United Kingdom Government and the Scottish Government on a referendum on independence for Scotland).
U tom dokumentu dve vlade su se saglasile da referendum mora imati jasnu zakonsku osnovu, da treba da ga raspiše i reguliše škotski parlament, da treba da se održi na način koji će ulivati poverenje parlamenata, vlada i naroda, te da mora predstavljati jasan odraz volje naroda u Škotskoj i proizvesti rezultat koji će svi poštovati.
Dve vlade složile su se da zatraže donošenje kraljevske uredbe, u skladu s članom 30. Zakona o Škotskoj 1998, kako bi se prenosom ovlašćenja omogućilo škotskom parlamentu da do kraja 2014. raspiše referendum o nezavisnosti Škotske. Taj proces prenosa nadležnosti na škotski parlament formalno je završen uredbom pod naslovom The Transfer of Functions (Elections and Referendums) Order 2013, koju je kraljica Elizabeta II potpisala 9. oktobra 2013.
Cà dei Bianchi, Vercelli
Cà dei Bianchi je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Gornji Dragonožec
Gornji Dragonožec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 295 stanovnika te 77 obiteljskih kućanstava.
Prljavi rat
image|thumb|250px|Spomenik žrtavam represije image|thumb|250px|Nekadašnja improvizirana zatvorenička lokacija u kojima su držani oteti ljevičari, danas memorijalni centar desno|mini|250px|Komemoracija u znak sjećanja na žrtve strahovlade Prljavi rat (španjolski Guerra Sucia) odnosi se na državni terorizam u Argentini usmjeren protiv opozicije, nekoliko tisuća ljevičara i ljevičarskih militanata, revolucionara, sindikalista, studenata, novinara, marksista i gerilaca Juana Perona te simpatizera istih. Gerilske grupe Montoneros i Narodna revolucionarna vojska (ERP) su bile glavne mete te kampanje. Brutalnu "anti-komunističku" kampanju pokrenula je desničarska vojna vlada diktatora Jorgea Rafaela Vidala od 24. ožujka 1976. do povratka civilne vlasti u Argentini 1983. Točna kronologija početka političke represije je još uvijek nejasna među nekim povjesničarima, pošto su sindikalisti bili meta atentata još 1973., a individualni slučajevi državnog nasilja protiv "Peronizma" i ljevice su se javljali još 1950-ih (Bombardiranje Plaze de Mayo). Pokolj u Trelewu 1972., djelovanje Argentinske antikomunističke alijanse od 1973. i Isabel Martínez de Perónin "proglas o uništenju" ljevičarskih gerilaca tijekom Operativo Independencia 1975., su također predloženi kao datum početka "Prljavog rata".
Procjene o broju ubijenih i nestalih u tom razdoblju sežu od 9.000 do 30.000.
Kronologija
1955., nakon dva neuspješna pokušaja, proveden je uspješni puč protiv Juana Peróna i njegove demokratski izabrane ljevičarske vlade, što je dovelo do zabrane "Peronizma" od vojne hunte. Pokret otpora počeo se organizirati nakon preuzimanja vlade, na radnim mjestima i sindikatima. S vremenom, kako je djelomično vraćena demokratska sloboda ali nisu poštivana obećanja o političkim slobodama "Peronizma", pojavile su se gerilske grupe u 1960-ima, ali su ubrzo poražene. Gerilci Fuerzas Armadas de Liberación (FAL) su u travnju 1969. izvršili napad na Campo de Mayo gdje su ukrali 100-injak pušaka od pješaštva "Patricios". S vremenom, gerilske grupe su se konsolidirale jer se FAR pridružio Montonerosu a FAP i FAL su apsorbirani u ERP. Jorge Ricardo Masetti, vođa Narodne gerilske vojske (EGP), je prema nekim procjenama bio prvi čovjek koji je "nestao" u Prljavom ratu. 1970., jedan od vođa puča iz 1955., Pedro Eugenio Aramburu, je otet od Montonerosa, u prvoj vojnoj ofenzivi. . Te godine, osnovan je i marsksistički pokret Narodna revolucionarna vojska (ERP).
Ranih 1970-ih, visoki vojni i policijski dužnosnici su oteti i ubijeni u gotovo tjednim racijama ljevičarskih militanata. Ekstremna ljevica je također bila uključena u bombardiranje i uništavanje velikog broja zgrada u 1970-ima, uglavnom vojnim i policijskim lokacijama. No katkad su meta bili i nevladini objekti, kao što je Sheraton hotel u Buenos Airesu, koji je bombardiran 1972.
1973., kako se Juan Perón vratio iz egzila, pokolj u Ezeizu je označio kraj saveza lijevih i desnih frakcija "Peronizma". 1974., Perón je povukao svoju potporu Montonerosu mahom prije svoje smrti, a ekstremno desničarska paravojna postrojba Argentinska antikomunistička alijansa se pojavila tijekom predsjedništva njegove udovice. Pojačala se oružana bitka, tako da je 1975. Isabel Martínez de Perón potpisala broj uredbi prema kojima se vojsci i policiji daje slobodna ruka u "uništenju" ljevičarske subverzivnosti, poglavito oružane aktivnosti ERP-a u provinciji Tucumán. Martínez de Perón je protjerana 1976. Od te godine do 1981., vojna hunta Videla (a nakon njega Roberto Viola i Leopold Galtieri su samo nastavili sa istom politikom) je bila odgovorna za nezakonita uhićivanja, mučenja, ubijanja i nestajanje tisuće ljudi, poglavito sindikalista, studenata i aktivisa, čak i nakon što su interno potvrdili da je oružani otpor, javno opravdanje za njihove postupke, bio eliminiran. Videlova diktatura je nazvala svoj sustavni progon argentinskih građana "procesom narodne reorganizacije". Argentinske sigurnosne službe i brigade smrti su radile zajedno sa ostalim južnoameričkim diktaturama u okviru Operacije Kondor.
Zločini
Određeni ljevičari su oteti ili nepravomoćno uhićeni, odvedeni u tajne, improvizirane, katkad čak i podzemne sabirne logore gdje su ih Videlovi vojnici ispitivali, mučili i ubijali. Čak su i bebe, koje su rodile zatvorene žene, ostale u tim zatočeničkim centrima, za koje se procjenjuje da ih je bilo 350 diljem Argentine, u obliku zatvora, logora ili podruma. Većina žrtava su prema istažnoj komisiji bili nenaoružani gerilci ili aktivisti, među njima i francuske opatice Leonie Duquet i Alice Domon. Alicia Partnoy, studentica i aktivistkinja "Pokreta mladeži Peronizma", uhićena je u svojem domu i odvedena od svoje 2-godišnje kćeri 12. siječnja 1977. Vojska ju je odvela u logor "Mala škola" gdje je preko tri mjeseca morala nositi povez na očima dok su je držali u neljudskim uvjetima, mučili i zlostavljali, da bi potom dvije godine provela u zatvorima bez podignute optužnice, prije nego je pobjegla u SAD.
Stotine otetih muškaraca je strijeljala brigada smrti diljem zemlje. 13. prosinca 1976., 22 osobe su strijeljane u gradu Margarita Belén. Adolfo Pérez Esquivel, aktivist za ljudska prava, je uhićen i mučen 14 mjeseci u logoru. No preživio je i kasnije je dobio Nobelovu nagradu za obranu ljudskih prava u Argentini.
Suđenja
Amnesty International je 1979. objavio da je oko 15,000 osoba nestalo, oteto, mučeno i vjerojatno ubijeno, dok su argentinski aktivisti za ljudska prava naveli da je broj nestalih vjerojatno oko 12,000. Dokumenti pronađeni 2006. otkrivaju da su 1978. čileanski agenti u Argentini izvjestili da je argentinska vojska imala 22.000 interno dokumentiranih slučajeva o ubojstvima i otmicama. Oko 8,600 nestalih i otetih zatvorenika u obliku PEN-a ("Poder Ejecutivo Nacional") je naposlijetku oslobođeno zbog međunarodnog pritiska.
Raúl Alfonsín i njegova vlada preuzeli su vlast 1983. i krenuli sa procesuiranjem tih zločina, što je dovelo do slučaja bez presedana u Južnoj Americi - suđenje vojnoj hunti. Osnovano je i “Narodno povjerenstvo za nestale osobe (CONADEP)” kako bi se istražila i razjasnila sudbina tisuće nestalih ljudi. Videla i Eduardo Massera, bivši zapovjednik mornarice, su 1985. godine bili osuđeni na doživotne zatvore zbog kršenja ljudskih prava. General Videla je bio u kućnom pritvoru zbog optužbi da je umješan u otmice djece. Admiral Massera je također bio u kućnom pritvoru zbog optužbi da je bio umješan u otmice građana, no nakon što je 2002. godine preživio moždani udar sud je dosudio da nije sposoban pratiti suđenje te je pušten. Videla je 1985. godine osuđen zbog ubojstva 66 osoba, mučenja 93 osobe i nezakonitog zatvaranja više od 300 osoba. Massera je tada bio osuđen zbog tri ubojstva, mučenja 12 osoba i nezakonitog zatvaranja 93 osobe. Pomilovanja koja je 1990. godine dodijelio bivši predsjednik Carlos Menem, kako bi "zaključio sa tamnom stranom argentinske prošlosti", proglašena su 2006. protuustavnima te su optuženici vraćeni u zatvor.
Od 2007., argentinski sudovi su optužili 170 sudionika represije. Sveukupno je 99 argentinskih službenika optuženo za genocid. 2000. je jedan od njih, Ricardo Miguel Cavallo, uhićen u Cancunu. Adolfo Scilingo, bivši službenik mornarice, je na sudu u Španjolskoj proglašen krivim za zločin protiv čovjčnosti te osuđen na 640 godina zatvora. Argentinski je sud osudio zločine vojne diktature tog razdoblja te ih označio kao zločin protiv čovječnosti i kao genocid.
Valle di Cadore, Belluno
Valle di Cadore je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1394 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 845 m.