cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Univerzijada
Letnje univerzijade
Preteče saveremenih univerzijada bili su Prve međunarodne studentske sportske igre u Parizu 1923, čiji je osnivač bio Žan Ptižan (Jean Petitjean). Igre je trebalo da se zovu Univerzitetska olimpijada, ali je predsednik MOKa Pjer de Kuberten zabranio (stavio veto) na ovaj naziv tvrdeći da se atribut „olimpijski“ može koristiti samo za Olimpijske igre. Međunarodne studentske sportske igre posle Pariza održane su i u Varšavi 1924, Rimu 1927, Parizu 1928, Darmštatu 1930, Torinu 1933, Budimpešti 1935, Parizu 1937. i Monaku 1939.
Posle Drugog svetskog rata igre su obnovljene 1947. kada su u Parizu održane Prve svetske studentske letnje sportske igre u organizaciji Međunarodnog saveza studenata (IUS) čije je sedište bilo u Pragu.
Pod uticajem Hladnog rata 1948. formira se nova organizacija Međunarodna federacija univerzitetskog sporta (FISU) čiji su osnivači bili članovi 19 zapadnoevropskih zemalja, a prikučile su se i neke zemlje Južne Amerike i Azije.
Od 1949. godine dve studentske federacije organizuju svoje igre - IUS 1949. u Budimpešti, 1951. u Berlinu i 1954. u Budimpešti, a FISU Sportske letnje nedelje FISU: 1949. u Meranu, 1951. u Luksemburgu, 1953. u Dortmundu i 1955. u San Sebastijanu.
Od održavanja odvojenih igara odustaju obe federacije 1957. i zajedno učestvuju na Univerzitetskim igrama Pariza (30. avgust - 8. septembar 1957.) organizovanim povodom 50-godišnjice Nacionalne unije studenata Pariza poznate pod imenom „Igre ujedinjenja“. Nakon dve godine u Torinu održana je u organizaciji FISU prva Letnja univerzijada.
Zimske univerzijade
Kao i kod letnjih preteča su bile Međunarodne studentske zimske sportske igre održane 1928. godine u Kortini d'Ampeco u Italiji. Pre Drugog svetskog rata održane su i zimske igre u Davosu 1930, Bardonekiji 1933, Sankt Moricu 1935. Cel am Zeu 1937. i Trondhajmu 1939.
Međunarodni savez studenata (IUS) obnovio je zimske igre 1947. u Davosu, Rascepom u svetskom studentskom pokretu Međunarodna federacija univerzitetskog sporta (FISU) organizuje Zimske nedelje FISU 1951. u Badgaštajnu, 1953. u Sankt Moricu, 1955. na Jahorini, 1957. u Obermergau i 1959. u Cel am Zeu. Međunarodni savez studenata (IUS) je održao svoje zimske igre u Pojani Brašov 1951, Zemeringu 1953. i Zakopanima 1956.
Ujedinjenjem razdvojenih studentskih organizacija u FISU 1959, Prva zimska univerzijada održana je u Šamoniju 1960. godine.
Sportovi
Broj sportova i na letnjim i na zimskim se često menjao. Evo sportova Letnje univerzijde 2007. godine.
Mesta održavanja Univerzijda
Napomene:
San Quintín, Baja California
San Quintín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California.
Sveti Bartol (Motovun)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 80 stanovnika te 31 obiteljskih kućanstava.
San Quintín, Baja California
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Буковче (Неготин)
Буковче је насеље у Србији у општини Неготин у Борском округу. Према попису из 2002. било је 1442 становника (према попису из 1991. било је 2399 становника).
Подаци из историјског архива Неготин
Буковче је ратарско-сточарско сеоско насеље збијеног типа удаљено 7 km југоисточно од Неготина. Смештено је на 48 метара надморске висине, на левој обали Јасеничке реке, десне притоке Дунава (у близини ушћа реке Тимок у Дунав). Северна географска ширина насеља је 44° 12’ 10”, источна географска дужина 22° 36’ 03”, а површина атара 1.840 хектара. До овог насеља се може стићи директним асфалтним путем од Неготина или преко насеља Кобишнице. Насеље се први пут спомиње у турским пописима 1530. године као насеље Буковча које је у то време имало 50 домова, године 1586. имало је 16, док је под аустријском окупацијом 1736. године имало укупно 80 домова.
Заветина насеља је Ђурђевдан.
Masakri u Ljubeniću
25. maja 1998 najmanje osmoro meštana sela Ljubenić, uglavnom članova porodice Hamza (Hamzaj), je vansudski pogubljeno od strane srpske policije. Dana 1. aprila 1999 u Ljubeniću je ubijeno oko 66 ljudi.
Буковче (Неготин)
Демографија
У насељу Буковче живи 1220 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,1 година (46,5 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 462 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,12.
Masakri u Ljubeniću
Prema izveštajima Human Rights Watch-a, vladine snage su tokom NATO bombardovanja između 24. marta i 10. juna 1999. u odvojenim incidentima ubile više od 80 meštana.
Pozadina
Selo Ljubenić se nalazi južno od Peći. Zbog blizine albanske granice i jake aktivnosti OVK-a u toj oblasti, selo je bilo u središtu akcija policije tokom 1998. i 1999. godine. Prema saznanjima OEBS-a, to je rodno mesto jednog lokalnog komandanta OVK-a. Prema procenama, u selu je do januara 1999. godine živelo oko 650 Albanaca i 120 Srba.
Masakr u Ljubeniću 1998
Napadu na selo Ljubenić prethodila je zaseda u kojoj su ranjena dva srpska policajca. 25. maja 1998 oko 6:45 časova, došlo je do incidenta na putu između Dečana i Peći u blizini sela Ljubenić kada su na civilno vozilo pucali naoružani muškarci, za koje se pretpostavlja da su pripadnici OVK. U kolima su se nalazili jedan policajac i rezervni policajac van dužnosti, koji su pogođeni mecima. Beogradska Politika je izveštavala na sledeći način:
Nakon ovoga je usledila odmazda nad meštanima sela Ljubenić. Tog popodneva, negde posle 13 časova, jake policijske snage sa raznim vozilima, od kojih su neka bila oklopna, su stigle u Ljubenić. Srpska policija je pre ulaska u selo sa periferije granatilara albanski deo sela koristeći artiljeriju i druga oružja.
Većina meštana je pobeglo u obližnju šumu. Oni koji nisu mogli da pobegnu sakrili su se po kućama. Policijske patrole su sprovodile pretragu po kućama i u jednoj kući otkrili grupu od oko 14 ljudi. Policajci su ih izveli u dvorište, zatim odvojili muškarce od žena i dece. Žene i deca su nakon pretnji oružjem bili primorani da napuste selo. Policija je onda počela da tuče ljude, koji su bili nenaoružani, zatim im je naređeno da beže i na njih je pucano dok su trčali. Četiri muškaraca je ubijeno na ovaj način: Ibrahim Hamza (64), Imer Hamza (53), Derviš Hamza (51) i Baškim Hamza (23). Policija je takođe upala u kuću Zega Hamze (68 godina), te su njega i njegove sinove, Gani Hamzu (25) i Rifata Hamzu (24) izveli napolje, skinuli u donji veš, tukli i ubili ih.
Mehmed Goga je sa svojim sinovima u vreme napada na Ljubenić bio gost porodice Hamza. Pripadnici policije izvukli su iz kuće njegova tri sina, Hadrija, Adresija i Mujena, te sinovca Gzima sa namerom da ih streljaju. Hadri Goga (22) je ubijen na licu mesta dok su ostali uspeli da prežive. Mehmed Goga navodi da su u Ljubeniću paljene su kuće, a mnogi stanovnici ranjeni.
Srpske snage su tokom akcije pogubile devetoro ljudi. Zbog ofanzive vladinih snaga gotovo celo selo je 29. maja izbeglo, uglavnom u Albaniju. Beogradski Fond za humanitarno pravo je u svom godišnjem izveštaju 1998. godine optužio državu, pre svega MUP Srbije, za teška kršenje ljudskih prava i ubistva civila na Kosovu:
Masakr u Ljubeniću 1999
Najteže kršenje ljudskih prava se desilo 1. aprila 1999, nakon početka NATO bombardovanja SRJ, kada su srpska policija i paravojne formacije ponovo ušle Ljubenić. Srpske snage su stigle u selo oko sedam časova ujutro 1. aprila. Mnogi meštani su pokušali da pobegnu u planinu, ali su ubrzo shvatili da su opkoljeni. Srpske snage su okupile seljane u centru sela, te razdvojili muškarci od žena.
Muškarce su potom ispitivali da li imaju oružje, a dvojicu su streljali pred grupom. Ubrzo posle toga, velika grupa muškaraca je postrojena uza zid u glavnoj ulici sela. Nakon niza uvreda, naređeno im je da legnu, a srpske snage su otvorile vatru. Nakon prekida mitraljeske vatre, pucano je u glave onima koji su se još uvek mrdali. Neki od ljudi su preživeli krijući se ispod leševa. Prema svedočenjima koja su data novinarima, devetoro preživelih, od kojih su neki bili povređeni, otpuzalo je do obližnje šume, a zatim u planine. Jedan dečak od 16 godina umro je od zadobijenih rana.
Ostali meštani, mahom žene i dece, su primorani da napuste selo i hodaju do albanske granice preko Đakovice. Jedna proterana žena, koja je išla peške, izjavila je za londonski Times:
Prema izveštajima OEBS-a, u selu je ubijeno oko 66 kosovskih Albanaca. Human Rights Watch navodi da su tada ubijene najmanje 63 osobe, premda neki svedoci tvrde da je ubijenih bilo oko osamdeset. Prema svedočenju meštana, “paravojne snage” su nakon masakra uklonile leševe traktorom. Mnoge kuće u Ljubeniću su spaljene. Mogući motiv za ova ubistva je jaka aktivnost OVK u okolini Ljubenića u prethodnom periodu. Štaviše, jedan od napadača je rekao da mu je OVK ubio brata.
Neki od onih koji su pobegli pre ubistava bili su napadnuti sledeće nedelje u planinama. Naredne nedelje, u planinama na zapadu, ubijeno je još najmanje 25 osoba, od kojih je devetoro iz Ljubenića. Jedan od preživelih je ispričao novinarima:
Tim OEBS-a je 1. jula dokumentovao tragove ubistava i sproveo nekoliko intervjua sa preživelima. Fond za humanitarno pravo je imenom i prezimenom identifikovao više žrtava iz Ljubenića. Istražitelji MKSJ-a su nakon završetka kosovskog rata pronašli devet tela na tri različite lokacije u selu. Pošto je ova oblast velikim delom minirana, ni meštani ni istražitelji Tribunala za ratne zločine ne znaju tačan broj žrtava. Mnoga tela još nisu nađena.
Mata de Plátano, Playa Vicente
Mata de Plátano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Sunepitron
{{Drugbox-lat
Sinteza
Jedan od mogućih sintetičkih puteva je:
Sveti Ivan (Višnjan)
Sveti Ivan je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Višnjan, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 38 stanovnika te 9 obiteljskih kućanstava.
Galindo, San Juan de los Lagos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1800 m.
Poggio d'Acona, Arezzo
Poggio d'Acona je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
Washington County, Ohio
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 61.778, što je 1.473 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Svilajnac
Svilajnac je gradsko naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Svilajnac u Pomoravskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 9395 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 9622 stanovnika).
Istorija
Plodna područja Velike Morave i Resave bila su naseljena još u najdavnijim vremnima. Na tim prostorima živeli su prvo Tračani, koje su pokorili Rimljani i osnovali svoju provinciju Gornju Mezanu. Sloveni rano naseljavaju Resavu, gde su poznati kao Braničevci i Moravci. Za Resavu je posebno važan period od Srpske despotovine, kada je ovaj kraj doživeo zavidan ekonomski i kulturni prosperitet. Prvi pisani istorijski spomnici o resavskim selima potiču iz 15. veka. Svilajnac se prvi put spominje 1467. godine, kao selo "Svilajnac sa 30 kuća". Smatra se da je selo dobilo ime Svilajnac zbog toga što su se njegovi žitelji bavili uzgojem svilenih buba i proizvodili svilu. Po dokumentima iz 1718. godine, Svilajnac ima svega 12 domova, a 1733. godine selo u resavskoj prohiji ima 28 domova. Godine 1930. zapisano je da je Svilajnac varoš na reci Resavi i da se varoš deli na: Čaršiju, Bojaču, Vlaovačku malu, Donji kraj, Zapis i Cigansku malu. Svilajnac u tom trenutku ima 1187 kuća sa 5356 duša. Svilajnac je oduvek bio poznati trgovački i zanatski grad. Danas je to opštinski centar u plodnoj resavskoj i moravskoj dolini. Kao značajan industrijski centar Srbije zadržao je duh starih vremena i uz razvoj zanatsva i trgovine u gradu su nikli mnogobrojni ugostiteljski objekti. I danas se ugostiteljski objekti uređuju i prilagođavaju klijenteli. Početkom 11-og veka u blizini današnjeg područija grada Sviljanca živeo je Ceregano, jedan turčin. On je bio poznat po tome što bi obezglavljivao srbe i nakon bacio u svoju rupu, danas zvana  Cereganova rupa , koja se nalazi na kraju Jablanačke ulice u Svilajncu.
Geografija
thumb|left|200px|Most preko Velike Morave kod SvilajncaSvilajnac se nalazi na oko 100 kilometara od Beograda u smeru jug-istok, na obalama Velike Morave i Resave. Grad ima 9.395, a cela opština oko 25.511 stanovnika. Svilajnac se nalazi na 103 metara nadmorske visine, na koordinatama 44° 13′ 46" severne geografske širine i 21° 11′ 50" istočne geografske dužine.
Opština Svilajnac je prirodno - geografski kombinacija ravničarskog i brežuljastog reljefa, sa umerenom klimom i plodnim zemljištem, što je dobra osnova za najvažniju delatnost Donje Resave - poljoprivreda. Nalazi se na mestu gde dolina Resave srasta sa dolinom Velike Morave. Naselje Svilajnac, kao centar istoimene opštine sa 22 naselja i površinom od 32.640 hektara, nalazi se u Istočnoj Srbiji u široj zoni ravničarskog dela velikomoravske doline, koja prestavlja okosnicu prostornog razvoja republike, dugoročno posmatrano. Sa druge strane, na oko 4 km nizvodno od Svilajnca u Veliku Moravu se uliva reka Resava, koja protiče kroz grad i svojom dolinom otvara - širi nizijski deo oslonjen na moravsku niziju, po čemu se čitava nizija naziva Resava.
Privreda
Vekovima su trgovina i poljoprivreda glavne delatnosti, pa i danas.
Kultura
Pomoravlje je relativno bogato spomenicima srednjovekovne kulture, jer je to bila pozornica vaznih istorijskih zbivanja. U trećoj četvrtini 13. veka, pod udarcima Turaka, ekonomski, politički i kulturni centar pomera se na sever u oblasti Zapadne i Velike Morave. Udaljeni od izvornih oblasti Raške i makedonske škole, odnosno srpsko-vizantijske škole, moravski neimari stvaraju nove arhitektonske kombinacije u kojima koriste tekovine svojih prethodnika, ali ih u isto vreme osvežavaju novim elementima istočnjackog porekla. Tako nastaje nova arhitektonska škola pod imenom moravska škola. U neposrednoj blizini Svilajnca nalazi se značajna škola-manastir Manasija. Ostali manje poznati manastiri su Tomić, Zlatenac i Miljkov manastir.
Obrazovanje
Počeci prosvetiteljskog rada u Svilajncu vezani su za prve decenije 19. veka. Svilajnac još u Karađorđevo vreme dobija Malu školu (osnovnu), mada prvi zvanični podaci govore da se o školstvu u Svilajncu može govoriti tek od 1818, kada knez Miloš šalje prvog učitelja.
Brz ekonomski razvoj doprineo je proglašenju Svilajnca za varošicu 1846. godine. Svilajnčani su shvatili koliki je značaj kulturno-prosvetiteljskog rada pa se 1857. god otvara Škola za žensku decu. Na Cveti 1860. godine otvorena je i Nedeljna škola, koju su pohađali kalfe i šegrti.
Značajan datum je i otvaranje Čitaonice omladine resavske, 3. aprila 1868. godine. Tu je nikla ideja da se otvori Gimnazija u Svilajncu. Posle mnogo truda, Svilajnčani dobijaju Gimnaziju.
U periodu od 1960. do 1964. Gimnazija je radila kao istureno odeljenje Gimnazije u Jagodini. Godine 1977. Gimnazija i Škola za KV radnike se integrišu u OUR,, Dragoš", a 1987. godine formiran je Obrazovni centar usmerenog obrazovanja i vaspitanja „Laza Stojanović".
Od Obrazovnog centra 1. aprila 1987. formirane su dve samostalne škole – Poljoprivredna škola i škola "Laza Stojanović". Od 1990. Gimnazija u Svilajncu vodi se kao istureno odeljenje Gimnazije u Ćupriji, a u okviru Mašinske škole. Danas je gimnazija deo Srednje škole "Svilajnac" u Svilajncu.
Obrazovni centri u Svilajncu:
Osnovne škole u Svilajncu:
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Kosmos-606
Kosmos-606 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-606 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 2. novembra 1973. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1250 kilograma. Kosmos-606 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Rayville, Missouri
Rejvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 223, što je 19 (9,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Izjava (TV film)
Izjava je jugoslavenski televizijski film snimljen 1982. godine u režiji Marija Fanellija. Po žanru je drama, a radnja prikazuje zbivanja u jednom od tadašnjih samoupravnih poduzeća.
Studenci (Nevesinje)
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Sulproston
Sulproston je uterotonik.
On je analog prostaglandina E2.
Les Amants (film)
Les Amants je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. godine u režiji Louisa Mallea. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Jeanne Moreau, je supruga bogatog novinskog magnata (čiji lik tumači Alain Cuny) koji je stalno zanemaruje. Radnja prikazuje kako preko svojih prijatelja slučajno upozna mladog arheologa (koga tumači Jean-Marc Bory i sa njim otpočne strastvenu ljubavnu vezu radi koje će napustiti muža i porodicu i započeti neizvjesnu budućnost.
Anadirski zaljev
Anadirski zaljev je veliki široki zaljev u Beringovu moru na krajnjem istoku Rusije.
Geografija
Anadirski zaljev leži na sjeveroistoku Sibira, proteže se u dužini od 400 km, od Čukotskog poluotoka na sjeveru do rta Navarin na jugu. Anadirski zaljev dugačak je 320 km i u njemu se nalaze dva manja zaljeva, Krest i Anadirski liman.
Les Amants (film)
U SAD, gdje je premijerno prikazan 1960. godine, upravo zbog te scene je izazvao skandal, a posebno u Cleveland Heightsu, gradu u državi Ohio. Tamo je prikazan u kino-dvorani Heights Art Theatre, zbog čega su lokalne vlasti uhapsile Nicu Jacobellisa pod optužbom za opscenost; Jacobellis je kasnije na sudu osuđen na globu od 2500 US$, ali se na presudu žalio sve do federalnog Vrhovnog suda. U parnici Jacobelis v. Ohio je Vrhovni sud 1964. presudio u njegovu korist, značajno olabavivši dotadašnje standarde filmske cenzure i slobode izražavanja, pri čemu je sudac Potter Stewart izrekao znamenitu frazu Znam to kada vidim to (I know it when I see it).
Anadirski zaljev
Geografija
U zaljev uviru brojne rijeke, od kojih je najveća Anadir, a ostale značajne rijeke su Velikaja, Kančalan i Tumanskaja. Anadirski zaljev je u prosjeku 10 mjeseci godišnje pod ledom.
Grad Anadir, administrativni centar Čukotskog autonomnog okruga i najveća luka, leži na obalama ovog zaljeva.
Book of Kells
230px|desno|thumb| Knjiga Kellsa, naslovnica [[Evanđelje po Ivanu|Evanđelja po Ivanu (str. 291.), 750.-850., boja na pergamentu, hibernijsko-saksonski stil iluminiranja, 33 x 25 cm, Knjižnica sveučilišta Trinity, Dublin]] Knjiga Kellsa (engleski: Book of Kells, irski: Leabhar Cheanannais), poznata i kao Knjiga Kolumba, je oslikani rukopis Evanđelja na latinskom jeziku. Rukopis je dobio ime po mjestu Kells, gdje se stoljećima nalazio u samostanu. Danas je izložen u biblioteci Trinity Collegea u Dublinu.
To je veličanstveni molitvenik koji je najvjerojatnije nastao na škotskom otoku Ioni, gdje je 597. godine preminuo sv. Kolumb. Datirana je između 725. i 825. god., te se često smatra za sveti rukopis načinjen za prijenos svečevih kostiju iz starog u novo svetište, a ne praktičnim liturgijskim rukopisom.
Sastoji se od četiri Evanđelja Novog zavjeta zajedno s još nekoliko tekstova. Tekst Evanđelja uglavnom je preuzet iz Vulgate, iako postoje dijelovi iz nekih drugih prijevoda Biblije, poznatih kao Vetus Latina. On je najraskošniji i najbogatije ukrašen iluminirani rukopis od mnogih načinjenih u Irskoj, Škotskoj i Sjevernoj Engleskoj koncem 7. i početkom 8. stoljeća, te se smatra vrhuncem stila poznatog kao „otočka iluminacija”.
Rukopis se sastoji od 340 stranica. Od 1953. godine, uvezan je u četiri dijela. Stranice su napravljene od kvalitetnog janjećeg pergamenta. Ukrasi su djelo tri različita autora. Tinta je napravljena od taninske kiseline i željeznih soli, što sugerira da je uvezena izvan Irske. Tako je bogatstvo boja postignuto uporabom skupih materijala kao što je npr. lapis lazuli iz Afganistana, koji je pretvoren u prah kako bi se dobili sjajni tonovi plave. S obzirom da knjiga ima status relikvije začuđuje odsutnost ukrašavanja zlatnim listićima, mjesto kojih je ilustrator koristio orpiment, živahna žuta dobivena od trisulfida arsena.
Iluminacije
mini|lijevo| Chi Rho Iota [[monogram sa str. 34. koja je naslovnica Evanđelja po Mateju]] mini| Detalj Chi Rho stranice s mrežom ukrasa. Ilustracije i ukrasi u Knjizi Kellsa daleko su složeniji i raskošniji od drugih „otočnih djela”. U ukrasima se isprepleće tradicionalna kršćanska ikonografija s uzorcima karakterističnim za „otočku umjetnost”. Ukrasi su obično glave ljudi, mitoloških bića i keltskih uzoraka u živim bojama na rubovima teksta. Brojni od manjih dekorativnih elemenata su prožeti kršćanskom simbolikom.
Ikonografski kršćanski motivi, izvedeni iz sredozemne tradicije, preoblikovani su kroz stiliziranu ornamentiku iluminiranih rukopisa. Sklonost apstrakciji prevladava nad realističnim prikazivanjem do te mjere da su gemetrizirani gotovo svi dijelovi tijela sv. Ivana Evanđelista (slika desno). Njegova aureola je tek dio većeg dizajna u obliku broša, usporedivog s ondašnjim zlatarskim djelima. Rad je tako miniciozan da je potrebno povećalo kako bi se uočili fini detalji poput upletenih divljih zvjeri
U 12. stoljeću, svećenik imena Gerald od Walesa je napisao: mini| Detalj Chi Rho stranice s motivom mačaka i miševa. Ovo dokazuje možda najslavnija iluminacija iz ovog rukopisa je stranica iz Evanđelja po Mateju (1:18-25) koja započinje opisom Isusova rođenja, tzv. Chi Rho Iota monogram (grč. XPI). Pored monograma pojavljuju se riječi Christi autem generatio, tj. „Evo kako se dogodilo rođenje Krista”. Na prvi pogled stranica izgleda potpuno apstraktni vez linija i boja, ali se „pozornijim“ promatračima otkrivaju brojne ljudske i životinjske forme u gustom spletu spiralnih i isprepletenih uzoraka izvedenih iz zlatarstva. Na samom vrhu slova Chi (X) nalazi se lako prepoznatljivo ljudsko lice, dok se uz njegov donji krak nalaze tri krilata anđela, a zakrivljeno slovo Rho (P) završava glavom za koju se vjeruje kako predstavlja lice samog Krista. Gotovo izgubljeni u ukrasima, kao da se igraju skrivača, nalaze se figure leptira i čak vidri kako love ribu. Očito je kako su one imale simboličku ulogu za srednjovjekovnog čitača, ali je njihov smisao danas izgubljen. Posebno zanimljiv prikaz se nalazi na samom kraju repa grčkog slova Chi gdje dvije mačke vrebaju dva miša koji grickaju euharistiju, dok ih još po jedan miš muče na njihovim leđima. Ovaj prikaz se može povezati s ondašnjim problemom srednjovjekovnih samostana koji su imali problema očuvati hranu i svetu hostiju od štetočnih glodavaca, ali se može i tumačiti kao metafora vječne borbe dobra (mačke) i zla (miševi). “.
Očit smisao ovakovog djela je težnja da se bogatstvom i raznolikošću isprepletenih oblika i boja ostvari snažan vizualni dojam na promatrača koji bi doživljavao ovaj prikaz izrazito duhovno i apstraktno, bez mogućnosti izlaska iz njegovih okvira i zaboravljajući vanjski svijet.
Sin vergüenza (telenovela)
Sin vergüenza je kolumbijska-američka telenovela produkcijske kuće Telemundo, snimana tokom 2007. godine. U Srbiji se tokom 2007. i 2008. emitovala na Televiziji Avala pod nazivom Život bez stida.
Sinopsis
Ovo je priča o ljubavi, senzualnosti, buntovnosti i strasti.
Četiri prijateljice – Majte, Renata, Fernanda i Paloma – uprkos svojim razlikama, zajedno će proživeti ljubavi i prevare, istine i laži, kao i mnogobrojne avanture. Bez obzira na svoje osobine i mnoštvo karakternih razlika, one su spojene iz dva razloga: s jedne strane zbog rukovođenja zajedničkom radnjom koja se bavi prodajom veša, i s druge strane zbog najiskrenijeg prijateljstva koje ih godinama unazad povezuje.
Renata je asistent u uticajnoj firmi, u vezi je sa Rajmundom, njenim šefom koji je pored toga i oženjen čovek.
Paloma je domaćica. Na prvi pogled je uravnotežena, ali u suštini se često premišlja između preferiranja Rafaela, svog novog ljubavnika, i svog zabavnog bivšeg muža Hulijana, oca njenih dvoje dece.
Majte je nezrela majka koja se svakodnevno bori između ljubavi sa Kikeom, muškarcem dosta mlađim od nje, i osećanja da treba da nauči da bude jaka majka s obzirom da joj jedanaestogodisnji sin ima učestale probleme sa zdravljem.
Fernanda je stidljiva i konzervativna žena prema kojoj, gledano sa strane, suprug Esteban, odnosi kao prema trofeju zajedno i sa njihovo dvoje kćerki, ali u suštini nije baš tako. Esteban ima problema sa impotencijom te je njihov seksualni život sveden na minimum. U jednom trenutku se u Fernandin život, igrom slučajeva, vraća Kristobal, njen prijatelj iz srednje škole, čija toplina i razumevanje bude u Fernandi požude, koju joj je i samoj teško prihvatiti i razumeti, te dolazi do još veće krize u njenom bračnom životu. Njih četiri žive život bez stida.
Sibiciu de Jos, Pănătău
Sibiciu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Pănătău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 660 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Fossa, Vibo Valentia
Fossa je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Serra (razvrstavanje)
Serra ima više značenja:
Sveta Marija na Krasu (Buje)
Sveta Marija na Krasu (talijanski Madonna del Carso [maˈdɔnna del ˈkarso]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Buja, Istarska županija. U 2001. nastalo izdvajanjem nenaseljenog dijela naselja Sveta Marija na Krasu, grad Umag. Bez stanovnika u cijelom razdoblju od 1857. do 2011.
Los Galápagos, Chapala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1545 m.
Šehovina
Šehovina je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 413 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Serradifalco
Serradifalco ima više značenja:
The Red Shoes
The Red Shoes je britanski igrani film snimljen 1948. u režiji Michaela Powella i Emerica Pressburgera. Inspiriran je istoimenom bajkom Hansa Christiana Andersena čija adaptacija tvori priču o priči, odnosno balet koji predstavlja važan dio zapleta filma. Protagonistica, koju tumači Moira Shearer je mlada i nadarena balerina koja se priključuje elitnoj baletnoj trupi na čelu sa talentiranim, ali beskrupuloznim koreografom (čiji lik tumači Anton Walbrook). Radnja prikazuje kako se zaljubljuje u kompozitora (čiji lik tumači Marius Goring) koji je samo za nju napisao balet, ali kako će dilema oko toga da li da zbog njega napusti karijeru ili ne dovesti do tragičnih posljedica.
Scenario filma je bio djelomično inspiriran likom Sergeja Djagiljeva, voditelja znamenite baletne trupe Ballets Russes čiji alter ego u filmu predstavlja koreograf. Powell, koji je prema nekim navodima, i sam poslužio kao jedna od podloga za taj lik, je scenarij počeo pisati za Alexandera Kordu pri čemu je lik balerine trebala tumačiti njegova supruga Merle Oberon. Projekt je, međutim, godinama bio u zastoju, te je umjesto nje angažirana mlada i nepoznata, ali talentirana škotska balerina Shearer.
The Red Shoes na samom početku prikazivanja u Britaniji nije imao naročitu gledanost, a što se često tumači time da producentska kuća Rank Organisation nije imala novca za promociju zbog financijskih problema izazvanih nepredviđenim troškovima za film Caesar and Cleopatra. Nakon nekog vremena se gledanost povećala, te je 1948. godinu završio kao šesti najgledaniji film. Mnogo su impresivniji bili njegovi rezultati sa druge strane Atlantika. U SAD je postao jedan od komercijalno najuspješnijih filmova, te osvojio dva Oscara - za najbolju scenografiju i najbolju dramsku/humoristički muziku. Njime je posebno bio oduševljen Gene Kelly, koji ga je nekoliko puta prikazivao čelnicima Metro-Goldwyn-Mayer kako bi ih nagovorio da u njegov film Amerikanac u Parizu uvrste scene baleta.
The Red Shoes se smatra najboljim ili jednim od najboljih filmova tandema Powell i Pressburger, odnosno jednim od klasika britanske kinematografije. Martin Scorsese je izjavio da ga smatra jednim od dva najbolja filma u boji ikada napravljena.
San Rocco, Rovigo
San Rocco je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Al Madawilah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1077 m.
Gospodin Burns
Čarls Montgomeri Berns, poznat kao Mister Berns, ali poznat i kao Monti Berns, je izmišljeni lik u animiranoj TV-seriji Simpsonovi. Glas mu je posudio Hari Širer. On je zli vlasnik Nuklearne elektrane u Springfilda i šef Homeru Simpsonu. Zagađuje okolinu i maltretita radnike, posebno Homera kojem ne može da zapamti ime. S njim je skoro uvek Vejlon Smiters, njegov verni pomoćnik, savetnik i tajni obožavalac.
Mister Berns najbogatiji i najmoćniji građanin Springfilda i njegovo bogatstvo se procenjuje na 16,8 milijardi dolara. Svoju moć i bogatstvo Berns koristi da radi šta hoće, bez ikakvih posledica po njega. Jednom se čak kandidavao za guvernera.
El Naranjo, Tonalá
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Delmar, Iowa
Delmar je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 525 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 525 stanovnika, što je 11 (2,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Popești, Popești, Vâlcea
Popești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Popești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Goran Dević
Goran Dević (Sisak, SR Hrvatska; 1971.; - ) je hrvatski filmski režiser i scenarist. Za film Crnci je osvojio Zlatnu arenu za najbolju režiju na filmskom festivalu u Puli 2009.
Ceiling Zero
Ceiling Zero je američki crno-bijeli pustolovni film snimljen 1936. u režiji Howarda Hawksa. Temelji se na istoimenom kazališnom komadu koji je napisao avijatičar Frank Wead. Radnja prikazuje rad zrakoplovne kompanije u kojoj kao piloti rade veterani prvog svjetskog rata. Nominalni protagonist je Dizzy Davis (čiji lik tumači James Cagney), čija sklonost ženskarenju i neodgovornim pilotskim akrobacijama počinje ugrožavati odnos sa kolegama i njihove živote. Film je imao ograničen budžet i bio gotovo u potpunosti snimljen u studijima. Scenario je pet godina kasnije iskorišten za remake pod naslovom International Squadron, s radnjom smještenom u Britaniju na početku drugog svjetskog rata.
Peña Colorada, Iguala de la Independencia
Peña Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Iguala de la Independencia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 851 m.
Mühlenbecker Land
Milenbeker Land je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Oberhafel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 13.780 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12065225.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Oberhafel Milenbeker Land se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Oberhafel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 50 metara. Površina opštine iznosi 52,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.780 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 263 stanovnika/km².
Scuola Mellini, Forlì-Cesena
Scuola Mellini je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Kosmos-607
Kosmos-607 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-607 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 10. novembra 1973. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-607 je bio osmatrački satelit.
Resega, Cremona
Resega je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Túrkeve
Túrkeve je grad u sredini Mađarske od 8,678 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Jász-Nagykun-Szolnok.
Geografske karakteristike
Túrkeve leži u Velikoj mađarskoj ravnici na kanalu Hortobágy-Berettyó.
Historija
Túrkeve je 1808. dobio status grada, on mu je potvrđen 1929.
Car Xuānzong od Tanga
Car Xuānzong od Tanga (唐宣宗) (27. jul – 7. septembar 859) je bio car Kine iz dinastije Tang koji je vladao od 25. aprila 846 do smrti. Osobno ime mu je bilo Li Yi (李怡), a kasnije ga promijenio u Li Chen (李忱), a prije stupanja na prijestolje je nosio titulu Princ od Guanga. Car Xuānzong je bio 13. sin cara Xianzonga (vl. 806-820) i stric prethodna tri cara - Jingzonga, Wenzonga i Wuzonga. Tradicionalno se smatra posljednjim sposobnim vladarom dinastije Tang, s obzirom da su svi kasniji carevi bili marionete u rukama dvorskih eunuha ili gospodara rata.
Kako bi se cara Xuānzonga razlikovalo od pretka cara Xuánzonga (osobno ime Li Longji), s obzirom da su im hramska imena na pinyinu identična bez upotrebe tonalnih znakova, Xuānzong se ponekad u zapadnim izvorima navodi kao Xuanzong II.
Kler
thumb|250px|Kler thumb|250px|[[Ekumenizam|Ekumenski susreti sveštenika različitih hrišćanskih tradicija, Bon, Nemačka, 1961.]] Kler ili klir je jedan od naziva za sveštenstvo. Član klera naziva se klerik. Od ove reči izveden je i pojam klerikalizam, nastojanje klera da utiče na politički i društveni život.
Nasuprot klericima, ostali vjernici označavaju se imenom laik; laik postaje klerikom kad primi prvu tonzuru. Klerici su u katoličkoj crkvi podijeljeni u niže i više redove, a najviši red je episkopat. Kanonsko pravo određuje klericima razne dužnosti i prava.
Klerici kao poseban stalež postoje u katoličkim, pravoslavnim i monofizitskim crkvama. Protestanti odbacuju pojam klera, držeći se Lutherove nauke o općem svećenstvu svih vjernika.
Naziv
U grčkom riječ hleros znači žrijeb, odnosno žrijebom određenu stvar ili osobu (javni dužnosnici u grčkim demokracijama birani su žrijebom). Otuda nastaje kasnolatinska riječ clerus, a u staroslavenskom riječ kliros označava zajednicu svećenika. U srpskohrvatskom jeziku kler se uglavnom se koristi u Rimokatoličkoj crkvi, dok je u Pravoslavnoj odgovarajući termin klir.
Izraz sveštenstvo / svećenstvo može značiti:
Povijest
U ranokršćansko doba izraz "kler" označava čitavu zajednicu (općinu) vjernika. Svaka takva zajednica naziva se crkva. Postepeno, stvaranjem čvrste crkvene hijerarhije (pokornost biskupu koji vodi zajednicu kao što monarh vodi državu) i stvaranjem ideje jedne Crkve, pojam "kler" suzuje se na tzv. "duhovni stalež", svećenike (i one koje se pripremaju za svećenike) i redovnike i redovnice.
Orar
thumb|right|Grčki pravoslavni đakon u [[Crkvi rođenja u Vitlejemu nosi orar preko stihara]]
Orar je deo đakonske odežde. To je duga, široka traka koju đakon nosi na levom ramenu, a desnom rukom pridržava drugi kraj. Nosi se preko stihara.
Kada đakon podigne orar time daje znak vernima da je vreme da se moli određena molitva ili da se izvrši neka bogoslužbena radnja. Orar predstavlja anđeoska krila i simboliše gotovost đakona da brzo vrši volju Božju. Na orarima su često izvezeni šestokrili serafimi, čiji položaj krila prikazuje krst.
Sam naziv orar tumači se na više načina: prema latinskom os, oris - usta, orarijum jer đakon briše usta vernih posle pričešća. Grci izvode tu reč od horio - gledam, posmatram jer đakon prati službu i daje znak kada šta treba da se uradi ili kaže. Takođe postoji mišljenje da potiče od horos - čas jer đakon, držeći kraj orara s tri prsta, poziva narod na molitvu u određenim momentima.
Реторика
thumb|right|280px|Према неким мишљењима, реч rhetorike је сачинио тек Платон.
Именица rhetor – беседник, у изворима се најраније јавља код Хомера. Тек почетком IV века пре н.е. Исократ користи реч rhetoreia – речитост, елоквенција, а потом почиње да се употребљава и појам rhetorike - реторика. Према неким мишљењима, реч rhetorike је сачинио тек Платон у дијалогу Горгија, после чега тај термин улази у најширу употребу, поготово од Аристотела.
Реторика представља скуп правила о лепом говору, а беседништво (говорништво) праксу у којој се та правила примењују. Већ су софисти најпре настојали да говором убеђују слушаоце, а потом да на друге преносе своја искуства како се успешно говори. Скоро сваки од њих је откривао извесна правила о томе како се слушаоци најефектније придобијају изговореном речју. Из тога су настали први приручници беседништва – rhetorike techne. Софисти су први почели да изграђују реторику као систем правила која олакшавају да се беседа успешно састави и одржи, док је производ тих примењених правила био сам говор, односно беседништво. Историјски посматрано, беседништво претходи реторици. Најпре се развијала говорничка пракса, да би се тек касније, на основу ње, оформила и изградила говорничка правила и упутства, реторика.
И Аристотел је разликовао реторику и беседништво. Сматрао је да се реторика бави проналажењем најбољих средстава за убеђивање: њен основни задатак се не састоји у уверавању, него у »способности теоријског изналажења уверљивог у сваком датом случају«. Дакле, беседништво је сâма вештина уверавања, док реторика има задатак да изналази најпогоднија средства за уверавање слушалаца и даје савете како се то постиже. Цицерон такође подразумева разлику између беседништва и реторике, па говори о реторици као о науци, док под говорништвом подразумева говорничку праксу, тј. практично беседништво (eloquentia). Писац најзнаменитијег римског уџбеника реторике, Квинтилијан недвосмислено каже да је реторика »наука о добром говору« - bene dicendi scientia. Јован Стерија Поповић, наш комедиограф, професор права, али и писац прве реторике у модерној Србији, сматра да је реторика »наука која правила красноречија излаже и опкључује способност представленија и мисли изражавати правилно, јасно и саобразно с цељу«. Још пре њега је Доситеј Обрадовић писао да је реторика «наука лепо говорити, срце множества људи добијати и цели народ на све што је добро, похвално и општеполезно склањати и доводити». Чувена Реторика Бранислава Нушића има поднаслов који гласи Наука о беседништву. Реторика, дакле, представља науку о беседништву, теоријски уобличена правила и принципе који ће помоћи да се одржи успешан говор, док је сâмо беседништво (говорништво) практична сфера у којој се та правила примењују.
Реторика разврстава говоре према разним критеријумима. Од антике до данас се класификују на информативни говор (у римској подели: docere), говор који уверава и покреће на акцију (римско movere) и забављачки говор (delectare). Још од античких времена усталила се подела на три основне врсте говорништва – судско, политичко и пригодно. Ова класификација, коју је нарочито афирмисао Аристотел (мада је постојала и пре њега), одржала се до данас. Према његовим речима, судско беседништво је свако оно у коме »сусрећемо оптужбу и одбрану«, политичко је оно у коме се »на нешто подстиче или од нечега одвраћа«, а пригодно оно које »нешто хвали или куди« (Реторика I 3, 5). За ове врсте беседништва користе се и појмови форензично беседништво (судско), делиберативно беседништво (политичко) и епидеиктичко (пригодно, које се често назива и похвално или свечано). Грчки еквиваленти су били genos dikanikon за судски говор, genos symbouleutikon (буквално: саветодавни, наговарајући) за политичку беседу и genos panegyrikon за пригодни – похвални говор.
Villa de Guadalupe Victoria, San Miguel el Grande
Villa de Guadalupe Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 702 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2504 m.
Kosmos-608
Kosmos-608 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-608 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 20. novembra 1973. Raketa-nosač R-12 Dvina (8K63, NATO oznaka SS-4 Sandal) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 400 kilograma. Kosmos-608 je bio satelit namijenjen za vojno i naučno istraživanje.
Hamun-e Helmand
Hamun-e Helmand (, Darjāče-je Hāmūn-e Helmand), je plitko močvarno jezero u polustepi istočnog Irana i Afganistana.
Hidrografija
Hamun-e Helmand leži u istočnom Iranu, u blizini afganistanske granice. Glavni dotok voda osigurava rijeka Helmand koja izvire u planinama Hindukuša, oko 80 km zapadno od Kabula u Afganistanu. Zajedno sa dva slična jezera, Hāmūn-e Sabari i Hāmūn-e Puzak, koje se protežu na teritoriju Afganistana, formira veliku močvaru Sistan.
Jezero Hāmūn se puni prvenstveno vodama rijeka iz susjednog Afganistana, pa je od 1976., kad je vodostaj afganistanskih rijeka bio normalan, i količina voda u jezeru bila je relativno visoka. Međutim, između 1999. i 2001., jezero je potpuno presušilo.
Inače se za velikih suša u Afganistanu, vode Helmanda potpuno iskorišavaju za navodnjavanje i piće, tako da do Hamun-e Helmand ništa ne stigne. Tad obično zapušu i snažni suhi vjetrovi koji nanesu velike količine pijeska po isušenom dnu jezera.
Hamun-e Helmand je zajedno sa susjednim jezerom Hāmūn-e Sabari uvršteno 1975. na Popis močvara internacionalnog značaja Ramsarske konvencije.
Mühlenberge
Milenberge je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Hafeland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 781 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12063202.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hafeland Milenberge se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Hafeland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 36 metara. Površina opštine iznosi 39,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 781 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 20 stanovnika/km².
Here Comes Mr. Jordan
Here Comes Mr. Jordan je američka crno-bijela fantastična filmska komedija snimljena 1941. u režiji Alexandera Halla. Temelji se na kazališnom komadu Heaven Can Wait Harryja Segalla. Protagonist (koga glumi Robert Montgomery) je bokser koji preživi avionsku nesreću, ali otkrije da je birokratskom greškom završio u Raju, a tijelo mu u međuvremenu kremirano; kako bi mu se iskupili, nebeski službenici ga vraćaju na Zemlju u tijelo pokvarenog bankara (koga glumi Claude Rains). Here Comes Mr. Jordan je predstavljao jedan od najuspješnijih filmova svog vremena, a nagrađen je sa Oscarom za najbolju originalnu priču i Oscarom za najbolji adaptirani scenario. Godine 1947. je snimljen nastavak pod naslovom Down to Earth.
Snimljena su tri remakea. Prvi je bila bollywoodska obrada pod naslovom Jhuk Gaya Aasman 1968. godine. Drugi, i najpoznatiji je Heaven Can Wait iz 1978. godine sa Warrenom Beattyjem u glavnoj ulozi. Godine 2001. je snimljen Down to Earth sa Chrisom Rockom u glavnoj ulozi.
Serraglio
Serraglio ima više značenja:
La Cieneguita, Burgos
La Cieneguita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Wayne County, Ohio
je okrug u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 114.520, što je 2.956 (2,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Utrechtska unija
Utrechtska unija (holandski: Unie van Utrecht) bio je ugovor potpisan 23. januara 1579. u nizozemskom gradu Utrechtu, kojim su se ujedinile sjeverne provincije, tada pod vlašću habsburgške Španjolske.
Historija
Ugovor su prve potpisale tadašnje grofovije Holland, Zeeland, Utrecht (ali ne cijela) i Groningen (ali ne i grad). Taj ugovor je bio reakcija protestantskih provincija, na Arašku uniju (holandski: Unie van Atrecht) koju su na početku 1579., osnovale južne provincije kao znak svoje podrške katoličkoj Španjolskoj.
Tokom narednih mjeseci 1579. Uniji je pristupio i grad Gent iz Frieslanda kao i 3/4 Grofovije Gelre (današnja provincija Gelderland), u ljeto 1579. Uniji su se pridružili Amersfoort, Ypres, Antwerpen, Breda i Bruxelles. U februaru 1580. u Uniju su ušli i Lier i Brugge sa okolicom. U aprilu 1580., ugovor su potpisale grofovije Overijssel i Drenthe, a i grad grad Zutphen pa je tako kompletna Grofovija Gelre bila u Uniji. Pod pritiskom stadtholdera Frieslanda Georga van Lalainga popustio je i grad Groningen pa je tako i ta provincija cijela stala uz Uniju. Tako je uz Uniju stalo sedam provincija, pa se ona drži za temelj Nizozemske republike koju se ponekad i zove Republika sedam ujedinjenih provincija (Republiek der Zeven Verenigde Provinciën), koju španjolske vlasti nisu priznale sve do dvanaest godišnjeg primirja 1609.
Nakon tog je španjolska vojska okupirala gotovo cijelu Flandriju i pola Brabanta, iako su tad Ujedinjene provincije potpisnice Utrechtske unije, još uvijek priznavale španjolska vladavinu. Ipak je Unija pridonijela pogoršanju odnosa između holandskih provincija i španjolskog kralja, pa su one 1581. objavile Proglas o nezavisnosti.
Nakon tog se razbuktao dugi, osamdesetgodišnji rat, poznat kao Nizozemska revolucija.
Kradljivci bicikla
Kradljivci bicikla (tal. Ladri di biciclette), je talijanski film kojeg je režirao Vittorio De Sica 1948. Film Kradljivci bicikla se smatra jednim od najpoznatijih filmova fimlske povijesti, i najpoznatiji je igrani film talijanskog neorealizma.
Radnja
Film obrađuje priču o Antoniu Ricciu, nezaposlenom radniku kojem je ponuđen posao lijepljenja plakata u poslijeratnoj Italiji. Preduvijet dobivanja posla je posjedovanje bicikla, tako da njegova supruga Maria odnosi stvari uz spavaće sobe, koje su bile njen miraz, u zalagaonici da bi dobila potreban novac za kupovinu bicikla. Antonio je presretan jer će napokon dobiti prijeko potreban posao. Dok je lijepio plakate netko mu je ukrao bicikl i on se upućuje sa svojim sinom Brunom u potragu za kradljivcem, kada nije dobio potrebnu pomoć od policije.
Nagrade
Film je nagrađen Oscarom za najbolji strani film 1949.
Tafluprost
}}
Tafluprost (Taflotan, Zioptan) je prostaglandinski analog koji se koristi topikalno (kao kapi za oči) za kontrolu progresa glaukoma i okularne hipertenzije. On redukuju intraokularni pritisak tako što povećava odliv fluida iz očiju.
Šipačno
Šipačno je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 96 stanovnika.