cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint Joan (drama)
Shawu je poticaj za pisanje drame dala nedavna odluka Rimokatoličke crkve, iste one institucije čiji su je predstavnici bili osudili na smrt, da je proglasi za sveticu. Shaw se tokom stvaranja drame detaljno proučavao historijske zapise o Ivani, kao i sudske spise, inzistirajući na što većoj autentičnosti. Shaw je zaključio da su svi učesnici tih događaja, uključujući tadašnje vlasti, djelovali u dobroj vjeri i u skladu sa sa svojim moralnim uvjerenjima, te je dramu u predgovoru opisao kao "tragediju bez negativaca". Saint Joan je tokom kasnijih decenija postala predmetom brojnih različitih tumačenja, iako se svi slažu da se smatra najozbiljnijim djelom u Shawovom opusu, i njegovom jedinom tragedijom.
Godine 1957. je snimljena istoimena filmska adaptacija u režiji Otta Premingera, gdje je naslovni lik tumačila Jean Seberg.
Prestranek
Prestranek je naselje u slovenskoj Općini Postojni. Prestranek se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 724 stanovnika.
Juda Jerusalimski
Juda Kirijak, poznat kao Juda Jerusalimski, je bio praunuk Jude, Isusovog brata, i poslednji jevrejski episkop Jerusalema.
Iako početak njegovog službovanja nije poznat, zna se da je bio na čelu jevrejskih hrišćana nakon Barkohbinog ustanka (132-136), do otprilike jedanaeste godine Antonina Pija (oko 148. godine). Ustanak je imao značajne posledice za jevrejske hrišćane. Vođe jevrejskih hrišćana su posle razaranja Jerusalima nisu živeli tamo nego u Peli.
Nakon rata, jevrejski hrišćani su potpuno marginalizovani, te episkopi Jerusalima više nisu poticali "od onih iz obrezanja", tj. od judeohrišćana, već su ih počeli postavljati Grci. Još za trajanja Judinog episkopata, 135. godine je Marko Jerusalimski postavljen za grčkog episkopa Elije Kapitoline, od strane mitropolita Palestinske Cezareje.
Calcahual, Axtla de Terrazas
Calcahual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
Tacubaya, Guanajuato
Tacubaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1997 m.
San Gaetano, Venezia
San Gaetano je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Rovate, Varese
Rovate je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 965 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
El Papayo, San Miguel Totolapan
El Papayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 882 m.
Meteževo
Meteževo je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Meteževo je u okviru opštine Kriva Palanka.
Prirodni uslovi
Meteževo je smešteno u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 80 kilometara istočno.
Señora Virginia, San Pedro
Señora Virginia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Meteževo
Prirodni uslovi
Selo Meteževo se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno visoko, na južnim visovima planine Bilina, na oko 1.200 metara nadmorske visine.
Señora Virginia, San Pedro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1102 m.
Meteževo
Prirodni uslovi
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Meteževo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 50 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Opština Gălăuțaș, Harghita
Gălăuțaș je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Garešnica
Garešnica je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.
Opština Gălăuțaș, Harghita
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
Garešnica
Stanovništvo
4600
Naseljena mjesta
Ciglenica, Dišnik, Duhovi, Garešnica, Garešnički Brestovac, Gornji Uljanik, Hrastovac, Kajgana, Kaniška Iva, Kapelica, Mala Bršljanica, Mali Pašijan, Malo Vukovje, Rogoža, Tomašica, Trnovitički Popovac, Uljanički Brijeg, Uljanik, Velika Bršljanica, Veliki Pašijan, Veliki Prokop, Veliko Vukovje i Zdenčac.
Obrazovanje
Uz osnovnu školu, Garešnica je oduvijek bila jaka što se tiče srednjoškolskog obrazovanja. Pa tako u Garešnici možete pohađati nekoliko srednjih škola i to: opću gimnaziju, trgovačku, krojačku, strojobravarsku i drvnu školu, kao i smjer odjevni tehničar. Do prije nekoliko godina u Garešnici je bila i ekonomska škola, čiji je smjer nažalost zatvoren.
Kultura
Gradska zajednica kulturno-umjetničkih udruga osnovana je 2004. godine, a članice su KUD "Graničar", FA "Zdenac", Garešničko amatersko kazalište "Diletanti", KUD "Antun Radić" i SKD "Prosvjeta". Zajednica sa svojim članicama organizira razna kulturna događanja u Garešnici i u drugim gradovima (na smotrama i gostovanjima). U gradu djeluje oko 300 amatera u kulturno-umjetničkim udrugama od folklora, mješovitih pjevačkih zborova, limene glazbe, tamburaške sekcije i kazališta. Najbitnija kulturna ustanova je Hrvatski dom u kojem djeluju četiri kulturno-umjetnička društva. Dom ima veliku i malu dvoranu, koje služe za razna događanja, manifestacije, ali i druženje. Od značenja je i gradska galerija, otvorena 2000. godine.
Sport
U Garešnici djeluje nogometni klub "Garić".
Beta-Heksahlorocikloheksan
Beta-Heksahlorocikloheksan je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 290,830 Da.
Fraissé-des-Corbières
Fres de Korbjer je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Narbon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 169 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 140 metara (maksimalnoj 641 m, a minimalnoj 116 m).
Shalatenco, Villaflores
Shalatenco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Tome, New Mexico
Toum je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Grubišno Polje
Grubišno Polje je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.
Tome, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.867.
Grubišno Polje
Geografija
Grubišno Polje smješteno je na jugozapadnim obroncima Bilogore. Područje grada prostire se na površini od 269 km2 te je površinom najveća samoupravna jedinica u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji. Južnu granicu područja grada čini gornji tok rijeke Ilove dok sjeveroistočnu čine bilogorski prijevoji.
Iako se Grubišno Polje nalazi u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji koja, uz Požeško-slavonsku, jedina ne graniči niti s jednom stranom državom, udaljenost od jedva 30-ak km od graničnog prijelaza Terezino Polje-Barcs prema Mađarskoj omogućava da se Grubišno Polje ipak ne nalazi u "prometnoj izolaciji" kako bi se, na prvi pogled, moglo očekivati.
Tiglione, Asti
Tiglione je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Дворска (Крупањ)
Дворска је насеље у Србији у општини Крупањ у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 891 становника. Недалеко од насеља се налазе остаци утврђеног града.
Демографија
У насељу Дворска живи 830 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 38,2 година (37,4 код мушкараца и 39,1 код жена). У насељу има 297 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,58.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Mala Crcorija
Mala Crcorija je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje severoistočnom delu države. Mala Crcorija je u okviru opštine Kriva Palanka.
Prirodni uslovi
Mala Crcorija je smeštena u krajnje severoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne tromeđe Republike Makedonije sa Srbijom i Bugarskom. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 80 kilometara istočno.
Selo Mala Crcorija se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno na južnim padinama planine Čupina, na preko 1.000 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Mala Crcorija je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 112 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Colonia la 27, Mexicali
Colonia la 27 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Lake City, South Carolina
Lejk Siti je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.675, što je 197 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cashmere Mafia
Cashmere Mafia je američka igrana TV serija koja se originalno prikazivala početkom 2008. godine na programu ABC. Protagonistice su četiri mlade, ambiciozne žene koje su se sprijateljile na fakultetu te koje dolaze u New York i jedna drugoj pomažu u nastojanju da pomire vlastiti privatni i poslovni život. Bila je zamišljena u stilu TV-serije Seks i grad, ali nije uspjela ponoviti njenu gledanost te je otkazana nakon prve sezone.
U Hrvatskoj se pod naslovom Kašmir mafija prikazivala na programu Nova TV, a u Srbiji 2009. pod naslovom Kašmirska mafija na programu RTV Pink.
Prelože (Ilirska Bistrica, Slovenija)
Prelože je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Prelože se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 72 stanovnika.
Lesnica
Lesnica je naselje u Srbiji u opštini Trgovište u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 159 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 217 stanovnika).
Demografija
U naselju Lesnica živi 141 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,8 godina (44,0 kod muškaraca i 52,1 kod žena). U naselju ima 63 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,52.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Martinica
Martinica je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Martinica je u okviru opštine Kriva Palanka.
Prirodni uslovi
Martinica je smeštena u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 75 kilometara istočno.
Selo Martinica se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno visoko, na severnim padinama planine Osogovskih planina, na oko 980 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Martinica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 157 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Ministarstvo kulture Republike Hrvatske
Ministarstvo kulture je središnje tijelo državne up­ra­ve u Republici Hrvatskoj koje obavlja upravne i druge poslove u području kulture koji se odnose na: razvitak i unapređenje kulture, kulturnog i umjetničkog stvaralaštva, kulturnog života i kulturnih djelatnosti; osnivanja ustanova i drugih pravnih osoba u kulturi.
Djelokrug
Zakon o ustrojstvu i djelokrugu ministarstava i državnih upravnih organizacija (NN br. 199/2003), koji je Hrvatski sabor donio na sjednici održanoj 22. prosinca 2003. godine, određuje djelokrug Ministarsva kulture na području kulture, kulturne baštine i prirodne baštine.
Kultura
Ministarstvo kulture obavlja upravne i druge poslove u području kulture koji se odnose na promicanje kulturnih veza s drugim zemljama i međunarodnim institucijama; stručne i upravne poslove za Hrvatsko povjerenstvo za UNESCO; upravne poslove u području javnog informiranja; poticanje programa kulturnih potreba pripadnika hrvatskoga naroda u drugim zemljama; osiguravanje financijskih, materijalnih i drugih uvjeta za obavljanje i razvitak djelatnosti kulture, a osobito muzejske, galerijske, knjižničarske, arhivske, kazališne, glazbene i glazbeno-scenske, nakladničke, likovne i filmske.
Kulturna baština
Ministarstvo obavlja upravne i druge poslove koji se odnose na: istraživanje, proučavanje, praćenje, evidentiranje, dokumentiranje i promicanje kulturne baštine; središnju informacijsko-dokumentacijsku službu; utvrđivanje svojstva zaštićenih kulturnih dobara; propisivanje mjerila za utvrđivanje programa javnih potreba u kulturi Republike Hrvatske; skrb, usklađivanje i vođenje nadzora nad financiranjem programa zaštite kulturne baštine; osnivanje i nadzor nad ustanovama za obavljanje poslova djelatnosti zaštite kulturne baštine; ocjenjivanje uvjeta za rad pravnih i fizičkih osoba na restauratorskim, konzervatorskim i drugim poslovima zaštite kulturne baštine; osiguranje uvjeta za obrazovanje i usavršavanje stručnih radnika u poslovima zaštite kulturne baštine; provedbu nadzora prometa, uvoza i izvoza zaštićenih kulturnih dobara; utvrđivanje uvjeta za korištenje i namjenu kulturnih dobara, te upravljanje kulturnim dobrima sukladno propisima; utvrđivanje posebnih uvjeta građenja za zaštitu dijelova kulturne baštine; obav­ljanje inspekcijskih poslova zaštite kulturne baštine.
Prirodna baština
Ministarstvo obavlja upravne i druge poslove koji se odnose na: istraživanje, proučavanje, praćenje, evidentiranje, dokumentiranje i promicanje prirodne baštine, središnju informacijsko-dokumentacijsku službu; utvrđivanje svojstva zaštićenih dijelova prirode te njihovo vrednovanje; vođenje središnjih upisnika zaštićenih dijelova prirode; propisivanje mjerila za utvrđivanje programa javnih potreba u području zaštite prirode Republike Hrvatske; skrb, usklađivanje i vođenje nadzora nad financiranjem programa zaštite prirode; osnivanje i nadzor nad ustanovama za obavljanje poslova djelatnosti zaštite prirode; ocjenjivanje uvjeta za rad pravnih i fizičkih osoba na poslovima zaštite prirode; osiguravanje uvjeta za obrazovanje i usavršavanje stručnih djelatnika u djelatnostima zaštite prirode, provedbu nadzora prometa, uvoza, izvoza zaštićenih dijelova prirode; utvrđivanje uvjeta za korištenje i namjenu zaš­tićenih dijelova prirode, te upravljanje zaštićenim dijelovima prirode; utvrđivanje uvjeta zaštite prirode; inspekcijske poslove zaštite prirode.
Euclid and his Modern Rivals
U knjizi, Dodgson zagovara korištenje Elemenata kao glavnog priručnika iz geometrije u školama u suprotnosti s aktualnim priručnicima, a kao referenti materijal koristi upravo Elemente. U radnji knjige, koja je kombinacija znanosti i fikcije, Euklidov duh se vraća iz mrtvih kako bi dokazao kako je njegova knjiga bolja od svih ostalih.
Unatoč znanstvenoj tematici, knjiga poprima oblik ćudljivog dijaloga, primarno između matematičara po imenu Minos (nazvan po sucu u Hadu iz grčke mitologije) i svojevrsnog advocatus diabolija, profesora Niemanda (što na njemačkom znači Nitko), koji zastupa rivale iz naslova.
Citat iz knjige korištene je na prvom službenom logu Wikipedije tijekom 2001. godine (kako je logo oblika kugle, samo se dio teksta vidio, a on je označen crnom bojom): "<span style="color:gray">In one respect this book is an experiment, and may chance to prove a failure: I mean that I have not thought it neces sary to maintain throu<span style="color:gray">ghout the gravity of style which scientific writers usually <span style="color:gray">affect, and which has somehow come to be regarded as an <span style="color:gray">‘inseparable accident’ of scie ntific teaching. I never co<span style="color:gray">uld quite see the reasonab leness of this immemorial law: <span style="color:gray">subjects there are, no do ubt, which are in their essence <span style="color:gray">too serious to admit of any lightness of treatment – but <span style="color:gray">I cannot recognise Geome try as one of them. Neverthe<span style="color:gray">less it will, I trust, be fou nd that I have permitted my<span style="color:gray">self a glimpse of the comic side of things only at fitting sea<span style="color:gray">sons, when the tired reader might well crave a moment’s breathing-space, and not on any occasion where it could endanger the continuity of the line of argument."
Glina (grad)
Glina je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi jugozapadno od Petrinje i Siska.
Historija
Glina se prvi put spominje 1.6. 1284. godine u ispravi zagrebačkog Kaptola koji je ujedno i prvi pisani dokument o Glini. U Glini je stolovao ban Josip Jelačić, skladana himna "Lijepa naša domovina",u Glini je 4.9. 1737. godine zasjedao Hrvatski sabor.
Za vrijeme drugog svjetskog rata, 3.8. 1941. godine, u Glini, koja je tada bila dio NDH, su ustaše ubile preko 2600 stanovnika srpske nacionalnosti, od čega veliki broj u lokalnoj pravoslavnoj crkvi.
Preživjeli stanovnici Gline su se priključili partizanima, pa je Glina i njeno okolno područje bilo jedno od glavnih partizanskih uporišta. Partizani su Glinu zauzeli 7.1. 1944. pa je tamo neko vrijeme bilo sjedište CK KPH i GŠH.
Za vrijeme raspada Jugoslavije, na teritoriju tadašnje općine Glina se lokalno srpsko stanovništvo pobunilo protiv vlade u Zagrebu. Na području Gline su se, početkom ljeta 1991. dogodile prvi veći okršaji za vriejeme eskalacije rata u Hrvatskoj. Pobunjene srpske snage su tada uspjele istjerati hrvatsku policiju, a nakon toga je prognan veći dio civila hrvatske nacionalnosti. U to vrijeme je ubijeno 300 hrvatskih civila, a mnogi su odvedeni u logore gdje su mučeni. Glina je tada postala dio Republike Srpske Krajine, a za vrijeme Operacije Oluja je ponovno prešla u vlast Hrvatske.
Privreda
Trenutačno jedina tvrtka koja se bavi proizvodnjom je Vivera d.o.o. (članica HiPP grupe). Baza: proizvodnja dječje hrane (sirovina uglavnom biološkog podrijetla).
Tierra Blanca, Tempoal
Tierra Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Cantal
Kantal je departman u centralnoj Francuskoj. Pripada regionu Overnja, a glavni grad departmana (prefektura) je Orijak. Departman Kantal je označen rednim brojem 15. NJegova površina iznosi 5.726 km². Po podacima iz 2010. godine u departmanu Kantal je živelo 148.162 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika po km².
Ovaj departman je administrativno podeljen na:
Chiesanuova, Pistoia
Chiesanuova je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Saint Joan (film)
Saint Joan ( je britansko-američki historijski film snimljen 1957. u režiji Otta Premingera. Predstavlja adaptaciju istoimene drame irskog pisca Georgea Bernarda Shawa. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Jean Seberg, je francuska nacionalna heroina i mučenica Jean d'Arc. Radnja filma započinje scenom sna u kojoj se francuski kralj Charles VII (čiji lik tumači Richard Widmark) godine 1456. sanja kako ga posjećuje Ivana, te se kroz flashbackove podsjeća kako je ona vodila njegovu vojsku protiv Engleza u Stogodišnjem ratu.
El Pradito, Lagos de Moreno
El Pradito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1875 m.
Bosbüll
Bosbil je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 222 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Bosbil se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 6,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 222 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 35 stanovnika/km².
Camutaglio, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
Opština Nazareno Etla, Oaxaca
Nazareno Etla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1615 m.
Mansano, Piacenza
Mansano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Alice Pleasance Liddell
Alice Pleasance Liddell (London, 4. svibnja 1852. - Westerham, 16. studenog 1934.), udana Alice Hargreaves, najpoznatija je kao temeljna inspiracija za nastanak globalno popularne priče Alice's Adventures in Wonderland Lewisa Carrolla, s kojim je cijela njezina obitelj imala prijateljski odnos. Iako dijeli ime s glavnom junakinjom Carrollove priče, pitanje sličnosti stvarne i fiktivne Alice još je uvijek predmet debata.
Florencia Sánchez Nava, Xaloztoc
Florencia Sánchez Nava je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Xaloztoc.
Alice Pleasance Liddell
U svom djetinjstvu, služila je kao fotografski model Lewisu Carrollu što je, zbog kontroverznog karaktera fotografija, izazvalo brojne polemike oko prirode Carrollove afekcije prema Alice koje su i danas dio "mita o Lewisu Carrollu".
Florencia Sánchez Nava, Xaloztoc
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2487 m.
Opština Joseni, Harghita
Joseni je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 736 m.
Kogălniceni, Alexandru I. Cuza
Kogălniceni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Alexandru I. Cuza.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 357 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Loami, Illinois
je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
El Terrero, San Miguel Totolapan
El Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1160 m.
Yingtian
Yingtian može označavati:
Couvrelles
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 190 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara (maksimalnoj 171 m, a minimalnoj 51 m).
Saltrio, Varese
Saltrio je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2870 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Aretusa (Migdonija)
Aretusa se spominje u Pseudo-Skilakovom putopisu kao jedan od gradova koje su naseljavali Grci iznad ostrva Palene. U tom je putopisu Aretusa spomenuta uz gradove Alaptu i Apoloniju. Strabon smešta Aretusu u Migdoniju, na obali jezera Bolbe. Plinije Stariji kaže da se i Aretusa i Apolonija nalaze u Migdoniji i dodaje da su oba grada daleko od mora.
Grad su najverovatnije u 7. veku pne. osnovali kolonisti iz Halkide na Eubeji i nazvali ga po izvoru Aretusi koji se nalazio u blizini njihovog rodnog grada. U 5. veku pne. Perikle je tamo poslao dve hiljade kleruha jer je ta oblast bila bogata rudama i drvnom građom. Početkom 4. veka grad ulazi u Drugi atinski pomorski savez, a kasnije ga zauzima Filip II Makedonski. U Aretusi je bio posebno razvijen kult orfičkih misterija. Na akropoli u Aretusi Justinijan I podigao je jedno utvrđenje.
Ostaci grada, za koji se veruje da je nekadašnja Aretusa, pronađeni su u blizini današnjeg sela Rendine.
Budizam u Mjanmaru
Budizam u Burmi (odnosno Mjanmaru) je uglavnom teravada škole, i čini većinsku religiju sa oko 89% stanovništva. Ova zemlja ima najveći procenat monaške populacije na svetu u odnosu na broj stanovnika.
Budizam po manastirima pretežno se rukovodi pali kanonom, a poznat je kao teravada. Mahajana je sa istorijske tačke gledišta izgubila svoje uporište u Burmi; postoji samo par manastira koje izdržavaju lokalne zajednice Gurki i Kineza.
Istorija
mini|280px|Mnoštvo pagoda u Baganu mini|desno|280px|Manastir Švezigon, [[Bagan, 1999.]] Arheološki dokazi ukazuju da su u ranijem periodu sanskritskog budizma i mahajana i sarvastivada imale znatan uticaj. Smatra se da je neka vrsta budizma postojala u Burmi najranije u 3. veku. Od 5. veka postoje epigrafski i drugi arheološki dokazi za prilično razvijen budistički život, koji je bio tesno povezan sa severoistočnom Indijom, a moguće i sa Andhrom na istočnoj obali južne Indije. U Promu su otkriveni fragmenti budističkog Pali kanona, koje je moguće datirati najranije u 5. vek. Do 7. veka, bili su zastupljeni i teravadinski i sarvastivadinski oblici. Od 8. i 9. veka mahajanski oblik je verovatno bio zastupljen u donjoj Burmi, naročito u Promu, gde je dospeo iz severoistočne Indije (odnosno Bengala). Pre toga, on je sledio indijski tok razvoja, i postao izrazito tantrički (vidi: Vađrajana).
Nova era burmanskog budizma otpočinje u 11. veku, sa dolaskom paganskog vladara An-av-ra-hte (burmanski oblik za Anirudhu), koji je postao kralj gornje Burme 1044. godine. Pošto ga je jedan monah preobratio u teravadinski budizam, on se prihvatio reforme religije od ekstremnog oblika tantrizma u koji se razvila pod kontrolom Arijevaca (ili Arjasa), tantričkog sveštenstva koje je dominiralo gornjom Burmom. Pošto je proširio svoje kraljevstvo na istok do Thatona, Burmansko kraljevstvo potpalo je pod snažan uticaj teravade koji su širili Moni, tadašnji žitelji jugoistočne Burme. Upravo od tog doba je teravada postala dominantan oblik budizma među Burmancima središnjih područja rečnog toka; odatle su ponikle burmanska civilizacija, literatura i umetnost, koje su se održale do današnjeg doba. Arijevci ipak nisu bili potpuno potisnuti, već su uspeli da održe svoj iskvareni oblik budizma (uključujući i konzumiranje mesa, alkoholnih pića, pribegavanje vradžbinama i dopušteno upražnjavanja polnih odnosa) sve do 18. veka. Ni teravadinski budizam, uprkos kraljevskom pokroviteljstvu, nije uspeo da odmah preobrazi nekadašnje primitivno obožavanje duhova, ili natsa; on je sebi postepeno utirao put, preobražavajući lokalna verovanja i prakse, stvorivši tokom vekova spoj teravadinskog budizma i lokalne tradicije, koji se naziva burmanskim budizmom. Kada su se Evropljani prvi put sreli s njim, primetili su da se radi o tankom sloju budizma koji pokriva „pravu“ burmansku religiju, odnosno obožavanje prirode. Burmanski budizam treba shvatiti kao spektar, na čijem su jednom kraju primitivni kultovi i verovanja, a na drugom autentični teravadinski budizam pali kanona koji se upražnjava po manastirima. Između ove dve krajnosti postoji kontinuitet u kome se prelazi sa jednog na drugo, uz nesumnjivi porast autentičnog teravadinskog elementa.
Burma je izašla na glas po proučavanjima abhidhame, a tokom poslednjih vekova privukla je monahe sa Cejlona u manastire u kojima se posebno izučava. Britansko osvajanje Burme u 19. veku i nametanje britanske imperijalne vlasti ozbiljno su narušili tradicionalnu organizaciju sanghe. Kada je Burma stekla nezavisnost 1947. godine, sangha se suočila sa zadatkom da povrati veliki deo sopstvene teritorije. U Nu, premijer nezavisne Burme do 1962. godine, pokušao je da ispuni ulogu budističkih kraljeva iz prekolonijalnih dana, nastupajući kao zaštitnik budizma. 1956. godine je obeleženo 2500 godina od Budinog stupanja u nirvanu (prema teravadinskoj hronologiji) uz održavanje velikog budističkog sabora, na kome su monasi recitovali i revidirali čitav tekst Tipitake. Sabor je održan u ogromnoj dvorani u obliku špilje izvan Ranguna, posebno sagrađene u tu svrhu iz državnog budžeta. Godine 1961. u Burmanskom parlamentu je usvojen predlog zakona kojim se budizam proglašava državnom veroispovešću, ali bez diskriminacije drugih religija, koje obuhvataju oko 15% nebudističkog stanovništva. Ovo je kasnije ukinula vojna vlada na čelu sa generalon Ne Vinom, koji je preuzeo upravu nad Burmom marta 1962. godine.
U Burmi danas postoje brojni manastiri. Oni su raštrkani duž doline reke, koja je kolevka burmanske civilizacije, skoro po svim gradićima i selima, gde za lokalni živalj predstavljaju središta uticaja, morala i obrazovanja. Pagode, koje su izgradili i opremili kraljevi i svetovnjaci, stoje uz manastire u većini gradova; one raskošnije među njima, kao što su pagoda u Mandalaju i Šve Dagon u Rangunu, pokrivene su zlatnim listićima i uživaju glas hodočasničkih stecišta, a predstavljaju i mesta okupljanja neizmernog broja ljudi u dane svetkovina.
Colonia Valle Bonito, Puente de Ixtla
Colonia Valle Bonito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 320 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 925 m.
Hrvatska Kostajnica
Hrvatska Kostajnica (do 1992. Kostajnica), grad u Hrvatskoj, koji se nalazi na lijevoj obali rijeke Une koja čini granicu s Bosnom i Hercegovinom. Na drugoj strani rijeke se nalazi Bosanska Kostajnica.
Historija
Kostajnica se prvi put spominje 1258. godine. Više puta je mijenjala gospodare, a početkom 16. vijeka je u posjedu porodice Zrinski. Grad i tvrđavu su zauzeli Turci godine 1566. Godine 1596. je propao pokušaj krajišnika da je preotmu. Pod habsburšku vlast je došla 1688. godine.
Za vrijeme rata u Hrvatskoj, u ljeto 1991. se u Kostajnici nalazio veliki hrvatski vojno-policijski garnizon koga su opkolile srpske snage, kasnije podržane od strane JNA. Nakon kraćih borbi garnizon se predao. Kostajnica je nakon toga postala dio Republike Srpske Krajine. Hrvatske snage su ponovno preuzele nadzor nad Hrvatskom Kostajnicom za vrijeme Operacije Oluja u ljeto 1995.
Los Altares, Villa Unión
Los Altares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Villa Unión.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 416 m.
Plaia Grande, Ragusa
Plaia Grande je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
La Récréation
La Récréation je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. godine u režiji Françoisa Moreuila i Fabiena Collina. Po žanru je drama, a glavni lik, koji tumači tadašnja Moreuilova supruga Jean Seberg je 17-godišnja Amerikanka koja pohađa francuski internat. Radnja prikazuje kako se zaljubi u amoralnog skulptora (koga tumači Christian Marquand), ali i svjedoči kako u prouzroči smrt prolaznika u prometnoj nesreći. La Récréation je Seberg snimala u trenutku kada je njen brak sa Moreuilom bio pred raspadom, te ga je kasnije opisala kao izuzetno traumatično iskustvo.
Marko Jerusalimski
Marko Jerusalimski (služio od 135 - umro 156) je bio prvi nejevrejski episkop Jerusalima, grada koji je srušen i preimenovan u Aelia Capitolina.
Nakon Barkohbinog ustanka (132-136), jevrejski hrišćani su potpuno marginalizovani, nisu više živeli u Jerusalimu nego u Peli, a episkopi Jerusalima više nisu poticali iz redova judeohrišćana ("od onih iz obrezanja"), već su ih počeli postavljati Grci. Marko je 135. godine imenovan za grčkog episkopa Elije Kapitoline, od strane mitropolita Palestinske Cezareje, još za trajanja episkopata Jude Jerusalimskog, praunuka Isusovog brata Jude.
Tradicionalno se smatra da je njegov sekretar bio Ariston iz Pele, iako taj nepouzdan podatak potiče tek od jermenskog hroničara Mojsija iz 7. veka.
O gnjevu (Seneka)
O gnjevu djelo je Seneke Mlađeg napisano u 1. stoljeću nove ere i dio je niza njegovih traktata o moralnim pitanjima. Djelo je napisano u dijaloškom obliku i posvećeno je Senekinom bratu Novatu. Sastoji se od tri knjige, od kojih su prve dvije mogle biti sastavljane 41. godine, prije Senekinog progonstva, dok je treća napisana kasnije. Djelo obrađuje prirodu gnjeva, kako se on može kontrolirati, kojim se sredstvima može suspregnuti te donosi primjere bijesa i okrutnosti cara Kaligule.
Izvori
Glavni su Senekini izvori bili stariji stočki spisi. J. Fillion-Lahille tvrdi da je prva knjiga djela O gnjevu nadahnuta raspravom O strastima (Peri pathôn) grčkog stoičkog filozofa Hrizipa, dok su se druga i treća uglavnom ugledale na kasnijeg stoičkog filozofa Posejdonija (1. stoljeće pne.), koji je također napisao raspravu O strastima i razlikovao se od Hrizipa po tome što je veću ulogu davao iracionalnim aspektima duše. Međutim, novija istraživanja pokazala su da je takav pogled na Posejdonijevu kritiku Hrizipa uglavnom bio posljedica Galenovog (našeg glavnog svjedoka Posejdonijevih i Hrizipovih danas izgubljenih djela) sustavnog iskrivljenja njihovog mišljenja te da je Posejdonijeva teorija osjećaja zapravo u osnovi identična Hrizipovoj. Prema tome, iako je Seneka možda koristio ove rasprave Hrizipa i Posejdonija, smatra se da je njegova glavna inspiracija bio Hrizipov spis.
Seneka je također mogao znati za djela koja je napisao peripatetički filozof Teofrast, kojeg u prvoj knjizi uzima kao filozofskog protivnika. Sugerirano je i da postoje paralele i s epikurejskim filozofom Filodemom, koji je također napisao djelo O gnjevu.
Datiranje
Točan datum nastanka djela nije poznat, osim najranijeg datuma (terminus post quem), o kojem se zaključuje po tome što u spisu Seneka više puta spominje epizode bijesa cara Kaligule, koji je umro 24. siječnja 41. godine. Seneka svog brata, kojem je uputio ovo djelo, naziva njegovim rodnim imenom Novat, a ne adoptivnim imenom Galion, koje je imao 52-53. godine, što sugerira da bi ovaj spis mogao datirati iz sredine 40-ih godina nove ere.
Spis donosi mnoge primjere gnjeva kao "kraljevskog ludila", a uz primjere iz orijentalne i grčke povijesti javlja se u više navrata i rimski car Kaligula. Čuju se i oštre riječi o ograničavanju slobode govora. Zaključuje se da bi spis mogao biti sastavljen početkom Klaudijeve vladavine, budući da u njemu ima tragova Senekinog vlastitog sukoba s Kaligulom i njegovim dvorom.
Treća knjiga započinje posebnim uvodom o strahotama gnjeva, i može se čitati samostalno, što je dovelo do sugestija da je osmišljena ili kao kasniji dodatak djelu, ili predstavlja zasebnu raspravu.
Naslov i sadržaj
Ira se definira kao "srdžba, gnjev, bjesnoća".
Spis O gnjevu sastoji se od tri knjige i jedan je od Senekinih Dijaloga (Dialogi) o moralnim temama. Traktat je posvećen Senekinom starijem bratu Luciju Aneju Novatu. Prva rečenica spisa glasi:
Puconci
Puconci (mađarski:Battyánd, prekomurski: Püconci) je naselje i središte istoimene općina u sjevernoj Sloveniji. Puconci se nalaze u središnjem dijelu pokrajine Prekmurje sjeverno od  Murske Sobote.
O gnjevu (Seneka)
Naslov i sadržaj
"Tražio si od mene, Novate, da napišem kako se bijes može ublažiti."
Puconci
Stanovištvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Puconci su imali 650 stanovnika.
O gnjevu (Seneka)
Naslov i sadržaj
Iako je podijeljen u tri knjige, spis O gnjevu se zapravo može podijeliti na dva dijela. Prvi dio (I – II,17) bavi se teorijskim pitanjima, dok drugi dio (II, 18 – III kraj) nudi praktično-terapeutske savjete. Prvi dio započinje uvodom o strahotama gnjeva, nakon čega slijede definicije gnjeva. Nastavlja se s pitanjima poput toga je li gnjev prirodan, može li se ublažiti, je li nehotičan i može li se u potpunosti izbjeći. Drugi dio (knjiga II, 18 nadalje) započinje savjetima o tome kako izbjegavati lošu narav i kod djece i kod odraslih. Nakon toga slijede brojni savjeti o tome kako se gnjev može izbjeći ili ugasiti, a dane su i mnoge anegdote primjera koje treba oponašati ili izbjegavati. Djelo završava s nekoliko savjeta o tome kako se drugi ljudi mogu omekšati, nakon čega slijedi Senekino sažimanje teme o gnjevu.
Teme
Spis O gnjevu sastavljen je u kontekstu stoicizma, koji je ljude želio izvesti iz života podređenog porocima ka slobodnom životu koji karakterizira vrlina. To je moguće postići ako se razumije kako kontrolirati strasti (grčki: pathê), pri čemu se gnjev klasificira kao jedna od strasti, i kako strasti podčiniti razumu. Kao stoik, Seneka je vjerovao da su veze strasti i razuma takve da se strasti javljaju u racionalnom umu kao rezultat pogrešnog opažanja stvarnosti ili njezinog nerazumijevanja. Strast je manjkavo uvjerenje, a javlja se kada um pogriješi u vezi s vrednovanjem stvari.
Seneka navodi da njegova terapija ima dva glavna cilja: jedan je da se ne razljutimo (tako što ćemo se oduprijeti gnjevu), a drugi je da ne činimo loše kad smo gnjevni (tako što ćemo obuzdati gnjev). Velik dio savjeta posvećen je prvom cilju, sprječavanju gnjeva. Seneka nudi nekoliko praktičnih savjeta za obuzdavanje bijesa (uglavnom u III, 10-15), iako nakon toga nastavlja svoju temu sprječavanja bijesa. Naime, gnjev je za stoike bio suprotan ljudskoj prirodi, a osveta se smatrala zlom, što objašnjava Senekin naglasak na prevenciji gnjeva. Činjenica da nudi savjete o obuzdavanju gnjeva pokazuje svijest da je njegova publika bila sastavljena od muških rimskih aristokrata kojima je gnjev uglavnom bio dio svakodnevice.
Predaja teksta
Djelo je sačuvano jer je bilo dio rukopisa Codex Ambrosianus (br. 90), koji datira iz 11. stoljeća.
Cuayo Buenavista, Axtla de Terrazas
Cuayo Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 196 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Beta-Hidroksi beta-metilbutirna kiselina
Beta-Hidroksi beta-metilbutirna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 118,131 Da.
Penicilin
Otkriće penicilina
Mada se otkriće penicilina konvencionalno pripisuje Flemingu i opisuje kao jedna od najvećih slučajnosti u istoriji nauke, lekoviti učinak pojedinih gljivica bio je poznat i veoma starim kulturama gde su biljke i pojedine plesni korišćene u empirijskoj terapiji, odnosno najčešće za previjanje rana u sprečavanju razvitka infekcije.
Santo Domingo Nuxaá, Santo Domingo Nuxaá
Santo Domingo Nuxaá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Penicilin
Otkriće penicilina
Sa razvojem mikrobiologije počela je da se učvršćuje i veza između pojedinih gljivica i njihovog antibakterijskog učinka. Niz britanskih istraživača objavilo je nalaze po kojima prisustvo plesni u bakterijskim kulturama efektivno inhibira rast bakterija. Među prvima je bio Džon Skot Burdon-Senderson čiji su nalazi iz 1870. postali osnova za dalje istraživanje Listera i Tindala. Tindal je 1875. pred Kraljevskim društvom objavio nalaze o baktericidnom učinku izvesne vrste roda Penicillium, koja je, po njemu, činila da bakterije pucaju. Paster je u Francuskoj dve godine kasnije objavio slične nalaze o antibakterijskom učinku gljivica iz roda Penicillium na bacile antraksa.
Santo Domingo Nuxaá, Santo Domingo Nuxaá
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1946 m.
Timone, Asti
Timone je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Penicilin
Otkriće penicilina
U periodu nakon otkrića penicilina posebno je u Francuskoj došlo do izražaja prepoznavanje ranijeg rada Ernesta Dišena na potencijalnoj terapijskoj primeni spomenutih plesni. Dišen je 1897. završio doktorsku disertaciju koja se bavila proučavanjem evolutivne kompeticije i antagonizma između bakterija i gljivica. Dišen je u njoj opisao baktericidan učinak vrste Penicillium glaucum na E. coli in vitro, a zatim i dao rezultate in vivo ispitivanja antibakterijskog učinka ove gljivice. Dišen je dao nizu eksperimentalnih životinja potencijalno smrtonosnu dozu kulture bacila tifusa, a zatim im je inokulisao neprečišćenu kulturu spomenute gljivice, što bi dovodilo do izlečenja životinja. Dišen, međutim, nije tvrdio postojanje specifične antibakterijske supstance koju produkuje gljivica, već je samo zabeležio njen antagonizam prema bakterijama. U ovo vreme, on je imao samo 23 godine i bio je nepoznat u naučnim krugovima što je doprinelo da Institut Paster zanemari njegovu tezu. Dišen je u poslednjem pasusu svoje teze naznačio da dodatno istraživanje ove pojave može dovesti do otkrića drugih osobina plesni od značaja za njihovu profilaktičku i terapijsku primenu, ali ova istraživanja nikada nije sproveo jer je postao angažovan kao vojni lekar, da bi 1904. zadobio izvesno plućno oboljenje (neki izvori kažu da je reč o tuberkulozi), od posledica koga je preminuo 1912, u 37. godini života. Mada relevantan, Dišenov rad nikada nije predvideo postojanje samih penicilina, a kako je kasnije i konstatovano da prirodni penicilini ne pokazuju aktivnost protiv izazivača tifusa, ostaje pitanje prirode same supstance koja je u Dišenovom radu dovela do izlečenja zamoraca.
thumb|240px|Aleksandar Fleming U semptebru 1928. Fleming je tokom uobičajenog labaratorijskog rada uočio jednu Petrijevu šolju sa kulturom stafilokoka koja je postala kontaminirana plavičastozelenkastom plesni. Fleming je uočio i zabeležio pojavu zone inhibicije rasta bakterija u okolini plesni, navodeći uočljivo svetlije područje u kojem dolazi do lize bakterija. Fleming je zatim izolovao čistu kulturu gljivice koja je identifikovana kao Penicillium notatum, a ova kultura poslužila je za pravljenje sekundarnih kultura sve do 1945. godine, pri čemu su kasnija uporedna testiranja američkih naučnika pokazala da od svih do tada izolovanih plesni roda Penicillium, ova pokazuje treće po jačini antibakterijsko dejstvo. Fleming je dalje pretpostavio da gljiva luči izvesnu supstancu koja deluje slično lizozimu (koji je identifikovao šest godina ranije), i za koju je skovao naziv penicilin. Fleming je postulirao da je ta supstanca difundovala kroz podlogu i da je ona odgovorna za antibakterijsku aktivnost gljivice.
O poreklu plesni koja je kontaminirala spomenutu kulturu postoji više teorija, mada se čini najverovatnijim da je spora vazduhom dospela iz mikološke laboratorije koja se nalazila u podrumu ispod Flemingove laboratorije do otvorene kulture stafilokoka. Mada se samo otkriće može okarakterisati kao slučajnost, Fleming se našao pred nizom naučnih problema. On je prepoznao potencijalne terapijske implikacije penicilina, mada je inicijalno bio zainteresovaniji za njegovu primenu u spravljanju selektivnih podloga za izolovanje bakterija kao što je Haemophilus influenzae. Važno je napomenuti da Fleming nije odmah posmatrao penicilin kao potencijalni sistemski antibakterijski agens, jer je u njegovo vreme to bio prilično dalek koncept. On ga je video prevashodno kao antiseptik. Prvi pokušaji izolovanja penicilina nisu bili preterano uspešni i obuhvatali su upotrebu filtrata tečne kulture, ali su prinos i čistoća bili na relativno niskom nivou. Nakon ispitivanja na miševima koja su se prvenstveno bavila procenom toksičnosti penicilina, Fleming 1931. prekida dalji rad, ubeđen da je penicilin isuviše nestabilan u organizmu da bi bio od terapijskog značaja kod ljudi. Ipak, 1934. godine je smanjenim intenzitetom nastavio istraživanje, istovremeno tražeći nekoga ko bi adekvatnije prečistio filtrate koje je upotrebljavao. Sa izuzetkom nekoliko ranih pokušaja primene kao antiseptika u previjanju inficiranih rana, Fleming nije sprovodio in vivo ispitivanja antimikrobnog učinka penicilina.
Rad na izolovanju čistog penicilina i prve primene
U periodu neposredno nakon otkrića, Fleming nije preduzimao značajnije pokušaje da in vivo pokaže antimikrobna svojstva penicilina. Ovo je značilo da pun potencijal penicilina nije odmah postao očigledan, pa je i rad na izolovanju njegove čiste forme gotovo celu treću deceniju 20. veka bio veoma usporen.
Kasnija istraživanja su pokazala da najraniji zapisi o uspešnoj kliničkoj primeni penicilina datiraju iz 1930. i 1931. Sesil Džordž Pejn, patolog koji je u to vreme radio u bolnici u Šefildu, uzgajao je kulture gljivice koju je Fleming izolovao, i naknadno dobijao, koristeći se sličnim metodama kao i Fleming, filtrate penicilina male čistoće. Prvi pokušaji njegove primene kao antiseptika u lečenju sikoza (vid bakterijskog folikulitisa) bili su neuspešni, pa je Pejn dalje pokušaje usmerio ka lečenju oftalmije neonatorum kod beba. Prema preživelim zapisima, prvi slučaj izlečenja bakterijske infekcije pomoću penicilina zabeležen je 25. novembra 1930. Pejn je uspešno izlečio još 2 bebe, i jednu odraslu osobu, dok kod petog pacijenta terapija nije bila uspešna. Pejn je uskoro napustio rad sa penicilinom, velikim delom zbog varijabilne efikasnosti ekstrakata i uopšteno malog interesovanja za penicilin u to vreme. Iz istog razloga svoje nalaze nikada nije objavio.
Krajem 1938. i početkom 1939. godine na Univerzitetu u Oksfordu okupljen je tim naučnika čiju su okosnicu činili Hauard Flori i Ernst Boris Čejn, a koji je počeo intenzivno da radi na prečišćavanju penicilina i ispitivanju njegovog sistemskog dejstva. Količine penicilina koji su uspeli da dobiju nisu, međutim, bile dovoljne da proizvedu značajne rezultate kod ljudi. Ipak, Flori i Čejn sa saradnicima uspešno su pokazali da je penicilin, primenjen miševima inficiranim streptokokama, efikasan i netoksičan sistemski antibakterijski agens. Publikacija ovih rezultata u maju 1940. označila je omasovljenje i intenziviranje napora na izolovanju potpuno čistog penicilina, njegovoj masovnoj proizvodnji i rešavanju strukture.
Prvi pacijent koji je uspešno izlečen primenom penicilina bila je En Miler obolela od diseminovane infekcije beta-hemolitičkim streptokokom koja je u to vreme bila letalna u ogromnom broju slučajeva. Njeni lekari, Džon Bamsted i Orvan Hes, 14. marta 1942. postali su prvi pojedinci koji su zabeležili uspešnu primenu penicilina kao sistemskog antimikrobnog hemoterapeutika kod ljudi.