cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrodita
Afroditine ljubavi
Afrodita kao najljepša božica, trebala bi imati mnoge pogodnosti i biti sretna u braku, ali to kod nje nije slučaj. Udala se za Hefesta, ružnog i hromog boga kovača, te je s njim imala Erosa. Prema drugom mitu, Eros je sin Afrodite i Aresa, s kojim je Afrodita spavala i razljutila svog muža. Hefest je u mrežu ulovio Afroditu i Aresa, svog brata, te pozvao sve bogove i božice da vide par. Bogovi su došli i komentirali Aresov i Afroditin izgled te Hefestovu spretnost i domišljatost. Afrodita je spavala i s Hermesom, polubratom svog supruga, te mu rodila Hermafrodita, potom je voljela i smrtnike: kralja Anhiza (kojem je rodila sina Eneju) i lijepog Adonisa, strastvenog lovca, za kojega je od Zeusa izmolila besmrtnost.
Afrodita u Trojanskom ratu
Afrodita se uplela i u slavni Trojanski rat te je pomagala Trojancima i Parisu. Prije rata se sporila s Herom i Atenom koja je božica najljepša. Afrodita je Parisu obećala ljubav lijepe Helene, žene Menelaja, spartanskog kralja. Paris je u ratu poginuo, a Afrodita je zakazala. Ipak, više je puta spašavala Parisa te se obraćala Heleni, a dotle bi uzimala oblik sluškinje. Kad ju je okrznulo koplje ahejskog vojskovođe Diomeda, pobjegla je s borilišta.
Druge kulture
Afroditini pandani u drugim religijama su Venera, Hator, Freya, Astarta, Innana, Turan i Allat. U vrijeme kad su Grci osvojili Egipat, Egipćani su smatrali da je Hator jednaka Afroditi. Afroditno rođenje se na slikama često zove Venerino rođenje, te su te dvije božice bile povezane u Rimskom Carstvu. thumb|left|200 px|Afrodita, božica ljepote, statua u Austriji
Hefest
thumb|[[Peter Paul Rubens: Hefest kuje Zeusove strijele, 17. stoljeće ]]
Hefest (grč. Ἡφαιστος, Hêphaistos) bog je kovač, zaštitnik obrtnika, kipara, metalurga i vatre. Hefestov je pandan u rimskoj mitologiji Vulkan. Hefestova je žena Afrodita ili Agleja.
Karakteristike
Danas se na atenskoj Agori nalazi hram posvećen bogu Hefestu koji je ujedno i jedan od najočuvanijih hramova posvećenih starogrčkim božanstvima.
Hefestovi su simboli kovački čekić i par kliješta, a ponekad drži i sjekiru. Bio je prilično ružan, što je bio ili od rođenja ili nakon pada. Također je bio i hrom, hodao je sa štapom, a često ga se prikazivalo s nogama okrenutim naopačke.
U umjetnosti je često prikazivan hromim naginjući se nad svoj nakovanj. Njegov je lik odražavao niži stupanj trovanja arsenom čija je posljedica bila šepavost i rak kože. Arsen je dodavan bronci da bi je učvrstio, a od te je bolesti patila većina kovača brončanog doba.
Rođenje i povratak na Olimp
Kako i Homer navodi u svojoj Ilijadi Zeus ga je bacio s Olimpa jer je oslobodio svoju majku Heru koja je bila privezana zlatnim lancem između zemlje i neba, nakon svađe sa Zeusom. Hefest je padao devet dana i noći, a potom je pao na otok Lemnos gdje su ga odgojile Tetida i Eurinoma. Izrastao je u majstora obrtnika, a potom su ga vratili na Olimp jer je svojim umijećem bio koristan bogovima. Druga inačica mita govori da je Hera bila užasnuta kad je vidjela ružnoću svoga potomka te da ga je sama bacila s Olimpa.
Hefest se osvetio svojoj majci Heri koja ga je odbila napravivši joj začarano zlatno prijestolje koje joj, kad bi se ona sjela na nj, nije dopuštalo da ga napusti. Ostali su bogovi molili Hefesta da se vrati na Olimp i da je pusti, ali on ih je stalno odbijao. Dioniz ga je napio i vratio ga na Olimp na mulinim leđima. Hefest je oslobodio Heru nakon što su mu dali Afroditu, božicu ljubavi kao svoju ženu. U drugoj inačici mita, dobio je njezinu ruku da bi se spriječili sukobi ostalih bogova oko nje same, budući da je on bio najnesigurniji od bogova.
Kovač
thumb|[[Diego Velázquez: Vulkanova kovačnica, Helios dolazi u kovačnicu, 1630. ]]
Hefestu je pomagao Kiklop, njegov asistent u kovanju. Također je sagradio i metalne robote koji su mu pomagali. Njegovu je vatru ukrao Prometej koji ju je odnio ljudima, a poslije je Hefest napravio i ženu Pandoru. Hefestove su kovačnice u vulkanu Etni.
Hefest i Atena
Zajedno sa svojim bratom Aresom Herin je i Zeusov sin; ili samo Herin. Naime, neki izvoru tvrde da ga je Hera rodila sama ljubomorna na to što je Zeus sam rodio Atenu. Atena i Hefest povezani su, Hefest je kovao njezino oružje, a sama je Atena također bila zaštitnica obrtnika.
thumb|Grčka vaza, Hefest i njegov polubrat Dioniz se vraćaju na planinu Olimp
Hefest je pokušao silovati Atenu, ali nije uspio. Njegovo je sjeme palo na tlo te se Erehtej (Erihtonije) rodio iz Zemlje, Geje. Atena je potom odgojila dijete kao njegova pomajka. Druga inačica priče govori da je sjeme palo na Ateninu nogu te da ga je ona obrisala vunenom tkaninom koju je bacila na tlo. Treća inačica govori da je Hefest htio oženiti Atenu, ali je ona nestala s bračne postelje te je on ejakulirao na tlo. Atena je odgojila Erihtonija te je bio atenski kralj.
Hefest i Afrodita
Hefest i Afrodita imali su dogovoren brak, a to se Afroditi nije svidjelo. Varala ga je s Aresom, bogom rata. U Homerovoj Odiseji Alkinoj pjeva o mitovima. Helije je jednom krišom promatrao Aresa i Afroditu kako uživaju jedno u drugom potajno. To je prijavio olimpskome vijeću, a Hefest je predložio da ih se uhvati na djelu te je stvorio mrežu s kojom je mislio baciti u klopku nedopuštene ljubavnike. U točno određeno vrijeme, Hefest je bacio mrežu i ostavio ih nepomične. No, Hefest nije bio zadovoljan sa svojom osvetom, pozvao je olimpske bogove i božice da vide par. Božice su odbile, jer je to sramota, ali su bogovi došli i komentirali Afroditinu ljepotu i da bi rado mijenjali mjesto s Aresom. Tako je Apolon priznao da je Hefest uspješno razotkrio svoju ženu iako je hrom, a Hermes je izrekao da bi htio biti s Afroditom. Nakon što su ih pustili, Ares je odjurio u svoju domovinu Trakiju. Ares je morao platiti preljubničku kaznu, a Hefest se najvjerojatnije razveo od Afrodite i vratio je njezinu ocu.
Hefest je s Afroditom imao sina Erosa.
Blood Simple
Krvavo jednostavno (eng. Blood Simple) je kriminalistički film i redateljski prvijenac braće Coen iz 1984., te također prvi dugometražni film snimatelja Barryja Sonnenfelda. Glavne uloge tumače John Getz, Frances McDormand i Dan Hedaya. Naslov potječe iz romana Crvena žetva Dashiella Hammetta, u kojem je "krvavo jednostavno" opis stanja uma ljudi nakon produženog zbivanja u nasilnim situacijama.
U američkim kinima, Krvavo jednostavno je zaradio 2.2 milijuna $, a ponovno izdanje 2000. još dodatnih 1.7 milijuna $, čime je bio tek 138. najkomercijalniji film 1985. godine. Ipak, film je pobrao velike pohvale kritičara te osigurao braći Coen daljnju slavu. 2001. pojavila se redateljska verzija koja je tri do četiri minute kraća od prvotne. Američki filmski institut je film stavio na 98. mjesto na listi 100 godina...100 uzbuđenja.
Radnja
Marty je vlasnik kafića u Teksasu. Njegova supruga Abby ima aferu sa njegovim konobarom, Rayjom. Nakon što provedu noć u motelu, snimi ih privatni detektiv Loren Visser koji fotografije predstavi Martyju te tako potvrdi njegove sumnje. Idućeg dana, Ray daje otkaz a Marty mu zaprijeti da će ga ubiti ako se opet pojavi u kafiću te da ne vjeruje Abby. Nakon što ju neuspješno pokuša oteti, Marty odluči opet pozvati Vissera - no ovog puta ga unajmi da ubije par. Detektiv je iznenađen, no pošto mu Marty nudi poveliku količinu novca, prihvati zadatak.
Visser upadne u kuću mladog para i uzima Abbyjin pištolj. Nekoliko dana kasnije u kafiću, Visser pokaže Martyju fotografije navodno mrtvog Rayja i Abby kako leže u krevetu. Marty mu plati svotu, no Visser ga potom upuca i pobjegne. Ispostavi se da uopće nije ubio par nego da su fotografije njiovih leševa bile lažne. Te noći, Ray ulazi u kafić kako bi zatražio novac koji mu Marty duguje, no nailazi na naizgled mrtvog Martyja u stolici. Pošto na podu nalazi Abbyjin pištolj, pomisli da ga je ona upucala te odluči sakriti leš. Prebaci Martyja u auto te ga polu-živog zakopa negdje na polju.
Dani prolaze a Ray je ljut što mu Abby ne prizna da je upucala Martyja, no ona ne zna o čemu govori i još uvijek govori da je on živ. Visser otkriva da je nestao njegov upaljač sa njegovim inicijalima, te pogrešno zaključi da ga je uzela Abby. Kada Abby upali svjetlo u svojem stanu, Visser dobije dovoljno svjetla za jasan pucanj te sa krova upuca Rayja kroz prozor. Abby ugasi svjetlo pa Visser provaljuje u stan. Ulazi u kupaonicu i shvati da je Abby kroz prozor pobjegla u obližnju sobu. Sa rukom posegne kako bi otvorio prozor, no Abby ga zarobi tako što mu zabije nož u dlan. Visser se uspije izvuči te sa nožem i pištoljem kreće prema Abby, no ona ga upuca, krivo pomislivši da je on zapravo Marty. Visser se na to nasmije te na podu gleda kako voda kapa iz umivaonika.
Produkcija
Nakon što je Joel Coen završio filmski akademiju NYU u New Yorku, počeo je raditi kao pomoćnik montažera u niskobudžetnim filmovima nasilja. Sa bratom Ethanom, koji je tada radio kao daktilograf, je naspisao scenarij za film noir Krvavo jednostavno 1982., ali nisu imali nikakvu reputaciju kojom bi privukli filmske producente radi financiranja. Tu im je pomogao prijatelj Sam Raimi koji im je podijelio svoje iskustvo kako je uspio financirati svoj horor film Zla smrt, tzv. "ograničenim partnerstvom": sam je napravio foršpan, gotovo cijelu verziju filma, ali na Super 8, te je potom prikazivao film ljudima u njihovim kućama kako bi našao investitore. Braća Coen su ga poslušala te prvo snimila dvominutni foršpan na 35 mm u stilu eksploatacijskih filmova koji je "naglašavao akciju, krv i odvažnost", no nije imao glumce. Potom su taj foršpan godinu dana vozili okolo i prikazivali ljudima u njihovim dnevnim boravcima kako bi ih privukli da im daju novac za snimanje filma. Na kraju su privukli 65 investitora - doktora, odvjetnika, zubara - od kojih je 60-70 % bilo iz Minneapolisa. Svaki je u prosjeku dao pet do deset tisuća dolara, te su nakon godinu i pol uspijeli prikupiti otprilike 750,000 $.
Obitelj braće Coen je također uložila 15 tisuća $. Time su si mogli osigurati potpuno kreativnu slobodu. Nakon što su skupili novac, pozvali su kolegu Marka Silvermana sa NYU koji je imao malo iskustva sa niskobudžetnim filmovima te je stoga postao vođa snimanja i organizirao set. Snimanje je trajalo osam tjedana, od listopada do studenog 1983., u Teksasu. Joel Coen se odlučio na dugu pretprodukciju, crtao je storyboard kako bi se iscprno pripremio za snimanje svake scene. Silverman je unajmio Sonnenfelda kojem je to bio prvi posao snimatelja na dugometražnom filmu. Joel Coen priznaje da je gotovo cijeloj ekipi to bilo prvo iskustvo u igranom filmu a da se on sam također po prvi put našao na nekom filmskom setu. Prvi glumac koji je prihvatio ulogu u Krvavo jedostavno bio je M. Emmet Walsh. Braća Coen su napisala ulogu detektiva Vissera s njim na umu nakon što su ga vidjela u filmu Provalnik na slobodi. Njihov agent za audiciju je Walshu poslao scenarij i braća Coen su bila ugodno iznenađena da je pristao glumiti u filmu. On je jedini dobio ulogu bez audicije, dok su ostali glumci pronađeni u New Yorku. Braći Coen se svidjela Holly Hunter, ali je ona bila zauzeta radom na predstavi, pa je glavnu žensku ulogu dobila njena cimerica u Bronxu, Frances McDormand.
Tijekom prvog dana snimanja, Joel Coen je bio iznenađen i prestrašen brojem kamiona na setu dok je Sonnenfeld bio toliko nervozan da je jednom povraćao. I McDormand je bila nervozna. Sonnenfeld je koristio vrlo ušpicano svjetlo, brzi film i niske razine osvjetljenja. Nakon završetka snimanja, snimljeni materijal su prebacili u New York radi montaže. Sve scene sa Walshom u sobi za razvijanje fotografija snimljene su u stanu braće Coen u New Yorku a neki eksterijeri u Sonnenfeldovom dvorištu. Tijekom snimanja, produkcija je braći Coen plaćala smještaj i 15 $ dnevnice od koje su živjeli.
Premijera
Nakon što je film završen početkom 1984., autori su krenuli tražiti distributera. Odnijeli su film u Los Angeles i pokazali ga velikim studijima. Svi su odbili izuzev Oriona koji je prihvatio distribuciju, ali uz uvjet da ne bi ništa platio unaprijed, što je investitorima bilo neprihvatljivo. Joel Coen napominje da se dogovorio sa agentom za prodaju prava u inozemstvu kako bi se napokon film počeo prikazivati negdje, no to je bio riskantan potez jer to ubija zanimanje domaćih distributera. Crown International Pictures je pokazao zanimanje za distribuciju jedino pod uvjetom da se ubaci kakve golotinje u film. Nitko nije htio film sve dok nije primljen na New York Film Festival i dok nije prikazan u Torontu gdje je dobio dobre recenzije. Tamo ga je vidio i Ben Barenholtz, partner tvrtke Circle Films, koji je prihvatio distribuirati film po kinima. Nakon toga, film je ubirao pohvale kritike.
Soundtrack
Glazbu za Krvavo jednostavno napisao je Carter Burwell kojemu je to bila prva suradnja s braćom Coen. Kasnije je napisao glazbu za gotovo sve njihove filmove.
Glazba je spoj solo glasovira i elektroničkih zvukova ambijenta. Jedna pjesma, "Monkey Chant", se temelji na "Kecaku", plesu na otoku Baliju.
Popis pjesama
Ostale pjesme na CD-u:
Kotuj
Kotuj (ruski: Котуй) je ruska rijeka u Krasnojarskom kraju u Sibiru duga 1 409 km, koja zajedno sa rijekom Hete formira veliku rijeku Hatangu.
Geografske karakteristike
Kotuj izvire na Visoravni Putorana, nakon tog teče prema jugoistoku, protičući kroz jezera Harlina i Djupkin. Nakon što primi pritoku Voevolihan, mijenja smjer i teče prema sjeveroistoku preko Sjevernosibirske nizine do ušća u rijeku Hatangu kod naselja Kresti. thumb|280px|Karta [[porječje|porječja Kotuja]] Kotuj ima porječje veliko oko 176 000 km², koje se proteže po Krasnojarskom kraju.
Prosječni protok rijeke jako varira - najveći je u ljeto, ali tokom zime kad nema oborina - jako padne. Rijeka se zimi ledi krajem septembra, početkom oktobra, i ostaje pod ledom do kraja maja.
Mineralokortikoid
thumb|[[Aldosteron]] thumb|[[Deoksikortikosteron]] thumb|[[Fludrokortizon]] Mineralokortikoidi su klasa steroidnih hormona koja je karakteristična po njihovom uticaju na balans soli i vode. Primarni mineralokortikoid je aldosteron.
Fiziologija
Ime mineralokortikoid je izvedeno iz prvobitnih opažanja da ti hormoni učestvuju u retenciji natrijuma (minerala). Pored primarnog endogeni mineralokortikoida, aldosterona, i nekoliko drugih endogenih hormona (uključujući progesteron i dezoksikortikosteron) ima mineralokortikoidno dejstvo.
Aldosteron deluje na bubrege i stimuliše aktivnu reapsorpciju natrijuma i pasivnu reapsorpciju vode, kao i aktivnu sekreciju kalijuma i aktivnu sekreciju protona putem protonske ATPaze. Rezultat njegovog dejstva je povišenje krvnog pritiska i zapremine krvi.
Aldosteron se formira u korteksu nadbubrežne žlezde i njegovo izlučivanje je posredovano prvenstveno angiotenzinom II, i u manjoj meri adrenokortikotropnim hormonom (ACTH) i lokalnim nivoima kalijuma.
The Everly Brothers
The Everly Brothers je ime poznatog američkog rock, pop i country muškog dueta, koji je presudno utjecao na razvoj muzike u 20 stoljeću. Duet su osnovala braća; Don Everly, rođen kao Isaac Donald Everly ( 1. februar 1937, Brownie, Kentucky) i Phil Everly, rođen kao Phillip Everly, 19. januar 1939, u Chicagu, Illinois.
Braća Everly su razvili svoj specifični muzički stil, harmoničkog duo pjevanja (sa tercama) uz pratnju dviju akustičkih gitara. Oni su duet koji se najviše puta popeo na američke top ljestvice. Njihov zlatni period bilo je vrijeme 1957 - 1964 Neposredno su utjecali, svojim pjevačkim stilom na sastave poput Beatlesa, Beach Boysa Simon & Garfunkela i Bee Geesa.
Početci karijere, pedesetih
Njihov otac gitarista - Ike Everly, vodio je radio programe na lokalnim radio stanicama; KMA i KFNF u gradu Shenandoah, u Iowi, tokom četrdesetih godina prošlog stoljeća, sa svojom ženom Margaret. Ike Everly je još kao djecu u program svojih emisija uključio svoja dva sina. Nastupajući sa ocem, braća su vrlo rano upoznali tajne industrije zabave. Čitavo svoje djetinstvo (do srednje škole) braća su nastupala sa majkom i ocem, kao - Everly Family. Svoj prvi singl snimili su 1956 godine pod nazivom "Keep A' Lovin' Me", koji je slabo prošao kod publike. Slijedeći njihov singl - "Bye Bye Love", postao je veliki hit (tu pjesmu je nakon njih, snimilo preko 30 muzičara, uključujući i Elvis Presleya), koji se vrlo brzo popeo na #2 američkih top ljestvica, iza Presleyeva "Let Me Be Your Teddy Bear". Ta pjesma, koju je komponirao bračni par; Felice i Boudleaux Bryant, postala je prva ploča Everlya prodana u preko milijun primjeraka. Braća su postala najbolje prodavana roba, diskografske kuće - 'Cadence Recordsa'. Nastavljajući raditi sa kompozitoriskim bračnim parom 'Bryant', ovaj raspjevani duet, izbacio je nekoliko hitova na američkom i britanskom tržištu lakih nota poput; "Wake Up Little Susie", "All I Have to Do Is Dream", "Bird Dog", "Problems" (Pop #2) i "('Til) I Kissed You" (Pop #4).
Šesdesete
Braća su promijenila diskografsku kuću, i potpisali sa 'Warner Bros'om, i nastavili nizati hitove. Prvi hit za novu kuću bio im je - "Cathy's Clown" (u njemu su se braća Don i Phil, pojavili kao kompozitori) on se odmah popeo na vrh top ljestvica. Ova ploča prodana je u osam milijuna primjeraka, i postala njihova najbolje prodavana ploča. Slijedili su hitovi poput; "So Sad (To Watch Good Love Go Bad)" (1960.) (Pop #7), "Walk Right Back" (1961.) (Pop #7), "Crying In The Rain" (1962.) (Pop #6), i "That's Old Fashioned" (1962.) (Pop #9). U međuvremenu i njihova bivša diskografska kuća - 'Cadence Records', nastavila izdavati 'Everly Brotherse', pa su i sa njima imali hitove kao; "When Will I Be Loved" (kompozicija Phila Everlya) (Pop #8), i "Like Strangers"(Pop #40). Ubrzo po potpisivanju ugovora sa 'Warner Brothers', Everlyji su se razišli sa svojim dotadašnjim managerom Wesleyem Roseom, koji je otišao voditi diskografsku kuću - 'Acuff-Rose'. Zbog tog su ubrzo prestali surađivati sa kreatorima svojih najvećih hitova -bračnim parom Bryant, oni su ugovorom bili vezani uz kuću 'Acuff-Rose'. Everlyji su probali svašta da nadoknade taj gubitak, - radili sa novim kompozitorima, čak su i sami komponirali, ali im baš nije išlo - tako da je njihov posljednji veliki hit bio "That's Old Fashioned" iz 1962., nakon toga nisu se više uspjeli popeti na ljestvicu trideset najpopularnijih pjesama u Americi. Veće uspjehe imali su u Britaniji, Kanadi i Australiji.
U drugom dijelu šesdesetih, njihova zvijezda je stala blijedeti pred navalom grupa iz britanske invazije.
Raspad Everly Brothersa
1970, 'Don Everly' je izdao svoj prvi album, koji nije izazvao nikakav interes kod publike. Nakon toga su braća odlučila 1971 da više neće nastupati zajedno, tad su ponovno promjenili diskografsku kuću, potpisavši za 'RCA Records'. Svoj oproštajni koncert, održali su 1973 u - 'Knotts Berry Farm' u Kaliforniji, na kojem je Phil Everly, razbio svoju gitaru i odjurio sa pozornice i ostavio Dona da sam dovrši koncert. Kasnije je Don izjavio da su se Everly raspali već prije deset godina, jer su tenzije među njima rasle do usijanja. Braća slijedećih deset godina uopće nisu razgovarala, a susreli su samo jedanput na pogrebu oca 1975 Oni istina nisu ni htjeli razgovarati o svom razlazu, kao ni jedan o drugom. Braća su 1983. obnovila svoju karijeru, albumom On the Wings of a Nightingale naslovnu pjesmu tog albuma komponirao je Paul McCartney, producent je bio Dave Edmunds. Ovaj album ih je vratio na američke i britanske ljestvice uspjeha. Nakon toga slijedio je veliki povratnički koncert u londonskom - Royal Albert Hallu 22. septembar 1983, na kojem su snimili live CD-om i film.
Ostavština
Everly Brothersa su najprodavaniji muzički duet u historiji pop muzike sa 40 hitova.
Fossemagne
Fosmanj je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Mediji u Kini
Mediji Narodne Republike Kine (alternativno Mediji Kine, kineski mediji) sastoje se uglavnom od televizije, novina, radija i časopisa. Od 2000.godine, Internet je takođe postao važan komunikacijski medij.
Istorija
Vlada Narodne Republike Kine je uveliko uključena u medije,najveće medijske organizacije (CCTV, People's Daily, Xinhua) su podsredništva jedine vladajuće političke stranke: "Prva društvena odgovornost i profesionalna etika medijskog djelatnika treba biti jasno razumijevanje svoje uloge i uloge dobrog glasnogovornika. Novinari koji misle o sebi kao profesionalcima, umjesto kao propagandnom radniku, čine temeljnu pogrešku o svom identitetu," Hu Zhanfan, predsjednik CCTV. Medijske tabu teme obuhvataju rasprave o legitimnosti Komunističke partije Kine, upravljanju Tibetom, i Falun Gongom.
U okviru tih ograničenja postoje raznolikosti medija i prilično otvorene rasprave o socijalnim pitanjima i političkim opcijama unutar parametara koje je odredila stranka. Raznovrsnost u kontinentalnim kineskim medijima je djelomična zbog toga jer većina državnih medija više ne prima velike subvencije od vlade, a očekuje se da pokriju svoje troškove kroz komercijalne svrhe.Oni više ne mogu da služe samo kao glasnogovornici vlade, a i takođe treba da privuku oglašivače preko programa koje ljudi smatraju privlačnim. Dok Vlada izdaje direktive definisanjem šta se može objaviti, to ne sprječava, već zapravo potiče poslovnice da se takmiče za gledatelje i oglašavanje.
Era Vladine kontrole nad kontinentalnim kineskim medijima, ipak, još nije došla do kraja. Na primjer, Vlada koristi financijske poticaje za manipulaciju novinarima. Nedavno je, međutim, uticaj vlade na nacionlne medije počeo posustajati. Unatoč vladinim ograničenja, mnogo informacije se prikuplja bilo na lokalnoj razini ili iz stranih izvora i prenosi putem osobnih razgovora i SMS poruka.Povlačenjem medijskih subvencija od strane vlade je izazvao mnoge novine (uključujući i neke u vlasništvu Komunističke partije) u tabloidima da se hrabro suprostave vladi više kao nužnost, da privuku čitatelje i izbjegnu stečaj ,što je izazvalo veći strah nego onaj od vladinih represija.
Osim toga, tradicionalni način kontrole nad medijima se pokazao kao iznimno neučinkovit protiv novijih oblika komunikacije, ponajprije kod tekstualnih poruka.
Iako Vlada može i koristi zakone ,koji se tiču tajnih podataka i ,prilikom cenzure medija o političkim i društevenim pitanjima, ovi zakoni nisu spriječili novinare da izvještavaju o kineskim društvenim pitanjima. Kineske novine su osobito pogođene gubitkom vladinih subvencija, te su posebno aktivni na području pribavljanja čitateljstva,iako se pri tome mora dobro aktivirati u teški istrazivački posao koji je pod stalnim nadzorima Vlade. Kao rezultat ,čak i novine koji su nominalno u vlasništvu Komunističke partije su ponekad vrlo hrabre na izvještavanju o društvenim pitanjima. Međutim i komercijalni pritisci i vladina ograničenja su sklona da uzrokuje da se novine fokusiraju na grozan skandal koji često uključuje lokalnog dužnosnika koji imaja relativno malu političku pokrivenost, a takođe kineske novine imaju tendenciju da izostave dubinu pri analizi političkih zbivanja,što je poprilično bitno.
Među društvenim pitanjima prvi put objavljenim u novinama u Kini možemo ubrojati epidemiju AIDS-a u provinciji Henan, i nesigurnog stanja rudnika u Kini. Osim toga vijest o SARS-u je prvi put pokrila CCTV, što je kasnije proslijeđeno zapadnim medijima.
Televizija
Godine 1978., NR Kina je imala manje od jednog televizijskog prijemnika po 100 ljudi, a manje od deset milijuna Kineza je imao pristup televizoru. Prema izvještaju Svjetske banke u 2003.godini, postoji oko 35 televizora za svakih 100 ljudi. Oko milijardu Kinezi imaju pristup televiziji. Slično tome, u 1965.godine je bilo 12 televizijskih stanica i 93 radio postaje u Kini, a danas ima oko 700 konvencionalnih televizijske stanice-plus oko 3.000 kablovskih TV kanala-i 1.000 radio postaja.
Televizijski program kontrolira Kineska centralna televizija (CCTV), koja, sa svojih 22 programska kanala, je jedina nacionalna mreža u zemlji. CCTV, koja zapošljava oko 10.000 ljudi i ima godišnji prihod od ¥ 1.12 biliona juana (2012 = 177 miliona američkih dolara), spada pod dvojni nadzorom Odjela za Propagandu, odgovoran u konačnici za medijske sadržaje, i kineske Državne uprave za radio, film i televiziju (SARFT), koja nadgleda poslovanje.Zamjenik ministra u drugom ministarstvu služi kao predsjednik CCTV.Glavni direktori mreže i ostali službenici su imenovani od strane države. A isto su i najviši dužnosnici na lokalnim televizijskim konvencionalnim postajama u kontinentaloj Kini -gotovo svi su ograničeni samo za emitiranje unutar vlastite pokrajine i provincije-koji primaju CCTV prenose.
CCTV proizvodi vlastitu produkciju vijest tri puta dnevno i najmoćniji je i najplodniji producent televizijskog programa te zemlje. Ona takođe ima monopol na kupnju programa iz inozemstva. Sve lokalne stanice moraju emitovati njihovu glavnu informativnu emisiju koja počinje u 19:00 časova, interna CCTV istraživanja pokazuju da gotovo 500 milijuna ljudi širom zemlje redovito gledaju ovaj program.
Čak i ako je CCTV najmoćnija mreža u kontinentalnoj Kini, to je samo oko 30% udjela publike svih krajeva nacionalnog teritorija.Činjenica pokazuje kako su kineski gledatelji pristrasni u korist lokalnih TV programa, koji će više vjerojatno predstavljati razlike u publici koja je najveća na svijetu, više od nacionalnih ili čak i međunarodnih programa, koji teško mogu predstaviti potrebe takve široke javnosti.
Štampani mediji
Broj novina u Narodnoj republici Kini porastao je sa 43, gotovo sve novine Komunističke partije, 1968. na 382 u 1980, a više od 2.200 je danas. po jednoj zvaničnoj proceni, sada ima više od 7.000 časopisa u zemqi. broj primeraka dnevnih i nedeljnih listova i časopisa u opticaju porastao je četiri puta između sredine 1960-ih i od sredine do kraja 1980-ih, dostigavši 310 miliona od 1987.
Ove cifre, štaviše, ne prikazuju stvarnu cirkulaciju, jer mnogi izdavači koriste svoje distributivne mreže, umesto zvaničnih kanala desiminacije i takođe namerno potcenjuju cifre da zaobiđu oporezivanje. Pored toga, oko 25.000 štamparija i stotine pojedinačnih knjižara proizvode i prodaju nezvanični materijal - uglavnom laku literaturu i pornografiju, ali i političke i intelektualne dnevnike.
Kina ima mnoge novine, ali ispred svih su sve državne: The People's Daily, Beijing Daily, Guangming Daily i Liberation Daily.
Dve najveće novinske agencije u Kini su Xinhua News Agency и China News Service. Xinhua je ovlaštena da cenzuriše i uređuje vesti straniz agencija 2007. godine. pojedini su videli moć Xinhua-e koja je učinila slobodu štampe slabom, a to je omogućilo i da u potpunosti kontroliše tržište vesti.
Mnoge informacije prikupljene od strane kineskih mejnstrim medija objavqen je u neicans-ima (Unutrašnji izvještaji ograničene cirkulacije pripremljeni od strane vladinih visokih službenika), a ne u javnim glasilima.
Asoksim hlorid
Asoksim hlorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 359,208 Da.
Hans Brausewetter
Hans Brausewetter (27. maj 1899 - 29. april 1945) bio je njemački teatarski i filmski glumac. Rođen je u porodici njemačkog ljekara u Španiji, gdje je živio sve do 15. godine života. Kratko vrijeme je kao oficirski kadet služio u prvom svjetskom ratu, prije nego što je studirao filologiju. Godine 1922. je počeo pohađati satove glume, a potom dobio i svoje prve kazališne nastupe. Godine 1928. je kao jedini njemački profesionalni glumac nastupio u francuskom igrano-dokumentarnom filmu Verdun, visions d'histoire posvećenom znamenitoj bitci u prvom svjetskom ratu. Nakon nje je nastupao u kazalištu i filmovima, da bi vrhunac popularnosti stekao 1930-ih i 1940-ih. Iako ga je nacistički režim angažirao u svojim propagandnim filmovima, Brausewetter nikada nije krio da prema njemu osjeća duboku antipatiju. Zbog toga je na kraju bio uhapšen i poslan u koncentracioni logor. Odatle je pušten zahvaljujući kolegici Käthe Haack, koja je njegovu slobodu uspjela ishoditi od strane ministra propagande Josepha Goebbelsa. Na samom kraju drugog svjetskog rata je Brauswetter ranjen tokom bombardiranja za vrijeme berlinske bitke te je od rana preminuo nekoliko dana prije njenog kraja.
Natrijum tetrafenilborat
Natrijum tetrafenilborat je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 342,216 Da.
Porciano, Frosinone
Porciano je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 767 m.
Sankt Peterburg
Sankt Peterburg (rus. Санкт-Петербург [ ˈsankt pʲɪtʲɪrˈburk ] ; od 18. [31.] avgusta 1914. do 26. januara 1924. Petrograd, rus. Петроград  [ pʲɪtrɐˈgrat ], od 26. januara 1924. do 6. septembra 1991. Lenjingrad, rus. Ленинград  [ lʲɪnʲɪnˈgrat ] ), grad u severozapadnoj Rusiji koji nosi status federalnog grada i administrativnog centra Lenjingradske oblasti i Severozapadnog federalnog okruga.
Posle Moskve, Sankt Peterburg je drugi po broju stanovnika, i drugi po važnosti ekonomski, industrijski, naučni i kulturni centar Rusije. Nalazi se na ušću reke Neve u Finski zaljev (Baltičko more), što ga čini i važnim trasnportnim i trgovačkim centrom.
Sankt Peterburg je osnovao Petar Veliki 1703. na močvarnom zemljištu u blizini mora. Time je želeo da osigura ruski pristup Baltiku. Grad je od 18. do 20. veka bio prestonica Ruskog carstva, značajan evropski kulturni centar, i najvažnija ruska luka na Baltiku. Centralni deo grada je danas pod zaštitom UNESKO.
Površina grada je 1.439 km², a broj stanovnika je 2009. bio 4,58 miliona. To je najseverniji milionski grad na svetu.
Imena grada
Često se pogrešno misli da je Petar Veliki ovaj grad nazvao po sebi. Ustvari, grad je ime dobio po Petrovom svecu-zaštitniku Simonu Petru. Tvrđava je kratko nosila holandsko ime Sankt Pieterburch, koje je brzo promenjeno u nemačko Sankt Petersburg. Posle izbijanja Prvog svetskog rata, 18. avgusta 1914. ime grada je promenjeno u rusifikovano ime Petrograd. Posle Lenjinove smrti 1924, grad je 26. januara 1924. postao Lenjingrad. Ovu odluku je donelo rukovodstvo petrogradske komunističke partije, sa obrazloženjem da je odavde Lenjin započeo Oktobarsku revoluciju.
Sankt Peterburg je bio simbol carističke Rusije. Kao drugi grad Rusije po veličini bio je veoma cenjen. Promena imena u Lenjingrad je upečatljivo simbolizovala promenu socijalnog i političkog sistema.
Značaj
Bio je prestonica Rusije u periodu više od dvestotine godina (1712-1728, 1732-1918). I sad se ponekad naziva Severna prestonica.
Geografija
thumb|left|Kanal [[Aleksandr Gribojedov|Gribojedov, sa crkvom Hristovog Voskresenija]] Sankt Peterburg je najseverniji od velikih gradova sveta - nalazi se na 59°57′ SGŠ, u severozapadnom delu Rusije, na obalama delte reke Neve i mnogobrojnim ostrvima delte.
Grad je ponikao na bivšem močvarnom zemljištu na ušću Neve u Finski zaljev. Područje grada se prostire na 606 km² (od 1999. gradsko područje je prošireno na 1.431 km² uključivanjem predgrađa u sastav grada, na primer Peterhofa i Puškina), od čega je nekih 10 % pod vodom. U gradu postoji 42 ostrva. Nekad ih je bilo više, ali su neki od kanala koji su ih razdvajali vremenom zatrpani. Sank Peterburg je sagrađen na 2 do 4 metra nadmorske visine. Ušće Neve se nalazi približno na nivou mora, tako da su njene obale u početku učvršćene granitnim stenama. Ove stene štite grad od vode ali i daju gradu specifičan karakter. Aleksandar Puškin ga je opisao rečima: "Grad obučen u granitu".
Zbog niskog položaja gradu nekada preti stanje visokih voda. Nivo mora uz susedno ostrvo Kronštat služi kao referentna tačka nivoa mora. Sankt Peterburg je često u istoriji bio poplavljen (od osnivanja do 2003. - 295 puta). Najkatastrofalnije poplave dogodile su se 1924. (200 do 500 mrtvih) i 1924.
Sankt Peterburg leži na istoj geografskoj širini kao Oslo, Stokholm, južna Aljaska i južni špic Grenlanda. Zbog svog geografskog položaja noći u vreme letnje dugodnevice nicu sasvim mračne (takozvane "bele noći").
Reka Neva je sa 74 kilometra toka prilično kratka, ali i jedna os vodom najbogatijih reka Evrope. Široka je do 600 metara i ima jaku maticu. Od 74 kilometra toka, 28 kilometara se nalazi unutag gradskog područja Sankt Peterburga.
Do 19. veka živi svet plitkog Nevskog zaliva je bio dovoljan da prečisti otpadne vode Sankt Peterburga. I danas otpadne vode industrijskog grada od skoro 4,6 miliona stanovnika čine svega 2 procenta ukupnih voda Neve. Sredinom 19. veka pojavile su se prve epidemije bolesti koje se prenose vodom (kolera i tifus). Samo tokom epidemije tifusa 1908. umrlo je oko 9.000 ljudi. Promenom odvoda otpadnih voda problem je privremeno rešen 1910. Veliko povećanje broja stanovnika 1950ih i 1960ih dovelo je do ponovne eskalacije problema otpadnih voda. Uz to, reka Neva je donosila više zagađenja od industrije koja se razvila na obalama jezera Ladoga, i od ruskih gradova dalje uzvodno. Tada je sagrađeno postrojenje za preradu otpadnih voda, ali i danas 25 do 30 posto gradskih otpadnih voda direktno dospeva u vode i zaliv. U zalivu žive uglavnom slatkovodne, i pojedine ribe slanih voda. Biološki sistem Nevskog zaliva je veoma osetljiv na ljudske intervencije. Zajedno sa Moskvom, Sankt Peterburg važi za jedan od najzagađenijih gradova Rusije. Po podacima organizacije Grinpis, oko 200.000 stanovnika živi u područjima grada u kojim je nezdravo stanovati.
Od 1978. sovjetske vlasti su počele izgrdnju Sanktpeterburške brane preko Nevskog zaliva, koja bi zaštitila grad od poplava. Za razliku od većine poplava koje su posledica naraslog nivoa reka, poplave u Sankt Peterburgu nastaju tako što zapadni vetrovi sa Finskog zaliva zaustavljaju uobičajen tok reke i u ekstremnim slučajevima ga preokreću. Konstrukcija brane je krajem 1980-ih zaustavljena iz ekoloških razloga; brana je zaustavila cirkulaciju priobalskih voda i njihov kvalitet je znatno opao. Pojavili su se bojazni da bi se ceo zaliv mogao pretvoriti u močvaru. Brana bi trebalo da bude dovršena uz pomoć holandskih stručnjaka i sredstava Evropske investicione banke, ali njen završetak i dalje blokiraju kontroverze o potencijalnom uticaju na ekologiju voda.
Klima
Sankt Peterburg ima vlažnu kontinentalnu klimu sa hladnim letima (tip po Kepenu: Dfb) zahvaljujući uticaju ciklona sa Baltika koji ublažavaju klimu. Leta su kratka, a zime duge i hladne.
Srednja maksimalna dnevna temperatura u julu je 22 °C. Rekordno niska temperatura od -35,9 °C zabeležena je 1883. Reka Neva se obično ledi u novembru ili decembru, a led se obično lomi u aprilu. U periodu decembar-mart u proseku je 123 dana sa snežnim pokrivačem. Klima u gradu je nešto toplija nego u predgrađima. Vremenske prilike su veoma promenljive u toku cele godine.
Srednja kloičina padavina u gradu je u proseku 625 milimetara godišnje, a najviše padavina ima u pozno leto. Zemljište je gotovo uvek vlažno jer je isparavanje malo u uslovima hladne klime. Prosečna relativna vlažnost vazduha je 78%, dok je prosečno 165 dana godišnje oblačno.
Predistorija, osnivanje i izgradnja grada
Ova popularna priča je zanemarivala predistoriju oblasti pod imenom Ingemarland. Tu su od 10. veka živela fino-ugarska plemena baveći se poljoprivredom. Početkom 14. veka Švedska i Novgorodska republika su se nadmetale za kontrolu ove oblasti. Švedska tvrđava je uništena oko 1301. Posle toga regija oko ušća Neve je ostala kao ničija zemlja u kojoj se nisu smela podizati utvrđenja.
U narednim vekovima u ovoj regiji se trgovalo, naročito u doba švedske dominacije. Tvrđava Nienšanc je sagrađena 1611. i oko nje se razvio grad. Tvrđava i grad su se nalazili na teritoriji današnjeg Sankt Peterburga, na severnoj obali Neve. Tvrđavu i grad su razorile ruske carske trupe 1656. tokom Drugog severnog rata.
Istorija Nienšanca se okončala 1. maja 1703. u toku Velikog severnog rata, kada su grad zauzele trupe Borisa Šeremetjeva. Šveđani su preventivno još ranije delimično uništili ovaj grad. Gotovo u isto vreme počinje istorija Sankt Peterburga. Zvanično se smatra da je ovaj grad osnovan 27. maja 1703. Tog dana je na ostrvu u Nevi položen kamen temeljac za Petropavlovsku tvrđavu nazvanu po svecu zaštitniku Petra Velikog.
Ne postoje dokazi da je Petar u početku ovde nameravao izgraditi veliku tvrđavu, niti novi glavni grad. Petropavlovska tvrđava je trebalo da preuzme ulogu Nienšanca i da strateški osigura ušće Neve, ovaj put za Ruse. Reka je ovde često plavila obale, a zemljište nije bilo pogodno čak ni za poljoprivredu. Tu su samo u leto boravili retki ribari.
Petar Veliki je kasnije odlučio da ovde podigne grad, i pored očigledno teških uslova za izgradnju, iz dva razloga. Tu je bilo moguće izgraditi morsku luku koja bi bila povezana sa sistemom ruskih reka i jezera. To je vidljivo na gradskom grbu gde je uz skiptar prikazano more i sidro. Drugi razlog je blizina Zapadne Evrope, jer je njegova namera bila da modernizuje Rusiju po zapadnom uzoru.
Rad na izgradnji novog grada uistinu je započeo 1706. kada su regrutovani brojni kmetovi za građevinske radove na ušću Neve. Ovaj projekat je ostvaren za par godina pod efikasnim i surovim vođstvom Petra Velikog. Dok su nicali gradski temelji, car je zabranio izgradnju građevina od kamena u celoj Rusiji, osim Sankt Peterburga — svaki raspoloživi kamen trebao je biti upoterbljen za izgradnju nove prestonice. Bekstvo radnika sa ovog teškog i opasnog gradilišta bilo je strogo kažnjavano.
Godine 1706. prinudno je odvedeno 30.000 ruskih kmetova za potrebe izgradnje grada. Godine 1707. bilo ih je 40.000. Oko polovina njih je uspela da pobegne tokom puta na severozapad. Tokom izgradnje grada umrle su desetine hiljada prinudnih radnika i seljaka-robova. Umirali su od malarije, skorbuta, dizenterije ili prosto od gladi i iscrpljenosti. Veliki delovi grada su izgrađeni na masovnim grobnicama umrlih radnika, tako da se pričalo da grad počiva na skeletima. Pre 1721. vođeno je nekoliko borbi u ratu protiv Švdeske u blizini novoosnovane carske prestonce. Grad je postao sigurna teritorija tek posle pobede nad Švedskom 1709. u Bici kod Poltave.
Pošto rusko plemstvo nije bilo voljno da se preseli u Sankt Peterburg, Petar Veliki im je to naredio. Plemićke porodice su morale da se o svom trošku presele u kuće čija je veličina i stil bila unapred propisana. Godine 1714. u gradu je bilo oko 50.000 naseljenih kuća, i on je bio prvi grad u Rusiji sa efikasno organizovanom policijom i vatrogasnom službom. Centar grada je uveče i noću bio veštački osvetljen.
Sankt Peterburg postaje prestonica
Ambiciozan projekat izgradnje mogao je biti realizovan samo uz preduzimanje drastičnih mera. Građevinski materijal je na ušću Neve bio oskudna roba. Ukaz iz 1710. naredio je da svi stanovnici grada moraju godišnje da donesu 100 komada kamena ili da plate visoku globu. Svaki teretni brod, koji bi ovde pristao, morao je da kao deo tereta isporuči kamen. Naredba iz 1714. nalagala je da se građevine od kamena mogu podizati samo u Sankt Peterburgu (bila je na snazi do 1741). Drakonske mere careva su bile uspešne; već 1710. Petar Veliki je proglasio Sankt Peterburg za glavni grad Ruskog carstva umesto Moskve. Izuzev kratkog perioda 1728—1732, kada je dvor boravio u Moskvi, Peterburg je do 1918. ostao glavni grad Rusije. Plemstvo ovu promenu nije prihvatilo sa zadovoljstvom, jer su bili nevoljni da napuste svoje komforne moskovske rezidencije.
Vreme procvata
Petar Veliki, jedan od pionira industrijske špijunaže, doveo je u Sankt Peterburg inžinjere i zanatlije iz cele Evrope, posebno iz Holandije, da bi novu prestonicu od početka učinio evropskim centrom nauke i tehnike. U ovo doba ustanovljene su „Sanktpeterburške novine“, najstarije novine u gradu.
Nakon smrti Petra Velikog 1725. opao je entuzijazam ruskih vladara za „Prozor na severu“. Moskva je ponovo postala prestonica. Carica Ana ju je vratila u Sankt Peterburg. Način na koji je organizovala grad je i danas aktuelan. Gradski centar je postavila na tzv. Petrogradsku (Admiralitetsku) stranu Neve, postavila je glavne gradske ulice, Nevski prospekt, ulicu Gorčovaja i Voznesenski prospekt. I pored toga, carica je češće i radije boravila u Moskvi nego u Sankt Peterburgu.
Carica Jelisaveta (1741–62), i još više Katarina II Velika (1762–92), snažno su orijentisale Rusko carstvo ka zapadu i dovele u grad mnoge umetnike i arhitekte. Za vreme Jelisavete podignuta su reprezentativna zdanja koje i danas daju gradu prepoznatljivu siluetu (Zimski dvorac, manastir Smoljni). Jekaterinski dvorac je podignut u čast njene majke, a stil arhitekte Frančeska Rastrelija je postao dominantan.
Verovatno najznačajnija ličnost u istoriji Sankt Peterburga, uz Petra Velikog, bila je Katarina Velika koja je preuzela presto 1762. Ona je sebe videla (bar do Francuske revolucije) kao nosioca duha prosvetiteljstva i posvetila se umetnostima i obrazovanju. U svoje doba osnovala je 25 akademskih institucija, kao i Smoljni institut, prvu rusku državnu školu za devojke. Konjička statua Petra Velikog (Bronzani konjanik), koja je postala simbol grada, takođe potiče iz vremena njene vladavine.
Krajem 18. i početkom 19. veka grad je doživeo nejveći procvat, prvenstveno kulturni, a kasnije i naučno-tehnički. Prva ruska baletska škola otvorena je ovde 1738. Akademija umetnosti otvorena je 1757, gde su se školovali Datotekari, vajari i arhitekte. Pojavili su se muzeji, pozorišta, visoke škole i biblioteke. Marinski teatar otvoren je 1783. i u njemu su izvođene velike nacionalne opere Mihaila Glinke. Godine 1819. Pedagoški institut je postao Peterburški univerzitet.
Ustanci, atentati, revolucije
U gradu Sankt Peterburgu bila je koncentrisana vojna i civilna vlast Ruskog carstva, tako da su se u njemu dogodile najznačajnije pobune i revolucije novije ruske istorije. Tu je 1825. izbio Ustanak dekabrista, a kasnije pobune su dovele do osnivanja Sovjetskog Saveza. Krajem 19. veka tu su izbijali manji neredi i pobune. U gradu su izvršeni brojni atentati protiv carskih dvorjana i članova vlade. Najznačajnije od njih je bilo ubistvo cara Aleksandra II 1881.
Revolucionarne partije i pokreti su osnivani u Sankt Peterburgu, a policija ih je surovo progonila. U gradu je Peterburškom krvavom nedeljom započela Revolucija 1905—1907. Kao rezultat ove revolucije u gradu je otvorena druga Duma koja nije imala stvarnog političkog uticaja. Početkom Prvog svetskog rata, iz patriotskih razloga, ime grada je promenjeno u Petrograd. Februarska revolucija iz 1917. se uglavnom odigrala u Sankt Peterburgu. Početak Oktobarske revolucije 1917. označili su pucnji sa krstarice Aurora u luci Petrograda. U obližnjoj luci Kronštat 1921. izbio je ustanak anarhističkog pokreta komunističkih saveta koji se usprotivio diktaturi boljševika. Njih su krvavo porazile sovjetske trupe. Lenjin je proglasio Moskvu za glavni grad Rusije i Sovjetskog Saveza. Stanovništvo Sankt Peterburga se znatno smanjilo u narednih par godina zbog građanskog rata, njime izazvane nestašice hrane, i zbog selidbe državnih organa uprave u Moskvu.
Lenjingrad
Posle Lenjinove smrti 1924. nekadašnji carski grad je dobio ime Lenjingrad. Centar moći u SSSRu se, međutim, pomerao sve više ka Moskvi. Funkcioneri KPSSa iz Lenjingrada su u početku bili uticajni, što se promenilo kada je Staljin preuzeo apsolutnu vlast. U okviru staljinističkih čistki prvo je 1934. u svom kabinetu ubijen popularni lenjingradski partijski funkcioner Sergej Kirov. Nekadašnji predsednik petrogradskog sovjeta Grigorij Zinovjev osuđen je na montiranom procesu, dok je drugi predsednik sovjeta, Lav Trocki, ubijen u egzilu u Meksiku.
Čak se u prostornom planiranju Lenjingrada video uticaj Moskve. Generalnim planom iz 1935. bilo je predviđeno da se centar grada pomeri na jug, na novoizgrađeni Moskovski trg na Moskovskom prospektu. Centralna građevina trebala je da bude Zgrada sovjeta, slično Palati sovjeta koja je planirana u Moskvi. Moskovski trg je projektovan u tipičnoj formi "socijalističkog grada" koja je primenjivana širom SSSRa. Izbijanje Drugog svetskog rata i nedostatak građevinskog materijala su sprečile selidbu centra grada. Moskovski trg je do danas ostao najveći gradski trg. Plan o prekomponovanju grada imao je ideološki cilj da marginalizuje stari Sankt Peterburg i pretvori grad u samo jedan od mnogih sličnih sovjetskih gradova.
Opsada Lenjingrada
Lenjingrad je tokom Drugog svetskog rata proveo 872 dana pod opsadom nemačkih i finskih snaga. Blokada je trajala od 8. septembra 1941. do 27. januara 1944. Snage vermahta je predvodio generalfeldmaršal Vilhelm van Leb. Te snage nikada nisu pokušale zauzimanje grada, već su po naređenju Adolfa Hitlera pokušvale da sistematski izgladne njegovo stanovništvo koje nije imalo odakle da se snabdeva hranom. Tajno narećenje vrhovne komande vermahta od 23. septembra 1941. je glasilo:
Za vreme opsade hrana je u grad stizala samo veoma opasnim letovima aviona, ili preko jezera Ladoga (leti brodom, a zimi sankama ili kamionima preko zaleđenog jezera). Posebno dramatična situacija je vladala krajem 1941. Nemačka avijacija je uništila skladišta hrane, a zima je stigla neuobičajeno rano. Racije hleba su u oktobru pale na 400 grama za radnike i 250 grama za decu i žene. Do 20. oktobra, pale su na 250 grama za radnike i 125 grama za ostale. Zimske temperature su pale na –40 °C u gradu koji praktično nije imao ogreva. Samo u decembru 1941. umrlo je oko 53.000 ljudi. Mnogi od njih su se jednostavno srušili na ulici od iscrpljenosti.
Pesnikinja Ana Ahmatova je 1941. stihovima opisala situaciju u gradu: <poem style="margin-left:5em;"> Ptice smrti u zenitu stoje, taj što će Lenjingrad izdati, ko je? Ne vičite, on diše i snuje, još živ je on i sve čuje: Kako na baltijskom dnu sinovi njegovi jauču u snu. Kako iz grudi im jecaj: hleba i do sedmog se čuje neba... Al surov je svod taj i škrt, a iz svih prozora gleda smrt.
Tokom teških godina blokade na grad je ispaljeno oko 150.000 artiljerijskih granata, i oko 100.000 avionskih bombi. U pokušajima Crvene armije da razbije blokadu poginulo je 500.000 njenih vojnika. Ona je tek 18. januara 1943. uspela da zauzme ključno utvrđenje i uspostavi usku kopnenu liniju snabdevanja Lenjingrada. Ofanziva kojom je razbijena blokada trajala je od 14. do 27. januara 1944. Po podacima ruskog istoričara Valentina Kovalčuka u tri godine opsade stradalo je oko 2 miliona Rusa, od toga najmanje 750.000 civila. Kao poređenje, Staljingrad je uoči rata imao 450.000 stanovnika.
Istoričari su nakon rata tumačili opsadu Lenjingrada sa dva stanovišta. Jedni su tvrdili da je opsada i izgladnjavanje kao način ratovanja bila ratna strategija primenjivana vekovima. Drugi su smatrali da je ova opsada imala karakter genocida protiv stanovništva Lenjingrada koji se bazirao na rasističkoj politici.