cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indijanci Sjeveroistočnih šuma
Kao obrađivači tla sjeveroistočni Indijanci su prakticirali da polja za sadnju pripremaju muškarci, dok su žene učestvovale u sadnji i žetvi.
Najznačajnija plemena ovog područja bila su Chippewa ili Ojibwa, Ottawa, Potawatomi, Menominee, Winnebago, Huron, Sac, Fox, Kickapoo, Wenrohronon, Nipissing, Iroquois, Erie, Duhanski i Neutralni narod u krajevima oko Velikih jezera, južnije od Velikih jezera to su bili Miami, Illinois, Kaskaskia, Shawnee, Moneton, Susquehanna; Algonquin u južnoj Kanadi; Uz atlantsku obalu i zaleđu (od sjevera prema jugu): Micmac, Maliseet, Passamaquoddy, Penobscot, Abenaki, Pennacook, Massachuset, Mahican, Pocomtuc, Nipmuc, Nauset, Wampanoag, Narragansett, Niantic, Pequot, Mohegan, Wappinger, Metoac, Delaware, Conoy, Nanticoke, Powhatan, Pamlico, Secotan, Tuscarora
Las Higueras, Tumbiscatío
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Rajske ptice
Rajske ptice (ili Rajčice, lat. Paradisaeidae) su porodica ptica koja se svrstava u red vrapčarki (Passeriformes), podred ptica pjevica (Paseres).
Debbiacci, Livorno
Debbiacci je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Rajske ptice
Rasprostranjenost
One žive u tropskim kišnim šumama Australije, na nekim otocima Moluka i, prije svega, na Novoj Gvineji. Zahvaljujući tome, Novu Gvineju se često naziva još i "Otok rajskih ptica". I na grbu Papue Nove Gvineje je rajska ptica.
Debbiacci, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Rajske ptice
Izgled
Kad se vidi prekrasno perje ovih ptica, a uz to još i njihovo ponašanje u vrijeme parenja, lako je razumjeti zašto su ove ptice dobile svoje ime rajskih ptica. Pri tome, posebno mužjaci padaju u oči svojim ekstremno šarenim perjem i njegovim širenjem u vrijeme udvaranja. Vjerojatno nema boje koja se ne pojavljuje kod bar neke vrste ovih ptica (samo na Novoj Gvineji žive 43 poznate vrste, uz određenu vjerojatnost da, zbog teškog pristupa dolinama u brdima i planinama ovog otoka, još postoji poneka vrsta koja je znanosti nepoznata). Pri tome, ženke su zbog spolnog dimorfizma često manje upadljive od mužjaka, ali ne uvijek. Ima i vrsta kod kojih nema spolnog dimorfizma.
Reubens, Idaho
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 71, što je 1 (-1,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rajske ptice
Razmnožavanje
Koliko su ove ptice od vrste do vrste različite izgledom, isto tako im je vrlo različito i ponašanje u vrijeme parenja. Neke vrste organiziraju prava natjecanja mužjaka za naklonost ženkâ. Više mužjaka se okupi na određenom mjestu na koje izlaze teritorije više ženki, i dozivaju ih glasnim pozivima, a kad neka ženka dođe, šire perje i zabacuju ga iznad glave. Ženka odabire jednog od mužjaka, pari se s njim, i zatim napušta "arenu" i sama se dalje brine o podmlatku. Na taj način dominantni mužjak se može pariti s nizom ženki, dok drugi mužjaci ne dobivaju šansu za parenje.
Neke druge vrste odabiru za udvaranje vodoravnu granu drveta. Na njoj plešu perjem podignutim u vis kao okovratnik oko glave. No, oni to čine pojedinačno, i to na području na kojem živi ženka. Ako ženka odluči pariti se s njim, on nakon toga traži područje na kojem živi druga ženka, i sve se ponavlja.
Ovi oblici parenja su razni vidovi poligamije, kad se uspješan mužijak pari istovremeno, odnosno, u istoj sezoni parenja, s više ženki.
Međutim, niti to nije pravilo za sve vrste. Postoje i takve, koje njeguju monogamne odnose. To znači, da mužjak ostaje uz ženku i nakon parenja, te pomaže u podizanju mladunaca.
Ishrana
Postavlja se neizostavno pitanje zašto se pojedine vrste tako različito ponašaju. Smatra se, da je odgovor vjerojatno u različitosti prehrambenih potreba među vrstama. Neke vrste se hrane samo s određenom vrstom voća kojeg nema previše, pa je potrebno dvoje roditelja da nađu i donesu hranu. Druge vrste su se specijalizirale za hranjivije plodove (Muškatni oraščić), a uz to se hrane i kukcima koje nije teško pronaći, pa majka može podići podmladak sama.
Mušica (TV drama, 1985)
Mušica je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1985. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog pozorišnog komada italijanskog pisca Anđela Beolka Rucantea. Režirao ju je Arsa Milošević.
Godine 1967. je RTV Beograd emitovala još jednu istoimenu adaptaciju.
Sigtuna
Sigtuna je grad od 8,444 stanovnika na jugoistoku Švedske, koji administrativno podpada pod istoimenu Općinu Sigtuna od 39,990 stanovnika iako nije i administrativni centar općine već je to grad Märsta.
Geografske karakteristike
Sigtuna i danas ima karakter grada vrta, sa svojim malim kućama iz 18. i 19. vijeka, od kojih su mnoge drvene. Najveća znamenitost je gradska vijećnica iz 1744. koja se koči na glavnom trgu.
Historija
Između 1070. - 1120. Sigtuna je bila biskupsko sjedište, ali je ono nakon 1164 premješteno u Gamla Uppsalu. Tako da se pretpostavlja da je i lokalna crkva izgrađena krajem 11. vijeka.
Nakon što je izgubio poziciju biskupskog centra, - grad je izgubio i ranije stečenu poziciju centra Mälarena, pa je vrlo usporeno rastao sve do kraja 19. vijeka, tako da i danas ima karakter idiličnog malog mjesta.
Početkom 20. vijeka - Sigtuna je postala važan obrazovni i kulturni centar. Nakon što je u neposrednoj blizini izgrađen stockholmski aerodrom Arlanda, grad se počeo ubrzano razvijati. Aerodrom je najveći poslodavac u gradu, u kom radi 12.000 ludi. Pored tog Sigtuna se tokom 20. vijeka profilirala kao centar konferencijsko - obrazovni centar, u njoj svoje konferencije održava između ostalih i švedska crkva.
Country Park, Napoli
Country Park je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Čiča Ilija Stanojević
Čiča Ilija Stanojević (Beograd, 7. avgust 1859 — Beograd, 8. avgust 1930) je bio srpski glumac.
Country Park, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1469 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Čiča Ilija Stanojević
Biografija
Ilija Stanojević je jedan od nastarijih srpkih glumaca, prvi srpski režiser, jedan od prvih filmskih glumaca u srpskim krajevima.
Bio je među najpopularnijim komičarima svog vremena. Napisao je komediju „Dorćolska posla“, a sa Jankom Veselinovićem komediju s pevanjem „Potera“.
Snimio je prvi domaći film 1911. godine. Film se zvao „Karađorđe“. Čiča Ilija je bio i režiser i glumio je turskog pašu i ubicu Karađorđa.
Stonewallska revolucija
thumb|300 px|Ova fotografija se pojavila na naslovnoj stranici [[The New York Daily News-a u nedelju, 29. juna, 1969. godine, prikazujući "decu s ulice" koji su među prvima uzvratili na napad policije.]] Stounvolska revolucija ili Stounvolska pobuna (en: Stonewall riots) bila je serija spontanih nasilnih demonstracija LGBT osoba protiv policijske racije, koja se desila u ranim jutarnjim časovima 28. juna 1969. godine u klubu Stonewall Inn u Greenwich Villageu u New Yorku. Sonvolska revolucija se često navodi kao prvi slučaj u američkoj istoriji kada su se gejevi, lezbejke, biseksualne i transrodne osobe suprotstavile progonu LGBT osoba od strane vlade. Ona se, takođe, često uzima i kao početak savremenog LGBT pokreta u SAD i u svetu.
Tokom 1950-ih i 1960-ih, LGBT osobe u SAD su trpele veći pritisak zakonskog sistema nego što je to bio slučaj u nekim zemljama iza gvozdene zavese. Rane homofilne grupe su pokušavale da dokažu da se gejevi i lezbejke mogu asimilovati u društvo i nudile su nekonfrontirajuću edukaciju o pravima. Međutim, poslednje godine 1960-ih bile su burnije i u to vreme su delovale mnoge grupe i pokreti čije metode su uključivale direktnu akciju. Ovo, kao i liberalno okruženje Greenwich Villagea uticali su na ispunjenje uslova, potrebnih da se desi Stounvolska revolucija.
Samo je mali broj lokala prihvatao otvoreno LGBT osobe tokom 1950-ih i 1960-ih. Stonewall Inn je bio jedan od barova koji je primao LGBT osobe. U to vreme, bar je bio u vlasništvu mafije. Bilo je poznato da je u to vreme bio popularan među najmarginalizovanojim grupama u okviru LGBT zajednice: transvestitima, feminiziranim gejevima, muškim prostitutkama i beskućnicima. Tokom 1960-ih policijske racije na gej klubove bile su uobičajene, ali je policija te noći u Stonewall Innu izgubila kontrolu. Situacija je postala još nategnutija naredne noći i nekoliko večeri kasnije. U toku par nedelja stanovnici i stanovnice Greenwich Villagea su se organizovali u aktivističke grupe koje su mogle da koncentrišu napor da se uspostave slobodna mesta za okupljanje LGBT osoba, gde se ne bi plašili da bi bili uhapšeni ukoliko bi ispoljili svoju seksualnu orijentaciju ili rodni identitet.
Posle Stounvolske revolucije gejevi i lezbejke u New Yorku su uspeli da prevaziđu rodne, klasne i generacijske razlike sa ciljem da postanu povezana zajednica. Tokom narednih šest meseci osnovane su dve LGBT organizacije, koje su svoje delovanje ostvarivale kroz direktnu akciju, i pokrenuta su tri lista koji su promovisali prava LGBT osoba. U narednih par godina osnovano je puno novih organizacija u SAD i u svetu. Na godišnjicu ovog događaja, 28. juna, 1970. godine održane su prve parade ponosa u New Yorku i Los Angelesu. Slični marševi i parade organizuju se i u drugim gradovima, obično krajem juna, kako bi se obeležila godišnjica Stounvolske revolucije.
Homoseksualnost u SAD u XX veku
Posle iznenadnih socijalnih promena koje je doneo Drugi svetski rat, mnogi ljudi u SAD su osećali potrebu da se "ponovo uspostavi predratni društveni red i da se zaustave snage promene", kako je to izrazio istoričar Barry Adam. Čvrsto vođen nacionalnim naglaskom na antikomunizam, senator Joseph McCarthy je sprovodio ispitivanja u potrazi za komunistima u vladi, vojsci i drugim vladinim institucijama i agencijama, što je dovelo do nacionalne paranoje. Anarhisti, komunisti i drugi koji su označeni kao "ne-američki" i "subverzivni" bili su pod znatnim rizikom. Homoseksualne osobe su bile uključene u spisak Stejt Departmenta, 1950. godine, zbog teorije da su podložni ucenama. Jedan od visokih zvaničnika, James E. Webb je zabeležio u svom izveštaju: "Postoji uobičajeno verovanje da onima koji se upuštaju u otvorene činove perverzije nedostaje emocionalne stabilnosti koju imaju normalne osobe." Između 1947. i 1950. godine 1700 ljudi je odbijeno tokom prijava za državne poslove, 4.380 ljudi je otpušteno iz vojske, a 420 je otpušteno iz državne službe na osnovu sumnje da su homoseksualne osobe.
Tokom 1950-ih i 1960-ih Federalni biro za istrage (FBI) i policija su pravili spiskove homoseksualnih osoba, njihovih omiljenih mesta okupljanja i prijatelja; a američka poštanska služba je čuvala adrese na koje su se slali materijali koji su se ticali homoseksualnosti. Lokalne i državne vlasti su zatvarale barove koji su služili homoseksualne osobe, mušterije su hapšene i o njihov identitet se obznanjivao u novinama. Gradovi su sprovodili "čistke" u kvartovima, parkovima, barovima i plažama gde su se okupljale homoseksualne osobe. Hiljade LGBT osoba je zatvoreno, otpušteno s posla ili poslato u mentalne institucije. Mnogi su, iz tog razloga, vodili dvostruke živote i svoje privatne živote držali daleko od poslovnih.
Godine 1952. Američka psihijatrijska asocijacija je uvrstila homoseksualnost u listu mentalnih poremećaja (DSM) kao sociopatski poremećaj ličnosti. Opsežna studija sprovedena 1962. godine opravdala je ovaj postupak, potvrdivši da je homoseksualnost patološki skriveni strah od suprotnog pola koji je uzrokovan traumatičnim odnosom između roditelja i dece. Ovakvo stanovište je bilo veoma uticajno u medicinskim krugovima. Međutim, 1956. godine Evelyn Hooker je sprovela studiju u kojoj je uporedila koliko su dobro prilagođeni samoidentifikovani gejevi srećni sa zadovoljstvom heteroseksualnih muškaraca i nije pronašla razlike. Njena studija je zapanjila medicinsku javnost i nju je učinila junakinjom mnogih gejeva i lezbejki, ali je homoseksualnost ostala na DSM listi do 1973. godine.
Sukcinil koenzim A sintetaza
ima više značenja.
Stonewallska revolucija
Homofilni pokret
Kao odgovor na ovakav društveni trend, osnovane su dve nezavisne organizacije koje su se zalagale za prava LGBT osoba i koje su kreirale društveni ambijent u kome je gejevima i lezbejkama bilo moguće da se socijalizuju bez straha od represije. U L.A.-u organizovana je grupa Marrachine Society, 1951. godine, koju je predvodio komunistički aktivista Harry Hay. Njihovi ciljevi bili su ujedinjenje homoseksualnih osoba i njihova edukacija, stvaranje liderstva, kao i pružanje pravne pomoći "seksualnim devijantima". Suočeni sa velikom teškoćama u sprovođenju svojih ciljeva, vizija Mattachine Society-a je promenjena 1953. godine u asimilaciju i poštovanje. Smatrali su da će lakše uticati na promenu stava o homoseksualnosti ako bi gejeve i lezbejke prikazali kao "normalne" osobe, koje se ne razlikuju od heteroseksualnih. Ubrzo zatim nekoliko žena u San Franciscu se takođe organizovala u grupu pod imenom Daughters of Bilitis (DOB), kao prvu lezbejsku grupu. Iako je ideja koja je inicirala stvaranje DOB-a bila da nađu siguran prostor u kome bi se okupljale, kako je grupa rasla, tako su se i ciljevi menjali i postajali sličniji Mattachineu; i one su svojim članicama savetovale da se asimiluju u društvo.
Homofilne organizacije, kako su se tada nazivale LGBT grupe, rasle su i širile po Istočnoj obali. Frank Kameny je osnovao Mattachine grupu u Washington, D.C.-u. Pošto je bio otpušten iz vojne službe zato što je gej neuspešno je podneo tužbu i zahtev da bude vraćen na posao. Inspirisan Afro-američkim pokretom za građanska prava, Kameny je 1965. godine organizovao piketing ispred Bele kuće i drugih vladinih zgrada da bi se protestvovalo protiv diskriminacije pri zapošljavanju. Ovi protesti su šokirali mnoge LGBT osobe i uznemirili neke vodeće članove i članice Marrachine Society-a i DOB-a. Istovremeno, demonstracije koje su organizovali drugi pokreti, kao što je pokret za prava Afro-Amerikanaca, feministički pokret, anti-ratni pokret su postajale sve češće i otvorenije u sukobu sa policijom.
Greenwich Village
Socijalna represija 1950-ih podstakla je socijalnu revoluciju u Greenwich Villageu. Grupa pesnika, kasnije nazvanih Beat generacijom pisala je o anarhiji, drogama i hedonističkom uživanju. Među njima, Allen Ginsberg i William S. Borroughs, obojica stanovnici Villagea, pisali su o homoseksualnosti. Njihovo pisanje naišlo je na simpatije među liberalnom publikom, kao i među gej populacijom, kojoj je bili potreban osećaj zajednice.
Početkom 1960-ih kampanja gradonačelnika Roberta F. Wagnera Jr. kojom je trebalo pročistiti grad od gej klubova, bila je u punom jeku. Gradonačelnik je bio zabrinut za imidž grada pred nastupajuću Svetsku izložbu, 1964. godine. Maskirani policajci su neprestano radili sa ciljem da uhapse što je više gejeva moguće. "Hvatanje" gejeva obično je uključivalo scenario po kome policajac u civilu pronađe muškarca u klubu ili parku, započne razgovor i ako razgovor krene u pravcu toga da odu nekud zajedno, ili policajac kupi čoveku piće, onda ga uhapsi zbog zavođenja. Jedna opis događaja objavljen u New York Postu govori o hapšenju u svlačionici teretane, gde je policajac uhvatio svoj polni organ i počeo da stanje i uhapsio je prvog muškarca koji ga je pitao da li mu je dobro. Samo je mali broj advokata pristajao da zastupa ove slučajeve.
Mattachine Society je uspeo da izdejstvuje kod novog gradonačelnika Johna Lindsaya da stopira ovu kampanju: Veće probleme su imali sa državnim organom koji je kontrolisao točenje alkohola, koji je oduzimao dozvole za točenje alkohola onim lokalima koji su mogli da postanu "nekontrolisani". Uprkos velikom broju gejeva i lezbejki u Greenwich Villageu, bilo je malo lokala gde su mogli slobodno da se okupljaju. Godine 1966. Mattachine je organizovao okupljanje u gej baru Julius, kako bi pokazao diskriminaciju sa kojom se LGBT osobe suočavaju.
Nijedan od barova u kojima su se LGBT osobe okupljale nije bio u vlasništvu LGBT osoba. Gotov svi su pripadali mafiji, koja se prema gostima loše odnosila, služili su razblaženo piće po visokim cenama. Ipak, mafija je plaćala reket policiji, kako bi sprečili stalne racije.
Stonewall Inn
250px|right|thumb|Položaj [[Stonewall Inna na mapi Greenwich Villagea.]]
Stonewall Inn se nalazi u Christopher Streetu, 51 i 53 i bio je u vlasništvu porodice Genovese. Godine 1966. tri člana mafije su uložili $3.500 kako bi od nekada restorana i noćnog kluba za heteroseksualce napravili gej klub. Policija je jednom nedeljno uzimala reket; Stonewall Inn nije imao dozvolu za služenje alkohola. Uslovi u klubu su bili očajni, od nepostojeće tekuće vode, do toaleta koji je stalno poplavljivao i nepostojanja izlaza za slučaj požara. Ipak, ovo je bio jedini gej klub u kome je bilo dozvoljeno igranje.
Posetioce je primao izbacivač koji ih je proveravao kroz otvor na vratima. Kako bi izbegli neopaženi ulazak policajaca u civilu, posetioci su morali da budu poznati izbacivaču ili su morali da izgledaju gej. Ulaz se plaćao 3 dolara vikendom, za koje je svako dobijao dve konzum-karte. Posetioci su morali da se upisuju u knjigu gostiju, kako bi dokazali da je bar zapravo privatni klub, ali su retko davali svoja prava imena. Stonewall je imao dva podijuma, od kojih je jedan, unutrašnji, bio ofarban u crno i bio je osvetljen crnim svetlom. U slučaju dolaska policije palilo se obično svetlo, što je signaliziralo posetiocima da moraju da prestanu sa igranjem ili dodirivanjem. U zadnjem delu kluba nalazila se mala prostorija u kojoj su se najčešće okupljale "queensice"; Stonewall Inn je bio jedan od dva bara u New Yorku u kome su feminizirani muškarci koji su nosili šminku i frizure (mada u muškoj odeći) mogli da se okupljaju. Izbacivač je puštao samo mali broj transrodnih osoba, odnosno drag queensica unutra. Klijentelu je činilo 98 procenata muškaraca, ali je ponekad dolazilo i par lezbejki. Starost posetilaca je varirala od starijih tinejdžera do osoba u ranim tridesetim, a rasni sastav je podjednako bio razdeljen među belcima, Afro-Amerikancima i Hispancima. Zbog mešovitosti grupe koja se tu okupljala, svoje lokacije i mogućnosti da se igra, Stonewall Inn je bio poznat mnogima kao najbolji gej klub u gradu.
Policijske racije na gej klubove su bile česte – u proseku jednom mesečno po baru. Mnogi barovi su skrivali alkohol, kako bi što pre nastavili s poslom u slučaju da im pronađeni alkohol bude oduzet. Mnogi vlasnici barova su znali za racije unapred, zahvaljujući korupciji policije. Tokom uobičajene racije palila su se svetla, mušterije bi bile poređane i tražena im je legitimacija; oni koji nisu imali legitimaciju ili oni koji su bili u punom "dragu" bivali su uhapšeni. Od žena se zahtevalo da nose tri komada ženske odeće i one koje nisu bile propisno obučene bivale bi uhapšene. Zaposleni, kao i upravnici barova su takođe hapšeni. Period neposredno pre Stounvolske revolucije bio je obeležen čestim upadima u lokalne barove – uključujući i Stonewall Inn, koji je imao raciju u utorak pre pobune ; nekoliko barova u blizini, među kojima i Checkerboard i Tele-Star bili su zatvoreni.
Policijska racija
250px|right|thumb|Izgled Stonewall Inna 1969. godine. thumb|250px|Komemorativna ploča U 1:20 ujutru u Suboru, 25. juna, 1969. četvorica policajaca u tamnim odelima, dvojica uniformisanih policajaca, detektiv Charles Smythe i inspektor Seymour Pine su došli u bar i najavili svoje prisustvo: "Policija! Preuzimamo mesto!" Dve policajke u civilu i dvojica policajaca u civilu su ušli u bar ranije, kako bi osmotrili atmosferu i prikupili dokaze. Te večeri se u baru nalazilo oko 200 mušterija. Posetioci koji nisu očekivali raciju bili su zbunjeni, a oni koji su shvatili šta se dešava počeli su da trče prema izlaznim vratima i prozorima u toaletu. Policija je zatvorila vrata, što je dodatno unelo paniku.
Racija nije išla predviđenim tokom. Standardna procedura je bila to da se posetioci poređaju i da im se pregleda legitimacija, a policajke su odvodile mušterije u ženskoj odeći u kupatilo, gde bi im proverile pol, nakon čega bi muškarci u ženskoj odeći bili uhapšeni. Međutim, posetioci su počeli da odbijaju da krenu u toalet, kao i da predaju legitimaciju. Policija je odlučila da sve prisutne odvede u policiju stanicu, a transvestite su odveli u prostoriju u zadnjem delu kluba. Marija (Steve) Ritter se priseća: "Moj najveći strah je bio to da će me uhapsiti. Moj drugi najveći strah je bio da će se u novinama ili na televiziji pojaviti slika mene u haljini moje mame!"
Kada je došla prva marica, inspektor Pine se priseća da je masa, među kojima je bilo najviše LGBT osoba, narasla na broj deset puta veći od broja uhapšenih. Zbog zabune preko radija druga kola su kasnila. Policija je počela da uvodi članove mafije u kola, što je izazvalo ovacije posmatrača. Zatim su u kola uvedeni radnici bara. Jedan od posmatrača je uzviknuo "Gej snaga!", a neki su počeli da pevaju "We Shall Overcome", masa je reagovala sa oduševljenjem i "rastućim neprijateljstvom". Jedan policajac je gurnuo transvestitu koja je na to odgovorila tako što ga je tresnula svojom tašnicom u glavu i masa je počela da navija. Pisac Edmund White, koji je tuda prolazio, zabeležio je: "Svi su bili uznemireni, besni i uzbuđeni. Niko nije imao slogan, niko nije imao čak ni stav, ali se nešto kuvalo." Masa je počela da baca kovanice, a zatim i pivske flaše na policijska kola kada se pronela vest da policija tuče one koji su još uvek u baru.
Tuča je otpočela kada je policija nekoliko puta odvodila i vraćala jednu ženu u kola. Uspela je da pobegne i počela je da psuje i viče na policajce, što je trajalo desetak minuta. Jedan od svedoka tvrdi da su je pendrekom uradili po glavi kada se žalila da su joj lisice isuviše stegnute. Opisana je kao "tipična njujorška bučica" i kao "dajkuša – stone butch". Neki od posmatrača se sećaju da je žena čiji je identitet ostao nepoznat podstakla masu na tuču kada se okrenula prema njima i počela da više "Zašto ne uradite nešto?" Kada ju je policajac ubacio u kola masa je podivljala: "To je bio trenutak kada je scena eksplodirala".
"Poslednja kap"
Policija je pokušala da obuzda masu i oborila je nekoliko ljudi, što je samo još više razbesnelo ljude. Neki od onih koji su bili vezani lisicama i nalazili se u kolima počeli su da beže kada ih je policija ostavila bez stražara (neki smatraju namerno). Kada je masa pokušala da prevrne policijsku maricu, dvoja policijska kola i marica su otišli, mada im je inspektor Pine zahtevao da se vrate što pre. Nemiri su privukli ljude koji su saznali šta se dešava. Kada je policija bila nadjačana brojem od nekih 500-600 ljudi, zgrabili su nekoliko ljudi iza kojih su pokušali da se sakriju i zabarikadirali su se u Stonewall Innu zbog sopstvene sigurnosti.
Više izveštaja o nemirima govori o tome da nije postojala organizacija ili plan pobune, već da se sve dogodilo spontano.
Jedina fotografija koja je snimljena prve noći pobune prikazivala je mladog beskućnika u sukobu s policijom. Mesec dana kasnije Mattachine newsletter je objavio objašnjenje zašto je došlo do nemira: "Gostio je [Stonewall Inn] uglavnom ljude koji nisu dobrodošli, ili ne mogu da priušte druga mesta za okupljanje homoseksualnih osoba…. Stonewall je postao dom toj deci. Kada je bio napadnut, branili su ga. To, i činjenica da nisu imali šta da izgube osim najtolerantnijeg i najotvorenijeg gej mesta u gradu, objašnjava zašto." Sylvia Rivera, koja je u punom dragu bila na mestu nemira priseća se: "Tretirali ste nas kao govna sve ove godine? Uf-uf. Sada je red na nas!... To je bio jedan od najznačajnijih momenata u mom životu." Masa je upalila đubre i počela da ga ubacuje u bar kroz polomljene prozore. Kada su provalili u bar kroz prozore, policija je uzela pištolje. Novinar Village Voicea, Howard Smith, koji je bio sa policijom u baru, seća se da je uzeo u ruke francuski ključ, ne znajući da li bi ga upotrebio protiv demonstranata ili protiv policije. Sukob je trajao oko 45 minuta.
Wikí
Wikí (Humboldt Bay Indijanci, Wiki, Wigi), središnja geografska skupina Wiyot Indijanaca u području Humboldt Baya u Kaliforniji, koji su na sjeveru uz donji Mad imali susjede poznate kao Batawat ili Potowat (Patawat), i na jugu na donjem Eel Riveru grupu Weeyot ili Wiyot.
Stonewallska revolucija
Eskalacija nasilja
Specijalna policija je formirala falangu i pokušali su da očiste ulicu marširajući polako i gurajući masu pred sobom. Masa je otvoreno ismevala policiju. Navijali su i odjednom su se poređali u red i počeli da igraju i pevaju na muziku iz The Howdy Doody Show-a: "''We are the Stonewall girls/We wear our hair in curls/We don't wear underwear/We show our pubic hairs".
Oko 4.00 ujutru ulice su bile gotovo prazne. Mnogi ljudi su sedeli na stepeništu ili su bili okupljeni u obližnjem Christopher Parku. Ukupno je uhapšeno trinaestoro ljudi. Neki od učesnika su hospitalizovani, a ranjeno je četvoro policajaca. Ceo bar je bio uništen, neki veruju od strane demonstranata, dok drugi misle da je uništen od strane policije.
Wikí
U pravilu su Wiki, Wiyot i Batawat geografski naziv za jedan narod i ne temelje se na nekoj političkoj podjeli ili jezičnoj razlici jel sve tri skupine govore jednom jezikom.
Stonewallska revolucija
Drugo veče
thumb|250 px|Christopher Park, mesto gde su se mnogi učesnci i učesnice demonsracija okupili posle prve noći. Danas na tom mestu nalazi figure [[George Segal (umetnik)|Georgea Segala, koje predstavljaju Gay Liberation Monument. ]] Tokom opsade Stonewall Inna, Craig Rodwell, vlasnik Oscar Wilde Memorial Bookshopa, zvao je The New York Times, The New York Post i The New York Daily News da ih obavesti o dešavanjima. Sve tri novine su pokrivale dešavanja, a The New York Daily News je vest stavio na naslovnu stranu. Vest o pobuni se brzo proširila zajedno sa glasinama da je sukobe organizovala grupa Students for a Democratic Sociery, Black Panthers, pa čak je postojala i glasina da je sukob uzrokovao "gej policajac čiji je cimer otišao u Stonewall da igra protiv policajčeve volje". Tokom cele subote, 28. juna ljudi su dolazili da vide zapaljeni klub. Pojavili su se grafiti na baru koji su glasili: "Drag snaga", "Napali su naša prava", "Podržite gej snagu" i "Legalizujte gej barove" i drugi.
Wikí
Wiki sela su bila: Bimire, Dakduwaka, Dulawat, Kotsir (?), Legetku (?), Potitlik, Tabayat ili Witki (?), Tokelomigimitl (?), Yachwanawach.
Stonewallska revolucija
Drugo veče
Sledeće noći demonstranti su se ponovo okupili, a učesnici se ne slažu u procenama koja je noć prošla a više nasilja. Mnogi od prethodne noći su se vratili. Mnogima je zapalo za oko to da su ljudi slobodno izražavali svoju seksualnost na ulici.
Hiljade ljudi je bilo okupljeno ispred Stonewalla, kao i stotine policajaca. Kao i prethodne večeri, upalili su kontejnere za đubre, gađali su policiju i igrali su ismevajući ih. Marsha P. Johnson je bacila tešku torbu na policijski auto i razbila šoferšajbnu. Specijalne policijske jedinice su ponovo došle oko 2 sata posle ponoći. One koje su uhapsili masa je pokušavala da oslobodi. Ulična tuča je trajala ponovo do 4 sata ujutru.
Pesnik Beat generacije, Allen Ginsberg, koji je čuo za dešavanja prethodne noći došao je po prvi put u Stonewall Inn. Pri povratku kući prokomentarisao je svom prijatelju: "Znaš, momci tamo su bili prelepi – izgubili su svoj ranjeni pogled koji su imali deset godina."
"Situacija koja se ne može tolerisati"
Tokom ponedeljka i utorka nije bilo većih sukoba, delom zbog kiše. Craig Rodwell je iskoristio tu priliku da napiše i podeli hiljade pamfleta u kojima se zahtevalo da se policija i mafija proteraju iz gej klubova. Pozivalo se da gejevi sami vode svoje lokale, da se Stonewall bojkotuje, kao i drugi lokali koje je vodila mafija i da se pritisak javnosti usmeri na gradonačelnika sa zahtevom da preispita "situaciju koja se ne može tolerisati".
Nisu svi smatrali da je pobuna bila dobra za gej zajednicu. Mnogi stariji gejevi, kao i članovi Mattachine society-a, koji su tokom 1960-ih pokušavali da gejeve prikažu kao ne različite od heteroseksualnih osoba, smatrali su da je nasilje i feminizirano ponašanje sramotno za zajednicu. Neki, poput Randya Wickera, jednog od učesnika prvog piketinga ispred Bele kuće, imali su otvoreno homofobične izjave protiv feminiziranih gejeva i drag queensica, koji su bili glavni deo grupe okupljene ispred Stonewalla.
U sredu je The Village Voice objavio članak o pobuni, koji su napisali Howard Smith i Lucian Truscott, koji je sadržao nelaskave opise događaja i samih učesnika i učesnica. Masa demonstranata se ponovo okupila na Christopher Streetu i krenula je ka prostorijama Village Voicea s namerom da ih zapali. Bilo je prisutno između 500 i 1000 učesnica i učesnica. Ponovo je izbila tuča koja je za posledicu imala povređene i među policijom i među demonstrantima, kao i hapšenje petoro učesnika. Ovaj sukob je trajao oko sat vremena, a jedan od učesnika ga je opisao: "Vest se pročula. Christopher Street će biti oslobođen. Pederima je dosta više opresije."
Benzil
Benzil je aromačni 1,2-diketon, sa hemijskom formulom (S6N5SO)2 ili kraće (PhCO)2. Njegovo sistemsko ime po IUPAC-u je 1,2-difenil-1,2-etandion. Poznat je i pod drugim imenima kao dibenzoil, bibenzoil, difenilglioksal, difeniletandion, 1,2-difeniletan-1,2-dion, 1,2-difenil-etandion, difenil-α,β-diketon. Nalazi se u čvrstom stanju. Kristali su mu žute boje.
Ovaj diketon se koristi kao intermedijer u organskoj sintezi. Benzil se takođe koristi kao fotoinicijator slobodnih radikala za lečenje polimernih mreža. Ultraljubičasto zračenje rastavlja benzil, stvarajući slobodne radikale koji se kreću kroz polimerni materijal, stvarajući unakrsne veze između indivedualnih polimernih lanaca. Nedavno benzil je identifikovan kao selektivni inhibitor enzima karboksilestaraza, proteina uključenih u metalolizam esterifikovanih lekova i ksenobiotika.
Dobijanje benzila
Benzil se lako može dobiti oksidacijom benzoina azotnom kiselinom, hloridom i jodidom. Čak i blaga oksidaciona sredstva, kao Felingov rastvor ili bakar-sulfat u piridinu mogu dovesti do reakcije. U praksi se za oksidaciju benzoina u benzil najčešće koristi bakar-sulfat u piridinu i azotna kiselina. Kod oksidacije benzoina sa bakar-sulfatom koristi se njegov rastvor u piridinu, jer piridin sprečavava taloženje bakar oksida, nije isparljiv kao amonijak, i ponaša se kao delimični rastvarač za benzoin. Pri oksidaciji benzoina sa azotnom kiselinom izdvajaju se otrovni oksidi azota, pa je sintezu neophodno izvoditi u digestoru.
Reli Indonezija
Reli Indonezija je najpoznatija reli utrka u Indoneziji. Reli je u kalendaru Azijskopacifičkog prvenstva u reliju (APRC), a dvije godine je bila i u kalendaru Svjetskog prvenstva u reliju (WRC) (1996. i 1997.).
Lake Telemark, New Jersey
Lejk Telemark je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.255, što je 53 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tom and Jerry
Tom i Džeri ( je crtani film kreiran od Williama Hanne i Josephha Barbere koji nam govori o nikada završenom rivalstvu između mačka Toma i miša Džerija. Hanna i Barbara su napisali i producirali 114 Tom i Džeri crtanih filmova u MGM studiju u Hollywoodu, imeđu 1940. i 1957, godine.
Početkom 1960. godine, prave se nove epizode koje producira Gene Deitch u Srednjoj Europi. Epizode Tom i Džerija se vraćaju u Hollywood zahvaljujući Chuck Jonesu 1963. godine. Ove su epizode trajale sve do 1967. Mačka i miš nastavljaju svoje epizode kasnije koje producira Hanna-Barbera za vrijeme 70-ih, 80-ih i 90-ih.
I racconti di Viterbury - Le più allegre storie del '300
I racconti di Viterbury - Le più allegre storie del '300 je italijanska erotska omnibus filmska komedija snimljena 1973. godine u režiji Edoarda Rea. Sastoji se od sedam priča radnjom smještenih u srednji vijek kojim narativni okvir daju ogovaranja nekoliko seoskih pralja.
Glun
Glin je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Turnon sir Ron.
Köwerich
Keverih je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 340 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235067.
Glun
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 502 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 116 metara (maksimalnoj 472 m, a minimalnoj 105 m).
Köwerich
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Keverih se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 metara. Površina opštine iznosi 2,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 340 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 147 stanovnika/km².
Orod II od Partije
Orod II od Partije (? - 38. pne.), također poznat kao Hirod Anaridije (Hyrodes Anaridius) bio je partski kralj iz dinastije Arsakida, koji je vladao od 57. pne. do 38. pne. a čiju su vladavinu karakterizirali veliki sukobi s Rimom.
Orod je bio sin kralja Fraata III, koga je ubio zajedno sa bratom Mitridataom III. Braća su podijelila vlast, tako da je Mitridat preuzeo vlast nad Medijom. Međutim, odatle je ubrzo protjeran, ali se godine 55. pne. uz rimsku pomoć pokušao vratiti. Orodov general Surena ga je opkolio, opsjeo i potom zarobio u Seleukiji na Tigrisu.
Orod je poslije morao odbiti još jedan napad - ovaj put od strane rimskog trijumvira Marka Licinija Krasa. Njegovu vojsku je godine 53. pne. u velikoj bitci kod Kare uništio Surena. Parti su potom krenuli u pohod na zapad, kako bi od Rimljana preoteli Siriju, ali je vojnički daroviti Surena na prevaru pogubljen, zato što je Orod smatrao kako njegova popularnost prijeti njegovom prijestolju. Umjesto njega komandu nad trupama je preuzeo njegov sin Pakor, ali njegovu je ofenzivu godine 51. pne. zaustavio Gaj Kasije Longin.
Novu priliku za prodor na zapad su Orodu pružili rimski građanski ratovi, koji su iscrpili i oslabili rimsku državu, pogotovo u istočnim provincijama. Koristeći usluge odmetnutog rimskog generala Kvinta Labijena, Orod je godine 40. pne. pokrenuo veliki pohod, u kome je ispočetka imao velike uspjehe, te pod partsku vlast stavio Siriju, Judeju i skoro cijelu Malu Aziju. Međutim, Rimljani su već sljedeće godine krenuli u protivnapad pod darovitim Publijem Venditijem te povratili najveći dio izgubljenih teritorija. Godine 38. pne. Pakor je ubijen u bitci, što je Oroda teško pogodila. Za nasljednika je imenovao svog sina Fraata IV, ali ga je ovaj iste godine ubio.
Orod je bio oženjen Laodiku, kćer komagenskog kralja Antioha I Teosa i kraljice Izije. Antički izvori ga opisuju kao dobrog poznavatelja i ljubitelja grčke kulture. Prema Plutarhu, prilikom proslave pobjede kod Kare je dao na svom dvoru postaviti predstavu Euripidovih Bakhi, pri čemu mu je kao rekvizit služila Krasova odrezana glava.
Goče
Goče - Gozza (tal. g:oca) je naselje u vinorodnom Krasu u sastavu općine Vipava u jugozapadnoj Sloveniji, a nalazi se sjeverno od ceste Vipava-Štanjel.
Sanktpeterburška džamija
Sanktpeterburška džamija (Санкт-Петербу́ргская мече́ть), otvorena 1913. godine, bila je najveća džamija u Rusiji, s minaretima visine 49 metara i impersivnom kupolom od 39 metara. Džamija se nalazi u središtu Sankt Peterburga, tako da se plava kupola može vidjeti sa Troickoh mosta na Nevi. U njoj se može smjestiti pet hiljada vjernika.
Goče
Geografija
mini|295x295piksel|Kuće u Gočama - [[portal s 3 glave (1958.)]] Goče su maleno staro kraško zbijeno naselje na vrhu jednog od vipavskih brešuljaka, obdareno s vinogradima. Selo leži sjeverno od ceste Vipava-Štanjel, od oba je udaljeno 8 km. Zanimljivo naselje s kamenimi kućama.
Sanktpeterburška džamija
Kamen-temeljac je postavljen 1910. kako bi se obilježila 25. obljetnica vladacine Abdul Ahat Kana u Buharu. U to je vrijeme muslimanska zajednica ruske prijestolnice brojala 8000 ljudi, te je džamija mogla primiti najveći dio njih. Arhitekt Nikolaj Vasiljev projektirao je džamiju po uzoru na Gur-e Amir, grobnicu Timura u Samarkandu. Gradnja je dovršena 1921.
Goče
Povijest
Goča se u goričkim katastarskim knjigama prvi put spominje 1376. g., a crkva sv. Andreja se prvi put navodi u dokumentu iz 1440. g., kada je crkva ponovno posvećena, jer se spominje da je bila od prije na tom mjestu.
Sanktpeterburška džamija
Vjernici su tokom službe odvojeni po spolu; žene su na katu, a žene na prizemlju. Džamija je bila zatvorena za vjernike od 1940. do 1956.
El Rincón de la Candelaria, Atlacomulco
El Rincón de la Candelaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Goče
Povijest
Od 1849. veći dio Julije, pa tako i Goče, potpada pod Austrijsko primorje kada Goče dobiva status samostalne općine.
El Rincón de la Candelaria, Atlacomulco
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2618 m.
Goče
Povijest
Po Londonskom ugovoru iz 1915., Goče, kao i sav Kras do postojnskog područja, nakon raspada Austro-Ugarske 1918., okupira Kraljevina Italija (Julijska pokrajina). Kraljevom odlukom od 18. januara 1923. je općina prešla u Goričko okružje Udinske provinjcije, što je bilo povezano i s gubitkom općinske autonomije. Slijedilo je ukdanje pokrajnog suda u Vipavi i posljedično priključenje sudskom okrugu Ajdovščine.. 1927. je reorganizacijom državne uprave bila ustanovljena Gorička provincija u koju je spadala i općina Goče, Prema talijanskom zakonodavstvu iz 1926. imale su za posljedicu prenašanje mandata podeštata i općinskih područja u općinama s manje od 5000 stanovnika, i udruživanje općina u unije čime su se upravno praktično združile nekadašnje općine Goče, Budanje, Slap, Vrhpolje, Lože i Vipava pod upravu istog podeštata.
Znamenitosti
mini|277x277piksel|Vinski podrumi To nekadašnje bogato naselje je sa svih strana zatvoreno. U tlocrtu je građeno u oblik andrijinog križa, pa su si Gočani sv. Andreja izabrali za svojeg zaštitnika. Kuće su u cijelosti građene iz kamena, pokrivene crijepovima ili škriljama.
Mnoge kuće imajo iznad portala uklesane godinee iz XVII. i XVIII. st. I ulice ili gase, kako ih Gočani nazivaju, su nešto posebno. Tijesno su stisnute kao u svim mediteranskim gradićima, uglavnom nisu šire od metra. Druga znamenitost su gočki podrumi (kantine). Svaki gospodar ih je imao po dvije, tri ili više, a sačuvano ih je više od 60. U mnogima od njih lako se nađe živa voda.
Goče su u svom srednjem dijelu održale videz od prije dva i više stoljeća. Seosko jedro je kulturni spomenik.
Goče su rodni kraj Ivana Mercine, muzičkog učitelja, pisca knjige Slovenski pritrkovavec. mini|Gočanska [[frizura (1958.)]]
Plan Chico, Pabellón de Arteaga
Plan Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Goče
Stanovništvo
1880. je općina Goče imala 510 stanovnika. 1889. je u selu živjelo 667 stanovnika u 105 kuća, 1900. je broj seljana pao ispod 500 pa su za državne izbore ukinuli biralište u općini Goče, tako da su mještani Goča, Erzelja, Lože, Manče i Slapa glasali u Vipavi.
Plan Chico, Pabellón de Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1893 m.
Goče
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 1921. opčina Goče je tada brojala 459 stanovnika.
Prema podacima Statističkog ureda RS 2020. Goče je imalo 176 stanovnika. alt=|lijevo|mini|264x264piksel|Crkva sv. Andreja sa zvonikom i [[1707|1707.]]
Obrazovanje
Redovni rad škole u Gočama je započelo 1851., ali nije isključeno, da je poučavanje počelo ranije jer se u parohijalnom arhivu čuva popis iz 1819. djece koja su se školovala. . U školi u Gočama se je 1889. školalo 123 djece iz općina Goče i Lože (koja je uključivala i selo Manče). Danas u selu djeluje područna osnovna škola.
Privreda
mini|295x295piksel|Dokaz nekadašnjeg bogatstva - ruševine stare gočke hiže ([[1958|1958.)|veza=Datoteka:Jamškova_stara_hiša._Nad_kalonami_je_gank_-_delno_podrt_-_iz_ganka_vhod_v_%22kuhno%22_in_%22kambre%22,_zgoraj_kašča,_Goče_1958.jpg]] Poljoprivreda (vinogradarstvo) je i danas glavna prihodovna strana Gočana. Goče su nekad bile znane prije svega po lozi i vinu. Tako, na primjer, Ilirski list 1846. izvještava s prvog voćarskog sajma u Ljubljani da su gočki paroh Valentin Kodre i posjednik Janez Ferjančič na izložbu poslali 28 sorta bijelog i crnog grožđja, 'od tega većina žlahtine'. Između tih je novinar posebno izdvojio sortu 'oberfelder' ('vrhpoljac'), iz kojeg prave vino, koje ljudi poznaju pod imenom Kin... (Kindermacher), s kojim bi lako kraška vina, kad bi ih dovoljno doradili, bila za izvoz, jer bi se to vino lako mjrilo s najboljimi francuskim vinima.
Calamona, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Mesa de San Isidro, San Martín Chalchicuautla
Mesa de San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Jumapa, Urique
Jumapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Entrada la Llorona, San Juan Evangelista
Entrada la Llorona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Léopold Sédar Senghor
Leopold Sedar Sengor (Joal, 9. oktobar 1906. - Normandija, 20. decembar 2001.), je bio afrički vođa, prvi predsednik nezavisnog Senegala, pesnik, političar i osnivač Senegalskog demokratskog bloka. Reformirao je afrički socijalizam, ostavši u dobrim odnosima sa Francuskom i zapadnim silama. Napisao je nekoliko knjiga, a za jednu od njih je predgovor napisao čak Žan-Pol Sartr.
Vladao je od 6. septembra 1960. do 31. decembra 1980. U 80-im godinama njegova politika nije imala uspeha. Predao je vlast svom premijeru koji je na vlasti bio od 1981. do 2000. Dana 1983. Leopolda su pitali da se pridruži Francuskoj akademiji. Osnovao je pokret Negritude koji se borio za ukidanje uticaja kolonizatora na afričke narode.
Facets (Star Trek: Deep Space Nine)
Facets je epizoda američke  science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 12. juna 1995. godine. Radnja prikazuje kako Jadzia Dax prolazi kroz poseban trillski ritual koji omogućava da sretne sve ranije Daxove domaćine.
Epizoda je poznata po tome što je u njoj "elegantno" riješen problem nastao u The Royale, epizodi Star Trek: The Next Generation, u kojoj se tvrdilo da Fermatov posljednji teorem nikada nije bio riješen. U jednoj sceni Dax tvrdi da je zapravo bio riješen, čime se referencira na aktualne stvarne događaje iz 1995. godine kada je teorem bio riješio britanski matematičar Andrew Wiles.
Miami Dade College
Miami Dade College, ili skraćeno Miami Dade, je javni koledž čiji se glavni kampus nalazi u Miamiju a sedam ostalih kampusa u Okrugu Miami-Dade u SAD. Osnovan je godine 1959. pod nazivopm Dade County Junior College, a danas predstavlja najveću instituciju visokog obrazovanja u SAD s preko 164.000 studenata. Vodi ga Floriodski odbor povjerenika za javne koledže, imenovan od guvernera Floride, a na čijem je čelu Helen Aguirre Ferré. Miami-Dade također vodi njegov predsjednik, a čiju funkciju trenutno obavlja Eduardo J. Padrón, s time da svaki kampus ima svog predsjednika. Koledž se sastoji od osam kampusa: North Campus, Kendall Campus, Medical Center, Wolfson Campus u središtu Miamija, Homestead Campus, InterAmerican Campus, Hialeah Campus i West Campus.
STK
Termin STK ima više značenja.
Cessair
U irskoj mitologiji, Cessair (takođe poznata pod imenima Cesair i Ceasair; angliciziranoKesair) je bila, prema Knjizi invauija, predvodnica prvih stanovnika Irske prije biblijskog Potopa. . Ta priča se obično smatra pokušajem kristijanizacije legende koja je u irskoj postojala prije pokrštavnaja, ali može biti i proizvod pseudohistorije stvorene od kasnijih kršćanskih autora.
Prema navodima je bila kćer Noinog sina po imenu Bith i njegove supruge Birren. Legenda navod da je njenom ocu Noa zabranio pristup u Arku ali da ga je Cessair tada savjetovala da sagradi idola. Idol im je savjetovao da izbjegnu Potop u brodu. Cessair je zajedno sa tri muškarca - Bithom, Fintanom i Ladrom, te pedeset žena, isplovila i plovila duže od sedam godina. Iskrcali su se u Irskoj kod Dún na mBarca (Donemark, u zaljevu Bantry na obali Corka), četrdeset dana prije Potopa, u godini Svijeta 2242 prema Annals of the Four Masters, odnosno godini 2361. pne. prema kronologiji Seathrún Céitinna.
Tri muškarca su među sobom podijelili žene. Cessair i šesnaest žena su otišle Fintanu, sedamnaest, uključujući Barann, su otišče Bithu, a šesnaest, uključujući Balbu, otišle Ladri; Ladra je, međutim, umro i njegove žene su podijelili Fintan i Bith. Potom je umro Bith. Fintan je tako dobio sve žene, ali je pobhegao. Šest dana prije Potopa je Cessair umrla od slomljenog srca u Cuil Ceasrachu u Connachtu. Govori se da je pokopana na vrhu brda Cnoc Meadha, šest milja od Tuama, County Galway.
Ostatak Cessairinog naroda je potom stradao u Potopu, sa izuzetkom Fintana koji se pretvorio u lososa. Nakon niza transformacija, ponovno je postao čovjek i tako mogao ispričati priču o svom narodu.
Seathrún Céitinn također navodi legendu o tri ribara iz današnje Španije koji su se zvali Capa, Laigne i Luasad. Njih je godinu dana prije Potopa u Irsku dobacila oluja. Tamo im se svidjelo, te su došli sa ženama, neposredno pred Potopa u kome su se utopili.
Cessair je također ime kćeri kralja Galije koja se udala za Úgaine Mora, velikog kralja Irske, u 6. ili 5. vijeku pne.
El Uje (razvrstavanje)
El Uje ima više značenja:
El Uno (razvrstavanje)
El Uno ima više značenja:
Catacombs (film, 2007)
Katakombe je horor iz 2007. sa Pink i Šenin Sosamon u glavnim ulogama. Radnja filma se odvija u pariskim katakombama oko mlade devojke koja pokušava da pronađe izlaz dok je progoni ubica.
Radnja
Na prvom putovanju u Pariz, mlada Amerikanka odlazi sa sestrom na žurku u pariske katakombe, lavirint dugačak 300 kilometara, sastavljen od krečnjačkih tunela i smešten pod gradom, ujedno obložen ostacima kostiju 7 miliona ljudi koji su sahranjeni ispod grada. Razdvojena od sestre i njenih prijatelja, ona postaje svesna da je neko ili nešto proganja kroz najveću masovnu grobnicu na svetu - katakombu ispod Pariza.
Moffett, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 128, što je 51 (-28,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Roccapipirozzi, Isernia
Roccapipirozzi je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 427 m.
Serle, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.