cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aspirin
Mehanizam dejstva
Tromboksani su odgovorni za agregaciju trombocita, koji formiraju ugruške krvi, dok su prostaglandini koje proizvode ćelije endotela odovorni za njihovu dezagregaciju. Kako ciklooksigenazu u trombocitima inhibiraju manje doze acetilsalicilne kiseline od doze potrebne za inhibiciju enzima u endotelu, moguća je selektivna inhibicija trombocitnog enzima. Ovo je razlog što preparati acetilsalicilne kiseline koji se koriste u sekundarnoj preveniji infarkta miokarda po pravilu sadrže manje kojičine supstance od antiinflamatornih preparata ASK. Srčani udar je najčešće uzrokovan krvnim ugrušcima, a njihova redukcija unosom malih količina aspirina se smatra efikasnom medicinskom intervencijom. Sporedni efekat ovoga je da se sposobnost zgrušavanja krvi generalno smanjuje, i može doći do povećanog krvarenja.
Skorija istraživanja su pokazala da postoje barem dve različite vrste ciklooksigenaza: COX-1 i COX-2. COX-1 je odgovorna za nastanak zapaljenske reakcije, dok COX-2 učestvuje u sintezi prostaglandina sluzokože želuca. Aspirin inhibira obe. Noviji lekovi pod nazivom COX-2 selektivni inhibitori su razvijeni da inhibiraju samo COX-2, u nadi da će ovo umanjiti gastrointestinalna neželjena dejstva.
Međutim, nekoliko od ovih novih tipova lekova je nedavno povučeno, nakon što su se pojavili dokazi da COX-2 inhibitori povećavaju rizik od srčanog udara.
Preparati koji sadrže aspirin
Zahvaljujući jednostavnoj sintezi i popularnosti, većina svetskih kompanij proizvodi neki od preparata koji sadrže acetilsalicilnu kiselinu. U zavisnosti od indikacije i kombinacije sa drugim supstancama, ovi preparati imaju sledeće ATC oznake
Neželjena dejstva i kontraindikacije
Acetlsalicilna kiselina je kontraindikovana u sledećim stanjima:
Predoziranje
Prevelika doza Aspirina ima ozbiljne posledice, i može biti smrtonosna. Toksični efekti su najčešće posledica acidoze, a posledice uključuju:
Predoziranje može biti akutno ili hronično; to jest, osoba može da se predozira uzevši veliku dozu, ili manje doze tokom određenog perioda vremena. Akutno predoziranje ima stopu smrtnosti od 2%. Hronično predoziranje je češće fatalno, sa stopom smrtnosti od 25%.
Lečenje zahteva unošenje aktivnog uglja kako bi se neutralizovala acetilsalicilna kiselina u gastrointestinalnom traktu, nakon čega sledi ispumpavanje stomaka, pa ponovno unošenje aktivnog uglja. Pacijenti se zatim motre najmanje 24 časa, a zatim im se obično intravenozno daje kalijum hlorid protiv hipokaliemije (nizak nivo kalijuma), natrijum hidrogenkarbonat kako bi se neutralizovala acidoza i ponovo uspostavi acido-bazna ravnoteža krvi i glukoza kako bi se povratio nivo šećera u istoj. Često se vrše analize krvi, da bi se proverili metabolički, salicilični i nivoi šećera u krvi; procene gasova u arterijskoj krvi se vrše radi kontrole postojanja respiratorne alkaloze i metaboličke acidoze. Ukoliko je predoziranje bilo namerno, pacijent se upućuje na psihijatrijski pregled, kao i kod bilo kog drugog pokušaja samoubistva.
Don Sebastián, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Don Sebastián je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 745 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
La Maravilla, Teloloapan
La Maravilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Sierksrade
Zirksrade je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 325 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053120.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Zirksrade se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 4,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 325 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 81 stanovnika/km².
Ciurbești, Miroslava
Ciurbești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Miroslava.
Ramón Nuncio Vázquez, Saltillo
Ramón Nuncio Vázquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
La Capilla, Tecate
La Capilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 906 m.
Candelo, Biella
Candelo je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7750 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
Cozzo Filonero I, Siracusa
Cozzo Filonero I je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Svetinja (Trebnje, Slovenija)
Svetinja je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Svetinja se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 18 stanovnika.
Fectio
thumb|upright|Rekonstrukcija [[osmatračnica|osmatračnice u Fectiou]] Fectio je bio rimsko utvrđenje (castellum) podignuto godine 4/5. u provinciji Donja Germanija. Nalazilo se na mjestu gdje se rijeka Vecht (Fectio) razdvajala od Rajne i tekla u jezera Flevo, koje je kasnije postalo Zuiderzee. Utvrda se nalazila kraj suvremenog naselja Vechten u nizozemskoj općini Bunnik (Utrecht).
Valley Bend, West Virginia
Vali Bend je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Nesvrta (Vranje)
Nesvrta je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu U Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 132 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 216 stanovnika).
Valley Bend, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 485.
Nesvrta (Vranje)
Demografija
U naselju Nesvrta živi 111 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,3 godina (45,5 kod muškaraca i 47,2 kod žena). U naselju ima 52 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,54.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Foka Sinopski
thumb|Freska Foke Sinopskog, tradicionalno prikazanog sa knjigom i veslom. Foka je hrišćanski svetitelj. Bio je episkop grada Sinopa u 2. veku.
Od mladosti se predao podvigu i živeo je hrišćanskim životom. Kao episkop u svom rodnom mestu, u gradu Sinopu, na obali Crnog mora, hrišćane je utvrdio u veri, a obratio u hrišćanstvo mnoge mnogobošce. Zbog toga su se mnogobošci razgnevili na njega. U hrišćanskoj tradiciji pominje se da je Isus Hristos javio Foki mučeničku smrt kroz jednu viziju. Na ime: Foka je video goluba svetla kako sleće sa neba noseći u ustima venac od cveća, i spušta venac na glavu njegovu. I čuo je Foka glas od goluba: „Čaša tvoja napuni se, i treba da je ispiješ“! Uskoro posle toga neki knez Afrikan stavio je Foku na mučenje. Mučen je dugo, celo mu je telo isprebijano i izranjavano, i takav je bačen u tamnicu. Posle tamnovanja bačen je u ključalu vodu, u kojoj je sveštenomučenik Foka preminuo. Postradao je za vreme vladavine cara Trajana 117. godine.
Pravoslavna crkva slavi 4. avgusta prenos njegovih moštiju iz Ponta u Carigrad oko 404. godine.
Texistepec, Veracruz
Texistepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 8758 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
La Finca, Xilitla
La Finca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 807 m.
El Bejín, Tempoal
El Bejín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Oliver! (mjuzikl)
Oliver! je britanski kazališni mjuzikl, za koga je dijaloge, stihove i muziku napisao Lionel Bart. Predstavlja adaptaciju znamenitog Dickensovog romana Oliver Twist, a premijerno je prikazan na londonskom West Endu 1960. godine. Uglavnom se vjerno držao predloška, iako je lik Fagina načinjen komičnim umjesto negativcem, čime se, s obzirom na Faginovu jevrejsku nacionalnost, nastojale "očistiti" sve natruhe eventualnog antisemitizma. Mjuzikl je na premijeru postigao izuzetan uspjeh, te je prikazivan širom svijeta i u brojnim verzijama. Najpopularnija od svih je filmska adaptacija Carola Reeda koja je 1968. osvojila Oscar za najbolji film.
Nedićeva Velika Srbija
mini|desno|Nedićeva Srbija, 1941-1944 mini|desno|Rekonstrukcija "SveSrbije" na karti okupirane Jugoslavije mini|desno|Rekonstrukcija "SveSrbije" na karti SFRJ SveSrbija je bio naziv predložen od strane generala Milana Nedića, u svojstvu predsednika vlade okupirane Srbije, za projekat nove srpske države koja bi postojala u okviru evropskog "Novog Poretka" stvorenog od strane nacističke Nemačke. Autor naziva "SveSrbija" bio je Nedić, ali su njegovi saradnici i nemački komandanti koristili naziv "Velika Srbija" ili samo "Srbija".
Projekat je predviđao ujedinjenje Srbije i Crne Gore (u njihovim tadašnjim, ratnim granicama) sa određenim delovima teritorije Bosne i Hercegovine koji su se nalazili u tadašnjoj NDH. Delovi koji su trebali da budu isključeni iz sastava NDH su u osnovnim crtama odgovarali onim delovima BiH koji nisu ušli u sastav Banovine Hrvatske na osnovu Sporazuma Cvetković-Maček iz 1939. godine.
1941
Nedić se odmah po preuzimanju vlasti zalagao da se iz NDH izdvoji 17 srezova i pripoji Srbiji, i to 16 srezova istočne Bosne u sastavu Drinske banovine i jedan srez-fočanski iz Zetske banovine.
Ta politika je, međutim, nailazila na dve nepremostive prepreke: Srbi su bili poraženi i označeni kao glavni krivci otpora Nemačkoj; za njih je u okupacionom sistemu bio predviđen najteži režim; na drugoj strani, srpski režim je bio degradiran u odnosu na druge kvislinške režime. Hitler se izjašnjavao protiv Srba, njihovog naoružavanja i širenja, stvaranja većih vojnih formacija i slično, verujući da Srbi imaju otpornost i državotvornu snagu. Nedić je prevideo srbofobiju Hitlera, rasističku diskriminaciju Slovena i svoju podređenu ulogu. Zaboravljao je da velika Srbija nije imala mesto Hitlerovoj u „novoj Evropi".
Standartenführer
thumb|Kolarna oznaka čina SS-Standartenfuhrera thumb|SS-Standartenfuhrer Max Simon Standartenführer (izgovor: štandartenfirer) je bio čin Sturmabteilunga i Schutzstaffela. Prvi put, kao naslov, stvoren je 1925., a 1928. postaje stvarnim činom. Nosili su ga oni pripadnici SA-a i SS-a koji su zapovijedali jedinicama koje su se zvale Standarten. Takve jedinice su bile jačine današnje pukovnije, a brojale su od 300 - 500 vojnika.
Godine 1929. čin Standartenführera odvojen je u dva različita čina - Standartenführer (I) i Standartenführer (II). Takav sustav činova je napušten 1930. kada su i SA i SS reorganizirali sustav činova da bi mogli imati više časnika, a pokazalo se da je za to potreban samo jedan čin Standartenführera.
Nedićeva Velika Srbija
1942
U izvještaju Edmunda Veesenmayera, njemačkog otpravnika poslova u NDH, upućenom 24. aprila 1942. ministru spoljnih poslova Njemačkog Rajha Joachimu von Ribbentropu, govori se o italijanskoj ponudi generalu Milanu Nediću o stvaranju Velike Srbije »na štetu Hrvatske«, te Nedićevoj navodnoj uzdržanosti prema ovoj ideji:
Standartenführer
Kada je 1933. Adolf Hitler došao na vlast u Njemačkoj, čin Standartenführera postao je najvišim mogućim terenskim činom, ispod čina Oberführera, koji je smatran prvim generalskim činom SS-a i SA-a. Do početka Drugoga svjetskog rata, čin Standartenführera široko se proširio među činovima SS-a i činovima SA-a. U Waffen SS-u, čin je smatran jednakim kao čin Obersta (pukovnika) u Wehrmachtu.
Nedićeva Velika Srbija
1943
General Milan Nedić je svoj državni projekat zvanično predložio Adolfu Hitleru tokom njihovog jedinog susreta održanog u Nemačkoj septembra 1943. godine. Autori karata koje je Milan Nedić odneo Hitleru su bili njegov brat general Milutin Nedić i diplomata Miroslav Spalajković. Hitler nije bio zainteresovan za obnavljanje državnosti Srbije i njena teritorijalna proširenja, tako da je predlog Nedića još tokom samog sastanka odbijen.
Standartenführer
Obilježje Standartenführera bio je srebrni hrastov list prikazan na obje strane kolarne oznake čina. Standartenführer je prvi čin u SS-u i SA-u, koji čin prikaziva na obje strane kolara, bez prikazivanja obilježja SS-a ili obilježja SA-a. Od 1938. kada uniformom SS-a postaje i siva terenska uniforma, Standartenführer na oznaci čina na ramenima nosio je istu oznaku čina kao Oberst.
Nedićeva Velika Srbija
1943
Ante Pavelić i vrh Nezavisne Države Hrvatske bili su uznemireni susretom Nedić-Hitler. Vlasti NDH su došle do kopije mapa koje je Nedić odneo Hitleru na razmatranje i štampale su ih u vidu propagandnog letka u jesen 1943. godine kao ilustraciju nastavka 'srpske pretnje' hrvatskom narodnom i državnom životu. Ovaj letak jedini je sačuvani kartografski dokaz o Nedićevom projektu koji je preživeo rat.
No, usled jačanja partizanskog otpora u Jugoslaviji, nemački Firer je 29. 10. 1943. naredio da se uspostavi "borbeno jedinstvo protiv komunizma na Jugoistoku". Tim zadatkom je u Srbiju poslat specijalni opunomoćenik Rajha Herman Nojbaher.
Na osnovu Hitlerovih uputa, Neubacher je od komande Jugoistoka tražio podršku "za političku mobilizaciju nacionalnog srpstva" i bezodložnu pomoć u naoružanju. Pokušavajući da pridobije Srbe za borbu protiv komunizma, Nojbaher je igrao na nacionalnu kartu. On je podržavao proširenje Nedićeve Srbije kao efikasnu meru protiv partizana koji su imali znatan uticaj u Crnoj Gori i Bosni, pogotovo nakon kapitulacije Italije septembra 1943. godine. On je sa Nedićem dogovarao da od Srbije, Crne Gore i eventualno delova BiH (tada u NDH) stvori "Velikosrpsku federaciju". Nojbaher o tome kaže:
1944
Nakon oslobođenja Srbije 1944. godine, usled sve izvesnije pobede partizana, pitanje saradnje srpskih i hrvatskih kvislinških snaga je aktuelizovano. Tako Neubacher 26. novembra 1944. godine izveštava da je Pavelić spreman na ustupak istočne Bosne:
Ali za realizaciju takvih planova bilo je i suviše kasno.
Case Stangaletto, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 441 m.
Wheeler, Illinois
Viler je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 147, što je 28 (23,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rapeš
Rapeš je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Rapeš pripada opštini Novaci.
Prirodni uslovi
Naselje Rapeš je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 38 km severoistočno.
Rapeš se nalaze u zapadnom delu visokoplaninske oblasti Marijovo, kao jedno od najzabačenijih, ali i etnički najčistijih delova pravoslavnog slovenskog življa na tlu Makedonije. Naselje je položeno na istočnim padinama Selečke planine. Zapadno od sela izdiže se glavno bilo planine. Nadmorska visina naselja je približno 700 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Rapeš je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 46 stanovnika.
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%). Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Sv. Vrh
'''Sv. Vrh''' je naselje u slovenskoj Općini Mokronog - Trebelnu. Sv. Vrh se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 92 stanovnika.
Sievershütten
Zifershiten je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.190 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060077.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zegeberg Zifershiten se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 29 metara. Površina opštine iznosi 7,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.190 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 168 stanovnika/km².
Saint-Josse
Saint-Josse, ili Saint-Josse-sur-Mer, je naselje odnosno općina (commune) u Francuskoj koje pripada departmanu Pas-de-Calais odnosno regiji Nord-Pas-de-Calais na sjeveru zemlje.
Poznato je prije svega po pokrovu iz Saint-Jossea, orijentalnoj tkanini koja se kao relikvija od vremena srednjeg vijeka čuvala u lokalnoj crkvi.
Konstantin VIII
Konstantin VIII (960-15.11.1028) je bio poslednji vizantijski car (savladar 976 — 1025, car 1025 — 1028) iz Makedonske dinastije koji je nasledio na prestolu svog brata Vasilija II (963 — 1025) kome je dugi niz godina bio savladar, iako se nije aktivno uključivao u vođenje politike.
Vasilija II na prestolu nasleđuje njegov već ostareli brat i savladar Konstantin VIII, koji i sam nije imao muških potomaka. Iako je tokom cele vladavine svog brata Konstantin bio njegov zvanični savladar, on se nije upuštao u državne poslove i sa tom praksom je nastavio i kada je postao car, prepustivši upravljanje državnim poslovima drugima. On je imao tri ćerke: a pošto nije imao muških potomaka, očekivalo se da će njegov naslednik postati muž njegove srednje ćerke Zoje koga on odredi. Pred samu svoju smrt Konstantin je za supruga pedesetogodišnje Zoje odredio carigradskog eparha Romana (III) Argira (1028 — 1034.) koji je bio desetak godina stariji od nje. Svadba je održana 12. 11. 1028. godine, a tri dana kasnije Konstantin je umro prepuštajući Carstvo Romanu, predstavniku civilnog plemstva.
Ramne (Ohrid)
Ramne su naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Ramne pripadaju opštini Ohrid.
Prirodni uslovi
Naselje Velestovo je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 3 km istočno.
Ramne se nalaze u istorijskoj oblasti Ohridski kraj, koja se obuhvata istočnu i severoistočnu obalu Ohridskog jezera. Naselje je smešteno visoko, na zapadnim padinama planine Galičice, a iznad Ohridskog jezera i grada Ohrida. Zbog toga se iz naselja pruža nesvakidašnji pogled na jezero, grad i okruženje. Nadmorska visina naselja je približno 970 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Ramne su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imale 632 stanovnika.
Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (94%).
Case Campagna, Cosenza
Case Campagna je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 616 m.
Batavci
Batavci (Batavi) su bili drevni germanski narod, prvotno ogranak Hata, koji je početkom 1. milenijuma živio u delta Rajne, na području današnje Nizozemske. Po njima su antički pisci to područje zvali insula Batavorum (Batavski otok). Prvi put ih je spomenuo Julije Cezar, ali je detaljniji opis dao Tacit za koga su predstavljali najhrabrije od svih Germana. Njihovu hrabrost i ratnu vještinu su nakon izbijanja na obale Rajne počeli cijeniti Rimljani te im nakon osvajanja ostavili niz privilegija u odnosu na ostala plemena; Batavci su se zauzvrat morali boriti kao pripadnici pomoćnih trupa. Pri tome su se najviše istakli u osvajanju Britanije 43. Godine 69. za vrijeme meteža zvanog Godina četiri cara Batavci su pod vodstvom Gaja Julija Civilisa digli veliki ustanak koji je ozbiljno uzdrmao sjeverozapadni dio Carstva. Ustanak je ugušen, ali su Batavci nastavili biti korišteni od Rimljana, te se širom nekadašnjih područja Carstva mogu naći artefakti njihovih pomoćnih trupa. Posljednji put se spominju u 4. vijeku, a po njima su ime dobili batavi, posebna jedinica kasne rimske vojske.
U 16. vijeku, za vrijeme nizozemskog rata za nezavisnost među Nizozemcima su Batavci stekli popularnost kao uzor za ratnički duh i slobodoljubivost, odnosno svojevrsni preci i očevi njihove nacije. Teza o Batavcima kao precima Nizozemcima se održala kroz nekoliko vijekova, potakavši preimenovanje nizozemske Jakarte u Bataviju, odnosno stvaranje kratkotrajne Batavske Republike pod francuskom revolucionarnom vlašću.
Fontanella, Reggio Emilia
Fontanella je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 404 m.
Raúl Escobedo Chavarría, Saltillo
Raúl Escobedo Chavarría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1323 m.
Opština Andrieșeni, Iași
Andrieșeni je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Santo Domingo Tomaltepec, Santo Domingo Tomaltepec
Santo Domingo Tomaltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tomaltepec.
Opština San Juan Ñumí, Oaxaca
San Juan Ñumí je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Santo Domingo Tomaltepec, Santo Domingo Tomaltepec
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2483 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1587 m.
Opština San Juan Ñumí, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4286 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2588 m.
Tiberije Julije Aleksandar
Tiberije Julije Aleksandar (Tiberius Julius Alexander, 1. vijek) je bio rimski velikodostojnik jevrejskog porijekla poznat po tome što je u Godini četiri cara odigrao ključnu ulogu u dolasku Vespazijana na vlast i uspostavi Flavijevske dinastije.
Aleksandar je odrastao u bogatoj, uticajnoj i uglednoj porodici aleksandrijskih Jevreja, ali je također bio veliki poklonik helenističke kulture i potpuno odan rimskoj vlasti. Zahvaljujući porodičnim vezama, već na početku karijere je uživao status rimskog viteza. Karijera mu je napredovala pod carem Klaudijem, koji ga je 46. imenovao prokuratorom Judeje. Njegov mandat, koji je trajao do godine 48. je obilježen relativnim mirom u odnosu na njegove prethodnike i nasljednike. Na važnu funkcije je ponovno došao za vrijeme Nerona i rata s Partima kada je 62. bio načelnik logistike u vojsci Gneja Domicija Korbulona, a nakon rata je pratio novog armenskog kralja Tiridata u Rim da dobije formalni pristanak za vladanje.
Aleksandra je potom godine 68. Neron imenovao za prefekta Egipta, što je bilo jedno od njegovih posljednjih imenovanja prije nego što je svrgnut i prisiljen na samoubistvo. Aleksandar se na čelu strateški važne provincije suočio s ozbiljnim problemom u Aleksandriji, odnosno stalnim etničkim i vjerskim tenzijama između grčke i jevrejske zajednice, dodatno pojačane krvavim ratom u samoj Judeji. One su eskalirale godine 68. kada je Aleksandar, nakon pokušaja da ih zaustavi diplomatskim putem, poslao rimske legije na jevrejski kvart te je tada ubijeno 50.000 ljudi, žena i djece.
Usprkos tog krvavog čina, za koje je jedini izvor Flavije Josip, Aleksandar se trudio reformama poboljšati život svojih podanika, te su sačuvani edikti i drugi dokumenti kojima od novih careva Galbe i Otona traži uklanjanje nepravde. Prilika za konkretnu akciju se pojavila tek u ljeto 69. kada je novi car postao Vitelije. Sa dvije legije i provincijom koja je opskrbljivala Rim žitom, Aleksandar je u tom trenutku imao ogroman uticaj. Kada je Vitelije zatražio od svih guvernera da mu polože zakletvu vjernosti, Aleksandar je to odbio i umjesto toga svoje trupe potakao da polože zakletvu Vespazijanu, koji je u to vrijeme komandirao rimskim trupama koje su gušile ustanak u Judeji. Vespazijan je tu ponudu prihvatio te napustio Judeju kako bi iz Aleksandrije organizirao još jednu smjenu na carskom prijestolju. Aleksandrov primjer su lančanom reakcijom slijedile legije i guverneri širom istočnog dijela Carstva, tako da je Vitelije svrgnut još prije nego što je Vespazijan sa svojim pristašama uspio stići u Rim.
Vespazijan je potom Aleksandra poslao u Judeju svom sinu Titu da služi kao načelnik štaba njegove vojske koja je opsjedala Jeruzalem. Tom prigodom je Aleksandar na ratnom vijeću pokušao spriječiti uništenje Hrama, ali je Hram svejedno u borbama uništen.
Na osnovu oskudnih podataka dio historičara vjeruje da je Aleksandar kasnije pod Vespazijanom služio kao pretorijanski prefekt čime je, ako su ti navodi točni, postao najviše pozicionirani Jevrej u historiji Rimskog Carstva.
NCIS (sezona 16)
Šesnaesta sezona američke policijsko-proceduralne drame NCIS je premijerno emitovana od 25. septembra 2018. godine do 21. maja 2019. godine kanalu CBS.
Opis
Diona Reasonover, koja se epizodno pojavila u prošloj sezoni, je unapređena u glavnu postavu na početku ove sezone.
Belgijska Galija
thumb|Rimska provincija Galija Belgika oko [[120. godine]]
Chahains
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 90 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 340 metara (maksimalnoj 395 m, a minimalnoj 271 m).
Belgijska Galija
Galija Belgika je bila rimska provincija koja se nalazila u današnjem južnom delu Holandije, Belgije, Luksemburga, severoistočne Francuske i zapadne Nemačke. Domorodačko stanovništvo Galije Belgike, Belgi, bili su neka vrsta mešavine između Kelta i Germana.
Galija Belgika je postala rimska provincija nakon Cezarovog osvajanja Galije. Tokom prvog veka je došlo da promene granica: severna Galija Belgika je postala Donja Germanija, a istočni deo Belgike je postala Gornja Germanija. S druge strane ostatak Galije Belgike je dobio neke teritorije na jugu, uključujući važni grad Rems. U vreme Dioklecijana od Galije Belgike formirane su dve provincije Belgika Prima i Belgika Sekunda.
Teritorija Galije Belgike je posle propasti Rimskog carstva bila centar merovinškog kralja Hlodoveka. Kasnije je ova ista teritorija bila srce Karolinškog carstva, države Karla Velikog.
Đerać
Demografija
U naselju Đerać živi 63 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,0 godina (44,2 kod muškaraca i 40,1 kod žena). U naselju ima 29 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,62.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
A Song of Ice and Fire
Pesma leda i vatre je nedovršeni serijal romana epske fantastike američkog autora Džordža R. R. Martina. Martin je započeo pisanje romana 1991. godine, a prvi roman je objavljen 1996. Prvobitno je planiran kao trilogija, ali se serijal trenutno sastoji od 5 knjiga sa još 2 koje su planirane. Kao dodatak ima još tri novela, a planirane su još nekoliko. Sinopis novela je izvedena iz glavnog sinopisa serijala.
Art+Feminism
alt=logo kampanje|mini|glavni logo kampanje, no koriste mnoge varijacije Umjetnost i Feminizam (stilizirano kao Art + Feminism) je godišnja globalna kampanja za dodavanje sadržaja na Wikipediji o umjetnicama. Projekt su osnovali Siân Evans, Jacqueline Mabey, Michael Mandiberg i Laurel Ptak, a opisan je kao "masovni multinacionalni napor da se ispravi opetovana pristranost u Wikipediji, koju nesrazmjerno pišu muškarci i o njima".
Centar (Sarajevo)
Centar je sastavna općina Sarajeva, te kulturno, političko, privredno, trgovačko, i zdravstveno središte tog grada. Zahvata zapadnu polovicu historijskog dijela Sarajeva, uključujuči Ciglane, Koševo, Marijin Dvor, i Skenderiju. Graniči sa općinom Ilijaš na sjeveru, Stari Grad na istoku, Novo Sarajevo na jugu, te sa općinama Novi Grad i Vogošća na zapadu. Općina pokriva površinu od 33,0 km² na kojoj, prema procjenama iz 2002. godine, živi otprilike 68.151 ljudi. Općina Centar se ukupno sastoji od 15 mjesnih zajednica.
A Song of Ice and Fire
Priča Pesme leda i vatre se događa u izmišljenom svetu, uglavnom na kontinentu zvanom Vesteros, ali takođe i na velikoj kopnenoj masi na istoku znanom kao Esos. Rasa većine likova je ljudska, ali kako serijal odmiče druge rase se dodaju, kao na primer Tuđini, nadljuska hladna rasa sa Severa za koju se je verovalo da je istrebljena, i zmajevi koji bljuju vatru sa Istoka. Radnja se dešava sa tačke gledišta iz trećeg lica sa pregršt likova (31 na kraju pete knjige).
Glavna priča ima tri zasebna toka, ali kako radnja odmiče oni se sve više isprepletaju. Prvi tok je dinastički građanski rat za kontrolu nad Vesterosom između nekoliko porodica. Druga je rastuća pretnja od Tuđina, koji se nalaze iza velikog ledenog zida na severnoj granici Vesterosa. Treća je ambicija Deneris Targarjen, proterane ćerke kralja ubijenog 15 godina ranije u drugom civilnom ratu, da se vrati u Vesteros i povrati presto.
Art+Feminism
Inauguracijska kampanja Art + Feminism 2014. privukla je 600 volontera na 30 odvojenih događaja. Sljedeće je godine 1.300 volontera prisustvovalo na 70 događaja u 17 zemalja na četiri kontinenta. Više od 18.000 ljudi stvorilo je ili poboljšalo približno 84.000 članaka na Wikipediji na 1.260 događaja globalno (podaci iz 2020.).
Osnivanje
lijevo|mini| Siân Evans, McKensie Mack, Michael Mandiberg i Jacqueline Mabey (slijeva udesno). Art + Feminism započeo je kada je knjižničarka Artstora, Siân Evans dizajnirala projekt za žene i umjetnost za Društvo umjetničkih knjižnica Sjeverne Amerike. Evans je razgovarala s kolegicom kustosicom Jacqueline Mabey, koja je bila impresionirana organizacijom suradnika Wikipedije za uređivanje događaja u znak sjećanja na Adu Lovelace. Mabey je razgovarala s Michaelom Mandibergom, profesorom na gradskom sveučilištu u New Yorku koji je Wikipediju uključivao u nastavi. Mandiberg je zauzvrat razgovarao s Laurel Ptak, suradnicom iz neprofitne umjetnosti Eyebeam, koja je pristala pomoći u planiranju događaja. Tada je tim unovačio lokalne Wikipediste Dorothy Howard, Wikipedijanku u rezidenciji Vijeća knjižnice oblasti New York, i Richarda Knipel, koji je tada zastupao lokalno grupu suradnika Wikipedije putem New York City Wikimedije.
A Song of Ice and Fire
Serijal je preveden u više od 20 jezika. Četvrta i peta knjiga je zauzela vrh liste bestselera Njujork Tajmsa 2005. i 2011. godine. Ukupno prodato je više od 15 miliona primeraka knjiga širom sveta. Jedna od dodatnih novela je dobila Hugo Award u kategoriji naučne fantastike. Serijal je podloga mnogim drugim delima uključujući i televizijsku seriju HBO-a Igra prestola, serijal stripova, kartaškim igrama, tablerskim igrama i dvema video igrama.
Art+Feminism
Događanja
Izvan Sjedinjenih Američkih Država, događaj iz 2015. medijski je bio pokriven i drugdje, uključujući Australiju, Kanadu, Kambodžu, Indiju, Novi Zeland i Škotsku. Unutar Sjedinjenih Država događaj je medijski propraćen najviše u New Yorku pa u Kaliforniji Kansasu, Pennsylvaniji, Texasu, i West Virginiji.
2020. godine, zbog zabrinutosti od pandemije COVID-19, događaj je održan virtualno, putem aplikacije za video konferencije Zoom.
A Song of Ice and Fire
Radnja
Pesma leda i vatre prati tri glavne radnje, koje su podeljene geografski i likovima. Svi događaji su ispričani iz perspektive lika koji ih posmatra. Smeštena u Sedam kraljevstva na izmišljenom kontinentu zvanom Vesteros, glavna radnja opisuje mnoge borbe za Gvozdeni presto, posle kraljeve smrti u prvoj knjizi. Druga radnja se dešava na krajnjoj severnoj granici Vesterosa, na ogromnom zidu, sazidanom od leda i šljunka, koji štiti kraljevstvo od mitskih stvorenja severno od njega. Treća radnja se dešava u ogromnom istočnom kontinetnu zvanom Esos i prati avanture ćerke kralja i prethodne vladajuće dinastije, koja želi da povrati presto.
Igra prestola započinje vladavinom Roberta Barateona na Vesterosu. Posle njegove smrti, tokom prve knjige, njegov sin Džofri preuzima Gvozdeni presto uz podršku majčine snažne porodice, Kuće Lanistera. Kada Lord Edard Stark, Robertova desnica, otriva da Džofri i njegovi brat i sestra nisu u stvari deca Roberta, Robertovi mlađi brat Stanis i Renli započinju borbu za presto. U međuvremenu, nekoliko regija se otcepljuje od kraljevstva: Edardov najstariji sin Rob je proglašen za Kralja na Severu i Belon Grejdžoj za vladara Gvozdenih ostrva. Ovaj takozvani rat Pet kraljeva je u punom jeku do polovine druge knjige (Sudar kraljeva) sa još nekoliko ljudi koji se pridružuju borbi za vlast.
Art+Feminism
Recepcija
Sadržaj koji su pridonijeli sudionici u uređivanju događaja prati se na koordinacijskom forumu na Wikipediji.
A Song of Ice and Fire
Radnja
U međuvremenu, zima stiže na Vesteros sa severa. Ogroman zid od leda i šljunka je konstruisan na krajnjem severu pre više hiljada godina, sa ciljem da čuva granicu od severnih pretnji poput Tuđina, mističnih stvorenja koji nisu viđeni pre više od 8000 godina. Zakleto bratstvo Noćne straže, koja brani zid, uglavnom se je sukobljavalo sa ljudskim divljacima koji živa iza zida, sve dok se nisu opet pojavili prvi Tuđini na početku knjige Igre prestola. Priča Noćne straže se uglavnom priča iz perspektive Džona Snežnog, kopileta Eda Starka, koji se uzdiže kroz rangove Straže i saznaje za pravu pretnju sa severa. Do kraja treće knjige Oluje mačeva, radnja se sve više spaja sa građanskim ratom na jugu. Stanis, jedini preživeli od prvobitnih petoro zaraćenih kraljeva, dolazi na Zid da ga brani od invazije Divljaka. U petoj knjizi, Ples sa zmajevima, Džofrijev mlađi brat Tomen vlada Gvozdenim prestolom, sa njegovom majkom, a kasnije i ujakom koji kasnije postaje i regent, dok se zima polako bribližava glavnom gradu.
Art+Feminism
Recepcija
U studenom 2014. časopis Foreign Policy imenovao je Evans, Mabey, Mandiberga, Richarda Knipela, Dorothy Howard i Ptak kao „globalne mislioce“ za rješavanje rodnih pristranosti na Wikipediji.
A Song of Ice and Fire
Radnja
Priča Deneris Targarjen, zadnjeg pripadnika Kuće Targarjena i još jednog borca za presto, je uglavnom zasebna sve dok joj se više glavnih likova ne priduže u Plesu sa zmajevima. Živeći u egzilu na kontinentu Esosu, Denerisine avanture prikazuju njene rastuće sposobnosti vladara. Njeno uzidzanje prati rođenje tri zmaja, stvorenja za koje se je mislilo da su istrebljeni. Zbog porodičnog grba ova stvorenja imaju samo simbolično značenje sve dok dovoljno ne porastu i upotrebe se taktički za zauzimanje Gvozdenog prestola.
Pregled
Sve informacije ispod su sa američkog izdanja. Serijal je preveden na više od 20 jezika.
Tri novele zaosnovane na poglavlja su izvedene iz knjige i objavljivane između 1996. i 2003. godine:
Prve tri knjige (1991-2000)
Dok je Martin pravio pauzu između dva holivudska projekta 1991. godine, započeo je pisanje naučno fantastičnog romana Avalon. Posle tri poglavlja, dobio je ideju o dečaku koji posmatra obezglavljenje čoveka i pronalaženje jezovuka u snegu, što će u stvari postati prvo poglavlje posle prologa u „Igri prestola“. Ostavljajući Avalon na stranu, Martin je završio ovo poglavlje za nekoliko dana i postao je siguran da je to deo veće priče. Posle još nekoliko poglavlja, Martin je uvideo da je njegova nova knjiga u stvari epska fantazijska priča, pa je počeo da pravi mape i rodoslove. Međutim, pisanje ove knjige je bilo prekinuto na nekoliko godina, kada se je Martin vratio u Holivud da bude producent serije Doorways,, koju ABC nije nikada prikazao.
Nastavljajući da radi na „Igri prestola“ 1994. godine, Martin je dao prve 200 stranice planirane trilogije svome agentu, sa namerom da nastavci Ples sa zmajevima i Vetrovi zime uslede. Kada je Martin rukom napisao još 1400 strane, kraju trilogije nigde nije bilo. Shvatio je da serijal mora da bude dug barem četiri eventualno šest knjiga, tačnije dve trilogije jedne priče. Martin koji je voleo dvosmislene naslove, smatravši da obogaćuju pisanje, izabrao je za naslov „Pesma leda i vatre“, gde su rasa hladnih Tuđina označavali reč „Led“, a vatreni zmajevi reč „Vatra“. Reč „pesma“ se je već upotrebljavala u Martinovim delima, kao što je Pesma za Liju i proizilazi iz njegove opsesije sa pesmama.
Pregledani rukopis „Igre prestola“ je imao 1088 strane (bez apendiksa), a roman je izdat avgusta 1996. Robert Džordan, autor serijala knjiga Točak vremena, je napisao kratku belešku o koricama knjige, koje su uticale da knjiga i serijal budu rano prihvaćeni među čitaocima fantastike. Pre objavljivanja Igre prestola, izdata je novela Krv zmaja i sledeće 1997. godine dobila je Hjugo nagradu u kategoriji Najbolja novela.
Cronaca familiare
Cronaca familiare je italijansko-francuski igrani film snimljen 1962. u režiji Valerija Zurlinija. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju istoimenog romana Vasca Pratolinija. Protagonist, čiji lik tumači Marcello Mastroianni, je rimski novinar koji nedugo iza Drugog svjetskog rata dobije obavijest da mu je umro brat (čiji lik tumači Jacques Perrin). Radnja potom kroz flashbackove prikazuje njihov odnos, odnosno kako su nakon smrti bili razdvojeni i dobili sasvim drukčije karaktere, odgoj i životne sudbine. Film, koji se ističe fotografijom Giuseppea Rotunnoa, premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio Zlatni lav, podijelivši nagradu sa Ivanovim djetinjstvom Andreja Tarkovskog.
A Song of Ice and Fire
Prve tri knjige (1991-2000)
Oko 300 strana je otklonjeno iz Igre prestola, da bi bile iskorišćene za početak druge knjige Sudar kraljeva. Izdata je februara 1999. u SAD, sa 1184 stranica bez apendiksa. Sudar kraljeva je prva knjigu iz serijala koja je dospela na bestseler listu, dostigavši 13 mesto listi bestselera Njujork tajmsa 1999. Posle uspeha filmova Gospodar prstenova, Martin je počeo da dobija prve ponude od raznih producenata za prodavanje prava na serijal.
Art+Feminism
Recepcija u Hrvatskoj i regiji
Art i Feminizam je inspirirao HrW inicijativu i o njemu su pisali na portalu Vox Feminae.
A Song of Ice and Fire
Prve tri knjige (1991-2000)
Martin je kasnio u predavanju treće knjige Oluje mačeva za štampanje. Zadnje poglavlje koje je napisao je bilo o „Crvenom venčanju“, koje je poznato po nasilnošću. Oluja mačeva je bila duga 1521 stranu bez apendiksa, što je stvaralo probleme mnogim Martinovim izdavačima širom sveta. Bantam Books je Oluju mačeva izdala iz jedne knjige u Sjedinjenim državama novembra 2000. godine, dok su edicije na drugim jezicima podeljene na dva, tri čak i četiri dela. Oluja mačeva je debitovala na 12. mestu Njujork Tajsmove liste bestselera.
Premošćavanje vremenske praznine (2000-2011)
Posle Igre prestola, Sudara kraljeva i Oluje mačeva, Martin je prvobitno nameravao da napiše još tri knjige. Četvrta knjiga eksperimetalno nazvana Ples sa zmajevima, trebala je da se fokusira na povratak Deneris Targarjen na Vesteros i njen ulazak u glavni konflikt. Martin je želeo da ovu priču smesti pet godina posle Oluje mačeva tako da mlađi likovi mogu odrasti, a zmajevi postanu veći. Slažući se rano sa svojim izdavačima da nova knjiga treba biti kraća od Oluje mačeva, Martin je želeo da napiše roman sličan po dužini sa Sudarom kraljeva. Dugi prolog je trebao da objasni sve što se dogodilo u međuvremenu.
Godine 2001. Martin je još uvek bio optimističan da će izlazak četvrtog nastavka biti u zadnjem kvartalu 2002. Međutim, petogodišnja praznina nije uspevala na svim likovima tokom pisanja. Sa jedne strane, Martin nije bio zadovoljan pričanjem događaja samo kroz flešbekove i retrospektivu. S druge strane, bilo mu je neverovatno da se za tih pet godina ništa nije moglo dogoditi. Posle jednogodišnjeg rada na knjizi, Martin je shvatio da će mu trebati još jedna knjiga koja će povbezati događaje, koju je nazvao Gozba za vrane. Gozba za vrane se je nadovezivala odmah posle kraja treće knjige, pa je Martin na kraju odbacio ideju o petogodišnjoj praznini. Prolog dug 250 strana je pomešan sa novim likovima iz Dorne i Gvozdenih ostrva. Ove proširena i konačna priča je dosta komplikovala Martinovu zamišljenu radnju.
Kako su likovi raštrkani po celom svetu, Martinov prijatelj je predložio da se priča podeli geografski u dve knjige od kojih će Gozba za vrane biti prva. Ovaj pristup je dao Martinu prostora da dovrši započete priče baš kao što je prvobitno nameravao i godinama kasnije je smatrao da je ovaj pristup najbolji. Martin je premestio nedovršene priče likova koji se nalaze na istok (Esos) i sever (Zimovrel i Zid) u sledeću knjigu (Ples sa zmajevima), dok je Gozba za vrane pokrivala priče koje se dešavaju na Vesterosu (Kraljeva luka, Rečne zemlje, Dorna i Gvozdena ostrva). Obe priče počinju odmah sa završetkom Oluje mačeva, i njihove radnje teku istovremeno umesto jedna posle druge, sadržeći različite likove sa malim neslaganjima. Martin je prepolovio priču Arje Stark i ona se pojavljuje u obe knjige, a najpopularnije likove (Džon Snežni, Tirion i Deneris) je prebacio u Ples sa zmajevima.
Sa oko 1600 stranica, najduža od svih prethodnih knjiga, Ples sa zmajevima je eventualno izdat jula 2011. godine, posle šest godina pisanja. Bila je Priča Plesa sa zmajevima sustiže i prestiže priču Gozbe za vrane, posle jedne trećine knjige. Ali ipak pokriva manje nego što je Martin planirao, jer je isečena jedna velika bitka kao i završetak priča nekoliko likova. Martin je kašnjenje pripisivao svome raspletu „Mirinovog čvora“, koju je objasnio kao „izradu hronologije i likova koji će da se sjedine kao različite teme kod [Deneris].“ Martin je kašnjenje takođe pripisivao njegovom prevelikom prepravljanju i usavršavanju priče, ali je glasno odbacio teorije ekstravagantnih kritičara koji su govorili da je izgubio interesovanje za serijal, kao i da namerno odugovlači kako bi dobio više novca.
Veće vlastelinske porodice
Najveće vlastelinske kuće u svetu Vesterosa su:
Ardeni
Ardeni (, od keltskog Arduenna, uzvišenje) su planine na jugoistoku Belgije i Luksemburgu, dok rubnim delovima pripadaju Nemačkoj (oblast Ajfel) i Francuskoj (departman Ardeni). thumb|Tipičan pejzaž u Ardenima
Ardeni su oblast starih, erodiranih planina i šumovitih brda. Kroz ovu oblast protiču reke Mozel, Sambr i Meza, koje teku ka dolini Rajne, odnosno ravnicama Holandije. Najviši vrh Ardena je na 652 metara nadmorske visine, dok je srednja visina 550 metara.
Oblast Ardena je slabo naseljena. Jedina dva veća grada (više od 50.000 stanovnika) su Vervije u Belgiji i Šarlvil Mezijer u Francuskoj.
Iako se ova planinska oblast smatrala nepovoljnom za vojne prodore, ovuda se nemačka vojska brzo prebacila u napadu na Francusku u oba svetska rata. U ovoj oblasti se odigrala bitka s kraja Drugog svetskog rata, poznata kao Bitka u Ardenima. To je bila poslednja nemačka kontraofanziva u ovom ratu. Trajala je od decembra 1944. do januara 1945. i završila se pobedom savezničkih trupa.
Pokrov iz Saint-Jossea
Pokrov iz St. Jossea (Suare de St-Josse) je naziv za svilenu tkaninu izrađenu kao dio sedla prije godine 961. najvjerojatnije u Centralnoj Aziji, a koja je vijekovima bila jedna od relikvija u francuskom mjestu Saint-Josse. Tkanina, na kojoj su prikazane kamile i slonovi, je nekoliko decenija kasnije na Bliskom istoku pala u ruke križara, te ju je Etienne II od Bloisa doveo u Francusku. Tamo je 1134. iskorištena kao pokrov pri ponovnom pokopu sv. Judoca (St. Josse). Otada se čuvala u lokalnoj crkvi Saint-Jossea sve do 1922. kada je premještena u pariški Louvre.
Nikola Poplašen
Nikola Poplašen (Sombor, 1951) je profesor prava i bivši srpski političar. Nikola Poplašen je bio Predsjednik Republike Srpske u periodu 4. novembar 1998 — 6. mart 1999. Bio je prvi predsjednik Srpske radikalne stranke Republike Srpske.
Život
Za predsjednika Republike Srpske je izabran 12. i 13. septembra 1998, a na dužnost je stupio 4. novembra 1998. Sa funkcije predsjednika Republike Srpske smijenjen je 6. marta 1999. odlukom Visokog predstavnika u BiH Karlosa Vestendorpa jer nije dozvolio imenovanje Milorada Dodika na mjesto predsednika Vlade Republike Srpske.
Radi kao profesor na Pravnom fakultetu u Banjaluci. Nikola Poplašen je član Senata Republike Srpske.
Mackey, Indiana
Maki je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 106, što je 36 (-25,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Alexander Gottlieb Baumgarten
Alexander Gottlieb Baumgarten (Aleksandar Gotlib Baumgarten, Berlin, 17.7. 1714. - Frankfurt na Odri, 27.5. 1762.), njemački filozof.
Znojenje
thumb|right|300px|Oznojeno lice žene Znojenje je proces proizvodnje i isparavanja tečnosti (znoja), koja se primarno sastoji od vode kao i manje količine natrijevog hlorida, koja se izlučuje putem znojnih žlijezda u koži sisara.
Prva bitka kod Bedrijakuma
Prva bitka kod Bedrijakuma se odigrala kraj Cremone kao dio građanskih ratova koji su pogodili Rimsko Carstvo u tzv. Godini četiri cara. Na jednoj strani su se nalazile pristaše cara Otona, a na drugoj pobunjenici koji su se stavili na stranu vojskovođe Vitelija. Bitka je završila pobjedom Vitelijevih pristaša, a nakon čega je Oton izvršio samoubistvo, a Vitelije postao novi car.
Uvod
Nakon što je sredinom 68. dizanjem pobune i maršem svojih legija na Rim ishodio samoubistvo cara Nerona te od Senata proglašen za cara, Galba je za samo nekoliko mjeseci naglo izgubio popularnost. Glavni razlog je bilo njegovo neispunjenje obećanja vojnicima da će ih financijski nagraditi za vrijednost, ali se nezadovoljstvo proširilo i na sam Senat u Rimu. Na samom početku 69. se protiv Galbe pobunila rimska vojska u Donjoj Germaniji, čiji se komandant Vitelije proglasio carem te organizirao vlastiti marš na Rim. Međutim, za samo nekoliko dana je Galba ubijen, a prijestolje je, uz podršku pretorijanaca, preuzeo nekadašnji Neronov prijatelj Oton. To Vitelija nije omelo u njegovim planovima te je zajedno sa vojskom nastavio marširati na Rim.
U međuvremenu je i Oton organizirao vojsku koja je trebala poraziti pobunjenike. Rim je napustio 14. marta, ostavivši svoj brata Ticijana da u jegovo ime upravlja gradom. Svoju je bazu organizirao u Brikselumu (današnji Brescello) gdje je okupio I Adiutrix i XIII Gemina legiju, zajedno sa prethodnicom XIV Gemina legije i odredom gladijatora. U Otonovom štabu se nalazio i Svetonije Paulin, bivši guverner Britanije proslavljen pobjedom nad Budikinim ustanicima nepunu deceniju ranije. Oton je nešto kasnije odlučio da k sebi pozove i Ticijana, kao i kontingent pretorijanaca. Iz Dalmacije su, pak, dolazile svježe lojalne trupe.
Prije Ticijanovog dolaska je, pak, došlo do prvog okršaja između sukobljenih vojski. Na Via Postumiji, odnosno pola puta između Kremone i Bedrijakuma, Cecina je carskim snagama pokušao postaviti zasjedu kod Locus Castroruma. Svetonije Paulin je, međutim, prozreo Cecinine namjere te ga je porazio i natjerao da se povuče prema Kremoni. Tamo je Cecina spojio sa ostatkom pobunjeničke vojske pod Valensom.