cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demerje
Ime
Prema Ranku Pavlešu ime dolazi od starijeg oblika Temerje, kako se isprva selo zvalo, i čije značenje nije razjašnjeno, ali je po svoj prilici istog porijekla kao i Temerin. Gradišćanski Hrvati ovaj su naziv u njegovom starijem obliku Temerje donesli sa sobom u Gradišće (današnja Mađarska). Prema Milanu Šenoi u "O Zagrebu koješta", Dora Krupićeva, Zagreb, 2001., na strani 15 stoji: ... Preko Save ima dvije tri kuće, koje potječu još od onda kada su tu bili Francuzi, pa se naselje zove Demerje "demeure" tj.francuski "odmaralište" ...Poslijednja teorija je ta da ime dolazi od izraza "de merje" tj. "gdje umire", jer se smatra da su se u vrijeme turaka poginuli vojnici zakapali na tom području. Isto tako su imena dobila naselja Hrvatski Leskovac ( od riječi lijes i kovač) i Hudi Bitek (ljuti boj).
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 634 stanovnika te 186 obiteljskih kućanstava.
Većina stanovništva bavi se poljoprivredom u malim seoskim domaćinstvima.
Ivanja Reka
Ivanja Reka je naselje u sastavu Grada Zagreba. Pripada gradskoj četvrti Peščenici - Žitnjaku.
Smješteno je na rijeci Savi, 12 km istočno od središta Zagreba, južno od Slavonske avenije. Ivanja Reka je poznata po čvorištu autocesta prema Varaždinu, Slavonskom Brodu i prema Lučkom, odnosno naplatnoj postaji autoceste Zagreb-Lipovac.
Prvi put se spominje 1217. godine. Naselje je ime dobilo po potoku Ivanovoj Reci ili Čučerju koji je ondje nekada utjecao u rijeku Savu. U srednjem vijeku u Ivanjoj Reki su stanovnici kaptolski kmetovi. Od sredine 19. stoljeća Ivanja Reka je u sastavu Kotara Dugo Selo, kasnije općine Dugo Selo. Godine 1988. izdvaja se iz sastava ondašnje općine Dugo Selo i pripaja se tadašnjoj zagrebačkoj gradskoj općini Pešćenici.
U naselju djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo, nogometni klub, zdrvstvena ambulanta, poštanski ured i motel. Ivanja Reka ima svoju vlastitu rimokatoličku župu. U tijeku je dovršenje nove župne crkve. U mjestu je nekada djelovao i ženski nogometni klub koji je 1981. godine bio pobjednik kupa i prvak bivše Jugoslavije.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1783 stanovnika te 524 obiteljskih kućanstava.
Ivanja Reka se počela intezivno naseljavati 70-ih godina prošlog stoljeća.
Port Henry, New York
Port Henri je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.194, što je 42 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mao Tse-tung
Mao Tse-tung ili Mao Zedong (26. 12. 1893. - 9. 9. 1976.) je kineski političar, vojskovođa, revolucionarni vođa i državnik koji se smatra najvažnijom ličnošću u modernoj kineskoj historiji i jednom od najvažnijih ličnosti 20. vijeka.
Kao dijete imućnih seljaka se tokom školovanja uključio u radikalnu politiku, da bi godine 1921. postao članom KP Kine. Kao jedan od vođa KP Kine izbjegao je bijeli teror godine 1927. U planinama jugoistočne Kine je započeo ustanak i stvorio Kinesku sovjetsku republiku te razvio vlastitu marksističko-lenjinističku doktrinu koja će se poslije nazvati maoizam. Njegovo inzistiranje na seljacima kao bazi revolucionarnog pokreta i gerilskoj strategiji je dovelo do sukoba s dogmatima koji su inzistirali na oslanjanju na radničku klasu i borbu u gradovima. Mao je taj sukob izgubio, pa su kineski komunisti, odbacivši njegovu strategiju poraženi u sukobu s nacionalističkom vojskom Chang-Kai-Sheka i prisiljeni na Dugi marš u Yenan. Tamo se Mao ponovno nametnuo kao vođa i iz te baze rukovodio borbom protiv Changa i japanskih osvajača koji su napali Kinu godine 1937. Nakon japanskog poraza u drugom svjetskom ratu komunisti i nacionalisti su nastavili rat, da bi krajem 1949. komunisti odnijeli konačnu pobjedu. 1. oktobra 1949. je proglašena NR Kina, a preživjeli nacionalisti su pobjegli na otok Tajvan, koji se danas službeno smatra "otpadnutom" kineskom provincijom.
Mao Tse-tung je tako nakon više od jednog vijeka po prvi put uspio sve kineske teritorije staviti pod jednu vlast i okončati građanske ratove, ustanke i revolucije. Godinu dana kasnije je uspješna kineska intervencija u korejskom ratu povećala prestiž mlade države. Prvih devet godina pod Mao Tse-tungom su također zapamćene po uvođenju niza reformi - pojednostavljanju kineske abecede u svrhu povećanja pismenosti, zaustavljanju inflacije i agrarnoj reformi. No, sva su ta dostignuća zasjenjena ekonomskom katastrofom u koju se pretvorio Veliki korak naprijed. Nešto kasnije se NR Kina odmetnula od svog tradicionalnog saveznika SSSR-a i postala jednom od najizoliranijih država svijeta. Pod Mao Tse-tungom Kina je stvorila i testirala nuklearno oružje i tako postala nuklearnom silom. U nastojanju da suzbije opoziciju svojoj vlasti, Mao je godine 1966. pokrenuo Kulturnu revoluciju koja je dovela do općeg ekonomskog i društvenog kaosa. Kaos je zaustavljen tek nekoliko godina kasnije.
Ralph Plahi
Ralph Plahi (Ralph the Timid; ? - 1057), također poznat i kao Ralph od Mantesa bio je engleski plemić i velikodostojnik, koji je kao earl od Hereforda vladao od 1051. do 1055. ili 1057. Rodio se u Francuskoj kao sin vexinskog grofa Dreuxa (Drogo) i princeze Gode, kćeri engleskog kralja Ethelreda II Nespremnog i Emme od Normandije. Kada se njegov ujak i budući kralj Edward Ispovjednik vratio 1041. u Englesku, pratio ga je Ralph. Prvi put se kao earl spominje u nekoliko povelja 1050. Godine 1051. je sa vojskom i flotom pokušao spriječiti povratak prognanog earla Godwina iz izgnanstva u Englesku, ali bez uspjeha. Nakon što je 1052. preminuo Godwinov sin Sweyn dobio je njegovo mjesto earla Hereforda.
Mao Tse-tung
Kontroverze
Kult ličnosti koji je započeo za Maovog života u NR Kini je nastavljen i nakon njegove smrti. Dok ga se u Kini smatra najvećim nacionalnim junakom, dotle ga u ostatku svijeta, pogotovo među antikomunističkom javnošću, smatraju jednim od najvećih zlotvora 20. vijeka. S druge strane, mnogi njegovu revolucionarnu strategiju smatraju jednim od najblistavijih primjera vojne teorije.
Ralph Plahi
Godine 1055. se Aelfgar, earl Istočne Anglije, pobunio protiv kralja i sklopio savez sa velškim vladarom Gruffydd ap Llywelynom. Ralph im se suprotstavio u bitci 24. oktobra 1055. Tada je njegova vojska razbijena, a kroničari tvrde da je bijeg započeo upravo Ralph sa svojim vitezovima, zbog čega je i dobio nadimak "Plahi". Umro je dvije godine kasnije. Historičari se spore oko toga je li zbog poraza izgubio mjesto earla ili je na njemu ostao do smrti.
Njegov sin Harold je bio ostavljen na brigu kraljice Edith od Wessexa, a nakon normanskog osvajanja je dobio dio očevih zemalja. Njegovi potomci čine porodicu Sudeley koja živi u selu Toddington u grofoviji Gloucestershire.
Mao Tse-tung
Kontroverze
U svojoj knjizi Mao: The Unknown Story, Jung Chang i Jon Halliday navode da je Mao "odgovoran za preko 70 milijuna smrti u mirnodopskom razdoblju Kine, više od ijednog diktatora 20. stoljeća" te ga kritiziraju jer je zamislio "društvo mrtvih mozgova, lišeno civilizacije, deprivirano zastupljenosti ljudskih osjećaja, nastanjeno stadom bez senzibilnosti, koje bi automatski izvršavalo sve njegove naredbe."
Agenor (Pleuronov sin)
Agenor (Ἀγήνωρ) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Pleurona i Ksantipe, te unuk Etolov. Sa Epikastom, ćerkom Kalidonovom, imao je sina Portaona i ćerku Demonika. Prema Pausanija, njegov je sin bio i Testije, otac Ledin.
Narmaširski okrug
Narmaširski okrug je jedan od 23 okruga u Kermanskoj pokrajini na jugu Irana. Glavni grad okruga je Narmašir.
Raborski okrug
Raborski okrug je jedan od 23 okruga u Kermanskoj pokrajini na jugu Irana. Glavni grad okruga je Rabor.
5-EAPB
5-EAPB je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 203,280 Da.
Metisazon
Metisazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 234,278 Da.
Heinrich Otto Wieland
Za vrijeme prvog svjetskog rata je pod Fritzom Haberom radio na proizvodnji iperita. Godine 1941. je sintentizirao alfa-amanitin.
Wieland je bio rodbinski povezan s Alfredom Boehringerom, osnivačem farmaceutske kompanije Boehringer Ingelheim, s kojom je od 1915. i 1920. i poslovno surađivao. Ista tvrtka od 1964. sponzorira prestižnu nagradu Otto Wieland koja se dijeli za istaživanja na polju lipida.
Kalegandžanski okrug
Kalegandžanski okrug je jedan od 23 okruga u Kermanskoj pokrajini na jugu Irana. Glavni grad okruga je Kale-Gandž.
Orsogna, Chieti
Orsogna je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3499 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 411 m.
Blountsville, Alabama
Blountsville je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.684 stanovnika.
Južnorudbarski okrug
Južnorudbarski okrug je jedan od 23 okruga u Kermanskoj pokrajini na jugu Irana. Glavni grad okruga je Rudbar.
Riganski okrug
Riganski okrug je jedan od 23 okruga u Kermanskoj pokrajini na jugu Irana. Glavni grad okruga je Muhamedabad.
Aleksandar
Aleksandar je muško ime grčkog porekla. Na grčkom jeziku znači „zaštitnik ljudi“. Gradi se od reči alexein što znači „braniti, zaštitnik“, i andros, što znači „čovek“. Ženski oblik imena je Aleksandra. Ime je najverovatnije nastalo i koristilo se kao jedan od epiteta za grčku boginju Heru, ženu Zevsovu - „zaštitnicu ljudi“. Jedno je od najstarijih imena koje je još uvek u upotrebi.
Različiti jezici
Kod Slovena je Aleksandr kod Rusa i Čeha (rus: Aleksandr, češ: Alexandr) i Aleksandar kod Srba (srp: Aleksandar ) i Aleksandar kod Makedonaca (mak: Aleksandar).
Varijacije imena
Varijacije imena:
Ime Aleksandar
mini|desno|220px|Aleksandrijska [[sfinga, Egipat]] Po Aleksandru Makedonskom su i mnogi veliki gradovi dobijali svoje ime, a među njima je svakako najpoznatiji Aleksandrija, grad u Egiptu koga je osnovao sam Aleksandar Veliki, a koji je najpoznatiji po čuvenom Aleksandrijskom svetioniku, i po Aleksandrijskoj biblioteci. I mnogi drugi gradovi u Evropi i Aziji su nosili ime Aleksandrija: kako je Aleksandar Makedonski osvajao nove teritorije, tako je glavnim gradovima svojih pridodatih pokrajina davao ime Aleksandrija. Ta imena se ipak nisu zadržala.
Ime Aleksandar pojavljuje se još u grčkoj mitologiji nosi sin trojanskog kralja Prijama, istoriji poznatiji kao Paris. U istoriji najpoznatiji Aleksandar je svakako Aleksandar Makedonski, makedonski car, koji je ovo ime i proslavio, i po kome su kasnije mnogi vladari dobijali svoje ime.
Ime Aleksandar nosili su mnogi kraljevi i carevi: grčki (1), makedonski (4), ruski (3), škotski (3), srpski (2), jugoslovenski (1), bugarski (1) i poljski (1).
U hrišćanskoj hijerarhiji je Aleksandar bilo često ime. Kanonizovani sveci pravoslavne crkve koji nose ime Aleksandar su: Aleksandar Sloven, Aleksandar Solunski, Sveti Aleksandar i Aleksandar Nevski. Takođe, i osmorica katoličkih papa je nosilo to ime: papa Aleksandar I, papa Aleksandar II, papa Aleksandar III, papa Aleksandar IV, papa Aleksandar V, papa Aleksandar VI, papa Aleksandar VII, i papa Aleksandar VIII.
Aleksandar je ime koje se javlja u obe novije srpske dinastije, i kod Obrenovića i kod Karađorđevića. Ta činjenica uticala je na to da ime Aleksandar dobije epitet „kraljevskog imena“, zbog čega su mnoge srpske porodice svojim sinovima nadevale ime Aleksandar.
Imendani
U nekim zemljama se veoma mnogo pridaje značaj ličnom imenu i običaj je da se proslavlja imendan na dan sveca po kome je osoba dobila ime. Tako svaka osoba u toku godine dva puta priređuje slavlje u svoje ime: rođendan i imendan. Negde ima i više imena nego dana u godini, pa se nekim danima slave po dva ili više imendana.
Agenor (razvrstavanje)
Agenor je u grčkoj mitologiji bilo ime više ličnosti.
Aleksandar
Imendani
Grci obeležavaju imendan za Aleksandra svakog 30. avgusta. Kod Mađara se imendan za ime Aleksandar obeležava 3 puta godišnje: Šandor 26. februara, Aleksa (i Aleksandra) 18. marta, i opet Šandor 3. maja .
Prezimena
Pojavljuju se i prezimena sa osnovom „Aleksandar“ u većini evropskih jezika i naroda. Tako imamo prezime Aleksander (eng. Alexander) u Ujedinjenom Kraljevstvu, Aleksandresku (rum. Alexandrescu) u Rumuniji, Aleksis (Alexis) u Nemačkoj i Francuskoj, MekAlister u Škotskoj, itd.
U Srbiji postoje prezimena Aleksandrović, kao i Lekić.
Topografija
Najpoznatiji grad koji nosi ime nekog Aleksandra je svakako grad Aleksandrija u Egiptu.
U Makedoniji, od decembra 2006. Skopski aerodrom nosi ime „Aleksandar Veliki“ .
Počasni nadimak
Albanski nacionalni heroj Đurađ Kastriot, dobio je svoje zvanje Skenderbeg tako što su mu Turci dali to ime ukazavši mu čast poređenjem sa Aleksandrom Velikim zbog njegovih vojnih uspeha. Za njegove vojne zasluge na strani Osmanskog carstva, od Turaka je dobio zvanje Iskander beg, Arnaut, poredivši njegovo ratničko umeće sa umećem Aleksandra Velikog .
Popularna kultura
Godine 2004. snimljen je i film Aleksandar, po scenariju Olivera Stouna , a koji govori o životu Aleksandra Makedonskog.
Srbi
mini|desno|200px|Kralj Aleksandar I Karađorđević
Albanci
mini|desno|200px|Statua Skenderbega u [[Tirana|Tirani, Albanija]]
Calonges
Kolonž je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 521 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 35 metara (maksimalnoj 94 m, a minimalnoj 26 m).
Al-Malik al-Rahim
Al-Malik al-Rahim Abu Nasr Husrau Firuz (? - 1058/1059) bio je bujidski emir Iraka koji je vladao od oktobra 1048. do 1055. godine.
Rodio se kao sin Abu Kalidžara. Nakon očeve smrti je preuzeo vlast u Bagdadu i pokušao uspostaviti vlast nad svim nekadašnjim bujidskim teritorijama. U tome ga je spriječio brat Abu Mansur Fulad Sutun koji je zauzeo Fars. Abu Nasr je potom zaratio protiv brata i zauzeo Širaz, ali se morao vratiti u Bagdad zbog sukoba između turkijskih i dejlamitskih kontingenata u svojoj vojsci. U međuvremenu je okončana bujidska vlast nad današnjim Omanom. Godine 1051/1052. je ipak uspio osvojiti Širaz, poraziti Abu Mansura i kao guvernera postaviti svog brata Abu-Sada Husrau-šaha.
Međutim, godine 1053/1054. je izgubio Širaz, koga je Abu Mansur ovaj put zauzeo kao vazal seldžučkog vladara Togrula. Seldžučki vođa je ubrzo nakon toga odlučio okončati bujidsku vlast nad Irakom. Godine 1055. je otišao na hadž u Meku, a pri povratku došao u Bagdad i obećao da će voditi rat protiv fatimidskih ismailitskih kalifa. Abasidski kalif je nakon toga propisao da se Togrulovo ime počne govoriti u molitvama. To je Abu Nasr shvatio kao signal da Togrula mora prihvatiti kao svog sizerena.
Međutim, samo nakon nekoliko dana su se bagdadski građani zbog pljačke okrenuli protiv Togrula i Seldžuka. Togrul je Abu Nasra pozvao u svoj šator da pregovaraju o tome. Tamo je na prevaru zarobljen. Umro je u iranskom gradu Raju.
Milledgeville, Tennessee
Miledžvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 265, što je 22 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Blue Mountain, Alabama
Blue Mountain je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2000. u njemu su živela 233 stanovnika.
Vanjske veze
Blue Mountain, Alabama Blue Mountain (Alabama)
Behar (časopis)
thumb|mini|Prvi broj časopisa Behar
Behar, časopis pokrenut 1900. godine namijenjen bosanskim muslimanima s podnaslovom List za pouku i zabavu. Pokretači Behara bili su Edhem Mulabdić, Safvet-beg Bašagić, Osman Nuri Hadžić, Hilmi efendija Muhibić i Riza-beg Kapetanović. Veletrgovac iz Tešnja Ademaga Mešić osigurao je financijsku stranu izlaženja časopisa, te se smatrao i vlasnikom Behara. Riječ behar je arabizam i znači cvijet voćke, tako da ime časopisa navješćuje kulturno proljeće islamske čitateljske publike i književne produkcije. Časopis se tiskao na bosanski jezik i turskom jeziku.
Prvi broj časopisa izišao je 1. svibnja 1900. godine. Neprekidno je izlazio deset godina, dva puta mjesečno. Od 1927. do 1945. nastavio je izlaziti pod nazivom Novi behar. Časopis je objavio mnogo balada, kao i građu iz područja usmene književnosti. Od 1993. godine časopis pod istim imenom izdaje Kulturno društvo Bošnjaka Hrvatske "Preporod".
Novi behar pokrenut je 1927. godine kao nastavak Behara. Izlazio je dva puta mjesečno do travnja 1945., a donosio je priloge iz područja književnosti, povijesti, islamskog bogoslovlja i dr. Vlasnik časopisa bila je "Islamska dionička štamparija" sve do 1944., a od početka 1944. vlasnik je bilo muslimansko kulturno društvo "Narodna uzdanica". Prvi urednik bio je književnik Husejn Đogo Dubravić, kojeg je 1930. godine na mjestu urednika naslijedio Alija Nametak.
Prvi broj časopisa tiskan je 1. svibnja 1927. Izlazio je neprekidno sve do 1943. godine, dakle punih 16 godina, a od sedamnaeste godine postojanja izišlo je 6 brojeva. Novi behar odigrao je važnu ulogu u prosvjetnom i kulturnom životu muslimana Bosne i Hercegovine. Suradnici lista su bili: Safvet-beg Bašagić, Edhem Mulabdić, Ahmed Muradbegović, Hamid Dizdar, Alija Nametak, Husejn Đogo Dubravić, Ilijas Dobradžić, Tin Ujević, Muhamed Hadžijahić, Omer Čampara, Atif Ljubović, Hamza Humo, Hasan Kikić i dr.
Badžestanski okrug
Badžestanski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Badžestan.
5-Etoksi-DMT
5-Ethoxy-DMT je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 232,321 Da.
Baharški okrug
Baharški okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Baharz.
Valchesina, Belluno
Valchesina je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 977 m.
Grupeto
Ako je bilo koji od susednih tonova povišen ili snižen, to se beleži povisilicom, odnosno snizilicom, iznad, odnosno ispod znaka za grupeto :
Ponekad se znak za grupeto nalazi iznad same glavne note. Tada se izvodi kao višestruki (naglašeni) predudar:
Vidi još
Abbellimento
Dumovec
Dumovec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete.
Hastings Kamuzu Banda
Hastings Kamuzu Banda (1896. - 25. 11. 1997.) je političar i državnik iz Malavija.
Dumovec
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 745 stanovnika te 199 obiteljskih kućanstava.
Hastings Kamuzu Banda
Školovao se za liječnika u Škotskoj da bi godine 1963. postao prvi premijer nezavisnog Malavija. Godine 1966. postao je predsjednik, a godine 1971. se proglasio doživotnim predsjednikom. Njegov režim je bio autoritaran i često kritiziran zbog toga što je kao jedina afrička zemlja imao dobre odnose s Južnom Afrikom u doba apartheida. Banda je bio poznat po svojoj konzervativnosti - uveo je propise o odijevanju i frizuri i sve do 1990-ih zabranjivao televiziju u svojoj zemlji. S druge strane je uveo cijeli niz reformi u cilju izjednačavanja položaja muškaraca i žena te izgradio infrastrukturu zemlje. Godine 1994. je dozvolio višestranačje i na izborima bio poražen od Bakilija Muluzija. Kongresna stranka Malawija, koju je osnovao, danas je najvažniji politički faktor u zemlji.
István Sándorfi
István Sándorfi (u Francuskoj poznat kao Étienne Sandorfi, Budimpešta, 12. jun 1948. – Pariz, 26. decembar 2007) bio je mađarski slikar.
Rani život
Otac mu je radio za američku kompaniju, pa su ga komunističke vlasti osudile na zatvor od pet godina. Na slobodu je izašao nekoliko dana pred revolucije 1956. godine. Iste je godine porodica napustila Mađarsku, naselivši se prvo u Austriji, a potom u Zapadnoj Njemačkoj i konačno 1958. u Francuskoj. Sándorfi je slikati počeo s 8 godina, a u dobi od 12 godina je počeo kao svoju tehniku koristiti ulje. Diplomirao je na pariškoj École nationale supérieure des Beaux-Arts i studirao na École nationale supérieure des arts décoratifs.
Imao je dvije kćeri: Ange (1974 - ) i Eve (1979 - ).
Umro je nakon kratke bolesti 26. decembra 2007 te je po vlastitoj želji pokopan u Budimpešti.
Slikanje i slike
U 1970-ima počeo je koristiti sebe kao model, budući da nije volio da ga stranci gledaju dok radi. Njegova prva izložba bila je u maloj galeriji u Parizu, a prva velika izložba održana je 1973. godine u Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris. Nakon toga njegove su se slike našle u nekoliko muzeja u inozemstvu, primjerice u Kopenhagenu, Rimu, Minhenu, Briselu, Baselu, New Yorku, Los Angelesu i San Franciscu.
Na svojim slikama prikazuje čudne objekte, ili pak veoma čudne pokrete i situacije. Boje u njegovoj fazi 1970-1980ih bile su plava, boja jorgovana, i njihove hladne kombinacije. U 1980-ima slika više ženskih formi i mrtva priroda. Od 1988. godine slika pretežno žene.
Njegova prva mađarska izložva održana je 2006. godine u Budimpešti, potom 2007. u Debrecenu. Bio je to prvi njegov povratak u Mađarsku nakon što ju je napustio još u djetinjstvu.
Accumoli, Rieti
Accumoli je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Schellsburg, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Accumoli, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 858 m.
Schellsburg, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 338, što je 22 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Falcon, Mississippi
Falkon je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 167, što je 150 (-47,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Firuški okrug
Firuški okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Firuze.
Metoflutrin
Metoflutrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 360,343 Da.
Johnny Belinda (razvrstavanje)
Johnny Belinda može označavati:
5-Etil-DMT
5-Etil-DMT je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 216,322 Da.
Mary Ann Nichols
Mary Ann "Polly" Nichols je po mnogma prva žrtva zloglasnog londonskog serijskog ubojice Jacka Trbosjeka koji je 1888. ubijao i sakatio prostitutke u okrugu Whitechapel. Kao i kod ostalih Trbosjekovih žrtava, podaci o životu Nicholsove su malo poznati. Kada je ubijena, Mary Ann Nichols je imala 43 godine. Nicholsova je pokopana u četvrtak, 6. rujna 1888., a 1996. su gradske vlasti ispred njezinog groba stavili nadgrobni spomenik.
Tijelo Nicholsove nađeno je u 3:40h u jutro u petak, 31. kolovoza 1888., na podu u današnjoj Ulici Durward, nekih 200 jarda od bolnice. Prema izvještaju, ni policajci koji su patrolirali ulicom, ni stanari obližnjih kuća, nisu čuli niti vidjeli ništa sumnjivo. Nicholsova je najvjerojatnije ubijena u 3:30h u jutro, samo 10 minuta prije nego je tijelo otkriveno.
Nicholsova je bila kći Edwarda Walkera i Caroline Walker (prije Webb). Dok je osmrtnica navodila da je u vrijeme smrti imala 42 godine (greška koja se nalazi i na njezinoj nadgrobnoj ploči), izvori, pa čak i njezin otac, tvrde da je imala 43 godine. Nicholsova je rođena kao Mary Ann Walker u Londonu 26. kolovoza 1845. Ona se 16. siječnja 1864. udala za Williama Nicholsa sa kojim je, prije razvoda 1880., imala 5 djece - Edwarda Johna, Percya Georgea, Alice Esther, Elizu Sarah i Henrya Alfreda.
Njezin otac je naveo da je Mary Ann bila teška alkoholičarka. Njezin bivši suprug, William Nichols, je optužen da ju je napustio zbog afere sa medicinskom sestrom, no on je tvrdio da ima dokaze da se njihov brak nastavio još 3 godine nakon afere, te je rekao da ga je ona često napuštala.
William Nichols joj je plaćao 5 šilinga tjedno potpore u periodu od jedne ili dvije godine, no prestao je nakon što je saznao da živi sa drugim muškarcem. Mary Ann je tada živjela od jako malih prihoda, koje je dobivala prostitucijom. Jedan period živjela je sa ocem, no napustila ga je nakon svađe. On je rekao da je nakon toga jedno vrijeme živjela sa nekim kovačem. U svibnju 1888., živjela je u jednoj radionici, no zaposlila se kao sluškinja. Nezadovljna svojim statusom, napustila je poslodavce i ukrala odjeće u vrijednosti od 3 funte i 10 šilinga. U vrijeme smrti živjela je u Whitechapelu, no zbog nedostatka novca da plati noćenje, tu noć je izašla da zaradi novac na ulici. Zadnji put je viđena u tom području od strane njezinog prijatelja, sat prije smrti. Njezino tijelo identificirano je pomoću odjeće koju je nosila.
Sažetak post-mortema izašao je u londonskom časopisu The Times. Post-mortem možete pročitati ako slijedite link.
Cernay-l'Eglise
Serne l'Eglis je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 258 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,95 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 850 metara (maksimalnoj 982 m, a minimalnoj 787 m).
Opština Voždovac
Opština Voždovac je beogradska opština. Zauzima površinu od 14.864 ha, na kojoj živi oko 167.000 stanovnika.
Mesto današnje opštine Voždovac je mesto sa kojeg je vožd Karađorđe poveo svoje ustanike i 1806. prvi put oslobodio Beograd od Turaka. U spomen na taj događaj, ovaj kraj je nazvan Voždovo predgrađe, da bi kasnije dobio ime Voždovac. Posle Drugog svetskog rata opština je nazvana VI rejon, a 1956. nastala je spajanjem tadašnjih opština Lekino brdo i Voždovac.
Slava opštine Voždovac je Sveti Andreja, 13. decembar.
Opšti podaci
Kada se pomene južna kapija Beograda,onda većina stanovnika zna da je reč o Voždovcu,jednoj od 16 beogradskih opština sa 152.000 stanovnika. Na svojih 15.000 ha površine,opština obuhvata dve celine-gradsko jezgro,kombinovano od starih naseobina poput Lekinog brda i Dušanovca i mnogobrojnih savremenih stambenih celina,a zatim korpus prigradskih naselja koja se protežu duž starog kragujevačkog druma. U južnom delu van starog gradskog jezgra,podizana su nova naselja Šumice,Konjarnik,Medaković i Braće Jerković,protkana parkovima,zelenilom,dečjim igralištima i slobodnim prostorom. U vremenu između 1969. i 1974. nastavljena je izgradnja,pa se na Braće Jerković nadovezao drugi deo istoimenog naselja,a dalje u pravcu autoputa je produženo naselje Medaković. Takođe je uz Avalski drum do početka 80-tih godina završeno i naselje Banjica. Poslednje dve,tri godine bile su u znaku rekonstrukcija ulica,vodovodne mreže,izgradnje sportskih terena,kao i igrališta za decu,asfaltiranja puteva u prigradskim naseljima,ulaganja u infrastrukturu Voždovca. U planu je izgradnja komercijalno-poslovnih objekata i centara na Banjici,u naselju Kumodraž II,Medaković II,Šumice,Braće Jerković. Izgrađen je Dušanovački plato i završeni su radovi na kompletnoj izgradnji ul.Vojvode Stepe,čime bi ova ulica dobila izgled pravog bulevara.
Geografija
Opština Voždovac nalazi se 4-5 kilometara južno od centra Beograda. On spada u srednje opštine (obuhvata površinu od 148 kv. km.). Najviši vrh na Voždovcu je planina Avala (511 m). On ima nekoliko brda:
Položaj
Opština Voždovac se nalazi u jugoistočnom delu Beograda i on obuhvata centralni deo Beograda. Graniči sa opštinama Vračar na severu,Zvezdara na severoistoku,Grocka na istoku,Sopot na jugu,Barajevo na jugozapadu,Čukarica i Rakovica na zapadu i Savski Venac na severozapadu.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2002. opština Voždovac ima 151.768 stanovnika.
Etnička struktura
'''Kretanje broja stanovnika
Zanimljivosti
Najznačajniji turistički potencijali na teritoriji opštine Voždovac su:kompleks planine Avala sa Spomenikom Neznanom junaku,planinarskim domom Čarapićev brest,područje Šuplje Stene,prirodno jezero u naselju Trešnja,veštačko jezero Bela reka u Ripnju,veštačko jezero između naselja Pinosava i Resnik,spomen-park u Jajincima posvećen streljanim rodoljubima u Drugom svetskom ratu,rodna kuća Vojvode Stepe u Kumodražu. Na širem prostoru Avale kao značajni turistički resursi identifikuju se i podavalske termalne vode,Zavojnička reka kao i seoska naselja Beli Potok,Zuce,zaseok Brđani,Pinosava sa mogućnostima razvoja seoskog turizma ili razvoja privrednih sadržaja u funkciji turizma. Međutim,priroda se sama postarala da ljude podseti na ove činjenice. Na opštini Voždovac nalazi se još i Banjička šuma i nekoliko parkova kao što su Park Šumice, Park Jajinci,Spomen park Topovske šupe i pošumljena oblast Stepin Lug (Gaj).
O imenu opštine
Voždovac je jedna od 17 gradskih opština Beograda. Nosi ime po vođi Prvog srpskog ustanka, prvom Voždu srpskog naroda, poznatog i po nadimku Karađorđe. Prostoru iznad današnje Autokomande, stanovništvo 1904. godine daje ime "Voždovo naselje-Voždovo predgrađe", sećajući se na mesto odakle je Karađorđe krenuo sa svojim ustanicima 1806. godine da oslobađa varoš i beogradsku tvrđavu. Pripajanje delova grada, prigradskih naselja i tadašnjih sela novoj administrativno-teritorijalnoj organizaciji-opštini daje se ime Voždovac. Sadašnji teritorijalno-administrativni oblik opština Voždovac konačno dobija 1960. godine.
Arheološka nalazišta na Voždovcu
Na području opštine Voždovac registrovano je više od arheoloških lokaliteta iz perioda praistorije,antike i srednjeg veka. Od ukupnog broja,dva lokaliteta su proglašena za arheološka nalazišta od značaja za Republiku Srbiju. su ostaci praistorijskih i srednjovekovnih slojeva.
Aleja velikana
Na teritoriji gradske opštine Voždovac rođene su i živele brojne istorijske ličnosti:
Naselja
Na teritoriji opštine Voždovac nalazi se 36 naselja. Naselja su podeljena na gradska i seoska naselja. Dušanovac,Jajinci,Kumodraž,Kumodraž 2,Lekino Brdo,Marinkova Bara,Medaković,Medaković 2, Medaković 3,Mitrovo Brdo,Konjarnik,Pašino brdo,Selo Rakovica,Trošarina i Šumice. Zuce,Pinosava,Ripanj,Stepin Lug i Šuplja Stena.
Ripanj
Ripanj je najjužnije naselje u opštini Voždovac. Udaljen je oko 20 km južno od Terazija,i nalazi se oko 3-4 km južno od planine Avale. Obuhvata površinu od 8000 ha (80 kv.km.) i kroz naselje prolaze sledeće linije GSP-a:405(Voždovac-Glumčevo Brdo),407(Voždovac-Bela Reka),408(Voždovac-Ralja/Drumine/ i 534(Cerak Vinogradi-Ripanj/centar/). Veće ulice u naselju su Avalska i Brđanska. Prema popisu iz 2002. bilo je 10.741 stanovnika. On je najverovatnije dobio ime po steni Ripi. U naselju se nalazi još i fabrika "Minel" sa svoja tri pogona.
Avalski Venac
Avalski Venac je predložena opština od Grada Beograda. Pokret za stvaranje opštine počeo je 1996,a od 2002. je poboljšan za uspešnu kampanju za stvaranje opštine Surčin,koji se odvojio od opštine Zemun. Opština bi trebala da obuhvata sledeća naselja: Ripanj, Zuce,Beli Potok i Pinosavu iz opštine Voždovac,uključujući i Vrčin iz opštine Grocka i Resnik iz opštine Rakovica. Sva naselja nalaze se pored planine Avale. Ukupno stanovnika ima oko 48.000 prema popisu iz 2002. U septembru 2007. predlog je zvanično započeo u opštini Voždovac,a u oktobru 2007. skupština opštine je započela izgradnju zgrade u centru Belog Potoka,koja će poslužiti kao predstavljane skupštine buduće opštine. Novi administrativni centar je završen u aprilu 2008.
Pougarje
Pougarje je podugo, ali relativno usko područje uz rijeku Ugar (do 1878. Brzica), između planina Vlašić i Ranča, sa 20-ak sela i zaselaka[ ][ ]. Prostire se od Vitovlja, ispod Ugârskih stijena, do utoka Ugra u duboki kanjon ispod Skender Vakufa i pritoke Ugrića. Nisko Pougarje je uz samu rijeku, a okolne padine u lokalnim okvirima se označavaju kao Visoko Pougarje.
Pougarje (osobito obronci Ranče) je bogato crnogoričnom i mješovitom listopadno-crnogoričnom šumom. Gornji i srednji dio sliva Ugra još uvijek ima karakter salmonidnih voda, sada su tu samo (potočna pastrmka) i prorijeđena mladica, a lipljan je (u nedavnoj prošlosti) iščezao. Nakon izgradnje HE Bočac, uzvodno sve dalje prodiru i ciprinide; u nekim sezonama sve do Vitovlja. U okolnim šumama obitava krupna divljač (lisica, vuk, medvjed), a u gustišu pri ušću Ilomske, u zaštićenom lovačkom reviru, formirano je i hranilište za mesoždere (uključujući i jata gavranova). Krajolik ušća Ilomske je posebno atraktivan, sa dva vodopada, oko tri kilometra uzvodno. Veći je visok čak 40 m, a (zbog konfiguracije terena) sasvim je neupadljiv sa okolnog platoa. Eksponirane prema Ranči, Ugârske i Imljanske stijene (uz Ilomsku, ispod sela Đênići i Màrići) predstavljaju golu (pretežno krečnjačku) matičnu stijenu[ ][ ]
Glavnina Pougarja je u općini Dobretići. Ušće Ilomske je nizvodno od Vitovlja. Uzvodno uz Ilomsku je selo Korićani i kanjon između Korićanskih stijena i Imljamske visoravni.
Triler (muzika)
Prilikom izvođenja trilera treba voditi računa da smena tonova bude ritmički ujednačena.Triler na kratkoj noti može se izvesti kao praltriler :
thumb|center|650px|Primer trilera u [[kompozicija (muzika)|kompoziciji za klarinet i klavir autora R. Lazića - V. Peričića: Cvrkut ptica.]]
Spoljašnje veze
Abbellimento
Džogatajski okrug
Džogatajski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Džogataj.
Lazarevac
Lazarevac je gradsko naselje i sedište gradske opštine Lazarevac u gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 23.600 stanovnika (62.000 u opštini).
Geografski položaj
Lazarevac leži u živopisnom delu Šumadijske Kolubare, u neposrednoj blizini reke Kolubare, na nadmorskoj visini 157m. Šumadijska Kolubara nagnuta je prema reci Kolubari, po kojoj je i dobila svoje ime. Severozapadna strana kolubarske ravni, na kojoj leži Lazarevac, je ravničarska, a jugoistočna je brdovita i pretežno voćarska.
U doba oticanja ploicenskog jezera, u oblasti današnje Šumadijske Kolubare, postale su na jezerskom dnu tri veće doline: dolina Turije, Peštana i treća najveća dolina Onjega, koja je sastavni deo doline Ljiga. Njihov poprečni pravac pružanja je sa istoka ka zapadu. U jednoj od tih dolina podignut je Lazarevac. Nešto dalje od njega uzdižu se, jugoistočno i istočno planine Rudnik, Kosmaj, Venčac i Bukulja, zbog kojih Lazarevac ima vrlo prijatnu umereno kontinentalnu klimu. Nagle toplotne promene su retke, a žarka leta ublažava biljni pokrivač. Najveće su hladnoće u drugoj polovini zime. Najniže temperature do -28 c, javljaju se u drugoj polovini januara i februara. Od vetrova u ovoj oblasti preovlađuju severno-istočni vetrovi. U početku proleća obično duva jugo koji često nanosi štete voću, jer se javlja u vreme cvetanja voćnjaka. Glavne reke i rečice ove oblasti su: Kolubara, Onjeg, Ljig, Peštan, Turija, Beljanica i Lukavica.
Praistorija
Teritorija ove oblasti bila je naseljena Tračanima još u praistorijsko doba. Prirodna plodnost zemljišta privlačila je praistorijske ljude da se na njemu nastane. Paleolitski nalazi otkriveni su na više mesta. Na mnogim njivama u Arapovcu i Mirosaljcima nađena je keramika vinčanog tipa. Na ostatke praistorijskih groblja u ovome kraju navode nas i neki nazivi mesta: Boblija u Lukavici i Rudovcima, Bobija u Malim Crljenima i Mirosaljcima, Podumka u Baroševcu itd. I imena reka Turije, Onjega i Ljiga upućuju nas na stanovnike koji su ovu oblast davno naselili pre dolaska slovenskih plemena. Izgleda da je bilo naselja i u bakarno doba: u Velikim Crljenima nađen je 1947. godine bakarni nož koji se sada nalazi u Narodnom muzeju u Beogradu. U Arapovcu i Velikim Crljenima nađeno je nekoliko bakarnih sekira. Postoje i arheološki nalazi iz starijeg kamenog doba ali su, na području lazarevačke opštine, mnogo bogatiji oni iz neolita koji ukazuju na prisustvo ljudi vinčanske kulture a ona je, pre oko sedam hiljada godina, bila najrasprostranjenija kultura na prostranstvima tadašnje Evrope. Keramički predmeti vinčanskog stila pronađeni su na njivama Arapovca i Mirosaljaca, kao i na Stubičkom visu. Na prisustvo praistorijskih ljudi ukazuju i pomenuti grobovi na lokalitetima u Rudovcima, Lukavici, Baroševcu.
Srednji vek
Godine 1284. ustupio je mađarski kralj Vladislav svome zetu kralju Dragutinu Beograd i Mačvanski Banat koji je posle Dragutinove smrti zauzeo njegov brat Milutin. Jedno vreme je Mačvanskim Banatom vladao car Dušan, posle čije smrti je naizmenično pripadao Srbima i Mađarima. Tu je pokušao 1386-1388. godine da se učvrsti i knez Lazar jer je Banatom vladao mađarski velikan Nikola Gorjanski čija je prva žena kći kneza Lazara. Sve do pred kraj 16. veka Šumadija se nalazila uglavnom izvan značajnih događaja.
Turski period
Kada su Turci od 1438. godine poveli ofanzivu protiv Srbije i Ugarske, ova oblast se našla u veoma teškom položaju. Prodirući od Kruševca prema severu turska vojska je pustošila ove oblasti. Naročito su bila velika pustošenja pre i posle pada Srbije 1459. godine. Stanovništvo je u strahu od Turaka napustalo svoja ognjišta. Kada su Turci osvojili Srbiju i ova oblast je kao i cela Srbija usla u sastav Smederevskog sandžaka, a kasnije Beogradskog sandžaka. Bio je to veliki gubitak u ljudstvu zbog turskih klanja, hapšenja i zarobljavanja. Zato je svuda bilo puno hajduka. Međutim u 17. i 18. veku naselja su se tokom vremena povećavala prirodnim priraštajem i doseljavanjem. Uoči Berlinskog kongresa, kada je Srbija sticala nezavisnost, Lazarevca još nije bilo, a današnje obližnje selo Šopić imalo je status varošice. Još od 1846. tu je bilo sedište Kolubarskog sreza, a prema popisu iz te godine, Šopić je imao 95 kuća i 578 stanovnika. Kraj se, inače, brzo razvijao zbog blizine Beograda i sve veće trgovine sa ne mnogo dalekom Austrijom.
Lazarevac u 17. i 18. veku
Ratovanje između Austrije i Turske 1683-1699. godine, a naročito ratne operacije po Srbiji 1689-1690. donele su velika stradanja stanovništvu ove oblasti. 1690. god. došlo je do poznatog preseljavanja Srba preko Save i Dunava. Ubrzo posle ovog dolazi do novog Austro-Turskog rata 1716-1717. godine. Požarevačkim mirom 1718. godine Austrija je dobila pod svoju vlast severnu Srbiju i ove krajeve kojim je vladala do 1738. godine Kada su Austrijanci 1718. godine okupirali Srbiju, zatekli su u ovoj oblasti pravu pustoš. Po jednom spisku crkvenih prihoda za 1723. godine Baroševačka nurija je imala tada 40 domaćinstava, Sopićanska 30, Barzilovačka 15 domaćinstava. Kada je Austrija 1781. godine sklopila sa Rusijom savez protiv Turske i počela da se sprema za rat, organizaovala je u Srbiji svoju obaveštajnu službu. Kroz Srbiju i kroz ove oblasti krstarili su 1783. i 1784. godine austrijski agenti. Pored ispitivanja zemljišta oni su se pripremali srpski narod za ustanak protiv Turaka. Kada je Austrija objavila 1788. godine rat Turskoj, stanovništvo ovog kraja i ovom prilikom je još jednom uzelo učešće na strani Austrije nadajući se da će njenom pomoći najzad biti oslobođeni od Turaka. Od Srba austrijskoj vojsci se priključio Koča Anđelković. I ovaj rat je završen prepuštanjem Srba Turcima što je u Srbiji izazvalo veliko nezadovoljstrvo prema austrijskoj vladavini.
Razvoj Lazarevca do 1914. godine
Posle proglašenja nezavisnosti Srbije 1878. godine ova oblast zbog blizine Beograda i intezivne trgovine sa Austrougarskom, je ekonomski jača. Selo Šopić je 1882. godine proglašeno za varošicu. Tada su bili prisutni svi viđeniji ljudi iz sreza. Novo ime Lazarevac je ozvaničeno i u srpskim novinama 28. juna 1889. godine i postao je centar ove oblasti. Po jednom mišljenju Lazarevac je dobio ime po najstarijoj kafani u ovom kraju, koja se zvala “Knez Lazar”, a po drugom, proglašen je za varošicu na Lazarevu subotu, pa je po tome dobio ime Lazarevac. Proglašavanjem za seosko mesto Lazarevac se razvija kao upravno i privredno središte ove oblasti i naglo napreduje. Od 1885. godine u Lazarevcu se nalazi sreski sud, osnovna škola i druga nadleštva državne administracije. Početkom XX veka dobija poštu, a 1906. godine apoteku i prvog lekara dr. Simu Govedaricu.
Usled brzog razvoja zanata u Lazarevcu sa početkom XX veka formira i esnaf koji se tada naziva “Udruženje za međusobno pomaganje zanatlija”. Politički život varošice i okoline od osnivanja 1903. godine odvija se u okviru građanskih, političkih stranaka, tadašnje Srbije. Najjače uporište imala je na selu Radikalna stranka. Posle prevrata 1903. godine za novog poslanika sreza izabran je Svetozar Stanišić. Pred Prvi svetski rat u Lazarevcu je služio kao sudski praktikant i najveći srpski komediograf Branislav Nušić. Postoje mnoge pretpostavke da je za svoju komediju “Sumnjivo lice” uzeo tipove iz predratnog društva ovih krajeva, jer se u samom komadu pominje i selo Trbušnica. Za vreme Prvog svetskog rata 1914-1918. godine Lazarevac je znatno porušen. Posle oslobođenja, odnosno 1919. godine Lazarevac je ponovo oživeo kao trgovačko, zanatlijsko i administrativno mesto čitave oblasti.
Prvi svetski rat
Kao u ranijim ratovima stanovništvo ovog kraja učestvovalo je i podnelo velike žrtve u Balkanskom ratu 1912-1913. godine i u Prvom svetskom ratu. U novembru 1914. godine feldmaršal Poćorek je odlučio da novom ofanzivom popravi neuspeh Cerske operacije. Pošto je neprijatelj raspolagao velikom nadmoćnošću u ljudstvu i materijalu, srpska vrhovna komanda naredila je da se naše armije postepeno u žiži borbe povuku na desnu obalu Kolubare, na liniji Obrenovac-Lazarevac-Ljig. Ofanziva naše vojske počela je 3. decembra na celom frontu. Oko 2 časa 9. decembra u Lazarevcu je zarobljeno 170 neprijateljskih vojnika, pri povlačenju. Posle osvajanja Lazarevca neprijatelj se ogorčeno branio na utvrđenoj liniji Konatica-Stepojevac-Borak, ali su naše jedinice uspele da slome i ovaj otpor. U Kolubarskoj bici poginulo je oko 20.000 srpskih vojnika od kojih mnogi počivaju u novopodignutoj crkvi sa kosturnicom u Lazarevcu.
Kameni spomenik izginulim ratnicima u Prvom svetskom ratu podignut je i u Dudovici. Na položajima Vrače Brda poginulo je 20. novembra 1914. godine i Dimitrije Tucović, jedan od najistaknutijih vođa socijalističkog pokreta u Srbiji. Neprijateljski gubici u ovoj bici, i poginulim i zarobljenim vojnicima iznose oko 100.000. Tokom Prvog svetskog rata u borbama na prostorima današnje lazarevačke opšitine najverovatnije je učestvovao i sam Josip Broz Tito (u Prvom svetskom ratu na strani austrougarske vojske), pa iz tog razloga, kasnije, za vreme svog predsedničkog mandata nikada nije posetio ove prostore, uprkos i tome što je Lazarevac i onda bio rudarski gigant na prostoru SFRJ.
Kolubarska bitka
Kolubarska bitka je najveća i najznačajnija bitka između srpske i austrougarske vojske u toku Prvog svetskog rata. Ona je jako podigla moral srpskoj vojsci i narodu i proslavila ih širom Evrope. Za izvanrednu veštinu u komandovanju za vreme ove bitke general Živojin Mišić dobio je čin vojvode.
Spomen crkva palima u Kolubarskoj bici
Ideja o podizanju spomen crkve palima u Kolubarskoj bici rodila se baš prvih godina posle završetka Prvog svetskog rata. Tek se 1938. godine otpočelo sa zidanjem. Posle Drugog svetskog rata narodne vlasti su uvidevši značaj ovoga spomenika dale subvenciju za dovršenje ovoga kulturno-istorijskog spomenika. Godine 1962. hram konačno je dovršen. U njegove temelje smešteno je oko 17 hiljada posmrtnih ostataka boraca srpske i austrougarske vojske.
Drugi svetski rat
Dan posle šestoaprilskog bombardovanja Beograda 1941. godine, bombama su zasuti Lazarevac i pomoćni aerodrom u njegovoj blizini (na mestu današnjeg Doma Zdravlja). Stanovništvo ovih krajeva, već veoma iscrpljeno za vreme Prvog svetskog rata, ne prihvatajući okupaciju u velikom broju se, kao i celokupno stanovništvo Srbije, priključilo kako Četničkom tako i Partizanskom pokretu. Zbog čega je tokom celog rata vršena odmazda na članovima porodica onih koji su se borili protiv nemačkih snaga, ali isto tako odmazde su vršene i među večito podeljenom srpskom stanovništvu, i to na relaciji partizani-četnici i obrnuto. Sam Lazarevac oslobođen 19. septembra 1944. uz veliku pomoć vojnika Crvene armije koja je praktično i oslobodila Beograd i ove krajeve.
Industrijalizacijom i intenzivnom eksploatacijom uglja u decenijama posle Drugog svetskog rata Lazarevac i okolina iz temelja menjaju lik i postaju sredina od bitnog značaja za svakodnevni život i razvoj čitave Srbije.
Demografija
U naselju Lazarevac živi 18.392 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,6 godina (36,0 kod muškaraca i 37,3 kod žena). U naselju ima 7.668 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,07.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Istorijat
Oslobođenjem beogradskog pašaluka od Turaka 1815. godine počinje u ovoj oblasti privredni razvoj.
Prvu etapu ekonomskog razvoja ove oblasti predstavlja doba prelaza iz naturalne u novčanu privredu. Seljačka gazdinstva su se povezivala sa tržištem i zelenaškim kapitalom. Privreda je bila primitivna i zaostala. Preovlađivale su porodične zadruge čija se ekonomija bazirala na zatvorenoj kućnoj radinosti. Ekonomski elementi pritiskivali su seljaka da napusti naturalnu i zatvorenu kućnu privredu i da se uključi u robno novčani promet. Poljoprivreda je u to vreme imala pretežno stočarski karakter. Trgovina je bila relativno živa. Glavni predmet trgovine bile su svinje. Seljaci su obilato hranili svinje žirom, a šumsku i utrinsku taksu plaćali su minimalno.
Druga etapa počinje šezdesetih godina i traje do dvadesetih godina prošlog veka. Ona znači pobedu novčane privrede i početak kapitalističkih i društvenih odnosa. Patrijarhalno društvo i porodične zadruge se formiranjem novčane privrede sve više i više raspadaju. Prvi dućani se otvaraju ne samo ba teritoriji Lazarevca već i po selima. U to vreme počinje da se razvija i zadrugarstvo jer su trgovci otkupom poljoprivrednih proizvoda i plasiranjem mešovite robe na selu eksploatisali seljake.
Treća etapa počinje razvitkom rudnika i industrije za vreme stare Jugoslavije.
I pored velikog bogatstva privredni život Lazarevca i okoline je u periodu posle Prvog svetskog rata bio nerazvijen ili slabo razvijen. Eksploatacija se vršila samo jamskim putem. U tri jame:
Jama “Kolubara” koja je otvorena 1938. godine i čiji je kapacitet proizvodnje bio vrlo mali od oko 1300 tona mesečno, a rad u jami primitivan bez ikakve mehanizacije i zaštitnih sredstava za radnike. Jama je proizvodila sve do 1934. godine kada je rad obustavljen zbog akcija NDB. U to vreme proizvodnja je dostizala do 5000 tona mesečno. Posle oslobođenja jama je renovirana, kapacitet jame je povećan tako da 1947. godine dostiže 10.000 tona mesečno.
Jama “Junkovac” je otvorena 1936. godine. Jama je za to vreme bila dosta dobro tehnički opremljena. Raspolagala je zasekačima i električnim bušilicama, a kapacitet dnevne proizvodnje je dostizao do 400 tona lignita. Sav ugalj je transportovan žičanom železnicom dugom 5 km. do termoeletrane u Vreocima. Jama je bila u proizvodnji sve do 1943. godine kada je prestala sa radom zbog oštećenja. Po oslobađanju jama je renovirana i u prvim godinama dostigla je kapacitet od 700 tona dnevne proizvodnje.
Jama “Prkosava-Rudovci” imala je dosta mali kapacitet koji se kretao na nivou od oko 1.000 tona mesečno. Kao što se vidi ogromne naslage uglja lignita u Kolubari između dva svetska rata eksploatisane su nesređeno, nestručno, malim kapacitetima i primitivno.