cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Digitalni signal
mini|desno|200px|Digitalni signal: 1) Niski nivo 2) Visoki nivo 3) Rastuća ivica 4) Padajuća ivica Digitalni signal je u elektronici nivo napona ili struje čija se vrijednost može mijenjati samo u određenom ograničenom broju stanja ili koraka. Amplituda signala može imati samo neki ograničeni broj vrijednosti, za razliku od analognog signala.
Primjeri digitalnog signala su stanja prekidača (uključen ili isključen), binarni kod u računarima (0 ili 1), Morzeov kod i drugi.
Na slici se vidi primjer binarnog digitalnog signala, sa dva stabilna stanja, niskim i visokim. Prelazna stanja (ivice) nisu definisana kao dio signala, i digitalni uređaji su podešeni da ih ignorišu.
Kao prednost digitalnog signala se može navesti veća otpornost na šum i prigušenje signala.
Thoraise
Thoraise je općina od 348 stanovnika na istoku Francuske u Departmanu Doubs.
Karakteristike
Thoraise se prostire duž desne obale rijeke Doubs i Kanala Rhône-Rajna udaljen 11 km jugozapadno od Besançona.
Poznat je po tunelu na Kanalu Rhône-Rajna dugom 185 metra, kojim se skraćuje plovidba po velikom doubsovom meandru. thumb|left|220px| Ulaz u [[tunel]]
Historija
Thoraise je nikao uz zamak koji je u 13. vijeku podigla porodica Monferrand, feudalni gospodari toga kraja. Tako da je bio feud sve do Francuske revolucije.
Lomas de Comanjilla, León
Lomas de Comanjilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 560 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1843 m.
Lázaro Cárdenas del Río, Las Rosas
Lázaro Cárdenas del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
Fucine, Trento
Fucine je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 969 m.
In Gefahr und größter Not bringt der Mittelweg den Tod
In Gefahr und größter Not bringt der Mittelweg den Tod je zapadnonjemački igrani film snimljen 1974. godine u režiji Alexandera Klugea i Edgara Reitza. Po žanru je mješavina drame i satirične komedije, a radnja, smještena u Frankfurt na Majni paralelno prati dvije žene, od kojih je jedna promiskuitetna sitna kradljivica, a druga špijunka za komunističku Istočnu Njemačku. Film se isticao polu-dokumentarnim stilom, odnosno sadržava dokumentarne segmente koji prikazuju tadašnji Frankfurt.
El Colomo, Rosario
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 835 m.
Palazzo Civena
Palazzo Civena je renesansna palača u Sjevernoj Italiji (Provincija Vicenza) u centru Vicenze u ulici Viale Eretenio 12, prva koju je projektirao Andrea Palladio.
Historija i karakteristike
To je bila prva gradska palača koju je Palladio podigao u Vicenzi, za braću Giovannija Giacoma, Pier Antonia, Vincenza i Francesca Civenu. Još i danas se u Muzeju grada Vicenze čuva kamen temeljac, s uklesanim datumom 1540. kada je počela gradnja. Palača je vjerojatno završena dvije godine kasnije, šest mjeseci prije početka gradnje Palazzo Thiene.
Palazzo Civena nije objavljen u traktatu Quattro Libri, a njen današnji izgled ne odgovara Palladijevom projektu, već je rezultat Ceratijeve intervencije kojom je proširio atrij i modificirao stepenište. Orginalni projekt može se rekonstruirati zahvaljujući jednom tlocrtu koji je objavio Ottavio Bertotti Scamozzi 1776. (prema materijalima koje je dobio od tadašnjih vlasnika). Na njemu se vidi da je Palladio grupirao prostorije u dva krila smještena na stranama atrija, s velikim lučnim prozorima prema atriju.
Pored svega, Palazzo Civena je dragocjeno svjedočanstvo o mladenačkoj aktivnosti Palladija, prije odlučujućeg putovanja u Rim 1541. nakon kojeg je odbacio arhitektonsku tradiciju Vicenze.
Palazzo Civena je 1994. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.
Las Conchas, Chinicuila
Las Conchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Rancho el Triunfo, Coyuca de Catalán
Rancho el Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Woodbourne, Pennsylvania
Vudborn je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Prénom Carmen
Prénom Carmen je francuski igrani film snimljen 1983. godine u režiji Jean-Luc Godarda. Po žanru je mješavina art drame i crne komedije, dijelom inspirirana znamenitom operom Carmen. Naslovni lik, koji tumači Maruschka Detmers, je članica grupe radikalno lijevih terorista koja sudjeluje u pljački banke gdje će sresti mladog zaštitara (čiji lik tumači Jacques Bonnaffé). Radnja prikazuje kako se on u zaljubi te pridruži njenoj bandi, ali kako će njihova stratstvena veza imati tragičan završetak. Iako je Godard radnju presjecao scenama komornog kvarteta koji izvodi Bethoveenove kompozicije, Prénom Carmen se smatra jednim od konvencionalnijih i široj publici pristupačnijim naslova njegove filmografije. Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio Zlatni lav. Mlada Maruschka Detmers, kojoj je to bila prva uloga i u kojoj je pažnju privukla i brojnim scenama gdje se pojavljuje gola, je nakon Carmen ostvarila niz zapaženih uloga u evropskim art filmovima.
Woodbourne, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.851, što je 339 (9,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Carmelo, San Fernando
El Carmelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 730 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 847 m.
Morărești, Morărești
Morărești je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Morărești.
Case Castellani, Parma
Case Castellani je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 563 m.
Seis de Mayo, García
Seis de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini García.
Armando Fernández Garza, García
Armando Fernández Garza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini García.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 748 m.
Săuca, Săuca
Săuca je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Săuca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
El Júcaro, Cuitláhuac
El Júcaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cuitláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
La Crucillera, Chinicuila
La Crucillera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1097 m.
Al Jarbah, Sa'dah
Al Jarbah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1879 m.
San Cristobalito, Las Rosas
San Cristobalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1329 m.
Belardello, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
El Mahuaquite, San Bartolo Tutotepec
El Mahuaquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Bartolo Tutotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1266 m.
Venustiano Carranza, Carlos A. Carrillo
Venustiano Carranza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carlos A. Carrillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 547 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Rústico San Pedro, León
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 609 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1779 m.
Stećak iz Gornje Međiđe
Stećak iz Gornje Međiđe  je srednjovjekovni usamljeni nadgrobni spomenik na teritoriji opštine Gradačac, Bosna i Hercegovina. Predstavlja izvanredno vrijedan primjerak jer se pretpostavlja da je na ovom lokalitetu postojao veći broj stećaka, ali se održao samo ovaj, vjerovatno zbog toga što je bio najmasivniji.
Opis
Stećak je od krečnjaka, oblika dobro klesanog sljemenaka, postavljenog na postolje u obliku posebne ploče. Na njegovim stranicama nema nikakvih reljefnih motiva. Natpis bosančicom uklesan je u više redova na njegovoj južnoj bočnoj strani od kojih je samo donekle čitljivo nekoliko riječi.
Po osobinama slova i jezičkim terminima, ovaj natpis po ima mnogo sličnosti sa natpisima pronađenim na području Majevice. Sve te veze sa stećcima sa Majevice upućuju na zaključak da je stećak iz Gornje Međiđe djelo majevičkih majstora.
Jurfat al Wādī, Sa'dah
Jurfat al Wādī je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
Cantarrecio, Ojinaga
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 802 m.
Pašman
Pašman (talijanski: Pasman ili Pasmano) je otok u Jadranskom moru u Hrvatskoj, koji administrativno podpada pod Zadarsku županiju.
Geografske karakteristike
Dug je 21,1 i širok do 4,1 km. Sve do 1883. kad je prokopan kanal kod Ždrelca bio je spojen sa otokom Ugljanom. Od 1970-ih kad je izgrađen most ponovno je povezan sa Ugljanom. Otok ima površinu od 60,1 km², a dužina njegove obale iznosi 70,206 km.
Od kopna ga dijeli Pašmanski kanal širok 1,9 km, jugoistočno leži otok Vrgada, a zapadno brojni Kornatski otoci i Dugi otok.
Građen je od krednih vapnenaca, dolomita i i pliocenskog lesa. Najviše brdo Bokolj ima 272 metara.
Pašman je vrlo razveden, naročito duž istočne obale, koja je uglavnom niska. Tu se nižu brojne uvale; Polača, Taline, Triluke, Lanđin, Soline, Kablin i pješčane plaže.
Cascina Vinzasca, Cremona
Cascina Vinzasca je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Pašman
Geografske karakteristike
Otok je obrastao makijom i borovim šumarcima. Stanovnici se bave ratarstvom (žito, povrće), ovčarstvom, maslinarstvom, vinogradarstvom, ribarstvom i turizmom.
Cascina Vinzasca, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Pašman
Geografske karakteristike
Naselja leže na obali okrenutoj kopnu, koja je niža i razvedenija, to su administrativni centar -sjedište općine Tkon (753 stanovnika), Pašman (399 st.), Neviđane (390 st.), Ždrelac (296 st.), Dobropoljana (280 st.), Kraj (272 st.), Mrljane (248 st.) i Banj (206 st.).
Historija
Rimljani su Pašman ubrajali u liburnske otoke, iz tog perioda je i najstariji poznati naziv jednog od otočnih naselja - Katan (Tkon). Za Antičkog Rima zvan je Flaveico ili insula Postimana. Po svemu sudeći otok je za Antike bio dobro naseljen, ali je za ranog srednjeg vijeka opustio, jer ga Konstantin Porfirogenet navodi kao pusteliju.
Za srednjeg vijeka najveći dio Pašmana bio je feud zadarskih samostana i aristokracije.
Prvi feud na Pašmanu - Cella sv. Mihovila u Neviđanama, dokumentiran je u 11. vijeku, kao vlasništvo zadarskog benediktinskog samostana sv. Krševana. Ali izgleda da je otok u to vrijeme bio u sastavu Biogradske biskupije, jer je (po nekim izvorima), biogradski biskup Prestancije - 1076. dao benediktinskom samostanu sv. Ivana Evangelista iz Biograda (osnovan 1059.) - crkvu sv. Kuzme i Damjana na brdu Ćokovac iznad Tkona. U nju je nakon mletačkog razaranja Biograda 1125. preseljeno sjedište Rogovske opatije iz Filipjakova.
Nakon Križarske opsade Zadra 1202. u Ćokovac su izbjegli zadarski kaptol i aristokrati. Za Opsade Zadra 1345. Mlečani su razorili Samostan sv. Kuzme i Damjana, zarobili redovnike i odnijeli arhiv. Samostan se počeo obnavljati nakon sklapanja Zadarskog mira 1358., tad je sagrađena nova samostanska crkva.
Pašmanski samostan sv. Kuzme i Damjana bio je jedan od centara širenja glagoljaštva po sjevernoj Dalmaciji. U samostanu su nastali brojni glagoljski manuskripti, među njima i Pravilo sv. Benedikta (prijevod s latinskoga na staroslavenski) nastao za 11. ili 12. vijeka. Pretpostavlja se da su upravo pašmanski redovnici otišli u Prag kao učitelji glagoljice i staroslavenskog. Vizitacije obavljene tokom 15. i 16. vijeka potvrđuju da se na cijelom otoku liturgija obavljala na staroslavenskom (lingua illirica, lingua slavica), te da sve otočne župe imaju liturgijske knjige na glagoljici.
Za francuske uprave u Dalmaciji benediktinski Samostan sv. Kuzme i Damjana u Tkonu je ukunut 1808., ali je obnovljen 1956. pa je danas, jedini muški benediktinski samostan u Hrvatskoj.
Transport
Otok je povezan dnevnim trajektnim linijama sa Biogradom na Moru, i autobusnom linijom sa naseljima na Ugljanu.
Der Angriff der Gegenwart auf die übrige Zeit
Der Angriff der Gegenwart auf die übrige Zeit je zapadnonjemačko igrano-dokumentarni omnibus film snimljen 1985. gdoine u režiji Alexandera Klugea. U njemu se Kluge kroz nekoliko segmenata - igranih i dokumentarnih - bavi fenomenom protoka vremena i njegovog uticaja na ljude.
Lanesboro, Minnesota
Lejnsboro je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Becheni, Săuca
Becheni je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Săuca.
Lanesboro, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 754, što je 34 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Becheni, Săuca
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 522 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Santa Fe, Ixtacamaxtitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2902 m.
Álvaro Obregón, San Fernando
Álvaro Obregón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 867 m.
San Rocco, Mantova
San Rocco je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 213 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Nogometno središte Našice
Razvojem nogometnih klubova na području tadašnje općine Našice i okolice došlo je i do potrebe osnivanja Nogometnog središta. Tako je 1961. godine osnovan Nogometni podsavez u Našicama, a 1975. godine formiran je Nogometni savez općine Našice. Na tim temeljima je 1996. godine ustrojeno Nogometno središte Našice koje je sastavni dio Županijskog nogometnog saveza osječko-baranjska županija i Hrvatskog nogometnog saveza. Uz navedeno, Nogometno središte Našice je i član Športske zajednice Grada Našica. Kao što je već rečeno, razvojem nogometa i osnivanjem klubova došlo je do potrebe za osnivanjem našičkog nogometnog središta. Do tada su klubovi svoje igrače morali registrirati i ostale administrativne klupske poslove obavljati u Osijeku, što su i činili pojedinačno ili skupno. Iako su se klubovi osnivali u prvoj polovici i sredinom 20. stoljeća, većina klubova nije bila uključena u prvenstvena i ostala službena natjecanja, već su utakmice odigravali povremeno ( prijateljske i revijalne utakmice ). Poslije Drugog svjetskog rata, nakon osnivanja većeg broja klubova, sve više njih se uključivalo i u službena natjecanja.
Nogometno središte Našice
Nogometno središte Našice okuplja nogometne klubove s područja grada Našica ( 12 klubova ) i pet općina - Đurđenovac ( 6 klubova ), Feričanci ( 1 klub ), Koška ( 2 kluba ), D.Motičina ( 2 kluba ) i Podgorač ( 5 klubova ). Dakle, u sastavu Nogometnog središta Našice djeluje 28 klubova koji su sa svojih 47 natjecateljskih ekipa uključeni u natjecanja koja su pod ingerencijom Nogometnog središta Našice, a 13 natjecateljskih ekipa još sudjeluje u višim rangovima natjecanja budući da se pet naših klubova ( NK NAŠK, NK FEŠK, NK Vihor, NK Croatia, MNK Našice ) natječe u ligama koji su pod nadležnošću Hrvatskog nogometnog saveza, Središta Osijek i Županijskog nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. Natjecanja pod okriljem Nogometnog središta Našice su slijedeća: Natjecanjima LNS Našice i Liga mladeži rukovode tijela izabrana od strane Izvršnog odbora te zajedno sa tijelima 2. ŽNL Našice koja su verificirana od strane Izvršnog odbora Županijskog nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. U sklopu Nogometnog središta Našice djeluju još Zbor nogometnih sudaca Našice i Zbor nogometnih trenera NS Našice. Nogometno središte Našice organizira i Kup natjecanje uz sudjelovanje svih klubova a pobjednik kupa sudjeluje u kup natjecanju  Županijskog nogometnog središta Osječko-baranjske županije.
Ostalo
Nogometno središte Našice, po uzoru na HNS, u kojem su umreženi klubovi prvog do trećeg stupnja natjecanja, prvo je u Hrvatskoj koje je u nižim ligama provelo umrežavanje svih svojih klubova putem interneta te vođenje sustava natjecanja prema službenom HNS-ovom sustavu COMET.
Vojvodstvo Mantova
Vojvodstvo Mantova (talijanski: Ducato di Mantova), bila je vazalna zemlja Svetog Rimskog Carstva u Lombardiji (Sjeverna Italija), koja je egzistirala od 1530. do 1708.
Nogometno središte Našice
Popis klubova, liga i godina osnivanja
3. HNL - istok
Vojvodstvo Mantova
Historija
Porodica Bonacolsi vladala je Mantovom od 1276. sve do 1328. kad je vlast preuzela porodica Gonzaga, točnije Luigi (Ludovico) Gonzaga koji je u augustu 1328. svrgnuo muža svoje kćeri Rinalda Bonacolsija. Pod Gonzagama je od 14. i naročito u prvoj polovici 15. vijeka započela teritorijalna ekspanzija te dotašnje srednjovjekovne komune, što ratovanjem što kupnjom. Tako su u prvim dekadama 15. vijeka od Verone uzeli Ostigliu i Villimpentu, od Brescie Castiglione delle Stiviere, Solferino, Castel Goffredo, Redondesco i Canneto, a od Cremone Bozzolo, Ostiano, Isole Dovarese, Rivarolo, Viadanu i Sabbionetu. Te novostečene teritorije formirale su takozvanu Novu Mantovu koja se razlikovala od stare kako upravom tako i privilegijama.
Nogometno središte Našice
Popis klubova, liga i godina osnivanja
Međužupanijska liga Osijek- Vinkovci
Vojvodstvo Mantova
Historija
Gonzage su istovremeno radili i na transformaciji vlasti od tipične signorije u grofoviju, 1404. donijeli su novi statut koji je proklamirao volju gospodnju kao temelj države. Ta faza dovršena je 1432. kad su Gonzage dobili satatus markiza. Tad je nadležnost dotadašnjih općinskih sudaca prebačena na nove organe koje je formirao markiz, kao što je consilium domini (božji savjet).
Nogometno središte Našice
Popis klubova, liga i godina osnivanja
1. ŽNL Osječko-baranjska 2.ŽNL Našice Liga NS Našice Klub u stanju mirovanja 2.Hrvatska malonogometna liga - istok Ženski nogometni klubovi u stanju mirovanja
Vojvodstvo Mantova
Historija
Od četrdesetih 16. vijeka, nakon statusnog uspona vladara Mantove od markiza do vojvoda, što se desilo 1530., te proširenja na Montferrat 1536., započela je serija administrativnih i pravosudnih reformi fokusiranih na racionalizaciju vladanja. Istovremeno su transformirani već postojećih organi, kao što je consilium domini (ili dvorska kancelarija), i formirani novi. Sud rota (Običajno pravo) zamijenjen je 1571. Senatom pravde, u koji je uključen i "consilium domini". Magistrat je osnovan 1573., on je zajedno sa senatom, bio jedan od glavnih sudova vojvodstva. Formirani su i savjetodavni organi, između ostalih i državni savjet 1592., kaji je trebao koordinirati aktivnosti povećane administracije.
Ferdinando Carlo, posljednji vladar iz dinastije Gonzaga, morao je zbog optužbi za krivično djelo abdicirati 1707. i napustiti Mantovu. To je napravljeno zbog pritiska Habsburške Monarhije, koja je bila stvarni vladar te vazalne zemlje, istina ne bez osnova, jer su troje posljednjih vojvoda bili nerazumni rasipnici. Finale se desio 1708. kad je Vojvodstvo Mantova i formalno predano Habsburzima, koji su za šefa postavili svoju marionetu grofa Giovan Battistu Castelbarca sa titulom carskog administratora. Na osnovu Plana za građansku i političku upravu austrijske Lombardije, Vojvodstvo Mantova je 1786. ukomponirano u Milansko Vojvodstvo kao jedna od njegovih osam provincija.
Agua Escondida, Cuitláhuac
Agua Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cuitláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Al Mi‘lā’, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1884 m.
Thor, Iowa
Tor je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 186 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 186 stanovnika, što je 12 (6,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Palmarito, Rosario
Palmarito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Rosario.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
El Durazno, García
El Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini García.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 751 m.
Srednja Zemljina orbita
mini|400px|Dijagram Zemljinih orbita Srednja Zemljina orbita ili MEO (iz ), je Zemljina orbita koja se nalazi između niske Zemljine orbite koja se završava na 2000 km i geostacionarne Zemljine orbite koja počinje na 35.786 km.
Sateliti u srednjoj Zemljinoj orbiti
Sateliti koji kruže u ovoj orbiti se često nazivaju MEO sateliti. Prvi satelit u srednjoj Zemljinoj orbiti je Explorer 1 lansiran 1958. od strane SAD, kružio je na visini od oko 2500 km. Prvi komunikacioni satelit Telstar lansiran je 1962. godine, i njime je napravljen prvi satelitski prenos slike, prvi satelitski poziv, i prvo slanje telefaksom, orbita satelita je 2,5 sata a visina 5500 km. Tokom 1960-ih godina, SAD su stvorile MIDAS sistem, koji se sastojao od 12 satelita koji su leteli na visini od 3500 km, i služili su da upozore na eventualni napad interkontinentalnim balističkim raketama. Danas se u srednjoj Zemljinoj orbiti nalaze sledeći navigacioni sistemi: američki GPS na visini od 20.300 km, ruski GLONASS na visini od 19.100 km, kineski Beidou, na visini od 21.500 km, i evropski Galileo na visini od 23.200 km.
Conejos, Ojinaga
Conejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ojinaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 812 m.
Case Cavalli, Parma
Case Cavalli je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Ceiba Mocha, Coyuca de Catalán
Ceiba Mocha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 919 m.
Agua Grande, San Bartolo Tutotepec
Agua Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Bartolo Tutotepec.
Ranchos Viejos, Chinicuila
Ranchos Viejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1029 m.
Cean, Săuca
Cean je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Săuca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Tzujula II, Las Rosas
Tzujula II je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1111 m.
Gabbiolo, Trento
Gabbiolo je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Los Cocos, Carlos A. Carrillo
Los Cocos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carlos A. Carrillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 475 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Real de la Joya, León
Real de la Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 618 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1979 m.
Az Zubayrī, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1874 m.
El Polvorón, Cuitláhuac
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 404 m.
Valsequillo, Ixtacamaxtitlán
Valsequillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ixtacamaxtitlán.
Dedulești, Morărești
Dedulești je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Morărești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 412 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
La Escondida, Coyuca de Catalán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1978 m.
Bellugello, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 602 m.
Der Kandidat
Der Kandidat je zapadnonjemački dokumentarni film snimljen 1980. godine u režiji Volkera Schlöndorffa, Stefana Austa, Alexandera Klugea i Alexandera von Eschwegea. Povod za snimanje su bili izbori za zapadnonjemački Bundestag koji su se održavali iste godine, i na kojima je desničarski političar Franz Josef Strauss, vođa bavarske Kršćanske socijalne unije, bio kandidat za kancelara na listi vodeće demokršćanske i tada opozicijske koalicije CDU/CSU. Film je prikazivao dotadašnju Straussovu političku karijeru, a sa posebnim naglaskom na brojne kontroverze i skandale. Zbog toga je i sam film izazvao kontroverze, te je bio zabranjen za prikazivanje u nekoliko zapadnonjemačkih gradova. Na samim izborima su Strauss i demokršćani poraženi od strane vladajućih socijaldemokrata i umjerenog kancelara Helmuta Schmidta.
Calypso, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 538, što je 128 (31,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Francisco I. Madero, San Fernando
Francisco I. Madero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1993 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 868 m.
Antun Pejačević
Antun grof Pejačević (*Osijek, 4. rujna 1749.; †Virovitica, 25. rujna 1802.), hrvatski plemić, državni dužnosnik, visoki vojni časnik habsburške carske vojske, gospodarstvenik i mecena, pripadnik ugledne i bogate slavonske obitelji Pejačević.
Vojnička karijera
Vojnički život započeo je Antun vrlo rano, već sa 18 godina, kao potporučnik u pukovniji Karla grofa Palffyja, gdje je brzo napredovao i već 1773. godine stekao čin bojnika. Iste godine prešao je u Gradišku graničarsku pukovniju.
Godine 1786. promaknut je u čin pukovnika i preuzeo je zapovjedništvo nad Prvom banatskom graničarskom pukovnijom. Čin generalbojnika dobio je 1793., a 1801. postao je podmaršal Habsburške carske vojske. Iste godine odlazi u mirovinu, ali nije dugo uživao u njoj, jer je uskoro umro.
Sudjelovao je u više ratova i mnogo bitaka, među kojima u ratu za bavarsko naslijeđe (1778-1779.), Habsburško-turskom ratu (1788-1791.) i ratu protiv Francuske i njezine revolucionarne vojske u posljednjem desetljeću 18. stoljeća. Za vojne zasluge odlikovan je 1789. godine Viteškim križem reda Marije Terezije, nakon što se osobito istaknuo u bitkama protiv Turaka na bosanskoj granici (kod Dubice, Novog, Cetingrada i dr.). Time je ušao u red cijelog niza hrvatskih plemića koji su, službujući u to vrijeme u Habsburškoj carskoj vojsci, dobili to odličje, a neki od njih bili i nositelji generalskih činova i obnašali najviše zapovjedne dužnosti. To su, od poznatijih, bili Franjo Jelačić (*1746; †1810.), Josip Kazimir Drašković (*1716; †1765.), Daniel Peharnik-Hotković (*1745; †1794.), Matija Rukavina (*1737; †1817.), Dubrovčani Jero Bratoljubić (*1716; †1779.) i Bernard-Brno Kabužić-Crijević (*1785, †1855.), te drugi.
Začetnik virovitičkog ogranka obitelji
Nakon smrti oca 1787. godine, Antun Pejačević je, zajedno s braćom, naslijedio njegova mnogobrojna imanja, među kojima jedan dio velikog virovitičkog vlastelinstva. Smatra ga se začetnikom virovitičkog ogranka obitelji, dok su njegova braća utemeljitelji našičkog (Karlo III. Ferdinand), odnosno rumsko-retfalačko ogranka (Žigmund).
Posljednje godine života i smrt
Od 21. svibnja 1798. godine obnašao je Antun dužnost Velikog župana Požeške županije. Godine 1800., pred kraj života, započeo je s radovima na izgradnji novog reprezentativnog dvorca u središtu grada Virovitice, koji je građen do 1804. godine. Dvorac su završili njegovi sinovi Antun (IV.) i Stjepan.
Naslijeđe
Doprinjevši njenom ugledu i bogatstvu, Antun Pejačević bio je istaknuti predstavnik svoje grofovske obitelji. Naslijedili su ga njegovi sinovi Antun i Stjepan, koji su, međutim, vodili svoje gospodarstvo s manjom uspješnošću, pa su s vremenom zapali u dugove, da bi na kraju njihova djeca bila primorana 1841. godine prodati virovitičko imanje. Kako taj sljedeći naraštaj virovitičkog ogranka Pejačevića nije imao muškog potomstva, izumro je u drugoj polovici 19. stoljeća.
Krstareća raketa
desno|mini|200px|Krstareća raketa Tomahavk. desno|mini|200px|Nemačka krstareća raketa Taurus. desno|mini|200px|Američka AGM-86 krstareća raketa. desno|mini|200px|„Ketering bug“ desno|mini|200px|RAE larinks pri katapultiranju. Krstareća raketa je vođena letelica sa velikom količinom eksploziva u bojevoj glavi, a pogonjena je sa motorom. Koristi se za uništavanje ciljeva na kopnu i moru. Projektovana je sa ugrađenom velikom bojevim glavom u svojoj strukturi trupa, sa velikim je doletom i visokom preciznošću pogađanja. Moderne krstareće rakete mogu da se kreću nadzvučnim ili visokim podzvučnih brzinama, sa autonomnom navigacijom i upravljanjem, i može da leti na putanji izuzetno male visine. Navigacija se uglavnom obavlja kroz kombinaciju inercijalnog navigacionog sistema, sistema za praćenje terena („TERCOM“), prepoznavanje slike ciljnog područja (okoline), GPS, a delimično i uz podršku radara sa antenom sa prorezima. Napredna tehnologija, razvijana za vođene rakete i navođene bombe, kasnije je primenjena u najsavremenijoj aplikaciji kod modernih krstarećih raketa.
Pogon je obično dvoprotočni turbomlazni motor, ili nabojnomlazni motor, ponekad je čak i raketni motor, za brze protiv brodske rakete.
Razlikuju se od bespilotnih letelica (BPL), pošto se koriste jednokratno i to samo kao oružje, a ne višekratno u raznim namenama. Kod krstareće rakete, celina tela uređaji i bojeva glava se zajedno „potroše“ (unište) u misiji. Od balističke rakete se razlikuje, tako što ima stalni pogon i upravljanje tokom celog leta. Sa aerodinamičkog aspekta ima uzgonsku podršku od ugrađenih krila, za razliku od strateške i taktičke rakete zemlje-zemlja.
Predak krstareće rakete je nemački projekat V-1 (leteća bomba), iz perioda Drugog svetskog rata. Napredak u elektronskoj, senzorskoj i računarskoj tehnologije su doprineli povećanoj efikasnosti i pouzdanosti izvršenja zadatka sa savremenom krstarećom raketom. Vazduhoplovni princip projektovanja je omogućio raketi da se sa njom autonomno upravlja u toku leta, za razliku od vazduhoplova, ona nema stajne organe već se lansira.
Lansiranje krstareće rakete može biti sa podmornice, broda, aviona ili zemljišta, a leti nisko na visini od 15 do 100 metara iz razloga da se teško otkriva i prati sa protivničkim radarom. Takođe, se teško detektuje sa IC senzorom, zbog niske toplotne emisije. Masovno je korišćena u lokalnim sukobima i ratovima. Prema raspoloživim podacima, najviše ih je lansirano pri NATO bombardovanju SRJ, ukupno oko 1.000 primeraka.
U 2011. godini, procenjeno je da jedna krstareća raketa Tomahavk košta 830.000 $ (500.000 £ ).
Istorija i razvoj
desno|mini|200px|V-4 desno|mini|200px|„SSM-N-8 regulus“ izložena u Bovfin parku, [[Perl Harbor na Havajima]] desno|mini|200px|Probno lansiranje rakete „ICBM“ iz podzemnog silosa, sredinom sedamdesetih godina prošlog veka. desno|mini|200px| Američka krstarica (CG 71) lansira krstareću raketu „tomahavk“. desno|mini|200px|Lansiranje rakete „tomahavk“ sa [[podmornica|podmornice u Floridi]]
Istorijski gledano, prvu krstareću raketu u pravom smislu su razvili Nemci. To je V-1, koja je lansirana u pravcu Engleske i zapadne Evrope u 1944. godine, tokom Drugog svetskog rata. Često se V-1 pominje kao leteća bomba, u kojoj se nalazi žiroskopski navigacioni sistem sa pogonom jednostavnog pulsirajućeg mlaznog motora, sa karakterističnim zvukom. Tačnost je bila dovoljna samo za korišćenje na veoma velike ciljeve (opšte područje grada), dok je dolet od 250 km bio znatno manji od radijusa aviona bombardera koji nosi isti borbeni teret. Glavne su joj bile prednosti brzina (iako ne dovoljna da nadmaši tadašnje presretače) i manji gubici u presretanju. Troškovi proizvodnje V-1 je bio mali deo od supersonične balističke rakete V-2, a nosile su bojeve glave slične veličine. Za razliku od V-2, V-1 se lansira sa stacionarne rampe, koje su bile osetljive na bombardovanje. Nemci su 1943. godine, razvili program „Mistel“, koji se može smatrati kao bazno vazduhoplovno lansiranje krstareće rakete (vidi sliku gore). To je bilo rešenje gde je pilot upravljao sa avionom punim eksploziva, koga je prenosio bombarder do zone cilja, gde se odvajao od aviona nosača i usmeravao se na cilj, a potom je pilot napuštao „avion bombu“. Bila je varijanta V-4 sa ljudskom posadom (razvijena iz V-1), pod nazivom. Namenjena je bila za upotrebu protiv savezničkih bombardera. Pilot je bio u zadnjem delu trupa, ispred usisnika motora, morao je da usmeri avion na cilj i zatim da iskoči sa padobranom. Do 1944. je izgrađeno 175 takvih primeraka. U suštini, V-4 je bilo oružje „bombaša samoubice“, zbog velikog rizika za pilota. Da bi se to realizovalo, morala se oformiti vojna jedinica pilota „bombaša samoubica“, što je zahtevalo posebnu obuku 200 pripadnika Luftvafe. Pošto avion, kao što je bio V-4 nije mogao da priđe bombarderima, program nije uspeo.
Odmah posle rata, u američkom vazduhoplovstvu je tekao razvoj 21 različitih tipova vođenih raketa i projekata, uključujući i buduće krstareće rakete. Svi ti programi su bili otkazani do 1948. godine, izuzev četiri: „Komande banši“, „SM-62“ snark, „SM-64 navaho“, i „MGM-1 matador“. Banši je bio sličan projekat kao Operacija afrodit;. Isto nije uspeo, pa je otkazan u aprilu 1949. godine.
Tokom perioda Hladnog rata i trke u naoružanju, između Sjedinjenih Američkih Država i Sovjetskog Saveza, dalje se eksperimentisalo sa konceptom „leteće bombe“ bez ljudske posade. Tražena su rešenja za primenu krstareće rakete sa kopna, podmornice i aviona. Tadašnji, glavni američki uspeh je projekat rakete „SSM-N-8 regulus“, sa osnovom rešenja V-1, koja se lansirala sa podmornice.
Američko ratno vazduhoplovstvo je uvelo u naoružanje prve operativne mobilne krilate rakete zemlja–zemlja, sa nuklearnom glavom „MGM-1 matador“, slične konceptu V-1. Rasporedili su ih u inostranstvu, počevši u 1954. godine, prvo u Zapadnu Nemačku i kasnije u Republiku Kinu (na Tajvan) i u Južnu Koreju. „Matador“ je 7. novembra, 1956. godine bio operativan u Zapadnoj Nemačkoj. Lokacije lansirnih rampi su svakog dana menjate i bili su u stanju da udare na ciljeve u državama Varšavskog pakta. Ovo je navodno bio odgovor na krizu koju je predstavljala sovjetska intervencija u Mađarskoj, kada je ugušena revolucija u rušenju komunizma, 1956. godine.
Između 1957. i 1961. godine Sjedinjene Američke Države su pokrenule ambiciozan i obimno finansiran program razvoja krstareće rakete „Pluton“ sa nuklearnim pogonom. projekat je koncepiran da raketa leti nisko ispod osvetljenja neprijateljskog radara, pri brzinama ekvivalenta M > 3 i da nosi hidrogensku bombu. Koncept i demostracija pogona su se pokazali uspešnim. Motor je uspešno prošao ispitivanja 1961. godine, sa dobijenom snagom od 500 MW. Projekat je ipak konačno napušten u korist razvoja „ICBM“.
Dok su balističke rakete oružje koje ima prednost za ciljeve na zemlji, sovjeti su sagledali kao primarnu pretnju od krstarećih raketa, sa velikom konvencionalnom i nuklearnom glavom, postavljenim na američkim pomorskim nosačima i avionima, sa velikom njihovom koncetracijom u borbi. Na velikim podmornicama (na primer, Eho i Oskar klase) koje su razvijene da nose to oružje u funkciji zaštite američkih borbenih grupa na moru, i velikih bombardera koji su opremljeni da takođe nose veliki broj krstarećih raketa.
Svakako da je u okviru oružja ove vrste najpoznatije, najmasovnije i najviše borbeno korišćeno, američka porodica krstarećih raketa BGM-109 Tomahavk (u velikom broju postojećih varijanti). Ova krstareća raketa je izuzetno precizna na velikim rastojanjima, sa konvencionalnom bojevim glavama. Intenzivno je korišćena u skorašnjim ratovima, tokom operacije Zalivskom ratu i u agresiji na Saveznu republiku Jugoslaviju. Mornarica Velike Britanije, posebno njene nuklearne podmornice, nose krstareće rakete BGM-109 tomahavk. Prve verzije su bile sa konvencionalnom bojevom glavom i imale su masovnu upotrebu 1999. godine, tokom NATO bombardovanja SRJ. Ukupno je lansirano oko 1.000 krstarećih raketa. To je bila prilika da se isprazne vojni magacini sa već zastarelom varijantom, a da vojna industrija dobije nove ugovore.
Specifičnosti sistema
desno|mini|200px|[[Air-sol mojen porti, je francuska nadzvučna nuklearna taktička raketa.]] desno|mini|200px|Raketa [[BraMos na međunarodnom salonu ratne mornarice 2007.]] Sistemi za vođenje međusobno mogu da se razlikuju. Jeftini su sa radarskim visinomerom, barometarskim visinomerom, digitalnim satom za navigaciju i mapa trajaktorije leta. Napredna i skupa rešenja koriste inercijalnu navigaciju, satelitsku navigaciju i praćenje konture terena sa podudaranjem detalja (TERCOM). Za ovu funkciju, koristi se automatsko prepoznavanje cilja (ATR)), što je algoritam za sposobnost uređaja da prepozna cilj odnosno objekat na koji se navodi, na osnovu podataka dobijenih iz senzora.
Primena „automackog cilja“ je kritična tehnologija prepoznavanja i to je već elemenat iz oblasti ratovanja sa robotom. Ovi sistemi se koriste u bespilotnim letelicama, a i u krstarećim raketama. Ovaj sistem obezbeđuje firma Dženeral elektrik, on se koristi i kod raketa tipa „lansiraj pa zaboravi“.
Kategorije
Mnogi smatraju da sve krilate rakete pripadaju kategoriji krstarećih raketa. Generalno se krstareće rakete mogu razvrstati po veličini, brzini (podzvučne ili nadzvučne), doletu, i po nosaču odakle se lansira (sa zemlje, vazduha, površinskog broda, ili podmornice). Često iste verzije raketa univerzalno projektuju za različite platforme lansiranja. Kada se lanseraju sa vazduhoplova i podmornice tada ostavljaju svetliji trag, od slučajeva lansiranja sa Zemlje i broda.
Načini vođenja i navigacije krstarećih raketa varira. Rešenja mogu biti sa različitim kombinacijama sistema i primene različitih senzora. Mogu se primeniti kombinacije inercijalnog navigacionog sistema, TERCOM, satelitska navigacija i drugo. Veće krstareće rakete nose nuklearne ili konvencionalne bojeve glave, dok one manje nose samo konvencionalne.
Krstareća raketa,
Hipersonične
Hipersonične krstareće rakete lete najmanje 5 puta brže od brzine zvuka. One su još uvek u razvojnoj fazi.
Primeri:
Nadzvučne
desno|mini|200px|Raketa „Jahont“ - izvozna varianta „Oniksa“, na [[Međunarodni aviacioni-kosmički salon|MAKS-u]] desno|mini|200px|Skica protivbrodske rakete [[P-500 Bazaljta.]] desno|mini|200px|Skica protivbrodske rakete [[P-700 Granit.]] desno|mini|200px|Protivbrodska raketa [[P-270 Moskit.]] Ove rakete lete brže od brzine zvuka, obično koristeći nabojnomlazne motore.
Primeri:
Podzvučne, velikog dometa
desno|mini|200px|Američka krstareća raketa [[AGM-129 ACM.]] desno|mini|200px|[[Pakistanska krilata raketa Hatf-VII Babur.]] desno|mini|200px|Raketa [[H-55 u muzeju ukrajinske vojske.]] Ove rakete imaju domet od preko 1000 kilometara. Poseduju ih velike zemlje sveta — SAD, SSSR, Ujedinjeno Kraljevstvo, Kina, Indija i Iran. Razvijeno je nekoliko tipova ovih krstarećih raketa.
Primeri:
Podzvučne, srednjeg dometa
Ovi projektili su približno iste veličini i težina i lete na sličnim brzinama do prethodne kategorije, ali domet im je do 1000 km. Primeri:
Podzvučne, malog dometa
desno|mini|250px|Jokošuka MXY-7 oka, replika. To su rakete koje lete podzvučnim brzinama, imaju masu oko 500 kg i dolet od 300 km.
Verzije sa nuklearnom glavom
Sjedinjene Američke Države imaju 460 krstarećih raketa AGM-129 Advanced, sa W80 nuklearnim bojevim glavama (150 kt), nose ih bombarderi B-52H, na spoljnim nosačima. Takođe, postoji oko 350 mornaričkih krstarećih raketa sa istim nuklearnim bojevim glavama. Domet ove rakete je 3000 km (lansira se sa plovnih objekata). Ovi svi projektili su vremenski dugo smešteni u skladištima.
Krstareća raketa „SSM-N-8 regulus“ je takođe projektovana za nuklearne bojeve glave.
Rusija ima krstareće rakete H-55SM, slične američkim AGM-129, dometa od 3000 km, ali su u stanju da nose moćnije bojeve glave, sa 200 kt. Opremljene su sa kombinacijom inercijalnog navigacionog i sistema za praćenje terena „TERCOM“, sa kojim prati konfiguraciju zemlje na veoma maloj visini leta od 110 metara i niže na podzvučnih brzinama, sa tačnosti srednjeg mogućeg odstupanja od 15 metara. One se lansiraju sa bilo koga od bombardera Tupoljev Tu-95, Tupoljev Tu-22M, ili Tupoljev Tu-160. U stanju su da nose 16 raketa Tu-95, 12 raketa Tu-160, i četiri rakete Tu-22M. Verzija rakete sa smanjenom uočljivosti (stelt) je u fazi razvoja, H-101. Ona ima slične osobine kao i H-55, osim što je njen domet povećan na 5000 km, opremljena je sa konvencionalnom bojevom glavom od 1000 kg. Pošto je smanjene uočljivosti, manje su šanse za njeno uspešno presretanje.
Efikasnost u savremenim ratovima
desno|mini|300px|Dvoprotočni turbomlazni motor Vilijams F107 Trenutno krstareće rakete su među najskupljim oružjem za jednokratnu upotrebu, cena iznosi i do nekoliko miliona dolara po primerku. Jedna od posledica toga je da se korisnici suočavaju sa teškim izborom u upotrebi, da bi se izbeglo široka nerentabilna upotreba projektila na ciljeve male vrednosti. Na primer, tokom operacije „Trajna Sloboda“ snage Sjedinjenih Američkih Država, napale su ciljeve veoma niske vrednosti sa krstarećim raketama, što je dovelo u pitanje odnosa cena / efekat. Međutim, zagovornici na upotrebu krstareće rakete, ističu da isti argument važi i za bespilotne letelice: one su jeftinije od pilota ljudi, kada se uzmu u obzir ukupni troškovi obuke i infrastrukture, da ne spominjemo rizik od gubitka njihovih života. Kao što je pokazano u Operaciji „Odisejeva zora“, krstareće rakete su mnogo teže za otkrivanje i presretanje od ostalih vazduhoplovnih sredstava, što ih čini posebno pogodnim za napade protiv statičkih sistema protivvazduhoplovne odbrane.
Operativna upotreba
U Drugom svetskom ratu, bila je značajna borbena upotreba V-1 i to uglavnom po teritoriji Ujedinjenog Kraljevstva. Bilo je ukupno 8.025 lansiranja.
U savremenijoj istoriji lokalnih ratova, najviše su korišćene američke taktičke krstareće rakete BGM-109 Tomahavk.
Američke krstareće rakete BGM-109 Tomahavk velikog doleta počele su svoju smrtnonosnu istoriju 17. januara 1991. godine, kada ih je lansirano 52 primerka u jednoj „salvi“, na ciljeve u Iraku, sa američkih ratnih brodova u Persijskom zalivu u Zalivskom ratu, u kampanji izbacivanja snaga Sadama Huseina iz Kuvajta. U toku celog toga sukoba, ukupno je lansirano 288 primeraka raketa „Tomahavk“, sa odličnim rezultatima. Od prvih 106 lansiranih raketa, najmanje 100 je pogodilo svoje ciljeve. Svi projektili su lansirani sa jedanaest brodova i jedne podmornice (ispod površine vode), američke mornarice. Snage koalicije su lansirale i druge tipove krstarećih raketa. Među ciljevima u Bagdadu bili su prioriteti predsednički dvor, Ministarstvo odbrane i komunikacioni centri. Izvan Bagdada, ciljevi su bila hemijska, biološka i nuklearna postrojenja. Na ciljeve u severnom Iraku tokom sukoba, lansirano je 323 krstareće rakete raznih tipova.
Američka mornarica, locirana u Jadranskom moru, lansirala je 13 raketa „Tomahavk“ na položaje i teritoriju bosanskih Srba, 10. septembra 1995. godine, u kampanji njihovog zaustavljanja u vojnim operacijama.
Iračke položaje protivvazduhoplovne odbrane, napale su američke snage sa krstarećim raketama 3. septembra 1996. godine, kao odgovor na njihovo uznemiravanje aviona koalicije, koji su patrolirali u funkciji kontrole zabranjene zone letenja. Rakete su istovremeno lansirane sa brodova i iz vazduha sa bombardera Boing B-52 (13 raketa iz vazduha). Napadi su uglavnom bili uspešni, ali je pogrešno i ishitreno planiranje umanjilo njihov ukupni efekat. Prvi talas napada, generalno je ostvario svoje ciljeve, ali drugi je smatran neefikasnim. Među ciljevima je bilo otpornih objekata na dejstvo bojevih glava raketa. desno|mini|250px| Lansiranje krstareće rakete BGM-109 Tomahavk sa broda, u „Operaciciji Pustinjska lisica“. U jednom danu, 20. avgusta 1998. godine, Amerikanci su sa 13 krstarećih raketa napali „sumnjive“ pogone fabrike hemijskog oružja u Sudanu i istovremeno sa 66 raketa šest kampova za obuku gerilaca u Avganistanu. Projektili su lansirani sa dva plovila mornarice iz Crvenog mora i sa pet iz Arapskog mora (uključujući i podmornice).