cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hanibal
left|thumb|Hanibalove pobjede Hanibal Barka (247. pne – 182. pne.) je vojni komandant drevne Kartagine, najčuveniji po dostignućima u Drugom punskom ratu u vođenju armije od Španije preko Pirineja i Alpa u sjevernu Italiju i pobjedom nad Rimljanima u Bici kod Trebije (218. pne), bici kod Trazimenskog jezera i bici kod Kane. Nakon Kane mnogi gradova su pobunili protiv Rima. Međutim, Rimljani su izbjegavali da se bore sa njim u velikim bitkama i postepeno su osvojili sva njegova utvrđenja u južnoj Italiji. U invaziji na Afriku 204. pne. Rimljani su postigli velike uspjehe i natjerali su Hanibala da se vrati u Afriku gdje ga je rimski komadant Scipion Afrikanac porazio u bici kod Zame (202. pne).
Pohod na Rim
Nakon Prvog punskog rata (264. pne. – 241. pne.), Kartaga i Rim su podijelili Iberski poluotok na zone utjecaja čija je granica bila rijeka Iber. Spor je nastao oko grada Sagunta, koji je bio rimski saveznik. 219. pne. Hanibal je osvojio Sagunt, grad na Španjolskoj obali Sredozemnog mora, što označava početak 2. punskog rata.
Danas se sa sigurnošću ne zna koja je današnja rijeka odgovarala rijeci Iber. Najvjerojatnije da je to bila rijeka Ebro, i u tom slučaju, Sagunt se nalazio duboko u teritoriju utjecaja Kartage, međutim, također postoje indicije da se radi o rijeci Júcar, i u tom slučaju, Sagunt je bio na teritoriju rimskog utjecaja. Bilo kako bilo, Rim nije pritekao u pomoć Saguntu, i dozvolio je da Hanibal opustoši ovaj grad, kako bi kasnije to mogao iskoristiti kao izgovor za početak Drugog punskog rata. Rim se pozvao na dogovor i zahtijevao povlačenje kartažanskih trupa. Ali Hanibal tada kreće na Italiju preko Alpa, i na sjeveru Apeninskog poluotoka dobiva pomoć Kelta plemena koji su ondje bili nastanjeni.
Bitka kod Ticina zbila se 218. godine pr. Kr. između Kartažana i Rimljana i predstavlja prvi korak Hanibalovog zauzimanja Italije. Rimljani su doživjeli katastrofalan poraz od strane kartaških slonova i plaćenika. Neki misle da se Ticino nalazi blizu rijeke Pad (ili Po) u sjevernoj Italiji.
Bitka kod Trebije
thumb|Bitka kod rijeke Trebije Bitka kod rijeke Trebije odigrala se 218. pne..
Dvije vojske susrele su se kod hladne rijeke Trebije. Rimljani su u iščekivanju Hanibala napravili logor s one strane rijeke, ne znajući da ih Hanibal već odavno promatra. U šumama oko rijeke čekali su skriveni elitni afrički konjanici i plaćenička numidska konjica. Upravo su Numiđani prešli rijeku da bi izmamili neprijatelja iz logora. Rimljani, ne sluteći ništa, nasjeli su na zamku te krenuli sa svim raspoloživim snagama preko rijeke. Nakon prelaska, susreli su se s glavnom kartaškom vojskom koja se sastojala od iberskih, libijskih, keltskih i numidskih plaćenika, elitnih afričkih trupa i bojnih slonova. Hanibal, uvidjevši da su Rimljani doveli brojčano dvostruko veću silu, odlučuje da je vrijeme da se konjica skrivena u šumi napokon pojavi. Također pušta u borbu bojne slonove koji, iako su poginuli svi osim jednog, rade priličnu zbrku u rimskim redovima. Kada je konjica napokon došla, Rimljani bivaju opkoljeni pa su se samo neki sretnici uspjeli spasiti od pobjedničkih Kartažana.
Bitka kod Trazimenskog jezera
left|thumb|200px|Bitka kod Trazimenskog jezera Godinu nakon pobjede kod Trebije, Hanibal vodi preživjele prema samom srcu Italije, Rimu. No, na njegovu nesreću, na putu mu se ispriječila još jedna rimska vojska. Hanibal ipak, zahvaljujući oprezu primijetio je na vrijeme Rimljane te još jednom imao vremena da pripremi zamku.
Krećući se kroz padinu blizu Trazimenskog jezera, rimski general šalje izvidnicu koja mu nakon nekog vremena javlja o kartaškoj vojsci koja ide ravno prema njima. No, što izvidnici nisu znali, je da velika većina Hanibalove sile se sakrila u obližnjoj šumi, samo čekajući na znak svog vođe. Kada je rimska vojska, ponovno brojčano nadmoćna, zagrizla mamac, iz šume su izletili divlji galski plaćenici i afričke jedinice s takvom žestinom da Rimljani nisu znali što drugo napraviti, nego bježati. No, oni koji su ostali i borili se, imali su više sreće od onih koji su se bacili u bijeg, jer svi koji su se pokušali povući bili su, ili pobijeni, ili pobacani u hladne vode Trazimenskog jezera.
Nakon ove pobjede, Hanibal je imao otvoren put prema Rimu i priliku da zauvijek promijeni povijest čitavog čovječanstva. On tu priliku ipak nije iskoristio.
Bitka kod Kane
Godine 216. pne. Hanibal Barka nakon dvije velike pobjede protiv Rima, ipak se odlučuje na pustošenje Italije i čekanje na pojačanja umjesto napada na "vječni grad". U Rimu se tih godina, muško stanovništvo smanjilo za čak 17% zbog katastrofalnih poraza koje su doživjeli protiv Puna. Unatoč tome, senat je pripremio još jednu vojsku, veću od sve tri prethodne da izbriše Hanibalove Kartažane s lica zemlje. Ta vojska krenula je prema brdu sjeverozapadno od grada Tarenta zvanom Kana.
Vojska koju je Hanibal predvodio sastojala se od Gala, Ibera, Libijaca, Numiđana, Balearaca, Samnićana i samih afričkih postrojba. Sveukupno ih je bilo 50.000 (40.000 pješadije i 10.000 konjice). Vojska je bila umorna od silnog ratovanja a očekivao ih je još jedan sraz s Rimljanima. Rimljane su predvodila dva konzula: Terencije Varo i Lucije Emilije Paul, a vojska je brojala 80.000 ljudi (74.000 pješaka i samo 6.000 konjanika).thumb|desno|200px|Bitka kod Kane Rimljani su, ovaj put uhvatili Kartažane na otvorenom, pa Hanibal nije mogao pripremiti novu zamku. Konzuli, međutim, veliku brojčanu nadmoć nisu iskoristili. Mislivši kako pukim brojem vojnika mogu pobijediti umorne Kartažane, daju naredbu legijama da napadnu Pune svom snagom. Hanibal šalje 6.000 numidskih konjanika protiv 2.000 italičkih te 4.000 hispanskih i kartaških konjanika protiv jednako toliko rimskih equita. Numiđani lako tjeraju Italike u bijeg i nakon toga se prebacuju na desni bok da bi pomogli afričkoj konjici skršiti rimske plemiće. Kartaški veterani se dotle prebacuju na bokove i polako formiraju obruč oko 74.000 rimskih pješaka. No, tada Kelti počinju bacati oružje i bježati pred rimskom legijom. Barem su Rimljani mislili da je tako. Keltima je Hanibal unaprijed rekao da to učine kako bi uvukli Rimljane još nazad, pa nakon bježanja Kelti odjedanput staju, uzimaju pričuvno oružje i napadaju Rimljane (ovo se danas smatra jednim od najboljih taktičkih poteza ikad). Rimljani, iako još uvijek nadmoćni, polako počinju panično bježati nazad. Ali, sve je uzalud, jer numidska i afrička konjica na vrijeme se vraćaju zatvoriti rupu u obruču i tako onemogućiti bijeg Rimljanima. Nakon toga slijedi masakr u kojem je poginulo više od 70.000 rimskih vojnika a preživjeli su samo oni koji su se uspjeli provući kroz obruč. U ovoj bitci također je poginuo i velik broj plemića i senatora (oba konzula su ostavili svoju kožu na Kani), pa legenda kaže da je Hanibal pokupio svo prstenje od poginulih plemića u jednu košaru i pobacao ih pred kartaški senat.
Ipak, Hanibal nakon ove pobjede nije udario na Rim (uplašeni Rimljani su vikali "Hannibal ante portas!" - Hanibal pred vratima) jer nije imao dovoljno opreme ni pojačanja. Također, nakon što su Rimljani bili na koljenima poslije Kane, makedonski kralj Filip V. pridružio se Hanibalu, ali je odbio poslati pojačanju savezniku jer se bojao da će falange biti stavljene pod zapovjedništvo velikog generala a ne Makedonaca. Ovo se, možda, pokazalo odlučujućim, jer da je Hanibal imao dovoljno ljudi, povijest kakvu danas poznajemo ne bi postojala.
Pat pozicija
Hanibal se, međutim, iz nepoznatih razloga okrenuo od Rima i sklopio savez s Filipom V., makedonskim vladarom. Rim je s druge strane pozvao svoga vojskovođu Publije Kornelije Scipiona, koji je izborio pobjede na Pirinejskom poluotoku. Dok je Hanibal pljačkao i palio po čitavoj Italiji bez ikakvog otpora i polako osiguravao kartašku prevlast na zapadnom Sredozemlju, rimski Senat očajnički je tražio načina da sačuva rimsku državu.
Rimljani, iako su imali vrlo malo vojnika u svom glavnom gradu, šalju glavne postrojbe u Hispaniju kako bi je ponovno osvojili i onemogućili Hanibalu da dobije pojačanja. Tu rimsku vojsku predvodio je Publije Kornelije Scipion, poslije nazvan "afrički". Scipion Afrički bio je jedan od najsjajnijih vojskovođa u rimskoj povijesti. Međutim, svoju slavu nije zasnivao samo na svojoj vještini vojevanja, nego i na talentu za diplomaciju. Sklapao je saveze s lokalnim plemenima što je višestruko pomoglo rimskim snagama. Iberska plemena su kao saveznici i najamnici služili kao pojačanje za rimsku vojsku, a svojim poznavanjem terena su doprinijeli borbi s Kartažanima. U svojoj želji da se oslobode Kartažana, hispanska plemena su prešla na stranu Rimljana. S druge strane, u Kartagi je izabrana nova vlada. Vlast su preuzeli demokrati srušivši tako oligarhijski poredak. Nažalost po Hanibala, nova vlada nije shvaćala ozbiljnost situacije u Italiji, pa mu nije poslala pojačanja koja je on očekivao. U pomoć mu stiže, međutim, njegov brat Hazdrubal, kojeg Rimljani u Hispaniji ne uspijevaju zaustaviti, dopuštajući mu tako da se probije na Apeninski poluotok. Njegov plan je bio da se ujedini s bratom Hanibalom i krene na Rim. Ali je jedne noći, Senat tajno uputio formaciju rimskih vojnika forsiranim maršom da se suprotstavi Hazdrubalu. Rimska vojska podijelila se u dvije skupine da onemogući Hazdrubalu bijeg i kada su se Rimljani napokon približili Kartažanima, Hazdrubal, brojčano slabiji, bio je poražen i ubijen na rijeci Metaur. Njegova glava bila je bačena u Hanibalov tabor što je značilo prvu veliku rimsku pobjedu u Drugom punskom ratu i slabljenje Hanibalove moći. Hanibalu se pripisuje da je, vidjevši odrubljenu glavu svoga nesretnog brata, rekao: "Sada vidim sudbinu Kartage!".
Kraj rata
Hanibalov drugi brat Mago pokušao je kasnije izvršiti invaziju na obaliu Ligurije ,ali je poginuo zadobivši u borbi udarac sjekirom.202. pne. nakon prelaska Rimljana na afrički teritorij i velikih pobjeda pod vodstvom Scipiona koji sada dobiva pridjev Afrički, odvila se bitka kod Zame, koja predstavlja kraj rata, poraz Hanibala i Kartage. Drugi punski rat završio je uvjerljivom pobjedom Rima nakon 16 godina ratovanja.
Kasnija karijera
Nakon rata, Hanibal se protivio oligarhiji. U tome je, s podrškom puka, bio uspješan. Zatim, Hanibal je vodio Kartaginjane nekoliko godina, pomažući da se oporave od ratnih razaranja, dok ga Rimljani nisu protjerali u egzil 195. pne. Otišao je da živi na dvor selucidskog kralja Antiohijusa trećeg. Godine 189. pne. Rimljani su porazili Antiohijusa u ratu i zahtijevali su od njega da im izruči Hanibala. Tada je Hanibal pobjegao na dvor kralja Prusijasa u Bitiniju. Kada su Rimljani zatražili od Prusijasa da izruči Hanibala, Hanibal je izvršio samoubistvo jer nije želio da padne u ruke Rimljanima. Hanibal se smatra jednim od najvećih vojnih komadanata svih vremena.
Izreke
Nebo mi obecava pobedu. Ne nama ,no Rimljanima se valja bojati. Pogledajte na bojno polje! Tamo nema mesta za kukavice. Svi do jednoga cemo izginuti ako me pobedimo. Sta nam moze pouzdanije obezbediti pobedu do takav zavet? Sta li od takvog zaveta moze cvrsce usaditi u nama veru da nas nebo zasticuje? Drugovi! Bogovi nas postavise izmedju pobede i smrti.
Colonia Climatica, Belluno
Colonia Climatica je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Nikola Gazdić
Nikola Gazdić (Split, rođen sredinom 1890-tih; - 22. svibnja 1921.), Hajdukov igrač na mjestu napadača. Smatra se jednim od najboljih igrača Hajduka, prva je Hajdukova legenda i prvi ljubimac publike, kojeg su od milja zbog kovrčave (ricaste) kose nazivali Janjčić, a po njegovoj ricastoj kosi u seriji Velo misto odigrao ga je lik koji nosi ime Rico.
Njegov točan datum rođenja nije poznat, jer je u momčadi Hajduka već 1912. da bi 1919. za Hajduk zabio svoj stoti gol u 91 nastupu; ukupno 106 do njegove prerane tragične smrti. Hrvatski sportski leksikon navodi 1900. što bi bilo nemoguće da je u tim godinama nastupio kao igrač za Hajduk, a da je stariji vidi se i po slikama.
Njegova tragedija počinje 1919. kada su Hajduku kola krenula nizbrdo izgubivši nekoliko utakmica, za što je javnost optužila Janjčića da sabotira utakmice, na što je uprava Hajduka i nasjela te ga izbacila iz kluba.
Gazdić od sramote (kako piše Smoje) bježi čak u Beograd gdje je proveo sve do uzvratne utakmice protiv Građanskog od kojega su izgubili s 4:0. Gazdić iz Beograda moli u pismima da ga prime natrag u klub, te su na kraju i popustili.
Vjerojatno zbog teškog napora kojem je bio izložen i bolesti Gazdić je počeo bljuvati krv nakon čega je nešto kasnije i umro.
Gazdić je odigrao 91 utakmicu i to 5 službenih u Splitskom podsavezu s 14 zgoditaka i 86 prijateljskih s 92 zgoditka. Prvi službeni nastup bio je protiv Borca 28. ožujka 1920. koju je Hajduk dobio s 8:0, a Gazdić je na njoj zabio 4 gola, a ostala 4 su dali Machiedo 2 i po 1 Pilić i Hochmann. U toj utakmici nastupili su uz njega i Kaliterna (branka), Šitić, Dujmović, Prokeš, Tagliafero, Righi, Borovčić Kurir, Pilić, Hochmann i Machiedo.
Pokopan je na starom groblju na Sustipanu koje su općinske vlasti uklonile 1959.-1960. godine. O Gazdiću je pisao Miljenko Smoje u svojoj knjizi "Hajdučka legenda", izdanoj 1971., kao i Damir Škarpa u "Štoriji o balunu", posvećenoj Hajduku.
The Bells of St. Mary's (pjesma)
The Bells of St. Mary's je američka zabavna pjesma objavljena 1917. godine, a za koju je muziku komponirao E. Emmet Adams, a tekst napisao engleski tekstopisac Douglas Furber. Furber je inspiraciju za tekst pronašao u zvuku zvona crkvi sv. Marije (St. Mary's) u Southamptonu. Tokom decenija su je izvodili brojni izvođači, a najpopularnija je verzija koju je otpjevao Bing Crosby u istoimenom filmu iz 1945. godine. Taj je film, s obzirom na svoj božićni ugođaj, pjesmi dao atribute božićne pjesme, koju originalnu nije imala.
Fort Myers Beach, Florida
Fort Majers Bič je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.277 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.277 stanovnika, što je 284 (4,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
New York Giants
Imaju 4 NFL naslova: 1927., 1934., 1938. i 1956., te 3 Super Bowla: 1986., 1990. i 2007.
Pat Barker
Pat Barker (8.5., 1943. -) engleska je spisateljica i historičarka. Nakon prvog romana Union Street iz 1982. godine stekla je slavu trilogijom romana Regeneration posvećenoj prvom svjetskom ratu, a čiji su protagonisti znameniti pjesnici Siegfried Sassoon i Wilfred Owen, psihijatar W. H. R. Rivers i fiktivni lik poručnik Billy Prior. Završna knjiga trilogije, The Ghost Road, osvojila je Bookerovu nagradu.
Alkmena
thumb|right|280px|Alkmena se porađa. [[Gravura Virgisa Solisa za Ovidijeve Metamorfoze, knjiga IX, 285-323]] thumb|right|250px|Rođenje [[Heraklovo, Jean Jacques Francois Le Barbier]] U grčkoj mitologiji, Alkmena (grčki: Ἀλκμήνη) bila je supruga tebanskog vojskovođe Amfitriona. Sa Zevsom je rodila Herakla, a sa Amfitrionom Ifikla i Laonomu.
Poreklo
Hesiod kaže za Alkmenu da je najviša i najlepša žena, kojoj niko od smrtnika nije ravan po mudrosti. Njeno lice i crne oči bili su navodno privlačni kao i Afroditini, a supruga je poštovala kao nijedna žena do tada.
Odlazak u Tebu
Prema Biblioteci, Alkmena je s Amfitrionom morala bežati iz Tirinta u progonstvo, jer je ovaj nesrećnim slučajem ubio Elektriona. Otišli su u Tebu, gde je Kreont svečano očistio Amfitriona od greha. No Alkmena je odbijala da se uda za Amfitriona sve dok se ovaj ne osveti Telebojcima i Tafljanima, koji su ubili osmoro Alkmenine braće od ukupno njih devetoro. Međutim, tokom Amfitrionovog pohoda protiv Tafljana i Telebojaca Zevs je uzeo na sebe lik Amfitriona i tsko došao kod Alkmene (svoje praunuke). S njom je onda proveo noć punu uživanja, tokom koje je začet Herakle, a ispričao joj je i o svojim (tj. Amfitrionovim) pobedama nad Telebojcima. Kad se Amfitrion vratio u Tebu, Alkmena mu je rekla da ga je prethodne noći već videla i s njim spavala, a zabunu je razrešio vrač Tiresija, koji im je objasnio šta je Zevs uradio.
Homer
U Homerovoj Ilijadi, kad je Alkmena trebalo da se porodi i rodi Herakla, Zevs je obznanio svim bogovima da će se toga dana roditi jedan dečak, njegov vlastiti potomak, koji će vladati svima oko sebe. Ta ase Hera spustila s Olimpa te je zbog ljubomore otežavala Alkmenin porod, kako bi osigurala da se prvi rodi Euristej i da on tako jednog dana postane kralj Argosa.
Ovidije
Prema Ovidijevim Metamorfozama, dok se porađala Alkmena se mučila jer je beba bila dosta velika. Nakon sedam dana agonije Alkmena je ispružila ruke i zazvala Lucinu, boginju porođaja (kojoj je u grčkom panteonu odgovarala Ilitija). Međutim, premda je Lucina otišla do Alkmene, od Junone je dobila naređenje da spreči rođenje deteta. Držeći ruke spojene i noge zgrčene, Lucina je izgovarala čarobne reči i tako sprečavala Alkmenu da se porodi. Alkmena je trpela bol, proklinjala nebesa i došla na ivicu smrti. Galantida, sluškinja Alkmenina koja je bila u blizini, opazila je šta Lucina radi i odmah shvatila šta Junona smera. Objavila je da se Alkmena uspešno porodila, što je Lucinu iznenadilo i poremetilo, pa je poskočila i rastavila svoje ruke. U istom trenutku čarolija se podigla s Alkmene i ova je rodila Herakla. Za kaznu što je prevarila Lucinu Galantida je pretvorena u lasicu, i u tom je obličju nastavila živeti s Alkmenom.
Pausanija
U Pasanijevoj priči Hera je poslala čarobnice (kako su iz zvali Tebanci) kako bi ometale Heraklovo rođenje. Čarobnice su u tom ometanju bile uspešne sve dok se Historida, Tiresijina kći, nije dosetila kako da ih prevari. Kao i Galantida, Historida je usklinula tako da su i čarobnice mogle čuti da se Alkmena porodila; prevarene, one su otišle, što je omogućilo Alkmeni da se zapravo i porodi.
Plaut
Za razliku od opisa porođajnih muka, u komediji Amfitrion rimskog komediografa Plauta priča je data iz drugačije perspektive. Ovde Alkmena poziva Jupitera, koji izvodi čudo da joj omogući brz i bezbolan porođaj. Nakon mubnja i gromova, beba stiže na svet bez ičije pomoći.
Smrt
Nakon Heraklove apoteoze Alkmenu i druge Heraklove rođake progonio je Euristej. U Euripidovim Hiketidama Alkmena se s njima sklonila u Atinu i tamo insistira na Euristejevoj smrti kad je ovaj potučen u bici.
Nakon Amfitrionove smrti Alkmena se oženila Radamantom, sinom Zevsovim, i s njim živela u gradu Okaleji u Beotiji. Navodno je Hil, nakon što je ubio Euristeja, odrubio njegovu glavu i poslao je Alkmeni, koja je iz nje vretenima iskopala oči. U Metamorfozama već ostarela Alkmena priča Joli o Heraklovom rođenju.
O Alkmeninoj smrti postoje dve verzije. Prema prvoj, koju pričaju Megarani, Alkmena je putovala od Argosa do Tebe kad ju je smrt snašla kod Megare. Herakleidi su se sukobili oko toga kamo treba odneti njeno telo, jer su neki želeli da ga odnesu natrag u Argos, dok su drugi predlagali da se odnese u Tebu i tamo se pokopa s Amfitrionom i Heraklovom i Meraginom decom. Međutim, proročište u Delfima saopštilo je da je bolje pokopati Alkmenu u Megari. U drugoj verziji, koju pričaju Tebanci, Alkmena se nakon smrti pretvorila u kamen.
Case Bruciate, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Padgett Powell
Padgett Powell (1952 -) je američki pisac. Bio je fizički radnik i krovopokrivač, a u slobodno vrijeme je čitao djela Williama Faulknera. Nakon što se uspio upisati na Univerzitet Houstona, počeo se i sam baviti pisanjem, a prvi mu je uspješni roman Edisto iz 1985. godine. Djela mu uglavnom na humoristički način opisuju život i ljude tzv. Novog Juga.
Winston Churchill
thumb|right|245px|Winston Churchill
Rani život
Čerčil je rođen u Blenhajm Palasu (Blenheim Palace), blizu Vudstoka (Woodstock) u engleskom okrugu Oksfordširu (Oxfordshire). Njegov otac Randolf (Randolp) Čerčil je bio treći sin sedmog Vojvode Marlboroa te uspešni političar. Vinstonova majka bila je Dženi Džerom Lejdi Randolf Čerčil ćerka američkog milionera Leonarda Džeroma.
Čerčil je najveći deo svog detinjstva proveo u internatima. Majka koju je retko ga je posećivala zbog čega su skoro sva njegova pisma počinjala sa molbom da ga poseti ili da zamoli njegovog oca da mu dopusti da dođe kući. Iako je budno pratio političku karijeru svoga oca nikada nisu bili bliski.
1893. godine je iz trećeg pokušaja uspeo da položi prijemni za Kraljevsku vojnu akademiju u Sandherstu koju je završio kao osmi u klasi. Bio je raspoređen u 4. husarskoj konjičkoj regimenti. 1895. godine pre nego što će njegova regimenta biti poslata u Indiju učestvovao je kao vojni posmatrač na strani španske vojske u borbi protiv pobunjenika na Kubi. Na Kubi je takođe obavljao i poslove izveštača Subotnje Revije. 1898. godine raspoređen je u 21. lansersku regimentu kao ratni izveštač i učestvovao je u bitci kod Omdurmana koja je poznata po tome što se u njoj dogodio poslednji veliki juriš britanske konjice.
Užurbani mladi čovek
S ozbirom na to da je bio sin uspešnog političara, nije bilo iznenađenje kada je mladi Čerčil odlučio da se politički angažuje. Prve političke nastupe imao je 1890. godine kao govornik na skupovima Konzervativaca. Bilo je primetno da je u ranim godinama svoje političke karijere i kasnije sredinom dvadesetih godina dvadesetog veka često koristio politički slogan svog oca o "Torijevskoj demokratiji". Mnogi su smatrali da je Čerčil na početku svoje političke karijere bio opsednut željom da nastavi političke bitke svog oca od pre petnest godina.
1899. godine bio je jedan od potencijalnih kandidata za predstavnika grada Oldhema. Jedan od dotadašnja dva predstavnika grada u Parlamentu je preminuo, a drugi je bio lošeg zdravlja zbog čega je zamoljen da da ostavku na tu funkciju kako bi oba predstavnika bila istovremeno izabrana. U veoma zanimljivoj i burnoj predizbornoj kampanji Čerčil je napravio nekoliko grešaka zbog kojih je sa malom razlikom izgubio od svog protivkandidata ali to nije ostavilo trajnije posledice na njegovu političku karijeru.
Posle neuspeha na izborima Čerčil je postao ratni dopisnik u Drugom burskom ratu između Britanaca i Holandskih doseljenika u Južnoj Africi koji su se nazivali Afrikanerima. Bio je zarobljen od strane Bura ali je uspeo da pobegne i da pređe granicu sa Mozambikom. Brzo se vratio u Južnu Afriku gde se pridružio Južno afričkoj konjičkoj regimenti sa kojom je učestvovao u nekoliko brutalnih i krvavih bitaka. Zbog hrabrosti koju je pokazao u ovim bitkama bio je predložen za odlikovanje Viktorijin krst ali je Horacio Kičiner stavio veto na ovaj predlog.
Čerčil se kasnije vratio u Oldhem i iskoristio stečeni publicitet da se kandiduje za mesto u parlamentu i bude izabran na opštim izborima 1900. godine. To je bio uspešan početak njegove političke karijere duge šezdeset dve godine kao predstavnika u Donjem domu parlamenta od 1900. do 1922. godine i od 1924. do 1964. godine. Bio je politički aktivan čak i u kratkom periodu u kojem nije bio poslanik u Donjem domu. Iako je na početku svoje političke karijere bio član Konzervativne stranke 1904. je zbog svog protivljenja zaštitnom oporezivanju morao da pređe u Liberalnu stranku.
Ministarski kabinet
1910. godine Čerčil je bio postavljen za Državnog sekretara za unutrašnje poslove i njegova uloga na ovoj poziciji bila je donekle kontraverzna. Čuvena fotografija iz tog vremena pokazuje nestrpljivog Čerčila koji je lično predvodio opsadu u ulici Sidni januara 1911. godine kako viri iza ugla ne bi li video vatreni okršaj između pripadnika Škotske garde i opkoljenih anarhista. Njegova uloga u opsadi izazvala je negative reakcije. Artur Balfor je postavio pitanje: "On (Čerčil) i fotograf su oboje rizikovali neprocenjive živote. Jasno mi je šta je fotograf tražio tamo ali mi nije jasno prisustvo visokopoštovanog gospodina?
1911. godine Čerčil je postavljen na položaj Prvog Lorda Admiraliteta na kojem će dočekati početak Prvog svetskog rata. Sa ovog položaja podsticao je vojne reforme koje su obuhvatale razvoj mornaričkog vazduhoplovstva, tenkova i prelazak sa uglja kao osnovnog pogonskog goriva na naftu. Kao Prvi Lord Admiraliteta bio je idejni tvorac i zagovornik katastrofalnog iskrcavanja snaga Antante kod Galipolja na Dardanelima u Prvom svetskom ratu zbog čega je u javnosti dobio nadimak "galipoljski mesar". Kada je Asket formirao koalicionu vladu sastavljenu od predstavnika svih političkih stranaka konzervativci su svoj ulazak u vladu uslovili Čerčilovom smenom sa trenutnog položaja. Sledećih nekoliko meseci Čerčil je bio ministar bez portfelja da bi zatim dao ostavku smatrajući da su njegov potencijal i energija protraćeni na ovakvom položaju. Ponovo je pristupio armiji, iako je zadržao poslaničko mesto i služio je nekoliko meseci na Zapadnom frontu. Tokom ovog perioda njegov podčinjeni bio je mladi Arčibald Sinkler koji će kasnije postati vođa Liberalne partije.
Ponovni uspon
''Nije mi jasna halabuka koja se diže oko pitanja upotrebe plina. Mi smo definitivno na Mirovnoj konferenciji postigli saglasnost o daljoj primeni bojnih otrova kao metoda ratovanja. It is sheer affectation to lacerate a man with the poisonous fragment of a bursting shell and to boggle at making his eyes water by means od lachrymatory gas. Ja se snažno zalažem za primenu bojnih otrova protiv divljačkih plemena. Moralni efekat bi bio izuzetan, a broj ljudskih žrtava bi bio sveden na minimum. Nema potrebe za korišćenjem najsmrtonosnijih bojnih otrova: mogu se koristiti i bojni otrovi koji izazivaju iritaciju i mučninu i koji bi širili teror među stanovništvom a čije dejstvo ne bi izazvalo trajnije posledice po zdravlje ljudi koji su došli u neposredan kontakt sa otrovom.''
U ovom periodu (1919-1921) svestrano se zalagao za smanjenje vojnog budžeta. Ipak, njegova glavna preokupacija kao Ministra rata bila je saveznička intervencija u Ruskom građanskom ratu. Čerčil je zagovarao stranu intervenciju tvrdeći da boljševizam treba "zadaviti u kolevci". U tom cilju Čerčil je uspeo da od razjedinjenog Kabineta dobije saglasnost za intenziviranje i produženje britanskog angažovanja u ovom sukobu i to protivno stavovima svih važijih parlamentarnih grupa i uprkos velikom protivljenju engleske radničke klase. 1920. godine posle povlačenja i poslednjeg engleskog vojnika iz Rusije Čerčil je izdejstvovao slanje naoružanja Poljskoj koja je izvršila invaziju na Ukrajinu. 1921. godine imenovan je za Državnog sekretara za kolonije i bio je jedan od potpisnika Anglo-irskog sporazuma 1921. godine kojim je uspostavljena nezavisna država Irska.
Između dva rata
U oktobru 1922. godine Čerčil je operisao slepo crevo. Po izlasku iz bolnice saznao je da je vlada pala i da predstoje opšti izbori. Liberalna partija bila je oslabljena unutrašnjim podelama zbog čega je Čerčilova predizborna kampanja prošla jako loše. Izgubio je mesto u Dandiju žaleći se da je istovremeno izgubio i ministarsku poziciju i poslaničko mesto i slepo crevo. 1923. godine ponovo se kandidovao kao predstavnik Liberalne stranke za mesto u Lesteru i izgubio. U narednih godinu dana njegovi politički stavovi približili su se stavovima Konzervativne stranke iako je sebe nazivao anti-socijalistom i konstitucionistom. Dve godine kasnije na opštim izborima 1924. godine izabran je da predstavlja Eping kao konstitucionista i to uz svestranu podršku Konzervativaca. Sledeće godine je i formalno pristupio članstvu Konzervativne stranke uz primedbu da "Svako može da promeni političku stranku ali da je potrebna genijalnost da se to učini više puta".
Tokom Generalnog štrajka 1926. godine zabeleženo je da je Čerčil predložio da se protiv rudara štrajkača upotrebe mitraljezi. Čerčil koji je istovremeno bio i urednik vladinog lista Britanska gazeta je u jednoj raspravi izneo sledeći stav "ili će država slomiti Generalni štrajk, ili će Generalni štrajk slomiti državu". U svojim izjavama otišao je toliko daleko da je čak zabeleženo da je rekao da je Fašizam koji je sprovodio Benito Musolini u Italiji učinio uslugu svetu pokazavši mu kako treba da se bori protiv subverzivnih snaga smatrajući da vladajući režim treba da predstavlja branu o koju će se razbiti talas Komunističke revolucije.
Konzervativna vlada je poražena na opštim izborima 1929. godine. Tokom sledeće dve godine Čerčil se razišao sa rukovodstvom Konzervativne stranke po pitanjima zaštitnog oporezivanja i Indijskog Houm rula. Kada je Ramzi Mekdonald formirao Nacionalnu vladu 1931. godine Čerčil nije pozvan da u njoj učestvuje. U tom trenutku našao se na najnižoj tački u svojoj dotadašnjoj političkoj karijeri. U ovom periodu uglavnom se bavio pisanjem i javnim istupima u kojima se žestoko protivio ideji o nezavisnosti Indije.
Čerčil kao ratni premijer
Po izbijanju Drugog svetskog rata Čerčil je postavljen za Prvog lorda Admiraliteta. Na ovoj poziciji bio je jedan od najangažovanijih britanskih ministara tokom tzv. "Dosadnog rata" u kojem su se zaraćene strane uglavnom sukobljavale na moru. Kao Prvi lord Admiraliteta organizovao je napad na nemačke snage u Norveškoj.
Čerčil je uprkos proglašenoj neutralnosti Norveške zagovarao preventivnu okupaciju norveške luke Narvik koja je bila ključna za transport gvozdene rude iskopane u rudnicima Kirune u Švedskoj. Oklevanje vlade Nevila Čemberlena da donese odluku o iskrcavanju britanskih trupa u Narviku zbog straha od američke reakcije s obzirom na Norvešku neutralnost omogućila je Nemačkoj da pripremi i izvede vojnu operaciju u kojoj je okupirala Dansku i Norvešku. Britanske snage su se ipak iskrcale kod Narvika i potisnule nemačke snage iz grada. Međutim, kako je Francuska bila pred porazom, a pripreme za evakuaciju Britanskog ekspedicionog korpusa u toku ove trupe su povučene iz Norveške kako bi bile angažovane na odbrani britanskih ostrva i kako bi podržale ratne napore u Francuskoj.
Uprkos neuspehu operacija u Norveškoj nakon Čemberlenove ostavke 1940. godine Čerčil je izabran za premijera i formirao je vladu sastavljenu od predstavnika svih političkih stranaka. Kao odgovor na sveopštu kritiku na račun vlade koja se odnosila na nepostojanje konkretne ministarske funkcije koja bi se bavila isključivo vođenjem rata Čerčil je uspostavio i odmah zauzeo dodatnu funkciju Ministra rata. Odmah nakon toga postavio je svog dobrog prijatelja i poverenika, industrijalca i novinara Lorda Biverbruka na funkciju sa koje je rukovodio celokupnom vazduhoplovnom industrijom. Upravo Biverbrukova zapanjujuća poslovna sposobnost omogućila je Britaniji da za kratko vreme značajno ubrza i poveća proizvodnju postojećih i konstruisanje novih tipova aviona što je imalo značajnog uticaja na dalji tok rata.
Čerčilovi govori inspirisali su poraženu javnost Ujedinjenog kraljevstva na nastavak borbe. Prvi govor koji je Čerčil održao kao premijer je ostao zapamćen kao jedan od njegovih najboljih govora u kojem se engleskom narodu obratio sa rečima: "Mogu vam ponuditi samo krv, znoj i suze". Ubrzo zatim održao je još dva poznata govora neposredno pred početak Bitke za Britaniju. Prvi govor sadržao je ove besmrtne reči: "Branićemo naše ostrvo, bez obzira na cenu, borićemo se na plažama, borićemo se na desantnim zonama, borićemo se na poljima i na ulicama, borićemo se u brdima; nikada se nećemo predati." Drugi govor je takođe sadržao njegove poznate reči: "Zato prionimo na naše obaveze, učinimo krajnji napor kako bi ukoliko Britanska Imperija i Komonvelt potraju hiljadu godina ljudi bez razmišljanja govorili 'To je bio njihov najslavniji čas.'" Na vrhuncu Bitke za Britaniju njegovo odlično poznavanje odbrambenih napora Britanskog kraljevskog ratnog vazduhoplovstva bilo je ovekovečeno u jednoj čuvenoj rečenici: "Nikada u istoriji ljudskog ratovanja nije se dogodilo da veliki broj pojedinaca duguje toliko mnogo tako malom broju ljudi" pri tom misleći na engleske pilote od čije pobede u Bitci za Britaniju je zavisila sudbina Engleske. thumb|320px|U Jalti 1945
Njegovi odlični odnosi sa Frenklinom D. Ruzveltom obezbedili su Ujedinjenom kraljevstvu isporuke značajne količine ratnog materijala koji je transportovan brodskim konvojima preko Severno-atlantskog okeana. Upravo iz tih razloga Čerčil je osetio veliko olakšanje kada je Ruzvelt po treći put izabran sa američkog predsednika. Odmah po reizboru Ruzvelt je inicirao uspostavljanje specijalnih ekonomskih odnosa sa Ujedinjenim kraljevstvom koji su omogućili da se Engleskoj obezbedi potreban ratni materijal bez nadoknade kao i transportni brodovi i to bez plaćanja poreza. Jednostavno rečeno Ruzvelt je ubedio američki Kongres da se cena koju Engleska plaća sastoji u odbrani Amerike i njenih interesa; i tako je nastao Lend-liz. Čerčil je imao 12 sastanaka na najvišem nivou sa Ruzveltom koji su rezultirali donošenjem Atlantske povelje, prve evropske strategije, Deklaracije Ujedinjenih nacija kao i drugih ratnih i političkih odluka. Čerčil je takođe inicirao i stvaranje Ureda za specijalne operacije (Special Operations Executive - SOE) pod rukovodstvom ministra ratne industrije Hjua Daltona koji je sa zapaženim uspehom organizovao partizanski otpor i subverzivne akcije na okupiranim teritorijama u Evropi; kao i Komandose koji će kasnije postati šablon za formiranje specijalnih snaga u armijama širom sveta. Rusi su Čerčilu zbog njegove upornosti i tvrdoglavosti dali nadimak "Britanski buldog".
Uprkos uspešnom vođenju rata neki Čerčilovi postupci izazvali su kontraverzu. Čerčil je u velikoj meri bio indiferentan, a možda i saglasan sa izazivanjem Velike Bengalske gladi 1943. godine zbog koje je umrlo 2,5 miliona Bengalaca. Nakon uspešnog osvajanja Britanske Burme japanske snage zapretile su Britanskoj Indiji. Smatra se da je odsustvo britanske pomoći izgladnelima u Bengalu bilo deo smišljene politike "spaljene zemlje" kako bi se u slučaju uspešne japanske invazije ovaj problem natovario neprijatelju na vrat. Čerčil je takođe podržao i bombardovanje Drezdena neposredno pred kraj rata uprkos tome što je grad imao mali vojni značaj ali je zato bio pretvoren u veliko prihvatilište za nemačke izbeglice sa istoka koje su se povlačile pred napredovanjem Crvene armije.
Hardinvast
Ardenvast je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Winston Churchill
Čerčil kao ratni premijer
Čerčil je bio jedan od glavnih učesnika pregovora koji će ponovo iscrtati posleratne granice u Evropi i Aziji. Pregovori na tu temu započeti su početkom 1943. godine. Predlozi sporazuma o Evropskim granicama bili su ozvaničeni od strane Harija S. Trumana, Čerčila i Staljina na konferenciji u Posdamu.
Hardinvast
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 805 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 110 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara.
Winston Churchill
Čerčil kao ratni premijer
Deo sporazuma koji se odnosio na granice Poljske kao i na njenu granicu sa Rusijom i Nemačkom smatrao se izdajničkim zato što je bio zaključen protivno stavovima zvanične Poljske vlade u egzilu. Čerčil je smatrao da je jedini način da se otkloni tenzija između ove dve nacije da se izvrši razmena stanovništva u pograničnim krajevima. Transfer stanovništva je na kraju sproveden na način koji je za posledicu imao patnju i smrt velikog broja ljudi. Čerčil je bio veliki protivnik aneksije Poljske od strane SSSR-a. U svojim delima žestoko se usprotivio aneksiji ali nije bio u mogućnosti da je spreči.
Posle Drugog svetskog rata
Iako je značaj uloge Vinstona Čerčila u Drugom svetskom ratu bio neosporan uspeo je da stvori mnoge neprijatelje u svojoj domovini. Javno se usprotivio brojnim popularnim idejama kao što je obezbeđenje zdravstvenog osiguranja i boljeg školovanja za najveći deo populacije što je izazvalo veliko nezadovoljstvo u narodu, a naročito u onim slojevima koji su aktivno učestvovali u Drugom svetskom ratu. Na prvim posleratnim izborima Čerčil je pretrpeo težak poraz od kandidata Laburističke partije Klementa Atlija. Neki istoričari smatraju da je stav britanskog naroda bio da političar koji tako dobro vodi državu u ratu neće moći da je isto tako dobro vodi i u miru. Drugi pak tvrde da su poražavajući rezultati na izborima posledica ne negativnog stava prema Čerčilovoj ličnosti već loših rezultata vladavine Konzervativne partije ostvarenih tridesetih godina za vreme Boldvina i Čemberlena.
Čerčil je bio jedan od prvih zastupnika pan-evropejstva koje je vremenom dovelo do formiranja Evropskog jedinstvenog tržišta i kasnije Evropske Unije (zbog čega je jedna od tri glavne zgrade Evropskog Parlamenta nazvana po njegovom imenu). Čerčil je takođe bio zaslužan i za imenovanje Francuske za stalnog člana Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija.
Na početku hladnog rata prvi je upotrebio izraz "gvozdena zavesa" koji je prvobitno skovao Jozef Gebels. Ovaj izraz ušao je u široku upotrebu 1946. godine nakon govora u Vestminster koledžu u Misouriju kada je Čerčil, koji je inače bio gost Harija S. Trumana izjavio: "Od Šćećina na Baltiku do Trsta na Jadranskom moru spustila se gvozdena zavesa na kontinent. Iza ove linije se nalaze sve prestonice drevnih država Centralne i Istočne Evrope. Varšava, Berlin, Prag, Beč, Budimpešta, Beograd, Bukurešt i Sofija, svi ovi poznati gradovi i njihovo stanovništvo su deo teritorije koju sada moramo zvati Sovjetskom interesnom sferom".
Drugi mandat
thumb|desno|250px|kip u Londonu U posleratnim godinama Čerčil je bio neumorni vođa konzervativne opozicije. Posle poraza laburista na opštim izborima 1951. godine ponovo je postao premijer. Bila je to treća vlada koju je formirao i u kojoj će ostati sve do svoje ostavke 1955. godine. Tokom ovog perioda obnovio je specijalne odnose između Britanije i SAD i aktivno je učestvovao u formiranju posleratnog poretka.
Njegova unutrašnja politika međutim ostala je u senci čitave serija spoljno-političkih kriza koje su delimično bile posledica stalnog opadalja Britanske vojske i imperijalnog prestiža i moći. Kako je bio jedan od najjačih zastupnika Britanije kao internacionalne sile Čerčil je često u ovakvim situacijama primenjivao direktnu akciju.
Priznanja
Odmah posle Drugog svetskog rata i poraza na izborima Čerčilu je ponuđeno mesto u Gornjem domu i titula prvog Vojvode od Londona. Nadajući se da njegova politička karijera još uvek nije gotova Čerčil je odbio ponuđenu čast.
1953. godine dobio je dva važna priznanja: proglašen je za Viteza podvezice (postavši Ser Vinston Čerčil) i dobio je Nobelovu nagradu za književnost "za umešnost u iznošenju istorijskih i bibliografskih opisa kao i za briljantno govorničko umeće koje je koristio u odbrani uzvišenih ljudskih vrednosti". U junu iste godine Čerčil je doživeo moždani udar zbog čega mu je desna strana tela ostala paralizovana. Zbog lošeg zdravstvenog stanja povukao se sa političke scene 5. aprila 1955. godine ali je zadržao položaj kancelara Univerziteta u Bristolu.
1956. godine dobio je "Karlspreis" (Šarlemanj nagradu) nagradu koju mu je dodelio nemački grad Ahen kao osobi koja je najviše doprinela evropskoj ideji i evropskom miru.
Poslednji dani
Svestan svog lošeg fizičkog i mentalnog stanja Čerčil se povukao sa mesta premijera 1955. godine. Na mestu premijera zamenio ga je Entoni Idn. Penzionerske dane provodio je u Čartvelu i na jugu Francuske.
1963. na osnovu kongresnog akta predsednik SAD Džon F. Kenedi proglasio je Čerčila za prvog počasnog građanina SAD. Čerčil je bio suviše bolestan da bi prisustvovao ceremoniji u Beloj kući zbog čega su njegov sin i unuk primili nagradu umesto njega.
15. januara 1965. godine Čerčil je doživeo još jedan moždani udar koji je ostavio teške posledice. Preminuo je devet dana kasnije 24. januara 1965. godine tačno 70 godina od dana smrti njegovog oca. Njegov pogreb bio je najveće okupljanje državnih predstavnika iz preko 100 zemalja, predsednika država i članova kraljevskih porodica.
Po njegovoj želji sahranjen je na porodičnoj parceli u dvorištu crkve Sveti Martin u Bledonu blizu Vudstoka nedaleko od mesta njegovog rođenja u Blenhejmu.
Messier 30
Messier 30 (M30 ili NGC 7099) je kuglasti skup u zviježđu Jarac. Otkrio ga je Charles Messier 1764. godine. Prvi ga je u zvijezde razlučio William Herschel 20 godina kasnije.
Svojstva
M30 se nalazi na udaljenosti od 26,000 ly i proteže se na 90 ly. Njegove prividne dimenzije su 12'. Veoma je gust, pripada u skupove klase V po gustoći. Najsjajnije zvijezde u skupu su magnitude +12.1, zvijezde horizontalne grane imaju prividan sjaj od magnitude +15. U skupu je otkriveno malo promjenjivih zvijezda, tek 12. Skup nam se približava brzinom od 182 km/s.
Jezgra M30 je veoma gusta i doživjela je urušavanje. Slična pojava zamijećena je u najmanje 20 (M15, M70, možda M62) od 150 kuglastih skupova Mliječnoj stazi. Posljedice toga su malene dimenzije jezgre kod M30, proteže se tek 12" ili 0.9 ly. Polovica mase skupa je koncentrirano u sferi s radijusom od 8.7 ly.
Unatoč gustoći zvijezda, sudari između zvijezda su rijetki jer sadrži tek nekoliko dvostrukih zvijezda koje zrače X zrake.
Amaterska promatranja
M30 se može lako pronaći ali je problematičan zbog južnog položaja. Najsjanije zvijezde se mogu uočiti u teleskopu s 100 mm promjera. U 200 mm teleskopu uočavaju se dva niza zvijezda koji se pružaju iz središta u smjeru sjevera i sjeverozapada. Prividni sjaj skupa je +7.2 magnitude.
Trivijum
Trivijum ili tropuće su tri od sedam slobodnih veština koje su se izučavale u srednjem veku i koje za osnovu imaju elokvenciju: gramatika, retorika i dijalektika (ili logika).
Na srednjovekovnim univerzitetima, trivijum je predstavljao tri osnovna aspekta znanja: gramatika kao mehanika jezika, logika (ili dijalektika, vremenom su postale sinonimi) je mehanika misli i analize, i retorika je veština upotrebe jezika u cilju podučavanja i ubeđivanja. U srednjovekovnoj sholastici, smatraju se uvodom i pripremom za viši stepen, kvadrivijum, koji podrazumeva aritmetiku, geometriju, muziku i astronomiju.
Vidi još
Artes liberales בוגר אוניברסיטה Siedem sztuk wyzwolonych
Fredericton
Fredericton je glavni grad kanadske provincije Novi Brunswick od 56 224 stanovnika.
Ponavljanje bogato leucinom
Ponavljanje bogato leucinom (LRR) je proteinski strukturni motiv koji formira strukturu α/β potkovice. On se sastoji od ponavljanja koja su 20–30 aminokiselina duga, i koja su obično bogata u hidrofobnoj aminokiselini leucinu. Tipično, svaka jedinica ponavljanja ima beta lanac-okret-alfa heliks strukturu. Domen formiran od mnogih takvih ponavljanja ima oblik potkovice sa unutrašnjom paralelnom beta ravni i spoljašnjim nizom heliksa. Jedno lice beta ravni i jedna strana niza heliksa su izloženi rastvaraču i stoga su bogati u hidrofilnim ostacima. Region između heliksa i ravni je proteinska hidrofobna osnova i čvrsto je sterično pakovana leucinskim ostacima.
Ponavljanja bogato leucinom često učestvuju u formiranju međuproteinskih interakcija.
Kalijum lauril sulfat
Kalijum lauril sulfat je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 304,488 Da.
Gold Hill, Colorado
Gold Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 230, što je 20 (9,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Univerzitet u Kaliforniji, San Francisco
Univerzitet u Kaliforniji, San Francisco (, UCSF) je javni istraživački univerzitet San Francisku u američkoj saveznoj državi Kaliforniji. Deo je javnog univerzitetskog sistema Univerziteta Kalifornija i posvećen je isključivo zdravstvenim naukama i biološkim naukama.
UCSF je osnovan kao Medicinski koledž Toland 1864. godine. 1873. godine postao je povezan sa Univerzitetom u Kaliforniji kao njegov Medicinski fakultet. Istovremeno je sastav škole inkorporisan Kalifornijski koledž farmacije, a 1881. godine osnovana je škola stomatologije. Prostorije institucije su se nalazile i u Berkeleyu i u San Francisku. 1964. godine škola je stekla potpunu administrativnu nezavisnost kao kampus sistema UC, a 1970. je dobila današnji naziv.
U.S. News & World Report rangiranje univerziteta za 2022-23. godinu uvrstio je medicinsku školu UCSF kao treću najbolju medicinsku školu za provođenje medicinskih istraživanja u SAD-u (deli mesto sa medicinskim školama Univerziteta Kolumbija i Univerziteta Džons Hopkins) i kao drugu najbolju medicinsku školu za primarnu zdravstvenu zaštitu. Jedina je medicinska škola koja se rangira među prve tri u obe kategorije.
Sa 25.398 zaposlenih, UCSF je drugi najveći poslodavac u javnom sektoru u području zaliva San Franciska. Fakultet UCSF-a leči pacijente i obučava lokalno stanovništvo od 1873. godine u Bolnici San Francisko General i u Medicinskom centru San Francisko VA.
Netscape
Netscape Communications (ranije poznata kao Netscape Communications Corporation i kolokvijalno kao Netscape) je američka kompanija za računalne usluge, najpoznatija po svom web pregledniku po imenu Netscape Navigator. Kada je bila nezavisna, sjedište joj je bilo u Mountain Viewu u Kaliforniji.
Netscapeov web preglednik je nekada dominirao u udjelu korisnika, ali ga je najvećim dijelom izgubio u korist Internet Explorera tokom prvog browserskog rata. Udio korisnika je pao od preko 90 posto sredinom 1990-ih do manje od 1 posto na kraju 2010.
Netscapeu se pripusuje razvoj protokola Secure Sockets Layer (SSL) za zaštitu online komnikacija, a koji se dan-danas koristi, kao i JavaScripta, najkorištenijeg jezika za komunikacije klijenata sa skriptama web-stranica.
Netscapeoveom dionicama se trgovalo na burzi od 1995. do 2000. kada je poduzeće otkupio AOL u tranzakciji sklapanja interesa vrijednoj 10 milijardi US$. Nedugo prije otkupa od strane AOL-.a, Netscape je izdao izvorni kod za svoj preglednik i stvorio Mozilla Organization kako bi koordinirao budući razvoj svog proizvoda. Mozilla Organization je ponovno napisala cijeli izvorni kod preglednika u Gecko engineu za renderiranje; i sva buduća izdanja Netscapea su se temeljila na ovom kodu. Gecko engine se kasnije koristio za pokretanje preglednika Firefox.
Pod AOL.omn se razvoj Netscapeovog preglednika nastavio do decembra 2007. godine kada je Tom Drapeau, direktor AOL-ovog Netscape Branda, objavio da će kompanija prestati podržavati Netscapeove softverske proizvode na dan 1. marta 2008. Netscapeov brend se još uvijek koristi od strane AOL-a za popust pri pružanju internetskih usluga.