cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdominalni kompartment sindrom
Epidemiologija
I pored brojnih istraživanja, u novijoj literaturi nema puno podataka o incidenci i prevalenci abdominalnog kompartment sindroma. Kao razlozi navode se neprepoznavanja ovog sindroma i/ili nedovoljna evaluacija bolesnika pogođenih ovim poremećajem, ali i veliki broj studija koje se primarno bave više prikazom bolesnika, a manje epidemiološkim istraživanjima AKS.
Tačna incidenca AKS još nije zvanično potvrđena, ali je svima jasno da se ona neprestano povećava u pojedinim populacionim grupama, kao što su bolesnici sa tupim ili penetrantnim povredama abdomena, ratnim povredama trbuha, rupturom abdominalne aneurizme aorte, retroperitonealnim krvarenjem, pneumoperitoneumom, malignitetom, pankreatitisom, masivnim ascitom, transplantacijom jetre, itd.
El Progreso, Romita
El Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Abdominalni kompartment sindrom
Epidemiologija
U novijoj multicentričnoj studiji sa 265 uzastopno primljenih bolesnika u različitim jedinicama intenzivne nege, 32,1% ove populacije imalo je IAH a 4,2% AKS
Nagrada Empire za najboljeg muškog pridošlicu
Nagrada Empire za najboljeg muškog pridošlicu je jedna od nagrada Empire koju svake godine dodjeljuje britanski filmski časopis Empire. Nagrada se dodjeljuje od 2012. godine kada je izvorna nagrada za pridošlicu ugašena odnosno podijeljena na mušku i žensku kategoriju.
Franjo Stazić
Franjo Stazić/Franz Steger (Szentendre, 1824. - Szentendre, 1911.) bio je jedan od prvih hrvatskih opernih pjevača, nastupio je na praizvedbi prve hrvatske opere "Ljubav i zloba" 1846. godine, kasnije prvak Dvorske opere u Beču, prvak Narodnog kazališta u Budimpešti, proslavljeni tenor u Pragu
U mladosti bio je ljekarnički pomoćnik. Debitirao je kao operni pjevač 10. siječnja 1846. godine u Zagrebu u operi Lucija di Lammermoor. Nastupio je na praizvedbi prve hrvatske opere "Ljubav i zloba" Vatroslava Lisinskog 28. ožujka 1853 u ulozi Vukosava. Imao je tada 22 godine. Postigao je pjevački uspjeh u Zagrebu. Okušao se u Beču, ali se razbolio i vratio u Zagreb.
Abdominalni kompartment sindrom
Epidemiologija
Prema objavljenim rezultatima, u SAD broj bolesnika sa AKS primljenih na lečenje u jedinice intenzivne nege, u centrima za traumu, iznosio je od 5% do 15%, a 1% u sveobuhvatnim prijemima usled traume.
U pojedinim studijama mortalitet obolelih od AKS iznosi i do 67%. Rekurentni AKS nosi još veći mortalitet
Franjo Stazić
Nastupao je u Budimpešti kao Ferencz Steger pa u Pragu kao František Steger, gdje je postigao veliki uspjeh. Primijetili su ga u Beču, gdje je počeo nastupati kao Franz Steger. Postao je stalni član bečke Dvorske opere s velikim honorarom 1853. godine. Ostvario je oko 350 nastupa do 1871. godine. Njegov zaštitnik bio je nadvojvoda Franjo Karlo, otac austrijskog cara Franje Josipa I..
Gostovao je u svim velikim europskim kazalištima, među kojima 1866. i 1867. i u milanskoj Scali. Dobio je španjolsko, hessen-darmstadtsko, nizozemsko i hrvatsko odličje. . Umro je u mađarskom gradu Senandriji 1911. godine.
Abdominalni kompartment sindrom
Epidemiologija
Morbiditet i mortalitet kod AKS pripisuje se njegovom učinku na organske sisteme. Zbog toga, AKS ima visok mortalitet i pored lečenja. Takođe, pojava AKS je češća kod bolesnika sa teškim povredama ili bolestima, koje su inače u lekarskoj praksi poznate po visokom mortalitetu i morbiditet.
Rasna, polna i starostna struktura nije od uticaja na razlike u učestalosti abdominalnnog kompartment sindroma.
Abdominalni kompartment sindrom se javlja u svim starostnim grupama podjednako.
Intraabdominalni pritisak, koji je primarni uzrok oboljenja (veći od> 25 mmHg), ima slične vrednosti i u pedijatrijskoj populaciji.
Etiologija
Pouzdani podaci o etiologiji abdominalnog kompartment sindroma nisu poznati, mada se kao mogući uzroci najčešće navode sepsa i teška abdominalna trauma, krvarenja i masivne opekotine. Povećanje pritiska u trbušnoj duplji (intraabdominalna hipertenzija) u navedenim poremećajima smanjuje dotok krvi u trbušne organe i narušava plućne, kardiovaskularne, bubrežne i želudačnocrevne funkcije, izazivajući više sindroma disfunkcije zahvaćenih organa i u konačnom ishodu smrt.
Među brojnim uzrocima AKS najčešći su abdominalno krvarenje i masivna nadoknada tečnosti.
Pouzdanijim metodama dijagnostike abdominalnog kompartment sindroma primećeno je da se on može javiti kao posledica različitih primarnih kliničkih manifestacija. Na osnovu toga, abdominalni kompartment sindrom se deli u sledeće tri kategorije kao: primarni ili akutni abdominalni kompartment sindrom, sekundarni abdominalni kompartment sindrom (SAKS) i hronični (rekurentni) abdominalni kompartment sindrom.
Primarni ili akutni abdominalni kompartment sindrom
Nastaje kada je intraabdominalna patologija direktno i proksimalno odgovorna za nastanak kompartment sindroma. Mogući uzroci primarnog abdominalnog kompartment sindroma mogu biti:
Sekundarni abdominalni kompartment sindrom (SAKS)
Ovaj oblik SAKS-a nastaje kada nema vidljive intra-abdominalne traume, ili su povrede van abdomena uzrok akumulacije tečnosti u trbuhu. Pojava sekundarnog AKS najverovatnije je direktno povezana sa promenama na visceralnom trbušnom zidu, retroperitonealnim edemom i nakupljanjem ascitesa prouzrokovanog reanimacijom. Zato se sekundarni abdominalni kompartment sindrom (SAKS) može javiti i kod pacijenata bez intra-abdominalne povrede, kao posledica nagomilane tečnosti u trbuhu čija je zapremina dovoljna da izazove intra-abdominalnu hipertenziju .
Kao mogući uzroci SAKS u literaturi se navode:
Hronični (rekurentni) abdominalni kompartment sindrom
Javlja se u toku ciroze i ascitesa ili srodnih bolesti, najčešće u njihovim kasnijim stadijumima. Najčešći uzroci hroničnog abdominalnog kompartment sindroma su:
Faktori rizika nastanka intraabdominalne hipertenzije (IAH) i abdominalnog kompartment sindroma (AKS)
Patofiziologija
Osim etioloških činilaca, gore navedenih, najčešći uzrok intraabdominalne hipertenzije (IAH) je i;
U stanjima šoka, pod uticajem simpatičkog nervnog sistema dolazi do vazokonstrikcije u krvnim sudovima kože, mišića, bubrega i gastrointestinalnog trakta, jer se na taj način krv usmerava ka srcu i centralnom nervnom sistemu. Redistribucija krvi iz gastrointestinalnog trakta izaziva ćelijsku hipoksiju u ovom tkivu, pre svega u crevima. Posledice ove hipoksije su oslobađanje citokina, stvaranje slobodnih kiseoničnih radikala i smanjenje ćelijske proizvodnje ATP. Sve ovo je odgovorno za nastanak pozitivne povratne sprege, koja karakteriše patogenezu IAH i AKS .,. Kao odgovor na oštećenje tkiva usled hipoksije nastaje oslobađanje proinflamatornih citokina. Oni dovode do vazodilatacije, povećavaju kapilarnu propustljivost, što vodi nastanku edema. Tokom ovog, kao i posle ćelijske reperfuzije, dolazi do stvaranja slobodnih kiseoničnih radikala, koji dovode do oštećenja ćelijskih membrana, što uzrokuje dalje oslobađanje citokina koji dalje stimulišu oslobađanje kiseoničnih radikala. Sa druge strane, slaba isporuka kiseonika tkivima dovodi do smanjene proizvodnje ATP, što pogađa Na⁺/K⁺ pumpu, čija aktivnost je neophodna za intraćelijsku regulaciju elektrolita. Natrijum ulazi u ćeliju i za sobom povlači vodu, sa posledičnim bubrenjem ćelija, gubljenjem integriteta ćelijske membrane i daljim produbljivanjem zapaljenskog procesa.
... ''Zapaljenje brzo dovodi do edema, a povećanje edema u crevima, nadalje, uzrokuje podizanje IAP. Kako IAP raste, intestinalna perfuzija slabi, a redosled događaja, ćelijska hipoksija, ćelijska smrt, zapaljenje i edem nastavljaju se nesmanjenim intenzitetom .''
Neki istraživači za razvoj IAH i ACS navode veći značaj naknadne reperfuzije kod efekta ishemija/reperfuzija, nego primarnog oštećenja i primarne ishemije. Početni razvoj edema creva i acidoze u mukozi creva pojačava nadoknada tečnosti i elektrolita, recimo, u toku same operacije. Ova nadoknada tečnosti još više podiže IAP, i dalje smanjujući intestinalnu perfuziju, sa još većim oslobađanjem proinflamatornih medijatora i oštećenjem crevne barijere. Ovo omogućava translokaciju crevnih bakterija kroz zid creva u splanhničnu cirkulaciju i sam peritonealni prostor. Povišen IAP i nastalo zapaljenje dovode do oštećenja organa sa njihovim popuštanjem, odnosno razvojem AKS.
''Ishemija u crevima igra važnu ulogu u hipotezi „dva ataka“ za razvoj sindroma multiple organske disfunkcije (MODS). Po ovoj teoriji, inicijalno traumatsko oštećenje početni je događaj „prvog ataka“, koji dovodi do razvoja lakog sindroma sistemskog inflamatornog odgovora (SIRS). Ovo stanje predstavlja normalnu, fiziološku reakciju organizma za stres. Međutim, bilo kakav sledeći „drugi atak“ dovodi do pojačanog SIRS, koji je štetan i veoma brzo može dovesti do (MODS)-a. U životinjskim modelima AKS, translokacija crevnih bakterija u limfni sistem, kao posledica crevne ishemije, može prouzrokovati oslobađanje proinflamatornih citokina što može dovesti do „drugog ataka“ ''
Klinička slika
Klinička slika u abdominalnom kompartment sindromu postaje manifestna kada se zbog povećanog IAP javi i otkazivanje funkcija pojedinih organa, (čija funkcija se vraća u normalu nakon dekompresije i normalizacije IAP). Kao što je pomenuto u ranijem delu teksta, poremećaji funkcija javljaju se u nekoliko organa i sistema, među kojima dominiraju: Kliničke manifestacije u grudnom košu su pre svega izazvane sindromom respiratornog distresa, koji se karakteriše smanjenjem funkcije pluća, praćene produbljenim udisajem zbog porasta unutargrudnog pritisaka, hipoksije i hiperkapnije. Ponekad da bi bolesnik postigao čak i male vrednosti udaha on mora da koristi vrlo visoke vrednosti udisajnog pritiska (koje postiže značajnim angažovanjem respiratorne muslulature). Hemodinamske manifestacije u kardiovaskularnom sistemu uključuju tahikardiju i hipotenziju sa normalanim ili povišenim centralnim venskim ili plućnim arterijskim pritiskom. Disfunkcija bubrega manifestuje se kao oligurija ili anurija, sa povećanom azotemijom. Disfunkcija centralnog nervnog sistema koja se karakteriše porastom ntrakranijalnog pritiska (IKP) sa povišenjem IAP pokazan je na humanim i životinjskim modelima. Pretpostavlja se da je ovaj poremećaj nezavisan od kardiopulmonalne funkcije i da primarno zavisi od povećanja centralnog venskog i pleuralnog pritiska. Potvrđeno je da povišenje intraatorakalnog pritiska snižava venski povratak krvi iz kranijuma i smanjuje venski cerebralni protok krvi. Abdominalna dekompresija dovodi do normalizacije IKP.
Dijagnoza
Od izuzuetno značaja za pravilnu dijagnozu abdominalnog kompartment sindroma je postojanje intraabdominalne hipertenzije (IAH) udružene sa organskom disfunkcijom, koja je reverzibilna na abdominalnu dekompresiju. Respiratorna disfunkcija jedna je od najranijih manifestacija AKS (prema nekim autorima u kojoj dominiraju progresivna hipoksija i hiperkapnija, a na radiografija pluća uočava se podizanje hemidijafragme i smanjenjen volumena pluća.
Bubrežna disfunkcija manifestuje se oligurijom i anurijom, što se ispoljava azotemije. Nekada, na početku razvoja ACS, rani i jedini znak može biti oligurija
Splanhnična ishemija pogađa ne samo metabolizam jetre, već omogućava translokaciju endotoksina i bakterija kroz ishemičnu mukoznu crevnu barijeru, što dovodi do aktiviranja i/ili reaktivacije imunskog sistema, sa razvojem SIRSI i septičnog sindroma sa njihovim kliničkim karakteristikama
Klinička potvrda AKS zahteva merenje IAP. (pri čemu treba imati u vidu da klinički jasna IAH može biti prisutna bez očigledne abdominalne distenzije ). Merenje IAP može se obaviti;
Bez obzira na to koji se metod koristi, merenje IAP trebalo bi obaviti na kraju ekspirijum, u ležećem položaju, kada je obezbeđena potpuna relaksacija mišića trbušnog zida, sa izbaždarenim i nulovanim tranđuserom na srednjoj aksilarnoj liniji. Merenje IAP kroz mokraćnu bešiku danas je u širokoj upotrebi, a prvi su ovu metodu opisali Kron i sar. . Metoda se pokazala kao laka, brza i jeftina za izvođenje.
U slučaju da je plasiranja katetera u mokraćnoj bešici, kontraindikovano, usled povrede bešike, karličnog hematoma itd, IAP se može meriti ezofagealnim balon kateterom plasiranim u želudac, i spojenim za manometar ili za transđuser sa meračem pritiska. Neke studije pokazale su da pritisak u mokraćnoj bešici ne pokazuje aktuelnu vrednost IAP, pa zato predlažu dalja istraživanja koja će omogućiti pronalaženje boljeg načina za tačno merenje IAP
Terapija
Osnovni principi lečenja AKS su: prevencija, rano prepoznavanje, pravovremeno reagovanje adekvatnim procedurama, kako konzervativnim, tako i invazivnim (dekompresivna laparotomija ili perkutane drenaže).
Najraniji i potencijalno najefektniji način za sprečavanje ovog poremećaja je prepoznavanje bolesnika sa rizikom i sprovođenje ranih-pravovremenih intervencija koje imaju za cilj da minimalizuju šansu za razvoj iantraabdominalne hipertenzije. Tako npr. primarni postupci kojima se donosi odluka o daljem toku laparatomije, nakon ulaska u trbuh, obuhvataju; odlučivanje o mogućem prekidu operacije zbog postojanja velikih neoperabilnih poremećaja kod bolesnika (hipotermija, acidoza, koagulopatija), kao i o metodama zatvaranja abdomena. Bolesnici podvrgnuti laparotomija zbog teške abdominalne traume imaju visok rizik od razvoja IAH/AKS posle operativnog zahvata
''Kako ne postoje detaljni protokoli koji govore o tačnim vrednostima IAP pri kojima treba pravovremeno reagovati adekvatnom terapijom i terapijskim procedurama, neophodno je svakog bolesnika sa ovim stanjem individualno posmatrati i uključiti u naučnoistraživačke studije. Shodno utvrđenim vrednostima i znacima za AKS, formiranje protokola za lečenje AP i njegova primena omogućiće poboljšanje i smanjivanje morbiditeta i mortaliteta kod AP ''.
Mesa del Triguito, Guadalupe y Calvo
Mesa del Triguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2556 m.
Osnovni državni zakoni Ruske Imperije
Kodifikacija
Osnovni državni zakoni su kodifikovani 1832. pod rukovodstvom grofa Mihaila Speranskog, glavnog upravnika Drugog odjeljenja Sopstvene kancelarije Njegovog imperatorskog veličanstva. Bili su dio prvog toma Zbornika zakona Ruske Imperije. Njihov prvi član je određivao imperatora sveruskog kao „samodržavnog i neograničenog monarha”. Vladar je bio ustavotvorac i zakonodavac.
Osnovni državni zakoni su bili podijeljeni u dva razdjela. Prvi je uređivao sveta prava i povlastice vrhovne samodržavne vlasti, a drugi imperatorsku porodicu. Po izdanju iz 1857. bilo je ukupno 203 zakonska člana i 15 poglavlja, kao i pet zakonskih priloga.
Prvi ustav
Osnovni državni zakoni su temeljno promijenjeni 23. aprila 1906. kada je ih imperator Nikolaj II Aleksandrovič prilagodio svojim dotad izdatim proglasima: o osnivanju Državne dume, o poboljšanju državnog poretka i o preuređenju Državnog savjeta. Bilo je to njihovo posljednje izdanje.
Osnovni državni zakoni su faktički postali prvi ruski ustav. Sastojali su se od ukupno 223 zakonska člana i 17 poglavlja unutar dva razdjela. Njihov prvi član je određivao rusku državu kao jedinstvenu i nedjeljivu. U četvrtom članu je definisano da „imperatoru sveruskom pripada vrhovna samodržavna vlast“. Zakonodavna vlast je podijeljena između tri činioca: imperatora, Državnog savjeta i Državne dume. Vladar je bio „vrhovni rukovodilac svih spoljnih odnosa ruske države sa inostranim državama“ i „državni vožd ruske armije i mornarice“.
Streatham
Streatham je prigradski distrikt Južnog Londona, koji većim dijelom pripada Boroughu Lambeth, a manjim dijelom na zapadu (Furzedown, Mitcham Lane i Streatham Park) Boroughu Wandsworth.
Nalazi se oko 8 km južno od Charing Crossa. Područje Londonski plan navodi kao jedan od 35 većih centara Greater Londona. Distrikt sjeverno od njega je Streatham Hill, dok su dva distrikta na jugu Streatham Common i Streatham Vale.
Crocefisso, Reggio Calabria
Crocefisso je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Pontescodogna, Parma
Pontescodogna je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 283 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Aboriginal History
Aboriginal History je godišnji naučni časopis koji objavljuje istoimena izdavačka kuća u suradnji sa Australskim nacionalnim univerzitetom od 1977. godine. Časopis pokriva istorijske teme o kontaktima Aboridžina i Aboridžina Toresovog moureza sa nedomorodačkim stanovništvom.
San José, Ocosingo
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 620 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 563 m.
El Tecajete, Coatepec
El Tecajete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1277 m.
Las Presitas, San Luis de la Paz
Las Presitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2323 m.
La Primavera, Tapachula
La Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Bacapaco, El Fuerte
Bacapaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
La Primavera, Tapachula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Flegmona spoljašnjeg uva
Flegmona spoljašnjeg uva je zarazno gnojno zapaljenje, izazvano piogenim bakterijama.
Etiopatogeneza
Za razliku od apscesa koji su zapaljenjski procesi relativno dobro ograničeni, piogenom membranom (koja se sastoji od leukocita, granulacionog tkiva i fibroblastičnih elemenata), koja sprečava da gnoj „probije“ u okolne međućelijske prostore, flegmonozno zapaljenje ima sposobnost ekspanzije i prodire preko perifokalnog edema u okolinu šireći se uz pomoć bakterijskih fermenata, hijaluronidaze i fibrinolizira u okolne međućelijske prostore.
Kako su flegmonozna zapaljenja procesi difuzne prirode koja organizam nije u stanju da svojim odbrambenim snagama ograniči kao kod apscesa, bolest se širi u razne delove tela pa i na spoljašnje uvo.
Prouzrokovači flegmone su; Među streptokokama, najznačajniji uzročnik flegmone je β -hemolitički streptokok grupe A, koji se karakteriše difuznim, ubrzanim širenjem infekcije kroz međućelijske prostore uz pomoć bakterijskog enzima hijaluronidaze koji on proizvodi u organizmu, i uz čiju pomoć „probija“ ćelijske komponente, koje bi inače zadržale i lokalizovale upalu.
Manje česti uzročnici su streptokoke grupe B npr. koje kod starijih pacijenata sa dijabetesom mogu izazvati flegmonu. Flegmona izazvana stafilokokama je uglavnom lokalizovana na manjim područjima, i obično se javlja kod otvorenih rana na koži ili u apscesima. Od nedavno, meticilin-rezistentni S. aureus (poznatiji kao MRSA) je postao sve češći uzročnik flegmona kod pacijenata u bolničkim uslovama ili staračkim domovima. Na flegmonu uzrokovanu MRSA bakterijom treba uvek posumljati; kada je flegmona nastala u bolničkim ustanovama, ako se ponavlja kod istog pacijenta ili ako ne reaguje na monoterapiju antibioticima. Hemofilus influence može izazvati flegmonu kod dece,, a pseudomonas  kod pacijenata sa dijabetesom ili neutropenijom.
Quaderni, Verona
Quaderni je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1618 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Flegmona spoljašnjeg uva
Etiopatogeneza
Pasturela iz pljuvačke mačke, i  iz pljuvačke psa, nakon ujeda čoveka za uvo mogu da dovedu do nastanka flegmone.
U osnovi poremećaja i kod apscesa i kod flegmone uzročnici bolesti su isti. Samo što na nastajanje flegmone znatan uticaj imaju faktori rizika kao što su; imunodeficijencija ili smanjenje odbrambenih snaga organizma, i opšta oboljenja kao što su; dijabetes, hronična oboljenja bubrega, ciroza jetre, tumori, bolesti krvi, hipoproteinemija, teška trauma...
Sigurno je da na nastanak i tok flegmone utiču brojni faktori; ulazno mesto, izvor zaraze, način infekcije (put prenošenja), broj vrsta i virulencija prouzrokovača (patogena), predispozicija (trenutno stanje organizma i hronične bolesti) itd. center| U faktore rizika za pojavu flegmone, spadaju i; oštećenja kože (npr. povrede (rane), ulceracije (čirevi), gljivične infekcije i druge kožne bolesti koje narušavaju zaštitnu ulogu kože), koja su uobičajena kod bolesnika sa hroničnom venskom insuficijencijom ili limfedemom. Ožiljci koji nastaju na venama u toku plasmana venskih katetera, ili nakon drugih intervencija na krvnim sudovima u vaskularno hirurgiji pogodne su lokacije za pojavu rekurentne flegmone, posebno ako prisutna infekcija kože.
U tkivu koje je zahvaćeno flegmonoznim zapaljenjem, pored hiperemije i leukocitarne infiltracije, dolazi do stvaranja mnogobrojnih tromboza sitnih krvnih sudova i obrazovanja mnogobrojnih mikro apscesa, što sve dovodi do dalje nekroze tkiva i razvoja gangrene. Ukoliko je došlo do gangrene tkiva, zahvaćeni deo je crne boje i može se lako odstraniti hirurškim instrumentima.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
El Mangón, Tapachula
El Mangón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Branko Souček
thumb|300px|Branko Souček sa svojim 256-kanalnim analizatorom iz 1959. godine. Branko Souček (Bjelovar, 25. travnja 1930. — Bari, 12. prosinca 2014.) - hrvatski znanstvenik češkog podrijetla, akademik, doajen hrvatske i svjetske računalne znanosti.
Rodio se u Bjelovaru 1930. godine. Diplomirao je elektrotehniku u Zagrebu 1955. godine. Radio je na Institutu Ruđer Boškoviću Zagrebu od 1955. do 1976. godine. Na Institutu je osmislio i bio voditelj konstruiranja prvog digitalnoga računala u Hrvatskoj i Jugoslaviji 1959. godine. Izradio je projekt "256-kanalni analizator, memorija, logika i programi" i objavio ga u stručnom časopisu "Elektrotehnika" 1959. godine. Njegov projekt smatra se početkom računarstva u Hrvatskoj. Součekovo računalo bilo je vrlo napredno za to vrijeme i pobudilo je interes svjetskih znanstvenika. Računalni sklop bio je u ormaru visine 2 m, programi su izvođeni brzinom milijun ciklusa u sekundi, logički sklopovi bazirali su se na vakuumskim cijevima. Direktor glasovitoga američkoga instituta BNL osobno je došao u Zagreb vidjeti to računalo. Dobio je znanstvene nagrade "Nikola Tesla" 1960. i 1963. godine te nagradu ETAN 1963. godine.
Branko Souček doktorirao je elektrotehniku 1963. godine, a 1966. osniva laboratorij za kibernetiku. Predavao je honorarno na Elektrotehničkom i Prirodoslovno-matematičkom fakultetu u Zagrebu. Vodio je projekt osnivanja centra ZRCE (Znanstveno računalnoga centra), koji se danas zove SRCE (Sveučilišni računski centar).
Usavršavao se na nekoliko američkih instituta i sveučilišta. Napisao je prvu knjigu pod nazivom: "Minicomputers, Microprocesors and Microcomputers" 1972. godine. Pobudio je veliko zanimanje i na tu temu održao je niz predavanja u nekoliko američkih gradova te u Parizu i Londonu. Uskoro je objavio i knjige "Minicomputers in Data Processing and Simulation" i "Microprocesors and microcomputers". Redoviti je profesor na Sveučilištu "State University of New York" od 1973. do 1975. godine.
Član je Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (tada JAZU) od 1977. kao član suradnik u Razredu za matematičke, fizičke i kemijske znanosti. A od 2002. je dopisni član HAZU-a. Istraživao je mini i mikro računala, neuralne mreže, sustave u realnom vremenu, dinamičko, genetičko i kaotično programiranje, prepoznavanje objekata i dr.
Rualunga, Cuneo
Rualunga je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Pilorična atrezija
Pilorična atrezija je retka kongenitalna anomalija, koja se javlja u manje od 1% svih atrezija ili dijafragmi gastrointestinalnog trakta. Za razliku od hipertrofičke stenoze, pilorička atrezija se manifestuje povraćanjem gastričkog sadržaja ubrzo po rođenju. U oko 50% slučajeva nalazi se hidramnion. Opstrukcija može biti membranozna ili solidna. Nativni snimak trbuha (abdomena) pokazuje prenaglašen želudačni mehur i odsustvo gasova u crevima.
Rualunga, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
Branko Souček
Objavio je oko 100 radova samostalno ili sa suradnicima te 13 knjiga (10 na engleskom jeziku te 2 na ruskom i 1 na japanskom jeziku). Njegove knjige prevođene su na hrvatski, ruski i japanski u preko 100.000 primjeraka. Bio je profesor na Sveučilištu Arizona u Tucsonu, a još uvijek je redovni profesor na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu u Zagrebu. Radi na Institutu u Bariju. Dao je velik doprinos u razvoju računalne tehnologije, obrazovao je velik broj stručnjaka iz toga područja. Osnovao je "Zakladu Souček" sa sjedištem u Zagrebu. Cilj je pomoći mladim talentima, da razviju svoje sposobnosti i uključe se u razvoj hrvatskoga gospodarstva i društva.
Pilorična atrezija
Etiopatogeneza
Pilorična atrezija se u literaturi opisuje kao bolest koja se familijarno javlja. Smatra se da se nasleđuje autozomno recesivno. U 30% pacijenata javlja se udružena sa buloznom epidrmolizoma (epidermolysis bullosa).
Klinička slika
Novorođenče sa atrezijom pilorusa veoma često ima epigastričnu distenziju i brzo nakon rođenja počinje da povraća želudačni sadržaj bez primesa žuči.
Branko Souček
Stručni je suradnik UN-ovih agencija UNIDO (Organizacija Ujedinjenih naroda za industrijski razvoj) i IAEA (Međunarodna agencija za atomsku energiju). Obje agencije imaju sjedište u Beču. Stručni je suradnik i NASA-e, IBM-a, Siemensa, Scheringa te američkog instituta BNL i hrvatskog Instituta Ruđer Bošković. Član je međunarodne znanstvene organizacije "American Association for the Advancement of Science", koja je najbrojnija znanstvena organizacija na svijetu i izdaje časopis "Science".
Njegova biografija bila je uvrštena u publikacijama: "Međunarodni znanstvenik 2003. godine" Engleska; "Tko je tko u svijetu 2001. godine", SAD i "Tko je tko u znanosti i inženjeringu 2004. godine", SAD.
Pilorična atrezija
Dijagnoza
U slučajevima atrezije pilorusa dijagnoza se može postaviti prenatalno i postnatsalno na osnovu nalaza distenzije želuca i odsustva sadržaja u distalnim delovima gastrointestinalnog trakta. Ehosonografski kod pilorične atrezije se uočava: Nativni radiografski snimak trbuha u stojećem stavu potvrđuje dijagnozu, jer se na njemu vidi:
Terapija
Kada se postavi dijagnoza ili posumnja na atreziju pilorusa, pacijentu se prvo postavlja nazogastrična sonda i uključuje intravenska rehidratacija (zbog velikog gubitka želudačnog sadržaja (kako ne bi došlo do razvoja metaboličke alkaloze). Ukoliko je pokušano hranjenje, lavažom želuca sa toplim fiziološkim rastvorom odstrane se ostaci mleka ili zgusnute sluzi.
Lečenje je operativno. Metoda izbora je piloroplastika, tokom koje se čini uzdužna incizija od želuca ka duodenumu, a potom pažljivo iseca membrana, a pilorus poprečno ušije, da bi se sprečila stenoza.
Prognoza
Ukoliko je anomalija izolovana i na vreme dijagnostikovana i lečena, prognoza je veoma dobra.
Cistična ehinokokoza
Cistična ehinokokoza ili humana cistična ehinokokoza je parazitska bolest izazvana pantljičarom (latinski — echinococcus granulosus) iz Ehinokokus (Echinococcus) vrste. Ona je jedna od dve osnovne vrste ehinokokozne bolesti u humanoj populaciji, koje se mogu javiti kao: cistična ehinokokoza i alveolarna ehinokokoza. Međutim postoje i ređi oblici ehinokokoze kao što su: policistična ehinokokoza (polycystic echinococcosis) i unicistična ehinokokoza (unicystic echinococcosis).
Bolest često počinje bez kliničkih simptoma i znakova, jer ima osobine sporo rastućeg tumora, i zato je dugo asimptomatska i dijagnostikuje se slučajno ili tek nakon godinu, ali i više dana. Klinički se manifestuje stvaranjem unilokularnih cista, najčešće u jetri i plućima, te simptomima i znaci­ma bolesti tih organa. Kada je jetra zahvaćena, osoba može imati stomačni bol, gubitak težine, i postati žuta. Plućna bolest može prouzrokovati bol u grudima, nedostatak daha i kašalj.
Poiana, Comarnic
Poiana je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Comarnic.
Cistična ehinokokoza
Bolest je endemična u zemljama gde je razvi­jeno stočarstvo, pogotovo odgajanje ovaca: južnoj Australiji, Novom Zelandu, Africi, Južno Americi, Srednjem i Dalekom istoku i zemljama Sredozemnog mora kao što su Kipar, Grčka, Španija, pa i Srbija.
Poiana, Comarnic
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 3750 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 746 m.
Cistična ehinokokoza
Istorija
Prvi radovi o cističnoj ehinokokozi potiču još od Hipokrata, pet vekova pre nove ere, koji je ovu bolest opisao kao „jetru puna vode“.
Krajem 18. veka otkriven je uzročnik bolesti.
Terapija lekovima započeta je 1977, a drenaža ehinokokne ciste jetre 1985 godine, što znači da se sa efikasnom terapijom već više milenijuma poznate bolesti započeto praktično tek odnedavno. To je velika retkost za najveći broj sadašnjih bolesti, gde neka vrsta lečenja datira i više vekova unazad.
Epidemiologija
Bolest se javlja u čitavom svetu. Na čoveka bolest najčešće prenosi pas. Registruje se kod osoba starosti od 3 do 86 godina.
Učestalost oboljenja u najvećem broju zemalja u svetu kreće se od 1 do 10/100.000 (u bivšoj SFRJ bila je 4,8/100 000), dok npr. u Keniji iznosi 220/100.000 stanovnika.
Etiopatogeneza
250px|mini|Patohistološke i makroskopske promene u jetri kod cistične ehinokokoze. Larva echinococcus-a granulosusa- ili pseće pantljičare ima dva ciklusa koji obuhvataju defi­nitivnog domaćina (psa) i intermedijarne doma­ćine, kao što su ovca i čovek. Bolesni pas izlučuje parazitna jaja putem stolice ili pljuvačke u spoljašnju sredinu, kontaminirajući zemljište, hranu i vodu. Čovek se inficira ekskretima psa, najčešće u detinjstvu.
Vasilije Mesardonites
Vasilije Mesardonites bio je bizantski vojskovođa i velikodostojnik koji je služio kao katepan Italije od 1011. do 1016. Na to je mjesto imenovan nakon pogibije svog prethodnika Jovana Kurkusa u sukobu sa pobunjenim Langobardima koje je vodio Melo od Barija. U Italiju se iskrcao sa značajnim pojačanjima, među kojima se nalazio i kontingent strategosa Leoa Tornikiosa Konteleona. Vasilijeve trupe su smjesta stavile Bari pod opsadu; lokalno grčko stanovništvo je nakon toga protjeralo Meloa i njegovog brata Dattusa te su Bizantinci 11. juna 1011. ponovno zauzeli grad. Vasilije je Melusovu porodicu, uključujući sina Argyrusa, poslao u Carigrad, ali se uzdržao od odmazde te se u svrhu pacifikacije pobunjenih teritorija služio diplomacijom. U oktobru iste godine je posjetio salernskog princa Guaimara III koji je Bizantu iskazao vjernost; potom je krenuo na Montecassino gdje su tamošnji benediktinci Dattusu dali utočište. Njima je jednostavno predao zemljište na jugu Italije poslije čega je Dattus protjeran u Papinsku Državu. Do smrti 1016. ili 1017. je Katepanat bio u miru. Naslijedio ga je Leo, pod čijom će upravom ponovno izbiti ustanak.
Cistična ehinokokoza
Etiopatogeneza
Pod uticajem želudačne kiseline i digestivnih enzima, embrion se oslobađa hitinske opne, prolazi kroz mukozu tankog creva i preko sistema vene porte dospeva u jetru. Zadržani embrion, ako u uskim slnusoidama ne bude uništen makrofagima, postepeno se razvija u cistu, koja progresivnim rastom tokom više godina (do 1 cm godišnje), moće da dosegne maksimalni promer od 25 cm, i da sadrže nekoliko litara tečnosti. Rast ciste može da traje i 20-30 godina, a najstarija ehinokokna cista kod čoveka živela je 53 godine.
Vasilije Mesardonites
Neki historičari su skloni Vasilija Mesardonitesa smatrati istom ličnošću kao i Vasilije Argiros, koji je bio brat cara Romana III Argira.
Cistična ehinokokoza
Etiopatogeneza
Embrion krvotokom može da dospe nakon ingestije, jaja u bilo koji organ ili tkivo čoveka, ali najčešće završavaju u jetri (65–75%) ili plućima (20%). Retko dospevaju u mozak (1%), ali je ta lokalizacija mnogo opasnija, jer je smrtnost daleko veća nego kod drugih lokalizacija ciste.
Hidroksidion
Hidroksidion je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 332,477 Da.
Cistična ehinokokoza
Klinička slika
Klinička slika oboljenja ima osobine sporo rastućeg tumora, te je bolest dugo asimptomatska, ili se ispoljava u vidu kompresivnog sindroma, a ponekad i alergijskim reakcijama, jer brojni antigeni oslobođeni iz hidatidne ciste mogu da izazovu i anafilaktičku reakciju.
Kasnije, simptomi i znaci zavise od lokalizacije i veličine ciste. Velike ciste uzrokuju hepatomegaliju, tup bol ispod desnog rebarnog luka, žuticu (ikterus), (izazvanu komprimujom holedohusa), mučninu i povraćanje. Komprimovano tkivo jetre pokazuje holestazu, kongestiju i atrofiju.
Dijagnoza
Dijagnoza cistične ehinokokoze često je slučajna u toku dijagnoze drugih bolesti ili stanja. Najčešće se postavlja radiološki, ultrasonografski, kompjuterizovanom tomografijom, magnetnom rezonancom i detekcijom specifičnih antigena u serumu.
Terapija
Hirurška eradikacija ehinokokne ciste najčešći je izbor u lečenju oboljenja, a naročito ako se radi o velikim, multilokularnim cistama, o komplikacijama ili kod lokalizacija u vitalnim organima (pluća, CNS, kič- mena moždina, srce, kosti).
Najveća opasnost kod hirurškog tretmana je diseminacija sadržaja ciste.
Perkutana drenaža danas je terapija izbora kod dobro selektovanih bolesnika. Ako ne mogu da se sprovedu navedeni načini lečenja, primenjuju se antihelmintici (albendazol, mebendazol ili prazikvantel). Oni su nezaobilazni i kod hirurških zahvata i perkutane drenaže, i tada se daju tokom nekoliko ciklusa pre i nekoliko ciklusa posle tih zahvata, značajno povećavajući njihovu efikasnost. Antihelmintici se daju pojedinačno, ali u poslednje vreme sve češće i u kombinaciji (npr. albendazol i prazikvantel).
Komplikacije
Komplikacije cistične ehinokokoze su vezane za rupturu ciste u trbušnu duplju sa razvojem peritonitisa i anafilaktičkog šoka, a moguća je i ruptura u žučne vodove sa izraženom zastojnom žuticom i rekuretnim holangitisom.
Retke su rupture ciste kroz prečagu (dija­fragmu) u pleuralni prostor (plućnu maramicu) ili u trabeobronhijalno stablo.
Moguća je i sekundarna bakterijska infekcija ciste sa stvaranjem apscesa.
Heilwood, Pennsylvania
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 711, što je 75 (-9,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Buena Vista, Tlahuiltepa
Buena Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2087 m.
Nueva California, Romita
Nueva California je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1763 m.
La Estrella, Vega de Alatorre
La Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Vega de Alatorre.
Copand, Noșlac
Copand je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Noșlac.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
La Estrella, Vega de Alatorre
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Cisticerkoza
Cisticerkoza je tkivna infekcija čiji je uzročnik mlada jedinka (Cysticercus) svinjske pantljičare (Taenia solium). Kod ljudi mogu proći godine bez ikakvih simptoma ili se jave samo neki blaži simptomi, može doći do nastanka bezbolnih čvrstih ispupčenja na koži i mišićima veličine približno jedan do dva centimetra ili se mogu javiti neurološki simptomi ukoliko je zahvaćen mozak. Posle više meseci ili godina ova ispupčenja postaju bolna i otečena, pa se zatim izgube. U zemljama u razvoju ovo je jedan od najčešćih uzročnika epileptičkih napada.
Tetiski ocean
Tetiski ocean zvan i Tetisko more bio je hipotetski tropski ocean koji je postojao od kraja paleozoika (prije 541-252 miliona godina) do kenozoika (prije 66 miliona godina).
Cisticerkoza
Obično se ova bolest dobija konzumiranjem hrane ili vode koja sadrži jajašca pantljičare. Glavni izvor je povrće koje nije termički obrađeno. Jajašca pantljičare potiču iz izmeta osobe koja je inficirana odraslim crvima, što je poznato pod nazivom tenijaza. Tenijaza je jedna druga bolest, koja nastaje usled unosa cisti konzumiranjem svinjetine koja je nedovoljno termički obrađena. Kod osoba koje žive sa nekim ko ima pantljičaru postoji veći rizik da će dobiti cisticerkozu. Dijagnoza se može postaviti aspiracijom ciste. Slikanje mozga putem kompjuterizovane tomografije (CT) ili magnetne rezonance (MR) je najkorisnije za postavljanje dijagnoze bolesti u mozgu. Povećanje broja belih krvnih zrnaca koja se zovu eozinofili u cerebrospinalnoj tečnosti i krvi takođe se koristi kao indikator.
Tetiski ocean
Hipotezu o postojanju tog oceana prvi je iznio austrijski geolog Eduard Suess 1893. On ga je i nazvao Tetis, po Titanici Tetiji (grčki: Τηθύς) kćeri Urana i Geje, sestri i supruzi Okeana grčkog boga oceana.
Cisticerkoza
Efikasna prevencija infekcije su lična higijena i sanitarne mere. To podrazumeva sledeće: dobra termička obrada svinjetine, propisni toaleti i poboljšan pristup čistoj vodi. Lečenje obolelih od tenijaze je veoma važno kako bi se sprečilo širenje bolesti. Možda neće biti potrebno lečenje kod bolesti koja ne uključuje nervni sistem. Za lečenje obolelih od neurocisticerkoze koriste se lekovi prazikvantel ili albendazol. Moguće je da će biti potrebna dugotrajna terapija. Možda će tokom lečenja biti potrebni steroidi protiv upale i lekovi protiv epilepsije. Ponekad se ciste uklanjaju hirurškim putem.
Tetiski ocean
Karakteristike
Tetiski ocean je u početku razdvajao superkontinent Lauraziju na sjeveru od Godvane na jugu tokom većeg dijela mezozoika (prije 252-66 miliona godina) prije nego što su se te kopnene mase rascjepkale na današnje kontinente. Laurazija se sastojala od današnje Sjeverne Amerike i dijela Evroazije sjeverno od alpsko-himalajskih planinskih masiva.
Cisticerkoza
Svinjska pantljičara je posebno česta u Aziji, Podsaharskoj Africi i Latinskoj Americi. Veruje se da je u nekim područjima zahvaćeno oko 25% ljudi. U razvijenim zemljama je vrlo retka. Do 2010. godine širom sveta je izazvala oko 1.200 smrtnih slučajeva, što je porast sa 700 u 1990. godini. Cisticerkoza takođe napada svinje i krave, međutim, retko dolazi do ispoljavanja simptoma pošto mnoge životinje ne žive dovoljno dugo. Tokom vremena ova bolest je počela da se javlja i kod ljudi. Ovo je jedna od zanemarenih tropskih bolesti.
Tetiski ocean
Karakteristike
Gondvana se sastojala od današnje Južne Amerike, Afrike, Indijskog potkontinenta, Australije, Antarktika i dijelova Evroazije južno od alpsko-himalajskih masiva. Te planinske masive stvorili su sudari kontinentalnih ploča, koji su nakraju eliminirali i ocean.
Danas se smatra da su se najmanje dva Tetiska oceana zaredom prostirala između Laurazije i Godvane za vrijeme mezozoika.
Neotetiski ocean
Drugi nazvan Neotetiski ocean počeo se formirati početkom mezozoika, nakon zaokretanja Kimerijskog kontinenta. Za vrijeme Jure se Pangea razdvojila na Lauraziju na sjeveru i Godvanu na jugu, to je rezultirao tokom mezozoika postepenim pretvaranjem Tetisa u dominantnu morsku struju. Velika količina tople vode tekla je prema zapadu između kontinenta i povezivala glavne oceane, najvjerojatnije igrajući veliku ulogu u Zemljinom prijenosu topline i kontroli klime. U tom periodu došlo je do velikog rasta vodostaja, a to je uzrokovalo da su i struje Tetijskog oceana raširile i spojile sa strujama koje su tekle prema sjeveru, to dokazuju fosilni ostatci, koji su miješavina tetijske tropske faune i umjerene sjeverne faune.
Tetijski slojevi mogu se naći u Sjevernoj Americi i Evroaziji (naročito u alpskim i himalajskim krajevima) te po Južnoj Aziji (Mjanmar i Indonezija). Dominantni sedimentni ostatci Tetisa su vapnenci. Ti su sedimenti često vrlo bogati fosilima, što ukazuje na bogatu i raznoliku tropsku morsku faunu.
Bialacahui, El Fuerte
Bialacahui je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Tetiski ocean
Nestanak
Početna naprezanja koja su proizašla iz subdukcije Afričke pod Evropsku litosfernu ploču uzrokovala su rasjede (uzdizanje izoliranih stijenskih masa u odnosu na susjedne) za vrijeme Jure. Za Krede sudar afričke i euroazijske litosferne ploče rezultirao je većom deformacijom tetijskih slojeva, na što ukazuje istovremeni nastanak brojnih rasjeda. Vulkanska aktivnost bila je česta, a neki oceanski vulkani su izrasli toliko visoko da njihovi vrhovi izronili iz vode kao otoci. Prisutnost ofiolitnih dubokomorskih sedimenata i dijelova oceanske kore nabijenih na kontinentalnu koru - daljnji su dokaz da su naprezanja u tom području postala intenzivna. Istočno od Alpi Indija se kretala prema sjeveru, približavajući se Evroaziji. Tetis se zatvorio prije oko 50 milion godina, za kenozoika, kada su kontinentalni fragmenti Godvane – Indije, Arabije i Apulije (dijelovi današnje Italije, balkanskih država, Grčke i Turske) – konačno sudarili s ostatkom Evroazije. Rezultat je bio formiranje današnjih alpsko-himalajskih masiva, koji se protežu od španjolskih Pireneja i sjevernoafričkog Atlasa duž sjevernog ruba Sredozemnog mora (Alpe i Karpati) do Južne Azije (Himalaja) i Indonezije.
Bialacahui, El Fuerte
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Bamore, Guadalupe y Calvo
Bamore je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Tetiski ocean
Nestanak
Važan efekt evolucije Tetisa bilo je formiranje divovskih naftnih bazena duž Sjeverne Afrike i Bliskog Istoka, prvo pružanjem depresija u kojima se organski materijal mogao taložiti, a zatim osiguranjem strukturnih i toplinskih uvjeta koji su omogućili sazrijevanje ugljikovodika.
Bamore, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2446 m.
Crutzitzin, Chignautla
Crutzitzin je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chignautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 569 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2163 m.
San Francisco, Anáhuac
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Anáhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
Zvonko Lovrenčević
Rođen je u Bjelovaru 1911. godine. Školovao se u Đurđevcu i Osijeku. Pohađao je Učiteljsku školu u Zagrebu, a završio je u Karlovcu. Bio je nastavnik u Martijancu kraj Ludbrega, Malom Erjavcu kraj Ozlja i u Severinu kraj Bjelovara.
Bio je sakupljač kulturnog blaga bilogorskog, moslavačkog i podravskog kraja. Putovao je biciklom po selima, razgovarao s ljudima i radio bilješke. Osobito je vrijedne zapise napravio na Bilogori. Hrvatska etnografkinja i folkloristica Marija Novak je istakla da je Lovrenčević slutio duboku starinu nekih hrvatskih običaja, a njoj samoj je bio iznimna potpora u njenom radu. Imao je izuzetan talent za komunikaciju s ljudima. Bio je ravnatelj Glazbene škole u Bjelovaru i ravnatelj Gradskog muzeja u Bjelovaru. Radio je kao savjetnik u Oblasno-kulturnom Savezu Oblasti Bjelovar. U suradnji sa slikarom Ivanom Generalićem i dr. suradnicima osnovao je oko 50 folklornih društva. Sakupljao je narodnu baštinu, proučavao je narodne plesove, pjesme, nošnje i običaje. Spašavao je od zaborava napjeve, stare glazbene instrumente (jedinke, dvojnice, dude, tamburice samice), poslovice, stara vjerovanja i sl. Skladao je i svirao tamburašku glazbu, priređivao je smotre foklora.
Vodio je brigu o ugroženim kulturno-povijesnim spomenicima. Bio je predsjednik bjelovarskog Ogranka folklorista. Bilježio je jezično blago bjelovarsko-podravskog kraja, što je tiskamo u Bjelovarskom zborniku 1990. i 1991. u suradnji s prof. Dragutinom Grganićem. Pisao je televizijske i filmske scenarije. Bio je suradnik Televizije Zagreb, Večernjeg lista, Bjelovarskog lista i dr.
Proučavao je arheološka nalazišta, sredovjekovne utvrde, okupljao je arheologe amatere i izrađivao arheološke karte. Proučavao je i biljke, radio je herbarije i vodio zapažanja o prirodi. Organizirao je izviđačke izlete u prirodi i logorovanja. Zanimao se za numizmatiku, astronomiju i astrologiju.
Rancho Tere, Tapachula
Rancho Tere je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Byrhtferth
Byrhtferth (cca. 970 – cca. 1020) bio je engleski (anglosaksonski) redovnik koji je živio i radio u Opatije Ramsey, poznat kao jedna od najuticajnijih ličnosti po intelektualni život kasne anglosakonske Engleske. Bio je tvorac mnogih djela posvećenih računanju Uskrsa, hagiografija i historijski spisa. Smatra se jednim od najvećih naučnika Engleske svog vremena i pisao je brojne knjige (iako je neke samo prepisao umjesto bio njihov autor). Najpoznatije djelo mu je naučni priručnik Manual (Enchiridion).
Obrazovao se zajedno sa Abboom od Fleuryja, koga je u Opatiju Ramsey pozvao Oswald od Worcestera kako bi pomogao podučavanju. Abbo je tamo bio u periodu 985-987, te imao značajan uticaj na Byhrtfertha koji je stekao interes za historiju, logiku, astronomiju i matematiku. O Byrhtferthu nema biografskih podataka kod njegovih suvremenika, i jedini pouzdani izvor su njegovi tekstovi Manual i Preface.