cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ron Paul
U Kongresu, Ron Pol je privržen libertarijanskim smernicama i konzervativnim principima "male vlade". Nije nijednom glasao za povećanje poreza, kongresmenskih plata, odbija da prihvati penziju za članove Kongresa ili da putuje na račun države. Podržava slobodnu trgovinu, pravo na nošenje oružja i črvstu kontrolu granica, a protivi se smrtnoj kazni, spoljnim intervencijama, porezu na prihod, ratu protiv droga kao i definisanju homoseksualnog braka na saveznom nivou. Pol smatra da bi nalaz Vrhovnog suda SAD u slučaju Rou protiv Vejda trebao biti oboren i lično se protivi prekidu trudnoće, za koji smatra da bi ga trebale regulisati pojedinačne savezne države, kao i da savezna vlada SAD ne bi trebala imati bilo kakvog uticaja na obrazovanje.
Oženjen je sa Kerol Pol, imaju petoro dece, Ronija, Lori, Randa, Roberta i Džoj. Rand je na izborima 2010. izabran za federalnog senatora u državi Kentucky.
Bernterode
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Bernterode se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 8,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 222 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Galon
Galon je naziv više različitih mjernih jedinica za volumen.
Danas se najviše koriste:
Мокра Гора (Ужице)
Мокра Гора је насељено место у граду Ужицу у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 605 становника (према попису из 1991. било је 816 становника). Име селу је дао његов ага Мустај -бег из Прибоја. Кажу да је ту законачила нека војска и ложила сирову гору (дрва) на ватру, па су говорили : ’’ ала је ова гора мокра’’, па је тако настало име Мокра Гора. (Српска Краљевска Академија -Насеља и порекло становништва -књига 19)
Puglia, Piacenza
Puglia je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Мокра Гора (Ужице)
Индустрија
Дуго година једна од најважнијих фабрика у Мокрој Гори и читавом ужичком крају била је Фабрика хемијских производа „Котроман“. Након распада Југославије, фабрика је изгубила велики део свог тржишта. Средином деведесетих година, Котроман није заштитио патентно право над неколико својих најважнијих производа. Ускоро су и многи инжењери запослени у њему напустили фабрику и махом основали приватне фирме, те је Котроман банкротирао.
Лековити извори
У Мокрој Гори се налази неколико десетина минералних извора. Због чињенице да Мокра Гора лежи на једном од највећих налазишта никлом богате железне руде у Еворпи, већина извора има изразито висок садржај растворених јона. Неколико познатијих извора су лековити, али један део извора је токсичан (отрован). Најпознатији међу лековитим изворима у Мокрој Гори носи назив “Бела вода”.
Становништво
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Alfa-Naftoflavon
Alfa-Naftoflavon je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 272,297 Da.
Slavenka Drakulić
thumb Slavenka Drakulić je priznata hrvatska književnica i publicistkinja, koja trenutno živi u Švedskoj.
Slavenka Drakulić je rođena u Rijeci 1949. u Jugoslaviji. Završila je studije komparativne književnosti i sociologije na zagrebačkom univerzitetu 1976. Od 1982. to 1992. je stalna novinarka za dvosedmične novine Start i sedmičnjak Danas (oba u Zagrebu), pišući uglavnom o feminističkim temama.
Drakulićkini prvi poznatiji radovi su bili novinski članci, roman (Hologrami straha 1987.) i dokumentarni film o dijabetesu i transplantaciji bubrega, stanju koje i sama živi od 80-ih.
Drakulić je emigrirala iz Hrvatske početkom 90-ih iz političkih razloga, nakon što su je nekoliko većih, ali nacionalističkih, novina proglasili nedovoljno pariotski nastrojenom. Hrvatski sociolog i pisac Slaven Letica je je u jednom članku iz 1992. u Globusu optužio pet hrvatskih književnica, uključujući i Drakulić, da su "vještice" i da "siluju" Hrvatsku. Prema Letici, ove spisateljice se nisu distancirale od akta silovanja, planirane vojne taktike bosanskih Srba protiv nesrba, već da su ga uglavnom tretirale na feministički način, tj. kao zločin "neidentificiranih muškaraca" protiv žena. Ubrzo nakon objave članka, Drakulić je počela primati telefonske prijetnje, a i njena imovina je vandalizirana. S obzirom da nije dobila gotovo nikakvu podršku i pomoć od prijatelja i kolega, Slavenka Drakulić napušta Hrvatsku.
Njeni poznatiji radovi u posljednje vrijeme su svakako oni koji se bave ratovima na Balkanu. U romanu Kao da me nema se radi o zločinima protiv žena tokom agresije na BiH, dok Oni ne bi ni mrava zgazili je knjiga u kojoj analizira svoja iskustva tokom posmatranja procese i zatvorenike Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju u Hagu.
Drakulić danas živi u Stockholmu s mužem i često posjećuje svoj dom u Hrvatskoj.
Bakerova puška
Pješadijska puška (Matrična pješadijska puška Model 1800), u Viktorijanskoj eri poznatija pod nazivom Bakerova puška je bila puška žljebuša-kremenjača koju su kao standardno oružje koristili streljački pukovi Britanske vojske za vrijeme napoleonskih ratova. Prvi primjerak je godine 1800. proizveo Ezekiel Baker, majstor-oružar iz Whitechapela. Britanska vojska ju je koristila do 1830-ih.
Oružje, koje je bilo daleko preciznije od standardne britanske puške - muskete Brown Bess - je dodijeljeno elitnim jedinicama čiji je zadatak bio čarkanjem i snajpiranjem "omekšati" neprijateljske redove prije glavnog sudara. Puška se svojom preciznošću i nanošenjem gubitaka neprijatelju posebno istakla u tzv. Poluotočkom ratu, odnosno britanskoj ekspediciji protiv Francuza na Iberskom poluotoku (1809-14).
Beli Grič
Beli Grič je naselje u slovenskoj Općini Mokronog - Trebelnu. Beli Grič se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 51 stanovnika.
Richard Sharpe (fiktivni lik)
Richard Sharpe je glavni lik serije historijskih romana Bernarda Cornwella čija je radnja smještena u doba napoleonskih ratova. Romani prate njegovu karijeru u Britanskoj vojsci, prilikom koje je sudjelovao u mnogim značajnim bitkama.
Romani su kasnije poslužili kao temelj za istoimenu TV-seriju gdje je lik Richarda Sharpea glumio Sean Bean.
Manuel de Falla
U njegovom stvaralaštvu mogu se uočiti uticaji kako španske muzičke tradicije, tako i francuske muzike i evropske avangarde. Komponovao je balete: Ljubav čarobnica i Trorogi šešir; opere: Kratak život i Lutkarsko pozorište majstora Pedra; i instrumentalna dela, među kojima se ističu Betička fantazija za klavir i Koncert za čembalo. Njegovo delo za klavir i orkestar Noći u vrtovima Španije blisko je estetici impresionizma. Ostavio je za sobom nedovršenu scensku kantatu Atlantida na kojoj je radio poslednjih dvadeset godina života.
Nakon završetka Španskog građanskog rata emigrirao je u Argentinu i tamo umro 1946. godine.
Detinjstvo i mladost
thumb|left|Falja prerušen u grofa Raula iz Mejerberovih Hugenota ([[1886) ]] Manuel Marija de los Dolores Falja i Mateu  je rođen 23. novembra 1876. u porodičnom domu, u ulici Plasa de Mina broj 3 u Kadizu, od oca Hosea Marije Falje i Franka i majke Marije Hesus Mateu i Zabal. Prve lekcije iz solfeđa dobio je od svoje majke, pijanistkinje, kao i od svog dede. U devetoj godini je nastavio svoje muzičke studije s profesorkom klavira koja se zvala Eloisa Galjuzo. Osim toga, njegova dojilja ga je upoznala sa uspavankama i narodnim pesmama koje su ostavile traga na njemu. Godine 1889. nastavio je studije klavira kod Alehandra Odera i počeo da uči harmoniju i kontrapunkt kod Enrikea Broke. Kao petnaestogodišnjak prvenstveno se zanimao za književnost, pozorište i slikarstvo. Sa grupom prijatelja osnovao je književni časopis El Burlón (Šaljivdžija), a 1890. je sarađivao u drugom časopisu pod nazivom El Cascabel (Veseljak), gde je na kraju postao urednik. Nakon što je 1893. godine u Kadizu prisustvovao izvođenju, između ostalih, dela Edvarda Griga, osetio je da je njegov konačni poziv muzika.
Odlazak u Madrid
thumb|Falja je upoznao [[Felipe Pedrelj|Felipea Pedrelja 1901. u Madridu. Izvršio je snažan uticaj na kompozitora iz Kadiza probudivši u njemu interes za flamenko, a posebno za kante hondo.]] Od 1896. godine počeo je da posećuje Madrid gde je pohađao Kraljevski muzički konzervatorijum. Tamo je usavršavao sviranje klavira kod Hosea Traga, školskog druga Isaka Albeniza. Godine 1897. komponovao je Melodiju, komad za violončelo i klavir, i posvetio je Salvadoru Vinijegri. Falja je, naime, učestvovao u okupljanjima kamernog ansambla koja su organizovana u njegovoj kući. Te godine se konačno preselio u Madrid, gde je naredne godine sa počastima završio studije na Konzervatorijumu. Naredne godine je, sa odličnim ocenama, vanredno položio prve tri godine solfeđa i pet godina klavira na Konzervatorijumu i komponovao Skerco u ce-molu. Godine 1899. okončao je zvanične studije na Nacionalnoj muzičkoj školi i jednoglasnom odlukom te obrazovne ustanove dobio prvu nagradu za klavir. Iste godine izvodi svoja prva dela: Romansu za violončelo i klavir, Nokturno za klavir, Melodiju za violončelo i klavir, Andaluzijsku serenadu za violinu i klavir, Kvartet u G-duru i Mireju. Mladi muzičar je u tom periodu dodao „de“ svom prezimenu, pod kojim će biti poznat.
Godine 1900. komponovao je Pesmu za klavir i nekoliko vokalnih i klavirskih komada. Izveo je Andaluzijsku serenadu i Valcer-kapričo za klavir u madridskom Ateneumu. Stvorio je svoje prve sarsuele (španski muzički žanr sličan opereti) kao što su Huana i Petra ili Luda kuća. Zbog nestabilne ekonomske situacije u porodici počeo je da drži časove klavira.
Godine 1901. upoznao je Felipea Pedrelja koji će značajno uticati na njegovu kasniju karijeru jer je u njemu probudio interes za flamenko, a posebno za kante hondo (duboki napev). Komponovao je dela za klavir kao što su Povorka patuljaka i Serenada, kao i danas izgubljene i zaboravljene sarsuele poput Inesinih ljubavi i Ljubavne milostinje.
Sarsuela Inesine ljubavi izvedena je 12. aprila 1902. u madridskom Teatro Komiko. Te godine je upoznao Hoakina Turinu, a Udruženje autora je objavilo partiture Valcera-kapriča i Andaluzijske serenade. Naredne godine je komponovao Koncertni alegro i predstavio ga na takmičenju koje je organizovao Konzervatorijum u Madridu. Pobedu je odneo Enrike Granados, a Udruženje autora je objavilo dela Tvoja crna oka dva i Nokturno. Iste godine je u saradnji sa Amadeom Vivesom započeo sarsuele Ratni zarobljenik, Vojna truba i Malteški krst, od kojih su sačuvani samo neki fragmenti.
Godine studiranja u španskoj prestonici kulminirale su 1904. godine komponovanjem opere Kratak život, u saradnji sa Karlosom Fernandezom Šoom, koja je dobila prvu nagradu da takmičenju koje je organizovala Kraljevska akademija lepih umetnosti San Fernando. Iako su pravila takmičenja predviđala da pobednički rad bude predstavljen u madridskom Kraljevskom teatru, Falja je morao da čeka osam godina na izvođenje ovog dela, i to ne u Madridu već u Nici. Kako još uvek nije poznavao Granadu, grad u kojem se odvija radnja ove opere, Falja je informacije tražio od svog prijatenja Antonija Aranga. Iz ovog perioda su Napevi za Badnje veče.
Aprila 1905. godine dobio je nagradu za klavir od preduzeća Ortiz i Kuso. U madridskom Ateneumu, 15. maja iste godine, izveo je Koncertni alegro. Akademija lepih umetnosti uručila mu je 13. novembra nagradu za operu Kratak život.
Pariska faza
thumb|left|Pol Dika, s kojim se Manuel de Falja upoznao u [[Parizu, uticao je na španskog kompozitora za vreme njegovog boravka u francuskoj prestonici. ]] Naredna faza u Faljinom formiranju odvijala se u Francuskoj. Na savet Hoakina Turine i Viktora Mireckog Laramata, 1907. se nastanio u Parizu i tamo stupio u vezu sa Klodom Debisijem, Morisom Ravelom, Polom Dikaom, Isakom Albenizom, Aleksisom Rolan-Manuelom, Florenom Šmitom, Rikardom Vinjesom i Pablom Pikasom. Teško je znati koje životno iskustvo može da promeni pravac umetničkog senzibiliteta, ali veza koju je Falja održavao sa ovim muzičarima u Parizu presudno je uticala na njegovu muziku u narednom periodu. Na primer, Klod Debisi, koji je se divio umetnosti flamenka u Španiji, savetovao mu je da tu muziku uzme kao izvor inspiracije. Falja je taj savet imao u vidu prilokom komponovanja dela Noći u vrtovima Španije, u kojem se savremeni impresionizam koristi skoro kao potpora za harmonije, ritmove i zvukove flamenka.
Zahvaljujući posredovanju Isaka Albeniza, španski kralj Alfonso XIII mu je 1908. dodelio stipendiju kako bi mogao da nastavi boravak u Parizu i završi Četiri španska komada. U januaru te godine krenuo je u obilazak severne Španije zajedno sa violinistom Antonijem Fernandezom Bordasom i violončelistom Viktorom Mireckim. U tom periodu je gutao velika dela francuske književnosti, ostavši pod snažnim uticajem dela Viktora Igoa. Delo Sa osećanjima ushićenja i radosti, inspirisano Igoovim romanom Jadnici, završio je 23. marta. Pol Milije je preveo na francuski libreto Kratkog života kako bi bilo moguće izvođenje dela u Francuskoj.
Na koncertu u Société Nationale de Musique, 27. marta 1909. godine, premijerno su izvedena Četiri španska komada u interpretaciji Rikarda Vinjesa, koja je kasnije objavio izdavač Žak Diran na preporuku Dikaa, Debisija i Ravela. Ovo delo predstavlja prvi Faljin veliki uspeh. Te godine je počeo da komponuje Noći u vrtovima Španije i suštinski je revidirao orkestraciju Kratkog života. Sopran Ada Adini Milije je 4. maja 1910. godine u Nezavisnom nacionalnom društvu izvela, sa Faljom za klavirom, Tri melodije komponovane na tekstove Teofila Gotjea. Te godine se prvi put susreo sa Igorom Stravinskim i upoznao Žorža Žan-Obrija, Ignasija Zuloagu, Hoakina Nina i Vandu Landovsku. Godinu dana kasnije prvi put je posetio London i u martu održao nekoliko recitala.
Godine 1912. putovao je u Švajcarsku i Italiju. U Milanu je sa Titom Rikordijem ugovorio objavljivanje Kratkog života. Rikardo Vinjes je 30. novembra u Madridskom filharmonijskom društvu predstavio Faljina Četiri španska komada. U Opštinskom klubu u Nici 1. aprila 1913. izveden je Kratak život, a 30. decembra je u pariskom Nacionalnom teatru Opere-Komik održana generalna proba uz prisustvo publike i kritike. Delo je u tom pozorištu zvanično izvedeno 7. januara 1914. Maks Ešig je objavio partituru i postao Faljin izdavač. Te godine je upoznao Gregorija Martineza Sijeru i njegovu ženu Mariju Leharagu.
Godine 1914. komponovao je Sedam španskih narodnih pesama. Po izbijanju Prvog svetskog rata, Falja se vratio u rodnu zemlju i ponovo se nastanio u Madridu. Kratak život je 14. novembra predstavljen u Teatru de la Sarsuela, a narednog meseca završava Molitvu majki sa decom u naručju.
Povratak u Madrid
Madridski Ateneum je 15. januara 1915. godine odao počast Hoakinu Turini i Manuelu de Falji. Tada je izvedeno Sedam španskih narodnih pesama u interpretaciji soprana Luise Vele, koju je sam Falja pratio na klaviru. U madridskom Hotelu Ric je 8. februara održan koncert Nacionalnog muzičkog društva na kom je sopran Hosefina Reviljo po prvi put izvela Molitvu majki sa decom u naručju. Prva verzija Ljubavi čarobnice prikazana je 15. aprila u Teatru Lara. U ulozi Kandele je bila Pastora Imperio, čuvena flamenko igračica. Orkestrom je dirigovao Hose Moreno Baljesteros. Krajem marta i početkom aprila obišao je Granadu, Rondu, Alhesiras i rodni Kadiz u društvu Marije Leharage. Nedugo zatim prešao je u Barselonu sa bračnim parom Martinez Sijera i tamo ostao skoro pola godine. Santijago Rusinjol ga je pozvao da provede nekoliko dana u Sitgesu. Tamo je intenzivno radio na Noćima u vrtovima Španije. Sekstet Hosea Medija-Vilje je 23. septembra u Portugaliji izveo verziju Ljubavi čarobnice, u realizaciji samog Falje. Delo Hleb iz Ronde sa ukusom istine, zasnovano na tekstu Marije Leharage, završio je 18. decembra.
Madridski simfonijski orkestar je pod dirigentskom palicom Enrikea Fernandeza Arbosa 28. marta 1916. izveo prvu koncertnu verziju Ljubavi čarobnice u madridskom Hotelu Ric. Isti orkestar je 9. aprila u Kraljevskom teatru premijerno izveo Noći u vrtovima Španije. Dirigent je ponovo bio Fernandez Arbos, a klavir je svirao Hose Kubiles. Sa bračnim parom Martinez Sijera počinje da radi na pantomimi Guverner i mlinarka, zasnovanoj na romanu Trorogi šešir Pedra Antonija Alarkona. U aprilskom broju časopisa Revista Musical Hispano-Americana objavljen je Faljin tekst „Enrike Granados, evokacija njegovog dela“, a 5. juna u časopisu La Tribuna „Veliki muzičar našeg doba: Igor Stravinski“. Falja je stupio u kontakt sa Igorom Stravinskim i Sergejem Djagiljevim, čija se slavna baletska kompanija Ballets Russes u to doba nalazila u Madridu, i krenuo na putovanje po jugu Španije u društvu Djagiljeva i baletana Leonida Masina. Tokom tog proleća i leta održano je nekoliko koncerata u Sevilji, Kadizu i Granadi. Falja sa madridskim simfoničarima, pod dirigentskom palicom Artura Sako de Valjea, 26. juna izvodi Noći u vrtovima Španije u Palati Karlosa I u Granadi. Pored toga, napisao je prolog za delo Savremena francuska muzika Žorža Žan-Obrija, a u decembarskom broju časopisa Revista Musical Hispano-Americana objavio je novi članak pod naslovom „Uvod u proučavanje nove muzike“.
thumb|left|Manuel de Falja je [[1916. stupio u kontakt sa Igorom Stravinskim i Sergejem Djagiljevim (na slici), čija se slavna baletska kompanija Ballets Russes u to doba nalazila u Madridu, i s njim krenuo na putovanje po jugu Španije.]] Orkestar sačinjen od profesora Madridskog filharmonijskog društva, kojim je dirigovao Hoakin Turina, izveo je 7. aprila 1917. godine u Teatru Eslava delo Guverner i mlinarka. Madridski simfonijski orkestar, kojim je dirigovao Enrike Fernandez Arbos, izveo je 29. aprila u Kraljevskom teatru koncertnu verziju za mali orkestar Ljubavi čarobnice. Te iste godine Falja je napisao prolog za „Kratku muzičku enciklopediju“ Hoakina Turine, a u junskom broju časopisa „Música“ objavio je tekst „Naša muzika“. Tokom leta ponovo je krenuo na putovanje po Španiji sa Djagiljevim i Masinom, a 8. oktobra je u Fuentetodosu prisustvovao otkrivanju spomenika u čast Fransiska Goje. Pred kraj te godine ponovo je krenuo u obilazak severne Španije u društvu soprana Age Laovske.
Godine 1918. počeo je da komponuje komičnu operu Varljiva svetlost prema libretu Marije Leharage, ali koja nije izvedena na pozornici. Falja je 27. aprila u madridskom Ateneumu održao predavanje pod nazivom „Duboka umetnost Kloda Debisija“ u čast francuskog kompozitora koji je umro mesec dana ranije. Po narudžbini princeze Edmon de Polinjak komponuje Lutkarsko pozorište majstora Pedra koje je izvedeno u njenom pariskom salonu.
Godine 1919. umiru njegovi roditelji ‒ otac 12. februara, a majka 22. jula. Djagiljevljeva baletska trupa je 22. jula premijerno izvela Trorogi šešir u Alhambra Teatru u Londonu. Izvođenjem je dirigovao Ernest Ansermet. Koreografiju je osmislio Leonid Masin, a dekor i kostime Pablo Pikaso. Ovo delo je postalo deo stalnog repertoara ruske kompanije. Po narudžbini Artura Rubinštajna počinje da komponuje Betičku fantaziju. Otpočeo je pregovore o potpisivanju ugovora sa Dž. i V. Česterom, koji su postali njegovi glavni izdavači. Umetnički centar u Granadi trebalo je da mu oda počast 15. septembra, zbog čega je Falja otputovao u grad u društvu svoje sestre Marije del Karmen i bračnog para Vaskez Dijaz. Tokom boravka u gradu odseo je najpre u Pansionu Alhambra, gde mu je prijatelj iz Pariza, Anhel Barios, rezervisao sobe, a zatim u Pansionu Karmona, prema svedočenju njegovog prvog biografa, Džona B. Trenda, s kojim se upoznao na tom putu. Oba pansiona su se nalazila u ulici Kalje Real de la Alhambra. Tu je vodio povučen život, okružen grupom prijateljima među kojima se nalazio i pesnik Federiko Garsija Lorka.
Granadska faza
U Parizu su 4. januara 1920. izvedene Noći u vrtovima Španije. Orkestrom je dirigovao Enrike Fernandez Arbos, a na mestu soliste je bio Hoakin Nin. Tog meseca Ballets Russes su sa velikim uspehom izveli Trorogi šešir u Pariskoj nacionalnoj operi. Artur Rubinštajn je 20. februara u Njujorku premijerno izveo Betičku fantaziju. Falja je u avgustu završio svoje prvo delo u Granadi – Na grobu Kloda Debisija za gitaru. Sredinom narednog meseca odlučio je da se nastani u tom gradu, u istoj sobi u kojoj je ranije boravio Danijel Vaskez Dijaz, u Pansionu Karmona. Sredinom leta 1921. preselio se u vilu Santa Engrasija u ulici Kalje Real de la Alhambra broj 40. U decembru je objavio članak „Klod Debisi i Španija“ u La Revue Musicale.
thumb|left|Manuel de Falja je bio aktivno uključen u kulturni život Granade i održavao je prijateljstvo sa ljudima kao što su Migel Seron, Fernando de los Rios, Ermenehildo Lanz, Manuel Anheles Ortiz i, pre svih, Federiko Garsija Lorka (na slici). Početkom 1922. godine definitivno se nastanio u vili Antekeruela Alta broj 11. Diplomata Rikardo Baeza, Faljin prijatelj, poverio mu je da komponuje Pesmu veslača na Volgi u čast ruskih izbeglica. Putovao je u Sevilju za vreme Strasne sedmice. Tamo je upoznao Segismunda Romera i Eduarda Toresa, s kojima će u budućnosti učestvovati u formiranju Betičkog kamernog orkestra koji će se predstaviti 11. juna 1924. koncertom u seviljskom Teatru Ljorens. Povezao se sa Migelom Seronom, Federikom Garsija Lorkom, Ermenehildom Lanzom, Ignasijem Zuloagom i drugima radi promovisanja stvaranja „Takmičenja u Kante Hondu“ sa ciljem da se „primitivni andaluzijski napev“ spase od zaborava. Pomenuto takmičenje koje je organizovao Umetnički centar održano je 13. i 14. juna na Trgu Bazena Alhambre.
Manuel de Falja, Ermenehildo Lanz i Federiko Garsija Lorka su 6. januara 1923. godine napravili lutkarsko pozorište u Lorkinoj kući i predstavili dela Migela de Servantesa i samog Lorke, kao i Misteriju mudraca sa istoka, religijsku dramu iz 13. veka za koju je Falja napisao scensku muziku. Časopis La Revue Musicale je objavio dva Faljina članka: „Felipe Pedrelj (1841-1922)" i „Vanda Landovska u Granadi“, koji je detaljno opisivao posetu pomenute čembalistikinje Granadi u novembru prethodne godine. Koncertna verzija Lutkarskog pozorišta majstora Pedra javno je izvedena 23. i 24. marta u seviljskom Teatru San Fernando. Delo je postavljeno na scenu u vili princeze de Polinjak u Parizu. Dekor i kostime je osmislio Manuel Anheles Ortiz, a marionete s glavama i geometrijskim figurama Ermenehildo Lanz. Putovao je u Francusku, Belgiju i Italiju, a u Madridu je upoznao Ernesta Halftera. Počeo je da komponuje Koncert za čembalo i pet instrumenata na zahtev Vande Landovske, a Kraljevska akademija lepih umetnosti u Granadi je 12. decembra predložila Manuela de Falju i Anhela Bariosa za akademike. Jednoglasno su primljeni za akademike 21. februara naredne godine.
Početkom 1924. završio je delo Psiha prema tekstu Žorža Žan-Obrija, a premijera je održana 9. februara sledeće godine u Muzičkoj dvorani u Barseloni. Imenovan je 10. decembra za počasnog akademika Kraljevske hispanoameričke akademije nauka i umetnosti u Kadizu. U junu pomenute godine predstavljen je Betički kamerni orkestar, na čemu je radio oko dve godine. Orkestarska revizija Debisijevog Preludijuma za popodne jednog fauna, koju je Falja komponovao za pomenuti orkestar, premijerno je izvedena 10. decembra u seviljskom Tetru San Fernando, a na mestu dirigenta je bio Ernesto Halfter.
thumb|[[Libreto za Lutkarsko pozorište majstora Pedra inspirisan je jednom epizodom iz drugog dela Don Kihota.]] Sledeće godine je prihvatio položaj akademika u Kraljevskoj akademiji lepih umetnosti u Granadi. Konačna verzija baleta Ljubav čarobnica izvedena je 22. maja u pariskom Trianon Lyrique. Falja je dirigovao orkestrom, a u ulozi Kandele i Karmela su nastupili Antonija Merse „La Arhentina“ i Visente Eskudero. Betičkim orkestrom, koji je 20. novembra u seviljskom Teatru San Fernando tumačio Faljinu orkestarsku reviziju uvertire iz opere Đoakina Rosinija Seviljski berberin, dirigovao je Ernesto Halfter. U Njujorku su Filharmonijski simfonijski orkestar, Vanda Landovska i Viljem Mengelberg na mestu dirigenta 29. decembra izveli Lutkarsko pozorište majstora Pedra. Imenovan je za člana Hispanic Society of America.
Godine 1926. učestvovao je u odavanju počasti Luisu Bagariji u organizaciji Umetničkog centra iz Granade. Lutkarsko pozorište majstora Pedra sa uspehom je izvedeno u Amsterdamu 26. aprila (Luis Bunjuel je bio scenograf, a Viljem Mengelberg dirigent) i u Cirihu 20. juna na Festivalu Nacionalnog društva za savremenu muziku. Završio je komponovanje Koncerta za čembalo koji su u Muzičkoj dvorani u Barseloni izveli Vanda Landovska i grupa profesora okupljenih u Orkestru Pau Kasalsa, pod dirigentskom palicom samog Falje. Odata mu je počast povodom pedesetog rođendana. Dobio je titulu „usvojenog sina“ Sevilje 20. marta i titulu „omiljenog sina“ grada Kadiza u aprilu.
Počasti su se nastavile 1927. godine. Proglašen je „usvojenim sinom“ grada Gvadiksa 28. februara. Pre toga, 8. i 9. februara, održani su koncerti Betičkog kamernog orkestra u Koliseju Olimpija u Granadi kojima su dirigovali, jedan za drugim, Ernesto Halfter i sam Falja. U Barseloni je 17. marta održan „Festival Falja“ u prisustvu kompozitora. Sledećeg meseca Falja je prisustvovao odavanju počasti nemačkom kompozitoru Ludvigu van Betovenu u granadskom Ateneumu. Falja je komponovao muziku za Sonet Kordobi Luisa de Gongore radi obeležavanja tristote godišnjice od piščeve smrti. Delo su 14. maja u pariskoj Sali Plejel premijerno izveli Madlen Gresl i kompozitor za klavirom. U tom periodu je počeo da priprema scensku muziku za religijsku dramu Pedra Kalderona de la Barke Veliko svetsko pozorište koja je prikazana na Trgu bazena Alhambre 27. juna (iako je predstava prvobitno planirana za 18. jun, odložena je zbog tehničkih problema) u organizaciji granadskog Ateneuma i Skupštine Počasnih i zaslužnih Dama. U toj predstavi su, između ostalih, učestvovali Antonio Galjego Burin kao umetnički direktor, Ermenehildo Lanz kao scenograf i Anhel Barios kao dirigent. U Madridu je 5. novembra održan „Festival Falja“ na kom je sam kompozitor izveo svoj Koncert. Njegovi nastupi su okončani 11. decembra te godine odavanjem počasti Domeniku Skarlatiju, čijih je 14 sonata izveo u granadskom Ateneumu.
Preuzeo je položaj akademika u Kraljevskoj akademiji lepih umetnosti u Granadi 30. januara 1928. godine. U martu je otputovao u Pariz kako bi nadgledao produkciju baleta Ljubav čarobnica. Glavnu ulogu je tumačila Antonija Merse „La Arhentina“, a dekor i kostime je osmislio Gustavo Bakarisas. U Nacionalnom teatru Opere Komik izvedeno je Lutkarsko pozorište majstora Pedra, a orkestrom je dirigovao Ignasio Zuloaga. Odlikovan je Ordenom Legije časti 14. marta. U septembru je otputovao u Sijenu, u društvu prijatelja Huana Gisberta Padroa, kako bi nastupio kao solista na jednoj probi svog Koncerta, a 29. oktobra imenovan je za člana Švedske muzičke akademije u Stokholmu. Tih dana posetio ga je u Granadi Moris Ravel.
thumb|left|U decembru [[1930. godine, tokom rada na Atlantidi, Manuel de Falja je posetio Ostrvo Svetog Petra.]] Na početku je, da ne bi ulazio u raspravu sa Konradom del Kampom, koji je godinama pripremao izbor Falje za člana Kraljevske akademije San Fernando, odbio poziv koji su sastavili članovi akademije kako bi popunili upražnjeno mesto nakon smrti Manuela Manrikea de Lare. Nakon pritisaka akademika, Falja je jednoglasno izabran za člana, mada nikada nije pročitao pristupnu besedu. Džon B. Trend objavio je prvu monografiju o Falji u Njujorku pod naslovom „Manuel de Falja i španska muzika“. U to doba je u potpunosti bio obuzet Antlantidom i nadao se da će uspeti da prikaže delo na Univerzalnoj izložbi u Barseloni ili na Iberoameričkoj izložbi u Sevilji koje su se održavale te godine.
Krajem januara 1930. godine posetio ga je Alfredo Kasela koji je boravio u gradu održavajući koncerte sa Italijanskim triom. U junu je u Parizu snimio Koncert i nekoliko svojih pesama, prateći na klaviru Mariju Barijentos. U decembru je otputovao u Kadiz kako bi dirigovao koncertom u teatru koji danas nosi njegovo ime. Iskoristio je boravak u rodnoj zemlji da poseti, inspirisan radom na Atlantidi, Ostrvo Svetog Petra, mesto na kom bi navodno trebalo da se nalaze ruševine Herkulovog hrama.
Godine 1931. poslednji put je posetio London kako bi dirigovao izvođenjem Lutkarskog pozorišta majstora Pedra koje je prenosio Bi-Bi-Si. Mesec dana nakon proglašenja Druge španske republike, 14. maja, zajedno sa prijateljima iz Granade pisao je predsedniku republike Nisetu Alkala Zamori i svom prijatelju Fernandu de los Riosu, ministru pravde, i tražio od njih da preduzmu sve raspoložive mere u zaustavljanju paljenja i pljačkanja crkava, kao i rastućeg procesa „deevangelizacije“ Španije. Iste godine je imenovan za člana tek oformljene Nacionalne muzičke skupštine.
Tokom 1933. godine neko vreme provodi na Majorki sa sestrom Marijom del Karmen i radi na Baladi o Majorki i na scenama iz Atlantide u vezi sa Mediteranom. U februaru 1934. po drugi put boravi u Palma de Majorki i komponuje Fanfare u Arbosovo ime koje će postati deo Svite Omaži. U decembru 1935. godine u Granadi završava klavirsko delo Na grobu Pola Dikaa. Te godine je načinio scensku muziku za religijsku dramu Lopea de Vege Povratak iz Egipta koja je predstavljena na Univerzitetu u Granadi.
U julu 1936. godine izbija Španski građanski rat. Počinje period okrutne represije u Granadi. U avgustu je ubijen Federiko Garsija Lorka. To je bio veliki udarac za Manuela de Falju od kojeg se nikada nije oporavio. Tokom 1937. zdravlje mu se pogoršalo. Iako je nastojao da se distancira od politike, Fransisko Franko ga je bez prethodne saglasnosti postavio za predsednika tek osnovanog Španskog instituta. Na kraju je uspeo da podnese ostavku na to mesto.
Egzil u Argentini i smrt
Manuel de Falja je 28. septembra 1939. godine, po završetku Španskog građanskog rata i na početku Drugog svetskog rata, izbegao u Argentinu, a vlade Fransiska Franka bezuspešno su pokušavale da ga privole da se vrati u Španiju, nudeći mu penziju. Godine 1940. proglašen je plemićem Reda Alfonsa X Mudrog. U egzilu u Argentini, uz pomoć nekoliko mecena (među kojima i porodice Kambo), živeo je povučeno u planinskoj kući. Tu se o njemu brinula sestra jer je stalno bio bolestan. Umro je 14. novembra 1946. godine od posledica srčanog zastoja, dva dana nakon što se od njega oprostila jedna od njegovih omiljenih saradnica i velika prijateljica, pevačica Končita Badije, koja je odlazila iz egzila. „Mora da je to sudbina“, rekla mu je pre polaska. „Sudbinu ne treba izazivati“, uzvratio joj je Falja. „Ja ću nastaviti da živim ovde ili u bilo kom delu Amerike. Zbogom, Končita. Do sledećeg viđenja. Ako do njega ne dođe, vidimo se u večnosti.“ Ostavio je nedovršenu scensku kantatu Atlantida na kojoj je radio poslednjih dvadeset godina svog života. Završio ju je njegov učenik Ernesto Halfter. Premijerno je izvedena 1976. godine.
Njegovi posmrtni ostaci preneti su brodom Marte iz Buenos Ajresa u rodni grad Kadiz. Dočekali su ih njegova porodica, Hose Marija Peman i različiti crkveni, građanski i vojni autoriteti, među kojima se nalazio ministar pravde, Rajmundo Fernandez-Kuesta, u svojstvu predstavnika šefa države Fransiska Franka. Pogrebna povorka se sa pristaništa uputila u Katedralu Santa Kruz u Kadizu gde je održana svečana sahrana. Uz odobrenje pape Pija XII posmrtni ostaci su položeni u kriptu katedrale, gde se i danas nalaze.
Laona, Wisconsin
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Estación Celis, Tamuín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Laona, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 583.
Manuel de Falla
Muzički stil
Faljina stvaralačka zrelost počela je nakon njegovog povratka u Španiju 1914. godine. To je trenutak u kojem komponuje svoja najpoznatija dela: pantomimu Ljubav čarobnica i balet Trorogi šešir (komponovan po narudžbini slavne baletske kompanije Ballets Russes Sergeja Djagiljeva), Sedam španskih narodnih pesama za glas i klavir i Betičku fantaziju za klavir. Njegov muzički stil se razvijao od folklornog nacionalizma prisutnog u pomenutim kompozicijama, nadahnutim andaluzijskim i kastiljskim temama, melodijama, ritmovima i frazama, prema jednoj vrsti nacionalizma koji je svoje nadahnuće tražio u muzičkoj tradiciji španskog Zlatnog veka i kojem pripadaju lutkarska opera Lutkarsko pozorište majstora Pedra, jedno od njegovih najhvaljenijih dela, i Koncert za čembalo i pet instrumenata. U ovim delima je uticaj folklorne muzike manje vidljiv od određene vrste neoklasicizma u stilu Igora Stravinskog. Dok se u svojim ranijim delima razmetao širokom zvučnom paletom, neposredno nasleđenom od francuske škole, u ovim poslednjim kompozicijama njegov stil postaje jednostavniji i sažetiji, posebno u slučaju Koncerta.
Poslednjih dvadeset godina života Manuel de Falja je proveo radeći na kompoziciji koju je smatrao delom svog života: scenskoj kantati Atlantida, zasnovanoj na poemi Hasinta Verdaguera na katalonskom jeziku koja ga je opsedala od detinjstva, i u kojoj su se odražavala sva njegova filozofska, religiozna i humanistička interesovanja. Smrt ga je sprečila da je završi. To je učinio njegov učenik Ernesto Halfter na osnovu skica koje je Falja ostavio iza sebe.
U popularnoj kulturi
thumb|Novčanica od 100 [[španska pezeta|pezeta s likom Manuela de Falje.]] Španska narodna banka je 19. novembra 1965. godine, kao počast umetničkom delu Manuela de Falje, pustila u štampu novčanicu od 100 pezeta sa njegovim portretom. Ova novčanica je bila u opticaju sve do 1982. godine kada je, usled inflacije, odlučeno da postane kovanica. Tada su banke počele da povlače novčanicu od 100 pezeta sa njegovim likom, mada je i dalje bila legalno sredstvo plaćanja sve do uvođenja evra.
Scenska dela
thumb|right|300p|Glavna tema iz Ritualne igre vatre.
Schivà, Genoa
Schivà je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Cauvigny
Kovinji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Bove.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1199 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 68 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 208 m, a minimalnoj 67 m).
Opština Uriangato, Guanajuato
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4733 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1837 m.
Murrells Inlet, South Carolina
Marels Inlet je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.547, što je 2.028 (36,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cetățuia, Sânsimion
Cetățuia je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Sânsimion.
Heaven and Earth Magic
Heaven and Earth Magic (također poznat pod naslovima Number 12, The Magic Feature ili Heaven and Earth Magic Feature) je američki cjelovečernji crno-bijeli animirani film snimljen 1962. godine u režiji Harryja Everetta Smitha. Sastoji se uglavnom od kolaža fotografije koje tvore različite nadrealne prizore. Smith je film počeo snimati 1950-ih, ali je konačnu verziju izdao tek 1962. godine. Otada je Heaven and Earth Magic, koji je zbog nedostatka dijaloga i naracije postao predmetom brojnih tumačenja, stekao popularnost među poklonicima avangardnog i eksperimentalnog filma.
Cetățuia, Sânsimion
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 992 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Cleopatra (film, 1934)
Cleopatra je američki crno-bijeli historijski film snimljen 1934. u režiji Cecila B. DeMillea. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Claudette Colbert je posljednja staroegipatska kraljica Kleopatra, a radnja prikazuje njen život, kao i ljubavne veze sa rimskim državnicima Julijem Cezarom (koga glumi Warren William) i Markom Antonijem (koga glumi Henry Wilcoxon). Cleopatra je postigla ogroman uspjeh na kino-blagajnama i bila drugi najgledaniji film u SAD 1934. godine. Danas se uglavnom pamti po raskošnoj scenografiji napravljenoj u art deco stilu karakterističnom za 1930-e. Historičarima je, pak, zanimljiv kao jedan od prvih filmova koji je prošao strogu cenzuru novouspostavljenog Haysovog ureda, odnosno kao primjer kako je DeMille mora na razne kreativne načine "ublažiti" implicitno erotske sadržaje dotada karakteristične za njegove filmove historijske tematike.
Humber
Humber je estuarij u Sjevernom moru na sjeveroistoku Engleske.
La Loma, Santiago Huauclilla
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Huauclilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2018 m.
Humber
Karakteristike
Humber je dug oko 64 km, proteže se od zapada prema istoku, te s pripadajućim rijekama i kanalima ima površinu od 24,750 km².
Estuarij je prosječno širok 1,2 km, a kod ušća ima i više od 11 km.
Transport sa ostatkom Engleske značajno je poboljšan 1981. kad je dovršen - Most Humber kod ušća, raspona 1.410 metara, u to vrijeme bio je najduži na svijetu, a i danas je najveći u Velikoj Britaniji.
Duž Humbera nižu luke Kingston upon Hull, Grimsby i Immingham.
Cvetelina Janeva
Cvetelina Georgieva Janeva je bugarska pop-folk pevačica. Rođena je 5. oktobra u Plovdivu 1989. Njen otac se zove Georgi Janev i majka Pepa Janeva, ima brata i sestru koji su stariji od nje. S porodicom živi u Plovdivu, ali više vremena provodi u mestu Belaštica, 5 km od grada, gde imaju kuću i studio.
Cvetelina na početku karijere peva narodne pesme, ali kasnije potpuno menja stil i peva pop i džez. Pohađala je časove pevanja u Domu sindikata u Plovdivu. Njene najpoznatije pesme su Влез (duet sa Ionutom Cercelom) i Безопасна.
Cocoteros, Tecomán
Cocoteros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Sacramento, Xicoténcatl
Sacramento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Menschen vom Varieté
Menschen vom Varieté je njemačko-mađarski crno-bijeli igrani film snimljen 1939. u režiji Josefa von Bakyja. Po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma. Radnja se događa u varijeteu gdje jedna od trikova sa pištoljem krene krivo te nastanu sumnje da je riječ o pokušaju ubistva.
Paredones, Tantoyuca
Paredones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Vendersi, Alessandria
Vendersi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 717 m.
Opština Luciu, Buzău
Luciu je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Bethenhausen
Betenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Grajc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 260 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16076006.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grajc Betenhauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Grajc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 255-292 metra. Površina opštine iznosi 3,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 260 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Argelia, Villaflores
Argelia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 633 m.
Holyrood Palace
Palača Holyrood (engleski: Holyrood Palace) je dvorac u Edinburghu, službena rezidencija britanskih monarha u Škotskoj.
Piedra Ahumada, Zitácuaro
Piedra Ahumada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Holyrood Palace
Kraljica Elizabeta II sa porodicom, svako ljeto provede barem jedan tjedan u Palači Holyrood, odmarajući se. Tad je on zatvoren za posjetioce, inače je čitavu godinu otvoren.
Karakteristike i historija gradnje
Palača Holyrood nalazi se na dnu Royal Mile, odmah do ruševina augustinske Opatije Holyrood, koju je 1128. osnovao kralj David I koji je te godine poklonio zemljište na brdu Holyrood redovnicima da podignu svoju opatiju i samostalno upravljaju njome.
Najstariji gotički dio dvorca podigao je između 1501. - 1505. škotski kralj James IV odmah do Opatija Holyrood. Gradnju je nastavio njegov sin James V dodajući nova renesansna krila oko kvadratnog dvorišta.
Kad je James I postao i engleski kralj, odselio se London pa je dvorac izgubio svoju funkciju. Dvorac je obnovljen 1633. u sklopu priprema za krunidbu Charlesa I za škotskog kralja.
Jakobitski lider Charles Edward Stuart mladi pretendent imao je dvorcu od septembra do oktobra 1745. svoju rezidenciju.
Palača je ponovno renovirana polovicom 19. vijeka, a za vladavine britanskog kralja Georga V još prije Prvog svjetskog rata potpuno je modernizirana, uvedena je struja i centralno grijanje.
Apnenik (Šentjernej, Slovenija)
Apnenik je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Apnenik se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 24 stanovnika.
Pian di Valle, Massa e Carrara
Pian di Valle je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 719 m.
Drug of Choice
Drug of Choice je roman američkog književnika Michaela Crichtona objavljen 1970. godine pod pseudonimom "John Lange". Protagonist je ljekar na odjelu hitne pomoći kome nekoliko pacijenata prikazuje bizarne simptome, uključujući urin plave boje. Radnja prikazuje kako nastoji otkriti uzrok tog stanja, a za koga se ispostavi da je u pitanju droga koju je razvila tajanstvena korporacija, te ga trag odvede na usamljeni karipski otok koji služi kao svojevrsni zabavni park u kome je maštu nemoguće razlikovati od stvarnosti.
Nedugo nakon objavljivanja je glumac Robert Forster otkupio prava za ekranizaciju i najavio film pod naslovom High Sync ali on nije nikada bio snimljen.
Santa Rita, Villa Guerrero
Santa Rita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1770 m.
Dara (pjevačica)
Darina Nikolajeva Jotova (Varna, 9. septembar 1998), poznatija kao Dara, bugarska je pevačica. Postala je poznata nakon učešća u četvrtoj sezoni bugarske verzije muzičkog takmičenja X Factor, gde je osvojila treće mesto. Nakon toga je sklopila ugovor sa izdavačkom kućom Virginia Records sa kojom je izdala svoj debi singl К'во не чу koji je postao hit u Bugarskoj, ostvarivši prvo mesto na muzičkim lestvicama.
Donji Crnobreg
Donji Crnobreg je naselje u opštini Dečani na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Crnobreg površine 602 ha.Selo se nalazi južno Dečana
Istorija
Pod slovenskim imenom Črnobreg, selo se prvi put pominje 1330. godine, u povelji srpskog kralja Stefana Dečanskog. Po turskom popisu iz 1485. godine, selo je imalo 19 srpskih i jedan muslimanski dom. U selu postoji crkva Sv. Nikole i crkva Sv. Georgija, koje se pominju u hrisovulji Stefana Dečanskog.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Parenti, Cosenza
Parenti je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1546 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 849 m.
Bruyères (Vogezi)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3 362 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 209 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 493 metara (maksimalnoj 704 m, a minimalnoj 390 m).
Cordillera (čileanska provincija)
Provincija Cordillera (španjolski: Provincia de Cordillera) je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen. Ona je jedna od šest provincija Metropolitanske regije Santiaga.
Karakteristike
Provincija se prostire na površini od 5,528 km² u kojoj živi 694,986 stanovnika.
Administrativna podjela
Provincija se sastoji od tri općine, a administrativni centar je grad Puente Alto u kom živi 568,094 stanovnika.
Crkolez
Crkolez je naselje u opštini Istok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Crkolez površine 1707 ha. Selo se nalazi u Metohijskom podgoru.
U pisanim izvorima selo se prvi put pominje 1395. godine, u povelji srpske kneginje Milice kojom se crkva svetog Jovana u Crkolezu prilaže svetogorskom manastiru Svetog Pantelejmona. U turskom popisu iz 1485. godine upisano je 47 srpskih kuća, među kojima je i kuća seoskog popa. Godine 1943. albanski fašisti su spalili celo selo, a srpsko i crnogorsko stanovništvo, uključujući žene i decu, oterali su u logor u Rakošu. Tada su pokušali da zapale i crkvu, ali ih je u tome sprečila jedna starica koja je na vreme ugasila požar.
U crkvi svetog Jovana se do 1955. godine čuvala zbirka od jedanaest izuzetno vrednih i starih srpskih rukopisnih knjiga od 13. do 14. veka, pisanih na pergamentu i papiru. Među njima je posebno vredno Jevanđelje koje je pisano na pergamentu iz 13. veka. Ukrašeno je sa jedanaest inicijala kolorisanog crteža, koji prikazuju “zverinje” ornamentike arhaičnog teratološkog stila. Ovi inicijali stoje na samom početku srpske istorije umetnosti. Od izuzetne vrednosti su i 41 list četvrte inkunabule, štampane 1495. godine u Crnojevića štampariji na Cetinju.
U porti crkve svetog Jovana raste dud star nekoliko vekova. Po predanju, drvo je kalemljeno kada je crkva zidana i to sa grančicom šam-duda iz Pećke patrijaršije. Isto predanje kaže da je taj šam-dud doneo Sveti Sava iz Jerusalima i sam ga zasadio u porti Pećke patrijaršije.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu, do 1999. godine u selu je bilo oko 200 Srba.
Broj stanovnika na popisima:
La Cueva Colorada, Mulegé
La Cueva Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 293 m.