cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Upala pluća
Bakterijska
Liječenje antibioticima popravlja ishod u bolesnika s bakterijskom pneumonijom. Početni izbor antibiotika ovisi o osobinama bolesnika, poput životne dobi, prethodnog zdravlja i mjesta na kojem je došlo do zaraze. U Velikoj Britaniji se za liječenje uobičajene pneumonije u prvom redu preporučuje empirijsko liječenje amoksicilinom, a zamjenski lijekovi su [doksiciklin]] ili klaritromicin. U Sjevernoj Americi, gdje su “atipični” oblici uobičajene pneumonije učestaliji, amoksicilin su, kao prvi lijek izbora za ambulantno liječenje odraslih istisnuli makrolidi (kao što su azitromicin ili eritromicin) te doksiciklin. U djece s blagim do umjereno izraženim simptomima, amoksicilin i dalje ostaje prvi lijek izbora. Zbog mogućih neželjenih pojava i razvoja otpornosti, a uslijed nevelikih kliničkih prenosti, u nekompliciranim se slučajevima ne preporučuje primjena fluorokinolona. Uobičajeno trajanje liječenja iznosi sedam do deset dana, no sve je više dokaza da je i kratkotrajnije liječenje (tri do pet dana) podjednako učinkovito. Hospitalna pneumonija se liječi trećom i četvrtom generacijom cefalosporina, karbapenemima, fluorokinolonima, aminoglikozidima i vankomicinom. Ovi se antibiotici često primjenjuju intravenski i u kombinaciji. U više od 90% bolesnika liječenih u bolnici se stanje popravlja uz liječenje početnim antibiotikom.
Virusna
Virusna pneumonija uzrokovana virusima (gripe tipa A i gripe tipa B se može liječiti inhibitorima neuraminidaze. Ne postoje preporuke o specifičnim antivirusnim lijekovima za liječenje drugih oblika uobičajenih virusnih pneumonija uključujući i SARS koronavirusnu, adenovirusnu, hantavirusnu i onu uzrokovanu virusom parainfluence. Gripa tipa A se može liječiti rimantadinom ili amantadinom, dok se gripa tipa A ili B može liječiti oseltamivirom, zanamivirom ili peramivirom. Ako se liječenje započne unutar 48 sati od pojave simptoma učinci su vrlo dobri. Mnogi sojevi gripe tipa A H5N1, poznati pod imenom ptičja gripa su pokazali otpornost na rimantadin. Neki stručnjaci kod virusne pneumonije preporučuju i primjenu antibiotika, jer nije moguće isključiti komplikaciju bakterijskom infekcijom. British Thoracic Society ne preporučuje liječenje antibioticima u blagim slučajevima bolesti. Primjena kortikosteroida je sporna.
Aspiracijska
Aspiracijski ili kemijski pneumonitis se liječi konzervativno antibioticima koji su indicirani samo za aspiracijsku pneumoniju. Izbor antibiotika ovisi o nekoliko čimbenika, uključujući uzročnika na koji se sumnja, te da li se radi o uobičajenoj pneumoniji ili onoj koja se razvila pri bolničkom liječenju. Obično se primjenjuju klindamicin ili kombinacija beta laktamskog antibiotika i metronidazola ili aminoglikozida. Za liječenje aspiracijske pneumonije ponekad se primjenjuju kortikosteroidi, no o njihovoj učinkovitosti nema dovoljno dokaza.
Prognoza
Uz liječenje se većina bakterijskih pneumonija smiruje za 3–6 dana. Većina simptoma obično nestaje nakon nekoliko tjedana. Rentgenska slika se u tipičnim slučajevima normalizira za četiri tjedna, a smrtnost je mala (ispod 1%). U starijih osoba, kao i osoba s drugim plućnim zdravstvenim tegobama oporavak može trajati i dulje od 12 tjedana. Među bolesnicima kojima je potrebna hospitalizacija smrtnost može doseći i 10%, a u onih kojima je potrebna intenzivna skrb i 30–50%. Pneumonija je najčešća hospitalna infekcija koja dovodi do smrtnog ishoda. Prije primjene antibiotika je u hospitaliziranih bolesnika smrtnost iznosila 30%.
Do komplikacija može doći, osobito u starijih bolesnika i u onih s od prije postojećim bolestima. Neke od njih su: empijem, plućni apsces, obliterirajući bronhiolitis, sindrom akutnog respiratornog distresa, sepsa i pogoršanje osnovnih zdravstvenih tegoba.
Pravila kliničkog predviđanja
Pravila kliničkog predviđanja su osmišljena kako bi se objektivnije moglo predvidjeti ishod pneumonije. Ona se često koriste prilikom odlučivanja da li bolesnika treba zaprimiti u bolnicu ili ne.
Pleuralni izljev, empijem i apsces
mini|270px|Pleuralni izljev: prikaz na rentgenskoj slici. Rentgenska slika pokazuje prsište u vodoravnom položaju. Donje tamno područje koje predstavlja desno plućno krilo je smanjeno, a bjelkasto područje ispod njega je pleuralni izljev. Veličina ovih područja obilježena je crvenim strjelicama. Strjelica A obilježava razinu tekućine u desnom prsištu. Strjelica B pokazuje širinu desnog pluća. Obujam pluća je smanjen zbog pritiska tekućine nakupljene oko njega.
Kod pneumonije se u prostoru koji okružuje pluća može razviti nakupljanje tekućine kojeg nazivamo pleuralnim izljevom. Ponekad se u toj tekućini razmnože bakterije, uzrokujući pleuralni empijem. Kako bi se empijem razlikovalo od učestalijeg, običnog parapneumoničnog izljeva, potrebno je učiniti punkciju prsišta iglom (torakocenteza), a uzorak tekućine pregledati. Ukoliko se pokažu znakovi empijema, potrebno je učiniti potpunu drenažu sadržaja, često uz pomoć drenažnog katetera. U teškim slučajevima empijema može biti potrebno učiniti kirurški zahvat. Ako se zaražena tekućina ne drenira, infekcija postaje dugotrajna jer antibiotici ne mogu prodrijeti do pleuralne šupljine. Ako je tekućina sterilna, drenaža je potrebna samo u slučajevima kada uzrokuje simptome ili se ne povlači sama od sebe.
Rijetkost je stvaranje plućnog apscesa pri čemu bakterije ostaju na ograničenom području unutar plućnog tkiva, okružene gnojem. Plućni se apscesi obično mogu uočiti na rentgenskoj slici prsišta, no često je za potvrdu dijagnoze potrebno učiniti CT prsnog koša. Stvaranje apscesa tipično je za aspiracijsku pneumoniju i oni obično sadrže nekoliko vrsta bakterija. Za liječenje plućnog apscesa potrebna je dugotrajna primjena antibiotika, a ponekad apsces mora drenirati kirurg ili intervencijski radiolog.
Zatajenje disanja i cirkulacije
Pneumonija može uzrokovati zatajenje disanja poticanjem sindroma akutnog respiratornog distresa (ARDS) do kojeg dolazi kombinacijom infekcije i upalnog odgovora. Dolazi do brzog ispunjavanja pluća tekućinom uz gubitak rastezljivosti. Zbog gubitka rastezljivosti plućnog tkiva uz otežanu izmjenu plinova zbog ispunjenosti alveola tekućinom, za održavanje na životu mogu biti potrebna dugotrajnija razdoblja mehaničke ventilacije.
Epidemiologija
Pneumonija je učestala bolest od koje u svim dijelovima svijeta obolijeva oko 450 milijuna ljudi godišnje. Ona je neposredni uzrok smrti, uzrokujući 4 milijuna smrtnih slučajeva (7% svih smrtnih slučajeva u svijetu) godišnje u svim dobnim skupinama. Stope smrtnosti su najveće među djecom mlađom od pet godina, i u odraslih osoba starijih od 75 godina. Oko pet puta je češća u zemljama u razvoju nego u razvijenim zemljama. Virusna pneumonija uzrokuje oko 200 milijuna smrtnih slučajeva. Od 2009. godine, pneumonija je u Sjedinjenim Državama 8. po redu uzrok smrti.
Djeca
U 2008. godini bilo je oko 156 milijuna slučajeva pneumonije u djece (151 milijun u zemljama u razvoju i 5 milijuna u razvijenim zemljama). Ona je dovela do 1.6 milijuna smrtnih slučajeva, odnosno do 28–34% svih smrtnih slučajeva u dobi manjoj od pet godina života, od čega u 95% u zemljama u razvoju. Zemlje s najvećim brojem oboljelih su: Indija (43 milijuna), Kina (21 milijun) i Pakistan (10 milijuna). Ona je vodeći uzrok smrti djece u zemljama s niskim dohotkom. Do mnogih od tih smrtnih slučajeva dolazi u novorođenčadi. Svjetska zdravstvena organizacija procjenjuje da je u novorođenčadi jedan od tri smrtna slučaja uzrokovan pneumonijom. Oko polovica ovih smrtnih slučajeva se teoretski može spriječiti, jer su uzrokovani bakterijama protiv kojih postoji učinkovito cjepivo.
Povijest
Pneumonija je kroz cijelu povijest čovječanstva bila česta bolest. Simptome je opisao Hipokrat (oko 460 – 370 pr. Kr.):
Međutim, Hipokrat je opisivao pneumoniju kao bolest "imenovanu od starina". Također je opisao ishode kirurške drenaže empijema. Maimonides (1135.–1204.) je primijetio:
Ovaj klinički opis je prilično sličan onome koji se nalazi u suvremenim udžbenicima i odražava širinu medicinskog znanja u razdoblju od Srednjeg vijeka do 19. stoljeća.
Godine 1875. prvi je bakterije u dišnim putovima bolesnika umrlih od pneumonije opazio Edwin Klebs. Dva česta bakterijska uzročnika, Streptococcus pneumoniae i Klebsiella pneumoniae otkrili su Carl Friedländer i Albert Fränkel, 1882., odnosno 1884. godine. Friedländer je u primjenu uveo bojenje po Gramu, osnovnu laboratorijsku pretragu koja se i danas koristi za otkrivanje i razlikovanje bakterija. Christian Gram je 1884. godine objavio članak u kojem opisuje taj postupak kojim se bakterije mogu razlikovati, i dokazao da pneumoniju može uzrokovati više od jednog mikroorganizma.
Sir William Osler, poznat kao "otac moderne medicine," proučavao je smrti i tjelesna oštećenja uzrokovana pneumonijom, opisujući ju kao "predvodnika vojske smrti", godine 1918., kad je kao jedan od vodećih uzroka smrti toga vremena, pneumonija pretekla tuberkulozu. Ovakav opis originalno je smislio John Bunyan, opisujući “sušicu” (tuberkulozu). Osler je tuberkulozu nazvao i “prijateljem staraca”, jer je smrt od nje često bila brza i bezbolna, u vremenima kad su postojali mnogi sporiji i bolniji načini umiranja.
U 20. stoljeću je nekoliko otkrića poboljšalo ishod u bolesnika s pneumonijom. Pronalaskom penicilina i drugih antibiotika, uvođenjem modernih kirurških zahvata i intenzivne skrbi, u razvijenim se zemljama smrtnost od pneumonije koja je bila skoro 30%, naglo smanjila. Cijepljenje dojenčadi protiv bakterije Haemophilus influenzae tipa B započeto je 1988. i ubrzo dovelo do dramatičnog pada broja slučajeva njome uzrokovane pneumonije. Cijepljenje odraslih osoba protiv bakterije Streptococcus pneumoniae koje je započelo 1977. i cijepljenje djece započeto 2000. godine dovelo je do sličnog rezultata.
Društvo i kultura
Zbog učestalosti bolesti u zemljama u razvoju i relativno niske svijesti o mogućnosti obolijevanja u razvijenim zemljama, 12. studeni proglašen je Svjetskim danom pneumonije, kada građani i političari imaju priliku poduzeti mjere protiv bolesti. Procjenjuje se da troškovi uzrokovani uobičajenom pneumonijom na globalnoj razini iznose 17 milijardi dolara.
Opština Secuieni, Harghita
Secuieni je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 463 m.
Robot
thumb|Industrijska robotska ruka thumb|Rumba, robot-usisivač Robot se koriste za izvođenje zadataka opasnih, teških ili napornih za ljude. Na primer sakupljanje nuklearnog otpada ili slaganje velikog broja žica prema boji, kao i repetitivne poslove gde se zahteva istrajnost i preciznost, kao što je sklapanje motora i šasije automobila.
Roboti koji imaju oblik ljudskog tijela se još zovu humanoidni roboti. Ako je uz ovo još i svrha da se po njihovim ostalim karakteristikama, kao što su kretanje, govor, gestikulacije itd, što više približe ljudskim bićima, radi se o androidima. Ovaj termin se ipak češće sreće u naučnoj fantastici
Inteligenciju koju robot poseduje čini u stvari program ili sistem programa, koji određuje sposobnost robota da prepozna određene situacije i da se u njima snađe ili ih rijšava, ponašajući se na pravi način ili čak iz sopstvenog iskustva uči kako da se snalazi u novim situacijama i riješava nove probleme. Ova vrsta inteligencije se zove još i viještačka inteligencija i predstavlja zasebnu granu nauke.
Izraz „robot“ se prvi put pominje u drami Karela Čapeka „R.U.R.“.
Robot se definira na različite načine:
Izvori
[https://tehnokuca.com/robotski-usisavac/ Robotski usisavač najbolji 2020. godine]
Steppenwolf (bend)
Stepenvulf je kanadska rok grupa iz šezdesetih i sedamdesetih godina 20. veka koja se proslavila pesmama "Born to Be Wild" i "Magic Carpet Ride". Grupa je dobila ime po romanu "Stepski vuk" (Steppenwolf) nemačkog književnika Hermana Hesea i to zahvaljujući činjenici da je vođa grupe, Džon Kej, bio nemačkog porekla.
Originalna postava grupe:
Ximotla, San Miguel Totolapan
Ximotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1374 m.
Tochpa, Papalotla de Xicohténcatl
Tochpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Papalotla de Xicohténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2311 m.
Loma de Pipal, Santo Domingo Nuxaá
Loma de Pipal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1818 m.
Protoevanđelje Jakobovo
Protoevanđelje Jakobovo, poznato i kao Evanđelje po Jakovu ili Evanđelje detinjstva po Jakovu, je ranohrišćansko apokrifno evanđelje iz 2. vijeka.
Jedno je od najpopularnijih apokrifa u staroj Crkvi, a i kasnije. Spis je izvršio golem utjecaj na umjetnost, na pobožnost, ali i na liturgiju. Imena Marijinih roditelja Joakima i Ane imamo samo iz toga apokrifa, kao i vijest o Marijinu uvođenju u hram, što rimska liturgija slavi posebnim blagdanom.
Povijest
Prvi ga izričito spominje Origen, ali su se njime služili već Klement Aleksandrijski i Justin; nastalo je, dakle, negdje sredinom II stoljeća. Sačuvano u više od 30 grčkih rukopisa, te u starom sirijskom, armenskom, koptskom i staroslavenskom prijevodu.
Decretum Gelasianum (VI st.) osuđuje taj spis kao heretički.
Sadržaj
thumb|[[Rođenje presvete bogorodice, crkveni praznik, pominje se u Jakovljevom jevanđelju ali ne i u Svetom pismu.]] Protojevanđelje Jakovljevo opisuje djetinjstvo Marije i Isusa. Pripovijeda se Marijino čudesno začeće od roditelja koji su bili već stari, čudesne i slikovite zgode njezina najranijeg djetinjstva i njezin život u hramu do 12 godine (hranu je primala iz ruke anđela), zatim zaruke njezine sa starcem Josipom, udovcem koji je imao sinove.
Nenad Milijaš
Nenad "Neša" Milijaš (srpski: Ненад Милијаш; Beograd, 30. travnja 1983.) je srpski nogometaš i bivši reprezentativac koji trenutno igra za Nei Mongol Džongju na poziciji sredine terena.
Karijera
Karijeru je počeo 2001. godine u Zemunu. U januaru 2006. prelazi u Crvenu zvezdu gde u svojoj prvoj sezoni u klubu osvaja duplu krunu. Posle do sad najbolje odigrane sezone 2008/09., kada je postigao 22 gola u svim takmičenjima, primećen je od strane novog člana Premijer lige FK Vulverhemptona za koga je potpisao ugovor na četiri godine 15. juna 2009. godine. Svoj debi za Vulverhemton imao je u porazu 0-2 od Vest Hema, gde je proglašen za igrača utakmice. Potpisao je predugovor sa Crvenom Zvezdom i pojačaće je u letnjem prelaznom roku.Razlog odlaska iz Vulverhemptona su visoka primanja i mali broj odigranih utakmica jer su Vulvsi ispali iz Premijer lige.
El Arco, Puente de Ixtla
El Arco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Nenad Milijaš
Reprezentacija
Svoj debi u reprezentaciji Srbije Milijaš je imao 6. septembra 2008., u pobedi od 2-0 nad Farskim ostrvima u kvalifikacijama za Svetsko prvenstvo 2010. Pre toga je nastupao za mladu reprezentaciju Srbije.
El Arco, Puente de Ixtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1049 m.
Law & Order (sezona 10)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order od premijere 10. sezone u sezoni (1999–2000).
Format
Na početku ove sezone glavnoj postavi se pridružio Jesse L. Martin kao Ed Green. Na kraju sezone Steven Hill je napustio glavnu postavu.
Elche
Elche (španjolski ili po valencijskom - Elx) je grad u Španjolskoj Provinciji Alicante i Autonomnj zajednici Valencija. Elche je sa svojih 228,675 stanovnika je treći grad po broju stanovnika u Valencijskoj Zajednici i dvadeseti u Španjolskoj, a stanovnici se nazivaju il-licitanci (španj. ilicitanos, valencijski: il-licitans).
Geografske karakteristike
Historijski centar grada i njegov najveći dio leži udaljen 11 km od Sredozemnog mora, ali se neki njegovi noviji dijelovi prostiru duž obale. Kroz grad teče riječica Vinalopó koja se ulijeva u more, a grad dijeli na dva dijela. 700px|mini|lijevo| Panorama Elchea s Palmeralom općinskog parka, Dvorcem Altamira i Gospinom bazilikom (Basílica de Santa María).
Elche je poznat po kongresnom centru Ciutat d'Elx, ima međunarodni aerodrom Aeropuerto de Alicante, jedan javni univerzitet Universidad Miguel Hernández i jedan privatni Universidad CEU Cardenal Herrera. Plantaža palmi Palmeral de Elche je 2000. godine uvrštena na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao jedan od najstarijih (5. vijek pne.), ali i najvećih na svijetu.
Najveći sportski klub je nogometni klub Elche CF koji igra u španjolskoj drugoj ligi.
Historija
Deset kilometara od današnjeg centra grada, na obali (današnja kvart La Alcudia), bilo je mjesto gdje su Grci iz grada Helice u Aheji osnovali koloniju Helike oko 600. pne. Koloniju su kasnije osvojili Iberi i nazvali ju Ilici. Za vrijeme Punskih ratova osvajali su je Kartažani i Rimljani, a kasnije je postala rimskom kolonijom. Nakon kratke vlasti Bizantskog Carstva, grad osvajaju Goti koji u njoj osnivaju biskupiju. mini|150px|lijevo| dama iz Elchea, Iberijska skulptura iz 4. st. pr. Kr. Elche je izgubio važnost za vrijeme maurske okupacije, pa se centar grada premješta sjevernije, na današnju lokaciju. Polovicom u 13. vijeka za rekonkviste aragonski kralj Jaime II je osvojio grad, koji je odtad otpočeo rasti sve do 18. vijeka.
San Liberale, Venezia
San Liberale je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Elche
Historija
Dolaskom željeznice u 19. vijeku, Elche se razvio kao centar obućarske industrije.
San Liberale, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Elche
Znamenitosti
U Elcheu su pronađeni mnogi arheološki spomenici od kojih je najpoznatija "Dama iz Elchea" (Dama de Elche/Dama d'Elx), Iberijska kamena bista božice-majke iz 4. st. pr. Kr.
Najpoznatija znamenitost je plantaža palmi Palmeral de Elche/Palmerar d'Elx u kojemu se nalzi više od 200,000 palmi, a prostire se na više od 3,5 km² od kojih je 1,5 km² dio Općinskog parka u samom gradu Elcheu. Vjeruje se da su palme donijeli Kartažani iz Afrike u 5. stoljeću pr. Kr., a sustav navodnjavanja su izgradili Mauri za vladavine Abd ar-Rahmana I. (755.-788.), a nakon rekonkviste kršćanski vladari su donijeli set zakona kako bi zaštitili plantažu. God. 2000. Palmeral Elchea je postao UNESCO-va svjetska baština. Najpoznatija palma je "Carska palma" koja ima sedam ogranaka u obliku kandelabra.
U gradu se nalaze i:
Misterij Elxa (Misteri d'Elx) je lirsko-sakralna srednovjekovna drama iz 15. vijeka koja je UNESCO-va nematerijalna svjetska baština od 2002. godine. Izvodi se svake godine polovicom augusta u sklopu tjedna posvećenog Uznesenju Djevice Marije (Velika Gospa). Također u tom tjednu, 13. augusta, slavi se "Noć zore" (Nit de l'Albà) tijekom koje vatromet traje cjelu noć.
Privreda
Privreda grada se bazira na proizvodnji obuće, jer Elche ima preko 1000 pogona koji proizvode cipele, pa je najveći evropski obućarski centar. Ostale privredne grane su: poljoprivreda (datulje, masline, žitarice i narovi), proizvodnja gume, trgovina koja zapošljava 20 % stanovništva, i turizam.
Colle, Pistoia
Colle je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Zacayuhual, Axtla de Terrazas
Zacayuhual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Papa, maman, ma femme et moi
Papa, maman, ma femme et moi je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1955. u režiji Jean-Paula Le Chanoisa. Predstavlja nastavak filma Papa, maman, la bonne et moi iz prethodne godine. U njemu Robert Lamoureux ponavlja ulogu mladog advokatskog pripravnika koji osim sa suprugom (čiji lik tumači Nicole Courcel) živi i sa roditeljima (koje tumači Gaby Morlay i Fernand Ledoux). Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada mu supruga rodi jedno, pa drugo dijete te, konačno, dvojke, te stan postaje nepodnošljivo skučen.
Zacayuhual, Axtla de Terrazas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
San Vicente, Tempoal
San Vicente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
Beaufai (Orn)
Bofe je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Mortanj o Perš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 346 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 301 m, a minimalnoj 214 m).
Rakova Steza
Rakova Steza je naselje u slovenskoj Općini Vojniku. Rakova Steza se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Born to Be Wild
Born to Be Wild je rock pjesma koju je napisao Mars Bonfire, a koja je 1968. izdana kao singlica benda Steppenwolf. Poznata je prije svega kao neslužbena himna bikera i njihove supkulture, a za što je najzaslužnije njeno korištenje kao dio soundtracka u popularnom filmu Easy Rider 1969. godine. U historiji američke zabavne muzike je najpoznatija po korištenju riječi "heavy metal" u stihovima, a što će poslije postati naziv korišten za muzički žanr koji je evoluirao od njenog stila i dominirao američkom rock scenom 1970-ih. Njeni stihovi se također tumače kao uvođenje agresivnog i beskompromisnog individualizma u dotadašnju američku kontrakulturu. Obrađivana je mnogo puta te korištena u brojnim igranim filmovima i TV-serijama.
Rakova Steza
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 39 stanovnika.
Univerzitet u Sao Paulu
mini|desno|225px|Univerzitetska biblioteka Univerzitet u Sao Paulu (port. Universidade de São Paulo) je javni univerzitet u gradu Sao Paulu u Brazilu. Osnovan je 1934. godine i 2010. pohađalo ga je oko 92.800 studenata.
Elida, New Mexico
Elida je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 197, što je 14 (7,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Quinta Graciela, Villaflores
Quinta Graciela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Univerzitet u Bukureštu
Univerzitet u Bukureštu (Universitatea din București), je javni univerzitet u Bukureštu u Rumuniji. Osnovan je 1864. ukazom princa Alexandreua Ioana Cuze. Njime je transformiran Akademija Svetog Save, koja je do tada predstavljala glavnu obrazovnu instituciju u Vlaškoj. Univerzitet u Bukureštu drugi je najstariji univerzitet na području današnje Rumunije i današnja vodeća institucija visokog obrazovanja u zemlji. Na univerzitetu je moguće završiti 97 programa preddiplomskog obrazovanja (bachelor), 211 programa na diplomskom nivou (master) i 21 poslediplomski program (doktorat).
Historija
1694. u Bukureštu je osnovana Akademija Svetog Save na kojoj su predavanja izvođena na grčkom jeziku. 1776. vladar Vlaške Alexandru Ipsilanti inicirao je reforme u kojima su na akademiju uvedeni kolegiji francuskog, italijanskog i latinskog jezika. 1987. Carol Davila osnovao je Nacionalnu školu medicine ui farmacije, a iste je godine položen i kamen temeljac Univerzitetske palače u Bukureštu. 1859. osnovan je i pravni fakultet.
1864. je objedinjavanjem tri postojeća fakulteta (pravni, naučni i humanistički), osnovan Univerzitet u Bukureštu. U narednim su godinama osnivani i drugi fakulteti u okviru Univerziteta. 1884. osnovan je Teološki fakultet, 1906. Geološki fakultet, 1913. je osnovan Akademski institut elektrotehnologije, 1921. Fakultet veterinarske medicine, 1923. Farmacijski fakultet i 1924. Mina Minovici institut forenzičke medicine.
1956. na univerzitetu su organizovane mirne demonstracije protiv komunističkog režima u Narodnoj Republici Ruminiji.
Univerzitet u Belgranu
mini|desno|200px|Univerzitetski logo mini|desno|200px|Kampus Univerziteta u Belgranu Univerzitet Belgrano je privatni univerzitet osnovan 1964. godine i nalazi se u Buenos Airesu (Argentina), zapadno od centra grada u distriktu Belgrano.
Univerzitet ima 9 fakulteta:
Historija Iraka
Drevna Mezopotamija
Područje suvremenog Iraka je bilo skoro istovjetno području prve civilizacije u Mezopotamiji. Mezopotamska ravnica, smještena između Tigrisa i Eufrata (arapski Dijla i Furat), je dio Plodnog polumjeseca. Tim područjem su vladale mnoge dinastije i carstva kao što su Sumer, Akad, Asirija i Babilonija.
Sumerani i Akađani
U Mezopotamiji se sumerska kultura razvila oko 3000. pne. Život sumerske kulture je bio obilježen s dva važna faktora: nepredvidljivosti dviju rijeka, koje su u svakom času mogle poplavama uništiti kompletno stanovništvo, kao i bogatstvo rječnih dolina, izazvano vijekovima natapanja tla.
Takvo stanje stvari je stvorilo ekonomsku osnovu za civilizaciju, ali i potrebu za čvrstom društvenom organizacijom radi obrane od poplava. Sumerani su se također bili prisiljeni braniti od susjednih naroda, kao što su Elamiti u današnjem zapadnom Iranu.
Sumersku dominaciju nad Mezopotamijom su prvi uspješno izazvali Akađani, semitski narod porijekom s Arabijskog poluotoka. Godine 2340. pne., veliki akadski vladar Sargon je osvojio Sumer i stvorio Akadsko Carstvo koje je zavladalo većinom sumerskih gradova-država i proširilo se sve do Libanona.
Sargonovo carstvo nije dugo potrajalo. Godine 2125. pne., sumerski grad Ur u južnoj Mezopotamiji se pobunio, a Akadsko carstvo je palo i bilo zamijenjeno obnovljenim sumerskim gradovima-državama.
Babilonci, Mitanni i Asirci
Sumerska civilizacija je zahvaljujući gradu Uru u 21. i 20. vijeku pne. doživjela renesansu zahvaljujući gradu-državi Ur i njenoj Trećoj dinastiji. Međutim, sumerski karakter Mezopotamije je već bio promijenjen s doseljavanjem sve većeg broja semitskih Amorita, a čije će države nakon elamskog osvajanja Ura 1940. pne. početi dominirati tim područjem. Početkom 2. milenijuma pne. za prevlast su se borili Isin i Larsa, ali se na kraju kao glavni grad nametnuo Babilon. Njegov vladar Hamurabbi je u 18. vijeku pne. uspostavio carstvo koje se prostiralo od Perzijskog zaljeva do Mediterana, odnosno državu koja će kasnije biti poznata kao Babilonija.
Kaldejci i Neo-babilonsko Carstvo
Na njih je važan utjecaj imao novi uspon Asirije, koja će s vremenom postati poznata kao veliko tzv. Novo Asirsko Carstvo. Ono se s vremenom proširilo na Babiloniju, iako su Babilonci tome vijekovima pružali žestoki otpor i dizali ustanke. Asirija se s vremenom proširila na Siriju, dijelove današnje istočne Turske, potom na Palestinu da bi svoj vrhunac dobilo sredinom 7. vijeka pne.. Tada je pod Asarhadonom osvojen Egipat, a pod Asurbanipalom današnji jugozapadni Iran. Ta se država smatra prvim svjetskim carstvom u historiji, ali je kratko potrajala.
Odmah nakon smrti Asurbanipala, Babilonci i Kaldejci pod Nabopolasarom su 626. pne. digli ustanak, otjerali Asirce, a potom napali njihovu zemlju uz pomoć medijskih saveznika. Godine 612. pne. je uništena asirska prijestolnica Niniva, a pet godina kasnije Egipćani poraženi u bitci kod Karkemiša kojom je uspostavljena babilonska dominacija nad najvećim dijelom nekadašnjih asirskih područja. Pod dugom i uspješnpm vladavinom Nabukodnonosora Velikog je stvorena država poznata kao Novo Babilonsko Carstvo.
Mezopotamija u antičkom periodu
Za vrijeme Nabukodonosorovih nasljednika je babilonska država oslabila, a što su najbolje iskoristili njeni istočni susjedi Perzijanci. Oni su pod vodstvom dinastije Ahemenida stvorili državu i godine 539. pne. pod vodstvom Kira Velikog osvojili ne samo Babilon, nego i cijelu teritoriju današnjeg Iraka. Ona se tako našla u središtu još većeg carstva koje se na svom vrhuncu prostiralo od Dunava do Indije, odnosno od Nila do Centralne Azije. Mezopotamija je dijelila sudbinu te države sve do 331. pne. kada je Ahemenide srušio makedonski kralj Aleksandar Veliki koji je Babilon učinio središtem svoje države.
Godine 323. pne. Aleksandar je umro, a njegovo golemo carstvo se raspalo zbog ambicija i svađa među njegovim generalima (dijadosima). Među njima je Seleuk I Nikator do 305. pne. uspio osvojiti najveći dio, koji je uključio Irak, te stvoriti vlastitu državu koja će kasnije biti poznata kao Seleukidsko Carstvo. Ta je, država, međutim u 2. vijeku pne. oslabila u ratovima s Rimljanima na zapadu, kako i u unutarnjim sukobima.
To su najbolje iskoristili Parti, iranski nomadski narod iz Centralne Azije koji su prodrli na Iransku visoravan, a potom krajem 2. vijeka pne. uspjeli Seleukide istjerati iz Mezopotamije. Tako je stvoreno Partsko Carstvo koje je svoju prijestolnicu imalo u Ktesifonu. Parti će se s vremenom početi sukobljavati s Rimljanima, a današnji Irak će povremeno dolaziti pod rimsku vlast, kao za vrijeme cara Trajana.
U 3. vijeku je Parte zbacila lokalna iranska dinastija Sasanida te je država, isto kao i Irak, postala novo Sasanidsko Carstvo. Ono je bilo administrativno podijeljeno na četiri velike cjeline, od kojih je Irak pokrivala oblast poznata kao Khvārvarān. I Sasanidi, isto kao i Parti, su vodili česte ratove s Rimljanima pri čemu su dijelovi Iraka često prelazili iz ruke u ruku. Od 4. vijeka, pak, ti sukobi nisu više bili samo posljedica suparništva dvije svjetske sile, nego imali i karakter vjerskog sukoba - Sasanidska Perzija, u kojoj je službena vjera bio zoroastrizam, nije htjela dozvoliti da se iz rimskih područja širi kršćanstvo.
Arapska Mezopotamija
Ti su se sukobi nastavili i nakon što je Rimsko Carstvo podijeljeno, odnosno njegov istočni dio postao Bizantsko Carstvo. Dugotrajni ratovi Bizantinaca i Perzijanaca su eskalirali u 7. vijeku, doveli do pustošenja Bliskog Istoka i prekida najvažnijih trgovačkih ruta između Istoka i Zapada.
Kao alternativna trgovačka ruta se nametnula Arabija, a i tamošnje stanovništvo - Arapi - se postepeneo počelo naseljavati u opustošena područja, uključujući Irak. Pojava islama u Arabiji je Arapima dala i ideološku osnovu da zauzmu ta područja. U odlučujućoj bitka kod bitci kod al-Qadisiyaha 636. godine Arapi su porazili Perzijance te je današnji Irak pao pod arapsku kontrolu i postao dio, a kasnije i središte prvog arapskog, odnosno islamskog kalifata koji će svoj vrhunac imati pod dinastijom Abasida godine 750.
Uz arapske doseljenike, koji su ispočetka sagradili vlastite tvrđave, a kasnije gradove kao Basra, lokalno stanovništvo se relativno brzo islamiziralo. Nekadašnji izraz Khvarvārān je sve više počeo zamjenivati izraz Iraq, arabizirane perzijske riječi Erak koja je označavala "donji Iran".
Period od 8. do 13. vijeka se često naziva Zlatno doba islama, a upravo tada je Bagdad kao abasidska prijestolnica bio i glavnim ekonomskim i kulturnim središtem, odnosno najvećim i najvažnijim gradom na svijetu.
Iako Irak nije bio neposredno pogođen križarskim ratovima, kaos u regiji se s vremenom odrazio i na to područje. Invazija Mongola 1258. godine i uništenje Bagdada je, pak, Iraku zadalo udarac nakon koga je to područje počelo gubiti svoju kulturnu i ekonomsku važnost.
Mezopotamija pod turskom vlašću
Kaos koji su iza sebe ostavili Mongoli su najbolje iskoristili razni turski nomadski narodi. Krajem 14. vijeka dijelove sjevernog Iraka je zauzela turkmenska država Kara Koyunlu. Nju je godine 1466. potukla turkmenska Ak Koyunlu država. Njih je porazila i iz Iraka otjerala perzijska dinastija Safavida 1508. godine.
José López Portillo, Mexicali
José López Portillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Historija Iraka
Mezopotamija pod turskom vlašću
Safavidi se, međutim, nisu mogli nositi s još moćnijom turskom državom - Otomanskim Imperijem. Irak je pod njenu vlast došao 1533. godine, iako je na nekim područjima ta vlast bila nominalna, odnosno svodila se na simbolični autoritet otomanskog kalifa nad lokalnim plemenima. Irak je nastavio gubiti svoju ekonomsku važnost, postavši graničnim uporištem prema Safavidima, koji su ga u 17. vijeku nakratko uspjeli zauzeti.
Irak dobiva na ekonomskoj i strateškoj važnosti početkom 20. vijeka zbog nalazišta nafte te se za njega počinju zanimati kako Britanski Imperij tako i Njemačko Carstvo. Otomanski Imperij se, nastojeći zadržati kontrolu nad tim područjima, odlučio okrenuti Njemačkoj te započeti projekt Bagdadske željeznice koji neki historičari smatraju jednim od glavnih uzroka izbijanja prvog svjetskog rata.
Nekoliko mjeseci po izbijanju rata, Turska se priključila Centralnim silama. Zbog toga je Irak postao bojište, a britanski prodor u Mezopotamiju je godine 1916. zaustavljen porazom kod Kuta. Britanske snage su se pregrupirale i godinu dana kasnije osvojile Bagdad. U međuvremenu su Britanija i Francuska Sporazum sporazumom Sykes-Picot odredile da će Irak potpasti u britansku sferu utjecaja. Godine 1918. je Otomanski Imperij kapitulirao i time je prestala turska vlast nad Mezopotamijom.
Kraljevina Irak
Mirovni sporazum u Sevresu je godine 1920. odredio da područje današnjeg Iraka postaje mandatno područje Lige naroda, a Britanija je ovlaštena da njime privremeno upravlja dok se ne steknu uvjeti da Irak postane samostalna država. Ti su događaji u Iraku doveli do kratkotrajnog ustanka koji je krvavo ugušen. Godine 1921. na konferenciji u Kairu je određeno da će hašemitski poglavar Faisal ibn Husayn postati nominalni poglavar nove države.
Britanski mandat u Mezopotamiji je formalno okončan 1932. kada je Kraljevina Irak stekla nezavisnost i ušla u Ligu naroda. Međutim, ta je država nizom ugovora bila čvrsto vezana uz Britaniju, a u Iraku postojale brojne britanske vojne baze. Takvo je stanje stvari bilo uzrokom sve većeg nezadovoljstva među arapskim nacionalistima.
Nacionalizam se proširio i u iračku vojsku. Za vrijeme drugog svjetskog rata, u trenutku najveće slabosti Britanskog Imperija, grupa oficira je 1.4. 1941. na vlast državnim udarom dovela nacionalističkog premijera Rashida Alija. Njegov pokušaj da uz pomoć Sila Osovine otjera Britance doveo je do kratkotrajnog anglo-iračkog rata i britanske okupacije koja je završila 1947. godine.
Iako okupiran, Irak je 1945. ušao u UN i Arapsku ligu. Godine 1948. je sudjelovao na strani drugih arapskih država u ratu protiv Izraela.
Godine 1956. je Britanija, nastojeći stvoriti protutežu panarapskom pokretu Gamala Abdala Nasera potakla stvaranje Bagdadskog pakta, čiji je član bio i Irak. To je izazvalo duboko nezadovoljstvo prozapadnom politikom premijera Nurija al-Saida i mladog kralja Faisala II. Dana 14.7. 1958. u Iraku su nacionalistički oficiri na čelu s pukovnikom Abdul Qarimom Kassimom izvršili državni udar te ubili Faisala i kraljevsku porodicu.
Irak kao republika
Qassimov pučistički režim je Irak proglasio republikom i izvukao ga iz Bagdadskog pakta. Godinu dana kasnije posljednje britanske trupe su se povukle iz Iraka i nova država je konačno bila suverena u punom smislu riječi.
Qassimovi republikanci su se, međutim, oštro podijelili na dvije frakcije - panarabiste i komuniste, a problem za novi režim su predstavljale i sve jače težnje iračkih Kurda za autonomijom ili nezavisnom državom. Dok je Qassim nastojao balansirati između tih svih frakcija, vojska je sve više bila pod utjecajem panarabističke partije Baas. Na Qassima su članovi Baasa već godine 1959. pokušali atentat, a 1961. je Qassimov režim destabliziran kada je Kuvajt - britanski protektorat koji je Irak smatrao dijelom svoje teritorije - proglasio nezavisnost, a Qassim nije mogao ništa učiniti da to spriječi.
Baasisti su se u februaru 1963. osjetili dovoljno jakim da izvrše državni udar. Qassim je svrgnut i nakon kraćeg suđenja pogubljen. Novi basistički predsjednik Ahmed Hasan al-Bakr je na položaju ostao tek nekoliko mjeseci. Već u novembru je feldmaršal Abdul Salam Arif izvršio kontraudar. Njegovu politiku, usmjerenu prema suradnji s komunistima i Sovjetskom Savezu, nakon smrti u helikopterskom udesu 1966. je nastavio brat Abdul Rahman Arif.
Arifov prosovjetski režim je, uz diskretnu pomoć CIA-e, u julu 1968. godine u beskrvnom puču srusila stranka Baas, a al-Bakr je ponovno postao predsjednik. To je bio posljednji državni udar u historiji Iraka, a novi režim je, koristeći brutalne metode obračuna s političkim protivnicima, uspio državu učiniti stabilnom.
Irak pod Sadamom Huseinom
Al-Bakr je u julu 1979. podnio ostavku te je Sadam Husein i formalno preuzeo vlast. Već na samom početku su njegovu vladavinu obilježili događaji u susjednom Iranu, odnosno islamska revolucija koja je prijetila da inspirira sličan pokret među većinskim iračkim šijitima.
Husein je smatrao kako se ta opasnost može riješiti preventivnim ratom koji bi Iraku omogućio da anektira naftom bogate teritorije jugozapadnog Iraka, gdje je živjela arapska etnička manjina. Husein je također smatrao da će u tom pothvatu uživati podršku Zapada, kao i da će zahvaljujući revolucionarnom kaosu lako pobijediti.
Kada je u septembru 1980. rat započeo, ispostavilo se da ne samo Zapad, nego i SSSR i NR Kina podržavaju Irak. Međutim, Iran se pokazao pretvrdim orahom za iračke snage, koje su nakon početnih uspjeha ne samo izbačene iz Irana, nego i prisiljene braniti sam Irak kojeg je Iran nastojao osvojiti i tamo instalirati islamistički režim. Krvavi je rat potrajao osam godina i potpuno iscrpio obje zemlje. Posljednje je godine obilježila pobuna Kurda, koju je Sadam Husein ugušio koristeći bojne otrove pri čemu je ubijeno između 100.000 i 200.000 ljudi. Na kraju su Irak i Iran potpisali primirje, prihvativši status quo ante bellum.
Iako se Sadam proglasio pobjednikom, Irak je bio financijski iscrpljen i u dugovima, a istovremeno opskrbljen jednom od najvećih vojski na svijetu. U ljeto 1990. je Husein odlučio višegodišnji spor s Kuvajtom riješiti kroz invaziju. Kuvajt je okupiran i anektiran, ali je to izazvalo zgražanje u međunarodnoj zajednici. Irak je proglašen agresorom i podvrgnut međunarodnim sankcijama, a odbijanje da se povuče je godine 1991. dovelo do kratkotrajnog zaljevskog rata u kome je koalicija na čelu sa SAD desetkovala iračku vojsku i prisilila je da se povuče iz Kuvajta.
Usprkos svih tih iskušenja - uključujući i CIA-ine pokušaje poticanja državnog udara - Huseinov režim je preživio. Irak se 1990-ih postepeno oporavljao, a uvođenje UN-ovopg programa nafte za hranu je djelomično ublažilo efekte sankcija te omogućilo Iraku da djelomično razbije svoju diplomatsku izolaciju.
Invazija i okupacija Iraka
Nakon napada 11. septembra 2001. godine u američkoj administraciji je zavladalo mišljenje kako je postojanje Huseinovog režima koji otvoreno prkosi SAD neprihvatljivo, kao i da će njegove zalihe oružja za masovno uništavanje poslužiti terorističkim organizacijama kao što je Al Qaeda za nove napade. Zbog toga je američka diplomacija pokrenula novu inicijativu u svrhu izglasavanja nove rezolucije Vijeća sigurnosti UN, kojom bi se odobrila vojna akcija s ciljem da se Irak konačno razoruža.
Iako ta inicijativa nije urodila plodom, SAD i njene saveznice su početkom 2003. zaključile kako su stvoreni politički uvjeti da se krene u oružanu akciju rušenja Huseinovog režima. Uslijedio kratkotrajni rat u kojem su američke snage za mjesec dana uspjele ovladati teritorijom Iraka i svrgnuti Huseina, koji je otišao u ilegalu.
Međutim, uz Huseinov režim je istovremeno kolabirala i državna uprava, a počela se raspadati zdravstvena, obrazovna, energetska i vodovodna i druga infrastruktura iračkog društva. Savezničke okupacijske snage, koje su formalno preuzele vlast kao Koalicijska privremena uprava pokazale su se nesposobnima riješiti te probleme, a niz nespretnih poteza uperenih prema osobama i institucijama bivšeg režima je izazvalo široko nezadovoljstvo, pogotovo među sunitskom zajednicom.
Nade da će gerilska aktivnost zgasnuti sa hvatanjem Huseina u decembru 2003. su se izjalovile. Već u proljeće 2004. godine su protiv koalicijskih snaga oružje digli šijiti, a u velikim dijelovima Iraka su pobunjenici preuzeli vlast. Najpoznatiji je bio slučaj grada Falluje koja je mjesecima pružala otpor, i koju su Amerikanci uspjeli pacificirati tek nakon velikih žrtava krajem 2004. godine.
Koalicijska privremena uprava je formalno prestala s radom 28.6. 2004. kada je Irak nominalno dobio suverenitet, a poslove civilne uprave preuzela privremena vlada na čelu s Iyadom Allawijem. U januaru 2005. su održani parlamentarni izbori koje su suniti uglavnom bojkotirali. Novostvorena skupština je donijela ustav, i temeljem njega nove izbore u decembru iste godine. Novostvorena skupština je nakon teških pregovora za premijera izabrala Nourija al-Malikija za premijera.
Početkom 2006. je bombaški napad sunitskih militanata na šijitsko svetište al-Askari doveo do krvave odmazde šijita prema sunitskim civilima, te kampanje međusobnog etničkog čišćenja, zbog čega je situacija u Iraku dobila obilježja građanskog rata. Nasilje je dobijalo sve veće dimenzije i svoj vrhunac imalo početkom 2007. godine. Američka administracija je tada promijenila strategiju, odnosno povećala broj svojih vojnika uz istovremeno nastojanje da se političkim sredstvima umire sunitske pobunjeničke grupe. Ti su napori nakon nekoliko mjeseci dali određene rezultate, te se za godinu dana količina nasilja smirila.
What Happened to Mary
What Happened to Mary je serija američkih kratkih crno-bijelih nijemih filmova snimljenih od 1912. do 1913. godine u režiji Charlesa Brabina poznati kao prvi američki filmski serijal. Naslovna heroina, čiji je lik tumačila Mary Fuller, bila je mlada djevojka po imenu Mary Cuyler, čijem je očuhu obećana nagrada od 1000 US$ ako je uspije udati za neke od lokalnih mladića. Radnja je pratila njene napore da se oslobodi prisilnog braka i pokuša pronaći sreću u velegradu. Iza filma je stajao film studio Thomasa Edisona koji je uvođenjem filma u nastavcima kao nove forme želio vezati publiku; film je također bio vezan za roman u nastavcima koji je pratio radnju, odnosno paralelno - kao i film - svakog mjeseca bio objavljivan u časopisu Ladies' World. Serijal je doživio veliki uspjeh, od Mary Fuller učinio kratkotrajnu zvijezdu i potakao snimanje nastavka Who Will Marry Mary?, ali i druge filmaše da počnu snimati serijale koji će sljedećih decenija biti jedan od najpopularnijih oblika filmske zabave.
Creta-Bruciate, Piacenza
Creta-Bruciate je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.