cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Lazarević
Uloga u kosovskom ratu
1998. godine Vladimir Lazarević je imenovan za načelnika štaba Prištinskog korpusa VJ. Jedna od njegovih dužnosti u svojstvu načelnika štaba Prištinskog korpusa bila je da nadzire državnu granicu između Kosova i Albanije. On je doprineo izvođenju zajedničkih operacija VJ i MUP na tom području tokom druge polovine 1998. godine. Lazarević je 1998. godine bio upoznat s činjenicom da se nad civilima i civilnom imovinom počinjavaju teška krivična dela tokom operacija VJ i MUP na Kosovu. Takođe je znao da je ovo dovelo do raseljavanja znatnog broja civila.
thumb|Ruševine sela [[Morina na granici sa Albanijom koje je VJ granatirala 23 i 24. maja 1998. Narednih meseci, na stotine albanskih sela na Kosovu je granatirano. ]]
Krajem 1998. godine, tadašnji komandant Prištinskog korpusa Nebojša Pavković je postao komandant Treće armije. 25. decembra 1998. godine predsedničkim ukazom Vladimir Lazarević je postavljen umesto njega na položaj komandanta Prištinskog korpusa. Dok se nalazio na ovim položajima, Lazarević je bio stacioniran na Kosovu, prvo u Đakovici, a kasnije u Prištini i njenoj okolini.
Lazarević je imao de jure i de facto kontrolu nad jedinicama koje su mu bile podređene, uključujući i redovne jedinice VJ, a od početka aprila 1999. godine, i teritorijalne vojne odrede. Lazarević značajno učestvovao je u planiranju i izvođenju zajedničkih operacija VJ i MUP od marta do juna 1999. godine na Kosovu koje su vodile sistematskom etničkom čišćenju albanskog stanovništva (vidi: Operacija Potkovica). On je podržavao takve aktivnosti, uprkos tome što je znao za činjenje ratnih zločina od strane njegovih trupa.
Posleratni period
Za svoje zasluge u kosovskom ratu četiri puta ga je vanredno unapredio predsednik SRJ Slobodan Milošević, a u aprilu 1999. godine odlikovan je Ordenom ratne zvezde prvog stepena. U junu 1999. godine unapređen je predsedničkim ukazom u čin general-potpukovnika. Dana 28. decembra 1999. godine, Lazarević je imenovan za načelnika štaba Treće armije, a 13. marta 2000. za komandanta Treće armije.
Nakon pada Miloševića i dolaska nove vlasti, Lazarević je unapređen u čin general-pukovnika 30. decembra 2000. godine. Početkom 2002. godine, imenovan je za pomoćnika načelnika Generalštaba VJ za kopnenu vojsku. Ukazom Vojislava Koštunice, tadašnjeg predsednika SRJ, 1. aprila 2002. godine postavljen je na položaj načelnika Sektora za kopnenu vojsku. 7. avgusta 2003. godine, Lazarević je razrešen dužnosti u Vojsci Srbije i Crne Gore.
Suđenje
Protiv njega je krajem 2003. podignuta optužnica Haškog tribunala. Haška optužnica je teretila generale Pavkovića, Lazarevića, Lukića i Đorđevića da su učestvovali u udruženom zločinačkom poduhvatu sa ciljem da proteraju Albance sa Kosova. Lazarević se dobrovoljno predao Haškom tribunalu. Na njegovom ispraćaju u Beogradu bio je i premijer Vojislav Koštunica.
Sudsko veće je utvrdilo da je Vladimir Lazarević podržavao činjenje ratnih zločina širom Kosova od strane potčinjenih mu VJ u okviru široko rasprostranjenog i sistematskog napada na kosovske Albance. Lazarević je, svojim delovanjem u komandovanju snagama VJ koje su mu bile podređene, obezbedio praktičnu pomoć, podstrek i moralnu podršku onim pripadnicima VJ za koje je znao da nameravaju da počine deportaciju i prisilno premeštanje stanovništva. Njegovi postupci imali su bitne posledice po činjenje zločina na terenu od strane vojske.
2009. je osuđen na 15 godina zatvora za zločine protiv čovečnosti, kršenja zakona i običaja ratovanja i druga nehumana dela. Zajedno sa njim, osuđeni su i Nebojša Pavković, Nikola Šainović, Dragoljub Ojdanić i Sreten Lukić. Prvooptuženi Slobodan Milošević je umro u pritvoru a Milan Milutinović je oslobođen optužbi.
Pošto je odslužio dve trećine kazne, pušten je 3. decembra 2015. Na niškom aerodromu ga je dočekalo nekoliko ministara, načelnik generalštaba, niški vladika i gradonačelnik i nekoliko stotina građana.
Nibionno, Lecco
Nibionno je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
Quinta Primavera, Tuxtla Gutiérrez
Quinta Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tuxtla Gutiérrez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 845 m.
Vodenbuhe
Vodenbuhe su porodica slatkovodnih planktonskih račića iz infrareda rašljoticalaca (lat.: Cladocera)
Opis i stanište
Tijelo vodenbuha dugo je u prosjeku oko 1 milimetar. Imaju dvodijelnu hitinsku ljušturicu i izrazito razvijen drugi par ticala, u obliku grana, što služe za plivanje. Oba postrana sastavljena oka spojena su u jedno veće vrlo pigmentirano oko na sredini glave. Razmnožavaju se spolno i nespolno (partenogenezom). Raširene su u slatkim vodama, gdje se pretežno hrane algama, a same su gotovo najvažnija hrana mladih riba.
Kosmos-1203
Kosmos-1203 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1203 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 31. jula 1980. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 7420 kilograma. Kosmos-1203 je bio osmatrački satelit.
Amur (riba)
Amur ili indijski šaran је slatkovodna riba koja pripada obitelji Cyprinidae. Nastanjuje tekućice i jezera Balkana.
Opis i građa
Amur ima vretenasto tijelo pravilne građe. Izgledom je dosta sličan klenu. Čelo mu je dosta široko, te ima velike ljuske. Leđa su mu zelenkasta, bokovi tamniji, a trbuh svjetliji. Leđna i repna peraja su tamnije, a ostale svjetlije. Neki primjerci amura mogu narasti preko metra dužine i 30 kg.
Stanište i ponašanje
Amur ili indijski šaran potječe iz rijeke Amur u sjevernoj Aziji, odande je donesen u Europu. Zbog svoje prehrane amur se koristi i za čiščenje stajačih voda. Amur je kod nas uobičajeno stanovnik stajačica, ali ga se može nači i u rijekama. Amur je biljožder te se ljeti najčešće može naći na mjestima obraslim vodenim biljem, zimi se povlači u najdublje dijelove vode.
Način hranjenja
Hrani se vodenim biljem: trskom, mrijesnjakom, vodenom lećom, žabokrečinom, vodenom kugom, rogozom, a jede travu i djetelinu, ako mu se dade. Pravi je biljožder koji brzo raste. Amur pojede dnevno mnogo vodenog bilja, gotovo toliko koliko je težak. Često ga upotrebljavaju u ribnjacima i za "čišćenje" obraslih vodenih površina.
Podcast
Podcast je digitalna datoteka koja sadrži audio ili audio-video zapis koji se distribuira putem Interneta koristeći RSS tehnologiju, a namijenjen je gledanju (ili slušanju) na računalu, digitanom prijenosnom playeru poput iPoda ili televizije koristeći uređaje poput Apple TV-a.
Amur (riba)
Razmnožavanje
Amur se razmnožava kada se temperatura vode digne iznad 20°C. Ženka polaže od 30.000 do 800.000 jajašca u brzim tokovima. Mlađ brzo raste i hrani se planktonom, insektima i vodenim biljem, kasnije se počinje potpuno hraniti biljnom prehranom.
Podcast
Naziv podcast je složenica riječi POD (Personal On Demand) i engleske riječi broadcast. Iako su na početku podcasti bili isključivo audio datoteke, najčešće u mp3 formatu, danas se za podcast uglavnom smatraju video sadržaji. Video podcast se još naziva i vidcast, a osobe koje se bave podcastingom se nazivaju podcasteri.
Buco
Buco je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Zagreb emitirana 1971. godine. Režirao ju je Anton Marti, a scenario je napisala Vlasta Gregurić.
Podcast
RSS agregatori specijalizirani za skidanje Podcasta zovu se Podcatcheri
Prvim podcastom smatra se "The End Of Days" pokrenut 31. listopada 2003. godine
Amur (riba)
Strani nazivi
Grass carp (engleski); Graskarpfen (njemački); Carpa erbivora (talijanski); Carpe amour (francuski); Белый амур (ruski).
Sumter County, South Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 107.456, što je 2.81 (2,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Palazzo Maianti, Ferrara
Palazzo Maianti je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Vlajko Stojiljković
Vlajko Stojiljković (Mala Krsna, 1937. godine - Beograd, 13. 4. 2002) je bio srpski ministar unutrašnjih poslova, optužen za ratne zločine počinjene nad civilnim stanovništvom Kosova. Izvršio je samoubistvo nakon uspostavljanja saradnje sa Međunarodim sudom u Hagu.
Uloga u kosovskom ratu
thumb|Iskopavanje [[Masakr u Suvoj Reci|žrtava Suve Reke na policijskom poligonu u Batajnici. MUP je tajno prevozio leševe albanskih civila u unutrašnjost Srbije. ]]
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju protiv njega je podigao optužnicu 27. 5. 1999. godine za zločine na počinjene tokom rata na Kosovu. Optužnica ga je teretila za "planiranje, pripremu i izvođenje" kampanje sistematskog etničkog čišćenja koju su srpske snage provodile na Kosovu (vidi Operacija Potkovica), koja je rezultirala masovnim iseljavanjem i ubistvima civila. Pored njega, kao učesnici udruženog zločinačkog poduhvata, su bili navodeni i Slobodan Milošević, Milan Milutinović, Nikola Šainović i Dragoljub Ojdanić.
Stojiljković je pucao sebi u glavu 11. 4. 2002. ispred zgrade Narodne Skupštine, dana kada je usvojen zakon o saradnji sa Međunarodnim sudom. Preminuo je u beogradskom Urgentnom centru 13. 4..
Vrbovec Samoborski
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 283 stanovnika te 81 obiteljskih kućanstava.
NGC 2096
NGC 2096 je otvoreni skup u zviježđu Zlatnoj ribi.
Spring Valley, Illinois
Spring Valley je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.558 stanovnika.
San Isidro, San Martín de Bolaños
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Martín de Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 930 m.
Kikači
Kikači su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kalesija koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.575 stanovnika.
Montefosca-Placeida, Udine
Montefosca-Placeida je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
San Ramón, Ixtlahuacán del Río
San Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1796 m.
Baldin e Perer, Treviso
Baldin e Perer je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Washington, Iowa
Vašington je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 7.266 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 7.266 stanovnika, što je 219 (3,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ignacio Zaragoza, Ensenada
Ignacio Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 537 m.
Bubašinter
Bubašinter je jugoslovenski crno-beli igrani film snimljen 1971. godine u režiji Milana Jelića kome je to bio celovečernji režijski debi. Scenario su napisali Ljubiša Kozomara i Gordan Mihić. Po žanru je mešavina drame i komedije. U njemu je prvu ulogu odigrala Zlata Petković.
Kratak sadržaj
Uništavanje bubašvaba u magacinu pekare je prvi zadatak koji pekar poverava svome petnaestogodišnjem sinu, nadajući se da će ga tako iz sveta sanjalica prevesti u svet trudbenika. Razlog za neuspeh u poslu otac nalazi u dečakovom nesređenom seksualnom životu, pa ga vodi u jedan motel. Pošto i taj pokušaj ostaje bez uspeha, otac diže ruke. Dečaka će u svet seksa uvesti tetka, raspuštenica, na njoj svojstveni način.
Arroyo Seco, Puente Nacional
Arroyo Seco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Puente Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 192 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Tubbiano, Arezzo
Tubbiano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 326 m.
Honaunau-Napoopoo, Hawaii
Honaunau-Napo'o'opo je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.567 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.567 stanovnika, što je 153 (6,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
RSS
150px|link=http://www.mykoncept.com|right|formata rabljenih za web stranice koje se često osvježavaju RSS (kratica od RDF Site Summary, više poznat kao Really Simple Syndication - stvarno jednostavne vijesti) je skup Web formata rabljenih za web stranice koje se često osvježavaju, i sam njih izvor(feed) i preglednici za vijesti iz tog izvora (RSS readers). RSS izvori postoje najčešće za blogove, neke novinske internet stranice (portali) ili web stranice poput Wikipedije koje se učestalo mijenjaju (češće od jednom dnevno, pa do nekoliko promjena u sekundi). Čitanje RSS vijesti može biti elegantnije od otvaranja desetak tabova u omiljenom web pregledniku.
RSS
RSS univerzalni format za razmjenu sadržaja, omogućava vlasnicima web stranica prezentiranje sadržaja korisnicima u skraćenom obliku. Korisnici mogu ponuđene sadržaje pregledavati pomoću preglednika, posebnih programa ili koristiti na svojim stranicama. Također, postoje posebni portali čiji sadržaj se sastoji isključivo od RSS sadržaja.
Format
RSS sadržaji su označeni s posebnom ikonom (vidi desno) i imaju univerzalan format (preuzeto s: http://www.rss-specifications.com/rss-specifications.htm):
Concorde
Concorde (također Aérospatiale-British Aerospace Concorde) je turboreaktivni nadzvučni putnički avion (supersonic transport SST). Bio je rezultat anglo-francuskog dogovora na razini vlada, te zajednički proizvod Aérospatialea i British Aircraft Corporationa. Nakon prvog leta 1969., uveden je u službu 1976. godine, a povučen je iz prometa 2003., nakon 27 godina službe.
Concorde je redovno letio na transatlantskim linijama sa londonskog aerodroma Heathrow (British Airways) i pariškog Charles de Gaulle (Air France) za njujorški JFK i washingtonski Dulles, rentabilno na rekordnim brzinama, za manje od polovice vremena potrebnog standardnim putničkim zrakoplovima. Concorde je također postavio mnoge druge rekorde, uključujući službene rekorde prema Fédération Aéronautique Internationale (FAI) za zapadni i istočni let oko svijeta. Bio je uspješniji avion od samo dva nadzvučna putnička zrakoplova koji su ikada konstruirani i uvedeni u promet. Drugi, Tupoljev Tu-144, neslužbeno nazvan Konkordsky radi evidentne sličnosti s Concordeom, bio je rezultat sovjetske industrijske špijunaže. Iako je prvi poletio povučen je iz prometa nakon samo pedesetak komercijalnih letova radi kratkog doleta i velike potrošnje goriva.
Sa samo 20 izrađenih komada i vrlo dugim i skupim razvojnim programom, Concorde nije bio komercijalno uspješan projekt, te su samo British Airways i Air France odlučili se, uz državne subvencije, na kupnju. Kao rezultat nesreće Air Franceovog leta 4590 u Parizu 25. jula 2000., svjetske ekonomske situacije nakon napada 11. septembra 2001, i drugih faktora, povučen je iz prometa 24. oktobra 2003., dok je zadnji let obavljen 26. novembra iste godine.
Concorde ostaje ikona u povijesti zrakoplovstva, s velikim brojem obožavatelja širom svijeta.
Razvoj
mini|Concorde 001, 2. marta 1969
Kasnih 1950-ih Velika Britanija, Francuska, Sjedinjene Države i Sovjetski savez razmatrali su mogućnost razvoja nadzvučnog prijevoza. Britanska Bristol Aeroplane Company i francuska Sud Aviation radile su na svojim projektima nazvanima Bristol Type 223 i Super-Caravelle, u oba slučaja obilno financiranima od državnih vlada. Britanski dizajn s tankim delta krilima (baziran na radu njemačkog stručnjaka za aerodinamiku Dietricha Küchemanna) bio je namjenjen avionu za transatlantske letove s kapacitetom od cca 100 ljudi, dok su francuzi radili na zrakoplovu srednjeg doleta.
Oba su projekta ranih 1960-ih bila spremna za izradu prototipova, ali troškovi su bili toliko veliki da je britanska vlada zatražila od British Aircraft Corporation da potraži međunarodnu suradnju. Projekt je predložen mnogim zemljama no samo je Francuska pokazala stvarno zanimanje. Razvojni projekt dogovoren je kao međunarodni ugovor između dvije države i uključivao je klauzulu, traženu od Britanije, koja je nametala teške penale u slučaju otkazivanja projekta. Nacrt ugovora potpisan je 28. novembra 1962. U to doba obije kompanije doživjele su integraciju, te je kao uzrok toga Concorde bio projekt između kompanija British Aircraft Corp. i Aerospatiale.
Isprva, novi je konzorcij namjeravao proizvesti dvije verzije zrakoplova, jedan dugog i jedan kratkog doleta. Potencijalni kupci međutim nisu pokazali interes za verziju kratkog doleta, te se od toga odustalo. Konzorcij je osigurao narudžbe (tj. neobavezne opcije) za više od 100 verzija zrakoplova dugog doleta od tadašnjih vodećih zrakoplovnih kompanija: Pan Am, BOAC i Air France bili su početni kupci, svaki sa šest naručenih jedinica. Ostali naručioci bili su Panair do Brasil, Continental Airlines, Japan Airlines, Lufthansa, American Airlines, United Airlines, Air Canada, Braniff, Singapore Airlines, Iran Air, Olympic Airways, Qantas, CAAC, Middle East Airlines i TWA.
Zrakoplov je u Britaniji isprva nazivan francuskim imenom "Concorde", ali to je službeno promijenio britanski premijer Harold Macmillan u "Concord", kao odgovor na navodno omalovažavanje od strane Charlesa de Gaullea. 1967. na predstavljanju zrakoplova u Toulouseu, britanski ministar tehnologije Tony Benn najavio je povratak naziva na "Concorde", što je izazvalo nacionalističko brujanje, utihnuto kad je Benn izjavio da dodatno "e" predstavlja Excellence (izvrsnost), Englesku, Europu, i Entente cordiale (prijateljski dogovor među državama). U svojim memoarima napisao je o primitku pisma gnjevnog škota koji tvrdio: "govorite i "E" za Englesku, ali dio je izrađen i u Škotskoj". Uzevši u obzir škotski doprinos izradi nosnog konusa Concordea, Benn je odgovorio da je "E" također i za Écosse (francuski naziv za Škotsku).
Izrada dva prototipa započela je februara 1965. 001, kojeg je gradio Aerospatiale u Toulouseu i 002, proizvod BAC-a u Filtonu kraj Bristola. 001 prvi je obavio pokusni let 2. marta 1969., s pilotom Andreom Turcatom, te je prvi nadzvučni let postigao 1. listopada. Prvi Concorde izrađen u Britaniji, kojim je upravljao Brian Trubshaw, letio je iz Filtona u Fairford 9. travnja 1969. Kako je program letova napredovao, 001 je 4. oktobra 1971. poslan na promotivno putovanje. 002, 2. juna 1972. također je upućen na letove, najprije na turneju po bliskom istoku i iduće godine u Sjedinjene Države kada je prvim slijetanjem otvorio novi aerodrom u Dallasu.
Ross Barnes
mini|Ross Barnes
Concorde
Razvoj
Ta putovanja dovela su novih 70 narudžbi, ali serija faktora uzrokovala je iznenadno otkazivanje većeg broja naručenih zrakoplova: Energetska kriza 1973., akutne financijske teškoće mnogih zrakoplovnih kompanija, nesreća konkurentskog Tupoljeva Tu-114 na zrakoplovnom sajmu na pariškom Le Bourgetu, briga za okoliš vezana uz probijanje zvučnog zida, zagađenje zvukom i gorivom pri polijetanju. Samo Air France i British Airways (nasljednik BOAC-a) odlučili su poštovati narudžbe, s državnim vladama koje su zadržavale sve eventualne profite. U slučaju British Airwaysa, 80% profita zadržavala je britanska vlada do 1984., dok je trošak nabave aviona bio pokrivan državnom subvencijom.
Ross Barnes
Roscoe Conkling Barnes (New York, 8.5. 1850 – Chicago, 5.2. 1915) bio je američki igrač bejzbola i jedna od najvećih zvijezda oprve profesionalne lige s National Association (1871-1875) te National Leaguea (1876-1881). Igrao je na položaju druge baze i shortstopa. Najveća dostignuća je postigao igrajući za dominantni klub Boston Red Stockings ranih 1870-ih, zajedno s Albertom Spladingom, Calom McVeyem, Georgeom Wrightom, Harryjem Wrightom, Jimom O'Rourkeom i Deaconom Whiteom. Usprkos tako snažne konkurencije, Ross Barnes se smatrao najvrijednijim igračem svojih timova.
Concorde
Razvoj
Sjedinjene Države otkazale su svoj program razvoja nadzvučnog putničkog zrakoplova 1971. Predložena su dva projekta: Lockheed L-2000, nalik na veći Concorde, bio je odbijen radi prihvaćanja bržeg Boeinga 2707, s kapacitetom 300 putnika i promjenjivom geometrijom krila. Druge zemlje, kao Indonezija ili Indija, zabranile su prelete Concordea radi navodnog zagađenja zvukom.
Ross Barnes
Prije nego što je završila sezona 1875. godine, Barnes i četvorica igrača Bostona su tajno potpisali ugovore za Chicago White Stockings. Kad se to pročulo po Bostonu, navijači su ih prozvali izdajnicima. National Association se spremao poništiti ugovore, ali je vlasnik Chicaga William Hulbert taj problem jednostavno riješio formiravši novu ligu National League.
Concorde
Razvoj
Obije europske kompanije nastavile su od 1974. nadalje s testiranjima i demonstrativnim letovima. Rekordi postavljeni na testiranjima do danas nisu nadmašeni; prototipi, predproizvodni modeli i prvi serijski proizvedeni primjerci obavili su 5335 sati leta, od toga 2000 sati nadzvučnog leta. Cijena pojedinog zrakoplova 1977. bila je £23 000 000 ($46 000 000). Troškovi razvoja bili su šest puta veći od predviđenoga.
Ross Barnes
Godine 1877. se teško razbolio, te mu je opao kvalitet igre. Zbog toga je kraće vrijeme igrao po nižim ligama, prije nego što se 1878. vratio u Cincinnati, da bi godine 1881. svoju posljdnju karijeru odigrao u Bostonu.
Concorde
Dizajn
Concorde je zrakoplov sa šiljastim zaobljenim dvostrukim delta krilima ("OG delta wing") s četiri motora Rolls-Royce/Snecma Olympus 593, čiji se razvoj temeljio na motorima razvijenima za strateške bombardere Avro Vulcan. Motori su bili zajednički projekt britanskog Rolls-Roycea i francuske SNECMA-e. Također, to je bio prvi civilni zrakoplov s analognim fly-by-wire upravljačkim sistemom, i prvi sa spuštajućim prednjim nosom radi bolje vidljivosti pri polijetanju i slijetanju.
Kosovača
Kosovača je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kalesija koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 138 stanovnika.
Concorde
Dizajn
Glavni dizajner projekta bio je Pierre Satre, s Archibaldom Russellom kao zamjenikom.
Ross Barnes
Nakon završetka sportske karijere je, Barnes, kao zakleti neženja, vodio cijeli niz administrativnih položaja u Chicagu, sve do 1915. godine, kada je umro od srčane bolesti.
Concorde
Dizajn
Ove i druge značajke omogućavale su prosječnu brzinu krstarenja od 2.02 Macha ili oko 2140 km/h, s maksimalnom visinom leta od 18 300 m, dvostruko više u odnosu na konvencionalne avione. Prosječna brzina slijetanja od 298 km/h bila je relativno visoka.
Concorde je prokrčio put mnogim novim tehnologijama.
Tolpiprazol
Tolpiprazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 284,399 Da.
Concorde
Dizajn
Za visoku brzinu i optimizaciju leta:
Za smanjenje težine i poboljšane performanse:
Glavno je nasljeđe razvojnog programa Concordea u iskustvu stečenom za kasnije projektiranje i izradu zrakoplova konzorcija Airbus. Sudjelovanje Snecma Moteursa u programu pripremilo je ulazak te kompanije u dizajn i proizvodnju motora za civilne avione, što je Snecma-i zajedno s General Electricom otvorilo put ka osnivanju CFM Internationala i proizvodnji uspješne serije motora CFM International CFM56.
Premda je Concorde kada je 1970-ih uveden u promet bio tehnološki izvanredno napredan, 30 godina kasnije njegov cockpit, s analognim indikatorima i prekidačima, izgledao je zastarjelo. Bez stvarne konkurencije, nije bilo komercijalnog pritiska za tehnološkom nadogradnjom s najnovijom avionikom ili komforom u putničkoj kabini kao u zrakoplovima iz istog doba, npr. Boeingu 747.
Ključni partneri BAC (kasnije BAE systems) i Aerospatiale (kasnije spojen u EADS) bili su zajednički vlasnici Concordeovog homologacijskog lista. Formiranjem Airbus SAS-a, nadležnost za homologacijski list transferirana je na Airbus.
Glavni problemi riješeni u projektu
Više tehničkih problema riješeno je za vrijeme razvoja i ispitivanja Concordea.
Kretanje hvatišta aerodinamičke sile
Kada kod ubrzanja aviona brzina pređe kritični Mach broj (kada na bilo kojem malom dijelu konstrukcije aviona brzina struje zraka pređe brzinu zvuka), hvatište aerodinamičke sile pomiče se unazad. Pri tome težište aviona ostaje gdje jest, te se stvara moment oko poprečne osi koji spušta nos aviona. Inženjeri su dizajnirali krila posebnog oblika da se smanji taj pomak hvatišta aerodinamičke sile. Ipak, ostao je pomak od oko 2 metra, što bi se moglo uravnotežiti trimerom na kormilu visine, ali to bi pri takvim brzinama prouzročilo dramatično povećanje aerodinamičkog otpora. Umjesto toga, Concorde je opremljen sustavom koji razmješta gorivo uzduž trupa aviona prilikom ubrzavanja odnosno usporavanja, čime se premješta i težište aviona, i tako uravnotežuje poprečni moment nastao pomicanjem hvatišta aerodinamičke sile.
Motori
Radi ekonomske održivosti, Concorde je morao letjeti na razumno duge distance, što je zahtjevalo malu potrošnju. Za optimalan nadzvučni let bili su uzeti u obzir turboventilatorski motori, ali od toga se odustalo radi velikog promjera takvih motora koji bi izazvao veliki aerodinamički otpor. Ustanovljeno je da su turboreaktivni motori najbolji izbor, te je odabran motor Rolls-Royce/Snecma Olympus 593 s dvostrukim kompresorom, verzija motora razvijenog za strateški bombarder Avro Vulcan, kasnije razvijenog u nadzvučni motor s dodatnim sagorijevanjem, te potom prilagođen Concordeu.
Dizajn ulaznih otvora na motorima bio je presudan. Svi konvencionalni mlazni motori mogu primati zrak samo pri brzinama od oko Mach 0.5, te se radi toga zrak mora usporiti s Mach 2.0 pri ulasku u otvore. Concorde je posebno morao kontrolirati udarne valove tih redukcija brzine zraka radi izbjegavanja oštećenja motora. To je omogućeno parom ploča na otvorima motora (intake ramp) i dodatnim zakrilcem čija se pozicija radi usporenja zraka mijenja tijekom leta. Ploče su bile na vrhu kućišta motora i pomicane prema dole, te je dodatno zakrilce pomicano gore i dole, što je zraku omogućavalo da struji unutra ili van. Za vrijeme polijetanja, kada su motori pod velikim opterećenjem, ploče su bile u ravnom položaju, a dodatno zakrilce uvučeno radi veće potrebe motora za zrakom. Pri ubrzavaju prema Mach 0.7 zakrlice se zatvaralo; pri brzini Mach 1.3 ploče su počele djelovati, uklanjajući zrak iz motora koji je tada korišten za presurizaciju kabine. Pri brzini Mach 2.0 ploče su pokrile polovicu njihove moguće distance. Također su olakšavale posao kompresorima jer nisu samo komprimirale zrak već su povećavale i temperaturu zraka.
Kvar motora stvara velike probleme na konvencionalnim podzvučnim zrakoplovima; avion ne gubi samo potisak na toj strani, već je motor i veliki izvor aerodinamičkog otpora, što uzrokuje zakretanje i naginjanje u smjeru pokvarenog motora. Da se pri nadzvučnim brzinama to dogodilo Concordeu, u teoriji bi izazvalo katastrofalni lom strukture. Kako pri kvaru motor nema potrebe za zrakom, neposredni efekt kvara motora na Concordeu bio bi otvaranje dodatnog zakrilca i puna ekstenzija ploča, koje bi skretale zrak ispod motora, poništavajući efekt otpora pokvarenog motora. Na testiranjima Concorde je bio sposoban zatvoriti oba motora na istoj strani aviona pri brzini Mach 2 bez ikakvih problema u kontroli.
Zrakoplov je koristio dodatno sagorijevanje pri polijetanju i krozzvučnoj akceleraciji između Mach 0.95 i 1.7, dok je bilo isključeno u svim ostalim slučajevima. Motori su bili sposobni dostići Mach 2 bez dodatnog sagorijevanja, ali otkriveno je da se na taj način troši više goriva, jer zrakoplov znatno više vremena leti u visokom krozzvučnom aerodinamičkom otporu, iako dodatno sagorijevanje ima relativno veliku potrošnju.
Radi velike potrošnje mlaznih motora pri niskim brzinama, Concorde je trošio dvije tone goriva rulanjem po pisti. Kao štednja goriva samo su dva vanjska motora bila uključena nakon slijetanja. Potisak dva motora bio je dovoljan za rulanje do platforme radi male težine zrakoplova nakon slijetanja.
S druge strane, pri brzinama od Mach 2, Concordeovi mlazni motori bili su potrošnjom najefikasniji na svijetu.
Problemi zagrijavanja
Pored motora, najtopliji je dio strukture bilo kojeg nadzvučnog zrakoplova nosni konus. Inženjeri su namjeravali upotrijebiti (duraluminij) aluminij kroz cijeli trup radi iskustva s radom, troškova i lakog oblikovanja tog materijala. Najviša temperatura koju aluminij može podnijeti kroz radni vijek zrakoplova je 127°C, što je maksimalnu brzinu ograničavalo na Mach 2.02.
Concorde je prolazio kroz dva ciklusa zagrijavanja i hlađenja tijekom leta, isprva hlađenja pri postizanju visine, potom zagrijavanja nakon postizanja nadzvučne brzine. Obrnuto se događalo prilikom spuštanja i usporavanja, što se moralo uzeti u obzir pri izradi strukture. Izrađen je skupi ispitni stol koji je permanentno zagrijavao i hladio dio krila u prirodnoj veličini, te su povremeno ispitivani uzorci metala. Testiranje je stvaralo milijune funti troška godišnje.
Kosmos-1204
Kosmos-1204 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Concorde
Problemi zagrijavanja
Da bi se kabina održavala hladnom, Concorde je koristio gorivo kao hladnjak za vrućinu iz klimatizacije. Ista metoda korištena je i za hlađenje hidraulike. Za vrijeme nadzvučnog leta pozori u cockpitu postajali su prevrući da bi ih se dotaklo.
Concorde je također imao restrikcije s livrejom; većina površine morala je biti obojana s posebnom visoko sjajećom bijelom bojom da se izbjegne pregrijavanje aluminijske strukture radi nadzvučnih efekata zagrijavanja pri brzini od Mach 2. Ipak, 1996., Air France nakratko je obojao svoj F-BTSD u većinom plavu livreju (s iznimkom krila) kao dio promotivnog ugovora s Pepsi Cola-om. U toj shemi Air Franceu je savjetovano da brzinu od Mach 2 ne održava duže od 20 minuta odjednom, ali nije bilo restrikcija za brzine ispod Mach 1,7. F-BTSD je izabran za promociju jer taj zrakoplov tada nije bio predviđen za dugačke letove koji bi zahtjevali dugotrajnu aktivnost na Mach 2.
Strukturalni problemi
Radi velikih brzina na kojima je letio, snažne sile djelovale su na strukturu zrakoplova za vrijeme okretanja i naginjanja. To je uzrokovalo savijanje i distorzije strukture, što je riješeno neutraliziranjem vanjskih elevona pri velikim brzinama. Samo unutarnji elevoni, pričvršćeni na najsnažnijim dijelovima krila, aktivni su pri velikim brzinama.
Žarko Šešum
Žarko Šešum (srpski: Жарко Шешум; Bačka Palanka, 16. lipnja 1986.) je srpski rukometaš i reprezentativac. Visok je 1,95 m i igra na poziciji lijevog vanjskog. Karijeru je počeo 2003. kao igrač Sintelona. Od 2007. do 2010. bio je član mađarskog KC Veszpréma, nakon čega prelazi u njemački Rhein-Neckar Löwen. Dana 8. veljače 2009. godine, u mađarskom gradu Balatonfured, huligani su ga teško ranili, a ubili su rumunjskog rukometnog reprezentativca Mariana Cozmu, te teško ranili i hrvatskog rukometnog reprezentativca Ivana Pešića.
Concorde
Strukturalni problemi
Dodatno, relativno mala visina uzrokovala je veće svijanje zrakoplova, posebno za vrijeme polijetanja, te su piloti tome mogli posvjedočiti ukoliko su pogledali unatrag u kabinu, no bilo je manje vidljivo iz kuta gledanja većine putnika. Kabine i Air Francea i British Airwaysa bile su podijeljene sredinom dužine pregradama i toaletima radi smanjenja izgleda "dugačke cijevi" putnicima na kraju aviona.
Kosmos-1204
Kosmos-1204 je lansiran sa kosmodroma Kapustin Jar, SSSR, 31. jula 1980. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Internet radio
Internet radio (još poznat i kao e-Radio) je usluga audio emitiranja putem interneta. Emitiranje putem interneta se često povezuje sa pojmom webcasting s obzirom da se prijenos zvuka od izvora (radia) do slušatelja ne vrši na uobičajeni način - emitiranjem radio valova.
Pojam e-Radio označava streaming medij koji predstavlja neprekidan prijenos zvuka slušatelju, na koji slušatelj ne vrši nikakav utjecaj (promjenu npr. frekvencije) kao kod slušanja radio postaja putem klasičnog radio prijemnika. Ovaj pojam nije sinonim za podcasting, jer podcasting podrazumijeva download programa koji se tek tada preslušava. Ravnajući se po ovome e-Radio zahtijeva direktan prijenos zvuka do slušatelja. Internet radio se najčešće susreće kod radio postaja koje već emitiraju klasičnim zemaljskim putem (FM ili AM frekvencijama). Unatoč ovoj činjenici internet radio postaje nerijetko susrećemo kao neovisne i e-Radio kao jedini vid emitiranja programa.
La Chihuana, Villa Sola de Vega
La Chihuana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa Sola de Vega.
Internet radio
Internet radio postaje su dostupne sa bilo kojeg dijela svijeta, pod kriterijem da je dostupna internet veza. Na primjer Otvoreni radio na klasičan (FM) način možemo slušati u cijeloj Hrvatskoj, ali putem interneta ga možemo slušati u cijelome svijetu.
La Chihuana, Villa Sola de Vega
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2551 m.
Concorde
Kočnice i stajni trap
Radi relativno visoke prosječne brzine polijetanja od 400 km/h, Concordeu su bile potrebne snažne kočnice. Koristio je ABS sistem, koji je sprečavao blokadu kotača s kočenjem na maksimumu snage, što je omogućavalo veće usporavanje i bolju kontrolu, posebno u kišnim uvjetima. Ugljične kočnice, koje je razvio Dunlop, mogle su Concorde, težak do 185 tona pri brzini od 305 km/h, zaustaviti nakon odustajanja polijetanja unutar jedne milje (1600 m). Takav manevar dovodio bi temperaturu kočnica na 300°C-500°C, što je zahtjevalo nekoliko sati hlađenja.
Union County, South Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Concorde
Kočnice i stajni trap
Još jedan problem pri razvoju Concordea bio je stajni trap. Ustanovljeno je da stajni trap mora biti vrlo snažan radi izvanrednih opterećenja prouzročenih visokim napadnim kutem koji je Concordeu radi svojih delta krila potreban za uzlijetanje. To je povečalo težinu i zahtjevalo veće promjene u projektu.
Union County, South Carolina
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 28.961, što je 920 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Concorde
Kočnice i stajni trap
Zanimljivo je da bi se glavni stajni trap u slučaju da se samo savio prema unutra radi uvlačenja, sudario i prignječio sam sa sobom. Zajednička dužina oba stajna trapa veća je nego razmak između korijena trapova. Taj problem riješen je vertikalnim uvlačenjem, te potom svijanjem unutra radi smještanja u utrobu krila i trupa.
Internet radio
Streaming
Jedan od najčešćih načina za emitiranje internet radia je putem streaming tehnologije koristeći audio codec sa velikom kompresijom (tzv. lossy audio codec). MP3 format je najpopularniji, pored njega postoje još Ogg Vorbis, Windows Media Audio i RealAudio. Svi su bazirani na streamingu podataka preko mreže TCP ili UDP paketima, koji se onda ponovno spajaju i reproduciraju. Ovaj proces traje između 2-10 sekundi ovisno o karakteristikama servera. Ovo kašnjenje se naziva "lag time" ili "buffer" tj "sakupljanje"
Elizabeth Smart
Elizabeth Ann Smart-Gilmour (3. novembar 1987) je američka aktivistica i novinarka, koja je poznatom postala u dobi od 14 godina, kada je oteta iz svog doma te sljedećih devet mjeseci provela u zatočeništvu prilikom koga je bila izložena silovanju i seksualnom zlostavljanju. Njen slučaj je postao predmetom brojnih true crime knjiga i televizijskih filmova.
Internet radio
Streaming
Tri su glavne komponente audio streama:
Ponavljanje paketa
Server je najčešće postavljen kod davatelja usluge. Sam server je poveznica između izvora i prijemnika. Server prikuplja emitirane pakete od izvora, i šalje ih prema jednom ili više prijemnika. Pri tom svaki primljeni paket nekoliko puta pošalje prijemniku. Ovo je mjera opreza, jer je direktno puštanje paketa samo jednom rizično iz razloga zato što se paketi mogu izgubiti na internetu i postoji mogućnost da nikada ne stignu do primaoca. Samim tim bi dolazilo do prekida i pauza u emitiranju programa.
Prijemnik
Prijemnik je opet Winamp ili neki drugi program za reprodukciju glazbe koji ima mogućnost reprodukcije internet streama. Prijemnik prikuplja pakete od servera, sastavlja ih i reproducira. Ovaj proces je kontinuiran i niz se neprekidno nastavlja. Rezultat ovoga je direktno i ne prekinuto emitiranje (preciznije reprodukcija) programa radio postaje koju slušamo.
Al Maghāfal, Hajjah
Al Maghāfal je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Concorde
Dolet
Unatoč tome, ubrzo nakon što je Concorde počeo letjeti, dizajniran je "B" model s neznatno većim kapacitetom goriva i neznatno širim krilima s pretkrilcima radi poboljšanja aerodinamičkih performansi pri svim brzinama, te snažnijim motorima bez zaglušujučeg zvuka, bučnog i goriva žednog dodatnog sagorijevanja. Te modifikacije omogućavale su 500 km veći dolet s većim korisnim teretom, što je otvaralo mogućnost novih komercijalnih ruta, no od toga se odustalo radi slabe prodaje Concordea.
Povećano izlaganje zračenju
Pri velikim visinama na kojima je Concorde letio, putnici su primali skoro dvostruko više strujanja izvanzemaljskog ionizirajućeg zračenja u odnosu na putnike na konvencionalnim letovima dugog doleta. Međutim, radi proporcionalnog smanjenja vremenskog trajanja leta, ukupna ekvivalentna doza zračenja bila je manja u odnosu na konvencionalni let na istu udaljenost. Izvanredna solarna aktivnost dovela je do povećanja incidenta zračenja, te je pilotska kabina imala radiometar i uređaj za mjerenje brzine smanjena zračenja. Ako je zračenje bilo prejako, Concorde se spuštao ispod 14 000 m. Indikator smanjenja zračenja pokazivao je mora li se zrakoplov dalje spuštati, što je smanjivalo količinu vremena na nesigurnim visinama.
Spušteni nos
Concoredov čuveni spušteni nos bio je kompromis između potrebe za aerodinamičkim oblikom radi smanjenja otpora i povećanja aerodinamičke djelotvornosti u letu i potrebe za jasnom vidljivošću kod pilota za vrijeme rulanja, polijetanja i slijetanja. Zrakoplov s delta krilima polijeće i slijeće s visokim napadnim kutem (visoki kut nosa) u uspoređenju s ostalim konfiguracijama, radi uzgona kakvog generisaju takva krila. Zašiljeni nos onemogućio bi kod pilota preglednost pista i rulnica, te je Concordeov nos dizajniran za razne pozicije u različitim postupcima. Spuštajući nos bio je praćen pokretnim vjetrobranom koji se uvlačio u nos prije spuštanja samoga nosa. Kada je nos podignut natrag u horizontalu, vjetrobran je ponovo izvučen van ispred drugog vjetrobrana pilotske kabine radi aerodinamičke djelotvornosti u letu.
Regulator u cockpitu omogućavao je uvlačenje nazdvučnog vjetrobrana i spuštanje nosa na 5° ispod standardne horizontalne pozicije radi rulanja i polijetanja. Nakon polijetanja i udaljavanja od aerodroma, nos i vjetrobran su podizani. Kratko prije slijetanja, nazdvučni vjetrobran ponovo je uvlačen i nos spuštan na 12.5° ispod horizontale radi maksimalne vidljivosti, te je nakon slijetanja nos podizan na poziciju pet stupnjeva radi izbjegavanja mogućih oštećenja. U rijetkim slučajevima zrakopov bi polijetao s potpuno spuštenim nosom.
Krajnja moguća pozicija za uvučeni nadzvučni vjetrobran bila je u nosu u standardnoj horizontalnoj poziciji. Takav raspored korišten je za čišćenje vjetrobrana ili za kratke podzvučne letove.
Dva prototipa imala su samo dvije fiksne staklene rupe na uvlačećim vizirima. Američka Savezna Zrakoplovna Uprava (Federal Aviation Administration) prigovorila je takvoj restriktivnoj vidljivosti i zatražila drukčiji dizajn prije nego što dozvoli Concordeu korištenje američkih aerodroma, što je dovelo do drukčijeg dizajna vizira na avionima u serijskoj proizvodnji i na četiri prototipa (101, 102, 201, i 202)
Operativna karijera
Redovni letovi započeli su 21. januara 1976. na rutama London-Bahrain i Paris-Rio de Janeiro (preko Dakara). Kongres Sjedinjenih Država zabranio je slijetanje Concordeu u SAD, uglavnom iz protesta građana radi nadzvučnog buma, što je spriječilo pokretanje željene transatlantske rute. Ipak, američki savezni tajnik za transport, William Coleman, dodijelio je Concordeu posebnu dozovolu za slijetanje na washingtonski aerodrom Dulles International, te su Air France i British Airways simultano započeli službu za Dulles 24. maja 1976.
Kada je februara 1977. ukinuta američka zabrana na njujorškom aerodromu JFK, grad New York zabranio je Concorde lokalno. Zabrani je došao kraj 17. oktobra 1977. kada je Vrhovni sud SAD-a odbacio poništiti odluku nižeg suda i odbio napore lučke uprave New Yorka i New Yerseya za nastavljanjem zabrane (izveštaj o buci primjetio je da je Air Force One, u to doba Boeing VC-137, bio glasniji od Concordea za vrijeme podzvučnog leta, te za vrijeme polijetanja i slijetanja.).
Redovni letovi iz Pariza i Londona za njujorški JFK International Airport započeli su 22. novembra 1977. Brojevi leta British Airwaysa bili su uglavnom "BA001" (London - New York), "BA002" (New York - London), "BA003" (London - New York) i "BA004" (New York - London), dok su brojevi leta Air Francea bili "AF001" (New York - Paris) i "AF002" (Paris - New York). 1977. British Airways i Singapore Airlines dijelili su Concorde za letove između Londona i Singapura (Singapore International Airport), preko Bahraina. Zrakoplov, BA G-BOAD, bio je obojen u Singapore Airlines livreju s lijeve strane i British Airways s desne strane. Služba je prekinuta nakon tri povratna leta radi žalbe malezijske vlade na buku; mogla je biti ponovo uspostavljena jedino zaobilaženjem malezijskog zračnog prostora 1979. godine. Nesuglasice s Indijom spriječile su postizanje nadzvučnih brzina u indijskom zračnom prostoru, te je ruta proglašena neodrživom i prekinuta 1980. Za vrijeme meksičkog naftog buma, Air France letio je Concordeom dvaput tjedno za aerodrom u Mexico Cityju Benito Juárez International Airport, preko Washingtona ili New Yorka od septembra 1978. do novembra 1982. Tadašnja svjetska ekonomska kriza rezultirala je ukidanjem te rute te su posljednji letovi bili skoro prazni. Put između Washingtona ili New Yorka i Mexico Cityja sadržavao je usporavanje s Mach 2.02 na Mach 0.95 prilikom preleta Floride radi izbjegavanja nezakonitih nadzvučnih bumova; te potom ubrzavanje na Mach 2.02 iznad Meksičkog zaljeva. U Air Franceu očito nisu nikada shvatili da se ta procedura mogla izbjeći letom između Miamija i Biminija na Bahamima, te skretanjem zapadno oko Key Westa. British Airways tu novu rutu primjenio je 1. aprila 1989. s G-BOAF, na čarteru oko svijeta. Concorde se povremeno vraćao u to područje na sličnim čarterima za Mexico City i Acapulco.
Od 1978. do 1980. Braniff International Airways unajmio je deset Concordea, po pet od Air Francea i British Airwaysa, te su bili korišteni s podzvučne letove između Dallas-Fort Wortha i Washington Dullesa s Braniffovim posadama. Posade Air Francea i British Airwaysa preuzimale su za nadzvučne letove za London i Pariz. Zrakoplovi su bili registrirani i u SAD-u i u matičnim zemljama: naljepnica je prekrivala europsku registraciju na nekoliko sati za vrijeme korištenja od strane Braniffa, sa standardnom AF/BA shemom bojanja. Letovi nisu bili profitabilni te uglavnom popunjeni manje od 50%, što je prisililo Braniff da završi svoj zakup kao jedinog američkog Concordeovog operatera u svibnju 1980.
Oko 1981. u Velikoj Britaniji, budućnost Concordea izgledala je loše. Britanska vlada korištenjem Concordea svake je godine gubila novac, te su već poduzimane mjere da ga se ukine. Nacrt troškova predvidio je znatno smanjen trošak metalurških testiranja, jer je ispitni stol za krila skupio dovoljno podataka za idućih 30 godina te je mogao biti zaustavljen, ali svejedno, nakon dugogodišnjih gubitaka, vlada nije željela nastaviti s projektom. 1983, generalni direktor British Airwaysa, Sir John King, uspio je osigurati prodaju prava na zrakoplov (tada državnom, kasnije privatiziranom) British Airwaysu za 16.5 milijuna funti, plus profite prve godine.
Nakon istraživanja tržišta i otkrića da ciljni klijenti smatraju da je Concorde skuplji nego što je doista bio, BA progresivno je povećavao cijene da bi se izjednačile s tom percepcijom. U to doba BA navodno je s Concordeom stvarao profit za razliku od francuskih kolega u Air Franceu. Profiti British Airwaysa bili su do 50 milijuna funti u najisplativijoj godini, s ukupnim profitom od 1,75 milijardi funti na 1 milijardu troškova.
Između 1984. i 1991. British Airways je Concordeom triput tjedno letio iz Londona za Miami, sa zaustavljanjem na washintonskom aerodromu Dulles. Put između Dullesa i Miamija obavljan je podzvučnim letom do radio fara (VOR) u Carolina Beachu, potom je slijedilo naglo penjanje na 18 000 m, (procjena - 1800 m na minutu), te je bilo moguće postići Mach 2.02 radi vrlo male težine aviona, s prosječno 25-30 putnika i gorivom samo za let Dulles-Miami. Nakon 6-8 minuta na Mach 2.02, započinjalo je usporavanje i spuštanje prema Miamiju. U nekoliko slučajeva loše vrijeme u Washingtonu i relativno mala popunjenost putnicima iz Miamija, omogućavali su neprekidan let Miami-London. Najbrži od tih letova, s 70 putnika, trajao je 3 sata i 47 minuta, na 7400 kilometara. Na takvim putovanjima, plan leta ispunjavan je u Shannonu u Irskoj, s dozvolom za slijetanje u London osiguranom kasnije u letu nakon što je bilo jasno da je prisutan minimum potrebnog goriva za let do Londona. Taj let bio je duži od leta za kojeg se često smatra da je najduži neprekidni let Concordea: posebni čarter za bliskoistočne uglednike iz Washingtona za Nicu u Francuskoj.
1985. godine Concorde je sletio na Hopkins International Airport u Clevelandu, na posebnom letu London-Cleveland, što je privuklo pažnju međunarodnih medija i omogućilo toj zračnoj luci da postane internacionalni aerodrom. 2000. bio je predviđen još jedan let za Cleveland, ali poništen je nakon nesreće leta 4590 u Parizu (Nakon toga BA poništio je sve čartere sve do povlačenja Concordea iz prometa u oktobru 2003.). Let London-Cleveland 1985. godine trajao je 3 sata i 10 minuta, ali između New Yorka i Clevelanda let je morao biti podzvučan što je to putovanje učinilo nešto dužim. Razmatrala se mogućnost uvođenja linije za Cleveland, ali od toga se odustalo radi blizine stambene zone aerodromu.
Prilikom obilježavanja 500. godišnjice otkrića Amerike 12. i 13. oktobra 1992., Concorde Spirit Tours (USA) unajmio je Air Franceov Concorde F-BTSD i obletio svijet za 32 sata, 49 minuta i 3 sekunde, iz Lisabona u Portugalu, sa šest slijetanja radi nadolijevanja goriva u Santo Domingo, Acapulco, Honolulu, Guam, Bangkok i Bahrain.