cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Freddie Mercury
Uticaji
Kao dete Mercury je slušao dosta indijske muzike i jedan od najranijih idola mu je bio Lata Mangeshkar, bollywoodski playback pevač. Kada se doselio u Englesku postao je fan Arethe Franklin, The Who, Jima Crocea, Elvisa Presleya, Led Zeppelina, The Rolling Stonesa, Jimi Hendrixa, John Lennona i The Beatlesa. Još jedna omiljena pevačica i glumica bila mu je Liza Minnelli. Jednom prilikom je objasnio: "Jedna od mojih ranih inspiracija bio je Cabaret. Apsolutno obožavam Lizu Minnelli. Način na koji ona izvodi svoje pesme – čista energija." .
Solo karijera
U svojoj solo karijeri je objavio dva albuma Mr. Bad Guy (1985.) i Barcelona na kome se sarađivao sa sopranom Montserrat Caballé. Naslovna pesma sa ovog albuma bila je zvanična himna Olimpijade u Barceloni, održane 1992. godine, godinu dana nakon njegove smrti. Svoj deo pesme je uživo otpevala Montserrat Caballé, dok su za njegov deo puštani snimci. Verovano najpoznatija solo pesma je Living On My Own, za koju je snimljen i provokativan spot, na kome su snimci sa njegovog 40-tog rođendana, proslavljenog u Minhenu 1986. godine, i u kome uz Merkjurija učestvuje čitav niz drag queensica.
Privatni život
Početkom sedamdesetih godina prošlog veka stupio je u vezu sa Mary Austin, koju je upoznao preko Briana Maya. Nekoliko godina je živeo sa njom u West Kensingtonu, ali je sredinom 1970-ih upoznao američkog producenta iz Elektra Records sa kojim je započeo vezu zbog koje ostavlja Austin. Mercury i Austin su ostali veoma bliski prijatelji tokom celog života i on ju je često nazivao svojim jedinim pravim prijateljem. Tokom 1979. počeo je da posećuje gej kupatila u klubove, gde je imao veliki broj partnera. Godine 1985. započeo je drugu dugu vezu, ovog puta sa frizerom Jimom Huttonom. Jim Hutton, koji je do 1990. i sam saznao da je HIV pozitivan, živeo je sa Mercuryem tokom njegovih poslednjih 6 godina života, vodeći računa o njemu i negujući ga dok je bio bolestan i bio je prisutan uz njega kada je umro. Hutton u svojoj knjizi tvrdi da je Mercury umro sa bračnom vrpcom koju mu je Hutton dao.
Smrt
Prema tvrdnjama njegovog partnera, Jima Huttona, Mercury je dobio dijagnozu AIDS-a ubrzo nakon Uskrsa 1987. U to vreme i kasnije Mercury je u medijima tvrdio da je negativan. Uprkos negiranjima, britanska štampa je u narednim godinama nastavila da spekuliše o tome. Pre kraj života stalno su ga pratili paparaci, a dnevni tabloid The Sun je objavio seriju članaka tvrdeći da je Mercury ozbiljno bolestan. Dva dana pre smrti Mercury je pozvao menadžera da se dogovore oko izjave za javnost. Sledećeg dana, 23. novembra, objavljeno je u njegovo ime:
Nešto više od 24 časa nakon ovog saopštenja, Mercury je umro 24. novembra, 1991. godine u svojih 45 godina. Zvanični uzrok smrti je bronhijalna pneumonija usled AIDS-a. Iako godinama nije iskazivao religioznost, ceremoniju je obavio zoroastrički sveštenik, a njegovoj sahrani su prisustvovali Elton John, David Bowie i članovi grupe Queen.
DNAJC14
DnaJ homologna potfamilija C, član 14 je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Interakcije
Za DNAJC14 je pokazano da formira interakcije sa dopaminskim receptorom D1.
Andrija Mohorovičić
Andrija Mohorovičić (Volosko kraj Opatije, 23. januar 1857. – Zagreb, 18. decembar 1936.), istaknuti je hrvatski naučni radnik na području meteorologije i seizmologije, s kraja 19. i početka 20. vijeka.
Rođen je 23. januara 1857. u Voloskom kraj Opatije. Tamo je završio osnovnu školu, a gimnaziju u Rijeci. Studij matematike i fizike Filozofskog fakulteta u Pragu upisao je 1875. Po završenom studiju predavao je najprije na gimnaziji u Zagrebu (1879-1880), zatim na realci u Osijeku, te od 1882. god. na Nautičkoj školi u Bakru. Na vlastitu molbu 1891. premješten je na realku u Zagrebu, gdje 1. januara 1892. postaje i upraviteljem tadašnjega Meteorološkog opservatorija na Griču. Za doktora filozofije promoviran je na zagrebačkom Sveučilištu 1893. god. na osnovi disertacije O opažanju oblaka, te o dnevnom i godišnjem periodu oblaka u Bakru. Ubrzo se habilitira za privatnog docenta, a 1910. godine postaje naslovnim izvanrednim sveučilišnim profesorom, te je od 1893. do 1917/18. god. na Mudroslovnom fakultetu u Zagrebu predavao kolegije s područja geofizike i astronomije. Već je 1893. godine dopisni član, a 1898. god. pravi član Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti u Zagrebu. Od 1918. do 1922. godine bio je tajnik njezina Matematičko-prirodoslovna razreda. Potkraj 1921. godine umirovljen je, a preminuo je u decembru 1936. god. Sahranjen je na zagrebačkom groblju Mirogoj.
Naučni rad
Za početak naučnog rada Andrije Mohorovičića odlučujući je bio rad na Nautičkoj školi u Bakru. Tu prvi put dolazi u neposredan dodir s meteorologijom, koju je predavao učenicima Nautičke škole, a što ga je toliko zaokupilo da je 1887. god. u Bakru osnovao meteorološku stanicu. Za određivanje gibanja oblaka konstruirao je 1888. godine nefoskop.
Dolaskom na mjesto upravitelja Meteorološkog opservatorija u Zagrebu (1892.) usmjeruje svoj rad na tri područja. U prvom naučno objašnjava pojedine meteorološke pojave. Uz to mu je 1901. godine povjereno vođenje čitave meteorološke službe tadašnje Hrvatske i Slavonije, koju podiže kadrovski i instrumentalno na evropski nivo. I napokon, aktivnosti opservatorija postepeno proširuje i na ostala područja geofizike.
Pokazao je zanimanje za osobito upadljive meteorološke pojave kao što su bili tornado kraj Novske 1892. god. i "vijor" kod Čazme 1898. godine. Proučavao je klimu grada Zagreba, a u svom posljednjem radu s područja meteorologije (1901) razmatra smanjivanje temperature atmosfere s porastom visine.
Početkom aprila 1893. godine Mohorovičić je uredio mrežu stanica za praćenje nevremena s grmljavinom, a 1899. godine osnovao je u kotaru Jaska stanice za odbranu od tuče. Početkom 1899. godine izradio je projekt za istraživanje i iskorištavanje bure u području našeg krša, jer kako kaže "... od kolike bi to blagodati bilo za naše pusto primorje".
Opća je odlika Andrije Mohorovičića kritičnost u radu. Volio je spajati opažanja s teorijom, ali nikada nije teoriju pretpostavljao motrenju. Iz njegovih izvještaja vidljiva je težnja da uradi i više, u čemu ga je sprečavao nedostatak materijalnih sredstava. Njegove misli i ideje bile su vizionarske i došle su do izražaja tek mnogo poslije (djelovanje potresa na zgrade, iskorištavanje energije vjetra, modeli Zemlje, potresi s dubokim žarištem, obrana od tuče itd.).
Iridijum heksafluorid
Iridijum heksafluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 306,207 Da.
Manski jezik
Manski (Gaelg ili Gailck, Manx), poznat i kao manski gelski ili manski gaelski (Manx Gaelic), je gelski jezik govoren na Otoku Manu. Pripada indoeuropskoj skupini jezika, a oblik je staroirskog i u bliskoj je vezi sa jezikom koji se govori u Ulsteru i sa ostalim gelskim dijalektima.
Ravnice (Omiš)
Ravnice su priobalno mjesto u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Kaumakani, Hawaii
Kaumakani je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 749 stanovnika.
Ravnice (Omiš)
Zemljopisni položaj
Nalaze se na 43,417° sjeverne zemljopisne širine i 16,7° istočne zemljopisne dužine, cestom jugoistočno od Omiša, južno od Borka, podno Omiške Dinare.
Kaumakani, Hawaii
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 749 stanovnika, što je 142 (23,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ravnice (Omiš)
Upravna organizacija
Nalazi se u Gradu Omišu, u mjesnom odboru Nemira-Ravnice ("dio naselja Omiš").
Promet
Nalazi se uz Jadransku magistralu.
Gospodarstvo
Turizam.
Spessa Bassa, Udine
Spessa Bassa je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Skadarsko jezero
Skadarsko jezero je najveće jezero u Crnoj Gori i na Balkanskom poluostrvu, površine 369,7 km² (od toga Crnoj Gori pripada 221,8, a Albaniji 147,9 km²). Dužina mu je od Vranjine do Skadra 40 kilometara, a širina na nekijem mjestima 14 kilometara. Dubina od 4 do 6 metara, a sve dalje što se ide ka zapadnome brijegu još je veća. Prema godišnjim dobima mijenja veličinu, a vode prima iz mnogo rijeka. Otiče rijekom Bojanom u Jadransko more.
Jezero je puno ostrva i poluostrva na kojima se nalaze tragovi istorije i vrijedna kulturna baština: Žabljak (15. v.) - prijestonica nekadašnje Zete, Lesendro - tvrđava na stijeni usred jezera, tvrđava Grmožur. Bistra voda i očuvani ambijent omogućili su razvoj izuzetno bogatog eko-sistema. Ovo je jedino stanište pelikana na jugu Evrope.
Na obali jezera nalazi se mali gradić - Rijeka Crnojevića. U blizini su ostaci grada Oboda gdje je bila smještena štamparija u kojoj je 1494. godine štampana prva knjiga u ovom dijelu Evrope Oktoih.
Hugo, Oklahoma
Hjugo je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Skadarsko jezero
Jezero je mijenjalo veličinu tokom historije, Dioklitijsko jezero u 11. stoljeću je bilo znatno manje. Pred II svjetski rat se razmišljalo o isušivanju jezera radi dobijanja obradive površine.
Hugo, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.310, što je 226 (-4,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sinjska alka
Sinjska alka je hrvatska viteška igra. Održava se svake godine u nedjelju u prvoj trećini mjeseca kolovoza u Sinju, na godišnjicu pobjede nad turskim osvajačima 14. kolovoza 1715. Na taj dan je 700 hrvatskih vojnika iz Sinja uspjelo odbiti navalu vojske turskog seraskera Mehmed-paše Čelića koja je brojala 60.000 vojnika.
Sinjska alka je 15. studenoga 2010. upisana na UNESCO-v popis nematerijalne svjetske baštine u Europi.
== Povijest alke == Alka je nastala početkom 18. stoljeća kao nastavak viteških nadmetanja koja su se održavala diljem mletačke Dalmacije: u Zadru, Imotskom i Makarskoj, a najstariji pisani spomen su tri soneta i oda koje je na talijanskom jeziku ispjevao Julije Bajamonti 1784. godine. Najstariji službeni spis je pismo grofa Rajmunda Thurna, prvog austrijskog komesara za novozaposjednute krajeve od 10. veljače 1798. tadašnjem zapovjedniku Sinja Jakovu Grabovcu. U tom pismu ga obavještava da je Dvorska komisija odobrila daljnje održavanje Alke u Sinjskoj krajini, kako je do tada bilo uobičajeno, na posljednji dan karnevala.
Alka se u starini trčala u različito vrijeme nego danas, a prigodice i po dva puta na godinu. Tako se dva puta trčala 1798. (posljednji dan karnevala i 9. svibnja), 1818. (15. svibnja i 6. srpnja). Godine 1834. se trčala 9. veljače, 1838. godine 19. travnja, a 1855. je zbog kolere odgođena je na 4. listopada. Tek od 1849. redovito se trči 18. kolovoza, na rođendan cara Franje Josipa, što je utvrđeno i Statutom iz 1902. Od tada se Alka stalno trči u kolovozu (i po novim pravilima), u prvoj trećini toga mjeseca, tako da se Bara, Čoja i Alka održe u istom mjesecu.
Alka je u više navrata održavana prigodom posjeta vladara ili važnih osoba. Tako je 28. ožujka 1842. održana u čast austrijskoga nadvojvode Albrechta koji je posjetio Sinj, a iste godine 22. listopada u čast nadvojvode austrijskoga Franje Karla, koji je također tada posjetio Sinj. Prigodom boravka u Sinju cara i kralja Franje Josipa I., 18. svibnja 1875. je održana izvanredna svečana Alka. Tadašnjega slavodobitnika Matu Bonića car je nagradio zlatnim prstenom.
Frontier Marshal
Frontier Marshal može označavati:
Sinjska alka
Izvan Sinja, Alka se trčala tri puta: 1832. u Splitu, 1922. u Beogradu i 1946. u Zagrebu. Vicko Grabovac bio je najdugovječniji alkarski vojvoda s 28 zapovijedanja alkarskom feštom (1908. − 1936.). Bruno Vuletić bio je vojvoda 21 put (1964. − 1985.), Ivan Vuletić 17 puta (1872. − 1894.).
Pravila Sinjske alke
mini|250px|Alkar na konju Alka je pojedinačno viteško nadmetanje u kome može sudjelovati najmanje 11 i najviše 17 alkara. Alkar, jahač na konju, u punom trku mora proći trkalištem dužine 160 m, (tolerira se vrijeme do 12 sekundi) te pokušava kopljem pogoditi središte malog željeznog kruga koji se zove alka. Visina alke je 3,32 m, mjerena od njezinog središta do zemlje. O postavljanju i točnoj visini brinu "namještač alke" i njegov pomoćnik: namještač alke štapom dužine 3,22 m umiruje alku i istovremeno kontolira njezinu visinu, dok pomoćnik zateže uže o koje je alka obješena.
Eslettes
Elet je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Sinjska alka
Pravila Sinjske alke
Alka je kolut od kovanog željeza i napravljena je od dva obruča: manjeg promjera 3,51 cm, i većega promjera 13,1 cm. Obruči su međusobno spojeni s tri kraka koji vanjsku kružnicu dijele na tri jednaka polja. Obruči i krakovi alke su debeli 6,6 mm te imaju oštar rub s one strane s koje se gađa u alku. Petlja za vješanje alke nalazi se na polovici jednog od tri jednaka luka većeg kruga alke. Cilj igre je skupiti što više bodova u tri pokušaja. Za vrijeme trka alkara na konju do alke, na konju i alkaru se nalazi sva oprema i niti jedan komad opreme ne smije otpasti. Ukoliko se to ipak dogodi, a sam alkar to ne primijeti, uz dozvolu alkarskog vojvode može (a i ne mora) dobiti ponovno pravo trkati trku. Ako alkar primijeti da mu je otpao dio opreme dužan je protrkati trkalištem bez gađanja alke, to jest sa "spuštenim kopljem".
Bodovanje
mini|lijevo|Shematski prikaz alke Vrijednost pojedinih polja je različita te gornje polje iznad malog kruga vrijedi 2 boda, dok donja polja lijevo i desno donose po 1 bod. Pogodak u mali krug donosi tri boda. Kako su polja različite vrijednosti iz lokalnog narječja proizašli su i posebni nazivi za njih. Pogodak u donja dva polja velikog kruga naziva se "u jedan", pogodak u gornje polje velikog kruga naziva se "udva", dok se pogodak u mali krug naziva "u sridu". No ako se i ne pogodi alka, ukoliko je alkar kopljem dodirnuo alku, kaže se "uništa", a ako alka ostane netaknuta, kaže se "promašio". Postoji i presedan za slučaj da alkar kopljem odbije alku sa držača i uhvati je u letu i nabije na koplje pripisuje mu se broj pogođenih bodova plus još tri boda. Ukoliko je alkar kopljem nabio alku na kariku držača alke smatra se da je pogodio "u ništa".
Trče se tri trke i bodovi se zbrajaju. Alkar s naviše osvojenih bodova postaje slavodobitnik. Ako nakon tri utrke dva ili više natjecatelja postignu isti broj bodova, oni međusobno nastavljaju natjecanje u dijelu koji se naziva "pripetavanje" dok jedan od njih ne postane pobjednik.
Alka kao meta se koristila u 17. i 18. stoljeću kao vojnička vježba za konjicu koja su nosila koplja, slične igre održavaju se i u drugim krajevima Hrvatske (poznata je "Trka na prstenac") i Europe gdje postoji konjanička tradicija.
Trčanje alke
mini|250px|Oko pasa je crveni pojas i pripašnjača s ukrašenim fišeklijama. U pripašnjaču su zadjeveni dugi handžar, ili jatagan, i dvije kubure mini|lijevo|Ante Zorica 2009. godine mini|250px|Pucnji iz mačkula rano ujutro Po alkarskom Statutu i po starim običajima, ovako se odvija današnje trčanje Alke. Alkarska se povorka sastoji od vojvode, čete alkara, čete momaka i pratnje. Alkarsku četu tvore alkari natjecatelji sa zapovjednikom (alaj-čaušem). Četu momaka tvore alkarski momci, na čelu s arambašom. Pratnja se sastoji od alkara koji ne sudjeluju u natjecanju, i to barjaktara, njegova dva do šest pratilaca i vojvodina ađutanta (pobočnika); momaka, i to dva momka koji vode edeka, jednog momka štitonoše, dva momka buzdovandžije, tri bubnjara (talambasača), tri trubača. Svi alkari jašu na konjima, a momci i ostali dio pratnje idu pješice. Namještač alke, pomoćnik namještačev, trubač i pucač mačkula sastavni su dio Alke, ali ne sudjeluju u povorci. Bubnjari, trubači, namještač alke i njegov pomoćnik odjeveni su u jednostavniju narodnu nošnju. Članovi Časnoga suda nose svečana crna građanska odijela s plavom vrpcom na prsima.
Na dan Alke, rano ujutro, s Grada (tvrđave) oglašuju se mačkule, a zatim glazba svira budnicu prolazeći glavnim ulicama Sinja. Nakon budnice, na Gradu se okupljaju alkari, momci i narod. Tu se obnavljaju sjećanja na junačku i slavnu pobjedu Cetinjana nad turskim zavojevačima i na borbe za slobodu Cetinske krajine. Prije podne vojvodin ađutant (pobočnik), u ime vojvodino, sa svojim momkom u kočiji obilaze i pozivaju na Alku predstavnike političkih, vojnih i crkvenih vlasti. Dva sata prije početka Alke tri trubača i tri bubnjara s Kamička pozivaju alkare i momke da se okupe kod alaj-čauša u svečanoj odori i naoružani. Nakon okupljanja alaj-čauš vrši pregled alkara, a arambaša momaka, te svi alkari i momci, uza zvuke trube i bubnjeva, idu vojvodi u Alkarske dvore, gdje su već okupljeni barjaktar, pobočnik vojvodin i pratioci barjaktarevi, konj Edek, kojega se prigodom svakog izvođenja Alke vodi u povorci, a simbolizira zarobljenoga konja turskoga vojskovođe koji je predvodio glavni napad na Sinj, njegovi vodiči, štitonoša i buzdovandžije.
Prije same Alke, održavaju se dvije generalne probe. Na Bari i Čoji natjecanje se vrši po pravilima Alke, samo što su sudionici bez svečane odore.
Slavodobitnici Sinjske alke
Slavodobitnici Sinjske alke:
Vasilije Boioannes
U Italiju je došao kako bi ugušio ustanak langobardskog princa Mela od Barija, koji je 1017. koristeći normanske najamnike Bizantincima nanio teške poraze i ozbiljno uzdrmao njihovu vlast. Vasilije je prije pohoda na ustanike od svog imenjaka cara Vasilija II, tražio, a na kraju i dobio pojačanja, uključujući elitnu Varjašku gardu. S njima je ustaničku vojsku uništio 1018. u drugoj bitci kod Kane. Prepoznavši normanske vojničke kvalitete, i sam ih je angažirao kao najamnike te iskoristio kao garnizon u strateški važnom gradu Troia s kojim je priječio pristup jugu Italije. Taj se potez pokazao dalekovidnim, jer rimsko-njemački car Heinrich II Sveti, koji je na poziv izbjeglog Meloa pokušao intervenirati protiv Bizantinaca, u tome nije imao uspjeha. Brzo je cijela Južna Italija, osim Vojvodstva Benevento priznala bizantsku vlast.
Vasilije se pripremao na pohod protiv Sicilijanskog Emirata kada je 1025. car Vasilije umro, a njegov nasljednik Konstantin VIII odlučio od toga odustati. Dvije godine kasnije je opozvan. Nakon toga nijedan bizantski katepan, uključujući i Vasilijevog sina Exaugustusa nije pokazao njegov talent, te je bizantska vlast nad počela nepovratno slabiti.
Hodovsko jezero
thumb|150px|right|Reka [[Darling]]
Hodovsko jezero je tip rečnog jezera koji se formira u polupustinjskim i stepskim predelima, gde rečni tokovi presušuju tokom letnjeg perioda. Voda se zadržava samo u većim udubljenjima korita, tzv. „hodovima“. Ovakva jezera javljaju se u blizini Volgograda na reci Sarpi i u Australiji na reci Darling.
The Little Princess (film, 1939)
The Little Princess je američki igrani film snimljen 1939. u režiji Waltera Langa, poznat kao prvi nastup dječje hollywoodske zvijezde Shirley Temple u boji, odnosno njen posljednji veliki hit. Predstavlja adaptaciju A Little Princess, romana američke književnice Frances Hodgson Burnett. Radnja je smještena u London na kraju 19. vijeka, a Temple tumači Saru Crewe, djevojčicu koju počinju zlostavljati u internatu nakon što njen otac (koga tumači Ian Hunter nestane za vrijeme drugog burskog rata. Scenario je u velikoj mjeri izmijenio brojne detalje književnog predloška, prije svega zbog brojnih alegorijskih referenci na prvi svjetski rat (uključujući scenu u kojoj protagonistkinja u vojnoj bolnici sreće poludjele veterane), ali i drugi svjetski rat koji će započeti nekoliko mjeseci nakon premijere; kraj je također izmijenjen kako bi se dobio potpuni hepi end i inzistiralo na britanskom patriotizma. Usprkos toga, film je i godinama kasnije dobivao dobre kritike, koje su prvenstveno hvalili nastup Shirley Temple.
Iridijum(III) hlorid
Iridijum(III) hlorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 298,576 Da.
Zelovo (Sinj)
Zelovo je naselje Zagore u području Cetinske krajine, a u podnožju južnih padina planine Svilaje, koja je odredila položaj sela, ali i život njegovih stanovnika. Selo se nalazi u sastavu općine Sinj, udaljeno je 14 km od grada Sinja i 7 km od sela Hrvace, koje su ujedno najbliže veće naselje u blizini Zelova.
U okružju sela se nalaze planine Plišivica, Gradina i Orlove Stine (područje koje je dio planine Svilaje s velikim klisurama), koje su poznate po povremenoj naseobini bjeloglavih supova tijekom njihovih migracija prema otoku Cresu i prema Julijskim Alpama u Sloveniji.
U selu se nalazi i crkva Svetoga Vida, sveca koji je zaštitnik sela, a svečano slavlje u selu se odvija na dan Svetog Vida, 15. lipnja.
Povijest
U NOB-u tijekom Drugog svjetskog rata sudjelovala su 24 stanovnika.
Russell, Pennsylvania
Rasel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.408.
Breteuil (Er)
Bretej je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 3.351, a gustina naseljenosti je iznosila 122 stanovnika/km².
Gazprom
Otkrytoe aktsionernoe obchtchestvo Gazprom (nekad navođen kao Gasprom) je najveća ruska kompanije. Gazpromom se javno trguje na ( lse: OGZD; ОАО Газпром. Gazprom je najveći eksploatator zemnog gasa na svijetu. Godine 2004. je prodavao gasa u vrijednosti od 31 milijardi US$, odnosno 93 posto ruske proizvodnje gasa; s rezervama od 28,800 km³, kontrolira 16 posto svjetskih rezervi gasa (2004, uključujući Štokmanovo polje.) Nakon što je preuzela naftnu tvrtku Sibneft, Gazprom, s 119 milijardi barela rezervi, se nalazi jedino iza Saudijske Arabije, s 263 milijardi barela, i Irana, s 133 milijardi barela, kao najveći svjetgski vlasnik nafte i ekvivalenta nafte u prirodnom gasu.
Do kraja 2004. Gazprom je bio jedini dobavljač gasa za Bosnu i Hercegovinu, Estoniju, Finsku, Makedoniju, Latviju, Litvaniju, Moldovu i Slovačku, te dobavljao 97 posto gasa za Bugarsku, 89 posto za Mađarsku, 86 posto za Poljsku, gotovo dvije trećine za Češku Republiku, 67 posto za Tursku, 65 posto za Austriju, oko 40 posto za Rumuniju, 36 posto za Njemačku, 27 posto za Italiju, i 25 posto za Francusku. Evropska Unija zajedno dobija oko 25 posto zaliha gasa od ove kompanije.
Osim zaliha gasa i najveće mreže naftovoda i gasovoda na svijetu (150.000 km), također se bavi bankarstvom, osiguranjem, medijima, građevinarstvom i poljoprivredom.
Prema tržišnoj kapitalizaciji u decembru 2007 (345 mrld. US$), Gazprom je treća najveća korporacija na svijetu. Predsjednik Gazproma Dmitrij Medvjedev kaže da bi se tržišna kapitalizacija kompanije trebala učetverostručiti i doseći bilijun dolara do 2017. godine, nakon čega bi postala najveća svjetska korporacija.
Pianagrande, Chieti
Pianagrande je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Adriana Lessa
Adrijana Lesa je brazilska glumica, radio-spiker i domaćin MTV-ja 1993 godine. Od jedanaeste do petnaeste godine igra odbojku u klubu Korintijans, u Sao Paulu. Sa 16 godina prvi put nastupa u pozorištu i, učestvujući na brojnim pozorišnim festivalima, obilazi Evropu i Kanadu. Po povratku u Brazil upisuje se u plesnu školu sambe. Ubrzo kreće da promoviše svoju grupu širom sveta, pa posećuje Japan, Grčku, Angolu i Portoriko. Glumom ponovo počinje da se bavi 1996. godine. Širom sveta je poznata po ulozi Deuze u telenoveli Zabranjena ljubav.
Norveški jezik
Norveški jezik (norveški: norsk) je skandinavski, germanski jezik indo-evropskog porijekla koji se pretežno govori u Norveškoj. Jezik govori oko 4,5 miliona ljudi u Norveškoj i oko milion ljudi van Norveške. Norveški jezik postoji u dvije službene pisane varijante: književni jezik (norveški: bokmål) i novo norveški (norveški: nynorsk). Osobe koje govore švedski i norveški obično razumiju jedni druge bez većih problema. Ovo važi u malo manjoj mjeri i za osobe koje govore danski i norveški. Pisana književna varijanta norveškog je skoro identična pisanom danskom.
Historija
Norveški jezik vuče svoje porijeklo iz sjeverno-germanskog jezika (također poznat i pod imenima skandinavski i nordijski) koji se govorio na prostoru Skandinavskog poluostrva u prvih hiljadu godina nove ere. Skandinavski jezik se danas može vidjeti u formi runa na prostoru čitave Skandinavije. Ovaj jezik je se vremenom podjelio na dvije podgrupe zapadno nordijski (norveški: norrønt) i istočno nordijski. Iz zapadno nordijskog su se s' vremenom razvili norveški, islandski i farski dok su se iz istočno nordijskog razvili švedski i danski.
U 20. vijeku Norveška država pokušava da ujedini novo norveški i književno norveški u jednu varijantu pisanog norveškog pod imenom zajedničko norveški (norveški: samnorsk). Velike reforme jezika bivaju provedene u 1917., 1938. i 1959. godini. Zajedničko norveški nailazi na otpor u velikom djelu javnosti i država odustaje od ovog projekta sredinom 60-ih godina. Danas su obadvije varijante pisanog jezika zvanične.
Mrtvaja
thumb|250px|Mrtvaja u [[Ukrajina|Ukrajini]] Mrtvaja je vlažno stanište nastalo u bivšem koritu dolinske reke odvajanjem nekadašnjeg meandra od novog rečnog toka. Stoga je najčešće oblika meandra, tj. latiničnog slova U. Poznata mrtvaja, ujedno i najveće ramsarsko područje u Srbiji, je Obedska bara.
Popis poljskih vladara
Poljska, ili barem njeno jezgro, su bili pod vlašću ili vojvoda (10 - 14. vijek) ili kraljeva (11 - 18. vijeka). Najstarije dinastije su bili Pjastovići (cca. 960 – 1370) i Jagelovići (1386–1572). Poljskom su često vladali strani i izvana namentnuti vladari, odnosno prinčevi dovedeni iz stranih dinastija.
Mrtvaja
U geografskoj literaturi mrtvaja predstavlja meandar koji je presekla reka i stvorila jezero. Ima karakterističan krivudav i potkovičast oblik, a najčešće se javlja u dolinskim predelima. Mrtvaja spada u grupu rečnih jezera. Na našim prostorima ovakva jezera se javljaju u Panonskoj oblasti oko Save i Tise. Primeri su Obedska bara, Okanj, Rusanda, Ostrovo, Kopovo, Živača i dr.
Norveški jezik
Klasifikacija jezika
Norveški jezik je dio grupe jezika poznatih pod imenom Indo-evropski jezici. Indo-evropski jezik se s' vremenom razvio u različite grupe jezika migracijom stanovništva koje je prvobitno govorilo ovaj jezik. Germani su početkom nove ere govorili proto-germanski jezik koji se sa vremenom podjelio u tri grupe; zapadno-, istočno- i sjeverno germanski. Sjeverno germanska grupa se kasnije razgranava u Norveški, Danski, Švedski, Islandski i Farski jezik.
Popis poljskih vladara
Pred kraj postojanja poljske monarhije slobodan izbor monarha (16 - 18. vijek). je poljske monarhe učinio jedinstvenima u Evropi. Nezavisnost Poljske je završila sa Trećom podjelom Poljsko-Litavske Unije (1795) a obnovljena je na kraju prvog svjetskog rata (1918) kada je Poljska postala republika.
Poljsko Kraljevstvo nestalo je 1795. prilikom 3. podjele Poljske. Nezavisnost Poljske obnovljena je tek 1918.
Norveški jezik
Klasifikacija jezika
Ovi skandinavski jezici se klasificiraju u dvije grupe: zapadno nordijsku (ili zapadno skandinavsku) grupu i istočno nordijsku (ili istočno skandinavsku) grupu. Klasifikacija se bazira na fonološkim promjenama iz sjeverno germanskog jezika. Naprimjer riječ most se u istočno nordijskim jezicima zove bro dok se ista riječ zove bru u zapadno nordijskim jezicima. Islandski, Farski i Norveški jezik pripadaju zapadno nordijskoj grupi dok Švedski i Danski pripadaju istočno nordijskoj grupi. Ova klasifikacija nije relevantna za norveški jezik kao cjelinu zbog toga što granica između ove dvije fonetske grupe djeli Norveški na dva djela. Dijalekti norveškog koji se govore na jugo-istoku Norveške pripadaju istočno nordijskoj grupi dok ostatak norveških dijalekata pripada zapadno nordijskoj grupi.
Fonetika i izgovor
U norveškom jeziku postoje velike varijacije u izgovoru između različitih dijalekata. U norveškom kao i u drugim skandinavskim jezicima postoji relativno veliki broj vokala. Za razliku od mnogih drugih evropskih jezika u norveškom jeziku ton sa kojima se riječi izgovoraju može predstavljati razliku između dva značenja iste riječi. Drugi jezici u Evropi u kojima takođe postoje tonalne razlike su bosanski, švedski, slovenački i estonski.
Varijante pisanog norveškog
Većina norveškog stanovništva (85% - 90%) koristi književno norveški. Broj korisnika novo norveškog je dostigao vrhunac za vrijeme drugog svjetskog rata kada je prema procjenama jedna trećina stanovništva koristila tu varijantu pisanog norveškog jezika. Od završetka drugog svjetskog rata ovaj broj je opao na sadašnjih 10% - 15%.
Književni norveški i državno norveški
Književno norveški jezik je baziran na danskoj književnoj tradiciji. Razlog ovome je danska dominacija u Norveškoj i status danskog jezika kao zvaničnog jezika u Norveškoj od srednjeg vijeka. Kao posljedica ovoga razlike danas između pisanog danskog i književnog norveškog su minimalne. Ove razlike su uvedene sredinom 18 vijeka kada je Knud Knudsen (1812 - 1859) započeo reformaciju norveškog jezika.
Novo norveški i visoko norveški
Novo norveški je druga službena pisana varijanta norveškog jezika. Nastao je većinom radom Ivar Aasena između 1842 i 1873. godine. Cilj jezika je bio da bude protivteža "danskom" norveškom koji se govorio od strane gradskog stanovništva i bogatijih slojeva norveškog društva.
Dijalekti
Norveški jezik je prepoznatljiv po relativno velikim razlikama između različitih dijalekata i velikom broju istih. Razlike između dijalekata se obićno pripisuju velikim geografskim razdaljinama između stanovništva i planinskom miljeu koji je ranije ograničavao kontakt između ljudi. Specijalno za norveški jezik je da su dijalekti u današnjici dobili jak položaj kako u zvaničnim tako i u nezvaničnim situacijama. Standarizirani dijalekt postoji ali nije dovoljno raširen i vezan je za književno norveški. Ovaj standarizirani dijalekt se govori samo u provinciji Østlandet.
Stuart N. Lake
Stuart Nathaniel Lake (Rome, New York, 23. septembar 1889 - San Diego, 28. januar 1964) bio je američki književnik, publicist i filmski scenarist, poznat po djelima posvećenim Divljem zapadu, kao i scenarijima za nekoliko klasičnih vestern filmova. Njegovo najpoznatije djelo je Wyatt Earp: Frontier Marshal, biografija znamenitog šerifa Wyatta Earpa iz 1931. godine, za koju je tvrdio da je napravljena po Earpovim sjećanjima, iako se kasnije ispostavilo da su njeni navodi najvećim dijelom proizvod fikcije.
Kraško jezero
thumb|150px|right|[[Skadarsko jezero]] Kraško jezero je tip erozivnog jezera koje se formira u vrtačama, uvalama i kraškim poljima. Nastala su ispunjavanjem vodom oblika kraškog reljefa, najčešće zahvaljujući izvorima, vrelima i rekama. Najpoznatija kraška jezera su Crveno (u Hrvatskoj) i Skadarsko i Šasko (u Crnoj Gori). Dele se na više tipova:
Beau Geste (film, 1939)
Beau Geste je američki crno-bijeli pustolovni film snimljen 1939. u režiji Williama A. Wellmana. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana P. G. Wrena, odnosno remake (koji je u mnogo čemu koristio istovjetno kadriranje) istoimenog nijemog filma iz 1926. godine. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Gary Cooper je britanski aristokrat koji je zbog optužbi za krađu dragulja pobjegao iz domovine i utočište pronašao kao pripadnik francuske Legije stranaca. Radnja prikazuje kako mu se braća pridružuju u Sjevernoj Africi gdje se njegova jedinica sukobljava sa pobunjenim Tuarezima. Beau Geste je doživio veliki uspjeh, te ga se smatra najuspješnijom od svih ekranizacija romana, odnosno jednim od najpoznatijih filmova o francuskoj Legiji stranaca, također zaslužnom za romantiziranje predodžbe o toj instituciji.
Divina Commedia
thumb|300px|[[Dante Alighieri|Dante drži kopiju Božanstvene komedije pored ulaza u pakao, sedam terasa planine čistilišta, sa sferama raja iznad na Michelinovom fresku]] Božanstvena komedija (na italijanskom "Comedia" ili "Commedia"; Bokačo ju je kasnije preimenovao u "Divina Commedia") je djelo Dantea Aligijeria koje je on počeo c. 1308. godine, a završio 1320. (samo godinu dana prije svoje smrti). Smatra se najvećom epskom poemom italijanske literature, kao i jednim od najvećih dijela svjetske literature. Maštovit prikaz zagrobnog života u njoj predstavnik je srednjovjekovnog pogleda na svijet koji se razvio u Zapadnoj Crkvi do 14. vijeka. Potpomogla je uspostavljanje toskanskog jezika, na kojem je napisana, kao standardiziranog talijanskog jezika.
Na površini, poema opisuje Danteova putovanja kroz pakao, čistilište i raj; ali na dubljem nivou ona predstavlja, alegorijski, putovanje duše prema Bogu. Na dubljem nivou, Dante iskorištava srednjovjekovnu kršćansku teologiju i filozofiju, naročito tomističku filozofiju i djelo Summa Theologica Tome Akvinskog. Zbog toga se Božanstvena komedija nekad naziva "Summa u stihu".
Djelo je prvobitno nosilo samo kratak naziv Comedìa, a Bokačo joj je kasnije dodao i naziv Divina. Prvo štampano izdanje u kojem je u naslovu dodana riječ divina bilo je izdanje venecijanskog humaniste Lodovica Dolcea, objavljeno 1555. godine.
Struktura i priča
Božanstvena komedija sastoji se od 14 233 stiha podijeljena na tri kantika (it. pl. cantiche) – Inferno (pakao), Purgatorio (čistilište) i Paradiso (raj) – od koji se svaki sastoji od 33 spjeva (it. pl. canti). Još jedan spjev, koji služi kao uvod u poemu i koji se općenito smatra dijelom prvog kantika, dovodi ukupan broj spjevova na 100. Međutim, obično se prihvata da prva dva spjeva služe kao jedinstven prolog za čitav ep, te da prva dva spjeva svakog kantika služe kao prolozi svakog od tri kantika. Prema tome, Božanska komedija se sastoji iz tri dijela, Inferno, Purgatorio i Paradiso, koji se sastoje respektivno od 34, 33 i 33 spjeva.
Broj tri zauzima istaknuto mjesto u tom djelu, dijelom predstavljen brojem kantika, kao i njihovom dužinom. Uz to, upotrijebljena vrsta strofe, terza rima, je jedanaesterac (strofa od jedanaest stihova), pri čemu stihovi čine tercete prema metričkoj šemi aba, bcb, cdc, ded, ....
Napisana u prvom licu, poema prati Danteovo putovanje kroz tri oblasti zagrobnog života, počevši na noć prije Velikog petka i završivši u srijedu poslije Uskrsa u proljeće 1300. godine. Rimski pjesnik Vergilije vodi ga kroz pakao i čistilište; Beatrice, Danteov ženski ideal, vodi ga kroz raj. Beatrice je bila firentinska žena koju je upoznao u djetinjstvu i divio joj se iz daljine u skladu sa tada popularnom tradicijom dvorske ljubavi, koja je naglašena u Danteovom ranijem djelu La Vita Nuova.
Struktura tri oblasti slijedi čest numerološki obrazac od 9 plus 1, čime se dobija 10: 9 krugova pakla, zajedno sa Luciferom na njegovom dnu; 9 krugova Planine čistilišta, zajedno sa Edenom na njezinom vrhu; i 9 nebeskih tijela raja, zajedno sa empirejem, samom suštinom Boga. Unutar svake grupe od 9, 7 elemenata odgovara određenoj moralnoj šemi, podijeljenoj na tri potkategorije, dok se druga dva od naročitog značaja dodaju ukupnoj devecti. Na primjer, na sedam smrtnih grijeha Katoličke Ckrve, od kojih se pročišćavaju obitavaoci čistilišta, dodane su posebne oblasti za kasne pokajnike i one koje je Crkva ekskomunicirala. Temeljnih sedam grijeha u čistilištu odgovara moralnoj šemi izopačene ljubavi, koja je podijeljena na tri grupe: pretjerana ljubav (požuda, proždrljivost, pohlepa), manjkava ljubav (ljenost) i zlonamjerna ljubav (gnjev, zavist, ponos).
U borbama Gelfa i Gibelina u centralnoj Italiji, Dante je sudjelovao na strani Gelfa, koji su podržavali papinstvo umjesto Cara Svetog rimskog carstva. Firentinski Gelfi oko 1300. su se podijelili na nekoliko frakcija, Bijele Gelfe i Crne Gelfe. Dante je bio pripadnik Bijelih Gelfa, koje je 1302. prognao gradonačelnik Cante de' Gabrielli di Gubbio, nakon što su trupe pod vođstvom Karla Valoisa ušle u grad, na zahtjev pape Bonifacija VIII., koji je podržavao Crne Gelfe. Taj egzil, u kojem je Dante proveo ostatak svog života, imao je utjecaja na mnoge dijelove Komedije, od proročanstava o Danteovom egzilu do Danteovog viđenja politike i vječnog prokletstva nekih njegovih protivnika.
Posljednja riječ svakog od tri kantika je stelle ("zvijezde").
Pakao
Poema počinje tako što se autor izgubio u mračnoj šumi i biva napadnut od alegorijskih sila tame i duhovne nevolje (spjev 1). Njega spasava Vergilije uz pomoć Beatriče (spjev 2), a nakon toga Dante i Vergilije ulaze u pakao (spjev 3).
Vergilije vodi Dantea kroz devet krugova pakla. Krugovi su koncentrični, a svaki od njih predstavlja sve veće zlo, sa vrhuncem u centru gdje je satana. Devet krugova su: Svima koji se nađu u paklu Minos određuje krug u kome će se naći. Niži dijelovi pakla su opasani zidom grada Dis i okruženi rijekom Stiks (spjev 9)
Čistilište
Dante i Virgilije su se poslije obilaska pakla popeli na planinu Čistilište na drugoj strani svijeta (u Danteovo doba se vjerovalo da se pakao nalazi ispod Jerusalima). Uvodni dijelovi knjige opisuju obalu čistilišta (spjev 1-2) i njegove padine, gdje se nalaze oni koji su ekskomunicirani, oni koji se nisu pokajali i oni koji su se pokajali neposredno prije smrti. Oni čekaju na svoj red da se popnu na planinu (spjev 3-6). Naposlijetku, tu je i dolina u kojoj su evropski vladari i vrata u čistilište. (spjev 7-9).
Odatle Vergilije vodi Dantea kroz sedam terasa čistilišta. Sedam smrtnih grijeha odgovara ovim terasama, svaka terasa za određeni grijeh: Uspon terasa kulminira na vrhu gdje se nalazi Edenski vrt (spjev 28-33). Vergilije, kao paganin, stalni je stanovnik Limba, prvog kruga pakla. Iz tog razloga on ne može da uđe u raj. Beatriče se pojavljuje kao drugi vodič (praćena ekstravagantnom procesijom). Lik Beatriče je napravljen po Beatriče Portinari, ženi koju je Dante volio i koja je umrla 1290. godine.
Raj
Posle početnog uspona (spjev 1), Beatriče vodi Dantea kroz devet krugova raja. Oni su koncentrični, slični onima opisanim u Aristotelovoj i Ptolomejevoj kosmologiji. Tih devet sfera su:
Odavde se Dante penje u bit iznad fizičkog postojanja po imenu Čista nebesa (spjev 30-33). Na tom mjestu se sreće lice u lice sa Bogom lično i dobija razumijevanje božanske i ljudske prirode.
thumb|right|250px|Sandro Botičeli Karta pakla. [[1490.]] Dante je Božansku komediju smatrao svojim najvećim djelom i najvećim djelom svih vremena.
Tematski dijelovi
Božanstvena komedija može jednostavno biti opisana kao alegorija. Svaki spjev sadrži mnogo alternativnih značenja. Danteove alegorije su veoma složene i u objašnjenju kako čitati poemu on podvlači druga značenja osim alegorijskih, istorijska, moralna, literarna i anagogička.
Struktura poeme je takođe veoma složena, sa matematičkim i numerološkim simbolima koji se protežu kroz djelo. Ono što poemu čini veličanstvenom jesu ljudski kvaliteti, Danteova vješta delinearnost karaktera koje susreće u paklu, čistilištu i raju, njegovo gorko žigosanje Firence i italijanske politike i njegova poetska imaginacija.
Teorije o utjecaju iz islamske filozofije
Miguel Asín Palacios, španski učenjak i katolički svećenik, 1919. je objavio La Escatología musulmana en la Divina Comedia (Islamska eshatologija u Božanstvenoj komediji), izvještaj o podudaranju između rane islamske filozofije i Božanstvene komedije. Palacios tvrdi da je Dante izveo mnoge osobine i događaje o budućnosti iz duhovnih spisa Ibn Arabija i Isre i Mi'radža ili noćnog putovanja Muhameda u raj. Ono je opisano u Hadisu i Kitab al Miradžu (prevedeno na latinski 1264. ili kratko prije toga kao Liber Scalae Machometi, "Knjiga o Muhamedovim ljestvama") i ima značajne sličnosti sa Rajem, kao što je na primjer sedmostruka podjela raja, iako ona nije jedinstvena za Kitab al Miradž.
Neke "površne sličnosti" Božanstvene komedije sa Resalat Al-Ghufran ili Poslanicom praštanja Al-Ma'arrija također su spomenuti u raspravi. Resalat Al-Ghufran opisuje putovanje pjesnika u oblasti zagrobnog života i uključuje dijalog sa ljudima u raju i paklu, iako, za razliku od Kitab al Miradža, nema mnogo opisa tih lokacija, te je nevjerojatno da je Dante išta posudio iz tog djela.
Iako se taj filozofski utjecaj generalno priznaje, mnogi učenjaci nisu zadovoljni time da je Dante bio pod utjecajem Kitab al Miradža. Orijentalista Francesco Gabrieli iz 20. vijeka izrazio je skepticizam u pogledu navodnih sličnosti i ukazao na nedostatak dokaza o načinu na koji bi se te ideje prenijele do Dantea. Unatoč tome, odbacujući vjerojatnost nekih utjecaja navedenih u Palacijevom djelu, Gabrieli se složio da je bilo "barem moguće, ako ne i vjerojatno, da je Dante znao za Liber scalae i možda posudio određene slike i koncepte islamske eshatologije". Malo prije svoje smrti, talijanska filologinja Maria Corti istakla je da se tijekom svog boravka na dvoru Alfonsa X Danteov mentor Brunetto Latini sreo sa Bonaventurom de Sienom, toskancem koji je preveo Kitab al Miradž sa arapskog na latinski. Corti špekulira da je Brunetto možda pružio kopiju tog djela Danteu. René Guénon, sufijski preobraćenik i izučavatelj Ibn Arabija, u djelu Ezoterizam Dantea (The Esoterism of Dante) odbacio je teoriju o tom utjecaju (direktnom ili indirektnom) na Dantea.
Kritike i književni utjecaj
Ovo djelo nije uvijek bilo dobro ocijenjeno. Nakon što je prepoznato kao remek-djelo u prvom vijeku nakon objavljivanja, poema je ignorisana tokom doba prosvjetiteljstva (uz nekoliko važnih izuzetaka, među kojima su Vittorio Alfieri; Antoine de Rivarol, koji je preveo Pakao na francuski; i Giambattista Vico, koji je u Scienza nuova i Giudizio su Dante uveo kasniju romantičku ponovnu procjenu Dantea, postavivši ga uz Homera ). Komediju su ponovo "otkrili" romantički pisci 19. vijeka i William Blake, koji je ilustrirao nekoliko njezinih odlomaka. On i pisci poput T. S. Eliota, Jamemsa Joycea, Ezre Pounda, Samuela Becketta i C. S. Lewisa kasnije su je koristili kao inspiraciju. U Rusiji, pored Puškinovog znamenitog prevoda nekoliko terceta, kasna poezija Osipa Mandelstama nosi trag "mučnog razmišljanja" o Komediji. Za Jorgea Luisa Borgesa, Božanstvena komedija je "najveće postignuće književnosti".
U umjetnosti
thumb|upright|[[Auguste Rodin|Rodinov Poljubac predstavlja Paola i Frančesku iz Inferna. ]]
Božanstvena komedija izvor je inspiracije bezbrojnim umjetnicima već gotovo sedam vijekova. Postoje mnoge reference na Danteov rad u književnosti. U muzici, Franz Liszt je bio jedan od mnogih kompozitora koji su napisali djela zasnovana na Božanstvenoj komediji. U svijetu skulpture, rad Augusta Rodina ističe se po svojim temama od Dantea, a mnogi vizuelni umjetnici ilustrirali su Danteovo djelo, kao što je prikazano na gornjim primjerima. Salvador Dali je također naslikao ciklus slika iz svakog dijela Komedije. Mnoge reference na Božanstvenu komediju javljaju se u kinematografiji i kompjuterskim igricama.
Hardeknud
Hartaknut, (engleski: Harthacnut, Harthacanute, Hardicanute, Hardecanute i Hörthaknútr, danski: Knud III Hardeknud) (oko 1018. - 8. lipnja 1042.), danski i engleski kralj. Ime mu znači "tvrdi čvor".
Od oca Knuta Velikog je godine 1035. naslijedio dansko prijestolje. Bio je u sukobu sa polubratom Haroldom I. oko engleskog prijestolja. Dok se pripremao da iz Danske izvrši invaziju Engleske kako bi ga svrgnuo, Harold I. je 1040. godine umro pa je Hartaknut naslijedio englesku krunu.
Bio je strog i nepopularan vladar koji je, da bi financirao svoju vojsku, uveo visoke poreze. Bio je neoženjen i nije imao djece. Naslijedio ga je predstavnik anglosaske dinastije Edvard III. Ispovjednik.
Polubraća su mu bili Sven Knutsson i Harold I. Zečja Noga, a sestra mu je bila Gunhilda Danska.
Luka Romanjoli
Лука Ромањоли (ит.: Luca Romagnoli; рођен 12. 9. 1961. у Риму) је талијански политичар и вођа Социјалног покрета Пламен тробојке.
Након завршене основне школе и гимназије уписао је Географски факулет у Риму, где је дипломирао 1989.
Од 1989-90 радио је у компанији -{OceanSismica Sp.A}- а 1991. је почео да ради на Универзитету Мапуто у Мозамбику и Тринити колеџу у Даблину.
На место генералног секретара МСФТ изабран је 2002. да би након расцепа у странци постао њен председник.
Посланик је у Европском парламенту, био је члан Савета за саобраћај и туризам и Савета за спољне послове у Европском парламенту до 2009. године.
Koni Polgrejv
Путину ју је поклонио министар ванредних ситуација Сергеј Кожугетович Шојгу 2000. године као штене.
Кони је имала децу и унуке. Две - Олга и Орхидеја, биле поклоњене Марготи Клестил-Лефлери, супрузи бившег аустријског председника Томаса Клестила. Фрау Маргот каже да штенад су јој помогла преболити смрт њеног супруга.
Споменик
Становништво Приморског рајона Санкт Петербурга у октобру 2007. године је наручило споменик лабрадору Кони са надписом «Лучшему другу Президента — собаке Кони» (Најбољему пријатељу Председника — псу Кони) као дар за рођен дан Путина
Millstone, Kentucky
Milston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 117.
Budišinski mir
Budišinski mir, odnosno Mir u Bautzenu ili Mir u Budziszynu (Frieden von Bautzen; Pokój w Budziszynie) je mirovni sporazum sklopljen 30. januara 1018. između Svetog Rimskog Carstva, odnosno cara i njemačkog kralja Heinricha II na jednoj, i poljskog kneza Boleslava I Hrabrog na drugoj strani. Njime je okončana serija sukoba koja su ta dva vladara vodila oko nadzora nad područjima Lužice i Gornje Lužice (Milzenerland ili Milsko, istočni dio Markgrofovije Meissen (Misnia)) te Češke, Moravske i Slovačke.
Sukob je korijene imao u bliskom prijateljstvu Boleslava sa njemačkim carom Otonom III, a zahvaljujući kome je nakon Otonove smrti kao kandidata sa njemačko prijestolje podržavao Otonovog sljedbenika Eckarda I od Meissena nasuprot Heinricha. Nakon što je Eckardove smrti 1002. Boleslav je preuzeo njegovu domenu Meissen kao i Lužičku marku. Heinrich je ispočetka priznao njegova prisizanja u zamjenu za Boleslavovo priznanje Heinricha kao njemačkog monarha.
Međutim, neuspjeli pokušaj atentata na Boleslava, za koji je poljski knez vjerovao da je izveden po Heinrichovom naređenju, gotovo odmah je do doveo početka borbi. Boleslav je tokom njih zauzeo Češku (a prije toga Moravsku i Slovačku). Tokom dugotrajne borbe, Boleslav je saveznike tražio i pronalazio među njemačkim plemstvom, dok je Heinrich stupio u savez sa polapskim paganskim plemenom Ljutiča. Godine 1013. je sklopljen privremeni mir temeljem koga je zadržan status quo - Boleslav je zadržao Moravsku i Slovačku; Češka je došla pod vlast knez Jaromira (koji je nedugo potom svrgnut od svog brata Oldricha); a Boleslav se obavezao podržati Heinrichov pohod na Italiju. Boleslavovo odbijanje da sudjeluje u tom pohodu i podrška Heinrichovim neprijateljima u Italiji dovela je do obnove neprijateljstva. Car, međutim, nije mogao poraziti Boleslava te je pristao 1018. na mir u Bautzenu kojim je Boleslav zadržao Lužičku marku i Gornju Lužicu. Dva vladara su odlučila ojačati međusobne veze kroz Boleslavovu ženidbu za Odu, prvu kćer markgrofa Eckarda. Car je obećao sa njemačkim i mađarskim trupama pomoći Boleslavu u njegovom pohodu na istok protiv Kijevske Rusije, tokom koga je iste godine osvojen Kijev i Poljskoj pripojena tzv. Crvena Rusija.
Stimson Crossing, Washington
Stimson Krosing je grad u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 773.
Ableiges
Ablež je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.