cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rašljeva
Mjesto je došlo u fokus javnost u Bosni i Hercegovini i regionu po monstruoznom pokušaju ubistvu psa u novembru 2020. godine, kada je mještanin Sanel Mujačić na glavnoj ulici u selu traktorom pregazio ženku haskija. Na snimku koji je objavljen, vidljivo je kako pas bježi ispred traktora, a Sanel Mujačić koji je upravljao njime bezobzirno je pojačavao brzinu i namjerno gazio životinju. Nakon tog okrutnog čina pobjegao je, a životinja je ostala ležati bespomoćno na putu. Nakon toga se i vratio te nesretnu životinju koja je nepomično ležala odveo u štalu na svom imanju i zaključao. Kada su navedeni ljudi došli da je spase zabranio je prilaz, međutim, reagovala je i policija i psu je pružena potrebna pomoć. Pas je zahvaljujući udruženju za zaštitu životinja iz Sarajeva i veterinaru iz Gračanice uspio preživjeti.
Macushi
Macushi (Macussi, Makuxi, Macuchi, Macuxi, Macuxis, Makusi, Makushi, Pemon), snažan indijanski narod iz Brazila, Gvajane i manjim dijelom iz Venezuele. Jezično su im najsrodniji Akawai, Patamona i Pemon, sa kojima čine skupinu Macushi-Kapon, koja je dio karipske porodice. Macushi-populacija u svim zemljama iznisi peko 24,000, a najbrojniji su u Brazilu (15.000; dfržava Roraima) i Gvajani (9.000), te oko 600 u Venezueli. U Brazilu su Makuši treća domorodačka skupina po brojnosti, a u Gvajani su na drugom mjestu. Skupina Teueia ili Teweya je iz Venezuele.
Sela u Gvajani
U distriktu North Rupununi imaju 14 sela: Annai Central, Apoteri, Aranaputa, Crash Water, Kwatamang, Kwarmatta, Massara, Rewa, Rupertee, Surama, Fairview (ili Kurupukari), Toka, Wowetta i Yakarinta ; Itabac, Kanapang.
Rezervati u Brazilu
U Brazilu žive na rezervatima Ananás, Aningal, Anta, Araçá, Barata/Livramento, Bom Jesus, Boqueirão, Cajueiro, Jaboti, Mangueira, Manoá/Pium, Moskow, Ouro, Pium, Ponta da Serra, Raimundão, Raposa/Serra do Sol, Santa Inês, São Marcos i Sucuba.
Welsh, Louisiana
Velš je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.226, što je 154 (-4,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
C18H27NO
Molekulska formula C18H27NO se može odnositi na:
Brignoles
Brinjol je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 11.239, a gustina naseljenosti je iznosila 159 stanovnika/km².
Niculești (razvrstavanje)
Niculești ima više značenja:
Francisco Villa, Asientos
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 753 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2056 m.
El Socorro, Matamoros
El Socorro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Nicorești (razvrstavanje)
Nicorești ima više značenja:
Gorle, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6441 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Hipodamant
Hipodamant (Ἱπποδάμας) ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji i istoriji.
Wimbach
Vimbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Arvajler. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 440 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7131084.
Hostija
Hostija (latinski hostia = žrtva) je mali okrugli hljepčić, važan predmet kršćanske liturgije i katoličke mise jer je hljeb uz vino neophodan za žrtvu euharistije. Hljebčić tek nakon što ga svećenik za euharistije posveti postaje transupstancijacijom tijelo Isusovo odnosno hostija, koje se po završetku mise dijele vjernicima. Po katoličkoj tradiciji mora biti beskvasni, jer se predpostavlja da je i Isus Krist jeo takav, jer Židovima nije bilo dopušteno da drže kvasni hljeb po svojim kućama u dane Macesa.
Zimska Olimpijada 1928
'''II. Zimske olimpijske igre - St. Moritz 1928'''
Olimpijada 1924
'''VIII. Olimpijske igre - Pariz 1924'''
Hostija
Historija
Najstariji pisani dokument u kom se spominju tanki hljebčići na oltaru je iz sredine 11. vijeka, to je pismo tj. odgovor, legata pape Lava IX, kardinala Humberta carigradskom patrijarhu Mihajlu Kerulariju. Pojedini historičari smatraju da se do 10. vijeka i po crkvama istočnog kao po crkvama zapadnog obreda koristio hljeb od kvasca, dok drugi tvrde da se beskvasni hljeb koristi od samih početaka tog običaja u crkvama zapadnog obreda, ali ima i onih koji misle da se sve do Raskola Istoka i Zapada i beskvasni i kvasni hljeb koristili podjednako, odnosno da to tad uopće nije bilo važno teološko pitanje.
Olimpijada 1924
VIII Olimpijske igre 1924. godine su održane u Parizu. Grad Pariz je izabran od strane MOK-a u konkurenciji preostalih gradova kandidata: Amsterdama, Berlina, Los Anđelesa, Rio de Žaneira i Rima. Ovo su bile zadnje Igre za vreme kojih je predsednik MOK bio Pjer de Kuberten. Kao prateća manifestacija ovim igrama održana je i Međunarodna nedelja zimskih sportova, i to od 25. januara do 5. februara 1924. godine, koja je kasnije od strane MOK-a označena kao Zimske olimpijske igre 1924.
Hostija
Historija
Jedan od argumenata katoličke crkve za upotrebu beskvasnog hljeba je Toma Apostol, koji je smatrao da se sve do pojave judeo-kršćanske sekte Ebionita puno više koristio kvasni hljeb, i to podjednako i po Zapadnom i po Istočnom Rimskom Carstvu. Ebioniti su htjeli da se svi kršćani vrate korjenima odnosno Mojsijevim zakonima, pa shodno tome i beskvasnom hljebu, katolici su taj običaj prihvatili, a pravoslavci ne.
Olimpijada 1924
Od posebnosti na ovim Igrama treba istaći da je kao deonica maratonske trke odabrana distanca 42 km i 195 m, ista ona koja se trčala na Igrama u Londonu 1908., a od Igara u Parizu postaje standardna dužina svih maratona.
Hostija
Pravoslavna crkva
Po pravoslavnim i crkvama istočnog obreda koristi se sličan hljeb prosfora (grčki πρόσφορον = prinosim) koji se od hostije razlikuje najviše po tom što je pečen od brašna dizanog kvascem. To nije neko pisano pravilo jer neke denominacije kao Maronitska i Arnenska crkva koriste beskvasni hljeb.
Olimpijada 1924
Od takmičara, posebno se pamte atletičari na srednjim i dugim stazama iz Finske: Pavo Nurmi koji je pobedio u trkama na 1.500 m i 5.000 m (koje su održane u razmaku od jednog sata!) i u kros trci. Vil Ritola je pobedio na 10.000 m i 3.000 m sa preponama, dok je bio drugi na 5.000 m i u kros trci iza Nurmija. Albin Stenros je pobedio u maratonu, dok je finska ekipa (sa Nurmijem i Ritolom) pobedila u ekipnim trkama na 3.000 m i kros trci. Zbog toga je ta sjajna generacija trkača kasnije bila poznata pod nazivom „leteći Finci“. Zapažene su bile i tri zlatne medalje koje osvojio plivač Džoni Vajsmiler (čemu je dodao i bronzu u vaterpolu), te pet medalja, od čega 3 zlatne, mačevaoca Rodžera Dukreta iz Francuske.
Geyser, Montana
Gajzer je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Olimpijada 1924
Jugoslavija učestvuje sa 37 sportista i prvi put osvaja medalje i to zlatne. Učinio je to gimnastičar Leon Štukelj osvojivši prva mesta u višeboju i na vratilu.
Hostija
Protestantske crkve
Kod protestanata je korištenje hostije svedeno na simboličnu razinu, jer oni ne vjeruju da to predstavlja transupstancijaciju, tako da to najviše koriste Luterani kod evociranja Posljednje večere.
Geyser, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 87.
Olimpijada 1924
Događaji na ovoj Olimpijadi su poslužili kao zaplet Oscarom nagrađenom filmu Vatrene kočije.
Hostija
Rasprave i sukobi
U vrijeme Raskola Istoka i Zapada, svađa oko tog dali je ispravno koristiti beskvasni ili kvasni hljeb, bila je jedna od ključnih točaka za velike teološke rasprave. Danas rasprava o tom dali je ispravno koristiti beskvasni ili kvasni hljeb, više nije toliko važna. Uostalom katoličkim svećenicima koji putuju po Orijentu, po krajevima gdje nema njihove crkve dozvoljeno je održati misu i sa kvasnim hljebom, isto vrijedi i za pravoslavne svećenike kad se nađu na Zapadu.
Olimpijada 1924
Jugoslavija na igrama
Jugoslaviju je predstavljalo 37 sportista u sedam sportova (atletika, biciklizam, gimnastika, konjički sport, plivanje, rvanje, fudbal) a dve zlatne medalje Leona Štukelja u gimnastici (višeboj, vratilo) donele su joj 14. mesto među osvajačima medalja.
To su prve od 11 olimpijskih medalja gimnastičara.
El Rincón (razvrstavanje)
El Rincón ima više značenja:
C18H22BrNO3
Molekulska formula C18H22BrNO3 se može odnositi na:
Étampes
je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Essonne.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 23.158.
Vanjske veze
Étampes Étampes
Moacșa, Moacșa
Moacșa je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Moacșa.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 533 m.
Mompox
Mompox (Malibú) je indijansko pleme iz grupe Carib nekada naseljeno u ravnicama sjeverne Kolumbije. Kulturno su bili srodni plemenu Cenú. Nestali su još u španjolsko doba.
Ime Mompox došlo je po cacique-u (izgovaraj kasik) Mompoj, čije je pleme obitavalo na mjestu današnjega grada Mompox. Saveznih i vazalna plemena bilo je oko 50, poznati su po imenu Güitacas, Chilloas, Chimíes (u vrijeme konkviste), zatim Chicaguas, Jaguas, Malibúes, Kates, Kimbayes, Menchiquejos, Talahiguas i mnogi drugi. Mnogi stanovnici današnjeg Mompoxa njihovi su potomci.
Antun Bubalović
Antun (Tuna) Bubalović (Ilača, 21. I. 1925. - Osijek, 11. III. 2007), baranjski prosvjetni doajen i legendarni direktor Gimnazije Beli Manastir.
Životopis
U Beli Manastir je došao 1951. godine kao mladi profesor i u njemu živio sve do smrti (osim u vrijeme Domovinskog rata). Sahranjen je na Katoličkom groblju u Belom Manastiru.
Prvo je radio u belomanastirskoj osnovnoj školi, a onda je 1963. godine postao osnivač i dugogodišnji direktor Gimnazije Beli Manastir. Mnogim generacijama Belomanastiraca i Baranjaca predavao je historiju i latinski jezik (kasnije samo latinski). Nakon integracije Gimnazije u Srednjoškolski centar Beli Manastir bio je voditelj završnog obrazovanja u tom Centru (1975-1977).
Pedagoški rad
Ostao je upamćen kao strog i pravedan profesor, ali i izuzetno cijenjen među učenicima i kolegama. U prosvjeti je proveo čitav radni vijek, do 8. I. 1991. godine kad je otišao u mirovinu. Za svoj rad dobio je brojna priznanja, poput Nagrade "Ivan Filipović" i Povelje Grada Belog Manastira.
Jedan je od osnivača belomanastirskog ogranka Matice hrvatske te osnivač i dugogodišnji predsjednik Šahovskog kluba "Beli Manastir". Njemu u čast u Belom Manastiru svake se godine igra memorijalni šahovski turnir pod imenom "Prof. Antun Bubalović".
Njegov sin dr. medicine Davorin Bubalović od 2005. godine do maja 2009. bio je gradonačelnik Grada Belog Manastira.
Muzo
Muzo, pleme Indijanaca porodice Cariban sa izvora rijeke Carare i doline Paima, istočno od plemena Colima, departman Cundinamarca, Kolumbija.
Njihovi potomci danas se nazivaju imenom Guaqueros, a Poznati su iz sredine 1600.-tih godina. Rivet za glavna plemena navodi: Babures, Muzo, Notepí, Tetas de Ibama, Chaquipa i Suratema.
Selva Piana, Campobasso
Selva Piana je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Naravute
Naravute (Naravuto, Anagafïtï), pleme američkih Indijanaca iz brazilske države Mato Grosso u riječnom sistemu Xingua. Prvi ih je posjetio i spomenuo 1920. major Ramiro Noronha pod imenom Anagafïtï. Jezično su pripadali porodici cariban.
Nestali su 1940.-tih godina od epidemija bolesti, a nešto preživjelih priključilo se ostalim karipskim plemenima, poglavito Kalapalima na gornjem Xinguu
Lugaid Íardonn
Lugaid Íardonn, sin Énna Derga, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Nadimak, koji predstavlja staroirsku riječ za "tamnosmeđe", dobio je po boji kose. Naslijedio je oca, koji je umro od kuge, i vladao devet godina prije nego što ga je kod Ráth Clochaira ubio Sírlám, sin Finna mac Blathe. Lebor Gabála Érenn navodi da je vladao u doba Artakserksa I od Perzije (465-424. pne). Kronologija u Keatingovoj Foras Feasa ar Éirinn datira njegovu vladavinu u period 658-649. pne., a Annals of the Four Masters u 881-872. pne.
Énna Derg
Énna Derg, sin Dui Finna, je bio, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao ubivši svog prethodnika Muiredach Bolgracha, očevog ubicu. Dobio je nadimak derg (crveni), jer je bio rumenog lica. Navodi se da su se upravo za vrijeme njegove vladavine prvi put u Irskoj koristile kovanice. Vladao je dvanaest godina prije nego što je umro od kuge u Sliab Misu, okružen velikim brojem vojnika. Naslijedio ga je sin Lugaid Íardonn. Lebor Gabála Érenn navodi da je vladao u doba Artakserksa I od Perzije (465-424. pne.). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu datira u period 670-658. pne., a Annals of the Four Masters u 893-881. pne.
Linda Vista, Santa Catarina Ixtepeji
Linda Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Ixtepeji.
Nicolești (razvrstavanje)
Nicolești ima više značenja:
Yingzao Fashi
thumb|Ilustracija iz knjige Yingzao Fashi
Yingzao Fashi je tehnički traktat o arhitekturi i građevinarstvu kooga je napisao kineski pisac Li Jie(李誡; 1065–1110),, član Direktorata za građevine i izgradnju dinastije Song. Kao zapaženi arhitekt je između 1097. i 1100. revidirao ranije traktate o arhitekturi, te godine 1100. dovršio vlastitu knjigu, koju je potom predstavio caru Zhezonga. Tri godine kasnije je Zhezongov brat i nasljednik car Huizong, knjigu dao objaviti te je propisao kao skup pravila kojih se ubuduće moraju držati arhitekti, građevinari i zidari, kao i sve državne službe.
Li Jie je potom od Huizonga imenovan direktorom Građevina palače. Nakon toga je nadgledao izgradnju upravnih zgrada, stanova u palači, kapija, osmatračnica, te hrama predaka Songa i niza budističih hramova. Godine 1145. je Wang Huan izdao drugo izdanje Lijeve knjigfe. Treće izdanje je objavljeno 1222-1233 u Pingjiangu (današnji Suzhou), te kasnije rukom iskopirano u znamenitu Yongle enciklopediju i Siku Quanshu. Yingzao Fashi predstavlja najstariji kineski arhitektonski tekst koji se u potpunosti sačuvao do današnjih dana, a imao je izuzetan značaj za razvoj i standardizaciju kineske arhitekture u sljedećih nekoliko vijekova.
Matipuhy
Matipuhy (Matipu), pleme karipskih Indijanaca sa gornjeg Xingua u brazilskoj državi Mato Grosso uz rijeke Kulisevo i Buriti. Populacija im je dosta niska, 103 (Funasa - 2006). Ribari, lovci i poljodjelci (manioka i kukuruz); plesna svečanost Quarup. Matipu su po jeziku najsrodniji plemenima Kuikúro, Kalapálo i Bakairi.
AFS
AFS može značiti:
C18H21NO5
Molekulska formula C18H21NO5 se može odnositi na:
Winden (Nassau)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Vinden se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 370 metara. Površina opštine iznosi 7,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 721 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 103 stanovnika/km².
1931. na filmu
thumb|[[James Cagney (sredina) u filmu Državni neprijatelj.]]
Sočkovac
Sočkovac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Petrovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.121 stanovnika.
Geografija
Selo Sočkovac je jedno od urbanijih naselja na Ozrenu. Samo naselje skoncentrirano je na prelazu ravničarskog u brdsko-planinsko područje, jednim dijelom smješteno ispod vrha Ostrevice i Kameničkog visa, a drugim u Sprečanskom polju, uz željezničku prugu. Od središta općine udaljeno je osam kilometara i nalazi se uz sela Kakmuž i Karanovac.
Tecalco (razvrstavanje)
Tecalco ima više značenja:
Bačko-baranjsko slovensko kulturno udruženje
thumb|desno|Članska knjižica BBSKU-a Bačko-baranjsko slovensko kulturno udruženje (kratica BBSKU) bila je organizacija osnovana 2. IV. 1945. u Mohaču na inicijativu dr Martina Laslovića.
U mjesecu septembru iste godine priključila se AFS-u, dok je dr Martin Laslović imenovan za oblasnog predsjednika AFS-a.
C18H21NO
Molekulska formula C18H21NO se može odnositi na:
Prvi lionski koncil
Prvi lionski koncil bio je trinesti ekumenski koncil održan 1245. za pontifikata pape Inocenta IV. 1245. u Lyonu.
Karakteristike i historija
Inocent IV. je iz Rima kog je opsjedao Friedrich II u Lyon stigao 2. decembra 1244., pa je koncil započeo s radom početkom 1245. Ne zna se točno pred koliko sudionika, po jednom kroničaru iz Erfurta 250, dok je po nekom Menconu bilo prisutno čak preko 300 uz tri patrijarha. Po puno skromnijim procjenama na koncilu se okupilo samo oko 150 biskupa.
Papa je obnovio zahtjev da crkva ekskomunicira cara Svetog rimskog carstva Friedricha II, kog je optužio za četiri zla; krivokletstvo, ratobornost (narušavanje mira), svetogrđe i herezu. Friedrichov predstavnik Taddeo da Sessa, pokušao je opravdati cara i naveo brojne razloge koji su ga spriječili da dođe na koncil i lično se brani, pa je papa 29. juna pristao da mu se da još deset dana da se pojavi na koncilu. Friedrich se nije pojavio ni na sjednici 5. jula, ali je Taddeo opet uspio dobiti odgodu do 17. jula, ali kad se ni tad nije pojavio koncil je izglasao ekskomuniciju, koju je potpisalo 150 biskupa.
Inocent se također angažirao da koncil da podršku francuskom kralju Louisu IX, u njegovim pripremama za Sedmi križarski rat.
Pored tih općih koncil je donio i nekoliko mjera koja su se odnosile isključivo na crkvu, od uvođenja obaveze Cistercitima da plaćaju desetinu, do novog poreza za jačanje Latinskog carstva iz Konstantinopolisa, kog bi plaćali oni koji tamo ne žive barem šest mjeseci u godini. Odobrena su pravila novom redu Grandmontinima i donesena jedna regula koja se zadržala do danas, da kardinali nose crveni šešir.
Koncil se bavio i žalbama engleskih delegata na visinu i dužinu poreza za oslobođenje Svete zemlje.
Drugi lionski sabor
U Lyonu je 1274. održan i Drugi lionski koncil kog je organizirao papa Grgur X., nakon što je bizantski car Mihajlo VIII dao uvjerenja da je pravoslavna crkva spremna za ponovno ujedinjenje sa Katoličkom crkvom i Rimom.
Nicolae Titulescu (razvrstavanje)
Nicolae Titulescu ima više značenja:
El Riíto (razvrstavanje)
El Riíto ima više značenja:
Verizam
thumb|350px|rigt|Ilistracija novele [[Cavalleria rusticana Giovannija Verge]] Verizam (od talijanskog: il vero = istinito) je pokret i škola u talijanskoj književnosti nastao između 1875. - 1895. koji je karakterizira težnja za što istinitijim prikazivanjem stvarnosti.
Za razliku od realizma verizam je u književnosti uglavnom zaokupljen ružnijom i mračnijom stranom života, po čemu je gotovo istovetan s francuskim naturalizmom koju mu je bio uzor. Veristički momenti su u umjetničkim djelima stari koliko i sama umjetnost, ali kao pokret i škola - verizam se veže uz talijansku književnost 19. vijeka.
Historija nastanka verizma
Pokret se razvio u Milanu, gradu koji je nakon risorgimenta dobio izuzetno na važnosti i postao centar kulturnih i društvenih kretanja. Paradoks je da je centar pokreta bio na bogatom sjeveru, ali je veriste uglavnom interesirala društva stvarnost; centralne, južne i otočne Italije. Tako su o sicilijanskoj stvarnosti pisali Giovanni Verga, Luigi Capuana i Federico de Roberto, Napulj je bio podloga za novele Matilde Serao i Salvatore di Giacoma, Sardiniju je oslikala nobelovka Grazia Deledda, Rim Cesare Pascarella, a Toskanu Renato Fucini. Nakon risorgimenta 1871. Sjeverna Italija počela se naglo industrijalizirati i urbanizirati, u gradove na sjeveru preselilo se gomila siromašnih seljaka, koji su imali i značajnu ulogu u risorgimentu. Tako se deselio da je taj dotad najniži društveni sloj - postao predmet interesa mladih intelektualaca, koji su u likovima iz tog sloja pronalazili aktere za svoje romane.
Roman Giacinta iz 1879. Luigi Capuana smatra se za prvo djelo verizma i njegov je manifest. Radnja romana vrti se oko samoubojstva koje je autor istražio klinički precizno gotovo naučno. Drugo slavno djelo je I Malavoglia (Porodica Malavoglia) Verge iz 1881. koje opisuje borbu za preživljavanje siromašnih sicilijanskih ribara, bez osobnih emocija, tako da to izgleda kao potpuno istinit prikaz.
Prvi teoretičar verizma bio je Luigi Capuana koji je taj stil opisao kao - poesia del vero (istinito pjesništvo), ostali značajni veristi bili su književnik Lorenzo Stecchetti i dramaturg Marco Praga.
Verizam u muzici
U muzici se verizam javlja krajem 19. vijeka, i to najizrazitije kao pravac u talijanskoj operi, pod izravnim utjecajem istoimenog pokreta u književnosti i francuskog naturalizma. Verizam se s druge strane pojavljuje kao talijanska reakcija na kasnoromantičku operu, naročito na simbolistički misticizam Richarda Wagnera i njegovih sljedbenika. Verizam se manifestirao u težnji za naglašeno realističkim prikazivanjem ljudskih sudbina, njihovih elementarnih strasti, mračnih nagona i žestokih sukoba. Muzički vokabular opernih verista bazira se na tradicionalnoj talijanskoj pjevnoj melodici, ali se zbog isticanja dramatičnih efekata, stil pjevanja udaljuje od belcanta. Neke od karakteristika verizma mogu se već naći u relističkim dijelovima pojedinih Verdijevih djela (Traviata), te u Bizetovoj Carmen. Prva prava veristička opera bila je Cavalleria rusticana iz 1890., Pietra Mascagnija prema istoimenoj Vergeovoj noveli i Pagliacci' iz 1892. Ruggera Leoncavalla po libretu koji je napisao on sam. Ostali značajni predstavnici verističke opere u Italiji bili su; Francesco Cilea (Adriana Lecouvreur), Umberto Giordano (Andrea Chénier, Fedora), Franco Alfano (Uskrsnuće) i Riccardo Zandonai (Francesca da Rimini).
Verizam u ostalim evropskim zemljama
Talijanski veristi izvršili su utjecaj na njemačke autore opera; Leo Blech (Aglaja i Cherubina), Josef Forster (Ruža Pontevedra), Eugen d’Albert (U dolini) i drugi manje znane. U Francuskoj su sljedbenici verizma Alfred Bruneau (Messidor) i Gustave Charpentier (Louise), koji su formirali svoj specifični izraz. Val verizma zahvatio je i Hrvatsku pod čijim je utjecajem Blagoje Bersa napisao svoju operu Oganj.
Verizam u slikarstvu
Utjecaj verizma proširio se i na talijansko slikarstvo 19. vijeka, najizrazitiji predstavnici verističkog slikarstva bili su - I Macchiaioli (Giovanni Fattori, Silvestro Lega, Telemaco Signorini) grupa toskanskih slikara, koji su po mnogo čemu bili preteče francuskih Impresionista.
Baranja Inn
Baranja Inn, horor-priča osječkog književnika Davora Špišića iz zbirke "Kuke za šunke" ("Znanje", Zagreb, 2002; str. 152-161) u kojoj je na djelu duh, a njegove su žrtve pripadnice provincijske akademske elite. Radnja te priče dijelom se odvija u Baranji, u restoranu "Košuta" u Dardi i na cesti Darda - Bilje - Osijek.
Druga riječ u nazivu (Inn) engleska je riječ u značenju: svratište, gostionica, krčma, konačište.
Kratak sadržaj
Tena Pavoković s mužem nalazi se na karminama pok. Jurju Kišpatiću, s čijim je bratom njen muž išao u osnovnu školu (a koga je vidjela samo jednom i to na slici) i dosađuje se slušajući ispovijesti pokojnikove udovice. Već pijana odlazi na kat da traži WC i sreće pok. Kišpatića (ne shvaćajući odmah da je to on), koji sjedi za stolićem i rješava novinsku križaljku. Nakon povratka za stol opet ga vidi, ali samo ona. Dobro "nalizanu" muž je odvlači s karmina.
Tena priprema doktorat s temom "Sex, laži & modrice (Podsvijest i seksualne zablude Schnitzlerovih likova)". Dok ga piše, povremeno se pojavljuje pok. Kišpatić.
Nakon doktoriranja, ona, Jasna Bartold (šefica katedre) i mlada asistentica Anja Simić odlaze u Baranju renaultom četvorkom da proslave doktorat u darđanskoj "Košuti". Auto vozi Anja, dok Jasna sjedi na stražnjem sjedištu. Na jednom skretanju s magistralne ceste zastaju da povezu autostopera. Kad Tena shvati da je to Kišpatić, urlajući traži da Anja odjuri dalje.
Uz njih tri, u razuzdanoj proslavi doktorata u "Košuti" učestvuje još 7 osoba (među njima i rektor Hartovski), ciganski bend i "oksidirana" pjevačica. U jeku terevenke Tena izlazi da plati čuvarima parkinga, ali uz dekanov automobil nalazi čuvarevo tijelo, čija je lubanja nabijena na kuku za vuču. Opet se pojavljuje Kišpatić, od koga Tena vrišteći bježi u "Košutu". No Juraj je i tamo sablasni frontmen ciganskog benda, prekrasno pjeva, a krv mu teče iz nosnica. Vidi ga, međutim, samo Tena. Ona pada u delirij, nakon koga se svi razilaze i vraćaju kućama (u Osijek).
Četvorku opet vozi pijana Anja, Tena sjedi do nje, a Bartoldova na stražnjem sjedištu. U autu Tena na šiji osjeti dobro poznate Kišpatićeve ledenice.
"Prije grada i prelaska Drave čekao ih je jedan totalno sjeban zavoj. (...) Tena začuje struganje nekog tijela po šajbi. Raskrečenih ruku i nogu, uz staklo se priljubio Juraj Kišpatić. Iscerena lica, zaurla nešto u vjetar, a zatim probije staklo i zakopa prste u Tenine oči."
Nakon slijetanja s ceste, Anja je ostala čitava, Bartoldova također, dok je Tena "Cijelim svojim ždrijelom bila (...) nabijena na mjenjač, na nezgrapni renaultov širajzl. Anju je podsjetila na šarana u rašljama (...) specijalitet ovih krajeva. (...) Gore na cesti stajao je Juraj. Podigao je palac visoko."
Galaktitol
Galaktitol (dulcitol) je šećerni alkohol, koji je redukcioni proizvod galaktoze. Kod ljudi sa galaktokinaznom deficijencijom, formom galaktozemije, suvišni dulcitol se formira u sočivima očiju što dovodi do katarakte.
Niquía
Niquía, Indijansko pleme iz Kolumbije koje je u kolonijalno vrijeme živjelo u dolini Valle de Aburrá, sjeverno od plemena Bitagüíes u departmanu Antioquia, nedaleko današnjeg Medellína,
Jezično su pripadali karipskoj porodici i široj skupini plemena poznatim kao Nutabe
Fabije Plancijad Fulgencije
Fabije Plancijad Fulgencije (, kraj 5. i početak 6. veka) bio je poznoantički latinski pisac. Smatra se autorom četiri sačuvana dela, a ponekada mu se i pripisuje još jedan spis, premda uz dosta nesigurnosti. Njegovo mitografsko delo bilo je mnogo čitano i vršilo je snažan uticaj tokom srednjeg veka, ali se u novije vreme gotovo uopšte ne ceni. U svojim delima, pisanim prozimetrom, po ugledu na menipske satire, nastoji alegorijskom interpretacijom antičkih mitova i svetske istorije proniknuti u skrivena značenja i istinu. Uprkos fantastičnim idejama, slobodnom etimologiziranju i nejasnim alegorijama, ovo je delo uživalo veliku popularnost tokom čitavog srednjeg veka, a i danas se u njemu zapaža bogata filozofska kultura i nastojanje da se elementi paganske antičke kulture predaju novim naraštajima zaodenuti u hrišćansko ruho i tako sačuvaju od propasti i zaborava.
Život
Malo se zna o Fulgencijevom životu, osim onih nekoliko informacija koje sam daje u svojim spisima. Njegov latinitet, poznavanje grčkog jezika i pogledi na klasične pisce i religijske kultove ukazuju na to da je obrazovanje najverovatnije stekao u severnoj Africi. I na temelju drugih spomena afričke kulture u njegovom delu zaključuje se da je delovao u toj oblasti, i to svakako pre arabljanskih osvajanja u 7. veku. Štaviše, čini se da je poznavao libijsko-berberski jezik i pismo, što bi ukazivalo na to da je verovatno bio afričkog porekla, budući da sam u delu Razdoblja čoveka i sveta kaže da je taj jezik deo njegovog "vlastitog" nasleđa. Obično se smatra da je Fulgencije bio gramatičar ili retor, tj. učitelj retorike, no ta se teza zasniva tek na malobrojnim usputnim opaskama u Fulgencijevom delu, pa je neki filolozi osporavaju. Moguće je i da je Fulgencije jednostavno bio pisac amater. U prologu prvoj knjizi svoje Mitologije Fulgencije spominje i suprugu, no nejasno je radi li se o istinskom autobiografskom podatku ili tek o elementu njegovog fiktivnog lika koji se pojavljuje u priči.
Fulgencije iz Ruspe
thumb|right|350px| [[Jan Brueghel Stariji|Jan Brueghel der Ältere, Pejzaž sa Svetim Fulgencijem, 1595. Naučnici su stolećima poistovećivali Flavija Fulgencija sa Svetim Fulgencijem. ]] Naučnici još uvek raspravljaju o tome jesu li Fabije Plancijad Fulgencije i njegov savrememik, biskup Fulgencije iz Ruspe, zapravo istovetna ličnost. Njih dvojicu su prvi poistovetili srednjovekovni učenjaci i prepisivači još u doba karolinške renesanse. Interesi ove dvojice autora donekle se preklapaju, kako se može i očekivati od pisaca koji rade u isto vreme i na istom mestu, uključujući i zanimanje za mislioce kao što je Avgustin. Međutim, čini se da ih razdvajaju osnovne teme koje njih dvojica razmatraju. Na primer, većina dela koja se pripisuju Fulgenciju iz Ruspe bave se njegovim protivljenjem jeresima kao što je arijanstvo, dok Fabija Fulgencija, kako se čini, ta tema uopšte ne zanima. Teme kojima se biskup Fulgencije najviše bavio (arijanstvo, slobodna volja itd.) ne pojavljuju se u delima mitografa Fulgencija, čak i tamo gde bi se rasprava o tim pitanjima prirodno uklopila u njegov narativ. S jezičke tačke gledišta, jedinstveni stil koji koristi mitograf i njegova upotreba zastarelih i retkih reči i idioma nema paralele u biskupovim spisima, što takođe ukazuje na to da se radi o dve različite osobe.
Izneta je teza da je mitograf Fulgencije, za koga se obično smatra da je delovao u istom razdoblju kad i istoimeni biskup (tj. krajem 5. i početkom 6. veka), možda posudio jedan stih iz Koripovog Joanisa za svoju Mitologiju, što bi ukazivalo na to da je ovo delo pisao iza 550. godine. Ovo je otkriće dovelo u ozbiljnu sumnju mogućnost da su dvojica Fulgencija bili ista osoba, budući da se za Fulgencija iz Ruspe zna da je umro 533. godine. Premda rasprava o ovom pitanju i dalje traje, čini se da teorija o jednoj osobi počiva na slabim dokazima, od kojih se većina temelji na poređenjima u jeziku i na usputnim biografskim detaljima. Iako je teorija o jednoj osobi vrlo stara, njeno poreklo verovatno leži u grešci prepisivača napravljenoj u karolinškom razdoblju.
Nicolae Bălcescu (razvrstavanje)
Nicolae Bălcescu ima više značenja:
Fabije Plancijad Fulgencije
Delo
Pod Fulgencijevim su imenom u istoj rukopisnoj predaji sačuvana četiri dela (data ovde prema pretpostavljenom hronološkom redosledu):
Ranije se Fulgenciju pripisivalo i peto delo, pod naslovom O Tebaidi (Super Thebaiden). Kao autor tog dela u rukopisu se navodi "S. Fulgencius Episcopus", za koga je Rudolf Helm (prvi moderni izdavač Fulgencijevog opusa) mislio da je mitograf. Ovo delo nije bilo uključeno u karolinške rukopise (možda i zato što u to vreme nije ni postojalo), ali je uključeno u Helmovo izdanje Fulgencijevih dela iz 1897, premda s velikom rezervom. Premda o autentičnosti ovog traktata nema konsenzusa među naučnicima, ima jakih dokaza koji ukazuju na to da je taj spis u 12. veku napisao neki pisac koji je oponašao Fulgencijev alegorijski stil. To ne znači da delo predstavlja falsifikat, već je verovatno pripisano Fulgenciju zahvaljujući grešci prepisivača.
Pored ovih, sam Fulgencije spominje i druga svoja dela, koja nisu sačuvana. U prvom prologu Mitologije spominje neke starije satirične pesme, a u Tumačenju Vergilijeve sadržine spominje svoj spis o fiziologiji.
Mitologija
Glavno Fulgencijevo delo, pod naslovom Mitologija (Mitologiarum libri III), sastoji se od niza priča, raspoređenih u tri knjige, od kojih svaku otvara poseban prolog. Delo sadrži ukupno pedeset poglavlja, od kojih svako ukratko priča jedan antički mit i zatim ga tumači na alegorijski način, upotrebljavajući pri tom etimologije imena nekih mitskih ličnosti te autorove zaključke o etičkoj svrsi određenog mita. U prologu Fulgencije kaže da ovo delo piše kako bi iz starih grčkih priča uklonio sve izmišljenje i besmislene detalje i tako otkrio istine koje su skrivene u njihovim temeljima. Sugeriše i hrišćanski motiv, iako bi bilo netačno Mitologiju ili ostala Fulgencijeva dela okarakterisati kao "hrišćanske alegorije".
Fulgencijeve etimologije, premda tipične za to doba, smatraju se ekstragavantnim, proizvoljnim i jednostavno pogrešnim. Premda naučnici u prethodnih dvesto godina nisu imali lepih reči za takve etimološke metode, ta etimološka tradicija može se pratiti još od Platona i bila je uobičajena za stoičku i neoplatonsku filozofsku školu. Fulgencije sasvim proizvoljno konstruiše etimološke teorije da bi opravdao svoje alegorijske tvrdnje, što je u skladu s njegovom neumornom tendencijom da tumačenja razvlači do krajnjih granica u potrazi za "istinama" koje na prvi pogled, kako veruje, nisu očigledne.
Nekoliko rukopisa Mitologije posvećeno je nekom Katu (Catus), prezbiteru u Kartagini.
Tumačenje Vergilijeve sadržine
thumb|right|280px| Pesnik [[Vergilije ]] U ovom delu ― koje je u rukopisu sačuvano pod naslovom Tumačenje Vergilijeve sadržine prema filozofima etičarima (Expositio Virgilianae continentiae secundum philosophos moralis) ― poziva se Vergilije da, uz pomoć muza, iznese istinu koja se nalazi u temelju Eneide, slično onako kako se antički mitovi tumače u Mitologiji. Prema Fulgencijevoj alegoriji, na primer, već prve dve reči Eneide skrivaju dublje značenje: arma ("oružje") označava hrabrost, a virum ("junak") znači mudrost, "jer svako savršenstvo sastoji se od telesne snage i mudrosti". Vergilijeva sen postavlja se ovde kao neki mudrac i odnosi se vrlo pompezno i superiorno prema piscu, koga često naziva "čovečuljkom" (homunculus). Fulgencije nastoji objasniti Eneidu kao alegoriju čitavog ljudskog života, no delo se, izgleda, prekida dosta iznenadno i dostiže tek do zrelog doba. Međutim, nema dokaza u prilog tezi da je neki deo teksta u ovom delu izgubljen. Njegov užurbani završetak verovatno je posledica autorovog gubitka zanimanja za potpunu obradu i zaokruživanje te teme.
U vreme kad je Fulgencije pisao Tumačenje Vergilijeve sadržine već je bila razvijena tradicija alegorijskog tumačenja Vergilijevog dela. Elije Donat ranije je sastavio alegorijsko tumačenje delova Eneide koje dosta nalikuje Fulgencijevim idejama, što ukazuje na to da one nisu bile tipične samo za Fulgencija. Štaviše, čini se da je Fulgencije ideju o Vergiliju kao nepogrešivom mudracu preuzeo od Makrobija, koji je živeo krajem 4. i početkom 5. veka. S druge strane, izgleda da je Fulgencije bio prvi koji je preduzeo sistematsko tumačenje cele Eneiede i prvi koji je pokušavao objasniti tekst na način koji je bar delimično mogao biti prihvatljiv hrišćanskoj publici.
Tumačenje starinskih reči
Delo pod naslovom Tumačenje starinskih reči (Expositio sermonum antiquorum), u nekim rukopisima upućeno nekom Kalcidiju (Calcidium), sadrži tumačenje 62 stare latinske reči koje se mogu naći u delima rimskih pisaca, od Gneja Nevija do Marcijana Kapele. U predgovoru ovom delu Fulgencije kaže da je sastavio taj popis reči da bi izvršio zadatak koji mu je dao njegov pokrovitelj (čije ime ne navodi) te da mu je cilj da objasni značenje navedenih reči, a ne da ih ponovo oživi. Međutim, počev od karolinškog razdoblja, bilo je pisaca koji su doista ove zastarele reči upotrebljavali u svojim delima i pri tom kao izvor koristili ovaj Fulgencijev tekst.
U tumačenju gotovo svake reči Fulgencije daje i kratak citat kao primer upotrebe te reči, često navodeći i pisca i delo iz kojeg je citat preuzet. Ipak, za mnoge od ovih citata sumnja se da su zapravo lažni: neka su dela možda u potpunosti izmišljena, a neke je citate Fulgencije sasvim slobodno promenio. Kako je uobičajeno i za ostale pisce ovog razdoblja, Fulgencije ne navodi neposredne izvore za svoje citate, čime možda nastoji prikriti činjenicu da mu je zapravo vrlo malo njih bilo dostupno. Celo delo verovatno predstavlja autorov pokušaj da poboljša svoju reputaciju kao filologa i pisano je u nadi da čitalac neće kritički preispitivati autorov metodološki postupak.
El Palmar, Tiquicheo de Nicolás Romero
El Palmar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1207 m.
Fabije Plancijad Fulgencije
Razdoblja sveta i čoveka
U delu Razdoblja sveta i čoveka (De aetatibus mundi et hominis libri ) razlaže se opšta istorija na temelju Biblije, i to u 14 knjiga, od kojih u svakoj nedostaje po jedno slovo abecede ("A" u 1. knjizi, "B" u 2. knjizi itd.). Namerno izostavljanje određenog slova u tekstu jedne knjige znači to da pisac ne može u tom delu spisa upotrebiti nijednu reč koja sadrži dato slovo. Međutim, ovde autor to izostavljanje reči varira s drugom tehnikom, naime sa zamenjivanjem slova koje ne sme upotrebiti drugim, proizvoljno odabranim slovima. Ovaj njegov postupak unosi dodatnu nejasnoću u autorov ionako pompezan jezik i čitaocu značajno otežava razumevanje teksta. I za ovo delo kaže Fulgencije da ga je napisao izvršavajući zadatak dobijen od neimenovanog pokrovitelja.
Zbog sve brže smena istorijskih događaja pri kraju spisa postavlja se pitanje da li je autor ovo svoje delo dovršio. U predgovoru nekih rukopisa navodi se da tekst ide "od A do Z", dok se u drugima 14. knjiga završava rečenicom: "Ovde počinje petnaesta knjiga, u kojoj nedostajeP". Međutim, u 13. knjizi nalazi se jedna napomena o tome da se niz završava istorijom rimskih careva, što i jeste slučaj u svim sačuvanim rukopisima. Moguće je da su poslednje knjige vremenom izgubljene, no jednako je moguće i to da je Fulgencije jednostavno izgubio zanimanje za rad na ovom delu i dovršio ga na brzinu, kao što je slučaj i s drugim delima, kao npr. s Tumačenjem Vergilijeve sadržine.
Pripovedajući istoriju Fulgencije dodaje svoja osobena moralna tumačenja istorijskih događaja. Čini se da se naročito trudi opravdati božje delovanje i, saglasno svojim ranijim delima, pribegava slobodnim alegorijama kako bi dokazao svoje moralne interpretacije. Za razliku od ostalih Fulgencijevih dela, čini se da Razdoblja sveta i čoveka nisu u srednjem veku stekla divljenje, što se verovatno može pripisati komplikovanim književnim tehnikama i stilu. S druge strane, ovo je delo značajano zato što je u tradiciju latinskog Zapada uvelo "lipogramatičku igrariju", koja će se ponovo javiti kod Petra Rige u 12. veku i potom u Španiji u 17. veku.
Iznete su i sumnje u Fulgencijevo autorstvo ovog dela, premda sličnosti u jeziku i stilu jasno ukazuju na to da je ovo delo sastavio isti pisac kao i prethodna tri. U prilog tezi da Razdoblja pripadaju drugom autoru navodi se činjenica da se u rukopisima kao pisac ovog dela navodi "Fabije Klaudije Gordijan Fulgencije" (Fabius Claudius Gordianus Fulgentius), na temelju čega se zaključuje da je Razdoblja napisao biskup Fulgencije iz Ruspe, jer se zna da je u njegovoj užoj porodici bilo ljudi po imenu kako Klaudije tako i Gordijan. Međutim, ova su imena najverovatnije ušla u rukopisnu predaju zahvaljujući grešci nekog prepisivača iz 8. ili 9. veka, koji je pretpostavio da se iza imena "Fulgencije" krije poznati teolog. Jednako je moguće i to da je Fabije Fulgencije imao više imena, što je u to doba bio raširen običaj među ljudima aristokratskog porekla, te da su se među njima nalazila i imena "Klaudije" i "Gordijan".
Značaj i uticaj
Pribegavanje sumnjivom "etimologiziranju" da bi se opravdale i dokazale iznete alegorije određenog mita može se pratiti još od Platona, preko Aristotela i stoičara, sve do srednjeg veka. Premda je Fulgencije kasnije kritikovan zbog takvih metoda, u to je doba ta tehnika bila sasvim prihvatljiva, pa je primenjuje i Marcijan Kapela. Fulgencijeva obrada antičkih mitova često se poredi s postupkom koji je primenio njegov prethodnik, mitograf Higin, koji je živeo u 2. veku nove ere. Iako obojica obrađuju iste mitove, a neke sličnosti mogu ukazivati i na isti izvor, njihov se rad značajno razlikuje u pogledu svrhe i zanimanja njihovih autora. Higin je hteo sastaviti opsežan pregled antičkih mitova, dok Fulgencija više zanima alegorijsko razlaganje građe, u šta se Higin vrlo retko upušta.
Uticaj na mitografiju
Fulgencijevo se delo smatra karakterističnim za prelaz s poznoantičke na srednjovekovnu književnost. Nakon perioda smanjenog zanimanja za književnost rad na mitografiji ponovo su preduzela trojica tzv. vatikanski mitografi, koji su, kako se veruje, delovali u 7. veku. Sva tri pisca preuzimaju Fulgencijeve metode da bi otkerili skriveno, "istinito" značenje antičkih mitova. Međutim, tek s početkom karolinškog razdoblja (8–10. vek) Fulgencijevo je delo dostiglo vrhunac svoje popularnosti. Na njega se tada s divljenjem gledalo kao na jednog od osnivača mitografske književnosti, a hvalilo ga se i za to što je pagansku antičku književnost uskladio s hrišćanskim naukom. To je proizvelo i niz književnih komentara inspirisanih Fulgencijem. Praksa da se utvrdi razlika između autorove namere i dubljeg značenja književnog dela, što je Fulgencije doveo do krajnjih granica, uspostavila je, izgleda, okvir za pisanje komentara u ovom razdoblju. Naročito se Mitologija pokazala značajnom riznicom građe za srednjovekovne komentatore, koji su nastavili tradiciju moralizatorskog tumačenja antičke književnosti. Osim toga, Fulgencijev egzotičan jezik i njegova upotreba retkih reči uticala je, kako se čini, na književni stil niza autora tokom celog srednjeg veka.
Prvi sačuvani rukopisi Fulgencijevih dela potiču s početka 8. veka. O njegovoj popularnosti svedoči i to što je primerak Mitologije bio u Engleskoj dostupan već u 9. veku. Fulgencije je ostao standardni deo zbornika o antičkoj mitologiji sve do 19. veka, kad se njegovo delo našlo na udaru kritike te bilo ocenjeno kao apsurdno i nepouzdano. Izenta je pretpostavka da je Fulgencijevo delo, za koje se veruje da je bilo poznato širokoj publici tokom celog srednjeg veka, možda poslužilo kao uzor za strukturu čuvenog epa Beowulf iz 7. ili 8. veka.
Kritika
Fulgencijevo je delo bilo popularno još od karolinškog razdoblja, i još u 14. veku koristio ga je Boccaccio za sastavljanje komentara uz Danteovu Božanstvenu komediju, ali je u 19. veku došlo na udar kritika zbog činjeničnih grešaka i sumnjivih tumačenja mitova, te se od tada generalno smatra trivijalnim i pogrešnim. Opšte uzev, njegovo je delo proglašeno za "bombastično" i "blesavo". Fulgencijev je latinitet nejasan i često iskvaren, što znatno otežava dešifrovanje značenja teksta. Mnogi su mu delovi nepotrebno dugi i razvučeni, a mnoge aluzije nerazumljive.
Poznato je da Fulgencije pravi mnoge greške i u svom prikazu istorije, kao što je, na primer, mešanje Oktavijana Avgusta i Julija Cezara u Razdobljima sveta i čoveka. Pored toga, za mnoge njegove podatke i etimologije sumnja se da potiču iz izvora druge ruke, a za neke se pretpostavlja da nisu ništa drugo do autorove čiste izmišljotine.
TAT
Termin TAT ima više značenja.
Tat Tat Tat Tat טאט Tat
Antifašistički front Slovena u Mađarskoj
thumb|desno|Članska knjižica AFS-a Antifašistički front Slovena u Mađarskoj (kratica AFS, mađ. Magyarországi Szlávok Antifasiszta Frontja), organizacija osnovana 18. II. 1945. na osnivačkoj konferenciji u Batanji. Za generalnog sekretara tada je izabran Dragutin Nedučić iz Batanje, a za potpredsjednika Stevan Nedučić iz M. Čanada.
Osnivanje mjesnih organizacija
"Nakon ukidanja vojne uprave, tokom meseca marta, osnivaju se mesne organizacije AFS-a među bunjevačkim Hrvatima te šokačkim Hrvatima i Srbima u Santovu." Glavni organizator među bunjevačkim Hrvatima bio je Antun Karagić.
"Posle Pomorišja i Bačke, meseca jula osnovane su prve mesne organizacije AFS-a u okolini Budimpešte, o čemu izveštava Sloboda iz Bate, Čipa, Lovre i Tukulje."
left|thumb|Pozivni plakat velikog narodnog zbora u [[Mohaču 28. X. 1945.]]
Sredinom augusta 1945. godine "osniva se Oblasni sekretarijat AFS-a sa sedištem u Pečuju. Za oblasnog sekretara imenovan je dr Svetozar Lastić."
"Meseca septembra otpočelo je osnivanje mesnih organizacija AFS-a u Baranji. Bačko-baranjsko slovensko kulturno udruženje priključuje se AFS-u, dr Martin Laslović je imenovan za oblasnog predsednika."
Veliki narodni zbor AFS-a
"Prvi veliki narodni zbor AFS-a održan je u Mohaču 28. oktobra 1945. godine. Nakon zbora amateri iz Santova prikazali su pozorišni komad od Jovana Sterije Popovića."
"U Mohaču je 3. decembra 1945. održana Prva zemaljska konferencija AFS-a. Dr Martin Laslović je izabran za potpredsednika AFS-a."
El Robalo (razvrstavanje)
El Robalo ima više značenja:
Tecoac (razvrstavanje)
Tecoac ima više značenja:
C18H19N3O2
Molekulska formula C18H19N3O2 se može odnositi na:
Rancho la Esperanza, Salinas
Rancho la Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Salinas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2021 m.
Centro C, Grosseto
Centro C je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Muhamed VI. od Maroka
Muhamed VI (arapski: محمد السادس) rođen kao Muḥamed ibn al-Ḥasan (Rabat, 21. august - ) je aktualni monarh Maroka iz Alauitske dinastije koji je na položaj stupio 1999.
Nereju (razvrstavanje)
Nereju ima više značenja:
Muhamed VI. od Maroka
Biografija
Vremenom se prijestolonasljednik sve više uključivao u vođenje zemlje, i bio podrška svom ocu, kralju Hasanu II. Otac mu je 1985. povjerio koordiniciju oružanih snaga zemlje. Kako se zdravlje njegova oca pogoršalo 90-ih, prijestolonasljednik ga je predstavljao na brojnim političkim sastancima i ceremonijalnim funkcijama, kako u zemlji, tako i po inozemstvu.
Kad mu je u otac 23. jula 1999. umro - Muhamed je bez ikakvih većih problema preuzeo tron, i nastavio prozapadnjačku politiku svog oca, umjerenu prema arapskim zemljama.
Birači su na referendumu u julu odobrili novi ustav, usprkos prigovora kritičara koji su kralja optuživali da je učinilo premalo za transformaciju političkog sistema.
Le Bouscat
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 23.095.
Nenciulești (razvrstavanje)
Nenciulești ima više značenja:
Kineska arhitektura
mini| [[Kineski zid je najveća ljudska tvorevina na svijetu]] Kineska tradicionalna arhitektura je arhitektura od drveta s originalnim sustavom konzola na široko razmaknutim stupovima koji su činili pravokutni tlocrt jasnih linija i raskošno ukrašenim krovovima. U Kini je nastala tradicija drvene gradnje koja je prihvaćena po cijeloj jugoistočnoj Aziji i Japanu. Taj jedinstven oblik arhitekture je snažno utjecao na povijest arhitekture, zbog čega je zaštićen kao UNESCO-va nematerijalna svjetska baština.