cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Jadida
Znamenitosti
Crkva Gospina Uzašašća je župna crkva iz 16. stoljeća, izgrađena u jednobrodnom kvadratičnom planu sa sakristijom ispod kvadratičnog zvonika. Drugi kršćanski vjerski kompleks je Kapela sv. Sebastijana u istoimenom bastionu.
Džamija je izgrađena u 19. stoljeću na mjestu crkvenog trga koji se nalazio ispred glavnog gradskog ulaza. Njezin minaret je preuređeni Toranj de Rebate koji je izvorno bio dio cisterne.
Nezavisna Albanija
Nezavisna Albanija je bila međunarodno nepriznata parlamentarna država osnovana u Valoni (tada Osmansko Carstvo a danas Republika Albanija) 28. novembra 1912. Njena skupština je bila formirana istog dana dok su vlada nezavisne Albanije i njen senat formirani 4. decembra 1912.
Perotti, Piacenza
Perotti je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Nezavisna Albanija
Delegacija Albanije je podnela memorandum učesnicima Londonske konferencije zahtevajući međunarodno priznanje nezavisne Albanije. Na početku konferencije je doneta odluka da će područje Albanije biti pod suverenitetom Osmanskog Carstva. Zahtevi Albanije za međunarodnim priznanjem koji su bazirani na pravu etničkih Albanaca na samoopredeljenje nisu uvaženi i Londonski ugovor o miru potpisan 30. maja 1913 je podelio teritoriju nezavisne Albanije između Srbije, Grčke i Crne Gore, smanjujući na takav način teritoriju Albanije na centralnu Albaniju pretvorenu u protektorat velikih sila. Ambasadori velikih sila su se ponovo sastali 29. jula 1913 i odlučili da formiraju novu državu, Kneževinu Albaniju kao ustavnu monarhiju. Konačno, Bukureškim ugovorom potpisanim u avgustu 1913 nova nezavisna država je stvorena, Kneževina Albanija, čime je oko 30% etničkih Albanaca ostavljeno van granica nove države jer su živeli na teritoriji Albanije koju su međusobno podelile susedne države.
Perotti, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 577 m.
Nezavisna Albanija
Naziv
Naziv države koji je preciziran u tekstu Albanske deklaracije o nezavisnosti je Albanija. Često se naziva "nezavisna Albanija", "Albanska država"  ili "nezavisna država Albanija".
Politički sistem
Nezavisna Albanija osnovana 28. novembra 1912 je prva Albanska država u modernoj istoriji. Bila je parlamentarna država a ne monarhija. Pojedini izvori je tretiraju kao Republiku Albaniju ili Albansku Republiku.
Albanija je postala nezavisna država na osnovu četiri ustavotvorne odluke Skupštine u Valoni od 28. novembra 1912. :
Teritorija
Teritorija Nezavisne Albanije je bila mnogo veća od teritorije koju obuhvata savremena Republika Albanija jer se sastojala od teritorija koje su obuhvatale sledeća četiri Osmanska vilajeta: Kosovski, Bitoljski, Skadarski i Janjinski Vilajet. Londonskim mirovnim ugovorom potpisanim 30. maja 1913 je teritorija Albanske države smanjena na njen centralni deo pošto je značajan deo teritorije na koji je Albanija polagala pravo podeljen između Balkanskih saveznika (veliki deo severne i zapadne Albanije je dat Srbiji i Crnoj Gori, dok je južni region Čamerije postao deo Grčke. Kosovo je takođe bilo proglašeno delom nezavisne Albanije u 1912 godini ali je Londonskim ugovorom predato Srbiji na insistiranje Rusije.
Jedini deo Nezavisne Albanije koji je kontrolisala njena vlada je bila teritorija Valone, Berata, Fjera i Lušnja.
Albanski Vilajet
thumb|250px|Albanski pobunjenici zauzimaju Skoplje u avgustu 1912
Do septembra 1912 Osmansko carstvo je sprovodilo smišljenu podelu Albanaca na četiri etnički heterogena vilajeta kako bi sprečilo Albansko nacionalno ujedinjenje. Reforme koje su uveli Mladoturci su izazvale pobunu Albanaca koja je trajala u periodu januar-avgust 1912. Još u januaru 1912 je Hasan Priština, Albanac koji je bio poslanik u parlamentu Osmanskog carstva, javno upozorio članove parlamenta da će politika koju vodi mladoturska vlada izazvati revoluciju u Albaniji. Pobuna je bila uspešna i do avgusta 1912 pobunjenici su uspeli da zauzmu čitav Kosovski vilajet (uključujući Novi Pazar, Sjenicu, Prištinu i čak i Skoplje), deo Skadarskog vilajeta (uključujući Elbasan, Përmet i Leskovik), Konicu u Janjinskom vilajetu i Debar u Bitoljskom vilajetu. Vlada Osmanskog carstva je okončala Albansku pobunu time što je 4. septembra 1912 prihvatila sve zahteve pobunjenika koji su se odnosili na uspostavu autonomnog pravnog i administrativnog sistema za Albance u okviru jednog vilajeta, Albanskog vilajeta.
Prvi balkanski rat
thumb|Teritorija pod kontrolom Albanije nakon osmanskog poraza u Prvom balkanskom ratu|250px Uspeh Albanskih pobunjenika je poslao snažan signal susednim državama da je Osmansko Carstvo slabo.. Povrh toga, Srbija se protivila planovima za uspostavljanje Albanskog vilajeta jer je želela da podeli evropsku teritoriju Osmanskog Carstva sa ostalim članicama Balkanskog saveza. Dogovoreno je da osvojena teritorija do njene podele ima status kondominijuma.
Albanski lideri, predvođeni Faikom Konicom i Fanom Nolijem, su organizovali veliki miting 7. oktobra 1913 u Bostonu. Odlučili su da Albanci treba da budu "potpuno sjedinjeni sa Osmanskom vladom u borbi protiv neprijatelja carstva" jer "ukoliko Turska bude poražena Balkanski saveznici će rasparčati Albaniju". Ovakva odluka je bila skopčana sa velikim rizikom jer bi u slučaju poraza Osmanskog Carstva učešće Albanaca u Balkanskim ratovima na Osmanskoj strani poslužilo kao opravdanje Balkanskim saveznicima da međusobno podele Albaniju kao bivšu Osmansku provinciju. Albanci mobilisani u Osmansku armiju su se u suštini više borili za svoju državu nego za Osmansko Carstvo.
Tokom Prvog Balkanskog Rata udružene armije Balkanskih saveznika su nadjačale brojčano i strateški inferiornu Osmansku armiju i brzo ostvarile značajan uspeh. One su okupirale skoro čitavu teritoriju Osmanskog Carstva u Evropi, uključujući i teritoriju Albanskog Vilajeta.
Početkog Novembra 1912 pojedini Albanaci su apelovali kod Franje Josifa II, cara Austrougarskog carstva, objašnjavajući težinu situacije u njihovoj državi jer su delovi četiri vilajeta bili okupirani od strane Balkanskih saveznika. Austrougarska i Italija su se snažno protivile izlasku Srpske armije na Jadransko more jer je to bilo percipirano kao pretnja njihovoj dominaciji Jadranskim morem zbog opasnosti da Srpska Jadranska luka postane Ruska baza. Ismail Ćemali, Albanac koji je bio bivši poslanik u Osmanskom carstvu, je osigurao podršku Austrougarske za autonomiju Albanije u okviru Osmanskog Carstva, ali ne i podršku nezavisnosti Albanije.
Svealbanski kongres
Ismail Ćemali je pozvao pojedine Albance stanovnike različitih delova Albanskog vilajeta da dođu na Svealbanski kongres koji se održavao u Valoni 28. novembra 1912. Na početku zasedanja Ismail Ćemali je istakao da su prava Albanaca osvojena tokom nedavnih Albanskih pobuna ugrožena i objasnio učesnicima kongresa da bi trebalo da učine sve što mogu da spasu Albaniju. Zatim je izvršena provera dokumenata jer je bilo odlučeno da se svaka kaza Albanskog vilajeta računa kao jedan glas, nezavisno od broja prisutnih Albanaca iz te kaze. Učesnici ovog kongresa se u Albaniji smatraju Očevima Osnivačima Albanije.
Posle proglašenja nezavisnosti
thumb|Karikatura objavljena u februaru 1913 koja prikazuje Albaniju kako se brani od susednih država. Crna Gora je predstavljena kao majmun, Grčka kao leopard koji napada Janjinu a Srbija kao zmija. Tekst na Albanskom glasi:"Bežite od mene! Krvožedne zveri!" Vojska Kraljevine Srbije je 29 novembra 1912 osvojila Drač bez borbe i uspostavila Drački okrug sa četiri sreza: Drač, Lješ, Elbasan i Tirana. Nove srpske vlasti su bile suočene sa velikim poteškoćama u upravljanju novim okrugom jer su sve udaljene postaje srpske vojske sa malim brojem vojnika bile uništene u roku od nekoliko dana.
Međunarodni odnosi Albanije su počeli da funkcionišu na državnom nivou pošto je Albanija proglašena nezavisnom i prvi diplomatski napori njene vlade su bili usmereni ka obezbeđivanju međunarodnog priznanja za Albansku državu. U decembru 1912 delegacija Albanije je uručila memorandum učesnicima Londonske konferencije zahtevajući, na bazi prava etničkih Albanaca, međunarodno priznanje nezavisne Albanije čija je teritorija sačinjena od čitavog Kosovoskog vilajeta, zapadne Makedonije uključujući i Skoplje i Bitolj kao i čitavu teritoriju Epira sve to Arte.
Oko 120 vodećih političara i intelektualaca iz Albanije je prisustvovalo Albanskom Kongresu u Trstu u periodu 27. februar - 6. mart 1913 zahtevajući od Velikih Sila priznanje političke i ekonomske nezavisnosti Albanije. Isa Boljetinac i Ismail Ćemali su putovali u London u martu 1913 u cilju pridobijanja podrške Velike Britanije njihovoj novoosnovanoj državi. Janjinu su 6. marta zauzele snage Kraljevine Grčke. U martu 1913 je grupa od 130 (ili 200) vojnika Kraljevine Srbije ubijena u blizini Prizrena od strane Albanskih pobunjenika u osvetničkoj akciji zbog represije koju je organizovala Srpska vojska.
U maju 1913 delegacija Albanije je zahtevala u Londonu da se imenuje Britanac na poziciju monarha planirane Kneževine Albanije, razmatrajući mogućnost da ponudi tron Obriju Herbertu.
Londonski mir
Velike Sile nisu uvažile zahteve da prizanju nezavisnost Albanije. Na početku Londonske konferencije u Decembru 1912 ambasadori svih šest Velikih Sila su odbili planove da se formira nezavisna Albanija. Naprotiv, odlučile su da Albanija ostane pod suverenitetom Osmanskog Carstva i da njena vlada ima određenu autonomiju. Pošto je postalo očigledno da će Osmansko Carstvo izgubiti čitavu teritoriju Makedonije i time kopnenu vezu sa Albanijom, Velike Sile su shvatile da treba da promee svoju odluku.
Londonskim ugovorom o miru potpisanim 30. maja 1913 je značajan deo teritorije na koju je nezavisna Albanija polagala pravo podeljen između Balkanskih saveznika čime je teritorija Albanije svedena na njen centralni deo.
Posle Londonskog mira
Esad Paša Toptani, takođe bivši poslanik u parlamentu Osmanskog Carstva, je 16. oktobra 1913 formirao Republiku Centralnu Albaniju sa administrativnim centrom u Draču. Toptanijeva država je takođe bila kratkotrajna i nepriznata a njena teritorija je bila između reka Mat na severu i Škumbin na jugu. Ona je dodatno podelila već okrnjenu teritoriju Albanije. Toptani je osporavao status privremene vlade i poricao da je Ćemalijeva vlada legitimna ističući da je u pitanju "privatna kreacija grupe ljudi" U julu 1913 Ismail Ćemali je bezuspešno pokušao da primiri Toptanija tako što ga je postavio za Ministra spoljnih poslova. Toptani je takođe, kao i Ćemali nešto ranije, bio prisiljen od strane Velikih Sila da se povuče 1. februara 1914.
U novembru 1913 pro-Osmanske snage u Albaniji su ponudile Albanski tron ministru rata Osmanskog Carstva Izet Paši, koji je bio poreklom Albanac. Osmansko Carstvo je poslalo agente da podstiču pobune u nadi da će povratiti Osmanski suverenitet nad Albanijom. Izet Paša je poslao majora Bećira Grebenalija, takođe Albanca, da bude jedan od njegovih glavnih predstavnika u Albaniji. Privremena vlada pod kontrolom Ismaila Ćemalija je zarobila i likvidirala majora Bećira Grebenalija.
Politika
thumb|195px|[[Ismail Qemali na proslavi prve godišnjice zasedanja skupštine na kojem je deklarisana nezavisnost Albanije]]
Deklaracija nezavisnosti
Na početku zasedanja Ismail Ćemali je istakao da je jedini način da se spreči podela teritorije Albanije između Balkanskih saveznika da se ona konstituiše kao nezavisna država odvajanjem od Osmanskog Carstva. Ćemalijev predlog je jednoglasno usvojen i odlučeno je da se potpiše deklaracija o nezavisnosti Albanije u ime konstituisane Skupštine u Valoni čiji su članovi predstavnici svih područja Albanije. Deklaracijom o nezavisnosti Albanije je Skupština u Valoni odbacila autonomiju koju je Albanskom vilajetu dodelilo Osmansko Carstvo u svojim planovima od samo nekoliko meseci ranije. Postignut je konsenzus za potpunu nezavisnost.
Zasedanje je tada prekinuto i članovi novoformirane nacionalnog parlamenta su otišli u kuću Ismaila Ćemalija, zajedno sa njim se popeli na sprat i izašli na terasu sa koje je Ćemali pred grupom okupljenih ljudi mahao zastavom urađenom po modelu zastave koju je nekada koristio Skenderbeg.
Трипкова
Трипкова је насеље у Србији у општини Чајетина у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 372 становника (према попису из 1991. било је 493 становника).
Nezavisna Albanija
Vlada i Senat
Ismail Ćemali je postavljen na poziciju prvog premijera nezavisne Albanije. Na istoj sednici održanoj 4. decembra 1912 skupština je imenovala ostale članove vlade :
Трипкова
Налази се на западним обронцима планине Златибор. Познато је по сеоском туризму и акумулационом језеру Врутци. У близини је и манастир Рујно (обновљен 2007. године), познат по Рујанском четворојеванђељу, првој књизи штампаној на територији Србије.
Nezavisna Albanija
Javne usluge
thumb|100px|Poštanska marka nezavisne Albanije, 16 jun 1913. Samo nedelju dana pošto je Albanija deklarisana nezavisnom formirano je njeno prvo Ministarstvo Pošte i Telegrafa na čijem je čelu bio Lef Nosi. Nezavisna Albanija je preuzela pošte Osmanskog carstva i učinila značajne napore da učini poštanske usluge Albanije prepoznatljivima. Pošte nezavisne Albanije su upotrebljavale poštanske pečate Osmanskog carstva sve dok ih krajem aprila i početkom maja 1913 nisu zamenili poštanskim pečatima Albanije. Na njima se u gornjem delu nalazilo ime mesta a u donjem delu naziv države Albanije. Emisija prvih poštanskih maraka Albanije je obavljena 5 maja 1913. Albanija je 7 jula 1913 podnela zvaničan zahtev za prijem u Svetski poštanski savez. Ovaj zahtev je odbačen a Albanija je postala član Svetskog poštanskog saveza tek 1922.
Трипкова
Демографија
У насељу Трипкова живи 327 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 51,1 година (49,0 код мушкараца и 53,1 код жена). У насељу има 144 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,58.
Nezavisna Albanija
Javne usluge
Kada je Albanija ostvarila nezavisnost od Osmanskog carstva 1912 godine njen pravni sistem je nastavio da funkcioniše po Osmanskom običajnom pravu još određeno vreme.
Трипкова
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Nezavisna Albanija
Javne usluge
Posle proglašenja nezavisnosti 28 novembra 1912 zlatnici i srebrnjaci drugih država su bili u opticaju u Albaniji. Sve do 1926 Albanija nije imala svoju valutu. U nezavisnoj Albaniji je zvanična obračunska valuta bio franak Latinskog Monetarnog Saveza.
Do 1912 obrazovanje u Albaniji je zavisilo od religije đaka. Muslimani su pohađali Osmanske škole, pravoslavni Grčke a u područjima u blizini slovenskih država stanovništvo je pohađalo Srpske ili Bugarske škole dok su katolici pohađali Italijanske ili Austrijske škole. Kada je Albanija proglašena nezavisnom 1912 godine njena vlada je preduzela mere da zatvori strane škole i otvori Albanske. U periodu 1912—1914 nije bilo mnogo mogućnosti za napredak u pogledu obrazovanja u Albaniji zbog političke nestabilnosti i izbijanja Prvog svetskog rata nedugo pošto je Albanija proglašena nezavisnom 1912 godine. Prva svetovna škola na Albanskom jeziku je otvorena u Skadru 1913 godine.
thumb|200px|[[Isa Boljetinac sa ljudima sa Kosova na ulicama Valone 1912 godine]] Grupa boraca sa Kosova predvođenih Isom Boljetincem je bila prvi nukleus oružanih snaga Albanije koje su osnovane 4. decembra 1912.
Snage za sprovođenje zakona (žandarmerija i policija) nezavisne Albanije su osnovane 13. Januara 1913. Oko 70 bivših Osmanskih oficira su bili angažovani kao oficiri snaga za sprovođenje zakona nezavisne Albanije. Prvi direktor policije Albanije je bio Halim Gostivarin dok su prvi komandanti žandarmerije bili Alem Tragjasin, Hysni Toskën, Sali Vranishtin and Hajredin Hekalin. Boja uniforme policije Albanije je bila sivozelena sa crveno-crnim okovratnicima.
Privreda
Privreda Albanije je posle njenog proglašavanja nezavisnom državom 1912 godine bila bazirana na primitivnom ratarstvu i stočarstvu bez značajne industrije i sa veoma malo međudržavne trgovine. Počev od 1912 Albanija je počela aktivnosti usmerene ka sprovođenju agrarne reforme kojom bi se vlasništvo nad obradivom zemljom prenelo sa velikih zemljoposednika na seljake.
Posledice
left|thumb|150px|Mapa Kneževine Albanije, teritorija koja je preostala posle podele Nezavisne Albanije
Mirovni ugovori potpisani u Londonu i Bukureštu 1913 godine su regulisali teritorijalne promene nastale po završetku Balkanskih ratova. Pošto je Londonski mir potpisan ambasadori šest velikih sila su odlučili da formiraju novu državu, Kneževinu Albaniju, kao naslednu kneževinu.
Velike Sile su odbile da priznaju Privremenu Vladu Albanije i osnovale su Međunarodnu kontrolnu komisiju zaduženu da se stara o administraciji novoosnovanom kneževinom do postavljenja novog monarha. Prva agencija za sprovođenje zakona nove kneževine je bila Međunarodna Žandarmerija.
Kada je Ćemalijeva vlada samostalo sprovela određene aktivnosti, Velike Sile i Međunarodna Komisija za Kontrolu su prinudile Ćemalija da se povuče i napusti Albaniju. thumb|250px|[[Vilhelm od Vida i njegova žena Princeza Sofi od Albanije po dolasku u Drač 7. Marta 1914.]]
Najveća grupa Albanaca koji su ostali izvan nove države u bili Albanci sa Kosova, kolevke albanskog nacionalizma u 19 veku. Nacistička Nemačka i Fašistička Italija su iskorišćavale nezadovoljstvo Albanaca nepreciznim etničkim granicama.
Komemoracije
Od kada je Albanija 1912 godine deklarisana nezavisnom svaki 28. novembar Albanci ma gde živeli u svetu proslavljaju kao svoj Nacionalni praznik (Dan Albanske Nezavisnosti ili Dan Zastave). U Republici Albaniji se proslavlja kao državni praznik. Iako nije zvanično državni praznik Repulika Kosovo je 2011 ovaj dan proglasila praznikom na osnovu specijalne odluke predsednika Hašima Tačija.
Publikacije sa konferencije posvećene proslavi 70 godina nezavisnosti Albanije organizovane u Novembru 1982 od strane Akademije Nauka Albanije su nosile naziv "Snage nacije protiv imperijalističkog diktata u organizaciji Albanske Države, 1912-1914: Izveštaj" Akademija Nauka Albanije je 1992 organizovala naučnu konferenciju posvećenu osamdesetogodišnjici nezavisne Albanije i objavila dokument pod nazivom "Organizacija vlade, pravnog sistema i vojske Albanije (1912-1914). Stogodišnjica osnivanja Nezavisne Albanije se obeležava 2012 godine. Na dan otvaranja celogodišnje proslave 17. januara 2012 je održana posebna sednica parlamenta Republike Albanije na kojoj su bili prisutni predstavnici sa teritorija Kosova, Makedonije, Crne Gore, Preševa i Bujanovca, zajedno kao što su bili sto godina ranije. Ministarstvo za turizam, pitanja kulture, omladine i sporta Republike Albanije je 22. decembra 2011 godine objavilo "Međunarodno takmičenje za izradu spomenika posvećenog stogodišnjici Deklaracije Nezavisnosti Albanije: 28. novembar 1912 – 28. novembar 2012".
El Tepetate, Jesús María
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2015 m.
Izbavitelj
Izbavitelj je hrvatski/jugoslavenski film iz 1976. kojeg je režirao Krsto Papić prema motivima novele Aleksandara Grina. Glavne uloge tumače Ivica Vidović, Mirjana Majurec, Relja Bašić, Ilija Ivezić i Fabijan Šovagović. Jedan je od rijetkih primjera horora i filmova fantastike u hrvatskoj i jugoslavenskoj kinematografiji. Radnja se odvija oko pisca koji otkriva zavjeru prema kojoj rasa ljudi-štakora želi preuzeti svijet ljudi.
Prema anketi 44 filmskih kritičara iz 1999. u kojoj se određivala lista 20 najboljih hrvatskih filmova, Izbavitelj se našao na 19. mjestu.
Radnja
Jedan neimenovani europski grad, negdje oko 1920-ih ili 1930-ih. Ivan Gajski je siromašan pisac koji nikako ne može prodati svoju novu priču nekom izdavaču kako bi ju pretvorio u roman. U državi je općenito velika ekonomska kriza i mase ljudi nemaju ni posla ni prihoda. Prilikom prodaje knjiga na tržnici, Ivan upoznaje djevojku Sonju koja mu se svidi i da svoj broj telefona, ali ova iznenada nestaje. Pošto je ostao bez stana, Ivan odluči prespavati na klupi u parku, ali ga nađe njegov stari prijatelj Rupčić, bivši mesar, sada policajac, koji mu iz sažaljenja pronađe mjesto za prenoćiti u nekoj napuštenoj zgradi. Međutim, Ivan tamo neočekivano naiđe na velike zalihe hrane te u dvorani primjeti veliku zabavu neke elite, začuđen odakle im tolika raskoš u tako teškim vremenima. Elita ga primjeti i on bježi van. Pošto je prečuo da žele likvidirati profesora Boškovića, koji živi na istoj adresi kao i Sonja, odluči ga upozoriti. Bošković mu objasni da to tajno društvo nije samo elita običnih ljudi, nego rasa ljudi-štakora koja polako preuzima sve političke funkcije kako bi zavladala svijetom ljudi.
Bourguignons (Ob)
Burginjon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Izbavitelj
Radnja
Ivan mu pomogne pronaći kemikaliju kojom bi se ti ljudi-štakori transformirali natrag u svoju prvotnu formu i umrli. Sonja i Ivan zaljube se. U jednom kafiću, veliki štakor ugrize Sonju za nogu, pa joj profesor odmah daje protuotrov kako se i sama ne bi transformirala u podanicu ljudi-štakora. Kada profesor Bošković biva umoren, Ivan odluči nastaviti njegov rad. Kontaktira policiju ali mu nitko ne vjeruje. Ipak, nailazi na razumijevanje gradonačelnika koji mu savjetuje da se sastaju potajno. Kada se ponovno pojavi u staroj zgradi, Ivan baca kemikalije na ljude-štakore te krene proganjati njihovog vođu, Izbavitelja, ali ovaj pobjegne u mraku. Ivan biva odveden te otkriva da je Izbavitelj zapravo sam gradonačelnik. Upravo kada njegovi pristaše žele Ivana baciti u kavez štakora, koji bi ga ugrizli i pretvorili u njihovog podanika, Ivan pobjegne. U svojem stanu, primjeti da se Sonja ponaša čudno i sumnja da je i sama možda postala pristalica ljudi-štakora. Izbavitelj se pojavi u stanu, ali Ivan baci kemikaliju na njega te ga ubija.
Bourguignons (Ob)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 280 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 168 metara.
Dolenje Vrhpolje
Dolenje Vrhpolje je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Dolenje Vrhpolje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Izbavitelj
Kritike
Dejan Marković je za Filmski leksikon zapisao:
Dolenje Vrhpolje
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 143 stanovnika.
Gentlemen Prefer Blondes (film)
Film je doživio ogroman uspjeh, te je od Marilyn Monroe učinio veliku zvijezdu. Plesno-muzička točka u kojoj izvodi pjesmu Diamonds Are the Girl's Best Friends je jedna od najpoznatijih u historiji filma, te je često citirana (1985. godine u Madonninom spotu za pjesmu Material Girl i u 100. epizodi TV-serije Gossip Girl).
Uloge
left|thumb|Marylin Monroe kao Lorelei Lee
Molino del Conte, Pavia
Molino del Conte je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
San Diego Tepantongo, Atlatlahucan
San Diego Tepantongo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Atlatlahucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 404 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1916 m.
Molino del Conte, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Dole (Šentjur, Slovenija)
Dole je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Dole se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Elektrolit
mini|300px|desno|Shema [[Gorivi članak|gorivnog članka.]]
Elektrolit je kemijski spoj koji je električki vodljiv ili to postaje u otopljenom ili rastaljenom stanju jer sadrži ili stvara pokretljive ione koji mogu prenositi električni naboj. Elektroliti koji su vodljivi u čvrstom stanju, kristalni su, ionski spojevi, u kojima se električni naboj prenosi ionima kroz šupljine u kristalnoj rešetki. Elektroliti koji postaju vodljivi tek u otopljenom ili rastaljenom stanju daju ione procesom elektrolitske disocijacije. Pritom se razlikuju takozvani pravi elektroliti, koji se i prije disocijacije sastoje od iona (praktično sve soli u obliku ionskih kristala), pa se rastavljaju na ione samo otapanjem, te potencijalni elektroliti, koji se prije disocijacije ne sastoje od iona, nego ih stvaraju tek reakcijom svojih molekula s molekulama otapala. Takvi su elektroliti na primjer sve kiseline i baze. Jaki su elektroliti oni koji su u otopini potpuno ili gotovo potpuno disocirani na ione (soli, jake kiseline i baze), a slabi oni koji su disocirani samo djelomično (slabe kiseline i baze).
U biologiji i medicini, elektrolit je skupni naziv za anione i katione u živim bićima (vidi elektroliti (medicina)).
Pravi elektroliti
Pravi elektroliti ili ionofori (grč. nosioci iona) jesu čvrste tvari kojima se kristalna rešetka sastoji od iona. Ako se takva rešetka razori grijanjem, to jest ako se pravi elektrolit rastali, dobije se tekućina koja se sastoji samo od iona, te je stoga električki vodljiva. Ako se kristalna rešetka pravog elektrolita razori time što se sile kojima su ioni među sobom vezani prevlada; u silama između dipolnih (ili kvadrupolnih) molekula polarnog otapala i iona u rešetki, to jest kad se pravi elektrolit otopi u polarnom otapalu, dobije se otopina u kojoj se osim molekula otapala nalazi gotovo isključivo među sobom nepovezani (solvatirani) ioni, raniji sastojci rešetke; takve su otopine, zbog toga, također vodljive i vodljivost im je praktički nezavisna od koncentracije otopine. Tipični su pravi elektroliti gotovo sve soli; disocijacija natrijevog klorida u vodi mogla bi se, na primjer, odrediti ovako:
Potencijalni elektroliti
Potencijalni elektroliti ili ionogeni (grč. proizvoditelji iona) jesu kemijski spojevi koji se i u čvrstom i u tekućem (rastaljenom) stanju sastoje od neutralnih molekula sastavljenih od atoma među sobom vezanih u biti neionskim vezama, te stoga, kad su čisti, ni rastaljeni ne vode električnu struju, ali otopljeni u pogodnom otapalu reagiraju s njime uz postanak električki nabijenih čestica, iona. Tipični su potencijalni elektroliti organske kiseline; octena kiselina, na primjer, u vodenoj je otopini disocirana u ione zbog reakcije s vodom prema ovoj jednakosti:
Zbog toga što je ta reakcija reverzibilna, koncentracija iona u ravnotežnom stanju, a prema tome i vodljivost otopine, zavisi od koncentracije octene kiseline, to jest od njezine količine u odnosu prema količini vode; ravnotežno stanje, a prema tome također koncentracija iona i električna vodljivost uz danu koncentraciju elektrolita, načelno je različito za različite potencijalne elektrolite i za različita otapala. Tako je razrijeđena otopina octene kiseline u vodi razmjerno malo vodljiva (ravnoteža je pomaknuta ulijevo), a njezina je razrijeđena otopina u tekućem amonijaku jako vodljiva; razrijeđena otopina klorovodika u vodi (solna kiselina) ima razmjerno veliku električnu vodljivost, a njezina otopina u ledenoj octenoj kiselini, malu.
Oettersdorf
Etersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Zale-Orla. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 869 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16075076.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Orla Etersdorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Orla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 470 metara. Površina opštine iznosi 10,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 869 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Josip Šentija
Josip Šentija (1931.) hrvatski novinar i leksikograf
Životopis
Izvjestitelj Radio-televizije Zagreb iz Rima. Po povratku u Hrvatsku, kao sudionik Hrvatskoga proljeća, postao je član Izvršnoga vijeća Sabora (1971.–72.). Nakon gušenja pokreta smijenjen, od 1972. radio kao urednik u Jugoslavenskom leksikografskom zavodu; bio je glavni urednik Opće enciklopedije (1977.–88.), potom prvi ravnatelj HINA-e (1990.–91.) te savjetnik Predsjednika Republike 1991. godine.
La Ciénega, Zirándaro
La Ciénega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 445 m.
Hațeg, Hațeg
Hațeg je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Hațeg.
Institut Yunus Emre
mini|Zgrada Yunus Emre Instituta u Ankari. Institut Yunus Emre (Yunus Emre Enstitüsü) je međunarodna turska neprofitna organizacija sa sedištem u Ankari koja je osnovana 2007. godine. Institut nosi ime XIV-vekovnog turkijskog pesnika iz Anadolije Yunusa Emrea čiju je 750 godišnjicu rođenja UNESCO obeležavao 1991. Primarni cilj instituta je da pomaže napore turske države u javnoj diplomaciji i korišćenju meke sile kroz promociju turske kulture, književnosti, jezika, umetnosti i istorije u svetu. Cilj je instituta da kroz svoje odbore van Turske predstavlja Tursku u kulturnom životu zemalja domaćina i da radi na uspostavljanju saradnje. Dekret o osnivanju Instituta Yunus Emre potpisao je turski predsednik Recep Tayyip Erdoğan. Od početka svoga aktivnog delovanja 2009. godine Institut Yunus Emre otvorio je preko 50 odbora u preko 40 zemalja sveta. Jedan od važnih ciljeva odbora je promocija učenja turskog jezika u zemljama domaćinima.
Gaj Asinije Polion (konzul 23)
Gaj Asinije Polion (Gaius Asinius Pollio, ? - 45) bio je rimski plemić i političar iz doba Julijevsko-Klaudijevske dinastije.
Hațeg, Hațeg
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 10865 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
Lista epizoda serije Star Trek: Deep Space Nine
Dolje je navedena lista epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazane od 1993. do 1999. godine.
Opština Metztitlán, Hidalgo
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 8822 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1597 m.
Torre de Babel, Santiago Juxtlahuaca
Torre de Babel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Juxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1722 m.
Živaljevići
Živaljevići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 94 stanovnika.
Clyde Park, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 288, što je 22 (-7,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dol pri Šmarju
Dol pri Šmarju je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Dol pri Šmarju se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 78 stanovnika.
Colonia Marcelo de los Santos Fraga, Tanquián de Escobedo
Colonia Marcelo de los Santos Fraga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanquián de Escobedo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Dammartin-Marpain
Damarten Marpen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 227 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 238 metara (maksimalnoj 241 m, a minimalnoj 191 m).
Tommarinaro, Cosenza
Tommarinaro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
Geraci Siculo, Palermo
Geraci Siculo je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1815 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1061 m.
Opština Turda, Cluj
Turda je opština u Rumuniji u okrugu Kluž.
Briccomonte-Stazione, Asti
Briccomonte-Stazione je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Opština Turda, Cluj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Briccomonte-Stazione, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Mozambički otok
Mozambički otok (portugalski: Ilha de Moçambique) otok je u Indijskom oceanu, tj. u Mozambičkom kanalu, nadomak obale Mozambika. Upravno pripada pokrajini Nampula i ima oko 54.315 stanovnika (prema popisu iz 2002.). Otok sam po sebi nije jako velik, oko 3 km dug i između 200 i 500 metara širok. Većina povijesnih građevina nalazi se na njegovom sjevernom kraju, a većina stanovnika živi u kućama od trske u gradu Makuti, na južnom kraju otoka.
Mozambički otok je 1982. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi zbog "arhitektonskog jedinstva njegovih građevina koje su građene istim tehnikama, materijalima (kamen ili macuti) i ukrašavane istim dekorativnim stilom od 16. do 20. stoljeća". mini|lijevo| Karta Mozambičkog otoka iz 1598. godine. mini|lijevo| Utvrda sv. Sebastijana mini| "Vrt sjećanja" je spomenik robovima na mjestu s kojega su transportirani u Novi svijet
Povijest
Tijekom šesnaestog stoljeća, sagrađena je Utvrda sv. Sebastijana (Fort São Sebastião), a portugalsko naselje (sada poznato kao "Kameni grad") postalo je glavni grad portugalske Istočne Afrike. Otok je također postao važno središte misionarstva i kulture. Otok je odolio nizozemskim napadima 1607. i 1608. godine te je ostao važnom postajom na portugalskim putovanjima u Indiju, na kojima se trgovalo robovima, začinima i zlatom.
Znamenitosti
Ostale značajne građevine na otoku su:
Na otoku, sada u potpunosti urbaniziranom, također se nalazi nekoliko džamija i hinduistički indijski hram. Most dug 3 km podignut je 1960. godine, povezavši tako otok s kopnom.
George Reeves
George Reeves (5. januar 1914 - 16. jun 1959) bio je američki glumac najpoznatiji po tumačenju uloge Supermana u popularnoj TV-seriji Adventures of Superman, kao i po tome da je na samom vrhuncu popularnosti život okončao u nerazjašnjenim okolnostima.
Reeves je odrastao u Los Angelesu, a glumom se počeo povremeno baviti u srednjoj školi, da bi je kao karijeru odabrao nakon što se majka zabrinula da bi boks, kojim se također bavio, mogao trajno upropastiti njegov markantni fizički izgled. S vremenom je počeo dobijati angažmane u hollywoodskim filmovima, među kojima se najviše ističe uloga jednog od dvojice blizanaca Tarletona u Gone with the Wind. Za vrijeme Drugog svjetskog rata je služio u zabavljačkim jedinicama američke vojske, a poslije nastupao u B-filmovima i sporednim ulogama. Neko vrijeme je napustio Hollywood i nastupao u New Yorku na televiziji prije nego što je 1951. godine nastupom u B-filmu Superman and the Mole Men osigurao ulogu u TV-seriji, koja se počela emitirati 1952. godine. Reevesovu karijeru je tokom posljednjih godina značajno obilježila i ljubavna veza sa Toni Mannix, suprugom Eddieja Mannixa, šefa studija Metro-Goldwyn-Mayer. Nedugo nakon što ju je prekinuo i zaručio se za Leonore Lemmon, tokom noćne zabave u svom domu je pronađen mrtav. Iako je istraga losanđeleske policije smrt pripisala samoubistvu pištoljem, tokom decenija su se razvile brojne alternativne teorije zavjere, ali i urbane legende o tzv. Supermanovom prokletstvu.
Reevesova karijera i smrt su godine 2006. bili predmetom igranog filma Hollywoodland, gdje je njegov lik tumačio Ben Affleck.
Hilario Sosa Hernández, Comonfort
Hilario Sosa Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2012 m.
Amonijum aluminijum sulfat
Amonijum aluminijum sulfat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 237,145 Da.
Opština Mineral del Chico, Hidalgo
Mineral del Chico je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Viano, Massa e Carrara
Viano je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 497 m.
Le Maître de forges (roman)
Le Maître de forges je roman francuskog književnika Georgesa Ohneta objavljen 1882. godine. Radnja prikazuje brak između siromašne plemkinje i bogatog, ali "sirovog" poduzetnika, a što je okvir za niz melodramatskih podzapleta. Nakon objavljivanja je stekao ogromnu popularnost, te je već sljedeće godine postavljena teatarska adaptacija. Le Maître de forges je kasnije postao popularan i među ranim sineastima, tako da je ekraniziran mnogo puta u različitim državama.
Perpiano, Piacenza
Perpiano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Los Chirimoyos, Canelas
Los Chirimoyos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1197 m.
La Pocita, Comondú
La Pocita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Rancho Ocotla, Atltzayanca
Rancho Ocotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Atltzayanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2619 m.
Turcizam
Turcizmi ili orijentalizmi su usvojenice sa turskog jezika odnosno one riječi srpskohrvatskog jezika koje su u srednjem vijeku ušle u govor i pismo putem osmanskog turskog jezika.
Vidi detaljno u članku : Lista turcizama u srpskohrvatskom jeziku
Pojam: turcizmi
Obično se kažu turcizmi ili orijentalizmi mada postoje dvojbe među stručnjacima o njihovom nazivu. Turcizam ne implicira isključivo riječi izvornog turskog ili turkijskog podrijetla jer većina njih su usvojenice i u samom turskom jeziku, pretežito iz perzijskog, grčkog i arapskog jezika. Neke riječi su iz arapskog i/ili farsiskog tako da im je turski jezik služio kao vektor prenosilac, druge su izvorno turske, dakle srednjoazijske, dok postoje i prividni turcizmi, riječi koje su arapske ili perzijske, koje su ušle u srpskohrvatski ali putem drugih jezika (italijanskog, na primjer) ili, još, postoje riječi koje su ušle u srpskohrvatski u turskom obliku ali su na primjer grčkog podrijetla.
No, svakako u baštini današnje štokavice one postoje, dnevno se upotrebljavaju, pa čak neke nemaju pravog sinonima. Na primjer, prvobitne riječi koje su turcizmi su bakar, ili riječ boja za koju bi mogući sinonimi bili germanizam farba, ili latinizmi kolur, tinta i pigment, koji nam isto dolaze preko njemačkog. Boja se češće upotrebljava.
Turcizmi u štokavici nastaju u vremenskom rasponu što otprilike ide od 1389. do 1913. , kada je Osmansko carstvo imalo pokrajinu na Balkanskom poluotoku zvanu Rumelija; a obilježiti točan prostor je teško, prvenstveno zato što je jezik dinamičan ljudski fenomen, drugo, zato što je bilo brojnih seoba na prostoru između Dunava i Jadranskog mora, treće, zato što je taj prostor dugo služio kao pogranični pojas između dva carstva u ratnom stanju.
Vrlo su česti u štokavici koja se govori u Bosni i Hercegovini, tako da po običaju jedna osobina bosanskog govora su mnogobrojni turcizmi. Uprirođeni su i u hrvatskom, srpskom i crnogorskom govornom prostoru, mada se pojavljuju nešto manje na sjevernim djelovima Hrvatske. Vrlo ih malo ima u čakavskom i kajkavskom narjećju. U bivšoj Federativnoj Jugoslaviji i drugi jezici su imali turcizama (albanski, makedonski), a najmanje ih je u bilo u slovenskom i mađarskom.
Mnogi su turcizmi prihvaćeni u standardnom jeziku, neki su rasprostranjeni samo regionalno i dijalektalno, a neki su potisnuti iz upotrebe. Neki turcizmi nisu ušli u standardni jezik ili se osjećaju kao strane riječi.
Budući da turski sadrži glasove kojih u srpskohrvatskom nema, pri posuđivanju je došlo do nekih glasovnih promjena, koje se uglavnom svode na prilagođavanje turskih glasova ö, ü, ı kojih nema u srpskohrvatskom. Neke riječi su dobile nastavke da bi odgovarale srpskohrvatskim imenicama ženskog roda (npr. čarapa, kula, kutija, rakija).
Svojstva
Među turcizmima vrlo često imamo turske sufikse –luk, –ci, –li koji su štokavski oblik za turske –lik, –çi, –li. Usto vrlo često se pojavlja i perzijski sufiks –dār. Drugi prepoznatljivi sufiksi su:
Turkolog Amina Šiljak-Jesenković ističe kako postoji broj riječi (kamiondžija, bezobrazluk) koje nisu turcizmi ali su dobile turski oblik sufiksa tako da utjecaj turskog jezika na srpskohrvatski je u djelu i u morfologiji riječi, pa i na drugim lingvističnim razinama. Detaljnije o tome govori istraživanje Hanke Vajzović (Orijentalizmi u knjizevnom djelu, 1999).
Broj turcizama
U prvom izdanju Vukovog riječnika (1818.) od 26.270 riječi bilo je oko 2.500 turcizama (~9,5%) a u drugom izdanju (1852.) u kojem po procjeni je bilo 40.000 riječi, turcizmi su bili oko 3.700  (~9,25%).
Orijentalista Olga Zirojević smatra da se u prošlosti upotrebljavao daleko veći broj – više od 8.000 – turcizama u srpskom jeziku nego danas. Akademik Mirjana Teodosijević procjenjuje da je trenutno u upotrebi oko 3.000 turcizama u srpskom jeziku.
Prvi riječnik turcizama u Srbiji je napisao 1884. Đorđe Popović-Daničar i zvao se Turske i druge istočanske reči u našem jeziku. Knjiga sadrži oko 6.000 riječi. Početkom 1930-ih je akademik Dušan Marjanović sastavio zbirku turcizama sa oko 5.000 riječi.
Prvi rad Abdulaha Škaljića izlazi 1957. (Turcizmi u narodnom govoru i narodnoj književnosti Bosne i Hercegovine) a 1965. se pojavljuje njegov čuveni riječnik Turcizmi u srpskohrvatskom jeziku koji sadrži 8.742 riječi.
Također Škaljić tvrdi da je današnjem govoru ostalo oko 3.000 turcizama.
U srpskom Semantičko-derivacionom rečniku se broji 1.131 turcizama kojima je zabilježeno 5.272 derivata a 1.479 leksema nisu derivaciono razvijane, što ukupno čini 7.882 obrađenih riječi. Po drugim istraživanjima danas ima oko 3.000 turcizama u srpskom književnom jeziku.
Stoga, možemo procijeniti da u srpskome jeziku korpus turcizama se kreće između 8.000 nekadašnjih (17. i 18. stoljeće) do 3.000 danas preostalih turcizama.
U akademskom istraživanju na hrvatskom dialektološkom polju, Vranić i Zubčić su analizirale korpus u kojem se pojavljuje 118 turcizama u ukupno 660 frazema. U tom broju, u podskupini štokavskih govora broji se 109 turcizama u 443 frazema. Stoga najveći broj turcizama studija pronalazi u frazemima štokavskih govora, ali sa nejednakom distribucijom. Najviše je turcizama zabilježeno u govorima Dalmatinske zagore (39%), u slavonskim govorima (36%) i u ličkim govorima (25%).
Primjeri
Vidi detaljno u članku : Lista turcizama u srpskohrvatskom jeziku
Neki primjeri za turcizme ušle u standardni jezik:
El Repaso, Tantoyuca
El Repaso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Eschenbergen
Ešenbergen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 746 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Ešenbergen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 12,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 746 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
Molino della Montà, Pavia
Molino della Montà je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
Dolenja Ravan
Dolenja Ravan je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Dolenja Ravan se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 16 stanovnika.
Thomas E. Gaddis
Thomas Eugene Gaddis (Denver, 14. septembar 1908 - Portland, 10. oktobar 1984) bio je američki publicist, poznat po biografijama kriminalaca i dugogodišnjih zatvorenika. Njegovo najpoznatije djelo je Birdman of Alcatraz, djelo posvećeno Robertu Franklinu Stroudu, osuđenom ubici koji je, usprkos višegodišnjeg boravka u samici postao ekspert za ornitologiju, i koje je 1961. adaptirano u istoimeni film sa Burtom Lancasterom u naslovnoj ulozi. U njemu se Gaddis pojavljuje kao lik koga tumači Edmond O'Brien. Godine 1970. je na temelju zatvorskih dnevnika zloglasnog ubice Carla Panzrama napisao roman Killer: A Journal of Murder, koji je 1996. adaptiran u istoimeni film sa Jamesom Woodsom u glavnoj ulozi. Gaddis je bio poznat kao kritičar američkog zatvorskog sistema, te se zalagao za njegovu reformu u smjeru rehabilitacije zatvorenika.
Silvașu de Jos, Hațeg
Silvașu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Hațeg.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Parksville, South Carolina
Parksvil je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 117, što je 3 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dolenja Dobrava (Gorenja vas - Poljane, Slovenija)
Dolenja Dobrava je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Dolenja Dobrava se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Bosanski ljiljan
Bosanski ljiljan ili zlatni ljiljan (Lilium bosniacum) je vrsta ljiljana koja raste na gorskim travnjacima i grmljem obraslim obroncima bosanskih i dinarskih planina. Naraste do visine između 30 i 90 cm. Cvate u svibnju i lipnju. Na vrhu stabljike obično se nalazi jedan viseći cvijet narančasto žute boje. Latice su debele i savijene unatrag. Prašnici strše.
Dugo je smatran podvrstom Lilium pyrenaicum-a i/ili kranjskog ljiljana (Lilium carniolicum), ali je 2005. priznat kao zasebna vrsta.
Bosanski simbol
Ljiljan je bio simbol dinastije Kotromanića u srednjovjekovnoj Bosni. Kada je Bosna i Hercegovina ponovo postala neovisna 1992. godine zlatni ljiljan se nalazio na zastavi i grbu republike, ali i Armije RBiH. Bosanski ljiljan ostaje simbol Bošnjačkog puka Oružanih snaga Bosne i Hercegovine.
Uscio, Genoa
Uscio je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Pandemija
Pandemija (od grčkih riječi παν pan svi + δήμος demos narod) je epidemija zarazne bolesti koja se širi kroz populaciju jedne šire oblasti; na primjer kontinenta ili cijelog svijeta.