cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeremy Corbyn
Izbor za laburističkog lidera
Tokom kampanje su javnosti postali poznati njegovi stavovi o ukidanju ili značajnom smanjenju ovlašćenja monarhije, napuštanju Severne Irske, nuklearnom razoružanju, ponovnoj nacionalizaciji železnica i drugih ključnih delova privrede. Iako se ispočetka smatrao marginalnim autsajderom, na izborima je premoćno pobedio, što se često tumači podrškom sindikata, ali i velikog broja mladih laburističkih glasača koji su se protivili laburističkom establišmentu, odnosno dotadašnjoj centrističkoj i trećeputaškoj politici "novih" laburista, za koju se smatra da je "izdala" niže slojeve, odnosno da se nimalo ne razlikuje od konzervativaca.
U mejlovima poslatim članovima stranke, samo par sati nakon pobede, Korbin je zatražio od svih članova da predlože pitanja za tadašnjeg premijera koja će kao novi lider postaviti premijeru u parlamentu. Obrazloženje koje je Korbin dao je da želi da bude bazno-demokratski glas svih članova stranke.
Politički život
desno|mini|250p|Korbin, februar 2016. Između 1974. i 1983. godine bio je izabrani odbornik u londonskoj opštini Haringi, organizator Nacionalne unije zaposlenih u javnom sektoru i član zdravstvenog odbora. Poslanik je Parlamenta Velike Britanije od 1983. godine, u kojem predstavlja Ajlington Nort. Član je Socijalističke kampanjske grupe, kao i Londonskog regionalnog selektorskog komiteta, a piše i sedmičnu kolumnu za "Morning Star".
Kao antimilitarista, protivio se ratovima u Iraku, Avganistanu i drugim zemljama. Predsedavajući je organizaciji "Koalicija za zaustavljanje rata". 31. oktobra 2006. godine je podržao velšku stranku "Plaid Cymru" i Škotsku nacionalnu stranku u njihovom pozivu da se ispitaju uslovi pod kojima je Britanija ušla u pomenute ratove uprkos tome što je član stranke koja je zemlju u te konflikte uopšte i uvela.
„Imamo moralnu dužnost i međunarodne obaveze da Britaniju i svet učinimo sigurnijim mestom. Kao potpisnica sporazuma o neširenju nuklearnog naoružanja, Britanija bi trebalo da traži zamenu za Tridnet jer smo se obavezali da ćemo ubrzati napredak ka razoružanju.“, navodi se u dokumentu koji je potpisao Korbin.
Džeremi Korbin je u mladosti uhapšen na londonskim demonstracijama protiv sistema aparthajda u Južnoj Africi, a od tada je viđen na svakom bitnijem antiratnom protestu ili demonstracijama protiv ekonomskih mera štednje.
Protivi se trenutnoj izraelskoj politici prema Palestincima. Podržava proces dekolonizacije irskog ostrva i ujedinjenu republikansku Irsku. Solidariše se sa mnogim ugnjetenim zemljama u svetu. desno|mini|250p|Korbin, avgust 2016. Korbin je republikanac i antimonarhista, pa je tako jednom prilikom pokrenuo peticiju koja je tražila da se kraljevska porodica preseli iz Bakingemske palate u "skromniju kuću". Tokom govora nakon smrti majke kraljice 2002. godine nosio je jarkocrveni džemper.
Beckov
Beckov je naseljeno mjesto u okrugu Novo Mesto na Vahu, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Jeremy Corbyn
Politički život
Od 2005. godine pobunio se protiv laburističkog šefa poslaničkog kluba i glasao protiv zvaničnog stava svoje stranke u čak 238 navrata, što je četvrtina ukupnog broja njegovih glasanja u parlamentu. Ako se računa period od 1997. godine, kada su se laburisti vratili na vlast, pobunio se protiv stranačke linije u čak 533 navrata.
Između 7. maja i 31. avgusta 2010. godine bio je član parlamenta sa najnižim potraživanjima za plaćanje troškova, a od samog početka svog mandata od 1983. godine do danas je uvek bio na samom dnu te lestvice.
Beckov
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.353 stanovnika.
Jeremy Corbyn
Politički život
„Štedljivi sam član parlamenta. Mislim da bi trebalo da potražujemo novac samo za ono što je potrebno da vodimo svoju kancelariju ali da budemo oprezni jer je to očito javni novac.“, objasnio je Korbin za "Ajlington gazet", dnevni list iz njegove izborne jedinice.
2013. godine je osvojio Međunarodnu mirovnu nagradu "Gandi". Petostruki je osvajač Parlamentarne brade godine, što je rekord, a osvojio je i nagradu za Bradu godine koju dodeljuje "Bradati oslobodilački front", grupa koja vodi kampanju za "zabrađivanje". Svoju bradu Džeremi Korbin opisuje kao "oblik neslaganja" sa zvaničnom politikom "novih" laburista.
Veliki je borac za prava životinja i borac za zaštitu životne sredine.
„Džeremi Korbin je svetačka figura koja poseduje enorman integritet. On je jednostavno čovek koji živi u skladu sa sopstvenim principima.“, kazao je nekadašnji laburistički poslanik Kris Mulin u emisiji "Panorama" Bi Bi Si-ja.
Politički program
desno|mini|160p|Korbin, 2007. Korbin promoviše izraženi socijaldemokratski program u realpolitici. Program podrazumeva novu nacionalizaciju privatizovane komunalne privrede koju čine železničke i energetske kompanije, odustajanje od mera štednje i rast javnih investicija, veće poreze za superbogate, razvijanje mehanizama socijalne zaštite i javnih usluga, pristupačno i kvalitetno zdravstvo i obrazovanje, program stanovanja, energetsku politiku koja se temelji na obnovljivim izvorima energije radi zaštite životne sredine, poštovanje i unapređenje ljudskih i manjinskih prava uključujući prava LGBT zajednice. U spoljnoj politici, Korbin u velikoj meri podržava smanjenje intervencionističke vojne politike i vojne potrošnje, a više međunarodne diplomatije i saradnje.
Privatni život
Živi sa trećom ženom. Sa bivšom suprugom Klaudijom ima tri sina.
Korbin je vegetarijanac skoro 50 godina, te veoma retko konzumira alkohol. Prema pisanju "Gardijana", voli jedan restoran u zapadnom Londonu, gde obično jede humus nakon učešća u demonstracijama na Trafalgar Skveru.
Vodi skroman stil života. Ne poseduje automobil, pa se prevozi biciklom ili javnim prevozom. Hobiji su mu trčanje, kriket, biciklizam i navijanje za Arsenal.
Voli radove irskog pesnika Jejtsa. Omiljeni novelista mu je preminuli pisac Činua Ačabe iz Nigerije koji je poznat po knjizi "Stvari na prodaju", koja govori o tenzijama između kolonijalizma i tradicionalnih društava. Tečno priča španski jezik i uživa u literaturi Latinske Amerike. Omiljeni filmovi su mu "Veliki Getsbi" i "Kazablanka".
Lázaro Salomón, Tierra Blanca
Lázaro Salomón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Opština Căuaș, Satu Mare
Căuaș je opština u Rumuniji u okrugu Satu Mare.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Caines - Kuens, Bolzano
Caines - Kuens je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 318 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 635 m.
San Antonio Heights, California
San Antonio Heights je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.371 stanovnika.
Dolores Lambaša
Dolores Lambaša (Šibenik, 29. ožujka 1981. - Slavonski Brod, 23. listopada 2013.) je bila hrvatska televizijska, filmska i kazališna glumica.
Smrt
Dolores Lambaša preminula je u bolnici Dr. Josip Benčević u Slavonskom Brodu 23. listopada 2013. zbog teških ozljeda nakon prometne nesreće na dionici autoceste A3 kod Sredanaca. U trenutku nesreće je bila suvozačica u vozilu kojim je upravljao njen kolega Stojan Matavulj.
14. 8.
prethodni dan - sledeći dan
14. kolovoz/august/avgust (14. 8.) je 226. dan u godini po gregorijanskom kalendaru (227. u prestupnoj godini) Do kraja godine ima još 139 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani
.
Praznici i dani sećanja
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Вртине
Вртине је насеље у Србији у општини Рашка у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 117 становника (према попису из 1991. било је 126 становника).
Демографија
У насељу Вртине живи 104 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 49,0 година (47,8 код мушкараца и 50,0 код жена). У насељу има 44 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,66.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Forst (Hunsrück)
Forst je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 56 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Forst se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 357 metara. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 56 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 17 stanovnika/km².
Duddon
Duddon je rijeka na jugozapadu Engleske duga 43 km.
Demonologija
Demonologija je doktrina koje se bavi proučavanjem demona i demonskog utjecaja na čovjeka.
U starim legendama i zapisima mogu se pronaći različite i detaljne klasifikacije demona, njihov hijerarhijski ustroj i karakteristike. Osnova demonologije razvijala se kao ogranak službenih religijskih sustava i njome se bavilo svećenstvo ; babilonski svećenici bavili su se istjerivanjem zlih duhova.
Kršćanska demonologija
Kršćanski obredi egzorcizma temelje se na novozavjetnim zapisima o istjerivanju demona, koje je vršio Isus.
Četvrti lateranski sabor održan 1215., boreći se protiv dualizma katara i albigeneza, donio je definiciju vjere o anđelima i demonima: „...Đavao, naime, i drugi zli duhovi stvoreni su od Boga naravno dobri, ali su po samima sebi postali zli. A čovjek je sagriješio poticajem đavla.“ Ovim je utvrđena vjera Crkve u postojanje demona i postavljen je temelj demonologiji koja unatoč tome, ne govori mnogo o vrstama i broju demona. Crkva je rijetko davala izjave i dokumente strogo dogmatskog karaktera vezane uz demonologiju.To je prepušteno skolastičkom raspravljanju i egzorcističkoj praksi.
Duddon
Karakteristike
Duddon izvore u nacionalnom parku Lake District kod prijevoja Wrynose. Od tamo teče prema jugu svega 24 km do plimnog estuarija - Duddon Sands, 19 km nizvodno uvire u Irsko more kod grada Barrow-in-Furnessa.
Tonometrija
Tonometrija je mjerenje tlaka ili napetosti. Tonometar je instrument koji se koristi za mjerenje tlaka ili napetosti. U oftalmologiji tonometrija se koristi za ispitivanje intraokularnog tlaka, što je vrlo važno u stanjima kao što su glaukom i iritis. Većina tonometara mjeri tlak u mm Hg. thumb|250px|Pacijent posjednut za biomikroskop na kojeg je montiran aplaniacijski tonometar
Demonologija
Hijerarhija
Magijska i druga literatura navodi velik broj demonskih imena i njihovu hijerarhiju. Hijerahija demona je svojevrstan obrnuti odraz hijerarhije neba i počiva na feudalnom principu. Feudalno rangiranje demonske hijerarhije je pokušaj izražavanja stupnjeva zla. Hijerarhija demona ostala je uglavnom nepromijenjena, iako je teško dati jednoglasnu podjelu i klasifikaciju. Srednjovjekovni teolog i pisac Mihovil Psel, navodi šest vrsta demona, kako su se i ranije klasificirali, ne ulazeći pritom u podrobniju raspravu: ognjeni, zračni, zemaljski, vodeni, podzemni demoni, te oni koji izbjegavaju svjetlost.
Majka Shipton
thumb|Majka Shipton thumb|Špilja Majke Shipton, Knaresborough Janet Ursula Southiel (o.1488. - 1561.), poznatija kao Majka Shipton bila je engleska proročica i vještica.
Legenda
Priča o njenom rođenju sadrži mitološke elemente tipične za vjerovanja o vješticama u to vrijeme. Navodno je njena majka Agatha ostala u drugom stanju s nekim natprirodnim stvorenjem i rodila dijete obdareno natprirodnim moćima. Legenda dalje kaže da je dijete rođeno za olujne noći te da se odmah po rođenju počelo smijati, na što je oluja odmah prestala.
Životopis
Janet je rođena kao vrlo ružno i deformirano dijete, no prema kazivanju bila je jako inteligentna.
Demonologija
Hijerarhija
Hrvatski teolog Ivan Vinkov koji je izvodio obrede egzorcizma tvrdi da se po položaju zjenica opsjednutog, može odrediti kojoj vrsti demona dotični demon pripada: podređenima ili nadređenima. Položaj zjenica je značajan s obzirom na vrst đavola i smetnje. Kod različitih pitanja uvijek su se đavoli klasificirali prema dvostrukoj raspodjeli nadahnutoj 9 poglavljem Otkrivenja: ako se zjenice nalaze gore radi se o škorpionima, a ako se nalaze dolje radi se o zmijama. Škorpioni imaju na čelu Lucifera, zmije imaju na čelu Sotonu.
Duddon
Karakteristike
Duddon na svom kratkom toku ima veliki pad, pa ima tri atraktivna slapa.
Majka Shipton
Životopis
Njena majka se po njenom rođenju povukla u samostan, ostavljajući kćer na brigu dadilji. Godine 1512. Janet se udala za Tobiasa Shiptona i odselila u selo Shipton u blizini Yorka. Uskoro se pročulo za njena proročanstva, koja je kasnije zabilježila njena susjeda, a objavio ih je 1646. godine engleski astrolog William Lilly pod naslovom Collections of Prophecies.
Demonologija
Hijerarhija
I u Evanđelju po Luki piše: „Vratiše se zatim sedamdesetdvojica radosni govoreći: „Gospodine, i zlodusi nam se pokoravaju na tvoje ime!“ A on im reče: Promatrah Sotonu kako poput munje s neba pade. Evo dao sam vam vlast da gazite po zmijama i štipavcima i po svoj sili neprijateljevoj i ništa vam neće naškoditi.“ (Lk 10, 17-20)
Talijanski egzorcist i svećenik Gabriele Amorth u svojoj knjizi kaže:
Magijska demonologija
Osim kršćanske, postoji i tzv. okultna demonologija kojom su se bavili raznorazni okultisti i čarobnjaci, a cilj joj je prizivanje demona radi traženja određene koristi.
Korejska demilitarizirana zona
Korejska demilitarizirana zona (DMZ) (korejski: 한반도 비무장지대 Hanbando Bimujangjidae) je naziv za dio teritorija koji prolazi sredinom Korejskog poluotoka, a koji je uspostavaljen nakon Korejskog rata kako bi služio kao tampon zona između Sjeverne i Južne Koreje. Demilitarizirana zona de facto služi kao granica između Sjeverne i Južne Koreje, a dijeli poluotok otprilike na pola, prolazeći 38. paralelom; zapadni dio zone nalazi se južno od paralele, dok je istočni sa sjeverne strane. Demilitarizirana zona službeno je nastala nakon Korejskog sporazuma o primirju između Kine, Sjeverne Koreje i Ujedinjenih naroda 1953. godine.
Duddon
Karakteristike
Nekad je čitavim svojim tokom formirao granicu između historijskih grofovija Lancashire i Cumberland, ali je nakon reforme lokalne uprave od 1974. dio Grofovije Cumbria.
Pjesnik William Wordsworth puno svojih poema je posvetio rijeci.
Korejska demilitarizirana zona
Flora i fauna
DMZ je gotovo nenaseljeno područje i stoga ima zanimljivo prirodno stanište i veliku ekološku bioraznolikost. Razni istraživački timovi uspjeli su pronaći više od 50 životinjskih i 12 biljnih vrsta na tom području, a procjenjuju da se može pronaći više od 80 vrsta morskih vrsta i 50 vrsta životinja sisavaca. Južnokorejska vlada predložila je Ujedinjenim narodima da UNESCO dio DMZ-a proglasi prirodnim rezervatom.
Među vrstama koje se mogu naći u ovom staništu su korejska divlja mačka, crvenokapi ždral, amurski leopard i sibirski tigar.
Couvertoirade
Kuvertoirad je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Mijo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 153 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 61,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 900 m, a minimalnoj 640 m).
San Juan del Río, Ocosingo
San Juan del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 220 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 966 m.
Crvena armija
thumb|250px|Oznaka Crvene armije thumb|right|250px|Uniforma vojnika Crvene armije u [[Drugi svetski rat|Drugom svetskom ratu naoružanog sovjetskim automatom PPš-41.]] Crvena armija je skraćeno ime za Crvenu armiju radnika i seljaka, oružanu snagu koju su stvorili boljševici tokom Ruskog građanskog rata 1918. Ova organizacija je postala vojska Sovjetskog Saveza nakon njegovog uspostavljanja 1922. Crvena boja u imenu se odnosi na boju krvi koju je prolila radnička klasa u svojoj borbi protiv kapitalizma. Iako je Crvena armija 1946. postala Sovjetska armija, ljudi sa Zapada su obično koristili termin Crvena armija i nakon toga, na primer, tokom Hladnog rata.
Rana istorija
Sovjet narodnih komesara je uspostavio Crvenu armiju dekretom 28. januara 1918, zasnivajući je na već postojećoj Crvenoj gardi. Zvaničan Dan Crvene armije 23. februar 1918. označava dan prvog masovnog regrutovanja u Crvenu armiju u Petrogradu i Moskvi i prvu borbenu akciju protiv okupacione armije Nemačkog Carstva. Dan 23. februar postao je važan nacionalni praznik u Sovjetskom Savezu, kasnije slavljen kao Dan Sovjetske armije i nastavlja da se slavi i u današnjoj Rusiji kao Dan branilaca domovine. Osnivačem Crvene armije obično se smatra Lav Trocki, narodni komesar rata od 1918. do 1924.
Na početku svog postojanja, Crvena armija je funcionisala kao dobrovoljna formacija, bez činova ili oznaka. Demokratskim izborima su birani oficiri. Ipak, odlukom Petog Sveruskog kongresa Sovjeta, donetom 10. jula 1918. uvedena je obavezna vojna služba za muškarce od 18 do 40 godina. Zahvaljujući ovoj odluci broj vojnika Crvene armije je do kraja jeseni 1918. narastao na 800.000. Tokom 1919. koja je bila presudna godina građanskog rata broj vojnika je dostigao cifru od 3.000.000 da bi pri kraju 1920. god. narastao na 5.000.000. Da bi olakšali regrutovanje, boljševici su stvorili regionalne vojne komesarijate, koji i sada postoje u Rusiji pod ovim imenom
Problem nedostatka školovanog oficirskog kadra Trocki je rešio tako što je dopustio bivšim oficirima vojske Carske Rusije da se pridruže Crvenoj armiji. Nakon što je general Aleksej Brusilov ponudio boljševicima svoje profesionalne usluge 1920, veliki broj carskih oficira odlučio je da sledi njegov primer. Boljševičke vlasti su formirale specijalnu komisiju na čelu sa Lavom Lezarovim i avgusta 1920. je regrutovano 315.000 bivših oficira. Veoma često su oni držali pozicije vojnih savetnika. Štaviše, veliki broj bivših vojnika Carske Rusije se i ranije pridružio boljševicima.
Od građanskog rata do tridesetih godina 20. veka
thumb|desno|250px|Uniforme vojnika Crvene armije iz vremena [[Ruski građanski rat|Ruskog građanskog rata. (Tamanska armija, 1919.)]] Prva faza Ruskog građanskog rata trajala je od revolucije 1917. do primirja u novembru 1918. Prvo je, pred kraj novembra 1917. nova boljševička vlada proglasila da teritorija koja je tradicionalno pripadala Kozacima, prelazi pod upravu države. Ova odluka vlade dovela je do narodnog ustanka u oblasti oko reke Don, koji je predvodio general Kaledin i do snažne podrške dobrovoljačkoj armiji. Potpisivanje sporazuma u Brest-Litovsku, takođe je dovelo do direktne intervencije sila Antante u Rusiji i do naoružavanja vojnih snaga suprotstavljenih boljševičkoj vladi. Svoje usluge u borbi protiv boljševika ponudili su i mnogi nemački oficiri. Borbe u prvoj fazi rata su uglavnom bile sporadične i u njima su učestvovale manje vojne formacije (uključujući i Češku legiju, poljsku 5. streljačku diviziju i proboljševičke Crvene litvanske pešake) na bojištu koje se stalno menjalo.
Druga, ključna faza građanskog rata, trajala je od januara do novembra 1919. Sukobi su započeli uspešnim nastupanjem belogardejskim armija sa juga (pod Denjikinom), sa istoka (pod Kolčakom) i sa severo-zapada (pod Judeničem), koje su potisle Crvenu armiju na sva tri pravca. Međutim, Lav Trocki je izvršio ubrzanu reformu Crvene armije i uspeo je da tokom juna potisne Kolčakove snage, a da zatim do kraja oktobra potisne i kontra-revolucionarne snage pod komandom Denikina i Judeniča. Borbena moć belogardejskih armija uništena je gotovo istovremeno, do sredine novembra i u januaru 1920. konjica pod komandom Budenjija je ušla u Rostov na Donu. 1921., Crvena armija je izvršila invaziju Gruzije koja je proglasila neovisnost tijekom građanskog rata u Rusiji.
U periodu od 1919-1921 Crvena armija bila je angažovana u Poljsko-sovjetskom ratu. U početnoj fazi rata Crvena armija prodrla je u centralnu Poljsku, ali je 1920. pretrpela katastrofalni poraz u bici za Varšavu što je dovelo do okončanja neprijateljstava. Poraz poslednjih kontra-revolucionarnih snaga pod komandom Pjotra Vrangela na jugu označio je konačnu pobedu komunista nakon četiri godine žestokih borbi i uspostavljanje Sovjetskog saveza 1922.
Kasnije, tokom dvadesetih i tridesetih godina 20. veka, sovjetski vojni teoretičari su uveli koncept duboke operacije. Ovo je bila direktna posledica iskustva sa širokim pokretima konjičkih formacija tokom građanskog rata i Poljsko-sovjetskog rata. Duboke operacije su uključivale višestruke istovremene manevre više formacija veličine korpusa ili armije. Ovo nije trebalo da donese pobedu u jednoj operaciji, već više operacija sprovođenih paralelno ili sukcesivno je trebalo da garantuju pobedu. U ovome se duboke operacije razlikuju od uobičajenog tumačenja doktrine blickriga. Cilj dubokih operacija je bio da se neprijatelj napadne istovremeno kroz dubinu njegovih snaga da bi se izazvao slom njegovog odbramenog sistema. Sovjetska teorija duboke operacije je vođena tehnološkim napretkom i nadom da će manevarski rat pružiti prilike za brzu, efikasnu i odlučnu pobedu. Istovremeni razvoj avijacije i oklopnih jedinica je obezbedio fizički podsticaj za ovu evoluciju doktrine u Crvenoj armiji. Maršal Mihail Tuhačevski je tvrdio da vazdušna sila treba da se "iskoristi protiv meta izvan dometa pešadije, artiljerije i drugog oružja. Za maksimalni taktički efekat avioni bi trebalo da se koriste u grupama, skoncentrisanim u vremenu i prostoru, protiv meta od najvišeg taktičkog značaja."
Duboke operacije su prvi put zvanično izražene kao koncept u „Poljskim regulativama“ Crvene armije 1929, ali armija ih je konačno kodifikovala u "Privremenim poljskim regulativama" iz 1936. Međutim, u Velikoj čistki od 1937—1939. ukonjeni su mnogi vodeći oficiri Crvene armije, uključujući Tuhačevskog, pa je koncept napušten, sve Drugog svetskog rata.
Daleki istok
Godine 1934. Mongolija i SSSR su uvidele neophodnost o međusobnoj saradnji na uzajamnoj odbrani pred pretnjom rastućeg japanskog vojnog prisustva u Mandžuriji i Unutrašnjoj Mongoliji. Dana 12. marta 1936, saradnja je ojačana desetogodišnjim mongolsko-sovjetskim sporazumom o prijateljstvu, koji je uključivao uzajamni odbrambeni protokol.
29. jula 1938. japanske snage jačine dve pešadijske divzije i pet brigada, uz podršku artiljerije i tenkova, upale su na teritoriju SSSR u zoni jezera Hasan. Jedinice Crvene armije, iz sastava Prve specijalne dalekoistočne armije uspešno su odbile japanski napad zbog čega je Japan bio prinuđen da 2. avgusta zaključi primirje. Međutim, ovaj poraz nije umanjio aspiracije Japana prema teritoriji Sovjetskog saveza.
Maja 1939, mongolska konjička divizija se sukobila sa konjicom Mandžuka na spornim teritorijama istočno od reke Halha. Japanski odred je oterao Mongole preko reke. Sovjetske trupe, raspoređene na tim teritorijama u skladu sa sporazumom o uzajmnoj odbrani, su razbile japanski odred. Eskalacija sukoba se ispostavila neizbežnom i obe strane su iskoristile jun da pojačaju snage. Dana 1. jula japanske snage su brojale 38.000 vojnika, a kombinovane sovjetsko-mongolske snage su imale 12.500 vojnika. Japanci su prešli reku, ali su nakon trodnevnih borbi naterani u povlačenje.
Dana 20. avgusta, Georgi Žukov je pokrenuo veliku ofanzivu sa žestokim napadima iz vazduha i tročasovnim artiljerijskim bombardovanjem, nakon čega su tri pešadijske divizije i 5 oklopnih brigada, uz podršku avijacije i velikom količinom artiljerije (ukupno 57.000 vojnika), napale 75.000 japanskih vojnika ukopanih u tom području. Dana 23. avgusta celokupne japanske snage su opkoljene, a 31. avgusta u velikoj meri i uništene. Artiljerijski i vazdušni napadi su zbrisali one Japance koji su odbili da se predaju. Japan je zatražio prekid vatre, a sukob se završio sporazumom koji su potpisali SSSR, Mongolija i Japan 15. septrembra 1939. u Moskvi.
U ovom sukobu, prema sovjetskim izvorima, gubici Crvene armije iznosili su oko 9.000 mrtvih i ranjenih, dok nezavisni izvori smatraju da je realna cifra bila bliža 17.000. Gubici japanskih snaga iznosili su oko 45.000 mrtvih i ranjenih i 3.000 zarobljenih vojnika.
Ubrzo nakon prekida vatre, Japanci su tražili pristup bojnom polju da pokupe svoje mrtve. Pronalaženje na hiljade mrtvih je bio dodatni šok već uzdrmanom moralu japanskih vojnika. Posle ovog poraza Japan je prešao u defanzivu na frontu ka SSSR, što je dozvolilo Crvenoj armiji da prebaci veliki broj dalekoistočnih trupa na evropsko bojište u jesen 1941.
Poljska kampanja
Dana 17. septembra 1939, vojnici Crvene armije su umarširali u zapadne beloruske i ukrajinske teritorije koje je kontrolisala Poljska u međuratnom periodu, koristići kao zvaničan izgovor dolazak u pomoć Ukrajincima i Belorusima koje je ugrožavala nacistička Nemačka, koja je napala Poljsku 1. septembra 1939. Sovjetska invazija je otvorila drugi front za Poljake i primorala ih da napuste planove za odbranu u zoni Rumunskog mostobrana, što je ubrzalo poraz Poljaka. Sovjetsko i nemačko napredovanje se završilo približno na Karsonovoj liniji.
Sporazum Ribentrop-Molotov, koji je sadržao tajni protokol o ograničavanju sfera interesa svake strane, pripremio je laku podelu Poljske između Nemačke i Sovjetskog Saveza. Definisana sovjetska interesna sfera se poklapala sa teritorijom koja je kasnije zauzeta tokom kampanje. Ova teritorija je postala deo Ukrajinske i Beloruske Socijalističke Republike.
Uprkos činjenici da su vodene prepreke odvajale većinu interesnih sfera, sovjetski i nemački vojnici su se sreli u nekoliko slučajeva. Najpoznatiji ovakav događaj se desio u Brest-Litovsku 22. septembra 1939. Nemački 19. tenkovski korpus pod komandom generala Hajnca Guderijana je zauzeo Brest-Litovsk, koji je ležao unutar sovjetske interesne sfere. Kada se sovjetska 29. tenkovska brigada general-pukovnika Krivošiva približila Brest-Litovsku, komandanti su pregovarali da se nemačke trupe povuku i da sovjetske trupe uđu u grad salutirajući jedni drugima. .
Martjanci
Martjanci (mađarski: Mártonhely) je naselje u slovenskoj Općini Moravskim Toplicama. Martjanci se nalazi u pokrajini Prekomurju i statističkoj regiji Pomurju. U Martjancima su služili slovenski pisci Jožef Pustai i Jožef Bagari.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 492 stanovnika.
Crvena armija
Zimski rat
Staljin i sovjetska Vrhovna komanda su ušle u ovaj rat sa puno arogancije i vere u pobedu. Ipak, Staljin je u čistkama uklonio mnoge iskusne kadrove, a na njihova mesta došli su lojalniji, ali manje sposobni ljudi. Mnogi sovjetski vojnici su poginuli jer njihovi komadanti prosto nisu hteli ili im nije bilo dozvoljeno da se povuku. Finci su koristili gerilisku taktiku, napadajući kuhinje i sovjetske vojnike koji su bili oko logorskih vatri.
Sovjeti nisu uspeli da iskoriste izrazitu nadmoćnost na početku rata. Finska je skupila 130.000 ljudi i 500 topova, dok su Sovjeti napali sa 200.000 ljudi i 900 topova. Sovjeti su takođe skupili i 1.000 tenkova, ali su oni slabo korišćeni i trpeli su velike gubitke. Vozila su bila u pogonu 24 časa dnevno da se njihovo gorivo ne bi smrzlo,ali je opet bilo izveštaja o kvarovima na motorima i nedostatku goriva. Jedna od najpoznatijih bitaka u ovom ratu i jedan od do tada najtežih poraza Crvene armije bila je bitka za Suomusalmi. U ovoj bici značajno slabije jedinice Finske vojske uništile su 163. pešadijsku diviziju Crvene armije. Ukupni gubici Finaca iznosili su 350 mrtvih, 600 ranjenih i 70 nestalih vojnika dok gubici u ljudstvu Crvene armije nisu bili precizno utvrđeni ali je prema finskim izvorima u ovoj bici poginulo oko 5.000 ruskih vojnika. Finci su zarobili 26 tenkova, 40 topova, 181 kamion, 350 konja i veliku količinu municije i granata. Odmah nakon ove usledila je i bitka na putu Rate-Suomisalmi u kojoj je u potpunosti uništena 44. motorizovana divizija Crvene armije.
Finski problemi u nedostatku opreme su takođe vredni pomena. Na početku rata, samo vojnici koji su prošli vojnu obuku imali su uniforme i oružje. Ostatak je morao da nosi svoju odeću koja je ličila na uniforme finske vojske uz dodatak oznaka. Finci su nadoknađivali svoj nedostatak kroz oduzimanje opreme, oružja i municije od neprijatelja.
Veliki broj vojnika Crvene armije koji su se borili u Zimskom ratu dovedeno je iz južnih regiona Sovjetskog Saveza npr. 44. motorizovana divizija koja je u potpunosti uništena u bici na Rate putu bila je formirana od regruta iz Ukrajine. Staljin je smatrao da se ruskim trupama iz područja odmah uz granicu sa Finskom ne bi moglo verovati u borbi protiv Finaca sa kojima su mogli biti u bliskim odnosima ili deliti istu istoriju. Međutim, izgubio je iz vida da vojnici Crvene armije iz južnih regiona apsolutno nisu imali iskustva u uslovima arktičke zime te godine i preživljavanjem u šumi.
U vazdušnom ratu tokom Zimskog rata, Finska ratna avijacija je razvila letačku lovačku formaciju "četiri prsta" koja ne samo da je bila superiornija od sovjetske taktike „tri lovca u delta formaciji“, već ju je kasnije usvojio svaki važniji pilot u Drugom svetskom ratu i još uvek je u upotrebi. Odlična taktika i hrabrost finskih pilota koji su bili brojčano višestruko nadjačani onemogućili su efikasno dejstvo ratne avijacije Sovjetskog saveza tokom trajanja sukoba.
Sovjetski gubici u Zimskom ratu iznosili su 48.744 mrtvih i 158.863 ranjenih. Finci su izgubili oko 32.839 mrtvih i nestalih i 43.557 ranjenih.
Veliki otadžbinski rat, 1941—1945.
thumb|right|250px|Vojnici Crvene armije za vreme Drugog svetskog rata U jesen 1940. Treći Rajh i njegovi saveznici su već potpuno dominirali evropskim kontinentom. Samo su Velika Britanija (na zapadu) i Sovjetski Savez (na istoku) mogli da se suprostave fašističkoj moći. Velika Britanija i Nemačka nisu imale zajedničku granicu na kopnu, ali je ratno stanje postojalo između njih; Nemci su imali dugačku kopnenu granicu sa Sovjetskim Savezom, ali je SSSR ostao neutralan, u skladu sa sporazumom o nenapadanju i brojnim trgovačkim sporazumima.
Za Hitlera nije nikada postojala dilema oko ove situacije. „Prodor na istok“ je samo bio pitanje dana. Ovo je kulminiralo 18. decembra 1940. izdavanjem „Direktive 21 — Slučaj Barbarosa“, koji je otvoreno govorio da „nemačke kopnene snage moraju biti spremne da slome sovjetsku Rusiju u brzoj kampanji pre kraja rata sa Engleskom“. Čak i pre izdavanja ove direktive, nemački generalštab je razvio detaljan plan za kampanju protiv Sovjetskog Saveza, predviđenu za maj 1941, ali su događaji u Grčkoj i Jugoslaviji zahtevali njeno odlaganje do druge polovine juna.
U vreme nacističkog napada na SSSR u junu 1941, Crvena armija je na svojim zapadnim granicama imala oko 170 divizija sa ukupno oko 2,7 miliona vojnika. Njihovi protivnici su na Istočnom frontu imali 190 divizija, 153 nemačke i 37 divizija satelitskih zemalja sa ukupno oko 5,5 miliona vojnika. U prvim nedeljama rata je viđeno uništenje gotovo celokupnog sovjetskog vazduhoplovstva na zemlji, kao i važnije opreme, tenkova, artiljerije i veći porazi dok su nemačke snage zatvarale stotine hiljada vojnika Crvene armije u tzv. džepove i u njima ih zarobljavale ili uništavale.
Ipak, generacija briljantnih oficira (najpoznatiji Georgi Žukov) učila je iz poraza i sovjetskih pobeda u bitkama za Moskvu, Staljingrad, Kursk i kasnije u „Operaciji Bagration“ čime su odlučno potvrdili veličinu onoga što je Sovjetima poznato kao Veliki otadžbinski rat.
Sovjetska vlada je činila nemoguće da poveća moral Crvene armije dok se ona povlačila u jesen 1941. Sovjetska propaganda se udaljila od klasne borbe i umesto toga se oslonila na duboko usađena patriotska osećanja stanovništva, pozivajući se na istoriju predrevolucionarne Rusije. Propaganda je nazvala rat protiv nemačkih agresora Velikim otadžbinskim ratom, ciljajući na Otadžbinski rat iz 1812. protiv Napoleona. Pojavila su se pozivanja na ruske heroje kao što su Aleksandar Nevski i Mihail Kutuzov. Represije protiv Ruske pravoslavne crkve su prestale, a sveštenici su oživeli tradiciju blagosiljanja oružja pre bitke. Komunistička partija je napustila instituciju političkih komesara, iako ju je ubrzo ponovo usvojila. Crvena armija je ponovo uvela činove i usvojila mnoga pojedinačna priznanja kao što su medalje i ordenja. Koncept Garde se ponovo pojavio; jedinicama koje su iskazale izuzetno junaštvo u borbi data su imena kao što su „gardijska regimenta“, „gardijska armija“ i sl.
Nemački gubici na Istočnom frontu uključuju oko 3.604.800 mrtvih i nestalih i 3.576.300 zarobljenih (ukupno 7.181.100); gubici nemačkih saveznika na Istočnom frontu su približno 668.163 mrtvih i nestalih i 799.982 zarobljena (ukupno 1.468.145). Od tih 8.649.300, Sovjeti su posle rata iz zarobljeništva oslobodili 3.572.600, tako da ukupni gubici sila Osovine su procenjeni na 5.076.700.
Poređenje gubitaka pokazuje okrutan tretman koji su nacisti upražnjavali prema sovjetskim ratnim zarobljenicima. Većina zarobljenika sila Osovina je puštena posle rata, ali sudbina sovjetskih zarobljenika je bila znatno drugačija. Nacističke trupe su zarobljene vojnike Crvene armije često ubijale na bojištu ili ih slale u koncentracione logore. Poznato Hitlerovo Komesarsko naređenje uvodi sve nemačke oružane snage pod akt ratnih zločina.
U prvoj polovini rata, Crvena armija je imala naoružanje mešovitog kvaliteta. Imala je odličnu artiljeriju, ali nije imala dovoljno kamiona da je vuku i snabdevaju. Tenkovi T-34 su bili za klasu bolji od bilo kojih tenkova na svetu, a opet sovjetske oklopne jedinice su imale vrlo zastarele modele; jedinice koje su imale najmodernije tenkove su bile hendikepirane usled problema sa snabdevanjem. Sovjetsko vazduhoplovstvo se u početku loše pokazalo protiv Nemaca. Brzo napredovanje Nemaca u sovjetsku teritoriju je otežalo snabdevanje, ako ne i onemogućilo, pošto je većina sovjetske ratne industrije ležala u zapadnim delovima zemlje. Dok sovjetske vlasti nisu uspostavile ratnu industriju na Istoku, Crvena armija se u velikoj meri oslanjala na vojnu pomoć zapadnih Saveznika. Na primer, Saveznici su slali tenkove marke Šerman (oko 4.100), Valentajn (oko 3.700), Matilda II (oko 1.100) kao i tenkove M3 Li-Grant i M3A5 Stjuart, iako po kvalitetu ni jedan od njih nije bio ni blizu T-34 ili KV-1. Međutim, mnogo značajnija od pomoći u tenkovima, bila je pomoć u prevoznim sredstvima koja su bila preko potrebna Crvenoj armiji kako bi efikasnije vršila grupisanje i transport trupa na najvećem bojištu u Evropi. Tako su SAD, za vreme Drugog svetskog rata ukupno isporučile 501.660 trasnportnih vozila, od kojih, 77.972 džipa, 151.053 kamiona od 1 tone i 200.662 kamiona od 2 tone. S druge strane, vazduhoplovstvo Crvene armije je dobilo nekoliko hiljada modernih aviona koji su po kvalitetu bili jednaki ili bolji od sovjetskih aviona; ovo je uključivalo lovce P-39 Eirkobra (skoro 4.773 ), Hoker Harikene (2.931 ), srednje bombardere Daglas A-20 Havok (oko 3.000), P-63 Kingkobra (oko 2.400), P-40 Tomahavk (2.130), Spitfajere (oko 1.331 ). Na kraju, Crvena armija je primila ne manje od 9.600 komada protivtenkovskog ili protivavionskog oružja, kao i milione tona municije, ličnog naoružanja i druge vrste vojne opreme. Aluminijum i avionsko gorivo je povratilo snagu vazduhoplovstvu više nego sami avioni. Pošiljke u obliku hrane su takođe bile dobrodošli dodaci obrocima na frontu.
Posle rata u Evropi, Crvena armija je na zahtjev zapadnih sila napala Japan i njegove snage u Mandžuku (Mandžurija) 9. avgusta 1945. (operacija „Avgustovska oluja“) i u saradnji sa mongolskim i kineskim komunističkim snagama brzo savladala kvantušku armiju. Sovjetske snage su takođe napale Sahalin, Kurilska ostrva i severni deo Koreje. Japan se bezuslovno predao 2. septembra 1945.
Posle Drugog svetskog rata, Crvena armija je imala najmoćniju kopnenu armiju u istoriji. Imala je više tenkova i artiljerije nego sve ostale zemlje zajedno. Britanski štab je odbio kao vojno nemoguć britanski plan (operacija „Nezamislivo“) da se uništi Staljinova vlast i istera Crvena armija iz Evrope.
Hladni rat
Poslednji korak transformacije Crvene armije od revolucionarne milicije u regularnu armiju suverene zemlje dat je 1946, promenom imena u Sovjetska armija. Broj vojnika Sovjetske armije pao je sa 13 miliona na približno 5 miliona. Veličina vojske tokom Hladnog rata je ostala između 3 i 5 miliona, prema zapadnim procenama. Sovjetski zakon je tražio da svi sposobni muškarci služe vojsku najmanje dve godine. Kao rezultat toga, Sovjetska armija je ostala najveća aktivna armija u svetu od 1945. do 1991. Jedinice Sovjetske armije koje su oslobodile zemlje istočne Evrope od nemačke vlasti ostale su u njima da bi osigurale režime u novonastalim satelitskim zemljama i odvratile NATO snage od eventualnih planova preuzimanja vlasti u tim zemljama. Najveće sovjetsko vojno prisustvo je bilo u Istočnoj Nemačkoj.
Trauma od nemačke invazije iz 1941. uticala je na sovjetsku hladnoratovsku doktrinu da se bori sa neprijateljima na njihovoj teritoriji ili u zoni pod sovjetskim uticajem, ali u svakom slučaju da spreči rat da dođe do sovjetske teritorije. Da bi osigurala sovjetske interese u istočnoj Evropi, Sovjetska armija je ugušila antisovjetske pobune u Istočnoj Nemačkoj (1953), Mađarskoj (1956) i Čehoslovačkoj (1968).
Suprostavljanje SAD i NATO tokom hladnog rata se najviše zasnivalo na uzajamnom zastrašivanju nuklearnim oružjem. Sovjetski Savez je mnogo investirao u nuklearne kapacitete armije, naročito u proizvodnju balističkih raketa i nuklearnih podmornica koje bi ih nosile. Otvorena neprijateljstva su zamenjena borbama u zemljama Trećeg sveta kroz podršku režimima ili pobunjeničkim pokretima.
Avganistanska kampanja
Godine 1979. Sovjetski Savez je intervenisao u građanskom ratu koji je besneo u Avganistanu. Sovjetska armija je pritekla u pomoć sekularnoj vladi koju su ugrožavali talibanski gerilci koje su obučavale, opremale i finansirale SAD. Iako tehnički superiorni, Sovjeti nisu imali dovoljno vojnika da uspostave kontrolu u državi i osiguraju granice. Ovo je rezultat oklevanja Politbiroa, koji je dozvolio samo „ograničeni kontigent“ od 80.000 do 100.000 vojnika. To je za posledicu imalo da su lokalni pobunjenici mogli da efikasno koriste taktiku „udari-i-beži“, koristeći puteve koji su omogućavali lako bekstvo i dobre linije snabdevanja. Ovo je učinilo sovjetsku situaciju beznadežnom sa vojne tačke gledišta (zbog slabe upotrebe taktike „spržene zemlje“, koju su Sovjeti upražnjavali u Drugom svetskom ratu i to na svojoj teritoriji). Sve zajedno učinilo je rat vrlo nepopularnim u armiji. Sa dolaskom glasnosti, sovjetski mediji su počeli da izveštavaju o teškim gubicima koji su rat učinili vrlo nepopularnim i u celom Sovjetskom Savezu, iako su stvarni gubici bili umereni, prosečno oko 1.500 vojnika godišnje. Ovo je takođe postalo osetljivo međunarodno pitanje, što je konačno nateralo Gorbačova da povuče sovjetske snage iz Avganistana 1989. Avganistanski sindrom koji je preživela armija može se porediti sa Vijetnamskim sindromom u Americi zbog izgubljenog rata u Vijetnamu.
Na kraju, ogromni troškovi održavanja petomilionske vojske u periodu mira, kao i vođenje devetogodišnjeg rata u Avganistanu, biće najvažniji uzroci zbog kojih je došlo propadanja sovjetske ekonomije i celog Sovjetskog Saveza.
Kraj Sovjetskog Saveza
thumb|desno|230px|Spomenik Crvenoj armiji u [[Berlinu]] Od 1985. do 1990. novi predsednik Sovjetskog Saveza, Mihail Gorbačov, pokušao je da putem ekonomskih reformi smanji naprezanje koje je predstavljalo održavalje Sovjetske armije. Njegova vlada je polako smanjivala veličinu vojske. Do 1989. sovjetski vojnici su kompletno napustili teritorije susednih saveznika iz Varšavskog pakta. Iste godine, rat u Avganistanu se završio i svi preostali sovjetski vojnici su se vratili u Sovjetski Savez. Krajem 1990, nastale su velike političke promene u zemljama Istočnog bloka, što je dovelo do njegovog nestanka. U samom Sovjetskom Savezu, građani su se okretali protiv komunističke vlade. Marta 1990. porast nacionalne svesti u Litvaniji doveo je do proglašenja nezavisnosti te republike. U isto vreme i nekoliko drugih republika je takođe proglasilo nezavisnost. Gorbačov je reagovao naređujući armiji da se okrene protiv građana i kriza se pojačala. Sredinom 1991. u Sovjetskom Savezu je proglašeno vanredno stanje.
U avgustu 1991. godine, desio se neuspeli državni udar. Prema zvaničnoj istrazi koju je sproveo Vrhovni sovjet (najviši dom parlamenta) odmah nakon tog događaja, armija nije odigrala značajnu ulogu u tome. Komandanti su poslali tenkove na ulice Moskve, ali (prema svedočenjima oficira i vojnika) samo da bi osigurali bezbednost ljudi. Nejasno je zašto je vojska ušla u grad, ali je jasno da nije imala za cilj da zbaci Gorbačova (koji je bio za to vreme u svojoj vili na Crnom moru) ili vladu. Državni udar nije uspeo jer zaverenici nisu preduzeli nikakve konkretne korake i nakon nekoliko dana mirovanja, udar je prosto stao.
Posle avgustovskog udara 1991, vođstvo Sovjetskog Saveza praktično nije imalo nikakvu vlast nad republikama članicama. Skoro svaka sovjetska republika je objavila svoju nameru da se odvoji i počela da usvaja zakone kojima su izazivale Vrhovni sovjet. 8. decembra 1991. predsednici Rusije, Belorusije i Ukrajine su izjavili da je Sovjetski Savez raspušten i potpisali su dokument kojim su osnovali Zajednicu nezavisnih država. Gorbačov je podneo ostavku 25. decembra, a sledećeg dana je Vrhovni sovjet sam sebe ukinuo, zvanično označavajući kraj Sovjetskog Saveza. Prateći kraj Sovjetskog Saveza, Sovjetska armija je raspuštena i zemlje-naslednice su podelile imovinu. Podela je izvršena najviše na regionalnoj osnovi, čime su vojnici Sovjetske armije iz Rusije postali deo nove ruske armije, dok su vojnici na primer, poreklom iz Kazahstana mogli da postanu deo nove kazahstanske armije. Kao rezultat toga, najveći deo Sovjetske armije, uključujući i najveći deo nuklaernih raketa, je ostao u sastavu Armije Ruske federacije. Krajem 1992, ostaci Sovjetske armije u bivšim sovjetskim republikama su većinom rasformirani. Vojne snage u garnizonima istočne Evrope, uključujući i Baltičke zemlje, su postepeno vraćene kući između 1992. i 1994.
Polovinom marta 1992, Boris Jeljcin, prvi predsednik Ruske federacije, imenovao je sebe novim ministrom odbrane Rusije, i tako načinio presudni korak u stvaranju nove ruske oružane sile koja se većinom sastojala od ostataka Crvene armije. Poslednji tragovi stare sovjetske komandne strukture su konačno raspušteni u junu 1993.
U narednih nekoliko godina, bivše sovjetske snage su se povukle centralne i istočne Evrope, kao i iz novih nezavisnih postsovjeskih republika Azerbejdžana, Jermenije, Uzbekistana, Kazahstana i Kirgistana. Ruske kopnene snage su ostale u Tadžikistanu, Abhaziji, Gruziji i Transnistriji.
Činovi
thumb|right|200px|Zastava Crvene armije Rana Crvena amrija je napustila instituciju profesionalnog oficirskog kadra kao nasleđe carizma. Zapravo, boljševici su odbacili reč „oficir“ i umesto toga koristili su reč „komadant“. Crvena armija je odbacila epolete i činove, i koristila je samo imena funkcije kao što su „komadant divizije“, „komadant korpusa“ i slično. Godine 1924. ovaj sistem je zamenjen kategorijama od K-1 (najniža) do K-14 (najviša). Kategorije su u suptini delovale kao maskirani činovi; one su pokazivale iskustvo i kvalifikacije komadanta. Znaci su sada označavali kategoriju, a ne poziciju komadanta. Ipak, vojnici su morali još uvek da koriste nazive funkcija kada se obraćaju komadantima, što je moglo biti nezgodno kao na primer ”druže zameniče načelnika štaba”. Ako neko nije znao poziciju komadanta, on je koristi jedno od mogućih pozicija, na primer komadant regimente za K-9.
Dana 22. septembra 1935, Crvena armija je napustila kategorije i uvela lične činove. Ipak, ovi činovi su koristili jedinstvenu mešavinu naziva funkcije i tradicionalnih činova. Na primer, pukovnik ili „komdiv“ (komadant divizije). Dalje komplikacije su dolazile oko funkcija i kategorija političkih komesara („brigadni komesar“, „armijski komesar drugog reda“), za inženjerski kadar („inženjer 3 reda“, „divizijski inženjer“), za administrativne, lekarske i ostale neborbene branše.
Dana 7. maja 1940. uvedeni su činovi „general“ i „admiral“ koji su izbacili više činove kao što su „kombrig“, „komdiv“, „komkor“, „komandarm“; ostali viši činovi („divizijski komesar“, „divizijski inženjer“) ostali su nepromenjeni. Dana 2. novembra 1940, sistem je pretrpeo dalje modifikacije napuštanjem funkcijskih činova za neprofesionalne oficire i uvođenjem čina potpukovnika.
Početkom 1942. svi funkcijski činovi u inženjerskom i administrativnom kadru postali su regularni činovi („inženjerski major“, „inženjerski pukovnik“, „kapetan intendantske službe“). Dana 9. oktobra 1942, vlasti su napustile sistem vojnih komesara, zajedno sa komesarskim činovima. Funkcijski činovi su ostali samo u medicinskim i veterinarskim kadrovima.
Početkom 1943. unifikacijom sistema su napušteni svi preostali funkcijski činovi. Reč „oficir“ je postala zvanična, zajedno sa epoletama koje su zamenile prethodni način označavanja. Činovi i oznake iz 1943. se nisu mnogo menjali sve do poslednjih dana Sovjetskog Saveza; naprotiv ruska vojska koristi u velikoj meri sličan sistem. Stari funkcijski činovi „kombat“ (komandant bataljona ili baterije), „kombrig“ (komandant brigade) i „komdiv“ (komandant divizije) su još uvek u neslužbenoj upotrebi.
Generalštab
Dana 22. septembra 1935, vlasti su promenile ime štaba Štaba Crvene armije radnika i seljaka u Generalštab, koji je u osnovi reikarnacija generalštaba iz doba Ruskog Carstva. Mnogi od bivših štapskih oficira Štaba Crvene armije su služili u Generalštabu Ruskog Carstva i postali su generalštabni oficiri u SSSR. Generalštabni oficiri su obično imali veliko borbeno iskustvo i dobru obuku na akademiji.