cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brsjaci
Brsjaci (Berziti, Verziti) su bili južnoslavensko pleme koje se prvi put spominje pod imenom Verzeti ili Velegezeti u djelu Čuda sv. Dimitrije, vezano za opsadu Soluna. Tad je brsjački knez Akamir 799. godine zajedno sa Heladicima (današnji Grci) bio je na čelu komplota protiv bizantske carice Irene I. Akamir je u to vrijeme bio nezavisni slavenski arhont (bizantski namjesnik) u oblasti Verzetija, koja se prostirala po Makedoniji i južnoj Tesaliji. Prisutnost slavenskih plemena u Tesaliji dokazana je arheološkim nalazima iz 7. st. - 9. st., i brojnim slavenskim (arhaičnim) toponimima koji su opstali do današnjeg dana.
Porijeklo i historija Brsjaka
Brsjaci kao i ostali makedonski Slaveni pripadaju južnoj slavenskoj grupi takozvanih Sklavina. Oni su jedno od osam slavenskih plemena koja su se naselila na području Makedonije (Brsjaci, Smoljani, Strumjani, Dragoviti, Sagudati, Rinhini, Velegeziti i Veniti) ). Brsjaci su se naselili u zapadnu Makedoniju, osobito oko Ohrida, južno Kosovo i južnu Srbiju (kraj oko Preševa).
Bavarski geograf Bavarus iz 9. st. zabilježio je da su Berziti/Verziti nastanjivali današnje teritorije istočne Njemačke, zapadne Češke i jugozapadne Poljske, točnije prostor između gradova Bautzen - Erfurt - Prag - Krakov. U 9. st., Berziti su još postojali kao zasebni etnos u centralnoj Evropi i držali pod sobom 10 gradova (Verizane ciuitates X).
Berzitska kneževina
Berziti su zajedno sa zatečenim domorodačkim makedonskim stanovništvom, u 7. st formirali kneževinu Sklaviniju. Poznati bizantski historičar i monah Theophanes Confessor u svom djelu Kronografija navodi da su Berziti kao vazali plaćali porez prvo Bizantu, a od 9. vijeka Prvom bugarskom carstvu.
P-Cimen
P-Cimen je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 134,218 Da.
Anrosey
Anroze je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 141 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 236 metara.
Sergej Sklevicky
Sergej Sklevicky (Petrograd, 15. veljače 1916. – Zagreb, 20. siječnja 1996.), inženjer, prof. više škole. Radio je kao pomoćnik glavnoga direktora u zagrebačkom Inženjerskom birou. Bio je predavač na Višoj školi za organizaciju rada u Zagrebu, gdje je predavao predmete Studij rada i Zaštita na radu. Otac je hrvatske etnologinje Lydije Sklevicky. Zaslužan je za projekt "Ing Registar" zajedno s Petrom Fijom. Sklevicky je autor nekoliko knjiga i znanstvenih članaka, također je jedan od osnivača Inženjerskog biroa u Zagrebu.
Sklevicky je bio i glavni urednik časopisa "ING Sistem", koji je izlazio s podnaslovom "časopis za organizaciju i racionalizaciju poslovanja" u izdanju Udruženja za unaprjeđenje poslovanja, centrale Beograd.
U Inženjerskomu birou Sklevicky je osmislio sustav ustroja poslovanja, poznati "ING-sistem racionalne organizacije rada", čiji je razvoj počeo 1955. godine. Vladimir Vugrin opisuje taj sustav kao spoj Simensove škole i "batine" koji omogućava pravodobno knjigovodstveno izvješćivanje poslovodnih funkcija unutar poduzeća.
Collemezzano, Pescara
Collemezzano je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Red Rock, Apache County, Arizona
Red Rok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Arizona.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 169.
Fort Polk South, Louisiana
Fort Polk Saut je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.038, što je 1.962 (-17,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ciladopa
{{Drugbox-lat
}}
Ciladopa (AY-27,110) je dopaminski agonist sa sličnom hemijskom strukturom sa dopaminom. On je bio ispitivan kao mogući antiparkinsonski agens, ali su dalja ispitivanja prekinuta zbog moguće tumorogeneze.
Beaune
thumb|desno|250px|Dvorište bolnice Hotel-Dieu Bon je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 21.289, a gustina naseljenosti je iznosila 680 stanovnika/km².
Okolica grada je poznata po vinogradarstvu te uzgoju istoimene sorte vina, a u samom gradu se od 1851. godine održavaju znamenite vinske aukcije u dobrotvorne svrhe.
Glavna znamenitost grada je Hotel-Dieu, nekadašnja bolnica osnovana 1452. godine, a danas muzej kojim upravlja dobrotvorna organizacija Hospices de Beaune, i koji je poznat po nizu umjetničkih djela.
Gradovi-pobratimi
Beaune je pobratimljen sa sljedećim gradovima:
Tempio Malatestiano
mini|desno|275px|Tempio Malatestiano Tempio Malatestiano je jednobrodna crkva koju je sagradio Leon Battista Alberti u Riminiju 1450. za naručitelja Sigismonda Malatestu. Crkva je trebala predstavljati svjetovnu moć naručitelja, a impresiju je pojačavao fantastičan ornament u interijeru s mističnom i tajnom ikonografijom.
U raščanjenju fasade očita je reminiscencija na antiku – pročelje ponavlja motiv trijumfalnog luka, a na bočnim stranama arkade oponašaju motiv antičkog akvedukta. U polukružnim nišama na pročelju trebali su biti smješteni sarkofazi Sigismonda Malateste i njegove ljubavnice Isotte degli Atti, a niše na bočnim stranama građevine bile su predviđene kao grobnice učenjaka i pjesnika s Malatestinog dvora.
Katedrala je ostala nedovršena. Na istočnoj je strani trebala imati rotondu, te je brod trebao biti natkriven drvenim bačvastim svodom. Vrijedne građevne materijale koje je Malatesta skinuo s ravenatskih crkava, Alberti je koristio umjereno, posebno u inkrustaciji glavnog portala.
Gammertingen
Gamertingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.614 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437031, NUTS i LOCODE  kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zigmaringen Gamertingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Zigmaringen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 662 metra. Površina opštine iznosi 53,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.614 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Muhamed ibn Mervan
Muḥammad ibn Marwān ibn al-Ḥakam (? - 719/720) bio je arapski omejadski princ i vojskovođa. Bio je sin kalifa Marvana I i nepoznate robinje; polubrat mu je bio Marvanov nasljednik, kalif Abd al-Malik ibn Marvan. Karijeru je počeo za vrijeme očevog kalifata kao komandant arapskih snaga u sjevernoj Mezopotamiji. Godine 691. je bratu pomogao da porazi tamošnjeg pobunjenog guvernera, a potom 692. kod Sebastopolisa nanio težak poraz Bizantincima. Sljedećih je godina napadao i pljačkao bizantske teritorije u Maloj Aziji, a 695. i bizantska područja Armenije. U period 699 -701. je zajedno sa nećakom Abdallah ibn Abd al-Malikom uspješno gušio haridžitske ustanke u današnjem Iraku. 701. je konačno okupirao bizantsku Armeniju, a potom 704-705. krvavo ugušio i pobunu tamošnjeg plemstva.
Sljedeće godine je na prijestolje došao njegov nećak Al-Valid I, pa je Muhamed ibn Marvan prestao biti najvažnijim generalom Kalifata. Brzo ga je zasjenio nećak Maslamah ibn Abd al-Malik, preuzevši komandu nad trupama Kalifata. Usprkos toga, Muhamed ibn Marvan je bio ocem Marvana II, posljednjeg omejadskog kalifa.
Pravo
Svako pravo je izraz povijesne situacije i promjenjivih stanja raličitih sfera čovječjeg opstanka od ekonomije do filozofije, pa nije nikakvo čudo da je tim faktorima i suodređeno. Tko donosi ta pravila i kako ih primjenjuje varira u različitim društvenim grupama odnosno državama.
Različite definicije i značenja izraza pravo
Pravo je nepobitan suverenitet nad određenom teritorijom. Ovaj suverenitet ima svoje izvore ili u moralu, kao etičkoj pojavi, ili u sili (policija, vojska), a najčešće se ostvaruje kao kombinacija oba elementa.
Izraz pravo ima više značenja, ali je ta mnogostrukost značenja reči "Pravo" više prisutna u pravnoj teorije i filozofiji prava nego u običnom životu. Zato je sasvim u pravu italijanski pravni filozof Đorđo del Vekio koji tvrdi da svi znaju šta je pravo ali ga teško mogu definisati.
Za pravnog teoretičara Hansa Kelzena pravo je sistem normi specifičnog logičkog značenja, osobeni prinudni poredak. On, kao i drugi zastupnici normativne teorije, pravo shvataju kao idejnu tvorevinu, sastavljenu od tvorevina ljudskog duha. Te duhovne tvorevine, skupovi uređenih sistematizovanih značenja, međusobno povezanih vezama, nemaju ni vremensku ni prostornu dimenziju.
Ovakvo shavatanje prava treba razlikovati od prirodno-pravnih shvatanja. Za njih je pravo prvenstveno etička pojava tj. sistem vrednosti.
U pravnoj teoriji i filozofiji pravo se određuje ne samo kao idealna, duhovna pojava, tj. kao skup misli, već i kao realna pojava. Realne pojave su one koje imaju i vremensku i prostornu dimenziju. Kao realna pojava, pravo je vezano za ljude i njihovu psihu, kao i za njihovo društvo.
Moguće je utvrditi tri različita pristupa određivanju pojma prava: Jusnaturalizam: za koji je pravo etička pojava. Legalizam i normativizam: pravo je skup normi kao psiholoških ili logičko-jezičkih pojmova. Socijalizam: Za koje je pravo socijalno-materijalna kategorija.
Neki pisci vide pravo kao volju vladajuće klase sa ciljem da se održi dati društveni poredak. Dok se u pogledu spoljnog elementa prava - državne sankcije - većina teoretičara slaže, dotle se oni ne slažu za unutarnji element tj. onaj koji izaziva takav spoljni element. Traženje unutrašnje suštine prava svodi se uglavnom na ispitivanje koje društvene odnose odn. radnje, ponašanja ljudi pravo reguliše. Neki te odnose određuju neposredno, a neki posredno na taj način što određuju tzv. cilj prava.
Prvo gledište koje razgraničava pravo od drugih društvenih normi po odnosima tj. ponašanju ljudi koje pravo reguliše smatra da pravo reguliše samo spoljne, telesne radnje, ponašanje ljudi dok unutrašnje, psihičke radnje reguliše moral.
Sva ova gledišta se svode na jedno da pravo reguliše društvene odnose u kojima može doći do povrede opštedruštvenog interesa, zajedničih interesa svih članova društva. Ovi zajednički interesi prema jednima sastoje u redu, drugima u miru, a trećima u pravdi.
Postavlja se pitanje zašto bi bila potrebna državna prinuda ako pravo štiti opšte društvene interese. Spoljno obeležije prava je državna prinuda što ukazuje na njegovu unutrašnju suštinu. U društvenim odnosima koje pravo reguliše dolazi do nepomirljivih sukoba različitih klasa pa je prinuda jedini način regulisanja tih sukoba.
Volja jedne strane se potčinjava volji druge strane. Pravo se definiše i kao odbrambeni bedem društva. Pravo se može definisati i kao skup pravnih pravila ponašanja (normi). Pravna norma je pravilo ponašanja koje uređuje i sankcioniše(za nepoštovanje) država.
Grane prava
Pravo se po oblastima koje regulira obično dijeli na posebne grane:
Skupština kanonskih pravoslavnih episkopa Sjeverne i Centralne Amerike
Skupština kanonskih pravoslavnih episkopa Sjeverne i Centralne Amerike sabranje je koja okuplja sve pravoslavne episkope na prostoru Sjeverne i Centralne Amerike, a koji su predstavnici raznih pomjesnih crkava.
Naziva se još i Episkopska skupština Sjeverne i Centralne Amerike.
Osnivanje
Skupština kanonskih pravoslavnih episkopa Sjeverne i Centralne Amerike (ranije poznata kao Episkopska skupština Sjeverne i Centralne Amerike) je jedna od 12 episkopskih skupština koje su ustanovljene u različitim geografskim regionima širom svijeta. Sastavljena je od svih aktivnih kanonskih pravoslavnih episkopa na prostoru Sjeverne i Centralne Amerike, iz svake jurisdikcije.
Skupština je formirana na osnovu odluke Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane u Šambeziju (Švajcarska) u periodu 6—12. jun 2009, gdje su se sastali predstavnici svih priznatih pravoslavnih autokefalnih crkava. Predstavnici su prepoznali značajne kanonske „anomalije“ u organizaciji i životu Crkve u mnogim regionima. Uočili su da su ove anomalije, iako proizašle zbog specifičnih istorijskih razloga i pastoralnih potreba, stvorile mnoge probleme za vjernike i dale privid nejedinstva unutar jedne Crkve. Prema tome, predstavnici su se jednoglasno složili oko formiranja episkopskih skupština kako bi zaliječili ove anomalije, što prije.
Svrha Skupštine je da doprinosi jedinstvu Pravoslavne crkve ispunjavajući njene teološke, eklisiološke, kanonske, obrazovne, misionarske i filantropijske zadatke. Radi toga, Skupština ima svoja četiri cilja:
Skupština, koja se sastaje jednom godišnje, funkcioniše na osnovu konsenzusa svih njenih članova. Formirala je brojne komitete kako bi joj pomogli u njenom radu. Ovi komiteti su zaduženi od strane Skupštine za razne posebne zadatke. Sastavljeni su od članova episkopa, a oni su potpomognuti od strane svjetovnih i duhovnih lica. Skupština, kao nasljednik Stalne konferencije kanonskih pravoslavnih episkopa u Amerikama, preuzela je sve njene agencije i druga tijela.
Za razliku od Stalne konferencije, Skupština je prelazno tijelo. Njen krajnji cilj je da uspješno sastavi predlog o novoj kanonskoj organizaciji Crkve u Sjevernoj i Centralnoj Americi, nakon čega će prestati da postoji. Predlog će biti razmatran na predstojećem Svetom i Velikom Saboru.
Gasport, New York
Gasport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.248, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Atis
thumb|[[Skulptura Atisa u Efesu u Turskoj.]] Atis je bio frigijsko božanstvo vegetacije, a u grčkoj mitologiji pratilac i miljenik boginje Kibele.
Mitologija
Atis je začet na neobičan način, a roditelji su mu bili, prema Pausaniji, Agdistis i Nana, nimfa. Međutim, Pausanija je naveo da je pesnik Hermesijanakt kao Atisovog oca naveo Frižanina Galaosa i u tom slučaju je Atis bio rođen kao evnuh. Međutim, prema drugoj priči, on je samog sebe uškopio u nastupu ludila. Pošto se zaljubio u nimfu Sagaritidu, ljubomorna Kibela ili Agdistis ga je kaznila ludilom. Iz krvi koja je tada potekla, izrasle su ljubičice. Gali, Kibelini sveštenici, oponašali su Atisa u ovoj mitskoj priči, tako što su se kastrirali prilikom inicijacije. Zapravo, to je bila Kibelina želja, nakon što je Atisa pretvorila u jelu kako bi ga sprečila da nakon kastracije sebi oduzme život. U drugoj priči, Atis, Kibelin sveštenik, pobegao je u šumu kako bi izbegao bludne porive frižanskog kralja, ali je bio uhvaćen i u borbi koja je usledila, kastrirao je svog progonitelja. Na samrti, kralj je uspeo da se osveti nanevši istu ranu Atisu. Atisa su pronašli Kibelini sveštenici ispod jele, kada je već bio na samrti. Odneli su ga u hram svoje boginje i pokušali da ga vrate u život, ali uzalud. Kibela je tada odredila da se svake godine održava svečanost na kojoj će se oplakivati Atisova smrt. Prema Diodoru, Kibelu je napustio njen otac, frižanski kralj Meon, pa su je othranili panteri i odgajile čobanice. Ona se tajno udala za Atisa, koji se kasnije zvao Papant. U to vreme su Kibelu njeni roditelji prepoznali i ljubazno primili. Međutim, kada je otkrio za njen brak sa Atisom, Meon ga je, zajedno sa čobanicama koje su odgajile Kibelu, osudio na smrt. Kibela je bila besna i tužna zbog ovog očevog postupka i lutala je zemljom glasno plačući i uz zvuke cimbala. Frigiju su tada snašle epidemija i oskudica. Proročište je zapovedilo da Atis mora da bude sahranjen, a da se Kibeli ukažu božanske počasti. Pošto je telo mladića već bilo u stanju raspadanja, posmrtne svečanosti su napravljene uz njegovu sliku, za koju je plaćeno da bude urađena za tu priliku.
Atisu se pripisuje da je u Lidiju uveo kult boginje Kibele, pa je on u toj oblasti bio veoma poštovan. To je izazvalo Zevsovu surevnjivost, pa je poslao vepra na njega kako bi ga usmrtio. Pausanija je izveštavao da je Atis sahranjen u Pesinu u podnožju planine Agdistis. Grci su Atisa povezivali sa Jasionom, pratiocem Velike Majke u misterijama u Samotraki. Takođe, postoji sličnost u pričama o Atisu i Anhisu, Afroditinom ljubavniku.
Kult
Najpre je u Frigiji bio poštovan kao božanstvo vegetacije, da bi se kasnije njegov kult proširio na Lidiju, Bitiniju i ostrvo Rodos. Ritual kastriranja je bio suviše surov za tadašnje helenističko društvo i njegov kult, kao i Kibelin, nije bio prihvaćen u kontinentalnom delu Grčke sve do helenističkog i rimskog doba.
Umetnost
Prikazivan je u rimskoj likovnoj umetnosti kao lep mladić odeven u frigijsku odeću sa šiljatom kapom i tunikom i kako u ruci drži pastirski štap, siringu ili timpan.
Pravoslavna episkopska konferencija Švajcarske
Konferencija je osnovana 4. marta 2010. godine u Šambeziju. Ovo osnivanje u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju. Analogne episkopske konferencije osnovane su iste godine u Nemačkoj i Austriji.
Atis
Arheologija
U gradu Ostiji, gde je bio prisutan Kibelin kult, pronađeno je više hramova, između ostalih i Magne Mater sa sacelumom Atisa. U Hildeshajmu, u ostavi srebrnih posuda iz doba Avgustove vladavine, pronađene su i kupe za piće, gde su predstavljeni razni likovi, pa i Atis i Kibela.
Pravoslavna episkopska konferencija Švajcarske
Druga sednica konferencie održana je 4. aprila 2011. godine. Razgovori su bili posvećeni načelnim pitanjima, a stvorene su tri komisije kao radna tela Episkopske konferencije: komisija «Crkva i društvo», pastoralna i liturgijska komisija. Sledeća sednica planirana je za 22. septembar 2011. godine.
Cilj Episkopskih konferencija je pokazivanje jedinstva Pravoslavne crkve u dijaspori, razvijanje zajedništva među crkvama u svim oblastima pastirskog služenja, posebno po pitanjima duhovnog staranja za bolesnike, zatvorenike i podržavanje liturgijskog blagodatnog života u celini. U nadležnosti episkopskih konferencija je i izučavanje i određivanje kanonskog statusa crkvenih opština koje nemaju jasan odnos prema pravoslavnim pomesnim crkvama.
Palmitoil-KoA
Palmitoil KoA je acil-KoA tioestar koji se koristi u biosintezi sfingozina :
500px|Sinteza sfingozina
Palmitoil KoA je deo sistema karnitskog premeštanja, kojim se transportuju masni acil-KoA molekuli u mitohondrije radi β-oksidacije.
Ver (senator)
Ver (Verus, ? - 219) bio je rimski oficir iz doba Carstva, poznat kao jedan od uzurpatora. Bio je centurion koji je napredovao u službi i postao komandant III galske legije u Siriji. Podrška te legije je omogućila mladom Elagabalu da 218. da postane car, a za što je Ver proglašen senatorom. Međutim, vojnici su se brzo razočarali u Elagabala, pa je Ver sljedeće godine digao pobunu i sebe proglasio carem. Pobuna je brzo skršena, a Ver pogubljen.
Boursault
Burso je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 500 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 185 metara (maksimalnoj n. c. m, a minimalnoj n. c. m).
Alma Prica
Alma Prica (Zagreb, 17. rujna 1962.) hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica. Kćer je hrvatskog književnika Čede Price Plitvičkog.
Piedimonte San Germano, Frosinone
Piedimonte San Germano je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2513 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Stalna konferencija kanonskih pravoslavnih episkopa u Amerikama
Istorija
Osnovana je 1960. godine kao organizacija koja okuplja sve kanonske jerarhe pravoslavnih jurisdikcija u Amerikama. Cilj osnivanja Konferencije je bio da se stvore čvršće veze i jedinstvo između kanonskih pravoslavnih crkava radi što vidljivijeg ispovijedanja pravoslavlja.
Jerarsi su se sastajali polugodišnje radi diskutovanja i odlučivanja o unutrašnjim pravoslavnim i ekumenskim pitanjima, da bi razmatrali rad konferencijskih komisija i da bi planirali buduće poteze.
Od juna 2010, Stalna konferencija se nalazi u prelaznom periodu. Na prvom zasjedanju Episkopske skupštine Sjeverne i Centralne Amerike (26—28. maj 2010), članovi Stalne konferencije su odlučili da je raspuste i dozvoli su Episkopskoj skupštini da preuzme sve njene funkcije i zadatke, kao i njene agencije i druga tijela.
Agencije
Glavne agencije koje je formirala Stalna konferencija bile su:
Božo Potočnik
Božidar Potočnik (Zagreb, 19. srpnja 1932.), hrvatski je glazbenik, dirigent, skladatelj i glazbeni pedagog.
Glazbom se počinje baviti već u osmoj godini života, a od 1955. godine pristupa Ansamblu LADO u kojem svira više narodnih glazbala te vodi orkestar, a kasnije i zbor. 1965. godine zajedno sa svojim bratom Zlatkom utemeljuje vokalni nonet Ladarice, dok 1966. godine u Televiziji Zagreb osniva Redakciju narodne glazbe.
Božo Potočnik svojim je radom uvelike utjecao na vrednovanje narodne glazbe u hrvatskoj kulturi, kao i njenu primjenu u ostalim glazbenim žanrovima.
Životopis
Božo Potočnik rođen je 19. srpnja 1932. godine u Zagrebu. Godine 1959. na Filozofskom fakultetu u Zagrebu završio je studij književnosti, a glazbom se počeo baviti u ranoj mladosti. U početku je bio samouk, a potkraj 2. svjetskog rata počinje sudjelovati u amaterskim tamburaškim i folklornim društvima. Postaje članom novoosnovanog mandolinističkog orkestra u željezničarskom društvu "Vinko Jeđut", a zbog svog virtuoznog sviranja mandoline vrlo brzo pristupa omladinskom društvu "Joža Vlahović", u kojemu još svira i tambure. Kao gimnazijalac u željezničarskoj koloniji u Maksimiru osniva dječji mandolinistički orkestar i zbor. Na mandolini svira mnoge žanrove od jazza do izletničkih pjesama, ali zbog nedovoljne afirmacije toga glazbala prelazi na tamburu (bisernica).
1955. godine dolazi u folklorni ansambl "LADO", u kojemu svira više narodnih glazbala, te kasnije vodi orkestar i zbor. Još kao član ansambla "LADO" zajedno s bratom Zlatkom 1965. godine osniva vokalni nonet "Ladarice". Za "Ladarice" obrađuje narodne popijevke i piše originalne skladbe, često s njima nastupa u radijskim i televizijskim emisijama, na festivalima i drugim priredbama te snima glazbene albume i glazbu za film.
1966. na Televiziji Zagreb osniva Redakciju narodne glazbe i običaja, te dugoročno koncipira njezin rad. U 25 godina vođenja te Redakcije okupio je veliki broj suradnika iz čitave Hrvatske i ostvario oko 5000 emitiranja hrvatskog folklora i narodne kulture na svim televizijskim postajama bivše Jugoslavije i mnogima u inozemstvu. Realizirao je i brojne studijske emisije uživo, kao i serije poput "Večer za tamburu", "Male priče", "Raspuća", "Susret na žici" i druge. U tom je razdoblju kao gost-dirigent nekoliko godina vodio Tamburaški orkestar Radio Zagreba, s kojim je snimio mnogobrojne obrade narodnih pjesama, ali i popularnih zabavnoglazbenih uspješnica.
1974. godine intezivno se okreće inozemstvu i radu s hrvatskim iseljenicima. S ansamblom Duquesne University Tamburitzans iz Pittsburgha surađuje oko 20 godina. Više puta putuje u Australiju u Sydney, Melbourne, Perth, Wooloongong, Geelong i Adelaide, gdje pokreće nekoliko tamburaških orkestara i sviranju tambura podučava djecu hrvatskih iseljenika. Također kraće vrijeme djeluje u Mađarskoj i Kanadi (Toronto), dok je nekoliko desetljeća bio prisutan među Gradišćanskim Hrvatima u Austriji.
Od 1985. godine vodi Glazbeni ansambl "Trešnjevka" iz Zagreba, u kojemu nastoji proširiti izvedbene mogućnosti tambure.
U svojoj karijeri obradio je više od 800 napjeva iz starijeg i novijeg folklornog naslijeđa, te popularne i zabavne glazbe. Napisao je oko 150 originalnih skladbi (pretežno za tambure), te filmske i kazališne glazbe.
Član je Hrvatskog društva skladatelja.
Nagrade i priznanja
Porin
Litografija
mini|205p|Pronalazač litografije Alojz Zenefelder (1771-1834)
Litografija (fr. litographie, nem. steindruck, eng. lithography) je grafička tehnika ravne štampe koja kao podlogu koristi litografski kamen sa ravnom površinom. Naziv za ovu grafičku tehniku je nastao kao kovanica grčkih reči "lithos" (kamen) i "graphein" (pisati).
Litografija se razlikuje od ostalih grafičkih tehnika jer se zasniva na hemijskim reakcijama a ne na fizičkoj razdvojenosti nabojenih i nenabojenih delova matrice. Ova tehnika je popularna zbog njene mogućnosti da zabeleži svežinu poteza četkom ili krejonom i očuva direktnost umetnikovog rada.
Pronalazak litografije
Pronalazak ove najmlađe grafičke tehnike se pripisuje Nemcu Alojzu Zenefelderu (1771-1834) 1796. godine. U početku, Zenefelder je tehniku nazivao „hemijskim“ štampanjem. Bila je poznata i pod imenom steindruckerei, odnosno „štampa na kamenu“. Zenefelder nije bio umetnik, već dramski pisac, koji je pokušavao pronaći jeftiniji način za štampanje svojih tekstova i muzičkih particija. Poznata je priča o slučajnom pronalasku litografije, kada je Zenefelder, nemajući pri ruci papir, u jednom trenutku zapisao listu tušem na kamenu ploču. Zenefelder je zatim pokušao da ovaj zapis obradi hemijskim putem. Nakon što je kamen oprao rastvorom sapuna i vode, otkrio je da sa površina koje su bile pod tušem voda beži. Kada je pokušao da naboji kamen, te površine su prihvatale boju, dok su površine obrađene hemijskim putem, koje su ostajale mokre, boju odbijale. Iako je i prethodno bilo onih koji su eksperimentisali na kamenim pločama, Zenefelder je prvi otkrio i utvrdio princip litografije.
Zenefelder se nije obogatio ovim izumom. Ipak, zaradio je dovoljno da otvori radionicu u Ofenbahu i da obuči radnike za rad sa ovom tehnikom. Usavršio je i princip prenosa na kamen sa papira. Eksperimentisao je sa štampom u boji, usavršio litografske boje. Izdao je 1819. godine priručnik pod imenom A Complete Course of Litography.
Gelije Maksim
Gelije Maksim (Gellius Maximus, ? - 219) je bio rimski oficir iz doba Carstva, poznat kao neuspješni uzurpator. Bio je sin uglednog ljekara i senatora. Postao je komandant IV skitske legije. Godine 219. je, nastojeći iskoristiti nezadovoljstvo vojnika vladavinom Elagabala, podigao pobunu i sebe proglasio carem. Pobuna je brzo ugušena, a Gelije Maksim pogubljen.
Litografija
Pronalazak litografije
Nova tehnika se ubrzo raširila po Nemačkoj, Francuskoj, Engleskoj, Španiji, Holandiji i SAD, bez ikakve koristi za Zenefeldera koji je od bavarskog kralja dobio prava na korišćenje ove tehnike u svojoj zemlji. Umetnici su ubrzo shvatili da ova nova tehnika verno prenosi njihov crtež sa svim detaljima i tonskim gradacijama. U Francuskoj je litografija naišla na pozitivni odziv umetnika kao što su Ežen Delakroa i Teodor Žeriko. Sa Gojom i Domijeom, tehnika je definitivno postala jedan od cenjenih umetničkih medijuma. Do 1820, samo u Parizu je otvoreno 280 litografskih radionica.
Umetnička primena
mini|205px|[[Honoré Daumier|Onore Domije, Nedeljom u muzeju (1854)]] mini|205px|Plakat Žila Šerea
Za pravu distinkciju litografije od njene reproduktivne uloge najzaslužniji su umetnici kao Nikola Tusan Šarle (1792-1845), Žan Ogist Dominik Engr (1780-1867), Teodor Žeriko (1791-1824), Ežen Delakroa (1798-1863), Francisko Goja (1746-1828). Jedan od najpoznatijih litografa je svakako Onore Domije (1808-1879) sa više od 4000 grafičkih listova. Od modernijih autora treba spomenuti Eduara Manea (1832-1883), Fanten-Latura (1836-1904), Ežena Karijera (1849-1906) i Odilona Redona (1840-1916).
Goja je počeo da se bavi litografijom u Španiji, sa ograničenim uspehom. Tek je u Francuskoj, u Bordou, ovladao u potpunosti tehnikom. Radio je direktno na kamenu, naslonjenom vertikalno na štafelaj, koristeći litografsku kredu i tuš, ali i alate za grebanje crteža sa kamena. 1825. godine je uradio seriju od četiri litografije koje prikazuju špansku koridu, Les Taureaux de Bordeaux.
Domije je ostao i do današnjeg dana model političkog karikaturiste. Jedan je od najproduktivnijih korisnika litografije. Uradio je za listove La Caricature i Charivari preko četiri hiljade litografija.
Ova popularna grafička tehnika doživela je veliki uspeh i među savremenim umetnicima. Od velikog broja onih koji su ovu tehniku praktikovali, navedimo samo nekoliko najpoznatijih: Edvard Munk (1863-1944), Žorž Ruo (1871-1958), Pablo Pikaso (1881-1973), Antoni Klave (1913-2005).
Princip
Litografija je grafička tehnika ravne štampe koja kao podlogu koristi litografski kamen sa ravnom površinom. Na glatku i obrađenu površinu kamena se nanosi crtež, masnom litografskom kredom, litografskim tušem ili nekim drugim masnim sredstvom (uljani pastel, olovke za crtanje po staklu, sapun...). Površina kamena za litografiju je porozna, rupičasta, a zrnasta struktura lako prima na sebe litografsku kredu i tuš.
Nakon hemijske obrade rastvorom azotne i fosforne kiseline tako izvedenog crteža, površina kamena iscrtana masnim materijalom prima štamparsku boju, dok površina koja nije bila zaštićena i na koju je delovala kiselina boju odbija. Kod nabojavanja, kamen se mora stalno i ravnomerno kvasiti vodom. Na nabojani kamen se postavlja papir, a nakon toga se pristupa štampi uz pomoć litografske štamparske prese, kroz koju se kamen kreće horizontalno uz konstantni vertikalni pritisak.
Litografski kamen
Tradicionalno, najbolji kamen za litografiju je krečnjački kamen koji se vadi severno od Minhena, u oblasti Frankonije, u Zolnhofenu, Langenalthajmu i Mernshajmu. Ovaj kamenolom je još uvek aktivan, iako je potražnja ograničena na zahteve od strane umetnika, univerziteta i umetničkih škola. Kamenolomi postoje i u drugim zemljama, ali se jedino bavarski kamen smatra dovoljno kvalitetnim za ovu tehniku.
Danas su kamene ploče visokog kvaliteta postale retke i skupe. Razlog je smanjena potražnja za kamenjem velike debljine koje je u industrijskoj litografiji počev od 1930. zamenjeno metalnim pločama. Današnji najaktivniji kamenolomi se nalaze u delovima gde se vadi kamenje manje debljine, koje se koristi u građevinarstvu. Uprkos tome, još uvek se proizvode i kamene ploče pogodne za klasičnu litografiju, čija cena zavisi od debljine, veličine i kvaliteta.
Hemijski sastav i fizičke karakteristike litografskog kamena
Po hemijskom sastavu, litografski kamen je 94 do 98% kalcijum karbonat. Ostali deo zauzimaju silicijum, gvožđe, mangan i aluminijum oksid. Zbog velike čistoće, kamen prima masnoću i kiselinu ravnomerno, i veoma je osetljiv na hemijska sredstva koja se u litografskoj tehnici koriste.
Karakteristike kamena se prepoznaju lako po boji. Tamno-sivi i plavo-sivi kamen je najtvrđi i najkompaktniji, ali nije pogodan za delikatne tonske gradacije. Svetlo-plavo-sivi kamen je najbolji za sve tehnike, daje odlične rezultate kod tonskih gradacija, i pogodan je za velike tiraže. Tamno-žuti je nešto mekši od prethodnog, takođe pogodan za sve tehnike, i stabilan prilikom štampe. Žuti kamen je najmekši, ima veliku proporciju oksida, kristala i fosila, pa tako ga ponekad nije moguće hemisjki obraditi ravnomerno, a suptilniji crtež gubi na oštrini. Ova vrsta kamena je najbolja za linerani crtež i površine identičnog tona. Vrstu kamena je dakle potrebno izabrati u skladu sa kvalitetom crteža i vrstom materijala koji se koristi.
Priprema kamena
Litografski kamen mora biti savršeno ravan da bi se osigurao kvalitetan otisak, a njegova površina fino obrađena i ispolirana da bi omogućila detaljan crtež. Uz pomoć karborunduma (silicijum karbid) ili peska, levigatora ili drugog kamena manjeg formata, litografski kamen se priprema nazrnačavanjem. Na nakvašeni kamen se nanosi pesak, a zatim se levigator ili kamen manjeg formata povlače preko njega pravilnim pokretima u obliku osmice. Na taj način se sa kamena uklanja prethodni crtež i sloj masnoće, a kamen niveliše i priprema za sledeću upotrebu.
U zavisnosti od granulacije peska ili karborunduma, dobija se manje ili više izražena nazrnčana površina. Izraženija tekstura je pogodnija za rad sa litografskom kredom, dok je glađa površina pogodnija za crtež izveden litografskim tušem i perom.
Osnovni crtaći materijal
Osnovni materijal za crtanje na kamenu su litografski tuš i litografski kreda. Pored toga postoji i niz drugih materijala, mogućnost transfera crteža, kao i fotografske metode. Osnovna karakteristika crtaćeg materijala je njegova masnoća.
Litografska kreda sadrži životinjsku mast, šelak i pigment. U prodaji se nalazi u više gradacija označenih brojevima od 0 do 5, u zavisnosti od tvrdoće, gde je 0 najtvrđa a 5 najmekša litografski kreda (američki sistem označavanja je suprotan). Litografska kreda se prodaje u obliku štapića ili u obliku olovke.
Litografski tuš se u prodaji nalazi u čvrstom ili tečnom obliku. Njegov sastav je sličan litografskoj kredi. Rastvara se i razeđuje alkoholom, litotinom ili terpentinom. Nanosi se četkicama ili perom, prskanjem i slično.
Hemijska obrada crteža i priprema za štampu
mini|205p|Litografska presa nemačkog tipa mini|205p|Litografska presa francuskog tipa
Nakon hemijske obrade kiselinom, na kamenu ostaje sloj gumiarabike koji štiti neiscrtane delove kamena. Crtež se ispira terpentinom, čime se sa površine kamena uklanja sloj litografskog tuša ili krede, a ostaje masnoća koja je iz crtaćeg materijala prodrla u površinski sloj kamena. Na kamen se zatim nanosi bitumen ili specijalna litografksa boja, koja stabilizuje sloj masnoće, tj. crtež na kamenu. Gumiarabika se zatim ispira vodom, a kamen se nabojava litografskom bojom uz pomoć litografskog valjka. Crtež se iznova pojavljuje na kamenu. Ceo proces se zatim ponavlja još jednom, a nakon toga je kamen spreman za štampu.
Štampanje litografije
Litografija se štampa na litografskim presama, uz pomoć litografskih valjaka i litografske boje. Kao podloga se koristi papir.
Postoji više tipova litografskih presa, engleske, nemačke, francuske ili američke konstrukcije. Svi tipovi se sastoje od dve osnovne komponente, sa varijacijama u formi ili načinu na koji se vrši pritisak. Osnovne komponente su pokretni horizontalni plato na koji se polaže kamen, i u odnosu na njega, pod pravim uglom, deo koji nosi rajber i omogućava izvršavanje vertikalnog pritiska na kamenu ploču.
Najbolji tip valjka za litografiju je kožni valjak. On se koristi uglavnom u crno-beloj tehnici, dok se kod višebojne litografije koristi samo za nanošenje crne boje, dok se za ostale boje koriste sintetički valjci. Iako je čuvanje i čišćenje kožnog valjka komplikovan proces, on se i dalje koristi, jer daje štamparu bolju kontrolu pri štampi u odnosu na sintetičke valjke.
Litografska boja je specijalno izrađena za primenu u litografiji. Postoji više vrsta litografske boje, koje se primenjuju u zavisnosti od karakteristika crteža.
Za litografiju je kao podloga najbolji jak i gladak papir, neizražene teksture, neutralne kiselosti. Najpoznatiji papiri su: Strathmore, Fabriano, BFK Rives, Arches, Guarro, Somerset i drugi. Takođe su pogodne i neke vrste japanskog papira. Papir se kvasi pre upotrebe, pri čemu je potrebno postići ravnomernu vlažnost. Jedino se na taj način mogu dobiti zadovoljavajući rezultati pri štampi delikatnijeg crteža. Japanski papir, koji je tanji, se ne kvasi.
Legio IV Scythica
thumb|right|300px|Karta [[Rimsko Carstvo|Rimskog Carstva godine 125. pod Hadrijanpm, koja pokazuje kkao je Legio IV Scythica stacionirana na rijeci Eufrat kod Zeuge (današnji Gaziantep) u Siriji.]]
Legio quarta Scythica (Četvrta skitska legija) bila je rimska legija koju je iza 42. pne. osnovao Marko Antonije. Poslije bitke kod Akcija ju je preuzeo Oktavijan, kome je služila u ratovima na Balkanu. Poslije je premještena na Istok te sudjelovala u rimsko-partskom ratu tokom koga je zarobljena kod kod Randeje. Poslije je sudjelovala u mnogim sukobima sa Partima. Između 181. i 183. je njen komandant bio budući car Septimije Sever. Godine 219. je raspuštena nakon što se njen komandant Gelije Maksim pobunio protiv cara Elagabala. Međutim, Notitia Dignitatum sa početka 5. vijeka je spominje kao dio garnizona u Siriji.
Sark
thumb|250px|[[Aerofotografija Sarka]] Sark (sarkski: Sèr) je malo ostrvo u jugozapadnom delu La Manša. Pripada Kanalskim ostrvima i deo je bejlifa Gernzija. Sark ima porvšinu od oko 3 km2. Na ostrvu nema automobilskog saobraćaja, a dozvoljene su samo kočije koju vuku konji, bicikli, traktori i bagiji na baterije ili motorizovani bicikli za stare ili onemoćale osobe. Putnici i roba stižu trajketom sa Gernzija i prevoze se od pristaništa vozilima koja vuku traktori. Glavni izvori prihoda Sarka su turizam, zanatstvo i finansije.
Ostrvo Sark je do 9. aprila 2008. bilo uređeno kao feud, kada je ukinulo poslednji preostali feudalni sistem u Evropi.
Abdulah ibn Zubajr
`Abd Allah al-Zubayr ili ibn Zubayr (عبد الله بن الزبير ‘Abdallāh ibn az-Zubayr; 624 - 692) bio je arapski ashabi i samozvani islamski kalif u drugoj polovici 7. vijeka.
Otac mu je bio Zubayr ibn al-Awwam, a majka Asma bint Abi Bakr, kćer prvog kalifa Abu Bekra. Bio je nećak Ajše, treće supruge proroka Muhameda.
Pripadao je plemenu Bani Asad. Kao mladić je sudjelovao u arapskim pohodima protiv Bizanta i Sasanidske Perzije cesarstvu. Godine 647. je u Sjevernoj Africi (današnji Tunis) kraj mjesta Safetulo porazio i ubio tamošnjeg bizantskog gospodara Gregora Patricija.
Ibn al-Zubejr se pod vladavinom kalifa Muavije I. nije miješao u politku, ali zato nije htio priznati njegovog nasljednika Jezida I. Tada je Huseinu ibn Aliju savjetovao da dođe u Kufu te se tako riješio svog jedinog suparnika u Hidžazu.
Poslije smrti Huseina ibn Alija u bitci kod Karbale 10. muharema 61 (10. oktobra 680) al-Zubejr se vratio u Hidžaz, gdje se proglasio "pravednim kalifom" i počeo učvrščivati svoj položaj. S vremenom je tako ojačao da je u Kufu poslao svog guvernera. Potom je uspostavio svoju vlast u Iraku, južnoj Arabiji, velikom dijelu Sirije i dijelu Egipta. Al-Zubejru je u tome pomagalo duboko nezadovoljstvo naroda omejadskom vlašću.
Jezid je pokušao eliminirati al-Zubejra napadom nad Hidžaz. Poslije krvave bitke kod al-Hare je osvojio Medinu i počeo opsjedati Meku. Pohod je prekinula njegova iznenadna smrt. U Umajadskom Kalifatu je potom nastao metež i prersatao u sveopći građanski rat. Islamska država se raspala na dvije polovice sa dvama različitim kalifima.
Građanska rata je završila tako da je Al-Zubejr izgubio Egipt i dijelove Sirije pod svojom vlašću. Potom su u Iraku izbili ustanci haridžita te se njegova vlast svela na područje Hidžaza.
Ibn al-Zubajr je bio konačno poražen kada je Abd al-Malik ibn Marvan na njega poslao vojsku pod Al-Hadžadž ibn Jusufom. Al-Hadžadž je godine 692. u bitci al-Zubajra ubio; odrezana mu je glava a ostatak trupla pribijen na križ. Omejadi su potom uspostavili vlast nad cijelim islamskim svijetom.
Skupština pravoslavnih episkopa Francuske
Istorija
Zbog ostvarenog jedinstva pravoslavnih u ovoj skupštini ona sebe naziva i Pravoslavna crkva u Francuskoj. Pravoslavna crkva u Francuskoj je jedan od najboljih ilustracija dijalektike jedinstva u različitosti. Jedinstvo Pravoslavne crkve u Francuskoj je jedinstvo i zajedništvo vernika, bez obzira na njihovo članstvo u eparhijskim crkvama. Eparhija u okviru pravoslavlja nikada se ne doživljava kao izraz uniformnosti. Raznolikost izraza je bez sumnje veliko bogatstvo. To rezultira različitost zajednica i parohija različitih tradicija Pravoslavne crkve, svaki sa sopstvenim iskustvima, karakteristike i tradicijom kao izvor bogatstva za sve. Olivije Kleman je savršeno ilustrovao to u svojoj knjizi Retrospektiva pravoslavnog prisustva u Francuskoj.
Stvaranje Stalne konferencije pravoslavnih episkopa Francuske 1967. godine pod predsedništvom mitropolita Meletija, u vreme egzarha vaseljenskog patrijarha, bio je početak ovog procesa približavanja. Saradnja je potvrđena, poboljšana i proširena u 1997. godine osnivanjem Skupštine pravoslavnih episkopa Francuske. Ovo iskustvo predstavlja značajan reper u pogledu pan-pravoslavne saradnje, u stalnom procesu organizovanja pravoslavne dijaspore.
Osim bilateralnih odnosa koji mogu da održavaju i razvijaju pravoslavne eparhije u Francuskoj sa hrišćanskim zajednicama, kao sa drugim religijama i sa organima vlasti, Skupština pravoslavnih episkopa Francuske je sada u potpunosti priznata kao zvanični organ za saradnju i zastupanje kanonskih pravoslavnih episkopa u Francuskoj.
Predstavnik Skupštine pravoslavnih episkopa Francuske je kopredsedavajući sa predstavnicima Konferencije episkopa Francuske (Katoličke crkve) i Protestantske federacije Francuske (protestantska) u Savetu hrišćanskih crkava u Francuskoj (CECEF). Oni održavaju bliske i redovne odnose, poverenja i saradnje sa raznim organima Francuske i sa predstavnicima drugih religija u Francuskoj.
Ivan Ružić
Ivan Ružić (* Hreljin kod Bakra, 1849. - † Zagreb, 22. siječnja 1915.), hrvatski odvjetnik, pravaški političar starčevićanac, katolički aktivist i dobrotvor. Mlađi je brat hrvatskog kožarskog obrtnika, veleposjednika, tvorničara i kućevlasnika, kulturnog djelatnika i političkog radnika, gradonačelnika i istaknutog hrvatskog rodoljuba Gjure Ružića.
Školovanje i rad
Dr. Ivan Ružić školovao se u Senju, Zagrebu i Rijeci. U tim je trima gradovima pohađao srednju školu. Nakon toga je studirao pravo u Parizu, Heidelbergu i Berlinu. U Beču je doktorirao pravo. Kvalitetno obrazovanje omogućio mu je brat Gjuro koji je ga cijelo vrijeme financijski podupirao. 1873. bio je odvjetnički perovođa, redovni član Narodne čitaonice Riečke. Od 1874. radio je za Hrvatsku bansku vladu na mjerama za sustavno promicanje gospodarstva u Hrvatskoj. Od 1876. radi kao odvjetnik i javni bilježnik u Bjelovaru, gdje je bio i posjednikom u turističkom sektoru. Nakon toga se preselio u Sušak i Zagreb, gdje je radio kao javni branitelj.
Kao vrsnog stručnjaka iz područja gospodarstva, hrvatski ban Ivan Mažuranić pozvao ga je 1874. u povjerenstvo stručnjaka i upravnih vještaka, koje je imalo za zadaću predlagati mjere za sustavno promicati gospodarske grane u Hrvatskoj.
Za boravka na Sušaku 1888. postao je predsjednikom Primorskog planinarskog društva. Četiri godine poslije uređivao je dvojezični (hrvatsko-talijanski) politički list Kvarner/Il Quarnero.
Bio je 1894. zastupnik koprivničkog kotara u Hrvatskom saboru. U svojem političkom i društvenom djelovanju tijekom života bio je jedan od većih financijera izgradnje Starčevićeva doma te suvlasnik tvornice cikorije Franck. Također se je istaknuo kao katolički laik, posebno kao sudionik Prvoga hrvatskog katoličkog sastanka, održana u Zagrebu, 1900. godine. Ivanov brat Gjuro tih godina nije bio zadovoljan političkim potezima svog mlađeg brata.
Bio je vlasnikom i izdavačem dnevnog lista, glasila Stranke prava Hrvatske domovine. Osnovao je i uređivao list Hrvatski narod. Oba lista pokrenuo je nakon raskola u Stranci prava.
Nakon što su Vladimir Vidrić i drugi đaci prosvjedno spalili mađarsku zastavu, na suđenju studenoga 1895. godine branili su ih Ivan Ružić i ugledni zagrebački odvjetnici Marijan Derenčin, August Harambašić, Kornitzer, M. Petračić, Franko Potočnjak, Šime Mazzura i Mile Starčević.
Ostavština
Hrvatsku kulturu veliki skupljač umjetnina Ivan Ružić trajno je zadužio jednim velikim poklonom od 33 slike i jednim Medulićevim crtežom.Strossmayerovoj galeriji umjetnina, (to je po mišljenju Račkoga bio najvrjedniji dar Strossmayerovoj galeriji). Ivan Ružić bio je pasionirani ljubitelj umjetnosti, tako da je za svojih čestih boravaka u Italiji nakupovao je znatan broj slika.
Dr. Ivan Ružić sahranjen je 23. siječnja 1915., na zagrebačkom groblju Mirogoj.
Djela
(izbor)
Yizhou
Yizhou, nekadašnji Okrug Yishan je grad na razini okruga u prefekturi Hechi koja pripada Autonomnoj Regiji Guangxi Zhuang u južnom dijelu NR Kine. U prošlosti je bio poznat kao "Yishan" 宜山.
Rillito, Arizona
Rillito je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 97 stanovnika.
Udall, Kansas
Judol je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 746, što je 48 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cipralisant
Cipralisant (GT-2331, Perceptin) je veoma potentan agonist histaminkog H3 receptora koji je originalno razvila kompanija Glijatek. Cipralisant je inicijalno bio klasifikovan kao selektivni H3 antagonist, i izgledalo je da je dobro tolerisan tokom ranih ispitivanja. Ušao je u fazu II ispitivanja za ADHD 2000. godine.
Glijatek je podneo zahtev za stečaj 2002, i njegovu intelektualnu svojinu je nasledio Merck. Razvoj cipralisanta je prekinut 2003, ali su istraživanja njegovih svojstava nastavljena, i nedavno je pokazano da je 1S,2S enantiomer biološki aktivan.
LDF
Termin LDF ima više značenja.
Cinanserin
Cinanserin je antagonist 5-HT2A i 5-HT2C receptora koji je otkriven tokom 1960-tih.
Preparat cinanserina je efektivan protiv atipične pneumonije (SARS).
Okruženje
Okruženje je kompleks spoljašnjih faktora koji deluju na sistem i određuju njegov kurs i oblik postojanja. Na okruženje može da se posmatra kao veliki skup u kojem je dati sistem podskup. Okruženje može da ima jedan ili više parametara, fizičkog ili drugog oblika.
Uopšteno govoreći, okruženje ili životna sredina (iako se smatra da su dva termina okruženje i životna sredina sinonimi, neke nauke preferiraju ređe upotrebljivani termin životna sredina kako bi se izbegla konfuzija sa češće upotrebljivanim terminom okruženje u ekologiji, politici, i sociologiji) nekog objekta ili delovanjem na isti se sastoji od supstanci, okolnosti, objekata, ili uslova kojima se okružen ili u kojem deluje.
Bilo koja od ove dve reči može biti upotrebljivana sa specijalnim značenjem u različitim kontekstima:
Vojska
Vojska (od praslavenskog i staroslavenskog: vojinъ= ratnik ), u širem smislu, ukupna vojna sila (oružane snage) neke države ili saveza država.