cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herakleja kod Latma
thumb|right|Atenin hram u Herakleji kod Latma thumb|right|Promene obale Miletskog zaliva tokom historije i položaj Herakleje Herakleja kod Latma (Ἡράκλεια ἡ πρὸς Λάτμῳ) ili Herakleja pod Latmom (Ἡράκλεια ἡ ὑπὸ Λάτμῳ) bio je drevni grčki grad u maloazijskoj pokrajini Kariji, koji je, prema predanju, osnovao Endimion, a nalazio se na obronku planine Latmo, nekih 25 km istočno od Mileta. I sam grad se ponekad nazivao jednostavno Latmo.
Waikapu, Hawaii
Vajkapu je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.965 stanovnika.
Philip, South Dakota
Filip je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 779, što je 106 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Waikapu, Hawaii
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.965 stanovnika, što je 1.850 (165,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Yoon So Yi
Jun So-Ji ili Jun Soj je južnokorejska glumica, rođena 5. januara 1985. godine u Južnoj Koreji.
Herakleja kod Latma
Značajni ostaci koji se danas vide verovatno potiču od grada koji je nastao kasnije, verovatno ne pre vremena Aleksandra Velikog, i nalaze se zapadno od lokaliteta klasičnog Latma, kod jezera Bafe, koje je verovatno nekada bilo deo Latmičkog zaliva (Sinus Latmicus) i nastalo je nanosima reke Meandra, verovatno u rimsko doba; preseljenje je možda inicirao Mauzol. U blizini grada pokazivala se jedna spilja u kojoj se navodno nalazio grob Endimionov.
Jedan natpis u Delfima iz oko 260. pne., kad je grad bio pod vlašću Ptolemeja II, pokazuje kako je Herakleja pokušavala da svoju legendarnu povezanost s Etolom, Endimionovim sinom, iskoristi u diplomatske svrhe i stekne naklonost Etolskog saveza. Antioh III osvojio je Herakleju, a onda su mu rimski zapovednici Publije Kornelije Scipion Afrikanac i Lucije Kornelije Scipion Azijatik dodelili status slobodnog grada u jednom pismu koje je do danas sačuvano. Grad je postojao sve do kasne antike.
Historija
U 5. veku pne. Herakleja je učestvovala u jonskom ustanku, koji su maloazijski Grci pokrenuli protiv Ahemenidskog carstva. Herakleja je potom bila član Atinskog pomorskog saveza, u okviru koga je, za potrebe plaćanja forosa, bila svrstana u karijsku oblast. Ukupno je četrnaest puta uplatila godišnji foros u iznosu od jednog talenta, od godine 453/452. pne.. do godine 432/431. pne. U ratnom pohodu Herakleju je zauzela karijska kraljica Artemizija I, a kasnije i njen naslednik Mauzol (377-352. pne.). Između 323. i 313. pne. sklopljen je sporazum o fizičkom i političkom ujedinjenu Herakleje pod Latmom i Pidase.
Latmos je u 4. veku pne. bio napušten, a zatim ponovo ustanovljen kao Herakleja. Nije poznato kada se to tačno dogodilo. Pseudo-Skilak spominje Herakleju, ali ne i Latmos. Kako nijedan deo tog Periplusa nije nastao posle 300. pne., može se pretpostaviti da je Herakleja tad već postojala i da su tokom nekog kratkog vremena oba grada postojala naporedo, udaljeni jedan od drugoga manje od jednog kilometra. Hornblower iznosi tezu da je preseljenje inicirao Mauzol, zasnivajući je na jednom odlomku iz Pseudo-Skilakovog Periplusa i nekih fragmenata panatenejske amfore iz 4. veka pne., koja je pronađena u na lokalitetu Labrande i na kojoj je urezan natpis Ήρακλεώτης (= "Heraklejanin"). Hellström smatra da se taj natpis odnosi na stanovnika Herakleje pod Latmosom.
Krajem antike i u ranovizantijskom razdoblju Herakleja je bila važno središte hrišćanske religije. U 7. veku bila je sedište episkopa. U obližnjim planinama nastanili su se isposnici, a na jednom ostrvcetu u jezeru otkriveni su ostaci vizantijskog manastira.
Okrug Garmiš-Partenkirhen
Okrug Garmiš-Partenkirhen je okrug na jugu nemačke države Bavarska.
Ovaj planinski okrug se nalazi u Bavarskim Alpima, na granici sa Austrijom. Najviši vrh je Cugšpic (2962 metara), koji je ujedno i najviši vrh Nemačke. Kroz okrug protiče reka Izar.
Karolinski jezik
Karolinski je austronezijski jezik koji se govori na Sjevernim Marijanskim Otocima, gdje predstavlja službeni jezik zajedno sa engleskim i Chamorro jezikom. Karolinskim uglavnom govore Karolinci, te je srodan satawaleškom, woleajskom i Puluwatskom. Karolinski je 95% jezički istovjetan satawaleškom, 88% woleajskom i puluwatskom, 81% s mortločkim; 78% sa chuukskim, 74% s ulitijskim. Pop popisu iz 1990. bilo je ukupno 3.000 govornika, a danas se procjenjuje da ih ima 5.700. Karolinski domoroci nazivaju Refaluwasch. U abecedi ima 31 slovo.
St. Bernard, Ohio
Sent Bernard je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.368, što je 556 (-11,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bertren
Bertran je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 195 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 73 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 450 metara (maksimalnoj 894 m, a minimalnoj 442 m).
Goran Blažević
Goran Blažević (Split, 7. lipnja 1986.) je hrvatski nogometni vratar. Trenutačno nastupa za Levski iz Sofije.
Prije Levskog je branio u Hajduku dok je ranije za HNK Šibenik nastupio u 93 utakmice u koji je došao iz tadašnjeg trećeligaša Junaka iz Sinja. Prije dolaska u Sinj igrao je u Trogiru. Igrajući za Junak dobio je nagradu navijača Dite Maligana za igrača Junaka koji se najviše urezao u srca sinjskih navijača. Od dolaska u Hajduk zauzima mjesto prvog vratara, koje ni u jednom trenutku ne ispušta. Svojim fantastičnim obranama doprinosi Hajdukovom osvajanju Kupa 2012./13. godine.
Okrug Degendorf
Okrug Degendorf je okrug na jugoistoku nemačke države Bavarska.
Površina okruga je 861,13 km². Krajem 2007. imao je 117.594 stanovnika. Ima 26 naselja, od kojih je sedište uprave u Degendorfu.
Kroz okrug protiče reka Dunav pravcem istok-zapad. Sa njene severne strane strmo se uzdužu padine Bavarske šume, dok je južno seosko područje. Sa juga se u Dunav uliva reka Izar.
Yamkhad
Yamkhad je bilo kraljevstvo u Siriji. U blizini se nalazilo kraljevstvo Mari. Poznati kralj je bio Yarimlin. U Yamkhad se sklonio Zimrilim kad ga je su mu oca Yashamh-Adada ubile sluge u dvorskom puču, a kralj Asura Shamshi-Adad I okupirao njegovu zemlju. Uz pomoč kralja Yarimlima je Zimrilim se vratio i izgnanstva te svrgnuo Yasmah-Adada. Princeza Yamkhada Shibtu je kasnije postala kraljicom Marija udajom za Zimrilima. Rival kraljevstva je bio Hammurabi koji je igrao dvostruku igru savezništva sa Marijom, Yamkhadom, Hititima, Qatnom i Alakhalakhom. Nakon smrti Zimrilima je nestao njegov autoritet. Stari rivali su na vest o njegovom nestanku, krenuli njegove sinove da sruše i da postave svoje dinastije na Yamkhadski presto. Iasmakh-Adad je iz Marija krenuo osvetnički na državu Zimri-Lima. Ostatak carstva je pao pod babilonskog kralja Hammurabija. Abban, sin Hammurabijev je 1750. prne. morao da uguši bunu u osvojenim krajevima. Rezultat je bio razaranje najvažnijeg grada ovog regiona Irritea.
Yakmhad je uspeo da sačuva svoju neovisnost po cenu gubitka grada Shubat-Enlila. U ostacima palate su našli uvezenu keramiku sa Kipra iz (2000–1550. prne.). thumb|Povelja o trgovišnim pravima koje je Yamkhad dao Qatni. Yamkadski opstanak je izazvao bijes i zavist kod susjednih vladara i plemena, te su često morali braniti stečeno kraljevstvo. Za vreme bronzanog doba, česte su bile provale aramejskih plemena. Budući da se nalazila na karavanskim putovima, uprkos toga je prosperisala. Razvila se i kao važno trgovište. Njeni trgovci su bili ugledni. Država je bila na usponu kroz 150 godina (oko 1900.-1750. pne.), a njezini su trgovci bili punopravni sve do Ašura. Prosperitet je prekinula je najezda Amorita, divljeg ratarskog naroda semitsko-kušanskog porijekla iz pustinje Sirije i Arabije koji su početkom 2. milenijuma pne. provalili u Mezopotamiju. Nakon što su opustošila ratarske zajednice Mezopotamije (kao što sugerišu neki tekstovi iz vremena Treće dinastije Ura), Amoriti su krenuli na zapad. Yamkhad im se našao na putu. Smatra se da su se pomešali sa hititskim plemenima sjeverno od reke Oronte, pri čemu su došli u kontakt sa novim ratnim tehnologijama kao što su bojna kola. Razlog zbog kojeg su Amoriti krenuli na Yamkhad, a ne na druge gradove je taj što je sam Hammurabi bio amoritskog porekla. U prilog te teze idu arheološki dokazi, kao i činjenica da je Hamurabi imao amoritsko ime. Za njihovu kulturu se zanimao francuski konzul u Mosulu Pol Emil Bota. Engleski arheolozi su verovali da je Yamkhad mesto biblijskog Ura. Iskopavanja su vršena 1860-1868 i 1879-1893. Iskapanja 2002. na "maloj Akropoli" na severu glavnog grada Irritea su našla palatu. Pretpostavlja se da je bila rezidencija člana Kraljevske porodice. Budući da je palata iz nešto docnijeg razdoblja od Marijskih, pretpostavlja se da su je gradili Marijski arhitekti, jer su vidljiva ista arhitektonska i urbanistička rešenja. Palata je bila ukrašena sa zidnim reljefima sa kamilama, ovcama i scenama iz svakodnevnog života: život na trgovištima, prerada ulja, vršenje žita, berba voća (agrumi, mediteranske šljive, datule). Sa strane vrata nalazile su se statue krilatih zveri sa ljudskom glavom. Vavilonski uticaj se vidi u karakterističnim pletenim bradama. Naknadna istraživanja su utvrdila da se radi o tigrovima i to kaspijskim (perzijskim, turanskim, mazandarskim, hirkanskim) tigrovima (Panthera tigris virgata). To je zato jer se povezuje s činjenicom da je ime riječi tigar dolazi iz grčkog tigris, a ovo opet iz persijskog što znači "strijela", jer se odnosi na životinjsku brzinu, a korijenom je i za ime rijeke Tigris koja teče nedaleko od ovih krajeva. thumb|Marijska palata, arhitektonski uzor Yamkadske palate.
Literatura:
Zona Artigianale-Industriale, Udine
Zona Artigianale-Industriale je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Okrug Ašafenburg
Okrug Ašafenburg je okrug na krajnjem severozapadu nemačke države Bavarska. Pripada regiji Donja Frankonija.
Površina okruga je 699,3 km². Septembra 2006. imao je 174.934 stanovnika. Ima 32 naselja, a sedište uprave je u gradu Ašafenburg koji nije deo ovog okruga.
Reka Majna čini zapadnu granicu okruga. Južno i istočno su planine Špesart.
Katarantin
Katarantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 336,427 Da.
Studio Shepperton
desno|mini|200px|Ulaz u Shepperton studio Shepperton studio je filmski studio koji se nalazi u Sheppertonu, Surreyu, Engleska, a čija povijest seže od 1931. nakon čega su mnogi znameniti filmovi snimljeni tamo. Danas je u vlasništvu studija Pinewood.
Škotski biznismen Norman Loudon kupio je Littleton Park 1931. kako bi ga iskoristio za svoju novu filmsku kompaniju, Sound Film Producing & Recording Studios. Drugi svjetski rat poremetio je radne planove te su snimanja neko vrijeme prekinuta. Vlada ga je neko vrijeme koristila kao skladište.
Nakon rata, studio je 1945. ponovno promijenio vlasnika, kada je Sir Alexander Korda kupio udjela u British Lion Films zajedno sa Shepperton Studios. 1984., vlasništvo je ponovno promijenjeno kada su braća John i Benny Lee preuzela kontrolu, ali su crni ponedjeljak, štrajk Udruge pisaca Amerike i problemi sa Lee International doveli do stečaja. Bankari Warburg Pincus preuzeli su kontrolu te su proširili kapacitet i na snimanje serija. 1995. Ridley i Tony Scott su kupili studio te ga renovirali. Od 2001., Shepperton se stopio sa Pinewood Studios, stvorivši Pinewood Studios Group.
Filmografija
Popis nekih slavnih produkcija u studiju:
Srpska napredna stranka
Stranka je nastala u septembru 2008. godine, prvobitno kao poslanički klub Skupštine Srbije pod nazivom Napred Srbijo, u koji je ušlo (pored Nikolića) 17 poslanika SRS-a koji su posle toga izbačeni iz stranke.
Nastanak
Tomislav Nikolić je od odlaska u Hag Vojislava Šešelja, optuženog pred Haškim tribunalom, bio prvi čovek Srpske radikalne stranke. Dva puta je bio kandidat SRS na predsedničkim izborima 2004. i 2008. koje je oba u drugom krugu gubio od Borisa Tadića. Odnosi između Nikolića i Šešelja su se pogoršali tokom 2008.
Mesta
Mesta (u Bugarskoj) ili Nestos (u Grčkoj) (grčki: Νέστος, bugarski: Места, turski: Mesta Karasu) je rijeka u jugoistočnoj Bugarskoj i sjeveroistočnoj Grčkoj. U antici rijeka Nestos bila je granica između Makedonije koja se prostirala zapadno od rijeke i Trakije koja je bila istočno od rijeke. To je peta po veličini rijeka u Bugarskoj i Grčkoj.
Srpska napredna stranka
Nastanak
Ime Srpska napredna stranka je nosila i jedna od najjačih stranaka iz vremena Kraljevine Srbije.
Mesta
Tok rijeke kroz Bugarsku
Rijeka Mesta formira se nakon spoja dviju rijeka koje izviru na obroncima Planine Rila, od rijeke Černa Mesta i Rijeke Bjala Mesta kod kordinata 42.11944°N, 23.58611°W. Dužina rijeke kroz Bugarsku iznosi 110 km, Mesta ima 25 pritoka, od toga 13 prvoga reda. Tok rijeke u Bugarskoj je većim dijelom planinski, rijeka ima veliku visinsku razliku, a na pojedinim dijelovima teče kroz uske klisure. Rijeka ima prosječni istjek od 1,462 m³/s kod izvora (Černa Mesta) do 29,850 m³/s kod Hadžidimova kad napušta Bugarsku.
Tok rijeke kroz Grčku
thumb|left|200px|Mesta u bugarskim Rodopima Dužina rijeke Nestos, kako se rijeka zove u Grčkoj je 120 km, u ovom dijelu rijeka ima 18 pritoka od kojih je najveći rijeka Dospat koja dolazi iz Bugarske. Nakon prolaza kroz sutjeske i klisure Rodapskog masiva, gdje teče kao brzica, rijeka u svom donjem dijelu teče kroz nizinu kao mirna ravničarska rijeka.
Ušće rijeke u Egejsko more nalazi se istočno od grada Kavala kod kordinata 40.8475°N, 24.80417°W nasuprot otoku Tasos (kod gradića Krisopoli). Tu rijeka tvori veliku deltu (440 km²), koja je danas nacionalni park.
U sjevernom planinskom dijelu rijeke izgrađene su dvije hidroelektrane, sa 3 velike brane i akomulaciona jezera; Tisavros, Platanovrisi i Temenos, koje proizvode ukupno 665 GWh električne struje.
Okrug Nojburg-Šrobenhauzen
Okrug Nojburg-Šrobenhauzen je okrug u srcu nemačke države Bavarske.
Površina okruga je 739,8 km². Krajem 2006. imao je 90.945 stanovnika. Ima 18 naselja, od kojih je sedište uprave u mestu Nojburg na Dunavu.
Okrug se nalazi na severu Gornje Bavarske blizu grada Ingolštat. Okrug je nastao 1972. spajanjem okruga Nojburg i Šrobenhauzen. Kroz okrug protiče reka Dunav, a teritoriju većinom predstavljaju bivše močvare koje su isušene.
Rila
Rila (bugarski: Рила) je planina na jugozapadu Bugarske. Najviši vrh planine Musala sa visinom od 2.925 m. je najviši vrh Balkanskog poluotoka.
Geološke i geografske karakteristike planine
Rilska planina leži udaljena oko 100 km od Sofije u jugozapadnoj Bugarskoj. Najviši vrh planine je 2925 m. visoka Musala, ostali veći vrhovi su: Dimitrov (2902 m), Malovica (2730 m), Rilec (2715 m) i Belmeken (2627 m). Planina Rila prostire se na površini od 2,629 km², od toga se na površini od 81 000 hektara prostire Nacionalni park Rila.
Rilska planina je geološki sastavljena od granitnih i gnajsnih metamorfnih stijena i paleozoiskih škriljaca prije 250,000,000 godina. Njen alpski reljef formiran je za pleistocentske glacijacije, tako da Rila ima preko 150 ledenjačkih jezera. Ona leže na visini od 2.100 do 2.500 m., najviše jezero leži na 2.709 m. ispod vrha Musala.
Padine Rile su izvor najvećih bugarskih rijeka: Marice, Iskara, Strume, Meste i Rilske reke. Rilska planina ima bogat šumski pokrov, koji se prostire do nadmorske visine od 2100 m. Doline su plodne i obrađene poljoprivrednim usjevima. Planina je stanište brojnnih divljih životinja; medveda, divljih svinja, risova, koza, vukova, jelena, sokola i orlova.
Planina je bogata Minerali|mineralima i termalnim izvorima, vadi se olovo i cink. Najtopliji termalni izvor od 102 °C koristi se za termalno kupalište Sapareva Banja (blizu Ćustendila).
Na zapadnim obroncima planine nalazi se poznati Rilski manastir iz 10. vijeka. Rila je popularna turistička destinacija, posijana brojnim planinskim domovima i hotelima. Na južnim padinama planine leže poznati bugarski skijaški centri Bansko i Razlog.
Chapelle-au-Riboul
Šapel o Ribul je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Majen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 448 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 255 m, a minimalnoj 137 m).
Leadwood, Missouri
Lidvud je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.282, što je 122 (10,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ivan Budinčević
Ivan Budinčević (1955.) je bio bački hrvatski nogometaš, a danas je nogometni trener.
Branio je u nekoliko klubova, a najviše se pamti njegovo razdoblje u splitskom Hajduku.
Vratarsku karijeru je počeo u "Bačkoj". Nastavio je u "Spartaku" iz Subotice, a potom je našao veliki angažman. Otišao je u splitski Hajduk, s kojim je osvojio naslov prvaka u sezoni 1978/79..
Poslije je branio u Sloveniji, u ljubljanskoj Olimpiji, a zatim se vratio u Hrvatsku, gdje je 5 godina branio u Dinamu iz Vinkovaca sve do 1988., kada je uslijed teške ozljede nastale preoštrim startom igrača bugojanske "Iskre" skoro ostao zauvijek paraliziranim, a i sam život mu je bio u opasnosti. Naime, protivnički igrač je naletio na njega i koljenom ga udario u glavu, od čega je Budinčeviću pukao vratni kralježak. Zbog tih očitih razloga, a radi izbjegavanja ugrožavanja svog zdravlja, Budinčević je u svojoj 33. godini prekinuo karijeru.
No, zbog egzistencijalnih problema i potrebe da netko zaradi novac za obitelj, Ivan Budinčević se samo tri godine poslije reaktivirao i već 1991. nastavio braniti, uglavnom po niželigašima iz Vojvodine. Branio je do 2000. godine, kada se u 45. konačno ostavio igračkog nogometa. Bio je tehniko nogometna reprezentacija hrvatske manjine iz Vojvodine. na 2. EP hrv. nacionalnih manjina.
Danas živi u Bajmaku, a trenira vratare Bačke 1901.
NGC 615
NGC 615 je galaksija u zviježđu Kit.
Ruth Chatterton
Rut Čaterton, rođena 24. decembra 1892. godine u Njujorku, a preminula 24. novembra 1961. godine u Norvoku (Konektikat), je bila američka glumica, književnica i avijatičarka. Glumačku karijeru je otpočela na Brodveju prvo kao plesačica, potom kao glumica. Imala je uspeha u prvim zvučnim filmovima te bila nominovana za Oskare. Krajem 1930-ih se povukla sa filma kako bi se posvetila pisanju knjiga i pilotiranju avionom. Bila je bliska prijateljica Amelije Erhart, a nekoliko puta je samostalno preletela Atlantik.
Josip Vidović
Josip Vidović (1930. - 12. kolovoz 2002.) bio je vratar Hajduka i RNK Split tijekom 50-ih godina prošlog stoljeća. U prvoj Splitovoj prvoligaškoj sezoni - 1957/58. - odigrao je jednu utakmicu. Boje Hajduka branio je 8 puta, i to dva puta u službenim utakmicama i 6 puta u prijateljskim.
Prvi službeni nastup za Hajduk bio je 29. svibnja 1949. protiv Lokomotive koju je Hajduk dobio sa 4:1.
Bessie Love
Besi Lav, rođena 10. septembra 1898. godine u Midlandu (Teksas), a preminula 26. aprila 1986. godine u Londonu (Engleska), bila je američka glumica, koja je vrhunac popularnosti uživala 1920-ih i početkom 1930-ih. Od sredine 1930-ih je živela u Engleskoj gde je uglavnom glumila epizodne uloge.
Area Industriale Valle Ossola, Verbano-Cusio-Ossola
Area Industriale Valle Ossola je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Vallaspra, Chieti
Vallaspra je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Ñāṇajīvaka
Čedomil Veljačić (Zagreb, 18.6. 1915 - Kalifornija, 28.12. 1997.) je jedan od najznačajnijih predstavnika jugoslovenskog budizma u drugoj polovini 20. veka. Rođen je 1915. godine u Zagrebu, gde 1939. godine završava Filozofski fakultet.
Poticaji ka budizmu
Zgrožen užasima Drugog svetskog rata, po sopstvenom kazivanju, sredinom ratnog razdoblja mu pod ruke dolazi italijanski prevod Bhagavad Gite koji na njega ne ostavlja dublji utisak. Šta više, Bhagavad Giitu je uvek smatrao više-manje ratno-huškaškim delom ranog, neuljuđenog i divljeg arijevskog plemstva koje opravdava ubijanje i volju za dominacijom. Sličan utisak već u mladosti na Veljačića ostavljaju dela judeo-hrišćanskog kulturnog kruga. Stoga, već ranije mnogo veću utehu nalazi u Gandijevskoj etici nenasilja i učenjima bliskim džainizmu i budizmu.
Doktoriranje i predavanja
Verovatno su ga ta rana iskustva i traganja usmerila ka daljnjem istraživanju istočnih filozofija, pa 1962. godine doktorira s tezom „Komparativno izučavanje indijske i evropske filozofije“ i već sledeće godine postaje voditelj kolegijuma azijskih filozofija na Odseku za filozofiju Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. U tom razdoblju zajedno s kolegama profesorima Radoslavom Katičićem i Svetozarom Petrovićem sudeluje u osnivanju studija indologije na zagrebačkom Filozofskom fakultetu.
Veljačić u razdoblju od 1963. do 1965. boravi u Indiji kao gostujući profesor u okviru indijsko-jugoslovenske kulturne razmene i predaje na poznatim sveučilištima u Madrasu (južna Indija), Delhiju i Šantiketanu (istočna Indija, pokrajina Bengal, sveučilišna ustanova osnovana od strane poznatog indijskog nobelovca Rabindranata Tagora). Razdoblje provedeno u Indiji je Veljačić iskoristio za daljna proučavanja indijskih filozofija, posebno budizma, usavršavanje jezika (sanskrita, palija i ostalih prakrta) te intenzivno prevođenje nekih od temeljnih indijskih filozofskih dela, kao i za pisanje komparativnih studija istočnih i zapadnih filozofija.
Zgrožen svetom, po sopstvenom kazivanju - Sartreovskom mučninom, u njemu je tinjala iskra žudnje za budističkim povlačenjem, tačnije begom, iz sveta. Mladalačka zgroženost nad nasiljem i ljudskim zločinima, u Veljačića je bila osnova koja je kasnije pokrenuta osećajima dubokog gnušanja nad konzumentskim materijalizmom socijalizma i kapitalizma podjednako, a dodatno i najezdom naraštaja hipija sa „divljeg zapada“, kako ga je nazivao, čiju je masovnu navalu u besciljnom traganju za smislom života lično svedočio u Indiji tokom 60'tih godina.
Povlačenje u budistički hram
Tako početkom 1966. godine odlazi u Šri Lanku i ispunjava svoj san o zaređivanju u budistički teravadski prosjački red. Nakon dve godine pripravništva, 1968. godine biva potpuno zaređen i uzima monaško ime Bhikkhu (monah, prosjak) Nana-jiivako (koji živi znanje). U meditativnoj osami piše svoja glavna dela i nebrojene članke, pisma, osvrte, pisane i objavljivane na hrvatskom, engleskom i nemačkom jeziku. Odlazak u budističke monahe Veljačiću daje svojevrsnu aureolu legendarnog i mističnog junaka ili sveca, a njegova naglašena akademska aktivnost, uprkos udaljenosti i boravku u Šri Lanki (s koje se, usprkos stalnom zapitkivanju znatiželjnih s područja Jugoslavije, nikada nije vratio) ga i dalje održava stalno prisutnim u jugoslovenskim i zapadnim akademskim krugovima.
Pisanje
Kao svojevrsna legenda i pionir jugoslovenskog akademskog izučavanja istočnih filozofija (posebno budizma), Veljačič uskoro postaje i naš najpoznatiji popularni predstavnik budizma i uopšte istočnih filozofija. Tako je u razdoblju druge polovine 20. veka postao najpoznatije ime domaće filozofske indologije, i najplodniji domaći pisac na tom području. Pokrenuo je mnoge ljude i izvan akademskih krugova na traganje za smislom u okviru budizma i ostalih istočnih filozofija. Iako u osami na udaljenoj Šri Lanki, Veljačić tako postaje najpoznatiji misionar budizma u Jugoslaviji. Pod njegovim uticajem i vođstvom nastavljaju delovati poznata imena domaće filozofske indologije, od kojih je najpoznatija svakako Rada Iveković, tadašnja profesorica zagrebačkog Filozofskog fakulteta, koja je uz Veljačića postala najplodnija domaća autorka komparativnih studija i prevodilac brojnih istočnih (posebno budističkih) filozofskih dela.
Kraj života
Na "pustinjačkom otoku", kako ga je zvao, ostaje sve do 1989. godine, kada mu se zdravlje pogoršava, a ratna zbivanja koja su toliko snažno obeležila njegovu mladost, i koja su se nekako baš u to vreme pripremala da ponovo razore zemlju iz koje je potekao, konačno ga sustižu u obliku građanskog rata i na njegovoj pustinjačkoj Šri Lanki. Tako na nagovor svoje ćerke Snježane Akpnikar (s kojom je radio na istraživanju ostataka jainske kulture u predislamskoj Arabiji), prelazi živeti u SAD, gde je poslednje godine života proveo u mahayanskom manastiru Deset hiljada Buda u Kaliforniji, gde mirno umire 28. decembra 1997. godine.
Ante Žanetić
Ante Žanetić (Blato na Korčuli, 18. studenog 1936.), popularni Luli je bio hrvatski nogometaš. Rodom je iz Blata na Korčuli. Po struci je bio učitelj (završena učiteljska škola u Dubrovniku).
Igrao je u veznom redu, na položaju desnog halfa.
Za Hajduka je igrao od 1955. - 1960.. Odigrao je 250 utakmica i postigao 41 pogodak.
Od 1958. slijede događaji koji su promijenili tijek njegove karijere. Nije se slagao sa krugovima u klupskoj upravi i gradu i novodovedenim trenerom Milovanom Ćirićem (kojeg su ti isti krugovi i doveli). Ante Žanetić ga je opisao kao "velikosrbina", a krugove u klubu i gradu koji su ga doveli kao "orjunaške i udbaške"; a optužbe za pristup novog trenera idu dotle da je "Ćirić u kratko vrijeme zatrovao odnose između Hajduka i Dinama, tako da je sada Zagreb neprijateljski grad, a Beograd je prijatelj Hajduka. Od tada je počeo pravi rat između navijača bilih i plavih, koji nikada nije ni prestao, i pravo je čudo, kako nitko nije ni ubijen.". Zbog maltretiranjima po gradu koja su uslijedila od strane izmanipuliranih navijača a u režiji prije navedenih orjunaških krugova, Žanetić je 1960. bio prisiljen emigrirati, što je učinio prigodom Hajdukovog gostovanja u Danskoj i Njemačkoj. U isto vrijeme su iz Hajduka otišli iz istih razloga Branko Vidjak i Vladimir Beara. .
Jedno vrijeme je igrao za belgijski FC Bruges, a onda je zbog bolesti prekinuo igračku karijeru.
Od 1967. živi u Australiji.
Reprezentativni nastupi
Nastupio je i za Hrvatsku: bio je članom hrvatskog predstavništva koje je 1956. odigralo utakmicu protiv Indonezije, jedine utakmice koju je Hrvatska samostalno odigrala za vrijeme socijalističke Jugoslavije. Za Jugoslaviju je odigrao 15 utakmica i postigao 2 pogotka.
2006. je objavio autobiografsku knjigu Zlato Rima i Srebro Pariza: športski memoari i trnovit put Ante Žanetića.
Sudjelovanja na velikim natjecanjima
Sudjelovao je na OI 1960. gdje je osvojio zlato.
Iste godine je sudjelovao na europskom prvenstvu koje se igralo u Francuskoj, na kojem je došao do završnice i osvojio srebrno odličje. Bio je i prvim strijelcem na utakmici kojom se izbacilo domaćina iz daljnjeg natjecanja.
Priznanja
Engleski športski časopis iz Londona World Soccer ga je izabrao u izabranu najbolju momčad na svijetu 1960. godine. Idealnu postavu su činili: Grosics, Bergmark, Santamaria, N.Santos Vergas, Žanetić, Julinho, Pele, Di Stefano, Puskás i Gento.
Iste godine je izabrana za najboljeg europskog desnog halfa.
Okrug Nojštat na Ajšu-Bad Vindshajm
Površina okruga je 1.267,4 km². Krajem 2007. imao je 99.106 stanovnika. Ima 38 naselja, od kojih je sedište uprave u mestu Nojštat na Ajšu.
Okrug je nastao 1972. spajanjem okruga Nojštat na Ajšu, Ufenhajm i Šajnfeld. Teritoriju čine šumovita brda koja su deo dva zaštićena parka prirode.
Pakljena
thumb|mini|Crkva na Pakljeni thumb|mini|Pogled s Pakljene na Šipansko polje Pakljena je bio zaselak u neposrednoj blizini Suđurđa na otoku Šipanu.
Povijest
Ovdje su nekad u samostanu sv. Mihovila boravili redovnici slavensko-istočnog obreda bazilijanci. Izvori bilježe da su 1272. godine ovdje redovnici benediktinci. I jedni i drugi duhovno su skrbili za naselja Pakljenu, Suđurađ, Sutuliju i Frajgu. Kronike ne spominju Šilovo Selo. Elafitsko je otočje od 17. stoljeća gubilo svoju ekonomsku moć, kao i sama Dubrovačka Republika. Zajedno je s time padala naseljenost, a kad je propala Dubrovačka Republika, crkva u Pakljenoj je izgubila sav kapital koji je držala u Napulju i Rimu. Napoleonove vlasti nisu stale samo na tome. 1808. su otjerali benediktince koji su dotad neprekidno djelovali. Nakon benediktinaca ovdje su došli pijaristi, a 1854. isusovci koji su ovdje ostali 14 godina.
U Pakljenoj su benediktinci uz svoj samostan podigli crkvu Gospe od Milosti 1500. godine. Posvetio ju je stonski biskup Bonifacije Stijepić. Ova je crkva današnjom župnom crkvom. U Pakljeni se nalazila crkva Presvetog Trojstva koja datira iz 15. stoljeća.
Iako se župa Gospe od Milosti zove po Suđurđu, župna je crkva u Pakljenoj.
Stanovništvo
Danas u Pakljenoj nema više obiteljskih nastambi. Pakljeno je rodno mjesto poznatog poduzetnika iz Dubrovačke Republike Tome Stjepovića-Skočibuhe.
Organ
Organ može imati više značenja:
Lopud
mini|lijevo|200px|Lopud u sumrak, slikan s Koločepa
thumb|mini|Lopudska luka thumb|mini|Hotel Lafodia izgrađen 1968. godine thumb|mini|Plaža Šunj u prosincu Lopud je jedan od Elafitskih otoka u Jadranskom moru, na hrvatskom dijelu Jadrana.
Zemljopisni podaci
Otok Lopud spada u južnodalmatinsku skupinu otoka a nalazi se oko 5 Nm sjeverozapadno od dubrovačke luke Gruž. Istočno od Lopuda je smješten otok Koločep, a zapadno otok Šipan. Na zapadnoj strani otoka Lopud nalazi se istoimeno naseljeno mjesto.
Površina otoka iznosi je 4,63 km četvorna. Najviša otočna kota je vrh Polačica na 216 m nadmorske visine. Duljina otoka je 4,6 km a ukupna dužina obale iznosi 13,2 km.
Povijest
Otok Lopud je prema nekim arheološkim nalazima naseljen vec tisućama godina. Na otoku su pronađeni mnogi ostaci starogrčkih, rimskih i slavenskih građevina i ruševina. Na mjestu današnje kule Španjola nađeni su ulomci keramike ilirskih građana. Do danas su sačuvani toponimi grčkog podrijetla, Veliki i Mali Skupio – skopelos, otok; Igo, Igalo – aigialos, obala, plaža. Naziv imena susreće se u raznim oblicima grčkog podrijetla: Dalafota, Dalafodum. Od romaniziranog naziva Lafodia u uporabi je danas hrvatski Lopud. Iz rimskog vremena ostali su nam ulomci reljefno obrađenog kamena na predromaničkim crkvama. Ostaci starohrvatske kulture IX. I X. stoljeća su predromaničke kapelice: sv. Marija, sv. Ilija, sv. Ivan Krstitelj, sv. Petar, sv. Nikola. Kako nas mnogi spomenici i dubrovački povjesničari uvjeravaju, bilo je na otoku Lopudu jedno hrvatsko naselje već u IX. stoljeću.
mini|lijevo|200px|Franjevački samostan na Lopudu Od 1457. godine Lopud postaje jedno od regionalnih središta Dubrovačke Republike. U to vrijeme na otoku je živjelo preko 1000 stanovnika, a ekonomski uspon Republike odražavao se i na otok. Brodovlasnici s Lopuda imali su vlastitu flotu od oko 80 brodova kao i brodogradilište. U doba Dubrovačke Republike na otoku je postojalo 19 mlinica, a bilo je nastanjeno 700 ovaca. Većina danas zaraslog zemljišta bila je obrađena.
Mjesni perivoj je poznat kao bivši vrt vile iz 19. stoljeća. U vrtu raste nekoliko vrsta bilja, a predvladavaju eukaliptusi, bambusi i različite vrste kaktusa, sakupljane po cijelom svijetu.
Na Lopudu postoje 24 crkve, a Franjevci i Dominikanci sagradili su ovdje svoje samostane. Na vidikovcu Belvedere nalazi se Crkva sv. Ivana koja je podignuta najvjerojatnije u 9. ili 10. stoljeću u stilu tipične starohrvatske arhitekture. To je jednobrodna kapelica bačvastog svoda s kupolicom koja se izdiže nad sredinom krova. U zidovima s unutarnje strane uzidano je 19 glatkih zemljanih posuda, što je vjerojatno imalo za cilj poboljšanje akustike. Po svemu sudeći u 14. stoljeću kapelica je proširena u crkvu s gotičkim i renesansnim motivima, kao što su roze na pročelju i kapiteli na portalu. Uz crkvu je 1697. nadograđen samostan časnih sestara, a 1811. groblje. Sve do 15. stoljeća ovo je bila matična crkva Lopuda, a danas se bogoslužje u njoj održava samo prigodno na blagdan sv. Ivana 24. lipnja.
Na najvišoj uzvisini otoka nalazi se španjolska utvrda Sutvrač iz 1563. koju kani obnoviti Društvo prijatelja dubrovačke starine. S nje se pruža odličan pogled na naseljeni i nenaseljeni dio otoka, a vide se i ostali Elafitski otoci, kopneni dio Dubrovačkog primorja, pa i brda Rijeke dubrovačke i Srđ. Na otoku postoji i 1.6 km duga pješačka staza kojom šećući može se vidjeti druga obala koja je strma, zarasla i nepristupačna.
Vegetacija
Otok, kao i ostatak Elafita, prekriva bujna šuma u kojoj prevladava alepski bor, primorski i pinija te sredozemna makija. Na otoku također rastu brojne palme, masline i stabla lovora.
Gospodarstvo
Gospodarstvo otoka se zasniva na turizmu, ugostiteljstvu, ribarstvu, poljodjelstvu i vinogradarstvu. Lopud je najrazvijeniji otok u skupini Elafita, na njemu najviše cvjeta turizam. U mjestu Lopud postoji se može naći i nekoliko hotela: najpoznatiji je luksuzni hotel Lafodia. Tu su još brojni restorani i kafići.
Na jugoistočnoj strani otoka nalazi se prelijepa uvala Šunj sa pješčanom plažom, jednom od najljepših na Jadranu.
U mjestu djeluje i Osnovna škola Iva Kuljevana koju je dao izgraditi upravo on.
Stanovništvo
Prema popisu stanovnika iz 2001. godine na otoku živi 270 stanovnika, uglavnom starijih osoba, Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
NGC 616
NGC 616 je dvojna zvijezda u zviježđu Trokutu.
Air Force Academy, Colorado
Er Fors Akademi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.680, što je 846 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hasan ibn Ali
Hasan, punim imenom al-Hasan ibn Ali ibn Abi Talib ( [al-Ḥasan ibn ʿAlī ibn Abī Ṭālib]; Medina, 2. marta 625 – Medina, 2. aprila 670), bio je najstariji sin Alija i Muhamedove kćerke Fatime, kratkotrajni vladar Iraka i drugi šijitski imam po imamitskom i zejditskom gledištu. Kalifom u Kufi imenovan je 661. nakon očeve smrti u atentatu, no pola godine kasnije sporazumno je abdicirao u korist Muavije, kasnijeg utemeljitelja omejadske dinastije, s ciljem da okonča Prvu fitnu. Ostatak života proveo je u rodnoj Medini i preminuo je 670. od posljedica trovanja, a sahranjen je na groblju al-Baki. Hasan je kao Muhamedov unuk cijenjen kod svih muslimana, posebno kod šijitskih pravaca koji ga svrstavaju u užu Muhamedovu porodicu (Ahl al-bajt) i tzv. ljude pod ogrtačem (Ahl al-kisa), te ga drže nositeljem imamata. Uz navedene imamite i zejdite, Hasana imamom smatraju još ismailitski mustaliti, ali prvim u nizu.
Rani život do Muhamedove smrti
Hasan je rođen u Medini kao prvo dijete Alija ibn Abi Taliba i Fatime bint Muhamed, odnosno kao najstariji unuk islamskog poslanika Muhameda. Godina rođenja je pouzdano poznata kao 3. AH (624/625. AD), dok s datumom zbog variranja u primarnim izvorima to nije slučaj. Iz ovih razloga, historičar W. Madelung kao datum navodi 2. marta 625. odnosno 15. ramazana 3. AH, a L. Veccia Vaglieri samo sredinu ramazana, uz opasku da ni točan mjesec nije siguran. Prema predajama, Ali je razmišljao da mu sin nosi ime Harb ili neko drugo, međutim, Muhamed mu je odabrao ime Hasan (dosl. dobar). Muhamed je također povodom unukovog rođenja zaklao ovna (kurban) i meso podijelio siromasima, a Fatima je novorođenčetu obrijala glavu i izvagala mu kosu, te zatim u toj količini kupila srebro i udijelila ga potrebitima. Isti slijed događaja vezan uz imenovanje, kurban i srebro zabilježen je i za Hasanovog mlađeg brata Huseina.
Prvih sedam godina Hasan je proveo u domaćinstvu s Muhamedom i tokom kasnijeg života sjećao se i prepričavao djedova djela i govore, primjerice njegovo podučavanje namaza i događaj kada mu je izvadio datulju iz usta i vratio je natrag u košaru za sadaku, objašnjavajući mu da uzimanje od milostinje nije dozvoljeno za baš nikog. Velik broj predaja, sačuvan u sunitskim i šijitskim zbirkama hadisa, svjedoče o velikoj ljubavi i nježnosti Muhameda prema svojim unucima (Hasanu i Huseinu), pokazivanim i privatno i javno. Takvi primjeri uključuju Muhamedovo nazivanje unuka bogatstvom, nošenje Hasana na njegovim ramenima, držanje na koljenima, ljubljenje u trbuh, dopuštanje da mu visi na leđima tokom obavljanja molitve, itd.
Od djetinjstva do vlasti
mini|desno|225px|[[Ali sa sinovima Hasanom i Huseinom (kadžarski crtež, 19. vijek)]] Nakon smrti djeda Muhameda i majke Fatime 632. godine, Hasan i njegov brat Husein nisu učestvovali u bitnijim događajima tokom vladavine prve trojice kalifa. Primarni izvori navode da su bili u stanju poslušnosti svom ocu ili pak politički pasivni, što suvremeni historičari opisuju razumljivim s obzirom na to da su tada bili veoma mladi. Prema pisanju srednjovjekovnog historičara ibn Isfandijara, za vrijeme Omarovog upravljanja kalifatom ranih 640-ih Hasan je zajedno sa starijim Abdulahom ibn Omarom i kufanskim jedinicama sudjelovao u vojnom pohodu na Amol u Tabaristanu, evidentno zbog Alijeve želje da mu sin stekne ratno iskustvo. Nakon Omarovog ukidanja Abu Bakrove ravnomjerne raspodjele ratnog plijena i državnog budžeta odnosno uvođenja privilegija zasnovanih na plemenskom statusu i stažu u islamu, Hasan je na temelju Fatiminih prava dobivao veći iznos u odnosu na obične muslimane tj. isti kao i Husein, Ali i veterani bitke na Bedru, ali upola manji od Muhamedovih udovica. Ove privredne reforme kasnije je poništio Ali. Omar je također dozvolio Aliju da zadrži vlasništvo nad ranije oduzetim posjedima kod Janbua u blizini planine Radve, a isti su kasnije pripali Hasanu i njegovim potomcima.
Tokom spora oko izbora trećeg kalifa 644. godine, Hasan i Husein imali su manju ulogu u Alijevom prosvjedovanju protiv Osmana. Sljedeći događaj u kojem je Hasan učestvovao bio je kažnjavanje kufanskog guvernera al-Valida ibn Ukbe zbog pijanstva, a odigrao se 651. u vrijeme Osmanove vladavine. Ali je inzistirao na provođenju kazne (hudud) i predložio Hasanu da lično izvrši šibanje, no on se zajedno s drugima ustručavao to napraviti jer se radilo o kalifovom polubratu, zbog čega ga je Ali prekorio i ovisno o predajama ili išibao osuđenika sam ili je to prepustio svom nećaku Abdulahu ibn Džafaru. Pet godina kasnije, Hasan je poslan od strane Alija da štiti opkoljenu Osmanovu kuću, u čemu su još sudjelovali njegov brat Husein i drugi sinovi istaknutih ashaba poput Abdulaha ibn Zubajra i Abdulaha ibn Omara. Mladići su isprva donosili vodu kalifu, iznemoglom od žeđi, a bilo im je naređeno da ga brane od prosvjednika u slučaju eskalacije. Na dan Osmanove smrti u junu 656. Hasan je ovisno o historijskim izvorima ili položio oružje na kalifov zahtjev i potom bio blaže ranjen u metežu, ili je ušao u kuću neposredno nakon što je Osman već bio mrtav. Kasnije je zbog neuspješne obrane prigovarao i Aliju i Muhamedu ibn Abu Bakru.
Izbor za kalifa
mini|desno|225px|[[Osmansko Carstvo|Osmanski medaljon s Hasanovim imenom u Aja Sofiji (Istanbul)]] U drugoj polovini ramazana 40. AH (koncem januara 661), Hasan je odabran za novog kalifa i njegov izbor protekao je bez sporova. Sam Ali nije izravno imenovao nasljednika tj. Zapovjednika vjernika, što prema historičaru W. Madelungu nipošto ne implicira da Hasan nije bio njegov izbor za tu poziciju, uzimajući u obzir da je ranije u više navrata isticao uvjerenje da samo Muhamedov Ahl al-bajt ima pravo vladati muslimanskom zajednicom. Usto, Madelung dodaje da o Hasanu kao očiglednom odabiru između dva sina svjedoči Alijev testament datiran 2. novembra 658. (10. džumade-l-ule 39. AH) u kojem privatne posjede u Arabiji ostavlja u nasljedstvo starijem sinu, dok mlađem Huseinu pripadaju samo u slučaju ako ga nadživi.
Prisegu na vjernost Hasanu ovisno o primarnim izvorima prvi je dao Kais ibn Sad ibn Ubada ili Ubajdulah ibn Abas, guverner jemenske Sane koji je pred omejadskom invazijom netom pobjegao u Kufu, pozivajući narod da učini isto. Ubrzo su uslijedile prisege ostatka okupljenih, uz priznanje da se radi o najboljem i najomiljenijem kandidatu.
Ratna politika
Prvi izazov s kojim se Hasan kao vladar suočio bio je nastavak očeve ratne politike. Naime, vojska koju je Ali okupio za pohod protiv Muavije u Siriji čekala je u stanju pripravnosti i svi su bili u atmosferi iščekivanja Hasanovih poteza. U svom govoru Kufljanima otvoreno je veličao Alijeve vojne uspjehe, međutim, to ne mijenja činjenicu da je bio izrazito pacifističkog i pomirljivog karaktera, o čemu vlada konsenzus i među srednjovjekovnim i suvremenim historičarima. Prema W. Madelungu, takvi stavovi plod su njegovog ličnog iskustva jer je ranije svjedočio nizu krvavih događaja koje je pokušavao primiriti pod svaku cijenu, uključujući ubojstvo Osmana, bitku kamile i nastavak građanskog rata. Na temelju toga ponekad je prigovarao ocu, no usprkos razilaženju u metodama nije sumnjao u pravičnost njegovih političkih ciljeva. S druge strane, Hasan je osjećao obavezu prema Alijevim sljedbenicima okupljenim u Kufi i shvaćao je da bi učinio neoprostivu pogrešku okretanjem leđa vlastitoj vojsci, dok je samog Muaviju istovremeno smatrao podlacem i bio je upoznat s recentnim brutalnim napadima njegovog zapovjednika Busra ibn Abi Artata. Madelung zaključuje da je Hasan u ovoj dilemi pokušavao slijediti primjer svog djeda Muhameda, tražeći časni mir i generalnu amnestiju.
Nesuglasice oko ratne politike i sumnje u Hasanov nastavak priprema za vojni pohod pojavile su se još prilikom davanja prisege na vjernost. Kais ibn Sad, možebitno prvi davatelj zakletve, prema pisanju al-Tabarija uvjetovao je davanje iste zahtjevom da ona bude na temelju Kurana, sune i borbe (kital) protiv onih koji nedozvoljeno proglašavaju dozvoljenim (al-muhilun), međutim, Hasan je odbacio potonju obavezu uz obrazloženje da je već sadržana u prvoj. Prema al-Balazuriju, prisega je naposljetku osim uobičajene forme o Kuranu i suni uključivala i dodatak o obavezi borbe protiv onih koji su s Hasanom u ratu odnosno suživotu s onima koji su s njim u miru. Iako se ova formulacija nije razlikovala od prisege o prijateljima i neprijateljima koju je ranije Ali zahtijevao od sljedbenika i koju su haridžiti oštro kritizirali, svejedno je među narodom poticala opravdane sumnje da Hasan ne želi nastaviti očevim ratnim putem nego sklopiti mir. Najzabrinutiji bili su iz redova 40.000 okupljenih vojnika, bilo zato što su se čvrsto držali svojih političkih ideja ili su pak strahovali od Muavijine odmazde, znajući da dotični aktivno nastavlja sa svojom agresivnom politikom prema Iraku.
Prvih 50 ili 60 dana nakon stupanja na vlast, Hasan je bio vojno pasivan, nije otpremio nikog protiv Muavije i čak nije ni spominjao pohod ili rat, dok je vojska istovremeno postajala sve nestrpljivija. Tada je primio pismo od Abdulaha ibn Abasa iz Basre koji ga je poticao na akciju. Ibn Abas obratio mu se kao potomku Božjeg poslanika i rekao mu da su muslimani koji su ga imenovali za svog vođu i Alijevog nasljednika sada razočarani njegovom pasivnošću prema Muaviji i traženju svojih prava.
Ibn Abas dodatno ga je podsjetio da su njegovi neprijatelji (Omejadi) oni koji su već ratovali protiv Božjeg poslanika i nakon poraza samo načelno prihvatili islam, privatno se izrugivali stihovima Kurana i nevoljko izvršavali vjerske dužosti, te da njihova oholost iz dana u dan samo raste. Od Hasana je zatražio da se bori protiv njih i da nipošto ne prihvaća kompromise, upozoravajući ga na primjer njegovog oca koji je izigran arbitražom i lažnim obećanjima, uz zaključnu poruku da brani svoja prava čak i pod cijenu vlastitog života. Ipak, Hasan je ibn Abasovo pismo protumačio više kao izražavanje bespogovorne odanosti nego kao ozbiljan poziv na rat.
Prepiska s Muavijom
U rano proljeće 661. Hasan je poslao svoje prvo pismo Muaviji i zatražio od njega prisegu na vjernost:
Pismo u Damask dostavili su Džundab ibn Abdulah al-Azdi (Alijev rani sljedbenik) i al-Haris ibn Suvajd al-Tajmi iz plemena Tajm al-Ribab, a sadržaj pisma kao i daljnje prepiske dvaju vladara poznat je iz djela historičara Abu al-Faradža al-Isfahanija. Muavija je bio svjestan Hasanovih pacifističkih inklinacija i znao je da ne priprema vojni napad, o čemu su ga izvještavali špijuni stacionirani u Kufi i Basri. Kao i Hasanu, Muaviji je također bilo u interesu da izbjegne sukob velikih razmjera i stoga isprva nije vidio smisao u prijetnjama ili zastrašivanju Muhamedovog unuka. Isto tako je znao da mu uobičajena i provjereno uspješna taktika svaljivanja krivice za Osmanovu smrt na svoje protivnike u ovom slučaju neće biti od koristi jer je Hasanova uloga u obrani Osmanove kuće bila široko poznata čak i u Siriji. Zbog svega toga, historičar W. Madelung navodi da se Muavija s namjerom pridobivanja Hasana ovog puta okrenuo snishodljivosti i davanju lažnih obećanja.
U svom pisanom odgovoru Hasanu, Muavija je obrnuo njegov uvodni pozdrav, nazivajući sebe Božjim slugom i Zapovjednikom vjernika. Poručio mu je da uvažava njegovo pismo i da dijele isti stav oko izvrsnosti Muhameda, ali mu je uputio i prigovore zbog kritiziranja Abu Bakra, Omara, Abu Ubajde i Zubajra, odnosno muhadžira i ansarita, dodavši da u njegovim očima Hasan zasigurno nije krivac za vezane nemile događaje. Nadalje se dotaknuo teme nasljedstva Muhameda i tvrdio da muslimanska zajednica prilikom prve šure nije ignorirala kvalitete i zasluge njegove porodice, već je Abu Bakr izabran na temelju niza neprikosnovenih vrlina. Na polemiku o nasljedstvu i superiornosti prvog Rašiduna nadovezao je njihov međusobni odnos, stavljajući sebe u ulogu Abu Bakra i ističući da je učinkovitiji od Hasana u upravljanju subjektima, prikupljanju novca i zavaravanju neprijatelja, te da kao iskusniji, sposobniji i stariji traži od njega da mu preda vlast. Muavija ga je na kraju uvjeravao da bi to bilo samo privremeno rješenje i da bi ga Hasan naslijedio nakon njegove smrti, obećavši mu da u međuvremenu ima pravo zadržati cijelu iračku riznicu, zatim godišnji prihod od bilo koje iračke pokrajine koju sam izabere i da ga uvijek može konzultirati u svim političkim pitanjima.