cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Alva Edison
Telegrafski operater
Godine 1866, devetnaestogodišnji Tomas Edison se preselio u Lujvil, Kentaki, gde se zaposlio u Vestern Junionu, gde je radio za jednu agenciju za žičani prenos vesti. Edison je zatražio da radi u noćnoj smeni, što mu je omogućavalo da provodi dosta vremena u svojim dveju omiljenim aktivnostima – čitanju i eksperimentisanju. Vremenom, kasnija preokupacija koštala ga je posla. Jedne noći 1867. godine, dok je radio sa olovnim akumulatorima, prosuo je sumpornu kiselinu na pod. Prošla je između podnih ploča i ispod šefovog stola. Već sledećeg jutra biva otpušten.
Jedan od njegovih mentora za vreme ranih godine je bio kolega telegrafista i pronalazač po imenu Frenklin Leonard Pope, koji je dozvolio osiromašenim mladima da žive i rade u suterenu u njegovom domu, u Nju Džerziju. Neki od Edisonovih najranijih pronalasaka su bili povezani sa telegrafijom, uključujući njegov prvi patent berzanski tiker, koji je bio odobren 1. juna 1869.
Brakovi i deca
Dana 25. decembra 1871, dvadesetčetvorogodišnji Edison se venčao sa šesnaestogodišnjem Meri Sitvel (1855–1884), koju je upoznao dva meseca ranije; ona je bila zaposlena u jednoj od njegovih prodavnica. Imali su troje dece:
Meri Edison je umrla sa 29 godina, 9. avgusta 1884. godine, i nije utvrđen uzrok smrti. Najverovatnije od tumora na mozgu ili predoziranja morfijuma. Doktori su često propisivali morfijum ženama u tim godinama kako bi ih lečili od raznovrsnih bolesti. Istraživanja su pokazala da su pojedini od njenih simptoma vrlo moguće mogli navesti doktore kako bi joj prepisali morfijum.
Dana 24. februara 1886. godine, kada je Edison imao 39 godina oženio je dvadesetogodišnju Minu Miler (1866–1947) u Akronu, Ohajo. Oni su takođe imali troje dece zajedno:
Mina je nadživela Tomasa Edisona, umrevši 24. avgusta 1947.
Smrt
Tomas Edison je umro od komplikacija od dijabetesa 18. oktobra 1931. godine, u svojoj kući, Glenmont u Nju Džerziju, koji je kupio 1886. kao svadbeni poklon Mini. Sahranjen je u dvorištu svoje kuće.
Edison poslednji dah se navodno nalazi u epruveti u Henri Ford Muzeju. Ford je navodno uverio Čarlsa Edisona da zaptivi epruvetu sa vazduhom koja se nalazila u pronalazačovoj sobi, neposredno pored njega uskoro nakon njegove smrti, kao uspomenu. Gipsana posmrtna maska je takođe napravljena.
Početak karijere
thumb|250p|upright|Fotografija Edisona sa fonografom (2. model), napravljena u Vašingtonu aprila 1878.
Edison je počeo svoju karijeru izumitelja u Njuarku, Nju Džerzi, sa automatskim repetitorom i drugim poboljšanjima telegrafskih uređaja, ali je pronalazak po kome je po prvi put stekao širu pažnju bio fonograf iz 1877. To dostignuće je u toj meri bilo neočekivano u široj javnosti da je izgledalo skoro magično. Edison je postao poznat kao „Čarobnjak iz Menlo Parka”, Nju Džerzi.
Njegov prvi fonograf je snimao na alufoliji oko žlebastog cilindra. Uprkos njenog ograničenog zvučnog kvaliteta i što su se snimci mogli mogli reprodukovati samo nekoliko puta, fonograf je proslavio Edisona. Džozef Henri, predsednik Nacionalne akademije nauka i jedan od najpoznatijih elektro naučnika u SAD, opisao je Edisona kao „najinovativnijeg izumitelja u ovoj zemlji ... ili u bilo kojoj drugoj”. U aprilu 1878, Edison je putovao u Vašington da demonstrira fonograf pred Nacionalnom akademijom nauka, kongresmenima, senatorima, i SAD predsednikom Hejzom. Vašington post je opisao Edisona kao „genija” i njegovu prezentaciju kao „scenu ... koja će živeti u istoriji”. Mada je Edison dobio patent za fonograf 1878, on je malo uradio na razvoju uređaja dok Aleksander Grejam Bel, Čičester Bel, i Čarls Tejnter nisu proizveli uređaj sličan fonografu tokom 1880-tih koji je koristio voskom prekrivene kartonske cilindre.
Istraživačko-razvojni objekat
Vilijam Džozef Hamer, konsultantski inženjer elektrotehnike, počeo je da radi za Edisona i započeo je dužnosti laboratorijskog asistenta u decembru 1879. godine. Pomagao je u eksperimentima na telefonu, fonografu, električnoj željeznici, separatoru željezne rude, električnom osvetljenju, i drugim izumima u razvoju. Međutim, Hamer je prvenstveno radio na inkandescentnoj električnoj lampi i bio je zadužen za testiranje i zapise na tom uređaju (pogledajte Hamerovu istorijsku kolekciju električnih svjetiljki). Godine 1880, bio je imenovan za glavnog inženjera Edisonovog Lamp Vorksa. U svojoj prvoj godini, postrojenje pod generalnim upravnikom Francisom Robinsom Aptonom je proizvelo 50.000 svetiljki. Prema Edisonu, Hamer je bio „pionir inkandescentnog električnog osvetljenja”. Franka Sprejga, kompetentnog matematičara i bivšeg mornaričkog oficira je regrutovao Edvard H. Džonson, i on se pridružio Edisonovoj organizaciji 1883. godine. Jedan od Sprejgovih doprinosa Edisonovoj laboratoriji u Menlo Parku je bilo proširenje Edisonovih matematičkih metoda. Uprkos rasprostranjenog uverenja da Edison nije koristio matematiku, analiza njegovih njegovih beležnica otkriva da je on bio mudar korisnik matematičke analize koju su vodili njegovi pomoćnici kao što je Francis Robins Apton. Na primer, kritični parametari njegovog električnog sistema osvetljenja uključujući otpornost lampi su određeni putem analize Omovog zakona, Džulovog zakona i ekonomije.
Skoro svi Edisonovi patenti su bili patenti primene, koji su bili zaštićeni tokom perioda od 17 godina i obuhvatali su izume ili procese koji su električne, mehaničke ili hemijske prirode. Desetak patenta su bili patenti dizajna, koji štite ornamentalni dizajn tokom perioda od do 14 godina. Kao i većina patenata, izumi su bli poboljšanja stanja tehnike. Fonografski patent, u kontrastu s tim, bio je bez presedana pošto je opisivao prvi uređaj za snimanje i reprodukciju zvukova.
Za nešto više od jedne decenije, Edisonova laboratorija Menlo Parka proširila se na dva gradska bloka. Edison je izjavio da je želeo da laboratorija ima „zalihe gotovo svakog mogućeg materijala”. Jedan novinski članak objavljen 1887. godine otkriva ozbiljnost njegove tvrdnje, navodeći da je laboratorija sadržala „osam hiljada vrsta hemikalija, svaku vrstu zavrtnja, svaku veličinu igle, svaku vrstu kabla ili žice, dlaku ljudi, konja, svinja, krava, zečeva, koza, kuna, kamila ... svilu u svakoj tekstruri, čaure, razne vrste kopita, ajkuline zube, jelenske rogove, oklope kornjača ... plutu, smole, lakove i ulja, perje nojeva i paunovog repa, gagat, amber, gumu, sve rude ...” i lista ide dalje.
Na svom radnom stolu, Edison je imao plakat sa poznatim navodom Džošue Rejnoldsa: „Ne postoji prečica koju čovek neće iskoristiti da izbegne stvarni rad razmišljanja.” Taj slogan je bio objavljen na nekoliko drugih lokacija širom kompleksa.
Sa Menlo Parkom, Edison je stvorio prvu industrijsku laboratoriju koja se bavila stvaranjem znanja i njegove kontrolisane primene. Edisonovo ime je registrovano na 1.093 patenata.
Pronalasci
Naime, on je izumeo sijalicu sa nitima ugljenika koja je služila za rasvetu dosta godina pre nego što je izumljena sijalica s metalnim nitima. Međutim, zvanično se smatra da to i nije Edisonov pronalazak, već Džozefa Svena koji je do tog izuma došao 25 godina ranije, ali to nije naišlo na uspeh.
Njuington
Njuington se može odnositi na
Ninh Bình
je grad u Vijetnamu u pokrajini Ninh Bình. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 130.517 stanovnika.
Ivan Adam Poch
Ivan Adam Poch (također Joannes Adamus Potsch, ili Patsch) (Austrija, oko 1732. - Varaždin, 13. siječnja 1796.), varaždinski graditelj.
Po školovanju je bio "murarius", odnosno zidarski majstor. Radio je projektne nacrte, vodio izgradnju i popravak zgrada, popločenje ulica, izmjere zemljišta i procjenu građevinskih radova. Došao je u Varaždin oko 1756. gdje je ostao do kraja života. Prvo se zaposlio kod graditelja Matije Mayerhoffera nakon čije je smrti 1758. preuzeo gradnju župne crkve sv. Nikole u Varaždinu.
Sagradio je u tom gradu župni dvor (1761.), vlastitu kuću (1763.) te palaču Chamaré de Harbuval (1779.). Vodio je pregradnju palače Czindery (1776.) i crkve sv. Florijana (oko 1777.), te obnovu crkve sv. Vida (1778.-82.). Sačuvani su njegovi projekti za opatiju u Preseki u Križevačkoj županiji (1766.) i za pročelje crkve sv. Florijana u Varaždinu. Njegova arhitektura nosi obilježja kasnobaroknog stila.
Palmeto
Palmeto se može odnositi na
Oukvud
Oukvud se može odnositi na
Miazzina, Verbano-Cusio-Ossola
Miazzina je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 369 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 722 m.
Eparhija zvorničko-tuzlanska
Eparhija zvorničko-tuzlanska je eparhija Srpske pravoslavne crkve.
Prostiranje
Zvorničko-tuzlanska eparhija zahvata područje sjeveroistočne Bosne, kojim je na prelazu iz 13. u 14. vijek upravljao srpski kralj Stefan Dragutin. Prema predanju i očuvanim crkvama i manastirima, on je mnogo doprinio utvrđivanju pravoslavne vjere u ovom dijelu Bosne. „Bosanski“ episkop Vasilije, koji se 1293. nalazio u kraljevoj deputaciji upućenoj u Veneciju, u vezi sa ženidbom njegovog sina Vladislava, svakako je bio episkop onog dijela Bosne kojim je upravljao kralj Dragutin.
Sjedište Zvorničko-tuzlanske eparhije je privremeno u Bijeljini, do povratka u Tuzlu. Eparhija ima 6 namjesništava sa 142 parohije i 106 aktivnih sveštenika.
Istorijat
Sredinom 15. vijeka, u vrijeme Brankovića, sjedište pravoslavnog episkopa za područje Bosne bilo je u Srebrenici. Pošto je pod Turcima Zvornik dobio veći značaj, kao sjedište Sandžaka, u Zvorniku je utvrđeno i sjedište episkopa, a njegova teritorija se prostirala na obje strane Drine. Tek početkom 18. vijeka mjesta sa desne strane rijeke Drine potpašće pod upravu Valjevske i Užičke eparhije.
Postanak Zvorničke eparhije
thumb|200px|[[Manastir Tavna u selu Banjica, crkvena opština Bijeljina.]]
thumb|200px|[[Manastir Ozren kod Petrova.]]
U vrijeme turskih osvajanja, kada je nestalo Srebreničke mitropolije, vjerovatno je onaj dio koji je potpao pod Turke pripao ariljskom mitropolitu, a onaj koji je ostao pod ugarskom vlašću ušao je u sastav Sremske eparhije. Padom pod Turke, krajem 15. i u prvim decenijama 16. vijeka, ušla je u sjeveroistočna Bosna i Mačva u sastav nove, Zvorničke eparhije, koja se teritorijalno poklapala sa Zvorničkim sandžakom i imala sjedište u Zvorniku kao sjedištu tog sandžaka. U sastav te eparhije ulazili su krajevi između rijeke Bosne, Save, Spreče i planine Majevice, a na desnoj obali Drine cijelo Podrinje i Brvenički kadiluk, a od 1528. do 1533. i Mačva.
Prva nesigurna vijest o zvorničkom mitropolitu je iz 1488, a prve pouzdane vijesti o ovoj eparhiji i njenim episkopima potiču iz vremena kad je smederevski episkop Pavle pokušao da u Pećkoj patrijaršiji zavede normalno organizaciono stanje (1528—1541). Uz njega se u tom pokretu isticao i zvornički mitropolit Teofan, koga je Pavle i hirotonisao, a ohridski sabor 1532. odlučio od crkve zajedno sa Pavlom, pa i čak i prokleo. Međutim, oni se na to nisu obazirali, već su i dalje vršili svoju dužnost, tako da novi episkop zvornički Domentijan, koga je ohridski arhiepiskop sa svojim saborom izabrao na mjesto Teofana, i koji je učestvovao na saboru u osudi Teofanovoj, nikad nije ni došao u Zvornik. Tako je bilo i sa Teodosijem, koga je ohridski sabor postavio za smederevskog episkopa umjesto svrgnutog Pavla. Teofan je ostao na zvorničkoj katedri do 1541. kad ga je novi ohridski sabor ponovo osudio zajedno sa Pavlom Smederevskim, Neofitom Lesnovskim i Pahomijem Kratovskim. Ne zna se koliko se Teofan poslije toga zadržao na katedri u Zvorniku, ali se zna da se on kasnije spominjao kao srpski arhiepiskop. U Sopoćanskom pomeniku, upisan on je među srpskim patrijarsima između Pavla i Makarija.
O crkvenom životu u Zvorničkoj eparhiji u vrijeme episkopa Teofana ne zna se ništa konkretno. Kada se zna da su u to vrijeme izdavane naredbe turskih vlasti o rušenju crkava koje nisu stare ni podignute na mjestima starih bogomolja, teško je pretpostaviti da je vrijeme episkopa Teofana bilo vrijeme veće graditeljske aktivnosti. Ipak, prema jednom fragmentarno sačuvanom natpisu u manastiru Papraći, izgleda da je ova velika crkva bila obnavljana i živopisana u vrijeme (Teo)fana prv(ago) episkopa zvorničkog. To nam ujedno kazuje da je Teofan bio prvi episkop pod Turcima kreirane Zvorničke eparhije i da je manastir Papraća, udaljen svega dvadesetak kilometara od Zvornika, bio tada pod jurisdikcijom zvorničkog episkopa, dok je kasnije, sve do 1941, bila u sastavu Dabrobosanske mitropolije, da bi tada opet pripala Zvorničko-tuzlanskoj eparhiji.
Zvornička eparhija u obnovljenoj Pećkoj patrijaršiji
Obnova Pećke patrijaršije (1557) predstavljala je normalizovanje organizacionog poretka u Srpskoj crkvi pod Turskom vlašću. Tu je prije svega spadalo uredno popunjavanje eparhija episkopima i osnivanje novih eparhija u krajevima koje su Turci osvojili sa nebosanske strane Save i Dunava, jer su tamo ojačala srpska naselja usljed emigracije i kolonizacije. Tada je normalizovano stanje i u Zvorničkoj eparhiji koju su sačinjavale Sokolska nahija, Jada i Mačva na desnoj strani Drine, a na lijevoj nahije, odnosno kadiluci: Srebrenica, Zvornik, Bijeljina, Soli (Tuzla) i Gračanica. Donja Spreča je sve do 19. vijeka bila sjeverna granica Maglajskog sreza u sastavu Bosanskog (sarajevskog) sandžaka, pa su i sva sela oko planine Ozrena, i sam manastir Ozren, pripadali Sarajevu, a u crkvenom pogledu sve do 1896. i Dabrobosanskoj eparhiji.
Episkope je birao pećki patrijarh sa svojim sinodom, a od sultana su dobijali berat u kome su bile naznačene i episkopove obaveze prema državi kao i njihove povlastice i prava u vršenju crkvene vlasti. Prvi zvornički episkop u obnovljenoj Patrijaršiji bio je mitropolit Pavle, koji se pominje 1561. i 1576. godine. Za neke od kasnijih episkopa znaju se samo djelimično godine u kojima su upravljali ovom eparhijom, a za neke se znaju samo imena, upisana u crkvenim pomenicima.
Odmah po obnovljenju Patrijaršije, kada je patrijarh Makarije dobio od sultana dozvolu (ferman ili hatišerif) da se mogu graditi i obnavljati crkve, zahvatio je opšti elan i Zvorničku eparhiju. Već 1559. kaluđeri Genadije i Arsenije sa igumanom Pajsijem su obnovili crkvu manastira Tronoše na starom crkvištu, Zograf Longin (1577—1578) je slikao ikone u Lovnici, koju će 1608. iguman Prohor dati da se živopiše. Pop Jakov, kasniji iguman Joakim, je obnovio manastir Ozren 1587, a 1609. doveo zografa popa Strahinju i još jednog vrsnog zografa koji su živopisali cijelu crkvu. U to vrijeme je obnovljen manastir Tavna, a u Petkovici i Radovašnici su se prepisivale knjige. Podizane su crkve i po selima, ali kako su one bile mahom od drveta, većinom su stradale u burnim vremenima, turskim represalijama i osvetama. Karakteristično je da su crkve bile rijetke u gradovima, jer su se u njima nastanjivali Turci, koji nisu u svojim naseljima trpjeli hrišćanske bogomolje. U Srebrenici, koja je nekad imala više pravoslavnih crkava, sad nije bilo nijedne. Čak ni Zvornik, u kome je sjedište episkopa, iako ima episkopski dvor, nije imao prave crkve, kao što je nije imala ni susjedna episkopska rezidencija u Valjevu, gdje se čak početkom 18. vijeka bogosluženje vršilo u jednoj sobi u domu bivšeg egzarha Visariona. Seoski svještenici su vršili sveštenoradnje po domovima svojih parohijana, a povremeno, u određene praznične dane, odlazili su zajedno s narodom u obližnje manastire radi bogosluženja i pričešća. Vuk Karadžić je to slikovito prikazao opisujući svoj kraj i narodne običaje u njemu.
Zvornička eparhija nije uvijek bila popunjena, i u vremenu kad nije imala svog episkopa njom su upravljala susjedni episkopi, mahom ariljski. Od kraja 17. vijeka pa do ukidanja Pećke patrijaršije (1776), svakako usljed velikih austrijsko-turskih ratova (1683—1699; 1716—1718; 1737—1739), Zvornička eparhija nije bila popunjavana, odnosno ne pominju se njeni posebni mitropoliti. U to vrijeme pominju se mnogi ariljski episkopi, od kojih se neki, pored ostalih naziva, zovu i zvorničkim. Pred kraj ovog perioda ovom eparhijom su upravljali dabrobosanski mitropoliti Gavrilo Mihajlović, zatim Pajsije valjevski „i sandžaka zvorničkog“ i njegov nasljednik Teodisije, dok je u vrijeme ukidanja Pećke patrijaršije (1766) zvornička eparhija bila ujedinjena sa užičkom. Zato se zvornički episkop ne spominje među onim episkopima koji su potpisali prijedlog za ukidanje Patrijaršije, ni među onima svrgnutim koji su za mitropolita crnogorskog Save tražili njeno ponovno uspostavljanje. Međutim, ona se i dalje vodila kao samostalna eparhija i poslije ukidanja Patrijaršije i Porta ju je opteretila najvećim porezom, od 16.500 akči, dok su sve ostale srpske eparhije pod Turcima davale manje: raško-prizrenska 9.000, skopska 5.000, samokovska 6.300, niška 7.000, ćustendilska 4.200, hercegovačka 9.000, beogradska 15.000, bosanska 15.500 i užička 12.000 akči.
thumb|200px|Crkva svete Petke Paraskeve u [[Ugljeviku.]]
Ovaj danak, koji je trebalo da se skupi i preda sultanu, ubirali su svještenici i eparhijski službenici, a u kritičnim situacijama išli su uz narod i episkopi, pa i sami patrijarsi. U pogledu ličnih obaveza sveštenika prema turskim lokalnim i centralnim vlastima nije se uvijek i svagdje postupalo jednako. Negdje su sveštenici plaćali glavarinu (džiziju) i druge poreze i desetinu u žitu, a negdje su bili oslobođeni, bar djelimično. Veliki iznosi plaćani su za episkopske berate (sultanske ukaze o postavljenju), a pošto je svaki berat važio samo za života onog sultana koji ga je izdao, morala se ova suma, ili veća, plaćati kod svake promjene na prijestolu kao da episkop ranije i nije imao berat. U krajnjoj liniji sve je to išlo na teret naroda od koga je sveštenstvo moralo da sakupi potrebnu sumu. Iako su porezi bili uglavnom regulisani propisima carskih vlasti, ipak je na terenu bilo mnogo zloupotreba: zakoni nisu uvijek poštovani, vjerski fanatizam bivao je neobuzdan, samovolja nije znala za mjeru, te su nameti određivani po volji onih kojima su pripadali i narod je sve više siromašio. Korišćeni su razni slučajevi da bi se moglo manastiru ili sveštenom licu, pa i svetovnjaku, odrediti kazna ili otkup, pa kada ne bi mogao da plati, prodavana mu je imovina ili je sam prodavan u ropstvo. Tako su prodavani i pojedini manastiri kad ne bi mogli da plate određeni otkup, ali za takav slučaj se ne zna u Zvorničkoj eparhiji.
Zvorničko-tuzlanska eparhija u obnovljenoj Srpskoj patrijaršiji
Tokom Drugog svjetskog rata, na području zvorničko-tuzlanske eparhije izvršen je pravi duhovni genocid. Mučki je postradalo 36 sveštenika i dva kaluđera. Tokom ratnih godina, porušeno je 17 a oštećeno 37 srpskih pravoslavnih hramova. Uništen je jedan manastir i 25 parohijskih domova (10 je minirano, a 15 spaljeno). Pored navedenog, još 20 raznih crkvenih objekata je znatno oštećeno. Uništene su 62 crkvene arhive, a 49 crkveno-opštinskih i manastirskih biblioteka je zauvijek nestalo.
Najveći broj srpskih pravoslavnih hramova u ratu u Bosni i Hercegovini (1991—1995) stradao je na području zvorničko-tuzlanske eparhije. Srpske svetinje ovog vladičanstva podjednakom žestinom razarali su muslimanske i hrvatske snage. Srušeno je 38 crkava, a 60 je teško oštećeno. Jedan manastir je takođe znatno oštećen. Porušen je 31, a oštećeno 19 parohijskih objekata i drugih crkvenih zdanja.
Arhijereji zvornički i zvorničko-tuzlanski
thumb|200px|Hram Svetog Nikole u [[Miloševac (Modriča)|Miloševcu.]]
Smoljan
Smoljan (bugarski: Смолян) je grad i poznato skijalište na jugoistoku Bugarske. Smoljan je upravno središte Oblasti Smoljan. Grad se smjestio u kotlinama rijeka; Černa i Bjala u centalnim Rodopima gdje se udižu najviši vrhovi ovog masiva i gdje se nalaze dva poznata skijališta: Pamporovo i Čepelare.
Historija
Po arheološkim istraživanjima i materijalnim dokazima, područje Smoljana bilo je naseljeno na prijelazu iz 2 u 1. milenijum pne.. Okolica mjesta a kasnije i grad dobio je ime po Slavenskom plemenu Smoljani, koji su se naselili u ovom kraju u 7. st. Za srednjeg vijeka, krajem oko Smoljana naizmjence vladaju Bizantsko carstvo i Prva Bugarska država. Tokom 14. st. ovim krajem, kao i većinom Rodopa vlada lokalni bugarski feudalac Momčil.
Nakon Močila krajem su zavladali Turci. Oni su vladali punih pet stoljeća, za to vrijeme kraj je bio upravno dodjeljen turskom sandžaku Gümülcine u Vilajetu Edirne, od 1867 do 1912 godine. Za turske vlasti grad se zvao Paşmaklı ili Ahiçelebi.
Područje Smoljana oslobodio je 1912 godine bugarski 21 puk Sredna Gora, kojeg je vodio Vladimir Serafimov, za vrijeme Prvog balkanskog rata. Današnji grad Smoljan, nastao je 1960 spajanjem tri tadašnja sela: Ustovo, Rajkovo i Ezerovo.
left|thumb|200px|Smoljanska velika saborna crkva sv.Visariona right|thumb|240px|Srednja tehnnička škola
Kultura i sport
Zbog izuzetno povoljnog položaja, pored Smoljana na planini Rožen smješten je Nacionalni astronomski observatorij, koji ima planetarij u gradu. Smoljan je sjedište Rodopskog dramskog kazališta, i regionalnog muzeja koji je osnovan 1935
Smoljan ima vrlo dobar nogometni klub koji je igrao u Bugarskoj A grupi ( 2003-2007) - PFC Rodopa Smoljan.
Opština Crna Trava
thumb|desno|Crna Trava na karti Srbije Crna Trava je opština Jablaničkog okruga. Osim Crne Trave u opštini postoje više naselja od kojih su najveća:
Na severozapadu se graniči sa Opštinom Vlasotince, na severoistoku sa Opštinom Babušnica, a na jugu sa Opštinom Surdulica. Na jugozapadu je opština Vladičin Han, a na zapadu je opština Leskovac. Na istoku je Bugarska.
Teritorija Crne Trave je planinskog karaktera sa visinama između 346m i 1721m. Kroz teritoriju opštine teče reka Vlasina.
Crna Trava nastaje kao metoh vizantijske Aja Sofije. Crnotravci se naseljuju iz pretežno rudarskih regiona kao Kopaonik, Raške Oblasti i Rudnika. Tokom srpskih seoba većina dolazi sa Kosova. Status varoši Crnotravci kupuju od turaka. Posle Drugog svetskog rata većina Crnotravaca se seli u Beograd. Crnotravci su poznati po građevinarskim delatnostima u svim krajevima bivše SFRJ.
Vlasinsko jezero je samo 10km udaljeno od Crne Trave.
Parot
Parot se može odnositi na
Phan Rang-Tháp Chàm
je grad u Vijetnamu u pokrajini Ninh Thuận. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 162.941 stanovnika.
Dayton, Virginia
Dejton je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.530 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.530 stanovnika, što je 186 (13,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Pajn Lejk
Pajn Lejk se može odnositi na
Phan Thiết
je grad u Vijetnamu u pokrajini Bình Thuận. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 209.473 stanovnika.
Spisak poznatih LGBT osoba
Nepotpun spisak poznatih gejeva, lezbejki, biseksualnih, transrodnih ili transeksualnih osoba iz različitih profesija i sfera društvenog i javnog života.
Koncept i definicija seksualnog, rodnog i polnog identiteta su se menjali tokom vremena, tako da nisu sve osobe, koje su navedene na ovom spisku, sebe smatrale LGBT osobama, odnosno nisu koristile reči kao što su gej, lezbejka, trans muškarac i sl. da bi označile svoje identitete (na primer, reč „gej“ počinje da se koristi tek posle Drugog svetskog rata). Ipak, na osnovu istorijskih izvora saznaje se da su ove osobe ostvarivale emotivne i seksualne odnose sa osobama istog pola, te da bi se danas verovatno identifikovale kao gejevi, lezbejke ili biseksualne osobe; odnosno da su prihvatale drugačije rodne karakteristike u odnosu na tada vladajuće modele, pa da bi se danas, moguće, smatrale transrodnim ili transeksualnim osobama.
Delimičan spisak osoba za koje je potvrđeno (na osnovu istraživanja ili vlastite izjave) da su LGBT:
Plejns
Plejns se može odnositi na
Plejnvil
Plejnvil se može odnositi na
OR5A2
Olfaktorni receptor 5A2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5A2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Le Tore, Latina
Le Tore je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Allez-et-Cazeneuve
Alez e Kaznev je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Cassoday, Kansas
Kasodej je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 129, što je 1 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
CXCL10
__NOTC__
Phủ Lý
je grad u Vijetnamu u pokrajini Hà Nam. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 121.350 stanovnika.
Portal (razvrstavanje)
Portal se može odnositi na
Rejndžer
Rejndžer se može odnositi na
LY294002
LY294002 je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 307,343 Da.
Smrt Smail-age Čengića
Smrt Smail-age Čengića je ep koji je 1846. napisao hrvatski književnik Ivan Mažuranić, a koji opisuje prepad Crnogoraca prilikom koga je 23.9. 1840. ubijen turski velmoža Smail-Aga Čengić. Iako nije historijski autentičan (za što je najdrastičniji primjer lik Novice Cerovića), smatra se jednim od najznačajnijih djela hrvatske i južnoslavenske književnosti, a neki njegovi stihovi kao četa mala, ali četa odabrana su ušli u svakodnevni govor.
Istorijska pozadina
Smail-aga Čengić je učestvovao u borbi protiv Crnogoraca na Grahovu 1836. godine, i tada je stradalo devet Petrovića, među kojima i rođeni brat Petra -{II}- Petrovića Njegoša. Želeći da mu se osveti za porodičnu tragediju, Njegoš je stalno smišljao osvetu. Za svoj plan pridobio je i drobnjačkog junaka Novicu Cerovića, kome su Turci na prevaru ubili oca. Crnogorci su, prvo, proturili vest da je Smail-aga kukavica, te da ne sme kod Drobnjaka da kupi harač. Kada je čuo za to, Smail-aga je rešio da što pre pođe Drobnjacima. U vešto postavljenoj zasedi, 20. septembra 1840. godine, poginuo je zajedno sa još četrdesetak Turaka. Glava mu je odsečena i odneta na Cetinje, kao dar vladici. Od njegove glave, odeće i oružja napravljena je lutka i postavljena u jednoj prostoriji. Kada bi neko ušao i nagazio dasku na kojoj je lutka, ona bi se klanjala. To je činjenica koju je Ivan Mažuranić uneo u završno pevanje Kob da bi izrazio prolaznost slave i moći.
Mažuranić se nije do kraja držao istorije, nego je, shodno svojim zamislima, priču menjao i obogaćivao je svojom romantičarskom maštom. Mnogi događaji su izmenjeni:
Mažuranić ili Njegoš?
Postojale su sumnje da spev nije delo Ivana Mažuranića. Jedan od razloga za te sumnje je prostorna udaljenost. Crna Gora i događaj koji je opevan bili su daleko od njega i Karlovca, u kome je živeo. Drugi razlog što se verovalo da je spev Njegoševo delo jeste i samo Njegoševo svedočenje pred Ljubomirom Nenadovićem („Pisma iz Italije“) da je on imao jedno delo u stihovima koje se bavi ovom tematikom, ali ga je dao na čitanje jednom od svojih gostiju i ovaj mu ga nikad nije vratio, tako da se tom delu izgubio svaki trag. Međutim, detaljnim analiziranjem Njegoševog i Mažuranićevog stila pisanja, preovladalo je mišljenje, da je spev, ipak, Mažuranićevo ostvarenje, i da je o samom događaju i detaljima vezanim za njega mogao saznati iz raznih izvora:
Agovanje
Radnja speva počinje u Stocu, mestu Smail-age Čengića. Početak je vrlo dramatičan, u znaku zla i krvi: Smail-aga naređuje da se iz tamnice izvedu Brđani (Crnogorci) koje je utamničio. Stavlja ih na razne muke i nepoštedno ih ubija:
OR5AK2
Olfaktorni receptor 5AK2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5AK2 genom.
Smrt Smail-age Čengića
Agovanje
Tako se na samom početku zaoštrava odnos između Smail-age, koji oličava individualno junaštvo, sujetu i tursku moć, i Brđana koji simbolišu junačku, moralnu čvrstinu hrišćanskog kolektiva i njegov otpor tiraniji. Mučenje i ubijanje svezanih i nemoćnih trebalo je, pred okupljenima, da potvrdi njegovu moć i ponos, da pokaže šta sve može i koliko može ići u ispoljavanju zla i užasa. Mislio je da će uživati u mukama Crnogoraca, u njihovim molbama i vapajima u strahu od smrti. Bio bi to, pred onima koji će sve to gledati, njegov trijumf, ali i opomena za plašljive i koleblkjive. Međutim, sve je zaprepastio način, na koji su Crnogorci sve te muke stoički podnosili. I pored nabijanja na kolac, vešanja i odsecanja glava, svi su oni ćutke umirali („niti pisnu, niti zubi škrinu“). A to je zato što su oni zatočnici, što su navikli da umiru za veru i slobodu. Smail-agini saradnici na sve to gledaju sa čuđenjem, ali i skrivenim divljenjem („Turad bulji skrstiv ruke“). Psihološko dejstvo nije izostalo ni u slučaju Smail-age: Smail-aga u svojoj nameri nije uspeo: sve ih je poskidao („poskida ih, srca ne iskali“), ali su u smrt svi otišli bez panike, vapaja i straha. Takva odlučnost i duhovna snaga onih koji stradaju u njemu budi zebnju, pritajeni strah od onoga što može doći („zazebe ga na dnu srca“). Da bi povratio svoj junački, a sada već načeti ponos, Smail-aga će, bezobzirno i surovo, pogubiti i starca Duraka, svog dugogodišnjeg savetnika. Taj čin u stvari predstavlja vrhunac iskaljivanja njegovog besa zbog prisilnog divljenja, zbog nepostignutog cilja (da ga ljube u noge i mole za život) i zbog zebnje koju u srcu oseća.
OR5AK2
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Smrt Smail-age Čengića
Agovanje
Pogubljenje starog Duraka i masovno stradanje Brđana, biće glavni pokretači u razvoju nadolazećih dešavanja. Pogubljenje Duraka je razlog za Novičino izdajstvo i motiv za osvetu (ubijen mu je otac), što će usloviti nastajanje pevanja Noćnik. A masovna smrt Brđana pokrenuće akciju u pevanju Četa i doprineti da se te dve akcije, osvetnička akcija Novice i kolektivna osveta Crnogoraca, spoje. Na taj način je Ivan Mažuranić radnju speva na samom početku obogatio dramatičnim trenucima i brzom promenom dešavanja, i stvorio uslov za uzbudljivija i još dramatičnija zbivanja.
U Agovanju, sve vreme trajanja radnje, javlja se sukob dva principa - principa pravde, etičkog i stoičkog sa principom nadmoćnosti i zla. Prvi princip ponašanja prate trpljenje, patnja, prkos i prezir spram tiraniji i smrti, a drugi osveta, kazna i svirepost. Delo je koncipirano tako da su u prvom planu mučenici, odnosno Brđani, i mučitelj - Smail-aga Čengić.
Noćnik
U pevanju Noćnik prikazan je Novica (Durakov sin), koji, gonjen mržnjom, ide na Cetinje. On se kreće isključivo noću (odatle i ime pevanja Noćnik), ostavljajući utisak tajanstvenog i nepoznatog čoveka. Sam, na nepoznatom prostoru, on oseća strah, ali poseduje i strašnu mržnju kao unutrašnju silu koja ga drži i nosi kroz noć:
On, kao jedini očevidac krvavog zločina Smail-age, dolazi na Cetinje. Njegov dolazak, prećen je padom jedne zvezde, što je simbolički znak skore Čengićeve smrti.
Ambijent je pravi romantičarski: planinski prostor, otvoren, prazan i pust. Samo brda, doline, stene i klanci, žbunje i avetinjske senke u noći. Sve to budi jezu i srah u neznancu koji se kreće bespućima. U njemu je strah od nepoznatog i skirvenog. Strah ga je da ga neko ne otkrije i da ne padne kao žrtva nečije osvete jer je mnogo zla naneo Crnogorcima, i da ga time ne osujeti u njegovoj rešenosti da i sam postane osvetnik nad Smail-agom koji mu je ubio oca. Međutim, mržnja je ta koja pobeđuje strah i koja ga vuče napred.
Četa
U ovom pevanju lična osveta se gubi i ustupa mesto kolektivnoj osveti koju oličava četa. Sam početak ovog pevanja je u znaku epske vizije junaštva: pojedinci osvetnici ne biraju se po lepoti, „već po srcu junačkome“. Sve su to pojedinci koji su spremni da umru „za krst časni i slobodu zlatnu“. I kretanje čete je vezano za gluhu i duboku noć, zbog čega se i stiče utisak da je sve tajanstveno i mistično.
Četa se čitaocu pokazuje kao neki mitski izvršilac božanske pravde. I priroda i čovek, i nebo i zemlja kao da su srasli u jedno, samo da bi utisak o zaveri bio što snažniji. Četa u gluhoj noći ne samo da je tajanstvena nego je homogena (svi su ko jedan) i preteća sila.
Ridsvil
Ridsvil se može odnositi na
Smrt Smail-age Čengića
Četa
Posebno mesto u ovom pevanju ima susret čete sa duhovnikom - starim sveštenikom, kome je „crkva“ - divno podnebije, „oltar“ - brda i doline, „tamjan“ - miris cveća i krv prolivena za krst. On čuva stado ovaca i tako traje između zemaljskog i nebeskog carstva, sav predan duhovnom trajanju. Sveštenik, nalik na igumana Stefana iz „Gorskog vijenca“, izriče amanet. Svojim amanetom on ih podstiče na borbu i puni ih ljubavlju prema domovini:
Novičino krštenje je drugi momenat u susretu sa sveštenikom, a treći - pričešće i primanje blagoslova za izvršenje pravde. Pojedinačno (oličeno u Novici) sasvim se gubi u kolektivnom, tako da njegova osveta dobija novu dimenziju, odnosno poprima opšteljudski smisao.
Romantičarska atmosfera iz prethodnog pevanja, Noćnik, nastavlja se i u Četi. Noćna mistika u ovom pevanju postaje izraženija i dobija veći intenzitet. U noćnoj atmosferi i mističnom planinskom ambijentu i četa ratnika postaje „noćna, tamna“, i ona „stupa...tiho i gluho“: nema šapata ni smeha, nema ni jasnih obrisa. Ako je i bilo kakvih ljudskih glasova na početku pevanja, i oni su nejasni, tajnama i noćnom tamom obavijeni, tako da se ne zna ni čiji su, ni kakve poruke šalju na daljinu od jednog do drugog. Zato su i „šapat tamni“, zato i naliče na „tajni glas duhova“, na glas „kojijem zbore višnji dusi“, kao u pesmi „Ponoć“ Đure Jakšića.
Svaka pripema osvete i njeno izvršenje zahteva da bude prekriveno tajnom. Iz tih razloga i pitanja:
U takvom noćnom, čisto romantičarskom ambijentu, kao da umire sve što je ljudsko, a oživljavaju aveti i priroda - kamen. Četa se utapa u prirodu, stapa sa kamenom, a kamen oživljuje. Priroda se personifikuje, a četa simbolizuje, odnosno postaje jedinstveni nosilac skrivenog smisla, čije je značenje - osveta i kolektivna borba protiv sveopšteg zla, oličenog u Smail-agi. Pojedinačno se u ovom pevanju preobražava: poprima dimenzije kolektivnog, božanskog i sveljudskog. Postaje jedinstveno, što je i jedna od karakteristika romantičarskog pevanja. Primer za to je Novičino pokrštavanje i utapanje njegove individualnosti i sebičnosti u nesebično.
Romantičarsko je uveliko sadržano i u sveštenikovoj apoteozi (veličanju) domovine, prošlosti, predaka, slobode, vere, pravde, prezira prema tiraniji i dužnosti borbe protiv ropstva i ugnjetača. To su ideali visokih etičkih vrednosti koje na umu imaju svi romantičari, pa i Ivan Mažuranić.
Harač
Kada je otposlao silnike na sve strane da kupe harač i ostao sam sa najbližim ratnicima oko sebe, Smail-aga demonstrira silu, snagu i veštinu: juri na konju, baca koplje, pogađa ciljeve. U svemu tome deluje junački, pa pesnik kazuje: „Dobar junak, da je čovjek taki!“. Od ovog trenutka, sve što se dešava je u funkciji da se on pokaže kao junak, ali i kao veoma loš, svirep čovek.
Kada je ugledao svoje haračlije kako jašu i vode raju vezanu konjima za repove, u trenutku srdžbe, pokušao je da iskali bes na nekom od vezanog roblja, ali umesto da pogodi cilj, on izbija oko slugi Saferu. Novi talas besa ga je obuzeo: Došao je da kupi harač, a nije ga sakupio. Bacio je koplje, ali cilj nije pogodio. I jedno i drugo doživeo je kao tešku sramotu, i što mu najteže pada - pred svedocima. Time je povređeno njegovo dostojanstvo i sujeta - ono samouverenje da je najveći i najbolji. Zato i intenzitet srdžbe i besa u njemu biva sve veći: poziva („Mujo, Haso, Omere, Jašare!“), izdaje naredbe, viče („riknu aga ko bik ljuti“). Na njegov zahtev i po njegovoj naredbi započinju gnusna mučenja: vuku po polju raju vezanu za repove konja, kandžijama ih tuku, nazivaju ih psima i psuju, da bi u njima ubili svaki oblik ljudskog dostojanstva.
Pesnik sada u prvi plan, umesto Smail-age, uvodi raju (sirotinju). Težište je sada na kolektivu. Na viku i pretnju: „Harač, harač, rajo, treba!“ - sirotinja uzvraća patnički, kroz vapaj:
I dok se na turskoj strani primećuju pakleni smeh, mučilačke strasti i cinizam, na drugoj strani se čuju: molbe i molitve, uzdasi i jauci: „Glad, golota, gospodaru!“ To se ne čuje glas pojedinca (on ovde mnogo i ne znači), već je to mnogoglasje (polilog). Od daljih muka spasio ih je zalazak sunca i noć koju je ispunio „lelek mučenika“, piska, teški uzdisaji i hropac umirućeg.
Noć je donela predah za izmučene i početak gozbe silnih: peku se ovnovi, iz mešina toči vino. A tu atmosferu sitih i osionih treba da okrepi i pesma o junaku Čengiću. Guslar Bauk treba pesmom da osmisli i za spomen sačuva sve njegove podvige. Ali, umesto slave i hvale o junaštvu, pesma se pretvorila u rugalicu, u alegoriju koja iskazuje porugu ljudskoj sujeti i umišljenoj snazi. Stari Bauk peva o nekom Rizvan-agi koji je kupio harač, a nije ga sakupio, da bi završio stihom: „Hrđa bješe Rizvan-aga silni“. Aginu srdžbu, prouzrokovanu ovom pesmom, istovremeno prati i misao o mukama koje treba da budu adekvatne nanetoj sramoti i visini besa:
Kao što primeri pokazuju, mašta Mažuranićevog junaka u smišljanju muka je neiscrpna, a prouzrokovana je je sujetom i nemoći Smail-age da iskaže sebe u svetlu o kome stalno sanja. I baš kad o mučenjima drugih najintenzivnije razmišlja, stiže kazna: čuju se pucnji u noći - logor je napadnut. Iznenađenja, pozivi na otpor - svuda se čuju: ''„Vlasi odasvud! Puške, nože!...“ A čuje se i njegov glas: „Konja, konja!“ - grmi aga... Jedni u ovoj reakciji Smail-age prepoznaju paniku, strah od smrti i nagon za bekstvom, dok drugi misle da je to - nakon svega što mu se desilo i ranijih uveravanja: „Ja sam junak to će pjesma r’jeći!“'' - zahtev da mu se dovede konj i da se na konju, na epski, junački način bori i potvrdi sebe. Ali, u toj poslednjoj nameri, on i gine. Pored njega je nađen mrtav i Novica. Nosioca zla i izdajicu zadesila je ista sudbina, a osveta i pobeda pripale su pravednicima, oima koju umiru za krst i slobodu, protiv nasilja i tiranije.
Kob
U ovom završnom pevanju, za koje se čini da bi delo moglo i bez njega, govori se kako je u polju ispod Lovćena, u stanu jedna nesvakidašnja slika: „besno Ture se krstu klanja“. Turčin je sada lutka sa mrtvom glavom Smail-age, u njegovom odelu, opasana njegovim oružjem.
Krug Mažuranićevog pevanja i Smail-aginog pređenog puta je sasvim zatvoren. Smail-aga počinje i nastavlja sa zapovestima i oholim držanjem, videći sebe kao „arslana“, kao „neman“ i silnika kome niko ništa ne može, koji postaje individualno oličenje opšteg zla, a završava kao bespomoćna lutka koja samo po izgledu podseća na njega. Na njemu, nekada silnom, sada je sve „tužno, žalosno, mirno, jadno - mrtvo.“ Ništa nije ostalo od one njegove siline, gneva i besa.
Pevanje ima simboličko značenje i treba da pokaže kratkotrajnost svake tiranije i svakog zla pod kapom nebeskom.
Chiroubles
Širubl je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 379, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km².
1896 Beer
1896 Beer je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,368 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,0.
Pleiku
je grad u Vijetnamu u pokrajini Gia Lai. Prema rezultatima popisa 2009. u gradu je živelo 233.990 stanovnika.
Opština Čačak
desno|bezokvira Opština Čačak se nalazi u središnjem delu centralne Srbije u Moravičkom okrugu, između opština Gornji Milanovac na severu i Lučana na jugozapadu. Na zapadu je opština Požega koja pripada Zlatiborskom okrugu, istočno je opština Knić koja je sastavu Šumadijskog okruga, a na jugoistoku je opština Kraljevo koja pripada Raškom okrugu.
Opština Čačak zauzima geografski prostor između 20°7' 15 i 20°38' 30 istočne geografske dužine i 43° 44' i 44° 00' 30 severne geografske širine. Nadmorska visina je u rasponu od 204 m (ušće Bresničke reke u Zapadnu Moravu) do 958 metara (planina Ovčar).
Teritorija opštine zauzima površinu od 636 km2, i u pogledu reljefa može se podeliti na:
Planine Jelica sa (929 m ), Ovčar (985 m ), Kablar (885 m ) i Vujan (857 m ) okružuju Čačansku kotlinu kroz koju protiče reka Zapadna Morava čija je dužina 318 km. Površina kotline je preko 270 km}2, duga je oko 40 km i pruža izvanredne uslove za poljoprivredu.
Jedinstvenu morfološku celinu predstavlja Ovčarsko-Kablarska klisura koja se odlikuje strmim stranama, uklještenim maendarmeandrima i nalazi se pod zaštitom države kao prirodno dobro od izuzetnog značaja.
Klima Čačka i njegove bliže okoline pripada umereno-kontinentalnom tipu. Srednja godišnja temperatura vazduha je 10,47° C, a vlažnost vazduha 80,7 %. Čačak i okolina nisu izloženi jakim vetrovima i najčešće su severni i severoistočni vetrovi, a ređe zapadni. Prosečna brzina vetrova je 2,3 m/s kod severnih, i 1,4 m/s kod zapadnih. Srednja godišnja visina padavina iznosi 692,9 mm.
Opština Čačak ima 58 naselja. Po popisu iz 2002. godine opština Čačak ima 117.072 stanovnika.
Hiland Park, Florida
je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 999.
Pian Osteria, Belluno
Pian Osteria je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1100 m.
1895 Larink
1895 Larink je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 17,51 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,685 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,696 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,155, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 1,822 stepeni, a orbitalni period iznosi 2082,009 dana (5,700 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 11,80 a geometrijski albedo 0,109.
Asteroid je otkriven 26. oktobra 1971. godine.
Papa Zaharija od Aleksandrije
Papa Zaharija od Aleksandrije bio je koptski patrijarh Stolice sv. Marka od 1004. do 1032. U koptskom Synaxarionu se slavi na 13. dan mjeseca hathor.
Prema navodima Abu al-Makarima s kraja 12. vijeka, Zahatija je bio posljednji patrijarh koji je vodio korespondenciju s kršćanskim vladarima Nubije i Etiopiju. Tu je praksu zabranio fatimidski kalif Al-Hakim bi-Amr Allah. Zahariji je, međutim, naloženo da piše službene odgovore fatimidskog dvora svaki puta kada bi ti vladari pisali kalifu.
Papa Zaharija se sahranjen u crkvi sv. Marije u Koptskom Kairu.
Johann Gutenberg
Johann Gutenberg, isto tako poznat kao Johannes Gensfleisch zur Laden zur Guttenberg (1398 - 3.2. 1468.) je njemački metalac i izumitelj, poznat po tome što je prvi štampao knjige uz pomoć pomičnih slova i tako omogućio veću pristupačnost pisane riječi i brži protok znanja u renesansnoj Evropi.
Gutenberg je bio prvi Evropljanin koji koristiti štampanje pokretnim tipkama, oko 1439, a globalni pronalazač štamparske prese. Među njegovim mnogim doprinosima za štampu su: pronalazak procesa za masovnu proizvodnju pokretnog tipa, korišćenje mastila na bazi nafte i korišćenje drvene štamparske prese slične poljoprivrednoj prese na zavrtanj iz tog perioda. Njegov zaista epohalan izum je kombinacija ovih elemenata u praktičan sistem koji je omogućio masovnu proizvodnju štampanih knjiga i bio je ekonomski održiv za štampače i čitalaca podjednako. Za Gutenbergov metod za izradu tipki se tradicionalno smatra da su uključili vrstu metalne legure i kalupa za livenje tipki.
Fjodor Tjutčev
Fjodor Ivanovič Tjutčev,  (rus. Фёдор Иванович Тютчев, 5. decembar 1803. – 27. jul 1873.) bio je poznat ruski pesnik, diplomata. Stanovao je u Minhenu, Torini, poznavao je Hajnea, Šelinga. Tjutčev nije bio profesionalni književnik i nije uzimao učešća u književnom procesu.
Johann Gutenberg
Upotreba pokretnih tipki je označena kao poboljšanje naspram rukom radjenih dela, što je postojeći metod proizvodnje knjiga u Evropi. Gutenbergove štamparske tehnologije proširile su se ubrzo širom Evrope, a kasnije i sveta.Njegov glavni posao, Gutenbergova Biblija (takođe poznat kao 42-linijska Biblije), bila je istaknuta za svoje visoke estetske i tehničke kvalitete.
Fjodor Tjutčev
Tjutčev napisao je približno 400 pesamma. Njegove rane pesme zasnovani su na tradiciji ruske poэzije 18. veka. U 1830im Tjutčev potpao je pod uticaj evropejskog romantizma. Pisao je filosofske pesme o svemiru, prirodi i čoveku. U 1840e napisao je nekoliko članaka o Rusije i zapadnoj civilizaciji. U 1850im Tjutčev stvorio je pesme u koji ljubav kao tragedija je glavnom temom. Ove ljubavne pesme su objedinjene u «Denisjevski» ciklus: naziv ukazuje na adresata: ljubavnicu Tjutčeva Elenu Aleksandrovnu Denisjevu. U 1860-im i 1870-im Tjutčev pisao je uglavnom političke pesme.
Johann Gutenberg
Gutenberg je rođen u nemačkom gradu Majncu, kao najmlađi sin trgovca više klase Friele Gensfleisch Zur Laden i njegove druge supruge Else Virich, koja je bila ćerka vlasnika radnje. Prema nekim izvorima Friele je bio zlatar za episkopa u Majncu, ali je najverovatnije bio uključen u trgovinu tkaninom. Gutenbergova godina rođenja se ne zna tačno, ali je najverovatnije oko 1398.god.