cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jadran Beljo
Karijera
Sezonu 2008./09. propustio je zbog ozlijede ramena, koju je zadobio u kampu NHL momčadi Toronto Maple Leafsa. Morao je na operaciju, a doktori mi nisu dali igrati dok se nije potpuno oporavio. U pripremama za nadolazeću sezonu 2009./10. htio je igrati u AHL-u (rang ispod NHL-a), a kada mu je ta mogućnost propala, sljedeća opcija bio mu je Medveščak. Iz nepoznatih razloga Beljo u studenom 2009. godine napušta klub pri tome zaigravši tek nekoliko puta za KHL Medveščak II.
FK Čelik Nikšić
FK Čelik Nikšić je fudbalski klub iz Nikšića i trenutno se takmiči u Trećoj ligi Crne Gore. Igra na stadionu Željezare kapaciteta 2.000 mesta.
Istorija
Klub je osnovan 1957. godine. Najveći uspeh kluba je osvajanje Kupa Crne Gore u sezoni 2011/12. Iste sezone klub je po prvi u klupskoj istoriji obezbedio i plasman u Prvu ligu Crne Gore, nakon što je sezonu završio kao prvi u Drugoj ligi Crne Gore.
Uspešnim plasmanom na kraju sezone 2011/12. uspeli su da prvi put igraju u nekom od evropskih takmičenja. Igrali su u Ligi Evrope 2012/13. i odmah u prvom kolu kvalifikacija uspeli su da eliminišu banjalučki Borac. U Banja Luci je bilo 2:2, a u Nikšiću 1:1, ali je zbog više datih golova u gostima prošao Čelik. U drugom kolu ispali su od ukrajinskog Metalurga. Ukrajinci su slavili sa 4:2 u Nikšiću i sa 7:0 u Donjecku i ukupnim rezultatom 11:2 prošli u treće kolo. Sezonu 2012/13 završili su osvajanjem trećeg mesta u prvenstvu i ponovo obezbedili nastup u Ligi Evrope, dok su kupu stigli do finala gde su poraženi su od Budućnosti sa 1:0.
Након сезоне 2013/14 Челик је иступио из Први лиге, због недостатка финансијских средстава. Клуб се потом неколико година такмичио у Другој и Трећој лиги, а због финансијских проблема угасио се на почетку 2019. године у тренутку када су се такмичили у Трећој лиги.
Године 2022. ФК Челик је поново основан од стране навијача и бивших фудбалера и у сезони 2022/2023 такмичи се у најнижем рангу, Трећој лиги Црне Горе.
FK Čelik u evropskim takmičenjima
1 Čelik prošao dalje po pravilu više golova postignutih u gostima.
Statistika
Rezultati sa republičkim rivalima u prvenstvenim utakmicama (Druga savezna liga, Republička liga CG, Prva liga CG)
Navijači
Godine 2001. osniva se navijačka grupa „FAP Mašina“ po kojoj će i sam klub postati poznatiji, zahvaljujući sjajnoj atmosferi na stadionu.
JoakimFest
JoakimFest je festival najboljih pozorišnih predstava Srbije po tekstovima domaćih autora. JoakimFest se odžavao svake godine između 7. i 15. maja od 2004. do 2011. u Knjaževsko-srpskom teatru u Kragujevcu. Festival je dobio ime po Joakimu Vujiću (1772. – 1847.), piscu, prevodiocu, učitelju stranih jezika, univerzalnom pozorišnom stvaraocu, direktoru Knjaževsko-srpskog teatra u Kragujevcu 1835./1836. godine. Domaćin Festivala je Knjaževsko-srpski teatar, organizator Direkcija Festivala, a glavni pokrovitelj Grad Kragujevac.
Razvoj
mini|desno|200px|Otvaranje Joakimfesta 2009. Iz Teatra su 1965. inicirani Susreti profesionalnih pozorišta Srbije Joakim Vujić (centralne Srbije), koji su održavani svake godine u maju u desetak gradova, sve do 2003. godine. Od 2004. Teatar postaje stalan domaćin JoakimFesta, a od oktobra 2006. godine i JoakimInterFesta, Međunarodnog pozorišnog festivala malih scena. Prvi JoakimFest, transformisani Susreti Joakim Vujić, održan je od 7. do 13. maja 2004. godine u Kragujevcu. Na festivalu je pet profesionalnih pozorišta iz Srbije izvelo sedam pozorišnih predstava, šest u konkurenciji za nagrade i jednu u čast nagrađenih. Osnovna ideja organizatora JoakimFesta je bila stvaranje još boljeg i atraktivnijeg Festivala, koji će pokretati najaktuelnije teme vezane za sudbinu pozorišnog života Srbije, ali će se ticati i izdavaštva koje se bavi pozorišnom umetnošću, vezama između društva i teatra, kao i pitanjima pozorišne produkcije u sadašnjim uslovima.
Danas je JoakimFest festival domaćeg dramskog teksta pozicioniran u Kragujevcu gde mu je i mesto, s obzirom na Joakima Vujića i značaj prvog teatra u Srba, Knjaževsko-srpskog teatra, osnovanog 1835. godine.
By (Du)
Bi je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 65, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km².
AGN-2979
AGN-2979 je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 332,437 Da.
Magog (Quebec)
Magog je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 25.358 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 25.358 stanovnika, što je za 6,2 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 23.880 žitelja.
Fiorentini, Chieti
Fiorentini je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Marjorie Estiano
Marjorie Estiano (, 8. mart 1982 -) je brazilska glumica i pjevačica. Poznata je poznatom zahvaljujući ulozi Natashe u tinejdžerskoj TV-seriji Malhação.
Hanceville, Alabama
Hanceville je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 2.982 stanovnika.
Terryville, Connecticut
Terivil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Patterson, Arkansas
Paterson je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Malartic (Quebec)
Malartic je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.449 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.449 stanovnika, što je za -5,2 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.640 žitelja.
Dušan Ivanić
Prof. dr Dušan Ivanić rođen je 1946. godine u Gubavčevom Polju, opština Gračac. Došao 1963. u Zemun iz Križevaca, gdje je završio prvi i drugi razred gimnazije. Redovni je profesor na Filološkom fakultetu u Beogradu. Predaje Srpsku književnost 18. i 19. vijeka, drugi dio, kako se taj predmet službeno naziva. Od školske 1992/93. sve do jula 1995. godine držao predavanja studentima u Petrinji na tamošnjem Filozofskom fakultetu Od 1989. godine je odgovorni urednik Književne istorije, časopisa za nauku o književnosti. Osnivač je i rukovodilac projekta “Poetika pripovijedanja u srpskoj književnosti” (1992-1999), a 2001. je pokrenuo projekat “Tehnika i semantika pripovijedanja u srpskoj književnosti”.
Bibliografija
Prof. Dr Dušan Ivanić objavio je monografije i zbirke studija:
Priredio je i više naučnih izdanja:
C. S. Forester
C. S. Forester je bio pseudonim koji je koristio britanski književnik, čije je pravo ime bilo Cecil Louis Troughton Smith (27. august 1899 - 2. april 1966), a koji je najpoznatiji po popularnim historijsko-pustolovnim romanima temom najčešće vezanim uz pomorsko ratovanje. Među njima se najviše ističe serija o Horatiju Hornbloweru, koja je kasnije uticala na brojne pisce, kako historijskog, tako i science fiction žanra. Neki od Foresterovih romana su poslužili i kao predložak za poznate hollywoodske filmove, među kojima se posebno ističe The African Queen (Afrička kraljica).
Erisihton
Erisihton je ime dve ličnosti u grčkoj mitologiji:
Bogen
Bogen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Štraubing-Bogen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.147 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9278118.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štraubing-Bogen Bogen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Štraubing-Bogen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 322 metra. Površina opštine iznosi 49,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.147 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 204 stanovnika/km².
NGC 886
NGC 886 je otvoreni skup u zviježđu Kasiopeji.
MTSL
MTSL je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 264,385 Da.
Poslednji Rimljanin
Poslednji Rimljanin (lat. Ultimus Romanorum) naziv je koji se tokom istorije primenjivao na različite ljude za koje se smatralo da simbolišu vrednosti antičke rimske civilizacije, te da je njihovom smrću tih vrednosti nestalo.
Prva zabeležena upotreba ovoga termina jeste kada je Julije Cezar rekao da će smrću Marka Junija Bruta "rimski duh" odumreti.
Tokom istorije sledeći su ljudi nazvani poslednjim Rimljanima:
U doslovnom značenju, ovaj se termin može primeniti i na sledeće ličnosti:
Shennong
Za njega se govori da je kušao stotine biljaka kako bi isprobao njihove ljekovite svojstva, te se smatra tvorcem knjige Shen-nung pen ts'ao ching (Materia Medica Nebeskog Uzgajivača), najstarije kineske farmakopeje. Ovaj tekst spominje 365 lijekova dobijenih od minerala, biljakai životinja. Pravi autor djela je nepoznat. Pripisuje mu se identificiranje stotina ljekovitih (i otrovnih) trava što je bilo od velike važnosti za razvitak tradicionalne kineske medicine. Čaj, koji djeluje kao antidot za trovanje od sedamdeset drugih trava, je navodno njegovog izum. Kineska legenda taj događaj smješta u 2737. pne., i tvrdi da je lišće s grančica stabljike čaja u plamenu poletilo u nebo i završilo u njegovom kotlu s ključalom vodom. Shen Nung se također slavi kao otac kineske medicine. Smatra se da je on izmislio tehniku akupunkture.
Knjiga koja se pripusuje Shennongu Klasično korijenje trava Nebeskog poljodjelca -- prvi put sabrano pred kraj Zapadne dinastije Han -- popisuje različite trave i biljke kao reishi koje su otkrivene od strane Shennonga te ocijenjene po kvaliteti i dostupnosti.
Za Shennonga se govori da je imao važnu ulogu pri stvaranju Guqina, zajedno s Fuxijem i Žutim carom.
Brojke 3 i 9 su se uvijek štovale u kineskoj mitologiji.
Al Capitello delle Grazie, Padova
Al Capitello delle Grazie je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Curtil-sous-Buffières
Kirtij su Bifjer je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 79 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 404 metara (maksimalnoj 510 m, a minimalnoj 324 m).
Breitenbrunn (Oberpfalz)
thumb|Breitenbrunn Brajtenbrun je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Nojmarkt (Gornji Palatinat). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.481 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9373115.
Maniwaki (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.930 stanovnika, što je za -4,2 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 4.102 žitelja.
AH-7921
AH-7921 je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 329,265 Da.
183
Godina 183. (CLXXXIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Aurelija i Viktorina (ili, rjeđe, godina 936. Ab urbe condita). Oznaka 183. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Cavaglia Sterna, Vercelli
Cavaglia Sterna je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Holcomb, Kansas
Holkomb je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Cavaglia Sterna, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 770 m.
Holcomb, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.094, što je 68 (3,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Boissière-sur-Evre
Boasjer sir Evr je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Šole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 367 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 33 metara (maksimalnoj 102 m, a minimalnoj 17 m).
Car Ku
Kù je bio legendarni kineski car. On je praunuk Žutog cara, 皇帝. Prema špekulacijama kineskih historičara (iza 100. pne.) vladao je u periodu 2412. pne. - 2343. pne..
Bruck in der Oberpfalz
Bruk u Oberpfalcu je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Švandorf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.368 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9376117.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švandorf Bruk u Oberpfalcu se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švandorf. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 368 metara. Površina opštine iznosi 39,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.368 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 112 stanovnika/km².
Zakoni dvanaest tablica
Postanak: legenda i istorija
Prema analističkoj istoriografskoj tradiciji, 452. god. st. e. patriciji i plebejci dogovorili su se da se izabere komisija od deset ljudi koja će u pisanom obliku kodifikovati važeće pravne običaje. Ova komisija je nazvana Decemviri legibus scribundis consulari imperio (= "Desetorica sa konzulskom vlašću za pisanje zakona"), pri čemu decemvir u latinskom označava člana bilo koje desetočlane komisije. Takođe je dogovoreno da se tokom rada na kodifikaciji suspenduju svi drugi magistrati, te da na rad komisije ne budu dopuštene žalbe.
Prva desetočlana komisija, koja je bila sastavljena isključivo od patricija i na čijem se čelu nalazio Apije Klaudije Kras Inregilski Sabinski (lat. Appius Claudius Crassus Inregillensis Sabinus), stupila je na dužnost 451. god. st. e. Decemviri su centurijatskoj skupštini podneli na usvajanje kodeks zakona uklesanih na 10 tablica.
Zbog uspeha ove prve komisije, za 450. godinu st. e. bila je izabrana nova komisija od deset članova, koja je dodala još dve tablice i tako završila ono što je od tada poznato kao "Zakoni dvanaest tablica". Međutim, ovi drugi decemviri počeli su se ponašati kao tirani i zadržali su vlast i posle isteka svog mandata. Na kraju su bili svrgnuti kada je jedan od njih pokušao da liši slobode nevinu devojku po imenu Verginiju, što je izazvalo takav bes naroda da je došlo do druge secesije plebejaca.
Zakoni su bili urezani na 12 bronzanih ploča (tabulas...in aes incisas, kaže Tit Livije u III, 57) te javno izloženi na Rimskom forumu. Neki ispitivači, međutim, smatraju da su ploče prvo bile od drveta, a da je tekst tek kasnije prenet na broznane tablice. Odredbe ovih zakona ticale su se pravne procedure, poništavanja dugova, očinske vlasti nad decom, imovinskih prava, nasleđivanja, pogrebnih ceremonija i različitih većih i manjih prekršaja. Mada su mnoge odrebe ovih zakona vremenom prevaziđene i kasnije bile modifikovane ili zamenjene, Zakoni dvanaest tablica su predstavljali osnovu celokupnog potonjeg rimskog građanskog prava.
S obzirom da ovi zakoni, kako se čini, nisu imali nikakvih posebnih odredbi koje su se ticale konzulske vlasti, analističko objašnjenje za kodifikaciju izgleda sumnjivo. Priča o drugim decemvirima najverovatnije predstavlja invenciju analista modelovanu prema vlasti tridesetorice tirana u atinskoj istoriji. Priča o Verginiji je takođe modelovana prema priči o Lukreciji i proterivanju poslednjeg rimskog kralja. Stoga se druga secesija plebejaca, koja je integralni deo te priče, ne može smatrati istorijskom. Na osnovi dostupnih podataka, ne može se reći da li su uzroci kodifikovanja zakona bili socijalno-ekonomske prirode. Rim je bio grad u usponu, i možda mu je jednostavno bio potreban sistematski kodeks zakona.
Članovi prve desetočlane komisije za pisanje zakona (451. st. e.):
Članovi druge desetočlane komisije za pisanje zakona (450–449. st. e.):
Istorija teksta
Originalni tekst Zakona nije nam sačuvan, već samo oko četrdeset citata i odlomaka koje prenose pravnici carskog doba i neki drugi pisci. Celokupno rimsko običajno pravo zasnivalo se tom "izvoru sveg rimskog javnog i privatnog prava" (fons onmnis publici privatique iuris, Liv. III, 34), a još je Ciceron tekst zakona morao u školi učiti napamet. Neki ispitivači, međutim, smatraju da su zakoni nastali kasnije no što tvrdi tradicija, u 3. veku st. e. Antički izvori dalje tvrde da su ploče bile uništene prilikom provale Gala u Rim (390. st. e.) te da je tekst nakon odlaska Gala rekonstruisan. Na prigovor nekih istraživača da u 5. veku st. e. rimsko društvo nije bilo na dovoljno visokom stupnju kulture i civilizacije da bi proizvelo takvo pravno i knijiževno delo, odgovara se citatom iz Livija (III, 31) prema kojem su decemviri bili poslali poslanike u Atinu da se upoznaju sa Solonovim zakonima i zakonima (instituta, mores iuraque) drugih grčkih gradova.
Tokom doba rimske republike tekst Zakona je nesumnjivo dopunjavan i doterivan, ali ono osnovno što se sačuvalo do Ciceronovog doba očito je iz ranog perioda republike. O tome svedoče jezički arhaizmi u sačuvanim citatima (im = eum, escit = est, com = cum, infinitivi na -ier) te stare okrutne kazne koje se predviđaju, npr. da se krivac živ spali, da se osuđenik baci s Tarpejske stene. Tu je i stari princip "oko za oko": Si membrum rapit, ni cum eo pacit, talio est (=" Onome ko drugom prelomi ud, a s njim se ne nagodi, neka bude tako").
Zakoni dvanaest tablica nikada nisu bilo zvanično ukinuti tokom trajanja rimske države, ali je njihova vrednost postepeno derogirana donošenjem novih zakona koji su menjali odredbe dvanaest tablica.
DeBary, Florida
Deberi je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 19.320 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 19.320 stanovnika, što je 3.761 (24,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
NGC 888
NGC 888 je galaksija u zviježđu Sat.
Harpersville, Alabama
Harpersville je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.637 stanovnika.
Muko-Inozitol
Muko-Inozitol je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 180,156 Da.
Marieville (Quebec)
Marieville je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 10.094 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 10.094 stanovnika, što je za 34,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 7.527 A žitelja.
Mascouche (Quebec)
Mascouche je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 42.491 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 42.491 stanovnika, što je za 25,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 33.764 žitelja.
Busy (Du)
Bizi je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 487 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 93 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 431 m, a minimalnoj 227 m).
Bolckow, Missouri
Bolkau je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 187, što je 47 (-20,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Acireale
Acireale (sicilijanski: Jaciriali) je drugi po veličini grad u talijanskoj provinciji Cataniji, u regiji Sicilija od 51 456 stanovnika.
Geografske karakteristike
Acireale leži na istoku Sicilije, uz obalu Jonskog mora, na jugozapadnim obroncima vulkana Etna. Acireale leži na lavi, koja se izlila za brojnih erupcija, pa je poznat kao izuzetno plodan kraj za agrume i vino.
Historija
Acireale je poznat još od rimskih vremena kao termalno lječilište i ladanjsko mjesto bujne vegetacije. Grad je teško stradao za potresa iz 1693.
Privreda
Acireale je grad tekstilne industrije.
The African Queen (roman)
The African Queen je pustolovni roman britanskog književnika C. S. Forrestera objavljen 1935. godine. Radnja je smještena u Istočnu Afriku na samom početku Prvog svjetskog rata; protagonistica je Rose Sayer, sestra umirućeg anglikanskog misionara koja se našla odsječena na njemačkoj teritoriji i kojoj jedino Allnutt, mehaničar i kapetan malog parobroda The African Queen pristaje pomoći da dođe do britanske teritoriji. Roman je danas najpoznatiji kao predložak za istoimeni hollywoodski film sa Humphreyem Bogartom i Katharine Hepburn u glavnim ulogama, a čiji je scenario uglavnom bio vjeran predlošku, osim u slučaju da je Allnut od Cockneya pretvoren u Kanađanina.
Vanja Belić
Vanja Belić (28. lipnja 1983.) hrvatski je profesionalni hokejaš na ledu. Igra na poziciji vratara, a trenutačno je član KHL Medveščak.
Pločicu hvata lijevom rukom.
Karijera
2000/01.-2004/05. je igrao za KHL Zagreb. 2005/06. je igrao za KHL Medveščak i za KHL Mladost iz Zagreba. 2006/07.-2008/09. je igrao za KHL Mladost. Bio je članom momčadi koja je 2008. prekinula Medveščakov 11-godišnji niz uzastopnih osvajanja naslova hrvatskog prvaka. Nakon sezone 2008/09. je prešao u KHL Medveščak. Ondje igra na mjestu drugog vratara, iza slovenskog reprezentativca Roberta Kristana. 23. studenog 2009. godine prebačen je u podružnicu kluba, ali ponajprije zbog održavanja forme ususret svjetskom prvenstvu. Pored Kristana to nije bilo moguće za Belića
Statistika karijere
Bilješka: OU = odigrane utakmice, OM = odigrane minute, UG = udarci na gol, PG = primljeni golovi, OB = (broj) obrana, PPG = prosjek primljenih golova, OB% = postotak (broja) obrana, KM = kaznene minute
Bradley Beach, New Jersey
Bradli Bič je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Lulubi
desno|250px|thumb|Stela [[Akadsko Carstvo|akadskog vladara Naram-Sina koja veliča njegovu pobjedu nad lulubijskom državom]] Lulubi je naziv za drevni narod odnosno državu koja je postojala krajem 3. milenijuma pne. podno obronaka Zagrosa u zapadnim dijelovima današnjeg Irana. Postojanje ove države ovjereno je u sumerskim i akadskim klinopisima, ali o podrijelu ili jeziku njenih stanovnika ne zna se gotovo ništa pa tako danas nije moguće utvrditi razliku između njih i Gutejaca. Jedina poznata riječ iz njihovog jezika jest ki-ú-ru-um što znači „božanstvo”. Kratko razdoblje samostalnosti Lulubija završilo je pripajanjem Akadskom Carstvu o čemu svjedoči stela Naram-Sina koja prikazuje njegovu pobjedu nad Lulubijem. U blizini iranskog grada Sarpol-e Zahaba pronađeni su najstariji reljefi koji se pripisuju ostavštini Lulubija, a najznačajniji među njima je onaj koji veliča pobjedu vladara Anubaninija.
Hartford, Alabama
Hartford je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 2.624 stanovnika.
Sun Yi (sin Sun Jiana)
Sun Yi (184–204), stilsko ime Shubi (叔弼) je bio treći sin Sun Jiana, kineskog gospodara rata iz doba kraja dinastije Han. Sun Yi je, isto kao i njegov stariji brat Sun Ce, bio poznat kao hrabar ratnik, ali je, za razliku od njega, bio sklon nasilju te imao običaj bez ikakva razloga bičevati svoje vojnike čim bi se napio. Zbog toga su Sun Yija ubili vlastiti vojnici; njegovu smrt je kasnije osvetila njegova supruga Gospa Xu.
Akuamin
Akuamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 382,453 Da.
Monte San Biagio, Latina
Monte San Biagio je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Saša Belić
Saša Belić (Zagreb, Hrvatska, 7. veljače 1981.) hrvatski je profesionalni hokejaš na ledu. Igra na poziciji braniča, a trenutačno je član hrvatskog KHL Medveščaka koji se natječe u EBEL-u i njegove podružnice KHL Medveščak II koja se natječe u Slohokej ligi.
KHL Zagreb (1995.-1999.)
Svoju profesionalnu karijeru je započeo u KHL Zagreb gdje je igrao četiri sezone.
KHL Medveščak (1999.-danas)
U ljeto 1999. godine Belić je prešao u KHL Medveščak. Do 2009. godine za klub je odigrao preko 150 utakmica u hrvatskoj hokejaškoj ligi, Interligi i Slohokej ligi. U sezoni 2009./10. igra u Slohokej ligi za KHL Medveščak II, dok u EBEL-u nije imao prilike zaigrati.
Reprezentacija
Svoj prvi nastup u nacionalnom dresu zabilježio je 1995. godine kao član reprezentacije U-18 na juniorskom europskom prvenstvu.
NGC 889
NGC 889 je galaksija u zviježđu Feniks.
Autréville-Saint-Lambert
Otrevil Sen Lamber je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Matagami (Quebec)
Matagami je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 1.526 stanovnika.
Marlene Dietrich
Marlene Dietrich (Berlin, 27. decembar 1901 – Pariz, 6. maj 1992) bila je nemačka glumica i pevačica. U ranim 1930-im dobila je međunarodnu slavu i važi za prvu Nemicu koja se probila u Hollywoodu. Rođena je, zapravo, pod imenom Marie Magdalene Dietrich, a od 1912. godine koristi Marlene, što je skovala od svoja dva imena.
Godine 1999. Američki filmski institut uvrstio je Marlene u listu najvećih zvezda svih vremena sa pozicijom na 9. mestu. Godine 2002. Marlene je postumno postala počasna građanka Berlina.
Arijci (razvrstavanje)
Arijci mogu označavati:
Marlene Dietrich
Mladost
Marlene Dietrich je rođena kao druga ćerka kraljevskog policijskog poručnika Louis Erich Otto Dietricha i Josefine Wilhelmine Elisabeth (rođene Felsing) na Schönebergu u Berlinu. Porodica je imala još jednu godinu dana stariju ćerku, po imenu Elisabeth. Moguće je da je ona, zajedno sa svojim mužem, u toku Drugog svetskog rata vodila bioskop koji su uglavnom posećivali članovi SS-trupa, pa je Marlene kasnije često negirala postojanje svoje sestre.
Po smrti oca 1907. godine njena majka se venčala sa poručnikom Edouard von Losch, koji je poginuo u toku Prvog svetskog rata.
Marlene je učila da svira violinu i 1918. godine počela je da studira violinu u Weimaru. Godine 1921. nastavila je studije u Berlinu, ali morala je da ih napusti zbog tendinitisa. Međutim, posle audicije u Nemačkom pozorištu angažovao ju je poznati pozorišni reditelj, Max Reinhardt.
Prve, još uvek male, filmske uloge, kao i brak sa asistentom producenta, Rudolf Sieberom, usledili su 1923. godine. Naredne godine, 13. decembra rođena je i njihova jedina ćerka Maria Elisabeth Sieber.
Rana svetska slava
Posle brojnih uloga u pozorištu i nemim filmovima, 1929. godine reditelj Josef von Sternberg, koji je bio u potrazi za glavnom glumicom za prvi nemački ton-film „Der blaue Engel“ (Plavi anđeo), otkrio je Malene Dietrich u mjuziklu „Zwei Krawatten“ (Dve kravate). U ulozi Lole Lole Marlene je doživela veliki uspeh. Film je istovremeno snimljen na nemačkom i engleskom jeziku, a pesma koji je ona u njemu otpevala, Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt  – u nemačkoj, odnosno ''Falling in Love Again – u engleskoj verziji postala je svetski hit.
Ikona filma
Sve oko Marlene Dietrich bilo je tajno, zagonetno, dobro skriveno i stalno otvoreno pogrešnom tumačenju.Ona sama umela je veoma dobro da kontroliše informacije o sebi, počev od pažljivog "filtriranja" podataka o bogatom biseksualnom ljubavnom životu, pa sve do brige o osvetljenju i pozadini dok su je fotografisali. Skandali koje je celoga života izazivala bili su uvek rezultat promišljene provokacije i jasnog ličnog stava. Ništa na njoj i oko nje nije bilo "spontano" i "prirodno", sem doslednog individualizma. Nikada nije pokušala da stekne omiljenost ulogama "običnih žena". Kada pomislimo na vampa, kobnu zavodnicu, slika Marlene Dietrich obično se pojavi prva, no to je njena zrela holivudska slika, prilično različita od Marlene iz Plavog anđela u režiji Josefa von Sternberga (1930), dobro zaobljena i sa tamnijom kosom. Ali prvi nastup zabeležen u svetu, u tom filmu, odredio je psihološki tip koji je ona zatim vizualno razradila, izmenivši svoje telo: vitka figura sa obavezno istaknutim nogama, sasvim svetla, "platinum" kosa, poluotvorene oči sa obrvama u savršenom luku, ironičan i tajanstven poluosmeh, cigareta u dugoj muštikli, a kada progovori, dubok i zamaman glas, i laki strani akcenat koji dodatno unosi egzotiku.
Najprepoznatljiviji lik filmske industrije
Praktično sve njene filmske uloge bile su slične: žena od iskustva i sa prošlošću, zabavljačica, plesačica i pevačica, kabaretska dama, ponekad na špijunskim zadacima, naizgled umorna od ljubavi ali i te kako spremna da počne iznova, izazov za dečake, opasnost za oženjene, partner za avanturiste. Nastupala je u filmovima obnažena, na užas američkih moralista. Dva su kostima nerazdvojivo vezana za nju: crni korset sa čarapama i muško odelo, dakle istovremeno ekstremno ženski i ekstremno muški look. Njeni ambijenti na filmu bili su zadimljeni lokali, kazino, vozovi, Legija stranaca, harem, pozornica. I, naravno, kreveti. Njen "dizajnerski inženjering" bio je savršen, ali je ona umela da čak parodira sebe samu. Kada je sa godinama filmskom izgledu došao kraj, našla je elegantno rešenje, nastupajući samo na koncertima, gde se realna starost nije kosila sa filmskim iluzionizmom, i gde je ostajalo samo divljenje za njenu vitalnost. Njen način pevanja bio je zapravo pevušenje sa govorom: noge su pevale svoju pesmu. Jedina antropološka paralela koja se može naći tome tipu izražavanja jeste začaravanje veštice, formule i pevušenje šamana, dovođenje publike/žrtve u blaženu zavisnost od onoga koji začarava. Potpuno zavođenje, drugim rečima. Čak i kada reči pesama nisu imale seksualnu sugestivnost, taj način pevanja ih je činio dvosmislenim. Antiratne balade, koje smo mogli zaboraviti u interpretaciji nekog koloraturnog soprana, postajale su u njenoj interpretaciji opsesivne i nezaboravne. U dubokoj starosti, više nije htela da se pokazuje pred kamerom, čak ni u dokumentarnome filmu o sebi, koji je napravio njen stari prijatelj Maximilian Schell (1984): pustila je samo svoj glas.
Otkuda dolazi taj tako razrađeni, prepoznatljivi lik?
Marlene je, kao mlada dama iz dobre kuće, započela svoju glumačku karijeru u pozorištu, kod najboljih učitelja, recimo Maxa Reinhardta, u onome kratkome periodu kada je Berlin bio jedna od evropskih avangardnih prestonica. Zajednički plan troje emigranata, Von Sternberga, glumca Emila Janningsa i njen, da osvoje Holivud Plavim anđelom, što su i uspeli, preokrenuo je karijeru uspešne dramske i filmske glumice u rafiniranom evropskom središtu u dvodimenzionalnu fantazmu, kojoj se morala prilagoditi ne samo iz želje za luksuznim životom nego i zbog narastajućeg nacizma i iznenadne propasti kulture iz koje je potekla. Njen lenjivi pogled i prezir prema neuglađenim muškarcima Novoga sveta može se čitati i kao protest žene koja je znala za mnogo, mnogo bolje. Možda nijedna njena uloga nije tako upečatljiva za čitanje ove kulturne nelagodnosti kao uloga pevačice u saloonu na Divljem Zapadu, koju je nekoliko puta ponovila (Destry ponovo jaše, 1939, Ranč prokletih, 1952): blazirana i hladnokrvna, ona otaljava svoju tačku spremna da nogom odgurne pijane nametljivce, odsutna i sabrana istovremeno, sa uspomenom na neki drugi, bolji život.
"Svuda stranac"
Marlene Dietrich je svesno i uspešno gradila svoj status ikone, ne ugađajući nikad opštem ukusu. U filmovima koje je snimala prepoznaju se mikrorežije kojima je umnožavala značenje, praveži tako od beznačajnih melodrama prava čvorišta kulturnih simbola. Pomenimo samo jednu, iz filma Plava Venera (1932). Na kabaretskoj sceni, usred frenetične "egzotične igre", pojavljuje se figura u kostimu gorile, dodajući plesu element divljine i grubosti. "Gorila" seda i skida glavu, ispod koje se rastresaju svetli uvojci Marlene. Sa telom još uvek u ogromnom crnom životinjskom kostimu ona peva "Vrući Voodoo". Ne pamtim nijedno filmsko svlačenje koje bi imalo ovakav efekat, čak ni njeno sopstveno skidanje/oblačenje crnih čarapa u Plavom anđelu.
Pesme koje je po prvi put pevala ostajale su zauvek vezane za nju: "Ponovo se zaljubljujem" u Plavom anđelu, "Vidi šta naručuju momci iz zadnje sobe", u Destry ponovo jaše, "Život u ružičastom" u Tremi iz 1950. Stoga naivno deluju pokušaji da se stvaranje ikone i mita Marlene Dietrich veže uz ozlojeđenog Von Sternberga, ili druge pigmalione u prolazu. Drugi element koji govori u prilog njenoj samostalnosti jeste njena skoro potpuna neranjivost prema holivudskom star-sistemu. Moglo bi se reži da je za sebe uspela da nađe idealnu nišu, i da ostane nedodirljiva i pored svoje očigledne "moralne bezbrižnosti".
Emigracija 1933.
200px|thumb|right| Memorijana tabla na rodnoj kući Marlene Dietrich
Podrška trupama u Drugom svetskom ratu
Na kraju rata je ušla sa prvim američkim trupama u Nemačku. U Stolbergu, pored Aachena prepoznao ju je jedan Nemac i na njeno veliko iznenađenje pozdravio ju je s radošću. Ova neočekivana reakcija nije bila usamljeni slučaj; žene iz mesta su skupile sastojke za kolač dobrodošlice, koji je, po njenim tvrđenjima, bio najukusniji obrok u njenom životu. Imala je takođe sreće u pronalaženju majke i sestre i najpre ih je kontaktirala preko radija, a kasnije su se srele u Berlinu. Njena majka, koja se zaklela sebi da će preživeti Hitlera, umrla je novembra 1945.
Posle rata
Njen politički i društveni angažman protiv nacističkog režima dobio je internacionalno priznanje znatno ranije nego što je to bio slučaj u Nemačkoj. Već 1947. Marlene Dietrich je dobila Medal of Freedom od američke vlade, najviši civilni orden Sjedinjenih Američkih Država. Takođe, 1950. godine postala je „Chevalier de la Legion d'Honneur“ (vitez Legije časti, da bi kasnije bila proizvedena u oficira i komandanta Legije časti.
Nemačka javnost je dugo ostala neprijateljski raspoložena prema njoj i neki su u njoj i dalje videli izdajicu. Nekoliko puta je nastupala u Nemačkoj: 1960. u Berlinu, 1962. u Düsseldorfu i 1963. u Baden-Badenu. Njen nastup u Berlinu 1960. godine izazvao je vrlo podeljene reakcije kod građana. Dok su joj neki, uključujući i gradonačelnika Willy Brandta poželeli dobrodošlicu, drugi su isped koncertne zgrade protestvovali uz povike „Marlene, idi kući!“ Nikada se više nije vratila da živi u Nemačkoj, zbog čega je patila. Pesma Ich hab noch einen Koffer in Berlin  (Imam još jedan kofer u Berlinu) govori o tome da još uvek sanja da se vrati u Berlin.
Održala je i turneju po Izraelu, tokom koje je neke pesme pevala na nemačkom, razbijajući postojeći tabu korišćenja nemačkog u Izraelu.
Godine 1961. snimila je svoj poslednji veliki film Judgment at Nürnberg.
Kazalište i kabare
thumb|thumb|180px|Karikatura Hansa Georga Pfannmüllera prikazuje Marlene Dietrich u kabareu 1954. Od početka 1950-ih do sredine 1970-ih, radila je skoro isključivo kao visoko-plaćena kabaretska umjetnica, s nastupima uživo u velikim kazalištima širom svijeta.
1953., ponuđeno joj je tada velikih 30 000 američkih dolara za nastup uživo u Sahara Hotelu u Las Vegasu. Kratki nastup, sastojao se od samo nekoliko njenih pjesama, ali dražesno prozirni kostimi, koje je kreirao Jean Louis, privukli su mnogo publiciteta. Angažman je bio toliko uspješan da je dogovoren nastup u Cafė de Paris u Londonu iduće godine, te je i Las Vegaski ugovor također bio obnovljen. Kada je sredinom 1950-ih Marlene Dietrich kao svog glazbenog aranžera angažirala Burta Bacharacha, njeni nastupi počeli su se iz jednostavne izvedbe namjenjene noćnim klubovima razvijati u ambicioznije predstave s postavom novog materijala. Repertoar je uključivao pjesme iz njenih filmova, kao i aktualne popularne pjesme. Bacharachovi aranžmani pomogli su prikriti njen ograničen raspon glasa - bila je kontraalt – i omogućili izvedbe pjesama s najvećim dramatskim efektom.
Njen povratak u Njemačku 1960. povodom koncertne turneje izazvao je podijeljene reakcije. Mnogi su Nijemci smatrali da je svojim djelima tijekom drugog svjetskog rata iznevjerila svoju domovinu. Tijekom nastupa u berlinskom teatru Titania Palast, prosvjednici su pjevali "Marlene Go Home!" S druge strane, bila je toplo primljena kod mnogih drugih Nijemaca, uključujući i berlinskog gradonačelnika Willyja Brandta. Turneja je bila umjetnički trijumf, ali i financijski neuspjeh. Otprilike u isto vrijeme, pošla je i na uspješnu turneju u Izrael. Na koncertima je pjevala na njemačkom, uključujući i njemačku verziju Seegerove anti-ratne pjesme "Where Have All the Flowers Gone", probivši neslužbenu zabranu korištenja njemačkog u Izraelu.
1964. i 1965. nastupila je također i na Edinburškom festivalu s Bacharachom kao dirigentom, i dvaput na Broadwayu (1967. i 1968.), osvojivši posebnu nagradu Tony za svoje nastupe. Njeni kostimi, pripijene haljine pokrivene hiljadama kristala i ogrtač od labuđeg perja, i pomno postavljena rasvjeta na pozornici, omogućili su glamorozan izgled i u poodmakloj dobi.
Novembra 1972., verzija njenog broadwayskog nastupa snimljena je u Londonu. Bila je plaćena 250 000 američkih dolara ali i nezadovoljna rezultatom. Predstava, izvorno nazvana I Wish You Love, emitirana je u Velikoj Britaniji 1. siječnja 1973. i u Sjedinjenim Državama 13.1. 1973. na CBS-u. U kasnijim VHS i DVD izdanjima, naziv predstave promijenjen je u An Evening With Marlene Dietrich.
Poslednje godine
Marlene Dietrich je vremenom razvila probleme s pićem. Njena karijera je uglavnom bila završena kada je 29. septembra 1975. na nastupu u Australiji polomila nogu. Tri godine kasnije pojavila se kratko u svom poslednjem filmu Schöner Gigolo, armer Gigolo, gde je glumila u kolicima. Posle snimanja povula se zauvek iz javnosti u svoj stan u Parizu u aveniji Montaigne, koji nije napustila do smrti. U ovo vreme je Marlene ipak ostala aktivna i pisala je veliki broj pisama i vodila satima razgovore telefonom sa svetskim vođama. U intervijuu koji je njena ćerka dala za Der Spiegel u novembru 2005. navodi se da je Marlene bila u kontaktu sa Ronald Reganom i Mihail Gorbačovom, ali se ne zna da li je imala neke uticaje na njih.
Maximilian Schell je 1984. ubedio Ditrichovu da učestvuje u snimanju negovog dokumentarnog filma Marlene, ali se ona ne projavljuje u kadru.
Kosova (razvrstavanje)
Kosova može biti:
Marlene Dietrich
Šta je ostalo iza Marlene Dietrich?
Stil i moda koji su uticali na modne kreatore, ležernost, najelegantnije znano nošenje pantalona, skupocena jednostavnost; muška fantazma o nogama i ženska ikona o samostalnoj, odlučnoj, mudroj ženi kojoj nije potreban tim eksperata da razvije svoje mogužnosti; nostalgija za zauvek izgubljenim, liberalnim i stvaralačkim trenutkom nemačke kulture; oslobođenost od patrijarhalnih stega, merila kolektiva, nacionalnih okvira. I, iznad svega, mogućnost da se zapletene poruke o toleranciji, nezavisnosti i inidividualizmu prenesu u popularnu kulturu. Stoga je Marlene Dietrich uspela da održi svoj status ikone i u Americi i u Evropi još pola veka posle vrhunca svoje filmske karijere. Još za vreme svog životnog veka postala je inspiracija velikim umetnicima poput Madonne,Davidu Bouviju i grupi Queen..
Smrt i priznanja posle smrti
right|thumb|200px| Grob u [[Berlin-Friedenau sa natpisom: Hier steh ich an den Marken meiner Tage (Theodor Körner)]]
Lu Xun (Tri kraljevstva)
Lu Xun (183–245) je bio kineski vojskovođa i velikodostojnik iz doba Tri kraljevstva, poznat kao kancelar države Istočni Wu. Najpoznatiji je po tome što je porazio snage Liu Beija u bitci kod Xiaotinga 222.
Marlene Dietrich
Brak i vanbračne veze
Na snimanju filma Tragödie der Liebe upoznala je Rudolfa Zibera, asistenta izvršnog producenta, za koga se udala 17. maja 1923. godine. Plod tog braka bila je kćerka Marija Riva, koja je takođe postala glumica.
Lu Xun (Tri kraljevstva)
Njegov sin Lu Kang je bio istaknuti general države Wu.
Marlene Dietrich
Brak i vanbračne veze
Rudi i Marlen su bili izuzetno liberalan i tolerantan par. Oboje su imali vanbračne veze i nisu ih krili jedno od drugog. Marlen je često poznavala Rudijeve ljubavnice, a jednom je čak izdržavala supruga i jednu od njih, na njihovom ranču u San Fernandu. Kada je Rudlof umro 1976. godine, Marlen je radila i nije stigla da bude pored njega. To joj je dosta teško palo i izjavila je da je to najveća greška u njenom životu. Dala je da mu se na nadgrobnom spomeniku napiše samo Rudi, i okončala karijeru.
Manejci
desno|250px|thumb| Animalistički artefakti pronađeni kod [[Tape-Hasanlua (Nacionalni muzej u Teheranu)]] Manejci (akad. Mannai) su bili drevni narod nepoznatog porijekla koji je u 1. milenijumu pne. naseljavao područja oko Urmijskog jezera u Iranu. Oko 850. pne. uspostavili su kraljevstvo koje se dva stoljeća suprostavljalo navalama Urartua i Novoasirske Monarhije, a nestaje krajem 7. vijeka pne. kada ih pokorava Medijska Monarhija. Kraljevstvo Manejaca bila je centralistička država s izaženim utjecajem aristokracije, a njeno stanovništvo prakticiralo je sjedilački način života u dobro utvrđenim gradovima poput prijestolnice Izirtua (Zirte). Nakon medijskog osvajanja manejske države, njeno se stanovništvo apsorbiralo u iranske Medijce i Perzijance.
Marlene Dietrich
Marlen i religija
Ditrihova je odgajana kao protestantkinja, ali se posle rata deklarisala kao ateista. „Izgubila sam veru tokom rata, i ne mogu da verujem da svi nastradali koje sam volela lete unaokolo ili sede za stolovima. Ako Bog postoji, neka preispita svoj plan.“
Aktivizam u Drugom svetskom ratu
Marlen je oduvek imala jaka politička uverenja i hrabrost da o njima priča. Bila je jedna od prvih zvezda koje su javno kritikovale nacizam i još prikupljale pare za rat protiv Hitlerove Nemačke. Kada je Hitler pozvao da se vrati u Nemačku, da svojim filmovima proslavlja nacizam, gde će je učiniti najmoćnijom ženom na svetu, odgovorila je ne samo odbijanjem i javnim nazivanjem Hitlera idiotom, nego je još išla da zabavlja američke vojnike na frontovima. Snimila je nekoliko antiratnih pesama i nastupala je pred savezničkim trupama na frontovima u Alžiru, Francuskoj, Engleskoj i Nemačkoj sa generalima Džejmsom M. Gevinom i Džordžom Smitom Patonom. Na pitanje zašto to radi, kada se nalazi u očiglednoj opasnosti, na par kilometara od nemačke linije, odgovorila je aus Anstand — iz pristojnosti. Kasnije je izjavila da nikada više nije imala tako intenzivan kontakt sa svojom publikom.
Priznanja posle rata
Njen politički i društveni angažman protiv nacističkog režima dobio je internacionalno priznanje znatno ranije nego što je to bio slučaj u Nemačkoj. Već 1947. Marlen Ditrih je dobila Medalju slobode od američke vlade, najviši civilni orden Sjedinjenih Američkih Država. Takođe, 1950. godine postala je Chevalier de la Legion d'Honneur — vitez Legije časti, da bi kasnije bila proizvedena u oficira i komandanta Legije časti. Rekla je da je to najveće dostignuće u njenom životu.
Nemačka javnost je dugo ostala neprijateljski raspoložena prema njoj i neki su u njoj i dalje videli izdajicu. Nekoliko puta je nastupala u Nemačkoj: 1960. u Berlinu, 1962. u Diseldorfu i 1963. u Baden-Badenu. Njen nastup u Berlinu 1960. godine izazvao je vrlo podeljene reakcije kod građana. Dok su joj neki, uključujući i gradonačelnika, poželeli dobrodošlicu, drugi su ispred koncertne zgrade protestovali uz povike „Marlen, idi kući!“ Nikada se više nije vratila da živi u Nemačkoj, zbog čega je patila. Pesma Ich hab noch einen Koffer in Berlin — Imam još jedan kofer u Berlinu, govori o tome da još uvek sanja da se vrati u grad u kome je rođena.
„Ja sam muškarac u duši“
Iako je na poslovnom planu bila vrlo rezervisana, Marlen nije krila od javnosti detalje iz svog privatnog života. Bilo je poznato da je bila biseksualka i da je žalila za dekadentnim, predratnim godinama Berlina, kada je vodila bogat noćni život.
Marlenina kćerka, Marija Riva, tvrdila je da joj je majka otvoreno pričala o svojim prvim ljubavnim i seksualnim iskustvima. Rekla joj je da je kao devojčica bila zaljubljena u svoju profesorku francuskog, madmoazel Brego, a da je izgubila nevinost sa svojim profesorom violine. Ubrzo nakon venčanja s Rudijem, Marlen je upoznala komičarku Kler Valdorf, sa kojom je sarađivala u mjuziklu Plavi anđeo. Iako su njihovi nastupi odisali (bi)seksualnošću, Marlen nikada nije spomenula da je bila u vezi sa Kler. Valdorfova je bila jedna od prvih berlinskih lezbijki koje nisu krile svoje seksualno opredeljenje. Upravo je Kler bila ta koja je naučila Ditrihovu kako da nosi mušku odeću i da naglasi svoju androginu pojavu.
Pre svog odlaska u Ameriku, Marlen je igrala u jednom mjuziklu sa kabaretskom pevačicom Margo Lion. Glumile su žene koje rade na odeljenju sa ženskim rubljem, gde uzbuđuju jedna drugu ženskim čarapama. Otpevale su pesmu Wenn die Beste Freundin, čija je tema bila prevelika ljubav između dve prijateljice. Ovo je postala jedna od lezbijskih himni predratnog Berlina, a Ditrihova je počela da dobija mnogobrojne ponude za reklamiranje ženskih čarapa. Ubrzo po dolasku u SAD, Marlen je upoznala književnicu Mercedes de Akostu. Rekla je da se zaljubila u nju čim je ugledala, a ubrzo potom bile su u vezi. Marlen je bila veoma pažljiva prema de Akosti, večito zaljubljenoj u Gretu Garbo. Marlen je svakog dana slala ruže, karanfile i orhideje de Akosti u stan. De Akostina kuća je bila zatrpana cvećem i ona je naredila služavki da ga šalje u bolnicu. Kada je zamolila Ditrihovu da joj ne šalje cveće jer više nema gde da ga stavi, ova joj je kupila vaze i nastavila po starom. Ditrihova je bila poprilično zabrinuta zbog nje i kad bi kasnila na večeru, javila bi joj: „LJubavi, molim te jedi nešto i idi u krevet. Tu me sačekaj.“ Kada je studio saznao za ovu vezu, počeli su da je kritikuju i da joj prebacuju nemoralno ponašanje. Ditrihova je na te kritike kratko odgovorila direktoru studija: „U Evropi nije bitno da li je muško ili žensko. Mi vodimo ljubav sa svakim ko nas privlači.“ Veza između nje i Mercedes se postepeno ohladila Akostinim čestim pominjanjem Grete Garbo.
Nije mnogo prošlo, a Ditrihova se zaljubila u Džona Gilberta, koji je takođe patio zbog Garbo. Marlen je pokušavala da ga vrati na posao, trudila se da mu obezbedi uloge, ali on je bio veoma nesrećan i potpuno se odao piću. Devetog januara 1936. umro je od srčanog udara. Marlen, koja je bila sa njim, pozvala je svog doktora, pokupila svoje stvari i pobegla. Sutradan se na sahrani onesvestila od tuge.
Njena poslednja velika ljubav je bio francuski glumac Žan Gabin. Iako joj nije bio veran, ona ga je smatrala čovekom svog života, pa je s njim otišla u Evropu. Veza je brzo pukla, a Marlen je nekoliko godina kasnije kupila stan u Parizu, gde je on živeo.