cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srednjovjekovna umjetnost
Bizantska umjetnost
Bizantska umjetnost je izuzetno konzervativna, iz religioznih i kulturalnih razloga, ali održava kontinuiranu tradiciju s grčkim realizmom, which contended with a strong anti-realist and hieratic impulse. Nakon ponovne uspostave proizvodnje ikona od 843. do 1453. bizantska je umjetnička tradicija nastavljena s relativno malim promjenama, usprkos ili zbog polaganog propadanja carstva. Postojao je period značajnog buđenja klasičnog stila u djelima dvorske umjetnosti 10. vijeka kao što je Pariški psaltir. Tokom cijelog perioda postojali su paralelni stilovi oslikavanja iluminiranih rukopisa ikonskih likova u uokvirenim minijaturama, često i kod istog umjetnika, a više neformalne manje scene ili likovi dodavani su neuokvireni uz rubove teksta u puno realističnijem stilu. Monumentalna skulptura s figurativnim prikazom bila je tabu u bizantskoj umjetnosti, gotov da nije poznat ijedan primjerak. Suprotno tome bila je vrlo raširena izrada malih reljefa od bjelokosti, gotovo svih u prikazu sličnom ikoni (Harbavilski triptih je slične starosti kao i Pariški psaltir, ali stilski vrlo različit), kao i reljefnih dekoracija na posuđu i drugim metalnim predmetima. Bizantsko carstvo je proizvelo većinu najcjenjenije umjetnosti srednjeg vijeka u smislu kvalitete materijala i izrade, s najkvalitetnijom dvorskom izrada umjetnina smještenom u Konstantinopolisu, mada su neki historičari umjetnosti doveli u pitanje tu još uvijek često ponavljanu tezu da je svako umjetničko djelo visoke kvalitete ali bez oznake o porijeklu nožno moralo biti proizvedeno u glavnom gradu. Najspektakularniji doseg bizantske umjetnosti bile su monumentalne freske i mozaici unutar zasvođenih crkava, od kojih većina nije preživila zbog prirodnih katastrofa i prenamjene crkvi u džamije. thumb|[[Koptska umjetnost|Koptska ikona Isusa i opata iz 6. ili 7. vijeka, izrađena je u jednostavnijem obliku antirealitičnog stila bizantske ikonske umjetnosti.]]
Bizantska umjetnost imala je stalni utjecaj na zapadnoevropsku umjetnost i sjaj bizantskog dvora i manastira, čak i pri samom kraju carstva, služio je kao model zapadnim vladarima i sekularnim i crkvenim patronima. Bizantska svila, često ukrašenu motivima životinjskih ili ljudskih figura, bila je na primjer neprevaziđena po kvaliteti u cijelom kršćanskom svijetu gotovo do kraja postojanja Carstva. Proizvodila se, vjerojatno ne u potpunosti, u carskim radionama u Konstantinopolisu, o čijem poslovanju znamo vrlo malo. Neke druge vrste dekorativnih umjetnosti bile su manje razvijene; bizantska keramika rijetko se uzdizala iznad nivoa atraktivne narodne umjetnosti, usprkos naslijeđu Stare Grčke, impresivne otomanske keramike iz İznika koja će se razviti na ovim prostorima i drugih vrsta keramike.
Barbarska umjetnost
thumb|left|260px|Anglosaksonska ramena kopča iz arheološkog nalazišta [[Sutton Hoo, Istočna Anglija, oko 620. Isprepletene zmije i veprovi prikazani sučelice (krajnji dio) prikazani su potpuno shematski.]]
Nakon procesa kristijanizacije "barbarskih" naroda, njihov umjetnički stili ulazi u interakciju s postklasičnom mediteranskom hrišćanskim tradicijom, te se pojavljuju nove umjetničke forme kao iluminirani rukopisi, i kovani novac, s pokušajima oponašanja rimskog i bizantskog novca. Kod ranog kovanog novca kao što je sceat vidljive su poteškoće prikaza čovječje glave u profilu na koju tadašnji "barbarski" umjetnici nisu navikli, kao i pokušaja riješavanja ovog problema na različite načine.
Izrađivali su se i predmeti većih dimenzija, kao što su danas izgubljene drvene anglosaksonske paganske statue o kojima postoje zapisi, te vikinško rezbareno runsko kamenje koje se izrađivalo još dugo nakon prijelaza na hrišćanstvo. Keltski narod Pikti u Škotskoj također su izrađivali ukrasne rezbarije u kamenu prije i nakon konverzije. Karakteristična anglosaksonska i irska tradicija izrade velikih ukrašenih kamenih križeva proizlazi iz ranije paganske tradicije rezbarenja kamenja. Vikinška umjetnost kasnijih vjekova u Skandinaviji i dijelovima Britanskog otočja obuhvaća paganska i hrišćanska umjetnička djela i bila je jedna od poslednjih oblika široke skupine stilova.
Insularna umjetnost
Termin insularne umjetnosti odnosi se na poseban stil karakterističan za Irsku i Britaniju od otprilike 7. vijeka, do 10. vijeka, s posljednjim primjerima u Irskoj i delovima Škotske. Stil je produkt fuzije tradicija keltske umjetnosti, germanske barbarske umjetnosti, anglosaksonske umjetnosti i hrišćanskih formi ukrašavanja knjiga, kamenih križeva i liturgijskih rukotvorina od metala.
Ekstremno detaljne isprepletene geometrijske figure i dekoracije stiliziranih životinjskih motiva brzo su se proširile iz sekularne umjetnosti obrade metala kao npr. izrade broševa na manuskripte, najčešće molitvenike kao što je Knjiga Kellsa, s potpuno oslikanim čitavim stranicama i razvojem velikih ukrašenih početnih slova. Prisutno je vrlo malo ljudskih figura, najčešće portreta Jevanđelista, veoma pojednostavnjeno, čak i kad su čvrsto slijedili kasnoantičke modele.
Irski misionari proširili su insularni stil ukrašavanja rukopisa i prenijeli ga u kontinentalnu Evropu. Njegova antiklasična energija bila je izuzetno važna u formiranju kasnijih srednjovjekovnih stilova. Kod većine kasnoantičkih rukopisa, tekst i dekoracija bili su jasno razdvojeni, mada se ponekad nalaze povećana i ukrašena početnia slova, ali s insularnim rukopisima ukrašavanje postaje izuzetno elaborirano. U insularnim manuskriptima pojavljuju se primjeri ukrašenog inicijala ili prvih nekoliko riječi preko čitave stranice, (vidi sliku) na počeku molitve ili drugih dijelova knjige. Mogućnost širenja dekoracije na čitav tekst imalo je veliki utjecaj na romaničku i gotičku umjetnost u svim oblicima.
Građevine manastira u kojima su se izrađivali ovi insularni molitvenici bile su vrlo male i primitivne, pogotovo u Irskoj. Suprotno tome, ostali ukrasi unutar crkva bili su vrlo bogato izrađeni, uključujući i one od plemenitih metala. Neki su primjerci preživjeli do danas kao npr. Kalež iz Ardagha i veći broj izuzetno bogato ukrašenih i fino izrađenih primjeraka nakita za svjetovne pripadnike visokih staleža. Primjer takvog nakita su keltski broševi koje su vjerojatno nosili muškarci, najspektakularniji od njih je Broš iz Tare.
"Frankosaksonska škola" je pojam za kasnokarolinšku školu oslikavanja rukopisa u sjeveroistočnoj Francuskoj koja je rabila ukrase insularnog stila, uključujući vrlo velike inicijale, ponekad u kombinaciji s figurativnim motivima. "Najustrajniji od svih karolinških stilova", trajao je do 11. vijeka.
Divovski inicijali
Utjecaj islamske umjetnosti
Iako nije tipično evropska, islamska umjetnost srednjeg vijeka veoma je značajna, pošto ju je evropska elita cijeila i masovno kopirala. Islamska umjetnost se odnosi na umjetnost muslimanskih zemalja Bliskog Istoka, islamske Španije i Sjeverne Afrike iako ne nužno muslimanskih umjetnika i zanatlija, te obuhvaća veliki raspon umjetničkih medija od kaligrafije, ilustriranih rukopisa, tkanine, keramike, obrade metala i stakla. Proizvodnja stakla u tom periodu ostala je npr. specijalnost Jevreja, a hrišćanska umjetnost Kopta u Egiptu nastavila se i pod islamskom vlašću, posebno tokom ranijih vjekova i održavala je određene veze s Evropom. Razdoblje od 600. do 900. godine bio je period formiranja, a od 900. na dalje islamska se umjetnost razvila u različire regionalne stilove. Nosioci rane islamske umjetnosti bili su majstori mozaika i skulptori koji su izučili zanat u bizantskoj i koptskoj tradiciji. Umjesto zidnog slikarstva, islamski su umjetnici koristili obojene pločice za ukrašavanje zidova, najranije od 862.-863. (u Ukbetovoj džamiji u Kairouanu u modernom Tunisu), što se također proširilo po Evropi. Prema mišljenju Johna Ruskina, Duždeva palača u Veneciji sadrži "tri elementa u potpuno jednakim proporcijama - rimski, lombardski i arapski. Ona je središnja građevina svijeta. ... historija gotičke arhitekture je historija rafiniranja i spiritualizacije nordijskih djela pod tim utjecajem". Islamski vladari kontrolirali su u različitim razdobljima dijelove južne Italije i većinu moderne Španije i Portugala, kao i Balkan, sve zemlje s pretežno hrišćanskim stanovništvom. Hrišćanski vladari tokom krstaških ratova isto su tako vladali nad islamskim stanovništvom. Krstaška umjetnost je uglavnom hibrid katoličkih i bizantskih stilova s vrlo malo islamskog utjecaja, ali mozarapska umjetnost hrišćana u Al-Andalusu pokazuje jak utjecaj islamske umjetnosti, mada ne sliči značajno suvremenim islamskim djelima. Tragovi islamskog utjecaja mogu se uočiti i u zapadnoevropskoj umjetnosti, primjerice romanički portal u Moissacu u južnoj Francuskoj, na kojem su vidljivi dekorativni elementi kao polukružni rubovi na ulazu i kružni ukrasi na poprečnoj gredi iznad samog ulaza. Prikazan je također veličanstveni Krist okružen muzičarima, što je postala uobičajena karakteristika rajskih scena, a vjerojatno je preuzeta od prikaza islamskih kraljeva na divanu. Kaligrafija, ornamenti i dekorativna umjetnost općenito su se smatrali važnijima nego na Zapadu.
Hispano-maursko lončarstvo u Španiji najprije se proizvodilo u Al-Andalusu, no kasnije su se muslimanski lončari preselili u područje hrišćanske Valencije, gdje su svoje proizvode izvozili hrišćanskoj eliti diljem Evrope. Druge vrste islamske skupocjene robe, najviše tkanine i sagovi, uglavnom su se uvozile iz bogatijih istočnih zemalja islamskog svijeta (islamske tranzitne zemlje prema Evropi zapadno od Nila nisu bile bogate), preko venecijanskih trgovačkih puteva. Međutim, veći dio luksuznih proizvoda za dvorske potrebe kao što je svila, bjelokost, drago kamenje i nakit uvozio se u Evropu u nedovršenom obliku, a završnu su obradu vršili lokalni srednjovjekovni majstori i označavali ih kao "istočnjačke". Ova djela nisu imala prikaza religijskih scena već su bili ukrašeni nefigurativnim ornamentima kako bi bili lakše prihvaćeni na Zapadu. U zapadnoj umjetnosti kasnog srednjeg vijeka pojavila se moda imitiranja arapskog pisma kao dekoracijiski motiv.
Predromanika
Nakon propasti karolinške dinastije pojavio se jaz do uspostave nove dinastije, koja je započela period oživljenja Njemačke u kulturnom i političkom smislu, razdoblje poznato kao otonska renesansa. Umjetnost tog doba također se razvila u krugu dvora i manastira, te je razvila veliku izražajnost koja je dosezala monumentalnost čak i u djelima malih dimenzija kao što su reljefi od bjelokosti i minijature u rukopisima, prije svega one iz Reichenau škole, kao što su Perikope Henryja II. (1002.–1012). Kasna anglosaksonska umjetnost u Engleskoj oko 900. godine, bila je ekspresivna na različit način, s figurama u pokretu i draperijom možda najbolje prikazanima u mnogim crtežima u iluminiranim rukopisima. Mozarapska umjetnost hrišćanske Španije bila je pod jakim utjecajem islama, što je dovelo do potpunog gubitka interesa za realistični prikaz. Za ovaj su stil karakteristične minijature jarkih boja s potpuno plošno prikazanim likovima. Anglosaksondka i mozarapska umjetnost imati će velik utjecaj u formiranju romanike u Francuskoj.
Romanika
Romanička umjetnost se razvija u periodu između 1000. godine do pojave gotike u 12. vijeku, paralelno s razvojem monaštva u Zapadnoj Evropi. Ovaj se stil najprije razvio u Francuskoj, ali se ubrzo proširio na hrišćansku Španiju, Englesku, Flandriju, Njemačku, Italiju i drugdje, te je postao prvi srednjovjekovni stili prisutan u cijeloj Evropi, iako su postojale određene regionalne specifičnosti. Pojava ovog stila podudarala se s jakim povećanjem izgradnje crkvenih građevina, pogotovo onih velikih dimenzija kao npr. katedrala. Mnoge od njih su bile renovirane u kasnijim stilovima, ali ima mnogo slučajeva očuvanja provobitnog romaničkog stila do današnjih dana. Romanička arhitektura bila je okarakterizirana izgradnjom širokih zidova, masivnih struktura osmišljenih kao jedinstvena organska forma, sa zasvođenim krovovima, polukružnim prozorskim otvorima i korištenjem luka.
Figurativno kiparstvo, izvorno obajano živim bojama, igralo je značajnu ulogu i bilo je integralni dio ovih građevina, kao primjerice na kapitelima stupova, i oko impresivnih portala, najčešće na timpanonu iznad glavnih vrata. Neki od najljepših primjera su opatija Vézelay i Autunska katedrala. Reljefi su bili puno češći od slobodnih kamenih kipova, ali romanički reljef postaje visoki reljef, njegovi su elementi često gotovo odvojeni od zidne podloge. Drvene rezbarije velikih dimenzija također postaju vrlo važne, pogotovo oslikana drvena raspela kao npr. Geronov križ iz početka ovog perioda i figure Djevice Marije kao Zlatna madona iz Essena. Kraljevi i visoki pripadnici klera započeli su s narudžbama figura u prirodnoj veličini kao spomenika na grobnicama. Neke su crkve imale masivna brončana vrata ukrašena panelima s bogato obrađenim reljefima, koji su prikazivali religijske scene u obliku priče. Karakterističan primjer su vrata u Gnieznu i ona u Hildesheimu, "prva dekorirana brončana vrata izlivena u jednom komadu na Zapadu od doba Rimskog Carstva" i nedvojbeno najljepša prije renesanse. Većina crkava bila je bogato ukrašena freskama; tipična shema predstavlja Maiestas Domini ("veličanstvo Gospodnje") na istočnom kraju (oltaru), Posljednji sud na zapadnom kraju iznad vrata i scene Kristovog života nasuprot scenama Starog zavjeta na zidovima brodova. "Najveći preživjeli spomenik romaničkog zidnog slikarstva", bitno smanjen u odnosu na originalno stanje, je Opatijska crkva Saint-Savin-sur-Gartempe blizu Poitiersa, u kojoj je sačuvana većina zidnih slika na bačvastom svodu broda, kripte, portika i ostalih djelova građevine. Ekvivalentni ciklus prikazan u crkvi Sant'Angelo in Formis u Capui u južnoj Italiji, koju su oslikali italijanski slikari pod utjecajem Grka, ilustrira stalnu prevlast bizantskog stila u većem dijelu Italije. thumb|left|Oslikani inicijal s likom koji ubija čudovište iz francuskog teološkog rukopisa. 1110.–1115.
Romanička skulptura i slikarstvo često je bila ekstremno energična i ekspresivna, te vrlo inventivna u smislu ikonografije izabranih likova. Mada inspirirani mnogim elementima klasične umjernosti, romanički su slikari rijetko nastojali postići ikakav oblik klasičnog efekta, osim možda u mosanskoj umjetnosti. Pošto je umjetnost postala pristupačna širokim skupinama stanovništva i zbog izazova novih hereza, sama umjetnost postaje sve više didaktična, a lokalne crkve postaju "Biblije siromašnih". Istovremeno postaju popularni prikazi grotesknih zvijeri i čudovišta i borbe protiv njih i među njima, kojima je bilo labavo pridruženo neko religijsko značenje. To nije impresioniralo svetog Bernarda od Clairvauxa, koji je izrekao svoju poznatu osudu takvom odvraćanju pažnje unutar manastira:"Ali u manastirima, pred očima učenih monaha, koji je razlog prikazivanju takve smiješne monstruoznosti, te čudne vrste oblikovane bezobličnosti? Zašto svi ti nakazni majmuni, zašto ti svirepi lavovi, zašto monstruozni kentauri, zašto poluljudi, zašto šareni tigrovi, zašto ratnici u borbi, zašto lovci s trubljama? ... Ukratko, svugdje je prisutna tako velika raznolikost i velika šarolikost tih čudnih oblika da bi nam se moglo desiti da radije čitamo iz mramora nego iz knjiga." Mogao je vrlo dobro biti upoznat s minijaturom lijevo, izrađenom u opatiji u Cîteauxu prije nego su mladog Bernarda od tamo preselili 1115.
Tokom ovog perioda tipologija postaje dominantni pristup interpretaciji Biblije u teološkoj literaturi i umjetnosti, s događajima iz Starog zavjeta u svijetlu prefiguracije aspekata Kristovog života, prikazanih u paru s pripadajućim događajima Novog zavjeta. Često se ikonografija epizoda Novog zavjeta temelji na tradiciji i modelima kasne antike, ali ikonografija epizoda Starog zavjeta morala se osmisliti u tom periodu pošto nisu postojali prethodni primjeri. Smišljene su nove teme kao npr. Jišajevo stablo, a potali su prihvatljiviji i prikazi Boga oca. Ogromna većina preživjele umjetnosti tog doba je religioznog karaktera. Mosanska umjetnost bila je posebno rafiniran regionalni stil, sa sačuvanim vrhunskim predmetima od obrađenog metala, često kombiniranog s emajlom, i elementima klasične umjetnosti rijetkim u doba romanike, kao npr. krstionica crkve sv. Bartolomeja u Liègeu, ili Oltar tri kralja u Kölnu, jedno od mnogih sačuvanih djela Nicholasa iz Verduna, čiji je rad bio tražen diljem sjeverozapadne Evrope. Obojeno staklo postaje značajna umjetnička forma ovog perioda, ali malo romaničkih umjetničkih djela od stakla ostaje sačuvano do danas. Iluminirani rukopisi postaju predmetom izrazitog ukrašavanja. U to doba u zapadnoj Evropi dolazi do jakog naglaska na prikaz Kristove patnje i patnje drugih svetaca, odlika koja snažno odvaja romaniku i ostatak srednjeg vijeka od bizantske i klasične umjetnosti. Geronov krst (965.-970.), na prijelazu s otonske umjetnosti u romaniku, smatra se prvim dijelom prikaza Kristove patnje. Kraj perioda romanike karakterizira početak i jak teološki naglasak na Djevici Mariji, tako da se ona češće opisuje u literaturi i prikazuje u umjetnosti, a vrhunac prikaza doživjeti će u gotici.
Gotika
thumb|left|[[Katedrala u Chartresu oko 1220; najljepši primjer skulpture visoke gotike u kojem je vidljivo ponovo otkrivanje prirodnog prikazivanja figura.]] Gotička umjetnost je promjenjiv termin ovisno o načinu izrade, mjestu i vremenu. Kao pojam pojavljuje se s gotičkom arhitekturom u Francuskoj oko 1137. s rekonstrukcijom bazilike Saint-Denis. Kao i u romaničkoj umjetnosti, i u gotičkoj umjetnosti je skulptura bila integralni dio ovog stila. Karakterizirali su je širi kipovima ukrašeni portali, te najznačajniji kipovi prisutni na fasadi crkva sve do kasnog gotičkog perioda, nakon čega se u mnogim crkvama fokus prebacuje na oltar s raskošnim izrezbarenim oltarnim palama, najčešće izrađenima u obojenom i pozlaćenom drvu. Gotičko slikarstvo se ne pojavljuje sve do 1200. kada se odvaja od romaničkog stila. Gotička skulptura pojavljuje se u Francuskoj oko 1144. i širi se cijelom Evropom, te u 13. vijeku postaje internacionalni stil, zamijenivši tako romaniku, iako je tranzicija u slikarstvu i skulpturi bila manje oštra nego u arhitekturi.
Većinu romaničkih katedrala i većih crkva zamijenile s gotičke građevine, bar na područjima jačeg ekonomskog rasta u tom razdoblju. To je razlog zašto se najbolje očuvane romaničke građevine danas nalaze u tada relativno siromašnim regijama, kao što su južni dijelovi Francuske i Italije ili sjeverne Španije. Nova arhitektura omogućila je postojanje većih prozorskih otvora i obojenih vitraja vrlo visoke kvalitete, koje se danas u popularnoj kulturi najviše veže za to razdoblje, iako su izuzetno rijetki slučajevi crkvi gdje su originalni vitraji očuvani do današnjih dana. Jedan od takvih primjera je Sainte-Chapelle u Parizu.
thumb|300px|Centralni panel [[Duccioove velike oltarne pale Maestà u Katedrali u Sieni.]] Kao što je prethodno navedeno, gotički period se podudarao s jakom tendencijom isticanja Djevice Marije i baš je u tom razdoblju prikaz Bogorodice s djetetom postao karakterističan za katoličku umjetnost. Češći su bili i prikazi svetaca, kojima su se dodavali vizualni atributi kako bi ih s lakoćom moglo prepoznati uglavnom nepismeno stanovništvo.
U tom periodu postaje vrlo važno slikanje na drvenim pločama za oltarne pale, poliptihe i manja likovna djela. Prije gotike su ikone na drvenim panelima bile češće u bizantskoj umjetnosti nego na zapadu, mada su mnoge danas izgubljene slike na panelima dokumnetirane iz ranijih razdoblja. Neki zapadni slikari na panelima bili su uvelike pod utjecajem bizantskog stila, pogotovo u Italiji, od kuda i većina ranih slika na panelu sa zapada i dolazi. Proces stvaranja posebnog zapadnog stila započeli su Cimabue i Duccio i završio ga je Giotto, koji se tradicionalno smatra početnom točkom za kasniji razvoj renesansne umjetnosti. Većina slika na panelu, međutim, ostaje više konzervativna od slikanja minijatura, djelomično zbog toga što je njih viđala šira publika. thumb|300px|right|Rekonstrukcija Jeruzalemskog hrama, Burgundska minijatura, oko 1460.
Internacionalna gotika je termin koji opisuje gotičku umjetnost od oko 1360-ih do 1430-ih, nakog čega gotika započinje spajanje s renesansom. Početak formirana renesanse zbiva se u Italiji tokom trecenta, s ponovnim naglaskom na klasičnim principima kompozicije i realizmom, a najznačajniji začetnici su skulptor Nicola Pisano i Giotto. Oslikani molitvenik Très Riches Heures du Duc de Berry je jedan od najpoznatijih djela internacionalne gotike. Tranzicija gotike u renesansu zbivala se u različito vrijeme na različitim mjestima, rana nizozemska umjetnost i italijanski slikar Pisanello smatraju se prijelaznim umjetnicima između dva stila. Renesansa izvan Italije pojavljuje se u nekim djelima na dvorovima bogatih gradova, dok ostala područja izvan ovih centara inovacije desetljećima će nastaviti slijediti kasnogotički stil. Protestanska reformacija često je označavala završetak s tradicijom gotike u zemljama koje su prešle na protestantizam.
Otkriće sveobuhvatnog matematički baziranog sistema definiranje linearne perspektive je dostignuće italijanske renesanse 15. vijeka u Firenci, ali gotičko slikarstvo je veći učinilo velike korake naprijed u prirodnom prikazu udaljenosti i volumena, mada to nije smatrao najvažnijim svojstvima likovnog djela ako su drugi elementi bili u konfliktu s njima. U burgundskoj minijaturi iz sredine 15. vijeka (desno) umjetnik je bio željan prikazati svoju vještinu kosim prikazom građevina i kamenih blokova i oslikavanjem scena na različitim udaljenostima, ali generalni pokušaj smanjenja veličine kod daljih elementa još je nesistematski. Neki dijelovi kompozicije su u sličnoj skali sa smanjenjem udaljenih figura, ali su prisutni i elementi koji su veći iako su udaljeniji. Na lijevoj strani slike, radnici se donekle prikazani u proporciji, ali ona se gubi na desnoj strani gdje je najvažnija figura na slici puno veća od radnika. thumb|left|200px|Smrt dolazi po kardinala, iz štampane pa ručno obojane knjige, oko 1455.–1458., rani primjer [[ples mrtvaca|plesa mrtvaca.]]
Pri kraju perioda gotike pojavljuju se novi likovni mediji kao npr. grafike, koje su se zajedno s malim slikama na drvenim pločama često koristile kao posvetne slike, što je bila posljedica novih religijskih trendova tog razdoblja. To su slike trenutaka Kristove patnje nevezane za sam slijed priče, kao i slike Bogorodice: Imago pietatis, Pietà, Veronikin rubac i Arma Christi. Traumatično razdoblje crne smrti sredinom 14. vijeka barem je djelomično bilo razlog povećanju popularnosti tema kao ples mrtvaca i Memento mori. Najviše su bile popularne jeftine knjige s tekstom (često na vernakularu) i slikama prisutnim na jednoj stranici, radovi kao na ilustraciji (lijevo). Popularna Ars Moriendi ("umjetnost umiranja")je tipični sažetak biblijskih stihova kao Speculum Humanae Salvationis ("ogledalo ljudskog spasenja").
Renesansni humanizam i pojava bogate gradske srednje klase predvođene trgovcima, transformirala je stari društveni kontekst umjetnosti. Ponovo je zaživilo realistično portretiranje, autoportret i pojava grafike, a postepeno je zamrla umjetnička forma vitraja i iluminiranog manuskripta. Portreti mecena u ranijim periodima bili su rezervirani za pape, kraljeve i opate, ali u gotici oni postaju dostupni i trgovcima i njihovim porodicama, dok crkve bivaju ispunjene grobnim spomenicima imućnijih. thumb|250px|Početne stranice molitvenika [[Katarina od Clevesa|Katarine od Clevesa oko 1440. Katarina kleči predo Bogorodicom i djetetom okružena porodičnim grbovima. Na suprotnoj stranici je početak molitve jutrenja, ilustrirano "Joakimovom blagovješću". Tipični vrlo bogato ilustrirani rubovi knjiga potječu iz insularne umjetnosti. ]]
Molitvenici, vrsta manuskripta tipično u vlasništvu laika, puno češće žena laika, od 14. vijeka na dalje postaju najbogatije ilustrirane vrste manuskripta, a u tom periodu su i samu proizvodnju minijatura preuzeli laici, također vrlo često žene. U najvažnijem centru oslikavanja rukopisa, Parizu, a od 15. vijeka i Flandriji postojalo je mnoštvo zanatskih radnji čiji su se rukopisiizvozili diljem Evrope. Druge forme umjetnosti, kao mali reljefi od bjelokosti, vitraji, tapiserije i nottinghamški alabasteri (jeftine izrezbarene ploče za oltarne pale) proizvodile su se na sličan način, a umjetnici i zanatlije u gradskim sredinama bii su zaštičeni sistemom gilda. Zlatarske gilde obično su bile najmoćnije i najbogatije u gradu, dok su slikari u mnogim mjestima pripadali posebnog glidi sv. Luke.
Počela je biti značajna i proizvodnja svjetovnih umjetničkih djela uglavnom s temom dvorske ljubavi ili viteštva, također u obliku iluminiranih manuskripta, rezbarenih okvira za ogledalo od bjelokosti, tapiserija, i elaboriranih zlatnih predmeta u obliku broda za ukrašavanje stolova tzv. nefa. Počelo se s lakoćom razlikovati mnoštvo različitih umjetnika, neki od njih su stekli internacionalnu reputaciju. Počinju se pojavljivati prvi kolekcionari umjetnosti, kolekcionari manuskripta među bogatim plemstvom kao Ivan od Valoisa (1340.–1416.) i kolekcionari grafika i drugih radova među manje bogatima. U bogatijim sredinama je proizvodnja jeftinih drvoreza religiozne tematike krajem 15. vijeka donijela umjetnost čak u kuće seljaštva.
Djevica Marija
Reputacija u naknadnim razdobljima
thumb|left|Juriš na dvorac ljubavi pod napadom [[vitezova, a branjen od dama, tipičan ukrasni motiv na ogledalima iz razdoblja gotike. Pariz, 14. vijek.]]
Srednjovjekovna umjetnost imala je malo osjećaja za vlastitu povijest umjetnosti, a ta se nezainteresiranost nastavila u kasnijim razdobljima. Renesansa ju je općenito odbacivala kao "barbarski" produkt "mračnog doba", a pojam "gotički" korišten je kao pejorativni pojam. Tako ga je prvi koristio slikar Raffaello u pismu iz 1519. za svu umjetnost koja se zbila između kraja klasičnog perioda u antici i navodnog "preporoda" u renesansi. Ovaj je pojam prihvatio i naknadno popularizirao firentinski umjetnik i historičar Giorgio Vasari u 16. vijeku, koristeći ga kako bi općenito ocrnio sjevernoevropsku arhitekturu. Iluminirani manuskripti bili su predmetom skupljanja antikvara, ili su neopaženi bili pohranjeni u samostanskim ili kraljevskim bibliotekama, dok su slike privlačile veći interes ako su prikazivale kakvu historijsku asocijaciju s kraljevima ili drugim važnim ličnostima. Jedan od primjera je dugi period lošeg čuvanja Westminsterkog retabla u Westminsterskoj opatiji, sve do 19. vijeka bila je u potpuno zapuštena i korištena kao drvena podloga. Wiltonški diptih (prikazan u ilustraciji gore) se pak odlično očuvao zbog velikog portreta Richarda II od Engleske koji je na njemu prikazan. Kao i za trajanja samog srednjeg vijeka i u kasnijim razdobljima su se mnoga djela očuvala uglavnom zbog toga što su se smatrali relikvijama.
Nakon izumiranja gotike u Njemačkoj, Engleskoj i skandinavskim zemljama, tek se u 19. vijeku pojavljuje arhitektonski stil neogotike za kojeg ne postoji ekvivalent u slikarstvu. Razumijevanje sukcesije stilova još je uvijek slabo, kao što je vidljivo u radovima Thomasa Rickmana o engleskoj arhitekturi. Ovaj se trend promijenio sredinom 19. vijeka, s ponovnim otkrivanjem ljepote srednjovjekovne skulpture i slika. Zanimanje za srednjovjekovnu umjetnost, tzv. "primitivnu umjetnost" ulazi u modu pod utjecajem pisaca kao John Ruskin, Eugène Viollet-le-Duc i Augustus Welby Northmore Pugin, kao i zbog utjecaja romantičnog medievalizma u književnim djelima kao Walter Scottov Ivanhoe (1819.) i Victor Hugoov The Hunchback of Notre Dame (1831.). Rani sakupljač tada još uvijek jeftine "primitivne umjetnosti" bio je princ Albert. thumb|right|300px|Koncept [[William Burges|Williama Burgesa za ljetnu sobu za pušače u Cardiffskom zamku, 1860-ih.]]
Među likovnim umjetnicima, njemački nazarenci od 1809. i engleski prerafaeliti od 1848. odbacuju vrijednosti od kasne renesanse na dalje, ali u praksi i usprkos povremenom slikanju srednjovjekovnih scena, na njihovo djelo najviše rana renesansa, a ne gotika ili raniji periodi. Jedina iznimka je John Millais. William Morris, koji je također bio strastveni sakupljač djela srednjovjekovne umjetnosti, puno je temeljitije prihvatio je srednjovjekovni stil, nego je to učinio William Burges.
U kasnom 19. vijeku, mnogi proizvođači dekorativnih predmeta i ilustratori knjiga naučili su uspješno koristiti elemente srednjovjekovne umjetnosti iz novootvorenih muzeja kao što je Victoria & Albert Museum osnovan u tu svrhu. Istovremeno se razvija i akademsko područje historije umjetnosti, pogotovo u Njemačkoj i Francuskoj. Historičari umjetnosti se u početku posebno usredotočuju na srdnjovjekovnu umjetnost i brzo uspijevaju popisati i datirati preživjela umjetnička djela, kao i analizirati razvoj srednjovjekovnih stilova i ikonografije, osim kasnoantičkog i prekarolinškog perioda koje je bolje istraženo tek u 20. vijeku. thumb|left|Josipv san iz bizantinske freske u arheološkom parku [[Castelseprio bio je predmetom velikih kontroverzija od samog otkrića 1944., danas ga datacija smješta u 10. vijek.]] Franz Theodor Kugler bio je prvi historičar koji je sistematski opisao karolinšku umjetnost 1837. i, kao i mnogi historičari umjetnosti onog doba pokušao je promicati nacionalni duh svoje zemlje kroz historiju umjetnosti, na tragu prethodnih radova započetih od strane švajcarskog historičara Johanna Gottfrieda Herdera iz 18. vijeka. Veliki švajcarski historičar umjetnosti i Kuglerov učenik, Jacob Burckhardt, iako nije bio stručnjak baš za srednji vijek, bio je ipak vrlo važna figura u razumjevanju ovog perioda. Umjetnička djela sredjnovjekovnog razdoblja danas su vrlo traženi i od muzeja i od privatnih kolekcionara kao što su George Salting, porodica Rothschild i John Pierpont Morgan.
Nakon nestanka neogotike i inspiracije keltskom umjetnošću na Britanskom otočju, antirealistični i ekspresivni elementi srednjovjekovne umjetnosti ostali su kao inspiracija mnogim modernim umjetnicima.
Bioetika
Bioetika je disciplina koja proučava ljudsko delovanje u odnosu na život. To je interdisciplinarno razmišljanje o temama ljudskog zdravlja, smrti, života, okoline, odnosa prema životinjama, razvoja nauke, politike i ekonomije u kontekstu života. Teme od posebnog interesovanja uključuju genetički inženjering, reproduktivnu psihologiju, reproduktivne tehnologije, upotrebu i zloupotrebu medicinskih i mentalno-zdravstvenih tretmana, samoubistvo i prava pacijenta.
Charles Bickford
Charles Ambrose Bickford (1. januar 1891 – 9. novembar 1967) bio je američki glumac, najpoznatiji po tumačenju karakternih uloga u klasičnim hollywoodskim filmovima.
Bickford, koji je u djetinjstvu pokazivao pustolovni duh i sklonost odbacivanju autoriteta, je glumačku karijeru započeo slučajno, nakon što ga je prijatelj nagovorio da se okuša u vodvilju. Godine 1912. je imao nastup u teatru, a 1920-ih postao zapažen na Broadwayu. Pokušaje da postane nova hollywoodska zvijezda na početku zvučne ere je, međutim, spriječila njegova teška narav, zbog koje se često svađao sa Louisom B. Meyerom, šefom studija MGM te jednom potukao sa režiserom Cecilom B. DeMilleom. Novi udarac za karijeru je predstavljao incident na snimanju filma East of Java 1935. godine, kada je Bickforda na setu napao i teško ozlijedio lav, ostavivši mu ožiljak na vratu koji će nositi do kraja života. Bickford se tada orijentirao na karakterne uloge, te sa vremenom stekao veliki ugled tumačeći "tvrde" monke. Pred kraj života je ostvario uspješnu karijeru i na televiziji. Umro je od sepse, a nakon čega je glumica Jennifer Jones, njegova bliska prijateljica, shrvana tugom pokušala izvršiti samoubistvo.
Bioetika
Problemi bioetike
U polje bioetike spadaju, najpre, problemi koji se tiču ograničavanja života (npr. abortus i eutanazija), veštačke oplodnje, donacije organa, ili odbijanja medicinske nege iz verskih ili kulturoloških razloga. Sami bioetičari se često međusobno ne slažu oko toga šta sve potpada pod njihovu disciplinu: dok neki smatraju da bi bioetika trebalo da se bavi moralnom procenom svih postupaka u biologiji ili medicini, drugi bi taj spektar značajno suzili. Takođe, ostaju sporenja oko toga da li se bioetika tiče samo postupaka prema ljudima, ili svim bićima sposobnim da osećaju strah..
Srednjovjekovna umjetnost
Reputacija u naknadnim razdobljima
Historičari umjetnosti s njemačkog govornog područja nastavili su dominirati unutar historije umjetnosti srednjeg vijeka sve do pojave nacizma, kad veliki broj važnih historičara emigrira u Ujedinjeno Kraljevstvo i SAD, gdje je akademski studij historije umjetnosti tek bila u razvoju. Među najznačajnijim njemačkim historičarima bili su Adolph Goldschmidt i mlaše ličnosti kao Nikolaus Pevsner, Ernst Kitzinger, Erwin Panofsky, Kurt Weitzmann, Richard Krautheimer i mnogi drugi. Meyer Schapiro je emigrirao kao dijete 1907.
Bioetika
Problemi bioetike
Sfera problema kojima se bioetika bavi se širi napretkom biotehnologije, te sada u nju spadaju i pitanja koja se tiču kloniranja, genetske terapije, produžetka života, genetskog inženjeringa, astroetike i života u svemiru, kao i upravljanja osnovnim biološkim principima kroz izmenu DNK i proteina.
Najčešće teme
Glavne teme kojima se bioetika bavi su:
Republika Mahabad
Republika Mahabad (kurdski: Komarî Mehabad, službeno Republika Kurdistan), je bila kratkotrajna socijalistička republika na području sjeverozapadnog Irana (Zapadni Azarbajdžan). Postojala je između 1946. i 1947. godine, a glavni grad je bio Mahabad. Stanovništvo ove države su činili pretežito Kurdi, mada je obuhvaćala svega trećinu područja Irana naseljenih Kurdima. mini|lijevo|Predsjednik [[Gazi Muhamed]] Ova država je formirana u vrijeme Iranske krize nakon Drugog svjetskog rata, nastale zbog odbijanja Sovjetskog Saveza da se povuče sa dijelova Irana koje je držao pod kontrolom. Tada su u ovim krajevima Irana proglašene dvije prosovjetske satelitske države, Kurdska Republika Mahabad i Autonomna Republika Azerbejdžan. Diplomatski pritisak na Sovjete je na kraju rezultirao njihovim povlačenjem, nakon čega su iranske trupe ušle u Mahabad i brzo slomile otpor. Takav ishod bio je rezultat manjkave kontrole nad kurdskim krajevima, tribalizacije kurdskog društva i generalno nepostojanje nacionalističkih afiniteta. U martu 1947. predsjednik Republike Mahabad Gazi Muhamed i više članova administracije obješeni su u Mahabadu pod optužbom za izdaju, dok su plemenski lideri pošteđeni.
Frata
Frata (talijanski Fratta [ˈfratta]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Tar-Vabriga, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 58 stanovnika te 21 obiteljskih kućanstava. . Dok je prema popisu stanovništva iz 2011. godine naselje imalo 74 stanovnika.
Autonomna Republika Azerbejdžan
Autonomna Republika Azerbejdžan je bila kratkotrajna autonomna republika na području današnjeg sjeverozapadnog Irana (Iranski Azerbejdžan). Postojala je između 1945. i 1946. godine, a glavni grad je bio Tabriz. Stanovništvo ove autonomne republike su činili pretežito Azeri.
Ova država je formirana u vrijeme Iranske krize nakon Drugog svjetskog rata, nastale zbog odbijanja Sovjetskog Saveza da se povuče sa dijelova teritorije Irana koje je držao pod kontrolom. Tada su u ovim dijelovima Irana proglašene dvije prosovjetske satelitske države, Autonomna Republika Azerbejdžan i Kurdska Republika Mahabad. Diplomatski pritisak na Sovjete na kraju je rezultirao njihovim povlačenjem, nakon čega je iranska vojska vratila kontrolu nad područjem.
Mircești, Tătulești
Mircești je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Tătulești.
Contrada Garcea, Reggio Calabria
Contrada Garcea je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 959 m.
Jardines del Alba, San Luis de la Paz
Jardines del Alba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2109 m.
Nombre de Dios, Purísima del Rincón
Nombre de Dios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Purísima del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1738 m.
Le Serre, Modena
Le Serre je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1105 m.
El Sabino, Zimapán
El Sabino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Zimapán.
Howard, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 242.
El Sabino, Zimapán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1905 m.
Las Perlas, Motozintla
Las Perlas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 651 m.
El Refugio, Camargo
El Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1354 m.
Lugoški i karansebeški Banat
Lugoški i karansebeški Banat je naziv kratkotrajne istorijske teritorijalno-političke tvorevine (pokrajine), koja je postojala tokom 16. i 17. veka na području istočnog Banata. Teritorija je dobila ime po dva najznačajnija grada koja su se nalazila u njenom sastavu, Karansebeša i Lugoša. Pored ostalih gradova, u sastavu ove teritorije se nalazio i Vršac. Područje Lugoškog i karansebeškog Banata je danas podeljeno između Rumunije i Srbije.
Ovo područje je za srpsku istoriju značajno po tome što je predstavljalo jedinu celinu u okviru vazalne otomanske kneževine Transilvanije gde je u značajnijem broju bilo prisutno srpsko stanovništvo.
Istorijat
Politički prethodnik ove teritorije bio je Severinski banat, pogranična teritorija srednjovekovne Kraljevine Ugarske, formirana u 13. veku. Posle Mohačke bitke, u razdoblju između 1526. i 1536. godine, teritorija Severinskog banata je podeljena, tako da njegovi istočni delovi (istočno od grada Oršave) ulaze u sastav Kneževine Vlaške, dok se zapadni delovi, zajedno sa još nekim područjima današnjeg Banata, uključuju u sastav novoformiranog Lugoškog i karansebeškog Banata u okviru Kneževine Transilvanije. Ostatak, odnosno veći deo današnjeg Banata dolazi pod direktnu osmansku upravu i postaje deo novouspostavljenog pašaluka sa sedištem u Temišvaru (Temišvarski pašaluk).
Početkom 17. veka, umesto Lugoškog i Karansebeškog Banata obrazovana je kratkotrajna Severinska županija, da bi ceo taj prostor potom došao pod direktnu osmansku upravu i bio uključen u Temišvarski pašaluk.
Teritorija
Lugoški i karansebeški Banat je obuhvatao područje u kojem su se nalazili sledeći gradovi:
Banovi
Banovi Lugoškog i karansebeškog Banata bili su:
2022. na filmu
2022. na filmu.
This Is the Army
This is the Army je američki filmski mjuzikl snimljen 1943. godine u režiji Michaela Curtiza. Predstavlja adaptaciju istoimenog brodvejskog mjuzikla Irvinga Berlina iz prethodne godine, koji je, pak, predstavljao "remake" njegovog mjuzikla Yip Yip Yaphank iz 1917. godine. Kao i teatarska verzija, i film je imao snažan propagandni naboj, odnosno glavna svrha mu je bila potaknuti moral američkih oružanih snaga i domaćeg stanovništva nakon ulaska u Drugi svjetski rat. Okvirna priča prikazuje kako brodvejski plesač (koga tumači George Murphy) ulazi u američku vojsku u Prvom svjetskom ratu te na Zapadnom frontu gubi nogu, ali se kasnije posvećuje porodici prije nego što će njegov sin (koga glumi Ronald Reagan) krenuti njegovim stopama, ali se i priključiti američkoj vojsci u Drugom svjetskom ratu. Film, u kome se, između ostalog, izvodi znamenita Berlinova pjesma God Bless America, doživio je ogromnu gledanost, ali je studio Warner Bros. cjelokupni prihod predao dobrotvornoj organizaciji Army Emergency Relief. Decenijama kasnije su dva člana glumačke postave - Murphy i Reagan - ušli u politiku kao članovi Republikanske stranke; Murphy je od 1965. do 1971. zastupao Kaliforniju u Senatu, a Reagan je postao guverner i predsjednik SAD. Reagan je zbog toga u šali Murphyja zvao "svojim Ivanom Krstiteljem".
Uloge
sami sebe:
Jezero žudnje
Jezero žudnje (Η Λίμνη των Πόθω) je grčki crno-bijeli igrani film snimljen 1957. godine u režiji Yorgosa Zervosa. Po žanru je drama. Protagonist, koga tumači Giorgios Fountas je siromašni ribar iz Missolonghija koji se suočava s bogatašem koji želi preuzeti sve ribarske brodice u gradu, ali i lijepom Atenjankom zbog koje će zanemariti djevojku iz svog kraja.
Milić Popović
Milić Popović (Kolašin, 11. XII 1961) je pesnik. Član je Odbora CANU za umjetnost. Služi se ruskim i francuskim.
Prvu pesmu objavio u časopisu Univerzitetska riječ (1982). Saradnja u periodici: Univerzitetska riječ (1981–1988), Mostovi (1982), Pobjeda (1983), Omladinski pokret (1984), Stvaranje (1984), Ovdje (1984, 1991–1992, 1999), Polja (1988, 1990), Stvaranje (1991–1992, 1995), Knjiž. reč (1991–1993), Sveske (1992–1993, 1995, 1997), Knjiž. novine (1993–1994), Serbian literary quarterly (1994), Pobjeda (1995, 1997), Revija, Quorum (1991-1995), Literatura (1992). Urednik časopisa Svjetla pozornice (Podg., 1997–1999), glavni i odgovorni urednik lista Fokus (Podg., 1998).
Zastupljen je u izboru 38 pjesnika Univerziteta Veljko Vlahović (Tg. 1984). Antologijama „Kvarenje omladine„ Z.Nikcevica (Pg.1989), „Melanholija rasta“ Z.Nikcevica (Bg.1991),“Antologija kratke price dvadesetog vijeka u Crnoj Gori“ M.Nedeljkovic (Pg 2001),“Voices from the faultline a Balkan antology“ A.Johnson i Zklin Nezic (Hampton,Virginia 2002) Priredio izbor iz studentske poezije Omladinski pokret (Tg. 1985) i Otklon: antol. crnogorske poezije druge polovine XX vijeka, sa B. Rakočevićem (Podg. 2000). Autor predg. pog. i dod. tekstova knjigama: R. F. Bulatović: Rovački kletvenik (Bg 1996); B. Brković: Poslednja verzija stvarnosti (Cet. 1998); M. M. Miljanić: Sunce u džepu (Rijeka Crnojevića 2000); R. Đ. Tripković: Kakvi smo (Podg. 2005); B. Brković: Decembar 2003 (Podg. 2005).
Bibliografija
Није за адаптацију, pesme, Никшић 1985; Тетовирање, pesme, Тг. 1990; Монокл, pesme, Бг 1993.
Rufino Hernández, Catemaco
Rufino Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris
Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris je mjuzikl temeljen na muzici, stihovima i pjesmama belgijskog kantaautora Jacquesa Brela premijerno izveden na Off-Broadway pozornici u New Yorku početkom 1968. godine. Predstava je uživala popularnost, te je bila izvođena u različitim gradovima krajem 1960-ih i početkom 1970-ih. Godine 1975. je dobila istoimenu filmsku adaptaciju.
Originalna produkcija
'''Pjesme dodane za filmsku verziju iz 1975. godine:'''
Machirachi, Guachochi
Machirachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2145 m.
Silverio Pérez, Tuxpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Gvožđe(II) oksalat
Gvožđe(II) oksalat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 143,864 Da.
Pueblo Nuevo de Porfirio Díaz, Chietla
Pueblo Nuevo de Porfirio Díaz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chietla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 766 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1145 m.
Preose, Cuneo
Preose je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Juskova Voľa
Juskova Voľa je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 296 stanovnika.
Preose, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Kubanski konvertibilni pezo
Kubanski konvertibilni pezo (peso cubano convertible) je jedna od dvije valute Kube. Njezin ISO 4217 kod je CUC, ali koristi se i simbol CUC$. Dijeli se na 100 konvertibilnih centava.
Lupu, Cergău
Lupu je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Cergău.
Kubanski konvertibilni pezo
Koristi se od 1994. godine, usporedno s kubanskim pezom. Koristi se u turizmu i za plaćanje luksuznih dobara. Tečaj mu je vezan uz tečaj američkog dolara u odnosu 1 USD za 1.08 CUC. Banka Kube izdaje kovanice od 1, 5, 10, 25, 50 centi, 1 i 5 konvertibilnih pezosa, te novčanice od 1, 3, 5, 10, 20, 50 i 100 konvertibilnih pezosa.
Senales, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1394 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1343 m.
Lupu, Cergău
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 375 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
DNK-DNK hibridizacija
DNK–DNK hbridizacija općenito se odnosi na molekulsko-genetičku tehniku kojom se mjeri stepen genetičke sličnosti između kompariranih fondova DNK sekvenci. Pritom se običbi određuje međusobna genetička distanca organizama i/ili populacija. Široko se primijenjuje u filogeniji i taksonomiji.
Metod
Radioaktivno označena DNK jednog organizma se miješa miješa s neoznačenom  DNK sa kojom seda se poredi. Mješavina se inkubira kako bi se omogućilo da DNK disocira na polulance i ponovo izduži, te formira hibridni,  dvosttruki (dvolančani)  niz nukleotida  hibridne DNK. Hibridizirane sekvence sa visokim stepenom sličnosti će se povezati čvršće, i zahtijevaju više  energije za  razdvajanje, tj. one se razdvajaju kada se zagrijavaju na višoj temperaturi nego različitije sekvence. To je proces poznat kao "DNK stapanje" (eng. DNK melting). Za procjenu profila stopljenje hibridizirane DNK, dvostruki DNK je potrebno  stavitti u kolonu i smešu grijati  u postupnim malim koracima. Na svakom koraku, kolona spere; hibridne sekvence će se u jednom ciklusu spiralizirati i sprati sa kolone. Temperature na kojima označena DNK silazi sa kolone odražavaju količinu sličnosti između sekvenci (a samohibridizirajući  uzorak služi kao kontrola). Ovi rezultati se kombiniraju, kako bi se utvrdio stupanj genetičke sličnosti između poređenih organizama.
Primjena u zoologiji
Kada se nekoliko vrsta komparira na taj način, mjere sličnosti dozvoljavaju da se rekonstruira filogenetsko stablo. Zato je ovo jedan od mogućih pristupa istraživanju molekulske biosistematike. Charles Sibley i Jon Ahlquist, pioniri ove tehnike, koristili su DNK-DNK hibridizaciju da ispitaju filogenetske odnose u  Sibley-Ahlquist taksonomiji ptica i Sibley-Ahlquist taksonomiji  primata.