cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albanska vojna historija (1912–1920)
U januaru 1916. godine, austrougarski 19. korpus je okupirao severnu i centralnu Albaniju. Regrutovane su Kurijeve plemenske trupe i organizovana je Albanska legija (Albanische Legion) sa austrougarskim oficirima i višim podoficirima. Imala je devet pešadijskih bataljona, svaki sa četiri čete jačine 150-170 ljudi. Austro-Ugarska žandarmerija i vojna policija ojačane albanskim regrutima su uspostavile relativno blagu okupacionu vlast.
Esad je krajem avgusta 1916. godine došao u Solun sa 800 albanskih žandarma, a u decembru 1916. godine general Sarej ga šalje u „Korčansku republiku" u Ohridskom sektoru u severnom Epiru koji je kontrolisala 3. grupa divizija Istočne armije. Esadovi žandarmi su se dobro borili u septembru 1917. godine i postavljeni su na front između Pogradeca i reke Skumbi. Tajni saveznički Londonski sporazum od 26. aprila 1915. je predvidao podelu Albanije - tehnički, državu Antante - i 3. juna 1917. italijanski general Ferero je proglasio protektorat Italije nad centralnom i južnom Albanijom (severna Albanija je dodeljena Srbiji i Crnoj Gori). Francuzi su 12. oktobra 1918. raspustili Esadove žandarme i 10. oktobra rasformirali Korčansku republiku.
Italijanske Albanske okupacione snage su 19. juna 1917. preimenovane u 16. korpus koji se u septembru sastojao od tri pešadijske divizije - 13. div. (Barleta i Palermo brig.); 36. div. (Pulja i Tanaro brig.) i 38. div. (Savona i Verona brig.) i 9. konjičke brigade. Do 31. oktobra 1918. godine italijanske i francuske trupe su proterale austrougarsku vojsku iz Albanije, ali je zatim 3.000 albanskih dobrovoljaca, pod Bajramom Kurijem, napalo Italijane i nakon kratkotrajnog Valonskog rata nateralo ih na povlačenje iz Albanije 2. septembra 1920. godine.
Rapavel
Rapavel je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Višnjan, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 114 stanovnika te 37 obiteljskih kućanstava.
Al Majhaf, Hajjah
Al Majhaf je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
Godina bez leta
mini|desno|300p|Razvoj globalne prosečne temparature tokom poslednjih 1.000 godina. Značajan pad se primeti nešto posle 1800. u većini rekonstrukcija globalne temparature. Godina bez leta poznata je i kao Godina siromaštva, a to je bilo 1816, kada je velika hladnoća tokom leta uništila useve u Severnoj Americi, američkom severoistoku i istočnoj Kanadi. Istoričar Džon D. Post to naziva poslednjom velikom prehrambenom krizom zapadnog sveta." . Glad izazvana tom pojavom dovela je do smrti 200.000 ljudi u Evropi.
Opis
Neuobičajena klimatska aberacija 1816. imala je najveći efekt na američkom severoistoku, kanadskom primorju, Njufaundlendu i severnoj Evropi. Tipično kasno proleće i leto na severoistoku SAD imaju relativno stabilnu temparaturu od oko 20° do 25 °C, a vrlo retko ispod 5 °C. Letnji sneg je izuzetno redak, iako se može desiti u maju.
U maju 1816. , mraz je uništio većinu useva, koji su bili posijani, a u junu su bile dve jake snežne mećave, u kojima se smrzlo dosta ljudi u istočnoj Kanadi i Novoj Engleskoj. U Kvebeku je bila oko stopa snega početkom juna. U julu i avgustu rečni i jezerski led je bio primećivan čak i u Pensilvaniji. Brze dramatične promene temperature bile su tada uobičajene, tako da se dešavalo da temparatura padne od 35 °C naglo na temparaturu blizu smrzavanja i to sve za nekoliko sati. Iako su poljoprivrednici južno od Nove Engleske uspeli da požanju nešto useva, cene kukuruza i drugih žitarica su dramatično narasle. Cena ovsa je od 12 centi po bušelu narasla na 92 centa po bušelu.
Uzroci
Danas se misli da su se odstupanja temperature desila zbog erupcije vulkana Tambora na ostrvu Sumbava u Holandskoj Istočnoj Indiji (današnja Indonezija ), koja je bila 5. aprila - 15. aprila 1815. Tada je ogromna količina vulkanskog pepela završila u gornjoj atmosferi.
Drugi vulkani koji su bili aktivni u tom periodu su:
Te dve erupcije su već izbacile veliku količinu pepela u atmosferu. Uobičajeno je da nakon masivne vulkanske erupcije padne globalna temparatura, jer se manje sunčanog zračenja probije kroz atmosferu do zemlje.
Efekti
Kao posledica serije vulkanskih erupcija, usevi u gorespomenutim oblastima su slabo rađali nekoliko godina pre 1815. Konačni udar je bila erupcija Tambore iz 1815. U Americi mnogi istoričari "Godinu bez leta" smatraju glavnim uzročnikom pokreta američkih kolonista prema zapadu i ubrzano naseljavanje američkog srednjeg zapada. Mnogo stanovništva je krenulo da traži bogatiju zemlju i bolje uslove za useve, pa su se pokrenuli prema Gornjem Središnjem Zapadu SAD (tada su to bile Severozapadne teritorije SAD).
Evropa se još oporavljala od posledica Napoleonovih ratova i postojala je velika nestašica hrane. U Velikoj Britaniji i Francuskoj su izbile pobune zbog nestašica hrane a skladišta hrane su u tim pobunama opljačkana. Nasilje je bilo najjače u Švajcarskoj, koja je imala malo obradive zemlje. Švajcarska vlada je proglasila vanredno stanje zbog opšte gladi. Velike oluje, abnormalne količine kiša i poplave velikih reka (npr. Rajne) u Evropi, su još više doprinele gladi. Osim toga u avgustu 1816. udario je i mraz. Jedan dokumentarac Bi-Bi-Sija koristio je brojke sakupljene u Švajcarskoj i procenjeno je da je te godine bilo duplo više umrlih, nego što je bilo uobičajeno. Procenjuje se da je ukupno bilo oko 200.000 mrtvih u Evropi zbog te neobične klimatske promene.
Erupcija Tambore izazvala je pojavu smeđeg snega u Mađarskoj. U Italiji se nešto slično dešavalo, tako da je tokom godine padao crveni sneg. Veruje se da je vulkanski pepeo u atmosferi bio uzrok te neobične boje snega.
U Kini su neuobičajeno niske temperature za leto upropastile rod pirinča u provinciji Junan što je dovelo do velike gladi. Padanje snega je zabeleženo leti na više mesta u dve provincije na jugu Kine. . Sneg je zabeležen i na Tajvanu, koji je imao tropsku klimu.
Kulturni efekti
Velika količina pepela u atmosferi doprinela je neobičnim spektakularnim zalascima sunca. To se vidi i na slikama M. V. Ternera.
Nedostatak zobi inspirisao je nemačkog izumitelja Karla Drajsa da istraži druge načine prevoza bez konja. To je dovelo do izuma dresine ili velosipeda, vozila koje je prethodilo današnjem biciklu.
Meri Šeli, Džon Vilijam Polidori i njihovi prijatelji odlučili su da tokom praznika u Švajcarskoj 1816. zbog velikog nevremena ostanu kod kuće. Da bi prekratili vreme, započeli su takmičenje u pisanju horor priča. Tada je Meri Šeli napisala Frankenštajna ili modernog Prometeja a Polidori Vampira.
Rheinmünster
Rajnaminster je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Raštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.603 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8216063.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Raštat Rajnaminster se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Raštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 132 metra. Površina opštine iznosi 42,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.603 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 155 stanovnika/km².
Puente Río Verde, Tepatitlán de Morelos
Puente Río Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1503 m.
Mossa
Mossa ima više značenja:
21. brdski armijski korpus (Wehrmacht)
desno|thumb|Korpus u [[Tirana|Tirani septembra 1943.]] desno|thumb|Korpus na [[Kosovo|Kosovu septembra 1943.]] 21. brdski armijski korpus Vermahta stavljan je na 12. avgusta 1943. pod komandu Druge oklopne armije. Štab Korpusa je, po prebacivanju iz Norveške, preuzeo komandu nad 100. lovačkom i 297. divizijom u Albaniji, sa ciljem odbrane jadranske obale od iskrcavanja saveznika. 181. divizija transportovana je tokom oktobra 1943. iz Norveške za Crnu Goru, gde je u prvo vreme bila potčinjena 5. SS korpusu. 21. korpus preuzeo je komandu nad ovom jedinicom u februaru 1944. i time preuzeo svoju oblas delovanja, koja je obuhvatala Crnu Goru, Sandžak, deo Kosova i Metohije i severnu Albaniju.
Na teritoriji Crne Gore i Sandžaka, snage Korpusa su, posredstvom svog obaveštajnog odeljenja i posredstvom teritorijalne Feldkomandanture 1080 (Cetinje) uspostavile veze sa Mihailovićevim četnicima i sa crnogorski federalistima. Preko 2. puka Brandenburg uspostavljena je veza sa lokalnom muslimanskom milicijom u Sandžaku. Nemačke snage su opremale i naoružavale ove trupe, i uključile ih u svoj sistem odbrane. Takođe su upotrebljavane i u ofanzivnim operacijama protiv NOVJ (operacije Bora, Frilingservahen, Ribecal). U julu 1944. četnici sa područja Korpusa preformirani su u Crnogorski dobrovoljački korpus, koji je u julu 1944. brojao 5.600 boraca, a u novembru 10.000.
U maju 1944, po svom formiranju, pod komandu Korpusa stavljena je i 21. SS divizija "Skenderbeg". Sa njom kao glavnom udarnom snagom, Korpus je pokrenuo operaciju Draufgenger protiv snaga NOVJ u dolini Lima. U ovoj operaciji nemačke snage su poražene. U toku operacije i nakon poraza počelo je osipanje 21. SS divizije. Njeni ostaci potčinjeni su u oktobru 1944. Korpusu "Miler" (kasnije 34. armijski korpus).
10. septembra 1944. Korpus je izašao iz sastava Druge oklopne armije i ušao u sastav Armijske grupe E.
Tokom oktobra 1944, nakon poraza 5. SS korpusa u Hercegovini i Dalmaciji, Korpus se našao u izolaciji, bez veze sa ostalim trupama. Komanda Jugoistoka naredila mu je da borbom probije sebi put i da se poveže se sa 5. SS korpusom u oblasti Mostara. U tom cilju Korpus je otpočeo napad od Podgorice prema Nikšiću, koji su držale snage NOVJ. Napad je posle višenedeljnih borbi okončan neuspehom, prvenstveno zahvaljujući umešnoj i upornoj odbrani Šeste crnogorske brigade.
Na južnom krilu Korpusa, napad se nije ni ispoljio. Na tom području inicijativu je preuzela Primorska operativna grupa NOVJ, koja je 20. oktobra 1944. oslobodila Grahovo, 11. novembra Cetinje, i 17. novembra nakon teških borbi Ledenice, ključni položaj za vezu Boke Kotorske sa unutrašnošću. 26. novembra POG je likvidirala poslednje nemačko uporište u Boki.
U ovim borbama pod nemačkom komandom učestvovale su i četničke snage Pavla Đurišića. Naročito su se istakle u borbama za Grahovo i Cetinje. U svom izveštaju o brojnom stanju, komandant Armijske grupe E navodi da ih ima 10.000, i smatra ih integralnim delom svojih formacija).
Nakon neuspeha napada u pravcu Hercegovine, nakon posete liniji fronta, krajem novembra 1944. komandant Jugoistoka naredio je da se pokša proboj od Podgorice preko Kolašina i Mateševa prema dolini Lima. Ovom proboju asistirale su snage 91. korpusa prodorom iz Prijepolja prema Bijelom polju i Mojkovcu. Napadni klinovi dva korpusa spojili su se i 21. korpus otpočeo je evakuaciju putem Podgorica - Kolašin - Bijelo Polje- Prijepolje - Višegrad.
Četnici Pavla Đurišića odvojili su se od nemačke glavnine u oblasti Prijepolja, i nastavili preko Sandžaka za istočnu Bosnu, zapadno od nemačkih snaga.
Prilikom izvlačenja, snage NOVJ vršile su napade na bočna osiguranja i zaštitnice, a savezničko vazduhoplovstvo na kolone u izvlačenju, tako da je Korpus pretrpeo znatne gubitke, naročito u tehnici i motorizaciji.
Od januara 1945. Korpus je, u nešto izmenjenom sastavu, držao front u istočnoj Bosni i Hercegovini, sa centrom u Sarajevu. Sredinom februara Korpus je poražen u Hercegovini od 8. korpusa NOVJ ojačanog 29. divizijom (u takozvanoj Mostarskoj operaciji), i izgubio je Mostar. U Sarajevskoj operaciji uspešno je izbegao opkoljavanje, i uz gubitke se povukao u Slavoniju.
Ostaci Korpusa predali su se snagama JA početkom maja 1945. u Sloveniji.
Kuna (NDH)
Kuna (NDH) je od 1941. - 1945. bila valuta Nezavisne Države Hrvatske. Zbog rata i ekonomskih grešaka kuna je patila od konstantne devalvacije to jest konstantnog pada vrednosti.
Propašću kvislinške NDH u maju 1945. godine kuna se prestala koristiti,a preostale novčanice su zamjenjene za jugoslavenske dinare između 30.6. i 9.7. 1945.
Novčanice (kune) u kolanju: 0,50 ban, 1 i 2 kn (25. rujna 1942.) 10 kn (30. kolovoza 1941.) 50, 100, 500 i 1000 kn (26. svibnja 1941.) 5000 kn (15. srpnja 1943.) 1000 i 5000 kn (1. rujna 1943.)
Novčanice (kune) koje zbog ratnih okolnosti nisu izdane, a u potpunosti su bile izrađene: 100 i 500 kn (1. rujna 1943.) 20 i 50 kn (15. siječnja 1944.)
Novčanice u izradi: 10000 kn (1. rujna 1943.) tiskanje pripremljeno, poznat samo 1 primjerak u muzeju u Leipzigu
Novčanice u pripremi: 50000 kn (28.2.1945.) završeni nacrti ali nije započeto tiskanje
Korištenjem dinara preostalih iz Kraljevine Jugoslavije nanijete su mnoge štete na početku, jer zbog poroznosti granice prema Srbiji nije bilo moguće nadzirati veličinu emisije novca.
Tečaj kune 1941. - 1945. u odnosu na njemačku RM (Reichsmarku) bio je fiksan 20 Kn za 1 RM (1 USD = 2,50 RM ili 50 Kn. Od jeseni 1942. za doznake iz svijeta građanima i vojnicima na službi u Wehrmachtu primjenjivan tečaj 40 kn = 1 RM, od proljeća 1943. 60 kn = 1 RM, od jeseni 1944. do 8.5. 1945. 120 kn = 1 RM.
152. pne.
Godina '''152. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Marcela i Flaka (ili, rjeđe, godina 602. Ab urbe condita). Oznaka 152. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
La Bocana, Cuautepec
La Bocana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cuautepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Person County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 39.464, što je 3.841 (10,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Glastonburyjska opatija
Po legendi nju je još u 1. vijeku osnovao Josip iz Arimateje, pretpostavlja se da je ta legenda potekla od redovnika iz same Glastonburyjske opatije, tokom 12 i 13. vijeka. Kad su je oni nastojali predstaviti kao jednu od stalnih rezidencija Kralja Arthura, u želji da postanu lideri kršćanstva u Britaniji.
Historija
Evangelizirani Saksonci osvojili su drevnu Grofoviju Somerset u 7. vijeku. Njihov kralj Ine od Wessexa, i danas se cijeni kao jedan od najznačajnijih figura u historiji te opatije. Kao čovjek iz tog kraja učvrstio je status i prihode opatije, a po legendi je podigao i kamenu crkvu, za koju se pretpostavlja da se nalazila kod zapadnog kraja crkvenog broda.
Tu crkvu je u 10. vijeku proširio opat iz Glastonburya Dunstan, koji je 960. postao Nadbiskup Canterburyja.
Nakon Normanskog osvajanja Engleske 1066. niti svo bogatstvo opatije nije moglo ublažiti muke saksonskih redovnika.
Premda je prvi normanski opat Turstin, bio nasilan prema redovnicima koji nisu stali na njegovu stranu, izučene normanske zanatlije pridonijele su veličini opatije izgradnjom veličanstvenih zgrada sagrađenih istočno od stare crkve.
Normansko proširenje opatije bilo je toliko veliko, da je u vrijeme kad je napisan Domesday Book - 1086. Glastonbury bio je najbogatiji samostan u zemlji.
Río Cuapinol, San Mateo Río Hondo
Río Cuapinol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Río Hondo.
Glastonburyjska opatija
Historija
Većina normanskih zgrada izgorjele su u požaru 1184. tako da danas praktički nema ništa iz tog perioda.
Río Cuapinol, San Mateo Río Hondo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1157 m.
Glastonburyjska opatija
Historija
Tadašni redovnici našli su se na sto muka, pa su nastavili raditi u brodu iz 12. vijeka, kog su nabrzinu obnovili i koristili gotovo punih 30 godina, sve dok nisu podigli novu crkvu. U nju su se uselili za Božić - 1213. iako izgleda da nije bila u potpunosti dovršena.
Tokom 14. vijeka je opat Opatije Glastonbury, kao glavar druge najbogatije opatije u Britaniji (nakon Westminsterske), živio na visokoj nozi i imao veliku moć. Danas su najbolje očuvani primjeri njegove moći i bogatstva, fragmenti opatijske kuhinje, koja je bila dio veličanstvene opatove palače, koju je započeo graditi John de Breynton (1334-42).
U to vrijeme privilegirani hodočasnici mogli su odsjesti u samoj opatiji, iskopanjem je otkriven stan na južnom kraju opatove palače, podignut za posjet kralja Henryja VII..
Moć i ugled Opatije Glastonbury završio je 1536., kad je Henry VIII. u 27. godini svoje vladavine zabranio rad svih samostana u Britaniji, tako da ih do 1541. više nije bilo.
Središnji valonski kanal
mini|lijevo|Položaj zaštičenih [[Brodska prevodnica|prevodnica na Središnjem valonskom kanalu]] Središnji valonski kanal (francuski: Canal du Centre) je kanal u Belgiji koji povezuje rijekeMeuse i Scheldt, te svojom duljinom od 20,9 km (i razlikom visine od 89.52 m) povezuje umjetno jezero Grand Large, kod predgrađa Monsa -Nimy, sa kanalom Bruxelles-Charleroi kod Seneffea.
Ustave
mini|Središnji valonski kanal mini|[[Brodska prevodnica Strépy-Thieu]] Četiri brodske prevodnice (hidraulični liftovi za brodove), na Središnjem valonskom kanalu kod grada La Louvièrea u industrijskoj dolini (Sillon industriel), u valonskoj Provinciji Hainaut, su 1998. upisane na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi kao jedinstven primjer iznimno vrijednih industrijskih građevina koje su još uvijek u funkciji. Prevodnice se nalaze na 6.790 m dugom dijelu kanala koji ima razliku visine od 66 metara. izgrađene su od 1888. do 1917., a dizajnirao ih je britanski inženjer Edwin Clarck iz firme Stansfield & Clarck.
Prevodnice su dvostruke, a sastoje se od vertikalno pokretnih tankova (caissons) koje u sredini drži željezni stup. Dva stupa su hidraulikom povezani tako da dižu jedan od tankova dok se drugi spušta, čime težina jednog tanka je uravnotežena težinom drugog.
Ti su liftovi inspirali druge inženjere, kao što je Richard Birdsall Rogers, za gradnju brojnih drugih liftova po kanalima, kao što su liftovi u Peterboroughu i Kirkfieldu u Kanadi.
Danas se ovaj dio kanala ne koristi za komercijalni promet koji je preusmjeren na njegov paralelni veći kanal, izgrađen 2002. Novi kanal može primiti brodove teške do 1350 tona (europski standard), dok je stari mogao samo do 350 tona. Na novom kanalu postoji samo jedna prevodnica sa liftom za brodove, ogromna prevodnica Strépy-Thieu (na slici lijevo označeno slovom "A") izgrađeno od 1982.-2002., koje diže brodove na visinu od 73.15 metra i najveće je takve vrste na svijetu.
Mirandillas, Encarnación de Díaz
Mirandillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2038 m.
Motta Grossa
Motta Grossa ima više značenja:
Ksilitol oksidaza
Ksilitol oksidaza (, ksilitolna oksidaza, ksilitol:kiseonik oksidoreduktaza, AldO) je enzim sa sistematskim imenom alditol:kiseonik oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim iz Streptomyces vrste IKD472 i iz Streptomyces coelicolor je monomerna oksidaza koja sadrži jedan molekul FAD-a po molekulu proteina. Ksilitol i sorbitol su preferentni supstrati.
Alexandru Odobescu, Buda
Alexandru Odobescu je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Buda.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 292 m.
Guardamiglio, Lodi
Guardamiglio je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Nisipi, Fârtățești
Nisipi je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Fârtățești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Radoši kod Žbandaja
Radoši kod Žbandaja je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Poreča, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 61 stanovnika te 19 obiteljskih kućanstava.
Kokošari (TV drama)
Kokošari je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb i režiji Marija Fanellija, emitrirana 1968. godine. Scenario je napisao Ivo Štivičić, koji je radnju smjestio na kraj Drugog svjetskog rata. Protagonisti, koje tumače Ivo Serdar i Dragan Milivojević, su dvojica pripadnika Hrvatskog domobranstva koja nastoje rat provesti što dalje od borbe, te se u dubokoj pozadini bave sitnim kriminalom za račun svog pretpostavljenog (koga tumači Fabijan Šovagović). Radnja prikazuje kako dobiju zadatak sprovesti uhićenog partizanskog obavještajca (koga glumi Pavle Bogdanović), pri čemu se pred njih postavljaju brojne moralne i druge dileme. TV-drama, prema riječima samog Štivičića, nije prikazana u integralnom obliku, s obzirom da je tadašnja cenzura isjekla danas izgubljenu scenu u kojoj protagonistima ustaški časnik (koga glumi Jovan Ličina) govori o "krahu svih hrvatskih iluzija".
Štivičić će se sličnim temama baviti u svom najpoznatijem djelu, TV-seriji Kuda idu divlje svinje, te TV-filmu Tamburaši iz 1982. godine.
Uloge
Ostale uloge ▼
La Fuga, Tila
La Fuga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1222 m.
Madonna del Paneto, Rovigo
Madonna del Paneto je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Ro67-4853
Ro67-4853 je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 325,358 Da.
Porte des Lilas (film)
Porte des Lilas je francusko-italijanski crno-bijeli film snimljen 1957. u režiji Renea Claira. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju romana La Grande Ceinture Renéa Falleta. Protagonisti - koje tumače Pierre Brasseur i Georges Brassens - su dva pariška siromaha, besposličara i pijanice koji, nastojeći prekinuti monotoniju, pružaju utočište odbjeglom kriminalcu i ubici (koga tumači Henri Vidal). Radnja prikazuje kako se situacija zakomplicira kada se jedan od njih zaljubi u kriminalčevu djevojku (koju tumači Dany Carrel).
Motta
Motta ima više značenja:
Roman Melod
Roman Melod (grč. Ρωμανὸς ὁ Μελωδός, 6. vek) bio je vizantijski pesnik, rođen u Emesi (danas Homs u Siriji).
Stvaralaštvo Romana Meloda predstavlja vrhunac vizantijske [Himnografija|himnografije]]. Retko je koji vizantijski pesnik dobio tako krupne epitete kao Roman. Ne samo što ga smatraju "Pindarom ritmičke poezije" i "najvećim vizantijskim pesnikom", nego se dopušta mogućnost da Roman bude proglašen "najvećim crkvenim pesnikom svih vremena" (Karl Krumbacher). Hrišćanska crkva je, sa svoje strane, suptilnu religioznu inventivnost ovog meloda (= pevača) nagradila ranom kanonizacijom i ubrajanjem u znamenite svece Istoka. Donekle legendarni, podaci njegovog žitija omogućavaju da se rekonstruišu bar neke osnovne okolnosti biografije: rođen je svakako u Siriji, po narodnosti Jevrejin; u bejrutskoj crkvi Vaskresenja bio je đakon, a u Carigrad prelazi za vlade cara Anastasija I (491–518), gde služi kao sveštenik i piše veliki broj himni (kondaka) – legenda kaže: celu hiljadu. Najuspelije su mu, na primer, božićna pesma, pesma o strašnom sudu, o Judinoj izdaji i sl. Njegovo se pesništvo odlikuje svečanim, ali jednostavnim i elegantnim izrazom, bogatim figurama, nenameštenom, diskretnom dramatikom. Nikada ne prelazi u patetiku, verbalističko fraziranje mu je tuđe, i tako izbegava loše strane poznije vizantijske himnografije (8–11. vek). Na žalost, upravo je ta himnografija – verovatno zbog svoje veće liturgijske upotrebljivosti – potisnula delo Romana Meloda, i tek od nedavno oživljava interesovanje za ovoga pravog pesnika, pesnika ukusa, mere i duboke lirske topline.
Akatist (Ἀκάθιστος), izuzetno svečana himna, jedan je od vrhunaca Bogorodičinog kulta, ali i vizantijske crkvene pesme uopšte. To je pohvala Bogorodici u 24 strofe koje redom počinju slovima grčkog alfabeta. Himna je nazvana tako jer se peva stojeći. Akatist je pripisivan carigradskom patrijarhu Sergiju, Georgiju Pisidi pa čak i patrijarhu Fotiju, mada je Sergijevo autorstvo izgledalo najverovatnije s obzirom na vezivanje uvodne strofe Akatista za istorijski događaj razbijanja avarsko-slovenske opsade Carigrada 626. godine. Međutim, novija istraživanja formalnih i sadržinskih elemenata ove himne sve više upućuju na Romana Meloda kao njenog autora. Uvodna strofa je verovatno kasnije zamenila prvobitni Romanov tekst. Osećanje ekstatične zahvalnosti Bogorodici kao posrednici spasenja teče u ovoj himni kroz niz blistavih metaforskih epiteta kakve je samo grčki jezik, sa svojim neograničenim mogućnostima pravljenja prideva i neiscrpan u simbolici, mogao da načini.
Pian della Pieve, Macerata
Pian della Pieve je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Probudi se, Trnoružice!
Probudi se, Trnoružice! je jugoslavenska TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1969. godine. Režirao ju je Mario Fanelli, a scenario je napisao Momo Kapor.
IC 4315
Reference
</references>
Poca, West Virginia
Poka je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
La Palma, Tepatitlán de Morelos
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1887 m.
Zasićena mast
Zasićena mast je mast koja se sastoji od triglicerida koji sadrže samo zasićene masne kiseline. Zasićene masne kiseline nemaju dvostruku vezu između atoma ugljenika u lancima masnih kiselina. Drugim rečima njihovi lanci atoma ugljenika su potpuno zasićeni atomima vodonika. Postoje mnoge vrste prirodnih zasićenih masnih kiselina, koje uglavnom razlikuju po proju atoma ugljenika, od 3 ugljenika (propionska kiselina) do 36 (heksatriakontanoinska kiselina).
Razne masti sadrže različite proporcije zasićenih i nezasićenih masti. Primeri hrane koja sadrži visoke proporcije zasićene masti su kajmak, sir, puter, i topljeno maslo; loj, slanina, i masna mesa; kao i pojedini biljni proizvodi kao što su kokosovo ulje, pamukovo ulje, ulje palminih koštica, čokolada, itd.
Römerstein
Remerštajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.876 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415088.
Prozolanapiron-II oksidaza
Prozolanapiron-II oksidaza (, Sol5, SPS, solanapironska sintaza, prozolanapironska II oksidaza) je enzim sa sistematskim imenom prozolanapiron-II:kiseonik 3'-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi fitotoksina solanapirona u nekim gljivama. On je bifunkcionalani enzim koji katalizuje oksidaciju prozolanapirona II i naknadnu Diels Alderovu cikloizomerizaciju produkta prozolanapirona III do (-)-solanapirona A (cf. EC 5.5.1.20, prozolanapiron III cikloizomeraza).
Bitka na Katalaunskim poljima
Uvod
Huni su oko 375. iz područja Centralne Azije prodrli u istočnu Evropu, prvenstveno u stepe i ravnice današnje Južne Rusije i Ukrajine, odakle su protjerali dotadašnje stanovništvo, uglavnom Gote, čija će migracija na zapad izazvati lančanu reakciju odnosno seobe germanskih naroda na zapad, poznate kao Velika seoba naroda. Na udaru tog procesa se našlo Rimsko Carstvo, a prije svega njegov zapadni dio gdje je 406. došlo do kolapsa dotadašnjeg limesa na Rajni, odnosno masovnog priliva germanskih naroda na područje tadašnje rimske Galije. Zapadni rimski carevi su im formalno priznali status federata te ih koristili kao najamnu vojsku kako u vlastitim građanskim ratovima, tako protiv drugih barbarskih naroda izvan granica Carstva, ali su u stvarnosti ti narodi stvorili entitete koji su funkcionirali kao države u državi. Do sredine 5. vijeka je rimska vlast u Galiji zbog toga uglavnom izgubila svoj autoritet - na krajnjem zapadu su svoju de facto državu imali keltski Bretonci, na sjeveru Franci, na jugozapadu Vizigotsko Kraljevstvo i na gornjem toku rijeke Rhone Burgundi. Rimska vlast je bila ograničena na gradove, mediteransku obalu i na uske pojase duž glavnih rijeka - Loire (sa sjedištem u Aurelijanumu (današnji Orleans) i Rhone.
U međuvremenu su Huni na osvojenim područjima od naroda koje nisu istrijebili ili protjerali učinili svoje podanike, koristeći u tu svrhu asimilaciju, vazalizaciju i dinastijske brakove. Zahvaljujući tome je stvoreno veliko Hunsko Carstvo koje se do 5. vijeka prostiralo od obala Volge na krajnjem istoku do obala Rajne na zapadu, odnosno od Baltika na sjeveru i Alpa i Dunava na jugu. Odnosi između Huna i Rimljana, koji su ispočetka bili relativno dobri, pogoršali su se otkako je 434. na hunsko prijestolje došao Atila, a pogotovo kada je istočnorimski car Teodozije II zaključio kako Hunima više ne mora plaćati danak kojim je čuvao mir na svojoj sjevernoj granici. To je dovelo do rata u kome su 447. Atilini Huni uspjeli poraziti Teodozijeve trupe, te opustošiti i opljačkati Trakiju i današnju sjevernu Grčku. S druge strane, nedostatak opsadnih sprava i snaga gradskih bedema je zaustavila Atilin pokušaj da osvoji i opljačka prijestolnicu Konstantinopol, a nedostatak ratne mornarice mu je priječio dalje pohode na bogatu Malu Aziju i istočne provincije. Zbog toga je Atila oko 450. odlučio pokrenuti novi veliki pohod, ovaj put na Zapadno Rimsko Carstvo, s čijim je magister militumom i de facto vladarom Aecijem dotada bio u dobrim odnosima.
Prema Jordanu, Atilu je preko izaslanika na pohod nagovorio Gajzerih, kralj Vandala zabrinut zbog mogućnosti da Aecije organizira pohod kojim bi se uništilo vandalska država u Sjevernoj Africi. Gajzerih je preko Atile nastojao spriječiti tu mogućnost, a istovremeno je nastojao Vizigote i njihovog kralja Teodorika natjerati da stanu na njegovu stranu.
Drugi historičari, pak, tvrde da je povod za Atilin pohod pružila Honorija, sestra zapadnorimskog cara Valentijana III koja je bila sklona razvratu, odnosno spletkama u cilju svrgavanja svog brata. Nakon što je razotkrivena njena ljubavna veza sa carskim komornikom za kaznu je prvo poslana u manastir, a potom udana za caru odanog senatora. Nastojeći se osloboditi, Atili je poslala zaručnički prsten odnosno zahtjev da je oslobodi. Atila je zahtjev formalno prihvatio, te potom od Valentijana III tražio njenu ruku, odnosno polovicu Zapadnog Carstva kao miraz. Odbijanje tih zahtjeva je Atili poslužilo da početkom 451. pokrene dugo pripremani pohod.
Pohod na Galiju i rimska reakcija
thumb|levo|250px|Atilin pohod u Galiju
Atila je za pohod prikupio veliku vojsku u kojoj su Huni činili samo manji dio; ona je najvećim dijelom bila sastavljena od hunskih vazala među kojima su se najviše isticali Ostrogoti pod Ardarikom, Gepidi pod Valamirom, kao i drugi germanski narodi. Kasnoantički autori također navode da su u redovima Atiline vojske bili i Bastarni i Skiti, ali moderni historičari vjeruju da je to anakronistička referenca na potomke tih drevnih naroda, odnosno narode koji su zauzeli njihova područja. U svakom slučaju, Atili je prilikom pohoda značajno pomogla i njegova reputacija uspješnog vojskovođe koji je bez milosti uništavao svakoga tko mu se pokuša suprotstaviti.
Galija je odabrana za cilj pohoda zato što je bila među bogatijim zapadnorimskim provincijama, ali i zbog dinastijskog sukoba među Francima koji je Atili trebao olakšati napredovanje. Zbog toga je franačko područje, odnosno provincija Gallia Belgica odabrana za rutu vojske. Atila je pohod započeo prvo izbivši, a potom prešavši Rajnu te potom osvajajući, pljačkajući i uništavajući gradove na njenoj lijevoj obali, prije nego što se okrenuo na zapad odnosno jug. Jedan od značajnijih gradova koji je tada stradao bio je Divodorum (današnji Metz), koji je pao 7.aprila. Kasnije su i drugi gradovi doživjeli istu sudbinu, pri čemu su se bilježili masovni pokolji stanovništva, uključujući kršćansko svećenstvo koje se kasnije poslužiti kao materijal za mučeničke hagiografije. Gradovi koji su izbjegli uništenje su bili Pariz, čije je spasenje pripisano molitvama Svete Genoveve, odnosno Troyes, čiji je biskup Lupus, prema predaji, osobno nagovorio Atilu da poštedi grad i zauzvrat pristao pratiti njegovu vojsku.
Nakon što su današnja Belgija i sjeverna Francuska opustošene ili stavljene pod hunsku vlast, Atila je koncentirao svoje snage te napao dolinu Loire, odnosno Aurelijanum. Grad je čuvao garnizon alanskih federata na čelu sa kraljem Sangibanom. Do juna su hunske snage došle do grada i stavile ga pod opsadu. Sangiban je, prema navodima Jordana, odlučio prijeći na Atilinu stranu te je bio spreman otvoriti gradske dveri, ali su ga u tome spriječili građani.
U međuvremenu je Aecije iz Italije krenuo sa vojskom u Galiju kako bi se suprotstavio Atili. Njegova je vojska, prema navodima historičara, nije bila "rimska" u doslovnom smislu riječi, s obzirom da se u potpunosti sastojala od "barbarskih" pomoćnih trupa, odnosno nije imala nijednog redovnog rimskog vojnika. S druge strane je Aecije bio vrlo dobar izbor za komandanta ove operacije, s obzirom da je nakon bitke kod Ravenne neko vrijeme bio u izgnanstvu među Hunima, te dobro upoznao kako Atilu, tako i Hune, njihov način života i ratnu vještinu. Aecije je, međutim, bio svjestan da se s tom vojskom ne može ravnopravno suprostaviti Atili i pokušao je nagovoriti vizigotskog kralja Teodorika I da mu se pridruži.
Teodorik je ispočetka oklijevao, ali ga je tek nagovor lokalnog rimskog magnata Avita, kao i približavanje Huna samim vizigotskim područjima u jugozapadnoj Galiji, natjerao da se predomisli i sklopi savez sa Aecijem. Rimska i vizigotska vojska kojoj su se, također na Avitov nagovor, priključili i drugi germanski federati, je stigla u blizinu Aurelijanuma 14. juna. U tom je trenutku Atila, prema navodima kasnoantičkih historičara, bio tik pred osvajanjem grada, ali je brzo zaključio da ga ne može istovremeno zauzeti i odbaciti napad brojčano snažnog neprijatelja. Zbog toga je odlučio napustiti opsadu i sa vojskom krenuti na istok u nadi da će naći povoljno mjesto na kome bi se mogao suprotstaviti Aeciju i Teodoriku.
Tok bitke
thumb|desno|250px|Tok bitke
Nakon toga je Atila toga pozvao vidioce da, u skladu sa hunskim običajima, na temelju životinjske utrobe što će se dogoditi ako primi bitku. Oni su mu odgovorili da će Hune zadesiti velika nesreća, ali i da će i jedan od neprijateljskih vođa biti ubijen. Atila je, usprkos svemu, odlučio da se suprotstavi neprijatelju, nadajući se da će ubijeni neprijateljski vođa biti Aecije. Za svaki slučaj, u nastojanju da što više smanji gubitke u slučaju poraza, bitku je odlučio započeti kasno popodne, kako bi pad mraka spriječio borbe i omogućio eventualno povlačenje.
Saveznička vojska je bila podijeljena u tri grupe - lijevo krilo su držali Aecijevi Rimljani, a desno Teodorikovi Vizigoti. Centar je namjerno ostavljen Alanima, s obzirom da je postojala mogućnost da nepouzdani Sangiban usred bitke prebjegne Atili; ako bi se to dogodilo, saveznička vojska bi još uvijek mogla imati očuvana krila. Hunima je, pak, borbeni raspored i taktiku odredilo uzvišenje koje se nalazilo na središtu Katalaunskog polja; oni su uspjeli zauzeti njegov desni rub, a Rimljani lijevi. Atila je držao da će mu posjed cijelog uzvišenja donijeti prednost, te je naredio sveopći napad. Međutim, Rimljani su uspjeli zauzeti taj položaj i odbiti hunski napad s teškim gubicima. Hunske trupe su sa uzvišenja natjerane u povlačenje, izazvavši potpuni metež i kaos u svojim redovima.
Marko Porcije Katon Licinijan
Rodio se kao sin Katona Starijeg i njegove prve supruge Licinije. Po majci je dobio nadimak Licinijan, a njime se razlikovao i od svog istoimenog brata Marka Porcija Katona Salonijana (rođenog u braku Katona Starijeg sa Salonijom).
Motti
Motti ima više značenja:
Marko Porcije Katon Licinijan
Antički izvori navode kako je Katon Stariji imao najvažniju ulogu u odgoju svog sina, nastojeći upravo u njemu stvoriti oličenje tradicionalnih rimskih vrlina. U djetinjstvu ga je izlagao vrućini i hladnoći, nastojeći ga "očeličiti". Također je zabranio svom učenom robu Hilonu da ga podučava, držeći da bi dječak mogao od njega preuzeti "ropske" manire i mentalitet. Umjesto toga je sam napisao privatnu Enciklopediju, odnosno udžbenike iz kojih je Licinijan trebao naučiti sve o životu.
Bitka na Katalaunskim poljima
Tok bitke
Saveznici su potom krenuli u juriš. Na desnom krilu su Vizigoti napredovali daleko brže od Alana u centru i uspjeli su doprijeti do samog Atilinog logora, koga su Huni utvrdili u posljednji trenutak koristeći vlastita kola. U međuvremenu je vizigotski kralj Teodorik prilikom juriša poginuo, a da to njegovi ljudi uopće nisu zamijetili; prema jednoj verziji je pao s konja i bio pregažen na smrt od strane vizigotskih konjanika, prema drugoj verziji ga je kopljem proboo ostrogotski velmoža Andag. Kaotično napredovanje saveznika, kao i pad mraka, je dovelo do toga da Teodorikov sin i nasljednik Torismund, koji uopće nije znao da mu je otac poginuo, greškom uđe u Atilin logor gdje je teško ranjen i odakle se jedva izvukao. Ni sam Aecije nije bio potpuno siguran u ishod bitke.
Marko Porcije Katon Licinijan
U javni život je ušao godine 173. pne. prilikom pokretanja pohoda na Liguriju pod konzulom Markom Popilijem Lenasom. Međutim, legija u kojoj je služio je raspuštena prije početka samog pohoda. Pet godina kasnije, za vrijeme trećeg makedonskog rata je stupio u vojsku konzula Lucija Emilija Paula Makedonca. Sudjelovao je u bitci kod Pidne gdje se istakao hrabrošću i bio ranjen. Nakon toga je zbog rana otpušten iz vojske, a Paul mu je dao svoju kći Emiliju Terciju za ženu. Nakon toga se posvetio pravu. Neki historičari rimskog prava, na temelju fragmenata i citata kasnijih autora, tvrde da od njega potiču regula catoniana.
Bitka na Katalaunskim poljima
Tok bitke
On je postao poznat tek sljedećeg dana, kada se ispostavilo da je Atilin logor opkoljen od strane savezničkih snaga, ali i da je polja ispred njega prekriveno "hrpama" leševa vojnika obje strane. Vizigoti su tek tada, nakon što su "iskopali" jednu takvu hrpu, otkrili da je Teodorik mrtav. Njegov sin Torismund je inzistirao na osveti, odnosno da se Atilin logor napadne i njegova vojska dokrajči. Sam Atila je u logoru bio uvjeren kako se nalazi u beznadežnom položaju, te je naredio da se izgradi velika pogrebna lomača na koga će ga spaliti kako živ neprijatelju ne bi mogao pasti u ruke.
Aecije je, međutim, odlučio odustati od napada. Kasnoantički historičari tu odluku tumače prije svega političkim kalkulacijama. Potpuno uništenje Atile i njegove vojske bi učinilo bespredmetnim savez Rimljana i Vizigota, odnosno ohrabriti Vizigote da zauzmu cijelu Galiju. Stoga je svoje saveznike potaknuo da smjesta napuste bojište. Torismundu je rekao kako se mora što hitnije vratiti u Akvitaniju kako bi osigurao prijestolje, a na sličan način je natjerao i Franke da napuste bojište. Njihov brzi odlazak je iskoristio kako bi svojim ljudima pribavio ratni plijen koji bi inače mogli preuzeti njegovi saveznici.
Atila je ispočetka povlačenje Vizigota i Franaka vidio tek kao smicalicu s kojom ga je Aecije pokušao natjerati da napusti relativnu sigurnost svog logora. Tek kada je bio posve siguran da ga nitko neće goniti, sa svojom iscrpljenom i demoraliziranom vojskom se povukao na istok i prešao Rajnu. Time je njegov pohod na Galiju bio završen.
Posljedice
Usprkos teškog poraza, Atila nije odustao od planova da pokori Zapadno Rimsko Carstvo. Već sljedeće godine je, i dalje koristeći svoje fiktivne zaruke sa Honorijom kao povod, pokrenuo još jedan pohod, ovaj put na Sjevernu Italiju. Tom prilikom su zauzeti, opljačkani te uništeni ili opustošeni brojni gradovi kao Akvileja, Verona i Mediolanum. Potom je skrenuo na jug prema Rimu, ali je od daljeg napredovanja odustao nakon susreta sa papom Lavom I Velikim. Umjesto toga se Atila okrenuo ponovno na istok, odnosno počeo planirati još jedan pohod na Konstantinopol; u tome ga je zaustavila smrt od moždanog udara godine 453. Odmah nakon toga je među njegovim sinovima izbio građanski rat, što su brojni podređeni narodi iskoristili kako bi se oslobodili hunske vlasti. Već 454. se Hunsko Carstvo de facto raspalo, a za generaciju-dvije i sami Huni nestali tako što su pobijeni ili asimilirani od susjednih naroda.
Ni samo Zapadno Carstvo nije uspjelo dugo nadživjeti Atilinu državu, s obzirom da je 476. svrgnut posljednji zapadnorimski car, a do 486. ugašeni posljednji tragovi zapadnorimske vlasti u Iliriku i Galiji. Na tom području su sada i de iure vlast preuzeli germanski kraljevi, odnosno potomci kraljeva koji su se na Katalaunskim poljima borili na obje strane.
Različita tumačenja važnosti
Nedostatak opipljivog ishoda, s druge strane, nije spriječila historičare da još u kasnoj antici bitci na Katalaunskim poljima daju veliki historijski značaj. To se prije svega odnosilo na razmjere krvoprolića, neuobičajeno visoke čak i za period koji se tradicionalno smatra jednim od najkaotičnijih i nanasilnijih u evropskoj historiji. Jordan je tako opisivao kako su se za vrijeme i nakon bitke stvorili "potoci krvi", a filozof Damaskije tvrdio da su od svih sudionika bitke na obje strane preživjeli "samo vođe i šačica njihovih neposrednih pratilaca". Koliko je, zapravo ljudi, poginulo je teško utvrditi; većina historičara je skeptična prema Hidacijevim tvrdnjama o 300.000, odnosno Jordanovim o 165.000 mrtvih, te smatra da je vjerojatnije da se broj mrtvih mogao mjeriti u desecima hiljada. U svakom slučaju, dojam na suvremenike je bio velik, odnosno da je bitka za mnoge, po Gibbonu, predstavljala "stvaran i efektivan gubitak, dovoljan da opravda tvrdnje historičara kako cijele generacije mogu biti zbrisane zbog ludila kraljeva u jednom satu".
Bitci su važnost pripisali kasniji historičari, primijetivši kako je predstavljala posljednju veliku pobjedu u rimskoj vojnoj historiji (ne računajući Bizant). Važnost je stekla i zbog svoga religijskog konteksta, odnosno zbog toga što je, barem na Zapadu, predstavljala prvu bitku od vremena bitke na Mulvijskom mostu 312. u kome se pretežno kršćanska vojska - koju su činili katolički Rimljani i arijanski Vizigoti - suprotstavila vojsci kojom je komandirao paganski vladar i u kome su većinu ljudstva činili još uvijek nepokršteni nomadi s druge strane Carstva i "civiliziranog" rimskog svijeta. Također je predstavljala i posljednji slučaj u posljednja dva milenijuma kada je područje zapadne Evrope došlo pod udar nomadskih naroda porijeklom iz Azije.
Zbog svega toga se postepeno, pogotovo u prvim vijekovima 2. milenijuma, kada su se veliki dijelovi Evrope nalazili pod arapskom, mongolskom ili otomanskom vlašću, počeo kristalizirati stav prema kome je upravo bitka na Katalaunskim poljima bila ključan događaj koji je spriječio da Sjeverozapadna Evropa doživi istu sudbinu, odnosno koji je omogućio da Zapadno Rimsko Carstvo ne bude zamijenjeno sa paganskom Atilinom državom; tako se kroz kršćansku Crkvu očuvao nukleus zapadne civilizacije koju su već tada počeli prihvaćati germanski kraljevi od čijih će entiteta nastati buduće zapadnoevropske nacije. Taj stav je eksplicitno iznesen u knjizi Petnaest odlučujućih bitaka svijeta iz 1851.
Kasniji historičari su, međutim, bitci osporavali važnost, navodeći kako ona nije imala nikakve dalekosežne efekte koji joj se pripisuju. Kada je započela, Atila je već bio u povlačenju; bez obzira na ogromne gubitke njegove vojske, njena ofenzivna moć nije slomljena, a što su na svojoj koži Rimljani osjetili već sljedeće godine u Italiji; Hunsko Carstvo je u daljoj ekspanziji zaustavila Atilina banalna smrt, a nikako bitka na Katalaunskom polju. Također se navodi kako u slučaju Atiline pobjede 451. sudbina Rima ne bi bila bitno drukčija od one koju je nekoliko godina kasnije iskusio prilikom Gajzerihovog vandalskog napada, a Atilina vlast preko Honorije i/li marionetskog cara u Rimu ne bi bila bitno različita od vladavine pretežno germanskih gospodara rata karakterističnu za Carstvo prije i poslije Odoakra.
U popularnoj kulturi
Bitka na Katalaunskim poljima je djelomično rekonstruirana u Attila the Hun, epizodi BBC-jeve TV-serije Heroes and Villains ("Ratnici") iz 2008. godine, posvećenoj Atili.
Bitka na Katalaunskim poljima se također može igrati kao samostalni scenarij (pojedinačna bitka) u Barbarian Invasions, ekspanziji video-igre Rome: Total War.
Al Kadis, Hajjah
Al Kadis je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 519 m.
Motto
Motto ima više značenja:
Pretendent
Tako se krunski princ Otto smatra pretendentom na austro-ugarsko, princ Aleksandar Karađorđević pretendentom na jugoslavensko, a kineski komunistički političar i bivši premijer Zhu Rongji pretendentom na kinesko carsko prijestolje dinastije Ming.
Iz političkih i historijskih razloga nije rijetkost da se istovremeno više osoba smatraju pretendentima na jedno te isto prijestolje. U prošlosti je upravo to bio jedan od glavnih izvora političke nestabilnosti i uzroka građanskih ratova.
Pitt County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 168.148, što je 34.35 (25,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mottura
Mottura ima više značenja:
Nikita Honijat
mini|Nikita Honijat na srednjovekovnoj minijaturi Nikita Honijat (grč. Νικήτας ὁ Χωνιάτης, oko 1155–1217), poznat i kao Nikita Akominat, bio je vizantijski istoriograf, kao i njegov brat Mihailo Honijat, s kojim je iz rodnoga grada Honasa u Frigiji došao u Carigrad.