cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obiteljska stranka
Obiteljska stranka temelj svojeg programa ima "u sustavu sveopćih, trajnih vrednota, koje su u jedinstvenu cjelinu oblikovane baštinjenjem najviših civilizacijskih dosega grčke, rimske i judeokršćanske misli".
Villa Alta, Villaflores
Villa Alta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 658 m.
Grebenhain
Grebenhajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Fogelsberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.069 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6535007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fogelsberg Grebenhajn se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Fogelsberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 467 metara. Površina opštine iznosi 91,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.069 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
Alodija
Iako je ta država postojala gotovo 1000 godina, o njoj se relativno malo zna. Bila je najudaljenija od Egipta, ali se u 6. vijeku pokrstila zahvaljujući misionarima iz Bizanta. Njeni vladari su, međutim, prihvatili monofizitsko kršćanstvo. Od svih kršćanskih država se posljednja preobratila na islam. To se dogodilo početkom 16. vijeka kada ju je pokorilo pleme Fundži i osnovalo Senarski sultanat.
Mladje
Mladje je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Mladje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Mladje je imao 25 stanovnika.
Dobri Dol (Gostivar)
Dobri Dol je naselje  u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Dobri Dol pripada opštini Vrapčište.
Prirodni uslovi
Naselje Dobri Dol je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara 10 km severno.
Dobri Dol se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na zapadnom obodu Pološkog polja. Istočno od naselja pruža se polje, a zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 570 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Dobri Dol je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 5.223 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
Sardeati
Sardeati su ilirsko pleme za koje rimski istoričari kažu da pripada salonitanskom zaleđu, smješteno sjeverno od Knina i oko gornjeg toka Une. Bilo je to pleme srednje veličine sa 52 dekurije (roda). Njegovo ime nije epigrafski potvrđeno punim imenom, in situ, nego samo u literarnim izvorima, što stvara poteškoće i s njegovim lociranjem. Ako, naime, eliminiramo Dalmate, koji su u zadinarskoj Dalmaciji zauzimali Duvanjsko, Livanjsko i Glamočko polje, te Dicione na Grahovskom polju i Mezeje na sjeveru između Grmeča i Kozare, pa do Vlašića na istoku, za smještaj Sardeata, metodom eliminacije, ostaje samo područje južnije od Grmeča, i to ono u dolini Unca i eventualno na dijelu Petrovačkog polja. To bi bile granice njihove epihorske civitas i kasnijeg rimskog municipija Sardiaticum - Sardeates.
Kao snažan argumenat za takvu projekciju govori i podatak iz 533. g. o formiranju nove biskupije u Ludrumu (Biskupija kod Knina). Novo-formiranoj biskupiji bile su dodijeljene četiri crkvene župe (parochiae), u stvari četiri (tadašnja) municipija — Magnioticum kod Drniša, Equitinum kod Sinja, Salviaticum na Glamočkom polju, a kao četvrti Sardiaticum = „zemlja Sardeata", koji se ne može lokalizirati oko Šipova, a još manje u sjevernoj Bosni, jer bi to bilo i suviše sjeverno od Ludruma (kod Knina). Ubikaciju Sarziatikuma u dolinu Unca dobro osvijetljava i arheološka topografija ove doline.
Kako to pokazuju brojne ilirske gradine (castella, oppida), koje su redovito smještene po prirodnim uzvisinama na obodu poljâ, dolina Unca je bila dobro naseljena i u predrimsko doba. Oko gradina je raspršen veliki broj grobnih tumula (V.Ćurčić ih navodi nekoliko hiljada), od kojih su oni u Drvaru, prekopani oko 1890. g., dali pretežno halštatski materijal. Centar predrimske plemenske zajednice se, po svoj prilici, nalazio u Bastasima, najžupnijem dijelu kotline, oko Gradine koja leži sjeveroistočno od sela, i oko Obljaja, zapadno od Bastasa, s obje strane Unca. Gradina, na desnoj obali rijeke imala je dominantan položaj, sa trostrukim nasipom na vrlo istaknutom položaju. Na Gradini su se sačuvali i temelji rimske četvrtaste utvrde (kule), moguće još iz vremena pacifikacije zemlje. Ostaci prethistorijskog utvrđenja nalaze se i na Obljaju (680 m), zapadno od sela, na visini Gradine (kod sklopa zvanog Berek), ali na lijevoj obali Unca.
Rimljani i ovo područje konačno osvajaju 9. god. n.e, nakon propasti Batonovog ustanka. Antički Drvar, a s njim i cijela dolina, svojim položajem dobiva veliki prometni značaj. Ovuda prolazi itinerarska ceste Burnum—dolina Sane—Sisak („Via Claudia"), a jedan je put vodio i dolinom Unca, kroz Prekaju, te tako ovu zatvorenu kotlinu vezivao i sa cestom koja je prolazila preko Glamočkog polja. I danas postoje miljokazi uz rimski put, na putu prema Oštrelju.
Uz pomenute puteve Rimljani grade, najprije fortifikacijske objekte (Drvar selo), ali i naselja. Na Gradini Morača u Vrtoču i danas se dobro naziru temelji neke rimske građevine monumentalnog profila, sudeći po brojnim dobro klesanim kvaderima. Jedno rimsko naselje se razvilo na lijevoj obali Unca, otprilike 700 metara uzvodno od monumentalnog rimskog objekta na Gradini Morača. Prostiralo se u ravnici na površini od nekoliko hektara. Iako se areal ovog naselja ore, još se uvijek nalaze ulomci rimske keramike, opeka i crijepa, pa kamena iz temelja. Odavde potječe i ulomak are s posvetom, te ulomci stupova opeke iz hipokausta i drugo. 1893. g. su otkopani kasno-antički grobovi sa presvođenim grobnicama. Iz jednog groba potječe i ulomak nadgrobnog natpisa.
Rimsko naselje u Vrtoču poniklo je također (u socio-urbanističkom smislu) na domaćem ilirskom supstratu, za što govore i dvije ilirske gradine u Vrtoču, obje na desnoj obali Unca. U Bastasima, Donjim Vrtočama i Drvaru, dakle Donjem Uncu, nađeno je i dosta rimskog novca, što (opet) ukazuje da je ova dolina bila aktivno uključena u prometne i privredne tokove rimske antike.
Tako su Sardeati, autohtono ilirsko pleme, najprije postali romanizirani (pacifikacija, romanizacija kroz uključivnje u svakodnevni rimski život, hristijanizacija), a kasnije i slovenizirani.
Lindero 20 - 1502, Durango
Lindero 20 - 1502 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1092 m.
Pogănești, Zam
Pogănești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Zam.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Cagregorio, Piacenza
Cagregorio je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 539 m.
Jovan od Efesa
Ivan Efeški ili Jovan od Efesa, također poznat i kao Jovan od Azije (cca. 507 - cca. 586) bio je episkop Sirijske crkve i historičar, jedan od najvažnijih koji su pisali na sirijskom jeziku.
Rodio se u gradu Amida (današnji Diyarbakir u južnoj Turskoj). Tamo ga je oko 529. Jovan od Tele zaredio za svećenika. Služio je kao đakon sve do 534. kada je putovao po Palestini i prvi put posjetio Konstantinopol. Kao mijafizit je bio svjedokom progona od strane halkedonske (pravovjerne) Crkve koja je uživala podršku bizantskog cara Justinijana. Oko 540. se trajno naselio u Konstantinopolu gdje je, usprkos svojih ne-halkedonskih stavova, stekao naklonost cara. Justinijan mu je povjerio pokrštavanje preostala pagana u Bizantskom Carstvu, uključujući Malu Aziju gdje je pokrstio oko 546. Jovan je također organizirao misije koje će dovesti do pokrštavanja Nubije. Oko godine 546. je organizirao veliki progon "idolopoklonika" u samoj prijestolnici gdje je, prema vlastitim navodima, koristio torturu kako bi iznudio priznanja.
Oko 550. godine, uz podršku cara Justinijana, Jovan Efeški je predvodio ekspediciju u Pepuzu radi uništenja montanističkog svetilišta, ustanovljenog pored grobova njihovih proroka Montana, Priscile i Maksimilije. Ivan Efeški je dao spaliti mošti začetnika montanizma, kao i njihove crkve.
558. ga je Jakov Baradej zaredio za episkopa.
Nakon Justinijanove smrti je došao u nemilost njegovog nasljednika Justina II, te je od 571. proganjan od strane patrijarha Jovana Sholastika.
Napisao je dvije knjige - Crkvenu historiju, koja pokriva period od doba Julija Cezara do 580-ih, te Biografije istočnih svetaca koje je napisao oko 569.
Chimento, Cosenza
Chimento je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 572 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 543 m.
Ponte Carate, Pavia
Ponte Carate je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Lotar II od Italije
Lotair II (926/8 – 22. novembar 950), poznat i kao Lotar od Arlesa (Lothaire d'Arles) bio je kralj Italije od 948. do smrti. Pripadao je franačkoj plemićkoj lozi Bosonida, koja je poticala od Bosoa Starijeg. Otac i prethodnik mu je bio Hugo od Provanse a majka mu je bila njemačka princeza po imenu Alda (ili Hilda).
Iako je nosio titulu rex Italiae, nikada je nije uspio stvarno potvrditi. Godine 931. je bio zaručen, a 12. decembra 947. oženjen za petnaestogodišnju Adelaide, živahnu i učenu kćer Rudolfa II od Burgundije i Berthe od Švapske.
Brak je bio dio plana za trajni mir između njihovih očeva. Lotar i Adelaide su imali kćer po imenu Emma, rođenu 948. godine, a koja se 966. udala za Karolinga Lotara od Francuske.
Lotair se navodi kao lik u viti Adelaide koju je napisala Hroswitha od Gandersheima.
Zoisit
Zoisit je kalcijsko-alumohidroksidni sorosilikat. Kemijska formula mu je <tt>Ca2Al3[SiO4Si2O7]O(OH)</tt>, gdje male količine aluminija mogu biti zamijenjene s manganom ili kromom.
Porijeklo imena
Zoisit je dobio imem po slovenskom znanstveniku Baronu Sigmundu Zoisu von Edelsteinu (Žiga Zois), koji je prepoznao da je ovo nepoznati mineral, kada mu ga je donio preprodavač minerala Simon Prešern, koji ga je pak otkrio na Svinškoj planini u Karintiji, 1805.. godine. Zoisit je najprije bio poznat pod imenom saualpit, prema samom lokalitetu gdje je pronađen (Svinšku planinu, naime, neki još nazivaju i Saualpe).
Opće značajke
Zoisit se pojavljuje kao prizmatični rompski monokristal ili u masivnim agregatima, a pronađen je u metamorfnim i pegmatitnim stijenama. Može biti plave do ljubičaste boje, zelene, smeđe, ružičaste, žute, sive ili bezbojan. Ima staklast sjaj i školjkast do neravan lom. Euhedralno su kristali isprutani paralelno s c-osi. Također, paralelno toj osi specigična gustoća je 3.10-3.38, ovisno o varijetetu. Zoisit ima bijeli ogreb i krt je.
Pokazuje dikroizam, a ponekad i jak trikroizam (tanzanit). Ima visok indeks loma (~ 1.7) i u mikroskopskim izbruscima pokazuje visok reljef. Ima mali dvolom i pokazuje anomalne interferencijske boje (veće no bi se moglo očekivati iz dvoloma).
Gotski rat (377 - 382)
Gotski rat 377-382 je rat između Vizigota i Rimskog carstva na Balkanu pri kraju 4. veka. Rat, a posebno bitka kod Hadrijanopolja, predstavljao je prekretnicu u istoriji Zapadnog Rimskog carstva. To je bila prva u nizu varvarskih invazija, koje će srušiti Zapadno Rimsko carstvo.
Uvod
U ljeto i jesen 376. desetine hiljada Gota i drugih plemena stiglo je na dunavsku granicu Rimskog Carstva. Zahtevali su zaštitu od Huna. Gotski vođa Fritigern je zahtevao od rimskog cara Valensa da dozvoli Gotima da se nastane na južnoj obali Dunava. Goti su se nadali da će naći utočište od Huna, koji nisu mogli preći Dunav. Valens je to odobrio i pomogao je Gotima da pređu preko Dunava.
Zoisit
Polimorfi i varijeteti
Ako zoisit pokazuje izrazit trikroizam u bojama plava-crvena-žuta, nazivamo ga tanzanit, prema lokalitetu u Tanzaniji. Danas tanzanita tamo više nema jer je bio vezan samo za površinsku zonu tog ležišta. Cijenimo ga kao dragi kamen.
Gotski rat (377 - 382)
Uvod
Valens je obećao Gotima zemlju za obrađivanje, hranu i zaštitu rimske vojske. Primanjem Gota na teritorije carstva Valens je očekivao da će time povećati vojsku, a i povećati broj poreskih obaveznika. Međutim nije svim Gotima odobreno da pređu Dunav. Slabi, stari i bolesni su ostali na drugoj obali reke bespomoćni pred Hunima. Oni koji su prešli trebali su predati oružje, ali mnogi rimski vojnici su prihvatali mito da dopuste Gotima da pređu sa oružjem.
Zoisit
Ležišta i nalazišta
Zoisita ima u metamorfnim sredinama, u amfibolima; u bazičnim eruptivima kao produkt aliteracije nekih kalcijevih silikata. S epidotom i nekim filosilikatima tvori sosirit, koji nastaje hidrotermalnom izmjenom kalcijem bogatih silikata.
Gotski rat (377 - 382)
Pobuna zbog teškog ponižavalja i izgladnjivanja Gota
Sa toliko mnogo ljudi na malom prostoru brzo je među Gotima izbila glad. Rimljani nisu mogli da ih snabdiju niti hranom, a nisu im ni davali obećanu zemlju. Goti su bili smešteni u privremenom prostoru okruženom rimskim garnizonom. Hrane je bilo dovoljno za rimski garnizon, tako da su oni ostavili Gote da skapavaju od gladi. Korumpirani rimski zapovednici su im ponudili alternativan način da dođu do hrane. Ako dadu žene i decu za robove dobijaju pseće meso.
Zoisit
Ležišta i nalazišta
Izvori zoisita otkriveni su u Tanzaniji (tanzanit), Keniji (varijetet nazivamo anyolit, često nađen uz rubine), Norveškoj (tulit, ružičasti varijetet), Švicarskoj, Austriji, Indiji, Pakistanu i SAD-u.
Granja Ramos López, Manuel Doblado
Granja Ramos López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Zoisit
Upotreba
Prozirni primjerci režu se u dragulje dok se poluprozirni i opáki (neprozirni) zoisiti koriste kao materijali u kiparstvu.
Gotski rat (377 - 382)
Rat
Rat počinje zime 377. i traje 6 godina, sve do 382. Preostali Goti su krenuli južno od Dunava do Markijanopolja, pa se onda pojavljuju kod Hadrijanopolja. Rimljani šalju vojsku pod vođstvom Valensa. U bici kod Hadrijanopolja 378. Goti nanose težak poraz rimskoj vojsci i ubijaju cara Valensa. Cela rimska vojska je nestala u toj bici. Rimljani su imali oko 15.000 mrtvih. Posle te pobede Goti su gotovo bez otpora pljačkali duž Trakije tokom 378. godine. Sledeće 379. Goti se suočavaju samo sa slabim rimskim otporom i krenuli su severozapadno u Dakiju, pljačkajući tu provinciju.
Granja Ramos López, Manuel Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1726 m.
Gotski rat (377 - 382)
Rat
Goti se dele 380. na Ostrogotska (Gretungi) i Vizigotska (Tervingi) plemena, delom zato što je bilo teško snabdevati veliki broj odjednom. Ostrogoti su krenuli u Panoniju, gde su poraženi od zapadnog cara Gracijana. Vizigoti pod Fritigernovim vođstvom krenuli su južno i istočno do Makedonije, gde uzimaju reket ("novac za zaštitu") od gradova. To je bila alternativa direktnoj pljački. Goti su bili potisnuti do Trakije 381, gde se konačno sklapa mir 3. oktobra 382.
Posledice
Goti su u ratu ubili cara, uništili celu jednu rimsku armiju, pljačkali duž celog rimskog Balkana. Veliki deo Balkana se od tih pljački i razaranja nije oporavio. Rimsko Carstvo je po prvi put zaključivalo mirovni sporazum sa samostalnim varvarskim plemenom unutar granica carstva, što je bilo dotad nezamislivo.
Goti ne ostaju dugo mirni. Unutar jednog veka Zapadno Rimsko Carstvo će pasti pod pritiskom neprekidnih invazija, a carstvo se pretvara u varvarska kraljevstva.
El Palmar, Santiago Yaveo
El Palmar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Yaveo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
La Hoyuela de Torres, Lagos de Moreno
La Hoyuela de Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1936 m.
GNA12
GNA12, Guanin nukleotid-vezujući protein alfa 12, je protein koji je kod ljudi kodiran GNA12 genom.
Interakcije
Za GNA12 je bilo pokazano da interaguje sa ARHGEF1, PPP5C, ARHGEF12, citosolinim proteinom toplotnog udara 90 kDa alfa, članom A1 i TEC.
Радобић
Радобић је насеље у Србији у општини Мионица у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 297 становника.
Демографија
У насељу Радобић живи 270 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,2 година (39,3 код мушкараца и 41,0 код жена). У насељу има 93 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,52.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Rodgau
Geografske karakteristike
Rodgau leži udaljen 20 km jugoistočno od Offenbacha, i oko 28 km od Frankfurt na Majni, sa kojim je spojen u konurbaciju Frankfurt Rajna-Majna u kojoj živi čak 5 600 000 stanovnika.
Historija
Nukleus Rodgaua nastao je oko franačkog dvorca Rotaha, koji je od 786. u posjedu Opatije Lorsch. Sve do 19. vijeka bio je malo selo, a nakon dolaska željeznice 1896. prigradsko naselje Offenbacha. Tek od 1977. ima status grada, kad su se sva naselja u njegovoj okolici spojila (Weiskirchen, Hainhausen, Jügesheim, Dudenhofen, Nieder Roden, Rollwald) a ime Rodgau nosi od 1979.
Gradovi partneri
Rodgau ima ugovore o bratimljenju sa slijedećim gradovima:
Marina Urbanc
Marina Urbanc (Kranj, 20. januar 1957 -) je slovenska i bivša jugoslavenska glumica.
Diplomirala je na Ekonomskom fakultetu u Ljubljani. Filmsku karijeru je započela sa petnaest godina u filmu Ko pride lev Boštjana Hladnika. Za tu je ulogu dobila nagradu za najbolju debitantsku ulogu na glumačkom festivalu u Nišu. Na istom festivalu je godine 1976. dobila nagradu za glavnu ulogu u Hladnikovom filmu Bele trave. Nastupila je u još dva Hladnikova filma - Ubij me nežno i Čas brez pravljic te filmovima Begunec, Let mrtve ptice, Pomladni veter i Erogena zona.
RMP
Termin RMP ima više značenja.
Taunus
Taunus je niski šumoviti planinski masiv,koji se proteže preko njemačkih pokrajina Hessen i Rheinland-Pfalz.
Geografske karakteristike
Taunus se proteže nekih 80 km, od korita rijeke Rajne na zapadu, do Majne na jugu i Lahne na sjeveru. Uz Rajnu je strm, osobito nizvodno od Bingena, gdje ima puno stijena. Prosječna nadmorska visina masiva je 460 metara, sa višim brdima iznad Rheingau, i uz Rajnu između Biebricha i Bingena.
Vruć vetar
Vruć vetar je jugoslavenska humoristička mini-serija producirana godine 1980. od strane Radiotelevizije Beograd i originalno emitirana na programu JRT-a. Protagonist serije je bio brijač Borivoje Šurdilović "Šurda" (Ljubiša Samardžić), a radnja je pratila njegov životni put od neuglednog brijača do imućnog frizera. Serija je uživala veliku popularnost, a uvodnu numeru A sad adio je izvodio Oliver Dragojević i Slavko Bešić Čupa. I serija i uvodna numera imaju veliku bazu fanova i kultni status.
Taunus
Geografske karakteristike
Ipak su najviši vrhunci masiva na istoku iznad Majne, gdje se uzdižu planine; Grosser Feldberg 880 m., Kleine Feldberg 826 m i Altkönig 798 m. Taunus spada u geološki stara gorja, njegove stijene su uglavnom nastale za devona. thumb|left|260px| Panorama Taunusa Masiv je i danas uglavnom dobro pošumljen bukvama i djelomično plantažno uzgojenim borovima. Velike površine šuma su iskrčene još u srednjem vijeku da se dobiju obradive površine za ratarstvo.
Vruć vetar
3. i 4. epizoda serije su također bili distribuirani u kinima kao cjelovečernji igrani film pod nazivom Avanture Borivoja Šurdilovića.
Spisak epizoda
Spisak epizoda i datum premijernog emitovanja:
Taunus
Atrakcije Taunasa
Taunus je danas omiljena rekreaciona zona i izletište za stanovnike konurbacije Frankfurt Rajna-Majna. On je bogat kulturno - historijskim spomenicima, od kojih su najpoznatiji tvrđava Königstein, cistercitska opatija Eberbach, i ostatci dviju koncentričnih linija zidina na planini Altkönig iz predrimskih vremena. thumb|right|280px| [[Fortifikacija|Utvrda Saalburg]] Ipak je najveći spomenik kulture arheološki lokalitet Saalburg, rimska utvrda (potpuno rekonstruirana u 19. vijeku) koja je služila kao centar komunikacija duž limesa, izgrađenog u 1. vijeku od Rajne do Majne za vrijeme cara Domicijana. Na Niederwaldu iznad grada Rüdesheima stoji gigantski kip u spomen na osnivanje Njemačkog Carstva - 1871.
Strme stijene zapadnog kraja Taunusa, koje izranjaju iz Rajne, su danas velika turistička atrakcija, koje brodovima obilaze turisti. Jedna od njih je stijena sirene Lorelei, na drugima su stari dvorci Stahleck i Pfalzgrafenstein, a tu su i pitoreskni srednjevjekovni gradići Lorch, Kaub i Sankt Goarshausen.
Egzodus Jevreja iz arapskih država
Egzodus Jevreja iz arapskih država odnosi se na masovne migracije jevrejskog stanovništva iz arapskog svijeta od sredine 20. vijeka nadalje. Započele su još krajem 19. vijeka, a intenzivirale su se nakon osnivanja Izraela 1948. godine. Potaknuti različitim motivima, s arapskih područja migriralo je na stotine hiljada Jevreja, od čega većina iz Maroka i Iraka, a manji dio iz Jemena, Tunisa, Egipta, Libije, Alžira i drugih zemalja. Najviše emigranata iselilo se u Izrael i njihov se put promatra u kontekstu tzv. alije odnosno globalnog jevrejskog iseljavanja u tu zemlju, a ostatak pretežito u države Evrope i Sjeverne Amerike. U jeku rješavanja izraelsko-palestinskog sukoba, navedene migracije od ranih početaka postale su predmetom raznih oblika politizacije.
Irak
Jevreji su generalno bili čvrsto uspostavljeni u svim društvenim sferama i nisu imali status zimija kao u osmanskom periodu. Na temelju navedenih socio-ekonomskih i političkih faktora kao i historiografskih dokaza, među suvremenim akademski afirmiranim historičarima vlada konsenzus da su irački Jevreji bili izuzetno integrirani u Iraku i da nisu imali cionističkih aspiracija. Štoviše, među politički lijevo i desno orijentiranim Jevrejima razvio se i anticionizam, osobito kod komunista koji su cionizam smatrali slugom zapadnjačkog imperijalizma i kapitalizma, usmjerenog protiv Jevreja i Arapa. Najistaknutiji anticionist i zagovornik ostanka u Iraku bio je S. Kaduri, bagdadski rabin i predsjednik jevrejske zajednice, pod čijim su pokroviteljstvom Jevreji 1930-ih u lokalnoj štampi objavili proglas o lojalnosti Iraku i odbacivanju bilo kakvih veza s cionizmom, bilo lokalnim ili onim u Palestini. lijevo|mini|250px|[[Velika sinagoga u Bagdadu|Velika sinagoga u Bagdadu, iračkoj prijestolnici u kojoj su Jevreji tokom prve polovine 20. vijeka činili 1/5 stanovništva ]] Prema popisu stanovništva iz 1947. u Iraku je živjelo 118.000 Jevreja (2,6% ukupne populacije), od čega najviše u glavnom gradu Bagdadu (77.000) gdje su činili približno petinu stanovništva, zatim u kurdistanskom Mosulu, Kirkuku i okolnim mjestima (zajedno 20.000), te lučkoj Basri (10.000) na obali Perzijskog zaljeva. Demografski podaci ukazuju na visok prirodni priraštaj od +35% u odnosu na brojke iz 1919. što se tumači rezultatom poboljšanih sanitarnih uvjeta i zdravstvene skrbi, kao i rasta životnog standarda. Pod britanskom kontrolom došlo je do geografske disperzije Jevreja koji su se raselili po gradovima i većim mjestima diljem zemlje, uglavnom kao trgovci i preprodavači. Usprkos bogatoj višoj klasi, većina jevrejskog stanovništva bila je siromašna. Rane migracije u vidu par hiljada Jevreja pojavile su se tokom prve polovine 20. vijeka i uglavnom su se odvijale prema Indiji, Iranu i Ujedinjenom Kraljevstvu, često na poticaj bogatijih članova porodice koji su u tim zemljama razvili biznis, dok je samo mali broj migrirao put Palestine.
Jevrejski život u Iraku s arapskim muslimanima i kršćanima koegzistirao je u ozračju tolerancije, dok su izuzetak predstavljali panarapski ultradesničari koji su Jevreje poistovjećivali s cionistima ili britanskim kolonijalistima. Tokom kasnih 1930-ih i ranih 1940-ih, u jeku ratnih zbivanja u Evropi, arapski i regionalni nacionalisti u zbližavanju sa silama Osovine vidjeli su izlaz od britanske i francuske kontrole, a takvih političkih trendova nije ostao pošteđen ni Irak. Početkom aprila 1941. irački ultranacionalist R. A. al-Kilani izveo je državni udar i zbacio probritansku hašemitsku vlast. Plašeći se rasplamsavanja sličnih pučeva po arapskom svijetu i u nastojanju da osiguraju naftna polja odnosno komunikacijske linije prema Indiji, Britanci već sljedećeg mjeseca s juga i zapada pokreću invaziju i do kraja maja ostvaruju potpunu kontrolu nad Irakom. Samo par sati kasnije, točnije tokom 1. i 2. 6. 1941. , izbio je incident poznat kao Farhud prilikom kojeg je rulja nasrnula na dio Bagdada sa 15% gradskih Jevreja. Navodno je bio potaknut antibritanskim motivima odnosno glasinama da su određeni Jevreji surađivali s britanskom vojskom tokom invazije. Linč predvođen poraženim režimskim vojnicima bio je ograničen isključivo na glavni grad i u njemu je smrtno stradalo između 120 i 187 Jevreja, iako ove brojke mogu varirati ovisno o političkoj orijentaciji historičara.
Usprkos tome što Farhud nije potaknuo masovne seobe, nagnao je cionističke vođe u Palestini da se od 1942. aktivnije angažiraju na promicanju njihove ideologije u Iraku. U međuvremenu je samo nekoliko hiljada iračkih Jevreja krenulo put Palestine, no historičari ističu da njihova putovanja nisu nužno bila potaknuta cionističkim motivima i da su susreti s Jišuvom (lokalnim cionistima) često bili neprijatni zbog međusobnog animoziteta. Sam cionistički establišment došao je do zaključka da je tadašnja iračka alija bila „neproduktivna“ i da se „ne integriraju niti doprinose Jišuvu“. Ipak, istovremena ratna događanja u Evropi popraćena masovnim istrebljenjem Jevreja nagnali su cionističko vodstvo da im prioritet za demografski priljev postanu bliskoistočni Jevreji, a fokus na iračko-jevrejsku zajednicu stavljen je zbog njene imućnosti i brojačnog stanja, te relativne geografske blizine Iraka i Palestine. Uz to, uspostava cionističke baze u Iraku viđena je i kao karika za transfer istočnoevropskih Jevreja koji su dolazili na iransko-sovjetsku granicu.
Ideja o preseljenju Jevreja prvi je put ponuđena u julu 1941. prilikom sastanka lidera Jišuva D. Ben-Guriona s utjecajnim iračkim političarom N. al-Saidom, ali potonji ju je odbacio navodeći da neće prihvatiti takvu soluciju. Iste godine ili nešto kasnije, E. Eilat iz političkog odjela Jevrejske agencije sastao se s imućnim iračkim Jevrejima u iranskom Teheranu i nagovarao ih da se presele odnosno investiraju svoj kapital u Palestinu, no pregovori su prošli bez uspjeha jer su mu jevrejski predstavnici otvoreno priopćili da ne vjeruju u cionizam i dislociranje palestinskih Arapa, te da je jevrejska seoba praktična samo za siromahe ili one s porodicama u Palestini. Iz ovih razloga lideri Jišuva su rani cionistički aktivizam usmjerili na ruralne Jevreje iz Iračkog Kurdistana, smatrajući ih „produktivnijima“ od urbane srednje klase. Nesmetano djelovanje cionističkih emisara od 1942. bilo je omogućeno ponajprije zbog uske suradnje s Britancima – mnogi od njih operirali su kao britanski vojnici, a drugi pod paravanom radnika građevinske kompanije Solel Boneh. Odmah po njihovom dolasku u Irak ustrojene su dvije cionističke organizacije – pionirski pokret Haluc i militantna grupa Hašura. Članovi potonje uvježbavani su za rukovanje pištoljima, puškama i granatama, te izradu Molotovljevih koktela.
Unatoč svim agitacijskim naporima i velikim očekivanjima njihovog vodstva, rezultati su bili poražavajući. Tokom 1942. u Palestinu je na pionirsko školovanje dovedeno svega 75 mladih iračkih Jevreja, dok je Haluc unutar Iraka 1945. brojao samo oko 1500 članova i njihov se broj kasnih 1940-ih počeo još smanjivati. U dvije i pol godine uoči osnutka Izraela, od januara 1946. do maja 1948., samo 65 iračkih Jevreja emigriralo je iz Iraka u Palestinu. Lideri Jišuva i njihovi aktivisti bili su vrlo ogorčeni i frustrirani takvih razvojem situacije tj. opetovanim ignoriranjem cionizma – npr. B.-Z. Israeli, emisar Jevrejske agencije u Iraku, godine 1943. poručio je da će „irački Jevreji prvi platiti cijenu njihovog ustroja Zemlje Izrael“, a njegove riječi narednih godina pokazale su se točnima.
Navedeni bombaški napadi po Bagdadu, kao i raniji Farhud, postali su predmetom višestrukih kontroverznih polemika među iračkim Jevrejima, historičarima i unutar samog Izraela. U službenoj izraelskoj historiografiji, odgovornost se predbacuje arapskim ekstremistima i negira se bilo kakva umiješanost izraelskih ili lokalnih cionističkih operativaca. Takvo stajalište zastupaju procionistički nastrojeni historičari kao što su M. Gat, N. Kazaz i E. Meir-Glitzenstein koji zdušno opovrgavaju cionističku ulogu u napadima. Primjerice, Meir-Glitzenstein predbacuje ih iračkim nacionalistima, isto kao i Gat koji krivca za najsmrtonosniji napad temeljem anegdotalnih dokaza pronalazi u kršćanskom vojniku iz desničarske stranke Istiklal. M. Ben-Porat, jedan od glavnih cionističkih emisara u Iraku kojeg se često prozivalo za organiziranje napada, odbacivao je takve optužbe nazivajući ih „teorijama zavjere“. Nasuprot tome, cionističku odgovornost prihvaća (ili je vide kao vjerodostojnu) niz jevrejskih i izraelskih historičara – J. Šenhav, E. Šohat , Z. Ben-Dor Benite , I. Pappé , T. Segev i drugi tzv. novi historičari, uzimajući kao dokaze raporte ambasada, srodne operacije u drugim arapskim zemljama, izjave izraelskih dužnosnika, sumnjive aktivnosti cionističkih emisara, iračka uhićenja i suđenja, te reakcije samih iračkih Jevreja. Prema raportu britanskog ministarstva vanjskih poslova (FCO), najuvjerljivije objašnjenje za odgovornost leži upravo u cionističkoj ilegali. Identično stajalište dijeli i W. C. Eveland, bivši operativac CIA-e i djelatnik američke ambasade u Bagdadu od 1950. do 1952. godine, koji navodi da su napadi izvedeni s ciljem diskreditacije iračkih vlasti i poticanja migracija k Izraelu.
Brojni analitičari kao argument navode analogiju između bagdadskih napada i afere Lavon (ili operacija Suzana), neuspješne operacije pod lažnom zastavom izvedene tri godine kasnije u Egiptu za koju je Izrael službeno priznao odgovornost, a kao dokaz za vezu uzimaju se riječi J. Alona, izraelskog političara i komandanta elitnih jedinica, koji je na svjedočenju o egipatskom debaklu izjavio da je bombaška kampanja takve vrste „prvi put isprobana u Iraku“. Iako Izrael nikada nije službeno priznao umješanost u bagdadske napade, J. Šenhav ističe da to direktno ne negira eventualnu cionističku odgovornost s obzirom na postojanje razumne mogućnosti da su napadi djelo tzv. usamljenih vukova, odnosno lokalne inicijative nepovezane s vlastima u Izraelu. Kao jedan od dokaza uzima se i sumnjivo djelovanje cionističkih organizacija usmjereno i protiv samog lokalnog jevrejskog vodstva koje je pokušavalo smiriti situaciju, a najučinkovitijom propagandom pokazalo se njihovo širenje dezinformacija o nadolazećim dodatnim napadima ili „pogromima“. Prema osobnom svjedočanstvu N. Giladija, jevrejskog pisca koji je tada živio u Bagdadu, takvi sadržaji u vidu pamfleta distribuirani su među jevrejskim stanovništvom upravo za vrijeme napada, pozivajući ih da se registriraju za odlazak. Zbog posjedovanja eksplozivnih materijala i postavljanja bombi u centru grada, u januaru 1952. tj. oko pola godine nakon preseljenja većine iračkih Jevreja u Izrael, u Bagdadu su uhićeni i obješeni cionistički aktivisti Josef Basri i Šalom Salah. Povodom tih događaja Izrael je pokušao okupiti iračke Jevreje i organizirati protestni marš po izraelskim gradovima protiv „antisemitizma u Iraku“, no njihovi pokušaji rezultirali su debaklom. Naime, povjerljivi dokumenti izraelskih vlasti ukazuju da irački Jevreji po tranzitnim kampovima u Izraelu ne samo da nisu vijesti dočekali sa solidarizacijom, već su pozdravili smaknuće i likovali s obzirom da su za svoj težak status krivili cionistički pokret, a ne iračke vlasti. Njihova reakcija smatra se jednim od glavnih argumenata za cionističku odgovornost bombaških napada, dok sami procionistički autori M. Gat i E. Meir-Glitzenstein priznaju da takav konsenzus prevladava među iračkim Jevrejima. Suočen s dugogodišnjim prozivanjima i optužbama unutar Izraela, M. Ben-Porat je u vrijeme obnašanja visokih političkih dužnosti 1980. podigao sudsku parnicu protiv novinara, a izraelski sud je u novembru sljedeće godine presudio u njegovu korist i prihvatio izjavu u kojoj se navodi da je preseljenje iračkih Jevreja izvršeno zbog „čežnji za Svetom Zemljom i teške diskriminacije od strane iračkih vlasti“. Historičar Z. Ben-Dor Benite presudu ironično komentira navodeći da su njom irački Jevreji nanovo obilježili pravnu historiju i postali jedina imigrantska zajednica u Izraelu čiji je „egzil“ ratificiran sudskim nalogom.
Do juna 1951. irački Jevreji činili su 18% ukupnog broja doseljenih u novu jevrejsku državu. Usprkos tome što je službeni Izrael često propagirao da su se ti imigranti brzo apsorbirali u njegovo društvo, adaptacija je u stvarnosti tekla sporo i problematično. Doseljenici su dolaskom na aerodrome automatski dobijali izraelsko državljanstvo, te su sukladno interesima i potrebama vlade bivali organizirano raštrkani po tranzitnim kampovima (tzv. ma'abaroti) odnosno naseljima diljem zemlje, zbog čega njihova tradicionalna komunalna struktura nije preživjela. Historičari E. Šohat, I. Pappé i Z. Ben-Dor Benite navode da su irački Jevreji (i arapski općenito) postali građani drugog reda i da su od strane evropskih aškenaskih upravitelja bili izvrgnuti diskriminaciji, rasizmu , drugorazrednom obrazovanju i cionističkoj indoktrinaciji , te zabranjivanju arapskog jezika, nošnji, običaja i osobnih imena. Na temelju toga Ben-Dor Benite tvrdi da je fraza o „drugom babilonskom egzilu“ (čest motiv u izraelskoj književnosti) skrojena upravo u kontekstu tih kampova i tmurnog raspoloženja iračkih doseljenika, nasuprot klasičnoj cionističkoj formulaciji da je inspirirana navodnim „iračkim egzilom“. U samom Iraku nakon masovnog egzodusa ostalo je nekoliko hiljada Jevreja, uglavnom dobrostojećih i usko povezanih s vladajućom strukturom. Jevrejske migracije zabilježene su i nakon 1951., ali su bile neusporedivo nižeg intenziteta i tokom druge polovine 20. vijeka u Izrael se iseljavalo prosječno 166 ljudi godišnje. Sumirajući sve događaje, izraelska akademičarka E. Šohat navodi da su evropski Izraelci su zbog potrebe radne snage stvorili terorizirajuću političku klimu koja je dovela do masovnog egzodusa iračkih Jevreja, a Z. Ben-Dor Benite opisuje ih „političkim paklom i birokratskom noćnom morom“ i dodaje da je historija cionizma u Iraku bila kratka i frustrirajuća. Oboje također upućuju kritike i na račun iračkih vlasti – npr. Šohat tvrdi da su se vodili deduktivnim zaključcima i na Jevreje gledali kao potencijalne izdajnike, te da je izraelsko i iračko vodstvo usprkos oprečnim politikama uz britansku orkestraciju tajno surađivalo na momentalnom preseljenju iračkih Jevreja. Ben-Dor Benite iračku legislaciju opisuje kao nepromišljenu, ali istovremeno odbacuje tradicionalne izraelske interpretacije o „progonilačkom zakonu“, navodeći da ga jednostavno nije bilo. Izraelski sociolog J. Šenhav ne prihvaća tezu o dobrovoljnoj seobi Jevreja, ali odgovornost ne predbacuje ni Arapima već tvrdi da su migracije plodom organiziranog cionističkog angažmana na tim prostorima. Tokom idućih dekada irački Jevreji integrirani su u izraelsko društvo, a od radikalne politizacije seoba kasnih 1970-ih među njihovim političarima kod tumačenja uglavnom prevladava revizionistička dihotomija između „progonstva“ i „cionističkih afiniteta“. Još 1951. tokom operacije preseljenja Izrael je konfisciranu imovinu iračkih Jevreja proglasio nacionalnom svojinom i manipulirao njom s ciljem izbjegavanja političkih i financijskih ustupaka u korist Palestinaca, a kasnije je isti argument primijenio i na druge Jevreje iz arapskih zemalja.
Migracija u brojkama
desno|mini|150px|Karta tzv. ma'abarota po Izraelu, tranzitnih kampova za Jevreje Prema procjenama UN-a, oko 856.000 osoba židovskog podrijetla napustilo je arapske države nakon 1948.
Napomene: 1) Brojke su približne jer se temelje na postocima ukupne procijenjene populacije (525.000). 2) Ostale države ne odnose se isključivo na arapski svijet nego sve nefrancuske zemlje svijeta.
Suvremena politizacija
Egzodus Jevreja iz arapskih zemalja od samih početaka bio je predmetom izrazite politizacije odnosno kontroverznih dnevnopolitičkih polemika, u vidu proglašavanja emigranata „izbjeglicama“ ili „žrtvama etničkog čišćenja“ kao i analogija njihovog statusa s palestinskim prognanicima ili izbjeglim evropskim Jevrejima, što je rađeno zbog višestrukih ideoloških i političko-ekonomskih interesa.
Historiografske kontroverze
Egzodus arapskih Jevreja, zajedno s problemom palestinskih izbjeglica i proširenim kontekstom arapsko-izraelskih ratova, doveo je do snažnih trendova političke mitologije i historijskog revizionizma u službenoj izraelskoj historiografiji, usko vezanih uz njihov status. Konkretni primjeri uključuju nazivanje preseljenih arapskih Jevreja „izbjeglicama“, njihovo poistovjećivanje s palestinskim izbjeglicama , negiranje izraelskih progona Palestinaca , te analogije između Arapa ili muslimana s jedne strane i antisemitizma ili čak nacizma s druge.
Političko-ekonomske kontroverze
Izraelski sociolog J. Šenhav, inače rodom irački Jevrej, ukazuje na višestruka dvostruka mjerila u službenim izraelskim interpretacijama historije migracija, kao i financijskim postupcima i zahtjevima. U prvom redu, Šenhav navodi da irački Jevreji prvotno nisu imali migrantskih aspiracija i da ih je organizirani cionizam nagnao na seobu k Izraelu zbog nacionalnog cilja demografske ekspanzije, a zatim ih prestavljao kao žrtve i oštećenu stranu, odnosno samog sebe kao njihovog spasitelja koji polaže pravo na odštetu. Također, dok je Izrael prema iračkim Jevrejima imao nacionalistički pristup i gledao ih kao svojinu, istovremeno je negirao postojanje Palestinaca i proglašavao ih dijelom arapske nacije, čime se postavio u poziciju da odbija obeštećenje palestinskih izbjeglica s argumentom da je kompenzira imovina iračkih Jevreja. Uz sve navedeno, za vrijeme ovih izbjegavanja kompenzacija za Palestince, izraelska vlada se aktivno angažirala na izradi potraživanja reparacija i restitucija od Njemačke. Osim navedenih dvostrukih mjerila, Šenhav ističe da se Izrael prema iračkim Jevrejima podnio manipulativno jer je zbog retorike visokih dužnosnika o povratu imovine i provođenju njene registracije stečen dojam da ih vlada zaista namjerava obeštetiti, no naposljetku ne samo da to nije učinila već je i ušutkala njihove proteste.
Egzodus Jevreja iz arapskih zemalja dekadama je predmetom dnevnopolitičkih polemika među izraelskim političarima i karakteriziraju ga raznolike interpretacije ovisno o političkim okolnostima, međusobni sporovi, ili čak vlastite proturječnosti. E. Kaplan, prvi ministar financija, prihvaćao je izraelsku odgovornost za seobe i navodio da su „irački Jevreji mogli mirno ostati u Iraku, ali ih je Izrael nagnao da napuste svoju domovinu“. Daljnja tumačenja sociolog J. Šenhav diferencira u dvije struje – radikalniju koja se poziva na „arapsku politiku protjerivanja“ i umjereniju koja uzroke vidi u „turbulentnim arapsko-izraelskim sukobima“, s tim da obje tendencije eliminiraju cionističke aktivnosti kao faktor u migracijama. Među umjerenije spadao je M. Sason, izraelski ambasador u Egiptu, simplificirano tumačeći egzodus kao rezultat „borbe između jevrejskog i arapskog nacionalnog pokreta“. J. Meron, predsjednik ministarstva pravosuđa za arapske pravne poslove i član WOJAC-a, zauzeo je najradikalniji stav i izričito tvrdio da su svi arapski Jevreji „žrtve progonstva“. Meron je sredinom 1970-ih kritizirao laburističku stranku zbog blokiranja argumenata revizionista, s izgovorom da podliježu arapskim neprijateljima i slabe političku poziciju Izraela. Revizionističke tendencije su naposljetku dobile na snazi 1977. pobjedom Beginovog desničarskog Likuda na parlamentarnim izborima, čime se u političkim polemikama intenzivirala dihotomija između teze o „progonstvu“ i „cionističkim čežnjama“ koja je ostavljala uski konceptualni prostor za tumačenje jevrejskih migracija k Izraelu. Š. Avizemer iz društva jemenskih imigranata i predsjednik WOJAC-a, egzodus je pokušao obrazložiti stavljanjem naglaska na navodne progone opisavši ih „katalizatorom za migracije“ odnosno Izrael njihovim „jedinim sigurnim utočištem“ , negiravši pritom postojanje cionističkih afiniteta među arapskim Jevrejima. Radikalizacija WOJAC-ovih stavova dovela je do notorne reputacije i unutrašnjeg raskola među članovima, kao i žustrih odgovora izraelskih političara.
M. Guez, porijeklom tuniška Jevrejka i zastupnica laburističke stranke u Knesetu, napuštajući WOJAC izjavila je da njihovi zahtjevi stvaraju pomutnju jer diljem svijeta postoji još 12,000.000 Jevreja i da se ne mogu naokolo predstavljati kao izbjeglice i istovremeno tražiti od njih da emigriraju u Izrael. J. Ješajahu, porijeklom jemenski Jevrej i predsjedatelj Kneseta 1975., neposredno nakon osnutka WOJAC-a obznanio je da „arapski Jevreji nisu izbjeglice“ i da su došli zbog „mesijanskih čežnji“. Š. Hilel, ministar i ambasador koji je bio aktivan u cionističkoj ilegali u Iraku i glavni organizator preseljenja tamošnjih Jevreja, izjavio je da lično ne smatra arapske Jevreje „izbjeglicama“ i da generalno ne prihvaća takvu tezu, navodeći da su došli u Izrael vlastitom voljom. Slične stavove držao je i R. Cohen, porijeklom irački Jevrej i političar iz stranke Merec, održavši u Knesetu 1987. emotivni govor u kojem je naveo da nije izbjeglica, da nije želio doći kao izbjeglica, da su njegovi članovi porodice i prijatelji svojevoljno pretrpjeli težak put preko granica, te da ih nitko nema pravo nazivati izbjeglicama. Cohen je također kritizirao primjenu teze o izbjeglištvu isključivo na orijentalne Jevreje, što tumači diskriminacijom odnosno kao pokušajem njihovog prikazivanja bijednicima. M. Ben-Porat, jedan od bivših cionističkih vođa u Iraku, ponudio je kompromis u vidu balansiranja dvaju argumenata tj. navodeći da izraelsko vodstvo „ne smije reći da je seoba bila rezultat progona“, ali da također „ne smije reći ni da je bila produkt cionističkih težnji“. Ben-Porat je ostao upamćen i po konfuznim i kontradiktornim izjavama o tome da arapski Jevreji trebaju zastupati državu Izrael i njenu politiku, ali da bi trebali izbjegavati argumente o dobrovoljnim preseljenjima i cionizmu kao motivaciji seoba. Prema njemu, izraelski političari dužni su isticati tezu o progonstvu zbog državnih interesa tj. prilikom diskusija s ostatkom svijeta. Jedan od bespoštednih kritičara teze o progonstvima bio je Š. Ben-Ami, historičar i predsjednik izraelskog odbora za pregovaranje o izbjeglicama, u više navrata ukazujući na nekompatibilnost navedenih dviju teza o motivima. S druge strane, Ben-Ami je istovremeno zagovarao nacionalne mitove o „vjekovnoj težnji“ arapskih Jevreja za povratkom u domovinu, tvrdeći pritom da cionizam nije rođen u Centralnoj ili Istočnoj Evropi već da on kod orijentalnih Jevreja „traje od starog vijeka“. Analizirajući polemike izraelskih političara, J. Šenhav kao pozitivnu karakteristiku ističe pluralizam navodeći Izrael kao konglomerat subjekata, institucija i donositelja odluka, no kritizira njihove političke poteze opisujući ih kontradiktornim i nerijetko nebuloznim.
Diskurs o „izbjeglištvu“ arapskih Jevreja naišao je na reakcije i s palestinske i arapske strane. Raport Palestinske oslobodilačke organizacije (PLO) iz juna 1975., uoči sastanka Arapske lige, sadržavao je prijedlog da se arapski Jevreji vrate u matične arapske države. U tekstu se izražavalo suosjećanje i solidarnost s arapskim Jevrejima, usvajajući gledište da je njihova populacija u Izraelu zbog orijentalnog porijekla žrtva diskriminacije i da živi u teškim ekonomskim uvjetima, s konkretnim zaključkom da je „Izrael rasistička država ne samo izvana već i iznutra“. U januaru 1979. godine, irački Radio Bagdad emitiran na hebrejskom jeziku pozvao je sve iračke Jevreje na „povratak domovini“, obećavajući da će u Iraku živjeti kao građani jednakih prava. Radio program tvrdio je da su Jevreji iračkog porijekla u Izraelu žrtve diskriminacije i Aškenaza, te da će ta nepravda biti ispravljena njihovim povratkom u Irak. Prema J. Šenhavu, takvim komentarima Radio Bagdad razbio je cionistički tabu i na jednostavan način doveo u pitanje kontradikciju definiranja arapskih Jevreja „izbjeglicama“.
Schuyler Colfax
Skajler Kolfaks Junior (Njujork, 23. mart 1823 — Mankato, 13. januar 1885) je bio američki političar koji je služio kao predstavnik iz Indijane (1855–1869), i kao 17. potpredsednik Sjedinjenih Država u periodu od 1869. do 1873.
Greifenstein
Grajfenštajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Lan-Dil. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.158 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6532010.
Schuyler Colfax
Predsednik Julisiz S. Grant (46) i Kolfaks (45) su u doba inauguracije činili najmlađi predsednički tim, i to su ostali sve do inauguracije Bila Klintona i Ala Gora 1993. godine.
Greifenstein
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Lan-Dil Grajfenštajn se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Lan-Dil. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 273 metra. Površina opštine iznosi 67,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.158 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 106 stanovnika/km².
Schuyler Colfax
Političku karijeru je započeo u Vigovskoj partiji, a nakon raspada te partije je prešao u Republikansku stranku.
Potpredsedinčki mandat
Skajler Kolfaks je za potpredsednika Sjedinjenih Država izabran 1868. na tiketu sa predsedničkim kandidatom Julisizom S. Grantom. Inaugurisan je 4. marta 1869. i mandat mu je trajao do 4. marta 1873. Nije uspeo da osigura ponovnu nominaciju republikanaca za potpredsednika 1872, i zamenio ga je senator iz Masačusetsa, Henri Vilson.
Andrews, South Carolina
Endruz je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.861, što je 207 (-6,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lázaro Cárdenas, Tecoanapa
Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tecoanapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 600 m.
Končanica
Končanica (češki Končenice [ˈkont͡ʃɛɲɪtsɛ]), naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, koja administrativno pripada Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Končanica imala je 2.824 stanovnika, raspoređenih u 9 naselja:
Prema popisu iz 2001. godine po etničkom sastavu većinu stanovništva u općini čine Česi (46,7 %), a iza njih slijede Hrvati (40,7 %).
Sigurella II, Savona
Sigurella II je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.