cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Denes nad Makedonija
Denes nad Makedonija (Danas nad Makedonijom) je nacionalna himna Severne Makedonije koju je napisao Vlado Maleski, a komponovao Todor Skalovski 1943. godine. Pesma je bila vrlo popularna na makedonskom nacionalnom području u SFRJ, a kada je nakon njenog raspada Makedonija postala nezavisna država, 1992. godine Denes nad Makedonija je uzeta za himnu.
Piano Ippolito, Siracusa
Piano Ippolito je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Korpus
Korpus ili zbor je izraz kojim se označava velika vojna jedinica - iznad razine brigade i divizije, a ispod razine armije - ali i vojna formacija, odnosno sve jedinice koje pripadaju određenom rodu vojske, npr. Inžinjerijski zbor.
Korpus u većini današnjih vojski predstavlja najveću vojnu jedinicu.
Prvi put ih je 1805. sistematski organizirao Napoleon Bonaparte radi efikasnijeg rukovođenja Velikom armijom.
San Carlos Dos, Chihuahua
San Carlos Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1561 m.
Teofan Živković
Teofan Živković (rođen kao Božidar; Sremski Karlovci, 1825. — Plaški, 21. novembar 1890.) je bio vladika Eparhije gornjokarlovačke od 1874. do 1890. godine.
Mladost i školovanje
Rođen je u Sremskim Karlovcima 1825. godine pod imenom Božidar. Otac mu je bio lekar. Završio je gimnaziju u Sremskim Karlovcima, a bogosloviju u Segedinu. Takođe je izučavao prava je učio u Beogradu, a kasnije je završio i Karlovačku bogosloviju.
Nakon školovanja je bio profesor učiteljske škole u Somboru. Zatim postaje profesor bogoslovije u Sremskim Karlovcima.
Monašenje i episkopovanje
Božidar Živković je zamonašen 1853. godine i dobio je ime Teofan. Odmah nakon monašenja proizveden je u čin protođakona. Već 1858. postaje arhiđakon, 1864. protosinđel, a 1866. arhimandrit.
Lensahn
Lenzan je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ostholštajn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.003 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1055027.
Teofan Živković
Monašenje i episkopovanje
Kao arhimandrit, Teofan je 1868. godine u Temišvaru štampao svoju knjigu Srpska narodna crkva.
Lensahn
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostholštajn Lenzan se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ostholštajn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 metara. Površina opštine iznosi 27,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.003 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 181 stanovnika/km².
Teofan Živković
Monašenje i episkopovanje
Godine 1874. Teofan Živković je izabran za episkopa gornjokarlovačkog. Bio je poznat kao dobar propovednik i obišao je celu svoju eparhiju propovedajući veru narodu. Godine 1892. u Karlovcu su štampane njegove propovedi u zbirci pod imenom „Propovednik“. Njegove propovedi je skupio Manojlo Grbić.
Crkvenonarodni odbor je 1881. godine izabrao Teofana Živković za patrijarha karlovačkog. Za izbor Teofana je bilo 53 glasova, dok je protiv bilo 11 glasova. Međutim austrougarski dvor nije hteo da potvrdi njegov izbor za patrijarha.
Smrt
Bolovao je od plućne bolesti pa je naprasno umro na Aranđelovdan 1890. godine u Plaškom. Po sopstvenoj želji sahranjen je na groblju u Plaškom gde mu se i danas nalazi grob.
Grob vladike Teofana na mesnom groblju u Plaškom je u martu 2013. godine oskrnavljen. Na njegovom grobu je iskopana rupa dubine oko 1,5 metara, a opštinske vlasti nisu dozvolile da bude utvrđeno da li su zemni ostaci izvađeni iz groba.
Individualni ugovori
Individualni ugovori su takvi ugovori koji obavezuju samo ona lica koja su izrazila svoju saglasnost. Pravna dejstva individualnih ugovora strogo su ograničena samo na ugovorne strane i skoro svi ugovori su individualni. Međutim, kod ove podele imaju se u vidu individualni ugovori koji se zaključuju na osnovu i u okviru kolektivnih ugovora. Karakteristično obeležje takvih individualnih ugovora je u tome što su njihove odredbe po pravilu detaljnije i preciznije i ne smeju biti u suprotnosti sa odredbama kolektivnog ugovora. Kolektivni ugovori daju jedan pravni okvir sadržine individualnih ugovora i strane ne mogu svojom voljom to narušavati.
Značaj
Ukoliko sud nađe da su odredbe individualnog ugovora u suprotnosti s opštim odredbama postavljenim kolektivnim ugovorom ili da je ovakav ugovor u suštini protivan kolektivnom ugovoru dužan je da ovakav ugovor proglasi bez dejstva, ili samo neke njegove odredbe, ukoliko nađe da ostatak ugovora može i bez njih da opstane.
Armija (jedinica)
Armija je naziv za veliku vojnu jedinicu određenu da obavlja zadatke strateškog značaja na širem području, odnosno velikom dijelu ratišta.
Vidovica
Vidovica je naselje u slovenskoj Općini Podčetrtku. Vidovica se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 66 stanovnika.
San Andrés, Tetipac
San Andrés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tetipac.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 636 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1448 m.
St. Andrews, South Carolina
Sent Andrus je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.493, što je 1.321 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Las Palomas, Tlaltizapán de Zapata
Las Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 968 m.
Donato, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 387 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 690 m.
Tavolaia, Pistoia
Tavolaia je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Hedviga Šleska
Hedviga Šleska (poljski: Święta Jadwiga Śląska, njemački: Heilige Hedwig von Andechs), rođena oko 1174., Andechsu, umrla 12. ili oktobra 1243. u Trzebnici) je katolička svetica, naročito slavljena u Njemačkoj, Poljskoj i Danskoj.
Biografija
Nakon školovanja u samostanu Kitzingen u dobi od dvanaest godina je 1186. udana za Henrik II., koji je 1202. naslijedio oca na položaju šleskog vojvode.
Nekoliko godina nakon vjenčanja, Hedviga je boravila uglavnom u Wroclawu. Zajedno sa suprugom sa velikim žarom prihvatila se osnivanja brojnih samostana, koji su u ono vrijeme bili jedine obrazovne i socijalne institucije. Za to nije žalila ni novaca ni truda.
U braku je rodila sedmero djece. Sin Boleslav i dvije kćeri Zofia i Agnieszka umrli su kao djeca, sin Konrad je umro kao mladić zbog pada s konja (oko 1214.), treći po redu sin Henrik II. naslijedio je očevu titulu, predposljednja kći Gertruda se zaredila 1212., a posljednji sin Vladislav umro kao mali.
Na prijedlog Hedvige, nakon rođenja (i smrti) posljednjeg djeteta Anne, ona i njezin suprug Henrik I. Bradati - 1209. zavjetovali su se na celibat kod wroclawskog biskupa. Vojvoda Henrik pustio je bradu, poput cistercitskih laika, zato je i zaradio nadimak Bradati, a Hedviga je od tad provodila veći dio života u cistercitskoj opatiji u Trebnitzu, koju je osnovao njen muž 1202.
Hedviga je pored tragedija sa djecom, imala i puno drugih muka i nevolja. Njen suprug Henrik Bradati je teško ranjen 1227. u Gąsawi u Pomeraniji, kamo je otišao sa Lešekom Bijelim na sastanak sa Vladislavom Tankonogim. Tamo ih je neočekivano napao gdansko-pomeranski vojvoda Svjetopelk i pritom ubio Lešeka a skoro i njega. Hedviga je odmah krenula u Gąsawu, kako bi se brinula za supruga. Nakon tog izbio je pravi rat između njega i Konrada Mazovskog koji je nakon ubistva brata silom htio dokopati Seniorskog vojvodstva Krakov i napao ga. Poraženi Konrad je 1229. uspio iznenaditi njezinog sina Henrika II. na misi i odveo ga u zarobljeništvo u Płock. Unezverena Hedviga je sama otišla na dvor Konradov i izmolila ga da ga pusti.
Rudolf Pfeiffer
Rudolf Carl Franz Otto Pfeiffer (20. septembar 1889 ‒ 5. maj 1979) bio je nemački klasični filolog. Danas je pre svega poznat po svom dvotomnom izdanju Kalimaha i dvotomnoj Historiji klasične filologije (History of Classical Scholarship). Osim toga, objavio je mnoge članke i održao brojna predavanja u vezi s ovim projektima i u vezi s fragmentarno sačuvanim satirskim igrama Eshila i Sofokla.
Hedviga Šleska
Biografija
Od sedmero djece nadživjela ju je jedino Gertruda, sin Henrik II. poginuo je 1241. u Bitci kod Legnice od Tatara. Nakon smrti supruga 1238. se trajno nastanila u opatiji u Trebnitz, ali ne kao redovnica već kao laik da može slobodno raspolagati svojom imovinom, koju je uglavnom trošila za dobrotvorne namjere.
Rudolf Pfeiffer
Mladost i obrazovanje
Pfeiffer se rodio u Augsburgu 20. septembra 1889. Roditelji su mu bili Carl Pfeiffer, vlasnik jedne štamparije, i Elise (rođena Naegele). Dečakov deda Jakob, koji je takođe bio štampar, kupio je kuću humaniste Konrada Peutingera, a Pfeiffer će kasnije smatrati igrom sudbine činjenicu što se rodio i odrastao u kući koja je nakada pripadala jednoj od središnjih ličnosti zlatnog doba humanizma u Augsburgu. Pohađao je benediktinsku gimnaziju u samostanu sv. Stjepana, gde mu je predavao P. Beda Grundl, jedan od Wilamowitzevih sledbenika. Pfeiffer je s njim provodio slobodno vreme čitajući Homera i mnoge druge grčke pisce.
Hedviga Šleska
Biografija
Sa njom kao zaštitnicom je Robert Spiske (kasniji kanonik u Wroclawu), osnovao 1848. laičko udruženje žena i mladih djevojaka iz kog je 1859. nastao Ženski crkveni red Sestara svete Hedvige, sa ciljem obrazovanja siročadi i napuštene djece. Danas ih ima oko 300, a njihova se aktivnost uglavnom proteže po Njemačkoj i Austriji, a imaju i ekspozituru u Danskoj.
Kečkovce
Kečkovce je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 254 stanovnika.
Avion (Pa de Kale)
Avion je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Rudolf Pfeiffer
Mladost i obrazovanje
Pfeiffer je 1913, pod rukovodstvom historičara književnosti Franza Munckera, dovršio disertaciju o Johannu Sprengu, augsburškom meistersingeru i prevodiocu Homera i Ovidija iz 16. veka, pod naslovom Der Augsburger Meistersinger und Homerübersetzer Johannes Spreng, čija je revidirana verzija 1919. objavljena kao monografija. Disertaciju je posvetio uxori carissimae, tj. "najdražoj supruzi", slikarici iz Mađarske, koja se zvala Lili (rođena Beer) i s kojom se Pfeiffer oženio nešto ranije 1913. godine. Pfeiffer će 1968. ponoviti ovu posvetu u prvom tomu svoje Historije klasične filologije. Lili je umrla iduće godine; dece nisu imali.
Akademska karijera
thumb|Papirus koji je uključen u Pfeifferovo ranije delo o [[Kalimahu, koji će kasnije postati Aetia fr. 26 u njegovom izdanju Kalimahovih fragmenata iz 1949 (P. Ryl. I 13, 2. vek. nove ere, Oksirinh).]] Pfeiffer je kasnije primetio da je njegova ženidba s Lili možda bila ishitrena, budući da su njegove šanse u akademskom svetu tada još uvek bile nesigurne. Godine 1912. zaposlio se u Minhenskoj univerzitetskoj biblioteci i na tom je položaju ostao do 1921, ali je njegova akademska karijera krenula uzlaznom putanjom tek kad je, nakon ranjavanja u bici za Verdun, odlučio da se ponovo posveti filološkim istraživanjima. Usledilo je postojano prikupljanje Kalimahovih papirusa, od kojih je neke još pre rata proučavao u Berlinu s Wilhelmom Schubartom, najistaknutijim papirologom tog vremena. Godine 1920. Pfeiffer je uzeo godinu dana odsustva i vratio se u Berlin, gde se upoznao s Wilamowitzem, koji je u mladom naučniku prepoznao velik potencijal i s kojim će Pfeiffer uspostaviti trajno prijateljstvo. Iduće godine Pfeiffer je zaradio habilitaciju na Minhenskom univerzitetu, kojim je rukovodio Eduard Schwartz, naslednik Pfeifferovog nekadašnjeg mentora Crusiusa. Disertaciji pod naslovom Studije o Kalimahu (Kallimachosstudien, 1921), koja mu je donela habilitaciju, uskoro je sledilo izdanje celokupnih Kalimahovih papirusa koji su u to doba bili dostupni, pod naslovom Nedavno otkriveni Kalimahovi fragmenti (Callimachi fragmenta nuper reperta, 1923).
Priznanje za ovaj rani rad na Kalimahu stiglo je brzo i 1923, uz podrušku Willamowitza, Pfeiffer je postavljen za profesora na Humboldtovom univerzitetu u Berlinu, i to na mesto Eduarda Fraenkela, koji je otišao na Univerzitet u Kielu. Kasnije te godine Pfeiffer je preuzeo poziciju u Frankfurtu od Karla Reinhardta, da bi se 1927. opet preselio, ovaj put u Freiburg. Napokon, 1929. vratio se kao profesor, zajedno sa Schwartzom, na Minhenski univerzitet.
Stabilnost koju mu je donela ova pozicija omogućila je Pfeifferu ne samo da udvostruči energiju na proučavanje Kalimaha i grčke književnosti uopšte, nego i da se vrati jednoj temi za koju se još od mladosti posebno zanimao: hisoriji humanizma i klasične filologije. Tokom narednih deset godina objaviće niz članaka o ovoj temi, a bavio se i arhajskom grčkom epikom i lirikom, kao i novim papirusnim nalazima s fragmentima grčkih tragičara. No, Kalimah mu je ostao glavni predmet zanimanja i Pfeiffer je potvrdio svoju reputaciju vodećeg proučavaoca ovog pesnika kad je objavio niz članaka o novim fragmentima koji su se pojavili u to doba. Godine 1934. priznat je za punopravnog člana Bavarske akademije nauka.
Godine 1937. Pfeiffer se morao opet seliti, budući da je isteran s Minhenskog univerziteta zbog toga što mu je supruga bila Jevrejka. Pfeiffer i Lili pobegli su u Veliku Britaniju; Pfeiffer se smestio na Univerzitetu u Oxfordu, gde je dobio poziciju velikim delom zahvaljujući preporuci Schwartza, koji je rekao da se Pfeiffer "nadvija nad svim ostalim" filolozima svoje generacije. Eduard Fraenkel je još ranije bio proteran iz Nemačke i smestio se na koledžu Corpus Christi, a nakon Pfeifferovog dolaska The Oxford Magazine je napisao: "Ponovo je Oxford na dobitku gde je nacistička Nemačka na gubitku". Na Oxfordu je Pfeiffer imao pristup Kalimahovim fragmentima u ogromnoj zbirci Oksirinhijskih papirusa i blisko je sarađivao s velikim britanskim papirologom Edgarom Lobelom, koji je i sam objavio značajne članke o Kalimahu. U nekrologu za Lobela sir Eric Gardner Turner zapisao je: "Parternstvo koje je u radu na Kalimahu uspostavio s Rudolfom Pfeifferom razvijalo se na obostrano zadovoljstvo i rezultiralo je uzajamnom privrženošću i poštovanjem, kao i značajnim izdanjem tog pesnika". Tom izdanju fragmenata, prvom tomu Pfeifferovog filološkog remekdela (1949), uslediće četiri godine kasnije drugi tom, u kome su objavljene Kalimahove Himne i Epigrami.
Pfeiffer je 1951. vraćen na svoje profesorsko mesto na Minhenskom univerzitetu, gde će ostati do penzionisanja 1957. Nakon završetka rada na Kalimahu ostatak života posvetio je historiji klasične filologije, za koju je razvio zanimanje još kao mladić u Augsburgu. U predgovoru svojoj Historiji klasične filologije od početaka do helenističkog doba (1968) kaže: "Čim je Clarendon Press 1953. objavio drugi tom Kalimaha, predložio sam toj izdavačkoj kući da objavi jednu Istoriju klasične filologije". Toj je knjizi 1976. sledio drugi tom, koji je obrađivao period od 1350. do 1800. godine. Pfeiffer je planirao napisati i treći tom, koji bi pokrio period koji je ostao neobrađen, ali njegovo zanimanje za helenističku filologiju i period visokog humanizma (kao i Fraenkelov podsticaj) stavili su tačku na Historiju klasične filologije; nakon Pfeifferove smrti 1979. u pisanoj je zaostavštini pronađen tek jedan poduži nacrt za tom koji bi pokrivao razdoblje pozne antike i srednjeg veka.
Priznanja
Tokom svoje karijere Pfeiffer je primio sledeća priznanja:
Zuccarello, Venezia
Zuccarello je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Avion (Pa de Kale)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 18 298 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1403 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 52 metara (maksimalnoj 77 m, a minimalnoj 27 m).
Opština San Miguel Yotao, Oaxaca
San Miguel Yotao je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1440 m.
El Encino Solo, San Juan de Sabinas
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 443 m.
Xocotitla, Tenampa
Xocotitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tenampa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 946 m.
Grupa armija
Grupa armija je naziv za najveću vojnu jedinicu u historiji ratovanja, a koja se pojavila tek za vrijeme prvog i drugog svjetskog rata. Ona se sastojala od nekoliko armija i bila zadužena za operacije na velikim dijelovima ratišta.
U SSSR se za grupe armija koristio izraz front, iako su te jedinice bile bliže armijama, s obzirom da su sovjetske armije zapravo odgovarale korpusima u drugim državama.
Rancho los Dolores, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Rancho los Dolores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1963 m.
San Isidro Campechero, Santos Reyes Nopala
San Isidro Campechero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santos Reyes Nopala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
Virštanj
Virštanj je naselje u slovenskoj Općini Podčetrtku. Virštanj se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 188 stanovnika.
Rancho Carrillo, Tecate
Rancho Carrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 900 m.
Linköping
-{Linköping}- je grad na jugoistoku Švedske od 104.232 stanovnika u užem centru i 146.416 u širem metropolitanskom području. Linköping je i administrativni centar grofovije -{Östergötland län}- koja ima 429.642 stanovnika.
Geografija
-{Linköping}- leži duž obala rijeke -{Stångån}-, nedaleko od njenog ušća u jezero -{Roxen}-.
Historija
Mjesto na kom leži današnji grad ljudsko je stanište od brončanog doba. Tokom srednjeg vjeka grad je izrastao u značajni trgovački centar, kog su jedino nadmašili Uppsala i Lund kao centri religije i kulture. Za vrijeme vladavine kralja Gustav I Vase u gradu je održano nekoliko važnih dijeta. Linköping je 1598. bio poprište bitke građanskog rata u kom su švedski luterani pobjedili vojsku poljsko-litavskog i kratkotrajnog švedskog kralja Sigismunda III Vase i tako osigurali budućnost Luteranske crkve, ali i švedski tron dinastiji Vasa. Dvije godine kasnije na glavnom gradskom trgu -{Stora Torget}-, odrubljene su glave četvorici Sigismundovih simpatizera, taj događaj poznat je u švedskoj historiji kao Linčepinski masakr (Linköpings blodbad).
Nakon požara koji je zadesio -{Linköping}- 1700. grad je počeo stagnirati i propadati. -{Linköping}- je ponovno oživio početkom 19. vijeka, kad se počela razvijati industrija, nakon izgradnje kanala -{Göta}- i Kinda i željezničke pruge–Stockholm–Malmö, tako da je danas značajno željezničko čvorište.
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je njegova gotička katedrala, koja svoju genezu vuče iz 11. vijeka, njen današnji izgled je rezultat brojnih dogradnji i restauracija, od kojih je posljednja obavljena 1967.
Privreda
Vodeća industrija u gradu je kompanija Saab, usko povezana sa vojskom, koji prvenstveno proizvodi lovačke avione ali i kamione i automobile. Grad ima i univerzitet koji je osnovan 1970. kao filijala Univerziteta u -{Stockholm-}-u, a od 1975. djeluje kao nezavisna institucija.
Cerreggio, Reggio Emilia
Cerreggio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Lentföhrden
Lentferden je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.286 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060054.
Platonska ljubav
Platonska ljubav u suvremenu značenju je izraz koji se koristi za aseksuslni odnos ljubavi i privrženosti prema nekoj osobi, pogotovo u slučaju kada se pretpostavlja suprotno. Najjednostavniji primjer platonskog odnosa je duboko prijateljstvo prema nekoj osobi koje je potpuno lišeno seksualnih žudnji.
Takvo tumačenje platonske ljubavi se temelji na pogrešnom tumačenju platonskog ideala ljubavi, koja je u svom originalnom obliku bila kreposna ali strastvena ljubavu, temeljena ne na nedostatku žudnje nego na duhovnoj pretvorbi seksualnog nagona koji je otvarao vrata za suptilnije užitke od seksa. U svojoj originalnoj platonskoj formi, ova vrsta ljubavi je ljubavnike trebala približiti mudrosti ui platonskom obliku Ljepote. Detaljno je obrađena u Platonovom Fedru i Simpoziju. U Fedru je opisana kao oblik božanske ludosti koja je dobijena na dar od bogova, a njeno pravilno izražavanje se nagrađuje od bogova u zagrobnom životu; u Simpoziju je metoda kojom ljubav čovjeka dovodi do oblika ljepote i mudrosti.
Botenguedho, Ixmiquilpan
Botenguedho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
Toplac
Toplac je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 519 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 525 stanovnika).
Demografija
U naselju Toplac živi 404 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,3 godina (37,4 kod muškaraca i 41,5 kod žena). U naselju ima 137 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,79.
1529
thumb|250px|[[Opsada Beča 1529.]]
Godina 1529 (MDXXIX) bila je redovna godina koja počinje u petak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Cisterna, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Kolektivni ugovor
Kolektivni ugovori su vrsta ugovora koji proizvode pravna dejstva za sva lica koja pripadaju određenoj grupi (kolektivu ili nekoj organizaciji) koja je ugovor zaključila. Pravno dejstvo ovih ugovora prostire se i na one članove grupe koji nisu dali svoju saglasnost ili su postali članovi te grupe kasnije, posle zaključenja ugovora. Za nastanak ugovora dovoljno je da je saglasnost za zaključenje ugovora dala većina članova te grupe. Ovi ugovori uglavnom sadrže samo opšte odredbe kojima se reguliše odgovarajući pravni odnos ili opšte uslove pod kojima će ubuduće članovi te grupe imati da zaključe svoje individualne ugovore.
Kolektivni ugovor o radu je najtipičniji primer. Međutim, on je izdvojen iz građanskog prava čineći sa ostalim institutima predmet proučavanja posebne grane prava – radnog prava.
Drugi primer je prinudno poravnanje više poverilaca. Kolektivni karakter prinudnog poravnanja ogleda se u činjenici da on proizvodi pravna dejstva za sve poverioce istog dužnika, pa i za one koji su bili protiv poravnanja, ako su u manjini. Poravnanje se smatra prihvaćenim ako za njega glasaju poverioci čija potraživanja čine više od polovine ukupnog potraživanja onih poverilaca koji imaju prvo glasa.
Tu je i ugovor o osiguranju života svih članova kolektiva čija je delatnost povezana s izrazitijom mogućošću rizika (radnici u rudniku).
Pravna priroda kolektivnih ugovora
Klasična doktrina stajala je na stanovištu da ugovori obavezuju samo ona lica kola su kroz ugovor izrazila saglasnost. Kasnije interes pojedinca ustupa pred zajedničkim interesom tako da volja većine čini ugovor. Iako postoje različita teorijska rešenja ona imaju zajedničko opšte obeležje da u objašnjenju prirode kolektivnih ugovora polaze od instituta građanskog prava.
Ipak, pre bi se moglo prihvatiti stanovište da je reč o posebnoj vrsti ugovora, koji istina nemaju svi ista posebna obeležja. Međutim, postoji jedan minimum zajedničkih osobina koji je dovoljan da ih sve poveže u jednu kategoriju, a on se sastoji u dejstvu ugovora na sve članove jedne određene društvene grupe pa čak i protiv volje nekih od njih. Tvorci ugovora su lica koja čine većinu grupe a ugovornici su svi članovi grupe.
Značaj
Putem kolektivnih ugovora postoji ograničenje slobode ugovaranja kao i kod ugovora po pristupu. Ukoliko sud nađe da su odredbe individualnog ugovora u suprotnosti s opštim odredbama postavljenim kolektivnim ugovorom ili da je ovakav ugovor u suštini protivan kolektivnom ugovoru dužan je da ovakav ugovor proglasi bez dejstva, ili samo neke njegove odredbe, ukoliko nađe da ostatak ugovora može i bez njih da opstane.
Butionin sulfoksimin
Butionin sulfoksimin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 222,305 Da.
El Tostadero, Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1974 m.
Ivanka Trohar
Ivanka Trohar (Fužine, kod Delnica, 17. januar 1923. – Draganić, kod Karlovca, 31. oktobar 1944), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođena je 17. januara 1923. godine u Fužinama kod Delnica, u porodici siromašnog zanatlije. Osnovnu školu pohađala je u Fužinama. Posle osnovne škole nije nastavila obrazovanje, jer joj roditelji nisu imali novca. Godine 1939, na kursu za esperantiste, upoznala se s rukovodiocima SKOJ-a, posle čega je ubrzo i postala članica ove organizacije.
Odmah posle okupacije Jugoslavije 1941. godine, kao članica SKOJ-a, radila je na pripremama za oružani ustanak, u vidu skupljanja hrane, odeće, oružja i municije. Tada je bila i članica Kotarskog komiteta SKOJ-a Delnice, te vršila zadatke na oslobođenoj i poluoslobođenoj teritoriji. Početkom 1942, postala je članica Komunističke partije Jugoslavije. U martu iste godine, uhapsila ju je italijanska policija, ali su ju pustili istog dana zbog pomanjkanja dokaza.
levo|mini|200p|[[Bista Ivanke Trohar u gradskom parku u Delnicama.]] Posle izlaska iz zatvora, otišla je u partizane i postala borac bataljona „Matija Gubec“. Učestvovala je u napadu i oslobođenju Mrkoplja, a posle toga u svim akcijama Goranske partizanske čete. Radila je i na organizaciji omladine u partizanskim jedinicama. Zbog toga je Primorsko-goranski partizanski odred već 1942. imao u svom sastavu četu sastavljenu isključivo od omladinaca s područja delničkog kotara.
Iste godine, Ivanka je kroz šume, mimo okupatorskih garnizona, povela 30 omladinaca i omladinki na Okružno savetovanje omladine Gorskog kotara u Drežnici kod Ogulina. Tada je organizovala prikupljanje materijalne pomoći za srpsku omladinu Drežnice stradale od napada neprijateljskih jedinica i formiranje radnih četa koje su radile na obnovi sela. Ove radne čete učestvovale su i u evakuaciji ranjenika iz partizanske bolnice br. 7, tokom neprijateljskog napada.
U novembru 1942. godine, Ivanka je, kao predstavnica omladine Gorskog kotara, učestvovala na Prvom kongresu USAOJ-a, gde je održala referat.
Godine 1943, postala je članica Kotarskog komiteta KPH za Fužine, članica Sekretarijata Okružnog odbora USAOH-a, članica Okružnog komiteta SKOJ-a za Gorski kotar i članica Kotarskog NOO-a Fužine. Ratni napori narušili su joj zdravlje, pa je 1944. godine upućena na lečenje.
U vreme neprijateljske ofanzive u oktobru 1944, radila je na terenu Broda na Kupi. Jednog su ju dana, u blizini Broda, zarobile ustaše. Ivanka je oko 20 dana bila podvrgnuta mučenju i ispitivanju. Posle toga joj je sud u Karlovcu izrekao smrtnu kaznu, koja je izvršena 31. oktobra 1944. godine, obesili su ju u selu Draganić u blizini Karlovca.
Danas se njena bista nalazi u Aleji narodnih heroja gradskog parka u Delnicama.
Вучковица (Лучани)
Вучковица је насеље у Србији у општини Лучани у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 443 становника (према попису из 1991. било је 488 становника).
Демографија
У насељу Вучковица живи 357 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,0 година (43,5 код мушкараца и 46,6 код жена). У насељу има 136 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,26.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Memorijalni kompleks Tjentište
Memorijalni kompleks na Tjentištu, opština Foča, Bosna i Hercegovina, se sastoji od brojnih spomen-obilježja i rekreativnih sadržaja. Nalazi se u sastavu Nacionalnog parka Sutjeska.
Historijska pozadina
Peta neprijateljska ofanziva (ili Bitka na Sutjesci) bila je prelomna bitka Narodnooslobodičake borbe. Odvijala se od 27. maja do 15. juna 1943. Cilj partizana je bio probijanje Sile osovine obruča, za što je palo preko 7000 partizana, među kojima preko 750 žena.
Historija kompleksa
mini|Spomen dom Nakon drugog svjetskog rata, prostor Sutjeske je proglašen za Nacionalni park Sutjeska i pretvoren u jedinstven memorijalni centar.
Prvo je 1958. godine sagradjena Spomen-kosturnica u koju su pohranjeni posmrtni ostaci 3.301-og borca sa Sutjeske. Iznad nje podignut je 1971 veličanstven spomenik koji simbolizuje proboj iz okruženja, djelo vajara Miodraga Živkovića. Zatim je 1975 podignuta Spomen-kuća Bitke na Sutjesci, koju je, po ideji dr Dušana Plenče, projektovao arhitekta Ranko Radović. Prema likovnom konceptu i kartonima Krste Hegedušića Spomen-kuću su uredili Hegedušićevi saradnici, akademski slikari Branka Hegedušić, Milenko Bosanac, Milutin Gajić, Ratko Janjić Jobo, Zlatko Keser i Fedor Ličina, dok je majstor zidar bio Hamid Madeško, a pomoćnik Ahmo Krek. Podignuti su i spomen-muzej, veliki omladinski centar, hoteli, gostinska kuća i 79 spomen obilježja, počev od spomenika Savi Kovačeviću na Milinkladama, Nuriji Pozdercu na Dragoš - Sedlu, Veselinu Masleši, na Ljubinom Grobu, Borovnu, Ozrenu, Donjim Barama i drugima. Ubrzo je Tjentište na Sutjesci izraslo u savremeno stjecište grupa i individualnih posjetilaca koji su putovali SFRJ.
U toku rata u Bosni i Hercegovini 1992-1995 Spomen kuća je demolirana, a Hegedušićevo stvaralaštvo mitraljirano i unakaženo. Jedino je to pogromaštvo nadživio gorostasni spomenik samo zato što je u trenutku rušilaštva osionom starješini nedostajalo 1.000 kg eksploziva da ga digne u vazduh.
Spomenik Bitka na Sutjesci
Spomenik je remek djelo jugoslavenske socijalističke spomeničke umjetnosti, monumentalni rad kipara Miodraga Živkovića i saradnika, arhitekta Ranka Radovića. Podignut je 1971. god, a izgradnja je trajala 2 godine. Spomenik se sastoji od dvije simetrično postavljene kamene gromade (dva betonska krila), razuđene strukture, visine 19 metara i širine 25 metara, koje se fantastično uklapaju u prirodni krajolik. Između krila se nalazi prodor oblikovan borcima i kolonama u pokretu. Iza spomeničkog prodora nalazi se "Plato brigada" sa kamenim trakama na kojima su upisani nazivi jedinica. Spomenik je izveden od bijelog betona. Spomenik je otkrio predsednik Jugoslavije Josip Broz Tito. Statiku i konstrukciju uradio je Ðorde Zloković sa saradnikom Ladislavom Feketom.
Jocotitlán, Tetipac
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 935 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1923 m.
Lakeville, Indiana
Lejkvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 786, što je 219 (38,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tehnički fakultet u Rijeci
mini|274x274piksel|Tehnički fakultet na slici lijevo na brežuljku Monte Grappa Tehnički fakultet Rijeka je visokoškolska obrazovna i znanstveno-istraživačka politehnička ustanova Sveučilišta u Rijeci koja djeluje od 1960. g.
Povijest
Tehnički fakultet u Rijeci vezuje se uz tradiciju od 1857. kada počinje s djelovanjem Mornarička akademija s četverogodišnjim studijem gradnje željeznih brodova i parnih strojeva za potrebe austrijske ratne mornaride, ali i za narasle civilne potrebe. Ne samo što je u Rijeci 1866. izumljen torpedo i počela njegova proizvodnja i daljnje usavršavanjem te snimljena prva fotografija pušćanog metka u letu (1885.) već se u nabujaloj industriji razvijaju važni elementi u brodograđevnoj i mašinskoj industriji te u energetici. S poslijeratnim razvojem Rijeke osjeća se sve veća potreba za visokostručnim kadrovima pa sto godina kasnije, 1960. započinje sa djelovanjem Strojarski fakultet koji se 1973. preimenuje u Tehnički fakultet. 1971/72. započinje i studij građevinarstva koji se 1976. odvaja u Građevinski fakultet, a postepenim uvođenjem studija elektrotehnike te računarstva fakultet postaje politehnički studijski i znanstveni centar.
Organizacija
Tehnički je fakultet smjšten u bivšoj Austrijskoj kasarni Diaz u kvartu Monte Grappa i danas se sastoj od 11 zavoda, 38 katedri i 50 laboratorija sa 171 zaposlenim i s vanjskim suradnicima ostvaruje dodiplomski, diplomski i postdiplomski studij iz:
Opština Roșcani, Iași
Roșcani je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Kaspar Hauser
mini|Kaspar Hauser
Kaspar Hauser /  Casparus Hauser (30. travnja? 1812. - 17. prosinca 1833.) bio je tajanstveno divlje dijete nađeno u Njemačkoj u 19. stoljeću i navodno vezano uz vladarsku kuću Baden.
Život
Postolar Weissman odveo je dječaka u kuću satnika Wesseniga, gdje je dječak govorio samo: "Želim biti jahač kao moj otac" i "Konja! Konja!". Kad su ga pokušali dalje ispitivati, rasplakao se i ponavljao "Weiß nicht." ("Ne znam."). Odveli su ga u policijsku postaju, gdje je znao napisati samo jedno ime: Kaspar Hauser. U pismu koje je nosio pisalo je da se rodio 30. travnja 1812.
Sljedeća je dva mjeseca proveo u tornju Vestner, u skrbi tamničara Andreasa Hiltela. Posjećivali su ga znatiželjni ljudi, zbog čega se otvoreno radovao. Smiješio se, hodao je kao malo dijete i nespretno je koristio prste. Jeo je samo kruh i vodu. Imao je vjerojatno šesnaest godina, ali duševno je bio šestogodišnjak. Ipak, bojnik Binder je tvrdio da dijete ima izvrsno pamćenje, iz čega je zaključio da je plemićkog podrijetla.
Imao je napade katalepsije i padavice. Na kraju je naučio dovoljno da može ispričati svoju priču.
Hauser je rekao da je većinu života - vjerojatno 10-12 godina - proveo u mračnoj sobici od 2x1x1,5 metara, u kojoj je bila samo slamarica i drveni konjić. Hranio se samo kruhom i vodom. Ponekad bi ga omamili da ga presvuku i ošišaju. Prvo ljudsko biće koje je vidio bio je muškarac koji ga je naučio reći "Želim biti jahač kao moj otac" i potpisati se kao Kaspar Hauser. Muškarac se uvijek pažljivo brinuo da ga dječak ne vidi. Na kraju ga je iznio iz sobice, a Kaspar se onesvijestio. Sljedeća stvar koje se sjećao je lutanje ulicama Nürnberga.
Taj je neobičan dječak probudio zanimanje diljem Europe i privukao još brojnije posjetitelje. Neki su smatrali da je varalica. Drugi su ga povezali s obitelji velikog vojvode Badena zbog crta lica. Ako je tako, njegovi bi roditelji bili Karl Ludwig Friedrich, veliki vojvoda Badena i Stéphanie de Beauharnais, usvojena Napoleonova kći. S obzirom da Karl Friedrich nije imao muških potomaka, naslijedio ga je njegov ujak Leopold I., veliki vojvoda Badena, čija je majka grofica Hochberg prema tim pričama skrivila dječakovo zatočeništvo.
Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach, predsjednik bavarskog prizivnog suda, počeo je istraživati taj slučaj. Hauser je prepušten na brigu učitelju Friedrichu Daumeru, koji ga je naučio govoriti, čitati i pisati. Daumer ga je također podvrgnuo homeopatskim tretmanima i poticao ga da piše dnevnik. Kaspar je pokazivao znakove velikog napretka.
17. listopada 1829. neki je zakukuljeni čovjek pokušao ubiti Hausera sjekirom, ali samo mu je zadao ranu na čelu. Zatražena je policijska zaštita, a dječak je predan na brigu Johannu Biberbachu, a šest mjeseci kasnije barunu von Tucheru. Tucher ga je zaposlio kao prepisivača u mjesnom odvjetničkom uredu. Pokušaj ubojstva je dodatno raspirio glasine o njegovoj vezi s vladarskom kućom Baden.
Britanski plemić Philip Henry Stanhope zanimao se za Hausera i navodno je htio steći njegovo povjerenje darovima. Također je pokušao zadobiti skrbništvo nad njim. Preselio je Hausera u Ansbach, na brigu Johana Georga Meyera. Odmah je izjavio da je Hauser Mađar i da nije plemić. Više povjesničara tvrdi da je Stanhope imao skrivene namjere i da je bio povezan s kućom Baden.
14. prosinca 1833. Hauser je namamljen u dvorski park Ansbacha obećanjem da će saznati nešto o svojim precima. Tamo ga je neki neznanac ubo nožem u prsa i probio mu pluća. Hauser se uspio odvući kući, ali je umro nakon tri dana. Zbog nepoznatih razloga, nije rekao ništa o svojem napadaču. Kad je policija pretražila park, ubojičino oružje nije nađeno, ali otkrivena je crna torbica s bilješkom: "Hauser će vam znati reći kako izgledam, odakle dolazim i tko sam. Da mu prištedim trud, reći ću vam ja. Dolazim iz . . . na bavarskoj granici . . . Moje je ime MLO." Poslije su Stanhope i Meyer tvrdili da je u pitanju bilo samoubojstvo. Hauser je pokopan na jednom seoskom groblju. Na nadgrobnoj ploči piše: "Ovdje leži Kaspar Hauser, zagonetka svojeg doba. Rođenje mu je nepoznato, a smrt tajanstvena." Poslije mu je u Ansbachu podignut spomenik na kojem piše: Hic occultus occulto occisus est: "Ovdje je neznanac ubio neznanca."
Dokumentacija
Kad je pronađen, Kaspar je na sebi imao dva papira. Prvi nije datiran, a glasi:
Drugo pismo, vjerojatno od dječakove majke koja je spomenuta u prvome, ima datum "listopad 1812." i glasi:
Naslijeđe
Legende i analize o slučaju Kaspara Hausera traju do danas. Osim teorija o kraljevskoj krvi i običnoj prijevari, medicinske teorije uključuju amneziju izazvanu hipnozom i pitanje je li Kaspar Hauser bolovao padavice, autizma ili psihogenog poremećaja ("divlje dijete"). Teorije zavjere uglavnom se vrte oko vladarske kuće Baden i Stanhopea.
U studenom 1996. njemački je list Der Spiegel izvijestio da se pokušalo genetski usporediti uzorak krvi s hlača koje su navodno pripadale Kasparu Hauseru. Usporedbe s članovima kraljevske obitelji nisu dovele ni do čega konkretnog, a poslije se pokazalo da hlače nisu Hauserove.
Javila se tvrdnja da je Kaspar Hauser proveo barem dio svojeg zatočeništva u ćeliji u dvorcu Pilsach kod njemačkog mjesta Neumarkt in der Oberpfalz, oko 34 km od Nürnberga. Naime, u tom je dvorcu 1924. otkrivena sobica koja je osim raspadnutog prnja sadržavala i drvenog konjića, a Hauser je spominjao konjića kao svoju igračku. S druge strane, drveni je konjić u to doba bio vrlo česta igračka.
Jamapa, Veracruz
Jamapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Kaspar Hauser
Naslijeđe
Međutim, Institut forenzičke medicine Sveučilišta u Münsteru 2002. je analizirao dlake i tjelesne stanice koje su također navodno pripadale Kasparu Hauseru, te je došao do konkretnijih rezultata. Uzeto je šest uzoraka iz različitih izvora: dječakov šešir i hlače, kao i kovrče kose, djelomično iz osobne zbirke suca Feuerbacha. Genetski je kod bio isti u svih šest uzoraka, te je odgovarao s 95% točnosti genetskom kodu Astrid von Medinger, potomka Stéphanie de Beauharnais, koja je bila majka Kaspara Hausera ako je uistinu bio nasljednik badenskog prijestolja. Dakle, materijal DNK ukazuje da je Hauser uistinu potjecao iz vladarske kuće Baden.
Vinec (Rogaška Slatina, Slovenija)
Vinec je naselje u slovenskoj Općini Rogaškoj Slatini. Vinec se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Kaspar Hauser
Naslijeđe
Njemački je redatelj Werner Herzog 1974. snimio film o Hauseru, Jeder für sich und Gott gegen alle (Svatko za sebe i Bog protiv svih). Slučaj Kaspara Hausera nadahnuo je i druge umjetnike, kao što su dramatičari Paul Verlaine i Peter Handke. Također se spominje u romanima Billy Budd Hermana Melvillea i City of Glass (Stakleni grad) iz Newyorške trilogije Paula Austera.
Jamapa, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3815 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Vinec (Rogaška Slatina, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 23 stanovnika.
Kaspar Hauser
Naslijeđe
Antropozofi su napisali više knjiga o Kasparu Hauseru i njegovu okultnom značenju.
Vanjske poveznice
Na engleskom: Na njemačkom:
Tizzana, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 367 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Ampliación Benito Juárez, Tlaltizapán de Zapata
Ampliación Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Sochapa, Tenampa
Sochapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tenampa.
Los Cuates, Chihuahua
Los Cuates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Sochapa, Tenampa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 948 m.
Los Cuates, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1575 m.
Artemps (Pikardija, En)
Artan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Sen Kenten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 338 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 77 metara (maksimalnoj 93 m, a minimalnoj 62 m).
Fetești, Scobinți
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Malta, Montana
Molta je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.997, što je 123 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hamis el Gadafi
Završio je vojnu akademiju u Tripoliju, gdje je diplomirao vojne nauke, a potom je završio i Vojnu akademiju Frunze u Moskvi. Od aprila 2010. godine pohađa postdiplomske studije na međunarodnoj poslovnoj školi -{Instituto de Empresa}- u Madridu.
Komandant je Hamisove brigade — 32. brigade posebne namjene libijskih oružanih snaga. To je jedna od najelitnijih i najjačih vojnih formacija odanih libijskom vođi Muameru el Gadafiju.
Marta 2011. godine pojavile su se vijesti o pogibiji Hamisa, ali je kasnije dokazano da nisu istinite. Dana 5. avgusta 2011, libijski pobunjenici su saopštili da je u NATO napadu na grad Zlitan među 32 osobe koje su poginule i brigadni komandant Hamis Gadafi. Portparol libijske vlade Musa Ibrahim je saopštio da su to lažne vijesti i da se radi o prljavom triku radi prikrivanja zločina u Zlitanu i ubijanju članova libijske porodice El Marabit.
Dorzano, Biella
Dorzano je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 420 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 300 m.
Pirimidin
Pirimidin je heterociklično aromatično organsko jedinjenje slično benzenu i piridinu, koje sadrži dva azotna atoma u pozicijama 1 i 3 šestočlanog prstena. Ono je izomerno sa dvije druge forme diazina.
Nukleotidi
Tri nukleobaze nađene u nukleinskim kiselinama, citozin (C), timin (T), i uracil (U), su derivati pirimidina:
101px|Hemijska struktura citozina 127px|Hemijska struktura timina 102px|Hemijska struktura uracila
U molekulima DNK i RNK ove baze stvaraju vodonične veze sa njihovim komplementarnim bazama derivatima purina. Purinski adenin (A) i guanin (G) stvaraju vodoničnu vezu sa derivatima pirimidina timinom (T) i citozinom (C). U molekulu RNK komplementarna baza adeninu je uracil (U) umjesto timina (T) i parovi koji se formiraju su adenin:uracil i guanin:citozin.
U rijetkim slučajevima se timin pojavljuje u RNK ili uracil u DNK. Osim ove tri glavne pirimidinske baze, u nukleinskim kiselinama se mogu naći neke rjeđe primidinske baze. To su uglavnom metilovani derivati glavnih baza i dokazano je da imaju regulatornu funkciju.
Ovo uparivanje baza spada u Votson-Krikovo osnovno uparivanje baza. Mogući su i drugi načini uparivanja u molekulima DNK i RNK.
Hemijske osobine
Pirimidin ima mnoge osobine koje su zajedničke sa piridinom. Kako se broj atoma azota u prstenu povećava π elektroni u prstenu postaju slabiji i zbog toga se teže odigravaju reakcije elektrofilne aromatične supstitucije dok se nukleofilna aromatična supstitucija odigrava lakše. Primjer za ove supstitucije je zamjena amino grupe u 2-aminopirimidinu sa hlorom i reakcije u obratnom smjeru. Smanjenje rezonantne stabilizacije elektrona u prstenu pirimidina dovodi da su moguće reakcije adicije i cijepanja prstena i da se radije odigravaju nego supstitucije.
U odnosu na piridin N-alkilacija i N-oksidacija se odigravaju teže, isto tako primidini imaju manje bazne osobine: konstanta disocijacije za protonizovani pirimidin je 1.23 dok je za piridin 5.30.
Pirimidin je takođe nađen u meteorima iako naučnici još ne znaju njegovo porijeklo. Pirimidin se takođe fotolitički razlaže na uracil pod dejstvom UV svjetlosti.
Organske sinteze
Derivati pirimidina mogu biti pripremljeni u laboratoriji putem organske sinteze.
Osnovni metod je reakcija određenih amida sa nitrilima pri čemu dolazi do elektrofilne aktivacije amida sa 2-hloro-pirimidinom i anhidridom triflormetanosulfona.
400px|Pyrimidine Synthesis Movassaghi 2006
Vešenik
Vešenik je naselje u slovenskoj Općini Slovenskim Konjicama. Vešenik se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Suševo (Kumanovo)
Suševo je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje severnom delu države. Suševo pripada opštini Kumanovo.
Vešenik
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 291 stanovnika.
Suševo (Kumanovo)
Suševo ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine većinu stanovništva u naselju.
Prirodni uslovi
Suševo je smešteno u krajnje severnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice granici sa Srbijom, koja se nalazi 1,5 kilometara severno od naselja. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 15 kilometara severno.
Selo Suševo se nalazi u istorijskoj oblasti Žegligovo, u brdskom kraju, na približno 580 metara nadmorske visine. Istočno se izdiže planina Rujen.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Suševo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 34 stanovnika.