cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mirko Božić
Mirko Božić (Sinj, 21. rujna 1919. - Zagreb, 1. kolovoza 1995.) je hrvatski književnik.
Loarn mac Eirc
Duan Albanach i Senchus Fer n-Alban kao i druge genealogije, navode da je Loarnov otac bio Erc, sin Eochaid Muinremuira, koji se u nekim izvorima navodi kao kralj irske Dalriade, čime je Loarn bio brat Fergusa Mora. Međutim, nema zapisa ni navoda koji bi eksplicitno navodili Loarna kao kralja, i čini se da je njegov značaj prije svega u tome što je bio praosnivač klana Cenél Loairn i njihove istoimene države.
Zdravko Krivokapić
Biografija
Njegova supruga je Marijana Krivokapić i imaju petoro dece.
Mirko Božić
Studirao je pravo u Beogradu. Sudjelovao je NOP-u. Bio je direktor Drame HNK u Zagrebu te profesionalni književnik i urednik časopisa "Kulturni radnik", "Literatura", "Književnik" i tjednika "Telegram'", a kasnije intendant zagrebačkog HNK i potpredsjednik Sabora. Najvažniji dio njegova opusa je romaneskna Trilogija o Kurlanima. Objavljivao je novele, scenarije za filmove ("Djevojka i hrast"), TV drame i serije (Čovik i po), te radiodrame.
Zdravko Krivokapić
Politička karijera
Krivokapić je bio dio antikorupcijskih protesta 2019. i protesta zakona o vjeroispovesti 2020. godine. Odlučio je da uđe u politički život Crne Gore sredinom 2020. godine, u jeku političke krize u Crnoj Gori, i otvorenog sukoba Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori i crnogorske vlade koju vodi Demokratska Partija Socijalista, nakon usvajanja spornog zakona o statusu vjerskih zajednica u Crnoj Gori, podržavajući crkvene proteste, litije i prava Srpske pravoslavne crkve (SPC). Izabran je za prvog predsjednika nevladine organizacije "Ne damo Crnu Goru" koju su osnovali crnogorski profesori i intelektualci kao podršku SPC. U kratkom periodu organizacija je organizovala javne događaje na kojima su učestvovali vladika Joanikije (Mićović) i rektor Cetinjske bogoslovije Gojko Perović.
Loarn mac Eirc
Potomci Loarna
Nekoliko kraljeva Dalriade su bili članovi klana Cenél Loairn, te na temelju toga navodili kako potiču od Loarna.
Vallemara, Genoa
Vallemara je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Долиће (Сјеница)
Долиће је насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 322 становника (према попису из 1991. било је 557 становника).
Vallemara, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 663 m.
Albert system
Albert sistem se odnosi na klarinetski sistem mehanizma poklopaca i klapni, kao i prstometa za klarinet, kojeg je razvio Eugène Albert. U Velikoj Britaniji sistem je poznat kao jednostavan sistem. Albert sistem u velikoj meri je zamenjen francuskim, Bem sistemom (Boehm system).
Albert sistem još uvek koriste uglavnom klarinetisti koji sviraju istočnoevropsku i tursku narodnu muziku, kao i klarinetisti koji sviraju Klezmer i Diksieland stilove. Ovi muzičari vole Albert sistem jer on ima više otvorenih tonskih rupa bez prstenova i jednostavniji prstored, što omogućuje lakše vezivanje tonova i glisanda među tonovima.
Sistem je izvod sistema sa 13 dirki kojeg je razvio čuveni klarinetista Ivan Miler (Iwan Müller) i kao takav je u vezi sa (nešto složenijim) Eler sistemom kojeg koristi većina nemačkih i austrijskih klarinetista.
Долиће (Сјеница)
Демографија
У насељу Долиће живи 235 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 36,8 година (36,7 код мушкараца и 36,9 код жена). У насељу има 70 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,60.
El Cuete, Santa María Zacatepec
El Cuete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Zacatepec.
Mirko Božić
Jedan je od potpisnika Novosadskog dogovora o zajedničkom srpskohrvatskom jeziku 1954. godine.
Zdravko Krivokapić
Politička karijera
mini|250p|Zdravko Krivokapić − 2020 Demokratski front, Narodni pokret i Socijalistička narodna partija 1. avgusta 2020. dogovorili su se da će formirati predizborni opozicioni savez pod nazivom Za budućnost Crne Gore, kao i neki drugi desno orijentisani vanparlamentarni subjekti. Krivokapić će predvoditi zajedničku izbornu listu za parlamentarne izbore u avgustu 2020. Istog dana, Krivokapić je podneo ostavku na mesto izvršnog direktora NVO „Ne damo Crnu Goru” jer će biti na čelu opozicione liste. Krivokapić je rekao da je osoba koja je najviše uticala na njega da uđe u politiku crnogorski biznismen Daka Davidović, vođa Narodnog pokreta, koji je preživeo pokušaj atentata kada je na njega pucano iz snajpera u decembru 2019. u Beogradu dok se nalazio na sastanku sa Vladikom Joanikijem. Dana 24. jula 2020., nakon mitinga opozicije, podnesena je krivična prijava protiv Krivokapića i pet sveštenika SPC zbog „postojanja osnovane sumnje da su počinili krivično delo nepostupanje po zdravstvenim propisima za suzbijanje opasne zarazne bolesti." Krivokapić je takođe slao pisma stranim ambasadorima u Crnoj Gori, a u svom obraćanju ambasadorima rekao je da koalicija želi da skrene pažnju ambasadora na slučaj drastičnih kršenja ljudskih prava, "za koji verujemo da može predstavljati biti zabrinjavajući uvod u predstojeću zloupotrebu pripadnika Ministarstva unutrašnjih poslova u cilju eskalacije političke krize i zastrašivanja stanovništva u susret predstojećim izborima." Ocenjen je za najpopularnijeg političara u Crnog Gori pred izbore 2020. godine.
Izbori 2020. imali su najveći odziv birača ikada zabeležen u Crnoj Gori, od 75,90%. Ubrzo nakon zatvaranja birališta, pre objavljivanja konačnih rezultata, Krivokapić je najavio pobedu koalicije navodeći da se "sloboda dogodila u Crnoj Gori". U svom govoru je izjavio da neće biti revanšizma, a takođe je ponudio strankama nacionalnih manjina da uđu u novu vladu. Koalicija je osvojila 32,55% glasova ili 27 mesta u parlamentu. Ovo je prvi put da je DPS izgubio većinu u parlamentu. U intervjuu za Sputnjik, rekao je da će nova vlada poboljšati odnose sa Srbijom i Rusijom.
Privatni život
Sa suprugom Marijanom, koja je takođe univerzitetski profesor, ima veliku porodicu, petoro dece i dvoje unučadi. Troje dece je magistriralo, a najstarija ćerka je doktorirala. Od dva najmlađa sina, jedan je student, a drugi srednjoškolac.
Los Pinos, Victoria
Los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Долиће (Сјеница)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Бошњацима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Pacifički obruč
mini|300px|Karta Pacifičkog obruča s popisom država u Pacifičkom obruču
RIMPAC|thumb|300px|Borbena grupe USS Abraham Lincoln uz ostale brodove iz Australije, Čilea, Japana, Kanade i Južne Koreje ubrzava prema [[Honoluluu na RIMPAC-u 2000. godine.]]
Pacifički obruč je politički i ekonomski termin kojim se označavaju zemlje smještene na rubovima Tihog oceana i brojne otočne države u regiji. Najvažniji trgovinski i kulturni grad Pacifičkog obruča je Tokyo. Ostala važna središta su Shanghai, Hong Kong, Singapur, Kuala Lumpur, Seoul, Los Angeles, San Francisco, Seattle, Vancouver i Sydney. Honolulu je sjedište raznih međuvaldinih i nevladinih organizacija Pacifičkog obruča uključujući East-West Center i RIMPAC.
Regija pruža veliku raznolikost — ekonomski dinamizam Hong Konga, Tajvana i Singapura, vrhunska tehnologija Japana, Koreje i zapadnih Sjedinjenih Država, prirodna bogatstva Australije, Kanade, Filipina i ruskog Dalekog istoka, ljudski reursi Kine i Indonezije, poljoprivredna produktivnost Čilea, Novog Zelanda, Filipina i Sjedinjenih Država.
Los Pinos, Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Nemsdorf-Göhrendorf
Nemsdorf-Gerendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Zale. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 947 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15088250.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale Nemsdorf-Gerendorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Zale. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 206 metara. Površina opštine iznosi 17,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 947 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
Ivan Kušan
Ivan Kušan (Sarajevo, 30. 8. 1933. - Zagreb, 20.11. 2012.) bio je hrvatski književnik i akademik. Diplomirao i magistrirao na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Uređivao više časopisa (Telegram, Most i dr.) i biblioteka (Modra lasta, Smib, Hit-junior). Redovni profesor ADU u Zagrebu. Kao slikar samostalno izlagao dva puta. Prevodio s engleskog, francuskog i ruskog jezika.
Djela
Kušan je širom krugu čitatelja uglavnom poznat po romanima za djecu (serijal o Koku), no pisac je također i romana za odrasle.
Martinone, Sondrio
Martinone je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
One Small Step (Star Trek: Voyager)
One Small Step je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 17. novembra 1999. godine. Radnja prikazuje kako Voyager pronalazi neobičnu svemirsku anomaliju u kojoj se nalaze ostaci NASA-inog svemirskog modula koji je nestao prilikom jedne od ranih misija na Mars u 21. vijeku.
Naslov epizode je parafraza znamenitih riječi Neila Armstronga prilikom spuštanja na Mjesec 1969. godine.
Prvi burski rat
Prvi burski rat (afrikaans: Eerste Vryheidsoorlog, prevedeno Prvi rat za nezavisnost) zvan i Prvi anglo-burski rat ili Rat za Transval, bio je ratni sukob između Bura iz Transvaala i Britanskog Carstva koji se vodio od 20. decembra 1880. do 23. marta 1881. Burska pobjeda u tom ratu široko je odjeknula tadašnjim svijetom, jer se mislilo da nemaju nikakve šanse u sukobu sa velikim carstvom.
Orland Hills, Illinois
Orland Hils je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Prvi burski rat
Pozadina sukoba
Uzrok tog sukoba bilo je britansko širenje na istok Južne Afrike preko rijeke Vaal iz Kolonije Rt dobre nade i okupacija burske Južnoafričke Republike Transvaal 1877. Razlog za britansko širenje bilo je otkriće dijamanata i zlata 1867. na teritoriju Transvaala. Britanci su kao razlog za širenje svoje vlasti na Transvaal naveli odbijanje burskih vlasti da da građanska prava takozvanim uitlandersima (imigrantima u Republiku Transvaal, koji su većinom bili britanski državljani) i politika apartheida koju su provodili prema domorodačkom stanovništvu.
Iz početka su Buri usvojili politiku pasivnog otpora, očekujući da će im britanska vlada premijera Williama Gladstonea priznati pravo na neki oblik nezavisnosti, u okviru nekakve buduće konfederacije i dozvoliti samoupravu. Kad je u decembru 1880. postalo jasno da od toga neće biti ništa i da Britanija ide na otvorenu aneksiju Transvaala, Buri su proglasili svoju republiku potpuno nezavisnom, i prezeli vlast. Na čelu republike nalazio se trijumvirat u kom su bili potpredsjednik Paul Kruger, komandant armije general Piet Joubert i predsjednik Pretorius.
Orland Hills, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.149, što je 370 (5,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Prvi burski rat
Tok rata
thumb|left|260px|Brdo Majuba gdje se odigrala ključna bitka rata Ratne operacije počele su 16. decembra 1880. napadom Bura pod komandom njihova generala Pieta Cronjéa na britanski garnizon u Potchefstromu.
Nakon izbijanja sukoba burski komandosi, opkolili su britanske garnizone u Potchefstroomu, Pretoriji, Rustenburgu, Standertonu i Marabastadu pored Pietersburga želivši ih gladovanjem prisiliti na predaju.
Glavnina burskih snaga pod komandom generala Pieta Jouberta, nastojala je spriječiti prodor britanskih snaga general-majora George Pomeroya Colleya, guvernera Natala i visokog komesara za jugoistočnu Afriku iz Natala, koje su trebale razbiti blokadu britanskih garnizona poTransvaalu.
Britanske snage potpukovnika Philipa Anstruthera upućene kao pomoć garnizonu u Pretoriji porazio je burski komandant Frans Joubert u Bitci kod Bronkhorspruita 20. decembra 1880. Colleyev pokušaj da prodre u Transvaal, spriječio je Piet Joubert porazivši ga 28. januara 1881. u bitci kod Laing Neka, te nakon tog i general Nicolaas Smit, koji ga je porazio u bitci kod Ingoga, 8. februara 1881. Britanska vojska morala se povući uz teške gubitke.
Nelagodni mir
Ključna bitka tog rata odigrala se 27. februara na brdu Majuba (Majuba Hill) u kojoj su slabije burske snage teško porazile vojsku guvernera Georgea Colleya. U noći 26. februara, general Colley zauzeo je položaj na brdu Majuba na granici Transvaala, sa dvije pješadijske čete koje su brojale 400 vojnika. Njegova prava namjera bila je da osvajanjem tog strateškog položaja ugrozi krilo burskih snaga kod Laing’s Neka i tako sebi otvori put za Transvaal. Burski komandosi su se u ranim jutarnjim satima, uspeli neopaženo na brdo Majuba i iako malobrojniji, zahvaljujući potpunom iznenađenju teško porazili Britance. Buri su u tom napadu imali jednog ubijenog i 6 ranjenih boraca, dok je s britanske strane poginulo 5 oficira i 87 vojnika, a 123 vojnika i 8 oficira ostalo ranjeno. U napadu je poginuo general Colley, 7 oficira i 50 vojnika pali su u bursko zarobljeništvo.
Teški porazi prisilili su londonsku vladu da zatraži primirje 6. marta 1881.
Nakon potpisivanja Mirovnog sporazuma u Pretoriji 3. augusta 1881. Britanci su ponovno priznali nezavisnost Transvaalu, ali je on formalno ostao pod britanskom krunom (suverenitetom). Ovo neodređeno stanje praktički je značilo da je Britanija zadržala pravo nadzora nad vanjskim poslovima Transvaala, ali i pravo da intervenira u unutrašnjim poslovima u odnosu na crne stanovnike.
Tek je na Londonskoj mirovnoj konferenciji 27. februara 1884. priznata potpuna nezavisnost Južnoafričke Republike Transvaal.
Snage
Buri su se oslanjali na dobrovoljačku vojsku u koju je bilo uključeno svo muško stanovništvo od 16 do 60, odjevenu u civilnu odjeću (osim artiljeraca i policajaca) sastavljenu od vještih seljaka koji su dobro baratali puškama. Burski komandanti služili su se gerilskom taktikom, brzo koncentrirajući snage za napad, ali su se isto tako bili u stanju i brzo povući ako su dospjeli u nepovoljni položaj.
Za Prvog burskog rata britanske brdske jedinice (highlanders) već su imale kaki uniforme, specijalno dizajnirane za južnoafričke uvjete, usvojene 1897, pješadija i inžinjerci još su imali crvene mundire.
Orci
Orci su rasa iz Tolkienove mitologije. Pojavljuju se u njegovim knjigama Gospodar prstenova, Hobbit, Silmarillion, Nedovršene pripovijesti, Hurinova djeca, Povijest Međuzemlja ... Naziv orci dolazi od staroengleske riječi orc što znači demon.
O porijeklu
Obzirom da je profesor imao jednu "neugodnu" osobinu - do kraja života je mijenjao i nadograđivao svoj rad i brojne su njegove teorije ostale nedovršene - tako postoji i više teorija o postanku oraka. <BR>
Međutim, ta teorija otvara jedno drugo pitanje koje je Tolkien također ostavo nejasnim - o životnom vijeku oraka. Ako su nastali od vilenjaka orci su možda bili besmrtni? U knjigama sam Tolkien to nije ni potvrdio, ali ni opovrgnuo. Neke podvrste oraka nastale su kasnije križanjem samih oraka i ljudi. Na taj je način Sauron stvorio neustrašivu vrstu Uruk hai-je. Za vrijeme Rata za Prsten Saruman je na isti način stvorio svoju vojsku Uruka.
Međutim, Tolkien je s vremenom postao nesiguran u vilenjačko porijeklo oraka, pa je počeo istraživati i ostale mogućnosti (Morgoth's Ring). Pred kraj života profesor je radio na izmjenama čitave povijesti Arde - pojavu ljudske rase vremenski je smjestio vrlo blizu pojavi vilenjaka. Možda je uzrok tomu pokušaj da objasni ljudsko porijeklo oraka?
Bilo kako bilo, Tolkien je umro prije nego što je uspio dovršiti te vrlo opsežne izmjene. Tako je jedina dovršena, i u Silmarillionu objavljena, ostala ona teorija o vilenjačkom porijeklu oraka.
Karakteristike
Jedinu radost ova su stvorenja nalazila u bolu i patnji drugih, jer krv koja je tekla u njima bila je crna i hladna. Njihova su obličja bila jeziva - zgrbljena leđa, krive i zdepaste noge, ruke dugačke i snažne, koža crna. Zubi su im bili žuti, usta široka, jezici crveni i debeli, a nosnice i lica široki i plosnati. Najgore od svega bile su njihove oči - zagasito crvene pukotine iz kojih je plamtjela mržnja. Orci su bili žestoki ratnici jer su se mnogo više plašili svoga gospodara nego bilo kojeg neprijatelja. Bili su kanibali, okrutni i strašni, i često su "na meniju" imali pripadnike vlastite vrste. Orci su bili okoćeni kao robovi Gospodara tame i zato su se plašili svjetla koje ih je slabilo i peklo. Dobro su vidjeli po mraku, a živjeli su u gadnim, prljavim jamama u kojima su se množili brže od bilo kojih drugih bića na Ardi.
Prvo i Drugo doba
Tijekom Rata Sila Valari su došli do Utumna, provalili u njega i Melkora vezali Angainorom, velikim lancem koji je iskovao Aulë, te potamanili sve njegove sluge u dubokim jamama, a među njima i većinu oraka. Oni koji su preživjeli bili su bez gospodara i besciljno su tumarali okolo. U stoljećima koja su uslijedila bilo je velikih seoba vilenjaka u kojima se orci, koji su živjeli skriveni u najmračnijim jamama Međuzemlja, nisu usuđivali otvoreno pokazivati pa vilenjačke predaje uopće ne govore o njima sve do kraja trećeg vijeka Melkorovog zatočeništva. A do tog su vremena orci ponovno postali drski, predosjećajući, valjda, skori povratak svoga Gospodara. Počeli su izlaziti iz skrovite tame Angbanda te su se zajedno s vukovima i vukodlacima usudili prodrijeti u Beleriand sve do sindarskog kraljevstva Doriatha. Bili su dobro oklopljeni i naoružani - nosili su krive sablje, otrovne bodeže, strijele i široke mačeve. Sivi vilenjaci nisu znali kakvi su stvorovi bili orci iako nije bilo sumnje da su bili zli.
''"... a među njima bijahu i orci, koji su poslije upropastili Beleriand; no sada ih je bilo malo i na oprezu i tek su njuškali uokolo po zemlji, čekajući povratak svojega gospodara. Odakle su došli i što su bili, vilenjaci nisu znali, misleći za njih da su Avari koji su postali zli i neobuzdani u divljini; a kazuje se da su u ovom bili preblizu pravoj istini." (Silmarillion, str. 100.)''
Kako Sivi vilenjaci u to doba nisu koristili metalno oružje, od patuljaka iz Nogroda i Belegosta su nabavili oružje od kovanog željeza. Tako dobro naoružani poubijali su većinu oraka a ostale su potjerali iz Belerianda.
Međutim kad se Melkor/Morgoth vratio u Beleriand orci su krenuli u otvoreni rat. Bio je to početak ratova Belerianda. U dolini rijeke Gelion presreli su ih Sivi vilenjaci kralja Thingola i Denethorovi (nandorski vilenjak, sin Lenwëov) Zeleni vilenjaci (Laiquendi, vilenjaci iz Ossirianda). U toj Prvoj bitci orci su desetkovani i natjerani u bijeg u Plave planine. Tamo su ih dočekale oštre sjekire patuljaka i malo se koji ork (legende kažu i nijedan) iz te vojske spasio. Ali Morgoth je odaslao tri velike vojske oraka. Druga se vojska digla i pregazila zapadni Beleriand te započela opsadu Falasa. Međutim, gradovi Falathrima nisu pali. Zato su se druga i treća oračka vojska spojile i krenule prema Mithrimu s namjerom da poubijaju novopridošle Noldore. Ali orci nisu bili spremni za ono što ih je tamo snašlo. Prema tjelesnoj snazi i moći Noldori su bili daleko iznad i najcrnjih oračkih noćnih mora. U očima im se vidjelo svjetlo Amana, a mačevi su im bili blistavi, dugi i opasni. Tako je započela druga bitka Beleriandskih ratova, u kojima su se orci borili protiv Noldora koje je u Međuzemlje doveo Feanor. Ta je bitka nazvana Bitka pod zvijezdama, Dagor-nuin-Giliath. Mada je sam Feanor ubijen u toj bitci (pred samim vratima Angbanda ubili su ga Balrozi), oračke su vojske bile potpuno uništene. Druga noldorska vojska predvođena Fingolfinom pojavila se sa Zapada i zasljepljujuća svjetlost Sunca se pojavila na nebu te je svim Morgothovim slugama ulila stravu u kosti. Tako je otpočelo Prvo doba Sunca i neko su vrijeme orci bili zaustavljeni. Uskoro, međutim, pod krinkom tame (a i koristeći neslogu među Noldorima) pojavila se još jedna oračka vojska, brojnija i bolje naoružana od one tri prethodne.
''"No Morgoth se prenu iz misli i nasmija se vidjevši raskol među svojim neprijateljima. U jamama Angbanda on stvori strašan dim i paru, a oni (orci op.a.) iskuljaše van kroz zadimljene vrhunce Željeznoga gorja, a u Mithrimu ih se moglo vidjeti izdaleka kako kaljaju bistar zrak prvih zemaljskih jutara." (Silmarillion*, str.117.)''
U Slavnoj bitci (Dagor Aglareb) legije orka ponovno su doživjele poraz. U to je vrijeme započela i opsada Angbanda i orci su, izuzev napada manjih grupica, uglavnom zadržavani unutar angbandskih zidina. Ali Morgothova je moć rasla jer je mračnim čaranjima nakotio još od oračke rase, ali i zmajeve, a od ranije je uza se imao i balroge, trolove, vukodlake i brojna druga silna čudovišta. Kad je zaključio da je spreman, moćna je vojska prokuljala iz Angbanda započinjući Bitku iznenadnog plamena (Dagor Bragollach). Time je razbijena opsada Angbanda i vilenjaci su bili poraženi. Od te silne bitke broje se godine užasa koje orci pamte kao Velike godine. U to vrijeme pao je Tol Sirion, i pregažena su kraljevstva Hithlum, Mithrim, Dor-lomin i Dorthonion. U Bitci nebrojenih suza (Nirnaeth Arnoediad), petoj bitci u Ratovima Belerianda, vilenjaci i edaini su bili potpuno poraženi. Oračke su legije umarširale u Beleriand, pao je Falas, kao i gradovi Brithombar i Eglarest. Vođena je i Tumhaladska bitka i Nargothrond je poharan; zbog svađa oko Silmarilla s patuljcima i Feanorovim sinovima Menegroth je dva puta pregažen i zemlje Sivih vilenjaka su opustošene. Konačno je pao i Gondolin. Tako je Morgothova pobjeda bila skoro konačna i njegovi su orci harali Beleriandom.
Ipak, užas tog doba je završen kada su Valari, Maiari, te Vanyari i Noldori iz Tiriona izašli iz Neumirućih zemalja i poveli Veliku bitku (Gnjevni rat). U toj je bitci Angband razoren i urušene sve planine sjevera, a nakon nje Beleriand je potonuo. Morgoth je zauvijek bačen u Prazninu a njegovi sluge, pa tako i orci, istrijebljeni su sa sjeverozapada Međuzemlja. Ali orci su ipak preživjeli jer je dio te odvratne rase pobjegao i ležao skriven u smrdljivim jazbinama ispod mračnih planina, koteći se i množeći. Kad je postalo očito da je Morgothov glavni zapovjednik Sauron preživio, orci su mu se stavili u službu. Dobro su mu služili u svim ratovima koje je poduzimao, sve do Posljednjeg saveza vilenjaka i ljudi kada je padom Mordora i istrebljenjem najvećeg dijela oračke rase okončano Drugo doba.
Treće doba
Nažalost, i u Trećem dobu, oni orci koji su živjeli skriveno po najdubljim jamama su preživjeli. Ostavši bez gospodara orci su mnogo stoljeća živjeli skriveni odvažujući se tek na brze prepada i pljačke. Međutim kad je prošlo više od tisuću godina Trećega doba i kad se Sauron ponovno pojavio u Dol Gulduru, orci su se opet pridružili svom gospodaru, te im je moć ponovno rasla. Prvo su ojačali u Mrkodolu i Maglenom gorju, a zatim i u Angmaru i Mordoru, tijekom tisućljeća dobro služeći svojega Gospodara. Međutim, pričalo se da Sauron nije bio zadovoljan oračkom vojskom i želio je povećati njihovu snagu. Iako o tome ne govori niti jedan službeni spis ali ni pučke legende, vjerovalo se da strašnim čarolijama stvorio jednu novu, veću rasu oraka. Godine 2475. godine Uruk-haii (jer tako su se zvala ta stvorenja) su izašli iz Mordora i opljačkali Osgiliath. Uruci su bili visine ljudi, ravnih nogu i snažnih pleća, crne kože i krvi. I što je najgore od svega, za razliku od običnih oraka, nisu se plašili sunca i samim time su bili hrabriji i opasniji u borbi. U crnim oklopima, često noseći ravne mačeve i dugačke lukove, kao i mnoštvo drugog oračkog otrovnog oružja, Uruk-hai su postali elitni vojnici i najčešće su bili visoki zapovjednici i vođe manjih Oraka. U stoljećima koja su uslijedila Uruci i Orci su sklapali brojne saveze sa zlim ljudima u želji za uništenjem svih kraljevstva vilenjaka i ljudi.
Godine 1980. u Moriji se probudio moćni demon balrog i uz pomoć oraka iz Maglenoga gorja osvojio je to patuljačko kraljevstvo i pobio sve patuljke koji su mu se našli na putu. Ali ta će pobjeda nad patuljcima na kraju biti uzrok propasti oraka na sjeveru, jer su patuljci bili tako bijesni da uopće nisu pitali za cijenu koju će platiti kako bi se osvetili za Moriju. Tako se od 2793. do 2799. godine vodio sedmogodišnji rat do istrebljenja, nazvan Rat patuljaka i orka. U tom ratu, u kojem je poginulo i mnogo patuljaka, svi su orci iz Maglenoga gorja ubijeni ili otjerani. Ispred samog ulaza u Moriju vođena je Bitka Azanulbizara, u kojoj su svi orci bili pobijeni a glava njihovog generala Azoga nabijena na kolac. Tako je Magleno gorje na neko vrijeme bilo oslobođeno od oraka.
Godine 2941. druga je nesreća zadesila orke na sjeveru. Poslije smrti zmaja Smauga svi su orci Gundabada došli u Erebor i pod Pustogorom se povela Bitka pet vojski: orke je predvodio Bolg, Azogov sin, koji je žarko želio osvetiti oca. Jedino što je postigao je bila njegova smrt i smrt svih njegovih vojnika.
Rat za Prsten
U Ratu za Prsten, posljednjem velikom ratu Trećega doba, oračke su legije bile posvuda - bilo je tu neustrašivih uruk-haija pod zapovjedništvom Isengarda i odmetnutog Sarumana, sitnijih oraka s obilježjima Minas Morgula i bezbrojnih oraka svih rasa iz Mordora pod zapovjedništvom samog Saurona. Borili su se u brojnim čarkama i zasjedama kao i u Bitci kod Isenskih gazova, Bitci kod Rograda, Bitci na Pelennorskim poljima, Bitci pod drvećem i Bitci kod Dola. U tim su bitkama poginule tisuće na obje strane. Ipak, pričalo se da je većinu svojih snaga Sauron zadržao u Mordoru do trenutka dok mu se neprijatelj nije pojavio pred sjevernim vratima kraljevstva. Sudbina Međuzemlja bila je riješena u toj posljednjoj bitci ispred Morannona. Sve su se strašne snage Mordora na Sauronovu zapovijed obrušile na vojsku Zapovjednika Zapada. Međutim, baš u tom trenu, u vatrama Klete gore, uništen je Jedinstveni Prsten koji je pod svojim utjecajem držao cijeli Sauronov mračni svijet.
Casas Viejas, Tantoyuca
Casas Viejas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Panamá, Villaflores
Panamá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Casas Viejas, Tantoyuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Panamá, Villaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Orci
Rat za Prsten
''"Ali Gandalf podigne ruke uvis i još jednom poviče zvonkim glasom: 'Stanite, ljudi sa Zapada! Stanite i pričekajte! Ovo je čas usuda.' Još dok je on to govorio tlo im se pod nogama zatrese. ..." (Povratak kralja**, str. 246.)''
Crna kapija i Crna kula su se urušile, najmoćnije Sauronove sluge je progutala vatra, a Mračni je Gospodar postao crni dim koji je otpuhao zapadni vjetar. Orci su nestajali jedan za drugim. Iako su neki preživjeli, nikad se više nisu uzdigli u velikome broju nego su izumirali i slabili, i postali manji goblinski narod kome ništa nije preostalo osim glasina o njihovoj davnoj zloj moći.
''"- Odzvonilo je Sauronovu carstvu" - reče Gandalf. - Nositelj Prstena izvršio je svoju zadaću.
Dok su zapovjednici gledali na jug, prema zemlji Mordor, učinilo im se da se naspram pokrova od oblaka diže divovski sjenoviti lik, neprobojan, okrunjen munjom, zauzimajući čitavo nebo. Onako golem, propinjao se iznad svijeta i pružao prema njima grdnu prijeteću šaku, užasnu ali nemoćnu: jer dok se još nadvijao nad njima, zahvatio ga je silan vjetar i otpuhao, odnio, i zavladalo je zatišje."'' (Povratak kralja**, str. 246.)
Citati
''*Silmarillion, Algoritam, Zagreb 2002., drugo izdanje
*Povratak kralja, Algoritam, Zagreb 2002., sedmo izdanje''
Arvățeni, Feliceni
Arvățeni je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Feliceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
Beaumont-les-Nonains
Bomon le Nonen je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 300, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km².
Abietan
Abietan je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 276,500 Da.
Embriologija
Embriologija je znanost koja se bavi proučavanjem zametaka (embrija) i njihovog razvoja. Dio je razvojne biologije.
Oblikovanje i razvoj zametka naziva se embriogeneza. To je znanstvena disciplina unutar biologije, koja istražuje rast i razvoj složenog animalnog organizma i to pomoću tri osnovna procesa: rasta, diferencijacije i morfogeneze.
Embriologija je grana biologije koja istražuje morfološke i funkcionalne osobine najranijih stupnjeva individualnog razvoja počevši od oplodnje jajne stanice pa sve do napuštanja ekstraembrionalnih omotača tj. do leženja odnosno porođaja. Začećem nastaje oplođeno jajašce koje ima 46 kromosoma, 23 od oca i 23 od majke. Ta stanica sadrži složen genetski nacrt svake pojedinosti poput spola, visine, boje kože itd. Na DNK zapisane su sve potrebne genetske informacije. Njih ima jako puno, toliko koliko bi stalo u pet setova Enciklopedije Britannice. Jako mnogo podataka zapisano je u jako minijaturnom obliku. Kada bi se na jedno mjesto skupili svi genetski podaci s DNA 5 milijardi ljudi na Zemlji, oni bili veličine dvije tablete.
Ljudski embrij nije zrelo ljudsko biće, ali je ljudsko biće ili kompletno biće koje pripada ljudskoj vrsti. Embrij se od početka svoga postojana razlikuje od bilo koje majčine ili očeve stanice i raste slijedeći vlastiti put razvitka, upravljan samim sobom, prema vlastitom preživljavanaju i vlastitoj zrelosti. Embrij je ljudski, jer posjeduje genetičku konstituciju svojstvenu ljudskim bićima. Potpuno je programiran i aktivno predisponiran, da se razvije do zrelosti u ljudsko biće što će i postići, ako ne bude ometan bolešću, nasiljem ili neprijateljskim djelovanjem. Ljudski embrij ima pravo na ljudsko dostojanstvo i ljudska prava od kojih je prvo pravo na život.
U širem smislu ovo razdoblje razvoja jedne jedinke poznat je pod nazivom embrionalno razdoblje razvoja. Tijekom ovog razdoblja nastaje čitav niz složenih biokemijskih, morfoloških i funkcionalnih procesa tijekom kojih se diferenciraju nove vrste stanica, stvaraju klicini listovi, a od njih pojedini sustavi organa. Daljnji proces razvoja karakteriziraju se diferenciranjem ostalih sustava organa i rastom. Ovo razdoblje naziva se embrionalno razdoblje, a plod se u ovoj fazi naziva embrij. Nakon toga dolazi fetalno razdoblje razvoja i od tada se embrion naziva fetus. Tijekom ovog razdoblja većina dijelova tijela dobiva konačan izgled i položaj.
Zadatak embriologije je, da omogući razumijevanje pojedinih organa i tkiva od oplodnje jajne stanice-zigote do stvaranja višestanično organizma odgovarajuće vrste.
Embriologija ima nekoliko faza: prva i najduža je deskriptivna embriologija, druga je kauzalna embriologija, a treća biologija razvoja filogenija proces razvoja biljnih i životinjskih vrsta, rodova, familija-obitelji i klasa te njihovog postanka do danas.
Ontogenija uključuje sve promjene koje se odigravaju tijekom individualnog razvoja započevši od nastajanja spolnih stanica u roditeljskoj generaciji pa do smrti jedinke. Međutim ovaj proces se može razmatrati kao skup faza koji se međusobno razlikuju u stupnju morfološke složenosti.
Stone Ridge, Virginia
Stoun Ridž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.214.
Los Pochotes, Jilotlán de los Dolores
Los Pochotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Cats Don't Dance
Mačke ne plešu (engleski Cats Don't Dance) je američki animirani filmski mjuzikl iz 1997. koji je režirao Mark Dindal. Radnja je smještena u svijet u kojem ljudi i antropomorfne životinje žive jedan uz drugog, a mačak Danny želi se probiti u Hollywood. Glasove su posudili Scott Bakula, Jasmine Guy, Matthew Herried i Ashley Peldon.
Donje Korminjane
Poreklo stanovništva po rodovima
Podaci datiraju iz 1929
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Phil Morris (glumac)
Phillip Morris (4. april 1959 -) je američki glumac poznat prije svega po nastupima na televiziji, među kojima se ističu uloge Jackieja Chilesa u popularnom sitkomu Seinfeld, Johna Jonesa u TV-seriji Smallville i Silasa Stonea u TV-seriji Doom Patrol.
Los Ranchitos, San Gabriel
Los Ranchitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Gabriel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1025 m.
Palazza, Cosenza
Palazza je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Opština Hlipiceni, Botoșani
Hlipiceni je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Puglietta, Salerno
Puglietta je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 860 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
El Fresno, Zinapécuaro
El Fresno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zinapécuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 304 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2459 m.
Corlaga, Massa e Carrara
Corlaga je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
La Bandera, Mulegé
La Bandera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Domorovce
Domorovce je naselje u opštini Kosovska Kamenica na Kosovu i Metohiji. Po zakonima samoproglašene Republike Kosovo naselje se nalazi u sastavu opštine Ranilug. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Domorovce površine 1020 ha.
Poreklo stanovništva po rodovima
Doseljenici nisu zatekli selo. Selo je osnovano oko 1780. godine.
Podaci iz 1929
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
NGC 1278
NGC 1278 je galaksija u zviježđu Perzej.
Comgall mac Domangairt
Comgall mac Domangairt je bio kralj Dalriade početkom 6. vijeka. Bio je sin kralja Domangart Rétija i unuk Fergus Móra. Anali Ulstera navode kako je umro 538, 542. i 545. godine, dok Anali Tigernacha navode kako je umro 537.
Osim datuma smrti ne postoje nikakvi čvrsti podaci o Comgallu; jedini izuzetak su navodi kako je osnovao Cenél Comgaill, jedan od klanove Dalriade koje spominje Senchus fer n-Alban, iako pod imenom Crich Comgaill; kasniji Anali Ulstera oko 710. koriste izraz cenél.
Cenél Comgaill
Irski anali govore vrlo malo o Cenél Comgaillu. Naknadna historijska tumačenja sugeriraju kako je taj klan bio važan faktor gelicizacije Pikta; njegov član Dargart mac Finguine (od Cenél Comgailla) je oženio piktsku princezu Der-Ilei, te su piktski kraljevi Bridei i Nechtan mac Der Ilei bili rezultat tog braka.
Vjeruje se da je Cenél Comgaill imao središte u Cowalu - čiji naziv vjerojatno potiče od Comgalla i Comgailla - kao i otoku Bute. Moguće je da je kontrolirao i otok Aran na jugu. Središta kraljevske vlasti nisu poznata, a možda je u tu svrhu služio Dunoon. Sveti Blane iz 6. i 7. vijeka se povezuje sa Buteom, ali moderni učenjaci su skeptični prema tim navodima. Samostan u Kingarthu koji se vezuje sa Svetim Blaneom se spominje u analima. Nalazi se blizu tvrđave Dunagoil, i moguće je da je bio kraljevsko središte u tom periodu, ali za to nema čvrstih dokaza.
Burski ratovi
Burski ratovi (afrikaans: Vryheidsoorloë, prevedeno Ratovi za slobodu) bila su dva ratna sukoba između Bura i Britanskog Carstva u Južnoj Africi koji su se vodili krajem 19. vijeka do 1902.
Santa Rosa, Acatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1529 m.
Burski ratovi
Drugi burski rat
Drugi burski rat bio je puno duži i veći ratni sukob između dviju burskih republika; Slobodne Države Oranje (Oranje Vrijstaat) i Južnoafričke Republike Transvaal i Britanskog Carstva, koji se vodio od 1899. do 1902. U tom sukobu pobijedili su Britanci, burske republike prestale su postojati, i postale su britanske kolonije sa izvjesnim stupnjem autonomije (zelf-bestuur). Rat se odvijao sa promjenjivom ratnom srećom, uz velik broj žrtava. Nakon poraza u otvorenim frontalnim sukobima, Buri su prešli na gerilsko ratovanje, zbog tog su Britanci primijenili taktiku spaljene zemlje i koncentracijskih logora za civilno bursko stanovništvo, kako bi na taj način spriječili logističku podršku burskim gerilcima.
Opština Tenejapa, Chiapas
Tenejapa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 32941 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1920 m.
Drenovce
Drenovce je naselje u opštini Kosovska Kamenica na Kosovu i Metohiji. Po zakonima samoproglašene Republike Kosovo naselje se nalazi u sastavu opštine Ranilug. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Drenovce površine 420 ha.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Gabrán mac Domangairt
Gabrán mac Domangairt je bio kralj Dalriade u sredini 6. vijeka. Poznat je kao osnivač klana Cenél nGabraín, koji je po njemu dobio ime.
Historijski dokazi o postojanju Gabrána su ograničeni na zapis o njegovoj smrti u Irskim analima. Kasniji historičari su špekulirali kako je smrt povezana sa migracijom ili bijegom od piktskog kralja Bridei mac Maelchon, ali je moguće da je riječ tek o koincidenciji.
Cenél nGabraín
Gabrán je važan kao osnivač Cenél nGabraína, klana koji je dominirao kraljevstvom Dál Riata do kraja 7. vijeka i odakle su poticali kraljevi. Kraljevi Albe i Škotske su preko Gabrána ustanovili vezu sa Fergus Mórom, koji je proglašen osnivačem kraljevske dinastije te se navodio kao predak škotskih kraljeva sve do 16. i 17. vijeka, davno nakon što je gelsko porijeklo kraljeva izgubilo svaku važnost.
Vjeruje se kako je teritorija Cenél nGabraína imala središte u Kintyreu i Knapdaleu, a možda sadržavala i otoke Arran, Jura i Gigha. Titula "kralj Kintyrea" se u nekoliko navrata koristi za poglavice/kraljeve Cenél nGabraina. Postoje dvije lokacije za koje se vjeruje da su mogla biti kraljevsko središte - Dunadd na sjeveru i Aberte (or Dún Aberte), vjerojatno Dunaverty kraj Southenda.
Tierra Blanca Parte Alta, Tláhuac
Tierra Blanca Parte Alta je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tláhuac.
Samorastniki (film)
Premijerno je prikazan na 10. Festivalu jugoslavenskog igranog filma u Puli, gdje je osvojio sljedeće ngrade:
Sadže
Sadže (lat. Pteroclidiformes) su red ptica sa samo jednom porodicom Pteroclididae. One su ptice tla, koje sa šesnaest vrsta nastanjuju pustinjske stepe i polupustinje Euroazije i Afrike. Vrste iz te porodice su izgledom, ponašanjem i biologijom razmnožavanja vrlo slične.
Sistematizacija
Sistematika sadža je dugo bila sporna. Zoolozi su ih svrstavali u kokoške pa u golupčarke ili močvarice jer izgledom i nekim oblicima ponašanja (oblik kljuna, potrkušci, gnijezde se na tlu) jako na njih podsjećaju. Način letenja i neki anatomski detalji povezuju sadže s golupčarkama, dok neke druge osobine više podsjećaju na močvarice. Danas su zaseban red sa samo jednom porodicom.
Osobine
Sadže su velike kao jarebice i golubovi i teže između 150 do 400 grama. Kljunovi i noge su im kratki. Boja perja im je prilagođena okolišu i u smeđim i zelenkastim tonovima prevladavaju boja pijeska i oker s crnim prugama i pjegama. Noge su im također obrasle perjem, a neke stepske vrste imaju perje i na prstima.
Životni okoliš
Sadže daju prednost pustinjskom okolišu, no ne žive samo u pustinjama. Neke vrste nastanjuju zelena, brežuljkasta područja, a neke se čak zadržavaju samo u blizini vode.
Ponašanje i razmnožavanje
Kako sadže obitavaju pretežno u područjima s visokim temperaturama i vrlo malo ili čak potpuno bez sjene, a hrane se sjemenjem (mahunarke), moraju redovno piti. Žive nomadski, a neke čak sezonski sele između područja gdje se gnijezde i gdje provode zimu. U sumrak u jatima dolaze na pojilišta koja mogu biti udaljena i do 50 km. Mužjaci pri tome ulaze u vodu do trbuha i ljuljaju tijelom amo-tamo. Pri tome im se perje na trbuhu natopi vodom. Tako lete natrag do gnijezda gdje zatim mladunci iz njegovog perja piju vodu. Gnijezda sadža su mala udubljenja u tlu, koja su jedva ičim obložena. Ženke legu dva do tri put godišnje obično tri jaja, a mladunce podižu oba roditelja. Vrijeme inkubacije traje 21 do 23 dana.
Taksonomija
Red pteroclididae je ranije uvrštavan u red Galliformes zbog sličnosti familija. Međutim, kasnije je otkriveno da su te sličnosti površne i rezultat konvergentne evolucije. Sadže su naknadno stavljene blizo Columbiformes uglavnom zbog njihove navodne sposobnosti da piju „sisanjem“ i „pumpanjem“ peristaltika jednjaka, što je neobična karakteristika. Nedavno, je utvrđeno ne one mogu usisavaju vodu na taj način, i one se stoga tretiraju zasebno u redu Pteroclidiformes. One se obično smatra da su srodne sa vrapcima, dok su po nekim gledištima one bliže obalskim pticama.
Nuevo Achichipic, Tampacán
Nuevo Achichipic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampacán.
Sinan Sakić
Sinan Sakić (Loznica, 13. oktobar 1956 — Beograd, 1. jun 2018) bio je srpski folk pevač.
Nuevo Achichipic, Tampacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Sinan Sakić
Muzičku karijeru započeo je 1978. godine, a pored pevanja, bio je i bubnjar do 1984. godine. Krajem sedamdesetih godina snimio je svoje prve studijske pesme, a 1982. godine prvi album. Bio je član velike petorke Južnog vetra, a za života snimio je veliki broj albuma i pesama.
Alexandrița, Feliceni
Alexandrița je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Feliceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 615 m.
Sinan Sakić
Preminuo je posle duge i teške bolesti 1. juna 2018. godine u Beogradu.
Biografija
Rodio se u Loznici 13. oktobra 1956. godine u siromašnoj porodici. Njegova majka Đulka radila je u fabrici, a otac Rašid je bio član vojnog orkestra, kasnije zagrebačke i beogradske filharmonije Još kao dete pokazao je interesovanje ka muzici, a ostao uskraćen u želji da svira klavir, jer je njegov otac mislio da od toga neće imati koristi. Po zanimanju je bio elektrovarilac, a radio je i kao konobar.
Sa osamnaest godina služio je vojsku u Puli, a nakon izlaska iz vojske se oženio. Sinan je u to vreme već bio kafanski pevač, a njegova tadašnja supruga Velida iz Janje bila je iz izuzetno imućne porodice. Iz braka sa njom imao je dvoje dece - Rašida i Medu, koji je takođe pevač. Drugi brak sklopio je sa Sabinom, 29. juna 1981. godine, sa kojom je imao ćerku Đulkicu i sina Alena. Sa njim su zajedno živeli i deca iz prvog braka Sabine, Ernest i Elvis.
Više puta u medijima otvoreno je govorio o svojim porocima, a svoj mir pronašao je u Indiji, kod indijskog duhovnog vođe Sai Babe, koji je, kako je Sinan tvrdio, pomogao njemu i njegovoj porodici. Bosanskohercegovački novinar Vehid Gunić je 1981. godine objavio knjigu o svetski poznatim ličnostima Bijelješke univerzalnog neznalice, u kojoj je pisao i o Sakiću, njegovoj muzici i emociji u pesmama.
Tokom svoje karijere osvojio je 23 Oskara popularnosti, 10 Melko nagrada, 8 dijamantskih ploča, 5 platinastih ploča, veliki broj zlatnih ploča i mnoge druge nagrade.
Smrt
Sakić je 27. aprila 2018. godine primljen u bolnicu, gde je ustanovljeno da mu je neophodna transplantacija jetre — pošto su prethodno ugrađeni stentovi u žučne kanale bili samo privremeno rešenje. Umro je u jutarnjim časovima 1. juna, u 62. godini života u svom domu na Dorćolu.
Muzička karijera
Svoju muzičku karijeru Sinan je započeo je kao bubnjar, kada je sa samo 13 godine počeo da nastupa kao član narodnjačkog benda, a kasnije zajedno i sa basistom Bratislavom Bracom Dinkićem. Iako je već uveliko imao karijeru pevača, bio je bubnjar sve do 1984. godine. Početkom sedamdesetih godina na zahtev publike, dok je bio bubnjar, otpevao je pesmu Mene nana poslala i ubrzo nakon toga počeo je da se bavi pevanjem i postao jedan od najplaćenijih kafanskih pevača u Loznici i njenoj okolini. Učio je pesme Tome Zdravkovića, Zdravka Čolića, Šabana Šaulića i mnogih drugih pevača, a njegov talenat su uvideli Radoje Mitrović, Miodrag M. Ilić i mnogi drugi muzičari.
Svoju prve pesme Sreli smo se mnogo kasno i Jedna tuga za dva druga snimio je 1978. godine, a sledeće godine još dve — Kulu gradim vihor je obara i Mala Šemsa. U narednom periodu je snimio još nekoliko singlova koji su uglavnom bili popularni na lokalnom nivou, međutim ubrzo je Sinan počeo da privlači pažnju publike, naročito iz Srbije i Bosne i Hercegovine. Godine 1981. po preporuci muzičkog kompozitora i aranžera, Jana Nosala i ljudi iz diskografske kuće Diskos, Sinan upoznaje osnivača Južnog vetra i postaje njihov član. Svoj prvi album Još uvek te čekam, Sinan izdaje 1982. godine, zajedno sa Južnim vetrom. Nakon tri meseca od izdanja albuma, pesme Miko, druže moj i Na igranci sinoć postale su izuzetno popularne, puštale se na svim radio stanicama, a ploča je prodata u tiražu od oko 100.000 primeraka, što je za jednog početnika bio izuzetan uspeh. Naredne, 1983. godine u produkcijskoj kući Diskos, takođe sa Južnim vetrom, Sinan izdaje album Što me pitaš kako živim, a već tada se moglo naslutiti da će Sakić postati izuzetno popularan pevač. Svoj treći album Pogledaj me, zajedno sa ansamblom Južni vetar izdaje 1984. godine pod okriljem PGP RTB−a, a album je prodat u tiražu od oko 700.000 primeraka.
Na jugoslovenskoj turneji Južnog vetra 1986. godine, zajedno sa Miletom Kitićem, Šemsom Suljaković, Draganom Mirković i Kemalom Malovčićem nastupao je širom bivše SFRJ. Turneja je kulminirala velikim koncertom u Beogradu na Tašmajdanu, pred 18.000 ljudi. Prvi beogradski solistički koncert održao je 1986. godine u Hali Pinki u Zemunu, pred 5000 posetilaca, a isto toliko ih je bilo ispred hale. Koncert je organizovala privatna estradna revija Estrada. Imao je turneju sa sarajevskom grupom Nervozni poštar širom Bosne i Hercegovine i Hrvatske. Pored koncerta na Tašmajdanu, koncertne rekorde postavio je i u dvorani Zetra u Sarajevu pred 15.000 posetilaca, kao i u Tuzli, gde je njegovom koncertu pristutvovalo oko 10.000 gledalaca. Nastupao je i van granica bivše Jugoslavije, u Nemačkoj, Austriji i mnogim drugim državama.