cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bijelo dugme
Nastanak
Tokom Bebekovog boravka na odsustvu snimili su još četiri pesme: „Kad bi' bio bijelo dugme“, „U subotu mala“, „Na vrh brda vrba mrda“ i „Hop-cup“ od kojih su se prve dve, početkom 1973. godine pojavile na singlu u izdanju Radio Kruševca. Nezadovoljan pravcem kojim se Jutro kretalo, Ismet Arnautalić ih je napustio krajem 1972. godine i sa sobom odneo pravo na ime grupe. Oko tog autorstva su se natezali tokom 1973. godine, a tada su grupi pristupili bubnjar Goran „Ipe“ Ivandić, koji je pre toga svirao u sastavu Rok i klavijaturista Vlado Pravdić, koji je stigao iz Indeksa. Sredinom godine, posle svađe, Jutro je napustio Zoran Redžić, a njega je zamenio Jadranko Stanković.
Budući da je u Ljubljani već delovao sastav pod imenom Jutro, a publika ih je znala po pesmi „Kad bi' bio bijelo dugme“, grupa je 1. januara 1974. godine službeno nazvana Bijelo dugme. U to vreme su u studiju sarađivali sa Batom Kostićem, gitaristom YU grupe. Bregović je kasnije isticao kako je ta saradnja puno uticala na njegovu dalju muzičku orijentaciju, posebno kada je upotreba folka bila u pitanju.
1974—1977
Novi snimci „Top“ i „Ove ću noći naći bluz“ ponudili su tek osnovanoj sarajevskoj izdavačkoj kući Diskoton. Tadašnji muzički urednik Diskotona Slobodan Vujović ih je odbio uz objašnjenje da su pretrpani i da će morati čekati bar pola godine do objavljivanja singla. Nestrpljivi, članovi Bijelog dugmeta su istog dana potpisali petogodišnji ugovor sa Jugotonom. Kada su shvatili da basista Jadranko Stanković ne odgovara, otpustili su ga i marta 1974. godine pozvali nazad Zorana Redžića.
Sledeći singl s pesmama „Glavni junak jedne knjige“ i „Bila mama Kukunka, bio tata Taranta“ gotovo istovremeno su te 1974. godine objavili Jugoton i Diskoton, jer je Bregović, suprotno uobičajenim pravilima poslovanja, potpisao i sa Diskotonom ugovor za singl. Prvi veći nastup imali su na festivalu „BOOM“ u Ljubljani 10. maja 1974. godine kada su predstavljeni kao nove nade. Tog leta su svirali u hotelu „Kroacija“ u Cavtatu i pripremili materijal za prvi album. Treći singl, sa pesmama „Da sam pekar“ i „Selma“, objavili su 30. avgusta 1974. godine; on je predstavljao prelomni trenutak njihove karijere. Obe ih pesme izbacuju u prvi plan i predstavljaju istinski početak onog što će kasnije postati „dugm(et)omanija“.
Tokom septembra sviraju kao predgrupa Jugoslovenskoj pop selekciji Tihomira Asanovića, a sledećeg meseca ljubljanskom studiju „Akademik“ za dvadesetak dana snimaju debi album „Kad bi' bio bijelo dugme“ koji je objavljen već krajem novembra. Pre toga, 9. novembra učestvuju na Skopskom festivalu, gde izvode pesmu Grigora Koprova. U želji da se uoči ploče što više pojavljuju u medijima, pretrpeli su „najveću bruku u karijeri“, kako je kasnije objašnjavao Bregović. Bebek je nevešto pevao na makedonskom, a sindikalni festival nikako nije bio okruženje za njih. Sledeće večeri nastupili su u beogradskom Domu sindikata na rođendanskoj proslavi tada legendarne emisije Radio Beograda „Veče uz radio“, gde su uz Pop mašinu, Smak i Crne bisere, brzo osvojili publiku.
Zagrebački menadžer Vladimir Mihaljek im je organizovao nastup u Sarajevu na oproštajnom koncertu Korni grupe 16. novembra 1974. Debitantski album od samog je početka imao odličnu prodaju. Bio je zapakovan u provokativan omot Dragana S. Stefanovića koji će i ubuduće dizajnirati omote njihovih ploča. Album je doneo seriju pesama koje je zagrebački novinar Dražen Vrdoljak nazvao „pastirski rok“. U pesmi „Ne spavaj mala moja muzika dok svira“ je početak priča o Bregovićevoj sklonosti plagijatima, jer je u njoj primetan uticaj pesme Čaka Berija „Rock n roll music“.
Mihaljek je krajem februara 1975. godine organizovao Kongres rok majstora na kome su predstavljena četvorica najboljih domaćih gitarista. Budući da je iza svega stajao Jugoton i Mihaljekova želja da progura Bijelo dugme, cela akcija je bila tome podređena. Nezvanično, na takmičenju je pobedio Radomir Mihajlović Točak, ali kako on nije bio Jugotonov izvođač, nije uvršćen u četvorku najboljih. Tu su se našli Vedran Božić iz sastava Tajm, Josip Boček (eks Korni grupa), Bata Kostić i Goran Bregović. Svako od njih je snimio jednu stranu na duplom albumu „Kongres rok majstora“ (Jugoton 1975). Bregović se opredelio da radi sa svojom grupom, a pratio ga je i Zagrebački gudački kvartet. Tu su se našle pesme „Ima neka tajna veza“ (na tekst Duška Trifunovića), „I kad prođe sve, pjevaću i tad“, „Znam za jedno tiho mjesto“ i instrumental „Minijatura za moju majku“. Četvorka je krenula i na turneju, a pratili su ih članovi JU grupe, bez gitariste Dragog Jelića koji je tada bio u JNA. U to vreme Dugme je objavilo singl sa pesmom „Da mi je znati koji joj je vrag“, a zatim su krenuli na iscrpljujući jugoslovensku turneju. Već u proleće 1975. godine važili su za najpopularniji jugoslovenski sastav.
Uoči snimanja druge ploče povukli su se u selo Borike u Podrinju i počeli pripremati ploču koja je morala potvrditi kako početni uspeh nije bio slučajan. Album „Šta bi dao da si na mom mjestu“ sniman je tokom novembra 1975. godine u londonskom Er Rikording Studiju sa engleskim producentom Nilom Harisonom. Bas gitaru je svirao Željko Bebek pošto je Zoran Redžić uoči snimanja teško povredio prst leve ruke. Tekst za naslovnu pesmu napisao je Duško Trifunović, a autor ostalog materijala bio je Bregović.
Veliki je hit bila pesma „Tako ti je, mala moja, kad ljubi Bosanac“, a sjajno su prošle i „Došao sam da ti kažem da odlazim“, „Ne gledaj me tako i ne ljubi me više“, te naslovna pesma. Ploča izrazito raskošnog pakovanja prodala se u tiražu većem od 200.000 primeraka, pa su u Jugotonu izmislili naziv „dijamantska ploča“ (pošto se, do tog trenutka, nijedan album nije prodao u tolikom tiražu).
Odmah po objavljivanju ploče, Bijelo dugme je otišlo na turneju po Kosovu i Makedoniji. Umesto Zorana Redžića, bas je svirao Mustafa Kurtalić. Najavljen je bio veliki koncert za Novu godinu u beogradskoj Hali sportova uz Pop mašinu, Buldožer i Kod. Iako se intenzivno reklamirao, koncert je bez objašnjenja otkazan. Grupa je bila pozvana da za Novu godinu svira predsedniku Titu u Hrvatskom narodnom kazalištu. Dežurni iz protokola prekinuli su njihov nastup posle nekoliko minuta jer su se preplašili glasne muzike. Budući da je Zoran Redžić otišao u JNA, u grupu je stigao Ljubiša Racić, gitarista i vođa grupe Formula 4. Racić je dobio ulogu privremenog basiste, a prvi zadatak mu je bila jugoslovenska turneja. U Sarajevu ih je gledalo 15.000 ljudi, a u Beogradu su tri puta prodali dvoranu Pionir što pre njih nikom nije pošlo za rukom. Dugme(to)manija je uzela pun zamah, a po novinama su se rasplamsale polemike.
Treći su album opet pripremali u Borikama. Ploča se trebala zvati „Sve se dijeli na dvoje, na tvoje i moje“ po pesmi Duška Trifunovića koju je svojevremeno izvodila Jadranka Stojaković. Bregović nije stigao napraviti muziku, pa je smislio naslov „Hoću bar jednom da budem blesav“. To nije odgovaralo Jugotonu pa je nađena kompromisna varijanta „Eto baš hoću“.
U međuvremenu je Ljubiši Raciću dozlogrdilo da svira velike koncerte za mali honorar, pa je tražio povišicu - a dobio otkaz. Zamenio ga je Sanin Karić (eks Teška industrija). U aprilu 1977. njih trojica odlaze na turneju po Poljskoj gde održavaju devet koncerata. Najavljivani kao „Vodeća jugoslovenska grupa mladog pokolenja“ izazvali su oduševljenje publike nenaviknute na glamurozni rok. Po povratku, grupi su se priključili Zoran Redžić, koji je odslužio vojsku i Ipe Ivandić, koji je proglašen privremeno nesposobnim za služenje vojske.
Jugoslovenska turneja nije tekla glatko. Koncerte su pratili mnogi tehnički problemi, odziv publike bio je manji, a svađe unutar benda žestoke. Nakon prekida turneje po jadranskoj obali izgledalo je kako su pred raspadom. Otkazani su koncerti u Zagrebu i Ljubljani na kojima su trebali snimati živi album. Kritike koncerata su bile suzdržane i grupi je prvi put posle četiri godine krenulo slabije.
Po ideji novinara Petra Popovića odlučeno je da 28. avgusta 1977. godine, kao oproštaj pred Bregovićev odlazak u JNA, održe besplatan koncert kod beogradske Hajdučke česme. Poseta je nadmašila sve planove organizatora. Procene su se kretale od 70.000 do 100.000, no to je u svakom slučaju bio najveći skup poklonika u dotadašnjoj istoriji domaće rok muzike. Posle predgrupa Zdravo, Tako i Leb i sol, na pozornicu je izašlo Bijelo dugme, odsviralo uspešan koncert i izašlo iz krize. Deo te atmosfere zabeležen je u filmu Nije nego reditelja Miće Miloševića. Kasnije se pokazalo da snimak nastupa tehnički nije dobar, pa su 25. oktobra iste godine u sali „Đuro Đaković“ u Sarajevu odradili još jedan nastup. Ti su snimci uvršteni na album „Koncert kod Hajdučke česme“. Naslov je delimično opravdan jer su za ploču koristili reakciju publike kod Hajdučke česme.
1978—1983
Bijelo dugme se okupilo u jesen 1978. godine sa novim bubnjarom Điđijem Jankelićem i povratnikom Vladom Pravdićem. Okuplja se u Niškoj Banji, gde započinje pripreme za novu ploču. U Studio V Radio Beograda ušli su početkom januara sledeće godine.
Objavljivanje albuma „Bitanga i princeza“ pratio je niz cenzorskih intervencija Jugotona. Omot Dragana S. Stefanovića na kojem ženska noga udara muško međunožje ocenjen je vulgarnim i odbijen. Iz pesme „Ala je glupo zaboravit' njen broj“ izbačena je psovka „Koji mi je moj“, dok je iz balade „Sve će to, mila moja, prekriti ružmarin, snjegovi i šaš“, stih „a Hrist je bio kopile i jad“ promenjen je u „A on je bio kopile i jad“. Aranžman za „Sve će to, mila moja, prekriti ruzmarin, snjegovi i šaš“ napisao je Ranko Rihtman, a za „Kad zaboraviš juli“ Vojkan Borisavljević. Na ploči se se pored pored navedenih našle i pesme „Na zadnjem sjedištu moga auta“, „Bitanga i princeza“, i emotivne balade „Kad zaboraviš juli“ i „Ipak poželim neko pismo“ u kojima su ih pratili simfonijski orkestar i hor. Produkciju je opet radio Nil Harison. Unakažena bezličnim omotom Jugotonovog dizajnera Ivana Ivezića, ploča se pojavila sredinom marta 1979. godine i doživela jednoglasne ovacije publike i kritike. Ploča je tiražno oborila prethodne rekorde, a kritičari lista „Zdravo“ proglasili su je pločom godine.
„Bitanga i princeza“ je bila uvod u spektakularnu turneju sa simfonijskim orkestrom i horom. U Beogradu su pet puta rasprodali halu Pionir, a sav prihod su uplatili postradalima od zemljotresa u Crnoj Gori. Na velikim koncertima ih je pratio hor „Branko Krsmanović“ i simfonijski orkestar. Na stadionu JNA 22. septembra organizovali su koncert pod nazivom Rok spektakl ’79. Uz brojne predgrupe: Opus, Suncokret, Siluete, Parni valjak, Generacija 5, Kako (kasnije Piloti), Prljavo kazalište, JU grupu, Revolver, Metak, Bumerang, okupili su oko 70.000 posetilaca. U to vreme Bregović je prvi put radio muziku za film i to za Lične stvari Aleksandra Mandića. Pesme „Pristao sam biću sve što hoće“ (na tekst Duška Trifunovića) i „Šta je, tu je“ objavljene su i na singlu.
Tokom 1980. godine novi val je uzdrmao jugoslovensku rok scenu. Bregovićev odgovor na novi val je bila ploča „Doživjeti stotu“. U pesmama „Ha ha ha“ i „Tramvaj kreće“ Bregović prvi put postaje politički angažovan i do neprepoznatljivosti menja aranžmane starih pesmama i nastoji da zvuče modernije. Bebek je obrijao svoje čuvene brkove, a čitav bend je skratio kosu na „propisanu“ pank dužinu.
400px|mini|desno|Rok koncert Hipodrom '81 - pogled iza bine Turneja započinje u Sarajevu, a završava u zagrebačkom klubu Kulušić gde snimaju drugi koncertni album. LP je pod nazivom „''5. april ’81''“ štampan u ograničenom tiražu od 20.000 primeraka. Sem starih pesama, tu se našla obrada hita Indeksa „Sve ove godine“. U Beogradu su te godine svirali u više navrata. Pored dva promotivna koncerta u Pioniru, početkom septembra su se pojavili na rok festivalu "Hipodrom '81" na Hipodromu (na kojoj im je predgrupa bila tada slabo poznata engleska grupa Ajron mejden), a odsvirali su tri nastupa uoči i posle Nove godine u hali Pinki. Početkom 1982. godine svirali su u Austriji, u Insbruku u okviru manifestacije na kojoj je budući domaćin zimskih olimpijskih igara bio u poseti bivšem. Na povratku su im na carini zaplenili opremu i odrezali prilično visoku kaznu. Da bi se finansijski potkrpili, tokom jula i avgusta 1982. godine održali su turneju po Bugarskoj na kojoj su odsvirali četrdeset jedan koncert. Procenjuje se da ih je tokom tih mesec i po dana videlo preko 120.000 ljudi. Budući da je Điđi Jankelić aprila meseca otišao u JNA, na turneji je za bubnjevima sedeo Garabet Tavitjan, bivši član grupe Leb i sol. Po izlasku iz zatvora, grupi se krajem 1982. godine pridružio Ipe Ivandić.
Početkom 1983. godine Bregović je uz Dugme i pesnika Duška Trifunovića snimio ploču za decu „A milicija trenira strogoću“. Prvobitno je bilo zamišljeno da na njoj peva Seid Memić Vajta, ali kako je on bio zauzet, tu ulogu je obavio dečak Ratimir Boršić Rača.
U februaru 1983. godine grupa je objavila album „Uspavanka za Radmilu M.“ kojim je Bregović planirao oproštaj od publike i da posle turneje rasformira grupu. Kao gost, na snimanju je učestvovao Vlatko Stefanovski.
Politički angažman nije izostao ni na ovoj ploči. Opšta situacija na Kosovu je bila loša, a Dugme je snimilo „Kosovsku“, pesmu koju Bebek pevao na albanskom. „Uspavanka za Radmilu M.“ uključuje nekoliko klasičnih Bregovićevih poskočica, te seriju predivnih balada - „Ako možeš zaboravi“, „Ne plači“, „U vrijeme otkazanih letova“ i izvrstan instrumental u naslovnoj pesmi.
Planirano je bilo da koncert na Beogradskom sajmu 24. aprila bude poslednji, ali je odziv publike ubedio Bregovića da odustane od prekida rada. Bebek je međutim, snimio drugi solo album „Mene tjera neki vrag“ i definitivno napustio grupu 23. aprila 1984.
1984—1989
mini|Tifa i Bregović na koncertu u Nišu,sredinom 80-ih Novi pevač postao je mladi Sarajlija Mladen Vojičić Tifa. Bregović je upražnjeno mesto ponudio i Alenu Islamoviću, ali je on, strahujući da bi se Bebek ipak mogao vratiti u Bijelo dugme, ostao sa Divljim jagodama. Dugme je s Tifom provelo leto u Rovinju gde su uvežbavali novi materijal, a album se pojavio u decembru 1984. godine. Bregović je u to vreme sa Zdravkom Čolićem osnovao izdavačku kuću Kamarad, a za distributera nove ploče angažovan je Diskoton. Album je jednostavno nazvan „Bijelo dugme“, a na omotu je objavljena reprodukcija Kosovke devojke Uroša Predića.
Ploča opet predstavlja folku sklonog Bregovića, a gosti su Orkestar narodnih instrumenata RTV Skoplje, Ladarice, ali i Bora Đorđević koji s Bregovićem i Tifom peva u „Pediculis Pubis“ i koautor je teksta.
Laza Ristovski je ponovo postao punopravni član grupe. Bregović je na album uvrstio i obradu himne Hej, Sloveni. Preradio je i svoju staru pesmu „Šta ću, nano, dragi mi je ljut“ koju je svojevremeno snimila Bisera Veletanlić uz pratnju JU grupe. Uz novi tekst i aranžman pesma je, pod nazivom „Lipe cvatu“, postala najveći hit s nove ploče. Odličan prijem kod publike imale su i „Padaju zvijezde“ (koja podseća na pesmu „Jump“ grupe Van Hejlen), „Lažeš“, „Da te bogdo ne volim“ i „Jer kad ostariš“. Publika tokom turneje slabo prihvata novog pevača, a zbog problema sa alkoholizmom i drogama i svađe sa Bregovićem, Tifa napušta Dugme. Poslednji nastup sa grupom je imao 2. avgusta na koncertu u Moskvi kada su Bijelo dugme i Bajaga i instruktori predstavljali Jugoslaviju na Svetskom festivalu omladine i studenata. Tifa je otišao na dosluženje vojnog roka, a kasnije je uhapšen zbog posedovanja droge.
Novi pevač je postao Alen Islamović koji je u međuvremenu napustio Divlje jagode, razočaran njihovim neuspesima u Engleskoj. Nova ploča trebala je biti najprovokativnija u diskografiji grupe, ali ne samo zbog naslova „Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo“. U intervjuu Petru Popoviću 1994. godine Bregović govori o tome kako je zamislio ovu ploču.
Na omotu se konačno našla kineska propagandna slika koja prikazuje moderni revolucionarni ples. Uvodna pesma na ploči je snimana sa partizanom i narodnim herojem Svetozarom Vukmanovićem Tempom u pratnji Gorana Bregovića i štićenika doma za napuštenu decu Ljubica Ivezić iz Sarajeva, koji peva staru revolucionarnu temu „Padaj silo i nepravdo“.
Osim politički obojenih, tu se našao i instant hit „Hajdemo u planine“ i „ A i ti me iznevjeri“ kao i balade „Noćas je k’o lubenica pun mjesec iznad Bosne“, „Te noći kad umrem, kad odem, kad me ne bude“, „Ružica si bila, sada više nisi“. Iako su ove pesme postigle veliki uspeh kod široke publike, stariji obožavaoci Bijelog dugmeta nisu bili zadovoljni glasovnim mogućnostima Alena Islamovića, te su tražili povratak Željka Bebeka.
Dvostruki živi album „Mramor, kamen i željezo“, snimljen na turneji, pojavio se krajem 1987. godine. Naslovna pesma obrada je starog hita zagrebačke grupe Roboti, a na ploči se našlo šesnaest pesama koje daju uvid u biografiju grupe: od prvih singlova do poslednjeg studijskog albuma. Posle turneje grupu je tiho napustio Vlado Pravdić i posvetio se poslu s računarima.
Krajem 1988. godine izašao je album „Ćiribiribela“ s „Đurđevdanom“ kao mega-hitom. Iskoristivši stih Đorđa Balaševića A ja nisam s onom koju volim i staru romsku temu, Bregović je uz pratnju orkestra Feata Sejdića, napravio pesmu koja će postati najveći hit Bijelog dugmeta. Na snimanju ploče, kao gosti su se pojavili Hor srpske pravoslavne crkve, Prvo beogradsko pevačko društvo, klapa Trogir, bubnjar Vlada Golubović (iz Bajage i instruktora) i basista Nenad Stefanović Japanac.
Političke teme su bile pristune i na ovom albumu u vidu spajanja himne Lijepa naša i pesme Tamo daleko. Publika u Hrvatskoj i Srbiji loše je primila ovaj miks i žestoko zviždala tokom njegovog izvođenja na koncertima. Ostatak albuma čine pesme „Nakon svih ovih godina“, „Evo zakleću se“, „Napile se ulice“, „Ako ima Boga“, „Šta ima novo“.
Početkom 1988. godine Bijelo dugme polazi na dvomesečnu turneju, ali posle koncerta u Derventi, Alen Islamović mučen bolovima u bubrezima napušta grupu i odlazi kući u Bihać. Turneja se naglo prekida, otkazuju se koncerti u Kini i Sovjetskom Savezu, a Bregović odlazi u Pariz. Niko tada nije pomislio da će do sledećeg koncerta najpopularnije grupe bivše Jugoslavije proći čak šesnaest godina. Pravi razlozi za raspad grupe nisu nikada otkriveni, ali većina ljudi misli da je raspad SFRJ izazvao raspad grupe, jer je grupa često smatrana za simbol jedinstva naroda Jugoslavije.
Posle Dugmeta
Po napuštanju grupe, Alen Islamović je objavio solo album „Haj, nek se čuje, haj nek se zna“. U proleće 1990. godine izlazi kompilacija balada „Nakon svih ovih godina“ nastalih u periodu od 1983. do 1988. godine.
Željko Bebek se po izbijanju rata preselio u Zagreb i nastavio karijeru, Zoran Redžić je otišao u Finsku, a Mladen Vojičić Tifa je tek 1995. napustio Sarajevo i otišao u Nemačku. Ipe Ivandić se po izbijanju rata preselio u Beograd gde je tragično nastradao 13. januara 1994. godine.
Bregović je nastavio uspešnu karijeru kompozitora filmske muzike koju je započeo radovima na filmovima Kuduz i Dom za vešanje. Tokom devedesetih postaje jedan od najpoznatijih evropskih etno kompozitora, potpisuje ugovor s velikom izdavačkom kućom Univerzal, te sa svojim Orkestrom za svadbe i sahrane nastupa u elitnim koncertnim dvoranama. U bazilici Sen Deni, na festivalu nazvanom Od Baha do Bregovića, premijerno izvodi svoj oratorijum Moje je srce postalo tolerantno.
Bregović je odbijao ideju o ponovnom okupljanju Bijelog dugmeta. U mnogim intervjuima izričito je odbijao svaku mogućnost da ikad više izađe na pozornicu kao rok gitarista. Dolazak novog milenijuma i gotovo svetski uspeh samo ga je učvrstio u takvom stavu.
Ipak, pod sponzorstvom moćne Koka-Kole Bregović je ponovo okupio grupu koja tokom juna 2005. održala spektakularne oproštajne koncerte u Sarajevu, Zagrebu i Beogradu.
Nasledstvo
Bijelo dugme je udarilo temelje jugoslovenske rok scene i najbolji je izdanak sarajevske škole pop-roka. Bijelo dugme je inspirisalo mnoge izvođače iz različitih muzičkih žanrova, uključujući Garavi sokak, Severinu, Prljavo kazalište, Leteći odred itd. Čak su i neki mlađi, kritički nastrojeni muzičari (kao što je pevač Pips, Čips i Videoklipsa Riper) izjavljivali da je Bijelo dugme bilo deo njihovog detinjstva. U rok dokumentarcu „Sretno dijete“ iz 2003. gitarista Prljavog kazališta je izjavio da „štagod da je Bijelo dugme radilo, i svi ostali su radili“.
Bijelo dugme još uvek ima veliku armiju obožavalaca: njihovi koncerti iz 2005. u Sarajevu (stadion Koševo) i Zagrebu (stadion Maksimir) su rasprodati za nekoliko sati. Koncert na beogradskom hipodromu je privukao oko 250.000 obožavalaca, dok je više od 20.000 njih ostalo van hipodroma. Time je postao jedan od najposećenijih koncerata s ulaznicama svih vremena.
Torelle, Caserta
Torelle je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Irapeo, Turicato
Irapeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
Kruna svetog Stjepana
thumb|Kruna Svetog Stjepana, 1857 Kruna Svetog Stjepana (mađ. Szent Korona) kruna je kojom su krunjeni hrvatsko-ugarski kraljevi od 13. stoljeća. S njom su bile povezane Zemlje Krune Svetog Stjepana.
Izvorna kruna Svetog Stjepana
Krunidba prvog kršćanskog mađarskog kralja Stjepana I. (mađ. István), koji je kasnije proglašen svetim, označila je početak mađarske državnosti. Datum te krunidbe bio je ili Božić 1000. godine, ili 1. siječnja 1001. godine. Malo je vjerojatno da je današnja Kruna Svetog Stjepana upravo ona kojom je okrunjen kralj Stjepan i koju mu je poslao papa Silvestar II. Godine 1038. Stjepan je umro bez nasljednika budući da mu je sin, Emerik (hrvatski nazvan i Mirko), prerano umro. Na samrti, stari je kralj Mađarsku posvetio Djevici Mariji, proglašujući je Zaštitnicom Mađarske (lat. Patrona Hungariae).
Sadašnja Kruna Svetog Stjepana
thumb|250px|right|Kruna, [[žezlo, kraljevska jabuka i krunidbeni mač izloženi u Mađarskom parlamentu]] Sadašnja Kruna Svetog Stjepana, prema načinu na koji je izrađena, vjerojatno predstavlja spoj više elemenata. Tome svjedoči položaj malenoga zlatnog križa koji je vijkom pričvršćen na prekriženi dio krune i to baš na mjestu gdje se nalazi prikaz proslavljenoga Krista, tako da mu probija prsa. To nikako nije mogao biti izvorni oblik. Usto, više se slika apostola preklapa ili nisu složene redom. Stoga krunu, u njezinu sadašnjem obliku, nije načinio neki ugledni kraljevski zlatar, nego je tijekom vremena nastala sklapanjem više dijelova. Ovu pretpostavku potvrđuje i neuobičajeni oblik, kao i njezina veličina, te je potrebna vrlo debela podstava kako bi krunu itko mogao staviti na glavu. Kruna je, također, i izuzetno neujednačena težišta, pa predstavlja prilično opterećenje za vrat onoga koji je nosi.
Prema jednoj teoriji, kruna se sastoji od dva dijela: donjeg koji predstavlja bizantsku krunu i gornjeg u obliku križaste kape. Niža, „Bizantska kruna“ (lat. Corona Graeca) možda potječe iz 1070-ih. Njezini medaljoni upućuju na to da bi mogla biti dar bizantskog cara Mihajla VII. Parapinaka bizantskoj princezi Sinadeni, ženi mađarskog kralja Gejze I. (1074.-1075.). Jedan medaljon upravo prikazuje toga kralja, a natpis na grčkom kaže: „Gejza, odani kralj Turske“. Valja znati da su bizantinci u to doba redovito Mađarsku nazivali „Turskom“. Kralj na medaljonu prikazan je s krunom koja sliči donjem dijelu Krune Svetog Stjepana, bez resa. Gornji dio križnoga je oblika i nosi latinski natpis, pa se zbog toga i naziva „Latinskom krunom“ (lat. Corona Latina). Njezin oblik podsjeća na oblike relikvijara lubanje. U početku je vjerojatno u dnu imala dvanaest medaljona s likovima apostola, a na gornjem, prekriženom dijelu, lik Krista na prijestolju. Kad je pričvršćena na donju krunu, vjerojatno je sa svake od četiri strane isiječena po jedna ploča, te je ostalo samo osam medaljona s apostolima. thumb|250px|right|Kruna na ilustraciji iz knjige Sámuela Decsyja, A magyar szent koronának és az ahoz tartozó tárgyaknak historiája (Povijest mađarske Svete krune i predmeta povezanih s njome, Beč, Vienna, [[1792.)]] thumb|250px|right|Prikaz žezla, zlatne kraljevske jabuke i krunidbenog mača iz iste knjige. Većina povjesničara slaže se da su ta dva dijela krune spojena do zadnje četvrtine 12. stoljeća. Križić na njezinu vrhu nakrivljen je i u tom se položaju posvjedočeno nalazi bar od 1790. Više je teorija o tome kako je došlo do toga oštećenja.
Najpoznatija je legenda prema kojoj se križić na njenu vrhu nakrivio u doba kralja Ladislava V. Posmrtnog (1444. - 1457.). Kako je bio još dijete, plemstvo je za kralja izabralo poljskog kralja Vladislava I.. Nato je Ladislavova majka Elizabeta, kći Žigmunda Luksemburškog naložila dvorskoj dami Heleni Kottanner da ukrade krunu i donese je u Bečko Novo Mjesto kako bi se njom okrunio njen sin. To joj je i uspjelo, ali se prilikom prijevoza križić oštetio i nakrivio.
Obred krunidbe krunom Svetog Stjepana
Sami obredi krunjenja nikada nisu bili određeni zakonom nego su se odvijali prema običajnom pravu. Krunidba je u početku bila isključivo crkveni čin, ali je malo pomalo sve više dobivala svjetovni, ustavnopravni značaj. Ugarsko-hrvatski kraljevi do Ferdinanda I. krunili su se u Stolnom Biogradu, od Ferdinanda I. u Požunu, a od kraja 18. stoljeća u Budimu. Pravo krunjenja kralja neosporno je imao ugarski primas ostrogonski nadbiskup. Ako bi nadbiskupska stolica bila upražnjena ili nadbiskup bio spriječen, krunidbu je mogao obaviti i neki drugi nadbiskup ili biskup. Od krunidbe Josipa I. 1687. krunu je zajedno sa ugarskim primasom na glavu novoga kralja stavljao i palatin kao predstavnik naroda.
Najstariji iscrpniji opis krunidbe jednog ugarsko-hrvatskog kralja, one Vladislava I. 1440., potječe od Callimachusa, humanista na poljskom dvoru. Krunidbu Vladislava II. 1490. opisao je talijanski dvorski povjesničar Matije Korvina Antonius Bonfini. No oba ta opisa su nepotpuna. Prvi potpun i iscrpan opis krunidbenih ceremonija dao je čuvar krune Svetog Stjepana Petrus de Rewa, organizator krunidbe Ferdinanda II. 1618. Otada pa sve do krunidbe posljednjega ugarsko-hrvatskog kralja Karla IV. godine 1916. krunidbene ceremonije ostale su u biti jednake.
thumb|right|250px|Kralj [[Franjo Josip I., car Austrije|Franjo Josip okrunjen krunom Svetog Stjepana (2. lipnja 1867.)]]
''Prečasni oče! Sveta majka Katolička crkva želi da uzvisite nazočnoga prejasnoga (ime kralja) na dostojanstvo kralja Ugarske.''
Primas bi nato upitao: Znate li da je dostojan i sposoban za ovo dostojanstvo?
Kaločki nadbiskup bi odgovorio:
Nakon toga uslijedila bi krunidba. Ostrogonski nadbiskup stavio bi novome kralju (od 1687. zajedno s palatinom) krunu Svetog Stjepana na glavu. Palatin bi nakon toga prvi uzviknuo: Živio okrunjeni ugarski kralj! Zatim bi novome kralju dvorski sudac (Iudex Curiae) predao žezlo, hrvatski ban kraljevsku jabuku i vrhovni dvorski peharnik mač Svetog Stjepana. Kraljica bi također bila okrunjena, ali ne krunom Svetog Stjepana. Njom bi joj ugarski primas dotakao samo desno rame, a potom bi je vespremski biskup, koji je tradicionalno bio kraljičin kancelar, okrunio kućnom krunom kojom su se krunile supruge vladara. Kraljica bi se nakon toga vratila u kraljevski dvor i ne bi više sudjelovala u krunidbenim ceremonijama.
Kralj bi se nakon mise uputio pješice u krunidbenoj povorci u drugu crkvu (u Požunu je to bila franjevačka crkva). Pred njim bi se nosile zastave deset zemalja koje pripadaju ili su nekad pripadale Zemljama Krune Svetog Stjepana. Iza kralja koračao bi rizničar i bacao među okupljeni narod zlatne i srebrne kovanice. Stigavši u drugu crkvu kralj bi sjeo na prijestolje i nekoliko plemića proglasio vitezovima dotaknuvši im mačem desno rame. Ti vitezovi su se zvali vitezovi Zlatnih ostruga (aurati equites). Kralj bi zatim, sjedeći na prijestolju, osobno presudio u nekoliko sudskih parnica u skladu sa srednjovjekovnim shvaćanjem po kojemu je suđenje i čuvanje pravde najviša obveza kralja u doba mira. Nakon toga uslijedio bi čin svečanoga polaganja zakletve. Kralj bi se u pratnji ostrogonskog i kaločkog nadbiskupa, palatina i još nekih baruna kraljevstva uputio do estrade (povišenog mjesta) koja je za tu priliku pripravljena pod vedrim nebom. Tamo bi kralj podignuvši tri prsta desne ruke i s raspelom u lijevoj izgovorio riječi zakletve. Tekst zakletve čitao bi ostrogonski nadbiskup. Kralj bi se zatim uspeo na konja i odjahao u velikoj povorci do krunidbenog brežuljka. Tamo bi izvukao mač i zamahnuo njime prema sve četiri strane svijeta što je simboliziralo njegovu spremnost da brani zemlju od svih neprijatelja. Ovime bi krunidbene ceremonije završile.
Značenje Krune Svetog Stjepana
Materijalna vrijednost Krune Svetog Stjepana procijenjena je početkom 19. stoljeća na samo 20.000 zlatnih forinti, no njezino je simboličko značenje mnogo veće. Primjerice, Karlo I. Robert morao je triput biti okrunjen, sve dok 1310. nije izvršena i krunidba Krunom Svetog Stjepana, te je tek tada i zakonito postao kraljem. Noviji primjer međuratna je Mađarska. Nakon što je posljednji austro-ugarski car Karlo I. (u Hrvatskoj i Ugarskoj Karlo IV.) 1921. bezuspješno pokušao povratak na mađarsko prijestolje, Mađarska je ostala kraljevina bez kralja sve do 1946.
thumb|150px|right|Današnji grb Mađarske Danas je Kruna dio mađarskih državnih simbola, grba i zastave, što se u nekim okolnim zemljama tumači kao znak mađarskih pretenzija na njihova područja. Narod u Mađarskoj općenito poštuje Krunu u smislu podsjetnika na opstanak mađarskog naroda i njegove državnosti unatoč nesigurnoj povijesti srednjoeuropskog prostora. Ipak, nisu svi spremni prihvatiti konzervativne ideje o naročitim moćima Krune.
Kraljevska obilježja danas
Kruna je više puta kroz povijest bila ukradena, sakrivana, izgubljena i nalažena. Zadnji je put nakon Drugog svjetskog rata sklonjena u Sjedinjene Američke Države, gdje je provedena i pomna analiza njezina sastava i povijesti. Američki predsjednik Jimmy Carter vratio ju je 1978. Mađarskoj, te je otad čuvana u Mađarskom narodnom muzeju. Nakon pada komunizma Kruna je odlukom mađarskog parlamenta iz 1990. vraćena na državni grb. Sama Kruna Svetog Stjepana s ostalim kraljevskim obilježjima (lat. regalia), žezlom, kraljevskom jabukom i krunidbenim mačem, prenijeta je 1. siječnja 2000., o obljetnici krunidbe Svetog Stjepana, u zgradu mađarskog parlamenta gdje je trajno izložena.
Veliki krunidbeni plašt, zbog svoga osjetljiva stanja, ostao je u muzeju, čuvan u posebnim uvjetima. Za taj se crveni plašt općenito drži da je doista iz vremena kralja Stjepana I., te da je načinjen 1030. godine. Natpis na njemu kaže da je riječ o poklonu kraljice i njezinih monahinja. Na plaštu se na leđima nalazi i jedini poznati portret toga kralja (na njemu kralj nosi krunu drugačijeg oblika od današnje Krune Svetog Stjepana).
Žezlo je vjerojatno umjetnički najvredniji dio mađarskih kraljevskih obilježja. Sadrži kuglu od gorskog kristala s urezanim lavovima, što je proizvod fatimidskog carstva iz 10. stoljeća. Držač se sastoji od drvene palice obložene finim srebrnim ornamentima.
Ceremonijalni ravni mač koji se čuva uz Krunu talijanske je izrade i potječe iz 14. stoljeća. Izvorni mač Svetog Stjepana I. nalazi se od 1368. u Pragu u katedrali Svetog Vida.
Koplje kralja Stjepana I. koje se vidi na portretu kralja na plaštu vjerojatno je oko 1100. prešlo u vlast cara Svetog Rimskog Carstva.
El Caracol, Reynosa
El Caracol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Мраморско Брдо
Мраморско Брдо је насеље у Србији у општини Мерошина у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 67 становника (према попису из 1991. било је 62 становника).
Демографија
У насељу Мраморско Брдо живи 61 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 45,7 година (45,0 код мушкараца и 46,6 код жена). У насељу има 24 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,79.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
San Armando, Santiago Tuxtla
San Armando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Minderlittgen
Minderlitgen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 107 opštinskih središta okruga Bernkastel-Vitlih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 678 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7231085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bernkastel-Vitlih Minderlitgen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bernkastel-Vitlih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 348 metara. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 678 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 83 stanovnika/km².
Dan Mitrione
Daniel Anthony "Dan" Mitrione (4. august 1920 – 10. august 1970) je bio američki obavještajac, najpoznatiji po tome što je u Urugvaju, gdje je pod krinkom diplomata nadgledao i pomagao aktivnosti tamošnjih sigurnosnih službi, otet od strane radikalno lijevih tupamarosa te ubijen nakon neuspjelih pokušaja da se ishodi puštanje njihovih zarobljenih drugova.
Slučaj Dana Mitrioneja je godine 1972. poslužio kao zaplet za francuski politički triler film Opsadno stanje gdje je lik temeljen na njemu tumačio Yves Montand.
8-hidroperoksidna izomeraza
Termin  ima više značenja.
Mangia, La Spezia
Mangia je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
Los Aires, Mezquitic
Los Aires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1611 m.
Misaoni eksperiment
desno|mini|250x250piskel|[[Šredingerova mačka|Šredingerova mačka (1935) predstavlja mačku koja je ili živa ili mrtva, u zavisnosti od kvantnog događaja. Ovaj misaoni eksperiment ilustruje implikacije Borove kopenhaške interpretacije koje su u sukobu sa zdravim razumom kada se eksperiment primeni na svakodnevne objekte.]]
Misaoni eksperiment (izvorno, Gedanken-Experiment, ili Gedankenerfahrung, ) je oblik naučnog istraživanja kojim se razmatra određena hipoteza, teorija ili princip u cilju razmišljanja o njenim/njegovim posledicama. S obzirom na strukturu takvog eksperimenta, možda ne bi bilo moguće izvesti ga, a čak i kad bi bilo, ne mora postojati namera da se on izvede.
Ajnštajn je uveo misaoni eksperiment kao metod koji se koristi u stvaranju fizičkih teorija (mada su postojali misaoni eksperimenti i pre toga). Koristeći se misaonim pokusima u izvođenju svoje teorje relativiteta koju tada još nije mogao praktično proveriti, on je uspeo da je izgradi u obliku u kojem je poznata danas i prevaziđe mnoge druge teorije koje su imale verifikaciju u realnim eksperimentima.
Metod misaonog eksperimenta sastoji se u misaonoj simulaciji fizičkog procesa u mislima radi boljeg sagledavanja predviđene teorije i njene provere i nadogradnje. Može biti čak i izvor neke ideje i osnova za neku fizičku teoriju ili zakon, što je bio slučaj sa specijalnom relativnosti. Obično se izvodi u situacijama koje je teško u delo spovesti praktično, kao u primeru sa dva voza koji se kreću brzinom približnoj brzini svetlosti u vakuumu, upotrebljen u opisu relativističkog zakona slaganja brzina.
Bérig-Vintrange
Beri Ventranž je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Forbaš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 209 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 295 m, a minimalnoj 233 m).
Marie de' Medici
Maria de' Medici u Francuskoj poznata kao Marie de Médicis (Firenza, 26. april 1573. - Köln, 3. jul 1642.), bila je francuska kraljica kao supruga Henrika IV. od 17. decembra 1600. do 14. maja 1610. i regentica svog maloljetnog sina Luja XIII. od 1610. do 1617.
Biografija
Marija Medici je bila kći Nadvojvode i vladara Velikog vojvodstva Toskana - Francesca I. Medicija (1541.-1587.) iz moćne dinastije Medici i Nadvojvodkinje Ivane Austrijske (1547.-1578.) preko koje je bila unuka cara Svetog Rimskog Carstva Ferdinanda I.. Marija i njena sestra Eleonora de' Medici jedine su preživjele djetinstvo od sedmero djece koliko su izrodili njeni roditelji.
Marija kao francuska kraljica
Marija Medici bila je slavna po svojoj ljepoti, u oktobru 1960. udali su je za francuskog kralja, Henrika IV, nakon poništenja njegova braka sa Margaretom od Francuske, uz bogati miraz od 600,000 kruna. Već sljedeće godine rodila je sina, dofena Luja, ali unatoč tome njen aranžirani brak nije bio sretan, jer joj je muž imao brojne ljubavnice koje ona nije trpila zbog ljubomore. Često se svađala sa Henrikovim ljubavnicama, i to riječima koje su šokirale dvorjane. Najveće skandale prouzročila je u svađi sa Henrikovom "glavnom" ljubavnicom - Catherine Henriette de Balzac d'Entragues, kojoj je on obećao brak prije nego je oženio Mariju. Kako joj muž nije pružao podršku u tim prepirkama, zbližila se i sprijateljila sa njegovom bivšom ženom, te je čak natjerala Henrika da je vrati na dvor. left|thumb|220px|Krunidba Marije Medici slika [[Peter Paul Rubens|Rubensa]]
Marija kao francuski regent
Iako je za muževa života pokazivala malo političkog znanja i sposobnosti, proglašena je regentom nekoliko sati nakon njegovog ubojstva 1610. godine. Prvo što je učinila nakon dolaska na privremenu vlast bilo je izbacivanje svih Henrikovih ljubavnica sa dvora. Marija Medici nije bila iznimno mudra, ali je bila jako tvrdoglava, ubrzo je pala pod uticaj svoje dvorjanke Leonore "Galigai" Dori i njenog muža Concina Concinija. Na njihov nagovor otpustila je sposobnog muževog ministra - vojvodu Maximiliena de Béthuneja krenula sa progonom hugenota u Francuskoj.
Egzil
Nakon neuspjelog pokušaja državnog udara Marija je opet protjerana iz Francuske, ali ovaj put zauvijek; umrla je u egzilu, na proputovanju u Kölnu 3. jula 1642. .
Pemberton Heights, New Jersey
Pemberton Hajts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.423, što je 89 (-3,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
USS Hornet (CV-12)
USS Hornet (CV-12) bio je američki nosač zrakoplova u sastavu Američke ratne mornarice i jedan od nosača klase Essex. Izvorno je bio nazvan Kearsarge, ali je u čast potopljenog nosača USS Hornet (CV-8) preimenovan. Bio je osmi brod u službi Američke ratne mornarice koji nosi ime Hornet. Služio je od 1943. do 1970. godine. Sudjelovao je u borbama u Drugom svjetskom ratu, Vijetnamski rat i sudjelovao je u svemirskom programu Apollo.
Povučen je iz službe 1970. godine, a 1998. postavljen je kao muzejski brod.
Republika Kosovo (1991–2000)
Republika Kosovo (Republika e Kosovës), ili Prva Republika Kosovo, bila je država kosovskih Albanaca proglašena za vrijeme raspada Jugoslavije. Osnovana je 1990. u Kačaniku od strane bivših albanskih članova Skupštine SAP Kosovo, raspuštene 1990. pod Miloševićevim režimom poslije antibirokratske revolucije. Njeni predstavnici su je, držeći sebe jedinim legitimnim predstavnicima nekadašnje kosovske vlasti, prvo proglasili republikom u sastavu Jugoslavije, a 1991. proglasili nezavisnost.
Los Llanitos, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1201 m.
Cijevni navoj
Cijevni navoj ili Whithworthov cijevni navoj ima teorijski profil jednak jednakokračnom trokutu s kutom profila navoja 2β = 55°. Profil navoja zaobljen je na tjemenu i u korijenu navoja, te je standardiziran prema ISO 228, DIN 2999 i DIN 3858. Zbog mogućnosti dobrog brtvljenja upotrebljavaju se za spajanje cijevi vodovodnih ili plinskih instalacija i raznih armatura. Nominalni promjer cijevnog navoja slaže se s unutarnjim promjerom cijevi. Označuje se slovom R i nominalnim promjerom u inčima, npr. R 1/2″, dok se sve ostale dimenzije navoja izražavaju u milimetrima.
Za razliku od Whithworthovog cijevnog navoja, treba razlikovati Whithworthov normalni navoj. Whithworthov cijevni navoj ima navoj malih dimenzija. Tako na primjer, pri nazivnom promjeru cijevi od R 2”, korak navoja Whithworthovog normalnog navoja je 5,645 mm, dok je kod Whithworthovog cijevnog navoja korak navoja samo 2,309 mm; dubina navoja kod  Whithworthovog  normalnog navoja je 3,614 mm, dok je kod Whithworthovog cijevnog navoja dubina navoja 1,479 mm. Whithworthov  normalni navoj se ne koristi za cijevi, jer bi takav navoj jednostavno prerezao cijev, zato što je predubok. Whithworthov normalni navoj se ne koristi prema hrvatskim standardima.
Porto, Brescia
Porto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Amărăștii de Sus, Amărăștii de Sus
Amărăștii de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Amărăștii de Sus.
Republika Kosovo (1991–2000)
U stvarnosti, Republika Kosovo nije funkcionirala kao država, nego kao paralelan sistem vlasti, pružajući prije svega obrazovanje kosovskim Albancima izbačenim iz škola. Iako je njen predsjednik Ibrahim Rugova uživao veliki ugled u svijetu zbog svoje pacifističke politike i odbijanja da se za nezavisnost bori nasilnim putem, Republika Kosovo nije bila međunarodno priznata, s izuzetkom susjedne Albanije.
Takva je politika u drugoj polovici 1990-ih izazvala raskol s mladim radikalnim nacionalistima okupljenim u Oslobodilačku vojsku Kosova, čije su aktivnosti dovele do eskalacije kosovskog rata. Republika Kosovo je uvjete za sticanje prave vlasti stekla tek nakon dolaska NATO-snaga. Međutim, formalno je ukinuta 1. februara 2000. kada ju je zamijenila Zajednička privremena upravna struktura koju je osnovao UNMIK. Na osnovu nje se stvorila nova kosovska uprava.
Amărăștii de Sus, Amărăștii de Sus
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3879 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Cabayoco, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Cabayoco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2408 m.
Fernando López Arias (razvrstavanje)
Fernando López Arias ima više značenja:
San Andrés Ocotlán, México
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2615 m.
Telegram (časopis)
Telegram je bio jugoslovenski (hrvatski) tjednik za politiku i kulturu koji je izlazio od 1960. do 1973. godine.
Povijest
Tjednik Telegram pokrenut je 30. travnja 1960. godine u nakladi kuće Vjesnik, a izlazio je do 27. ožujka 1970. godine, kada je prvi puta ugašen. U Hrvatskoj enciklopediji stoji da je Telegram bio "jedini kulturni list 1960-ih u Hrvatskoj, namijenjen širokoj čitateljskoj publici, njegovao je i poticao kritiku suvremenih umjetničkih djela i društvenih prilika, donosio prijevode, kulturne vijesti iz inozemstva i književne radove". Koristio je slogan "jugoslavenske novine za društvena i kulturna pitanja", a zbog objave Deklaracije o hrvatskom jeziku 1967. godine izložen je pritiscima i konačno gašenju.
Ponovno je pokrenut 1971. godine, nakon čega je izlazio do 1973. godine, ovaj puta sa sloganom "hrvatski list za pitanja kulture". Telegram je od 1960. do 1965. godine izlazio u nakladi kuće Vjesnik, potom ga je izdavalo Društvo književnika Hrvatske, a od 1971. do 1973. godine izlazio je u nakladi Prosvjetnoga sabora Hrvatske.
Objava Deklaracije o nazivu i položaju hrvatskog jezika
mini|Objava Deklaracije o nazivu i položaju hrvatskog književnog jezika u [[zagrebačkom Telegramu, 17. ožujka 1967. godine]]
Tjednik je 17. ožujka 1967. godine objavio Deklaraciju o nazivu i položaju hrvatskog književnog jezika, s potpisima osamnaest znanstvenih i kulturnih ustanova. U Deklaraciji je stalao kako "Načelo nacionalnog suvereniteta i potpune ravnopravnosti obuhvaća i pravo svakoga od naših naroda da čuva sve atribute svoga nacionalnog postojanja i da maksimalno razvija ne samo svoju privrednu, nego i kulturnu djelatnost. Među tim atributima odsudno važnu ulogu ima vlastito nacionalno ime jezika kojim se hrvatski narod služi, jer je neotuđivo pravo svakoga naroda da svoj jezik naziva vlastitim imenom, bez obzira radi li se o filološkom fenomenu koji u obliku zasebne jezične varijante ili čak u cijelosti pripada i nekom drugom narodu".
Bonanza, Santiago Tuxtla
Bonanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Fairfield, Pennsylvania
Ferfild je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 507, što je 21 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Pedregoso, Santa Catarina
El Pedregoso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
Markovina
Demografija
U naselju Markovina živi 15 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 53,4 godina (48,3 kod muškaraca i 62,0 kod žena). U naselju ima 7 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,29.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Minfeld
Minfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Germershajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.546 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7334020.
Contrada Felicita, Messina
Contrada Felicita je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 591 m.
1,2-Benzenditiol
1,2-Benzenditiol je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 142,242 Da.