cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afganistan
Savremena istorija Avganistana (2001-danas)
mini|200p|Učešće NATO pakta. U decembru 2001, nakon što je sružena vlada Talibana, formirana je nova avganistanska vlada pod Hamidom Karzajem, a takođe su osnovane i Međunarodne snage za bezbednosnu pomoć od strane Saveta bezbednosti Organizacije ujedinjenih nacija radi potpomaganja Karzajeve administracije i obezbeđivaea osnovne sigurnosti. Takođe, talibani su počeli da se regrupišu u Pakistanu, dok je sve više koalicionih snaga ulazilo u Avganistan i počelo obnovu ratom razorene zemlje. Ubrzo nakon njihovog pada sa vlasti, talibani su započeli pobunu da bi povratili kontrolu nad Avganistanom. Tokom naredne decenije, Međunarodne snage za bezbednosnu pomoć i avganistanske trupe vodile su mnoge ofanzive protiv Talibana, ali nisu uspeli da ih u potpunosti poraze. Avganistan je ostao jedna od najsiromašnijih zemalja na svetu, zbog nedostatka stranih investicija, korumpirane vlade i pobune Talibana. U međuvremenu, avganistanska vlada je uspela da izgradi određene demokratske strukture, te je 7. decembra 2004. godine zemlja promenila ime u "Islamska Republika Avganistan". Pokušano je, često uz podršku stranih zemalja-donatora, da se poboljša privreda, zdravstvo, obrazovanje, transport i poljoprivreda. Međunarodne snage za bezbednosnu pomoć su započele obuku avganistanskih oružanih snaga i policije. Naredne decenije je preko pet miliona avganistanskih izbeglica vraćeno u zemlju, uključujući i mnoge koji su nasilno deportovani sa Zapada. Do 2009. godine, pod vođstvom Talibana je počela da se formira tajna vlada u mnogim delovima zemlje. Američki predsednik Barak Obama je najavio da će SAD razmesti još 30.000 američkih vojnika u zemlju 2010. godine na period od dve godine. Godine 2010, Karzaj je pokušao da održi mirovne pregovore sa talibanima i drugim grupama, ali ove grupe su odbile da prisustvuju, te su se bombaški napadi, ubistva i zasede pojačale. Nakon smrti Osame Bin Ladena u maju 2011. godine u Pakistanu, na mnoge istaknute ličnosti Avganistana su izvršeni atentati, i avganistansko-pakistanski pogranični okršaji su učestali, a mnogi napadi velikih razmera od strane pakistanske Hakani mreže su počeli da se događaju širom Avganistana. Sjedinjene Američke Države su upozorile pakistansku vladu na moguću vojnu akciju u slučaju da vlada odbije da napadne ove snage koje se nalaze u plemenskim oblastima pod federalnom upravom, sobzirom da su SAD okrivile pobunjenike u okviru pakistanske vlade za pojačane napade. Pakistanska vojska je počela da pojačava svoje napade na ove grupe u okviru rata na severozapadu Pakistana. U očekivanju povlačenja NATO trupa 2014. godine, i kasnijeg pokušaja Talibana da se vrate na vlast, grupe anti-talibanskog Ujedinjenog fronta (Južna alijansa) su počele da se regrupišu pod pokroviteljstvom Nacionalne koalicije Avganistana i Nacionalnog fronta Avganistana.
Stanovništvo
Godine 2012, stanovništvo Avganistana iznosi oko 31.108.077, što obuhvata oko 2.7 miliona avganistanskih izbeglica u Pakistanu i Iranu. Godine 1979, zabeleženo je da je Avganistan imao 15.5 miliona stanovnika. Jedini grad u Avganistanu sa preko milion stanovnika jeste glavni grad, Kabul. Drugi veliki gradovi su: Kandahar, Herat, Mazari Šarif, Džalalabad, Laškar Gah, Talokan, Host, Šaburgan i Gazni. U urbanim sredinama dolazi do brzog rasta populacije nakon povratka preko 5 miliona stranaca. Smatra se da će se u budućnosti broj avganistanskog stanovništva povećati na 82 miliona do 2050. godine.
Etničke grupe
Avganistan je multietničko društvo, a njen istorijski značaj kao raskrsnica puteva je dosta doprineo njegovom raznovrsnom etničkom sastavu. Stanovništvo zemlje je podeljeno mnogobrojne etnolingvističke grupe. Od ukupnog broja stanovnika 42% su Paštuni, 27% Tadžici, 9% Uzbeci, 9% Hazare, 4% Ajmaci 3% Turkmeni, 2% Beludži a ima i Nuristana, i Kirgiza. najzastupljenija religija je islam, od čega su većinom suniti, a u manjem broju šiiti (oko 15%).
Jezici
Pašto i dari (persijski) su zvanični jezici Avganistana; bilingvizam je vrlo česta pojava među stanovništvom. Oba jezika spadaju u indo-evropsku jezičku porodicu, te u iransku jezičku granu. Persijski jezik je oduvek bio prestižni jezik i lingua franka za međuetničke komunikacije. To je maternji jezik Tadžika, Hazara, Ajmaka, i Kizilbaša. Pašto jezik je maternji jezik Paštuna, mada mnogi Paštuni takođe koriste i persijski jezik u svakodnevnoj konveraciji. Među druge jezike kojima se koristi stanovništvo Avganistana spadaju arapski, uzbečki, turkmenski, baludžijski, pašajski i nuristanski jezici, i to su maternji jezici manjinskih grupa širom zemlje, a imaju zvanični status u regionima u kojima se naširoko govore. U manje korišćene jezike spadaju pamirski, brahui i kirgiski jezik. Mali procenat Avganistanaca govore urdu, engleski i druge jezike. Najzastupljeniji jezici su pašto (55%), dari (30%), uzbečki i turkmenski (11%), dok ostalih tridesetak jezika nacionalnih manjina govori 4% stanovništva.
Religije
Preko 99% stanovništva Avganistana čine muslimani; 80-85% čine suniti, a 15-19% šiiti. Sve do 1890-ih godina, region oko Nuristana se naziva Kefiristan (ar. كافر; nevernik), zbog nemuslimanskog stanovništva, Nuristanaca, stanovnika čija verska praksa obuhvata religije kao što su animizam, politeizam i šamanizam. Postoje i manje grupe Hrišćana, Budista, Parsa, Sika i Hindusa. Postoji i mala jevrejska zajednica u Avganistanu koja je emigrirala u Izrael i Sjedinjene Američke Države krajem dvadesetog veka; do 2005. godine je u Avganistanu ostao samo jedan Jevrej, Zablon Simintov.
Upravljanje državom
mini|250p|Narodna skupština Avganistana, 2005. Avganistan je islamska republika koja se sastoji od tri grane: izvršne, zakonodavne, i sudske. Na čelu države je trenutno Hamid Karzaj, predsednik i lider još od kraja 2001. godine. Narodna skupština je zakonodavno, dvodomno telo i ima dve komore, Dom naroda i Dom staraca. Vrhovni sud predvodi vrhovni sudija Abdul Salam Azimi, bivši univerzitetski profesor, koji je bio pravni savetnik predsednika. Sadašnji sud se smatra umerenijim i predvođen je više tehnokratama nego prethodni, kojim su dominirale fundamentalističke religijske ličnosti poput Vrhovnog sudije Fejsala Ahmeda Šinvarija, koji je izdao nekoliko kontroverznih rešenja, uključujući i zahtev da se ograniče prava žena. Prema podacima Transperensi Internešnala iz 2010. godine, Avganistan je bio rangiran kao treća najkorumpiranija zemlja na svetu. Izveštaj iz januara 2010. godine, objavljen od strane Kancelarije Ujedinjenih nacija za drogu i kriminal je otkrio da mito obuhvata iznos od 23% BDP-a nacije. Za veliki broj vladinih ministarstava se smatra da su korupmirana, i iako je predsednik Karzaj obećao da će se pozabaviti ovim problemom 2009. godine izjavivši da "korumpiranim pojedincima nije mesto u vladi", visoki vladini zvaničnici su krali i zloupotrebljavali stotine miliona dolara kroz Kabulsku banku. Iako su državne institucije novoformirane i preduzeti su koraci ka hapšenju pojedinih korumpiranih zvaničnika,, Sjedinjene Američke Države su upozorile da će pomoć Avganistanu biti umanjena u slučaju da se ne stavi tačka na korupciju.
Adolph Tidemand
Biografija
Adolf Tidemand je rođen u Mandalu, Norveška, kao sin carinske inspektorke i predstavnika parlamenta Kristin Tidemand (1779-1838) i Johana Henriet Henrik Hasta (1779-1859). U svom rodnom gradu je imao privatne časove iz umetnosti i njegov talenat je ubrzo prepoznat. Upisao je umetničku školu u Kristijaniji, da bi od 1832-37. boravio u Kopenhagen. Najpre ga je po dolasku u Kopenhagen odbila Danska kraljevska akademija lepih umetnosti te je studirao u privatnoj školi umetnosti, ali je već 1833. upisao Akademiju i izlagao već 1835. i 1836. godine. Tamo je studirao pet godina, da bi zatim krenuo u Italiju na dalje studije. Na tom putu mu se Dizeldrof, Nemačka jako dopao, te odlučuje da se tu skrasi.
Od 1837-41. je studirao na Akademiji umetnosti u Dizeldorfu, koja je u to vreme bila svetski poznata i priznata. Veliki uticaj na njega je imao njegov profesor Teodor Hildebrant. Tu je 1838. godine i nastalo njegovo poznato delo “Hjemvendte fiskere ved den sjællandske kyst”. Slika “Gustav Vasa taler til dalalmuen i Mora kirke” (1841) je prodata nemačkom muzeju, da bi kasnije bila vraćena u Kristijaniju. Radio je u Školi slikanja u Dizeldorfu.
Na jesen 1841. godine studio u Italiji sa svojim bra tom Emilom. Sačuvano je nekoliko njegovih dela iz ovog perioda, osim slike “Napolitansk fisker” (1842). Tidemanda je jako zanimala norveška istorija, naročito po povratku u Norvešku. Za vreme putovanja u Hardanger 1843. godine, upoznaje 18-godišnjeg Hans Gude. To je rezultiralo bliskim prijateljstvom ali i saradnjom na nekoliko pejsaža kod kojih je Tidemand slikao figure. right|thumb|Haugianerne Low Church Devotion, (The Haugeans. 1852)
U periodu između 1842-45. godine često putuje u Norvešku (Østerdalen, Gudbrandsdalen, Sogn, Hardanger i Telemark). Dosta njegovih dela iz ovog perioda je sačuvano, uključujući “Eventyrfortellersken” (1844), “Søndagskveld i en hardangersk røkstue” (1843), i “Gudstjeneste i en norsk landsens kirke” (1845). Tokom svojih kasnijih putovanja na jug Norveške, od kojih je poslednje bilo 1875, Tidemand je proučavao narodne nošnje, kao i alatke kako bi se upoznao sa oralnim tradicijama, narodnim pričama i legendama. Njegova verzija rustičnosti se pokazala izuzetno popularna da bi mu 1848. godine Oskar I, kralj Švedske i Norveške, naručio da naslika serijal života norveškog seljaka za kraljevsku palatu Oscarshall, nedaleko od Kristijanije.
Danas je Adolf Tidemand najpoznatiji upravo po takvom predstavljanju norveške farme i kulture i smatra se jednim od pionira norveškog istorijskog slikarstva. Tidemand je na slikama stare, norveške kulture farme prikazao seljaka sa novim dostojanstvom, humanošću i kulturom. Nacionalni muzej za umetnost, arhitekturu i dizajn ("Nasjonalgalleriet") u Oslo poseduje više od 100 njegovih radova.
Privatni život
1845. godine je oženio svoju ljubav iz mladosti, Claudine Marie Bergitte Jager (1817–1887). Preselili su se u Dizeldorf 1845. Njihovo jedino dete, sin Adolf, umro je 1874. sa 28 godina.
Tidemand je dobitnik brojnih nagrada.
Poznata dela
thumb|Brudeferden i Hardanger  (Bridal party, with Hans Gude. 1848)
Afganistan
Izbori i stranke
mini|250p|S leva na desno: Abdulah Abdulah, [[Džon Keri i Ašraf Gani tokom avganistanskih predsedničkih izbora 2014. godine.]] Avganistanski predsednički izbori 2014. godine su bili relativno mirni, tokom kojih je Hamid Karzai pobedio u prvom krugu sa 55,4% glasova. Međutim, predsednički izbori iz 2009. godine karakteriše nedostatak bezbednosti, slab odziv, kao i široko rasprostranjena izborna prevara. Glasanje, zajedno sa izborima za 420 mesta Pokrajinskog saveta, održano je u avgustu 2009. godine, ali je ostalo nerešeno tokom dužeg perioda prebrojavanja glasova i istrage prevare. Dva meseca kasnije, pod međunarodnim pritiskom, najavljen je drugi krug glasanja između Karzaja i drugog kandidata, Abdulaha Abdulaha, ali je nekoliko dana kasnije Abdulah najavio da neće učestvovati na izborima 7. novembra, jer njegovi zahtevi za promene u izbornoj komisiji nisu bili ispunjeni. Sutradan, zvaničnici izborne komisije otkazali su drugi krug i proglasili Hamida Karzaja za predsednika sa petogodišnjim mandatom. Na parlamentarnim izborima 2005. godine, među izabranim zvaničnicima bili su bivši mudžahedini, islamski fundamentalisti, ratnici, komunisti, reformisti, kao i nekoliko saradnika Talibana. U istom periodu, Avganistan je zauzeo 30. mesto po zastupljenosti žena u parlamentu. Poslednji parlamentarni izbori održani su u septembru 2010. godine, ali zbog rasprava i istrage o prevari, ceremonija polaganja zakletve je održana krajem januara 2011. godine.
Administrativna podela
mini|desno|330p|Mapa sa avganistanskim provincijama Avganistan je administrativno podeljen na 34 provincije (vilajeta), a svaka provincija ima svoj glavni grad i pokrajinsku administraciju. Pokrajine su dalje podeljene na oko 398 manjih pokrajinskih okruga, od kojih svaki obično pokriva grad ili više sela. Svaki okrug predstavlja guverner okruga. Pokrajinske guvernere imenuje predsednik Avganistana, a okružni guverneri su izabrani od strane pokrajinskih guvernera. Pokrajinski guverneri su predstavnici centralne vlade u Kabulu, i odgovorni su za sva administrativna i formalna pitanja u okviru svojih pokrajina. Postoje i pokrajinski saveti koji se biraju na neposrednim i opštim izborima na period od četiri godine. Funkcije pokrajinskih saveta uključuju učešće u pokrajinskom planiranju razvoja, kao i učešće u praćenju i proceni drugih institucija pokrajinske uprave. U skladu sa članom 140 Ustava i predsedničke uredbe o izbornom zakonu, gradonačelnici gradova treba da budu izabirani putem slobodnih i neposrednih izbora na period od četiri godine. Međutim, zbog velikih troškova izbora, nikada nisu održani gradonačelnički i opštinski izbori. Umesto toga, gradonačelnici su imenovani od strane vlade. U glavnom gradu Kabulu, gradonačelnika imenuje predsednik Avganistana. Provincije Avganistana su:
Međunarodni odnosi i vojska
mini|desno|330p|Nacionalna vojska Avganistana. Ministarstvo spoljnih poslova Avganistana je zaduženo za upravljanje međunarodnim odnosima Avganistana. Aganistan je član Ujedinjenih nacija od 1946. godine. Misija Ujedinjenih nacija za pomoć u Avganistanu je uspostavljena 2002. godine pod Rezolucijom 1401 Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija radi pomaganja narodu da se oporavi od decenija rata, i da uspostavi normalno funkcionisanje vlade. Danas više od 22 članica NATO-a raspoređuje oko 100.000 vojnika u Avganistanu u sklopu Međunarodnih bezbednosnih snaga. Pored bliskih vojnih veza, zemlja takođe ima jake ekonomske veze sa članicama NATO-a i njihovim saveznicima. Ona takođe ima diplomatske odnose sa susednim državama kao što su Pakistan, Iran, Turkmenistan, Uzbekistan, Tadžikistan i Kina, i državama u regionu, kao što su Indija, Turska, Kazahstan, Rusija, Ujedinjeni Arapski Emirati, Saudijska Arabija, Irak, Egipat, Japan, Južna Koreja, i drugi.
Odnosi između Avganistana i Pakistana su se vidno pogoršali zbog problema vezanih za Durand liniju i rata koji traje od 1978. do danas (Mudžahedini, izbeglice iz Avganistana, talibanske pobune i pogranična koškanja), među koje spadaju i voda, kao i sve veći uticaj Indije u Avganistanu. Avganistanski zvaničnici često tvrde da su pakistanske i iranske obaveštajne službe uključene u obuku i vođenje terorista pri izvršenju napada u Avganistanu. Avganistan je uvek zavisio od pakistanskih trgovačkih puteva za uvoz i izvoz, ali to se promenilo u poslednjoj deceniji sa otvaranjem puteva centralne Azije i iranskih puteva. Nasuprot tome, Pakistan zavisi od avganistanske vode i smatra Avganistan jedinim trgovačkim putem ka resursima centralne Azije.
Indija i Iran su aktivno učestvovali u rekonstrukciji Avganistana, sa Indijom kao najvećim regionalnim donatorom u zemlji. Od 2002. godine, Indija je obećala do 2 milijarde dolara u ekonomskoj pomoći Avganistanu, te je učestvovala u više napora radi društveno-ekonomske obnove, uključujući struju, puteve, poljoprivredu i obrazovne projekte. Takođe, postoje vojne veze između Indije i Avganistana, koje će se ojačati nakon potpisivanja strategijskog pakta u oktobru 2011. godine koji su potpisali Karzaj i premijer Manmohan Sing.
Kriminal i sprovođenje zakona
mini|desno|330p|Avganistanska nacionalna policija u provinciji Kunar. Nacionalna direkcija za bezbednost je nacionalna obaveštajna služba, koja funkcioniše na sličan način kao i Odeljenje za unutrašnju bezbednost Sjedinjenih Američkih Država i ima između 15.000 do 30.000 zaposlenih. Avganistan ima oko 126.000 nacionalnih policajaca, mada postoje planovi da se angažuje više, tako da ukupan broj može dostići 160.000. Avganistanska nacionalna policija pripada Ministarstvu unutrašnjih poslova, a služi kao jedina agencija za sprovođenje zakona širom zemlje. Nacionalna civilna policija Avganistana je glavni ogranak nacionalne policije Avganistana, i podeljena je na pet brigada, a svakom komanduje brigadni general. Ove brigade su stacionirane u Kabulu, Gardezu, Kandaharu, Heratu, i Mazari Šarifu. Svaka pokrajina imenuje provincijalnog šefa policije koji je odgovoran za sprovođenje zakona širom pokrajine.
Policija je obučavana od strane zapadnih snaga NATO trening misije u Avganistanu. Prema izveštaju iz 2009. godine, veliki deo policajaca je bilo nepismeno, i čak su bili optuženi za traženje i primanje mita. Džek Kem, zamenik komandanta NATO trening misije u Avganistanu je izjavio da će stopa pismenosti u policiji Avganistana porasti do preko 50% do januara 2012. godine. Ono što je počelo kao dobrovoljni program opismenjavanja postalo je obavezno u osnovnoj policijskoj obuci početkom 2011. godine. Pri testiranju na narkotike, kod 17% policajaca potvrđena je ilegalna upotreba narkotika. Godine 2009, predsednik Karzaj je ogranizovao dve antikorupcijske jedinice unutar Ministarstva unutrašnjih poslova. Bivši ministar unutrašnjih poslova, Hanif Atmar, rekao je da će bezbednosni zvaničnici iz SAD (FBI), Velike Britanije (Skotland Jard) i Evropske unije obučiti tužioce u jedinici.
Južni i istočni delovi Avganistana su najopasniji zbog militantnih aktivnosti i procvata trgovine drogom. Ovim posebnim oblastima ponekad patroliraju talibanski pobunjenici, koji često prave improvizovane eksplozivne naprave na putevima i izvode samoubilačke bombaške napade. Kidnapovanja i pljačke su takođe česte pojave. Svake godine je veliki broj avganistanskih policajaca ubijeno tokom obavljanja svojih dužnosti u ovim oblastima. Avganistanska Granična policija je odgovorna za zaštitu aerodroma i granica, posebno sporne granice duž Durand linije, koje se često koriste od strane pripadnika kriminalnih organizacija i terorista za svoje nezakonite aktivnosti. Izveštaj iz 2011. godine prikazuje da je čak 3 miliona ljudi uključeno u trgovinu narkoticima u Avganistanu. Veliki broj napada na zaposlene u vladi su najverovatnije naručeni od strane mafijaških grupa. Droga iz Avganistana se izvozi u susedne zemlje, kao i širom sveta. Ministarstvo za borbu protiv narkotika u Avganistanu je zaduženo za hapšenje glavnih trgovaca drogom.
Rudarstvo
Majkl E. O'Hanlon iz Brukings institucije procenjuje da kada bi Avganistan generisao više od 10 milijardi dolara godišnje iz svojih minerala, njegov društveni proizvod bi bio dupliran, a takođe bi time pružio dugoročna sredstva za finansiranje avganistanskih sigurnosnih snaga, kao i drugih kritičnih potreba. Geološki topografski institut SAD je 2006. godine procenio da severni deo Avganistana ima u proseku 2.9 milijardi barela sirove nafte, 15.7 biliona kubnih stopa prirodnog gasa, i 562 miliona barela prirodnog tečnog gasa. U decembru 2011. godine, Avganistan je potpisao sporazum o eksploataciji nafte sa Kineskom nacionalnom petrolejskom korporacijom radi razvijanja tri naftna polja uz obalu reke Amu Darja na severu zemlje. Drugi izveštaji ukazuju na to da zemlja obiluje litijumom, bronzom, ugljem, zlatom, čelikom, kao i drugim mineralima. Kanašinski karbonatit u provinciji Helmand sadrži 1.000.000 metričkih tona retkih zemljanih elemenata. Godine 2007, rudnik bakra Ajnak je iznajmljen Kineskoj metalurgijskoj grupi na 30 godina po ceni od 3 milijarde dolara,, što predstavlja najveću stranu investiciju i procvat privatnog poslovanja u istoriji Avganistana. Stil Autoriti ov Indija (eng. Steel Authority of India) je otkupio rudarska prava da razvije velike zalihe rude nadžigakskog čelika u centralnom Avganistanu. Vladini zvaničnici procenjuju da je 30% neiskorišćenih rudnih bogatstva zemlje vredno između 900 milijardi i 3 biliona dolara. Jedan od zvaničnika je izjavio da će ovo postati kičmeni stub ekonomije Avganistana, čak je i Pentagon izjavio da će Avganistan postati „Saudijska Arabija litijuma“.
Vazdušni transport
Vazdušni transport u Avganistanu funkcioniše uz pomoć nacionalnog prevoznika po imenu „Arijana Afgan Erlajns“, ali i uz pomoć brojnih privatnih prevoznika. Prevoznici određenih država takođe imaju u ponudi letove u i van Avganistana. Među njima su prevoznici Indije, Emirata, Persijskog zaliva, Irana, Pakistana i Turske. U Avganistanu postoji četiri internacionalna aerodroma: Herat internacionalni aerodrom, Hamid Karzaj internacionalni aerodrom (prethodno Kabul internacionalni aerodrom), Kandahar internacionalni aerodrom i Mazari Šerif internacionalni aerodrom. Takođe postoje i aerodromi specijalizovani za lokalne letove, uglavnom ka Kabulu i Heratu.
Železnički transport
Od 2014. godine, u Avganistanu postoje samo dve železničke linije: jedna oduhvata 75km pruge od Hajrabada do granice sa Uzbekistanom, a druga 10 kilometara pruge od Toragundija do granice sa Turkmenistanom. Obe linije se koriste samo za teretne vozove, i još uvek ne postoji mogućnost prevoza putnika. Postoji veliki broj ponuda za izgradnju dodatnih linija. Godine 2003, predsednici Avganistana, Turkmenistana i Uzbekistana su prisustvovali ceremoniji otvaranja linije od 225 kilometara pruge putem Andhvoj-Mazari Šerif-Hajrabad. Linija će se u Hajrabadu povezati sa već postojećom linijom koja vodi do granice sa Uzbekistanom. Postoje planovi za izgradnju železničke linije od Kabula do Torhama, grada u blizini istočne granice, gde će se povezati sa železničkim linijama Pakistana. Postoje takođe i planovi da se završe železničke linije između Hafa u Iranu i Herata u Avganistanu.
Drumski transport
Putovanje autobusom u Avganistanu je još uvek opasno zbog nemarnih i intoksiniranih vozača, kao i zbog raznih militantnih aktivnosti. Autobusi su uglavnom stariji modeli marke Mercedes-Benc i uglavnom su u vlasništvu privatnih kompanija. Ozbiljne saobraćajne nesreće su veoma česte u Avganistanu, posebno na putevima Kabul-Kandahar i Kabul-Džalalabad. Noviji automobili su u poslednje vreme dostupni od kako su ponovo izgrađeni putevi i autoputevi. Uglavnom se uvoze iz Ujedinjenih Arapskih Emirata preko Pakistana i Irana. Od 2012. godine je zabranjen uvoz automobila starijih od deset godina. Razvitak putne mreže nacije predstavlja veliki podstrek za ekonomiju Avganistana, s obzirom da omogućava razmenu sa susednim državama. Poštanske usluge u Avganistanu pružaju Avgananistanska pošta, kao i privatne kompanije kao što su FedEks, De-Ha-El i druge.
Komunikacija
Telekomunikacijske usluge u Avganistanu pružaju Afgan Vajrles (eng. Afghan Wireless), Etisalat, Rošan, MTN Grupa i Afgan Telekom. Godine 2006, Ministarstvo komunikacija je potpisalo ugovor u vrednosti od 64.5 miliona dolara sa kompanijom Ze-Te-E radi uspostavljanja mreže optičkih kabala širom zemlje. Od 2011. godine, Avganistan ima oko 17 miliona pretplatnika GSM mreže, kao i preko milion korisnika interneta, ali ima samo 75,000 fiksnih telefonskih linija i malo iznad 190,000 CDMa pretplatnika. 3G usluge trenutno pružaju samo Etisalat i MTN Grupa. Godine 2014, Avganistan je zakupio satelit od Eutelsat-a, nazvan AFGANSAT 1.
Zdravstvo
mini|desno|330p|Regionalna vojna bolnica u oblasti Paktija. Prema Pokazatelju humanog razvoja, Avganistan je petnaesta najmanje razvijena zemlja u svetu. Prosečni životni vek iznosi oko 60 godina za oba pola. Avganistan je na 9. vestu po stopi plodnosti u svetu, sa 5.64 deteta po jednoj ženi (prema podacima iz 2012. godine). Ima jednu od najviših stopa smrtnosti majki u svetu, koja je procenjena 2010. godine na 460 smrtnih slučajeva na 100,000 porođaja, i najvišu stopu smrtnosti odojčadi u svetu (smrt beba mlađih od godinu dana), koja je 2012. godine procenjena na 119.41 smrti/1,000 porođaja. Podaci iz 2010. godine ukazuju na to da jedno od deset deteta umire pre pete godine. Ministarstvo zdravlja planira da smanji smrtnost odojčadi na 400 smrti na 100,000 rođenja pre 2020. godine. Država trenutno ima više od 3,000 babica, a uz to se svake godine školuje dodatnih 300-400 žena za ovo zanimanje. U poslednjoj deceniji su izgrađene brojne bolnice i klinike koje pružaju najnaprednije tretmane u Kabulu. Francuski medicinski institut za decu i Indira Gandi dečija bolnica u Kabulu su vodeće dečije bolnice u zemlji. Među drugim vodećim bolnicama u Kabulu spadaju Džamhurijat bolnica sa 350 kreveta i Džinah bolnica, koja je još uvek u procesu izgradnje. Takođe postoji i veliki broj dobro opremljenih vojnih bolnica širom zemlje. Godine 2006. je zabeleženo da skoro 60% stanovništva živi na udaljenosti od dva sata hoda od najbliže zdravstvene ustanove, što je velika promena u odnosu na zabeleženih 9% 2002. godine. Poslednje ankete ukazuju na to da 57% Avganistanaca tvrdi da imaju dobar ili odličan pristup klinikama ili bolnicama. Avganistan ima jednu od najviših učestalosti ljudi sa invaliditetom, sa skoro milion ljudi pogođenih ovim problemom. Ima oko 80,000 ljudi kojima nedostaje neki ud; većina njih je povređeno nagaznim minama. Nevladine dobrotvorne organizacije kao što su Spasimo decu i Mahbubino zaveštanje pomažu siročadi u saradnji sa vladinim strukturama.
Obrazovanje
Obrazovni sistem Avganistana obuhvata osnovno i visoko obrazovanje, koje spadaju u nadležnost Ministarstva obrazovanja i Ministarstva visokog obrazovanja. Državni obrazovni sistem je uništen tokom dugih decenija ratovanja, ali je počelo njegovo oživljavanje nakon dolaska Karzaijeve administracije na vlast krajem 2001. godine. Tokom poslednje decenije izgrađeno je i renovirano više od 5,000 škola, dok je u istom periodu preko 100,000 nastavnika obučeno za rad. Više od sedam miliona učenika oba pola pohađa nastavu u školama,, oko 100,000 studenata pohađa razne univerzitete širom zemlje; najmanje 35% tih studenata su devojke. Od 2013. godine, u Avganistanu postoji 16,000 škola. Ministar obrazovanja, Gulam Faruk Vardak je izjavio da je potrebno izgraditi još 8,000 škola za ostalih 3 miliona dece koja trenutno nemaju uslova za školovanje. mini|250p|Američki univerzitet Avganistana u Kabulu. Univerzitet u Kabulu je ponovo otvoren 2002. godine, i prima studente oba pola. Godine 2006, otvoren je Američki univerzitet u Kabulu, radi pružanja nastave koja je na svetskom nivou, koja je na engleskom, i koja predstavlja zdravu sredinu za učenje u Avganistanu. Centar Kabula služi kao avganistanski centar za učenje, s obzirom da se tu nalazi veliki broj edukativnih institucija. Glavni univerziteti van Kabula su Univerzitet u Kandaharu na jugu, Univerzitet u Heratu na severo-zapadu, Univerzitet u Balku na severu i Univerzitet u Hostu na istoku. Nacionalna vojna akademija Avganistana, organizovana po uglednu na Vojnu akademiju Sjedinjenih Američkih Država, jeste četvorogodišnja obrazovna ustanova koja prvenstveno školuje oficire Oružanih snaga Avganistana. Stopa pismenosti cele nacije je bila vrlo niska, ali je sada u porastu, uzevši u obzir da se sve više mladih ljudi školuje. Godine 2010, Sjedinjene Američke Države su širom zemlje uspostavile brojne Linkoln edukativne centre koji nude časove engleskog jezika, programiranja, korišćenja interneta, kao i druge edukativne i usluge savetovanja. Jedinice državne bezbednosti Avganistana imaju obavezu da slušaju predavanja o pismenosi.
Kultura
Avganistanska kultura je prisutna skoro preko dva milenijuma, a njeni koreni se nalaze najranije u periodu Ahamenidskog kraljevstva oko 500. godine p.n.e. To je uglavnom nomadsko i plemensko društvo, gde svaki region zemlje ima svoju posebnu tradiciju i običaje, što najbolje pokazuje multikulturalnost i multijezičnost ove nacije. U južnim i istočnim regionima ljudi žive u skladu sa paštunskom kulturom, prateći paštunvali - tradicionalni način života koji i dan danas opstaje. Ostatak populacije je persijskog ili turkijskog porekla. Neki ljudi koji nisu paštunskog porekla, a žive blizu ovih zajednica prihvatili su Paštunvali u procesu paštunizacije (ili Avganizacije), dok su neki Paštuni podlegli persijanizaciji. Milioni Avganistanaca koji žive van svoje zemlje, uglavnom u Pakistanu i Iranu tokom poslednjih 30 godina poprimili su osnove kultura tih zemalja iz susedstva. mini|250p|levo|Muškarci u tradicionalnoj avganistanskoj nošnji, Kandahar. Avganistanci se veoma ponose svojom kulturom, nacijom, nasleđem i, iznad svega, svojom religijom i nezavisnošću. Uzevši u obzir njihovu tradiciju plemenskog ratovanja i ubilačkih sukoba, strancima je uvek bilo jako teško, čak nemoguće da ih osvoje i savladaju. Postoji oko 60 glavnih paštunskih plemena,, a procenjeno je da avganistanskih nomada ima oko 2-3 miliona. Avganistan ima kompleksnu istoriju koja je preživela bilo u sadašnjoj kulturi, ili kroz različite jezike i spomenike. Međutim, veliki broj tih istorijskih spomenika je uništeno tokom skorašnjih ratova. Dva velika spomenika, Bude iz Bamijana, uništena su od strane Talibana jer su smatrane idolopokloničkim. Uprkos tome, arheolozi još uvek pronalaze budističke relikvije u različitim delovima zemlje, gde neki datiraju čak iz 2. veka. Ova činjenica ukazuje da je budizam bio široko rasprostranjen u Avganistanu. Među ostalim istorijski važnim mestima su gradovi Herat, Kandahar, Gazni, Mazari Šerif i Zarang. Džamski minaret i reka Hari pripada svetskoj baštini Uneska. Ogrtač za koji se smatra da ga je nosio islamski prorok Muhamed pothranjen je Džamiji Prorokovog ogrtača u Kandaharu, gradu koji je osnovao Aleksandar Veliki i koji je prestonica Avganistana. Heratska citadela u zapadnom delu grada je poslednjih godina renovirana i predstavlja veliku turističku atrakciju. Na severu zemlje nalazi se Plava džamija, koja se smatra mestom gde je sahranjen Ali. Nacionalni muzej Avganistana nalazi se u Kabulu. Iako je stopa pismenosti u Avganistanu vrlo niska, persijska i paštunska poezija igraju važnu ulogu u kulturi Avganistana. Poezija je uvek bila važna stavka obrazovanja ovog regiona do tog stepena da se integrisala u kulturu Avganistana. Među najpoznatijim pesnicima su Rumi, Rabija Balhi, Sanaji, Džami, Hušhal Han Hatak, Rahman Baba, Halilulah Halili i Parvin Pazhak.
Sport
mini|250p|desno|Nacionalni tim Avganistana. Nacionalni tim Avganistana učestvuje u internacionalnim fudbalskim takmičenjima od 1941. godine. Nacionalni tim na domaćem terenu utakmice igra na Gazi stadionu u Kabulu, a fudbal u Avganistanu je organizovan od strane Fudbalske Federacije Avganistana. Nacionalni tim nikada nije igrao niti se kvalifikovao za FIFA svetski kup, ali je nedavno osvojio internacionalni fudbalski trofej na SAFF šampionatu. Avganistan ima i svoj nacionalni futsal tim. Kriket, koji je skoro otkriven kao sport u Avganistanu zahvaljujući uspehu nacionalnog kriket tima Avganistana, sve je popularniji. Odbor za kriket Avganistana je glavno upravno telo ovog sporta i ima svoje sedište u Kabulu. Kazi Amanulah Kan internacionalni kriket stadion je nacionalni stadion za kriket. Drugi takođe popularni sportovi u Avganistanu su košarka, odbojka, tekvondo i bodibilding. Buzkaši je tradicionalni sport Avganistana, uglavnom na severu Avganistana. Sličan je igri polo, i igra se sa dva jahačka tima. Avganistanski hrt je nastao u Avganistanu i u početku je korišćen tokom lova.
Administrativna podela
Avganistan je podelen na 34 provincije:
Al Masmārah, Taiz
Al Masmārah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 429 m.
Мала Јасикова
Мала Јасикова је насељено место града Зајечара у Зајечарском округу. Према попису из 2011. било је 212 становника (према попису из 2002. било је 332 становника). Пад броја становника је проузрокован лошом економском ситуацијом, како на локалном нивоу тако и на целој територији општине Зајечар.
Мала Јасикова је смештена готово на тромеђи три битнија града овог дела земље. Наиме, на 24 km од средишта општине, града Зајечара, на 33 km од Неготина и на 34 km од Бора.
Сви мештани су православне вероисповести те сходно томе, обележавају одређене хришћанске свеце. Сеоска заветина, коју слави свако домаћинство у селу је Илиндан (Свети Илија) и обележава се свакoг 2.августа. Поред наведене заветине, најчешће крсне славе које мештани обележавају су Света Петка, Свети Никола и Аранђеловдан.
Село је формирано на месту с траговима раније насељености. Помиње се у турским пописима у 15. и 16. веку као село Јасикова. По предању све до 18. века је с Великом Јасиковом чинила једно насеље, на месту Велике Јасикове. Становништво је пореклом углавном из Румуније.
Демографија
У насељу Мала Јасикова живи 281 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 45,7 година (43,2 код мушкараца и 48,2 код жена). У насељу има 84 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,95.
Ово насеље је у углавном насељено Власима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
The Battle of Midway (dokumentarni film)
The Battle of Midway je američki kratki dokumentarni film snimljen 1942. godine u režiji Johna Forda koji se smatra jednim od najpoznatijih ostvarenja tog žanra napravljenih za vrijeme i posvećenih drugom svjetskom ratu. U njemu se prikazuje znamenita pomorska bitka kod Midwaya koja je predstavljala jednu od ratnih prekretnica. Film je u velikoj mjeri nastao sticajem okolnosti, odnosno zahvaljujući tome što je Forda, koji se prijavio u američku ratnu mornaricu kako bi bilježio njene aktivnosti na Pacifiku bitka zatekla na samom otoku Midway, koji je bio glavni japanski cilj. Film zato sadrži autentične scene japanskog bombardiranja koje je Ford snimio vlastitom kamerom te pri tome bio ranjen. Od tih materijala, kao i materijala koje su za vrijeme bitke snimili drugi mornarički snimatelji, Ford je napravio film kome je dodao naraciju hollywoodskih glumaca. Sljedeće godine je za svoj rad dobio Oscar za najbolji dokumentarni film koga je podijelio s još tri ratna dokumentarca (Prelude to War, Kokoda Front Line! i Moscow Strikes Back). Scene iz Fordovog filma su se kasnije često koristile u dokumentarnim filmovima i TV-serijama o drugom svjetskom ratu, a također 1976. i u igranom filmu Midway posvećenom bitci.
Kosmos-2175
Kosmos-2175 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2175 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 21. januara 1992. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6600 kilograma. Kosmos-2175 je bio osmatrački satelit.
Itebej
Itebej može da označava:
Los Rangeles (razvrstavanje)
Los Rangeles ima više značenja:
San Lorenzo fuori le mura
Basilica San Lorenzo fuori le mura (prevedeno sa talijanskog Bazilika Sv. Lovre izvan zidina) zvana i San Lorenzo al Verano) je ranokršćanska bazilika, jedna od pet najstarijih i najvažnijih rimskih patrijarhalnih bazilika (pentarhije).
Historija i karakteristike
Današnji San Lorenzo je kombinacija dvije različitih crkava, jedne izgrađene u 6. vijeku, i druge podignute početkom 13. vijeka oko groba Svetog Lovre, đakona španjolskog porijekla, koji je mučen i ubijen za vladavine cara Valerijana i sahranjen na groblju Ciriaca duž Via Tiburtina. U bazilici se također čuvaju i relikvije Svetog Stefana Prvomučenika, zbog toga je od davnina jedna od najcjenjenijih u Rimu. Još je Konstantin Veliki u 4. vijeku dao obnoviti i urediti grob Svetog Lovre i podigao veliku nadgrobnu baziliku (basilica maior) u okolici. Krajem 6. vijeka papa Pelagije II sagradio je novu trobrodnu crkvu sa praktičnim emporama da potpuno prekrije grobnicu (basilica minor). Drevna basilica maior uništena između 9 i 12. vijeka. thumb|left|240px| Današnji izgled bazike thumb|right|280px| [[Enterijer bazilike]]
Papa Klement III. (1084-1100) sagradio je klaustar i počeo utvrđivati naselje Laurentiopolis, koje se razvilo oko bazilike. Papa Honorije III-Savelli (1216.-1227.) dao je kompleksu njegov današnji izgled izgradnjom nove crkve koja je ujedinila baziliku koju je podigao Pelagije II i pretvorio ga u prezbiterij, preokrenuvši njegovu orijentaciju. Inocent IV. (1243-1254) povećao je prezbiterij i naručio papinski tron. Tokom vijekova izvršene su brojne restauracije. Najradikalniju je izveo u 19. vijeku Virgilio Vespignani između 1855.-1864., ali od nje nije ostalo gotovo gotovo ništa, jer je nakon bombardiranja 1943. crkvi je vraćen njen srednjovjekovni izgled. Fasada od cigle sa tri prozorska krila potpuno je restaurirana nakon bombardiranja, kao i portik ispred nje, za koji se misli da ga je podigla oko 1220., porodica klesara Vassalletto. Njegovu trabeaciju sa bogatim polikromatskim frizom, nosi šest golih stupova.
Desno iza fasade uzdiže se romanički zvonik podignut u 12. vijeku. thumb|left|240px| [[drvo (materijal)|Drveni strop portika ]] Portik je iznutra oslikan freskama s kraja 13. vijeka (scene iz života sv. Lovre, sv. Stefana i Henrija Jeruzalemskog). Unutar portika prije ulaznih vrata leže dva lava (preuzeta iz narteksa starije bazilike) i dva sarkofaga dekorirana reljefima sa scenama iz Starog i Novog zavjeta. Trobrodni enterijer otkriva na prvi pogled heterogenu strukturu crkve, spojenu od dvije bazilike (orginalne) Pelagijeve pretvorene u prezbiterij, i one koju je prigradio Honorije. Dvadeset i dva stupa koji dijele brodove različiti su po veličini i kvaliteti mramora, pa se pretpostavlja da je dio njih uzet iz bazilike maior.
Ulazni zid predstavlja grobnicu kardinala Enrica Fieschija, koja se sastoji od ranokršćanskog sarkofaga dekoriranog reljefima sa scenama vjenčanja i nadstrešnicom. Podni mozaik ambon i svijećnjak djela su klesarske porodice Cosmati (kraj 13. vijeka).
Kapelu sv.Tarzicija na kraju desnog broda podigao je Vespignani u 19. vijeku, njen zid krasi slika Giovannia Serodinea iz 1619. sa prizorom dekapitacije Ivana Krstitelja u maniri Caravaggia.
Na kraju lijevog broda nalazi se barokna kapela sv. Ciriache sa grobnicom koju je izveo Pietro da Cortona.
Dva mala stepeništa vode do prezbiterija, gdje između četiri crno-bijela stupa leži grob Svetog Lovre Prezbiterij je uokviren mramornim stupovima koji podupiru veličanstvenu trabeaciju dekoriranu tokom 4. vijeka biljnim motivima. Ta trabeacija nosi emporu. U centru Cosmatijevog podnog mozaika nalazi se stariji ciborijum, isklesan još 1148. Bogato dekorirane biskupske korske stolice polikromatskim mozaicima i mramorima, postavljene su uz stražnji zid 1254. Trijumfalni luk dekoriran je slavnim mozaikom s kraja 6. vijeka, u njemu je prizor sa Isusom okruženog svecima Pavlom, Stefanom, Hipolitom, Petrom, Lovrom i papom Pelagijem. Papa je prikazan u činu kad Isusu daje maketu bazilike minor. Pogrebna kapela Pape Pia IX sagrađena je krajem 19. vijeka, tako da je ponovno iskorišten narteks stare bazilike koju je podigao Pelagije, do nje se može doći sa kraja bočnih brodova.
Mrđe
Mrđe je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Drvar koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 311 stanovnika.
Geografija
Mrđe leže na lijevoj strani Unca, blizu Drvara. Granica im je s južne strane potok Ljeskovica, sa zapadne strane kose Mrgud i Skrajnja Poljana, sa sjeverne Vijenac i Grab. Selo je za ovdašnje prilike dosta skrovito, smješteno na malom prostoru. U Mrđama su kuće okupljene u porodične grupe. One se negdje dodiruju a negdje su udaljene i po nekoliko stotina metara. Selo je razbijenog tipa, kao i uopšte sva ovdašnja sela. Vode su: Unac, Ljeskovica, Čičića sklop, Aleksića Potok. Ovaj izvire ispod Sedre i teče u Unac kao i ostali. Izvori su Čičića Vrelo i Simurdića Vrelo. U selu je napravljen bazen na rijeci Ljeskovici.
Istorija
Ovo je jedan od rijetkih predjela drvarskog područja na koje nema vidljivih tragova iz ranijih istorijskih vremena.
U Drugom svjetskom ratu i u vremenu ustanka 1941, krajem septembra Drvar su zauzele italijanske trupe. U nedostatku bolničkih kapaciteta u proljeće 1942, pored bolnice u Ataševcu, i u selu Mrđe je izgrađena improvizovana bolnica (jedan paviljon) od drvenog materijala.
Heuerßen
Hojersen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Šaumburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.017 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3257015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šaumburg Hojersen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Šaumburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 144 metra. Površina opštine iznosi 4,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.017 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 256 stanovnika/km².
Vojvodstvo Gaeta
thumb|Toranj Zamka [[Itri, čija se gradnja pripisuje vojvodi Docibilisu I.]] Vojvodstvo Gaeta (Ducato di Gaeta) je bila ranosrednjovjekovna država na obali Južne Italije, sa sjedištem u gradu Gaeta. Nastala je u 8. vijeku u okviru tadašnjih bizantskih posjeda u Italiji, preostalih nakon langobardskih i saracenskih napada. Prvi zabilježeni vladari su bili bizantski hypatii Konstantin I i njegov sin Marinus, koji su bili podložnici napuljskog vojvode Andree II. Njih je oko 866. godine, najvjerojatnije silom, smijenio Docibilis nakon koga je Gaeta postala de facto nezavisna, da bi se oko 933. njegov nasljednik Docibilis II proglasio vojvodom (dux). Gaeta je pod njegovom vlašću došla na vrhunac moći, postavši trgovačkom i pomorskom silom tadašnjeg Apeninskog poluotoka. Oko 962. je postala vazal Pandulf Željeznoglavi, langobardskog vojvode od Beneventa, a 1032. je došla pod neposrednu vlast langobardskih vojvoda pod Pandulfom IV od Capue. Langobardsku vlast je, pak, 1064. zamijenila normanska vlast pod Guillaumeom od Montreilla. U tom periodu je Gaeta birala vlastite vojvode koji su bili langobardski ili normanski vazali. Godine 1135. ju je pod svoju neposrednu vlast stavio Roger II, nakon čega je Gaeta postala integralni dio Kraljevine Sicilije.
Klickitat, Washington
Klikitat je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 362, što je 55 (-13,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Simon Bolivar (film)
Simón Bolívar je špansko-italijansko-venezuelanski historijski film snimljen 1969. godine u režiji Alessandra Blasettija. Naslovni protagonist, koga tumači Maximillian Schell je znameniti venezuelanski vojskovođa i državnik Simón Bolívar, a radnja, koja se događa između 1817. do 1823. godine prikazuje kako na početku ratova za nezavisnost Latinske Amerike nastoji ujediniti nekoliko međusobno zavađenih frakcija kako bi zajedno izborili nezavisnost od španskih kolonizatora. Film, koji je alegorijski dodirivao tada aktualnu temu dekolonizacije i borbe za nezavisnost zemalja Trećeg svijeta, a stilom odavao uticaj špageti i zapata vesterna, je prikazan na Moskovskom filmskom festivalu]. Blasettiju je to predstavljao posljednji film u karijeri, ne računajući nekokiko kasnijih [[televizijski film|televizijskih ostvarenja.
Orlić
Orlić je selo u općini Biskupija, ranije u općini Knin, Hrvatska.
Cubleșu Someșan, Cluj
Cubleșu Someșan je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž.
Uprava grada Beograda
Uprava grada Beograda je bila upravno-bezbednosna institucija u Beogradu u periodu 1839-1944. Najveći deo tog vremena bila je smeštena u „Glavnjači“ koja se nalazila na mestu današnje zgrade Hemijskog fakulteta na Studentskom trgu u Beogradu.
Beogradom su upravljala dva organa vlasti, Uprava grada Beograda kao nosilac policijske i upravne državne vlasti i Opština grada Beograda kao nosilac samoupravne vlasti. Posle 1944. Uprava grada Beograda nije nastavila sa radom jer je uspostavljena drugačija organizacija upravljanja u Beogradu.
Kraljevina Jugoslavija
mini|250px|Uprava grada Beograda u Kraljevini Jugoslaviji 1931. godine Podelom Kraljevine Jugoslavije na banovine 1929. godine, formirana je zasebna administrativno-teritorijalna jedinica pod nazivom „Uprava grada Beograda“, koja je obuhavatala grad Beograd sa bližom okolinom, uključujući Zemun i Pančevo. Ova teritorija je bila u potpunosti okružena Dunavskom banovinom, koja je imala upravno sedište u Novom Sadu. U vreme Drugog svetskog rata, 1941. godine, Uprava grada Beograda je nastavila da postoji kao administrativno-teritorijalna jedinica Nedićeve Srbije, sve dok krajem 1941. nije uspostavljena nova teritorijalna podela Srbije na okruge, kada i Uprava grada Beograda prestaje da postoji u administrativno-teritorijalnom smislu.
Upravnici
Upravnici grada Beograda su bili:
Casale sul Sile, Treviso
Casale sul Sile je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7951 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Srpska demokratska baranjska stranka
Srpska demokratska baranjska stranka (engl. Serb Democratic Party of Baranja; kratica: SDBS), bivša izvanparlamentarna politička stranka u Hrvatskoj. Zastupala je interese srpske nacionalne manjine u Osječko-baranjskoj županiji.
Osnivanje
Osnovana je 13. XI. 1998. godine u Belom Manastiru. S istim datumom upisana je u službeni Registar političkih stranaka Republike Hrvatske, kojeg vodi Središnji državni ured za upravu, pod rednim brojem 119 i sa sjedištem u Belom Manastiru, Trg slobode 22a. Osnivač i predsjednik stranke bio je Ljubomir Mijatović Godine 1999. imala je 425 članova.
Stranka je prestala s djelovanjem 12. VI. 2007. godine.
Program
SDBS je, prema njenom programu, bila politička stranka predana idealima slobode, vladavini prava i mira, sporazumijevanju među ljudima i narodima, izgradnji, jačanju i učvršćenju demokratije, humanizma i ekološke svijesti te zaštiti i afirmaciji ljudskih, građanskih i političkih prava. Zalagala se za vrijednosti multietničkog i multikulturalnog društva kao temelja za očuvanje i koegzistenciju različitih identiteta u atmosferi tolerancije i uzajamnog uvažavanja. Djelovala je kao stranka demokratske orijentacije koja je jedino u saradnji i partnerstvu s drugim srpskim i hrvatskim političkim strankama mogla ostvariti svoje programske ciljeve i ispuniti interese i očekivanja svojih birača i tako ostvariti pravo na opstanak Srba i partnerstvo u izgradnji demokratskih institucija i demokratske politike u Republici Hrvatskoj.
Djelovanje
Stranka je, zajedno s još dvije političke partije: Partijom podunavskih Srba i Srpskom narodnom strankom te s još nekoliko srpskih organizacija, osnovala Narodno vijeće Srba početkom 1999. godine. Cilj udruživanja bio je alternativa politici SDSS-a.
Nekoliko godina prije gašenja, u javnosti i u medijima nije se zapažalo djelovanje SDBS-a. Stranka nije učestvovala ni na izborima 2005. godine.
El Coyol (razvrstavanje)
El Coyol ima više značenja:
Kosmos-2176
Kosmos-2176 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2176 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 24. januara 1992. Raketa-nosač Molnija je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1900 kilograma. Kosmos-2176 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Divizija Garibaldi
Divizija „Garibaldi“ je bila divizija NOVJ sastavljena od bivših italijanskih vojnika, koji su prešli na stranu partizana posle kapitulacije Italije.
Divizija alpskih lovaca Taurineze je pokušala da se probije iz Nikšića i Danilovgrada do obale Jadranskog mora, ali su ih Nemci preduhitrili i razoružali oko polovine divizije. Ostatak divizije je prešao na stranu partizana. Od preostalih delova divizije Taurineze 11. oktobra 1943. je osnovana brigada Aosta, koju je činilo 800 boraca, raspoređenih u 4 bataljona. Od delova iste divizije 19. oktobra kod Kolašina je osnovana 2. italijanska partizanska brigada, koja je isto imala 800 boraca u 4 bataljona.