cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pneumatičari
Pneumatičari (Πνευματικοί, ) naziv je koji se u antici koristio za jedan od pravaca medicine u staroj Grčkoj i Rimu. Lekari koji su pripadali pneumatičkom pravcu stajali su pod uticajem stoičke fizike, ali su se naslanjali i na onaj element Hipokratove medicine koji je naglašavao značaj "daha" (pneuma) u objašnjavanju psiholoških, fizioloških i patoloških pojava. Kao jedan od glavnih izvorišta često se navodi spis O hrani (De alimento), koji je sačuvan u Hipokratovom korpusu, ali je verovatno nastao polovinom 4. veka pne. Začetnikom pneumatičkog pravca smatra se Atenej iz Atalije, koji je delovao u Rimu u drugoj polovini 1. veka nove ere. Među drugim uticajnim lekarima ovog pravca, koji nije bio monolitan, nalazili su se Arhigen iz Apameje, Agatin iz Sparte, Aretej iz Kapadokije i Herodot. Od svih njihovih dela sačuvani su danas samo fragmenti, pa o njihovom učenju saznajemo pre svega iz Galenovih spisa.
Učenje
U starom Rimu najveći uticaj uživao je metodički pravac, od koga se pneumatički razlikovao pre svega po tome što je, umesto mešanja prvobitnih čestica (atoma), za glavno aktivno načelo uzeo jednu nematerijalnu prirodu ― pneumu, tj. duh, koje je prouzrokovalo zdravlje i bolest.
Platon i Aristotel već su postavili temelje za nauk o pneumi, a Aristotel je i prvi opisao načine na koje pneuma ulazi u telo i krvotok. Stoičari su tu teoriju dalje razvili i primenili je na telesne funkcije. Erasistrat i njegovi sledbenici smatrali su da pneuma igra izuzetno značajnu ulogu i zdravlju i oboljevanju. Prema tome, teorija o pneumi nije bila sasvim nova. No metodičari su, kako se čini, tu teoriju gotovo izbacili iz svog učenja. Postavljajući se nasuprot metodičkog pravca, pneumatičari su usvojili jedno već poznato načelo i izabrali stoički princip pneume. Smatrali su da je logika nužan deo medicine, i za njih se vezuje podela medicinske veštine na delove koji odgovaraju stoičkoj podeli dijalektike, ali i mnogo pažljivog rada na klasifikaciji pulsa. Galen kaže da bi pneumatičari pre izdali vlastitu domovinu nego se odrekli svojih shvatanja. Atenej je usvojio i značajan deo peripatetičkih učenja, a osim pneume, bavio se i teorijom osnovnih elemenata, i to mnogo više nego što su to činili metodičari. Atenej je u četiri elementa prepoznavao pozitivne kvalitete (ποιότης / poiotes) tela; ali često je na njih gledao kao na prave supstance, pa ih je kao celinu nazvao "prirodom čoveka". Premda su pneumatičari većinu bolesti povezivali s pneumom, ipak su obraćali pažnju i na druge elemente. Prema njihovom shvatanju, spoj toplote i vlage najpogodniji je za očuvanje zdravlja; s druge strane, toplota i suhoća uzrokuju akutne bolesti, hladnoća i vlaga flegmatične osećaje, a hladnoća i suhoća melanholiju; naposletku, sve se suši i hladi s dolaskom smrti.
Golovik
Golovik je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Mošćeničke Drage. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Južno je Martina, južno-jugoistočno je Brseč, sjeverno je Sveta Jelena, sjeveroistočno su Mošćenice.
Campo de Aviación, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Campo de Aviación je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 314 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Mocorichi de Arriba, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1026 m.
Leovegildo Lins da Gama Júnior
Leovegildo Lins da Gama Júnior (João Pessoa, 29. lipnja 1954.) je umirovljeni brazilski nogometaš, reprezentativac i trener, jedan od najboljih brazilskih nogometaša u historiji. Tokom karijere je bio znan kao Júnior ili Léo Júnior. Igračku karijeru proveo je u Brazilu i Italiji, a za reprezentaciju je nastupao od 1979. do 1992. godine. Pelé ga je imenovao jednim od 125 najboljih živućih igrača.
Danas radi kao sportski komentator za Rede Globo.
Asocijacija univerziteta Evrope
Asocijacija univerziteta Evrope zastupa i podupire rad preko 850 institucija visokog obrazovanja u 47 zemalja. Pruža im forum za suradnju i razmjenu informacija o visokom obrazovanju i istraživanjima. Asocijacija je nastala 2001. spajanjem Asocijacije evropskih univerziteta i Confederacije rektorskih konferencija Evropske unije.
Zu Yi
Zu Yi (祖乙) je bio četrnaesti vladar dinastije Shang u drevnoj Kini.
Rodno ime mu je bilo Teng(滕). Na početku vladavine je glavni grad države premjestio iz Xianga(相) u Geng(耿), a nešto klasnije u Pi(庇), gdje je sagradio i palaču. Drevni kineski spisi navode da je država Shanga bitno ojačala pod njegovom vladavinom.
Mađarska revolucija 1848.
mini|desno|250px|Članovi prve revolucionarne vlade Mađarska revolucija 1848. je bila jedna od revolucija koje su se 1848. godine odigrale u Evropi. Pored opštih obeležja evropskih ustanaka protiv feudalnih vlastodržaca, oslobađanja kmetova i borbe za druga osnovna ljudska prava, ova revolucija je imala prvenstveno karakter mađarske borbe za samostalnost i nezavisnu državu.
Zu Yi
Bambuski anali mu pripisuju vladavinu od 19 godina.
Zu Xin
Zu Xin (祖辛) je petnaesti vladar dinastije Shang u drevnoj Kini.
Bambuski anali mu pripisuju vladavinu od 14 godina, dok Zapisi Velikog Historičara navode 16 godina.
Españita (razvrstavanje)
Españita ima više značenja:
Mađarska revolucija 1848.
Početak revorlucijare
Vođa i najistaknutiji pojedinac ove revolucije je bio Lajoš Košut. Revolucija je počela u Pešti, 15. marta predvođena grupom studenata na čelu sa Petefi Šandorom. Ta grupa je krenula iz kafane "Pilvaks", da bi tražila oslobađanje političkih zatvorenika. To je potaknulo masovne proteste na ulicama Pešte.
Ciljevi srbije
U isto vreme štampa se zahtev sa 12 tačaka koji se upućuje u Beč. U njemu se zahteva veća vlast sabora, veća autonomija, ukidanje kmetstva, povratak ugarskih vojnika u domovinu. Habzburški dvor pod velikim pritiskom događaja u Beču, prihvata uslove. Mađari ovim činom iako ne dobijaju nezavisnu državu, dobijaju vladu koju imenuje njihov sabor, velika ovlašćenja sabora i ograničavanje carske vlasti vezano za sazivanje i raspuštanje sabora.
Posledice mađarske
Dalja događanja u mađarskom ratu za nezavisnost su uveliko određena pogrešnom mađarskom politikom prema nemađarskim stanovnicima tadašnje Ugarske - Srbima, Hrvatima, Slovacima, itd. Kao reakciju na ovu politiku Srbi su održali Majsku skupštinu i formirali autonomnu Srpsku Vojvodinu, došavši u vojni sukob sa Mađarima. Pomenuta mađarska politika izaziva reakciju između ostalih i Hrvata na čelu sa Banom Josipom Jelačićem koji sa vojskom ulazi u takozvanu užu Ugarsku, sukobljava se sa mađarskom vojskom kod Pakozda i biva vojno poražen. Sklapa primirje sa mađarskim zapovednikom i ide u Beč da bi pomogao u suzbijanju Bečke revolucije. Iako je Jelačić poražen, on omogućava i daje prostora Beču da se konsoliduje. Habzburgovci poništavaju tekovine Martovske revolucije, i počinju direktnu agresiju na Ugarsku. Rat traje skoro godinu dana, da bi ulaskom Ruske carske vojske, 1. avgusta 1849. mađarska vojska doživela potpuni slom. Većina mađarskih zapovednika je streljana kod mesta Vilagoš, a Lajoš Košut je pobegao iz Ugarske prvo u američku državu Ajova, gde je i jedan okrug dobio ime po njemu, zatim u Istanbul (Turska) i na kraju u Torino (Italija), gde je doživeo duboku starost.
Michael K. Powell
Michael Kevin Powell (23. 3. 1963.-) je američki republikanski političar. Od strane predsjednika Billa Clintona je 3. 11. 1997. imenovan za člana Federalne komisije za komunikacije (FCC). Predsjednik George W. Bush ga je imenovao za predsjednika Komisije 22. 1. 2001. Powell je sin bivšeg državnog sekretara Colina Powella.
Kao i njegov otac, Michael Powell je započeo vojnu karijeru, ali ga je teška nesreća na manevrima 1987. godine natjerala da se okrene civilnim poslovima i postane advokat.
Kao član, a kasnije predsjednik FCC, bio je poznat po libertarijanskim stavovima i protivljenju državnoj regulaciji telekomunikacija.
Njegov mandat je upamćen po skandalu kojeg je izazvalo prikazivanje bradavice Janet Jackson za vrijeme TV-prijenosa Superbowla.
Michael Powell je podnio ostavku nakon sukoba s članom FCC-a Kevinom Martinom, koji će nakon toga naslijediti na mjestu predsjednika.
GDPaza
Termin GDPaza ima više značenja.
Vertecchia, Avellino
Vertecchia je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Wo Jia
Wo Jia (沃甲) je bio šesnaesti po redu vladar dinastije Shang u drevnoj Kini. Kao alternativno ime se ponekad navodi Kaijia(开甲).
Zapisi Velikog Historičara mu navode vladavinu od oko 25 godina.
Idabel, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.010, što je 58 (0,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Douy
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 447 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 65 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 146 m, a minimalnoj 97 m).
R-21 Kotor
R-21 Kotor bio je razarač u sastavu jugoslavenske ratne mornarice. Porinut je 8. svibnja 1943. kao HMS Kempenfelt, britanski razarač klase W.
U službi kraljevske mornarice ostao je do 1946. kada je stavljen u rezervu. Zajedno s HMS Wagerom, 1956. prodan je Jugoslaviji gdje je dobio ime R-21 Kotor.
Iz operativne uporabe povučen je 1971. nakon čega je korišten kao meta za gađanje.
Cercas Cuatas, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 943 m.
Medard
Medard je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 503 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336061.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Medard se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 270 metara. Površina opštine iznosi 6,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 503 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Mario Carvajal, Santiago Tuxtla
Mario Carvajal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
El Mezquital, Santa Catarina
El Mezquital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Aleksandar Đorđević (reditelj)
Aleksandar Aca Đorđević (Subotica, 28. jul 1924 — Beograd, 27. april 2005) je bio jedan od najpoznatijih srpskih pozorišnih, filmskih i televizijskih reditelja.
Biografija
Posle sticanja rediteljskog iskustva u Narodnom pozorištu u Nišu, prešao je da radi u Televiziji Beograd.
El Mezquital, Santa Catarina
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 288 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 615 m.
Aleksandar Đorđević (reditelj)
Biografija
Umro je 27. aprila 2005. godine u Beogradu.
Santo Stefano, Livorno
Santo Stefano je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Wiener G’schichten
Wiener G'schichten je njemački crno-bijeli igrani film snimljen 1940. u režiji Geze von Bolvaryja. Po žanru je kombinacija mjuzikla i komedije. Protagonisti, koje tumače Hans Moser i Paul Hörbiger, su dva konobara koji u carskom Beču 1905. godine postaju suparnici zbog žena.
Aureliana, Alessandria
Aureliana je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Refugio Acosta González, Rincón de Romos
Refugio Acosta González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1918 m.
Zu Ding
Zapisi Velikog Historičara mu pripisuju 32 godine vladavine.
San Isidro, Reynosa
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Tyler Run-Queens Gate, Pennsylvania
Tajler Ran-Kvins Gejt je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 2.926.
Meddersheim
Medershajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Bad Krojcnah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.335 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7133064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Krojcnah Medershajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Krojcnah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 160 metara. Površina opštine iznosi 13,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.335 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 102 stanovnika/km².
Grabrova
Grabrova je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Mošćeničke Drage. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Južno-jugozapadno je Sveta Jelena, jugozapadno je Kalac, sjeverno su Sučići, sjeveroistočno je Sveti Petar, istočno je Mošćenička Draga, jugoistočno su Mošćenice.
Behren-lès-Forbach
Beren le Forbah je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Forbaš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 10 073 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1818 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 382 m, a minimalnoj 243 m).
Nan Geng
Nan Geng (南庚) je bio osamnaesti kralj dinastije Shang u drevnoj Kini.
Zapisi Velikog Historičara mu pripisuju vladavinu od oko 29 godina.
Mihajlo Đorđević
Mihajlo Đorđević (1885 — 1970) bio je gimnazijski profesor i prevodilac sa francuskog i engleskog jezika.
Bio je jedan od osnivača Udruženja književnih prevodilaca Srbije.
2007. godine je, po njemu, ustanovljena Nagrada Mihajlo Đorđević za najbolji prevod književne proze sa engleskog jezika. Nagrada se dodeljuje iz Fonda čiji je osnivač Srđan Karanović, unuk Mihaila Đorđevića.
Motta di Livenza
Motta di Livenza je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Xenia, Illinois
Zinija je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 391, što je 16 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kalac (Mošćenička Draga)
Kalac je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Mošćeničke Drage. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Istočno-sjeveroistočno su Mošćenice, sjeveroistočno su Mošćenička Draga, Sveti Petar, Grabrova i Sučići, a jugoistočno su Sveta Jelena, Golovik, Martina, Brseč i Zagore.
Filiași, Filiași
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 18995 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Ram, Brescia
Ram je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 813 m.
Yang Jia
Yang Jia (陽甲) je bio devetnaesti po redu kralj dinastije Shang u drevnoj Kini. Kao alternativno ime se spominje He Jia(和甲).
Zapisi Velikog Historičara mu pripisuju vladavinu od oko 17 godina.
Meteh
Demografija
U naselju Meteh živi 313 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 33,9 godina (32,2 kod muškaraca i 35,9 kod žena). U naselju ima 114 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,96.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
1,2,4-Triazol
1,2,4-Triazol je jedno od para-izomernih hemijskih jedinjenja sa molekulskom formulom C2H3N3, koji se zovu triazoli. Ovo jedinjenje sadrži petočlani prsten sa dva atoma ugljenika i tri atoma azota. 1,2,4-Triazol je bazno aromatično heterociklično jedinjenje. Derivati 1,2,4-triazola imaju mnoštvo primena. 1,2,4-Triazoli se mogu pripremiti koristeći Ajnhorn–Brunerovu reakciju ili Pelizarijevu reakciju.
Oni su sastavni deo antifungala kao što je flukonazol i itrakonazol.
Srpska socijaldemokratska partija
thumb|Članovi SSDP-a na prvomajskoj proslavi [[1905. u Beogradu.]]
Srpska socijaldemokratska partija je bila politička partija levice koja je djelovala u Srbiji početkom 20. vijeka (od 1903. do 1919. godine).
Srpska socijaldemokratska partija je bila politički predstavnik radničke klase u nastajanju i važan korektiv, naročito u borbi za socijalno zakonodavstvo. Imajući u vidu etničku izmešanost Balkana, Srpska socijaldemokratska partija sledi ideju Balkanske federacije. Težeći modernizaciji Srbije, ona se, zajedno sa nekolicinom liberalnih poslanika u Narodnoj skupštini, i u svojoj štampi, suprotstavlja militarizaciji srpskog društva i ratovima na početku XX veka.
Srpska socijaldemokratska partija je vodila doslednu antiratnu politiku i glasala protiv svih ratnih kredita u vreme Aneksione krize, Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata. Ova partija je provodila antiratni program zasnovan na ideji klasne revolucije i ujedinjavanja naroda Balkana u konfederaciju. Socijaldemokratska partija Srbije ušla je u evropsku istoriju kao jedina koja je pred veliki rat glasala u parlamentu protiv ratnog budžeta.
Srpska socijaldemokratska stranka se zalagala za opšte pravo glasa, uvođenje progresivnog poreza, smanjenje velikih troškova za vojsku i unapređenje privrede i prosvete. SSDP je pod Tucovićevim vod­stvom bila "jedna od najnaprednijih i najborbenijih radničkih stranaka u Evropi".
Na Kongresu ujedinjenja, Srpska socijaldemokratska stranka je kolektivno pristupila Komunističkoj partiji Jugoslavije, koja se smatra njenom naslednicom. Lideri SSDS Filip Filipović i Sima Marković nakon toga su postali generalni sekretari KPJ.
Predratni period
Srpska socijaldemokratska partija je nastala okupljanjem manjih socijalističkih i sindikalnih grupa, okupljenih oko lista "Radničke novine". Osnovana je 2.8. 1903. godine u Beogradu, spajanjem organizacija radničkog pokreta koje su bile pod uticajem socijalista Svetozara Markovića, Vase Pelagića i ostalih.
Ministar policije Stojan Protić je 1904. godine svojim policajcima poslao protivustavan raspis protiv socijalista, kojim se policiji nalaže da goni, hapsi, guši radnički pokret i zabranjuje socijalističke listove, nakon čega je usledila represija.
Pod vodstvom Dimitrija Tucovića partija je prihvatila marksističku orijentaciju i izgradila se kao revolucionarna organizacija. SSDP je puno uložila u obrazovanje svojih članova, pokretanjem Socijalistiške biblioteke, Agitacione biblioteke, Socijalistiške knjižnice i raznih časopisa ("Život", "Borba", "Budućnost", "Jednakost"). SSDP bila je naročito jaka u novinarskim krugovima. Na međunarodnom planu, SSPS je bila članica Druge Internacionale. Njeni predstavnici su imali veliki ugled u evropskim socijaldemokratskih krugovima.
Tucović se umjesto širenja Srbije zalagao za stvaranje velike Balkanske federacije koja bi bila "politička i ekonomska zajednica svih naroda na Balkanu, na osnovici pune demokratije i potpune jednakosti". Iz tih razloga SSDS se razišla s austrijskim socijaldemokratima koji su podržavali aneksiju Bosne i Hercegovine 1908. godine.
Početkom marta 1909. godine, tadašnji prestolonaslednik Đorđe Karađorđević je prebio na smrt svog poslužitelja Stevana Kolakovića. Režimska štampa je pokušala da zataška zločin nazivajući ga „tajanstveno ubistvo", ali su srpski socijaldemokrati preko Radničkih novina započeli upornu kampanju, zahtevajući da se zločin kazni. Ovaj događaj je izazvao veliku buru, pa je Đorđe 27. marta 1909. godine bio primoran da se odrekne prestola u korist mlađeg brata Aleksandra. U Srbiji se govorilo da „Radničke novine" izazvaše pad prestolonaslednikov. Ova afera koju je socijalna demokratija otkrila i iznela javnosti uspela je da kod najširih masa kompromituje ne samo Đorđa, nego presto i monarhiju uopšte i ojača raspoloženje za republiku.
Balkanski ratovi i prvi svetski rat
1912. i 1913. godine srpski socijaldemokrati su se iz principijelnih razloga protivili balkanskim ratovima. U Skupštini Kraljevine Srbije SSDS je imala dva poslanika. U predvečerje balkanskih ratova SSDS se oštro suprotstavljala velikosrpskim planovima za širenje Srbije na Albaniju i Makedoniju. Posebno se to izrazilo u kritici ratnih ciljeva Srbije u prvom balkanskom ratu, koji su ocenjeni kao osvajački, a ne oslobodilački. Kapitalni značaj u tom pogledu ima knjiga Dimitrija Tucovića Srbija i Arbanija: jedan prilog kritici zavojevačke politike srpske buržoazije. Srpski socijaldemokrati su smatrali da se balkanski rat mogao pravdati jedino slamanjem otomanskog feudalizma i nacionalnim oslobođenjem balkanskih naroda, "ali je on izneverio očekivanja u odnosu na Albaniju i Makedoniju".
thumb|Vođa socijaldemokrata [[Dimitrije Tucović kao kapetan Srpske vojske 1914. godine.]]
Srpski socijaldemokrati su posebno bili protiv srpskog osvajanja Albanije:
Prvi svetski rat prekinuo je rad SSDP jer je najveći deo članstva i rukovodstva mobilisan. U toku Prvog svetskog rata upućen je 1917. godine Memorandum Socijaldemokratske stranke svetskim državama o genocidu i strahotama srpskog naroda pod austrougarskom i bugarskom okupacijom.
Osnivanje Komunističke partije Jugoslavije
minijatura|250px|Zastava Komunističke partije Jugoslavije Posle završetka Prvog svetskog rata, Srpska socijaldemokratska partija obnovila je svoj rad u novonastaloj Kraljevini SHS i zalagala se za ujedinjenje svih socijaldemokratskih stranaka. U januaru 1919. godine rukovodstva socijaldemokratskih partija Srbije i Bosne i Hercegovine iznela su inicijativu za ujedinjenje radničkog pokreta (partija i sindikata) na platformi klasne borbe. Prihvativši mandat da sazove kongres za stvaranje Jugoslovenske socijalne demokratije, Uprava SSDS objavila je početkom februara 1919. godine da na kongresu mogu učestvovati samo one organizacije i pojedinci koji su za klasnu borbu, odnosno koji su za napuštanje klasnu saradnju sa buržoazijom.
Na Kongresu ujedinjenja levice u Beogradu 1919. godine, Srpska socijaldemokratska stranka je kolektivno pristupila novoj Socijalističkoj radničkoj partiji Jugoslavije (komunista), koja će kasnije postata Komunistička partija Jugoslavije. Lideri SSDS Filip Filipović i Sima Marković nakon toga su postali generalni sekretari KPJ.
Neki socijaldemokrati, poput Dragiše Lapčevića, su u posleratnom periodu odbili da se priključe komunistima.
Istaknute ličnosti
thumb|185px|[[Filip Filipović, istaknuti srpski socijaldemokrata i prvi vođa Komunističke partije Jugoslavije.]]
La Escondida, Mezquitic
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1681 m.
Pol-e Dohtar (Kaškan)
Pol-e Dohtar (, dosl. Kćerin most) je drevni most u pokrajini Luristan na zapadu Irana. Smješten je oko 300 m sjeverno od istoimenog grada Pol-e Dohtara i premošćuje rijeku Kaškan (pritoka Karhe). Građevina se datira u sasanidski period odnosno u vrijeme vladavine Šapura I, a pretpostavlja se da je nazvan u čast njegove kćeri ili zbog simbolike djevičanske čistoće. Most se nalazio na ruti Kraljevske ceste i povezivao je starovjekovne iranske metropole Istahr i Bišapur s gradovima u centralnoj i sjevernoj Mezopotamiji kao što su Ktezifont, Arbela, Hatra, Nisibis i Edesa. Pol-e Dohtar specifičan je po kolosalnim dimenzijama – ukupna duljina mu je 270 m, visina nad rijekom 30 m, širina 12 m, a raspon osam lukova od 10 m kod rubnih do 30 m kod centralnih. Jedine usporedive građevine u rimskom svijetu bili su Pont du Gard, Alkantarski i Eurimedonski most. Od osam izvornih raspona očuvani su krajnji sjeverni i južni luk, te ostaci pet centralnih pilona. Most je više puta saniran kroz srednji i novi vijek, a od 20. vijeka kroz njegov južni luk prolazi suvremena cesta 37. Godine 2008. Pol-e Dohtar je zajedno s drevnim mostovima Kalhore i Gavmišan prijavljen za UNESCO-vu listu Svjetske baštine.
Esperanza (razvrstavanje)
Esperanza ima više značenja:
Adenozinska difosfataza
Termin adenozinska difosfataza ima više značenja.
Hacienda Sáenz, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 880 m.
Kevin Martin (FCC)
Kevin Jeffrey Martin (rođen 14.12. 1966. u Charlotteu u američkoj saveznoj državi Sjeverna Karolina i odrastao u Waxhawu), je američki političar i pravnik, poznat po tome što je od 2005. do 2009. bio predsjednik Federalne komisije za komunikacije. U članstvo Komisije je bio imenovan od strane predsjednika Georgea W. Busha 30.4. 2001. a potvrđen od Senata 25.5. 2001.
Predsjednikom Komisije je postao 16.3. 2005. naslijedivši Michaela Powella koji je zbog sukoba s njim bio podnio ostavku.
Njegova supruga Catherine Jurgensmeyer Martin je radila kao savjetnica potpredsjednika Dicka Cheneya, a potom kao zamjenica pomoćnika direktora Bijele kuće za politiku i planiranje.
FCC je napustio nakon dolaska na vlast Baracka Obame, te se posvetio privatnoj advokatskoj praksi.
San Pedro el Alto, México
San Pedro el Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4708 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2598 m.
Rosen in Tirol
Rosen in Tirol je njemački crno-bijeli filmski mjuzikl snimljen 1940. u režiji Geze von Bolvaryja. Predstavlja adaptaciju operete Der Vogelhändler Carla Zellera. Radnja prikazuje kako plemkinja (čiji lik tumači Marte Harrel) pokušava svog muža uhvatiti u nevjeri prilikom njegovog izleta na selo.
Tofu
Tofu (od japanske reči  = zgrušavanje zrna ) je visokoproteinski prehrambeni proizvod dobijen zgrušavanjem proteina u sojinom mleku. Vekovima je glavni sastojak ishrane u mnogim azijskim kulturama koje, po statistikama, imaju najmanju stopu obolevanja i smrtnosti od raka i srčanih oboljenja. Veruje se da tofu potiče iz vremena kineske dinastije Han (206. p. n. e. — 220. n. e.), a u savremeno doba je važan izvor proteina u kuhinji istočne i jugoistočne Azije.
Mnogo je vrsta tofua i načina njegove pripreme. Tofu se može pripremati prženjem na vrelom ulju, pečenjem na roštilju, kuvanjem, dinstanjem, a može se poslužiti i sirov. Tofu (nazivan i surutkom, a u Kini dofu) je često upoređivan sa sirom, delom zbog iste tehnike koja se koristi u spravljanju ova dva produkta. Od ostalih popularnih vrsta tofua izdvajaju se svileni tofu (ne treba ga mešati sa mekim), dimljeni tofu, prženi tofu-burgeri i kotleti, fermentisani tofu, trajni tofu i tofu sa roštilja.
Za razliku od drugih proteinskih proizvoda, tofu uopšte nema holesterola,, ali je procenat masti u njemu i dalje relativno visok (40 i 45%), s tim da je taj procenat ipak manji u odnosu na procenat proteina. Kvalitet proteina u tofuu je vrlo visok i može se porediti sa onim u piletini. Tofu se preporučuje u dijetama za mršavljenje jer sadrži samo 72 kalorije na 100 grama po obroku. Tofu je delikatan i lomljiv, a može i da se drži u frižideru, gde od niske temperature poprima boju ćilibara.
Istorija
mini|desno|250px|Tofu narezan na kockice Prema J. N. Andersonu, profesoru antropologije na Kalifornijskom univerzitetu, tofu se počeo koristiti u ishrani ljudi pre 1000 ili čak 2000 godina. U svojoj knjizi The Food of China (Yale University Press, 1988) Anderson navodi da je zgrušavanje zrna izum taoista iz vremena neposredno pre ili posle dinastije Song (verovatno između 900. i 1000. godine n. e.). Postoje indicije da zasluge za ovaj izum pisci iz vremena dinastije Song pripisuju LJu Anu, taoističkom princu iz dinastije Han. Time se starost otkrića pomera na period od pre 2000 godina, tim pre što nedavna lingvistička istraživanja ukazuju na to da reč tofu postoji nekih 2000 godina. Anderson navodi da su budisti, bez obzira na to ko je izumeo tofu, „... ubrzo preuzeli jelo kao dobru zamenu za mesne i mlečne proizvode“.
budisti su preko Korejskog poluostrva doneli tofu u Japan u 12. veku. Prvobitno su ga pripremali i u ishrani koristili mahajanski budistički monasi. Takođe im je služio kao obredni dar u budističkim manastirima. Neki istoričari ukazuju na mogućnost da su upravo prodavnice tofua koje su ovi ovi monasi-vegetarijanci otvarali uz svoje manastire bile prethodnica preko 120 tofu radnji u današnjim SAD i preko 30.000 u Japanu. Smatra se da je na taj način tofu postao omiljen među bogatim slojevima čime je budizam, između ostalog, postao dominantna religija i u Japanu. U 14. veku pet zen manastira otvorilo je javne tofu-vegetarijanske restorane, čime su se stvorili preduslovi da tofu postane japansko nacionalno jelo.
Izraz za tofu nije postojao u Japanu sve do 16. veka. Tek u 17. veku tofu je ušao u svakodnevnu kuhinju i postao omiljen deo vegetarijanskog jelovnika. U 18. veku publikovane su i dve knjige o pripremi tofua sa 238 recepata od kojih su neki i danas aktuelni. Jedna od te dve knjige recepata, Tofu hijaku čin, objavljen je 1782, ali se naširoko primenjuje i u savremenim kuhinjama.
Ni po pitanju kako je tofu dospeo na Zapad, istoričari nisu saglasni. Prema jednoj teoriji, do toga je došlo u 16. veku posredstvom evropskih trgovaca i misionara. Uprkos tome što je franjevac Domingo Navarete (oko 1610—1689) spomenuo u svom delu Tratados históricos, políticos, éticos y religiosos de la monarquia de China (Istorijska rasprava, političke, etičke i verske kineske monarhije) da je prilikom svog obilaska Kine 1665. godine video kako se sprema tofu, u Evropi nije zabeležen sve do 1859. godine nijedan slučaj koji bi se mogao smatrati početkom spravljanja i korišćenja tofua u ishrani. Za to su zaslužni francuski uzgajivači soje.
Li Ju-jing, kineski biolog i inženjer, osnovao je Caséo-Sojaine, prvo evropsko preduzeće komercijalnih razmera u Francuskoj 1911. godine. U Sjedinjene Države tofu je dospeo posredstvom kineskih imigranata-radnika koji su tokom 19. veka krenuli na Zapad u potrazi za boljim životom. Prvo preduzeće koje se počelo baviti proizvodnjom tofua Wo Sing & Company osnovano je u San Francisku 1878. godine. Početkom 20. veka niz takvih sličnih samo manjeg obima nikla su po Kaliforniji i Havajima, da bi podmirila potrebe imigrantskih zajednica. Uprkos tome što je hranljiva vrednost soje bila dobro poznata na Zapadu u 19. veku, potreba za uzgajivanjem većih srazmera javlja se tek za vreme Drugog svetskog rata u Sjedinjenim Državama, kada je korišćena kao „dodatak“ kobasicama i ostalim mesnim prerađevinama. Sredinom veka, sojini produkti u svojoj tradicionalnoj azijskoj formi počinju da ulaze u upotrebu šire američke javnosti (počev od 1958. godine nalazi se u gotovo svim supermarketima širom zemlje ), a tome su uveliko doprineli kulturni kontakti sa Azijom i obnovljeno interesovanje u vegetarijanstvo.
Hranljivost
Prema analizi Ministarstva poljoprivrede Sjedinjenih Država, na 120 grama tofua (otprilike 1/2 funte što je 1/2 čaše) dolazi 86 kalorija, tj. 9,4 g proteina, 5 g masti, 2,9 g ugljenih hidrata, 154 mg kalcijuma, 2 mg gvožđa, 8 mg natrijuma, 50 mg kalijuma i isto toliko vitamina B3, B2 i B1. Iznos kalcijuma zavisi od koagulanta korišćenog prilikom produkcije. Kada mu je pridodat kalcijum-sulfat ili -hlorid, nivo kalcijuma je viši od onog u kravljem mleku. Zbog toga što je proizveden od sojinog mleka, tofu ne sadrži vlakna. Ali nedostatak vlakana kao i odsustvo nesvarljivog šećera čine tofu lako svarljivim. Glavna mana tofua je njegov nezanerljivo visok nivo masti.
Unoseći jednu porciju tofua na dan smatrano je merom sprečavanja rizika od raka, osteoporoze, srčanih i bubrežnih oboljenja. Kombinacijom tofua, ribljeg ulja, vlakana, vitamina D i niskokalorične ishrane, svakako da će se umanjiti rizik razvoja raka dojke, koji je čest uzrok smrti kod američkih žena. Na jednom od seminara američkog Društva protiv raka, dr Stiven Barns, biohemičar na Univerzitetu u Alabami, izjavio je povodom vršenja eksperimenta na 30 pacova pri kojem su oni izdržavani na izoflavoni (supstanca koja se može naći u sojinom mleku i tofuu), da po svemu sudeći smanjuje stopu raka mlečne žlezde na pola.
Proizvodnja
mini|desno|250px|Tofu natopljen u soja sosu i ispečen na roštilju uz sataraš kao prilog Zbog velikog porasta broja ljudi na Zemlji, naučnici pretpostavljaju da će soja u budućnosti biti ključan izvor proteina. Širom istočne Azije tofu je dugo bio vrlo omiljen način korišćenja soje kao osnovne namirnice. Za sada postoji 38.000 tofu radnji u Japanu, 11.000 u Indoneziji, 1.470 u Južnoj Koreji, 2.500 na Tajvanu i oko 158.000 u Kini. Većina ovih radnji zasniva se na kućnim radinostima i ima ih najmanje jedna za svaki grad ili selo, a često stotine ili čak na hiljade u velikim gradovima. Kako god, u Japanu je zabeležen porast fabrika u kojima je proizvodnja gotovo mehanizovana, i koje od 15 tona sušene soje proizvode dnevno od 45 do 60 tofua, što je 15.000 tona godišnje. Najveći svetski proizvođač sojinog mleka smešten je u Hongkongu godišnje napuni više od 150 miliona boca (tj. 500.000 dnevno). A u Latinskoj Americi čak i kompanija Koka-kola proizvodi sojino mleko. Iako je tamo sproveden veliki tehnološki napredak u proizvodnji tofua i sojinog mleka, osnovni princip što se tiče produkcije upadljivo je sličan onom koji se razvio pre nekoliko hiljada godina.
Prvo se soja potapa u vodu na dva-tri sata da bi omekšala za mlevenje. Posle toga zrna se sprovode u električni mlin gde im se za vreme mlevenja dodaje voda. Samleven produkt se stavlja u veliki vok da se zagreje. Potrebno je pola sata da bi se šest jinova soje zagrejalo (svaki jin je otprilike pola kilograma). Zagrejana kaša filtrira se kroz platno da bi se dobio tau ning, tj. sojino mleko, koji se prikuplja u kontejneru. Preostali talog zvani tau če se koristi u ishrani svinjâ. Da bi se sačinio tofu, sojinom mleku se dodaje čio gou (sulfat kalcijuma). Na šest jinova sojinog mleka dodaje se oko sto grama gipsa. Pomenuta količina stavlja se u činiju, dodaje joj se voda da bi se rastvorila, a nakon toga se promeša pre nego što će se sipati u sojino mleko. Tada se sojino mleko promeša; nakon deset minuta ono postane tau-hu hua, ili sojin puding. Da bi se dobio tofu, sojin puding se stavlja u četiri drvene fioke (zvane tau na južnominskom dijalektu) obložene tau-hu gengom, ili platnom.
Poluočvrsnuta smesa se umotava u platno da bi se stegla, i poklapa se drvenom pločom. Pored toga, na nju se postavlja kamen ili neki drugi teži predmet ne bi li njegovom težinom voda bila istisnuta iz smese. Nakon pola sata, on se uklanja a smesa se razmotava iz platna. Drveni kalup u obliku kvadrata (veličine 28x28 cm i debljine 13 cm) se postavlja na novoformiranom tofuu da bi obeležio mesta gde će se seći na blokove (veličine 7x7 cm), a nakon toga je spreman za prodaju. Čitav proces spravljanja tofua od mlevenja soje do istiskivanja vode iz njega traje samo sat vremena. Radi malog obima proizvodnje dovoljna je jedna osoba, premda je lakše kada dve rukovode poslom. Domaćim radinostima je potrebno 30 jinova soje (otprilike 30 kilograma) da bi podmirile svakodnevne potrebe potrošača, ali za Kinesku Novu godinu poručuju je u većim količinama (više od 100 jinova).
Via Nazionale, Caserta
Via Nazionale je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Benito Juárez Cuquila, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Benito Juárez Cuquila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Kraj (Mošćenička Draga)
Upravna organizacija
Tvore ga dva naselja, Donji Kraj i Gornji Kraj. Upravno su spojena u jedno naselje i tvore jednu katastarsku općinu.
Benito Juárez Cuquila, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2044 m.
Kraj (Mošćenička Draga)
Zemljopis
Jugozapadno je Obrš, sjeverozapadno je Sveti Anton, sjeverno je Medveja. Jugozapadno su Grabrova, Sveti Petar, Mošćenička Draga i Mošćenice.
Jim Dine
thumb|right|Jim Dine Jim Dine (Cincinnati, Ohio, 16. lipnja, 1935.), je američki likovni umjetnik.
Život i djelo
U likovnom svijetu New Yorka postao je zajedno s Claesom Oldemburgom, Allanom Kaprowom i Johnom Cageom poznat po svojim happeninzima - javnim multimedijskim likovnim događajima u kojima su promatrači bili izravno uključeni u stvaralački proces. Ti spontani, kabaretu srodni događaji su likovnu umjetnost slobodno povezivali s različitim medijima: pjesništvom, kazalištem, plesom i dr. Cilj je bio da gledatelj bude uključen, i da osjeti kreativnu energiju trenutka, što svakako valja povezati s ranijim htijenjima dadaizma i nadrealizma, što u ozračju stalno rastućeg otuđenja i posvemašnje automatizacije koja kao da je zarazila i ljude (pa čak i umjetnike, što se opaža u opusu Franka Stelle), svakako ne iznenađuje. Dineov zacijelo najpoznatiji performance nosio je naziv Nasmijani radnik i održan je u Judson Memorial Church Gallery 1960. Trajao je svega 30 sekundi. Radilo se o parodiji na umjetnički proces apstraktnih ekspresionista, u kojem je Dine ispio kantu crvene tekućine koja je predstavljala boju. Tako je sam umjetnik postao aktivni subjekt i objekt koji stvara djelo, te istovremeno i njegov kompozicijski element. Slične, za happening od tada kanonske postulate, Dine je primijenio i u drugim svojim happeninzima, primjerice Automobilskoj nesreći iz iste 1960. godine.
Tijekom šezdesetih Dine se više okreće slikarstvu. Većina njegovih dijela su asemblaži koncipirani slično onim Wesselmannovim: na veliku oslikanu plohu obično je apliciran neki trodimenzionalni element (npr. dječja lampa na asemblažu Dječji plavi zid iz 1960.), koji razbija jasnu granicu između slike i promatrača, karakterističnu za klasična djela slikarstva.
16. svibnja 2008. u gradu Boras u Švedskoj postavljena je Dineova devet metara visoka brončana skulptura Pinokija. Dine je o tome rekao: „Ideja da cjepanica koja govori postane dječak svojevrsna je metafora umjetnosti, te konačna alkemijska transformacija.“
Na koncu, zanimljivo je napomenuti da je do istog zaključka devet godina prije Dinea, radeći na svojem ciklusu "Pinokijeva niska rezolucija", došao naš poznati slikar i sveučilišni profesor Zlatko Keser.
Cedral, Santiago Tuxtla
Cedral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Jonas Salk
Džonas Edvard Solk (Njujork, 28. oktobar 1914 — La Hoja, 23. jun 1995) je bio američki lekar, virusolog i imunolog. Pronalazač je prve vakcine protiv dečje paralize. Rođen je u porodici rusko-jevrejskih emigranata.
Solkova vakcina potiv poliomijelitisa bila je jedna od prvih efikasnih vakcina protiv virusa. Stvorena je na principu neutralisanog virusa koji izaziva imunu reakciju kod ljudi. Ova reakcija proizvodi dugotrajnu zaštitu od opasne žive forme virusa. Otkrio ju je 1952. i testirao na sebi, svojoj porodici i saradnicima. Testovi na oko dva miliona dece su sprovedeni 1954, tako što je polovina dece vakcinisana, a polovina je dobila placebo i služila kao kontrolna grupa. Dana 12. aprila 1955. saopšteni su rezultati; vakcina je bila sigurna i efikasna. Dve godine posle početka primene ove vakcine, broj slučajeva poliomijelitisa u SAD je pao za 85-90%. Vakcina se daje injekcijom, a potrebno je povremeno obnavljati ovu proceduru. Od 1960-ih, zbog jednostavnije primene (oralno) i činjenice da uništava virus direktno u crevima, češće je u upotrebi vakcina na bazi oslabljenog virusa koju je 1961. izumeo Albert Sejbin.
U docnijoj karijeri, Solk je radio na istraživanju vakcine protiv side.
Zatvorska pobuna
Zatvorska pobuna je naziv koji u najširem smislu označava masovno i nasilno otkazivanje poslušnosti zatvorenika službenoj vlasti, a koji se odlikuje oštećivanjem imovine (vandalizam) ili fizičkim napadima na zatvorske službenike i/li druge zatvorenike. Zatvorske pobune mogu biti organizirane i spontane; u potonjem slučaju se koristi izraz zatvorski neredi.
Uzroci zatvorskih pobuna se u pravilu mogu pronaći u nezadovoljstvu životnim uvjetima, a njihovi ciljevi mogu varirati o okolnostima. Nekada se svode na poboljšanje životnih uvjeta (bolja hrana, duže šetnje, premještaj u druge zatvore), nekada nastojanje da se zatočeništvo skrati ili prekine, a nekada predstavlja tek stvaranje uvjeta za zatvorski bijeg, odnosno fizičku likvidaciju doušnika ili suparničke zatvorske bande.
Zatvorske pobune valja razlikovati od nenasilnih protestnih akcija kao što je zatvorenički štrajk glađu.
Bielle
Bjel je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 436 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 450 metara (maksimalnoj 1.973 m, a minimalnoj 420 m).
Mehlbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kajzerslautern Melbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kajzerslautern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 264 metra. Površina opštine iznosi 9,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.130 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Lerici, La Spezia
Lerici je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8822 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Pol-e Dohtar (Kizil-Uzun)
Pol-e Dohtar (, dosl. Kćerin most, poznat i kao Pol-e Kizil-Uzun ili Pol-e Kaflan-Kuh) je srednjovjekovni most u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Smješten je oko 12 km jugoistočno od grada Mijane i premošćuje rijeku Kizil-Uzun. Građevina se datira u timuridski period i zahvaljujući natpisu s temelja poznato je da je izgrađena između 1475. i 1484. godine. Timuridski stil očituje se u piramidalno oblikovanim potpornjima s oktogonalnom bazom što je tipologija brojnih građevina tog perioda. Most je zbog povezivanja sjevernih krajeva Irana imao izuzetnu historijsku stratešku važnost o čemu svjedoči i utvrda Kala-je Dohtar iz safavidskog perioda koja je izgrađena samo zbog zaštite mosta. Ukupna duljina mosta je oko 120 m, visina nad rijekom 20 m, širina 10 m, a raspon triju šiljastih lukova kreće se do približno 25 m. Pol-e Dohtar specifičan je po proporcionalno nižim lukovima u odnosu na ranija islamska razdoblja, što je trend koji će se nastaviti kroz safavidski i rani kadžarski period. Centralni dio mosta srušen je 11. 12. 1946. tokom Iranske krize odnosno borbi iranske vojske protiv prosovjetskih pobunjenika, od čega nije operativan. U neposrednoj blizini ostataka mosta u 20. vijeku izgrađena je cesta 26 i željeznička pruga Teheran – Tabriz. U januaru 1932. Pol-e Dohtar je uvršten u registar iranske kulturne baštine (br. 87).
Oscar za najbolji internacionalni igrani film
Oscar za najbolji strani film, sa imenom promijenjenim u Oscar za najbolji internacionalni igrani film , najviša je nagrada Američke filmske akademije (AMPAS), koja se dodjeljuje svake godine, za film koji je snimljen na jeziku, koji nije engleski. Prvo dodijeljivanje bilo je 1957. godine, a do tada su se dodijeljivale počasne nagrade i specijalne nagrade za strane filmove. Dodijeljivan od 1948. do 1956. godine kao specijalna nagrada i tek 1957. godine, počinje njegova službena dodjela. Nominira se šest filmova od kojih se bira najbolji film. Nagrada se dodjeljuje filmu, a ne režiseru, koji preuzima nagradu i zastupa film na dodjeli Oscara. Nominirane filmove bira Akademija, od ukupno predloženih. Filmove za nominaciju predlažu filmske organizacije iz pojedinih država, tako da se broj predloženih filmova kreće oko trideset.
2010-e
Napomena: godine se odnose na ceremonije dodjela.
San José, Santa Catarina
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 276 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 751 m.
Sassetta, Livorno
Sassetta je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 362 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
East Freehold, New Jersey
Ist Frihold je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.894, što je 42 (-0,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Espinal (razvrstavanje)
Espinal ima više značenja:
El Encuentro, Turicato
El Encuentro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 811 m.
Crna legija
mini|260px|Vojnici Crne legije iz [[Tomislavgrada po završetku obuke 1942.]] Crna legija je kolokvijalni naziv za zloglasnu elitnu jedinicu Ustaške vojnice koja je za vrijeme drugog svjetskog rata djelovala na području tadašnje Nezavisne države Hrvatske, odnosno današnje Bosne i Hercegovine i Hrvatske.
Pripadnici te jedinice su počinili veliki broj zverstava nad srpskim stanovništvom na području NDH.
Povijest
Osnovana je u septembru 1941. pod nazivom Bojna grupa Jure Francetića, odnosno '''1. ustaška pukovnija i Sarajevska ustaška pukovnija''', a prvi komandant im je bio satnik Jure Francetić, povjerenik Glavnog ustaškog stana za Bosnu. Njegov pomoćnik je bio poručnik Rafael Boban. Većinu ljudstva su činili Muslimani (Bošnjaci) s područja Istočne Bosne.
Legija se sastojala od 3 bojne (bataljona). Nadimak Crna je dobila zbog crnih uniformi. Iako su one s vremenom postale snažan simbol, pa i sinonim s ustaškim pokretom, u jedinicu su uvedene iz logističkih razloga. Ustaška vojnica je po propisima trebala imati svjetlozelene uniforme, ali nije bilo tkanina te boje, pa su se Francetić i Boban poslužili crnima.
U svojim prvim akcijama krajem 1941. - poduzetim protiv ustaničkih (četničkih i partizanskih) snaga u Istočnoj Bosni - nije imala previše uspjeha. Međutim, Francetić je ubrzo nakon toga lobirajući kod njemačkih vojnih vlasti isposlovao suvremeno oružje i opremu, pa je tako Crna legija opskrbljena motociklima, kamiona, brdskom artiljerijom, a italijanske vlasti su joj poslale nekoliko tenkova.