cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kathy Reichs
Kathleen Joan Toelle "Kathy" Reichs (Chicago, 1950 -) je američka forenzička antropologinja i spisateljica. Trenutno predaje Univerzitetu Sjeverne Karoline u Charlotteu i radi u laboratoriji za sudsku medicine kanadske provincije Kvebek. Tokom karijere je sudjelovala u identifikaciji žrtava ratnih sukoba u Gvatemali i Ruandi, te napisala niz stručnih radova. Široj je javnosti, pak, postala poznata zahvaljujući seriji kriminalističkih romana čija je protagonistica Temperance "Tempe" Brennan njen svojevrsni alter ego. Ti romani, a dijelom i njen stvarni život, su poslužili kao podloga za popularnu TV-seriju Bones, čiji je Reichs jedan od producenata.
Pra' del Prete, Massa e Carrara
Pra' del Prete je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 684 m.
Elizabethtown, Indiana
Elizabettaun je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 504, što je 113 (28,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Petecu, Ulieș
Petecu je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Ulieș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 319 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 579 m.
Maryville, Illinois
Merivil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Juntas de los Ríos, Jalostotitlán
Juntas de los Ríos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1665 m.
Alilglicin
Alilglicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 115,130 Da.
Alex Jennings
Alex Jennings (Essex, 10. svibnja 1957.) je britanski glumac najpoznatiji po ulozi Charlesa, princa od Walesa u filmu The Queen iz 2006. godine.
Tijekom svoje višegodišnje karijere, Jennings je ostavio traga na gotovo svim glumačkim područjima. Kao član Royal Shakespeare Companyja nastupao je u brojnim kazalištima, što mu je donijelo i dvije nagrade Olivier (1995. i 2002.). Od njegovih filmskih uradaka svakako se ističu War Requiem i The Queen, dok je se na televiziji pojavio, između ostalih, u serijalima Smiley's People, Inspector Morse i Whitechapel. Također, glumio je i prilikom izvedbi radio drama, ali je i posudio glas prilikom čitanja audio knjiga Julesa Vernea i C.S. Lewisa.
Jennings je u dugodoišnjom vezi s Lesley Moors, s kojom ima i dvoje djece.
Wachsenburggemeinde
Vaksenburggemajnde je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.531 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ilm Vaksenburggemajnde se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Opština ima pet naseljenih mjesta: Bitštet (Bittstädt), Harhauzen (Haarhausen), Holchauzen (Holzhausen), Rerenze (Röhrensee) i Silcenbriken (Sülzenbrücken). Prosječna nadmorska visina je 268 metara. Površina opštine iznosi 32,0 km². U opštini živi 2.531 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
Macahuite Nuevo, Santiago Ixtayutla
Macahuite Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Ixtayutla.
Mélo (film, 1932)
Mélo je francusko-njemački crno-bijeli igrani film snimljen 1932. u režiji Paula Czinnera. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Henrija Bernsteina. Protagonistica, čiji lik tumači Gaby Morlay, je supruga vrhunskog violinista (koga tumači Pierre Blanchar), rastrzana između odanosti mužu i ljubavi koju osjeća prema njegovom najboljem prijatelju (koga tumači Victor Francen). Kao što je bio običaj u to vrijeme, paralelno je snimana verzija na njemačkom jeziku pod naslovom Der träumende Mund. Czinner će 1937. godine u Britaniji snimiti još jednu verziju pod naslovom Dreaming Lips.
Ханлонова бритва
Ханлонова бритва је епонимна максима која гласи:
"Никад не приписуј злоби оно шта се адекватно може објаснити глупошћу."
Овај конкретан облик је приписан Роберту Џ. Ханлону. Међутим, познати су и ранији цитати који преносе сличне идеје.
Порекло и слични цитати
По Џозефу Биглеру, цитат потиче од Роберта Џ. Ханлона из Скрантона, Пенсилванија, и настао је као допринос књизи-компилацији разних шала у вези са Марфијевим законом објављеној 1980 под насловом „Марфијев закон, књига друга: Још разлога зашто ствари иду наопако“. Име је инспирисано Окамовом бритвом.
Сличан цитат се јавља у краткој причи „Логика царства“ Роберта А. Ханлајна из 1941. („Приписали сте злочинаштву оно шта је просто резултат глупости“); ово је уочено 1996. (пет година пре него што је Биглер идентификовао Роберта Џ. Ханлона као аутора цитата) и референцирано у верзији 4.0.0 Жаргон фајла, уз спекулацију да Ханлонова бритва можда у ствари представља искривљење Хајнлајнове бритве. „Хајнлајнова бритва“ је у међувремену дефинисана у виду варијација на Никад не приписуј злоби оно шта се адекватно може објаснити глупошћу, али не одбацуј злобу. Још један сличан епиграм („Никад не приписуј злоби оно шта се адекватно може објаснити неспособношћу“) је често приписиван Наполеону Бонапарти. Још један сличан цитат се јавља у Гетеовим Јадима младог Вертера (1774): „...неспоразуми и немар стварају више конфузије у овом свету него преваре и злоба. У сваком случају, потоња два су свакако много мање честа.“
Честа (и лаконскија) варијација у британском енглеском коју је сковао сер Бернард Ингам гласи „брљотина пре завере“ и потиче из овог цитата:
"Многи новинари су пали на теорије завере о влади. Уверавам вас да би њихов рад био тачнији ако би поштовали теорију брљотине."
- сер Бернард Ингам
Bamburgh
Bamburgh (fonetski:ˈbæmbrə) je naselje i civilna parohija na obali Northumberlanda u Engleskoj. U njemu živi 454 stanovnika.
Dreaming Lips (film, 1937)
Dreaming Lips je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1937. u režiji Paula Czinnera. Predstavlja adaptaciju drame Mélo francuskog pisca Henrija Bernsteina, odnosno remake filma Der träumende Mund koga je sam Czinner bio snimio pet godina ranije u Njemačkoj. U njemu Czinnerova supruga Elisabeth Bergner ponavlja ulogu protagonsitice, žene koja se nađe rastrzana između odanosti mužu (koga tumači Romney Brent) i ljubavi prema njegovom najboljem prijatelju (koga tumači Raymond Massey).
Bamburgh
Poznato je prije svega po Zamku Bamburgh koji se nalazi iznad plaže, i koji je bio sjedište kraljeva Northumbrije, a koji je trenutno u vlasništvu porodice Armstrong (čiji je najpoznatiji član industrijalac William George Armstrong), a u manjoj mjeri i kao mjesto gdje je sahranjena viktorijanska heroina Grace Darling.
Za vrijeme Ratova ruža iz Bamburgha je kralj Henry VI 1464. nominalno Engleskom.
Vanjske veze
thumb|250px|A map of Bamburgh from 1947
Popis zelenih tema
Ovaj popi Zelenih tema sadrži ličnosti, stranke, organizacije i ideje povezane sa politikom Zelenih.
Evropa
* * *
Amerike
* * *
Ličnosti
''Ličnosti koje su važne za stranke Zelenih u svijetu. V. također: Kategorija:Zeleni političari''
Zelene federacije
Stranke-članice Globalnih Zelenih (v. detalje) su organizirani u četiri kontinentalne federacije.
Evropska federacija zelenih stranaka se nazvala Evropskom zelenom strankom 22.2. 2004, prije izbora za Evropski parlament u junu 2004, kao dalji korak u nacionalnoj integraciji.
Politička pitanja
Neka pitanja se mogu ticati većinu zelenih stranaka širom svijeta, te biti važne za međunarodnu suradnju. Neka se tiču strukture, a druga politike:
U pitanjima ekologije, istrebljenja, biosigurnosti, biozaštite, sigurne trgovine i sigurnosti zdravstva, "Zeleni" se uglavnom slažu ili su spremni složiti se, obično temeljem (naučnog) konsenzusa, koristeći proces odlučivanja konsenzusom.
Postoje značajne razlike po pitanju politike među zečenim strankama u svakoj zemljii kulturi, odnosno stalna debata o ravnoteži između prirodne ekologije i pojedinačnih potreba.
Nepovezani zeleni
"Zeleni" članci nevezani sa zelenom strankom ili člancima
Aleksandar II Karađorđević
mini|200px|Aleksandar Karađorđević Aleksandar Karađorđević je pretendent na presto bivše Kraljevine Jugoslavije i njenog prethodnika Kraljevine Srbije kao sin poslednjeg jugoslovenskog kralja Petra II i kraljice Aleksandre kuće Karađorđevića.
Aleksandar Karađorđević od 2001. stanuje sa suprugom u Kraljevskom dvoru u Beogradu i pojavljuje se često u protokolarnim prilikama, često kao organizator, pokrovitelj, ili domaćin manifestacija, uz državne funkcionere ili crkvene velikodostojnike.
Biografija
Aleksandar Karađorđević je rođen 17. jula 1945. u hotelu Kleridžis (Claridges) u Londonu kao prvo (i jedino) dete jugoslovenskog kralja Petra II i princeze Aleksandre od Grčke i Danske. Predsednik britanske vlade Vinston Čerčil, proglasio je hotelski apartman broj 212. teritorijom Kraljevine Jugoslavije, tako da je odmah po rođenju Aleksandar dobio titulu prestolonaslednika, budući da je kralj Petar II još uvek bio kralj Jugoslavije.
Njegov otac, mladi kralj Petar II, je u aprilu 1941. godine, napustio zemlju pred invazijom nemačkih snaga i otišao u Atinu. Iz Atine kralj Petar II i njegova vlada odlaze prvo u Jerusalim, a zatim u Kairo. Konačno, kralj sa jugoslovenskom vladom u egzilu prelazi u London. Kralj Petar II se oženio 1944. godine u Londonu princezom Aleksandrom od Grčke i Danske, ćerkom grčkog kralja Aleksandra i Aspazije Manos.
Poreklo Aleksandra je vladarsko i sa očeve i sa majčine strane, ime je dobio po dedi, jugoslovenskom kralju Aleksandru I Karađorđeviću, a isto tako se zvao i njegov deda po majci, grčki kralj Aleksandar. Baba po ocu mu je bila kraljica Marija, rumunska princeza, ćerka rumunskog kralja Ferdinanda i kraljice Marije koja je bila britanska princeza (unuka kraljice Viktorije).
Krštenje Aleksandra izvršio je u Vestminsterskoj opatiji Njegova svetost patrijarh Gavrilo, a kumovi su bili britanski kralj George VI i njegova ćerka, tadašnja princeza Elizabeta, sada Njeno Veličanstvo Kraljica Elizabeta II.
Po završetku rata, kralju Petru II je sprečen povratak u zemlju kao i svim izbjeglim članovima dinastije Karađorđević.
Abdikacija Petra II
Kralj Petar II je abdicirao tako što je u ulozi šefa države 7. marta 1945. imenovao Regentsko vijeće u sastavu: Srđan Budisavljević, Ante Mandić i Dušan Sernec s ovlaštenjem da sa Narodnim komitetom za oslobođenje Jugoslavije (NKOJ) oformi zajedničku Privremenu vladu i prihvati nominaciju nove Vlade na čelu s Josipom Brozom, za koju je Vijeće dalo saglasnost 29.11.1945. kada je proglašena Federativna Narodna Republika Jugoslavija (FNRJ).
Kralj i kraljica živeli su u izgnanstvu u više zemalja (SAD, Francuska, Italija i Engleska). Aleksandar II školovao se u “L Rozeju” (Le Rosey), Švajcarska, Vojnoj akademiji Kalver (Culver Military Academy), Indijana, SAD, Gordonston (Gordonstoun School), Škotska, i Milfild (Millfield), Engleska. Potom je stupio u Kraljevsku vojnu akademiju Velike Britanije. Od 1966. godine, kao oficir britanske vojske u kojoj je napredovao do čina kapetana, služio je u 16./5. puku Kraljevskih Kopljanika na Bliskom istoku, u Italiji i Zapadnoj Nemačkoj. Pošto je napustio vojnu službu 1972. godine, Aleksandar II, posvetio se poslovnoj karijeri.
Kralj Petar II je umro nakon duge bolesti 1970. godine u Denveru, Kolorado, SAD. Iako je Aleksandar tada odlučio da formalno ne koristi titulu kralja - koja bi malo značila u izgnanstvu - on se nije nikada odrekao bilo titule, bilo svog dinastičkog prava na presto.
Brakovi i deca
Aleksandar II se 1. jula 1972. godine venčao u Viljamanrike de la Kondesa (Villamanrique de la Condesa) (Španija) sa princezom Marijom da Glorijom od Orleana i Bragance (rođakom u prvom kolenu kralja Huana Karlosa od Španije), iz brazilskog Carskog Doma. U tom braku rođena su tri sina:
Ovaj brak je okončan 1983. godine. Drugi brak je sklopio 1985. godine u Londonu sa Katarinom Batis iz Atine. Kum na venčanju bio im je oboreni grčki kralj Konstantin.
Boravak u Srbiji
thumb|250px|Aleksandar Karađorđević sa [[Vlade Divac|Vladom Divcem, bivšim američkim ambasadorom u Srbiji Majklom Poltom i njegovom suprugom i ministrom zdravlja Tomicom Mislosavljevićem.]] Godine 1991. Aleksandar u pratnji svoje supruge princeze Katarine i sinova Petra, Filipa i Aleksandra doputovao je u Srbiju. Pre 5. oktobra 2000, posetio je Srbiju 1992, 1995. i 2000. godine. On je takođe posetio Crnu Goru i Kosovo i Metohiju 1999. godine, a Bosnu i ponovo Crnu Goru 2000. godine.
Aleksandar Karađorđević se 1999. godine aktivno pridružio u kampanju protiv vladavine Slobodana Miloševića". Držao je sastanke i bio u stalnom kontaktu sa srpskom opozicijom i ljudima širom bivše Jugoslavije. U novembru 1999. godine Aleksandar je sazvao u Budimpešti veliku konferenciju demokratske opozicije. Posle Budimpešte, usledio je sastanak u Banji Luci u januaru 2000. godine. U aprilu iste godine sazvao je veliki ključni skup u prestonici Grčke, Atini.
Aleksandar II voli skijanje, jedrenje, skijanje na vodi, ronjenje i podvodnu fotografiju. Titulu šampiona britanske vojske u skijanju osvojio je 1972. godine. U krug njegovog interesovanja spadaju i muzika, pozorište, informaciona tehnologija i tekući događaji širom sveta.
Aleksandar, Katarina, Petar, Filip i Aleksandar žive u Belom dvoru u Beogradu od leta 2001. godine, a račun za održavanje njihove rezidencije plaća Republika Srbija.
Jastrebac
Jastrebac je planina koja se nalazi u južnom delu Srbije, na prostoru između Niša, Aleksinca, Kruševca, Blaca i Prokuplja. Sastoji se od dva masiva, Velikog i Malog Jastrebca. Spada u rodopske planine. Od Kopaonika je odvojen Jankovom klisurom na reci Blatašnici. Najviši vrhovi su Velika Đulica (1491 m), Pogled (1481 m), Zmajevac (1.313 m) i Bela stena (1.257 m) koji predstavljaju prirodnu granicu između Toplice i Pomoravlja. Prevojem Grebac između Velikog i Malog Jastrebca vodi put Prokuplje-Kruševac (preko Ribarske Banje)
Jastrebac se odlikuje obilnom listopadnom i četinarskom šumom. Po lepoti se izdvajaju rezervat belih breza, ali i brojni vodeni tokovi, izvori i potoci. U okolnim rečicama i potocima mogu se naći rečni rakovi i slobodna pastrmka, što je znak izuzetno čiste vode. Za one koji vole prirodnu hranu, Jastrebac obiluje mnoštvom samoniklog jestivog bilja: cremboša, koprive, maslačka, divljih jagoda, jabuka i krušaka, raznih vrsta jestivih gljiva... koje je uz dobru pripremu, izuzetno zdrava hrana.
Turizam i lov
Izletište „Jastrebac" se nalazi na 480 m nadmorske visine i raspolaže dobrim smeštajnim kapacitetima. Veštačko jezero omogućava kupanje u letnjim mesecima, a zimi gostima stoji na raspolaganju ski lift sa ski stazom dužine 300 m. Ubraja se u kategoriju lakih staza, a nalazi se na nadmorskoj visini od 560 m. U podnožju Jastrepca nalaze se brojni lekoviti mineralni izvori, Ribarska Banja sa savremenim rehabilitacionim centrom, Lomnička „kisela voda", Belovodski kiseljaci i dr.
Omiljene planinarske maršrute su do „Bele Stene“ (1257 m), „Stracimira“ (1390 m), „Maznice“ (1140 m), kao i izleti do „Majorove česme”, česme „Dve sestrice”, stare crkve Sv. Petke, ”Doline breza”, srednjevekovnog utvrđenja „Gradac”...
Lovište "Veliki Jastrebac" nazvano je po planini Veliki Jastrebac, čiju teritoriju pokriva svojim većim delom. Od Kruševca je udaljeno 23 km. Lovište je osnovano 1948. god, a još su u 19. veku postojali podaci o bogatstvu ove planine brojnom i autohtonom divljači. U centralnom delu planine, u dolini Lomničke reke, nalazi se uzgajalište krupne divljači visoke trofejne vrednosti. Lovci mogu da love jelena, divlju svinju i srndaća. U okviru lovišta "Veliki Jastrebac" nalazi se izletište sa jezerom i ugostiteljskim objektima, lovačkom kućom i ostalim lovno-tehničkim objektima, koji zadovoljavaju standarde lovnog turizma.
Ca' Salvalajo, Venezia
Ca' Salvalajo je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Poslovno ime
Poslovno ime je naziv pod kojim privredno društvo obavlja poslovnu delatnost. Poslovno ime privrednog društva ne može da bude zamenjivo sa poslovnim imenom drugog privrednog društva, niti da izaziva zabunu o privrednom društvu ili o njegovoj delatnosti.
Ono je obeležje privrednog društva kao celine, kao pravnog subjekta, a ne njegovih ogranaka. Navođenje poslovnog imena je obavezan sastojak osnivačkog akta društva, odnosno statuta, i ono se upisuje u Registar.
Vrsta privrednog društva
Poslovno ime preduzetnika pored sadržaja njegovog ličnog imena, sadrži i oznaku – „P.R.“
Prema Zakonu o privrednim društvima (ZPD), koji stupa na snagu 01. februara 2012, poslovno ime ime povezanih društava označava njihove oblike (holding, koncern, matično preduzeće, grupa). Ono ne sme da stvara zabunu o kakvom je povezivanju reč i odnosima povezanih preduzeća.
Poslovno ime pored obaveznih elemenata ''može da sadrži i sliku, simbol ili crtež tzv. dućanski znak, skraćeni naziv'', ukoliko je to navedeno u osnivačkom aktu. Ime treba da bude izraženo na srpskom jeziku, ali može da glasi i na nekom stranom jeziku. Takođe, mora biti nedvosmisleno i jasno i nije dozvoljeno da njegov sadržaj vređa ustavni poredak i javni moral.
Ako u poslovno imenu želi da se navede ime i simboli domaće države ili nekog njenog regiona, neophodno je dobiti dozvolu nadležnog organa u datoj državi. U sadržini poslovnog imena se mogu naći i ime i simbol strane države ili međunarodne organizacije, ako je propisima države ili organizacije to dozvoljeno.
King William's Town
King William's Town je grad od 28 118 stanovnika (po popisu iz 2001.) u južnoafričkoj provinciji Istočni Kaap, udaljen pola sata vožnje od Istočnog Londona. King William's Town kog njegovi stanovnici jednostavno zovu King dio je megalopolisa - Buffalo City (gusto urbaniziranog kraja, koji je organiziran kao jedna općina, u kojem su osim King William's Towna i gradovi Bhisho i Istočni London) koji ima 1 400 000 stanovnika.
Poslovno ime
Vrsta privrednog društva
Takođe, u svom sadržaju može posedovati imena različitog tipa: lično, znamenitih i istorijskih ličnosti. Ukoliko se radi o imenu osobe koja je i dalje živa, neophodno je obezbediti njen pristanak. Ako se radi o licima koja su umrla, mora se dobiti dozvola nadležnog državnog organa, a ukoliko ta ličnost ima žive srodnike, neophodna je i njihova saglasnost do trećeg stepena srodstva u pravoj liniji.
King William's Town
King William's Town je u Južnoafričkoj Republici poznat po svojim odličnim školama.
Historija
King William's Town izrastao je iz misionarske stanice za evangelizaciju lokalnih domorodaca osnovane - 1826. Njegova važnost porasla je od 1835. kad je postao sjedište britanske vojske za taj kraj, naročito za vrijeme Ratova s Xhosama. Grad je nazvan po tadašnjem britanskom kralju Williamu IV. Britanska vojska napustila je grad pod pritiskom Xhosa u decembru 1836., ali ga je ponovno zauzela 1847. Od tad je grad bio sjedište Britanske Kaffrarie, male kolonije od tadašnje luke Port Rex do King William's Towna koja je od 1865. anektirana u Koloniju Rt Dobre Nade. Nakon Krimskog rata u grad su se doselili brojni njemački vojnici dobrovoljci koji su ratovali na strani Britanije u tom ratu.
Poslovno ime
Vrsta privrednog društva
Svakako, poslovno ime treba da održava delatnost kojom se bavi preduzeće.
Inač
Građena je od krečnjaka trijaske starosti, ispod koje leže peščari donjeg trijasa. Širu okolinu, grade paleozojske metamorfne stene i eruptivi (Bosansko škriljavo gorje). Na krečnjacima je razvijen krš, a na ostalim stenama oblici rečne erozije.
Poslovno ime
Vrsta privrednog društva
Ukoliko je planirano poslovno ime već zauzeto tj. registrovano od strane društva koje obavlja istu delatnost, mora se odrediti novo ime.
Fakultativni elementi
Poslovno ime svakog privrednog društva ili preduzetnika može, pored obaveznih elemenata, sadržati i neke neobavezne elemente radi veće distinktivnosti na tržištu. Izbor ovih elemenata u principu je slobodan. U ove elemente spadaju: Ipak, iako je izbor ovih elemenata u principu slobodan, postoje neki elementi koji spadaju u ovu kategoriju, a koji se ne mogu sadržati u poslovnom imenu. U ove elemente spadaju: prvo, neistiniti podaci (godina osnivanja, vrsta privrednog društva itd.); drugo, oznake suprotne moralu; treće, službeni znakovi za kontrolu i garanciju kvaliteta. Puno poslovno ime preduzetnika sadrži sledeće elemente:
Upotreba
Poslovno ime privrednog društva upotrebljava se u poslovanju, pravnom prometu, a zatim, i u svakodnevnim poslovnopravnim komunikacijama sa trećim licima i na memorandumima. Pri toj upotrebi mora se naglasiti značaj poštovanja načela istinitosti. Poslovno ime mora se upotrebljavati kako je i registrovano, jer samo tako uživa pravnu zaštitu.
Drugi način upotrebe poslovnog imena je isticanje na poslovnim prostorijama. Zahtevanje isticanja poslovnog imena na poslovnim prostorijama ima svrhu da obavesti sva zainteresovana lica o mestu obavljanja delatnosti ili poslova privrednog društva.
Treći način upotrebe poslovnog imena je fakultativan – reč je o mogućnosti upotrebe(najčešće određenog dela) kao robnog ili uslužnog znaka ili zaštitnog znaka. Privredno društvo može u poslovanju, pored poslovnog imena, da koristi i jedno ili više modifikovanih i/ili skraćenih poslovnih imena, ako su ta imena navedena u osnivačkom aktu, pod istim uslovima i na način pod kojima se koristi poslovno ime. Skraćeno (ili modifikovano) poslovno ime se registruje i ima istovetnu pravnu zaštitu kao i puno poslovno ime.
Zaštita
Poslovno ime privrednog društva uživa višestruku pravnu zaštitu: po samom Zakonu (ex officio), po osnovu postojanja opravdanog poslovnog interesa (tužba), po osnovu nelojalne utakmice i krivično pravno.
Inač
Planina je pokrivena mešovitom šumom i šikarom. Kraj je rudonosan: barit, železo, bakar i zlato.
Tocopilla
Tocopilla je lučki grad od 24,631 i općina od 26,886 stanovnika na sjeveru Čilea u Regiji Antofagasta.
King William's Town
Geografske karakteristike
King William's Town leži na površini od 55.98 km² uz obale rijeke Buffalo na nadmorskoj visini od 389 m, udaljen oko 60 km od Istočnog Londona (koji leži zapadno), i svega 6 km od Bhishoa s kojim je danas praktički spojen u jedno naselje, tako da širi King William's Town ima čak 100 000 stanovnika.
Poslovno ime
Zaštita
Zaštita poslovnog imena sastoji se u odbijanju zahteva za upis, u brisanju kasnije registrovanog poslovnog imena, u zabrani upotrebe tuđeg poslovnog imena (u pravnom prometu, na poslovnim prostorijama, kao robni ili uslužni žig ili zaštitni znak) i eventualno u naknadi štete koja je pričinjena i dokazana.
King William's Town
Znamenitosti
Najveća atrakcija grada je Muzej Amathola (nekadašnji Muzej Kaffraria) sa velikom zbirkom sisavaca, i umjetnosti naroda Xhosa.
Privreda i transport
King William's Town ima razvijenu tekstilnu industriju i brojne kožare.
Tocopilla
Geografske karakteristike
Grad se prostire duž uskog pojasa pacifičke obale, iznad kog se steru visoke planine Obalnih Kordiljera (2300 m). Od svog regionalnog centra Antofagaste udaljena je 180 km sjeverno.
Nevjernik
Nevjernik (ijek.) ili nevernik (ek.), izraz kojim, u najširem smislu, netko, u pravilu religiozna osoba (teist) u najširem smislu označava osobe čija su religijska vjerovanja različita od vlastitih. On gotovo uvijek ima pežorativan prizvuk, te je njegovo korištenje nespojivo sa konceptom religijskog plurazima. U užem smislu, a pogotovo u posljednje vrijeme, se koristi prije svega za ateiste ili ireligiozne osobe.
Poslovno ime
Promena
Poslovno ime privrednog društva menja se na način određen konstitutivnim aktima privrednog drušva i preduzetnika. Pod promenom poslovnog imena podrazumeva se kako promena u celini, tako i promena bilo kog njegovog elementa (brisanje postojećih ili dodavanjem novih ). Svaka promena poslovnog imena registruje se i objavljuje da bi proizvodila pravno dejstvo prema trećim licima.
Tocopilla
Historija
thumb|left|240px| Prizor iz [[grada]] Tocopilla je nikla 1843. kao lučica sa topionicom bakra rudarske kompanije Tocopilla (Sociedad Mineralógica de Tocopilla), u koju su nagrnuli kopači guana privučeni velikim naslagama tog gnojiva. Od 1870. se iz luke počelo izvoziti prve količine salitre, koja se iskapala kod Toca.
Poslovno ime
Promena
Polazeći od načela slobodnog izbora poslovnog imena, svako privredno društvo je slobodno da izvrši promenu svog poslovnog imena, odnosno nekog od njegovih elemenata u svako doba. Ipak, načelo trajnosti poslovnog imena zahteva da se ne vrši njegova promena, pogotovo samog imena.
Tocopilla
Historija
Nakon Pacifičkog rata, - Puerto Menor su 22. marta 1879. okupirale čileanske snage i otad je u pod čileanskom vlašću.
Grad je doživio procvat kad je 1890. izgrađena željeznička pruga do rudnika kod Toca. Nakon tog je 1915. proradila prva termoelektrana za potrebe rudnika bakra Chuquicamata, a 1929. njegova luka izbila je na prvo mjesto po izvozu salitre, kad su otvoreni rudnici Maria Elena i nešto kasnije Pedro de Valdivia.
Poslovno ime
Prenos
Poslovno ime ne može biti u samostalnom pravnom prometu. Otuda se poslovno ime može prenositi samo zajedno sa preduzećem (biznis, delatnost) ili s bitnim pretežnim delom preduzeća ili prenosom samog nosioca preduzeća (preduzetnika, privredno društvo). Ako je reč o personalnom poslovnom imenu, za prenos je potrebna i saglasnost lica čije ime nosi, odnosno njegovih srodnika do određenog stepena srodstva.
Boldraž
Boldraž je naselje u slovenskoj Općini Metliki. Boldraž se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 155 stanovnika.
Tocopilla
Historija
Grad je poprilično oštećen u potresu 2007. a poginule su i dvije žene.
Privreda i transport
Tocopilla je danas luka za eksport salitre i bakra koji se iskapaju u unutrašnjosti ali i matična luka snažne ribarske flote koja ribari u dubokim vodama Pacifika. Tocopilla je i industrijski grad sa velikim pogonom za ekstrakciju bakra i dvije termoelektrane.
Pored aerodroma, grad je odlično povezan obalnom magistralom sa Panameričkom magistralom i magistralnom željezničkom prugom sjever-jug.
Poslovno ime
Jezik
Poslovno ime privrednog društva je na srpskom jeziku i pismu koje je u službenoj upotrebi. Poslovno ime privrednog društva može biti i na stranom jeziku, odnosno može da sadrži i pojedine strane reči, ako one čine ime, odnosno poslovno ime ortaka, člana ili akcionara ili njihov robni ili uslužni žig, odnosno ako su uobičajene u srpskom jeziku ili ako za njih nema odgovarajuće reči u srpskom jeziku, odnosno ako se radi o rečima na mrtvom jeziku.
Načela
Iz celokupnog uređenja instituta poslovnog imena može se zaključiti da njegov pravni režim određuje više načela:
Nameravano (rezervisano) poslovno ime
Osnivači koji nameravaju da osnuju privredno društvo u bliskoj budućnosti ili da postanu preduzetnici, mogu registrovati samo tzv. nameravano ime i bez osnivanja privrednog društva ili registracije delatnosti preduzetnika, s tim što se društvo (ili preduzetnik ) mora osnovati pod tim imenom u propisanom roku od upisa rezervisanog imena (moguće je i produženje tog roka, kao i prenos pravnim poslom na drugo lice tog imena ), a ako se to ne desi, briše se upis takvog poslovnog imena.
Rezervacija imena
Po prijemu registracione prijave osnivanja ili promene naziva, Registrator proverava da li je pod istim nazivom registrovan drugi privredni subjekt, odnosno da li je taj naziv već rezervisan u skladu sa ovim Zakonom. Preporučuje se da podnosioci registracionih prijava osnivanja privrednih društava ili prijava za promenu naziva postojećih društava, izvrše pretragu već registrovanih ili rezervisanih naziva pomoću Agencije za privredne registre, kako bi izbegli neželjeno odbacivanje zahteva za registraciju.
Radi veće sigurnosti da će tačno određeni naziv koji želite da registrujete biti slobodan, možete se koristiti pravom iz člana 73. i člana 74. Zakona o registraciji privrednih subjekata kojima je propisano da zainteresovano lice može podneti registracionu prijavu rezervacije određenog naziva i dokaz o uplati naknade za rezervaciju naziva. Ako Registrator utvrdi da naziv iz prijave nije rezervisan ili registrovan i da je uz prijavu dostavljen dokaz o uplati naknade za rezervaciju naziva, izvršiće rezervaciju naziva u korist podnosioca prijave.
Spoljašnje veze
Trade name Nom commercial 商号 Handelsnaam Коммерческое обозначение
El Alto, Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1791 m.
Tjentište
Tjentište je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Foča koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 393 stanovnika.
Geografija
Tjentište je istorijsko-geografski lokalitet u istočnoj Bosni, kotlinsko proširenje u dolini Sutjeske. Po dužini ima tri a po širini jedan kilometar, dok mu se dno nalazi na oko 560 metara nadmorske visine. Nalazi se između klisure Prosječenice i Ćurevske klisure, nedaleko od Foče.
Tjentište je u vreme SFRJ bilo poznato turističko mesto, znano i pod imenom Dolina heroja, sa godišnjom posjetom od oko 30.000 turista.
Vučitrn
Vučitrn (stari oblik Vučji Trn, ) je gradsko naselje i sedište istoimene opštine u Srbiji, koje se nalazi u severnom delu Kosova i Metohije i pripada Kosovskoomitrovačkom upravnom okrugu. Prema popisu iz 2011. godine bilo je 26.964 stanovnika.
Geografija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Vučitrn, površine 1.845 ha. Smešten je na ušću Trstene u Sitnicu, na nadmorskoj visini od 512 m. Nalazi se na putnom pravcu koji povezuje Kosovsku Mitrovicu sa Prištinom, odnosno na nekadašnjem karavanskom drumu, koji je povezivao Dubrovačku republiku sa Skopljem. Grad je dobio ime po biljci Vučiji trn.
Srednji vek
Najranija istorija o postanku grada nije u potpunosti rasvetljena. Neki arheološki nalazi upućuju na zaključak da se na mestu današnjeg Vučitrna nalazio rimski grad Vicijanum, ali mišljenja o tome nisu u potpunosti usaglašena. U srednjem veku Vučitrn je bio važno mesto za trgovinu sa Dubrovnikom. U 14. i 15. veku u njemu je postojao dvor Vuka Branković, od koga je do danas ostala Kula Vojinovića. Godine 1426. u njemu je potpisan ugovor o miru između Đurđa Brankovića i mletačke vlade. Za vreme turske vladavine u Vučitrnu je bilo tokom 14. i 15. veka sedište turske upravne vlasti-sandžaka. U turskim popisima Vučitrnskog sandžaka iz 1477. i 1487. ostali su vredni podaci o srpskom stanovništvu, crkvama i manastirima. U njima je navedeno da je u Vučitrnskom sandžaku bilo 12 manastira i 5 crkava sa 24 sveštena lica. Međutim, u kasnija tri turska popisa obavljena 1525/26. godine, pa zatim 1530/31. i 1544/45, u vreme sultana Sulejmana Veličanstvenoga, u Vučitrnskom sandžaku bila su u prva dva popisa ubeležena po 42 manastira i 11 crkava, a u trećem "ukupno manastira i crkava-52". U gradu je jedno vreme bilo i sedište srpske mitropolije. Vučitrnski mitropolit Joasaf pisao je 1568. Triod "Sv. Nikole Sibovačkome u Čičavici". Po jednom predanju smatra se da je na mestu sadašnjeg turskog hamama bila pravoslavna crkva. Po drugom, pak, tu je bila katolička crkva nekada snažne dubrovačke naseobine. Ostatke utvrđenog dvorca predanje vezuje za Vojinoviće, srpsku vlastelu iz sredine 14. veka. Međutim, iz sačuvanih pisanih izvora proizilazi da je u Vučitrnu između 1402. i 1426. porodica Brankovića imala svoj dvor, gde su primani poslanici i izdavane povelje. Vrlo je verovatno da je dvorac sagradio Vuk Branković pred kraj 14. veka, kada je njegovim zemljama zapretila neposredna opasnost od Turaka. S obzirom na to da je Vučitrn smešten u plodnoj ravnici, na raskrsnici trgovačkih puteva, može se pretpostaviti da se tu prvo razvio trg, a da je dvorac izgrađen kasnije. Početkom 15. veka Vučitrn je bio značajna varoš na Kosovu, sa kolonijom dubrovačkih trgovaca i poslovnih ljudi. Dubrovačka vlada je 2. februara 1402. ponudila gospođi Mari Branković da joj isplati deo njenog poklona u srebru u Novom Brdu ili Vučitrnu. Ona je sa sinovima 29. decembra 1405. u Vučitrnu izdala povelju Dubrovčanima. Despot Đurađ Branković je u Vučitrnu 15. novembra 1419. izdao povelju manastiru Sv. Pavla u Svetoj Gori, a 22. aprila 1426. godine on je tamo sklopio sporazum sa poslanicima Mletačke republike.
Turska vladavina
Turci su prvi put osvojili Vučitrn 1439. godine i držali ga sve do 1444, a drugi put 1455, ostavši u njemu sve do 1912. Godine 1462. Vučitrn se prvi put pominje kao sedište sandžaka. B. Kuripčević naziva ga 1530. "velikim trgovištem". Godine 1578. u njemu je rezidirao mitropolit vučitrnski Joasaf. U Vučitrnskom srezu u toku turske vladavine nije se ništa izgrađivalo, kao i, manje-više, u ostalim krajevima pod turskom imperijom. Ovo područje je bilo isključivo poljoprivredni kraj u kome su se proizvodile žitarice i uzgajala stoka. Turci su dozvolili Albancima da nesmetano naseljavaju ove krajeve iz severne Albanije i nekim mesta na Kosovu i istima davali vlast. Srbi su jedino bili raja. Prema Evliji Čelebiji, Vučitrn je 1660. godine imao oko 2.000 kuća, džamiju, medresu, hamam i druge objekte. U njemu je A. Giljferding video 400 kuća, novu crkvu i staru tvrđavu sa nekoliko kula.
Utvrđenje je sagrađeno na približno kvadratnoj osnovi sa stranama oko 35x35 m. Bedemi su od lomljenog i pritesanog kamena koji je vezivan krečnik malterom, i široki su oko 3 metra. Južni bedem sačuva se do 6-7 m visine, a ostali bedemi oko 3m. Jedina kula (tzv. Vojinovića kula) nalazi se u sredini istočnog bedema. Ona je gotovo kvadratne osnove, sa stranam dugim oko 1 m, a sačuvala se do oko 8m visine. Zidana je pritesanim kamenom složenim u pravilnim horizontalnim redovima, što je veoma retka pojava kod građevina ove vrste. Ulaz u kulu nalazio se na zapadnom zidu, okrenutom ka unutrašnjosti, u visin prvog sprata, i do njega se dolazilo drvenim stepeništem. Postojeći ulaz u prizemlju probijen je kasnije. Za Vojinoviće, sestriće cara Dušana po narodnom predanju, vezuje se izgradanja kamenom mosta na reci Sitnici na severozapadu od Vučitrna, sa devet lukova, od kojih je srednji najveći. Most je napravljen od tesanog kamena i krečnog maltera, a povezan je gvozdenim klipovima i olovnim sponama. Reka Sitnica je u 18. veku za vreme velike poplave probila obalu na zapadnoj strani više od 300-400 m daljine od kamenog mosta, tako da je most ostao na suvom. Most je sada zapušten, odneseno je kamnje sa ograde mosta, a lukovi su zatrpani smećem i muljem. Prilikom izgradnje asfaltnog puta Vučitrn-železnička stanica pre nekih 35 godina, on je trasiran neposredno pored mosta. Zavod za zaštitu spomenika je pre rata tužio opštinu zbog toga, ali je bilo sve uzalud. Današnja crkva sv. Ilije u Vučitrnu podignuta je uz dozvolu turski vlasti 1834. godine na istočnoj strani grada, gde su navodno pronađene zakopane crkvene utvari. To je oniski hram ukopan u zemlju da ne bi svojim rastom prešao od turskih vlasti dozvoljenu visinu crkve. Troškove oko zidanja podneli su Srbi Vučitrnci i uprava manastira Devič. Iza crkve je bilo srpsko groblje.
Oslobođenjem Toplice i Jablanice (1878), veliki broj Albanaca iz ovih krajeva je prešao u Kosovski vilajet, pa i u vučitrnski kraj. Njihovim dolaskom značajno se ionako težak položaj Srba pogoršao, što je pokrenulo iseljenje Srba iz Vučitrna za Toplicu i Jablanicu. Njihovim odlaskom omogućeno je da vučitrnska sela postanu čisto albanska: Benčuk, Brusnik, Bukoš, Viljance, Vesekovce, Gumnište, Doljak, Donja Sudimlja, Drvare, Žilivode, Karače, Kolo, Kurilovo, Nedakovac, Okraštica, Resnik, Ropica, Skrovna, Streoce, Taradža, Trlabuć, Šalce, Štitarica i Cecelija. Posle balkanskih ratova počeli su da se sele u Tursku Albanci koji nisu hteli da žive u srpskoj državi i time je otpočeo dolazak naseljenika na kupljenu i državnu zemlju (utrinu) 1912, pa nadalje, te je time izvršena obnova ovih sela: Brusnik, Bukoš, Viljance, Doljak, Donja Sudimlja, Drvare, Kolo, Nedakovac, Okraštica, Resnik, Ropica, Taradža, Trlabuć 1 kuća, Šalce, Štitarica i Cecelija. Ostala sela su i dalje do dan danas ostala samo albanskim stanovništvom.
Navodi se 1908. godine u izveštaju o Vučitrnu da tu ima 250 pravoslavnih domova, a muslimanskih (sa malobrojnim Ciganima) je blizu 1000. Pravih, starih Vučitrnaca je bilo vrlo malo; naseljenici su dominirali. Prilikom oslobođenja od Turaka 1912. godine Vučitrn je oslobođen na Mitrovdan 8. novembra (26. oktobra po starom). U kulu Vojinovića je zatečen vojni magacin i zatvor u kome su Srbi zatvarani od turskih vlasti. Na poleđini priložene fotografije koja je snimljena 1913. godine piše: ''Đurđić Vlado Šef poreske uprave dao je krov na licitaciju 1922. i kupio ga je Petar Petrović-Zajče'' (radi se o žitelju Vučitrna)
Učesnici Drugog svetskog rata od 1941. do 1947. godine
Usled ugroženosti od Albanaca, mnogi Srbi su odmah 1941. pobegli u centralnu Srbiju i Crnu Goru radi spasa. Po izbijanju ustanka u ovim krajevima Srbije i Crne Gore protiv okupatora, mnogi su se priključili ustancima i NOB-u, a naročito oni koji su ranije bili partijski organizovani, drugi su pak pristupili iz patriotskih razloga. Neki su se priključivali prvim naoružanim formacijama na koje su naišli, pa bilo da su partizani ili četnici. Okupator je uz pomoć albanskih žandarma i esesovaca veći broj Srba odveo na prisilni rad u rudnike Trepča, Bor, Baljevac na Ibru i druge. Oni su nakon povezivanja sa pripadnicima NOB-a bežali i njima se priključivali nastavljajući borbu do oslobođenja. Njihov broj se stalno povećao, da bi stigao na kraju rata, 715 boraca.
San Polo, Piacenza
San Polo je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Vučitrn
Posle rata 1999.
Posle NATO bombardovanja SRJ i dolaska UNMIK-a na Kosovo i Metohiju, oko 1.300 Srba je prema procenama OEBS-a napustilo opštinu. Tokom martovskih nemira 2004. stradale su kuće Srba i Aškalija. Pravoslavna crkva u samom gradu je teško oštećena. U gradu se danas nalazi škola Kosovske policije.
San Polo, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Vučitrn
Demografija
Prema popisu iz 1981. godine grad je bio većinski naseljen Albancima. Nakon rata 1999. godine većina Srba je napustila Vučitrn.
Vojinovića kula
Danas je od celokupnog nekadašnjeg utvrđenja opstala samo Donžon kula, koja se u narodu naziva Vojinovića kula (po Vojinovićima iz epskih pesama), sa delom bedema u obliku kvadrata.
Sam Donžon spada u red najlepših kula tog tipa u ovom delu Srbije, zbog svojih lepih proporcija i pravilno poređanog kamenja u njenim zidovima. Na njenim zidovima (debljine oko 3 m) se vide ostaci mašikula, strelnica odnosno puškarnica, a pored zatvorenog prizemlja, imala je sprat, nad kojim se nalazio otvoreni vrh kule sa grudobranom.
Visina bedema kvadratnog dvorišta je 4—5 m, sa izuzetkom južnog dela bedema koji je okrenut ka glavnoj ulici sa kosinom pri dnu (visina 1,2—1,5 m, ispad 0,35—0,4 m), čija je visina 6—7 m.
Vojinovića most
Vojinovića most u Vučitrnu preko reke Sitnice na starom karavanskom drumu koji je povezivao Dubrovačku republiku sa Skopljem je najstariji očuvani kameni most na prostoru Srbije i potiče sa kraja 14. veka. Čini ga ukupno 9 lukova (5 prvobitnih i 4 naknadno dodata) sa ukupnom dužinom preko 135 m, dok širina kolovoza iznosi skoro 5 m. Sitnica više ne protiče ispod Vojinovića mosta, jer je, usled prirodnih geoloških promena promenila svoj tok, pa sada protiče u neposrednoj blizini Vojinovića mosta.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Ban Borić
Ban Borić je prvi po imenu poznati bosanski ban. Ratovao je protiv bizantske vojske oko Braničeva, 1154 godine, i to zajedno sa ugarskim kraljem. Protjeran je iz Bosne 1164 godine, kada vlast preuzima Bizantija.
Biografija
Prema nekim historičarima u prvom redu Vladimiru Ćoroviću ban Borić rodio se 1125., a po nekima oko 1100. godine. Otac mu je bio izvjesni slavonski župan Berislav. Prvi siguran pomen bosanskog bana Borića imamo kod bizantskog pisca Ivana Kinama pri opisivanju ratovanja između Mađara i Bizantinaca kod Braničeva 1154. godine. Vrlo je vjerovatno da je ban Borić Bosnom vladao i prije toga, ali nema podataka kada je on došao na vlast i u kojim okolnostima. Njegova postojbina utvrđena je prilično sigurno ali ne i njegovo pravo porijeklo. Njegova postojbina bila je srednja Slavonija, te ni jedan izvor ne može dokazati da je on bio Bosanac, tj. da je bio iz matice stare bosanske države. Čak šta više može se reći da je Borić bio doveden od strane Mađara, koji su imali vrhovnu vlast nad Bosnom, kao njihov vazal te je i vladao uz njihovu saglasnost.
Vladimir Ćorović iznosi u svom radu i mišljenje Milana Preloga st. koji stoji na konstataciji da se ban Borić nije nalazio ni u kakvom podaničkom odnosu prema Ugarskoj što potkrepljuje činjenicom da je 1150 godine jedna ugarska vojska prešla preko dijela teritorije Bosne idući u pomoć Srbima protiv Bizanta. Sve od 1154. pa do 1163. godine o banu Boriću nema nikakvih vjesti. Nakon smrti ugarskog kralja Gejze II dolazi do žestokih borbi za tron. U borbama su učestvovali Stjepan III, Ladislav i Stjepan IV, koga je kao svog zeta podržavao bizantski car. Prvo je na vlast došao Ladislav, međutim ubrzo nakon toga umire i na vlast dolazi Stefan IV, kome se priklonio i ban Borić. On se 1163. godine spominje u jednoj povelji kao svjedok i to na visokom mjestu dvorskih velikodostojnika, što ukazuje da je ban Borić bio vazal ugarskog kralja a taj odnos nije mogao nastati 1163. nego je osnovan ranije. Godine 1163. pošlo je za rukom Gejzinom sinu Stefanu III da od svoga strica Stefana IV preuzme prijesto i da se nagodi sa Bizantijom nakon čega je počeo progon pristalica Stefana IV u kojem je stradao i ban Borić. Vjekoslav Klaić navodi da Borić nije bio podanik već saveznik Ugarske te da je od Ugarske dobio Usoru i Soli preko koje je dospio u neki vid podložnog položaja.
Za bana Borića znamo još da je kao bosanski ban 1162-3. godine poklonio viteško-monaškom redu Templara selo Zdelje u Slavoniji. Taj poklon potvrđivali su i kasniji ugarski kraljevi. Ovi podaci jasno govore da su se porodična imanja Borića nalazila u Slavoniji, također nakon što je zapao u nemilost kralja Stefana III, Borić se najvjerovatnije sklonio na svoje posjede u Slavoniju gdje je najvjerovatnije i skončao. Njegovo ime se nigdje u kasnijem periodu u Bosni ne spominje dok u Slavoniji spominje se njegovo ime i imena njegovih nasljednika desetinama pa i stotinama godina kasnije. U vrijeme vladavine bana Prijezde spominje se također da je ban Borić Templarima darovao zemlju, što prema Talociju ukazuje na određenu vezu između Borića i Prijezde pa i Borića i Ninoslava. On misli da je ta veza bila porodična. On ide još i dalje pa konstatuje da kolijevku dinastije Kotromanić možemo tražiti na ovim prostorima.
Porodica
Ban Borić je bio oženjen Lavicom, unukom kneza Stjepana od Bosne. Ban Borić je s Lavicom imao dvoje djece: Boriću i Lavici se pripisuju još moguće djece:
Hornbein kuloar
Hornbein kuloar je jedna strma jaruga na sjevernoj strani Mount Everesta u Tibetu koja leži zapadno od piramidalnog vrha i proteže se na visini od 8.000 do 8.500 metara. Istočno od vrha je sličan Nortonov kuloar. Prvih 400 metara kuloar je nagnut 47 stepeni, a zadnjih 100 metara 60 stepeni.
Prvi uspon
Kuloar je dobio ime prema Tomu Hornbeinu, članu Američke ekspedicije na Mount Everest 1963. godine, koji se 22 maja 1963. godine zajedno sa partnerom Willi Unsoeldom, kuloarom prvi popeo na vrh. Ekspedicija je istovremeno izvela dva uspona sa nepalske strane, različitim rutama. Obe grupe su krenule iz Kampa 2 u Dolini tišine. Jedan par je išao klasišnom rutom preko Jugoistočnog grebena, kojom su se deset godina ranije ispenjali Tenzing Norgay i Edmund Hillary.
Hornbein i Unsoeld su krenuli izazovnijim pravcem preko Zapadnog grebena, pošto su predhodno napravili prepriječavanje preko Jugozapadne strane strane do grebena. Jedno vrijeme su išli grebenom, dok nisu došli do do nepremostive prepreke pod nazivom Zapadno rame. Tu su sišli sa grebena, izveli novo prepriječavanje, ovaj put na Sjevernoj strani i ušli u kuloar. Nakon završezka kuloara, opet su se vratili na Zapadni greben i njime došli do vrha. Nakon uspona spustili su se Jugoistočnim grebenom, zajedno se drugim parom.
Ostali usponi
Nakon prvog uspona kroz kuloar se do vrha popelo još 9 penjača:
Prvi snoubord silazak
Francuski snouborder Marco Siffredi izveo je 2001. godine prvi snoubord silazak sa Everesta koristeći Nortonov kuloar. Slijedeće godine pokušao je silazak ponoviti i Hornbein kuloarom, ali je smrtno stradao. Njegovo tijelo nije nikad pronađeno.
Miguel A. Rincón M., Villa Corzo
Miguel A. Rincón M. je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 669 m.
Globalni Zeleni
Globalni Zeleni (za koje se ranije koristio izraz Globalna zelena mreža) predstavljaju organizaciju za međusobnu suradnju stranaka Zelenih. Njihov manifest zajedničkih načela je Povelja Globalnih Zelena, formulirana godine 2001. na prvom skupu Globalnih Zelenih u australskoj Canberri.
La Culebra Uno, Jalostotitlán
La Culebra Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Globalni Zeleni
Stranke-članice
U oktobru 2005. stranke članice (izvor) su bile:
Vijećnica u Gračanici
Vijećnica u Gračanici, ili Konak, nalazi se u centru grada. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH.
Globalni Zeleni
Stranke-članice
Globalna zelena mreža djeluje kroz četiri kontinentalne federacije Zelenih:
La Culebra Uno, Jalostotitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1774 m.
Vijećnica u Gračanici
Historija
Pseudomaurski stil zauzima drugo mjesto po rasprostranjenosti u arhitekturi austro-ugarskog perioda u Bosni i Hercegovini. Po postanku i metodama primjene dekorativnih i sekundarnih arhitektonskih elemenata sa originalnih muslimanskih spomenika, građenih uglavnom na sjeveru Afrike i u Španiji, pseudomaurski manir je samo jedan od mnogobrojnih oblika eklekticizma. On predstavlja romantičarsko nastojanje da se uvažavanjem lokalne tradicije građenja stvori poseban arhitektonski izraz. Zgrada Konaka – Vijećnice u Gračanici, nepoznatog arhitekte, građena je 1887. godine, prvobitno kao Konak. Prema projektnoj dokumentaciji u Arhivu Bosne i Hercegovine, 1891. godine pretvorena je u zgradu Vijećnice. Pretpostavlja se da su je gradili isti majstori kao i zgradu Osman-kapetanove medrese u Gračanici. Bila je vlasništvo Bosansko-hercegovačkog zemaljskog erara a potom Opšte narodne imovine FNRJ. U njoj je smještena Opčtina Gračanica.