cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vergilije
Životopis
Poslednjih deset godina života proveo je Vergilije većinom blizu Napulja, a ponekad i na Siciliji. Godine 19. stare ere polazi na put u Grčku i Anadoliju s namerom da upozna te krajeve pre nego dovrši Eneidu i posveti se potom sasvim filozofiji, jer ga ova želja iz mladosti nije napustila. Do smrti je radio na tom epu, sastavljenom od 12 pevanja koje je kasnije postalo rimskim nacionalnim epom. U Atini se nađe sa Avgustom koji ga nagovori da se vrati. Krhka zdravlja, Vergilije se već u Grčkoj razboli, stigne lađom do Brundizija u Kalabriji gde umire 20. septembra 19. godine st. e. Njegovo je telo preneto do Napulja i tu sahranjeno. Bio je, kažu, seljačkog lika, omanji i punašan, ali krhka zdravlja. Tih, skroman i jako stidljiv, izbegavao je javnost, pa su ga stoga zvali Parthenias.
Vergilijev dodatak
Zbirka pesama poznata pod imenom Vergilijev dodatak (Appendix Vergiliana) sadrži niz različitih pesama, od kojih svaka predstavlja poseban problem u pogledu autentičnosti. Sitnice (Catalepton, grč. κατὰ λεπτόν = u sitno) je naslov zbirke četrnaest kratkih pesmica, od kojih peta i osma najverovatnije jesu zaista Vergilijeve, jer u njima ima autobiografskih crta. U jednoj se Vergilije oprašta od retorike i pesništva da bi se posvetio filozofiji pod vodstvom epikurejca Sirona, dok se u drugoj opisuje skromna Sironova vila. Obe su po tonu i obliku bliske Katulovom pesništvu, a to važi i za ostale pesme u ovoj zbirci.
Epilij Komarac (Culex) predstavlja helenističku pesničku igrariju (παίγνιον) punu sjajnog artizma. Pesma je puna mitološke učenosti, ali protkana draži koju joj daje lako parodični ton. Premda neki antički izvori ustvrđuju Vergilijevo autorstvo, način pisanja, struktura stiha te očigledna nastojanja da se podražava Verglije upućuju na to da joj je autor bio neki mlađi i vešti imitator.
Ciris (Ciris) je tipičan helenistički epilij sa čisto mitološkom tematikom. To je ljubavna povest Scile, kćerke kralja Nisa iz Megare, koja se zaljubila u neprijateljskog kralja Minoja pa je izdala domovinu. Mit se završava preobražajem (metamorfozom), omiljenim elementom helenističke poezije, tako što bogovi pretvaraju Scilu u neku morsku pticu zvanu ciris (grč. κεῖρις), a njenog oca Nisa u morskog orla (haliaetos). U ovoj etiološkoj pesmi ima elemenata preuzetih iz Lukrecija i Katula, pa i samoga Vergilija, pa nije verovatno da joj je autor Vergilije, a niti Kornelije Gal, na šta se takođe pomišljalo. Pravi joj je autor verovatno pripadao književnom krugu oko Mesale Korvina.
Istport
Istport se može odnositi na
Vergilije
Vergilijev dodatak
Pesma Kletve (Dirae) sastavljena je u heksametrima, a pomišlja se da ju je možda napisao učitelj neoterika Valerije Katon. Pesnik proklinje veterana kome je nakon građanskog rata dodeljeno njegovo imanje, a sam pesnik mora u progonstvo. Sa ovom pesmom spojena je pod istim naslovom i pesma koja ima drugačiju sadržinu i ton. Ta druga pesma je Lidija (Lidia), u kojoj pesnik tuguje za odsutnom draganom. I ovde je očigledna veza s neoteričkim pesništvom, ali je moguće i da su ove pesme napisala dva različita autora, a da su kasnije u rukopisima greškom spojene.
Elegija Krčmarica (Copa) mogla bi, sudeći po njenim visokim umetničkim kvalitetima, zaista biti Vergilijeva, ali o tome nemamo nikakvih pouzdanih dokaza. Pesma je hedonistički poziv na uživanje života, koji izgovara sirijska krčmarica koja mami pesmom i igrom goste u svoju krčmu realistički opisujući draži svoje gostionice.
Babindub
Babindub je mjesto u Zadarskoj županiji.
Vergilije
Vergilijev dodatak
Ajvar (Moretum) takođe odiše realizmom i uživanjem u finom i detaljnom opisu svakodnevnog života. Pesma se uglavnom karakteriše kao "idila", u smislu realističkih Teokritovih "sličica" (εἰδύλλια) u kojima ima malo idealizovanja i romantike. Naziv pesme dolazi od neke salate, slične našem ajvaru, koju siromašni seljak priprema rano ujutro pred polazak u polje. Opis spremanja hleba i spravljanja te salate sadržina je gotovo cele pesme (123 heksametra).
Babindub
Upravna organizacija
Upravnom organizacijom dijelom je Grada Zadra.
Promet
Nalazi se sjeverno od zapadnog odvojka autoceste kralja Tomislava (autoceste Split-Zagreb), koji vodi do Gaženice, kod petlje gdje se državna cesta D502, koja prolazi ovim mjestom, spaja s tim odvojkom. Zračna luka Zadar je nekoliko km istočno.
Vergilije
Pesme o zemljoradnji
Pastirskim pesmama Vergilije je privukao Mecenatovu pažnju i pridružio se njegovom književnom krugu, u kojem će stvarati zajedno s Horacijem i Propercijem. Već sledeće svoje delo – Pesme o zemljoradnji ili Ratarske pesme, poznate i kao Georgike (Georgica, pisane 37–29. st. e.) – posvetio je Vergilije Mecenatu. To je didaktički ep u četiri knjige, u kome su obrađeni zemljoradnja, voćarstvo i ostalo drveće, stočarstvo i pčelarstvo. Četvrta knjiga imala je dva izdanja: u prvom se nalazila pohvala Vergilijevom prijatelju, pesniku Korneliju Galu, a u drugom izdanju – izdatom nakon što je Kornelije Gal pao u nemilost kod Avgusta – Vergilije je izostavio pohvalu Galu i umesto nje umetnuo mit o Aristeju, božanskom zaštitniku pčela. S Pastirskim pesmama i kasnijom Eneidom povezuje ovaj spev isti osnovni motiv ljubavi prema italskom tlu i rimskom narodu. I ovde preovlađuje ideja mira, ali ne više samo onoga arkadskog iz Pastirskih pesama, nego stvaralačkog mira i povratka prirodi, u kojoj treba trudbenički raditi. Vergilije je ovaj spev napisao na osnovu obimnih studija: od Grka čitao je Arata, Hesioda, Ksenofonta, Aristotela, Teokrita i mnoge druge, a od Rimljana upotrebio je Katona i Varona. Za stil i jezik obrazac mu je bio Lukrecijev spev O prirodi (De rerum natura). Pesme o zemljoradnji nesumnjivo su najbolji didaktički ep u celokupnoj antičkoj književnosti, ali je u njemu didaktičnost građe i obrade snažno potisnuta lirskim slikanjem prirode i ljubavi prema njoj. Elegancija izraza i izbrušenost heksametara, upletene epizode, birana igra živih i harmoničnih slika čine Georgike najsavršenijim delom Vergilijevim.
Eneida
mini|desno|250px|Eneja beži dok Troja Gori, [[Federico Barocci, 1598, Galleria Borghese, Rim]] Najvažnije i najveće delo Vergilijevo jeste Eneida, junački spev u dvanaest knjiga sa ukupno 9.896 heksametara, na kome je pesnik radio od 29. god. st. e. pa sve do svoje smrti. U spevu se opisuju događaji sa Enejom nakon propasti Troje, njegova lutanja, dolazak u Italiju, borbe u Laciju sa starosedeocima i rutulskim kraljem Turnom. Eneida je postala rimskim nacionalnim epom, ali ona je istovremeno i apoteoza carske julijevske porodice, koju je Vergilije preko Enejinog sina Askanija ili Jula vezao za Eneju i njenu majku Veneru.
Vrednost i značaj
Tradicija po kojoj su Rimljani vodili poreklo od Trojanaca koje je Eneja doveo u Lacij bila je poznata i zvanično prihvaćena još tokom prvog punskog rata. Ali ta je tradicija tvorevina rimskih filologa i analista i ne potiče iz narodne poezije. Vergilije, dakle, nije našao građu u usmenoj narodnoj tradiciji, nego je morao vršiti naučna istraživanja. On je upotrebio grčke epske pesnike i bogatu istorijsku, mitološku, filološku i antikvarsku literaturu, pomoću koje je istraživao stare rimske i italske običaje i ustanove. Izgleda da je u većoj meri upotrebio mlađe analiste. Verglije je, prema tome, u Eneidi učeni pesnik (poeta doctus), u punom smislu te reči. To ističu i Vergilijevi komentatori: "Zaista je Vergilije uvek pun znanja", kaže Servije (Totus quidem Vergilius scientia plenus est), dok je Makrobije impresioniran Vergilijevim izvanrednim poznavanjem (profunda scientia) rimskoga kulta.
Eneida je izvanredno pesničko delo. Osnovna zamisao – da se stvori nacionalna rimska epopeja – u potpunosti je uspela. Jezik i pesnički izraz su dovedeni do savršenstva, a besprekorna je i tehnička strana građenja stihova. Vergilije je naročito snažan u slikanju detalja, na kojima je radio s brižljivošću karakterističnom za aleksandrijske pesnike. Međutim, ep ima i nekoliko nedostataka. Pre svega, mitološka osnova epa previše je izveštačena. Događaji nisu uvek dovoljno motivisani; i ljudi i bogovi previše su zavisni od sudbine (fatum). Glavni lik, Eneja, ima kao epski junak malo inicijative, a osim toga on je oslikan kao previše nežna priroda; čak ni njegovi postupci nisu uvek za odobravanje, pa se simpatije čitalaca često nalaze na strani Enejinih neprijatelja, naročito kralja Turna, koji herojski brani domovinu od došljaka, prkoseći i volji bogova i sudbini. Ponegde se u pojedinim delovima epa nailazi i na preterano patetičan ton.
Vergilije Eneidu nije sasvim završio. Celina je bila gotova, ali u detaljima je bilo propusta, nepotpunosti, nedvoršenosti, protivrečnosti. Čak u epu ima možda i poneki nedovršeni heksametar. Konačno su bila završena pevanja drugo (propast Troje), četvrto (Didona) i šesto (silazak u donji svet) – za njih znamo da ih je pesnik pročitao Avgustu. Poslednja Vergilijeva želja na samrti bila je navodno da se rukopis Eneide spali, ali to na intervenciju Avgustovu nije učinjeno. Avgust je dao da se spev objavi, i to pošto je iz nje izostavljeno ono što je bilo sasvim suvišno i očigledno nedovršeno. Dodavano pak nije ništa. U toj Avgustovoj redakciji sačuvana nam je Eneida i do danas.
Značaj i uticaj
Vergilije je imao nekoliko komentatora, a u celini su nam sačuvani Servijevi i Donatovi komentari. Vergilije je – što je takođe pokazatelj njegove slave, jer isti je slučaj bio i s Homerom – imao i dosta neprijatelja: "Osporavatelja Vergiliju nikada nije nedostajalo", kaže jedan antički pisac (Obtrectatores Vergilio numquam defuerunt). Jedan je pisao Antibucolica (= "Antibukolske pesme"), drugi Aeneomastix (= "Šibatelj Eneje"), neki su tražili pozajmice i "krađe" od drugih pesnika. Askonije Pedijan odgovorio je svima njima u delu Protiv osporavatelja Vergilija (Contra obtrectatores Vergilii). I Kaligula je mrzeo Vergilija, "zato što je bio bez ikakvoga talenta i obrazovanja". Vergilijeve pesme upotrebljavane su i kao proročanstva – to su tzv. Vergilijeva proročanstva (sortes Vergilianae), i to čak i po hramovima. Tako je, na primer, Klodije Albin, kada je pitao Apolona u Kumi za svoju sudbinu, dobio kao odgovor dva stiha iz Eneide: 6.857 i 8.858.
Lepu karakteristiku Vergilijeve poezije dao je Kvintilijan: "Kao kod Grka Homer, tako je kod nas, u najsrećniji čas, stvorio epopeju Vergilije, koji je od svih epskih pesnika, i grčkih i naših, nesumnjivo Homeru najbliži. Da kažem ono isto što sam, u svojoj mladosti, čuo od Afera Domicija; kad sam ga naime zapitao koji je pesnik po njegovom mišljenju najbliži Homeru, on mi je odgovorio ovo: 'Drugi je Vergilije, ali je on bliži onome ispred njega, nego onome iza njega'. A baš neka je i tačno da naši pesnici ne mogu dostići nesbesku besmrtnu genijalnost Homerovu, mora se priznati da je Vergilije, kad se uporedi s Homerom, pokazao veću brižljivost i trud, naročito još s obzirom na to da je njegov zadatak bio teži. Kod Homera ima više sjajnih detalja, ali se zato Vergilije kroz celo svoje delo održao na istoj visini".
Humanost i dostojanstvenost Vergilijeve umetnosti otvorila mu je ubrzo kao klasičnom pesniku put u rimske i kasnije škole te ga učinila sve do 18. veka vrhunskim uzorom epskoga pesništva (Dante Alighieri, Geoffrey Chaucer, Edmund Spenser, Hans Sachs, Luis de Camões, Pierre de Ronsard, Torquato Tasso, John Milton, Voltaire i dr.). Od svih rimskih pesnika Vergilije je s Ovidijem najdublje uticao i na pesništvo hrvatskih latinista, a najviše na Jakova Bunića (u oba njegova epa, Otmici Kerbera – De raptu Cerberi i Hristovom životu i delima – De vita et gestis Christi), Marka Marulića (posebno u Davidijadi – Davidias) te Rajmunda Kunića (u prevodu Ilijade s grčkoga – Homeri Ilias Latinis versibus expressa, Rim 1776).
Bru
Bru se može odnositi na
Belfast (razvrstavanje)
Belfast se može odnositi na
TAS2R39
Receptor ukusa tip 2 član 39 je protein koji je kod ljudi kodiran TAS2R39 genom.
Malvidin
Malvidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 331,297 Da.
Scottsville, New York
Skotsvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.001, što je 127 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Calvario, Chieti
Calvario je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Cobonne
Kobon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 130 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 498 metara (maksimalnoj 750 m, a minimalnoj 231 m).
Casal delle Palme, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
1310 Villigera
1310 Villigera je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,392 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,45 a geometrijski albedo 0,045.
Gardiner
Gardiner se može odnositi na
Druga bitka kod Dongole
Druga bitka kod Dongole se odigrala godine 652. u Nubiji između snaga kršćanskog kraljevstva Makurije na jednoj, i arapsko-muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata na drugoj strani. Do nje je došlo kada je Abdulah ibn Sad, arapski guverner Egipta, krenuo na veliki pohod na jug, sa ciljem da pokori Makuriju, odnosno osveti prethodni arapski poraz u Prvoj bitci kod Dongole 642. Abdulah je sa 12000 ljudi, opremljenih katapultom, dopro do makurijske prijestolnice Dongole i stavio ju je pod opsadu. Iako je katapult oštetio glavnu crkvu, Makurijci su nastavili pružati otpor te su arapskim napadačima nanijeli teške gubitke. Abdulah je na kraju bio prisiljen odustati od opsade, te je sa Makurijcima potpisao bakt, znameniti sporazum koji je uspostavio gotovo sedmovjekovni mir između muslimanskog Egipta i kršćanske Nubije.
Iatan, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 45, što je 9 (-16,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vest Springfild
Vest Springfild se može odnositi na
Vrata od Ploča
mini|250px|desno|Vrata od Ploča, istočni ulaz u [[Dubrovnik|dubrovački stari grad]] Vrata od Ploča su istočni ulaz u dubrovački stari grad, a nalaze se u dijelu Ploče, po kojem su i dobila ime.
Vrata od Ploča su podignuta na istom načelu kao i Vrata od Pila tj. s vanjskim i unutarnjim vratima, s kamenim mostom preko opkopa i drvenim mostom na podizanje. Vanjska su vrata izgrađena 1450. godine, izgradio ih je Simon della Cava, a most s jednim lukom podignut je godinu dana ranije po uzoru na stari most pred Vratima od Pila.
Unutarnja su vrata izgrađena u romaničkom stilu, kao i lik sv. Vlaha nad njima. Do unutarnjih su vrata, za vrijeme austrijske okupacije u 19. stoljeću, probijena još jedna, mnogo šira, vrata.
Čestertaun
Čestertaun se može odnositi na
Frendsvil
Frendsvil se može odnositi na
Rivalgo, Belluno
Rivalgo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Tvrđava Revelin
mini|250px|Tvrđava Revelin. mini|250px|Pogled sa [[Srđa na tvrđavu Revelin.]] mini|250px|Ulaz u tvrđavu Revelin. Tvrđava Revelin se nalazi sjeveroistočno od dubrovačkih gradskih zidina, od kojih je odijeljena dubokim jarkom i spojena mostom. Namijena joj je bila obrana Dubrovnika od Turaka.
Povijest
Prvi spomen o potrebi gradnje utvrde na mjestu današnjeg Revelina datira iz 1449. godine, a utvrda se počela graditi 1463. godine. Današnju snagu i izgled duguje zamisli Antonia Ferramolina iz Bergama koji je 1538. godine na dotadašnjoj utvrdi zamislio i izgradio tvrđavu Revelin kao izdvojenu masivnu tvrđavu nepravilnog četverokutnog tlocrta sa sjeveroistočnim oštrim kutem. Gradnja Revelina je dovršena 1551. godine.
Nakon potresa 1667. godine tvrđava postaje upravno središte Dubrovačke Republike i u nju je prenesena državna riznica i riznica katedrale.
Zanimljivosti
U vrijeme gradnje tvrđave uveden je propis da svatko tko dolazi u Dubrovnik mora sa sobom donijeti jedan kamen koji je veličinom trebao biti primjeren tjelesnoj građi donositelja.
Prilikom arheoloških istraživanja unutar tvrđave Revelin 1983. - 1986. godine nađeni su brojni ostaci zidova i građevina iz doba prije Revelina od kojih je najzanimljivija peć vrsnog ljevača zvona i topova Ivana Krstitelja Rabljanina.
Danas se na terasi tvrđave odigravaju predstave Dubrovačkih ljetnih igara, a unutar tvrđave se organiziraju razni koncerti.
1293 Sonja
1293 Sonja je Marsov trojanski asteroid sa prečnikom od približno 7,80 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,840 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,615 AJ.
Fontans (Sent Alban sir Limanjol)
Fontan je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Lozer.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 278, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km².
1316 Kasan
1316 Kasan je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,413 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,3 a geometrijski albedo 0,052.
Ridgeway, Ohio
Ridžvej je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 338, što je 16 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rijeka Maningori
Rijeka Maningori je rijeka na istoku Madagaskara duga 260 km, koja izvire iz jezera Jezera Alaotra na centralnom platou, a potom teče na istok do uvira u Indijski ocean.
Geografske karakteristike
Od izvora u jezeru Alaotra rijeka teče u smjeru istoka, uskim kanjonima kroz stjenoviti Masiv Ambatomafana. Nakon što prođe Masiv Ambatomafanu, rijeka mijenja smjer i teče prema sjeveroistoku zatim nailazi na Gorje Anjahambe. Nakon što prođe Anjahambe, rijeka pravi veliki zaokret i teče na jugoistok sve do uvira svoje glavne pritoke sa lijeve strane - rijeke Sandratsio. Zatim Maningori ponovno mjenja smjer i teče prema sjeveru, da bi nešto sjevernije od mjesta Vohilengo, naglo skrenuo na istok. Odatle ravnomjerno teče na istok do uvira u Indijski ocean kod mjesta Ampasina.
Ukupna duljina rijeke Maningori je oko 260 km, a površina njena sliva iznosi 12 645 km².
Tvrđava Sv. Ivan u Dubrovniku
mini|250px|desno|Tvrđava Sv. Ivan i lukobran Kaše u staroj gradskoj luci u [[Dubrovniku]] thumb|250px|Sv. Ivan '''Sv. Ivan''' je tvrđava u sklopu dubrovačkih gradskih zidina. Nalazi se na južnoj strani i glavna joj je uloga bila obrana gradske luke.
Uz Minčetu na sjeveru, Bokar i Lovrijenac na zapadu, Sv. Ivan je bio treća važna utvrda na dubrovačkim zidinama. Gradska je luka sa sjeverne strane branjena manjom tvrđavom Sv. Luke, dok je s južne strane tu ulogu imala tvrđava Sv. Ivana. U početku se između tih dviju tvrđava protezao lanac kako bi se spriječio neželjeni ulazak brodova u luku. Taj je lanac bio toliko čvrst da je brodovima bez većih problema lomio kobilice. Lanac se ondje nalazio sve dok 1484. godine nije izgrađen umjetni otočić, lukobran Kaše. Lukobran je izgrađen po nacrtima graditelja Paskoja Miličevića.
Danas se u prostorijama tvrđave sv. Ivana čuva znatan dio kulturnog blaga iz doba Republike. Također, u njoj su smještene zbirke Pomorskog muzeja i Akvarij i Institut za more i priobalje, a terase služe kao ljetna pozornica za potrebe Dubrovačkih ljetnih igara.
Filozofski fakultet u Zadru
Filozofski fakultet u Zadru je bivša fakultetska ustanova u Zadru. Bila je dio Sveučilišta u Splitu, a kasnije kad je osnovano Sveučilište u Zadru pripojilo se njemu.
Osnovan je 1955. godine. Iduće godine je započeo s radom, a djelovao je kao dio Sveučilišta u Zagrebu, u čijem je sastavu ostao 19 godina.
Godine 1961. osnovana je u Zadru. Pedagoška akademija koja je 1979. pripojena Filozofskom fakultetu. Od 1975. Filozofski fakultet djeluje pod drugom krovnom ustanovom. Od tada je bio u sastavu Sveučilišta u Splitu kao njegova najveća ustanova. Zadarski je filozofski fakultet bio prvom visokoškolskom ustanova koju se je izmjestilo od Zagreba, onda jedinog sveučilišnog grada u Hrvatskoj. Onda je po broju odsjeka, nastavnika i studenata zadarski filozofski fakultet bio najvećim visokim učilištem na hrvatskom Jadranu.
Godine 1998. iz Filozofskog fakulteta u Zadru izdvojena je Visoka učiteljska škola.
2002. godine, 46 godina nakon osnivanja, brojio je 16 odsjeka i 17 različitih studijskih grupa, 6 poslijediplomskih studija, izvanrednim i dopunskim studijima s ukupno oko 3400 studenata (s apsolventima). Broj zaposlenika bio 240, od čega je 180 nastavnika i suradnika (te još 60 vanjskih suradnika, uključujući i strane lektore, a onda je osnovano Sveučilište u Zadru kome su pripojeni Filozofski fakultet u Zadru Sveučilišta u Splitu i Visoka učiteljska škola.
Poznati studenti, suradnici i predavači
Ivan Jurić, Josip Kolanović, Vladimir Anić, Ljubomir Antić, Nenad Cambi, Šime Peričić, Helena Peričić, Sanja Knežević, Marijan Krmpotić i drugi.
Filip Cepter
Nosilac je visokog priznanja Vitez rada, za doprinos industrijskom progresu Italije. Jedno nebesko telo nosi njegovo ime. Patrijarh moskovski i cele Rusije Aleksije II odao mu je lično priznanje i zahvalnost, a papa Jovan Pavle II blagoslovio je proizvode kompanije Cepter. Pored humanitarnih aktivnosti, podrške mladim talentima i razvoju kulture u otadžbini, poznat je i kao veliki prijatelj sporta. Sponzor je najvećih sportskih manifestacija u svetu. Bivši je predsednik Olimpijskog komiteta SCG. Tu funkciju je obavljao u kraćem vremenskom periodu 2005. godine.
Oženjen je Madlenom koja je 1999 god. osnovala prvu privatnu operu Madlenianum u Zemunu i koja je dobrotvor brojnih kulturnih i humanitarnih akcija. Sa kćerkom Emom žive u Monaku i Beogradu.
Makurija
Kraljevina Makurija (staronubijski: Ⲙⲁⲕⲟⲩⲣⲓⲁ, Makouria; مقرة, al-Muqurra) je bilo kraljevstvo smješteno u današnjem sjevernom Sudanu i južnom Egiptu. Predstavljalo je jedno od nubijskih kraljevstava stvorenih slabljenjem Aksumskog Carstva u 1. milenijumu n.e.. Makurija je prvotno kontrolira područje duž obala Nila od 3. katarakta do negdje između 5. i 6. katarakta. Također je kontrolirala trgovačke rute, rudnike i oaze na zapadu i istoku. Glavni grad je bila Dongola (arapski: Dunqulah), po kome se nekada nazivalo i samo kraljevstvo.
Do kraja 6. vijeka se kraljevstvo preobratilo na kršćanstvo da bi u 7. vijeku susjedni Egipat pao pod vlast arapskih muslimana. To je za posljedicu imalo izolaciju Nubije od ostatka kršćanskog svijeta. Godine 651. je arapska vojska napala Makuriju, ali je odbačena, te je sklopljen mirovni sporazum poznat kao baqt, koji je doveo do mira koji je trajao sve do 13. vijeka. Makurija se nastavila širiti, pripojivši sjevernog ssujeda Nobatiju ili u doba arapskih napada ili za vrijeme vlasti kralja Merkuriosa. Period između 750. i 1150. je obilježila stabilnost i prosperitet, te se često nazivao "Zlatnim dobom". U kasnijim periodima su učestali napadi iz Egipta i unutrašnji sukobi, koji su doveli do kolapsa države u 14. vijeku.
Čevi Čejs
Čevi Čejs se može odnositi na
Eugenika
Eugenika je program za poboljšanje ljudske vrste i to tako što bi trebalo sprečiti „inferiorne ljude“ da imaju decu (negativna eugenika) i podsticati one „superiorne“ da se što više razmnožavaju (pozitivna eugenika). Pojam je nastao iz dve grčke reči (eu- i genos) što bi u bukvalnom prevodu značilo “dobri geni”. Prema ideji eugenike, ljudski progres je ugrožen širenjem gena (kroz reprodukciju) siromašnih, slabih i bolesnih koji bi trebali biti eliminisani prirodnom selekcijom.
Eugenika, se može još definisati i kao “primena zakona nasleđivanja radi poboljšanja fizičkih i psihičkih karakteristika živih bića, a posebno ljudi.”
Istorija
Eugenički pokret vuče poreklo iz ranog 19. veka, i u velikoj meri se razvijao pod uticajem Frensisa Galtona]([[1822.-1911.) u Velikoj Britaniji i Čarlsa Devenporta (1866.-1944.) u SAD. Ova dva naučnika su ohrabrivala uzgajanje “poželjnih” i reproduktivnu kontrolu “nepoželjnih” ljudi. Ova ideologija je u SAD dovela do pojave zakonski regulisane eugeničke sterilizacije i prave manije za stvaranjem genetički naprednije porodice, a samim tim i društva. Situacija je u Evropi bila mnogo strašnija. Hitler je prosto preuzeo ove ideje i surovo ih primenio u praksi putem masovne eutanazije “manje vrednih”, sterilizacije i gasnih komora.
Frensis Galton, bio je rođak Čarlsa Darvina. Studirao je matematiku na Kembridžu. Napominjao je stalno da je potrebno razviti mehanizme socijalne kontrole u cilju smanjivanja broja “nepoželjnih”. Učio je da su i Hrišćanstvo, koje je oduvek ukazivalo na neprikosnovenost dostojanstva ljudske ličnosti, i medicina, koja je razvila mogućnosti održavanja u životu onih ljudi koji bi u suprotnom umrli od posledica fizičkih, psihičkih i moralnih(!) poremećaja, samo kočili napredak ljudske rase. Između ostalog, rekao je: “Kada bi se samo dvadeseti deo sredstava koje trošimo na poboljšanje uzgoja konja i stoke trošio na poboljšanje uzgoja ljudi, stvorili bismo galaksiju genija!”. Galton je osnivao eugenička društva koja su imala za cilj da ohrabruju “poželjne” na razmnožavanje kao i da se bore protiv razmnožavanja osoba sa psihijatrijskim poremećajima, niskim stepenom inteligencije, dokazanih kriminalaca i sl.
U SAD, biolog Čarls Devenport je objavio knjigu pod nazivom “Uticaj nasleđa u eugenici”. Rad ovog naučnika je bio toliko uspešan da je čak i predsednik SAD-a Teodor Ruzvelt izjavio:”Veoma bi voleo da se spreči razmnožavanje pogrešnih(!) ljudi. Kriminalce treba sterilisati, a slaboumnim osobama zabraniti da stvaraju potomstvo. Akcenat treba staviti na uzgoj poželjnih ljudi.” U Americi su organizovana takmičenja pod imenom Fiter femili kontest, i to tokom 20-tih i 30-tih godina 20. veka. Te “jake porodice” su bile one kod kojih je bilo najmanje fizičkih i psihičkih poremećaja i čije je poreklo ostalo nedirnuto. Automatski su bile diskvalifikovane sve porodice u kojima je došlo do mešanja sa “nižim rasama”, te su na takmičenjima učestvovale samo porodice bele rase. Pobedničke porodice su dobijale medalju i izjavljivale: “Da, ja imam dobro nasleđe!”. Dok je sa jedne strane eugenički pokret stalno vršio propagandu za razmnožavanje genetički zdravijih osoba, sa druge strane su činili sve što je u bilo u njihovoj moći da spreče rađanje “manje vrednih”.
Do kraja 1930. godine, većina američkih država je imala zakonsku regulativu o sterilizaciji. Samo 1935. učinjeno je oko 22.000 sterilizacija, sa ili bez pristanka sterilisanih osoba. Poznat je slučaj Keri Bak, mlade mentalno reterdirane devojke, kojoj je sud odredio da bude ili podvrgnuta sterilizaciji ili da bude vraćena u instituciju za mentalno obolele. Pošto su i njena baka i majka bile donekle slaboumne, sudija Oliver Vendal Holms je rekao sledeće: “Tri generacije imbelica su dovoljne”, nakon čega je naredio sterilizaciju.
Jedna od najmoćnijih eugeničkih organizacija bila je Međunarodna federacija za planirano roditeljstvo(IPPF). Osnovana je 1916. godine u SAD (pod imenom Američka liga za kontrolu rađanja). Osnivač i vodeći ideolog ove organizacije je Margaret Sanger, lekar iz SAD. Za Sangerovu je primena eugeničkih principa podrazumevala sistematsko eliminisanje svih ljudi za koje je smatra da predstavljaju “manje vredne”, putem veštačkih abortusa i kontrole rađanja, a sve sa ciljem stvaranje rase super-intelektualaca. Njujork Tajms je, između ostalog, objavio i ove njene reči: ”Cilj kontrole rađanja je stvaranje Supermena.”(Njujork Tajms, 31. januar 1922.) Ciljevi njene eugeničke filozofije su sledeći: 1. podići nivo inteligencije u opštoj populaciji 2. sporo povećanje populacije 3. onemogućiti imigraciju onih ljudi za koje se zna da su manje vredne psihofizičke konstitucije 4. primeniti strogu politiku sterilizacije i segregacije nad manje vrednim grupama ljudi 5. obezbediti odvojene farme na kojima bi radili ovi izdvojeni ljudi, i to pod strogom kontrolom za to obučenih osoba itd.
Upravo kada su nacisti počeli sa sprovođenjem svojih zlodela, Margaret Sanger i njeni istomišljenici 1942. godine menjaju naziv organizacije u Američku federaciju za planirano roditeljstvo (koja je danas ogranak istoimene međunarodne organizacije). Od tada pa sve do današnjih dana, umesto termina eugenika, poboljšanje rase, eliminacija manje vrednih ljudi itd, koristi se termin planirano roditeljstvo, a kao osnovni cilj celokupne aktivnosti Međunarodne federacije za planirano roditeljstvo navodi se “rešavanje pitanja prenaseljenosti planete”.
Najužasnija primena eugeničkih principa se dogodila u nacističkoj Nemačkoj. Medison Grant, osnivač rasističkog pokreta u Americi, je izjavila: “Naše pogrešno sentimentalno verovanje u svetinju ljudskog života ima za cilj samo da spreči eliminaciju poremećene dece i sterilizaciju odraslih osoba koje nisu od koristi društvu. Zakoni prirode nalažu uklanjanje napoželjnih, a ljudski život ima vrednost samo onda kada je u službi društva ili rase.”
Herman Raušning tako navodi Hitlerove reči na jednom sastanku: ”Moramo da smanjimo stanovništvo i treba da razradimo tehniku depopulacije… Pod tim ja ne podrazumevam obavezno uništenje, nego prosto mere za gušenje njihove ogromne prirodne plodnosti… Postoji mnogo puteva, sistematskih i relativno bezbolnih, u svakom slučaju beskrvnih, da bismo naveli nepoželjne rase da izumru…”
Savremena eugenika
Savremena eugenika ogleda se uglavnom u propagandnom delovanju, podržano mogućnostima genetičke tehnologije. Jedna od takvih organizacija, posvećenih sprečavanju rađanja dece sa urođenim anomalijama, je 1993. godine je objavila sledeće podatke: 11% roditelja bi abortiralo dete ako se dokaže sklonost ka razvoju gojaznosti, 75% bi isto učinilo u slučaju da se otkrije neka urođena fizička anomalija, a 43% bi pristalo na genetički inženjering u cilju psihofizičkog pojačanja svog potomka.
Novi eugenički pokreti nude novac mladim devojkama za njihove jajne ćelije. Obično se traže devojke bele rase, visine oko 180 cm, visoke inteligencije i bez fizičkih nedostataka, sa dobrim rezultatima na poljima matematike, umetnosti ili sporta. Na sličan našin otkupljuju spermu "uspešnih muškaraca" stvarajući banke genetičkog materijala za stvaranje super-rase.
Za potrebe negativne eugenike koriste se mogućnosti moderne genetike - prenatalna dijagnostika. Ona se odnosi na različite dijagnostičke procedure, kao što je amniocenteza, koje za cilj imaju rano otkrivanje urođenih anomalija deteta. Eugenički pokreti lobiraju da ovakvi pregledi postanu zakonska obaveza u toku trudnoće a da plodovi za koje se utvrdi da imaju urođene anomalije budu uništeni.
Igl Harbor
Igl Harbor se može odnositi na
TAS2R40
Receptor ukusa tip 2 član 40 je protein koji je kod ljudi kodiran TAS2R40 genom.
Čerč Hil
Čerč Hil se može odnositi na
Hampsted
Hampsted se može odnositi na
Vrata od Pila
mini|250px|desno|Vrata od Pila, zapadni ulaz u [[Dubrovnik|dubrovački stari grad]] Vrata od Pila (Gradska vrata od Pila) su zapadni ulaz u dubrovački stari grad, tradicionalno prvi susret s gradom, a nalaze se u dijelu zvanom Pile po kojem su i dobile ime.
Vrata od Pila se nalaze na mjestu nekadašnje tvrđave od Pila koja je postojala već 972. godine, a srušena je 1818. godine, ali se i danas vide ostaci te tvrđave između vanjskih i unutarnjih vrata.
Vanjska su vrata sagrađena 1573. godine, u obliku renesansnog luka, u zidu istoimene polukružne tvrđave. Iznad njih se nalazi kip sv. Vlaha, dubrovačkog sveca – zaštitnika. Do vrata se dolazi preko kamenog mosta na tri luka, s kamenim klupama uz ogradu. Most je 1471. godine podigao Paskoje Miličević, gradski inženjer čije je ime povezano s nastankom mnogih objekata u Dubrovniku. Most završava drugim drvenim pokretnim mostom koji se u vrijeme Dubrovačke Republike u određeni noćni sat podizao, a u ranim jutarnjim satima spuštao i propuštao prigradsko stanovništvo i trgovce.
Unutarnja vrata od Pila ugrađena su u glavnom gradskom zidu. Građena su u obliku gotičkog luka 1460. godine, na mjestu starijih vrata o kojima postoje podaci iz 13. stoljeća. Kip sv. Vlaha nad unutarnjim vratima isklesao je jedan od najboljih hrvatskih kipara u 20. stoljeću Ivan Meštrović.
Gradska vrata su se zaključavala, a ključ se čuvao u stražarnici Kneževa dvora.
Pile, kako se zove veliki dio zapadnog gradskog predgrađa, riječ je grčkog podrijetla a prevedeno na hrvatski znači vrata.
Malvidin glukosid-etil-katehin
Malvidin glukosid-etil-katehin je organsko jedinjenje, koje sadrži 41 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 807,770 Da.
Morningsajd
Morningsajd se može odnositi na
Branivoje Jovanović
Branivoje Jovanović (23. maj 1883, Kisiljevo — 30. maj. 1905, selo Petraljica kod Kumanova ), poznat kao Vojvoda Brana, je bio pešadijski poručnik i četnički vojvoda.
Biografija
Veoma je malo pouzdanih istorijskih podataka o ovom čoveku. Zna se da se zvao Branivoj Jovanović i da je rođen 1883. godine u selu Kisiljevu kod Požarevca. Pohađao je gimnaziju u Beogradu i Šabcu i završio Vojnu akademiju u Beogradu. Čim je dobio oficirski čin, prijavio se sa nekoliko svojih drugova kao dobrovoljac u četnike-komite i otišao u makedoniju da se bori protivu Turaka.
Načertanije
thumb|[[Ilija Garašanin]] Načertanije (nacrt) je nekadašnji tajni „program spoljašne i nacionalne politike Srbije“, koji je krajem 1844. godine napisao ministar unutrašnjih dela Ilija Garašanin (1812—1874) za kneza Aleksandra Karađorđevića (1842—1858). Prvi put je u celosti objavljen 1906. godine.
Prema Načertaniju, Srbija je trebalo da radi na oslobađanju pravoslavaca i ostalih Slovena i na pripajanju oblasti Bosne, Hercegovine, Crne Gore i Severne Albanije (što je podrazumevalo Kosovo i Metohiju ), tada u sastavu Osmanskog carstva, te Srema, Bačke i Banata, tada u sastavu Austrougarske. Glavna propagandna aktivnost Srbije bi se zasnivala na pripremanju stanovništva ovih oblasti na sjedinjenje sa Srbijom. Prema Garašaninu, Srbija polaže „sveto pravo istoričesko“ na ove zemlje, koje se temelji na Dušanovom srpskom carstvu iz 14. veka.
Prema Gligorovu, osnovno zapažanje Načertanija o srpsko-ruskim odnosima može se izraziti ovako: Rusija nikada neće služiti srpskim interesima, dok će uvek težiti da Srbija služi njenim interesima.
Nastanak
Značajan uticaj na nastanak Načertanija imala je velika emigracija, politička elita Poljske, izbegla iz zemlje nakon neuspelog novembarskog ustanka protiv Ruske imperije 1830. godine. Ova mnogobrojna i politički uticajna emigracija je, vođena istaknutim diplomatom, knezom Adamom Čartorijskim (1770—1861), formirala svoje centre u Londonu, a posebno Parizu (u čuvenom Hotelu „Lambert“), radi podsticanja anti-ruske i anti-austrijske delatnosti širom Evrope. Čartorijski početkom 1840-ih šalje na Balkan i u Tursku nekoliko misija. Uputio je u Srbiju 1843. godine posebnog izaslanika, Čeha Františeka Zaha (1807—1892), sa planom koji je imao da predoči Iliji Garašaninu, istaknutoj ličnosti tadašnjeg ustavobraniteljskog režima. Zahov plan je predviđao oslobođenje i ujedinjenje Južnih Slovena, koji bi potom pomogli oslobođenje Poljske od austrijske i ruske vlasti.
Branivoje Jovanović
Biografija
Vojvoda Brana je bio mlad oficir sa činom potporučnika i nikad nije zvanično dobio zvanje vojvode ali zbog svoje izuzetne hrabrosti i slave koju je stekao, narod iz krajeva u kojima se borio sa Turcima su ga prozvali četničkim Vojvodom.
Donja Voća
Donja Voća je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj koja administrativno pripada Varaždinskoj županiji.
Branivoje Jovanović
Biografija
Na Petrovdan 1923. armijski oficiri I i III armije otkrili su spomenik vojvodama Hajncu i Brani i njihovim četnicima, na mestu, gde su junački pali. Njihova smrt dugo je opevana u narodu. Između dva rata bio je popularan pozorišni komad „Vojvoda Brana“ i često je igran u Južnoj Srbiji, kako se onda zvala Makedonija.
Donja Voća
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2021 godine, općina Donja Voća imala je 2.051 stanovnika, raspoređenih u 8 naselja:
Cestica
Cestica je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Smještena je u Varaždinskoj županiji. Općinska uprava smještena je u naselju Cestica.
Zemljopis
Općina Cestica smjestila se na krajnjem sjeverozapadu Republike Hrvatske, jednim svojim dijelom na vinorodnim brežuljcima, a drugim u plodnoj nizini rijeke Drave. Prostire se na 46 km2.
Općina se sastoji od naselja: Babinec, Brezje Dravsko, Cestica, Dubrava Križovljanska, Falinić Breg, Gornje Vratno, Jarki, Kolarovec, Križanče, Križovljan Radovečki, Mali Lovrečan, Malo Gradišće, Natkrižovljan, Otok Virje, Radovec, Radovec Polje, Selci Križovljanski, Veliki Lovrečan, Virje Križovljansko, Vratno Otok.
Općina Cestica graniči sa općinama Petrijanec, Vinica i Donja Voća, te svojim velikim dijelom sa Republikom Slovenijom.
Na području općine se nalazi i dio Ormoškog jezera koje je akumulacija HE Varaždin.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Cestica imala je 5.678 stanovnika, raspoređenih u 20 naselja:
Uprava
Općinsku upravu čini peteročlano općinsko poglavarstvo na čelu s općinskim načelnikom Mirkom Korotajem. Predstavničko tijelo općine je općinsko vijeće koje ime 15 članova. Većinu u Općini ima Hrvatska narodna stranka.
Načertanije
Nastanak
Plan poljske emigracije uobličen u Zahovom Planu za slovensku politiku Srbije sastojao se u tome da malu srpsku kneževinu pretvori u političko i vojno središte odakle bi krenule akcije za oslobađanje i ujedinjavanje Južnih Slovena — Srba, Hrvata i Bugara. Zazirući od mogućnosti deobe evropskog dela Turske između Rusije i Austrije, Zah se zalagao za stvaranje države Južnih Slovena, nezavisne spram obe pomenute sile. Za takav državotvorni poduhvat se uzdao u podršku zapadnih sila, pre svega Francuske i Engleske. Zahov dokument je zamišljen kao "Plan stvaranja zajedničke države Južnih Slovena, oslobođenih iz ropstva Austrije i Turske, snagom srpske države".
Garašanin je, na osnovu Zahovog Plana, tokom 1844. sačinio svoje Načertanije, „program spoljašne i nacionalne politike Srbije“, sa oko 90% jednostavno preuzetog teksta. U nekim delovima prerađujući Zahov nacrt, Garašanin je zamislima o jugoslovenskoj državi, pretpostavio ujedinjenje „svih naroda srpskih“: thumb|[[František Zah, tvorac prvobitnog Načertanija]]
Sadržaj
thumb|desno|[[Kneževina Srbija u Garašaninovo vreme.]] Ilija Garašanin je pravio nacrt o budućoj srpskoj državi koja bi najpre obuhvatala: Kneževinu Srbiju, Bosnu, Hercegovinu, Crnu Goru i Severnu Albaniju. Borba za prisajedinjenje ovih oblasti bila bi vođena postepenim otkidanjem otomanskih teritorija, u procesu nezaustavljivog propadanja carstva.
Garašanin je sistematski izostavljao pridev „jugoslovenski“ koji se nalazio u Zahovom planu, menjajući ga sa „srpski“. Takođe, Zahov zaključak da Srbija mora postati „jezgro buduće Južnoslovenskog carstva“ Garašanin menja sa „budućeg Srpskog carstva“. Međutim, za razliku od Garašanina, Zah je naglašavao da Srbija ne može biti uspešna dok ne uključi Hrvate i prizna ih kao jednake, što je Garašanin izostavio iz svog programa. Garašanin je izbrisao čitavo Zahovo poglavlje o odnosu sa Hrvatima, koje naglašava da su oni „jedan i isti narod“ koji govori isti jezik pisan sa dva pisma. Neki srpski istoričari smatraju da je Garašanin iz Načertanija izostavio Hrvate iz podozrenja na poljske namere da preko njih prošire uticaj Katoličke crkve na južnoslovenski svet.
Sprovođenje
thumb|desno|[[Velika Srbija po francuskoj mapi iz 1862. godine.]]
Iako tajni dokument, Garašaninovo Načertanije je bilo zvaničan program dve srpske vlade - kneza Aleksandra Karađorđevića i kneza Mihaila Obrenovića. František Zah postaje u Srbiji ministar vojske, a kasnije đeneral i načelnik srpskog generalštaba. Utemeljujući novu spoljnu politiku, Srbija napušta isključivu orijentaciju prema Rusiji, velikoj sili koja je bila neposredno zainteresovana za Balkan.
Garašanin je za vreme kneza Aleksandra Karađorđevića bio pristalica borbe za velikosrpsku državu. Kasnije, kao ministar spoljnih poslova kneza Mihaila (1860—1868), Garašanin je evoluirao prema jugoslovenskom rešenju, uspostavljajući veze sa jugoslovenskim pokretom u Hrvatskoj (biskupom Štrosmajerom) i bugarskim revolucionarnim organizacijama. Knez Mihailo Obrenović je sa bugarskim emigrantima u Bukureštu 14. januara 1867. zaključio Bukureštanski ugovor o zajedničkoj državi Srba i Bugara.
Austrija je saznala, tajno pribavila i poverljivo arhivirala Garašaninovo Načertanije 1883. godine.
Objavljivanje
Srpska javnost je upoznata sa postojanjem Načertanija kratkim tekstom Milana Milićevića u „Pomeniku“ znamenitih ljudi srpskoga naroda novijeg doba 1888. godine. Celovit tekst “Načertanija” prvi put je objavio istoričar Milenko Vukićević, u časopisu „Djelo“, 1906. godine, pod naslovom „Program spoljnje politike Ilije Garašanina na koncu 1844. godine“. O Zahovoj ulozi u pisanju Načertanija saznalo se tek kada je srpski istoričar Dragoslav Stranjaković (1901-1966) objavio dve stručne rasprave o tome, analizirajući tekstove Načertanija Františeka Zaha i Ilije Garašanina, prema rukopisima u Garašaninovoj zaostavštini.
Savremena tumačenja
Danas se često tvrdi da je Garašaninovo Načertanije „program stvaranja Velike Srbije“. , odnosno idejna osnova velikosrpske politike u južnoslovenskim zemljama, pa čak i "sinonim za velikosrpski hegemonizam u odnosu na susjedne narode". Neki smatraju da se prema zemljama iz svog okruženja, sve do današnjeg dana, svi srpski režimi prikriveno ili javno, drže ovog dokumenta.
Savremeni nemački istoričar Holm Zundhausen smatra da je ostvarenje programa iz 1844. moralo, pre ili kasnije, da dovede do sukoba dva principa legitimisanja teritorijalnih zahteva: prava na samoopredeljenje naroda i tzv. „istorijskog prava“. Obnova Dušanovog carstva uključivala je pripajanje teritorija na kojima srpsko stanovništvo ne čini većinu i pa se pretenzije na njih nisu mogle pravdati pravom na samoopredeljenje. Srpski ideolozi su stoga uveli argument da su turska vladavina i demografske promene do kojih je došlo bile „nepravedne“, čime je trebalo pomiriti „istorijsko pravo“ i pravo na samoopredeljenje.
Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Irske
thumb|Zastava Ujedinjenog Kraljevstva Velike Britanije i Irske thumb|Teritorija Ujedinjenog Kraljevstva Velike Britanije i Irske u Evropi Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Irske je bilo zvanično ime Ujedinjenog Kraljevstva između 1801. i 1927. Veći deo Irske se odvojio i osnovao Slobodnu Irsku Državu. Zakon o kraljevskim i parlamentarnim titulama iz 1927. je izmenio naziv Parlamenta Ujedinjenog Kraljevstva kako bi tačnije odražavao promene u granicama države i taj zakon se smatra trenutkom kada je promenjeno i ime državi.
Pontegrande, Verbano-Cusio-Ossola
Pontegrande je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 529 m.
Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Irske
Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Irske je nastalo 1. januara 1801. po odredbama Zakona o uniji iz 1800. kojim su nezavisna kraljevstva Velike Britanije i Irske ujedinjena. Kraljevstvo Velike Britanije je nastalo 1707. godine ujedinjenjem nekadašnjih posebnih kraljevstava Engleske i Škotske.
Današnje Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Severne Irske je naslednik Ujedinjenog Kraljevstva Velike Britanije i Irske, sa istim ustavnim i parlamentarnim sistemima, ali azuzima samo deo prethodne teritorije. Južni deo Irske koji se odvojio od unije danas predstavlja Republiku Irsku. On obuhvata istu teritoriju kao bivša Slobodna Irska Država, ali je usvojio novi ustav 1937. godine.
Donja Voća
Povijest
Župa Voća nosi naziv "Parochia antiqua" što znači "od pamtivijeka", a spominje se već u prvom popisu župa iz 1334. godine s crkvom Sv. Martina. Crkva je sagrađena još nekoliko desetaka godina prije posvećenja, i to u nekoliko navrata. Najprije je izgrađeno svetište, ali zbog premalenog prostora tadašnji župnik Petar Jambreković 1671. godine odlučio ju je produljiti i proširiti. Drugi župnik Martin Poljak odlučio se na dogradnju dviju kapelica koje su se gradile u razdoblju od 1736. do 1741. godine i crkva tada dobiva oblik grčkoga križa. Prvo se gradila kapela Blažene Djevice Marije za koju je kip nabavljen u poznatome svetištu Zell u Austriji, a oslikao ju je poznati fresko-slikar Ivan Krstitelj Ranger. Svod kapele prikazuje Marijino uznesenje na nebo, dok bočni medaljoni prizore iz Marijina života. Posebno zanimljiva i nadaleko poznata je slika na luku kapele koja prikazuje dvije žene koja jedna drugoj pružaju ruku, dok drugom drže štitove Hrvatske i Štajerske. Svetište su oslikali lepoglavski Pavlini iz tzv. Rangerove škole i to po skicama samoga Rangera iz 1749. godine. Zadnji dio crkve od propovjedaonice, u drugoj polovici 18. stoljeća, oslikao također poznati slikar Anton Dovečer.
Nort Ist
Nort Ist se može odnositi na
Donja Voća
Povijest
Voćansku župnu crkvu posvetio je Stjepan Puc 4. srpnja 1756. godine, tadašnji zagrebački kanonik i naslovni biskup Beograda i Smederava.
Burning Sea
Burning Sea je ljetni festival heavy metal glazbe, koji se prvi put pod imenom imenom Metalfest Open Air održao u Zadru 2012. godine.
Povijest festivala
Počeci Metalfesta su iz 2007. godine, kada je održan pod imenom Summer Nights u Strasswalchenu kod Salzburga. Iduće dvije godine održan je u gradiću Mining am Inn, a 2010. mijenja ime u Metalfest Open Air, te je osim u Austriji održan i u Njemačkoj, Švicarskoj, Češkoj i Mađarskoj. U istim državama je održano i 2011. izdanje, a 2012. po prvi put je održan i u Hrvatskoj, Italiji i Poljskoj.
U Hrvatskoj se festival održao 2012. godine u Zadru na Puntamici, čime je postao prvi metal open air festival smješten izravno na morskoj obali. Trajao je četiri dana, te su nastupili od kojih su najpoznatiji Blind Guardian, Kreator, Hypocrisy, Ensiferum, W.A.S.P., Megadeth, In Extremo, Fear Factory, Behemoth, Alestorm, Death Angel, Tryptikon, Vader, Fleshgod Apocalypse i drugi.
Iduće se godine izdvaja iz ostalih Metalfest festivala, te postaje zaseban i mijenja ime u Burning Sea. Za izdanje 2013. godine, kao glavni izvođači najavljivani su King Diamond, Iced Earth i Hatebreed, međutim u ožujku je objavljeno da je festival otkazan, budući da je PDV na ulaznice povećan na 25 % (prije je iznosio 0 %), te su organizatori zbog nedovoljno novčanih sredstava bili prisiljeni otkazati ga.
Goldsboro
Goldsboro se može odnositi na
Oušan Siti (razvrstavanje)
Oušan Siti se može odnositi na
TAS2R41
Receptor ukusa tip 2 član 41 je protein koji je kod ljudi kodiran TAS2R41 genom.
McLeod, North Dakota
Maklaud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 27.
Krsto Ljubičić
Biografija
desno|mini|240p|Bista Krste Ljubičića u dvorištu vrtića koji je nekada nosio njegovo ime, Zagreb. Rođen je 20. marta 1915. godine u Zadarskom naselju Arbanasi u siromašnoj arbanaškoj porodici.
Osim za njega, roditelji Krsto i Dila brinuli su se za još šestero braće i sestara. Nakon završetka srednje škole, Krsto je upisao Pravni fakultet u Zagrebu. Ubrzo je postao član levičarskog studentskog društva „Svjetlost“.