cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prisilno raseljavanje u Sovjetskom Savezu
Suđenja
U Estoniji, prva presuda za sovjetske deportacije odigrala se 1999. kada su dva oficira NKVD-a, 78-godišnji Johannes Klaassepp i 80-godišnji Vasilij Beskov, svaki osuđeni na po 8 godina zatvora zbog deportacija prvo 23, a zatim još 210 osoba 1949. godine. I 79-godišnji NKVD-ov agent Mihail Neverovski je osuđen na četiri godine 1999., a 81-godišnji Jurij Karpov na osam godina. Optužen je bio i Arnold Meri, i to za genocid, jer je naredio deportaciju 251 estonskog civila u sibirske logore. Ipak, preminuo je 2009. u 89. godini, prije presude.
Filmovi
Latvijski filmaš Viestur Kairiss režirao je 2015. film The Chronicles of Melanie. Hussein Erkenov, karačajski filmaš, režirao je 2013. film Prikazano Zabyt o deportacijama Čečena 1944.
Broj deportiranih i umrlih
right|thumb|225px|Ukrcavanje civila u sovjetske vagone 1942. Slijedi najmanji broj prisilno raseljenih i razmiještenih ljudi po Sovjetskom Savezu od 1930-ih do 1953., kada nakon Staljinove smrti takva praksa postaje prošlost. J. Otto Pohl procjenjuje da je Staljinov režim deportirao 3.266.340 ljudi iz njihovih domova u posebna naselja širom SSSR-a od 1941. do 1948., a da je između 1941. i 1950. preminulo više od 377.554 ljudi u egzilu. Elena Dundovich, Francesca Gori i Emanuela Guercetti navode da je sveukupno ne manje od 6.015.000 osoba deportirano ili prisilno raseljeno od 1920. do 1952. u SSSR-u. Najviše je bilo u periodu od 1930.–1931. (2,05 milijuna žrtava deportacije) i 1941.–1942. (1,2 milijuna žrtava deportacije).
Cjelokupni mortalitet je predmet rasprava. Već je i sam transport u zapečaćenim vagonima za stoku doveo do prekomjernih smrti među deportiranim nacijama: tako je u prijevozu umrlo najmanje 7.889 krimskih Tatara (5% tog naroda), 3.494 Balkira (8% tog naroda) i 1.220 Kalmika (1,3% tog naroda). Narednih godina, preminulo je na stotine hiljada dodatnih osoba zbog toga što ti zabačeni krajevi nisu mogli nahraniti tako velik priljev ljudi, dok su hladnoća, manjak medicinske njege i surovi pustinjski ili zimski uslovi centralne Azije i Sibira odnijeli dodatan broj života. Djelomična dokumentacija NKVD-ovih arhiva ukazuje na razmjere smrtnosti. 1. 7. 1948., NKVD je tako zabilježio da je broj preminulih Karačajaca, Čečena, Inguša i Balkara 144.704, ili 23,7% njihove populacije. Do 1949., među krimskim Tatarima, Grcima, Armencima i Bugarima, zabilježeno je 44.887 smrti, ili 19,6% ukupne populacije; 16.594 Kalmika, ili 17,4% ukupne populacije; 14.895 smrti među Kurdima i mešketskim Turcima ili 14,6% ukupne populacije. Procjenjuje se da je oko 40.000 Korejaca umrlo uslijed deportacija 1937. Prema NKVD-ovoj arhivi, zabilježeno je uz to i 10.557 mrtvih od 140.000 deportiranih osoba iz istočne Poljske 1940. ili tijekom napornog puta ili odmah tokom dolaska na odredište, odnosno preko 7% u toj skupini. Historičar Timothy Snyder u svojoj statistici navodi da je stopa smrtnosti deportiranih Poljaka u SSSR-u '39.–'41 bila 3% prilikom fizičkog transporta, te 6% u prvoj godini egzila. Kenneth Christie i Robert Cribb procjenjuju da je 55.000 ljudi umrlo uslijed deportacija iz baltičkih država. Demograf D.M. Ediev je procijenio da je bilo 228.800 prekomjernih smrti među povolškim Nijemcima od 1942. do 1952. — odnosno 19,2% ukupnog broja doseljenika. Hannibal Travis smatra da je i do 300.000 povolških Nijemaca preminulo. Tome treba pridodati i nepoznat broj preminulih deportiranih kulaka.
Mortalitet među deportiranim baltičkim doseljenicima posebnih nastambi bio je pet puta veći od broja rođenih 1945.—1950. Tako je primjerice 1951. rođeno 918 osoba među tom skupinom, dok je 3.871 umrlo. Sveukupno, prema Edievinim procjenama, od 2.303.760 raseljenih osoba, umrlo je 450.000, odnosno jedan od petero. Ovo je velika stopa smrtnosti. 1945., NKVD je zabilježio 89.659 smrti od 2.230.500 deportiranih te godine, odnosno 4% ukupne populacije. Usporedbe radi, čak niti na vrhuncu drugog svjetskog rata, smrtnost u SSSR-u nije prešla brojku od 2,4% godišnje.
Sherwood Manor, Connecticut
Šervud Mejnor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.410, što je 279 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Istarski demokratski sabor
Istarski demokratski sabor (akronim IDS; talijanski Dieta Democratica Istriana, akr. DDI; slovenski Istrski demokratski zbor, akr. IDZ), istarska regionalistička stranka lijevog centra izrazitog lokalpatriotskog stava. Ima socijalno-liberalne elemente. Istaknutiji članovi starije generacije: predsjednik Ivan (Nino) Jakovčić, glavni tajnik Emil Soldatić, saborski zastupnik Damir Kajin, predsjednik Savjeta Tulio Demetlika, gradonačelnik Rovinja Giovanni Sponza. Istaknutiji članovi mlađe generacije: gradonačelnik Pule Boris Miletić, predsjednik mladih i županijski vijećnik Tedi Chiavalon, predsjednik Puljštine Oriano Otočan, predsjednik IDS-a Opatije i dopredsjednik Savjeta Ernie Gigante Dešković.
Ilica
mini|Stambeno trgovački niz na Ilici u [[Zagrebu]] Ilica je jedna od najdužih i najstarijih ulicâ u Zagrebu. Proteže se od Trga bana Jelačića na istoku preko Črnomerca na zapadu grada, pa sve do Vrapča i broji više od 500 adresa.
Istarski demokratski sabor
Historija
Istarski demokratski sabor je osnovan uoči prvih demokratskih izbora u Hrvatskoj 1990. godine, ali na njima nije sudjelovala. Zbog toga je u Istri najviše glasova dobio Savez komunista Hrvatske, kasnije reformiran u Socijaldemokratsku partiju Hrvatske (SDP).
Ilica
Ilica je i glavna ulica za kupovinu u užem središtu grada, u kojoj se nalaze banke i trgovine eminentnih svjetskih proizvođača odjeće, obuće.
Istarski demokratski sabor
Historija
IDS prvi put postaje važan politički faktor na parlamentarnim izborima u augustu 1992. godine, kada osvaja sva tri mandata u istarskim izbornim okruzima, te jedno mjesto sa zajedničke državne liste s regionalističkim strankama Dalmatinska akcija i Riječki demokratski savez.
Ilica
Povijest
Glavna zagrebačka ulica Ilica jedna je od najstarijih gradskih ulica. Najstariji arheološki nalaz, pronađen u neposrednoj blizini Ilice, je ranobrončana ostava iz Dežmanova prolaza.
Istarski demokratski sabor
Historija
Neposredno pred izbore za Županijski dom Sabora u februaru 1993. godine, vladajuća HDZ započinje snažnu propagandnu kampanju usmjerenu na dobijanje glasova u Istri. Ta je kampanja imala suprotan efekt i IDS pobjeđuje s rekordnim brojem glasova, s time da njegovu dominaciju istarskom politikom vlada u Zagrebu više neće osporiti.
Ilica
Povijest
Krajem 19. stoljeća i početkom 20. stoljeća, na potezu između Trga bana Jelačića i Britanskog trga, mnogi raniji objekti postupno se uklanjaju a na njihovim mjestima niču nove reprezentativne kuće. Reprezentativniji objekti, koji se tada grade u Ilici, dosežu do tri kata, mahom stambeno-trgovačke najamnice. Osim prizemlja, u poslovne se svrhe koriste i prostori mezanina, dok se za stambene koriste mahom gornji katovi. Druga je posebnost, otvaranje prizemlja s velikim uokvirenim i ostakljenim izlozima. U Ilici grade najznačajniji tadašnji hrvatski arhitekti, poput primjerice: Kuna Waidmanna, Josipa pl. Vancaša i Hönigsberga & Deutscha. Važno je istaknuti, da se tada u Zagrebu javljaju i svjetska poznata imena, poput arhitekata Hermanna Helmera i Ferdinanda Fellnera.
Istarski demokratski sabor
Historija
Dominacija IDS-a u Istri se održala usprkos unutrašnjih raskola, izdvajanja disidenata u posebne stranke, kao i sve većem suparništva s preporođenim SDP-om.
Na izborima godine 1995. IDS sudjeluje u izbornom bloku hrvatskih centrističkih stranaka, a godine 1999. ulazi u tzv. Četvorku - blok stranaka koji nakon izbora 2000. godine zajedno s SDP-om i HSLS-om ruši HDZ i formira tzv. Trećesiječanjsku vlast.
Međutim, IDS je bila prva od stranaka nove šesteročlane koalicije koja je iz Račanove vlade izašla, kao razlog navodeći slabu brigu o Istri. Njeni zastupnici u Saboru su, međutim, Račanovu vladu podržavali, a na izborima 2003. SDP i IDS su se natjecali sa zajedničkim listama.
Pred izbore 2011. IDS je postao dio Kukuriku koalicije. Taj je blok osvojio apsolutnu većinu u Saboru, te će IDS postati dio nove koalicijske vlade.
Ponte Ferraioli, Latina
Ponte Ferraioli je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Dombras
Dombra je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 146 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 207 metara (maksimalnoj 249 m, a minimalnoj 192 m).
Operacija Otto
minijatura|Borci NOVJ na položaju u Podgrmeču. Operacija "Otto" je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti Grmeča. Vođena je od 19. do 21. aprila 1943. godine.
Operacija "Otto" predstavljala je koncentričan napad iz Bos. Novog, Bos. Krupe, Bos. Petrovca, Ključa i S. Mosta, koji je počeo 20. aprila 1943, delova 114. lov. div., ojačanih bataljonom 187. rez. div., domobranskom 3. pukovnijom 2. pd i delovima 10. pukovnije 4. pd, na 4. udarnu divziju NOVJ s ciljem da je nabace na pl. Grmeč i da je tu razbiju. Međutim, ova divizija je veštim manevrom i infiltracijom u pozadinu snaga koje su je napadale izbegla udar, te je nakon pet dana operacija obustavljena.
Posle operacije „Oto" [Otto] snage NOVJ, jačine 900 ljudi, su se povukle u rejon Bihaća i ugrozile put Bihać — Bosanska Krupa.
Ma Dai
Ma Dai bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva. Karijeru je započeo u službi gospodara rata i svog strica Ma Tenga, potom njegovog sina Ma Chaoa, i na kraju Liu Beija, osnivača države Shu Han. O njegovom životu se zna relativno malo, osim da je sudjelovao u posljednjem Zhuge Liangovih pohoda na sjever godine 234. Tada ga je porazio Niu Jin, general države Cao Wei. Nakon toga je uhvatio i pogubio pobunjenog generala Wei Yana.
Kaptol (ulica)
mini|250px|Kaptolski trg i kip Blažene Djevice Marije s četiri anđela, djelo kipara [[Anton Dominik Fernkorn|Antona Dominika Fernkorna postavljeno iznad Bolléove česme iz 1873. godina]] Kaptol je ime ulice u središtu Zagreba.
Opis
Upotrebljava se također kao termin za gradsku četvrt koja okružuje ulicu Kaptol i zagrebačku katedralu. Kaptol je povijesna četvrt sa starom arhitekturom. Nastala je kao samostalno naselje u srednjem vijeku, a njezinim urbaniziranjem i spajanjem s Gradecom, formirao se grad Zagreb. Ulica Kaptol na području ispred katedrale ima oblik trga, a prema sjeveru se sužava i postaje ulica. Velikim kaptolskim trgom dominira zagrebačka katedrala okružena zidinama i nadbiskupskim dvorom. U sredini trga je fontana s kipom sv. Marije iz 19. stoljeća.
Lapovo
Lapovo je gradsko naselje u opštini Lapovo u Šumadijskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 7422 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 8655 stanovnika).
Tehnologija i razvoj
Lapovo je medju prvima u Srbiji imalo web stranicu, koju je uradio Borjan Zlatkovic jos 1997 godine, 2000 godine prvu u regionu instalira bezicnu internet mrezu na 2.4 ghz a dve godine kasnije i na 5 ghz, koje je aktulena i danas (ssid Infostil 1).
Saobraćaj
thumb|Železnička stanica u Lapovu
Ernie Gigante Dešković
Ernie Gigante Dešković (Opatija, 1979.) je hrvatski književnik i kulturolog.
Pored pisanja bavi se politikom, znanstvenim radom i aktivan je u više organizacija, među kojima su (Istarska akademija znanosti i kulture, Književni krug, Hrvatsko književno društvo, Mensa).
Operacija Sandmann
Operacija Sandmann (nem. Sandmann, Zandman) je bila združena operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti Bosanski Novi - Dvor. Vođena je od 29. oktobra do 3. novembra 1942. godine.
Ernie Gigante Dešković
Švicarske i talijanske novine koje pišu o kulturi 2005. navele su ga kao jednog od najboljih mladih europskih autora.
Njegovi su radovi bili tema na kalifornijskim forumima.
U američkoj nacionalnoj knjižnici u Washingtonu naveden kao jedan od predstavnika mladih europskih pisaca iz južne Europe.
Obnašao dužnost zamjenika gradonačelnika Grada Opatija. Bio u više mandata Gradski vijećnik.
Princ Kusakabe
Princ Kusakabe (草壁皇子, Kusakabe no miko) (662 – 10. maj 689) bio je Japanski krunski princ od 681. do smrti. Bio je drugi sin cara Temmua i carice Unonosarara, danas poznate kao Carica Jitō. Kada se u ljeto 686. njegov otac razbolio, carske ovlasti je predao supruzi. Tri godine kasnije, prije nego što je stigao sam preuzeti carsku titulu, Kusakabe je umro. Kasnije je dobio posthumnu titulu Car Okanomiyagyou (岡宮御宇天皇).
Operacija Lug
Operacija "Lug" je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u okolini Sanskog Mosta. Vođena je od 2. novembra do 7. novembra 1942. godine.
Algol (film)
'Algol. Eine Tragödie der Macht' je njemački crno-bijeli nijemi SF-film snimljen 1920. u režiji Hansa Werckmeistera. Protagonist, čiji lik tumači Emil Jannings, je rudar po imenu Robert Herne koji u rudniku slučajno pronalazi izvanzemaljca porijeklom sa planete Algol koji mu iz nepoznatih motiva daje uređaj koji doslovno iz ničega stvara energiju. Radnja prati kako Herne stiče bogatstvo i vlast, ali izaziva ekonomske poremećaje u svijetu i postaje potpuno udaljen od svoje porodice. Film je najpoznatiji po futurističkoj scenografiji Waltera Reimanna, a često se navodi kao jedan od primjera njemačkog filmskog ekspresionizma 1920-ih. Dugo vremena se smatrao izgubljenim, ali je 2000-ih pronađen.
Kakinomoto no Hitomaro
thumb|Kakinomoto no Hitomaro, prikazan na [[Ukiyo-e drvorezu čiji je autor Utagawa Kuniyoshi.]]
Kakinomoto no Hitomaro (柿本 人麻呂; cca. 662 – 710) bio je japanski plemić i pjesnik iz kasnog Asuka perioda. Najpoznatiji je od svih pjesnika čija su djela uključena u zbirku Man'yōshū. U Japanu se smatra jednim od Trideset šest besmrtnika poezije. Nakon Heianskog perioda se često nazivao "Hito-maru" (人丸).
Entre Ríos (argentinska provincija)
thumb|275px|right| Entre Ríos je provincija smeštena na severoistoku Argentine. Prema jugu se graniči sa provincijom Buenos Aires, prema zapadu sa provincijom Santa Fe, prema severu sa provincijom Corrientes i prema istoku sa Urugvajem. Glavni grad je Paraná.
Labin (razvrstavanje)
Labin može označavati:
Enterprise, Alabama
Enterprise je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 26.562 stanovnika.
Otego, New York
Otego je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.010, što je 42 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Acetildigitoksin
Acetildigitoksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 43 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 806,976 Da.
Ma Chao
Ma Chao (176 – 222) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva. Bio je najstariji sin gospodara rata Ma Tenga. Kada je Ma Teng otišao u Luoyang služiti sjevernjačkog gospodara rata Cao Caoa, u svojoj matičnoj provinciji Liang je ostavio Ma Chaoa da pazi na svog pobratima i povremenog suparnika Han Suija. Ma Chao i Han Sui su se, pak, godine 211. dogovorili kako će dići ustanak protiv Cao Coa. Zbog toga je Ma Teng pogubljen zajedno s najvećim dijelom Ma Chaove porodice. Ma Chao i Han Sui su poslije poraženi u bitci kod prijevoja Tong. Ma Chao je poslije toga pronašao utočište kod gospodara Zhang Lua, a na kraju i kod Liu Beija, gdje se kasnije iskazao kao jedan od Pet generala tigrova države Shu Han.
Moliben(III) bromid
Moliben(III) bromid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 335,652 Da.
Sandinistički front nacionalnog oslobođenja
thumb|Zastava FSLN
Sandinistički front nacionalnog oslobođenja (španski Frente Sandinista de Liberación Nacional) je politička stranka socijalističke orijentacije u Nikaragvi. Osnovana je 1961. u ilegali kao pokret usmjeren na rušenje režima predsjednika Anastasia Somoze, a ime je dobio po Ernestu Sandinu, legendarnom borcu protiv američkih snaga u Nikaragvi 1920-ih i 1930-ih. 1970-ih su počeli s intenzivnim gerilskim aktivnostima koje su 1979. kulminirale u rušenju Somoze i sandinističkoj revoluciji.
Sandinisti su po preuzimanju vlasti započeli cijeli niz demokratskih reforma, ali i onih usmjerenih na stvaranje socijalističkog društva po marksističkim načelima. Zbog toga, kao i zbog povezanosti s Kubom i Sovjetskim Savezom, SAD su preko CIA-e i od nje obučenih kontraških pobunjenika vodili rat s ciljem rušenja sandinističkog režima. Sandinisti su na kraju 1990. izgubili vlast nakon demokratskih izbora.
FSLN je, međutim, ostala jedna od dvije najjače političke stranke u Nikaragvi, iako se od nje 1995. odvojila socijaldemokratska frakcija poslije nazvana Pokret sandinističke obnove (MRS). Godine 2006. je njen vođa Daniel Ortega izabran za predsjednika.
Iseo (jezero)
Iseo (talijanski: Lago d'Iseo, latinski: Lacus Sebinus) je glacijalno jezero jezero u Lombardiji, koje leži na granici provincija Bergamo i Brescia.
Hidrografija
Jezero Iseo leži na južnim obroncima Alpa na nadmorskoj visini od 186 m, ono je dugo 25 km, a maksimalno široko 5 km. Jezero ima površinu od 65,3 km², i maksimalnu dubinu od 250 m.
Iseo je poznat po najvećem jezerskom otoku u Italiji - Monte Isola, površine od 13 km², koje se nalazi točno u sredini, i koje je visoko čak 599 m (na samom vrhu nalazi se kapela). Dva manja otočića (zapravo hridi) leže pored većeg, - Loreto sjeverno (na njemu se nalaze ostatci kapele sa freskama) a južnje leži - San Paolo, na njemu se nalazi napušteni franjevački samostan.
Najveće pritoke su mu rijeka Oglio (koja je i jedini odtok) i potok Borlezza.
Dolina jezera poznata je po proizvodnji maslina, vina i voća, a gradić Iseo na južnom kraju jezera poznato je turističko odredište.
Operacija Travnik
minijatura|Borci [[Deseta hercegovačka proleterska udarna brigada|10. hercegovačke brigade kod Travnika 1942.]] minijatura|Borci Igmanske čete kod Travnika 1942. Operacija "Travnik" je bila združena vojna operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti Travnika. Vođena je od 16. do 23. decembra 1942. godine.
Rosa Parks
Rosa Louise Parks (4. 2. 1913. — 25. 10. 2005.) je američka krojačica koja uživa reputaciju najveće ikone borbe za građanska prava američkih crnaca u 20. vijeku.
Rođena je u familiji američkih crnaca u Alabami. Početkom 1950-ih se pridružila lokalnim organizacijama za građanska prava. 1. 12. 1955. je u prednjem dijelu autobusa odbila ustupiti mjesto bjelcu i time se usprotivila lokalnim segregacijskim zakonima.
Zbog toga je Rosa Parks bila uhapšena, stavljena u zatvor i novčano kažnjena. Međutim, u reakciji na njezino uhićenje počeo je čuveni bojkot autobusa u Montgomeryju, prva protestna akcija američkih crnaca, koji je organizairao tada malo poznati baptistički svećenik Martin Luther King, a trajao je punih godinu dana. Naposljetku je ovaj bojkot 1956. rezultirao odlukom Vrhovnog suda o zabrani segregacije u autobusima.
Nakon toga je uživala reputaciju "majke borbe za građanska prava" te primila brojne nagrade i priznanja, poput predsjedničke medalje slobode, a 1999. najveće američko civilno odličje Zlatnu kongresnu medalju. Bila je i jedna od govornica na poznatom "Maršu milijuna ljudi" 1995. godine. Iza nje ostaje nekoliko knjiga i institut.
Mnogi historičari u posljednje vrijeme su doveli u pitanje njenu ulogu u tim događajima.
Rane godine
Rosa Parks je rođena kao Rosa Louise McCaley u Tuskegeeu, Alabama, od oca Jamesa, stolara i majke Leone McCaleyu, učiteljice. Nakon razvoda roditelja Rosa sa materom seli u Pine Level, Alabama, nedaleko od Montgomerija. Žive na imanju zajedno sa nenom, djedom, te Rosinim mlađim bratom Sylvestrom. Rosa Parks postaje članicom afričke medotističke episkopalne crkve, kojoj će pripadati cijeli život. Do njene jedanaeste godine njezina majka je podučava kod kuće, nakon čega se upisuje u Industrijsku školu za djevojčice u Montgomeriju. Nakon toga pohađa državni koledž u Alabami, ali je bila primorana napustiti ga kako bi skrbila o neni, a kasnije i o oboljeloj materi.
Pod tzv. zakonom Jima Crowa, crnci i bijelci na američkom Jugu bili su odvojeni skoro u svakom aspektu života, uključujući i javni prijevoz. Autobusna i željeznička preduzeća nisu prevozila putnike posebno, nego su postojala tačno određena mjesta za crne, odnosno bijele putnike. Međutim, crnoj djeci Juga nije bio dostupan nikakav oblik školskog autobusnog prijevoza. Parksova se sjećala odlaska u osnovnu školu u Pine Levelu, gdje su školski autobusi prevozili bijelu djecu do njihove nove škole, a crna djeca su morala pješačiti. "Mogla sam gledati autobus kako prolazi svaki dan. Ali je to za mene bio način života; nismo imali drugog izbora nego prihvatiti to kao nešto uobičajeno. Autobus je bio jedna od prvih stvari kada sam prepoznala da postoji svijet bijelaca i svijet crnaca."
Uprkos najranijim sjećanjima vezanih uz ljubaznost bijelih stranaca navedenih u Parksovoj autobiografiji, okolnosti u kojima se nalazila nisu joj dozvoljavali da ignorira rasizam. Kada je Ku Klux Klan marširao ulicom i prolazio ispred njene kuće, Parksova se sjeća da je njezin djeda bio prislonjen na ulazna vrata s puškom. Industrijska škola u Montgomeriju, iako su je za crnu djecu osnovali bijelci sa sjevera, gorjela je dva puta.
Godine 1932. Rosa se udaje za Raymonda Parksa, brijača iz Montgomerija. Raymond je bio član skupine koja je sakupljala novac za podršku grupi crnaca koji su nepravedno bili optuženi za silovanje dviju bijelih žena. Nakon udaje, Rosa je radila razne poslove, od posla kućne pomoćnice do ispomoći u bolnici. Na mužev nagovor 1933. godine dovršila je svoje srednjoškolsko obrazovanje. U to vrijeme svega je nešto manje od 7% afro-amerikanaca imali srednjoškolsku diplomu. Usprkos tzv. Jim Crowom zakonu koji je u velikoj mjeri otežavao crncima političko učestvovanje, Rosa se u svom trećem pokušaju uspjela registrirati za glasanje.
U decembru 1943. godine Parksova postaje aktivnom članicom Pokreta za ljudska prava, pridružujući se podružnici NAACP-a u Montgomeriju. Radila je volonterski kao sekretarica predsjednika Edgar Nixona. O svojoj poziciji, kasnije je rekla: "Bila sam jedina žena tamo, a oni su trebali sekretaricu i ja sam bila previše stidljiva da bih rekla ne."
Kasnije godine
Rosa je radila u voću kao sezonac sve do 1965., kada je zapošljava afro-američki kongresnik Jabari Conyers u svom uredu u Detroitu. Rosa na tom poslu ostaje sve do penzije 1988. godine.
Rosa Parks je u februaru 1987. godine zajedno sa Elaine Eason Steele osnovala Institut Rose i Raymonda za samozapošljavanje u znak sjećanja na Rosinog muža, koji se ubio prerezavši si žile sjekirom 1977. godine.
Godine 1992. izlazi autobiografija "Moja priča," namijenjena mlađim čitaocima koja opisuje njen život i sve što je dovelo do njezine odluke da svoje mjesto u autobusu ne ustupi bijelom putniku. Godine 1995. Rosa objavljuje svoje memoare "Tiha moć," fokusiranoj na ulozi vjere u njenom životu.
Smrt i sahrana
Njeno tijelo je položeno na odar u crkvi u Montgomeriju. Komemoracija je održana sutradan ujutro, a uvečer je lijes prebačen u grad Washington autobusom sličan onome u kojem je Rosa svojevremeno odbila ustupiti svoje mjesto bijelom čovjeku. Pretpostavlja se da ceremoniju u Washingtonu vidjelo 3.500.000 ljudi, a događaj je bio prikazan i na televiziji 31. oktobra, nakon čega je održana još jedna komemoracija.
Biološki odsjek Prirodoslovno-matematičkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu
Biološki odsjek jedan je od sedam odsjeka Prirodoslovno-matematičkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Ustrojen je obavljanje djelatnosti visokog obrazovanja i znanosti u polju biologije. Sjedište odsjeka je u Zagrebu, na Rooseveltovom trgu 6., a neki kolegiji se održavaju i u zgradi PMF-a na Horvatovcu. Botanički vrt, jedan od najpoznatijih zagrebačkih javnih prostora, dio je Biološkog odsjeka. Pročelnik odsjeka je prof. dr. sc. Goran Klobučar.
Povijest
Prvi studij biologije u hrvatskoj bio je u okviru Mudroslovnog fakulteta, tadašnjeg Kraljevskog sveučilišta Franje Josipa I. u Zagrebu, današnjem sveučilištu u Zagrebu. Prvo predavanje održano je 21. travnja 1876. godine,kada je profesor Bohuslav Jiruš započeo s predavanjima iz botanike. Profesor Spiridion Brusina održavao je predavanja iz zoologije. Botanika i zoologija bile su jedine grane biologije u to doba. Biologija se, kao i ostale prirodne znanosti, održavala na Filozofskom fakultetu, sve do 1946. kada je osnovan Prirodoslovno-matematički fakultet. U početku je osnovan Biološki odjel, koji je imao dva zavoda Botanički i Zoologijski. Godine 1963. osnovan je Zavod za animalnu fiziologiju (tada Zavod za fiziologiju životinja). Biologija se kao znanost, tijekom 20. stoljeća, vrlo brzo razvijala, pa se pojavila potreba za osnivanjem novih zavoda koji bi se bavili biologijom na mikro razini i molekularnoj razini. Zato je 1989. godine osnovan Zavod za molekularnu biologiju a 2010. godine Zavod za mikrobiologiju. 1995. godine Biološki odjel postaje Biološki odsjek s većom samostalnošću unutar Prirodoslovno-matematičkog fakulteta, u odnosu na odjel.
Studiji
Na odsjeku se provode preddiplomski, diplomski, integrirani preddiplomski i diplomski te poslijediplomski sveučilišni studiji.
Integrirani preddiplomski i diplomski studij
===Diplomski studiji === Molekularne biotehnologije i studente pete godine Prirodoslovno-matematičkog fakulteta, diplomskog studijskog programa Molekularne biologije)
Doktorski studij
Poslijediplomski doktorski studij traje tri godine i vrednuje se sa 180 ECTS bodova, koji se ostvaruju putem upisanih kolegija, znanstvenih aktivnosti vezanih uz izradu doktorske disertacije i izbornih aktivnosti (sudjelovanje na znanstvenim skupovima, radionicama i usavršavanjima, znanstvena produkcija, sudjelovanje u nastavi na Sveučilištu i dr.). Doktorska disertacija može biti napisana u obliku monografije ili prema tzv. Skandinavskom modelu, u kojemu središnji dio disertacije čine barem tri znanstvena rada koji čine zajedničku cjelinu. Moraju biti objavljeni u časopisima s međunarodnom recenzijom, od čega dva rada moraju biti u časopisima koje citira baza SCI. Doktorand mora bit prvi autor u najmanje dva, te mora imati suglasnost koautora za korištenje u disertaciji.
Trzin
Trzin (njemački: Tersain) je grad u Sloveniji od 3.874 stanovnika, on je i administrativni centar istoimene malene Općine Trzin.
Geografske karakteristike
Trzin leži u Ljubljanskoj kotlini pored Domžala, udaljen desetak km od centra Ljubljane, pa je zapravo samo predgrađe slovenske metropole.
Historija
Najstariji sačuvani dokument, u kojem se spominje Terzin potječe iz 1273. to je sudska presuda iz koje se vidi da je tadašnje naselje Direzin bilo feud Teutonskog viteškog reda. Ime naselja se tokom historije često mijenjalo, pa se tako zvao;Trezein, Tersein, Terzzein, Terzeyn (uz brojne međuvarijacije). Gradić je vrlo rano imao neku administrativnu ulogu, pa je 1849. imao nešto kao općinski ured i policijsku stanicu. Kad se od druge polovice 19. vijeka počeo reformirati sistem državne uprave, i Terzin je postao općina i dobio vlastiti općinski ured, koji je egzistirao do njemačke okupacije za Drugog svjetskog rata. Nijemci su općinu ukinuli i priključili je Općini Mengeš. Nakon rata Terzin je sveden na mjesnu zajednicu u okviru Općine Domžale. Nakon provedenog referenduma Trzin je ponovno postao samostalna općina od decembra 1998.
Satanas (film)
Satanas je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1920. u režiji F. W. Murnaua. Po žanru predstavlja kombinaciju historijskog filma i religijske alegorije, a po strukturi je omnibus koji se sastoji od tri dijela smještena u tri različite epohe - drevni Egipat; renesansnu Italiju i Zürich pred izbijanje ruske revolucije 1917. U sve tri priče glavnog negativca - iza čijih likova se nalazi Lucifer - tumači Conrad Veidt. Često se navodi da je Murnau film napravio po uzoru na Griffithov Intolerance. Danas su sačuvani samo fragmenti filma, te se smatra izgubljenim.
Gourdon (Saona i Loara)
Gurdon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 871 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 475 metara (maksimalnoj 518 m, a minimalnoj 288 m).
Daniel Ortega
Jose Daniel Ortega Saavedra (11.11. 1945.-) je novoizabrani predsjednik Nikaragve i vođa Sandističkog fronta nacionalnog oslobođenja (FLSN).
U mladosti se pridružio sandinistima i sudjelovao u kampanji urbane gerile protiv režima predsjednika Anastasia Somoze. Godine 1967. je uhapšen i zatvoren zbog pljačke banke, a sedam godina kasnije zamijenjen za taoce. Godine 1979. je sudjelovao u sandinističkoj revoluciji kojom je oboren Somozin režim i postao vođom revolucionarne hunte koja je počela provoditi socijalističke reforme u Nikaragvi. Godine 1981. je njegov režim postao metom administracije američkog predsjednika Ronalda Reagana i CIA-ine kampanje uz čiju su pomoć obučavani protu-sandinistički kontraši. Godine 1984. je Ortega izabran za predsjednika. Nakon završetka hladnog rata i sovjetske pomoći, Ortega je bio prisiljen ići na nove izbore na kojima je poražen.
Otada je još dva puta pokušavao ponovno doći na vlast, ali mu je to konačno uspjelo nakon izbora 5.11. 2006.
Nikola Peković
Evropa
Karijeru je počeo u podgoričkom Junioru 2001/02, a nastavio ju je u Atlasu 2002-2005, odakle je 2005. došao u Partizan. Sa Partizanom osvojio je titulu prvaka države 2006, 2007 i 2008, Jadransku ligu 2007 i 2008 i Kup Srbije 2008. Proglašen je za MVP-ja fajnal fora Jadranske lige 2008. godine. Iste godine Peković je uvršten u drugi najbolji tim Evrolige vodivši Partizan do četvrtfinala ovog takmičenja gde su crno-beli zaustavljeni od strane španske Taukeramike.
Posle uspešne sezone u Partizanu, karijeru je u leto 2008. nastavio u grčkom Panatinaikosu. Sa grčkim timom potpisao je trogodišnji ugovor vredan 4,5 miliona evra. Sa njima je osvojio Evroligu 2009. godine.
NBA
Na draftu 2008. kao 31. pika odabrali Minesota Timbervulvsi. Mnogi su očekivali da će biti plasiran bolje na draftu, ali zbog njegove situacije sa ugovorom odabran je sa mnogo niže pozicije. Posle dve sezone igranja u Panatinaikosu, 30. juna 2010. objavljeno je da je Peković potpisao trogodišnji ugovor sa Timbervulvsima vredan 13 miliona dolara. Tokom 2011/2012. NBA sezone Peković je posle povrede Darka Miličića postao startni centar Minesote i ostao starter i posle povratka Miličića. Sezonu je završio sa prosečno 13,9 poena i 7,6 skoka za 26,9 minuta po utakmici. U glasanju za igrača koji je najviše napredovao zauzeo je treće mesto iza Rajana Andersona iz Orlando Medžika i Ersana Iljasove iz Milvoki Baksa.
Povratak u Partizan
16. avgusta 2011. Peković se vratio u Partizan za vreme NBA lokauta.
Reprezentacija
right|mini|200px|Nikola Peković u dresu Crne Gore
Crna Gora
Peković je član reprezentacije Crne Gore. Za reprezentaciju je nastupao na Evrobasketu 2011. godine u Litvaniji gde je Crna Gora završila na 21-om mestu od 24 tima. Peković je na tom takmičenju beležio 13 poena i 6,4 skoka po utakmici.
Monteodorisio, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1632 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Epes, Alabama
Epes je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 192 stanovnika.
Žiri (općina)
Geografske karakteristike
Općina Žiri prostire se po obroncima Alpa u centru Slovenije, najvećim dijelom po dolini riječice Poljanska Sora.
Općina je osnovana 1994. na površini od 49.2 km², na kojoj leži 19 naselja.
Općina Žiri bila je poznata i slavna od kraja 1970-ih po tada jedinom jugoslavenskom rudniku urana Žirovski Vrh u istoimenom selu Žirovski Vrh.
Naselja Općine Žiri
Brekovice, Breznica pri Žireh, Goropeke, Izgorje, Jarčja Dolina, Koprivnik, Ledinica, Mrzli Vrh, Opale, Osojnica, Podklanec, Račeva, Ravne pri Žireh, Selo, Sovra, Zabrežnik, Žiri, Žirovski Vrh
Emma Goldman
Emma Goldman (27.6. 1869. - 14.5. 1940.) je američka politička aktivistica, poznata kao jedna od prvih predstavnica anarho-komunizma i feminizma.
Rođena je u carskoj Rusiji, u familiji litvansko-židovskog porijekla, te je godine 1886. emigirirala u SAD. Tamo se priključila anarhističkom pokretu. Zbog svojih stavova je bila proganjana, a godine 1901. uhapšena i osumnjičena za sudjelovanje u atentatu na predsjednika SAD Williama McKinleya. Bila je jedna od prvih žena koja se zalagala za kontracepciju. Godine 1917. je zbog protivljenja ulasku SAD u rat protjerana u Rusiju, gdje je bila svjedokom Oktobarske revolucije. Tamo se razočarala u boljševičku vlast te promijenila svoje stavove, odbacivši svako nasilje osim u samoobrani. Godine 1936. podržavala je republikansku stranu u španskom građanskom ratu te napisala dirljivi nekrolog španskom anarhističkom vođi Buonaventuri Duruttiju.
Biografija
Ema Goldman je rođena u jevrejskoj četvrti malog ruskog grada u današnjoj Litvaniji, 27. juna 1869. Među uspomenama na djetinjstvo jeste i svjedočenje o nasilju nad ženama i djecom, ugnjetavanje seljaka od strane zemljoposjednika, getoizacija Jevreja, koji su često bili prisiljeni da se sele u potrazi za poslom, te beskrajni niz sitnih korumpiranih službenika koji iznuđuju mito od bespomoćnog naroda. Njen porodični život nije bio jednostavan. Svom ocu, koga opisuje kao "noćnu moru svoga djetinjstva", bila je omiljeni povod za česte provale bijesa. Njena majka, koja je umjela da rječito i uvjerljivo govori u ime mladića koje je ruska vojska htjela da regrutuje, bila je emocionalno udaljena od svoje djece i često depresivna.
Sa trinaest godina zajedno sa porodicom seli se u jevrejski geto Sankt Petersburga, gdje je atmosfera bila naelektrisana idejom revolucije. Ruski narodovoljci i nihilisti zapalili su njenu maštu i usadili joj vjeru da se nepravdi može i mora suprotstaviti. Kao gorljiva čitateljka, Emma Goldman je upijala zabranjene romane i političke traktate, a uzor je otkrila u mladim ženama odanim revoluciji. Očajnički je željela da pomogne u stvaranju novog svijeta jednakosti, pravde i porodičnog sklada.
Njen otac nije djelio takvu viziju njene budućnosti, već je bio odlučan da je mladu uda i da je prisili da vodi konvencionalan život. Njegovi napori da joj, sa petnaest godina, osigura vjeridbu, ubrzali su njen bijeg od kuće. Ona i njena starija sestra iz Rusije bježe u Ameriku. Puna optimizma, Emma Goldman dolazi u novu zemlju, za koju je vjerovala da će joj omogućiti bijeg od tradicionalnih prepreka ženskoj slobodi, tako jakih u stvarnom svijetu. Godine 1885. zajedno sa rođacima, naseljava se u jevrejskom getu u Rochesteru, u državi New York. Na žalost, otkrila je da se porodični život u jevrejskom getu Rochestera i mukotrpan rad u fabrici tekstila ne razlikuju bitno od onog što je ostavila za sobom u Rusiji. Tražeći novu slobodu intimnog života u Americi, Emma Goldman se ubrzo zaljubljuje u fabričkog radnika i odlučuje da se uda za njega.
Godine 1886. jedan šokantan politički događaj mjenja joj život. Da bi se suprotstavili brutalnom gušenju štrajka u firmi MekKormik Harvester, radnički i radikalni aktivisti održavaju masovni miting na trgu Haymarket u Čikagu. Eksplodirala je bomba, koja je usmrtila sedam policajaca i ranila mnoge demonstrante u gužvi. Za taj incident je optuženo osam anarhista, sedam na smrt vješanjem i jedan na petnaest godina zatvora. Iako su dokazi na suđenju bili i nepotpuni, četvorica optuženih su pogubljeni (ostali su pomilovani nekoliko godina kasnije). Kada je saznala za političko suđenje i uvjerenja anarhista, odmah je prepoznala sličnosti između njihovih ideja i ideja ruskih populista. Počela je da čita sve što je o anarhizmu mogla pronaći. Svjesno je odlučila da svoj život posveti idealima anarhizma, kako bi dokazala da poruka mučenika sa trga Haymarket nije umrla zajedno sa njima.
Kako se kristališu njene političke ideje, tako nastupaju promjene i u njenom privatnom životu. Prihvativši stigme razvoda, Ema Goldman napušta muža i kreće u novi život, prvo u New Haven, a potom u grad New York. Godinu dana kasnije, živi u komuni sa ostalim ruskim anarhistima, među kojima je i njena prva velika ljubav i doživotni saputnik, Alexander Berkman. Dvadesetogodišnja idealistkinja ubrzo postaje istaknuta članica emigrantske anarhističke zajednice New Yorka.
Ta novonastala stabilnost potkopana je 1892. kada je Henry Clay Frick iz kompanije Carnegie Steel izazvao krvavi sukob sa radnicima tokom štrajka u fabrici Carnegie u Homesteadu, Pennsylvania. Berkman i Goldmanova odlučuju da uzvrate: Berkman odlazi u Homested da ubije Fricka, da bi svijetu pokazao da nasilje izaziva nasilje i da radnici više neće prihvatati brutalnost vlasnika kapitalističkih fabrika. Taj čin je odjeknuo – Berkman je ranio Fricka, ali ga nije ubio. Odslužio je kaznu od četrnaest godina zatvora, ne kao heroj radničke klase, već kao katalizator ponovnog oživljavanja straha od anarhista u čitavoj naciji. Nedovoljni dokazi za saučesništvo pri pokušaju ubistva Fricka spasili su Emmu Goldman od zatvora, no njenu opšte poznatu vezu s Berkmanom štampa je iskoristila i napravila senzacionalistički portret "Crvene Emme", strašnog demona neobuzdane seksualnosti i nasilja.
Emma Goldman proširila je svoj uticaj u Sjedinjenim Američkim Državama preko nacionalne predavačke turneje, održane u ime časopisa. Gotovo 10 godina, od 1908. do 1917, na putovanjima joj je pomagao šarmantni i ekstravagantni menadžer, doktor Ben Reitman. Emma i Ben prokrstarili su zemljom pojavljujući se pred sve brojnijom publikom, koja je željela da zna sve o njenim političkim i društvenim izazovima, cijeneći podršku koju je pružala svim tadašnjim lokalnim radničkim i političkim bitkama. Na primjer, na turneji 1910. godine Emma je govorila 120 puta za 25.000 ljudi, u 37 gradova u 25 država.
Njeni govori su bili raznovrsni i o raznolikim temama. Za nju nije bilo neuobičajeno da jednu večer govori o "posredničkom polu: rasprava o homoseksualnosti”, a sljedeće o "društvenoj vrijednosti moderne drame". Cijeneći književnost i dramu kao moćne pokretače za buđenje društvenih promjena, posebno po pitanju pola i roda, Emma je prihvatila izazov i pokušala da skrene pažnju i obrazuje američku javnost o važnosti moderne evropske i ruske drame. Smatrala je da je obrazovanje proces koji traje čitav život, te da javne škole često iz svog programa isključuju provokativne rasprave koje dovode u pitanje status quo. Kao predstavnica pokreta Savremena škola (Modern School), koji se zalagao za nezavisnost i kreativnost, često je tvrdila da su škole pod pokroviteljstvom države "za dijete isto što i zatvor za optuženika, kasarna za vojnike, mjesta na kojima se koriste sva sredstva da se slomi volja djeteta, te da ga se oblikuje, mijesi i gnječi u nešto sasvim strano sebi samom".
To nije jedina prilika u kojoj se Ema Goldman razilazila s ostalim feministkinjama svoga doba. Kritikovala je i ženski pokret sifražetkinja, koje su tvrdile da je glasanje najbolje sredstvo koje može osigurati jednakost žena, ukazujući na to da pravo glasa neće na pravi način odgovoriti na pitanje oslobođenja žena iz radničke klase, niti će osigurati bolji oblik vladavine.
Emma Goldman je riječito govorila o političkim dimenzijama privatnog života i žene iz kruga sifražetkinja i izvan njega okupljale su se na njenim predavanjima. Posebno je bilo zanimljivo njeno predavanje "Ljubav i brak", u kome je, u odnosu na položaj žene, analizirala i uobličila oslobađajući potencijal slobodne ljubavi nasuprot krutim aspektima bračnog života. Kao anarhistkinja nadala se da će pružiti živi primjer svojih ideala. No, privatno je patila, iscrpljujući se sumnjama da je njen vlastiti ljubavni neuspjeh razlog zbog koga ne zaslužuje da bude glasnica te poruke. Strastvena pisma napisana za vrijeme ljubavne priče sa menadžerom Ben Reitmanom, otkrivaju tamna osjećanja ljubomore, koja su nastala istovremeno sa govorima za govornicom o potrošnom učinku koji posesivnost ima na ljubav. Slično je pisala Benu i o svojoj čežnji za sigurnošću i odmorom, dok je istovremeno postala simbol i nosilac potpune nezavisnosti žene. Njene unutrašnje sumnje i strahovi nagnali su je da napiše Benu da, ako ostane "pokorni rob ljubavi", podnijeće "optužbu pred sudom svog vlastitog razuma".
Njena rječitost o temama iz privatnog života i njegovim vezama sa političkim i društvenim snagama djelimično su ključ njene popularnosti. Osjetivši prijetnju njene anarhističke politike, njene moći uvjeravanja u raspravama o temama koje su često bile smatrane tabuom, policija i lokalne vlasti često su zabranjivali njena predavanja. Posljednjih 18 mjeseci u Americi provela je u zatvoru pod optužbama. Njena najduža zatvorska kazna bila je direktna posljedica organizovanih napora protiv nedobrovoljnog regrutovanja mladića u vojsku. Nekoliko nedelja nakon što je Amerika ušla u Prvi svjetski rat, Emma Goldman i njen stari prijatelj Alexander Berkman pomogli su u organizovanju Lige protiv regrutacije, za obrazovanje i ohrabrivanje prigovarača savjesti. Ranije se Emma Goldman protivila američkoj ekspanziji u špansko-američkom ratu, te je osuđivala britanski imperijalizam u burskom ratu, no patriotska groznica koja je pratila Prvi svjetski rat stvarala je ozbiljnu netolerantnost prema neistomišljenicima, smatrajući takvo protivljenje ratu "jasnom i opasnom prijetnjom" naciji. Osuđeni su na dvije godine zatvora, uz mogućnost deportacije nakon puštanja. Uplašena radničkim pokretom nakon Prvog svjetskog rata i sve češćim bombaškim napadima, Willsonova administracija se organizovala protiv najosjetljivijih i najnaprednijih organizacija. Tek što je puštena iz zatvora 27. septembra 1919., Emmu je ponovo uhapsio mladi J. Edgar Hoover, direktor obavještajne službe Ministarstva pravosuđa. Pišući izvještaj i gradeći parnicu protiv Emme Goldman, Hoover je uvjerio sud da joj oduzmu pravo državljanstva i da je deportuju. Dvadeset prvog decembra 1919. Emma Goldman, Berkman i još 247 radikala rođenih izvan Amerike deportovani su u Sovjetski Savez.
Uz izuzetak kratke predavačke turneje 1934. godine, preostalu 21 godinu života Emma Goldman provela je izvan Amerike. Tokom tog razdoblja živjela je u Rusiji, Švedskoj, Njemačkoj, Francuskoj, Engleskoj, Španiji i Kanadi, ne uspjevajući da pronađe politički "dom" izvan Sjedinjenih Država. Nigdje se nije osjećala sputanijom nego u rodnoj Rusiji. Bila je šokirana bezobzirnom autoritarnošću boljševičkog režima, surovom opresijom nad anarhistima i nepoštovanjem ličnih sloboda. Budući da je bila među prvima koji su glasno s ljevice kritikovali Sovjetski Savez, udaljila se od mnogih svojih sljedbenika u Evropi i Americi. Godine 1920. sastala se sa Lenjinom, koga je ispitivala o nedostatku slobode govora i štampe u Sovjetskoj Rusiji. Izgubivši sve iluzije o smjeru kojim se revolucija kretala, Goldmanova i Berkman najzad napuštaju Rusiju.
Izgnana, lutajući od zemlje do zemlje, Emma se osjećala sputanom i često depresivnom. Tokom 20-ih i 30-ih godina, boreći se za ekonomsko preživljavanje, upuštala se i u raznovrsne književne projekte. Najzahtjevniji proizvod tog razdoblja samoispitivanja je njena dirljiva autobiografija na 1000 stranica, "Živjeći svoj život" (1931).
Emma Goldman imala je 67 godina kada je u julu 1936. izbio Španski građanski rat. Kada su španski saborci zatražili da vodi njihovu englesku propagandnu kampanju, posjećivala je kolektivizirane gradove i farme u Aragonu i Levantu i bila je oduševljena onim što joj se činilo da je početak prve istinske anarhističke revolucije. Poljuljana, ali ne i poražena Frankovim trijumfom, početkom 1939. godine Emma se seli u Kanadu, gdje je posljednje godine svog života posvetila osiguravanju političkog azila za žene i djecu izbjeglice iz Španije, objavljujući članke o zakonskim ograničenjima slobode govora u Kanadi, te vodeći kampanje u ime stranaca radikala kojima prijeti deportacija u fašističke zemlje.
Nakon njene smrti 14. maja 1940., američki doseljenički biro dozvolio je da se njeno tijelo prenese u Sjedinjene Države. Sahranjena je na groblju Waldheim u Čikagu, nedaleko od anarhista s Haymarketa koji su je toliko inspirisali.
Batman Forever
Batman zauvijek (eng. Batman Forever) je fantastični film Joela Schumachera iz 1995., treći iz prvog filmskog serijala o liku Batmana iz stripova DC Comicsa. U glavnim ulogama pojavljuju se Val Kilmer kao Batman, Tommy Lee Jones, Jim Carrey, Nicole Kidman i Chris O'Donnell. Batman zauvijek govori o Batmanu koji pokušava zaustaviti Two-Facea (Jones) i Riddlera u namjeri iscrpljivanja informacija iz svih mozgova u Gotham Cityju. Batman se u ovoj pustolovini udružuje s psihijatricom dr. Chase Meridian (Kidman) i pomoćnikom Robinom.
Radnja
Film počinje s Batmanom koji zaustavlja talačku krizu koju je prouzročio Two-Face, alter ego fizički i emocionalno unakaženog okružnog tužitelja Harveyja Denta. Two-Face pobjegne. Edward Nygma, istraživač u Wayne Enterprises razvija uređaj koji spaja televiziju izravno u ljudski mozak. Bruce Wayne odbije napravu, a Nygma daje otkaz.
Nakon što je upoznao psihijatricu dr. Chase Meridian, Wayne je poziva na dobrotvornu cirkusku priredbu. Two-Face i njegovi pomoćnici upadaju unutra i ubijaju obitelj akrobata, Leteće Graysone. Najmlađi član, Dick, preživljava i spriječi eksploziju bombe koju je postavio Two-Face. Po svom povratku, shvati da mu je Two-Face ubio obitelj i pobjegao. Wayne preuzima odgovornost za Dicka i dopušta mu da ostane na svome imanju. Dick najavi da će ubiti Two-Facea kako bi osvetio obitelj, a nakon što je otkrio Wayneov tajni identitet, počne inzistirati da postane njegov pomoćnik, "Robin".
U međuvremenu, Nygma je postao psihološki opsjednut Wayneom te mu počne ostavljati zagonetke. Odlučuje postati kriminalac po imenu "Riddler" i udružiti se s Two-Faceom. Nygma svojim izumom može čitati i kontrolirati ljudske misli te im ukrasti njihov kvocijent inteligencije. Nygma otkrije Wayneov tajni identitet, a Robin spasi Wayneov život. No, Two-Face i Riddler pronalaze tajnu Batmanovu špilju, unište većinu opreme i ostave zagonetku.
Cascina Aurora, Vercelli
Cascina Aurora je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Batman Forever
Radnja
Riješivši zagonetku, Batman i Robin pronalaze Riddlerovu jazbinu. No, i Robin i Chase Meridian ostaju zarobljeni. Davši Batmanu izbor da spasi jedno od njih dvoje, ovaj pronalazi način kako spasiti oboje. Batman uništi napravu za skupljanje moždanih valova pritom unakazivši Riddlera. U dvoboju do smrti, Two-Face poklekne. Riddlera pošalju u azilij Arkham, a Chase se počne baviti njegovim slučajem. Riddler joj, u svom ludilu, prizna kako je on Batman. Chase se nakon toga susretne s Batmanom vani i kaže mu da je njegova tajna sigurna s njom.
Cascina Aurora, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.