cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protivpešadijska mina
Korišćenje protivpešadijskih mina u raznim konfliktima
1947-1949:  U Grčkoj je za vreme građanskog rata između levičarskih i desničarskih snaga došlo do postavljanja velikog broja mina na svim granicam prema susedima iz razloga da bi sprečili mešanje suseda u njihov rat. Minirane granice su bile prema Turskoj, Bugarskoj, bivšoj Jugoslaviji i Albaniji kao i sa albanske strane je bila minirana od strane Albanaca. U 2011. godini, Grčka je izvestila da je u toku operacija čišćenja kontaminiranih regiona u zapadnoj Grčkoj Makedoniji i Epiru i očišćeno je do tada 525,155m².
1948-2006:  U Egiptu, Libanu, Siriji, Jordanu, Palestini i Izraelu je zbog čestih konflikata Arapa sa Izraelom, onda nekih manjih sukoba između Arapa ili građanskim ratovima unutar svojih država je postavljena velika količina protivpešadijskih mina. Najintezivniji konflikti su bili 1948, 1956, 1967-69, 1970, 1973, 1975-90, 1981-82 i 2006. godine. U Egiptu prema nekim procenama ima oko 22,7 miliona postavljenih mina, računajući i one iz II svetskog rata. Na Golandskoj visoravni je bilo nekoliko ratova, a 1967. godine je bilo umešano više država u taj sukob i to: Egipat, Izrael, Sirija i Jordan, gde je i postavljeno dosta protivpešadijskih mina. Kasniji sukobi 1973. i 1981. godine su samo još više pogoršali situaciju sa postavljanjem novih minskih polja. Veliku opasnost na Golanu izazivaju minska polja koja nisu propisno označena, tako da predstavljaju veliku opasnost po civilno stanovništvo. Procenjuje se da je oko 260.000 mina postavljeno unutar Izraelskih granica prema susedima, pa i na okupiranim teritorijama. U Jordanu je prema nekim izveštajima kontaminirano sa 492 minska polja, sa oko 304.000 mina. Većina ovih polja je postavljena 1967. godine, kao i 1973. godine kada je bio veliki arapsko-izraelski rat. Jordan je 2012. godine izjavio da je završio sa čišćenjem svih poznatih miniranih zona. Liban je kontaminiran posle arapsko-izraelskih ratova 1967. i 1973. godine, kao i unutrašnjim građanskim ratom od 1975 do 1990. godine. Procene o broju mina i minskih polja u Libanu uveliko variraju zbog više grupacija koje su se borile na tim prostorima i to od 150.000 do 360.000 mina. U Siriji su postavljena minska polja od 1973. godine zbog rata sa Izraelom, pa i kasnije zbog čestih konflikata. Takođe je kontaminirana i granica sa Turskom i Jordanom. Prema nekim procenama ima oko 100.000 postavljenih mina duž njenih granica. Uglavnom su ta polja neobeležena i često se dešava da stradaju meštani iz okolnih mesta i pastiri. Na Golanskoj visoravni je postavljeno oko 500.000 mina, a u svrhu odbrambenih taktika i međusobnih konfrotacija Izraela i Sirije. U Palestini je kontaminirano područje od pre rata 1967. godine. Te mine je postavila Jordanska i Britanska vojska za vreme njihovog mandata, a svrha postavljanja je da bi se odložio ili zaustavio već pripreman Izraelski napad na njihovu teritoriju. Nakon okupacije dela bivše teritorije Jordana, Izrael nije ni pokušao da očisti minska polja, a žrtve od mina su isključivo Palestinci, nema podataka da je stradao neki Izraelac od mina.
1948-2008:  U Kolumbiji je u građanskom ratu između vladinih, nevladinih i paravojnih snaga došlo do korišćenja protivpešadijskih mina u građanskom ratu koji je trajao oko 50 godina sa prekidima. Mine su koristile sve strane u sukobu. Neki izveštaji govore da su mine samo korišćene u 1980-tih i 1990-tih godina. Teško je doći do relevantnih dokaza i saznanja kada su počele prvi put da se upotrebljavaju protivpešadijske mine u ovom građanskom ratu. Naročito ako se zna da je zemlja velikim delom ima i nepristupačnih i malo naseljenih područja. Tako da su informacije veoma šture. Prema nekim izveštajima vladine snage su postavile oko 20.000 mina a nevladine oko 150.000 mina na celoj teritoriji Kolumbije.
1950-1953:  U Korejskom ratu između Severne i Južne Koreje je upotrebljena velika količina protivpešadijskih mina i zabeležen je izuzetno veliki procenat stradanja Američkih vojnika i njihovih Saveznika od mina. SAD su koristili mine M16A2 a Južna Koreja je koristila KM16A2 koja je verna kopija ove predhodne. Severna Koreja je koristila POMZ-2 mine SSSR porekla. I danas ima velika količina postavljenih mina na liniji razdvajanja, a prema nekim procenam ima po milion mina sa obe strane granice.
1956-1959:  Turska je kontaminirana protivpešadijskim i protivtenkovskim minama, kao i improvizovanim eksplozivnim napravama (IEDs). Mine su postavljeni u periodu od 1956-1959 na granici sa Sirijom u dužini od 510km, kao i na nekim delovima granice sa Jermenijom, Iranom, Irakom, a kako bi se sprečilo ilegalno prelazaženje granice.
1959-1962:  U Kini su korišćene protivpešadijske mine tokom vojne intervencije na Tibetu. Takođe su korišćene mine u sukobu sa Indijom 1962. godine koji se odvijao na granicama sa Tibetom. Ta minska polja su postavljena u visokim planinama, nenaseljenim i nepristupačnim predelima.
1961:  Na Kubi u jugoistočnom delu zemlje na granici sa okupiranom pomorskom bazom Gvantanamo od strane SAD, i prema izveštajima Monitora vidi se da su sve strane u sukobu postavljali minska polja. Kubanci su početkom 1961 godine postavili oko 70.000 protivpešadijskih mina, kao i protivtenovskih. Tek posle njih su i SAD sa svoje strane postavile minska polja na 18 km dugačkoj liniji razdvajanja. Kuba odbija da ukloni svoja minska polja, sve dok SAD budu držale okupiranu njihovu oblast Gvantanamo. Prema nekim izveštajima do kraja 1999. godine SAD su sa svoje strane uklonili sva minska polja.
1961-2002: U Angoli je od početka borbe za nezavisnost od Portugala, koja je počela sredinom 1961. godine, a kasnije i kroz različite faze građanskog rata upotrebljene su velike količine protivpešadijskih mina. U 1968 godini postojale su neke 3 grupacije koje su se borile za prevlast i to su: FNLA, UNITA i MPLA gde je došlo do korišćenja protivpešadijskih mina. Portugalci su 1970-71 držali još uvek teritoriju Angole gde su postavili velika minska polja duž Zambianske granice u pokušaju da zaustave infiltraciju grupacije MPLA koja se borila za nezavisnost Angole. Kada je 1974. godine došlo do vojnog udara u Portugalu, tako da se Portugal naglo povukao iz Angole, a već sredinom 1975. godine je došlo do novih sukoba i borbe za prevlast, gde je opet došlo do korišćenja protivpešadijskih mina. U ovom ratu bile su umešane i neke regionalnih grupa koje su podržavale SAD, SSSR i Kuba, koja je bila tu kao podrška trupama iz Angole i bilo ih je oko 50.000 vojnika. Prema nekim izveštajima neka minska polja je postavljala i Kubanska vojska, a takođe su obučili i lokalne snage da mogu da rukuju sa minama. Između septembra 1987. i marta 1988. je došlo do jedne velike bitke u zoni Cuito Cuanavale gde je učestvovalo između 3-5.000 trupa iz Južne Afrike gde im je pomagala domaća grupacija UNITA protiv grupacije MPLA i tada su obadve strane postavile minska polja duž linija razdvajanja svojih trupa. U trećem građanskom ratu 1992-94. godine, a zbog nepriznavanja izbornih rezultata poražena strana na izborima UNITA na čelu sa opozicionim liderom Savimbi koji su imali 40% glasova u odnosu na drugu stranu MPLA 49%, je odbila da prihvati izborne rezultate i obnavlja rat gde je došlo do većeg korišćenja protivpešadijskih mina od strane UNITA. Postavljali su mine oko gradova a širina tih pojaseva mina je na nekim mestima bila neverovatno velikih 3 km. U obnovljenom građanskom ratu krajem 1998 do 1999. godine gde je UNITA preuzela vlast ali druga strana nezadovoljna obnavlja rat gde totalno poražava snage UNITA, i u tim teškim borbama je došlo do ponovnog korišćenja protivpešadijskih mina i to od svih zaraćenih strana u sukobu. Sedamdeset šest različitih tipova protivpešadijskih mina su pronađene ili prijavljene u Angoli i to iz 22 zemlje. Ukupan broj žrtava u Angoli je nepoznat, mada procene se kreću od 23.000 pa do 80.000 stradalih.
1962:  U pograničnom ratu između Indije i Kine došlo je do obostranog korišćenja veće količine protivpešadijskih mina u graničnim pojasevima tih zemalja. Ta minska polja su postavljena u visokim planinama, nenaseljenim i nepristupačnim predelima Tibeta.
1962-2000:  U građanskom ratu za nezavisnost Eritreje i njenog odvajanja od Etiopije korišćena je velika količina protivpešadijskih mina. Eritreja nikada nije proizvodila protivpešadijske mine, nego je u toj borbi za nezavisnost upadala u skladišta Etiopskih snaga i koristila je njihove mine, a i uvezli su veliku količinu različitih vrsta mina iz celog sveta. U tom građanskom ratu postavljeno je preko 2 do 4 miliona mina, a sa velikom sigurnošću se može reći da je od strane oružanih snaga Etiopije na čelu sa generalom Mengistua i EPLF, postavljeno oko 2 miliona mina, a procenjuje se da ima i preko 3 miliona nekih drugih neeksplodiranih ubojnih sredstava (NUS). Zbog dugotrajnog unutrašnjeg rata u Etiopiji, a i zbog čestih sukoba sa susednim zemljama Sudanom 1977-1980, onda Somalijom 1997-1998, kao i Eritreje 1998-2000. godine nemoguće je utvrditi koliko je upotrebljeno mina. Između 1977. i 1994. godine više od polovine od procenjenih dva miliona mina postavljenih u Eritreji su uklonjeni. Oko pedeset različitih protivpešadijski mina iz preko dvanaest zemalja je identifikovano u Eritreji i to:
1963-2006:  U Gvineji Bisao je započeo dugotrajni desetogodišnji građanski rat zbog nezavisnosti od Portugala koji je trajao sve do 1974. godine, gde su se koristile protivpešadijske mine. Protivpešadijske mine su postavljane od samog početka građanskog rata i borbe za nezavisnost, a posle toga predsednici su se smenjivali kao na traci, vojni pučevi su bili popularni tako da je i građanski rat potrajao dugo. Sve vreme građanskog rata korišćene su protivpešadijske mine, i sve strane u ovom sukobu su ih upotrebljavale. Afrička partija za nezavisnost Gvineje Bisao i Kape Verde (PAIGC), je priznao proizvodnju PMD-6 BOKS mina, ali su prestali sa proizvodnjom mina nakon dobijanja nezavisnosti od Portugalije. Portugalska strategija je bila odbrana strateških pozicija svojih trupa, važnih saobraćajnica i mostova, i da time spreči PAIGC da priđu njihovim trupama ili da unište mostove. Portugalska vojska se služila nekim trikovima i često su stvarali "Lažna minska polja" sa bodljikavom žicom i vidnim znakovima "opasne mine", da bi osujetili borce PAIGC da ih iznenade.
1964-1975:  U Omanu u građanskom ratu su korišćene protivpešadijske mine i to u regionu Dhofar na jugu zemlje, zbog unutrašnjeg sukoba između vlade i separatističke grupe „komunistički Narodni front za oslobođenje Omana i zaliva. Takođe ima i dva minska polja duž granice sa Jemenom.
1964-1992:  U Mozambiku je 1964. godine počela borba za nezavisnost od Portugalije i ta borba je trajala sve do 1974. kada su i dobili nezavisnost. Prema zvaničnim podacima u ovim sukobima protivpešadijske mine su počele da se koriste od oktobra 1965. godine, a mine su koristile sve sukobljene strane. Posle dobijanja nezavisnosti je počeo građanski rat, koji je sa prekidima trajao sve do 1992. godine, i sve vreme građanskog rata su korišćene protivpešadijske mine. U Mozambiku je indetifikovano oko 1100 minskih polja koje pokrivaju 22km², i to: u Gazi, Inhambane, Manica, Maputo, Sofala, i Tete pokrajina. Do kraja 2013. godine očićen je ogroman deo teritorije, a ostalo je još 5,38km2 da se očisti u četiri provincije: Inhambane, Manica, Sofala, a Tete. Daleko najveća kontaminacija od mina (3,4km²) je u pokrajini Sofala.
1967-1970:  U Nigeriji su u građanskom ratu koršćene protivpešadijske mine, prema procenama nije upotrebljena velika količina mina.
1968-1991:  U Češkoj je u vreme hladnog rata i sukoba Varšavskog i NATO pakta su u bazama koje su bile okupirane od strane od strane Sovjetskih trupa ostavile posle povlačenja veliku količinu mina, nešto od toga u skladištima, a skladišta su bila opasana minskim poljima. Takođe ima još ostataka mina i iz II svetskog rata.
1969-1992:  U Zimbabveu to jest u bivšoj Rodeziji je došlo do upotrebe protivpešadijskih mina, a prvi incidenti su bili usmereni protiv Rodezijskih snaga, ubivši jednog Rodezijskog vojnika. Od decembar 1972 do januara 1980. godine, kada je rat završio, bilo je 2.405 incidenata, što je rezultiralo sa 632 poginula i 4.410 povređene osobe. Zimbabve je prijavio da je preostala kontaminacija minama na površini od gotovo 209km², što obuhvata pet minskih područja i to: Musengezi da Rwenya, Sango Karaula da Crooks Corner, Rusitu da Muzite Mission, Sheba Forest Beacon Hill, i Burma Valley. Tu su još tri sumnjiva područja: Lusulu, Mukumbura i Rushinga.
1970-1978:  U Čileu je za vreme vladavine Pinočea došlo do spora sa nekim susednim zemljama a jedan od konflikta koji se desio  sa Bolivijom oko spornog dela teritorije i  postavljene protivpešadijske mine od strane Čileanske vojske u pograničnom pojasu, a naročito je to izraženo između 2 grada Todos los Santos i Salar of Ayuni, gde je postavljeno oko 80.000 mina na oko 10.000 km² između ta 2 grada. Neka od minskih polja nalaze se na severu na čak 5.000m nadmorske visine i veoma je nepristupačan teren što otežava njihovo čišćenje. Na tom spornom delu teritorije postavljeno je 42 minska polja sa 23.000 do 197.000 protivpešadijskih mina. Sem ove oblasti postoji još kontaminiranih područja, a prema podacima Ministarstva odbrane Bolivije, postoji još petnaest zagađenih područja koje pokrivaju 3.158.100m². Pogođeno područje može biti veće površine jer vlasti Bolivije nisu mogle tačno da odrede veličinu ovih miniranih polja. Kontaminirana područja nalaze se u blizini jezera i planinskih prevoja, u oblastima koje nisu blizu većih naseljenih mesta, a nalaze se na područjima u blizini Khasiri, Chungara, Tambo Quemado, Pisiga i Khasiri. Bolivija je izvestila da lokalno stanovništvo zna za postojanje minskih polja i izbegava ulazak u njih.
1973-2006:  U Čadu je usled Libijske invazije od 1973. godine a i kasnije posle njenog povlačenja je ostalo je kontaminirano 417 oblasti na površini od 1.081 km² teritorije, gde direktno utiče na život i bezbednost ljudi, a najviše su kontaminirani pašnjaci, poljoprivredno zemljište, putevi i drugo. Takođe je tokom 30 godina unutrašnjih sukoba dovelo do toga da je korišćenja velika količina protivpešadijskih mina. Najviše je pogođen sever zemlje sa ovim minama. U Čadu je 13. Aprila 2006 godine u međusobnom obračunu vladinih i pobunjeničkih snaga iz razloga sprečavanja daljih nemira postavljena veća količina protivpešadijskih mina oko glavnog grada Ndžamena, a posebno je to istaknuto na severu i severoistočnom delu grada.
1974:  Na Kipru je došlo do sukoba Turskih snaga i Kiparskih Grka gde su položene na hiljade mina u blizini tampon zone, gde je korišćeno osam vrsta mina. Ima 78 minskih polja unutar tampon zone sa strane Grka i 26 minskih polja od strane Turskih snaga, a procene neke su da su Kiparski Grci postavili oko 17.000 mina, a Turske snage su postavile 26000 mina. Kipar je u svojim skladištima zadržao 1.000 mina za obuku vojske i istraživačke svrhe. Ovaj broj mina nije menjan od 2003. do 2010. godine, a od 2010. godine Kipar je odlučio da smanji broj na ukupno 500 mina.
1974-1985:  U Kini su postavljana minska polja na granici sa Vijetnamom, Indijom i Rusijom. Procene govore da ima oko 10 miliona postavljenih mina. Te mine su postavljene u visokim planinskim i nenaseljenim predelima, tako da nije prijavljen neki veliki broj žrtava. Kina je sprovela veliku akciju čišćenja mina od 1992 do 1999. godine.
1975:  U Peruu su u konfliktu sa Čileom u prigraničnom području minirano je oko 800 hektara zemljišta unutar teritorije Perua od strane Čileanskih snaga, u blizini veoma važnog turističkog grada Junin de los Andes. Prve godine posle sukoba je bilo 15 poginulih od mina i oko 200 povređenih. Prema nekim procenama oko 1 milion mina je postavljeno tokom tih godina, na celoj teritoriji Perua.
1975-1991:  U Mauritaniji i Zapadnoj Sahari je tokom konflikta sa Marokom postavljene su protivpešadijske mine a najvećim delom u periodu od 1975-1978. godine. U Mauritaniji sem mina koje su postavljene tokom ovih sukoba, postoje i mine iz sukoba još i iz II svetskog rata, a prema nekim procenama ima oko 10.000 mina, dok ukupan broj mina procenjen je u rasponu od 200.000 do 10.000.000 mina koje treba očistiti. Pronađeno je 35 različitih vrsta mina iz 12 država. Pronađeno je ukupno 65 sumnjivih opasnih kontaminiranih područja, koje pokrivaju 76km² i utiču na 60 zajednica. Većina minskih polja su očišćena još pre stupanja na snagu Sporazuma o zabrani mina, gde su prilikom čišćenja korišćeni svi vojni i međunarodni standardi. Prema jednom od izveštaja iz decembra 2013. godine, u Mauritaniji je ostalo nešto više od 8 km² da se očisti. Dok u Maroku su korišćenje mine pre svega na bedemu (defanzivni zemljani zid), a on je izgrađen od 1982. do 1987. godine u severozapadnom delu Zapadne Sahare. Njegova kontaminacija je u velikoj meri rezultat sukoba između Snaga Rojal Marokanske Armije (RMA) i Polisario odbrambenih snaga Zapadne Sahare. Maroko je neverovatno mnogo postavio minskih polja, a ceni se da je ukupno 120,000km² površine kontaminirano. A takođe i Polisario trupe su postavljali minska polja i to: Bir Anzarane, Douiek, Gerret Auchfaght, Gor Lbard, Gor Zalagat, Hagounia, Idiria, Imlili, Itgui, i Tarf Mhkinza i Glibat Jadiane. Marokanska vojska je 2007. godine pokrenula sveobuhvatnu akciju čišćenja kontaminiranih područja sa 10.000 deminera, iako su samo 400 detektora imali na raspolaganju u tom trenutku. Uz povremene prekide do kraja 2013. godine je očišćeno tek oko 3.928km².
1976-1980:  U Tunisu je došlo do postavljanja protivpešadijskih mina posebno je kontaminirano područje je na jugu i jugoistoku zemlje duž granice s Libijom koje obuhvata devet minskih polja koja sadrže ukupno 3.526 protivpešadijskih mina i 1.530 protivtenkovske mina.
1977-1980:  U Etiopiji je postavljene protivpešadijske mine zbog iznenadnog napada i brzog prodora Sudanske vojske u Ogaden regionu. Regioni koji su najviše pogođene ovim sukobima su: Tigrai, Afar, Amhara, Gamela, Oromia i Beni-Shangul, severni region Shevar, Džibuti i Avash, Ogaden regija, duž granice sa Somalijom i zapadna oblast oko Velega i Arosa. Procene o broju mina variraju od 500.000 mina, pa sve do čak 4 miliona mina. Više od dvadeset vrsta mina je identifikovano iz sedam zemalja.
1977-2005:  U Somaliji protivpešadijske mine su prvi put upotrebljene tokom rata 1977-78 između vladinih trupa Mohamed Siiad Barre iz Somalije i Mengistu Haile Marijam iz Etiopije. Između 1981. i 1991. godine, somalijska milicija opozicije se borila da zbaci režimsku diktaturu Siiad Barre. Ova milicija je napadala iz Etiopije, pa je zbog toga Somalijska vojska koristila mine intenzivno duž granice sa Etiopijom. Procena je da je skoro 70% svih mina u Somaliji se nalaze u 70-96 minskih polja duž granice sa Etiopiji. Između 1988. i 1991. godine, somalijski Nacionalni pokret (ASL) napao je severne gradove Hargeisa i Burao i okolna sela. Procenjeno je da su između 400.000 i 800.000 mina koristili u ovom periodu. Sto hiljada mina je prijavljeno da su koristili u gradu Hargeisa. Somalijski Nacionalni pokret takođe je koristio mine duž mostova i pristupnih puteva, pa do vojnih kasarni. Upotreba mina se nastavila i nakon pada Siiad Barre od strane svih frakcija koji su se borili za vlast u Somaliji. Godine 1992. teritorija u dužini od 5 kilometara od Bur Dhubo-Kandhadere je minirana, a mine su intenzivno koristili u Kismaio, dolini reke Juba i duž reke Shebelle kod Beled Vein, onda područje između Galkaio, Dusa Mareb i primorski grad Obbia je takođe miniran. U 2004. godini, upotreba mina je prijavljena u nekoliko regionalnih sukoba, i to: u Jilib i Barave, milicije iz Shiikhaal klana navodno je postavila mine posle sukobljavanja sa rivalskom frakcijom Air grupom. U septembru 2004. godine, mine su navodno koristili u sukobima između Somalijskog Patriotskog Pokreta (SPM) i Jubba Vallei Alijanse (JVA) u donjem Jubba regionu u blizini grada Kismaio. Sukobi i korišćenje mina nastavilo se u raznim delovima Somalije i u 2005. godini.
1978: U Čileu je vojska postavila veliki broj mina na granici sa Argentinom tokom konflikta koji je skoro doveo do rata, a nikakvih informacija nema da je to isto uradila i Argentina.
1978-1987: Libija je u ratu sa Čadom postavljala mine za odbranu važnih lokacija i vojnih baza na svojim granicama.
1978-2006:  Na Filipinima u građanskom ratu je došlo do korišćenja protivpešadijskih mina. Sve sukobljene strane su koristile protivpešadijske mine, a 20 provincija je kontaminirano. Sem vladinih snaga, još najmanje četiri nevladinih trupa (NSAGs) su koristili mine, uključujući i nove narodne armije (NPA), Moro islamski oslobodilački front (MILF), Moro Nacionalnog oslobodilačkog fronta (MNLF), i Abu Saiiaf Grupe (ASG).
1979:  U Ugandi se pojavljuje samo mali broj protivpešadijskih mina koje su se koristile pre 1990. godine, što je dovelo do stradanja nekoliko žrtava od mina. Bilo je samo nekoliko incidenata ili povreda u bivšim zonama sukoba u središnjoj Ugandi i u regiji Zapadnog Nila, što ukazuje na to da nema mnogo mina koje su korišćene u ovom sukobu.
1979-1989:  U Avganistanu su Sovjetske trupe postavile veliku količinu protivpešadijskih mina naročito u brdovitim i planinskim delovima, gde su im velike probleme pravili mudžahedini. Ipak i pored namenskog postavljanja ovih mina najveći broj žrtava su bili civili. Mine su još postavljali radi odbrane svojih vojnih baza, onda za odbranu nekih strateških tačaka, onda na periferiji gradova, da bi se sprečilo ubacivanje mudžahedina da ulaze u grad i da prave diverzije. Mine su takođe postavljale vladine i nevladine snage Avganistana pa sem SSSR mina bilo je tu i iz Irana, Pakistana i drugih zemalja. Protivpešadijske mine su se takođe koristile i u prigraničnim delovima susednih zemalja kao na primer Pakistanu, a postavljene su iz razloga da ne bi neke od nevladinih grupa ili mudžahedini prelazili granicu i time sprečavali prenošenje nestabilnosti iz Avganistana u Pakistana.
1979-1990:  U Kostarici je na severnoj granici sa Nikaragvom postavljena minska polja od strane grupa boraca u građanskom ratu koji je bio zahvatio Nikaragvu u tom periodu, te mine su postavljene u graničnom pojasu u sektoru Los Chiles, Pocosol, Upala i La Cruz. Prema nekim procenam tu ima oko 5000 mina. Pri čišenju kontaminiranog terena pronađene su tipovi mina i to: PP-Mi-Sr II (bivša Čehoslovačka); M14 (SAD), PMD-6 (bivši Sovjetski Savez). Kostarika nije koristila protivpešadijske mine, nema ih u svojim skladištima.
1979-1992:  U Nikaragvi, Hondurasu i El Salvadoru su korišćene protivpešadijske mine tokom građanskog rata, koji započeo kada su levičari došli na vlast, a zbog neslaganja velikih sila protivnika levičarskog režima i uz veliku podršku SAD i naoružanih grupa koje su se ubacivale iz Hondurasa. Na graničnim pojasevima prema El Salvadoru i Nikaragvi su postavljene mine. Te mine nije postavila vojska nego naoružane grupe koje su bile stacionirane u južnom Hondurasu i koje su se borile protiv režima u Nikaragvi i El Salvadoru i zbog svoje zaštite postavljali su mine unutar teritorije u prigraničnom pojasu sa tim zemljama. El Salvadorska vojska ih je koristila u periodu od 1980-1992. godine radi odbrane svojih vojnih baza od naoružanih gerilaca Fronta Farabundo Marti, a prema nekim izveštajima procenjeno je da ima u 19 oblasti sa preko 20.000 protivpešadijskih mina koje obuhvataju 425 minska polja, koje pokrivaju površinu od 436 km². Najviše gusto kontaminirani delovi teritorije protivpešadijskim minama bili su vulkanska područja Guazapa i San Miguel. Nema sveobuhvatne procene broja žrtava mina iz građanskog rata, mada je najmanje 75.000 ljudi ubijeno. Veliki broj ljudi je stradao od protivpešadijskih mina, a naročito je to bilo izraženo od 1986. godine, gde je mesečno stradalo između 80 i 150 osoba. U završnoj godini rata najmanje 576 ljudi je povređeno od mina i neeksplodiranih naprava u 107 odvojenih incidenata. U Nikaragvi je procenjeno da ima oko 120.000 mina koje su korišćene tokom 1980-tih godina, a najmasovnija upotreba je bila 1984. godine. Najveća minska polja su duž granice sa Hondurasom, gde je minirano oko dve trećine te granice. Mine koje su se koristile bile su uglavnom američke, čehoslovačke i sovjetske proizvodnje, kao i domaće priručne mine koje su brzo propadale i bile neaktivne posle nekog kraćeg perioda, zbog tropske klime i velike vlažnosti.
1980-1988:  U Iranu za vreme rata sa Irakom postavljena je velika količina mina na granici u pet pokrajina, a prema nekim procenama ima oko 16 miliona mina na 4 milona hektara zemljišta. Deminiranje se vrši na više načina: ručno i mašinskim putem. Iran je konstruisao i napravio vozilo bez ljudske posade, daljinsko upravljanje vozilom, koje može da izdrži minu od 10 kg, a da se to vozilo ne ošteti od eksplozije.
1980-2003:  U Iraku je bilo više sukoba sa drugim zemljama kao i neki unutrašnji sukobi koji su doprineli da se postavi veliki broj protivpešadijskih mina. Jedan od tih sukoba bio je sa Iranom od 1980 do 1988. godine, gde je u graničnom pojasu postavljena velika količina protivpešadijskih mina. Drugi sukob je bio zalivski rat gde se očekivao udar iz Kuvajta pa su na granici sa Kuvajtom postavljena minska polja. U drugom ratu sa NATO snagama je opet na Kuvajtskoj granici došlo do postavljanja mina. Procene su da u Iraku ima oko 12 miliona protivpešadijskih mina.
1982: Na Foklandskim ostrvima je za vreme oružanog sukoba između Velike Britanije i Argentine 1982. godine je došlo postavljanja mnogo hiljada protivpešadijskih mina. Prema jednom izveštaju procenjeno je da je ukupan broj protivpešadijskih mina negde oko 20-30.000, koji su postavljeni u 113 područja koje obuhvataju površinu od 13 km², a tipovi mina koje su postavljeni su: Argentinske (FMK-1, FMK-3, AT); Španske (EKSPAL  P-4-B); Italijanske (SB-33); Izraelske (No.4, SB-33). Tokom godina bilo je brojnih slučajeva u kojima su civili namerno ili nenamerno ušli u minsko polje. Ministarstvo odbrane UK je prijavilo da je ukupno šest meštana stradalo od mina, kao i 15 stranih turista i ribara. Takođe je od mina stradalo šest vojnika prilikom čišćenja i obeležavanja minskih polja u 1982. godini, a još dvoje su ranjeni u 1983. godini.
1984-1999:  U Turskoj mine su postavljene od strane vladinih snaga tokom sukoba sa Kurdistanskom radničkom strankom (Partiya Karkerên Kurdistan, PKK) na jugoistoku zemlje.
1985-1991:  U Južnoafričkoj Republici su tokom građanskog rata korišćene protivpešadijske mine od strane Afrički nacionalni kongres (ANC), koji je sproveo niskog intenziteta gerilsku kampanju i otvorio je novi front u ruralnim područjima postavljanjem mina na putevima i stazama u blizini farmi. Istraživanje Instituta za strateške studije na Univerzitetu u Pretoriji je otkrilo da 90% mine koje je postavio ANC je došlo u ruralnim područjima.
1986-1992:  U Surinami prilikom unutrašnjeg konflikta korišćene su protivpešadijske mine u manjem obimu. Procenjeno je da je postavljeno oko 1000 mina.
1987-2010:  U Ugandi je u više navrata došlo do korišćenja protivpešadijskih mina. Od 1987 do 1990, takođe i 1997 do 2001, kao i 2008 do 2010. godine je dolazilo do povremenih borbi vladinih snaga sa nekoliko nevladinih grupa, a jedna od jačih grupa je bila grupa Zapadnog Nila Bank koje podržavaju Sudan i Demokratska Republika Kongo (DRC). Druga grupa je bila Lords Resistance Army (LRA) i treća grupa je savezničke demokratske snage (ADF), podržane od predhodne vlade Mobutua od 1997. godine, kao i od 1998. godine podržane od strane Kabile. Sve strane u ovim sukobima su koristile protivpešadijske mine, a naročito je to izraženo u severnom delu zemlje uglavnom u okruzima Gulu i Kitgum, zatim u regionu zapadnog Nila i na području planine Rwenzori. U Ugandi je prema nekim izveštajima ostalo još kontaminirano nekoliko područja i to: ukupno ima 46 minskih polja koje pokrivaju 1,6 km² u okruzima Kasese, Bundibugyo i Maracha (u zapadnoj Ugandi), onda u Agora, Lamwo i Ngomoromo (u Kitgum i Lamwo okrugu) u severnoj Ugandi, prema granici sa Južnim Sudanom. Uganda je u svom izveštaju od 2004. godine prijavila zadržavanje 1.764 protivpešadijske mine Type 72 za potrebe obuke svoje vojske.
1988-1994:  Na Nagorno-Karabahu u sukobu Jermenije i Azerbejdžana oko sporne teritorije, procenjeno je da ima postavljenih oko 100.000 protivpešadijskih mina, a kontaminacija zahvata preko 150 miliona kvadratnih metara miniranih područja koje čine oko 460 minskih polja. Veći deo minirane teritorije je poljoprivredno zemljište. Sve strane u sukobu su koristile protivpešadijske mine, a Jermenski ministar odbrane Harutiunian je priznao da su mine bile korišćene u većem obimu i postavljane na haotičan način bez reda i rasporeda mina, tako da to izuzetno mnogo otežava čišćenje. Minska polja skoro uopšte nisu obeležena gde je identifikovano 102 kontaminirane lokacije na više od 321km² u pet okruga koje se graniče sa Azerbejdžanom. Trupe koje su učestvovale u ovom konfliktu najčešće su koristile uglavnom mine Sovjetskog porekla i to tipove: PMN-2, MON-50, MON-90, PMD i OZM-72 i Italijanske TC-50.
1989-1997:  U Liberiji su tokom građanskog rata korišćene protivpešadijske mine, ali od nevladinih trupa, i nema poznatih miniranih polja, nego su se mine nasumično postavljale.
1990:  U Alžiru u građanskom ratu 1990-tih godina pošto je vojska sprečila posle prvih višestranačkih izbora islamističku partiju da preuzmu vlast, dolazi do velikih nemira i početka građanskog rata u kojoj se grupa GIA (Grupa Islamske Armije) borila protiv kolonizacije Francuske i Alžirske vlasti, koja je bila profrancuska. U tom građanskom ratu je pobijeno više od 100.000 civila. Veliki broj stradalih civila je nastradao i od protivpešadijskih mina naročito u regionu Ouled Allel i mestu Oran, a to je popularno turističko mesto u Alžiru i voz koji je vozio do tog mesta je dobio nadimak voz smrti zbog čestih stradanja civila. Alžir je procenio da je više od 10 miliona protivpešadijskih mina postavljeno, na 1m² je bilo oko 3 mine što proizilazi da su veoma gusto napravljena minska polja.
1990-1991:  U Iraku i Kuvajtu tokom zalivskog rata su Iračke snage postavile nekoliko miliona mina na granici te dve zemlje, radi sprečavanja invazije NATO snaga na Irak. Procene su neke da je oko 5 do 10 miliona mina postavljeno, gde je prilikom čišćenja minskih polja bilo angažovano oko 4000 osoba iz nekoliko zemalja, a 84 njih je izgubilo život, a 200 je povređeno. Oko 1700 civila je do 1995. godine stradalo od mina. Kuvajt je 1995. godine objavio da je očistio sa svoje teritorije oko 7 miliona mina.
1990-1994:  U Ruandi je u građanskom ratu između etničkih grupa došlo do korišćenja protivpešadijskih mina. Prema nekim procenama oko 50.000 mina je bilo postavljeno u tom međusobnom sukobu. Mine su postavljeni od strane vladinih snaga Ruandu, naročito oko Ruhengeri i Biumba. Minska polja su postavljali na severu zemlje duž granice sa Ugandom. Najteža koncentracija minskih polja je u severnom i severoistočnom delu zemlje u ruralnim oblastima, kao što su farme, putevi, staze za pešake, polja, onda plantaže čaja severno od Kigali i delova Nacionalnog parka Kagera. Na obuku za čišćenje kontaminiranog područja od mina je otišlo na trogodišnju obuku 180 vojnika u Keniju i zvanično 2 Decembra 2009 je očišćena teritorija Ruande od svih zaostalih mina. 1990-1996:  U Nigeru su tokom građanskog rata korišćene protivpešadijske mine. Sve strane u sukobu su koristile mine. Vojska ih je koristila na krajnjem severu zbog pobune jednog plemena Tuarega. Prema nekim izveštajima u Nigeru ima mina i iz II svetskog rata.
1991-1994:  U Džibutiju u građanskom ratu korišćene su mine od strane vladinih trupa i protivničkih snaga i to oko vojnih položaja i na nekim pristupnim putevima. Ukupan broj žrtava u Džibutiju nije poznat, do sada je identifikovano 85 žrtava od mina u periodu od 1999 do 2012. godine, od čega je 23 poginulih i 55 povređenih; ne zna se da li su ostalih sedam žrtava preživeli.
1991-1995:  U Hrvatskoj je tokom ratnih sukoba postavljena velika količina protivpešadijskih mina. Procenjuje se da ih ima oko 1.2 miliona mina na oko 6.000 km², koji utiču na 920.000 stanovnika, a to je jedna petina ukupnog broja stanovništva. Naročito ih ima u Baranji, Posavini, Baniji, Lici i Dalmaciji. Jedan deo mina je postavljen i prema Mađarskoj granici a najviše je konaminirano u opštini opština Matti Kelked. Pošto su mine bile uz samu granicu a ne duboko u teritoriji Mađarske, smatra se da su greškom postavile Hrvatske snage. Gustina postavljanja mina je bila od nekoliko centimetara, do nekoliko metara. Vrste protivpešadijskih mina koje su pronađene unutar Mađarske teritorije su: PMR-2, PMR-2A i OMSZ-2. Od ukupnog broja nagaznih mina na teritoriji cele Hrvatske su oko 75% protivpešadijske mine. Pronađeno je 14 vrsta mina u 5.780 poznatih miniranih oblasti. U maju 2014. godine u jednom od izveštaja Hrvatske ostalo je još 610km² u 88 opština za čišćenje od mina, pri civilnim delovima terena, kao i 32,4km² na vojnim lokacijama i poligonima za obuku. Ukupno 1978 žrtava od protivpešadijskih mina do kraja 2013. godine, a od toga broja 511 njih je sa smrtnim ishodom, dok je 1436 povređenih i 31 osoba se vodi kao nepoznato od čega su stradali.
1991-1998:  U Senegalu je u prvim nemirima građanskog rata došlo do korišćenja protivpešadijskih mina između vojske Senegala i nevladinih oružanih grupa, Pokreta demokratskih snaga na Casamance (Mouvement des snage Democratikues de Casamance, MFDC). A u februaru 1993. godine, kada su bili predsednički i parlamentarni izbori, nevladine trupe su pomoću mina pokušavali da spreče ljude da idu na birališta i da glasaju u mestu Casamance. Kontaminirana područja nalaze se u regionu Casamance između Gambije na severu i Gvineje Bisao na jugu. Velikih razmera postavljanja mina od strane MFDC počela je u avgustu 1997. godine. Mine su koristili kao sredstvo terora i zastrašivanja, a njeni ekstremisti su želeli da pojačaju borbu po svaku cenu. MFDC nevladine snage su priznali da su koristili mine u novembru 1997. godine, a obećali su da to neće činiti više.
1991-1999:  Bivša Jugoslavija je početkom raspada države 1991. godine na delu teritorije Crne Gore prema granici sa Albanijom je postavila protivpešadijske mine u dužini od oko 81 km. Kasnije za vreme NATO kampanje 1999. godine ponovo su minirana i utvrđena minska polja u graničnom pojasu prema Albaniji, ali ovoga puta i sa teritorije Kosova. Mine koje su pronađene bile su do 400 metara unutar svoje teritorije. One su trebale da zaštite od invazije i brzih prodora pešadijskih jedinica. Tipovi mina koji su pronađeni su: PMA-1, PMA-2, PMR i TMA-5.
1991-2001:  U Tadžikistanu je došlo do upotrebe protivpešadijskih mina u periodu od 1991-1998. godine na granicama sa Avganistanom i Uzbekistanom zbog unutrašnjih sukoba u tim zemljama i zbog straha da se ne prenesu ti nemiri i u Tadžikistan. Sve strane u sukobu su koristili mine. Takođe su mine korišćene i u centralnim delovima zemlje zbog građanskog rata u zemlji u periodu od 1992-1997. godine. Najnovija upotreba mina na teritoriji Tadžikistana dogodila u 2000-2001.godini, kada su Ruske i Uzbekistanske snage stavljale mine na raznim lokacijama unutar granica Tadžikistana. U Tadžikistanu je identifikovala 607 miniranih područja koja pokrivaju površinu od približno 8,57 km² i sadrže više od 260.000 protivpešadijskih mina. Minirana područja nisu generalno dobro obeležena. Glavna područja kontaminirana minama su centralna regija Tavildara, Garm dolina, Khalaikhum, onda granica sa Avganistanom, takođe minirani su i glavni putevi i autoputevi.
1992-1994:  U sukobu Gruzije i Abhazije došlo je do intenzivnog korišćenja protivpešadijskih mina gde su obadve strane to koristili u odbranu svojih teritorija i trupa. Gruzijska vojska je većinu mina postavio u Ochamchira i Sukhumi okrugu, dok su Abhazijske snage većinu mina postavila u Gali okrugu. Na teritoriji Abhazije površina koja je kontaminirana je oko 15 km² u 336 miniranih lokacija. Do kraja 2011. godine očišćena su sva minska polja. Od 1992 pa do 2014. godine bilo je ukupno 706 žrtava (158 ubijeno, a 558 je nastradalo), a od toga je bilo nešto više od 400 stradalih civila.
1992-1995:  U Bosni i Hercegovini je početkom sukoba bilo između 3 i 6 miliona mina. Ne postoje pouzdani podaci, ali se sa sigurnošću može reći da je bilo najmanje 3 miliona mina, a i da je jedan veliki deo uvežen tokom rata. Tokom ovog perioda, skoro tri miliona ljudi je raseljeno a oko 250.000 je prijavljeno da su mrtvi ili nestali, dok je oko 170.000 ranjeno. BiH je najviše kontaminirana minama u Evropi. Većina minskih polja se nalazila duž međuentitetskih linija razgraničenja u dužini od 1100 km i širini do 4 km. Do 2. februara 2001. godine zabeleženo je 18.145 minskih polja, međutim tadašnje procene govore da je možda broj i veći od 30.000. Većina minskih polja su u "Zoni razdvajanja" između suprotstavljenih snaga, a ima ih i na mnogim drugim mestima, kao na primer za zaštitu dela nekih jedinica, onda da spreči pokrete i brze prodore trupa, oko strateških vojnih i ekonomskih objekata, kao i oko sela i gradova i drugde. Ima i postavljenih mina od pojedinaca bez ikakve upotrebne svrhe i namene i bez nekog reda, takva minska polja su neobeležena i predstavljaju veliku opasnost po civile. Minska polja se uglavnom nalaze na lokacijama planina i šuma, pa je zato pronalaženje i čišćenje takvih minskih polja izuzetno teško. Problem u BiH je veliko područje pod uticajem mina što je oko 11% površine, tako da mine predstavljaju jednu od najznačajnijih prepreka za povratak izbeglica i raseljenih lica, kao i da otežavaju ekonomski oporavak zemlje. BiH je uništila sve mine u svojim skladištima što je oko 520.000 protivpešadijskih mina, ali još nisu sva minska polja očišćena tako da je prema jednom izveštaju krajem 2010. godine ostalo da se uništi prema oko 210.000 mina na oko 1.442 km². Procenjeno je da je ugroženo stanovništvo zbog neposrednog življenja u blizini minskih polje oko 921.500 osoba. Broj stradalih od mina do kraja 2013. godine je ukupno 8.319 od čega je 1833 poginulo a povređeno je 6.039, a za 447 osoba nije poznato od čega su nastradale. Prema istom tom izveštaju BiH je zadržala 1.962 protivpešadijske mine za potrebe obuke vojske i za obuku pasa za otkrivanje mina, kao i 23 mine MRUD koje nisu predviđene ovim sporazumom, ali se BiH i njih odrekla iz humanih razloga.
1992-1996:  U Avganistanu u građanskom ratu koji je usledio posle sovjetske ere vladanja nad tom zemljom i oružanog sukoba od 1992-1996 godine došlo je do korišćenja velikog broja mina. Protivpešadijske mine su koristile i vladine i nevladine snage.
1992-1997:  U Sijera Leone su korišćenje protivpešadijske mine u manjim količinama od početka građanskog rata. Najveća upotreba mina je bila 1997. godine nakon državnog udara, nevladine snage ECOMOG su bile odgovorne za postavljanje novih minskih polja, što dovodi do povećanog broja civilnih žrtava. Postoje dokazi da su ECOMOG snage koristile mine za zaštitu područja oko Lungi aerodroma i oko gradskog područja Kossoh.
1994-1999:  U Mijanmaru to jest bivšoj Burmi je zbog nekih incindenata sa Tajlandom postavljeno u prigraničnom pojasu oko 7.000 mina na oko 53 km². Od 1994-1995 su postavili veliki broj mina prema Indiji zbog sprečavanja dolaska velikog broja izbeglica zbog unutrašnjih sukoba u Indiji. Isto tako od 1995-1996 je minirana granica prema Bangladešu u dužini od 25 do 50 km, mnogo je stradalih osoba kao i veliki broj životinja od tih mina. Takođe je zbog nekih unutrašnjih sukoba između vladinih trupa i etničkih vojnih snaga u samoj Mijanmaru bilo kontaminiranih oblasti oko nekih vojnih baza, puteva, železnica, brana, važnih infrastrukturnih objekata, na periferiji sela i drugim oblastima. Minska polja skoro da nisu uopšte označena tako da predtavljaju veliki rizik po civilno stanovništvo, kao i otežano pronalaženje i uništavanje.
1994-2004:  U DR. Kongu su u građanskom ratu, zbog svrgavanja sa vlasti Mobutua u Prvom Kongoaskom ratu koji je bio u periodu od 1994-1997. godine postavljane su protivpešadijske mine od svih strana u tom sukobu. Takođe i u Drugom kongoaskom ratu gde je učestvovalo 8 država i oko 25 raznih vojnih grupa, i neke od tih grupa i država su postavljale protivpešadijske mine. Jedan od takvih sukoba koji se desio u junu 2000. godine između Ruande i Ugande u gradu Kisangani u DR. Kongu, kao i u blizini međunarodnog aeroduma Bangok, postavljene su protivpešadijske mine od svih zaraćenih strana. Prema nekim procenama oko 4000 mina je postavljeno u gradu Kisangani i oko njega. Dok ne državne grupe ( NSAGs ) su postavljali mine bar do 2004. godine. U avgustu 2013. godine Kongo centar za razminiranje je izvestio da nacionalna baza podataka sadrži evidenciju o 1540 minskih polja u svih 11 provincija. Strateški plan zemlje je da se zemlja očisti od mina do kraja 2016. godine.
1995-1997:  U Venecueli su radi obezbeđivanja šest pomorskih baza postavili 1074 protivpešadijske mine, od kojih je u međuvremenu jedna slučajno eksplodirala.
1995-1998:  U Peruu je tokom konflikta sa Ekvadorom zbog spornog dela teritorije došlo do korišćenja protivpešadijskih mina. Mada je bilo i ranijih konflikata sa Ekvadorom 1941, 1981 kao i od februara 1995-1998, desetine hiljada mina je postavljeno tokom ovih sukoba duž granice sa Ekvadorom, ali velika većina mina je postavljena tokom ovog zadnjeg sukoba 1995. godina. Od 1995 pa do 1998. godine bilo je oko 130 žrtava mina. Još tri provincije na jugu Ekvadora (Morona Santiago, Pastaza, i Zamora Chinchipe) ostaju kontaminirane protivpešadijskim minama i u mnogo manjoj meri i protivtenkovskim minama. Najveći deo minirane granice je Kondor Planinski venac (Cordillera del Condor), koji je bio glavno poprište sukoba. Ekvador je prijavio 128 kontaminiranih područja u preko pet provincija El Oro, Loja, Morona Santiago, Pastaza, i Zamora Chinchipe sa 11.524 protivpešadijskih mina. Morona Santjago je najviše pogođena pokrajina kako u broju minskih polja, tako i broju mina.
1997-1998:  U R. Kongo je tokom građanskog rata došlo do postavljanja protivpešadijskih mina. Najveća minska polja su postavljena oko glavnog grada Brazavila i oko lučkog grada Poant Noar (Pointe Noire) tokom tih borbi.
1997-1998:  U Etiopiji je postavljen veći broj mina zbog odbrane od napada Somalije zbog sporne teritorije. Nema preciznih podataka koliko je tačno mina upotrebljeno tokom ovih sukoba.
1998:  U Burundiju je zbog nekih sukoba sa pobunjeničkim grupama koje su delovale iz Tanzanije postavljeno je velika količina mina u prigraničnom pojasu. Mine koje su korišćene su Kineske, Ruske, Egipatske, Italijanske i Južne Afrike.
1998-2000:  U sukobu Eritreje i Etiopije zbog graničnog spora došlo je do korišćenja protivpešadijskih mina. Prema nekim izveštajima u ovim sukobima je oko 240.000 mina postavljeno od strane Eritreje.
1998-2000:  U Uzbekistanu su korišćene protivpešadijske mine na svojim granicama sa Avganistanom 1998. godine, onda Kirgistanom 1999. godine kao i Tadžikistanom u 2000. godini.
1999:  U Istočnom Timoru oktobra 1999. su kanadske snage koje su učestvovali u mirovnoj misiji UN-a upotrebile Klajmor protivpešadijske mine, a za ovu upotrebu mina se saznalo nešto kasnije februara 2000. godine. Ove Klajmor mine nisu obuhvaćene sporazumom o protivpešadijskim minama, ali je ovaj incident izazvao veliku pažnju javnosti iz razloga što je Kanada zemlja koja je pokrenula inicijativu za zabranu protivpešadijskih mina.