cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Devedeset pet teza
Reakcije
Čini se da je Albert dobio Lutherovo pismo s Tezama krajem studenoga. Zatražio je mišljenje teologa sa Sveučilišta u Mainzu i razgovarao sa svojim savjetnicima. Njegovi su mu savjetnici preporučili da se Lutheru zabrani propovijedati protiv indulgencija, u skladu s papinskom bulom o oprostu. Albert je takvu akciju i zatražio od rimske kurije. U Rimu su Luthera odmah shvatili kao prijetnju. U veljači 1518. godine papa Lav X. zatražio je od poglavara augustinskih pustinjaka, Lutherovog vjerskog reda, da uvjeri Lutrhera da prestane širiti svoje ideje o oprostima. Pored toga, Sylvester Mazzolini dobio je zaduženje da napiše mišljenje koje će se koristiti u procesu protiv Luthera. Mazzolini je napisao Dijalog protiv drskih teza Martina Luthera koji se tiču ​​papine moći, koji se usredotočio na Lutherovo propitivanje papine vlasti, a ne na njegove prigovore zbog propovijedi o oprostu. Luther je primio poziv u Rim u kolovozu 1518. godine.[49] Odgovorio je Objašnjenjima spora oko vrijednosti oproštaja, u kojima se pokušao osloboditi optužbe da napada papu. Kako je ovdje opširnije iznio svoja stajališta, čini se da je Luther prepoznao da ga implikacije njegovih uvjerenja udaljavaju od službenog učenja više no što je to u početku mislio. Kasnije je rekao da možda ne bi ni započeo polemiku da je znao kamo će ona voditi. Objašnjenja su nazvana prvim Lutherovim reformacijskim djelom.
Johann Tetzel odgovorio je na Teze pozivom da Luther bude spaljen zbog hereze i zadatkom teologu Konradu Wimpini da napiše 106 teza protiv Lutherovog djela. Tetzel je ove teze branio u raspravi pred Sveučilištem u Frankfurtu na Odri u siječnju 1518. godine. Osam stotina primjeraka tiskane rasprave poslano je na prodaju u Wittenberg, no studenti Sveučilišta oduzeli su ih od knjižara i spalili. Luther se sve više plašio da situacija izmiče kontroli i da će se naći u opasnosti. Da bi smirio svoje protivnike, objavio je Propovijed o oprostima i milosti, koja nije osporavala papin autoritet. Ovaj pamflet, napisan na njemačkom jeziku, bio je vrlo kratak i laicima lako razumljiv. To je bilo prvo Lutherovo uspješno djelo i tiskano je dvadeset puta. Tetzel je odgovorio spisom u kojem stavku po stavku pobija Lutherova stajališta, pozivajući se prije svega na Bibliju i važne teologe. Tetzelov pamflet nije stekao ni približno toliku popularnost kao Lutherov. Lutherov odgovor na Tetzelov pamflet, s druge strane, bio je još jedan izdavački uspjeh za Luthera.
Drugi istaknuti protivnik teza bio je Johann Eck, Lutherov prijatelj i teolog sa Sveučilišta u Ingolstadtu. Eck je napisao pobijanje, namijenjeno biskupu Eichstätta, pod naslovom Obelisci. To se odnosilo na obeliske, tj. tipografske znake kojima su se u srednjem vijeku obilježavali heretički odlomci u tekstovima. To je bio grub i neočekivan osobni napad, budući da je Eck optužiivao Luthera i za herezu i za glupost. Luther je privatno odgovorio spisom pod nazivom Zvjezdice, naslovljenim tako prema znakovimakoji su se u tiskanju koristili za isticanje važnih tekstova. Lutherov je odgovor bio ljutit i u njemu je autor izrazio mišljenje da Eck nije razumio stvar o kojoj je pisao. Spor između Luthera i Ecka postat će javan na raspravi u Leipzigu 1519. godine.
Luthera je papa pozvao da se brani od optužbi za herezu pred Thomasom Cajetanom u Augsburgu u listopadu 1518. Cajetan nije dopustio Lutheru da se s njim raspravlja oko njegovih navodnih hereza, ali je identificirao dvije točke prijepora. Prva je bila protiv 58. teze, koja je glasila da papa nije mogao upotrijebiti riznicu zasluga da pruži oprost od vremenski ograničene kazne grijeha. To je proturječilo papinskoj buli Unigenitus, koju je Klement VI objavio 1343. godine. Druga je prijeporna točka bila može li čovjek biti uvjeren da mu je grijeh oprošten ako mu je otpust od grijeha dodijelio svećenik. Lutherova Objašnjenja o sedmoj tezi tvrdila su da je odgovor potvrdan, temeljeno na Božjem obećanju, no Cajetan je tvrdio da ponizni kršćanin nikada ne smije pretpostaviti da je siguran u to kako stoji pred Bogom. Luther je odbio odustati i zatražio je da slučaj ispitaju sveučilišni teolozi. Taj je zahtjev odbijen, pa se Luther prije odlaska iz Augsburga obratio papi. Naposljetku, Luther je ekskomuniciran iz Katoličke crkve 1521. godine, nakon što je spalio papinsku bulu u kojoj mu se prijetilo da će biti izopćen ako se ne pokaje.
Posljedice
Polemika o indulgencijama koju su pokrenule Teze bio je početak reformacije, koja je označila raskol u Rimokatoličkoj crkvi koji je pokrenuo duboke i trajne društvene i političke promjene u Europi. Luther je kasnije izjavio da je pitanje indulgencija bilo beznačajno u odnosu na polemike u koje će kasnije ući, poput njegove rasprave s Erazmom oko ropstva volje, niti je smatrao da je ta polemika bila važna za njegov intelektualni proboj u vezi s evanđeljem. Luther je kasnije napisao da je u vrijeme dok je pisao Teze još uvijek "papist" i čini se da nije smatrao kako Teze predstavljaju raskid s utvrđenom rimokatoličkom doktrinom. No, upravo od polemike o indulgencijama započeo je pokret koji će se zvati reformacija, a ta je polemika je uzdignula Luthera na čelnu poziciju u tom pokretu. Teze su također pokazale kako Luther vjeruje da crkva ne propovijeda kako treba i da to laike dovodi u ozbiljnu opasnost. Dalje, Teze su proturječile odredbi pape Klementa VI prema kojoj indulgencije predstavljaju riznicu crkve. Ovo nepoštivanje papinske vlasti nagovijestilo je kasnije sukobe.
Dan 31. listopada 1517. godine, kada je Luther poslao teze Albertu, obilježavao se kao početak reformacije već 1527. godine, kada su Luther i njegovi prijatelji podigli čašu piva u znak sjećanja na "gaženje po indulgencijama". U historiografiji reformacije, Philip Melanchthon u svom spisu Povijest Lutherovog života i djela (Historia de vita et actis Lutheri) označio je objavljivanje Teza kao početak reformacijskog pokreta. Tijekom reformacijskog jubileja 1617. godine, stota obljetnica 31. listopada proslavljena je procesijom do crkve u Wittenbergu, gdje se vjerovalo da je Luther objavio teze. Napravljena je gravura na kojoj je prikazan Luther kako divovskim perom piše teze na vratima crkve. Vrh pera prodire u glavu lava koji simbolizira papu Lava X. Godine 1668. dan 31. listopada proglašen je Danom reformacije, godišnjim praznikom u Saksoniji, koji se proširio i na druge luteranske zemlje. Dana 31. listopada 2017. godine u Njemačkoj je državnim praznikom obilježena 500. godišnjica Dana reformacije.
Lefkada
thumb|right|300 px|Iz svemira thumb|right|300 px|Tipičan pejzaž na ostrvu
Lefkada (, ital. Santa Maura) je grčko ostrvo koje pripada grupi Jonskih ostrva. U upravnoj podjeli grčke Lefkada je zajedno sa nekoliko manjih okolnih ostrva čini prefekturu Lefkada. Njavažnije i najveće mesto je istoimeni grad Lefkada.
Prirodni uslovi
Ukupna površina ostrva je preko 300 km² (blizu 90% prefekture). Ostrvo je odvojeno od kopna uzanim moreuzom, širokim oko 2 km, danas premošćenim mostom na baržama. Severno od Lefkade nalazi se Krf, a južno Kefalonija i Itaka. Lefkada je uglavnom krševita i brdovita. Postoji i nekoliko malih plodnih dolina.
Klima na ostrvu je sredozemna sa dugim i tolim letima i blagim i kišovitim zimama. Biljni i životiski svet je osoben za Sredozemlje. Gajene kulture se gaje u nekoliko malih dolina - maslina, vinova loza, agrumi, povrće i voće.
Istorija
Lefkada je naseljena još od praistorijiskog doba. Leži sjevernozapadno od poluostrva Peloponeza, a sjeverno od ostrva Kefalonije u Jonskom moru, i u današnje vrijeme pripada Grčkoj.
Una breve vacanza
Una breve vacanza je italijansko-španski igrani film snimljen 1973. godine u režiji Vittorija De Sice. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Florinda Bolkan, je žena iz Milana koja živi u malom stanu sa ozlijeđenim suprugom i troje djece. Radnja prikazuje kako joj se život promijeni nakon što joj dijagnosticiraju tuberkulozu te pošalju u alpski sanatorij gdje će upoznati mladog i šarmantnog bolesnika.
Lefkada
Istorija
Turci su držali ostrvo pod kontrolom više puta. Počevši od 1479. do 1502. i od 1504. do 1684. Ostrvo su zauzeli još jednom, ali kratko, od 1715. do 1716. To je bilo jedino Jonsko ostrvo koje su turci kontrolisali. 1716. godine Mletačka republika je povratila ostrvo pod svoju upravu, koje je posjedovala od 1684. završno sa 1797-om godinom. 1864. Lefkada je pripojena Grčkoj kraljevini.
Prvi moderniji opis o ostrvu uradio je nadvojvoda Ludvig Salvator (Erzherzog Ludwig Salvator)
Stanovništvo
Grci čine pretežno stanovništvo na ostrvu. Međutim, leti ovde boravi mnogo stranaca - turista.
Eksterni linkovi
thumb|desno|300 p|Plaža Ajos Joanis, južno od grada Lefkade
(na grčkom i engleskom)
C.Fabione, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Fender Esquire
Model Fender Esquire je prva dizajnirana i proizvedena električna gitara s punim tijelom koju je Fender 1950. godine i pustio u prodaju. Ubrzo nakon modela Esquire s ugrađenim jednim magnetom, iste godine predstavljen je i Broadcaster model gitare s dva magneta. Zbog toga što je američka kompanija za izradu glazbenih instrumenata Gretsch već prije bila predstavila svoj Broadcaster bubnjarski komplet, Fender je na tu rečenu opasku preimenovao svoj model gitare u Telecaster. I mada je model Esquire s jednim magnetom prvi model gitare s punim tijelom, općenito se danas ovi modeli smatraju samo kao 'varijantom' puno popularnijih Telecaster modela.
Početak razvoja
Prvi prototip modela Esquire (kasnije i Telecastera) Leo Fender je dovršio u jesen 1949. godine. S ovim modelima dijelio je oblik tijela s jednim rogom koji je omogućio lakši pristup gornjim pragovima, isti oblik ploče i prepoznatljivu kombinaciju ugrađenih magneta i mosta. Tri sedla na mostu omogućila su podešavanje zajednički po dvije žice u dužini, tj. intonacije tona, i visini žica.
Vrat gitare je kao i u modelima iz '50te bio u cijelosti izrađen od javora bez ugrađene vratne šipke. Za razliku od tradicionalne gradnje gdje se vrat ljepio za tijlo gitare, ovdje je za tijelo gitare bio je pričvršćen vijcima koje je držala temeljna ploćica. Za razliku od modela Esguiere prototip model je imao nešto širu kobilicu, i utori za mašinice na glavi vrata dizajnirane su po tri sa svake strane.
Prototip model razlikovao se od modela gitara proizvedenih u kasnijem periodu u nekoliko točki: tijelo mu je bilo izrađeno od borovine, te je oslikavalo mutno bijelu boju, ploča na tijelu nije izlazila iznad žica, nije postojao preklopnik za kontrolu magneta, a potovi za kontrolu tona i glasnoće bili su postavljeni koso na ploču. Magnet na prototip modelu bio je zatvoren pod poklopcem ravnih ploha koji se skidao. Konfiguracija prototipa od jednog magneta je slična kao u Esquiere modelima proizvedenim od 1951. godine nadalje.
Glodghilești, Burjuc
Glodghilești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Burjuc.
Antranilna kiselina
Antranilna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 137,136 Da.
Glodghilești, Burjuc
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Genzone, Pavia
Genzone je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Pensabene, Palermo
Pensabene je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 410 m.
Es or s
es or s će imati dva izdanja - Regular, koje će sadržavati pet novih pjesama te Limited, koje će uz nove pjesme sadržavati i 7" analogno izdanje s pjesmama "SOSOS" i "Mirror Frustration", bilješke benda, fotodnevnik kojeg je izradio TK te intervju s bendom.
La Belleza, Yajalón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
David Brooks (novinar)
David Brooks (11. august 1961 - ) je američki politički i kulturni komentator, poznat po tome što piše redovne kolumne za New York Times. U mladosti je bio liberal, ali je 1980-ih doživio konverziju u konzervativca. Usprkos toga, u posljednje vrijeme uživa reputaciju centrista, te u kolumnama žestoko kritizira "ekstremističko" krilo Republikanske stranke, u koje, po njegovom mišljenju, spada i Sarah Palin. Za vrijeme predsjedničkih izbora 2008. godine je hvalio Baracka Obamu, da bi nakon njegovog dolaska u Bijelu kuću postao njegov kritičar.
Alakince (Makedonija)
Alakince je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Alakince je selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Alakince je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 40 kilometara severzapadno.
Naselje Alakince se nalazi u severozapadnom delu istorijske oblasti Ovče polje. Ono smešteno na mestu gde polje prelazi u Gradištansku planinu na zapadu. Nadmorska visina naselja je približno 410 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Goriče (Postojna, Slovenija)
Goriče je naselje u slovenskoj Općini Postojni. Goriče se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 73 stanovnika.
Toshieca, Santiago Nuyoó
Toshieca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Nuyoó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1692 m.
Opština Rasova, Constanța
Rasova je opština u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Mount Angel, Oregon
Maunt Ejndžel je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.286, što je 165 (5,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Rasova, Constanța
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Champigny-sur-Aube
Šampinji sir Ob je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 59 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara.
Pećinska crkva u Paljevu
Pećinska crkva u Paljevu je arheološko nalazište, koje se nalazi u na području sela Paljeva u Opštini Tutin. Odlukom Skupštine opštine Tutin iz 1987. Pećinska crkva u Paljevu je uvrštena u kulturno dobro - arheološko nalazište. Nalazi se u nadležnosti Zavoda za zaštitu spomenika kulture Kraljevo.
Prema narodnom verovanju ovo su ostaci bogumilske crkve.
Na osnovu rekonstrukcije može se utvrditi da je ovo bila jednobrodna građevina sa polukružnim oltarom, dimenzija 4x8.30m.
O ovom nalazištu ima malo podataka i nije u potpunosti utvrđeno da li se radi o hrišćanskoj crkvi, i postoje indicije da je ovo zapravo mitrej.
Prema podacima Zavoda za zaštitu spomenika kulture Kraljevo, crkva je nastala krajem 16. ili početkom 17. veka.
Srpska pravoslavna crkva ovde izvodi verske obrede i crkvu je posvetila je Svetom Nikoli, međutim crkva je zadržala nepravoslavni izgled i nema fresaka.
Arikém
Porodica Arikém koja po klasifikaciji Riveta i Loukotke čini jednu od 108 južnoameričkih indijanskih porodica, danas se vodi kao dio Velike porodice Tupian. Ne smiju se pobrkati sa plemenom Arikêna ili Arikiená (Warikyana).
Populacija:nepoznata.
Jezici
Postoje dva jezika: izumrli arikem [ait] i karitiâna [ktn], 320 (2005 ISA) (Brazil)
Iroquis Indijanci
Iroquois čita se Irokez je naziv za nekadašnji indijanski plemenski savez sa istočne atlanske obale i Velikih Jezera, kog su zvali i Savez pet plemena, a kasnije Savez šest plemena.
To je istovremeno i naziv za svakog sjevernoameričkog Indijanca koji govori nekim od jezika iz irokeške grupe jezika kojim govore irokeški narodi Cherokee, Huroni, plemena irokeške konfederacije Cayuge, Mohawki, Oneide, Onondage, Senece i Tuscarore.
U vrijeme osnivanja saveza neka od njihovih plemena bila su ljudožderi - kao Mohawki, što su osnivači saveza Deganawida i Hiawatha dokinuli. Svojom ekspanzivnom politikom i borbenošću savladali su sve okolne susjede, kako druga irokeška plemena, tako i razne grupe Algonquian-Indijanaca. Njihovu ekspanziju na sjever zaustavila su tek plemena borbenih Indijanaca Abenaki i Sokoki, prema zapadu su se proširi sve do zemlje Ojibwa, a na jugu do zemlje Cherokee i Catawba Indijanaca. Prema Lee Sultzmanu (1600.) ih je bilo oko 20 000, uključujući svih pet plemena. Mooney je njihov broj srezao na svega 5 000, što je svakako pretjerano malo.
Potomci Irokeza danas žive po kanadsko - američkim rezervatima u New Yorku, Ontariju, Wisconsinu i Oklahomi. Irokezi su danas poznati kao radnici koji se ne boje ni ekstremno velikih visina, zbog tog su poznati kao monteri najviših nebodera.
Ime
Sami Irokezi su svoj savez zvali Haudenosaunee, ili narod dugačke kuće. Njihovi neprijatelji - Algonquin Indijanci nazivali su ih Irinakhoiw ili  'prave zmije'  (vjerojatno čegrtuše). Po njima su ih Francuzi nazvali Iroquois, dodajući svoj sufiks –ois. Česti naziv kod anglofonskih naseljenika je Five Nations ili  'Pet naroda' , kasnije kada su 1722. Tuscarore pristupili savezu kao šesti narod nazivani su  'Six Nations' . Postojali su i drugi nazivi, pleme Ottawa nazivalo ih je Matchenawtowaig ili  'zle zmije'  (eng.  'bad snakes' ), Indijanci Ojibwe  'Nautowa'  ili  'zmije' , 'guje', (eng.  'adders' ). Poznat je i Powhatan naziv Massawomeck.
Konfederacija Iroquois (Iroquois League)
mini|250px|Kolektivna irokeška kuća 'long house'. mini|250px|Zastava plemenskog saveza Iroquois.
Savez Irokeza nastao je oko 1570. vjerojatno u kraju oko rijeke Saint Lawrence. U ovom formativnom periodu oni su protjerali cijeli niz plemena koja su kasnije stvorila saveza Hurona. Savez je prema predaji nastao govorom koji je započeo Dekanawida (ili Deganawida; po nekima bio je Huron) ' I am Dekanawidah and with the Five Nations' Confederate Lords I plant the Tree of Great Peace .' Savez se kasnije posvetio ratovima protiv svojih susjeda. U prvoj polovici 17. vijeka otjerali su Conestoge s rijeke Susquehanna, njihovih bliskih rođaka. U daljnjim napadima (1648-50) porazili su (uz pomoć pušaka i boginja) plemena saveza Huron. Duhanski Narod (Tobacco Nation) zbrisali su 1649.; Neutralni Narod (Neutral Nation; 1650-51); Erie (1653-56). Kasnije su stradali i Indijanci Illinois i Delaware u prvoj polovici 18. vijeka. Poharali su i čitavu Virginiju. Na jugu su ih ipak zaustavili Cherokee i Catawba, te Ojibwe na zapadu. Irokezi su bili gorki neprijatelji Francuza, klasičnih saveznika i prijatelja kanadskih Hurona i Abenaka. Oni su bili saveznici Nizozemaca i kasnije Engleza. Od njih su dobivali vatreno oružje i artikle za trgovinu. U vrijeme Američke revolucije većina Irokeza bila je na engleskoj strani, no Amerikanci su dobili rat pa su morali otići u Ontarijo, gdje još mnogi žive. Mnogi Onondaga i Seneca ostali su na rezervatima u New Yorku, dok su Oneide kasnije preseljeni u Wisconsin.
Lokacija
Irokezi su kontrolirali područje između Schoharie Creeka do rijeke Genesee, i od St. Lawrence do Susquehanne, današnje Sjedinjene Države i Kanada. Njihovo područje bilo je okruženo Algonquianskim plemenima kamo su često prodirali, vršili pljačkaške pohode, otimali žene, djecu i druge ratne zarobljenike. Svojom ekspanzijom Irokezi su širili područje svoje dominacije ali su istovremeno adoptirali mnoge druge narode i gubili čistokrvnost.
Organizacijska struktura društva
Irokezi su bili labavi savez plemena, možda slično kao Asteci. Svako pleme odlučivalo je o samo o sebi. O stvarima koje su se ticale čitave zajednice odlučivali su 'sachemi' (sachem = poglavica) svih plemena. Svako pleme u Irokeza bilo je podijeljeno na klanove (prema Morganu, na rodove). Klanovi su kod svih Irokeza bili egzogamni, a nasljeđe matrilinearno, boravište je bilo matrilokalno. Muž se nakon rođenja prvog djeteta selio u ženin dom. Senece su imali 8 ovakvih klanova (to su bili vuk, medvjed, kornjača, dabar, jelen, šljuka, čaplja i jastreb); Indijanci Cayuga imali su klanove (vuk, medvjed, kornjača, dabar, jelen, šljuka, jegulja i jastreb); Onondaga (vuk, medvjed, kornjača, dabar, jelen, šljuka, jegulja i klupko); Indijanci Oneida i Mohawk (vuk medvjed i kornjača). Osim kod Oneida i Mohawka, svako pleme bilo je podijeljeno i na dvije fratrije, odnosno bratstva (neki kažu ženidbene klase). Kod Seneca svaka fratrija imala je četiri klana, kod Cayuga i Oneida bilo je po 5 klanova u jednoj fratriji i po 3 u drugoj. Ženidba unutar fratrije bila je zabranjena, to jest, bile su egzogamne. Fratrije ili bratstva bile su naravno rivali u raznim aktivnostima, sportskim igrama i drugom.
Poglavice je svako pleme biralo za sebe. Svako pleme biralo je i poglavicu koji će ih zastupati u konfederaciji, o njemu su kasnije odlučivali poglavice koje su već izabrane na tom mjestu. On je mogao biti, ali i nije morao biti i prihvaćen. Ako bi bio odbijen, dotično pleme slalo je drugog kandidata, i tako sve dok jedan ne bude prihvaćen. Bilo je uvijek važno da bude pripadnik klana koji je određen za tu plemensku titulu. Poglavica automatski gubi svoje staro ime i dobiva novo, ono mu je i titula i ime. Važno je napomenuti da su 'matrifokalni' Irokezi za poglavice prihvaćali i žene. Ona je jako često primana na te položaje. –Veoma srodni Tuscarora također su imali klanove slične Irokezima, medvjed, dabar, šljuka, jegulja, ali su imali dva vuka (žuti i sivi, u istoj fratriji), imali su i dvije kornjače (veliku i malu), ali je klan jelena kod njih bio istrijebljen još u Morganovo vrijeme.
Svako pleme u savezu zastupano je od određenog broja poglavica. Mohawki su imali 9 poglavica, Oneida (9), Onondaga (14), Cayuga (10) i Seneca (8). Pridošli Tuscarore, nisu imali prava prisustvovati vijećima iako su bili primljeni u savez. Naziv svakog položaja istovremeno postaje i ime poglavice u toku vršenja njegove službe. Bilo je 50 'sachema', ustvari biralo se samo 48 jer na mjestu Hiawathe i Deganawide nije biran nitko, ponašalo se međutim, kao da tamo sjede. Ovi sachemi pripadali su različitim klasama, i uvijek su bili iz istog klana.
Mohawk
Sachemi 1. klase kod Mohawka pripadali su klanu Kornjača; 2. klase, klanu Vuka; oni iz 3. klase (Medvjedu). Mohawks.
I. 1. Da-gä-e’-o-gă (‘Neutral.’ ili ‘the Shield.’ Neutralni ili Štit) 2. Hä-yo-went’-hä ( ‘Man who Combs.’ Čovjek koji se češlja) 3. Da-gä-no-we’-dä (‘Inexhaustible.’ Neiscrpni). Ova klasa poglavica pripada klanu Kornjača
II. 4. So-ä-e-wä’-ah (‘Small Speech.’ Tihi Govor) 5. Da-yo’-ho-go (‘At the Forks.’ Kod Račve) 6. 0-ä-ä’-go-wä (‘At the Great River.’ Kod Velike Rijeke). Druga klasa poglavica pripada klanu Vuk.
III. 7. Da-an-no-gä’-e-neh (‘Dragging his Horns.’ 'Onaj koji vuče svoje rogove') 8. Sä-da’-gä-e-wä-deh (‘Even- Tempered.’) 9. Häs-dä-weh’-se-ont-hä (‘Hanging up Rattles.’ ) Treća klasa pripada klanu Medvjed.
Oneida
Kod Oneida isto postoje 3 klase sachema. Prva klasa pripadala je rodu Vuka; druga klanu kornjača; i 3. klanu Medvjeda. To su bili:
I. Ho-däs’-hä-teh (‘A Man bearing a Burden.’ 'Čovjek koji nosi teret') 2. Ga-no-gweh’-yo-do (‘A-Man covered with Cat-tail Down.’ 'Čovjek prekriven mačjim krznom') 3. Da-yo-hä’-gwen-da (‘Opening through the Woods.’ 'Otvor kroz šumu')
II. 4. So-no-sase’ (‘A. Long String.’ 'Duga uzica') 5. To-no-ä-gǎ’-o (‘A Man with a Headache.’ 'Čovjek s glavoboljom') 6. Hä-de-ä-dun-nent’-hä (‘Swallowing Himself.’ 'Čovjek koji se guta')
III. 7. Da-wä-dä’-o-dä-yo (‘Place of the Echo.’ 'Mjesto odjeka') 8. Gä-ne-ä-dus’-ha-yeh (‘War-club on the Ground.’ 'Ratna kijača na tlu') 9. Ho-wus’-hä-da-o (‘A Man Steaming Himself.’ 'Čovjek koj se puši')
Onondaga
Indijanci Onondaga imali su 4 ili 5 klasa sachema. Kod njih su sachemi istih klasa pripadali raznim klanovima, ipak uvijek određenim. Situacija je kod Onondagas.
Cayuga
Pleme Cayuga imalo je 3 klase sachema s mješovitim klanovima
Seneca
Indijanci Seneca, 'Čuvari zapadnih vrata' imali su 4 klase sachema I. 1. Ga-ne-o-di’-yo (‘Handsome Lake,’ Lijepo jezero, klan kornjača) 2. Sä-dä-gä’-o-yase (‘Level Heavens.’ Nebeska Ravnica' Klan Snipe ili Šljuka)
II. 3. Gä-no-gi’-e (Klan Turtle) 4. Sä-geh’-jo-wä (‘Great Forehead,’ Veliko Čelo, klan Hawk)
III. 5. Sä-de-a-no’-wus (‘Assistant,’ Pomoćnik, klan Bear) 6. Nis-hä-ne-a’-nent ( ‘Falling Day,’ Dan koji nestaje. Klan Snipe)
Običaji
Irokezi su šumski narod, kretali su se pješice šumom i uvijek su bili u lovu ili ratu.
Muškarac je često veoma dugo bio na takvim putovanjima. Popularne kokice ili 'pop corn' njihov je proizvod, Irokez ga je nosio sa sobom na svojim dugačkim putovanjima.
Obrada polja i uzgoj kukuruza glavno je zanimanje žena, njezin posao je i domaćinstvo, čuvanje djece, sakupljanje drva, nošenje vode i drugi poslovi. Irokeška polja zasađena kukuruzima, njihovom glavnom kulturom, bila su ogromna za ono vrijeme.
Prema jednom izvještaju iz 1667. godine (prema Evi Lips), vojnici francuskog guvernera sedam su dana uništavala polja kukuruza samo četiri irokeška sela, prema Charlevoixu, bilo ga je oko 1,000,000 bušela.
Za zaštitu svojih polja od ptica Irokezi su imali organiziranu zašititu. U poljima su podizali platforme s kojih su žene mogle plašiti i tjerati ptice. Scenu ovakvog čuvanja kukuruza ovjekovječio je Eastman na svojoj slici.
Grah, druga značajna kultura Irokeza sađen je uz kukuruz uz koji se mogao ovijati i rasti. Ovakav običaj danas uobičajen u Europi primili smo od Indijanaca.
Sela su kod Irokeza bila opasana palisadama radi zaštite od napada drugih plemena, posebno njihovih krvnih neprijatelja Hurona. Kultura Irokeza je tipa Istočnih šuma. Muškarci su se bavili lovom na jelene i drugu manju divljač.
Naziv naroda "narod dugačke kuće" nije slučajan. Oni su, za razliku od nekih drugih indijanskih plemena, stanovali u "dugim kućama", a ne u wigwamima ili u pueblima. Kuće u kojima su živjeli, poznate kao 'long houses', postale su im simbol kao što je to i 'irokeška frizura'. Ove kuće bile su kolektivne i svaka obitelj imala je svoje mjesto u takvoj kući.
Sela su radili uz rijeku, ali na mjestima gdje je činila "zavoje", odnosno u užem "kutu" kojeg su činili ti zavoji. Ali, prije svega, sela su bila na nekakvoj uzvisini, odnosno na malo višem položaju od okolnog zemljišta.
Historija
Irokezi su se sredinom 17. vijeka naoružali holandskim mušketama i stekli prednost nad narodima luka i strijele. Oni haraju cijelim područjem do Američke revolucije. Za njih ona je značila propast. Umiješali su se u ovaj rat ali svako pleme za sebe, ne više kao konfederacija. Svi osim Oneida pridružili su se Britancima ali su Britanci izgubili rat. Oneide, ostavši 'crne ovce', zbog osvete od ostalih Irokeza morali su bježati iz toga kraja. Vlada ih je sklonila u Wisconsin gdje i danas žive.
Irokezi danas - njihova budućnost
1990. oko 50 000 Irokeza živi u New Yorku, Ontariju ali i širom Amerike. (Caughnawaga}: upravo južno od Montreala u Quebecu, pleme Mohawk. Oka: na rijeci Ottawa. St. Regis: južno od Cornwalla, Ontario. Deseronto: istočno od Bellevillea, Ontario. Six Nations Reserve: kod Brantforda, Ontario. Na njemu žive pripadnici svih irokeških plemena. Oneida: jugozapadno od Londona, Ontario. Pleme Oneida Gibson (Wahta): jugoistočno od Georgian Baya, Ontario (kod grada Bala), Pleme Mohawk. Akwesasne (St Regis} Reservation: na sjeveru New Yorka. Mohawk Nation. Ganiengeh: blizu grada Altona, sjeverno od Plattsburga. Mohawk Kanatsiohareke: blizu Fonde. Mohawk Nation. Oneida: blizu Oneide, Madison Co., Oneida Nation. Onondaga: južno od Syracuse, Onondaga Nation. Tonawanda: jugoistočno od Lockporta. Seneca Nation. Allegany : između Jamestowna and Oleana. Seneca Nation. Tuscarora: blizu Lewistona, sjeverno od Niagara Fallsa, Tuscarora Nation. Cattaraugus: sjeverozapadno od Gowande, Seneca Nation. Najjužniji Seneca-Cayuga (dijelom porijeklom od Erie Indijanaca) nastanjeni su u Oklahomi kod Turkey Forda.
Mnogi su Irokezi danas poznate osobe kao glumica Alex Rice, glumac August Schellenberg, Billy Two Rivers (wrestling-borac), svi iz plemena Mohawk i veoma poznati Graham Greene iz plemena Oneida (ovo je lica zasigurno poznato svim filmofilima ).
Literatura
Fenton, William N. Morgan, Lewis Henry
San Bernardo, Lagos de Moreno
San Bernardo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1936 m.
Lower Frisco, New Mexico
Louer Frisko je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 31.
La Presa de San Bartolo, Chiautempan
La Presa de San Bartolo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Chiautempan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2355 m.
Adžimatovo
Adžimatovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Adžimatovo je selo u sastavu opštine Lozovo.
Prirodni uslovi
Adžimatovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 25 kilometara severoistočno.
Naselje Adžimatovo se nalazi u zapadnom delu istorijske oblasti Ovče polje. Ono je smešteno u ravničarskom predelu, koji je dobro obrađen. Nadmorska visina naselja je približno 280 metara.
Stanovništvo
Adžimatovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 74 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%). Do početka 20. veka isključivo stanovništvo u selu bili su Turci.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Cañada Rica, Tecolutla
Cañada Rica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 977 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Nikol
Nikol može značiti:
Možda spava
Možda spava je pesma srpskog pesnika Vladislava Petkovića Disa, objavljena 1913. godine.
Pesma je balada, neobična ljubavna pesma sva u izmaglici, snoviđenju, halucinaciji. Pesnik govori o potrebi za ljubavlju, o želji da se oseti toplina i sreća uz drago biće. Nejasan lik voljene je dokaz da Dis ne govori o konkretnoj ženi, nego je to simbioza prošlih, sadašnjih i budućih ljubavi.
Ovo je muzikalna pesma, što se postiže ponavljanjem prvog kao poslednjeg stiha u strofi i odabirom reči.
Pesnik koristi omiljene motive, oči, san, zvezde. Od toga se samo pojam oči ponavlja 7 puta, a pojmovi kao što su oči, videti i gledati ponavljaju se čak na više desetina mesta.
Pesma ima 3 aspekta:
Pesmu je 2013. godine na nemački jezik preveo Peter Handke.
Tekst pesme
Možda spava
Zaboravio sam jutros pesmu jednu ja,
pesmu jednu u snu što sam svu noć slušao:
da je čujem uzalud sam danas kušao,
Zaboravio sam jutros pesmu jednu ja.
i da zemlji treba sunca, jutra i zore;
da u danu gube zvezde bele odore;
bledi mesec da se kreće u umrlu noć.
U snu svome nisam znao za buđenja moć.
Ja sad jedva mogu znati da imadoh san,
I u njemu oči neke, nebo nečije,
neko lice, ne znam kakvo, možda dečije,
staru pesmu, stare zvezde, neki stari dan.
Ja sad jedva mogu znati da imadoh san.
Ne sećam se ničeg više, ni očiju tih:
kao da je san mi ceo bio od pene,
il' te oči da su moja duša van mene,
ni arije, ni sveg drugog, što ja noćas snih;
Ne sećam se ničeg više, ni očiju tih.
Ali slutim, a slutiti još jedino znam;
Ja sad slutim za te oči, da su baš one,
što me čudno po životu vode i gone:
u snu dođu, da me vide, šta li radim sam.
Ali slutim, a slutiti još jedino znam.
Da me vide dođu oči, i ja vidim tad
i te oči, i tu ljubav, i taj put sreće;
u snu vidim, ali ne znam, što ne vidim sad.
Da me vide, dođu oči, i ja vidim tad:
njenu glavu s krunom kose i u kosi cvet,
i njen pogled što me gleda kao iz cveća,
što mi brižno pruža odmor i nežnosti svet,
njenu glavu s krunom kose i u kosi cvet.
Ja sad nemam svoju dragu, i njen ne znam glas;
ne znam mesto na kom živi ili počiva;
možda spava, i grob tužno neguje joj stas.
Ja sad nemam svoju dragu, i njen ne znam glas.
Las Vigas, Tierra Nueva
Las Vigas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tierra Nueva.
Možda spava
Tekst pesme
Možda spava sa očima izvan svakog zla,
Las Vigas, Tierra Nueva
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Možda spava
Tekst pesme
izvan stvari, iluzija, izvan života,
i s njom spava, neviđena, njena lepota;
Opština Mixtlán, Jalisco
Mixtlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Možda spava
Tekst pesme
možda živi i doći će posle ovog sna.
Opština Mixtlán, Jalisco
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 670 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1521 m.
Možda spava
Tekst pesme
Možda spava sa očima izvan svakog zla.
Charles Dickens
Čarls Dikens (Charles Dickens) (7. februar 1812. - 9. jun 1870.) je najznačajniji engleski romanopisac XIX vijeka. Njegova djela pripadaju ranoj fazi realizma. Dok je bio djete njegova porodica je često mjenjala mjesto boravka u potrazi za poslom. Na kratko se školovao u privatnoj školi. Nakon što mu je otac uhapšen zbog nevraćanja dugova, Čarls 10 sati dnevno radi u fabrici laštila za cipele.
Kad je odrastao počeo je da radi kao novinar. Napisao je više obimnih romana. O tome koliko je njegov rad bio popularan u njegovo vrijeme govori to da se sva njegova dela, od prvog objvljivanja, stalno nadoštampavaju.
Novela Oliver Tvist je najpoznatije Dikensovo djelo. Iako govori o jako ozbiljnoj temi, Oliver Tvist je pun sarkazma i crnog humora. Dikens je za svoje najbolje djelo smatrao Dejvida Koperfilda, roman koji sadrži dosta autobiografskih elemenata. Zagonetnost i tajanstvenost fabula njegovih romana tragovi su prethodne stilske formacije romantizma.
Goričice
Goričice je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Goričice se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 37 stanovnika.
Charles Dickens
Rani život
Rođen je 07. veljače 1812. u Landportu, Portsea, kao drugo od osmero djece Johna i Elizabeth Dickens. Otac mu je bio činovnik. Ubrzo nakon Charlesova rođenja obitelj se seli u Norfolk Street, Bloomsbury, te kada mu je bilo četiri godine u Chatham, pa u Kent, gdje je boravio sve do dobi od 11. Puno vremena je provodio vani, ali je i vrlo rado čitao, naročite romane Tobias Smolletta i Henry Fielding. Kratko vrijeme u kome je otac radio kao činovnik u mornaričkom uredu za plaće (engl. "Navy Pay Office"), školovao se u privatnim školama.
Njegovo školovanje u privatnim školama naglo je prekinuto, zbog financijski problema u obitelji zbog kojih se obitelj preselila iz Kenta u Camden Town u London 1822. Sklon životu iznad svojih mogućnosti John Dickens je zatvoren zbog dugova u Southwarku u Londonu 1824. Ubrzo su s njime zatvorena njegova supruga i najmlađa djeca, kao što je bio običaj u to vrijeme. Charles tada star 12 godina dodijeljen je obiteljskoj prijateljici Elizabeth Roylance u Camden Townu. Kasnije je stanovao na tavanu kuće agenta za insolvenciju Archibald Russella. Oboje su mu kasnije poslužili kao predlošci za likove.
Nedjelje je sa sestrom Frances, kada je bila slobodna od obaveza na Kraljevskoj glazbenoj akademiji, provodio u zatvoru Marshalsea. Da bi platio svoj smještaj i pomogao obitelji bio je primoran napustiti školu te raditi po 10 sati na dan u tvornici ljepeći naljepnice na posude crnila za cipele, za 6 šilinga tjedno. Teški, a često i okrutni radni uvjeti ostavili su trajan trag na Dickensu što je kasnije utjecalo na njegove romane i eseje, te postalo osnova za njegov interes u socioekonomsku reformu i uvjete rada.
Nakon nekoliko mjeseci u zatvoru Marshalsea, preminula je Elizabeth Dickens, baka John Dickensa po ocu i ostavila mu imetak od 450 £. Zbog preuzimanja John je pušten iz zatvora. Podmiriviši svoja dugovanja, obitelj Dickens napustila je zatvor.
Iako je Charles počeo pohađati školu Wellington House Academy u sjevernom Londonu, majka ga nije odmah izvukla iz tvornice. Taj događaj razvio je kod Dickensa osjećaj da bi očevi morali vladati obitelji, dok bi majke svoj dio utjecaja trebale zadržati unutar doma. Odbijanje njegovog zahtjeva da se vrati iz tvornice bio je značajan faktor u njegovom odnosu prema ženama. Pravednički gnjev prema situaciji i uvjetima u kojima je radna klasa ljudi živjela postala je glavna tema njegovih djela.
Radio je u pravnom urednu odvjetnika Ellisa i Blackmorea, kao mlađi činovnik od svibnja 1827. do studenoga 1828. Tada je napustio ured i postao izvjestitelj. Dalji rođak Thomas Charlton, bio je izvjestitelj na sudu engl. "Doctors' Commons" (građanski sud), te je Dickens s njime dijelio mjesto, te pisao četiri godine izvještaje sa suda. Ova iskustva prenio je u svojim djelima (romani "Nicholas Nickleby", "Dombey and Son", te posebno "Bleak House"), te u njima prikazao makinacije i birokraciju pravnog sustava širem broju ljudi, te prenio svoje stavove o teškom teretu koje čeka siromašne ljude ako su primorani ići na sud.
Ja sam put, istina i život
thumb|[[Исус на мозаику из Равене (6. век).]] Ja sam put, istina i život je čuvena Isusova izreka koja se nalazi u Evanđelju po Jovanu.
Charles Dickens
Rani život
Godine 1830., Dickens je upoznao svoju prvu ljubav, Mariu Beadnell, za koju se smatra da je bila model za lik Dore u romanu "David Copperfield". Marijini roditelji nisu odobrili udvaranje, te su Mariju poslali na školovanje u Pariz što je prekinulo vezu.
Ja sam put, istina i život
Izreka
Evanđelje po Ivanu prenosi sledeće Isusove reči, koje daje u odgovor Tomi:
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
Godine 1832., u dobi od 20 godina, Dickens je bio energetičan, pun dobrog humora, uživao u poplarnim zabavama, bez jasne vizije što bi želio postati, ipak je znao da želi biti slavan. Privlačilo ga je kazališe, te je uspio dobiti audiciju u Covent Garden, za koju se je dobro pripremio, ali je i propustio zbog prehlade, čime su prekinute aspiracije o karijeri na pozornici. Godinu dana kasnije predao je svoju prvu priču "A Dinner at Poplar Walk" u londonski časopis "Monthly Magazine". Stanova je u iznajmljenoj sobi u prenoćištu "Furnival's Inn", postao novinar koji prati politiku, izvještavajući sa parlamentarnih rasprava i putujući Britanijom prateći izborne kampanje za novine "Morning Chronicle".
Ja sam put, istina i život
Tumačenja
thumb|desno|200px|Isusova izreka na znaku pored puta [[U.S. Route 66 u Texasu.]]
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
Njegovo novinarstvo u obliku crtica u časopisima, oblikovano je u njegovu prvu zbirku djela engl. "Sketches by Boz" 1836. (Boz je bio njegov obiteljski nadimak koji je koristio kao pseudonim). Dickens je navodno pseudonim preuzeo od nadimka Moses koji je on dao najmlađem bratu Augustusu Dickensu, prema liku iz djela Olivera Goldsmitha engl. "The Vicar of Wakefield". Kada je netko prehlađen htio izgovoriti "Moses" izgovorio bi "Boses", što je kasnije skraćeno u "Boz". Naime Dickens je korišteno u to vrijeme u smislu engl. "What the Dickens!" u kojem Dickens zamjenjuje riječ "devil", što bi se moglo prevesti na hrv. kao "Koga vraga!" (prvi je to koristio Shakespeare u komediji "Vesele žene windsorske"). Koristilo se i u frazi engl. "to play the Dickens" (kao "to play havoc/mischief") što bi se na hrv. moglo prevesti kao "biti nestašan/podmukao". Časopisima je pisao i uređivao ih do kraja života.
Ja sam put, istina i život
Tumačenja
Tvrdnja da čovek nalazi Boga samo kroz Isusa, u crkvenom tumačenju znači da čovek može naći Boga samo kroz crkvu.
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
Nakon uspjeha skica izdavač "Chapman and Hall" ponudili su Dickensu da piše tekst uz ilustracije Roberta Seymoura u mjesečniku. Nakon drugog izdanja Seymour je počinio samoubojstvo, te je Dickens zaposlio Hablot Knight Browne (Phiz) da radi ilustracije. Iz te suradnje nastao je roman "The Pickwick Papers" koji se izdavao u nekoliko poglavlja mjesečno, te je u zadnjem nastavku prodan u 40000 kopija.
Ja sam put, istina i život
Tumačenja
Elejn Pejgels ukazuje na različite Isusove odgovore na isto pitanje u gnostičkim spisima. Prema Dijalogu Spasiteljevom, kad su učenici pitali Isusa »U koje ćemo mesto ići?«, on je odgovorio: »mesto do koga možete stići, tu stojte!« Evanđelje po Tomi kaže, kad su učenici pitali Isusa kuda treba da idu, on je rekao: »Postoji svetlost u čoveku svetlosti, i ona osvetljava ceo svet. Ako on ne svetli, on je tama.« Oba Isusova odgovora u apokrifima upućuju čoveka sebi, ka unutrašnjoj sposobnosti da pronađe sopstveni put, ka »unutrašnjoj svetlosti.«
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
U studenom 1836. Dickens je prihvatio radno mjesto urednika u "Bentley's Miscellany", koje je radio tri godine dok se nije posvadio sa vlasnikom. Godine 1836. kada je izdao zadnji nastavak Pickwicka počeo je raditi dijelove "Oliver Twista", uz sav posao u Bentleyu koji je obuhvaća pisanje četiri predstave i nadgledanje njihove produkcije.
Ja sam put, istina i život
Tumačenja
Prema Ošovom tumačenju, Isus ne govori "Isus, sin Marije i Josipa, je istina". On zapravo kaže "ja jesam" je istina i svačije "ja sam" znači istinu.
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
"Oliver Twist", objavljen 1838. postao je jedna od bolje poznatih Dickensovih priča, koje se je dobro adaptirala za kazalište, te je bila prvi viktorijanski roman u kojem je dijete bilo glavni lik.
Rahue (rijeka)
Rahue (španjolski: Río Rahue) je rijeka na jugu Čilea duga 120 km pritoka Rijeke Bueno.
Varazze, Savona
Varazze je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Ja sam put, istina i život
Tumačenja
Prema teozofskom tumačenju, jedini put mora biti vlastiti put. Svatko tko je shvatio da je on sam put i cilj vlastitog traganja, poistovjećuje se s univerzalnom sviješću, s vječnim životom. U tom trenutku – kao Isus kada se poistovjetio s principom Krista – on može reći: ‘Ja sam Put, Istina i Život.’ Put, koji svatko krči sam, postaje univerzalan kada je spoznata istina.
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
Dana 02. travnja 1836. oženio je Catherine Thomson Hogarth (1816–1879), kćerku George Hogartha, urednika "Evening Chronicle". Nakon kratkog medenog mjeseca u Chalk, Kent, vratili su se u Furnival's Inn. U siječnju 1837. dobio je prvo od desetero djece, sina Charleya, a nekoliko mjeseci kasnije obitelj se smjestila u Bloomsburyu, na adresi 48 Doughty Street, London (Charles je imao trogodišnji najam za 80 £ godišnje, od 25. ožujka 1837. do prosinca 1839.). Dickensov mlađi brat Frederick i Catherinina 17-godišnja sestra Mary doselili su k njima. Dickens se vrlo vezao uz Mary, koja je preminula u njegov naručju nakon kratke bolesti 1837. Dickens je Mary idealizirao, te se smatra da su prema njoj stvoreni kasniji opisi likova Rose Maylie, Little Nell i Florence Dombey. Njegova tuga je bila tolika velika da je zakasnio sa pisanjem lipanjskih odlomaka Pickwick Papers i morao je otkazati nastavke Oliver Twista za taj mjesec.
Rahue (rijeka)
Hidrologija
Rahue izvire iz Jezera Rupanco, od tamo teče prema sjeverozapadu. Kad primi pritoku Negro, skreće prema sjeveroistoku i teče do grada Osorna u Centralnoj dolini, gdje prima pritoku Damas, koja je skreće prema zapadu. Zatim ponovo skreće prema sjeveru i uvire u Rijeku Bueno nekih 40 km prije njenog ušća u Pacifik.
Varazze, Savona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11534 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Rahue (rijeka)
Hidrologija
Sliv rijeke velik je 6.510 km² i proteže se po Regiji Los Lagos.
Atacamenan
Atacamenan (Atacaman), jezična porodica američkih Indijanaca u pustinjskim predjelima Atacame u Čileu.
Porodica obuhvaća jedini i istoimeni, sada izumrli jezik atacameño (kunza) [kuz], kojim su govorili Indijanaca Atacama ili Atacameño (Kunza) koji još žive u krajevima oko Atacame. Alexander F. Chamberlain u jezicima Puelchean, Tsonekan (Chon), Atacamenan, Chonoan i Charruan vidi samostalne jezične porodice.
Porodica Atacamenan dovodi se kasnije i u vezu sa Diaguitan jezicima (J. Alden Mason, 1950) i širi na veću porodicu ataguitan, umjetno nazvanu po porodicama Atacamenan i Diaguitan. Jezik kunza danas se vodi kao neklasificiran.
Charles Dickens
Novinarstvo i rani romani
U isto vrijeme se je nastavio njegov uspjeh sa djelima "Nicholas Nickleby" (1838–39), "The Old Curiosity Shop" i "Barnaby Rudge: A Tale of the Riots of 'Eighty" kao dio "Master Humphrey's Clock" serije (1840–41) - koji su se izdavali u nastavcima, a kasnije su izdani kao knjige.
Prvi posjet SAD-u
Godine 1840. sa suprugom je prvi puta posjetio SAD i Kanadu. U to vrijeme još jedna mlađa sestra njegove supruge Catharine, Georgina Hogart, uselila se kako bi brinula o mladoj obitelji dok su roditelji na putu. Sa njima je ostala sve do Dickensove smrti.
Svoja zapažanja i dojmove zabilježio je u putopisu engl. "American Notes for General Circulation". U djelu je u nekoliko navrata oštro osudio robovlasništvo, koje je i ranije napao u djelu "The Pickwick Papers". U New Yorku se zadržao mjesec dana, te je držao brojna predavanja. Često je postavljao i pitanje međunarodnog prava o autorstvu zbog svojih djela koja su objavljivana u američkim novinama. Po povratku u Englesku počeo je raditi na svojim božićnim pričama (1843. napisao je "A Christmas Carol", 1844. "The Chimes", a 1845. "The Cricket on the Hearth").
Nakon što je kratko živio u Italiji (1844), putovao je u Švicarsku (1846) gdje počeo raditi na djelu "Dombey and Son" (1846–48). To djelo i "David Copperfield" (1849–50) učinili su značajan umjetički biljeg u Dickensovoj karijeri i njegovi romani postali su ozbiljniji u temi i brižnije planirani od ranijih djela.