cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anvar Sadat
Egipatsko-izraelski mirovni sporazum
Sporazum je također ugovorio slobodan prolaz izraelskim brodovima kroz Sueski kanal i priznavanje Tiranskog prolaza i Akapskog zaljeva kao međunarodnih vodenih puteva. Egipat je ovim sporazumom postao prva arapska zemlja koja je priznala Izrael. Mirovni sporazum između Egipta i Izraela ostao je na snazi od datuma potpisivanja.
Sporazum, koji je dobio veliku podršku među Egipćanima, naišao je na neodobravanje u arapskoj i široj islamskoj zajednici. Sadatov prethodnik, Nasser, napravio je od Egipta ikonu arapskog nacionalizma, ali činilo se kako je njegova ideologija postepeno opadala nakon rata 1973. Potpisivanjem sporazuma Sadat je, po mišljenju mnogih neegipatskih muslimana, stavio egipatske nacionalne interese ispred arapskog jedinstva, izvršivši tako izdaju Nasserovog panarabizma i uništivši tako viziju ujedinjenog "Arapskog fronta" i uništenja "Cionističkog entiteta". Ipak, Sadat je znatno ranije zaključio kako je mir pravilno rješenje. Sadatovo poboljšanje odnosa sa Sjedinjenim Državama također se smatralo izdajničkim činom u velikom dijelu arapske zajednice. U Sjedinjenim Državama, pak, njegovi potezi donijeli su mu veliku popularnost među brojnim evangelicima. Rezultat toga bila je nagrada Princa mira (Prince of Peace) koju mu je uručio Pat Robertson, američki baptistički svećenik.
Godine 1979., Arapska liga isključila je Egipat iz članstva u jeku potpisivanja sporazuma, a svoje središte preselila je iz Kaira u Tunis. Članice Lige su u to vrijeme još uvijek vjerovale u uništenje "Cionističkog entiteta" i Izraela. Tek je 1989. Egipat vraćen na popis članova, a središte ponovo vraćeno u Kairo. Izraelsko povlačenje sa Sinaja odvijalo se, u skladu s dogovorom, u fazama te je potpuno završeno 25. travnja 1982., kada je Egipat bio u posjedu cijelog poluotoka.
Sadatov odnos s iranskim šahom
thumb|left|320px|Predsjednik Sadat zajedno s iranskom caricom [[Farah Pahlavi|Farah i šahom Mohammadom Rezom Pahlavijem u Teheranu 1975. godine.]] Prije Iranske revolucije 1979. odnosi Kaira i Teherana bili su toliko bliski da je iranski šah Mohammad Reza Pahlavi Sadata nazivao svojim "dragim bratom". Šahova prva supruga bila je princeza Fawzia od Egipta. Ona je bila najstarija kći egipatsko-sudanskog sultana Fuada I. (kasnije kralja), pretposljednjeg egipatskog monarha, i njegove druge supruge, Nazli Sabri.
Nakon svrgavanja s vlasti, šah Pahlavi je svoje posljednje dane proveo u egzilu u Egiptu. Kada je Pahlavi preminuo 27. srpnja 1980., Sadat je naredio da mu se organizira državnički sprovod i da ga se pokopa u džamiji Al-Rifa'i, počivalištu kediva Isma'il-paše Veličanstvenog, njegove majke Hoshiar Hanim i brojnih drugih članova dinastije Mohamed Ali.
Pad popularnosti i teorije zavjere
thumb|320px|Anwar Sadat i američki državni tajnik [[Cyrus R. Vance u Sjedinjenim Državama 1978. Poboljšanje odnosa sa Sjedinjenim Državama također je dovelo do povećane Sadatove nepopularnosti u Egiptu.]] Posljednje godine Sadatova mandata bile su obilježene problemima i brojnim optužbama za korupciju protiv njega i njegove obitelji. Rečeno je kako je ubijen na "vrhunucu nepopularnosti". U siječnju 1977., Egipat je pogodio niz protesta protiv Sadatove ekonomske politike i, primarno, državnog dekreta koji je ukinuo kontrolu cijena na osnovnim potrepštinama kao što je kruh. Protesti su trajali 2 dana, a ukupno su brojali i stotine tisuće prosvjednika u Kairu. Ukupno 120 autobusa i stotine zgrada je uništeno samo u Kairu. Protesti su završili slanjem vojske i vraćanjem kontrole cijena na snagu.
Početkom njegova mandata, islamisti su značajno profitirali njegovim reformama i oslobađanjem svih aktivista uhapšenih za Nassera, ali je Sadatov Sinajski sporazum razljutio iste, posebice radikalnu skupinu El-Džihad. Prema intervjuima i podatcima koje je skupio novinar Lawrence Wright, skupina je regrutirala članove i akumulirala oružje kako bi u pravom trenutku izvršila "kompletno svrgavanje trenutnog poretka" u Egiptu. Glavni strateg skupine bio je Abbud al-Zumar, pukovnik obavještajne službe čiji je "plan bio ubiti glavne vođe države, preuzeti središta vojske i Državne sigurnosti, glavnu telefonsku centralu i, naravno, središte radija i televizije, odakle će se onda prenositi vijesti o islamističkoj revoluciji, oslobađajući - kako je on očekivao - narodni ustanak protiv svake sekularne vlasti u zemlji."
U veljači 1981., egipatske vlasti su upozorene na El-Džihadov plan preko hapšenja operativca koji je prenosio vitalne informacije. U rujnu, Sadat je naredio izrazito nepopularno okupljanje s preko 1500 ljudi, uključujući brojne članove Džihada, ali i tadašnjeg koptskog papu i druge članove koptskog klera te intelektualce i aktiviste raznih ideoloških afilijacija. Svi ne-vladini mediji nisu imali pristup. Na okupljanju nije bila ćelija Džihada koju je vodio Khalid Islambouli, koji će u listopadu izvršiti atentat na predsjednika.
Prema riječima Tala'ata Qasima, bivšeg šefa skupine Gama'a Islamiyya, u intervjuu za Middle East Report, atentat nije organizirao Džihad već al-Gama'a al-Islamiyya (Islamska skupina), koja je unajmila i atentatora. Članovi Savjetodavnog vijeća skupine (kojeg vodi popularni "slijepi šejk"), uhapšeni su dva tjedna prije atentata, ali nisu odali postojeće planove, a Islambouli je uspješno izvršio atentat.
Atentat
Dana 6. listopada 1981. godine, Anwar Sadat ubijen je u atentatu tijekom održavanja godišnje parade u čast Egipatskog prelaska Sueskog kanala 1973. Uz Sadata, ubijeno je još 11 osoba, među kojima i kubanski ambasador, omanski general i koptski biskup. Dvadeset i osam ljudi je ozlijeđeno, među kojima i potpredsjednik Hosni Mubarak (lijeva ruka), irski ministar obrane James Tully i četiri američka vojna časnika.
Skupinu atentatora koji su pucali i bacali bombe na tribinu s dužnosnicima predvodio je Khalid Islambouli nakon fatwe koju je izdao Omar Abdel-Rahman. Islambouli je uhapšen, optužen, osuđen i pogubljen zbog atentata u travnju 1982. godine. Na čelo države došao je Sadatov potpredsjednik, Hosni Mubarak.
Posljedice
thumb|left|350px|[[pomenik nepoznatom vojniku (Egipat)|Spomenik nepoznatom vojniku u sklopu kojega se nalazi Sadatov grob. Konstrukciju spomenika naručio je sam Sadat 1974. godine, kako bi odao počast žrtvama Jomkipurskog rata.]] Sadata je naslijedio njegov potpredsjednik, Hosni Mubarak, kojemu je u atentatu ozlijeđena ruka. Njegovom sprovodu prisustvovao je rekordan broj različitih svjetskih dužnosnika, među kojima je bio i rijedak simultani dolazak trojice bivših predsjednika Sjedinjenih Država - Jimmyja Cartera, Geralda Forda i Richarda Nixona. Jaafar Nimeiri, predsjednik Sudana, bio je jedini arapski šef države prisutan na sprovodu. Kao dodatak, samo su 3 od 24 članice Arapske lige - Oman, Sudan i Somalija - poslale svoje delegate na pogreb. Sadat je pokopan u sklopu Spomenika nepoznatom vojniku, preko puta bine na kojoj je ubijen.
U sklopu suđenja atentatoru Khalidu Islambouliju optuženo je preko 300 islamskih radikala, među kojima su Ajman al-Zawahiri, Omar Abdel-Rahman i Abd al-Hamid Kishk. Suđenje su pratili brojni svjetski mediji, a Zawahirijevo poznavanje engleskog jezika de facto mu je donijelo ulogu predstavnika optuženih. Zawahiri je iz zatvora pušten 1984. godine. Njegov brat, Mohamed al-Zawahri, u zatvoru je boravio od 2000. do 17. ožujka 2011., nakon čega je ponovo uhićen 20. ožujka 2011. Abboud al-Zomor i Tareq al-Zomor, dvojica islamističkih vođa uhićenih zbog povezanosti s atentatom, pušteni su 11. ožujka 2011.
Unatoč svemu ovom, nećak ubijenog predsjednika, Talaat al-Sadat, smatra kako je atentat rezultat međunarodne zavjere. Dana 31. listopada 2006. osuđen je na godinu dana zatvora zbog defamiranja Egipatske vojske, što se zbilo manje od mjesec dana nakon intervjua u kojem je optužio egipatske generale kako su predvodili zavjeru protiv njegova ujaka. U intervjuu za jednu saudijsku televiziju, izjavio je kako su i Sjedinjene Države i Izrael bili upleteni: "Nijedan član specijalne osobne zaštite pokojnog predsjednika nije ispalio metak tijekom pucnjave i nijedan od njih nije završio na sudu."
Sadat u pop-kulturi
thumb|220px|Uloga [[Oscar|oskarovca Louisa Gossetta zaradila mu je nominaciju za Emmy u Sjedinjenim Državama, ali mu je donijela veliko neodobravanje u Egiptu.]] Godine 1983., američka televizija prikazala je dvodijelnu miniseriju Sadat, temeljenu na životu pokojnog predsjednika, s oskarovcem Louisom Gossettom u glavnoj ulozi. Egipatska vlada promptno je zabranila miniseriju kao i sve ostale filmove iz produkcijske kuće Columbia Pictures, pod izlikom povijesnih netočnosti. Unije filmaša i umjetnika u Egiptu podigle su građansku tužbu protiv Columbia Picturesa i ekipe miniserije pred sudom u Kairu, no ona je ubrzo odbačena uz objašnjenje kako su se "iskrivljavanja i blaćenja dogodila izvan zemlje, te su tako izvan jurisdikcije egipatskih sudova."
Autori na Zapadu su slabe reakcije na film pripisali rasizmu (Gossett je Afroamerikanac) u egipatskoj vladi ili čak Egiptu općenito. Neovisno, na Zapadu se smatralo kako je Gossettovo portretiranje Sadata "zasmetalo rasno-osviještene Egipćane i kako se ne bi sviđalo [pokojnom] Sadatu." Gossett je za svoju ulogu zaradio nominaciju za Emmyja. Prva egipatska adaptacija Sadatova života stigla je 2001., kada je u kino distribuciju pušten film Ayyam El Sadat (arapski: Sadatovi dani). Kontrastno s miniserijom, film je bio ogromna uspješnica u Egiptu te smatra najboljom ulogom Ahmeda Zakija u njegovoj karijeri.
BBC je također producirao film o Sadatu naslovljen Why Was Cairo Calm? (engleski: Zašto je Kairo bio miran?). Filmski režiser i bloger Adam Curtis sumirao je film na sljedeći način: "Donosi priču o Sadatovom predsjedništvu - i o tome kako je američka televizija stvorila fantasitčnu viziju njega kao mudrog, demokratskog vođe koji je otvorio egipatsku ekonomiju slobodnom tržištu i kojega je njegov narod volio jer je sklopio mir s Izraelom. Kao što film pokazuje - to je bila potpuna iluzija."
Mladi Sadat je jedan od glavnih likova u trileru Kevina Folleta The Key to Rebecca, koji se odvija u Kairu za vrijeme Drugog svjetskog rata. Sadat, koji je tada mladi časnik egipatske vojske koji se bavi antibritanskim aktivnostima, prikazan je s popriličnom dozom simpatije; njegovo surađivanje s njemačkim špijunima prikazano je isključivo kao rezultat želje za dokidanjem britanske kolonijalne dominacije u njegovoj zemlji, a ne kao stvarna podrška nacizmu. Neke scene u knjizi, kao ona Sadatova uhićenja, vjerno prate činjenice iznešene u njegovoj autobiografiji.
Nerezine
Nerezine su priobalno naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Malog Lošinja. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na istočnoj obali otoka Lošinja, južno od Osora, sjeverno od Svetoga Jakova i Ćunskog.
Colonia Adolfo López Mateos, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Colonia Adolfo López Mateos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 535 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2112 m.
Sonja Cupec
Mr. Sonja Cupac (Osijek, 8. I. 1947), hrvatska urbanistica.
Životopis
Najveći dio radnog vijeka provela je u osječkom Zavodu za prostorno planiranje, a uz to je bila i predsjednica Urbanističkog društva Slavonije i Baranje, Društva urbanista Hrvatske, Savjeta za prostorno uređenje i zaštitu okoliša Osječko-baranje županije te član Odbora Parka prirode Kopački rit.
Od 2005. je u mirovini, a u 35 godina rada ostavila je snažan trag na području prostornog planiranja i urbanizma te dala velik doprinos stvaranju kulture prostornog planiranja na području regije.
Priznanje
Za Dan Grada Osijeka (2. XII. 2006) dodijeljena joj je Zlatna plaketa Grb Grada Osijeka na području prostornog planiranja i urbanizma.
Štirinsko jezero
Štirinsko jezero je najveće od jezera na planini Zelengora, u istočnom dijelu Bosne i Hercegovine u sklopu Nacionalnog parka Sutjeska. Dugo je oko 600 metara, široko oko 300 metara, a duboko 4,5 metara. Smješteno je zapadno od vrhova Todor (1949), i Osredak (1828).
Tiringija
Slobodna Država Tiringija (nemački Freistaat Thüringen) leži u centralnoj Nemačkoj i jedna je od šesnaest saveznih država (nemački Bundesländer), sa površinom od 16.200 km2 i 2,45 miliona stanovnika. Glavni grad Tiringije je Erfurt.
Geografija
Tiringija se graniči sa (počev od severa i u pravcu kazaljke na satu) Donjom Saksonijom, Saksonijom-Anhalt, Saksonijom, Bavarskom i Hesenom. U najveće gradove spadaju Erfurt (200.000), Gera (110.000), Jena (103.000), Vajmar (64.000), Gota (50.000), Ajzenah (44.200) i Zul (46.700).
Najupadljivija geografska oblast Tiringije je Tiringijska šuma (Thüringer Wald), planinski lanac na jugozapadu. Na severozapadu u Turginiju spada i mali deo Harc planina. Istočni deo Tirginije je mahom ravničarski. Reka Zala teče kroz ove ravnice od juga ka severu.
Vidi takođe: Spisak mesta u Tiringiji.
Tiringija je podeljena u 17 oblasti (Landkreise): 220px|Mapa Tiringije koja pokazuje granice oblasti
Osim toga postoji i šest nezavisnih gradova, koji ne spadaju ni u jednu oblast:
Istorija
Uz napoleonsku Rajnsku Konfederaciju stvorenu 1806, započelo je teritorijalna reorganizacija, što je potvrđeno na Bečkom kongresu (1814. - 1815.) stvaranjem Nemačke Konfederacije.
Tiringijske države unutar Nemačkog Carstva su bile Saksonija-Vajmar-Ajsenah, Saksonija-Majningen, Saksonija-Altenburg, Saksonija-Koburg-Gota, Švarcburg-Zondershauzen, Švarcburg-Rudolštat i dve kneževine Rojsa.
Država Tiringija je bila pod sovjetskom okupacijom posle (1946.) i podeljena u tri oblasti, 1952. godine tokom državno-administrativne reforme Istočne Nemačke. Ponovo je uspostavljena nakon ponovnog ujedinjenja Nemačke, 1990.
Las Margaritas, Reynosa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Zeka Buljubaša
Zeka Buljubaša (pravo ime Jovan Gligorijević (Doman kod Nevesinja? oko 1785 — Zasavica 1813.) je jedan od najvećih junaka Prvog srpskog ustanka. Komandovao je četom bećara, golih sinova (beskućnika), koji su katkad bivali odeveni u čohu, a okićeni najlepšim oružjem. Godine 1813. borio se sa četom na Drini. Kada je četi nestalo municije, jurnula je noževima na Turke i cela izginula.
Мерошина
Мерошина је насеље у Србији у општини Мерошина у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 873 становника (према попису из 1991. било је 909 становника).
Демографија
У насељу Мерошина живи 691 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,7 година (39,3 код мушкараца и 40,2 код жена). У насељу има 240 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,64.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Ordu (provincija)
Provincija Ordu (turski: Ordu ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeveru Turske.
Provincija nosi ime po istoimenom glavnom gradu provincije - Ordu.
Geografske karakteristike
Ordu je površinom srednje velika provincija, sa svojih 6 001 km², koja se prostire duž obala Crnog mora u kraju poznatom po lješnjacima.
Administrativna podjela
Provincija Ordu u kojoj živi 719 183 stanovnika, administrativno je podjeljena na 13 okruga (ilçeler);
Manubach
Manubah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 347 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Manubah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 160 metara. Površina opštine iznosi 7,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 347 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 45 stanovnika/km².
Swan Lake, Montana
Svon Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 113.
Milești, Șimnicu de Sus
Milești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Șimnicu de Sus.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Jovan Gligorijević
Jovan Gligorijević (Ajačo, Korzika, 6. oktobar 1918 — Beograd, 23. januar 1982.) je bio veterinar.
Diplomirao je na Veterinarskom fakultetu u Beogradu 1946., a 1948. doktorirao na Veterinarskom fakultetu u Zagrebu.
Godine 1949. osnovao je poseban Institut za rendgenologiju i fizikalnu terapiju na Veterinarskom fakultetu u Beogradu i organizovao odgovarajuću nastavu. Jedan je od organizatora prve laboratorije za primenu nuklearne energije u poljoprivredi, veterinarstvu i šumarstvu sa sedištem u Zemunu.
Dobio je Sedmojulsu nagradu SR Srbije za 1978.
Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
The Good German
The Good German (u prijevodu Dobri Nijemac) je američki igrani film snimljen 2006. u režiji Stevena Soderbergha. Po žanru je kombinacija film noira i političkog trilera, a temelji se na istoimenom romanu Josepha Kanona. Radnja je smještena u Berlin u doba Potsdamske konferencije 1945. godine, kada se neposredno nakon završetka rata počinje raspadati dotadašnji savez između Amerikanaca i Sovjeta te postepeno počinje hladni rat. Protagonist, čiji lik tumači George Clooney, je dopisnik američkog vojnog lista koji pokušava pronaći ženu (čiji lik tumači Cate Blanchett) u koju je prije rata bio zaljubljen, ne znajući da je ona upetljana u tajne američke planove da se nekadašnji nacistički naučnici angažiraju u američkoj službi.
Za film je karakteristično da je snimljen u crno-bijeloj tehnici, formatu slike i tehnikama koje su se koristile u klasičnom Hollywoodu 1940-ih. Kritika, međutim, nije imala razumijevanja za Soderberghov eksperiment, te je film loše prošao.
Sveti Jakov (Mali Lošinj)
Sveti Jakov je priobalno naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Malog Lošinja. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se na istočnoj obali otoka Lošinja, južno od Osora i Nerezina, sjeverno od Ćunskog.
Eureka (razvrstavanje)
Eureka ima više značenja:
Alluvioni Cambiò, Alessandria
Alluvioni Cambiò je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Benjamin Rabier
thumb|Benjamin Rabier thumb||Le printemps (1902); autor: Benjamin Rabier
Circello, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 935 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 694 m.
Benjamin Rabier
Benjamin Rabier (La Roche-sur-Yon, 30. decembar 1864 - Faverolles (Indre), 10. oktobar 1939) bio je francuski ilustrator i autor stripova, najpoznatiji kao autor logoa za francuski brend sira La vache qui rit, odnosno popularnog stripa za djecu Gédéon. Po struci je bio knjigovođa, a crtanjem se od 1889. do 1910. bavio u slobodno vrijeme. Francuski ilustrator Caran d'Ache mu je bio prijatelj i uzor.
Belgijski autor Hergé, znameniti tvorac Tintina, ga je navodio kao jednog od svojih uzora.
Arroyo de Piedra, Santiago Tuxtla
Arroyo de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Nedeljko Gvozdenović
Nedeljko Gvozdenović (Mostar, 24. 2. 1902. — Beograd, 31. 1. 1988) je bio srpski slikar i akademik SANU.
Biografija
Rođen je u Mostaru 1902. godine. U Minhen odlazi 1922. i upisuje Internacionalnu školu kod profesora Hanca Hofmana, a po završenim studijama 1926. godine se vraća u Beograd. Bio je profesor na Likovnoj akademiji u Beogradu i član Srpske akademije nauka i umetnosti. Sa nekolicinom svojih kolega i ondašnjih studenata, od kojih su neki danas akademici, bio je inicijator osnivanja Kuće legata kao posebne ustanove kulture koja bi se starala o zaostavštinama poklonjenim Muzeju grada Beograda.
Slikar Nedeljko Gvozdenović je zaveštao Muzeju veliki broj svojih radova raznih tehnika - ulja, gvaševa, tempera, akvarela i crteža, svoj stan sa ateljeom, idealnu trećinu kuće u Beogradu i izvesnu sumu novca za opremanje galerije u kojoj će biti izložena njegova dela. Grad Beograd je poverio legat Nedeljka Gvozdenovića na staranje i javno izlaganje Muzeju grada 1983. godine, kada je svečano otvorena Galerija Gvozdenović.
Izlagao je u Parizu, 1937, Veneciji, 1952, Tokiju, 1957, i Bruklinu, 1963. godine.
Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Rancho el Fresno, Mezquitic
Rancho el Fresno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1353 m.
Rize (provincija)
Provincija Rize (turski: Rize ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeveroistoku Turske.
Provincija nosi ime po istoimenom glavnom gradu provincije - Rize.
Geografske karakteristike
Rize je površinom jedna od manjih provincija, sa svojih 3 920 km², koja se prostire duž obala Crnog mora.
Administrativna podjela
Provincija Rize u kojoj živi 319 637 stanovnika, administrativno je podjeljena na 13 okruga (ilçeler);
Krater Chicxulub
mini|desno|300px|Položaj kratera Chicxulub na poluotoku Yucatan (Meksiko), s promjerom većim od 180 kilometera.
Krater Chicxulub je drevni udarni krater, koji se nalazi na poluotoku Yucatán (Meksiko). Nalazi se blizu mjesta Chicxulub, po kojem je i dobio ime. Krater ima promjer veći od 180 km i smatra se jednim od najvećih udara nebeskih tijela u povijesti Zemlje. Smatra se da je udarni asteroid, koji je stvorio krater, imao promjer najmanje 10 kilometara.
Krater Chicxulub je otkrio geofizičar Glen Penfield, koji je radio na poluotoku Yucatan u potrazi za nalazištima nafte 1970-tih. U početku, Glen Penfield nije bio u mogućnosti da potvrdi da se radi o udarnom krateru, te je bio odustao od daljnje potrage. Dokazi o udaru nabeskih tijela su udarni kvarc, tektit i gravitacijske anomalije.
Kasniji dokazi su potvrdili da se udar dogodio prije otprilike 65 milijuna godina, na kraju geološkog razdoblja Krede. Taj udar znanstvenici povezuju s masovnim izumiranjem dinosaura. U maju 2010. grupa od 41 znastvenika je nakon 20 godina rada objavila da jedino uvjerljivo objašnjenje za izumiranje dinosaura je katastrofa nastala nakon udara golemog asteroida Chicxulub. Znanstvenici su, u tekstu objavljenom u časopisu Science Journalu, odbacili druge teorije, kao masovne vulkanske erupcije, nakon provjere podataka dobivenih u 20 godina paleontološkog, geokemijskog, klimatskog, geofizičkog i sedimentološkog istraživanja o stravičnom događaju koji je označio kraj dinosaura.
Stravičan udar asteroida
Prvi udar asteroida uzrokovao je velike požare, stravične potrese, ogromna klizišta koja su proizvela cunamije. Konačno, udar je prouzročio globalnu zimu koju su uspjeli preživjeti samo rijetki hladnokrvni organizmi. Znanstvenici su istraživanjem potvrdili kako je jedinstveni sloj krhotina po sastavu povezan sa stijenama koje se mogu naći oko područja sudara. Također su potvrdili da je velika količina minerala koji nastaju kad stijene nešto udari pri velikoj brzini, prisutna u stijenama diljem svijeta.
Konkurentska teorija tvrdi da je izumiranje dinosaura uzrokovano serijom supererupcija vulkana na području Indije, koje su trajale oko 1,5 milijuna godina. Te su erupcije stvorile preko milijun kubičnih kilometara lave, za koju se smatralo da je pridonijela hlađenju atmosfere i globalnim kiselim kišama. Znanstvenici su zaključili da te erupcije nisu bile dovoljno značajne da bi uzrokovale masovno izumiranje dinosaura.
El Muleto, Uruachi
El Muleto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
La Mesa del Contadero, Jesús María
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2223 m.
Your Highness
Your Highness (naslov u prijevodu Vaša visosti) je američka fantasy filmska komedija snimljena 2011. u režiji Davida Gordona Greena. Protagonisti su dva brata - kraljeva sina - koji su prisiljeni boriti se protiv zlog čarobnjaka. Film, zamišljen kao parodija fantasy filmova, doživio je porazne kritike i debakl na kino-blagajnama.
ENIAC
__BEZKN__ mini|desno|250px|ENIAC ENIAC, skraćenica od engleske složenice Electronic Numerical Integrator And Computer označava prvi digitalni elektronski računar kog je bilo moguće programirati u cilju rešavanja širokog spektra računarskih problema, mada su i raniji računari pravljeni sa nekim od ovih osobina. ENIAC je dizajniran i izgrađen u svrhu izračunavanja balističkih tablica za američku vojsku. Prvi problemi rešavani na ENIAC-u bili su, pak, povezani sa izradom hidrogenske bombe.
mini|desno|250px|Programeri rade na ENIAC - ovoj glavnoj kontrolnoj tabli na Murovoj školi elektro-inženjerstva. Levo: Beti Džin Dženingz; Desno: Fren Bilas.
Razvoj
Ugovor je potpisan 5. juna 1943. i projekat PX vodila je Murova škola elektroinženjerstva pri Pensilvanijskom univerzitetu počev od jula 1943. Projekat je obelodanjen 14. februara 1946. na Penu i koštao je skoro 500.000 američkih dolara. Rad na ENIAC–u je prekinut 9. novembra 1946. radi obnove i nadogradnje memorije, i prebačen je u Merilend 1947. godine. Tu je ponovo pušten u rad 29. jula iste godine, i radio je neprestano sve do 23:45 2. oktobra 1955. godine.
ENIAC je nastao po zamisli i dizajnu Džona Vilijama Močlija (John William Mauchly) i Džona Prespera Ekerta (John Presper Eckert) sa Pensilvanijskog univerziteta. Patent na ENIAC-a koji je odobren 1946. je poništen presudom američkog Saveznog suda u slučaju Hanivel protiv Sperija Randa (Honeywell, Inc. v. Sperry Rand Corp., et al.), koja je predstavljala prekretnicu jer je njom izum elektronskog digitalnog računara stavljen u javno vlasništvo.
Opis
desno|mini|300px|mini|ENIAC na Murovoj školi elektro-inženjerstva (fotografija američke vojske)
U fizičkom pogledu, ENIAC je bio ogroman u odnosu na savremene računarske standarde. U sebi je sadržao 17468 vakuumskih cevi, 7200 kristalnih dioda, 1500 releja, 70000 otpornika, 10000 kondenzatora i oko 5 miliona ručno zalemljenih spojnica. Težio je oko 27 tona, a dimenzije su mu bile 8 stopa (2.4 metra) sa 3 stope (0.9 metara) sa 100 stopa (30 metara), zauzimao je 1800 kvadratnih stopa (167 m²) i trošio je 150 kW snage. Ulaz je bio moguć sa IBM čitača, dok je IBM bušač za kartice korišćena za izlaz. Ove kartice su mogle stvarati štampani izlaz koristeći IBM računsku mašinu, verovatno IBM 405. ENIAC je koristio pomeračke registre (šift-registre) čiji je izlaz spojen sa ulazom (eng. ring counter) sa deset pozicija za skladištenje brojeva; svaka cifra koristila je 36 elektronskih cevi, od kojih su deset bile dvostruke triode koje su činile bistabilna kola pomeračkog registra. Aritmetika je izvođena „brojeći“ otkucaje brojača i generisanjem nosećih taktova ukoliko bi došlo do prekoračenja kapaciteta, pri čemu je ideja bila u tome da se oponaša u elektronici operacija cifarskih točkova mehaničke mašine za sabiranje. ENIAC je imao 20 desetocifrenih memorijskih elemenata koji su koristili metodu komplementa od 10 i mogao je da izvodi 5.000 prostih operacija sabiranja ili odbrojavanja između bilo kog od njih i izvora (npr. drugog akumulatora, stalnog prenosnika) svake sekunde. Bilo je moguće povezati više akumulatora da rade istovremeno, tako da je brzina izvršavanja operacija bila potencijalno mnogo brža zahvaljujući paralelnom radu. Bilo je moguće povezati sadržaj jednog akumulatora sa drugim da bi se izvela aritmetika dvostruke preciznosti, ali tajming kola u akumulatoru je sprečavao povezivanje tri ili više akumulatora radi više preciznosti.
Brzina
ENIAC je koristio četiri od ovih akumulatora kontrolisanih posebnom jedinicom Množioca i mogao je da obavlja 385 operacija množenja u sekundi. Sa pet akumulatora bilo je upravljano naročitom jedinicom Delioca/Izračunaoca kvadratnog korena i mogao je da obavlja četrdeset operacija deljenja ili tri operacije izračunavanja kvadratnog korena u sekundi. Ostalih 9 jedinica u ENIAC – u su bile inicijaciona jedinica (pokretala je i zaustavljala mašinu), ciklusna jedinica (sinhronizovala druge jedinice), glavni programer (kontrolisao „krivudavo“ kretanje), čitač (upravljao IBM čitačem bušenih kartica), štampač (upravljao bušačem kartica), stalni prenosnik i tri tablice funkcija. U inženjere koji su dizajnirali spadaju Bob Šo (Bob Shaw) (tablice funkcija), Čuan Ču (Chuan Chu) (delilac/izračunalac kvadratnog korena), Kajt Šarples (Kite Sharpless) (glavni programer), Artur Burks (Arthur Burks) (množilac), Hari Haski (Harry Husky) (čitač/štampač) i Džek Dejvis (Jack Davis) (akumulatori).
Opis Rohasa i Hašagena (Rojas & Hashagen) pruža više detalja o trajanju operacija, koje se donekle razlikuje od gore navedenih. Osnovni takt mašine je bio 200 mikrosekundi ili 5.000 ciklusa u sekundi za operacije sa desetocifrenim brojevima. U jednom od ovih ciklusa, ENIAC je mogao da upiše broj u registar, pročita broj iz registra ili da sabere dva broja. Za množenje 10 – cifrenog broja d – cifrenim brojem (za d manje od ili jednako od 10) trebalo je d+4 ciklusa, tako da je za množenje 10 – cifrenog 10 – cifrenim brojem trebalo 14 ciklusa, ili 2800 mikrosekundi – dakle, brzinom od 357 po sekundi. Ukoliko bi jedan broj imao manje od 10 cifara, operacija bi bila tim brža. Deljenje i računanje kvadratnog korena trajalo je 13(d+1) ciklusa, gde je d broj cifara u rezultatu (koeficijent ili kvadratni koren). Tako je deljenje ili kvadratni koren trajalo najviše 143 ciklusa, ili 28600 mikrosekundi – brzina od 35 po sekundi. Ako bi rezultat imao manje od 10 cifara dolaženje do njega zahtevalo bi manje vremena.
Pouzdanost
mini|desno|250px|ENIAC - ove cevi (ispod metalnog poklopca) Osnovne komponente ENIAC– a bile su elektronske cevi korišćene u radio-prijemnicima i ostalim elektronskim uređajima tog vremena. Svaka korištena elektronska cev je imala 8 nožica i ove cevi zvale su se oktalne cevi (po vrsti podnožja). Prilikom konstrucije korišćeno je 7 različitih vrsta elektronskih cevi: Neki stručnjaci predvideli su da će se kvarovi na cevima javljati tako često da mašina nikada neće biti upotrebljiva. Ova predskazanja ispostavila su se delimično tačnim: nekoliko cevi pregorevalo je skoro svakog dana, ostavljajući ga nefunkcionalnim skoro polovinu vremena. Naročite visokopouzdane cevi nisu bile dostupne sve do 1948. Međutim, većina ovih kvarova dešavala se tokom zagrevanja i hlađenja, kada su grejači i katodne cevi bili pod najvećim grejnim pritiskom (termalnim stresom). Zato je uvedeno nekoliko novina:
Prema intervjuu sa Ekertom 1989. godine cevi koje su se neprestano kvarile bile su uglavnom mit: „Čak i kada nam pregori cev, što se dešava tek na svakih par dana, u mogućnosti smo da lociramo problem u roku od 15 minuta.“ 1954. godine najduži period rada bez anomalija bio je 116 sati (blizu pet dana).
Programabilnost
Šest žena koje su se najviše bavile programiranjem ENIAC – a upravljajući njegovim prekidačima i kablovima primljene su 1997. u Women in Technology International Hall of Fame. NJihova imena su Kej Meknolti (Kay McNulty), Beti Dženingz (Betty Jennings), Beti Snajder (Betty Snyder), Marlin Veskof (Marlyn Wescoff), Fren Bilas (Fran Bilas) i Rut Lihterman (Ruth Lichterman).
Ekert i Močli iskoristili su iskustvo koje su stekli i osnovali su Ekert – Močli Računarsku Korporaciju, koja je proizvela svoj prvi računar, BINAC, 1949. pre nego što ju je kupio Remington Rand 1950. i preimenovao u svoj UNIVAC odeljak.
ENIAC je bio jedinstvenog dizajna i nikada nije ponovljen. Zaustavljanje na dizajnu iz 1943. značilo je da je računar imao veliki broj nedostataka koji nisu rešeni, pogotovu nemogućnost pohranjivanja programa. Ali ideje proizašle iz rada na njemu i inspiracija mnogim ljudima kao što je Džon fon Nojman imale su veoma značajan uticaj na razvoj kasnijih računara, u prvom redu EDVAC, EDSAC i SEAC.
Na ENIAC – u je učinjen veliki broj unapređenja, počev od 1948., uključujući primitivni „samo za čitanje“ pohranjen mehanizam za programiranje koji je koristio tablice funkcija kao programski ROM, što je bila ideja predložena od strane Džona fon Nojmana (John von Neumann). Tri cifre jednog akumulatora korišćen je kao brojilac programa, drugi akumulator je korišćen kao glavni akumulator, sledeći akumulator je korišćen za učitavanje adresa za čitanje podataka sa tablica funkcija, dok je ostatak akumulatora (1 – 5, 7, 9 – 14, 17 – 19) uglavnom bio korišćen kao podatkovna memorija.
Prvi put je predstavljen kao računar pohranjenog programa 16. septembra 1948., tom prilikom izvršavajući program koji je napisala Adel Goldstin (Adele Goldstine) po zamisli Džona fon Nojmana. Ova izmena umanjila je brzinu rada za faktor šest i uklonila mogućnost paralelnog operisanja, ali uzevši u obzir da je skratila vreme potrebno za reprogramiranje, koje je inače trajalo danima, na sate, smatralo se veoma vredno iskorišćenim gubitkom performansi. Takođe, analize su pokazale da kao rezultat razlika između brzine računanja i elektromehaničke brzine ulaz/izlaz, skoro svaki praktičan problem iz stvarnog sveta je bio I/0 vezan čak i ako se ne koristi prvobitna paralelnost mašine i većina bi bila I/0 vezana, čak i posle smanjenja u brzini uzrokovanog ovom redukcijom.
Jula 1953., proširenje od 100 reči memorije jezgra dodato je sistemu, koristeći kodiranje binarnom decimalom, excess-3 predstavljanje broja. Da bi podržao ovo proširenje memorije, ENIAC je opremljen novim odabiračem Tablica funkcija, Odabiračem memorijske adrese, kolima za oblikovanje impulsa, a i tri nove naredbe su dodate mehanizmu programiranja.
Upoređivanje sa drugim ranim kompjuterima
Mehaničke i električne računske mašine postoje od 19. veka, ali 1930–e i 40–e se smatraju početkom moderne kompjuterske ere.
ABC, ENIAC i Kolos su svi koristili vakuumske cevi. ENIAC – ovi registri su izvodili decimalnu više nego binarnu aritmetiku nalik na Z3 ili Atanasov - Beri računar.
Do 1948. ENIAC je zahtevao prepovezivanje da se programira, kao Kolos. Ideja sačuvanog programa računara sa kombinovanom memorijom za program i podatke začeta je tokom razvitka ENIAC-a, ali nije implementirana u to vreme zato što je prioritet u Drugom svetskom ratu bio da se mašine proizvode brzo, i shvaćeno je da bi samo 20 lokacija za skladištenje memorije i programa bilo premalo.
Kolos i ENIAC su razvijeni nezavisno jedan od drugog i u tajnosti kao deo napora svake zemlje u Drugom svetskom ratu. Z3 je uništen u savezničom bombardovanju Berlina 1944. Colossus mašine su uništene 1945. po naređenjima Vinstona Čerčila i njihovo postojanje biće držano u tajnosti sve do 1970–ih, iako je poznavanje njihovih mogućnosti ostalo među britanskim osobljem i Amerikancima koji su radili sa njim. ABC je ostavljen na Državnom univerzitetu Ajove, kada je Džon Atanazov pozvan u Vašington da obavlja ratna istraživanja. ENIAC je, naprotiv, otkriven javnosti kroz štampu 1946. Iz ovih razloga, različite verzije istorije računarstva često navode formalno samo ENIAC i Harvard Mark I iz ovog perioda.
Zanimljivosti
mini|300px|Nekoliko primeraka ENIAC - a, prikazanih u Školi inženjerstva i primenjene nauke pri Pensilvanijskom univerzitetu Nekoliko primeraka ENIAC–a su izložena u Školi inženjerstva i primenjene nauke pri Pensilvanijskom univerzitetu. Škola inženjerstva i primenjene nauke ima četiri od originalnih 40 planova ENIAC – a. Artefakti na prikazu predstavljaju približno jednu desetinu njegove prave veličine. Smitsonian ima 5 planova u Nacionalnom muzeju američke istorije u gradu Vašingtonu. Muzej istorije računara u Mauntin Vjuu u Kaliforniji ima izložen jedan plan. Mičigenski univerzitet An Harbor ima 4 plana, koje je spasio Artur Burks (Arthut Burks). Vojni muzej Sjedinjenih država (Aberdin, Merilend) takođe drži neke ostatke ENIAC – a.
Od 2004., silikonski čip kvadratnog oblika sa stranicom dimenzije 0.5 mm ima isti kapacitet kao ENIAC, koji je, pak, zauzimao čitavu sobu.
ENIAC se kvario svakih tri četiri minuta ali je za vreme dok je radio pokazivao svoju efikasnost i isplativost i brzinu rada koja je poništavala ovaj nedostatak.
PcrA
PcrA je helikaza koja je originalno otkrivena u testiranju hromozomski kodiranih gena koji utiču na plazmidnu replikaciju u Gram-pozitivnom patogenu Staphylococcus aureus.
Biološke funkcije
Genetičke i biohemijske studije su pokazale da su helikaze esencijalne za plazmidnu replikaciju i popravku oštećenja DNK uzrokovanog izlaganjem ultraljubičastoj radijaciji. One katalizuju odplitanje dvolančane plazmidne DNK koja je bila oštećena na mestu replikacionog početka. Genetičke i biohemijske studije su takođe pokazale da helikaze doprinose preživljavanju ćelija regulacijom nivoa RecA posredovane rekombinacije Gram-pozitivnih bakterija.
Rosignano Solvay-Castiglioncello, Livorno
Rosignano Solvay-Castiglioncello je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19786 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
CH3
Termin CH3 ima više značenja.
Zdravko Zupan
Zdravko Zupan (r. u Zagrebu 7. 2. 1950. — p. u Zemunu, 9. 10. 2015) bio je jugoslovenski stripski autor, istoričar, izdavač. Živeo je u Beogradu.
Samostalni autorski opus
Prvi strip objavio je u beogradskom listu Mali Jež 1965. godine. Već 1967. postao je stalni saradnik preduzeća „Dečje novine“ iz Gornjeg Milanovca.
Najpoznatije autorske stripske serije su mu „Zuzuko“ i „Munja“ koje izlaze do danas.
Rad na američkim serijalima: Hana i Barbera, Dizni
Od 1983. do 1988. sa scenaristom Lazarom Odanovićem crtao je serijal „Tom i Džeri“ za zagrebačku „Vjesnikovu pres agenciju“, po licenci američkog preduzeća Hana i Barbera.
Za francusku podružnicu preduzeća Dizni crtao je od 1990. do 1994. serijale „Miki Maus“ („Mickey Mouse“), „Šilja“ („Goofy“) i „Gavran Gaša“ („Ellsworth“), prema scenarijima uglednog evropskog scenariste Fransoaza Korteđanija (François Corteggiani). Ovi stripovi su premijerno objavljivani u francuskom časopisu Le Journal de Mickey, a preštampavani su širom sveta — Brazil, Nemačka, Danska, Italija, Švedska, Kolumbija, Norveška, Turska, Španija i Poljska.
Metanjac
Metanjac je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 219 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 248 stanovnika).
Zdravko Zupan
Rad na američkim serijalima: Hana i Barbera, Dizni
U Srbiji je bio zapažen Zupanov album „Miki i Baš-Čelik“ prema scenariju Nikole Maslovare (izdavač: „Politika“, 1999), u kojem je svet Mikija Mausa spojen sa srpskom narodnom bajkom.
Metanjac
Demografija
U naselju Metanjac živi 150 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 33,1 godina (33,2 kod muškaraca i 33,1 kod žena). U naselju ima 65 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,37.
Adissan
Adisan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Bezje.
Metanjac
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Zdravko Zupan
Istoriografija srpskog i jugoslovenskog stripa
Zupan je istaknuti istoričar srpskog i jugoslovenskog stripa i prvi istoričar popularne kulture koji je u desetinama tekstova sistematski istražio korene modernog stripa Zapadnog Balkana.
Adissan
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 736 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 165 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 76 metara (maksimalnoj 105 m, a minimalnoj 30 m).
Zdravko Zupan
Istoriografija srpskog i jugoslovenskog stripa
Između ostalog, zaslužan je za proučavanje tzv. „Zlatnog doba“, međuratnog perioda u Kraljevini Jugoslaviji, uključujući i opuse svih iole bitnijih autora u Beogradu — Branko Vidić, Đorđe Lobačev, Sergej Solovjev, Nikola Navojev, Konstantin Kuznjecov, Momčilo Moma Marković, Ivan Šenšin, Vlastimir Belkić, Sebastijan Lehner, Aleksije Ranhner, Đuka Janković, Nikola Tišćenko, Veljko Kockar — kao i Zagrebu — Sergije Mironovič Golovčenko, Andrija Maurović, Franjo Martin Fuis, Valter Nojgebauer i Norbert Nojgebauer, Ferdinand Ferdo Bis...
Zupan je 1986. objavio prvi tom Istorije jugoslovenskog stripa u saradnji sa Slavkom Draginčićem, u kojoj je prikupljena istoriografska građa o stripu do 1941. godine. Njegova kapitalna knjiga Vek stripa u Srbiji izašla je 2007. u izdanju GRRR Festivala, Pančevo.
Koautor je kritičkog leksikona Stripovi koje smo voleli: izbor stripova i stvaralaca sa prostora bivše Jugoslavije u XX veku sa Živojinom Tamburićem i Zoranom Stefanovićem (2011).
Organizator je više značajnih izložbi stripa u zemljama bivše Jugoslavije i inostranstvu.
Uređivanje i izdavaštvo
Izdavač je popularnih izdanja za decu (Enigmatski zabavnik Munja, Munja Strip i Munja Bojanka), kao i za stripofile (Cepelin, Ekstra Cepelin, Edicija „Reprinti“...)
Tatamy, Pennsylvania
Tatami je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.203, što je 273 (29,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marienfels
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Marinfels se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 210 metara. Površina opštine iznosi 3,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 340 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 89 stanovnika/km².
Ex-Hacienda de Guadalupe (razvrstavanje)
Ex-Hacienda de Guadalupe ima više značenja:
Barušići (Malinska - Dubašnica)
Barušići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Zapadno su naselja Sveti Ivan, Sveti Anton, sjeverozapadno su Ljutići i Milovčići, sjeverno je Oštrobradić, sjeveroistočno je Gabonjin, jugoistočno je jezero Ponikve, jugozapadno su Strilčići.
Boshi Grande, Acambay de Ruíz Castañeda
Boshi Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2689 m.
El Colorín, Turicato
El Colorín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 710 m.
Fawaz Gerges
Fawaz Gerges je libanonsko-američki profesor i autor sa akademskim iskustvom u oblasti istraživanja Bliskog Istoka, američke vanjske politike, međunarodnih odnosa, Al-Kaide i odnosa između takozvanog islamskog i zapadnog svijeta.
Danas (2016) je profesor bliskoistočne politike na Londonskoj školi ekonomije i političkih znanosti. Gerges je direktor LSE centra za Bliski Istok.
Biografija
Fawaz Gerges, državljanin Sjedinjenih Država, rođen je u kršćanskoj pravoslavnoj obitelji u Bejrutu u Libanonu. Magisterij (M.Sc.) je stekao na Londonskoj školi ekonomije i političkih znanosti, a doktorat na Sveučilištu u Oxfordu. Predavao je na Oxfordu, Cambridgeu i Columbiji i bio istraživački stipendist na Sveučilištu Princeton.
Ljubivoje Tadić
Ljubivoje Tadić (Novi Sad, 28. jul 1960), srpski glumac, prvak drame Narodnog pozorišta.
Biografija
Rođen je u Novom Sadu. Ljubivoje Tadić potiče iz glumačke porodice: otac mu je bio Rastko Tadić, a stric Ljuba Tadić. Glumu je diplomirao na Fakultetu dramskih umetnosti. U Narodnom pozorištu je od 1984. godine. Pored glume, bavi se književnošću, dramaturgijom i režijom projektnih predstava u drugim pozorištima i alternativnim scenama. Od 2000. do 2005. godine je bio upravnik Narodnog pozorišta. Osnovao je svoje pozorište „Ogledalo“ u kome igra Arčibalda Rajsa u predstavi „Čujte Srbi, čuvajte se sebe!" i predstavu koju je po sopstvenom tekstu i režiji režirao „Kako je divan taj prizor“, „Zle duhe“, politički kabare „Kakav je ovo narod“. Režirao je predstavu „Šta je bilo posle“, zajedno sa glumcima iz pozorišta Sklonište u teatru. Takođe režirao je i glumio u predstavi „Riznica poroka“ Dobroslava Petričevića.
Veći deo predstava je snimio za televiziju RTS, emisiju TV Teatar.
Inverness, Illinois
Invernes je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.399, što je 650 (9,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ljubo Vučković
Ljubo Vučković (1915 — 1976), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije. U periodu od 29. 4. 1955. do 16. 6. 1961. godine obavljao je funkciju načelnika Generalštaba Jugoslovenske narodne armije.
Biografija
U Aprilskom ratu, kao komandir čete, borio se na skadarskom frontu. Posle kapitulacije Kraljevine Jugoslavije, zarobili su ga Italijani, ali je uspeo da pobegne iz zatvora. Posle povratka u Mostar, uhapsile su ga ustaše, ali je i njima uspeo da pobegne.
Tomo Hrgota
Tomo Hrgota (Kakanj, BiH, 18. II. 1965), akademski slikar.
Ljubo Vučković
Biografija
U Narodnooslobodilačkoj borbi učestvuje od 13. 7. 1941. godine. Već u septembru je primljen u članstvo Komunističke partije Jugoslavije, i postavljen za vršioca dužnosti komandanta Lovćenskog partizanskog odreda. Juna 1942. godine, postavljen je za komandanta Prvog bataljona Četvrte crnogorske udarne brigade, sa kojom je učestvovao u velikoj diverziji na železničkoj pruzi Sarajevo-Mostar, jula iste godine. Prilikom drugog napada na Kupres, sa svojim bataljonom probio se i izbio na drugu stranu grada. Za junaštvo ispoljeno u borbi za grad, pismeno je pohvaljen od strane Vrhovnog komandanta NOP i DVJ Josipa Broza Tita.
Kao komandant Druge dalmatinske udarne brigade, uspešno je forsirao Neretvu i Drinu. Tokom bitke na Neretvi, njegova brigada je bila zadužena za obezbeđivanje srušenog mosta, prilikom prelaska glavnine partizanskih snaga i za razbijanje četnika na levoj obali reke Neretve.
Tomo Hrgota
Životopis
Nakon završene Škole primijenjenih umjetnosti, upisao se 1987. godine na Likovnu akademiju u Sarajevu, nastavnički smjer. Radio je punih deset godina u osnovnim školama u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj (Zabok, Novalja na Pagu, manja mjesta kod Požege i Križevaca, Bilje u Baranji). Živi i radi u Osijeku i u Kaknju.
Ljubo Vučković
Biografija
Kao komandant Druge proleterske divizije učestvovao je u silovitom prodoru proleterskih brigada u Srbiju. Septembra 1944. postavljen je za komandanta 13. srpskog korpusa NOVJ i učestvovao u borbama za oslobođenje Srbije. Kraj Drugog svetskog rata, koji je započeo kao komandir čete, zatekao ga je na funkciji načelnika štaba Druge armije JA.