cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mikroelektronika
Mikroelektronika je grana elektronike koja se bavi minijaturizacijom elektronskih elemenata, sklopova i sistema. Minijaturizacija, međutim, nije jedina svrha mikroelektronike, već samo sredstvo koje omogućuje razvoj i proizvodnju pouzdanih, kvalitetnih, visokoserijskih i jeftinih elektronskih sklopova. Upravo je razvoj mikroelektronike omogućio prerastanje elektronike iz granske u bazičnu tehnologiju.
Od pojave planarne tehnologije na silicijumu 1959. godine do danas, razvoj mikroelektronskih sklopova tekao je zapanjujućom brzinom u odnosu na poboljšanje sveukupnih električnih karakteristika, povećanje funkcionalnosti i proširenje oblasti primene. Uz sve to cena proizvodnje je rapidno padala. Tako brzi razvoj, u najširem smislu, nije zabeležen u drugim granama. Zahvaljujući mikroelektronici, na primer, današnji računari, u odnosu na one s kraja šezdesetih godina dvadesetog veka, imaju više od 1.000 puta veći kapacitet i toliko puta manju cenu, potrošnja energije smanjila se preko 20.000 puta, a brzina obavljanja aritmetičkih i logičkih operacija povećana je više od 6.000 puta. Da se automobilska industrija razvijala istim tempom, automobil bi danas prelazio 1.000.000 km s potrošnjom od jednog litra, razvijao bi brzinu veću od 1.000.000 km/h, koštao bi svega nekoliko dolara, imao bi težinu manju od 1 dekagram, a vreme eksploatacije bi mu bilo preko 10.000 godina.
Udeo mikroelektronike nije presudan samo u razvoju računara, već i u oblasti telekomunikacija, industrijske opreme, vojne industrije, komercijalne tehnike u automobilskoj industriji itd. U širem smislu, pod mikroelektronikom podrazumevamo ne samo mikroelektronsku tehnologiju već i proizvode te tehnologije. Zajedničkim imenom se svi ti proizvodi nazivaju integrisanim kolima. Pri tome, postoji čitav niz različitih integrisanih kola koja se međusobno razlikuju po složenosti, nameni, tehnologiji izrade i sl.
Woodbridge, New Jersey
Vudbridž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 19.265, što je 956 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bella Rita, San Martín Chalchicuautla
Bella Rita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
Lipci
Lipci je naselje u opštini Kotor u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 36 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 34 stanovnika).
Demografija
U naselju Lipci živi 27 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,8 godina (35,6 kod muškaraca i 45,9 kod žena). U naselju ima 13 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,77.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Glas (Zagreb)
right|thumb|300px|Nezavisne novine srpske zajednice u Hrvatskoj (više ne izlaze) Glas, "nezavisne novine srpske zajednice u Hrvatskoj".
Redakcija
Od broja 19. redakciju činili: Ratko Dojčinović, Zorica Miranović, Jovan Hovan, Žarko Čović, Branko Novaković, Karmelo Vlahov, Nikolina Vujnović, Jovan Nedić (enigmatika i dolje nabrojani članci).
"Glas" je većinom objavljivao članke o aktuelnim hrvatskim zbivanjima i o položaju Srba u Hrvatskoj. Objavio je i više članaka iz Baranje s mnoštvom podataka i slika o radu srpske zajednice.
Enigmatika
Od 7. pa do posljednjeg (65) broja enigmatsku stranicu uređivao (sastavljao i kompjuterski pripremao) Belomanastirac Jovan Nedić. U prvim brojevima (1-6) enigmatike nije bilo. Enigmatska stranica uglavnom je sadržavala skandinavke i klasične križaljke. Ponekad je donosila i tzv. sitne zagonetke.
Razloge
Razloge su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Razloški Okrug
Razloški Okrug je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Razloge
Zemljopis
Nalazi se unutar nacionalnog parka Risnjaka. Jugozapadno su Gornja, Srednja i Donja Krašićevica, sjeverozapadno je izvor rijeke Kupe, južno jugozapadno su Donji Okrug i Razloški Okrug.
Razloški Okrug
Zemljopis
Nalazi se unutar nacionalnog parka Risnjaka. Jugozapadno su Donji Okrug, Plajzi i Gornji Okrug, južno je Biljevina.
Ljubinka Bobić
Ljubinka Bobić (2. januar 1897., Kruševac - 3. decembar 1978., Beograd) je bila srpska glumica i članica Narodnog pozorišta u Beogradu od 1920. Tokom duge karijere tumačila je najrazličitije likove, a najpoznatijom se smatra njena interpretacija Živke u komediji „Gospođa ministarka“ Branislava Nušića.
Verovatno kao posledica pušenja, imala je promukli glas koji joj je davao posebnu draž.
Preminula je 3. decembra 1978. u Beogradu i sahranjena u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
2006. godine je ustanovljena nagrada za glumačka ostvarenja u oblasti komedije Nagrada Ljubinka Bobić. A jedna ulica na Bežanijskoj kosi nosi njeno ime.
Literatura
Borivoje S. Stojković: „Velikani srpskog pozorišta“, Beograd - Valjevo 1983, 365 strana. (članak „Ljubinka Bobić“ str. 245-260.)
Pacchione, Livorno
Pacchione je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
El Tepeguaje (razvrstavanje)
El Tepeguaje ima više značenja:
Juan Beltrán, Reynosa
Juan Beltrán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
1739
thumb|Bitka za Porto Bello.
Godina 1739 (MDCCXXXIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u ponedjeljak po julijanskom kalendaru.
Februar/Veljača
mini|"Karnalska bitka"
Maj/Svibanj
mini|[[Nader-šah Afšar|Nader-šah na Paunovom prestolu]]
Septembar/Rujan
mini|Situacija u današnjoj Vojvodini posle Beogradskog mira mini|Potpisivanje [[Beogradski mir|Beogradskog mira]]
Novembar/Studeni
mini|"Zauzeće Porto Bella"
Boquirare, Urique
Boquirare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1567 m.
La Nueva Esperanza, Santiago Tuxtla
La Nueva Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Gustducin
Gustducin je G protein asociran sa osnovnim ukusima i sistemom ukusa. Usled njegovog relativno nedavnog otkrića i izolacije, njegova priroda i signalni putevi su delimično istraženi. Poznato je da učestvuje u prenosu gorkog, slatkog i umami ukusa, i da ima mnoštvo signalni puteva (posebno za detekciju gorkog stimulusa). Jedna od intrigantnih karakteristika gustducin je njegova sličnost sa transducinom. Ta dva G proteina su strukturno i funkcionalno slična, iz čega sledi da je čulo ukusa evoluiralo na sličan način kao i čulo vida.
Gustducin je heterotrimerni protein formiran od proizvoda GNAT3 (α-podjedinica), GNB1 (β-podjedinica) i GNG13 (γ-podjedinica) gena.
General-potpukovnik
General-potpukovnik je u Vojsci Srbije i armijama mnogih zemalja treći generalski čin ako je u upotrebi čin brigadnog generala. U armijama mnogih zemalja umesto njega postoji čin ekvivalentnog nivoa - čin general-lajtant.
Tokom Narodnooslobodilačkog rata u NOV i POJ od 1. maja 1943. godine uveden je u upotrebu čin general-lajtanta, a njega je 1952. u Jugoslovenskoj narodnoj armiji zamenio čin general-potpukovnika i kao takav postojao je i u Vojsci Jugoslavije i Vojsci Srbije i Crne Gore.
U ratnoj mornarici čin general-potpukovnika odgovara činu vice-admirala.
Poveri ma belli
Poveri ma belli je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena u režiji Dina Risija i premijerno prikazana početkom 1957. godine. Protagonisti, koje tumače Renato Salvatori i Maurizio Arena su Salvatore i Romolo, dva mladića, susjeda i najbolja prijatelja koji se zaljube u istu djevojku, Giovannu (čiji lik tumači Marisa Allasio), koja flertuje sa obojicom. Radnja prikazuje kako njihove međusobne nesuglasice rješavaju njihove sestre za koje se obojice zaruče. Iste je godine snimljen nastavak pod naslovom Belle ma povere, a godine 1958. još jedan pod naslovom Poveri milionari.
Cerreta, Benevento
Cerreta je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Turano, Brescia
Turano je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 653 m.
Valerio, Isernia
Valerio je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 457 m.
Stockertown, Pennsylvania
Stokertaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 927, što je 240 (34,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bonnoeuvre
Bonoevr je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara koja pripada prefekturi Ansani.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 506 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 30 metara (maksimalnoj 78 m, a minimalnoj 22 m).
Bitlis (provincija)
Provincija Bitlis  (turski: Bitlis ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na istoku Turske.
Provincija nosi ime po glavnom gradu provincije - Bitlis.
Administrativna podjela
Provincija Bitlis  u kojoj živi 328 767 stanovnika, administrativno je podjeljena na 7 okruga (ilçeler);
Ručna bomba
Princip dejstva
Udar u inicijalnu kapislu-detonator proizvodi varnicu koja pali eksplozivno punjenje. Eksplozija punjenja, zavisno o jačini i nameni bombe, rasprskuje metalne delove tela i sadržinu bombe i tako izvršava bojevo dejstvo. Eksplozivno punjenje stvara pritisak koji rasprskuje telo bombe i tako čini njeno bojevo dejstvo na živu silu i materijalna dobra. Osigurač sprečava neželjeno aktiviranje bombe. Formacijski je obavezna u sastavu naoružanja vojnika kao i policijskih snaga posebnih namena. Granatiri (bombaši) su rukovaoci specijalizovani za bacanje bombi.
Istorija
U Kini su se za vreme dinastije Song (960. - 1279. godine) koristile naprave pod nazivom Žen Tijan Lei, koje su se pravile tako što su kineski vojnici punili barutom keramičke ili metalne posude. 1044. u kineskoj vojnoj knjizi, napisani su recepti za pravljenje različitih ručnih eksplozivnih naprava, koje po DŽozefu Nidhemu, predstavljaju prototip moderne ručne bombe.
Villa Asunción, Hípico, Jesús María
Villa Asunción, Hípico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1880 m.
Coeur d’Alêne
mini|Skupina Coeur d’Alêne Indijanaca stoji ispred kožnog šatora; 1907. Coeur d’Alêne /="heart of an awl"/ (Srce Šila, Skitswish, Skeet-so-mish, Skeetsomish, Schitsu'umsh, Pointed Hearts), pleme Salishan Indijanaca sa istoimene rijeke i jezera u Idahu, danas na rezervatu Coeur d'Alene (vidi).
Ime
Ime Coeur d’Alêne dali su isprva francuski trgovci poglavici ovog plemena koji je bio poznat po svojoj škrtosti, a jedan francuski trgovac proglašava ih najboljim trgovačkim narodom na svijetu. Kasnije ovaj naziv Amerikanci prevode sa  'Pointed Hearts'  ili  'Awl Hearts' . Sami sebe oni nazivaju Skeet-so-mish ili Skitswish, Schitsu'umsh, kojemu Swanton ne zna značenje, dok se danas prevodi na engleski sa  'Those Who Are Found Here.'  Ostali nazivi za njih bili su  'Q'ma'shpal' , kako ih prozvaše Yakima Indijanci, i čije je značenje "camas people," što očito govori da su bili kopači camas korijenja, jedan od najznačajnijih prehrambenih artikala Indijanaca u dolini rijeke Columbije.
Sela
Prema Teitu (1930), Skitswishi su se satojali od tri ogranka čija su se sela nalazila u području rijeka St. Joe River, rijeke Coeur d'Alene i jezera Coeur d'Alene.
St. Joe River Division:
Rijeka Coeur d'Alene (sela:)
Jezero Coeur d'Alene Lake i rijeka Spokane:
Povijest
Pleme Coeur d’Alêne prvi spominju Lewis i Clark (1805), ali ne dolaze sa njima u kontakt, nego o njima pišu po pričanju plemena Nez Percé. Meriwether Lewis i William Clark trojicu pripadnika plemena susreću tek u svibnju 1806., te procjenjuju njihov broj na oko 2,000, i 120 kuća duž jezera "Wayton Lake" (jezero Coeur d'Alene), nazivajući ih imenom Skeet-so-mish. Godine 1809. David Thompson utemeljuje trgovačku postaju Kullyspell House na obalama jezera Pend Oreille čime je i započela trgovina krznom u tom kraju, te u zamjenu za dabrova krzna Indijanci su se dokopali vatrenog oružja i drugih dobara kojh se našlo kod trgovaca. Coeur d’Alêne ipak nisu odigrali značajniju ulogu. Otac Pierre-Jean DeSmet posjetit će ih 1842. i šest godina kasnije (1848) utemeljiti u Cataldu misiju ''sv. Srca Isusova'' (Mission of the Sacred Heart of Jesus). Ovdje će se Indijanci naučiti obradi zemlje i bit će pokršteni, a 1873. izvršna odredbom za njih je otvoren rezervat Coeur d'Alene na kojemu i danas živi preko 1,600 pripadnika ovog plemena.
Etnografija
Srce Šila su sjedilačko pleme koji nemaju priča o ranijim migracijama, a u bazenu Spokane i duž rijeka Coeur d' Alene, St. Joe i Clark Fork, žive u velikim stalnim naseljima već tisućama godina. Ovo pleme poznato je po svojim trgovačkim putovanjima koja su poduzimali sve do pacifičke obale na zapad, kao i na preriju, razmjenjujući robu među ovim plemenima. Trgovački su putovi Srce Šila vodili u zemlju plemena Nez Percé, Bannock i među Šošone. U svojoj vlastitoj domovini bavili su se uglavnom ribolovom na rijekama i jezerima, te kopanjem korijenja camas, pa su ih i Yakime nazvali 'narodom camas (korijenja)'.
Maler (priča)
Maler je kratka pripovijetka Stevana Sremca iz 1905. Pripovjetka nosi podnaslov "Slika iz Beograda prilikom popisa ljudstva i stoke".
Sremac u njoj na humorističan i realističan način, vjerojatno kao i kod ostalih njegovih pripovjetki također prema stvarnom događaju tj. zgodi za koju je čuo, opisuje pokušaj jedne kućanice da popisivaču stanovništva slatkorječivo "uvali" za ženu svoju gošću, frajla Emiliju, vjerojatno usidjelicu.
Pripovijetka je dobar primjer Sremčava "vatrometa" stranih riječi, osobito germanizama, kojima je pokušavao postiči komičnost i realističnost dijaloga svojih likova, nerjetko u tome i pretjerujući do te mjere da je njegova djela, osobito danas, u pravilu nemoguće čitati bez stalnog konzultiranja rječnika, dodanog u kasnijim izdanjima na kraju djela, što donekle otežava njihovo pravo doživljavanje.
Bruno Brun
Bruno Brun (Hrastnik, 14. 8. 1910 — Beograd, 27. 2. 1978) je bio jugoslovenski klarinetista, dugogodišnji profesor Muzičke akademije u Beogradu.
Obrazovanje
Upisao je studije na Muzičkoj akademiji u Beogradu 1938, diplomirao 1944. i nastavio usavršavanje u Parizu 1952. kod Y. Deleclusea.
Karijera
Kao solista i u kamernim sastavima, Brun je nastupao u zemlji i inostranstvu (Nemačka, Egipat, Mađarska, Kina, Vijetnam, Severna Koreja i dr.). Bio je jedan od osnivača i potpredsednik Udruženja muzičkih umetnika Srbije, osnivač Odseka za duvačke instrumente 1947. na Muzičkoj akademiji, sekretar i solista Beogradske filharmonije (1938 — 1955), solista orkestra Beogradske opere (1938 — 1965), kao i rektor Univerziteta umetnosti u Beogradu (1965 — 1971). Odlikovan je Ordenom rada III stepena. Dobio je Sedmojulsku nagradu (1969).
Pedagoški rad
Bruno Brun je predavao na Muzičkoj akademiji u Beogradu (1945 — 1975). Autor je više udžbenika za klarinet, od kojih su neki i danas u upotrebi. Brunovi bivši studenti značajni su kao solisti, članovi kamernih ansambala, orkestarski muzičari i pedagozi u muzičkim školama i na akademijama. Neki od njih dobitnici su značajnih međunarodnih nagrada.
Studenti koji su započeli studije u klasi prof. B. Bruna
Spisak studenata koji su započeli studije u klasi prof. Bruno Bruna, a nisu u istoj diplomirali zbog bolesti i kasnije smrti profesora.
Los Barros, Mezquitic
Los Barros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1309 m.
Comox
mini|300px|Tradicionalno obitavalište Comoxa i današnji rezervati Comox (K'ómoks), pleme ili grupa plemena i bandi američkih Indijanaca Clahoose, Comox, Eëksen, Homalko ili Xwemalhkwu ili Homalco, Kaäke, Kakekt, Sliammon i Tatpoös sa istočne obale otoka Vancouver i susjednom kopnu u kanadskoj provinciji Britanska Kolumbija. Comoxi jezično pripadaju porodici Salishan a govorili su dva srodna dijalekta, sliammon i comox.
Rana populacija uključujući Sliammone koji govore nešto drugačijim jezikom iznosila je (1780) 400 na otoku i 1.400 na kopnu Britanske Kolumbije (Mooneyeva procjena). U novije doba ima ih 850 (1983) na otoku Vancouver i obali sjeverno od Powell Rivera. Kulturno pripadaju području Sjeverozapadne obale i žive poglavito od ribolova i sakupljanja mekušaca. Cijeli ovaj kulturni kraj je prilično jednoobrazan: obalna sela okrenuta su prema oceanu, drvene kuće, veliki kanui i potlatchi. Izvorna religija je šamanska, danas su rimokatolici.
Taksonomija
Taksonomija je biološka disciplina koja se bavi teoretskim i praktičnim definisanjem taksona, i hekdodeljivanjem taksonomskih kategorija određenim taksonima. Ime potiče od grčkih reči tassein - klasifikovati, i nomos - zakon, nauka.
U početku taksonomija se bavila samo praksom klasifikovanja organizama (što je područje poddiscipline klasifikacije), ali je naknadno prošireno polje istraživanja i na izučavanje principa i teorija klasifikovanja. Danas biološka taksonomija daje pravila klasifikovanja organizama u složene drvolike hijerarhijske sisteme, gde se više hijerarhijski nižih taksona podvodi pod jedan hijerarhijski viši. U svojim istraživanjima, taksonomi se vode rezultatima svih ostalih bioloških disciplina, imajući na taj način multidisciplinaran pristup problemu klasifikovanja.
Cañada del Gallo, Acambay de Ruíz Castañeda
Cañada del Gallo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 325 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2910 m.
Bolu (provincija)
Provincija Bolu  (turski: Bolu ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeverozapadu Turske.
Provincija nosi ime po glavnom gradu provincije - Bolu.
Geografske karakteristike
Bolu je površinom jedna od srednjih provincija sa svojih 7 410 km², ona se prostire po unutrašnjosti centalne Anadolije. To je šumoviti planinski kraj sa malo obradivih površina, pa je rijetko naseljen.
Administrativna podjela
Provincija Bolu  u kojoj živi 271 208 stanovnika, administrativno je podjeljena na 9 okruga (ilçeler);
Lörzweiler
Lercvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.161 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339034.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Lercvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 154 metra. Površina opštine iznosi 5,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.161 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 376 stanovnika/km².
Prolazne Mjesečeve pojave
right|200px|thumb|Ova karta, zasnovana na ispitivanju 300 TLP-a koje su proveli Barbara Middlehurst i [[Patrick Moore, pokazuje raspodjelu promatranih događaja.]] Prijelazni Mjesečevi fenomeni (TLP, prema engleskom nazivu "Transient lunar phenomenon") je naziv za kratkotrajni bljesak, pojavu boje ili promjenu dijelića mjesečeve površine.
Tvrdnje o kratkotrajnim svjetlosnim fenomenima uočenim na Mjesecu sežu najmanje 1.000 godina u prošlost, a neke su uočene neovisno od nekolicine svjedoka ili vjerodostojnih znanstvenika. Zbog toga što su uglavnom neobjašnjivi, postoji malo izvještaja u znanstvenim časopisima dok znanstvena zajednica rijetko kada vodi rasprave o tim promatranjima. Većina znanstvenika smatra da su Mjesečevi fenomeni rezultat isparavanja plina ili udarnog kratera. Naziv je skovao Patrick Moore dok je 1968. pisao izvještaj R-277 za NASU, nazvan Kronološki katalog promatranih Mjesečevih događaja.
Opis događaja
Izvještaji o Mjesečevim fenomenima imaju širok raspon: od maglovitih mrlja do trajnih promjena Mjesečeva krajolika. W. Cameron ih klasificira ovako: (1) plinoviti, uključujući maglu ili drugi oblik zatamnjenja; (2) crvene boje, (3) zelene, plave ili ljubičaste boje, (4) bljeskovi, i (5) zatamnjenja. Postoje dva opširna kataloga o Mjesečevom fenomenu, koja bilježe sveukupno 2.254 događaja od 6. stoljeća. Od većine pouzdanih izvještaja, najmanje trećina dolazi od okolice kratera Aristarchus.
Slijedi popis nekolicine najslavnijih opažanja prijelaznih Mjesečevih fenomena kroz povijest:
desno|mini|200px|Ilustracija promatranja astronoma u 18. stoljeću
Suhor
Suhor je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Prolazne Mjesečeve pojave
Objašnjenja
Objašnjenja se svrstavaju u četiri kategorije: isparavanje plina, udari meteora, elektrostatični fenomeni ili greške u promatranju.
Suhor
Zemljopis
Nalazi se zapadno od rijeke Kupe. Sjeverozapadno je Zagolik, sjeveroistočno je Kočičin, jugoistočno su hrvatski Kuželj i slovenski Kuželj (s druge strane rijeke). Dalje prema jugoistoku su Laze pri Kostelu (Slovenija), Gladloka (Slovenija) te u Hrvatskoj Grbajel, Guče Selo i Ševalj.
Prolazne Mjesečeve pojave
Isparavanje plina
Kod nekih TLP-a se radi o plinu koji izlazi iz podzemnih područja, o geološkim ili vulkanskim aktivnostima. Neki navodi ukazuju da radon izlazi na površinu Mjeseca. Najviše isparavanja radona zabilježeno je u okolici kratera Aristarchusa i kratera Keplera. Procjenjuje se da su takvi fenomeni doduše vrlo rijetki.
Udari meteora ili asteroida
Krateri nastaju kontinuirano zbog udara asteroida, meteora ili katkad čak i kometa. Postoje tablice sa udarima koji su snimljeni kamerama te postoje od 2005. Povezane su sa meteorskim tuševima. Uočeni su i oblaci nakon pada ESA-ine SMART-1 svemirske letjelice.
Elektrostatični fenomeni
thumb|right|Osam individualnih kadrova Mjesečevog kratera Claviusa ukazuju na utjecaj Zemljine atmosfera prilikom astronomskih promatranja Neki procjenjuju da učinci povezani sa elektrostatičnim nabijanjem odgovorni za neke Mjesečeve fenomene. Jedna mogućnost je da elektrodinamični efekti povezani sa razbijanjem materijala u blizini površine mogu dovesti do naboja plinova, kao i sunčev vjetar. Neki predlažu da bi i triboelektrični naboj čestica u prašini punoj plina mogao dovesti do elektrostatičnih naboja koji su vidljivi i sa Zemlje. Naposljetku, elektrostatična levitacija prašine kraj oblaka bi mogao dovesti do nekog oblika fenomena vidljivog sa Zemlje.
Neprikladni uvjeti za promatranje
Moguće je i da su prijelazni Mjesečevi fenomeni povezani sa greškom promatrača na Zemlji, a ne sa samim Mjesecom. Zemljina atmosfera može dovesti do privremenog poremećaja koje promatrači zamjenjuju sa TLP-u na Mjesecu. Alternativno, drugi navode da sateliti u orbiti Zemlje ili meteori ili promatračke greške dovode do tih zabuna.
Silesia, Montana
Sajliša je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 96.
Prolazne Mjesečeve pojave
Rasprava o statusu TLP-a
Opservacije se koordiniraju sa Udrugom promatrača Mjeseca i planeta i Britanskom udrugom astronoma. U modernom razdoblju, teleskopi i razne svemirske stanice pomoći će rasvjetljavanju fenomena za buduće generacije.
Izvori
Reference
Literatura
Cuitzián Chiquito, Turicato
Cuitzián Chiquito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Località Aribaga, Imperia
Località Aribaga je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Cuitzián Chiquito, Turicato
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 763 m.
El Tepehuaje (razvrstavanje)
El Tepehuaje ima više značenja:
El Pretil, Santiago Tuxtla
El Pretil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Valea, Pietrari
Valea je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Pietrari.
The Forgotten (film, 2004)
The Forgotten je američki igrani film snimljen 2004. u režiji Josepha Rubena. Po žanru je psihološki triler, a protagonist, čiji lik tumači Julianne Moore, je žena kojoj je prije 14 mjeseci sin poginuo u avionskoj nesreći. Radnja prati njene napore da dozna istinu kada joj saopće da nikakve nesreće nije bilo niti da je imala ikakvog sina.
Valea, Pietrari
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 781 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 443 m.
1,1,1,2-Tetrahloroetan
1,1,1,2-Tetrahloroetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 167,849 Da.
Ulica Ljubinke Bobić
Ulica Ljubinke Bobić se nalazi na Bežanijskoj kosi, na Novom Beogradu. Prostire se od Novog Bežanijskog groblja do raskrsnice sa ulicama Partizanske avijacije i Bežanijskih ilegalaca. Dužina ulice iznosi 830 metara. Zemljište na kome se prostire ulica se smatra atraktivnim za izgradnju stambenih objekata, mada je na dvesta metara dugoj nizbrdici, koja se spušta ka Gandijevoj ulici, saobraćaj u oba smera otežan. Ulicom saobraća autobus broj 82 (Kej oslobođenja — Bežanijsko groblje — Blok 44). Kroz ovu ulicu prolazi i biciklistička staza. Takođe, krajem 2010. na uglu ove i ulice Raška Dimitrijevića je otvoren kompleks sa dečjim igralištem i dva sportska terena, najveći izgrađen u toj godini, koji se prostire na 4.000 -{m}-2. Od važnijih objekata se tu nalazi policijska stanica Bežanijska kosa. Ova ulica pripada parohijama Crkve Svetog Vasilija Ostroškog.
Ulica nosi naziv po poznatoj srpskoj glumici Ljubinki Bobić. Zanimljivo je da, prema navodima Blica, nijedna ulica u rodnom gradu ove glumice, Kruševcu, nije nazvana po njoj. Međutim, na sajtu koji prezentuje grad Kruševac, ulica postoji u naselju Lazarica.
Rancho Santa Lourdes, San Martín Chalchicuautla
Rancho Santa Lourdes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Santa Lucia, Caserta
Santa Lucia je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 631 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Maler
Maler se može odnositi na:
Ličnosti
Ličnosti sa imenom Maler:
Ličnosti sa prezimenonm Maler:
Ševalj
Ševalj je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se zapadno od rijeke Kupe. Sjeverno je hrvatski Kuželj, sjeveroistočno su Grbajel te u Sloveniji Kuželj, Laze pri Kostelu i Gladloka. Guče Selo je jugoistočno.
Zakletva
Zakletva ili prisega je dokazno sredstvo koje se koristi u mnogim pravnim sistemima.
Takodje kada se da zakletva ona bi trebala da se ispuni.
Zakletva u Vavilonu
Zakletva predstavlja stari akadski običaj i kao i svuda gde se primenjivala imala je religijski karakter. U Vavilonu je ona bila praćena dodirivanjem polnog organa, kao znak da se onaj koji daje zakletvu kune u svoje potomstvo. Smatra se i da latinski naziv za svedoka testis potiče od sličnog postupka.
Brenas (Ero)
Brena je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero.
Zakletva
Zakletva u Vavilonu
Glavni izvor vavilonskog prava predstavlja Hamurabijev zakonik. On govori o dvema vrstama zakletvi, dokaznoj asertornoj i opravdavajućoj purgatornoj. Asertorna zakletva ojačava neku tvrdnju stranke ili svedoka u pogledu činjenice koja se dogodila u prošlosti. O takvoj zakletvi govori član 106. Hamurabijevog zakonika koji glasi: Ako pomoćnik trgovca uzme novac, spori se sa trgovcem, ovaj treba da pred bogom i svedocima dokaže da je pomoćnik uzeo novac, i pomoćnik će mu trostruko dati novac koji je uzeo. Purgatorna zakletva se koristila kao odbrambeno dokazno sredstvo, kojom se stranka brani i čisti od tvrdnje ili zakletve druge strane, dokazujući da se nešto nije desilo. O purgatornoj zakletvi govori član 227. Hamurabijevog zakonika koji glasi: Ako neko prevari hirurga i ovaj utisne žig neotuđivog roba, taj čovek da se ubije i da se sahrani u svojoj kući; hirurg će se zakleti 'nisam žigosao sa znanjem'i biće slobodan. Zakletva je bila nepobitan dokaz, a sam Hamurabijev zakonik je uređivao koja strana ima da se zakune. Ono što nije ostalo razjašnjeno jeste da li se primenjivala i promisorna zakletva kojom se stranka obavezuje da će govoriti istinu.
Zakletva u srednjem veku
Zakletva predstavlja sredstvo čisto formalističkog karaktera. Ona se upotrebljavala i u građanskim i u krivičnim parnicama, što se tada nije razlikovalo. Zakletvu je polagao tužilac ili tuženi, ali se ona uglavnom primenjivala na tuženog, kad nije bilo drugih dokaza pa se istinitost neke činjenice ni na koji drugi način nije mogla pronaći. Njom su se mogla koristiti samo lica koja svojim ljudskim kvalitetima ukazuju da se neće zakleti krivo, tj. ona je samo važila za dobre, poštene i neporočne ljude. Oni su se polaganjem zakletve čistili od krivice, koja im je stavljena na teret na šta ukazuje i latinski naziv za zakletvu (iuramentum purgationis-čišćenje, opravdanje). Formalizam se ogleda u tome što lice koje se zaklinje mora da izgovori tačno formulu od koje je sačinjena zakletva, tj. nije smelo da pogreši ni jednu reč, niti da zamuckuje. U protivnom zakletva se smatrala ništavom. Zakletva je predstavljala jednu vrstu božjeg suda. Naime, verovalo se da Bog neće dopustiti da ispravno izgovori zakletvu onaj čija je izjava bila lažna. Stoga ako stranka nije htela da se zakune ili nije ispravno položila zakletvu, sud nije verovao njenoj izjavi, a onaj ko se valjano zakleo sud je njegovu izjavu prihvatao kao istinitu.
Kod najtežih krivičnih dela, nije bila dovoljna samo zakletva jednog lica, optuženog ili tužioca, već se tražilo da pored njega zakletvu polože i još jedan broj ljudi kako bi se zakletva optuženog ili tužioca smatrala kao istinitom. To su uglavnom bili njegovi rođaci ili prijatelji koji su ga dobro poznavali. Zvali su se pomagači ili kletvenici(aidi, iuratores, coniuratores, sacramentales, consacramentales, testes). Zakletva sa pomagačima se zvala iuramentum credulitate i smatrana je kao svršen dokaz što znači da nije bilo više potrebno dalje dokazivanje. U ovakvim situacijama zakletva optuženog je prethodila zakletvi pomagača čime se samo pojačavala zakletva optuženog. Pomagači svojom zakletvom ne tvrde da je činjenica na koju se optuženi zakleo istinita (iuramentaum de veritate), nego se zaklinju na to da veruju da je zakletva optuženog istinita. Oni čak i ništa ne znaju o spornim činjenicama već samo veruju u onog za koga se zaklinju (u ovome se vidi čitava iracionalnost ovog dokaznog sredstva). Zbog toga pomagači su obično prijatelji ili poznanici optuženog koji dobro poznaju njega i njegove prilike. Kletvenike su određivale stranke a ne sud, jer je postupak bio optužni.
Ono što se mora naglasiti je to da pomagači nisu svedoci tj. lica koja sudu saopštavaju činjenice koje su oni sami svojim čulima opazili. Međutim, postojala je jedna vrsta pomagača koja je bila vrlo slična svedocima. Naime, to su bili pomagači koji su uhvatili optuženog na delu i koji pomažu da se on dovede pred sud da bi tužilac dokazao njegovu krivicu. Razlika između ovog pomagača i ostalih bila je u tome što ovi moraju znati određene činjenice za koje i polažu zakletvu, dokle u svim ostalim slučajevima oni ne moraju ništa znati o predmetu dokaza. Da bi neko bio pomagač, morao je da zadovolji iste one kriterijume kao i optuženi koji se zaklinje tj. da bude častan, pošten i neporočan. Lica koja nisu mogla da se zaklinju ni kao pomagači ni kao optuženi bila su: vanbračna lica, slepi, raščinjeni sveštenici, Jevreji, krivokletnici, jeretici, lica koja su bila osuđivana za krađu i razbojništvo i oni koji nisu mogli da nađu pomagača.
Zakletva u srednjovekovnom srpskom pravu
U starom srpskom pravu se pomoću zakletve mogla i utvrđivati krivična odgovornost, to pre svega jer se nije pravila razlika između građanskog i krivičnog postupka. Koja će se od stranaka zakleti zavisilo je od njihovog sporazuma a nekad od samog suda. Stranka koja se zaklinjala morala je to da učini lično, što znači da se nije mogao koristiti punomoćnik. Izuzetak od tog pravila predstavljao je samo slučaj kad je zakletvu polagao vladalac, što se vidi iz dubrovačkih zakonika koji nam još govore i to da se zakletva koristila i na stanku. Zakletva je polagana svečano i u propisanoj formi, pred sveštenikom a u nekim slučajevima i pred samim episkopom.
Pojedinačni podaci o zakletvi stranaka su se sačuvalii samo u ugovorima sa Dubrovnikom. U ugovorima iz 1349. i 1357. godine jasno se vidi da tužilac polaže zakletvu i da ta njegova zakletva vredi kao dokazno sredstvo od presudnog značaja. Ovo predstavlja izuzetak od opšteg pravila da tuženi polaže zakletvu. U drugom slučaju u ugovorima iz 1349. i 1357. godine, zakletvu treba da položi optuženi ali njegovu zakletvu je trebao da potvrdi i još jedan pomagač, što predstavlja retkost jer se obično tražilo više njih. Najstariji slovenski naziv za zakletvu je rota, pa bi najpogodniji naziv za kletvenike ili pomagače bila porotnici, što se negde i koristilo. Međutim bilo je i drugih naziva kao: starinici, starci, duševnici i svedoci. Kletvenike poznaje Dušanov zakonik pod imenom duševnici, pa u članu 103. kaže da ako krađa ne može da se dokaže svodom, primenjivala se zakletva sa pomagačima.
Kletvenici su imali dvostranu dokaznu funkciju. U nekim slučajevima oni su potvrđivali izjavu jedne od stranaka, a u drugom oni su iznosili samostalni iskaz o spornim činjenicama. Prvi slučajevi su bili dosta retki a Dušanov zakonik govori na samo jednom mestu o tome (član 160.), kada izjava klevetnika služi kao opravdanje za optuženog. Ono što treba posebno naglasiti jeste to da se u takvim slučajevima iskaz porotnika mora poklapati sa iskazom oštećenog, da bi se smatrao kao presudno dokazno sredstvo. Oni dakle ne postupaju samostalno već kao pomagači tužioca ili tuženog. Podaci o kletvenicima su se najviše sačuvali u manastirskim hrisovuljama. Iz tih podataka se vidi da su se kletvenici najviše upotrebljavali u vezi sa sporovima oko svojine, zemljišta i određivanja granica. Pošto je primena kletvenika bila tako česta u ovim sporovima to se i ozakonilo u Dušanovom zakoniku, pa tako član 80. kaže: O međi seoskoj: Za međe seoske, da oboje, koji traže, dadu svedoke, on polovinu, a on polovinu, po zakonu; kuda reknu svedoci, njegovo da je. U parnicama povodom granica, svojine zemljišta i procenjivanja nanete štete popašom, kletvenici su iznosili samostalnu izjavu o predmetu spora. U tom slučaju kletvenici nisu opravdavali stranku, već su davali samostalni iskaz koji se kasnije nameće strankama. Iz ovog člana se jasno vidi da su izjave kletvenika od presudnog značaja i da je potpuno irelevantno šta su izjavile stranke.
Kletvenici se nisu upotrebljavali samo u ovim slučajevima. Pa tako Skopska hrisovulja iz 1300. godine spominje porotnike kao opštu instituciju koja nije bila vezana za određena pitanja. Dušanov zakonik takođe pominje porotu kao opšte dokazno sredstvo za povlašćeni stalež, čiji se pripadnici služe porotom, a sebri u istom slučaju moraju da rone ruke u kotao.
U nekim slučajevima Dušanov zakonik daje kletvenicima svojstvo naročitog i isključivog dokaznog sredstva, pa se na osnovu izjave kletvenika određuje vrednost nanesene štete. Tako član 76. Dušanovog zakonika kaže: Za popašu: A ko popase žito, ili vinograd, ili livadu, greškom, tu popašu da plati što reknu duševnici, koji procenjuju, akoli namerno popase, da plati popašu i šest volova. Kletvenici su bili naročito značajni u sporovima o svojini na pokretnim stvarima pribavljenim u inostranstvu.
Zakletva posle sloma srednjovekovne srpske države
Posle sloma srpske države, u Srbiji se i dalje zadržala zakletva kao dokazna sredstva. Njome se mogao pribaviti potpun dokaz o krivici nekog lica. Zakletvu je po pravilu polagao optuženi. Sporazumom se rešavalo pitanje koja će se stranka zakleti, a ako se nisu mogli dogovoriti, to bi rešavao sud i to kockom. Polaganju zakletve predhodilo je sporazumevanje stranaka o mestu na kome će se izvršiti zaklinjanje. Zakletva se obično polagala na plugu, kamenu, u crkvi ili manastiru ili kasnije u sudu. Zakletva se uvek sastojala od izgovaranja neke unapred propisane formule.
Kod zaklinjanja na plugu, strana koja se zaklinje, stavljala bi ruku na so i hleb koji su postavljali na plug i rekla bi: Ako nije tako, kao što sam pokazao, tako mi Bog ne pomogao, a hleb i plug izdali me. Zakletva na kamenu vodi poreklo od prastarih običaja a nalazimo je i u starim primorskim pesmama. Uglavnom se vršila tako što bi lice koje se zaklinje stajalo nogama na kamenu i zagrlilo suv javor, pa bi se potom kleo da mu noge ostanu na studenom mramoru, a ruke na suvom javoru. Čak se i posle oslobođenja u sudnicama nalazio kamen na stolu pored krsta i jevanđelja, jer se verovalo da će se licu koje se zaklinje okameniti srce ako se lažno zakune. Najozbiljnije zakletve su polagane u manastirima na moštima i ćivotu svetaca. One su polagane pred starešinom i bratijom manastira i pred seljanima iz najbliže okoline. Ako bi u nekom slučaju bilo eventualno više optuženih koji su živeli u jednoj kući i bili u bliskom srodstvu, onda bi jedno lice a obično je to bio starešina kuće, polagao zakletvu. Ljudi koji su bili nečiste savesti, podmetali su pod svoja stopala noge od kokoške, plovke ili druge pernate životinje, misleći da će tako prevariti Boga. Takođe se smatralo da će da sustigne prokletstvo onoga ko se krivo zakune, sem u slučaju da je lažno zaklinjanje posledica nekih vrlo neizbežnih okolnosti. Razvitkom države, neracionalnost zakletve se sve više uviđala, pa se postepeno izbacivala iz dokaznog sistema. Prvo, tako što se upotrebljavala samo kao krajnje dokazno sredstvo u nedostatku drugih. Zakletva kao dokazno sredstvo je prećutno ukinuta u Srbiji dokaznim pravilima iz 1842. godine. Međutim, sudovi su nerazumejući tu prećutnu zabranu i dalje koristili zakletvu što je prouzrokovalo izričito zabranjenje upotrebe zakletve raspisom Apelacionog suda od 16. septembra 1844. godine.
SAM
Termin SAM ima više značenja.
Zakletva
Zakletva posle sloma srednjovekovne srpske države
U Crnoj Gori zakletva se nešto duže zadržala o kojoj govori i član 87. Zakonika knjaza Danila iz 1855. godine: '' Potvaranja na pravoga čoeka biće najstrožije kastigana i ni jedno opadanje ne smije se prije osuditi, nego što bi se osvjedočilo i po nuždi od jednog dostavjernog čoeka ili od više ljudi, koji nijesu od prije sudu griješili, ako li su griješili, ne mogu pravog povjerenja kod suda imati, dok se sa dostavjernima svjedocima ne dokaže. Ako li oni, koji opada, ne dokaže, da je ono istina, što je on kazao i za čim bi onog obtužio, to da onda ovog opadnika sud onako osudi i kastiguje, kao što bi onog obtuženog osudio i kastigao, kad bi kriv bio. Najposlije ostaje da jedan i drugi nađu za sebe četir poštena čoeka, koji će se zakleti; koji li uzima više poštenije ljudi, da se za njega zakunu, onaj dobija razlog i pravicu.''
Mirai Shōnen Konan
Future Boy Conan (未来少年コナン) japanska je anime serija fantastike koja je emitirana u Japanu između travnja i listopada 1978., utorkom u 19:30-20:00. Seriju, koja obuhvaća 26 epizoda, je producirao Nippon Animation a režirali su je Hayao Miyazaki, Isao Takahata i Keiji Hayakawa. Radnja, koja se odigrava u post-apokaliptičnoj budućnosti u kojoj naslovni dječak mora spasiti djevojku Lanu od zlih vladara Industrije, je labava, neslužbena adaptacija ZF romana The Incredible Tide kojeg je 1970. napisao Alexander Key. Video igru po seriji objavio je Telenet Japan 1992. na NEC-ovoj PC Engine konzoli. U prvom izdanju časopisa Animage u veljači 1980., Future Boy Conan je osvojio 13. mjesto na listi najboljih animea godine sa 170 glasova, dok je Conan izabran za 11. najomiljenijeg anime muškog lika godine sa 169 glasova,. U idućem izdanju, u listopadu 1980., Conan se opet našao na listi najboljih animea godine, ovog puta na 14. mjestu, ali sa više glasova - 180 - dok je Conan izabran za 17. najomiljenijeg anime lika sa 113 glasova. 2005., TV Asahi je objavio dvije liste "100 najboljih animiranih ostvarenja". Future Boy Conan se našao na listi koja je sastavljena prema anketi provedenoj diljem nacije, na 57. mjestu
Serija je prevedena na razne jezike: na francuski, španjolski, portugalski, arapski, kantonski, korejski, turski i druge.
Radnja
Zemlja nakon Trećeg svjetskog rata. Iako su ih znanstvenici upozorili na posljedice, velike sile su svejedno pokrenule rat magnetskim oružjima koja su poremetila magnetsko polje Zemlje te su potresi i poplave uništili civilizaciju. Zemljina kora je oštećena te su kontinenti odvojeni i polako tonu pod more. Neki ljudi su pokušali naći spas u svemiru, ali su se brodovi morali vratiti natrag. 20 godina nakon tih događaja, 2022., Conan je 12-godišnji dječak koji živi zajedno sa djedom na jednom otoku. Oni su naizgled jedini preživjeli nakon nemilih događaja, na otoku koji je nekako izbjegao uništenje i ostao netaknut, sve dok Conan jednog dana ne nađe 11-godišnju djevojku Lanu, onesviještenu na morskoj plaži. Ona bježi od Industrije, otoka koji želi natjerati njenog djeda da im preda tajne solarne energije uz pomoć koje će vladati svijetom. Upravo ti ljudi koji ju progone su krivi za propast svijeta prije 20 godina. Nakon što je Lana oteta, Conan kreće u pustolovinu da ju spasi.
Recenzije
Connor McCarty je seriji na websiteu THEM Anime Reviews dala seriji pet od pet zvijezdica: "Ovdje su neki od najnevjerojatnijih, napamtljivijih likova koje sam ikada vidjela u animeu...Future Boy Conan je savršen primjer što bi anime trebao biti. Intrigantna, višeslojna priča sa puno kreativnih ZF i fantastičnih ideja i dražesnih, arhetipnih likova koji vas svejedno nikada ne prestaju impresionirati. Produkcijske vrijednosti, iako zastarjele, su vrhunske te uspijevaju naglasiti seriju u svoj njenoj veličini. Također je, podudarno, prototip za sva kasnija Miyazakijeva ostvarenja, i elementi svakog pojedinog filma na kojem je radio se mogu naći ovdje, predivno iskorišteni da pokrenu ovu predivnu pustolovinu. Morate ovo vidjeti, pogotovo ljubitelji Miyazakija."
Recenzent na Nihonreview je dao ocjenu 7 od 10 te prigovarao da je to najmanje suptilno Miyazakijevo ostvarenje zbog jednodimenzionalnog zlikovca i kritike industrijalizacije: "Conan je u biti film studija Ghibli od 26 epizoda. Njegov pustolovni ton je usporediv sa Nausicaa of the Valley of the Wind ili Castle in the Sky ili Kiki’s Delivery Service ili kojeg god. Iako je radnja povremeno teška, Future Boy Conan je većinom lagana zabava."
I kritičar na websiteu Anime Academy je uočio kako serija dijeli sličnosti sa Miyazakijevim kasnijim filmom Castle in the Sky, ali da dijeli i njegovu kvalitetu te seriji dao ocjenu 88%: "Puno tema ovog animea su poznate onome tko je pogledao Miyazakijeva ranija ostvarenja, uključujući tonu letećih sprava i teška količina strave koju čovječanstvo može nanijeti na prirodni okoliš. Kao i obično, poruke nisu nametljive jer su dobro integrirane u anime koji je zapravo vrlo zabavan. Većina ove serije je komična akcija sa par težih scena između. Akcija nije osobito uvjerljiva, ali je sigurno zabavna".
El Chorro, Santa Lucía Monteverde
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2308 m.
Lepenac (Mojkovac)
Lepenac je naselje u opštini Mojkovac u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 452 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 513 stanovnika).
Demografija
U naselju Lepenac živi 355 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,7 godina (37,1 kod muškaraca i 40,6 kod žena). U naselju ima 127 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,56.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Крајковац
Крајковац је насеље у Србији у општини Мерошина у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 607 становника (према попису из 1991. било је 704 становника).
Демографија
У насељу Крајковац живи 500 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,2 година (42,9 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 187 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,25.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
SPL
Termin  ima više značenja.
Padula, Livorno
Padula je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Kopar (začin)
Kopar (Anethum graveolens), jednogodišnja biljka iz porodice štitarki (Apiaceae). Poznata je i kao anita, koper, koprić, mirođija. Kao začinska biljka uzgaja se u vrtovima. Koristi se za farmaceutsku industriju i industriju mirisa.
Manuel Puig
thumb|Manuel Puig, 1969 Manuel Puig (rođen kao Juan Manuel Puig Delledonne, 28. decembar, 1932. u General Villegas, Argentina - 22. jul, 1990. u Cuernavaca, Mexico) bio je argentinski pisac. Među njegovim poznatijim delima su: La traición de Rita Hayworth (1968), Boquitas pintadas (1969) i El beso de la mujer araña (1976), ovaj roman je kasnije prerađen u film Kiss of the Spider Woman i u broadwayski mjuzikl.
Kopar (začin)
Rasprostranjenost
Biljka je porijeklom iz centralne Azije. Još u 1. vijeku širi se po srednjoj i sjevernoj Evropi. U vrijeme Karla Velikog već je dio svakog carskog vrta. Najveći proizvođač ulja kopera danas je Mađarska.
Karakteristike
Kopar je jednogodišnja biljka. Naraste od 30 do 120 cm visine. Cijela biljka je glatka i mirisna. Listovi su končasti. Cvjetovi su žuti i narastu na 6 do 10mm dugim drškama, radijalno simetrični i petodijelni. Cvjeta od maja do augusta. Plodovi su jajoliki, smeđi, 3 do 5mm dugi i 2 do 2,5mm široki. Plod zrije od jula do septembra. Sije se sa prvim mrazevima u humusom bogato, osunčano tlo. Aroma biljke je najsnažnija prije cvjetanja. Sjeme biljke je zrelo kad počne da tamni i tada se može brati.