cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruno Schulz
Život
Schulz je razvio svoju izuzetnu maštu u roju identiteta i nacionalnosti: bio je Židov koji je mislio i pisao na poljskom, tečno je govorio njemački, uronjen u židovsku kulturu, ali nije bio upoznat s jidiš jezikom. Crpio je nadahnuće iz specifičnih lokalnih i etničkih izvora, gledajući unutra i blizu doma, a ne svijeta općenito. Izbjegavajući putovanja, radije je ostajao u svom provincijskom rodnom gradu, koji je tijekom njegova života pripadao ili se oko njega sukobljavao uzastopnim državama: Austro-Ugarskoj (1792–1919); kratkotrajna Zapadnoukrajinska Narodna Republika (1919); Druga Poljska Republika (1919–1939); sovjetska Ukrajina od invazije na Poljsku 1939.; i, tijekom operacije Barbarossa, nacistička Njemačka nakon njemačkog napada na Sovjetski Savez 1941. Njegovi spisi izbjegavali su izričito spominjanje svjetskih događaja iz tog razdoblja.
Schulza su utjecajni kolege obeshrabrili da objavi njegove prve kratke priče. Međutim, njegove su težnje osvježene kada je nekoliko pisama koje je napisao prijateljici Debori Vogel, u kojima je dao vrlo originalne izvještaje o svom samotnjačkom životu i pojedinostima iz života svoje obitelji i sugrađana, dospjelo u javnost. Spisateljica Zofia Nałkowska Potaknula je Schulza da ih objavi kao kratku prozu. Objavljeni su kao Dućani cimeta (Sklepy Cynamonowe) 1934. U zemljama engleskog govornog područja najčešće se nazivaju Ulica krokodila, što je naslov izveden iz jednog od njegovih poglavlja. Dućane cimeta tri godine kasnije slijedi Sanatorij pod Klepsidrom (Sanatorij Pod Klepsydrą). Izvorne publikacije ilustrirao je Schulz. U kasnijim izdanjima njegovih djela, međutim, te su ilustracije često izostavljene ili loše reproducirane. Godine 1936. pomogao je svojoj zaručnici, Józefini Szelińskoj, prevesti Franza Kafkinog Procesa na poljski. Godine 1938. dobio je prestižnu nagradu Zlatni lovor Poljske akademije književnosti.
Godine 1939., nakon nacističke i sovjetske invazije na Poljsku u Drugom svjetskom ratu, Drohobycz je okupirao Sovjetski Savez. U to vrijeme se znalo da je Schulz radio na romanu pod nazivom Mesija, ali nijedan trag rukopisa nije preživio njegovu smrt. Kada su Nijemci pokrenuli svoju operaciju Barbarossa protiv Sovjeta 1941., prisilili su Schulza u novoformiranom drohobyičkom getu zajedno s tisućama drugih lišenih Židova, od kojih je većina nestala u logoru Belzec prije kraja 1942.. Nacistički časnik Gestapoa, Felix Landau, međutim, divio se Schulzovom umjetničkom djelu i pružio mu zaštitu u zamjenu za slikanje murala u njegovoj rezidenciji u Drohobyczu. Nedugo nakon što je završio posao 1942., Schulz je hodao kući kroz arijsku četvrt sa štrucom kruha, kada ga je drugi časnik Gestapoa, Karl Günther, upucao iz malog pištolja i ubio ga. Ovo ubojstvo bila je Landauova osveta za ubojstvo Güntherovog «osobnog Židova», zubara po imenu Löw. Kasnije je Schulzov mural prebojan i zaboravljen – da bi ponovno bio otkriven 2001.
Treviso (provincija)
Provincija Treviso (talijanski: Provincia di Treviso) je jedna od 110 talijanskih provincija u okviru regije Veneto u Sjevernoj Italiji. Glavni grad provincije i najveće gradsko naselje je istoimeni grad Treviso od 81 014 stanovnika.
Geografske karakteristike
Južni dio Provincije Treviso prostire se po Dolini Poa, a manji sjeverni duž obronaka Dolomita. U dolini rijeke Sile leži i glavni grad Treviso, udaljen oko 30 km sjeverno od Venecije. Provincija Treviso ima površinu od 2 477 km², u kojoj živi 876 790 stanovnika (2011. godine).
Guittone d'Arezzo, Reggio Emilia
Guittone d'Arezzo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Rusce (Vranje)
Rusce je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 73 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 83 stanovnika).
Demografija
U naselju Rusce živi 57 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,9 godina (36,8 kod muškaraca i 41,7 kod žena). U naselju ima 18 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,06.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Opsada Jeruzalema (70)
Opsada Jerusalima 70. godine je bila odlučujuća bitka u Prvom Jevrejsko-Rimskom ratu. Nakon pada Jerusalima, pala je i Masada, čime je završen ovaj rat. Prilikom opsade Jerusalima, Rimljane je predvodio budući car Tit, u tom času zapovednik trupa pod vrhovnom komandom njegovog oca, cara Vespazijana.
Opsada
Tit je opkolio Jerusalim na čelu tri legije sa zapadne strane (Pete Makedonske, XII gromovničke i XV legije) i uz pomoć jedne legije (X legija) sa istočne strane grada. Tit je potpuno sprečio snabdevanje grada: zabranio je i hodočasnicima da ulaze u Jerusalim. Tokom opsade, Tit je poslao Josifa Flavija, ranijeg jevrejskog zapovednika, a sada lojalnog pristlicu Rimljana na pregovore sa ustanicima. Pregovori su završeni bez uspeha.
Sredinom maja, te iste, 70. godine, Tit je uspeo da uništi jedan zaštitni zid i sasvim se približio hramovnom brdu, kultnom središtu Jerusalima. Došlo je do uličnih borbi sa zilotima, koje su se završile velikim gubicima za obe strane. Na kraju, Rimljani su se povukli. Tokom jednog napada na Rimljane, Jevreji su uništili njihovu veliku opsadnu spravu, dovučenu tu da bi se napala Antonijevska tvrđava, glavno jevrejsko uporište u Jerusalimu. Međutim, Tit je ubrzo nadoknadio ovaj gubitak.
U nekoliko navrata Rimljani su bez uspeha napadali tvrđavu Antoniju. Konačno, uspeh su postigli kada su usred noći krenuli na zaspalu stražu. Tvrđava Antonija je bila od velike strateške važnosti: to je drugi po visini tačka u gradu i predstavljala je odlično polazište za napad na sam Hram, glavni vojni cilj.
Tit verovatno nije planirao da uništi Hram. Moguće je samo želeo da ga pretvori u paganski; tj. da hram bude posvećen rimskim carevima i rimskim bogovima. Kada je organizovana jevrejska odbrana prestala (u avgustu mesecu), rimski vojnici su želeli osvetu i Hram je verovatno stradao kada je čitav grad bio zapaljen. Mnogi branitelji su uspeli da pobegnu tajnim podzemnim tunelima. Neki su još pružali otpor u drugim delovima grada. Jerusalim je potpuno prešao u rimske ruke 7. septembra kada su preostali branitelji masakrirani a nekolicina se spasla bekstvom.
Uništenje Hrama Jevreji i danas oplakuju. U Rimu i danas postoji Titov slavoluk koji proslavlja osvajanje Jerusalima i Hrama.
Uništenje Jerusalima
Sulpicije Sever (363. - 420. godine) u svojoj Hronici citira Tacita koji kaže da je Tit uništio Jerusalimski Hram da bu uništio jevrejsku i hrišćansku sektu. Josif Flavije izričito tvrdi da je Tit naredio da se Hram poštedi, ali da se rimski vojnici, koji su pretrpeli velike gubitke tokom opsade, nisu obazirali na ovo naređenje. No, svedočanstvo Josifa Flavija nije naročito pouzdano.
Hrišćanska tumačenja
Hrišćani veruju da su opsada i uništenje Jerusalima zapravo ispunjenje Hristovog proročanstva, izrečenog pre otprilike četrdeset godina (Vidi Jevanđelje po Luki, 21, Jevanđenje po Mateju 24, Jevanđelje po Marku 13). Luka prenosi da je Isus, proričući razorenje jerusalimskog hrama, Jevrejima objasnio šta treba da rade kada rimska vojska krene na njih:
Jevsevije iz Cezareje piše da su se hrišćani iz Jerusalima povukli iz grada pre nego što je do sukoba došlo. Oni su napustili grad i sklonili se u Pelu (današnji Jordan). Hrišćani takođe veruju da uništenje Hrama i Jerusalima predstavlja ispunjenje proročanstava iz Starog Zaveta: Isaija, 10,3 i Danijel, 9,26.
Origen tumači razaranje Jerusalima kao božju kaznu Jevrejima za odbacivanje bogomdanog Mesije i patnje koje su mu nanijeli:
Jamnija
Jamnija se može odnositi na:
Jaša Tomić (razvrstavanje)
Jaša Tomić može da bude:
Vis (grad)
Vis (tal. Lissa) je grad u Hrvatskoj, na otoku Visu. Kao i otok, administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Geografija
Grad Vis se nalazi u velikom i prirodno zaštićenom zaljevu (uvala Svetog Jurja) na sjeveroistočnoj strani otoka Visa, okrenut prema Hvaru i dalmatinskom kopnu. Viška luka je smještena u najviše uvučenom jugozapadnom dijelu zaljeva, kojeg otočić Host i poluotok Prirovo štite od utjecaja otvorenog mora. Unutar zaljeva nalaze se i manja sidrišta na predjelima Kut i Stonca.
Pojas visokih brda (250-300 m) odvaja gradić od plodnih polja u unutrašnjosti otoka (Dračevo i Velo Polje), koja su predstavljala osnovu gospodarskog razvoja mjesta (vinogradarstvo). Području Grada Visa pripada i razvedena južna i jugoistočna obala otoka Visa s mnogobrojnim uvalama (Milna, Rukavac, Srebrna, Stiniva, Stončica i dr. ) i otočićima Budihovac i Ravnik, koji imaju veliki turistički potencijal.
Stanovništvo
Ukupan broj stanovnika Grada je 1.960, od toga u samom naselju Vis 1.776. Prije Drugog svjetskog rata, područje tadašnje općine Vis (jednako današnjem Gradu) je imalo 4.189 stanovnika, a mjesto Vis 3.189 (Popis 1931.). Od tada broj stanovnika stalno opada.
Uprava
Područje Grada Visa obuhvaća istočnu polovicu otoka. Zapadni dio otoka Visa nalazi se u sastavu Grada Komiže. Osim samog gradića Visa u sastav ove upravne jedinice ulazi i osam malih naselja seoskog tipa (Dračevo Polje, Marine Zemlje, Milna, Plisko Polje, Podselje, Podstražje, Rogačić i Rukavac).
Vlast obnaša koalicija HDZ - HSP i gradonačelnik je Ivo Radica.
Historija
Prvo naselje na mjestu današnjeg Visa, pod imenom Issa, osnovali su grčki kolonisti sa Sicilije u IV. stoljeću prije Krista. Njih je, kao i sve kasnije gospodare Visa, privukao izvrstan strateški položaj pučinskog otoka s kojeg su se mogli kontrolirati pomorski putevi u Jadranu. Antička Issa se razvijala kao urbani i gospodarski centar ovog dijela Jadrana i poslužila je kao baza za naseljavanje dalmatinskog kopna (Epetion / Stobreč i Tragurion / Trogir). Funkcionirajući kao polis (grad-država), Issa je svoju samostalnost uspjela očuvati sve do I. stoljeća prije Krista kada postaje dio Rimskog carstva. Nakon toga Vis gubi značenje i samo se povremeno javlja u srednjovjekovnim izvorima, dijeleći sudbinu ostatka Dalmacije.
Gospodarstvo
Sve do sredine XX. stoljeća glavni izvor prihoda Višanima su bili njihovi vinogradi, odnosno proizvodnja vina. Danas stanovništvo radi uglavnom u turizmu i uslužnim djelatnostima. U mjestu se nalazi i jedini rasadnik palmi na istočnoj obali Jadrana.
Spomenici i znamenitosti
thumb|mini|Crkva Gospe od Spilica thumb|mini|Crkva svetog Ciprijana i Justine thumb|mini|Crkva svetog Jurja thumb|mini|Kula Perasti thumb|mini|Detalj s palače
Crkva Gospe od Spilica dobila je ime po manjim pripećcima na mjestu gdje je sagrađena. Gradnja je počela na zemljištu koje je graditeljima darovao Frano de Pelegrinis na samom početku 16. stoljeća. Po arhivskoj dokumentaciji može se vidjeti da 1521. još nije bila dovršena i da su joj graditelji tijekom gradnje povećali dimenzije. U njenom izgledu miješaju se gotika, renesansa i barok. Njen središnji i najstariji dio sagrađen je u prvoj polovini 16. st. te nosi obilježja prijelaznog gotičko-renesansnog stila. Glavna vrata imaju ižlijebljene dovratnike na kojima su dva polukapitela koji pridržavaju nadvratnik. Iznad vrata je polukružna, jednostavno profilirana luneta ukrašena zupcima. Renesansan je i okrugli prozor pročelja, dok je vitka preslica s trima zvonima najviša u Dalmaciji. U crkvene lađe ulazi se kroz dvoja barokna vrata iznad kojih su dvokrilni zabati, a nad njima okrugli prozori. Unutrašnjost crkve podijeljena je u tri lađe širokim polukružnim lukovima na zidanim stupovima. Time je postignuto jedinstvo prostora osvijetljenog dugim uskim prozorima romaničko-gotičkog izgleda od kojih su neki vjerojatno preneseni sa starih zidova iz 16. st. Prvotni izgled oltara kasnorenesansnog stila uklonjen je početkom 19. st. Od oltarnog poliptiha koji je izradio čuveni mletački slikar Girolamo da Santacroce, sačuvan je središnji dio na kojem je prikazana Bogorodica s Djetetom na prijestolju, sv. Ivanom Krstiteljem, svetim Petrom, a nad svime se nalazi Bog Otac.
Crkva svetog Jurja sagrađena je u 11. stoljeću na malom poluotočiću na ulazu u duboki Viški zaljev. Po njoj se Viški zaljev u srednjem vijeku nazivao lukom sv. Jurja, otočić na ulazu u zaljev Škojem sv. Jurja, a s istočne strane crkve je Jurjevo brdo. Zaštitnik grada Visa upravo je sveti Juraj. Crkva je vremenom doživljavala različite preinake, pa sada izgled njenog pročelja na kojem su vrata proširena i nadodana dva manja prozora više pokazuje stilska obilježja 16. st. nego ona izvorna. Unutar crkve zidovi su raščlanjeni lezenama, dok se u svodu crkve nalaze ugrađene dvije bizantske amfore. Apsida crkve je polukružna i u njoj se nalazi oltar koji je u 17. st. zamijenio stari. Tijekom 15. st. u njoj su živjeli pustinjaci čiji su grobovi pronađeni oko crkve.
Kulu Perasti, kaštil, sagradio je Vicko iz Perasta u Boki kotorskoj 1617. godine. Dopuštenje gradnje zatražio je od generalnog providura, a dobio ga je 16. prosinca 1616. O graditelju Vicku iz Perasta nema puno podataka. Najranija isprava koja ga spominje je iz 1587., u kojoj mu se spominje i obitelj, a njega se uvijek oslovljava gospodinom (ser, dominus). Živio je u viškom naselju Luka u vlastutoj kući uz kulu, a umro je 1622. Kulu je sagradio na vlastitoj zemlji za zaštitu za sebe i druge Višane od mogućih turskih napada na Vis. Zidovi kule podijeljeni su vodoravnim vijencima, a unutar zidnih ploha nalaze se otvori za topove i puškarnice. Na kutevima kule nalaze se četverokutne stražarnice koje stoje na konzolama, a krovni dio im je ukrašen akroterijima. U kulu se ulazilo kroz vrata na prvom katu, koja su s Perastijevom kućom bila povezana drvenim mostom. Kako su to bila jedina vrata, sva oprema za kulu unošena je preko drvenog mosta kroz njih. Kula je bila naoružana manjim brončanim topovima koji se u ispravama spominju u 17. i 18. st. Oko kule bilo je zabranjeno graditi zidove, kuće i druge objekte koji bi priječili obrambeno djelovanje topova koji su se nalazili u njoj.
Palača Gariboldi sagrađena je 1552. godine kao renesansna gospodarsko-ladanjska kuća. Frane Gariboldi je početkom 16. stoljeća doselio iz Milana u Hvar, postao hvarski građanin, stekao kuću i dućan u prometnom dijelu Hvara i grobno mjesto u franjevačkoj crkvi. Na Visu je imao svoje posjede pa je uskoro dao sagraditi palaču na čijem je vanjskom visokom pročelnom zidu iznad portala postavio natpis u kojem ističe da je građanin Hvara milanskog podrijetla. LAVS DEO FRANCISCVS GARIBOLDVS MEDIOLANENSIS NVNC CIVIS LESINAE PRO SE IPSO AC FILIIS ET HEREDIBVS SVIV HOC OPVS CONSTRVXIT MDLII. Iza ogradnog zida nalazi se popločano dvorište koje je kasnije diobama pregrađeno i skraćeno, a u njemu se nalazi i bunar. Kućno pročelje raščlanjeno je profiliranim prozorima i obrubljeno kamenim vijencem krova urešenim kamenim akroterijima u obliku kugle. U prizemlju se nalazi konoba, a od prizemlja do središnjih vrata naprvom katu vode kamene stube iznad kojih je latinski natpis. GLORIA LAVS ET HONOR TIBI SIT CHRISTE REDMEPTOR. Nad vratima je istaknut reljefni grb u čijem polju se nalaze utvrda i četiri zvijezde, a s obje strane su inicijali Franina imena F.G.
Palaču na Visu sagradio je poznati hrvatski književnik, dramski pisac i pjesnik Marin Gazarović, autor Murata Gusara, Ljubice i drugih djela. Tu se odmarao i nadzirao svoje posjede kao što su to radili mnogi dalmatinski plemići na svojim priobalnim posjedima. Ljetnikovac s dvorištem bio je dovršen prije posljednjeg desetljeća 16. stoljeća, ograđen je visokim zidom, a na renesansnom portalu stoje Gazarovićevi stihovi na hrvatskom jeziku. PRIN NER CHIES CA PROCIN OSTAVI HIMBE VAN CA OBECHIASC VCIN AC HOCH BIT VIROVAN VIROM XIVE OV VICH DRAGYE VIRAN SLVGA YER CA TVRDI COVICH TVRDI ZA ZLA DRVGA. Gazarovićeva palača sagrađena je u zakašnjelom renesansnom slogu. U prizemlju se nalazi konoba osvijetljena malim čertvrtastim prozorima, a s vanjske strane su se nekoć nalazile stube koje su bile naslonjene uz pročelje i penjale se do ulaznih vrata prvog kata na kojem se nalazio stan književnika. Unutrašnjost stana potpuno je izmijenjena naknadnim gradnjama, a od izvornog oblika vide se dijelovi kamenog renesansnog umivaonika koji su imale mnoge dalmatinske kuće u razdoblju od 15. do 18. st. Sred pročelja je Gazarovićev grb okružen sirenama, a na vrhu zmaj raširenih krila kojeg je književnik vlastoručno isklesao.
Renesansno-barokna jednokatnica obitelji Prdvarić nalazi se u viškom predjelu Kut uz more, a sagrađena je u kasnom 16. stoljeću. Na sjevernom pročelju nalazi se dugi balkon s kamenom ogradom od neobično stiliziranih ukrasa koji imaju izgled uspravnih i okrenutih kamenih vaza. Balkon se prostire duž cijele širine sjevernog pročelja. Na ovom pročelju nad balkonom nalazi se grb renesansno-baroknog okvira iz 16.-18. st. koji se nalazi i iznad kućnih vrata. Postojao je i treći grb koji je sada skinut s kuće. U središnjem polju grbova podijeljenog pojasom koji se lomi pod pravim kutem nalaze se tri zvijezde, a s donje strane pojasa polumjesec. Na vrhu grba je anđeoska glava. Na zabatu južnog zida palače nalazi se urezano cvijeće i mali lik nage žene s vrpcom, nalik alegoriji Sreće. U prizemlju palače nalazila se konoba, a na katu središnja dvorana između pokrajnih soba u koje se ulazi kroz vrata kamenih profiliranih okvira. U dvorani natkritoj drvenim stropom koji se oslanja na kamene konzole, nalaze se profilirana kruna bunara i veliki zidni umivaonik s dvjema kamenim policama na bočnim konzolama ukrašenim ljiljanima a pri dnu s maskeronom u reljefu, tipičnim ukrasom za dalmatinske zidne umivaonike u razdoblju od 16. do 18. st.
Tvrđavu Vis izgradili su Britanci kada je habsburška vlast predana Francuzima kao posljedica mirovnog ugovora nametnutog od strane Napoleona. Plašeći se da će Napoleon daljnjim prodorom pretvoriti Jadran u francusko jezero čija je vojna moć dodatno povećana i u ratu zaposjednutim brodovima venecijanske flote, kraljevska mornarica je zajedno s pješačkom bojnom i topničkom opremom poslana pomoći u sprječavanju ostvarenja Napoleonovih ambicija. Britanci su rado posjećivali otok Vis zbog čiste vode sigurnih sidrišta godinama prije nego su na njemu izgradili svoje obrambene utvrde. Nakon što su Francuzi napavši Vis znatno oštetili grad 1811. godine kao i trgove i brodove usidrene u luci odlučeno je da je Visu potrebna dodatna obrana u cilju sprječavanja daljnjih napada. Početni temelji obrane uspostavljeni su na otočiću Hostu koje su sačinjavala dva 18 funti teška topa postavljena kamenom postolju. Gradnja tvrđave George započela je 1812. naredbom britanskog guvernera pukovnika Robertsona koji je smatrao da je luci potrebna bolja zaštita. Zamišljena kao pješačka i lakotopovska utvrda izgrađena je tako da je povezana s kulama Martello, Bentick i Robertson u pozadini kao i s tvrđavom Wellington smještenom u zaljevu nasuprot tvrđave George. Poput utvrda na otočiću Host, kule Martello mogle su zaprimiti velike topove koji su lako onemogućavali protivničkim brodovima približiti se zaljevu. Tvrđava George kao i obrambene kule Martello, Bentick i Robertson izgrađene su pod nadzorom kapetana Henrysona gdje se kao radna snaga pri izgradnji koristila pomoć lokalnog otočnog stanovništva i koje je ostalo pod nadleštvom vojske dok je oružana jedinica na otočiću Hostu ostala pod nadleštvom britanske kraljevske mornarice. Izgradnja svih obrambenih kula i utvrda dovršena je 1813., a dvije godine kasnije sve su predane Habsburškoj Monarhiji koja je polako počela preuzimati položaje na Jadranu kao posljedicom slabljenja Napoleonova utjecaja u regiji.
Obrazovanje
Do 1960-ih postojale su i škole u viškim selima Podselje, Podstražje i Marine Zemlje koje su zatvorene zbog iseljavanja stanovništva.
Sport
U Visu je 1944. godine obnovljen HNK Hajduk Split, nakon što je prestao djelovati 1941. uslijed italijanske okupacije.
Baluga (Trnavska)
Балуга (Трнавска) је насеље у Србији у општини Чачак у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 733 становника (према попису из 1991. било је 782 становника).
Демографија
У насељу Балуга (Трнавска) живи 594 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 40,8 година (39,2 код мушкараца и 42,4 код жена). У насељу има 217 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,38.
Lomas del Pedregal, Tijuana
Lomas del Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Staro Zmirnovo
Staro Zmirnovo je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Staro Zmirnovo pripada opštini Bitolj.
Lomas del Pedregal, Tijuana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 922 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Staro Zmirnovo
Prirodni uslovi
Naselje Staro Zmirnovo je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 16 km severno.
Staro Zmirnovo se nalazi na zapadnom obodu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naselje je smešteno na visovima Oblakovske planine. Nadmorska visina naselja je približno 860 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Staro Zmirnovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 10 stanovnika.
Shell Point, South Carolina
Šel Pojnt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Staro Zmirnovo
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%). Do prve polovine 20. veka Albanci su bili isključivo stanovništvo u naselju. Većinska veroispovest bio je pravoslavlje.
Shell Point, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.336, što je 520 (-18,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Volta, Venezia
Volta je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Bieuxy
Bjeksi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Soason.
La Trinidad, Tlacoachistlahuaca
La Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoachistlahuaca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 797 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 644 m.
El Ramillete, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Ramillete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
Lomas de Oriente, Chihuahua
Lomas de Oriente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1477 m.
San Rocco, Pistoia
San Rocco je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4353 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Ohridsko-bitoljska eparhija
Ohridsko-bitoljska eparhija je nekadašnja eparhija Srpske pravoslavne crkve.
Godine 1920, episkop žički Nikolaj (Velimirović) po vlastitoj želji prešao je u Ohrid. Poslije donošenja prvog Ustava Srpske pravoslavne crkve (1931), vladika Nikolaj je izvršio sjedinjavanje Ohridske i Bitoljske u jedinstvenu Ohridsko-bitoljsku eparhiju sa sjedištem u Bitolju.
Episkopi ove eparhije su bili: Nikolaj Velimirović (1931—1936), zatim administrirao do 1938, Platon Jovanović (1938—1939), Vikentije Prodanov administrirao 1940—1941.
Velike Malence
Velike Malence je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Velike Malence se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Velike Malence je imalo 219 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Las Mesas, Tetela del Volcán
Las Mesas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetela del Volcán.
Đina Vrbica
Đorđina Đina Vrbica—Miodragović (Podgorica, 6. maj 1913 — Blatnica, kod Teslića, 29. maj 1943), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođena je 24. aprila 1913. godine u Podgorici. Njena porodica potiče iz Cetinja, a njen deda Savo Vrbica, koji je bio oficir, preselio se u Podgoricu 1878. godine, posle oslobođenja Podgorice od Turaka. Đinin otac Lazar bio je činovnik - najpre je radio kao carinski službenik, a potom upravnik poljoprivrednog dobra „Kruševac“, kod Podgorice. Pošto mu je prva žena umrla na porođaju sa sinom Dragom on se ponovo oženio Anđom Drecun, sa kojom je dobio još četvoro dece - Božu, Bosu, Đinu i Dimitrija-Mitu. Godine 1915. Đinin otac se razboleo od španske groznice i umro, a brigu o porodici je preuzela majka Anđa.
Revolucionarni rad
Posle završetka osnovne škole, upisala se na tada tek osnovanu Trgovačku akademiju u Podgorici. U to vreme, u ovoj školi i podgoričkoj gimnaziji je postojao jak revolucionarni omladinski pokret, u kome između ostalih delovali - Budo Tomović, Vasilije Đurović Vako, Dragiša Ivanović, Risto Lekić i drugi istaknuti revolucionari. Godine 1932. je maturirala i primljena u člantvo Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Iako je imala veliku želju da nastavi školovanje, zbog loših materijalnih uslova to nije mogla pa je odlučila da se zaposli. Pošto dugo nije mogla da nađe posao, bila je prinuđena da se zaposli kao radnica u Duvanskoj stanici u Podgorici.
Kao mlada radnica, Đina je aktivno učestvovala u radničkom pokretu, a 1934. godine je primljena u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Posle jednog štrajka duvanskih radnika, bila je otpuštena sa posla. Tokom 1934. godine Đina je kao delegat učestvovala na Pokrajinskoj konferenciji SKOJ-a za Crnu Goru, koja je bila održana u Podgorici. Zbog nemogućnosti da nađe posao, 1935. godine je prešla u Sarajevu, gde se zaposlila u Finansijkoj direkciji.
Dolaskom u Sarajevo, Đina se odmah povezala sa partijskom organizacijom i aktivno učestvovala u radu sa ženama i omladinom. Početkom marta 1936. godine, prilikom policijske provale u sarajevsku partijsku organizaciju, bila je uhapšena. Pošto je u isto vreme izbila velika policijska provala u partijsku organizaciju u Crnoj Gori, u kojoj je uhapšeno oko 300 ljudi, Đina je bila terećena za učešće u obe partijske organizacije. Bila je zatvorena u sarajevskom zatvoru „Belediji“, a saslušavali su je poznati policijski agenti Đorđe Kosmajac i Svetozar Vujković, koji su za ovu priliku došli iz Beograda. Iako je bila mučena i zlostavljana, nije nikoga odala. Posle šest meseci, provedenih u pritvoru, izvedena je pred sud, koji ju je oslobodio zbog nedostatka dokaza.
U jesen 1936. godine, otišla je u Zagreb i upisala se na Visoku ekonomsku-komercijalnu školu. Za vreme studija, aktivno je učestvovala u radu revolucionarnog studentskog pokreta, kao i udruženju studenata iz Crne Gore „Lovćen“. Često je putovala za Crnu Goru, održavajući kurirsku vezu između PK KPJ za Hrvatsku i PK KPJ za Crnu Goru. Bila je veoma angažovana i na prikupljanju pomoći i dobrovoljaca za španski građanski rat. Učestvovala je i u studentskim demonstracijama, 14. aprila 1937. godine, tokom kojih je od strane frankovaca ubijen student Krsto Ljubičić. Tokom studija, družila se sa crnogorskim studentima Vidojem Đurovićem Kešom, njegovom devojkom Vasiljkom Lazović i Vojislavom Biljanovićem, a u Zagrebu se upoznala i sa studentom ekonomije Ljubišom Miodragovićem, budućim suprugom.
Maja 1937. godine, prilikom rasturanja ilegalnih partijskih letaka, bila je uhapšena i u policiji podvrgnuta strašnom mučenju. Mesec dana je provela i samici, uz saslušanja i mučenja. Pred Okružnim sudom u Zagrebu, juna 1937. bila je terećena zbog „komunističke delatnosti“, ali joj je suđenje zbog nedostatka dokaza odloženo za april 1938. godine. Na ponovnom suđenju, 1938. godine bila je osuđena na mesec dana zatvora (što je već izdržala u istražnom zatvoru). Ubrzo potom, bila je ponovo uhapšena u prostorijama studentskog kluba „Svjetlost“, gde je učestvovala u pripremama za obeležavanje godišnjice smrti Krste Ljubičića. Posle ponovne torture u zagrebačkoj policiji, bila je puštena na slobodu.
Polovinom 1938. godine, formiran je Privremeni pokrajinski komitet SKOJ-a za Crnu Goru, u čije je članstvo uključena i Đina. Godinu dana kasnije, održana je Četvrta pokrajinska konferencija SKOJ-a za Crnu Goru, Boku i Sandžak na kojoj je izbaran novi PK SKOJ-a, u čijem je članstvu opet bila Đina. U maju 1939. uključila se i u rad Komisije za rad među ženama pri PK KPJ za Crnu Goru, čijim je radom rukovodila Lidija Jovanović. Zajedno sa Ljubišom Miodragovićem, sredinom 1939. godine, prešla je u Beograd, gde je na Viskoj školi za ekonomiju i trgovinu nastavila studije. Aktivno je učestvovala u revolucionarnom studentskom pokretu na Beogradskom univerzitetu, kao i beogradskoj partijskoj organizaciji. Novembra 1939. je učestvovala u radu Druge konferencije Univerzitetskog komiteta KPJ, na kojoj je za sekretara bio izabran Vlado Popović.
Po zadatku Mesnog komiteta KPJ za Beogradu, politički je radila sa tekstilnim radnicama, a početkom 1940. godine Đina je osnovala prvu partijsku ćeliju na Višoj ekonomskoj školi i bila njen sekretar. Često je putovala za Crnu Goru, gde se takođe angažovala u partijskom radu, pogotovo u revolucionarnom omladinskom i ženskom pokretu. Avgusta 1940. prisustvovala je Petoj pokrajinskoj konferenciji SKOJ-a za Crnu Goru, Boku i Sandžak na kojoj je ponovo izabrana za člana Pokrajinskog komiteta.
Početkom 1941. godine, apsolvirala je i 6. februara se venčala sa Ljubišom Miodragovićem, a potom su zajedno otišli u Podgoricu. Tu se uključila u rad Mesnog komiteta KPJ za Podgoricu.
Narodnooslobodilačka borba
Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine, bila je veoma aktivna u pripremama i organizovanju oružanog ustanka u Crnoj Gori. Učestvovala je u Trinaestojulskom ustanku, a zatim se u avgustu prebacila u Sandžak, gde je sa suprugom Ljubišom, radila na pripremama naroda za oružanu borbu protiv okupatora. Prilikom italijanskog napada na grupu partizana, u kojoj su se nalazili Đina i Ljubiša, kod sela Sedobro 27. septembra 1941. godine, poginuo je Ljubiša i još dvojica partizana, braća Bojović - Radoš i Pero.
Posle suprugove smrti, Đina se vratila u Crnu Goru, gde je u svojstvu delegata Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru, Boku i Sandžak upućena na teritoriju Lovćenskog partizanskog odreda. Radila je i na organizovanju Crnogorske narodne omladine, a na Prvoj pokrajinskoj konferenciji Crnogorske omladine, održanoj 30. novembra 1941. godine u selu Kopilju, kod Podgorice, izabrana je za člana Pokrajinskog i Izvršnog odbora. Pored Đine, članovi Izvršnog odbora bili su još Budo Tomović i Đoko Vujošević. Tokom zime 1941/42. godine radila je na učvršćivanju organizacija SKOJ-a, kao i na formiranju prvih odbora žena na području Podgorice i Cetinja.
Marta 1942. godine, iako pred porođajem, povlačila se sa partizanskim jedinicama iz Crne Gore prema zapadnoj Bosni. Tada je obavljala dužnost političkog komesara Centralne bolnice. Porodila se 10. juna, u toku odstupnih borbi tokom Treće neprijateljske ofanzive. Pošto je devojčica koju je rodila bila isuviše slaba, ostavili su je na čuvanje jednoj porodici u Mratinju. Đina je partizanki Nadi Jovović rekla: „''Ako poginem, a ti ostaneš živa, uzmi, molim te, moje dijete. Ti znaš gdje sam ga ostavila. Kasnije će, možda, da se nađe neko od moje porodice, ako ko pretekne, pa da mi to dijete podigne''“. Pružila joj je svoju fotografiju: „Ovo ćeš dati mojoj djevojčici da vidi kako je njena majka izgledala“. Sudbina nije odredila da fotografija bude uručena u ruke Đinine ćerke jer je ona umrla, od promrzlina.
Đina je nastavila svoj ratni put sa Trećom proleterskom sandžačkom brigadom i stigla u glamočki srez. Od jula 1942. do aprila 1943. godine radila je kao član Sreskog komiteta KPJ zadužena za agitaciju i propagandu i rad sa ženama. Bila je član Sreskog odbora AFŽ-a i Okružnog odbora AFŽ za Jajački okrug. Učestvovala je, kao delegat, na Prvoj konferenciji Antifašističkog fronta žena (AFŽ), održanoj 5. decembra 1942. godine u Bosanskom Petrovcu, na kojoj je izabrana za člana Centralnog odbora.
Aprila 1943. godine, posle završetka Četvrte neprijateljske ofanzive, tražila je da se vrati u Crnu Goru, u nadi da će naći svoju ćerku, ne znajući da ona više nije živa. Dobila je odobrenje i sa Drugom krajiškom brigadom, u kojoj je bila član Politodjela, krenula u pravcu centralne Bosne. Poginula je u borbama sa Nemcima i ustašama u blizini sela Blatnice kod Teslića, 29. maja 1943. godine, kada joj je granata raznela telo. Od iste granate, poginuo je i Munib Maglajlić, zamenik političkog komesara brigade (brat narodnog heroja Vahide Maglajlić ), dok je teško ranjen komandant brigade Đurađ Predojević, koji je izgubio desnu ruku.
Najpre je bila sahranjena u blizini pogibije, a 1951. godine njeni posmrtni ostaci su preneti u Teslić. Godine 1957. njeni posmrtni ostaci su, zajedno sa posmrtnim ostacima drugih narodnih heroja iz Crne Gore, preneti u Titograd, gde su sahranjeni u grobnicu narodnih heroja na Gorici.
Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. jula 1953. godine, proglašena je za narodnog heroja.
Đinin rođeni brat Dimitrije Migo Vrbica bio je takođe učesnik Narodnooslobodilačke borbe, a posle rata je bio general-potpukovnik JNA.
Barrio San Juan Mandhó, Huichapan
Barrio San Juan Mandhó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2143 m.
Opština Sirețel, Iași
Sirețel je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Bufadienolid
Bufadienolid je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 354,526 Da.
Germantown, Ohio
Džermantaun je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.547, što je 663 (13,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bitka kod Kadeša
left|thumb|250px|Kraljevstvo Hetita - crvena boja Kraljevstvo Egipta - zelena boja
Bitka kod Kadeša – 1296. godine pne., po egipatskom kalendaru - Peta Godina III Šemia Dana Devetog - se smatra za jednu od najvećih bitaka u starom veka, a spada i u prve bitke koje se mogu rekonstruisati. U toj bici su se sukobile dve velesile tog doba – Hetitsko Carstvo i Egipat. Ova bitka se vodila zbog teritorije koje pokriva današnja Sirija, oblast na kojoj se ukrštaju trgovački putevi tri kontinenta – Azije, Evrope i Afrike, i sa koje se ima potpuna kontrola pomorskih puteva u mediteranskom basenu. Kontrolu nad ovim područjem je, pored dve već pomenute velesile, u periodu od 2000. godine pne. do 1200. godine pne. želela i Asirija, kao i druge manje sile u neposrednoj blizini Sirije – kraljevstva Mitani, Amura, Vavilon i Kanaan. Svaka od tih sila je, da li u savezničkim odnosima sa drugom silom ili sama, tražila mogućnost da kontroliše taj deo teritorije.
Političke prilike pred bitku
Dolaskom na presto Hetitskog carstva, car Supiliumas I uspeva preporodi carstvo i pripaja teirtorije kraljevstva Mitana svojoj državi. U nekoliko manjih bitaka, Hetiti su iskoristili nezainteresovanost Egipta koji je u tom trenutku bio angažovan u sprovođenju religioznih reformi, i uspeli su, južno od Kadeša, da umanje uticaj i teritorije Egipta. Nakon smrti faraona Tutankamona, njegova udovica, najverovatnije, Akhesenamon, pokušavajući da stupi u savez sa Hetitima, traži, preko jednog od svojih sinova, od Supiliumasa I da joj jedan od njegovih sinova bude muž. Ne verujući u priču Akhesenamonovog sina, Supiliumas I, prvo šalje glasnika da se uveri u tačnost priče, pa potom i svog sina prihvatajući ponudu Tutankamonove udovice. Hetitski kraljević, na putu ka Egiptu, najverovatnije po nalogu dvojice ljudi koji su praktično vladali Egiptom, vezira Ai-a i komadanta vojske Horemheb-a, predendenata na egipatski presto, je ubijen, pa tako nije došlo do saveza Hetita i Egipta. Nekoliko decenija kasnije Seti I, drugi vladar XIX egipatske dinastije, postavio je za jedan od najvažnijih ciljeva svoje vladavine, vraćanje azijskih poseda, koji su nekada pripadali Egiptu, a samim tim i da se ojača egipatski uticaj u regiji. U svom prvom vojnom pohodu, Set I je došao do severnih granica Palastine i osvojio je zemlju Amuru i grad Kadeš, a uspeo je i da odbije napade Hetita koji su prodrli u Siriju. Nedugo zatim, Hetiti ponovo prodiru i Siriju i vraćaju grad Kadiš pod svoju upravu.
Ramzes II je došao na egipatski tron 1290. godine pne., a njegova vladavina, koja je trajala 66 godina, predstavlja, kako politički tako i kulturni vrhunac XIX dinastije. On je, početkom 1294. godine pne. odpočeo sa širenjem i jačanjem uticaja i teritorija. Napao je kraljevstvo Amuru, a samim tim i prekršio dogovor i sporazum koga je njegov otac potpisao sa Hetitima. U to vreme na čelu Hetitske kraljevine je bio vladar Muvatali II, koji je, zbog pobuna u zapadnim oblastima svog kraljevstva, obraćao manje pažnje na napredovanje Egipćana na jugu Hetitske države. Kada je ugušio pobune na zapadu, Muvatali II je sproveo veliku vojnu mobilizaciju u svih 16 provincija svoga carstva jer je uvideo da se Ramzes II sprema za veliki rat. Četiri divizije koje su nosile imena egipatskih božanstava – Divizija Set, Ptah, Pre i divizija Amon na čijem je čelu bio Ramzes II, 1294. godine pne. krenule ka gradu Kadišu.
Uvod u bitku
left|thumb|250px|Bitka kod Kadeša Reljef iz Ramesseum-a Ramzes II i Muvatali II su, za ono vreme imali pod svojom komandom velike vojne snage. Pretpostavlja se da je Ramzesa II, na pohod u Aziju poveo preko 2.000 bojnih kola i oko 16.000 pešadiskih vojnika, a da je Muvatali okupio preko 20.000 pešadinaca i oko 3.000 bojnih kola, da dočeka i zaustavi Egipćane. Okosnica hetitske vojne sile je bila u formacijama bojnih kola, čiji je zadatak bio da u prvom, frontalnom naletu razbije redove neprijatelja, a da potom, u drugom naletu pešadija očisti teren od ostataka neprijateljskih vojnika. Egipatska vojska je bila sačinjena od dobro uvežbanih, ali i veoma motivisanih vojnika, jer je svaki vojnik bio dobro plaćen i imao je posebne povlastice u egipatskom društvu, a oficiri su, pored zlata koje su dobijali, imali pravo i na komad zemlje, a bilo im je dopušteno i da vojne zarobljenike zadrže kao svoje robove.
Sam tok bitke kod Kediša se može rekonstruisati iz nekoliko izvora. Prvi su prikazi bitke na reljefima u egipatskim hramovima, drugo su hetitski spisi, a treći izvor je književno delo nazvano „Pesma“, anonimnog egipatskog pesnika.
Tok bitke
thumb|420px
Ramzes II je, sa svojom divizijom Amon, prešavši Galileju i Hannan, na obroncima brda nadomak Kadiša podigao kamp, dok su ostale tri divizije prelazile reku Oronto. Egipatski izviđači su od dva beduina saznali da se vojne snage Hetita nalaze u podučju Alepa, pa je Ramzes II zaključio da je u prednosti nad Hetitima jer su se njegove trupe već nalazile u neposrednoj blizini grada Kadiša. Nakon što su egipatske patrole, u okolini kampa divizije Amon, uhvatile dva hetitska špijuna, Ramzes II je došao do saznanja da je vojska Hetita u neposrednoj blizini i da je samim tim u velikoj taktičkoj prednosti, jer su se njegove tri divizije tek trebale priključiti diviziji Amon. Muvatali II je naredio svojoj konjanici da presretne i napadne diviziju Ra, koja se približavala Ramzesu II. Hetiti su iznenada napali i napravili pravu pometnju u egipatskim redovima, tako da je divizija Ra panično počela bežati prema kampu Ramzesa II. U poteri za vojnicima Ra divizije, hetitske snage su probile odbranu kampa i našli se u samom središtu divizije Amon i divizije Ra. Glavninu snaga Hetita su sačinjavala borna kola, koja su na malom prostoru izgubila svoju moć brzog manevrisanja, a egipatske snage su se brzo konsolidovale i počele su žestoko uzvraćati. Muvatali II je naredio svojim jedinicama da izvedu drugi udar, ali u međuvremenu su stigle dve egipatske divizije iz Kanana i odbile su napad Hetita, koji su se počeli povlačiti iza reke Oronto. Ceo sukob sa egipćanima, Muvatali II je vodio samo sa konjanicima i bornim kolima i nije jasno zašto nije u bitku uključio i pešadijske snage.
Posle sukoba, svi egipatski izvori govore o velikoj pobedi Ramzesa II, ali neke od činjenica ne govore da je to baš tako i bilo. Pre svega, odmah nakon bitke, Ramzes II nije nastavio ratni pohod već se brzo vratio u Egipat, a Muvatali II je krenuo prema jugu, a ne prema severu. Mnogo egipatskih saveznika i vazala je posle bitke kod Kadiša prešlo na stranu Hetita, a pobune koje su posle bitke bile u mnogim delovima Egipta, govore o tome da su mnogi osvojeni narodi uvideli da faraonova vojska nije nepobediva. Bitka kod Kadiša nije ništa promenila ni rešila u odnosima između Egipta i Hetita, pa se može reći da je stanje i dalje bilo status quo.
Mirovni sporazum
Ramzes II i naslednik Muvatalija Hatusili III, su 1270. godine pne. sklopili mirovni sporazum, za koji je se smatra da je prvi mirovni sporazum u istoriji ljudskog društva. Sporazum koji su potpisali, Ramzes II, sa jedne i Hatusili III sa druge strane se se može svesti na četiri najvažnije tačke: Po potpisivanju ovog ugovora, koji je bio uklesan na reljefe u Abu Simbelu, nastupio je period dugogogodišnjeg mira u kome su ojačali putevi međunarodne trgovine.
Rezime
left|thumb|250px|Zapis o Kadešu Muzej u Istambulu S kraja XIV veka pne. i početka XIII veka pne. i Egipat i Hetiti su polako počeli nazadovati i gubili su snagu i moć velesila. Hetiti su prošli kroz period gladi i tako bili oslabljeni pred napadom «naroda s mora», a Egipat se, sa druge strane, pod Ramzesom III uspeo odupreti i odbraniti od napada «naroda s mora». Period vladavine XX i XXI dinastije u Egiptu je period nazadovanja i gubljenja značaja u spoljnoj politici, a u tom periodu se Egipat i raspao na dva nezavisna dela, dok je Hetitska država prestala postojati.
Može se reći da je bitka kod Kadeša bila, u neku ruku početak kraja za obe civilizacije. Ta dva carstva nisu više nikad zasijala starom slavom na pozornici sveta. Spoljni uticaji su delovali različito na unutrašnju politiku i na razvoj događaja u obe države. Kod Hetita, spoljni uticaj je samo produbio unutrašnju krizu i dekadenciju društva, a nerealna spoljna politika Egipta je direktno uticala na propast Egipatske civilizacije jer je aristokratija počela sumnjati u svoje političke moćnike i samim time otvorila širom vrata raznim osvajačima Egipta.
Coinarco, Biella
Coinarco je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Yavne
Yavne (ياڨني يبنة, Yibnah) je grad u Centralnom distriktu Izraela. Prewma Izraelskom centralnom birou za statoistiku (CBS), krajem 2007. je imao 32,200. stanovnika
Gradovi-pobratimi
Yavne je zbratimljen sa gradom:
Marzameni, Siracusa
Marzameni je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 367 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Mitropolit beogradski Leontije
Leontije Lambrović, beogradski mitropolit (1801 - 1813) poreklom Grk. Karađorđev protivnik i bio je u prijateljstvu sa dahijama. S ruskim predstavnikom Rodofinikinom mešao se u srpske unutrašnje borbe. Njegovom krivicom pogubljen je Hadži-Ruvim.
Dolazak Leontija na položaj mitropolita
Ubistvo mitropolita Metodija i Hadži Mustafa-paše je u značajnoj meri pomoglo dolasku na vlast dahija, koji su u Beogradskom pašaluku zaveli jedan od najstrašnijih terora tog vremena. Prethodni događaji su zbližili mitropolita Leontija i dahije. Mitropolit Leontije je, u samom početku, pokazao svoju odanost prema dahijama tako što je, saznavši od arhimandrita manastira Bogovađe Hadži-Ruvima da se narod sprema na ustanak, istog je oklevetao kod svog prijatelja Kučuk Alije. Odmah je, naredbom Kučik Alije, usledilo pogubljenje Hadži-Ruvima na Kalemegdanu, 28. januara 1804. godine.
U vreme kad je srpskom narodu i srpskom duhovništvu bilo potrebno više razumevanja i pomoći, ovaj čin mitropolita je okarakterisan kao izdajnički i naišao je na podozrenje u narodu i vernicima.
Mitropolit Leontije u vreme Ustanka
Tek pošto je 1804. godine izgubio moćnog zaštitnika (Kučuk Aliju), mitropolit je pobegao u srpski štab, ali sa Srbima nije ostao, nego je otišao u Carigrad. Tamo se povezao sa portom, što je opet izazvalo veliko podozrenje srpskih starešina.
Leontije se 1806. vratio u Beograd. Pošto je ocenio da se ratna sreća okrenula Srbima, stao je uz ustanike. Međutim, Karađorđe je znao da ima posla sa izdajnikom i starim saradnikom dahija i nije hteo da ga trpi pored sebe, nego ga je uputio u Smederevo, gde se nalazio Sovjet (srpska vlada).
Prota Mateja Nenadović svedoči da je ,,vožd mrzeo Leontija kao najgoreg Turčina" i to zbog toga ,,što su sve četiri dahije poslali među Srbe vladiku, a (on) došao je u vojsku i Srbe savetovao da se prođu bune, no da se agama pokore".
Mitropolit je znao iskoristiti, svoje prisustvo u Sovjetu, ali nakon preseljenja prestolnice u Beograd, na nagovor Karađorđa, isključen je iz Sovjeta. Od tada, mitropolit Leontije počinje svoju borbu protiv Karađorđa i Mladena Milovanovića, predsednika Sovjeta. . Koristio je najpogodnije trenutke za antirevolucionarnu propagandu i sejanje nepoverenja kod naroda prema ustaničkim vođama. Verske liturgije i narodne zborove je često koristio u te svrhe.
Zbog ovih aktivnosti, Karađorđe je više puta pokušao da ga protera iz Srbije, ali je naišao na protivljenje ruske diplomatije na čelu sa Konstantinom Rodofinikinom.
Život nakon ustanka
Posle propasti ustanka 1813. godine, mitropolit prelazi Dunav i napušta tadašnju Srbiju i tim položaj mitropolita beogradskog. Nastanio se u Kišinjevu, gde je umro 1822. godine.
Manlio Fabio Altamirano, Veracruz
Manlio Fabio Altamirano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Răducăneni, Răducăneni
Răducăneni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Răducăneni.
Manlio Fabio Altamirano, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4714 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Răducăneni, Răducăneni
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7706 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
Barrio Chalaca, Santo Domingo Zanatepec
Barrio Chalaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Zanatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
La Lupita, Tempoal
La Lupita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.