cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simi
Historija
Doba osmanske vlasti bio je relativno sretan period za Simi, jer je tad procvjetalo spužvarstvo, brodski transport i brodogradnja (otočani su bili dobri kalafati). Prosperitet se vidi u brojnim crkvama i građanskim kućama. Jedno vrijeme nakon Grčkog rata za nezavisnost nije se znalo kom će otok pripasti, ali je od 1832. ponovno padpao pod Osmansko Carstvo. Za Italijansko-turskog rata 1912. Simi je (kao i sav Dodekanez) okupirala Kraljevina Italija. U to vrijeme opala je potražnja za spužvama i drvenim brodovima, pa su se otočani počeli raseljavati, što se pojačalo za i nakon Drugog svjetskog rata.
Talijanska vlast trajala je do 1943. Nakon tog su ga zauzeli Britanci, pa odmah nakon tog Nijemci, zatim je par puta mjenjao strane sve dok ga 1944. konačno nisu zauzeli Britanci. Britanska vojna uprava trajala je do 1947. pa je Simi 1948. sjedinjen sa Kraljevinom Grčkom.
Transport
Simi je povezan dnevnom brodskom linijom sa Rodosom, a ljeti i sa Pirejom.
Orgasmo nero
Orgasmo nero je italijansko-dominikanski erotski film snimljen 1980. godine u režiji Joea D'Amata. Radnja prikazuje kako američki bračni par (koji tumače Richard Harrison i Nieves Navarro) upoznaju karipsku domorotkinju (čiji lik tumači Lucia Ramirez) te je dovode sa sobom u civilizaciju.
Sesso nero
Sesso nero je italijanski pornografski film snimljen 1980. godine u režiji Joea D'Amata. Protagonist, čiji lik tumači Mark Shannon je Njujorčanin koji mora operirati prostatu te koji prije operacije odluči provesti neko vrijeme u Santo Domingu i pronaći djevojku u koju je nekoć bio zaljubljen. Sesso nero je uz pornografske scene žanrovski kombinirao melodramu sa motivima vudu magije. Bio je posljednji od serije D'Amatovih filmova snimljenih u Dominikanskoj Republici, a na prijedlog D'Amatovog glavnog glumca Georgea Eastmana koji je nedugo prije toga bio izgubio sav novac na kocki i nastojao ga nekako nadoknaditi; D'Amato je pristao, s obzirom da je već bio raspolagao lokacijama, rekvizitima i glumačkom ekipom. Sesso nero, koji je na publiku ostavio snažan dojam neobičnom scenom samo-kastracije na kraju, bio jedan od prvih hard filmova legalno prikazanih u italijanskim kino-dvoranama.
Uloge
nenavedeni na špici:
Jiquilpan II, Sinaloa
Jiquilpan II je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Fraccionamiento San Carlos, Hidalgo
Fraccionamiento San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2077 m.
Sasca Nouă, Cornu Luncii
Sasca Nouă je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Cornu Luncii.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Tepanyehual, Nauzontla
Tepanyehual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Nauzontla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1437 m.
Casecola, Perugia
Casecola je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Lolita, Hualahuises
Lolita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Hualahuises.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Zacateno, Chicontepec
Zacateno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 552 m.
As Silwá, Sa'dah
As Silwá je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2328 m.
Azucena, Mezquital
Azucena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 755 m.
Espy, Pennsylvania
Espi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.642, što je 214 (15,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Retranque, Hidalgo
El Retranque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2496 m.
San José, Coyuca de Catalán
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
La Carreta, Satevó
La Carreta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Satevó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1388 m.
Peña María el Porvenir, San Cristobal De Casas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2371 m.
Serving Sara
Serving Sara je američko-njemačka filmska komedija snimljena 2002. godine u režiji Reginalda Hudlina. Protagonist, koga tumači Matthew Perry, je bivši advokat prisiljen zarađivati za život kao profesionalni sudski dostavljač, specijaliziran za "klijente" koji izbjegavaju da im se dostavljaju tužbe i sudski pozivi. Radnja prikazuje kako ga bogati teksaški rančer (koga glumi Bruce Campbell) angažira da njegovoj supruzi (čiji lik tumači Elizabeth Hurley) dostavi poziv za brakorazvodnu parnicu, ali i kako se on u nju zaljubi te njih dvoje zajedno odluče opelješiti muža. Serving Sara je prilikom snimanja postala predmetom negativnog publiciteta, s obzirom da ga je Perry morao nakratko prekinuti zbog odlaska u centar za odvikavanje od ovisnosti, a Hurley istovremeno vodila spor oko očinstva djeteta sa svojim bivšim momkom Steveom Bingom, koji je optužio Perryja da je otac (naknadno oboreno DNK testovima koji su Binga potvrdili kao oca). Nakon premijere je doživio izuzetno loš prijem od kritike, ali i porazne komercijalne rezultate.
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Poziv za Saru, a u Srbiji pod naslovom Zavoleti Saru.
Cavallirio, Novara
Cavallirio je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Le salamandre
Le Salamandre je italijansko-francuski erotski film snimljen 1969. godine u režiji Alberta Cavallonea. Protagonistica, čiji lik tumači Erna Schürer je bijela fotografkinja koja upozna i zaljubi se u crnu manekenku (čiji lik tumači Beryl Cunningham). Film napravljen u jeku seksualne revolucije i koji se bavio dotada proskribiranim motivima međurasne ljubavi i lezbijstva, omogućio je Schürer i Cunnigham postane svojevrsne zvijezde italijanskih eksploatacijskih filmova.
Florești, Căiuți
Florești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Căiuți.
Al Qullā, Sa'dah
Al Qullā je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1537 m.
Florești, Căiuți
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
La Palma, Tezontepec de Aldama
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tezontepec de Aldama.
Gornji Zamet
Mjesni odbor
Mjesni odbor MZ Gornji Zamet broji pet članova. Na konstituirajućoj sjednici, održanoj 15. VI. 2010. godine formalno je započeo s radom Mjesni odbor Gornji Zamet, a na temelju Statutarne odluke o izdvajanju dijela područja Mjesne zajednice Zamet i osnivanju MO Gornji Zamet.
La Palma, Tezontepec de Aldama
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 974 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1999 m.
Crucea, Crucea, Suceava
Crucea je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Crucea.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 748 m.
Macayo 1ra. Sección, Reforma
'''Macayo 1ra. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Reforma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 478 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Rukometna reprezentacija Venezuele
Rukometna reprezentacija Venenezuele predstavja Venezuelu na međunarodnim rukometnim natjecanjima, a nalazi se pod ingerencijom Venezuelanskog rukometnog saveza. Rukomet je relativno mlad sport u Venezueli, čiji se nacionalni savez tek 2006. godine pridružio IHF-u.
Novogrčka književnost
Novogrčka književnost obuhvata književna dela pisana na novogrčkom jeziku, počevši od kasne vizantijske ere u 11. veku nove ere. Obuhvata književni rad ne samo unutar granica moderne grčke države, već i književnost koja se razvijala u drugim oblastima u kojima je grčki jezik bio u širokoj upotrebi, uključujući Istanbul, Malu Aziju i Aleksandriju.
Rukometna reprezentacija Venezuele
Seniorska reprezentacija je dosad ostvarila tek dva nastupa na međunarodnim natjecanjima i to oba na vlastitom kontinentu. Godine 2011. su s pet poraza u pet utakmica završili na posljednjem mjestu na rukometnog turnira na Panameričkim igrama 2011. u Meksiku, dok im se isto dogodilo i naredne godine na Panameričkom prvenstvu u Argentini; na tom su turniru, doduše, završili na pretposljednjem mjestu. Reprezentacija je dobila pozivnice i za kontinentalne turnire u narednim godinama, međutim 2014. i 2016. godine su odustali od natjecanja netom prije njegova početka, pravdajući to financijskim problemima.
Novogrčka književnost
Prvi period novogrčke književnosti obuhvata tekstove koji se bave filozofijom i alegorijom svakodnevnog života, kao i epske pesme koje slave akrite (akritske pesme), od kojih je najpoznatija Digenis Akritas. Krajem 16. i početkom 17. veka, Krit je procvetao pod vlašću Venecije i proizveo dva književna teksta koja spadaju među najvažnije u ranoj novogrčkoj književnosti. To su Erofila (Ερωφίλη, oko 1595) Jorgosa Hortacisa i Erotokritos (Ἐρωτόκριτος. oko 1600) Vicencosa Kornarosa. Evropsko prosvetiteljstvo imalo je dubok uticaj na grčke učenjake, pre svega na Rigu od Fere i Adamantiosa Koraisa, koji su utrli put grčkom ratu za nezavisnost 1821. godine.
Nakon uspostavljanja Kraljevine Grčke, intelektualna delatnost bila je koncentrisana na jonskim ostrvima i u Atini. Jonsku književnu školu predstavljali su pesnici kao što je Dionisios Solomos (Διονύσιος Σολωμός, 1798–1857), koji je napisao nacionalnu himnu Grčke, i Aristotelis Valaoritis, dok je atinska škola uključivala pesnike kao što su Aleksandar Rizos Rangavis i Panajotis Sucos. U 19. veku postavlja se pitanje grčkog jezika, jer je došlo do intenzivnog spora između korisnika dimotskog grčkog, odnosno jezika svakodnevnog života, i onih koji su favorizovali katarevusu, kultivisanu imitaciju starogrčkog. Kostis Palamas, Jorgos Drosinis i Kostas Kristalis, koji su pripadali takozvanoj generaciji 1880-ih, revitalizovali su grčko pismo i pomogli da se učvrsti dimotski grčki kao oblik koji se najviše koristi u poeziji. Proza je takođe napredovala, sa piscima kao što su Emanuil Roidis, Jorgos Vizinos, Aleksandros Papadijamantis i Andreas Karkavicas.
Najslavniji pesnici na početku 20. veka buli su Konstantin P. Kavafi, Angelos Sikelijanos, Kostas Varnalis i Kostas Kariotakis. Što se tiče proze, Nikos Kazancakis je najpoznatiji grčki pisac van Grčke. Drugi su značajni pisci tog perioda Grigorios Ksenopulos i Konstandinos Teotokis, dok je Penelopa Delta poznata po pričama i romanima za decu. Generacija 30-ih prva je uvela modernističke trendove u grčku književnost. Njoj su pripadali pisci Stratis Mirivilis, Elias Venezis, Jorgos Teotokas i M. Karagacis i pesnici Jorgos Seferis, Andreas Embirikos, Janis Ricos, Nikos Engonopulos i Odiseas Elitis. Seferis i Elitis su dobili Nobelovu nagradu 1963. i 1979. godine.
U posleratnim decenijama pojavili su se mnogi značajni pesnici, kao što su Tasos Leivaditis, Manolis Anagnostakis, Titos Patrikios, Kiki Dimula i Dinos Kristijanopulos. Dido Sotiriu, Stratis Cirkas, Alki Zei, Menis Kumandareas, Kostas Taksis i Tanasis Valtinos rutinski se pominju kao neki od najvažnijih posleratnih proznih pisaca, dok je Jakovos Kambanelis opisan kao "otac posleratnog grčkog pozorišta". Osamdesetih godina 20. veka roman je preuzeo mesto poezije kao najprestižniji žanr u grčkoj književnosti, zahvaljujući piscima kao što su Evgenija Fakinu i Rea Galanaki. Među novijim ličnostima koje su postigle priznanje kritike ili komercijalni uspeh nalaze se Dimitris Liakos, Petros Markaris, Krisa Dimulidu, Isidoros Zurgos, Hristos Homenidis i Janis Palavos.
Periodizacija
O podeli novogrčke književnosti na periode bilo je dosta diskusije. Prema jednoj teoriji, novogrčka književnosta počinje padom Carigrada 1453. godine, ali većina istraživača danas se slažu da se njeni počeci mogu pronaći u 11. veku, s epskom pesmom Digenis Akritas. U savremenim grčkim gimnazijama, počeci novogrčke književnosti postavljaju se još ranije, u 10. vek, a cela se novogrčka književnost deli na ove periode:
Druga široko prihvaćena periodizacija deli novogrčku književnost na sledeća razdbolja:
Pozno vizantijsko doba (11. vek – 1453. godine)
thumb|180px|right|Rukopis epa Digenis Akritas Ep Digenis Akritas (Διγενῆς Ἀκρίτας), najpoznatija od svih akritskih pesama, često se pominje kao polazna tačka novogrčke književnosti. Ovu tezu opravdava činjenica da je ep napisan oblikom grčkog jezika koji je poznatiji savremenim govornicima. U stvari, Digenis Akritas i drugi slični epovi, poput Pesme o Armorisu (Ἄσμα τοῦ Ἀρμούρη), predstavljaju prve pokušaje književne upotrebe govornog, uobičajenog, odnosno modernog grčkog jezika. To su pripovesti o herojskim delima akritâ, graničara duž istočne granice Vizantijskog carstva, i u njima se koristi politički stih, koji je verovatno bio glavni izraz za nepismene i polupismene članove vizantijskog društva. Ove pesme potiču iz svih krajeva tadašnjeg grčkog govornog područja, a tvrdi se da su one najstarije sa Kipra, iz Male Azije i sa Crnog mora.
Tokom 12. veka, vizantijski pisci ponovo su se okrenuli starogrčkoj ljubavnoj književnosti i mnogi takvi romani su nastali u narednim vekovima. Možda najpopularniji roman bio je Livistros i Rodamna, koji je napisao nepoznati dimotski pisac na Kipru ili Kritu. Drugi su romani Hisimin i Hisimina Evstatija Makrembolita, Rodanta i Dosikle Teodora Prodroma, kao i Kalimah i Hrisoroa i Veltandar i Hrizanca (Τα κατά Βέλθανδρον καὶ Χρυσάντζαν or Διήγησις ἐξαίρετος Βελθάνδρου τοῦ Ῥωμαίου), oba nepoznatih autora. Ovaj Teodor Prodrom ponekad se identifikuje s tzv. Ptohoprodromom, autorom zbirke od četiri satirične pesme, napisane na narodnom jeziku. Mihailo Glika, koji je bio u zatvoru zbog učešća u zaveri protiv Manojla I Komnina, sastavio je peticiju u političkim stihovima pod naslovom Poetski stihovi M. Glike, koje je pisao za vreme dok je bio zatočen zbog nekog zlobnog informatora, i u kojoma je koristio kako narodni tako i i klasični rečnik.
Drugu grupu ranih novogrčkih tekstova čine alegorijske i didaktičke pesme. Priča o Ptoholeonu je jedna od najranijih takvih pesama i ima orijentalno poreklo, verovatno indijsko. Spaneas, pesma koja sadrži moralne savete za mladog čoveka, često je prepisivana. Zabavne priče o životinjama takođe su morale biti popularne. Među njima se nalaze pesme Priča o četvoronošcima iz 1364. godine o susretu svih životinja na poziv njihovog kralja, lava, zatim slična Knjiga o pticama (Poulologos, Πουλολόγος), kao i Životopis vrednog magarca, basna iz 14. veka o magarcu koji putuje u Svetu zemlju sa vukom i lisicom. Tu je i Porikolog (Πωρικολόγος, dosl. "knjiga o voću"), koji govori o voću i napisan je u prozi kao parodija na službeni jezik vizantijskog dvora. Početkom 14. veka, narodni jezik postao je prihvaćeni medij za bilo koju vrstu beletrističke književnosti.
Od 1453. do 1669. godine
Postoji vrlo malo znakova intelektualne aktivnosti tokom prva dva veka osmanlijske vladavine, pošto su vizantijski učenjanci pobegli na Zapad. Njihova migracija tokom opadanja Vizantijskog carstva i uglavnom nakon njegovog pada u velikoj meri je doprinela prenošenju i širenju starogrčke književnosti na Zapadu, a time i razvoju renesansnog humanizma. Među takvim emigrantima su bili Gemist Pleton, Manojlo Hrisolora, Teodor Gaza, kardinal Besarion, Jovan Argiropul i Dimitrije Halkokondil. Stoga, od sredine 15. do 17. veka, najznačajniji književni tekstovi potiču iz područja pod francuskom vlašću, kao što su Rodos, Jonska ostrva i Krit, kao i od Grka koji su delovali u Italiji. Zapadna književnost bila je veoma uticajna, i po sadržaju i po formi. Mnogi naučnici veruju da je upotreba rime u grčkoj poeziji, uprkos tome što je sporadično prisutna u delima prethodnih vekova, bila rezultat tog uticaja.
Kritska renesansa
Krit je bio mletački pomorski posed (Stato da Màr) od 1205. do 1669. godine. Mletačka je vladavina u početku bila problematična, ali od sredine 16. veka promena politike prema starosedeocima i poboljšanje blagostanja obe zajednice doveli su do dugog perioda mirne koegzistencije i međusobnog prožimanja dveju kultura. Neki naučnici čak govore o zajedničkoj mletačko-kritskoj kulturnoj svesti. Italijanski je uticaj očigledan u delima nastalim u ovom razdoblju, ali njihov izrazito grčki karakter ipak je nesumnjiv. Kao što je rekao David Holton: "Krit je par excellence mesto na kome je došlo do susreta Zapada sa grčkim Istokom".
Period procvata kritske renesansne književnosti pada između 1590. godine i osmanlijskog osvajanja Krita 1669. godine. Osnovna je karakteristika ovog perioda to da skoro sva dela pripadaju dramskoj književnosti.] Dve najistaknutije ličnosti su Jorgos Hortacis i Vicencos Kornaros. Jorgos Hortacis (Γεώργιος Χορτάτζης/Χορτάτσης, oko 1545 – oko 1610) autor je Erofile (oko 1595), koja se smatra najboljom predstavom kritskog pozorišta. Napisana lokalnim idiomom, to je nasilna tragedija koja pripoveda o zabranjenoj ljubavi između Erofile, ćerke egipatskog kralja Filogona, i mladića Panareta. Pre Erofile, Hortacis je napisao komediju Kazurbos i uticajnu pastoralnu dramu Panoriju. Vicencos Kornaros (Βιτσέντζος Κορνάρος, 1553 – 1613/1614) najpoznatiji je po Erotokritu (oko 1600), koji se smatra nesumnjivim remek-delom ovog perioda i jednim od najvećih dostignuća novogrčke književnosti. To je pesma od preko 10.000 rimovanih 15-složnih jampskih stihova na kritskom dijalektu, koja pripoveda o viteškoj ljubavi Erotokrita prema princezi Aretusi i njihovom susretu posle dugih i napornih avantura punih obmana i spletki. Neki takođe veruju da je Kornaros autor Avramove žrtve (1635), religiozne drame inspirisane čuvenom epizodom iz Starog zaveta, koja se smatra jednim od obeležja kritskog pozorišta.
Ostale sačuvane drame jesu komedije Fortounatos (oko 1662) Markosa Antoniosa Foskolosa, zatim Statis nepoznatog autora te dramatski Kralj Rodolinos (1647) Andreasa Troilosa. Voskopoula (oko 1600), kratka narativna pesma nepoznatog autora, jedini je tekst ovog perioda, uz Erotokritosa, koji ne pripada dramskoj književnosti.
Jonska i egejska ostrva i Kipar
Na jonskim ostrvima u 16. i 17. veku postojala je neka lirska poezija pored tradicije didaktičke ili hagiografske proze, čiji je veliki deo štampan u Veneciji. Jakovos Trivolis sa Krfa napisao je Priču o Tagapieri, panegirik venecijanskom admiralu, i Istoriju kralja Škotske i engleske kraljice, priču preuzetu iz Bokačovog Dekamerona, ili, što je još verovatnije, iz jedne od njegovih imitacija. Aleksios Rarturos, takođe sa Krfa, osmislio je prototip narodne propovedi u svojim Propovedima (1560). Godine 1526. Nikolaos Lukanis, koji je živeo u Veneciji, štampao je prevod Homerove Ilijade na novogrčki jezik, zapažene po tome što je to bilo najraskošnije ilustrovano izdanje bilo kog narodnog grčkog dela. Religiozna drama Teodora Moncelezea Evgena (editio princeps iz 1646. godine) jedina je sačuvana drama iz tog perioda. Drugi poznati autori su Markos Defanaras sa Zakintosa i Joanikije Kartanos sa Krfa.
Iako je lirska poezija bila popularna na Rodosu, koji su kao svoju teritoriju između 1310. i 1522. godine držali vitezovi Hospitalci (ili Ivanovci), sačuvano je samo nekoliko tekstova. Najistaknutije su Ljubavne igre (Ερωτοπαίγνια), napisane sredinom 15. veka. Emanuil Jorgilas ili Limenitis, napisao je Kugu na Rodosa, narativnu pesmu o kugi koja je pogodila grad Rodos 1498. godine. Njemu se pripisuje i jedna od sačuvanih verzija Priče o Velizaru, pesme koja govori o podvizima i nepravednoj kazni vojskovođe Velizara.
U 17. veku na Hiosu je zabeležena značajna pozorišna aktivnost, u vidu religioznih predstava, koje u najboljim slučajevima pokazuju aspekte visokog baroka i rokokoa. Među tim predstavama nalaze se Eleazar i sedam makabejskih dečaka Mihaila Vestarhisa, Tri dečaka u peći Grigorija Kontaratosa i Drama o čoveku koji je rođen slep Gabrijela Prosopsasa.
Grčko prosvetiteljstvo
Grčko prosvetiteljstvo, poznato i kao Diafotismos (Διαφωτισμός), bilo je pre svega pod francuskim i nemačkim uticajima, ali je takođe bilo zasnovano na bogatom nasleđu vizantijske kulture. Njegove hronološke granice mogu se okvirno postaviti između 1750. i 1830. godine, pri čemu godine od 1774. do 1821. označavaju zenit grčkog prosvetiteljstva. U suštini, istorijski ciklus prosvetiteljstva za Grke završava se pokretanjem rata za nezavisnost, nešto nakon završetka evropskog prosvetiteljstva. U suštini, "Diafotismos" se sastojao iz niz obrazovnih inicijativa, kao što su prevođenje starogrčkih autora, sastavljanje rečnika i osnivanje škola. Književna produkcija ovg razdoblja ukazuje na jasne intelektualne tokove: okretanje antici i nauci, formiranje novog moralnog poretka i, pre svega, emancipacija od crkvene vlasti. Fanar u Istanbulu postao je intelektualni centar od velikog značaja, zahvaljujući fanariotima, pripadnicima grčke elite Osmanlijskog carstva, koji su stekli veliko bogatstvo i uticaj tokom 17. veka. Fanarioti su delovali i u Dunavskim kneževinama, gde su mnogi od njih postavljeni za gospodare, kao u Ruskom carstvu. Njihova je uloga bila toliko ključna da je 18. vek nazvan "vekom fanariota".
Pashalis Kitromilidis identifikuje učenjake Metodiosa Antrakita (Μεθόδιος Ανθρακίτης; 1660–1736), Antoniosa Katifora, Vikentiosa Damodosa i Nikolaosa Mavrokordata (Νικόλαος Μαυροκορδάτος, 1670–1730) kao preteče grčkog prosvetiteljstva. Mavrokordatov roman Preokupacije bogoljupca (Φιλοθέου Πάρεργα, 1718) nije imao nikakvog uticaja na razvoj grčke književnosti, ali se danas može posmatrati kao preteča nove ere grčke književnosti. Kaisarios Dapontes živeo je burnim životom i, pošto se zamonašio, napisao je brojne pesme, kao što su Ogledalo žena, Vrt milosti i Sažeti kanon mnogih neverovatnih stvari koje se mogu naći u mnogim gradovima, ostrvima, nacijama i životinjama. Njegova dela bila su veoma popularna u svim sferama života, a danas se smatra najvažnijim pesnikom svog doba.
Sveštenik Evgenios Vulgaris (Εὐγένιος Βούλγαρης, 1716–1806) bio je prva velika ličnost grčkog prosvetiteljstva. Njegov opus, koji se sastoji od prevoda Voltera, pamfleta, rasprava, eseja i pesama, imao je presudan uticaj na tok ovog pokreta. Josipos Mojsiodaks (Ιώσηπος Μοισιόδαξ, 1725–1800), Hristodulos Pablekis (Χριστόδουλος Παμπλέκης, 1733–1793) i Dimitrios Katacis (Δημήτριος Καταρτζής, 1730-1807) takođe su bili značajni predstavnici grčkog prosvetiteljstva, iako nisu doprineli samoj književnosti.
Adamantios Korais (Ἀδαμάντιος Κοραῆς, 1748–1833) radio je na političkim spisima i prevodima antičkih i savremenih tekstova, ali središnje mesto u istoriji grčke književnosti zauzeo je zahvaljujući svojoj koncepciji katarevuse, pročišćenog oblika grčkog jezika. Takođe je bio ključan u osnivanju časopisa Hermes učenjak (Ἑρμῆς ὁ Λόγιος = Hermes o Logios), najvažnijeg časopisa pre rata za nezavisnost. Njegovi predgovori za prve četiri knjige Homerove Ilijade predstavljali su odskočnu dasku za modernu proznu naraciju.
Vrenje koje je Francuska revolucija stvorila u grčkoj politici i društvenoj misli u poslednjoj deceniji 18. veka našla je svoj najdramatičniji izraz u intelektualnim i političkim aktivnostima Rige od Fere (Ρήγας Φεραίος, 1757–1798). Riga od Fere je prevodio strane autore i pisao revolucionarne tekstove i pesme, od kojih je najpoznatija Turios. Iako su njegovi planovi za oružanu pobunu protiv Osmanlija propali, poslužio je kao inspiracija za buduće generacije i nazvan je "nacionalnim bardom".
Negovanje književnosti javlja se uglavnom u poslednjoj četvrtini 18. veka, a pojačano je u godinama koje su prethodile grčkom ratu za nezavisnost. Jorgos N. Sucos je 1785. godine napisao Beskrupuloznog vojvodu Aleksandra, proznu komediju u tri čina, kojom počinje žanr fanariotske satire. Jedan klevetnički pamflet iz 1789. nepoznatog autora (poznat kao "Anonim iz 1789") smatra se prvom manifestacijom kreativne proze na savremenom grčkom jeziku. Drugi važan tekst ovog žanra jeste Anglofrankorus (1805), satira pisana u stihovima koja je postala svojevrsni manifest za novu ideologiju prosvetiteljstva u svojoj najekstremnijoj verziji. Među drugim primerima nalaze se Lik iz Valahije (oko 1800), Povratak ili Diogenov fenjer (1809) i komedija Jabuka razdora (pre 1820), sve dela nepoznatih autora.
Poezija se razvijala oko dva centra: oko fanariota i onih na koje utiče fanariotski duh i oko "Jonjana" ("Heptanežana"). U prvu grupu spadaju Aleksandar Mavrokordatos Firaris (Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, 1754–1819), Dionisios Fotinos (Διονύσιος Φωτεινός, 1769–1821), Mihail Perdikaris, Jorgos Sakelarios (Γεώργιος Σακελλάριος; 1765–1838) i Atanasios Hristopulos (Αθανάσιος Χριστόπουλος, 1772–1847), od kojih se najvažnijima smatraju Sakelarios i Hristopulos. Poezija fanariota tog vremena pokrivala je mnogo različitih tema, uključujući romantičnu ljubav, alegoriju i satiru. S druge strane, Jonjani su uglavnom pisali patriotske i satirične pesme. Antonios Martelaos, Tomas Danelakis i Nikolaos Kutuzis (Νικόλαος Κουτούζης, 1741–1813) nazivaju se predsolomoscima (tj. oni koji su prethodili Dionisiosu Solomosu), i oni su prethodnici procvata jonske (heptanske) poezije u narednim godinama. Joanis Vilaras (Ἰωάννης Βηλαράς, 1771–1823), značajan intelektualac, poseban je slučaj, ne samo zato što su njegove pesme objavljene posthumno, tokom grčkog rata za nezavisnost, već i zato što se ne može svrstati ni u jednu od pomenutih književnih grupa.
Na jonskim ostrvima pozorišne su predstave bile prilično česte, obično u vidu skečeva, izolovanih scena iz kritskih drama i adaptacija stranih drama. Od autohtonih produkcija, daleko je najistaknutija etnografska stihovana komedija Dimitriosa Guzelisa (Δημήτριος Γουζέλης) Hasis (Ο Χάσης, 1790 ili 1795).
Doba rata za nezavisnost
thumb|right|180px|Dionisios Solomos nacionalni je pesnik Grčke. Rat za nezavisnost od Osmanlijskog carstva izbio je početkom 1821. i imao je neposredan i dubok uticaj na grčku književnost. U kontinentalnoj Grčkoj, književnost je bila u drugom planu, ali nije sasvim napuštena, jer su književnici pokušavali da pobude entuzijazam među stanovništvom. Proširila se i narodna poezija, u suštini pesme inspirisane događajima tog vremena. Književnost se uglavnom negovala na jonskim ostrvima, koji su sada bili pod britanskim protektoratom, ali je održavala jake kulturne veze sa Italijom.
Andreas Kalvos (Ἀνδρέας Κάλβος, 1792–1869) rođen je na Zakintosu, ali je većinu svojih ranih godina živeo u Evropi, od kojih je mnoge proveo kao sekretar Uga Foskola. Njegovo delo na grčkom sastoji se od dve zbirke objavljene dok je živeo u Švajcarskoj i Francuskoj, Lira (Λύρα, 1824) i Lirske pesme (Λυρικά, 1826). Ovih dvadeset oda proslavljaju grčku revoluciju i kombinuju neoklasicizam sa romantizmom. Kalvos je napisao i nekoliko pesama i tri tragedije na italijanskom, kao i prozne tekstove na engleskom. Savremenici su na njegovu poeziju gledali s ravnodušnošću, ali je ona ponovo otkrivena i bolje ocenjena krajem 19. veka.
Dionisios Solomos (Διονύσιος Σολωμός, 1798–1857) takođe je bio poreklom sa Zakintosa, a studirao je u Italiji, gde se upoznao sa idejama prosvetiteljstva, klasicizma i romantizma u nastajanju. Njegove prve pesme napisane su na italijanskom, a njegovo pojavljivanje u grčkoj književnosti poklapa se s početkom rata za nezavisnost. Solomos je 1823. komponovao Himnu slobodi (Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν), pesmu od 158 katrena, od kojih prve dve strofe čine nacionalnu himnu Grčke. Tokom tog perioda napisao je i Uništenje Psare (Η καταστροφή των Ψαρών), Slobodne u opsadi (Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι) i Ženu sa Zakintosa (Η γυναίκα της Ζάκυθος). Solomosa karakteriše eksperimentalizam i u jeziku i u formi, pošto je u grčki uveo niz zapadnih metrika (npr. oktava rima, tercina), koje su grčku poeziju oslobodile vezanosti za politički stih od petnaest slogova. Njegove pesme pisane su dimotičkim jezikom, pokazujući da se narodni jezik može koristiti u poeziji visokog estetskog kvaliteta.
Književna delatnost na jonskim ostrvima nije bila ograničena na poeziju. Joanis Zambelios (Ιωάννης Ζαμπέλιος, 1787–1856) sa Lefkade bio je plodan pisac, poznat po svojim pokušajima da oživi grčko pozorište. Pisao je i pripovetke, pesme i eseje. Zakintska plemkinja Elizavet Mucan-Martinegu (Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, 1801–1832) smatra se prvom književnicom moderne Grčke. Prevodila je dela antičke književnosti i pisala pesme i drame, od kojih je većina izgubljena. Danas se najviše pamti po svojoj autobiografiji, a opisivana je kao "roditeljka grčke feminističke misli".
Prvi period nezavisnosti
Između 1830. i 1880. godine, romantizam je bio dominantan pokret u grčkoj književnosti. Kako se prva grčka država sastojala samo od malog dela današnjeg grčkog kopna i nekoliko ostrva, nacionalizam je bio uvek prisutan u književnosti prvih decenija, ali su se postepeno pojavile i druge teme. Jonska ostrva ponovo su se ujedinila sa Grčkom 1864. godine i nastavila da budu veliki intelektualni centar. Istovremeno, nekoliko pisca iz neoslobodjenih oblasti okupilo se u Atini, što je podstaklo formiranje takozvane Prve atinske škole. Štaviše, mnogi učesnici rata za nezavisnost, među kojima i Teodoros Kolokotronis (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 1770–1843), Hristoforos Perevos (Χριστόφορος Περραιβός,1773–1863), Emanuil Ksantos (Εμμανουήλ Ξάνθος, 1772–1852) i Nikolaos Kasomulis (Νικόλαος Κασομούλης, 1795–1872), napisali su memoare. Značaj ovih svedočanstava nije samo u istoriografskim podacima koje pružaju, već i u njihovoj književnoj vrednosti, budući da su pisani živim dimotičkim jezikom. Posebno se značajnim obeležjem grčke književnosti smatraju memoari Janisa Makrijanisa (Γιάννης Μακρυγιάννης, 1797–1864), napisani između 1829. i 1850. godine.
Jonsku (ili "heptansku") književnost obeležilo je Solomosovo dostizanje pesničke zrelosti, kao i pojava mnogih drugih autora. Pesnik i političar Aristotelis Valaoritis (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1824–1879) bio je središnja ličnost ove nove generacije. Razvio je epski manir sa romantičnim kontrastima, izvodeći svoje teme iz rata za nezavisnost i dela kleftova, grčkih hajduka. Jorgos Tercetis (Γεώργιος Τερτσέτης, 1800–1874) objavio je široku lepezu tekstova (hvalospeve, eseje, novinske članke, drame i lirske stihove) i pomogao veteranima revolucije da pišu svoje memoare. Među ostalim piscima su Jakovos Polilas, Solomosov učenik sa značajnim radom na filologiji i prevođenju, Andreas Laskaratos (Ανδρέας Λασκαράτος, 1811–1901), poznat po svojim satiričnim tekstovima, i Jerasimos Markoras (Γεράσιμος Μαρκοράς, 1826–1911), najpoznatiji po herojskoj pesmi Zakletva (Όρκος).
El Encino, Santiago Sochiapan
El Encino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Novogrčka književnost
Prvi period nezavisnosti
thumb|right|160px|Emmanuel Rhoides Za pokretača Prve atinske škole smatra se Aleksandros Sucos (Ἀλέξανδρος Σοῦτσος, 1803–1863), koji je objavio svoje prve pesme tokom rata za nezavisnost. Uglavnom se smatra da su on i njegov brat Panajotis uveli pokret romantizma u oslobođenu Grčku. Panajotis Sucos (Παναγιώτης Σοῦτσος, 1806–1868) poznat je po svom radu na poeziji i prozi, kao i po tome što je prvi planirao i predložio oživljavanje antičkih Olimpijskih igara.
Aleksandros Rizos Rangavis (Ἀλέξανδρος Ῥίζος Ῥαγκαβής, 1809–1892) bio je raznovrstan autor od velikog značaja. Pisao je poeziju, drame, rečnike, knjige od filološkog i arheološkog interesa i napisao je prvi grčki istorijski roman, Gospodar Moreje (Ο αυθέντης του Μορέως, 1850). Dimitrios Vernardakis (Δημήτριος Βερναρδάκης, 1833–1907) bio je veliki dramski pisac tog vremena, s dramama kao što su Marija Doksapatri (1858) i Fausta (1893) Međutim, pošto je katarevusa "nepozorišni" jezik, njegovo delo uglavnom je zaboravljeno.
U početku su predstavnici Atinske škole prihvatili koegzistenciju dva jezika, odnosno dimotskog grčkog i katarevuse, ali su vremenom postali snažni pobornici katarevuse. Njeni predstavnici uzeli su francuski romantizam kao uzor, za razliku od jonskih pisaca, koji su bili pod uticajem italijanskog romantizma. Iako se u Atini uglavnom negovala proza, najistaknutiji predstavnici ovog perioda bili su daleko od duha atinske škole. Satira Jakova Picipiosa Majmun Ksut (Ο Πίθηκος Ξούθ, 1849) predstavlja prvi grčki sociološki roman. Papisa Jovana (1866) najpoznatija je knjiga Emanuila Roidisa (Ἐμμανουὴλ Ῥοΐδης, 1836–1904), žestokog i neumornog satiričara. Inspirisan čuvenom legendom, ovo se delo danas smatra jednim od klasika novogrčke književnosti. Istorijski roman Lukis Laras (1879) Dimitriosa Vikelasa (Δημήτριος Βικέλας, 1835–1908), plodnog pisca i prevodioca, ističe se prirodnim stilom i označio je početak nove ere za grčku prozu.
Nova atinska škola
thumb|280px|[[Parnasovsko književno društvo. S leva na desno: Jorgos Stratigis, Jorgos Drosinis, Joanis Polemis, Kostis Palamas, Jorgos Suris i Aristomenis Provelengios]] Krajem 19. veka razvoj novih književnih pokreta (parnasovstvo, naturalizam, simbolizam, realizam) unosi nov entuzijazam u grčku književnost. Godina 1880. smatra se prekretnicom, zbog objavljivanja dve poetske zbirke koje odražavaju ovaj proces: Paukove mreže Jorgosa Drosinisa (Γεώργιος Δροσίνης, 1859–1951) i Stihovi Nikosa Kambasa (Νίκος Καμπάς, 1857–1932)). To je u stvari debi nove poetske generacije, poznate kao Generacija 1880-ih ili Nova atinska škola. Pesnici povezani sa njom zalagali su se za odbacivanje katarevuse i distancirali su se od romantičarske forme i sadržaja, koji je sada bio u velikoj meri zasnovan na seoskom životu, seoskim skicama, narodnom materijalu i svakodnevnim događajima.
Kostis Palamas (Κωστής Παλαμάς, 1859–1943), koji je dominirao grčkom književnom scenom skoro pedeset godina, smatra se glavnim predstavnikom Nove atinske škole. Napisao je nekoliko proznih tekstova i drama, ali je najpoznatiji kao pesnik i književni kritičar. Palamas je promovisao, možda više nego bilo ko od svojih savremenika, upotrebu govornog jezika u književnosti, uspostavljajući njegovu konačnu dominaciju. Među njegovim brojnim pesničkim zbirkama možda su najznačajnije Jambe i anapesti (1897), Život nepokretni (1904), Ciganski dodekalog (1907) i Kraljeva frula (1910).
Georgios Suris (Γεώργιος Σουρής, 1853–1919), često nazivan "modernim Aristofanom", bio je izrazito popularan u svoje vreme. Pisao je satirične pesme za časopis Asmodaios i održavao visoko cenjeni književni salon u svojoj kući, koji su posećivali ljudi poput Palamasa, Zaharija Papandonija (Ζαχαρίας Παπαντωνίου) i Babisa Aninosa. Osim spomenutih, među pripadnike Nove atinske škole ubrajaju se i Aristomenis Provelengios, Jorgos Stratigis, Joanis Polemis (Ιωάννης Πολέμης, 1862–1924), Kostas Kristalis (Κώστας Κρυστάλλης; 1868–1894) i Joanis Griparis (Ιωάννης Γρυπάρης (Σίφνος, 1870–1942)). Možda su najistaknutiji među njima bili Kristalis, poznat po svojim bukolskim pesmama, i Griparis koji je napisao neke od najboljih soneta u grčkoj književnosti.
thumb|right|180px|Konstantin Kavafi Konstantin P. Kavafi (Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, 1863–1933), pristalica simbolizma, dekadentstva i estetizma, pisao je istorijsku i lirsku poeziju sa podjednako erotskim senzibilitetom, u suptilnoj mešavini dimotičkog i purističkog grčkog. On je negirao i čak ismevao tradicionalne vrednosti hrišćanstva, patriotizma i heteroseksualnosti. Kavafija su savremenici potcenjivali, ali je njegov uticaj na naredne generacije do danas neprevaziđen. Jedan je od najvećih pesnika moderne Grčke, a verovatno i najpoznatiji u inostranstvu. Među njegovim najpoznatijim pesmama su Čekajući varvare, Zidine, Termopili i Itaka.
Kostas Varnalis (Κώστας Βάρναλης, 1884–1974) napisao je različite spise, uključujući prozu i kritiku, ali je uglavnom poštovan zbog svojih pesama koje odražavaju njegovu marksističku ideologiju. Posebno su mu kompozicije Goruća svetlost (1922) i Slobodni opsednuti (1927), koje se odlikuju efektnom satirom i smelim jezikom, isigurale jedinstveno mesto u istoriji novogrčke književnosti. Varnalis je bio veoma uticajan i smatra se začetnikom duge tradicije levičarske grčke poetike 20. veka.
Drugi veliki pesnici koje treba pomenuti jesu Lorencos Mavilis i Angelos Sikelijanos. Lorencos Mavilis (Λορέντζος Μαβίλης, 1860–1912), eminentni pesnik soneta, svoje prve pesme objavio je 1890-ih, ali je sledio heptansku tradiciju, u koju je ugradio simbolističke elemente. Angelos Sikelijanos (Άγγελος Σικελιανός, 1884–1951) poznat je po svom snažnom lirizmu i po tome što je bio prvi Grk koji je u poeziji upotrebio slobodni stih. Pažnju čitalačke publike zadobio je zbirkom Svetlotamno (Αλαφροΐσκιωτος, 1909) i do svoje smrti 1951. godine ostavio je obiman književni opus koji sadrži veliko bogatstvo izraza.
Pembroke Park, Florida
Pembruk Park je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.102 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.102 stanovnika, što je 197 (3,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Novogrčka književnost
Nova atinska škola
Tokom 1880-ih godina, procvat izdavanja pripovedaka preoblikovao je pisanje proze. Na temeljima realizma i naturalizma formirala se nova vrsta naracije, nazvana itografija. Glavno je obeležje itografije detaljan prikaz male, manje-više savremene, tradicionalne zajednice u svom fizičkom okruženju. Vrhunac itografije smešta se otprilike u period između 1880. i 1900. godine.
Jorgos Vizinos (Γεώργιος Βιζυηνός, 1849–1896), koji je uglavnom pisao pripovetke, smatra se pionirom moderne grčke proze. Objavio je većinu svojih priča, uključujući čuvene Greh moje majke, Ko je bio ubica mog brata? i Jedino putovanje njegovog života, između 1883. i 1884. godine. Vizinos se prvi bavio važnim pitanjima novogrčke književnosti, kao što su koncepti "strukture" i "razlike" i delotvornošću književnog teksta. Aleksandros Papadijamandis (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1851–1911) nalazi se među najpopularnijim grčkim proznim piscima. Bio je plodan autor i napisao je preko 200 romana, novela i pripovedaka, među kojima se posebno ističu Trgovci naroda (1883), Ciganka (1884), San na talasu (1900) i Ubica (1903). Papadijamandis je koristio tehnike nepoznate tadašnjim grčkim čitaocima i stvorio je estetski kalup koji je bio bliži grčkoj stvarnosti. Drugi važan predstavnik itografije bio je Andreas Karkavicas (Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1866–1922). Uglavnom je pisao pripovetke, ali njegovo nesumnjivo remek-delo jeste novela Prosjak (1896). Kao i drugi veliki prozni pisci tog vremena, pisao je na katarevusi. Međutim, kasnije je postao snažan pristalica dimotike.
Grigorios Ksenopulos (Γρηγόριος Ξενόπουλος, 1867–1951) napisao je obilje pripovedaka, romana, drama i književne kritike. Mada ni njegov prozni rad nikako nije bez značaja, Ksenopulos se uglavnom ceni zbog svog doprinosa pozorištu. Drame kao što su Tajna grofice Valerene (1904), Fotini Santri (1908) i Stela Violanti (1909) donele su mu naziv "zapanjujuće figure" modernog grčkog pozorišta. Bio je i suosnivač Novog ognjišta (Nea Estia) najprestižnijeg književnog časopisa u Grčkoj.
thumb|left|180px|Nikos Kazancakis Nikos Kazancakis (Νίκος Καζαντζάκης, 1883–1957) ne može se lako podvesti pod bilo koji određeni period. Premda je svoju karijeru započeo 1906. godine, njegovi najuspešniji radovi objavljeni su tokom 1940-ih godina i kasnije. Među njima su romani Grk Zorba (1946), Hristos raspeti (1951), Kapetan Mihalis (1953) i Poslednje iskušenje (1955). Sam autor je, međutim, smatrao dugačku pesmu Odiseja (1938) svojim najznačajnijim delom. Pisao je i pozorišne predstave, putopise, memoare i eseje. Kazancakis je veoma poštovan i najpoznatiji je grčki romanopisac van Grčke.
Konstandinos Teotokis (Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1872–1923) pisao je i prozu i poeziju. Njegova najpoznatija dela (Čast i novac - 1912, Osuđenik - 1919, Robovi u svojim lancima - 1922) leže u domenu socrealizma. Drugi značajniji autori ovog perioda jesu Konstandinos Hacopulos (Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1868–1920) i Dimostenis Vutiras (Δημοσθένης Βουτυράς, 1872–1958).
thumb|180px|Penelopa Delta Penelopa Delta (Πηνελόπη Δέλτα, 1874–1941) stekla je posebnu reputaciju svojim knjigama za mlade čitaoce i priznata je kao prvi veliki pisac književnosti za decu u Grčkoj. Neki od njenih najčitanijih romana jesu Bajka bez imena (1910), U godinama Bugaroubice (1911) i Tajne močvara (1937). Delta je takođe bila strastveni pristalica pokreta za univerzalnu upotrebu dimotičkog jezika u školi.
Katastrofalan završetak grčko-turskog rata 1922. godine doneo je period višestrukih kriza. U poeziji je uzvišeni stil Palamasa i Sikelijanosa zamenjen nežnim lirizmom koji je proizašao iz konvergencije simbolizma i estetizma. Ispoljavala ga je posebna grupa pesnika, ponekad nazivana "generacijom 1920", čija je glavna zajednička karakteristika bio osećaj dekadencije i pesimizma. Ovoj grupi pripadaju Napoleon Lapatiotis (Ναπολέων Λαπαθιώτης, 1888–1944), Kostas Urani (Κώστας Ουράνης, 1890–1953), Kostas Kariotakis (Κώστας Καρυωτάκης, 1896–1928), Telos Agras (Τέλλος Άγρας, 1880–1907) i Marija Poliduri (Μαρία Πολυδούρη, 1902–1930). Kariotakis se generalno smatra najboljim od njih. Njegova poezija odlično prenosi atmosferu tog vremena i bila je veoma uticajna na buduće generacije. Kariotakisovo samoubistvo 1928. godine, kada je imao 31 godinu, ostavilo je snažan utisak i postavilo modu za melanholične i sardonične stihove koji su postali poznati kao kariotakizam.
Od 1930. godine do Drugog svetskog rata
Decenija koja je počela 1930. godine bila je ključna u razvoju grčke književnosti. Generacija 30-ih naziv je koji se odnosi na raznoliku grupu slavnih pisaca i pesnika koji su uveli modernu u grčku književnost. Ova inovacija je ipak bila očiglednija u poeziji nego u prozi, pošto su mnogi pisci beletristike nastavili da koriste starije tehnike i modele. Književni časopis Nea Grammata (= Nova književnost), koji je počeo da izlazi 1935. godine, okupljao je glavne predstavnike ove grupe.
Poezija
Pesnici generacije 30-ih bili su pod velikim uticajem anglo-američkog modernizma i francuskog nadrealizma. Naročito je ovaj drugi izvršio veliki uticaj na njih. Ispitivali su teme kao što su tradicija, sećanje i istorija. Najznačajniji pesnici generacije 30-ih bili su Jorgos Seferis, Odiseas Elitis, Andreas Embirikos, Nikos Engonopulos, Janis Ricos i [[Nikiforos Vretakos].
Jorgosa Seferisa (Γιώργος Σεφέρης, 1900–1971) neki smatraju vodećom figurom generacije 30-ih. Njegov prvenac, zbirka Prekretnica (Στροφή, 1931), bila je inovativna i predstavljala je vežbu u obnavljanju versifikovane strofe. Međutim, njegovo najvažnije delo i najreprezentativniji tekst grčkog modernizma jeste složena pesma Mitska istorija (Μυθιστόρημα, 1935), koja sadrži osnovne pesničke koncepte i teme koje će se otada ponavljati: uobičajen, gotovo nepoetski govor i kontinuirano mešanje istorije i mitologije. Godine 1963. Seferis je postao prvi Grk koji je dobio Nobelovu nagradu za književnost.
Odiseas Elitis (Οδυσσέας Ελύτης, 1911–1996) svoje prve pesme objavio je 1935. godine. Njegovo iskustvo u grčko-italijanskom ratu duboko ga je obeležilo i kasnije je obrađeno u jednoj od njegovih najpoznatijih kompozicija, koja nosi naslov Heroj amater i sahrana palog potporučnika u Albaniji (1946). Njegova su druga Dostojno je (1959), koji se često naziva njegovim remek-delom Suvereno sunce (1971) i Monogram (1972). U njegovim kompozicijama modernistička evropska poetika i grčka književna tradicija stapaju se u veoma originalan lirski izraz. Elitis je 1979. godine dobio Nobelovu nagradu za književnost.
180px|thumb|Nikos Engonopoulos Andreas Embirikos (Ανδρέας Εμπειρίκος, 1901–1975) pokretač je grčkog nadrealizma. Njegov prvenac iz 1935. godine, zbirka Visoka peć, napisana metodom nadrealističkog automatizma, sadrži prve nadrealističke pesme na grčkom. Ona zauzima jedinstveno mesto u modernoj grčkoj poeziji, uglavnom zbog svoje revolucionarne strukture i odsustva logičke koherentnosti. Ostala Embirikosova dela uključuju pesničku zbirku Zaleđe (1945) te Veliki Istok (1991), najduži iseksualno najeksplicitniji grčki roman. Pored Embirikosa, Nikos Engonopulos (Νίκος Εγγονόπουλος, 1907–1985) najistaknutija je ličnost grčkog nadrealizma. Mnoga njegova pesnička dela, uključujući Ne razgovaraj sa vozačem (1938) i Klaviri tišine (1939), iritirali su ili čak šokirali čitaoce. Vrhunskim dostignućem njegove poezije, međutim, smatra se Bolivar (1944), koji prevazilazi nadrealizam.
Janis Ricos (Γιάννης Ρίτσος, 1909–1990) bio je izuzetno plodan pisac i istakao se u nekoliko pesničkih formi. Za života objavio je više od 100 pesama i poema, a najpoznatije su Epitaf (Επιτάφιος, 1936), Romejstvo (Ρωμιοσύνη, 1954) i Mesečeva sonata (1956). Redovno proganjan zbog svojih političkih uverenja, Ricos je viđen kao idealna kombinacija kvaliteta angažovanog građanina posvećenog javnoj dužnosti i izraza prirodno nemirnog i "libertarijanskog" umetnika. Njegova je ličnost bila izuzetno uticajna i nadahnula je generaciju levičarskih pesnika nakon građanskog rata. Nikiforos Vretakos (Νικηφόρος Βρεττάκος, 1912–1991) počeo je pod jakim uticajem kariotakizma. Kasnije je u svoju poeziju uneo nadrealističke elemente, čime je stao uz bok ostalim pripadnicima generacije 30-ih. Ljubav prema čovečanstvu, prirodi i lirici sa srećnim raspoloženjem glavne su karakteristike njegovog najzrelijeg dela. Ostavio je veliki opus pesama, proze i eseja.