cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nattvardsgästerna
Bergmanov asistent Vilgot Sjöman je sam proces snimanja odlučio zabilježiti na filmskoj vrpci, te je tako nastao dokumentarni film Ingmar Bergman pravi film, iste godine prikazan na švedskoj televiziji.
Marvin Gaye Live!
Marvin Gaye Live! drugi je uživo album američkog soul glazbenika Marvina Gayea, koji izlazi u lipnju 1974. godine, a objavljuje ga diskografska kuća 'Tamla (Motown)'.
Pregled uživo nastupa
1973. godine, Marvin Gaye je izdao svoj najprodavaniji studijski album Let's Get It On, koji je ujedno i najbolje prodani album 'Motown' umjetnika za cijelo vrijeme njegova trajanja. 'Motown Records' bila je Gayeva izdavačka kuća više od jednog desetljeća i imala je želju za objavljivanjem albuma sa Gayevih nacionalnih turneja, međutim Gaye se žalio na veliku tremu za vrijeme nastupa, pogotovo nakon smrti njegove duet partnerice Tammi Terrell, koja je u listopadu 1967. godine umrla od tumora mozga. Nakon toga Gaye je pao u tešku depresiju i odbijao je raditi. Glazbom se bavio samo povremeno, uključujući honorarni rad u rodnom Washingtonu u svibnju 1972. godine i izvedbu u 'Kennedy Center', kao i kratko pojavljivanje u filmu Save the Children iz 1973. godine. Međutim velika uspješnost albuma Let's Get It On, povećala je Marvinovu potrošačku naviku i protiv svoje volje početkom 1974. godine kreće na novu glazbenu turneju po zemlji. Nakon nekoliko održanih koncerata Marvin 4. siječnja 1974. godine održava nastup u 'Oakland Coliseumu' ispred više od 10.000 obožavatelja.
Marvin izvodi novu skladbu koju je posvetio svojoj djevojci Janis Hunter, pod nazivom "Jan", i najuspješnije hitove iz 1970-ih, koji uključuju i njegove klasike iz 1960-ih poput "Fossil Medley". Tijekom održavanja turneje, Gaye je bio u velikoj depresiji, i organizatori su se pribojavali kako će ga javnost prihvatiti na sceni. Za testiranje javnosti, angažiran je njegov mlađi brat Frankie, koji je izlazio prije nastupa da se uvjeri kako je publika dovoljno pouzdana za Gayev izlazak. Još jedan problem se javio kada je Marvin izjavio da je uvjeren kako ga netko hoće ubiti, kako bi se zaštitio angažirao je zaštitare oko pozornice. To je kasnije zabilježeno u televizijskoj emisiji Midnight Special, tijekom uživo nastupa u rujnu na 'Braves Stadiumu' u Atlanti.
Najveću reakciju publike Gaye je dobio kada je izveo skladbu "Distant Lover", koju je izveo u sporijoj verziji, počevši ju kao nastavak pjesme "Don't Mess With Mister T". Ova izvedba uskoro je postala zaštitni znak Gayevog uživo nastupa i kasnije je nastavio izvoditi slične pjesme u tom stilu sve do kraja njegove glazbene karijere u 1980-ma.
FK Ibar Rožaje
FK Ibar je fudbalski klub iz Rožaja, Crna Gora. Trenutno se takmiči u Drugoj ligi Crne Gore.
Knjižarstvo
Knjižarstvo, skupni naziv za djelatnosti u vezi s knjigom, uključujući razne oblike trgovine knjigama, časopisima, muzikalijama i drugime bez obzira na medij na kojem se objavljuje.
Spodnje Selce
Spodnje Selce je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Spodnje Selce se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 48 stanovnika.
Uske staze
Uske staze je srpski kratki televizijski naučno-fantastični film snimljen 1995. godine u režiji i po scenariju Olega Jeknića.
Villa Nanchital, Veracruz
Villa Nanchital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25982 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Taedong
Rijeka ima tok duljine 439 kilometara i uglavnom je duboka. Taedong je peta najdulja rijeka na Korejskom poluotoku te druga u Sjevernoj Koreji. Osim kroz Pjongjang, rijeka prolazi i kroz Sunchon te okrug Taehung. Zbog svoje dubine, rijeka se često koristi za transport; za velike brodova je plovna do nekih 65km od ušća, mada većina komercijalnog prometa završava u Songnimu.
Opština Reviga, Ialomița
Reviga je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Stara Evropa
Stara Evropa je naziv koji je prva počela upotrebljavati Marija Gimbutas kako bi opisala ono što je smatrala relativno homogenom i široko rasprostranjenom neolitskom i eneolitakom kulturom u Evropi u periodu 6.500–3.500 p.n.e. Izraz se odnosi na teritoriju od Egeja i Jadrana sa ostrvima na jugu, do Češke, Slovačke i južne Poljske na sjeveru i Moldavije i Ukrajine na istoku. U literaturi je poznata i kao Dunavska civilizacija. Prostor se uslovno može podijeliti u cjeline:
U njenom glavnom djelu, The Goddesses and Gods of Old Europe: 6500–3500 B.C. (1982), za sve te neolitske kulture Gumbitas je koristila zajednički naziv Stara Evropa. Bila je to kultura matrijarhata, zemljoradnje i sjedilačkog načina života, jednakosti i mira,
Tokom sedmog, šestog i petog milenijuma p.n.e poljoprivrednici jugoistočne Evrope stvorili su kulturni obrazac uporediv sa istim takvim u Mesopotamiji, Anadoliji i Egiptu Istovremeno stanovništvo ovog područja razvilo je daleko kompleksniju socijalnu organizaciju od njihovih zapadnih i sjevernih susjeda, izgradilo naselja koja su često bila mali gradovi, stvaralo religiju i vladajuće institucije.
Na oko 3.000 arheoločkih nalazišta pronađeno je oko 30.000 figurina, mnoštvo keramičkog posuđa, ukrašavanje vaza sa simbolima i raznim motivima, hramovi i svetilišta, pogrebna oprema, kao potvrda stepena razvijenosti tadašnje civilizacije.
Prema Gimbutasovoj verziji Kurganske hipoteze, Staru Evropu su u IV i III milenijumu p.n.e napali i uništili pastoralni ratnički orijentisana nomadi jahači iz pontsko-kaspijske stepe („Kurganska kultura“) koji su sa sobom donijeli nasilje, patrijarhat i indoevropske jezike.
Monte, Pistoia
Monte je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Peštaljevo
Peštaljevo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Peštaljevo pripada opštini Doljneni.
Prirodni uslovi
Naselje Ropotovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 21 km severozapadno.
Reljef: Peštaljevo se nalazi u severnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je mahom ravničarski, bez većih vodotoka, dok se severno od naselja izdižu najjužnija brda planine Dautice. Nadmorska visina naselja je približno 610 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Peštaljevo je imalo 486 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u etnički Makedonci (58%), a manjine su Albanci (30%), Turci (9%) i Bošnjaci (2%). Početkom 20. veka pretežno stanovništvo bili su Torbeši, tj. islamizovano slovensko stanovništvo na području Makedonije.
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje, a manjinska islam.
La Laguna, Teloloapan
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
1735
thumb|Systema Naturae.
La Laguna, Teloloapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1302 m.
1735
Godina 1735 (MDCCXXXV) bila je redovna godina koja počinje u subotu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u srijedu po julijanskom kalendaru.
Kroz godinu
mini|[[Jean-François de Troy|de Troy: "Ručak ostriga"]]
Gradnja (Vranje)
Gradnja je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu. Ona je brdsko-planinsko selo u istočnom delu Poljanice. Od centra Vlasa, gde je sedište Mesne zajednice, udaljena je oko 1,5 km. Prema popisu iz 2002. bilo je 247 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 293 stanovnika).
Geografija
Gradnja zauzima prostor oko Krušoglavskog potoka, potoka Mrtve strane i Građanske reke, koja nastaje od ova dva potoka. Sada je selo razbijenog tipa u kome se izdvajaju mahale: Gornja, Šurumenska, Donja, Veselinska, Lazina i Džangalska mahala. Nešto je zbijenija u delu Šurumenske mahale. U Gradnju se najlakše stiže iz Vlasa, a moguće je doći terenskim vozilom iz Vladičinog Hana, preko Jagnjila i Sreška, ali po suvom vremenu.
Istorija
Gradnja je ime dobilo po nekadašnjem gradu, koji je po predanju bio blizu ušća Građanske reke u Veternicu, a njegovi stanovnici imali njive u današnjoj mahali Carinske Luke u Vlasu. U početku, selo je bilo zbijenog tipa. Kuće su bile pored reke, u blizini škole i crkve a kolibe i trle po bregovima gde su sada kuće. Vremenom je ljudima dosadilo da žive na dve lokacije, pa su se premestili ka Mrtvoj strani, Lazini, Laništu, Lajkovici i niz reku, bliže svojim njivama, pašnjacima i šumi. U dolini Krušoglavskog potoka postoji crkvište gde je nekada bila crkva Svete Petke, a legenda kaže da je tu nekada ranije bio manastir. Inače selo ima dva groblja, jedno kod crkve, a drugo u Lazini, a pored Građanske reke, na mestu zvanom Vučjak su ostaci starog groblja. Godine 1861. Gradnja je imala oko 40 kuća, a 1903. imala je oko 75 kuća. Najstarije familije u Gradnji su Šikoparci, koji su poreklom iz Prištine, Dželepci, Grnčarci, Dželasinci, Veselinci, Džangalci, Kaluđerci, Ružićevci, Šurumenci, Ćosinci, Kartavelci, Todorovci, Ramčinci, Kolarovi, Baglamarci.
Život
U Gradnji su se ljudi bavili poljoprivredom, naročito ratarstvom,stočarstvom i voćarstvom. Od najstarijih vremena u selu je bilo vrednih zanatlija poznatih u celoj Poljanici, a posebno su bili istaknuti kolari, kovači i limari (klonferi), o čemu govore mnoga prezimena i nadimci u selu. Ranije su se stanovnici vodom snabdevali iz poznatih kladenaca, kao što su Sveta Petka, Duruk, Dulan, Gornji kladanac, Krušje, Kartavelski i Šurumenski kladanac. Sada je u većini kuća voda dovedena lokalnim vodovodima. Od lekovitih izvora bio je poznat izvor Vodica u Parčevinoj strani, a verovalo se da leči oči i rane.
Ima četvororazrednu osnovnu školu, najstariju u Poljanici, koja je radila još u tursko vreme, ali joj sada preti zatvaranje zbog drastičnog smanjenja broja đaka.
U Gradnji je crkva posvećena Svetom Nikoli. Seoska slava (litije) u Gradnji je Sveta Trojica i Sveti Todor, a mahala Lazina slavi Svetog Marka.
Demografija
U naselju Gradnja živi 194 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,5 godina (43,6 kod muškaraca i 41,5 kod žena). U naselju ima 82 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,01.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Berchelle, Biella
Berchelle je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 438 m.
Campolato III, Siracusa
Campolato III je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Crkva Majke Božje u Olovu
Crkva Uznesenja Marijina je katolička crkva u Olovu, Vrhbosanska nadbiskupija, poznatija kao marijansko hodočasničko svetište. Olovsko svetište Majke Božje spada među najveća hodočasnička mjesta na Balkanu. Mahom se hodočasti na svetkovinu Velike Gospe, sredinom mjeseca augusta, ali i u drugim prilikama. Prvi podatak, koji ukazuje na to da je olovska crkva narodno svetište, jest zabilješka U dubrovačkom ljetopisu za 10. april 1454. i glasi: "...izmiri se Herceg Stjepan s Dubrovnikom, sa ženom Jelenom, sinom Vladislavom te sa svojim zetom, bosanskim kraljem. Ovom se izmirenju obradovaše oba zeta, a obje njegove kćeri, Katarina i Marija, poslaše darove Gospinoj crkvi u Olovo".
Na sjednici održanoj od 26. oktobra 2010. godine u Sarajevu, Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.
Historija
Prva crkva u Olovu od tesanog kamena, zajedno sa samostanom, izgrađena je u 14. vijeku. U periodu između 1886. i 1889. godine izvršena su opsežna arheološka istraživanja pod rukovodstvom Koste Hermana, kada je utvrđeno postojanje temelja stare crkve i samostana, čiji se tlocrti djelimično preklapaju sa ulaznom zonom nove Crkve podignute u prvoj polovini 20. vijeka. Dimenzije su joj bile 12,60 x 9,50 m. Sa istraživanja sačuvan je jedan ulomak zida i ključ koji je istodobno služio kao samokres. Oba nalaza se čuvaju u Zemaljskom muzeju u Sarajevu. Crkva je zapaljena u noći 1. na 2. augusta 1704. godine.
Nakon velikog hodočašća od oko 5.000 vjernika 1866. godine, sljedeće je godine podignuta drvena crkva. Ona se, međutim, 1913. godine srušila. Godine 1923. pokrenuta je akcija za podizanje Gospina Svetišta. Izrada plana povjerena je arhitekti Karlu Paržiku. Crkva je jednobrodna oblika, građena u neoromaničkom stilu.
Opis
Radovima se pristupilo tek nakon nekoliko godina. U prvoj fazi 1930-32. god. crkva je izidana do krova i takva je ostala do 1936, kada je pokrivena. God. 1938. postavljen je kameni oltar. Portal je obložen Bračkim mramorom 1961. god., što se najbolje ne uklapa u vanjski izgled crkve gdje dominira grubo tesani kamen. Osim što je tu odstupljeno od projekta, to je također učinjeno i kod izvedbe kora, a umjesto predviđene kupole izgrađen je drveni kružni svod. God. 1963-65. sanirani su temelji crkve.
U olovskom svetištu nalaze se dvije Gospine slike. Jedna je iz 18. vijeka sa natpisom S. Maria Plumbensis, koja je do 1920. bila kod franjevaca u Iloku, a kasnije na Petrićevcu i u Sarajevu, da bi 1964. bila prenesena u Olovo. Drugu sliku, Čudotvorna slika Gospe Olovske, god. 1954. izradio je Gabrijel Jurkić jedan od najznačajnijih bosanskohercegovačkih slikara simbolizma i secesije, prema opisu negdašnje Olovske Gospe, koja je nestala.
Nacrte vitraža i četrnaest ikona u naosu crkve izradio je u periodu od 1984. do 1986. godine hrvatski slikar Slavko Šohaj.
Crni kamen
Na ravnom prostoru ispred sadašnje Gospine crkve nalazi se crni kamen približno četvrtastog oblika, oko pola metra visine iznad zatravljene površine zemlje. Hodočasnici pale svijeće oko kamena i kada se nakupi mnogo takvih zapaljenih svijeća, toplota od mnogih plamenova istopi vosak pojedinih svijeća pa to onda bukne u jedan veliki plamen, od čega je kamen sve crnji, što inače nije njegova prirodna boja. Kamen je ustvari lijevi dovratnik glavnog ulaza u crkvu, sa istočne strane. Kako godinama vjernici nisu imali ni slike ni kipa pred kojim bi klekli i upalili svijeću, oni su to počeli činiti uz ovaj kamen. I ta praksa je zadržana do danas.
El Rosario, Doctor Mora
El Rosario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Doctor Mora.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2071 m.
Sierra Azul, Chihuahua
Sierra Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Corcodel, Grajduri
Corcodel je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Grajduri.
Sierra Azul, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1613 m.
Corcodel, Grajduri
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
Colonia Buenos Aires, Tepalcingo
Colonia Buenos Aires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepalcingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1185 m.
Spodnje Tinsko
Spodnje Tinsko je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Spodnje Tinsko se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 77 stanovnika.
Cuajinicuil, Santo Domingo Teojomulco
Cuajinicuil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Teojomulco.
Yves-Joseph de Kerguelen de Trémarec
mini|Yves-Joseph de Kerguelen de Trémarec Yves-Joseph de Kerguelen de Trémarec (13. 2. 1734. – 3. 3. 1797) je bio francuski istraživač i moreplovac.
Godine 1772. zaplovio je prema Antartici u potrazi za u to vrijeme legendarnoj Terra Australis, kada je na putu otkrio Kerguelen, te ih prisvojio u ime Francuske.
Cuajinicuil, Santo Domingo Teojomulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1195 m.
Suchiayo, Xilitla
Suchiayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 586 m.
Evropski univerzitet mirovnih studija
Evropski univerzitet mirovnih studija je obrazovna institucija u Gradišću u Austriji koja je od 1990. do 2013. pružala poslijediplomske studije političkih nauka. Institucija je osnovana 1988. uz potporu evropskog ureda UNESCO-a. U periodu od 2010. do 2013. institucija je bila akreditirana i kao privatni univerzitet ali je nacionalna akreditacijska agencija nakon toga razdoblja povukla takvu akreditaciju i dala trenutno upisanim studentima rok da do 2014. redovno i regularno završe svoj diplomski studij.
Predsednik Savezne Republike Jugoslavije
Predsednik Savezne Republike Jugoslavije je bio šef države u Saveznoj Republici Jugoslaviji od 1992. do 2003. godine.
Do 24. septembra 2000. godine, predsednik SRJ se birao u Saveznoj skupštini, koju su činili Veće građana i Veće republika. Prvi predsednik ove države bio je književnik Dobrica Ćosić. Početkom 1993. godine, Srpska radikalna stranka ga je optužila za pokušaj vojnog udara protiv predsednika Republike Srbije Slobodana Miloševića, pa je uz podršku SPS-a, Ćosić bio smenjen. Za njegovog naslednika je izabran član SPS-a Zoran Lilić, koji je ostao na vlasti do kraja mandata. U julu 1997. godine, nakon isteka oba mandata predsednika Republike Srbije, Milošević je izabran za predsednika SRJ.
U julu 2000. godine, usvojeni su ustavni amandmani, kojima se predsednik birao direktnim glasanjem, i kojima je Miloševiću otvoren put za još najmanje jedan mandat. Ipak, izbore od 24. septembra 2000. godine je izgubio, a nakon demonstracija 5. oktobra te godine, priznao je poraz i povukao se u opoziciju, jer je SPS izgubila i većinu u skupštini. Poslednji predsednik SRJ, bio je Vojislav Koštunica, i na tom mestu je ostao do rekonstituisanja 2003. godine.
Nakon ustavnih promena 2003. godine i stvaranja Srbije i Crne Gore naziv je promenjen u predsednik Srbije i Crne Gore. Od 2003, dužnost je spojena sa dužnošću predsednika Saveta ministara Srbije i Crne Gore, time je u SCG jedna osoba držala funkciju i predsednika i premijera.
Fouronnes (naselje)
Furon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 131 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 343 m, a minimalnoj 183 m).
Opština San José Tenango, Oaxaca
San José Tenango je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 15629 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1040 m.
Madonna del Piano, Ancona
Madonna del Piano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
El Horizonte, Tempoal
El Horizonte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Julijan Djupon
Julijan Ljudvigovič Djupon (24. avgust 1871 - 28. februar 1935), bio je ruski arhitekta, poznat po tome što je u međuratnom periodu projektirao nekoliko građevina u današnjoj Srbiji.
Poreklo
Julijan Ljudvigovič Djupon, umetnik i arhitekta, rođen je 24. avgusta 1871. godine u Odesi u porodici engleskog državljanina Ludvika Ivanova Djupona i njegove ruske žene Agafi Naumovne. Međutim, po usmenim podacima dobijenim od potomaka, Djuponov otac je bio francuski diplomata koji se oženio Ruskinjom plemićkog porekla.
Školovanje
Od avgusta 1888. do maja 1894. godine, obučavao se u Crtačkoj školi Odeskog društva lepih umetnosti u razredu za eksterijer Arhitektonskog odseka (Рисовальнуя школа Одесского общества изящных искусств). Od 1984. do 1901. studirao je na Imperatorskoj umetničkoj akademiji u Petrogradu, na odseku Arhitektura.
Izvedeni projekti u Odesi i okolini
1901. godine Djupon se vratio u Odesu gde je do 1906. godine uspešno radio na dužnosti arhitekte u Institutu Blagorodne Device. U Odesi i u drugim gradovima sadašnje Ukrajine i Moldavije, Djupon je projektovao i gradio za privatne investitore, ponekad u koautorstvu sa arhitektom V.M. Kabioljskim. U tom periodu isprojektovao je i izgradio:
Izvedeni projekti u Rjazanju i okolini
1908. godine Djupon se seli u Rjazanj, gde stupa u službu u Vojnoj stambenoj upravi. Tokom nekoliko godina bavio se razradom i izgradnjom kompleksa vojnog naselja za Bolhovski puk u Rjazanju. 1914. godine učestvovao je u završnim radovima na izgradnji hrama u čast Uskrsnuća Hristovog (čija je gradnja započeta 1906).
Od 1914. do 1915. radio je na izgradnji zdanja Društvene banke Sergej Živago u Rjazanju, za koje je 1912. godine dobio nagradu na arhitektonskom konkursu.
Prilike koje su uticale na dolazak u Niš
Po izbijanju Oktobarske revolucije u Rusiji, Djupon doživljava veliku tragediju i ostaje bez porodice. Nije poznat put kojim je tokom bekstva stigao u Srbiju (pretpostavlja se preko Turske i Grčke), kao što nije poznata ni tačna godina. Aleksandar Kadijević pretpostavlja da je u pitanju 1918. godina.
Gebre Meskel - Lalibela
Biografija
Povjesničar Taddesse Tamrat drži da je bio sin zagajskog neguša Jan Sejuma i brat neguša Kedus Harbea. Po predanju on je vladao punih 40 godina.
Lalibela rođen je u Adefi ili u Rohi (koja je kasnije prezvana Lalibela po njemu) u Regiji Amhara. Nadimak Lalibela dobio je zato, jer je njegova majka pronašla roj pčela oko njegova krevetića, nju je to podsjetilo na staro vjerovanje da životinje mogu ukazati na budućnost. Navodno je rekla: Pčele znaju da će to dijete će postati kralj. Lalibela znači pčela.
Julijan Djupon
Život, rad i smrt u Nišu
Navodi se da je Djupon izvesno vreme radio u Tehničkom odeljenju u Opštini. U istorijskom arhivu grada Niša evidentirano je oko 30 njegovih projekata stambenih objekata i nekoliko javnih objekata. U Nišu, Djupon je najpre projektovao u stilu neoklasicizma, ali se u njegovim radovima primećuju i elementi klasicizma, renesanse, kao i stilizovani elementi vizantijskog stila. Nisu mu bili strani ni elementi moderne, kao ni okretanje funkcionalizmu. Sve ovo svedoči o njegovoj potrebi za pronalaženjem novog arhitektonskog jezika i izraza.
Gebre Meskel - Lalibela
Biografija
Tradicija navodi kako je on otišao u progonstvo zbog otvorene netpeljivosti svog strica kralja Tatadima i brata, koji je također kasnije postao kralj Kedus Harbea, oni su ga čak pokušali otrovati. Međutim kako je Lalibela došao na vlast, dok mu je brat još bio živ, vjerojatno se to desilo bez sile oružja i sukoba.
Julijan Djupon
Život, rad i smrt u Nišu
Julijan Djupon umro je 28. februara 1935. godine u Nišu. Sahranjen je na Starom groblju.
Gebre Meskel - Lalibela
Biografija
Po etiopskim legendama Lalibela je nakon trovanja pao u bunilo, za trodnevna sna između smrti i života, bio je u rukama anđela, koji su ga uzdigli na prvo, drugo i treće nebo. U tom bunilu on je vidio i Jeruzalem, a i sam Bog mu je rekao da u Rohi izgradi Novi Jeuzalem. Kad je došao na vlast doista je pokrenuo izgradnju Lalibele koja je bila glavni grad Etiopije od kraja 12. vijeka sve do kraja 13. vijeka.
O njegovoj ženi Maskal Kibra se malo toga zna. Ostalo je zabilježeno da je njegov dvor posjetilo visoko izaslanstvo koptske crkve patrijarha iz Aleksandrije 1210 godine. Crkva Bet Abba Libanos u Lalibeli izgrađena je u njegovu počast nakon njegove smrti.
Julijan Djupon
Izvedeni projekti u Nišu
thumb|Spomenik na Čegru
Upper Arlington, Ohio
Aper Arlington je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 33.771, što je 85 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Grofovija La Marche
Marche se kao zasebno leno prvi put pojavila sredinom 10. vijeka kada ju je akvitanski vojvoda Guillaume III dao jednom od svojih vazala po imenu Boso, koji je dobio titulu grofa. U 12. vijeku je grofoviju preuzela porodica Lusignan. Njeni pripadnici su također bili i grofovi Angoulêmea i grofovi Limousina.
Sa smrću grofa Guya koji 1308. godine nije ostavio nasljednika, njegovi posjedi u La Marcheu su preuzeti od kralja Philipa IV. Godine 1316. je kralj La Marche pretvorio u apanažu za svog najmlađeg sina, kasnijeg kralja Charlesa IV. Godine 1327. La Marche je prešla u ruke Kuće Bourbon. Porodica Armagnac ju je držala od 1435. do 1477, kada se vratila Bourbonima.
Godine 1527. La Marche je preuzeo Francois I te je postala domenom francuske krune. Bila je podijeljena na Haute Marche i Basse Marche, s time da je Haute Marche ostala postojati do 17. vijeka. Od 1470. do Revolucije provincija je bila pod nadležnošću parlamenta Pariza.
D34
D34 je državna cesta u Hrvatskoj. Ukupna duljina iznosi 119,1 km.
Justice, Oklahoma
Džastis je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.324, što je 13 (1,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Boonein
Boonein je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 170,206 Da.
Niko nije savršen (TV drama, 1993)
Radnja
Komedija o novom sloju poslovnih ljudi koji imaju sve što je potrebno uspešnom poslovnom čoveku, ali skoro nikad nemaju i odgovarajući pedigre, odnosno poreklo koje vi odgovaralo uz mesto koje sada zauzimaju u društvu. Kako doći do uglednih roditelja nego uz pomoć novca, kupovinom porekla, kao što se i sve ostalo kupuje u drušvu u tranziciji. S druge strane su oni koji imaju traženi pedigre, obrazovanje i otmeno ponašanje ali nemaju novac.
La Pastora, Huejutla de Reyes
La Pastora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huejutla de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 408 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 658 m.
Pletvar
Pletvar je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Pletvar pripada opštini Prilep.
Prirodni uslovi
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Pletvar je imao 22 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (95%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Spodnje Stranice
Spodnje Stranice je naselje u slovenskoj Općini Zreču. Spodnje Stranice se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
San Juan Tres, Saltillo
San Juan Tres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1847 m.
Großenbrode
Grosenbrode je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ostholštajn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.192 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1055017, NUTS (DEF08) i LOCODE (DE GRO) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostholštajn Grosenbrode se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ostholštajn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 metara. Površina opštine iznosi 21,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.192 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 104 stanovnika/km².
Centro Sociale, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Podmol
Podmol je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Podmol pripada opštini Prilep.
Prirodni uslovi
Naselje Podmol je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 25 km južno.
Podmol se nalazi u središnjem delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Selo je smešteno u istočnom delu polja. Istočno od njega izdiže se Selečka planina. Nadmorska visina naselja je približno 680 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Podmol je imao 138 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Belmont-Luthézieu
Belmon Litezje je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 308, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km².
Buenavista de Guerrero, Teloloapan
Buenavista de Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1608 m.
Ustavna povelja državne zajednice Srbija i Crna Gora
Ustavna povelja državne zajednice Srbija i Crna Gora bio je najviši pravni akt Državne zajednice Srbija i Crna Gora.
Krajem devedesetih godina XX veka u Crnoj Gori je počeo da jača pokret za nezavisnu državu, koja bi bila međunarodno priznata, te bi potom uredila odnose sa Srbijom u okviru saveza nezavisnih država. Organi Crne Gore nisu priznavali savezne organe i njihove propise, niti su učestvovali u finansiranju Federacije. Crna Gora je uvela evro za svoju monetu, te uobličila novi privredni sistem. Evropska unija je stavila do znanja da Srbija i Crna Gora mogu postati članice Evropske unije samo kao jedna državna zajednica. Posle pritisaka iz Brisela, Srbija i Crna Gora su potpisale „Beogradski sporazum“ o preuređenju savezne države. Tekst ovog sporazuma su usvojile narodne skupštine Srbije i Crne Gore, a onda je Savezna skupština 4. februara 2003. usvojila i proglasila Ustavnu povelju. Savezna Republika Jugoslavija se transformisala u državnu zajednicu Srbija i Crna Gora (SCG). Državna zajednica je prestala da postoji posle osamostaljenja Crne Gore 2006. godine.
Sadržina Ustavne povelje
Državna Zajednica Srbije i Crne Gore je bila državna tvorevina više konfederalnog nego federalnog tipa, što je vidljivo iz njenih nadležnosti i načina rada njenih institucija. Ona je imala svoj grb, zastavu i himnu. Administrativni centar državne zajednice je bio Beograd u kome je sedište njenih institucija (osim Suda Srbije i Crne Gore čije je sedište u Podgorici). U međunarodnim odnosima Srbija i Crna Gora su istupale kao jedan međunarodni subjekt. Državljani država članica su istovremeno državljani državne zajednice.
Institucije državne zajednice Srbije i Crne Gore
Skupština Srbije i Crne Gore je bila jednodomno predstavničko telo državne zajednice koje je činilo 136 poslanika, i to 91 iz Srbije i 35 iz Crne Gore. Poslanike su birali građani neposredno na izborima, ali su poslanici za prvi dvogodišnji saziv Skupštine izabrani od strane skupština država članica. Odluka se donosila ako je za nju glasala većina od ukupnog broja poslanika obe države članice.
Predsednik Srbije i Crne Gore je bio šef državne zajednice koga je birala Skupština Srbije i Crne Gore. On je istovremeno bio i predsednik Saveta ministara Srbije i Crne Gore (vlade). On je predstavljao državnu zajednicu, raspisivao izbore za Skupštinu Srbije i Crne Gore, postavljao i opozivao šefove diplomatskih predstavništava, dodeljivao odlikovanja i druga priznanja, i bio član Vrhovnog saveta odbrane. Predsednik je za svoj rad odgovarao Skupštini. Predsednički mandat je trajao četiri godine. No, mogao je biti smenjen i ranije, ako bi podneo ostavku ili ako bi Skupština utvrdila da je kršio Ustavnu povelju.
Savet ministara Srbije i Crne Gore činilo je pet ministara: 1. za inostrane poslove, 2. za odbranu, 3. za međunarodne ekonomske odnose, 4. za unutrašnje odnose i 5. za ljudska i manjinska prava. Savet je imao pravo zakonodavne inicijative, i pravo donošenja podzakonskih akata. Ministre je birala Skupština Srbije i Crne Gore. Pored ministra postojali su i zamenici ministra koji su uvek bili iz druge države članice u odnosu na ministra.
Ishod Ustavne povelje
Potrebno usaglašavanje ustava država članica sa Ustavnom poveljom državne zajednice nije učinjeno do 2005. godine. Sud Srbije i Crne Gore nije konstituisan do 2005. godine. Amandmanom na Ustavnu povelju produžen je prvi dvogodišnji saziv Skupštine Srbije i Crne Gore. Do usvajanja znamenja Srbije i Crne Gore, privremeno su se koristila znamenja bivše savezne države.
Alpsko-jadranski univerzitet u Klagenfurtu
Alpsko-jadranski univerzitet u Klagenfurtu (Alpen-Adria-Universität Klagenfurt) je austrijski federalni univerzitet i najveći istraživački centar u saveznoj zemlji Koruškoj. Glavni kampus univerziteta nalazi se u Klagenfurtu uz dodatne nekretnine u Beču i Gracu, dva najveća grada u državi.
Frascaro, Reggio Emilia
Frascaro je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 650 m.
Queer teorija
Queer teorija je izrasla iz gej i lezbijskih studija, feminističkih studija, te kritizira društvo, no i samu gej i lezbijsku politiku te feminizam. Queer teorija nija nastala u određenom trenutku, već se smatra da se po prvi puta kao termin koristi na raznim konferencijama održanih u SAD-u krajem osamdesetih godina XX. st. na temu gej i lezbijskih prava i post-strukturalizma. Tako možemo reći da queer teorija objedinjuje gej i lezbijske studije, feminističke studije ali i brojne post-strukturalne teorije. Queer teorija je danas dio humanističkih znanosti, povijesti, kulturnih studija, književnosti, filozofije, prava, genetike i biologije.
Mnogi queer teoretičari i teoretičarke posve žele potisnuti gej i lezbijske studije jer ih smatraju konformističnima, odnosno da kopiraju heteroseksualne norme – primjerice u traženju prava na istospolni brak.
Najznačajniji autori i autorice queer teorije, koji su je zapravo pokrenuli, jesu Michel Foucault, francuski post-strukturalist filozof, povjesničar i aktivist te njegova kritičarka, feministkinja, Judith Butler.
Antu Soraine, Tasmin Spargo, Adrianne Rich najznačajnije su lezbijske i feminističke spisateljice queer teorije. Dok se David Halperin bavi seksualnošću antike, Gayle Rubin poklonicima sado-mazo i leather kulture, Ed Cohen, Jonathan Dolimore, Lee Edelman, Yvonne Yarboro i dr. sukobljavaju queer teoriju i gej i lezbijske studije. Upravo zahvaljujući njima može se reći da je primarna razlika između queer teorije i gej i lezbijskih studija u samom pristupu prema LGBTIQ populaciji. Queer teorija proučava odnose „norma vs. queer“ s naglaskom na seksualnost, analizirajući ju i tumačeći ju, dok gej i lezbijske studije fokusiraju se na gej i lezbijski identitet i na neravnopravnost u odnosu na većinsku heteroseskualnu populaciju.
Iako Judith Butler i Michela Foucaulta možemo nazvati najznačajnijim queer teoretičarima prva osoba koja je počela koristiti termin „queer“ je Teresa de Lauretis.
U Hrvatskoje queer teorija relativno slabo zastupljena, što se ne može opravdati niti činjenicom da se radi o relativno novoj disciplini. Queer publikacije možemo pronaći kao prilog u listu „Zarez“ pod nazivom „Queer portal“ za koji su pisali (i pišu): Trpimir Matasović, Željko Mrkšić, Gordan Bosanac, Jelena Poštić, Sanja Juras, Andrea Špehar i dr. Od ostalih publikacija možemo naići još samo prevode Foucaluta, Richove te neke radove autorice Sanje Sagaste. Pojavom Queer Zagreb festivala od 2003. pokušava se približiti queer kultura, queer teorija i queer aktivizam.
Kao jedinog queer teoretičara u regiji, koji se tako naziva i u medijima, može se navesti Dušana Maljkovića, urednika queer časopisa „Gay (to!)“ i portala Gej - Srbija, voditelja emisije „Gayming“ na radiju „Beograd 202“ koja se emitrala do kraja 2004.g. Maljković je autor mnogih književnih i teorijskih tekstova („Jebeš konzervativno“), koautor je dvije knjige – „Rečnika osnovnih feminističkih pojmova“ ..itd.
Queer kao dekonstrukcija roda
Kao alternativu identitetima (spolnim i/ili rodnim), queer teorija je predstavila queer kao dodatni (ne)identitet. Ako queer teorija osporava i suprotstavlja se normi, postoji opasnost da i sama nametne normu neidentiteta i tada bi postala paradoks samoj sebi. Ako queer postane norma – u tom trenutku prestaje biti queer. Queer nije (samo) kategorije identiteta, već proces neprekidnog "remećenja".
Najveća kritika queer teorije koja se upućuje gej i lezbijskoj zajednici je društvena integracija, kopiranje hetero-patrijahalnih normi (poput institucije braka odnosno kopiranje rodnih uloga u istospolnoj zajednici, njezina institucionalizacija i rodni osnos moći). Dok su sedamdesetih godina XX.st. i gejevi i lezbijke zajedno sa transrodni, osobama i ostalima, svi bili u današnjem smislu queer, iskoračenjem (coming outom) i kopiranjem normi dominantne kulture, došlo je do svojevrsnog zahlađenja odnosa unutar LGBTIQ zajednice.
Transrodne osobe, koje su ostalom i pokrenule suvremeni LGBTIQ pokret, prve izašavši na ulice i sukobivši se s policijom 1969 u na prvim Stonewall demonstracijama, nisu bile „društveno prolazne“ i teže bi se uklopile u dominantnu kulturu poput gejeva i lezbijki.
Socijalna integracija koju su prihvatili neki gejevi i lezbijke, poziva na društveni ugled – te su osobe željele postati dio „prolaznog svijeta“, te mu se žele prilagoditi i postati slični njemu, prodavši tako svoj uvjet za ravnopravnost. To „prodavanje uvjeta za ravnopravnost“ spočitava queer teorija smatravši da je takvo formiranje lezbijsko] i gej ideala izdvajanjem iz donedavno „devijantne“ skupine, ništa drugo nego priklanjanje bjelačkoj buržoaziji.
Osamdesetih godina XX.st. tako su se našli na jednoj strani „asimilirani“ bijeli gejevi i lezbijke, a s druge strane osobe koje se nisu mogle uklopiti u društvenu normu: transrodne osobe: butch (maskulinizirane) žene, feminizirani muškarci, transeksualne osobe, transvestiti/kinje – crossdreseri, drag queens/drag kings; feministkinje, pobornici/e poligamije, pobornici/e grupnog seksa, the aggressives (Afroamerički transrodni identitet, sado-mazohisti, Afroamerička i Latino(američka) manjina....
Pojavom HIV/AIDS-a cijela razjedinjena LGBTI(Q) zajednica doživljava novi potres. HIV/AIDS se počinje tumačiti kao „bolest homoseksualaca“ a cijela strategija prilagodbe (socijalna integracija) postaje upitna.
Prije pojave HIV/AIDS-a objekt gej i lezbijske politike bila je seksualna preferencije subjekta, te stoga se neki subjekti nisu mogli socijalno integrirati. Pojavom HIV/AIDS-a, dolazi do radikalizacije gej i lezbijske politike. Može se reći da identitet više ne postaje centar cijele politike, već se daje kolektiva podrška oboljelima i dolazi do zajedničkih istupa protiv novog vala homofobije. Seksualna praksa jedino dolazi do izražaja kao edukacija o sigurnom seksu.
Usred HIV/AIDS histerije queer počinje ulaziti u popularnu kulturu. Na brojne konferencijama koje se održavaju krajem 80-ih u Sjedinjenim državama na temu rodne neravnopravnosti, HIV/AIDS-a i gej i lezbijskih prava, počinju se koristiti i termini poput „queer nation“, queer nacionalizam.
Queer nation bila je radikalna gej/lezbijska grupa koja zajedno za organizacijom Pink Panthers organizirala ilegalne ulične patrole čiji je cilj bio sprječavanje nasilja nad homoseksualcima. Uz to, grupa Queer nation je održavala i organizirala počasti žrtvama homofobije, preminulima od HIV/AIDS-a, organizirala predavanja o sigurnom seksu i samoobrani, organizirala brojne medijske i umjetničke kampanje. U svojoj prezentaciji koristili su retoričku strategiju korištenja dotad pogrdnog i uvrjedljivog termina „queer (peder).“ Smatrali su da će korištenjem pogrdnih termina skrenuti pažnju s identiteta i fokusirati na politički i kulturni položaj homoseksualnih osoba. Grupa Queer nation je stvorila drugu vjerojatno najpoznatiju američku queer grupu ActUP, koja se raspala krajem 90ih nakon što je AIDS i situacija s njime promijenila značaj za društvo i postala "samo" kronična bolest. Aktivisti i aktivistkinje ActUpa i Queer Nation koji su tvorci slogana "We're here, we're queer get used to it!" i sloganja i kampannje "Silence = Death", najzaslužnije grupe za implementaciju queer politike i općenito impementaciju queera u aktivizam i jezik.
Queer je i dan danas vrlo kritičan prema socijalnoj integraciji gejeva i lezbijki. Danas queer teorija/pokret se razvija zasebno od gej/lezbijskog iako je nastala iz gej i lezbijskih studija, njihovog fokusa na proširivanje važećih konstruiranih kategorija normalnog seksualnog ponašanja. Međutim, dok se gej i lezbijski studiji uglavnom bave pitanjima homoseksualnosti, queer teorija proširuje polje interesa, posebno zanimajući se za ono što se smatra seksualnim devijantnim ponašanjima, različitim seksualnim identietima te političkom kritikom suvremenog društva u odnosu na seksualnost, što uključuje i kritiku gej i lezbijskih studija.
Unutar same queer teorije dvije velike struje fokusirane su na kritiku binarne rodno-spolne klasifikacije. Binarna rodno-spolna klasifikacija je (hetero)patrijarhalna norma koja priznaje postojanje samo dva spola sa pripadajućim rodnim ulogama. Proučavanjem transeksualnih i transrodnih osoba najlakše je doći do zaključka kako je rod vrlo teško vezivati za biološki spol. Upravo u ovom trenutku Butlerina rečenica zauzima ključan trenutak jer dokazuje da određeno ponašanje transeksualnih/transrodnih osoba nije takvo zbog njihovog rodnog identiteta već zato što njihovo ponašanje odražava vrijednosti koje društvo vidi kao suprotne vrijednosti roda od normi koje pripisuje njihovbiološki spol.
Druga struja queer teorije proučava camp subkulturu. Camp je urbani stil s kraja osamdesetih, početka devedesetih godina prošlog stoljeća, koji se očituje u pretjerivanju igranja i kombinaciji rodnih uloga u odijevanju i ponašanju. Camp kombinira konvencionalna obilježja rodnih suprotnosti poput primjerice uske mini-suknje u kombinaciji sa visokim potpeticama i dlakavim nogama i stiliziranom bradom i brkovima na našminkanom licu. Camp osobe žele izazvati reakciju i pitanja poput: „je li to muškarac ili žena?“, „je li on ili ona homoseksualac ili heteroseksualac?“, „da li je on ili ona možda nešto "treće"?“ Suvremeni queer upravo u postavljanju takvih pitanja vidi svoj smisao. Takve kontroverze posve ruše tradicionalnu koncepciju roda i spola, seksualne orijentacije, ne davajući odgovore na postavljena pitanja...ili možda davajući više mogućih odgovora.
Camp se danas razvio i djelom u tzv. gender queer, nešto profinjeniji neidentitet. Gender queer osobe još više izazivaju rodne norme te ponekad i suvremenom tehnologijom modificiraju svoja tijela na način da se primjerice dio tijela supermaskulinizira, osim glave koju se plastičnim operacijama nastoji još više „poženstveniti“ u stilu Jessice Rabbit. Gender queer osobe na sve moguče načine nastoje srušiti bilo kakvu rodnu ili spolnu pretpostavku. Uz takvu pojavu, gender queer osobe otvoreno pričaju o svojim seksualnim aktivnostima sa oba „konvencionalna spola“, ali i sa drugim gender queer osobama, cijelo vrijeme osvrćući se na sebe u oba gramatička roda. Genderqueer su osobe koje se ne uklapaju u tradicionalni binarni rodni sustav, a identificiraju se s queer vremenom, prostorom, kulturom i izričajem.
Nomadsko stočarstvo
Nomadsko stočarstvo je oblik stočarstva, odnosno uzgoj stoke koji uključuje njeno micanje s jednog područja na drugo u svrhu pronalaženja svježe ispaše i vode.
Lalibela
Lalibela je grad na sjeveru Etiopije, jedan od svetih gradova, odmah do Aksuma, odredište brojnih hodočašća. Za razliku od Aksuma, stanovnici Lalibele su gotovo u potpunosti vjernici Etiopske tevahedo crkve. Lalibela je izgrađena da postane Novi Jeruzalem, nakon što su muslimani zauzeli Jeruzalem u 12. vijeku, zbog tog su mnoge građevine dobile ime po slavnim objektima iz Jeruzalema.
Nomadsko stočarstvo
Oblici nomadskog stočarstva variraju od oblasti do oblasti, odnosno od kulture do kulture. Neka ljudska društva i kulture su se u potpunosti utemeljila na nomadskom stočarstvu, pa ih nazivamo nomadskim.
Lalibela
Zbog izuzetnih historijskih vrijednosti, UNESCO je 1978 uvrstio lokalitet Lalibelu na svoj popis arheoloških nalazišta Svjetske baštine.
Grad leži u zoni Semien Volo u regiji Regiji Amhara, na 2.500 n/m udaljen oko 640 km od Adis Abebe. Prema podatcima Etiopske središnje statističke agencije, Lilibela je 2005 imala 14.668 stanovnika.
Nomadsko stočarstvo
Pastoralism Nomád