cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milovan Đilas
Sukob sa Informbiroom
Misija Đilasa u Moskvi je trajala do marta 1948., kada se vratio u Beograd. Učestvovao je na svim sednicama Politbiroa prilikom objavljivanja kompromitujućih pisama iz Moskve i radio je na sastavljanju odgovora u ime CK KPJ.
Po objavljivanju Rezolucije Informbiroa u Bukureštu, pozvan je da dođe u Centralni komitet, jer je Radio Prag tada uveliko prenosio Rezoluciju protiv Kompartije Jugoslavije. Na noćnoj sednici u Belom Dvoru je određen da napiše odgovor CK KPJ na optužbe Informbiroa. Za vreme borbe sa Informbiroom, Milovan Đilas je bio stalno sa Partijom, učestvovao je na svim Plenumima i sednicama. Radio je na pisanju članaka u "Politici" i "Borbi".
Šesti kongres KPJ održan u Zagrebu od 2. do 7. novembra 1952. bio je rekapitulacija antistaljinističkog kursa. "Ništa nije toliko sveto da ne može biti promenjeno!", piše u tada usvojenom programu SKJ. Prihvaćene su Đilasove ideje o neophodnosti diskusije i borbe mišljenja, o tome da svi članovi Partije treba da imaju pravo da slobodno raspravljaju javno o stavovima drugih članova Partije, čak i ako nose najviše funkcije. U diskusiji se Đilas založio da se ne sme zabranjivati ljudima različitih shvatanja, čak ni "reakcionarnih i antimaterijalističkih", da objavljuju svoje radove, i da se treba boriti pre svega "političkim i idejnim argumentima", a ne policijskim i sudskim progonima. U međuvremenu se razveo od svoje supruge Mitre Mitrović i oženio po drugi put, sa Štefanijom Đilas.
Početkom 1953. godine je izabran za predsednika Savezne narodne skupštine FNRJ.
Nova misao
Đilas je januara 1953. pokrenuo antidogmatski mesečnik "Nova misao", u čijem su redakcijskom kolegijumu bili Dobrica Ćosić, Miroslav Krleža, Skender Kulenović, Oskar Davičo, Mihajlo Lalić... Već juna 1953, na Drugom plenumu CK, održanom u Titovoj rezidenciji na Brionima, novi kurs se dovodi u pitanje, ali Đilas nastavlja. U "Borbi" od 11. oktobra 1953. do 7. januara 1954. on objavljuje seriju članaka u kojima kritikuje partijsku birokratiju. Članci su izazvali veliko interesovanje, tiraž "Borbe" skočio je na tri stotine hiljada primeraka, a u redakciju je stiglo oko trideset hiljada pisama podrške.
Đilas je izjavio Izvršnom komitetu da će obusatviti dalje objavljivanje članaka. Međutim, za to je bilo kasno, jer je već bio sazvan Treći (vanredni) plenum CK SKJ da raspravi "slučaj Milovana Đilasa".
Vanredni Plenum CK SKJ protiv Đilasa
U Beogradu je 16. i 17. 1. 1954. održan Treći vanredni plenum CK SKJ posvećen Milovanu Đilasu, a jedna tačka dnevnog reda je nosila naziv "Slučaj Milovana Đilasa i pitanje sprovođenja odluka VI kongresa SKJ". Đilas je o plenumu obavešten na dan zasedanja — došao je pešice sa suprugom Šteficom i Dedijerom, a u konferencijskoj sali niko mu nije pokazao mesto.
Plenum je otvorio Tito kritikujući Đilasova pisanja, optuživši ga za "revizionizam", da je napao Savez komunista, da je pokušao da izazove anarhiju. Protiv Đilasa na Plenumu govorilo je čak 39 članova CK, a branio ga je jedino Vladimir Dedijer. Dedijer je i sam iskritikovan, jer je kao urednik "Borbe" radio na uređivanju Đilasovih članaka. Đilas se prvog dana branio, a drugog dana se ponašao pokajnički. Kasnije je pisao da je to bio čist staljinistički proces.
Decembra 1954. Đilas daje intervju dopisniku Njujork Tajmsa u kome je kritikovao političko stanje u Jugoslaviji i istakao potrebu postojanja opozicione partije kao činioca demokratije. Zbog toga se pokreće tajni sudski postupak u Beogradu, gde je izveden i Vladimir Dedijer. Đilas je osuđen na kaznu zatvora od osamnaest meseci, uslovno na tri godine.
13. 1. 1955. Đilas podnosi pismenu ostavku na dužnost predsednika Savezne narodne skupštine, kada je obrazložio da se od tada više ne smatra članom SKJ i da po svojoj volji istupa iz članstva. I pored izrečenih opomena, Đilas objavljuje svoje novo delo "Nova klasa i analiza komunističkog sistema".
Ponovo robija u Sremskoj Mitrovici
Milovan Đilas više nije obavljao ni jednu funkciju i bavio se jedino pisanjem. U vreme Mađarske revolucije, on u intervju od 24. oktobra 1956. kritikuje jugoslovenski stav neutralnosti kao faktičku podršku sovjetskoj vojnoj intervenciji kojom je ugušena revolucija u Mađarskoj. Ponovo je uhapšen 19. novembra 1956. i već 12. decembra, po članu 118, stav 1, Krivičnog zakona o "neprijateljskoj propagandi" osuđen na tri godine strogog zatvora, zbog "antijugoslovenske delatnosti".
Kaznu je izdržavao u Sremskoj Mitrovici. Dok je bio u Kazneno-popravnom domu u Sremskoj Mitrovici kao kažnjenik broj 6880, objavljena je u SAD njegova knjiga Nova klasa. Uprava kaznionice se uzrujala, jer je u stranoj štampi bilo objavljeno da je knjigu proturio iz zatvora. U Sovjetskom Savezu i zemljama Istočne Evrope Đilas je dobijao nazive "kralj antikomunizma", "potpaljivač Hladnog rata", i "marioneta u rukama američkih imperijalista".
Na novo suđenje su ga odvezli rano ujutro 4. oktobra 1957. u Okružni sud u Sremskoj Mitrovici, gde je 5. oktobra osuđen na sedam godina zatvora — u zbiru s ranijom kaznom, na devet godina.
Na Sedmom kongresu Saveza komunista Jugoslavije, održanom od 22. do 26. aprila 1958. u Ljubljani, Tito Đilasa naziva luđakom, izdajnikom, renegatom, čovekom koji pljuje na dostignuća revolucije. Leta 1958. godine ukinut mu je ćelijski režim i u njegovo prizemlje dovedeno je oko trideset zatvorenika. Istovremeno, za Novu klasu dobio je francusku nagradu "Prix de la Liberte" za 1958. godinu. Za vreme robije napisao je roman „Knjiga o Njegošu“ u Sremskoj Mitrovici od 1957. do 1959. godine.
Đilas je 14. maja 1961. godine osuđen na pet godina zatvora zbog odavanja državne tajne iz perioda kada je bio na funkciji, iznete u knjizi "Razgovori sa Staljinom". Tajna se odnosila na pregovore s Rusima o ujedinjenju Jugoslavije s Albanijom. Član 320. Krivičnog zakonika po kome je Đilasu suđeno za odavanje službenih tajni uveden je inače 17. marta, dve nedelje pre Đilasovog hapšenja i u svetskoj javnosti podrugljivo je nazivan "Lex Djilas". Ova kazna mu je sabrana s prethodnim kaznama, tako da je konačna osuda bila: kazna zatvora od trinaest godina.
Amnestiran je 1966. Za to vreme u zatvoru je završio svoje delo "Razgovor sa Staljinom" i "Istoriju Crne Gore", opširniju knjigu o Petru Petroviću Njegošu i dr. Iz zatvora je izašao 31. 12. 1966.
U martu 1967. godine poslao je privatno pismo Titu u kojem ga ubeđuje da su zemlji neophodne demokratske reforme:
Inostranstvo i povratak u domovinu
Đilas je imao petogodišnju zabranu da daje bilo kakve izjave ili bilo šta objavljuje, ali se toga nije pridržavao. On je javno podržao demokratske reforme i "Praško proleće" u Čehoslovačkoj, koje su ugušile države članice Varšavskog ugovora, kada su vojno okupirale Čehoslovačku u avgustu 1968. Podržao je studentske proteste u zemlji 1968.
Iste godine napušta zemlju. Od 4. do 13. oktobra 1968. boravi u Velikoj Britaniji — objavljuje dva članka u "Tajmsu" i daje TV intervju o sovjetskom imperijalizmu kao opasnosti za Jugoslaviju, drži predavanja, uključujući i jedno na Univerzitetu Oksford. Zatim putuje u SAD, gde je od 16. oktobra do 20. novembra gostujući profesor na Univerzitetu Prinston. Američki "Freedom house" 10. novembra 1969. dodeljuje mu Nagradu slobode. Po povratku u zemlju, Đilasu je oduzet pasoš 3. marta 1970, a zahtevi da mu se ponovo izda biće nekoliko puta odbijeni — dobio ga je tek 19. januara 1987.
U starosti je oslepio na jedno oko. Pred kraj života bio je veoma blizak se Matijom Bećkovićem.
Iznenada je umro u svome stanu 20. 4. 1995. u Beogradu. Sahranjen je u porodičnoj grobnici u svome selu Podbišće.
Milovan Đilas iz braka sa prvom suprugom Mitrom imao je ćerku Vukicu (1948—2001), dok je u braku sa drugom suprugom Štefanijom dobio sina Aleksu Đilasa (* 1953).
Dela
Đilasova knjiga "Nova klasa" je od strane Njujork Tajmsa uvršćena u 100 najznačajnijih knjiga u 20. veku, a tiraž je iznosio 3 miliona primeraka. Đilasove knjige su bile dugo zabranjivane u Jugoslaviji, a anatema je skinuta početkom devedesetih.
Od 1954. do 1988. Đilas nije mogao da objavi u Jugoslaviji nijedan svoj tekst, pa čak ni prevod engleskog speva iz 17. veka Izgubljeni raj Džona Miltona. Rešenjem Saveznog sekretara za unutrašnje poslove od 3. oktobra 1969. zabranjeno je unošenje i rasturanje u zemlji Đilasovog Nesavršenog društva, štampanog u SAD maja 1969, a 29. juna 1981. bilo je zabranjeno unošenje i rasturanje u Jugoslaviji Đilasove memoarske knjige o Titu.
O crnogorskoj naciji
U vreme svog disidenstva i boravka u inostranstvu, Đilas je svoje stavove znatno revidirao. On je u intervjuu pariskom „Le Monde” 30. decembra 1971. godine, u kojemu govori o nacionalnom pitanju u Jugoslaviji, pored ostalog, rekao: „Crnogorci čine sastavni deo srpske nacije“. Dalje Đilas kaže da je Crna Gora, u toku drugog svjetskog rata i po njegovom završetku, „kažnjena statusom posebne republike i izmišljanjem posebne crnogorske nacije“.
Nasleđe
thumb|desno|400px|Tabla na zgradi u Palmotićevoj ulici
Milovan Đilas je za vreme zatvora lišen ordena narodnog heroja, koga je dobio krajem 1953. godine, a Vojni sud mu je oduzeo čin general-pukovnika JNA u rezervi, a Sud časti sva odlikovanja koje je stekao u borbama tokom rata.
Ni nakon sloma komunizma nije usledila politička rehabilitacija Milovana Đilasa:
Na zgradi u Palmotićevoj ulici broj 8, u kojoj je Đilas živeo, je u septembru 2011. godine postavljena spomen-ploča.
Vanjske veze
O Milovanu Đilasu
Dela Milovana Đilasa
Isabella Rossellini
Isabella Fiorella Elettra Giovanna Rossellini (18. jun 1952 -) je italijanska glumica, sineast, spisateljica, filantrop i manekenka. Rossellini je postala poznata zahvaljujući 14-godišnjoj karijeri modela za Lancôme, kao i ulogama u filmovima kao što su Blue Velvet i Death Becomes Her.
RE
Re (latinično) može da se odnosi na sledeće:
Ždrijelna tonzila
mini|desno|300px
Ždrijelni krajnik ili ždrijelna tonzila (lat. tonsilla pharyngea) je naziv za nakupinu limfnog tkiva u nosnom dijelu ždrijela, nasofarinksu. Ždrijelni krajnik se još naziva i "treći krajnik", a kad je uvećan, naziva se "adenoidna vegetacija" (lat. vegetationes adenoidea) ili samo "adenoid".
Ždrijelna tonzila nalazi se na stražnjoj stijenci nazofariksa, a građena je od nabora sluznice, te je u njima limfno tkivo i limfni čvorići difuzno rasprostranjeno.
Kirurški zahvat uklanjanja ždrijelnog krajnika naziva se adenoidektomija.
990-e pne.
Znamenite ličnosti
Años 990 a. C.
Zgrušavanje krvi
desno|bezokvira Zgrušavanje ili koagulacija krvi je proces stvaranja krvnog ugruška (koaguluma), kojim se zaustavlja krvarenje iz krvnog suda. Zgrušavanje krvi je jedan od procesa hemostaze.
Hemostaza
Hemostaza označava proces zaustavljenja krvarenja iz oštećenog krvnog suda. Hemostaza obuhvata više procesa:
Stvaranje trombocitnog čepa
Sužavanje krvnog suda i stvaranje trombocitnog čepa čine primarnu fazu hemostaze. Zgrušavanje krvi činu sekundarnu fazu.
Spoljašnji put aktiviranja zgrušavanja krvi
Lipoproteinski kompleks tkivnog faktora se vezuje sa faktorom VII, aktivira ga i u njegovom prisustvu zajedno sa jonima kalcijuma (faktor IV) aktivira faktor X. Ovaj kompleks faktora III i VII, aktivira još i faktor IX, koji spada u unutrašnji put koagulacije i na taj način se ova dva puta zgrušavanja krvi povezuju. framed|Sistem zgrušavanja krvi
Aktivirani faktor X (faktor Xa) zajedno sa fosfolipidima iz tkivnog faktora gradi sa faktorom V kompleks aktivatora protrombina. Ovaj kompleks aktivira nektivni protrombin u trombin, koji je bitan za dalju koagulaciju. U početku je faktor V (proakcelerin) u kompleksu u neaktivnom obliku, ali kad se aktivira trombin dolazi i do aktivacije ovog faktora od strane trombina. Aktivirani faktor V sada dodatno ubrzava koagulaciju tj. aktivaciju trombina. Aktivirani faktor X može samostalno da izazove aktivaciju trombina, što je na početku i slučaj, ali aktivacija faktora V višestruko ubrzava ovaj proces.
Unutrašnji put aktiviranja zgrušavanja krvi
Unutrašnji put koagulacije započinje povredom same krvi ili izlaganjem krvi kolagenu zida oštećenog krvnog suda. Povreda krvi ili kontakt krvi sa kolagenom izaziva aktivaciju faktora XII (Hagemanov faktor) i oslobađanje fosfolipida iz povrećenih krvnih pločica. Aktivirani fakor XII deluje enzimski na faktor XI i aktivira ga. Za ovu reakciju potrban je i kininogen velike molekulske mase (videti u tabeli), a i prekalikrein je ubrzava. Aktivirani faktor XI (faktor XIa) sada aktivira faktor IX. Aktivirani faktor IX deluje zajedno sa faktorom VIII i oslobođenim fosfolipidima iz trombocita na faktor X i aktivira ga. Faktor VIII je vrlo značajan za ovu aktivaciju i osobe kod kojih je koncentracija ovog faktora jako smanjena su sklone obilom krvarenju, odnosno boluju od klasične hemofilije. Dalji tok aktivacije je isti kao kod spoljašnjeg puta. Faktor X zajedno sa faktorom V i fosflipidima gradi kompleks aktivatora protrobina, koji prevodi neaktivni protrombin u aktivni trombin.
Spoljašnji i unutrašnji put nisu samo dva odvojena sistema, već su ona itekako međusobno povezana i aktivacija jednog sistema aktivira drugi. Spoljašnji put se aktivira mnogo brže pa u slučaju teške povreda do zgrušavanja može doći za samo 15 sekundi. Unutrašnjem sistemu potrebno je par minuta (1-6) da dovede do koagulacije.
Uloga jona kalcijuma u procesu zgrušavanja krvi
Izuzev prve dve rekacije enzimske kaskade, joni kalcijuma su potrebni za pokretanje i ubrzavanje svih ostalih rekcija. Prilikom vađenja krvi se koagulacija krvi može sprečiti odstranjivanjem kalcijuma. To se postiže dodavanjem supstanci kao citrat, osksalat, EDTA... Na taj način je izvađena krv dostupna za razne analize.
Protrombin, trombin i njihova uloga
Trombin nastaje iz protrombina, jednog proteina krvne plazme, pod dejstvom pomenutog kompleksa aktivacije protrombina. Trombin deluje kao enzim koji razlaže fibrinogen na monomere i na taj način ga aktivira. Trombin aktivira povratno i neke faktore koagulacije npr. faktor VIII.
Protrombin je protein krvne plazme molekulske mase oko 68.700 i koncentracije u krvnoj plazmi oko 150 mg/L. Trombin nastaje iz protrombina i ima molekulsku masu od 33.700. Protrombin se neprekidno stvara u jetri, jer se i stalno troši u zgrušavanju krvi. Za normalnu proizvodnju protrombina potreban je vitamin K. Ovaj vitamin potraban je za proizvodnju faktora II (trombin), VII, IX, i X. Zbog toga oboljenje jetra ili nedostatak vitamina K može dovesti do sklonosti krvarenjima.
Fibrinogen, fibrin i stvaranje krvnog ugruška
Fibrinogen je protein krvne plazme velike molekulske mase (340.000) i koncentracije u krvi oko 7 g/dL. I on se sintetiše (kao i većina faktora koagulacije) u jetri.
Fibrinogen se aktivira pod dejstvom trombina. Trombin razlaže molekul fibrinogena na 4 peptida (monomera). Monomeri fibrina se međusobno povezuju gradeći fibrinsku mrežu. U ranoj fazi povezivanja (polimerizacije) monomeri fibrina su povezani samo slabim vodoničnim vezama, zato je i krvni ugrušak u početku slab. Pod uticajem faktora XIII (faktor stabilizacije fibrina) dolazi do stvaranja jakih kovalentnih veza i do stabilizacije krvnog ugruška. Inače ovaj faktor se aktivira pod dejstvom trombina.
Krvni ugrušak se sastoji od fibrinske mreže i ćelija krvi (eritrociti, leukociti, trombociti), koje su ohvaćene u tu mrežu. Fibrinska vlakna se vežu za zidove povređenog krvnog suda, pa se time on začepi i sprečava se gubitak krvi. Nekoliko minuta posle formiranja ugruška dolazi do njegove retrakcije i istiskivanja tečnosti. Ova tečnost se zove serum. Inače za proces retrakcije su nephodne krvne pločice koje i svom zidu sadrže kontraktilne proteine neophodne za ovaj proces.
Kada se jednom aktivira sistem koagulacije krvi se neprestano širi i aktivira se sve veći broj supstanci koje učestvuju u ovom procesu. Radi se o mehanizmu pozitivne povratne sprege. O tome kako se ovaj mehnizam zaustavlja videćemo u sledećem poglavlju.
Sprečavanje nastanka krvnog ugruška
Organizam rapolaže sa više sistema koji mogu sprečiti nastanak zrušanja krvi, odnosno zaustaviti ovaj proces. Nedostatak ovih faktora kod nekih bolesti može dovesti do spontanog aktiviranja procesa koagulacije i nastanka krvnih ugrušaka-tromba. U ove sisteme spadaju inhibitori koagulacije u krvnoj plazmi, fibrinolitički sistem (sistem za razgradnju krvnog ugručka) i faktori u zidu krvnog suda i endotela.
Fibrinoliza, aktivatori i inhibitori fibrinolize
Proces stvaranja fibrinskih polimera dovodi do nastanka krvnog ugruška. Organizam raspolaže i sistemom koji može razložiti takav krvni ugrušak. Taj sistem se zove fibrinolitički sistem. Ovaj sistem se takaođe sastoji od različitih enizima koji se aktiviraju kaskadnom reakcijom. Najbitniji korak je aktivacija neaktivnog proteina krvne plazme plazminogena u plazmin. U organizmu se aktivacija plazminogena ostvaruje pomoću tkivnog aktivatora plazminogena i urokinaze. Plazmin poseduje veliki afinitet za fibrin i nagomilava se u krvnom ugrušku (jer je bogat fibrinom). Vezivanjem za trombin se aktivira i razlaže ga. Slobodni plazmin se u krvi brzo inaktiviše usled dejstva enzima α 2 antiplazmin i α 2 makroglobulin.
U krvnoj plazmi se nalaze i faktori koji sprečavaju dejstvo aktivatora plazmina: inhibitor aktivatora plazmina.
Endotel i zid krvnog suda
Endotel je unutrašnji sloj zida krvnog suda. Ovaj sloj je normalno gladak i negativno naelektrisan, tako da sprečava agregaciju krvnih ćelija, pogotovo trombocita. Ćelije endotela sekretuju azot monoksid, prostacikline... koji takođe deluju antikoagulatorno. Na površini endotela nalazi se trombomodulin koji inktiviše trombin i aktiviše protein C.
Ukoliko dođe do njegovog oštećenja smanjuje se proizvodnja ovih faktora, njegova površina postaje hrapava što olakšava agregaciju trombocita. U ovom slučaju preovladavaju prokoagulatorna svojstva. Proteini zida krvnog suda npt. kolagen, koji se oslobađaju njegovim oštećenjem su aktivatori procesa zgrušavanja krvi.
Električna stolica
mini|desno|Prva električna stolica, korištena za kaznu nad Vilijamom Kemlerom Električna stolica predstavlja način izvršenja smrtne kazne, u kojem se osuđeni smješta u stolicu opremljenu električnom strujom, i ubija serijom električnih šokova. Ideju je prvi put predstavio njujorški zubar Alfred Sautvik.
Prva električna stolica je napravljena 1888. godine. Ideja je bila napraviti moderniji i čovječniji način smrtne kazne od dotadašnjih.
Način izvršenja
Osuđenik se smješta u električnu stolicu i veže kaiševima preko grudi, butina, potkoljenica i ruku. Dvije bakarne elektrode se pripajaju osuđenikovoj nozi i glavi. Glava se prije procesa obrije, kao i noga na mjestu gdje se pripaja žica. Elektroda na glavi je smještena u svojevrsnom šljemu koji se stavlja na glavu. Ispod šljema a preko glave se stavlja spužva dobro nakvašena vodom ili specijalnim gelom, kako bi se povećala provodnost ali i spriječilo gorenje. Preko lica se stavlja kožna maska, a osuđeniku se stavljaju i pelene.
Struja se pušta u serijama. Prva serija strujnih udara napona od 1700-2400 volti se pušta između 30 sekundi i jedne minute. Struja mora biti manja od 6 ampera, da ne bi došlo do gorenja. Nakon ovoga, doktor pregleda tijelo da bi utvrdio smrt. Ako do smrti nije došlo, proces se ponavlja. Iako su u prosjeku potrebna dva električna šoka, nekad je potrebno upotrijebiti i tri i četiri, rijetko i više od toga.
Ponašanje tijela tokom izvršenja
Tokom izvršenja, dolazi do niza promjena u organizmu osuđenika. Prvi šok uništava mozak i centralni nervni sistem. Takođe dolazi do potpune paralize, jer se svi mišići u tijelu zgrče i ostaju zgrčeni dok je struja uključena. Ovo zaustavlja rad srca i disanje u potpunosti. Sljedeći strujni udar se vrši da bi se bilo sigurno da srce neće nastaviti da kuca. Temperatura tijela se nalazi na oko 59 stepeni celzijusa, što uništava proteine u organizmu.
Fizičke reakcije mogu biti pjena na ustima, jako crvenilo kože, krvav znoj, gorenje dlaka i izlučivanje fekalija. Osoba obično povraća krv i pljuvačku i urinira. Dešava se da vatra i dim zahvate tijelo, naročito glavu. Koža obično otiče, a prisutni svjedoci obično čuju jak zvuk prženja i osjete miris izgorjele kože.
Istorija
Električna stolica kao smrtna kazna se tokom istorije koristila samo u Sjedinjenim Američkim Državama i, od 1924. godine, na Filipinima.
Anagni, Frosinone
Anagni je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Električna stolica
Istorija
Godine 1886, nakon naročito krvavog izvršavanja smrtne kazne vješanjem, država Njujork je osnovala komitet za osnivanje novog čovječnijeg načina smrtne kazne koja bi zamijenila vješanje. U to vrijeme, ni Edison, koji je zastupao jednosmjernu struju, ni Vestinghaus, preduzetnik na bazi Tesline naizmjenične struje, nisu željeli da „njihov“ tip struje bude korišten, jer su se bojali da ljudi neće htjeti u svojim kućama struju koja ubija kriminalce. Edison se lično bavio obilascima po naseljenim mjestima i medijima u kojima bi reprezentovao kako je naizmjenična (Teslina) struja opasna i da može da ubije životinju. 4. juna 1888. godine, novi zakon je odobren u državi Njujork, koji je odobravao smrtnu kaznu „električnom strujom dovoljne snage da dovede do smrti“, za zločine koji budu učinjeni nakon 1. januara 1889. godine. Za stolicu je uzeta naizmjenična struja.
Vilijam Kemler je bio prvi osuđenik na smrtnu kaznu električnom stolicom, radi ubistva svoje ljubavnice Tili Zigler. Kemlerovi advokati su uložili žalbu citirajući osmi i četrnaesti amandman američkog ustava koji zabranjuju „okrutno i neobično kažnjavanje“. Žalba je odbijena 9. oktobra 1889. i izvršenje je zakazano za 6. avgust 1890. Izvršenju je prisustvovalo 25 svjedoka, od čega 14 ljekara. Upravnik zatvora Čarls Durston je dao signal Edvinu Dejvisu, izvršiocu kazne, da uključi struju. Prvi šok je trajao 17 sekundi, da bi nakon toga bila utvrđena smrt. Međutim, 30 sekundi kasnije su se počeli javljati znaci života, nakon čega je upravnik naredio sljedeći šok u trajanju od 70 sekundi. Nakon toga, struja je isključena i utvrđena je sigurna smrt. Niko od prisutnih nije bio oduševljen „čovječnošću“ kazne i jedan ekspert je poslije izjavio za „Njujork tajms“ da je kazna bila „užasna, Kemler je bio bukvalno ispečen na smrt“. edna od najzainteresovanijih strana bila je upravo kompanija Vestinghaus. Džordž Vestinghaus mlađi je navodno bio vidno zadovoljan što je eksperiment loše prošao, i pri tome izjavio da vjeruje da se električna stolica zbog ovakvog ishoda više neće koristiti.
Anagni, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Električna stolica
Istorija
Prva žena osuđena na smrtnu kaznu bila je Marta Plejs u zatvoru Sing sing, zbog ubistva pastorke Ide, u februaru 1899. Kazna je izvršena iste godine, 20. marta. Električna stolica u ovom zatvoru je tokom vremena dobila svoj nadimak „Stara žeravica“ i postala tokom decenija vjerovatno najpoznatija od svih, zbog velikog broja egzekucija tokom godina.
Od 1890. do 2006. godine, kazna smrću pomoću električne stolice je izvršena nad ukupno 4461 osobom; u Sjedinjenim Američkim Državama kazna je izvršena nad dvadeset i pet žena u 20. vijeku, i nad jednom ženom u 21. vijeku.
Električna stolica danas
mini|desno|250p|Upotreba električne stolice u Sjedinjenim Državama danas Od 1977. godine, kada je uvedena „smrtna injekcija“ kao mnogo čovječniji način izvršenja smrtne kazne, električna stolica se koristi sve manje i manje. Ona je još uvijek legalna u sljedećih sedam država Sjedinjenih Američkih Država:
Od ovih država, kao jedini način smrtne kazne postoji samo u Nebraski. Po zakonima Oklahome i Ilinoisa, električna stolica će se moći koristiti samo ako se u budućnosti smrtna injekcija proglasi neustavnom.
Staro Topolje
Staro Topolje je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u sastavu općine Donji Andrijevci u Brodsko-posavskoj županiji.
Gez
Žez je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Aržele Gazo.
Staro Topolje
Zemljopis
Staro Topolje se nalaze oko 2 km zapadno od općinskog središta Donjih Andrijevaca, susjedna naselja su Novo Topolje na sjeveru, Sredanci na jugu te Sapci na zapadu.
Gez
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 233 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 1.004 m, a minimalnoj 518 m).
Staro Topolje
Zanimljivosti
1807. oko praznika Sv. Stjepana kralja, u ovom selu je u kući obitelji Petrović, uz crkvu, rođen dječak s repom. Na kraju repa, koji je bio dugačak pola čovjekova lakta, nalazio se ćvor od mesa, poput jabuke. Osmi dan je umro i bio pokopan.
1656
thumb|250px|[[Las Meninas (1656)]]
Godina 1656 (MDCLVI) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u utorak po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
April/Travanj – Jun/Lipanj
thumb|200px|left|Bitka u Dardanelima
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
thumb|200px|[[Mehmed-paša Ćuprilić, veliki vezir 1656-61]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
thumb|150px|[[Sat sa klatnom]]
Kardenolid
Kardenolid je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 342,515 Da.
Panten (Kreis Herzogtum Lauenburg)
Panten je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 699 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053097.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Panten se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 13,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 699 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Lamar Heights, Missouri
Lamar Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 178, što je 38 (-17,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Живан Милић
Живан Милић (Крагујевац, 3. април 1937 - Београд, 15. март 1993)
Певачку каријеру започео на гимназијској приредби у Крагујевцу, где је отпевао песму "Ублажи немир мој". Као двадесетогодишњак долази у Београд. Дипломирао на Факултету драмских уметности. Прву плочу снимио је 1961. године са Лолом Новаковић. Његов репертоар чиниле су староградске песме, романсе и забавне мелодије. Сминио је око 20 сингл и ЛП плоча. Учествовао је на скоро свим домаћим фестивалима забавне музике и освајао награде за интерпретацију. Незаборавно је његово извођење мелодије "Мали цвет", које задуго нико неће надмашити.
Stefan Vojislav
Stefan Vojislav (prema Letopisu Popa Dukljanina Dobroslav) je bio slovenski knez (arhont) Duklje iz prve polovine XI veka, koji je zbacio vizantijsku vlast i uspešnim bitkama, prevashodno kod Bara, odbranio njenu nezavisnost. Po njemu se celokupna dinastija koja je vladala Dukljom tokom skoro tri veka i uzdigla je na rang kraljevine, naziva Vojislavljevićima.
Poreklo i porodica
Porijeklo Stefana Vojislava još uvijek nije razjašnjeno. Zna se da mu je otac bio Dragomir, sin travunjskog kneza Hvalimira. Kada je Hvalimir u pitanju, porijeklo mu je nepoznato, neki tvrde da je sin Krajine Belojevića, ali to je manje vjerovatno, jer je on stariji od Krajininog sina Čučimira, koji je naslijedio teritorije Krajine. Druga verzija je verzija Ljetopisa popa Dukljanina koja govori da je on sin Tuđemira, slovenskog kralja koji je vladao gotovo cijelim Ilirikom. .
Rane godine i prva pobuna
Smatra se da je Vojislav rođen krajem X veka i da je oko 1019. godine preuzeo vlast u Duklji kao vizantijski vazal. Nakon smrti Romana III Argira (1028 — 1034) 11. 04., Vojislav je, najverovatnije naredne godine, zbacio vizantijsku vlast. Povod se može naći u politici novog cara Mihajla IV (1034—1041) koju je vodio njegov brat evnuh Jovan Orfantrof. On je drastično povećao poreze i namete, koji nisu punili samo državnu kasu već i džepove samog Jovana i njegovih rođaka. Pored toga on uvodi slovenskom stanovništvu da plaća poreze u novcu, umesto dotadašnjeg plaćanja u naturi što dovodi do velikog revolta među Slovenima, koji će na kraju rezultovati otvorenom pobunom. Međutim, Vojislavljev otpor je brzo savladan i on se već 1035./1036. godine našao u Carigradu, kao vizantijski zarobljenik, a upravu nad Dukljom je preuzeo Teofil Erotik.
Povratak i druga pobuna
Krajem 1037. ili početkom 1038. godine, on uspeva da pobegne iz zatvora i da se vrati u Duklju iz koje je potisnuo vizantijskog namesnika Teofila Erotika, o čemu svedoči zapis Jovana Skilice:... Stefan Vojislav, arhont dukljanski, koji je bio pre kratkog vremena pobegao iz Carigrada i zauzeo zemlju Srba, proteravši odande Teofila Erotika. Tokom zime 1039./1040. godine, jedan vizantijski brod se zbog olujnog vetra nasukao u Duklji, a njegov tovar, koji je činilo 150 kenterija zlata (7.200 zlatnih nomizmi ), je Vojislav zadržao za sebe. Vizantijski car je ovo iskoristio kao povod za napad na Duklju i u jesen 1040. godine je poslao na Vojislava vojsku predvođenu Georgijem Probatom. Međutim, njegove snage su se zagubile na nepoznatom terenu, što je Vojislav iskoristio i potpuno ih razbio.
Unutrašnji nemiri u samoj Vizantiji i nova slovenska pobuna u Pomoravlju koja je buknula 1041. godine pod vođstvom Petra Deljana, onesposobili su privremeno Vizantijsko carstvo da ponovi napad. Međutim, slovenski ustanak propada sam od sebe još iste godine, a već naredne godine na vizantijski presto seda Konstantin IX Monomah (1042 — 1055) koji u jesen iste godine naređuje dračkom strategu Mihajlu napad na Duklju.
Bitka kod Bara
Vizantijska vojska se od Drača uputila prema Skadru i Baru napadajući Duklju sa juga, dok je vizantijskim vazalima raškom županu, bosanskom banu i zahumskom knezu Ljutovidu naređeno da sa svojim odredima napadnu sa severa. Pred jakom vizantijskim snagama, Vojislav se povlačio izbegavajući borbu i prepuštajući im teritoriju, tako da su Vizantinci bez borbe prolazili Duljkljom, paleći, pljačkajući i robeći, ulazeći sve dublje i dublje u zetske klance. Iako se nije upuštao u borbu zbog očigledne vizantijske brojčane nadmoći (savremeni izvori navode cifre od 40.000, pa i 60.000 vojnika , koje se one danas smatraju preteranim, ali se vizantijska brojčana nadmoć ne dovodi u pitanje ), Vojislav je sa svojim snagama zaposeo visoke čuke i vrhove klanaca kojima su Vizantinci prolazili. Kada je procenio da je skupio dovoljno plena i zarobljenika, Mihajlo je naredio da vojska krene da se vraća iz unutrašnjosti Duklje ka primorju.
Putanja kojom su se Vizantinci vraćali, išla je kroz uske prolaze koje je od ranije držao pod kontrolom Stefan Vojislav. U iznenadnom noćnom napadu Vojislavljevih odreda na vizantijski logor u planinskim tesnacima, vizantijske snage su potučene do nogu, a tokom borbi je stradalo sedam njihovih zapovednika (stratega). On je ovom pobedom, uspeo da sačuva nezavisnost Duklje, čime je ona postala prva država koja je uspela da izbori svoju nezavisnost od Vizantije, kao i da proširi svoju vlast na okolne srpske kneževine (Travuniju i Zahumlje) koje su do tada bile vizantijski vazali. U znak sećanja na ovu pobedu, u Crnoj Gori se datum bitke proslavlja kao dan vojske Crne Gore.
Poslednje godine
mini|250p|Kneževina Duklja pod Vojislavom, oko [[1050. godine]] Vizantijski izvori navode nedatirani podatak o Vojislavovom susretu sa dubrovačkim strategom Kataklonom, koji je pokušao da ga zarobi na prevaru. Kada se Vojislavu rodio sin, on se ponudio da mu bude kum na krštenju. Usled uzajamnog nepoverenja, oni su se dogovorili da se nađu na ničijoj zemlji između Dubrovnika i Vojislavljevih zemalja. Sam Kataklon je pripremio dromone na moru koji su na njegov znak trebali da iznenade Vojislava i zarobe ga. Međutim i sam Vojislav je došao na istu ideju i nedaleko od mesta sastanka je sakrio odred svojih ljudi. Na samom početku sastanka, Vojislav je dao znak svojim ljudima, koji su iznenadili Vizantince i zarobili stratega sa sinom i pratnjom, nakon čega su ih sproveli u Ston. Iako se ne navodi kada se odigrao ovaj događaj, uzima se da se to desilo nakon 1042. godine, jer se pre te godine Ston nije nalazio pod Vojislavljevom vlašću , iako ima onih koji ga smeštaju pre 1034. godine zbog rođenja Vojislavljevog sina (Letopis popa Dukljanina navodi da su mu sinovi 1042. godine već bili odrasli i učestvovali u bici).
Stanje neprijateljstva prema Vizantiji je nastavljeno do kraja Vojislavljeve vladavine tj. do sredine XI veka. Nakon njegove smrti, došlo je do unutrašnjih borbi oko vlasti među njegovim sinovima, iz kojih je kao pobednik izašao Mihajlo. Ima onih koji smatraju da mu je pobedu u tom ratu donela vizantijska podrška, pošto je on početkom svoje vladavine priznao vrhovnu vlast vizantijskog cara (oko 1052. godine ), nakon čega mu je dodeljena vizantijska titula protospatra.
Stefan Vojislav preminuo je tog dana kada je bio pozvan na dvor Vizantijskog cara. Niko ne zna kada i kako je tačno umro, ali pretpostavlja se da je otrovan.
Zemunica
Rekonstrukcija zemunice na lokalitetu [[Mesa Verde u SAD|thumb|200px]] Zemunice su skloništa za ljude ili domaće životinje, napravljeno nad udubljenjem ili rupom, ukopano u zemlju. Ove strukture su najraniji tip ljudskih kuća poznatih arheolozima. Zemunice se mogu potpuno ukopati u zemlju, sa krovom pokrivenim zemljom ili izdubiti se u brdu. Takođe mogu biti poluukopane, sa izgrađenim krovom od drveta ili busenja trave.
Zemunice takođe mogu biti privremena skloništa tokom ratova ili lova. Takođe, pošto se mogu dobro maskirati, koriste se kao mesto za skrivanje tokom zaseda.
Milivoje Babac
Milivoje Babac Obilić je bio partizanski komandant.
Milivoje Babac je do II svjetskog rata bio je šumski radnik na Papuku. Po izbijanju ustanka, zajedno sa Ivom Marinkovićem otišao je 1941 u Papuk gdje je formirana prva partizanska udarna grupa. Bio je borac, desetar, vodnik, komandir čete, komandant bataljona i brigade.
Vodio je napad Osječke brigade na Piškorevce 13. novembra 1944. godine, protiv oko 600 Nijemaca. Poslije teškog ranjavanja, umro je u bolnici 20. 11. 1944. Sahranjen je u selu Donja Pištana.
Sava Grujić
Sava Grujić (Kolari, 25. nov/stud. 1840. – Beograd, 3. nov/stud. 1913), srpski vojnik, političar i diplomata. Bio je predsednik Vlade (odn. Ministarskog saveta) u pet navrata, pod tri vladara iz dve dinastije.
Vojna karijera
Vojnu akademiju (tj. srednju vojnu školu) upisao je 1856. u Srbiji. Vojne studije 1861. nastavlja u Pruskoj, gde ostaje do 1863. U Rusiju odlazi 1864, gde će dovršiti vojne studije i ostati do 1870.
U Srbiji 1876. dobija čin pukovnika, učestvuje u Srpsko-turskim ratovima 1876-78 i prvi put ulazi u vode politike, imenovanjem za ministra vojnog (4.11.1876 - 1.10.1878). U tom periodu je knezu Milanu (kasnijem kralju) predložio osnivanje Vojnog muzeja, o čemu je ovaj doneo ukaz 22. avgusta 1878. Biće proizveden u generala 1887.
Politička i diplomatska karijera
G. 1879. postaje prvi poslanik Srbije u Bugarskoj, u Atinu je poslan 1882., u Petrograd 1885. Opet je postavljen za ministra vojske 3.6. - 19.12. 1887., nakon čega postaje predsednik vlade pod kraljem Milanom Obrenovićem. do 14.4.1888.
Ubrzo nakon Milanove abdikacije, Grujić postaje prvi predsednik Ministarskog saveta maloletnom kralju Aleksandru Obrenoviću, od 23.2.1889. do 11.2.1891., a takođe je držao i resor inostranih dela i zastupao ministra vojnog od 16.3.1890. Nakon ovoga je opet u diplomatiji, kao poslanik Srbije u Carigradu 1891-93. Kralj Aleksandar u proleće 1893 raspušta namesnike i samostalno preuzima vladavinu, a Grujić najesen opet nakratko zauzima više funkcija - predsednik vlade, ministar vojni i zastupnik ministra inostranih dela - od 23.11. 1893. do 12.1. 1894.
Državnim poslovima se vraća posle Majskog prevrata 1903, pod kraljem Petrom. Predsednik Državnog saveta postaje juna 1903., a zatim i predsednik Vlade (21.9.1903 - 27.11.1904). Poslednji put je predsednik Ministarskog saveta i ministar vojni od 1. marta do 17. aprila 1906., a zatim predsednik Državnog saveta do 1910.
Dela
Osim državničkog rada, Sava Grujić je i autor brojnih rasprava iz istorije ratova i diplomatije.
Jedna ulica u beogradskom naselju Diplomatska kolonija (južno od Zvezdinog stadiona) zove se Generala Save Grujića.
Jezična tonzila
mini|desno|300px mini|desno|300px|Anatomski preparat s vidljivim jezičnim tonzilama
Jezična tonzila sastoji se od limfnih čvorića, prekrivenih mnogoslojnim pločastim epitelom koji plitko ulazi i oblikuje plitke kripte.
Jezična tonzila zajedno sa ždrijelnom tonzilom, tubarnim tonzilama i nepčanim tonzilama čine limfnog prstena ždrijela (lat. annulus lymphaticus Waldeyer).
Carapelle Calvisio, L'Aquila
Carapelle Calvisio je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 845 m.
West Pleasant View, Colorado
Vest Plezant Vju je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.840, što je 92 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
10. vijek pne.
10. vijek pne. počeo je na prvi dan godine 1000. pne. i završio na prvi dan godine 901. pne.
Pregled
thumb|240px|Karta svijeta godine 1000. pne. Na Bliskom Istoku traje Rano željezno doba, period koji je slijedio Kolaps Brončanog doba. Istovremeno traje Mračno doba Grčke, a pred kraj vijeka je ustanovljeno Neoasirsko Carstvo. U Indiji Željeznog doba traje Vedski period. Kinom vlada dinastija Zhou. Traje Evropso Brončano doba (Kultura polja urni).
Događaji
thumb|right|Zlatna pogrebna maska [[faraona Psunnesa I, otkrio je godine 1940. Pierre Montet.]]
Proizvodnja čelika
Proizvodnja čelika ima za cilj dobijanje legure (železa i ugljenika) željenog hemijskog sastava i mehaničkih osobina. Postizanje željenih mehaničkih osobina zavisi od tri međusobno povezana faktora: (1) hemijskog sastava (kombinacija legirajućih elementata), (2) plastične prerade i (3) termičke obrade. Proizvodnja čelika se odvija u čeličanama, koje su deo šireg postrojenja pod imenom železara. To postrojenje se najčešće sastoji od: pogona visoke peći, čeličane i valjaonice (tople i hladne). Pogon visoke peći nije neophodan u slučaju ako se čelik dobija iz čeličnog otpada pomoću elektro lučnih peći. Postoje generalno dva tipa železara: (1) integralna železara, ona koja poseduje postrojenje visoke peći, konvertorske čeličane i tople i hladne valjaonice, (2) ostali tipovi železara koje nemaju proizvodnju gvožđa (nemaju visoku peć).
Sirovine
mini|desno|320p|Slika 1. „Piramida“ - Sirovine pripremljene za [[šaržiranje u visoku peć.]]
Rude i njihova zastupljenost u zemljinoj kori
Iako je u zemljinoj kori Železo zastupljeno sam oko 5% sastav i rasprostranjenost železnih ruda je takav da ne može da pokrije trenutne potrebe čovečanstva. Pogotovu ne nakon privrednog buma u Aziji čije su se posledice počele osećati u drugoj polovini 2003. godine.
Agregati
mini|desno|320p|Slika 2. Elektro-lučna peć.
Amenemope (faraon)
Kralj Usimare Amenemope bio je sin Psunnesea I i kraljice Mutnodjemet.
Služio je kao ko-regent svom ocu pred kraj vladavine, o čemu svjedoče zapisi na zavojima njegove mumije. I Psunneseov i Amenemopeov grob je u aprilu 1940. otkrio francuski arheolog Pierre Montet.
Zona Industriale Tetti Caglieri, Torino
Zona Industriale Tetti Caglieri je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Vezikularni monoaminski transporter
Vezikularni monoaminski transporter (VMAT) je transportni protein koji je integrisan u membranu intracelularnih vezikula presinaptičkih neurona. On transportuje monoamine - kao što su dopamin, serotonin, norepinefrin, epinefrin, i histamin - u sinaptičke vezikule, iz kojih se kasnije oni oslobađaju u sinapsu kao hemijske poruke za postsinaptički neuron. VMAT proteini koriste protonski gradijent za pakovanje monoamina u vezikule. Lekovi čija su meta VMAT proteini imaju moguću primenu u mnoštvu oboljenja. Oblasti primene obuhvataju adikciju, psihijatrijske poremećaje, Parkinsonovu bolest, i druga neurološka oboljenja. Mnogi lekovi čija su meta VMAT proteini deluju kao inhibitori i menjaju kinetiku proteina.
Izoforme
Dve izoforme su: VMAT1 i VMAT2
Monoamini
Monoamini koje transportuju VMAT proteini su uglavnom noradrenalin, adrenalin i izoprenalin. Supstrati su isto tako dopamin, 5-HT, Gvanetidin i MPP+.
Otkriće
Istraživanje VMAT proteina je počelo 1958. sa otkrićem sekretornih vezikula. VMAT proteini su izučavani nekoliko decenija. Tokom 1970-tih je uočena potreba za razumevanjem načina rada transportnih sistema i jonskih gradijenata u različitim organizmima da bi se došlo do novih načina lečenje. Otkriveni su inhibitori koji blokiraju preuzimanje neurotransmitera u vezikule, te je pretpostavljeno postojanje VMAT proteina. Deceniju kasnije su molekulsko genetička oruđa unapredila metode za identifikaciju proteina. Primenom tih oruđa na analizu DNK i aminokiselinskih sekvenci, otkriveno je da su transporteri kod bakterija i ljudi veoma slični. Taj nalaz je ilustracija važnosti i univerzalnosti transportera. Transporteri su prvi put strukturno identifikovani putem kloniranja VMAT proteina pacova. VMAT je prvi put izolovan i prečišćen iz goveđih hromafinskih granula, u prirodnoj i denaturisanoj formi.
Lokacija
Postoje dva tipa VMAT protena kod čoveka: VMAT1 i VMAT2. VMAT1 je uglavnom izražen u velikim gustim sržnim vezikulama ( - LDCV) perifernog nervnog sistema. VMAT1 se može naći u neuroendokrinim ćelijama, posebno hromafinskim i enterohromafinskim granulama koje su prevashodno prisutne meduli nadbubrežnih žlezda. On je takođe izražen u simpatetičkim neuronima i krvnim pločicama.
VMAT2 favorizuje izražavanje u raznim monoaminergičkim ćelijama centralnog nervnog sistema, simpatičkom nervnom sistemu, mastocituna, i ćelijama stomaka koje sadrže histamin. On je takođe prevalentan u β-ćelijama pankreasa. VMAT2 je isto tako koizražen u hromafinskim ćelijama. Ekspresija ova dva transportera u unutrašnjim organima se razlikuje od vrste do vrste: tako je samo VMAT1 izražen kod pacova u ćelijama nadbubrežne medule, dok je VMAT2 glavni transporter u goveđim ćelijama tog tipa.
Zelena knjiga
Zelena knjiga (arapski الكتاب الأخضر) je knjiga koju je napisao i godine 1975. izdao libijski vođa Muammar al-Qaddafi a u kojoj izlaže svoje poglede na demokraciju, odnosno vlastitu političku filozofiju. Sastoji se od tri dijela:
Knjiga je u zapadnom svijetu izazvala kontroverze jer u potpunosti odbacuje liberalnu demokraciju, a kao alternativu nudi razne oblike neposredne demokracije temeljene na narodnim odborima. Kritičari tvrde kako Gadafi te narodne odbore koristi za oruđe vlastite autokratske vlasti.
Zelena knjiga je prevedena na nekoliko jezika.
Popis albuma
Ovo su popisi albuma. Odaberite koji album želite vidjeti.
Ovdje su neke specijalizirane liste:
Rebecca De Mornay
Rebecca De Mornay (29. august 1959 -) je američka filmska i televizijska glumica, koja je 1980-ih postala poznata zahvaljujući ulozi prostitutke Lane u filmu Risky Business. Zapažen nastup je imala i kao dadilja Peyton Flanders u trileru The Hand That Rocks the Cradle.
Karen (jedinjenje)
Karen (jedinjenje) je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 136,234 Da.
Vrtlarstvo
Vrtlarstvo se može odnositi na:
Annezay
Anze je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 175 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 65 m, a minimalnoj 5 m).
Jesenska točka
mini|desno|350px|[[Ravnodnevica ili ekvinocij.]]
mini|desno|350px|Osnovna gibanja [[Zemlja|Zemlje.]]
Jesenska točka je jedno od dvaju presjecišta ekliptike i nebeskog ekvatora, u kojem Sunce u prividnom godišnjem gibanju sa sjeverne nebeske polutke prelazi na južnu, što se dogodi oko 23. rujna. Tada je astronomski početak jeseni. Zbog Zemljine precesije i nutacije, jesenska točka neprestano se pomiče među zvijezdama i danas se nalazi u zviježđu Djevici, a nosi znak Vage, jer je u doba kada je današnji znak standardiziran bila u tom zviježđu.
Ravnodnevica, ravnodnevnica ili ekvinocij (lat. aequinoctium: jednakonoćje) je u astronomiji trenutak kada Sunce u prividnom godišnjem gibanju nebom stigne na nebeski ekvator, tj. u proljetnu ili jesensku točku. Točke na nebeskoj sferi u kojima ekliptika presijeca nebeski ekvator zovu se točke ravnodnevice. Sunce na svom prividnom gibanju po ekliptici prolazi kroz proljetnu točku u trenutku proljetne ravnodnevice i jesensku točku u trenutku jesenske ravnodnevice. Tada je dnevni luk jednak noćnomu, pa obdanica i noć traju po 12 sati. Događa se dvaput u godini, oko 21. ožujka (proljetna ravnodnevica) i oko 23. rujna (jesenska ravnodnevica). Proljetna i jesenska točka nemaju stalan položaj među zvijezdama, već se godišnje pomiču za 50,25" ususret Suncu (precesija ravnodnevica). Razlog je precesija Zemljine osi. Zbog pomaka, Sunčeva godina (tropska godina) je kraća za 20 minuta od zvjezdane (sideričke) godine. Za nadnevka ravnodnevice smjerovi izlaska i zalaska Sunca su najbliži točnim smjerovima istoka i zapada, a u trenutku ravnodnevice Sunčeve zrake obasjavaju Zemljin ekvator pod pravim kutem. Trajanje dana i noći iznosi približno 12 sati, ali zbog djelovanja Zemljine atmosfere nije potpuno jednako. Od 2008. do 2101. godine, proljetna ravnodnevnica pada 19. ili češće 20. ožujka.