cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Nixon
Nixonovo predsjedništvo
Vijetnamski rat je, s druge strane, bitno smanjio američki potencijal da utječe na stanje u drugim dijelovima svijeta. To je iskoristila Indija i usprkos američkim upozorenjima glatko porazila pro-američki Pakistan u indijsko-pakistanskom ratu 1971. godine, nakon koga je stvorena država Bangladeš. Na unutrašnjem planu Nixon je, usprkos svoje desničarske i konzervativne reputacije, nastavio s liberalnim reformama koje se obično vezuju uz njegove prethodnike. Tako je osnovao EPA - agenciju za zaštitu okoline, a u nastojanju da se suprotstavi sve većem problemom narkomanije u američkom društvu je osnovao agenciju DEA.
Nixon je također, u nastojanju da se smire etničke, rasne i druge tenzije u američkom društvu, kao prvi predsjednik uveo programe tzv. afirmativne akcije ili pozitivne diskriminacije, koji su trebali pomoći crncima i drugim manjinama da se što brže u pravima i socijalnom statusu izjednače s većinskim bijelcima.
Nixonov pad
Za Nixonovu političku karijeru se kobnim pokazalo ono što se ispočetka držalo njegovim najvećim trijumfom.
Godine 1972. je u Demokratskoj stranci ojačalo radikalno lijevo krilo, poraženo na izbornoj konvenciji prije četiri godine. Ovaj put su ljevičari na izbornoj konvenciji uspjeli progurati nominaciju Georgea McGoverna, koji se Nixonu na izborima suprotstavio platformom temeljenom na hitnom povlačenju iz Vijetnama i programom izdašnih socijalnih reformi.
McGovernov program je bio privlačan mladim radikalima, ali ne i "tihoj većini" glasača, pa je Nixon relativno lako osvojio veliki broj tradicionalnih glasača Demokratske stranke. Na izborima je dobio 60 % - jedan od rekordnih rezultata u historiji predsjedničkih nadmetanja.
Međutim, sam Nixon nije bio uvjeren da će tako lako pobijediti, a gorka iskustva s "curenjem" informacija i stalna medijska haranga ga je učinila paranoičnim i nepovjerljivim čak i prema vlastitoj stranci. Zbog toga je za kampanju angažirao vlastitu organizaciju CRP, čiji su članovi protiv demokrata koristili "prljave trikove", često na rubu, a nekad i s one strane zakona.
Jedna od takvih "prljavih" operacija bila je provala u Hotel Watergate, sjedište Demokratske stranke u Washingtonu, s ciljem prikupljanja informacija. Provalnici su uhapšeni 17.6. 1972. godine, a u oktobru iste godine je Washington Post započeo seriju članaka koja je počinitelje povezivala s CRP-om, a kasnije i sa samim predsjednikom. To je bio početak zloglasnog skandala koji će biti poznat kao afera Watergate.
levo|200px|thumb|Nixon napušta Bijelu kuću nakon ostavke
Nixon je sve vrijeme negirao da ima ikakve veze sa skandalom, ali je s vremenom na vidjelo izlazilo sve više dokaza koji su upućivali na to da su Nixon i njegovi najbliži suradnici pokušavali zataškavati slučaj. Nixon se, nastojeći spasiti položaj, morao nevoljko riješiti nekih od svojih najbližih suradnika, koji su, pak, poslije odlučili svjedočiti protiv njega kada je podignuta službena istraga.
Nixonovom položaju nije nimalo pomoglo ni izbijanje naftnog šoka u jesen 1973. godine, kada je nagli skok cijena izazvao masovno nezadovoljstvo u zemlji, a Nixon smatran odgovornim za sve ekonomske i druge nevolje. Nixonu je također odmogla i ostavka potpredsjednika Spire Agnewa, kojemu su istražitelji pronašli dokaze o utaji poreza i pronevjeri. Nixon je na njegovo mjesto imenovao Geralda Forda.
U maju 1974. godine je pravosudni odbor Zastupničkog doma Kongresa, koga su kontrolirali demokrati, započeo formalni postupak opoziva. Kao ključni dokaz su korištene audio-vrpce s dokazima o nizu protuzakonitih radnji, čije je objavljivanje i korištenje 5.8. 1974. u postupku odobrio Vrhovni sud. Vidjevši da je izglasavanje opoziva neizbježno, Nixon je četiri dana kasnije podnio ostavku.
Nixon nakon Bijele kuće
Nixon je nakon izlaska iz Bijele kuće bio uvjeren da će protiv njega biti nastavljena krivična istraga, te da će na kraju završiti u zatvoru. Međutim, novi predsjednik Gerald Ford je 9.9. 1974. donio tada kontroverznu odluku kojom se na bivšeg predsjednika primjenjuje abolicija. Tako se na odgovor na pitanje je li Nixon prekršio zakon nikada nije mogao pronaći na sudu.
Stav javnosti je u to vrijeme, s druge strane, bio nedvosmislen. Nixon je tada uživao reputaciju najomraženijeg političara, a oduzeta mu je i dozvola za advokaturu. U medijima i popularnoj kulturi je prikazivan kao monstrum i diktator, a novinari koji su ga raskrinkali su proglašavani herojima.
Nixon je, s druge strane, uporno tvrdio da je nedužan, iako su i kasnije otkriveni dokazi ukazivali da je njegova upetljanost u aferu Watergate veća nego što je to itko mislio priznati.
S protekom godina, a pogotovo nakon predsjednikovanja njegovog nasljednika i u mnogim stvarima ideološki bliskog Ronalda Reagana, Nixonova reputacija se poboljšala. Mnogi su manje obraćali pažnju na skandal, a više na njegova neosporna politička dostignuća. Nixon je postupno sticao reputaciju iskusnog državnika.
levo|200px|thumb|Nixon (drugi slijeva) godine 1991. pozira zajedno sa svim živućim američkim predsjednicima u Bijeloj kući
Tome je pridonijelo i da su mnogi istaknuti i ugledni članovi administracija Reagana, Busha starijeg i Busha mlađeg, stekli iskustva i započinjali karijere upravo pod Nixonom.
Nixon je mirovinu provodio prikupljajući materijal za predsjedničku biblioteku, ali i pisao memoare koji su objavljeni pod naslovom Six Crises.
Nixon je 18.4. 1994. na svom imanju u New Jersey doživio moždani udar i umro četiri dana kasnije. Njegov pogreb je održan 27.4. 1994. i predstavljao je prvi predsjednički pogreb nakon više od dva desetljeća.
Mnogi historičari smatraju da je Nixon bio pretjerano i neopravdano sotoniziran, isto onako kao što je njegov prethodnik i antipod Kennedy bio pretjerano i neopravdano veličan kao jedan od najvećih američkih predsjednika.
5-Metoksisalicilna kiselina
5-Metoksisalicilna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 168,147 Da.
Tukidid (političar)
Tukidid (Θουκυδίδης, Thucydides) je bio uticajni političar u Ateni sredinom 5. vijeka pne. poznat kao vođa konzervativne frakcije koja se suprotstavljala demokratima na čelu s Periklom.
Tukidid, sin Melesijin, rođene je u drevnoj demi Alopeka (Αλωπεκή). Datum rođenja mu nije poznat, ali se zna da je bio plemenitog porijekla i u srodstvu s Kimonom karizmatskim vojskovođom oko koga su se okupljali atenski konzervativci. Nakon što je Kimon umro, Tukidid je preuzeo vodstvo konzervativne frakcije.
Vrhunac Tukididovog uticaja je bio početkom 440-ih pne. kada se za vrijeme prvog peloponeskog rata reorganizirao Atenski imperij. Tukidid je svoju moć gradio tako što je organizirao pristaše da zajedno sjede u Eklesiji i, prema Plutarhu, "govore istim glasom". Godine 444. pne. krenuo je u konačni obračun s Periklom, optuživši ga za rastrošnost u javnim radovima. Ispočetka se činilo kako će Eklesija stati na Tukididovu stranu, ali kada je Periklo počeo govoriti u svoju obranu i obećao da će javne radove financirati iz vlastitog džepa, Eklesija mu je na kraju ukazala povjerenje. Tukidid je nakon toga godine 442. pne. ostraciziran te je putovao u Sibaris u Italiji te Eginu.
O Tukididu se navodi kako je Periklovog prijatelja Anaksagoru optuživao za ateizam i šurovanje s Perzijancima.
Historičar Donald Kagan je pak Tukidida ili nekog od njegovih bliskih suradnika povezao sa stavovima anonimnog autora poznatog kao "pseudo-Ksenofont" ili "Stari oligarh" u Ustav Atenjanja, a neki historičari smatraju i da je sam Tukidid autor tog djela.
Loma Alta, Zacapu
Loma Alta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zacapu.
Aibine
Aibine (Aibino, Aivino), jedno od plemena američkih Indijanaca iz sjeverozapadnog Meksika (Sonora) jezično klasificirani skupini Taracahitian, porodica Uto-Aztecan. Aibine su bili jedna od skupina Xixime Indijanaca koji su se služili posebnim jezikom ili dijalektom, vjerojatno srodnim onima kojim su se služila plemena Hine, Hume i Xixime. Otac Ribas i Hamy vode ih kao jedno od plemena Pima Bajo. Frederick Webb Hodge za njih kaže da žive u istoimenom selu na zapadnoj pritoci rijeke Rio Yaqui u središnjoj Sonori. Prema Hodgeu jezično su se malo razlikovali od Nevomea, a po kulturi su slični Sisibotarima. Nestali su.
Palo Alto, Tijuana
Palo Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Novano, Genoa
Novano je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Regione Boschi, Alessandria
Regione Boschi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Antemurale mit
Antemurale mit ili Mit o bedemu je nacionalistički mit kojim se određenoj naciji pripisuje uloga bedema prema drugim religijama, nacijama ili ideologijama.
Etimologija
Antemurale je reč izvedena iz reči latinskog jezika ante (pre nečega) i murale (zid).
Los Panchos, Tantima
Los Panchos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Antemurale mit
Karakteristike
Antemurale mit se razlikuje od ostalih nacionalističkih mitova po tome što ne insistira na jedinstvenosti određene društvene grupe, već je uključuje u širi kulturni entitet navodno superioriorniji od drugih društvenih grupa koje mu ne pripadaju.
Osnovne karakteristike antemurale mita su:
Los Panchos, Tantima
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Antemurale mit
Karakteristike
Konstitutivni element Antemurale mita je demarkacija t.j. bedem kojim se preuveličavaju razlike u odnosu na odabranu susednu društvenu grupu a istovremeno ignorišu razlike u odnosu na druge. Impliciranjem da odabrana društvenaa grupa pripada širem, navodno superiornom, identitetu Antemurale mit je suprotan Sui generis mitu koji ističe unikatnost određene društvene grupe.
Antemurale Christianitatis
Jedna od verzija ovog mita povezanih sa religijom je i Antemurale Christianitatis koji implicira da je misija određene nacije da bude prva Evropska odbrambena linija prema Islamu. Athleta Christi je počasna titula koju su pape počev od 15 veka dodeljivale pojedincima koji su predvodili vojne pohode protiv Osmanskog Carstva. Među onima kojima je dodeljena nalaze se Janoš Hunjadi, Skenderbeg i Stefan Veliki.
Kabardinci
Kabardinci, Kabardi, ili narod Kabarda, su kavkaski narod, koji pretežno živi u Rusiji, odnosno u Republici Kabardino-Balkariji, u kojoj čini relativnu etničku većinu od 49%. Kabardinci su većim delom islamske, a manjim delom pravoslavne veroispovesti, a govore kabardinskim jezikom, koji spada u abhasko-adigejsku grupu severnokavkaske porodice jezika.
Antemurale mit
Antemurale Christianitatis
U 16 veku je "odbrana od Turaka" postala centralna tema u Istočnoj, Centralnoj i Jugoistočnoj Evropi. Upotrebljena je kao oruđe propagande kako bi se mobilisala religiozna osećanja stanovnika. Ljudi koji su učestvovali u kampanjama protiv Osmanskog Carstva su nazivani “antemurale Christianitatis” (odbrambeni bedem Hrišćanstva).
Kabardinci
Kabardinaca ukupno ima oko 368.000.
Antemurale mit
Jugoistočna Evropa
Antemurale mit je postao arhetipski nacionalistički mit u Jugoistočnoj Evropi.. Nacionalisti su razvili narative o tome da su njihove nacije Antemurale Christianitatis koji štiti Zapad od invazije Islama dok Zapad nezahvalno zaboravlja ovu činjenicu. Skoro sve nacije jugoistočne Evrope neguju percepciju i nacionalni mit o tome da su bedem određenog univerzalnog sistema vrednosti (hrišćanstva, islama...).
Albanija
Antemurale mit predstavlja Albance kao bedem civilizacije i zaštitnike religijske tolerancije u Evropi i na Balkanu. Pre nego što su Albanci bili Islamizirani, antemurale mit ih je predstavljao kao Antemurale Christianitatis. U albanskim nacionalističkim mitovima Skenderbeg je sastavni deo Antemurale mitologije. Ovaj mit predstavlja Albance, ujedinjene od strane Skenderbega, kao zaštitnike Albanske nacije i hrišćanstva od "invazije Turaka". Kada je Osmansko Carstvo uvelo islam u Albaniju javlja se druga vrsta Antemurale mita. Islamski verski poglavari prestavljaju većinski islamizirane Albance bedemom onih koji su civilizovaniji, verski tolerantni i demokratski, nasuprot nedemokratskim Grcima i Srbima koji su ostali pravoslavni.
Bosna
Važna posledica islamizacije stanovništva Bosne je stvaranje predstave o Bosni kao bedemu islama. Granice Bosne se predtavljaju kao granice islama prema "neprijatelju vere". Kada je Austrijska armija napala Bosnu, Bosanski muslimani su svoju armiju smatrali "Islamskom armijom" izabranih vojnika islamske granice koji "čuvaju granicu islama".
Hrvatska
Papa Leo X je Hrvatsku smatrao za Antemurale Christianitatis u 1519 zbog doprinosa vojnicima iz Hrvatske borbi protiv Turaka. Ideja o Zapadu koji se brani od Istoka je dokazano suštinske važnosti za definisanje samoidentifikaciju Hrvata. Hrvati imaju predstavu da su branioci zapada od varvarskog istoka. Prvobitni oblici antemurale koncepta su bile usmerene protiv Osmanskog Carstva a kasnije protiv Srba koji su predstavljani kao "poslednji varvari" koji pokušavaju da izvrše invaziju na Evropu. Isticanje teritorijalna prava Hrvata na zemlju unutar granica Hrvatske naseljenu Srbima je za opravdanje imalo rasnu diferencijaciju između Hrvata i takvih Srba. Postojali su i pokušaji da se u pogledu etničke pripadnosti Srbi koji su živeli u Krajini odvoje od ostalih Srba tvrdnjama da oni i nisu Slovenskog porekla, već Vlasi naseljeni u Hrvatsku tokom 16 veka.
Hrvatski antemurale mit je određen percepcijom katoličanstva i njegove pozicije prema ostalim veroispovestima na način opisan u konceptu "nesting orientalism". Zbog toga što su primili katoličanstvo Hrvati su predstavljeni kao miroljubiviji, pošteniji, civilizovaniji, demokratskiji i Evropejskiji od Srba koji su primili pravoslavlje, pošto je pravoslavlje istočnije u smislu koncepta nesting orientalism.
Srbija
Antemurale mit je jedan od najvažnijih Srpskih nacionalističkih mitova i ima veoma dugu tradiciju u istoriografiji u Srbiji i poltičkom diskursu koji prikazuju Srbe kao branioce hrišćanske evropske civilizacije. Antemurale mit u Srbiji se ne odnosi samo na srednjovekovnu istoriju i događaje poput Bitke na Kosovu u kojoj su Srbi predstavljeni kao altruisti koji brane čitavu zapadnu civilizaciju od Osmanlija. NATO bombardovanje Jugoslavije 1999 se interpretira kroz antemurale koncept u kojem Jugoslavija herojski brani svet od Američke dominacije.
Centralna Evropa
U centralnoj Evropi je antemurale mit evoluirao od misije zaštite zapada od Turaka i Kozaka u srednjevekovnom periodu, ili od Rusije u 19 veku i na kraju od komunizma u 20 veku.
Poljska
Antemurale koncept u Poljskoj potiče od njene geopolitičke pozicije. U početku je ovaj mit korišćen da opravda odbranu katoličke Evrope od Turaka, Tatara ili pravoslavnih Rusa a kasnije protiv komunizma ili fašizma.
Počev od sredine 15 veka, nacionalna svesnost i politička misao u Poljskoj je bila pod uticajem predstave o Poljskoj kao delu civilizovanog zapada na granici prema ne-Evropskim varvarskim paganima na istoku. U kasnom 17 veku kralj Poljsko-Litvanskog komonvelta, Jan III Sobjeski se udružio sa Leopoldom I kako bi srušio Osmansko Carstvo. Bitka za Beč 1683 je označila konačnu prekretnicu u borbi protiv islamskog Osmanskog Carstva. Zbog svoje viševekovne pozicije protivnika muslimanskom napredovanju komonvelt je stekao ime Antemurale Christianitatis (bedem hrišćanstva).
Dodatna verzija percepcije Poljske kao bedema se javila u 20 veku. Pojedini poljski ideolozi, poput Romana Dmovskog, su videli Poljsku kao partnera Rusije u kontroli Nemačke. Antemurale mit je oživeo u Poljskoj tokom 1980-ih, usponom Solidarnosti, u obliku koji predstavlja Poljsku kao branioca evropskih zemalja od ateističkog komunizma.
Jedna od posledica Antemurale mita u Poljskoj je zaključak Poljske elite da Poljska ima pravo da bude "spašena" od strane civilizovanog sveta zbog toga što veruju da je Poljska stvar u suštini stvar čitavog civilizovanog sveta. U pesničkim vizijama, progon i patnje Poljaka su spasle druge progonjene nacije, kao što je Isus raspet da bi izbavio čovečanstvo. Takvo viđenje je rezultiralo sloganom - Poljska Hrist Nacija ("Polska Chrystusem narodów").
Karolina Riječka
Carolina Bellinich je bila sestra tadašnjeg gradskog "vicekonzula" čije se ime navodi kao Ignacije. U ljeto 1813. godine, za vrijeme Rata Šeste koalicije, Rijeka se nalazila pod francuskom vlašću. Britanska eskadra u Jadranu, pod zapovjedništvom viceadmirala Thomasa Fremantlea namjeravala je napasti i uništiti grad kako bi spriječila i otežala francusko povlačenje prema Italiji. Eskadra je došla pred grad 3. srpnja, nakon čega je grad napustio malobrojni francuski garnizon. Britanski brodovi su uništili brodove ispred luke, a potom iskrcala odred od 600 marinaca koji je opljačkao državno skladište. Delegacija građana, među kojima je bila i Carolina, je došla kod britanskog zapovjednika kapetana Hosta (prema nekim izvorima i admirala Fremantlea) te ga zamolila da poštedi grad i njegovu imovinu. Britanci su uslišali njihov zahtjev, ali su, da bi "zadovoljili formu" bombardirali i opljačkali obližnji Bakar. Nedugo potom su u Rijeku 26. kolovoza ušle austrijske trupe pod vodstvom generala Nugenta, čime su prestala ratna zbivanja na tim prostorima.
Carolina Bellinich se posljednji put u povijesnim izvorima spominje 1829. godine. Tada je navodi da je sa mužem imala četvoro djece. Gradske vlasti su cijeli događaj opisale u pismu poslanom tadašnjoj austrijskoj carskoj vladi u Beču, tražeći da joj se oda službeno priznanje zbog spašavanja grada.
Berga
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Mansfeld-Sidharc Berga se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Mansfeld-Sidharc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 130-200 metara. Površina opštine iznosi 25,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.828 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 71 stanovnika/km².
Karolina Riječka
Carolina Bellinich je nakon toga postala svojevrsna lokalna legenda, a mnogo godina kasnije je inspirirala umjetnička djela. Godine 1961. je u tadašnjoj Jugoslaviji snimljen film Karolina Riječka u kome je naslovni lik tumačila britanska glumica Anne Aubrey, a nešto kasnije je stvoren i popularni istoimeni mjuzikl.
Tetexipezco, Milpa Alta
Tetexipezco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2452 m.
Covington, Oklahoma
Kavington je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Opština Mărișelu, Bistrița-Năsăud
Mărișelu je opština u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud.
Béthisy-Saint-Martin
Betizi Sen Marten je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Sanlis.
Боришиће
Боришиће је насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 83 становника (према попису из 1991. било је 130 становника).
Демографија
У насељу Боришиће живи 66 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 35,5 година (35,4 код мушкараца и 35,7 код жена). У насељу има 17 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,88.
Ово насеље је у потпуности насељено Муслиманима (према попису из 2002. године).
Fort Lee, Virginia
Fort Li je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.393, što je 3.876 (-53,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Béthisy-Saint-Martin
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1134 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 115 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 43 metara (maksimalnoj 122 m, a minimalnoj 41 m).
Opština Mărișelu, Bistrița-Năsăud
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Valle Superiore, Pavia
Valle Superiore je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
Abhazi
Abhazi su kavkaski narod, koji pretežno živi u Gruziji, odnosno u autonomnoj republici Abhaziji, koja je od 1992. godine faktički nezavisna država, iako je formalno i dalje deo Gruzije.
Abhazi su delom islamske, a delom pravoslavne veroispovesti, a govore abhaskim jezikom, koji spada u abhasko-adigejsku grupu severnokavkaske porodice jezika.
Tehomir, Slivilești
Tehomir je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Slivilești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 467 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Santísima Trinidad, Valle Hermoso
Santísima Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
El Crucero de la Vía, Zacoalco de Torres
El Crucero de la Vía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zacoalco de Torres.
Santísima Trinidad, Valle Hermoso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Piano del Carpine I, Salerno
Piano del Carpine I je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Sfaranda, Messina
Sfaranda je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Lazi
Lazi su etnička grupa koja pretežno živi u Turskoj u oblasti zvanoj Lazistan. Većinom su islamske religije, a govore laskim jezikom, koji spada u zansku grupu južnokavkaske porodice jezika.
Ima ih oko 42.000 u Turskoj.
Anton Štifanić
Anton Štifanić, hrvatski turistički radnik, jedan od ljudi koji su obilježili turizam u Istri. Smatra se "ocem" porečke "Plave lagune", koju je u dvadeset godina razvoja, skupa sa zaposlenicima, pretvorio u jedno od najznačajnijih turističkih poduzeća u tadašnjoj Jugoslaviji.
Zasluge
Štifanić je postao direktor 1. VII. 1957. godine, a na različitim rukovodećim funkcijama ostaje je sve do 1976. godine. Po njemu danas nosi ime i Turističko-ugostiteljska škola Antona Štifanića u Poreču, čiji je jedan od začetnika, te Godišnja turistička nagrada "Anton Štifanić", koja se dodjeljuje ljudima, skupinama, tvrtkama i ustanovama kojima turizam nije samo posao i izvor egzistencije, već puno više od toga – profesionalni izazov i životno opredjeljenje.
Tres Caminos, Tlapa de Comonfort
Tres Caminos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlapa de Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 437 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1892 m.
Karolina Riječka (film)
Karolina Riječka je jugoslovenski istorijski film snimljeni 1961. godine u režiji Vladimira Pogačića. Scenario je pisao Zvonimir Berković prema istoimenom romanu Drage Žervea, koji se temeljio na stvarnim događajima u Rijeci pred kraj Napoleonskih ratova.
Radnja
Za vreme rata Šeste koalicije u leto 1813. godine, britanski brodovi, kako bi onemogućili opstanak trupa Napoleonovih trupa, se spremaju da bombarduju Rijeku, koji je tada pod francuskom vlašću. Karolina želi da pomogne svom gradu i odlazi na admiralski brod, ali njen šarm ne može da postigne bilo kakav rezultat kod starog admirala. Nagovorivši svoga muža na trgovačku transakciju sa admiralom, Karolina ipak sprečava bombardovanje Rijeke.
Rancho Xalhueyac, Tamazunchale
Rancho Xalhueyac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Leto je krivo za sve
Leto je krivo za sve je jugoslovenski film iz 1961. godine. Režirao ga je Puriša Đorđević, koji je napisao i scenario.
Radnja
Prilikom vađenja voznih karata, Višnja je zabunom prinuđena da otputuje na more pre svog muža. Dolaskom u letovalište, Višnja stiče mnogobrojne udvarače ali i put za njenog muža ka moru nije bez iskušenja. Prebrodivši sva iskušenja srećni se vraćaju kući.
The Changing Face of Evil
The Changing Face of Evil je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 26. aprila 1999. godine. Predstavlja četvrti dio narativnog ciklusa posvećenog završnoj fazi Dominionskog rata, a radnja prikazuje kako su Breen izveli uspješni prepad na sjedište Zvjezdane flote na Zemlji te kako njihov ulazak u sukob i korištenje novog energetskog oružja stavlja saveznike u težak položaj.
I Never Learn
I Never Learn je treći studijski album pevačice Lykke Li. Objavljen je 2. 5. 2014. od strane LL Recordings i Atlantic Records. Prodceni albma su Li, Björn Yttling i Greg Kurstin. Singlovi sa albma su "No Rest for the Wicked", "Gunshot" i "Never Gonna Love Again".
El Progreso Cozoaltepec, Santa María Tonameca
El Progreso Cozoaltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Boljetin (Zvečan)
Geografija
mini|250p|levo|Manastir Sokolica Na brdu iznad naselja nalazi se manastir Srpske pravoslavne crkve Sokolica, a ispod same manastirske porte kula Ise Boljetinija.
Cumberland, Indiana
Kamberland je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.169, što je 331 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Even Ezer, Villaflores
Even Ezer je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 665 m.
Svani
Svani su etnička pod-grupa Gruzijaca, koja pretežno živi u Gruziji, u zapadnom delu zemlje, u historijskoj oblasti Svaneti. Većinom su pravoslavne veroispovesti, a govore svanskim jezikom, koji spada u svansku grupu južnokavkaske porodice jezika.
Brecha 116 con Kilómetro 82, Valle Hermoso
Brecha 116 con Kilómetro 82 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Asgar Farhadi
Asgar Farhadi (/æsɣæɾ fæɾhɒːdiː/; Homeinišaher, 7. 5. 1972. – ), iranski filmski režiser i scenarist.
Bligny-sur-Ouche
Blinji sir Uš je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 750 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 363 metara (maksimalnoj 549 m, a minimalnoj 337 m).
Italijanski ratovi
300px|thumb|right|Politička karta Italije uoči invazije [[Karlo VIII, kralj Francuske|Karla VIII.]] thumb|220px|left|Rat Cambraiske lige - [[1515., u kojoj je Francusko-mletački savez pobijedio švicarske vojnike u bitci kod Marignana.]] Talijanski ratovi ili Veliki talijanski ratovi (ponekad zvani Hasburško-valoaški ratovi) je ime za seriju ratnih sukoba između 1494. do 1559. u koji su bili uključeni (ne u isto vrijeme i ne na istoj strani), većina talijanskih gradova-država, Papinska Država i većina tadašnjih velikih sila zapadne Evrope; Francuska, Španjolska, Sveto Rimsko Carstvo, Engleska, Škotska) i Osmansko Carstvo.
Talijanski ratovi su se rasplamslali nakon dinastičkih borbi za Milansko Vojvodstvo i Napuljsko kraljevstvo, nakon tog su prerasli u sukob za kontrolu i teritorije Apeninskog poluotoka i Evrope između zaraćenih strana. Karakteristika Talijanskih ratova bio je velik broj saveza, protu-saveza i izdaja.
Situacija prije ratova
Nakon velikih sukoba za Lombardiju između Mletačke republike i Milanskog Vojvodstva, koji su završili 1454., u Sjevernoj Italiji zavladao je mir za vrijeme vladavine Cosima i Lorenza Medicija u Firenci, jedina iznimka bio je Rat za Ferraru 1482.-1484.
Drugi talijanski rat 1499.–1504.
Talijanski rat 1499.–1504. (zvan i Drugi talijanski rat, ili Talijanski rat Luja XII. ili Rat za Napulj) je bio drugi u nizu talijanskih ratova. Vodio se između snaga francuskog kralja Luja XII. i Ferdinanda Aragonskog, španjolskog kralja, uz sudjelovanje nekoliko talijanskih gradova-država.
Rat Cambraiske lige
Rat Cambraiske lige, zvan i Rat Svete lige bio je veliki vojni sukob u okviru Talijanskih ratova. Glavni akteri ovog rata, koji se vodio od 1508. do 1516., bili su Francuska i Mletačka Republika, a sudjelovale su i sve važnije sile Zapadne Europe, uključujući Španjolsku, Sveto Rimsko Carstvo, Englesku, Škotsku, Milansko Vojvodstvo, Republiku Firencu, Vojvodstvo Ferrara i brojne švicarske kantone.
Bethau
Betau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Vitenberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 186 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15091025.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vitenberg Betau se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Vitenberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 77 metara. Površina opštine iznosi 5,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 186 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Regione Bosi Berretta, Alessandria
Regione Bosi Berretta je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 300 m.
Mariner 10
thumb|right|Svemirska letjelica Mariner 10
Mariner 10 američka svemirska letjelica iz programa Mariner, lansirana 3. studenog 1973. prema Merkuru i Veneri. Mariner 10 je lansirana dvije godine poslje Mariner 9, i ova letjelica je zadnja u programu Mariner jer su letjelica Mariner 11 i Mariner 12 bile preimenovane u Voyager 1 i Voyager 2. Letjelica Mariner 10 je bila prva letjelica koja je koristila principe gravitacijske praćke, koristeći gravitacijsku silu planeta Venere za ispomoć u dosezanju orbite planeta Merkur. Mariner 10 je također koristila pritisak sunčevog zračenja na sunčevim panelima i velikoj paraboličnoj anteni da bi se promjenila visina orbite letjelice.
Istraživanja
Mariner 10 je jedina letjelica od sada koja je uspjela fotografirati polovinu površine Merkura, sa oko 2800 slika. Svojim prolaskom pokraj Merkura, Mariner 10 je otkrio mnogo pojedinosti, pošto Merkur nije moguće promatrati sa teleskopom zbog blizine Sunca; otkriveno je da Merkur ima slabašnu atmosferu koja se sastoji većinom od helija, te planetarno magnestko polje, te da je jezgra planete bogata željezom.
Broćna
Broćna je naselje u opštini Srbica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Reference
15000 Srba
Caprio, Massa e Carrara
Caprio je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
Colonia 25 de Noviembre, Zacapu
Colonia 25 de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zacapu.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
Zamoranas, Zacoalco de Torres
Zamoranas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zacoalco de Torres.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2140 m.
Marko Furije Kamil
Marko Furije Kamil (lat: Marcus Furius Camillus, rođ. oko 446.-umro 365. god. pre Hr.) bio je polulegendarni rimski državnik i vojskovođa, slavljen u kasnijoj tradiciji kao Drugi osnivač Rima. Po istoričaru Titu Liviju, koji je bio savremenik prvog rimskog cara Avgusta, Kamil je 403. pre Hr. bio cenzor, pet puta je biran za diktatora i četiri puta je slavio trijumf.
Poreklo i počeci
Kamil je pripadao patricijskom rodu Furija (Furii), koji je poreklom bio iz latinskog grada južno od Rima, Tuskula. Prvi član porodice koji se istakao po najvišoj magistraturi bio je konzul Sekst Furije Fus koji je odbranio Rim od odmetnutog vojskovođe Koriolana i njegovih Volska 488. godine. Tokom 5. veka porodica Furija je dala još nekoliko visokih magistrata između ostalih i Lucija Furija Medulina koji je tri puta vršio službu tribuna sa konzulskim ovlašćenjima (432., 425., i 420. god.pne.).
Medulin je imao bar tri sina najstarijeg Lucija, srednjeg Spurija i najmlađeg Marka. Marko je već kao dečak služio kao kamil (camillus) tj. pomoćnik rimskog prvosveštenika (pontifex maximus) prilikom verskih obreda. Nakon toga Kamil postaje njegov nadimak po kome je bio poznat do kraja života. Međutim, očeve uspehe nije nastavio prvo Marko, već njegov stariji brat Lucije koji je u dva navrata biran za konzula (413. i 409.) a zatim i za konzularnog tribuna nekoliko puta. U Rimu je besnela politička borba između patricija i plebejaca i Lucije Furije Medulin Mlađi je kao konzul 409. godine omogućio plebejcima da se kandiduju za službu kvestora. Patriciji su sa druge strane pokušavali da spreče da se i najviša magistratura, konzulat, otvori za predstavnike plebejaca pa je kompromis od 444. godine nalagao da se biraju ili dva patricijska konzula ili tribuni sa konzulskim ovlašćenjima koji su mogli biti i plebejci. Na pritisak siromašnih 406. godine uvedena je praksa da se rimskim građanima koji su služili vojsku deli zajednički zadobijeni plen na ime plate. Medulin Mlađi, koji je izgleda važio za umerenijeg aristokratu, biran je za konzularnog tribuna i 405. godine. Njegov prvi zadatak bio je da povede rat protiv Veja (Veii), etrurskog grada na donjem Tibru koji je predstavljao rimskog takmaca u borbi za kontrolu rečne doline.
Cenzura i opsada Veja
Po Varonovoj hronologiji, Kamil je 403. bio jedan od cenzora. Po Liviju, rat se otegao i Rimljani su po prvi put podigli vojne logore na neprijateljskoj teritoriji. Pošto je stalne vojne ispostave trebalo izdržavati, Kamil je kao cenzor uveo naročiti porez na neoženjene. Rat je, možda po uzoru na legendarni Trojanski, potrajao čak deset godina. Kamil je, kao vojni tribun 401. i 398. god., morao da povede rat i sa saveznicima Veja, gradovima Kapenom i Falerijima. Nakon toga Rimljani su pretrpeli nekoliko poraza i najposle su 396. izabrali Kamila za diktatora. Po Liviju, koji je i sam smatrao opisane događaje vrednim teatra, Kamil se zavetovao rimskoj boginji plodnosti Mater Matuta (ponegde izjednačena sa Junonom ili Aurorom) da će obnoviti njen hram u Rimu ako mu obezbedi pobedu. Nakon toga je porazio saveznike Veja i opseo sam grad. Pošto nisu mogli da zauzmu gradske bedeme, rimski vojnici su iskopali tunel ispod zemlje i tako upali u grad. Navodno, Rimljani su put ka površini našli baš kroz pod hrama posvećenog lokalnoj boginji Uni, identičnoj sa rimskom Mater Matuta. Po legendi, u hramu je kralj Veja upravo prinosio žrtvu, kada je sveštenik objavio da će onaj ko završi obred dobiti i rat. Objavu su čuli i vojnici u tunelu koji su potom iskočili iz svog zaklona, prineli žrtvu boginji i zatim provalili na gradske ulice. Kamil je ubrzo prihvatio predaju grada iako je vojnicima dozvoljena pljačka. Količina plena je nadmašila sva očekivanja i diktator se zatim zahvalio bogovima na uspehu. Međutim, tokom govora se spotakao što je među Rimljanima tumačeno kao loš predznak i za sam Rim i za Kamilovu karijeru.
Pad Veja posle desetogodišnjeg rata smatra se jednim od najvažnijih uspeha rimske vojske uvreme rane Republike. Rim je svojoj državi pridružio i teritoriju poraženog grada i po nekim procenama time je teritorija republike uvećana za 70 %. Oduzimanjem zemlje koja je pripadala Vejima Rim je dobio dovoljno zemlje za naseljavanje svojih siromašnih građana. Kamil je u Rim ušao u trijumfu i prateće svečanosti su potrajale ukupno četiri dana. Pobeda nad Vejima promovisala je Rim u najznačajniju grad-državu u srednjoj Italiji. Iako je sačuvana tradicija delovala neverodostojno i samom Liviju, arheološka iskopavanja potvrđuju da u prvoj četvrtini 5. veka etrurska keramika gotovo potpuno nestaje iz srednje Italije, dok je specifična rimska zamenjuje.
Galska najezda
Narednih godina Rimljani su uspešno vodili ratove sa saveznicima Veja. Kao konzularni tribun za 394. Kamil je opseo Falerije, etrurski grad severno od Rima. Po jednoj od anegdota, tokom rimske opsade lokalni učitelj je sa svojim učenicima, među kojima su bili i sinovi najuglednijih građana, došao u rimski logor i ponudio Kamilu decu kao taoce pomoću kojih će lako zauzeti grad. Kamil je uz prezir odbio ponudu uz opasku da i u ratu, kao i u miru, vladaju određeni zakoni. Učitelj je osramoćen vraćen u Falerije dok su ga njegovi učenici šibama terali ispred sebe. U znak zahvalnosti, senat Falerija je odlučio da dobrovoljno prihvati vrhovnu vlast Rima.
Dok se Kamil sklonio u grad Ardeju, na nekih 35 -{km}- južno od Rima, samom gradu je zapretila nova velika opasnost. Po tradicionalnoj verziji događaja, 390. (ili 387. god. pre Hr. po grčkom istoričaru Polibiju) jedna grupa Gala naseljenih u dolini reke Po upustila se u pljačku krajeva južno od Apenina. Gali su zatim opseli etrurski grad Kluzij, a rimski poslanici koji su upućeni da posreduju u mirnom razrešenju sukoba upustili su se u borbu protiv varvara. Galski poglavar Bren je u znak odmazde podigao opsadu i svojih 40 000 ratnika poveo na Rim. Na brzinu okupljena rimska vojska se razbežala nakon bitke sa Keltima na reci Aliji, a pred nadolazećom vojskom Rim je evakuisan dok se se vojno sposobni muškarci utvrdili na bregu Kapitolu.
Kamil je u Ardeji već dočuo da su Gali zauzeli i opljačkali Rim, a takođe i da su se ostaci rimske vojske poraženi na Aliji okupili u Vejima. Rimljani iz Veja su poslali kurira na Kapitol i predložili da se Kamil opozove iz progonstva odlukom okupljenih građana, koji su u tom trenutku delovali kao kurijatska skupština, i da mu se poveri diktatura. Kamil je odluku prihvatio u Vejima, dok je Kapitol za to vreme uspešno branio bivši konzul Marko Manilije. Međutim, kako se Kapitol nije mogao osloboditi galskog pritiska i nestašice hrane, a kako se među Galima pojavila epidemija malarije, došlo je do pregovora. Bren je pristao da se povuče pod uslovom da mu se isplati ogromna otkupnina od 1000 libara zlata. Po romantičnoj priči sačuvanoj kod Livija, Kamil i njegova vojska se pojavila u trenutku kada je trajalo odmeravanje otkupnine praćeno stalnim prepirkama između rimskih magistrata i galskih poglavara. Kamil je odmah raskinuo ugovor izgovarajući se svojim diktatorskim ovlašćenjima, a Galima je naredio da se prihvate oružja ili povuku. Zatim je Kamil naložio Rimljanima da se pripreme za bitku uz reči da domovinu treba obnoviti ne zlatom već gvožđem. Nakon toga Rimljani su u dva navrata potukli nedisciplinovane Gale i Kamil se vratio u Rim kao trijumfator. Tom prilikom pozdravljen je kao Novi Romul, Drugi osnivač Rima i Otac otadžbine.
Legendarna obnova Rima
Rim je tako preživeo galsku najezdu, ali je sam grad po predanju bio spaljen i teško opustošen. Arheološki nalazi potvrđuju da grad nije razaran u prvim decenijama 4. veka, ali arheologija potvrđuje da je u tom periodu došlo do seoba keltskih plemena iz srednje Evrope u mediteranske krajeve. Bilo kako bilo, po Liviju, Rimu je usledila obnova. Grad je navodno ležao u ruševinama i narodni tribuni su predložili da se napuste ruine i čitava populacija preseli u Veje. Kamil je zatim ubedio senat da ne dozvoli veliku seobu i pod njegovom komandom sprovedena ja obnova grada. Zlato koje je izneto iz hramova radi isplate otkupa sada je posvećeno vrhovnom božanstvu, Jupiteru Najboljem i Najvećem i poslatu u njegov hram na Kapitolu. Ostali hramovi su ritualno pročišćeni od svetogrđa koje ih je pogodilo. Pored toga, rimskim udatim ženama, koje su i svoj nakit priložile radi oslobođenja grada, javno je iznesena pohvala i zahvalnica. Kamil je ustanovio tradiciju po kojima su u pogrebnim svečanostima matrone izjednačene sa svojim supruzima time što su i njima sada držani podsmrtni govori. Po planovima obnove, centar grada je popločan kamenom i u njemu su podignute javne zgrade dok su privatne kuće sada pomerene ka periferiji grada.
Rim je valjalo obnoviti i na spoljnopolitičkom planu pošto su Latini i Volsci, koristeći se teškim trenutkom po Rim, odbacili savezništvo i obnovili drevna neprijateljstva. Senat je u takvoj situaciji imenovao Kamila ponovo za diktatora. On je rimsku vojsku podelio na tri dela, pri čemu je sada jedan ostao da čuva Rim. Ostala dva su poslata protiv Etruraca i Volska. Kamil je lično potukao Volske, a zatim je sa uspehom ratovao i protiv Etruraca. Po povratku u Rim ponovo mu je odobren trijumf. Saveznički gradovi koji su ostali verni Rimu tokom krize, Veji, Fidena i Kapena, dobili su puno rimsko građansko pravo.
Dalje borbe
I 386. Kamil je bio biran za konzularnog tribuna radi daljih borbi sa Volscima i Etrurcima. Kamil je bio uspešan u ovim ratovima ali italski rivali Rima nisu naterani na sklapanje mira. Međutim, u samom Rimu sve veću pažnju je privlačila politika Marka Manilija, vojskovođe koji je zbog odbrane Kapitola od Gala dobio počasni nadimak Kapitolski (Capitulinus = Kapitolin). Po istoričaru Liviju, Kapitolin je gajio ljubomoru prema Kamilu kome su pripisane sve zasluge za spasavanje Rima, te je i zbog toga u političkom pogledu rešio da priđe plebejcima i podrži njihove zahteve za ukidanje dugova. Ova dužnička kriza u Rimu mogla je biti posledica stradanja grada u vreme dolaska Kelta. Manilije je na forumu teatralno plaćao dugove onih kojima je pretilo ropstvo tvrdeći da nije spasao grad da bi sada njegovi sugrađani vođeni u lancima, što bi im se desilo i da su varvari zauzeli Kapitol. Manilijevo držanje je uplašilo senat koji je počeo sve glasnije da ga naziva pretnjom po institucije republike. Kapitolin je 384., godine u kojoj je Kamil po peti put biran za konzularnog tribuna, optužen da teži kraljevskoj vlasti i glasovima narodne skupštine osuđen na smrt. Nije poznato da li je Kamil imao učešća u čitavom slučaju.
right|320px|thumb|Naseobine Volska, Volsci su predstavljali velikog Rivala Rimske republike u 4. veku pre Hrista. Docnije, daleko nakon rimskog osvajanja, grad Arpinij je bio rodno mesto [[Gaj Marije|Gaja Marija i Marka Tulija Cicerona.]]
U narednim godinama, Volsci su se udružili sa dva najmoćnija grada u južnom Laciju, Prenestom i Velitrom. Kamil je 381. ponovo biran za tribuna sa konzularnim ovlašćenjima. Na račun svog slabog zdravlja i odmaklih godina pokušao je da izbegne preuzimanje dužnosti, ali je narodna skupština odbila njegov zahtev. Uz Kamila kao tribun je imenovan njegov sinovac Lucije koji mu je tokom ratnog pohoda služio kao pomoćnik. Nasuprot mladom i agresivnom Luciju, iskusni Marko Kamil je ponovo doneo pobedu Rimljanima, ali nije uspeo da povrati grad Satrik koji su prethodno zauzeli neprijatelji. U povratku zauzeo je odmetnuti saveznički grad Tuskul iz koga je poreklom bila i njegova porodica.
Kraj borbe patricija i plebejaca i Kamilova smrt
Kamilov prestiž, potvrđen pobedom nad Galima, omogućio mu je da preduzme odlučnu ulogu u okončanju političkih borbi patricija i plebejaca. Plebejci su usled stalne pretnje dužničkim ropstvom zahtevali od senata da se najzad dozvoli izbor za konzula jednom od pripadnika njihovog staleža. Vođe plebejaca bila su dva narodna tribuna Lucije Sekstije Lateran i Gaj Licinije Stolon koji su pretili da neće dozvoliti dalje izbore magistrata sve dok se ne reše goruća pitanja. Uprkos zakonu i pored izbora diktatora tribuni su odbili da pristanu na suspenziju svojih magistratura. Kamil je zatim iskoristio svoja diktatorska ovlašćenja da organizuje susret senatora i narodnih tribuna koji se završio popuštanjem senatora i njihovim pristankom da se i plebejcima dozvoli izbor na mesto konzula. Zauzvrat, stvorene su dve nove magistrature, pretori i kurulni edili, za koje su mogli da se kandiduju samo patriciji. Narodna skupština je usvojila Zakon Licinija i Sekstija (Lex Licinia Sextia) 367. i od 366. godine je obnarodovan. Za prvog plebejskog konzula izabran je bivši narodni tribun Lucije Sekstije Lateran, a za jednog od pretora Kamilov sin Spurije. Time je dugotrajna borba patricija i plebejaca završena i od tada ta dva staleža više nisu predstavljali političke kategorije.
Naredne 365. godine u Rimu je izbila epidemija od koje su pomrli jedan od cenzora, jedan kurulni edil i trojica narodnih tribuna. Među žrtvama zaraze bio je i Kamil koji je umro u svojoj osamdeset i prvoj godini, a po Plutarhu Rimljani su ga više žalili nego bilo kojeg od preminulih magistrata.
Kamil se danas smatra prvim rimskim državnikom čije se postojanje može smatrati verodostojnim. Naravno, mnogi delovi rimske istorije prve polovine 4. veka pre Hrista i Kamilove biografije mnogu se smatrati apokrifnim. Ipak, Kamilove vojne uspehe u borbi sa italskim plemenima i Galima ne bi trebalo dovoditi u pitanje.
San Miguelito, Milpa Alta
San Miguelito je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2800 m.
Börde-Hakel
Berde-Hakel je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Salcland. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15089043.
Geografski i demografski podaci
Površina opštine iznosi 38,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.478 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 90 stanovnika/km².
Zona Industriale Sant'Elena, Treviso
Zona Industriale Sant'Elena je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
El Coyote, Tantima
El Coyote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Planinarstvo u Hrvatskoj
Planinarstvo u Hrvatskoj je organizaciono počelo 1874. god. osnivanjem Hrvatskog planinarskog društva (HPD), koje je propagiralo planine. Godine 1898. počeo se jednom mjesečno štampati prvi planinarski časopis Hrvatski planinar. Alpinistička aktivnost počela je 1898. kad je izvršen uspon na Triglav. nešto kasnije, 1903. godine, izvršen je uspon na Škrlaticu (A. Auš) i prvi skijaški uspon u području Mont Blanca (Radoslav Radošević).