Eugen_Savojski
Falački rat
Kad je Francuska 25. septembra 1689. godine povela rat protiv Nemačkog Carstva, došlo je do promene situacije u Bečkom ratu. Austrija je prenela težište operacija na Rajnu. Pre toga je još 9. jula 1686. godine Car sa Španijom, Švedskom i Bavarskom je obrazovao Augzburšku ligu kojoj su kasnije pristupili Engleska i Španija. Rat je počeo naredbom Luja XIV da francuske trupe zauzmu Palatinat (Falačku) i Keln. Protiv Francuske je cela Evrope, ubrajajući tu i dva poslednja značajna saveznika, Brandenburg i Savoju, koji se jedan za drugim odmeću. Francuska vojska je u punom broju. Na njenom čelu nalaze se dvojica vojskovođa, maršal od Luksemburga i general Katina. Na čelu mornarice bio je admiral Turvil. Operacije započinju jednim velikim udarcem, pustošenjem Palatinata i oblasti Trev-Vorms, Špajer i Hajdelberg, koje je smislio Luvoa da bi stavio prazan prostor između neprijatelja i francuskih granica. Iz odbrambenog stava prema Carstvu, Francuzi prelaze u napad na tri fronta. U Nizozemskoj, maršal od Luksemburga gomila zastave i pobede nad carskom vojskom i Viljemom III : kod Flerija 1690, Štajnkerka 1692. i Nervindena 1693. godine. U Italiji, Katina prodire u Savoju i pobeđuje Vitoria Amadea kod Stafarde 1690. godine i Marsalje 1693. godine. Na moru, francuska mornarica najpre štiti iskrcavanje Džemsa II u Irskoj držeći na odstojanju u Bevezijeu ujedinjenje mornarice Holandije i Engleske. 30. juna 1690. godine francuska flota je napala ujedinjenu flotu Holandije i Engleske kod Biči Heda u La Manšu, i zbog toga što je engleski admiral Herbert, sada Lord Torington, bio surevnjiv na Holanđane, ne želeši im pomoći, Francuzi su ostvarili potpunu pobedu, pa ploveći dalje Kanalom, zapalili su malo selo Tenmut. Ali usled grešaka Luja XIV, koji sanja samo o tome da pomogne zlosrećne namere Stjuarta, u maju 1692. godine pretpela je teške gubitke u borbi sa nadmoćnijim neprijateljem i bila gotovo uništena u buri kod La Uga. U Španiju su bombardovali Alikante i Barselonu 1691. godine, zauzeli 1693. Heronu, i 1697. godine samu Barselonu. Međutim glavne operacije odvijale su se na prostoru današnje Italije. Ovaj rat je bio lična i profesionalna frustracija za princa Eugena. Bio je prisutan u bici kod Majnca, gde je bio lakše ranjen, a potom se prebacio u Pijemont kod svog rođaka grofa Amadea Savojskog kada se ovaj priključio Velikom savezu 1690. godine. Unapređen u konjičkog generala, on je u Torino stigao u društvu svoga prijatelja, princa Komersija. Suprotno Eugenovim savetima, Amadeo je insistirao na sudaru sa francuskom vojskom kod Stafarde i pretrpeo je poraz. Samo Eugenova razboritost i dobro upravljanje konjicom koja je štitila odstupnicu sačuvala je njegovog rođaka od katastrofe. Eugen je bio razočaran ponašanjem vojnika i njihovih komandanata tokom rata u Italiji. U Beč je pisao da bi neprijatelj odavno pobeđen kada bi vojnici izvršavali svoje zadatke. Time je postao nepodoban u očima glavnokomandujućeg Carske vojske, Grofa Karafe, koji mu je pretio i izbacivanjem iz vojne službe. U Beču je prinčevo ponašanje protumačeno kao previše opušteno i arogantno za jednog mladog vojskovođu. Ipak, Car je bio impresioniran Eugenovom strašću za rešavanjem državnih pitanja i unapredio ga je u feldmaršala 1693. godine. Kada je iste godine na mesto glavnokomandujućeg Carske vojske umesto grofa Karafe, koji je preminuo, došao grof Kaprara Eugenu se činilo da je konačno došla šansa za odlučnu akciju. Međutim, grof Amadeo Savojski, ne verujući u pobedu i sve više strahujući od habzburškog uticaja u Italiji u odnosu na francuski, započeo je tajne pregovore sa Lujem XIV radi prelaska na njegovu stranu. Na dan 23. juna 1696. godine Vitorio Amadeo je zaključio mir u Torinu kojim j ugovoreno da mu se vrati Pinjerol, poslednja baza francuske dominacije sa italijanske strane Alpa, i da se njegova kćer Marija Adelaida uda za vojvodu od Burgonje, starijeg dofenovog sina. Španci i carska vojska, ugroženi u Italiji, povukli su tada svoje trupe iz Milanske oblasti. Eugen je izgubio poverenje u svog rođaka, ali je ipak izvršavao svoje obaveze prema njemu iz poštovanja što je bio na čelu dinastije iz koje je i on potekao, ali odnos među njima nikad više nije bio srdačan. Vojne počasti u Italiji su svakako pripadale francuskom maršalu Katini, ali je Eugen odlučnim akcijama rešio da povrati vojnički čast i ugled i da okonča rat između Francuske i Augzburške lige. U Rijsviku oktobra 1697. godine potpisan je niz ugovora. Francuska je vratila Nemačkom Carstvu tvrđave Trir, Filipsburg, Brajzah i Frajburg koje je dobila mirom u Najmegenu 1678. godine. Samo je Strazbur ostao kao dodatak francuskoj odbrani. Skoro čitava Lorena je vraćena svom vojvodi. Francuske snage koje su napale Kataloniju povučene su; Luksemburg, Šarleroa, At, Mons i Kurtre su ponovo postali uporišne tačke Španske Nizozemske. Leopold se ponovo mogao okrenuti borbama na Istoku.