cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalni park Nechisar
Nacionalni park - Nečisar je park u Regiji Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa u Etiopiji, pored grada Arba Minč udaljen oko 500 km južno od glavnog grada Adis Abebe.
Geografske osobine
Park se najvećim dijelom prostire duž prevlake između dvaju jezera; Abaja (čije su vode crvenkaste) i Čamo (njegove vode su azurno plave) i visoravni Nečisar (to na amharskom znači bijela trava) koja se nalazi istočno od prevlake. Visoravan Nečisar na kojem se nalazi najveći dio parka, prostire se duž istočnih obala jezera Abaja i manjim dijelom i uz obale jezera Čamo, nju presjeca rijeka Kulfo. Tako da je ukupna površina parka 514 km².
Najniži dijelovi parka su na nadmorska visini od 1108 m (razina jezera Čamo) a najviši dosežu do 1650 m (Planina Kalija na jugu parka).
Flora i fauna parka
Najveći dio parka je bez visokog raslinja - tipična afrička savana, postoje i dijelovi parka sa šumama; oni se prostiru uz rijeke, obale jezera i na višim planinskim dijelovima. Najviše ima šuma sikomora (Ficus sycamorus), visine do 30 m.
thumb|right|260px|Grantove gazele
Među biljožderima u parku najviše ima stada Stepskih zebri, Grantovih gazela, Dikdik antilopa, i posebne rijetke endemske vrsti Svajne antilopa (Alcephalus buselaphus) to je posljednje stado u Etiopiji. Od većih sisavaca mesoždera, u parku žive lavovi, donedavno je bilo čopora Afričkih divljih pasa (Lycaon pictus) ali su izgleda istrijebljeni i izumrli. Obalu jezera Čamo zovu krokodilska tržnica, zbog velikog broja krokodila, uz jezero Čamo ima puno nilskih konja.
Park Nečisar je dom preko 200 vrsta ptica.
thumb|left|200px|Krokodili i pelikani na jezeru Čamo
Historija parka
Nacionalni park Nečisar počeo se formirati od 1967, a službeno je osnovan1974 i bio je pod državnom upravom do 2005. od 2008. je pod upravom kompanije African Parks.
Brazida
Brasida (? - 422. g. p.n.e), je bio jedan od spartanskih vojskovođa u vreme prve faze Peloponeskih ratova (431-404), poznatoj kao Arhidamov rat 431-421. Kao izvrstan vojskovođa predvideo je operacije kopnene vojske i u više navrata tukao Atinjane. Poginuo je u bici kod Amfipolja, u Trakiji, zajedno sa komandantom protivničke vojske - Kleonom, posle čega je bilo omogućeno sklapanje Nikijinog mira 421. godine pre nove ere.
Los Jacales, Lagos de Moreno
Los Jacales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1928 m.
Genestrello, Pavia
Genestrello je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Eurimedon
Eurimedon (Eurymedon) može značiti:
El Ocotito, Zirándaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1098 m.
Budrio, Ravenna
Budrio je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Châtelneuf (Jura)
Šatelnef je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 124 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 885 m, a minimalnoj 677 m).
Banja (Makedonija)
Banja je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Banja je u sastavu opštine Češinovo-Obleševo.
Prirodni uslovi
Banja je smeštena u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 8 kilometara zapadno.
Naselje Banja se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje. Područje južno od naselja je dolinsko i dobro obrađeno. Severno od naselja izdižu se prvi ogranci jugozapadnog dela Osogovskih planina. Nadmorska visina naselja je približno 350 metara.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Banja je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 402 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su Srbi. Sve do početka 20. veka naselje je bilo naseljeno isključivo Turcima.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Rancho de Martín, Canatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2234 m.
Sulfolipid
thumb|150px|Hemijska struktura sulfohinovosil distearoilglicerola, tipa [[sulfohinovosil diacilglicerola]] Sulfolipidi su klasa lipida koji poseduju sumporne funkcionalne grupe. Jedan od najčešćih konsituenta sulfolipida je sulfohinovoza, koja je acilovana forma sulfohinovosil diacilglicerola. U biljakama, sulfolipidi su važni intermedijari u sumpornog ciklusa.
Mark Levin
Mark Reed Levin (21. septembar 1957 -) je američki radio-voditelj, pravnik i konzervativni politički komentator. Najpoznatiji je po tome što od 2002. vodi uticajnu emisiju The Mark Levin Show, čija su tema obično odluke američkih državnih i federalnih sudova, a koje Levin napada zbog toga što, po njegovom mišljenju, sudačkim aktivizmom potkopavaju američki Ustav. Prije toga je surađivao sa Rushom Limbaughom. Levin se također i aktivno bavi pravom kao predsjednik Landmark Legal Foundation, konzervativne pravne tvrtke.
Antramin
Antramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 193,244 Da.
Goriče (Kranj, Slovenija)
Goriče je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Goriče se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 341 stanovnika.
Yucaba, Santiago Nuyoó
Yucaba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Nuyoó.
Filipid (pesnik)
Filipid (grč. Φιλιππίδης, 4-3. vek pne.), rodom iz atinske deme Kefale, bio je istaknuti predstavnik nove atičke komedije.
Yucaba, Santiago Nuyoó
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2554 m.
Andoke
Andoke (Andoque), indijanski narod sa rijeke río Aduche, pritoka Caquetá, Kolumbija. Sami sebe nazivaju Poosioho ili "Narod sjekire; "La gente del hacha" ili "The Axe People." Danas ih ima oko 600. Bave se sakupljanjem kaučuka (ekonomski) kao i lovom, ribolovom i radom na svojim nasadima. Andoke su patrilinearni, organizirani u klanove. Jezično se Andoke vode kao posebna izolirana porodica (Andoquean) koja je 1908. brojala oko 10,000 pripadnika.
Filipid (pesnik)
Na dramskim takmičenjima odneo je jednu pobedu na Dionisijama 311. pne. te između tri i pet pobeda na Lenejama. Napisao je 45 komada, od kojih nam je poznato 15 naslova.
Mia i ja
Mia and Me je njemačko-italijansko-kanadsko-nizozemska igrano-animirana TV serija za djecu koja se originalno prikazivala od 2011. do 2012. na programu francuske TV-stanice Canal Plus.
Filipid (pesnik)
Kao prijatelj tračkoga kralja Lizimaha Filipid je posedovao znatan uticaj u tadašnjem atinskom društvu. Sačuvan je počasni natpis iz 283. pne., koji beleži njegove zasluge za Atinu.
Mia i ja
U Srbiji je prikazivana na programima Ultra TV i Minimaks.
1410-e
1410-e su decenija koja je počela 1. januara 1410. i završila 31. decembra 1419.
Filipid (pesnik)
Ima nekoliko zanimljivih fragmenata, npr. vrhovno Dobro kod Platona (frg. 6), ponašanje skorojevića (frg. 9), citat iz Euripida kao uteha u nevolji (frg. 18), optužba protiv Demetrija I Poliorketa za svetogrđe (frg. 25). Iz ovoga se vidi da se u svom delu doticao i političkih tema, za razliku od drugih nama poznatih pesnika nove komedije.
Prema Aulu Geliju, umro je od preterane radosti kada je već kao starac ne nadajući se odneo pobedu na jednom dramskom takmičenju.
Contrada Canalcalmo, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
The Dickson Experimental Sound Film
Dicksonov eksperimentalni zvučni film (The Dickson Experimental Sound Film) je kratki crno-bijeli film koga je 1894/95. snimio škotski inženjer William Kennedy Dickson tokom eksperimenata kojim se u Edisonovim laboratorijama nastojala razviti postupcima kojom bi se nedavno izumljenoj tehnologiji filma (pokretnih slika) dodao nasnimljeni zvuk. Film se sastoji od jednog kadra tokom kojeg Dickson na violini svira barkarolu Song of the Cabin Boy iz opere Les cloches de Corneville Roberta Planquettea nastojeći bilježiti zvuk preko roga spojenog sa fonografskim cilindrom izvan kadra; desno od njega na melodiju plešu dva tehničara. Ne postoje nikakvi podaci da je film - snimljen prije znamenitih filmova braće Lumiere - ikada bio prikazan u javnosti, barem u obliku koji sadrži i sliku i zvuk. Današnja je verzija restaurirana tek 2000. godine.
Godine 1981. je američki gej aktivist i historičar Vito Russo u svojoj knjizi The Celluloid Closet ustvrdio da film u stvari nosi naziv The Gay Brothers i da prikazuje dvojicu istospolnih ljubavnika, te da je predstavljao ne samo jedan od prvih filmova nego i prvi gej film uopće. Iako većina filmskih historičara nije pronašla nikakve potvrde za Russove navode, te smatra kako međusobno plesanje dvojice muškaraca krajem 19. vijeka nije imalo homoerotske konotacije vezane uz kasnije periode, Russovo tumačenje je prihvaćeno u široj javnosti. Dicksonov film je, zbog toga, između ostalog, poslužio i kao uvodni kadar The Celluloid Closet, dokumentarnog filma posvećenog američkim LGBT filmovima, iz 1995. godine.
Bonaparte (dinastija)
Bonaparte (izvorno Buonaparte) je europska vladarska kuća talijanskih korijena, koju je činila obitelj Napoleona I. Bonapartea, Korzikanca koji je 10. studenog 1799. godine izabran za prvog konzula Francuske, uz pomoć svoga brata, Luciena Bonapartea, predsjednika Vijeća pet stotina u Saint-Cloudu (predgrađe Pariza).
Napoleon I. bio je okrunjeni francuski cara između 1804. i 1815. Članovi obitelji Bonaparte također su kao kraljevi vladali Španjolskom, Nizozemskom, Napuljskim kraljevstvom, Vestfalijom.
Pristaše vladavine obitelji Bonaparte, koja je vladala velikim dijelom Europe početkom 19. stoljeća, nazivali su bonapartisti.
Obitelj, prvotno poznata kao Buonaparte, bila je dio talijanskog nižeg plemstva. Izvorno potječe iz Toskane i lombardskih je korijena, a bila je smještena u Lunigiani, talijanskoj povijesnoj regiji podno Apenina. Od tamo se preselila u Firencu, a zatim  se podijelila na dvije loze: izvorna, Buonaparte-Sarzana, ostala je smještana u Firenci, dok se obitelj Francesca Buonapartea u 16. stoljeću preselila na otok Korziku, koja je tada bila đenovski posjed.
Članovi obitelji Bonaparte vladali su kraljevstvima koje je u svom osvajačkom pohodu zapadnom Europom osvoji Napoleon I. On je najprije postavio svog brata Josepha Bonapartea (1768. - 1844.) za napuljskog kralja (1806. - 1808.), a nedugo potom i kralja Španjolske (1808. - 1813.). Svog trećeg brata Louisa (1778. - 1846.) postavio je za kralja Holandije (1806. - 1810.) (prisilio ga je na abdikaciju nakon što ovaj nije uspio pokoriti nizozemske interese francuskim), dok je najmlađeg brata Jérômea Bonapartea (1784. - 1860.) postavio za kralja Vestfalije, malene regije u današnjoj sjevernoj Njemačkoj.
Krune koje su nosili članovi obitelji
mini|desno|Četiri Napoleona
Argulica
Argulica je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Argulica je selo u sastavu opštine Karbinci.
Prirodni uslovi
Argulica je smeštena u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 12 kilometara severno.
Naselje Argulica se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Naselje je položeno u dolini reke Bregalnice, na levoj obali reke. Jugoistočno od naselja uzdiže se pobrđe Jurukluk, najniži deo planine Plačkovice ka istoku. Nadmorska visina naselja je približno 320 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (96%), a ostalo su mahom Turci (3%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Ustavnost
desno|bezokvira Ustavnost je princip u ustavnom pravu prema kome svi pravni akti moraju biti u skladu sa ustavom kao najvišim pravnim aktom. Ocenu ustavnosti obično vrše ustavni sudovi, a u Srbiji je to Ustavni sud Republike Srbije.
Ustavnost i pravni kontinuitet
Pravni sistem propisuje način promene ustava, koja se kreće u granicama pravnog poretka i ustavnosti. Ustav Srbije iz 2006. propisuje način promene ustava u svom devetom delu. Promena ustava može biti izvšena i revolucijom, koja je uvek neustavna i pravni sistem se bori protiv nje, međutim ukoliko je jednom uspešno izvedena dolazi do uspostavljanja novog ustavnog poretka koji iznova definiše šta je ustav i ustavnost u njemu.
Neki ustavi zabranjuju promenu ustava, takav je bio slučaj sa monarhističkim Ustavom Grčke iz 1911. u takvoj situaciji sama promena ustava je neustavna.
Pravni sistem Srbije
Ustav Srbije (2006.) sadrži princip ustavnosti, i u četvrtom delu ustava gde se govori o nadležnosti Republike Srbije, kao jedna od nadležnosti navodi se i zaštita ustavnosti.
Ocenu ustavnosti prema Ustavu Srbije vrši Ustavni sud, a njegove odluke su konačne, izvršne i opšteobavezujuće.
U osmom delu ustava, pod nazivom Ustavnost i zakonitost, gde se govori o hijerarhiji domaćih i stranih pravnih akata, navodi se da je Ustav najviši pravni akt u Srbiji, i da svi pravni akti moraju biti u skladu sa njim. Međunarodni ugovori koje Srbija sklopi moraju biti u skladu sa Ustavom i po hijerarhiji se nalaze iznad zakona ali ispod ustava.
Ustavnost u državama članicama EU
Evropski sud pravde primenjuje princip primata prava Evropske unije u odnosu na nacionalna prava, čak i u slučaju da je pravo EU u suprotnosti sa ustavom države članice. Ovaj princip se razvijao postepeno i imao je tendenciju rasta uticaja Evropskog suda pravde u odnosu na pravo nacionalnih država. Neke države članice su prilikom pristupanja svoje pravne sisteme usaglasile sa pravom EU, a neke države su to uradile preko presuda svojih vrhovnih sudova.
Međutim neke države članice i dalje ne priznaju u potpunosti ovaj autoritet Evropskom sudu pravde, i u praksi još uvek dolazi do konflikta između prava EU i prava država članica.
Nausnitz
Nausnic je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 71 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074061.
La Escondida, Tierra Nueva
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tierra Nueva.
Nausnitz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Nausnic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 metara. Površina opštine iznosi 1,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 71 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Boonville, Indiana
Bunvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.246, što je 588 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Трнава (Чајетина)
Демографија
У насељу Трнава живи 242 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 48,6 година (47,8 код мушкараца и 49,3 код жена). У насељу има 100 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,82.
Tecteyoc, Chiautempan
Tecteyoc je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Chiautempan.
Трнава (Чајетина)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Tecteyoc, Chiautempan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2378 m.
La Unión, Castillo de Teayo
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Castillo de Teayo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Campo el Higuerillo, Ayala
Campo el Higuerillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1164 m.
Hervardi
Hervardi je naziv nevladine organizacije iz Slovenije čije su aktivnosti usmerene u cilju realizacije programa Ujedinjene Slovenije.
Etimologija
Članovi ove organizacije smatraju da naziv hervard znači udarni stražar. Koren reči hervard nalaze u dve staroslovenske reči: heraj - udari i varda - straža. Značenje ove dve objedinjene reči smatraju nazivom za pripadnike udarne, hrabre straže koja je postojala u Karantaniji. Pripadnici ove straže nisu bili vojnici koji su učestvovali u ratnim pohodima na druge države već je njihova uloga bila isključivo odbrambenog karaktera.
Postoje stavovi da je reč hervard u korenu niza ličnih imena Hervard koje je pod uticajem nemačkog jezika promenjeno u Herbart a zatim Herbert ili vremenom prešlo u razne druge oblike (Hervat, Horvat, Hrovat....) i da je ovo ime bilo veoma često među feudalcima na teritoriju koju naseljavaju Slovenci (Turjaški, Lamberg i Kacijanarjev) među kojima je najpoznatiji Herbert VIII Turjaški.
Pored ličnih imena, takođe se i u osnovi pojedinih prezimena nalazi reč hervard. Najpoznatiji primer je prezime Herbertstein (hervard-Herbert i stein-kamen) koje se interpretira kao tvrđava hervarda i koje je pripadalo članovima porodice štajersko-kranjskih feudalaca čiji je jedan od najpoznatijih predstavnika Žiga Herbertstein,, a takođe i kao osnov za naziv zamka u Štajerskoj (danas u Austriji) u naselju koje se zove Siegersdorf bei Herberstein.
Istorijat
Prvo udruženje pod nazivom Hervardi je osnovano 1. maja 2004. u Mariboru. Ova organizacija je upisana u registar 3. avgusta 2004. godine. Posle osnivanja prvog udruženja u Mariboru osnovano je udruženje i u Ljubljani i Šentilju kao i krovna organizacija pod nazivom Savez rodoljubivih udruženja Hervardi na dan Rudolfa Majstera 23. novembra 2006. godine.
Opština Mezquitic, Jalisco
Mezquitic je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Burjuc, Burjuc
Burjuc je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Burjuc.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 997 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Hrvatski biografski leksikon
Kriteriji za uvrštenje u HBL
Hrvatski biografski leksikon sadrži iscrpne životopise Hrvata koji su ostavili zapaženi trag u Hrvatskoj i svijetu, životopise pripadnika drugih naroda koji su sudjelovali u javnom životu hrvatskih zemalja, opis okolnosti u kojima su stvarali te očitovanja o njihovu djelu. U predgovoru prvog sveska HBL-a donosi se kriterij po kojem će se uvrštavati osobe koje će biti obrađene - u HBL-u će biti obrađene osobe koje su zaokružile svoje životno djelo, ali i istaknuti suvremenici. No kako je bilo potrebno ograničiti broj osoba koje će biti obrađene, odlučeno je da će u ediciju biti uvrštene samo osobe rođene do kraja 1945. godine. Biografije osoba rođenih nakon te godine, kao i onih pojedinaca iz ranijih razdoblja koje će buduća istraživanja otkriti, bit će obrađene u dopunskom svesku. Dodatnu vrijednost toj ediciji daje i činjenica što se u HBL-u mnogi životopisi kritički donose po prvi put.
Oblici prezimena i imena
U naslovnim se podacima kod natuknica u HBL-u, uz prihvaćeni oblik prezimena i imena, u zagradama navode i dugi oblici, i to uglavnom oni pod kojima se osoba pojavljuje u drugim edicijama. Kada se radi o različitim oblicima koji se nalaze samo u arhivskim dokumentima, oni se po potrebi navode na odgovarajućem mjestu u članku. Kao uputnice se navode oni oblici prezimena iz zagrada koji bi za neke čitatelje mogli biti jedini oblici pod kojim znaju za dotičnu osobu, ili je ta osoba također poznata pod tim oblikom imena ili pod pseudonimom.
Dosad objavljene sveske
Do sada je objavljeno ukupno sedam svezaka HBL-a:
Dostupnost članaka na internetu
Dio članaka Hrvatskog biografskog leksikona donosi se u slobodnom pristupu na Portalu znanja Leksikografskog zavoda Miroslav Krleža. Izbor članaka koji su dostupni na portalu napravljen je prema Hrvatskom obiteljskom leksikonu (2005) i Hrvatskom općem leksikonu (1996) te su doneseni samo noviji članci objavljeni u HBL-u (bez živih suvremenika) koji su istodobno uključeni u nacionalni biografski korpus tih izdanja.
Namjena
Hrvatski biografski leksikon namijenjen je najširem krugu čitatelja svih stupnjeva i profila obrazovanja.
Apolista
Apolista (Lapachu), indijanski narod iz Bolivije u područku rijeke Apolo (misija Apolo). Jezično čine posebnu porodicu, koju neki pripisuju 'Velikoj porodici' Arawakan, a po Daniel G. Brintonu pripadaju u Tacanan. Meredith Dudley sa univerziteta Tulane navodi kako ih se smatra sa potomke Arawaka koji su se širili iz pordručja Amazone prema Andama. Svoje ime dobivaju po misiji Apolo utemeljene 1696. za plemena Leco, Aguachile i Pamaino. Danas se vode kao nestali. Jezik im se nazivao lapacho ili lapachu.
Posidip iz Kasandreje
Posidip (grč. Ποσείδιππος, 4-3. vek pne.), rođen u Kasandreji u Makedoniji, bio je komediograf koji je stvarao u okviru nove atičke komedije.
Prvi put je svoju komediju postavio na pozornicu 289. pne., i otada je osvojio četiri pobede na dionizijskim dramskim nadmetanjima.
Prema Sudi, napisao je 40 komedija, od kojih nam je sačuvano 17 naslova i nekoliko fragmenata, npr. jedna verzija priče o oslobađanju Frine od krivice (frg. 13), kuvar podučava svoje učenike (frg. 28), neko iz Tesalije tvrdi da njegov dijalekt nije inferioran u odnosu na atički (frg. 30).
Posidip je imao važnu ulogu u razvoju nove komedije. Posebnu je pažnju posvećivao vajanju dramskog lika kuvara, a navodno je u komediju uveo lik roba-kuvara. Njegov komad Ἀποκλειομένη (Zaključana), koji se završavao scenom za koju sada znamo da je tipična za novu komediju, izvođena je na sceni dva puta krajem 2. veka pne.
Pisci rimske palijate često su se ugledali na Posidipa. Moguće je da Plautova komedija zabune Menehmi (Menaechmi) predstavlja preradu Posidipove komedije Slični ljudi (Ὅμοιοι).
Njegova statua je sačuvana i smatra se remek-delom antičke umetnosti.
Adžibegovo
Adžibegovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Adžibegovo je selo u sastavu opštine Lozovo.
Prirodni uslovi
Adžibegovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 25 kilometara istočno.
Naselje Adžibegovo se nalazi u jugozapadnom delu istorijske oblasti Ovče polje. Ono smešteno na mestu gde polje prelazi u gorje, koje se pruža južno, ka reci Bregalnici. Nadmorska visina naselja je približno 220 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%). Do početka 20. veka isključivo stanovništvo u selu bili su Turci.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
San Morello, Cosenza
San Morello je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Opština Poarta Albă, Constanța
Poarta Albă je opština u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Gozd (Tržič, Slovenija)
Gozd je naselje u slovenskoj Općini Tržiču. Gozd se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 23 stanovnika.
St. Clair, Michigan
Sent Kler je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.485 stanovnika.
Chientina, Pisa
Chientina je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Channay (Zlatna obala)
Šane je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Monbar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 76 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 208 metara (maksimalnoj 288 m, a minimalnoj 197 m).
Castelletto Molina, Asti
Castelletto Molina je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
The World at War
Svet u ratu je britanska dokumentarna serija o Drugom svetskom ratu. Serija je premijerno emitovana 1973-74. U vreme prvog prikazivanja bila je najskuplja britanska serija svih vremena sa troškovima od 900.000 funti (danas odgovarara sumi od oko 15 miliona dolara). Tvorac i producent serije jeste Džeremi Ajzaks, a narator glumac Lorens Olivije.
Svet u ratu smatra se jednom od najboljih dokumentarnih serija čija je tema Drugi svetski rat i predstavlja dragulj britanske televizijske istorije. Serija je od svog nastanka hvaljena zbog svežeg prikaza vojne istorije s jedne i živog prikaza tragedija, slavnih i sramnih dela vojnika, mornara, pilota, žrtava i običnih ljudi u vihoru velikog svetskog sukoba s druge strane.
O seriji
Arhivski snimci su upotpunjeni naracijom, savremenim snimcima kao i intervjuima sa svedocima rata - visokim oficirima kako savezničkih sila tako i sila Osovine, vojnicima, političarima i običnim ljudima. Među njima su i Ministar naoružanja Trećeg rajha Albert Šper, admiral flote i poslednji kancelar rajha, Karl Denic, veliki holivudski glumac i ratni pilot Džejms Stjuart, ratni ambasador Sjedinjenih Država u Moskvi i Londonu, Averel Hariman, general vazdušnih snaga SAD, Kurtis Lemej, zapovednik savezničkih snaga u jugoistočkoj Aziji, Lord Mauntblaten od Burme, japanski pilot učesnik napada na Perl Harbur, Micuo Fušida, pilot aviona iz kog je bačena prva atomska bomba u istoriji rata, Pol Tibets, američki istoričar Stiven Ambroz. Tvorac serije, Džeremi Ajzaks, u specijalnom programu „Pravljenje Sveta u ratu“ (uključen u DVD izdanja) naglašava da su prioriteti bili intervjui sa preživelim pomoćnicima i saradnicima pre nego sa samim vodećim ličnostima rata. Pri tome je naročito značajan i sa značajnim teškoćama napravljen intervju sa ađutantnom Hajnnriha Himlera, Karlom Volfom, tokom kog je intervjuisani svedočio o prisustvovanju masovnom ubistvu zajedno sa Himlerom. Serija nije dotakla neke od podataka koji su u vreme stvaranja još uvek bili državne tajne, kao što su činjenice o uspesima u dešiifrovanju neprijateljskih depeša od strane Saveznika.
Serija je na listi 100 najboljih britanskih televizijskih programa svih vremena Britanskog Instituta za Film iz 2000. godine zauzela 19. mesto. Doživela je reprizna emitovanja širom sveta (te i u Srbiji), kao i brojna DVD izdanja, te su po njoj napisane i dve knjige (iz 1973. i 2007).
Rukovodstvno Sovjetskog Saveza nije bilo zadovoljno zastupljenošću materijala o učešću Sovjeta u Drugom svetskom ratu, te je kao rezultat zajedno sa američkim partnerima snimljen dokumentarac po ugledu na Svet u ratu čija je jedina tema ratno iskustvo Sovjetskog Saveza - Nepoznati rat.
Epizode
Serija se sastoji od 26 epizoda. Od toga je 15 epizoda posvećeno velikim bitkama i vojnim kampanjama izdovjenim prema preporuci Nobla Franklanda, bivšeg direktora Imperijalnog Ratnog muzeja, čiji je savet potražio producent Džeremi Ajzaks prilikom stvaranja serije. Preostalih 11 epizoda posvećeno je temama ne vezanim za rat direktno, kao što je nastanak i uspon nacističke Nemačke, žibvot za vreme rata u Britaniji, Nemačkoj i Holandiji, Holokaust.
Prva epizoda počinje mračnim opisom masakra koji su počinili pripadnici Vafen-SS formacija u francuskom selu Oradur-sur-Glan. Isti događaj pomenut je i na kraju 26. epizode uz sugestivni poslednji komentar Lorensa Olivijea, „ne zaboravimo“.
Los Pilares, Comondú
Los Pilares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
Goropeke
Goropeke je naselje u slovenskoj Općini Žiriju. Goropeke se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 57 stanovnika.
Propovijed o oprostima i milosti
Propovijed o oprostima i milosti (Eynn Sermon von dem Ablasz und Gnade) naslov je pamfleta koji je napisao Martin Luther u Wittenbergu u drugoj polovini ožujka 1518. godine i koji je objavljen u travnju te godine.
Sama propovijed napisana je u obliku Lutherovog izravnog obraćanja svojoj publici. U njoj se naglašavaju dobra djela i iskreno pokajanje u usporedbi s indulgencijama, pri čemu Luther kritizira indulgencije kao praksu koja nema utemeljenja u Bibliji, a katoličko svećenstvo kao pohlepno koje troši novac na baziliku sv. Petra umjesto da novac troši na siromahe u svojim zajednicama.
Utjecaj
Ovaj je pamflet odmah postao popularan i samo 1518. godine bio je 14 puta pretiskan u nakladi od najmanje 1.000 primjeraka. Mnogi ovaj spis smatraju istinskim početkom reformacije. Luther je Propovijed napisao na njemačkom jeziku, za razliku od svojih Devedeset pet teza, koje su napisane na latinskom, i njoj izbjegava regionalni rječnik kako bi osigurao da njegove riječi budu razumljive u svim germanskim zemljama. To je pomoglo da ovo djelu brzo dođe do široke publike.
Propovijed se proširila glavnim središtima Svetog Rimskog Carstva, a šira čitalačka javnost uz pomoć ovog spisa prvi je put saznala nešto o Lutheru. Opisana je kao "prvi tiskani bestseler".
Wolfgang Capito visoko je ocijenio Lutherovu Propovijed.
Na Propovijed je odgovorio Johann Tetzel u svom Izlaganju (Vorlegung), u kojem osuđuje dvadeset Lutherovih pogrešaka.
El Tabacal, Zirándaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 865 m.
Nazza
Naca je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 607 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063058.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Naca se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 12,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 607 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
El Rancho de Arriba, Canatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1995 m.
Aleksandar Andrejević (fudbaler)
Aleksandar Andrejević (* 28. marta 1992) je srpski fudbaler koji trenutno igra za Proleter Novi Sad.
Buenavista, Cuerámaro
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cuerámaro.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1785 m.
Devedeset pet teza
Luther je Teze poslao u prilogu pisma Albertu iz Brandenburga, nadbiskupu Mainza, 31. listopada 1517. godine, i taj se datum danas smatra početkom reformacije i obilježava se svake godine kao Dan reformacije. Luther je također možda postavio Devedeset pet teza na vrata Crkve Svih Svetih i drugih crkava u Wittenbergu, u skladu sa sveučilišnim običajima, 31. listopada ili sredinom studenoga. Teze su ubrzo bile pretiskane, prevedene i distribuirane po cijeloj Njemačkoj i Europi. Pokrenule su rat pamfletima s propovjednikom oprosta, Johannom Tetzelom, što je još više prošrilo Lutherovu slavu. Lutherovi crkveni predstojnici izveli su ga na sud zbog hereze, što je kulminiralo njegovim izopćenjem iz Katoličke crkve 1521. godine. Iako su Teze označile početak reformacije, Luther nije smatrao da su indulgencije toliko važne kao neka druga teološka pitanja koja će naposljetku podijeliti crkvu, kao što su justifikacija putem vjere i ropstvo volje. Luther će se tek kasnije pozabaviti ovim pitanjima, a pisanje Teza samo po sebi nije smatrao točkom u kojoj se njegova uvjerenja razlikuju od vjerovanja rimokatoličke crkve.
Pitanje indulgencija
Martin Luther, profesor moralne teologije na Sveučilištu u Wittenbergu i gradski propovjednik, napisao je Devedeset pet teza protiv suvremene prakse crkve u vezi s izdavanjem indulgencija. U Rimokatoličkoj crkvi, praktički jedinoj kršćanskoj crkvi u zapadnoj Europi u to vrijeme, indulgencije su bile dio ekonomije spasenja. U ovom sustavu, kad kršćani griješe i ispovijede grijeh, taj im se grijeh oprašta i stoga neće podnositi vječnu kaznu u paklu, premda im još uvijek prijeti kazna na ovom svijetu. Ova bi se kazna mogla zadovoljiti tako što će pokajnik učiniti neka milosrdna djela. Ako se ta vremenski ograničena kazna ne odsluži za života, mora se, prema katoličkom vjerovanju, odslužiti na mjestu koje se nalazi između Neba i Pakla i zove se Čistilište. Putem indulgencije (koja se može razumjeti u smislu "dobrote"), ova vremenski ograničena kazna može se umanjiti. Zloupotrebljavajući ovaj sustav oproštaja, svećenstvo je imalo stjecalo korist od prodaje indulgencija, a papa je dao službeno odobrenje za tu praksu u zamjenu za naknadu.
Papa ima ovlasti davati apsolutne oproste, koji pružaju potpuno razrješenje od svih preostalih zemaljskih kazni koje bi se zbog grijeha morale odslužiti, a te indulgencije kupovale su se u ime ljudi za koje se vjerovalo da se nalaze u čistilištu. To je dovelo do popularne izreke: "Čim zazvoni novčić u blagajni, izvire duša iz čistilišta". Teolozi sa Sveučilišta u Parizu kritizirali su ovu izreku krajem 15. stoljeća. Raniji kritičari indulgencija bili su John Wycliffe, koji je negirao da papa ima jurisdikciju nad Čistilištem. Jan Hus i njegovi sljedbenici zalagali su se za stroži sustav pokore, u kojem oprosti nisu bili dostupni. Johannes von Wesel također je napao indulgencije krajem 15. stoljeća. Vlasti su imale interesa kontrolirati oproste, jer je lokalno gospodarstvo znalo patiti kad bi novac kojim su se kupovale indulencije odlazio iz određene oblasti. Vladari su često nastojali dobiti dio prihoda ili su u potpunosti zabranjivali indulgencije, kao što je to učinio vojvoda Georg u Lutherovoj Saksoniji.
Godine 1515. papa Lav X. dao je apsolutnu indulgenciju od čijeg je prihoda trebalo financirati izgradnju bazilike svetog Petra u Rimu. Ta bi se indulgencija primjenjivala na gotovo svaki grijeh, uključujući preljub i krađu. Sve ostalo propovijedanje oprosta trebalo je da prestane tijekom osam godina nakon davanja indulgencije. Propovjednici oprosta dobili su stroge upute o tome kako se indulgencija treba propovijedati, a te su upute bile mnogo više hvalile oprost nego ranije upute o oprostu. Johann Tetzel dobio je nalog da propovijeda i nudi tu indulgenciju 1517. godine, a njegova kampanja u gradovima u blizini Wittenberga privukla je brojne stanovnike tog grada da putuju u te gradove i kupuju oprost, budući da je prodaja indulgencija bila zabranjena u samom Wittenbergu i drugim saksonskim gradovima.
Luther je također imao prilično negativno iskustvo s indulgencijama povezanima sa Crkvom svih svetih u Wittenbergu. Odajući počast velikoj zbirci relikvija koja se u toj crkvi čuvala čovjek je mogao dobiti oprost. Luther je već 1514. godine propovijedao protiv zlouporabe indulgencija i načina na koji su oni pojeftinili milost ne zahtijevajući pritom istinsko pokajanje. Luther se posebno zabrinuo 1517. godine, kada su njegovi župljani, vraćajući se s kupovine Tetzelovih indulgencija, tvrdili da više ne treba da se kaju i mijenjaju svoj život kako bi im se oprostio grijeh. Čuvši što je Tetzel rekao o oprostima u svojim propovijedima, Luther je počeo pažljivije proučavati to pitanje i kontaktirao je stručnjake na tu temu. Propovijedao je o oprostima nekoliko puta 1517. godine, objašnjavajući da je istinsko pokajanje bolje od kupovine oprosta. Podučavao je da primanje oprosta pretpostavlja da je pokornik priznao grijeh i pokajao se za njega, inače je oprost bio bezvrijedan. Također, istinski pokajani grešnici ne bi ni tražili indulgenciju, budući da oni vole Božju pravednost i priželjkuju unutarnju kaznu za svoj grijeh. Čini se da su ove propovijedi prestale od travnja do listopada 1517. godine, vjerojatno dok je Luther pisao Devedeset i pet teza. Napisao je Raspravu o oprostima, vjerojatno početkom jeseni 1517. godine. U tom spisu počinje oprezno ispitivati temu oprosta. O toj je temu putem pisma kontaktirao crkvene vođe, uključujući i svog pretpostavljenog Hieronymusa Schulza, biskupa Brandenburga, negdje oko 31. listopada, kada je Teze poslao nadbiskupu Albertu od Brandenburga.
Sadržina
Znamenita prva teza kaže: "Kada je naš Gospodin i Učitelj Isus Krist rekao: 'Pokajte se', htio je da čitav život vjernika bude život pokajanja." U prvih nekoliko teza Luther razvija ideju pokajanja kao kršćansku unutarnju borbu s grijehom, a ne kao vanjski sustav sakramentalne ispovijedi. Teze 5-7 potom kažu da papa može ljude osloboditi samo kazni koje je sam izrekao ili putem crkvenog sustava pokore, a ne može ih osloboditi krivnje za grijeh. Papa može samo najaviti Božji oprost krivnje za grijeh u njegovo ime. U tezama 14-29 Luther raspravlja o tada uvriježenim idejama vezanim za čistilište. U tezama 14-16 raspravlja se o ideji da se kazna čistilišta može usporediti sa strahom i očajem umirućeg čovjeka. U tezama 17–24 tvrdi da se ništa ne može definitivno reći o duhovnom stanju ljudi u čistilištu. U 25. i 26. tezi poriče da papa ima bilo kakvu moć nad ljudima u čistilištu. U tezama 27–29 napada ideju da, čim se izvrši plaćanje, platiteljeva voljena osoba biva puštena iz čistilišta. Smatra to ohrabrivanjem grešne pohlepe i kaže da je nemoguće biti siguran jer samo Bog ima krajnju moć da oprašta kazne u čistilištu.
Teze 30–34 bave se lažnom sigurnošću za koju je Luther vjerovao da propovjednici oproštaja nude kršćanima. Budući da nitko ne zna je li se osoba uistinu pokajala, pismo kojim se uvjerava da će joj netko oprostiti predstavlja opasnost. U 35. i 36. tezi napada ideju da indulgencija čini pokajanje nepotrebnim. To dovodi do zaključka da se osoba koja se istinski pokajala, koja jedina može imati koristi od oprosta, već dobila jedinu korist koju indulgencija pruža. Prema Lutheru, kršćanima koji su se istinski pokajali već je oproštena kazna kao i krivnja za grijeh. U 37. tezi navodi da indulgencije nisu potrebne da bi kršćani mogli dobiti sve blagodati koje im pruža Krist. Teze 39. i 40. tvrde da indulgencije otežavaju istinsko pokajanje. Istinsko pokajanje podrazmujiva želju za Božjom kaznom za grijeh, ali indulgencije uče čovjeka da izbjegava kaznu, jer je to svrha kupnje oprosta.
U tezama 41–47 Luther kritizira indulgencije na temelju toga što one obeshrabruju one koji ih kupuje da čine milosrdena djela. Ovdje počinje upotrebljavati frazu: "Kršćane treba učiti ..." želeći pokazati kako, prema njegovom mišljenju, ljude treba biti uputiti u vrijednost oprosta. Trebalo bi ih naučiti da je davanje siromasima neusporedivo važnije od kupnje indulgencija, da kupnja indulgencije umjesto davanja siromasima priziva Božji gnjev i da činjenje dobrih djela čini čovjeka boljim, dok kupnja indulgencija to ne čini. U tezama 48–52 Luther staje na stranu pape, rekavši da bi papa, kad bi znao što se propovijeda u njegovo ime, radije spalio baziliku Svetog Petra nego je "gradio kožom, mesom i kostima svog stada". Teze 53–55 žale se na ograničenja u propovijedanju dok se nudi oprost.
U tezama 56–66 Luther kritizira doktrinu o riznici zasluga, na kojoj se temelji doktrina oprosta. Navodi da svakodnevni obični kršćani ne razumiju ovu doktrinu i da su zavedeni. Za Luthera je pravo blago crkve evanđelje Isusa Krista. Ovo se blago obično mrzi jer čini "prvog posljednjim", po riječima Mateja 19:30 i 20:16. Luther koristi metaforu i igru riječi kako bi opisao blago evanđelja kao mrežu za hvatanje bogatih ljudi, dok je blago oproštaja mreža za ulov ljudskog bogatstva ljudi.
U tezama 67–80 Luther dalje raspravlja o problemima načina na koji se propovijeda oprost, kao što je to ranije učinio u pismu nadbiskupu Albertu. Propovjednici promoviraju oproštaj kao najveću milost dostupnu u crkvi, ali zapravo samo promiču pohlepu. Ističe da je biskupima zapovjeđeno da poštuju propovjednike oproštaja koji uđu u njihovu jurisdikciju, ali biskupi su također zaduženi da štite svoj narod od propovjednika koji propovijedaju suprotno papinoj namjeri. Zatim napada vjerovanje koje su navodno propagirali propovjednici da bi se indulgencijom moglo oprostiti onome tko je obeščastio Djevicu Mariju. Luther navodi da indulgencije ne mogu ukloniti krivnju ni za najlakše grijehe. Neke druge navodne izjave propovjednika oproštaja označava kao bogohuljenje: izjavu da ni sveti Petar nije mogao udijeliti veći oprost od onoga koji se sada nudi, te izjavu da je križ oprosta s papinskim grbom jednako vrijedan kao i Kristov križ.
Teze 81-91 navode nekoliko kritika koje laici upućuju protiv indulgencija. Luther predstavlja te kritike kao teške prigovore koje iznose pripadnici njegove crkve, a ne kao vlastite kritike. Kako bi on trebalo da odgovori onima koji pitaju zašto papa jednotavno ne isprazni cijelo čistilište, ako je to u njegovoj moći? Što bi trebao reći onima koji pitaju zašto se i dalje drže mise za mrtve, namijenjene onima u čistilištu, ako su oni otkupljeni indulgencijom? Luther je tvrdio da se nekima čini neobično da pobožne ljude u čistilištu mogu otkupiti živi nečisti ljudi. Luther također spominje pitanje zašto papa, koji je vrlo bogat, zahtijeva novac od siromašnih vjernika za izgradnju bazilike svetog Petra. Luther tvrdi da se zanemarivanjem ovih pitanja riskira da ljudi osjećaju da imaju dopuštenje ismijavati papu. Apelira na papin financijski interes tako što kaže da, ako bi propovjednici ograničili svoje propovijedanje u skladu s Lutherovim stajalištima o oprostima (za koja je tvrdio da su ujedno i papin stav), ti prigovori prestaju biti relevantni. Luther završava Teze poticanjem kršćane da oponašaju Krista čak i ako to donosi bol i patnju. Izdržavanje kazne i uspon na Nebo poželjniji su od lažne sigurnosti.
Lutherova namjera
Teze su napisane kao prijedlozi oko kojih bi trebalo voditi argumentiranu raspravu u okviru jedne formalne akademske disputacije, premda nema dokaza da je do takvog događaja ikada došlo. U naslovu Teza Luther je pozvao zainteresirane znanstvenike iz drugih gradova da sudjeluju u raspravi. Održavanje takve rasprave bila je privilegija koju je Luther imao kao doktor i to nije bio neobičan oblik akademskog ispitivanja nekog problema. Luther je pripremio dvadeset skupina teza za raspravu u Wittenbergu između 1516. i 1521. godine. Andreas Karlstadt napisao je niz takvih teza u travnju 1517. godine, koje su u teološkom smislu bile radikalnije od Lutherovih. Postavio ih je na vrata Crkve Svih svetih, kao što je Luther navodno učinio sa svojih Devedeset pet teza. Karlstadt je svoje teze objavio u vrijeme dok su relikvije crkve bile izložene, što se možda smatralo provokativnom gestom. Slično tome, Luther je objavio Devedeset pet teza uoči Dana Svih svetih, najvažnijeg dana u godini za pokazivanje relikvija u Crkvi Svih Svetih.
Distribucija i objavljivanje
Luther je 31. listopada 1517. poslao pismo Albertu od Brandenburga, nadbiskupu Mainza, u čijoj je nadležnosti bila prodaja indulgencija. U pismu se Luther obraća nadbiskupu iz odane želje da ga upozori na pastoralne probleme koji su izazvani propovijedima oprosta. Pretpostavlja da Albert nije svjestan onoga što se propovijeda pod njegovim autoritetom i govori iz zabrinutosti zbog toga što se ljude odvodi od evanđelja i što propovijedanje oproštaja može donijeti sramotu Albertovom imenu. Luther ne osuđuje indulgencije ili trenutnu doktrinu u vezi s njima, pa ni same propovijedi koje su ih propovijedale, jer im nije osobno svjedočio. Umjesto toga, iznosi svoju zabrinutost zbog toga što ljudi ne razumiju indulgencije koje te propovijedi promiču, kao što je vjerovanje da se svaki grijeh može oprostiti indulgencijama ili da se krivnja, kao i kazna za grijeh, mogu oprostiti indulgencijom. U postskriptumu, Luther je napisao da Albert u prilogu pisma može pronaći neke teze o tom pitanju, tako da moe uvidjeti nesigurnost oko doktrine oprosta, za razliku od propovjednika koji tako samouvjereno govore o blagodatima oproštaja.
Kada se predlagala rasprava ("disputacija"), bilo je uobičajeno da se teze za raspravu tiskaju u sveučilišnom tisku i javno objavljuju.] Nije sačuvana nijedan primjerak wittenberškog izdanja Lutherovih Dvadeset pet teza, no to nije iznenađujuće jer Luther tada nije bio slavan i važnost tog dokumenta nije u tom trenutku bila prepoznata. U Wittenbergu, sveučilišni statuti zahtijevaju da se teze objave na svim crkvenim vratima u gradu, ali Philip Melanchthon, koji je prvi spomenuo objavljivanje Teza, spomenuo je samo vrata Crkve Svih Svetih. Melanchthon je također tvrdio da je Luther Teze objavio 31. listopada, ali se to kosi s nekoliko Lutherovih izjava o tijeku događaja, a Luther je uvijek tvrdio da je svoje prigovore iznosio putem odgovarajućih kanala i da nije poticao javnu polemiku. Moguće je da, dok je Luther kasnije smtrao pismo od 31. listopada Albertu početkom reformacije, Teze nije postavio na crkvena vrata sve do sredine studenoga, a možda ih uopće nije nikada nije ni postavio na vrata. U svakom slučaju, Teze su postale dobro poznate među intelektualnom elitom Wittenberga ubrzo nakon što ih je Luther poslao Albertu.
Teze su kopirane i distribuirane zainteresiranim stranama ubrzo nakon što je Luther poslao pismo nadbiskupu Albertu. Teze su na latinskom tiskane kao pamflet od četiri stranice u Bazelu, a kao plakati u Leipzigu i Nürnbergu. Sveukupno je nekoliko stotina primjeraka teza na latinskom tiskano u Njemačkoj tijekom 1517. godine. Kaspar Nützel ih je u Nürnbergu preveo na njemački jezik kasnije te godine te su kopije ovog prijevoda poslane na nekoliko zainteresiranih adresa diljem Njemačke, no to nužno ne znači da su bile tiskane.