cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Egipat
Nezavisna kraljevina
Posle rata u Egiptu je nastao masovni pokret za nezavisnost. 1919. došlo je do masovnih nemira, Egipat je 1922. postao nezavisna kraljevina pod vlašću kralja Fuada II.
Posle razdoblja kraljevske diktature (1930—1935) na parlamentarnim izborima pobedila je stranka Vafd, a 1936. postignut je sporazum s Velikom Britanijom po kojem su britanske snage ostale samo na području Sueckog kanala. Na početku Drugog svetskog rata Velika Britanija je Egipat ponovno pretvorila u protektorat. Nemački pokušaj prodora do Sueskog kanala Britanci su 1942. zajedno sa saveznicima zaustavili kod El Alamejna.
Posle rata egipatske političke stranke ponovno su pokušale da potisnu Britance iz Egipta, a unutrašnju situaciju bitno je pogoršao i poraz u ratu arapskih zemalja protiv Izraela (1948—1949) i sve snažniji islamski fundamentalizam.
Republika
thumb|right|Gamal Abdel Naser Pod vođstvom Gamal Abdel Nasera izvršen je 1952. državni udar i umesto kralja Faruka (1936 - 1952) postavljen je kralj Fuad II, iako je vlast zapravo preuzelo Revolucionarno veće pod vodstvom vrhovnog vojnog zapovednika Muhamed Nagiba. 1953. proglašena je republika. Nagib je postao predsednik republike i vlade. Posle pokušaja atentata na potpredsednika vlade Gamala Abdela Nasera (1954) Nagib je sklonjen iz politike, a Naser je postao predsednik vlade i republike.
U sklopu velikih reformi 1956. započela je postupna nacionalizacija države, pa je i Sueski kanal, dotada u vlasništvu britanskih i francuskih deoničara, postao državni. Izraelska vojska je zauzela Sinaj i stigla do do Sueckog kanala, gde su svoju vojsku uputile i Velika Britanija i Francuska.
Zbog opasnosti da će se uplesti i Sovjetski Savez, a po odluci UN-a, s područja kanala povukle su se sve strane jedinice. Naser je postao je tako vođa čitavog arapskog sveta. 1958. službeno je proglašeno ujedinjenje Egipta i Sirije u Ujedinjenu Arapsku Republiku (UAR), ali Sirija je 1961. istupila iz tog saveza. I pored raspada zajedničke države Egipat je naziv UAR zadržao do 1971.
Naser je održavao bliske odnose sa Sovjetskim Savezom, a zajedno sa Jugoslavijom i Indijom Egipat je bio lider Pokreta nesvrstanih. Zahvljajujući sovjetskoj pomoći, Egipat je dobio Asuansku branu, jednu od najvećih na svetu.
Egipat posle Nasera
U Šestodnevnom ratu (1967) Egipat je doživio katastrofalan poraz, a izraelske jedinice su za samo nekoliko dana zauzele Sinajsko poluostrvo i prodrle do Sueckog kanala. Poraz u ratu i propast zamisli „arapskog socijalizma“ poništili su početne uspehe naserizma, a Naserov naslednik Anvar Sadat (1970—1981) jače se povezao sa Zapadom.
Na Sadatov podsticaj i posle dugotrajnih pregovora u Kemp Dejvidu (SAD), Egipat i Izrael potpisali su 1979. u Vašingtonu mirovni sporazum, njime je određeno da se Izrael povuče s celog Sinajskog poluostrva. Sadat je pao kao žrtva atentata islamskih ekstremista okupljenih u Muslimanskom bratstvu (6. oktobar 1981), a njegov naslednik Hosni Mubarak je umerenom liberalizacijom smanjio unutrašnje napetosti i politikom „hladnog mira“ prema Izraelu obnovio odnose s arapskim državama.
Posle izbora 1978. na vlasti su Mubarakova Narodnooslobodilačka stranka i levi saveznici. Egipat krajem 90-ih godina sve više pogađaju ekonomski problemi, velike socijalne napetosti i sve izraženiji islamski fundamentalizam. Islamske grupe, koje najviše imaju podršku u Gornjem Egiptu, pribegle su terorizmu, usmerenom i protiv stranih turista. Još uvek nije rešen spor sa Sudanom zbog granice na području Halaib (20.580 km²).
Politika
thumb|Predsednik Egipta [[Hosni Mubarak]] Po ustavu od 11. septembra 1971, Egipat je predsednička republika. Pravo glasa imaju svi državljani stariji od 18 godina. Predsednika republike predlaže parlament, a potom ga na referendumu mora potvrditi većina glasača. Njegov mandat traje šest godina.
Predsednik ima vrlo velika ovlašćenja: imenuje predsednika vlade, ministre i druge visoke državne funkcionere, parlamentu predlaže nove zakone i ima pravo veta na izglasane zakone, može raspisati referendum o važnim pitanjima i raspustiti parlament (za to treba potvrdu većine glasača na referendumu), može proglasiti vanredno stanje i privremeno vladati na temelju predsedničih odluka.
Jednodomnu Nacionalnu skupštinu čini 454 poslanika; 444 bira se na opštim izborima na pet godina, a 10 poslanika imenuje predsednik republike. Savetodavno veće (Šura) ima 210 članova; 153 biraju građani, a 57 imenuje predsednik republike. To je isključivo savetodavno telo bez zakonodavnih ovlašćenja.
Administrativna podela
Egipat je podeljen u 29 muhafaze (gubernije), koje se dalje dijele na distrikte. Svaka muhafaza ima svoj administrativni centar. thumb|350px|Administrativna podela Egipta.
Stanovništvo
Najveći deo stanovništva Egipta su etnički Egipćani (98%, potomci starih Egipćana koji danas govore arapskim jezikom).
Najveći gradovi Egipta su:
Etničke grupe
Egipćani su većinom potomci drevnih Egipćana, populacije koja je bila naseljena u severoistočnoj Africi. Blizu 4.000 arapskih konjanika zauzelo je Egipat i proširilo islam. Arapski doseljenici počeli su se mešati sa lokalnim stanovništvom, sklapajući bračne zajednice sa starosedeocima. Današnji Egipćani vode poreklo i od drugih osvajača, posebno Rimljana, Grka i Turaka.
Starosedelačka grupa — Nubijci — živeli su u severnom Sudanu i južnom Egiptu. Nubijska sela poplavljena su izgradnjom Naserovog jezera u blizini Asuana. Nubijska populacija danas je skoncentrisana u Asuanu i Kairu. Vlada ih ne priznaje kao etničku manjinu.
Mali broj Grka, Italijana, Jevreja i ostalih manjina se stopio sa domaćim hrišćanskim i muslimanskim stanovništvom, ili je emigrirao.
U Egiptu živi oko 500.000 do 3.000.000 izbeglica i azilanata. Od toga je oko 70.000 palestinskih izbeglica i 150.000 iračkih izbeglica. Najveći broj izbeglica su sudanske izbeglice, čiji je broj neutvrđen, ali se procenjuje na 2 do 5 miliona.
Religija
thumb|Manastir Svete Katarine na planini Sinaj Službena religija u Egiptu je sunitski islam kojima pripada oko 90 % stanovništva. Najveća religijska manjina su Kopti kiji čine 9% od ukupnog broja stanovnika. Ostale religijske manjine su pravoslavni Grci i Jermeni, katolički Grci i Jermeni i protestanti.
Na ovom prostoru živeli su Jevreji, iako u malom broju, vrlo ekonomski važni. Napustili su zemlju posle 1956. kada su oružane snage Izraela, Francuske i Velike Britanije napale Egipat.
Početkom 80-ih godina islamski vojnici pripadali su islamskim grupama i džihadu. Godine 1992. počela je kampanja oružanog nasilja sa centrom u Kairu i Gornjem Egiptu čiji je cilj bio osnovati vladu striktno zasnovanu na islamskom pravu. Žrtve ovog nasilja bili su Kopti, vladini službenici i turisti. Organizacije za ljudska prava ustanovili su da egipatska vlada vrši diskriminaciju nad Koptima. Zakoni koji se tiču izgradnje crkava i otvorenog praktikovanja vere su nedvno ublaženi, ali veliki građevinski radovi na crkvama još uvek zahtevaju dozvolu vlade.
Jezik
Službeni jezik u Egiptu je arapski. Egipatska verzija arapskog jezika (masri) je dominantna u arapskom svetu zahvaljujući izuzetnom značaju koji Egipat ima u medijima i obrazovanju na ovom jeziku. Egipatski arapski je usvojio elemente koptskog egipatskog jezika iz pre-islamskog vremena, kao i turskog, francuskog i engleskog jezika. Nubijci govore starim nubijskim jezikom. Berberski jezik se upotrebljava u nekoliko naselja u oazama Zapadne pustinje. Hrišćani upotrebljavaju koptski jezik za služenje liturgije. Među obrazovanim Egipćanima u upotrebi su engleski i francuski jezik.
Društvena struktura
U Egiptu stanovništvo se od davnina bavilo uglavnom poljoprivredom. Pre agrarne reforme siromašni radnici nisu posedovali nikakvu zemlju. Agrarnom reformom ograničena je površina zemlje koju porodica ili pojedinac može posedovati, a te granice su još više smanjene posle 1961. i 1969. Ova ograničenja su slomila političku i društvenu moć bogatih zemljoposednika. Uprkos reformama, niži sloj opet je dobio malo ili čak nije dobio ništa od obradive zemlje. Kao posledica toga migrirali su u gradove tražeći posao da bi se prehranili. Većina ih se zaposlila u industriji koja se ubrzano razvijala zbog vladinih industrijalizacijskih programa od 1950—1960. Ipak mnogi su ostali nezaposleni, tako da je veliki broj farmera, gradskih radnika i profesionalaca migriralo u Saudijsku Arabiju, Libiju i ostale zemlje bogate naftom, tražeći posao i platu šest puta veću nego što su u Egiptu mogli zaraditi. Migracije iz sela u gradove i migracije u druge zemlje nastavljene su i 1990-ih. Samo 40 % se bavilo tradicionalnim zanimanjima (ribolovom, uzgojem biljaka i životinja), dok je 2,5 miliona Egipćana radilo u inostranstvu.
Način života
thumb|200px|Egipatski glavni i najveći grad [[Kairo]] Postoje dva glavna staleža. U prvi spadaju elita i obrazovana zapadna visoka i srednja klasa. Drugoj grupi, koja je znatno veća, pripadaju siromašni farmeri, gradsko stanovništvo i radnička klasa. Postoje ogromne razlike u načinu života, navikama, ishrani, oblačenju itd. 1970. vlada je predstavila liberalnu ekonomsku politiku poznatu kao «otvorena vrata». Ova politika najviše je odgovarala prvoj grupi, jer su se povezali sa stranim kapitalom i kulturom, dok drugoj grupi su znatno otežali život, jer nisu u stanju da sebi priušte ono što je predstavljeno na televiziji, gradskim bilbordima ili u novinama.
U prošlosti žene iz nižih staleža radile su u poljima sa svojim muževima da bi mogli izdržavati svoju porodicu, dok su žene iz visokih staleža ostajale u kućama isticajući da su njihovi muževi dovoljno bogati da mogu sami da izdržavaju porodicu. Danas mnoge žene rade i zbog toga nose šalove oko glave koji podsjećaju da su one i dalje muslimanske žene iako rade van kuće. Najčešća jela u Egipatskoj kuhinji su palačinke, kušari (pasta sa lukom i raznim travama) i sveže voće i povrće. Čaj ili kafa je obavezan dodatak jelu. Bogati Egipćani jedu i evropska jela, posebno francuske kuhinje.
Privreda
thumb|Oaza Baharija Kroz istoriju Egipta glavna privredna delatnost je bila poljoprivreda uprkos činjenici da je 95 % zemljišta pod neplodnim pustinjama. Ono što najviše uspeva na ovim prosorima je pamuk, vrlo važan izvor novca. Prva modernija industrijska postrojenja pojavila su se 1930-ih godina. Industralizacija je porasla 1960-ih kada je većina industrijskih postrojenja dospelo u državne ruke. Krajem 20. veka pojavili su se i drugi važni izvori novca od turizma i nafte. Uprkos razvoju privrede i društvenom napretku, Egipat je relativno siromašna zemlja.
Nafta je zauzela prvo mesto na spisku najznačajnijih izvoznih proizvoda. Veliki deficit u spoljnotrgovinskoj razmeni ne može u potpunosti da se pokrije doznakama radnika na privremenom radu u inostranstvu, prihodom od Sueckog kanala i turizma, koji je veoma razvijen. On povećava teret spoljnog duga zemlje, koja ima nizak životni standard i u kojoj demografski rast i dalje predstavlja ključni problem.
Ukupan broj radno aktivnog stanovništva iznosi 24,72 miliona. 32 % stanovništva se bavi poljoprivredom i ribolovom. U sekundarnom sektoru zaposleno je 17 % stanovništva, a u tercijarnom 51 %. Od 1961. postoji Egipatska trgovinska unija koja je pod upravom vlade.
Poljoprivreda
2008. ova grana privrede zajedno sa ribolovom činili su 13,4 % bruto nacionalnog dohotka. Pre industrijalizacije, najviše su se izvozili poljoprivredni proizvodi, ali taj broj se znatno smanjio posle 1998. na samo 6 %. Najvažniji poljoprivredni proizvodi su: pamuk, žitarice, voće i povrće, stočna hrana. Površina obradivog zemljišta je znatno mala, ali vrlo plodna. Zauzima prostor oko delte i čitave doline Nila. Ribolov je važna grana privrede. Velike količine ribe nalazi se u Nilu, Crvenom i Sredozemnom moru. Iako je početkom 20. veka Egipat mogao da zadovolji potrebe stanovništva žitaricama, danas 1/4 uvozi, kao i veliku količinu mesa i mlečnih proizvoda, a izvozi voće, povrće, šećer i pirinač.
Industrija i rudarstvo
Industrijski proizvodi (rudarstva, manufakture i građevinarstva) činili su 37,6 % bruto nacionalnog dohotka 2008. Osnovni proizvodi su: tekstil, hemikalije, metali, petrolejski proizvodi. Nova ekonomska politika dovela je do osnivanja privatnih kompanija za proizvodnju automobila, elektronike i lekova. Većina ovih fabrika skoncentrisane su oko dva najveća centra, Kaira i Aleksandrije i u industrijskoj zoni duž Sueckog kanala.
Nafta je najvažniji proizvod i važan izvor prihoda. Vlada je tokom 1980-ih podsticala proizvodnju prirodnog gasa u cilju snabdevanja domaćih potrošača energijom. Prirodni gas počeo se izvoziti 90-ih godina. Glavna naftna i gasna polja su u oblasti Crvenog mora i Libijske pustinje. Egipat je bogat i fosfatima, solima, kamenom i železnom rudom.
Egipat poseduje dovoljno energije da zadovolji potrebe svih potrošača. Glavni izvori energije su hidroelektrane blizu Asuana. Količine nafte i prirodnog gasa takođe zadovoljavaju skoro većinu potrošača.
Turizam
Najvažnije letovalište je grad Hurgada na Crvenom moru. U poslednjih nekoliko godina važno letovalište je postao Šarm el Šeik na južnom delu Sinajskog poluostrva, popularno kod ronilaca. Najveći broj turista na letovanje dolazi u paket aranžmanima iz Italije, Nemačke, Rusije i drugih evropskih zemalja.
Ironija
Ironija (grč. εἰρωνεία, eironeia = hinjeno ignoriranje) jezični je izraz i figura u kome je pravo značenje riječi ili prikriveno ili suprotno doslovnom značenju izraza, upotrijebljenih riječi.
Pontifeks
Pontifeks (pontifex), rjeđe pontifik, je riječ koja je originalno označavala svećenika u antičkom Rimu, odnosno člana Kolegijum pontifeksa, najvišeg religijskog tijela. Glavni rimski pontifeks je bio pontifex maximus (vrhovni svećenik).
Izraz pontifex se kasnije počeo koristiti i za druge visoke ili vrhovne svećenike, uključujući kršćanske. U strogom smislu se taj izraz može koristiti za sve biskupe (episkope), ali se u pravilu koristi za poglavare kršćanskih zajendica; tako je "rimski pontifeks" papa, a "aleksandrijski pontifeks" aleksandrijski papa. Izraz pontifikalna misa se, pak, koristi za mise koje drže biskupi. Od izraza pontifex dolazi riječ pontifikat, kojom se označava stolovanje pojedinog pape.
Izraz pontifeks se, iako rijetko, koristi kao zapadni prijevod za ne-kršćanske religijske poglavare, odnosno za izraze kao što su kalif ili swami.
Ironija
Ironija je forma crnog humora (vidi humor). Od ironije su jači sarkazam i groteska.
Ironija je veoma snažno izažajno sredstvo u iskazivanju osećanja i misli, a njena jačina zavisi od govornika ili pisca. Jačina podsmeha može biti ublažena, ali i veoma izražena, pa i sa prizvukom zlobe. Često su je u svojim delima upotrebljavali Petar Kočić, Radoje Domanović, Milorad Mitrović i drugi. Naziv potiče od grčke reči eirōneá, što znači „ismevanje”.
Domeyrat (Gornja Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 144 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 499 metara (maksimalnoj 752 m, a minimalnoj 472 m).
Egipat
Saobraćaj
thumb|Gust saobraćaj u Kairu Dužina železničkih pruga iznosi 5.063 km i sve su u državnom vlasništvu. Egipatska železnica je najstarija u celoj Africi. Glavni pravci povezuju Asuan i gradove severno od Asuana sa Aleksandrijom na obali Sredozemnog mora.
Backnang
Baknang je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Rems-Mur. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 35.496 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8119008.
Egipat
Saobraćaj
Dva autoputa povezuju Kairo sa Aleksandrijom, a ostali sa Port Saidom, Suecom i Fajumom. Ukupna dužina puteva iznosi 75.820 km. Većina puteva nalazi se u dolini i delti Nila. Tunel ispod Sueckog kanala povezuje centralni Egipat sa Sinajem.
Rečni putevi iskorišteni su uglavnom za transport, i njima se transportuje 25 % robe u Egiptu. Najveći promet je na Nilu. Dužina unutrašnjih rečnih tokova je 3.350 kilometara. Izuzetno važna saobraćajnica je Suecki kanal dug 161 kilometar, koji povezuje Sredozemno i Crveno more. Kroz njega mogu da plove brodovi do 150.000 BRT. Najveća pomorska luka je Aleksandrija, a nešto manje su Port Said i Suec.
Postoje redovni letovi iz Aleksandrije i Kaira do velikih svetskih centara.
Kultura
thumb|[[Biblioteka Aleksandrina osnovana u slavu drevne spaljene Aleksandrijske biblioteke|200px]] thumb|left|315p|Zov majke Egipta, ilustracija iz časopisa „National Geographic“ iz 1917. Egipatska kultura baštini 5000 godina pisane istorije. Stari Egipat je bio jedna od najstarijih civilizacija i tokom milenijuma, Egipat je zadržao izvanredno kompleksnu i jaku kulturu koja je uticala na kasnije kulture Evrope, Bliskog istoka i drugih afričkih država. Posle perioda faraona, Egipat je došao pod uticaj helenske, hrišćanske i islamske kulture. Danas mnogi aspekti egipatske drevne kulture postoje u interakciji sa novim elementima, uključujući i uticaj zapadne kulture, koja i sama ima korene u starom Egiptu.
Neki egipatski političari su ili su bili na čelu važnih međunarodnih ogranizacija, poput Butrosa Galija koji je bio generalni sekretar Ujedinjenih nacija i Muhameda el Baradeja koji je predsednik Međunarodne organizacije za nuklearnu energiju.
Umetnost
thumb|Staro egipatsko pismo na [[papirusu]] Egipat je dugo bio centar arapske i islamske književnosti, arhitekture i primenjene umetnosti.
U modernom periodu mnogi elementi evropskog stila se mogu prepoznati u egipatskom kulturnom životu.
Arapske pripovetke pojavile su se u Egiptu krajem 19. i početkom 20. veka. Roman Zaunab, egipatskog pisca Muhamed Husein Haukala, smatra se prvim arapskim romanom. Istaknuta ličnost je Nagib Mahfuz, dobitnik Nobelove nagrade za književnost.
Islamska tradicija zabranjivala je predstavljanje ljudi i životinja u umetnosti. Kao rezultat toga u osnovi islamske umjetnosti su kaligrafija i apstraktne arabeske. U eri Fatimida i Mameluka izgrađeni su mnogi arhitektonski spomenici koji svedoče o tom dobu.
Egipatska tradicionalna muzika je mešavina egipatskih, arapskih, afričkih i zapadnih uticaja. Stari Egipćani su još pre 4000 godina svirali harfe, frule i dva domaća instrumenta: nej i ud. Muzika je počela da se zapisuje u 7. veku kada je Egipat postao deo muslimanskog sveta. Od tada pa do danas, egipatska muzika se zasniva na pevanju i udaraljkama. Od 1970ih pop muzika je veoma slušana među brojnom mladom populacijom Egipta. Najpopularniji egipatski pevač je Amr Dijab. Nije sasvim izvesno da li je trbušni ples potekao iz Egipta, ali se danas Egipat smatra centrom ove vrste umetnosti.
U Egipatskom muzeju u Kairu nalazi se najveća svetska kolekcija drevne egipatske umetnosti, uključujući i blaga iz grobnice faraona Tutankamona. U Muzeju islamske umetnosti u Kairu, čuva se bogata kolekcija grnčarije, drvoreza i ostalih dela islamske umetnosti. Egipatska Narodna biblioteka sadrži najveće zbirke arapskih rukopisa.
Svetska baština
Na Unesco-voj listi Svetske baštine nalaze se: kompleks Abu Mena, ostaci drevne Tebe, islamske četvrti starog Kaira, Memfis, nubijski spomenici od Abu Simbela do Fila, Manastir svete Katarine sa okolinom i Dolina kitova.
Obrazovanje
Brz rast populacije ozbiljno je opteretio sistem obrazovanja. Učionice su od osnovnih škola do univerziteta prepune, a školama nedostaje radni materijal za adekvatno obrazovanje. Mnogo dece pohađa školu neredovno ili je uopšte ne pohađa zato što mora da radi. Prema proceni iz 2005. 71,4 % ukupnog stanovništva je pismeno to jest, 83 % muškaraca i 59,4 % žena.
Sport
thumb|[[Međunarodni stadion Kairo za vreme Kupa afričkih nacija 2006.]] Fudbal je najpopularniji sport u Egiptu, a klubovi Al-Ahli i El Zamalek su dva najpopularnija tima u zemlji. Država je bila domaćin 4 Kupa afričkih nacija, a osvojila je 6 prvenstava (1957, 1959, 1986, 1998, 2006 i 2008) i najuspešnija je na kontinentu. Rukometna reprezentacija Egipta je osvojila 5 Afričkih prvenstava i prva je neevropska reprezentacija koja je stigla do polufinala Svetskog prvenstva u rukometu (2001. u Francuskoj)
Muhamed Taber Paša, nekadašnji predsednik Egipatskog olimpijskog komiteta, predložio je održavanje Mediteranskih igara u Egiptu. Prve Mediteranske igre održane su 1951. godine u Aleksandriji.
Lazy Y U, Arizona
Lazy Y U je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 428 stanovnika.
Faruk Kulenović
Faruk Kulenović (Zagreb, 23. veljače 1952.), bivši hrvatski košarkaš i sadašnji košarkaški trener.
Trenerska karijera
Trenersku karijeru započeo je 1973. godine u u KK Medveščaku iz Zagreba nakon prestanka igranja. U karijeri je zatim je trenirao hrvatske klubove KK Borovo, KK Šibenku, KK Kvarner, KK Pulu, KK Zrinjevac i KK Svjetlost te strane klubove izraelski KK Hapoel, njemački KK Alba Berlin, turski KK Fenerbahce, KK Ohud Medina iz Saudijske Arabije. Košarkašku reprezentaciju Bosne i Hercegovine vodio je u kvalifikacijskom ciklusu za EP 1995. u Grčkoj. Od 2002. do 2006. godine bio je trener i koordinator u školi košarke u Adapazariju u Turskoj.
Conneaut, Ohio
Koniot je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.841, što je 356 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chen Lin (dinastija Han)
Chen Lin (? -217), stilsko inme Kongzhang (孔璋) bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, poznat kao jedan od "Sedam učenjaka Jian'ana". Karijeru je započeo na dvoru cara Linga, te služio kao sekretar komandanta carske vojske, a kasnije regenta He Jina. Kada je He Jin nakon smrti cara Linga 189. namjeravao u prijestolnicu Luoyang pozvati carske trupe radi obračuna sa moćnim eunusima iz klike Deset podvornika, Chen Lin ga je od toga pokušavao odgovoriti sa riječima da je to "nije različito od paljenja visoke peći kako bi spalila jedna dlaka" (以此行事，无异于鼓洪炉以燎毛发). He Jin nije poslušao savjet, što je imalo katastrofalne posljedice kako po njega, tako i po Kinu, bačenu u decenije građanskog rata koje će je podijeliti na Tri kraljevstva.
Sam Chen Lin je zbog krvoprolića u prijestolnici izbjegao u provinciju Ji, gdje je potom našao posao kao sekretar gospodara rata Yuan Shaoa. Za njega je napisao tekst objave rata gospodaru rata Cao Caou. Nakon Yuanovog poraza u bitci kod Guandua je Chen Lin zarobljen od Cao Caoa, koji mu je odlučio poštediti život i uzeti ga u vlastitu službu.
U Romansi Tri kraljevstva se navodi kako su Chen Linovi tekstovi imali čudesnu moć liječiti Cao Caove glavobolje, te je to navedeno kao razlog Cao Caove velikodušnosti.
Časovnik
Časovnik ili sat (tur. saat < arap. سَاعَة, sāʿa), naprava ili uređaj za merenje vremena, ponajpre za određivanje doba dana; takođe ura ili dobnik. Satovi koji se koriste u tehničke svrhe, ili sa izuzetno velikom preciznošću se ponekad nazivaju hronometri. Sat u svojoj najčešćoj modernoj formi (u upotrebi od 14. veka) pokazuje sate (časove), minute, a ponekad i sekunde u periodu od 12 ili 24 sata.
Istorija
222p|thumb|left||Replika starog kineskog sata sa štapićem tamjana Sat je jedan od najstarijih ljudskih pronalazaka. U principu, potrebno je znati osnovne fizičke procese koji se ponavljaju s određenom učestalošću, i način da se izmeri koliko taj proces traje. Kao što se godišnja doba i faze meseca mogu iskoristiti za merenje protka određenih dužih perioda vremena, tako se i kraći periodi mogu koristiti za merenje sati i minuta. Sunčani sat, koji meri vreme dana pomoću smera senke koju baca određeni predmet osvetljen suncem, bio je dobro poznat u drevnim vremenima. Kandila i štapići tamjana koji gore predvidivom brzinom takođe su korišćeni kao satovi. Peščani satovi merili su vreme prolaskom sitnog peska kroz uzani otvor na staklenoj posudi.
Istoričar Vitruvije izveštava da su stari Egipćani koristili klepsidru, vremenski mehanizam koji radi na vodu. Historičari se ne slažu o poreklu „Antikitera mehanizma“ (satnog mehanizma pronađenog kraj grčkog ostrva Antikitera, za koji se veruje da potiče iz 87. pne.) ali se smatra da je to bio rani mehanički sat. Do 9. veka pne. mehanički satovi nisu imali uspinjač. Postoji beleška da je 1176. u katedrali Sens instaliran „orolog“ (od grkih reči hora, sat, i legein, govoriti) – reč koja se u Francuskoj još upotrebljava za velike satove. Ova reč navela je naučnike da varuju da ovi satovi na kulama nisu imali kazaljke i brojčanike, već su „govorili“ vreme zvučnim signalima kao što su zvona.
Prvi prilično tačni satovi su satovi na tornjevima iz 13. veka izrađeni za kaluđere u Severnoj Italiji (a možda su ih oni i napravili). Korišćeni su da objavljuju „kanonske sate“ u intervalima između molitvi. „Kanonski satovi“ su se razlikovali po dužini vremena, i menjali su se s promenama izlaska i zalaska sunca.
Smatra se da je prvi sat sa zvučnim obrojavanjem sati izumeo Čang Jeong-Sil, glavni inženjer Koreje, za vreme kralja Džoseona. Nazvan je Chagyongru, što na korejskom znači „sat s odbrojavanjem“.
Najraniji stoni satovi koji su preživeli do danas su satovi iz sredine 16. veka iz metalurških gradova Nirnberga i Augzburga. Ovi satovi imali su samo jednu kazaljku. Brojač sati je bio podeljen na četiri jednaka dela, tako da je sat mogao da pokazuje vreme od 15 minuta.
thumb|right|200px|Sat na [[Big Benu, London, Engleska. Osoba visoka 5 stopa i 4 inča (1,63 m) koja pokazuje oznaku za 6 sati ubačena je u sliku u prirodnoj veličini. Kazaljka za sate je duga 9 stopa (2,7 m) a kazaljka za minute 14 stopa (4,3 m)]]
Sledeći značajan razvoj u preciznosti javio se 1657. s pronalaskom sata s klatnom. Još ranije je Galilej imao ideju da iskoristi njihajuće klatno za pokretanje satnog mehanizma. Kristijan Hajgens se, međutim, obično smatra za pronalazača. On je napravio matematičku formulu odnosa dužine klatna i vremena (99,38 cm ili 39,13 inča za jednu sekundu vremena) i dao da se prvi takav sat napravi. Engleski sajdžija Viljem Klement je 1670. napravio „uspinjač sa sidrom“, za razliku od Hajgensovog „uspinjača sa krunom“. Za nepunu generaciju dodate su i kazaljke za minute i sekunde.
Uzbuđenje zbog sata s klatnom privuklo je pažnju dizajnera koji su napravili razne oblike satova. Napravljeno je kućište za smeštanje sata s klatnom. Engleski sajdžija Viljem Klement je izmislio ovo kućište 1670. Otprilike u isto vreme kućišta su počela da se izrađuju od drveta s licem od staklenog emajla. Eli Teri je 17. novembra 1797. prvi patentirao sat. On je poznat kao osnovač američke industrije satova.
Razvoj elektronike u 20. veku doveo je do satova bez ikakvog satnog mehanizma. Vreme na ovim satovima merilo se na razne načine, na primer pomoću kvarcnih kristala ili raspadanjem radioaktivnih elemenata. Čak su i mehanički satovi napajani baterijama, čime je navijanje sata postalo suvišno.
Analogni satovi
Analogni satovi pokazuju vreme kao ugao između dve kazaljke. Najčešće lice sata koristi fikni brojčanik i pokretne kazaljke. Obično ima kružnu skalu od 12 sati, koja služi i kao skala od 60 minuta, a često i kao skala od 60 sekundi. Prvi analogni sat je sunčani sat, koji neprestano prati sunce, registrujući vreme pomoću senke gnomona, indikatora.
thumb|Digitalni radio sat
Digitalni satovi
Digitalni satovi pokazuju vreme kao brojeve. Na digitalnim satovima koriste se dva formata numeričkih displeja:
Većina digitalnih satova koristi LCD ili LED displej; mada se koriste i druge tehnologije prikazivanja: (katodne cevi, nixie tubes, itd.). Posle resetovanja, zamene baterija ili gubitka energije, digitalni satovi bez mogućnisti čuvanja podataka ili ponovo počnu da mere vreme od 00:00, ili staju na 00:00, uz treptanje brojeva što je znak da vreme treba da se ponovo podesi.
Zvučni satovi
Zbog potreba telefoniranja ili za slepe osobe, postoje satovi koji vreme pokazuju zvukom, ili govornim jezikom (npr: „Sada je tačno dvanaest sati i trideset pet minuta), ili zvučnim signalima (npr. broj udaraca zvona pokazuje koliko je sati u tom trenutku).
Tekstualni satovi
Tekstualni satovi pokazuju vreme vizuelno u formi jezika. Na primer, na engleskom, 12:35 može se prikazati kao "Twelve thirty-five". Neke verzije ovih satova koriste mnogo približnije merenje, na primer, „Oko dvanaest i trideset“
Satovi po načinu merenja vremena
thumb|Mehanički mehanizam časovnika. Najveći broj satova je sagrađen oko neke vrste oscilatora, koji menja položaj u beskrajnom nizu periodičnih promena, koje omogućavaju trajnu i stabilnu referentnu frekvenciju. Periodi ovog oscilatora se broje i konvertuju u određeno vreme na satu.
Namena
Satova ima u kućama i kancelarijama, mali se nose na ruci; veliki se nalaze na javnim mestima, npr: na železničkim stanicama ili crkvama. Mali satovi se često nalaze u uglu kompjuterskih displeja ili na mobilnim telefonima.
Najvažnija namena sata nije uvek da „pokazuje“ vreme. On se koristi da „kontroliše“ ili upozorava na određene događaje, npr: alarmni sat, sat na video uređajima ili tempirana bomba.
Navigacija
Precizna navigacija brodova zavisi od sposobnosti merenja geografske širine i dužine. Geografsku širinu je relativno lako odrediti pomoću nebeske navigacije, ali merenje geografske dužine zahteva precizno merenje vremena. Ovo je bio jedan od glavnih razloga za razvoj preciznih mehaničkih satova. Prvi izuzetno precizan pomorski hronometar napravio je Džon Harison sredinom 18. veka. „Podnevni top“ u Kejptaunu još uvek pucnjem daje precizan signal koji omogućava brodovima da provere svoje hronometre.
Moderni satovi
Kvarcni satovi su pronađeni dvadesetih godina prošlog veka.
Digitalni sat je pronađen 1956.
Posebne vrste satova
thumb|Budilnik – mehanički sat na navijanje s oprugom
thumb|Digitalni sat na štednjaku
Operacija Ugljan
Operacija Ugljan je bila vojna operacija Vermahta protiv partizana u oblasti Ugljana u Dalmaciji. Vođena je od 30. januara do 1. februara 1944. godine.
Bad Buchau
Bad Buhau je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Biberah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.036 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8426013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Biberah Bad Buhau se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Biberah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 592 metra. Površina opštine iznosi 23,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.036 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 170 stanovnika/km².
Tronzano Vercellese, Vercelli
Tronzano Vercellese je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2997 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
Lumber City, Georgia
Lamber Siti (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.328 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.328 stanovnika, što je 81 (6,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Raskolnikow
Raskolnikow je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Roberta Wienea. Predstavlja adaptaciju romana Zločin i kazna ruskog književnika Fjodora Dostojevskog. Naslovni lik, studenta Rodiona Raskoljnikova koji sjekirom ubije zelenašicu prije nego što će, gonjen savješću, priznati zločin, tumači ukrajinski glumac Grigorij Hmara. I on, kao i ostatak glumačke ekipe, je u Njemačku emigirirao iz Rusije za vrijeme revolucije, te sa sobom donio glumačke tehnike naučene kod Stanislavskog. Film se također odlikuje scenografijom Andrea Andrejewa.
Charles VI od Francuske
Šarl VI Ludi (, 1368 — 1422) bio je francuski kralj iz dinastije Valoa od 1380. do 1422. godine. Tokom njegove vlasti trajao je Stogodišnji rat. Pošto je mentalno oboleo vlast su preuzeli regenti. Među regentima je 1404. nastao sukob oko toga ko će vladati u ime ludog kralja. Englezi koriste građanski rat pa osvajaju Normandiju 1419, a 1420. prisiljavaju Francuze da kraljevi Francuske budu iz engleske dinastije.
Rani život
Sin je kralja Šarla V Mudrog. Postao je kralj 1380, kada je imao 11 godina. Sve do njegovog punoletstva 1388. Francuskom vlada kao regent njegov stric Filip II Smeli. Od sredine dvadesetih godina života pojavljuju mu se psihoze. Ostaje tako lud do kraja života. Veruje se da je bolovao od šizofrenije ili neke druge duševne bolesti.
Kralj postaje lud
Prva pojava ludila je bila 1392, kada je pokušao da ubije svog prijatelja i savetnika. Zatim pokreće vojsku 1392. u pohod protiv navodnog ubice, koji se sklonio u Bretanju. Na tom pohodu jedan seljak ga je preplašio da će biti izdat. Toga dana je stvarno pomislio od uobičajenih događaja da ga izdaju, pa je mahao mačem svuda oko sebe i u ludilu je ubio nekoliko svojih vitezova. Vojnici su ga nekako uspeli zgrabiti i položiti na zemlju, gde je pao u komu.
Posle toga događaja Filip II Smeli (vojvoda Burgundije) ponovo postaje regent, ne uzimajući u obzir mišljenje Karlovih savetnika.
Tokom celog života mentalna bolest mu se ponavljala. Tokom napada 1393. nije se mogao setiti svoga imena, nije znao da je kralj i bežao je od svoje žene. Nije prepoznavao decu, ali je poznavao brata i savetnike i sećao se umrlih osoba. U kasnijim napadima zavijao bi palatama kao vuk i odbijao bi da se kupa mesecima, a smatrao je da je napravljen od stakla.
Bal ljudi koji gore
Januara 1393. kraljica je organizovala zabavu. Kralj i 4 druga plemića obukli su se kao divljaci i plesali su vezani lancima jedan za drugog. Kraljev brat Luj Orleanski približio se sa upaljenom bakljom, koja je upalila jednog od vezanih plesača. Jedna od vojvotkinja je prebacila svoju odeću preko kralja i tako ga spasila. Ostala 4 plesača su se zapalila.
Mir sa Engleskom
Stogodišnji rat se nastavlja i tokom vladavine Karla VI Ludog. Bilo je pokušaja mira 1396, kada se Šarlova ćerka Izabela Valoa udala za engleskog kralja Ričarda II. Taj mir je trajao 19 godina.
Građanski rat
thumb|200px|Krunisanje Šarla VI Ludog 1380.
Jovan II Burgundijski, zvani Jovan Neustrašivi postaje 1404. vojvoda od Burgundije i dolazi u otvoren sukob sa Lujom Orleanskim, Šarlovim bratom. Sukob je oko toga ko će vladati u ime ludog kralja. Luj Orleanski postaje kraljičin ljubavnik, pa time postaje čuvar prestolonaslednika i kraljeve dece.
Luj Orleanski je ubijen 1407. po nalogu Jovana Neustrašivog. Posle bega iz Pariza i nekoliko manjih okršaja, Jovan II Burgundijski zadobija kraljevo poverenje. Sporazumom iz Šartra potpisanom 9. maja 1409. kralj Šarl Ludi oprašta Jovanu II Burgundijskom zločin. Jovan Neustrašivi ponovo postaje čuvar prestolonaslednika.
Englezi koriste građanski rat za invaziju Francuske
Porodica Armanjak staje na stranu Orleana, a protiv Jovana Burgundijskog. U građanskom ratu, koji je usledio obe strane traže pomoć Engleza, što koristi engleski kralj Henri V, pa vrši invaziju 1415. Porodica Armanjak je Henriju V ponudila granice iz 1369, a ovaj je to odbio, tražeći granice iz 13. veka.
U bici kod Azenkura 1415. Englezi pobeđuju daleko brojniju francusku vojsku. Jovan II Burgundijski nije sudelovao u toj bici, čime je faktički stao na stranu Engleza. Posle toga Henri V zauzima veliki deo Francuske. Jovan II Burgundijski zauzima Pariz 1418. godine.
Englezi zauzeli Normandiju
Posebno je za Engleze bio simboličan povratak Normandije 1419. nakon 200 godina francuske vlasti. Iako nije bio otvoreno engleski saveznik, Jovan II Burgundijski nije ništa učinio da spreči pad Ruana u Normandiji 1419. u engleske ruke. Prestolonaslednik Šarl VII Pobednik na prevaru hvata i ubija Jovana II Burgundijskog 10. septembra 1419. godine. Englezi su bili toliko nadmoćni da su Francuzi morali prihvatiti mirovni sporazum u Troju 1420.
Engleski kraljevi postaju kraljevi Francuske
Henri V postaje regent, a njegova deca naslednici francuskog trona. To je potvrđeno ženidbom Henrija V sa Katarinom Valoa, ćerkom kralja Šarla VI Ludog. Francuska skupština je potvrdila taj sporazum. Henri V umire samo dva meseca pre Šarla VI Ludog.
Posle smrti Šarla VI Ludog, maloletni Henri VI postaje kralj i Francuske i Engleske. Međutim, mnogi Francuzi, uključujući i Jovanku Orleanku smatrali su da sporazum iz Troja ne važi jer je suprotan zakonu o nasleđivanju.
LeChee, Arizona
LeChee je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,443 stanovnika.
Lukovska Banja
Lukovska Banja se nalazi na jugu Srbije, na istočnim padinama Kopaonika (na nadmorskoj visini od 681 m). Udaljena od Beograda oko 300 km.
Geografski položaj Lukovske Banje, značajna nadmorska visina i atraktivna priroda, čine je dobrim klimatskim lečilištem pogodnim za odmor, rekreaciju i oporavak.
Po broju izvora termomineralnih voda temperature 56 - 69° C i njihovoj izdašnosti (100 litara u sekundi), spada u red najbogatijih u zemlji.
Banja u prošlosti
Lekovite vode Lukovske Banje koristili su još stari Rimljani, o čemu svedoče ostaci cevi i građevina otkriveni u gornjem delu banjskog naselja.
Postoje ostaci kupatila koje je koristio kralj Milutin za vreme svog boravka u ovim krajevima i gazdovanja nad rudnicima. I u srednjem veku korišćene su lekovite vode sa ovih izvora, a takođe i u vreme Turaka, o čemu svedoči podatak da se ovo mesto u Kruševačkom defteru N° 567 iz 1575. godine, zove "Banja Lukova" i ima jedno kupatilo - hamam. Posle oslobođenja od Turaka 1878. godine, u banji je uređen jedan bazen, koji je korišćen za kupanje i lečenje bolesnika. Prvo kupatilo je od dasaka urađeno oko 1900. godine. Međutim, bez obzira što nije bilo više kupatila narod je dolazio i kupao se u virovima, pa je banja do Prvog svetskog rata bila dobro posećena i u njoj je godišnje boravilo oko 1.500 gostiju.
Bogat i raznovrstan biljni svet je omogućio da u Lukovskom kraju žive razni krupni sisari, pernata divljač i dr. Prema narodnom predanju ovde je često boravio kralj Milutin zbog izvarendnih uslova za lov.
Crkva svetog Mine
Crkva svetog Mine nalazi se u centru sela Štava, na 5,5 km od Lukovske Banje ili oko sat vremena pešačenja (42 km od Kuršumlije). Po narodnom verovanju, preci sadašnjih stanovnika preneli su pri doseljavanju svoju slavu Svetog Minu i sagradili crkvu za vladavine kralja Milutina. Crkva svetog Mine (u narodu poznata i kao Mrkšina crkva), nalazi se u centru sela Štava, na seoskom groblju, sa desne strane puta Lukovska Banja-Leposavić. Turci su porušili crkvu u prvom naletu posle Kosovske bitke, koja je obnovljena 37 godina posle boja na Kosovu, ali su je Turci ponovo porušili.
Crkva je u osnovi jednobrodna građevina sa polukružnom oltarskom apsidom i pripratom. Spoljne dimenzije crkve su 9,35m (dužina) i 5,80 m (širina). Krov je na dve vode a pokrivena je kamenim pločama. Građena je od lomljenog i tesanog kamena i profilisane sige upotrebljene za završni krovni venac. Naos je osvetljen sa po jednim uskim prozorom sa severne i južne strane, kao i otvorom ispred apsidijalne konhe (Radović A. i dr., 1983., br.28). U tekstu naosa na samom nadvratku, piše da je crkva osvećena za vreme patrijarha Pajsija, tj. između 1614. i 1647. godine. Crkva ima sve odlike spomenika ove vrste građene u vreme turske dominacije, posle obnove Pećke patrijaršije, pa predstavlja najznačajniji objekat iz tog perioda u Toplici.
Crkva svetog Đorđa
Crkva svetog Đorđa nalazi se na kamenom visu Nenadov kamen (975 m nadmorske visine) koji predstavlja izvanredan vidikovac, do kojeg se od hotela "Kopaonika" dolazi na dva načina. Lakšom stazom u dužini od 1900 m i kraćom ali težom u dužini od 900 m.
Banja danas
Lukovska Banja je u sastavu sela Lukova, koje je oko 1,5 km nizvodno od nje. Banja je lokalni administrativno-upravni, privredni, obrazovni, zdravstveni i sportski centar za osam sela u veoma retko naseljenom (880 stanovnika na 134 m²) jugoistočnom delu Kopaonika tzv. Lukovskom kraju.
Planinske reke su nastanjene pastrmkama i bogate rečnim rakovima a naročito Štavska, Trebinjska i Lukovska reka.
Treska
Najveću pažnju turista i prirodnjaka, svojom bizarnošću i originalnošću, privlači Štavska treska (1.439 m), ogranak Kopaonika, na severu od Štave. Ona se izdiže između između Štavkse reke (na jugu), Blaževske reke (na zapadu) i Đerekaruše (na severu). Nju je još pre 110 godina istakao Tihomir R. Đorđević, sa "dva kamena roga (Velika i Mala treska) na vrhu, koji, okićeni šumom sa sviju strana, kao kakvom bujnom grivom, izgledahu u večernjoj rumeni nenadmašno čarobno".
Treska predstavlja najbolji vidikovac u čitavoj Toplici. U neposrednoj blizini vrha su neistražena pećinska crkva, ostaci neke građevine i kameni krstovi. Stara bukova šuma bogata je gljivama, lekovitim biljem (koje meštani beru 7. jula, na Ivandan) i izvorima hladne i pitke vode. Od lokaliteta Jagnjilo u selu Štava preko zaseoka Trečnjice, do vrha Treske, treba da se prepešači oko 4,5 km i savlada visinska razlika od 535 m, a za to treba oko sat i po napornog hoda.
Crkva svetih apostola Petra i Pavla
Crkva svetih apostola Petra i Pavla je na seoskom groblju Lukova (Babića). Po narodnom predanju crkvu je podigao kralj Milutin, koji je tu imao rudnike i livnice za preradu olova, bakra, srebra i zlata. Porušena je za vreme Turaka. Obnavljana je 1871., 1895. i 1983. godine, posle zemljotresa.
Udaljena je od Niša 101 km, Kruševca 107 km i Beograda 297 km.
Pittoni, Frosinone
Pittoni je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Cefdinir
Cefdinir je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 395,414 Da.
Kraljevina Srbija (1718–1739)
thumb|300px|Kraljevina Srbija, 1718-1739 Kraljevina Srbija se ovde odnosi na pokrajinu Habsburškog carstva koja je postojala u centralnim delovima današnje Republike Srbije između 1718. i 1739. godine, u vreme druge austrijske okupacije.
Naziv
Austrijski službeni dokumenti toga vremena ovu teritoriju nazivaju Kraljevina Srbija, a austrijski car za sebe uzima titulu kralja. Upravnik oblasti imao je titulu guvernera, a uprava oblasti je nazvana Vojna Komandatura Kraljevine Srbije (nem. Militärkommandatur des Königreichs Serbien).
Austrijsko osvajanje
Krajem 17. veka, austrijsko carstvo je isteralo Osmanlije iz većeg dela panonske nizije (uključujući Bačku i severozapadni Srem), a granice uspostavljene 1699. godine ostavljaju u sastavu turske carevine Banat i jugoistočni Srem.
Turci se nisu mirili s gubitkom. Nakon uspešnog rata sa Rusijom (Prutski rat) i dok je Austrija bila zauzeta Ratom za špansko nasleđe, Turci su 1714. napali Mletačku republiku (Tursko-mletački rat 1714-1718, poznat i kao Drugi Morejski rat, u Hrvatskoj i kao Sinjski rat). Osmanlije su bile pretežno uspešne, oteli su Mlecima Moreju (tj. Peloponez - to je postigao Damad Ali paša, čije se turbe nalazi na beogradskoj tvrđavi), kao i preostala uporišta na Kritu, ali nisu uspeli da zauzmu Krf. U leto 1715, bosanski paša je s velikom vojskom krenuo na Sinj ali je tu poražen. Pritisak na Mletke je popustio 1716. ulaskom Austrije u rat. Iste godine Eugen Savojski odnosi pobedu kod Petrovaradina i osvaja Banat. U leto 1717 opseda Beograd, kojeg osvaja, nakon čega razbijena turska vojska Numan-paše Ćuprilića beži pred srpskim dobrovoljcima.
Osmansko carstvo je Požarevačkim mirom 1718 izgubilo Banat i ostatak Srema, kao i bosansku Posavinu, Srbiju do Zapadne Morave i Kamenice (bez crnorečkog i knjaževačkog okruga na istoku i Krupnja u Podrinju ). Austrijanci su dobili i Malu Vlašku, a Mlečani pojas današnje Dalmacije sa Imotskim (čime je konačno ustanovljena granica sa Bosnom).
Uprava
Ugarska dvorska kancelarija je polagala pravo na osvojene teritorije, kao nasleđe krune Svetog Stefana, ali je to bečka vlada odbila, jer su osvojene carskim oružjem.
U „Kraljevini“ Srbiji je 1717-20. privremena vojna uprava na čelu sa grofom Odvijerom, a od 1720. godine građanska uprava – Administracija Srbije (ili Beogradska administracija), koja je bila lično carevo vlasništvo. Na čelu administracije (zvanična titula je „predsednik administracije“ a nezvanična „guverner“) je princ od Virtemberga sa po 2 savetnika (građanin + vojnik) za administrativnu i za sudsku vlast. Od 1733-36. guverner Srbije je general Maruli a od 1736. feldmaršal de Valis (obojica grofovi). Administrativna i sudska vlast bile su u vojnim, a finansijska u komorskim rukama. Vojna vlast je bila potčinjena Dvorskom ratnom veću a komorska – Dvorskom komorskom veću. Administracija Srbije dosta je zavisila od odobrenja koja su slata iz ovih veća, ali im je ponekad neke odluke i samo stavljala do znanja.
Administrativna podela
Zemlja je podeljena na 11 distrikata (okruga, provizorata), koji se dele na knežine, a ove na sela. Distriktom upravlja provizor uz pomoć išpana - župana (kao prvog pomoćnika i zamenika) i 2-3 ibrajtera, knežinama oborknezovi a selima knezovi. Provizor vrši administrativnu, sudsku, policijsku i finansijsku vlast. Oborknezovi i knezovi su zadržani iz turskih vremena dok su ostali novodovedeni činovnici koji dobijaju plate iz državne blagajne. 1/3 sela u Srbiji je pusto. Dažbine se plaćaju komori (glavna – porez na zemljište), pošto je u Srbiji jedini feudalac država. Osim „komorskih“ postoje i „hajdučka“ sela.
Beograd je zaseban: ima nemačku i srpsku opštinu. Srbi imaju svoj zbor uglednih ljudi i opštinski odbor sa knezom/birovom koji je i sudija.
Oružane snage
Sedište vojske je u Beogradu gde su smešteni grenadiri i pešadija. Još 3 konjičke divizije raspoređene su po Šapcu, Valjevu, Rudniku i Jagodini. Pored toga postoji i srpska milicija koja je organizovana u kapetanate (15) po selima (nisu spojena u teritorijalnu celinu) i kojoj je na čelu oberkapetan Vuk Isaković. „Hajdučka“ sela nalaze se uglavnom uz granicu i ima ih različiti broj po distriktima (od 2 do 15). Uživaju određne povlastice a treba da čuvaju granicu, putnike i skoroteče (glasnike).
Opšte prilike i crkvena politika
Srbija je austrijsku okupaciju dočekala skoro opustošena, a situacija se neće ni kasnije popraviti. Prema izveštaju grofa Najperta Dvorskom ratnom veću, u Srbiji je 1717-18. bilo više opustelih nego nastanjenih mesta, u kragujevačkoj nahiji svega 38 naseljenih mesta prema 164 pusta (među kojima čak i Kragujevac). Beograd je imao 494 "podanika" (tj. poreskih obaveznika odn. njihovih domaćinstava), zatim Bogatić u Mačvi 144 podanika, ali mesta obično nisu imala više od 10 poreskih obveznika. Ukupan broj stanovnika Srbije okupirane od Austrijanaca se procenjuje na 40.000.