cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruno Fernandes
Reprezentativna karijera
U Rusiji je igrao na prve dvije utakmice grupne faze, protiv Španije, gdje je dobio i žuti karton, i Maroka pet dana kasnije. Kasnije je sudjelovao na još nekolicini međunarodnih natjecanja.
Juliana od Nizozemske
Juliana od Nizozemske rođena kao Juliana Louise Emma Marie Wilhelmina (Hag, Nizozemska, 30. april 1948.-Baarn, Nizozemska 20. mart 2004.) - bila je od 1948. do 1980. kraljica Nizozemske.
Tepetates, Mezquital
Tepetates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Juliana od Nizozemske
Biografija
Juliana je rođena kao jedino dijete kraljice Wilhelmine i njenog supruga Hendrika od Mecklenburg-Schwerina, studirala je pravo na Univezitetu u Leidenu (1927.-30.) Nakon tog se angažirala 1931. da se osnuje Nacionalna krizna komisija, koja je trebala svojim mjerama pomoći poduzetnicima da prebrode Veliku ekonomsku krizu.
Spomen-park Brezovica
Povijest
Nakon napada nacističke Njemačke na Sovjetski Savez 22. lipnja 1941. godine, grupa sisačkih članova Komunističke partije Jugoslavije i skojevaca, isti dan se sastala u obližnjoj šumi Brezovici i tamo formirala Prvi sisački partizanski odred. Odred je djelovao nekoliko mjeseci, nakon čega je bio rasformiran.
Juliana od Nizozemske
Biografija
Udala se 1937. za princa Bernharda od Lippe-Biesterfelda, sa kojim je izrodila četiri kćeri: Beatrix (1938.), Irene (1939.), Margriet (1943.) i Christinu (1947.).
Tepetates, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 499 m.
Spomen-park Brezovica
Povijest
Poslije rata, na mjestu osnutka odreda bila je postavljena spomen-ploča. Spomenik je bio poznat pod imenom „Debeli Brijest“, jer se nalazio pod starim brijestom ispod kojeg je odred bio osnovan.
Godine 1981., na tom mjestu podignut je reprezentativni spomenik visoke umjetničke vrijednosti, čiji je autor bio akademski kipar Želimir Janeš. U spomenik je bila ugrađena ploča koja je ranije stajala na tom mjestu. Unutar spomenika su se nalazile brončane spomen-ploče u obliku stiliziranih šaka, na kojima se nalazio popis svih boraca odreda.
Juliana od Nizozemske
Biografija
Zbunila je nizozemsku javnost kad je 1950-ih zaposlila vjersku iscjeliteljicu da se brine o kćeri Christini, koja je rođena gotovo potpuno slijepa. Još više kontraverzi izazvali su brakovi njenih kćeri, kad se Irene udala za španjolskog karlistističkog princa 1964., a Beatrix 1966. za njemačkog diplomata. To je zbunilo nizozemsku javnost, koja još nije prežalila poniženja za Drugog svjetskog rata. Još više ju je pogodila afera njenog supruga koji je 1976. primio velik novac od američke kompanije Lockheed.
Spomen-park Brezovica
Povijest
Nakon 1990. godine, spomenik je devastiran, ploča s imenima razbijena, a brončane šake ukradene. Skulptura kolone boraca, rad Frane Kršinića, na određenim je mjestima oštećena eksplozivom.
Juliana od Nizozemske
Biografija
Sve te afere ipak nisu puno naškodile Juliani, koja je zahvaljujući svojoj skromnosti i brizi za siromašne i nadalje ostala prilično popularna. Ona se ponašala kao obična žena, kupovala u lokalnom supermarketu, djeca su joj pohađala javne škole, a na dvoru je odbacila je da joj se podanici po protokolu moraju nakloniti.
Spomen-park Brezovica
Povijest
Godine 1991., Dan ustanka naroda Hrvatske prestao je biti državni praznik, a umjesto njega 22. lipnja je proglašen kao Dan antifašističke borbe. Od tada je spomen park Brezovica mjesto središnje manifestacije proslave praznika svake godine. Pred spomenikom se polažu vijenci delegacija raznih udruga i organizacija i drže govori državnih dužnosnika.
Opis parka
Spomen park se sastoji od nekoliko obilježja, od kojih je središnje apstraktni spomenik. Spomenik izgledom podsjeća na stablo brijesta, koje je nekoć raslo na tom mjestu. Po njemu je spomenik poznat pod imenom „Stari Brijest“.
Na prilazu do spomenika se nalazi skulptura „Ustanak“, rad kipara Frane Kršinića. Skulpturu čini kolona od četiri borca, od kojih onaj na začelju poziva narod na ustanak, ispred njega su u pokretu žena-borac sa puškom koja također zove u ustanak, pokraj nje muškarac sa puškom koji juriša naprijed i borac koji na čelu kolone diže desnu šaku, a lijevom rukom drži vijoreći stijeg. Šaka borca na čelu uništena je eksplozivom, kao i još neki detalji na skulpturi.
Pred spomenikom se nalazi spomen ploča na kojoj su ispisana imena palih boraca iz odreda. Ploča je oštećena s nekoliko hitaca iz vatrenog oružja.
Pokraj spomenika nalazi se i četverokutni kamen na kojem je ispisan datum 22. VI 1941. Uz datum se nalazi impresionistički prikaz spomen šume Brezovice, na kojem se može razaznati silueta spomenika. Na sve četiri bočne strane kamena nalaze se natpisi: na zapadnoj Brezovica Kaline, na istočnoj Brezovica Žabno, na sjevernoj Žabno Sisak i na južnoj Bezovica Osekovo.
Nuevo Monterrey, Tlahuiltepa
Nuevo Monterrey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Chiugiana-La Commenda, Perugia
Chiugiana-La Commenda je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Nuevo Monterrey, Tlahuiltepa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1899 m.
Chiugiana-La Commenda, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 247 m.
Luizi-Călugăra, Luizi-Călugăra
Luizi-Călugăra je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Luizi-Călugăra.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4596 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Las Mesas, Sinaloa
Las Mesas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Gavrilović
Gavrilović d.o.o., prehrambeno poduzeće sa sjedištem u Petrinji.
Od osnutka do 1991 godine
Kapacitet nove tvornice Gavrilović, od 1961 godine, je bio 75.000 tona gotovih prozvoda godišnje. Tvornica je zapošljavala 6.000 radnika, a samo u Petrinji njih 4.300. Pogon unutar tvornice je bio proglašen najljepšim na svijetu, po tehnologiji i kadru, od strane američke inspekcije koja je obilazila tvornicu svaka tri mjeseca s obzirom da su uvozili proizvode Gavrilovića za potrebe američke vojske. Od poslijeratne 1946 godine, Gavrilović je naime bio uključen u ishranu američke vojske stacionirane u Europi. Radnici su također samodoprinosima i kreditima izgradili tvornicu stočne hrane u Petrinji, kapaciteta do 60.000 tona godišnje sa silosima. Gavrilović je u to vrijeme razvio kooperaciju od Une do Turopolja za uzgoj 150.000 svinja godišnje, te je imao ugovor sa 6.000 kućanstava koja su te svinje hranila. Razvijena je tada poslovno-tehnička suradnja sa PIK-om Belje i Vupik-om. Također su razvijena tri reprocentra; za 60.000 komada odojaka, tri farme junadi sa 17.000 komada godišnje, te 3.000 hektara zemlje u svrhu proizvodnje silaže za tov junadi i potrebe farme junadi na Kosovu. Do 1990 Gavrilović je svoje proizvode izvozio na sve kontinente (preko 30% proizvoda išlo je za izvoz), te se svakoga tjedna izvozilo 16 tona šunke na američko tržište. Radnici Gavrilovića konstantno su ulagali u pogon, te su pred početak rata u Hrvatskoj u posjedu imali oko 500 vlastitih prodavaonica (poslovnih prostora), velika skladišta, odmarališta i hotele. Sa oko 4.500 zaposlenih Gavrilović je u vlastitoj proizvodnji 1984 godine uzgajao i više od 200.000 svinja i 8.000 grla tovne junadi.
Privatizacija 1991 godine i poslovanje od 1991 do danas
Mesna industrija Gavrilović se početkom 1991 godine, sukladno tada važećim zakonima, organizirala i registrirala kao Holding Gavrilović u čijem je sastavu tada bilo devet tvrtki u kojima je bilo zaposleno više od 5.000 radnika. Budući da se radilo o društvenom, odnosno državnom poduzeću, Agencija za restrukturiranje gospodarstva (Hrvatski fond za privatizaciju) imenovala je članove Upravnog odbora, a nekoliko mjeseci kasnije, 21. 8. 1991, voljom politike (ključnu ulogu u tome imali su tadašnji predsjednik Sabora Hrvatske Žarko Domljan, čija je prva supruga sestra Đure (Georga) Gavrilovića, premijer Franjo Gregurić i pomoćnik ministra unutarnjih poslova Slavko Degoricija), Agencija donosi odluku o pokretanju, kako tvrde stručnjaci, nepotrebnog stečaja nad pet poduzeća iz sastava Holdinga, i to: Mesna industrija Gavrilović, Poljoprivredna proizvodnja Gavrilović, Gavrilović trgovina, Gavrilović vanjska trgovina i Transporti Gavrilović. Sjedište poduzeća u stečaju promtno se prebacilo u Zagreb, Ilica 8 (ured Đure (Georga) Gavrilovića), svi radnici su bez plaće ili bilo kakve naknade bili otpušteni, zatečena roba u prodavaonicima je rasprodata, a utržak se nije uplaćivao na račune poduzeća. U privatizaciji Gavrilovića ključnu ulogu na nižoj razini imali su stečajni sudac Zdravko Tukša, koji je 1995 godine bio odvjetnik obitelji Gavrilović kad je u njihovo ime podnio zahtjev za povrat imovine, i stečajni upravitelj Slavo Boras. Prodaja poduzeća u stečaju obavila se za vrijeme rata u Hrvatskoj i srpske okupacije Petrinje. Petrinja je bila okupirana 21. 9. 1991 godine, a oglas o prodaji poduzeća objavljen je sedam dana kasnije. Na oglas se javio Đuro (Georg) Gavrilović s kojim je stečajni upravitelj Slavo Boras 11. 11. 1991 godine potpisao ugovor o kupnji pet temeljnih poduzeća Holdinga Gavrilović. Prodajna cijena Gavrilovića je bila 3,3 milijuna njemačkih maraka (DM). Cijena istaknuta ugovorom o kupnji iz stečaja je legalno uplaćena, što je potvrdila arbitraža u Washingtonu završena 2019. godine. Tužba je završena uspjehom obitelji Gavrilović i isplatom odštete od strane Republike Hrvatske, čime je okončano dugo razdoblje pravnog sporenja.
Tužba Gavrilovića protiv Zagrebačke banke
2005 godine Đuro (Georg) Gavrilović je tužio Zagrebačku banku (ZABA) kako bi se utvrdilo vlasništvo nad 14.357 dionica te banke za koje smatra da su mu bile nezakonito oduzete. Riječ je o 0,5 % dionica ZABA-e koje su tada vrijedile 43,8 milijuna eura (EUR) kapitala banke. Gavrilović smatra da je kupnjom poduzeća Gavrilović dobio i prava na udjele poduzeća Gavrilović u ZABA-i, a što mu ZABA osporava. Riječ je o osnivačkom udjelu poduzeća Gavrilovića u ZABA-i iz 1989 godine.
Tužba Gavrilovića protiv Hrvatske
Georg Gavrilović, sin Đure (Georga) Gavrilovića, pokrenuo je u decembru 2012 godine arbitražu u američkom Washingtonu pri Međunarodnom centru za rješavanje sporova o ulaganju (ICSID), kako bi nakon dvadeset godina sudskog sporenja i neuspješnih pregovora, s Hrvatskom oko vlasništva nad nekretninama u Petrinji, Gavrilović dobio i nekretnine iz Ugovora o kupoprodaji. Pet godina, 1996, nakon što je država prodala pet poduzeća iz Holding Gavrilović, država se predomislila i upisala se kao vlasnik gotovo svih nekretnina osim tvornice i tužila Gavrilovićeve kako bi se poništio Ugovor o kupoprodaji kojim su Gavrilovićevima uz tvorničke hale i brend prodali i nekretnine tvrtke. Među nekretninama našlo se i 438 stanova, 10 kuća, 22 garaže, zemljište od 498,2 tisuće metara četvornih u deset katastarskih čestica, te 17.000 kvadrata na području Grada Petrinje koje sada Georg Gavrilović potražuje. Uz to traži i odštetu od Hrvatske u iznosu od 300 milijuna EUR za neostvarenu dobit. Tužba je završena uspjehom obitelji Gavrilović i isplatom odštete od strane Republike Hrvatske, čime je okončano dugo razdoblje pravnog sporenja.
Tužba "Udruženja bivših radnika Gavrilovića" protiv Hrvatske i kazenena prijava protiv sudionika privatizacije
Udruženje bivših radnika Gavrilovića, njih nešto manje od 2.000, je 2005 godine podnijelo tužbu protiv Hrvatske na Europskom sudu za ljudska prava u Strasbourgu. Sud je tužbu prihvatio, a bivši radnici od Suda traže da poništi odluku Ustavnog suda Hrvatske (broj: U.III.2768/2002.) od 30. 6. 2004 godine, kao i odluke i rješenja koja su joj prethodila. Kako navode u tužbi, Ustavni sud Hrvatske je svojom odlukom "povrijedio odredbe Ustava Hrvatske na njihovu štetu." I to: odredbe članka 3. o nepovredivosti vlasništva, članka 14. o jednakosti građana pred zakonom, članka 19. koji precizira da "pojedinačni akti državne uprave i tijela koja imaju javne ovlasti moraju biti utemeljeni na zakonu", te odredbe članka 48. Ustava kojim se jamči pravo vlasništva. Ako Sud u Strasbourgu presudi u korist bivših radnika, odnosno protiv Hrvatske, onda će se slučaj "Gavrilović" vratiti na početak, preciznije na stanje koje je bilo 1991 godine kad je Đuro (Georg) Gavrilović, uz političko-pravosudnu podršku, započeo operaciju, kako tvrde u Udruzi, nezakonitog preuzimanja nekad jedne od najvećih mesnih industrija u Europi.
Robne marke
Proizvodi Gavrilovića d.o.o. danas su razvrstani u tri robne marke:
The Diary of a Teenage Girl
Premijerno je prikazan na Filmskom festivalu Sandens 24. januara 2015, a zatim i u netakmičarskoj selekciji Filmskog festivala u Berlinu. Kritičari su ga dočekali pohvalama i trenutno na sajtu roten tomejtous drži zbir od 94 posto pozitivnih filmskih recenzija, sa sumirajućim komentarom: Drsko nekonvencionalan i osvežavajuće iskren, „Dnevnik jedne tinejdžerke“ je iskrena priča o odrastanju koja se bavi svojim temama - i svojim protagonistima - bez osuđivanja..
Moisés Caicedo
Moisés Isaac Caicedo Corozo (Santo Domingo, 2. studenog 2001.), ekvadorski nogometaš i reprezentativac koji igra kao vezni igrač. Profesionalnu karijeru započeo je u klubu C.S.D. Independiente del Valle, odakle je 2021. godine prešao u engleski Brighton & Hove Albion, gdje je igrao do 2023. godine, kada prelazi u Chelsea; u Brigtonu je igrao sa sunarodnjacima i reprezentativnim kolegama Jeremyjem Sarmientom i Pervisom Estupiñánom. Za reprezentaciju Ekvadora debitirao je 2020. godine te je sudjelovao na nekolicini međunarodnih natjecanja.
Barranca el Laurelito, Hidalgo
Barranca el Laurelito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1999 m.
Fran Bubanović
Fran Bubanović (Sisak, 19. studenog 1883. - Zagreb, 6. veljače 1956.), hrvatski kemičar.
Kemiju i prirodopis studirao je u Zagrebu. Od 1909. usavršavao se u Njemačkoj i Nizozemskoj te kod nobelovca S. Arrheniusa u Švedskoj, s kojim je njegovao doživotno prijateljstvo. Godine 1918. izabran je za profesora kemije na novoosnovanom Medicinskom fakultetu u Zagrebu gdje je razvio opsežnu znanstvenu i pedagošku djelatnost. Istaknuo se kao pisac modernih sveučilišnih udžbenika u kojima je, prvi u Hrvatskoj, obuhvatio cjelokupnu anorgansku i organsku kemiju te biokemiju. Znanstveni radom obuhvaća uglavnom područje fizikalne kemije. Bavio se i popularizacijom kemije te esejistikom, pišući o problemima nastave, znanstvene politike i filozofije znanosti.
El Fresno, Linares
El Fresno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Linares.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 254 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Tab-Ek, Cantamayec
Tab-Ek je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Cantamayec.
El Naranjo, Palenque
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 788 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Varvata, Părteștii de Jos
Varvata je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Părteștii de Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 382 m.
Sanganat, Olintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1016 m.
Cross Creek, Pennsylvania
Kros Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 137.
El Cascabel, Chinameca
El Cascabel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Vidite još
Administrativna po
Los Rodríguez, Saucillo
Los Rodríguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1183 m.
Banī al Ḩayftayn, Sa'dah
Banī al Ḩayftayn je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1584 m.
MTV-jeva filmska nagrada za najbolji glumački proboj
MTV filmska nagrada za najveće glumačko otkriće jedna je do MTV filmskih nagrada koju dodeljuje televizijska mreža MTV.
Marzalesco, Novara
Marzalesco je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Colonia Acapulco Dos Mil, Acapulco de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
San Juan Chancalaíto, Palenque
San Juan Chancalaíto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Joko Knežević
Joko (Ivan) Knežević, hrvatski slikar, kipar, karikaturist, pisac i likovni pedagog, prvi je obnovitelj tehnike mozaika na tlu Hrvatske nakon Rimljana, te općenito jedan od najznačajnijih i najplodnijih likovnih umjetnika Dalmacije, Hrvatske i Jugoslavije svojega vremena. Rođen je u Lokvi Rogoznici 23. kolovoza 1907., a umro u Splitu 17. siječnja 1988.
San Juan Chancalaíto, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 792 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Joko Knežević
Opus
Likovnost ga je privukla još za djetinjstva. U početku crta i slika portrete i karikature olovkom, ugljenom i akvarelom, te je u suštini, zapravo, samouk umjetnik. Na prvim izložbama 1932. u Omišu, i 1935. u Šibeniku, izlaže karikature.
Nakon studija prava, 1935. upisuje se na Akademiju likovnih umjetnosti te1939. diplomira slikarstvo kod Marina Tartaglie. 1936. -1937. pomaže svojem profesoru Jozi Kljakoviću na izvedbi zidnih slika u crkvi sv. Marka u Zagrebu.
Tijekom Drugog svjetskog rata među prvim umjetnicima odlazi u partizane, na Mosor, te sudjeluje u osnivanju „Slobodne Dalmacije“ za koju crta prve ilustracije.
Nakon rata radi kao nastavnik u Klasičnoj gimnaziji i Školi primijenjenih umjetnosti u Splitu, do 1956. Odlaskom u mirovinu te godine intenzivnije se posvećuje slikanju, mozaiku i skulpturi. Prve slike u ulju i mozaike načinio je još prije rata. Slikarski motivi su mu u početku krajolici, mrtve prirode i portreti, da bi se kasnije usredotočio na prikaze strukture kamena, te mu stoga slikarstvo, na neobičan način balansira između figuracije i apstrakcije. Sličnim likovnim problemima se u nas bave slikari Frano Šimunović i Oton Gliha, a u fotografiji Dinko Vranković. Te problematike u više se navrata dotiče u svojim knjigama i člancima. Općenito, opus mu je pod uplivom impresionizma, postimpresionizma i ekspresionizma.
U mozaicima u početku radi portrete (Autoportret, 1936.), kojih je tijekom godina načinio oko stotinu (portreti obitelji i znamenitih ljudi svojega vremena, osobito onih koje je poznavao). Svojim prvim monumentalnim mozaikom „Bitka pod Sinjom 1715.“, sada u Muzeju Cetinske krajine, 1953. je inicirao nastanak brojnih monumentalnih mozaika memorijalne tematike, uglavnom posvećenih Narodno oslobodilačkom ratu, koje su on i drugi umjetnici (npr. Vranjičanin Marinko Benzon) izveli diljem Hrvatske i Jugoslavije, tijekom idućih četvrt stoljeća. Među njima se ističu njegovi spomenici u Mimicama, Gospiću i Drašnicama. Sveukupno je osmislio i/ili oblikovao četrdeset i pet spomenika, od kojih trideset i pet posvećenih NOB-u, a čak četiri u bivšoj Vojnoj bolnici u Splitu.
Jedan od najkompleksnijih, na granici skulpture (plitki reljef), arhitekture (obelisk) i slikarstva (upotrijebljeni bijeli i crni kamen) izradio je 1969. za Bogomolje na Hvaru.
U Pittsburghu je u crkvi sv. Nikole obnovio freske Maksimilijana Vanke, i naslikao svoju fresku „Rastanak“.
Autor je triju knjiga: Mali razgovori (1964.), Moj put u Ameriku (1979.) i Moja sjećanja (postumno, 1996.)
Kovnica novca Siscia
U III. stoljeću posebno nemirni dio Rimskoga carstva bilo je Podunavlje gdje su posljedično bile zbog čestih vojnih operacija bile stacionirane znatne rimske vojne snage. Kako bi se vojsci osigurala redovita plaća, na odgovarajući se mjestima, a koja nisu bila daleko od vojnih operacija osnivala rimske carske kovnice. U takvim uvjetima kovnicu je utemeljio 262. godine car Galijen kako bi osigurao novac za financiranje vojno-obrambenih potreba ugroženih rimskih granica. Tijekom samostalne vladavine cara Galijena (260 – 268) rimska je državna uprava uz pomoć osoblja iz rimske kovnice otvorila kovnicu antoninijana. Kovnica je s (manjim prekidima) radila preko 160 godina.
U početku u kovnici Siscija rade dvije kovničke radionice (officine) kujući pretežito brončani novac (antoninijanus) te nešto zlatnika (aureus) s natpisom SISCIA AVG (ili samo SI) i personifikacijom grada na reversu. Klaudije II (gotski) (268-270) nastavio je s kovanjem antoninijana i zlatnika i otvorio još dvije oficine. Takvu praksu nastavlja i car Aurelijan (270-275) te otvara još tri oficine (tako da se broj kovničkih radionica popeo na ukupno 7), kako bi iskovao dovoljno novca za financiranje vojnih pohoda i obrane granica od napada barbarskih plemena.
Najveći tehnološki i umjetnički uspon kovnica u Sisciji je doživjela za cara Proba (276-281) koji je novcu dao istočne karakteristike i grčke oznake. U tom periodu Siscija je bila glavna kovnica Rimskog Carstva pa u njoj i dalje radi sedam officina. Nakon cara Proba broj officina se smanjuje, kao i veličina emisija i kvaliteta novca, a što je najvjerojatnije posljedice ratnih prilika i razaranja tijekom građanskog rata početkom IV. stoljeća kada poslije Dioklecijanove abdikacije često prelazi iz ruke u u ruku različitih pretendenata na njegovo prijestolje.
Reformom novčanog sustava koju je proveo car Dioklecijan, kovnica Siscija najviše kuje srebrne argenteuse i posrebrene follise s preciznom oznakom kovnice u odsječku na zadnoj strani (egzerg). Novac iskovan u Sisciji može se prepoznati po svom posebnom stilu a od 271. godine i po službenoj kovničarskoj oznaci SMS (lat. Sacra Moneta Sisciensis) a kasnije i po oznaci SIS.
Siscia je jedna od rijetkih carskih kovnica koju je bilo moguće prilično točno locirati jer su arheološkim sondiranjima u koritu rijeke Kupe (lat. Colapis) najvjerojatnije pronađeni njeni ostatci. Na tom su mjestu prije pronađeni kalupi za kovanje i brojne kovne pločice.
Iz analize pojedinačnih i skupnih nalazaka antičkog novca može se zaključiti da je u svakodnevnom opticaju na nekom području najveću ulogu imao novac iskovan u kovnici koja je bila u najvećoj blizini. Tako je i novac koji se kovao u Sisciji bio vrlo značajan za financiranje fortifikacije i obrane istočnog limesa pa je zbog toga u to vrijeme kovnica Siscija bila najvažnija, najkvalitetnija i najproduktivnija kovnica u carstvu. Njeni novci su gotovo redovito bili znatno kvalitetniji od novaca kovanog u rimskoj kovnici. Novac koji je iskovan u kovnici Siscija kolao je po cijelom Rimskom Carstvu, a siscijski zlatni novac je prodirao i daleko izvan granica carstva npr. do Skandinavije na sjeveru i Indije na jugu.
mini|400px|Novčić cara Konstantina II (337-340) s motivom vrata vojnoga logora na zadnjoj strani i natpisom PROVIDEN-TIAE CAESS
Najveće su bile emisije velikog brončanog novca koji su na legendama stražnje strane imale natpise VENUS VICTRIX, REPARATIO REIPUB, PROVIDENTIAE AVG, GLORIA ROMANORUM itd. Tijekom vladavine cara Konstantina i njegovih nasljednika, čest motiv na stražnjoj strani bila su vrata vojnog logora i natpis PROVIDENTIAE CAESS ili AVG, sugerirajući kako se carska vlast s vojnom silom i utvrđenim vojnim logorima i gradovima brine za sigurnost stanovništva.
Las Palomas, Mezquital
Las Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Kovnica novca Siscia
Takav novac kuje se u ime cara Konstantina Velikog (272 ili 273 - 337) i njegovih sinova Krispusa i Konstantina II. Kovnica radi do početka V. stoljeća kada zbog borbi za vlast, barbarskih provala te nestašice zlata i srebra rad siscijske kovnice godine 413. gotovo zamire da bi kao službena kovnica rimskoga carstva definitivno zatvorena za vrijeme vladavine cara Honorija (393-423). Za sve kršćane je vrlo značajno da je baš na ovim novcima iz našeg Siska 319. godine iskovan po prvi put kristogram kao ukras na kacigi Konstantina Velikog.
Valja napomenuti da je između 494/5 i 504/5 u Sisciji djelovala i istočnogotska kovnica novca u kojoj su kovane tremise tijekom vladavine kralja Teodorika (489-526). Taj se novac kovnici Siscija pripisuje na osnovu stilskih obilježja.
Las Palomas, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2155 m.
Osebiți, Luizi-Călugăra
Osebiți je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Luizi-Călugăra.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2048 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 314 m.
Gracias
Gracias je grad od 15,490 i općina (municipio) od 54,404 stanovnika na zapadu Hondurasa u Departmanu Lempira čiji je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Gracias leži u planinskoj kotlini u sredini Departmana Lempira. Od karipske luke Puerto Cortés udaljen je 157 km južno, a od glavnog grada Tegucigalpe 157 km prema zapadu.
Privreda
Pored poljoprivrede za ekonomiju grada značajan je i turizam. Jer je Gracias poznata turistička destinacija zbog svog velikog prirodnog, historijskog i kulturnog bogatstva. Poznat je kao jedan od najstarijih gradova u Hondurasu, pored njega leži Nacionalni park Montana de Celaque u kom se nalazi najviša planina Hondurasa - Cerro Las Minas, visoka 2,870 m.
Najveća atrakcija grada su termalni izvori koji zauzimaju sedmo mjesto na listi od 30 najvećih atrakcija Hondurasa. Oni od 1966. privlače goste namjernike.
Las Manzanas, Tlahuiltepa
Las Manzanas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
San Pedro, Cantamayec
San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Cantamayec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
La Mosquitia
Karakteristike
Zapadnu granicu Mosquitije formiraju planinski masivi Río Plátano i Colóna, a istočnu rijeka Coco koja formira granicu s Nikaragvom na jugu. To golemo područje obuhvaća gotovo 1/5 teritorija Hondurasa. Kroz regiju prolaze samo dvije periferne ceste jer to je vrlo slabo naseljen kraj s malim raspršenim naseljima. Administrativni centar je Puerto Lempira. Pored svega to je i opasan kraj, zbog otrovnih zmija, insekata i gladnih jaguara. thumb|left|240px| Ekspedicija u Mosquitiji Na iznenađenje mnogih koji dolaze ovamo očekujući da će morati probijati kroz džunglu, veći dio Mosquitije sastoji se od močvara duž karipske obale i ravne savane po unutrašnjosti. Tu se nalazi Rezervat biosfere Río Plátano, najpoznatiji od pet odvojenih rezervata u tom kraju, osnovan kako bi se zaštitio jedan od najbolje očuvanih dijelova prašume u Centralnoj Americi. U Mosquitiji leži najveća tropska kišna šuma u Centralnoj Americi, koja se prostire na oko 20.000 km². Najveća etnička skupina koja živi u Mosquitiji su Miskiti, kojih ima oko 30.000, mnogo manje ima Paya svega oko 2500, a još manje Suma (oko 1000) koji žive duž rijeke Patuce.
Las Manzanas, Tlahuiltepa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 192 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1627 m.
La Mosquitia
Legenda o Bijelom gradu
Iako je porijeklo te legende nejasno, zna se da su je raširili istraživači, pustolovi i prvi piloti koji su širili priče o bijelim bedemima razorenog grada koji su vidjeli u džungli, drugi su ponavljali priče koje je prvi put zabilježio Hernán Cortés 1526., o nevjerojatno bogatim gradovima skrivenim po unutrašnjosti Hondurasa. Antropolozi koji su proboravili neko vrijeme među Indijancima iz Mosquitije; Miskitima, Payama i Sumoma, čuli su priče o Bijeloj kući, skrovištu u koji su se domorodci povukli bježavši od španjolskih konkvistadora.
Mosquitija se nalazi na granici Centralne Amerike u susjedstvu Kraljevstva Maya. Ali dok Maye spadaju u razred najviše proučavanih drevnih američkih civilizacija o Mosquitiji se vrlo malo zna, zapravo jedino o legendi o Bijelom gradu (španjolski: Ciudad Blanca). Ona je vremenom postala dio nacionalne mitologije Hondurasa, koja se do 1930-ih raširila i do američke javnosti, i raspalila maštu brojnih naučnika. Pokrenuto je nekoliko ekspedicija kako bi ga pronašli, uključujući i tri koje je organizirao njujorški Muzej američkih Indijanaca, a financirao George Gustav Heye, strastveni kolekcionar indijanskih artefakata. Prve dvije su se vratila s glasinama o izgubljenom gradu i ogromnoj skulpturi boga majmuna koja čeka da bude iskopana.
Treća ekspedicija muzeja, koju je predvodio ekscentrični novinar Theodore Morde, otišla je u Honduras 1940. Morde je iz džungle izašao pet mjeseci kasnije sa sanducima artefakata. Grad boga majmuna bio je opasan bedemima, napisao je Morde. Pratili smo jedan bedem sve dok nije nestao pod zemljom, ali imam dokaze da se radi o velikim zgradama. Morde je odbio otkriti lokaciju, zbog straha da će biti opljačkan, ali obećao je da će se vratiti sljedeće godine kako bi počeo iskapanja. To nije nikad ispunio jer se 1954. objesio, tako da je njegov grad (ako uopće postoji) još i danas neidentificiran.
U kasnijim dekadama arheološka istraživanja u Mosquitiji postala su otežana, i zbog opće prihvaćenog stava da su tropske šume Centralne i Južne Amerike previše siromašne da bi se u njima pojavilo nešto više od grupica raspršenih lovaca-sakupljača, svakako previše siromašnih da bi mogli održati intenzivnu poljoprivredu iz koje bi se razvilo složeno hijerarhijsko društvo. To je istina, iako su arheolozi koji su izvršili prva iskapanja u Mosquitiji 1930-ih, otkrili neka naselja, koja govore u prilog činjenici da je taj kraj bio dom sofisticirane kulture - što nije iznenađujuće, jer je regija ležala na raskršću trgovačkih puteva između Maya i drugih Mezoamerikanca na sjeveru i zapadu, i moćnih Čibča na jugu.
Jedna važna razlika između dviju kultura bio je građevinski materijal, u Mosquitiji još nije pronađen ni jedan objekt izgrađen od klesanog kamena. Oni su svoje zgrade podizali od zemlje, drva, žbuke, kad su ih oslikali ličili su na mayanske hramove, ali kad su ih napustili brzo su se raspali na kiši i istrunuli, pa ih je progutala vegetacija.
‘Arīmah, Sa'dah
‘Arīmah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Cascina Cusago di Sotto, Milano
Cascina Cusago di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Sonora, Solosuchiapa
Sonora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Solosuchiapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Kearney, Missouri
Karni je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.381, što je 2.909 (53,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Christopher Meloni
Kristofer Piter Meloni (2. april 1961) američki je filmski i televizijski glumac. Široj javnosti je poznat po ulozi detektiva Eliota Stejblera u En-Bi-Sievoj kriminalističkoj seriji Red i Zakon: jedinica za specijalne žrtve i po ulozi psihotičnog ubice i seksualnog predatora Krisa Kelera u Ejč-Bi-Ouvoj seriji Oz. Poznat je i po svojim sporednim filmskim ulogama u blokbasterima 12 majmuna (1995), Paranoja u Las Vegasu (1998), Odbegla mlada (1999), 42 (2013), Čovek od čelika (2013) i Grad greha: Ubistva vredna (2014), kao i po ulogama u nezavisnim američkim filmovima Bela ptica u mećavi (2014) i Dnevnik jedne tinejdžerke (2015).
Alexander Skarsgård
Filmografija
nominovan — Nagrada Saturn za najboljeg televizijskog glumca u sporednoj ulozi
Christopher Meloni
Učestvovao je u više kampanja za promociju LGBT jednakosti. Oženjen je scenografkinjom Šerman Meloni sa kojom ima dvoje dece.
Pătrăuți, Pătrăuți
Pătrăuți je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Pătrăuți.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4283 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 413 m.
Ranchito Don Trini González, Saucillo
Ranchito Don Trini González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1175 m.
La Soledad, Linares
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 353 m.
Izvor (TV film)
Izvor je jugoslavenski televizijski film snimljen u produkciji Televizije Sarajevo 1978. godine. Režirao ga je Muhamed Mehmedović, a scenario je pisao Jovan Lubardić. Protagonistica je mlada žena koja živi u izoliranom, siromašnom planinskom selu, a radnja prikazuje kako zbog neplodnosti postaje predmetom neprijateljstva i zlostavljanja od strane muža i okoline.
Gabelli, Parma
Gabelli je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 465 m.
Intibucá (Intibucá)
Intibucá je grad od 23,840 i općina (municipio) od 63,117 stanovnika na jugozapadu Hondurasa u Departmanu Intibucá.
Geografske karakteristike
Intibucá se prostire u planinskoj unutrašnjosti, u kotlini na visini od 1700 metara nadmorske visine Od svog sestrinskog grada La Esperanze, koji je ujedno i administrativni centar Departmana Intibucá udaljena je svega 2.6 km pa je zajedno sa njim zapravo jedan grad, iako strogo formalno svaki ima svoju administraciju.
Od karipske luke Puerto Cortés udaljena je 172 km južno, a od glavnog grada Tegucigalpe 105 km zapadno.
Historija
Intibucá je formalno osnovana kao općina 1791
Po lokalnoj usmenoj predaji na mjestu današnjih gradova Intibucá i La Esperanza postojala su dva indijanska sela, jedno od Maya - Eramani a drugo od Lenka - Lentercala. Intibucá je nastala od sela Lentercala, pa su u njoj Lenke većinsko stanovništvo.
Santa Cruz Jotola, Socoltenango
Santa Cruz Jotola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 671 m.
Khallán, Olintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 825 m.
Los Coyotes, Acapulco de Juárez
Los Coyotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Ojo de Agua del Encino, Hidalgo
Ojo de Agua del Encino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Los Coyotes, Acapulco de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Ojo de Agua del Encino, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2481 m.
El Aguaje, Sinaloa
El Aguaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Tres Reyes, Chinameca
Tres Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
El Aguaje, Sinaloa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 349 m.
Tres Reyes, Chinameca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
El Naranjo, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1171 m.
NK Mladost Petrinja
NK Mladost je nogometni klub iz Petrinje.
Najveći uspjesi kluba
Nogometni klub "Mladost" iz Petrinje osnovan je u ljeto 1946., a najveći uspjeh zabilježio je u lipnju 1986. kada se plasirao u Drugu saveznu ligu bivše Jugoslavije, što je ravno igranju u današnjoj 1.HNL. Među najveće uspjehe "Mladosti" spada i plasman među 16 najboljih klubova u Kupu bivše Jugoslavije u rujnu 1987., te ulazak među 32 najbolja u Kupu Jugoslavije dvije godine kasnije, kada je klub ispao nakon produžetaka od generacije beogradske Crvene zvezde koja je osvojila titulu prvaka Europe.
Stadion kraj Petrinjčice
Iz klupskih anala nije jasno kada je za klupsku boju odabrana zelena, no sasvim je sigurno da mladostaši nose zelene dresove zadnjih 30 godina. Na mjestu današnjeg stadiona "Mladosti" pokraj rijeke Petrinjčice prvo nogometno igralište podignuto je davne 1928.godine. Prava ulaganja u klupske prostorije počela su sedamdesetih godina prošlog stoljeća kada su sazidane prikladne svlačionice i prve tribine. Današnji izgled jednog od najboljih stadiona u ovom dijelu Hrvatske stadion "Mladosti" dobio je uoči zagrebačke Univerzijade 1987., kada je podignut kapacitet gledališta na oko 5.000 mjesta te sagrađene nove klupske prostorije sa dvoranom za sastanke, parkiralištem i poslovnim prostorima. Na utakmici nogometnog turnira Univerzijade Jugoslavija - Njemačka postavljen je i rekord posjete (5.000 gledatelja) na stadionu "Mladosti", koji je srušen dvije godine kasnije na spomenutoj utakmice "Mladost"-Crvena zvezda 3:5, kada je bilo 8.000 gledatelja.
Pedesete i šezdesete
Nakon osnivanja "Mladost" igra u ligi Sisačkog podsaveza.
Ulazak u Hrvatsku ligu
Sedamdesetih godina klub nastupa u jakoj Zagrebačkoj zoni, kada je u seniorskoj momčadi debitirao i kasniji proslavljeni vratar zagrebačkog Dinama Marijan Vlak. Najveći uspjeh kluba dotada je plasman u Hrvatsku ligu 1980., u društvo Šibenika, varaždinskog Varteksa, "Solina", "Splita", pulske "Istre", "Belišća" i drugih. Za "Zelene" tada su igrali vratari Antun None Vašarević i Branko Kljaić, Milorad Tomović, Željko Bobinac, Niko Barjaktarević, Zdravko Štrbac, Joco Čučković, Jovo Mostarac, Krešo Jandraš, Drago Ferenčak, Milan Gros, Ivica Jelić Šata, Dušan Balaban, Đuro Serdar, Branko Bešić, Slavko Olah, Dragoslav Peškir Šeki, Zdravko Baltić, Joso Sigur i Mladen Korečić. U debitantskoj sezoni u HNL-u osvojeno je izvrsno peto mjesto pod vodstvom trenera Hasana Kapetanovića, a osim igrača koji su izborili plasman u ligu za "Mladost" su nastupali i Radojčić, Loparić, Vugrin, Tuta, Trdina i Balinčić.
Miroslav Kirin
Miroslav Kirin (Sisak, 1965.), hrvatski književnik i pjesnik.
NK Mladost Petrinja
Plasman u Drugu saveznu ligu
U Hrvatskoj ligi "Mladost" je redovito u gornjem dijelu ljestvice, a nakon osvajanja drugog mjesta u sezoni 1985./86. otvara se mogućnost i za nešto više. Naime, klub ulazi u kvalifikacije za Drugu saveznu ligu zapad. U prvom kolu kvalifikacija izbačen je riječki Orijent pobjedama u obje utakmice, a drugom kolu BSK iz Slavonskog Broda - nakon 0:0 u Petrinji, u Brodu je "Mladost" slavila 2:1. U finalnom okršaju sa Zagrebom ostvarena je pobjeda u petrinjskoj utakmici od 1:0 (pogodak Tihomira Bobinca), da bi u uzvratu na stadionu u Kranjčevićevoj ulici pred 12 tisuća gledatelja "Mladost" izborila rezultat 0:0 koji ju je odveo u Drugu ligu zapad. Veliki trijumf ostvarili su trener Ivan Turkalj i igrači Marijan Mrmić, Mladen Romić, Milan Grković, Željko Bobinac, Radimir Bobinac, Tihomir Bobinac, Nenad Boršić, Josip Cavrić, Josip Milunić, Đuro Serdar, Milan Šolić, Milan Lukač, Milan Radojčić, Dragoslav Peškir, Nikola Peškir, Marijan Sigur i Joso Šeperac. Iza momčadi je stajala Uprava na čelu s Borislavom Mikelićem, tadašnjim partijskim moćnikom i direktorom "Gavrilovića", najjače mesne industrije u Hrvatskoj, ali i u cijeloj ondašnoj bivšoj Jugoslaviji.
Miroslav Kirin
Školovao se u Petrinji i Zagrebu, gdje je na Filozofskom fakultetu diplomirao engleski jezik i književnost i komparativnu književnost. Piše i objavljuje poeziju, prozu i prijevode s engleskog jezika. Objavio je šest knjiga poezije: Od nje do vječnosti (1989. Goranovo proljeće, nagrada Goran za mlade pjesnike), Tantalon (1998. Meandar), Zukva (Vuković & Runjić, 2004.), Iza renesanse (Matica hrvatska Sisak, 2004.), Jalozi (Vuković & Runjić, Zagreb, 2006.), Zbiljka (Vuković & Runjić, Zagreb, 2009.). Objavio je također i autobiografsku proznu knjigu Album (Vuković & Runjić, Zagreb, 2001.) za koju je dobio Nagradu Jutarnjeg lista za najbolju proznu knjigu u 2001. godini.
NK Mladost Petrinja
Na drugoligaškom zapadu
U debitantskoj drugoligaškoj sezoni osvojeno je osmo mjesto uz skor 34 utakmice, 15 pobjeda, pet neriješenih i 14 poraza, gol razlika 46:36, 35 bodova. Izvrstan rezultat potpisuje kao trener Velimir Naumović, a osim igrača koji su izborili drugoligaški status za "Mladost" su nastupali i Zlatko Mesar, Slobodan Petrović, Nikola Marjanović, Đemil Đedović, Željko Pavković i Jovica Simanić. U narednoj sezoni osvojeno je 13. mjesto, što bi bilo dovoljno za ostanak u ligi, da nije bilo ujedinjavanja istočne i zapadne skupine u Jedinstvenu drugu ligu. Za ulazak u Jedinstvenu drugu ligu trebalo je biti barem deveti, pa je klub preselio u novostvorenu Međurepubličku ligu zapad. U sezoni 1987./88. momčad su vodili treneri Milan Đuričić i Fahrudin Mustedanagić, a nastupali su, među ostalima, kasniji reprezentativac Hrvatske Nikola Jurčević, Zoran Milinković Zloćo, Rade Savić, Nikica Valent, Almin Osmanagić i Idriz Seferović. Zabilježen je skor 34 9 12 13 31:38 30 bodova.
U Međurepubličkoj ligi
U prvom izdanju Međurepubličke lige zapad, koju su činili klubovi iz cijele Slovenije, središnje Hrvatske, Dalmacije i dijela BiH, "Mladost" se bori za prvo mjesto sa "Rudarom" iz Prijedora. "Rudar" je prvi presjekao ciljnu vrpcu, a "Mladost" je ostala druga, nakon što je u 34 utakmice zabilježila 22 pobjede te po šest poraza i neriješenih. Momčad je vodio Fahrudin Mustedanagić, a boje kluba branili su vratar Zoran Stojanović, te igrači Z.Milinković, Danko Mance, J.Mostarac, Milan Lukac, J.Cavrić, N.Boršić, Đ.Serdar, R. i T.Bobinac, Srećko Cavrić, Vlado Kotur, Dean Suzić, Boban Miladinov, Miroslav Pucović, Emil Dragičević, M.Šolić, Radoslav Dakić, Đorđe Milovanović, Nenad Popović, D.Peškir, Neven Rudić i Goran Paulić.
U narednoj sezoni, 1989./90. "Mladost" ponovo napada Drugu saveznu ligu, no ovaj put najjači je Zagreb, a ispred "Zelenih" na kraju je i Zadar. U toj sezoni za "Mladost" su, među ostalima, igrali najbolji slovenski igrač svih vremena Zlatko Zahovič i Damir Kalapač, koji je kasnije ubilježio i nastup za hrvatsku državnu reprezentaciju. U sezoni 1990./91., u posljednjem izdanju Međurepubličke lige zapad, koja je rasformirana raspadom bivše Jugoslavije i velikosrpskom agresijom na Hrvatsku, "Mladost" je zauzela posljednje mjesto (33 11 4 18 32:51 24 osvojena boda) na tablici. Trener je bio Mirko Bazić a igrali su vratar Mladen Jokić, Zoran Murić, Davor Runjaić, braća Radimir i Tihomir Bobinac, Branko Sambolić, Mario Štoos, Željko Domitrović, Predrag Tatić, J.Mostarac, Dean Drenovac, Đ.Serdar, Franjo Domić, Almir Mehinović, Slobodan Borota, D.Peškir, V.Tomić, D.Suzić i Radovan Srnić.
Progonstvo i povratak
Nakon okupacije Petrinje 21. rujna 1991. od strane paravojnih jedinica pobunjenih Srba i JNA, "Mladost" prestaje s radom. Nakon formiranja 1. HNL "Mladost" je već u listopadu 1991. uvrštena u jednu od dvaju skupina Druge hrvatske lige i odmah joj je 'zamrznut' status do obnove rada. Trebalo je dvije godine po oslobođenju Petrinje u akciji "Oluja" u kolovozu 1995. da se obnovi rad "Mladosti". U ljeto 1997. počinje se s pripremama za nastup u Drugoj ligi, a u momčadi su i neki od predratnih igrača poput braće Radimira i Tihomira Bobinca, Boršića i Borote. U povratničkoj sezoni za "Mladost" igraju i Besnik Prenga, Nikola Veršić, Zoran Bobanović, Gordan Copak, Miroslav Ivančić, Krešimir Krsnik i Damir Klarić. Trener je Zlatko Mesar.
Mukotrpna obnova gospodarstva i društvenog života u poratnoj Petrinji ostavila je traga i na funkcioniranje kluba, odnosno na njegovu financijsku stabilnost. Nedugo po obnovi rada izgubljen je drugoligaški, a ubrzo i trećeligaški status, koji je nakratko vraćen u sezoni 2004./05., nakon osvajanja Županijske lige sisačko-moslavačke i prolaska u kvalifikacijama za 3. HNL protiv Male Mlake. Tada su za momčad, među ostalima, nastupali vratari Nikola Bartulić i Antun Kolarić, te igrači: Alen Komić, Josip Jandrić, Marijan Dorosulić, Kris Jarčević,  Emir Trklja, Dario Zagorac, Davor Kunert, Josip Radošević, Alen Bešić, Marko Badrić, Marko Korečić, Ivan Vrhovac,Ivan Bobinac, Boris Kajić, Mario Kokan. Treneri su bili Joso Šeperac, a poslije igrači-treneri Joso Radošević i Davor Kunert. Trener vratara bio je Milan Golub.
Najteži dani
Po ekspresnom povratku u Županijsku ligu "Mladost" u sezoni 2005./06. prolazi možda i najteže dane u svojoj povijesti, jedva preživljavajući. Da je riječ o negdašnjoj nogometnoj veličini ovog dijela Hrvatske podsjećao je tek stadion debelo nesrazmjean trenutnom statusu kluba i uspomene da su njegov travnjak u zelenom dresu gazili i takvi igrači kao što su reprezentativci Marijan Mrmić i Nikola Jurčević, legenda "Rijeke" Mladen Romić, internacionalci poput Zahovića, Paulića, Milinkovića, Milovanovića i Tomića. Teško stanje u klubu, ali i odluka Hrvatskog nogometnog saveza da formira 4. HNL Središte podskupinu B od klubova iz sisačke regije i tzv. zagrebačkog prstena, izazvala je reakciju gradskih vlasti i u klub dolazi nova uprava na čelu sa Darinkom Dumbovićem.
Povratak u život
Cilj Uprave koja preuzima klub početkom 2006. je ući u gornji dio ljestvice Županijske lige i plasirati se u Četvrtu ligu što je i učinjeno. U prvoj sezoni 4. HNL Središte B "Mladost" je zauzela peto mjesto pod vodstvom trenera Ivice Vidovića. Momčad su činili vratar Lončar, Marko Pavun, Goran Pezić,Igor Sklezur, Goran Roksandić, Sandro Perković, Dario Polovina, Tatjan Topalović, Goran Kovačević, Ivica Čehok, Ivan Vrhovac, Dario Zagorac, Dalibor Sanader, Darko Pavičić, Alen Vojković, Dejan Zubković i Igor Vidović. U neznatno izmijenjenom sastavu u idućoj sezoni osvaja se osmo mjesto. Momčad je u prvenstvo poveo Ivan Turkalj, da bi ga ubrzo nasljedio Josip Šeperac. Prvi strijelac momčadi bio je Marijan Dorosulić.
Sadašnji trenutak
U tekućoj sezoni "Mladost" je postavila cilj osvajanja prvog mjesta i ulaska u 3. HNL Zapad. Nakon jesenskog dijela prvenstva "Mladost" je prva i na proljeće bi trebala dovršiti posao. Pod trenerskom palicom Zdenka Golema, jesenski naslov 4. HNL Središte podskupine B u sezoni 2008./09. osvojili su vratar Vedran Kovačević, Marko Cvetnić, Matija Ivančić, Dario Polovina, Marko Pavun, Marko Medarić, Dalibor Sanader, Tin Lovreković, Marko Korečić, Ivica Čehok, Ivica Vrhovac, Dejan Živčić, Ivan Bobinac, Mario Malbašić, Josip Jandrić, Tomislav Gajdek, Alen Komić, Dario Turkman, Kristijan Grbeša i Denis Osmanagić. U jesenskoj polusezoni Tin Lovreković postigao je rijetko dostižan skor od 25 golova u 16 nastupa! Nakon prvog dijela prvenstva prvi su i juniori "Mladosti" koje vodi Marijan Dužić u 2. ligi središte Zagreb.