cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
London u periodu Stuarta
Razvoj, kultura i trgovina
U to vrijeme London je postajao vodeći svjetski finansijski centar, nadmašivši Amsterdam u prvenstvu. Engleska banka je osnovana 1694, a Britanska istočnoindijska kompanija širila je svoj utjecaj. Lloyd's of London također je počeo funkcionirati u kasnom 17. vijeku. London je 1700. podržavao 80% engleskog uvoza, 69% izvoza i 86% ponovnog izvoza. Mnoga dobra bila su raskošna, donesena iz Amerika i Azije, kao što su svila, šećer, čaj i duhan. Posljednja brojka naglašava ulogu Londona kao entrepot: iako je imao mnoge zanatlije u 17. vijeku i kasnije pridobio neke velike tvornice, njegova ekonomska istaknutost nikada se nije primarno zasnivala na industriji. Umjesto toga je bio velik centar trgovine i preraspodjele dobara, koja je u London donosila sve dominantnija engleska trgovačka mornarica, ne samo kako bi zadovoljila domaću potražnju, već i kako bi ponovo izvozila u Evropu i drugdje.
William III nije se brinuo za London, čiji mu je dim dao astmu, te je nakon prvog požara u Palači Whitehall (1691) kupio Nottingham House i preobratio ju u Palaču Kensington. Kensington je tada bilo beznačajno selo, ali je dolazak dvora izazvao porast njegovog značaja. Budući monarsi rijetko su preferirali tu palaču, ali njezina izgradnja bila je još jedan korak u širenju granica Londona. Također za vrijeme njegove vladavine počela je izgradnja Bolnice Greenwich, tada daleko izvan granica Londona, ali danas unutar istih; ona je bila izgrađena kao dopuna za Bolnicu Chelsea za bivše vojnike, koja je osnovana 1681. godine. Za vrijeme vladavine kraljice Anne donesen je akt kojim je dozvoljena izgradnja još 50 novih crkava koje bi služile znatno narasloj populaciji koja je živjela izvan Grada Londona.
Los Verdes (razvrstavanje)
Los Verdes ima više značenja:
Eurosong 2010.
Pjesma Eurovizije 2010. je bila 55. Eurovizija. Održala se u Oslu, Norveška nakon pobjede Alexandera Rybaka s pjesmom Fairytale. Dva polufinala su se održala 25. svibnja i 27. svibnja, a finale 29. svibnja. EBU je rekao da će nastojati vratiti Italiju, Monako i Austriju na natjecanje ove godine, no bez uspjeha. Na natjecanju je sudjelovalo 39 zemalja, među kojima je i povratnica Gruzija, dok su Andora, Češka, Crna Gora i Mađarska odustali od ovogodišnjeg natjecanja. Litva je izvorno najavila odustajanje, no na kraju se ipak prijavila i poslala predstavnika.
Pobjednica je, sa 246 bodova, Njemačka koju je, sa pjesmom Satellite, predstavljala Lena Meyer-Landrut.
Mjesto održavanja
Na press konferenciji u Oslu 27. svibnja 2009. je bilo najavljeno da će se show održati u gradskom području Osla. NRK je tvrdio da je to jedini grad s dovoljno kapaciteta, prostora i infrastrukture koji može organizirati natjecanje. Dok nisu odlučili gdje će organizirati natjecanje, NRK je tvrdio da se može organizirati u Oslo Spektrumu gdje se održalo 1996., ili u novoizgrađenoj dvorani Telenor Arena u susjednoj općini Baerum. Dana 3. srpnja 2009. odlučeno je kako će se Eurosong ipak održati u Bærumu zbog većeg kapaciteta Telenor Arene u odnosu na Spektrum.
Voditelji
O ovoj temi su norveški mediji široko raspravljali. Prvi prijedlog su bili Jon Almaas i Fredrik Skavlan. Popularna televizija TV 2 je predložila Thomasa Nummea i Haralda Rønneberga. Također su predložili Dorthe Skappel koja je izjavila kako bi rado vodila ovogodišnji Eurosong.
NRK je voditelje objavio 10. ožujka 2010. godine. Izabrana trojka postali su Erik Solbakken, Haddy Jatou N'jie i Nadia Hasnaoui. Solbakken i N'jieova će otvoroti sve tri večeri, predstavljati izvođače i javljati se iz green rooma, dok će Nadia Hasnaoui voditi i prezentirati glasovanje. Ovo će biti tek drugi puta u povijesti Eurosonga da će troje ljudi voditi natjecanje. Prvi puta se to dogodilo 1999. godine u Izraelu.
Sudionici
Natjecanje se, kao i do sada, odvijalo kroz dva polufinala i finale. Polufinala su se održala 25. svibnja (prvo) i 27. svibnja (drugo), dok se finale održalo 29. svibnja 2010. godine.
Polufinalisti
Kao i do sada, polufinale je bilo podijeljeno na dvije večeri. Od 34 prijavljene države, 17 ih ide u svako od polufinala, a 10 zemalja koje su dobile najviše bodova putem kombiniranog glasovanja idu u finale. Ždrijeb rasporeda po polufinalima održao se u veljači, a raspored nastupa 22. ožujka 2010.
Finalisti
Kao i do sada, u finale se direktno kvalificiralo 5 zemalja - Velika četvorka i domaćin (Norveška). Finale se održalo 29. svibnja 2010. sa 25 sudionica, 5 direktno plasiranih i 20 zemalja koje su prošle iz polufinala.
Sudionici na geografskoj karti
[[Datoteka:ESC 2010 Semi-Finals.svg|center|thumb|600px|
]]
Die Entlassung
Die Entlassung je njemački crno-bijeli historijski film snimljen 1942. u režiji Wolfganga Liebeneinera. Smatra se nastavkom filma Bismarck snimljenog prije dvije godine, iako je u novom filmu naslovnu ulogu - njemačkog kancelara Otta von Bismarcka - tumačio Emil Jannings. Radnja se događa 1888. godine i prikazuje kao uspješni njemački carski kancelar i državnik Otto von Bismarck i dolazi u sukob s mladim, neiskusnim ali arogantnim carem Wilhelmom II (čiji lik tumači Werner Hinz), a što će, zajedno sa spletkama njegovih političkih protivnika, na kraju dovesti do njegove smjene. Iako je napravljen u jeku drugog svjetskog rata i pod paskom nacističkog Ministarstva propagande, te iako se njegov sadržaj često tumači kao veličanje nacističkih ideala Führerprinzipa, za tadašnje propagandne filmove je atipičan zato što sugerira da je ne samo Bismarckova smjena uzrokovala njemačku katastrofu u prvom svjetskom ratu, nego i odbijanje Wilhelma da obnovi Trocarski savez i tako Njemačku spasi od rata na dvije fronte. Taj je detalj doveo do neizbježnih aluzija na tadašnju Njemačku, koja se, nakon razvrgavanja pakta sa Sovjetima našla u sličnoj situaciji. Vjeruje se da je film bio snimljen prije početka rata sa Sovjetima, odnosno da je zbog toga njegova premijera bila odgođena, a dozvola za izvoz nikada nije dana. Nakon drugog svjetskog rata su ga zapadnonjemačke vlasti dozvolile za prikazivanje u skraćenoj verziji.
Čad
Čad je republika u centralnoj Africi. Sjeverni dio Čada se nalazi u Sahari.
Historija
U srednjem vijeku je Čad bilo mjesto sastajanja islamskih trgovaca i lokalnih sahelskih plemena. 1891. zemlja postaje francuska kolonija. Čad dobiva nezavisnost 1960. godine.
Geografija
Čad nema pristup moru. Zemlja ima četiri klimatske zone: velika suva polja u centralnom Čadu, pustinja na severu, suva planinska oblast na severozapadu i tropske nizije na jugu. Nisko Čadsko jezero je drugo po veličini jezero u Africi i nalazi se na zapadu zemlje.
Susedna zemlja na severu Libija, na istoku se nalazi Sudan, na jugu Centralnoafrička Republika, a na zapadu Niger, Nigerija i Kamerun. Na granici sa Kamerunom se nalazi glavni grad Čada, N'Djamena.
Ekonomija
Ekonomija Čada je poljoprivredno bazirana, i nije razvijena. 80% stanovništva živi od privatne/minimalne poljoprivrede i stočarstva.
Eksport se sastoji uglavnom od pamuka, stoke i gummi arabicuma. Jedan konzorcijum je počeo 2000. godine da gradi naftna polja u južnom dijelu zemlje, pa se od 2004 godine vrši eksport nafte. Cijeni se da Čad ima rezerve od otprilike 100 milijardi litara nafte.
Stanovništvo
Čad ima preko 200 etničkih grupa. Na sjeveru i istoku žive uglavnom muslimani koji cine 54% stanovnistva,pretezno Arapi,Vandala,Fulbe,Kotoko i drugi,na jugu kršćani oko34% ili animisti skoro12% uglavnom su to pripadnici plemena Sara. Pored francuskog i arapskog jezika, govori se oko 100 plemenskih jezika u zemlji. Prosječna životna dob je 48 godina. 48% stanovništva je pismeno.
Pontegradella, Ferrara
Pontegradella je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1621 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Al Qāhirah, Taiz
Al Qāhirah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 683 m.
Azoyú (razvrstavanje)
Azoyú ima više značenja:
Los Vergeles (razvrstavanje)
Los Vergeles ima više značenja:
James Stewart
James Stewart se može odnositi na:
Los Cerritos, Talpa de Allende
Los Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Frederick Sanger
Frederick Sanger (Rendcomb, 13. kolovoza 1918. - Cambridge, 19. studenog 2013.) je britanski biokemičar, dobitnik dviju Nobelovih nagrada za kemiju. Jedan je od četiri znanstvenika koji su dobili dvije Nobelove nagrade i jedini koji je dobio dvije nagrade za kemiju. Prvu Nobelovu nagradu dobija 1958. "za rad na strukturi bjelančevina, posebice inzulina", a drugi 1980. godine, zajedno s Walterom Gilbertom i Paulom Bergom " za doprinos u određivanju sekvencija nukleinskih kiselina".
Životopis
Frederick Sanger je rođen 13. kolovoza 1918. u Rendcombu, selu u pokrajini Glochestershire u Engleskoj. Njegov je otac Frederick Sanger senior po zanimanju bio obiteljski liječnik.
1936. upisuje prirodne znanosti na St John's College, na Sveučilištu Cambridge, istom sveučilištu kojeg je pohađao njegov otac. U drugom dijelu fakultetskih studija opredjeljuje se za biokemiju i diplomira u prosincu 1940.
Već nekoliko mjeseci prije diplome Sanger se sprema za studij doktorata (Ph.D.) s mentorom Normanom W. "Bill" Pirie, no ubrzo mijenja mentora, nakon što isti napušta radno mjesto. Novi mentor Albert Neuberger usmjeruje njegov interes na proučavanje metabolizma aminokiselina. Frederick Sanger doktorira 1943. godine na temu metabolizma aminokiseline lizina.
Brak i obitelj
Sanger se vjenčao s Margaret Joan Howe 1940. godine. Imaju troje djece: Robina, rođenog 1943., Peter 1946. i Sally Joan rođena 1960. godine.
Istraživački rad
Sanger je utvrdio potpunu sekvenciju aminokiselina u inzulinu 1955., dokazavši tako da bjelančevine imaju određenu, a ne nasumičnu strukturu. . Determiniranje niza aminokiselina u inzulinu počeo je kidajući peptidni lanac inzulina djelovanjem enzima tripsina. Tripsin kida peptidne veze između dviju određenih aminokiselina lizina i arginina. Na dobivenu smjesu primijenio je kromatografske metode: nanio je kap smjese na rub filter papira, propustio bi otapalo kroz filter papir u jednom smjeru, a električnu struju u drugom. Ovisno o topljivosti pojedinih peptidnih fragmenata i njihovim električnim osobinama, oni bi se grupirali u točno određene mrlje na filter papiru. Sanger je ove mrlje nazivao „otisci prstiju“ (fingerprints). Poput ljudskih otisaka prstiju, ove su mrlje bile posebne za svaku pojedinu bjelančevinu, i svaki bi se put formirale u istom obliku. Zatim je kraće fragmente presložio i dedukcijom došao do izvornog niza aminokiselina molekule inzulina.
Frederick Sanger umire u snu 19. studenog 2013. u Sveučilišnoj bolnici Addenbrooke u Cambridgeu.
Nagrade i priznanja
mini|300px|Sangerov institut za genetiku i genomiku 1958. Sanger dobija prvu Nobelovu nagradu za kemiju za svoj rad na inzulinu, a drugu dobija 1980. za metodu sekvenciranja DNK. Postaje također član "Order of Merit" Ujedinjenog Kraljevstva 1986., član "Order of the British Empire" 1963. i član "Order of the Companions of Honour" 1981. 1969. dobio je i "Royal medal", 1977. Copleyevu medalju, medalje koju dodjeljuje Kraljevsko društvo, kao i niz drugih nagrada.
1992. organizacija Wellcome Trust osniva istraživački centar za genetiku i genomiku kojoj daje ime "Sanger Institute", njemu u čast.
Salmezza, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1024 m.
Kosmos-2260
Kosmos-2260 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 22. jula 1993. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Case Benetti, Treviso
Case Benetti je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Waitsburg, Washington
Waitsburg je град u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.217 stanovnika.
Ljubine
Ljubine je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ključ koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 153 stanovnika.
La Pila, San Pedro Juchatengo
La Pila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Juchatengo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 953 m.
Jensen Beach, Florida
Jensen Bič je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.707, što je 607 (5,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vladimir Mošin
Vladimir Aleksijevič Mošin (Petrograd, 9. oktobar 1894 — Skoplje, 3. februar 1987) je bio ruski istoričar i sveštenik Ruske pravoslavne crkve koji je najveći deo života proveo u Jugoslaviji.
Biografija
Školovao se u Petrogradu gde je započeo studije na istorijsko-filološkom fakultetu koje je zbog ratnih dešavanja mora da nastavi u Kijevu ali ni tu nije useo da ih dovrši jer je izbila Revolucija. U Kraljevinu SHS stigao je 1921. godine i deset godina je radio kao profesor gimnazije u Koprivnici. Diplomirao je u Beogradu 1922. a doktorirao u Zagrebu 1928. godine sa tezom „Normanska kolonizacija u Istočnoj Evropi“. Docent je postao na Filozofskom fakultetu u Skoplju za oblast vizantologije a već iduće godine na isti položaj sa istim zvanjem je postavljen na Univerzitetu u Beogradu. Na ovom položaju je ostao sve do 1939. godine. Bio je član Odbora za izdavanje grčkih izvora za istoriju Srpske kraljevske akademije. U tom svojstvu je svake godine ili sam ili zajedno sa Aleksandrom Solovjevom ili Georgijem Ostrogorskim radio u svetogorskim manastirima. Početak Drugog svetskog rata u Jugoslaviji omeo je njegov izbor za vanrednog profesora vizantologije na Univerzitetu u Skoplju. Zbog toga se vratio u Beograd gde je jula 1942. godine penzionisan. Do kraja rata je ostao u Beogradu gde je služio u ruskoj crkvi Svete Trojice i predavao je istoriju u rusko-srpskoj gimnaziji. Izabran je 1947. za saradnika Istorijskog instituta SANU a istovremeno je postavljen za direktora Arhiva JAZU a potom za vršioca dužnosti upravnika Historijskog instituta JAZU u čiji je sastav arhiv bio uključen. Posle odlaska u penziju bio je član Arheografske komisije pri Ministarstvu kulture SR Srbije 81959—1961) a posle toga rukovodio je tada osnovanim arheografskim odeljenjem Narodne biblioteke u Beogradu. Tu mu je glavni zadatak bilo organizovanje sistematskog opisivanja slovenskih rukopisa u Srbiji i ostalim republikama SFRJ. Od 1964. do 1966. bio je redovni honorarni profesor na Grupi za bibliotekarstvo filološkog fakulteta dok je između 1966. i 1967. držao kurseve iz slovenske paleografije, istorije iluminacije, poveza i vodenih znakova na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Od 1967. rukovodio je radom na opisivanju rukopisa Makedonije i bio je redaktor edicije „-{Spomenici za srednjovekovnata i ponovata istorija na Makedonija I—IV}-“. Od 1969. do 1975. bio je redovni honorarni profesor na Filozofskom fakultetu u Skoplju. Bio je član brojnih naučnih društava i dobitnik mnogih nagrada za svoj naučni rad.
Istoriografski rad
Glavna interesovanja Vladimira Mošina bila su slavistika i vizantologija i u obe ove oblasti dao je veliki doprinos kako u srpskim i jugoslovenskim tako i u svetskim okvirima. Izučavao je vizantijske izvore značajne za srpsku srednjovekovnu istoriju a rezultat tog rada bilo je izdanje „Grčke povelje srpskih vladara“ koje je zajedno sa Aleksandrom Solovjevom izdao 1936. godine. Napravio je više izdanja akata svetogorskih manastira („Akti bratskog sabora iz Hilandara“, 1940).
Dosta je radio u oblasti srpske i vizantijske diplomatike gde je u većem broju manjih priloga rešavao različite probleme uglavnom u vezi sa datiranjem pojedinih povelja. Rezultat njegovom rada na svetgorskim aktima bili su i prosopografski prilozi posvećeni značajnijim Hilandarcima („Hilandarac Kalinik, srpski diplomata 14. veka“, 1940; „Hilandarski igumani srednjeg veka“, zajedno sa Miodragom Purkovićem, 1940). Bavio se i istorijom dolaska ruskih monaha na Atos kao i pitanjima oko osnivanja i razvoja njihovog manastira.
Još 1919. godine u Kijevu radio je na popisivanju starog rukopisnog materijala. Svoje rano interesovanje za ovu vrstu izvora nastavio je da razvija posle 1947. kada se posvetio sistematskom proučavanju rukopisa, prenoseći svoje široka znanja na mlađe saradnike. Organizovao je rad na opisivanju rukopisa u Beogradu, Zagrebu i Skoplju. Najpre je opisao rukopise arhiva JAZU „-{Ćirilski rukopisi Jugoslovenske akademije I—II}-“ (1952, 1955), radeći u isto vreme na izdavanju i drugih značajnih tekstova (Dušanovog zakonika i Letopisa popa Dukljanina između ostalih). U više studija je sistematski obrađivao pojedine elemente rukopisa kao što su vodeni znak i ornament. Opisivao je rukopise iz gotovo svih rukopisnih zbirki SFRJ (manastir Gračanica, Pećka patrijaršija, manastir Nikoljac kod Bijelog Polja, zbirka Povijesnog muzeja Hrvatske, Kopitareva zbirka slovenskih rukopisa u Ljubljani).
Bibliografija njegovih radova objavljena je u časopisu Slovo 18—19 (1969) 146—154 kao i u Zborniku Vladimira Mošina (1977) 7—16.
Крента
Крента је насеље у Србији у општини Књажевац у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 137 становника (према попису из 1991. било је 178 становника).
Демографија
У насељу Крента живи 133 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 64,7 година (63,1 код мушкараца и 65,9 код жена). У насељу има 69 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,99.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Loma del Mosco, Charcas
Loma del Mosco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Charcas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2048 m.
Pianello, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 455 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 389 m.
Scheeßel
Šesel je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Rotenburg (Vime). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 12.962 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3357041.
Kosmos-2261
Kosmos-2261 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2261 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 10. avgusta 1993. Raketa-nosač Molnija je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1900 kilograma. Kosmos-2261 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Cambaye, Senguio
Cambaye je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Senguio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2520 m.
Cvetanova ćuprija (ulica u Beogradu)
Cvetanova Ćuprija je ulica u gradu Beograd, na opštini Zvezdara, koja povezuje naselje Medaković 3 i naselje Veliki Mokri Lug. U Cvetanovoj Ćupriji stanuje čuveni košarkaški trener Dušan Ivković. Autobuska linija broj 20 je jedina linija koja prolazi kroz ovu ulicu i povezuje stanare sa naseljem Mirijevo 3. Ulica je starijeg porekla ali u poslednjih nekoliko godina radi se na urbanizaciji ulice koja meri oko 4 800 metara.
Cunești, Grădiștea
Cunești je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Grădiștea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 986 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Nagrada Ig Nobel
mini|250 px|Eksperiment magnetske levitacije žabe za koju je [[Andrej Gejm dobio Ig Nobelovu nagradu za fiziku 2000. Isti je znanstvenik dobio Nobelovu nagradu 2010.]]
Nagrada Ig Nobel je nagrada koja se dodjeljuje za znanstvene radove komične prirode i sumnjive svrhovitosti, kao parodija Nobelove nagrade. Ime je dobila kao igra riječi, od engleskog "ignoble" i prezimena Alfreda Nobela.
Nagrada
Svake se godine dodjeljuje deset Ig Nobelovih nagrada iz tradicionalnih disciplina fizike, kemije, fiziologije/medicine, književnosti i mira, ali i iz drugih disciplina kao javnog zdravstva, strojarstva, ekologije i raznih ad hoc kategorija, ako to okolnosti zahtijevaju. U iznimnim slučajevima Ig Nobelova se nagrada može dodijeliti i za događaje koji nisu objavljeni u obliku znanstvenih radova, kao npr. Ig Nobel za ekonomiju dodijeljen propaloj investicijskoj banci Lehman Brothers ili Ig Nobel za kemiju naftnoj kompaniji British Petroleum nakon ekološke katastrofe u Karipskom moru.
Svečanost je snimana i emitirana u SAD od radio postaje National Public Radio, a od 2001. moguće je pratiti dodjelu Ig Nobela uživo preko interneta.
2004. izašle su dvije tiskane zbirke, koje sadržavaju znanstvene članke nagrađenih (ISBN 0-7528-5150-0 i ISBN 0-7528-4261-7).
Povijest
Prva ceremonija Ig Nobelove nagrade održana je 1991. pod geslom "za radove koji se ne mogu i koji ne bi smjeli biti ponovljeni". Prva se dodjela organizirala na sveučilištu MIT, da bi kasnije bila premještena na sveučilište Harvard.
Tijekom svog postojanja, Ig nobelova je nagrada ponekad izazvala polemike. Zagovornici homeopatije kritizirali su dodjelu Ig Nobela znanstvenicima koji su vršili istraživanja na tom području. Kritike su podignute i dodjeljivanju Ig Nobela zagovornicima Inteligentnog dizajna, kao i dodjeli časopisu Social text nakon "slučaja Sokal". Sir Robert May, savjetnik za znanost britanske vlade, uputio je zahtjev 1995. da britanski znanstvenici budu izuzeti od dodjele Ig Nobela s obrazloženjem da nagrada u biti ismijava "originalne" eksperimente. May je bio kritiziran od britanskog tiska, a njegov je zahtjev ignoriran.
Zanimljivosti
U samo jednom slučaju do sada, jedan je znanstvenik dobio i Ig Nobelovu i Nobelovu nagradu. Radi se o Andreju Gejmu, ruskom fizičaru, koji je dobio Nobelovu nagradu za fiziku 2010. za studije na materijalu grafenu, a 2000. je dobio Ig Nobelovu nagradu jer je uzrokovao magnetsku levitaciju žabe.
Breznica Našička
Breznica Našička je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i pripada općini Koški.
Zemljopisni položaj
Breznica Našička nalazi se uz državnu cestu D2 (Podravsku magistralu), željezničkoj pruzi Osijek – Našice, 10 km istočno od Našica i 40 km zapadno od Osijeka, te zapadno od mjesta Niza (3 km), a istočno od mjesta Jelisavca (3 km)  u nizini istočnohrvatske ravnice. Selo se nalazi na 99 metara nadmorske visine. Pripadajući poštanski broj je 31225, a telefonski pozivni 031, registarska pločica vozila NA (Našice). Površina katastarske jedinice naselja Breznica Našička je 11,28 km. U selu se nalaze četiri ulice, najveća je Osječka ulica koja se proteže u smjeru istok - zapad uz prugu i državnu cestu D2 u dužini 3300 metara, ulica Kralja Zvonimira u kojoj se nalazi nogometni stadion te Slavka Kolara i najmlađa ulica Ante Starčevića.
Od nastanka sela do 1900. godine
Na ovom području u srednjem vijeku spominju se kašteli u Našicama, Koški, Podgoraču te Subotica nedaleko Luga Subotičkog. Pod turskom vlašću ovo područje nalazi se od 1532. do 1687. Povlačenjem turske vojske povlači se i stanovništvo muslimanske vjere. Ovo područje turska vojska napušta bez otpora a prilikom povlačenja zapaljeni su crkva i samostan Sv. Antuna Padovanskog u Našicama. Početkom 18. stoljeća ovo područje je slabo naseljeno a većinom prevladavaju šume uz močvarna područja. Od toponima iz tog doba spominju se rijeka Breznica, bara Breznica, Obod bara, Ordani (Ordanjska) bara, bara Jasenovica i dr. Lokacija bare Breznica nije točno locirana ali vjerojatno se nalazila na površinama današnjih ribnjaka. Također spominje se i franjevačka livada Gregačica koja se je prostirala od franjevačkog samostana u Našicama prema istoku preko današnjeg naselja Breznice, preko rijeke Breznice i završava na istočnom dijelu današnjeg sela Niza. U to doba oko 3/4 površina našičkog vlastelinstva, u koje je spadala i Breznica, čine šume i močvare. Iz toga doba spominje se napušteno selo Breznica nakon odlaska Turaka. U prvoj polovici 18. stoljeća nije bilo nekih većih doseljavanja novih stanovnika jer su se još vodile borbe sa Turcima na istočnim granicama tada Austro- Ugarske monarhije, a bilo je i turskih provala i pljačkanja stanovništva. Sredinom stoljeća je zabilježena i velika kuga. 1734. ovo područje kupuje grof Pejačević te se nastanjuju u Našicama i postaju jedna od najuglednijih obitelji u Slavoniji. 1737. probijena je cesta od Našica prema Osijeku u približno današnjem profilu a 1810. je nasipana kamenom zbog močvarnih područja ovog kraja. U prvoj polovici 19. stoljeća grof Pejačević u nedostatku radne snage naseljava nove stanovnike za potrebe krčenja šuma i stvaranja novih poljoprivrednih površina. Kako nije bilo domaćeg stanovništva naviknutih krčenju šuma grof na našičko područje naseljava Nijemce i Slovake. Naseljava dva sela Nijemcima,većinom iz Bačke u Breznicu i Velimirovac. Slovaci dolaze iz sjevernih brdovitih krajeva Slovačke nešto kasnije a naseljavaju Jelisavac i Markovac Našički. Breznica je za razliku od Velimirovca koji je bio naseljen protestantima naseljena katolicima. Selo nosi ime Njemačka Breznica jer bila pretežito nastanjena Nijemcima a ime Breznica pretpostavlja se je zbog  imena rijeke Breznice koji protječe istočno od naselja. Svi novo pridošli stanovnici sklapaju ugovore sa grofom Pejačevićem a s tim ugovorima je točno određeno pod kojim uvjetima stanovnici Breznice koriste zemljište i površine koje moraju krčiti. 1857. u prvom popisu stanovništva Austro-Ugarske monarhije u Breznici je popisano 432 osobe. 1880. popisano je 444 osobe u 80 kuća isti podatak se nalazi u šematizmu Zagrebačke nadbiskupije koji su uradili Franjevci iz Našica. Krajem 19. stoljeća u Breznicu dolaze i prve hrvatske obitelji. 1893. u rad je puštena pruga Virovitica- Našice-Osijek. 1900. selo broji 585 stanovnika. Tih godina stanovnici tadašnje Breznice prelaze rijeku Breznicu i naseljavaju područje od kojeg će 1900 nastati selo Niza.
0d 1900. godine do kraja Drugog svjetskog rata
Tokom Prvog svjetskog rata na ovom području nisu vođene bitke ali većina vojno sposobnih je bila mobilizirana i poslana na razne bojišta a posebno su bile teške zadnje dvije godine rata zbog nedostatka hrane i raznih bolesti. U razdoblju nakon Prvog svjetskog rata zbog lakšeg transporta drva iz šuma gradi se uskotračna željeznica u okolnim šumama koja je većinom u vlasništvu pilane iz Đurđenovca. Grof Pejačević povezuje željeznički kolodvor u Breznici uskotračnom prugom sa svojim ribnjakom koji je osnovao 1905. Poslije 1920. godina nekoliko obitelji njemačke nacionalnosti odlazi iz Breznice zbog nepoštivanja sklopljenih ugovora sa grofom tj. neplaćanja zakupnine. 1921. pri prvom popisu u Kraljevini Jugoslaviji Breznica broji 611 stanovnika. Nakon što je većina otkupila svoja zemljišta počelo se razmišljati i o izgradnji društvenih i vjerskih objekata. Tako 1923 izgrađen zvonik sa zvonom teškim 93 kilograma posvećen Sv.Martinu. Tih godina a zbog sklapanja brakova između mladih ljudi naseljavaju se i stanovnici slovačke nacionalnosti u Breznici. 1936. godine Breznica ima 715 stanovnika po popisu franjevaca ali ta je godina značajna jer od te godine ukinut naziv Njemačka Breznica i uveden Našička Breznica. 1937. godine završena je izgradnja crkve koje je posvećena Sv. Martinu a posvetio ju je o. Teofil Harapin.
Nijemci u Breznici su imali svoje kulturno umjetničko društvo koje je glavni nastup imalo svake Velike subote uoči Uskrsa. Sredinom travnja 1941. u selo dolaze postrojbe njemačke vojske te je uspostavljena Nezavisna Država Hrvatska. Tokom Drugog svjetskog rata najveće borbe zabilježene su na ovim područjima kod prvom napada partizanskih postrojba na Našice u srpnju 1943.. 4 srpnja posada ustaša i domobrana iz Našičke Breznice vodila je borbe južno od naselja sa partizanima kod šume Trstenik(prema Ledeniku) te šumi Vukojevački gaj(danas Jelisavačka). Slijedeće veće borbe bile su kod napada 12. proleterske brigade na Podgorač u veljači 1944. 22. veljače partizani ruše 80-tak metara pruge te telefonske vodove između Breznice i Nize koje nakon dolaska ustaša mještani popravljaju. 27. veljače od postavljene mine od strane partizana oklopni vlak iskače sa              tračnica kod željezničke stanice Našička Breznica. Na uništeni oklopni vlak naletio je drugi vlak u kojem je poginuo nekoliko civila. Veće borbe su bile i kod drugog napada partizana na Podgorač u lipnju 1944. sa partizanskom odstupnicom u šumi i poljima prema Stipanovcima. Za drugog napada na Našice u studenom 1944. borbe su vođene sedam dana. U Našičku Breznicu 18. studenog je ušla tada 4. brigada Dvanaeste slavonske divizije gdje je bila posada od 40 vojnika koja se je bez prihvaćanja borbe povukla u Košku sa dijelom stanovništva. Brigada zauzima položaje na potoku Breznici prema Nizi i tako drži zaštitu svojim snagama koje napadaju Našice. Jedinice ustaša, domobrana i njemačke vojske u više navrata napadaju linije partizana uz pomoć tenkova i oklopnih vozila iz smjera Nize ali partizanima je išlo u korist to što je jesen bila kišovita a potok Breznica nabujao pa je to uz porušene mostove (cestovni i pružni) olakšavao obranu linija. 4. brigada 12. slavonske divizije je držala položaje u Breznici četiri dana onda se povukla u Markovac a nakon probijanja partizanskih linija iz smjera Donjeg Miholjca od strane ustaša i njemačke vojske koji dolaze u pomoć posadi koja je ostala blokirana u dvorcu Pejačevića, partizani se povlače na Krndiju i Papuk. U travnju 1945. ove krajeve oslobađaju partizanske jedinice. Nakon proboja srijemskog fronta u proljeće 1945., 16. divizija NOVJ-a forsira rijeku Dravu 12. travnja kod Bistrinaca nedaleko Valpova i uspostavlja mostobran a 1.vojvođanska brigada iste divizije oslobađa sela Harkanovce, Košku,Nizu, Breznicu Našičku i Jelisavac 14. travnja u jutarnjim satima bez većeg otpora. Većina stanovnika Breznice njemačke nacionalnosti napušta selo prije dolaska partizana i odlazi prema Austriji. Oni koji su ostali u svibnju 1945. su sprovedeni u Radni logor Valpovo jer su nove vlasti pripisale kolektivnu krivnju svim pripadnicima njemačke nacionalnosti bez obzira na starost i spol. Svima je oduzeta imovina pa se većina nakon povratka iz logora, gdje su neki i ostavili živote, nema gdje vratiti i bivaju protjerani u Austriju i Njemačku.
Od kraja Drugog svjetskog rata do Domovinskog rata
Nakon Drugog svjetskog rata u Breznici dolaze stanovnici iz svih dijelova Hrvatske pa tako kod popisa stanovništva 1948. ima 909 stanovnika. Te godine 1948. je osnovan i Nogometni klub Mladost Našička Breznica koje u to vrijeme nastupa na seoskim turnirima i sličnim prigodama. Nakon ukidanja zadruga početkom 50-tih godina i nešto liberalnijih odnosa vlasti prema stanovništvu počinju nešto bolji uvjeti za život stanovništva. Tako popisom stanovništva 1961. Breznica broji ravno 1000 stanovnika što je najviše u dosadašnjoj povijesti. U to doba novi stanovnici dolaze u Slavoniju u potrazi za poslom. U Breznici i okolo najviše posla ima na poljoprivredi i te na ribnjacima.1962. dolazi električna struja u selo a asfaltirana je današnja cesta. Tih godina u selu radi velika farma svinja i stoke te uprava iste u sastavu nekadašnjeg IPK Osijeku a narodu poznatije pod imenom ekonomija. Uz poštu u selu radi ambulanta  te  zubar. 1964. zbog proširenja ribnjaka iseljeno je selo Kravlje koje se nalazilo 3 km sjeverno od sela. Selo Kravlje je po popisu stanovništva 1961. imalo 165 stanovnika u pedesetak kućanstva. Posmrtni ostaci pokojnih sa groblja u Kravlju preneseni su u zajedničku grobnicu na groblju u Breznici. Selo Kravlje nastanjuju stanovnici srpske nacionalnosti krajem 20-tih godina prošlog stoljeća, selo se do 1936 zove Kravlje te godine ukazom Kraljevine Jugoslavije nazvano je Njegoševac. Osnivanjem Nezavisne Države Hrvatske promijenjeno je u Našički Antunovac a 1945. vraćeno je ime Kravlje koje je bilo do iseljavanja i rušenja sela. Novo izgrađeni ribnjak i danas nosi ime Kravlje po selu koje tu nekada postojalo. Početkom 70-tih godina uprava ekonomije seli u Košku a farme se zatvaraju, propadaju i bivaju poslije porušene. Tih godina dosta stanovnika odlazi u na rad u zemlje zapadne Europe pa se bilježi pad stanovnika. 1970. obnovljen je rad NK Mladost od te godine se konstantno natječu u nogometnim ligama. Igralište se nazali pored željezničke stanice a sredinom 80-tih izgrađen je današnji stadion u ulici Kralja Zvonimira gdje klub seli i počinje nastupati 1988. Nova škola je izgrađena 1990. a mrtvačnica 1988.
Gospodarstvo
Većina zaposlenih radi u okolnim tvrtkama. U selu postoji nekoliko obiteljskih poljoprivrednih gospodarstva koje se bave ratarstvom,stočarstvom (proizvodnja mlijeka) te voćarstvom. Radi i nekoliko obrtnika koji se bave autolimarskim, automehaničarskim, plinomonterskim te građevinskim radovima.
Crkva
U selu se nalazi Rimokatolička Crkva Svetog Martina koja pripada katoličkoj župi Svetog Marka Evađeliste (Našice 2.) sa sjedištem u Markovcu Našičkom te našičkom dekanatu Požeške biskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se 11. studenog.
Spomenici i znamenitosti
2010. na ulazu u stari dio groblja podignut je spomenik svim stradalim mještanima Breznice u Drugom svjetskom ratu a 2012. NK Mladost na ulazu u stadion postavlja spomen obilježje svom članu hrvatskom branitelju i vukovarskom dragovoljcu Vladislavu Oreškom-Babcu koji kao ranjenik vukovarske bolnice pogubljen na Ovčari.
Obrazovanje
U selu radi škola do 4. razreda koja je u sastavu Osnovne škole Ivan Brnjik-Slovak iz Jelisavca. Prva škola je bila kod stare trgovine a poslije u prostorijama mjesnog odbora dok nije izgrađena sadašnja zgrada škole.
Šport
U selu djeluje Nogometni klub Mladost koji je osnovan 1948. a natječe se u sklopu 2 ŽNL Našice. Klub ima svoje web stranice na: http://mladostnasickabreznica.blogspot.com/
Ostalo
U selu postoji i Dobrovoljno Vatrogasno Društvo osnovano 1931. godine. DVD posjeduje vatrogasno vozilo (kamion), cisternu i raznu sitniju opremu. U društvu je i aktivna mlada ekipa koja se redovito takmiči na raznim vatrogasnim takmičenjima.
Clara Campoamor
Klara Kampoamor (12. februar 1888—30. april 1972) bila je španska političarka i feministkinja poznata po svom aktivizmu za ženska prava, uključujući i pravo glasa tokom pisanja Španskog ustava iz 1931.
Butterfield, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 586, što je 22 (3,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Azteca (razvrstavanje)
Azteca ima više značenja:
Hlodomer
Hlodomer ili Hlodomir, također poznat i kao Klodomir (cca. 495 - 524) bio je franački princ, odnosno drugi sin od četiri sina kralja Klodviga I. Nakon očeve smrti je trebao naslijediti četvrtinu kraljevstva, kao i njegova braća Teuderik I, Hildebert I i Klotar I. Njemu je pripalo nekadašnje Sijagrijevo Kraljevstvo, u kome su se nalazile biskupije Tours, Poitiers i Orléans. Hlodomer se oženio za Guntheuc, s kojom je imao tri sina - Theodebalda, Gunthara i Clodoalda.
Godine 523–24, je krenuo zajedno s braćom u rat protiv Burgunda i njihovog kralja Sigismunda. Pohod je završio Sigismundovim zarobljavanjem, te se Hlodomer vratio u Orléans. Međutim, Sigismundov brat Gondomar je uz pomoć ostrogotskog kralja Teodorika Velikog ponovno osvojio vlast u Burgundiji i masakrirao franački garnizon.
Hlodomer je u znak odmazde dao pogubiti Sigismunda i njegove sinove Gisalda i Gondebauda. Potom je krenuo u drugi pohod, ali je u jemu ubijen u bitci kod Vezeroncea. Sinove mu je nakon smrti čuvala majka, prije nego što se Guntheuc udala za Klotara I, koji je ubio Theodebalda i Gunthara, dok je Clodoald uspio pobjeći, i poslije se zaredio, postavši opat samostana u Nogentu.
Azulillo (razvrstavanje)
Azulillo ima više značenja:
Zapadni Lothian
Geografske karakteristike
Zapadni Lothian leži zapadno od Edinburgha, gotovo na polovici puta za Glasgow, on graniči sa područnim vijećima Grada Edinburgha, Falkirka, Sjevernog Lanarkshira, Scottish Bordersa i Južnog Lanarkshira.
Zapadni Lothian zauzima površinu od 427.33 km² i ima 175,118 stanovnika, a administrativni centar mu je Livingston.
Forma
Naselja: ili:
Los Vergelitos (razvrstavanje)
Los Vergelitos ima više značenja:
Luge
Luge se može odnositi na
Año de Juárez (razvrstavanje)
Año de Juárez ima više značenja:
Los Vidales (razvrstavanje)
Los Vidales ima više značenja:
Boris I
Ime i titule
Boris je 864. prihvatio hrišćanstvo i na svom krštenju je kao vrhovni hrišćanski čin uzeo ime svog kuma, vizantijskog cara Mihaila III, pa se ponekad u istorijskim istraživanjima naziva i Boris-Mihailo.
Jedini direktni zapis Borisove titule se može naći u Balšinskom zapisu koji je napisan kod današnjeg albanskog sela Balši. Tamo je nazvan arhont Bugarske što se obično prevodi sa car, a u 10. veku je nazvan knazem. Iz bugarskim zapisima Boris je obično nazivan knjazem, a tokom trajanja drugog bugarskog carstva- Car. Prema drugim teorijama Boris je imao sledeće titule: kan, car ili knjaz. Mada druga teorija negira da je imao titulu kan, jer se titula kan nije upotrebljavala još od kana Asparuha.
Kriza u centralnoj Evropi
Od početka 9. veka počelo je u Evropi da se oseća rivalstvo između Katoličke crkve u Rimu i Pravoslavne crkve u Konstantinopolju. Kada se je Karlo Veliki proglasio za cara Franačkog carstva papa je odmah prekinuo sve političke odnose sa Vizantijom i zbog toga je bio podržan od strane Franaka. Posle Verdenskog sporazuma 843. godine, Istočna Franačka (kasnije Nemačka) je počela da vodi agresivniju politiku u Evropi. Počeli su da šire svoju državu ka istoku među Slovene, a papa ih je zbogo ovoga podržao, jer je među Slovene video nove katoličke podanike. Kao odgovor na ova osvajanja Mojmir I je ujedinio sve slovenske knezove i oformio Velikomoravsku kneževinu. Njegov naslednik Ratislav se je borio protiv Nemaca. Obe države su pokušavale da imaju dobre odnose sa Bugarskom zbog njene velike vojne nadmoći.
Vojni pohodi
Boris je bio sin i naslednik Presijana. Godine 852. šalje diplomate u Istočnoj Franačkoj kako bi potvrdio mir iz 845. godine. Kada je nasledio svog oca imao je veliku vojsku i silu da napadne Vizantiju, ali nije napao. Zbog toga mu Vizantijci daju malu regiju na jugoistoku zvanu Strandža. Mir nije potpisan, i ako su obe strane privremeno promenile svoje delegacije. Godine 854. moravski knez Ratislav mu pomaže u borbi protiv Istočne Franačke. Prema nekim izvorima neki franački feudalci su nahuškali Borisa da napadne Ludviga I. Bugarsko-slovenska kampanja je bila katastrofa i Ludvig je brzo porazio bugarsku vojsku i napao samu Bugarsku. U isto vreme Hrvati počinju rat sa Bugarskom i napadaju je. Prema nekim izvorima smatra se da je Ludvig platio Hrvatima da napadnu Bugarsku, kako bi oni zamajavali Borisa, dok se usredsrede na Veliku Moravsku. Pošto Boris nije imao nikakvog uspeha, obe strane su potpisale mir i povukle preostale vojske. Zbog vojnih akcija i mira koji su potpisali Boris i Ludvig, Ratislav je morao da se bori protiv Franaka sam. Konflikt sa Vizantijom je započeo 855.-866. Plovdiv i neke tvrđave na Crnom moru su zazuzete od strane Mihaila III.
Posle smrti Vlastimira oko 850. godine, njegovi sinovi su podelili srpske zemlje. Boris odlučuje da napadne srpske zemlje. Ciljao je da smanji uticaj Vizantije na ove male srpske zemlje. Kampanja je neuspela, jer su Srbi zarobili njegovog sina Vladimira i dvanaest velikih boljara. Boris se je nagodio sa Srbima i darovao ih je, da bi oni oslobodili njegovog sina.
I pored svih ratnih neuspeha Boris je ipak sačuvao svoje carstvo.
Krštenje
thumb|Pokrštavanje Bugara Iz nepoznatih razloga Boris je bio zainteresovan za hrišćanstvo. Godine 863. je hteo da od Ludviga primi grupu sveštenika i da se pokrste. Međutim, kasnije te godine Vizantija je napala Bugarsku tokom vremenskih nepogoda i tada je Boris prihvatio da se pokrsti po Vizantijskim običajima i da da Trakiju (to je u stvari Zagora koju je Boris povratio iste godine). Početkom 864. godine Boris se je tajno krstio u Pliski zajedno sa svojom porodicom i deo plemića. Car Mihailo III mu je bio kum, a on je uzeo ime Mihailo. Međutim u Balšinskom zapisu piše:„... kršten je arkont Bugarski Boris, nazvan je Mihailo, jer je narodu dao Bog, godina:6374 (866.) Posle njegovog krštenja njegovim stopama su krenuli i drugi bugarski plemići, a posle njih i ostatak naroda.
Međutim, nisu svi podržavali širenje hrišćanstva u Bugarskoj, pa su se nekoliko uglednih boljara pobunila protiv Mihaila. Mihailo je surovo ugušio pobunu i ubio 55 boljara zajedno sa njihovim porodicama.
Bugarska crkva
U isto vreme kada je bio kršten, Boris (sada Mihailo) tražio je način da stekne autokefalnost od konstantinopoljskog patrijaha Fotija. Fotije je bio ogorčen na Borisa, pa je Boris hteo više reputacije kod pape. Boris je poslao diplomate kod Pape Nikole I 866. Sa dugom listom o tome kako voditi jednu crkvu. Dobio je 106 odgovora o tome kako voditi religiju, politiku, običajima i zakonu. Papa je neko vreme zatvorio oko kontroverznog pitanja o autokefalnosti Bugarske i poslao je misionare da krste Bugare po zapadnim običajima. Ovo je iznerviralo Fotija i on je napisao dugu liturgiju 867. o tome kako se odbacuju sva krštenja koja obave zapadni misionari.
Gherla, Gherla
Gherla je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Gherla.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 23741 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Austrazija
Austrazija je bilo ime severoistočnog dela Franačke države u periodu merovinških kraljeva, za razliku od Neustrije, koja se nalazila na severozapadu. Obuhvatala je teritorije današnje istočne Francuske, zapadne Nemačke, Belgije, Luksemburga i Holandije. Mec je bio glavna prestonica Austrazije iako su neki austraski kraljevi vladali takođe i iz Remsa.
Istorija
Nakon smrti franačkog kralja Hlodoveha 511. godine, njegovo kraljevstvo je bilo podeljeno između njegova četiri sina. Teuderih I je dobio zemlje koje su kasnije postale Austrazija. Teuderihovi potomci su vladali Austrazijom sve do 555. godine, kada je ovo kraljevstvo bilo ujedinjeno sa drugim franačkim kraljevstvima Hlotara I koji je do 588. godine nasledio sve franačke posede. Hlotar je međutim, opet podelio svoju kraljevinu na svoja četiri sina, međutim, sa smrću Hariberta I 567, od četiri, nastalo je tri kraljevstva: Austrazija pod Zigebertom I, Neustrija pod Hilperihom I, i Burgundija pod Guntramom. Ova tri kraljevstva su definisala političku podelu Franačke sve do uspona Karolinga.
Od 567. godine pa sve do smrti Zigeberta II, Neustrija i Austrazija su bile u sukobu, dok je Burgundija imala ulogu mirotvorca u njihovim međusobnim sukobima. Ove borbe su dostigle vrhunac u ratovima između Brunhilde, kraljice Austrazije i Fredegunde, kraljice Neustrije. Konačno 613, godine, austrasijsko plemstvo se pobunilo protiv Brunhilde, izdalo je i predalo u ruke Hlotara II, kralja Neustrije i Fredegundinog sina. Hlotar je zatim preuzeo kontrolu i nad drugim dvaju kraljevstvima i ponovo uspostavio ujedinjeno Franačko kraljevstvo sa sedištem u Parizu. U to doba su se pojavili i prvi dvorski majordomi. Uloga majordoma je bila u posredovanju između kralja i naroda u svakom od poseda. Prvi austrazijski majordomi su bili iz porodice Pipinida koja je polako ali sigurno sticala moć dok na kraju nije smenila dinastiju Merovinga na prestolu.
Godine 623. Austrazijanci su zatražili od Hlotara II da im da njihovog sopstvenog kralja, tako da je Hlotar imenovao svog sina, Dagoberta I za kralja Austrazije, a Pipina Landenskog kao regenta. Dagobertova vladavina u Austraziji bila je veoma cenjena i poštovana. Godine 629. Dagobert je nasledio i Neustriju i Burgundiju. Austrazija je opet postala deo ujedinjene Franačke kraljevine, sve do 633. kada je narod Austrazije ponovo zatražio od kralja da im da njihovog sopstvenog kralja, što je ovaj i učinio. Dagobert je poslao svog starijeg sina Zigeberta III u Austraziju. Mnogi istoričari se slažu da je Zigebert bio prvi u nizu "lenjih kraljeva" Merovinške dinastije. Njegovim dvorom vladali su majordomi. Godine 657, majordom Grimoald Stariji uspeo je da postavi na presto svog sina Hildeberta Usvojenog na presto, na kom je ovaj ostao do 662. godine.
Od tada pa na dalje, Austrazija je bila pod vlašću majordoma iz dinastije Pipinida. U bici kod Tertrija 687, Pipin Heristalski je pobedio Teuderiha III, kralja Neustrije, i postao majordom u svim ostalim franačkim kraljevstvima. Njegovi savremenici su ovaj momenat nazivali i "početkom njegovog kraljevanja". Takođe je naglašena dominacija Austrazije nad Neustrijom koja je trajala sve do kraja vladavine Merovinga. Godine 718, Karlo Martel — sa podrškom koja mu je dolazila iz Austrazije u ratu sa Neustrijom u kome se svaka strana borila za ujedinjenje Franačke pod sopstvenom dominacijom — imenovao je Hlotara IV za kralja Austrazije. Hlotar je bio poslednji franački vladar koji nije vladao svim Francima. godine 719. Franačka je definitivno ujedinjena pod austrazijskom hegemonijom.
Pod Karolinzima i kasnije, Austrazijom se često nazivao istočni deo franačkog karolinškog kraljevstva.
Kosmos-2262
Kosmos-2262 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2262 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 7. septembra 1993. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Los Viveros (razvrstavanje)
Los Viveros ima više značenja:
Međeđe Brdo
Međeđe Brdo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ključ koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 73 stanovnika.
Gorgognano, Firenze
Gorgognano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Лепена
Лепена је насеље у Србији у општини Књажевац у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 137 становника (према попису из 1991. било је 191 становника).
Демографија
У насељу Лепена живи 125 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 55,6 година (55,6 код мушкараца и 55,5 код жена). У насељу има 49 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,80.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Año Nuevo (razvrstavanje)
Año Nuevo ima više značenja:
Sedini, Sassari
Sedini je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
El Carrizal, San Pedro Juchatengo
El Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Juchatengo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1023 m.
Los Volcanes (razvrstavanje)
Los Volcanes ima više značenja:
Bektež
Bektež je naselje u Požeško-slavonskoj županiji, kod Kutjeva.