cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suva planina
Đački turizam
Pored škole u prirodi postoji i mini hotel "Gaj", koji je u vlasništvu Crvenog krsta Srbije. Pored odmarališta nalazi se i Manastir Svetog Dimitrija, jedna od svetinja čije se osnivanje vezuje za 4. vek i početke hrišćanstva na ovim prostorima. Dva kilometra od odmarališta, prema Beloj Palanci nalazi se Divljansko jezero idealno za kupanje u vrelim letnjim mesecima.
Pored đaka, lokalno stanovništvo uglavnom Divljanu koristi kao izletište, odredi izviđača iz Srbije za kampovanje u borovoj šumi, a vernici i turisti posećuju manastir.
Sportsko rekreativno izletnički turizam
U Donjem Dušniku postoji hotel „Trem“ (jedini hotel na ovom području koji je trenutno van funkcije), sa 90 ležaja, restoranom, terasom sa 200 mesta i uređenim terenom za male sportove.
Jedno od najpoznatijih izletišta na Suvoj planini je lokalitet Bojanine Vode, koji se nalazi severozapadno od vrha Sokolov kamen na nadmorskoј visini 860 m. Bojanine vode predstavljaju geografski kompleks na Suvoj planini, površine 17 km2. Granice kompleksa čine: na jugu i zapadu greben Suve planine, na istoku granica opština Niška Banja i Bela Palanka i na severu selo Gornja Studena. Nadmorska visina geografskog kompleksa kreće se od 500 do 1.552 m (Sokolov kamen). Prvi planinarski dom na ovom izletištu sagrađen je 1958. (nažalost izgoreo je u požaru) i osmatračnica (1963) a nešto kasnije i planinarski dom „Studenac“ (sa 55 kreveta). Voda sa izvora po kome je i lokalitet dobio naziv, po organoleptičkim svojstvima je druga u Evropi, odmah posle Bečke (što je potvrđeno naučnim istraživanjima).
Pored Bojaninih Voda nalazi se uređena skijaška staza „Sokolov kamen“ sa žičarom, na kojoj se održavaju takmičenja u skijanju i okuplja veliki broj ljubitelja ski sportova. Skijaška staza je: dužine 900 m sa nadmorskom visinom polaska od 809 m, visinskom razlikom od 363 m, prosečnim nagibom 43%, dužinom ski lifta od 772 m i satnim kapacitetom od 900 skijaša. U blizini ove staze je i ski lift za decu i početnike.
Za alpiniste na Suvoj planini je interesantan prevoj (presedlina) Devojački grob (1.311 m) između Trema i Sokolovog kamena. Najatraktivniji vrhovi su Pasarelo (1.523 m) sa koga se pruža nestvarno lep pogled na ceo kraj i izlazak i zalazak sunca, i teško pristupačan Mosor.
Iznad Niške Banje se nalazi brdo Koritnjak, geografski početak Suve planine. Sa livade na vrhu Koritnjaka održavaju se takmičenja u paraglajdingu, i na njoj je održano jedno od svetskih prvenstava u paraglajdingu što govori o kvalitetu ovog lokaliteta za ovu vrstu sporta. Blizu nje je i napušteno selo Koritnjak, izvor lekovite vode, kao i česma koju je podigao kralj Aleksandar 1930.
U poslednjoj nedelji februara održava se tradicionalni „Zimski uspon na Trem“. U okviru ove manifestacije više stotina planinara po snežnom vremenu u toku jednog dana pokušavaju da prepešače više od 20 km i savladaju visinsku razliku od preko 1.000 m. Poslednjih godina brojka planinara kreće se oko 800, a rekordna je bila 2008, sa preko 1.000 registrovanih učesnika.
Kulturno istorijski spomenici
Od kulturnih dobara, na području Suve planine nalazi se:
Verski objekti
Od verskih objekata na području Suve planine nalaze se:
Coinjock, North Carolina
Kojndžok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 335.
Hošapski okrug
Hošapski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Sultanabad.
VIS Zlatni akordi
VIS Zlatni Akordi bio je zagrebački rock sastav kroz koji je prodefilirao značajan broj zagrebačkih rock glazbenika. To je bio prvenstveno sastav za plesnjake. Njihova "utvrda" bio je ples u Studentskom centru, koji su oni uz manje prekide držali od polovice šesdesetih do polovice sedamdesetih.
Sastav su oformili braća Miksić, Zlatko Miksić - Fuma (bas gitara) i Ivica Miksić (ritam gitara), uz Nikolu Sarapu (solo gitara), Željka Marinca (bubnjevi) i pjevača Željka Siročića. Braća su bila i čvrsta okosnica grupe do kraja njihovog djelovanja. Kako su mijenjali postav, tako su mijenjali i repertoar, od Mamas & Papas do Jimia Hendrixa.
Ortona, Chieti
Ortona je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
21. dodjela Oscara
21. dodjela Oscara je održana 24. marta 1949. u dvorani Academy Theater u Los Angelesu. Na njoj je losanđeleska Akademija odala priznanje najboljim filmskim ostvarenjima premijerno prikazanim u periodu od 1. januara do 31. decembra 1948. godine. Vodilo ju je glumac Robert Montgomery.
Ceremonija je prvi put održana u dvorani čiji je vlasnik bila sama Akademija, a što se dogodilo zbog toga što su najveći hollywoodski studiji, koji su dotada financirali zakup drugih dvorana, od toga odustali, plašeći se da će javnost shvatiti da tako utiču na rezultat. Javnosti i historičarima je, međutim, sama dodjela bila daleko važnija zbog niza presedana. To se prvenstveno odnosi na pobjednički film - britanski Hamlet - koji je bio prvo ne-hollywoodsko, odnosno ne-američko ostvarenje koje je osvojilo glavnu nagradu, kao i prvo u kome je dobitnik Oscara za najboljeg glumca režirao samog sebe. Hamlet je, pak, bio posljednji film koji je osvojio nagradu bez da je prethodno bio nominiran za Oscar u jednoj od scenarističkih kategorija. Na 21. dodjeli je također uveden i Oscar za najbolju kostimografiju.
Veliki pobjednik večeri je bio i režiser John Huston, koji je osvojio Oscara za najbolju režiju filma Blago Sierra Madre, gdje je bio režirao vlastitog oca Waltera, dobitnika Oscara za najboljeg glumca; iste večeri je Claire Trevor osvojila Oscara za najbolju sporednu glumicu u njegovom filmu Key Largo.
Neobičnost je tada predstavljao i Oscar za najbolju glumicu Jane Wyman, osvojen za ulogu gluhonijeme djevojke u filmu Johnny Belinda, a što je bio prvi slučaj nakon doba nijemog filma da neki glumac osvoji "Oscar" bez izgovorenog teksta; to je predstavljao također i jedan od najranijih slučajeva da glasači Akademije dijele nagrade glumcima koji tumače hendikepirane likove, a što će u kasnijim godinama postati uobičajena praksa.
Nagrade
Pobjednici su navedeni prvi i označeni podebljanim slovima.
Naučne ili tehničke nagrade
Klsa II Klsa III
Višestruke nominacije i nagrade
Sljedeći filmovi su imali višestruke nominacije:
Sljedeći filmovi su dobili više od jedne nagrade:
Hazardville, Connecticut
Hazardvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.599, što je 301 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Broye (Saona i Loara)
Broa je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Oten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 689 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 295 metara (maksimalnoj 664 m, a minimalnoj 289 m).
Slobodna Država Kongo
Slobodna Država Kongo, bila je de fakto privatni posjed pod kontrolom Leopolda II. od Belgije koji se je koristio radi eksploatacije resursa (guma, bakar i drugi minerali). Ova para-država postojala je od 1885. do 1908. na području današnjeg Konga. To područje bilo je 76 puta veće od Belgije.
Zbog iznimno brutalnog postupanja Belgijanaca sa domorodcima i otvorene pljačke zemlje, Slobodna Država Kongo stekla je negativnu reputaciju diljem svijeta te ju je 1908. ukinula i pripojila Belgija.
Masovni gubitak života nadahnuli su Josepha Conrada prilikom pisanja romana "Srce tame". Winston Churchill i Mark Twain bili su neki od najznamenitijih kritičara ovakvog kolonijalnog iskorištavanja. Eksploatacija gume i slonovače u Kongu se zasnivala na prislinom radu što je za posljedicu imalo smrt milijuna radnika u 20 godina. Radnici koji nisu ispunili zadane kvote gume su kažnjavani sakaćenjem, teroriziranjem, paljenjem sela i ubojstvom. Frederic Wertham procjenjuje da je populacija Konga spala sa 30 na 8.5 milijuna žitelja u tom razdoblju. Adam Hochschild ne karakterizira te smrti kao rezultat namjerne politike genocida, nego više kao rezultat brutalnog sustava prisilnog rada. Broj poginulih tijekom tog razdoblja je nepoznat, no procjene sežu od 5.000.000 do 10.000.000 žrtava.
Hafski okrug
Hvafski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Hvaf.
Boaz, Alabama
Boaz je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 9.551 stanovnik.
Mahvelatski okrug
Mahvelatski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Fejzabad.
Boligee, Alabama
Boligee je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 328 stanovnika.
Metol
Metol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 344,383 Da.
5-Fluoro-AMT
5-Fluoro-AMT je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 192,233 Da.
Valcozzena, Belluno
Valcozzena je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 581 m.
Mountain Home, Arkansas
Mauntin Houm je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.448, što je 1.436 (13,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Adamovec
Adamovec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 984 stanovnika te 261 obiteljskih kućanstava.
Belka i Strelka
Belka i Strelka su psi koji su poslije Lajke poslati u svemir na sovjetskom svemirskom brodu Korabl-Sputnjik 2 19. 8. 1960. godine. Zajedno s Belkom i Strelkom posadu su činili 40 miševa, dva siva zeca, štakori, gljive i druge biljke. Sputnjik je bio prototip kasnijih svemirskih brodova Vostok. Cilj eksperimenta je bio mogućnost života živih bića u svemiru i negativni utjecaji na njihovo zdravlje. Belka i Strelka prve su životinje koje su provele orbitalni let i uspješno se vratile na Zemlju. Strelka je imala šest štenaca, od koji je jedan pod imenom Pušinka (Пушинка, "Pahuljica") kćer Nikite Hruščova poklonila američkom predsjedniku John F. Kennedyju 1961. godine, u vrijeme Hladnog rata. U Rusiji je 2010. godine snimljen dugometražni animirani film pod imenom Belka i Strelka: Svemirski psi.
Belovar
Belovar je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 330 stanovnika te 90 obiteljskih kućanstava.
Eurosong 2012.
Pjesma Eurovizije 2012. bila je 57. po redu Eurovizija. Održala se 22., 24. i 26. svibnja 2012. godine u Bakuu, Azerbajdžan, nakon što su Eldar Gasimov i Nigar Jamal pobijedili su na Eurosongu 2011. u Düsseldorfu s pjesmom "Running Scared". Po 10 zemalja iz svakog polufinala se pridružilo Azerbejdžanu i "Velikoj petorci", Ujedinjenom Kraljevstvu, Italiji, Njemačkoj, Francuskoj i Španjolskoj, u finalnoj emisiji u kojoj se određuje pobjednik. Na natjecanju je sudjelovalo ukupno 42 zemlje. Crna Gora se vratila nakon 2009. godine, a odustale su Poljska i Armenija. Pobjedu je odnijela Švedska s pjesmom "Euphoria", dok su Rusija i Srbija bile druga i treća.
Izbor lokacije
thumb|270px|left|Unutrašnjost Kristalne dvorane Dana 16. svibnja 2011., objavljeno je kako će se za potrebe Eurosonga izgraditi novi kompleks s 23,000 (na kraju 16,000) sjedećih mjesta u blizini Trga nacionalne zastave. Ipak, ubrzo je objavljeno kako bi se natjecanje moglo održati na već postojećim Stadionu Tofiq Bahramov ili Sportsko-egzibicijskom kompleksu Heydar Aliyev. Iako je vrlo skoro došlo do postavljanja temelja za novu, Kristalnu dvoranu, nije potvrđeno da će se Eurosong održati tamo. Dana 8. rujna 2011., Azad Azerbaijan TV, koja nije službeni domaćin natjecanja, objavila je kako će Kristalna dvorana biti lokacija, što je potvrđeno tek 25. siječnja 2012.
Kontroverze oko izbora i lokacije kružile su internetom zbog kasne objave podataka, a prijavljeno je i kršenje ljudskih prava zbog prisilne selidbe ljudi u okolici trga zbog izgradnje dvorane.
Prodaja karata započela je 28. veljače 2012. godine.
Format
Na sastanku 29. lipnja 2011. odlučeno je kako će televoting biti otvoren 15 minuta nakon prezentacije svih pjesama (što je bio slučaj od 1998 do 2009), a ne od samog početka natjecanja (2010, 2011). Ostatak sustava glasovanja nepromijenjen je, tako da je i na ovom natjecanju primijenjivan 50:50 sustav u kojem sudjeluju stručni žiriji i publika. Zbog sudjelovanja "Velike petorke" i pobjednika koji ne spada u taj krug, finale će imati 26 natjecatelja, što je prvi takav slučaj nakon 2003. godine, ali tada su sve sudionice išle direktno u finale jer polufinala nije bilo.
Prvo polufinale (22. svibnja 2012.)
U ovom polufinalu glasuju: 🇦🇿 azerbaijan, 🇮🇹 italy, Španjolska
Drugo polufinale (24. svibnja 2012.)
U ovom polufinalu glasuju: Francuska,  Njemačka,  Ujedinjeno Kraljevstvo
10. venecijanski filmski festival
10. izdanje Međunarodne smotre filmske umjetnosti u Veneciji je bio filmski festival održan u Veneciji od 11. augusta do 1. septembra 1949. godine.
Dotadašnja Velika nagrada festivala (preteča današnjeg Zlatnog lava) je preimenovana u "Lav sv. Marka, a osvojio je francuski film Manon Henri-Georgesa Cluzota. Nagradu Kup Volpi za najboljeg glumca osvojio je američki glumac Joseph Cotten za ulogu u filmu Portrait of Jennie, a Kup Volpi za najbolju glumicu je pripao Oliviji De Havilland za ulogu u The Snake Pit. Nagrada za najbolju režiju je pripala Augustu Genini za Cielo sulla palude.
Turkapsko-šandiški okrug
Turkapsko-šandiški okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Torkabe.
Hunter, Kansas
Hanter je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Calignac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 373 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 140 metara (maksimalnoj 187 m, a minimalnoj 51 m).
Hunter, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 57, što je 20 (-26,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Botinec
Botinec je zagrebačko prigradsko naselje koje pripada gradskoj četvrti Novi Zagreb - zapad. Udaljeno je oko 4,5 km od užeg gradskog područja. Nalazi se južno od Remetinca, jugozapadno od Svete Klare i istočno od Blata, a na jugu dopire do gradske obilaznice. Zapadnim obodom naselja prolazi Brezovička cesta, koja prema jugu vodi do Brezovice, a na istočnoj strani nalazi se ruralno naselje, tzv. "Stari Botinec", s 49 kuća.
Dan Botinca obilježava se 25. lipnja.
Povijest
Naselje je dobilo ime po grofovskoj obitelji Boti. U Botincu je 1848. bio utaboren Josip Jelačić u trenutku kad je proglašen banom, te je odande krenuo u Zagreb na bansku instalaciju. Botinec se ranije nazivao i Botinec Stupnički ili Stupnički Botinec. Glavnina današnjeg naselja (osim "Starog Botinca"), nastala je nakon velike poplave koja je u listopadu 1964. pogodila Zagreb. Nakon poplave su u Botincu i Retkovcu sagrađena naselja montažnih kuća-prizemnica u koje su preseljeni stanovnici čije su kuće stradale u poplavi. Većina je stanovnika tada, nakon privremenog boravka na Velesajmu, u Botinec došla iz naselja Rudeš. Montažne kuće u Botincu bile su zamišljene kao privremeno rješenje, a preseljenim je stanovnicima obećano da će za nekoliko godina dobiti stanove, no to obećanje nije nikada ostvareno. Trideset botinečkih ulica nosi nazive prema djelima i likovima iz hrvatske književnosti, za što je zaslužan profesor hrvatskog jezika Blago Vranković, koji je 90-ih godina bio član komisije za preimenovanje ulica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 22 stanovnika te 7 obiteljskih kućanstava.
Masakr u Suvoj Reci
Radi prikrivanja zločina, srpske vlasti su organizovale prevoženje tela žrtava do beogradskog predgrađa Batajnica, gde su sahranjena u masovne grobnice. Nakon svrgavanja Slobodana Miloševića masovne grobnice su otkrivene, a Suva Reka je prvi slučaj suđenja u Srbiji za ratne zločine na Albancima u Kosovskom ratu.
Pokolj
U maloj kosovskoj varoši Suva Reka dana 26. marta 1999. godine, pripadnici Posebnih jedinica srpske policije i Policijske stanice Suva Reka, su izbacili iz kuće i prisilno uveli u jednu piceriju ("Kalabria") pedesetak članova porodice Beriša, uglavnom žena, dece i staraca. Žrtve su nakon toga poubijali hicima iz puški, mitraljeza i na kraju bacanjem ručnih bombi. Prilikom iznošenja leševa iz picerije srpska policija je ubijala one koji su i dalje pokazivali znake života. Taj masakr su, teško ranjene, preživele dve žene - Šireta i Vijolca Beriša, koje su svojim očima gledale kako im ubijaju decu. Njih dve su se primirile među mrtvima, pretvarajući da su i one mrtve. Sa ostalim mrtvima ubacili su ih u kamion da bi ih odneli i bacili u masovnu grobnicu. One su iskočile iz kamiona u pokretu, a preživela Šireta je kasnije i svedočila na sudu.
150px|right|thumb|Položaj opštine [[Suva Reka na Kosovu]]
Ukupno je utvrđeno 48 žrtava masakra u Suvoj Reci, a među njima i mnogo dece. U ovoj tragediji je nastradalo osamnaestoro dece, a najmlađi je bio Eron Beriša od devet meseci. Sve žrtve pripadaju porodici Beriša (Berisha). Human Right Watch smatra da su članovi porodice Beriša ciljani zbog njihove saradnje s Verifikacionom misijom OEBS-a na Kosovu (KVM). Naime, uoči NATO bombardovanja, porodica Beriša u Suvoj Reci je iznajmljivala dve kuće OEBS-u.
Uklanjanje leševa
Leševi članova porodice Beriša su prvo kamionom odveženi do Prizrena, gde su tajno sahranjena. Tela su bila sahranjena na poligonu za vežbe gađanja Specijalne antiterorističke jedinice (SAJ) u blizini Prizrena, koje nije otvoreno za javnost.
Nakon nekoliko dana radnici javnog preduzeća “Higijena” su reekshumirali ta tela, utovarili ih u jednu hladnjaču i odvezli u nepoznatom pravcu. Kasnije se saznalo da su leševi izvađeni bagerom, natovareni u hladnjače i transportovani u užu Srbiju. Tela žrtava su u organizaciji MUP-a Srbije kamionima dopremana na teren Centra za obuku Specijalnih antiterorističkih jedinica “13. maj” u Batajnici, predgrađu Beograda, i pokopana u masovne grobnice. .
Ekshumacije
thumb|Iskopavanje leševa kosovske porodice Beriša u [[Batajnica|Batajnici.]]
U junu 1999. godine, pošto su se srpske snage povukle sa Kosova, otkrivena je masovna grobnica na groblju u Suvoj Reci. Britanski tim forenzičara je izvršio iskopavanje ove grobnice i identifikovao je tela šestorice članova porodice Beriša. Mesec dana kasnije, u avgustu 1999. godine, britanski tim forenzičara je takođe izvršio ekshumaciju grobnice na putu za Prizren koja je bila poznata kao streljački poligon. U toj grobnici na strelištu SAJ-a su pronađeni ostaci ljudskih tela, zajedno sa velikom količinom odeće koja je identifikovana kao odeća onih koji su ubijeni u kafiću. Tim forenzičara je zaključio da je ova grobnica u međuvremenu bila reekshumirana i da je korišćena mehanizacija tokom tog postupka.
2001. godine ekshumacija je izvršena i na lokalitetu u Batajnici, u blizini objekta za obuku SAJ-a, koji je bio pod kontrolom Resora javne bezbednosti. Između 12. i 26. juna 2001. godine, otprilike 37 tela je pronađeno na tom lokalitetu. Pored tela 13 muškaraca, pronađeni su i ostaci 14 žena, devetoro dece i nađen je jedan fetus od sedam do osam meseci.
Suđenja
Zbog ovog zločina pred Međunarodnim krivičnim sudom za bivšu Jugoslaviju su optuženi tadašnji predsednik SRJ, Slobodan Milošević, predsednik Srbije Milan Milutinović, podpredsednik vlade SRJ Nikola Šainović, ministar unutrašnjih poslova Srbije Vlajko Stojiljković i vojni i policijski generali Nebojša Pavković, Vladimir Lazarević, Dragoljub Ojdanić, Sreten Lukić i Vlastimir Đorđević. U pravosnažnoj presudi Međunarodnog suda za ratne zločine osuđenim srpskim političkim i vojnim liderima se kaže sledeće:
Ispitivanje masakra u Suvoj Reci pred srbijanskim pravosuđem je počelo tri godine nakon otkrivanja masovnih grobnica u Srbiji (prve su otkrivene 2001). Za naređivanje i ubistvo članova porodice Beriša optuženi su:
Adolf Otto Reinhold Windaus
Adolf Otto Reinhold Windaus (25. decembar 1876 – 9. jun 1959) bio je njemački kemičar najpoznatiji po tome što je godine 1928. osvojio Nobelovu nagradu za kemiju u znak priznanja za istraživanje sterola i njihovog odnosa s vitaminima. Bio je mentor Adolfu Butenandtu koji će 1939. i sam dobiti Nobelovu nagradu za kemiju.
Masakr u Suvoj Reci
Suđenja
Suđenje osmorici srpskih policajaca za ratni zločin prema civilnom stanovništvu u Suvoj Reci počelo je 2. oktobra 2006. pred Većem za ratne zločine Okružnog suda u Beogradu.
Više od 100 svedoka je saslušano tokom suđenja, uključujući Šuretu Berišu, koja je preživela pokolj iskočivši iz kamiona za prevoz leševa. Haški tribunal je pomogao da Shureta Beriša prihvati poziv da svedoči, a njeno saslušanje je bilo potresno i veoma značajno. Ključni svedoci Tužilaštva su bivši pripadnici policije, koji su detaljno opisali ubistva albanskih civila i uklanjanje leševa iz Suve Reke. Pored njih je svedočila i grupa Roma, maloletnika i mlađih punoletnih lica u vreme događaja, koji su po naredbi vlasti utovarali leševe iz picerije Kalabrija, gde su članovi porodice Berisha pobijeni. Srbi iz Suve Reke, koji su u vreme masakra predstavljali lokalnu vlast, su uglavnom svedočili da niko od njih ništa ne zna o zločinu nad porodicom Beriša, ničega se ne sećaju i nisu se raspitivali "jer ih nisu interesovala ubistva Albanaca".
Nakon trogodišnjeg suđenja, sud za ratne zločine je proglasio četiri bivša srpska policajca krivim za masakr, osudivši dvojicu od njih na maksimalnu kaznu od 20 godina zatvora, jednog na 15 godina, i jednog na 13 godina.
Reakcije
Beogradski Fond za humanitarno pravo smatra da presuda za Suvu Reku nije pravična. Ova organizacija žestoko negoduje jer su Radoslav Mitrović, komandant 37. odreda PJP i najviši po rangu među optuženima, i drugi osumnjičeni, oslobođeni optužbi, čime je ovaj masakr okvalifikovan kao "lokalni incident", uprkos punovažnoj presudi Međunarodnog suda o masovnim progonima i deportacijama. Beogradski Fond za humanitarno pravo ocenjuje da Vrhovni sud Srbije nastavlja s praksom ukidanja prvostepenih osuđujućih presuda za ratne zločine, značajnim smanjenjem kazne osuđenima i potvrđivanjem oslobađajućih presuda optuženima, što navodi na sumnju u političku pozadinu tih odluka.
Srpskim tužilac za ratne zločine je najavio žalbu na presude, posebno zbog toga što je oslobođen glavni osumnjičeni, komandant specijalne policijske jedinice koja je obavila masakr. Suva Reka je prvi slučaj ratnih zločina u Srbiji povezan sa otkrićem masovne grobnice nakon svrgavanja Slobodana Miloševića.
Prva državna duma Ruskog Carstva
1. saziv Državne dume Ruskog Carstva, za koga se često koristi izraz Prva državna duma, bilo je prvo predstavničko tijelo, odnosno moderni parlament u historiji Rusije, izabran na parlamentarnim izborima održanim u martu 1906. godine, a koje je raspušteno carskim ukazom 21. jula 1906. godine.
Posavsko hribovje
Geografske karakteristike
Taj pojas zemlje prostire se s obje strane Save, od Ljubljanske kotline na zapadu, sve do hrvatske granice i rijeke Sutle na istoku, od alpskih visova na sjeveru do dinarskog krasa na jugu. Najviši vrh Posavskog hribovja je Kum sa svojih 1220 metara koji leži južno od Save.
Prva državna duma Ruskog Carstva
Do izbora je došla nakon što je u oktobru prethodne godine autokratski car Nikolaj II, suočen s eskalacijom protesta i nasilja poznatih kao Revolucija 1905, pristao na zahtjeve liberalne opozicije i proglasio Oktobarski manifest kojim obećaje donošenje ustava i prijenos dijela vlasti na Dumu. Carska vlada je 20. februara 1906. donijela izborni zakon kojim je ustanovila pravo glasa za sve muškarce iznad 25 godina; ono je bilo zapriječeno ženama, a birači i njihovi zastupnici su bili podijeljeni na četiri kolegija temeljenih na imovinskom cenzusu i drugim kriterijima. Usprkos toga, kao i bojkotu od dijela radikalne socijalističke opozicije, u Prvoj državnoj dumi su većinu dobili protivnici carske vlasti, iako uglavnom liberalne i umjerene orijentacije. Nikolaj je u aprilu nakon izbora proglasio Temeljni zakon, odnosno ustav, kojim je značajno umanjio zakonodavne ovlasti Dume, odnosno zadržao svu izvršnu vlast, a samu Dumu učinio inferiornom već postojećem Državnom savjetu, koji je funkcionirao kao isključivo savjetodavno tijelo.
Posavsko hribovje
Geografske karakteristike
Preko 63,3 % Posavskog hribovja je pod šumom, a prosječna nadmorska visina regije je 483,7 metara.
Prva državna duma Ruskog Carstva
Novoizabrana Duma se sastojala od 478 zastupnika. Najveći broj (179) su činili članovi novoformirane liberalne Konstitucionalno-demokratske partije (kadeta), a 97 zastupnika je pripadala umjereno lijevoj stranci Trudovika. Uz njih je također bilo izabrano 18 zastupnika markstističke Ruske socijaldemokratske radničke partije (RSDRP), 16 zastupnika umjereno konzervativnih Oktobrista, 63 zastupnika etničkih manjina, kao i 105 nezavisnih zastupnika, među kojima je bilo 34 esera.
Posavsko hribovje
Geografske karakteristike
U regiji Posavsko hribovje živi 136 773 stanovnika, a najveći centri su Trbovlje, Hrastnik, Zagorje ob Savi, Litija, Laško, Radeče i Moravče. Od prve polovice 19. vijeka bila je poznata po brojnim rudnicima uglja, koji su se tad otvarali. Danas je poznata po brojnim termoelektranama i poljoprivredi.
Prva državna duma Ruskog Carstva
Duma se prvi put sastala 27. aprila, a 10. maja je za predsjednika izabrala Sergeja Muromceva, uglednog pravnika i vođu kadeta. Iako su zasjedanja, s obzirom na nedostatak parlamentarnog iskustva, karakterizirala brojne svađe među zastupnicima, većina stranka je brzo našla zajednički jezik, odnosno došla u sukob sa Nikolajem. Tako su donesene rezolucije kojima se traži amnestija za sve političke zatvorenike i nastavak reformi, te su pokrenute javne istrage djelovanja carske vlade, prije svega njenih policijskih i represivnih organa. Duma je tokom svog zasjedanja izglasala samo dva zakona - ukidanje smrtne kazne i pomoć dijelovima Carstva koje je zahvatila glad.
Zavski okrug
Zavski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Dovlatabad.
Acquaviva, Rieti
Acquaviva je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Milivojev štap i šešir
mini|desno|250px|Milivoje Živanović, crtež Mome Kapora Milivojev štap i šešir - amaterske glumačke svečanosti (susreti varoških pozorišta Srbije) nastao je kao pandan glumačkim svečanostima „Milivoje Živanović“ koje se svake godine održavaju u Požarevcu krajem februara, u čast i slavu glumačkog poziva, a radi trajnog sećanja na velikana naše scene Milivoja Živanovića, rođenog Požarevljanina.
Koncept
mini|levo|250px|Originalni Milivojev štap i šešir Po svom modelu su praktično preslikane svečanosti sa dvema značajnim razlikama: učesnicima i nagradama. Učesnici su amaterska pozorišta Srbije, a nagrade su sledeće: svake večeri žiri dodeljuje po jednu specijalnu nagradu (za slikovito predstavljanje lika) i jednu glavnu nagradu – repliku Milivojevog štapa sa graviranom pločicom i ukoričenim znamenjem kao uverenjem o nagradi. Iz kruga svakovečernjih dobitnika štapa žiri na kraju festivala bira i sveukupnog pobednika. Tog pobednika, najboljeg među najboljima, daruje i Milivojevim šeširom sa ugraviranom pločicom i ukoričenim znamenjem, te tako taj glumac kompletira nagradu. Glumci koji su svake večeri dobijali specijalno priznanje za slikovito predstavljanje svog lika ne ulaze u konkurenciju za Milivojev šešir, već su konkurenti samo dobitnici Milivojevog štapa. Shodno takvoj koncepciji festival je dobio prefiks Amaterske glumačke svečanosti, da bi se naglasila njegova srodnost sa profesionalnim glumačkim svečanostima, a u sufiksaciji (konsignaciji) je naziv – susreti varoških pozorišta Srbije. Time je festival dobio relativno dug naslov, ali je otklonjena svaka sumnja u značenje sadržaja i poetike. Osnivači festivala su pošli od pretpostavke da ne postoji profesionalni glumac koji pre toga nije pokušao kao amater da otkrije svoje zanimanje za pozorište i utvrdi svoje vrednosti. Tako je Milivoje Živanović postao jedini glumac koji ima dva festivala u svoju čast – amaterski i profesionalni.
Idejni tvorac i pokretač festivala
Dragi Ivić je Festival osmislio i dao mu ime. On je oformio programsku šemu festivala, rukovodeći se osnovnom idejom da amaterske glumačke svečanosti budu uvod i prethodnica Glumačkim svečanostima Milivoje Živanović. Za razliku od tog festivala, na kome se svake večeri dodeljuje umetnička grafika - diploma Spomen na glumca, a na kraju festivala statueta Milivoja Živanovića, ove, amaterske glumačke svečanosti imaju slikovitije i, svakako, neobičnije nagrade. Milivoje Živanović bio je poznat po svom šeširu i štapu, od kojih se nije odvajao ni kao mladić. Štap je, kao i mnogi džentlmeni, nosio kao deo garderobe, dendijevski i do pred sam kraj života nije se njime poštapao. Fotografija na kojoj se on, ispred Jugoslovenskog dramskog pozorišta, vidi sa štapom i šeširom, bila je više nego dovoljan povod da se smisle nagrade i formira osnovni logotip festivala. Tako je hod prema slavi i tradiciji mogao da počne. Prve dve godine selektor festivala je bio Ivićev kolega sa klase, g. Aleksandar Saša Volić koji je svojim autoritetom i znanjem uticao da najvažniji, prvi, koraci budu sigurni i respektabilni. Značajna je i uloga tadašnjeg direktora Centra za kulturu Gordana Bojkovića koji je podržao napore ove dvojice kolega.
Dragi Ivić diplomirao je na grupi za organizaciju scenskih i kulturno-umetničkih delatnosti (sada menadžment i produkcija pozorišta, radija i kulture) Fakulteta dramskih umetnosti (pozorišta, filma, radija i televizije) u Beogradu, 1985. godine. Tokom školovanja postigao je, kao vanredni student, ocenu 9.38, a na diplomskom ispitu ocenjen je ocenom deset. Za diplomski rad (organizacione karakteristike lokalnog radija na teritoriji SR Srbije bez pokrajina) nagrađen je Oktobarskom nagradom Grada Beograda za najbolje naučne radove učenika i studenata. Radi u Centru za kulturu Požarevac gde je prošao radni put od referenta za RiP (reklama i propaganda), šefa tehničke službe, upravnika do pomoćnika direktora. Sada je, u vreme održavanja osmog festivala, 2012. godine, urednik manifestacija.
Svečanosti
mini|desno|250px|Milivoje Živanović
Prve svečanosti
Žiri je radio u sastavu:
Monografijom „Milena Pavlović Barili“ za slikovito predstavljanje svoga lika nagrađeni su:
Nagrađeni su replikom Milivojevog štapa i znamenjem sledeći glumci:
Najbolji glumac festivala i dobitnik Milivojevog šešira i znamenja bila je Sandra Dančetović.
Druge svečanosti
18-24. februar 2006
Žiri je radio u sastavu:
Monografijom „Milena Pavlović Barili“ za slikovito predstavljanje svog lika nagrađeni su:
Replikom Milivojevog štapa i znamenjem nagrađeni su:
Najbolji glumac festivala i dobitnik Milivojevog šešira i znamenja bila je Ivana Vuković.
Treće svečanosti
19 – 25. februar 2007.
Millersville, Tennessee
Milersvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.440, što je 1.132 (21,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bon Air, Alabama
Bon Air je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 116 stanovnika.
Šmartno pri Litiji
Šmartno pri Litiji (njemački: Sankt. Martin bei Littai) je gradić u Sloveniji od 1.411 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Šmartno pri Litiji.
Historija
Šmartno pri Litiji se prvi put spominje 1135. kad se navodi njegov prvi župnik. Kao i u slučaju susjedne Litije i Šmartno je bilo bogato rudama koje se kopaju od 15. vijeka, naročito olova, koja se u rudniku Sitarjevec iskapalo do 1951. Zbog tog je Šmartno (od sv. Martin) odavno izraslo u gradić, po popisu iz 1830. u mjestu je živjelo 641 stanovnika u 146 domaćinstava.
Mrezisk
Ћирилична верзија
Milivojev štap i šešir
Treće svečanosti
Žiri je radio u sastavu:
Mrezisk
Abeceda
Mrezisk rabi, manje ili više, latinično pismo:
Milivojev štap i šešir
Treće svečanosti
Monografijom „Milena Pavlović Barili“ za slikovito prikazivanje lika nagrađeni su:
Replikom Milivojevog štapa i znamenjem nagrađeni su:
Najbolji glumac festivala i dobitnik Milivojevog šešira i znamenja bio je Mile Marinković.
Četvrte svečanosti
Žiri je radio u sastavu:
Monografijom „Milena Pavlović-Barili“ za slikovito predstavljanje lika nagrađeni su:
Replikom Milivojevog štapa i znamenjem nagrađeni su:
Najbolji glumac festivala i dobitnik Milivojevog šešira i znamenja bila je Nina Jošović.
Pete svečanosti
22-28. februar 2009
Žiri je radio u sastavu:
Replikom Milivojevog štapa i znamenjem nagrađeni su:
Najbolji glumac festivala i dobitnik Milivojevog šešira i znamenja bio je Miljan Vojinović.
Šeste svečanosti
25. februar – 2. mart 2010
Žiri je radio u sastavu:
Za slikovito predstavljanje lika kompletom izdanja edicije "Braničevo" nagrađeni su:
Replikom Milivojevog štapa i znamenjem nagrađeni su:
Najbolji glumac festivala i dobitnik Milivojevog šešira i znamenja bio je Branislav Unginović.
Sedme svečanosti
18-23. februar 2011
Žiri je radio u sastavu:
Replikom Milivojevog štapa i prigodnim znamenjem nagrađeni su:
Najbolji glumac festivala izabran je iz kruga dobitnika štapa i „krunisan“ je šeširom Milivoja Živanovića. To je na sedmim svečanostima bio Srđan Siđa Živković iz Prokuplja.
Osme svečanosti
21-26. februar 2012. godine
Specijalnu nagradu za slikovito predstavljanje lika dobili su:
Glavnu nagradu večeri, repliku Milivojevog štapa i prigodno znamenje dobili su:
Pobednik Osmih susreta varoških pozorišta Srbije, „Milivojev štap i šešir'' izabran je od ovih pet glumaca i to je Aleksandar Tadić sa Uba.
Devete svečanosti
21-26. februar 2013.
Žiri je radio u sastavu:
Specijalnu nagradu za slikovito predstavljanje lika dobili su:
Repliku Milivojevog štapa za najboljeg aktera večeri dobili su:
Pobednik Devetih amaterskih glumačkih svečanosti, susreta varoških pozorišta Srbije, izabran je između ovih pet učesnika i to je Goranka Kalember Lučić iz Valjeva.
Desete svečanosti
20-25. februar 2014.
Žiri je radio u sastavu:
Specijalnu nagradu za slikovito predstavljanje lika dobili su:
Repliku Milivojevog štapa za najboljeg aktera večeri dobili su:
Jedanaeste svečanosti
11-22. februar 2015
Na jedanaestim amaterskim glumačkim svečanostima nastupala su sledeća pozorišta i predstave:
18. februar (sreda), velika sala u 20 sati
19. februar (četvrtak), velika sala u 20 sati
21. februar (subota), velika sala u 20 sati
22. februar (nedelja), velika sala u 20 sati (predstava je igrana revijalno, u čast proglašenja pobednika)
Žiri je radio u sastavu:
Specijalnu nagradu za slikovito predstavljanje lika dobili su:
Repliku Milivojevog štapa za najboljeg aktera večeri dobili su:
Pobednik Jedanaestih amaterskih glumačkih svečanosti, susreta varoških pozorišta Srbije, izabran je između ovih pet učesnika i to je Marija Nikolić iz Beograda.
Brebernica
Brebernica je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 57 stanovnika te 18 obiteljskih kućanstava.
Davarzanski okrug
Davarzanski okrug je jedan od 28 okruga u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Glavni grad okruga je Davarzan.
Brina, Vercelli
Brina je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 650 m.
5-HO-DiPT
5-HO-DiPT je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 260,375 Da.
Hard Time
Hard Time je heavy - rock sastav iz Zagreba osnovan 1991. godine.
Korijeni sastava počinju još 1984. godine pod nazivom Teško vrijeme. Iz tog vremena ostaju zabilježene studijske snimke koje nikad nisu objavljene na albumu, a mogu se naći još samo u kućnoj kolekciji članova sastava. Sastav je mnogim glazbenicima bio odskočna daska za dalje, pa je tako u tri godine njegovog djelovanja kroz njega prošao veliki broj svirača i pjevača među kojima su Danči i Thomas iz Anesthesie. Hard Time nastaje 1991. godine početkom Domovinskog rata, a ubrzo nakon toga na drugom programu Hrvatske televizije počinje se prikazivati glazbena emisija Metal Manija, kojoj je urednik i voditelj bio Pišta (Gordan Penava). Osim što je njezino emitiranje jednim dijelom pomoglo popularnosti Hard Timea U Metal Maniji su također promovirani brojni mladi domaći rock sastavi.
Hard Time nastupa još i danas. U svojoj karijeri objavili su četiri albuma i više singlova, a u pripremi je novo studijsko izdanje.
Teško vrijeme
Godine 1984. Gordan Penava (kao idejni začetnik na gitari i vokalu) i Nenad Mlinarić (bubnjevi) sa skupinom prijatelja u zagrebačkom naselju Travno osnovali su sastav Teško vrijeme. Prvi koncert održan je 14. listopada 1984. godine u Travnom na platou "Mamutice", a kritika tog nastupa bila je vrlo nepovoljna. U sljedećem razdoblju mnogi se članovi u sastavu izmjenjuju, nastupaju na brojnim koncertima (gotovo besplatno), te snimaju nekoliko demo snimki. Svoje prvi studijski materijal snimaju 1988. godine, a nekoliko skladbi bile su lokalni hitovi te su se na raznim demo top ljestvicama zadržale nekoliko mjeseci na #1. Ipak samo objavljivanje albuma nije dočekalo svijetlo dana. U to vrijeme bilo je puno teže izdati snimljeni materijal, a u sve to umiješalo se i odsluženje vojnoga roka. U sastavu su bile tri generacije te je vrlo brzo došlo do njegovog prekida djelovanja. Studijske snimke nisu nikada objavljene, a mogu se naći samo u privatnim kolekcijama članova sastava i njihovih prijatelja.
U tri godine koliko je sastav djelovao kroz njega su prošli brojni glazbenici, a iz najranije faze važno je spomenuti dugogodišnjeg pjevača Renata Benkovića - Maljog (njegova pjesma "Minijatura" nalazi na drugom studijskom albumu Hard Time-a Kad poludim), Zorana Happa (kasnije poznati režiser) i Dragana Kokanovića - Kokana (jedan od najcjenjenijih basista u zemlji). Kasnije su kroz sastav prošli još mnogi a neki od njih su Danči i Thomas iz Anesthesie te Sandi Cenov.
Hard Time
Hard Time osnovan je početkom Domovinskog rata 1991. godine u Zagrebu. Uz Penavu (vokal, gitara) i Mlinarića (bubnjevi), članovi sastava bili su još Alen Kraljić - Kralja (solo gitara, kasnije odlazi u Pips, Chips & Videoclips), i Marko Korunić (bas gitara, kasnije sa Sašom Radulovićem (Psihomodo pop) osniva Viruse). Prve skladbe pisali su na hrvatskom i engleskom jeziku, ali zbog rata i vrlo slabe rock scene u Hrvatskoj odlučuju ih izvoditi samo na engleskom. Vrlo upornim radom i Penavinim zabavljačkim darom, Hard Time se početkom devedesetih uspio nametnuti kao hrvatska verzija američkih hard rock ili soft metal sastava osamdesetih poput Bon Jovia, Mötley Crüea, Mr. Biga i mnogi drugi. Vrlo brzo dobili su veliki broj zagrebačkih rock i metal obožavatelja i polako ali sigurno zakoračili na europsku rock scenu.
U veljači 1992. godine odlaze u studio "Best music" i zajedno s tada još nepoznatim producentom Denisom Mujadžićem snimaju dvije pjesme "Ain`t no money" i "She`s got", koje su se kasnije našle na albumu Kiss my ass and go to hell. Ujedno to je bilo Mujadžićev prvo produciranje u 24-kanalnom studiju. U vrijeme dok se album snima iz sastva odlazi Kralja dok na njegovo mjesto dolazi Mario Zidar (kasnije član sastava Film, 3X, Cetinski band i drugih). Zbog rata najčešće koncerte održavaju u susjednoj Sloveniji. Tada se odlučuju na snimanje video spota, što u to vrijeme nije bilo uobičajeno, pogotovo ne od jednog rock sastava. Na videu za skladbu "Ain`t no money" kao redatelj i snimatelj debitira njihov dugogodišnji prijatelji i nekadašnji član sastava Teško vrijeme, Zoran Happ, a suradnja nakon toga nastavljena je sve do danas. Spot je često prikazivan na Hrvatskoj i Slovenskoj televiziji, dok je u veljači 1992. godine također prikazan i na prestižnoj MTV-oj emisiji "Headbangers ball" i time postao prvi hrvatski sastav koji se ikada pojavio u toj najpopularnijoj hard & heavy emisiji u Europi.
26. kolovoza 1992. godine potpisuju ugovor s mladom diskografskom kućom Euroton te objavljuju dvije pjesme ""Ain`t no money" i "Everybody wants to be alone" na kazeti. Skladbu "Everybody wants to be alone" snimio je Zoran Happ u privatnom 7-kanalnom studiju za sinkronizaciju reklama. Happ je također snimao i video spot za tu pjesmu dok ga je montirao Tvrtko Grgić. Spot je bio vrlo često prikazivan na HTV-u te je Hard Time u to vrijeme postao prvi sastav sa hitom na engleskom jeziku.
U to vrijeme Zagrebačka televizija Z3 10. veljače 1991. godine pokreće glazbenu emisiju Metal Manija. Program se ubrzo prodaje HRT-u te se emisija pojavljuje u sklopu drugog programa Hrvatske televizije. Urednik i voditelj Metal Manije bio je Pišta (Gordan Penava), dok je redatelj bio Tvrtko Grgić. U samom početku emitiranja bilo je zamišljeno da se javnosti prikažu novi video spotovi svjetskih hard rock i heavy metal sastava ali s vremenom sve su više bili zastupljeni hrvatski sastavi i njihovi spotovi. Metal Manija je zasigurno pomogla popularnosti Hard Timea u zemlji ali ne može se zanemariti činjenica da se radi o zaista vrsnim glazbenicima i zabavljačima.
Kiss my ass and go to hell
Euroton objavljuje singl kazetu s dvije pjesme po cijeni normalne kazete, nakon čega slijedi raskid ugovora s tom izdavačkom kućom. Članovi sastava otkupljuju preostali materijal te ga besplatno dijeli svojim obožavateljima i prijateljima. Zidar i Mlinarić kratko odlaze na ratište, a po povratku odlaze u studio i snimaju tri skladbe "She don't give a damn", "Gimme some more" i "Don't scream & shout". Nakon toga imali su skoro pola snimljenog materijala za album, pa stoga u listopadu 1992. godine počinju pregovori s novoosnovanom diskografskom kućom Dea music.
U međuvremenu iz sastava odlazi Mario Zidar, koji počinje svirati sa sastavom Film, a po povratku iz Los Angelesa na njegovo mjesto dolazi Bruno Kovačić. Kovačić je prije odlaska u Sjedinjene Države, gdje je studirao gitaru na "Guitar institutu", svirao u Parnom valjku. Stil koji je svirao Hard Time nije mu najbolje sjeo te je nakon kratkog vremena htio napustit sastav, međutim ubrzo se prilagodio i ostao u Hard Timeu više od godinu dana. Postignut je dogovor s diskografskom kućom te je nastavljeno snimanje materijala za album. U veljači 1993. godine završeno je snimanje preostalih skladbi "Hit & run". "I'm goin' down", "I gotta go", "Ride with me" i naslovne "Kiss my ass and go to hell" te je time kompletiran materijal za prvi studijski album. Album pod imenom Kiss my ass and go to hell izlazi iste godine kao LP i jedan je od posljednjih koji je u Hrvatskoj izašao u tom formatu. Tiskan je u Češkoj u tiraži od 500 LP primjeraka i 1200 kazeta u Hrvatskoj. Većini pjesama i tekstova autor je Pišta, Kovačić je napisao glazbu za "Ride with me", Mlinarić je autor pjesme "She's got", dok je Mario smislio pola riffa za "Everybody wants to be alone", ipak sve pjesme na albumu potpisuje Hard Time. Uz goste koji su sudjelovali na snimanju albuma treba istaknuti Tinu Kresnik (udana Rupčić - Parni Valjak), koja je pjevala prateće vokale i Troolya koji je u refrenu u pjesme "Kiss my ass.." otpjevao prateće vokale. Te godine časopis "Metal World" po glasovima čitatelja Hard Time proglašava sastavom godine.
Slijedi odlazak u Francusku gdje odražavaju tri koncerta u klubu "Le Chatelet" u St. Victor sur Loire, kraj Saint-Étiennea. Koncert dolazi snimati Francuska nacionalna televizija, a čitavo gostovanje prati "Fun radio" i novine "La Tribune le progres". Nakon povratka u Hrvatsku popularnost im naglo raste te se nastavlja suradnja sa Zoranom Happom i snima se video spot za pjesmu "Hit & run" (montaža Goran Balov). Spot vrlo brzo dobiva naklonost publike i sa top ljestvice glazbene emisije Hit depo-a s prvog mjesta skida pjesmu "Ruža Hrvatska" sastava Prljavo kazalište.
Nakon niza održanih koncerata po Hrvatskoj i Sloveniji, 15. listopada održana je promocija albuma u zagrebačkom klubu PAUK. Ovaj uspješan period trebao je završiti dvotjednom turnejom po Francuskoj ali dolazi do problema jer je Kovačić počeo istovremeno svirati s Gibboniem, pa je došlo do preklapanja datuma. Hard Time je bio u velikim problemima, međutim vrlo brzo dolaze do rješenja. U to vrijeme sastav Sauron iz Slavonskog Broda u jednom zagrebačkom studiju The best završava snimanje svog albuma Better tommorow. U brodskom sastavu solo gitaru svirao je Antun Lović - Toni s kojim Pišta ostvaruje dogovor te istovremeno postaje i član sastava Hard Time. Toni se pokazao kao izvrstan glazbenik i već nakon nekoliko proba sve je bilo spremno za daljnji rad. U međuvremenu Sauron je prestao s djelovanjem te se na taj način Toni posvetio samo Hard Timeu. Odlaze u Francusku gdje u deset dana održavaju sedam koncerata i postižu zapaženi uspjeh, pogotovo u St. Didieru gdje su svirali pred više od 800 ljudi koji su ih čak šest puta zvali da se vrate na scenu.