cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manojlo I Carigradski
Georgije Akropolit navodi da je bio filozof, odnosno da je pod tim nadimkom bio poznat među narodom. U Carigradu je služio kao đakon i and hypatos ton philosophon. Nakon pada Carigrada u Četvrtom križarskom ratu je otišao u Nikeju gdje je stvoreno Nikejsko Carstvo kao nasljednik bizantske države, dok je u samom Carigradu od strane križara osnovano Latinsko Carstvo i postavljen katolički latinski patrijarh Carigrada.
Jesús María Corte, Tepic
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 643 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Manojlo I Carigradski
Manojlovo stolovanje je zabilježeno po diplomatskoj aktivnosti. Između ostalog, u tom periodu je Sveti Sava uspio ishodi autokefalnost Srpske pravoslavne crkve.
Manojlo je imao važnu ulogu i u odnosima između nikejskog cara Teodora I Laskarisa i latinskog cara Roberta Courtnayskog. Godine 1222. je Robert pokušao sklopiti mirovni sporazum sa Teodorom kroz brak svoje kćeri Jevdokije. Međutim, prema navodima Georgija Akropolita, Manojlo je spriječio brak, s obzirom da je Teodor već ranije, odnosno 1217. godine, sklopio brak sa Robertovom sestrom Marijom Courtenayskom. To je, prema, Manojlovom mišljenju, predstavljalo incest.
Arroyo del Agua, Culiacán
Arroyo del Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Sweethearts (mjuzikl)
Sweethearts je 1938. bila adaptirana u istoimeni film, poznat kao prvi cjelovečernje ostvarenje u boji studija MGM.
Limeira
Limeira je grad u Brazilu u saveznoj državi Sao Paulo. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 272.734 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 272.734 stanovnika.
Hajduci
U narodnoj usmenoj predaji i pjesništvu na njih se gleda gotovo isključivo kao borce za slobodu.
Etimologija
Do danas je ostalo nejasno stvarno porijeklo riječi hajduk. Po jednoj od teorija, riječ hajduk je izvedena od turske riječi hajdud, koju su koristili Osmanlije za ugarske pješadijske jedinice. Po drugoj teoriji riječ je izvedena od mađarskog hajtу (množina hajtok), koja znači gonič stoke. Taj posao je 16. vijeku bio važan ali i opasan, jer je trebalo i čitava tri mjeseca kako bi se stado stoke iz južne Ugarske dotjeralo do Beča, na udaljenost od više od 600 km, pa su ti goniči nosili i oružje. Tokom 16. vijeka mnogi od tih hojtoka prestali su biti goniči stoke i postali vojnici. Riječ je s vremenom ušla u turski kao hajdud i na kraju, u srpski kao xајдук. Zna se da su krajem 18. vijeka hajtoki po Ugarskoj bili naoružani sluge, obično sa dva pištolja i dva duga noža, koji su pored svojih uobičajenih poslova po plemićkim imanjima, imali zadatak štititi svoje gospodare. Transilvanijski plemić István Bocskay (1557. - 1606.), bio je poznat po svojoj hajdučkoj vojsci. Po Srbiji i Banatu tokom prve polovice 18. vijeka riječ hajduk se također odnosila na pješadijskog vojnika.
Ono što ostaje nejasno, kako je ta riječ za ugarskog pješadijskog vojnika postala sinonim za razbojnika. Moguće je da su Osmanlije na njih gledali kao bandite.
Druga mogućnost je da se riječ hajduk kao oznaka za razbojnika, počela upotrebljavati jer su Habsburgzi često unajmljivali vješte razbojnike i bandite u redove svoje vojske ili paravojnih jedinica koje su se borile protiv Osmanlija. Ono što je potpuno sigurno je činjenica da riječ hajduk kao oznaka za razbojnika nije postojala ni u srpskom a ni u mađarskom jeziku prije osmanskog osvajanja Balkana.
Postoji i teorija Miodraga Stojanovića po kojoj je hajduk, nastala od sanskritske riječi aydh = boriti se, protiviti se. Inače se do 15. vijeka naoružani razbojnik zove se gusar, a sam čin prepada - gusa. U osmanskim izvorima se ispočetka često koristio izraz haramija, da se naglasi razbojnička dimenzija hajdučije.
Hajduci na različitim jezicima:
Historija razvoja hajdučkog pokreta
Historija hajduka na Balkanu počinje sa prodorom Turaka u Evropu. Na pojavu i razvoj hajdučkog pokreta na Balkanu, pored težine osmanskih dažbina i nameta, utjecala je i vojnička tradicija najamničkih odreda po balkanskim srednjovjekovnim državama još od križarskih ratova. Osmanske vlasti smišljeno su uključivali domaće stanovništvo u svoju novu vlast. Najznačajnije paravojne formacije u koje su uključivani i kršćani bili su vojnuci (turski: voynuk), derbendžije (perzijski der-bend) i martolozi (grčki: armatolos). Vojnuci su najčešće bili konjušari, derbendžije su osiguravali puteve na opasnim mjestima po planinskim tjesnacima i klisurama a martolozi su korišteni za upade preko granice. Od svih njih hajducima su po svojoj organizaciji, najviše nalikovali martolozi, koje su Turci zatekli po Balkanu. Iako su aktivno sudjelovali u suzbijanju hajdučije, vojnuci, martolozi i derbendžije su gotovo zaboravljeni u usmenoj narodnoj predaji, kao tradicija nedostojna sjećanja.
Uticaj služenja u paravojnim formacijama na lokalnu ekonomiju i nepostojnje moralnih dilema oko tog dali je pljačka - zlo, uticala je na razvoj hajdučije. Jer je razlika između angažmana u paravojnim formacija i hajduka bila je veoma mala, pa su mnogi najamnici otišli u goru u hajduke, kad ih nitko nije želio angažirati.
Rijetki putopisci koji u 16. i 17. vijeku prolaze Srbijom, posebno trasom starog rimskog puta od Beograda do Carigrada, svjedoče o nesigurnosti putovanja, i utvrđenjima podignutim pored puta radi zaštite od hajduka, kao i o razvijenom sistemu pograničnih straža, sastavljenih od lokalnog kršćanskog stanovništva. Straže sa bubnjevima koje upozoravaju putnike na opasnost od hajduka u 16. vijeku pominju se kod Pljevalja, kod Lukavice i Kunovice, kod Niša (1550.), kod gaza preko Morave (1553.), u Kačaničkoj klisuri (1573.), na planini Čemernik (1582.), u Rodopima, po jugoistočnoj Bosni, na Ježevici, Dinari, Romaniji.
Jedan francuski putnik koji putuje Srbijom za vrijeme intervencije velikog vezira Mehmed Paše Ćuprilića u Erdelju 1658., piše o sviježe odrezanim glavama hajduka, izloženim po zidinama Paraćina, koje trebaju zastrašiti druge razbojnike.
Razlozi za odlazak u hajduke
U hajduke je uglavnom odlazilo kršćansko stanovništvo u Srbiji zbog četiri glavna razloga. Najčešće zbog straha za vlastiti život, kad bi ih pozvali da se pojave na sudu u gradu, bilo zbog neplaćanja poreza ili zbog neke druge optužbe. Kršćani su u Osmansko Carstvu imali slabu pravnu zaštitu, pa su tad radije birali odlazak u planinske šume nego da ostanu u svojim selima i čekaju da ih uhapse.
A tamo je mogao preživjeti jedino od krađe i pljačke. Po šumama je uvijek bio izvjestan broj dezertera (hajduka), pa bi se novajlije pridružile tim grupama. Drugi veliki razlog za odlazak u hajduke bila je mržnja koju bi na sebe navukao potencijalni hajduk od jednog ili više Turaka, pa mu nije preostajalo drugo već bijeg kako bi izbjegao da ga ubiju, jer nije mogao očekivati zaštitu od osmanlijskih vlasti. Treći razlog za bijeg u šumu i planinu, bila je želja za osvetom Turcima. Takvi hajduci bili su najopasniji za osmansko carstvo, jer su bili izuzetno motivirani, pa su upravo oni bili inspiracija za epsku poeziju. A nakraju bilo je i onih koji su se pridružili hajducima ne zbog straha, ili želje za osvetom, nego zbog mogućnosti da žive slobodno, bez ikakvih društvenih ograničenja i obaveza.
Hajdučki pokret na Balkanu predstavljao je na svoj način i pobunu protiv stranih zavojevača, ali i protiv turskih zuluma i nameta. Vuk Karadžić o tome daje vrlo precizan sud:
El Consuelo, Tlalixcoyan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Okivo, Carichí
Okivo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2290 m.
Hajduci
Razlozi za odlazak u hajduke
''Narod naš misli i pjeva da su u nas hajduci postali od turske sile i nepravde. Da rečemo da gdjekoji otide u hajduke i bez nevolje, da se nanosi haljina i oružja po svojoj volji ili kome da se osveti, ali je i to cijela istina, da što je god vlada turska bolja i čovečnija, to je i hajduka u zemlji manje, a što je gora i nepravednija, to ih je više, i za to je među hajducima bivalo kašto najpoštenijih ljudi, a u početku vlade turske jamačno ih je bilo i od prve gospode i plemića. Istina da mnogi ljudi ne odu u hajduke da čine zlo, ali kad se čovjek (osobito prost) jedan put otpadi od ljudskoga društva i oprosti se svake vlasti, on počne osobito jedan uz drugoga i zlo činiti; tako i hajduci čine zlo i narodu svome, koji ih prema Turcima ljubi i žali, ali se i danas čini hajduku najveća sramota i poruga kad mu se reče da je lopov i pržibaba. U stara su vremena hajduci, kao što se i u pjesmama pjeva, najradije dočekivali Turke kad nose novce od dacije, ali je to u naše vrijeme slabo bivalo, nego dočekuju trgovce i druge putnike, a kašto udare i na kuću kome za koga misle da ima novaca ili lijepa ruha i oružja, te ga poharaju. Kad kome udare na kuću, pa ne nađu novaca a misle da ih ima, oni ga ucijene pa mu odvedu sina ili brata, i vode ga sa sobom dokle im god on ucjenu ne odnese.''
Hajduci i uskoci
Uskoci predstavljaju poseban oblik otpora Turcima u jadranskom primorskom zaleđu koji su Venecijanci zvali Morlakija. Kako je to bilo veliko granično područje, koje u to vrijeme nitko nije mogao kontrolirati, velik dio kršćanskog stanovništva prebjegao je na Venecijansku stranu, ali kako nisu imali od čega živjeti jedva su dočekali da ih se angažira u paravojnim formacijama.
Dobar dio njih bili nomadski pastiri, koji su sa svojim stadima ionako slobodno prelazili granice, pa su ih obje zaraćene strane nastojale instumentalizirati za svoj interes.
Uskakanje hajdučko - uskočkih družina na teritorije pod turskom vlašću, rasplamsalo se za Kandijskog rata (1645. - 1669.)
Za svo vrijeme Kandijskog rata s manjim ili većim intenzitetom traju i sukobi između uskoka i Dubrovačke republike. Iza uskoka je stojala Venecija koja je na taj način htjela smanjiti uticaj Dubrovačke republike u trgovini po Mediteranu. Te gerilske formacije bile su sastavljene od turskih podanika iz Hercegovine i Crne Gore koji su prešli na mletačku teritoriju, ali i od starosjedioca iz Dalmacije i BokeKotorske. Uskoci su aktivni oko Zadra i Šibenika, u Boki Kotorskoj i u Makarskom primorju.
Po svršetku Kandijskog rata, Venecija raseljava brojne prebjege na svoju teritoriju po pustim otocima i svom dijelu Istre, pa Ravni kotari kod Zadra, sa proslavljenim serdarom Stojanom Jankovićem, ostaju jedino značajno uskočko središte. Tad je dozvoljeno i čuvenom harambaši bokeljskih hajduka, Baju Pivljaninu, da se nastani kod Perasta. Sa početkom Morejskog rata (1684. - 1699.) ponovno oživljavaju uskočke gerilske jedinice. Bajo Pivljanin se vraća u svoju kulu nadomak Perasta, čineći čuda u zaleđu Dubrovačke republike.
Za vrijeme Morejskog rata hajdučke uskočke čete dobijaju karakter paravojnih mletačkih jedinica. Oni nisu ni gorski hajduci niti gusari, već jedno i drugo, prema potrebi. Ratujući i na moru i na kopnu, neredovno plaćeni, na rubu egzistencije, oni upadaju u turske krajeve, pale i pljačkaju, često ne vodeći računa da li su u pitanju Turci ili kršćani.
Organizacija hajdučke družine
Vođa hajdučke družine bio je harambaša, pored njega u većim družinama istaknutu ulogu imaju još i kalauz i barjaktar. Kalauz je bio zadužen za kretanje družine i komunikaciju sa ljudima, pa je morao znati više jezika, a barjaktar je imao važnu ulogu kod sastavljanja družine, jer je on birao tko može pod barjak.
U skladu sa vojničkom tradicijom onoga doba u hajduke se ide od Đurđevdana do Mitrovdana, a zima se provodi u vlastitom domu, ili kod jataka odmarajući se od ljetnog hajdukovanja.
Hajduci u narodnim pjesmama
Kod svih južnoslavenskih naroda, i uoće naroda Balkana postoji velik broj epskih pjesama o životu i junačkim djelima poznatih hajduka i uskoka. Njihovi podvizi i junaštva su najčešće predimenzionirani, a radi se zapravo o malim sitnim prevarama i najobičnijoj krađi - ovaca, konja. Stvarno bogate ljude - hajdučke družine najčešće nisu ni mogli orobiti jer su oni putovali uz veliku oružanu pratnju, sa dobro organiziranim karavanama, pa bi izvukli kraći kraj ukoliko bi se ih osudili napasti. Tu i tamo provaljuje i istina o jadnom životu hajduka, koji je češće gladan nego sit pa tako Vuk Karadžić navodi
''Od gladi je crnu zemlju jeo,
A od žeđi s lista vodu pio
Dok je junak družbu sakupio…'' (Vuk Karadžić, Srpske narodne pjesme III, br. 63)
Da bi se dokopali sredstava za život hajduci su često ucjenjivali ljude, otimavši im članove porodice, traživši otkupninu za njihove glave, i to ne samo Turke već i kršćansku subraću, što je tadašnje ljude jako revoltiralo. Vremenom je ta mračna strana hajdučije potisnuta, a isplivala je na površinu jedino ona pozitivna o njima kao borcima za slobodu i protivnicima ugnjetavanja.
Albanija
thumb|Azem Galica i Šota Galica bračni par albanskih hajduka
Albanija je vremenski gledano bila poslednja današnja država u kojoj se pojavljuju danas poznati hajduci. Tamošnje stanovništvo koje tokom 17 veka prihvaća muslimansku vjeru je zajedno s Bošnjacima jedan od temelja Otomanskog Carstva pri čemu je imalo povlašteni status. Tek pojava novonastalih država Srbije i Crne Gore u prvoj polovici 19 veka s njihovim ambicijama da anektiraju delove teritorija s albanskim stanovništvom će dovesti do pojavljivanja prvih albanskih hajduka. Vremenski prvi od njih će biti Baca Kurti Gjokaj rođen u mjestu Tuzi (danas Crna Gora) 1807. godine. Nakon odluke Berlinskog kongresa 1878. godine da njegovo rodno mesto, Ulcinj i druga područja budu dodjeljena Crnog Gori Kurti Gjokaj će se pobuniti i organizirati hajdučku grupu koja 1879. godine poražava crnogorsku vojsku u njenom pokušaju da zauzme Tuzi.
Borba Kurti Gjokaja je bila koordinirana s prizrenskom ligom u koju su se organizirali Albanci u ime zaštite vlastitog teritorija od stranih pretenzija. Otomanski odgovor će biti napad na pobunjene albance,a što tokom sledećih 25 godina dovodi do pojave novih albanskih hajduka s ciljem stvaranja albanske autonomije unutar Otomanskog carstva ili samostalnosti Albanije. Poznati i danas još uvek slavljeni albanski hajduci koji se bore protiv Turaka do 1913. godine su pre svega bili Isa Boljetinac, Azem Galica, Šota Galica i Bajram Curi. Kada je izgledalo da će njihova borba ostvariti uspjeh pošto Otomansko Carstvo 9.8.1912. priznaje poraz i daruje autonomiju Albaniji susjedne države će objaviti rat. Tokom prvog balkanskog rata, a kasnije i prvog svetskog rata albanski hajduci, dotadašnji borci protiv Turaka će se boriti protiv crnogorske, grčke i srpske aneksije područja s albanskom većinom. Hajdučko razdoblje Albanije će završiti dvije godine nakon što jugoslovenska vojska na vlast u postavi Zog I kada Šota Galica 1926. godine odustaje od daljnje borbe na Kosovu i prelazi u Albaniju.
Bugarska / Makedonija
Na području današnje Bugarske i Makedonije prvi slavni hajduci se pojavljuju još u 16 vijeku s polulegendarnim hajdukom Čavdarom koji je prvo bio aktivan na području Štipa (danas Makedonija), potom Kozjaka (danas makedonsko-srpska granica), a na kraju kod Sofije (Bugarska). Čavdar će postati najveći bugarski hajdučki heroj po kojemu će i antartički poluotok dobiti ime. Vremenski sledeći čuven hajduk s ovog područja će se zvati Deljo koji živi krajem 17 i početkom 18 veka. Njemu će besmrtnu slavu donijeti napad na Smoljan izveden radi osvete ubojstva 200 hrišćana od strane Turaka zbog njihovog odbijanja da prihvate muslimansku vjeru. Jedna od bezbroj narodnih pjesama napisanih u njegovih čast se našla na zlatnoj ploči koja je bila lansirana na svemirskoj sondi Voyager 1 u prostranstva svemira. Poslednji veliki bugarski hajduk predrevolucionarnog razdoblja je bio Vojvoda Indže koji krajem 18 veka prelazi put od vođe razbojnika, preko zaštitnika siromašnih pa do vojnika moldavskog regionalnog vođe za kojeg će i poginuti 1821. godine.
Polovicom 19 veka pod utjecajem evropskih nacionalnih ideja i srpske autonomije bugarskim stanovništvom se proširila ideja o stvaranju samostalne države koja će biti u prvo doba aktivno pomagana od Srbije i Rusije. Prvi od hajduka koji se pojavljuju o ovo doba će biti Vojvoda Petko koji je u prvo doba (1861) aktivan na području današnjem tromeđu Bugarske, Grčke i Turske, a potom će biti aktivan u trećem kretanskom ustanku (1866-69) i Rusko-turskom ratu (1877). Petko je danas slavljen kao bugarski nacionalni heroj po kojemu je nazvano brdo na Antartiku, a čijih bezbroj spomenika ukrašava bugarske gradove. Za razliku od ovih samoniklih slavljenih bugarskih hajduka i boraca protiv Turaka u Bugarskoj 19 veka su aktivni i drugi hajduci koji se dobrim djelom ovisili o stranoj pomoći. To su bili pre svega bili Panajot Hitov koji je imao podršku Srbije i Todor Topalov, Stefan Karadža s podrškom Rumunjske.
Suzano
Suzano je grad u Brazilu u saveznoj državi Sao Paulo. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 268.777 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 268.777 stanovnika.
Rossano Veneto, Vicenza
Rossano Veneto je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Albert Botteri
Albert Botteri (Split, 4. listopada 1879. – Zagreb 20. veljače 1955.), austrougarski i jugoslavenski oftalmolog. Za dopisnog člana JAZU bio je izabran 1930. Osnovao je Kliniku za očne bolesti u Zagrebu. Bio je brat liječnika Ivana Huga Botterija.
Biografija
Rodio se u Splitu. Gimnaziju je pohađao u Zadru. U Beču je studirao medicinu. Liječnički rad počeo je u Zadru. Prvi znanstveni rad objavio je 1906. zajedno s Karlom Landsteinerom, dobitnikom Nobelove nagrade za medicinu ili fiziologiju 1930. za otkriće krvnih grupa u čovjeka. Botteri je specijalizirao oftalmologiju kod glavnog predstavnika bečke oftalmološke škole Ernsta Fuchsa. Nakon specijalizacije otišao je raditi u očnu kliniku u Innsbrucku gdje je bio I. asistent.
Godine 1909. napisao je djelo važno u svjetskim okvirima, prvi je na svijetu dokazao ultrafiltrabilnost virusa uložne blenoreje. Godine 1911. otišao je u Trst gdje je radio u privatnoj ordinaciji do 1915. U Prvom svjetskom ratu bio je mobiliziran u vojsku. Za vrijeme rata radio je kao liječnik u Puli, glavnoj ratnoj luci. Godine 1917. otišao je u Ljubljanu gdje je vodio odjel za očne bolesti Zemaljske bolnice. Godine 1919. u Ljubljani je bio osnovan Medicinski fakultet. U međuvremenu Botteri je habilitirao u Pragu. U habilitacijskom radu dokazao je da su ulošci (inkluzije) kod uložne blenoreje i ulošci kod trahoma biološki sasvim različiti, premda morfološki jednaki. Dokaz je izveo opsežnim kliničkim, bakteriološkim i eksperimentalnim istraživanjima.
Rosi, Vicenza
Rosi je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Albert Botteri
Biografija
Nakon habilitacije, 1920. bio je izabran za redovitog profesora ljubljanskog Medicinskog fakulteta. Fakultet je imao samo teorijske predmete, što nije zadovoljavalo Botterijeve ambicije te je nakon mjesec dana otišao u Zagreb na Medicinski fakultet, također mladi fakultet kojem je trebao oftalmološki stručnjak. U Zagrebu je predavao od 1920. do 1951., uz dvije godine prekida, a dekan je bio na istom fakultetu akademske godine 1928./1929. Godine 1923. osnovao je zagrebačku Kliniku za očne bolesti. Godine 1930. postao je dopisni član JAZU. Predsjedavao je Jugoslavenskim oto-neuro-oftalmološkim društvom. Bio je član brojnih uglednih inozemnih društava.
Rosi, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Albert Botteri
Biografija
Godine 1943. umirovljen je bio zajedno s bratom. Oba su 1945. bila vraćena na položaj, a od 1946. radila su na Rebru. Godine 1951. obojica su zbog starosti umirovljena.
Na području trahoma Albert Botteri bio je stručnjak velika ugleda u međunarodnim okvirima. Ispitivao je eksperimentalno različite metode liječenja te proučavao plazmom kao metatrahomsko oboljenje. Botterijev habilitacijski rad o kliničkom eksperimentalnim i mikroskopskom istraživanju trahoma, uložne blenoreje i proljetnog konjunktivitisa često je citiran u svjetskoj oftalmološkoj literaturi, a izašao je na tri jezika.
Maunera, Cuneo
Maunera je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
Return of the Psychotic Prince
"Return of the Psychotic Prince" (japanski: 狂王子の帰還 Kyōōji no Kikan) je šesta epizoda prve sezone animea Psycho-Pass. Epizoda je premijerno emitirana 16. studenog 2012. u sklopu Fujijevog bloka noitaminA, a režirao ju je Naoyoshi Shiotani, dok je direktor animacije bio Yasuo Ejima. Scenarij epizode zajednički potpisuju Makoto Fukami i Gen Urobuchi.
Prethodna epizoda zaključila je slučaj Masatakea Midoa, tako da je anime u šestoj epizodi predstavio novi slučaj - bizarna ubojstva učenica Akademije Ōsō, gdje kao profesor radi Shōgo Makishima. Leševi su raskomadani i montirani tako da izgledaju kao bizarne umjetničke instalacije, identične onima koje skicira jedna od učenica Akademije, Rikako Ōryō. Epizoda također donosi nove informacije o zloglasnom slučaju Specimen, a ujedno donosi i debi novoga lika - Jōshū Kasei, šefice PSB-a, kojoj Ginoza podnosi izvještaj o radu njegova odjela.
Sinopsis
Na samom početku, svjedočimo davnom razgovoru između Kōgamija i njegovog Enforcera, Mitsurua Sasayame. Očigledno se sukobljavaju, pri čemu Kōgami uperi svoj Dominator u Sasayamu, izmjerivši mu Crime Coefficient od 282. Sasayama na prijetnju reagira hladno i odlazi, dok mu Kōgami viče da ostane na mjestu. Nakon kraćeg vremena, Kōgami i Sasayama ponovo stupaju u kontakt, dok kadar prikazuje Sasayamin automobil pored kojeg prolazi Shōgo Makishima. Kōgami želi saznati Sayasaminu lokaciju, kazavši da je Ginozi prepustio mjesto zločina. Sasayama predlaže da se sastanu, međutim govori kako ni on sam ne zna gdje je jer su ulice kao labirint. U jednom trenutku Sasayama povikne "Makishima!", međutim Kōgami ne zna o kome govori. Sasayama tada govori kako ga mora pratiti jer će tako doći do Tōme Kōzaburōa, koji je najvjerojatnije odgovoran za zloglasni slučaj Specimen. Međutim, signal se u jednom trenutku naglo prekida, dok pored Sasayamina automobila prolaze policijski dronovi. Tri dana kasnije, Kōgami, prateći signal Sasayaminog Dominatora, luta istim onim uličicama u kojima je prije gubitka signala bio Sasayama, želeći ga naći pod svaku cijenu. U jednom trenutku dolazi do monstruozno unakaženog, isušenog leša kojeg prepoznaje kao Sasayamu i to u njemu izaziva krah.
Radnja se vraća u sadašnjost i prikazuje Kōgamija kako se budi iz noćne more koju je imao. Nakon buđenja, pali cigaretu i promatra fotografiju Sasayame i sebe iz mlađih dana. Radnja se seli u središte PSB-a, gdje Ginoza podnosi izvještaj šefici Jōshū Kasei, hvaleći Akanein napredak i profesionalizam. Šefica Kasei govori kako se nada da Akane neće doživjeti istu sudbinu kao i Kōgami, upozoravajući pritom i Ginozu, navodeći kako znanost još uvijek nije utvrdila, ali ni opovrgla povezanost između genetike i Crime Coefficienta, sugerirajući tako da je netko iz Ginozine obitelji završio kao Kōgami.
Radnja se seli na akademiju Ōsō, gdje učenica Kagami Kawarazaki čita odlomke iz Shakespeareove komedije Twelfth Night. Na istom satu, druga učenica, Yoshika Okubo, dobiva poruku od Rikako Ōryō u kojoj, između ostalog, Rikako govori kako preferira Shakespeareove tragedije zbog njihove okrutnosti. Akademija Ōsō je ugledna škola koja prima samo djevojčice, a poznata je po dobrim akademskim ostvarenjima, ali i izoliranim uvjetima koji njezine učenice čuvaju od zamagljenja Huea. Međutim, radnja se ubrzo seli u sobu Enforcera Shūseija Kagarija, koja više podsjeća na igraonicu nego na životni prostor. Akane je došla posjetiti Kagarija kako bi saznala neke informacije, a on im priprema večeru. Kagari otkriva neke detalje iz vlastite prošlosti, a u toku večeri ponudi Akane alkohol, mameći ju time da alkoholiziran zna nekontrolirano pričati. Akane pristane i do kraja večere, Kagari je prilično opijen i odgovara na sva Akaneina pitanja o slučaju Specimen i Kōgamiju, dok ona, iako je popila dosta, djeluje normalno. Na njegov začuđeni upit, Akane odgovara kako ona bolje podnosi alkohol od njega. Nakon Kagarija, Akane odlazi do Shion, kojoj društvo pravi Yayoi. Shion je voljna pomoći joj te joj otkriva važne detalje o zloglasnom slučaju Specimen.
Shion objašnjava kako je slučaj dobio ime po procesu plastinacije, kojim se uz pomoć smole i sličnih tvari izdađuju biološki i anatomski preparati visoke kvalitete. U slučaju Specimen, taj je proces korišten kako bi se počinila monstruozno-groteskna ubojstva. Shion joj tada pokaže primjer - unakaženi leš političara Ryojija Hashide, prve žrtve u sklopu slučaja - koji kod Akane izazove gađenje. Nakon toga, Shion joj pokaže Sasayamin leš i objašnjava kako bi ubojice izložili leševe usred grada, na javnim mjestima te ih zamaskirali hologramima. Prolaznici su tako mislili da gledaju okolišni hologram, a zapravo su gledali unakažene leševe ispod holograma. Kada su ljudi otkrili leševe, došlo je do općeg kaosa koji je potakao državu da nametne novinsku cenzuru. Istraga se fokusirala na stručnjake iz kemije i farmacije, međutim krivac nikada nije pronađen. Shion objašnjava kako je Sasayama stradao radeći na slučaju. Shion dalje objašnjava kako su, kasnije, istražujući poptuno nepovezani slučaj nestanka srednjoškolskog profesora u njegovom stanu pronašli smolu za plastinaciju. Profesor u pitanju je Tōma Kōzaburō, koji je predavao društvene studije na akademiji Ōsō. Zločini su prestali neposredno nakon njegova nestanka pa su istražitelji zaključili kako je on morao biti krivac, međutim imali su samo indicije pa je slučaj završio među neriješenima. Uz to, Tōma Kōzaburō nije imao nikakva znanja iz kemije pa je ostalo nejasno tko je izradio plastinacijsku smolu. Akane posumnja na pomoćnika, međutim Shion to ne može ni potvrditi ni opovrgnuti.
Natrag u zgradi PSB-a, Ginoza ispituje Yujia Kaneharu (vidi ovaj članak), koji je nervozan i prestrašen. S druge strane, Ginoza je iznimno miran i hladne dikcije. Nakon kratkog uvoda, pita Kaneharu kako je dobio disketu koju je koristio za ubojstva, a ovaj odgovara kako ne zna tko mu ju je poslao jer ju je jednoga dana samo dobio s pismom, čiji je autor rekao da ima problem s tvornicom pa bi se zajednički mogli osvetiti. Ginozin razgovor je ponovo prikazan kada je Shion predstavljala analizu izvornog koda s diskete i Midovih holograma, koja je utvrdila da je oba koda napisa isti haker, međutim nije mogla utvrditi njegov identitet. Tokom rasprave, Kōgami kako je pravi zločinac samo iskoristio Kaneharu i Midoa jer su imali adekvatne motive, dok on djeluje u sjeni. Takav ga modus operandi podsjeti na slučaj Specimen i on naglo odlazi iz ureda u svoju sobu; Gino odlazi za njim. U svojoj sobi, Kōgami pregledava dokumentaciju slučaja Specimen i potvrđuje Midu kako se radi o identičnom slučaju - netko pronalazi ljude koji imaju volju, ali ne i sredstva te im daje ta sredstva, pretvarajući tako potencijalne u prave ubojice. Ginoza ga upozorava da lovi duhove, međutim Kōgami je uvjeren kako će se osvetiti zbog Sasayamine smrti.
U međuvremenu, hologram centralne fontane u parku stvara probleme pa Takahashi i njegov kolega, dvojica komunalnih radnika, odlaze kako bi provjerili što nije uredu. Takahashi poziva centralu da isključe fontanu kako bi provjerili gdje je kvar. Kada centrala to uradi, radnici na dnu holograma pronalaze neobičnu konstrukciju koju oni, isprva, smatraju lutkom, a koja izgledom podsjeća na jedan od crteža što ih je Rikako izradila na akademiji. Radnici, misleći sada da je u pitanju nekakvo umjetničko djelo, odlaze provjeriti o čemu se radi, iznenađeni realističnošću konstrukcije. Takahashijev kolega promatra konstrukciju, a zapravo raskomadani leš Satsuki Kuzuhare, komentirajući, u zabludi, kako on takvo nešto ne bi izložio u svom stanu.
U posljednjoj sceni, Rikako sjedi u učionici kluba i izrađuje novi crtež, koji podsjeća na Yoshiko. Iza nje sjedi Shōgo Makishima, za kojeg se otkriva kako je profesor na akademiji Ōsō. Makishima je izabrao Rikako za nasljednicu Masatakea Midoa, a u učionici s njom raspravlja o Lavinijinoj sudbini i njezinim planovima, pitajući se hoće li i ona završiti kao Tit Andronik u istoimenoj tragediji. Rikako samo vragolasto komentira kako bi to bio problem jer u budućnosti planira izraditi još mnogo crteža.
Reference na popularnu kulturu
Psycho-Pass je kao anime u cjelini imao karakteristiku da često vrši reference na zapadnu filozofiju i pop-kulturu. Taj je običaj započeo s trećom epizodom te se nastavlja u daljnjima. Šesta epizoda vrši cijelu seriju referenci, a one su sve orijentirane oko različitih djela Williama Shakespearea, čime je izvršena kako stvarna referenca na školsko gradivo (jer, dobar dio epizode događa se u školi) tako i simbolička na slučaj čiji je početak vidljiv u ovoj epizodi, a koji je nastavljen u sljedećima.
Već pri samom početku, Kagami Kawarazaki na satu čita Violinu repliku Orsiniju iz 4. prizoda drugog čina Shakespeareove komedije Twelfth Night, a koja govori o iskrenosti i snazi ženske ljubavi u odnosu na mušku. Taj je pasus bio ilustrativan po pitanju školskog gradiva koje se uči u svijesu Psycho-Passa, ali i u kontekstu problematike ženske, što lezbijske što biseksualne, ljubavi i seksualnosti, što je posebno važno za akademiju Ōsō. Nakon što Kagami završi sa čitanjem, profesorica književnosti nastavi davati učenicama podatke o premijeri spomenute komedije. Tokom istoga sata, druga učenica, Yoshika Okubo, dobiva poruku od školske kolegice zbog koje se zaljubljeno zarumeni. Njih dvije u porukama raspravljaju o Shakespeareu - Yoshika govori o čemu uče, a njezina sugovornica navodi kako su Shakespeareove komedije dosadne te kako više preferira njegove tragedije, poput Macbetha ili Titusa Andronicusa. Njih je dvoje posebno izdvojila zbog okrutnosti prisutne u njima, što se također simbolično nadovezuje na predstojeći slučaj.
Priča o Laviniji se ponovo spominje na samom kraju epizode kada Shōgo Makishima, za kojeg se ispostavilo da je profesor na akademiji Ōsō, razgovara s Rikako u učionici umjetničkog kluba. Makishima ima evidentan utjecaj na Rikako i potiče njezino kriminalno djelovanje, a u ovom je trenutku pita da li ona misli da je Lavinija bila sretna kada ju je smrt oslobodila njezina okaljanog tijela. Rikako mu citira odlomak iz tragedije, nakon čega Makishima odvodi raspravu na prolaznost ljepote i konačnost života kao takvog, zaključujući kako je potpuno prirodno da netko želi sačuvati ljepotu predmeta ili osobe u trenutku njezina vrhunca. Na kraju se referira na njezinu tobožnju ljubav prema njezinim žrtvama, pitajući hoće li u krajnjem momentu i ona završiti kao Tit Andronik, koji i sam biva ubijen nakon što je ubio vlastitu kći i Tamoru. Rikako tek odgovara da bi to bio problem jer u budućnosti planira napraviti još mnogo crteža.
Glazba
Uvodna pjesma korištena tokom prve polovice prve sezone bila je "abnormalize" benda Ling Tosite Sigure. Glazbu i tekst uvodne pjesme potpisuje frontmen benda TK. Tokom ove epizode nije prikazana i uvodna špica koja će kasnije biti prisutna, već je uvodna pjesma pratila radnju same epizode. Odjavna pjesma, uz prisutnu odvajnu špicu, bila je "Namae no Nai Kaibutsu" u izvedbi dua EGOIST. Glazbu, tekst i aranžman za pjesmu potpisuje ryo, instrumentalist benda.
Ostalu glazbu potpisuje kompozitor Yūgo Kanno, koji je potpisao glazbu za cjelokupni anime.
Kritike
Šesta epizoda animea je dobila prilično dobre komentare, nastavivši tako uzlazni trend koji je započeo sa četvrtom epizodom. Na portalu IMDb drži prosječnu ocjenu 8.1/10, koja jest lošija od prethodne (8.2/10), ali samo za nijansu. Među svim epizodama, šesta epizoda je zauzela 16. mjesto, podijelivši ocjenu s još dvije epizode prve sezone. Portal MyAnimeList.net, čiji korisnici na forumu daju ocjene od 1 do 5, dao je epizodi prosječnu ocjenu 4.5/5 temeljem nešto više od 420 glasova. Kao što je bio slučaj i na IMDb-u, ova je epizoda prošla tek nijansu lošije od prethodne, koja je imala 4.6/5.
S druge strane, Thomas Zoth, pišući za The Fandom Post.com, dao je šestoj epizodi ocjenu "A-", čime je ista postala njegova dotad najbolje ocijenjena epizoda. Zoth je napisao kako je epizoda bila izrazito snažna i dokazala kako cijeli koncept nije promašen te da anime konačno ide u pravom smjeru. Nadodao je kako je anime konačno počeo pokazivati svoj smisao te kako se raduje daljnjim epizodama ovoga tipa, iako je naglasio kako Yayoi Kunizuka i Shion Karanomori trebaju dobiti više prostora za razvoj.
Huerta San Joaquín, Guerrero
Huerta San Joaquín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1999 m.
Jan Brueghel Stariji
thumb|250px|Jan Brueghel stariji:"Buket", 1606-7.
Jan Brueghel stariji (Bruxelles, 1568. - Antwerpen, 1625.) bio je flamanski slikar, sin Pietera Brueghela starijeg i otac Jana Brueghela mlađeg. Nadimci su mu bili «baršunasti», »cvjetni» ili «rajski» Brueghel. Posljednja dva naziva proizašla su iz njegovih omiljenih slikarskih motiva, dok se «baršunasti» odnosi na baršunasti sjaj njegovih boja, ili, nagađa se, zbog njegove navike nošenja odjeće od baršuna.
Za razliku od oca "seljaka" Brueghela, Jan Brueghel bio je kozmopolit te štićenik i prijatelj rimskog kardinala Federiga Borromea, ujedno naručitelja slika Jana Brueghela.
Karijera
Jan Brueghel, stariji poznat je kao slikar mrtvih priroda s cvijećem, i krajolika. Razvio je slikarski stil koji je u većoj mjeri neovisan o očevom slikarstvu, što nije slučaj s njegovim bratom Pieterom Mlađim.
Njegovi rani radovi uglavnom su krajolici sa scenama iz Svetog pisma, njegove slike šumskih predjela otkrivaju utjecaj majstora šumskih pejsaža Gillisa van Coninxlooa.
U svijem kasnijem radu slikao je više «čistih» krajolika i gradskih veduta, a prema koncu života uglavnom mrtve prirode. Ti se radovi odlikuju velikom preciznošću i vrlo detaljnim prikazivanjem određenih vrsta cvijeća, uz koje je dodavao također pažljivo naslikane druge prirodne oblike poput školjaka, pčela, leptira i drugih.
Jan Brueghel je često surađivao s drugim slikarima: on bi uglavnom slikao krajolike u koje bi drugi slikar potom umetnuo figure. Najpoznatiju takvu suradnju ostvario je s Peterom Paulom Rubensom.
Imao je slikarski studio u Antwerpenu u Belgiji, gdje je 1625.godine umro od kolere.
Tlapacholoya, Cuautempan
Tlapacholoya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuautempan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 537 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1465 m.
Opština Cuncunul, Yucatán
Cuncunul je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Nedjeljno popodne
Nedjeljom popodne, ponekad navođena pod naslovom Nedjeljno poodne, bila je zabavna televizijska emisija mozaičkog tipa u produkciji RTV Zagreb koja se od 1973. do 1985. godine emitirala na programu JRT-a, poznata kao najpopularnija TV-emisija u historiji Jugoslavije. Osmislio ju je novinar Saša Zalepugin koji će postati njen dugogodišnji voditelj i urednik, i to kao svojevrsni otklon od sadržaja "visoke kulture" koji su bili dominirali dotadašnjim televizijskim sadržajima. Nedjeljno popodne se sastojalo od glazbenih brojeva, stranih videospotova, reportaža, intervjua, ali su posebnu popularnost imali humoristički skečevi komičara Davea Allena i Bennyja Hilla preuuzeti iz njihovih emisija na britanskim televizijima. Popularnost emisije je svoj vrhunac doseglo krajem 1970-ih, kada ju je, prema anketama, redovno gledalo čak 70 % televizijskih gledalaca u Jugoslaviji. Zahvaljujući nastupima u Nedjeljnom popodnevu su karijeru izgradile stekle neke kasnije slavne ličnosti kao što su novinar Miroslav Lazanski i putopisac Željko Malnar. Uspjeh zagrebačkog Nedjeljnog popodneva je potakao i druge jugoslavenske TV-stanice da počnu producirati i emitirati vlastite verzije - prvo RTV Beograd, a potom TV Sarajevo, TV Skoplje i TV Novi Sad.
Godine 1985. je emitiranje emisije službeno prestalo, a zamijenila ju je slična emisija pod naslovom Sastanak bez dnevnog reda.
Pljačkovac
Pljačkovac je prva veća, ali kratka, desna pritoka Ugra. Izvire iznad i južno korićanskog platoa na nadmorskoj visini od oko 1360 m. Nastaje od dva potoka, od kojih jedan teče ispod Žežničke Grede (1477 m), a drugi sa padina uzvisine Obadište (1466 m). Sastavci su na kraju austrougarske ceste i okretnice za izvlačenje šumskog blaga. Sada je tu raskršće četiri lokalna puta koji vode prema Korićanima (na sjevernim stranama) i Pougarju, odnosno selu Sažići, Babanovcu, Mudrikama i Vitovlju (na jugu).
Oko jednog kilometra toka prema sjeveroistoku, naglo (pod zaobljenim pravim uglom) savija na jugozapad da bi, udarivši u visoki greben (preko 300 m iznad njenog korita) ponovo oštro skrenula na jugoistoistok i taj pravac održala do ušća. Prije samog ušća pravi mali vodopad visine 4-5 m.
Osim više potočića sa obje strane, nema većih pritoka. Šezdesetih godina 20. vijeka, na Pljačkovcu su bila tri mlina.
Las Delicias, Atzalan
Las Delicias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
Robert od Courtenaya
upright|thumb|200px|right|Robert Kurtne Robert Kurtne ili Kurtnejski (? — 1228) latinski car (1221—1228). Bio je sin Petra II Kurtne i Jolande Kurtne.
Meane, Cuneo
Meane je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Robert od Courtenaya
Život
Otac mu je umro dok je bio dete pa je Robertov brat Filip Kurtne preuzeo kontrolu nad Namirskom grofovijom. Filip se 1219. odrekao titule latinskog cara u korist brata. Za latinskog cara je ovenčan 1221. godine. Nije hteo da putuje kroz Albaniji i Makedoniji da nebi nastraadao kao svoj otac nego je putovao kroz Srbiju i njihovom kralju Stefanu Prvovenčanom poturio svoju lepu, bogatu i nezakonitu sestru od strica, seržanu Lila za ženu. Godine 1225. sklopio je savez sa Bugarima protiv Teodora Anđela Duke Komnina. Robertu je ponekad dolazila pomoć sa zapada, a najgore je to što se sukobio sa moćnim Nikejskim Carem Jovanom Dukom Vatcem, tako što je umesto da svoju kćerku uda za njega udao ju je za nekog burgondijskog viteza. Pošto je gubio u ratu, pobegao je u Rim, gde ga je papa ubedio da se vrati. Sam Robert je ubijen na Moreji 1228. godine.
Meane, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Rimavska Sobota
Rimavska Sobota je grad u Slovačkoj, koji se nalazi u okviru Banskobistričkog kraja.
Prirodni uslovi
Rimavska Sobota je smeštena u južnom delu države, blizu granice sa Mađarskom. Prestonica države, Bratislava, nalazi se 270 km zapadno od grada.
Reljef: Rimavska Sobota se razvila u Južnoslovačkoj kotlini, koja se prostire između mađarske granice na jugu i planine Slovačko rudogorje na severu. Grad se smestio u dolini istoimene reke Rimave na 210 metara nadmorske visine.
Klima: Klima u Rimavska Sobota je umereno kontinentalna.
Vode: Rimavska Sobota se nalazi na reci Rimavi, koja je gradu dala naziv. Ona deli grad na južni i severni deo.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje u sredinom 11. veka, a okolina je već tada bila naseljena Slovacima i Mađarima. Grad je postao poznato trgovište na kome se trgovalo subotom (poreklo naziva). 1335. g. naselje je dobio gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište. U 16. i 17. veku Rimavska Sobota se našla na granici Ugarske i Osmanskog carstva, koja je bila puna sukoba.
Stanovništvo
Danas Rimavska Sobota ima oko 24.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Senjica
Senjica je grad u Slovačkoj, koji se nalazi u okviru Trnavskog kraja.
Prirodni uslovi
Reljef: Senjica se razvila u najzapadnijem delu slovačkog dela Karpata. Grad je u kotlini reke Mijave, koja se prostire između planina Beli Karpati na severu i Mali Karpati na jugu. Senica se nalazi na nešto iznad 208 metara nadmorske visine.
Klima: Klima u Senjici je umereno kontinentalna.
Vode: Senjica se nalazi na reci Mijavi, koja deli grad na južni i severni deo.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1256. kao mesto naseljeno Slovacima. Godine 1396. naselje je dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište.
Stanovništvo
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Los Hornillos, San Felipe
Los Hornillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2162 m.
Borșeni, Războieni
Borșeni je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Războieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 378 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Mezzavilla, Verona
Mezzavilla je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 940 m.
Petrolina
Petrolina je grad u Brazilu u saveznoj državi Pernambuko. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 268.339 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 268.339 stanovnika.
Opština Vârteșcoiu, Vrancea
Vârteșcoiu je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Željka Fattorini
Željka Fattorini (djevojački Marković ; Zagreb, 1945.) hrvatska je novinarka, spikerica, televizijska i radijska voditeljica, najpoznatija kao voditeljica popularne TV-emisije Nedjeljom popodne.
Životopis
Željka Fattorini dugogodišnja je voditeljica HRT-ove jutarnje emisije "Dobro jutro, Hrvatska". Kao djevojčica vodila je dječju emisiju koja se emitirala jednom tjedno. Vodila je i emisiju "Nedjeljom u 7" s Ratkom Buljanom i Vojom Šiljkom. Sredinom 70-ih godina radila je novinarske priloge za emisiju "Dnevnik 10", a bila je uključena i u dnevni program kao najavljivačica i spikerica. 80-ih je vodila "Nedjeljno poslijepodne".
El Clarín, Chapulhuacán
El Clarín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapulhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1672 m.
Croce Lama, Modena
Croce Lama je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Boudeville
Budvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 182 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 156 m, a minimalnoj 123 m).
Горњи Катун
Горњи Катун је насеље у Србији у општини Варварин у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 1468 становника (према попису из 1991. било је 1642 становника).
Историја
До Другог српског устанка Горњи Катун (тада само Катун) се налазио у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Катун улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадао Јагодинској нахији и Темнићској кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Порекло становништва
Према пореклу ондашње становништво Горњег Катуна из 1905. године може се овако распоредити:
Косовско-метохијских досељеника има 6 породице са 85 куће
Из околине Врања и Лесковца има 3 породице са 52 куће
Из околине и Ћићевца има 3 породице са 31 куће
Из Ниша има 1 породица са 5 куће
Демографија
У насељу Горњи Катун живи 1217 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,4 година (41,3 код мушкараца и 43,4 код жена). У насељу има 394 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,73.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Taubaté
Taubaté je grad u Brazilu u saveznoj državi Sao Paulo. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 265.514 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 265.514 stanovnika.
Holden Beach, North Carolina
Holden Bič je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 575, što je 212 (-26,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Federalna novinska agencija
FENA (Federalna novinska agencija) je novinska agencija u Federaciji Bosne i Hercegovine. Sjedište agencije je u Sarajevu.
Historijat
Osnovana je uredbom Vlade Federacije BiH 2000. godine radi obavljanja novinsko-agencijskih poslova od značaja za Federaciju Bosne i Hercegovine. Agencija je nastala spajanjem dotadašnjih agencija BH Press i Habena. FENA je članica Evropskog saveza novinskih agencija – EANA, organizacije koja okuplja sve vodeće agencije u Evropi. Također, članica je Asocijacije balkanskih novinskih agencija (ABNA).
Marco Simone, Roma
Marco Simone je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6839 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Domenica in
Domenica in je italijanska zabavna TV emisija koja se od 1976. godine redovno emitira nedjeljom popodne na programu mreže Rai Uno, poznata kao jedna od najpopularnijih i najdugovječnijih na italijanskoj televiziji.
Ferdinand von Wrangel
Ferdinand von Wrangel (ruski: Фердина́нд Петрович Врангель) (Pskov, 9. januar 1776. – Tartu, 6. jun 1870), bio je ruski istraživač, pomorac, baron, admiral, član Ruske akademije nauka iz Sankt Peterburga, i jedan od osnivača Ruskog geografskog društva. Prvi je iscrtao dotad nepoznate obale sjeveroistočnog Sibira.