cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sant'Elena II, Venezia
Sant'Elena II je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
El Ojito, Chihuahua
El Ojito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1465 m.
Rihpovec
Rihpovec je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Rihpovec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Маови
Маови је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 615 становника.
Демографија
У насељу Маови живи 577 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,6 година (40,0 код мушкараца и 43,2 код жена). У насељу има 220 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,26.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Wentorf bei Hamburg
Ventorf baj Hamburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 11.574 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053129.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Ventorf baj Hamburg se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 48 metara. Površina opštine iznosi 6,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.574 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.685 stanovnika/km².
Contradone di Sotto, Piacenza
Contradone di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Lucije Cezenije Pet
Lucije Junije Cezenije Pet (Lucius Junius Caesennius Paetus, cca. 20 - 72?) bio je rimski plemić, političar i vojskovođa iz doba prijelaza od Julijevsko-Klaudijevske u Flavijevsku dinastiju. Pripadao je porodici Junijevaca, a godine 61. je pod Neronom imenovan za konzula.
Sljedeće godine je imenovan za guvernera Kapadokije, te mu je povjereno da čuva područja koja je Gnej Domicije Korbulon zauzeo u ratu protiv Parta. Za Cezenija se navodi kako je prezirao Korbulona, smatrajući ga svojim suparnikom. Međutim, iste godine je na čelu snaga koje su tvorile XII i IV skitska legija u bitci kod Randeje doživio katastrofalan poraz od partsko-armenskih snaga pod Tiridatom. Da poniženje bude veće, najveći dio vojske je preživio bitku, ali je zarobljen, te je, zajedno sa Cezenije pušten natrag u Rim nakon prolaska ispod jarma kao simboličke geste pokoravanja. Neron je nakon toga bio prisiljen vratiti komandu Korbulonu.
Marvdašt
Marvdašt (perz. مرودشت) je grad u pokrajini Fars u centralnom Iranu. Geografski je smješten u dolini rijeke Kor, između planina Kuh-e Rahmat (2413 m) i Kuh-e Baraftab-Gondešlu (2141 m) koje su dijelom masiva Zagros. Približno 5,0 km sjeveroistočno od grada nalaze se ruševine drevnog Perzepolisa, a u neposrednoj blizini i niz drugih arheoloških lokaliteta poput Nakš-e Rustama i Istahra. Glavna međugradska prometnica u gradu je cesta 65 koja ga povezuje sa Širazom (35 km jugozapadno), dok se prema sjeveru preko Sivanda i Šahreze nadovezuje na Isfahan. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Marvdaštu je živjelo 124.350 ljudi.
Vuci i ovce (film)
Vuci i ovce je sovjetska crno-bijela filmska komedija snimljena u režiji Vladimira Suhobokova i premijerno prikazana početkom 1953. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Aleksandra Ostrovskog.
Guadalajara (Jalisco)
Guadalajara je glavni grad meksičke pokrajine Jalisco i drugi grad po veličini u Meksiku. U Guadalajari je razvijena elektronička i informatička industrija i moderna visoka tehnologija, te se naziva "Meksička Silicijska dolina".
Povijest
Guadalajaru je 1531. osnovao španjolski istraživač Cristóbal de Oñate. Njega je poslao konkvistador Nuño de Guzmán. Grad je nazvan prema gradu Guadalajara u Španjolskoj (rodni grad Nuño de Guzmána). Grad je izvorno podignut na brdu Mesa del Cerro, a 1533. i 1535. je premješten na novu lokaciju (na staroj je nedostajalo vode i bile su nepovoljne vremenske prilike). 1541. je grad ponovo premješten zbog napada Indijanaca. Guadalajara je bila glavni grad regije Nova Galicija unutar Potkraljevstva Nova Španjolska.
Od 1813. je Guadalajara dio nezavisnog Meksika. 1818. i 1875. su grad pogodili potresi. U drugoj polovici 20. st. se u gradu jače razvija industrija i trgovina, te se gradi infrastruktura. Do kraja 20. st. se jače razvija moderna tehnologija. 22. travnja 1992. je došlo do velike eksplozije plina koji je ušao u gradsku kanalizaciju i pritom su razorene mnoge ulice i zgrade u gradu i poginulo je preko 200 ljudi. Nakon toga dolazi do zastoja u industrijskom razvoju grada (posebno zbog krize 1994).
Zemljopis
Guadalajara se nalazi u zapadnom dijelu Meksika. Smještena je u dolini Valle de Atemajac između planina Sierra Madre i Meksičke visoravni. Nalazi se na 1600 m nadmorske visine. Grad je sagrađen na vulkanskim stijenama. U blizini se nalazi najveće meksičko slatkovodno jezero Chapala. Klima je blaga zbog položaja u višem reljefu. Grad sa svojom povezanom okolicom čini aglomeraciju Metropolitanski prostor Guadalajare.
left|250px|thumb|Guggenheimov muzej
Znamenitosti
Guadalajara planira biti značajan turistički centar. Turiste želi privući kombinacijom tradicionalne i moderne arhitekture i umjetnosti. Na brdu iznad grada se gradi moderni Guggenheimov muzej u modernom stilu. Postoji kompleks modernih građevina Puerta de Hierro (Željezna vrata). Sagrađena je moderna koncertna dvorana Auditorio Telmex.
Od tradicionalne arhitekture koja je građena u španjolskom kolonijalnom stilu se ističe neoklasicistička katedrala Uznesenja Blažene Djevice Marije s neogotičkim tornjevima. U gradu postoji najstarija i najveća bolnica u Latinskoj Americi Hospicio Cabañas koja je zabilježena na listi svjetske baštine UNESCO-a. Postoji povijesno groblje Panteón de Belén oko kojeg kruže brojne legende. U centru grada se ulice križaju pod pravim kutem (tipična kolonijalna gradnja). Značajna je fontana Minerva i slavoluk Los Arcos.
Novo Konjarevo
Novo Konjarevo je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Novo Konjarevo je u sastavu opštine Novo Selo.
Prirodni uslovi
Novo Konjarevo je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, na državnoj granici sa Bugarskom. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 35 kilometra istočno.
Naselje Novo Konjarevo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na istočnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka severu prelaze u planinu Ogražden. Reka Strumica teče 1 km južno od sela. Nadmorska visina naselja je približno 230 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Indro Montanelli
Smatra se jednim od najvećih italijanskih novinara 20. veka, a 2000. godine uvršten je na spisak 50 Svetskih heroja slobode štampe Međunarodnog novinarskog instituta.
Karijera
Indro Montaneli Basi rođen je u Fučekju, u blizini Firence.
Tokom cele svoje karijere držao se svojstvenog i naglašeno nediplomatskog stila pisanja, čak i kada je zbog toga bio veoma nepopularan među kolegama i kod poslodavaca. To se naročito dobro vidi u knjizi La stecca nel coro (Što bi u prevodu glasilo Izdvojeni glas) koja je zbir njegovih najvažnijih članaka objavljenih između 1974. i 1994. godine u časopisu Il Đornale, kojeg je osnovao i rukovodio posle otpuštanja iz veoma uglednog italijanskog dnevnog lista Korijere dela sera  oktobra 1973. godine. U tom periodu, 1977. godine, u atentatu pripadnika Crvenih brigada na ulicama Milana upucan je u noge četiri puta.
1920-e i 1930-e
Montaneli je u početku dvadesetih godina diplomirao pravo na Univerzitetu u Firenci, sa diplomskim radom o reformi izbornog sistema u Musolinijevom fašističkom režimu. U tezi je navodno tvrdio da se zapravo ne radi o reformi nego o ukidanju izbora, što ukazuje na dvosmislen značaj italijanske fašističke cenzure. Prema njegovim rečiima je za vreme kratkog iskustvo života u Francuskoj kulturnoj sredini u Grenobly, gde je pohađao kurs jezika, shvatio da je njegov pravi poziv novinarstvo.
Svoju novinarsku karijeru započeo je pisanjem za fašistički list Il selvađo - „Divljak"), čiji urednik je tada bio Mino Makari, i 1932. godine za „Universale“, magazin koji je izlazio svake dve nedelje i gde pisanje nije bilo plaćeno. Montaneli kasnije priznaje da je u to doba u fašizmu video nadu, pokret koji bi mogao stvoriti italijansku nacionalnu svest koja bi prevazišla ekonomske i socio-ekonomske razlike između severa i juga. Taj entuzijazam u vezi fašističkog pokreta počeo je da opada kada je 1935. godine Musolini naredio gašenje magazina Universale i drugih magazina i časopisa u kojima su se objavljivala mišljenja o prirodi fašizma.
U to vreme počinje da sarađuje sa Vebom Milerom (novinar) iz Junajtid presa iz Njujorka. Za vreme saradnje sa Junajtid presom naučio je da piše za široku publiku, koristeći jednostavan stil po kojem će se izdvajati u svetu italijanskog novinarstva. Jedna od lekcija koje je poneo od Milera je da „uvek moraš da pišeš kao da se obraćaš raznosiocu mleka iz Ohaja“. Taj otvoren i dostupan stil pisanja je nešto što nikad nije zaboravio i upravo te rečenice će se kasnije često prisećati. Još jedna upečatljiva epizoda iz vremena provedenog u Americi desila mu se dok je predavao ne nekom kursu. Jedan od učenika ga je zamolio da objasni sastav koji je upravo bio pročitao. Montaneli mu odgovara da će ga ponovo pročitati, pošto ga očito nije razumeo... A učenik ga sav crven u lice prekida udarajući pesnicom o sto i ljutito mu poručuje da činjenica da tekst nije razumeo zapravo znači da je on, Montaneli, imbecil! [i da bi tekst valjalo korigovati]. Tada je shvatio da je on, koji je poticao iz jedne autoritarne, fašističke Italije, upravo doživeo susret sa demokratijom. U ovom periodu Montaneli je takođe napravio prvi intervju sa nekom poznatom ličnošću, Henrijem Fordom, koji ga je iznenadio priznajući mu da nema vozačku dozvolu. Tokom intervjua Ford je, okružen američkim umetničkim delima koja su prikazivala scene iz pastoralnog života i iz vremena širenja Amerike na zapad, počeo sa velikim poštovanjem da govori o Očevima osnivačima. Posmatrajući dekor, Montaneli ga je pronicljivo priupitao kako se oseća znajući da je uništio taj njihov svet. Ford ga je, zbunjen, pitao šta time misli, a Montaneli, nepokoleban, nastavio je rekavši da su automobil i Fordov revolucionarni sistem proizvodne trake zemlju nepovratno izmenili. Ford je izgledao šokirano, a Montaneli je shvatio da Ford, kao i svi geniji, nije imao ni najmanju predstavu o onome što je zapravo uradio.
Rat u Abisiniji
Kada je Musolini objavio rat Abisiniji, s namerom stvaranja italijanske imperije (Drugi italijansko-abisinski rat), Montaneli je otkazao saradnju sa Junajtid presom i prijavio se kao dobrovoljac. On je, kao i mnogi Italijani u to vreme, verovao da je to prilika da Italija donese civilizaciju 'divljem' afričkom svetu, a za taj entuzijazam je Montaneli između ostalog okrivio svoju strast prema delima Radjarda Kiplinga. Uprkos tom početnom entuzijazmu, upravo je ovo iskustvo dovelo do najveće promene u Montanelijevom viđenju italijanskog fašizma.
Tada je shvatio da Abisinska avantura nije ništa drugo do pretekst za podizanje Musolinija na sve viši pijedestal, više predstava nego stvarna i revolucionarna promena, kolonizacija i civilizovanje Afrike. Sa nekoliko izuzetaka, kao što je bila odbrana Gondara, rat je bio neujednačen i bez značajnijih događaja. Jedan od predvodnika fašističke vojske, Farinaći, ne nalazeći protivnike, počeo je da baca ručne bombe u jezero Ašjangi: jedna mu je eksplodirala u ruci, što mu je donelo srebrno odlikovanje.
Montaneli je počeo da šalje pisma o ratu svom ocu koji ih je bez njegovog znanja prosleđivao jednom od najpoznatijih novinara tog vremena, Ugu Ojetiju, a ovaj ih je redovno objavljivao u najprestižnijim italijanskim novinama: Korijere dela sera.
Cañada de Iglesia, Santo Domingo Nuxaá
Cañada de Iglesia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Fanatic (film)
Fanatic je britanski triler film snimljen 1965. godine u režiji Silvija Narizzana. Predstavlja adaptaciju romana Nightmare Anne Blaisdell. Protagonistica, čiji lik tumači Stefanie Powers, je Patricia, Amerikanka koja dolazi u London kako bi se udala, ali prije toga iz kurtoazije odlazi posjetiti Mrs. Trefoile (čiji lik tumači Tallulah Bankhead), majku svog bivšeg zaručnika koji je nekoliko godina prije poginuo u prometnoj nesreći. Tamo se ispostavi da je Mrs. Trefoile vjerski fanatik koji Patriciju drži odgovornom za sinovu smrt, te je uz pomoć slugu zatvori u kući kako bi iz nje pokušala očistiti grijeh.
Fanatic je predstavljao posljednji film u karijeri Tallulah Bankhead, a producenti su radi publiciteta lansirali priče da se ona i mlada Powers ne podnose na setu. U stvarnosti su dvije žene postale izuzetno dobre prijateljice, a daleko veći problem na setu je bio Bankheadin alkoholizam, odnosno pijanstvo zbog kojih nije mogla pravilo izgovarati replike, te ih je morala naknadno nadosnimavati u studiju. To je 2008. godine postalo predmetom brodvejske drame Looped u kojoj je, između ostalih, i Powers tumačila Bankheadin lik.
Rodine pri Trebnjem
Rodine pri Trebnjem je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Rodine pri Trebnjem se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 77 stanovnika.
Clairefougère
Klerfužer je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 84 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 149 metara (maksimalnoj 211 m, a minimalnoj 129 m).
Rat u Hrvatskoj
Ratom i ratnim razaranjem bilo je obuhvaćeno 54% hrvatskog teritorija, na kojem je živjelo 36% hrvatskog stanovništva. Srpski su vojnici zauzeli 14.760 km2 ili 26% hrvatskog teritorija. UNHCR procjenjuje da je 1991. godine u Hrvatskoj bilo oko 500.000 prognanika i izbjeglica, a k tome je 150.000 ljudi bilo u izbjeglištvu u inozemstvu.
Prema podacima Državne revizije za popis i procjenu ratne štete izravna ratna šteta u Hrvatskoj u razdoblju 1990.–1999. godine iznosila je 236.431.568.000 kuna ili 65.350.635.000 DEM. Prema drugim podatcima, uništeno je 180,000 domova, 25 % hrvatske ekonomije te prouzročeno 27 milijardi $ materijalne štete.
Uvod
U travnju i svibnju 1990., održali su se višestranački izbori u Hrvatskoj. HDZ je pobjedio sa 41.5 % glasova te dobio dvije trećine mjesta u parlamentu. 30.5. 1990. Franjo Tuđman je izabran za predsjednika predsjedništva Socijalističke Republike Hrvatske te je izrazio program o neovisnosti Hrvatske i istupanju iz SFRJ. Kao rezultat izbora, Srpska demokratska stranka (SDS) osvojila je vlast u Benkovcu, Donjem Lapcu, Gračacu, Glini, Korenici, Kninu, Obrovcu i Vojniću.
25.7. 1990. osnovana je Srpska skupština u Srbu, kao političko predstavništvo srpskog naroda u Hrvatskoj. Proglasila je suverenitet i autonomiju srpskog naroda u Hrvatskoj. 31.7. Milan Babić je postao predsjednik Srpskog Narodnog Vijeća, provedbenog tijela Srpske skupštine. 16.8. pozvali su na referendum o autonomiji Srba u Hrvatskoj. Idućeg dana, vlada Hrvatske proglasila je referendum nezakonitim. Hrvatska policija je u nekoliko gradova sa srpskom većinom oduzela oružje iz policijskih postaja. Srbi su reagirali uspostavljanjem barikada u Kninu i okolici. Referendum je održan između 19.8. i 2.9. 1990., no Hrvatima je onemogućen pristup glasovanju. Rezultat referenduma je bio sljedeći: 97.7 % birača glasovalo je za autonomiju. 21.12. 1990. proglašena je SAO Krajina nad područjima sjeverne Dalmacije i Like. SAO Krajina je samu sebe definirala kao "oblik teritorijalne autonomije unutar Republike Hrvatske".
22.12. 1990. parlament Hrvatske usvojio je nov ustav, u kojem je Hrvatska definirana kao "nacionalna država hrvatskog naroda i država članova ostalih naroda i manjina koji su njeni građani...Srbima se jamči jednakost sa građanima hrvatske nacije".
Srbi Krajine su pak smatrali da su novim ustavom izgubili pravo konstitutivnog naroda, kojima su imali pravo na samo-opredjeljenje. 4.1. 1991., osnovan je Sekretarijat unutrašnjih poslova (SUP) a Milan Martić je izabran za tajnika unutrašnjih poslova SAO Krajine. 5.1., izvršno vijeće je obavijestilo hrvatski MUP da je SUP poništio njegovu ovlast nad teritorijem SAO Krajine. 3.2. Ured predsjednika RH odgovorio je Vuku Draškoviću, predsjedniku Srpskog pokreta obnove (SPO), na njegovo optužujuće pismo hrvatskom predsjedniku.
1.3. i 31.3. 1991. odigrali su se oružani sukobi u Pakracu i na Plitvicama između hrvatskog MUP-a i milicije SAO Krajine koja je pokušala proširiti svoju ovlast nad tim općinama. JNA je potom intervenirala kako bi razdvojila dvije strane.
1.4. 1991. Milan Babić naredio je mobilizaciju Teritorijalne Obrane i dobrovoljačkih jedinica SAO Krajine. U istoj naredbi, zatražio od je od MUP-a Srbije "tehničku i osobnu potporu" SAO Krajine. Istog datuma, izvršno vijeće SAO Krajine odobrilo je odluku o udruživanju sa Srbijom, u kojoj se određuje da se ustav i zakoni Srbije, kao i pravni sustav SFRJ, primjenjuju na SAO Krajinu. Također je najavljen referendum o pitanju: "Jeste li za pripajanje SAO Krajine i Republike Srbije 30.4.?" Predsjednik Srbije Slobodan Milošević javno se usprotivio referendumu, izjavivši da bi pitanje trebalo biti: "Jeste li za ostanak SAO Krajine u Jugoslaviji?" Također je zatražio povlačenje pripajanja SAO Krajine Srbiji.
12.5.1991. održan je referendum sa pitanjem: "Jeste li za ostanak SAO Krajine u Jugoslaviji sa Srbijom, Crnom Gorom i ostalima koji odluče ostati u Jugoslaviji?" 99.8 % je glasovalo potvrdno. 16.5. SAO Krajina je odobrila referendum i izjavila da je "konstiutivni dio ujedinjenog državnog teritorija Republike Srbije". I Babić i Martić su izjavili da SAO Krajina pripada Srbiji.
19.5. 1991. održan je referendum u Hrvatskoj o neovisnosti i istupanju iz SFRJ. 94.1 % je glasovalo potvrdno. Srbi Krajine su bojkotirali referendum.
29.5. Babić je proglašen predsjednikom a Martić ministrom obrane Krajine. Također je uspostavljena Milicija Krajine. 25.6. Slovenija i Hrvatska su proglasile neovisnost od Jugoslavije. Međutim, međunarodna zajednica ih je uspjela nagovoriti da zamrznu odluku do 8.8.
1.8. 1991. vlada SAO Krajine odlučila je primjeniti zakon o obrani Srbije na svojem teritoriju. 30.11. to je ukinuto. U augustu 1990. i tijekom ljeta 1991. službenici MUP-a Srbije, među njima Jovica Stanišić i Franko Simatović, sastajali su se sa vodstvom SAO Krajine, poglavito sa Martićem, kako bi raspravljali o financijskoj, logističkoj i vojnoj pomoći. Prema presudi ICTY-a, Srbija je često pozitivno odgovarala na financijsku potporu Krajine. Radmilo Bogdanović slao je oružje Krajini putem Bosanskog Novog. JNA i oružane snage SAO Krajine su surađivale od 1991. Kada je policija Otoka, u blizini Bosanske Krupe (Bosna i Hercegovina) uhapsila Martića u septembru 1991., jaka koordinacija Miloševića, Radovana Karadžića i Jovice Stanišića osigurala mu je oslobađanje unutar par dana.
Početkom 1991. osnovan je kamp za treniranje u Golubiću gdje je Martić trenirao policiju Krajine. Kamp su vodili MUP SAO Krajine i MUP i Služba državne bezbednosti (SDB) Srbije. Dragan Vasiljković trenirao je posebne paravojne jedinice u Golubiću a plaćao ga je SDB Srbije. Obučeni specijalci su potom uspostavili daljnje paravojne jedinice u svojem okrugu.
Od 1.8. 1991. do 15.2. 1992. srpske snage sastavljene od JNA-a, Teritorijalne obrane Srbije i Srba Hrvatske, MUP jedinica Srbija i paravojnih jedinica napale su i preuzele gradove, sela i naselja u području Krajine. Tada je uspostavljen režim progona koji je protjerao nesrpsku populaciju sa trećine Hrvatske. 1991., Milan Babić je više puta bio na sastancima sa vodstvom Srbije, SFRJ i Srba Bosne gdje su definisane takve taktike.
19.12. 1991. proglašena je Republika Srpska Krajina. 26.2. 1992. SAO Zapadna Slavonija i SAO Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem pridružili su se RSK.
Tok rata
Iako je Hrvatska, prvenstveno zbog nedostatka teškog oružja, trpila velike gubitke u ljeto i jesen 1991. godine, JNA to nije bila u stanju iskoristiti zbog masovnog osipanja ljudstva. Istovremeno je rastao diplomatski pritisak da se što brže okonča rat te s njime povezani prizori razaranja i ljudskog stradanja simbolizirani opsadom Vukovara i opsadom Dubrovnika - pogotovo od strane Njemačke koja je inzistirala na priznanju nezavisnosti Hrvatske i Slovenije. Vukovar je bio pogotovo teško pogođen ratom - prema procjenama, najmanje 1798 osoba je poginulo od bombi JNA tijekom opsade. Također, padom grada preko 250 osoba, uglavnom ranjenika, je deportirano iz vukovarske bolnice, mučeno na Ovčari te potom smaknuto od srpske paravojske. Početkom 1992. je potpisano tzv. Sarajevsko primirje, kojim su na duže vrijeme obustavljena neprijateljstva, a JNA se povukla iz Hrvatske. Potpisan je i Vanceov plan između Tuđmana s hrvatske i Miloševića i Kadijevića sa srbijanske strane a kojim je u Hrvatsku u svrhu očuvanja mira stigao UNPROFOR.
Usprkos niza oružanih incidenata pa i većih okršaja, od kojih je najvažniji hrvatski pokušaj zauzimanja Baranje u proljeće 1992. godine, primirje se održalo, a do ljeta 1992. su se pretežno crnogorski kontingenti JNA - koja se tada transformirala u VJ - povukli i s okupiranih područja Dubrovnika. U tom je periodu položaj Krajine nastavio slabiti, najviše zahvaljujući izbijanju rata u BiH. Prema rezoluciji Vijeća sigurnosti UN-a, Krajina se trebala demilitarizirati i dopustiti povratak hrvatskih izbeglica, međutim, to se nije dogodilo.
U januaru 1993. rat je ponovno eskalirao nakon što je na području sjeverne Dalmacije Hrvatska vojska poduzela Operaciju Maslenica s ciljem zauzimanja nekoliko strateških točaka. Nakon početnih uspjeha, hrvatska je ofenziva zastala i pretvorila se u pozicijski rat postupno stišan nakon nekoliko učestalih primirja. Nekoliko mjeseci kasnije hrvatske snage su poduzele Operaciju Medački džep, čije su posljedice danas izvor brojnih kontroverzi.
Krajini je predložen Plan Z-4 kojim bi joj se osigurala autonomija unutar Hrvatske, no Martić je na nagovor Miloševića odbio prihvatiti ga. U augustu 1995. godine hrvatske snage, u suradnji s V korpusom Armije BiH iz bihaćkog džepa poduzimaju Operaciju Oluja kojom je pod hrvatski nadzor stavljen zapadni dio RSK, uključujući glavni grad Knin. Ti su događaji doveli do masovnog egzodusa srpskog stanovništva, ali i brojnih ratnih zločina.
Iako se često govori da je rat u Hrvatskoj završio s Operacijom Oluja, dijelovi hrvatskog teritorija su bili izloženi bombardiranju bosanskosrpskih snaga sve do završetka rata u Bosni i Hercegovini u jesen iste godine, dok je sudbina preostalog dijela RSK - SAO Istočne Slavonije, Baranje i Zapadnog Srema - riješena Erdutskim sporazumom u novembru 1995. kojim je dogovorena mirna i postupna tranzicija tog područja pod hrvatsku vlast. Ona je dovršena početkom 1998. kada je Hrvatska konačno ostvarila svoj suverenitet na međunarodno priznatim granicama.
Nikiforovo
Nićiforovo je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Nićiforovo pripada opštini Mavrovo i Rostuša.
Rat u Hrvatskoj
Ishod
Uz ljudske gubitke zabilježena su i velika razaranja na ratnim područjima, od kojih neka nisu sanirana ni desetljeće nakon završetka rata. Na dijelu Hrvatske još uvijek se nalaze protupješadijske mine.
Nikiforovo
Danas je Nićiforovo važno turističko naselje u okviru veće visokoplaninske turističke oblasti Mavrova.
Rat u Hrvatskoj
Ishod
Najvidljivija posljedica rata jesu demografske promjene, koje se prvenstveno odnose na egzodus stanovništva s područja bivše Krajine, temeljem kojih je drastično smanjen postotak Srba u stanovništvu Hrvatske. Te se promjene djelomično odnose i na Bosnu i Hercegovinu, odnosno dijelove današnje Republike Srpske, gdje je porastao broj Srba nauštrb predratnog bošnjačkog i hrvatskog stanovništva. Prema procjenama, bilo je sveukupno 500,000 izbjeglica i prognanih u Hrvatskoj. Hrvatska strana imala je 247,000 raseljenih 1993., što je spalo na 196.000 prognanih početkom 1995. Nakon Operacije Oluje, počinje masovni povratak raseljenih Hrvata i ostalih nesrpskih stanovnika. Srpska strana imala je 300,000 raseljenih tokom rata. Prema optužnici MKSJ-a, 1991. su srpske snage izvele deportaciju najmanje 170.000 Hrvata i ostalih nesrpskih stanovnika. U prvostupanjskoj presudi protiv Gotovine i Markača, MKSJ je baratao brojkom od 20.000 deportiranih Srba tijekom Operacije Oluje. Međutim, u pravomoćnoj presudi, odbačena je teza da je bombardiranje Knina prouzročilo deportaciju srpskog stanovništva. Ipak, u izvještaju Ujedinjenih naroda iz 1994., spominje se etničko čišćenje Srba u zapadnoj Slavoniji.
Nikiforovo
Geografski položaj
Naselje Nićiforovo je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 30 km jugozapadno.
Rat u Hrvatskoj
Ishod
Rat je imao ozbiljne posljedice za razvoj demokracije u Hrvatskoj, s obzirom da je ratna opasnost služila kao izgovor za brojna kršenja ljudskih prava kao i uvođenje autoritarnih tendencija, pogotovo po pitanju slobode medija kao i slobode izražavanja. Još je važnije bilo to da je pažnja javnosti bila skrenuta s pitanja ekonomske tranzicije odnosno privatizacije nekadašnjih društvenih poduzeća, koja je izvedena upravo za vrijeme rata, i to na način koji mnogi stručnjaci smatraju pogubnijim po hrvatsku ekonomiju od samih ratnih razaranja. Ratu mnogi također pripisuju naglo bujanje kriminala u Hrvatskoj.
Nikiforovo
Geografski položaj
Nićiforovo se nalazi u okviru visokoplaninske oblasti Mavrovo. Naselje je položeno visoko, na severoistočnim visovima planine Bistre. Severno se protezala Mavrovska visoravan, koje 1947. godine, podizanjem brane, pretvoreno u Mavrovsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 1.260 metara.
Rat u Hrvatskoj
Ishod
Pitanje ratnih zločina počinjenih od strane hrvatskih snaga, odnosno njihovog sudskog procesuiranja, od početka 2000. godine bio je jedan od izvora nestabilnosti na hrvatskoj političkoj sceni. Do 2011., nakon završetka pregovora sa EU, hrvatski državni vrh većinom je sanirao situaciju pokretanjem sudskih postupaka te poboljšanjem kvalitete ljudskih prava. Srbijanski državni vrh također kreće u tom pravcu, međutim državu i dalje koči obveza hapšenja optuženog ratnog zločinca Gorana Hadžića koji je uvjet za evropske integracije. Nakon hapšenja Hadžića 20.7.2011., Srbiji je otvoren put prema EU.
Nikiforovo
Geografski položaj
Klima u naselju je oštra planinska.
Rat u Hrvatskoj
Međunarodni sud
right|thumb|200px|Vukovarski vodeni toranj, simbol stradanja u ratu. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju optužio je Slobodana Miloševića u 32 tačke; za istrebljenje, mučenje, nezakonito zatvaranje, zločin protiv čovječnosti, ubojstvo, kršenje pravila ratovanja i tešku povredu Ženevskih konvencija. Optužnica ga je teretila za sljedeće:
Nikiforovo
Geografski položaj
Nićiforovo se danas nalazi u najvećem nacionalnom parku u Republici Makedoniji, Nacionalnom parku „Mavrovo“.
Rat u Hrvatskoj
Međunarodni sud
Sam Milošević preminuo je prije presude, međutim MKSJ ga je ipak neizravno proglasio krivim u presudi protiv Milana Martića iz 2007:
Sveukupno, optužnice, presude i zatvorske kazne Međunarodnog suda za rat u Hrvatskoj bile su sljedeće:
Nikiforovo
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Nićiforovo je imalo 10 stanovnika.
Rat u Hrvatskoj
Srpska strana
thumb|[[MKSJ u Haagu, osnovan 1993.]]
Nikiforovo
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Rat u Hrvatskoj
Tužba Hrvatske i Srbije na Međunarodnom sudu pravde
1999. Hrvatska je podnijela tužbu protiv Srbije na Međunarodnom sudu pravde (MSP) zbog genocida počinjenog tijekom rata u 90-ima. Kao odgovor, i srbijanska vlada je pokrenula protutužbu protiv Hrvatske za isto ratno razdoblje. Nakon 16 godina, MSP je najzad donio presudu u februaru 2015., na koju nije moguća žalba. Prema njoj, hrvatska tužba je odbačena sa sljedećim obrazloženjem:
Nikiforovo
Stanovništvo
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Rat u Hrvatskoj
Tužba Hrvatske i Srbije na Međunarodnom sudu pravde
MSP je isto tako odbacio srbijansku protutužbu sa sljedećim obrazloženjem:
La Noria, Axtla de Terrazas
La Noria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Bell, Oklahoma
Bel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 535, što je 67 (-11,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Los Dos Hilarios, Zaragoza
Los Dos Hilarios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
Looped
Looped je biografska komedija Michaela Lombarda premijerno izvedena 2008. godine. Protagonistica je hollywoodska glumica Tallulah Bankhead, a radnja se događa 1965. godine, tokom postprodukcije njenog posljednjeg filma Fanatic, kada je u audio-studiju morala resinkronizirati svoje replike koje nije mogla dobro izgovarati na setu zbog pijanstva. U originalnoj postavi drame je njen lik tumačila Valerie Harper; nakon što je oboljela od tumora mozga, ulogu je prepustila Stefanie Powers, koja je bila nastupala sa Bankhead u filmu.
Rotăria, Ciortești
Rotăria je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Ciortești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
La Loma, Emiliano Zapata
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Emiliano Zapata.
Lee Pace
Li Pejs (25. mart 1979) američki je filmski, televizijski i pozorišni glumac. Pažnju je privukao likom transžene Kalpernije Adams u TV-filmu Soldier's Girl.
Poznat je po ulozi Neda u seriji Dodir života i smrti, koja mu je donela nominacije za nagrade Zlatni globus i Emi. Pre pojavljivanja u ovoj seriji, Pejs je igrao glavne ulogu u drami Pad. Takođe je nastupio u blokbasterima Sumrak saga: Praskozorje - 2. deo i Čuvari galaksije, te u filmovima iz Hobit trilogije. Godine 2014. igrao je glavnu ulogu u seriji Bitka za CTRL.
La Palma, Tempoal
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Fognano, Pistoia
Fognano je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Despića kuća
mini|250px|Despića kuća Despića kuća je muzej-kuća u Sarajevu. Kuća prikazuje kulturu stanovanja bogate, trgovačke, pravoslavne porodice Despić.
Fognano, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 919 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Despića kuća
Nalazi se na uglu Obale Kulina bana i Despićeve ulice u starom dijelu Sarajeva, nedaleko od Latinske ćuprije i u vlasništvu je Muzeja Sarajeva, kao njegov depandans.
Despića kuća je proglašena nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine 2005. godine.
Historija
Kuća je građena u nekoliko faza u tri različita perioda. Najstariji dio datira iz 17. vijeka. Kuća je pripadala imućnoj, pravoslavnoj, porodici Despić koja je kuću poklonila gradu Sarajevu zajedno sa još jednim objektom u kojem je danas smješten Muzej književnosti i pozorišne umjetnosti.
Značaj kuće je u činjenici da su se u njoj odigravale prve klasične pozorišne predstave tako da se ovaj objekat može smatrati pretečom savremenog pozorišta u Sarajevu.
Valmaggiore, Asti
Valmaggiore je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 293 m.
Opština San Andrés Zautla, Oaxaca
San Andrés Zautla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2553 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1643 m.
Cascina la Nuova, Bergamo
Cascina la Nuova je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Gatling (oružje)
mini|250px|d|Model iz 1865. Gatlingov sistem je mitraljez ili laki top sa izuzetno velikom brzinom gađanja, zasnovan na konstrukciji sa više cevi.
Pronalazač Ričard Gatling (Richard J. Gatling) patentirao je 1862. godine višecevnu automatsku pušku/mitraljez, koja je pokretana ručicom. Ograničeno je korišćena u američkom građanskom ratu zbog velike težine i nemanja obarača. U drugoj polovini XIX veka Gatlingov sistem korišćen je i kao mitraljez i kao top, posebno u mornarici, ali je ubrzo pao u zaborav pošto su i jednocevna oruđa počela da postižu znatne brzine.
Rehabilitacija ideje dogodila se posle Drugog svetskog rata, kada se pojavila potreba za izuzetno brzom paljbom kako kod aviona, tako i kod brodova radi zaštite od raketa more-more.
mini|250px|d|GAU-8 sa A-10
Prva novija primena Gatlingovog sistema u SAD je šestocevni avionski top M61 Vulkan od 20 mm, nastao tokom 1950-tih godina, a i danas široko korišćen kod aviona kao što su F-14, F-15, F-16 i F-18 itd. Maksimalna brzina ispaljivanja je 7.200 metaka i minutu, a brzina gađanja je standardno podesiva od 4.000 do 6.000.
Na avion A-10 Tanderbolt II, namenjen borbi protiv tenkova, montira se znato veći sedmocevni top GAU-8 od 30 mm. Brzina gađanja je niža, od 2.100 do 4.200 metaka u minuti, a municija može biti kako protivoklopna, tako i visoko eksplozivna. Razorna moć sistema je izuzetno velika, tako da sa lakoćom uništava savremene tenkove.
Znatno manji višecevni sistemi montiraju se na američke helikoptere. Jedan, za helikopter Hjui Kobra, je pojednostavljeni Vulkan, kod koga je zadržan kalibar od 20 mm, ali je broj cevi smanjen na tri, a svaka od njih skraćena. Brzina gađanja je 2.000 do 3.000 metaka u minutu. Drugi je zasnovan na municiji manjeg kalibra, od 7,62 mm, a naziva se Minitop. Brzina gađanja dostiže 6.000 metaka u minutu. Široko je korišćen u Vijetnamu.
Osnovna vrlina Gatlingovog sistema je visoka brzina paljbe. Slabosti su znatna složenost, velika težina, potreba za spoljašnjom energijom za pokretanje (struja, pritisak vazduha ili hidraulika) i sporost dostizanja pune brzine paljbe (0,4 sekunde kod Vulkana).
Vuci i ovce (TV drama)
Vuci i ovce je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1976. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog pozorišnog komada ruskog pisca Aleksandra Ostrovskog. Režirao ju je Aleksandar Mandić.
Daj šta daš
Daj šta daš je jugoslovenski kratki igrani film snimljen 1960. godine u režiji i po scenariju Stevana Petrovića.
Geofizika
Geofizika je skup metoda mjerenja fizikalnih parametara radi određivanja globalnih svojstava planeta Zemlje (mjerenja promjena Zemljinog magnetskog i elektromagnetskog polja, registracija i analiza potresnih valova, mjerenje gravitacijskog polja Zemlje radi definiranja Zemljinog geoida, mjerenja telurskih struja i sl.).
Za razliku od opće ili «znanstvene» geofizike predmet primijenjene geofizike je istraživanje geološko-strukturnog sastava podzemlja. Njezine metode se, kao i metode opće geofizike, svode na mjerenja fizikalnih parametara, uključujući i mjerenja promjena umjetno izazvanih fizikalnih pojava pod utjecajem geološke građe podzemlja, te se, sukladno tome, razlikuju pasivne i aktivne geofizičke metode. U prve spadaju gravimetrija i magnetometrija, čiji je predmet istraživanje lokalnih promjena sile teže, odnosno prirodnog magnetskog polja, uzrokovanih strukturno-litološkim promjenama unutar podzemlja. Za razliku od njih, aktivne metode, seizmičke i geoelektrične, proučavaju promjene umjetno izazvanih fizikalnih pojava pod utjecajem geološke građe podzemlja. U oba slučaja odstupanja od tzv. “normalnih” vrijednosti, ili anomalije, uzrokuju lokalne promjene u geološkoj građi, koje mogu upućivati na postojanje ležišta mineralnih sirovina.
Sve do dvadesetih godina prošlog stoljeća naftne tvrtke nisu smatrale nužnom primjenu geoloških znanosti u traganju za ugljikovodicima sve dok se geofizičke metode nisu pokazale uspješnim u otkriću novih ležišta nafte. Istraživači su se pritom služili vrlo primitivnom opremom za otkriće anomalnih promjena sile teže, magnetskog polja, električnog otpora i vremena putovanja zvučnih valova u lociranju poglavito strukturnih zamki. Torziona vaga, koju je konstruirao von Eoetvoes u Mađarskoj, u to je doba bila jedan od najranije upotrebljavanih instrumenata u istraživanju solnih doma duž obale Meksičkog zaljeva. Prvo takvo ležište otkriveno je 1924. godine. Osim torzione vage, bilo je od 1930. godine u uporabi i njihalo, čije su se oscilacije mijenjale pod utjecajem promjena sile teže, odnosno gustoće stijena. Kasnije je oba spomenuta instrumenta kompletno zamijenio gravimetar, koji mjeri promjene sile teže s pomoću mase ovješene na elastično pero. Prvi je gravimetar konstruiran već 1899. godine, da bi se počeo rabiti tek tridesetih godina prošlog stoljeća. Danas se taj instrument uspješno rabi za mjerenja na moru i iz zrakoplova. Dvadesetih godina prošlog stoljeća počela su se obavljati i magnetometrijska mjerenja primjenom magnetskih vaga i snimanja iz zraka radi određivanja magnetičnih magmatskih i metamorfnih stijena te time i eliminiranja neperspektivnih područja za dalja istraživanja ugljikovodika.
Primijenjene se geofizičke metode s uspjehom primjenjuju u istraživanju ležišta nafte i plina, kako u definiranju strukturne građe, tako i u određivanju litološkog sastava podzemlja. Magnetometrijske i gravimetrijske metode omogućuju lociranje regionalnih strukturnih tijela i taložnih bazena te određivanje dubine temeljnog gorja na osnovi mjerenja promjena Zemljinog magnetskog ili gravitacijskog polja. Primjena geoelektričnih metoda omogućuje izradu krivulja promjene električnog otpora po dubini te, na temelju njihova izgleda, određivanje dubine zalijeganja i debljine slojeva različitog litološkog sastava. Radi pronalaženja solnih doma, odnosno ležišta ugljikovodika unutar strukturnih zamki, usko vezanih s njihovim formiranjem, tijekom rane faze primjene seizmičkih metoda upotrebljavane su refrakcijske metode, koje se i danas rabe u kartiranju slojeva velike brzine, kao i u određivanju regionalnih gradijenata brzine širenja seizmičkih valova. Refrakcijska metoda, ili tzv. metoda plitke refrakcije, ima posebnu primjenjuju u istraživanju površinskog sloja male brzine.
Metode primijenjene seizmike svode se na emitiranje kratkotrajnog impulsa sile u podzemlje i analizu promjena izvornog vala pod utjecajem razlika u elastičnim svojstvima pojedinih slojeva na njegovom putu kroz podzemlje. Proteklo vrijeme od iniciranja do registracije seizmičkog vala omogućuje određivanje dubina do pojedinih slojnih granica i interpretaciju strukturnih odnosa. Zahvaljujući činjenici da odziv podzemlja na širenje seizmičkih valova ovisi o gustoći i elastičnim svojstvima stijena, na temelju promjena seizmičkih valova nakon prolaska podzemljem moguće je zaključivati o poroznosti, propusnosti, kompakciji i drugim fizikalnim karakteristikama stijena, a pri povoljnim uvjetima i izravno locirati pojave ugljikovodika. Praktična primjena seizmičkih metoda u istraživanju ugljikovodika skuplja je od ostalih geofizičkih metoda, ali omogućuje izradu mnogo točnijeg i detaljnijeg modela podzemne geološko-strukturne građe. Dobra prodornost i krajnja dubina istraživanja preko 10 km i razlikovanje podzemnih objekata najmanje veličine od nekoliko desetaka metara, uz veoma male troškove u usporedbi s izradom bušotina, učinila je seizmičke metode nezamjenljivim u procesu istraživanja ležišta nafte i plina.
Roje pri Čatežu
Roje pri Čatežu je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Roje pri Čatežu se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 52 stanovnika.
Warrensville Heights, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.542, što je 1.567 (-10,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Reacomodo Río Colorado, Mexicali
Reacomodo Río Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 605 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Kratet iz Mala
Život
Rođen je u gradu Malu u maloazijskoj pokrajini Kilikiji, a odrastao je u Tarsu, da bi se potom preselio u Pergam, gde je uživao pokroviteljstvo kralja Eumena II i kralja Atala II. Utemeljio je pergamsku gramatičku školu, a čini se da je jedno vreme bio i na čelu pergamske biblioteke. Među njegovim sledbenicima bili su Hremija, Zenodot iz Mala i Herodik iz Babilona. Kratet je posetio Rim kao kao Atalov izaslanik negde oko 159. pne., nedugo nakon Enijeve smrti. Pošto je u Rimu slomio nogu prilikom pada u šaht, morao je duže vreme ostati u tom gradu, koje je iskoristio za držanje predavanja (ἀκροάσεις), koja su dala prvi podsticaj za proučavanje gramatike u Rimu. Ništa drugo o njegovom životu nije poznato.
Wesselburener Deichhausen
Veselburener Dajhhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 139 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051128.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Veselburener Dajhhauzen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 139 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 27 stanovnika/km².
Kratet iz Mala
Delo
Kao gramatičar Kratet je zastupao princip anomalije (ἀνωμαλία) nasuprot principu analogije (ἀναλογία), a Varon kaže da je svoj gramatički sistem izgradio na temelju sistema nekog Hrisipa, koji je ostavio šest knjiga "o anomaliji" (περὶ τῆς ἀνωμαλίας). U tom sistemu Kratet je pravio jasnu razliku između književne kritike i gramatike, a ovu je drugu smatrao podređenom kritici. Prema Kratetu, zadatak kritičara je da istraži sve što može osvetliti neko književno delo, bez obzira da li se nalazi u samom tekstu ili ne, dok gramatičar treba samo da primeni jezička pravila kako bi razjasnio značenje određenih odeljaka, te da utvrdi tekst, prozodiju, akcentuaciju i druge slične elemente u drevnom tekstu. Zbog ovog dela svog sistema Kratet je dobio nadimak "Kritičar" (Κριτικός). Neki smatraju da je taj nadimak dobio zato što je, kao i Aristarh iz Samotrake, najveću pažnju posvetio homerskim pesmama, pa je imao i nadimak "Homerski" (Ὁμηρικός). Njegovo glavno delo bio je komentar Ilijade i Odiseje u devet knjiga, pod naslovom Διόρθωσις Ἰλιάδος καὶ Ὀδυσσείας.
Kratet je napisao i komentare uz Hesiodovu Teogoniju, Euripida, Aristofana i verovatno uz druge antičke pisce, zatim spis o atičkom dijalektu (περὶ Ἀττικῆς διαλέκτου), te traktate iz oblasti geografije, prirodoslovlja i zemljoradnje; od svega su ostali tek malobrojni fragmenti. Neki naučnici misle da je Kratet iz Pergama, čije delo o čudima u raznim zemljama spominju Plinije Stariji i Klaudije Elijan, bio različita osoba od Krateta iz Mala.
U Palatinskoj antologiji postoji i jedan epigram koji je naslovljen kao epigram "gramatičara Krateta", no Diogen Laertije spominje i jednog pesnika epigrama istog imena kao različitu osobu od gramatičara Krateta.
Kratetov globus
thumb|180px|right|Kratetov globus (oko 150. pne.) Prema Strabonu, Kratet je napravio globus koji je predstavljao planetu Zemlju, koji je stoga prvi poznati globus:
Sada smo na sferičnoj površini prikazali oblast u kojoj kažemo da se nalazi naseljeni svet; a onaj ko želi da se pomoću konstruisanih oblika najviše približi istini mora za predstavu Zemlje uzeti globus kao što je Kratetov, staviti na njega četvorostranik i u okviru četvorostranika ucrtati mapu naseljenog sveta. Ali zbog potrebe za velikim globusom, da bi se na toj sekciji (koja je samo mali deo globusa) mogli prikazati odgovarajući elementi ekumene, bolje mu je da, ako može, napravi globus odgovarajuće veličine; i neka ne bude manji od deset stopa u prečniku.
Oslanjajući se na teoriju o pet klimatskih zona, Kratet je smatrao da žarku zonu zauzima Okean i da se, analogno tome, može zamisliti da ima ljudi koji žive iza žarke zone:
Kratet, oslanjajući se na čisto matematički dokaz, kaže da žarku zonu "zauzima" Okean i da se s obe strane te zone nalaze umerene zone, pri čemu je jedna s naše strane, a druga je s druge strane Okeana. Kao što za ove Etiopljane s naše strane Okeana, koji gledaju prema jugu celom dužinom ekumene, kažemo da su najudaljeniji među ovom skupinom naroda, jer nastanjuju obale Okeana, tako isto, misli Kratet, moramo zamisliti da na drugoj strani Okeana takođe postoje neki Etiopljani, najudaljeniji među drugom skupinom naroda u umerenoj zoni, jer nastanjuju obale istog Okeana.
Labor de Montegrande, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1872 m.
Bifenilen
Bifenilen je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 152,192 Da.
Srbi u Sarajevu
Srba u Sarajevu, po popisu iz 1991. godine, je bilo 157.526 (~30% stanovništva) u deset gradskih i prigradskih sarajevskih opština, među ostalim Istočno Sarajevo, Pale, Istočna Ilidža, Istočni Stari Grad, Trnovo. Danas, posle rata u Bosni i Hercegovini, većina se odselila, ili u inostranstvo, ili prebivaju u gradu Istočnom Sarajevu (Republika Srpska).
Prema procenama, u sarajevskim gradskim opštinama Centar, Stari Grad, Novo Sarajevo i Novi Grad živi oko dvadesetak hiljada Srba. Treba napomenuti da delovi opština Stari Grad, Novo Sarajevo i Novi Grad pripadaju danasnjem gradu Istočno Sarajevo.
Opsada Sarajeva
Na početku rata, neki Srbi su ostali u Sarajevu, dok su neki prešli u okolna naselja pod kontrolom Vojske Republike Srpske. Tokom rata je veliki broj sarajevskih Srba koji su se borili u redovima Armije BiH bilo prijavljeno ili raspoređeno u 102. motorizovanoj brigadi, koja je u narodu iz zafrkancije prozvana – „Sto druga slavna pravoslavna.“