cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zlatni globus za najbolju glumicu u igranom filmu – mjuzikl ili komedija
1950-e
'1959: Marilyn Monroe - Some Like It Hot''
1960-e
'1960: Shirley MacLaine - The Apartment''
'1961: Rosalind Russell - A Majority of One''
'1962: Rosalind Russell - Gypsy''
'1963: Shirley MacLaine - Irma la Douce''
1964: Julie Andrews - Mary Poppins u ulozi: Mary Poppins †
'1965: Julie Andrews - The Sound of Music''
'1966: Lynn Redgrave - Georgy Girl'' u ulozi: Georgy
'1967: Anne Bancroft - The Graduate'' u ulozi: Mrs. Robinson
'1968: Barbra Streisand - Funny Girl'' u ulozi: Fanny Brice †
'1969: Patty Duke - Me, Natalie''
1970-e
'1970: Carrie Snodgress - Diary of a Mad Housewife''
1972: Liza Minnelli - Cabaret u ulozi: Sally Bowles †
1973: Glenda Jackson - A Touch of Class †
'1975: Ann-Margret - Tommy''
'1976: Barbra Streisand - A Star Is Born''
1977: Diane Keaton - Annie Hall u ulozi: Annie Hall † and
'1977: Marsha Mason - The Goodbye Girl'' u ulozi: Paula McFadden
'1978: Ellen Burstyn - Same Time, Next Year'' and
1978: Maggie Smith - California Suite †
'1979: Bette Midler - The Rose'' u ulozi: Mary Rose Foster
1980-e
1980: Sissy Spacek - Coal Miner's Daughter u ulozi: Loretta Lynn †
'1981: Bernadette Peters - Pennies from Heaven''
1982: Julie Andrews - Victor/Victoria u ulozi: Victoria Grant / Victor Grezhinski
1983: Julie Walters - Educating Rita u ulozi: Rita
'1984: Kathleen Turner - Romancing the Stone''
'1985: Kathleen Turner - Prizzi's Honor'' u ulozi: Irene Walker
'1986: Sissy Spacek - Crimes of the Heart'' u ulozi: Rebecca Magrath Botrelle
1987: Cher - Moonstruck u ulozi: Loretta Castorini †
'1988: Melanie Griffith - Working Girl'' u ulozi: Tess McGill
1989: Jessica Tandy - Driving Miss Daisy u ulozi: Daisy Werthan †
1990-e
'1990: Julia Roberts - Pretty Woman'' u ulozi: Vivian Ward
'1991: Bette Midler - For the Boys''
'1993: Angela Bassett - What's Love Got to Do with It'' u ulozi: Tina Turner
'1994: Jamie Lee Curtis - True Lies'' u ulozi: Helen Tasker
'1995: Nicole Kidman - To Die For'' u ulozi: Suzanne Stone-Maretto
'1996: Madonna - Evita'' u ulozi: Eva Perón
1997: Helen Hunt - As Good as It Gets u ulozi: Carol Connelly †
1998: Gwyneth Paltrow - Shakespeare in Love u ulozi: Viola de Lesseps †
2000-e
2000: Renée Zellweger – Nurse Betty u ulozi: Betty Sizemore
2002: Renée Zellweger - Chicago u ulozi: Roxie Hart
2003: Diane Keaton - Something's Gotta Give u ulozi: Erica Jane Barry
2004: Annette Bening - Being Julia u ulozi: Julia Lambert
2005: Reese Witherspoon - Walk the Line u ulozi: June Carter †
2006: Meryl Streep - The Devil Wears Prada u ulozi: Miranda Priestly
2007: Marion Cotillard - La Vie en Rose u ulozi: Édith Piaf †
'2009: Meryl Streep - Julie & Julia'' u ulozi: Julia Child
Incident na mostu Marka Pola
Povod
Napetosti između Japana i Kine počele su još s Japanskom invazijom na Mandžuriju 1931. i nakon invazije uspostavljanjem nominalno nezavisne države Mandžukuo na čije čelo su kao suverena postavili Pu Jia, zadnjeg monarha dinastije Ćing. Idućih godina Japan je nastavio osvajanje ili anektiranje i drugih područja, tako da je početkom 1937. godine kontrolirao pordučja sjeverno, istočno i zapadno od Pekinga. Most Marka Pola, smješten jugozapadno od Pekinga pored zidina Vanpinga (宛平鎮), bio je kontrolna postaja željezničke pruge Peking - Vuhan, jedine veze između Pekinga i južnih dijelova Kine koje je kontrolirao Čang Kai-šek. Početkom 1937. godine Japanci su tražili od Kineza da napuste Vanping i most uz obrazloženje da im je područje potrebno za gradnju aerodroma. Kinezi su to odbili, jer bi japanska kontrola Vanpinga i mosta Marko Polo u potpunosti izolirala Peking od područja na jugu koja je kontrolirao Kuomintang
Tijek
Direktan uzrok incidenta bio je da se jedan japanski vojnik, nakon noćnih vježbi kakve nigdje drugdje nisu održavane osim ovdje, nije vratio u garnizon. Kvantunška armija, inače odgovorna za brojne druge incidente, optužila je Kineze da ga drže zatvorenim u garnizonskom dijelu Vanpinga i zahtijevala ulaz u garnizon prijeteći, da će si vojnim sredstvima izboriti ulaz. Kineska komanda je to odbila.
Obje strane uzajamno su se optuživale da su počele s napadom. No ostaje činjenica da su Japanci vojnom silom izborili ulaz. Japanci su prema svom ultimatumu u ponoć 8. srpnja otvorili artiljerijsku vatru i krenuli s tenkovima preko mosta. Uz pomoć pristiglog pojačanja, Kinezi su sljedeći dan uspjeli vratiti čitav most, na što je japanska strana ponudila pregovore.
Dva dana kasnije, nestali vojnik se vratio, a Japanci su o tome obavijestili Kineze. Kinezi su pretpostavili, da se time akcija može smatrati završenom. Japanci su obećali, da neće napadati Peking i Tianđin, ako Kuomintang preuzme sljedeće obaveze: General Džang Dzidzong koji je pregovarao bio je spreman prihvatiti prve dvije točke, no nije htio odlučivati u Songovo ime te je napustio pregovore. Nakon toga, Japan pokreće napad na Peking (bitka za Peking i Tianđin) čemu se Kinezi nisu mogli oduprijeti. 29. srpnja se predaje Peking, a dan kasnije i Tianđin.
Posljedice
mini|desno|Muzej Japanci su nastavili napredovanje sa sjevera i juga u Kinu, a Nacionalna vlada pod Čang Kai-šekom 7. kolovoza objavljuje Japanu rat.
Nije isključeno, da je incident bio provokacija, no općenito se smatra da nije. Prema mišljenju povjesničara, bilo je samo pitanje vremena da se dogodi nešto slično jer su na tom području bile stacionirane i japanska i kineska vojska.
Na mjestu incidenta postavljen je muzej.
Gaia, Murgași
Gaia je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Murgași.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 441 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
MET
MET se može odnositi na:
Kupang
Kupang (indonezijski: Kota Kupang) je sjedište i najveći grad provincije Istočna Nusa Tenggara u Indoneziji, smješten na otoku Timor, s nadmorskom visinom od 4 m. Stanovništvio mu je godine 2010 procijenjeno na 450.000 ljudi. Površina grada je 180.27 kilometara kvadratnih.
The Glass Wall
The Glass Wall je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1953. godine u režiji Maxwella Shanea. Po žanru predstavlja kombinaciju drame i film noira. Protagonist, čiji lik tumači italijanski glumac Vittorio Gassman, je bivši zatvorenik nacističkih logora rodom iz Mađarske koji nakon završetka Drugog svjetskog rata brodom kao slijepi putnik dolazi u New York u nadi da će mu američki padobranac kome je pomogao u ratu pomoći da dobije državljanstvo. Radnja prikazuje kako nakon ilegalnog iskrcavanja postaje predmetom potjere vlasti, ali i kako mu u bijegu pomaže nezaposlena radnica (čiji lik tumači Gloria Grahame). The Glass Wall, koji se bavio tada još prilično aktualnom temom poratne imigracije i raseljenih osoba, je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.
Proboj logoraša iz Jasenovca
Proboj iz logora Jasenovac izvršilo je 22. aprila 1945. godine 600 od preostalih 1073 logoraša, zatočenih u Ciglani, kada su shvatili da ih čeka sigurna smrt. Proboj je preživelo samo njih 117. Istog dana, proboj je izvršilo i 147 zatočenika u Kožari, od kojih je preživelo 11 njih.
Logoraše je u očajnički proboj poveo zarobljeni partizan Ante Bakotić, koji je u blizini kapije smrtno pokošen mitraljeskom vatrom.
Pozadina
Napredovanje Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije kroz Jugoslaviju upravi logora Jasenovac nije nimalo smetalo da i dalje nastave s likvidacijama. Naprotiv, to su nakon oslobođenja Beograda radili još žešće i intenzivnije, nastojeći da do dolaska NOVJ uklone sve dokaze i usmrte žive logoraše. Ubijalo se nekontrolisano, a usput je uništavana i dokumentacija. Tako je do 22. aprila 1945. godine u Jasenovcu ostalo svega 1.220 ljudi.
Clibbio, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 282 m.
Proboj logoraša iz Jasenovca
Pozadina
Po naređenju uprave logora Jasenovac, sve nove grupe zatočenika koje su dovođene u Jasenovac, istog su časa odvođene na Savu, ubijane i bacane u reku. Osoblje uprave logora, stražari, komandiri i ostali bili su angažovani na uništavanju arhive, ciglane, lančare, magazina, baraka. Jedni su podmetali mine i dizali građevine u vazduh, drugi ubijali preostale ili novopridošle, treći palili barake i dokumentaciju.
Ustaše su prvo prišle likvidaciji ženskog logora. Poslednja grupa žena, njih 80-ak, ubijena je 21. aprila 1945. godine.
Proboj iz Ciglane
minijatura|[[Ante Bakotić, vođa proboja jasenovačkih zatočenika.]]
Preostalih 1073 logoraša ustaše su zatvorile u veliku fabričku zgradu „Ciglane“, čiji su prozori i vrata bili zakovani daskama. Ustaše su pripremali miniranje i paljenje zgrade. U međuvremenu se među logorašima pronela vest šta im ustaše spremaju. Tokom noći, nekoliko njih se obesilo kako ne bi dočekali smrt od ruke ustaša. Dok su vani odjekivale eksplozije, desetak se zatočenika, među njima Ante Bakotić, Čedomil Huber, Dragutin Škrgatić, Pavao Kulaš i dr Petar Krstić odvojilo u malu prostoriju kako bi se dogovorili o pokušaju proboja iz logora. Svim je bilo jasno da nakon likvidacije žena i njih čeka sigurna smrt. Usvojen je plan prema kojem bi se na svaki od četiri izlaza postavilo desetak najodlučnijih ljudi koji će, naoružani postolarskim noževima, čekićima, letvama i ciglama istovremeno provaliti na sve kapije i bežati prema izlazu iz logora. Dogovoreni su sastavi deseta i koja će desetina napasti koju kapiju. Proboj je trebalo da usledi na znak Ante Bakotića.
Kišovitog nedeljnog jutra, 22. aprila 1945, istočne kapije logora uz put prema Košutarici bile su nemarno pritvorena, dok su se ustaške straže zavukle u bunkere i izvidnice na logorskom zidu. Oko 10 časova izjutra, na povik Ante Bakotića „Napred drugovi!“, desetine su razbile kapije i prozore i pojurile napred prema 150 metara udaljenoj kapiji logora. U tom trenutku njih 460 bolesnih i starih nije imalo snage da krenu u proboj. Ostalih 600, iako fizički slabi i iscrpljeni patnjama u logoru, prikupili su snagu, napali ustaške stražare, nekolicinu rukama zadavili i oduzeli im puške. Drugi su zgrabili gvozdene predmete ili cigle i potrčali prema istočnoj logorskoj kapiji po putu koji vodi u Košutaricu. Na tom putu su morali da prođu prostor koji se nalazio između južnog ogranka velikog zida i reke Save. Na tom su terenu ustaše imale pogled na brisan prostor, te su mitraljezima kosili begunce koji su trčeći prema slobodi padali jedan za drugim. Logoraš Mile Ristić je pojurio prema mitraljescu, skočio na njega i uspeo da ga zadavi. Potom je legao pored oružja i počeo da puca na ustaše. U metežu bega, Edo Šajer presekao je telefonske žice.
Od 600 logoraša koji učestvovali u proboju, preživelo je samo njih 117. Stradali su našli smrt na putu od logorske zgrade do logorskih kapija, na putu, u hladnoj i nabujaloj reci Savi, na livadama oko logora te na prilazima šumi kod Košutarice. Drugu grupu od 470-ak logoraša, koji su ostali u Ciglani, ustaše su narednih dana pobili i spalili zajedno s logorskim objektima.
Proboj iz Kožare
Istog dana, samo nekoliko časova kasnije, započeo je proboj zatočenika iz Kožare. Prema Egonu Bergeru, u Kožari se tada nalazilo 147 zatočenika. Veza između Ciglane i Kožare bila je potpuno prekinuta, pa nisu znali za namere njihovih drugova. Ipak je grupa od 40-ak zatočenika psmislila plan proboja iz Kožare. Formirane su udarne desetine, podeljeni zadaci za svaku od njih i utvrđen pravac bega prema poljima iza logora. Početak proboja planiran je za 24. april. Međutim, u noći sa 21. na 22. aprila zatočenici su čuli eksplozije i videli odsjaj plamena koji je gutao zgrade. Grupa zatočenika (Stanko Gaćeša, Zahid Bukurević, Egon Berger, Albert Atijas-Zekić, Aco Danon, Leon Maestro i rabin Arnold Baš) dogovorili su se da proboj izvrše ranije, odnosno već sutra u 20 časova. Inženjer Demajo pripremio je ekrazit, a braća Moster otrov koji je podeljen zatočenicima. Desetak je noževa za obradu kože pretvoreno u oružje, a u magacin je sakriven deo alata koji je mogao da posluži kao oružje.
Proboj je započeo 22. aprila u 20 časova. Nakon ubistva trojice ustaških stražara, kojima je oduzeto oružje, prva desetina napala je noževima stražu na izlaznoj kapiji logora, a druga ustaše kod glavne kapije. Treća desetina razrezala je žicu na strani logora prema poljima i železničkoj pruzi. Četvrta desetina obavestila je ostale zatočenike o begu i potpalila radionice i magacine. Zatočenici su bežali iz logora prema Savi, niz jasenovačke ulice, trčali prema poljima i železničkoj pruzi. Ustaška potera za odbeglim logorašima trajala je čitavu noć. Jedanaest zatočenika Kožare preživelo je proboj.
Dan posle, ustaše su počele da se povlače prema zapadu, ostavivši za osobom leševe i ruševine.
Spisak preživelih logoraša
U Izveštaju Jugoslovenske Državne komisije za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača koji je dostavljen Međunarodnom vojnom sudu u Nirnbergu 26. decembra 1946. godine, navedeno je da se begom iz logora spasilo 50 zatočenika. Naknadnim istraživanjima utvrđeno je da se spasilo 117 logoraša. Podaci u spiskovima se razlikuju zbog činjenice da su zatočenici bežali u grupama ili pojedinačno, pa nisu imali potpunu sliku o zatočenicima koji su uspeli da se spase. Takođe se u spiskovima pojedina imena ili prezimena razlikuju za poneko slovo.
Spisak zatočenika koji su preživeli proboj iz Logora III Ciglana:
Spisak zatočenika koji su se spasili begom iz Kožare:
Osim nabrojenih, Stjepan Kešerović, Veljko Ćirić i Jovan Živković sakrili su se u logoru i preživeli, a Jakica Atijas (19. aprila) i Lazar Jankov (21. aprila) preplivali su Savu i tako se spasili.
Ako se uvaži činjenica da se u Logoru III i Kožari u noći sa 22. na 23. aprila nalazilo ukupno 1.220 zatočenika, ukazuje se zastrašujuća brojka od 1.103 ljudi koji su izgubili život u poslednjem danu postojanja jasenovačkog logora.
MRK
Termin MRK ima više značenja.
Los Mezquites, Ahumada
Los Mezquites je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ahumada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1279 m.
Valle Huejúcar, Calvillo
Valle Huejúcar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1991 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1655 m.
Kristijanofobija
Antikršćanstvo, kristofobija ili kristijanofobija je naziv koji se koristi za iracionalni strah i iskazivanje mržnje i negativnih stavova prema kršćanima, kroz njihovo omalovažanje, vrijeđanje ili druge aktivnosti čiji je krajnji cilj njihova marginalizacija ili uklanjanje iz nekog društva.
Antikršćanski osjećaji datiraju još od samog nastanka kršćanstva, odnosno od vremena kada se profiliralo kao judaistička sekta u Palestini pod Rimskim Carstvom. Dok su pravovjerni Jevreji kršćane napadali kao heretike i izdajnike, dotle su ih Rimljani smatrali opasnim radikalima, a njihovo učenje tumačili kao bezbožništvo. U to doba Carstvo je sve više bilo odano kultu cara, što je tijesno povezano sa monoteizmom, vjerovanjem u jednog oca. From tumači da su u dubljem psihološkom smislu Rimljani bili u pravu kad su proglašavali kršćanstvo ateizmom, jer je vjera u čovjeka patnika uzvišenog do Boga bila fantazija potlačenih koja je željela da istisne vladajuće snage — boga, cara i oca — i sebe stavi na njihova mjesta.
Od vremena kada je Rimsko Carstvo u 4. vijeku postalo službeno kršćanska država, kršćani su u ne-kršćanskim državama često postajali predmetom sumnje u njihovu odanost, odnosno smatrani su tuđinskom petom kolonom; kao primjer može poslužiti zoroastričko Sasanidsko Carstvo u kasnoj antici, odnosno šintoistički Japan u 17. vijeku.
U Evropi, gdje je kršćanstvo postalo dominantna odnosno jedina službena religija, antikršćanski stavovi će se početi javljati tek u 18. vijeku zahvaljujući pokretu Prosvjetiteljstva i racionalističkoj filozofiji. Među inteligencijom se javlja shvaćanje kako kršćanstvo predstavlja smetnju napretku nauke i društva, odnosno potpiruje vjersku mržnju i potlačene mase drži u pokornosti. Takvi stavovi, koji su svoj odraz pronašli u politici dekristijanizacije francuskih revolucionara, odnosno državnom ateizmu komunističkih zemalja, održali su se do današnjih dana, a s vremenom prodrli i u šire društvene slojeve u zapadnom svijetu.
Danas se iz kršćanskih krugova zapadna masovna kultura često optužuje za promoviranje "antikršćanskih" sadržaja i omalovažanje kršćanstva.
MERTK
Proto-onkogen tirozinske proteinske kinaze MER je enzim koji je kod ljudi kodiran MERTK genom.
Ovaj gen je član familije MER/AXL/TYRO3 receptorskih kinaza. On kodira transmembranksi protein sa dva domena fibronektinskog tipa III, dva Ig slična C2-tip (imunoglobulinu slična) domena, i jednim tirozinskim kinaznim domenom. Mutacije ovog gena su uzrokuju poremećaje fagocitnog puta retinalnog pigmentnog epitela (RPE) i nastup autosomalne recesivne retinitisne pigmentoze (RP).
Al-Muntasir
Al-Muntasir (837 – 25. jun 862) (المنتصر) bio je abasidski kalif Bagdada koji je nakratko vladao od 861. do 862. godine, za vrijeme tzv. "Anarhije u Samari".
Rodio se kao sin kalifa al-Mutawakkila, i ispočetka, kao očev favorit, stekao status prijestonasljednika. Međutim, oko godine 861. je počeo gubiti očevu naklonost. Krajem godine je otac ubijen od strane turskog vojnika; dio historičara je kao mogućeg naručioca atentata naveo samog al-Muntasira, uplašenog da će ostati bez nasljedstva. U svakom slučaju, al-Muntasir je nakon tog događaja uz podršku turskih oficira postao novi kalif. NJegovu kratku vladavinu je obilježilo ublažavanje progona šijita karakterističnih za oca. Umro je od bolesti nakon nekoliko mjeseci. Naslijedio ga je brat Al-Musta'in.
Prototype (Star Trek: Voyager)
Prototype je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 15. januara 1996. godine. Radnja prikazuje kako Voyager pronalazi artefakt za koga se ispostavi da je oštećeni robot tajanstvene rase, a koga B'Elanna Torres uspije popraviti i nakon toga stupiti u kontakt sa ostalim robotima, ne znajući da će Voyager upetljati u ozbiljne etičke dileme i ugroziti mu sigurnost.
Neokonzervativizam u SAD
Neokonzervativizam (Neoconservatism) u kontekstu politike SAD označava pojedince, pokrete i organizacije kojima je zajedničko inzistiranje na američkoj vanjskoj politici koja bi za cilj imala pretvaranje svih država svijeta u liberalne demokracije, a u tu svrhu koristila sva sredstva, uključujući nasilno svrgavanje režima i vojnu okupaciju država koje tom cilju stoje na putu. Za pristaše takvih ideja se u SAD koristi skraćeni izrazi neokoni (NeoCons). Iako se najčešće smještaju na desno krilo američke politike, veliki dio neokona po pitanjima unutrašnje politike ima umjerene, pa i liberalne, progresivne ili čak stavove bliske ljevici.
Neokoni su kao pokret nastali 1970-ih u redovima američke Demokratske stranke, i to od nekadašnjih radikalnih ljevičara, uključujući i bivše trockiste, koji su se u okolnostima hladnog rata pretvorili u antisovjetski raspoložene antikomuniste. Tada su došli u sukob sa mlađim generacijama koje su pod uticajem Nove ljevice postali pacifistički rasploženi te promovirali detant i miroljubivu koegzistenciju. Kada je 1980-ih predsjednikom postao Ronald Reagan i započeo novu politiku beskompromisnog suprotstavljanja "carstvu zla", neokonzervativci su počeli sve više okretati njegovoj Republikanskoj stranci. Tradicionalno se smatra kako su vrhunac svog uticaja stekli za predsjednikovanja Georgea W. Busha, odnosno poslije napada 11. septembra, kada je uobličena Bushova vanjsku politiku, odnosno Bushova doktrina čiji je krajnji izraz bio rat u Iraku.
Zbog nepopularnosti rata u svjetskoj i velikom dijelu američke javnosti, izraz "neokon" je u dijelu javnosti dobio pežorativno značenje, odnosno neokone se smatralo imperijalistima, militaristima i ratnim huškačima. Posljednjih godina su neokoni dobili izuzetan uticaj u administraciji predsjednika Baracke Obame te se upravo njima pripisivalo novo veliko zaoštravanje rusko-američkih odnosa.
El Taracón, Tuxpan
El Taracón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1122 m.
Zvonimir Hodak
Zvonimir Hodak (Plitvička jezera, 17. 1. 1938. -) je hrvatski odvjetnik specijaliziran za kazneno pravo i poznat kao branitelj u nekim od najpoznatijih suđenja u posljednjih nekoliko desetljeća. Među njegovim klijentima su se, između ostalih, nalazili Mile Dedaković Jastreb, Tihomir Blaškić, Joso Mraović i Vladimir Zagorec. Od 1981. je u braku s Ljerkom Mintas-Hodak, također po zanimanju pravnicom koja je bila ministrica za vrijeme 1990-tih, s kojom je imao kći Ivanu.
Kći Ivana mu je ubijena 6.10. 2008. upravo u trenutku kada je vodio obranu Vladimira Zagorca osuđenog za krađu dragulja iz sefa hrvatskog Ministarstva obrane.
San Giovanni Alto, Salerno
San Giovanni Alto je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
533
Godina 533. (DXXXIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Justinijana bez kolege (ili, rjeđe, godina 1286. Ab urbe condita). Oznaka 533. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Prikaz Svetog Remigija
La Pitaya, Tuxpan
La Pitaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2024 m.
Calice al Cornoviglio, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Bajaja (animirani film)
Bajaja je čehoslovački animirani (lutkarski) film snimljen 1950. godine u režiji Jiříja Trnke. Predstavlja adaptaciju istoimene knjige Božene Njemcove. Protagonist je mladi seljak koji sticajem okolnosti postaje vitez te spašava princezu od vještica i zmajeva. Bajaja je godine 1950. osvojio nagradu za najbolji lutkarski film na festivalu u Karlovym Varyma, a 1954. je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.
Donnelay
Donle je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 218 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 222 metara (maksimalnoj 259 m, a minimalnoj 206 m).
Las Mesas, General Heliodoro Castillo
Las Mesas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1067 m.
Mihail Glinka
Mihail Ivanovič Glinka (Novospaskoje, 1. jun 1804 — Berlin, 15. februar 1857) bio je prvi ruski kompozitor koji je zadobio široko poštovanje u svojoj zemlji i često se smatra ocem ruske klasične muzike. Glinkine kompozicije su imale veliki uticaj na buduće ruske kompozitore, posebno na rusku petorku, koji su sledeći se njegovim primerom napravili prepoznatljiv ruski stil klasične muzike. Njegova najpoznatija dela su opere „Ivan Susanjin“, „Ruslan i Ljudmila“, orkestarsko delo „Kamarinskaja“, simfonija „Noć u Madridu“, kao i solo-pesme.
Biografija
Glinka je tvorac ruske nacionalne opere. Njegov rad se ogleda u stvaranju nacionalnog stila, tj. stvaranju ruske nacionalne muzike. Poreklom je iz bogate porodice. Tokom ranog detinjstva, živeo je na selu sa bakom koja se brinula o njemu. Nakon njene smrti, Glinka se seli kod ujaka gde ima prilike da sluša muziciranje kućnog orkestra. Tu se susreće sa Mocartovim, Hajdnovim i Betovenovim delima. Uskoro i sam počinje da svira klavir i violinu. Pokazuje interes za nacionalnu umetnost, posebno narodne pesme. Pored toga, uči geografiju, kao i ruski, nemački i francuski jezik. Godine 1817, sa napunjenih 13 godina, odlazi na studije u Sankt Peterburg. Međutim, Glinku privlače dostignuća Zapada i tamo vidi mogućnost svog daljeg usavršavanja. Na preporuku lekara, Glinka odlazi u Italiju 1830. godine. U Italiji upoznaje mnoge slavne kompozitore, između ostalog Feliksa Mendelsona i Hektora Berlioza. U Italiji mu se rodila ideja o ruskoj nacionalnoj operi. I pored želje da ostane u Italiji, očeva smrt ga primorava da se, nakon tri godine boravka, vrati u Rusiju. Tu počinje da radi na prvoj operi. Reč je o operi „Ivan Susanjin“, poznate još i kao „Život za cara“, koja je premijerno izvedena 1836. u Petrogradu. Ona doživljava neuspeh kod ruske aristokratije koji je nazivaju kočijaškom muzikom. Međutim, Glinka nastavlja sa radom. Kada njegova sledeća opera „Ruslan i Ljudmila“ na Puškinov tekst doživi neuspeh, Glinka zauvek napušta Rusiju. Odlazi u Pariz, zatim u Španiju, gde proučava španski folklor. Tu dobija inspiraciju za njegovu najpoznatiju simfoniju „Noć u Madridu“. Umire u Berlinu 1857. godine.
Način na koji je Glinka tretirao orkestar u svojim operama uticao je na dalji razvoj ruske orkestarske muzike. Njegova dela su imala veliki uticaj na kasnije ruske kompozitore, a naročito na članove „Ruske petorke“.
2,2,4-Trimetilpentan
2,2,4-Trimetilpentan je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 114,229 Da.
Sudatorium
Sudatorium (od latinskog sūdor = znoj) bila je prostorija za znojenje u rimskim termama.
Karakteristike
Sudatorium je po mnogočemu ličio na današnju saunu, dakle to je bila parna kupelj, dobra za cirkulaciju i opuštanje mišića.
Al-Musta'in
Al-Musta'in (836 – 17. oktobar 866) (المستعين) bio je abasidski kalif koji je vladao od 862. do 866. godine, u periodu poznatom kao "Anarhija u Samari". Rodio se kao sin kalifa al-Mutawakkila, a na prijestolje je došao poslije smrti starijeg brata al-Muntasira. Ispočetka je bio favorit turskih vojnika nasuprot brata al-Mu'tazza. Njegovu vladavinu je obilježio katastrofalni poraz od strane Bizantinaca u bitci kod Lalakaona 863. kao i alidski ustanak pod Jahja ibn Umarom. Ti su događaji značajno potkopali Al-Musta'inov autoritet, ali izazvali i sukobe među samom Turcima. Al-Musta'in je zbog toga zajedno s nekoliko turskih vođa iz Samare prebjegao u Bagdad; dio turskih vođa se poslije toga okrenuo al-Mu'tazzu. Došlo je do kratkog ali razornog građanskog rata koji je završio al-Musta'inovom predajom. Usprkos garancija o sigurnom prolazu do Medine, al-Musta'in je pogubljen, a al-Mu'tazz je postao jedini kalif.
Huanco de Cohamiata, Mezquitic
Huanco de Cohamiata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1904 m.
Auburn, Maine
Obern je grad u američkoj saveznoj državi Mejn.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.055, što je 148 (-0,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Al-Mutawakkil
Al-Mutawakkil ʻAlā Allāh Jaʻfar ibn al-Muʻtasim (arapski المتوكل على الله جعفر بن المعتصم) (mart 822 – 11. decembar 861) bio je abasidski kalif koji je vladao iz Samare od 847. do 861. i koji se često naziva posljednjim velikim abasidskim kalifom.
Bio je sin kalifa al-Mu'tasima, a na mjesto kalifa je došao naslijedivši svog brata al-Wāthiqa. Vladavinu mu se obilježili uspjesi na vanjskom planu, pogotovo u borbi protiv Bizantinaca kojima je tada osvojena Sicilija. Na unutrašnjem planu je intenzivirao graditeljsku djelatnost, te je sagradio Veliku džamiju u Samari. Također je pokazivao veliki interes za religijska pitanja, te je nakon dvije godine vladavine ukinuta Mihna, odnosno religijska policija koju je njegov prethondik uveo u nastojanju da silom nameće ortodoksno mutalizitsko tumačenje islama. S druge strane je šijitskog imama Ali al-Hadija doveo u svoju palaču i stavio u kućni pritvor, a također je naredio uništenje Husejn ibn Alijevog groba u Karbali. Dhimmijima (nemuslimanima) je, pak, zapriječio pristup državnoj upravi i natjerao da nose posebnu odjeću kako bi se razlikovali od muslimana.
La Mixteca, San Carlos
La Mixteca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Lembo, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 818 m.
La Mixteca, San Carlos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Cascina Varacca, Alessandria
Cascina Varacca je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Peterslahr
Peterslar je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 290 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132089.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Peterslar se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 170–293 metra. Površina opštine iznosi 2,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 290 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 126 stanovnika/km².
Green Valley, Illinois
Grin Vali je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 709, što je 19 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ciocche II, Lucca
Ciocche II je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Peterswald-Löffelscheid
Petersvald-Lefelšajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 800 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135071.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Petersvald-Lefelšajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 450 metara. Površina opštine iznosi 15,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 800 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
Mesa de Cotovo, Urique
Mesa de Cotovo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1996 m.
Les Fruits sauvages
Les fruites sauvages je francuski crno-bijeli igrani film snimljen  1954. u režiji Hervea Brombergera. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Estella Bain, je tinejdžerica iz siromašne porodice. Radnja prikazuje kako ubije oca koju je pokušao podvoditi, te kako se priključuje grupi maloljetnih delinkvenata koja bježi od vlasti. Les Fruites sauvages je prikazan na filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.
Estancita de la Luz, Santa María del Río
Estancita de la Luz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1229 m.
Potrk
Potrk je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 418 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 489 stanovnika).
Parne turbine
thumb|right|Rotor parne turbine
Potrk
Demografija
U naselju Potrk živi 342 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,8 godina (37,7 kod muškaraca i 42,5 kod žena). U naselju ima 115 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,63.
Parne turbine
Parna turbina pripada grupi toplotnih motora, poput motora sa unutrašnjim sagorijevanjem (SUS) i parne mašine, koji pretvaraju toplotnu energiju u mehanički rad. Sa druge strane, parna turbina spada u grupu turbomašina zajedno sa pumpama, ventilatorima, hidrauličnim i gasnim turbinama i turbokompresorima.
Uži dio ove grupe predstavlja grupa toplotnih turbomašina koju čine parne i gasne turbine i turbokompresori. U turbomašinama se rad direktno dobija preko obrtnog kretanja radnih dijelova kada su u pitanju turbine, ili se ipak ulaže putem obrtnog kretanja radi povećanja energije gasa ili tečnosti koja struji kroz mašinu (pumpe, ventilatori, kompresori).
Potrebno je napomenuti da kompresori i pumpe nisu neophodno turbomašine. Postoje klipni kompresori, klipne, zapreminske i zupčaste pumpe. Npr. riječ "kompresor" predstavlja namjenu uredjaja, dok riječ "turbo" govori o načinu izvršavanja njegove funkcije.
Parne turbine se koriste za pogon plovila, raznih mašina pri procesima u industriji - pumpi, kompresora, mlinova itd., ali najviše se koriste u energetici za pokretanje električnih generatora u elektranama. Visok stepen korisnosti postrojenja, velikih snaga, velik odnos snage prema masi mašine, sigurnost u pogonu, visok stepen automatizacije neki su od razloga da parna turbina i danas zauzima vodeće mjesto u proizvodnji električne energije.
Termodinamčke osnove
Dobijanje rada u toplotnim motorima se odvija pomoću radnog tijela - fluida (gasa, pare odnosno tečnosti ili mješavine), čjim se promjenama stanja u toku procesa od dovedene toplote finalno dobija mehanički rad.
To znači, da bi smo pokrenuli toplotni motor moramo mu dovoditi određenu količinu toplote iz toplotnog izvora, koju ćemo u radnom ciklusu prevesti u koristan rad. Međutim, da bi ovakva mašina davala rad permanentno, posle izvršenog rada moramo jednu količinu neiskorišćene toplote odvesti iz procesa da bi se radno tijelo vratilo u prvobitno stanje i proces počeo iznova. Ovo je direktno povezano sa drugim zakonom termodinamike i govori nam da, osim toplotnog izvora, moramo imati i toplotni ponor, kome ćemo predati jedan dio toplote koja nam predstavlja čist, ali i neizbježan gubitak.
Uprošćeno gledano, svaki termodinamički ciklus toplotnog motora se sastoji iz sabijanja radnog tijela, dovođenja toplote, širenja radnog tijela (pri čemu se dobija rad) i odvođenja jednog dijela toplote. Naravno, za sabijanje radnog tijela na početku procesa potrebno je uložiti neki rad. Najjednostavnije je ako jedan deo dobijenog rada na kraju procesa uložimo u to sabijanje, što nam ostavlja višak, koristan neiskorišćen rad za pokretanje neke mašine koju mi želimo u pogonu.
Ninguno, Ahumada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1207 m.
Parne turbine
Elementi postrojenja
U parnoj turbini proces započinje uvođenjem vode u pumpu, koja je sabija i diže njen pritisak na željeniu vrijednost. Zatim se dovodi toplota tako da voda u cijevima postrojenja počinje da ključa, i najzad potpuno isparava, čime se dobija suvozasićena para. Ako se nakon toga para još zagrijava, kaže se da turbina radi sa pregrijanom parom. Para se zatim uvodi u turbinu i tu predaje dio svoje energije rotoru turbine, pri čemu joj pada pritisak i širi se. Način na koji ona predaje energiju rotoru će biti objašnjen kasnije, ali za sad je dovoljno dati primjer vezan za klipne motore: sa jedne strane cilindra imamo zatvoren, zagrijan gas pod visokim pritiskom (produkti sagorijevanja), dok je sa druge strane klipa normalan, atmosferski pritisak. Gas pod visokim pritiskom gura klip pri čemu se povećava zapremina u kojoj je on zarobljen, i time se gas širi i hladi. Klip je povezan sa klipnjačom, ova opet sa koljenastim vratilom.. i tako sve do točkova, čije okretanje stavlja vozilo u pokret. Znači u ovom slučaju gas u cilindru, preko klipa motora daje koristan rad koji se suprotstavlja otporu kretanja vozila.
Tako para koja je obavila rad izlazi iz turbine raširena i ohlađena (i već djelimično kondenzovana), i sada je potrebno dodatno je ohladiti kako bi se vratila u početno stanje i kružni proces mogao krenuti iznova.
Dakle, potreban je ranije spomenuti toplotni ponor, da preuzme ovaj višak energije. U praksi to će najčešće biti okolina, pogotovo za velika postrojenja. Koristeći okolni vazduh ili vodu iz rijeke hladimo paru sa izlaska iz turbine dok se potpuno ne kondenzuje. Zatim voda može ponovo otići u pumpu. To znači da para na izlasku iz turbine mora biti nešto više temperature od okoline, da bi mogla biti hlađena telima uzetim iz okoline. Ovo direktno određuje veličinu odvedene, "neophodno bačene" toplote. Dio postrojenja gdje se radno tijelo hladi i kondenzuje uz pomoć rashladne vode naziva se kondenzator. U kondenzatoru vlada pritisak dosta ispod atmosferskog, da bi se kondenzovanje pare moglo odvijati na temperaturama jedva nešto višim od okolne.
Turbopostrojenje i parni blok
Radno tijelo se zagrijava u parnom kotlu gde mu se predaje toplota dobijena sagorijevanjem goriva, najčešće fosinlih. U tom slučaju, zagrijani produkti sagorijevanja predstavljaju toplotni izvor. Takođe, može se koristiti otpadna toplota od neke druge mašine ili industrijskog procesa. Kod nuklearnih postrojenja voda, odnosno para, zagrijavaju se toplotom dobijenom u nuklearnom reaktoru.
Parna turbina sa kondenzatorom, pumpama, cjevovodima i ostalom pratećom opremom se naziva turbopostrojenje. Turbopostrojenje zajedno sa parnim kotlom, odnosno sa kotlovskim postrojenjem naziva se parni blok.
Historijski razvoj
Ono što bi se moglo nazvati prvom poznatom parnom turbinom napravio je Heron Aleksandrijski 120 godina prije nove ere. To je bio mali loptasti rezervoar zagrijan plamenom sa dva izbačena mlaznika koji su okretali napravu oko osovine. Drugu, koja je imala i praktičnu primenu, napravio je apotekar Đovani de Branka 1629. godine i pogonila je apotekarski mlin. Nastanak i razvoj termodinamike omogućavaju naučni razvoj savremenih toplotnih mašina. Pojava moderne parne turbine dešava se krajem XIX vijeka gde je više pronalazača i stručnjaka ostavilo trag. Engleski inženjer Ser Čarls Parsons patentira svoju reakcionu turbinu 1884. godine, u kojoj je para preradjivana u više koraka. Tokom 1880tih, švedski inženjer Gustav de Laval je razvio veći broj reakcionih turbina koje su radile sa 40000 obrtaja u minuti. Kasnije se okrenuo jednostupanjskim akcionim turbinama kod kojih se para ubrzavala do velikih brzina u konvergentno-divergentnim mlaznicima. Oko 1900. godine najveća instalisana snaga parne turbine bila je 1200 kW, dok je deset godina kasnije iznosila 30000 kW. Današnji konvencionalni blokovi velike snage rade na 600 MW, dok blokovi najveće snage dostižu i 1500MW..
Princip rada
Već je napomenuto da se para u turbini prerađuje u jednom ili više koraka i pri tome se u svakom koraku iskoristi jedan dio njene energije. Ovo se obavlja u stupnjevima turbine. Stupanj turbine čine nepokretna rešetka pretkola, pričvršćena za kućište i pokretna rešetka radnog kola, spojena sa vratilom. Pod rešetkom se podrazumeva veći broj identičnih aeroprofila postavljenih na istom međusobnom odstojanju. Kod turbomašina se misli na kružne rešetke, gde su lopatice (aeroprofilna tijela) postavljene osnosimetrično. Lopatice radnog kola zajedno sa vratilom čine rotor koji se oslanja na ležišta.
Para pod visokim pritiskom nailazi prvo na nepokretne lopatice pretkola. One skreću struju pare i usmjeravaju je pod određenim uglom. Pri tome se kanali između lopatica sužavaju i time se vrši ubrzavanje struje. Tako je para skrenuta i primjetno ubrzana. Ukupna energija pare ostaje ista, ali se njena kinetička energija povećala na račun energije usljed pritiska i temperature. Tako je para sada raširena, na nižem pritisku i temperaturi nego pre početka procesa. Ovako ubrzana para sada struji preko pokretnih lopatica radnog kola koje je samo skreću. Ova promena smera strujanja pare dovodi do stvaranja sile koja gura lopatice suprotno od pravca promjene brzine pare, a pošto se one mogu slobodno okretati sa vratilom, to uzrokuje obrtanje rotora. Para sada izlazi sa istim pritiskom i temperaturom kao i prije radnog kola, ali sa smanjenom brzinom, što znači da je jedan dio energije predat rotoru kao mehanički rad. Zatim para odlazi u naredni stupanj gde se proces odvija iz početka, i tako sve do posljednjeg stupnja i ulaska u kondenzator.
Prethodno opisan proces se odnosi na akcioni stupanj. Reakcioni stupanj je onaj kod kog se para u radnom kolu ne samo skreće, nego i dodatno ubrzava.
Svaki od ove dvije vrste stupnjeva ima svoje mane i prednosti. Akcioni stupnjevi mogu preraditi veću količinu energije pri dobrom stepenu korisnosti, ali se mora pribjegavati specijalnim konstrukcijskim rješenjima da bi se smanjio neželjeni prolazak pare kroz zazore između pokretnih i nepokretnih djelova, što ga čini i skupljim. Reakcioni stupanj je jednostavniji za izradu ali daje manju količinu rada, pa reakciona turbina mora imati veći broj stupnjeva. Svrha postojanja više stupnjeva je u sledećem: stupanj se može izraditi da ubrzava paru do enormnih brzina i da jedan stupanj prerađuje ogromnu količinu energije; međutim, gubici usled trenja pri ovako velikim brzinama bi bili jako veliki - toliki da bi stupanj radio sa izuzetno niskim stepenom korisnosti.
Podjele
Po načinu strujanja turbine se dijele na aksijalne i radijalne, prema smijeru strujanja pare u odnosu na osu obrtanja rotora. Kod radijalnih turbina para struji upravno na osu obrtanja. Sve što je već rečeno se odnosi i na ovaj tip turbine osim što ovde centrifugalna sila igra ulogu i u pojednostavljenom procesu. Samo manje mašine se izvode kao radijalne, dok su velike, energetske, isključivo aksijalnog tipa.
Prema broju stupnjeva, turbomašine se dijele na jednostupne i višestupne. Turbine velikih snaga imaju oko 30 stupnjeva.
Kod većih snaga, turbine se grade sa većim brojem oklopa, tako da kod velikih mašina imamo turbinu visokog pritiska, srednjeg pritiska i niskog pritiska sa sopstvenim kućištima i otvorima za zajedničko vratilo. Najveće turbine se grade sa dva vratila i zasebnim generatorima.
Parne turbine, osim što mogu biti kondenzacione (o kakvim smo već govorili), gdje para odlazi u kondenzator, mogu biti i protivpritisne. Kod protivpritisnih turbina para na izlasku iz turbine ima dosta višu temperaturu od okoline i koristi se za industrijske procese i grijanje sanitarne vode.
Stepen korisnosti
Stepen korisnosti toplotnih motora pretstavlja odnos dobijenog rada i uložene toplote po jednom ciklusu. Kod konvencionalnih postrojenja on se kreće u rasponu 0.3 -0.4. Povećanje stepena korisnosti nam pruža mogućnost većeg iskorišćenja polazne energije. Stepen korisnosti se može povećavati dovođenjem toplote pri višim temperaturama i pritiscima, što je uslovljeno razvojem novih konstrukcionih materijala. Isto tako, povišenje stepena korisnosti se postiže oduzimanjem jednog dijela pare iz turbine za potrebe zagrijavanja vode pred ulazak u kotao, u šta se ovde neće dublje ulaziti. Kod konvencijalnih blokova velike snage para na ulazu u turbinu je temperature oko 500 - 550 stepena celzijusa, sa pritiskom od oko 180 bara.
Regulacija broja obrtaja
Regulacija broja obrtaja je ključna kod turbina uopšte. Kod puštanja turbine u pogon, nagla promena broja obrtaja može biti fatalna i uzrokovati trajna oštećenja. Pri naglom smanjenju opterećenja bez učešća regulacije dolazi do naglog povećavanja broja obrtaja, sve do razaranja rotora.