cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
USS Carl Vinson (CVN-70)
1980-e
Carl Vinson uveden je u službu američke ratne mornarice 13. 3. 1982. godine a nosačem je zapovijedao kapetan Richard L. Martin. Među prisutnima bili su zapovjednik mornaričkih operacija, admiral Thomas B. Hayward, ministar pomorstva John F. Lehman, senator John Tower i Molly Snead, sponzor broda. Nakon odobrenja da služi kao nosač aviona, USS Carl Vinson je postao jedan od najmodernijih brodova američke mornarice. Uslijedila su brojna razdoblja na moru u kojima su se obavljale pomorske vježbe na američkoj istočnoj obali.
Carl Vinson je otplovio u luku Norfolk 1. 3. 1983. s 15. zračnim krilom (namijenjenim radu na nosaču aviona) a nakon toga je uslijedilo osmomjesečno kruising putovanje po svijetu, nakon kojeg je nosač 28. 10. 1983. uplovio u kalifornijsku mornaričko-zračnu luku Alameda, svoj novi dom.
CVN-70 je sudjelovao na vojnoj vježbi RIMPAC 1984. godine, prije nego što je 14. 10. 1984. razmješten na zapadni Pacifik. Od januara do aprila 1985. nosač je proveo 107 dana u Indijskom oceanu. Tokom operacija na Japanskom moru sovjetske podmornice klase Charlie uplovile su u Indijski ocean.
Nosaču aviona je 1985. godine uručena nagrada Meritorious Unit Commendation za operacije obavljene u razdoblju od novembra 1984. do maja 1985. godine. Također, u februaru 1985. Carlu Vinsonu je dodijeljena i memorijalna nagrada Vice Admiral James H. Flatley Memorial Safety Award za operativnu spremnost i zračnu sigurnost 1984. godine.
Carl Vinson i 15. zračno krilo su 12. 8. 1986. otplovili na zapadni Pacifik čime je CVN-70 postao prvi moderni američki nosač aviona koji je operirao u Beringovom moru. U januaru 1987. nakon opsežnih operacija u Indijskom oceanu i sjeveru Arapskog mora, Carl Vinson je još jednom otplovio u Beringovo more, prije vraćanja u bazu Alameda.
Nosač aviona je krajem 1980-ih sudjelovao u operaciji Earnest Will kao pratnja američkim tankerima u Perzijskom zaljevu. Carl Vinson se vratio u SAD 16. 12. 1988. godine te je nagrađen momerijalnom nagradom Admiral Flatley Memorial Award za zračnu sigurnost.
Dana 18. 9. 1989. nosač je otplovio u luku Alameda kako bi sudjelovao na vježbi PACEX, najvećoj mirnodopskoj pomorskoj vježbi od 2. svjetskog rata. Tijekom vježbe, Carl Vinson je operirao na području Beringovog mora i Aleutskih otoka, a na kraju je predvodio tri zajedničke operacije na Japanskom moru i Pacifičkom oceanu. Takođen, nosač je uplovio i u južnokorejsku luku Pusan te se nakon toga vratio u svoju luku Alameda ubrzo nakon razornog Loma Prieta potresa u zaljevskom području San Francisca.
1990-e
U februaru 1990. godine izvršena je posljenja implementacija nosača s vojnim avionima A-7 Corsair. Nosač je vraćen u matičnu luku Alameda 9. 8. 1990. Carl Vinson je 22. 9. 1990. uplovio u mornaričku bazu Bremerton kako bi obavio 28-mjesečni kompletni remont. Također, nosaču je te godine dodijeljena nagrada Battle Efficiency Award.
Od 26. 8. do 3. 9. 1995. Carl Vinson je sudjelovao u vojnoj vježbi Exercise Ke Koa kao i prigodnoj ceremoniji u spomen kraju 2. svjetskog rata na Pacifiku. Tokom te ceremonije američki predsjednik Bill Clinton je posjetio nosač aviona na Havajima. Također, u sklopu prigodne svečanosti, s nosača je lansirano 12 aviona iz ere 2. svjetskog rata.
Nosač je 14. 5. 1996. zajedno s 14. zračnim krilom ponovo raspoređen u Perzijskom zaljevu opet kao podrška operacijama Southern Watch i Desert Strike. Carl Vinson također je sudjelovao i na vježbi Rugged Nautilus prije nego što se vratio u matičnu luku Alameda 14. 11. 1996. godine.
Zatvaranjem pomorsko-zračne baze Alameda, brod je 17. 1. 1997. prebačen u Bremerton (savezna država Washington) kao svoju novu baznu luku gdje je Carl Vinson postao posljednji nosač aviona koji je koristio zrakoplove A-6 Intruder.
Godine 1998. CVN-70 je sudjelovao na vojnoj vježbi RIMPAC zajedno s 11. zračnim krilom prije nego što je poslan u Perzijski zaljev u kojem su avioni s tog nosača 19. 12. 1998. sudjelovali u zračnim udarima kao podrška operacijama Desert Fox i Southern Watch. Zračni udari nastavili su se i u martu 1999. godine.
U julu 1999. Carl Vinson je stavljen na suhi vez u mornaričkom brodogradilištu Puget Sound na 11 mjeseci na što je američka ratna mornarica potrošila 230 milijuna USD na nadogradnju broda. Post-nadogradnja nastavljena je i u 2000. godini.
2000-e
mini|250px|desno|[[F-14 Tomcat iznad Carla Vinsona]] Dana 23. 7. 2001. Carl Vinson je s 11. zračnim krilom otplovio ponovo u Perzijski zaljev kao potpora operaciji Southern Watch. To se iznenada promijenilo 11. 9. 2001. godine tokom terorističkog napada na zgrade WTC-a, kada je brod plovio oko Indije. Kao odgovor na teroristički napad na američkom tlu, Carl Vinson je promijenio smjer te otplovio prema sjeveru Arapskog mora gdje je 7. 10. 2001. godine započeo s prvim nizom zračnih napada kao podrška operaciji Enduring Freedom. Kroz 72 dana, 11. borbeno krilo na nosaču aviona je izvršilo 4.000 borbenih letova u ratu protiv terorizma zbog čega je nosač aviona dobio ekspedicijsko odličje zbog sudjelovanju u globalnom anti-terorističkom ratu (Battle Efficiency Award). Sredinom decembra, Carl Vinson je započeo s povratkom u matičnu luku. U međuvremenu je za Božić stao u singapurskoj mornaričkoj bazi Changi, a u SAD je stigao 23. 1. 2002. godine. U aprilu iste godine brod je bio na remontu te je isplovio u septembaru s ciljem testiranja. Za to vrijeme je na nosaču instalirano nekoliko novih operativnih sustava dok su letna paluba i katapultovi u potpunosti obnovljeni. Renovirane su i brojne prostorije te su drastično poboljšani radni i životni uvjeti posade. Dovršetak održavanja / remonta obavljen je u rekordnom razdoblju.
U januaru 2003. obavljene su jednomjesečne pripreme s 9. zračnim krilom. Zbog početka operacije Iraqi Freedom, nosač aviona je stavljen u uporabu na neodređeno vrijeme. Nakon devet mjeseci, Carl Vinson se u septembru 2003. napokon vratio u Bremerton (15. 9. 2003.). Od januara 2003. do septembra 2003. nosač je uplovio u luke Havaja, Guama, Južne Koreje, Japana, Australije, Hong Konga i Singapura. Carl Vinson sudjelovao je i u Foal Eagle, godišnjoj mješovito-zajedničkoj vojnoj vježbi s korejskom vojskom na južnokorejskom teritoriju.
Na natjecanju iz 2004. CVN-70 je osvojio nagradu Marjorie Sterrett Battleship Fund Award koja se dodjeljuje najspremijem bojnom brodu iz američke pacifičke flote.
Nosač aviona Carl Vinson je u januaru 2005. otišao u Bremerton zajedno s 9. zračnim krilom zbog šestomjesečne implementacije, uključujući i nekoliko mjeseci u Perzijskom zaljevu kao podrška vojnoj operaciji Iraqi Freedom. Uz to, CVN-70 je imao značajnija krstarenja u luke Singapura, Guama, Bahreina, UAE-a, grčkog Rodosa i portugalskog Lisabona. Krstarenja su završila 31. 7. 2005. ulaskom u mornaričku bazu Norfolk.
Remont i punjenje gorivom 2005.
U novembru 2005. Carl Vinson je postao treći nosač iz klase Nimitz koji je prošao proces kompletnog remonta i punjenja gorivom. Cijeli proces je trajao 36 mjeseci. Nosač je u maju 2007. odveden na suhi vez brodogradilišta Northrop Grumman Newport News koje je i izgradilo Carla Vinsona.
U oktobru 2009. godine Carl Vinson je na četiri mjeseca vraćen u brodogradilište Northrup Grumman Newport News zbog održavanja potrebnog za nadolazeći tranzit na Pacifik u proljeće sljedeće godine. Početkom 2010. ovaj kapitalni brod je poslan na tranzit oko Južne Amerike kako bi došao do svog novog doma, mornaričko-zračne baze North Island (u kalifornijskom San Diegu). Ova mornarička baza ujedno je i dom nosačima Nimitz (CVN-68) i Ronald Reagan (CVN-76).
2010-e
mini|250px|desno|USS Carl Vinson u formaciji s raketnom krstaricom [[USS Bunker Hill (CG-52)|USS Bunker Hill i fregatom ARA Gómez Roca tokom zajedničkih američko-argentinskih vojnih vježbi 2010. godine.]] Dana 12. 1. 2010. godine nekoliko sati nakon potresa na Haitiju, nosaču Carlu Vinsonu je naređeno da se premjesti sa svojeg trenutnog položaja na sjeveru Atlantskog oceana na Haiti kako bi u sklopu operacije Unified Response pomogao napaćenom haićanskom narodu. Nakon što su primljene zapovijedi američkog južnog zapovjedništva (eng. USSOUTHCOM), Carl Vinson je nastavio put na floridski Mayport gdje su američki brodovi natovareni sa helikopterima i drugom opremom za pomoć Haitiju. Brodovi su stigli u Port-au-Prince 15. 1. 2010.  Uloga CVN-70 je bila pružanje medicinske pomoći i davanje viška desalinizirane vode iz zaliha nosača aviona.
U martu 2010. godine tokom tranzita po Južnoj Americi, CVN-70 je održao zajedničku vojnu vježbu s brodovima argentinske mornarice.
Portone del Pizzo, Parma
Portone del Pizzo je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
USS Carl Vinson (CVN-70)
2010-e
Dana 12. 4. 2010. nosač je stigao do svojeg novog doma, mornaričke baze North Island u kalifornijskom San Diegu. Dana 30. 11. 2010. su u North Islandu održane trotjedne vježbe nosača Carla Vinsona i američkog 17. zračnog krila.
Portone del Pizzo, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
USS Carl Vinson (CVN-70)
Nagrade CVN-70
Carl Vinson dobitnik je brojnih nagrada, uključujući:
CVN-70 u popularnoj kulturi
Nosač aviona CVN-70 odnosno Carl Vinson prikazan je u filmu Iza neprijateljskih linija u kojem Gene Hackman tumači admirala tog nosača, a Owen Wilson mladoga pilota mornaričkog lovca F/A-18 Super Hornet kojeg je srpska protuzračna obrana oborila na demilitaliziranom području iznad Bosne. Film je djelomično baziran događajima iz incidenta kod Mrkonjić Grada. Cjelokupni eksterijer nosača broda snimljen je na CVN-70, dok je interijer broda osim na Carlu Vinsonu snimljen i na nosaču CVN-64.
Heterofleksibilnost
Heterofleksibilnost je oblik seksualne orijentacije ili situaciono seksualno ponašanje koje karakteriše minimalna homoseksualna aktivnost pri inače primarnoj heteroseksualnoj orijentaciji koja se razmatra radi razlikovanja od biseksualnosti. Karakteriše se kao „uglavnom strejt”. Iako se ponekad izjednačava sa biradoznalošću da bi se opisao široki kontinuum seksualne orijentacije između heteroseksualnosti i biseksualnosti, drugi autori razlikuju heterofleksibilnost kao manjak „želje da se eksperimentiše sa ... seksualnošću” — što implicira ’bikurioznu’ oznaku. Odgovarajuća situacija u kojoj homoseksualna aktivnost preovladava takođe je opisana, kao homofleksibilnost.
Nacionalne ankete u SAD i Kanadi pokazuju da je od 3 do 4 procenta muških tinejdžera, kada im se da izbor da odaberu termin koji najbolje opisuje njihova seksualna osećanja, požude i ponašanja, odabralo „uglavnom” ili „pretežno” heteroseksualnost. Iako „100% heteroseksualnost” predstavlja najzastupljeniji pretpostavljeni identitet, „uglavnom heteroseksualnost” je na drugom mestu prema samoidentifikaciji. Od 160 muškaraca intervjuisanih tokom studija iz 2008. i 2009. godine, skoro jedan od osam je naznačio istopolnu privlačnost, fantazije i spojeve. Većina ovih osećanja je posle srednje škole; nekoliko ostalih ih je razvilo skorije. U nacionalnom uzorku mladića sa prosečnom starošću 22 godine, udeo za „uglavnom strejt” se povećao kada su istu anketu imali šest godina posle. Čak veći procenat mladih muškaraca posle srednje škole u SAD i nekolicini drugih zemalja (uključujući Novi Zeland i Norvešku) napravilo je isti izbor.
Godine 2010, većina dotadašnjih studija heterofleksibilnosti imala je fokus na mladim muškarcima i ženama, uglavnom belkinjama koje idu na koledž. Istraživanje sugeriše da uticaj izlaganja prenatalnog androgena na ženski seksualni identitet stavlja heterofleksibilnost u kontinuum sa biseksualnošću i lezbijanizmom. Ostale studije imaju fokus na socijalnom poreklu ponašanja, kao što je menjanje medijskog predstavljanja biseksualnosti ili „socijalizacija fantazije muškog uljeza” u kojoj muškarca pozivaju u lezbijsku vezu kao trećeg partnera.
Za razliku od slenga „lezbijka do diplomiranja” i sl. pejorativa, obično se smatra da heterofleksibilnost ima pozitivnu konotaciju (naročito za žene u okruženjima u kojima je seksualnost tabu i predmet predrasuda) i uglavnom je samoodređena oznaka, s tim da je upotreba termina kao klevete u pop kulturi takođe prisutna.
Homofleksibilnost
Otvoreni gej seksolog i autor Joe Cort opisao je homofleksibilne muškarce kao „gej muškarce koji su se izjasnili i privoleli ovaj identitet potpuno kao gej muškarci, te odabrali da imaju seks sa ženama”. Dr Kort je istakao da su homofleksibilni muškarci nagrađeni nekom vrstom heteroseksualne privilegije od strejt ljudi: "Strejt ljudi takođe nagrađuju homofleksibilne muškarce. Govorio sam prijatelju da kako postajem stariji, počinjem da primećujem žene na seksualne načine više nego što sam ikada pre. Ovaj strejt prijatelj mi je dao pet! Nije rekao, ’Ua, to je STREJT!’ ili me osudio negativno. Inhererentno u oba ova primera je homofobija — ideja da ima nešto pogrešno ili van kontrole kod gej seksualnog ponašanja."
Plan de los Órganos, Chilchotla
Plan de los Órganos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chilchotla.
Veinte de Abril, Motozintla
Veinte de Abril je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 361 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1654 m.
San Giuliano, Cuneo
San Giuliano je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
La Cangrejera, Unidad Habitacional, Coatzacoalcos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Sergej Solovjov (režiser)
Sergej Aleksandrovič Solovjov (Серге́й Алекса́ндрович Соловьёв) (25. august 1970 - 2021) je ruski i bivši sovjetski filmski režiser i scenarist, najpoznatiji po tome što je u doba glasnosti i perestrojke 1980-ih promovirao ruski rock u filmovima među kojima se najviše ističu 'Asa'' 1987. i Crna ruža - amblem tuge, crvena ruža - amblem ljunavi 1989. godine. Međunarodnoj javnosti je postao poznat 1975. osvojivši na Berlinskom festivalu 1975. godine Srebrni medvjed za režiju za film Sto dana poslije djetinjstva.
El Zapote de los Campos, Carácuaro
El Zapote de los Campos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Baba Ana, Baba Ana
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Jacopo Contarini
Jacopo Contarini (oko 1193., Venecija - 6. april 1280., Venecija), bio je 47. mletački dužd koji je vladao od septembra 1275. do svoje smrti.
Biografija
Contarini je izabran za dužda kao starac od 82 godine 5. septembra 1275, i to u vrlo teška vremena za Mletačku Republiku koja je tad s jedne strane vodila dugu i neizvjesnu borbu sa Anconom, uz istovremenu pobunu istarskih gradova koju je poticao patrijarh Akvileje.
S druge strane, mučila ga je i pobuna u Kandiji koja se digla na ustanak protiv Venecijanaca nakon propasti Latinskog Carstva. Ni prilike po Apeninskom poluotoku nisu mu išle na ruku, jer se zbog mira i dobrih odnosa sa Republikom Genovom morao odreći strateškog savezništva sa Republikom Pisom.
Sergej Solovjov (razvrstavanje)
Sergej Solovjov ( može biti:
Hanon Moreplovac
right|thumb|250px|Moguća ruta plovidbe Hanona Moreplovca
Hanon (grčki: Ἄννων), nazvan Moreplovac, bio je kartaginski istraživač, pod čijim je imenom sačuvan jedan kratak "periplus", odnosno opis plovidbe oko dela afričke obale.
Delo je originalno bilo napisano na punskom jeziku, pa je do nas stigao grčki prevod. Antički autori često ga spominju, ali nemamo nikakvih informacija pomoću kojih bismo mogli identifikovati ovog Hanona s bilo kojim drugim Kartaginjaninom tog imena ili pouzdano utvrditi vreme u koje je živeo. Plinije Stariji piše da je Hanon preduzeo tu plovidbu u doba kad je Kartagina bila na vrhuncu moći (Punicis rebus florentissimis, Carthaginis potentia florente). Neki ga nazivaju kraljem, drugi vođom (dux) ili zapovednikom (imperator) Kartaginjana, što bi moglo značiti da je bio jedan od sufeta.
Presa de los Valdez, El Fuerte
Presa de los Valdez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Hanon Moreplovac
U samom Periplusu Hanon kaže da su ga kartaginske vlasti poslale na plovidbu iza Heraklovih stubova kako bi osnovao nove kolonije te da je isplovio sa šezdeset pentekontera i oko 30.000 muškaraca i žena. Na povratku s puta sastavio je opis svoje plovidbe, koji je dao da se ureže na ploču i nju zatim posvetio u hramu Hronosa ili, prema Pliniju, u Junoninom hranu. Stoga se pretpostavlja da ovaj kratak opis koji je stigao do nas predstavlja grčku verziju teksta zapisanog na toj ploči.
Presa de los Valdez, El Fuerte
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Hanon Moreplovac
Etimologija
Ovaj se Hanon danas naziva Moreplovac, da bi se razlikovao od ostalih Kartaginjana sa istim imenom, od kojih je bio najpoznatiji Hanon Veliki. Ime "Hanon" (Ἄννων) znači "milostiv" ili "blag" na punskom jeziku ‒ slično sirijskom Ḥannā ("حنّا"), koje se i danas koristi na Levantu.
Ekspedicija
Kartagina je poslala Hanona, na čelu flote od šezdeset brodova, da istraži i kolonizuje severozapadnu obalu Afrike. Prošao je kroz Gibraltar i osnovao je ili ponovo naselio sedam kolonija duž afričke obale koja danas pripada Maroku. Odatle je produžio na jug i istraživao dalje duž afričke obale. Hogan navodi Hanonovu posetu Mogadoru, gde su Feničani ustanovili važan pogon za proizvodnju boje iz jedne vrste morskog puža koja živi u tamošnjim vodama Atlantskog okeana. Hanon je na svom putovanju sreo mnoge domorodačke narode i naišao na različiti doček.
Na krajnjoj tački svog puta Hanon je naišao na jedno ostrvo koje je bilo gusto naseljeno "dlakavim i divljim ljudima". Pokušaji da uhvate muškarce nisu uspeli, ali su zarobili tri žene. No one su bile toliko divlje da su ih ubili i onda im odrali kožu. Prevodioci su im rekli da se zovu gorile, i kada su se evropski istraživači prvi put susreli s gorilama u 19. veku, nazvali su majmune gorilama smatrajući da su to oni "ljudi" koje je Hanon opisao.
Periplus
Osnovni izvor u kome se opisuje Hanonova ekspedicija jeste grčki prevod teksta na ploči koju je Hanon po povratku u Kartaginu navodno ostavio u hramu Baala Hamona, koga su Grci identifikovali s Hronosom. Prevod se naziva Periplus, a pun naslov u prevodu s grčkoga glasi: Putovanje Hanona, zapovednika Kartaginjana, oko delova Libije iza Heraklovih stubova, koje je ostavio u Hronosovom hramu. Za njega su znali Plinije Stariji i Arijan, koji ga spominje u na kraju svoje Aleksandrove Anabaze (u 8. knjizi, koja se zove Indica):
Pouzdanost Hanonovog izveštaja neki su naučnici osporavali, a drugi je branili. Warmington sugeriše da su razlike između detalja opisanih u Periplusu i današnjih geografskih spoznaja konzistentne s antičkim izveštajima o odlučnosti Kartaginjana da za sebe zadrže monopol nad trgovinom koja se odvijala Atlantskim okeanom:
Datiranje
Hanonovi magloviti opisi, koji ostavljaju vrlo široki prostor za spekulacije i pretpostavke, naveli su neke naučnike da Hanonovu plovidbu datiraju još u doba trojanskog rata ili u Hesiodovo vreme, dok drugi idu u suprotnu krajnost i smeštaju je tek u period Agatoklove vladavine. Drugi s više verovatnoće smeštaju Hanona u vreme oko 570. godine pne. Novije teorije datiraju ga u 5. vek pne. Čini se mogućim identifikovati ga s Hanonom, ocem Hamilkara, koji je poginuo u bici kod Himere 480. pne. Nema ništa čudno oko toga što je u to doba preduzeta ovakva ekspedicija; Feničani su organizovali sličnu ekspediciju u doba egipatskog faraona Nehoa II (606‒593. pne.), a precizno poznavanje zapadne obale Afrike bilo je za Kartaginjane vrlo važno. Broj kolonista, njih 30.000, bez sumnje je greška ili prevodioca ili kasnijih prepisivača.
Rane feničanske ekspedicije oko Afrike
O feničanskoj ekspediciji oko Afrike u vreme Nehoa II pisao je Herodot. Prema njemu, Feničani su krenuli iz Crvenog mora, oplovili Afriku i vratili se kroz Gibraltar. Herodot je tu priču spomenuo, ali smatrao je da tvrdnje Feničana nisu tačne, jer su pričali da je Sunce bilo severno od njih kad su se udaljili. Herodot je to smatrao netačnim i zato neverovatnim. Međutim, baš ta tvrdnja da je sunce na severu uverava mnoge naučnike, kako Harden tvrdi, da treba prihvatiti teoriju da su Feničani oplovili Afriku oko 600. pne..
San Bernardo, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Hanon Moreplovac
Novije pretpostavke o Hanonovom putu
Nekoliko modernih naučnika analiziralo je trasu Hanonovog puta. U mnogim slučajevima analiza se sastojala u tome da se pročiste i interpretiraju informacije iz Peripulsa. William Smith ističe da je na putu navodno učestvovalo 30,000 ljudi i da je (javni?) cilj bio osnivanje "libijsko-feničanskih" (tj. kartaginskih) gradova.
Vetlanda
Vetlanda je grad od 13,050 stanovnika, u sredini Švedske on je i administrativni centar istoimene općine od 26,304 stanovnika.
Geografske karakteristike
Vetlanda leži u Grofoviji Jönköping, udaljena oko 76 km jugoistočno od Jönköpinga.
Historija
Vetlanda je bila historijska prijestolnica - Härada Njudungs, ali je u 19. vijeku spala na selo. Krajem tog vijeka - 1880. tu je sagrađena željeznička stanica, oko koje se počelo formirati urbano naselje koje je prvi gradski statut dobilo 1887., a nakon tog je proglašeno i općinom.
Vetlanda je dobila status status trgovišta 1909., a nakon toga - 1920. i povelju o statusu grada, kad je imala 3000 stanovnika.
Nakon tog se Vetlanda razvila u Industrijsko naselje.
Julián Duranona
Róberto Julián Duranona Larduet (Kuba, 8. prosinca 1965.) je umirovljeni kubansko-islandski rukometaš koji je igrao na poziciji lijevog vanjskog.
Sultepec, Tulancingo de Bravo
Sultepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tulancingo de Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2146 m.
Julián Duranona
Reprezentativnu karijeru započeo je na Kubi, za koju je nastupao do sticanja islandskog državljanstva 1995. godine. Iako reprezentacija nije imala velikih uspjeha u tom periodu, Duranona je bio drugi najbolji strijelac Svjetskog prvenstva 1986. godine (iza Jae-Won Kanga) te zajednički najbolji strijelac Svjetskog prvenstva 1990. godine (zajedno s Aleksandrom Tučkinom). Nakon Kube, jedno je vrijeme igrao za Island, skupivši 61 nastup uz 202 gola.
Owen Moore
Braća Tom i Matt su također bili etablirani glumci
Izabrana filmografija
thumb|right|Owen Moore i Dorothy Gish u sceni filma "Betty of Graystone" iz 1916. godine thumb|Under Cover (1916)
Delavan, Minnesota
Delavan je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 179, što je 44 (-19,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bruzzano Zeffirio, Reggio Calabria
Bruzzano Zeffirio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 894 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Ljetnikovac Petra Sorkočevića na Lapadu
Ljetnikovac Petra Sorkočevića u Lapadu je gotičko-renesansni ljetnikovac, odnosno vila na dubrovačkom predjelu Lapad, s pogledom na gruški zaljev.
Najbolje je očuvan od pet ljetnikovaca roda Sorkočević. Dao ga je izgraditi Petar Sorkočević 1521. godine. Ljetnikovac je jednokatnica, s tipično dubrovačkim tlocrtom: središnji salon okružuju četiri sobe. Zgrada je podignuta na drvenom temelju, okružena vrtom i ograđena zidom. U vrtu je i ribnjak s morskom vodom, te orsan, pristanište za čamce. Na više mjesta uklesan je grb obitelji Sorkočević, a mogu se vidjeti i inicijali Petra Sorkočevića "P.S.". Ljetnikovac je bio namijenjen odmoru i razonodi, ali su se ondje održavali plesovi, kazališne predstave i književne večeri.
Vrbica (Dubrovnik)
Vrbica je malo prigradsko dubrovačko naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, a sa naseljima Zaton i Štikovica čini jednu jedinstvenu cjelinu.
Zemljopisni položaj
Vrbica se nalazi djelomično uz Jadransku turističku cestu a djelomično na padinama obližnjeg brda, uz i iznad naselja Štikovica, oko 5,5 km sjeverozapadno od grada Dubrovnika.
Gospodarstvo
Vrbica je gospodarski najnerazvijenije naselje među svim sjeverozapadnim prigradskim naseljima. Turizam i poljodjelstvo su najvažnije grane privrede.
Stanovništvo
Vrbica broji tek osamdesetak stanovnika, većinom Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
San Giuseppe, Cuneo
San Giuseppe je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Tomahawk (projektil)
Tomahawk ( ili ) je dalekomentni, svevremenski podzvučni krstareći projektil. Prozvan pod istoimenom oružju američkih Indijanaca, prvi put ga je proizvela američka korporacija McDonnell Douglas 1970-ih, ispočetka kao dalekometno oružje sa niskim letom, koja bi se lansiralo sa kopna. Nekoliko puta je usavršen, te ga je nakon korporacijskih promjena preuzelo poduzeće Raytheon. Neke od Tomahawka su također proizvodili General Dynamics (danas Boeing Defense, Space & Security).
Tomahawk se danas nalazi u naoružanju američke i britanske Ratne mornarice. Koristi se oružje koje se, zbog svoje preciznosti i mininimanlnog riska od vlastitih gubitaka, koristi za napade na ciljeve za koje se pretpostavlja da će biti branjeni od branjenih od zračnih napada kao što su strategijske vojne baze i skladišta, odnosno ciljeve koji zahtijevaju maksimalnu preciznost. Američke snage su Tomahawke prvi put, i to sa velikim uspjehom koristili u Prvom zaljevskom ratu 1991. godine. Potom su korišteni 1995. godine u operaciji Namjerna sila kojom su američke snage napale ciljeve bosanskih Srba u ratu u BiH i 1999. godine prilikom bombardiranja tadašnje SRJ. Korištene su 2001. u američkoj invaziji na Afganistan i 2003. invaziji Iraka, kao i 2011. u operaciji Odyssey Dawn u Libiji kojom su američke i britanske snage pomagale ustanak protiv Moamera Gadafija. Projektili Tomahawk su također korišteni i u manjim operacijama – 1998. prilikom kontroverznog uništenja tvornice lijekova u Sudanu (za koje se sumnjalo da pripada al-Kaidi, te protiv logora za obuku radikalnih salafističkih grupa u Somaliji, Jemenu i Siriji. Godine 2017. su njima napadnuta baza sirijske ratne avijacije tokom američke intervencije u Sirijskom građanskom ratu.
Hinalfos
Hinalfos je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 298,298 Da.
Los Nuevos Vergeles, Apodaca
Los Nuevos Vergeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Apodaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Zelena menestra
Zelena menestra tradicionalno je i autohtono jelo dubrovačkog kraja. U povijesnim spisima se spominje još od daleke 1480. godine. Uskoro bi se trebalo naći na popisu UNESCO-ove zaštićene nematerijalne baštine.
Iako se zelene menestra pojavljuje u raznim oblicima i u raznim dijelovima dubrovačkoj kraja, ipak je to autohtono konavosko jelo. Tradicija spremenja zelene menestre okrunjena je i natjecanjem u kuhanju zelene menestre koja se odvija u okviru menifestacije Mirisi Božića u Konavlima.
Župljanima najdraže jelo, zacijelo je zelena menestra. Župljani, odvjeka ratari i uzgajivači sitne stoke od plodova svojih težačkih ruku spravljahu zelenu menestru.
Kaštradina (suha bravetina), suha svinjetina („štuk“ od pršuta (bedrena kost), panceta (slanina), svinjska glava...), te neizostavne suhe domaće kobasice, nosivi su dio zelene menestre. U vodi u kojoj se već prije skuhalo meso kuha se kupus (raštan, verza, glavati...), patate (krumpir) i malo larda (svinjska mast).
Servira se toplo složeno suho meso i kobasice na plitici (tacni), a kupus u dubokoj zdjeli s malo tekućine. Neizostavni začin u Župi pri uživanju u menestri je freško (svježe) izvađeni i izgratani (naribani) hren. Čaša domaćeg crnog vina je sjajan epilog objeda od menestre.
El Pitahayo, San Francisco del Rincón
El Pitahayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1822 m.
Ben Lomond, Arkansas
Ben Lomond je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 145, što je 19 (15,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Štikovica
mini|300px|Štikovica Štikovica je mjesto u Dubrovačko-neretvanskoj županiji i dubrovačko je prigradsko naselje, a sa Zatonom i naseljem Vrbica čini jednu cjelinu.
Zemljopisni položaj
Štikovica se nalazi ispod Jadranske turističke ceste, 6,5 km sjeverozapadno od Dubrovnika, između naselja Lozica i naselja Zaton. Smještena je na jugoistočnoj obali Zatonskog zaljeva.
Povijest
Štikovica je relativno novo naselje u kojem predvladavaju vile i kuće sa apartmanima za iznajmljivanje.
Tijekom Domovinskog rata Štikovica je bila pod okupacijom JNA i četnika pa je bila popljačkana a brojne kuće uništene.
Gospodarstvo
Mještani Štikovice se uglavnom bave turizmom i ribarstvom. U mjestu se nalaze restoran i jedna od najljepših šljunčanih plaža u okolici.
Sport
U Štikovici ljeti djeluje amaterski vaterpolski klub Štikovica, utemeljen 1999. godine te od tada nastupa u dubrovačkoj Divljoj ligi.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, Štikovica zajedno sa naseljem Zaton broji 858 stanovnika od čega na Štikovicu otpada tek stotinjak.
Bajío Redondo, Guadalupe y Calvo
Bajío Redondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2702 m.
Miramar, Motozintla
Miramar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 369 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1361 m.
Conduratu, Baba Ana
Conduratu je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Baba Ana.
Cuicatlán, Chinantla
Cuicatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chinantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1192 m.
Colonia Veracruz, Coatzacoalcos
Colonia Veracruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzacoalcos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Pozzetto Piccolo, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Iacobești, Roșia Montană
Iacobești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Roșia Montană.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 619 m.
El Limoncito, Carácuaro
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 916 m.
Vetlanda (općina)
Općina Vetlanda (švedski: Vetlanda kommun) je jedna od švedskih općina od 26,304 stanovnika u sredini Švedske.
Monte San Giovanni in Sabina, Rieti
Monte San Giovanni in Sabina je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
Vetlanda (općina)
Administrativni centar općine je grad - Vetlanda od 13,050 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Vetlanda prostire se po Grofoviji Jönköping, na površini od 1,509.8 km².
Historija
Općina Vetlanda formirana je između 1971. - 1973. kad se grad Vetlanda spojio sa okolnim ruralnim općinama.
El Tesoro, Suchiate
El Tesoro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Potisak
Potisak je sila koja deluje na telo potopljeno u tečnost u smeru surotnom od gravitacije, odnosno na raketu da napusti zemljinu atmosferu. U principu, potisak je svaka sila koja gura telo, za razliku od sila koje ga vuku.
Potisak u fluidima
Podmornica tone kada je njena težina veća od sile potiska, lebdi kada je težina jednaka potisku i izranja kada je potisak veći od njene težine. Dakle, tela koja plivaju imaju težinu manju od potiska, a kod onih koja tonu težina je veća od potiska. Sila potiska je rezultujuća sila pritiska tečnosti na potopljeno tijelo. Na tijelo u tečnosti deluje sila potiska usmjerena vertikalno naviše. Intenzitet te sile jednak je proizvodu gustine tečnosti, gravitacionog ubrzanja i zapremine potopljenog dela tela Fpot=ρgV.
San Grato, Cuneo
San Grato je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 269 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Escuela Normal Experimental de El Fuerte, El Fuerte
Escuela Normal Experimental de El Fuerte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 123 m.
Popis dubrovačkih ljetnikovaca
Slijedi popis ljetnikovaca u Dubrovniku i okolici:
Santa Beva, Apodaca
Santa Beva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Apodaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 404 m.
Zračna luka Dubrovnik
Zračna luka Dubrovnik jedna je od devet zračnih luka u Hrvatskoj. Prvotno je izgrađena 1936. u naselju Gruda u Konavlima. Promet je zbog Drugog svjetskog rata jedno vrijeme bio zaustavljen, a 1960. zračna se luka premjestila na današnju lokaciju, pored mjesta Čilipi. Tijekom srpske agresije na Hrvatsku dubrovačka zračna luka je u potpunosti razorena, a imovina (oprema i signalizacija) opljačkana i odvezena u Crnu Goru te postavljena u zračne luke Tivat i Podgorica. Obnova je trajala do 2006. godine.
Kompanije i destinacije
mini|250px|Uzletno sletna staza dubrovačke zračne luke mini|250px|Platforma dubrovačke zračne luke mini|250px|Unutrašnjost
Promet
Dubrovačka zračna luka je nakon zračne luke Zagreb i zračne luke Split, treća najprometnija zračna luka u Hrvatskoj, a najuspješnija prema broju putnika po jednom zaposleniku (3.200 putnika na jednog zaposlenika). Rekordni promet zabilježen je 1987. godine kad je kroz dubrovačku zračnu luku prošlo 1.460.354 putnika i 2.490 tona tereta. U kolovozu 2013., kroz dubrovačku zračnu luku prošlo je 293.983 putnika, što je rekordni mjesečni promet u povijesti ove zračne luke.
Zračna luka Dubrovnik je 2012. godine s 1.480.470 putnika, te 2013. godine s 1.522.629 putnika ostvarila novi rekordan promet u povijesti ove zračne luke.
Izgradnja
U svibnju 2010. godine u dubrovačkoj je zračnoj luci otvoren novi putnički terminal na kojeg su ugrađeni aviomostovi, čime je ova zračna luka postala jedina hrvatska zračna luka koja putnicima omogućuje suhi prijelaz iz zgrade do zrakoplova.
Buenavista de San Francisco, Romita
Buenavista de San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1764 m.
El Aguajito, Guadalupe y Calvo
El Aguajito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2370 m.
Sidney Howard
Sidney Coe Howard' (26. jun 1891 – 23. august 1939) bio je američki književnik, najpoznatiji po drami They Knew What They Wanted za koju je osvojio Pulitzerovu nagradu, odnosno scenariju za film Gone with the Wind nagrađen Oscarom. Howard je poginuo nesretnim slučajem na vlastitoj farmi nekoliko mjeseci prije premijere filma, te je Oscar osvojio posthumno, a što je bio prvi takav slučaj u historiji te nagrade.
Río Grande, Veracruz
Río Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Harald Hardrada
Godine 1030., kada mu je bilo petnaest godina, Harald se zajedno sa svojim polubratom Olafom Haraldssonom borio u bitci kod Stiklestada. U njoj je Olaf pokušao vratiti norveško prijestolje, izgubljeno dvije godine ranije u sukobu s danskim kraljem Knutom Velikim. Braća su u njoj poražena, a Harald prisiljen na izgnanstvo u Kijevsku Rusiju (Garðaríki). Tamo je neko vrijeme proiveo u vojsci velikog kneza Jaroslava Mudrog te napredovao do čina kapetana prije nego što se preselio u Carigrad oko 1034. Tamo je brzo napredovao i postao komandant bizantske Varjaške garde, te sudjelovao u borbama na Mediteranu, Maloj Aziji, Siciliji, a možda i u Svetoj Zemlji, Bugarskoj, odnosno u Carigradu gdje je sudjelovao u bizantskim dinastijskim sporovima.
Za vrijeme službe u Bizantu, Harald je stekao prilično bogatstvo koje je poslao na čuvanje u Kijevsku Rusiju. Konačno je napustio Bizantince 1042. te se vratio u Kijevsku Rusiju kako bi pripremio pohod s ciljem sticanja norveškog prijestolje. Možda i sa Haraldovim znanjem, norveško prijestolje je u njegovom odsutsvu pripalo Olafovom nezakonitom sinu Magnusom Dobrom. Godine 1046. se priključio Magnusovom suparniku u Danskoj (gdje je Magnus također preuzeo prijestolje), pretendentu Sweynu Estridssonu, i počeo pljačkaške prepade na dansku obalu. Magnus, ne želeći se boriti sa vlastitim stricem, pristao je podijeliti prijestolje s njim ako on bude podijelio s njim blago. Magnus je sljedeće godine umro, pa je dvovlašće prestalo a Harald postao jedini vladar Norveške.
Na unutrašnjem planu je Harald skršio sve otpore svojoj vladavini i postavio teritorijalno ujedinjenje Norveške. Usprkos apsolitističkog stila, historičari uglavnom drže da je njegova vladavina bila periord relativnog mira i stabilnosti, a što se odrazilo kroz jačanje novčane privrede i vanjske trgovine. Vjerojatno nastojeći obnoviti nekadašnje Knutovo "Sjevernomorsko Carstvo", Harald se proglasio danskim kraljem te skoro svake godine do 1064. vršio pljačkaške pohode na dansku obalu, protiv svog bivšeg saveznika Sweyna. Iako su pohodi bili vojnički uspješni, nije bio u stanju osvojiti Dansku. Nedugo nakon što se odrekao danske krune, Tostig Godwinson, brat novog engleskog kralja Harolda Godwinsona, zarekao mu se na vjernost i pozvao ga da uzme englesko prijestolje. Harald je prihvatio poziv i poduzeo invaziju Sjeverne Engleske u septembru 1066. porazivši lokalne engleske snage u bitci kod Fulforda kraj Yorka. Sreća ga je, međutim, prestala služiti kada je u bitci kod Stamford Bridgea, u kojoj su ga porazile i ubile snage Harolda Godwinsona.
Haraldova smrt kod Stamford Bridgea, kojom je okončana njegova invazija, se često naziva krajem Vikinškog doba. Harald se također naziva posljednjim velikim vikinškim kraljem, a nekad i posljednjim velikim Vikingom.
Hinazolinon
Hinazolinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 146,146 Da.
Bălmoșești, Roșia Montană
Bălmoșești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Roșia Montană.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 745 m.
Zorica Mršević
Zorica Mršević (Beograd, 7. 10. 1954) srpska je profesorka, pravnica, istraživačica i aktivistkinja za ljudska prava, posebno poznata po svom akademskom radu i doprinosu u oblasti ženskih ljudskih prava i feminizma, kako na lokalnom tako i na međunarodnom nivou.
Nakon što je 1977. godine diplomirala na Pravnom fakultetu, Univerzitet u Beogradu, magistrirala na istom fakultetu 1983. godine, a 1986. godine je na Pravnom fakultetu odbranila i doktorsku tezu Obavezna odbrana u krivičnom postupku.
Zorica Mršević je autorka više od 20 knjiga i oko 300 istraživanja i tekstova na temu rodne ravnopravnosti, fenomenologije nasilja, ljudskih prava marginalizovanih grupa odnosno iz oblasti prava.
Jicotepec, Motozintla
Jicotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Zorica Mršević
Karijera
Tokom 1978. i 1979. godine, Zorica Mršević je predavala Ustavno pravo i Privredno pravo u Drugoj ekonomskoj školi u Beogradu, Srbija.
Jicotepec, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1361 m.
Zorica Mršević
Karijera
1979. godine, zaposlila se u Institutu za kriminološka i sociološka istraživanja, Beograd, Srbija, napredujući od pozicije asistentkinje do pozicije istraživačice koja koordinira projektima Instituta ali i učestvuje u upravljačkim telima ove institucije.
1992. godine predaje Teoriju nasilja, ženska ljudska prava i Feminističku teoriju prava u Centru za ženske studije, tada alternativnom programu, koji sada postoji pri Fakultetu političkih nauka, Univrziteta u Beogradu.
Tokom 1996. godine bila je gostujuća profesorka na Pravnom fakultetu Univerziteta Ajova, Sjedinjene američke države, na predmetu Komparativna feministička teorija prava.
1999. godine, Mršević se zaposlila u Institutu za društvene nauke, Beograd, Srbija gde je 2001 stekla najviše naučno zvanje, naučna savetnica.
Pozzo, Parma
Pozzo je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 418 m.
Rionda, Verona
Rionda je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Zorica Mršević
Karijera
Od 2001 do oktobra 2008 godine, Zorica Mršević je bila Savetnica za ravnopravnost polova u OEBS misiji u Srbiji, Beograd, gde je radila na sledećim projektima:
Rionda, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Cireșanu, Baba Ana
Cireșanu je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Baba Ana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 796 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Zorica Mršević
Karijera
Uspostavljanje lokalnih mehanizama za rodnu ravnopravnost; Edukacija za lokalne mehanizme o rodnoj ravnopravnosti; Osnaživanje žena za političko uključivanje; Predlaganje zakona i drugih pravnih dokumenata na temu rodne ravnopravnosti i antidiskriminacije; Obezbeđivanje ekspertske podrške nacionalnim mehanizmima za rodnu ravnopravnost kako na pokrajinskom tako i na republičkom nivou.
Od 2008. godine ona je takođe i profesorka na Fakultetu za evropske pravno-političke studije, Novi Sad, Srbija.
2010. godine, izabrana je za članicu Ekspertskog savetodavnog tela u okviru kancelarije Poverenice za zaštitu ravnopravnosti, Beograd, Srbija, gde doprinosi svojom ekspertizom u aktivnostima koje su vezane za rodnu ravnopravnost ali i za prava LGBT osoba.
Takođe, 2011. godine, Zorica, kao gostujuća predavačica, predaje na Pravosudnoj akademiji u Beogradu, Srbija, gde predaje sudijama, tužiocima i kandidatima na akademiji i to teme Višestruka diskriminacija i Nasilje nad ženama.
2011. godine, Zorica Mršević je postala i članica Saveta za rodnu ravnopravnost Vlade Republike Srbije gde učestvuje u savetodavnim aktivnostima. Isto tako, je i članica Opservatorije – nezavisnog tela za nadgledanje oblasti nasilja nad ženama, gde radi na istraživanju medijskog izveštavanja na temu nasilja nad ženama.
El Pino, San Francisco del Rincón
El Pino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1796 m.
El Manguito, Veracruz
El Manguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Veracruz.
Don Ramón, Suchiate
Don Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Langeloth, Pennsylvania
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 717.
Sintetička goriva
frame|right|Usporedba FT sintetičkog i konvencionalnog goriva. Sintetičko gorivo je prozirno kao voda zbog nedostatka sumpora i aromata. Sintetičko gorivo je tekuće gorivo dobiveno od ugljena, prirodnog plina, ulja škriljevca ili biomase. Može se također odnositi na goriva dobivena od raznih krutih otpada, npr. polimera ili gume. Može se također (ne tako često) odnositi na plinovita goriva koja se dobivaju na sličan način. Termin "sintetička goriva" se koristi da bi se opisala goriva proizvedena Fischer Tropsch procesom, pretvorbom metanola u benzin ili direktnim ukapljivanjem ugljena.
U srpnju 2009. godine kapacitet proizvodnje sintetičkih goriva u svijetu iznosio je preko 240 000 barela dnevno, s brojnim novim projektima u izgradnji ili razvoju.
Klasifikacija i načela
Sintetička goriva su dobivena postupkom kemijske pretvorbe. Metode pretvorbe mogu biti direktna pretvorba u tekuća transportna goriva, ili indirektna pretvorba u kojoj se tvar prvo pretvara u sintetski plin koji onda prolazi kroz dodatne procese pretvorbe da bi postao tekuće gorivo. Osnovne metode uključuju pougljičavanje, pirolizu, hidrogenaciju i toplinsku obradu.
Historija
Direktna pretvorba ugljena u sintetičko gorivo je prvotno razvijena u Njemačkoj. Bergiuosov proces je razvio Friedrich Bergius, prijavivši patent 1913.godine. Karl Goldschmidt pozvao ga je da sagradi industrijsko postrojenje za njegovu tvornicu Th. Goldschmidt AG (poznatu kao Evonik Industries) 1914. godine. Proizvodnja je počela tek 1919. godine. Indirektna konverzija ugljena (gdje se ugljen rasplinjava a potom pretvara u sintetičko gorivo) je također razvijena u Njemačkoj. Tu tehnologiju razvili su Franz Fischer i Hans Tropsch 1923. godine Tijekom Drugog svjetskog rata Njemačka je koristila sintetička ulja (njem. Kohleverflüssigung) za proizvodnju zamjenskih naftnih derivata koristeći Bergiusov proces (za ugljen), Fischer Tropsch proces i druge metode (U gradu Zeitzu korišteni su TTH i MTH procesi). 1931.godine, britanski Zavod za znanstvena i industrijska istraživanja smješten u Greenwichu u Engleskoj osniva malo postrojenje gdje se vodik u plinovitom stanju dodavao ugljiku na ekstremno visokim tlakovima s ciljem proizvodnje sintetičkih goriva.