cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Železnička stanica Beograd–centar
„Prokop“ danas
Stanica Beograd Centar danas opslužuje prigradsku železnicu Beovoz i gradsku železnicu BG:voz, dok se međumesni i međunarodni polasci opslužuju sa (stare) Glavne železničke stanice. Radovi na izgradnji 5. i 6. koloseka u okviru prve faze revitalizacije gradske železnice su završeni krajem avgusta 2010. godine. Stanicu Beograd Centar opslužuje niskofrekventna minibus linija gradskog saobraćaja broj 34. I projekat beogradskog metroa i projekat lakog šinskog sistema BeLaM predviđaju povezivanje Železničke stanice Beograd Centar (kao i stanice „Vukov spomenik“) u mrežu linija.
El Pinzanito, Turicato
El Pinzanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 820 m.
1,6-Digaloil glukoza
1,6-Digaloil glukoza je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 484,364 Da.
Alenka Rančić
Alenka Rančić (1935 — 2005) je bila srpska glumica.
Прасковче
Прасковче је насеље у Србији у општини Ражањ у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 511 становника (према попису из 1991. било је 571 становника).
Демографија
У насељу Прасковче живи 423 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,2 година (43,1 код мушкараца и 47,2 код жена). У насељу има 155 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,25.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Alenka Rančić
Biografija
Rođena 17. februara 1935. godine u Kninu. Jedna je od prvih školovanih glumica u Jugoslaviji. Na početku karijere bila je član Narodnog pozorišta u Titogradu, a potom se posvetila radu na filmu, gde je ostvarila oko 30 uloga.
U filmu Božidara Rančića „Bela roda“ 1960. godine ostvarila je prvu glavnu ulogu, zajedno sa svojim suprugom Jovanom Rančićem, koji je bio poznati glumac, scenarista i reditelj. Sa svojim suprugom je kasnije sarađivala i kao glumica i kao umetnički saradnik na filmovima: „Dečak i violina“, „Poslednja trka“, „Mahovina na asvaltu“ i „Suncokreti“, gde je Alenka bila koscenarista.
Značajne uloge je ostvarila i u filmovima Živojina Pavlovića: „Kad budem mrtav i beo“, „Buđenje pacova“ i „Zaseda“.
Bila je prva žena direktor Filmskog festivala u Nišu. Umrla je 26. januara 2005. godine u Beogradu.
Donald L. Evans
thumb|right|Donald Evans Donald Louis Evans (27.7. 1946.-) je bivši i 34. po redu američki sekretar za trgovinu. Poznat je kao dugogodišnji bliski prijatelj Georgea W. Busha u čijoj administraciji je preuzeo to mjesto 20.1. 2001.
Evans, koji je rođen i obrazovan u Teksasu, 1975. se doselio u Midland i bavio vađenjem nafte. Tamo se sprijateljio s mladim Bushom te kasnije sudjelovao u njegovim izbornim kampanjama za guvernera Teksasa 1994. i 1998. godine. Godine 2000. je vodio Bushovu izbornu kampanju za predsjednika SAD.
Kada je 9.11. 2004. Bijela kuća najavila Evansovu ostavku, mnogi su bili iznenađeni, jer se vjerovalo da će ostati u administraciji, makar na drugom položaju. Na mjestu je ostao do 7.2. 2005. kada ga je naslijedio Carlos M. Gutierrez.
Donald Evans je oženjen za Susan Marinis Evans, s kojom ima dvije kćeri, sina i unuka.
Camere Vecchie, Alessandria
Camere Vecchie je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 771 m.
Mike Johanns
thumb|Mike Johanns Michael Owen Johanns (rođen 18. 6. 1950. u Osageu u saveznoj državi Iowa) je američki republikanski političar koji trenutno služi kao stariji federalni senator iz države Nebraska. Poznat je kao bivši guverner Nebraske te kao 28., odnosno trenutni, sekretar za poljoprivredu u administraciji predsjednika Georgea W. Busha.
Michael Johanns je odrastao na porodičnoj farmi, da bi kasnije diplomirao pravo i počeo se baviti advokaturom u gradovima O'Neill i Lincoln u državi Nebraska.
Politikom se počeo baviti 1983. godine kada je izabran u savjet okruga Lancaster. Godine 1987. postao je članom gradskog vijeća u Lincolnu, a 1991. godine gradonačelnik. Na tu je dužnost ponovno izabran godine 1995.
Tri godine kasnije je izabran za guvernera, te ponovno izabran godine 2002. Planove da se kandidira po treći put je napustio nakon što ga je Bush 2. 12. 2004. imenovao za nasljednika Ann Veneman. Dužnost je nakon senatske potvrde preuzeo 20. 1. 2005. U novembru 2008. izabran je za senatora SAD iz Nebraske.
Niederhofen
Niderhofen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 373 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Niderhofen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 263 metra. Površina opštine iznosi 1,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 373 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 270 stanovnika/km².
Biagi, Lucca
Biagi je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Poslednja avantura (TV drama)
Poslednja avantura je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1984. godine. Režirao ju je Slavoljub Stefanović Ravasi, a scenario je napisao Mirko Kovač.
Juan Diego, Santa María Colotepec
Juan Diego je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 537 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Dragnić Podovi
Dragnić Podovi su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šipovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njima je živjelo 194 stanovnika.
2010-e
2010-e su decenija koja je počela 1. januara 2010. i koja se završila 31. decembra 2019.
The Pit and the Pendulum
The Pit and the Pendulum je horor priča američkog pisca Edgara Allana Poea originalno objavljena 1842. godine. Neimenovani protagonist i narator je zatvorenik Španske inkvizicije koji opisuje svoja iskustva u zatvoru, prije svega mučenje, ali i stalni strah od bizarnih i opasnih naprava namijenjenih mučenju i likvidaciji. The Pit and the Pendulum je jedna od rijetkih Poeovih horor-priča koja nema natprirodne elemente, iako u njoj Poe nije previše uzimao u obzir historijske činjenice o Inkviziciji. Priča je postala predmetom nekoliko ekranizacija, od kojih se možda najviše ističe američki igrani film iz 1961. godine u režiji Rogera Cormana.
Artigueloutan
Artigluton je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Pozo San Isidro, Acolman de Nezahualcóyotl
Pozo San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acolman de Nezahualcóyotl.
Dăneți, Dăneți
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Artigueloutan
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 722 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 89 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 251 metar (maksimalnoj 370 m, a minimalnoj 229 m).
Piana Battolla, La Spezia
Piana Battolla je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Natalie Dormer
Natali Dormer (rođena 11. februara 1982 ) britanska je glumica najpoznatija po ulogama Ane Bolen u seriji Tjudorovi i Mardžori Tajrel u seriji Igra prestola.
Piana Battolla, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1269 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Čifluk (Šipovo)
Čifluk je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šipovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 680 stanovnika.
La Jacaranda, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Marko Vešović (književnik)
Marko Vešović (Pape, 1945 − Sarajevo, 18. avgusta 2023) je bosanskohercegovački i crnogorski književnik.
Biografija
Gimnaziju završio u Bijelom Polju, Filozofski fakultet u Sarajevu, a postdiplomski studij na Filološkom fakultetu u Beogradu. Crnu Goru je napustio 1963. i više se nije vraćao.
Oženio je se i imao jednu kćer. Kao profesor radio u autosaobraćajnoj školi i u gimnaziji "Pero Kosorić". Godine 1976. izabran za asistenta na Filozofskom fakultetu, gdje je radio do 1986., zatim je bio urednik u Izdavačkoj kući "Veselin Masleša". Na sarajevski Filozofski fakultet vratio se 1992. godine, gdje je 2000. obranio doktorat na temu Jezik Zogovićeve poezije. Tijekom rata u BiH se angažirao na razobličavanju velikosrpske politike. Osobito mu je značajno djelo ratne proze Smrt je majstor iz Srbije (1994.), u kojem je opisao i svoja prijeratna iskustva s Radovanom Karadžićem, nekoć kolegom pjesnikom. Jedno vrijeme bio je počasni predsjednik Liberalnog saveza Crne Gore.
Mullica Hill, New Jersey
Malika Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Torre Picentina, Salerno
Torre Picentina je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Capulín Verde, Urique
Capulín Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1624 m.
Cavalletto, Brescia
Cavalletto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Niederhorbach
Niderhorbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 518 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337055.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Niderhorbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 165 metara. Površina opštine iznosi 4,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 518 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 120 stanovnika/km².
Elaine Chao
thumb|Sekretar za rad Elaine L. Chao Elaine Lan Chao (kineski: 趙小蘭, pinyin: Zhào Xiǎolán, Wade-Giles Chao Hsiao-lan; 26. 3. 1953. – ), američka političarka i 24. po redu sekretar za rad. Ona je prva Amerikanka azijskog porijekla koja je ikada služila u federalnom kabinetu.
Rođena je na Tajvanu kao dijete šangajskog poduzetnika i kineske historičarke. S osam godina joj se familija preselila u SAD, gdje je stekla niz diploma iz ekonomije i menadžmenta. Ukupno ima oko 26 raznih akademskih titula dodijeljenih od strane visokih škola širom svijeta.
Većinu svoje karijere je provela u bankarstvu, ali i u raznim republikanskim administracijama. Predsjednik George H.W. Bush ju je 1989. godine imenovao zamjenicom sekretara za transport, a 1991. je postala direktoricom Mirovnog korpusa te ustanovila program te organizacije u post-komunističkoj Istočnoj Evropi.
1990-ih je vodila United Way of America, te bila aktivna u konzervativnom trustu mozgova zvanom Fondacija Heritage.
Godine 2001. ju je George W. Bush imenovao sekretarom za rad u svojoj administraciju i tu dužnost obavljala je do 2009. godine.
Elaine Chao je udana za Mitcha McConnella, republikanskog senatora iz Kentuckyja i glavnog biča u republikanskoj senatskoj frakciji.
El Tepeguaje, Turicato
El Tepeguaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
Železnička stanica Vukov spomenik
Železnička stanica Vukov spomenik je jedno od podzemnih stanica Beovoza i BG VOZ-a. Nalazi se na opštini Vračar. Smeštena je ispod spomenika Vuku Karadžiću u blizini Elektotehničkog fakulteta. Nastavlja se ka Karađorđevom parku u jednom i Pančevačkom mostu u drugom smeru. Železnička stanica Vukov spomenik sastoji se iz dva koloseka i jedna je od najmodernijih, a izgrađena je 1995. godine.
Virginia, Río Bravo
Virginia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Lice
mini|Lice Lice (lat. faciés) je prednji dio glave. Jedno je od od glavnih anatomskih obilježja čovjeka. Svako je lice karakteristično za pojedinca. Grimase i mimika omogučuju neverbalnu komunikaciju.
Anka Vrbanić
Anka Vrbanić (Karlovac, 28. januar 1892 — Zagreb, 1973) je bila jugoslovenska i hrvatska filmska i pozorišna glumica.
UPH
Termin UPH ima više značenja.
Carlos M. Gutierrez
thumb|desno|200px Carlos M. Gutierrez (originalno Gutiérrez) (4.11. 1953.-) je 35. američki sekretar za trgovinu, koji je naslijedio Donalda Evansa. Gutierrez je poznat kao bivši predsjednik odbora i glavni direktor kompanije Kellogg.
Gutierrez se rodio u Havani, glavnog gradu Kube, u familiji vlasnika plantaže ananasa. Kada su pobjednički Castrovi revolucionari plantažu eksproprirali, Gutierrez je zajedno s porodicom emigrirao u Miami na Floridi.
Na to mjesto podnio ostavku kada ga je 9.11. 2004. predsjendik Bush imenovao za sekretara za trgovinu u svojoj administraciji. Od Senata je potvrđen 24.1. 2005. a na dužnost stupio 7.2. 2005.
Carlos M. Gutierrez ima suprugu, sina i dvije kćeri.
Trepča
Trepča je veliko ležište olovo-cinkane rude na Kosovu, koje obuhvata zapadne, jugozapadne i južne delove Kopaonika i spada među najveća u Evropi. Eksploatacija njenih rudnih bogatstava je otpočela u doba kralja Milutina (1282—1321), početkom XIV veka (1303) i trajala je do kraja XVII veka. Između dva svetska rata,britanska kompanija Trepca Mines Limited otpočinje radove na području Trepče (1927) otvaranjem rudnika (1930) i gradnjom topionice olova (1940). Posle Drugog svetskog rata, njena imovina je nacionalizovana i napravljen je Rudarsko-metalurško-hemijski kombinat olova i cinka Trepča, koji je u jednom trenutku zapošljavao oko 20.000 radnika i proizvodio oko 70% mineralnih sirovina stare Jugoslavije. Danas, usled specifične situacije u tom dijelu Kosova, veći deo kombinata Trepča nije operativan, a dodatni problem predstavlja zastarela i dotrajala oprema.
Prema poslednjim procenama iz 2001. godine, preostali kapacitet Trepče je oko 29.000.000 t rude od čega je :
La Loma del Alazán, Mexticacán
La Loma del Alazán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mexticacán.
Trepča
Moderno doba
Posle Prvog svetskog rata,Britanci su 1925. godine otpočeli istraživanje kompleksa i 1927. godine osnivaju kompaniju Trepca Mines Limited. Na mestu starog rudnika iz srednjeg veka,1930. godine se otvara novi rudnik, Stan Trg.
Proizvodnja je vrlo brzo dostigla brojku od 600 do 700 hiljada tona rude godišnje, a u periodu od 1930. do 1940. godine izvađeno je 5 700 000 tona rude, od čega : kao mešani koncentrat olova i bakra. U cilju povećanja proizvodnje, u Zvečanu je 1940. godine izgrađena topionica olova.
Tokom Drugog svetskog rata, upravu nad Trepčom preuzeli su Nemci, odnosno kompanija na čijem se čelu nalazio Herman Gering. Pored proizvodnje metala, u Trepči su tada pravljeni i akumulatori za nemačke podmornice. mini|desno|250p|Topionica olova u Zvečanu Posle rata, imovina britanskog preduzeća je nacionalizovana i formirano je novo preduzeće, pod imenom Rudarsko-metalurshko-hemijski kombinat olova i cinka Trepča. U njegovom sastavu našli su se rudnici: zatim topionice: kao i niz drugih postrojenja za preradu rude i njenu obradu, poput fabrike baterija i akumulatora, koncentratora u Gračanici, fabrike hemijskih đubriva i drugih. Kombinat je bio jedan od najznačajnijih rudarskih kompleksa na Balkanu, u jedno trenutku je zapošljavao 20.000 ljudi i proizvodio oko 70% mineralnih sirovina stare Jugoslavije.
Kriza i raspad stare Jugoslavije, posle koje je usledila ekonomska blokada SRJ, nakon čega su otpočeli sukobi na Kosovu koji su kulminirali NATO-vim bombardovanjem SRJ, doveli su do propasti ovog privrednog giganta. Posle dolaska snaga KFORa i UNMIKa na Kosovo, juna 1999. godine, proizvodnja u severnim rudnicima, koji su ostali pod kontrolom Srba, nastavljena je, dok su oni južni potopljeni. Trepčin muzej minerala (osnovan 1966) je opljačkan 18.09.1999. godine i iz njega je ukradeno preko 1 500 primeraka minerala iz Trepče, uključujući i neprocenjivi primerak vivianita, kao 150 drugih minerala iz preko 30 zemalja sveta, koji su muzeju bili poklonjeni. Pod pokroviteljstvom UNMIKa, obnovljen je rad u središnjim rudnicima i pogonima u Mitrovici, ali je to prekinuto u avgustu 2000. godine, zbog velike količine zagađenja.
Izvađena ruda
Procenjuje se da je u periodu od 1931. do 1998. godine, iz Trepčanskih rudnika izvađeno oko 34 350 000 t rude, od čega : Procenjena količina izvađenog zlata, od 1950. do 1985. godine, je oko 8.7 tona odnosno oko 250 kg godišnje,kadmijuma, od 1968. do 1987. godine, 1 655, a pored navedenog, izvađene su i manje količine germanijuma, galijuma, indijuma, selenijuma i telurijuma.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Rat za špansko naslijeđe
Rat za špansko nasleđe (1701–1714) je bio sukob velikih razmera koji je izbio u Evropi nakon smrti poslednjeg španskog kralja iz dinastije Habzburg, Karlosa II. Karlos II je za svog naslednika odredio Filipa, vojvodu od Anžua – unuka francuskog kralja Luja XIV – koji je na kraju i postao Filip V od Španije. Ratni sukob se sporo razvijao a glavni uzrok je bila želja Leopolda I Habzburškog da zaštiti prava svoje dinastije na španski presto. Kako je Lujeva ekspanzionistička politika postajala sve agresivnija i druge evropske države (pre svega Engleska i Ujedinjene provincije) stale su na austrijsku stranu da bi sprečile preterano jačanje Francuske. Druge države priključivale su se koaliciji protiv Francuske i Španije da bi dobile nove teritorije ili zaštitile postojeće posede. Tokom ovog rata oko 400.000 ljudi je izgubilo život. Rat nije vođen samo u Evropi već i u Severnoj Americi gde je bio poznat kao Rat kraljice Ane. U ratu su učestvovali i španski gusari i korsari sa obala oko Kariba (Florida, Meksiko, Centralna Amerika i severna obala Južne Amerike).
Rat je trajao preko deset godina, i obeležile su ga vojskovođe kao što su vojvoda od Vilara i vojvoda od Bervika na francuskoj strani, vojvoda od Molboroa na engleskoj strani i princ Eugen Savojski na austrijskoj strani. Rat je završen sporazumima u Utrehtu (1713) i Raštatu (1714). Rezultat ovog rata je bio dolazak dinastije Burbona na španski presto u liku Filipa V, koji se međutim, odrekao prava nasledstva francuske krune kako bi se izbegla mogućnost ujedinjenja Francuske i Španije. Austrija je dobila najveći deo španskih teritorija u Italiji i Nizozemskoj. Posledica je bila kraj francuske hegemonije na evropskom kopnu a ideja o ravnoteži sila je postala osnova međunarodnog poretka sporazumom u Utrehtu.
Forêt-Sainte-Croix
Fore Sent Kroa je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson koja pripada prefekturi Etan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 111 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 144 m, a minimalnoj 99 m).
Rat za špansko naslijeđe
Pozadina sukoba
Pravo na španski presto su polagale dve kraljevske dinastije: francuski Burboni i austrijski Habzburzi.
Najdirektniji i najlegitimniji naslednik je bio dofen Luj, jedini zakonski sin francuskog kralja Luja XIV i španske princeze, Marije Tereze, najstarije ćerke španskog kralja Filipa IV i polusestre Karlosa II. Takođe, Luj XIV je bio bliski rođak svoje žene, Marije Tereze i Karlosa II, pošto je njegova majka, španska princeza Ana od Austrije, bila sestra Filipa IV. Dofen je bio viđen kao nezgodan izbor jer bi tako nasledio i francuski i španski presto i posede, te bi imao kontrolu nad ogromnim carstvom koje bi zapretilo ravnoteži sila u Evropi.
S druge strane, Leopold I Habzburški, car Svetog rimskog carstva, takođe je imao nasledna prava. Bio je sin Marije Ane, mlađe sestre Filipa IV, a 1666. se oženio Margaretom Terezom, mlađom ćerkom Filipa IV a nijedna od njih se nije odrekla svojih naslednih prava. Dalje, Filip IV je svojim testamentom zaveštao svoj presto Habzburgovcima. Ovaj kandidat takođe je predstavljao opasnost po ravontežu sila u Evropi, s obzirom da bi sa njim na španskom prestolu došlo do ponovnog ujedinjenja moćnog špansko-austrijskog carstva 16. veka.
Godine 1668, samo tri godine nakon stupanja Karlosa II na španski presto, Leopold, koji tada nije imao dece, sklopio je sporazum o podeli Španije između Burbona i Habzburgovaca uprkos testamentu Filipa IV kojim je celopkupno špansko nasleđe bilo zaveštano upravo njemu. Međutim, kada je 1689. godine Vilijam III od Engleske zatražio od Leopolda da mu pomogne u Ratu Velike alijanse protiv Francuske, promenio je mišljenje i polagao je pravo na presto nepodeljenog španskog carstva.
Postojao je još jedan kandidat na španski presto – knez-izbornik, Jozef Ferdinand od Bavarske, koji je rođen 1692. Jozef je bio Leopoldov unuk, sin Leopoldove kćerke Marije Antonije, tako da nije pripadao liniji Habzburgovaca nego dinastiji Vitelsbah. Njegova majka, Marija Antonija, bila je Leopoldova kćerka iz njegovog braka sa kćerkom Filipa IV od Španije, Margaretom Terezom. Kako Jozef nije bio ni Burbon ni Habzburg, tako da su šanse za spajanje Španije bilo sa Francuskom ili sa Austrijom bilo prilično male. Iako su i Leopold i Luj bili spremni da brane interese svojih naslednika, bavarski princ je i dalje bio najbezazleniji kandidat, te su ga zbog toga podržale Engleska i Holandija. Osim toga, Jozef Ferdinand bi bio zakonski naslednik španskog prestola prema volji Filipa IV.
Pregovori
mini|levo|200p|Luj XIV ([[1638–1715), Rigoova slika iz 1701. godine]] U želji da sačuva ravnotežu na kontinentu, engleski kralj, Vilijam III je predložio Luju da se Španija, zapadnoindijska ostrva, Sardinija i španska Nizozemska prepuste Jozefu Ferdinandu, izbornom knezu Bavarske a da francuski dofen dobije dve toskanske luke i Kraljevstvo Sicilije i Napuljsko kraljevstvo, dok bi nadbiskupa Karla umirili Milanskim vojvodstvom. Luj je ovaj predlog prihvatio potpisavši sa Vilijamom ugovor 11. oktobra 1698. godine dok je Leopold ovaj sporazum energično odbacio.
Kako bi sprečio rasparčavanje imperije Karlos je 14. novembra 1698. sačinio testament kojim je izbornog kneza Bavarske proglasio za jedinog naslednika ali je knez umro 5. februara 1699.
Luj je ponudio novi sporazum. Po ovom sporazumu dofen bi dobio dve toskanske luke, Kraljevinu Dveju Sicilija i Lorensko vojvodstvo, dok bi vojvodi od Lorene na ime naknade bilo dato Milansko vojvodstvo. Karlos je odbio svaku podelu Španije a Leopold je podržao njegov stav nadajući se da će sve pripasti njegovom sinu.
Los Corrales de Engorda, Pabellón de Arteaga
Los Corrales de Engorda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Rat za špansko naslijeđe
Pregovori
Španski kralj je kao vatreni katolik zatražio savet od pape. Papa Inoćentije XII je 27. septembra 1700. odgovorio da bi najbolje najbolje bilo zaveštati špansko carstvo nekom princu iz porodice Burbona koji bi se pritom odrekao svih prava na francuski presto. Francuska diplomatija pokazala se veštijom od austrijske i u Rimu i u Madridu. Engleski ambasador u Madridu izvestio je da je opšta naklonost u Španiji na strani Francuza. Prvog oktobra Karlos je potpisao testament kojim je sve teritorije zaveštao Filipu, vojvodi od Anžua, drugom dofenovom sinu pod uslovom da ukoliko Filip nasledi francusku krunu, španski presto onda pripadne njegovom bratu, vojvodi od Berija.
Los Corrales de Engorda, Pabellón de Arteaga
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1915 m.
Forza d'Agrò, Messina
Forza d'Agrò je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Rat za špansko naslijeđe
Pregovori
Karlos je umro 1. novembra. U ovim danima Luj je bio neodlučan. Znao je da će se car protiviti kao i da će ga podržati Engleska i Ujedinjene provincije. Pojedini istoričari napominju da je Luj imao miroljubive namere. On je svom ambasadoru u Holandiji naložio da ubedi velikog magistrata da je on spreman da se pridržava obećanja koje je dao i da neće prihvatiti nijednu eventualnu ponudu. Šestog oktobra Luj je poslao Leopoldu poziv da prihvati drugi sporazum o podeli Španije. Leopold je odbio i od tada je Luj sporazum smatrao nevažećim.
Indira
Indira može biti:
Rat za špansko naslijeđe
Pregovori
Odmah nakon Karlosove smrti španska hunta (regenstvo) je poslala glasnika u Pariz da obavesti Luja da će njegov unuk biti izabran za španskog kralja čim dođe i položi zakletvu. Španskom ambasadoru u Parizu je naloženo da u slučaju odbijanja odmah pošalje glasnika u Beč i isti predlog da nadvojvodi.
Devetog novembra u stanu madam de Mentnon održano je savetovanje na koje je Luj pozvao prestolonaslednika, svog kancelara Ponšartrena, vojvodu od Bovilijea i ministra inostranih poslova, markiza od Torsija i upitao ih za savet. Bovilije je savetovao da se poziv odbije, jer je znao da bi eventualno prihvatanje dovelo do rata sa koalicijom Austrije, Engleske i Ujedinjenih provincija ističući da Francuska nije sposobna za takav napor. Markiz od Torsija je, međutim, bio za prihvatanje jer je po njegovom mišljenju rat neizbežan, prihvatio Luj celu Španiju ili samo deo predviđen Londonskim sporazumom iz 1700. Austrija će ratovati za što povoljniju podelu isto kao što će ratovati protiv testamenta. Osim toga ako kralj odbije ponudu car će je najverovatnije prihvatiti.
Indira
ili
Rat za špansko naslijeđe
Pregovori
Posle tri dana razmatranja Luj je saopštio španskim predstavnicima prihvatanje ponude. Šesnaestog novembra u Versaju predstavio je vojvodu od Anžua:
Budućem španskom suverenu je rekao:
Španski ambasador je kleknuo pred budućim kraljem i izgovorio čuvene reči koje je Volter greškom pripisao Luju -{XIV}-: „Nema više Pirineja!“.
Karlos je umro 1. novembra 1700, a već 24. novembra iste godine, Luj -{XIV}- je proglasio Filipa Anžujskog kraljem Španije. Novi kralj, Filip -{V}-, postao je kralj celokupnog španskog carstva, suprotno od predviđenog Londonskim sporazumom. Vilijam III od Engleske, nije bio u mogućnosti da objavi rat Francuskoj jer nije imao podršku elite koja je odrađivala tok politike kako u Engleskoj tako iu Ujedinjenim provincijama. Zato je nevoljko priznao Filipa za kralja u aprilu 1701. godine.
Lujevi naredni potezi uznemiravali su Evropu. Prvog februara 1701. primorao je parlament da ozvaniči kraljevski dekret kojim se konačna prava Filipa i njegove loze zadržavaju za krunu Francuske. To nužno nije značilo da je namera bila da se dve zemlje ujedine. Zapravo verovatno je htela da se sačuva mogućnost da ukoliko francuski presto ostane upražnjen Filip ili neko od njegovih potomaka može da se odrekne španske zarad prihvatanja francuske krune.
Ubrzo su Lujeve agresivne namere postale očigledne, jer je ukinuo trgovačke povlastice koje su imali Englezi i holanđani. Zatim je izbacio holandske garnizone iz Španske Nizozemske (po sporazumu sa Španijom a zarad sopstvene bezbednosti Holanđani su imali pravo da drže garnizone u nekoliko pograničnih gradova u Španskoj Nizozemski). Luj se 5. februara sporazumeo sa izbornim knezom Bavarske, koji je tada kontrolisao špansku Nizozemsku, da francuske trupe umarširaju u ove garnizone što je i učinjeno, a holandski garnizoni su morali da se evakuišu. Španski ambasador u Hagu obavestio je stalešku skupštinu da je to učinjeno po volji španske vlade. Staleška skupština se pokorila ali je i Holanđanima i Englezima bilo jasno da Velika alijansa mora da se obnovi.
mini|levo|180p|[[Džon Čerčil, prvi vojvoda od Molboroa i jedan od najznačajnijih engleskih vojskovođa u Ratu za špansko nalseđe]] U avgustu Španija je Francuskoj odobrila unosni asijento (šp asiento) kojim je Francuskoj omogućeno da isporučuje robove španskim kolonijama. Namera Francuske da iskoristi svoj dominantni uticaj u Španiji i da preuzme špansku trgovinu na tri kontinenta uznemirio je druge evropske trgovačke sile.
Sedmog septembra 1701. godine, predstavnici Engleske, Ujedinjenih provincija i Carstva potpisali su Haški sporazum formirajući tako drugu Veliku alijansu. Ovaj sporazum je u svom drugom članu isticao potrebu da se zadovolje careva prava na špansko nasleđe kako bi se očuvao mir u Evropi. Ovaj sporazum je priznavao Filipa V kao kralja Španije, međutim, takođe je zastupao autrijske težnje. Austrijski car je trebalo da dobije španske posede u Italiji, Holandiji, Belgiji i Luksemburgu. Ugovorene strane su se obavezale da ne preduzimaju separatne pregovore, da ne potpisuju separatne ugovore, da rade na sprečavanju ujedinjenja španske i francuske krune kao i razvitak francuske trgovine sa španskim kolonijama u Americi, da brane i čuvaju osvojene teritorije koje Engleska i Ujedinjene provincije zauzmu na španskoj teritoriji na Zapadnoindijskim ostrvima. Francuskoj su data dva meseca da prihvati ove uslove. Luj je objavio da ga čast obavezuje da brani testament Karlosa II i volju španskog naroda da Špansko carstvo ostane nepodeljeno.
Nekoliko dana nakon potpisivanja sporazuma, bivši kralj Engleske, Džejms II (koga je zbacio s prestola Vilijam III 1688), umro je u Francuskoj. Iako se Luj ophodio sa Vilijamom kao sa kraljem Engleske, sada je priznao sina Džejmsa II, Džejmsa Fransisa Edvarda Stjuarta za kralja Engleske.
Engleska i Ujedinjene provincije su već polako počele da skupljaju vojsku. Lujev postupak je alarmirao englesku javnost i Vilijamu dao razlog za objavu rata Francuskoj. Princ Eugen Savojski je napao Milansko vojvodstvo, jednu od španskih teritorija u Italiji, izazivajući tako francusku intervenciju. Engleska, Ujedinjene provincije i većina nemačkih država (najviše Pruska i Hanover) stale su na austrijsku stranu, ali su bavarski i kelnski izbornici Vitelbaha, portugalski kralj i vojvoda od Savoje podržali Španiju i Francusku. U Španiji, kortesi Aragona, Valensije i Katalonije (uglavnom kraljevstva koja su pripadala Aragonskoj kruni) podržali su nadvojvodu od Austrije. Kad je Vilijam 1702. godine umro, njegova naslednica, Ana, odlučno je nastavila rat uz pomoć svojih vernih ministara Godolfina i Molboroa.
Petnaestog maja car, staleška skupština Ujedinjenih provincija i engleski parlament su istovremeno objavili rat Francuskoj.
Rane borbe: 1701–1703.
U međuvremenu je Molboro komandujući združenim engleskim, holandskim i nemačkim snagama u Nizozemskoj zauzeo nekoliko važnih utvrđenja od kojih je najznačajniji Lijež. Na Rajni je jedna carska vojska pod komandom Ludviga Badenskog u septembru zauzela Landau, ali je otvorena opasnost po Alzas ulaskom bavarskog izbornika u rat na francuksoj strani. Ludvig Vilhelm Badenski je bio primoran da se povuče preko Rajne gde je poražen od strane francuskih trupa pod komandom Kloda Luja Ektora de Vilara kod Fridlingena. Engleski admiral ser Džordž Ruk je izvojevao važnu pobedu u zalivu Vigo gde je uništen najveći deo španske flote za prevoz dragocenosti i zaplenjene su tone srebra.
Naredne godine, iako je Molboro zauzeo Bon i primorao je kneza-izbornika Kelna da ode u egzil ipak nisu uspeli njegovi pokušaji da zauzme Antverpen, a i Francuzi su se uspešno borili u Nemačkoj. Kombinovana francusko-bavarska armija kojom su komandovali Vilar i Maksimilijan II Emanuel je potukla carske armije kojima su komandovali Ludvig Badenski i Herman Štirum, ali izbornikov strah je sprečio marš na Beč što je dovelo do Vilarove ostavke. I bez Vilara nastavljeni su francuski uspesi na jugu Nemačke pa su francuske vojskovođe planirale da naredne godine zauzmu austrijsku prestonicu. Do kraja 1703. Portugal i Savoja su prešli na stranu francuskih protivnika, što je bio težak udarac za Francusku. Englezi su s druge strane promenili mišljenje i uskratili podršku dofenu Filipu. Smatrali su da nadvojvoda Karlo može bolje zaštiti njihove trgovačke interese.
Vrhunac borbi 1704–1709.
mini|300p|Vojvoda od Molboroa piše depešu u Blenhajmu (slika [[Robert Hilingford|Roberta Hilingforda)]] Luj je naredio svojim snagama da prođu kroz Bavarsku i napadnu carsku prestonicu, Beč. Pošto su glavne careve snage, zbog pobune, bile angažovane u Ugarskoj prestonica je bila gotovo bez odbrane. Vilroa je trebalo da veže Molboroove snage za Nizozemsku dok su francuske snage pod komandom Marsena i Talara zajedno sa bavarskom vojskom prodirale u Austriju.
Molboro je, uz Hajnsijusov pristanak krenuo ka Dunavu. Marsen, Talar i bavarski izbornik imali su ukupno 35.000 pešaka i 18.000 konjanika raspoređenih između Lucingena i Blenhajma na levoj obali Dunava.
Dana 13. avgusta Molboro i Eugen su sa 33.000 pešaka i 29.000 konjanika potukli Frrancuze. U Blenhajmu je zarobljen i sam Talar. Bilo je 14.000 mrtvih na francusko-bavarskoj i 12 000 na savezničkoj strani. Godine 1705. novi car u Beču postao je Jozef I. Taj poraz je naterao Bavarsku da izađe iz rata.
Jedna anglo-holandska eskadra je 4. avgusta 1704. osvojila Gibraltar a Englezi su osvojili i Barselonu 9. oktobra 1706. godine odakle su pružali podršku Karlu VI, austrijskom nadvojvodi.
Vilroa je poražen u Nizozemskoj a Eugen Savojski je oterao Francuze iz Torina 1706. i iz čitave Italije 1707. godine. Prema Milanskom sporazumu vojvodstva Milana i Mantove pripala su Austriji. Luj je 1706. saveznicima ponudio mir. Holanđani su bili spremni na pregovore ali su car i Englezi odbili.
Situacija je postajala sve teža i u samoj Francuskoj. Uvođeni su mnogobrojni porezi a stanovništvo je zapalo u krajnju bedu. Čak su uvedeni porezi na krštavanja i venčavanja ali je stanovništvo ove obrede vršilo bez sveštenika iako je takvo potomstvo bilo nezakonito.
U avgustu 1707. Viktor Amadeus II pridružio se Eugenu Savojskom i engleskoj mornarici u opsadi Tulona. Francuska vojska je odbila napadače ali je opustošen veliki deo Provanse. Godine 1708. kralj je okupio vojsku od 80.000 ljudi. Ovom vojskom komandovao je Vandom. Eugen i Molboro, takođe sa 80.000 vojnika sukobili su se s njim kod Audenardea na reci Šelda 11. jula 1708. godine. Francuzi su potučeni. Opsednut je Lil koji je osvojen ali po cenu od 15.000 života.
Francuska nije samo trpela na bojnom polju. Zima 1708/09. bila je nasurovija zapamćena, dva meseca su reke bila zaleđene pa čak se i more ledilo duž obala.
Luj je 22. maja 1709. poslao markiza od Torsija da traži mir. Saveznici su Francuskoj ponudili neprihvatljive uslove: da ako Filip ne napusti Španiju za dva meseca francuska vojska pomogne njegovo izbacivanje. Francuski kralj nije mogao da prihvati ovakve uslove: „Ako moram da se i dalje borim biće to sa mojim neprijateljima a ne protiv moje dece.“
Podignuta je vojska od 90.000 ljudi kojom je komandovao maršal Vilar. On se sukobio sa Molboroom u bici kod Malplaka. U ovoj bici Molboro je izgubio 22.000 ljudi a Francuzi 12.000.
U martu 1710. Luj je ponovo zatražio mir ali su i ovoga puta saveznički zahtevi bili preteški.
Završne borbe: 1710–1714.
mini|levo|280p|Maršal Vijar predvodi juriš Francuza u [[Bitka kod Denana|bici kod Denana, ulje na platnu iz 1839. godine.]] Godine 1710. saveznici su pokrenuli novu ofanzivu u Španiji ali nisu postigli nikakav uspeh. Jedna vojska pod komandom Džejmsa Stenhopa je stigla do Madrida zajedno sa nadvojvodom Karlom ali je bila prinuđena da kapitulira kod Brivega kada je stigla pomoćna armija iz Francuske. U međuvremenu je koalicija počela da slabi. Molboroov politički uticaj je opao, nakon što je prestalo prijateljstvo između njegove žene i kraljice Ane. Kraljica je otpustila nadvojvotkinju od Molboroa sa njenih dužnosti i oterala je sa dvora. Takođe je došlo i do smene među ministrima: ratoborne vigovce su zamenili miroljubivi torijevci.
Osmog avgusta kraljica je otpustila Godolfina, Molboroovu desnu ruku. Engleska politika okrenula se ka traženju mira. Januara 1711. engleska vlada je tajno poslala u Pariz francuskog sveštenika opata Gotjea. Gotje se sastao sa Torsijem u Versaju i upitao ga: „Da li vi želite mir? Dolazim sa predlogom kako da ga zaključite mimo Holanđana.“ Jozef I je umro 17. aprila 1711. u tridesetdrugoj godini a nadvojvoda Karlo, njegov brat, postao je novi car. Engleska je shvatila da bi eventualna pobeda Habzburga bila opasnija nego pobeda Francuske.
Engleska vlada je sada ponudila mnogo povoljnije uslove. Ponudila je priznavanje Filipa V za kralja Španije i španskih poseda u Americi pod relativno blagim uslovima: garancije da neće doći do ujedinjenja francuske i španske krune, granične tvrđave koje će štititi Ujedinjene provincije i Nemačku od svakog budućeg francuskog napada, vraćanje svega što je Francuska do sada osvojila, priznavanje protestantizma u Engleskoj, demontiranje luke Denkerk, proterivanje Džejmsa II iz Francuske, potvrda Gibraltara, Njufaundlenda i Hadsonovog zaliva kao engleskih poseda i prebacivanje sa Francuske na Englesku prava na prodaju robova španskim posedima.
Uz manje izmene Luj je pristao a i Holandija je bila spremna da prihvati ove uslove kao osnovu za pregovore. Napravljeni su planovi za mirovni kongres u Utrehtu. Molboro je otpušten 31. decembra 1711. a zamenio ga je Džejms Batler, drugi vojvoda od Ormonda sa nalogom da ne pokreće nikakvu akciju dok ne primi dalja upustva.
Eugen Savojski smatrao je da je otpočinjanje pregovora izdaja savezničkih obaveza i nastavio je borbe. Ormond je 16. jula dobio naređenje da se povuče u Denkerk jer su Engleska i Francuska potpisale primirje.
Eugen je pod komandom imao 130.000 ljudi a Vilar 90.000. Dana 24. jula Vilar je iznenada napao i razbio odred od 12 000 Holanđana kod Denena pa se Eugen povukao preko reke Šelte. Vilar osvaja Le Kenoa, Bušen i Due. Ove, jedine pobede na severnom frontu zajedno sa uspesima Vandoma u Španiji dale su nove argumente francuskim pregovaračima u Utrehtu.
Posle 11 meseci protokola 11. aprila 1713. potpisan je Mir u Utrehtu. Britanija je dobila sve što joj je obećano u preliminarnim pregovorima. Holanđani su Francuskoj vratili Lil, Er i Betin. Nica je vraćena vojvodi od Savoje. Eugen je najzad pristao da se sastane sa Vilarom kako bi razradili mirovne uslove.
Sporazum u Raštatu sklopljen je 6. marta 1714. godine. Po njemu je Francuska zadržala Alzas i Strazbur ali je carstvu vratila sve teritorije koje je Francuska zauzela na desnoj obali Rajne a i priznala je austrijsku vlast nad na nekada španskim posedima u Belgiji i Italiji.
Ovim mirovnim ugovorima određene su granice u Zapadnoj Evropi i uspostavljena je ravnoteža između Habzburga i Burbona.
Posledice rata
Gubitnici su bili Francuska i Holandija. Ujedinjene provincije su dobile nove posede na kontinentu ali im je pomorski prestiž uzdrman. Francuska je sačuvala Burbona na španskom tronu ali je to visoko platila :izgubila je pomorsku moć i privremeno doživela kolaps privrede.
Dugoročno posmatrano glavna posledica rata je bilo jačanje nacionalizma. Nacije su pamtile gubitke: Nemačka dvostruko pustošenje Palatinata, Španija gubitak Gibraltara, Francuska velike vojne žrtve. Čekao se trenutak za osvetu. Ali, kao i posle svekog velikog rata javljali su se glasovi pacifizma. Šarl Kastel, opat iz San Pjera, objavio je Projet ... pour reudre la paix perpetuelle (1713) plan za očuvanje uspostavljenog mira gde predlaže udruživanje evropskih nacija u ligu sa stalinim kongresom predstavnika i senatom za arbitražu, združenim vojnim snagama za smirivanje buntovnih država i drastično smanjenje nacionalnih oružanih snaga kao i zajedničku evropsku monetu.
Bogatić
Bogatić (Богатић) je naselje u Republici Srbiji. Središte je istoimene opštine Bogatić, koja ima oko 32.990 stanovnika. Nalazi se u Mačvanskom okrugu. Udaljeno je 98km, zapadno, od glavnog grada Beograda. Prema popisu iz 2002. bilo je 7350 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 7346 stanovnika).
lijevo|mini|359x359piskel
Istorija
Okolina Bogatića bila je naseljena još pre početka naše ere. Za vreme rimske vladavine u ovoj oblasti razvila su se mnoga naselja, a izgleda, i na području gde se nalazi današnji Bogatić, jer su ovde pronađeni fragmenti rimskih cigala i crepova. Bogatić se prvi put pominje za vreme austrijske okupacije Srbije 1718-1739. godine, sa 44 porodice. Kada su Austrijanci,1718. godine osnovali u ovoj oblasti šabački distrikt, koji je brojao 75 naseljenih mesta, Bogatić je među njima bio najveće mesto. Za vreme prvog srpskog ustanka, Bogatić je bio središte Mačve. Godine 1818. imao je 201 kuću. Za vreme kneza Miloša, počela su da se uređuju sela u Mačvi. Tada je i Bogatić dobio tip gradskog, mačvanskog, drumskog naselja. Gradom/varošicom je proglašen 1924. godine. Stanovništvo Bogatića pretrpelo je velike gubitke u balkanskim ratovima 1912-1913. a naročito za vreme prvog svetskog rata 1914-1918. godine. Pri upadu u Mačvu 1914. godine, austro-ugarski vojnici vršili su velika zverstva u Bogatiću i okolini.U toku narodne revolucije, Bogatić s okolinom bio je poprište žestokih borbi. Grad je nekoliko puta oslobađan u 1941. godini. Sredinom jula 1941. godine na Bubanji, u neposrednoj blizini Bogatića, formiran je Mačvanski narodnooslobodilački odred koji je 7. avgusta iste godine napao i zauzeo Bogatić. U centru grada podignut je spomenik Miki Mitroviću i palim borcima u narodnooslobodilačkom ratu.
Demografija
U gradu Bogatić živi 5910 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,0 godina (38,6 kod muškaraca i 41,4 kod žena). U gradu ima 2289 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,21.Prema popisu iz 2002 grad Bogatić je imalo 7.350 stanovnika. Prema popisu iz iste godine opština Bogatić imala je 32.990stanovnika. Ovaj grad je velikim delom naseljen Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Prirodni uslovi
Grad Bogatić smešten je u zapadom delu Republike Srbije. Od najbližeg, većeg, grada, Šapca, udaljen 22 kilometara severozapadno, a od glavnog grada, Beograda, 98 kilometara zapadno. Bogatić zauzima zapadni deo plodne i bogate mačvanske ravnice, koja je obgrljena dvema rekama: sa zapada Drinom, a sa severa i istoka rekom Savom. Bogatić obiluje velikim količinama podzemne vode, pa je skoro isključivi vid vodosnadbevanja stanovništva Mačve iz podzemnih izvora. Hidrografska mreža gravitira prema reci Savi i ima izgled lepeze sa čvorom kod Šapca. Klima u Bogatiću je umerenokontinentalna.
Znamenitosti
U gradu se nalaze znamenitosti kao što su: Zgrada starog okružnog načelstva, spomenik Miki Mitroviću i palim borcima u Drugom svetskom ratu, i Hram posvećen Rođenju Presvete Bogorodice, koji važi za jedan od najlepših i najstarih hramova u Mačvi.
lijevo|mini|345x345piksel
mini
El Amate Prieto, Ixcateopan de Cuauhtémoc
El Amate Prieto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ixcateopan de Cuauhtémoc.
Hawkinsville, Georgia
Hokinsvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.589 stanovnika.
Biagioni-Saretti, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
1,8-Bis(dimetilamino)naftalen
1,8-Bis(dimetilamino)naftalen je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 214,306 Da.
Bendi
thumb|Bendi thumb|Rusija - Švedska thumb Bendi (od velškog bandy) je zimski sport u kojem se lopta udara štapom. Bendi je predak hokeja na ledu. Vjerojatno je potekao od igara kao što su škotski shinty ili irski hurling, kao i hokeja na travi. Bendi se igra na otvorenom, na ledu, a pravila su mu slična nogometnim pravilima. Velška riječ bandy najvjerojatnije potječe od teutonske riječi bandja, koja znači "zakrivljeni štap".
Porijeklo
Bendi se sigurno igra već gotovo četiri tisuće godina. Tragovi i ostaci te igre mogu se naći u Iranu (Perziji), Egiptu i Grčkoj. Na zidovima groba br. 16 na lokaciji Beni Hassan u dolini rijeke Nila, blizu Minije, prikazan je prizor iz igre, gdje dva igrača sa štapovima i loptom počinju utakmicu.
Jedna grčka freska iz 480. pne. prikazuje šest igrača u gotovo istom početnom položaju. Otad su se načela te igre primjenjivala u raznim oblicima i pod raznim imenima u mnogim dijelovima svijeta. Povjesničari spominju francuski hocquet, irski hurling, škotski shinty, engleski hawkey i hockey, velški bandy, gruzijski lelo i islandski knattleikr. Bandy, hockey, knattleikr i shinty igrali su se na livadi ljeti i na ledu zimi.
Besana de Santa Catarina y Tepango, Acolman de Nezahualcóyotl
Besana de Santa Catarina y Tepango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acolman de Nezahualcóyotl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
Bendi
Porijeklo
Današnji je oblik bendi dobio 1955., kad je osnovan Međunarodni bendijski savez (International Bandy Federation - IBF).
Danas se bendi igra u Rusiji, Švedskoj, Finskoj, Norveškoj, Kazahstanu, Bjelorusiji, SAD-u, Kanadi, Nizozemskoj, Estoniji, Mađarskoj i Mongoliji.
Nudo
Nudo je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 171 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 201 stanovnika).
Bendi
Pravila
Bendijski teren ima između 4.050 i 7.150 četvornih metara (45-65 x 90-100 metara), što znači da je otprilike jednako velik kao nogometni teren. Lopta ima promjer od 60-65 mm i obično je crvena ili narančasta. Gol ima 7 x 11½ stopa.
Nudo
Demografija
U naselju Nudo živi 130 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,2 godina (37,0 kod muškaraca i 41,3 kod žena). U naselju ima 52 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,29.
Bendi
Pravila
Svaka momčad ima 11 igrača na terenu, uključujući braniča. Branič ima bolju tjelesnu zaštitu od ostalih igrača, te ne koristi štap, nego je jedini igrač koji smije rukama dirati loptu.
Nudo
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.