cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velika Srbija
Homogena Srbija Stevana Moljevića (1941)
Četnički ideolog Stevan Moljević 30. juna 1941. godine objavljuje spis „Homogena Srbija“, kojim se zagovara stvaranje Velike Srbije i njeno etničko čišćenje od drugih naroda. Moljević je insistirao da se jasno omeđe sve srpske zemlje i one učine homogenim u etničkom pogledu. Četnički pokret, iako formalno jugoslovenski opredeljen (službeni naziv: Jugoslovenska vojska u otadžbini), rukovodio se velikosrpskom ideologijom, zalažući se za stvaranje Velike Srbije u Velikoj Jugoslaviji. Željena homogenost četničke Srbije se postizala sredstvima etničkog čišćenja i genocida. Draža Mihailović je 20. decembra 1941. godine poslao posebnu instrukciju komandantima četničkih odreda Đorđiju Lašiću i Pavlu Đurišiću na čijim područjima (Crna Gora, BiH, Sandžak) se nalazio velik broj muslimana. U tom dokumentu se naglašavaju sledeći zadaci četničkog pokreta :
U januaru i februaru 1943. Jugoslovenska vojska u otadžbini je sprovela opsežne operacije genocida i etničkog čišćenja u istočnoj Bosni i Sandžaku tokom kojih je ubijeno na hiljade muslimanskih civila, žena, staraca i dece.
Nedićeva Velika Srbija
mini|desno|Rekonstrukcija "SveSrbije" na karti okupirane Jugoslavije
Predsednik vlade okupirane Srbije Milan Nedić je predložio stvaranje Velike Srbije, koju je nazivao "SveSrbija". Ovaj projekat je predviđao ujedinjenje Srbije i Crne Gore u njihovim tadašnjim ratnim granicama, kao i priključenje određenih delova Nezavisne Države Hrvatske nastanjenih Srbima. Nedić je ovaj predlog 1943. godine izneo Adolfu Hitleru, koji ga je odbio.
Velikosrpska ideologija u Drugoj Jugoslaviji
Pobedom partizana u Drugom svetskom ratu, u skladu sa odlukama drugog zasedanja AVNOJ-a u Jajcu 1943. godine, obnovljena je jugoslovenska država na republikanskim i federalističkim principima, u kojoj je predviđeno da južnoslovenski narodi (Srbi, Hrvati, Slovenci, Makedonci i Crnogorci) žive u ustavnim republikama sa jednakim pravima. Crnogorcima i Makedoncima, a kasnije i Muslimanima, je priznato pravo na sopstvenu naciju. Stvoreno je šest socijalističkih republika, a na teritoriji SR Srbije su stvorene dve autonomne pokrajine. U socijalističkoj federativnoj republici Jugoslaviji, zvanična ideologija je bila bratstvo-jedinstvo, a nacionalizam je smatran štetnom pojavom.
Velikosrpska idelogija je stoga razvijana izvan Jugoslavije, uglavnom među četnicima u emigraciji.
Sporazum Pavelić-Stojadinović (1954)
Sporazum Pavelić-Stojadinović je bio posleratni sporazum u emigraciji između ustaškog vođe i bivšeg poglavnika Nezavisne Države Hrvatske Ante Pavelića, i srpskog radikalskog vođe i bivšeg predsednika kraljevske vlade Milana Stojadinovića, potpisan krajem 1954. godine u Buenos Airesu. Sporazum je predviđao razbijanje Federativne Narodne Republike Jugoslavije (FNRJ) na tri nezavisne države: Sloveniju, Hrvatsku i Srbiju. Pavelić i Stojadinović su branili ovaj antikomunistički savez (obje emigracije nisu priznavale legalnost Titovog režima u Jugoslaviji) kao novi srpskohrvatski sporazum koji je trebao da zameni zastareli Sporazum Cvetković-Maček iz 1939. godine, kojim je uspostavljena Banovina Hrvatska.
thumb|desno|Granice prema [[Sporazum Pavelić-Stojadinović|sporazumu Pavelić-Stojadinović.]]
Sporazum Pavelić-Stojadinović je predviđao podelu Bosne tako da bi Bosanska Krajina pripala Hrvatskoj, dok bi najveći deo centralne sa istočnom Bosnom, istočna Hercegovina i južna Dalmacija pripali Srbiji. Ovaj sporazum je izazvao žestoke reakcije hrvatske emigracije, srpske emigracije i Titovog režima u Jugoslaviji. Pavelić i Stojadinović su proglašeni za nacionalne izdajnike od strane ustaških i četničkih političkih krugova u iseljenju, dok je jugoslovenski režim odbacivao značaj sporazuma kao "račun bez krčmara", ističući da Pavelić i Stojadinović više nisu nikoga predstavljali.
Ovaj sporazum neki smatraju za temelj o kojem će Milošević i Tuđman razgovarati u Karađorđevu 35 godina kasnije“.
Velikosrpska ideologija za vrijeme raspada SFRJ
thumb|desno|[[Raspad SFRJ (1991-2008)]] Polovinom 1980-ih Srpska akademija nauka i umetnosti donosi Memorandum SANU, koji iznosi stanovište da su Srbi diskriminisani u Jugoslaviji i da se nad njima vrši genocid od strane Albanaca na Kosovu. Nakon toga dolazi do bujanja srpskog nacionalizma i talasa organizovanih protesta Srba i Crnogoraca širom zemlje (mitingaši su imali prevoz organizovan autobusima ). Pod pritiskom demonstracija, dolazi do rušenja pokrajinskih vlasti Vojvodine i Kosova, zajedno sa republičkim vlastima Crne Gore, i njihove smene ljudima odanim Slobodanu Miloševiću.
Srpski nacionalisti su označili Jugoslaviju kao najveću katastrofu Srbije, smatrajući kobnom greškom što je Srbija pristala na jugoslovensku državu, umesto da je stvorila Veliku Srbiju u povoljnom periodu nakon Prvog svetskog rata. Tokom jugoslovenskih ratova 1990-ih, ujedinjenje Srba je bio cilj koji su zastupali srpski političari, nasuprot nastojanjima međunarodne zajednice za očuvanjem postojećih granica jugoslovenskih republika. Velikosrpskom idejom su bili prožeti glavni činioci srpske politike (uključujući SPS, SRS i SPO). Međunarodna arbitražna komisija o Jugoslaviji je 1991. godine dala pravno mišljenje da samo republike imaju pravo na proglašenje nezavisnosti, a da narodi nemaju, čime je želja srpskog naroda za jedinstvenom državom međunarodno pravno proglašena nelegalnom.
Memorandum SANU (1986)
Memorandum SANU je dokument koji je izradila Srpska akademija nauka i umetnosti (SANU) između 1985. i 1986. godine, kao strateški program srpske inteligencije. Memorandum naglašava težak položaj i neravnopravnost srpskog naroda u Jugoslaviji, a posebno na Kosovu, gde se, kako je navedeno, sprovodi „fizički, politički, pravni i kulturni genocid nad srpskim stanovništvom“. Demonstracije Albanaca na Kosovu 1981. godine srpski akademici nazivaju „neofašističkom agresijom“. Memorandum dalje kritikuje konfederalizam i velika ovlaštenja autonomnih pokrajina, omogućena jugoslovenskim ustavom iz 1974. godine, ocenjujući da su Srbi njime diskriminisani. Srpski akademici zaključuju da „srpsko pitanje“ neće biti rešeno pre ostvarenja punog nacionalnog i kulturnog jedinstva Srba, bez obzira gde žive (strane 70-73).
Antibirokratska revolucija (1987-1989)
thumb|150px|left|[[Slobodan Milošević govori na Gazimestanu.]]
Antibirokratska revolucija označava niz masovnih protesta 1988/1989. pomoću kojih je predsednik CK SK Srbije Slobodan Milošević srušio pokrajinske vlasti SAP Vojvodine i SAP Kosova, kao i partijsko i republičko (državno) rukovodstvo SR Crne Gore, postavivši na njihovo mesto svoje pristalice. Time je Srbija stekla kontrolu nad 4 od 8 glasova u federalnom predsedništvu i kontrolu nad Savezom komunista Jugoslavije. , što joj je omogućilo prevlast u saveznim organima vlasti Antibirokratska revolucija je završena izmenama Ustava SR Srbije 1989. kojima je značajno smanjena dotadašnja autonomija Vojvodine i Kosova.
Milošević je, završivši „antibirokratsku revoluciju“ u Srbiji, planirao njen nastavak u ostalim jugoslovenskim republikama, ali je naišao na ozbiljan otpor, ponajviše od Slovenije i Hrvatske, koje su smatrale da zemlju treba urediti na konfederativnim principima. Tada je započela ozbiljna politička kriza, koja je usledila raspadom Saveza komunista Jugoslavije, a ubrzo i oružanim sukobima na tlu SFRJ.
Šešeljev plan Velike Srbije
thumb|desno|Šešeljev plan Velike Srbije, u granicama [[Karlobag-Ogulin-Karlovac-Virovitica.]]
Srpski četnički vođa Vojislav Šešelj je početkom jugoslovenskih ratova ponovo aktuelizovao stari četnički plan o stvaranju velike Srbije i njenom etničkom čišćenju. Šešeljev plan Velike Srbije se zasnivao na načelu „Gde su srpski grobovi, tu su srpske zemlje“, kombinujući istorijsko i etničko pravo na teritorije susednih jugoslovenskih republika. On je u okvire Velike Srbije predlagao uključenje većeg dela teritorije SFRJ, i to celih republika Srbije, Makedonije, Crne Gore, Bosne i Hercegovine, kao i velikog dela Republike Hrvatske, podeljene po zamišljenoj liniji Karlobag-Ogulin-Karlovac-Virovitica. Smatra se da je Šešelj tu ideju preuzeo od Stevana Moljevića, četničkog ideologa iz Drugog svetskog rata. Iza ovog programskog opredeljenja stajao je Šešeljev Srpski četnički pokret, koji je kasnije preimenovan u Srpsku radikalnu stranku, koja je slala svoje dobrovoljce na jugoslovenska ratišta. SRS još uvek zvanično zastupa ovaj program. Bivši visoki zvaničnici Srpske radikalne stranke Nikolić i Vučić su nakon njenog napuštanja 2008. godine izjavili da je ideja Velike Srbije nerealna.
Draškovićev plan Velike Srbije
Na početku rata u Hrvatskoj, Drašković organizuje dobrovoljačku vojnu formaciju pod nazivom Srpska garda i šalje je na ratište. U to vreme je Vuk Drašković, kao pro-četnički političar, kritikovao Miloševića jer se oslanjanjem na komunizam, komunisticke kadrove JNA i antagonizmom prema zapadu Srbi van granica tadasnje Srbije dugorocno nisu mogli zastititi. Mada je Hrvatska, zajedno sa Vukovim politickim protivnicima u Srbiji ovaj predlog docekala sa cinizmom, sam Drašković i njegova stranka su kako su se Milosevicevom krivicom okolnosti menjale na stetu Srbije polako napustali ovaj program. Pojedini analiticari su stildjivo u proslosti odali priznanje Vuku Draskovicu na originalnosti plana, prevazilazenju etnickih iskljucivosti i utemeljenju na vrednostime EU, a sam Draskovic tvrdi da je o slicnom planu pozitivno razgovarao sa tadasnjim predsednikom BiH, Alijom Izetbegovicem (Januar 1992, knjiga "Meta").
Miloševićev plan "Krnje Jugoslavije"
Uoči rasprada SFRJ, pripadnici srpske političke elite su pokušali da definišu srpske nacionalne ciljeve (poput "svi Srbi u jednoj državi") u okviru diskursa socijalističke Jugoslavije. Milošević je nameravao da stvori krnju Jugoslaviju, koja bi obuhvatala Srbiju, Crnu Goru, Makedoniju, Bosnu i Hercegovinu i delove Hrvatske naseljene Srbima. Slobodan Milošević i tada vladajuća Socijalistička partija Srbije su zauzeli stav da se Hrvatska može ocepiti ali ne može na to primorati hrvatske Srbe koji žele da nastave da žive u Jugoslaviji. On je sasvim otvoreno govorio o novom povlačenju granica u slučaju raspada Jugoslavije, koje bi trebalo da obuhvate sve oblasti u kojima žive Srbi, kao većina ili manjina. Jedan od tvoraca Memoranduma SANU i čelnik vladajuće Socijalističke partije Srbije, je sredinom 1991. godine poručio :
Srpska propaganda je uporno ponavljala da su granice jugoslovenskih republika samo unutrašnje administrativne granice, koje ne mogu jednostranom odlukom postati međudržavne, a što je govorio i član 5. ustava SFRJ. Nakon što je Hrvatska 25 juna 1991. proglasila nezavisnosti, Skupština Srbije je 8. jula zatražila od saveznih organa i JNA da štite "samo onaj deo Jugoslavije u kojem se narodi koji žive na tim prostorima izjasne da žele živeti zajedno”. Miloševićevi planovi o stvaranju krnje Jugoslavije pod srpskom dominacijom padaju u vodu 1992. godine proglašenjem nezavisnosti BiH i Makedonije, nakon čega Srbija ostaje u državnoj zajednici samo sa Crnom Gorom.
Prema optužbama Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju, Milošević je pokušao da nasiljem ostvari ideju "svi Srbi u jednoj državi", pri čemu nije otvoreno pominjao koncept "Velike Srbije", ali je sarađivao sa ekstremnim nacionalistima poput Šešelja koji su ga zagovarali. Prema mišljenju tužioca Džefrija Najsa, to su bili praktilno isti ciljevi, budući da su se granice zamišljene srpske države poklapale na liniji Karlobag-Ogulin-Karlovac-Virovitica. Analitičari smatraju da je Milošević insistirao da zadrži ime Jugoslavija iz dva razloga: 1) da bi opravdao aneksiju delova Hrvatske i Bosne i Hercegovine, 2) da bi Krnja Jugoslavija stekla međunarodno priznanje kao naslednica SFRJ.
Oružana dejstva srpskih jedinica (1991-1995)
thumb|desno|Teritorije pod srpskom kontrolom za vrijeme ratova 1991-95
Po uvođenju višestranačja u Jugoslaviji dolazi do grupisanja po nacionalnoj osnovi. U Srbiji se javljaju stranke koje javno traže stvaranje Velike Srbije. Nakon istupanja Hrvatske i Bosne i Hercegovine iz jugoslovenske federacije, dolazi do osnivanja srpskih entiteta u tim republikama. Na teritoriji Republike Hrvatske je samoproglašena Republika Srpska Krajina, a na teritoriji Bosne i Hercegovine Republika Srpska Bosna i Hercegovina. Te nepriznate srpske „države“ su ubrzo obrazovale i svoje oružane snage Srpsku vojsku Krajine i Vojsku Republike Srpske, uz logističku podršku Jugoslovenske narodne armije, koja je ostala pod kontrolom Srbije. Između predstavnika Srbije i vođa pobunjenih Srba je bilo pripremljeno ono što je Međunarodni sud za ratne zločine u Hagu klasifikovao kao „zajednički zločinački poduhvat“, koji je bio usmeren na sistematsko i nasilno proterivanje nesrba sa osvojenih područja. S druge strane, iz Srbije je neprestano dolazilo uveravanje da Srbija nije u ratu i da ona ne može biti odgovorna za postupanje JNA, koja je pod formalnom komandom Predsedništva SFRJ.
Srbi u jugoslovenskim republikama nisu živeli u zasebnim etničkim sredinama, već zajedno sa ostalim stanovništvom, te nije bilo moguće sprovesti jasno razgraničenje između srpskih i ne-srpskih oblasti. U praksi je to bio povod za oružane sukobe oko teritorija, koji prerastaju u rat u Hrvatskoj i rat u Bosni i Hercegovini. U ovim ratovima su dejstovale i mnoge srpske paravojne formacije, među kojima Arkanovi tigrovi, Šešeljevi četnici, Draškovićeva Srpska garda, Knindže Kapetana Dragana, i drugi. Srpska strana je, ne mareći za međunarodne napore, radila na ostvarenju svog ratnog cilja – da osvoji kompaktna srpska područja u Hrvatskoj i BiH i protera tamošnje nesrpsko stanovništvo. Na osvojenim teritorijama je sprovođeno etničko čišćenje i masovni zločini od kojih je najzloglasniji masakr u Srebrenici.
Neuspeh velikosrpske ideje
thumb|150px|Srbija bez Kosova
Srbi u Hrvatskoj su odbili plan Z-4, koji im je nudio široku autonomiju u okviru Republike Hrvatske. Pritom, međunarodna situacija po Srbe se definitivno promenila nakon masakra u Srebrenici 11. jula 1995. godine, što je dovelo do sankcija UN protiv SRJ. 4. avgusta 1995. godine, Hrvatska je sprovela operaciju Oluja koja se završila padom samoproglašene Srpske Krajine i talasom srpskih izbeglica. Od 30. avgusta do 14. septembra NATO je bombardovao srpske položaje u BiH, čime je prekinuta srpska opsada Sarajeva. U novembru iste godine je potpisan Dejtonski mirovni sporazum, kojim je završen ratu u Bosni i Hercegovini i kojim je Srbija konačno priznala suverenost i teritorijalni integritet BiH i Hrvatske.
Neuspeh prekrajanja državnih granica u jugoslavenskim ratovima je imao dalekosežne posledice po Srbiju i širi region. Srbi i država Srbija su tokom ratova, a kasnije i putem suđenja za ratne zločine, stekli užasnu reputaciju u svetskoj javnosti. Zločini počinjeni tokom jugoslovenskih ratova su poučili zapadne zemlje da mnogo brže reaguju u slučaju Kosova. Ubrzo nakon izbijanja rata na Kosovu 1998. i prvih sistematskih pokolja Albanaca, dolazi do NATO bombardovanja SRJ 1999. godine, nakon čega je Srbija izgubila kontrolu nad tom oblašću. Par godina kasnije, Crna Gora je napustila državnu zajednicu sa Srbijom. 17. februara 2008. parlament Kosova, uz podršku EU i SAD, proglašava jednostranu nezavisnost od Srbije. Holm Zundhausen, profesor istorije jugoistočne Evrope, u svojoj knjizi ''Istorija Srbije od 19. do 21. veka'' zaključuje sledeće:
Velikosrpska ideologija danas
Vojni poraz u nekoliko uzastopnih ratova, kao i ekonomsko nazadovanje i godine izolacije, su kod dijela srpske javnosti stvorile uvjete za radikalno odbacivanje velikosrpskog koncepta kao nespojivog sa srpskim nacionalnim interesima. Srpske vlade koje su slijedile pad Miloševića su se nastojale maksimalno distancirati od njegove politike, odnosno kao primarni cilj umjesto širenja srpske države uvesti euroatlantske integracije. Kao primjer za to služi izjava predsjednika Borisa Tadića koji je Srbiju u Evropskoj Uniji opisao kao daleko lakši, bezbolniji način za ostvarenje ideala o životu svih Srba u istoj državi.
S druge strane, u Srbiji još uvijek postoje snage koje se otvoreno zalažu za koncept Velike Srbije. Među njih spadaju Srpska radikalna stranka i ekstremistički pokret Obraz. U nešto manje otvorenom vidu, za velikosrpsku ideju se zalažu i delovi SANU, SPC, Narodne partije i DSS. U Bosni i Hercegovini, velikosrpsku politiku vodi Srpska demokratska stranka.
Velikosrpsku ideju danas mnogi Hrvati, Bošnjaci i Albanci vide kao prepreku dobrosusedskih odnosa.
Hans Theilig
Hans Theilig (Hamburg, 12. kolovoza 1914. - Hamburg, 6. listopada 1976.) je bio njemački rukometaš i reprezentativac te svjetski i olimpijski prvak u dvoranskom i velikom rukometu.
Tijekom svoje igračke karijere igrao je za hamburške Oberalster VfW i SG OrPo Hamburg te za SG OrPo Berlin. Nastupajući za reprezentaciju Trećeg Reicha u velikom rukometu na Olimpijskim igrama 1936. u Berlinu, osvojio je zlatnu medalju na prvom međunarodnom rukometnom natjecanju u historiji. Dvije godine kasnije, također u Njemačkoj, osvaja zlatnu medalju na prvom Svjetskom prvenstvu na kojemu je, zajedno sa Šveđaninom Yngveom Lambergom bio najbolji strijelac sa 6 postigntih pogodaka.
Theilig je jedan od samo četiri rukometaša u povijesti koji je osvojio zlatnu medalju i u dvoranskom i u velikom rukometu.
Santiago Acutzilapan, Atlacomulco
Santiago Acutzilapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5866 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2786 m.
L'Année dernière à Marienbad
Prošle godine u Marijenbadu je francusko-italijanski crno-beli igrani film iz 1961. u režiji Alena Renea, a scenario je napisao Alen Rob Grije. Film je poznat po svojoj zagonetnoj narativnoj strukturi, gde je istinu i fikciju teško razlikovati, a vremenski i prostorni odnos događaja je otvoreno pitanje. Sama priroda filma je fascinirala, ali i zbunila publiku i kritičare; neki ga smatraju za remek-delo, neki ga nalaze neshvatljivim.
Oskquisaquamai
Oskquisaquamai, jedna od skupina algonquian Indijanaca o kojima Hodge govori kao o ihtiofazima. Spominju se sredinom 18 stoljeća uglavnom uz Cree i Maskegon Indijance; Bacqueville de la Potherie (1753) naziva ih Oskquisaquamai; Osquisakamais kod Arthura Dobbsa (1744). Prema Hodgeu, vjerojatno jedna od skupina Creeja.
Quetzalapa, San Juan Evangelista
Quetzalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
L'Année dernière à Marienbad
Uticaj
Rene je originalno nameravao film premijerno prikazati na Kanskom festivalu, ali mu je pristup tamo zabranjen nakon što je potpisao Sartrov Manifest 121 kojim se tražio prekid rata u Alžiru. Prošle godine u Marijenbadu je umesto toga redovno distruibisan, ali je nekoliko meseci kasnije prikazan na venecijanskoj Mostri gde je osvojio Zlatni lav.
Od same premijere je bio predmetom žestokih kontroverzi i oštrih podela među kritičarima i filmskim teoretičarima. Američki kritičar Majkl Medved ga je 1978. uvrstio u svoju knjigu Pedeset najgorih filmova svih vremena, a uticajna kritičarka Polin Kel "eksperimentalnim filmom visoke mode i ne-zabavom za ne-ljude".
Nasuprot tome je dobio pohvale od strane kako francuskih sineasta kao što su Agnes Varda, Margerit Dira, Žak Rivet, Ingmar Bergman i Federiko Felini. Samo nekoliko godina kasnije je Terens Jang špicu svog filma Iz Rusije za ljubavlju modelirao upravo po Marienbadu. Često se navodi da su Kjubrikov film Isijavanje iz 1980. i Linčov film Unutrašnje carstvo pod snažnim uticajem Marijenbada. Možda najeksplicitniji omaž filmu je pružila britanska pop-grupa Blur kada je 1994. videospot za svoju pesmu To the End napravila replicirajući scene iz Marijenbada.
Umeå
Umeå (zap.bot. Ume, ume sami: Ubmeje, fin. Ubmi) je univerzitetski grad u sjevernoj Švedskoj. Sjedište je istoimene općine i i administrativni centar grofovije Västerbotten koja ima 259,286 stanovnika.
Waterworld
Waterworld je bio jedan od najambicioznijih hollywoodskih projekata svog vremena, koji je publici kroz zabavu nastojao prenijeti i ekološku poruku, odnosno upozoriti ih na moguće posljedice globalnog zatopljenja. Film je, međutim, već pred premijeru privukao publicitet zbog niza nesreća i drugih događaja koji su doveli do kašnjenja u snimanju i dramatičnog povećanja troškova. Oni su toliko narasli da, čak ni uz solidne rezultate na kino-blagajnama, nije bio u stanju povratiti uloženi novac sve dok nisu počeli pristizati prihodi od video-iznajmljivanja mnogo godina kasnije. Iako nije predstavljao najgoru financijsku katastrofu u historiji Hollywooda, Waterworld se često navodi kao razlog zbog koga je Costner prestao biti pripadnik hollywoodske elite.
Umeå
Geografija
Umeå se nalazi u uvali Botnijskog zaljeva na ušću rijeke Umeå, na jugu Västerbottena. Grad se nalazi oko 600 km sjeverno od glavnog grada Švedske i oko 400 km južno od polarnog kruga. Najveći je grad sjeverno od područja Stockholm-Uppsala, a ponekad se smatra i regionalnim centrom sjeverne Švedske. Susjedna zajednica Holmsund služi kao luka za Umeå. Odavde je trajektom povezana sa susjednim gradom Vaasa (šved: Vasa) u Finskoj. Bliska povezanost sa Finskom uticala je da u gradu danas žive brojni Šveđani finskog porijekla.
Klima
Klima u Umeå je subarktička, sa kratkim blagim ljetima. Zime su duge i izuzetno hladne ali u odnosu na geografsku širinu su prilično blage zbog posrednog uticaja Golfske struje. Prosječna temperatura u januaru iznosi oko -8°C, dok prosječna julska temperatura iznosi 16°C.
Transport
thumb|[[Istočna stanica Umeå]] thumb|Autobuska stanica u centru Umeå. Putna infrastruktura u Umeå je dobro razvijena. U blizini centra grada prolaze dva evropska autoputa (E4 i E12). Oko 4km od centra grada nalazi se aerodrom Umeå. On je 7. najveći aerodrom u Švedskoj po godišnjem broju putnika. Po podacima iz 2010. godine kroz aerodrom je prošlo 844.932 putnika.
Botnička željeznička linija (Botniabanan) povezuje Umeå sa jugom, a pruža se duž Visoke obale preko Örnsköldsvika do Umeå. Ova željeznička linija je otvorena 28. augusta 2010. godine. Nova željeznička linija je duga 190km, sadrži 140 mostova i mnogbrojne tunele ukupne dužine 25km. Ona omogućava povezivanje Umeå brzom željeznicom sa Stockholmom za oko 6,5 sati putovanja. Napravljena je i nova željeznička stanica (Istočna stanica Umeå).
Kultura
Umeå je dom heavy metal grupe Meshuggah, koju je magazin Rolling Stone nazvao jednom od deset najvažnijih heavy i hard metal grupa. Osim njih, u Umeu djeluju i druge poznate metal grupe kao što su Cult of Luna, Hollow, Persuader i Nocturnal Rites. Tokom 1990tih, uticaj hardcore punk grupa iz Umeå poput Final Exit, Step Forward, Refused, Abhinanda i Doughnuts, kao i lokalnih izdavačkih kuća Desperate Fight Records i Busted Heads Records doveli su do rasta hardcore scene u Umeå.
Mucchi, Isernia
Mucchi je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 652 m.
Crès (Ero)
Kre je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Monpelije.
Cefalicchio, Benevento
Cefalicchio je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
Hram Jasukuni
desno|mini|220 px|Yasukuni hram Yasukuni hram (jap. 靖国神社, Yasukuni Jinja) je japanski šintoistički hram smješten u Tokiju. Posvećen je štovanju duhova japanskih vojnika koji su poginuli u službi japanskog cara. Trenutno se na hramskom popisu nalaze imena 2 466 532 ljudi čiji su životi bili posvećeni službi Japanskog carstva, posebice onima koji su poginuli za vrijeme ratova.
Slavenska teorija o podrijetlu Hrvata
Kada prelaze Uralsko gorje neki Slaveni se nastanjuju uz Baltičko more na području današnje Rusije između Moskve i Sankt Peterburga. Oni kasnije postaju Rusi. Ostali Slaveni sele dalje, da bi se neki zaustavili na području sjeverne Ukrajine, od njih su kasnije nastali Ukrajinci i Bjelorusi. Time je završila migracija za Istočne Slavene.
Ostali nastavljaju dalje i tokom 6. stoljeća pod kraljem Samom, Zapadni i Južni Slaveni osnivaju svoju državu koja se nalazila na području od Baltika do Panonske ravnice. Bugari se odvajaju prije nastanka tog kraljevstva. Prije nego što će kralj Samo umrijeti Hrvati sele na područje današnje Hrvatske i Bosne.
Ostali Južnoslavenski narodi se doseljavaju u tom vremenu, neki prije, a neki kasnije. Hrvati zatim imaju dvije Kneževine. Prvu Panonsku Hrvatsku (kajkavski govor), koji Hrvati danas smatraju "pravom Hrvatskom" u to vrijeme i drugu Primorsku Hrvatsku (čakavci).
Bolgheri, Livorno
Bolgheri je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Slavenska teorija o podrijetlu Hrvata
Istina je, da se nakon smrti Ljudevita Posavskog, Panonska Hrvatska koja se borila protiv Franaka i bila neovisna raspada i da je današnja Hrvatska naslijednik Primorske Hrvatske (glavni grad bio je Knin). Tada se oko Primorske Hrvatske (saveznika Franaka) ujedinjuju sve hrvatske zemlje.
Bolgheri, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Barranca Adentro, Tumbiscatío
Barranca Adentro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1184 m.
Danny Glover
Danny Lebern Glover (22. jul 1946) je američki glumac, filmski režiser i politički aktivist. Najpoznatiji je po ulozi narednika Rogera Murtaugha u popularnoj seriji akcijskih filmova Smrtonosno oružje.
El Carrizo, San Martín Chalchicuautla
El Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 325 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
Eagle, Idaho
Igl je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 19.908, što je 8.823 (79,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Chiflido, Aguascalientes
El Chiflido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1966 m.
Wikyuwamkamusenaikata
Wikyuwamkamusenaikata / =painted lodge,/ jedna od brojnih bandi Cree Indijanaca, porodica Algonquian, koji su 1865. živjeli blizu Fort de Prairie na Sjeverozapadnom teritoriju u Kanadi. Ime su uzeli prema jednom svom poglavici. Spominje ih Hayden (1862).
Kamp-Bornhofen
Kamp-Bornhofen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.647 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141066.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Kamp-Bornhofen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 69 metara. Površina opštine iznosi 11,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.647 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 145 stanovnika/km².
North Browning, Montana
Nort Brauning je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.408, što je 208 (9,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Prvi srpski ustanak
Prvi srpski ustanak je bio ustanak Srba u Smederevskom sandžaku protiv Turaka u periodu od 14.2.1804-7.10.1813. godine. Ustanici predvođeni Karađorđem su uspeli da u značajnom vremenskom intervalu zauzmu teritoriju pašaluka. Ovaj ustanak je prethodio Drugom srpskom ustanku 1815, koji je na kraju doveo do stvaranja moderne Srbije.
Pozadina
U 18. veku turski feudalizam je ušao u fazu raspadanja i to se naročito odrazilo na njen međunarodni položaj. Turska vojska je postepeno gubila svoju nekadašnju moć i organizovanost, a i u naoružanju, opremi i obuci znatno je zaostajala za armijama evropskih sila. To je bio jedan od razloga što Turska nije bila više u stanju da očuva integritet velike Osmanlijske imperije. S druge strane, nizali su se neuspesi i u austrijsko-turskim i rusko-turskim ratovima. Teritorijalne pretenzije na tursko carstvo bile su sve učestalije, tj. takozvano Istočno pitanje postajalo je sve aktuelnije. Međutim, Turska je uspela na neki način da ublaži krizu svoje imperije zahvaljujući Napoleonovim ratovima, koji su tada potresali i zaoštravali odnose i interese velikih sila.
Stanje u Beogradskom pašaluku pred Prvi srpski ustanak
Svištovskim mirom je okončan poslednji austrijsko-turski rat koji se vodio od 1788. do 1791. Srbi su kao dobrovoljci aktivno učestvovali na strani Austrije. Ovaj period srpske istorije se naziva Kočina krajina, po Koči Anđelkoviću, jednom od srpskih komandanata. Svištovski mir nije doneo Srbima oslobođenje od turske vlasti, već samo amnestiju. Da bi smirio, Selim III je fermanima iz 1793/1794. potvrdio Srbima organe vlasti, tako da su, pored vezira i kadije, upravljali i knezovi, a u knežinama oborknezovi. Tada je u Beogradskom pašaluku bilo 45 knežina; zatim, fermanom od aprila 1796. godine, na čelo 12 nahija birani su obor-knezovi, koji su sami ubirali poreze i predavali ih vlastima (čak su delimično vršili i sudsku i upravnu vlast u svojim knežinama), ali sukobi između janjičara, koji su i dalje hteli najvišu vlast i spahija, koji su želeli osvetu, zbog ugroženog položaja, sve više su zaoštravani.
Dolaskom novog paše Abu Bekira, situacija u Srbiji se dosta izmenila. Odmah posle njegovog dolaska u Niš, organizovano je ubistvo tadašnjeg predvodnika janjičara, Deli-Ahmeta. Njega je s leđa ubio jedan od pašinih sluga, prilikom njegove posete Nišu.
Odmah nakon toga, posebnim fermanom paša je naredio janjičarima da se uklone iz Beograda i pašaluka. Janjičari su se pretežno sklonili u susedne pokrajine. U narednom periodu u Srbiji dolazi do oživljavanja privrede, a tako je bilo u Srbiji na početku vladavine Hadži Mustafe, naslednika Abu Bekira. Čak su za vreme njegove vladavine neki Srbi, kao Aleksa Nenadović, došli do položaja obor-knezova, zato su novog pašu neki nazivali "srpskom majkom".
Povratak dahija
Janjičari su našli utočište u Vidinu, tačnije kod sina vidinskog ajana Osmana Pazvanoglua, koji je bio zaslužan, najverovatnije po nagovoru janjičara, za napad na nahije beogradskog pašaluka. Porta je primorana da se brani i uključuje Srbe u borbu protiv janjičara. Već krajem 1793. godine Srbi kod sela Kolara učestvuju u borbi protiv janjičara koji su zauzeli Požarevac i krenuli prema Smederevu. Zbog opasnosti od daljih janjičarskih napada, 1797. godine formirana je narodna vojska na čelu sa Stankom Arambašićem, koja je krajem aprila 1797. godine brojala preko 16 hiljada ljudi. Međutim, približavanje francuskih trupa turskim teritorijama (zauzimanje Krfa i drugih Jonskih ostrva 1797-99. i iskrcavanje Napoleona Bonaparte u Egiptu 1798. godine) uticalo je na Portu 1798. godine da zaključi savez sa Rusijom, uz obostranu garanciju stečenih poseda.
Kako Porta nije uspela da oružjem umiri janjičare, Hadži Mustafa je primoran da im dozvoli povratak u pašaluk, iako su oni proterani iz Beograda posebnim fermanom. U početku, janjičari, koji su se već vratili u Srbiju, nisu toliko navaljivali na pašu da im vrati oduzeta imanja, ali veoma brzo sukobili su se sa domaćim obor-knezovima. Situacija u zemlji se naročito pogoršala kada su janjičari ustali i protiv samog paše. Zbog toga je on za rat protiv janjičara angažovao Srbe, Turke, ali i svog sina Derviš-bega. Međutim, u julu 1801. godine janjičari su zauzeli Beograd i primorali pašu da udalji svoju vojsku; ubrzo nakon povlačenja Srba i odlaska Turaka u Niš, Hadži-Mustafa je ubijen (15. decembra), baš onog dana kad mu je sin, kojeg je ovaj odmah obavestio o svom hapšenju, stigao skoro do Beograda.
Vrhovnu vlast tada su preuzeli četiri vođe janjičara, Alija Kučuk, Aganlija, Jusuf Mula i Mehmed-aga Fočić. Nazivali su sebe dahijama, a svakom od njih pripao je jedan deo zemlje, a zajedničku vlast vršili su iz Beograda. Dahije su ukinule povlastice iz 1793. i 1794. godine, sami ubirali poreze i druge dažbine, sudili i presuđivali po svojoj volji.
Turska Porta je bila potpuno nemoćna, što je ugrozilo autoritet centralne vlasti i sultana. Kao naslednik, u Beograd je stigao Hasan-paša, koji nije imao nekog velikog uticaja ni na tadašnju vlast, ali ni na dahije. Zbog bojazni Porte da bi janjičari mogli u Beograd dovesti samog Pazvanoglua, što bi dovelo do još većih zaoštravanja odnosa u Srbiji, posebnim pismom s Porte, 10. maja 1802. godine janjičarima je oproštena učinjena krivica.
Vladavina dahija
Stanje u pašaluku stvoreno janjičarskim terorom uticalo je na ujedinjenje svih srpskih društvenih snaga (seljačke mase, starešinski i trgovački sloj) da se dignu na ustanak. U Zemunu se okupio veliki broj Mustafa-pašinih prijatelja, Srba i Turaka, među kojima je najaktivniji bio Petar Ičko, a na Turskoj strani najviše se isticao nekadašnji pašin blagajnik Hasan-Beg, na čijoj je strani bio i priličan broj spahija, koji su bili ugroženi od dahija. Oni su već u leto 1802. godine pokušali da organizuju neki veći pokret u Srbiji, ali su zbog prerane akcije oko Požarevca i ispod Avale pretrpeli neuspeh. Nakon ovog poraza, pritisak koji su dahije vršile na spahije bio je sve veći. Pobunjenici su već tada uputili pismo Carigradu u kojem traže pomoć sultana Selima III.
U Crnoj Gori vladalo je slično raspoloženje, Crnogorci su bili spremni da se priključe zajedničkom ustanku u Beogradskom pašaluku. Vladika Petar I je početkom 1804. godine pisao dečanskom igumanu da će Crnogorci zajedno sa Srbijancima dići organizovan ustanak protiv Turaka. Takođe, on je 1803. godine u Rusiju uputio arhimandrita Arsenija Gagovića da traži Rusku pomoć. Međutim, Rusija je u to vreme bila u savezu sa Turskom, pa zato nije htela ni na koji način da učestvuje u ustancima Balkanskih naroda koji bi oslabili Tursku državu. Takođe, ustanici nisu računali ni na saradnju s Portom, tako da su morali samostalno da otpočnu oružanu borbu protiv Dahija, ali im je bilo bar omogućena povoljna nabavka oružja u Austriji, preko srpskih trgovaca. Početkom 1803. godine sastalo se 12 knezova valjevske nahije, među kojima su se naročito isticali Aleksa Nenadović i Ilija Birčanin. Na ovom sastanku odlučeno je da se za 8 meseci podigne ustanak. Neke starešine iz Šumadije su se takođe sastale i donele sličnu odluku. Krajem iste godine Aleksa Nenadović je uputio jedno pismo austrijskom komandantu u Zemunu majoru Mitezeru, u kojem je konstatovano da su Srbi posvađali dahije i da će najverovatnije doći do oružanog sukoba između njih.
Seča knezova
Sasvim slučajno ovo pismo je palo u ruke dahijama, koji su tek tada uvideli kakva je situacija u Beogradskom pašaluku. Bojeći se i austrijske intervencije u mogućem ustanku, dahije su organizovale seču knezova, februara 1804. godine, u kojoj je pobijena većina istaknutijih Srba trgovaca, knezova, sveštenika, naročito onih koji su se istakli u borbi protiv janjičara i u Kočinoj krajini.
U ovom teroru koji su sprovodile beogradske dahije stradalo je oko 70 lica, među njima i Aleksa Nenadović, Ilija Birčanin i Hadži Ruvim. Pored toga, dahije su primoravale stanovništvo da preda oružje. Zbog toga je narod bežao u šume, a negde čak i pružao otpor i napadao janjičarske odrede.Ovaj dogadjaj je potstakao srpsko stanovnistvo na ustanak.
Buna
Na ovu vest diglo se stanovništvo i s one strane Kolubare, gde su se naročito istakli Jakov Nenadović, Aleksin brat, sveštenik Luka Lazarević. Slična situacija bila je i s one strane Morave, gde su se istakli Milenko Stojković i Petar Teodorović Dobrnjac. Ubrzo je skoro cela zemlja bila pod oružjem.
Za vođu ustanka na skupštini najuglednijih iz Šumadije prvo je predložen Stanoje Glavaš, ali pošto je to ovaj odbio, predložen je knez Teodosije Marićević iz Orašja u kragujevačkom okrugu, ali posle njegovog odbijanja i na njegov predlog za vođu ustanka izabran je Karađorđe 14. februara 1804. godine na jednom zboru u Orašcu. Na ovom zboru bilo je oko 300 ljudi, uglavnom iz okoline. Posle izbora vođe, ustanak je postepeno uzimao sve više maha, a Karađorđe je poručio svim prijateljima, poznanicima i prvim ljudima u okolnim nahijama da ustaju na Turke, ubijaju subaše i pale hanove.
Buna na dahije
Dahije su bile iznenađene i uplašene masovnošću ustanka i zato su počele raznim podmićivanjem, pregovorima i prevarom da zaustave ustanak. Tako je Aganlija sa oko 400 janjičara pošao u Šumadiju, 21. februara 1804. godine, s ciljem da pregovara sa ustanicima, ali u stvari glavni povod je bilo izvršenje napada na pobunjenike. On je srpskom narodu obećavao bolji položaj i ukidanje hanova, a Karađorđu je nudio novac ili da mu u Austriji kupe imanje bolje od njegovog u Topoli. Lične ponude on je odbio, a za obećanje u vezi sa promenom režima tražio je jamstvo i Austrijanaca, jer se nije mogao osloniti na turska obećanja. Kako Aganlija nije na to pristao, zajedno sa svojom vojskom pretrpio je poraz u boju u Drlupi 24. februara, u kojem je ranjen u nogu i jedva uspeo pobeći u Beograd. Ovo je ujedno bio prvi sukob ustanika protiv dahija, ali i njihova prva pobeda. Značaj ove pobede je bio od velike važnosti, jer je podigao moral srpskom stanovništvu. Nakon ovog poraza, dahije su opet pokušale preko svojih delegata, koje je Karađorđe primio u Hasan-pašinoj palanci (Smederevska Palanka), 4. marta, da pregovaraju o miru. Kao uslov za mir Karađorđe je tražio izručenje dahija, što oni, naravno, nisu prihvatili. Zbog toga su pregovori završeni bez rezultata. Ubrzo su srpski ustanici, zajedno sa svojim vođom, 18. marta zauzeli Rudnik, a u aprilu potukli janjičare kod Batočine i Jagodine, a ostatke janjičara, koji su se povlačili prema Beogradu, potukao je kod sela Leštana Vasa Čarapić. Krajem aprila cela Šumadija je bila očišćena od Turaka, a ustanici, kojih je početkom marta bilo oko 10.000, zajedno sa svojim vođom Karađorđem približili su se Beogradu.
Sad kad je celo polje od Save i Dunava bilo na nogama, pod komandom Jakova na Savi, Čarapića na Dunavu, a između njih bili su Karađorđe i Katić, Carigrad se ipak zainteresovao za ustanak. Hasan-beg, Ibrahim-aga Fidahić i drugi nezadovoljni u samom Carigradu, pokušavali su da skrenu pažnju velikog vezira na ovaj sukob koji sve više prerasta u pravi rat. Oni su smatrali da je poželjan otpor sa bilo koje strane protiv osionih dahija, i zbog toga je veliki vezir dopustio Hasan-begu da oko sebe prikupi spahije koje su pobegle od janjičara, zatim je kneza Jovana Raškovića, koji se baš tad nalazio u Carigradu, postavio za nadzornika carina u Beogradu, a bosanskom paši Bećiru naredio je da čitavu stvar uzme u svoje ruke, udalji dahije i uspostavi red u pašaluku.
Sa 3.000 ljudi bosanski paša stigao je u Srbiju, gde su ga ljudi dočekali sa najvišim počastima. Njegov dolazak je uplašio dahije, naročito zbog toga što su shvatili da je ipak moguće da jedan paša sklopi savez sa rajom, što su oni do tada smatrali nemogućim.
Pored toga što je trebao zavesti red u Beogradskom pašaluku, Bećir-paša je imao sultanovo ovlašćenje da ubije četiri beogradske dahije, da bi na taj način izmirio janjičare sa hrišćanskom rajom. On je to i uspeo tako što je dahije izolovao na dunavsko ostrvo Ada-kale, a zatim ostavio Srbima da ih ubiju. Pored toga postavio je 20 srpskih knezova i dao im gradove na upravu, što znači da su Bećir-pašine odredbe odgovarale početnim ciljevima srpskih pobunjenika.
Srbi su bili primorani da traže zaštitu Rusa, kad tu ulogu nije preuzela Austrija i zato su 3. maja 1804. godine srpske vođe uputile pismo ruskom poslaniku u Carigrad u kojem se govori o nevoljama i željama srpskog naroda, ali su takođe isticale da će i dalje ostati verne sultanu.
Do Ostružničke skupštine, na kojoj su se sastale starešine oslobođenih krajeva, borbe u Srbiji su bile u punom jeku. U zapadnom delu Beogradskog pašaluka ustanak su organizovali Jakov i Matija Nenadović; i tamo se, kao i u Šumadiji, on brzo širio i zauzeo celu Kolubaru, Tamnavu i Posavinu. Međutim, čim su Turci iz Šapca čuli za ustanak u Šumadiji, zatražili su pomoć Ali-bega Fidahića iz Zvornika, koji se zajedno sa nekoliko stotina svojih vojnika uputio u Šabac, ali pod velikim pritiskom srpske vojske neprijatelj je uništen, 28. februara 1804. godine na Svileuvi. Ova pobeda je bila od velikog značaja za valjevsku i šabačku nahiju i njen ustanički pokret. Ubrzo zatim, tačnije 18. marta, ustaničke čete zauzele su i zapalile Valjevo, opsele Šabac, delom ga spalile i saterale Turke u grad. Opsednutim janjičarima u pomoć su pristigli janjičari iz Bosne. Ali i njih je krajem aprila, na utvrđenom položaju kod manastira Čokešine, sačekala grupa ustanika pod vođstvom Jakova Nenadovića. U teškoj jednodnevnoj borbi ustanicima je nestalo municije, zbog čega su u ovom sukobu pretrpeli poraz, u kojoj su se naročito istakli braća Damnjan i Gligorije Nedić. I pored uspeha Turaka u borbi kod Čokešine, oni su primorani da predaju Šabac. Tada je veći deo ustaničkih snaga prebačen od Šapca prema Beogradu.
U aprilu i maju ustaničke čete pod komandom Milenka Stojkovića, Petra Dobrnjca, Đuše Vulićevića i Stojka Krivokuće oslobodile su sva sela između Velike Morave i Timoka i opsele Požarevac. Tada je u Požarevcu bilo oko 1.000 turskih kuća i oko 1.500 dobro naoružanih Turaka. Ali zajedničkim snagama Srbi su uspeli očistiti požarevačku nahiju od Turaka i popaliti sve hanove. U noći 7. marta Srbi su krenuli na Požarevac, gde su veoma brzo opkolili Turke, koji su se kasnije sami predali.
Karađorđe je kod Smedereva ostavio odred na celu sa Đušom Vulićevićem da čuvaju ulaz u grad, gde su bili zatvoreni Turci. Može se reći da su Srbi polovinom marta 1804. godine očistili gotovo sva sela beogradske nahije i Turke zatvorili po gradovima i tvrđavama, kao što su Beograd, Šabac, Požarevac, Smederevo, Jagodina, Karanovac, Kragujevac itd.
Pošto je ostavio jedan odred na ulazu u Smederevo, Karađorđe se uputio prema Beogradu. Jedan deo snaga uputio je da postave zasede na glavnim putevima koji vode prema Beogradu, a jednim delom je posednuta granica pašaluka na Moravi pod komandom Stevana Jakovljevića, prema užičkoj nahiji pod Petrom Kneževićem, na Maljenu pod Milovanom Grbovićem, kod Ovčara pod Milanom Obrenovićem, ispod Medvednika pod protopopom Stefanom i na Ceru pod Dimitrijem Milićancem.
Turci su pokušavali da probiju ustaničku vojsku i na taj način oslobode zauzete teritorije, ali u tome nisu imali nekog većeg uspeha. To je učinio i Kučuk-Alija sa 200 svojih vojnika, želeći da dopre do Morave u dva navrata napadao je srpsku vojsku, ali bezuspešno.
Od 21. marta do 24. aprila u Beogradu su se vodile žestoke borbe između srpskih ustanika s jedne i opsednutih Turaka s druge strane. Za vreme Karađorđevog odsustva, koji je morao napustiti Beograd zbog dolaska Kučuk-Alije, koji se je sukobljavao sa ustanicima u okolini Jagodine i Kragujevca, beogradski Turci su nekoliko puta došli u sukob sa srpskom vojskom, ali ona je bila dovoljno jaka da izdrži sve turske napade.
Život u Beogradu je bio nesnošljiv. Svi izlazi iz grada bili su zatvoreni, zbog toga je zavladala velika oskudica i u hrani i u stoci. Zbog gladi, koja je potresala Beograd, pravoslavno, ali i muslimansko stanovništvo počelo je da iseljava i napušta grad. Situacija se znatno pogoršala izbijanjem sukoba između janjičara i dahija s jedne strane i Turaka građana s druge, ali i sukoba između samih dahija. Jer, 14. aprila, u pregovorima sa beogradskim vezirom Hasan-aga pašom, dvojica dahija (Aganlija i Mehmed-aga Fočić) bili su spremni da predaju vlast, i to bi se desilo da se tome žestoko nije protivio Mula-Jusuf. To je proizvelo krizu u odnosima između samih dahija, što im nije nikako išlo u korist.
Zbog neizdržljivog i veoma kritičnog stanja u Beogradu, dahije, koje se više nisu nadale nikakvoj pomoći sa strane, pošto su im to u međuvremenu okolne paše odbile, pristale su na popuštanje i pregovore. Po nagovoru Hasan-age, koji je uputio molbu slavonskom komandantu baronu Dženejnu, dahije su pristale na sastanak sa najizrazitijim srpskim prvacima u Zemunu.
Skupština u Ostružnici
Sastanku u Zemunu prethodila je skupština u Ostružnici (6-15. maja 1804. godine), gde se, pored dogovora o tome šta će se izneti pred dahijske izaslanike u pregovorima o miru u Zemunu, razgovaralo i o daljem razvoju ustanka, organizaciji nove vlasti, nabavci municije itd.
Sa ove skupštine je zahtevano da se dahije proteraju iz Beograda, da svaki vezir upravlja po fermanu iz 1793. godine, u svakoj nahiji da bude sudnica i da se svima sudi po zakonu, zatim tražili su slobodu vere, tj. da obnavljaju porušene manastire, da su običaji vere slobodni, slobodnu trgovinu i da raja prodaje svoja dobra kome želi, da srpsko stanovništvo sámo bira svoje knezove itd.
Opsada Beograda
Posle sastanka u Zemunu, ustaničke starešine zajedno sa svojom vojskom počele su se prikupljati oko Beograda. Kragujevačku i rudničku vojsku predvodio je Karađorđe, a valjevsku i šabačku Jakov Nenadović, prota Matija, Živko Dabić, Ostoja Spuž i Andrija Vitomirović. Njihov osnovni cilj bio je oslobođenje Beograda i, kada je Karađorđe pošao u susret valjevskoj vojsci, 9. maja 1804. godine, Turci su pokušali da ih spreče, ali bezuspešno. Turke su predvodile dahije i Alija Gušanac. Veliki uspeh ove bitke je taj što se na ovaj način suzila opsadna linija oko Beograda. Ubrzo zatim oslobođen je Požarevac 12. maja i Smederevo 6. jula 1804. godine.