cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pisanosaurus
Klasifikacija
Pisanosaurus je tipični rod porodice Pisanosauridae, koju je uspostavio Casamiquela u istom članku u kojem je uspostavio i rod Pisanosaurus. Porodica Pisanosauridae se smatra zastarjelom, a istraživanje iz 1976. godine zaključilo je da je ona sinonim za Heterodontosauridae.
Paleoekologija
Fosilni ostaci Pisanosaurusa otkriveni su u formaciji Ischigualasto u Argentini. Iako se isprva smatralo da ova formacija potiče iz perioda srednjeg trijasa, sada se smatra da je nastala u periodu kasnog trijasa, prije 228 do 216,5 milijuna godina. Pisanosaurus je dijelio svoje stanište sa rinhosaurima (Rhynchosauria), sinodontima (Cynodontia), disinodontima (Dicynodontia), prestosukidima (Prestosuchidae), ornitosukidima (Ornithosuchidae), aetosaurima (Stagonolepididae) i primitivnim dinosaurima. Rani dinosaur mesožder, Herrerasaurus, živio je u ovom području u to vrijeme i možda je lovio Pisanosaurusa.
Madagaskarska cibetka
Madagaskarska ili prugasta cibetka (lat. Fossa fossana), također poznata pod nazivom fanaloka, je posebna endemska vrsta cibetke koja je rasprostranjena na Madagaskaru, a pripada porodici Eupleridae.
Nekoć je malagaška cibetka bila stvrstana u subporodicu Hemigalinae, zajedno s palmskim cibetkama i u vlastitoj podporodici, Fossinae, ali u današnje vrijeme ona se svrstava u subporodicu Eupleridae. Također se klasificira kao Fossa fossa, ali ju, međutim, nije moguće svrstati s cibetkom, zbog toga što je malagaška cibetka endemska životinja koja je rasporostranjena samo na Madagaskaru, koja ima prirodoslovno ime Cryptoprocta ferox. Životinja slična malagaškoj cibetki je fanaluka, koja, kao i ona, živi na Madagaskaru, te spada u istu porodicu.
Malagaška cibetka je manji sisavac: tijelo joj je dugačko oko 47 centimetara (uključujući rep, koji je dug oko 20 cetimetara), a teška je 2,5 kilograma. Izgledom i kretanjem podsjeća na manju lisicu. Ima kratku dlaku sivkaste boje, s tamnim vodoravnim crtama koje su smještene od glave do repa, ali pruge na trbuhu nalikuju mrljama. Ova životinja uopće ne nalikuje drugim vrstama cibetke. Endemična je životinja koje je rasporostranjena isključivo u tropskim šumama u Madagaskaru. Malagaške cibetke pare se od kolovoza do rujna, dok skotnost kod ženka traje 3 mjeseca. Mladunci se kote otvorenih očiju i dobro razvijeni, a odrasla je s oko 10 tjedana.
Elefterios Venizelos
Elefterios Venizelos (punog imena Elefterios Kyriákou Venizélos, grčki: Ελευθέριος Κυριάκου Βενιζέλος) (* Murnies kod Kanije 23. august 1864. - † Pariz 18. mart 1936.) bio je poznati grčki revolucionar, državnik i jedan od najutjecajnijih političara 20. vijeka. Višekratni pobjednik na grčkim izborima te potom premijer Grčke (1910. - 1920., 1928. - 1932. Venizelos je duboko utjecao na oblikovanje suvremene Grčke države, tako da ga zovu tvorcem moderne Grčke države,
Na političku pozornicu stupio je zbog svoje angažiranosti u borbi za političku nezavisnost Krete, te kasnijeg ujedinjenja s Grčkom. Iz Krete je krenuo u Atenu i postao premijer koji je trebao riješiti zastoj u rješenju političkih problema. Proveo je značajne reforme u cilju modernizacije Grčkog društva naročito vojske. Venizelos je imao i značajnu ulogu u osnutku Balkanskog saveza neposredno prije početka Balkanskih ratova 1912.-1913., a što je Grčkoj pomoglo u budućim sukobima.
Pomoću vještih diplomatskih manevara za njegovih premjerskih mandata se Grčka dvostruko teritorijalno uvećala pripojenjem Makedonije, Epira i velikog dijela Egejskih otoka. Za Prvog svjetskog rata (1914–1918), Venizelos je odveo Grčku na pobjedničku stranu sila Antante, što je naknadno Grčkoj pomoglo da opet poveća teritorij. Njegova prosaveznička politika dovela ga je u otvoren sukob s kraljem Otonom I., ali je dovela i do podjele Grčke, i osnivanja dvije paralelne vlade. Ta podjela utjecala je na život Grčke decenijama nakon toga.
No Grčka je zvog sudjelovanja na pobjedničkoj strani nagrađena dozvolom da se teritorijalno uveća na račun Turske u Anadoliji (esklava kod Smirne i Istočne Trakije) - gotovo do potpunog ostvarenja ideje grčkih nacionalista - Velike Grčke (Megali Idea). No i pored tako velikih uspjeha, Venizelas je izgubio na izborima 1920. od simpatizera kralja Otona I., tako da je otišao u dobrovoljni egzil iz zemlje, te nije sudjelovao u aktivnostima za vrijeme Grčko-turskog rata, 1919.-1922., ali se angažirao na Mirovnim pregovorima u Lausanni na kojima je dogovorena velika razmjena stanovništva između Grčke i Turske.
U zadnjoj fazi svog političkog života Venizelos je uspio obnoviti i normalizirati odnose Grčke sa susjedima a radio je na daljnim ustavnim i ekonomskim reformama. Već umirovljeni Venizelos, vraća se 1935. godine u polički život kako bi podržao vojni udar, ali je doživio neuspjeh to je oslabilo njegovu vlastitu tvorevinu Drugu Grčku Republiku.
Mladost i školovanje
Njegovi predci iz 18. vijeka zvali su se Cravates i živjeli su u Mistri pored Sparte na Peloponezu. Za vrijeme albanske invazije na Peloponez 1770., najmlađi član porodice Cravates, Venizelos Cravates, pobjegao je na Kretu. Njegova djeca prezvala su se Venizelos. Elefterios je rođen u selu Murnies (danas se zove njemu u čast Elefterios Venizelos) pored Khanije u tada osmanskoj Kreti u porodici grčkog nacionalista Kiriakosa Venizelosa, vrlo agilnog Kretskog ustanika. Nakon gušenja Kretskog ustanka (1866–1869) porodica Venizelos pobjegla je na otok Siros (tada u okviru Grčke), jer se bojala odmazde zbog svog učešća u pobuni protiv Turaka, tu su ostali sve dok nije proglašena amnestija za Kretske pobunjenike 1872. godine. Elefterios je na Sirosu završio osnovnu i srednju školu, te je nakon toga otišao na studij prava u Atenu. Na Kretu se vratio 1886. i počeo raditi kao advokat u Khaniji.
Ulazak u politički život
U tad vrlo nestabilnim i složenim političkim prilikama na Kreti (autonomija pod turskim sultanom, ali pod patronatom velikih sila) Venizelos postaje član Liberalne partije na Kreti, i uspjeva postati njihov zastupnik nakon izbora 2. aprila 1889. Kreta je bila eksplozivni lonac, većinsko grčko stanovništvo otoka dizalo je stalne bune protiv otomanske vlasti (1821., 1833., 1841., 1858., 1866., 1878., 1889., 1895., 1897.) želivši kao krajnji svoj cilj ujedinjenje s Grčkom. Venizelos je skrenuo pažnju na sebe i postao mitološka figura Grčkih ustanika za vrijeme predizbornih aktivnosti u februaru 1897. Tada se stavio na čelo jedne radikalne grupe grčkih ustanika (2000 ljudi) u mjestu Malaxa pored Khanije, koja izvršila napad na otomanske jedinice u mjestu Akrotiri - strateškoj točci koja dominira Kanijskim zaljevom. Kako su tad velike sile bile garant mira i stabilnosti na Kreti, komandanti savezničkih brodova naredili su Grcima da se povuku i skinu zastavu, Venezelos je to odbio, rekavši da će radije svi izginuti nego skinuti zastavu, i tako uspio pokolebati moćnu savezničku flotu. Čitav taj događaj doživio je u Grčkoj javnosti lavinu komentara i kojekakvih verzija, opjevan je u brojnim pjesmama koje su Venizelosa uzdizala do nivoa antičkih heroja.
Venizelosovo djelovanje na Kreti
Venizelos je bio radikalni Grčki nacionalist, kojem je krajnji cilj bio ujedinjenje s Grčkom (Enozis) i protjerivanje svih Turaka s Krete. Nakon Kretskog ustanka 1897. i Grčko-turskog rata 1897. u kojem su Grci zapravo gubili bitke s osmanskom vojskom, a naročito nakon tadašnjih velikih medijskih događaja poput masakra u Heraklionu - došlo je do intervencije tadašnjih velikih sila; Britanije, Francuske, Austro-Ugarske, Rusije i Italije. One su poslale svoje brodove na Kretu, koji su protjerali osmanske jedinice s Krete. Nakon toga Kreta je postala nezavisna država pod pokroviteljstvom tadašnjih velikih sila; Britanije, Francuske, Rusije i Italije (njihove jedinice zapravo su okupirale Kretu). Na čelo te države kratkog vijeka postavljen je grčki kralj Đuro I. koji je postao je Visoki povjerenik za Kretu, on je uzeo Venizelosa kao ministra pravosuđa (1899. - 1901). Venizelos je pomogao u formiranju te države napisavši joj ustav, i kod organizacije vlasti, no ubrzo se počeo razilaziti sa svojim šefom Đurom I., oko praktičnih pitanja - kako i kojim tempom ostvariti krajnje ciljeve.
Zbog svog radikalizma Venizelos je istjeran iz vlade, tako je postao lider opozicije protiv kralja Đure I., nakon oružane pobune u Terisu (1905.), iza koje je stajao Venizelos - Đuro I. bio je prinuđen podnijeti ostavku na mjesto Visokog povjerenika za Kretu (to su tražile i Velike sile), a na njegovo mjesto postavljen bivši grčki premijer Aleksandros Zaimis. Ubrzo je osnovana Kretska žandarmerija, pa su se savezničke jedinice počele povlačiti s Krete. Na isti dan kad je proglašena Aneksija Bosne i Hercegovine 6. oktobar 1908. Kretska skupština proglasila je ujedinjenje s Kraljevinom Grčkom (dan prije je Bugarska proglasila nezavisnost od Turske)
Politički život u Grčkoj
Nakon političke krize 1910. koju je izazvala vojska, došlo je do raspuštanja Grčke skupštine i raspisivanja novih izbora za 8. august 1910., Venizelos se preselio u Atenu i sudjelovao na izborima natječući se za mjesto zastupnika na listi nezavisnih. Zahvaljujući svojoj reputaciji stečenoj na Kreti uspio je ući u parlament, uskoro je postao lider nezavisnih poslanika, koji su pobijedili na izborima. Nakon toga osniva vlastitu Liberalnu partiju (Κόμμα Φιλελευθέρων) te već u oktobru postaje Grčki premijer. Njegova vlada provela je brojne privredne, političke i administrativne reforme u zemlji. Venizelos je osobitu pažnju posvetio vojsci i mornarici, što se pokazalo dobrim ulaganjem jer su ubrzo uslijedili Balkanski ratovi u kojima su Grci uspjeli osloboditi (zauzeti) teritorije na sjeveru Epir, Makedoniju i veliki dio Egejskih otoka. Istovremeno otpočeli su i njegovi sukobi s novim kraljem Konstantinom I. koji će kulminirati za Prvog svjetskog rata.
Venizelosovo djelovanje za Prvog svjetskog rata
mini|lijevo|Portret Venizelosa ranih1920-ih Sukob između Venizelosa i Konstantina I. dramatično se povećavao tokom Prvog svjetskog rata. Grčka je na početku rata bila neutralna, Venizelos je od samog početka bio probritanski usmjeren i podržavao je savez sa Antantom, čvrsto vjerujući da će u tom sukobu pobijediti sile Antante.
Konstantin je pak (Grci su bili uvjereni da je to zbog njemačkog porijekla) bio za to da Grčka ostane neutralna u tom sukobu. Nakon čitavog niza mučnih rasprava na tu temu, Venizelos je podnio ostavku na svoj premijerski položaj 21. februara 1915. godine, i time izazvao parlamentarnu krizu. Na izvarednim izborima njegova Liberalna stranka je pobijedila te je Venizelos ponovno formirao novu vladu, ali su se njegovi sukobi s kraljem nastavili, te je nakon Konstantinovog pritiska ponovno podnio ostavku u decembru 1915. godine i otišao na Kretu. Istovremeno u Solunu se iskrcala saveznička vojska koja je tamo poslata da oformi novi front prema Centralnim silama.
Sukob između kralja i Venizelosa produbio se i doveo do događaja koji Grci zovu - Veliki narodni raskol, koji je obilježio grčki politički život za nekoliko slijedećih decenija. Venizelosove pristaše iz Grčke vojske uz pomoć francuskih visokih oficira, izveli su 30. augusta 1916. vojni puč, i osnovali "Privremenu vladu narodne odbrane". Ta vlada kontrolirala je sjevernu Grčku, Kretu i veći dio egejskih otoka, dok je kralju ostao jug zemlje. Ubrzo su saveznici priznali sjevernu vladu kao jedinu legitimnu, a ona je 7. decembra 1916. objavila rat Centralnim silama. U međuvremenu su saveznici povećali pritisak brojnim ultimativnim zahtjevima na kralja Konstantina I., te je on 15. juna 1917. otišao u egzil. Venizelos se već 29. maja 1917., vratio u Atenu i preuzeo vladu, te odmah potpisao ulazak Grčke u savez sa Antantom. U vrlo kratkom roku uspio je mobilizirati Grčku vojsku (koja je iako podijeljena na monarhiste i venizeloste) uspjela do jeseni 1917. sakupiti čak 9 divizija, te je tako postala najveća savezničke vojska na makedonskom frontu. Rat se nakon toga brzo primakao kraju, već 30. septembra 1918. bugarska vlada zatražila je primirje a ubrzo je došao i kraj rata 11. novembra 1918.
Venizelosovo uloga u mirovnim pregovorima
Po završetku rata, Venizelos je bio predstavnik Grčke na Pariškoj mirovnoj konferenciji, 1919. On je bio i sudionik i potpisnik Mirovnih pregovora s Bugarskom iz Neuillya (predgrađe Pariza) 1919. kao i Mirovnih pregovora u Sèvresu s Turskom.
Nakon svih tih mirovnih pregovora i potpisanih ugovora Grčkoj je odobreno zaposjedanje Istočne Trakije i područja oko grada Smirne u Anatoliji. Diplomatski uspjesi Venizelosa navukli su bijes njegovih protivnika, tako da je već pri povratku s tih pregovora na njega je izvršen atentat na glavnoj željezničkoj stanici u Parizu. Venizelos je preživio, te se nakon oporavka, trijumfalno vratio u Grčku, gde je dočekan kao nacionalni heroj onaj koji je ostvario gotovo cijelu Veliku Grčku.
Ubrzo je uslijedio šok na izborima održanim 1920. - Venizelos je izgubio, odmah nakon toga objavio je da se povlači iz politike i otišao u dobrovoljno izgnastvo iz zemlje u Pariz. U politiku se vratio na mala vrata, sudjelujući na Mirovnim pregovorima u Lausanni s Turskom nakon Grčko-turskog rata 1919.-1922. on je u ime Grčke potpisao mir s Turskom 24. jula 1923.
Povratak u politiku
U politiku se na velika vrata vratio nakon izbora održanih 5. jula 1928., tad je njegova partija pobijedila na izborima a on preuzeo vlast. Kako su biračima obećali nove izbore, to su obećanje i ispunili te su u augustu te iste godine i održani, ovaj put Venizelosovi Liberali osvojili su 228 od 250 poslaničkih mjesta. Venizelos je bio predsjednik vlade do 1932. Kako je to bilo doba velike ekonomske krize, njegova politička karizma je blijedila te je izgubio na izborima 1932. No već 1933. ponovno je meta atentatora, nakon čega je došlo do dramatičnog pogoršanja političkih prilika u Grčkoj i velikih uličnih demonstracija. Nakon toga Venizelos je pokušao uz pomoć vojske (general Nikolaos Plastiras) preuzeti vlast u dva neuspjela vojna udara (1933. i 1935.) nakon drugog neuspješnog udara Venizelos je protjeran iz zemlje. Uslijedila su masovna hapšenja njegovih pristaša a nakon provedenog referenduma Grčka je ponovno postala monarhija te je ustoličen novi kralj Đuro II.
Egzil i smrt
mini|desno|250px|Venizelosov grob u Akrotiriju, pored [[Kanija|Khanije, Kreta]] Venizelos je posljednje dane proveo u Parizu u krugu brojne grčke zajednice, umro je 1936. godine nakon toga brojne njegove pristalice priredile su veliki ispraćaj njegova tijela u Grčku. Sahranjen je u mjestu Akrotiri, na Kreti, mjestu gdje je otpočeo mit o njemu.
El Milagro, Ascensión
El Milagro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
PTK2
PTK2 proteinska tirozinska kinaza 2 (PTK2, Fokalna adheziona kinaza, FAK), protein je koji je kod ljudi kodiran PTK2 genom. PTK2 je fokalna proteinska kinaza koja učestvuje u ćelijskoj adheziji (vazivanje ćelija za njihovo okruženje) i procesu širenja ćelija (kretanju ćelija). Poznato je da kad je FAK blokiran, ćelija raka dojke postaju u manjoj meri metastatične usled umanjene mobilnosti.
Interakcije
PTK2 formira interakcije sa:
Mozarapi
Mozarapi (mozárabes, ; moçárabes, ; mossàrabs, ; مستعرب trans. musta'rab, "arabizirani") je izraz koji se koristi za iberijske kršćane koji su u srednjem vijeku živjeli pod muslimanskom vlašću, u području poznatom kao Al-Andalus. Uglavnom su predstavljali potomke domorodaca iz zatečene od Arapa prilikom osvajanja početkom 8. vijeka. Religija im je bila rimokatolička, iako su zbog specifičnih okolnosti umjesto latinskog koristili tzv. španski ili mozarapski obred.
Kršćani su u prvim vijekovima islamske vlasti uživali relativno blag režim; u skladu s islamskim načelima bilo im je dozvoljeno ispovijedati vjeru, iako su bili dužni plaćati posebne poreze i bili izloženi raznim društvenim ograničenjima u odnosu na muslimanske sugrađane. Usprkos toga što su ih se mogli riješiti preobraćenjem na islam, a što su omejadski vladari ohrabrivali, taj je proces bio relativno spor, djelomično i zbog diskriminacije kojoj su preobraćeni domoroci - kasnije poznati kao muladi - u odnosu na arapsku elitu. Islamizacija se intenzivirala tek oko 10. i 11. vijeka, dijelom i zbog dolaska prema kršćanima manje tolerantnih Almoravida, te se pretpostavlja da su tek tada područja al-Andalusa dobila muslimansku većinu.
Za mozarape je bilo specifično da žive u izolaciji u odnosu na druge kršćanske zajednice, te su, usprkos napora da preko religije sačuvaju svoj stari identitet, bili izlagani arabizaciji koja je išla brže u odnosu na islamizaciju. To se prvenstveno može primijetiti na polju jezika, gdje su se od drevnih hispano-romanskih dijalekata pod uticajem arapskog razvili dijalekti koji će kasnije postati poznati kao mozarapski jezik. Od njega su se razvili današnji španski, portugalski i katalonski jezik.
Case Ferreri, Alessandria
Case Ferreri je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
2,4,5-Trihlorofenoksisirćetna kiselina
2,4,5-Trihlorofenoksisirćetna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 255,482 Da.
Cuadrilla Nueva, General Canuto A. Neri
Cuadrilla Nueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1010 m.
Pu Yi
Aisin-Gioro Puyi (kineski: 愛新覺羅·溥儀), poznatiji kao Henry Pu Yi (kineski: 溥儀; Peking, 7. veljače 1906. – Peking, 17. listopada 1967.) je bio posljednji kineski car i dvanaesti te posljednji vladar dinastije Qing. Pu Yi, znan i kao car Xuantong, na tron dolazi 1908. godine, sa samo dvije godine te, preko svojih regenta, vlada do 12. veljače 1912. godine, kada abdicira i na taj način dokida carstvo u Kini. U periodu od 1. do 12. srpnja 1917., general Zhang Xun ga je nakratko imenovao nominalnim carem obnovljenog carstva, no taj je pokušaj brzo propao. Godine 1932., nakon što je Japan formirao marionetsku tvorevinu Mandžukuo, Pu Yi je postavljen na čelo tvorevine pod imenom Datong (Ta-tung). Dvije godine kasnije, Japan ga je proglasio carem Kangdeom od Mandžukuoa, kojim je vladao sve do 1945. godine.
Nakon uspostave Narodne Republike Kine 1949. godine, Pu Yi je deset godina proveo u zatvoru kao ratni zločinac, gdje je napisao voje memoare. Do kraja života je bio pod stalnim nadzorom, no nije doživio i javno sramoćenje kao neki njegovi suvremenici. Preminuo je u Pekingu od komplikacija uzrokovanih karcinomom bubrega i srčanom manom, 17. listopada 1967. godine.
Hagen (Mozel)
Hagen je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 122, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km².
Luppineria, Messina
Luppineria je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 678 m.
Ellsworth, Maine
Elsvort je grad u američkoj saveznoj državi Mejn.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.741, što je 1.285 (19,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Alegorija proljeća
Opis
Slika prikazuje voćnjak u kojemu su stabla raspoređena u polukrug koji čini okvir za niz figura. S desne strane vidimo Zefira, boga vjetra, koji drži Klori, koju svojim dahom oplođuje i preoblikuje u floru cvjetova i boginju proljeća. U sredini je lik Venere koja prizoru daje stabilnost, dok je iznad nje njezin sin Kupid koji baca strijelice. S lijeve strane tri Gracije (Harite) u skupini izvode lagani ples, a odmah do njih je Merkur koji mačem u ruci tjera oblake.
Likovi su također stavljeni u nestvarni krajolik, potpuno osvjetljen bez realnog izvora svjetla. Ipak, njihova odjeća je prepuna detalja i bogata naborima, potpuno lepršava; Botticelli je bio majstor u prikazivanju tkanina. Alegorija proljeća je prva slika na kojoj je Botticelli slikao gracilne likove lijepih, izduženih djevojaka u idealiziranom ambijentu, namjerno izbjegnutih dubina i plasticiteta svedenog na minimum. Na ovoj slici Botticelli usvaja mekane linije kojima daje skladan ritam, a kompoziciju ističe svježim i nježnim temperama. Na slici vlada nestvarno, idealizirano prikazivanje likova bez detalja, u kojemu je zanemarena anatomija ističući tako linearnost likova. Botticelli je prije svega bio crtač, boja ga je manje zanimala.
El Anillo, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1734 m.
Đuran Kovačević
Đuran Kovačević (Bukovača, Bosanski Petrovac, 18. april 1916 — Beograd, 2007), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-major i Narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Još kao dječak, od 12 godina, počeo je da radi u pilani i na drugim šumskim poslovima.
Narodnooslobodilačka borba
Učesnik je Narodnooslobodilačke borbe od 27. jula 1941. godine. Najpre se borio u Bataljonu „Sloboda“ Šekovačkog odreda. Decembra 1941. godine je bio u prvoj četi trećeg bataljona, Prvog krajiškog partizanskog odreda, a zatim u Trećoj krajiškoj udarnoj brigadi.
Učestvovao je u mnogim borbama i više puta se isticao hrabrošću. Avgusta 1941. godine, je s jednim omladincem preneo rezervnu mitraljesku cev sa Stražbenice na Oštrelj, vešto se probijajući kroz neprijateljske položaje. Početkom 1942. godine učestvovao je u razoružavanju četnika i u prvom napadu na Italijane u Koluniću i Medenom Polju. Aprila 1942. na Manjači je izvukao, u vrlo teškim uslovima, ranjenog brata Uroša kroz četničke položaje na slobodnu teritoriju. U ljeto 1942. godine, kao komandir voda, predvodio je bombašku grupu na ustaško uporište Sanicu, gde je uništeno nekoliko bunkera i ubijeno oko 20 ustaša. U jesen 1942. u napadu na Vrhpolje opet je predvodio grupu bombaša, koja je napala most na Sani. Tada je sam bacio više od 15 bombi. U borbi na Klokotovcu, iznad Ključa, hrabro se borio protiv Nijemaca sprečavajući ih da prodru na slobodnu teritoriju Sanice, gde je omladina skupljala hranu u tzv Saničkoj žetvi.
Krajem 1942. godine, u napadu na Jajce, ponovno je predvodio bombaše, koji su omogućili jedinicama da prodru u grad. I ovom prilikom je bio lakše ranjen, ali je produžio borbu. Nešto kasnije, Đuran je, na čelu svog jurišnog voda, iznad Maslovara razbio grupu od 450 četnika i nanio joj teške gubitke, da bi, već 27. decembra, na planini Borje iznenadio četničku jedinicu i bombama i rafalima je potpuno razbio. Uoči Nove 1943. godine predvodio je bombaše u napadu na Teslić i zauzimanju neprijateljskih bunkera, gde je ponovo bio lakše ranjen.
Na Podgrabu kod Sarajeva, 17. jula 1943. godine, vješto se privukao utvrđenoj zgradi, bacio bombe i prisilio ustaše na predaju. Tada je bio teško ranjen. Noću 16/17. avgusta 1943, iako još nije zalečio rane, sa svojom četom se ubacio u Donji Vakuf i iznutra razbio odbranu grada. I tu je bio lakše ranjen; ali je, uskoro, učestvovao u napadu na Bugojno. Tada je postavljen za komandanta Drugog bataljona Treće krajiške brigade.
Sa svojim bataljonom upao je 10. oktobra 1943. godine u Zenicu i iznenadio Nijemce i ustaše. Na čelu svog bataljona, 31. decembra 1943. godine, prodro je u Banja Luku, sve do Kastela i tu bio opkoljen, ali je uspešno izveo proboj, i u borbi prsa u prsa, bio ranjen u glavu. U toku desanta na Drvar, istakao se u borbi u kojoj je Treća krajiška udarna brigada, osiguravajući povlačenje Vrhovnog štaba NOV i POJ iz Drvara, razbila jaku njemačku kolonu.
U toku prodora jedinica NOVJ u Srbiju, 28. avgusta 1944. godine, Đuran je s bataljonom samoinicijativno prešao most na Limu i zauzeo Priboj, a odmah zatim razbio Užičko-zlatiborski četnički korpus i na juriš zauzeo Arilje. U borbama kod Valjeva s dva svoja borca zarobio je 42 četnika. Od posebne važnosti je akcija 11. septembra 1944. godine, kada se Đuran s bataljonom probio na Ravnu goru, razbio osiguranje četničke vrhovne komande Draže Mihailovića, zarobio komoru, arhivu i radio-stanicu „Slobodne jugoslovenske planine“.
Đuran se istako i borbama za oslobođenje Beograda, oktobra 1944. godine, kada je samoinicijativno, sa svojim bataljonom pored Dunava upao u neprijateljsku pozadinu i izišao na Kalemegdan, gde je istakao prelaznu zastavu Treće krajiške udarne brigade, koju je dobio u Bogovađi kod Valjeva, za najuspješnije akcije u Srbiji. U borbama na sremskom frontu je predvodio svoj bataljon u jurišima i probijao se u neprijateljsku pozadinu. Posle oslobođenja Tovarnika, 7. decembra 1944. godine, teško je ranjen u jurišu.
Poslije rata
Poslije oslobođenja Jugoslavije, Đuran Kovačević je nastavio profesionalnu karijeru u Jugoslovenskoj narodnoj armiji. Bio je komandant Prve proleterske brigade, načelnik Štaba Prve proleterske divizije, komandant 30. pešadijske divizije, komandant divizije KNOJ-a i duže vremena obavljao odgovorne dužnosti u Vojnoj akademiji i Generalštabu JNA. Još u toku rata je završio kurs pri Oficirskoj školi Vrhovnog štaba 1944. godine, poslije rata, Višu oficirsku školu u Sovjetskom Savezu, Višu vojnu akademiju i Ratnu školu JNA.
Umro je 28. maja 2007. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.
Odlikovanja
Nosilac je više jugoslovenskih odlikovanja:
Brione, Brescia
Brione je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 546 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 640 m.
Deerfield, Illinois
Dirfild je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.225, što je 195 (-1,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Nueva Esperanza, San Carlos
La Nueva Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Tianquizolco, General Canuto A. Neri
Tianquizolco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1208 m.
Sălcuța, Sălcuța
Sălcuța je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Sălcuța.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2509 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Casa Blanca, Rancho, Jesús María
Casa Blanca, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1871 m.
Nogopamo, Urique
Nogopamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Colonia las Víboras, Ascensión
Colonia las Víboras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1209 m.
Ramberg
Ramberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 980 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Ramberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 237 metara. Površina opštine iznosi 7,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 980 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 126 stanovnika/km².
Potkovač
Potkovač je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 84 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 142 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Når vi døde vågner
Kada se mi mrtvi probudimo (Når vi døde vågner) bila je posljednja drama norveškog pisca Henrika Ibsena. Objavljena je 1899. godine, a prvi put izvedena u Stuttgartu 1900.
Bičevanje Krista (Piero della Francesca)
Bičevanje Krista, slavna slika Piera della Francesce iz 1455.-60. godine na kojoj je na najsmjeliji način prikazana ekstremna linijarna perspektiva koja je postala važna odlika rane renesanse.
Sitni detalji na tkaninama i draperijama njihovih luksuznih odora podsjeća na mletačka djela umjetnika kao što su Giovanni Bellini.
Sposobnost umjetnika da strogu perspektivu, inače karakteristiku firentinske slikarske škole kojoj della Francesca nije izravno pripadao, kombinira sa dražešnošću nizozemske umjetnosti je bila nedostižna.
Slavni historičar umjetnosti, Kenneth Clark, svrstao je ovu sliku u deset najvažnijih u historiji umjetnosti, prozvavši ju "najveća mala slika u historiji".
L'Aurore
L'Aurore ("Zora" na francuskom) je bio francuski književni časopis liberalne i socijalističke orijentacije koji je izlazio u Parizu od 1897. do 1914. godine. Njegov izdavač je bio budući premijer Georges Clemenceau.
List je najpoznatiji po tome što je na njegovoj naslovnici 13.1. 1898. izašao J'accuse, znamenito otvoreno pismo uglednog književnika Emila Zole kojim se izražava zgražanje zbog afere Dreyfus.
Tok polja
U matematici i fizici tok ili fluks (lat. fluo, 3., fluxi, fluctum - teći) (vektorskog) polja je jedna od najreprezentativnijih veličina za polja. Intuitivno ga predočavamo upravo kako i naziv kaže: kao tok fluida kroz određenu površinu u određenom vremenu.
Definicija
desno|mini|400px|Shema za tok vektorskoga polja Zamislimo da kroz element površine dS teče fluid; zanima nas koliko fluida prođe kroz zadanu površinu u jedinici vremena. Očito će u jedinici vremena proteći jedan obujam paralelepipeda (v. sl.), pa je element toka
a kako je
(gdje je \vec{n} vektor normale na površinu dS), slijedi
Odatle je
Svojstvo
Ukoliko je površina zatvorena, tok postaje
Scalo Ferroviario, Salerno
Scalo Ferroviario je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Masseria Paoloni, Benevento
Masseria Paoloni je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Tok polja
Svojstvo
Stoga, ako je vektor \vec{v} konstantan, fluks je
Ljubiša Ristić
Ljubiša Ristić je jugoslovenski i srpski pozorišni reditelj i nekadašnji predsednik JUL-a.
Tok polja
Svojstvo
jer je integral vektora zatvorene površine jednak nuli. Vidimo da nam tok pokazuje polje u određeoj cjelokupnoj zapremini, obuhvaćenoj određenom površinom po kojoj integriramo, i tako nam služi kao kvantitativna mjera polja u obujmu.
Ljubiša Ristić
Rođen je 8. februara 1947. godine u Prištini. Završio je Akademiju dramskih umetnosti u Beogradu (studirao kod Huga Klajna i Vjekoslava Afrića), a diplomirao sa predstavom „Buba u uhu“ Žorža Fejdoa, koja se i danas igra u Jugoslovenskom dramskom pozorištu.
Masseria Paoloni, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 791 m.
Tok polja
Svojstvo
Međutim, nekada je potrebno naći takvu mjeru ne samo u cijelom obujmu, nego u pojedinim točkama prostora. Za to nam služi divergencija.
Ljubiša Ristić
Sa Nadom Kokotović 1977. godine osniva KPGT (početna slova od „kazalište, pozorište, gledališče, teatar“).
Godine 1974. u Subotici oformljuje svoj rediteljski postupak, gde stvara svoje najbolje predstave. U jesen 1985. godine dolazi u Suboticu i stvara „Kulturni bum“, dovodeći velika imena pozorišne umetnosti. U Subotici je stvarao do 1995, kada se odvaja srpska od mađarske drame, i Ristić prelazi u bioskop „Jadran“. Njegov boravak, zbog avangardnog pristupa, je bio izložen mnogim kritikama, npr. izbacio je sve stolice iz publike, pa je ista morala da stoji za vreme predstava. Jedna od predstava je izvođena na splavu na jezeru Palić. Splav je tokom predstave bio otisnut od obale te niko nije mogao da napusti predstavu pre kraja. Bilo je i padanja u vodu...
Godine 1996. sa Dankom Lenđel u Beogradu osniva „Međunarodni art centar K.P.G.T.“, u staroj Šećerani nadomak Ade Ciganlije na Čukarici.
Spoljašnje veze
]
Mesa del Banco, Mezquitic
Mesa del Banco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1666 m.
Generalna skupština Ujedinjenih naroda
thumb|350px|Dvorana Generalne skupštine Ujedinjenih nacija Generalna skupština Ujedinjenih nacija (UNGS) je jedna od pet glavnih organa Ujedinjenih nacija. Čine je sve zemlje članice Ujedinjenih nacija i sastaju se na redovnim godišnjim zasedanjima koje saziva predsednik izabran od većine predstavnika.
Kao jedino telo UN-a u kome sve zemlje članice imaju predstavnike, Skupština služi kao forum članicama na kojima raspravljaju o pitanjima međunarodnog prava i donose odluke o daljem funkcionisanju organizacije.
Organizacija
Redovno godišnje zasedanje Generalne skupštine obično počinje trećeg utorka u septembru i završava se sredinom decembra, sa izborom predsednika Generalne skupštine na početku svakog zasedanja. Opšte zasedanje počinje kada kada se sve članice pojave na zasedanju u roku od 6 dana. Tradicionalno, Generalni sekretar se prvi obraća skupštini, a zatim i predsednik skupštine i brazilski predstavnik. Prvo zasedanje je održano 10. januara 1946. u Središnjoj dvorani Vensminsterske palate u Londonu kojoj je prisustvovalo 51 zemlja.
Za izglasavanje na Generalnoj skupštini o važnim pitanjima – rasprave o miru i bezbednosti; reizbor članova organa; pristupanje, suspenzija, i isključenje članica; budžetska pitanja – potrebna je dvotrećinska većina prisutnih članica na zasedanju. Ostala pitanja se izglasavaju prostom većinom. Svaka članica ima po jedan glas. Osim izglasavanja novog budžeta, između ostalog i nivo poreza za članice, skupštinske rezolucije nisu obavezujuće za članice. Skupština daje preporuke po bilo kom pitanju koje se tiče UN, osim po pitanjima mira i bezbednosti koje su u nadležnosti Saveta bezbednosti. Sistem jedna zemlja, jedan glas teoretski omogućava zemljama koje čine 8% svetske populacije da izglasaju rezoluciju sa dvotrećinskom većinom.
Tokom 1980ih, Skupština je postala mesto dijaloga na relaciji Sever-Jug - rasprave po pitanjima odnosa između industrijskih zemalja i zemalja u razvoju. Ova pitanja su postala značajna zbog ubrzanog rasta i promene sastava članstva UN. Tokom 1945, Ujedinjene nacije su imale 51 člana. Sada ima 191, od kojih više od dve trećine čine zemlje u razvoju. Zbog njihove brojnosti, zemlje u razvoju su često u mogućnosti da određuju teme dnevnog reda zasedanja (preko koordnisanih grupa kao što je G77), karakter rasprava, i konačne odluke. Za mnoge zemlje u razvoju, UN predstavlja izvor njihovog diplomatskog uticaja i mesto za izgradnju međunarodnih odnosa.
Specijalna zasedanja
Specijalno zasedanje može biti sazvano na zahtev Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija, većine članica UN, ili ako je većina zabrinuta zbog politike jedne od članica. Specijalno zasedanje je održano u oktobru 1995. kako bi se obeležila 50. godušnjica UN. Drugo specijalno zasedanje je održano u septembru 2000. godine kako bi se proslavio ulazak u novi milenijum; na njemu su u prvi plan istaknuti Milenijumski ciljevi razvoja. Sledeće specijalno zasedanje (Svetski samit 2005) je održano septembra 2005 kako bi se obeležila 60. godišnjica UN; na njemu je procenjen napredak vezan za Milenijumske ciljeve razvoja, i raspravljano o predlogu Kofija Anana vezan za reformu UN, pod nazivom U većoj slobodi.
Skupština može preduzeti mere za očuvanje međunarodnog mira ako Savet bezbednosti nije u mogućnosti, obično zbog neslaganja stalnih članica. Rezolucija „Ujedinjenje za mir“, usvojena 1950, ovlašćuje Skupštinu da sazove hitna specijalna zasedanja kako bi se usvojile opšte mere delovanja – uključujući i upotrebu oružanih snaga - u slučaju prekida mirovnih sporazuma. Dve trećine članica mora odobriti usvajanje ovakvih preporuka. Hitna specijalna zasedanja pod ovakvim okolnostima su održana u deset navrata. Dva najskorija, u 1982. i 1997. godini, obe sazvane kao odgovor na ratne opreacije Izraela. Na devetom je razmatrana situacija u okupiranim arapskim teritorijama posle proširenja Izraela na Golansku visoravan. Deseto zasedanje je sazvano zbog okupacije Istočnog jerusalima i bavilo se pitanjima Palestinskih teritorija.
Na prvom specijalnom zasedanju Generalne skupštine 1947, Osvaldo Aranha, predstavnik brazilske delegacije u UN-u, započeo je tradiciju koja se sačuvala do danas na kome je prvi govornik na ovom značajnom međunarodnom forumu uvek iz Brazila.
Reforma Generalne skupštine
Dana 21. marta 2005, Generalni sekretar Kofi Anan predstavio je izveštaj, U većoj slobodi, na kome se kritikuje Generalna skupština zbog tolikog fokusiranja na dobijanje konsenzusa da je usvajala već zastarele rezolucije. Takođe je kritikovao skupštinu zbog predstavljanja propširnog i prevoše opšteg dnevnog reda, umesto da se fokusira na „glavna pitanja dana, kao što je međunarodna migracija i dugo raspravljanu, sveobuhvatnu rezoluciju o terorizmu“. Anan je preporučio izmene dnevnog reda generalne skupštine, strukture komiteta, i procedura; jačanje uloge i autoriteta predsednika; jačanje civilnog društva; i uspostavljanje mehanizma za preispitivanje odluka komiteta. Anan je podsetio članice UN-a na njihovu odgovornost za izvršenje reformi, ako žele da ostvare napredak ka većoj efikasnosti UN.
The Restaurant at the End of the Universe
Restoran na kraju svemira (engleski The Restaurant at the End of the Universe) britanski je znanstveno-fantastični satirični roman i druga od ukupno pet knjiga iz serije Vodič za autostopere kroz galaksiju koju je napisao Douglas Adams, objavljena 1980. Autora je nadahnula pjesma Grand Hotel britanske rock grupe Procol Harum. Radnja nastavlja dogodovštine Arthura Denta, koji se skupinom prijatelja odlazi na ručak u restoran na kraju svemira prije nego što razmisli kako će se vratiti natrag na Zemlju.
Radnja
Arthur Dent, Ford perfect, Trillian i Zaphod Beeblebrox napuštaju planetu Magratheu, ali ih napadaju Vogonci. Pokušaj bijega je onemogućen jer je Arthur previše opteretio računalo pitanjem za šalicom čaja. Zaphod dobije ideju održati seansu kako bi pozvao duha svojeg mrtvog djeda. Ovaj se pojavi te teleportira Marvina i Zaphoda na Ursa Minor Betu, dok Arthur, Ford i Trillian ostanu u svemirskom brodu Zlatno srce, zamrznuti u vremenu. Zaphod i Marvin krenu tražiti izdavača Vodiča kroz galaksiju, Zarniwoopa. Kada uđu u zgradu kako bi došli do njegovog ureda, cijela zgrada biva oteta i odvedena na drugu planetu, Žablju zvijezdu B. Nakon raznih peripetija, Zaphod pronalazi Zarniwoopa koji mu objasni da je ovo virtualni svemir koji je stvorio za Zaphoda, koji je najvažnije biće svemira. Ispostavi se da je Zaphod imao smanjeno Zlatno srce cijelo vrijeme u svojem džepu. Zlatno srce se opet poveća u normalnu veličinu, te se Zaphod opet sastane sa Trillian, Arthurom i Fordom. Zamole Zarniwoopa da ih transportira do restorana na kraju svemira, Milliways. Isti je velika svemirska atrakcija jer se nalazi petsto sedamdeset i šest tisuća milijuna godina u budućnosti te stoga nudi gostima egzotičan pogled na zadnje sate svemira, prizor koji se stalno ponavlja za nove goste. Na jelovniku je životinja koja je programirana sama sebe ubiti kako bi njen steak nahranio goste.
Nakon obroka, Zaphod i Ford ukradu svemirski brod, ali taj pripada rock grupi Područje katastrofe, te je programiran zaletiti se u zvijezdu radi specijalnih efekata. Na sreću, na brodu postoji teleporter, ali bez sustava za navigaciju. Marvin odluči ostati na brodu i teleportirati ostale. Zaphod i Trillian se vrate u Zlatno srce, kojim upravlja Zarniwoop kako bi završio svoju misiju otkrivanja tko doista vlada svemirom. Dok Zarniwoopa pokušava zadiviti vladara svemira, skeptičnog o svemu izvan svoga doma, Trillian i Zaphod vraćaju natrag svoje Zlatno srce i bježe. Teleporter je Arthura i Forda poslao na neobičan svemirski brod koji prevozi nekoliko milijuna ljudi u sarkofazima. Kada Arthur i Ford konfrotiraju kapetana broda, ovaj im objasni da ti ljudi nisu leševi, nego su samo smrznuti te će oživjeti kako bi se kolonizirala nova planeta. Na Arthurov upit, kapetan otkriva da su svi ti putnici nepotrebnih zanimanja - umorni TV producenti, prodavači polica osiguranja, kadrovski službenici, konzulting mendažeri... - te zaključi da ih se zapravo netko samo htio riješiti na rodnom planetu. Svemirski brod se sruši na prapovijesnu Zemlju, te Arthur shvati da su ti putnici zapravo preci modernih ljudi, a ne pećinski ljudi. Arthur pokuša utvrditi pitanje na konačno pitanje o životu, svemiru i svega ostalog, ali i to propadne jer shvati da je Zemlja kao kompjuter od početka bila krivo programirana zbog pada tog svemirskog broda koji je poremetio računanje. Arthur i Ford tako odluče ostati na pretpovijesnoj Zemlji i učiniti najbolje od svoje situacije.
Las Caleras, Tototlán
Las Caleras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Croce-Stazzana, Lucca
Croce-Stazzana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 884 m.
Rabak
Rabak (arapski:ربك) je grad od 123,890 stanovnika na jugoistoku Sudana u Vilajetu Bijeli Nil. On je i administrativni centar tog Vilajeta.
Geografske karakteristike
Rabak leži na istočnoj obali Bijelog Nila, udaljen 275 km jugoistočno od Kartuma. Na suprotnoj zapadnoj obali Bijelog Nila, leži veći i stariji grad Kosti (9 km) sa kojim je povezan mostom.
Dvadesetak km južno od centra grada leže velike dobro navodnjavane plantaže šećerne trske koje zauzimaju 40 468 hektara plodnih aluvijalnih oranica. Tu se nalazi jedna je od najvećih šećerana na svijetu Kenana, osnovana 1957., koja proizvodi 300 000 miliona tona godišnje.
Druga nešto manja šećerana Asalaj, kapaciteta 110 000 tona, proradila je 1980. Nalazi se 5 km sjeverno od grada, usred plantaža koje zauzimaju površinu od 13 923 hektara.
Pored šećera u Rabaku se proizvodi i cement u tvornici osnovanoj 1956.
U gradu djeluje Tehnološki fakultet koji je dio Univerziteta Imam Mahdi iz Kostija.
Historija
Rabak je novi moderni grad, koji je postao administrativni centar 1994.
Ashton, Idaho
Ešton je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
J'accuse
right|200px|thumb|Pismo "J'accuse" J'accuse (francuski Optužujem!) bilo je otvoreno pismo uglednog francuskog književnika Emilea Zole upućeno predsjedniku Felixu Faureu i objavljeno 13. januara 1898. na naslovnoj stranici novina L'Aurore povodom afere Dreyfus.
Zola je u svom članku teško optužio vladu da je motivirana antisemitizmom ne samo dozvolila da generalštabni kapetan Alfred Dreyfus bude osuđen na doživotni zatvor zbog čina špijunaže, nego je namjerno zataškala sve dokaze u njegov prilog, uključujući otkriće pravog krivca u liku majora Esterhazyja.
Pismo je izazvalo veliku pažnju i u svijetu, pa je kasnije riječ J'accuse! ušla u mnoge svjetske jezike kao sinonim teksta u kome se izražava gnušanje nad nekim društvenim zlom.
Luminiscencija
mini|240px|[[Velika krijesnica, primjer bioluminiscencije]] Luminiscencija je pojava emisije svjetlosti koja nije dikretni rezultat žarenja materijala. Može biti izazvana na različite načine, a zapaža se na materijalima koji sadrže ione nečistoće. Većinom je pojava luminiscencije slaba i može se vidjeti samo u mraku.
Ljuske
Ljuske (lat. squama) su u morfologiji opći naziv za elemente pločastog oblika. Vrlo su raširene kao sastavni dio vanjskog pokrova tijela živih bića.
Shell Shell Shell Ŝelo Shell Shell Shell של (פירושונים) Shell (egyértelműsítő lap) Shelo Shell シェル (曖昧さ回避) Muszla (ujednoznacznienie) Shell (desambiguação) Shell Оболочка Shell Skal 殼
Boissy-la-Rivière
Boasi la Rivjer je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson koja pripada prefekturi Etan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 455 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 82 metara (maksimalnoj 147 m, a minimalnoj 70 m).
El Reventón Uno, Tuzantla
El Reventón Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1718 m.
Stegosaurus
Stegosaurus je rod dinosaura koji su živjeli krajem jure. 2006. godine primjerak stegosaura je pronađen u Portugalu, što je značilo da su bili prisutni i u Europi. Ima prepoznatljivi rep i bodlje. Ime Stegosaurus znači "gušter-krov" (grčki στέγος-, stegos- "krov" i σαῦρος, -sauros "gušter"). Živjeli su prije oko 155 do 145 milijuna godina u području u kojem su dominirali ogromni sauropodi.
Opis
Tijelo mu je bilo, prosječno, dugo oko 9 metara, a bio je visok oko 4 metra. Tijelo mu je bilo prekriveno ljuskama. Duž povijenih leđa imao je dva reda trouglastih ploča. Ove ploče vjerojatno su mu služile za održavanje temperature, ali one nisu, suprotno općem mišljenju, mogle služiti u borbi protiv grabežljivaca jer su se lako lomile. Budući i da su bile pune krvnih žila, mogle su mijenjati boju, pa su možda mogle eventualno prestrašiti grabežljivca, ali je vjerojatnije da ih je koristio pri udvaranju. Na repu su imali bodlje kojima su neprijatelju mogli zadati bolan udarac.
El Naranjo, Santa María Chilchotla
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 722 m.
Vista Hermosa, Soledad de Doblado
Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
2,4,6-Tribromoanizol
2,4,6-Tribromoanizol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 344,826 Da.
Ramon-Campagna, Treviso
Ramon-Campagna je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 592 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.