cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manfred von Richthofen
Rihthofen je imao mnogo nadimaka. Nemci su ga zvali Crveni borbeni letač (der rote Kampfflieger). Francuzi su ga zvali Mali crveni (petit rouge), Crveni đavo (le Diablo Rouge) ili jednostavno Džoni. Na engleskom govornom području bio je poznat pod nadimkom Crveni vitez (Red Knight) ili Crveni baron (Red Baron). Nadimak Crveni baron (Der Rote Baron) ubrzo se ustalio i u Nemačkoj i zadržao se sve do danas.
Detinjstvo i mladost
Manfred fon Rihthofen rođen je 2. maja 1892. godine u gradu Breslau u Šleziji, Nemačka (danas Vroclav u Poljskoj). Kada je imao 9 godina, njegova porodica preselila se u Švajdnic (danas Svidnica u Poljskoj). U svojoj mladosti Rihthofen se aktivno bavio jahanjem i lovom, tako da je po završetku kadetske obuke 1911. godine stupio u 1. Ulanski puk - Kajzer Aleksander III.
Sa početkom Prvog svetskog rata, Rihthofen je kao izviđač u svom konjičkom puku, učestvovao u borbama i na Zapadnom i na Istočnom frontu. Međutim, zahvaljujući mitraljezima i bodljikavoj žici konjica je izgubila svoju prvobitnu ulogu zbog čega je korišćena u rovovskom ratu kao obična pešadija. Dugi periodi neaktivnosti i jednoličnost vojničkog života u rovovima motivisali su Manfreda da podnese zahtev za prijem u nemačko ratno vazduhoplovstvo. Zahtev mu je uskoro odobren i krajem maja 1915. godine prebačen je u vazduhoplovstvo.
Pilotska karijera
mini|desno|250px|Replika crvenog trokrilnog Fokera Dr.1 na kojem je leteo Crveni baron. Inspirisan slučajnim susretom sa nemačkih lovačkim asom Osvaldom Belkeom, Manfred je odlučio da i sam postane pilot. Kasnije će upravo Belke izabrati Rihthofena u sastav svoje elitne lovačke eskadrile Jasta 2 (Jagdstaffel). Fon Rihthofen je 17. septembra 1916. godine ostvario svoju prvu vazdušnu pobedu iznad Kambrea u Francuskoj.
Posle svoje prve pobede Rihthofen je pisao svom prijatelju koji je bio zlatar u Berlinu i naručio da mu izradi srebrni pehar na kojem je bio ugraviran datum kada je ostvario svoju prvu vazdušnu pobedu kao i tip aviona koji je oborio. Ovu tradiciju nastaviće sve do svoje šezdesete pobede kada je morao da je prekine zbog nedostatka srebra u blokiranoj Nemačkoj.
Rihthofen je, kao i većina njegovih kolega pilota na obe strane, bio veoma sujeveran. Nikada nije odlazio u borbu bez poljupca voljene osobe. Ovaj ritual ubrzo se proširio i među ostalim pilotima lovcima.
Posle svoje 18. pobede Rihthofen je odlikovan najvećim nemačkim vojnim odlikovanjem u Prvom svetskom ratu, Orednom za zasluge (Plavi Maks) (Pour la Mérite). 23. novembra 1916. godine oborio je britanskog asa Lenoa Hokera poznatog pod nadimkom „britanski Belke“. Tokom ove akcije još uvek je leteo na avionu Albatros D.II. Ipak, posle ove akcije shvatio je da mu je potreban lovac koji će imati veće manevarske sposobnosti iako je to značilo da će maksimalna brzina biti manja. Međutim, Albatros je bio glavni lovački avion u naoružanju nemačkog ratnog vazduhoplovstva tako da će nastaviti da leti na ovom tipu aviona sve do sredine 1917. godine. Od septembra 1917. godine leteo je na novom trokrilnom avionu Foker Dr.I koji će u njegovim rukama steći slavu skoro istu kao i sam Crveni baron.
Leteći cirkus
mini|desno|300p|Crveni trokrilni Foker na kojem je leteo Manfred fon Rihthofen. U januaru 1917. godine. Rihthofen je preuzeo komandu nad Jastom 11, u čijem sastavu su se nalazili neki od najpoznatijih nemačkih pilota koje je u navećem broju slučajeva obučavao upravo Crveni baron. Od aprila 1918. godine u sastavu njegove eskadrile nalazio se i Ernst Udet.
Avioni Jaste 11 imali su crvene oznake, dok su neki bili potpuno ofarbani u crvenu boju. Eskadrila je najčešće bila smeštena u šatorima kako bi bila bliže liniji fronta i kako bi lakše izbegla neprijateljska bombardovanja. Zbog ovakvog imidža Jasta 11 je dobila nadimak „Leteći cirkus“ ili „Rihthofenov cirkus“.
Rihthofen je svoju eskadrilu vodio sa neverovatnim uspehom koji je kulminirao tokom „krvavog Aprila“ 1917. godine. U ovom periodu oborio je 20 britanskih aviona čime je ukupan broj pobeda povećao na 52. U julu iste godine bio je ranjen u glavu zbog čega nije mogao da leti nekoliko nedelja. Po oporavku postaje komandant 1. lovačkog jata (Jagdgeschwader 1) koje je bilo sastavljeno od eskadrila Jasta 4, 6, 10 i 11. Po svedočenjima njegovih potčinjenih, povreda glave ostavila je trajne posledice. Rihthofen je često osećao mučnine i glavobolje po povratku sa letenja, često je menjao raspoloženje, pa čak i borbenu taktiku. Upornost i tvrdoglavost sa kojom je progonio metu, ne obazirući se na događanja oko sebe, što će na kraju i dovesti do njegove pogibije, nije karakteristično za njegov način borbe koji je primenjivao pre ranjavanja.
Rihthofen je bio briljantni taktičar ali nije bio za vođu. Komandu nad drugim lovačkim jedinicama primio je ne zato što je to želeo, već zato što se to od njega očekivalo. Njegovi potčinjeni opisivali su ga kao izdvojenu i bezosećajnu osobu koja nije imala smisla za humor iako su neke njegove kolege tvrdile suprotno. Ovo mišljenje se još više uvrežilo nakon ranjavanja.
Prema nekim izvorima u Nemačkoj je 1918. godine vladao užasan strah da bi pogibija Rihthofena, koji je u međuvremenu postao nacionalni junak, zadala užasan udarac moralu nacije. Zbog toga su ga njegovi pretpostavljeni zamolili da se povuče, što je on odbio.
Posle Rihthofenove smrti, aprila 1918. godine komanda nad Letećim cirkusom dodeljena je Vilhelmu Rajnhardu koga je sam Crveni baron izabrao za svog naslednika. Rahnhard je komandovao Letećim cirkusom sve do svoje smrti u letačkoj nesreći 3. jula 1918. godine u Aldersdorfu. Posle Rajhardove smrti komandu nad jedinicom preuzeo je Herman Gering koji će kasnije postati vođa nemačke Luftvafe.
Pogibija
mini|desno|300p|Ostaci Rihthofenovog Fokera. Dana 21. aprila 1918. godine. Rihthofen je pogođen jednim zrnom kalibra .303 (standardna britanska municija koju su koristile i puške i mitraljezi) dok je leteo iznad Morlankur grebena u blizini reke Some. Ubrzo potom je umro. Neposredno pre nego što je pogođen Crveni baron je bio u poteri za britanskim Sopvit kamelom kojim je upravljao kanadski pilot, poručnik Vilfrid „Vop“ Mej iz 209. eskadrile RAF-a. U isto vreme na repu Crvenog barona bio je Mejov školski prijatelj, kapetan Artur „Roj“ Braun; u trenutku kada se Crveni baron okrenuo da proveri svoj rep, tj. u pravcu Brauna, pogođen je metkom koji je dolazio odozdo i sa leđa i koji je ukoso prošao kroz njegov grudni koš.
Rihthofen je zatim izveo užurbano, ali kontrolisano sletanje blizu puta Braj-Korbi, severno od sela Vo-sur-Som, u sektoru koji su kontrolisale Australijske imperijalne snage. Njegov Foker nije oštećen prilikom sletanja. Prema nekim izvorima Rihthofen je izdahuo nekoliko sekundi nakon što se australijski vojnici stigli do aviona i poslednje što je izgovorio bilo je kaputt (u slobodnom prevodu „gotov sam"). Međutim, preovlađujuće mišljenje je da je Crveni baron izdahnuo odmah nakon sletanja.
Najbliža jedinica australijskog ratnog vazduhoplovstva, 3. eskadrila, preuzela je odgovornost za posmrtne ostatke Crvenog barona.
Savremeni istoričari smatraju da je Crveni baron najverovatnije pao kao žrtva protivavionske vatre sa zemlje, konkretno narednika Sedrika Popkina iz australijske 24. mitraljeske čete. Popkin je jedini otvorio vatru sa desne strane na Rihthofenov avion, neposredno pre nego što je sleteo. Mnogi australijski pešadinci su takođe pucali na Rihthofenov avion tako da postoji mogućnost da je neko od njih ispalio smrtonosni metak. Britanski RAF je obaranje Rihthofena pripisao Braunu. Međutim, Crveni baron je poživeo najviše 20-30 sekundi nakon ranjavanja, a Braun u ovom periodu nije otvarao vatru na njegov avion.
Komandir 3. eskadrile, major Dejvid Blejk ukazao je na mogućnost da je Crveni Baron oboren dejstvom jednog od njegovih pilota koji su takođe učestvovali u borbi tog popodneva. Nakon izvršene autopsije major Blejk je promenio mišljenje i postao je jedan od zagovornika teorije da je smrtonosni metak došao sa zemlje.
Manfred fon Rihthofen sahranjen je 22. aprila 1918. godine uz sve vojne počasti, na groblju u Bertangleu u blizini Amijena. Posle rata, posmrtni ostaci Crvenog barona su ekshumirani i preneti u porodičnu grobnicu u Vizbadenu, Nemačka.
Липовица (Власотинце)
Липовица је насеље у Србији у општини Власотинце у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 454 становника (према попису из 1991. било је 634 становника).
Демографија
У насељу Липовица живи 399 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 49,1 година (46,8 код мушкараца и 51,4 код жена). У насељу има 168 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,70.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Rokitamicin
Rokitamicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 42 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 827,995 Da.
Operacija Osovina
300px|minijatura|Ulazak njemačkih jedinica u Split septembra 1943. Operacija Osovina (, Akse), također operacija Alarih, je kodni naziv za nemački plan posedanja italijanske vojne zone, te razoružavanja i neutralisanja italijanske armije u slučaju njene kapitulacije ili prelaska na stranu Saveznika.
Pošto su Nemci tokom leta 1943. postali svesni nastupanja ovih događaja, unapred su preduzeli organizacione mere i koncentraciju trupa. Pod raznim izgovorima, jačanje nemačkog vojnog prisustva u italijanskoj vojnoj zoni počelo još pre objavljivanja kapitulacije Italije, a nakon njenog objavljivanja 8. septembra 1943. Nemci su nastupili energično i bezobzirno, svim raspoloživim snagama. Italijanska armija nije pružila otpor, osim u nekoliko izlolovanih i kratkotrajnih slučajeva. Prema nemačkim podacima, razoružano je ukupno 1.006.370 italijanskih vojnika, od čega: Tom prilikom zaplenjena je gotovo kompletna oprema italijanskih armijskih formacija, uključujući 8.736 minobacača, 8.322 topa i 677 oklopnih vozila.
Operacija Akse u Jugoslaviji
Kad je italijanska vlada maršala Badolja objavila primirje sa Saveznicima, time je faktički stupila u ratno stanje sa Nemačkom. Međutim, usled prisustva znatnih nemačkih snaga na Balkanu, italijanske jedinice na Balkanu nisu dobile direktno naređenje da se suprotstave Nemcima, nego im je ostavljena sloboda da prilagode svoje držanje lokalnoj situaciji. Italijanski vojnici nisu bili raspoloženi za rat protiv Nemaca, pa stoga italijanske trupe, osim u nekoliko slučajeva, nisu pružile otpor nastupanju Nemaca i dozvolile su da Nemci zaplene njihovo oružje i opremu.
Italijanske snage nakon proglašenja primirja isto tako uglavnom nisu pružale aktivan otpor ni snagama NOVJ, pa je u italijanskoj zoni u Jugoslaviji nastala neka vrsta trke između Nemaca i NOVJ sa ciljem zaplene italijanskog oružja.
Nemačka komanda izvršila je pripreme za slučaj kapitulacije Italije. U tršćanskom zaleđu raspoređen je 2. SS oklopni korpus pod komandom Armijske grupe B, a u Jugoslaviji je nadležnost preuzela Druga oklopna armija. Njen 3. SS oklopni korpus razmešten je u severozapadnoj Hrvatskoj, 69. rezervni u Slavoniji i Sremu, a jedinice pod komandom 15. brdskog korpusa preventivno su zauzele pogodne pozicije: 7. SS divizija u zoni Mostara, 118. lovačka u oblasti između Šavnika i Lima, a 114. lovačka krajem avgusta probila se iz zapadne Bosne u oblast Knina i Drniša. Čim je objavljena kapitulacija Italije 8. septembra 1943, u mnogim krajevima došlo je do masovnog ustanka stanovništva, što je u velikoj meri pomoglo jedinicama NOVJ da zaplene znatne količine njihovog oružja i opreme razoružanjem brojnih posada
Il Cavo, Lodi
Il Cavo je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Operacija Osovina
Borbe u zapadnim krajevima
Nemci su krupnim snagama pokrenuli energičnu akciju protiv ovih novostvorenih formacija NOVJ. 44. i 71. divizija ojačane oklopnim delovima 1. SS oklopne divizije, sa delovima 162. divizije pokrenuli su 25. septembra Operaciju Istra. Već u prvim danima energičnim nastupanjem uz oštre represalije prema stanovništvu, razbili su obe istarske brigade i istarske partizanske odrede. Prema nemačkim podacima, partizanima su naneti gubici od 4096 mrtvih i 6850 ranjenih, i zaplenjena su 32 topa. Prema kasnijim jugoslovenskim procenama, ukupno je stradalo oko 2.000 boraca i civila. Operacija je po fazama nastavljena do 20. oktobra, nakon čega je pokrenuta nova operacija u zapadnoj Sloveniji pod nazivom Volkenbruh (provala oblaka, ). Ostaci partizanskih snaga iz Istre po grupama su se prebacili u Gorski Kotar, gde su prihvaćeni od 13. divizije.
Muraglione
Muraglione ima više značenja:
Il Cavo, Lodi
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Operacija Osovina
Borbe u zapadnim krajevima
Delovi Druge oklopne armije intervenisali su na Žumberku i južno od Karlovca, ali nisu dospeli dalje od Ogulina. Ličke i primorske snage NOVJ zadržale su kontrolu nad Likom (osim Gospića i komunikacije Bihać - Knin) i Primorjem, osvojivši Karlobag i Senj.
Borbe u Dalmaciji
U severnoj Dalmaciji 114. nemačka divizija je brzim napredovanjem prodrla u Šibenik i Zadar, razoružavši diviziju "Zara", te karabinjerske i obalske jedinice. Partizanske jedinice, ojačane ustankom i masovnim prilivom boraca, uspostavile su kontrolu nad najvećim delom teritorije. Zaplenjeno je preko 2.000 pušaka, oko 80 mitraljeza i 80 puškomitraljeza, 2 teška bacača i 3 topa.
Ustanici predvođeni rukovodstvom mesne komunističke organizacije ovladali su već 9. septembra Splitom, razoružavši kompletni diviziju Bergamo osim 25. puka, delove 17. obalske brigade i korpusne jedinice 18. italijanskog korpusa. Druga oklopna armija reagovala je hitnim slanjem delova 7. SS divizije avionskim transportom u Sinj radi napada na Split. Vrlo oštre borbe za Split trajale su 17 dana, dok nije konačno privučena kompletna 7. SS divizija i 92. motorizovani puk. Ove jedinice su u operaciji Gajzerih na juriš zauzele Split 25-27. septembra. Manji deo italijanskih snaga iz Splita učestvovao je zajedno sa jedinicama NOVJ u odbrani grada. Preostalo ljudstvo iz ovih jedinica nakon ovih borbi raspoređeno je po jedinicama NOVJ.
Italijanske jedinice u južnoj Dalmaciji i Hercegovini (6. armijski korpus) Nemci su potčinili i razoružali već tokom prvih nekoliko dana putem pregovora i demonstracije sile.
Borbe u Crnoj Gori
U Crnoj Gori bile su razmeštene tri italijanske divizije 14. korpusa. 118. divizija, koja se prikupila u severnoj Crnoj Gori, imala je za prvenstveni cilj zaposedanje obale i garnizona u neposrednom zaleđu. Italijanska divizija Taurinenze pokušala je da se probije na obalu Jadrana sa ciljem uspostavljanja veze sa maticom i radi eventualne evakuacije. Pošto je odbila predaju, delovi 118. divizije napali su je 14. septembra u Boki Kotorskoj, razbivši dva njena bataljona. Nakon obog sukoba, divizija Taurinenze izvukla se u neposredno zaleđe Boke. Peta crnogorska brigada uspostavila je vezu s njom, nastojeći da je privoli na saradnju i zajedničku borbu, ili makar predaju oružja. Komanda divizije Taurinenze odbila je ove predloge, kao i predlog za izvlačenje na sever, radi naslona na jedinice NOVJ. Nakon više manjih okršaja, 118. divizija je 6. oktobra energičnim napadom potčinila ovu diviziju, nakon čega je usledilo streljanje većeg broja oficira i vojnika. Od delova divizije koji su se po grupama izvukli, uz pomoć Pete brigade formirane su italijanske partizanske brigade "Aosta" i "Taurinenze".
Učešće četnika
Kapitulacija Italije predstavljala je podsticaj i za Mihailovića i njegove snage. U očekivanju eventualnog brzog iskrcavanja Saveznika, mnoge njegove jedinice stupile su u aktivna neprijateljstva prema Nemcima. Sa ovim snagama u Sandžaku kretali su se i članovi savezničkih misija. Ova dejstva Mihailovićevih snaga protiv Nemaca potrajala su prema rečima pukovnika Bejlija, oko 6 nedelja.
Manji delovi 118. divizije kretali su se dolinom Lima, sa ciljem potčinjavanja tamo raspoređenih delova italijanske divizije Venecija. Sa jednim pohodnim odredom ove divizije sukobili su se 12. septembra u Prijepolju četnici pod komandom Lukačevića. Nakon okršaja četnici su ušli u Prijepolje. O ovom događaju postoji više oprečnih tumačenja. Prema tumačenju obaveštajnih organa NOVJ na terenu, do sukoba je došlo greškom, četnici su pretrpeli gubitke, ali su nakon odlaska Nemaca ušli u grad.
Prema tumačnju Miloslava Samardžića koje se oslanja na neke izjave pukovnika Bejlija, radilo se o velikoj borbi i velikoj pobedi četnika, sa oko 200 poginulih Nemaca. Međutim, prema istraživanju Dipi istorijskog insituta u nemačkim izvorima, 118. divizija pretrpela je tokom perioda od 11. do 20. septembra 1943. gubitke od ukupno 45 poginulih, u šta su uračunati sukobi sa divizijom Taurinenze i brojni manji okršaji.
Divizija Venecija
Italijanska divizija Venecija pokrivala je područje severoistočne Crne Gore i doline Lima. Usled uposlenosti delova 118. divizije na drugim sektorima, njena glavnina, smeštena u Beranama i okolnim mestima, ostala je u prvo vreme pošteđena nemačkog napada. Usled toga su se kao pretendenti na njeno ljudstvo i opremu pojavile snage JVuO koje su od ranije imale kontakte sa ovom divizijom. Nakon pregovora u kojima su učestvovali i članovi savezničkih misija, štab divizije Venecija nije doneo definitivnu odluku.
Rešenje ovih dilema donelo je energično nastupanje brojčano relativno slabih delova Druge proleterske divizije. Oni su razbili četnike, napadom na Kolašin 29. septembra prinudili tamošnju posadu (2. bataljon 83. puka divizije Venecija) da pređe na njihovu stranu, i zatim daljim razbijanjem četničkih delova izbili u Berane, prisilivši jedinice divizije Venecija na saradnju. Ljudstvo ove divizije preformirano je u pet brigada "Garibaldi", koje su stavljene pod komandu Drugog udarnog korpusa. Protiv ovih italijanskih snaga i delova Drugog korpusa Nemci su od 15. do 25. oktobra vodili bezuspešnu operaciju Balkanski klanac.
Operacija Akse u Grčkoj
U septembru 1943. godine, u okviru Operacije Akse, 1. brdska divizija je učestvovala u razoružavanju italijanskih jedinica. Na Kefaloniji, Krfu i drugim ostrvima u Jonskom moru ova divizija pod komandom Walter Stettnera počinila je ratne zločine protiv zarobljenih Italijana.
Jamuna
Jamuna ili Jamna je velika pritoka indijske rijeke Ganges duga 1376 km, i ona je kao i Ganges za hinduse sveta rijeka.
Hidrografija
Jamuna izvire na obroncima planine Bandarpunch u masivu Himalaji, kod svetog mjesta Jamunotri u indijskoj državi Utarakand.
Od tamo rijeka teče gotovo pravolinijski prema jugu, preko obronaka Himalaja, dok ne dođe do nizine, zatim teče uz granicu između indijskih država Utar Pradeš i Harajana. Kod Delhija se dio voda iz Jamuna prebacuje u kanal Agra. Južno od Delhija, rijeka ulazi potpuno u Utar Pradeš kod grada Mathura Jamuna zavija prema jugoistoku, prolazi gradove Agra, Firozabad i Etava. Ispod Etava prima niz južnih pritoka, od kojih su najveći Čambal, Sindh, Betwa i Ken.
Pored grada Alahabada Jamuna uvire u rijeku Ganges, to ušće je za hinduse posebno sveto mjesto. thumb|left|240px| Karta [[Indija|Indije sa slivom rijeke Jamune]] Jamuna ima sliv velik oko 366.223 km² koji se proteže preko cijele sjeverne Indije. To je teritorij u kom živi 57,000.000 ljudi, vode Jamune osiguravaju oko 70% potreba grada Delhija.
Brodski promet po Jamuni je slab, jer iznad Agre u ljeto rijeka liči na mali potok, jer se većina njenih voda kanalima usmjjerava u polja za navodnjavanje.
Glicerol-3-fosfat dehidrogenaza (hinon)
Glicerol-3-fosfat dehidrogenaza (, alfa-glicerofosfatna dehidrogenaza, alfa-glicerofosfatna dehidrogenaza (akceptor), anaerobna glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, DL-glicerol 3-fosfatna oksidaza, FAD-zavisna glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, FAD-zavisna sn-glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, FAD-GPDH, FAD-vezana glicerol 3-fosfatna dehidrogenaza, FAD-vezana L-glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, flavin-vezana glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, flavoprotein-vezana L-glicerol 3-fosfatna dehidrogenaza, glicerol 3-fosfatna citohrom c reduktaza, glicerol fosfatna dehidrogenaza, glicerol fosfatna dehidrogenaza (akceptor), glicerol fosfatna dehidrogenaza (FAD), glicerol-3-fosfatna CoQ reduktaza, glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza (flavin-vezana), glicerol-3-fosfat:CoQ reduktaza, glicerofosfatna dehidrogenaza, L-3-glicerofosfat-ubihinonska oksidoreduktaza, L-glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, L-glicerofosfatna dehidrogenaza, mGPD, mitochondrial glicerol fosfatna dehidrogenaza, NAD+-inzavisni glicerol fosfatna dehidrogenaza, od piridin nukleotida nezavisni L-glicerol 3-fosfatna dehidrogenaza, sn-glicerol 3-fosfatna oksidaza, sn-glicerol-3-fosfatna dehidrogenaza, sn-glicerol-3-fosfat:(akceptor) 2-oksidoreduktaza, sn-glicerol-3-fosfat:akceptor 2-oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom sn-glicerol 3-fosfat:hinon oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova od flavina zavisna dehidrogenaza je esencijalni membranski enzim, koji funkcioniše u okviru glikolize, respiracije i fosfolipidne biosinteze. Kod bakterija se ovaj enzim nalazi na citoplazmičnoj membrani, dok je kod eukariota vezan za spoljašnju stranu unurašnje mitohondrijske membrane. .
Murata
Murata ima više značenja:
Point Pleasant, West Virginia
Pojnt Plezant je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Muratella
Muratella ima više značenja:
Endonukleaza specifična za strukturu prepusta 1
Flap endonukleaza 1 je enzim koji je kod ljudi kodiran FEN1 genom.
Protein kodiran ovim genom uklanja 5' prepuste tokom DNK popravke i obrađuje 5' krajeve Okazakijevih fragmenta pri sintezi zaostajućeg lanca DNK. Direktna fizička interakcija između tog proteina i AP endonukleaze 1 tokom popravke isecanjem dugog segmenta baza omogućava koordinirani pristup proteina supstratu, čime se supstrat dodaje od jednog enzima do drugog. Ovaj protein je član XPG/RAD2 familije endonukleaza i jedan je od deset proteina koji su esencijalni za bezćelijsku replikaciju DNK. Sekundarna struktura DNK može da inhibira flap obradu na pojedinim trinukleotidnim ponavljanjima u maniru zavisnom od dužine koji skrivaju 5' kraj prepusta, koji je neophodan za vezivanje i presecanje proteinom kodiranim ovim genom. Stoga sekundarna struktura može da onemogući protektivnu funkciju ovog proteina, što dovodi do trinukleotidnih ekspanzija specifičnih za mesto.
Interakcije
Endonukleaza 1 specifična za flap strukturu formia interakcije sa Ciklin-zavisna kinaza 2, EP300, ATP-zavisna helikaza Vernerovog sindroma, Heterogeni nuklearni ribonukleoprotein A1, Ciklin A2, PCNA,      Protein blum sindroma i APEX1.
El Encino, San Mateo Río Hondo
El Encino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Río Hondo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2479 m.
La Ceiba Masoja Jonisthie, Tila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Loch-Specognis, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
Carry On Teacher
Carry On Teacher je britanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1959. godine u režiji Geralda Thomasa, a koja predstavlja treći film iz popularnog ciklusa Carry On komedija. Radnja je smještena u jednu školu koju popularni nastavnik (čiji lik tumači Ted Ray) namjerava napustiti kako bi preuzeo mjesto direktora u drugoj školi, a čiji učenici to nastoje spriječiti izazivajući kaos prilikom dolaska školske inspekcije. Snimanje je počelo nedugo nakon premijere prethodnog filma Carry On Nurse, za koga se ispostavilo da predstavlja ogroman hit. U ulogama učenika su se, pak, pojavili očigledno odrasli glumci; razlog za to je bio financijske prirode, odnosno nastojanje producenata da održe nizak budžet, kojemu su posebne naknade za djecu-glumce bile prevelika stavka.
Purple Sage, Wyoming
Purpl Sejdž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 535, što je 122 (29,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zrno do zrna
Zrno do zrna je jugoslavenski kratki film snimljen 1968. godine. Režirao ga je Mate Relja, a scenario je napisao Rene Fabian.
IC 4317
Reference
</references>
Piancavallino, Macerata
Piancavallino je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Dionizijski festival
Dionizije ili Dionizijske igre je naziv za veliki vjerski festival koji se održavao u drevnoj Ateni u čast boga Dioniza. Glavni događaj igara je bilo izvođenje tragedija i, od godine 487. pne. komedija. To je bio drugi najvažniji gradski festival nakon Panatenejskog. Postojale su Seoske ili Male Dionizije i Gradske ili Velike Dionizije, koje su se održavale u različitim godišnjim dobima. Također su predstavljale važan dio Dionizijskih misterija.
La Nave, Arezzo
La Nave je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Dionizijski festival
Seoske Dionizije
thumb|300px|Kazalište u atičkoj demi Toriku Dionizije su izvorno bile seoski festival, koji se održavao u atičkom gradu Eleuteri (starogrčki: Διονύσια τὰ κατ' ἀγρούς / Dionysia ta kat' agrous) i vjerojatno je proslavljao uzgoj vinove loze. Seoske Dionizije održavane su zimi, u mjesecu posejdeonu (studeni/prosinac). Središnji je događaj činila jedna povorka (πομπή /pompe), u kojoj su tzv. "falofori" (φαλλοφόροι = "nosači falusa") nosili faluse (φαλλοί) kao simbole plodnosti. Među drugim sudionicima bile su "kanefore" (κανηφόροι = djevojke koje nose košare), "obelijafori" (ὀβελιαφόροι, koji su nosili komade kruha), "skafefori" (σκαφηφόροι, koji su nosili druge darove), "hidrafori" (ὑδριαφόροι, koji su nosili posude s vodom), te "askofori" (ἀσκοφόροι, koji su nosili posude s vinom).
Kako je svaka atička dema organizirala svoj festival u različitim danima, gledatelji su tijekom jedne sezone mogli sudjelovati na više svetkovina. Za građane Atene to je bila i prilika da otputuju van grada ako to nisi mogli uraditi tijekom ostatka godine. Različito vrijeme održavanja Seoskih Dionizija značio je i da putujuća udruženja glumaca mogu nastupiti u više gradova tijekom sezone festivala.
Aristofan, veliki grčki komediograf, parodira Seoske Dionizije u svojoj komediji Aharnjani: glavni junak Dikeopol na svom imanju priređuje ovu svetkovinu i organizira malu povorku, u kojoj je njegova kći kanefora, dva roba nose faluse, sam Dikeopol pjeva jednu opscenu pjesmu, a njegova ih supruga promatra s krova. Dikeopolova je pjesma možda od one vrste iz koje je ― prema Aristotelu ― nastala komedija.
Porijeklo
Gradske Dionizije (Διονύσια τὰ ἐν Ἄστει / Dionysia ta en Astei), poznate i kao Velike Dionizije (Διονύσια τὰ Μεγάλα / Dionysia ta Megala), bile su urbani dio Dionizove svetkovine, i možda su prvi put organizirane za vrijeme Pizistratove tiranide u 6. stoljeću pne. Taj se festival održavao od 9. do 13. elafeboliona (ožujak/travanj), dakle tri mjeseca nakon seoskih Dionizija, prvobitno vjerojatno da bi se proslavio kraj zime i početak žetve. Prema tradiciji, ovaj gradski festival ustanovljen je kad je Eleutera, koja se nalazila na granici Atike i Beotije, odlučila postati dijelom Atike. Tradicija dalje kaže da su stanovnici Eleutere donijeli jedan Dionizov kip u Atenu, no Atenjani su ga isprva odbili primiti. Dioniz je tad kaznio Atenu poslavši na nju bolest, koja je napadala muške genitalije i koja se povukla tek kad su Atenjani odlučili prihvatiti kult Dioniza. Taj se događaj obilježavao svake godine povorkom građana tijekom Gradskih Dionizija, u kojoj su nošeni falusi, kao i Dionizov kip, koji je polagan u kazalištu na južnom obronku Akropole.
Ovaj gradski festival ustanovljen je relativno kasno. Za njegovu organizaciju bilo je odgovoran arhont eponim, a ne arhont bazileus, koji je inače bio nadležan za vjerske festivale od utemeljenja te funkcije u 7. stoljeću pne.
Povorka i proagon
Na vrhuncu moći atenske pomorske države polovinom 5. stoljeća pne. u povorci su nošeni i različiti predmeti, darovi i oružje, koji su pokazivali snagu Atene. Vođeni su i bikovi namijenjeni za žrtvovanje u kazalištu. Među najupečatljivijim sudionicima povorke bili su korezi (χορηγοί, doslovno "korovođe"), obučeni u skupocjenu i bogato ukrašenu odjeću. Nakon povorke korezi su predstavljali svoje korove za natjecanje u izvođenju ditiramba. Ova lirska natjecanja dječačkih i muških korova, koji su pjevali ditiramb, držana su izuzetno važnim, i u njima su sudjelovali najbolji svirači na aulosu te poznati pjesnici, kao npr. Simonid sa Keja i Pindar. Nakon ovog natjecanja bikovi su prinošeni na žrtvu i priređivana je gozba za sve građane Atene. Slijedila je druga povorka, kōmos (κῶμος), koja se najvjerojatnije sastojala od bučne terevenke koja je prolazila ulicama grada.
Sljedećeg dana dramatičari bi obznanili naslove svojih drama koje će biti prikazane, a suci bi bili izabrani žrijebom, što se nazivalo proagōn (προαγών, doslovno = "prednatjecanje"). Nije poznato gdje se proagōn prvobitno odžavao, no od polovine 5. stoljeća pne. priređivan je u Periklovom Odeonu u podnožju Akropole. Tijekom proagōna odavana je i počast istaknutim građanima, a često o strancima, koji su na neki način u proteklih godinu dana zadužili Atenu. Za vrijeme peloponeskog rata djeca čiji su očevi poginuli u boju također su izvođena na pozornicu Odeona, možda u znak štovanja prema njihovim očevima. Proagōn se ponekad koristio kao i prilike za druge objave, kao npr. kad je 406. pne. tom prilikom obznanjena smrt slavnog tragičkog pjesnika Euripida.
Dramske predstave
Dramske su predstave prikazivane od 11. do 14. dana mjeseca elafeboliona, premda i danas postoje sporovi o tome što je točno kojeg dana prikazivano. No pretpostavlja se da su sve komedije izvođene u jednom danu, a po jedan dan bio je određen za svaku od ukupno tri tetralogije, a svaku su činile tri tragedija i jedna satirska igra. Većina danas sačuvanih grčkih tragedija, uključujući Eshilove, Sofoklove i Euripidove, prikazane su u Dionizovom kazalištu. U prvom su redu sjedeli arhonti, epimeleti i suci, koji su nosili naslov "agonoteti" (ἀγωνοθἐται / agonothetai).
Komičke su predstave vjerojatno uvedene 487. pne. Natjecala su se naprije trojica, a od 4. stoljeća pne. petorica pjesnika s po jednom komedijom. Do 449. pne. nagrade su dodijeljivane samo pjesnicima, no nakon toga priznanje je odavano i glumcima. I pored uvriježenog mišljenja da su komedije bile od manje važnosti, držalo se velikom čašću dobiti nagradu za izvedbu komičke predstave na Gradskim Dionizijama. Veća pažnja posvećivala se komediji na Lenejskom festivalu, koji je prethodio Dionizijama, i gdje su se nagrade za komičke predstave počele dodijeljivati od 442. pne.
Posljednjeg dana priređivana je još jedna povorka i proslava, i tom su prilikom suci proglašavali pobjednike tragičkih i komičkih natjecanja. Nagrada je bila vjenac od bršljana.
Muratori
Muratori ima više značenja:
Mănăilești, Frâncești-Mânăstireni
Mănăilești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Frâncești-Mânăstireni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1015 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 282 m.
Rowan County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 138.428, što je 8.088 (6,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Potkrepljenje
Potkrepljenje je ojačavanje, učvršćivanje ili osiguravanje onoga što je naučeno pomoću određenog aranžiranja nekih draži ili stanja. U klasičnom uslovljavanju, proces pojačavanja veze između uslovne draži i uslovnog odgovora. U operantnom uslovljavanju ili instrumentalnom učenju, proces pojačavanja nekog poželjnog instrumentalnog ili operantnog odgovora, pomoću neke zadovoljavajuće posledice tog odgovora (zadovoljenje motiva, nagrada), odnosno slabljenja i inhibiranja nepoželjnog odgovora pomoću neprijatnih posledica (kazna).
Reute
Rojte je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Emendingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.067 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8316036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emendingen Rojte se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Emendingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 205 metara. Površina opštine iznosi 4,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.067 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 640 stanovnika/km².
La Crinolina, Platón Sánchez
La Crinolina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Valea Largă, Buda
Valea Largă je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Buda.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
La Parota, Nuevo Urecho
La Parota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nuevo Urecho.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 496 m.
El Ocote, Tepatitlán de Morelos
El Ocote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1983 m.
El Pequeño, Cedral
El Pequeño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Cedral.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
Malat dehidrogenaza (hinon)
Ovaj enzim je flavoprotein (FAD). Vitamin K i nekoliko drugih hinona mogu da deluju kao akceptori. On se razlikuje od EC 1.1.1.37 (malat dehidrogenaze (NAD+)), EC 1.1.1.82 (malat dehidrogenaza (NADP+)) i EC 1.1.1.299 (malat dehidrogenaza (NAD(P)+)).
Durmitorska operacija
Operacija Ribecal (njem. Rübezahl - »Krkonoš« ), ili u jugoslovenskoj istoriografiji Durmitorska operacija, predstavljala je ključnu fazu bitke za Srbiju 1944. Ona predstavlja glavnu kariku i vrhunac nemačke aktivne odbrane, i njen neuspeh doveo je do brzog uspostavljanja dominacije NOVJ u Srbiji.
Operacija je započela u zoru 13. avgusta 1944, neposredno se nadovezujući na operaciju Hakflajš u istočnoj Bosni. Za ovu operaciju nemačka komanda Armijske grupe F izvršila je maksimalnu moguću koncentraciju trupa. Nemačke divizije krenule su u koncentrično nastupanje, potiskujući delove Prvog i Dvanaestog korpusa, sa namerom da ih nabace na masiv Durmitora, i tamo poraze, razbiju i onesposobe za ofanzivna dejstva. Operacija je umešno osmišljena i izvođena sa zalaganjem, pa su nemačke snage osvojile znatan prostor i nanele snagama NOVJ znatne gubitke.
Snage NOVJ takođe su uspešno vođene. Nisu prihvatale odlučne okršaje, nego su koristile prostor za manevar. Dok su Treća, Šesta i 37. divizija vodile oštre zadržavajuće borbe, noću 18/19. avgusta Prva proleterska divizija se izvukla iz borbenog dodira i forsiranim marš-manevrom zabacila se duboko u pozadinu nemačkih napadnih klinova. Bezobzirno prodiruću u dubinu, forsirala je Lim 20/21. avgusta.
Prva proleterska divizija je međutim razbila Bugare na Palisadu 27. avgusta, i, odbacivši četnike, nastavila prodor uz asistenciju 37. sandžačke divizije.
Šesta lička je za to vreme vodila iscrpljujuće zadržavajuće borbe na Durmitoru. Nedelju dana nakon Prve, i Šesta divizija se manevrom izvukla iz nemačkog pritiska i, prešavši Lim, pridružila se Prvoj diviziji. Time je nemačka ideja razbijanja udarne snage NOVJ i izgradnje zaprečne linije na Limu definitivno kompromitovana.
Usled razvoja u Rumuniji i Bugarskoj, 1. brdska divizija dobila je 26. avgusta zapovest da se hitno prebaci u severoistočnu Srbiju. Komanda Jugoistoka naložila je štabu V SS korpusa da okrnjenim snagama nastavi pritisak, napravivši novi plan pod kodnim imenom Ribešnicel. Međutim, operacija je izgubila zamah i jedinice Drugog korpusa narednih dana u protivofanzivi vratile su svu izgubljenu teritoriju.
12. korpus takođe se uspešno oslobodio pritiska i 5. septembra, forsiravši Drinu severno od Višegrada, nakon višemesečnih pokušaja sprečavanja od strane Nemaca, prešao u Srbiju. Ove snage su u jednomesečnim borbama ostvarile dominaciju na terenu u Srbiji.
Saveznici su tokom ove operacije pružili snagama NOVJ značajnu podršku, putem vazdušnih napada, snabdevanjem i naročito evakuacijom ranjenika u bolnice u Italiji.
Upotrebljene snage
a) Južna grupa: glavni deo 1. brd. div., albanska milicija i delovi SS-divizije »Skenderbeg«,
b) Bor [bena] grupa »Jugozapad«: 2 ojačana bataljona 181. peš. divizije sa III/13. SS-puka
c) S[evero] z[apadna] grupa: 2. puk Brandenburg (bez 1 bat.), 3/12. tenk. bat. z. b. V., CDK i četnici (Drinski korpus).
d) S[everna] grupa: 14. SS-puk (bez III).
g) Crnogorski dobrovoljački korpus upotrebljen je po pukovima, u svojstvu pomoćnih trupa nemačkim napadnim grupama.
g) Padobranski lov. bataljon Brandenburg
Padobranski bataljon, predviđen za izvođenje dejstava na komandni centar, na kraju nije upotrebljen. NOVJ se nije suprotstavila centralno organizovanim frontalnim otporom.
Sa razvojem situacije, u borbu su uvedene još neke snage;
Nemačke snage bile su nosilac napadnih dejstava, dok su četničke snage i Muslimanska milicija upotrebljene kao pomoćne snage za zatvaranje manje važnih pravaca.
Tok operacije
4. avgusta 1944. partizanske snage prešle su reku Lim, a sledeći dan neke jedinice stigle su do doline Ibra.
12. avgusta 1944. Nemci su započeli sa vojnom operacijom "Ribecal", čiji je glavni cilj bio, da se spreči prodor partizana u Srbiju. Odmah su zauzeli Berane i odbacili partizane preko Lima.
12. ili 13. avgusta 1944. došlo je u Rimu do prvog susreta Čerčila sa Titom. Uskoro posle sastanka, partizani i Jugoslovenska izbeglička vlada izdali su proglas, kojim se pozivaju sve patriotske snage u zemlji da prekinu saradnju sa svim domaćim kvislinškim snagama i "izdajicom Mihailovićem".
Delovi 7. SS-brdske divizije sukobili su se sa partizanskih snagama na granici Crne Gore i Bosne.
Evakuacija ranjenika
Tokom 1944. Drugi udarni korpus u saradnji sa Saveznicima organizovao je evakuaciju ranjenika avionima u savezničke bolnice u Italiji. Za evakuaciju su korišćeni aerodrom u Beranama i novoosposobljena pista u Njegovuđi, između Sinjajevine i Durmitora.
Međutim, tokom borbenih dejstava u operaciji Ribecal, nemačke snage zaposele su obe ove piste. Broj ranjenika veoma je porastao, kako zbog borbi Drugog korpusa, tako i zbog pristizanja pod borbom Prvog i Dvanaestog korpusa. Zbog toga je pripremljena nova pista u Brezni, severno od Nikšića. Na ovom prostoru snažan pritisak na snage NOVJ vršili su delovi 7. SS divizije, 181. divizije i 8. "gvozdeni" puk Crnogorskog dobrovoljačkog korpusa. Sa ove improvizovane aerodromske piste pod dramatičnim okolnostima, zahvaljujuću upornoj odbrani Treće udarne divizije, tokom 21. avgusta 1944. evakuisano je 1059 ranjenika u Italiju. Na ovaj način spaseno je mnogo života, a jedinice NOVJ, oslobođene većeg dela teških ranjenika, dobile su na pokretljivosti.
Konstantin Porfirogenit
thumb|right|210px|Konstantin VII Porfirogenit
Konstantin VII Porfirogenit (grč. Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, rođen 17. ili 18. maja 905, umro 9. novembar 959) bio je vizantijski car (vladao 913–959), polihistor i istoričar.
Konstantin Porfirogenit je rođen u Carigradu kao jedini sin cara Lava VI Mudrog iz njegovog odnosa sa Zojom Korbonopsinom. Do svoje 10. godine stajao je pod regenstvom patrijarha Nikole Mistika, svoje majke i Romana Lakapina. Vladao je samostalno od 954. godine do svoje smrti 959. godine.
Njegova vladavina je sa političkog aspekta beznačajna, ali zato njegova književna delatnost zauzima jedno od najistaknutijih mesta u vizantiskoj kulturnoj istoriji. Doba Konstantina Porfirogenita unosi izvesne promene u repertoar vizantijske istoriografije, pre svega izvesnu enciklopedijsku tendenciju i izrazito kompilatorski metod. Ostaje otvoreno pitanje kolika je uloga samoga Konstantina u nastanku onih dela koja se navode pod njegovim imenom. Najčešće je on samo inicijator i organizator pojedinih književnih sastava. Široki krug carevog interesovanja obuhvatao je ne samo nauku (istorija, prirodne nauke, medicina itd.), već i mnoge grane umetnosti (muzika, arhitektura itd.). Car je oko sebe okupio grupu sposobnih i obrazovanih ljudi, koji su sa njim sarađivali na spremanju materijala za pisanje dela enciklopedijskog karaktera iz istorije i drugih nauka, tako da je u izvesnim slučajevima vrlo teško odvojiti šta je car sam pisao a šta njegovi saradnici. Međutim, delatnost ove grupe kulturnih radnika nije bila naročito originalna, te su sva dela koja čine rezultate njihovog rada pretežno kompilativne prirode. Ona predstavljaju ili zbirke fragmenata iz starijih izvora, ili ispise iz vizantijskih arhiva. Zbog ovakvog karaktera Konstantinova dela nam često donose fragmente iz nekih izgubljenih dela, kao npr. poznati Priskov izveštaj o putovanju na Atilin dvor, istoriju Menandra Protektora iz 6. veka itd.
Zbirka ekscerpata, podeljena na 53 stručne oblasti, uglavnom je izgubljena: postoje još samo odlomci iz spisa O izaslanstvima, O vrlinama i porocima, O sentencijama, O ratnoj veštini i O javnim govorima. Čuvena je Konstantinova knjiga O temama (De thematibus), posvećena uređenju države, te spis O upravljanju državom (De administrando imperio), upućen njegovom sinu Romanu, budućem caru, u kojem je mnogo pisao i o narodima s kojima je Vizantijsko carstvo dolazilo u dodir, i u kome nalazimo i podatke o doseljavanju Hrvata i Srba na Balkansko poluostrvo u 7. veku. Svaki odeljak u knjizi počinje sa ἰστέον ὅτι (= treba znati da) ili samo ὅτι (= da), a onda navodi podatke o određenom narodu. Ipak, treba imati u vidu da on ne opisuje situaciju svoga vremena, već daje geografsku sliku carstva u 6. veku. Značajan je i spis O ceremonijama na vizantijskom dvoru (De ceremonius aulae Bizantinae, 952), u kome nalazimo i jednu zanimljivost: kad opisuje carevo pojavljivanje u javnosti, navodi uzvike koje tom prilikom izgovaraju okupljeni, a to su stihovi sa 25 slogova, dakle očito povezani s političkim stihom. Ovo delo, koje predstavlja važan kulturno-istorijski dokument, sačuvano je u kasnijoj verziji, dopunjenoj novim materijalom. Treba na kraju pomenuti i njegovo delo Život Vasilija I, njegovog dede. To delo ima sve odlike panegiričkog spisa, koji je trebalo da opravda Vasilijev nasilan dolazak na vlast i da u što lošijem svetlu predstavi njegovog prethodnika Mihaila III. Car je u početku nameravao da napiše biografije svih vizantijskih vladara, ali je dao samo životopis Vasilija.
Rolziracetam
Rolziracetam je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 139,152 Da.
Maestrazza, Rovigo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -3 m.
Puerto México, Acala
Puerto México je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Acala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 424 m.
Ramljane (Muć)
Ramljane je naselje u općini Muć, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopis
Naselje se nalazi u blizini državne ceste D56.
Bayt Qāsim, Hajjah
Bayt Qāsim je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 952 m.
Mure (razvrstavanje)
Mure ima više značenja:
Kura
Kura (turski: Kuruçay, gruzijski მტკვარი - Mtkvari, azerski: Kür) je najveća rijeka Zakavkazja duga oko 1364 km.
Hidrografija
Kura izvire na obroncima Malog Kavkaza na krajnjem istoku Turske, pored grada Kars. Od izvora se probija prema sjeveru probijajući se kroz planine Malog Kavkaza u nizu kanjona sa mnogim brzacima.
Nakon što uđe u Gruziju, rijeka meandrira prema istoku preko visoravni Kartli, a zatim u ostatku svog toka teče prema jugoistoku. Nešto prije gruzijskog glavnog grada Tbilisija izgrađena je brana sa hidroelektranom u kanjonu kod grada Mcheta.
Nakon tog rijeka ulazi u veliku dolinu Azerbajdžana, dolje nizvodno izgrađena je još jedna brana sa velikim akumulacionim jezerom Mingačaur i hidroelektranom. Iza tog jezera Kura uvire u Kaspijsko jezero sa deltom.
thumb|left|260px| Karta [[sliva rijeke Kura]] Kura ima sliv velik oko 188.000 km² koji se proteže preko velikog dijela Zakavkazja kroz Tursku, Gruziju i Azerbajdžan. U svom donjem dijelu Kura zna često plaviti.
Dolina rijeke ima veliki historijski značaj, jer je naseljena već hiljadama godina.
Kura je plovna nekih 480 km uzvodno skoro do Mingačaura, nekad je bila plovna do Tbilisija, ali to više nije moguće zbog hidroelektrana koje su izgrađene na njoj. Pored same Kure hidroelektrane su građene i na njenim pritokama.
Murge
Murge ima više značenja:
Carpinello, Forlì-Cesena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 606 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
El Pariancito, Encarnación de Díaz
El Pariancito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1876 m.
Radunić
Radunić je naselje u općini Muć, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Ime
Porijeklo naziva naselja je isto kao i kod prezimena Radunić, kako su vjerojatno nekoć prezivali njegovi stanovnici ili njihov dio.
Danas je prezime Radunić rijetko u Hrvata, aima ga manje od stotinu osoba u Hrvatskoj (Kaštela, Bjelovar, Split), dok kraći oblik prezimena Radun ima 100 osoba u Hrvatskoj (Split, Kaštela, Primorje).
Istog su jezičnog postanja prezimena: Radunković (Podravska Slatina, Slavonija) i Radunović (Kostajnica, Zagreb i okolica).
I naziv naselja i prezime u korijenu imaju Radun, jedno od brojnih osobnih imena, izvedenih od imenice rad.
Soummam
Hidrologija
Sliv rijeke velik je 8.800 km² i proteže se preko Pokrajine Bedžaja.