cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bobby Brown
Brown je karijeru započeo kao jedan od frontmenapop grupe New Edition; odatle je izbačen 1986. godine zbog lošeg ponašanja. Započevši solo karijeru, postigao je uspjeh sa drugim albumom Don't Be Cruel 1988. godine, sa koga je izdan niz singlica uključujući "My Prerogative", koju je sam napisao i koja je postao njegov muzički potpis. Brown je od 1986. do 1992. imao niz hitova na prvih deset mjesta različitih top-lista časopisa Billboard, a također je poznat i kao dobitnik Gramyja. Brown je poznat kao pionir New Jack Swinga, fuzije hip-hop ai R&B.
Posljednjih godina je Brown postao poznat kao bivši suprug pop zvijezde Whitney Houston. On i Houston su kasnije došli na zao glas zbog nastupa u reality show Being Bobby Brown, odnosno problema sa zakonom i duševnim zdravljem. Sa Houston je imao kćerku po imenu Bobbi Kristina Houston Brown.
Episkopalna crkva Sudana
Episkopalna crkva Sudana je jedna od hrišćanskih crkava na tlu južnog i severnog Sudana. Pripada Anglikanskoj zajednici, a njen poglavar je Danijel Deng Bul Jak. Ima oko 4,5 miliona pripadnika. Sedište je u gradu Džubi.
Istorijat
Prva anglikanska misija u Sudanu otpočela je 1899. u Omdurmanu, a najviše uticaja imala je na stanovništvo na jugu zemlje. Cilj misije bio je širenje hrišćanstva po ovoj afričkoj državi. Na početku je bila pod jurisdikcijom Jerusalimske biskupije (do 1920), a nakon toga pod novoformiranom Egipatsko-sudanskom biskupijom. Godine 1945. odvojila se sudanska dioceza. Godine 1957. Sudanska biskupija stavljena je pod upravu Jerusalimske nadbiskupije sve do konačnog osamostaljenja 1974. godine.
Podela
Episkopalna crkva Sudana podeljena je 24 dioceze na čelu sa biskupima:
Jabuka (Pančevo)
Jabuka je seosko naselje koje se nalazi na teritoriji grada Pančeva, u Južnobanatskom okrugu Autonomne Pokrajine Vojvodine, u Republici Srbiji. Prema konačnim rezultatima popisa stanovništva iz 2011. godine, u Jabuci živi 6181 stanovnika. Jabuka je danas nezvanično poznata kao naselje u Srbiji sa najvišim postotkom etničkih Makedonaca i kao njihovo važno kulturno središte u Vojvodini.
Istorija
150p|left|mini|Katolička crkva porušena 1955.
Prvi pisani podaci datiraju iz 1385. godine. Jabuku su osnovali srpski ribari koji su na levoj obali Tamiša pronašli jabukovo drvo i pod njim sagradili prve kuće. Prema podacima iz daleke 1928. godine još u praistoriji na ovom prostoru postojalo je naselje sa dva razvojna perioda (Vinčanska i Starčevačka kultura). Sa sigurnošću se može reći, da između 1660—1666. godine Jabuka nije postojala kao naseljeno mesto. Posle velike seobe Srba na ovim prostorima ponovo se naseljava srpsko stanovništvo zajedno sa delom makedonskih naseljenika. U doba Marije Terezije od 1763. a naročito 1765. i 1766. godine izvršena je nemačka kolonizacija Jabuke. Najstariji spomenik u Jabuci je veliki kameni krst koji se i danas nalazi u ulici Žarka Zrenjanina, spomenik datira iz 1788. godine i prema istorijskim podacima podigli su ga oni koji su se bežeći pred Turcima sretno vratili u Jabuku. U vreme austrougarske vladavine u ovim krajevima mesto dobija ušoren izgled kakav i danas ima. 1901. godine izgrađena je kapela „Svetog Dimitrija“ koju su izgradili pripadnici Rumunske pravoslavne crkve koju sve do današnjeg vremena koriste svi u Jabuci. 1912. godine izgrađena je Osnovna škola a sve do Drugog svetskog rata Jabuka ima status Opšine. U Jabuci je postojala velika Rimokatolička crkva koja je izgrađena 1792. godine a posle rata srušena a na njenom mestu izgrađena je nova školska zgrada.
mini|200p|left|Spomen kompleks Stratište
Između dva svetska rata i pored doseljavanja iz Like, Bosne i Crne gore i dalje je najbrojnije Nemačko stanovništvo. Početkom 1925. godine registrovana je i zemljoradnička zadruga. Kada je u pitanju drugi svetski rat Jabuka nosi ime  Od 1941. do 1944. godine na mestu Stratište po naredbi šefa policije Pančeva ubijeno je više od deset hiljada Srba, Roma i Jevreja. 1945. godine izgrađena je spomen piramida a u novije vreme i veliki spomenik sa spomen kućom. 1945. započinje kolonizacija Jabuke.
Iz svih krajeva tadašnje Jugoslavije pristižu porodice sa samo naj osnovnijim sredstvima za život. Najviše kolonista je iz Krivopalanačkog ali i drugih krajeva Makedonije. Prilagođavaju se životu u ravnici i zajedno sa starosedeocima i kolonistima iz drugih krajeva „Jugoslavije“ počinju da grade noviju istoriju Jabuke.
Excideuil (Dordonja)
Eksidej je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1318 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 262 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 253 m, a minimalnoj 140 m).
Jabuka (Pančevo)
Kultura
Osnovnu školu „Goce Delčev“ danas pohađa 498 učenika a odmah uz školsku je i zgrada sportske hale izgrađena tokom devedesetih.
Poslednjih nekoliko godina u Jabuci funkcioniše udružene građana makedonske nacionalnosti „Jabuka“, Udruženje Roma „Crni Biseri“ što svakako pokazuje multietničnost ove sredine. Pri Domu kulture duži niz godina radi i kulturno-umetničko društvo „Vasil Hadžimanov“ sa preko 200 članova koji godinama predstavljaju Jabuku na mnoštvo festivala širom Srbije i Makedonije. Od 2000. godine grupa entuzijasta osnovala je pozorištance „Mali Princ“ u kome naši najmlađi upoznaju sve lepote dasaka koje život znače. Od 2002. godine organizuje se svakako najveća turističa manifestacija „Bubafest“ na kojoj ljubitelji starih buba pokazuju koliko pažnje posvećuju svojim četvorotočkašima. Vreme održavanja bubafesta vezano je za prvu subotu u maju.
Od avgusta 2008. godine organizuje se dečja likovna kolonija, a u povodu seoske slave i etno festival hrane „Grafče-tavče“. Od 1945. g. Jabučani svake godine proslavljaju seosku slavu svetog Iliju i kroz istoriju su ugostili mnogo značajnih ličnosti iz kulturnog i političkog života zemlje.
Sport
U selu radi i jedan od starijih fudbalskih klubova u ovom delu Banata koji je osnovan 1936. godine a od 1950. nosi ime OFK „ Jugoslavija“ ovaj sportski kolektiv danas se takmiči u Prvoj A južnobanatskoj ligi.
Od 1959. godine postoji i rukometni klub „Jabuka“ koji je do devedesetih nosio ime „Goce Delčev“ i iznedrio mnoštvo talentovanih rukometaša. Danas se takmiči u Drugoj ligi Srbije grupa „Sever“ 1974. godine osnovan je ženski rukometni klub „Jabuka“ pa se slobodno može reći da je Jabuka predstavljala jedan od rukometni centara ovog dela Vojvodine. U ŽRK „Jabuka“ svoje prve rukometne korake napravila je i aktuelna reprezentativka Srbije, Biljana Balać. Od 1995. godine u Jabuci radi ŽRK „Jabuka 95“ koja se danas takmiči u Drugoj ligi Srbije grupa „Sever“. Osamdesetih i devedesetih godina sa uspehom se takmičio i odbojkaški klub „Jabuka“. Posle nekoliko godina zastoja od nedavno ponovo radi i šah klub „Jabuka“. Svi ovi kolektivi su kroz istoriju okupljali mlade i osvajali veliki broj odličija na seoskim olimpijadama širom Srbije. Poslednjih godina budi se i ekološka svest Jabučana pa je u pripremi i projekat uređenja priobalja Tamiša na kome će najverovatnije biti izgrađen sportski centar koji bi koristili ne samo Jabučani već i njihovi gosti.
Privreda
150px|mini|Stogodišnja kuća u Jabuci
U Jabuci od 1946. godine postoji Dom za lica ometena u razvoju (u početku ratno sirotište), u domu koji nosi naziv “Srce u Jabuci“ trenutno živi 180 korisnika, pri domu radi i sportsko društvo za lica ometena u razvoju, čiji su članovi uspešno predstavljali Srbiju i na mnogim takmičenjima u inostranstvu. Njihove vitrine krasi i nekoliko medalja sa evropskog prvenstva u fudbalu koje je održano ove godine u Švajcarskoj i Lihtenštajnu. Jabuka krupnim koracima grabi ka razvijenim urbanim sredinama i svi u mestu se nadaju da će projekat privredne zone omogućiti još brži razvoj privrede u Jabuci.
Demografija
Prema popisu iz 2002. bilo je 6.312 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 6.598 stanovnika).
Piode, Vercelli
Piode je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Jabuka (Pančevo)
Demografija
U naselju Jabuka živi 5.035 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,9 godina (37,0 kod muškaraca i 38,7 kod žena). U naselju ima 1.807 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,41.
Piode, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 777 m.
Jabuka (Pančevo)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno.
Literatura
U uvodnom delu prikazan je kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do ulaska Banata u sastav Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,Letopis Jabuke-Pačeva i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta koje se prvi put pojavljuje u ovom obliku, verujemo da ćemo zadovoljiti već dosta raširen interes za proučavanje prošlosti naših Banatskih naselja.
Inače Monografija Podunavske oblasti (Pančevo, 1929) koju je sastavio dr Vladimir Margan i Feliksa Milekera sačinjena je od tri dela i predstavlja i danas jedno od nezaobilaznih dela za proučavanje Banata
Longville, Louisiana
Longvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 635.
Posavski partizanski odred
Posavski partizanski odred se može odnositi na:
Sahara
Sahara (الصحراء الكبرى, aṣ-ṣaḥrāʼ al-kubrá — „velika pustinja”) najveća je vruća pustinja i treća najveća pustinja na svetu posle Antarktika i Arktika. Obuhvata površinu od 9.200.000 km2 i može se porediti sa površinom cele Kine ili Amerike.
Sahara obuhvata većinu severne Afrike, izuzev plodne regije na obali Sredozemnog mora, Atlaskih planina Magreba i doline Nila u Egiptu i Sudanu. Ona se proteže od Crvenog mora na istoku i Mediterana na severu do Atlantskog okeana na zapadu, gde se pejzaž postepeno menja iz pustinje na priobalne ravnice. Na jugu je ograničena Sahelom, pojasom polupustinjske tropske savane oko doline reke Niger i regije Sudan u podsaharskoj Africi.
Sahara se može podeliti na nekoliko regija, uključujući: zapadnu Saharu, centralne ahagarske planine, planine Tibesti, airske planine, pustinju Tenere i Libijsku pustinju.
Geografija
mini|150p|Oaza u Libijimini|150p|Kamile u Egiptu mini|150p|Tibesti, snimak iz svemira mini|150p|Dine u Maroku Sahara pokriva velike delove Alžira, Čada, Egipta, Libije, Maloga, Mauritanije, Nigera, Zapadne Sahare, Sudana i Tunisa. Ona pokriva 9.000.000 km2, odnosno 31% cele Afrike. Ako bi bile obuhvaćene sve površine sa godišnjim padavinama manjim od 250 mm, Sahara bi obuhvatala 11.000.000 km2. To je jedna od tri izrazite fiziografske pokrajine Afričke masivne fiziografske podele.
Sahara je uglavnom kamenita pustinja (hamada, kamena visoravan), peskovite pustinje (peščana mora – velike površine pokrivene pečanim dinama) formiraju samo manji deo, ali mnoge od peščanih dina su više od 180 m. Vetar ili retke kiše oblikuju pustinjske karakteristike: peščane dine, polja dina, peščana mora, kamene visoravni, ravnice šljunka (reg), suve doline (wadi), suva jezera (oued) i slane površine (shatt ili chott). Neuobičajene oblike zemljišta uključuju strukturu Ričata u Mauritaniji.
Planine
Na severozapadu Afrike, u Alžiru i Maroku, uzdižu se planine Atlas, koje predstavljaju barijeru između mediteranske i aridne klime. Najviši vrh je Tubkal – 4.165 metara. U unutrašnjosti Sahare uzdižu se dve ostrvske planine, Ahagar u Alžiru (najviši vrh Tahat – 3.005 metara) i Tibesti u Čadu (Emi Kusi – 3.415 metara). Obe planine su vulkanskog porekla.
Reljef
Sahara je najveća pustinja na svetu, sa površinom od oko 9 miliona km². Oko 1,2 miliona km² je peskovita, dok je ostatak kamenit i šljunkovit. U Africi se peskovite pustinje nazivaju ergovi, kamenite su hamade, a šljunkovite, kojih ima u plitkim depresijama u Libiji, poznate su pod imenom — seriri.
Erozivni oblici
U alžirskom delu Sahare u hamadama se javljaju stenoviti ostenjaci, formirani delovanjem peska nošenog vetrom. Ovi oblici se u Alžiru nazivaju – „gur“. Brojne su i suve rečne doline – uadi, ostaci nekadašnjih reka, kojima samo nakon iznenadnih pljuskova poteče voda. U delovima pustinje gde je vetar pojačanog intenziteta, a podloga slabije vezana javljaju se tzv. „izduvne (deflacione) kotline“. Jedna od najvećih na svetu nalazi se jugoistočno od planine Tibesti i zahvata površinu od oko 90.000 km².
Akumulativni oblici
Na mestima gde je izdanska voda u blizini površine dolazi do formiranja slanih jezera u depresijama. Ona su brojna i nestalna, ima ih oko 1.000 širom Alžira i Tunisa. Nazivaju se šotovi, a najpoznatiji takvi su Šot DŽerid i Šot-eš-Šergi. Najkarakterističniji oblici su, svakako, dine koje dostižu značajne dimenzije (do 180 metara) i barhani (srpaste dine), kojih najviše ima u Libijskoj pustinji. Dostižu visine oko 30-40 metara. Poseban oblik dine – sif, karakterističan je za Saharu, nastaje delovanjem vetra promenljivog pravca i brzine kretanja.
Klimatske osobnosti
Klima Sahare nije oduvek bila aridna. U prošlosti se na osnovu pronađenih fosila zaključuje da je ovde vladala izuzetno vlažna klima i vegetacija je bila bujna. Krajem poslednjeg ledenog doba, pre oko 8.000 godina, u pustinji su kiše bile česte, danas je ona jedno od najsušnijih predela na svetu. Prosečne padavine u Sahari su manje od 20 mm godišnje. Dnevno kolebanje temperature vazduha iznosi oko 35 °C, dok su sezonska kolebanja čak 56,5 °C. Temperatura peska u pustinji dostiže 81 °C. Najviša temperatura na Zemlji izmerena je u oazi Azizi, u Libijskoj pustinji i iznosila je 57,8 °C.
U Sahari duvaju snažni vetrovi koji formiraju peščane oluje. Karakteristični lokalni vetrovi su gibli, samum i sarat u Alžiru i Tunisu, hamsin u Egiptu i šerguj u Maroku.
U Sahari je pao sneg januara 2012. godine, prvi posle 1978. godine.
Hidrografija
Najveća i jedina prava reka u Sahari je Nil. Protiče kroz Sudan i Egipat i uliva se u Sredozemno more, praveći veliku deltu. Podzemne izdan i formiraju oaze, koje su okružene bujnim rastinjem. Takve su Baharija, Dakla i Siva u Egiptu, zatim Kufra u Libiji, Tidikept i Gurara u Alžiru. Brojna su i povremena slana jezera – šotovi, kojih ima najviše u Alžiru i Tunisu. Najpoznatiji su Šot DŽerid, Šot-eš-Šergi i Šot el Hodna. U koritima nekadašnjih reka – uadima mestimično se nakon iznenadnih pljuskova javljaju povremeni tokovi.
Flora i fauna
Uprkos negostoljubivosti prostora, Sahara je dom za brojne životinjske vrste prilagođene pustinjskom načinu života. Brojne su jednogrbe kamile, zatim koze i škorpioni. U Sahari žive tri vrste pustinjskih lisica i mali sisari, nalik glodarima, poznati kao damani. Kamenite prostore nastanjuje nekoliko vrsta otrovnih zmija. Karakteristične su i adaks antilope, zatim afrički divlji psi i gepardi. Ovde žive i gazele, a nekada veoma brojna vrsta – nojevi, danas se retko viđa u Sahari.
Istorija
Najstarijim narodima u Sahari smatraju se Berberi i Tuarezi, koji ove prostore naseljavaju od njenog postanka. Pre 9.000-6.000 godina ppre nove ere u slivu reke Nil razvila se civilizacija starih Egipćana i Nubijaca, a oko 1200. p. n. e. i Feničana. Pred početak nove ere Saharom su zavladali Grci, Rimljani i Kartaginjani. U VII veku u ove prostore prodire islam. Do XIX veka većinu prostora današnjeg Egipta, Libije i Sudana držalo je Osmansko carstvo, kada otpočinje evropska kolonizacija. Francuzi su zauzeli Alžir, Tunis, Maroko, Niger, Mali i Čad. Španci su osvojili Zapadnu Saharu, a Italijani Libiju. Velika Britanija uspostavila je svoju vlast na prostoru Egipta i Sudana. Prvi se za nezavisnost izborio Egipat, 1922. godine, a ostale zemlje Sahare u periodu 1951—1975. godine.
Stanovništvo
Zbog loših klimatskih uslova u Sahari nema velikih naselja. Sve ukupno u pustinji živi oko dva miliona ljudi, pretežno po oazama ili u njihovoj blizini. Najviše je Berbera, Tuarega, Kopta i Beduina. Najveći gradovi svih država saharske podoblasti su raposređeni po obalama Sredozemlja i Atlantika.
Regen
Regen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Regen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.842 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9276138.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Regen Regen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Regen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 532 metra. Površina opštine iznosi 65,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.842 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 182 stanovnika/km².
Il Cristo proibito
Il Cristo proibito je italijanski crno-bijeli film snimljen 1951. godine u režiji Curzija Malapartea, a kome je bio jedino filmsko ostvarenje u karijeri. Malaparte ga je originalno zamislio kao roman koji bi nastavio njegovo ranije djelo Koža, ali se umjesto toga odlučio svoje zamisli pretočiti u igrani film. Protagonist, čiji lik tumači Raf Valone, je bivši italijanski vojnik koji se nekoliko godina nakon završetka Drugog svjetskog rata iz sovjetskog zarobljeništva vraća u svoje rodno selo kako bi osvetio brata koga su za vrijeme okupacije strijeljali Nijemci, odnosno pronađe osobu koja ga je izdala. Radnja prikazuje kako mu seljani, koji ne žele novo krvoproliće, odbijaju u tome pomoći. Il Cristo proibito se svojim stilom prilično razlikovao od tada među kritičarima popularnog neorealizma, ali je najviše pažnje izazvao kako kršćanskom simbolikom tako i preispitivanjem kolektivne odgovornosti i potrebe da se kazne zločini u prethodnom ratu. Zbog svega toga je izazvao brojne polemike, kao i probleme sa cenzurom, zbog kojih je u nekoliko zemalja bilo napravljeno nekoliko verzija. Na berlinskom festivalu je pak dobio specijalnu nagradu.
Regenstauf
Regenštauf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Regensburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 15.013 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9375190.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Regensburg Regenštauf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Regensburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 334–580 metara. Površina opštine iznosi 99,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 15.013 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 151 stanovnika/km².
Nonan
Nonan je linearni alkanski ugljovodonik sa hemijskom formulom C9H20.
Nonan ima 35 strukturnih izomera. Tripropilen je smeša tri specifična izomera nonana.
Lige Azadegan 1991./92.
Lige Azadegan 1991./92. bila je prva sezona Lige Azadegan, danas Iranske Pro Lige.
Konačna ljestvica
Konačna ljestvica iranske Lige Azadegan za sezonu 1991./92. kada je bila najviša iranska liga.
Borre (Sever)
Bore je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 473, a gustina naseljenosti je iznosila 79 stanovnika/km².
Vladimir Vasilj
Vladimir Vasilj (Hannover, Njemačka, 6. srpnja 1975.) bivši hrvatski nogometni reprezentativac.
Bio je igrač Hrvatskog dragovoljca, NK Dinama, NK Zagreba, NK Varteksa, Konyaspora i NK Široki Brijeg. Hrvatski dragovoljac je bio njegov prvi klub u profesionalnoj karijeri. U Hrvatskom dragovoljcu je bio tri sezone prvi vratar. U proljeće 1998. g. je izabran među 22 igrača koji su išli u Francusku na svjetsko prvenstvo. Vladimir je bio treći vratar i nije odigrao ni minute. Hrvatska je završila na trećem mjestu. Prvi nastup za reprezentaciju je upisao protiv Slovačke u prijateljskoj utakmici 29. svibnja 1998. godine. U ljeto 1998. prešao je u zagrebački Dinamo gdje je upisao samo 5 nastupa. 2001. g prelazi u redove gradskog rivala Zagreba. Vladimir je kao prvi vratar s njima iznenađujuće osvojio prvenstvo Hrvatske 2002. godine. Drugi nastup za reprezentaciju upisao je 2002. u prijateljskoj utakmici protiv Mađarske. Bio je dio reprezentacije na svjetskom prvenstvu, ali opet nio upisao nijedan nastup. 2004.godine,Stipe Pletikosa se ozlijedio i umjesto njega je pozvan Vladimir opet kao treći vratar na europskom prvenstvu u Portugalu. Na klupskoj razini, Vasilj je napustio Zagreb i prešao u Varteks 2003.godine i proveo jednu sezonu u klubu kao njihov prvi vratar. Proveo je jednu sezonu u klubu kao njihov prvi izbor vratara, što 30 domaće lige. Branio je u 28 prvenstvenih utakmica te u dvije utakmice u prvom krugu kupa UEFA, gdje ih je eliminirao mađarski klub Debreceni VSC. Vratio se u Dinamo na ljeto 2004. i proveo jednu sezonu u klubu kao njihov prvi vratar. Branio je u 20 prvenstvenih utakmica, a također se pojavio u šest utakmica Kupa UEFA te sezone. Iz Dinama je otišao ljeta 2005. te se pridružio turskom klubu Konyasporu, gdje je proveo prvi dio sezone 2005./06. kao drugi vratar. Početkom 2006. NK Široki Brijeg ga je doveo u svoje redove. Potpisao je 18-​​mjesečni ugovor koji je trajao do lipnja 2007. godine. Umirovio se srpnja 2009. godine.
Maksencije
thumb|300px|thumb|Maksencije na novcu
Rođenje i mladost
Maksencijevo tačno vreme rođenja nije poznato. Verovatno je rođen oko 278. godine u braku između Maksimijana i njegove žene Eutropije.
Kada je Maksimijan postao car 285. godine, Maksencije je postao naslednik prestola. Izgleda da nije dobijao važne administrativne i vojne dužnosti tokom Dioklecijanove vladavine, kao i tokom vladavine sopstvenog oca. Rano se oženio Valerijom Maksimilom, Galerijevom kćerkom. Iz tog braka potiču dva sina: Valerije Romul (295 – 309) i jedan nepoznati.
305. godine Dioklecijan i Maksimijan su se povukli i raniji cezari, Konstancije Hlor i Galerije postali su carevi. Za nove cezare izabrani su Flavije Valerije Sever i Maksimin Daja. Po Lakstanciju, Galerije nije podnosio Maksencija i zbog toga je on bio preskočen; bez obzira na to, u ovom času Maksencije nije imao potrebnog vojnog i administrativnog iskustva. Nakon promene vlasti, Maksencije se povukao na svoje imanje nedaleko od Rima.
Kada je Konstancije Hlor umro 306. godine, njegov sin Konstantin Veliki je bio krunisan za cara, što je prihvatio i Galerije. Konstantin Veliki je tako bio izabran za cezara na mestu koje je ostalo upražnjeno posle smrti njegovog oca. Tim presedanom će se poslužiti Maksencije kada bude dolazio na vlast.
Dolazak na vlast
thumb|300px|thumb|Maksencijeva Bazilika na Rimskom Forumu. Dovršio ju je [[Konstantin Veliki.]]
306. godine počeli su se širiti glasovi da tetrarsi predviđaju da nametnu porez u Rimu kao u bilo kom drugom gradu Carstva i da nameravaju da otpuste ostatke pretorijanske garde. Zbog toga je došlo do pobune i Maksenciju je bilo ponuđeno da se proglasi za cara. Ovaj je to prihvatio 28. 11. 306. godine. Uzurpacija je uglavnom prošla bez krvoprolića. Zaverenici su se obratili i Maksimijanu, ali je on odbio da se upusti u građanske narede.
Maksencije se nije proglasio za avgusta, u nadi da će privući na svoju stranu Galerija. Maksencije je sebe nazivao princeps invictus (nepobedivi vladar). Ali, Galerije nije voleo Maksencija, a verovatno se plašio da i drugi sinovi avgusta ili cezara ne krenu Konstantinovim i Maksencijevim putem, što bi razorilo sistem tetrarhije.
Konstantin Veliki je čvrsto držao vojsku svog oca i teritorije. Maksencijeva pozicija nije bila tako dobra: on bi trebalo da bude peti car, imao je vrlo malo vojske na svojoj strani. Po odobrenju Galerija, Sever II je 307. krenuo na Maksencijev Rim sa velikom vojskom.
Ali, veći deo Severove vojske sastojao se od vojnika koji su služili pod Maksencijevim ocem Maksimijanom. Tako, se vojska praktično raspala kad je stigla kod Rima i prešla najvećim delom kod Maksencija, koji je njihov prebeg ohrabrivao novcem. Tada se i sam Maksmijan otvoreno stavio na stranu sina, pa se Sever morao povući u Ravenu. Nešto kasnije se predao Maksimijanu, koji mu je obećao da će mu poštedeti život.
Posle ovog Severovog poraza, Maksencije je proširio svoju vlast i na severnu Italiju, do Alpa, na Istru. Tada je i uzeo titulu avgusta, koja je ostala upražnjena posle predaje Severa II.
Car
thumb|right|thumb|Maksencijeva bista Zajednička vladavina Maksencija i Maksimijana je bila u iskušenjima kada je Galerije krenuo na Italiju 307. sa velikom vojskom. Dok su pregovori trajali, mnogi Galerijevi vojnici su prelazili na stranu Maksencija i Maksimijana. Galerije je bio prinuđen da se povuče, pljačkajući Italiju usput. Tokom ovih događaja, Maksencije je ubio Severa. Posle ovog Galerijevog poraza, Maksencijeva vlast na Italijom i Afrikom i čvrsto utemeljena.
Još tokom 307. godine, Maksencije je pokušao da uspostavi prijateljske odnose sa Konstantinom, i u leto te godine, Maksencije je otišao u Galiju, gde se Konstatin oženio njegovom ćerkom Faustom. Zauzvrat, Maksenciju je priznata titula avgusta. Ipak, Konstantin je pokušao da spreči razdor sa Galerijem i nije otvoreno podržavao Maksencija tokom Galerijevog napada.
308. godine, verovatno u aprilu, Maksimijan je pokušao da zbaci svog sina, ali je vojska ostala verna Maksenciju, tako da je ovaj morao da pobegne Konstantinu.
U sastanku u Karnuntumu u jesen 308. godine, Maksenciju nije priznat položaj zakonitog cara i Licinije je imenovan za avgusta sa zadatkom da uspostavi legitimnu vlast na teritoriji koju je kontrolisao Maksencije.
Tokom druge polovine 308. godine, Domicije Aleksandar je podigao ustanak protiv Maksencija u Africi. To je značilo da se Maksencije našao u oskudici žita koje je uglavnom stizalo iz ove provincije. Ali, Domicije Aleksandar je bio poražen 310. ili 311. i Maksencije je konfiskovao imovinu pristalica Domicija Aleksandra i dovukao je veliku količinu žita u Rim. Te iste 310. Maksencije je međutim izgubio Istru od Licinija, koji međutim nije nastavio rat jer je Galerije bio već tada na smrt bolestan.
Maksencijev najstariji sin, Valerije Romul, umro je 309. godine kada je imao oko 14 godina.
Posle Maksmijanove smrti 310., Maksencijevi odnosi sa Konstantinom su se pogoršali i Maksencije se povezao sa Maksiminom, da bi parirao savezu između Licinija i Konstantina Velikog. On je navodno pokušao da preotme provinciju Reciju, severno od Alpa. Taj Maksencijev potez izazvao je reakciju Konstantina i Licinija. Konstantin je prvi krenuo u napad.
Smrt
Početkom 312. godine, Konstantin Veliki je prešao Alpe i upao u Italiju. Pobedio je Maksencijevu vojsku u nekoliko bitaka i stigao je do Rima u oktobru. Ali, Maksencije, umesto da čeka u gradu kao kada se uspešno branio od Severa i Galerija, ponudio je otvorenu bitku Konstantinu. Do sukoba je došlo kod Mulviskog mosta 28. oktobra 312. godine. Maksencije se verovatno odlučio za bitku jer je tog dana bio njegov dies imperii, odnosno dan kada je postao car. Ali, sreća ga je izdala.
Do sukoba je došlo severno od Rima, nedaleko od Tibra, na Flaminijevom drumu. Hrišćanska tradicija, naročito Laktancije i Eusebije iz Cezareje, tvrdi da se Konstantinu u snu javio hrišćanski simvol krsta. O samoj bici se ne zna mnogo: Konstantinova vojska je pobedla Maksencijevu, koji se povlačio i zatim udavio u Tibru. Njegovo telo je nađeno sledćeg dana.
Unutrašnja politika
Unutrašnje prilike u vreme Maksencijeve vladavine nisu dobro poznate. Naročito je teško odupreti se propagandnim ocenama Konstantinovih pristalica. Baza Maksencijeve vlasti je bio Rim, još uvek teoretski prestonica Carstva. U početku, Maksencije je imao samo neznatan broj vojske uz sebe, tj. ostatke pretorijanske garde i nešto carskih vojnika i par gradskih rimskih kohorti. Tokom napada Severa II i Galerija, ta vojska je bila ojačana zahvaljujući dezerterstvu iz napadačkih trupa. Nešto vojske je došlo i posle poraza Domicija Aleksandra. Ali, Maksencije ukupno nikada nije imao ozbiljnu vojsku uz sebe.
Maksencijeva pozicija u Rimu je bila promenjiva. Izgleda da je ipak morao oporezivati gradsko stanovništvo Rima. Pokušavao je da rimsko stanovništvo pridobije ozbiljnim i velikim građevniskim poduhvatima, kao što je Maksencijev Cirkus. Kriza za Maksencijevu vlast u gradu Rimu je izbila kada se pobunio Domicije Aleksandar, jer je zbog nedostatka žita iz Afrike izbila glad i odmah potom pobuna. Ali, Maksencije se održao.
Sa senatom Maksencije je u početku imao dobre odnose, ali su se oni kvarili jer je car tražio novac od senatora. Mnogi senatori su prebegli Konstantinu Velikom posle Maksencijeve smrti.
Nasleđe
Posle Konstantinove pobede, Maksencije je postao žrtva pobedničke propagande. Predstavljan je kao tiranin, kao krvožedan i surov čovek. Rani hrišćanski pisci ga ne ubrajaju među careve koji su proganjali hrišćanstvo, ali je kasnija hrišćanska tradicija tvrdila da je i Maksencija to činio. I u ovome je Maksencije bio žrtva Konstantinove propagande.
Jamesport, Missouri
Džejmsport je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 524, što je 19 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Lorenzo, Frosinone
San Lorenzo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Bepridil
Bepridil je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 366,540 Da.
Begone Dull Care
Begone Dull Care je kanadski kratki animirani film snimljen 1949. u režiji Evelyn Lambart i Normana McLarena. Sastoji se od apstraktnih prizora koji su animirani na muziku kanadskog jazz muzičara Oscara Petersona. Begone Dull Care je godine 1951. prikazan na Berlinaleu gdje je osvojio Brončanu medalju u kategoriji kulturnog i dokumentarnog filma.
Tarzan Escapes
Tarzan Escapes je američki igrani film iz 1936. koji predstavlja treći nastavak MGM-ove serije filmova o Tarzanu gdje je naslovnog protagonista tumačio Johnny Weissmuller. Radnja počinje kada Jane dvoje rođaka pokušaju nagovoriti da se vrati u civilizaciju.
Greeley, Colorado
Grili je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 92.889, što je 15.959 (20,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rehau
Rehau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Hof. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.631 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9475162.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hof Rehau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Hof. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 528 metara. Površina opštine iznosi 80,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.631 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 120 stanovnika/km².
Douchapt (Francuska)
Duša je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 251 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 204 m, a minimalnoj 66 m).
Louis Auguste, vojvoda od Maine
thumb|right|Luj August., regent Francuske Luj August ili Luj Avgust Burbon ( 1673 - 1736 ) bio je regent i prijestolonasljednik Francuske tijekom 1. i 2.9. 1715. godine. Ujedno je bio i vojvoda od Maine što je titula koju mu je poklonio otac.
On je bio sin kralja Luja XIV. i njegove službene ljubavnice markize od Montespana. Odluka njegovog oca da ga proglasi svojim nasljednikom u svojstvu regenta i prijestolonasljednika od djeteta kralja Luja XV. izaziva zavjeru nećaka pokojnog kralja za pobijanje testamenta.
Na kraju parlament grada Pariza na svojoj sjednici početkom rujna 1715. odbija posljednju naredbu omrznutog kralja Luja XIV. i za regenta novog kralja proglašava Filipa II. vojvodu od Orleana tako da Luj Avgust na kraju činjenično nikad nije vladao iako je pravno nakratko bio državni poglavar 1.9. -2.9. 1715.
4. hrvatski korpus NOVJ
Četvrti hrvatski korpus NOVJ formiran je 22. novembra 1942. godine, naredbom Vrhovnog komandanta NOV i POJ Josipa Broza Tita, kao Prvi hrvatski narodnooslobodilački udarni korpus. U njegov sastav tada su ušle sve jedinice na teritoriji Hrvatske: Šesta lička i Sedma banijska i Osma kordunaška divizija, kao i tri partizanska odreda.
Louis Auguste, vojvoda od Maine
Ova odluka parlamenta postaje presedan koji omogućava 1789. godine legalno svrgavanje kralja Luja XVI.
Ca' Brusà, Padova
Ca' Brusà je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Vladimir Čonč
Vladimir Čonč (Zagreb, 13. siječnja 1928. - Zagreb 15. listopada 2012.) nadimak Čona, hrvatski nogometaš, osvajač srebrne medalje na Olimpijskim igrama u Helsinkiju 1952. godine. Bio je igrač sredine terena. Sjajan tehničar, velika radijusa kretanja, izvrsna pregleda igre i velika smisla za organizaciju igre. Izvanredno je izvodio jedanaesterce i često postizao pogotke točnim udarcima iz daljine.
Nitrotirosin
Nitrotirosin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 226,186 Da.
Vladimir Čonč
Klupska karijera
Ponikao u juniorima Građanskog. Nastupao za zagrebačke klubove Poštar (1945. - 1946.), Lokomotivu (1946. - 1949. i 1951. - 1952.) i Dinamo (1953. - 1961.), te Naša Krila iz Zemuna (1950.) i njemačke klubove Kickers Offenbach (1961. - 1962.), Eintracht Bad Kreuznach (1962. - 1963.) i Opel Rüsselsheim (1963. - 1966.). Najviše nastupa imao je za zagrebački Dinamo odigravši 413 utakmica i postigavši 119 pogotka. Bio je prvak Jugoslavije s Dinamom 1953./54. i 1957./58., te osvajač Kup maršala Tita 1959./60.. Za Dinamo je prvi put nastupio  4. siječnja 1953. protiv Zagrebačke reprezentacije (10:0) postigavši dva pogotka, a posljednji put 18. lipnja 1961. protiv FC Luzerna (0:0).
Reprezentativna karijera
Za Jugoslavensku reprezentaciju odigrao je samo jednu utakmicu 28. studenog 1956. godine protiv Engleske u Londonu. Za B reprezentaciju nastupio je tri puta. Mnogo puta je bio u reprezentaciji pričuva Rajku Mitiću, kao i na Olimpijskim igrama 1952. gdje je osvojio srebrnu medalju.
Assaria, Kansas
je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 413, što je 25 (-5,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
4. hrvatski korpus NOVJ
Za komandanta Prvog hrvatskog korpusa postavljen je Ivan Gošnjak, narodni heroj, a za političkog komesara Većeslav Holjevac, narodni heroj. Formiranjem štaba korpusa, prestao je da postoji Štab Prve operativne zone Hrvatske, pošto su njegove funkcije prenete na štab korpusa.
Oktobra 1943. godine za komandanta je postavljen Ivan Rukavina. Naredbom Vrhovnog komandanta NOV i POJ Prvi hrvatski korpus preimenovan je 5. oktobra 1943. u Četvrti korpus NOVJ. 9. novembra 1943. Šesta lička divizija izlazi iz sastava Korpusa i ulazi u sastav Prvog proleterskog korpusa. 30. januara 1944. iz sastava Korpusa izlazi i Trinaesta primorsko-goranska divizija, koja ulazi u sastav Jedanaestog korpusa. Umesto nje, 30. januara 1944. u sastav Korpusa ulazi novoformirana 34. žumberačka divizija, a 8. februara i novoformirana Unska operativna grupa.
Sastav štaba 4. korpusa tokom rata
Komandanti:
Politički komesar:
Zamenici komandanta za Kordunašku vojnu oblast:
Načelnici Štaba:
Formacija korpusa
4. januar 1943 : Naoružanje 4. januara 1943: 6.480 pušaka, 275 puškomitraljeza, 57 teških mitraljeza, 10 topova, 20 minobacača.
31. oktobar 1944 :
Lige Azadegan 1992./93.
Lige Azadegan 1992./93. bila je druga sezona Lige Azadegan, danas Iranske Pro Lige tj. najviše iranske lige.
Vuna
Nazivom vuna se opisuju mekane dlake krzna pojedinih sisavaca (za razliku od pokrovnih dlaka), posebno ovaca (ovčja vuna). Ona uz svilu i kazein spada u grupu proteinskih vlakana, ali se od drugih životinjskih dlaka razlikuje visokim postotkom sadržanog sumpora (3-4%) koji potiče od visokog sadržaja dvostrukih aminokiselina cistina. Vuna spada u obnovljive sirovine.
Terminologija
Oznaka Schurwolle ili Reine Schurwolle ili engleski pure new wool označava, da se radi o vuni ostriženoj neposredno sa žive životinje, a ne o ponovnom korištenju stare tkanine odnosno o recikliranom proizvodu ili o vuni od zaklane ili uginule životinje.
Kod pređe pomoću vrlo preciznih strojeva za predenje koji rade s preciznošću od jednog mikrometra vuna se upreda u dugačku niz. Što je tanja pa otuda i duža nit iz kilograma vune, to je veća kvaliteta upredene niti.
Svojstva
thumb|250px|lijevo|Suvremeno striženje ovaca u [[Australija|Australiji]] Vuna ima prirodno svojstvo takozvanog reguliranja temperature. Unutrašnjost vlakna vune može preuzeti vodenu paru, dok vanjska površina odbija vodu. Vlakno može prihvatiti do 33% vode u odnosu na svoju suhu težinu bez da se osjeti da je vlažna. Suši se znatno brže nego, na primjer, pamuk. Proizvod od vune sadrži u odnosu na ukupnu zapreminu do 85% od zraka. To svojstvo mu omogućuje da jako dobro grije. Vuna se ne maže a i ne gužva, jer je vlakno elastično. Osim toga, jednom obojena, ne gubi boju i nije zapaljiva. Ne gori, nego se odmah pretvara u ugljen, a za razliku od umjetnih vlakana jedva da upija znoj. Bez posebne obrade, može izazivati osjećaj neugodnog "grebanja" na koži. Tog grebanja nema kod finih merino vuna.
Tipovi vune
Tipovi vune se određuju prema kvaliteti vlakna: To je fino, meko, vrlo kovrčavo i najkvalitetnije vlakno vune. Potiče od merino ovaca. Koristi se za proizvodnju visoko kvalitetnog kamgarna, od kojeg se zatim šije gornja odjeća. Finoća vlakna se kreće od 16 do 23,5 mikrometara. Svjetski rekord finoće merinovune postavila je vuna s Novog Zelanda s 11,8 mikrona (za usporedbu: ljudska kosa ima oko 30 mikrona).
To je vuna srednje kvalitete, serdnje finoće, nije tako meka i kovrčava kao merino. Potiče od Crossbred ovaca koje su kružanci između merino ovaca i ovaca s grubom vunom.Ova se vuna koristi takođe za proizvodnju gornje odjeće kao i za razne oblike kućne upotrebe.
je najnižeg kvaliteta, vrlo je gruba. Slabo je ili nimalo kovrčava. Potiče od ovaca s grubom vunom kao što je Shetlandska ovca. Koristi se za proizvodnju tepiha ili ima tehničku primjenu (proizvodnja izolacijskih materijala i sl.)
Sekundarni proizvodi
Vuna, a naročito ovčja, sadrži masnoću lanolin. Obično ju se odvaja pre obrade, kako bi ju se kasnije dodalo očišćenoj i oplemenjenoj vuni, ili se koristilo u kozmetičkoj industriji ili u druge svrhe.
Josip Šimić
Josip Šimić (Zagreb, 16. rujna 1977.), hrvatski nogometni reprezentativac.
Prvi nastup za reprezetaciju Hrvatske zabilježio je u pobjedi nad Poljskom 4:1 u Vinkovcima 22. travnja 1998.g. Ukupno je sedam puta nastupio za reprezentaciju, a jedini gol je postigao u prijateljskoj utakmici protiv reprezetacije Meksika 16. lipnja 1999.g.
Josip Šimić mlađi je brat hrvatskog nogometnog reprezentativca Darija Šimića, profesionalnu karijeru je započeo u NK Dinamo Zagreb, s kojim je osvoji tri uzastopna naslova od 1997.-2000. nakon čega je nastavio karijeru u inozemnim klubovima Club Brugge, Aris Thessaloniki F.C., Hyundai Horang-i i FC Kärnten da bi se u ljetu 2007. godine vratio u Hrvatsku, NK Varteks, ali zbog učestalih ozljeda zabilježio tek nekoliko nastupa.
Reichenbach (Oberfranken)
Rajhenbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Kronah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 762 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9476166.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kronah Rajhenbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kronah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 610 metara. Površina opštine iznosi 8,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 762 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Tarzan's Secret Treasure
Tarzan's Secret Treasure je američki igrani film snimljen 1941. koji predstavlja peti nastavak MGM-ove serije filmova o Tarzanu u kojoj je naslovnu ulogu tumačio Johnny Weissmuller. Radnja se prati napore Tarzana da oslobodi Jane i Dječaka koju su oteli članovi ekspedicije koji nastoje pronaći skriveno blago.
Kolibri
Kolibri (lat. Trochilidae) je porodica ptica koja ima dvije potporodice, Trohilindae i Phaethornithinae. Prije je smatrana zasebnim redom, ali su nedavna istraživanja dokazala da je ipak porodica reda srpokrilki. Porodica kolibrija ima više od 100 rodova i oko 330 - 340 vrsta.
Izgled i građa tijela
Kolibri su uglavnom vrlo malene ptice. Najmanji kolibri koji je u isto vrijeme i najmanja ptičja vrsta uopće, Mellisuga helenae, dugačak je, zajedno s kljunom i repnim perima, samo 6 cm. Najveća vrsta je Patagona gigas a veliki su oko 25 cm. Većina kolibrića ima šareno perje, u pravilu s metalnim odsjajem. Grlo mužjaka je često sjajno crveno, plavo ili smaragdno zeleno.
Posebno obilježje kolibrića je kljun, koji je kod gotovo svake vrste drugačiji. Tako vrsta Ensifera ensifera ima kljun dug 10 cm, što je gotovo jednako koliko mu je dugačak ostatak tijela. Suprotno tome, kljun vrste Ramphomicron microrhynchum je dug samo 5 mm. Nekim vrstama kljun je savinut prema dolje, nekim prema gore, a zajedničko im je samo to, da je svaki prilagođen sasvim određenom tipu cvijeta, tako da svaka vrsta ima svoju vlastitu ekološku nišu, čime se izbjegava konkurencija među vrstama. Skupljanjem nektara iz cvijeta uzimaju šećernu vodu.
Jezik im je dugačak i može se ispružiti daleko iz kljuna. Na vrhu je rascijepljen i ima oblik cjevčice, što im omogućuje da lako piju nektar iz cvjetova, no, međutim, nektar je siromašan hranjivim tvarima, pa prehranu dopunjuju kukcima i paukovima, kako bi se opskrbili aminokiselinama, vitaminima, mineralima itd. Med je rizičan za zdravlje kolibrija, jer ima previše šećera.
Mnoge vrste prave "gnijezdo" na drvetu ili grmu, a u njemu su obično 2 dva jaja. Jaje kolibrija najmanje je od jaja drugih ptičjh vrsta, a teži oko 0,30 grama. Inkubacija traje 12 do 19 dana, a kad se ptići izlegnu, veliki su otprilike kao orah.
Posebnosti
Kolibri imaju vrlo visoku frekvenciju zamaha krilima, čak do 80 zamaha u sekundi. To im omogućuje let u stranu kao i unatrag, a mogu i ostati u zraku na jednom mjestu. Još jedna osobitost kolibrića je i da imaju osam pari rebara, dok ih druge ptice imaju uglavnom šest. Srce im ima 400 do 500 otkucaja u minuti, a broj udaha u minuti im je do 250. Za vrijeme sna, drastično im se smanjuje frekvencija otkucaja srca, inače bi, zbog vrlo brzog metabolizma, uginuli od gladi.
Feliciantonio, Pescara
Feliciantonio je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Lepanto, Arkansas
Lipanto je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.893, što je 240 (-11,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Highland Falls, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.900, što je 222 (6,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lige Azadegan 1993./94.
Konačna ljestvica
Konačna ljestvica iranske Lige Azadegan za sezonu 1993./94. kada je bila najviša iranska liga.
Corinth, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000. u gradu je živelo 213 stanovnika.
Cléré-sur-Layon
Klere sir Lajon je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 351 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 99 metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 67 m).
Leva på "Hoppet"
Leva på "Hoppet" je švedska crno-bijela filmska komedija snimljena 1951. u režiji Görana Gentelea. Protagonisti su grupa mladih studenata glume koji odlučuju postati slavni tako što zakupe remorker i pretvore ga u putujući teatar pod imenom "Nada". Radnja prikazuje komplikacije vezane koje nastanu zbog razlika o tome kakav bi trebao biti repertoar, ali i ljubavnih suparništava. Leva je bila prikazana na Berlinaleu gdje je osvojila Srebrni medvjed za najbolju komediju.
Zelena linija
Zelena linija se može odnositi na:
Забрега
Забрега може бити:
Posavski partizanski odred (Srbija)
Posavski narodnooslobodilački partizanski odred formiran je krajem avgusta 1941. godine izdvajanjem posavskih četa iz Kosmajsko-posavskog odreda, osnovanog 1-2. jula 1941. godine. Komandant odreda je bio Koča Popović, narodni heroj, a politički komesar Bora Marković narodni heroj.
Plello, Vercelli
Plello je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 254 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Posavski partizanski odred (Srbija)
Posavski partizanski odred je bio jedan od najjačih odreda tokom ustanka u Srbiji 1941. godine. Na vrhuncu snage je brojao 2.600 boraca. Teren na kome je ovaj odred operisao je ravan, te je odred upotrebljavao specijalan način ratovanja, razbijen u male vodove vršio je uspešne napade duž komunikacija.
Posavski partizanski odred vodio je nebrojne borbe, svakodnevno vršeći napade na nemačke kolone. On je ometao plovidbu brodova na Savi i jedno vreme bio potpuno prekinuo plovidbu Savom.
14. avgusta 1941. godine, borci Posavskog partizanskog odreda ubili su nemačkog komandanta grada Šapca i njegovu oružanu pratnju. Dan kasnije, Nemci su za odmazdu streljali 56 ljudi iz Beograda i Skele, selo Skelu spalili (vidi masakr u Skeli).
Zasedama na komunikacijama Posavski odred je ne samo zadao velike gubitke neprijatelju, već je mnogo pomogao pri blokadi Valjeva. Komunikacija Beograd-Valjevo, obalu Save i teritoriju između Valjeva, Šapca i Obrenovca držao je Posavski odred. Štab Posavskog odreda bio je jedno vreme smešten u oslobođenom Ubu.
Krajem oktobra 1941. godine Posavski odred je vodio frontalne borbe s Nemcima. U ovim borbama Nemci su pretrpeli velike gubitke. Vrhovni štab je poslao odredu municiju iz Užica, ali su četnici kod Karana napali transport i zaplenili municiju. Municija Posavskom odredu nije stigla, i on je pod pritiskom Nemaca, a bez municije, bio prisiljen da se povuče na teritoriju zapadne Srbije.
Posle pada Užičke republike i povlačenja Vrhovnog štaba NOPOJ-a u Sandžak, delovi Posavskog odreda ulaze u satav Šestog (beogradskog) bataljona Prve proleterske udarne brigade.
Reichenberg (Unterfranken)
Rajhenberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Vircburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.069 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9679176.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vircburg Rajhenberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vircburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 231 metra. Površina opštine iznosi 34,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.069 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 117 stanovnika/km².