cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Busovača
thumb|desno|250px|Prikaz Busovače Busovača, naselje i sjedište istoimene opštine sjeverozapadno od Sarajeva; 2.720 stanovnika (1981). Leži na putu Sarajevo-Travnik-Jajce. Naselje se razvilo na aluvijalnoj ravni donjeg toka Ivančice, nedaleko od njenog ušća u rijeku Kozicu (pritok Lašve). Okružena je planinama Ščit, Kruščica, Busovačka planina i Vranica. U privredi naselja izdvajaju se pogoni građevinske i drvne industrije. Na području busovačke opštine nalaze se mineralni izvori u Busovači, Oselištu i Klokotima. Busovača se prvi put spominje 1371. godine u trgovačkom ugovoru kojim mjesno stanovništvo prodaje Mlečanima izvjesnu količinu gvožđa.
Naseljena mjesta
Bare, Bukovci, Buselji, Busovača, Carica, Dobraljevo, Dolac, Donja Rovna, Gornja Rovna, Grablje, Granice, Gusti Grab, Hozanovići, Hrasno, Javor, Jazvine, Jelinak, Kaćuni, Kaonik, Katići, Kovačevac, Krčevine, Krvavičići, Kula, Kupres, Lončari, Lugovi, Mehurići, Merdani, Mihaljevići, Milavice, Nezirovići, Očehnići, Oselište, Podbare, Podjele, Podstijena, Polje, Potoci, Prosje, Putiš, Ravan, Skradno, Solakovići, Strane, Stubica, Šudine, Turići i Zarače.
Busovača u enigmatici
Od imena Busovača objavio je Živan Perić anagram ČUVA BOSA... u Eureci broj 874 (9. V. 1990), a Jovan Nedić lažnu adresu SAVO AČ - UB  također u "Eureci" broj 69 (16. XI. 1974).
Žnjan
minijatura|255px|Žnjan Žnjan ili Žnjan-Pazdigrad je gradski kotar na istočnom dijelu grada Splita. Obuhvaća područje omeđeno sa sjevera Ulicom kralja Stjepana Držislava od spajanja sa Žnjanskom ulicom do K.O. Stobreč; s istoka granicom K.O. Split i K.O. Stobreč; s juga morskom obalom od ušća potočića Žnjan do točke gdje se spajaju K.O. Stobreč i more i sa zapada Žnjanskom ulicom od Ulice kralja Stjepana Držislava do mora.
Na žnjanskom su platou hrvatski hodočasnici dočekali papu Ivan Pavao II. kad je bio u Splitu, a danas je mjestom prigodnih okupljanja kršćanskih obitelji.
Nadbiskupsko sjemenište u Splitu
Nadbiskupsko sjemenište u Splitu, crkveno-obrazovna institucija koju je 25. ožujka 1700. godine osnovao splitski nadbiskup Stjepan I. Cosmi (1678.-1708.), a služila je za odgoj i školovanje mnogih učenika i studenata iz Splita i cijele Dalmacije.
Zavod je 1706. godine dobio vrijednu biblioteku, koja je ujedno bila prva splitska javna biblioteka, jer je bila dostupna ne samo sjemenišnim profesorima i đacima nego i svim školovanim Splićanima. Najveći broj vrijednih knjiga darovao je splitski svećenik Ivan Paštrić, tada umirovljeni profesor rimskoga kolegija Urbanianuma, pa je stoga i nazvana "Paštrićevom" (Bibliotheca Pastritia).
Reorganizacija i novi smještaj sjemeništa
Sjemenišni je filozofski studij u doba francuske vladavine reorganiziran u licej. Tako su sjemeništne škole uz određene promjene u nastavnom planu i programu zadržale dotadašnju ulogu u školovanju duhovne i svjetovne mladeži grada i šire okolice. Poslije pada francuske vlasti u Dalmaciji, nove su austrijske vlasti 1817. godine sjemenišnu gimnaziju pretvorile u državnu koju su od tada pohađali i sjemeništarci. Godine 1821. vlast je obustavila i sjemenišni bogoslovni studij pripremajući otvaranje visoke bogoslovne škole za bogoslove svih dalmatinskih biskupija sa sjedištem u Zadru.
Godine 1868. dovršena je izgradnja nove sjemenišna zgrada u kojoj se i danas nalazi sjemenište. Sljedećih desetljeća zavod je unatoč raznim teškoćama većinom uspješno odgajao svećeničke kandidate za teritorij splitsko-makarske biskupije.
Anton Keser
Anton Keser (Brusovača kod Karlovca, 19. VIII. 1915. - Sarajevo, 21. V. 1978), muzičar i enigmat. Zagonetaštvom se počeo baviti 1939. godine, a prva križaljka tiskana mu je 1940. godine u zagrebačkoj "Zagonetki". Surađuje u brojnim poslijeratnim enigmatskim listovima (Enigma, Rebusi, Problem, Zagonetka, Razonoda, Džepna križaljka, Rebus i Čvor), a ponajviše zagonetaka objavljuje u sarajevskim Malim novinama i Oslobođenju, u kojima je uređivao enigmatske rubrike. Objavio je više od 5.000 različitih zagonetaka, većinom (tematskih) križaljki, opetovnih likova, ispunjaljki i rebusa. Bio je član EU "Čvora" od siječnja 1970. godine. Neke sastavke potpisivao je pseudonimom Ank (<Anton Keser).
Nadbiskupsko sjemenište u Splitu
Razvoj sjemeništa do kraja Drugog svjetskog rata
Nastojanjem biskupa Filipa Franje Nakića (1889.-1910.) otvorena su 1906. godine u sjemeništu dva najviša gimnazijska razreda, a dvije godine kasnije još dva niža. Nakon što je toj gimnaziji u sastavu sjemeništa 1925. priznato pravo javnosti, otvarani su postupno i niži gimnazijski razredi, tako da je 1928. godine oformljeno svih osam razreda.
U prvim desetljećima 20. stoljeća zgrada sjemeništa je nadograđivana i uređivana, što je omogućilo školovanje većem broju sjemeništaraca s područja splitske, ali i drugih biskupija (kotorske, hvarske, krčke itd.).
Biskupska klasična gimnazija uspješno je djelovala do 1942. godine, kad je pod pritiskom talijanskih vlasti i ratnih neprilika morala obustaviti djelovanje. Broj sjemeništaraca, koji su od tada pohađali državnu gimnaziju, spao je na mali broj.
Djelovanje sjemeništa za komunističke Jugoslavije
Splitski biskup Kvirin Klement Bonefačić (1923.-1954.) uspio je već 1945. godine obnoviti djelovanje sjemenišne gimnazije i organizirati djelovanje unatoč tome što su komunističke vlasti zauzele cijelu sjemenišnu zgradu u kojoj je smještena vojna bolnica. Zbog toga je škola premještena u susjednu zgradu Centralnoga bogoslovskog sjemeništa. Škola je djelovala do 1952. godine, kad je odlukom komunističkih vlasti ostala bez nižih razreda, a 1956. nakon okončanja sudskog procesa vlasti su zabranile djelovanje gimnazije i svim spomenutim sjemeništima. U vrijeme političke krize u Jugoslaviji i popuštanja pritiska prema Crkvi, sjemenište je 1963. godine opet otvoreno. U međuvremenu su sve srednje škole bile svedene na četiri razreda. Tako je i sjemenišna gimnazija, koja se od tada morala nazivati Srednja vjerska škola za spremanje svećenika, počela s prva dva razreda, da bi 1965. bila upotpunjena na sva četiri. Nakon nove reforme državnih srednjih škola opet je u Splitu i srednjoj Dalmaciji bila jedina koja je i dalje đacima pružala klasičnu izobrazbu.
Djelovanje sjemeništa u Republici Hrvatskoj
Nakon demokratkih promjena u Republici Hrvatskoj početkom 90-ih, sjemeništu je opet vraćena njegova stara zgrada, a gimnaziji je dijelom modificirano staro ime i pravo javnosti. Od tada ponovno kao u Cosmijevo doba prima i vanjske đake. U obnovljenu i preuređenu staru sjemenišnu zgradu škola je premještena u jesen 1999. godine, dok je stambeni dio pripremljen za smještaj sjemeništaraca tek u veljači 2000. godine.
Vauda di Rocca, Torino
Vauda di Rocca je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 473 m.
Šamušak Novšaher
Šamušak Novšaher (perz. شموشک نوشهر) je iranski nogometni klub iz grada Novšahera.
Sudjelovao je u iranskoj prvoj lizi do sezone 2005/06., a nakon sezone 2011./12. završio je posljednji na ljestvici i ispao iz druge lige.
Klub je u privatnom vlasništvu i igra na Stadionu Šohadi.
Iako nije imao velikih igrača i rezultatskih uspjeha, klub je bio miljenikom svojih sugrađana i ulaznice za njegove utakmice redovito su rasprodane.
Holiday Hills, Illinois
Holidej Hils je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 610, što je 221 (-26,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Apameja (Sirija)
mini|desno|275px|Ostaci stupova mini|desno|275px|Ruševine Apameje Apameja (arapski: أفاميا ili آفاميا, Afamia) je bivši rimski grad čije se dobro očuvane ruševine nalaze u današnjoij sjeverozapadnoj Siriji, okoli 55 km severozapadno od Hame, na desnoj obali Oronta.
Prije dolaska trupa Aleksandra Velikog u Siriju je bio poznat pod nazivom Farnaka. Aleksandar ga je preminovao u Pela u svom rodnom mjestu. Nakon njegove smrti je tim područjem zavladao njegov vojskovođa Seleuk I Nikator, osnivač Seleukidskog Carstva. On ga je po svojoj supruzi, perzijskoj princezi Apama|Apami, preimenovao u Apameja. Pod mnjegovom vlašću se grad brzo razvio u važan vojni garnizon, ali i ekonomsko središte. Grad je narastao na 120.000 stanovnika, a ekonomija se temeljila na brojnim ergelama od 30.000 konja, kao i objektima za dresuru 500 bojnih slonova.
Medvode (općina)
Općina Medvode (slovenski: Občina Medvode) je jedna od 212 slovenskih općina od 15.843 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Medvode.
Apameja (Sirija)
Godine 64. pne. je za vrijeme trećeg mitridatskog rata Apameju zauzeo rimski vojskovođa Pompej i otada je bio pod vlašću rimske države. Riumljanima je služio i nastavio se razvijati kao važna vojna baza. Godine 115. je za vrijeme vladavine cara Trajana Apameju pogodio katastrofalan potres, a što je rimske careve sve do Marka Aurelija natjeralo da ulažu velika sredstva u njegovu obnovu. Ti su napori urodili plodom, pa je broj stanovnika narastao na pola miliona, a Apameja postala i važno kulturno središte, posebno značajno zbog razvitka neoplatonističke filozofske škole, odnosno miješanja Platonove filozofije sa orijentalnim elementima.
Medvode (općina)
Geografske karakteristike
Občina Medvode prostire u sredini Slovenije, pored ljubljane, na ušću rijeke Sore u Savu.
Apameja (Sirija)
Apameja je svoj razvoj nastavila i pod Bizantom, postavši središte episkopije kao i provincije Syria Secunda. Godine 540. su taj dio Sirije napali Sasanidsko Carstvo|Perzijanci, te zauzeli Alep, Antiohiju a nakratko i Apameju. Godine 612. su Perzijanci ponovno zaujzeli grad. odakle su ih Bizantinci uspjeli otjerati 628. Njih su, međutim, otjerali arapski muslimani 636. nakon čega Apameja postepeno počinje gubiti na svom značenju. Godine 1106. su ga osvojioli križari pod Tankredom. Godine 1149. križare je protjerao Nuredin, te u središtu grada, na mjestu nekadašnje antičke akropole, podigao citadelu danas poznatu kao Qalaat al-Mudiq. Osam godina kasnije, novi potres je doveo do potpunog napuštanja grad. Kasnije je Apameja služila tek kao jedna od karavanskih stanica, a pod turskom vlašću i kao stanica na hadžiluk|hodočašću za Meku.
OCLC
OCLC (engl. Online Computer Library Center) je svjetska neprofitna organizacija i usluga za biblioteke svih vrsta. Osnovana je 1967. godine kao Ohio College Library Center na inicijativu profesora s univerziteta u Ohiu (SAD). Cilj je bio izgraditi sistem utemeljen na računalnoj mreži koja bi obuhvatila sve knjižnične podatke s navedenog univerziteta, no vremenom je počela objedinjavati i građu drugih knjižnica u Sjedinjenim Državama i svijetu. Dostupnost građe OCLC-a provjerava se na WorldCatu, najvećoj bibliografskoj bazi podataka koja objedinjuje građu 72.000 svjetskih knjižnica, muzeja i arhiva.
Medvode (općina)
Naselja Općine Medvode
Belo, Brezovica pri Medvodah, Dol, Dragočajna, Golo Brdo, Goričane, Hraše, Ladja, Medvode, Moše, Osolnik, Preska, Rakovnik, Seničica, Setnica, Smlednik, Sora, Spodnja Senica, Spodnje Pirniče, Studenčice, Svetje, Tehovec, Topol pri Medvodah, Trnovec, Valburga, Vaše, Verje, Vikrče, Zavrh pod Šmarno Goro, Zbilje, Zgornja Senica, Zgornje Pirniče, Žlebe
Rogerije iz Apulije
Rogerije iz Apulije (tal. Ruggero di Puglia) (Torremaggiore, o. 1200. - Split, 1266.), talijanski srednjovjekovni redovnik, kroničar i splitski nadbiskup, najpoznatiji po opisu tatarske invazije na Ugarsko-Hrvatsko Kraljevstvo sredinom 13. stoljeća.
Životopis
Rodio se u Apuliji u mjestu Turis Cepia (danas Torre Maggiore). Pravničku službu stekao je u Bologni postavši magister. Oko 1231. godine postaje kapelan u službi Jakova di Pecorara, koji je u rujnu iste godine imenovan kardinalom biskupom Palestrine. Godine 1232. odlazi kao njegov poslanik u Ugarsku, gdje uskoro postaje kapelan, a potom i arhiđakon u Velikom Varadinu (današnji rumunjski grad Oradea).
Kada su 1241. godine Tatari napali i osvojili Veliki Varadin, Rogerije je pobjegao u Thomasbruck, no krajem svibnja 1241. ipak je pao u tatarsko zarobljeništvo. Sljedeće godine uspio je pobjeći iz zarobljeništva i vjerojatno se vratio u Italiju.
Godine 1243. dodijeljena mu je čast arhiđakona u Sopronu, a otprilike u to vrijeme piše pismo i Carmen miserabile koje upućuje kardinalu Jakovu di Pecarori. Krajem 1244. godine našao se na koncilu u Lyonu koji je sazvao papa Inocent IV., a na kojem se raspravljalo o tatarskoj okrutnosti u Ugarskoj. U Lyonu se kao kapelan Ivana iz Toleda zadržao do 1249. kada je postavljen za kanonika u Zagrebu. Dana 30. travnja iste godine papa ga je izabrao i posvetio za splitskog nadbiskupa, premda je splitsko građanstvo i kler predložilo da im novi nadbiskup bude Ivan, skradinski biskup. Međutim, papa je u Lyonu odbio prijedlog splitskog poslanstva i postavio Rogerija na nadbiskupsku stolicu.
Dana 20. veljače 1250. godine, Rogerije je svečano ušao u grad u pratnji dvadesetorice konjanika, s kapelanima i služinčadi. Dvije godine kasnije, tijekom gostovanja sicilskog kralja Konrada u Splitu, dao je zatvoriti sve crkve i obustaviti svako bogoslužje poštujući papinu odluku iz 1245. o ekskomunikaciji cara Fridrika II. i njegovih potomaka. U nadbiskupskoj službi ostao je sve do svoje smrti 1266. godine.
Lusije Kvijet
thumb|300px|Maurska konjica pod Lusijem Kvijetom se bori protiv Dačana. Detalj sa Trajanova stupa. Lusije Kvijet (Lusius Quietus, ? – 118) bio je rimski vojskovođa u službi cara Trajana. Rodio se kao berberski princ u Mauretaniji, odnosno sin berberskog poglavice koji je Rimljanima pomogao da 40. osvoje Mauretaniju Tingitanu u današnjem Maroku. Za to je Kvijetova porodica, uključujući i samog Kvijeta, nagrađena rimskim državljanstvom. Kvijet je vojnu karijeru započeo kao konjički komandant pod carem Domicijanom te dobio status viteza, ali je poslije smijenjen zbog neposluha. Kvijetova karijera je oživljena pod Trajanom, koji ga je stavio na čelo berberske pomoćne konjice prilikom pohoda na Daciju. Kvijet se tamo istakao svojom vojnom sposobnošću, a za zasluge u Trajanovoj pobjedi je nagrađen mjestom senatora. Kvijet je 113. pratio Trajana na njegovom velikom pohodu na Partsko Carstvo; tamo se istakao osvajanjem Nisibisa, Edese te gušenjem pobuna u pozadini Trajanove vojske koja je napredovala u Mezopotamiji. Nakon toga je imenovan za guvernera Judeje koju je u to vrijeme pogodio veliki ustanak Jevreja; Kvijet je opsjeo i zauzeo ustaničko središte Lidu (današnji Lod), te potom brutalno, ali metodički pacificirao zemlju. Ustanak je upravo po njemu, odnosno po iskvarenom grčkoj verziji njegovog imena, nazvan Kitosovim ratom. Godine 118. je umro nasilnom smrću; dio historičara špekulira kako je likvidiran po naređenju novog cara Hadrijana koji nije imao povjerenja u kadar prethodnog cara.
Stari zatvor Umeå
Istorija
Stari zatvor Umeå je bio jedan od 20 pokrajinskih zatvora koje je dizajnirao Wilhelm Theodor Anckarsvärd, koji je bio arhitekta Fångvårdsstyrelsena tokom godina 1855-1877.
Tadašnji urednik lokalnih novina Västerbottens-Kuriren, Gustav Rosén (1876-1942), 1916 je proveo tri meseca u zatvoru. Osuđen je za klevetu gradskoj Stadsfiskala (njaviši policijski dužnosnok grada). To je bio vrhunac tzv. Umeå borbi (Umeåbråken), koje su privukle veliku pažnju nacije.
Zatvor je trenutno najstarija sačuvana kamena građevina u Umeu i i jedan je od najbolje sačuvanih zatvora u državi. Bio je u upotrebi do 1981 nakon čega je Zatvor u Umeu izgrađen. Zatvor je u vlasništvu Odbora nacionalnih obekata Švedske (SFV) i postao je nacionalni spomenik 1992.
Pozorište
OD 1987 i najviše tekom 1990-tih, zgrada i dvorište zatvora su korišteni od strane amaterske pozorišne grupe, Grotteatern, i nezavisne pozorišne grupe Profilteatern. Za stogodišnjicu razornog požara 1888, Grotteatern je 1988 stvorio pozorišnu produkciju Igar velike vatre (Spelet om den stora branden) (po Franku Kelberu) na dvorištu starog zatvora. Grotteatern i Profilteatern su pripremali predstave tokom ljeta u dvorištu dugi niz godina nakon toga.
Hotel
2007-2008 zgrada je pretvorena u hotel sa 23 jednokrevetne sobe, 2 porodične sobe i jednu dvokrevetnu sobu sa salom za sastanke i proslave koja može primiti do 50 ljudi. Hotel nudi sobe sa komunalnim tuševima i toaletima, te sobu za druženje. U aneksu na dvorištu nalati se kafić Café Göteborg.
Limfokin
Limfokini su citokini koje proizvode imunske ćelije poznate kao limfociti. Oni su proteinski medijatori koje tipično proizvode T ćelije, čime one usmeravaju odgovor imunskog sistema putem interćelijske signalizacije. Limfokini imaju brojene uloge, u koje se ubrajaja privlačenje drugih imunskih ćelija, kao što su makrofage i drugi limfociti, ka mestu infekcije, kao i njihova naknadna aktivacija kojom se pripremaju za imunski odgovor. Limfociti u cirkulaciji mogu da detektuju veoma male koncentracije limfokina i da se kreću u smeru koncentracionog gradijenta prema mestu gde je imunski odgovor neophodan. Limfokini pomažu B ćelijama da proizvedu antitela.
Izotiazolinon
Izotiazolinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 101,127 Da.
Ivan Ivanić
thumb|Ivan Ivanić, prvi načelnik [[Drački Okrug (Kraljevina Srbija)|Dračkog Okruga]] Ivan Ivanić (Bačko Gradište, Bečej, Austrougarska, 24 April 1867. – Beograd, Kraljevina Jugoslavija, 31. Januar 1935) je bio diplomata Kraljevine Srbije i autor brojnih radova o etničkim grupama u Srbiji i na Balkanu. Pisao je i putopise u kojima je opisivao svoja putovanja po regionu Stare Srbije, naročito Kosovu, Metohiji i Albaniji.
Biografija
Učestvovao je i u javnim i u tajnim aktivnostima kojima je Kraljevina Srbija pomagala ustanke u Makedoniji usmerene protiv Osmanskog Carstva. Svoju suprugu, Delfu, upoznao je u Skoplju u kojem je bila učiteljica u periodu između 1900. i 1903. godine. Ona je bila jedan od osnivača Kola srpskih sestara, organizacije čije osnivanje su predložili Ivan Ivanić i Branislav Nušić. Nisu imali dece a njihova usvojena ćerka se zvala Ivanka.
Ivan Ivanić je 29. novembra 1912 postavljen na poziciju prvog guvernera Dračkog Okruga a njegova žena Delfa je vodila bolnicu u Draču.
Ivanić se bavio i izdavanjem brojnih časopisa na srpskom jeziku. U aprilu 1887 postao je urednik časopisa "Sremac". Ivanić je bio jedan od dvojice urednika prvog izdanja časopisa "Vardar". Takođe je izdavao i časopis "Golub" koji je 1905 godine objavljivan u Istanbulu i namenjen Srbima koji su živeli u Osmanskom Carstvu.
Ivanić je u svojim radovima o Kosovu, Makedoniji i Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi iznosio svoja lična zapažanja koja su bila ocenjivana na različite načine od kasnijih istraživača.
Aviron
Aviron je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1185 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 161 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 133 metara (maksimalnoj 145 m, a minimalnoj 95 m).
Carmegn I, Belluno
Carmegn I je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 426 m.
The Frank Zappa AAAFNRAA Birthday Bundle
The Frank Zappa AAAFNRAA Birthday Bundle kompilacijski je album američkog glazbenika Franka Zappe, koji izlazi posthumno u prosincu 2006.g. Album je moguće skinuti s interneta u digitalnom formatu za iTunes.
Kompilacija sadrži pet Zappinih skladbi koje nisu nikada prije objavljene i šest skladbi koje je obradila njegova obitelj.
Petar X. Dišković
Petar X. Dišković (Petar Grubonić) (Stari grad (Pag), 2. pol. 14. st. - Split, 30. prosinca 1426.), hrvatski svećenik i splitski nadbiskup i metropolit (1413.-1426.).
Rodio se u obitelji Grubonić, odvjetku plemenitog roda Diškovića. Ušao je u dominikanski samostan u ranoj mladosti, a nakon svećeničkog ređenja boravio je po samostanima u Italiji. Godine 1406. papa Grgur XII. (1406.-1415.) imenovao ga je biskupom grada Faenze u Italiji, a 1409. prisustvovao je crkvenom koncilu u Pisi.
Godine 1412. odrekao se časti biskupa Faenze zbog imenovanja na čast splitskog nadbiskupa i metropolita. Međutim, nadbiskupiju je preuzeo tek 1420. godine, a u međuvremenu je vjerojatno boravio na rodnom Pagu, gdje je sagradio palaču.
Nadbiskup Dišković prihvatio je za boravka u Italiji kulturne ideje renesanse, zanimao se za antičku književnost, ali i za domaću povijest o čemu svjedoči njegov rukopis sačuvan u prijepisu iz 17. stoljeća pod naslovom Della venuta de Slavi in Europa, re di Dalmazia, et incominciamento della Messa illirica.
Vanjske poveznice
{{mrva-biog-hrvatska]]
Hetland, South Dakota
Hetland je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 46, što je 3 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1481
Godina 1481 (MCDLXXXI) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Stadion Šohada (Novšaher)
Stadion Šohada (perz. ورزشگاه شهدا; Varzešgah-e Šohada, dosl. Stadion mučenika) je višenamjenski stadion u iranskom gradu Novšaheru u pokrajini Mazandaran. Nalazi se na sjeveru grada u blizini gradske luke, svega četvrt kilometra od obale Kaspijskog jezera. Stadion je izgrađen 1994. godine i prima 6000 gledatelja. Najviše se rabi za nogometne susrete, a domaće je igralište nogometnom klubu Šamušak.
Biokovski dekanat
Biokovski dekanat je teritorijalno-pastoralna jedinica u sastavu Splitsko-makarske nadbiskupije. Obuhvaća jedanaest župa, koje se većim dijelom nalaze u zaleđu Biokova, po kome je dekanat dobio ime, a manjim dijelom u zaleđu planine Rilića.
Dekantu pripadaju sljedeće župe:
Za većinu navedenih župa upravno i političko središte je Vrgorac. Staševica pripada općini Ploče, a Župa Zagvozdu. Sve župe, izuzevši Staševicu, pripadaju Splitsko-dalmatinskoj župniji. Staševica pripada Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Povijest dekanata
Dekanat je osnovan 1954. godine od župa koje su do tada najvećim dijelom pripadale makarskom dekanatu. Dvije su župe pripadale imotskom dekanatu: Rašćane i Župa, te Staševica (Pasičina), koja je do tada pripadala neretvanskom dekanatu. Dekanat je osnovan iz pastoralnih razloga, odnosno zbog udaljenost zabiokovskih župa i slabe prometne povezanosti među župama i sa sjedištem dekanata u Makarskoj.
Biokovski dekanat graniči s dekanatima: makarskim, imotskim i neretvanskim, a između imotskog i neretvanskog dekanata granica ide državnom granicom prema Hercegovini.
Kitosov rat
Drugi jevrejsko-rimski rat ili Kitosov rat (מרד הגלויות: mered ha'galuyot ili mered ha'tfutzot (מרד התפוצות), "Pobuna izgnanika") je naziv za veliki ustanak Jevreja protiv rimske vlasti u istočnom dijelu Carstva, a koji je trajao od 115. do 117.
Ustanak je započeo u jevrejskoj dijaspori, odnosno među jevrejskim zajednicama u Kireni, Egiptu i Cipru, a da bi se kasnije proširio i na samu Judeju te Mezopotamiju. Ustanak Jevreja je buknuo 116. godine u Mesopotamiji, a zatim je prenet i u Egipat.
Ustanici su ispočetka imali velike uspjehe, iskoristivši činjenicu da je glavnina rimske vojske u to vrijeme vodila veliki pohod protiv Parta. Jevrejski ustanici naročite uspehe ostvaruju u Kirineji, gde ih je predvodio izvesni Lukas, koji je sebe proglasio za cara. Pod njegovim vođstvom Jevreji napadaju Helene u svom gradu, a onda kreću u Aleksandriju. Egipatski prefekt Lup, sa nevelikom vojskom koja je bila uz njega, nije mogao da izdrži napad i povlači se iz Aleksandrije. Ustanici su nakratko osvojili Aleksandriju te veliki broj gradova, pobivši ogroman broj njihovih ne-jevrejskih žitelja, uglavnom Grka i Rimljana. 117. godine radi ugušenja ustanka poslat je Marcije Turbon sa vojskom i flotilom. On je opseo Aleksandriju i kroz nekoliko meseci zauzeo je grad.
Nakon što je rimski car Trajan poslao nove snage na čelu sa Lusijem Kvijetom, ustanak je ugušen i rimska vlast konsolidirana. Lucije Kvint, koji je ugušio ustanak, bio je Mavar; komandovao je berberijskom konjicom u Trajanovoj armiji. Nakon ugušenja ustanka naznačen je za prokuratora Judeje.
Ktesifon
Ktesifon ili Ktezifont (grčki: Ktēsiphōn, Κτησιφῶν) je bio glavni grad iranske Sasanidske Monarhije u drevnoj Mezopotamiji. Ktezifont se nalazi oko 35 kilometara jugoistočno od Bagdada u današnjem Iraku, na lijevoj obali rijeke Tigris na nekadašnjem važnom trgovačkom putu.
Historija
Grad su podigli Parti kao konkurenciju gradu Seleukiji koji se nalazio nasuprot njega na desnoj obali Tigrisa. Rimski historičar Amijan Marcelin (23, 6, 23) kaže da je grad osnovan u doba kralja Vardanesa (38. do oko 45.), no već historičar Tacit (Anali, 6, 44) spominje grad kao rezidenciju Tiridata III. (partskog uzurpatora koji je 36. godine privremeno zaposjeo Mezopotamiju).
Grad (ili bolje rečeno gradovi jer su Seleukija i Ktezifont srasli) se razvio u doba Sasanida kojima je on bio glavni grad (ljeti kad je klima u Ktezifontu-Seleukiji bila neugodna selili su u druge gradove, ali on im je bio glavna rezidencija). Grad se s vremenom znatno povećao te je vjerojatno na kraju imao i oko 500 000 stanovnika. Rimljani i kasnije Bizantinci su ga više puta osvojili (zadnji put 591.), ali ga nikada nisu mogli zadržati u svojoj vlasti.
Grad su 637. osvojili Arapi i dijelom ga uništili, ali je u doba Omejida pored grada Kufe bio središte šijita. Osnutkom Bagdada godine 762. Seleukija-Ktezifont je prepušten propadanju.
Arheološka iskopavanja
Iskapanja je na tom području vodio Univerzitet Michigan 1927. - 1932. i 1936. - 1937. Pronađeno je više bogato opremljenih stambenih jedinica. Nađena su i četiri sloja iz razdoblja od oko 300. prije Krista do 200. poslije Krista. Iskopavanja je 1964. - 1989. dalje nastavilo Sveučilište iz Torina. Pronađena je građevina iz doba Seleukida koja je očito služila kao arhiv. Uništili su ga Parti oko 150. poslije Krista. Također je nađeno oko 30 000 grčkih pečata. Ta su iskopavanja također pokazala da su kroz grad prolazila dva kanala, jedan u smjeru istok-zapad, a drugi u smjeru sjever-jug.
Pronađeni su i ostaci jedne kršćanske crkve i kuća iz ranoislamskog razdoblja.
Izovaleramid
Izovaleramid je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 101,147 Da.
Avernes
Avern je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 704, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km².
Kukuihaele, Hawaii
Kukujhaele je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 336 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 336 stanovnika, što je 19 (6,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Brownsville, Oregon
Braunsvil je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.668, što je 219 (15,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cappella, Frosinone
Cappella je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 459 m.
Ustavna kriza u Australiji 1975.
Whitlamova vlada izabrana je 1972. godine s malom većinom u Predstavničkom domu, ali bez iste u Senatu. Izvanredni izbori 1974. godine donijeli su tek minimalne promjene. Dok je Whitlamova vlada sprovela cijeli niz reformi i radikalnih poteza, istovremeno je bila poljuljana brojnim skandalima i lošim političkim potezima. U listopadu 1975., Senat je iskoristio svoje ovlasti i odbio izglasati proračun Whitlamovoj vladi, što je dovelo do teške krize vlasti. Oporba je naglasila kako će nastaviti s odbijanjem proračuna sve dok Whitlam ne sazove nove izbore za Predstavnički dom, dok su istovremeno apelirali kod generalnog guvernera Kerra da smijeni Whitlama ukoliko ovaj odbije sazvati nove izbore. Whitlam je bio uvjeren kako ga Kerr neće smijeniti, a ovaj nije činio ništa kako bi pobudio premijerove sumnje.
Dana 11. studenog 1975., Whitlam je planirao sazvati izvanredne izbore za polovicu saziva Senata kako bi se stvari pokrenule. Kada je zatražio Kerrovu potporu, ovaj mu je odbio dati istu te ga je smijenio, a ubrzo je na njegovo mjesto postavio Malcolma Frasera. Fraser je morao djelovati brzo, prije nego svi laburistički članovi parlamenta saznaju za promjenu vlasti, te je uspio izglasati proračun, nakon čega je Kerr raspustio oba doma i raspisao nove izbore. Fraserova vlada pobijedila je s uvjerljivom većinom.
Događaji tokom ustavne krize doveli su tek do sitnih ustavnih promjena - Senat i dalje zadržava pravo odbijanja proračuna, a generalni guverner pravo na smjenu premijera. Ipak, ni Senat ni generalni guverner nisu koristili ta prava nakon 1975. godine. Kerr je zbog svog djelovanja naišao na snažne kritike članova ALP-a, rano je odstupio s mjesta generalnog guvernera i većinu svog života provao izvan Australije. Iako su se Whitlam i Fraser kasnije pomirili, Kerr, koji je umro 1991., ostaje omražen u određenim političkim krugovima.
Šine (Split)
Šine su splitski gradski kotar.
Visoka (Split)
Visoka je splitski gradski kotar.
Purgatoio, Chieti
Purgatoio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 623 m.
Boissy-l'Aillerie
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.659, a gustina naseljenosti je iznosila 254 stanovnika/km².
Sociologija
Sociologija je nauka koja izučava društvo, podrazumijevajući s tim različite oblike društvenih odnosa, društvenih interakcija i njihov kulturološki aspekt. Područja kojima se sociologija bavi variraju od analiza običnih, svakodnevnih kontakata među anonimnim pojedincima na ulici pa do izučavanja socijalnih interakcija na globalnom nivou. Brojne su oblasti u sociološkoj nauci koje se disciplinarno bave kako i zašto ljudi vode organizirano društvo, bilo kao individue ili kao članovi raznih asocijacija, grupa, institucija i slično. Kao akademska disciplina sociologija se nalazi kao jedna od branši društvenih nauka.
Posebne sociologije izučavaju pojedina područja društva. Posebne sociologije se naglo razvijaju šezdesetih godina 20. vijeka, i to prije svega u zemljama s većom tradicijom u razvoju sociologije općenito (Francuska, SAD, Njemačka i druge).
Mazanderani
Jezik
Mazanderani govore mazanderanskim jezikom [mzn], indoeuropskim predstavnikom kaspijske podskupine sjeverozapadnih zapadnoiranskih jezika
Vauda, Torino
Vauda je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Sociologija
U izučavanju općih zakonitosti nastanka i razvoja društva, sociologija mora polaziti od zakonitosti koje utvrđuju posebne društvene nauke, izučavajući posebne oblasti društvene stvarnosti ili pojedine društvene pojave. Sociologija daje posebnim društvenim naukama teorijski i metodološki okvir za izučavanje onih oblasti društvene stvarnosti ili pojedinih društvenih pojava koje su predmet njihovog izučavanja, a posebne društvene nauke daju sociologiji, prije svega ogroman empirijski materijal, kao i rezultate do kojih su došle izučavanjem zakonitosti posebnih oblasti društvene stvarnosti i pojedinih društvenih pojava.
Vauda, Torino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 681 m.
Sociologija
Antička misao o društvu
Stari robovlasnički sistemi u kojima je vladar bio poistovijećen s bogom, nisu ostavljala puno prostora za razmišljanje o društvu, odnosno za čuvanje informacija o razmišljanju o društvu. Takvi uslovi su se stekli tek u antičkoj Grčkoj. U staroj Grčkoj su se svi ljudi (u što nisu bili uvršteni robovi i žene) bavili politikom i sudjelovali u uređenju polisa (direktna demokratija).
Srednjovjekovna misao o društvu
thumbnail|statua [[Ibn Halduna]] Feudalni sistem je period u kome se društvo vezuje za djelovanje nadprirodnih i svemoćnih sila koje sa neba reguliraju čitav život na zemlji. Među srednjovjekovnim misliocima izdvajaju se, po cjelovitosti tumačenja društva, dva velika imena — Sveti Augustin i Toma Akvinski.
Misao o društvu u novom vijeku
Baruch de Spinoza za razliku od Hobbesa daje liberalniju, demokratskiju verziju teorije društvenog ugovora. On smatra da ljudi ne prenose sva prava već zadržavaju pravo na slobodu savesti, dostojanstvo i svojinu. To su neotuđiva prava čovjeka. Džon Lok, engleski teoretičar, kaže da je čovjekovo pravo na svojinu neotuđivo pravo čovjeka. Također, naglašava da se društveni ugovor odnosi samo na onoga ko ga je potpisao, a da se ne prenosi na potomke. On takođe razvija ideju o podjeli vlasti na zakonodavnu i izvršnu vlast.
Jean-Jacques Rousseau (1712-1778), francuski filozof, smatra da su ljudi po prirodi dobri, ali da ih društvo kvari, i u skladu sa tim, on je veliki protivnik povratne svojine. On se zalaže za uspostavljanje takvog društva u kom će ljudi moći da sačuvaju svoja prirodna prava na slobodu, jednakost i ravnopravnost, u kojoj se prava ne prenose, već je sam narod nosilac suvereniteta koji je nedjeljiv i neotuđiv. Rusoove ideje su posle Buržoaske revolucije ugrađene u Jakobinski ustav.
Henri de Saint-Simon (1760-1825) zasnovao je svoje učenje na snažnoj kritici kapitalističkog društva. Posebno je kritikovao privatnu svojinu i hijerarhijsku organizaciju društva. Buduću organizaciju naziva socijalističkom, a njegove ideje će ući u osnove Marksove teorije naučnog socijalizma. Njegove ideje su pre svega ideja o ukidanju privatne svojine, ideja o ukidanju države, ideja o raspodjeli prema radu u prvoj fazi odnosno prema potrebama u drugoj fazi socijalizma i najzad ideja o tome da proizvodnjom treba da upravljaju oni koji u njoj rade. On smatra da treba uvesti nauku koja će izučavati društvo u cjelini i takvu nauku naziva socijalnom fiziologijom. Istovremeno on definiše i metod ove nauke kao istorijski da bi se upoznala prošlost, sa ciljem da se predvidi budućnost. Smatrao je da se društvo može urediti reformom,bez revolucije,što je kasnije preuzeo i njegov učenik Ogist Kont. Po njemu nauka,umetnost i industrija treba da obezbeđuju stabilnost društvu. Šarl Furije (1772-1837) zastupao je slične ideje kao i Sen Simon. U vezi sa tim idejama, došlo je do nastojanja da se one ostvare. Osnovane su takozvane falange u kojima ljudi žive udruženi kao proizvođači i kao potrošači, pri čemu svako radi ono za šta ima prirodne sklonosti.
Sociološke teorije i pravci
thumb|[[Ogist Kont]] Društvo je i ranije izučavano u okviru filozofije, ali se polahko došlo do potrebe da se stvori posebna nauka o društvu. To je prvi ostvario Auguste Comte (1798-1857) u svom djelu "Kurs pozitivne filozofije" u kome je vršio klasifikaciju nauka. On je sociologiji odredio zadatak da izučava društvo u cjelini, kako u stanju mirovanja, tako i u stanju kretanja. Odatle se sociologija odmah djeli na socijalnu statiku i dinamiku.
Socijalna statika ima za zadatak da prikaže anatomiju društva u mirovanju i da otkrije neophodne uslove za održavanje harmoničnih odnosa u društvu, pa na taj način i jedinstva društva kao cjeline. Po Auguste Comteu, osnovna jedinica društva ja porodica jer ona predstavlja prirodno stanje čovjekove aktivnosti i u njoj vladaju odnosi koji čine prirodni temelj svih odnosa u društvu. To su odnosi nejednakosti (između polova, generacija) i odnosi podređenosti (između generacija i po osnovi starešinstva). U skladu sa tim, on u socijalnoj strukturi navodi četiri klase: Spekulativna klasa predstavlja nosioce naučne, filozofske i estetske djelatnosti, zbog čega imaju najviši položaj u društvu. Praktičnu klasu čine predstavnici proizvodnje i prometa (bankari, trgovci, preduzetnici). Poljoprivredna klasa Radnička klasa Socijalna dinamika po Comteu treba da bude opšta teorija prirodnog napretka čovječanstva. Ona treba da izučava uzroke i zakonitosti društvenih promjena.
Vulgarno darvinistički pravac smatra da se društvo može objasniti samo pomoću zakona o borbi za opstanak. Najznačajniji predstavnik ovog pravca je Ludwig Gumplowicz (1838-1909). On smatra da se u društvu vodi nemilosrna borba između rasa, od kojih su neke više, a neke niže.
Individualno-psihološki pravac (koji se razlikuje od socijalne psihologije) objašnjava društvo, kao i sve pojave, procese i odnose u njemu, i zakonitosti društva uopšte, elementima individualne psihe. Gabrijel Tarde (1843-1904) smatra da je ključni element psihe podražavanje. William McDougall (1871-1938) tome dodaje i instinkt. Siegmund Freud (1876-1939) smatra da su ključni elementi nagoni, i to dva ključna: polni nagon i agresivni nagon. Max Weber (1864-1920) smatra da se sve društvene pojave mogu objasniti njihovim unutrašnjim smislom. Zbog toga ne treba ispitivati uzroke pojava, već treba da ih razumeju(idealno-tipske konstrukcije).
Marksizam
thumbnail|[[Karl Marx]] Marksističko shvatanje svijeta nastalo je u okviru učenja Karla Marksa (1818-1883) i Friedrich Engels (1820-1895) i njihovih sledbenika. Ono predstavlja skup teorija koje se odnose na sva područja objektivne stvarnosti, kao što su filozofska, ekonomska, sociološka, antropološka teorija. Sve ove teorije zajedno predstavljaju cjelinu i označavaju jedinstven pogled na svijet. U okviru njemačke klasne filozofije, najveću idejnu inspiraciju marksizmu dao je Hegel (1770-1831). Preuzimajući od Hegela princip dijalektike, Marks i Engels su mu dali materijalističku sadržinu.
Učenje britanskih ekonomista XVII i XVIII veka zasnivalo se velikim delom na činjenici da je Engleska tog doba bila najrazvijenija kapitalistička zemlja i da je u tom smislu pružala solidnu iskustvenu osnovu za izučavanje kapitalističkog načina proizvodnje i buržoaskog društva uopšte. Najistaknutiji predstavnici engleske političke ekonomije bili su Adam Smit (1723-1790), čiji je najvažniji rad "Istraživanje o uzrocima i prirodi bogatstva naroda" i David Ricardo (1779-1823), čiji je najvažniji rad "Načela političke ekonimije i oporezivanja". Oni su analizirali rad kao izvor bogatstva i dali temelj radne teorije vrijednosti, koju su kasnije Marks i Engels upotrijebili za stvaranje teorije viška vrijednosti, koja predstavlja suštinu njihovog ekonomskog učenja. Socijal-utopistička učenja su takođe doprinjeli marksizmu snažnom kritikom kapitalizma i ukazivanjem na potrebu njegovog ukidanja. Filozofsku osnovu marksizma, dakle, predstavlja jedinstvo filozofskog materijalizma i dijalektike.
Sociologija vs. marksizam
Svojom teorijom Marks i Engels su zaista željeli da ukinu postojeći i uspostave novi svijet, a kasnije će ta teorija stvarno i poslužiti radničkoj klasi kao sredstvo, oružje u borbi za osvajanje vlasti, promenu svijeta. A i buržoaski sociolozi su svoj veliki teorijski sistem zaista stavili u službu naučne argumentacije za očuvanje klasnog društva buržoaskog tipa. Istina, Marksovo učenje o društvu nije strogo sociološko jer se tiče i ekonomije, filozofije i antropologije, ali bi se sa aspekta savremene sociologije u manjoj ili većoj mjeri slične primjedbe mogle uputiti i Marksovim savremenicima građanske orijentacije, koji se smatraju gotovo oficijelnim tvorcima sociologije kao nauke. Suština Marksovog učenja o društvu sadržana je u rečenici: "Ne određuje svijest ljudi njihovo biće, već obrnuto, njihovo društveno biće određuje njihovu svijest"
Osporavanje sociologije kao nauke
Kroz profiliranje sociologije kao zasebne nauke, naučne discipline, usljed promijenjenog povijesno-kulturnog iskustva, kontinuirano se mijenjao sadržaj njenog proučavanja. Analogno tim promjenama su se javljali oponenti koji su osporavali njen naučni legitimitet.
50-ih i 60-ih godina 20-og vijeka Žorža Gurviča u svom djelu „Lažni problem sociologije“, te u drugom „Sociologija kao poziv“ negira postojanje općih, konzistentnih, egzaktnih zakona u sociologiji kao nauci. On je smatrao da ne postoji jedna opća zakonitost koja je imanentna, kako u historiji, tako i u savremenom društvu. Prema njegovom stajalištu u savremenom društvu može se doći do nekih statističkih pokazatelja, pa uvjetno rečeno do neke vrste statističkih zakonitosti o kretanju stanovništva, natalitetu, mortalitetu, nacionalnom dohotku i sl. Međutim, to nisu opći, najopćiji, egzaktni, konzistentni zakoni jer statistički zakoni kao što znamo su zakoni vjerovatnoće. Osporavajući historijsku i savremenu, imanentnu društvenu zakonitost Gurvič, dakle, negira nužnost historijskog i savremenog socijalnog zakona. Negira društveni determinizam, njegovo stajalište je indeterminističko. Prema ovom indeterminističkom stajalištu, sve zavisi od slobodne volje samog čovjeka. Ovdje je kod Gurviča slobodna volja, kategorija slobode individualna, a ne povijesno-kulturna stvar. Analogno ovoj teoretskoj poziciji indeterminizma, prema Gurviču, kad sagledavamo historijski hod prijelaza jedne društveno-ekonomske formacije društva feudalizma u kapitalizam, nikako nije povijesna nužnost, te Gurvič smatra da su ljudi iz feudalizma, u zavisnosti od njihove volje mogli izabrati i povijesna, alternativna rješenja. Nužno nisu mogli ući u kapitalizam, mogli su izabrati asocijaciju slobodnih gradova, federaciju ili konfederaciju slobodnih komuna i sl. Ovdje Gurvič čovjeka pregledava prevashodno kao individualno-egzistencijalno slobodno biće, a ne čovjeka u svom povjesno-kulturnom određenju date etničke, nacionalne, religijske, socijalne i klasne skupine. Čovjek je tvorac povjesti i društva, ali ne kao individualno, slobodno, ničim opterećeno biće. Čovjek pravi povjest i i društvo, ali ne pod uvjetima i predpostavkama koje je sam izabrao već pod nasljeđenim i stečenim povijesno-kulturnim uvjetima i predpostavkama, koje nužno determiniraju njegovo ponašanje kao historijskog subjekta, a ovo nužno ponašanje i socijalno djelovanj stvara određene historijske i imanentne, savremene, socijalne zakone koji su opći, imanentni, konzistentni i temporalno određeni.
Praksa nas uči da u svom povijesno-političkom djelovanju (npr. niz revolucija, od francuske revolucije, pa do kineske), kada je riječ o imanentnom, historijskom i socijalnom zakonu ili zakonima, da je rezultanta tih zakona sve ono što je apriori čovjek zamislio, u svojoj glavi, nego što je historija imanentno izgradila, po svom rezultatu. Ovo Gurvičevo indeterminističko stajalište, savremeno-istorijska i socijalno politička znanost je izbacila kao izlišno i prevaziđeno.
Odnos općeg, posebnog i pojedinačnog u sociologiji
Kada je riječ o svom odnosu općeg, posebnog i pojedinačnog riječ je o logičko-epistemološkim kategorijama koje su logički struktuirane i između sebe se razlikuju, prevashodno u stupnju racionalne općenitosti, odnosno racionalne apstrakcije, a ta općost, posebnost, pojedinačnost je utemeljena u realnom, objektivnom životu. Sama socijalna zbilja ima svoju strukturu, genezu, statiku i dinamiku, i podijeljena je na njene sastavne dijelove, segmente, različite sfere (ekonomske, kulturne, političke, socijalne, državno-pravne itd.). Kada ljudski um nastoji dokučiti tu objektivnu zbilju, da je misaono racionalno preradi, profilira kroz logičke kategorije, onda on uvijek polazi od datog predmeta. Taj predmet može biti pojedinačan, konkretan - dijalektika konkretnog identiteta koji se može izraziti, upravo, kroz to konkretno, posebno, opće. Riječ je o logičkim kategorijama koje su znanstveno diferencirane.
Ova znanstvena diferencijacija najbolje se može izraziti u ekonomskoj znanosti. Npr. znanost koju diferenciramo kao ekonomija poduzeća koja se bave konkretnim tipičnim poduzećima, njegovom ekonomskom organizacijom, produktivnošću, intenzivnošću i novostvorenom vrijednošću. Ekonomija poduzeća proučava ono što je tipično za sva poduzeća, određene nacionalne ekonomije ili date ekonomske epohe. Njena raconalna apstrakcija ja na konkretnom nivou. S druge strane, imamo drugu ekonomsku znanost koju definiramo kao nacionalnu ekonomiju, koja se bavi imanentnim, ekonomsko-socijalnim zakonitostima određene nacije, države. Ona je na višem racionalnom stupnju apstrakcije i u odnosu na ekonomiku poduzeća, i ona je posebna društvena znanost. Treća znanost koja se bavi općim ekonomskim zakonima određenih nacija, država, ono što je karakteristično za ekonomske zakonitosti tih nacija-država za datu epohu, bavi se politička ekonomija, koja je opća znanost u odnosu na posebnu nacionalnu ekonomiju. Ali kad političku ekonomiju stavimo u dijelektički odnos sa sociologijom, a sociologija je opća, najopćija znanost, po univerzalnim, globalnim zakonima date epohe, onda se politička ekonomija u odnosu na sociologiju javlja kao posebna društvena znanost. Kada govorimo o socijalnoj znanosti, riječ je o slijedu logičkih, racionalno-misaonih kategorija koje izražavaju zbiljski, dijalektički odnos objektivne stvarnosti. Filozofska antropologija, npr. postavlja pitanje što je čovjek, kako i na koji način spoznaje svijet, što je njegova egzistencija i esencija. Tada se nađu odgovori, tu prestaje filozofija, a započinje i konstituira se socijalna antropologija, jer sociologija prihvaća naučne odgovore do kojih je došla socijalna antropologija, individualna, psihološka etnologija, etnogeografija, i dr. Znanost što uopćava i diže na viši stepen naučne apstraktnosti, jer sociologija proučavajuću opće socijalne zakone polazi prevashodno od čovjeka, kao rodnog, generičkog bića, koje se realizira u ljudskom rodu.
Izovaleril-KoA
Izovaleril-KoA je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 851,651 Da.
John Kerr
Sir John Robert Kerr (Sydney, 24. rujna 1914. - Sydney, 24. ožujka 1991.) je bio australski političar koji je od 1974. do 1977. obnašao dužnost generalnog guvernera Australije. Kerr u povijesti ostaje zabilježen po smjeni premijera Gougha Whitlama 11. studenog 1975., što je izazvalo najveću ustavnu krizu u povijesti Australije. Prije nego je izabran za generalnog guvernera, Kerr je bio 13. predsjednik Vrhovnog suda Novog Južnog Walesa.
Hendron, Kentucky
Hendron je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.687, što je 448 (10,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Abingdon, Virginia
Abingdon je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.191 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.191 stanovnika, što je 411 (5,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Nausicaä of the Valley of the Wind
Nausikaja iz Vjetrovite doline (japanski 風の谷のナウシカ; Kaze No Tani No Naushika; engleski Nausicaä of the Valley of the Wind) je japanska fantastična manga, kao i znanstveno-fantastični anime film iz 1984., a autor oba djela je Hayao Miyazaki. Radnja se vrti oko junakinje iz naslova koja živi u budućnosti, kada je svijet opustošen i pretvoren u negostoljubivo mjesto. Film je drugo dugometražno Miyazakijevo ostvarenje koje je steklo veliku reputaciju, te jedan od njegovih ozbiljnijih i tmurnijih priča.
Nausikaju je u japanskim kinima vidjelo 914.800 gledatelja. te je Miyazakiju donijela svjetsku slavu a profit je iskorišten radi oformiranja studija Ghibli. U počast ovom filmu, serija Zvjezdane staze: Nova generacija nazvala je jednu vrstu izvanzemaljaca "Nausikanci". Miyazaki je osobno animirao ili barem dizajnirao velik dio scena u filmu.