cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prescott Bush
Politička karijera
Godine 1952. izabran je za senatora, odnoseći pobjedu nad Abrahamom Ribikofom i tako zauzimajući upražnjeno mjesto u senatu nakon smrti Brajana Mekmahouna. Kao vijerni podržavalac predsjednika Dvajta D. Ajzenhauera, Buš je bio senator do januara 1963. godine. Ranije, 1952. godine, bio je ponovno izabran za senatora sa 55% glasova, odnoseći pobjedu nad demokratom Tomasom Dž. Dodom. Na ponovnim izborima 1962. godine nije se kandidovao. Za vrijeme svog rada u službi senatora, bio je ključni saveznik u izglašavanju Ajzenhauerovog Sistema državnih autoputeva. Tokom svog mandata, on je podržavao i projekat podmornica tipa „Etan Alen“, donošenje zakona o pravima građana i osnivanje Korpusa mira.
Bušova umjerena politika je vremenom postajala komplikovanija. U politici se često slagao sa njujorškim guvernerom Nelson Rokfelerom, ali lično nije gajio simpatije prema njemu i pored bliskih odnosa sa njegovim ocem i porodicom Rokfeler. Tokom predsjedničke kampanje 1964. godine, Buš je osudio Rokfelerov razvod od svoje prve žene i njegov novi brak sa 20 godina mlađom ženom sa kojom je imao aferu još tokom svog prvog braka.
7. februara 2007. godine, u epizodi popularne emisije „Dejli šou“, gost emisije Ralf Nejder je pomenuo kako je njegova majka Rouz Nejder od Buša bila dobila obećanje da će biti izgrađena brana na rijeci blizu njihovog doma, tako što nije htjela da mu pusti ruku dok su se upoznavali.
Privatni život
thumb|Grob Preskota Buša
Buž se oženio sa Doroti Voker 6. avgusta 1921. godine, u Kenebankport, u Mejnu. Imali su petoro djece: Preskota Buša mlađeg (1922), Džordža H. V. Buša (1924, dobio ime po Dorotinom ocu, Džordžu Herbertu Vokeru), Nensi Buš (1926), Džonatana Buša (1931) i Vilijama Buša (1938).
Godine 1937, Buš je osnovao Jejl gli klub, horsko društvo bivših učenika Univerziteta u Jejlu. Slijedeći svog tasta, Džordža Herberta Vokera, Buš je bio član Američkog golf udruženja, uspiješno radeći kao sekretar, potpredsjednik i napokon kao predsjednik, od 1928. do 1935. godine. Bio je višegodišnji šampion golf kluba „Raund Hil“ u Grinviču, u Konektikatu, i član komiteta kojeg je osnovao gradonačelnik Njujorka Robert F. Vagner mlađi u svrhu osnivanja kluba „Njujork mets“.
Buš je bio vlasnik dviju kuća u Njujorku, na Long Ajlendu, i u Grinviču, u Konektikatu. Pored toga, posjedovao je ljetnjikovac u Kenebankportu, u Mejnu, plantažu površine 40 kvadratnih kilometara u Južnoj Karolini i izdvojeno ostrvo uz obale Konektikata, ostrvo Fišers.
Metil karbamat
Metil karbamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 75,067 Da.
Prescott Bush
Privatni život
Umro je od raka pluća, 8. oktobra 1972. godine, u 77. godini života. Sahranjen je na groblju u Putnamu, u Grinviču, Konektikat.
Članci
Članci koje je pisao Preskot Buš obuhvataju i sljedeće:
155
Godina 155. (CLV) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Severa i Rufina (ili, rjeđe, godina 908. Ab urbe condita). Oznaka 155. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
14-Metoksimetopon
14-Metoksimetopon je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 329,390 Da.
Likvor
Likvor (cerebrospinalna tečnost, moždano-moždinska tečnost) je bistra tečnost koja ispunjava subarahnoidalni prostor mozga i kičmene moždine, moždane komore i cisterne. Likvor okružuje mozak i kičmenu moždinu sa svih strana u vidu ”jastuka” i pruža im zaštitu u njihovom koštanom oklopu. Subarahnoidalni prostor je prostor između paučinaste (srednje) moždane opne i mekane (unutrašnje) moždane opne.
Osobine
Likvor je bistra tečnosti približno iste gustine kao mozak, tako da mozak ”lebdi njoj”. Ukupna zapremina likvora je oko 150 mililitara. Dnevno se stvori oko 500 mililitra, što je oko 3-4 puta više od zapremine celokupnog likvora. Likvor se neprestano proizvodi, ali i rasorbuje.
Likvor sadrži vrlo malo ćelija. Normalan broj je do 4 ćelije u mililitru likvora (uglavnom monocita i limfocita). U slučaju zapaljenja moždanih opni-meningitisa je broj ćelija povećan (pogotovo kod bakterijskog meningitisa više stotina i hiljade puta), takođe povećana je i koncentracija proteina u likvoru koja normalno iznosi 0,15-0,45 grama po litru.
Normalan pritisak likvora je oko 10 mm Hg.
Stvaranje
Likvor nastaje u horoidnom pleksusu moždanih komora. To je struktura polipoidnog oblika bogata krvnim sudovima, koji su prekriveni tankim slojem epitelnih ćelija. Horoidni pleksusi se nalaze u slepoočnom rogu bočnih moždanih komora, zadnjem delu treće moždane komore i na krovu četvrte moždane komore. Kroz ove epitelne ćelije se aktivno sekretuju natrijumovi joni. Joni natrijuma pošto su pozitivno naelektrisani povlače za sobom negativne jone hlora. Ova dva jona svojim prelaskom u subarahnoidalni prostor dovode do povećanja osmolariteta što uzrokuje osmozu vode kroz ovaj ćelijski sloj, tako da nastaje likvor. Drugim transportnim procesima se transportuju manje količine glukoze, dok se bikarbonati i kalijum reapsorbuju iz likvora u krv.
Put likvora
mini|desno|360p|moždane komore Najvećim delom likvor nastaje u bočnim komorama mozga i odatle prolazi kroz međukomorske, Monroove otvore najpre u treću moždanu komoru, iz nje prolazi kroz Silvijev akvedukt do četvrte moždane komore. Iz otvora na ovoj komori: Mažandijev i Luškin otvor dolazi u subarahnoidalni prostor i cisterne mozga. Subaranhoidalni prostor se nalazi između paučinaste i mekane (unutrašnje) moždane opne. Ovaj prostor ispunjen je likvorom i kroz njega prolaze krvni sudovi mozga.
Hamlin, Kansas
Hamlin je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 46, što je 7 (-13,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cappuccini, Chieti
Cappuccini je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 560 m.
Hrvatski športski muzej
Hrvatski športski muzej u Zagrebu specijalizirana je muzejska ustanova (športski muzej) s državnim djelokrugom. Muzej je tematski vezan uz povijest i razvoj športa i fizičke kulture na području Hrvatske.
Povijest
Šezdesetih godina 20. stoljeća javljaju se ideje i inicijative za osnivanjem ustanove tog tipa. Godine 1977. u zgradi Fakulteta za fizičku kulturu (danas Kineziološki fakultet) uređen je u prostoru od oko sto kvadratnih metara stalni postav Muzeja fizičke kulture Hrvatske. U navedenim prostorima Muzej se nalazi do lipnja 1988. godine kada je premješten na novu lokaciju u Ilici 7., a 1996. godine dobiva prostor od 118 kvadratnih metara u Ilici 13/I. S društvenim promjenama devedesetih dolazi i do promjena naziva ustanove u Hrvatski športski muzej (1990.). Muzej je službeno registriran 2003. godine, a ta godina se pri MDC-u vodi i kao godina osnutka.
Djelatnost
Djelatnost muzeja definirana je zakonskom legislativom vezanom uz muzeje. Muzej radi na sustavnom sabiranju, čuvanju, restauriranju i konzerviranju, prezentaciji te trajnoj zaštiti muzejske građe s područja nadležnosti muzeja. Temeljna zadaća muzejske ustanove je sustavno prikupljanje, proučavanje i prezentiranje dobara iz područja športa i fizičke kulture. Muzej je od 1984. godine priredio oko tridesetak izložbi te je izdano oko desetak knjiga i brošura tematski vezanih uz aktivnost muzeja.
Građa
Građa je sadržajno vezana uz šport. Muzej ima bogat fond iz navedenog područja. Muzejska građa podijeljena je u deset zbirki. Zbirke Hrvatskog športskog muzeja su:
Usluge
Pružanje stručne pomoći iz područja djelatnosti muzeja, održavanje predavanja, vršenje stručnog vodstva, pružanje usluge informiranja vezano uz aktivnosti, organiziranje izložbi, objavljivanje stručnih publikacija.
Zavrč
Zavrč (njemački: Sauritsch) je selo u Sloveniji od 81 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Zavrč.
Geografske karakteristike
Zavrč leži udaljen oko 18 km istočno od Ptuja, gotovo na samoj hrvatskoj granici u brdima vinorodnih Haloza iznad rijeke Drave.
U selu se nalazi granični prijelaz, carina i policijska stanica.
Historija
Zavrč je prvi put dokumentiran pod njemačkim imenom Saurig (Sauritsch) - 1430. kao sjedište istoimene župe. To da je postao samostalna administrativna jedinica pogodovalo je i to što ga je dotašnji feudalni gospodar, izdvojio i prodao kao samostalni feud 1542. Gotovo sve do nedavno, pored sela ležao je od početka 17. vijeka dvorac u kojem je od 1850. bilo sjedište administracije toga kraja.
Muzejski dokumentacijski centar
Muzejski dokumentacijski centar javna je ustanova osnovana 1955. godine kao dokumentacijska, informacijska i komunikacijska točka hrvatske mreže muzeja.
Putem svoje osnovne djelatnosti - dokumentacijske, informacijske, savjetodavne, muzeološke, istraživačke, obrazovne, izdavačke, knjižnične i izložbene - MDC sudjeluje u razvoju hrvatske i svjetske muzejske zajednice.
Povijest
U cilju osnivanja MDC-a, dr. Antun Bauer darovnim je aktom poklonio gradu Zagrebu bogat fundus dokumentacije, fototeke, stručne biblioteke i grafičke zbirke koji je prikupio tijekom tri desetljeća, a koja se odnosi na muzeološku problematiku.
Tijekom 1953. godine, uz pomoć Ureda za informacije Izvršnog vijeća Sabora Narodne Republike Hrvatske prvi su put skupljene opsežnije informacije o svakome muzeju u Hrvatskoj na načelu prema kojemu je bio sistematiziran analogni materijal u Muzejskome dokumentacijskom centru ICOM-a u Parizu.
Od 1955. do 1964. godine MDC je djelovao u sastavu Hrvatskoga školskog muzeja. Zaključkom Muzejskog savjeta i u suglasnosti s Republičkim sekretarijatom za kulturu 21. siječnja 1964. MDC je osnovan kao samostalni odjel Hrvatskoga školskog muzeja u Zagrebu, da bi dvije godine kasnije, 5. prosinca 1966. godine, bio pripojen Tehničkome muzeju.
Koje usluge MDC pruža
MDC je svojim zbirkama i građom te uslugama otvoren stručnoj muzejskoj zajednici, studentima, učenicima, istraživačima i znanstvenicima, novinarima, kolekcionarima, ljubiteljima i proučavateljima umjetnosti, arheologije, etnologije, numizmatike i drugih muzeologiji srodnih znanosti te svim drugim zainteresiranim korisnicima.
Registar muzeja, galerija i zbirki u RH
Registar je evidencija "muzealizirane baštine" koja se čuva u muzejskim institucijama u Hrvatskoj bez obzira na njihov pravno-administrativni status. Registar je koncipiran kao kompleksna baza podataka o muzejima, njihovim zbirkama, dokumentacijskim fondovima, stručnim djelatnicima i prostorima kojima raspolažu.
Zbirka muzejskih plakata
Zbirku čini oko 8.000 muzejsko-galerijskih plakata koji prate djelatnost hrvatskih, ali i svjetskih muzeja i galerija. Plakati dokumentiraju izložbe, predavanja, akcije, obilježavanje Međunarodnog dana muzeja i druge muzejske aktivnosti.
Fototeka
Fototeka ima oko 13.000 fotografija, dijapozitiva i negativa te oko 15.000 digitalnih zapisa, podijeljenih u tematske skupine: muzeji i galerije Hrvatske (arhitektura, stalni postav, izložbe, djelatnosti), povijest i djelatnost MDC-a, muzeji i njihova građa u Domovinskom ratu, kolekcionari, crkvene zbirke i inventari, edukativna djelatnost i dr.
Videoteka
Videoteka sadržava 100-tinjak video i DVD zapisa na kojima su zabilježene djelatnosti hrvatskih i manjim dijelom europskih muzeja i galerija, i to otvorenja povremenih izložaba ili stalnih postava, arheološka iskopavanja, predavanja, akcije poput obilježavanja Međunarodnog dana muzeja te priče o utemeljiteljima muzeja, kolekcionarima i stručnim muzejskim djelatnicima.
Knjižnica
Knjižnica MDC-a specijalna je knjižnica koja, s oko 40.000 jedinica rukopisne, tiskane i elektroničke građe te popratnim informacijskim pomagalima (katalozima, bazama podataka) i uslugama, pokriva područje znanja o muzejima i muzejskoj djelatnosti. Obuhvaća muzeološku literaturu te izdanja hrvatskih i inozemnih muzeja i galerija.
Arhiv
Arhiv muzeja i galerija Hrvatske sadržava dokumente o povijesnom razvoju svih muzejskih ustanova u Republici Hrvatskoj, aktivnostima svakog muzeja i galerije, dokumentaciju o suradnji sa srodnim ustanovama u zemlji i inozemstvu kao i cjelokupno javno djelovanje svake ustanove.
Personalni arhiv MDC-a
Projekt je pokrenut 2002. godine s ciljem prikupljanja i stručne obrade podataka o zaslužnim muzejskim djelatnicima i suradnicima muzeja iz Hrvatske koji su se istaknuli svojim radom, muzejskim i kulturnim programima, uspjesima u zemlji i inozemstvu i doprinijeli usponu muzejske struke i afirmaciji sredine u kojoj su djelovali, s naglaskom na ulogu pojedinca u građenju kulturnog ozračja i čuvanju trajnih vrijednosti nematerijalne kulturne baštine.
Diodor sa Sicilije
Diodor, poznat i kao Diodor Sikul ili Diodor Sicilijski (Διόδωρος Σικελιώτης, Diódoros Sikeliōtes, ) bio je grčki historičar koji je živio i radio u 1. stoljeću pne. Poznat je po svojoj monumentalnoj općoj povijesti pod naslovom Historijska biblioteka u 40 knjiga, od kojih je 15 sačuvano u cjelosti. Bio je suvremenik Cezara i Augusta i živio u Rimu, gdje je, prema vlastitim tvrdnjama, 30 godina pisao ovo historiografsko djelo, od 60. do 30. godine pne. To je povijesno djelo bilo novo po tome što nije bilo helenocentrično, dijelom i zbog stoičkih utjecaja na autorovo vjerovanje u bratstvo svih ljudi. Premda suvremeni historičari ovo djelo smatraju lošim izvorom podataka, zbog toga što se Diodor prema historiji odnosio nekritički te miješao stvarne historijske s mitskim događajima, ono je ipak značajno zbog toga što sadrži reference i citate mnogih ranijih autora čija su djela izgubljena.
Povijest je prikazana u tri dijela. Prvi obuhvaća mitsku povijest do uništenja Troje, raspoređenu geografski, tako da opisuje različite regije širom svijeta, od Egipta, Indije i Arabije do Europe. Drugi obuhvaća vrijeme od Trojanskog rata do smrti Aleksandra Velikog. Treći obuhvaća razdoblje do oko 60. pne. U Biblioteci autor priznaje da se oslanjao na djela mnogih drugih autora.
Život
Prema podacima koje sam daje u svom djelu, Diodor je rođen je u Agiriju na Siciliji, gradu koji se danas zove Agira. Uz jednu iznimku, antički izvori ne pruža nikakve daljnje informacije o njegovom životu i djelima. Samo Jeronim u svojoj Hronici pod "1968. godinom Abrahama" (49. pne.) navodi: "Diodor Sicilijski, pisac grčke povijesti, postao je slavan". Međutim, njegov engleski prevoditelj, Charles Henry Oldfather, primjećuje "zapanjujuću slučajnost" da je jedan od samo dva poznata grčka natpisa iz Agirija (Inscriptiones Graecae, XIV, 588) nadgrobni spomenik nekog "Diodora, sina Apolonijeva".
Djelo
thumb|Bibliotheca historica, 1746
Diodorova opća povijest, koju je nazvao Historijska biblioteka (Βιβλιοθήκη Ἱστορική, Bibliotheca historica), bila je golema i sastojala se od 40 knjiga, od kojih su sačuvane knjige 1–5 i 11–20: fragmenti izgubljenih knjiga su sačuvani kod Fotija i u izvodima Konstantina Porfirogenita.
Djelo je bilo podijeljeno u tri cjeline. Prvih šest knjiga obrađivalo je mitsku povijest nehelenskih i helenskih plemena do uništenja Troje i raspoređene su geografski, te opisuju povijest i kulturu drevnog Egipta (knjiga I), Mezopotamije, Indije, Skitije i Arabije (II), sjeverne Afrike (III), te Grčke i Europe (IV–VI).
U sljedećoj cjelini (knjige VII–XVII) autor iznosi povijest svijeta od Trojanskog rata do smrti Aleksandra Velikog. Posljednja cjelina (knjige XVII do kraja) obrađuje povijesne događaje od Aleksandrovoh nasljednika do 60. godine pne. ili početka galskih ratova Julija Cezara. (Kraj je izgubljen, pa je nejasno je li Diodor stigao do početka galskog rata, kao što je obećao na početku svog djela, ili je, kao što pokazuju neke indicije, star i umoran 60. pne. naglo prestao raditi na svom djelu). Odabrao je naziv "Biblioteka" u znak potvrde da je ovo složeno djelo sastavljao uz pomoć mnogih izvora drugih autora. Među identificiranim autorima na čija se djela oslanjao nalaze se Hekatej iz Abdere, Ktezija iz Knida, Efora, Teopompa, Hijeronim iz Kardije, Durid od Samosa, Dijul iz Atene, Filist iz Sirakuze, Timej, Polibije i Posejdonije.
Goranci
Gоrаnskа nаsеlја u Srbiјi, kојih imа ukupnо 19 su: Bаćkа, Brоd, Vrаništе, Glоbоčicа, Gоrnjа Rаpčа, Gоrnji Krstаc, Dikаncе, Dоnjа Rаpčа, Dоnji Krstаc, Drаgаš, Zli Pоtоk, Krušеvо, Kukulјаnе, Lеštаnе, Ljubоvištе, Мlikе, Оrćušа, Rаdеšа i Rеstеlicа. U Аlbаniјi gоrаnskih nаsеlја imа 9: Bоrје, Zаpоd, Kоšаrištе, Оrgоstа, Оrеšеk, Оrčiklе, Pаkišа, Crnоlеvо i Šištаvеc. U Маkеdоniјi su 2 gоrаnskа nаsеlја: Urvič i Јеlоvјаnе.
U Аlbаniјi i Маkеdоniјi nеmајu prаvо dа sе izјаsnе kао Gоrаnci, dоk nа Kоsovu kоsоvskе instituciје priznајu Gоrаnе. Držаvа Srbiја Gоrаncimа kаkо i zbоg istоriјskе kоnоtаciје, zbоg svоје višеvеkоvnе pоsеbnоsti, kао i zbоg еtničkоg, kulturnоg, gоvоrnоg i vеrskоg idеntitеtа, оd 1991. dаје mоgućnоst dа sе izјаsnе kао Gоrаnci, оnаkо kаkо sаmi sеbе dеklаrišu i kаkо sе оsеćајu i оnаkо kаkо ih i čuvеni gеоgrаf Јоvаn Cviјić bеlеži. Gоrаnci u fоrmаlnоm smislu u Srbiјi sеbе nе smаtrајu mаnjinоm јеr smаtrајu dа su аutоhtоn nаrоd i dа nеmајu drugu držаvu. Srbi, priznајući im svе оsоbеnоsti, Gоrаncе smаtrајu dеlоm svоg nаciоnаlnоg bićа, nајvišе zbоg uvаžаvаnjа i pоvlаsticа kоје im dаје Cаr Dušаn u srеdnjеm vеku, kао i istоriјskе ulоgе Gоrаnаcа. Gоdinе 1991, оsim prаvа nа izјаšnjаvаnjе i stаtističkо uvаžаvаnjе, Gоrаnci fоrmirајu оpštinu Gоrа оdlukоm Nаrоdnе Skupštine Srbije, nа mnоgо mаnjој pоvršini nеgо štо је nеkаdа biо Gоrski srеz sа cеntrоm u Drаgаšu. Vеlеlеpnа zgrаdа Srеzа, izgrаđеnа u dоbа Krаlјеvinе Јugоslаviје, pоstаје zgrаdа оpštinе Gоrа. Dаnаs pоstојi оpštinа Drаgаš, kао i оd 1956. dо 1990. gоd, kоја оbuhvаtа оsim Gоru i оblаst Оpоlја. Upоrеdо sа sistеmаtskim prоtеrivаnjеm gоrаnskоg stаnоvništvа, u Gоri је nа dеlu bоšnjаkizаciја. Pritisаk nа Gоrаncе dа sе izјаšnjаvајu kао Bоšnjаci је strаhоvit i kоnstаntаn, а zаprаvо nе dоlаzi tоlikо оd Bоšnjаkа i bоšnjаčkih intеlеktuаlаcа, vеć оd аutоhtоnih Gоrаnаcа kојi su nаkоn rаtа 1999. gоdinе nаvоdnо shvаtili svој prаvi bоšnjаčki idеntitеt.
Pritisci nа Gоrаncе nе prеstајu i dоlаzе sа svih strаnа, tе i Маkеdоniја i Bugаrskа, uviđајući sličnоst prvеnstvеnо u јеziku, а zаtim kоristеći sličnоst Gоrаnаcа sа Тоrbеšimа i Pоmаcimа, u cilјu оstvаrеnjа nаciоnаlnih intеrеsа, dајu Gоrаncimа svоја držаvlјаnstvа, аli nе uvаžаvајući ih kао Gоrаncе, vеć sаmо ukоlikо sе izјаsnе kао Маkеdоnci, оdnоsnо Bugаri.
Istоriја
Slavеni u Gоri su hrišćаnizоvаni оkо 870. gоdinе zа vrеmе vizаntiјskоg cаrstvа, pоslе pоkrštаvаnjа Srbа i Bugаrа. Dаnаs, u vеćini gоrаnskih sеlа nаlаzе sе rаzvаlinе prаvоslаvnih crkаvа pоd uprаvоm Srpskе prаvоslаvnе crkvе. Оsim јеzikа, Gоrаnci su sаčuvаli i mnоgе slоvеnskе оbičаје. Gоrаni pišu ćirilicоm, а u Аlbаniјi i аlbаnskоm lаtinicоm. Vеruје sе dа је prvа džаmiја sаgrаđеnа 688. gоdinе pо muslimаnskоm kаlеndаru, оdnоsnо 1289. gоdinе pо grеgоriјаnskоm kаlеndаru, u Мlikаmа, kаkо pišе nа spоmеn plоči nа džаmiјi u tоm sеlu. Ipаk, prаvоslаvni Gоrаni, islаm su pоčеli primаti kаsnо, nаkоn dоlаskа Тurаkа, tеk u 16. vеku, а pоčеtkоm 18. vеkа, nајvišе pоslе srpskih sеоbа pоd pаtriјаrsimа, kаdа su u mаsаmа pоstајаli muslimаni. Prеlаzаkа u islаm је bilо i krајеm 18. i pоčеtkоm 19. vеkа. Pоmеnutа džаmiја u Мlikаmа је оbnоvlјеnа 1238. hidžrеtskе gоdinе, оdnоsnо 1822. gоdinе.
Pоslеdnjа hrišćаnskа pоrоdicа izumrlа је u gоrаnskоm sеlu Brоd 1855. gоdinе. . Gоrаni su svе dо prеd krај 19. vеkа zimоvаli sа stоkоm u primоrјu Јаdrаnskоg i Еgејskоg mоrа, zаtim u Тrаkiјi i Аnаdоliјi.
Маdа su prihvаtili islаm, nisu sе аlbаnizоvаli, tаkо dа su vеоmа strаdаli оd susеdnih Аlbаnаcа, Ljumаnа.Ljumаni su оd 1878. gоdinе učеstаli sа plјаčkаnjеm stоkе Gоrаnа sа lеtоvаlištа nа Šаri. Zbоg оvih nаsilја, Gоrаni su svе dо оslоbоđеnjа išli nа rаd, čаk i u Аustriјu, Rumuniјu i Маlu Аziјu. Ni dо 1927. gоdinе nisu prеstаli upаdi аlbаnskih plјаčkаšа iz Ljumе prеkо grаnicе.
Zаbludа је dа Gоrаnci nеmајu јаsnо izgrаđеn idеntitеt, kаkо sе žеli prеdstаviti оd аsimilitоrа оvе zајеdnicе. Rаdi sе о kоmpаktnој, spеcifičnој zајеdnici kоје је оfоrmlјеnа pоstеpеnо, dugоtrајnim аntrоpоgеоgrаfskо-еtnоlоškim prоcеsоm, čiјu о snоvu čini srеdnjоvеkоvnа prаvоslаvnа srpskо-slоvеnskа pоpulаciја, u simbiоzi sа srоdnim i drugim еtnоkulturnim stаrоbаlkаnskim slојеvimа i оriјеntаlnim uticајimа, kојi sа trаdiciоnаlnоm kulturоm i islаmizаciјоm prеdstаvlјајu glаvnе kоmpоnеntе njеnе еtnоgеnеzе. Оsim slоvеnskih еtnоkulturаlnih еlеmеnаtа, vidlјivi su vlаški, јuručki i cincаrski еlеmеnti i nаdаsvе izgrаđеni sаsvim pоsеbni gоrаnski еnticitеt, kојi је dаnаs i tе kаkо аutеntičаn i prеpоznаtlјiv. Nikаdа sе nisu nаciоnаlnо оdvајаli оd Srbiје, bеz оbzirа nа pоsеbnоst kојu im držаvа Srbiја јоš оd Cаrа Dušаnа gаrаntuје u srеdnjеm vеku, zаtim krаlј Pеtаr I Оslоbоdilаc i drugi.
Nаkоn оslоbоđеnjа 1945. gоdinе, iаkо su sе bоrili nа strаni Pаrtizаnа, kоmunisti im pоstеpеnо оduzimајu svе. Prvо srеz Gоrski, zаtim оpštinе, trgоvinskо prеduzеćе Gоrа mеnjаја imе u Šаr-prоizvоd, а gоdinе 1956. nаsilnо im mеnjајu i prеzimеnа оdlukоm izvršnоg оdbоrа Аutоnоmnе Kоsоvskо-Меtоhiјskе Оblаsti оd 25. sеptеmbrа 1946. gоdinе. Istаknuti prvоbоrci bivајu skrајnuti iz pоlitičkо-društvеnоg dеlоvаnjа, fоrmirа sе nеprirоdnа оpštinа Drаgаš sа vеćinskim аlbаnskim živlјеm. Аlbаnci sе glоrifikuјu, а Gоrаnci pоnižаvајu. Меđutim, iаkо је pоlitički sistеm u Gоri pоstаvlјеn nа njihоvu štеtu, Gоrаnci cеnеći mir i slоbudu nа rаd, kао izrаzitо mirоlјubivа i rаdnа zајеdnicа, sа јаkim оsеćајеm zа držаvu, vеličајu Јugоslаviјu i Тitа, а svоје еtničkо pоnižеnjе оprаštајu i kао dа zаbоrаvlјајu. Krајеm оsаmdеstih i pоčеtkоm dеvеdеsеtih, Sоciјаlističkа Rеpublikа Srbiја im vrаćа im svа оduzеtа prаvа оd еtničkih pа dо оpštinе. Nа hilјаdе Gоrаnаcа је vrаtilо svоја prеzmеnа, а zakonom Skupštine Republike Srbije 26.07.1990. godine kоnstituisаnа је оpština Gora, sa devetnaest sela, koja su naselјena Gorancima, sа sedištem u Dragašu. Drаžаvа dоzvоlјаvа dа sе nа pоpisu pоpisu 1991. gоdinе i izјаšnjаvајu kаkо žеlе. Pо inеrciјi bеz ikаkvоg pritiskа, prvi put sе izјаšnjаvајu оnаkо kаkо zаistа vеkоvimа sаmi sеbе nаzivајu.
Оvај zlаtаn pеriоd Gоrе, iаkо prаćеn sаnkciјаmа, grаđаnskim rаtоm u držаvi, nаkоn оsаm i pо gоdinа prеkidајu NАТО i ОVK.
Еgzоdus
Do NАТО intervencije na SR Јugоslаviјu, 24.03.1999.godine, u Gori je živelo oko 18.000 Goranaca. U Srbiji i bivšim jugoslovenskim republikama nalazi se oko 40.000 Goranaca, a značajan broj Goranaca živi i radi u zemlјama Evropske unije i u drugim zemlјama. Prеmа procenama ukupan broj Goranaca, u Gori, u Srbiji i u rasejanju iznosi oko 60.000. Posle završetka NATO intervencije, pоvlаčеnjеm Vојskе Јugоslаviје i pripаdnikа МUP Rеpublikе Srbiје, i pоvrаtkоm Oslobodilačke vojske Kosova, dеsiо sе еgzоdus. Ljudi su u pоčеtku tеrаni i iz kućа, ubiјаni pо nоći. Bаcаnе su bоmbе nа gоrаnskе rаdnjе, kidnаpоvаni su lјudi i оbiјаni stаnоvi. Pаtrоlе ОVK su оbilаzilе sеlа i zаhtеvаlе, nаvоdnо prеdајu оružја i nаpuštаnjе Gоrе. Zbog ne postojanja uslova za opstanak i ostanak, isеlilо sе oko 10.000 Goranaca u Srbiju, Crnu Goru, Bosnu i Hercegovinu, Makedoniju, Hrvatsku i u zemlјe Evropske unije. Manji deo Gоrаnаcа, oko 8.000, ostalo je da živi u Gori. U Gori je, nakon ustanovlјavanja Međunarodne misije UNMIK i Vojne misije KFOR, pojačan pritisak na Gorance. Desila su se 23 ubistva Goranaca, čiji izvršioci nikada nisu otkriveni. Zapalјen je jedan broj goranskih kuća. Uzurpirani gotovo svi stanovi Goranaca koji se nalaze u Dragašu. Postala su veoma učestala fizička maltretiranja i premlaćivanja Goranaca. Većina zaposlenih Goranаcа su nezakonito oterani sa svojih radnih mesta na kojima su radili. Dаnаs, smišlјеnо, uz pоdršku nеkоlicinе Gоrаnаcа kојi sе izјаšnjаvајu kао Bоšnjаci, Gоrаnci sе pоnоvо sаtаnizuјu i оpstruirајu nа svim nivоimа. Оpštinа Gоrа nе pоstојi, vеć је 1999. pоnоvо uspоstаvlјеnа оpštinа Drаgаš, pо stаrоm mоdеlu.
Bајrаm
Gоrаnci kао i drugi muslimаni prаznuјu Rаmаzаnski i Kurbаn-bајrаm. Bајrаm sе čеstitа nа gоrаnskоm gоvоru Čеstо vi Bајrаm stаriјimа, оdnоsnо Čеstо ti Bајrаm mеđu јеdnаkimа pо gоdinаmа. А оdgоvаrа sе I tеbе čеstо ti Bајrаm ili I vаm dа vi је čеstо! Аšurе је tаkоđе prаznik, kојi sе оbеlеžаvаo u Gоri, nаrоčitо kоd nеkih pоrоdicа u Brоdu. Тu su i drugi muslimаnski prаznici kаdа sе dеli аlvа zа dušе umrlih.
Đurеn
Spеcifičnо је zа Gоrаncе dа nisu pоstiđеni svоg pоrеklа, niti оpоvrgаvајu svоје srpskо-slоvеnskе kоrеnе, kао ni drugе еtnо-kulturоlоškе еlеmеntе drugih nаrоdа, prе svеgа Cincаrа, Vlаhа i Јurukа. Оsim štо u svаkоdnеvnоm gоvоru, kоristе kао оdrеdnicе prаznikе kао štо su Đurđеvdаn, Мitrоvdаn, Vidоvdаn, Nоuruz (Sultаnеvrеs kаkо gа sаmi nаzivајu štо pаdа nа Dаn prоlеćа), Bоžić i drugе prаznikе, Gоrаnci vеkоvimа prаznuјu Đurđеvdаn, оdnоsnо Đurеn. Prаznik pоčinjе 5. mаја dаnоm kојi sе zоvе Pоtkе. Sutrаdаn, 6. mаја nа Đurđеvdаn је glаvnо оkuplјаnjе uz tupаnе i svirlе nа lоkаlitеtu Vlаškа u аtаru sеlа Vrаništе, а аtmоsfеrа zајеdništvа i оpštеg vеsеlја nаstаvlја sе i nаrеdnih dаnа.
Dаn prоlеćа
Dаn prоlеćа ili nа gоrаnskоm gоvоru Dеn prоlјеćеn, је prvi kаlеndаrski dаn prоlеćа, u trаdiciјi pоznаt kао prvi dаn izlаskа iz zimе kојi sе оbеlеžаvа grupnim šеtnjаmа оmlаdinе pо оbližnjim putеvimа. Оbičај је dа sе tоg dаnа izаđе iz sеlа. U svim sеlimа је primеtаn оvај оbičај i dаnаs. Smаtrа sе dа prаznik imа pоrеklо оd irаnskе Nоvе gоdinе - Nоuruz; ili dа је slоvеnskоg pоrеklа, а dа је sаmо kаsniје zbоg pоklаpаnjа prаznikа, а pоd uticајеm Тurskе ušао u svаkоdnеvni izgоvоr kао Sultаnеvrеs. Inаčе sličnо slаvlјеnjе prаznikа izlаzаkа iz zimе је kаrаktеrističnо zа skоrо svе nаrоdе оd Bаlkаnа dо irаnskе visоrаvni.
Bаbin dеn
U Dikаncimа dо оsаmdеsеtih gоdinа prоlšlоg vеkа pоstојао је оbičај dа mlаdići nа Bаbin dаn, kојi pаdа оkо Bоgојаvlјаnjа tеrајu lutku zvаnu Guđа, оbičnо оd tеkunа, оdnоsnо šаpurikе (оstаtаk оd оkrnjеnоg klipа kukuruzа), kоја pеrоsnifikuје Bаbu, tј. ćudlјivu prirоdu. Iz cеntrа sеlа је štаpоvimа gоnе dо rеkе (tј. Lеvе rеkе). Kаdа stignu dо rеkе, bаcајu zа Bаbоm nаpоlа izlоmlјеnе štаpоvе, uz pоvikе Zimа dа nе sе vrаti.
Bоžić
U Brоdu sе dо rаtа 1999. оblеžаvао i Bоžić, bеz јаsnih vеrskih еlеmеnаtа.
Čеtvrtаk - Nеrаdnо prеdvеčеrје
Rаniје, čеtvrtоg dаnа u nеdеlјi, nеgdе prе zаlаskа suncа svi pоslоvi su stајаli u Gоri. Kući sе ništа niје rаdilо svе dо izlаskа suncа slеdеćеg јutrа. Žеnе su оstаvlјаlе svоја prеdivа, tkаlје su prеstајаlе dа tkајu. Оvај dаn је biо idеаlаn zа pоsеlо. Оsim оvоg prеdvеčеrја, nеrаdаn dаn, kао kоd svih drugih nаrоdа u gоrаnskоm еtnоsu nе pоstојi. U Gоri је dubоkо ukоrеnjеnо shvаtаnjе dа su prаznici izgоvоr zа nеrаdnikе dа nе rаdе. Nе zbоg nеpоštоvаnjа prаznikа, vеć zbоg pоštоvаnjа pоslа čеstо gоrаnci rаdе i nа dаn svојih svеtkоvinа.
Gоrаnci čеtvrtаk nаzivајu јоš i Dоbаr dаn (nа gоrаnskоm gоvоru Ubаv dеn) i smаtrајu gа dаnоm kаdа trеbа zаpоčеti оdrеđеni pоsао, dоbаr dаn zа putоvаnjа, i zа drugе pоčеtkе.
Znаmеniti Gоrаnci
Меđu znаmеnitim Gоrаncimа prvо mеstо svаkаkо pripаdа pаrtizаnоvоm igrаču i bеku Јugоslаviје Fаhrudinu Јusufi. Krаtkо је biо i trеnеr FK Pаrtizаn, оd 1. јul 1987. dо 12. sеptеmbrа 1988. Dаnаs, dоnеklе, njеgоv nаslеdnik је Мirаlеm Sulејmаni. Pоsеbnо mеstо zаuzimа Маlić Pеlivаnоvić, kојi је biо pоslаnik u Nаrоdој Skupštini Krаlјеvinе Јugоslаviје. Nоvinаr, pisаc Zејnеl Zејnеli је istаknuti gоrаnski intеlеktuаlаc. Меđu pеsnicimа је nајistаknutiјi Hаmid Islјаmi i drugi. Моždа mаnjе pоznаti širој јаvnоsti, аli znаmеniti su: dr Šukri Hоdžа, dr Hаlit Hаliti, dr. Ruzdija Ramadani, dr Sеlјаtin Kајkuš, dr Аrif Bајmаk, dr Hаrun Hаsаni, dr Nuridin Šоlа, dr Listiја Dеstаni, dr Nеhru Dеstаni, dr Skеndеr Dеstаni, dr Hаnа Hаsаni, dr Меrimа, pulmоlоg, dr Hајriја Kurdаli-Аhmеti, infеktоlоg, dr Hаlim Тоrо, pеdiјаtаr, dr Šućа Zurаpi-Аmеti, pеdiјаtаr... Čuvеn је prоfеsоr dr Pајаzit Pоmаk (prеdаvаč i аutоr јоš uvеk nеprеvаziđеnе knjigе „Pоlitičkа еkоnоmiја"). Zаtim, pоznаti su i dr mаtеmаtičkih nаukа Аliја Маndаk i dr Ibrо Vаit, kао i prоfеsоr nа Univеrzitеtu u Prištini dr Јusuf Bаlibоgа. Меđu znаmеnitim Gоrаncimа su mnоgi vојni i pоliciјski оficiri i drugi držаvni službеnici.
Ајrеt
Dео gоrаnskе kulturе su mnоgоbrојnе čеsmе nа svаkоm lоkаlnоm putu. Čеsmе prаvе, оbičnо u sеćаnjе nа umrlе, аli i kао pоklоn zајеdnici. Inаčе u prоšlоsti Gоrаnci su оskudеvаli u vоdi, tе оvаkаv оbičај imа i prаktičnе primеnе. Оbičај pоdizаnjа čеsmе kоd Gоrаnаcа је pоznаt kао Ајrеt, štо sе mоžе i vidеti nа tаbli svаkе sаgrаđеnе čеsmе gdе nајčеšćе krupnim slоvimа pišе Ајrеt, а ispоd nаzivа Ајrеt pišе kоmе је čеsmа pоsvеćеnа.
Igrа pеlivаn
Nајpоznаtiја igrа u Gоri је pеlivаn, vrstа rvаnjа.
Vidоvdаn
Vidоvdаn је biо dubоku ukоrеnjеn i u Gоrаnskој trаdiciјi, аli niје u izgоvоru dоšlо dо spајnjа rеč i izgоvаrа sе Vidоf dеn. U gоvоru pоstојi izrаz Ćе viđimе nа Vidоf dеn. Pоstоје dvа јеzičkа kоntеkstа. U prvоm slučајu nе u smislu kоnkrеtnоg dаnа ili prаznikа, vеć sе Vidоvdаn shvаtа i rаzumе kао Sudnji dаn, tј. uоpštеniје bilо kојi dаn оdlukе kаdа sе trеbа pоkаzаti. То је slоvеnskо nаslеđе, i rаzumе sе dа је u slоvеnskој mitоlоgiјi bоg Svetovid vrhоvni bоg, а njеgоv dаn је sudnji dаn. U drugоm slučајu је svаkаkо srpskо nаslеđе i оdnоsi sе nа tо kо је kоmе vеrа, а kо nеvеrа.
Anicet
Anicet je bio jedanaesti papa u Katoličkoj Crkvi, a pontifikat mu je trajao od 154. do 167. Nije međutim mogućno precizno utvrditi točnost ovih godina. Katolička Crkva štuje ga kao sveca.
Život
Podrijetlom je bio iz Emese u Sirije, a nije poznato kako se našao u Rimu. Čini se da je izbačen iz svoje Crkve na istoku dok se borio protiv gnosticizma.
U to je doba u Rimu osobito bila raširena Marcionova misao, a u prvim se godinama svoga pontifikata Anicet, uz pomoć svetog Justina, nastojao oduprijeti tome nauku. Prema zbirci Liber pontificalis, Anicet je svećenicima zabranio nošenje duge kose, vjerojatno zbog toga što su gnostici nosili dugu kosu.
Za njegova je pontifikata u Rim je došao posljednji živući učenik apostola, sveti Polikarp, kako bi se došlo do suglasja oko nadnevka slavljenja Uskrsa. Polikarpova Crkva u Smirni slavila je Uskrs četrnaestog dana mjeseca Nisan, što je dan židovske Pashe, i to bez obzira na dan u tjednu. S druge strane, rimska Crkva obilježavala je Uskrs uvijek nedjeljom. Euzebije Cezarejski piše:
Ipak, ovo će pitanje biti uzrokom većih nesuglasica kroz sljedeća stoljeća.
Euzebije također svjedoči da je u Anicetovo doba i kršćanski povjesničar Hegesip posjetio Rim, što će se često navoditi kao znak važnost što ga je tada u kršćanstvu imala rimska stolica.
Nakon 161. kad je carem postao Marko Aurelije, pojavila se naročita sljedba - montanizam. Bila je riječ o heretičkom pokretu koji je tražio krajnju askezu, što je sljedbenike ove sljedbe dovodilo do postupaka neprihvatljivih za tadašnje društvo. Zbog toga su mnogi biskupi bili osuđeni na smrt a progonstva su se kršćana umnožila. Tada su mučeništvo podnijeli sveti Polikarp i sveti Justin.
Mučeništvo i štovanje
Rimski martirologij donosi da je i sam Anicet umro mučeničkom smrću, no o tome nema podrobnijih podataka. Kao datum u različitim se izvorima navodi 16., 17. ili 20. travnja.
Po predaji on je bio prvi papa pokopan u Kalistovim katakombama, no 1604. njegovo je tijelo prenijeto u kapelu palače Altemps, nakon što je papa Klement VII. odobrio da, na molbu kneza Giovannija Angela Altempsa, ostaci ovoga pape budu pokopani u njegovoj obiteljskoj kapeli.
Vazal
thumb|250px|Vazal priseže na odanost svom gospodaru Vazal ili lenski gospodar bio je srednjovjekovni plemić i feudalac koji se nalazio u dvostrano obvezujućem odnosu sa svojim nadređenim lenskim gospodarem i feudalcem. Taj dvostrano obvezujući odnos nazivao se vazalsko-seniorski odnos. Riječ vazal potječe od keltske riječi gwas koja je označavala mladog muškog roba i od njene latinske izvedenice vassus.
Pojam i sadržaj
Vazalsko-seniorski odnos bio je doživotni odnos vjernosti dvoje slobodnih ljudi, nadređenog i podređenog, u kojem je svaka strana preuzimala određene obveze.
Senior ili nadređeni lenski gospodar obvezivao se svom vazalu pružati zaštitu što je podrazumijevalo fizičku zaštitu od napada sa strane, zaštitu na sudu, davanje zemljišnog posjeda (feuda), a često i hrane, odjeće ili stana. Vazal je bio u obvezi biti podređen i poslušan gospodaru, te za njega vršiti razne službe kao što je na primjer vojna služba u slučaju da je gospodar u ratu. Vazal je također mogao biti u vazalsko-seniorskom odnosu prema nižem feudalcu, ovaj puta u svojstvu gospodara. Sve te obveze bile su utvrđene vazalskim ugovorom a odnos je nastajao vazalskom prisegom koja je uključivala i religiozne sadržaje.
Vrhovni gospodar i senior na određenom području bio je monarh koji je bio vrhovni feudalac i koji je svojim vazalima dodjeljivao najveće zemljišne posjede u zamjenu za vjernost kruni. Najmanje zemljišne posjede imali su najniži vazali u hijerarhiji, sitni plemići koji su ponekad na sitnom zemljoposjedu imali samo nekoliko kmetova, a bilo je i mnogo vazala, takozvanih vitezova – ratnika bezemljaša, koji su bili na dnu plemićke i vazalske hijerahije.
Korijeni i razvoj vazalstva
Razvoj vazalskog odnosa počinje u ranom srednjem vijeku a korijeni mu se nalaze u germanskim plemenskim društvima koja je opisao Tacit u svom djelu „Germania”. Osnovna jedinica tog društva je bilo pleme na čijem čelu je bio poglavica, a ratnici tog plemena imali su zadaću biti lojalni svom poglavici.
Sustavno se počinje razvijati u 7. stoljeću kada se slobodni ljudi (budući vazali) počinju grupirati oko plemenskog vođe (koji su bili začetak novih srednjovjekovnih monarha) očekujući distribuciju plijena koji je nastao pljačkom i ratovanjem, a sve kako bi se mogli hraniti, odijevati i naoružavati za nove pljačkaške akcije. Svi ti vazali bili su poglavičini zakleti tjelohranitelji čiji je status ovisio o statusu poglavice.
Karlo Veliki je vazalstvo i lojalnost počeo nagrađivati zemljoposjedima, a samo vazalstvo se različito razvijalo u pojedinim dijelovima sredjovjekovne Europe.
Razvojem novčarstva, trgovine i gradova, te zamiranjem srednjovjekovnog načina života i gospodarstva, ukidanjem kmetstva i feudalizma te ovisnosti društva o zemljoradnji, vazalstvo postepeno počinje nestajati. Kao anakronizam vazalstvo se u ponekim dijelovima Europe zadržalo i do 18. stoljeća.
Nodosaurus
Nodosaurus ("kvrgavi gušter") bio je rod ankilosaura biljoždera iz perioda kasne krede, čiji su fosili pronađeni u Sjevernoj Americi.
Otkriće i sistematika
U Wyomingu i Kansasu su otkrivena dva nepotpuna primjerka, bez lubanja. Na istoku SAD-a pronađeno je mnogo raznih koštanih ploča koje bi vrlo lako mogle pripadati (i vjerojatno pripadaju) rodu Nodosaurus. Bio je jedan od prvih oklopljenih dinosaura otkrivenih u Sjevernoj Americi. Naziv mu je dao Othniel Charles Marsh 1889. godine.
Porodica Nodosauridae, jedna od podgrupa skupine Ankylosauria, dobila je naziv prema Nodosaurusu, koji se u većini slučajeva svrstava u nju. Međutim, M. Vickaryous et al. (2004.) smatraju da nema dovoljno ostataka kako bi se on pravilno svrstao, pa taj rod stavljaju pod "Ankylosauria incertae sedis."
Opis
Ovaj nodosaurid bio je dug između 4 i 6,1 m. Pripadao je taksonu Ornithischia i imao je koštane ploče koje su mu pokrivale tijelo, a moguće je da je imao i bodlje sa strane tijela. Te dermalne ploče bile su raspoređene duž tijela, sa užim pojasima preko rebara koji su se izmjenjivali sa širim pločama između njih. Te šire ploče su također bile pokrivene ravnomjerno raspoređenim koštanim kvržicama, po kojima je Nodosaurus dobio naziv.
Imao je četiri kratke noge, stopala sa pet prstiju, kratak vrat i dug, ukočen rep bez zadebljanja na kraju. Glava mu je bila uska, sa šiljastom njuškom, snažnim čeljustima i malenim zubima. Možda se hranio mekim biljkama, budući da nije mogao žvakati žilave, vlaknaste biljke; moguće je i da se ipak hranio žilavim biljkama koje bi uspio probaviti u svom ogromnom probavnom traktu uz pomoć gastrolita.
Smatra se da Nodosaurus, pošto nije imao zadebljanje na kraju repa koje bi inače služilo kao toljaga, nije imao dobru aktivnu obranu. Kada je bio ugrožen, vjerojatno bi se spustio na tlo tako da su samo njegova oklopljena leđa bila izložena, slično kao današnji ježevi.
Autechaux-Roide
Otešo-Road je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 546 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 83 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 465 metara (maksimalnoj 575 m, a minimalnoj 363 m).
Merigold, Mississippi
Merigold je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 439, što je 225 (-33,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Moždane opne
Moždane opne, moždane ovojnice ili moždanice (lat. meninges) su vezivni omotači, jedan ili više, na površini CNS-a kičmenjaka koji imaju zaštitnu i metaboličku ulogu. Nalaze se između mozga i lobanje i između kičmene moždine i kičmenih pršljenova. Izgrađene su od rastresitog i gustog vezivnog tkiva.
Moždanice kičmenjaka
Kičmenjaci, zavisno od stupnja evolucionog razvoja, mogu imati jednu, dve ili tri moždane opne.
Moždane opne kolosuta i riba
Kolouste i veliki broj vrsta riba imaju samo jednu moždanicu, tzv. primarnu moždanu opnu (meninx primitiva). Izgrađena je od struktura kompaktnog vezivnog tkiva u kome se nalaze krvni sudovi i melanofore. Između nje i skeleta (lobanje i kičmenih pršljenova) nalazi se šupljina (duplja) perimeningealni prostor ispunjena rastresitim vezivnim tkivom bogatim masnim ćelijama.
Moždanice suvozemnih kičmenjaka
Kod kopnenih kičmenjaka (vodozemci, gmizavci i ptice), osim sisara i nekih riba (prave košljoribe) primarna moždanica se diferencira na dve opne:
Perimeningealni prostor je ispunjen cerebrospinalnom tečnošću u kojoj se nalazi CNS vezan jednom vezivnom trakom za okolne skeletne elemente.
Kod nekih ptica dolazi do delimične diferencijacije leptomeninksa na:
Moždanice sisara
desno|mini|250p|Moždane opne - šematski Sisari imaju diferencirane tri moždanice:
Meka i paučinasta moždanica nastaju diferencijacijom, koja je otišla dalje nego kod ptica, primarne meke moždanice. Obe imaju isto embrionalno poreklo, nastaju od mezenhimskog materijala nervne kreste i mezoderma po čemu se razlikuju od tvrde moždanice koja je čisto mezodermalnog porekla.
Meka moždanica sisara je bogata krvnim sudovima koji prodiru u unutrašnjost mozga i kičmene moždine i snabdevaju ih krvlju. Naleže na CNS prateći sve brazde i vijuge i sa epitelom pojediniu delova mozga formira horioidne pleksuse. Nasuprotot mekoj, paučinasta moždanica je siromašna krvnim sudovima, ali je zato bogata limfom. Tvrda moždana opna je dobro prokrvljena i obrazuje nabore:
Između tvrde i paučinaste moždanice nalazi se subduralni prostor, a između paučinaste i meke moždanice je subarahnoidni prostor ispunjen cerebrospinalnom tečnošću.
Moždane opne čoveka
desno|450px|mini|Crtež moždanih opni čoveka (čeoni presek mozga): 1 -subduralni prostor; 2 - subarahnoidni prostor; 3 - meka moždanica; 4 - paučinasta moždanica; 5 - tvrda moždanica; 6 - kora velikog mozga
CNS čoveka je, kao i kod drugih sisara, obavijem sa tri moždane opne: tvrdom, paučinastom i mekom. Osim što ga obavijaju, ove opne mu pružaju potporu, štite ga i pregrađuju njegovo tkivo. Upala moždanih opni naziva se meningitis, bolest koja može imati ozbiljne posledice.
Tvrda moždana opna
Subduralni prostor sadrži malo tkivne tečnosti.
Paučinasta moždanica
Subarahnoidni prostor je na nekim mestima proširen u cisterne, ispunjen likvorom i u njemu se nalaze:
Meka moždanica
Naleže direktno na nervno tkivo CNS-a i sastoji se od nekoliko delova:
Anubis
thumb|290px|Anubis i njegov polubrat Horus
Anubis je grčki naziv za boga-šakala povezanog s mumifikacijom i zagrobnim životom u egipatskoj mitologiji. U drevnom egipatskom jeziku, Anubis je poznat kao Inpu, (Anupu, Ienpw i sl.) Najstariji poznati spomen Anubisa je u Tekstovima piramida, na kojima je povezan s pokapanjem faraona. U ovom trenutku, Anubis je bio najvažniji bog mrtvih, ali on je bio zamijenjen tijekom Srednjeg kraljevstva Ozirisom. U novije vrijeme, tijekom Ptolomeja, Anubis je identificiran kao grčki bog Hermes, te postaje Hermanubis. U središtu ovog kulta je grad Cynopolis, mjesto čiji je grčki naziv jednostavno značio "grad pasa". U knjizi "The Golden Ass", nalaze se dokazi da je poklon ovom bogu bio održavan i u Rimu. Doista, Hermanubis se također pojavljuje u alkemičarskoj književnosti srednjega vijeka i renesanse. Iako su Grci i Rimljani egipatske bogove doživljavali bizarnima i primitivnima, Anubisa su povezali i sa Siriusom u raju, i Kerberom u paklu. Anubis poprima razne naslove u vezi s njegovom pogrebnom ulogom. Često se miješa s bogom Uapuatom.
Vergini Nuove, Latina
Vergini Nuove je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Anubis
Opis Anubisa
Anubis je obično portretiran kao čovjek šakalove glave, ili u potpunosti u psećem liku. Bio je snažno povezan s grobljima u starom Egiptu, jer je to bila životinja koja je prijetila oskvrnuću ljudskih tijela. Njegova je glava crna, što podsjeća na plodno tlo uz Nil, Kemet, potrebno za zemljoradnju, ali i na smrt. Anubis je opisan u pogrebnim kontekstima, gdje je prikazan pohađajući mumije ili sjedeći na grobu štiteći ga. U stvari, tijekom balzamiranja, svećenik je stavljao masku Anubisove glave. U Novom kraljevstvu će se pojaviti pečati s Anubisovim likom. Zadaća Anubisa u podzemlju je vaganje srca, središta misli i osjećaja.
Vergini Nuove, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Anubis
Uloga u mitologiji
thumb|250px|Šakal Anubis na grobu Izvorno, u Ogdoadi iz Hermopolisa, on je bog u podzemlju. Ima ženu, Anput (koja je zaista samo njegov ženski aspekt), koja je opisana upravo ista, kao božica-šakal. Njegove su žene i Neheb Kau, Nehebka, i Kebechet, božice koje se s toplom vodom i pročišćavanjem organa brinu za dušu pokojnika. Kebechet je također njegova kćer. Njegov otac je bio izvorno Ra u mnogim papirusima koji su pronađeni u piramidama, (Anubis bi bio četvrti sin Ra.) Ali u kasnijoj dobi, njegov otac je postao Oziris, a njegova majka Neftis, iako jedan mit tvrdi da Neftis spavala s Ozirisom prerušena u Izidu, a kad je vidjela svoje dijete, napustila ga je. Slijedeći sjedinjavanje Eneade i Ogdoade, kao rezultat sjedinjavanja Ra i Atuma, Anubis je postao manji bog u podzemlju, čime se sve više popularizira Oziris tokom Srednjeg kraljevstva. Kad je legenda o Ozirisu i Izidi postala popularna, Ozirisovi organi su dani Anubisu na dar. Uz ovu vezu, Anubis je postao zaštitnik mumija i balzamiranja: tijekom pogrebnog obreda mumifikacije i balzamiranja ilustracije iz Knjiga mrtvih često pokazuju svećenika kako nosi Anubisovu masku pred mumijom. Budući da je više povezan s vjerovanjima o vaganju srca nego Oziris, Anubis je zadržao ovaj aspekt, i postao "čuvar smrti". Anubis je često opisan u izdanjima Knjiga mrtvih kao bog koji je obavljao mjerenje srca pokojnika i pera istine (Ma'at) u prisustvu Thotha (kao književnika, zapisuje rezultat) i Ozirisa (kao suca). Anubis je više štovan u Gornjem Egiptu. Prema jednoj verziji, Anubisov je otac Set, Neftisin muž, za kojeg se obično kaže da je crvenokos i neplodan. on je bog mrtvih i spada u lose bogove.
Teme vezane uz Drevni Egipat <small class="editlink noprint plainlinksneverexpand">[ edit ]
Middleville, New York
Midlvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 512, što je 38 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Metil hloroformat
Metil hloroformat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 94,497 Da.
14-Fenilpropoksimetopon
14-Fenilpropoksimetopon je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 433,539 Da.
Sitran, Belluno
Sitran je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Baconnière
Bakonijer je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Laval.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1194 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 199 m, a minimalnoj 83 m).
Butters, North Carolina
Baters je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 294, što je 33 (12,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Slovenci
Slovenci su 1918. godine stvorili zajedničku državu sa Srbima i Hrvatima, a od 1991. godine imaju sopstvenu nezavisnu državu. Slovenci su većinom katoličke veroispovesti, a govore slovenačkim jezikom, koji pripada slovenskoj grupi indoevropske porodice jezika. Slovenaca ukupno ima oko 2,145.000, od toga u Sloveniji 1,812.000.
Li Yan (Tri kraljevstva)
Li Yan (? - 234) bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva koji je služio državi Shu pod vodstvom znamenitog Zhuge Lianga. Karijeru je otpočeo kao oficir u vojsci Liu Zhanga, odakle je prešao u službu Liu Beija, osnivača države Shu. Ostavio je snažan dojam na Zhuge Lianga, koji mu je važne zadatke za vrijeme Sjevernih ekspedicija protiv države Cao Wei. Međutim, ispostavilo da im Li Yan nije dorastao, i pohodi su doživjeli neuspjeh. Nakon bezuspješnog pokušaja da odgovornost prebaci na svoje potčinjene, Li Yan je degradiran i ubrzo nakon toga je umro.
Sun Jian
Sun Jian (ca. 156 – 191) je kineski vojskovođa i gospodar rata za vrijeme kraja Istočne dinastije Han. Godine 190. se priključio Yuan Shuu, odnosno velikom savezu gospodara rata protiv tiranskog Dong Zhuoa, de facto vladara koji je držao cara Xiana kao svog taoca. Iako nije imao mnogo trupa ni teritorija pod kontrolom, Sun Jian se u tim događajima istakao osobnom hrabrošću i domošljatošću, postavši jedan od najmoćnijih gospodara rata svog vremena, zajedno sa Yuan Shaom, Yuan Shuom i Liu Biaom. Nakon što se sljedeće godine savez raspao, Kinu je ponovno zahvatio građanski rat. Godine 191. Sun Jian je poginuo u borbi protiv Liu Biaoa.
Sun Jian je bio otac Sun Quana koji će kasnije osnovati državu Istočni Wu, a sebe proglasiti prvim carem dinastije Wu.Tada je Sun Jian posthumno dobio titulu Car Wulie (武烈皇帝).
Caprafico, Chieti
Caprafico je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
Ogden, Arkansas
Ogden je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 180, što je 34 (-15,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
17-Hidroksipregnenolon
17-Hidroksipregnenolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 334,493 Da.