cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piet Mondrian
Nizozemska (1872. - 1912.)
thumb|left|250px|Mondrianova rodna kuća u Amersfoortu koja je danas pretvorena u muzej. Pieter Cornelis Mondriaan rođen je 7. ožujka 1872. u Amersfoortu u kalvinističkoj obitelji. Piet je bio najstarije dijete u obitelji koja je imala još 4 sina i jednu kći. Mondrian je svoju svijest o slikarstvu dobio u obitelji jer su mu i otac i ujak bili slikari. Njegov otac Piet Cornelis bio je ravnatelj škole u Amersfoortu te je Mondrian bio okružen vjerom i očevim slikama. Obitelj se 1880. preselila u Winterswijk gdje je Pietov otac dobio posao. Tu je Piet trebao postati profesor crtanja, te je dobio dvije diplome koje su ga kvalificirale za profesora. Iako se činilo da će biti učitelj, Mondrian se 1892. odlučio za slikarstvo te se te iste godine preselio u Amsterdam kako bi se upisao na akademiju. thumb|250px|Mondrian (drugi s lijeva) sa svoja 3 brata i sestrom, [[1890.]]thumb|200px|Mondrian [[1899.]] Njegove prve slike bile su naturalističke i impresionističke, a teme su uglavnom bili pejzaži. Ove slike su prikazivale uglavnom vjetrenjače, mlinove, rijeke, polja i crkve. U početku su one slikane u stilu nizozemskih impresionista Haške škole, no kasnije su slikane različitim tehnikama i metodama što označava traganje za osobnim stilom. Ove slike su u krajnjoj mjeri reprezentativne i prikazuju utjecaj raznih umjetničkih pokreta na Mondriana, uključujući i poentilizam i fovizam.
Mondrian je naslikao i neke postimpresionističke slike kao što su Mlin na suncu: Mlin Winkel (1908.) i Pet silueta stabala uzduž Geine s Mjesecom (1907/08.). Te slike danas se čuvaju u Gemeentemuseumu u Den Haagu. Još jedna slika Poslijepodne (1908.) prikazuje pejzaž koji se gotovo u cijelosti sastoji od crvene, žute i plave boje. Iako je slika u potpunosti figurativna, ona je prva slika u kojoj je Mondrian naglašavao primarne boje.
Prve Mondrianove slike koje imaju naznake apstrakcije su platna nastala od 1905. do 1908. koje prikazuju nejasna drveća i kuće čiji odrazi u mirnoj vodi izgledaju kao Rorschachov test. Iako konačni rezultat dovodi do toga da gledatelj više naglašava formu nego sadržaj, ova djela su još uvijek figurativna i tek znanje o Mondrianovom kasnijem radu vuče gledatelja da u ovim djelima traži početak Mondrianove apstrakcije.
U prosincu 1892. u Amsterdam je došla izložba djela Vincenta van Gogha. Simbolisti su prihvatili van Gogha iako je njihovo slikanje bilo potpuna antiteza Haškoj školi koja je utjecala i na van Gogha i na Mondriana. No, simbolisti su također pokazivali sve veće zanimanje za mistične i nekršćanske religije.
Mondrian se 1908. počeo zanimati za teozofski pokret koji je na kraju XIX. stoljeća pokrenula Helena Petrovna Blavatski. Blavatska je vjerovala da je moguće ostvariti bolje znanje o prirodi nego ono koje nam daju empirijski načini, a većina Mondrianovog kasnijeg rada težila je ka spiritualnom znanju. Mondrian je u svibnju 1909. postao član Teozofskog društva Nizozemske.
Mondrian je bio i dobar prijatelj sa slikarom Simonom Marisom s kojim je 1901. putovao po Španjolskoj i u Cornwall, Engleska. Iako ta putovanja nisu proširila njegove slikarske horizonte, ona su razvila mržnju prema vlastitom provincijskom životu. Mondrian je tijekom ovog perioda putovao i po Nizozemskoj. Godine 1903. putovao je u mjesto Brabant sa svojim prijateljem Albertom van den Brielom gdje se divio poljima i ruralnom životu. Tamo se ponovo vratio 1904., a ostao je godinu dana. Mondrian je 1908. otputovao u Domburg gdje je upoznao simbolista Jana Tooropa s kojim je tada surađivao.
Najpoznatija slika iz ovog perioda je Evolucija (1910/11.). Kao i mnogi tadašnji umjetnici i Mondrian je želio Darwinovu teoriju zamijeniti konceptom duhovnog i intelektualnog razvoja. Slika je napravljena kao triptih, no nije prihvaćena od strane kritičara koji su je smatrali praznom i hladnom.
Mondrianovo djelo nakon 1911. uvelike je pod utjecajem kubističke izložbe Moderne Kunstkring u Amsterdamu. Njegova potraga za pojednostavljivanjem vidi se u dvama verzijama slike Mrtva priroda s posudom za mirodije. Prva verzija  iz 1911. je kubistička, dok je druga   iz 1912. pojednostavljena. Mondrian se 20. prosinca 1911. odlučio preseliti u Pariz gdje je ostao sve do 1914. kada se ponovo vratio u Nizozemsku.
Pariz (1912. - 1914.)
Godine 1912. Mondrian se seli u Pariz i izbacuje jedno 'a' iz imena tako postavši Mondrian. Od tada je sva svoja djela potpisivao sa 'Mondrian'. Pri dolasku, Mondrian se uselio u atelje u Rue du Départ 26 koja se nalazila u blizini željezničke postaje Montparnasse. Atelje je Mondrianu ostavio njegov prijatelj slikar Conrad Kikkert, a Mondrian je atelje dijelio sa još jednim slikarom, Lodewijkom Schelfhoutom. U to vrijeme, Mondrian je upoznao i slikara Keesa van Dongena, no svejedno se nije ograničio na proučavanje djela svojih nizozemskih sunarodnjaka. Pariz je u to vrijeme bio središte umjetničke revolucije, a od svih pokreta najznačajniji je bio kubizam na kojeg se Mondrian ugledao. Svoje prve kubističke slike (Evolucija i Sunce) Mondrian je predao na izložbu na kojoj su bila djela slikara kao što su Pablo Picasso i Georges Braque, no središte izložbe ipak su bila djela Paula Cézannea, kojih je bilo 28. Zanimljiva je činjenica da su Mondrianove prve kubističke slike nastale baš iz proučavanja Cézanneovih djela.
Mondrian je 1914. napravio temeljitu studiju kubizma. No, on je još iste te godine želio postati slikar značajan kao Rembrandt. Vratio se slikanju klasičnih pejzaža i uvidio je kako neki od njih odgovaraju njegovom novom stilu. No, Mondrian je u Parizu proveo samo dvije godine odlučivši ga napustiti u ljeto 1914. te se vratio u rodnu Nizozemsku.
Nizozemska (1914. - 1919.)
thumb|left|180px|[[Theo van Doesburg oko 1915.]] Za razliku do kubista, Mondrian je još uvijek htio uskladiti svoje slikanje sa svojim duševnim potragama, te je 1913. počeo spajati slikanje sa svojim teozofskim studijama što je označilo konačno odstranjivanje od reprezentativne umjetnosti. Zašto se Mondrian baš 1914., i to na vrhuncu političke krize, vratio u Nizozemsku nije posve poznato. Vjerojatno se vratio kako bi posjetio svog bolesnog oca. No, kako je 28. srpnja započeo Prvi svjetski rat, Mondrian je bio prisiljen ostati u Nizozemskoj još 5 godina. Tijekom tog perioda njegova umjetnička proizvodnja znatno je pala.
U to vrijeme, Mondrian je upoznao filozofa i svećenika Schoenmaekersa koji je razvio teozofski pravac znan kao Kristozofija. Ta teorija ujedinjuje mistične i matematičke elemente u jedno, što je Mondrianu bilo od direktne koristi.
Mondrianove slike iz 1917. mogu se interpretirati sa teozofske strane, no sam Mondrian je, pod utjecajem kubizma, shvatio da slike postoje kao nezavisni objekti. Od tada njegove slike sve više koriste geometriju i povećavaju utjecaj individualca u korištenju boje. thumb|200px|Prvi manifest neoplasticizma, [[1918.]] Theo van Doesburg je baš u to vrijeme organizirao skupinu umjetnika sa baš tim ciljevima. Mondrian i Doesburg su se upoznali i uskoro postali narezdvojni. Doesbug je počeo slikati u Mondrianovom stilu, a Mondrian je svraćao kod Doesburga po savjete za raspravu o avangardnom slikarstvu koju je pripremao. Tako su Doesburg i Mondrian osnovali grupu koja je znana kao De Stijl (Stil). Ta grupa je od 1917. izdavala i istoimeni časopis u kojem je Mondrian pisao mnoge eseje u kojima je definirao taj slikarski pokret, znan kao neoplasticizam. Među glavnim idejama pokreta bila je ta da se priroda i intelekt, ili ženski i muški princip, negativno i pozitivno, statično i dinamično, vodoravno i okomito mora dovesti u ravnotežu. Tu ideju je, prema Mondrianovim zamislima, iznio sam Theo van Doesburg.
Mondrian 1916. slika samo jednu sliku - Kompoziciju. Sliku je sam zamišljao kao crkveno pročelje, no na na toj apstraktnoj kompoziciji to je nemoguće vidjeti. Godine 1917. nastaju bijele slike sa kvadratima u raznim bojama i crnim linijama koje plutaju na toj bijeloj pozadini (Kompozicija u boji A, Kompozicija br. 3, s obojenim plohama 3). Iste te godine Mondrian odustaje od povezivanja svojih uobičajenih motiva (more, drveća, crkve) sa novom slikarskom formom. Tijekom njegovih posljednjih godina u Nizozemskoj, nastaje jedna kompozicija sa jakim bojama (Kompozicija s rešetkom 8: Kompozicija u obliku šahovskog polja u tamnim bojama), te romboidne kompozicije po uzoru na Thea van Doesburga. Mondrian je 1917. i 1918. izdao djelo Nova plastika u umjetnosti (De Nieuwe Beelding in de Schilderkunst). To je bio njegov prvi ulazak u teoriju umjetnosti. No, najbolji opis tog pokreta se nalazi u pismu koje je 1914. napisao H. P. Bremmeru:
Pariz (1919. - 1938.)
Što se tiče njegovih likovnih djela, atmosfera poslijeratnog Pariza omogućila je umjetnicima apsolutnu slobodu, što je samom Mondrianu koristilo kako bi prihvatio apstrakciju do kraja života. Mondrian je tijekom 1919. i 1920. počeo slikati "rešetkaste" slike te je počeo razvijati stil zbog kojeg je poznat u svijetu. U ranim djelima ovog perioda, linije koje odvajaju pravokutne oblike na slikama su dosta tanke i sive su boje, a ne crne kao u kasnijim djelima. Ta linije postaju bljeđe što idu prema kraju slike za razliku od linija u kasnijim djelima koje su jednostavno prekinute. Pravokutne forme, kojih je puno više i manje su nego u kasnijim djelima, su uglavnom u primarnim bojama, crnoj ili sivoj, a vrlo malo njih je bijele boje za razliku od kasnijih djela gdje postepeno opada broj obojenih ploha, a raste broj bijelih.
Mondrian je svojim povratkom u Pariz i prelaskom na neoplasticizam postigao svoj tadašnji cilj: prestigao je Braquea i Picassa i postao najapstraktnijim slikarom tog doba. No, nakon tog uspjeha uslijedio je period depresije. Mondrian je 1920. želio, po uzoru na van Gogha, napustiti Pariz i otići na jug Francuske. Tada je van Doesburgu rekao da svoju karijeru želi završiti oproštajnom izložbom, a onda otići u vinograde južne Francuske.
No, Mondrian je ipak odlučio ostati u Parizu. Njegovi prijatelji su mu osiguravali skromne prihode, a Salomon Slijper je nalazio kupce za njegove slike s cvijećem koje je tada uvelike slikao. Pokraj ulaza u svoj atelje stavio je umjetni cvijet čije je lišće obojio u bijelo. Kada su ga pitalo što cvijet simbolizira, on je rekao da cvijet predstavlja nepostojeću ženu u njegovom životu koji je u potpunosti bio posvećen umjetnosti. Godine 1921. bio je na koncertu talijanskog futurističkog skladatelja i slikara Lugija Russola. Za to vrijeme, Theo van Doesburg je promovirao De Stijl po Njemačkoj gdje je upoznao dadaista Hansa Richtera. Nakon tog susreta pisao je mnoge pamflete sa dadaistima kao što su Hans Arp, Tristan Tzara, Georges Ribbemont-Dessaignes, Kurt Schwitters i Raoul Hausmann.
Revolucionarna i geometrijska estetika neoplasticizma mogla se vrlo kao shvatiti i kao antiumjetnost upravo zbog svog odbijanja bilo kakvih slikarskih i estetskih formi iz prošlosti. Sam Mondrian rado vizualno labavljenje rešetke kako bi stvarao dojam prividne dinamičnosti svojih slika. Njegove slike iz 1921. sadržavale su linije koje nisu sezale do kraja platna nego su se prekidale na određenoj udaljenosti od platna, no što se njegov rad sve više razvijao linije su počele sezati do kraja platna. Također je počeo koristiti sve manje i manje boja, preferirajući bijelu.
Njegov rad je 1922. dobio svoj konačni oblik. Mondrianu je tada teozofiju smatrao prilično neadekvatnom. Vjerovao je da je otkrio osnovni simbol ekvivalentnosti, no nije otkrio pravi doživljaj tog simbola. U svojim djelima Mondrian je sve manje spominjao ostale članove De Stijla te se centrirao sve više na svoj vlastiti rad. Čak i kada je u Parizu 1923. održana izložba De Stijla, Mondrian je odbio to komentirati ikako drugačije nego teoretski. De Stijl je u to vrijeme surađivao i sa mnogim dadaistima koje je van Doesburg upoznao u Njemačkoj. Mondrian je ostao neovisan u određenoj mjeri, no mnogi umjetnici su i dalje surađivali s njim i posjećivali njegov atelje. Godine 1924. van Doesburg je uvelike pogodio Mondriana tako što je svojim slikama dodao kose linije i uveo elementarizam. Iako je rezultat takvih slika bio poprilična dinamičnost, on je uvelike potresao Mondrianovo uvjerenje u distinktne kvalitete horizontalnih i vertikalnih linija. Mondriana je još više pogodilo kada je van Doesburg na svoje slike dodao smeđu boju i kada je počeo izlijevati boju izvan granica "rešetke".
Težnja za korištenje sve veće količine bijele boje, koja je opisana prije, najistaknutija je u Mondrianovim slikama znanim kao lozenge slike. Mondrian je te slike počeo redovito slikati tijekom 1920-ih. Lozenge slike su rađene na platnu u obliku romba. Najistaknutiji primjeri lozenge slika su Kompozicija sa crnom i plavom i Kompozicija u crnoj i bijeloj (Slika I) iz 1926. Prva navedena je jedna od Mondrianovih najminimalističnijih slika. Sastoji se od dvije crne linije koje se presijecaju i tvore malo trokut crne boje. Druga slika se sastoji od četiri crne linije od kojih se smo dvije presjecaju i tvore mali bijeli trokut. Linije na slikama su isprekidane na rubovima platna i tako ostavljaju dojam da su platna dijelovi većeg umjetničkog djela.
Nakon već spomenutih nesuglasica, razlaz Thea van Doesburga i Pieta Mondriana bio je neizbježan. Postoje dvije verzije o razlogu rastanka. Prva je ta prema kojoj su se dva umjetnika razišla zbog dijagonalnih linija koje je van Doesburg počeo koristiti, no za tu teoriju ne postoje nikakvi dokumenti. Druga, vjerojatnija, govori da su se slikari razišli zbog fundamentalne razlike u njihovoj percepciji prostora i forme.
Od 1926. pa do 1930. Mondrianove slike još su sadržavale određenu količinu obojenih ploha, no od 1930. pa do kraja života sve je manje obojenih ploha, a više bijelih, a što je bio stariji, u njegovom slikarstvu dominirala je linija, dok je forma skoro u potpunosti izbačena. Mondrianu najzanimljiviji dio oko linija bile su dvostruke linije koje su Mondrianovim slikama davale dodatnu dinamičnost koju je vrlo rado istraživao.
London i New York (1938. - 1944.)
thumb|160px|[[André Breton, osnivač nadrealizma i jedan od Mondrianovih njujorških prijatelja.]] Godine 1938. u Europi je vladala politička kriza. Kako je Europa očekivala rat, Mondrian je bio sve nervozniji, no ipak nije želio napustiti Pariz. Ipak, nakon nagovora prijatelja, Mondrian je 21. rujna 1938. s Winifredom Nicholsonom otišao na vlak, pa nakon vlaka brodom u London. U Londonu ga je dočekao kipar Naum Gabo, a zajedno sa Nicholsonovima, mu je pronašao atelje u Park Hill Roadu 60 u Hampsteadu. Mondrian je u Londonu ostao dvije godine i naslikao je mali broj cijelih slika, a započeo je njih nekoliko koje je završio u New Yorku. Među dovršenim slikama treba izdvojiti Kompoziciju s crvenom (1939.) koja opet vjerno prikazuje Mondrianov stil dvostrukih linija koji je sličniji drugom pariškom periodu nego njegovom kasnijem periodu. Mondrian je u Londonu i završio neke slike koje je započeo u Parizu (Kompozicija br. 1, sa sivom i crvenom/Kompozicija s crvenom). Među slike koje je započeo u Londonu, a završio u New Yorku treba spomenuti djela Kompozicija, London (1940. - 1942.), Kompozicija u crnoj, bijeloj i crvenoj (Slika br. 9) (1939. - 1942.) i Trafalgar Square (1939. - 1943.). U ovim slikama Mondrian je, osim crnih, uveo i mali broj kratkih linija u boji (uglavnom plave i crvene), a ujedno je i ponovo povećao broj obojenih ploha (iako je bijela još uvijek dominirala), ali su one bile puno manje u površini nego one iz njegovog ranijeg perioda. Te linije u bojama, kombinirane s crnim, slikama su davale dodatan dojam svjetlucavosti i blistavosti. Drugi svjetski rat započeo je 1939. godine, a Mondrian je u Engleskoj boravio sve do bitke za Britaniju 1940. kada se odselio u New York jer je jedna bomba pogodila kuću u kojoj je stanovao. Nakon odluke da napusti Englesku, slikar Harry Holtzman mu je savjetovao da ode u New York. Mondrian je u Ameriku krenuo 20. rujna, a stigao je tamo 3. listopada. Njegova platna su ubrzo stigla. U početku je boravio kod Holtzmana, a onda se uselio u atelje u Istočnoj 89. ulici gdje je nastavio slikati.
Već u slikama New York City I (1941. - 1942.) i New York City II (c.1942.) Mondrian crne linije u potpunosti zamjenjuje bojama. Na slikama nema više crnih linija nego linija u primarnim bojama (crvena, žuta i plava) koje slikama daju novu svjetlinu i dinamičnost. Kod slika više nema obojenih ploha nego se između obojenih linija nalaze bijele plohe koje se zbog velike količine obojenih ploha i njihove jačine vizualno gube i umanjuju (ovisno o veličini plohe). Kod slike New York City II postoji još malo broj crnih linija, no slika je ostala nedovršena zbog Mondrianove smrti. Na toj slici Mondrian također koristi novu tehniku koju je otkrio. Kako bi prikazao svoje linije u boji koristio je samoljepljive trake u boji. Trake bi pomicao sve dok ne bi postigao željeni ritam na bijeloj podlozi. Mondrian je 1942. naslikao djelo New York City III (koje je rađeno istom tehnikom samoljepljivih traka u boji kao i New York City II) koje se od New York Cityja I i II razlikuje po tome što osim žutih, plavih i crvenih boja ima i 3 crne, 4 bijele i jednu sivu liniju, a bijela polja na slici su puno veća i manje brojna nego na dvjema spomenutim slikama.
Zidna djela
thumb|200px|Mondrian u svom pariškom ateljeu, [[1923.]] Kada je četrdesetsedmogodišnji Mondrian napustio umjetnički konzervativnu Nizozemsku i otišao u Pariz po drugi i posljednji put 1919., odlučio je svoj atelje pretvoriti u mjesto za slike koje će predstavljati neoplasticizam, pokret o kojem je pisao već dvije godine. Kako bi sakrio strukturalne greške svog ateljea Mondrian je po ateljeu izlijepio velike plakate, koji su bili ili u jednoj boji ili u neutralnoj boji. Zid su naglašavali i mali papiri u boji spojeni u jedinstvenu kompoziciju. Tada je započeo intenzivni period slikanja. Onda je ponovo uređivao atelje, razmještajući izreske, povećavajući im broj, mijenjajući dinamičnost boju i prostor, stvarajući nove tenzije i ravnotežu. On je već odavno napravio raspored prema kojem je jedan period uređivao i radio prostor za nove slike, a u drugom slikao. Ti periodi su se prema tom rasporedu periodički izmjenjivali. Tog rasporeda držao se do kraja života, čak i tijekom rata kada se selio iz Pariza u London i iz Londona u SAD.
Mondrian se 1943., kada je imao 71 godinu, preselio u svoj posljednji atelje, u New Yorku. Po dolasku odmah je započeo sa provođenjem rasporeda i organiziranjem okoline koja je bila najpogodnija za njegov skroman život i najstimulativnija za njegovo umjetničko stvaranje. Visoke zidove obojio je istom bijelom bojom kojom je obojio stolice i stolove, te kutije koje je izradio i dizajnirao od odbačenih kutija gdje su se držale naranče i jabuke. Vrh stolice obojio je sa istom crvenom bojom kojom je obojio kartonske korice radiofonografa na kojem je puštao svoje omiljene jazz skladbe. Posjetitelji njegovog posljednjed atelja rijetko su vidjeli više od jednog ili dva platna, no na njihovo divljenje, u ateljeu su je bilo osam velikih kompozicija sastavljenih od papirića koje su njegovom ateljeu, paradoksalno i istovremeno, davali dojam statičnosti i dinamičnosti. To je, kako sam Mondrian kaže, bilo najbolje mjesto u kojem je stanovao. No, tragična stvar je u tome da je on tu boravio samo nekoliko mjeseci zbog njegove smrti u veljači 1944..
Nakon njegove smrti, Harry Holtzman i Fritz Glarner su otvorili Mondrianov atelje na 6 tjedana i sve pažljivo dokumentirali, a nakon zatvaranja, Holtzman je sve kompozicije sa zidova počeo izlagati kao umjetnička djela koja su od tada poznata kao Zidna djela. Od tada ta su djela bila na izložbama u mnogim gradovima i muzejima diljem svijeta.
Wangenheim
Vangenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 689 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067074.
Piet Mondrian
Smrt
Pri početku 1944. Mondrian je dobio prehladu koja se razvila u pneumoniju. Kada ga je fotograf Fritz Glarner jednom prilikom posjetio u njegovom ateljeu, našao je Mondriana slabog i bolesnog. Ubrzo je prebačen u bolnicu Murray Hill, no Piet Mondrian je preminuo 1. veljače 1944. u New Yorku od posljedica pneumonije u 72. godini života. Pokopan je na groblju Cypress Hills u Brooklynu, New York. Njegov zahtjev za dobivanje američkog državljanstva bio je još uvijek na čekanju.
Wangenheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Vangenhajm se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 260 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 689 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Opština Cutzamala de Pinzón, Guerrero
Cutzamala de Pinzón je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 7163 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Ronchi, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Opština Țintești, Buzău
Țintești je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Drago Bahun (glumac)
Dragutin „Drago” Bahun (Veliki Raven, 1. jul 1933 — Zagreb, 25. jun 1993) je bio hrvatski filmski glumac.
Previdè, Massa-Carrara
Previdè je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 446 m.
Alnusin
Alnusin je organsko jedinjenje, koje sadrži 41 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 934,630 Da.
Marvin Minsky
Marvin Lee Minsky (New York, 9. kolovoza 1927. – Boston, 24. siječnja 2016.), američki kognitivni znanstvenik na polju umjetne inteligencije, suosnivač Laboratorija za umjetnu inteligenciju Masačusetskog instituta za tehnologiju (MIT) i autor nekoliko tekstova o umjetnoj inteligenciji i filozofiji.
Životopis
Dobio je Turingovu nagradu 1969., Japansku nagradu 1990., IJCAI nagradu za istraživačku izvrsnost 1991. te Benjamin Franklin medalju od Franklin instituta 2001.
Minskyjevi patenti uključuju prvi grafički zaslon montiran na glavu (1963.) i konfokalni skenirajući mikroskop (1961., preteča današnjeg naširoko korištenog konfokalnog laserskog skenirajućeg mikroskopa). Sa Seymourom Papertom je razvio prvu Logo "kornjaču". Minsky je također izgradio prvi stroj za učenje zasnovan na slučajno ožičenoj neuralnoj mreži 1951., SNARC.
Tako je bilo tvrđeno -- ali ustvari naša matematička analiza je imala svrhu da pokaže zašto veći perceptroni nisu postajali bolji u rješavanju teških problema. I suprotno popularnoj glasini, gotovo svi naši teoremi su još uvijek primjenjivi na višeslojne feedforward neuralne mreže. Zanimljivo, nitko ovo nije dokazao, a Papert i ja smo s vremenom se počeli baviti drugim temama. -- Marvin Minsky
Minsky je bio savjetnik u filmu 2001: Odiseja u svemiru te je spomenut i u filmu i u knjizi.
Ranih 1970-ih na MIT-ovom laboratoriju za umjetnu inteligenciju, Minsky i Seymour Papert su započeli razvoj onoga što je naposljetku nazvano teorijom društva uma. Ova teorija pokušava objasniti kako ono što zovemo inteligencijom može biti produkt interakcije neinteligentnih dijelova. Minsky kaže da je najveći izvor ideja o teoriji došao iz njegova rada prilikom pokušaja stvaranja stroja koji koristi robotsku ruku, video kameru i računalo za gradnju korištenjem dječjih blokova. 1986. je Minsky publicirao opširnu knjigu o teoriji koja je, za razliku od većine njegovih prošlih radova, bila napisana za širu publiku.
U studenom 2006. je Minsky publicirao The Emotion Machine, knjigu koja kritizira mnoge popularne teorije funkcionaranja ljudskog uma te predlaže druge teorije, često zamjenjujući jednostavne ideje složenijima. Nedavni nacrti knjige su besplatno dostupni na njegovoj web stranici.
Afilijacije
Marvin Minsky je afiliran sa sljedećim organizacijama:
Minsky je kritičar Loebner nagrade.
Zanimljivosti
mini|Minskytron ili "tropozicijski predočnik" na [[PDP-1 stroju u Computer History Museum, 2007.]]
Banja (razvrstavanje)
Banja može biti:
Trodelni traktat
Trodelni traktat ili Tripartitni traktat (lat. Tractatus Tripartitus) je opširna ranohrišćanska valentinska teo­loška rasprava, otkrivena u 20. vijeku u okviru knjižnice Nag Hamadi. Ovaj spis se danas općenitije pripisuje Valentinovom učeniku Herakleonu.
Ovaj izvorno nenaslovljeni spis daje prikaz cijelog procesa odvajanja iz, i povratak u prapočetno božanstvo. Tekst je pisarskim dekoracijama podijeljen u tri segmenta koji sadrže glav­ne činove kozmičke drame; otuda i njegov naslov.
Nastanak
Datum nastanka djela možemo samo grubo odrediti. Budući da doktrina predstavlja revidirani oblik valentinske teologije, možda kao odgovor na kritiku or­todoksnih teologa kao što su Irenej i Hipolit, djelo je vjerojatno napisano u prvoj polovici 3. stoljeća. Tekst pokazuje izvjesne sličnosti sa Origenovim doktrinama, premda se to može objasniti zajedničkim teološkim i filozofskim izvorima.
Poput većine djela iz zbirke Nag Hammadi, i Tripartitni traktat je izvorno sastavljen na grčkome jeziku. U koptskom prijevodu nailazimo na brojne nejasnoće, većina kojih je vjerojatno nastala iz pokušaja da se oponaša stil izvornika.
Autor
Traktat ne otkriva nikakve podatke o identitetu svojeg autora. Pretpostavka je ne­kih znanstvenika da je možda riječ o valentinskom učitelju Herakleonu. No iako neke sličnosti sa Herakleonom i zapadnom ili talijanskom školom valentinizma postoje, ovo djelo se od klasične valentinske doktrine udaljava radikalnije nego ijedan drugi znani predstavnik.
Sadržaj
Teološki doseg traktata iznimno je obuhvatan. Prvi dio opisuje emanaciju svih nadnaravnih entiteta iz njihova prvotnog izvora, otpočinjući s Ocem koji je opisan prvenstveno kroz via negativa kao potpuno transcendentan entitet. Ono što je sigurno jest da je on prabiće i k tomu jedinstven. Inzistiranje na ujedinjavajućem svojstvu Oca razlikuje ovaj tekst od mnogih drugih valentinskih tekstova, koji postuliraju prvotnu muško-žensku dijadu. Iz Oca emaniraju dva druga entiteta, Sin i Crkva. Tako, Tripartitni traktat postulira inicijalno trojstvo.
Kratki drugi dio traktata nudi tumačenje Postanka. Prvo ljudsko biće podjednako stvaraju Demiurg i Logos, i dok prvi Adama opskrbljuje duševnim i materijalnim komponentama, ovaj potonji stvara njegove duhovne komponente. Te tri potencije prvog ljudskog bića kasnije će se, po dolasku Spasitelja, aktualizirati u tri klase ljudskih bića.
Treći dio traktata usredotočen je na soteriološka pitanja. Pojava Spasitelja dijeli čovječanstvo u tri klase. Oni duhovni odmah će pre­poznati Spasitelja i odazvati mu se, dok ga oni materijalni u potpunosti odbacuju. Između ova dva ekstrema, duševni tipovi oklijevaju i tek se postupno priključuju Spa­sitelju. Duhovni tip ljudi predstavlja same valentince, oni materijalni nekršćane, dok su duševnim tipom opisani obični kršćani. Pažnja koja se ukazuje detaljnom opisu duševnih, indikativna je za pomirljiv i apologetski ton ovog djela.
Trodelni traktat, govoreći o situaciji unutar ranohrišćanskog pokreta, suprotstavlja »decu Oca« potomstvu demijurga. Potomci demijurga, što je naziv za episkope i druge predstavnike crkvene hijerarhije, su ispunjeni »žudnjom za vlašću i svaki zamišlja da je iznad drugih« Očeva deca se udružuju kao jednaki, uživajući uzajamnu ljubav i spontano se pomažući. Međutim, potomci demijurga žele da vladaju:
O Spasitelju se govori kao o »onome koji će biti začet i koji će patiti«. Podstaknut samilošću prema čovečanstvu, on je svojevoljno postao ono što su oni bili i tako je zbog njih patio:
Spasiteljeva priroda je paradoksalna. Trodelni traktat objašnjava da je onaj koji je rođen i koji je patio Spasitelj, čiji su dolazak predvideli hebrejski proroci; ono što nisu predvideli, jeste »ono što je on bio pre, i ono što je on večno, nezačeta, patnji nepodložna Reč, koja se ostvarila u telu«.
Brdo (Nazarje, Slovenija)
Brdo je naselje u slovenskoj Općini Nazarju. Brdo se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 47 stanovnika.
Apizaco, Tlaxcala
Apizaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala.
Punta Galicia, Cuajimalpa de Morelos
Punta Galicia je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Cuajimalpa de Morelos.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 387 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2546 m.
Aydoilles
Ejdoaj je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.004, a gustina naseljenosti je iznosila 100 stanovnika/km².
Zanangelo, Alessandria
Zanangelo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Brdo (Slovenske Konjice, Slovenija)
Brdo je naselje u slovenskoj Općini Slovenskim Konjicama. Brdo se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 92 stanovnika.
Zanangelo, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Obrănești, Ulieș
Obrănești je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Ulieș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 596 m.
Las Peñitas, Marquelia
Las Peñitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Marquelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
La Querencía, Villa Corzo
La Querencía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Jovan Tanasijević
Jovan Tanasijević (1955, Jabukovac kod Negotina) Pisac, iz Jabukovca, gde je završio osnovnu školu. Srednju školu je završio u Boru, a višu u Subotici.
Objavljivao je u časopisima: "Buktinja", "Istok", "Timočke novine" i u istorijskom zborniku "Baštinik". Izdao je, između ostalog, i knjige: "Selo na istoku 1 i 2", "Namagarčiti konja" i "AKUD floričika Jabukovac".
La Querencía, Villa Corzo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Cinisi, Palermo
Cinisi je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Los Portales de Abajo, Jalostotitlán
Los Portales de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1792 m.
Charco Nduayoo, Santiago Jamiltepec
Charco Nduayoo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Jamiltepec.
Mala noćna muzika (TV drama, 1965)
Mala noćna muzika je jugoslavenska crno-bijela TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1965. godine. Režirao ju je Ivan Hetrich, a scenarij je napisao Milan Grgić.
Charco Nduayoo, Santiago Jamiltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 746 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Ronco, Piacenza
Ronco je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Kastilja-La Mancha
Kastilja-La Mancha (španjolski: Castilla–La Mancha) je španjolska autonomna zajednica, smještena u sredini Iberijskog poluotoka.
Sa sjevera graniči sa autonomnim zajednicama Kastilja - Leon i Madrid, sa sjeveroistoka sa Aragonom, sa istoka sa Valencijom, sa jugoistoka sa Murcijom, sa juga sa Andaluzijom i sa zapada sa Ekstremadurom.
Geografske karakteristike
thumb|left|240px| [[Vjetrenjača|Vjetrenjače iz La Manche]] Kastilja-La Mancha je svojom površinom od 79 km², treća po veličini autonomna zajednica, ali je rijetko naseljena (svega 25.57 stan. / km²) pa je sa svojih 2,106,349 stanovnika tek 9.
Administrativni centar Zajednice je grad Toledo, a podjeljena je na pet španjolskih provincija
Niski masiv Montes de Toledo je vododjelnica između visoravni La Alcarria na sjeveru koju oplakuje rijeka Tajo i visoravni La Mancha na jugu koju oplakuje rijeka Guadiana. La Alcarria se na sjeveru stapa sa Kastiljskim gorjem a na istoku sa Iberijskim gorjem. Visoravan La Mancha protežu se na jugoistok sve do Provincije Albacete i završava kod Betičkih Kordiljera, a sa juga joj je granica masiv Sierra Morena.
Provincije
thumb|left|240px| Provincije Kastilje-La Manche
Klima
Prevladava mediteranska klima, sa blagim utjecajem kontinentalne klime. Temperure se penju od istoka prema zapadu i od sjevera prema jugu. Godišnja količina padavina je relativno niska, jedino u Provinciji Cuenca padne nešto više od 500 mm, i to u jesen i proljeće.
Stanovništvo
Masovna selidba seoskog stanovništa u Madrid i ostale veće gradove ispraznila je Kastilju-La Manchu, to se naročito osjetilo po planinskim zonama provincija Cuenca i Guadalajare, a ne toliko po provincijskim centrima gdje se stanovništvo udvostručilo od 900-stotih. Puno mladih iselilo se i radi po Francuskoj, tako da sada prevladava nepovoljna starosna struktura stanovništva.
Historija
Autonomna zajednica Castile-La Mancha osnovana je 10. augusta 1982. usvajanjem statuta, na terenu historijske regije Nove Kastilje.
Privreda
Privreda Kastilje-La Manche bazira se na poljoprivredi, i to na ječmu, vinogradarstvu i maslinarstvu]. Sadi se i leća, paprika, luk, šafran, suncokret i ruj. Imanja po Manchi su najčešće velike latifundije, za razliku od tog sjeverno od rijeke Tajo prevladavaju male farme.
Stočarstvo sudjeluje sa 1 / 3 u ukupnoj proizvodnji ove regije, a najviše se uzgajaju ovce, koze i svinje.
Iako šume pokrivaju trećinu površine, slabo se eksploatiraju.
Jean Baptiste Siméon Chardin
Jean Baptiste Siméon Chardin (Pariz, 2. 11. 1699. – Pariz, 6. 12. 1779.), francuski slikar rokokoa; najznačajniji slikar poetičnih i realističnih mrtvih priroda, prizora u interijerima, karakternih figura i portreta u francuskom slikarstvu 18. vijeka.
Život i djelo
mini|200px|lijevo| Povratak s tržnice, [[1739., ulje na platnu, Louvre, Pariz. ]] mini|200px|lijevo| [[Dječak sa zvrkom (Portret Gabriela Godefroya), 1741., ulje na platnu, 67 × 73 cm, São Paulo, Brazil]]mini|200px|lijevo| [[Raža, 1728., ulje na platnu, 114 × 146 cm, Louvre, Pariz]] Chardin je kratko vrijeme bio učenik P. J. Cazesa i N. Coypela. Svojom je opsjednutošću velikim historijskim prizorima i veličanstvenim portretima već unaprijed bio obilježen kao slikar drugoga reda. No, ubrzo je tu klasifikaciju pretvorio u vlastitu prednost postavši veoma popularan u građanskom staležu.
Naslikati psihološki prikaz modela bio je jedan od osnovnih zahtjeva realističkoga Chardinova portreta. Portrete, uglavnom djece, vezuje s nekom radnjom, tj. poistovjećuje sa nekom žanr-scenom, najčešće kao dio neke komorne scene ili prikaza u interijeru (Djevojčica s reketom; Dječak sa zvrkom; Mala učiteljica; Kula od karata). Upravo intimnost tih kompozicija osnovna je odlika Chardinova slikarstva.
Jednostavnost svagdašnjice dovedena do monumentalnosti Chardina je dovela do velike popularnosti još za života, a u historiji evropske likovne umjetnosti mu osigurala mjesto slikara građanskog sloja i malih, običnih ljudi. Uloga toga velikog slikara u historiji slikarstva mnogo je veća i važnija nego li se to na prvi pogled može činiti.
Potkraj života je oslijepio i radio isključivo u pastelu, između ostalog brojne autoportrete. Do smrti, Jean Baptiste Simeon Chardin postao je jedan od onih velikih umjetnika čija je snaga djela zadirala i izvan područja umjetnosti i slikarstva i upozoravala na rastuću snagu buržoazije i jačanje njezina duha što će već nepuno desetljeće poslije, upravo u samome Parizu, veličanstveno i dramatično stupiti na svjetsku historijsku pozornicu.
Wild Rovers
Wild Rovers je američki vestern film snimljen 1971. godine u režiji Blakea Edwardsa. Naslovni protagonisti, čije likove tumače William Holden i Ryan O'Neal, su ostajeli kauboj i njegov mladi kolega koji, suočeni sa slabo plaćenim poslom na ranču, odluče započeti nove živote tako što opljačkaju banku. Radnja prikazuje kako ih nakon toga progone sinovi njihovog poslodavca (čiji lik tumači Karl Malden) te kako prolaze kroz brojne pustolovine. Wild Rovers je originalno bio zamišljen kao epski vestern koji se temom i mračnim ugođajem trebao naslanjati na mnogo poznatiju i uspješniju Peckinpahovu Divlju hordu, gdje je William Holden bio tumačio sličan lik. Nakon snimanja je Edwards, međutim, bio bijesan kada je otkrio da ga je vodstvo MGM-a skratilo za gotovo 40 minuta, navodno kako bi od novog protagonista učinilo lik koji tumači O'Neal, koji je tada uživao vrhunac popularnosti. Usprkos toga, film nije uspio u kino-dvoranama. Rekonsturirana verzija, koja sadrži većinu isječenih materijala, je publici postala dostupna tek 1986. godine na VHS izdanju. Edwards je, u međuvremenu, traumatična iskustva sa produkcije Wild Rovers i kasnijim filmom The Carey Treatment iskoristio kao inspiraciju za svoju satirično-autobiografsku komediju Pasji sinovi.
Desco, Sondrio
Desco je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 312 m.
Elnora, Indiana
Elnora je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 640, što je 81 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ainvelle (Vogezi)
Envel je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 154, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km².
Warza
Varca je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 744 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067075.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Varca se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 278 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 744 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 115 stanovnika/km².
Devetnaest djevojaka i jedan mornar
Devetnaest djevojaka i jedan mornar je jugoslavenski ratni film snimljen 1971. godine u režiji Milutina Kosovca. Radnja se događa za vrijeme Drugog svjetskog rata u planinama tadašnje Jugoslavije i prikazuje malu partizansku jedinicu sastavljenu isključivo od žena i zaduženu za brigu o ranjenicima koje treba dovesti na sigurno. Protagonist, koga tumači znameniti francuski pjevač i kompozitor Serge Gainsbourg, je jedini muškarac koji im dolazi pomoći izvršiti zadatak, ali i otkriti moguću izdajnicu u njihovim redovima.
Siginella, Genoa
Siginella je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
James H. Wilkinson
Džejms Hardi Vilkinson (Strod, 27. septembar 1919 — Tedington, 5. oktobar 1986) je bio engleski naučnik koji se bavio numeričkom analizom, oblašću koja se nalazi na granici između primenjene matematike i računarstva, a posebno je primenjiva na fiziku i inženjering.
Biografija
Vilkinson je pohađao čuveni Triniti koledž u Kembridžu, gde je i maturirao kao najbolji u generaciji. Početkom četrdesetih godina dvadesetog veka, u vreme drugog svetskog rata, Vilkinson je počeo da se bavi termodinamikom eksplozija, balistikom i supersoničnim kretanjima. Kada je shvatio da mu analitički pristup rešavanju realnih problema neće doneti upotrebljive rezultate, počeo je da koristi približne numeričke metode. Na taj način je dolazio do rešenja parcijalnih diferencijalnih jednačina, a za sama izračunavanja je koristio mehaničku mašinu za računanje kojom je upravljao pomoću ručice za okretanje. Sredinom 1946. godine počeo je da radi u Nacionalnoj fizičkoj laboratoriji, kao pomoćnik Alana Tjuringa na projektu za stvaranje ACE (Automatic Computing Engine) računara, da bi ga dve godine kasnije, kada je Tjuring napustio projekat, zamenio kao vođa.
Kasnija istraživanja su Vilkinsona odvela na polje numeričke analize u kome je otkrio mnoge značajne algoritme.
Dobio je Tjuringovu nagradu 1970. godine za „istraživanja u oblasti numeričke analize koja su olakšala upotrebu digitalnih računara velikih brzina, čime mu je ukazano posebno priznanje za dostignuća u izračunavanjima koja je napravio u oblasti linearne algebre i analize grešaka unazad“.
Porfirio Vázquez García, Cortazar
Porfirio Vázquez García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cortazar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1726 m.
Andrija Blagojević
Andrija Blagojević (Kruševac, 1981) vanredni profesor za užu umetničku oblast Klarinet na Fakultetu umetnosti Univerziteta u Prištini sa privremenim sedištem u Kosovskoj Mitrovici, International Clarinet Association Country Chairperson for Serbia, European Clarinеt Association Board member, predsednik upravnog odbora i jedan od osnivača Nacionalne srpske klarinetističke asocijacije, član Udruženja muzičkih umetnika Srbije, član i jedan od osnivača Udruženja muzičkih i baletskih pedagoga Rasinskog okruga.
Izvođačka karijera
Držao je koncerte, seminare i predavanja i nastupao na muzičkim festivalima, manifestacijama i kongresima u Belgiji, Bugarskoj, Italiji, Poljskoj, Srbiji, Francuskoj и Španiji. Bio je član žirija na međunarodnim takmičenjima Donne in musica u Kragujevcu и Young Virtuosos у Sofiji.
Pisani radovi
Objavljivao je radove i članke, najčešće o srpskim i jugoslovenskim klarinetistima i kompozicijama za klarinet, u specijalizovanim časopisima The Clarinet (SAD), Clarinet & Saxophone (Ujedinjeno Kraljevstvo), ’rohrblatt (Nemačka), Putevi kulture i Triptih (Srbija).
Pedagoški rad
Nekadašnji učenici i studenti Andrije Blagojevića angažovani su u orkestrima poput Reprezentativnog orkestra Garde Vojske Srbije u Beogradu, Orkestra Ministarstva unutrašnjih poslova republike Srbije u Beogradu, Beogradskog duvačkog orkestra, Vojnog orkestra „Niš“; predaju ili su predavali u muzičkim školama u Kruševcu, Trsteniku, Čačku, Smederevu, Boru, Negotinu i Vranju.
Мушковина
Мушковина је насеље у Србији у општини Пријепоље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 34 становника (према попису из 1991. било је 50 становника).
Демографија
У насељу Мушковина живи 32 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 56,1 година (54,8 код мушкараца и 57,6 код жена). У насељу има 15 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,27.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
La Pasión de Cristo, José Sixto Verduzco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1689 m.
Peter Fraser (novozelandski političar)
Peter Fraser (Hill of Fearn, 28. kolovoza 1884. – Wellington, 12. prosinca 1950.) je bio novozelandski političar škotskog porijekla koji je od 1940. do 1949. godine služio kao 36. premijer Novog Zelanda. Fraser je na mjestu premijera naslijedio Michaela Josepha Savagea te je vodio drugu laburističku vladu u historiji Novog Zelanda i to kroz turbulentni period Drugog svjetskog rata. Fraser ostaje laburistički premijer s najdužim mandatom te četvrti premijer po duljini trajanja mandata u historiji zemlje.
Život u Škotskoj
Peter Fraser je rođen 1884. godine u malenom škotskom selu Hill of Fearn. Nakon sticanja osnovnog obrazovanja, morao se ispisati iz škole zbog lošeg imovinskog stanja svoje obitelji. Fraser je bio školovan za drvodjelca, međutim brzo je odustao od tog zanata zbog jako lošeg vida. Prije nego mu je vid oslabio, Fraser je mnogo čitao, a među omiljenim autorima bili su mu socijalistički aktivisti Keir Hardie i Robert Blatchford; ipak, u kasnijim godinama, kada mu je vid znatno oslabio, Fraser je imao problema s čitanjem službenih dokumenata, zbog čega je preferirao usmene izvještaje ispred onih pismenih.
Već u kao tinejdžer, sa 16 godina, Fraser se počeo baviti politikom te je dobio mjesto tajnika u lokalnoj udruzi liberala, a 1908. godine se službeno učlanio u Nezavisnu laburističku stranku.
Odlazak na Novi Zeland
Fraser je u međuvremenu otišao u London kako bi pronašao posao, međutim nije imao uspjeha. Suočen s time, u dobi od 26 godina, odlazi za Novi Zeland, vjerujući da zemlja kao takva posjeduje snažan progresivni duh. Kada je došao u Auckland, zaposlio se kao lučki radnik i ubrzo postao član Socijalističke partije i sindikata. U tom je periodu radio kao jedan od voditelja kampanje Michaela Josepha Savagea, tada socijalističkog kandidata u Aucklandu, međutim Savage je završio drugi na tim izborima. Fraser se nedugo zatim preselio u Wellington.
Godine 1913., sudjelovao je u osnivanju Socijaldemokratske partije, ali i završio u zatvoru zbog remećenja javnog mira u sklopu svojih sindikalnih aktivnosti. Iako hapšenja nisu imala velikih posljedica, Fraser je shvatio kako direktna borba ne može uroditi plodom te kako se za svoje ideale treba boriti kroz parlament. Kada je sljedeće godine izbio Prvi svjetski rat, Fraser se ozbiljno pritivio novozelandskoj participaciji u sukobu jer je smatrao, kao i većina tamošnjih lijevih intelektualaca, da je rat po prirodi "imperijalistički" i da se vodi zbog nacionalnih interesa, a ne ideala.
Zastupnik i ministar
Godine 1916., Fraser je postao aktivno involviran u rad nove Laburističke stranke, koja je u svoje redove privukla velik broj socijaldemokrata. Članovi su za svog vođu izabrali Harryja Hollanda, a Fraser se ovdje ponovno susreo sa svojim starim suradnikom, Michaelom Josephom Savageom. Kasnije iste godine, vlada je dala uhapsiti Frasera i još nekolicinu labrustia zbog sedicije, što je bila posljedica njihovog otvorenog protivljenja tekućem ratu i prisilnom novačenju. Fraser je osuđen na godinu dana zatvora, međutim u kasnijoj životnoj fazi je stalno tvrdio kako nikada nije priznao tu presudu.