cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biologija
Molekularna biologija, biokemija i molekularna genetika su velikim dijelom preklapajuće discipline koje proučavaju životne procese na molekulskoj i supramolekulskoj razini. Život na razini pojedinačnih stanica proučava stanična biologija. Anatomija, histologija i fiziologija proučavaju građu i funkciju organizama na razini tkiva, organa i organskih sustava.
Na Zemlji postoji više od 10 milijuna različitih vrsta. Njihova veličina pokriva raspon od onih koje su mikroskopski male pa do organizama veličine plavog kita.
Svi ovi oblici života imaju izvjesne osobine koje ih čine specifičnima i razlikuju od mrtvih tvari. Ove osobine su na primjer mogućnost reprodukcije, rasta, ali i mogućnost prilagođavanja okolini.
Naziv biologija
desno|125px|mini|Lamark Naziv biologija potiče od grčkih reči βιος (život) i λογος (nauka). Reč je prvi put upotrebio 1800. godine Karl Fridrih Burdah (Karl Friedrich Burdach, 1776—1847) označavajući istraživanja čoveka (antropologiju) kroz uporedne perpektive morfologije i fiziologije.
Terminu biologija su 1802. godine Gotfdrid Treviranus (Gottfried Treviranus, 1776—1837) i Žan-Baptist Lamark (Jean-Baptiste Lamarck, 1744—1829) dali širu definiciju i veći značaj. Treviranusove studije, nazvane Biologie (1802—1822) definisale su biologiju kao „nauku o životu“. Lamark je u svojoj Hydrogéologie (1802) definisao biologiju kao disciplinu „terestrične fizike“ koja uključuje „sve što je u vezi sa živim telima“.
Istorija biologije
mini|desno|125px|Hukova skica plute pod mikroskopom
Naziv i koncepcija biologije kao nauke su relativno mladi u odnosu na početak ljudske svesti o živom svetu oko njega. Prva formalna ponašanja vezana za izučavanje života i prirode mogu se opisati tradicijama medicine i prirodnjaštva. Ova dva polja ljudskog delovanja postojala su još u Starom Egiptu, Mesopotamiji i Kini, no klasične doprinose njihovom razvoju doneli su Stari Grci i Rimljani. I savremena biologija se velikim delom zasniva na ovim poljima istraživanja – tradicionalnu medicinu čine anatomija i fiziologija; dok su iz prirodnjaštva izrasle brojne specifične oblasti mikrobiologije, botanike i zoologije, ekologija i evoluciona biologija.
U klasičnom periodu civilizacije, najznačajniji „biolozi“ su bili Galen (u polju medicine) i Aristotel i Teofrast (kao istraživači logike prirode i raznovrsnosti organizama). Rad klasičnih mislilaca i „naučnika“ nadograđen je u srednjem veku prvenstveno na teritoriji islamskih država, radovima Avicene, Avenzoara, al-Džahiza, Ibn al-Baitara, Ibn al-Nafisa i dr.
Tokom renesanse i početkom Novog veka, velika geografska otkrića i razvoj filozofije omogućila su u biološkoj misli malu revoluciju – obnavljanjem interesovanja naučnika za empirizam i opisom mnogobrojnih novih vrsta. Na polju medicine (anatomije i fiziologije) istaknuti su eksperimentalni radovi Vezalijusa i Harvija. Otkriće mikroskopa, sa druge strane, omogućilo je istraživanja dotad nepoznatog sveta mikroorganizama, kao i kasnije postavljanje ćelijske teorije.
mini|desno|125px|grof Žorž-Luj Leklerk de Bufon
Pravu revoluciju u biološkoj misli donosi XVIII vek u liku Linea i Bufona, velikih prirodnjaka različitih stavova. Line je svojim delima klasifikovao dotad poznate vrste organizama i u biologiju uveo binomijalnu nomenklaturu. Bufon je smatrao vrste veštačkim kategorijama, pretpostavljao zajedničko poreklo svih organizama i time započeo modernu evolucionu misao. Početkom XIX veka, biologija je dobila svoje ime, a potom je usledio razvoj njenih značajnijih i glavnih oblasti. Najvažnija imena ovog doba su Žan Batist Lamark, Aleksandar fon Humbolt, Ernst Hekel, Čarls Darvin, Luj Paster.
U moderno doba, početkom XX veka, biolozi otkrivaju dela Gregora Mendela i začinje se genetika. Razvoj genetike i biohemije omogućio je Votsonu i Kriku da utvrde građu naslednog materijala i započnu eru molekularne biologije. Paralelno, dešavaju se ujedinjavanja genetike sa teorijom evolucije (stvaranje moderne sinteze), kao i sa ekologijom (razvoj populacione biologije).
Kraj prethodnog i početak XXI veka donose nova objedinjena polja istraživanja, kao i sve veći korpus znanja u svim oblastima biologije o svim nivoima organizacije života. Neke od aktuelnih novih oblasti su evo-devo, bioinformatika, genomika, proteomika, molekularna ekologija, konzervaciona biologija.
Biologija kao nauka
200px|left|thumb|3D model strukture molekule [[DNK]] Razvoj naučnog metoda od Stare Grčke do danas bio je praćen njegovom implementacijom u naukama. Razvoj samih nauka bio je ograničen mogućnostima koje odgovarajući naučni metod pruža. Od Aristotelovog uočavanja definicije i indukcije kao bitnih obeležja nauke (time i biologije ), do Darvinovog prepoznavanja evolucije kao osnovne biološke koncepcije prošlo je oko 2100 godina. No i sa razvojem savremenog naučnog metoda, biologija je dugo bila deskriptivna, te jedinstvena naučna oblast čije formulacije i teorije o različitim aspektima živih sistema nisu imale širinu i objašnjavalačku snagu drugih nauka.
Opisni metod u biologiji
Opisivanje (deskripcija) je najstariji i osnovni metod za naučno otkrivanje prirode. Opisne metode mogu biti neposredne (direktne) i posredne (indirektne). Neposredno posmatranje podrazumeva da biolog svojim čulima proučava objekat ili događaj – opis obuhvata informacije koje su direktno ustanovljene. Iako daje jasne podatke, ovaj metod može biti podložan subjektivnosti, usled individualnih razlika među istraživačima u osetljivosti čula. Posredne metode su one koje pomažu istraživaču da detaljnije ustanovi (posmatra) i opiše objekat ili događaj – mikroskopiranje, bojenje, ultrazvuk, rentgen. Subjektivnost istraživača je minimizirana, a tačnost dobijenih podataka ograničena granicom greške metode.
Komparativni metod u biologiji
mini|desno|125px|Lineov sistem klasifikacije biljaka po broju prašnika Komparativni (uporedni) metod podrazumeva upoređivanje određene karakteristike među grupom organizama (poput oblika prednjih udova kod kičmenjaka, ili karakteristika ponašanja). Komparativni metod je često korišćen u praksi klasifikovanja organizama, kada su organizmi (vrste) koje su sličnije grupisane u zajedničke kategorije. Koristeći se komparativnim metodom, upoređujući broj prašnika i tučkova, Line je dao svoju klasifikaciju biljaka.
Eksperimentali metod u biologiji
Eksperimentalni (induktivni) metod Fransisa Bejkona može se posmatrati kao svojevrstan uvod u savremeni naučni metod. Uvođenje eksperimenta u biologiju omogućilo je određivanje uzroka određenim pojavama u živom svetu, kao i određenim reakcijama živih organizama na promene u životnoj sredini. Prvi Bejkonov sledbenik bio je lekar Tomas Braun, koji je opovrgao mnoga dotadašnja shvatanja o prirodi
Hipotetičko-deduktivni metod
Savremeni naučni metod (hipotetičko-deduktivni) ima nekoliko osnovnih delova, koji se dosledno primenjuju u savremenoj biologiji:
Aksiomi moderne biologije
Neke od najvažnijih područja biologije ujedinjuje pet principa za koje se može reći, da su temeljni aksiomi moderne biologije :
Ćelijska teorija
thumb|220px|right|Ljudske [[ćelije kancera sa jedrima (specifično njihovom DNK) obojenom plavo. Ćelije u centru i na desnoj strani su u interfazi, tako da su celokupna jedra obeležena. Ćelija na levoj strani prolazi kroz mitozu i stoga je njen DNK kondenzovan.]]
Ćelijska teorija navodi da je ćelija fundamentalna jedinica života, i da su svi živi organizmi formirani od jedne ili više ćelija ili izlučenih produkata tih ćelija (e.g. ljuska, kosa i nokti itd.). Sve ćeline nastaju iz drugih ćelija putem ćelijske deobe. U multićelijskim organizmima, svaka ćelija u telu organizma je ultimatno izvedena iz jedne ćelije u fertilizovanom jajetu. Ćelija se takođe smatra osnovnom jedinicom u mnogim patološkim procesima. Dodatno, fenomen protoka energije se odvija u ćelijama u procesesima koji su deo funkcije poznate kao metabolizam. Konačno, ćelije sadrže nasledne informacije (DNK), koja se prenosi sa ćelije na ćeliju tokom ćelijske deobe.
Evolucija
thumb|right|220px|[[Prirodna selekcija populacije za tamnu obojenost.]]
Centralni organizacioni koncept biologije je da se živa bića menjaju i razvijaju putem evolucije, i da sve poznate žive forme imaju zajedničko poreklo. Teorija evolucije postulira da su svi organizmi na Zemlji, bilo žuvi ili izumrli, postali od zajedničkog pretka ili iz istog genskog fonda. Za tog zadnjig univerzalnog zajedničkog predka svih organizama se veruje da se pojavio pre oko 3,5 milijardi godina. Biolozi generalno smatraju univerzalnost i sveprisutnost genetičkog koda kao definitivin dokaz u prilog teorije univerzalnog zajedničkog nasleđa svih vrsta: bakterija, arhaja, i eukariota (pogledajte: poreklo života).
Upoznat sa naučnim leksikonom od strane Žan-Batist Lamarka 1809. godine, Čarls Darvin je uspostavio ideju evolucije pedeset godina kasnije kao održivi naučni model kad je artikulisao njenu pokretačku silu: prirodnu selekciju. (Alfred Rasel Voles je priznat kao ko-pronalazač ovog koncepta pošto je on pomogao u istraživanjima i experimentima koncepta evolucije.) Evolucija se danas koristi za objašnjavanje velikih varijacija života prisutnog na Zemlji, ali isto tako u društvenim naukama (biologizam).
Darvin je teoretisao da su vrste i rase razvijene putem procesa prirodne i veštačke selekcije. Genetički drift je prihvaćen kao dodatni mehanizam evolutivnog razvoja u modernoj sintezi teorije.
Evoluciona istorija vrsta — koja opisuje karakteristike raznih vrsta iz kojih su druge vrste nastale — zajedno sa njihovim genealoškim odnosom prema svim ostalim vrstama je poznata kao filogenija. Mnoštvo različitih pristupa biologiji generiše informacije o philogeniji. Oni obuhvataju upoređivanja DNA sekvenci koja se vrše u okviru molekularne biologije ili genomike, i komparisone fosila ili drugih rekorda o drevnim organizmima u paleontologiji. Biolozi organizuju i analiraju evolucione odnose putem raznih metoda, uključujući filogenetiku, fenetiku, i kladistiku.
Biološke nauke i discipline
• 2 Medicina, antropologija i psihologija znanosti su koje se bave čovjekom, medicina njegovim fizičkim i psihičkim zdravljem, psihologija cjelokupnim ponašanjem (i bolesnim i zdravim), a antropologija proučava čovjeka iz svih mogućih pogleda, materijalnih, duhovnih i duševnih, promatra ga u vremenu. Ukratko, dok liječnici pomažu ljudima da budu tjelesno zdravi, psiholozi se bave ponašanjem, a antropolozi pokušavaju shvatiti cjelinu.
Poznati biolozi
thumb|125px|left|Darwin desno|125px|thumb|[[Carl von Linne]] Početke biologije nalazimo kod Aristotela koji je opisao oko 500 životinjskih vrsta, a nakon njega slijedi stagnacija sve do 16. stoljeća. U 17. stoljeću izum mikroskopa dovodi do otkrića stanice i početka citologije, a u 18. stoljeću Carl von Linne opisuje i sistematizira mnoštvo biljnih i životinjskih vrsta. Svojim radom ujedno osniva znanstvenu sistematiku vrsta. Nakon njega Georges Cuvier utemeljuje komparativnu anatomiju, a Charles Darwin postavlja teoriju evolucije. • 2
Agrafiotis
Agrafiotis (Grčki: Αγραφιώτης, Agrafiotis) je rijeka u Prefekturi Euritaniji u Grčkoj. Agrafiotis je lijeva i najveća pritoka rijeke Ahelos, izvire na padinama planinskog područja Agrafa (po njoj je dobila ime) u Pindskom gorju. Od svog izvora na sjeveru Euritanije Agrafiotis teče na jug kroz kanjon sve do svog uvira u umjetno jezero Kremasta u koje sad utječe i rijeka Ahelos i Megdova.
Jezero Kremasta počelo se graditi 1967. a dovršeno je sredinom 1970-ih, ono je najveće umjetno jezero u Grčkoj.
Strassoldo, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 707 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Reedsville, Pennsylvania
Ridsvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 641, što je 217 (-25,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Partija (satrapija)
Partija (staropersijski: Parthava — Partava), pre nego što je postala Partsko Carstvo, bila je satrapija (provincija) Ahemenidskog Carstva. Granice Partija su bile: planinski lanac Kopet Dog na severu (danas granica između Irana i Turkmenistana), pustinja Dašt-e-kavir na jugu, Medija na zapadu, Hirkanija na severozapadu, Margijana na severoistoku i Arija na jugoistoku.
Partija se pobunila, 522/521. godine pne., protiv persijske vlasti pridružujući se pobunjenom medijskom kralju Fraortu. Persijski satrap Histap, sukobio se sa pobunjenicima kod Višpauzatiša, gde je odbio njihov napad 8. marta 521. godine pne., a nakon što mu je pristiglo pojačanje konačno je ih porazio i pobuna je ugušena. Poslednji satrap Partije bio je Fratafern, koji se predao Aleksandru Velikom 330. godine pne. Kasnije je ponovo postavljen na istu funkciju, a takođe je upravljao i Hirkanijom 323.godine pne.
Takođe, Partija je kasnije postala satrapija i Sasanidskog Carstva.
Svemogućnost
Svemoć, svemogućnost ili omnipotencija (lat.) u filozofiji je obeležje božanske prirode.
Srednji vek
Sveti Augustin daje sledeće određenje svemoći: "Svemoćan znači da on čini ono što hoće, i da ne trpi ono što neće; kad bi mu se takvo što događalo, nipošto ne bi bio svemoćan" (De civ. D., 5,10,1).
Toma Akvinski primećuje da božansko svojstvo omnipotencije znači da bog može učiniti "sve ono što je moguće". Moguće je ono što nije u suštinskoj oprečnosti prema biću, drugim rečima, čije postojanje ne uključuje protivrečnost. Ono što u samom pojmu uključuje protivrečnost nije ni aktuelno ni moguće, to je nebiće. Na primer, da čovek bude i čovek i konj uključuje protivrečnost: čovek je racionalan, a konj iracionalan. Možemo govoriti o "humanom konju" ili "konjskom čoveku", ali to ne znači nikakvu stvar, ni aktuelnu ni moguću. Dakle, sve što ima ili može imati bivstvo jeste predmet božanske svemoći, ali ono što je inherentno protivrečno nije predmet uopšte. Tako da ono što uključuje protivrečnost ne može biti učinjeno. Međutim, Toma naglašava da to ne znači da bog može činiti samo ono što aktuelno čini. On zaključuje da bog može stvoriti nešto bolje od bilo koje date stvari.
Vedran Runje
Vedran Runje (Sinj, 10. veljače 1976.) je bivši hrvatski reprezentativni vratar.
Svemogućnost
Novi vek
Spinoza postavlja objektivna ograničenja božjoj svemogućnosti. On kaže:
Vedran Runje
Karijeru je započeo u splitskom Hajduku, otkuda je 1998. godine prešao u belgijski Standard de Liege, u koji se vratio 2004. godine, nakon trogodišnjeg angažmana u francuskom Olympiqueu iz Marseillea. Nakon odlaska iz Marseillea, na njegovo mjesto došao je francuski reprezentativac Fabien Barthez.
30-godišnji vratar je 2006. godine proglašen najboljim belgijskim vratarem, a istu nagradu ponio je 1999. i 2001. godine. 2006. s turskim Bešiktašem potpisuje trogodišnji ugovor, za milijun eura po sezoni. Usprkos par kikseva, branio je kao prvi vratar i to u vrlo dobroj formi. Po završetku sezone klub iznenađujuće kupuje novog vratara, a Runje se vraća u Francusku, u Lens. Tamo već nakon prvih utakmica postaje jedan od bitnih igrača.
Za prvog vratara reprezentacije nije dugo konkurirao. Vratio ga je u njegovoj 31. godini Slaven Bilić kao rezervu Pletikosi. Tek tada debitira, protiv Izraela krajem 2006., nakon što se prvi vratar razbolio. Hrvatska je pobijedila sa 4:3. Kasnije je zabilježio i susret u Sarajevu u još jednoj golijadi nacionalne vrste (pobjeda 5:3).
Svemogućnost
Novi vek
"Stvari nisu mogle biti proizvedene od boga ni na koji drugi način, i nikakvim drugim redom, nego što su bile proizvedene."
Vedran Runje
Na EP-u 2008. Runje je branio svih 90 minuta u utakmici protiv Poljske(1:0) u kojoj je Hrvatska igrala sa rezervnom postavom (zbog unaprijed osiguranog prvog mjesta u skupini).
Svemogućnost
Novi vek
- Spinoza
U psihologiji
U psihologiji, omnipotencija je osećaj nekih osoba da svojim delovanjem ili čak mislima mogu izazvati veliki uticaj na ponašanje ili druge promene u socijalnoj sferi. Mnogi smatraju da je ovakav osećaj fiksacija na vreme detinjstva bez da se poštuje princip realnosti i onog što se događa „ovde i sada”. Vera u omnipotencijal misli je magijske prirode te stvara uslove za razvoj opsesivne neuroze.
Vedran Runje
U kvalifikacijama za SP 2010. zbog loše Pletikosine forme preuzeo je ulogu prvog vratara. Svoju najbolju utakmicu za reprezentaciju odigrao je 5. rujna 2009. u Maksimiru protiv Bjelorusije (1:0) kada je po završetku utakmice cijeli stadion skandirao njegovo ime.
Povukao se iz profesionalnog nogometa 2011.
Allyn-Grapeview, Washington
Alin-Grejpvju je grad u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 2.004.
Operacija Gorgopotamos
thumb|right|250px|Most Gorgopotamos danas. Čelični stub menja onaj raznet tokom operacije Harling. Operacija Gorgopotamos (u britanskim izvorima operacija Harling) je bila jedna od najspektakularnijih diverzija u okupiranoj Evropi.
25. novembra 1942. godine grčki gerilci (ELAS i EDES) uz pomoć britanskih sabotera SOE, srušili su železnički vijadukt kod Gorgopotamosa u srednjoj Grčkoj, preko kojeg je prelazila železnička pruga Solun-Atina. Ovim je prekinuta najvažnija saobraćajnica na Balkanu, koja je tokom jednog dela 1942. imala ulogu u snabdevanju Romelovog Afričkog korpusa, što je imalo značajne posledice na ishod borbe u severnoj Africi.
U septembru 1942. S. O. E. u Kairu napravio plan za napad na gorgopotamski most. Akcija je dobila kodni naziv „Operacija Harling" . Formirana je borbena grupa Harling od dvanaest članova pod komandom pukovnika "Edija“ Majersa. Tokom noći 28/29. septembra i sledeće noći, ova grupa je spuštena padobranima u centralnu Grčku. Tamo su uspeli da stupe u vezu sa vođom ELAS-a Arisom Veluhiotisom i sa vođom EDES-a Napoleonom Zervasom i da ih pridobiju za akciju. Formirali su zajedničku borbenu grupu od oko 150 ljudi za izvođenje akcije.
Operacija je izvedena 25. novembra. Most je u bunkerima na severnom i na južnom kraju obezbeđivalo oko 80 italijanskih vojnika. Na severno obezbeđenje mosta napadala je grupa od 25 gerilaca EDES-a, a na južno grupa od 70 gerilaca ELAS-a. Dvojica britanskih specijalista i trojica komandosa sačinjavala su grupu za postavljanje eksploziva, dok su ostali raspoređeni na obezbeđenju od neprijateljske intervencije. Ovi obezbeđujući delovi su pred početak akcije presekli telefonske i telegrafske linije za vezu.
Napad je počeo u 23 časa. Nakon oko jednog sata borbe, južna grupa uspela je da savlada italijansku odbranu. To su iskoristili mineri za postavljanje eksploziva. Nakon uspešno izvedenog rušenja, i severna grupa savladala je otpor Italijana na svom sektoru. Grupa za obezbeđenje zaustavila je italijanski voz iz pravca Lamije. U 2:30 operacija je okončana i sve borbene grupe povukle su se u predviđenim pravcima.
Tokom ove operacije Italijani su imali oko 30 vojnika izbačenih iz stroja, ali je mnogo važnija posledica bilo izbacivanje ove pruge iz upotrebe tokom šest nedelja bitnih za razvoj situacije u severnoj Africi. Nakon operacije obezbeđenje mosta preuzeli su Nemci.
Nakon ovog uspeha S. O. E. je dobila na značaju i uskoro je veoma raširila svoja dejstva u okupiranoj Evropi.
Fujiwara no Yorimichi
Fujiwara no Yorimichi (藤原 頼通) (992–1074), bio je japanski dvorski plemić iz klana Fujiwara, koji je od 1020. i 1068. služio kao regent, odnosno de facto vladar Japana. Otac mu je bio uticajni plemić Michinaga, koji je također služio kao regent. Godine 1017. je Yorimichi oca naslijedio kao sesshō, a 1020. je postao kampaku. Osim po izuzetno dugoj vladavini, poznat je i kao osnivač budističkog hrama Byodoin, smještenog u Ujiju. Jedan od njegovih sinova Fujiwara no Morozane ga je naslijedio na mjestu regenta.
Izobutilgerman
Izobutilgerman je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 129,754 Da.
Pianimarini, Chieti
Pianimarini je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Fox River Grove, Illinois
Foks River Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Robert Lewandowski
Robert Lewandowski (Varšava, 21. kolovoza 1988.) je poljski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za španjolski klub FC Barcelona. Prije nego je 2010. prešao u Borussiju, igrao je za nekolicinu poljskih klubova, među kojima su značajniji Lagia i poznanjski Lech. Za reprezentaciju nastupa od 2008. godine te je prvi izbor napadača. Bio je dio poljske momčadi na Euru 2012. te je postigao prvi pogodak prvenstva u remiju protiv Grčke.
Bledric ap Custennin
Bledric ap Custennin (? - 613?) je polulegendarni vladar Dumnonije, odnosno britski velmoža i poglavica koji je krajem 6. i početkom 7. vijeka vladao današnjim Cornwallom i Devonshireom. Srednjovjekovni historičar Geoffrey od Monmoutha ga opisuje kao "vojvodu", odnosno komandanta briske vojske koja se oko 613. kod mjesta Bangor-is-Coed suprostavila anglijskoj vojsci kralja Aethelfritha od Nortumbrije. Prema tim navodima je Bledric uspio poraziti Angle i raniti Aethelfritha, ali je i sam poginuo u borbi. Bledric se pojavljuje kao lik u velškoj srednjovjekovnoj poeziji.
Čenla
Čenla (ili Zhēnlà 真蠟) (Wade-Giles: Chēn-là) je kineski naziv za Kambodžu nakon pada države Fúnán (扶南) (Khmer: ចេនឡា; vijetnamski;: Chân Lạp). Naziv se još uvijek koristio u 13. vijeku od strane kineskog diplomata Zhōu Dáguāna (周達觀), autora teksta Zhēnlà fēngtǔjì (Narav i običaj Kambodže) (真蠟風土記). Suvremeni historičari, pak, taj izraz prvenstveno koriste za kmerske države od kraja 6. do početka 9. vijeka.
Svemir Delić
Svemir Delić (Sinj, 14. rujna 1929.), hrvatski nogometni reprezentativac, brat Mladena Delića.
Branič, igrao za klubove: NK Dinamo Zagreb, HNK Hajduk Split i NK Zagreb
Nastupio je 1 put za hrvatsku nogometnu reprezentaciju i to u Zagrebu, protiv Indonezije (5-2), 12. rujna 1956.. Zbog teške ozljede koljena prekinuo je karijeru. Jednom je nastupio i za B reprezentaciju Jugoslavije (1951. protiv Francuske).
Svemir Delić brat je komentatora Mladena Delića. Ovaj obrambeni igrač prvi nastup za Hajduk ima 22. ožujka 1953. u Splitu protiv Veleža a Hajduk ju je dobio sa 1:0 zgoditkom Bernarda Vukasa.
Mikis Teodorakis
Mikis Teodorakis (gr. Μίκης Θεοδωράκης; Hios, 29. srpnja 1925. – Atena, 2. rujna 2021.) bio je suvremeni grčki skladatelj.
Biografija
Nakon aktivnog sudjelovanja u otporu protiv okupatora u II. svjetskom ratu, kada je teško mučen, upisuje se na Atenski konzervatorij u klasu Philoktitisa Ekonomidisa (Φιλοκτητης Οικονομιδης), a kasnije i na Konzervatorij u Parizu, gdje uči muzičku analizu u klasi Oliviera Messiaena i dirigiranje kod Eugena Bigota. Ovo vrijeme provedeno u Parizu je razdoblje bogatog stvaralačkog rada.
Njegova prva simfonijska djela, Koncert za klavir, Prva suita, Prva simfonija su doživjela međunarodni uspjeh. 1957. osvaja zlatnu medalju na Moskovskom muzičkom festivalu, a 1959. Darius Milhaud ga predlaže za američku glazbenu nagradu Copley za najboljeg europskog kompozitora godine nakon praizvedbe njegovog baleta Antigona u Covent Gardenu, London.
Theodorakis se vraća u Grčku, nazad svojim korijenima, pravoj grčkoj glazbi, i počinje kulturnu revoluciju u svojoj zemlji ciklusom pjesama Epitaphios. S djelima baziranim na najvećim primjerima grčke i svjetske poezije Epiphania, Mali Kykladi, Axion Esti, Mauthausen, Romiossini, Romancero Gitan vraća grčkoj glazbi dostojanstvo i, razvijajući koncept metasimfonijske glazbe, postaje svjetski priznat umjetnički genij i najveći živi grčki kompozitor.
Osniva Atenski mali orkestar i Muzičko društvo Pireja i izvodi mnogo koncerata, a 1963. osniva Lambrakisovu demokratsku mladež i postaje njen predsjednik. 1964. je izabran za zastupnika u grčkom Parlamentu.
1967., fašistička hunta pučem osvaja vlast u Grčkoj. Theodrakis odlazi u podzemlje i osniva Patriotski front. Država izdaje Vojni dekret br. 13., kojim se zabranjuje izvođenje i slušanje njegovih djela. Theodorakis je uhićen, zatvoren i prognan u Zatounu sa ženom Myrto i dvoje djece, Margaritom i Yorgosom. Kasnije je prebačen u koncentracijski logor Oropos. Međunarodni pokret solidarnosti na čelu sa Dmitrijem Šostakovičem (Дмитрий Шостакович), Leonardom Bernsteinom, Arthurom Millerom i Harryjem Belafonteom uspijeva izbaviti Theodorakisa i preinačiti njegovu presudu u izgnanstvo, što se događa1970.
U izgnanstvu, Theodorakis se bori za svrgavanje hunte i za jedinstvo otpora. Širom svijeta drži tisuće koncerata kao dio borbe za povratak demokracije u Grčku. Postao je univerzalni simbol borbe protiv diktatora.
Nakon pada hunte, Theodorakis se trijumfalno vraća u Grčku, gdje nastavlja svoj rad i vodi koncertne turneje, kako po Grčkoj, tako i širom svijeta. Nekoliko puta je biran za poslanika u Parlamentu (1981.-1986. i 1989.-1993.) i dvije godine (1990.-1992.) bio ministar u vladi Konstantina Micotakisa (Κονσταντινος Μιτσοτακης). Nakon toga, dvije godine je bio glavni glazbeni direktor Orkestra i zbora Helenskog Radija i Televizije (ΕΡΤ).
Mikis Theodorakis u svojim djelima kombinira poseban umjetnički talent s dubokom ljubavlju prema Grčkoj. Okrenut je i podizanju opće svijesti čovječanstva o ljudskim pravima, životnoj sredini i potrebi za mirom. Zbog ovog razloga je osnovao i Grčko-tursko društvo prijateljstva, s poznatim turskim pjevačem i glazbenikom Zülfü Livanelijem.
Opus
Mikis Theodorakis je napisao više od 1000 pjesama i ciklusa pjesama, nezaboravnih melodija koje su postale trajno nasljedstvo grčke glazbe. To su pjesme Sto periyali, Kaimos, Aprilis, Doxa to Theo, Sotiris Petroulas, Lipotatkes, Stis Nihtas to Balkoni, Agapi mou, Pou petaxe t'agori mou, Anixe ligo to parathiro, O Ipnos se tilixe, To yelasto pedi, Dendro to dendro, O Adonis i mnoge, mnoge druge.
Ciklusi pjesama
Popis basira na istraživanja Guya Wagnera, Chairman International Theodorakis Foundation FILIKI, i Asterisa Koutoulasa, autora O Mousikos Theodorakis, Kimena - Ergigraphia - Kritikes
Mirko Hrgović
Mirko Hrgović (Sinj, 5. veljače 1979.), nogometni je reprezentativac Bosne i Hercegovine koji trenutačno nastupa za NK Zadar.
Klupska karijera
Karijeru je započeo u sinjskom Junaku. Odatle je otišao u Hajduk gdje se nije snašao. Bio je na posudbama u Mosoru i Solinu ali je naposljetku otišao u japansku Gamba Osaku. Nakon 4 odigrane utakmice za Gambu došao je u Široki Brijeg u BiH. Tu se napokon istaknuo i igrao vrlo dobro. Zaradio si je time i nastup u reprezentaciji, te 800.000 € vrijedan transfer u bundeligaški klub Wolfsburg.
U Njemačkoj se nije naigrao. Isprva je češće nastupao, no, promjenom trenera je počeo sjediti na klupi i tribinama. Kad to više nije mogao trpjeti raskinuo je ugovor sa klubom i vratio se u Hajduk. U međuvremenu se špekuliralo o mogućem odlasku u beogradski Partizan, no, sam Hrgović je takvo što opovrgnuo.
Pri dolasku u Hajduk, u siječnju 2006. godine imao je vrlo unosnu ponudu ruskog Krilja Sovjetova, no, završio je u Splitu. Prva sezona podno Marjana nije bila pretjerano uspiješna. Iako je ovog puta dobio priliku, čak jednim svojim pogotkom u 92. minuti spasio Hajduka od poraza u Jadranskom derbiju s Rijekom na Kantridi, klub je igrao loše. Ostao je još jednu sezonu, te promijenio poziciju sa lijevog veznog u lijevog obrambenog. Iako mu to nije prirodna pozicija, tamo je postao nezamijenjiv, te postao vrlo bitan igrač splitske momčadi koja je počela nizati vrlo dobre rezultate, također došao u krug kandidata za kapetansku vrpcu koja je ipak pripala Mariju Careviću.
Na zimu 2006. godine imao je konkretnu ponudu iz Japana, no, niti ga je klub pustio, niti je on izrazio želju za odlaskom. Za vrijeme utakmice 2. kola malonogometnog turnira Kutije Šibica u Zagrebu, nogom je u stilu karataša nasrnuo na gledatelja, navijača Dinama, koji je utrčao na teren ne bi li napao klupskom mu suigrača, Marija Carevića, te ga poslao u bolnicu. Na kraju sezone 2006./07. kao jedan od ljubimaca hajdukovih navijača proglašen je Hajdučkim srcem. Naredne sezone nastavlja sa standardno kvalitetnim igrama kao ponajbolji hajdukovac te prvim danom ožujka 2008. godine zarađuje bogat transfer u japanski JEF United. Hrgović 18. srpnja 2008. godine potpisuje trogodišnji ugovor s najvećim Hajdukovim rivalom Dinamom iz Zagreba. Njegov dolazak u Dinamo prouzročio je negodovanje i Dinamovih i Hajdukovih najžešćih navijača. Prije utakmice prvog pretkola Lige prvaka protiv Linfielda pred stadionom Maksimir nađena je obješena plastična lutka u dresu Hajduka s Hrgovićevim brojem. Udruga navijača Dinama se ogradila od tog incidenta. Na istoj utakmici Bad Blue Boysi su pobacali tridesetak baklji u teren protestirajući protiv njegovog dolaska. Također Udruga navijača Dinama objavila je priopćenje za javnost u kojemu objašnjavaju razloge neprihvaćanja Hrgovića.
Na utakmici 3. kola HNL-a igranoj u Maksimiru između Zagreba i Hajduka i pripadnici Torcide su vrijeđali Hrgovića koji je prisustvovao utakmici kao gledatelj. Nakon pobjede u Zadru od 3:2, nakon što je domaćin vodio s 2:0, Dinamovi igrači proslavljaju preokret i pobjedu s 300 Bad Blue Boysa koji su ih bodrili na utakmici bacajući dresove među njih. ''Svi su igrači spremno lansirali majice među navijače, ali jedna ipak nije pronašla vlasnika. Kada je Mirko Hrgović prebacio svoj dres preko ograde, isti je odjevni artikal ekspresno bačen na travnjak, a Hrgović je ispraćen koncertom zvižduka i uvreda.'' Od dolaska u Dinamo nije igrao na svojoj uobičajenoj razini zbog koje je i doveden, te je na kraju sezone 2008./09. napustio redove hrvatskog prvaka te prelazi u njemački Greuther Fürth. Za Greuther Fürth odigrao je samo sedam utakmica, bez pogodaka. Početkom ožujka 2010. godine objavljeno je da Hrgović nastavlja karijeru u bh. premjerligašu Širokom Brijegu. Nakon toga Mirko Hrgović je uspješno igrao u Prvoj grčkoj ligi u redovima Kavale. U rujnu 2011. godine potpisuje dvogodišnji ugovor s RNK Splitom. Mirko 18. rujna 2013. prelazi iz RNK Splita u NK Zadar.
Reprezentativna karijera
Iako rođeni Hrvat Hrgovića u rodnoj zemlji nisu baš pratili te je igrajući u Širokom Brijegu uzeo BiH državljanstvo, nakon što mu je bilo ponuđeno mjesto u tamošnjoj reprezentaciji. Debitirao je u ožujku 2003. godine protiv Walesa u Cardiffu. Završilo je 2:2.
Benjamin Britten
Edward Benjamin Britten, baron Britten od Aldeburgha (Lowestoft, Suffolk, 22. studenog 1913. - Lowestoft, Aldeburgh, 4. prosinca 1976.), britanski skladatelj i pijanist.
Najznačajnija je ličnost suvremene engleske glazbe. Suosnivač je Engleske operne grupe i glazbenog festivala u Aldeburghu. Njegova glazba prepuna je dramatike i vokalnih linija koje stvaraju određene ugođaje, osobito lirske. Skladao je opere, koncerte i pjesme uz orkestar i klavir.
Počeci
Edward Benjamin Britten rođen je 22. studenog 1913. u mjestu Lowestoft. Glazbom se počinje baviti vrlo rano. Svoju prvu skladbu napisao je sa samo 5 godina. Satove klavira držao mu je H. Samuels, a harmoniju i kontrapunkt ga je podučavao Frank Bridge. Između 1930. i 1933. nastavio je sa studij klavira i skladateljstva u Londonu. Njegove prve skladbe, nastale baš u ovom periodu, su Simfonietta za komorni orkestar op. I (1932.) i ciklus varijacija Dječak je rođen (1933.).
Godine 1936. započinje njegova suradnja sa pjesnikom Wystanom Hughom Audenom sa kojim piše glazbu za nekoliko dokumentarnih filmova, među kojima je najimpresivnija bila ona za film Noćna pošta.
Za orkestar Boyd Neela piše varijacije na temu Franka Bridgea, koje se prvi put izvode 1937. u Salzburgu i odmah privlače pozornost europskih glazbenih krugova. Te varijacije, inačen napisane za orkestar, parodiraju uobičajene forme (marš, bečki valcer, romansa, ...), ali s ukusom i bez pretjerivanja. Skladba Balada heroja, napisana prema pjesmama W. H. Audena i R. Swindlera, posvećena je britanskim trupama poginulim u Španjolskom građanskom ratu.
Povratak u Englesku
Zanimljivo djelo mu je i Mladićev vodič kroz orkestar (1945.) ili Varijacije sa fugom na Purcellovu temu. Ta skladba je inače napisana za dokumentarni film namijenjen mladima. U njoj se vješto i spretno prikazuju pojedini instrumenti i instrumentalne grupe simfonijskog orkestra.
Britten sve više sklada za glazbenu scenu, a ponajviše za tenora Petera Pearsa, s kojim često odlazi i na turneje u inozemstvo. Kasnije se saznalo da su Britten i Pears bili u romantičnoj vezi, što govori da su obojica bili homoseksualci. Britten i Pears su 1948. osnovali festival u Aldeburghu.
Edward Benjamin Britten preminuo je 4. prosinca 1976. u mjestu Aldeburgh u 63. godini života.
Brittenova glazba
Britten je prvi nakon Purcellova vremena koji je ponovo pobudio interes svjetske glazbene javnosti za englesku glazbu. Njegovo stvaranje odlikuje se, kako invencijom i originalnošću, tako i uravnoteženošću i blještavom skladateljskom tehnikom. Bio je neobično mnogostran. On ukusno dorađuje narodne pjesme, prerađuje djela starih majstora i piše glazbu za film i radio. U originalnim skladbama gotovo nema oblika u kojemu se nije u većoj ili manjoj mjeri ogledao. U njegovim vokalnim skladbama vidi se znalačko tretiranje ljudskog glasa, kako u pogledu melodijskih linija koje predstavljaju pravi belkanto modernog stilam tako i u prenošenju izražajno-govornog izraza i ritma. Britten je bio majstor instrumentacije. On ima naročitu sposobnost da sa malo sredstava izrazi raznovrsnam kontrastna raspoloženja.
Njegove opere su ostvarenja snažnog glazbenopsihološkog izraza, zanimljivog stila i zaokružene forme. Orkestar je pretežno tretiran kao instrument pratnje, koji dopunjuje sadržaj vokalnih dionica. Lajtmotiva Wagnerova tipa gotovo i da nema. Ali u odlomcima koje ispunjava sam orkestar, on postaje vrlo osebujan, nezamjenjiv tumač psihičkih scenskih zbivanja.
Peter Grimes, dramatična povijest o surovom, egositičnom ribaru koji prkosi zajednici i na kraju završava život samoubojstvom u moru, obiluje dramatičnim scenama i impresivnim opisima promjenjive ćudi mora (vrlo uspjeli intermezzi), koje toliko djeluje na formiranje ličnosti glavnog junaka.
Anni difficili
Anni difficili je italijanski crno-bijeli film snimljen 1948. u režiji Luigija Zampe. Radnja, temeljena na istoimenom romanu Vitaliana Brancatija je smještena u sicilijanski gradić Modica u doba fašizma. Protagonist, koga tumači Umberto Spadaro je sitni državni službenik koji, iako intimno prezire fašistički režim, radi karijere pristaje postati članom Fašističke partije. Anni difficili je historičarima zanimljiv po tome što je, za razliku od tada dominantnog neorealističkog stila, sniman na konvencionalni način, ali također i koristeći dokumentarne snimke kako bi se prikazao tok vremena i važnih historijskih događaja. Anni difficili je važan i kao prvi film koji je nastojao iskreno prikazati konformistički odnos Italijana prema fašističkom režimu, ali i spremnost nekih od dotada najzagriženijih fašista da nakon američkog iskrcavanja postanu najvjerniji suradnici američke vojske. Anni difficili je zbog toga bio predmetom žestokih kritika u desnom dijelu italijanske javnosti. Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio nagradu za tehnička dostignuća.
Alvise IV Mocenigo
Alvise IV Mocenigo (Venecija, 21. novembar 1701. – Venecija, 31. decembar 1778) bio je 118. mletački dužd, koji je vladao od 19. aprila 1763. do svoje smrti 1778.
Biografija
Alvise je bio sedmi dužd iz aristokratske venecijanske dinastije Mocenigo, oženio se sa Pisanom Cornaro, koja je također pripadala jednoj od najutjecajnijih porodica u političkom životu Venecije, tako da je bio predisponiran za visoke položaje u Mletačkoj Republici. Pa je prvi dio svog života proveo kao ambasador u Rimu, Madridu i Napulju. Prije nego što je izabran za dužda 1763. i on je bio prokurator Bazilike sv. Marka.
Prve godine njegove vladavine protekle su mu u konfliktima sa Svetom stolicom, zbog njegova odnosa prema crkvenoj imovini po Mletačkoj Republici, što je nakraju dovelo do sukoba s papom Klementom XIII. S druge strane, zahvaljujući svom diplomatskom iskustvu uspio je realizirati čitav niz povoljnih ugovora o trgovini od Tripolitanije (1763), preko Tunisa (1764), Maroka (1765) i Alžira (1769). Isto tako oživio je trgovinu s Danskom i Rusijom te reorganizirao trgovinu sa obje Amerike, uspostavom brodskih linija preko Cádiza i Lisabona.
Značajna je unaprijedio poljoprivrednu proizvodnju, osnivanjem agronomskog fakulteta na Univerzitetu u Padovi i posebnih ureda po većim gradovima Mletačke Republike koji su za cilj imali unapređenje poljoprivredne proizvodnje.
Eksoda
Eksoda ili eksod (grčki: ἔξοδος = izlazak) jeste završni deo starogrčke drame, u kojem hor izlazi sa pozornice.
Za tragediju, Aristotel u Poetici kaže da je "eksoda ceo deo tragedije posle koga ne dolazi nikakva horska pesma". U tragediji se često, naročito kod Euripida, u eksodi koristi deus ex machina, odnosno na scenu se pomoću posebne sprave spušta lik nekog božanstva koje razrešava zaplet koji je postao tako zamršen da se više nije mogao zazrešiti dramskom radnjom ili za to više nije preostalo vremena. Eshilovi Persijanci, Eumenide i Hiketide te Euripidove Trojanke završavaju se oproštajnom lirskom eksodom, koju peva ili hor sâm ili sa glumcima. Eksoda je bila u anapestičkom metru, podesna da prati koračanje.
U komediji, hor u eksodi formira svečanu i raspevanu povorku i izlazi s pozornice, a s njim obično i glavni junak.
Kremasta
Jezero Kremasta (Grčki: Λίμνη Κρεμαστών Limni Kremaston) je najveće umjetno jezero u Grčkoj.
Brana na rijeci Ahelos koja je najveći pritok jezera, dovršena je 1969 i u jezero Kremasta slile su se vode Ahelosa i manjih rijeka; Agrafiotisa, Tavroposa, Megdove i Trikeriotisa. Jezero ima kapacitet od 4,700,000,000 m³ vode, maksimalna dubina jezera je 51,6 m. Jezero je izgrađeno da spriječi poplave koje je ranije Ahelos često imao, i za izgradnju hidroelektrane. Hidroelektrana na jezeru Kremasta je najveća u Grčkoj sa svojih 437.2 MW instalirane snage, građena je od 1961 - 1965, danas je u vlasništvu Grčke elektroprivrede (DEH A.E.).
Jezero Kremasta se nalazi na granici prefektura Etolija Akarnija i Euritanija, preko jezera vode dva mosta, kod naselja Tatarna i Episkopi, koja povezuju dvije prefekture. Jezero Kremasta ima vrlo nepravilnu izduljenu formu, sa puno fjordova i malih otoka. Uz obale jezera sada leže gradići; Parakampilija i Inakos u Prefekturi Etolija Akarnija, te Aperantija, Fragkista, Viniani, Karpenisi i Prusos u Prefekturi Euritaniji.
thumb|left|240px|Most preko jezera Kremasta
Toi invazija
Toi invazija (na japanskom 刀伊の入寇 toi no nyūkō) je naziv za veliki pljačkaški pohodi koji su jurčenski pirati izveli na sjevernu obalu japanskog otoka Kyūshū. Ime su dobili po riječi "Toi" (되, Doe) koja se na korejskom u to vrijeme koristila za "barbare".
Toi pirati su iz pravca države Goryeo sa oko 50 brodova napali provincije Iki i Tsushima, a potom i zaljev Hakata. Koristeći otok Noko (能古島 noko no shima) u zaljevu Hakata kao bazu, pljačkali su lokalna sela i žitelje uzimali kao robove. Tek kada je u oblasti Dazaifu, podignuta vojska, lokalni žitelji su uspjeli protjerati pirate.
Japanci su uspjeli zarobiti trojicu pirata za koje se ispostavilo da su Korejci, a ne Jurčeni. Zbog toga su japanske vlasti ispočetka sumnjale da iza napada stoji država Goryeo. Tek nakon što je Nakamine no Mochitaka krišom došao u Goryeo i ustanovio da to nije istina, došlo je do kontakta između dviju država. Nekoliko mjeseci kasnije je u Japan došao korejski izaslanik Jeong Jaryang (鄭子良) sa viješću da su tamošnje vlasti napale piratsku bazu kod Wonsana i oslobodile oko 260 Japanaca. Oni su kasnije repatrirani u Japan. Japanske kronike bilježe da su dvije žene - Kura no Iwame i Tajih no Okomi - dale detaljan izvještaj o svom zarobljeništvu i jurčenskim piratima.
Lokva
thumb|right|200px|lokva Lokva je plitko i efemerno vlažno stanište koje najčešće nastaje akumulacijom padavina na vodonepropusnom zemljištu (čak i na peščanim dinama). Male je površine (do 100 m², manje od bare) i presušuje u sušnom periodu godine.
Lokve predstavljaju staništa za pojedine vrste algi i viših biljaka, larve beskičmenjaka (poput komaraca) i pojedine adultne životinje (npr. rakovi iz grupe Branchiopoda).
Nanawale Estates, Hawaii
Nanavale Estejts (Havaji) je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.426 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.426 stanovnika, što je 353 (32,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Zlatko Runje
Zlatko Runje (Sinj, 9. prosinca 1979.) je hrvatski nogometaš. Igra na mjestu vratara. Mlađi je brat bivšeg hrvatskoga reprezentativnog vratara Vedrana Runje.
Početci i Hajduk Split
S vratarskom karijerom je otpočeo braneći za NK Junak Sinj te zatim za splitski Hajduk gdje do 2002. godine dolazi do dresa prvotimca, ali na mjestu prvog vratara Hajduka imao mnogo problema, te u konkurenciji sa Hrvojem Sunarom i Vladimirom Balićem varira između terena i klupe za pričuve. Tako je branio do 1:4 poraza od Inkera na Poljudu, pa nakon toga nije. Zatim se vratio na europske utakmice, pa je opet završio na klupi nakon ispadanja od Rome gdje je dobro branio dok se pred kraj utakmice nije sudario sa Darkom Miladinom, nakon čega je lopta došla do Cassana kojemu nije bilo teško zabiti u doslovno praznu mrežu što je prouzročilo ispadanje Hajduka.
K.A.A. Gent
U nastavku sezone odlučio je sporazumno raskinuti ugovor na što je ubrzo reagirao rival zagrebački Dinamo javno izrazivši želju da Runje obuče modri dres. No ipak je otišao u belgijski K.A.A. Gent. Tamo brani tek dvije utakmice, protiv Charleroia i Cercle Bruggea, primivši pet pogodaka.
Povratak u Hajduk Split
Prije Svjetskog prvenstva u Njemačkoj nastupio je u rekreativnoj utakmici protiv Hrvatske igrajući za tzv. momčad Zvijezda HNL. U to vrijeme bio je na meti matičnog Hajduka koji ga je poželio vratiti, te pred početak sezone 2006./07. potpisuje ugovor za splitskog prvoligaša. No, iako mu na leđima stoji broj 1, prvi je vratar kluba Vladimir Balić na čije je mjesto Runje stao samo jednom, u 3:0 pobjedi protiv Rijeke.
Na zimu je bio na probi u ruskom Spartak Nalčiku te je bio pred potpisom ugovora, no, odbio je preseljenje u Rusiju s obzirom da bi igrao blizu ratne zone u Čečeniji. Na proljeće nije branio do pred kraj prvenstva, kada mu je novi trener Ivan Pudar dao priliku za dokazivnanjem kroz zadnja četiri kola. Na tim utakmicama je primio osam pogodaka, od toga tri Eduardova na Maksimiru.
Varteks Varaždin
Ljeta 2007. godine otišao je u varaždinski Varteks potpisavši trogodišnji ugovor. U Varteksu brani tek prvih 5 kola u kojima posurnuli Krojači bilježe svih 5 poraza.
Šibenik i Panthrakikos
Nakon raskida ugovora s varaždinskim Varteksom seli u redove HNK Šibenika. U ljeto sezone 2008./09. sa Šubićevca seli u grčki Panthrakikos. U Panthrakikosu ostaje dvije godine.
Lamia (grad)
Lamia (grčki: Λαμία) grad je u središnjoj Grčkoj. Lamia je vrlo stari grad osnovan još za antičkih vremena, glavni je grad prefekture Ftiotide i Periferije Središnja Grčka (koja ima 5 prefektura).
Porijeklo imena
Jedna od legendi govori da je grad dobio ime po mitološkoj kćeri boga Posejdona i Tračkoj kraljici Lamiji. Druga legenda pak govori da je ime izvedeno od imena starosjedioca tih krajeva Malijanaca.
Fort-Louis
Fort-Luis je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Hagenau.
Juarez (film)
Juarez je američki crno-bijeli historijski film snimljen 1939. u režiji Williama Dieterlea. Radnja se događa u Meksiku 1860-ih za vrijeme francuske intervencije. Naslovni protagonist, koga tumači Paul Muni je meksički liberalni državnik Benito Juarez koji uz američku podršku organizira otpor konzervativcima okupljenima oko cara Maksimilijana (čiji lik tumači Brian Aherne). Juarez je predstavljao jedan od najambicioznijih i najprestižnijih projekata studija Warner Bros., a rad na njemu je otpočeo još 1935. godine. U njega je uložen veliki novac, kao i trud oko što vjernije rekonstrukcije Meksika 1860-ih u hollywoodskim studijima, a Bette Davis, iako jedna od najvećih zvijezda, je pristala tumačiti malu ulogu Maksimilijanove supruge Carlotte. Poticaj za snimanje filma je bila i zbivanja u Evropa kraja 1930-ih, odnosno nastojanje antifašistički raspoloženog producenta Jacka Warnera da povuče historijske paralele između francuskog Drugog carstva i suvremene Hitlerove Njemačke, odnosno izolacionistički raspoložene sunarodnjake upozori kako ekspanzionističke evropske sile, ako ih se ne zaustavi na vrijeme, mogu prekršiti Monroevu doktrinu i izbiti na američke granice. Usprkos tome, Juarez je doživio neuspjeh kod kritike.
Lamia (grad)
Porijeklo imena
U srednjem vijeku Lamia je zvana Zetounion (Ζητούνιον), ovo ime za grad susreće se prvi put kod navođenja Osmi ekumenski sabor iz 869. godine. Ovo ime je uz male preinake u izgovoru (Zitouni, Ζητούνι) potrajalo u uporabi do XIX. st. Jedna od teorija o porijeklu imena grada je da ime potječe od arapske riječi Zeitun (što znači maslina), ili pak da to dolazi od slavenske riječi sitonion (što znači zemlja preko rijeke). Nakon uspostave Latinskog carstva, poslije Četvrtog križarskog rata 1204., grad je bio poznat pod imenom Zirtounion, Zitonion, Girton (kad su Latinskim carstvom vladali Franci), El Cito (za vrijeme vlasti Katalonaca).
Za vrijeme vladavine Turaka grad je zvan Iztin, najvjerojatnije po prijašnjem imenu grada - Zitounion.
Povijest
Kao ljudsko stanište Lamia je naseljena već od 5. tisućljeća pr. Kr., ali se kao grad spominje tek nakon zemljotresa iz 424. pne., i to kao značajno spartansko vojno uporište koje je zaposjeo Aleksandar Makedonski. Nakon Aleksandrove smrti Atenjani i ostali Grci pobunili su se protiv makedonske vlasti i gospodstva. Antipatros, makedonski regent, uzeo je taoce i zatočio ih iza zidina gradske utvrde Kastro za vrijeme Lamijskog rata (323. pne. - 322. pne.). Rat je okončan smrću atenskog generala Leostena i dolaskom 20.000 teško naoružanih makedonskih vojnika.
Nakon tog razdoblja Lamia se uspješno razvijala, naročito u 3. stoljeću pr. Krista za vrijeme dominacije Etolskog saveza. To je dokinuto 190. godine nakon Krista kada je rimski konzul Manius Acilius Glabrio orobio grad Lamiu. Lamia je uključena u sastav Kraljevine Grčke odmah po osamostaljenju 1829. godine i postala grčki pogranični grad, jer je tada granica prema Turskoj bila odmah do grada kod mjesta znanog kao Taratsa (to mjesto je nešto sjevernije od Lamije).
Gradski kipovi i spomenici
thumb|800px|Panorama grada i utvrde Kastro
Lov na vještice
thumb|220px|Spaljivanje tri vještice u [[Baden (Švicarska)|Badenu u Švicarskoj (1585); autor: Johann Jakob Wick.]]