cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Law & Order (sezona 11)
Format
Na početku ove sezone glavnoj postavi se pridružila Dianne Wiest kao DA Nora Lewin. Na kraju sezone Angie Harmon je napustila seriju.
Tigran VI od Armenije
Julije Tigran (Julius Tigranes, 1. vijek), poznatiji kao Tigran VI, bio je kralj Armenije od 58. do 63. a čija je vladavina koincidirala sa rimsko-partskim ratom oko te tampon države.
O njegovom ranom životu se ne zna skoro ništa, ali zato antički izvori navode kako je prije ustoličenja bio kapadokijski princ jevrejskog, edomitskog, nabatejskog, grčkog i perzijskog porijekla, a među čijim precima su se, prema Flaviju Josipu nalazili i Herod Veliki i Arhelaj od Kapadokije. Stric mu je bio armenski kralj Tigran V.
Tigrana su na vlast dovele rimske legije pod Gnejem Domicijem Korbulonom, nakon što su iz Armenije istjerale partske snage pod arsakidskim princom Tiridatom, koji se prije toga bio okrunio za armenskog kralja. Korbulon je zauzeo armenski grad Tigranakert i postavio Tigrana za kralja. Tigran je poslije toga otišao u Rim, gdje ga je car Neron formalno potvrdio za kralja, odnosno rimskog vazala. Rimljani su u njegovu prijestolnicu postavili snažan garnizon. Tigran se osjetio dovoljno snažnim da poduzme pohod protiv pro-partske države Adijabena, svrgne njenog vladara Monobaza i pripoji je Armeniji.
Njegova vlast, međutim, nije dugo potrajala. Rimsko i Partsko Carstvo su mirovnim sporazumom 63. odredili da se Tiridat vrati na armensko prijestolje, ali uz prethodno priznanje rimskog cara kao svog formalnog sizerena. Zbog toga je Julije morao napustiti Armeniju i vratiti se u Rim.
Tigran je imao dvoje djece: Gaja Julija Aleksandra i kćer Juliju.
Sisanje
Sisanje je način hranjenja podmlatka koji je svim sisavcima dao taj zajednički naziv. Za razliku od drugih životinjskih razreda koji uopće ne hrane svoj podmladak (kao npr. reptili) ili ga hrane prikupljenom hranom (kao većina ptica), ženke sisavaca imaju mliječne žlijezde koje luče hranjivu tekućinu (mlijeko), prilagođenu prehrambenim potrebama svog podmlatka. S rađanjem mladunčeta mliječna žlijezda počinje s lučenjem mlijeka kojom se mladunac hrani tako dugo dok ne može početi s hranjenjem i probavom obične, čvrste hrane inače svojstvene vrsti kojoj pripada. Kako se smanjuje potreba mladunca za mlijekom jer mladunac uz mlijeko počinje s uzimanjem druge hrane, smanjuje se i količina mlijeka koje luče žljezde.
Wasbek
Vasbek je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.232 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058169, NUTS (DEF0B) i LOCODE (DE WBK) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Vasbek se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 metara. Površina opštine iznosi 23,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.232 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 95 stanovnika/km².
San Vicente de la Cruz, Guanajuato
San Vicente de la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1889 m.
Milino
Milino je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Milino je selo u sastavu opštine Lozovo.
Prirodni uslovi
Milino je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 25 kilometara severoistočno.
Naselje Milino se nalazi u zapadnom delu istorijske oblasti Ovče polje. Ono je smešteno u ravničarskom predelu, koji je dobro obrađen. Nadmorska visina naselja je približno 350 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Milino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 74 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (71%), a manjine su Albanci (10%), Bošnjaci (10%) i Turci (6%). Do početka 20. veka isključivo stanovništvo u selu bili su Turci.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.
Satirikon
Satirikon se smatra važnim djelom zbog toga što, uz Apulejeve Metamorfoze, predstavlja jedini koliko-toliko očuvan primjer rimskog romana. Također predstavlja dragocjen izvor podataka o svakodnevnom životu "običnih ljudi", odnosno pripadnika niže klase u rimskom društvu, na koje ostala književna i historijska djela tog vremena obično nisu obraćala pažnju. Za lik Trimalhiona, vulgarnog oslobođenika - skorojevića koji se na znamenitoj gozbi razmeće svojim novostečenim bogatstvom se vjeruje da je predstavljao fiktivni alter ego cara Nerona, čiji nemoral i bahatost, karakterističnu za mnoge od pripadnika tadašnjeg rimskog društva, roman satirički prikazuje.
Roman nije u potpunosti očuvan, a oblik pod kojim je danas poznat je dobio tek kada su se u 17. vijeku spojili tekstovi iz dotada nepoznata dva rukopisa koji potiču iz srednjeg vijeka.
Modernim generacijama je taj roman poznat i po Fellini Satyriconu, igranom filmu koga je po njegovim motivima 1969. režirao znameniti italijanski sineast Federico Fellini.
Hrvatsko-srpski odnosi
Hrvatsko-srpski odnosi u užem ili formalnom smislu postoje od ljeta 2006. godine kada je Hrvatska Srbiji formalno priznala nezavisnost, odnosno pravo nasljedstva nakon što je, izglasavanjem nezavisnosti Crne Gore, prestala postojati dotadašnja Državna Zajednica Srbija i Crna Gora. Prije toga je Srbija sa Hrvatskom imala međunarodne odnose kao dio Savezne Republike Jugoslavije, koja je formalno 9. septembra 1996. priznala nezavisnost Hrvatske. Od 1918. do 1991. su i Hrvatska i Srbija bili dio zajedničke države Jugoslavije; a od 1945. kao njene savezne države.
Srbija i Hrvatska danas dijele kopnenu granicu od 241 kilometara. Važan faktor odnosa između dviju država jest postojanje relativno značajnih etničkih manjina kojima su Srbija i Hrvatska matične nacionalne države; prema podacima iz 2001. u Hrvatskoj je živjelo 201.631 građana srpske nacionalnosti, dok je prema popisu iz 2002. u Srbiji živjelo 70.602 Hrvata.
Odnose Srbije i Hrvatske opterećuje posljedice srpsko-hrvatskog sukoba u 20. vijeku, kada su međusobno suprotstavljeni nacionalistički koncepti Velike Srbije i Velike Hrvatske izazvali masovno krvoproliće, progone i etničko čišćenje Hrvata i Srba, najviše u drugom svjetskom ratu, a potom u ratovima nastalim raspadom Jugoslavije tokom kojih su Hrvatska i Srbija bili na suprotstavljenim stranama. Diplomatski pritisak zapadnih država, kao i rastuća svijest o nužnosti obnove pokidanih ekonomskih, i u manjoj mjeri kulturmih, veza na području bivše države, su od početka 2000-ih dovele do postupnog poboljšanja međusobnih odnosa; tome je doprinio i zajednički proklamirani cilj vlada Srbije i Hrvatske da obje države postanu članicama Evropske unije. S druge strane, Srbiju i Hrvatsku danas dijeli različit stav o sudbini Kosova, kome je Hrvatska, nasuprot oštrog srpskog protivljenja priznala nezavisnost 2008. godine; reliktom ratne prošlosti se smatra i sudski procesi kojima Hrvatska i Srbija jedna od druge nastoje naplatiti odštetu za genocid. Mnogo manje pažnje, pak, izazivaju teritorijalni sporovi koji se tiču dunavskih otoka Vukovarska ada i Šarengradska ada.
Diplomatska predstavništva
Hrvatska je u Srbiji naslijedila diplomatska predstavništva uspostavljena 1996. u tadašnjoj SRJ - ambasadu (veleposlanstvo) u Beogradu, te konzulta u Subotici. Srbija je, pak, 2006. preuzela diplomatska predstavništva nekadašnje Srbije i Crne Gore - ambasadu u Zagrebu, te generalne konzulate u Rijeci i Vukovaru.
Villa Hidalgo, San Miguel Totolapan
Villa Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
El Girasol, Ensenada
El Girasol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Villa Hidalgo, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
El Girasol, Ensenada
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Doccia, Pistoia
Doccia je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Крајишници (Лозница)
Крајишници су насељено место града Лознице у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 982 становника.
Демографија
У насељу Крајишници живи 812 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 37,8 година (36,2 код мушкараца и 39,2 код жена). У насељу има 323 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,24.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Спољашње везе
Krajišnici Krajišnici Krajišnici
Mustafino
Prirodni uslovi
Mustafino je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 25 kilometara severozapadno.
Naselje Mustafino se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno u središnjem delu polja, a severno se uzdiže planina Mangovica. Nadmorska visina naselja je približno 290 metara.
Prirovo
Prirovo (na viškom dijalektu Prilovo) je niski poluotok u viškoj luci. Na njemu se nalazi franjevački samostan, podignut u 16. stoljeću na ostatcima rimskog teatra, zbog čega ima polukružni oblik. Dijelovi teatra su i danas vidljivi u sklopu samostanskog podruma. Rimski teatar sagrađen je u 1. stoljeću poslije Krista najvjerojatnije na temeljima helenističkog kazališta iz doba isejske samostalnosti. Duž obale poluotočića u moru se nalaze ostatci potonule starovjekovne luke. Obližnja crkva Svetog Jeronima, posvećena zaštitniku Dalmacije, sagrađena je početkom 18. stoljeća u baroknom stilu od kamenja sa ruševina antičke Isse, što se može uočiti na njenom pročelju.
Mustafino
Prirodni uslovi
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Prirovo
Nakon zabrane pokapanja u župnim crkvama, oko 1830. godine je uz crkvu i samostan napravljeno novo viško groblje. Na njemu je 1906. godine na četrdesetu obljetnicu Viške bitke postavljen spomenik palim mornarima (nazvan "Viški lav"), kojeg je svečano otvorio nadvojvoda Franjo Ferdinand. Spomenik su 1919. godine rastavile i odnijele u Italiju talijanske okupacijske snage. Sliku "Viški boj", koja je prikazivala tu bitku, a nalazila se u crkvi Svetog Jeronima, Višani su tada uspjeli sakriti. Nažalost, u Drugom svjetskom ratu, tijekom druge okupacije otoka, uništili su je fašistički vojnici. Prije nekoliko godina na groblju je postavljena kopija originalnog spomenika koji do danas nije vraćen.
Mustafino
Stanovništvo
Mustafino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 517 stanovnika.
San Giacomo Montesano, Ragusa
San Giacomo Montesano je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Šangajski univerzitet za međunarodne studije
Šangajski univerzitet za međunarodne studije je nacionalni javni istraživački univerzitet u drugom najvećem kineskom gradu Šangaju. Institucija je jedan od najprestižnijih univerziteta u zemlji i prvo mjesto u Kini na kojemu je ponuđena nastava na stranim jezicima.
Mustafino
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Osnovna škola Branko Miljković
Osnovna škola „Branko Miljković“ se nalazi u niškom naselju Trošarina.
Marinska biologija
thumb|Svjetski morski okoliš thumb|Račić [[veslonožac ]] thumb|[[Morska zvjezdača "trnova kruna"]] thumb|right|[[Zelena kornjača ]] thumb|Morske vidre
Prirovo
Crkva i samostan svetog Jere sagrađeni su na Prirovu početkom 16. stoljeća. Pročelje crkve sagrađeno je od mramora uzetog s obližnjih ostataka antičke Isse, prvenstveno rimskog kazališta nad kojim je podignut franjevački samostan. Vrata crkve su jednostavno profilirana i urešena plitko isklesanim ružama, a nad njima je luneta. Malo iznad sredine crkvenog pročelja nalazi se gotičko-renesansni prozor u obliku koluta, okružen ovulima. Na bočnim sjevernim vratima nalazi se nedovršeni reljef stigmatizacije.
San Giacomo Montesano, Ragusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
Valle, Asti
Valle je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Osnovna škola Branko Miljković
Istorija
Osnovana je 1965. godine kao četvororazredna škola, odnosno područno odeljenje osnovne škole „21. maj“ koja se danas naziva OŠ „Car Konstantin“.
Ravne pri Žireh
Ravne pri Žireh je naselje u slovenskoj Općini Žiriju. Ravne pri Žireh se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Osnovna škola Branko Miljković
Istorija
Dobila je ime po srpskom pesniku Branku Miljkoviću rođenom u Nišu. Pohađa je oko 1.180 učenika i peta je po veličini u Nišu. Škola je nekada obuhvatala i populaciju mesnih zajednica „Delijski vis“ i „Crvena zvezda“, međutim 1982. godine izgrađena je osnovna škola u mesnoj zajednici „Crvena zvezda“, te je došlo do izmene reonizacije osnovnih škola na ovom području. Od tada je smanjen broj učenika u ovoj školi. Od 1984. godine školi pripada četvororazredno odeljenje u Suvom Dolu. U radu škole učestvuje preko 40 učitelja i nastavnika. Godine 2011, škola je proslavila četiri decenije rada. Trenutni direktor je Miroslav Stanić.
Ravne pri Žireh
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 24 stanovnika.
Puerto del Cuarenta, Lagos de Moreno
Puerto del Cuarenta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Reis-ul-ulema
Reis-ul-ulema (osmanski turski: reisül-ulema, arapski: رئيس العلماء - starješina vjerskih učenjaka), naziv je titule velikog muftije u Bošnjaka muslimana. Predstavlja najviši vjerski autoritet ne samo za muslimane u Bosni i Hercegovini već i za muslimane u Hrvatskoj, Sloveniji, Srbiji i bošnjačkoj dijaspori, gdje su muslimani organizirani kroz mešihate. Sjedište reis-ul-uleme je u Sarajevu.
Puerto del Cuarenta, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2042 m.
Reis-ul-ulema
Suverenitet duhovne zajednice sa centrom u Sarajevu donekle priznaju i muslimanske zajednice u Crnoj Gori i Mađarskoj. Organizacija muslimana Mađarske je, kao krovna zajednica muslimana u toj državi, u više navrata pozvala reisu-l-ulemu, da bude vjerski poglavar muslimana i u Mađarskoj, dok Islamska zajednica u Crnoj Gori posjeduje mešihat, ali ne rijaset i reisu-l-ulemu. Pored toga, ova organizacija koristi institucionalnu, kadrovsku i drugu pomoć Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.
Trenutni reis-ul-ulema je Husein ef. Kavazović.
Historija
thumb|lijevo|Careva džamija u Sarajevu, sjedište reis-ul-uleme Naslov reis-ul-ulema pojavio se u prvi put 1881. u molbi bošnjačkih uglednika austrougarskim vlastima da imaju svoga poglavara koji će rukovoditi njihovim vjerskim poslovima. Godinu dana kasnije, Austro-Ugarska je udovoljila ovoj molbi, koju je i sama inicirala, te je formiran Medžlis-i ulema (Savjet uleme) sastavljen od četiri alima (učenjaka) i reis-ul-uleme kao predsjednika. Tim činom uspostavljeno je vjersko vodstvo Bošnjaka odvojeno od Istanbula (Mešihat).
Alternativa službi reisu-l-uleme mogla je biti veliki muftija ili glavni muftija, naziv za vjerskog vođu kod ostalih muslimanskih zajednica na Balkanu. Kod svih ovih zajednica nakon odstupanja Osmanskog carstva uspostavljaju se vjerske organizacije na čelu s muftijom. U većini balkanskih zemalja s muslimanskim manjinama (Bugarska, Srbija, Grčka, Rumunjska) nakon Balkanskih ratova ugovorima o miru je bilo predviđeno osnivanje nacionalnih vjerskih administracija muslimana na čelu sa velikim/glavnim muftijama.
Jednoobraznost ovih rješenja posljedica je činjenice da je postignuto putem ugovora Osmanskog carstva i balkanskih država pa su slijeđeni istovjetni institucionalni obrasci. Međutim, Bošnjaci su sami, pod pritiskom austrougarske vlasti izgradili poseban sistem vjerske administracije i zbog toga su bila moguća rješenja koja nemaju paralelu među ostalim muslimanskim zajednicama na Balkanu.
Legitimitet
Austro-Ugarska je bila zainteresirana za pitanje izbora reis-ul-uleme. Autonomni štatut 1909. godine je donio rješenje koje je odražavalo izvjesnu podjelu na izbor reisu-l-uleme između Bošnjaka, Austro-Ugarske i šejh-ul-islama. Prema Štatutu, Izborno tijelo nominiralo je tri kandidata za upražnjeno mjesto reis-ul-uleme od kojih je austrougarski monarh birao jednog i imenovao ga na tu dužnost. Nakon toga Izborna kurija se obraćala molbom šejh-ul-islamu da imenovanom reis-ul-ulemi izda menšuru. Molba je upućivana diplomatskim putem. Ista ili slična procedura predviđana je kasnije i za muslimane ostalih balkanskih zemalja nakon Balkanskih ratova.
Nova situacija nastupila je nakon ukidanja Mešihata u Turskoj 1924. godine. Godine 1930. Islamska zajednica u Kraljevini Jugoslaviji pronalazi novo rješenje za izvor legaliteta reisu-l-uleme. Ustav Islamske zajednice u Kraljevini Jugoslaviji od 9. jula 1930. propisao je da posebno tijelo sastavljeno od nacionalnih muslimanskih uglednika izda pismo o imenovanju novoizabranog reis-ul-uleme "sve dok se ne uspostavi pravovaljani halifat". Halifat do danas nije ponovno uspostavljen.
Ova praksa izdavanja menšure vjerskom poglavaru Bošnjaka nakon ukidanja Mešihata jedinstven je slučaj među muslimanima na Balkanu. Druge manjinske muslimanske zajednice, i kada su imale općeprihvaćene vjerske vođe, nisu nastojale da im osiguraju, makar i formalnu, šerijatsku legitimaciju.
Izbor
Kada je u pitanju izbor reis-ul-ulemu, po Ustavu Islamske zajednice u BiH iz 1997. godine, kandidati za reis-ul-ulemu ne mogu biti mlađi od 40 godina. Izborno tijelo broji od 350 do 400 članova, a čine ga članovi Sabora, Rijaseta, glavni imami, muftije, rukovodioci svih ustanova Islamske zajednice, osobe koje imaju legitimitet cijele zajednice iz Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Slovenije, Sandžaka, Srbije, te dijaspore (Australija, Amerika, Evropa). Bira se tajnim glasanjem, a nakon izbora reis-ul-uleme Sabor Islamske zajednice imenuje Odbor za predaju menšure reis-ul-ulemi. Prilikom preuzimanja menšure reis-ul-ulema polaže zakletvu u Gazi Husrev-begovoj džamiji u Sarajevu i službeno stupa na dužnost. Ako je za reis-ul-ulemu ponovo izabran dotadašnji reis-ul-ulema svečanost obznanjivanja njegovog novog mandata obavlja se prema propisanom protokolu bez predaje nove Menšure. Mandat reis-ul-uleme traje sedam godina i sedmogodišnje razdoblje može se produžiti za još jedan mandat.
Reis-ul-uleme
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size:90%;"
El Comienzo, Chihuahua
El Comienzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1587 m.
Briouze
Brijuz je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1620 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 94 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 212 metara (maksimalnoj 254 m, a minimalnoj 197 m).
Apologetika
Apologetika (gr. ἀπολογία, od apo – protu, logos – reč) je odbrana neke pozicije, obično religijske. Ranohrišćanski apologeti su branili svoju veru od kritičara, i preporučivali je Helenima. Ceo pokret „apologetike“ u 2. veku predstavlja prvi pokušaj simbioze helenskog duha s hrišćanstvom.
Apologeti su bili ranohrišćanski pisci koji dokazuju apsurdnost optužbi koje se iznose protiv hrišćana. Osim pobijanja napada na kršćanstvo, apologeti su nastojali da ga jezikom helenističke filozofije učine što shvatljivijim paganskim obrazovanim krugovima, čime su započeli proces helenizacije kršćanstva. Oni podvlače da hrišćani spadaju među najlojalnije rimske podanike, koji upućuju molitve za cara. Pored toga, dokazuju da je hrišćanstvo najviša religija. Služeći se argumentima stoičara i delima kao što su Varonove „Starine", hrišćani su dokazivali jalovost služenja idolima, besmislenost i neodrživost raznih mitova. Slično Filonu iz Aleksandrije, apologeti teže da načine most između hrišćanstva i grčke filozofije. Sličnost pojedinih postavki grčkih filozofa sa starozavetnim knjigama objašnjava se prostom pozajmicom. Apologeti su tvrdili da su grčki mislioci uzeli mnogo šta iz judejskih svetih knjiga. Na taj način apologeti nisu samo branili, već i propagirali hrišćanstvo.
Ovaj književni rod bio je relativno široko rasprostranjen. Jedan od prvih apologeta bio je Aristid, koji je na grčkom jeziku napisao „Apologiju", upućenu Antoninu Piju. Sredinom II v. pisao je Justin, prozvan filozofom i mučenikom. Pored apologetskih dela Justin je napisao i niz rasprava protiv jeretika. Pred kraj II v. počela je književna delatnost najvećeg hrišćanskog apologeta i pisca — Tertulijana, poreklom iz Rimske Afrike.
Najvažnija značajka apologetske literature su njezini adresati. Prijašnji se kršćanski spisi obraćaju kršćanskoj zajednici, a ovdje se prvi put kršćani pismeno obraćaju onima vani, sastavljaju spise koji kao svoje čitatelje imaju ljude koji nisu kršćani, koji su protivnici, pa čak i neprijatelji. Zato se apologije s mogu označivati također kao misionarska literatura. Druga je značajka te literature što se ona uglavnom obraća višim slojevima tadanjeg društva, intelektualcima, a naročito nosiocima vlasti, samim carevima. Apologetike su imale u neku ruku karakter »otvorenog pisma«, jer su namenjene za javno širenje i čitanje, a ne samo kao adrese caru koje bi mogle završiti »u košu« dvorske kancelarije. Ti spisi su bili slično kao savremeni manifesti koji se adresiraju na šefa države radi oslobođenja nekog političkog zatvorenika, a koji se ujedno pošalju novinama (J. Daniélou). Bila su sračunata na širi utjecaj u javnosti, a ne toliko samo na to da postignu administrativno-pravni efekt.
Pojava apologetske literature pokazuje da kršćani traže svoje mjesto u rimskom društvu, da žele biti prihvaćeni kao normalan i koristan dio, i gaje uvjerenje da je to moguće. Na rađanje takvog stava među kršćanima je utjecalo splašnjavanje nade u skori dolazak Kristov (paruziju). Iskustvo da se paruzija još nije dogodila sililo je kršćane da razmišljaju o pravom značenju eshatološke nade, da učvrste organizaciju u Crkvi, i da traže stabilnije svoje mjesto unutar države i društva.
Apologeti su, svojim pothvatom da pomoću filozofije učine kršćanstvo pristupačnim paganskim intelektualcima, pomerili u kršćanstvu naglasak na njegov intelektualni elemenat, i započeli proces koji je druge elemente gurao u drugi plan, a sve veću brigu posvećivao doktrinalnom elementu, što je vodilo u opasnost da se kršćanstvo prvenstveno shvaća kao jedna ideologija.
Ernest Ačkun
Ernest Ačkun  (Hrastnik, Slovenija, 27. mart 1930. — Beograd, Srbija, 28. septembar 2001.) je bio snažna muzička ličnost ogromnog izvođačkog repertoara i zasigurno jedan od vodećih majstora-instrumentalista u plejadi naših vrsnih klarinetista. Tokom više od četiri decenije muzičarske delatnosti uvrstio se u sam vrh jugoslovenskih muzičkih umetnika.
Biografija
Rođen je 27. marta 1930. u Hrastniku (srez Trbovlje — N. R. Slovenija), u radničkoj porodici od oca Ernesta, rudara i majke Elizabete, domaćice.
Osnovnu školu završio je u Hrastniku 1940. godine. Muzikom je počeo da se bavi 1941. godine kada je krenuo da uči klarinet i obou u tek otvorenoj muzičkoj školi u Trbovlju. Roditelji Ernesta su za vreme okupacije simpatizirali i pomagali NOP, te je jula 1944. cela porodica prebegla u partizane. Tamo je Ernest bio zadužen za muziku u Glavnom štabu Slovenije.
Posle oslobođenja, vraća se kući i u jesen 1945. upisuje srednju muzičku školu u Ljubljani.
mini|desno|270px|Ernest Ačkun, početnik sa klarinetom.
Sledeće godine donosi čvrstu odluku da život posveti muzici, tj. klarinetu. Na inicijativu profesora Muzičke akademije u Beogradu Bruno Bruna a i njegovom pomoći, u jesen 1946. godine otišao je u Beograd, gde je 1949. završio srednju muzičku školu sa odličnim uspehom, a istovremeno, tako mlad (19 godina), angažovan je za II klarinetistu u orkestru Narodnog pozorišta u Beogradu i u Beogradskoj filharmoniji, da bi 1953. godine postao prvi solo klarinetista Beogradske filharmonije (sa 25 godina). Svirajući u pomenutim orkestrima, Ernest se izdržavao. Poznata je i činjenica da je iz istih razloga bio prinuđen da radi teške fizičke poslove, pa čak i da prenosi muzičke instrumente.
Diplomirao je na Muzičkoj akademiji u Beogradu, u klasi profesora Bruno Bruna sa srednjom ocenom – odličan, muzička sposobnost – izrazita, 27. juna 1953. godine.
Od 1955. do 1957. godine, Ernest odlazi u Pariz na specijalizaciju kod čuvenog profesora za klarinet Ulyyssea Deleclusea na Conservatoire superieure.
Arroyo de Ceniza, Santo Domingo Nuxaá
Arroyo de Ceniza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Ernest Ačkun
Biografija
Radio je i u Srednjoj muzičkoj školi Mokranjac, gde je predavao klarinet i bio šef Duvačkog odseka.
Arroyo de Ceniza, Santo Domingo Nuxaá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2352 m.
Ernest Ačkun
Biografija
Ernest Ačkun je radio u Beogradskoj filharmoniji sve do 1975, kada dolazi na Fakultet muzičke umetnosti da radi kao profesor na Katedri za kamernu muziku. Tih godina Fakultet je imao veliku prazninu u nastavi kamerne muzike sa duvačkim ansamblima. Svoje studente, Ačkun je izvodio na javne časove, koncerte i na takmičenja i osvajao nagrade.
Godine 1985, Ernest Ačkun postaje redovni profesor Katedre za kamernu muziku na FMU u Beogradu.
Koncertna delatnost
Od 1948. godine, Ernest Ačkun deluje aktivno na koncertrnim podijumima Jugoslavije, a bio je čest gost i u drugim zemljama Evrope svirajući niz koncerata za klarinet i orkestar. Gotovo sav svoj ogromni repeartoar za klarinet, Ernest je snimio za Radio Beograd i druge radio stanice. Godine 1984. izdao je ploču sa koncertima Mocarta i Stjepana Šuleka. Ploča je pravo remek-delo izvođaštva, te bi se mogla ravnopravno naći u najeminentnijim diskotekama u svetu.
U toku studija, Ernest je bio nekoliko puta nagrađivan za uspeh u učenju i to učestvovanjem na svim koncertima koje priređuje Rektorat Muzičke akademije u Beogradu, Zagrebu, Ljubljani i u Beču, gde je dobio vrlo pohvalne kritike.
Izvodeći skoro celokupnu literaturu za klarinet, Ernest Ačkun je zadužio domaće stvaraoce. Za njega su pisali koncerte i posvetili mu ih: Milan Ristić, Zlatan Vauda, Stjepan Šulek, Stanojlo Rajičić, Duško Radić, Zoran Hristić, Petar Stajić, Petar Stojanović, Bruno Bjelinski i dr. Dela ovih kompozitora Ačkun je često izvodio na koncertnim podijumima i snimao za radio stanice širom Jugoslavije i u inostranstvu.
Kao solista, gostovao je po Francuskoj, Belgiji, Austriji, Italiji, Nemačkoj, Bugarskoj, i to uz dirigente kao što su: Zubin Mehta, Jean Martinon, Charles Bruck, Milan Horvat, Oskar Danon, Živojin Zdravković, Mladen Jagušt, Jovan Šajnović i drugi.
O težini poziva muzičara-umetnika, Ernest Ačkun je često znao da kaže: U ovom poslu čovek se stalno i stalno dokazuje, a nikada se ne može dokazati.
Pet puta je bio predlagan za Oktobarsku nagradu grada Beograda, a dobitnik je i mnogih drugih nagrada i priznanja. Sve ovo ilustruje kvalitet njegovih resitala i javnih nastupa.
Rad u Beogradskom duvačkom kvintetu i ostalim ansamblima
mini|desno|270px|Beogradski duvački kvintet (sleva-nadesno): Miodrag Azanjac - flauta, Marijan Bolfan - fagot, Ernest Ačkun - klarinet, Egon Gotvald - oboa i Stjepan Rabuzin - horna.
Od 1962. godine, Ernest Ačkun je član Beogradskog duvačkog kvinteta, u kojem svira i radi sa velikim entuzijazmom, pred sobom postavljajući uvek visoke ciljeve. Ovaj kamerni ansambl bio je najbolji ambasador ozbiljne i kamerne muzike, koji je reprezentovao naše i strano muzičko bogatstvo širom sveta: Pariz, Rim, Berlin, Moskva, Lenjingrad, Kopenhagen, Oslo, Bratislava, Bukurešt, Beč, Brisel, Novosibirsk, i mnogi drugi gradovi. Kvintet je imao više stotina nastupa i snimanja za radio i televizije Jugoslavije i u inostranstvu. Beogradski duvački kvintet je dobitnik mnogih nagrada i priznanja.
mini|desno|270px|Duvački trio (sleva-nadesno): Egon Gotvald - oboa, Ivan Turšić - fagot i Ernest Ačkun - klarinet.
Radeći kao prvi solo-klarinetista Beogradske filharmonije, Ernest Ačkun se aktivno bavio i drugim vidovima kamernog muziciranja. Bio je član duvačkog trija (1965.), septeta, noneta, a svirao je i Serenade za duvače (13-oro duvača) V. A. Mocarta.
Opština Ghelari, Hunedoara
Ghelari je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Ernest Ačkun
Značaj
U sve tri razgrađene oblasti izvođaštva: solističkog, kamernog i orkestarskog sviranja, Ernest Ačkun je dao svoj izraziti umetnički doprinos.
Opština Ghelari, Hunedoara
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 651 m.
Ernest Ačkun
Značaj
Ačkun je bio ambasador našeg muzičkog stvaralaštva i domaćeg klarinetizma. On je neumorno, visoko profesionalno ispunjavao svoju kulturnu životnu misiju u našoj sredini, prikazujući i skretajući pažnju i svetskoj muzičkoj javnosti na naše (i strano) muzičko bogatstvo i stvaralašto. Ovo potvrđuje činjenica da mu je toliko jugoslovenskih kompozitora posvetilo svoje koncerte za klarinet.
Rediu, Brăești
Rediu je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Brăești.
Ernest Ačkun
Nagrade i priznanja Duvačkom kvintetu
Duvački kvintet, čiji je Ernest bio osnivač i u kome je svirao klarinet, bio je dobitnik mnogih nagrada i priznanja:
Rediu, Brăești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Ernest Ačkun
Društvene aktivnosti
mini|desno|270px|Članovi žirija Međunarodnog takmičenja u Beogradu, kategorija [[klarinet (sleva-nadesno): Delaklis, Ernest Ačkun, Bruno Brun i Štark, 18.12.1971.]]
Ernest Ačkun je bio društveno vrlo angažovan. Bio je:
Opština San Andrés Nuxiño, Oaxaca
San Andrés Nuxiño je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1486 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1960 m.
Waldo, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 338, što je 6 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Compuerta, Zacatelco
La Compuerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Zacatelco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2189 m.
Domsure
Domsir je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Cappuccini, Cosenza
Cappuccini je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Domsure
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 436, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km².
Barje (Bosilegrad)
Barje je naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 8 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 7 stanovnika).
Mrzen Oraovec
Mrzen Oraovec je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Mrzen Oraovec je naselje u okviru opštine Rosoman.
Barje (Bosilegrad)
Demografija prema popisu iz 2002. godine
U naselju Barje živi 4 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34,8 godina (26,3 kod muškaraca i 46,2 kod žena). U naselju ima 2 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,50.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Mrzen Oraovec
Prirodni uslovi
Mrzen Oraovec je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 20 kilometara zapadno.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Mrzen Oraovec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 5 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Dosso-Caselle, Piacenza
Dosso-Caselle je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Poppino, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 780 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 417 m.
Las Pilas II, Tempoal
Las Pilas II je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Mrežičko
Mrežičko je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Mrežičko je naselje u okviru opštine Kavadarci.
Rakulik
Rakulik je naselje u slovenskoj Općini Postojni. Rakulik se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Mrežičko
Prirodni uslovi
Mrežičko je smešteno u južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom - 9 km južno od naselja. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 40 kilometara južno.
Naselje Mrežičko se nalazi u istorijskoj oblasti Vitačevo, koja je u ovom delu izrazito planinska. Selo je položeno iznad doline potoka Blasnice. Južno od naselja uzdiže se planina Kožuf, a zapadno planina Kozjak. Naselje je položeno na približno 560 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Mrežičko je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 32 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (97%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Wattenbek
Vatenbek je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.903 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058170.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Vatenbek se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 30 metara. Površina opštine iznosi 6,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.903 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 480 stanovnika/km².
Bifenoks
Bifenoks je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 342,131 Da.
Retfala
desno|thumb|350px|Retfala, Ulica J. J. Strossmayera (II/2011)
Bezdimni barut
Trinitroceluloza (nitroceluloza, celulozni nitrat, TNC, malodimni barut, bezdimni barut, C6H4O6N2) je puščani prah, 3 do 5 puta jači od crnoga baruta. Bezdimni barut potpuno je istisnuo dimni barut. Gori brže i bolje od crnoga baruta, ali je i do danas potpuno istisnio dimni barut. 1886. godine je postupno nadomjestio u vatrenom oružju svih vrsta. Dobiva se nitriranjem celuloze (npr. pamuka) (starter metak) ili pak drvenog ugljena koji je preteča celuloze (obični bojevni metak). Svaka država koja ima svoju tvornicu oružja, pa njenu proizvodnju, tj. sastojke i ostale stvari vezane uz nju reguliraju oni po standardima. U nekim državama je nitrarano brašno ili škrob. U starter metku je žute ili bijele boje u obliku plosnatijih kuglica, pamuka ili praha, dok u bojevnim mecima crne u obliku kuglica, listića ili valjkastih sitnih oblika. Pri dodiru s plamenom ne eksplodira nego izgara vrlo brzo. Brzina izgaranja mu je: VoD (cca)= 7300 m/s, uz stvaranje „fireball efekta“, velike jake svjetlosti. Pri izgaranju razvija samo plinovite produkte. Plinovi nastali njegovom eksplozijom ne uzrokuju rasprsnuće čahure i cijevi, nego potiskuju i izbacuju metak. Bizantnost u usporedbi s TNT-om je 0.78. Kod TNC-a najviše se mora paziti da ne dođe u dodir s plamenom ili možda iskrom, osim tog nedostatka, vrlo je stabilna.
Las Flores, Ensenada
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Bezdimni barut
Primarni (inicijalni) je eksploziv, a ujedno i jedini potisni eksploziv, neosjetljiv na udarce, ali vrlo osjetljiv na plamen.
Ampliación Colonia Norte, Puente de Ixtla
Ampliación Colonia Norte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Las Flores, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Bezdimni barut
S njom se pune torpeda, granate, raketni pogoni, vojne rakete, kao dodatak nitroglicerinu da se dobi smokeless powder ili blasting gelatine, detonirajućim kapislama, itd.. Upotrebljava se još za izbacivanje taneta (zrna) iz čahure (cjelokupnog metka) ili pak iz raznog streljnog i vatrenog ili artiljerijskog oružja, raznog kalibra i tu služi kao potisni eksploziv.
Malodimni baruti sastoje se od želatinizirane nitroceluloze. U zavisnosti od želatinizatora malodimni baruti mogu biti: nitrocelulozni, nitroglicerinski, diglikolski i ganidinski. Malodimni baruti se izrađuju u obliku pločica, traka i cijevi s jednom ili više rupa. Vrstom baruta, veličinom i oblikom barutnih zrnaca regulira se priliv plinova pri sagorijevanju baruta. Malodimni baruti se vremenom mijenjaju, postaju nestabilni i opasni za čuvanje. Zbog toga se svake druge godine vrši ispitivanje stabilnosti baruta. Vijek trajanja malodimnih baruta je oko 20godina.
Postoji još i dinitroceluloza, ali ona ima čudan plastični (PVC) oblik i od nje su napravljene ping-pong loptice.
Ampliación Colonia Norte, Puente de Ixtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 899 m.
Retfala
Retfala je gradska četvrt grada Osijeka. Nalazi se u njegovom zapadnom dijelu. Prema popisu iz 2001. godine imala je 14.123 stanovnika i 5.200 kućanstava. Dan te gradske četvrti je 14. IX., blagdan Uzvišenja Svetog Križa.
Retfala je dobro povezana s ostalim dijelovima Osijeka, ponajviše Ulicom Josipa Jurja Strossmayera i tramvajskom linijom.
Rancho Viejo, Axtla de Terrazas
Rancho Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Beattystown, New Jersey
Bitistaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Kostarikanska književnost
Kostarikanska književnost svoje korijene ima u razdoblju kolonizacije te je u velikoj mjeri obilježena europskim utjecajem. Kako je Kostarika relativno mlada zemlja, njezina nacionalna književnost također je prilično mlada. Njezinm počecima smatra se kraj XIX. vijeka.
Kronologija
Trenutno, najprihvaćeniji kronološki pregled kostarikanske književnosti je onaj što ga je predložio profesor Álvaro Quesada Soto. Prema Sotu, tiskana književnost u Kostariki započinje krajem XIX. vijeka te je, od tada, cijela nacionalna književnost prošla kroz pet velikih perioda, koje on naziva "generacijama", mada se naziv ne može izjednačiti s njegovom tradicionalnim značenjem. Prema Sotu, pregled bi izgledao ovako:
Olimpska generacija (1890–1920)
Pisci ovog perioda pišu u kontekstu liberalne oligarhije. Osnovna odlika ovog perioda jest ta da su djela ovih pisaca pisana u vrijeme formiranja i konsolidacije nacionalne svijesti.
Repertorio generacija (1920–1940)
Ova generacija dobila je ime po časopisu Repertorio Americano de Joaquín García Monge. Ovaj period donio je krizu liberalne oligarhije tako da književnost ovog perioda obilježavaju nove jezične forme, poput groteske, crnog humora, parodije i satire.
Generacija 40-ih (1940–1960)
U ovom periodu u Kostariku prodiru ideje socijaldemokracije. Bilo je to vrijeme preispitivanja i reforme, prepuno socijalnih reformi i s novom idejom države. Glavne književne teme bile su socijalni problemi, podjela zemljišta i korporacije u tranzicijskom razdoblju.
Urbana generaicija (1960–1980)
Ovaj period kostarikanske historije obilježile su industrijalizacija i modernizacija. Na polju književnosti, predominantne teme su one grada, urbanizma i urbanog života.
Generacija razočarenja (1980–danas)
Tokom 1980-ih, kostarikanska književnost ušla je u novo razdoblje. Novi period donio je otklon od onih tendencija koje sukarakterizirale kostarikansku književnost u njezinim počecima. To se ponajviše odnosilo na realizam, koji je gotovo u potpunosti odbačen. Ovo je dovelo do pluralizma stilova. Ipak, sva djela karakterizirana su tematskim jedinstvom: razočarenje modelom Države što su ga formirali kostarikanski političari.
Temišvarski okrug
Istorija
Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat formirano je 1849. godine i prvobitno je podeljeno na dva okruga: Bačko-torontalski i Temišvarsko-krašovski. 1850. godine je vojvodstvo podeljeno na pet okruga, a područje nekadašnjeg Temišvarsko-krašovskog okruga je podeljeno na Temišvarski i Lugoški okrug.
1860. godine ukinuti su i Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat i njegovi okruzi, a teritorija Temišvarskog okruga je tada uključena u okvir Tamiške županije (u sastavu austrijske Kraljevine Ugarske).
Geografija
Temišvarski okrug je uključivao centralni i severni deo Banata. Graničio se sa Bečkerečkim okrugom na zapadu, Lugoškim okrugom na istoku, austrijskom Vojnom krajinom na jugu i austrijskom Kraljevinom Ugarskom na severu.
Demografija
Po popisu iz 1850. godine, okrug je imao 316.565 stanovnika, od čega:
Agava (mitologija)
Agava je u grčkoj mitologiji bila kćer tebanskog kralja Kadma i Harmonije.
Mitologija
Prema Apolodoru, Agava je bila udata za Ehiona, koji je bio jedan od preživelih ratnika izniklih iz zmajevih zuba (tzv. Sparti). Sa njim je imala sina Penteja. Nakon smrti svoje sestre Semele, Agava je proširila glasinu da Semelin ljubavnik nije bio Zevs, već običan smrtnik, što je rasrdilo boga Dionisa koji je rođen u toj vezi. Zbog toga je Dionis došao u Tebu kojom je sada vladao Agavin sin Pentej. Dionis je naredio Tebankama da odu na Kiteron kako bi proslavile njegove misterije, ali se novi tebanski kralj tome usprotivio i čak naredio da se žene silom vrate u grad. Dionis je, već ljut zbog kleveta njegove majke, oboje zaludeo; kralj je preobučen u ženske haljine otišao na Kiteron, a Agava kada ga je videla, verovala je da vidi divlju zver i rastrgla ga. Kada se otreznila i videla šta je uradila, pobegla je iz Tebe u Iliriju. Tamo se udala za kralja Likoterseja, ali ga je potom i ubila kako bi svom ocu omogućila da vlada i nad Ilirijom. Prema nekim izvorima, njena smrt nigde nije opisana.
Barje
Barje može biti:
Липнички Шор
Липнички Шор је насељено место града Лознице у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 2623 становника.
Демографија
У насељу Липнички Шор живи 2089 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 37,5 година (36,9 код мушкараца и 38,2 код жена). У насељу има 720 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,71.
Grifon (Alice's Adventures in Wonderland)
Grifon (engleski: The Gryphon) je fiktivni lik iz pera Lewisa Carrolla koji se pojavljuje u njegovoj priči Alice's Adventures in Wonderland. Za razliku od mnogih drugih likova, koji su uvelike izmjenjivani, Grifon iz Alice vjeran je tradicionalnom poimanju tog bića tako da ima glavu, krila i prednje noge orla te tijelo i strašnje noge lava.
Липнички Шор
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Grifon (Alice's Adventures in Wonderland)
Uloga u priči
Grifon izgleda ima tendenciju odbacivati i zanemarivati opsesije i probleme ostalih likova iz Zemlje čudesa, kao što su tuga Lažne Kornjače ili egzekucije Kraljice Herca, za koje tvrdi da nemaju apsolutno nikakvo uporšite. Govori blago neispravnim koknijevskim naglaskom i upućuje zahtijeve Lažnoj Kornjači, koje ova ispunjava unatoč negodovanju. Također ima tendenciju izbacivanja zvukova sličnih kašlju, kao što je "Hjckrrh!", koji izgleda nemaju nikakvo značenje i moguće da ih ne može kontrolirati.
Miokazi
Miokazi su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Miokazi pripadaju opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Miokazi je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 12 km istočno.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Miokazi su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 36 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Sahat-kule u Travniku
mini|desno|200p|Sahat-kula na Musali
Travnik je jedini grad u Bosni i Hercegovini koji ima dvije sahat-kule: Sahat-kula na Musali, koja se nalazi u donjoj čaršiji, prirodnoj zaravni ispod Starog grada Travnika i Sahat kula u gornjem gradu.
Historija
Izgradnja sahat-kula na području Osmanskog carstva započela je sredinom XVI. stoljeća. Urbani razvoj, ali i potreba obavljanja pet molitvi koje su islamski vjernici obavezni obaviti u određeno vrijeme dana propisanih Kuranom, uvjetovali su rasprostranjenost sahat-kula. U Bosni i Hercegovini sahat-kule se javljaju krajem XVI. stoljeća i prva je sagrađena u Banjoj Luci, a tokom XVII. i XVIII. stoljeća i u mnogim drugim gradovima.
Ne zna se tačno kada je sahat-kula sagrađena, a na njoj su sačuvane dvije ploče sa natpisima o obnovi. Prvi put je to bilo 1811. godine, zatim 1815. godine. Na starim crtežima i gravurama ovog dijela Travnika može se vidjeti da je sahat kula ponovno obnavljana izmađu 1878. i 1892. godine. Godine 1903. godine u požaru je izgorio drveni krov, nakon čega je temeljnom rekonstrukcijom dobila današnji izgled. Od 1992.-1995. je oštećena, i nakon rata njen krov sa potkrovom i dijelom gdje su smješteni satni mehanizmi ponovo je renoviran.
Opis
Sahat-kula na Musali je zidana kamenom sedrom, a temelji su dobro izvedeni i usječeni u sedreni plato samog proplanka Musale. Dimenzije kvadratne osnove ovog objekta su 3,6X3,6 m, a debljina zidova u ulaznom dijelu je između 60 i 90 cm. Visina je oko 19,5 m. Sahat-kula je prizmastog oblika gdje se zidovi sužavaju prema gore, a završava se četvorostrešnim krovom u obliku piramide. Drveno strmo stubište unutar kule je dvokrako sa malim podestima kod svake promjene smjera penjanja.
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj od 25. do 31. januara 2005. godine donijela je odluku da se sahat-kula na Musali proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.
Sahat-kula u Gornjoj čaršiji
O vremenu nastanka Sahat-kule u Gornjoj čaršiji nisu sačuvani pisani dokumenti, ali njen položaj uz raniju džamiju Mehmed-paše Kukavice iz 1757. godine sa kojom čini cjelinu, zatim njena sličnost sa Sahat-kulom u Foči, istog legatora upućuje na to da ju je prvobitno podigao Hadži Mehmed-paša Kukavica najkasnije do 1760. godine. Na sahat kuli je bila uzidana kamena ploča sa natpisom na turskom jeziku iz 1817. godine iz kojeg se vidi da je objekat obnovio bosanski vezir Sulejman-paša Skopljak.