cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cravegna, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Lake Ozark, Missouri
Lejk Ozark je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.586, što je 97 (6,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rajt
Rajt se može odnositi na
Tejma
Tejma se može odnositi na
Klibern
Klibern se može odnositi na
Pašaluk
thumb|300px|Osmanski pašaluci na Balkanu i u srednjoj Evropi 1683. godine Pašaluk, također ejalat ili beglerbegluk, u Osmanskom Carstvu bila je najveća upravno-teritorijalna jedinica, čiji je vođa (paša, beglerbeg) bio podređen direktno Porti, a dobijao je često titulu vezira.
Pašaluci u južnoslovenskim zemljama
Južnoslovenske zemlje pod turskom vlašću pripadale su do početka XVI. vijeka Rumelijskom pašaluku sa sjedištem u Sofiji.
Nakon velikih osvajanja u Ugarskoj osnovan je 1541. Budimski pašaluk, poslije zauzeća Banata Temišvarski pašaluk, a godine 1580. Bosanski pašaluk. Krajem 16. vijeka formiran je pašaluk u Jegru (Eger), a početkom 17. vijekaa pašaluk sa sjedištem u Kanjiži (Nagykanizsa), kojima su pripadali i neki naši krajevi. Makedonski sandžaci (solunski, ohridski, skopski, ćustendilski) te vučitrnski sandžak ostali su i dalje u Rumelijskom pašaluku, sandžaci Kruševac, Smederevo, Zvornik, Srem (Mitrovica), Požega i Bečkerek pripali su sredinom XVI. vijeka Budimskom pašaluku. Bečkerek je ubrzo pripao Temišvarskom pašaliku, a neki drugi dijelovi te teritorije ušli su 1580. u sastav novonastalog |Bosanski pašaluk|Bosanskog pašaluka, najjačeg na našem području.
Početkom 17. vijeka Podravina (Požega i Valpovo) pripali su Kaniškom pašaluku, dok je Kruševački sandžak ušao u sastav Rumelijskog, a Bačka u sastav Jegerskog pašaluka.
Kavington
Kavington se može odnositi na
Kolbert
Kolbert se može odnositi na
Profesija
Profesija je izraz kojim se opisuje nečiji posao, vokaciju ili zanimanje za čije je obavljanje potrebna specifično stručno obrazovanje i osposobljavanje. Osobe koje obavljaju takve poslove se nazivaju profesionalcima.
Kalman
Kalman se može odnositi na
GPR56
G protein spregnuti receptor 56 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR56 genom.
Izražavanje GPR56 gena u melanocitnim ćelijama je regulisano MITF faktorom.
Faro, Latina
Faro je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Eparhija budimljansko-nikšićka
Eparhija budimljansko-nikšićka je eparhija Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva eparhije smeštena je u Nikšiću, a sjedište eparhije se nalazi u Beranama.
Nadležni arhijerej je gospodin Metodije Ostojić .
Istorijat
mini|290p|d|[[Saborna crkva u Nikšiću]] mini|290p|d| [[Đurđevi stupovi (Crna Gora)|Manastir Đurđevi Stupovi]] mini|290p|d|[[Manastir Piva]]
Nastanak - Budimljanska episkopija i mitropolija
Budimljanska episkopija je jedna od prvobitnih eparhija srednjovekovne srpske crkve, budući da je osnovana 1219. godine na saboru u manastiru Žiči. Sjedište episkopije od njenog osnivanja bilo je u manastiru Svetog Georgija, tj. u Đurđevim stupovima u Beranama, zadužbini Prvoslava, sina velikog župana Tihomira, najstarijeg brata Nemanjinog. Iz tog vremena je sačuvan i zapis koji glasi „četvrtoga vladiku postavi Sveti Savo u Budimlji u Hram Svetog Georgija“. Budimljanska episkopija je u 15. vijeku podignuta na stepen mitropolije, pa su pored imena budimljanskih episkopa sačuvana imena i 9 mitropolita budimljanskih: Vasilije, Makarije I, Makarije II, Genadije, Sava, Gerasim, Grigorije, Jeftimije i Pajsije.
U manastiru Šudikovi nastao jedan od najstarijih pisanih spomenika iz ovih krajeva, Zbornik, prozvan "Svetotrojački zbornik", koji se nalazi u manastiru Svete Trojice u Pljevljima. Budimljanska episkopija je imala poznatu monašku školu. Pogovor i "Moračku krmčiju" napisa budimljanski episkop Teofilo Budimljanin 1251/52. godine u manastiru Vavedenija Bogorodičinog u Šudikovi. Budimljanski mitropolit Gerasim napisao je 1573. godine poznati Minej koji se danas čuva u Narodnoj biblioteci u Beogradu, a 1592. godine jeromonah Danilo Budimljanin napisa poznati Psaltir, koji se danas čuva u Beču. Đakon Mihailo 1602. godine napisa Molebnik, koji se danas čuva u Biblioteci grofa Uvarova u Moskvi, tu bijaše napisan i „Božanstveni apostol manastira Šudikove“.
Od 1552. godine sjedište Budimljanske mitropolije je u Nikolj-pazaru (današnjem naselju Nikoljac u Bijelom Polju) u Crkvi Svetog Nikole. Može se pretpostaviti da su u ovom razdoblju Budimljanska i Humska mitropolija spojene u jednu mitropoliju.
U "Šudikovskom pomeniku" (17. vijek) pominje se „106 blagočestivih monahinja“ koje su sve iz susjednih mjesta: Budimlje, Doca, Kralja, Zabrđa, Prijeloga, Goduše, Bijelog Polja, Nikoljca, Prošćenja.
Na Moračkom saboru 1648. godine za novog patrijarha srpskog izabran je gospodin Gavrilo. Na istom saboru je odlučeno da se stupi u pregovore sa papom Inokentijem Jedanaestim. Za odlazak na pregovore sa papom izabran je budimljanski mitropolit Pajsije, koji je prisustvovao saboru sa titulom „mitropolit Budimlja i Albanije“.
Sveti Vasilije Ostroški, mitropolit Onogoško-istočnohercegovačke episkopije od 1651. godine, koja je nastavak ukinute Limske (petrovske) mitropolije.
Krenšo
Krenšo se može odnositi na
Eparhija budimljansko-nikšićka
Počeci obnove - Eparhija budimljansko-polimska
Nakon mučeničke smrti mitropolita Pajsija (1648) Budimljanska mitropolija će u upravnom pogledu biti ugašena skoro tri vijeka. Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve je 8. decembra 1939. godine izabrao gospodina Joanikija Lipovca (Pravoslavna crkva ga slavi kao Svetog sveštenomučenika Joanikija, mitropolita crnogorsko-primorskog) za vikarnog episkopa budimljanskog. Ovu dužnost je obavljao do svog ustoličenja za mitropolita crnogorskog 23. februara 1941. godine.
Obnova - Eparhija budimljansko-nikšićka
Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve je na svome redovnom majskom zasjedanju 2001. godine donio odluku o formiranju, odnosno obnavljanju Eparhije budimljansko-nikšićke, a za njenog administratora odredio vikarnog episkopa budimljanskog Joanikija (Mićovića). Na zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora (maja 2002), Preosvećeni Joanikije, izabran je za episkopa budimljansko-nikšićkog, sa sjedištem u manastiru Đurđevi stupovi u Beranama.
Obuhvat eparhije
Budimljansko-nikšićka episkopija je, kako u ranijim vremenima, tako i na kraju 20. vijeka mijenjala svoje granice i nazive. Istorijski posmatrano, današnja Budimljansko-nikšićka episkopija objedinjuje prostor nekadašnje Humske episkopije, koja je takođe osnovana 1219. godine sa sjedištem u Stonu, a od 1252. godine sa sjedištem u Crkvi Svetog apostola Petra u Bijelom Polju. Humska episkopija je u 14. vijeku dobila zvanje Limske mitropolije zvane „petrovska“, a ukinuta je u 17. vijeku, nakon pretvaranja Crkve Svetog Apostola Petra u džamiju.
Onogoško-istočnohercegovačka episkopija, nastavak je ukinute Limske (Petrovske) mitropolije. Na ovoj mitropolitskoj stolici prije Svetog Vasilija, bili su mitropoliti: Maksim Gagović iz Pive, Pajsije Trebješanin. Patrijarh pećki Gavrilo izdao je sinđeliju u Gračanici 27. novembra 1651. godine kojom je Sveti Vasilije Ostroški postavljen za mitropolita Istočno-hercegovačke eparhije. Poslije Svetog Vasilija Ostroškog 1671. godine za četvrtog episkopa Onogoške mitropolije postavljen je Gerasim. Onogoška episkopija postojala je nešto više od 100 godina, do vremena kada su se Turci ustalili u Onogoštu (Nikšiću).
Zatim, današnja Episkopija budimljansko-nikšićka zahvata prostor nekadašnje Episkopije zahumsko-raške, koju je osnovao knjaz Nikola 1878. godine, ali koja je dobila episkopa tek 1909. godine sa sjedištem u Nikšiću. Ukinuta 1931. godine i pripojena Mitropoliji cetinjskoj. Prostor nekadašnje Mitropolije pećke, obrazovane 1912. (ukinuta 1931.) sa sjedištem u Pećkoj patrijaršiji, čiji je prvi mitropolit bio Gavrilo Dožić, takođe pripada Eparhiji budimljansko-nikšićkoj. Sačinjavali su je protoprezviterijati: pećki, beranski, bjelopoljski i pljevaljski.
Pod nadležnošću Episkopije budimljansko-nikšićke danas se nalazi 10 opština Crne Gore: Andrijevica, Berane, Bijelo Polje, Žabljak, Mojkovac, Nikšić, Plav, Plužine, Rožaje i Šavnik, što čini 52% ukupne prostora Crne Gore (oko 7126 -{km²}-). Na ovom prostoru živi 242.585 stanovnika ili 39,4% stanovnika u odnosu na ukupan broj stanovnika u Crnoj Gori. U Budimljansko-nikšićkoj episkopiji živi 40.891 pravoslavno domaćinstvo sa 148.998 stanovnika, dok su ostalo stanovnici islamske vjere.
Manastiri
Manastiri Eparhije budimljansko-nikšićke su:
Porušeni manastiri: Manastir Kladnik, Manastir Uroševica, Manastir Crnča, Manastir Čečevo, Manastir u Bošiće, Manastir Vranštica, Manastir Sokolac.
Arhijerejska namjesništva
U Eparhiji budimljansko-nikšićkoj postoje tri arhijerejska namjesništva:
Località Sant'Anna, Belluno
Località Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 793 m.
Eskambija
Eskambija se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1958.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
V grupa
Ostali podaci o grupama nepoznati.
Kvalifikacije za ulazak u Drugu saveznu ligu - Zapad
VI grupa
Boro Stjepanović
Borislav - Boro Stjepanović, rođen u selu Planinica (Vareš, BiH, 8. svibnja, 1946.), bosanskohercegovački je glumac i redatelj.
Airel
Erel je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Sen Lo.
Boro Stjepanović
Životopis
Apsolvirao je jugoslavensku i svjetsku književnost na Filolozofskom fakultetu u Beogradu 1969. godine i diplomirao glumu na Akademiji za kazalište, film, radio i televiziju u Beogradu 1971. godine. Odigrao je više od pedeset filmskih uloga.,
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1958.
Kvalifikacije za ulazak u Drugu saveznu ligu - Zapad
21.07./03.08. Tekstilac Derventa - Borac Banja Luka 1:5, 3:8
Boro Stjepanović
Životopis
Režirao je u Sarajevu (Otvorena scena OBALA, Kamerni teatar 55), u Mostaru i Podgorici. Na televiziji je igrao u više tv-filmova (Andra i Ljubica, Bife Titanik) i tv-serija (Građani sela Luga, Filip na konju, Osma ofanziva, Volim i ja narandže, Oriđinali, Viza, Naša mala klinika, Lud, zbunjen, normalan). Igrao je u preko pedeset filmova (Sjećaš li se Doli Bel, Ko to tamo peva, Čudo neviđeno, Miris dunja, Kuduz, Gluvi barut, Urnebesna tragedija, Ničija zemlja, Ovo malo duše).
Airel
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 486 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 47 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 5 metara (maksimalnoj 44 m, a minimalnoj 1 m).
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1958.
Kvalifikacije za ulazak u Drugu saveznu ligu - Zapad
27.07./10.08. Tekstilac - Dalmatinac 3:1, 4:7
Boro Stjepanović
Životopis
Pedagoškim radom počeo se baviti 1971. godine asistirajući na predmetima Dikcija (1971.-1973.) i Gluma (1976.-1981.), na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu. Učestvovao je u osnivanju Akademije scenskih umjetnosti u Sarajevu, gdje je radio od 1981. do 1992.godine. Školske 1992/93. godine bio je profesor na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1958.
Kvalifikacije za ulazak u Drugu saveznu ligu - Zapad
30.07./17.08. Borac - Dalmatinac 10:2, 3:4
Poredak
Borac Banja Luka se plasirao u Drugu ligu - Zapad
Boro Stjepanović
Životopis
Jedan je od osnivača Fakulteta dramskih umjetnosti na Cetinju (1994. godine), gdje i danas radi kao redovni profesor na predmetu Gluma.
Kao gostujući profesor predaje glumu i na Umjetničkoj akademiji u Osijeku.
Nagrade i knjige
Za glumački rad nagrađivan je na Danima komedije u Jagodini, Dječijem festivalu u Kotoru, Jugoslovenskom kazališnom festivalu u Užicu i Sterijinom pozorju u Novom Sadu. Napisao je četiri knjige iz pedagogije glume: "Gluma I; Rad na sebi", "Gluma II; Radnja", Gluma III; Igra" i "Audicija; Sve o prijemnom ispitu". Prve dvije dobile su Sterijinu nagradu za teatrologiju, 1998. godine.
Frederick, South Dakota
Frederik je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 199, što je 56 (-22,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fredericktown, Pennsylvania
Frederiktaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 403.
Samostan sv. Tadeja
'''Samostan sv. Tadeja' (armenski: Սուրբ Թադէոսի վանք - Sourb Tadeos Vank; perzijski: قره‌کلیسا, Sertivier keliseh'' u značenju "srce iranske crkve") je stari samostan Armenske apostolske crkve koji se nalazi u planinskom području sjeverne iranske pokrajine Zapadni Azarbajdžan, oko 20 km od grada Makua. 600px|mini|left|Panorama Samostana sv. Tadeja Samostan Svetog Tadeja je vidljiv iz daljine zbog masivnosti njegove crkve čija je osobitost višekutni tamburi i strmi krovovi njezine dvije kupole. U njegovoj blizini se nalazi nekoliko kapela, tri na istočnom brdu, jedna oko 3 km južnije, na putu prema Bastamu i jedna koja služi kao crkva u obližnjem selu Ghara-Kilise.
On je najstariji od tri armenska samostanska kompleksa u Iranu (druga dva su Samostan sv. Stjepana i Kapela Dzordzor) koji su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2008. godine kao "svjedočanstvo jedinstvenih vrijednosti armenske arhitekture i tradicije ukrašavanja".
Vanjske veze
Kraća engleska verzija: Iran's World Heritage Monastery, Jadid Online, 25. prosinca 2008.: Slide show (s podnaslovima na engleskom): (5 min 41 sec)
Elija Kapitolina
Elija Kapitolina (Aelia Capitolina, punim imenom Colonia Aelia Capitolina) je bio rimski grad podignut na ruševinama Jeruzalema.
Jeruzalem je razoren nakon opsade grada 70. godine. Šest decenija nakon tog događaja je nekadašnji glavni grad Judeje ostao nenastanjen, a što je Hadrijanu upalo u oči tokom njegovih putovanja po Istoku. Stoga je odlučio tamo sagraditi novi grad; kada je oko 130. izgradnja Jevreji su se nadali da će se moći vratiti i obnoviti svoje i vjerske druge institucije. Međutim, kada se doznalo da Hadrijan tamo namjerava naseliti svoje veterane, to je dovelo do provale nezadovoljstva i znatno pomoglo izbijanju Bar Kohbinog ustanka.
Eusebije opisuje razaranja nakon gušenja jevrejskog ustanka:
Nakon što je ustanak ugušen, Hadrijan je izričito - pod prijetnjom smrtne kazne - zabranio Jevrejima povratak u grad, s izuzetkom svetkovine Tiša beav. Grad je umjesto toga sagrađen po rimskom planu i u njemu su podignuti hramovi grčkim i rimskim božanstvima. Nije bio utvrđen, ali je u njemu bio stalni garnizon X legije. Naziv Elija Kapitolina se održao nekoliko vijekova, tako da su Arapi na početku islamskog perioda za grad koristili naziv Iliyā' (إلياء).
Patrijarh rumunski Danijel
Patrijarh rumunski Danijel (svetovno Dan Ilije Čobotea, selo Dobrešti kod Temišvara, Rumunija) je poglavar Rumunske pravoslavne crkve posle izbora u Svetom sinodu RPC 12. septembra 2007. Njegov prethodnik je bio patrijarh Teoktist.
Životopis
Patrijarh Danijel je rođen pod imenom Dan Ilije Čobotea, godine 1951. u selu Dobrešti, kod Temišvara u okrugu Timiš. Zakaluđerio se 1987. godine u manastiru Sihastrija, a školovao se u Strazburu, Frajburgu i Briesgou. Bio je profesor na Ekumenskom institutu u švajcarskog gradu Bosiju poslednje dve godine. Bio je i savetnik rumunskog patrijarha.
Etovo
Etovo se može odnositi na
Abbotsford, Wisconsin
Abotsford je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.310, što je 354 (18,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
GPR64
G protein spregnuti receptor 64 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR64 genom.
Kurije Dentat
Manije Kurije Dentat (Manius Curius Dentatus) (? - 270. pne.), sin Manijev, bio je rimski konzul i plebejski heroj, poznat po tome što je pobjedonosno okončao samnitske ratove. Prema Pliniju, rodio se sa zubima u ustima, dobivši tako cognomen Dentatus, "Zubati."
Kurije je svoju političku karijeru započeo 290-ih pne. kao plebejski tribun. Tada je uspio spriječiti interrexa Apija Klaudija Slijepog u naumu da zabrani plebejcima kandidature za konzula.
Dentat je za konzula prvi put izabran godine 290. pne. te je uspio poraziti i Samnite i pobunjene Sabinjane za što je nagrađen s dva trijumfa. Vrativši se s pohoda, započeo je velike građevinske projekte i djelomično isušio Velinsko jezero.
Godine 283. pne. je Dentat postavljen za pretora (a možda i konzula) L. Kekilija Metela Dentera koji je ubijen u bitci kod Arecijum. Polibije navode kako je Dentat protjerao tamošnje Gale i stvorio uvjete da se osnuje kolonija u Seni.
Ponovno izabran za konzula 275. pne., Dentat se borio protiv Pira u neodlučnoj bitci kod Beneventuma koja je nagnala Pira na povlačenje iz Italije. Sljedeće je godine ponovno izabran za konzula, te je porazio Lukance za što je nagrađen ovacijom. Godine 272. pne. je izabran za cenzora, a godine 270. pne. jedan od dva povjerenika za nadzor izgradnje Anio Vetusa, drugom rimskog akvedukt, koga je djelomično financirao iz vlastitih sredstava, odnosno ratnog plijena. Umro je prilikom izgradnje, koju je dovršio Marko Fulvije Flak.
Dentata antički izvori opisuju kao nepotkupljivog i štedljivog čovjeka; navodi se priča kako su mu Samniti poslali izaslanike s bogatim darovima kako bi na njega uticali prilikom mirovnih pregovora. Kada su ga pronašli, vidjeli su da sjedi kraj ognjišta pržeći repe. Odbio je darove rekavši da više voli vladati vlasnicima zlata nego da sam bude vlasnik zlata. Iako je izvor nepoznat — neki vjeruju da ju je izmislio Katon — poslužila je kao inspiracija za brojne slike čiji su autori Jacopo Amigoni, Govert Flinck i drugi.
Njegov praenomen se ponekad navodi kao Marcus (Marko) zbog toga što se kao standardna skraćenica za Manius koristi M'. koja može biti i skraćenica za Marcus.
Udruženje za nizozemske studije 'S.V.T.B. Curius' na Delftskom univerzitetu tehnologije je nazvano po njemu.
Hjuston (razvrstavanje)
Hjuston se može odnositi na
Stjepan Polje
Stjepan Polje je selo u Bosni i Hercegovine, između Gračanice i Doboja (oko 4km udaljeno od same Gračanice), i u sastavu je općine Gračanica, odnosno Tuzlanski kanton|Tuzlanskog kantona u Federacije BiH. Naselje počinje kojih stotinjak metara desno od magistralnog puta Tuzla - Doboj.
Historija
Stjepan Polje je dosta staro naselje koje je postojalo još u praistoriji, a kasnije i u srednjem vijeku. U turskim dokumentima ovo naselje se pojavljuje veoma rano. Prema Dr A. Handžiću Stjepan Polje je do 1528 godine bilo naseljeno Vlasima, kao i selo Gračanica, u kojem je bio rudnik željeza, zatim varoš grada Sokola, te sela Drenovac, Orahovica, Gornja i Donja Lohinja, Brijesnica i Klokotnica. Od 1528 godine kada su Osmanlije došle na ovo područije, te uslijed procesa islamizacije, Vlaskog stanovništva je sve manje. Od tog doba kao najveci dio stanovištva sačinjavaju muslimani.
U periodu 18 i početkom 19 stoljeća u Stjepan Polje, i okolna sela dolaze i trajno se naseljavaju muslimanske porodice iz Srbije i to većinom iz Užica. Takođjer, ovdje su se naseljavale i porodice iz Hercegovine, Mađjarske te prekosavske i (najvecim dijelom) podrinjske oblasti. Godine 1878 Bosna i Hercegovina pada pod vlast Austro-Ugarske, te administrativno-pravnim promjenama Stjepan Polje ulazi u okvir Gračanickog sreza.
Naselje je razbijenog tipa. Kuće su razbacane po okolnom pobrđu, čija nadmorska visina iznosi do 250 m. Stjepan Polje ima više mahala (zaselaka) koji su raspoređeni u dva odvojena dijela u koje se dolazi asfaltnim putem koji se iznad osnovne škole u zaseoku Polje račva te jedan dio na sjeveru povezuje Mustafiće, Dediće, Muratoviće, Avdiće i Džebe, a drugi krak puta povezuje na sjeveroistoku mahalu Prkute (Hadžiće), Dživrake, Mejremiće i Potok mahalu. Kako se vidi, zaseoci nose imena po prezimenima žitelja koji ih nastanjuju ili su ih nastanjivali. Izuzetak čini zaselak Polje, odnosno Crkvina, Potok mahala i Dživraci.
Geografija
Stjepan Polje se nalazi na nekih 11 km površine Trebave i sprečanske aluvijalne ravni, sa nadmorskom visinom od oko 200-500 metara. Tlo uglavnom grade pijesak, šljunak, škriljave gline i gline uopšte pliocenske starosti.
Obrazovanje
Stjepan Polje posjeduje jednu osnovnu školu koja počela je sa radom 1949 godine u mektebskoj zgradi. Objekat škole je izgrađen 1951 godine sa dvije učionice i stanom za učitelja. Do 1974 godine egzistirala je kao područno odjeljenje Osnovne škole "Mitar Trifunović Učo" Gračanica, a kao samostalna obrazovne ustanova osnovana je Odlukom Skupštine opštine Gračanica 23.12.1974 godine. Škola u Stjepan Polju danas ima oko 450 učenika raspoređenih u 18 odjeljenja i od školske 2004/05 godine uvela je devetogodišnje školovanje. Ima 34 zaposlena radnika, od čega 30 nastavnika. Škola posjeduje fiskulturnu salu i sportski poligon, kabinet informatike.
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu ovog naselja, Stjepan Polje se sastoji sa zaseocima: Dživraci, Potok Mahala, Hadžići, Jahići, Husići, Mejremići, Hodžići, Muratovići, Mustafići, Dedići, Avdići, Memići, Polje, Bare, Ibrahimovići i Džebe.
Vicenne, Chieti
Vicenne je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 309 m.
Bitka na Jarmuku
Bitka na Jarmuku bila je veliki sukob između arapske i vizantijske vojske koji se odigrao 20. avgusta 636. godine. U pitanju je jedna od najvećih bitaka između Vizantije i Arapa u kojoj su arapske snage odnele ubedljivu pobedu.
U vreme bitke na Jarmuku Vizantijom je vladao car Iraklije koji je u ranijem periodu svoje vladavine (627/28) odneo ubedljivu pobedu nad Sasanidskom Persijom. Ipak ovo je samo omogućilo brzo osvajanje Persije od strane Arapa i stavilo je vizantijsko carstvo pred još teže iskušenje. Novi neprijatelj, ujedinjen novom verom koju je propovedao Muhamed, širio se izuzetno brzo. Muhameda je nasledio Abu Bakr koji je preduzeo odlučne vojne mere protiv Vizantije.
Do velikog vojnog obračuna došlo je u dolini reke Jarmuk nakon višemesečnog manevrisanja obe strane. Bitka je trajala šest dana i arapska vojska, iako malobrojnija, pod vodstvom sjajnog vojskovođe Halid ibn El Velida, odnela je odlučujuću pobedu. Arapima je ova pobeda omogućila da zauzmu Siriju a potom i Egipat.
St. Martin, Ohio
Sent Martin je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 129, što je 38 (41,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kumaroil-KoA
Kumaroil-KoA je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 913,677 Da.
Peloponez
thumb|250px|desno|Grčka i Peloponez
Peloponez (Πελοπόννησος) je veliko poluostrvo na jugu Grčke, južno od Korintskog zaliva. Peloponesko poluostrvo čine periferije:
Geografija
Peloponez zauzima površinu od 21.549 kv.km. Čini ga najjužniji deo kontinentalne Grčke, iako je danas praktično ostvro posle izgradnje Korintskog kanala 1893. Na dva mesta je povezan s ostatkom Grčke, prirodnim putem, preko Korintske prevlake i veštački, mostom Rio-Antirio koji je izgrađen 2004).
Poluostrvo je u unutrašnjosti planinsko sa duboko usečenim obalama. Najviša planina je Kilini s najvišim vrhom od 2.376 m. Peloponez ima četiri manja poluostrva okrenuta jugu: Meseniju, Mani, Epidaurus i Argolidu.
Pored peloponeske obale leže dve grupe ostrva: Argo-saronska ostrva, na istoku i Jonska ostrva, na zapadu. Ostrvo Kitera, blizu poluostrva Epidaurus na jugu, smatra se delom Jonskih ostrva.
Istorija
Poluostrvo je bilo nastanjeno još od preistorijskih vremena. Njegovo današnje ime potiče iz grčke mitologije, posebno iz legende o Pelopsu koji je vladao ovim područjem. Ime Peloponez znači „Pelopsovo ostrvo”. U srednjem veku ostrvo je bilo poznato kao Moreja. Prema narodnoj etimologiji, naziv su mu dali krstaši jer je bilo gusto obraslo dudovim drvećem (Μωρέας ili Μωριάς) koje se koristilo u proizvodnji svile koja je tada cvetala.
right|thumb|250px|Mapa Peloponeza u [[Antika|antičko doba]] Prva veća grčka civilizacija, egejska ili mikenska civilizacija, dominirala je Peloponezom u bronzanom dobu s uporištem u Mikeni na severoistoku poluostrva. U klasično antičko doba, Peloponez je bio središte svih dešavanja u klasičnoj Grčkoj, na njemu su se nalazili najmoćniji gradovi – države, a tu su vođene i najkrvavije bitke. Tu su bili gradovi Sparta, Korint, Arg i Megalopolis, a bila je i sedište Peloponeske lige. Poluostvrvo je bilo umešano u Grčko-persijski rat, a bilo je i poprište Peloponeskog rata od 431. pne.–404. pne.. Osvojila ga je Rimska republika 146. pne. i tada je postala provincija Ahaja.
Potom su Peloponezom vladali Vizantinci, mada su mnoge delove poluostrva osvojili Mlečani i Franci. Franci su osnovali Kneževinu Ahaju na severnoj polovini poluostrva 1205, dok su Mlečani osnovali veći broj luka duž obale, kao što su Monemvasija, Pil i Koroni, koje su trajale do 15. veka. Vizantinci su držali kontrolu nad južnim delom poluostrva, kojim su vladali iz utvrđenog grada Mistra blizu Sparte. Grad je cvetao od sredine 13. do sredine 15. veka, kada su osmanski Turci zauzeli Peloponez, između 1458–1460. Mlečani su zauzeli delove poluostrva između 1699–1718, ali je turska vlast inače bila stabilna uz sporadične pobune na poluostrvu Mani, najjužnijem delu Peloponeza.
Stanovnici Peloponeza iglali su najvažniju ulogu u grčkom ratu za nezavisnost – rat je zapravo i počeo na Peloponezu, kada su pobunjenici zauzeli Kalamatu 21. marta 1831. Odlučujuća bitka kod Navarina vodila se blizu Pila na zapadnoj obali Peloponeza, a grad Nafplio na istočnoj obali postao je sedište prvog parlamenta nezavisne Grčke.
Za vreme 19. i 20. veka, ovaj region je bio prilično zaostao i siromašan tako da je veliki broj stanovnika otišao u gradove, naročito u Atinu, i druge zemlje, naročito u SAD i Australiju. Teško je pogođen u prvom i Drugom svetskom ratu. Stvari su se malo popravile, naročito kad je Grčka ušla u Evropsku uniju 1981. godine i s razvojem turizma. Međutim, Peloponez je i dalje najsiromašniji deo Grčke. On je poznat kao najtradicionalniji i najkonzervativniji region Grčke i uporište desničarske partije Nova demokratrija.
Gradovi
right|250px|thumb|Satelitski snimak Peloponeza Najveći moderni gradovi na Peloponezu su:
Arheološka nalazišta
Peloponez ima mnoge važne arheološke lokalitete koji potiču od Bronzanog doba do srednjeg veka. Najpoznatiji su:
Lajmstoun
Lajmstoun se može odnositi na
Marengo
Marengo se može odnositi na
Colmars (Gornjoprovansalski Alpi)
Kolmar je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Kastelan.
Crealla, Verbano-Cusio-Ossola
Crealla je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
Muslimanska osvajanja
350px|thumb|right|Doba [[kalifa {{legend|#a1584e|Ekspanzija pod Muhamedom, 622–632/A.H. 1-11}} {{legend|#ef9070|Ekspanzija pod Rašidunskim Kalifatom, 632–661/A.H. 11-40}} {{legend|#fad07d|Ekspanzija pod Omajadskim Kalifatom, 661–750/A.H. 40-129}}]]
Carstvo stvoreno muslimanskim osvajanjima se raspalo kada je zbačena dinastija Omajada, i na mjesto kalifa došla Abasida, čiju su vlast, pak preživjeli Umajadi uspješno osporili osnovavši suparničku državu poznatu kao Kordovski Kalifat. Tada su prestala muslimanska osvajanja u užem/tradicionalnom smislu riječi, iako su kasnije stvorene muslimanske države nastavile u sljedećim vijekovima pripajati teritorije ne-muslimanskih država i tako širiti islam, pri čemu se posebno istaklo Osmansko Carstvo na zapadu i Mogulsko Carstvo na istoku.
Hronologija
ubrzo po smrti proroka Muhameda 632. godine, arapska armija hitro osvaja Egipat, kao i veliki deo ostatka Rimskog carstva na istoku Afrike. Hrišćani su ih ispočetka prihvatili, verujući da će njihova vladavina biti bolja od carigradske.
CIG
CIG se može odnositi na:
Mobil
Mobil se može odnositi na
Leslie Nielsen
Leslie William Nielsen, OC (Regina, Saskatchewan, 11. veljače 1926. - 28. studenog 2010.) bio je kanadsko-američki komičar i glumac. Najpoznatiji je po ulogama u filmovima "Ima li pilota u avionu?" i trilogiji "Goli pištolj".
Rodio se u mjestu Regina, kanadska pokrajina Saskatchewan. Otac Ingvard bio je Danac i Kanađanin, a majka Maybelle, bila je Velšanka. Njegov brat Erik bio je zamjenik kanadskog premijera tijekom 1980-ih, a Leslie je nećak pokojnog glumca Jeana Hersholta. Nakon što je završio srednju školu, priključio se Kanadskom zrakoplovstvu gdje je jednu godinu služio kao repni strijelac, ali nije vidio borbe u Drugom svjetskom ratu.
Nakon rata, našao je posao kao disc jockey na jednoj radio postaji u Calgaryu. Tamo je radio jedno vrijeme, a zbog talenta primjećen je, te je dobivao uloge pripovjedanja u dokumentarcima i reklamama. Sam se osvrnuo na to razdoblje rekavši da "tu nije bilo mnogo zlata, dobivali smo od 75 do 100 dolara po emisiji".
Već 1950. godine imao je 50 nastupa u raznim oblicima glumačkog posla. Pojavio se i u jednoj seriji imena "Zabranjeni planet", znanstvenoj fantastici gdje je glumio kapetana svemirskog broda.
Tijekom karijere snimio je mnogo filmova, sa različitim uspjesima i kod kritike i kod publike. Jedan je kritičar rekao da oni koji ga vole ne gledaju filmove nakon "Ima li pilota u avionu?" i trilogije "Goli pištolj".
Ipak istakao se velikim talentom. Snimio je jedan film koji je režirao Mel Brooks, u kojem je glumio potomka grofa Drakule. U jednoj sceni Mel glumi ubojicu vampira imenom Van Helsing.
Nielsen je odlikovan Redom Kanade, a ženio se 4 puta. Iz drugog braka ima dvoje djece. U jednom, nedavnom, intervjuu izjavio da ima poteškoća sa sluhom. Obožava igrati golf, te je o tome snimio i 4 videokasete. Ipak, još je jako vitalan i glumački aktivan. Po humoru mu je sličan i George Gaynes.
Kineske dinastije
Datumi iz vremena dinastije Zapadni Džou i prethodnih dinastija nisu tačno utvrđeni i još uvek su pod znakom pitanja. Takođe, treba naglasiti da istorija nikada nije tako jasna i precizna, i da su podaci korišćeni u ovim tabelama često rezultat konvencionalnog izbora. Jedan primer za ovaj slučaj je osnivanje mandžurske Ćing dinastije. U zvaničnoj se kineskoj istoriografiji navodi 1644. godina, kada su mandžurske trupe zauzele Peking. Međutim, Ćing dinastija je osnovana već 1616. godine, a ime Ćing dinastije ponela je tek 1636. Sa druge strane, Ming dinastija je de facto ugašena tek 1662. godine, kada su osvojene poslednje teritorije koje su oni na jugu Kine držali.
Republike
Zeittafel China Chronologie de la Chine Dinastias chinesas Кинеске династије
Poljska pravoslavna crkva
Poljska pravoslavna crkva je pomjesna autokefalna crkva. Nalazi se na 13. mjestu u diptihu pravoslavnih crkava.
Istorija
Hrišćanstvo je došlo na prostore današnje Poljske sa jugozapada iz Moravske kneževine, sa zapada iz njemačkih zemalja i sa istoka iz Kijevske Rusije.
Godine 966, poljski knez Meško (Mečislav) I se krstio. Tada je izvršeno i krštenje cijelog naroda. U 13. vijeku bila je ustanovljena pravoslavna episkopska katedra u gradu Holmu.
Peri
Peri se može odnositi na
Poljska pravoslavna crkva
Istorija
Pravoslavna crkva u Poljskoj je 1948. godine dobila autokefalnost od kirijarhalne Ruske pravoslavne crkve.
Kanonska teritorija ove Crkve se proteže na Poljsku, ali obuhvata i pravoslavlje Poljake u Portugalu i Brazilu. Sjedište Crkve se nalazi u glavnom gradu Varšavi.
Ustrojstvo
Od 12. maja 1998, na čelu Crkve je mitropolit varšavski i sve Poljske Sava.
Poljska pravoslavna crkva obuhvata oko 500.000 vjernika okupljenih u 250 parohija. Sastoji se iz šest eparhija:
Samostan sv. Stjepana
'''Samostan sv. Stjepana' (arm. Սուրբ Ստեփանոս վանք, Maghartavank'') je stari samostan Armenske apostolske crkve koji se nalazi u planinskom području sjeverne iranske pokrajine Zapadni Azarbajdžan, oko 15 km sjeverozapadno od grada Džolfe. 600px|left|mini|Panorama Samostana sv. Stjepana Smješten je u dubokom klancu rijeke Aras, s iranske strane na granici s Azerbajdžanom. Izgrađen je u 9. stoljeću i oštetilo ga je nekoliko potresa tijekom stoljeća, ali i ratovi Bizantskog Carstva sa Seldžucima od 11.-12. stoljeća. Obnovljen je kada su Iranom vladali Ilhanidi, oko 1320. godine. Samostan je tada doživio sjajan kulturni i intelektualni vrhunac; u to vrijeme nastaju brojna umjetnička i književna djela, slike i iluminirani rukopisi, o temama vezanim uz religiju, povijest i filozofiju. Mnogo od ikonografske i književne izvorne produkcije Samostana svetog Stjepana danas se čuva u Erevanu (Armenija).
U ranom 15. stoljeću, novi iranski vladari Safavidi potvrđuju svoju zaštitu armenskih kršćana obnovom njihovih samostana. Međutim, ovo područje postaje mjesto osmanskih osvajanja, koji kontroliraju središnju i zapadnu Armeniju od 1513. godine. Iranski šah Abas I. zbog strateških je razloga 1604. godine odlučio preseliti 250-300 tisuća Armenaca prema središtu Irana, zbog čega su samostani ostali zanemareni. Međutim, u kontekstu obnove vlasti protiv Turaka, Safavidi su 1650. godine poduzeli obnovu ovih samostana, i njihova vjerskog života. Tako je 1700. godine Samostan sv. Stjepana opisao francuski putopisac Jean-Baptiste Tavernier kao relikt armenske kulture.
Samostan Svetog Stjepana je jedan od tri armenska samostanska kompleksa u Iranu (druga dva su Samostan sv. Tadeja i kapela Dzordzor) koji su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2008. godine kao "svjedočanstvo jedinstvenih vrijednosti armenske arhitekture i tradicije ukrašavanja koje su preživjele skoro 2000 godina". Samostan svjedoči o međudjelovanju armenske arhitekture i umjetnosti s utjecajima iz drugih kultura: bizantskom, pravoslavnom, asirskom, iranskom i islamskom.
Vanjske veze
Kraća engleska verzija: Iran's World Heritage Monastery, Jadid Online, 25. prosinca 2008.: Slide show (s podnaslovima na engleskom): (5 min 41 sec)
Rod
Rod može značiti:
Rasel
Rasel se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1959.
Prvenstvo Dalmatinske zone
I grupa
NK Uskok je odustao od daljnjeg natjecanja.
II grupa
Tablica nije potpuna - nedostaje zadnje, deseto kolo.
Samoupravna crkva
Samoupravna crkva je velika teritorijalno-kanonska jedinica s posebnim statusom unutar Ruske pravoslavne crkve, ali nije autonomna crkva.
Samoupravne crkve unutar Ruske pravoslavne crkve su:
Ruska pravoslavna zagranična crkva je dobila samoupravu nakon potpisivanja Akta o kanonskoj zajednici Ruske pravoslavne zagranične crkve i Ruske pravoslavne crkve 17. maja 2007. godine.
GPR157
G protein spregnuti receptor 157 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR157 genom.
Bitka kod al-Kadisije
Bitka kod al-Kadisije se odigrala u Mezopotamiji u novembru 636. između arapske muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata na jednoj, te perzijske (sasanidske) vojske na drugoj strani. Do nje je došlo nakon što su 634. muslimani zbog poraza u Bitci kod mosta privremeno izgubili kontrolu nad osvojenim Irakom. Muslimanske snage su krenule u novu ofenzivu, ojačanu snagama koje su prethodno sudjelovale u uspješnom pohodu na bizantsku Siriju i regrutima iz arabijskih plemena. Muslimanski izvori navode kako je perzijska vojska bila višestruko nadmoćna, ali da su Arapi nakon četiri dana duge, naporne i krvave borbe na kraju ostvarili pobjedu i potpuno razbili Perzijance. Ta je pobjeda omogućila muslimanima da osvoje cijeli Irak, uključujući tadašnju perzijsku prijestolnicu Ktesifon. Perzijska vojska se konačno biti poražena tek u bitci kod Nahavanda 641. nakon koje je uslijedilo osvajanje preostalih muslimanskih teritorija i konačni nestanak Perzijskog Carstva oko 651. Usprkos toga, bitka kod al-Kadisije, kao i bitka kod Jarmuka koja joj nedugo prije prethodila, se smatra jednom od najvažnijih bitaka u historiji Bliskog Istoka, islama i svijeta.
Taladiga
Taladiga se može odnositi na
Homestead, Florida
Homsted je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 60.512 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 60.512 stanovnika, što je 28.603 (89,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Talapusa
Talapusa se može odnositi na
Inverness, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.532.
FN
FN se može odnositi na:
Morondava
Većina stanovnika Morondave su Sakalave, ali ima i dosta doseljenika Indije Jemena Somalija i Komora.
Historija
Morondava je bila prijestolnica drevnog Kraljevstva Menabe naroda Sakalava, koje je egzistiralo od početka 15. vijeka zahvaljujući cvjetajućoj trgovini robljem između Sakalava i arapskih i evropskih trgovaca. Morondava i danas predstavlja kultno mjesto za Sakalave oni svakih deset godina dolaze na svoje veliko ritualno okupljanje kod nedalekog sela Belo, na obalama rijeke Tsiribihine, kako bi proslavili obred Fitampoha (pranje kraljevskih relikvija).
Turizam i ekologija
thumb|left|260px|Avenija baobaba U posljednje vrijeme pokušava se Morondavu pretvoriti u turističko odredište zbog okolne savane i pješčanih plaža. Morondava je danas svjetski poznata po svojoj Aveniji boababa koja se nalazi pored grada. Ta gigantska drva, pojedina stara i po 800 godina, danas su jedini ostatci nekoć bujnih šuma koje su postojale pored grada. Kako se množilo stanovništvo, tako je nestajalo i šuma, te baobabe nisu dirali iz vjerskih razloga.
U bližoj okolici grada na 60 km nalazi se rezervat prirode Šuma Kirindi. U dalnjoj okolici grada, udaljen oko 150 km sjeverno, nalazi se Rezevat prirode Tsingi de Bemaraha koji je 1990. uvršten na UNESCO-vu listu Svjetske baštine zbog jedinstvenih geografskih karakteristika, očuvane šume mangrova, brojnih vrsta ptica i velike populacije lemura.
Geografske i klimatske karakteristike
Morondava je udaljena oko 646 km jugozapadno, od glavnog grada Antananarivo nacionalnom cestom br. 36. Morondava ima vruću tropsku klimu, prosječna dnevna temperatura je oko 30 °C i više.
Transport, Privreda
Morondava ima manju luku u Mozambičkog kanala koja je lokalnog značenja, iz nje se uglavnom izvoze kozice, poljoprivredni proizvodi i stoka iz unutrašnjosti. Kao prometnica prema unutrašnjosti koristi se rijeka i male piroge.
Grad ima i mali Aerodrom Morondava (IATA: MOQ ICAO: FMMV) iz kojih domaći prijevoznik Air Madagascar ima letove za Antananarivo.
Ribolov (lov na kozice, stočarstvo (uzgoj zebua) i poljoprivreda (uzgoj; riže, manioka, kukuruza i pamuka) su najvažnije privredne grane u regiji.
Lucije Volumnije Flama Violens
Lucije Volumnije Flama Violens (Lucius Volumnius Flamma Violens) bio je rimski političar, najpoznatiji po tome što je bio prvi konzul iz plebejskog gensa (novus homo).
Rimska Republika je, nastojeći zaustaviti viševjekovni sukob patricija i plebejaca, godine 367. pne. zakonom Lex Licinia Sextia uvela odredbu da jedno od dva konzulska mjesta mora biti rezervirano za plebejce, ali se ona u praksi nije primjenjivala sve do 307. pne. kada je Volumnije prvi put izabran. Volumnijev kolega je bio Apije Klaudije Ceko.
Kada je godine 298. pne. izbio treći samnitski rat, Volumnije je bio imenovan komandantom svih rimskih snaga u Samniumu. Godine 298. pne. ponovno je izabran za konzula i ponovno mu je kolega bio Apije. Njih dvojica su na rijeci Volturno razbili samnitsko-etrursku vojsku.
Volumnije je poznat i po tome što je oženio Virginiju, kći patricija Aula Verginija. Godine 295. pne. su patricijske matrone uvrijedila Virginiju, ne dozvolivši joj pristup oltaru Pudicitije Patricije, gdje se slavila pudicitia, ženska čednost. Obrazloženje je bilo da je Virginija udajom za plebejca prestala biti čedna. Verginija je zbog toga u svojoj kući sagradila novi oltar zvan Plebeia Pudicitia oko koga su se okupljale plebejke.
Acqueville, Manche
Ekvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Cherbourg.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 650 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 112 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 178 m, a minimalnoj 72 m).
Commodore 64
thumb|350px|Commodore 64 (1982) right thumb|desno|Commodore 64, pogled na međuspojnike
Commodore 64 (ili C64) je jedno od dva najpopularnija 8-bitna računala osamdesetih godina 20. stoljeća. Prodan je u 17 milijuna primjeraka. Kod nas su ga od milja nazivali i "debeljko" zbog njegova simpatičnoga, zaobljenoga izgleda.
Fascia, Latina
Fascia je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Commodore 64
C64 je proizvela tvrtka Commodore. Sa 64 KB memorije (38911 bajtova slobodnih za programe u BASIC-u), te zvučnim čipom MOS 6581 (SID) i procesorom MOS 6502 bio je prodavaniji od takmaca ZX Spectruma 48, Applea II te Atarija 400 i 800.
Yellowstone (rijeka)
Yellowstone (engleski: Yellowstone River) je rijeka u Sjedinjenim Američkim Državama, velika pritoka Rijeke Missouri duga 1 114 km.
Geografske karakteristike
Yellowstone se formira spojanjem rijeka North i South Forks na obroncima Planine Yount u Masivu Absaroka -Wyoming. Ubrzo nakon toga ulazi u jugoistočni kut Nacionalnog parka Yellowstone, nakon tog teče prema sjeveru u Jezero Yellowstone, a nakon izlaska na sjevernom kraju jezera, obrušava se sa visine od 129 m u dva spektakularna slapa i ulazi u veličanstveni yellowstonski - Grand Canyon. Nakon tog rijeka meandrira u pravcu sjevera - sjeverozapada kroz Montanu. thumb|left|220px| [[Porječje (razvrstavanje)|Porječje rijeke Yellowstone]] Kod naselja Miner skreće na sjeveroistok a zatim prema sjeveru na putu do Livingstona. Tu zavija na istok pored Billingsa, gdje teče preko visoravni, tu se savija prema sjeveroistoku i prolazi gradove Miles City i Glendive. Sjeveroistočno od naselja Sidney, izlazi iz Montane u Sjevernu Dakotu. Na kraju svog puta jugozapadno od naselja Williston, uvire u Missouri.
Yellowstone ima porječje veliko oko 181 300 km², koje se proteže kroz tri američke države Wyoming, Montana i Sjeverna Dakota. Najveće pritoke su Bighorn, Tongue i Powder koje također izviru sa Masiva Absaroka i rijeka Wind koja izvire sa Masiva Bighorn.
Autonomija (pravoslavlje)
Poglavar autonomne crkve se bira na saboru, s tim što njegov izbor mora potvrditi patrijarh kirijarhalne crkve. Ime poglavara kirijarhalne crkve se čita u svim hramovima autonomne crkve prije imena poglavara autonomne crkve.
Zavisnost autonomne crkve od kirijarhalne crkve se ogleda u sljedećem:
Commodore 64
Zanimljiv je model Commodore SX64 koji je predstavljao prijenosni C64, naravno u dosezima tadašnje tehnologije. I danas je najveći raritet, velike kolekcionarske vrijednosti C65 ili (Commodore DX64), kojih je proizvedeno i prodano 1990.-1991. tek nekoliko stotina (?) primjeraka u obliku prototipa, s novim BASIC-om, ugrađenim 3,5" mekim diskom i drugim poboljšanjima.
U drugoj polovici 1980.-tih tvrtka Commodore je nastavila uspješan niz Commodore računala, prvo uvodeći GEOS, grafički operativni sustav prve te vrste uopće, koji je u potpunosti zaživio na nasljedniku C64 računala - Amigi 500 i 1000. Slično grafičko sučelje razvio je i Apple za Macintoshe, te Microsoft za PC-je (Windows).
Tehnički podaci
Računalo C64
Danira Gović
Danira Gović (Šibenik), je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica, najpoznatija po ulozi spremačice u britanskoj TV-seriji Hotel Babylon.
Commodore 64
Vanjske veze
Napomena: Većina poveznica vodi na internet stranice na engleskom jeziku.
Autonomija (pravoslavlje)
Danas postoje sljedeće autonomne crkve:
Poglavara Sinajske arhiepiskopije sa sjedištem u manastiru Svete Katarine na Sinaju bira sveštenstvo Jerusalimske pravoslavne crkve.
Estonska apostolska pravoslavna crkva je bila osnovana od strane Carigradske patrijaršije, dok je tu već postojala Estonska pravoslavna crkva koja je samoupravna crkva u sastavu Ruske pravoslavne crkve.
Kritska pravoslavna crkva od 1965. godine ima status polu-autonomne crkve u sastavu Carigradske patrijaršije.
Taskalusa
Taskalusa se može odnositi na
Kumatetralil
Kumatetralil je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 292,329 Da.
Nekropola
thumb|250px|Pogled na [[Etruščani|etruščansku nekropolu Banditaccia, u Cerveteriju u Italiji.]]
Marko Atilije Regul (konzul 294. pne.)
Marko Atilije Regul (Marcus Atilius Regulus), bio je rimski političar, izabran godine 294. pne. za konzula, kao drugi po redu član roda Atilija kome je uspjelo doći na tu funkciju.
Regul je najpoznatiji kao otac zlosretnog Marka Atilija Regula (koji je bio konzul 267. pne. i suffect 256. pne.). Neki historičarei smatraju da je bio i otac Gaja Atilija Regula koji je bio konzul 257. i 250. pne. Najmanje dvojica njegovih unuka su također bili konzuli. Aulo Atilije Kalatin, rođak Rulijana, bio je rođak po očevoj liniji.
Građanski rat u Vizantiji (1341–1347)
Građanski rat u Vizantiji 1341–1347 (poznat i kao Drugi građanski rat Paleologa) naziv je za sukob koji je izbio nakon smrti Andronika III Paleologa oko starateljstva nad njegovim devetogodišnjim naslednikom Jovanom V Paleologom. U središtu sukoba nalazili su se, s jedne strane, Andronikov veliki domestik Jovan Kantakuzin i, s druge, Andronikova udovica Ana, carigradski patrijarh Jovan XIV Kalekas te veliki vojvoda Aleksije Apokavk. Rat je podelio vizantijsko društvo po klasnim linijama, tako da je aristokratija podržavala Kantakuzina, dok su donji i srednji slojevi svoju podršku dali carskom namesništvu. U manjoj meri sukob je dobio i verski karakter, budući da je u to doba isihastički spor dobio na zamahu, a poštovanje mistične doktrine isihazma često je izjednačavano s podrškom Kantakuzinu.