cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zabranska ulica (Veliki Mokri Lug)
Prvi put nastanjena je srpskim stanovništvom 1806. godine nakon oslobođenja Beograda od strane Karađorđa, stanovništvo se u to doba bavilo prodajom i proizvodnjom baruta za ustaničku vojsku što se i dan danas prepoznaje po ulici Barutana koja se nastavlja na Zabransku ulicu.
Januarije
Sveti Januarije (San Gennaro), biskup Napulja, je kršćanski mučenik i svetac koga slavi Rimokatoliočka i pravoslavne crkve. Prema predaji je stradao za vrijeme Dioklecijanovih progona krajem 3. i početkom 4. vijeka.
Sveti Januarije je svetac zaštitnik Napulja,gdje se vjernici okupljaju tri puta godišnje u Napuljskoj katedrali kako bi vidjeli navodnu kondenzaciju Januarijeve krv čuvane u staklenoj ampuli.
Zabranska ulica (Veliki Mokri Lug)
Po predaji današnjo stanovništvo se sastoji od tadašnjih ustanika, došlica iz okoline Prokuplja (selo Žitorađa), među kojima je učestalo prezime Marinković, jedno od najjstarijih, pa Pešić, Cvetković i Jakovljević a zatim i druga doseljena prezimena posle Drugog svetskog rata.
Željko Nimš
Od velikih natjecanja, sudjelovao je na OI 1976. u Montrealu, na kojem je sa jugoslavenskom reprezentacijom osvojio 5. mjesto. Zatim je na svjetskom prvenstvu 1974. osvojio brončanu medalju, na Mediteranskim igrama zlatnu medalju 1975. u Alžiru, Kuo europskih prvaka s bjelovarskim ORK Partizan 1972.. Sudjelovao je i u završnici Kupa europskih prvaka 1973., a na SP-u u danskom Kopenhagenu je osvojio 4. mjesto 1978. godine.
Bio je članom sastava Partizana iz Bjelovara koji je osvojio Kup europskih prvaka protiv VfL Gummersbacha. Šest puta je s bjelovarskim Partizanom bio prvak SFRJ.
Pescina, L'Aquila
Pescina je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Trebsen/Mulde
Trebzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Lajpcig. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.166 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14729400.
Pescina, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3492 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 716 m.
Trebsen/Mulde
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lajpcig Trebzen se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Lajpcig. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 122 metra. Površina opštine iznosi 35,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.166 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 119 stanovnika/km².
Stone Mountain, Georgia
Stoun Mauntin (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.802 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.802 stanovnika, što je 1.343 (18,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
23S rRNK pseudouridinska2605 sintaza
23S rRNK pseudouridinska2605 sintaza (, RluB, YciL) je enzim sa sistematskim imenom 23S rRNK-uridin2605 uracil mutaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Pseudouridinska sintaza RluB konvertuje uridin2605 molekula 23S rRNK do pseudouridina.
Armona, California
Armona je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4,156 stanovnika.
Malgaški Indijci (Karana)
Malagaški Indijci (ili kako ih Malgašani zovu Karana) su jedna od malgaških nacionalnih manjina od 66 000 (po nekima samo 25 000 ) pripadnika.
U vrijeme kad su se oni počeli doseljavati na Madagaskar - Indija (zapravo cijeli Indijski podkontinent) bila je britanska kolonija, sa brojnim formalno nezavisnim radžastanima, sultanatima i sličnim tvorevinama, tako da bi za njih bilo pravilnije reći Malagaški doseljenici sa Indijskog potkontineta jer među njima ima i onih pripadnika, koji su danas Pakistanci. Oni su brojem mala, ali vrlo uticajna zajednica na Madagaskaru, od kojih je velika većina rođena na Madagaskaru, a potječu od doseljenika, sa Indijskog podkontinenta (danas su to većinom Gudžarati) koji su došli raditi na Madagaskar na početku 20. vijeka.
Malagaški Indijci uz neki od svojih materinjih jezika sa Indijskog potkontinenta govore i malagaški makrojezik, i to brojne varijante, ovisno o kraju gdje žive.
Historija
Oko 1880. nastala je prva zajednica od 200 doseljenih trgovaca sa Indijskog potkontinenta u Mahajangi, luci na sjeverozapadnoj obali Madagaskara, pored Zaljeva Bembatoka i delte rijeke Betsiboka. Od samog početka njihova doseljavanja nastala je velika zbrka oko njihovog pravnog statusa, jer su se oni najčešće izjašnjavali kao državljani Madagaskara, da izbjegnu britanske zakone protiv držanja robova i gradnju kamenih kuća. Tako da su oni na svojim jedrenjacima isticali francusku zastavu i nesmetano trgovali zabranjenom robom sa afričkom obalom. U početku su prvi doseljenici bili uglavnom muslimanski Hodžasi, Ismailiti i Daudi, a Hindusi su počeli dolaziti kasnije. Tako da ih je na popisu kojeg su provele francuske kolonijalne vlasti 1911. bilo 4 480, a to je tad bilo 21% od ukupnog broja stranaca. Nakon nacionalizacije privatnih poduzeća, koje je provela tadašnja socijalistička vlada 1970., mnogi bogatiji Karane bili su prisiljeni napustiti Madagaskar, a ostao je uglavnom siromašniji i neobrazovaniji sloj, ali su se oni u međuvremenu adaptirali na novonastalo stanje. Smatra se da su do 2000., Karane kontrolirali oko 50-60% madagaskarske privrede, tako da su tih godina oni bili glavna meta nezadovoljnih demonstranata. Po nekim analitičarima oni i danas, makar predstavljaju samo 2 % stanovništva, kontroliraju čak 80 % sve privredne aktivnosti na otoku.
Geografska rasprostranjenost
Danas većina Karana živi u Antananarivu i njegovoj okolici.
Victoria Abril
Victoria Abril (Madrid, 4. srpnja 1959.) je vrlo cijenjena španjolska filmska glumica i pjevačica. Svjetskoj javnosti je, vrlo vjerojatno, najpoznatija njena izvedba u filmu Pedra Almodóvara, po imenu ¡Átame!! (sh. Veži me; eng. Tie Me Up! Tie Me Down!).
Victoria je glumila u španjolskim, francuskim i u talijanskim filmovima. Ona je osam puta bila nominirana za nagradu Goya, u kategoriji glavne glumice, te ju je jednom i osvojila.
Također, ne treba zaboraviti niti njenu pjevačku karijeru, koju je započela izdavanjem svog debitantskog albuma zvanog PutchEros do Brasil, 2005-e. Nadalje treba još spomenuti kako je taj album po žanru glazbe svrstan u bossanovu-jazz. Pokušala je i predstavljati Španjolsku na Euroviziji 1979.-e godine sa pjesmom Bang-Bang-Bang, no nije joj pošlo za rukom plasirati se ondje, odnosno točnije rečeno, završila je na pretposljednjem mjestu nacionalnog natjecanja, koje je izlučivalo predstavnika za Euroviziju.
Rubren
Rubren je organsko jedinjenje, koje sadrži 42 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 532,672 Da.
Davignac
Davinjak je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Isel.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 272 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 652 metara (maksimalnoj 944 m, a minimalnoj 566 m).
Michael Powell
Michael Latham Powell (30. septembar 1905 - 19. februar 1990) bio je engleski filmski režiser, najpoznatiji po dugogodišnjoj suradnji sa mađarsko-britanskim režiserom Emericom Pressburgerom, sa kojim je činio jedan od najuspješnijih tandema u historiji britanske i svjetske kinematografije, zaslužan za brojna klasična djela 1940-ih. Powellovoj karijeri, ovjenčanoj nizom prestižnih nagrada, je došao kraj nakon psihološkog trilera Peeping Tom iz 1960. godine, koji je zbog za tadašnje standarde neuobičajeno seksualnog i nasilnog sadržaja odbacila tadašnja publika i kritika.
Ekspresija gena
thumb|280px|right|none|alt=Flow of genetic information.|Geni se izražavaju [[Transkripcija (genetika)|transkribovanjem na RNK, i naknadnom translacijom u proteine.]] Ekspresija gena je proces kojim se informacija gena koristi za sintezu funkcionalnog genskog produkta. Ti proizvodi su često proteini. U slučajevima gena koji ne kodiraju proteine kao što su ribozomalna RNK (rRNK), tranportna RNK (tRNK) ili mala nukleusna RNK (snRNK) proizvodi su funkcionalne RNK. Proces ekspresije koriste sve životne forme - eukariote (uključujući multicelularne organizme), prokariote (bakterija i arheje).
Nekoliko koraka procesa ekspresije gene je podložno modulaciji, uključujući transkripciju, RNK splajsovanje, translaciju, i posttranslacione modifikacije proteina. Genska regulacija daje ćelijama kontrolu na strukturom i funkcijom. Ona je baza ćelijske diferencijacije, morfogeneze, mnogostranosti i adaptabilnosti organizma. Regulacija gena takođe može da služi kao supstrat evolucionih promena, pošto kontrola vremena, lokacije, i količine ekspresije gena može da ima dalekosežan uticaj na funkcije gena u ćeliji ili u multićelijskom organizmu.
Giardinetto Vecchio, Foggia
Giardinetto Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Bitka kod Ime
Bitka kod Ime se odigrala godine 272. u blizini Antiohije između rimskih snaga pod carem Aurelijanom na jednoj, i palmirskih snaga pod kraljicom Zenobijom i generalom Zabdom na drugoj strani. Predstavljala je dio pohoda kojim je Aurelijan nastojao pokoriti istočne provincije, koje su se pod Zenobijom, koristeći metež vezan uz krizu 3. vijeka, bile odmetnule od Carstva. Zabda je Aurelijanovu vojsku namjerno dočekao kraj Antiohije, s obzirom da je tamošnji teren bio napogodniji za upotrebu njegove teške oklopne konjice poznate kao clibanarii. Svjestan palmirske nadmoći u konjici, Aurelijan je smislio plan prema kojoj je na samom početku bitke palmirsku konjicu trebala napasti laka rimska konjica, te je namamiti u unaprijed pripremljenu klopku; taj je plan urodio plodom i palmirska konjica je uništena. Shvativši da se bez konjice njegova pješadija ne može suprotstaviti superiornim rimskim legionarima, Zabda je naredio povlačenje pod zidine Antiohije, a potom su pod okriljem noći on, Zenobija iz grada otišli u Emesu. Aurelijan je poslije natjerao Antiohiju na predaju, ali se namjerno uzdržao od represalije; taj blagi pristup mu je omogućio da sve druge palmirske gradove u Siriji i drugdje zauzme bez borbi. Sa pregrupiranom palmirskom vojskom se poslije obračunao u bitci kod Emese.
The Big Parade
The Big Parade (u prijevodu Velika parada) je američki crno-bijeli nijemi ratni film snimljen 1925. u režiji Kinga Vidora. Predstavlja adaptaciju autobiografskog romana The Plumes američkog književnika i veterana Laurencea Stallingsa. Protagonist, koga glumi John Gilbert, je neodgovorni mladić iz bogataške porodice koji se 1917. godine nakon ulaska SAD u prvi svjetski rat priključuje američkoj vojsci i odlazi na front u Francuskoj. Radnja prikazuje kako stiče prijateljstvo dvojice drugova iz niže klase i započinje ljubavnu vezu sa lijepom Francuskinjom (čiji lik tumači Renée Adorée) prije nego što će zajedno sa svojom jedinicom biti poslan u krvavu bitku u šumi Belleau. The Big Parade se isticao svojim, za dotadašnje standarde brutalno realističnim prikazom rovovskog ratovanja, kao i njegovih posljedica u obliku masovne pogibije i sakaćenja; zbog toga se često naziva i prvim važnijim anti-ratnim filmom u historiji Hollywooda i navodi da je potakao stvaranje kasnijih eksplicitno pacifističkih filmova kao Na zapadu ništa novo. Mladi režiser Vidor se, nastojeći prikazati ratnu stvarnost, morao boriti s producentima koji su se bojali kako bi neki od mračnih detalja mogli odbiti publiku, te je snimio alternativnu, odnosno "blažu" verziju, koja je kasnije odbačena. Usprkos toga, The Big Parade je doživio ogroman uspjeh, što se često tumači ne samo Vidorovom režijom, nego i vještim kombiniranjem različitih žanrova - komedije u prvom dijelu i brutalne drame na kraju, a koju spaja melodramatski ljubavni zaplet. Prema nekim procjenama je sa 18-22 miliona dolara prihoda The Big Parade postao komercijalno najuspješniji film; sam Vidor je nedugo prije premijere pristao na molbu MGM-ovih advokata da se odrekne ugovorne stavke o 20 % prihoda, čime je ostao bez prilike da postane najbogatija ličnost u Hollywoodu. Umjesto toga je stekao reputaciju najuglednijeg hollywoodskog sineasta. Gilbert, koji je prije toga bio zvijezda B-filmova, je nastupom u The Big Parade postao "ozbiljan" hollywoodski glumac. The Big Parade se često navodi kao jedan od najboljih i najvažnijih nijemih filmova ikada snimljenih.
Furfenoreks
Furfenoreks je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 229,317 Da.
Glicin dehidrogenaza (dekarboksilacija)
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein. On zajedno sa EC 2.1.2.10, aminometiltransferazom i EC 1.8.1.4, dihidrolipoil dehidrogenanzom sačinjava sistem glicinskog odvajanja, koji je ranije bio poznat kao glicinska sintaza.
Wei Shuo
Vei Šuo (kin. 卫铄, Wèi Shuò), nadimak: Mou-ji (茂漪, Mòuyī), pseudonim: H’-nan (和南, Hénán), jedina je žena kaligraf u kineskoj istoriji.
Poznata je i samo kao dama Vei (卫夫人, Wèi fūrén).
Biografija
Rođena je 272. godine (2. godine ere Tai-š’ cara Vua) u gradu Dung-anu (东安, Dōng’ān) u okrugu Đin-h’ (晋河, Jìnhé, današnji okrug Sja u provinciji Šan-sji). Smatra se da je ćerka Vei DŽana (卫展, Wèi Zhǎn) ili ćerka (ili čak sestra) kaligrafa Vei Henga.
Bila je udata za Li Đija (李矩, Lǐ Jū), inspektora provincijskih činovnika u prefekturi Ding (汀, Dīng), i sa njim je imala sina Li Čunga (李充, Lǐ Chōng), koji je takođe bio kaligraf, i pisar u provincijskom magistratu.
U njeno vreme bilo je nezamislivo da devojka uči kaligrafiju, te je ona kad je bila mala učila sa ujakovim četkicama, pošto bi ga najpre samo posmatrala kako piše a zatim bi, kada je ostave samu da obriše i osuši četkice, vežbala pisanje. Kada je uočen njen talenat, predstavljena je Džung Jouu – tvorcu štampanog kaligrafskog stila i postala je njegova učenica. Njena kaligrafija pokazuje karakteristike stila njenog učitelja, mada su njeni karakteri uži od Džungovih.
I kada je već postala poznata, patrijarhalna sredina u kojoj je živela nije joj mogla odati zasluženo priznanje. Ljudi su za njenu kaligrafiju govorili da je graciozna, ali istovremeno uplašena kao devojčica koja prvi put pleše.
Kao i svi veliki majstori bila je i učitelj kaligrafije. Njen najpoznatiji učenik je čuveni Vang Sji-dž’, koga često nazivaju Bogom kaligrafije.
Klasična filologija
right|thumb|[[Homer]]
Wei Shuo
Teorija kaligrafije i radovi
Dami Vei se pripisuje autorstvo knjige „Slika borbe četkice“ (笔阵图, Bǐzhèntú), jedan od klasičnih udžbenika kaligrafskih poteza. Ona je u knjizi iznela teoriju toka pisanja, i neke zakone kaligrafije, pre svega načine držanja četkice pri pisanju određenih poteza. NJena teorija „sedam sila“ (七势, Qī shì) bila je osnova za teoriju Osam principa karaktera jung:
Potez heng da podseća na hiljadu lija gustih oblaka koji se gube u daljini. (一 (横) 如千里阵云, 隐隐然其实有形. ) Potez dijen da podseća na kamen koji pada sa vrha planine i udara u stene dok se obrušava. (丶 (点) 如高峰坠石, 磕磕然实如崩也. ) Potez pje na nosorogov rog koji snažno rije zemlju. (丿 (撇) 陆断犀象. ) Potez dž’ na ratnički luk od stotinu đina. (乙 (折) 百钧弩发. ) Potez šu na suvi štap star hiljadu godina. (丨 (竖) 万岁枯藤. ) Potez na na talase koji se raspršuju ili grom koji udara u zemlju. ( (捺) 崩浪雷奔. ) Potez karaktera dijao (heng-dž’-van-gou) na napon mišića potreban za snažno odapinjanje luka (刁 (横折弯钩) 劲弩筋节. )
Dva najpoznatija kaligrafska dela dame Vei su:
Klasična filologija
Klasična filologija ili klasične nauke (neolat. Studia humaniora ili Litterae humaniores, eng. Classics ili Classical Philology ili Classical Studies, nem. Klassische Altertumswissenschaft ili Klassische Philologie, ital. Filologia classica ili Studi classici) jeste humanistička naučna disciplina koja proučava jezik, književnost, istoriju, filozofiju, umetnost i druge aspekte grčkog i rimskog sveta tokom perioda koji je poznat pod nazivom "antika" i koji je trajao od početaka grčke pismenosti do kraja 5. i početka 6. veka nove ere.
Osnovne discipline u okviru klasične filologije jesu:
S obzirom na to da je – kako zbog fragmentarnog stanja antičkih tekstova, tako i zbog velike različitosti antičkog društva u odnosu na kasnije istorijske periode – za ispravno razumevanje antičkih tekstova, u njihovoj celovitosti i u detaljima, neophodno poznavanje svih aspekata antičkog života, to klasična filologija obuhvata sledeće sporedne discipline:
S obzirom na veliku vremensku i idejnu udaljenost antičke kulture od savremenog čoveka, te na zahteve za poznavanjem sveukupne stvarnosti grčko-rimskog sveta, kako se on razvijao u razdoblju od preko hiljadu godina, Friedrich Nietzsche je, pomalo pesimisitički, primetio: "Kada se osvrnem na razvoj jednog [klasičnog] filologa, mogu primetiti sledeće: 1. Mlad čovek ne može nikako saznati kakvi su Grci i Rimljani zapravo bili. 2. On čak ni ne zna da li je sposoban za to da stekne spoznaju o njima" (Unzeitgemässe Betrachtungen).
Oregon, Ohio
Oregon je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.291, što je 936 (4,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ascevi, Gorizia
Ascevi je naselje u Italiji u provinciji Gorica, u regiji Friuli-Venezia Giulia.
Arnold, California
Arnold je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3,843 stanovnika.
Treuen
Trojen je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Fogtland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.740 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14523430.
Potresi u Iranu
Geologija
Iran u općem geološkom smislu karakterizira pripadnost planinskom pojasu evroazijske litosferne ploče iz tercijarnog perioda, odnosno u užem smislu prostranoj Iranskoj visoravni proizišlom konsolidacijom prekambrijskog temelja kojeg neki geolozi smatraju odvojkom prekambrijske arapske ploče. Prirastanje više ili manje stabilnih ostataka prekambrijskih strukturalnih slojeva (tzv. „centralna masa”) i geološki mladih elemenata poput tercijarnih planinskih zona Alborza ili Zagrosa je neosporno, no znanstveno tumačenje njihovog razvoja prošlo je kroz drastične promjene. Sadašnje stanje može se sažeti na sljedeći način :
Treuen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Fogtland Trojen se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Fogtland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 424 metra. Površina opštine iznosi 43,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.740 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 200 stanovnika/km².
Potresi u Iranu
Geologija
Ovaj pojednostavljeni sažetak i tumačenje geološkog razvoja može se potkrijepiti činjenicom da dosad nisu pronađeni nikakvi tragovi kaledonskih i hercinskih orogena. Također, sedimente prosječne debljine 3000 − 4000 m u centralnom Iranu uglavnom odlikuju homogeni kontinentalni materijali terestrijalnog porijekla s relativno visokim stupnjem jednolikosti. Smješteni su iznad konsolidiranih erozivnih površina koje se datiraju u trijas ili starije periode, a ponekad čak izravno pokrivaju prekambrijsku podlogu i erozivne platforme. Ogromna površina centralnog Irana, prvotno geološki pojednostavljena kao homogena „centralna masa”, zapravo je vrlo složena geološka struktura. Nabori i rasjedi pridonijeli su ne samo izuzetno složenom srastanju geoloških uzvisina i depresija već i cjelokupnim pukotinama tla. Primjerice, susjedne prostrane pustinje Dašt-e Kavira (>200.000 km²) i Dašt-e Luta (166.160 km²) nalaze se na različitim nadmorskim visinama i odvojeni su naboranim masivima iz perioda tercijara. Od posebnog značaja za proučavanje geološkog razvoja jest teorija o tektonici ploča; na temelju paleontoloških i paleomagnetskih podataka većina geologa smatra Iran dijelom stare Gondvane, a smještavaju ga između današnje lokacije i Afričkog roga. Iranska ploča današnji je položaj poprimila tek koncem krede i kasnijih perioda, dok njen tektonski sudar s arapskom nije izazvao samo nabiranje Zagrosa već i opsežne vulkanske odnosno potresne aktivnosti koje su učestale i dan danas.
Rasjedi
mini|desno|300px| Glavni [[rasjedi u Iranu]] Iran je geografski ispresjecan nizom rasjeda koji imaju izravan seizmički utjecaj na 90 % teritorija. Glavni i najveći među njima je veliki zagroški rasjed podno Zagrosa gdje se sudaraju arapska i iranska litosferna ploča (potonja se smatra južnim ogrankom goleme evroazijske ploče). Ova subdukcijska zona proteže se duljinom od 1575 − 1600 km odnosno prosječnom širinom od 250 km i njene seizmičke aktivnosti vrlo su učestale. Iako historijski podaci ukazuju na kontinuiranu aktivnost odnosno povremena lokalna podrhtavanja, većina blažih potresa nisu izravno povezana s glavnim već nizom sporednih paralelnih rasjeda. Prema usmenim tvrdnjama lokalnog stanovništva sa Zagrosa iz sredine 20. vijeka, umjereno podrhtavanje tla javlja se svake godine i izaziva velike odrone stijena. Istovjetne tvrdnje početkom 17. vijeka zabilježio je mletački putopisac P. Della Valle koji je posjetio Bandar Abas neposredno nakon potresa 1622. − stanovnici su mu priopćili da ovaj lučki grad (relativno periferan u odnosu na Veliki zagroški rasjed) bilježi barem jedan umjereni potres godišnje. Generalno, na ovom aktivnom seizmičkom području snažniji potresi katastrofalnih razmjera nisu zabilježeni ili su vrlo rijetki. Npr. drevni grad Širaz kroz historiju je pogađao niz podrhtavanja, ali samo je potres iz 1853. bio kataklizmičkog karaktera ostavivši iza sebe 9000 smrtnih slučajeva.
Sjeveroistočno od Zagrosa pruža se Iranska visoravan koja se sastoji od mozaika gondvanskih ploča, a unatoč tome što nisu temeljito istražene predstavljaju stabilnu seizmičku zonu. Snažniji potresi ovdje su vrlo rijetki o čemu svjedoči i velik broj očuvanih vitkih minareta u Jazdskoj, Kermanskoj i Isfahanskoj pokrajini. Na ovom trokutastom području rasjedi se javljaju uglavnom podno Centralnoiranskog masiva nastalog Zagrosovim slijeganjem. Seizmički najaktivniju zonu predstavlja tzv. „iranski polumjesec” koji se proteže uz Azarbajdžan, Alborz, Kopet-Dag, Horasan, Sistan, istočni Dašt-e Lut i Makran. Ovu zonu prožimaju deseci kvartarskih, uglavnom paralelnih rasjeda duljine do više stotina kilometara i na njoj su zabilježeni najsnažniji potresi u iranskoj historiji. Najveći rasjedi u Iranu su :
Seizmologija
Seizmologija kao znanstvena disciplina u Iranu se ubrzano razvija od sredine 20. vijeka kada se diljem zemlje počinju uspostavljati seizmološke postaje. Prva takva otvorena je 1958. godine u Teheranu, a potom su uslijedile nove u Širazu (1959.), kod Safid-Ruda (1962.), u Tabrizu, Mašhadu i Kermanšahu (1964. − 1965.), Bušeheru (1975.), Isfahanu (1976.), te Savi (1977.). Svakoj navedenoj postaji pridružena je mreža sporednih jedinica, a najveće među njima priključene su na Svjetsku standardiziranu seizmografsku mrežu (WWSSN). Iranski geofizički zavod instalirao je analogne seizmološke postaje i u Borudženu, Minudaštu, Mahabadu, Gamsaru i Kale-Kaziju do 1995. godine, nakon čega nastupa proces digitalizacije. Prve digitalne postaje uspostavljene su u Teheranu i Tabrizu, a potom i u Semnanu, Kučanu, Jazdu, Sariju, Isfahanu, Širazu, Mašhadu, Kermanšahu, Birdžandu i Horamabadu. Najnovije moderne postaje otvorene su 2010. godine u Minabu, Kermanu, Šahrekordu i Hamadanu. Svaka od navedenih opremljena je kratkoperiodičnim ili širokopojasnim seizmometrima. Ranih 2010-ih godina Iran je raspolagao s ukupno 85 digitalnih seizmoloških postaja raspoređenih u 16 lokalnih mreža, uz šest dodatnih u izgradnji.
Jednim od prvih pokušaja katalogiziranja potresa u Iranu smatra se članak „Potresi u Perziji” (engl. Earthquakes in Persia) britanskog časnika A. T. Wilsona iz 1930. godine, no bio je nepotpun i sadržavao je niz netočnosti. Prva sveobuhvatna seizmotektonska karta centralnog Irana izdana je 1974. godine u mjerilu 1:1,000.000, a dvije godine kasnije M. Berberian sastavio je istovjetnu kartu cijelog Irana u mjerilu 1:2,500.000 s popratnim kartama epicentara svih razornih potresa u periodu od 1900. do 1976. godine. Potonji rad sadržavao je i opsežan popis glavnih rasjeda kao i katalog svih zabilježenih potresa od 4. vijeka pne. Godine 1982. N. N. Ambraseys i C. P. Melville izdali su kapitalno djelo o iranskim historijskim potresima koje ne sadrži isključivo opću studiju već i kartografske rekonstrukcije pogođenih područja. Kroz sljedećih deset godina navedeni podaci obuhvaćeni u sintezne projekte o historijskim potresima čitave Jugozapadne Azije odnosno Bliskog istoka. Unatoč napretku seizmologije u svim poljima i dan danas se javlja problem nedostatka ikakvih pisanih ili arheoloških dokaza o potresima slabije naseljenih iranskih regija pa su znanstvene analize u takvih slučajevima neophodno podložne subjektivnim procjenama.
Vodeće iranske znanstvene institucije koje se bave seizmologijom su Iranski geološki zavod (osnovan 1962.), te Geofizički zavod sa seizmološkim odjelom pri Sveučilištu u Teheranu. Seizmološka istraživanja odnosno kartiranje jedno je od osnovnih zadaća i Iranske svemirske agencije koja je 2000-ih godina započela s razvojem opsežnog projekta daljinskih istraživanja koji između ostalog uključuje i izradu trodimenzionalne digitalne karte Irana. Prvi satelit (Sina-1) namjenjen ovom projektu izradili su Rusi i lansiran je u svemir ruskom raketom 2005. godine, a prvi domaći satelit za promatranje (Rasad-1) lansiran je 15. 6. 2011. godine.
Ekološki utjecaj
Osim što potresi izazivaju tragične ljudske i materijalne gubitke uključujući pustošenja naselja i komunikacijskih mreža, oni su također i uzrok velikog broja ekoloških posljedica. Muljne i zemljane bujice kao i ostali oblici derazije vrlo su česta posljedica djelovanja potresa, a najizraženiji su u područjima gdje su padine sastavljene od smičnih pukotina ili skliskih glinenih tala. Muljne bujice osobito su učestale kod vulkanskih pepela i na svim oblicima stratigrafskih naslaga natopljenih vodom i(li) ledom koje su podložne utjecaju seizmičkih valova. Ove pojave karakteristične su za vlažna područja sjevernog Irana s pripadajućim vulkanima (npr. Damavand), ali i za vrlo osjetljive zone slanih dijapira na jugoistoku zemlje. Potresi također uzrokuju i opasna klizišta, karakteristična i za guste regolite ili pak slabe kamene podloge. Potonje se osobito odnose na stratificirane temeljce pune geoloških pukotina, isprekidane mekanim i vodopropusnim materijalima koji ih čine lako erozivnim. Klizišta, muljne i zemljane bujice redovito izazivaju štetu na nižim padinama i dolinama koje su gusto naseljene, a nerijetka pojava jest da klizajuće krhotine zapriječe tokove potoka odnosno oblikuju privremena jezera koja naposljetku uvijek probiju nestabilnu branu i poplave okolne doline. Snažnije vulkanske aktivnosti na teritoriju Irana nisu zabilježene stotinama godina, a posljednje vulkanske erupcije datiraju se u eocen i kvartar. Ipak, aktivnosti nižeg inteziteta poput fumarola, solfatara ili mofeta učestale su i dan danas kod Damavanda, Bazmana, Sabalana i Taftana.
Mitologija i književnost
Zapadnjačka literatura često pogrešno navodi da su stari Grci prvi postavili teze o uzrocima potresa, poimence Anaksagora (~450. pne.) i Aristotel (~340. pne.) koji su pisali da je uzrok vjetar u podzemnim pećinama. Međutim, rekonstrukcijom mitoloških tekstova iz Aveste, Bundahišna i Denkarda, danas se sa sigurnošću može potvrditi da su prve teze 1000 – 2000 godina ranije postavili stari Iranci i to u preciznijem i seizmološki točnijem obliku. Prema njihovoj hipotezi, potrese izazivaju akumulirani zrak, para i plinovi što se podudara s modernim konceptom o elastičnoj energiji. Također, iz navedenih tekstova jasno je da potresi nisu pripisivani isključivo nadnaravnim silama već prirodi. Drevni iranski koncept spominjan je u djelima brojnih autora iz ranoislamskog perioda kao što su Avicena, Bahmanjar, Nasir Hosrov, Abu Sa'id-i Abu'l Hajr, Ismail Isfezari, Šaraf al-Din al-Tusi, Zajin al-Din Omar Savadži, Masudi Marvazi, Zakarija Kazvini, Hamd-Alah Mostavfi i brojni drugi. O utjecaju drevnog vjerovanja svjedoči i podatak da je još danas među običnim Irancima široko uvriježeno da bunari podno naselja djeluju kao protupotresna zaštita odnosno kao ispušni ventili podzemnim parama čija akumulacija navodno uzrokuje potresima. Godine 1970. iranski časopis Kajhan objavio je izjavu bivšeg direktora geofizičkog odjela Teheranskog univerziteta prema kojoj „dva milijuna okna podno Teherana djeluju kao seizmički amortizeri“.
Specifične mitološke interpretacije i legende o potresima javljaju se i tokom islamske epohe iranske historije. Jedno od popularnih vjerovanja bilo je da Zemlja počiva na rogovima bika, koji sam stoji na ribi. Kada bik postane nestrpljiv zbog umora ili previše nepravde u svijetu, prebacuje Zemlju s jednog roga na drugi i time izaziva potrese, a najveća razaranja nastaju tamo gdje Zemlja padne izravno na rog. Ova iranska interpretacija raširena je i diljem Jugozapadne Azije, osobito u šijitskom svijetu. Prema legendi iz ranoislamskog doba, oko grada Sava je nekada postojalo veliko jezero koje je naglo presušilo zbog potresa na noć Muhamedovog rođenja. Danas postoje indicije da su obližnja jezera Hovz-e Soltan i Namak nekada bili homogena vodena masa, a potonje se također naziva i Savskim jezerom. Srodna legenda postoji i o izvoru kod Turšaba koji je nastao pa nestao uslijed dvaju jakih potresa. Historičar Mostavfi spominje legendu o čempresu u Kašmaru koji je zasađen u 9. vijeku da bi štitio okolicu grada od učestalih podrhtavanja. U iranskoj narodnoj predaji postoji niz priča o veličanstvenim gradovima koja su razorila podrhtavanja, zatim bi ih stanovnici obnovili do stare slave, nakon čega bi u kratkom roku ponovo bili uništeni potresima. Moderni stručnjaci identificiraju opisane gradove s Nišapurom i Tabrizom. Jedna od relativno novijih interpretacija uzroka specifičnog potresa pojavila se krajem 19. vijeka nakon udesa u Kučanu 1895. – lokalno stanovništvo događaj je tumačilo time da je sin Imama Reze čija se grobnica nalazi u Kučanu, otišao u posjet svom ocu sahranjenom u Mašhadu, te tako ostavio grad nezaštićenim protiv elemenata. Najnoviji slučaj sličnih tumačenja zabilježen je 16. 1. 1979. – na isti dan kada je Muhamed-Reza Pahlavi napustio Iran, okolicu Kajena pogodio je potres, što je interpretirano nadnaravnom simbolikom o Božjoj želji za promjenom na iranskom političkom vrhu.
Kinematografija
mini|desno|150px| [[Abas Kijarostami autor je tzv. Kokerske trilogije koja se bavi tematikom posljedica potresa iz 1990.]] Potresi se kao inspiracija pojavljuju u određenim iranskim filmovima među kojima je najpoznatija tzv. Kokerska trilogija u režiji Abasa Kijarostamija. Dva posljednja filma ove trilogija bave se tematikom posljedica potresa iz 1990. u kojem je devastiran i Koker, maleno naselje u kojem je Kijarostami snimao uspješnu dramu Gdje je kuća mog prijatelja? (1987.). Režiser je nakon katastrofe posjetio Koker i snimio dramski pseudodokumentarac Život i ništa više (1991.) o njegovoj potrazi za djecom koja su glumila u filmu četiri godine ranije. Godine 1994. Kijarostami je snimio i Kroz stabla maslina, treći film u nizu čija se radnja fokusira na ljubavne probleme dvoje mladih ljudi prilikom njegovog snimanja drugog filma trilogije, zbog čega se rad opisuje „filmom u filmu u filmu“. Stavovi kritičara oko trilogije bili su podijeljeni i neki od njih su u početku optuživali Kijarostamija za banaliziranje tragedije, no sva tri danas se svrstavaju među najveća ostvarenja moderne iranske kinematografije. Drugi iranski filmaš koji je režirao na tematiku potresa je Amir-Šahab Razavijan. Radnja njegove nostalgične drame Boje sjećanja (2008.) govori o uspješnom kirurgu koji se iz inozemstva vraća u potresom razoreni rodni Bam.
Astrologija
U uvjetima stalne opasnosti od potresa, konzultiranje astrologa, klerika i znanstvenika o predviđanju novih katastrofa bila je uobičajena praksa kroz iransku historiju, a zabilježeni su i slučajevi pojedinaca koji su točno predvidjeli potrese. Primjerice, astrolog Abu Taher iz Širaza pogodio je točan datum potresa iz 1042. koji je razorio Tabriz nakon 184 godine seizmičkog mira, ubivši pritom 40.000 ljudi. Bujidska vladarska kuća nagradila je astrologa povjerivši mu da vodi rekonstrukciju grada, a on je nadležnima i puku najavio da Tabriz više nije u opasnosti što se pokazalo točnim barem za vrijeme njegova života s obzirom da je sljedeći potres nastupio 1273. godine. Navedeno predviđanje s popratnim događajima ovjereni su u Mustavfijevom „Užitku srca” (arap. Nozhat al-Kolūb) iz 1340. godine. Kod drugih pogođenih predviđanja, posljedice variraju ovisno o specifičnom slučaju. Primjerice, iako je lokalni astronom iz Kajena predvidio datum potresa koji je pogodio grad 1549. godine, njegova pretpostavka naišla je na slab odjek među građanima i prilikom udara smrtno je stradalo 3000 ljudi, uključujući i samog astrologa. S druge strane, točno astrološko predviđanje potresa iz 1593. shvaćeno je ozbiljno i veći dio stanovnika Lara napustio je grad prije udara. Među ostale potrese za koje postoje priče da su precizno predviđeni spadaju podrhtavanja u Tabrizu 858. i 1721. godine. Prema predaji, astrolozi i klerici navodno su predviđali potrese na osnovi gibanja Mjeseca ili ponašanja životinja. Primjeri za potonje slučajeve u literaturi se mogu naći za potrese iz 1485., 1608., 1695. i 1875. godine.
Zapadnjački autori koji su u 19. vijeku putovali Iranom opisuju više priča i anegdota vezane za predviđanje potresa. S. G. Wilson navodi da je 1880. iranski časopis objavio senzacionalan članak u kojem talijanski svećenik predviđa skori smak svijeta. Iranski šijiti članak nisu shvatili ozbiljno za razliku od Armenaca koji su bili u panici, a jedan njihov svećenik naredio je vjernicima da naokolo podijele sav nakit i novac, te provedu naredno vrijeme u molitvama. Srodna situacija odigrala se i nakon potresa iz 1883. na sjeverozapadu Irana – jedan astrolog iz Teherana poslao je stanovnicima telegram najavivši da će se tlo tresti sljedećih 40 dana, armenski svećenici konzultirali su knjige i predviđali novi udar u 23:00 sati istog dana s opaskom da je potres najava smrti vladara i početka velikog rata, a lokalni tabriški mula najavio je novi potres sljedeće nedjelje u 14:00 sati. Među svim navedenima stanovništvo je najozbiljnije shvatilo potonjeg klerika i u Tabrizu je izbio opći kaos – bazari su bili zatvoreni i ljudi su masovno spavali po gradskim parkovima (uključujući princa). Nakon što se predviđanje pokazalo pogrešnim, mula je uhićen zbog širenja panike. U putopisu J. P. Ferriera spominje se da je 28. 5. 1845. kampirao oko 14 km od Mašhada kada je područje pogodio potres, što je iranski vodič protumačio kao loš znak i predviđajući novi udar preporučio mu premještanje kampa.
Toponimika
Potresi su imali veliku utjecaj na toponimiku Irana s obzirom da postoji niz perzijskih, drugih iranskih i ostalih toponima čije se etimološko porijeklo dovodi u izravnu vezu s raznim izvedenicama za podrhtavanje ili njihovim posljedicama:
Potencijalne opasnosti
Moderne znanstvene analize i empirija ukazuju da Iranu prijeti stalna opasnost od potresa. Najugroženijom regijom smatra se Iranski Azarbajdžan gdje je potresna aktivnost bila kontinuirana kroz sve historijske periode do danas. Seizmički najsigurnijim iranskim područjem može se smatrati homogena zona sastavljena od Komske, istočne Isfahanske, južne Semnanske, Jazdske pokrajine i sjeverne Kermanske pokrajine. Međutim, geografski paradoks jest da u ovim krajevima prevladavaju surovi klimatski uvjeti i vrlo su slabo naseljeni. Jedan od izuzetaka je Jazd, grad oko kojeg u krugu od 200 km već tisućama godina nije zabilježen razoran potres. Seizmički sigurne ili nesigurne zone predstavljaju relativan pojam u iranskom slučaju s obzirom da se niz jačih potresa ne podudara s glavnim rasjedima i konstantno se otkrivaju sporedni mehanički diskontinuiteti. Također, određeni empirijski primjeri ukazuju da je klasifikacija na pouzdana i opasna područja izrazito upitna. Prvi takav slučaj je Nišapur, grad koji je kroz srednji vijek pogođen s najmanje osam razornih potresa, dok ga nakon toga nije ugrozio niti jedan ozbiljniji potres. S druge strane, oprečni paroksistički primjer je Tabas čija se okolica vjekovima smatrala sigurnom zonom, no potresom iz 1978. totalno je devastirana i grad je izgubio čak 85% stanovnika. Područje oko Koma također se smatralo stabilnim, no teško je pogođeno dvama potresima iz 1980. godine. Seizmolozi ipak smatraju da sjeverni Iran danas prolazi kroz stabilni period, dok istok zemlje proživljava vrhunac seizmičkih aktivnosti. S obzirom na geologiju Perzijskog zaljeva i slabu naseljenost obala Makrana, opasnost od cunamija za Iran je minimalna. Jedini takav slučaj sa smrtnim posljedicama zabilježen je uslijed potresa 1008. u Sirafu. S druge strane, mnogo gora situacija pokazala se u obalnim gradovima susjednog Pakistana gdje su cunamiji izazvani potresima 1945. i 1947. odnijeli stotine života. Razarajući potresi (M w ≥ <tt>8,0</tt>) karakteristični za Pacifički vatreni prsten (npr. Japan, Indonezija i Čile) do današnjeg dana nisu zabilježeni u Iranu. Magnituda većine snažnijih potresa kretala se uglavnom između <tt>6,6</tt> i <tt>7,2</tt>, a najubojitiji bili su oni od M w = <tt>7,7</tt>. Stručna rasprava o tome prijeti li Iranu i snažniji potres aktivna je desecima godina, a pesimistične analize ukazuju da je to moguće uzimajući kao analogni primjer Mongoliju koju su vjekovima pogađali potresi magnitude do <tt>7,3</tt>, dok je u 20. vijeku konačno triput pogođena potresima od M w ≥ <tt>8,0</tt>. Intervali takvih potresa koji ugrožavaju Iran mogu se kretati i do više tisuća godina.
S obzirom da se nalazi podno Alborza, Teheranu prema seizmološkim studijama prijeti velika opasnost od potresa koji se na tom području pojavljuju u ciklusima od oko 150 godina. S obzirom da je područje uživa relativnu sezmički mir više od 175 godina, stručnjaci smatraju da postoji velika vjerojanost da grad u bližoj budućnosti pogodi potres velikih razmjera. Na širem gradskom području po osi istok-zapad protežu se tri glavne rasjedne zone: sjeverni Mošin rasjed prolazi ispod Alborza koji je slabo naseljen, centralni Teheranski rasjed nalazi se u gornjem gradu koji je kvalitetno izgrađen, te Rajski rasjed na krajnjem jugu. Najugroženija gradska područja ova potonja na jugu gdje postoje veliki nizovi četverokatnica građenih tokom velike urbanizacije iz 1970-ih godina. Prema istraživanju provedenom 2000. godine, potencijalni potres od M w = 7,2 može izazvati između 120.000 i 380.000 smrtnih slučajeva. Iranska vlada ozbiljno je pristupila ovim predviđanjima pa je 2005. objavljen plan o restauraciji 200.000 ruralnih objekata godišnje, a 2010. godine u parlamentu se raspravljalo i o premještanju glavnog grada u Isfahan, Šahrud ili Semnan. Iste godine iranski predsjednik Mahmud Ahmadinežad izjavio je kako Teheran ima pet milijuna stanovnika više od potrebne granice za zadovoljavanje maksimalnih sigurosnih standarda, a vrh iranske vojske objavio je da je započeto premještanje svih grana vojne industrije izvan Teherana.
1216 Askania
1216 Askania je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,232 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,49 a geometrijski albedo 0,061.
Darnets
Darnet je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Isel.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 341 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 630 metara (maksimalnoj 663 m, a minimalnoj 471 m).
Beeville, Texas
Beeville je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 12.863 stanovnika.
Sheridan Lake, Colorado
Šeridan Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 88, što je 22 (33,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
23S rRNK pseudouridinska1911/1915/1917 sintaza
23S rRNK pseudouridinska1911/1915/1917 sintaza (, RluD, pseudouridinska sintaza RluD) je enzim sa sistematskim imenom 23S rRNK-uridin1911/1915/1917 uracil mutaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Pseudouridinska sintaza RluD konvertuje uridine u pozicijama 1911, 1915, i 1917 molekula 23S rRNK do pseudouridina.
Zöblitz
Ceblic je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.938 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521680.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ercgebirge Ceblic se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 600 metara. Površina opštine iznosi 22,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.938 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 133 stanovnika/km².
1217 Maximiliana
1217 Maksimilijana je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,351 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,5 a geometrijski albedo 0,061.
Teisp od Anšana
Teisp (stperz. Cišpiš} ; grčki Τεΐσπης) (? - 640. pne.), kralj Perzije poznat po tituli kralj Anšana.
Porodica
Teisp je bio sin Ahemena, kralja Perzije. O ostalim porodičnim podacima, izuzevši njegova dva sina, nema gotovo nikakvih podataka.
Vladavina
O životu Teispa se zna vrlo malo s obzirom na ograničenost izvora; jedini poznati podaci su njegovo ime, osvajanje Anšana, njegovi preci i nasljednici, dok su godine vladavine i smrti računate dijeleći određene vremenske periode s brojem generacija zapisanima u Behistunu. Osvojio je elamski grad Anšan i sebe proglasio kraljem Anšana, što je bio prvi korak prema stvaranju Perzijskog Imperija.
Ostavština
Teispa je u Anšanu naslijedio njegov sin Kir I, dok je njegov drugi sin Arijaramn postao kraljem Parsumaša, paralelnog perzijskog kraljevstva.
D-amino kiselina dehidrogenaza (hinon)
D-amino kiselina dehidrogenaza (hinon) (, DadA) je enzim sa sistematskim imenom D-amino kiselina:hinon oksidoreduktaza (deaminacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je gvožđe-sumporni flavoprotein (FAD).
Aromas, California
Aromas je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,650 stanovnika.
Folkodin
Folkodin je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 398,495 Da.
Loreggiola, Padova
Loreggiola je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1306 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Beaumont-Hamel
Bomont Amel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Peron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 218 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara (maksimalnoj 148 m, a minimalnoj 70 m).
Daorsi
thumb|300px|Karta koja približno pokazuje razmještaj ilirskih plemena u Iliriji Daorsi (Daversi) su ilirsko pleme koje je, najkasnije od 9/8 vijeka p.n.e. živjelo u krajevima na lijevoj i desnoj obali rijeke Neretve, na području današnje Bosne i Hercegovine.
Najstariji podatak o njima potiče iz oko 500. god. pne. Spominju se i u legendi o nastanku ilirskog imena i plemena, koju je Apian zabilježio oko 200. god. p.n.e. Pošto su imali bliske odnose sa Grcima i stalne trgovačke veze sa njima, preuzeli su grčki jezik i pismo i postepeno se helenizirali.
Daorsi su podigli veliki broj gradinskih utvrđenja, razmještenih po određenom planu, kako bi se osigurao promet komunikacijama, prvenstveno onih prema moru. Bio je to akt organizovane društvene moći (države?), koja je sve to tako uredila. Komunikacije su Daorsima omogućile da budu posrednik između sjevernih ilirskih plemena i mediteranskih trgovaca i da u mnogo čemu preteknu svoje ilirske susjede.
Prefektura Jamaguchi
mini|desno|200px|Lokacija prefekture Jamaguči Jamaguči (Japanski:山口県; Yamaguchi-ken) je prefektura u Japanu koja se nalazi u regionu Čugoku na ostrvu Honšu. Glavni grad je Jamaguči.
Prefektura Hiroshima
mini|desno|200px|Lokacija prefekture Hirošima Hirošima (Japanski:広島県; Hiroshima-ken) je prefektura u Japanu koja se nalazi u regionu Čugoku na ostrvu Honšu. Glavni grad je Hirošima.
Daorsi
Daorson
Vjerovatno pod uticajem Dalmata kao najbližih i moćnih susjedom, Daorsi su se od 5. vijeka postepeno povlačili na lijevu obalu Neretve, koju su postepeno pretvarali u prepreku za moćnije pleme. Plemensko središte Daorsa se nalazilo u velikom utvrđenom naselju kod današnjeg naselja Ošanjića u blizini Stoca, po imenu Daorson (Daorsum) (grčki: ΔΑΟΡΣΩΝ). Smatra se da je grad Daorson osnovan u IV-III stoljeću pne. na području naseljenom još u bronzano doba. Karl Pač je smatrao da su u njemu uvijek živjeli Iliri. Đuro Basler je mišljenja da su grad izgradili Grci kao svoju trgovačku koloniju. Iliri (Daorsi) su se postepeno infiltrirali i pomiješali sa grčkim kolonistima, da bi poslije preuzeli upravljanje gradom.
Veličina i očuvanost ovog grada navode na zaključak da je pleme bilo prosperitetno i u dobrim odnosima sa susjedima, sve dok nisu došli pod rimsku dominaciju.
Novac
U jednom manjem objektu u gradu Daorsonu pronađena je kovnica novca s prigodnim alatima i matricama, 39 raznih novčića (29 s likom kralja Ballaiosa iz 168. pne., te 9 novčića sa grčkim natpisom ΔΑΟΡΣΩΝ i likom lađe). Novac je značio nezavisnost plemena Daorsa, kao i potvrdu da su imali razvijeno zanatstvo, kulturu i trgovinu sa drugim narodima. Brodovi prikazani na daorskim novčićima govore o značaju trgovine za Daorse pa i za širu okolinu. Među brodovime se razlikuju ratni i trgovački, koji su plovili Neretvom i neretvanskim kanalom. Luka i brodogradilište bili su u današnjim Tasovčićima.
Nacionalni spomenik
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 21. do 27 januara 2003. godine, donijela je odluku da se stari grad Daorson proglasi za nacionalni spomenik BiH.
Daorsi i Dalmati
Daorsi su bili u sastavu Ilirske države u vrijeme Ardijejske dinastije, do njene propasti 167.pne u vrijeme posljednjeg kralja Gencija. Nakon toga Daorsi su postali zona uticaja Rimskog carstva.
Tada je Neretva postala sjeverozapadna granica Rimske Republike na Balkanu, pa i granica Daorsa. Sa druge strane Neretve bilo je moćno ilirsko ratničko pleme Dalmati, koji su često iz pravca rijeke Cetine napadali Daorse. Zbog učestalih dalmatskih napada Daorsi su se 158. godine p.n.e. žalili Rimskom senatu. Rat protiv Dalmata se vodio od 156. do 155. godine p.n.e. Rimljani su krenuli u ratne operacije protiv Dalmata iz Narone, gdje su imali jako uporište i potporu Daorsa, koji su svoju teritoriju štitili od Delmata na Neretvi i prije dolaska rimske vojske u Naronu. U tom ratu Dalmati su teško poraženi i oslabljeni za duže vrijeme.