cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Termopilska bitka
Strategija i taktika
Taktički gledano, prolaz kod Termopila bio je idealno mjesto za grčki stil ratovanja. Vojna formacija falange koju su koristili hopliti mogla je blokirati uski prolaz bez opasnosti da ih s bokova napadne perzijska konjica. Također, prednosti falange u odnosu na perzijske formacije su da su grčki vojnici opremljeni teškom kacigom, oklopom i štitom, dok je većina perzijske vojske bila lako pješaštvo, izuzevši teško oklopljene Perzijske besmrtnike. Glavna slaba točka kod Grka bio je planinski prolaz koji je vodio paralelno s Termopilskim vratima i koji je mogao Perzijancima poslužiti da zaobiđu i okruže grčke snage. Iako je taj put bio vjerojatno neprohodan za perzijsku konjicu, mogao je poslužiti njihovom pješaštvu od kojeg je veći dio bio treniran u planinskim uvjetima borbe. Leonida je čuo za taj put od lokalnog stanovništva, pa je stacionirao tisuću Fokiđana da ga blokiraju.
Topografija terena
desno|mini|Karta s promijenama obale kod Termopila iz doba [[500. pne. do danas]]
Bitka
mini|desno|300px|Leonida kod [[Termopila, naslikao Jacques Louis David (1814.)]]
Detalji bitke slabo su poznati budući da se temelje uglavnom na Herodotovim legendama, koje se pak temelje na iskazima svega nekolicine Grka koji su preživjeli cijelu bitku. Gotovo pouzdano se zna kako je Kserkso dao Grcima ultimatum od 5 dana da se povuku. Nakon što su se Grci odbili povući poslao je vojnike u napad. Herodot tvrdi kako su Perzijanci više puta odbijeni uz velike gubitke i kako je bitka trajala tri dana. Kao dokaz tim navodima spominje da su grčki hopliti imali duža koplja, za razliku od Perzijanaca koji su bili naoružani kratkim kopljima i strijelama.
Prema jednoj od legenda, nakon kraja drugog dana borbi lokalni grčki pastir Efijalt je prebjegao Perzijancima i rekao im za drugi prolaz paralelan sa Termopilom, koji je branilo 1.000 Grka. Kada su Perzijanci napali taj dio prolaza, Grci su se nakon slabog otpora povukli poslije čega su Grci ostali zarobljeni na prolazu. Uoči opkoljavanja Leonida je zaključio kako daljnja obrana nije moguća pa je naredio povlačenje, međutim 700 Tespijanaca pod vodstvom Demofila odbilo se povući s ostatkom grčkih trupa, već su ostali zajedno s oko 300 Spartanaca, Leonidinih osobnih tjelohranitelja i oko 400 Tebanaca. Razlozi zbog kojih su ostali nisu poznati, navodi se kako su se ostali boriti zbog časne pogibje i slave, no također postoji scenarij prema kojem se nisu ni mogli povući budući da su ih Perzijanci okružili. Na posljetku bitke Tebanci su se predali, dok su se Spartanci i Tespijanci suočili se elitnom perzijskom jedinicom Besmrtnika protiv kojih su svi Grci izginuli.
Posljedice
Nakon perzijskog odlaska, Grci su pokupili svoje mrtve vojnike i pokopali ih na obližnjem brežuljku. Poslije svršetka perzijske ekspedicije u Grčkoj, pokraj Termopila je isklesan kameni lav kao spomen za poginulog Leonidu. Punih četrdeset godina poslije bitke, Leonidine kosti su iskopane i vraćene u Spartu gdje su ga ponovo sahranili s punim počastima, dok su svake godine održavane pogrebne igre u njegovu čast.
Zbog grčkog poraza kod Termopila, blokada kod rta Artemizija postala je irelavantna u strateškom smislu pa se grčka flota povukla u Saronski zaljev gdje je pomagala evakuaciji preostalih atenskih građana na otok Salaminu.
Nakon prolaza kroz Termopil, perzijska vojska kaznila je sve gradove koji su sudjelovali na neprijateljskoj strani, te su nastavili napredovati prema gradovima Ateni i Eretriji koje su u znak odmazde zbog gusarenja i pljačkanja Sarda sravnili sa zemljom.
Istodobno, grčki savez pripremao je obranu kod Korintske prevlake gdje su rušili svaku cestu koja je vodila prema njoj i na kojoj su gradili obrambeni zid. Također, služeći se identičnom taktikom onesposobljavanja perzijske koordinacije na kopnu i moru, Grci su pripremali djelotvornu pomorsku strategiju koja je trebala onemogućiti perzijskoj mornarici direktno iskrcavanje na Peloponez. Atenski general Temistoklo predlagao je direktan sukob s perzijskom mornaricom u uskim zaljevima Peloponeza poput onog kod Salamine, gdje je mjesec dana nakon bitke kod Termopila grčka flota uspjela blokirati perzijsku flotu te osigurala Peloponez od opasnosti.
Prilikom napredovanja perzijske kopnene vojske prema Peloponezu, Kserksu je javljeno kako se dogodila pobuna u jednom od najvažnijih perzijskih gradova Babilonu, pa se s većinom vojske vratio u Perziju, dok je u Grčkoj ostavio generala Mardonija i manji dio vojske sastavljen uglavnom od njihovih grčkih saveznika, koju je sljedeće godine kod Plateje porazila brojnija udružena grčka vojska. Grčko-perzijski rat završiti će tek trideset godina poslije, odnosno 449. pne. kada je potpisan Kalijin mir.
Značaj
Bitka kod Termopila je vjerojatno najpoznatija bitka u europskoj antičkoj historiji, te se spominje u raznim oblicima kulture kroz cijelu antičku i modernu historiju. U zapadnoj kulturi događaj ima naglasak na Grcima odnosno na njihovom nastupu tokom bitke.
Moskopolje
Historija
Po svjedočenju švedskog historičara Johanna Thunmanna, koji je posjetio Moskopolje i napisao historijuAromuna 1774., svatko u gradu znao je aromunski (vlaški); mnogi su također govorili i grčki - tadašnji službeni jezik Bizantskog carstva), koji su koristili u pisanoj komunikaciji.
Termopilska bitka
Značaj
Bez obzira na ishod i konačne posljedice bitke, sama ideja o zaustavljanju nadmoćnijeg neprijatelja služeći se geografskim čimbenicima i posebnom taktikom postala je inspiracija mnogim zapadnim piscima, umjetnicima i vojnim taktičarima, koji i dan danas prave umjetnička djela na temu, ili pak na vojnim akademijama proučavaju situaciju u kojoj se mala grupa dobro treniranih i vođenih vojnika može braniti protiv višestruko jačeg protivnika.
Moskopolje
Historija
Na kraju 18 st. grad je cvjetao, i imao razvijene trgovačke odnose sa Njemačkom, Venecijom i Konstantinopolisom, brojne zanatske radnje, oko 70 crkava, banke, štampariju (pored nje postojala je samo ona u Istanbulu, u cijeloj tadašnjoj otomanskoj Evropi). Moskopolje je imalo i nešto poput fakulteta (Grčku Akademiju) - Hellênikon Frôntistêrion, osnovan 1744 g.. Mnogi autori pisali su i štampali knjige na dva jezika grčkom (koji je bio jezik kulture i lingua ponte na Balkanu u to vrijeme) i aromunskom ali pisanom na grčkom alfabetu. U Moskopolju je 1770. godine, odštampan i izdan prvi rječnik za četiri suvremena balkanska jezika; Grčki, Albanski, Aromunski i Bugarski.
Termopilska bitka
Spomenici
Na mjestu bitke i po čitavoj Grčkoj podignuti su brojni spomenici koji veličaju spartanskog kralja Leonidu i njegove borce. Najpoznatiji je svakako spomenik s Simonidinim epigramom koji kaže:
Moskopolje
Historija
Od 1769. počele su nevolje stanovnika Moskoplja, te je godine ruska pomorska eskadra pod komandom Aleksandrom Orlovim pomagala grčki ustanak na Peloponezu i egejskim otocima, koji je na Peloponezu završio grčkim neuspjehom, dali su Moskopljani uzeli učešća u tome, to nije znano. Ali je to rezultiralo velikim nepovjerenjem otomanskih vlasti na stanovnike Moskoplja, tako da su one nakon tog, posredno poticale okolno muslimansko albansko stanovništvo na teroriziranje Moskopljana; kojekakva nasilja, pljačke i nakažnjena ubistva Moskopljana. Nakon tog se stanovništvo počelo raseljavati, a kulminacija svega bilo je razaranje grada 1788. koje je izvršila vojska Ali Paše Janjinskog. Preživjelo stanovništvo pobjeglo je prema Grčkoj, Makedoniji, Srbiji, Rumunjskoj i Bugarskoj. Bogatiji stanovnici potražili su utočište u Austro-Ugarskoj, naročito u Beču i Budimpešti, ali i u Transilvaniji (Eredlju), gdje su kasnije imali značajnu ulogu u buđenju nacionalne svijesti kod Rumunja.
Termopilska bitka
Legende
mini|[[Herodot, grčki historičar i izvor većine informacija iz doba grčko-perzijskih ratova]]
Moskopolje
Historija
Moskopolje nakon tog više nikada nije ponovno procvjetalo, još jedanput je teško razoreno za Prvog svjetskog rata 1916., preostale zgrade nastradale su tokom borbi grčkih i albanskih partizana u Drugom svjetskom ratu sa Nijemcima. Od nekadašnje veličine Moskopolja, ostalo je samo pet ruševnih crkava, 2002. godine, Moskopolje je uvršteno na listu 100 najugroženijih historijskih cjelina od strane UNESCOvog ureda World Monuments Fund. Danas je Voskopojë samo malo selo u Albaniji u Distriktu Korče (albanski: Korçë). Uspomene na Moskopolje ostaju važan dio kulture Aromuna.
Geografske karakteristike
Moskopolje se nalazi udaljeno 21 km od grada Korçë, u planinama jugoistočne Albanije, na planinskom platou od 1160 metara.
Termopilska bitka
Lakonski izrazi
Lakonski izrazi opisuje jezgrovit i kratki načina govora specifičan za Spartu i Lakoniju, regiju na Peloponezu u drevnoj Grčkoj gdje su živjeli Spartanci. Najpoznatiji lakonski izraz vezan uz bitku je onaj kada je Leonida kao odgovor na perzijski poziv na predaju oružja odgovorio „Molon labe!“, odnosno „Dođi i uzmi ga!“. Herodot spominje i kako je spartanski vojnik Dienek na navode kako će perzijske strijele zasjeniti sunce odgovorio „Mnogo bolje, jer borit ćemo se u hladu“. Sličaj primjer spominje i Plutarh koji navodi kako je Leonida na pitanje njegove supruge što će napraviti ako se ne on vrati, odgovorio: „Udaj se za dobra čovjeka i rodi dobru djecu“.
Kontradikcije
Budući da se scenarij bitke kod Termopila uglavnom temelji na grčkim izvorima (uglavnom Herodotu) koji su pristrani, moderni historičari slažu se kako u antičkim izvorima postoji mnogo kontradikcija, preuveličavanja i nejasnoća koje su plod želje grčkih historičara da ublaže gorčinu poraza i stvore što slavniju sliku o svojim precima.
Broj vojnika
Herodot u svojim djelima navodi kako je u pohodu na Grčku sudjelovalo čak 5.2 milijuna Perzijanaca i njihovih saveznika, dok su moderni historičari reducirali tu brojku na realnijih stotinjak tisuća ljudi. Prema nekim historičara poput Hansa Delbruecka u perzijskom pohodu sudjelovalo je svega 15 – 20 tisuća vojnika, odnosno 350 puta manje od Herodotovih brojki.
Broj žrtava
Grčki izvori spominju kako je kod Termopila poginulo 20.000 Perzijanaca što se danas također čini nerealnim, s obzirom da se toliki broj ljudi ni teoretski nije mogao boriti u prolazu širine 14 metara, čak ni u periodu od tri dana. Također, Herodot spominje kako su zadnje grčke vojnike Perzijanci pobili strijelama iz daljine što isto tako ne ide u prilog priči o golemim perzijskim žrtvama.
Sukob civilizacija
Iako su mnogi zapadni historičari (osobito 19. vijeka) pokušali opisati bitku kao sukob istočne i zapadne civilizacije, mnoge historijske činjenice tome ne idu u prilog. Naime, ni Atenjani, Spartanci ili ostali Grci nisu osijećali nacionalnu svijest već su stoljećima ratovali za prevlast i dominaciju nad grčkim teritorijem, o čemu svjedoče i međusobni grčki ratovi prije i poslije perzijske ekspedicije. Također, veliki broj grčkih pokrajina dobrovoljno je sudjelovao na strani Perzije, što uključuje Tesaliju, Tebu, Boetiju i Makedoniju. Kasnije je u doba Peloponeskog rata čak i Sparta postala saveznikom Perzije protiv Atene, koja je također postala perzijskim saveznikom protiv Sparte, ovaj put u Korintskom ratu.
Tiranija i sloboda
U Grčkoj i zapadnom svijetu bitka se često pokušava interpretirati kao sukob grčke demokracije i perzijske tiranije, odnosno grčke vojnike kao slobodnjake a perzijske kao robove, što prema historijskim dokazima također nema činjeničnih uporišta. Perzija nikada nije bila robovlasnička država, i ropstvo je bilo zabranjeno u svih tridesetak perzijskih pokrajina ili satrapija. Unutrašnja državna pitanja rješavana su demokratskim putem a sve federalne jedinice (satrapije) same su rješavale vlastita unutrašnja politička pitanja, što podrazumijeva da su perzijske pokrajine imale status potpunih autonomija. Osnivač dinastije Ahemenida, odnosno Perzijske Monarhije – Kir Veliki, bio je prvi državnik u historiji koji je garantirao jednakost, ravnopravnost i ljudska prava za sve stanovnike njegove države. Njegov dokument, slavni Kirov cilindar, prema nekima predstavlja prvi pisani dokument o ljudskim pravima. Istodobno, ropstvo je bilo prakticirano u svim grčkim gradovima-državama, čak i u tzv. „demokracijama“ poput Atene u kojoj su robovi činili većinu stanovništva, te u kojoj je svega 8000 od 400.000 građana imalo politička prava. Perzijska vojska sastojala se isključivo od profesionalaca i dobrovoljaca, dok su na grčkoj strani ratovali stotine robova, tzv. helota. Zbog tih razloga većina grčkih sjevernih polisa priključila se Perziji u ratu protiv Atene i Sparte.
Popularna kultura
Bitka kod Termopila postala je ikona zapadne historije još od antičkog doba. Inspirirala je nebrojene pjesme i citate, knjige, filmove, serije i video igre, a važan čimbenik je i usmena predaja. Među umjetničkim radovima najpoznatiji su film „300 Spartanaca“ iz 1962., te Frank Millerov „300“ iz 2007. koji je postao vrlo kontroverzan zbog vrijeđanja perzijske kulture i prikazivanja Perzijanaca kao deformiranih krvožednih barbara, zbog čega su prosvjedovali Iranci diljem svijeta; Iranska akademija umjetnosti prosvjedovala je UNESCO-u, a oglasio se i sam iranski predsjednik Mahmud Ahmadinežad koji je film nazvao psihološkom pripremom američke javnosti na rat protiv Irana.
Poslije bitke spartanska kultura postala je inspiracija i predmetom obožavanja i oponašanja diljem zapadnog svijeta, što je fenomen poznat kao lakonofilija.
Andover, New York
Andover je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Yucca, Arizona
Yucca je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 126 stanovnika.
Torre San Gregorio, Frosinone
Torre San Gregorio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Petar Matić Dule
Petar Matić Dule (Irig, 6. jul 1920) je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 6. jula 1920. godine u Irigu. Potiče iz imućne zemljoradničke porodice. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu i do početka Drugog svetskog rata se bavio zemoljoradnjom. Družeći se sa mladim radnicima i studentima, upoznao se sa idejama radničkog pokreta i juna 1940. godine je postao član Komunističke partije Jugoslavije.
Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine, Petar je, kao sekretar Mesnog komiteta, a potom i sekretar Sreskog komiteta KPJ za Irig i član Štaba za pripremanje ustanka, vrlo aktivno radio na organizovanju ustanka u Sremu. Kada je formirana Iriška partizanska četa, postao je njen prvi politički komesar. U leto 1942. godine za vreme velike neprijateljske ofanzive na Frušku goru, bio je tokom proboja ranjen u nogu. Po odlasku glavnine Sremskog partizanskog odreda u istočnu Bosnu, on je sa njegovim Četvrtim bataljonom ostao u Sremu. U prvo vreme je bio zamenik, a potom i komandant ovog bataljona.
Polovinom maja 1943. godine postavljen je za komandanta Treće grupe vojvođanskih udarnih bataljona, od kojih je kasnije formirana Treća vojvođanska udarna brigada. Zajedno sa Štabom brigade organizovao je veći broj zaseda, napada na naseljena mesta i komunikacije, koje su uspešno izvele jedinice brigade u Sremu i istočnoj Bosni. Nakon neuspelog napada na neprijateljski garnizon u Brčkom, novembra 1943. godine, vratio se u Srem, gde je preuzeo dužnost komandanta Sremskog partizanskog odreda.
Za komandanta Šeste vojvođanske udarne brigade postavljen je aprila 1944. godine. U borbama ove brigade sa Nemcima na Fruškoj gori 17. jula 1944. godine, bio je ranjen u grudi i ubrzo prebačen u Italiju, na lečenje. Po povratku u zemlju, bio je postavljen za komandanta Sremske operativne zone pri Glavnom štabu NOV i PO Vojvodine.
Posle oslobođenja Beograda, novembra 1944. godine, upućen je na školovanje u Sovjetski Savez, gde je 1945. godine završio Višu vojnu akademiju „Vorošilov“. Po završetku školovanja i povratku u oslobođenu Jugoslaviju, završio je i Višu vojnu akademiju JNA, 1954. godine. Obavljao je razne odgovorne dužnosti u Jugoslovenskoj narodnoj armiji - bio je komandant 51. vojvođanske i Četvrte krajiške divizije, načelnik Štaba korpusa i načelnik odeljenja u Generalštabu, načelnik Ratne škole JNa, prvi zamenik načelnika Generalštaba, pomoćnik saveznog sekretara za narodnu odbranu i podsekretar u Saveznom sekreterijatu za narodnu odbranu i dr. Kasnije se nalazio na dužnosti predsednika Komisije za opštenarodnu odbranu i društvenu samozaštitu pri Predsedništvu Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije. Penzionisan je 31. decembra 1980. godine u činu general-pukovnika.
Za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, biran je od Petog kongresa, a za na Sedmom kongresu SKS izabran je za člana Stalnog dela Konferencije Saveza komunista Jugoslavije. Bio je i član Opunomoćstva CK SKJ za JNA. Biran je za narodnog poslanika Skupštine Srbije i Savezne skupštine, u više saziva. Od 1982. do 1986. bio je član Predsedništva CK SKJ. U proleće 1988. izabran je za predsednika Saveznog odbora SUBNOR, a u oktobru iste godine je smenjen zbog sukoba sa rukovodstvom SR Srbije. Kasnije je podneo ostavku i na članstvo u CK SKJ.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su - Orden jugoslovenske zvezde s lentom, Orden ratne zastave, dva Ordena za hrabrost, Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem, Orden partizanske zvezde sa srebrnim vencem, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Orden zasluga za narod sa srebrnim zracima, Orden narodne armije sa lovorovim vencem, Orden narodne armije sa zlatnom zvezdom, Orden za vojne zasluge sa velikom zvezdom i dr. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
Alelna frekvencija
Alelna frekvencija (genska frekvencija) je proporcija svih kopija gena formiranih od specifične genske varijante (alela). Drugim rečima, to je broj kopija specifičnog alela podeljen brojem kopija svih alela na tom genetičnom mestu (lokusu) u populaciji. On može da bude izražen u procentima. U populacionoj genetici, alelne frekvencije se koriste za prikazivanje količine genetičke raznovrsnosti na nivou osobe, populacije, i vrste. Alelna frekvencija je isto tako relativna proporcija svih alela gena željenog tipa.
Woodstock, Georgia
Vudstok je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 23.896 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 23.896 stanovnika, što je 13.846 (137,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kandaul
Kandaul (Κανδαύλης), također poznat kao Mirsil (Μυρσίλος) bio je kralj drevnog kraljevstva Lidija od 735. pne. do 718. pne. Naslijedio je kralja Melesa a slijedio ga je Gig. Njegovo ime je poslužilo kao izvor naziva za seksualnu sklonost koja se naziva kandaulizam.
Kandaul je prema grčkoj tradiciji bio posljednji vladar heraklidske dinastije, a o načinu na koji je umro postoje više različitih verzija. U Platonovoj Državi se navodi kako je Gig dobio prsten koji ga je učinio nevidljivim, te tako uspio ubiti kralja i zasjesti na njegovo prijestolje.
thumb|250px|Kandaul, kralj Lidije, razotkriva svoju suprugu dok se svlači prije odlaska u krevet Gigu, jednom od svojih Ministara, slika [[William Etty|Williama Ettyja. This image illustrates Herodotus's version of the tale of Gyges.]]
Mnogo je poznatija verzija koju je opisao Herodot u svojoj Općoj historiji. Prema njoj se Kandaul imao običaj hvaliti ljepotom svoje kraljevske supruge, ali jedan od njegovih tjelohranitelja, Gig, u to nije htio vjerovati. Kandaul mu je stoga zapovijedio da se sakrije u kraljevskim odajama i promatra kraljicu dok se svlači prije nego što ide u krevet.
Iako Gig nije htio izložiti kraljicu sramoti, morao je poslušati zapovijed. Iste se noći sakrio iza vrata i promatrao kraljicu. Međutim, kraljica ga je vidjela, ali ništa nije rekla. U sebi se, pak, zaklela na osvetu svom suprugu.
Kraljica je Giga sljedeći dan pozvala u svoje odaje i optužila ga je da ju je vidio golu. Nakon toga mu je rekla da ili Kandaul ili on moraju umrijeti. Gig se odlučio za svoj život. Iste večeri ga je kraljica sakrila u svojim odajama te mu dala nož kojim je zaklao Kandaula na spavanju, a nakon toga postao kralj.
Car Wu od Jina
Kineski historijski izvori Wǔa opisuju kao blagog i darežljivog, ali rasipnog vladara, čija se blagost često smatra odgovornom za širenje korupcije i rastrošnosti među vodećim plemićkim porodicama. Caru Wuu se također pripisuje snaženje regionalnih prinčeva iz svoje porodice, čiji je položaj jačao u nastojanju da ojača vlastitu dinastiju, odnosno izbjegne sudbinu prethodne dinastije Weija, koju je bio lako svrgnuo njegov vlastiti klan. Ti su napori, međutim, ubrzo nakon njegove smrti doveli do slabljenja centralne vlasti u Ratu osam prinčeva te katastrofalnog Wu Hu ustanka u kome je dinatsija Jin morala prepustiti sjever zemlje nomadima i barbarima.
Stephens, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 891, što je 261 (-22,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Località Via Terlizzi, Bari
Località Via Terlizzi je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Desfluran
Desfluran je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 168,038 Da.
Località Via Terlizzi, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Desfluran
Stereokemija
Desfluran je racemat, tj. Smjesa 1: 1 sljedećih dva enantiomera:
Pentil heksanoat
Pentil heksanoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 186,291 Da.
Yuma, Arizona
Yuma je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 93.064 stanovnika.
Daigo Fukuryū Maru
Daigo Fukuryū Maru (第五福竜丸) bio je japanski ribarski brod, poznat po tome što je bio izložen i kontaminiran nuklearnim padavinama izazvanim američkom pokusnom eksplozijom termonuklearne bombe na atolu Bikini 1. marta 1954. (operacija Castle Bravo). Posada se od posljedica kontaminacije razbolila, a radio-operater Aikichi Kuboyama umro 23. septembra 1954. Stradanje posade, ali i nastojanje američke vlade da zataška cijeli slučaj, značajno je pridonijelo stvaranju antinuklearnog pokreta u Japanu. Pet godina kasnije je o tim događajima snimljen igrani film Sretni zmaj br. 5.
Cistein-S-konjugatna b-lijaza
Cistein-S-konjugatna b-lijaza (, cisteinska konjugatna beta-lijaza, glutamin transaminaza K/cistein konjugat beta-lijaza, L-cistein-S-konjugat tiol-lijaza (deaminacija)) je enzim sa sistematskim imenom L-cistein-S-konjugate tiol-lijaza (deaminacija, formira piruvat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein.
235
thumb|Car [[Maksimin Tračanin]]
Godina 235. (CCXXXV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Severa i Kvincijana (ili, rjeđe, godina 988. Ab urbe condita). Oznaka 235. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ekološka genetika
Istraživanja obično obuhvataju mešavinu terenskih i laboratorijskih studija. Uzorci se uzimaju i i njihova genetička varijabilnost se laboratorijski analizira. Promene populacija u različitim vremenima i mestima se zapisuju i studira se obrazac mortaliteta populacija.
Sun Xiu
Sun Xiu se može odnositi na:
Cherrywood, Kentucky
Čerivud je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 327.
Caselle, Padova
Caselle je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5742 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Greenwich, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.476, što je 49 (-3,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bonneval (Gornja Loara)
Bonval je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Brijud.
Dezocin
Dezocin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 245,360 Da.
Rugby club Knin
Rugby club Knin je ragbijski klub iz Knina, Hrvatska.
Klupsko sjedište je u Kninu.
Povijest
Klub je osnovan 30. srpnja 2006.
Utemeljitelj je Irac na radu u Kninu, Alan Moore.
Po osnutku, klub je uspostavio veze s hrvatskim i inozemnim klubovima.
The Grass Is Greener
The Grass is Greener (naslov preveden kao Trava je zelenija) je američka filmska komedija snimljena 1960. u režiji Stanleya Donena. Radnja se temelji na istoimenoj kazališnoj predstavi, a smještena je na imanje bračnog para otmjenih britanskih aristokrata koji su ga prisiljeni izdavati bračnom paru "neuglađenih" američkih tajkuna. Film je imao osrednji komercijalni uspjeh i kritike.
Rugby club Knin
Povijest
Irski RFC Kilkenny poslao je i prve komplete dresova za ovaj klub.
Iako je u drugoj županiji, klub je član ragbi saveza Splitsko-dalmatinske županije.
Na dan Sv. Patrika, zaštitnika Irske održana je revijalna utakmica između hrvatske reprezenacije i Barbarkog sastava Irske (Barbarian - Selekcija igrača iz raznih klubova jedne ili više zemalja).
U sezoni 2008/09., "Knin" je igrao u 2. hrvatskoj ligi, zajedno s drugim sastavom splitske "Nade", "Siskom" i "Vilanima".
Heksaprenildihidroksibenzoat metiltransferaza
Heksaprenildihidroksibenzoat metiltransferaza (, 3,4-dihidroksi-5-heksaprenilbenzoatna metiltransferaza, dihidroksiheksaprenilbenzoatna metiltransferaza, COQ3 (gen), Coq3 O-metiltransferaza, DHHB O-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:3,4-dihidroksi-5-sve-trans-poliprenilbenzoat 3-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi ubihinona. Ubihinoni iz različitih organizama imaju različiti broj prenilnih jedinica.
Yang Yi
Yang Yi (? - 235), stilsko ime Weigong (威公), bio je ministar na dvoru kineske države Shu Han, jednog od Tri kraljevstva. Karijeru je otpočeo kao službenik sjevernjačkog gospodara rata Cao Caoa. Prebjegao je Guan Yuu, koji ga je preporučio svom sizerenu Liu Beiju, osnivaču države Shu Han. Na tamošnjem dvoru je napredovao, te postao jedan od ključnih suradnika regenta Zhuge Lianga, sa kojim je sudjelovao u Sjevernim ekspedicijama. Sa vremenom je razvio suparništvo sa vojskovođom Wei Janom, koje je tek Zhugeov autoritet spriječio da preraste u otvoreni oružani sukob. To se, pak, dogodilo nakon Zhugeove smrti 234. kada je Yang Yi pogubio Wei Jana. Sljedeće godine je, međutim, protjeran sa dvora, a potom zatvoren zbog klevete cara. U zatvoru je i umro.
Carica Guo Nüwang
Carica Guo Nüwang (郭女王) (184–235), formalno Carica Wende (文德皇后, doslovno, "uljudna i kreposna carica") je bila carica kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Njen suprug je bio Cao Pi (car Wen), prvi car države Cao Wei. Poticala je iz loze nižerangiranih državnih službenika i postala Cao Pijeva priležnica, sa vremenom postavši miljenicom, prvenstveno zbog inteligencije. Historičari njenim spletkama pripisuju pad careve supruge Zhen Luo u nemilost, nakon čega je ona izvršila samoubistvo 221. Nakon toga je Guo postala carica. Nije se miješala u politiku i imala je korektan odnos sa drugim dvorjanima. Dio historičara, pak, navodi da je 235. natjerana na samoubistvo od cara Cao Ruija, svog posinka kada mu je priznala svoju ulogu u samoubistvu njegove majke Zhen Luo.
Antoni Grabowski
right|thumb|Antoni Grabowski
Antoni Grabowski (Nowe Dobra, kraj Chelmna, 11. jun 1857 – Varšava, 4. jul 1921) bio je poljski kemičar i rani esperantistički aktivist, poznat po prijevodima koji su značajno uticali na razvoj esperanta kao književnog jezika.
Trochtelfingen
Trohtelfingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.508 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415073.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rojtlingen Trohtelfingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rojtlingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 700 metara. Površina opštine iznosi 79,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.508 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Paulo Wanchope
Od 2008. godine se bavi trenerskim poslom; trenirao je klubove Herediano i Uruguay Coronado, a od 2014. do 2015. godine je bio i izbornik Kostarike, nakon što je četiri godine ranije radio kao pomoćnik izbornika.
Villa Farnesina
thumb|250px|Detalj freske Baldassarrea Peruzzija u "Dvorani perspektiva"
Villa Farnesina je historijski i umjetnički važna renesansna prigradska vila smještena u ulici Via della Lungara, u rimskom distriktu Trastevere. U periodu od 1506. do 1510. ju je sagradio Baldassare Peruzzi za Agostina Chigia, sijenskog bankara i blagajnika pape Julija II, koji je u svoje vrijeme bio najbogatiji čovjek Evrope. Nju su nakon gradnje ukrasila djela poznatih umjetnika kao što su Rafael, Sebastiano del Piombo, Giulio Romano i Il Sodoma
Od 1577. je vlasništvo porodice Farnese, po kojoj je i dobila današnje ime. Michelangelo je tada predlagao da se spoji sa porodičnom palačom na drugoj strani rijeke, ali je taj prijedlog odbijen. Poslije su vlasnici vile postali Burboni, a od 1861. je bila rezidencija španjolskog ambasadora u Kraljevini Italiji. Danas je njen vlasnik italijanska država, te se u njoj nalazi sjedište Accademia dei Lincei, rimske akademije nauka i umjetnosti.
Strawberry, Arkansas
Stroberi je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 302, što je 19 (6,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
New Seabury, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 717, što je 98 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Battaglia, Teramo
Battaglia je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 661 m.
Bouleurs (Sena i Marna)
Bule je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Cassville, Pennsylvania
Kasvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 143, što je 9 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
TNK
__NOTC__ Termin TNK ima više značenja.
Numa Pompilije
thumb|right|Numa Pompilije
Prema predanju, Numa Pompilije (lat. Numa Pompilius) je bio drugi kralj Rima, poslije Romula. Vladao je Rimom od 714. pne. do svoje smrti 673. pne.
Bio je oženjen Egerijom, boginjom izvornosti i poroda, koja je kasnije u pisanim izvorima označena kao nimfa. Egerija ga je, kako kaže legenda, srela kod izvora u svetoj šumici. Numa je bio kasnije slavljen zbog svoje pobožnosti.
U znak zahvalnosti, rimski bog rata, Mars mu je poslao štit na kojem se nalazilo pismo proročanstva za koje je vezana sudbina grada Rima. Spoznajući važnost ovog štita, Numa je dao izraditi još jedanaest drugih istih štitova. Ti štitovi su poznati pod latinskim nazivom ancile (sveti štit kralja Nume) i bili su nošeni u procesiji salijskih sveštenika u drevnog Rima.
Po Numinoj smrti 673. pne., Egerija ga je pretvorila u bunar i smjestila u aricijsku šumu u Latiji, mjesto obožavanja Dijane, boginje mjeseca, divljih životinja i šume.
GNA
__NOTC__ Termin GNA ima više značenja.
Stefan Uroš I
Stefan Uroš I Nemanjić, srpski kralj 1243-1276. Najmlađi sin Stefana Prvovenčanog i Ane Dandolo, unuke mletačkog dužda Enrika Dandola. Sa Epirom je napadao Nikeju. Posle uklanjanja nikejskog cara Teodora II Laskarisa na vlast je došao Mihajlo VIII Paleolog, koji je 1261. obnovio Vizantijsko carstvo, s kim je Uroš uspostavio prijateljske odnose, a na taj način ujedno i sa Ugarskom. Srpska vojska je napala Mačvansku banovinu u Ugarskoj, nakon čega je Uroš zarobljen. Sklopio je brak između svog starijeg sina Stefana Dragutina i Kateline, kćerke ugarskog kralja Stefana V. Posle neuspelog pokušaja sklapanja braka između mlađeg sina Milutina i Ane, kćerke cara Mihajla VIII Paleologa, Uroš se okreće vizantijskim protivnicima, kralju Sicilije, Karlu Anžujskom. Uroš je ukinuo vladarske titule velikog kneza Duklje i Huma i zaveo centralističku vlast. Tome se usprotivio Dragutin koji je napao oca i porazio ga uz pomoć ugarskih pomoćnih odreda 1276. godine. Uroš se zamonašio u Humu i ubrzo umro.
Ono što je posebno zanimljivo za ovo razdoblje srpske istorije jeste pojava nemačkih rudara, poznatih pod imenom Sasi. Oni su stigli u Srbiju negde početkom četvrte decenije trinaestog stoleća bežeći od Mongola, najverovatnije iz Transilvanije koja je bila opustošena tatarskim pohodom. Sa sobom su doneli nove tehnike pronalaženja i prerade ruda plemenitih metala, pre svega srebra, bakra i olova. Njihovo znanje i sposobnost oživele su proizvodnju metala i širom otvorili vrata mediteranskog tržišta srpskoj privredi. Sasi su razvili rudnike u Brskovu, Trepči, Rudniku, Rogozni, Novom Brdu i u drugim rudarskim mestima. Razvoj rudarstva u Srbiji pokrenuo je čitavo kolo privrednih i trgovačkih veza sa primorjem i južnom Italijom.
Uroš je imao tu sreću da su mu spoljašnje okolnosti išle na ruku. Veze sa ugarskim kraljem i zbližavanje sa sicilijanskim kraljem Karlom Anžujskim uputile su ga protiv Vizantije. Uroševa žena Jelena, bila je iz roda Anžujskog, rođaka Karlova. Od tih velikih planova koalicije i akcije uperene protiv Carigrada nije se mnogo ostvarilo, mada je Uroš dobar deo svoga vremena i pažnje upravio ka tom cilju. Čitavu deceniju Uroš je pripremao napad na Vizantiju, ali se do kraja svoje vladavine nije usudio da napravi odlučujući korak.
Time je njegova dugogodišnja vlada u Srbiji ostala nekako nezavršena i nedorečena.
King's College Chapel
thumb|250px|King's College Chapel (pogled djelomično zaklonjen Gibbsovom zgradom), pogled iz [[The Backsa]] thumb|Orgulje u kapeli King's College Chapel (doslovno: Kapela Kraljevog koledža) je kapela u okviru Kraljevog koledža (King's College) - Univerziteta Cambridge u Engleskoj. Smatra se jednim od najboljih primjera kasne gotičke (perpendikularne) arhitekture u Engleskoj.
Kapelu je dao sagraditi kralj Henry VI, namjeravajući njome zasjeniti sličnu kapelu u Etonu. Kao glavni arhitekt je godine 1444. angažiran Reginald Ely, a kamen-temeljac postavljen 25.7. 1446. Izgradnju su, međutim, počeli ometati Ratovi ruža, tako da su posljednje radove morali nadgledati kraljevi Dinastije Tudor - Henry VII i njegov sin Henry VIII, pod kojim je zgrada konačno dovršena 1515. godine. Isti je kralj dao da se u sljedećih nekoliko godina u njene zidove ugrade znameniti zidovi.
Danas kapela osim za vjerske obrede zbog izvrsnih akustičnih svojstava služi i za koncerte ozbiljne muzike. U okviru nje djeluje i Zbor King's College Chapela, koga čine studenti koledža.
XNA
__NOTC__ Termin XNA ima više značenja.
1-Aminociklopropan-1-karboksilatna sintaza
1-Aminociklopropan-1-karboksilatna sintaza (, 1-aminociklopropankarboksilatna sintaza, 1-aminociklopropan-1-karboksilno kiselinska sintaza, 1-aminociklopropan-1-karboksilatna sintetaza, aminociklopropankarboksilno kiselinska sintaza, aminociklopropankarboksilatna sintaza, ACC sintaza, S-adenozil-L-metioninska metiltioadenozin-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin metiltioadenozin-lijaza (formira 1-aminociklopropan-1-karboksilat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein.
Kninska biskupija
Kninska (hrvatska) biskupija je bila biskupija u starohrvatskom kraljevstvu, osnovana 1040. godine.
Značaj
Biskup je stolovao u Pet crkava na Kosovu, današnjoj Biskupiji kod Knina. Njegova se jurisdikcija protezala sve do Drave, odnosno nad cijelim starohrvatskim kraljevstvom. Neki izvori ga nazivaju i hrvatskim biskupom. Pored crkvenih dužnosti, kninski biskup je obavljao i svjetovne poslove na hrvatskom kraljevskom dvoru, kako za doba narodne dinastije Trpimirovića, tako i za vrijeme personalne unije hrvatskog i ugarskog kraljevstva pod krunama drugih vladarskih dinastijâ. Kninski biskup je ovjeravao kraljeve darovnice, povelje i državne spise sa svojim kaptolskim pečatom. Iz istih razloga je sve do 1330. kninski biskup bio nazivan hrvatskim biskupom. Nakon 1330., naziva ga se samo kninskim biskupom.
Papa Anter
Anter je bio devetnaesti papa, nasljednik Poncijana od 21. studenog 235. do 3. siječnja 236.
Bio je papa jako kratko, samo jedan mjesec i deset dana. Ne zna se puno o njemu. Njegovo ime, vjerojatno znači, da je bio oslobođeni rob. Umro je za vrijeme progona cara Maksimina Tračanina. Pokopan je u papinskoj kripti u Rimu. Slavi se kao svetac.
Desmetilprodin
Desmetilprodin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 247,333 Da.
Torretta, Frosinone
Torretta je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 502 m.
Pentil pentanoat
Pentil pentanoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 172,265 Da.
KNK
__NOTC__ Termin KNK ima više značenja.
Vulkani Itasi
Itasi su grupa ugaslih vulkana na masivu Itasi na Madagaskaru. Smješteni su u regiji Itasi (provincija Antananarivo), 40 km sjeverozapadno od grada Soavinandriana, odnosno oko 200 km u smjeru jugozapada od glavnog grada Antananariva, zapadno od jezera Itasi.
Karakteristike
Vulkani Itasi u središnjem Madagaskaru su grupa ugaslih vulkana na površini od 750 km², koji imaju tipične vulkanske stošce, kupole od lave i maarske vulkanske kratere. Oni su započeli svoju aktivnost u pliocenu i nastavili u holocenu. Rane erupcije lave stvorile su trahitne kupole i istjecanje bazanitske lave. Kasnije erupcije uzrokovale su istjecanje trahitne lave. Na početku holocena formiran je trahitni maar (vulkanski krater) pored Soavinandriana s nekoliko kraterskih jezera. Još i danas je taj teren srednje seizmički aktivan, s brojnim termalnim izvorima i gejzirima.
Po nekim izvorima posljednja manja vulkanska aktivnost zbila se 1998. (erupcija gejzira) na stošcu Kasigi, istovremeno sa slabijim potresima.
236
thumb|Pohod Maksimina Tračanina na Sarmatiju
Godina 236. (CCXXXVI) bila je prijestupna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Vera i Afrikana (ili, rjeđe, godina 989. Ab urbe condita). Oznaka 236. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Sweetser, Indiana
Svitser je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.229, što je 323 (35,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bitka kod Sirakuze
Bitka kod Sirakuze se može odnositi na:
Sherlock Holmes (film, 2009)
Sherlock Holmes je britansko-američki pustolovni krimi film iz 2009. godine, temeljena na likovima i pričama koje je napisao Sir Arthur Conan Doyle. Film je režirao Guy Ritchie, dok produkciju zajednički potpisuju Joel Silver, Lionel Wigram, Susan Downey i Dan Lin. Scenarij su napisali Michael Robert Johnson, Anthony Peckham i Simon Kinberg i to prema priči koju su osmislili Johnson i Wigram. Glavne uloge, one detektiva Sherlocka Holmesa i njegovog prijatelja dr. Watsona, pripale su Robertu Downeyju, Jr. i Judeu Lawu. Radnja filma vrti se oko Holmesove i Watsonove istrage, kojoj pomaže ranija suparnica, misteriozna Irene Adler (Rachel McAdams), niza ubojstava povezanih s okultnim ritualima. Mark Strong glumi glavnog negativca, Lorda Blackwooda, koji se neobjašnjivo vrati iz mrtvih i planira preuzeti kontrolu nad Britanskim Imperijem pomoću arsenala mračnih sila i nove tehnologije.
Dana 16. prosinca 2011. godine, izdan je i nastavak, Sherlock Holmes: A Game of Shadows.
Radnja
Godine je 1890., a poznati londonski detektiv Sherlock Holmes (Robert Downey, Jr.) i njegov prijatelj, doktor John Watson (Jude Law) trče u podrumski dio zgrade kako bi spriječili obredno ubojstvo djevojke koje izvršava Lord Blackwood (Mark Strong), koji je već ranije bio pet djevojaka na sličan način. Uspijevaju spriječiti ubojstvo netom prije realizacije, nekon čega Blackwooda predaju inspektoru Lestradeu (Eddie Marsan), koji stiže nedugo nakon. 320px|thumb|left|Prije svog smaknuća, Blackwood ([[Mark Strong) je pozvao Holmesa (Robert Downey, Jr.) u zatvor kako bi mu rekao da će njegovom smrću igra tek započeti. Iako je to odbio ironijom, Holmes je bio vidno zaintrigiran.]] Tri mjeseca kasnije, Holmes i Watson i dalje stanuju skupa, no Holmesov ekscentrizam doktoru počinje ići na živce. U međuvremenu, raduje se vjenčanju sa svojom partnericom, Mary Morstan (Kelly Reilly). Što se Blackwooda tiče, on je osuđen na smrtnu kaznu, no, dok čeka egzekuciju, zahtijeva da vidi Holmesa u zatvoru. Kada ga detetktiv posjeti, ovaj ga upozorava na tri ubojstva koja će uslijediti, a Holmes ih neće moći spriječiti. Uz nekoliko sarkastičnih komentara, Holmes odlazi. Blackwood je ubrzo obješen, a smrti je proglasio sam Watson. Nekoliko dana kasnije, Holmesa posjećuje Irene Adler (Rachel McAdams), profesionalni lopov i Holmesova bivša protivnica, koja od njega zahtijeva da pronađe čovjeka po imenu Luke Reordan. Holmes prihvati, a kada Adlerova odlazi, maskira se i prati ju samo da bi otkrio njezinog poslodavca - zastrašujućeg i misterioznog muškarca koji govori kako je Reordan ključ Blackwoodovih planova. Maskiravši se u prosjaka, Holmes zamoli tajanstvenog muškarca za nešto sitnoga iz čega, ne vidjevši mu lice, uspijeva izvuči kako se radi o profesor i osobi koje se Adlerova boji.
Halles-sous-les-Côtes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 122 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 317 m, a minimalnoj 174 m).
Sherlock Holmes (film, 2009)
Radnja
Ubrzo se događa neočekivan obrat - Blackwood se probudio iz mrtvih, njegova je grobnica uništena, u njegovom lijesu nalazi se Reordan, a šokirani zaposlenik groblja izaziva javnu paniku ustvrdivši kako je vidio Blackwooda kako šeta, živ. Holmes uspije spretno raskrinkati navodnu crnu magiju te, zajedno s Watsonom, prati tragove koji ih vode do Reordanovog stana u kojemu otkrivaju tragove bizarnih eksperimenata koji pokušavaju spojiti crnu magiju i znanost. Ubrzo postaju meta Blackwoodovih ljudi, ali prežive, nakon čega Holmesa "otmu" i potajice odvedu u središte Četiri reda, tajne magijske organizacije. Holmes uspješno deducira gdje su, unatoč povezu što ga je imao preko očiju. Tu ga trojica vođa - Lord vrhovni sudac Sir Thomas Rotheram (James Fox), američki veleposlanik Standish (William Hope) i ministar unutrašnjih poslova Lord Coward (Hans Matheson) - zamole da zaustavi Blackwooda, koji je ranije bio član njihove organizacije, a ujedno je, što Holmes zaključi po fizičkim sličnostima, Rotheramov sin. Rotheram i Standish kasnije padaju kao žrtve Blackwoodocih vještih trikova prodanih pod magiju, nekon čega ovaj preuzima vodstvo nad Četirima redovima. Blackwoodov plan je pokoriti Britanski Imperij, Sjedinjene Države, a onda i svijet. Blackwood tada namami Holmesa u lučko skladište gdje je zarobio Adlerovu, koju je objesio na kuku i usmjerio prema pili. Holmes ju uspijeva spasiti, ali namještene eksplozije u skladištu nanose teške ozljede Watsonu (o kojemu se brine Holmes, prerušen kao doktor). Lord Coward, koji je Blackwoodov tajni saveznik, izdaje uhidbeni nalog za Sherlocka Holmesa.
Holmes odlazi u skrivanje u birtiju u koju je zalazio kako bi sudjelovao u organiziranim tučnjavama. Tu, s Watsonom i Irene, proučava Blackwoodove rituale i zaključuje kako je sljedeća meta Parlament. Lestrade ga uspijeva pronaći i Holmes se, nakon što potjera Watsona i Irene, predaje inspektoru i odlazi s njim. U kočiji, Holmes mu objasni svoj plan, a Lestrade ga onda odvodi do Cowarda. Holmes natjera ministra Cowarda da mu otkrije Blackwoodov plan, a onda se uspije izvuči skorkom kroz prozor, u Temzu, gdje ga čeka brodica. Saznaju kako je cijeli plan temeljen na uređaju koji se nalazi u kanalizaciji ispod Parlamenta. Holmes, Watson i Adlerova odlaze dolje gdje pronalazte neobični uređaj temeljen na ispuštanju plinovitog cijanida u cijevi koje vode do vijećnice u kojoj se nalaze zastupnici. Blackwood i Coward su imali protuotrov tako da bi bili sigurni. Dok se Holmes i Watson bore s Blackwoodovim ljudima, Adlerova krade kapsulu s cijanidom i bježi, a Blackwoodov grandiozni plan prekinut je nakon pompoznog govora o osvajanju svijeta. Dok rulja napada Cowarda, Blackwood bježi. Holmes ubrzo krene za Irene te se nalaze, a ubrzo ih sustiže i Blackwood, na vrhu još nedovršenog Tower Bridgea. Kada Blackwood prekine okršaj Holmesa i Irene, detektiv i on ulaze u sukob koji rezultira tako da Blackwood završi obješen za lanac dok mu Holmes objašnjava sve trikove koje je pokušao prodati pod crnu magiju. Kada osovina koja je držala lanac popusti, Blackwood pada i biva obješen.
Holmes odlazi do Irene koja mu otkriva identitet svog poslodavca. Govori mu kako je profesor Moriarty jednako inteligentan kao i on, ali velike zlobniji od njega te da predstavlja veliku opasnost. Holmes se tada pozdravalja i odlazi, ostavivši Irene na Tower Bridgeu.
Radnja se ponovo vraća u 221B Baker Street gdje vidimo Watsona kako se iseljava i odlazi s Mary. Prije nego se isele, u stan dolazi policajac koji ih obavještava kako su pronašli mrtvog kolegu ispred Blackwoodova uređaja. Saznajemo kako je Moriarty iskoristio ranije okršaje kako bi se dokopao mehanizma koji mu je potreban za njegove planove. Holmes poveže tko je odgovoran za ubojstvo i željno iščekuje novi okršaj sa svojim rivalom.
Glumačka postava
350px|thumb|S lijeva na desno, glavni glumci filma: [[Jude Law kao dr. Watson, Robert Downey, Jr. kao Sherlock Holmes, Rachel McAdams kao Irene Adler i Mark Strong kao Lord Blackwood.]]350px|thumb|Rachel MacAdams i Robert Downey, Jr. tokom Comic-Cona promoviraju film.
Razvoj
Producent Lionel Wigram je rekao kako je deset godina smišljao novi način kako prikazati Sherlocka Holmesa: "Shvatio sam da su slike koje sam imao u glavi [dok sam čitao knjige] drugačije od onih koje sam vidio u ranijim filmovima." Zamišljao je "mnogo modernijeg lika, puno većeg boema, koji se odijeva kao slikar ili pjesnik", u ovom slučaju Henri de Toulouse-Lautrec. Nakon što je napustio izvršni odbor Warner Bros.-a 2006. godine, Wigram je tražio veću perspektivu kako bi privukao širu publike, pri čemu je spojio mnoge priče u jednu cjelinu. Lik Lorda Blackwooda je nastao kao hommage viktorijanskom interesu za okultno, odnosno osobi Aleistera Crowleyja. Smatrao je "gotovo pametnim" Holmesa, koji ima gotovo nadnaravnu sposobnost rješavanja zločina, suprostaviti navodno nadnaravnom zlikovcu. Sama radnja, koja se okvirno nadovezuje na roman The Hound of the Baskervilles, temelji se na nizu naizgled nadnaravnih i naobjašnjivih detalja koji su na kraju objašnjeni na racionalan i znanstven način. Wigram je napisao, a John Watkiss, strip o Holmesu na 25 stranica koji je poslužio kao spekulativni scenarij. Profesor Moriarty je uključen u scenarij kako bi se postavili nastavci.