cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sekst Propercije
mini|250px|Auguste Jean Baptiste Vinchon, Propertius & Cynthia Sekst Propercije (lat. Sextus Propertius, rođen oko 50. st. e., umro 16. st. e.) jedan je od glavnih pesnika rimske ljubavne elegije, autor četiri knjige Elegija (Elegiae), sa ukupno 92 pesme).
Željko Senečić
Životopis
Kao slikar 30 je puta samostalno izlagao.
Preminuo je 1 siječnja 2018. godine u 85. godini života.
Sekst Propercije
Životopis
Premda mnogi Properciju savremeni i kasniji autori uzgred pominju pesnika, oni nam ništa ne otkrivaju o njemu, osim što se može zaključiti da je ovaj elegičar bio relativno poznat i cenjen sve do 4. veka n. e. Antička biografija Propercijeva nije nam sačuvana, verovatno zato što njegove elegije nisu čitane u školama. Život u kome je ljubav postepeno ustupala mesto veličanju Rima i Avgusta ― ali nikad potpuno ― otkrivaju nam, dakle, samo njegove pesme. Poslednja elegija (IV, 11) potiče iz 16. god. st. e., pa se misli da je uskoro potom i umro. Gotovo ništa se ne zna o Propercijevom životu posle okončanja njegove veze s Cintijom, devojkom koja je bila predmet obožavanja u njegovim elegijama. Moguće je da se oženio nekom devojkom koja je zauzela Cintijino mesto (možda da bi se mogao kvalifikovati za finansijske olakšice koje su oženjenima bile garantovane po leges Iuliae iz 18. god. st. e.), te da je iz tog braka imao sina, kako se može zaključiti iz toga što kasnije Plinije Mlađi pominje nekog Propercijevog potomka.
Cintijina knjiga
Propercijeve su elegije sačuvane u četiri knjige. Raspored pesama u njima uglavnom prati hronologiju, pa možemo kod ovoga pesnika kroz delo pratiti i njegov život i razvoj ličnosti: prva knjiga (22 elegije) sastavljena je između 33. i 28. st. e.; druga knjiga (34 elegije) između 28. i 25. st. e.; treća knjiga (25 elegija) između 24. i 22. st. e.; i četvrta knjiga (11 elegija) između 21. i 16. st. e. Prva je knjiga u potpunosti posvećena pesnikovoj ljubavi, Cintiji, i prvobitno je objavljena kao Cynthia Monobiblos (Cintijina knjiga), kako svedoči Marcijalov epigram XIV, 189, u rukopisu naslovljen Monobyblos Properti:
Knjige II–IV
U svojim ostalim knjigama Elegija Propercije često izlaže svoje književne poglede – svoju poetiku. Pre no što se osmotri Propercijevo gledište o poeziji mora se pogledati žena o kojoj piše. Obrisi Cintijinog lika mogu se nazreti prilično dobro: ona je, pored ostalog, opisana kao žena koja ima sklonosti ka pesništvu i muzici, kojoj su pritom bliska i uživanja koja pružaju gozbene svečanosti. Njen se društveni položaj teško može jasno utvrditi: mada liči na heteru iz viših slojeva, možda je bila razvedena ili udovica sumnjivog morala. Prema Apuleju, Cintijino je pravo ime bilo Hostija. Ono što je, pak, jasno jeste da je ona nezavisna žena, potpuno ili delimično: moguće je da je bila udata, iako Propercije nikada ne pominje njenog muža, već samo njene druge ljubavnike. Za razliku od hetera iz Horacijevog sveta erotike, ona je u poziciji da dominira, a to i čini; ona je u stanju da gospodari zaljubljenim Propercijem jednostavno zato što može da kaže "ne". Bez ličnosti kao što je ona Propercijev tip ljubavi, pa i života, ne bi mogao postojati.
Propercijeva se životna filozofija zasniva na uverenju da se između ljubavi i života može postaviti znak jednakosti. To mu i omogućava da za tradicionalno uzvišenu epsku književnu vrstu tvrdi da je beskorisna (I, 7). S druge strane, elegija ima moć da pridobije njegovu tvrdoglavu i nevernu draganu (što se u I, 8b trudi pokazati na konkretnom primeru), a s obzirom na sve ono znanje i iskustvo koje je u njoj sadržano, elegija može pomoći i drugima (kako otvoreno tvrdi u I, 10). U okviru "života koji je ljubav" (jedino postojećeg života za Propercija) elegija je, dakle, korisna i ima vaspitno dejstvo, u poređenju s beskorisnošću epske poezije. Tako Propercije svom pesništvu pripisuje upotrebljivost i vaspitnu ulogu, pri čemu ta svojsta poriče onoj vrsti pesništva za koju se ona tradicionalno vezuju. U pesmi II, 2. vidimo kako Propercije gotovo da zloupotrebljava uzvišenu ideju da poezija može podariti besmrtnost, jer u toj elegiji prisvaja moć da besmrtnost podari devojci. Horacije bi svakako bio među onima koji bi to nazvali zloupotrebom, a da sve bude zanimljivije, u pesmi nalazimo upravo i Horacijev jezik besmrtnosti (upotrebljen u njegovoj čuvenoj 30. pesmi III knjige Pesama), čime ta zloupotreba postaje upečatljivija.
Čini se, međutim, da Propercije ovakve tvrdnje iznosi jednostavno da bi provocirao, izazvao reakciju, a ne da bi ponudio neku ozbiljnu informaciju o prirodi svoje poezije. Njegove ljubavne pesme, posebno u 1. knjizi, pokazuju tendenciju da budu ili dramatske ― kada se kao na pozornici gradi određena interakcija između pesnika i Cintije ili neke druge ličnosti, ili retorske ― kada su pesme zapravo govori koji, upućeni različitim osobama, izriču ozlojeđenost, gnev, patnju, uživanje itd. Najbolji je primer retorske pesme elegija I, 20, gde Galovi ljubavni doživljaji predstavljaju samo povod da bi se ispričao mit o Heraklovom ljubimcu Hilu. S većom je suptilnošću pisana elagija II, 8, gde Propercije svoj bol, koji oseća zbog gubitka Cintije, retorski opravdava sličnim bolom koji je osećao Ahilej zbog gubitka Briseide.
U prvoj knjizi, čiji je veći deo napisan u vreme drugog trijumvirata, Propercije je politički prilično nezavisan, te se zbirka završava ogorčenom pesmom o peruzinskom ratu, ogorčenom na račun Oktavijana. Bez obzira na to, kvalitet prve knjige elegija doneo mu je takvu popularnost da je odmah privukao pažnju Mecenata, koji je, naravno, Properciju sugerisao da se pothvati pisanja epa u slavu Avgustovih podviga (res gestae). Prva elegija u drugoj knjizi predstavlja odgovor na ovaj Mecenatov predlog:
U ovoj se elegiji zapaža nekoliko zanimljivih elemenata. Prvo, da bi odbio ponuđeno pisanje epa, Propercije se služi argumentom koji je prvi upotrebio Vergilije, od koga su ga preuzeli i drugi pesnici, među njima i Horacije. Taj se argument u osnovi svodi na tvrdnju da bi on to uradio kada bi mogao, pri čemu se nemogućnost izvršenja takvog zadatka objašnjava nedostatkom talenta ili pesnikovom pripadnošću određenom poetskom pravcu. Propercije se, kao i Vergilije, deklariše kao sledbenik Kalimaha, čija je estetika isključivala epsku poeziju. Jasno je, međutim, da Propercije svoje svrstavanje uz Kalimaha ne ustvrđuje ozbiljno, te da on svakako, za razliku od Vergilija, u to doba nije bio ozbiljan sledbenik Kalimahove estetike. Izgleda da nije ni imao nameru da se ta njegova tvrdnja uzme sasvim za ozbiljno: on je jednostavno koristi da bi ponuđeni predlog odbio na duhovit i dostojanstven način:
Odbijajući pisanje epa Propercije se ne ustručava ni od bacanja žaoka. Kada Propercije u ovoj pesmi nabraja koja bi sve Avgustova dela opevao, "kada bi mogao", Mecenat je morao osećati i izvesno olakšanje što Propercije to neće učiniti: katalog Avgustovih dela sadrži i najružnije epizode iz građanskog rata, kao što je Peruzinski rat, a takvi su događaji u Avgustovo doba bili bacani u zaborav ili tendenciozno ulepšavani:
Propercije je odbio da napiše ep, ali je od tada ipak bio blizak carskim krugovima, mada to samo po sebi ne znači da je nestalo njegovog nezavisnog duha. Pesma II, 1. se završava nekom vrstom pohvale Mecenata, koja ukazuje na njegovo pokroviteljstvo nad pesnikom, ali zaključak pesme istovremeno insistira na tome da Propercije do smrti ostaje pesnik ljubavi:
Svojevrsno parodiranje Horacijeve sudbinske predodređenosti za pisanje poezije nalazimo ponovo u elegiji III, 3, koja zajedno s elegijom III, 1. predstavlja programsku pesmu za treću zbirku. Tu Propercije na prilično bombastičan i pomalo pretenciozan način ponavlja svoju predodređenost da bude ljubavni pesnik i Kalimahov sledbenik, a vidljivo je i parodiranje jedne Horacijeve pesme (Carm. III, 4) u kojoj ovaj pesnik, takođe pretenciozno, tvrdi za sebe da je rimski Alkej.
Već u 3. knjizi, međutim, nazire se dolazak drugog Avgustovog perioda: oko 20. god. st. e., naime, dolazi do prekretnice u prirodi vladavine Avgusta, koji napušta raniju politiku "mekog pokroviteljstva" nad pesnicima i demonstrira čvršću ruku neprikosnovene vlasti. Mecenat, koji je dotad taktički posredovao između želja cara i moralnih skrupula pesnika, iz nepoznatih se razloga tada povukao iz javnoga života, a Avgust počeo da napušta, ili barem modifikuje, mnoge od onih republikanskih formi što su kao atavizmi zaostali iz prethodnog razdoblja. Tako i Propercije počinje tada da u svoju poeziju postepeno uključuje i teme od javnog interesa. Ipak, i u takvim pesmama on zadržava svoj karakteristični nezavisni duh, kako bi zadovoljio i cara i svoje moralne i estetske stavove. U pesmi III, 4, na primer, koja proslavlja Avgustovu očekivanu pobedu nad Parćanima, Propercije se nalazi u ulozi odanog posmatrača trijumfalne povorke, ali u isto vreme nadmoćno daje natuknicu da će tu povorku gledati ležeći u naručju svoje dragane. Još je zanimljivije što ovoj pesmi sledi elegija u kojoj se nadahnuto hvali mir (III, 5):
I premda se pesma završava pozivom Parćanima da vrate famozne Krasove zastave (što su Rimljani diplomatijom i postigli, i što je Avgust obilato koristio u svojoj propagandi), taj poziv zvuči kao molba da se uradi jedna simbolična i suštinski nevažna stvar, kako bi se izbeglo novo ubijanje. Početni stihovi pesme III, 12. još bolje pokazuju Propercijevu nezavisnost (koja je, ne treba zaboraviti, ipak mogla ići samo do granice koju je određivao car):
U četvrtoj knjizi, napisanoj tokom drugog Avgustovog perioda, vidljivi su znaci direktnog carevog patronata: Horacije je u to vreme nevoljno izdao četvrtu knjigu Pesama, a "rimski Kalimah" se osećao obaveznim da se čitaocima predstavi delom koje bi zaista bilo kalimahovsko i istovremeno patriotsko. Kalimah je bio poznat po pesmama koje opisuju poreklo grčkih običaja, te je Propercije u četvrtoj knjizi svojih elegija uneo i pesme koje se bave poreklom rimskih običaja. Naravno, više nisu bile moguće usputne opaske koje su se mogle tumačiti kao odraz opozicionarskog raspoloženja prema carskoj vlasti, ali je Propercije i u poslednjoj zbirci sačuvao nešto od svoje nezavisnosti i humora.
Iacobeni, Plăieșii De Jos
Iacobeni je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Plăieșii De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 435 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 681 m.
Casacce, Sondrio
Casacce je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 324 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Cuesta Baje, Cochoapa el Grande
Cuesta Baje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 851 m.
Valle Cerrina, Alessandria
Valle Cerrina je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 559 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Patrick Ruffini
Patrick Ruffini je američki republikanski politički strateg i bloger. Godine 2000. je diplomirao Univerzitet Pensilvanije a 2001. započeo pisati jedan od najstarijih političkih blogova u SAD. Godine 2004. mu je povjeren posao webmastera predsjedničke kampanje Georga W. Busha, za koju je razvio blog. Godine 2006. je služio kao savjetnik za elektronsku kampanju Republikanskog nacionalnog odbora. U jesen 2008. je izazvao kontroverze među svojim stranačkim drugovima kada se javno suprotstavio Bushovoj politici, savjetujući kongresnicima i senatorima da ne usvajaju paket izvanredne financijske pomoći bankama. Godine 2009. je sudjelovao u uspješnoj kampanji republikanskog kandidata Boba McDonnella za mjesto guvernera Virginije, a 2010. je pomogao Scottu Brownu da pobijedi na izvanrednim izborima za senatora iz Massachusettsa.
Campagnone, Palermo
Campagnone je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Alameticin
Alameticin je organsko jedinjenje, koje sadrži 92 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1964,308 Da.
Opština Jerécuaro, Guanajuato
Jerécuaro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 12717 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2048 m.
Travnik
Travnik je grad u centralnoj Bosni i Hercegovini, 90 km zapadno od Sarajeva, te je ujedno glavni grad Srednjobosanskog kantona, koji se nalazi u općini Travnik. Grad Travnik trenutno ima oko 27.000 stanovnika, a sa okolnim stanovništvom oko 70.000. Poznat je po tome, što je bio prijestolnica osmanskih vezira od 1686. do 1850. godine, pa i njegovo kulturno nasljeđe datira iz tog perioda.
Geografija
Travnik se nalazi vrlo blizu geografskog centra Bosne i Hercegovine. Rijeka Lašva protiče kroz grad, od zapada prema istoku, prije svoga ušća u rijeku Bosnu. Grad Travnik se nalazi u velikoj lašvanskoj dolini, koja povezuje dolinu rijeke Bosne na zapadu sa dolinom rijeke Vrbas, na zapadu.
Travnik leži na nadmorskoj visini od 514 metra. Njegovo najistaknutije geografsko obilježje su planine Vilenica i Vlašić, koja je dobila ima po Vlasima, je jedna od najviših planina u Bosni i Hercegovini, sa nadmorskom visinom od 1943 metra.
Klima
Travnik ima kontinentalnu klimu, sudeći po svom položaju između Jadranskog mora na jugu i Panonije na sjeveru. Prosječna ljetna temperatura je 18.2 °C (64.8 °F). Sa druge strane, prosječna zimska temperatura je 5 °C (33 °F). Snijeg u Travniku pada svake godine.
Naseljena mjesta
Babanovac, Bačvice, Bandol, Bašbunar, Bazen, Bijelo Bučje, Bilići, Bojna, Brajići, Brajkovići, Brankovac, Čifluk, Čosići, Čukle, Dobretići, Dolac, Dolac Bila, Dolac na Lašvi, Donja Trebeuša, Donje Krčevine, Donji Korićani (dio), Donje Putićevo (Donje Putičevo), Dub, Đelilovac, Fazlići, Gladnik, Gluha Bukovica, Goleš, Gornja Trebeuša, Gornje Krčevine, Gornji Korićani (dio), Gornje Putićevo, Gostilj, Gradina, Grahovčići, Grahovik, Guča Gora, Guvna, Hamandžići, Han Bila, Hazna, Ilovača, Jezerci, Kalibunar, Karaula, Kljaci, Kokošari, Komar, Kraljevice, Krpeljići, Kula, Kundići, Kupilo, Lovrići, Luka, Mala Bukovica, Maline, Mali Trg, Mehurići (Mehurić), Meljanac (Grozdovi), Miletići, Miškića Brdo, Mosor, Mudrike, Nova Bila, Orahovo, Orašac, Orlice, Ovčarevo, Paklarevo, Podkraj, Podovi, Podstinje, Pokrajčići, Poljanice, Polje Slavka Gavrančića, Prahulje, Prići, Pulac, Putićevo (Putičevo), Radića Brdo, Radojčići, Radonjići, Ričice, Rudnik Bila, Runjići, Sažići, Sečevo, Seferi, Selići, Skomorje, Slimena, Suhi Dol, Šešići, Šipovik, Šišava, Šumeće, Travnik, Turbe, Turići, Varošluk, Velika Bukovica, Vidoševići, Vilenica, Višnjevo, Vitovlje, Vlahovići, Vranići, Vrelo, Zagrađe i Zaselje.
Poslije potpisivanja Daytonskog sporazuma, općina Travnik gotovo u cjelini ušla je u sastav Federacije Bosne i Hercegovine. U sastav Republike Srpske ušli su dijelovi naseljenih mjesta: Donji Korićani i Gornji Korićani
Historija
Više o historiji Travnika
Ekonomija
Ekonomija travničke regije, koja nikada nije bila mnogo razvijena, bila je devastirana tokom rata ranih 1990tih. Danas, većina stanovništva regije se bavi tipičnim ruralnim poslovima, kao što su poljoprivreda i stočarstvo. Što se tiče urbane industrije, Travnik ima nekoliko tvornica, koje proizvode sve, od šibica do namještaja. Proizvodnja zdrave hrane je, takođe, aktuelna u regiji, posebno proizvodnja mesa i mlijeka.
Kultura
Travnik ima snažnu kulturu, koja datira još iz perioda, kada je ovaj grad bio sjedište vezira Osmaskog carstva, odgovornih za Bosanski ejalet. Stari dio Travnika postoji još od vremena bosanske nezavisnosti u prvoj polovini 15. stoljeća. U gradu se nalaze brojne džamije i crkve, kao i grobovi važnih historijskih ličnosti, te odlični primjeri osmanske arhitekture. Gradski muzej, izgrađen 1950. godine, je jedna od najimpresivnijih kulturnih institucija u regiji.
Saturn (mitologija)
thumb|upright|Saturn, [[Polidoro da Caravaggio (16. vek)]]
Travnik
Nacionalni spomenici kulture
Na listi nacionalnih spomenika BiH za općinu Travnik se nalaze sljedeći spomenici:
Saturn (mitologija)
Saturn (lat. Saturnus) drevni je italski bog, u Rimu poštovan kao zaštitnik setve i drugih poljoprivrednih radova. Kasnije je, pod uticajem grčkih mitova, izjednačen s Kronom i povezan sa Dis Paterom, bogom Podzemlja, kao i s raznim božanstvima zemlje, prevenstveno boginjom Opom.
Travnik
Turizam
Kao i kod mnogih bosanskih gradova, turizam Travnika je uveliko zasnovan na historiji i geografiji. Obližnja planina Vlašić je jedna od najvećih u Bosni i Hercegovini, što je čini odličnim mjestom za skijanje, pješačenje i sankanje. Zbog toga što turizam nije jak u gradu, Vlašić je glavna turistička atrakcija. Grad Travnik je takođe veoma interesantan. Mnoge građevine, koje potiču iz osmanskog perioda, dobro su očuvane, kao na primjer brojne džamije, orijentalne kuće, sahat kula, te ulične česme. Stari dio grada datira iz ranog 15. stoljeća.
Saturn (mitologija)
Mitologija
Saturn je Opin suprug i Jupiterov otac. Kad ga je sin svrgao s vlasti, pobegao je u Italiju i nastanio se na Kapitolu, gde je osnovao manje naselje. Vreme Saturnove vladavine u Laciju bilo je zlatno doba (aetas aurea), tokom kojega se živelo srećno, bez briga, bolesti i ratova. Saturn je naučio ljude da obrađuju zemlju i gaje lozu, a dao im je i prve zakone. Kad je iznenada nestao, Jan mu je podigao žrtvenik i ustanovio praznik kao milostivom bogu, koji obilato poklanja ljudima sve radosti života i dobra zemlje.
Etimologija
Prvobitna funkcija ovoga božanstva i danas je nejasna. Njegovo se ime povezuje sa imenicom satus (= setva), pa se uglavnom i smatra božanstvom semena i setve, a tu pretpostavku podržava i činjenica da je njegova glavna svetkovina održavana 17. decembra po Numinom kalendaru, odnosno između Konzualija kao proslave žitnice i Opalija kao proslave bogatstva. S druge strane, neki ispitivači povezuju Saturna s etrurskim bogom Satreom.
La Rosita, Tamuín
La Rosita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Angelroda
Angelroda je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070003.
Geografski i demografski podaci
Mesto se nalazi na nadmorskoj visini od 385 metara. Površina opštine iznosi 4,9 km². U opštini živi 419 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
La Rosita, Tamuín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Saturn (mitologija)
Kult
Kralj Tul Hostilije posvetio je Saturnu hram i u njegovu čast ustanivio praznik Saturnalije (Saturnalia), koji se održavao nekoliko dana počev od 17. decembra. Taj praznik označava završetak zemljoradničkih radova i početak nove agrarne godine.
Izrazita helenizacija Saturnovog kulta počinje 217. pne., nakon velikog lektisternija organizovanog po nalogu Sibilinskih knjiga. Prinošenje žrtve ovom bogu obavljalo se na grčki način, tj. pokrivene glave. Kult Saturna u doba carstva bio je vrlo popularan i u zapadnim i u istočnim provincijama.
Svetilišta
Saturnov hram, koji je podignut u podnožju Kapitola 497. pne., ubraja se u najstarija svetilišta u Rimu. U ovom hramu čuvana je državna riznica (aerarium Saturni), a tu su držane i ploče sa urezanim zakonima te odluke senata. Saturnova kultna statua izrađena je po uzoru na grčkog Krona; prikazan je sa srpom u ruci i nogama uvijenim u vunene trake koje su odmotavane jedino u vreme Saturnalija.
Dundo Maroje (TV drama, 1983)
Dundo Maroje je jugoslavenska TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1983. godine. Predstavlja snimku istoimene predstave kazališnog komada Marina Držića u izvedbi zagrebačkog HNK. Režirao ju je Ivica Kunčević.
Godine 1959. je bila emitirana istoimena TV-komedija u produkciji RTV Beograd.
Uloge
Ostale uloge ▼
Кесеровина
Кесеровина је насеље у Србији у општини Ужице у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 589 становника (према попису из 1991. било је 749 становника).
Демографија
У насељу Кесеровина живи 494 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,5 година (42,4 код мушкараца и 46,7 код жена). У насељу има 187 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,15.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Mikro-valovi
mini|desno|290px|Dalekometna [[antena radara (približnog dijametra 40 m)]] Mikro-valovi su dio EM spektra kao dio radijskog spektra, ali ipak se navodi odvojeno od njega. Ti valovi su poznati i pod imenom radarski valovi. Područje mikrovalnog spektra obuhvaća valne dužine od 1 mm (milimetara) do 30 cm (centimetara) odnosno frekvencije od 1 GHz do 300 GHz (gigaherca; 1 GHz = 1×109 Hz).
Nezzana, Massa e Carrara
Nezzana je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 283 m.
Mikro-valovi
Historija
Postojanje mikro-valova predvidio je 1864. James Clerk Maxwell u svojim formulama. Heinrich Rudolf Hertz prvi je dokazao njihovo postojanje sa napravom koja je detektirala i odašiljala mikro-valove na UHF (ultra visoke frekvencije) području. Praktična upotreba počela je u 20. vijeku, točnije 1931. godine.
Upotreba
Mikro-valovi se danas koriste u mikrovalnoj peći, mobilnoj telefoniji (GSM npr. radi i na 1,9 GHz; WLAN, Bluetooth), astronomiji, komunikacijskim satelitima i radarima. Područja oko frekvencija 800 MHz, 2,45 GHz i 13 GHz su slobodna za različite primjene u industriji, znanosti i medicini (ISM band). Antene se na mikrovalne uređaje obično spajaju pomoću valovoda, jer gubitak snage s porastom frekvencije u koaksijalnom kabelu postaje prevelik.
Los Ajos Arriba, Tantoyuca
Los Ajos Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Vigovci
Vigovci (engleski: Whigs) je naziv za nekadašnju političku partiju u Parlamentu Engleske, Škotske i Irske poznatoj po velikom rivalstvu sa isto tako nestalom Torijevskom partijom, tokom 18. vijeka.
Historija
Vigovci su isprva bili samo parlamentarna frakcija, u partiju su se počeli profilirati oko 1679., kad se rasplamsala borba oko zakona o isključenju Jamesa, tadašnjeg vojvode od Yorka (kasnijeg kralja Jamesa II.), kao pretedenta na engleski tron, protiv čeg su oni odlučno bili, jer je bio rimokatolik.
Slavna revolucija (1688. - 1689.) znatno je ublažila podjele između dviju rivalskih partija, za što bile zaslužne obje strane. Nakon nje većina Torijevaca prihvatila je nešto Vigovske doktrine da je bolja ograničena ustavna monarhija, od apsolutizma baziranog na božanskom pravu.
Za vladavine kraljice Anne, Torijevci su bili opozicija sastavljena od aristokracije koja se zalagala za vjersku toleranciju i proširenja po svijetu, u to vrijeme ta partija se počela identificirati sa anglikanizmom i seoskim plemstvom s druge strane Vigovska baza bila je zemljišna aristokracija udružena sa financijskim interesima bogate srednje klase.
Nakon smrti Anne 1714, George I došao na prijestolje kao kandidat Vigovaca, gotovo istovremeno - 1715. je torijevski lider Henry John, Prvi vikont od Bolingbroka, pobjegao u Francusku, to je partiji totalno uništilo političku moć. Pa su nakon tog, gotovo punih 50 godina nestali sa političke scene, za to vrijeme vladala je jedna aristokratska grupa, povezana rodbinsko - poslovnim interesima, koji su se istina predstavljali kao Vigovci, ali to je bilo više zbog uspomena na tradiciju, nego što je bila realnost. S druge strane čvrsti Torijevci, diskreditirani su kao Jakobiti, odnosno kao grupa koja traži vraćanje Stuartovog nasljednika na prijestolje.
Ali je i pored svih nevolja oko 100 torijevskih lordova ostalo u Donjem domu Parlamenta pa su i nadalje imali neku težinu u politici.
Za vladavine Georga III (1760. - 1820.) nestalo je političkih partija u parlamentu, pa nisu postojali ni Vigovci, osim grupa simpatizera. Obnova partijskog života počela se oblikovati tek nakon 1784., kad su iskrsle duboke političke dileme, oko američke revolucije.
Nakon 1784. William Pitt Mlađi pojavio se kao lider nove Torijevske partije, koja je širem smislu zastupala interese državne aristokracije, trgovačke klase, i funkcionere državne administracije. Za razliku od njih Vigovci su ovaj put bili u opoziciji na čelu s Charlesom James Foxom, oni su u to vrijeme zastupali su interese vjerskih disidenata, industrijalaca i svih onih koji su tražili izborne, parlamentarne i filantropske reforme.
Francuska revolucija i Napoleonski ratovi uskoro su dodatno zakomplicirali podjelu između partija. Velik dio umjerenijih Vigovaca napustio je Foxa i pridružio se Pittu. Nakon 1815. i razdoblja partijske konfuzije, na kraju su se iskristarizirale konzervativna struja Roberta Peela i Benjamina Disraelia i liberalna lorda Johna Russella i Williama Gladstonea, koje su se stopile sa Konzervativnom i Liberalnom partijom.
Nakon tog ime Vigovac više ništa ne znači u svijetu politike, dok se Torijevcima i danas zovu pripadnici suvremene Konzervativne partije.
Etimologija
Riječ Whig po kojoj su Vigovci dobili ime, vjerojatno je škotsko galska, izvorno je značila konjokradica, kasnije se odnosila na škotske prezbiterijance, a neformalno i na buntovnike koji su htjeli svrgnuti s trona dotadašnje gospodare i sami preuzeti vlast, za koju su tvrdili da im pripada.
S druge strane riječ Tory bila je irskog porijekla koja je značila papinski odmetnik, a odnosila se na sve one koji su podržavali nasljedno pravo Jamesa II. na engleski tron unatoč tome što je bio rimokatolik.
Svirce (Kosovska Kamenica)
Svirce je naselje u opštini Kosovska Kamenica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Villas de la Paz, La Paz
Villas de la Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini La Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Cautín (rijeka)
Cautín ((španjolski: Río Cautín) je rijeka u sredini Čilea duga 174 km najveća pritoka rijeke Imperial.
Hidrologija
Rijeka izvire na zapadnim padinama Vulkana Lonquimay (Masiv Raices). Od tamo teče prema zapadu, preko Regije Araucanía i Centralne čileanske doline gdje prima više manjih pritoka. Nakon što prođe grad Temuco, kod sela Almagro prima svoju najveću pritoku Quepe dugu 112 km, koja izvire iz istoimenog jezera na zapadnoj padini Vulkana Llaima.
Sliv rijeke velik je 3.100 km² i proteže se po Regiji Araucanía.
John Kasich
John Richard Kasich (prezime mu se fonetski izgovara: "keisik", 13. maj 1952 -) je američki republikanski političar češkog i hrvatskog porijekla. Od 1983. do 2001. je bio član Predstavničkog doma Kongresa za 12. kongresni okrug državne Ohio. Od 1995. do 2001. je bio predsjednik kongresnog Odbora za budžet. Od 2001. do 2008. je radio kao jedan od dirketora u banci Lehman Brothers. Godine 2010. je kao republikanski kandidat izabran za guvernera države Ohio.
Los Arrayanes, Villaflores
Los Arrayanes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Wallace, South Carolina
Volas je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 892.
Opština Brădeanu, Buzău
Brădeanu je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Alliance, Ohio
Alajans je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 22.322, što je 931 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Roffi, Piacenza
Roffi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 871 m.
Anglemont
Onglemon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Papa Franjo
minijatura|
Papa Franjo (Franciscus, Francisco; rođen kao Jorge Mario Bergoglio 17. decembra 1936) je 266. i trenutni papa Katoličke crkve, izabran 13. ožujka 2013. U toj ulozi je poglavar katolicke crkve i suveren Države Vatikanski Grad. Franjo predstavlja prvog papu rođenog izvan Evrope nakon više od milenijuma i prvog iz Amerika, te prvog rodom iz Južne hemisfere.
Od 1998. do izbora za papu je služio nadbiskup Buenos Airesa, te je proglašen kardinalom 2001.
Životopis
Jorge Mario Bergoglio rođen je 17. prosinca 1936. u Buenos Airesu, u obitelji s petero djece, a roditelji su mu bili talijanski imigranti, te novi papa ima i argentinsko i talijansko državljanstvo.
Diplomirao je kemijsku tehnologiju, no poslije se odlučio za svećenički poziv te stupio u bogosloviju. U novicijat Družbe Isusove stupio je 11. ožujka 1958. godine. Humanističke studije završio je u Čileu, a 1963., po povratku u Buenos Aires, završio je filozofiju na Filozofskom fakultetu kolegija "San Jose" u San Miguelu.
Sljedeće dvije godine predavao je književnosti i psihologiju na kolegiju "Immacolata" u Santa Feu, a 1966. predavao je iste predmete na kolegiju "Salvatore" u Buenos Airesu. Od 1967. do 1970. studirao je teologiju na Teološkom fakultetu kolegija "San Jose" u San Miguelu.
Za svećenika je zaređen 13. prosinca 1969. godine, a unutar Družbe Isusove proveo je svoj treći probandat 1970. - 1971. u Alcali de Henares u Španjolskoj, te je 22. travnja 1973. položio svoje doživotne zavjete. Bio je magister novaka u Villa Barilari u San Miguelu (1972. - 1973.), profesor na Teološkom fakultetu, konzultor u svojoj Provinciji te rektor kolegija. Za provincijala Argentine izabran je 31. srpnja 1973. i tu je službu obnašao šest godina.
Između 1980. i 1986. godine bio je rektor kolegija i Filozofskoga i teološkog fakulteta u istoj kući, te župnik u biskupiji San Miguel. mini|lijevo|250px| Papa Franjo i argentinska predsjednica [[Cristina Fernández de Kirchner]] U ožujku 1986. pošao je u Njemačku kako bi ondje dovršio rad na svojoj doktorskoj disertaciji, nakon čega su ga poglavari smjestili u kolegij "Salvatore" odakle je premješten u crkvu Družbe Isusove u gradu Cordobi, gdje je obnašao službu duhovnika i ispovjednika.
Blaženi Ivan Pavao II. imenovao ga je 20. svibnja 1992. pomoćnim biskupom Buenos Airesa, a 27. lipnja iste godine primio je u katedrali u Buenos Airesu biskupski red po rukama kardinala Antonija Quarracina. Suzareditelji su bili apostolski nuncij Ubaldo Calabresi i biskup Mercedes-Lujana Emilio Ognjenović. Nadbiskupom koadjutorom Buenos Airesa imenovan je 3. lipnja 1997., a 28. veljače 1998., nakon smrti kardinala Qarracina, naslijedio ga je u nadbiskupskoj službi.
Kao nadbiskup putovao je javnim prijevoznim sredstvima, a umjesto biskupske palače, stanovao je u iznajmljenom stanu, te si je zaslužio nadimak "kardinal siromašnih". Govori latinski, španjolski, talijanski, a služi se i njemačkim, francuskim i engleskim jezikom. . Poznat je i kao dobar kuhar, ljubitelj opere, prijatelj grčke klasike, Shakespearea i Dostojevskoga te kao dobar plivač, premda od djetinjstva ima poteškoća s plućima. Naime, u mladosti je imao infekciju zbog koje su mu liječnici morali odstraniti jedno plućno krilo.
Bio je ordinarij i za vjernike istočnoga obreda koji prebivaju u Argentini, a nemaju ordinarija vlastitoga obreda. Usto je bio i Veliki kancelar Argentinskog katoličkog sveučilišta. Na 10. redovitoj općoj skupštini Sinode biskupa u listopadu 2001. bio je generalni relator. Od studenoga 2005. do studenoga 2011. bio je predsjednik Argentinske biskupske konferencije.
Blaženi Ivan Pavao II. imenovao ga je kardinalom na konzistoriju 21. veljače 2001., a naslovna mu je crkva bila crkva Sv. Roberta Bellarmina. Bio je član Komisije za Latinsku Ameriku, Vijeća za obitelj, Kongregacije za bogoštovlje i disciplinu sakramenata, te Kongregacije za ustanove posvećenog života.
Izbor za papu
Prvi kardinal iz reda đakona Jean-Louis Tauran oko 20.15 sati 13. ožujka 2013. pojavio se na svečanoj urešenoj loži vatikanske bazilike i nakon tradicijske objave na latinskom: "Habemus Papam!" (Imamo Papu!) obznanio da su kardinali elektori taj dan na konklavama izabrali za papu argentinskog kardinala Bergoglia koji je izabrao ime Franjo. Pojasnio je da je ime odabrao u čast svetog Franje Asiškog.
"Molimo uvjek za nas, jedan za drugoga, za cijeli svijet - da dobijemo veliko bratstvo. Želim da ovaj put Crkve bude plodonosan za evangelizaciju ovog prekrasnog grada", rekao je papa Franjo u prvom obraćanju vjernicima. Nakon što je zamolio vjernike da se pomole za Benedikta XVI., zamolio ih je i da zazovu Božji blagoslov i za njega. Nakon molitve svim je muškarcama i svim ženama dobre volje uputio svoj prvi Urbi et Orbi. "Braćo i sestre, hvala vam na ovakvom dočeku, molite se za mene i vidimo se sutra", poručio je papa Franjo te dodao kako se sada želi pomoliti Bogorodici.
Dana 19. ožujka papa Franjo inauguriran je kao poglavar Vatikana i Katoličke crkve. Službu je preuzeo na blagdan svetog Josipa, zaštitnika Crkve. Uz mnogobrojne vjernike, na svečanosti su bila 132 državna izaslanstva te mnogi vjerski poglavari. Hrvatsku je predstavljao hrvatski predsjednik Ivo Josipović. U propovijedi Papa je pozvao da se ne zaborave bližnji, posebice djeca, stariji i potrebiti, a onima koji su na položaju poručio je da zaštite ljude i okoliš u kojem živimo. "Treba živjeti u poštovanju, dobru, čuvanju prijateljstva. Budite čuvari, Božjih darova. Kada ne vodimo brigu o svemu što je stvoreno, srce se suši i počinje razaranje. Zbog toga bih želio zamoliti sve ljude koji imaju bilo kakvu odgovornost u politici i društvu, ekonomiji da budemo čuvari stvorenoga, Božjega plana, čuvari jedni drugih", poručio je papa Franjo.
Međunarodno djelovanje
Papa Franjo je u saučešću, koje je izrazio rođacima, prijateljima i znancima, koje je pogodio teroristički napad 23. marta 2018 u Trèbesu i Carcassonnu, posebice pohvalio »velikodušni i junački čin pukovnika Arnauda Beltrama, koji je žrtvovao svoj život, da je zaštitio nevine ljude«
Knjige
Napisao je knjige:
Ca' Gamba, Venezia
Ca' Gamba je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Case del Piano, Sondrio
Case del Piano je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 366 m.
Selogražde
Selogražde je naselje u opštini Suva Reka, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
San Juan del Río, Santiago Choápam
San Juan del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Choápam.
El Rincón de Vechi, Zitácuaro
El Rincón de Vechi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
El Zalate de Arriba, La Paz
El Zalate de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini La Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Anrode
Anrode je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Unstrut-Hajnih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.384 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16064073.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Unstrut-Hajnih Anrode se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Unstrut-Hajnih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 372 metra. Površina opštine iznosi 52,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.384 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
El Triángulo, Tecomán
El Triángulo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Severna Mitrovica
Severna Kosovska Mitrovica (poznata i samo kao Severna Mitrovica; alb. Mitrovica e Veriut ili Mitrovicë Veriore) obuhvata deo grada Kosovska Mitrovica severno od reke Ibar. To je de fakto glavni grad Severnog Kosova, regiona gde su Srbi većina i administrativni centar Autonomne Zajednice srpskih opština KiM.
Istorija
Severna Kosovska Mitrovica je nastala podelom opštine Kosovska Mitrovica na dve de fakto opštine, Južnu Kosovsku Mitrovicu sa albanskom većinom i Severnu Kosovsku Mitrovicu sa srpskom etničkom većinom. Granicu predstavlja most na Ibru.
Geografija/Demografija
Obuhvata oko 1/5 grada Kosovska Mitrovica gde se nalazi 22.000 stanovnika od kojih su 19.000 Srbi, 2.000 Albanci a 1.000 ostale manjine. Nalazi se na levoj strani Ibra.
Kultura i obrazovanje
Severna Kosovska Mitrovica je trenutno jedan od najznačajnijih političkih, obrazovnih i zdravstvenih centara za Srbe na Kosovu. To je jedina urbana sredina na Kosovu gde su Srbi većina. U gradu se nalazi Univerzitet u Prištini koji je prebačen iz Prištine. Tu se takođe nalazi klinički centar, koji je jedini zdravstveni centar za Srbe na Kosovu. U Severnoj Kosovskoj Mitrovici se nalazi crkva Sv. Dimitrija.
Sport
Severna Kosovska Mitrovica je sedište fudbalskih klubova Trepča i Rudar.
Politika
U Severnoj Kosovskoj Mitrovici je sedište skupštine zajednica opština autonomne pokrajine Kosova i Metohije koja predstavlja srpske opštine koje odbijaju jednostrano proglašenje nezavisnosti Kosova.
San Agustín, Xicoténcatl
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Praid, Praid
Praid je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Praid.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6739 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 527 m.
Pantano di Diodato, Cosenza
Pantano di Diodato je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Semetište
Semetište je naselje u opštini Suva Reka, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Opština León, Guanajuato
León je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 118754 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1801 m.
Valle Cochi, Alessandria
Valle Cochi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Urbain Le Verrier
300px|mini|desno|[[Neptun viđen sa svemirske letjelice Voyager 2 s Velikom tamnom pjegom na lijevoj strani i Malom tamnom pjegom u donjem desnom dijelu. Bijeli oblaci se sastoje od metanova leda; sveukupna plava boja se stvara zato što metan upija crvenu svjetlost.]]
Urbain Le Verrier (Saint-Lô, 11. ožujka. 1811. – Pariz, 23. rujna 1877.), francuski astronom i matematičar. Ravnatelj pariške zvjezdarnice od 1854. do 1870., poznat po teorijskim radovima u astronomiji. Izmijenio je teoriju gibanja planeta i usporedio ju s najvrsnijim suvremenim opažanjima. Ispitivao je stabilnost staza tijela Sunčeva sustava. Iz poremećenosti Uranove staze utvrdio svojstva i položaj tada još neotkrivenoga planeta Neptuna (neovisno o britanskom astronomu Johnu Couchu Adamsu). Neptun je 1846. otkrio Johann Gottfried Galle nakon samo jednog sata traženja, samo 1° dalje od predviđenoga položaja.
Od 1845. do 1846., Urbain Le Verrier, neovisno od Adamsa, razvio je vlastite proračune, ali se također susreo s poteškoćama oko zainteresiranja svojih sunarodnjaka. U lipnju 1846., nakon što je vidio Le Verrierove procjene o položaju planeta te zamjetio sličnosti s Adamsovim procjenama, Airy je uvjerio direktora Zvjezdarnice Cambridge Jamesa Challisa da krene u potragu za planetom. Challis je proveo kolovoz i rujan pretražujući noćno nebo.
Le Verrier je u međuvremenu putem pisma kontaktirao Johann Gottfried Galle iz Berlina te ga uputio na promatranje. Heinrich d'Arrest, student u zvjezdarnici, sugerirao je Galleu da usporede nedavno napravljenu kartu neba područja na koje je uputio Le Verrier s trenutnim nebom u potrazi za promjenana koje bi bile karakteristične za planet. Na večer istog dana kada je pismo zaprimljeno, 23. rujna 1846., Neptun je otkriven 1° od položaja na kojem ga je predvidio Le Verrier, odnosno 12° od Adamsovog predviđanja. Challis je kasnije utvrdio da je planet promatrao dva puta ranije u kolovozu, ali ga nije identificirao zbog svog rutinskog pristupa poslu.
U jeku otkrića, između Francuza i Britanaca zavladalo je nacionalističko rivalstvo u tome tko zaslužuje priznanje za otkriće. Međunarodnim konsenzusom naknadno je utvrđeno da zasluge za otkriće zaslužuju podjednako Le Verrier i Adamas. Od 1966. Dennis Rawlins dovodi u pitanju kredibilititet Adamsove uloge suotkrivača zbog čega je cijeli slučaj revidirian od strane povjesničara 1998. Nakon revizije, utvrđeno je da "Adams ne zaslužuje jednake zasluge kao i Le Verrier za otkriće Neptuna. Te zasluge pripadaju samo osobi koja je bila uspješna u predviđanju planetove lokacije i uvjeravanju drugih astronoma da ga potraže."
Trijumfalne pjesme
Trijumfalne pesme (lat. carmina triumphalia) bile su pesme koje su rimski vojnici pevali u pratnji pobedničkog vojskovođe dok je on u trijumfalnoj povorci prolazio gradom. Te su pesme ili hvalile vojskovođu ili su ga pak na satirički način ismevale kako ne bi na sebe navukao zlu kob, pa su tako imale apotropejski karakter. Time su nalikovale fesceninskim stihovima, koji su se uglavnom pevali na privatnim svetkovinama.
Sačuvani fragmenti iz 1. veka pne., kada razvoj kvantitativne metrike dostiže puni razvoj u rimskoj književnosti, mogu se čitati i kao kvantitativni i kao akcentovani stihovi, jer se iktus i akcent u rečima podudaraju. Štaviše, u jednom primeru iz 3. veka nove ere iktus se nalazi na akcentovanom kratkom slogu:
Premda sačuvani primeri trijumfalnih pesama potiču iz kasnijeg doba, radi se o vrsti pesama koja vodi poreklo iz starine. Stih ovih pesama je versus quadratus, koji je verovatno italskog porekla, kao i saturnijski stih. Podudaranje iktusa i akcenta ukazuje na bliskost s govornim jezikom i potvrđuje pretpostavku da je u govornom latinskom preovlađivao intenzivni akcent.
Sačuvani fragmenti sadrže oštro podrugljivo podsmevanje vojskovođi, čiji je cilj bio da otklone zavist demona od pobedničkog vojskovođe okruženog slavom i počastima. Tako su Cezarovi vojnici u trijumfalnoj pesmi opominjali Rimljane da čuvaju svoje žene jer im dovode ćelavoga zavodnika. U jednom drugom primeru, takođe iz Svetonijevog životopisa Cezara, aludira se na navodne homoseksualne sklonosti ovoga vojskovođe:
Međutim, trijumfalne su pesme sadržale i slike strašnih pustošenja i teškog života vojnika, kao npr. ovi stihovi iz 3. veka nove ere koji se odnose na cara Aurelijana:
thumb|right|300px|Vojnici u trijumfalnoj povorci. Reljef sa [[Titov slavoluk|Titovog slavoluka]] Postavljena je dosta uverljiva pretpostavka da od versus quadratus-a u ovim drevnim trijumfalnim pesmama u krajnjoj liniji potiče i politički stih u vizantijskoj književnosti.
Hacienda Vieja, San Gabriel
Hacienda Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Gabriel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1293 m.
Jud Süß – Film ohne Gewissen
Jud Süß – Film ohne Gewissen je njemačko-austrijski biografsko-historijski film snimljen u režiji Oskara Roehlera i premijerno prikazan početkom 2010. godine. Naslovni protagonist, koga tumači Tobias Moretti, je austrijski glumac Ferdinand Marian, a radnja, koja počinje krajem 1939. godine, prikazuje kako, iako nema simpatija za nacizam, prihvaća ponudu njemačkog ministra propagande Josepha Goebbelsa (čiji lik tumači Moritz Bleibtreu da tumači naslovnu ulogu u antisemitskom propagandnom filmu Jevrej Süss.
Rancho el Triángulo, Tamuín
Rancho el Triángulo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
The Adventure of the Lion's Mane
"The Adventure of the Lion's Mane" (srpskohrvatski: Lavlja griva) je jedna od 56 kratkih priča o Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Priča je premijerno objavljena u Strandu 1926. godine, uz ilustracije Howarda Elcocka, a čini sastavni dio zbirke The Case-Book of Sherlock Holmes.
"The Lions's Mane" je specifična zbog nekoliko detalja. Prvo, ovo je samo jedna od dvije priče (druga je "The Blanched Soldier") što ih je u prvom licu prepričao sam Holmes, a ne dr. Watson, koji se u ovoj priči uopće ne pojavljuje. Nadalje, priča je specifična po tome što je tek druga priča čija je radnja smještena tokom Holmesove mirovine (druga je "His Last Bow"). Za kraj, ova priča utoliko je specifična jer je jedina priča u cijelom kanonu kod koje ne postoji ni klijent, ali ni zločinac, mada postoje i zločin i zagonetka. Ispostavlja se kako je krivac za smrt u ovoj priči zapravo životinja.
Slučaj
Dok uživa u svojoj mirovini u Sussexu, Holmes na plaži susretne starog prijatelja, Harolda Stackhursta, ravnatelja obližnjeg internata. Nedugo zatim, ispred njih se pojavi jedan od Stackhurstovih profesora, Fitzroy McPherson, koji se sruši, uspije izbrbljati nešto o "lavljoj grivi" i umre. Na leđima je prepun tragova koji, izgleda, potječu od fleksibilnog oružja koje se savija sukladno obliku ljudskog tijela. Nedugo zatim, pojavi se Ian Murdoch, profesor matematike, ali on nije vidio napad. Holmes uoči nekoliko ljudi i brodica dolje na plaži, ali zaključi kako su svi redom bili predaleko da bi dobro vidjeli napad.
Ispostavlja se kako su Murdoch i McPherson prijatelji, ali nije uvijek bilo tako. Murdoch je prilično enigmatičan tip s povremenim ispadima agresivnog ponašanja, a Holmes saznaje kako je jednom prilikom izbacio McPhersonova psa kroz prozor. Ipak, Stackhurst je uvjeren kako su sada prijatelji. Holmes saznaje kako je McPherson imao ljubavnicu, Maud Bellamy, za koju se kasnije ispostavlja da mu je zaručnica. Kod njega je pronađena poruka koja potvrđuje susret, ali bez detalja. Silaskom na plažu, Holmes pronalazi McPhersonov ručnik, potpuno suh, iz čega zaključuje kako pokojnik uopće nije ulazio u vodu. Dogovori pretragu okolnih špilja i klisura, ali, kako je i pretpostavio, bez ikakvih rezultata.