cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catch Me If You Can
Usporedbe s knjigom
Film prikazuje Franka kako s aerodroma odlazi u majčinu kuću gdje saznaje da se ona preudala te da ima malu kćer. U stvarnom životu, njegova sestra je bila dvije godine mlađa od njega te je također bila kćer Franka Abagnalea starijeg. Pravi Abagnale, nakon što je pobjegao iz aviona, je otišao za Montreal i pokušao se ukrcati na let za Južnu Ameriku, ali je uhićen.
O vezi između Abagnalea i agenta FBI-ja, koja postaje sastavni dio filma, u knjizi nema riječi. U knjizi se spominje agent zadužen za ovaj slučaj - Sean O'Reilly, Carl Hanratty u filmu, John Shea u pravom životu - ali nije bilo kontakta između dvojice prije Abagnaleova povratka u SAD. Telefonski poziv na Božić koji se opisuje u filmu se zapravo nikad nije dogodio.
Iako film izbjegava ili ublažava seksualne aspekte Abagnaleove motivacije (čak nudi nekoliko kompleksnijih ili edipovskih razloga), Abagnale u knjizi priznaje da je većina njegovih ranih prijevara bila motivirana željom da bude (i u krevetu) sa ženama. Brojni ljubavni odnosi se u filmu gotovo ne prikazuju. Iako Abagnale u knjizi gubi nevinost s 15 godina, film sugerira da je bio neiskusan sa ženama sve dok se nije predstavio kao pilot Pan-Ama.
Torre Sinello, Chieti
Torre Sinello je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Bazet (Francuska)
Baze je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1298 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 457 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 270 metara (maksimalnoj 276 m, a minimalnoj 264 m).
Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu
Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu je visokoškolska ustanova za teološke nauke Univerziteta u Beogradu.
Istorija
Visoko školstvo Srpske pravoslavne crkve stvarano je kroz vekove ne kao svečana, raskošna nadgradnja nad osnovama crkvenog i verskog života. Ono nije neki luksuzni ukras crkvene stvarnosti nego osnovna i suštinska potreba samog crkvenog života. Naučna teologija je potrebna svakoj pomesnoj Crkvi radi čuvanja i pravilnog tumačenja hrišćanskih istina, radi obrazovanja klira i radi pravilnog rukovođenja verskim životom vernih, pastve, naroda Božjeg. Visoka, naučna teologija se, dakle, nužno rađa iz osnovnih potreba života Crkve - ona je postulat života Crkve.
Kodeinon
Kodeinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 297,348 Da.
Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu
Istorija
Rađanje srpskog bogoslovskog školstva dogodilo se istovremeno sa rađanjem pomesne Crkve srpske. Pri ostvarivanju svoga bogonadahnutog plana i vizije buduće Crkve svoga naroda, Sveti Sava najpre, u neposrednoj saradnji sa svojim ocem Svetim Simeonom Mirotočivim, osniva na Svetoj gori Atonskoj Manastir Hilandar (1198). Upravo na ovome mestu će najsposobniji srpski monasi da usvoje već potpuno rascvetalu vizantijsku opštu i crkvenu kulturu i civilizaciju, kako bi je mogli uspešno presađivati u svoj narod, odnosno, kako bi Svetitelj mnoge od njih mogao sutra nasaditi jako dreva maslinaja v mislenijem raji svoga Otačastva. To su bili prvi Srbi prosvetitelji i učitelji svoga sopstvenog - srpskog naroda. Kad su, dve decenije posle osnivanja Hilandara, prvom arhiepiskopu Srpskih zemalja bili potrebni saradnici na njivi Gospodnjoj, Hilandar je već bio u stanju da mu ih da kao kulturno osposobljene entuzijaste dorasle velikom zadatku koji je pred njih stavio veliki Neimar Crkve srpske. Samo blagodareći po svemu zaista solidnoj opštoj i bogoslovskoj spremi vaspitanika ove prve srpske visoke bogoslovske škole, izrasle iz snažnog korenja vizantijske svetootačke teologije, mogli su 'srpski prosvetitelji i učitelji' da u rekordnom vremenu uvedu Srpski narod sa njegovim kulturnim stvaralaštvom u red najcivilizovanijih naroda svoga vremena.
Od pojave Studenice do Manasije prošla su svega dva veka, sjajna dva veka kulturnog stvaralaštva, koje je, u vremenu kada je Vizantija patila i bila u krizama, predstavljalo briljantnu kulminaciju vizantijske umetnosti, arhitekture i književnosti u srpsko-slovenskom izdanju i utemeljilo fenomen Svetosavlja. Sam fenomen Svetosavlja 'kao izraza autentičnog Hrišćanstva u srpskom nacionalnom doživljaju, tj. Pravoslavlja ostvarenog u istorijskom životu čitavog jednog naroda' (episkop bivši zahumsko-hercegovački Atanasije Jevtić), rezultat je upravo uspešnog uspostavljanja delikatne ravnoteže i plodonosne komplementarnosti između recepcije, tj. organskog vezivanja za tekovine drevne evro-mediteranske duhovnosti i kulture izražene univerzalnim korenima vizantijskog Hrišćanstva s jedne, i autohtone narodne duhovnosti, kulture i običaja, s druge strane. Svetosavlje je trajno otvorilo duhovne oči u srpskom narodu i u njemu pohranilo i duboko ukorenilo najsvetlije iskupiteljske, etičke, moralne i civilizacijske vrednosti Hrišćanstva izražene u idealima ljubavi, vere, slobode, pravde i žrtve, koji su kao luča prenošeni s kolena na koleno kroz srpsko narodno pismeno i usmeno predanje.
Beogradska Velika škola, kao najviša naučno-prosvetna ustanova u Kraljevini Srbiji, pretvorena je 1905. godine u Univerzitet. Zakon o Beogradskom univerzitetu iz 1905. predvideo je pored ostalih fakulteta i osnivanje Bogoslovskog fakulteta, ali zbog ratova koji su uskoro nastupili nije bilo moguće odmah sprovesti taj Zakon u delo. Odluka o otvaranju Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta na Univerzitetu ostvarena je tek 1920. godine. To su omogućile nove prilike. Ratovanje je završeno, a u zemlju su stigli mnogi Rusi-izbeglice, među njima i nekoliko učenih bogoslova i profesora ruskih duhovnih akademija (Aleksandar Dobroklonski, Teodor Titov, Mihail Georgijevski, Aleksandar Roždestvenski, Nikolaj Glubokovski), koji su stavili svoje obimno znanje i svoje sjajne ličnosti na raspolaganje Srpskoj Crkvi i njenoj prosveti. Prvoj sednici Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta održanoj 6. septembra 1920. u Rektoratu Beogradskog univerziteta predsedavao je dr Aleksandar Dobroklonski, kontraktualni redovni profesor Opšte crkvene istorije kao 'najstariji i po godinama uzrasta i po godinama profesorske službe'. Na toj sednici je za prvog dekana Bogoslovskog fakulteta izabran prvi redovni profesor Istorije Srpske Crkve, prota Stevan M. Dimitrijević. Bio je to rođendan Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta Univerziteta u Beogradu.
Za stručne bogoslovske predmete preuzeti su, putem izbora, pojedini profesori bivše Karlovačke bogoslovije. Tako je za Sveto pismo Starog zaveta izabran Irinej Ćirić, ali kako je on uskoro izabran i hirotonisan za Episkopa timočkog, preuzeo je ovaj predmet Aleksandar Roždestvenski, profesor Petrogradske duhovne akademije. Isto tako je posle izbora i hirotonije Ilariona Zeremskog za eparhijskog arhijereja izabran za profesora Svetog pisma Novog zaveta Dimitrije Stefanović, a za liturgiku Lazar Mirković, koji je kao i Stefanović bio ranije profesor Karlovačke bogoslovije, a zatim profesor kratkotrajnog Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta Zagrebačkog univerziteta. Za ostale predmete uzimani su kao redovni ili honorarni nastavnici profesori drugih fakulteta. Među njima su bili: Veselin Čajkanović za Istoriju Religija, Aleksandar Belić za Crkvenoslovenski (ali ga je uskoro zamenio Ljubomir Stojanović), Dragutin Anastasijević za Grčki jezik i Istoriju vizantijske kulture. Kasnije su izabrani Radovan Košutić za Ruski jezik, Vladimir Petković a posle njega Đorđe Mano-Zisi za Istoriju umetnosti, Čedomir Mitrović za Crkveno pravo, Stjepan Kuljbakin za Crkvenoslovenski. Sa Bogoslovije Svetog Save izabrana su dva profesora koji su imali naučni stepen doktora teologije: Radivoj Josić za Apologetiku i Jordan P. Ilić za Pedagogiku sa metodikom verske nastave. Kada je 1925. po prvi nut ustanovljeno radno mesto sekretara Fakulteta izabran je na tu dužnost Milen Stojadinović.
Predavanja na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu Univerziteta u Beogradu počela su 15. decembra 1920, a prvi ispiti obavljeni su krajem juna 1921. godine. U prvoj deceniji rada broj studenata na Bogoslovskom fakultetu bio je relativno mali, ali je postepeno rastao, da bi se 1930/31. akademske godine popeo na 226, od kojih je 98 bilo upisano na prvu godinu. 1938/39. broj upisanih studenata bio je 340, a od toga 32 studentkinje. U prvu godinu se tada upisalo 106 studenata.
Bilo je slučajeva kada su mlađi fakultetski nastavnici išli u inostranstvo u cilju nabavke novije teološke literature. Za vreme Drugog svetskog rata i okupacije, biblioteka je stradala usled pljačke i prinudne, prethodno nepripremljene, seobe. Najveći posleratni doprinos biblioteci predstavljaju pojedina zaveštanja koja i danas postoje. Tako je 1948. godine prof. dr Dragutin Anastasijević prvi poklonio fakultetu svoju ličnu biblioteku. Tu su još legati naših istaknutih profesora i naučnih radnika kao što su prof. dr Jordan P. Ilić, protojerej prof. dr Stevan M. Dimitrijević, prof. dr Sergije Viktorovič Troicki, prof. dr Miloš Erdeljan, prof. dr Dušan Glumac, i drugi. Za rad u biblioteci angažovani su najpre stariji studenti, prvenstveno oni koji su vladali nekim stranim jezikom, a kasnije se taj posao poveravao asistentima. Prvi asistent – rukovodilac biblioteke bio je Vikentije Fradinski, postavljen 1927. godine. Prvi stručni bibliotekar, Nebojša Lazarević, diplomirani teolog, izabran je 28. jula 1948. godine.
Biblioteka Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta danas ima oko 90 hiljada naslova. Podeljena je na opštu biblioteku i seminare. Poseduje autorski katalog, kao i katalog seminara. U fondu je zastupljen i veliki broj strane i domaće periodike. Publikacije koje se mogu naći kod nas uglavnom su bogoslovskog i istorijskog sadržaja. Kao stručnu fakultetsku biblioteku mogu je koristiti svi koji su zainteresovani. Za elektronsku katalogizaciju fonda biblioteke koristi se softver BIBLIOTEKA, koji je razvijen na Elektrotehničkom fakultetu u Beogradu.
Fernville, Pennsylvania
Fernvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 556, što je 68 (13,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu
Istorija
Prve bombe Hitlerove avijacije uništile su 6. aprila 1941. do temelja Narodnu biblioteku i Dom studenata Bogoslovskog fakulteta koji se nalazio do nje. Fakultet je uskoro nasilno prognan iz svoje zgrade, pri čemu je prilično stradala biblioteka. Nastava se nije mogla redovno obavljati i studenti su se rasuli na razne strane.
Iz rata je Fakultet izašao kao prava žrtva rata. Vratio se u svoju zgradu sa okrnjenim nastavničkim kolegijumom, sa mnogo ratnih rana i sa novim problemima koji su nastali radikalnom ideologizacijom državne vlasti na teorijskim osnovama marksističkog istorijskog materijalizma i praksi lenjinističkog boljševizma i sovjetskog staljinizma. Nakon brojnih manipulacija i pritisaka nove vlasti, a u skladu sa principom militantnog antiteizma nove Države, usledilo je 1952. godine udaljavanje Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta iz sastava Beogradskog univerziteta, te je brigu o Fakultetu preuzela Crkva. Tako je nastao Bogoslovski fakultet Srpske pravoslavne Crkve. Iako se ovim potezom vlasti dogodila velika promena, može se reći da se život i rad Fakultetu nije poremetio u onoj meri kako se to možda moglo očekivati. Broj studenata nije opao. Naprotiv, akademske 1952/53. godine upisalo se 240 studenata, od čega 129 novih. Kasnije će taj broj da opada, zatim da stagnira, da bi opet počeo da raste. Akademske 2003/04. godine evidentirano je da na Bogoslovskom fakultetu na osnovnim studijama studira ukupno 1327 studenata. Prvu godinu upisalo je 350 studenata, od tog broja 57 ženskog pola. Prema podacima iz 2004. godine, od osnivanja Bogoslovskog fakulteta stepen doktora teoloških nauka steklo je 37 kandidata, dok je osamnaestorici odabranih ličnosti dodeljena titula počasnog doktora nauka (Doctor honoris causa). 1990. godine uvedene su u okviru postdiplomskih studija i magistarske studije. Zaključno sa 2003/04. godinom stepen magistra bogoslovskih, odnosno bogoslovsko-filosofskih, nauka steklo je 18 kandidata.
Od 1990. do 2003. godine bio je privremeno u funkciji, i to u rangu dvogodišnje više bogoslovske škole, Bogoslovsko-katihetski institut pri Bogoslovskom fakultetu Srpske pravoslavne Crkve. U skladu sa projektom izgradnje jedinstvenog informacionog sistema Srpske pravoslavne Crkve osnovan je marta 1998. godine Centar za informatiku Bogoslovskog fakulteta Srpske pravoslavne Crkve. Za prvog upravnika Centra imenovan je tadašnji sekretar Fakulteta g. Petar V. Šerović.
9. januara 2004. godine, na predlog svih tradicionalnih crkava i verskih zajednica u Srbiji i uz podršku 22 fakulteta Univerziteta u Beogradu, Vlada Republike Srbije donela je rešenje o oglašavanju ništavim rešenja Vlade Narodne Republike Srbije broj 62, od 15. februara 1952. godine, kojim je Bogoslovski fakultet Srpske pravoslavne crkve ukinut kao državna ustanova i isključen iz sastava Univerziteta u Beogradu. Oglašavanjem ništavim ovog rešenja poništene su pravne posledice koje je ono proizvelo tokom više od pedeset godina komunističkog režima i Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu je ponovo zauzeo svoje mesto pod okriljem Beogradskog Univerziteta.
Poznati studenti
Ovaj Fakultet završili su brojni kasniji episkopi, mnogi njegovi sadašnji profesori, kao i profesori bogoslovija. Bilo je i stranaca koji su ovde studirali, diplomirali (Rusi, Česi, Slovaci, Rumuni, Bugari, Grci, Albanci, Mađari, Nemci, Amerikanci itd.) i kasnije postajali profesori univerziteta, episkopi i drugi crkveni delatelji u svojim zemljama. Bivalo je i studenata drugih veroispovesti koji su ovde studirali i diplomirali. Od značajnijih imena profesora, stručnih saradnika i studenata Bogoslovskog fakulteta treba svakako pomenuti: biblistu Dimitrija Stefanovića, liturgičara Lazara Mirkovića, etičara Atanasija Popovića, apologetu Radivoja Josića, vizantologe arhimandrita Filareta (Granića) i Dragutina Anastasijevića, istoričara Radoslava Grujića, biblistu i arheologa Dušana Glumca, filosofa Borislava Lorenca, kanonistu Sergija Troickog, dogmatičara arhimandrita Justina (Popovića) - koji je od svog upokojenja u lokalnim crkvenim krugovima poštovan kao Prepodobni ava Justin, istoričara i asketičara Vikentija Fradinskog, biblistu Miloša Erdeljana, etičara Dimitrija Dimitrijevića, kanonistu Blagotu Gardaševića, dogmatičara Stojana Goševića, psihologa i katihetičara Radmila Vučića, lingvistu Bogoljuba Ćirkovića, biblistu Emilijana Čarnića, apologetu Lazara Milina, omilitičara Čedomira Draškovića, istoričara Dušana Kašića, blaženopočivšeg episkopa šumadijskog akademika Savu (Vukovića), episkopa bivšeg Zahumsko-hercegovačkog Atanasija (Jevtića), episkopa budimskog Danila (Krstića), Jovana (Maksimovića) - episkopa Ruske zagranične Crkve koji je nakon upokojenja poštovan u lokalnim crkvenim krugovima kao Sv. Jovan Šangajski, Nikolaja Zernova profesora Oksfordskog univerziteta, Nikolaja Afanasjeva profesora Bogoslovskog instituta u Parizu, Vasilija Zjenkovskog, arhimandrita Kiprijana (Kerna) profesora Bogoslovskog instituta u Parizu, episkopa Antonija (Bartoševića), akademika Dimitrija Bogdanovića.
Danas
Fakultet, sa crkvom posvećenom Svetom apostolu i jevanđelisti Jovanu Bogoslovu i Svetom Savi, fakultetskim internatom, bibliotekom i knjižarom, nalazi se od septembra 1995. godine, u novim, namenski građenim prostorijama u Beogradu u ulici Mije Kovačevića 11b.
Godine 2007/08, dekan Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta je bio dr Irinej Bulović, redovni profesor. Te godine, prodekan za nauku je bio dr Bogoljub Šijaković, redovni profesor, prodekan za nastavu dr Ksenija Končarević, redovni profesor, a prodekan za finansije protoprezviter dr Radovan Bigović, vanredni profesor.
Sadašnji (april 2021.) dekan Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta je dr Zoran Ranković, redovni profesor. Prodekan za nauku je dr Vladimir Vukašinović, redovni profesor, prodekan za nastavu je dr Srboljub Ubiparipović, vanredni profesor, a prodekan za finansije je dr Dragan Karan, docent.
Između brojnih vannastavnih aktivnosti studenata i nastavnog osoblja Fakulteta treba svakako pomenuti veoma uspešan fakultetski Šahovski klub "Bogoslov" čiji je predsednik protoprezviter dr Dragan Milin.
Bogoslovski fakultet svake godine posebno obeležava dve slave: Svetog Savu (14/27. januar) i Svetog apostola i jevađelistu Jovana Bogoslova (8/21. maj).
The Flying Doctor
The Flying Doctor je australijski crno-bijeli film snimljen 1936. u režiji Milesa Mandera. Nastao je dijelom u nastojanju da se promovira Kraljevska leteća ljekarska služba Australije (RFDSA), organizacija koja uz pomoć aviona pruža medicinske usluge stanovnicima ruralnih, zabačenih i udaljenih dijelova Australije do kojih se teško dolazi zemaljskim prijevozom. Po žanru je melodrama, a zaplet prikazuje suparništvo dvojice prijatelja - slikara, koga glumi Charlesa Farrella i ljekara koga glumi James Raglan, oko lijepe djevojke Jenny Rutherford (koju glumi Mary Maguire). Produkcija, u kojoj je sudjelovala ekipa britanskog podružnice studija Gaumont, je bila obilježena nizom problema, uglavnom vezanih uz loše vrijeme i stalno prekoračenje budžeta. The Flying Doctor je doživio komercijalni promašaj, a tvrtka National Pictures, kojoj je to bio jedini film, bankrotirala. Usprkos toga je potakao priliv donacija za RFDSA, a važan je i kao prvi australijski film koji je dobio međunarodno priznanje, s obzirom da je 1937. prikazan na venecijanskoj Mostri. Dugo vremena se smatrao izgubljenim, sve dok nije pronađen pukom igrom slučaja.
Tea, South Dakota
Ti je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
1342
April/Travanj – Jun/Lipanj
120px|mini|lijevo|[[Klement VI.]]
Tea, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.806, što je 2.064 (118,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1342
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|[[Ludovik I. Veliki|Ludovik iz M. i. hronike]] 150px|mini|lijevo|Oznake visoke vode - najviša je 1342.
Kroz godinu
mini|Župan Petar Brajan sa suprugom i kćerkom
Clotte
Klot je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 490 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 39 metara (maksimalnoj 73 m, a minimalnoj 12 m).
1343
Godina 1343 (MCCCXLIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru (1. januar/siječnja).
April/Travanj – Jun/Lipanj
180px|mini|Širenje Dušanove Srbije
Aures (planine)
Aures (berberski: Awras, latinski: Aurasium, جبال الأوراس) ili Aurea je naziv za regiju istočnog Alžira u kome se govori berberski (amazigh), ali i na planinski masiv koji je produžetak masiva Atlas istočno od Saharskog Atlasa u istočnom Alžiru i sjeverozapadnom Tunisu. Iako nisu tako visoke kao Visoki Atlas u Maroku, planine Aures su daleko veća prepreka od Tel Atlasa koji se nalazi bliže obali. Najviši vrh masiva Džebel Čelija ima 2328 m i nalazi se u provinciji Henšeli.
thumb|levo|200px|Planina Aures Čelija
Telewizja Polska
Poljska televizija (polj. Telewizja Polska) javna je poljska televizija sa sjedištem u Varšavi.
Počeci poljske televizije započinju 1935. godine. Redoviti program emitira se od 1952. godine. TVP2 počinje s radom 1970. godine, a slijedeće godine emitira se u boji. Teletekst je uveden 1989. godine. Regionalni programi su umreženi tokom 90ih. Nova zgrada televizije otvorena je 2009. godine.
Glavní kanali
250px|desno|thumb|Zgrada TVP-a u Varšavi.
Trzy etiudy Chopina
Trzy etiudy Chopina je poljski kratki dokumentarni film snimljen 1937. u režiji Eugeniusza Cekalskog. Inspiriran je muzikom Frederica Chopina. Prikazan je na venecijanskoj Mostri gdje je dobio počasnu nagradu. Godine 1944. je za vrijeme drugog svjetskog rata u SAD Cekalski snimio istoimeni film za potrebe poljske vlade u izbjeglištvu.
Mark Haddon
Haddon je obrazovan u Oxfordu, gdje i danas živi sa suprugom dr. Sos Elis.
Arpad Eđed
thumb|right|300px|Arpad Eđed na otvaranju [[Izložba "Baranjski slikari"|izložbe "Baranjski slikari" 5. II. 2009. godine u Belom Manastiru pred svojom slikom "Mural kompozicija 1"]]
Arpad Eđed (Bilje, 16. I. 1954), kipar i slikar. Po zanimanju je strojarski tehničar 5. stupnja. Živi u Bilju i Dvorcu Tikveš. Urednik je Galerije "Eugen Savojski" u Bilju u sklopu Hrvatsko-mađarskog kulturnog centra Općine Bilje.
Kiparstvom se intenzivno bavi od 1995. godine. Motivi koji ga zaokupljaju vrlo su različiti. Kao osnovni materijal u njegovom radu preovladava drvo (desetak vrsta), ali u posljednje vrijeme počinje raditi i s drugim vrstama materijala (željezo, bakar, razne vrste lima, plastika, guma i dr.). Imao je dvije samostalne kiparske ("Drvo koje raste, grana se...", Bilje, 14. III. 2002), jednu samostalnu slikarsku (Beli Manastir, 15. I. 2010) i desetak grupnih izložbi, a učestvovao je i na više likovnih kolonija (npr. Dalj, 1999). Kao slikar posvećuje se apstrakciji, a slike opisuje riječju konstruktivizam.
Bavio se i enigmatikom, objavljujući križaljke (npr. u bjelovarskom "Skandi-čvoru").
S izložbe u Belom Manastiru (10. I. 2010)
<Gallery> Datoteka:Arpad-Edjed-(20100115)-Beli-Manastir-Izlozba-slika-07.jpg | Arpad Eđed Datoteka:Arpad-Edjed-(20100115)-Beli-Manastir-Izlozba-slika-08.jpg | Konstruktivističke slike Datoteka:Arpad-Edjed-(20100115)-Beli-Manastir-Izlozba-slika-09.jpg | Slike s moltivom sata Datoteka:Arpad-Edjed-(20100115)-Beli-Manastir-Izlozba-slika-11.jpg | Skulptura ispred slika </Gallery>
Gaeru od Baekjea
Gaeru od Baekjea (?-166, vl. 128-166) bio je četvrti po redu kralj Baekjea, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Prema historijskoj knjizi Samguk Sagi je bio sin prethodnog kralja Girua.
Godine 132. je podigao Bukhansku planinsku tvrđavu u današnjem Goyangu u Južnoj Koreji. Vladavinu su mu obilježili sukobi sa državom Goguryeo na sjeveru, dok su odnosi sa državom Silla bili dobri. Kada je, pak, godine 165. Gilseon, jedan od ministara Sille, našao utočište u Baekjeu poslije neuspjelog puča, Gaeurovo odbijanje da ga izruči je dovelo do rata sa kraljem Adallom od Sille. Gaeru je sljedeće godine umro, a naslijedio ga je sin Chogo.
Gaeruov drugi sin Goi je postao osmi po redu vladar, što mnoge historičare navodi na špekulaciju o dugotrajnom periodu dinastičkih sukoba među suparničkim lozama.
Bitka lanaca
Bitka kod Sallasila, poznatija pod nazivom Bitka lanaca, odigrala se u aprilu 633. na području današnjeg Kuvajta između snaga arapsko-muslimanskog Rašidunskog Kalifata pod Halid ibn Validom na jednoj, i snaga Sasanidskog (Perzijskog) Carstva na drugoj strani. Predstavljala je prvi važniji okršaj arapsko-muslimanskih i perzijskih snaga u pohodu koji će kasnije postati poznat kao muslimansko osvajanje Perzije. Arapsko-muslimansku vojsku je na sjever poslao kalif Abu Bekr nakon uspješne konsolidacije muslimanske vlasti nad Arabijskim poluotokom. Njoj se suprotstavio perzijski guverner Hormuz, koji je raspolagao brojčano nadmoćnim snagama. Svjestan Hormuzove brojčane nadmoći, pogotovo u teškoj, oklopljenoj konjici, Halid je pred bitku koristio strategiju temeljenu na većoj pokretljivosti svoje arapske lake konjice i kamila, te je izmorio neprijatelja. Kada je konačno došlo do okršaja, Hormuz je svoje umorne i demoralizirane trupe vezao lancima kako bi neprijatelju dao do znanja da će se boriti do kraja, a po čemu je bitka kasnije i dobila ime. Na samom početku je, u skladu sa tadašnjim perzijskim ratnim običajima, Halidu ponuđen dvoboj sa Hormuzom, što je on prihvatio, te u njemu ubio Hormuza. Obezglavljena perzijska vojska je potom napadnuta i gotovo potpuno uništena. Eliminacija perzijske vojske je Halidu otklonila prepreku za napredovanje na sjever prema Mezopotamiji, gdje je za nekoliko mjeseci u tri velike bitke odnio tri velike pobjede i tako uspostavio muslimansku vlast.
1314
Godina 1314 (MCCCXIV) redovna godina koja počinje u utorak po julijanskom kalendaru.
Smrti
thumb|100px|[[Jelena Anžujska]]
Geronemoni, Belluno
Geronemoni je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 611 m.
Lambaesis
right|thumb|400px|Rimske ruševine u Lambessi (ilustracija iz 19. vijeka)
Lambaesis ili Lambaesa je naziv za rimske ruševine u Alžiru, smještene oko 11 km jugoistočno od Batne i 17 km zapadno od Timgada, odnosno u neposrednoj blizini suvremenog naselja Tazoult.
Dio historičara vjeruje da je Lambaesis nastao kao vojna baza, odnosno garnizon III Augustovske legije u doba cara Hadrijana, između 123. i 129. dok manji dio vjeruje kako potiče još od vremena punskih ratova tri vijeka ranije. U svakom slučaju, Lambaesis se razvio u važno rimsko naselje, odnosno oko garnizona se razvilo civilno naselje (vicus), koje je kasnije dobilo status grada (municipium) a na kraju postalo i sjedište nove rimske provincije Numidije. Iz grada je car Gordijan I povukao legiju, ali su je tamo vratili Valerijan i Galijen. Rimske trupe su se iz grada konačno povukle 392. a vjeruje se da su za njima slijedili civili. Za grad je karakteristično da u njemu nema nikakvih tragova kršćanstva.
CRAL-TRIO domen
CRAL-TRIO domen je proteinski strukturni domen koji vezuje male lipofilne molekule. Taj domen je dobio ime po ćelijskom proteinu koji vezuje retinaldehid (CRALBP) i TRIO faktoru razmene guanina.
CRALB protein nosi 11-cis-retinol ili 11-cis-retinaldehid. On posreduje interakciju retinoida sa enzimima vizuelnog ciklusa. TRIO učestvuje u koordinaciji aktinskog remodelovanja, koje je neophodno za ćelijsku migraciju i rast.
Drugi članovi familije su alfa-tokoferolni transfer protein i fosfatidilinozitol-transfer protein (Sec14). Oni transportuju supstrate (alfa-tokoferol i fosfatidilinozitol ili fosfatidilholin, respektivno) između raznih intraćelijskih membrana. Familija takođe obuhvata guanin nukleotidni faktor razmene koji može da funkcioniše kao efektor RAC1 malog G-proteina.
N-terminalni domen kvaščanog ECM25 proteina sadrži CRAL-TRIO domen.
Struktura
Sec14 protein je bio prvi CRAL-TRIO domen čija struktura je određena. Struktura sadrži nekoliko alfa heliksa kao i beta ravan koja se sastoji od 6 lanaca. Lanci 2, 3, 4 i 5 formiraju paralelnu beta ravan, dok su lanci 1 i 6 antiparalelni. Struktura takoše ima hidrofobno mesto vezivanja lipida.
Ljudski proteini koji sadrže ovaj domen
C20orf121; MOSPD2; PTPN9; RLBP1; RLBP1L1; RLBP1L2; SEC14L1; SEC14L2; SEC14L3; SEC14L4; TTPA;
1344
Godina 1344 (MCCCXLIII) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru (1. januar/siječnja).
Koelenteramin
Koelenteramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 277,320 Da.
Nacionalni park Ujung Kulon
Nacionalni park Ujung Kulon je najstariji nacionalni park u Indoneziji, smješten na jugozapadnom vrhu otoka Jave. Njegovo značenje leži prije svega u velikom bogatstvu različitim životinjskim vrstama, a posebno zbog vrlo ugroženih javanskih nosoroga i zadnjih nizinskih kišnih šuma na Javi. Pored toga, zaštićena je i morska fauna oko parka.
Geografija
Nacionalni park je na jugozapadnom dijelu Jave i dio je okruga Pandeglang. Istročnim dijelom parka pruža se u smjeru sjever-jug brežuljkasti niz Gunung Honje s najvišom točkom od 620 m iznad mora. Na južnom kraju se u smjeru zapada pruža poluotok, pred kojim se na sjevernoj strani nalaze manji otoci kao Handeuleum, Peucang i Panaitan. Kopnena površina parka je 76.214 ha, a parku pripada još i 44.337 ha mora oko njega. Poluotok Ujung Kulon, po kojem je park dobio ime, pretežno je ravan s izuzetkom uzvisine Gunung Payung od 480 m na jugozapadu poluotoka. Otočna skupina oko Krakataua je oko 60 km sjeverno od poluotoka, i nalazi se u sundskom prolazu između Jave i Sumatre i obuhvaća 2.500 ha.
Bioraznolikost
50% parka Ujung Kulon, uglavnom ispod planina Gunung Pyung i Honje, prekriva najveća nizinska kišna šuma na otoku Javi koja je nastala nakon posljednje erupcije vulkana Krakatau 1883. godine. Ona je jedno od dva obitavališta javanskog nosoroga s oko 50-60 jedinki; drugo je Nacionalni park Cat Tien u Vijetnamu u kojem ima tek 10 ili manje jedinki.
Pored njih u parku obitava 35 vrsta sisavaca: govedo banteng, srebrnskasti gibon, javanski lutung, makaki rakojed, leopard, javanski mišji jelen, i javanska rusa (Rusa timorensis); te 72 vrste reptila (kao što su Sundski gavijal i Morski krokodil) i vodozemaca, te 240 vrsta ptica.
Miroslav Ilić (pjesnik)
thumb|desno|Miroslav Ilić thumb|desno|Miroslav Ilić na promociji knjige [[Umorne senke Rajka Kneževića]] Miroslav Ilić (Benkovac, 17. VI. 1954), pjesnik, kantautor, enigmat. Od rane mladosti živi u Bilju. Osnovnu školu završio u Bilju i Dardi, a srednju građevinsku školu (GŠC) i stenodaktilografski kurs u Osijeku. Radio kao armirač u osječkoj "Gradnji", sada u mirovini.
Poezija
Poezijom se ozbiljnije bavi od 1974. godine, kad je objavio prvu pjesmu u beogradskom listu "Čik". Pjesme objavljivao u časopisima "Revija"  (Osijek), "Traženja" (Sl. Požega), zbornicima "Mladost u pjesmi i srcu" i "Vapaj današnjeg vremena" (oba Beli Manastir), novinama "Glas Slavonije" (Osijek), "Građevinar" (Osijek) i "Baranjska reč" (Beli Manastir). U martu 1978. njegova pjesma "Između neba i zemlje" izabrana za "pesmu nedelje" u beogradskom listu "Reporter". Pjesme kazivao na radijima Osijek i Beli Manastir. Okušava se i kao kantautor pišući muziku za svoje pjesme, koje izvodi prateći se na gitari. Nastupao na radijima Beli Manastir i Teslić. Smišlja i aforizme. Dvaput osvojio prvo mjesto na konkursima u "Večernjem listu" (Zagreb; 16. X. 1988. i 1. X. 1989).
Zastupljenost u knjigama
Pjesma: "Baranjska ljubavna pesma br. 2" (str. 80)
Enigmatika
Objavljivao i enigmatske sastave (križaljke i sitne zagonetke) u listovima "Građevinar" (Osijek), "Jelen" (Beograd), "Politikin zabavnik" (Beograd), "Zagonetka" (Zvornik), "Slova do krova" (Osijek), "Kvizorama" (Zagreb) te u "Biltenu ED dr Đorđe Natošević" (Sombor).
Izabrane pjesme
Kap tvojih voda
nosim u očima;
Moja je kosa
Svojim likom
podsećaš
A moje srce
Siri Hustvedt
Siri Hustvedt (19.2. 1955.-) je američka romansijerka, esejistica i pjesnikinja.
Miroslav Ilić (pjesnik)
Izabrane pjesme
tvojim imenom,
Siri Hustvedt
Siri Hustvedt živi u Brooklynu zajedno sa suprugom - književnikom Paulom Austerom.
Camiciola, Frosinone
Camiciola je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Miroslav Ilić (pjesnik)
Izabrane pjesme
BARANJO!
Camiciola, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Miroslav Ilić (pjesnik)
Izabrane pjesme
Nosim te
celu
Celim bićem
pripadam tebi.
U tebi su
moji prvi
U tebi
sanjaju moji preci.
Dajem ti krv
Ti meni mir
Ništa mi više
volim te
do neba!
svi moji putevi;
U tebi sunce
najlepše sja.
U tebi, Baranjo,
zauvek
ostaću ja. Kad šapućeš
U meni
se uznemiri
slavuj baranjskih šuma,
Diže se strast
nad
Opijaju vinogradi
Venama bujica
silnija
od Drave i Dunava -
Rodilo je žito.
Kradem jabuke
iz tvog voćnjaka
dok
ti
mirno spavaš.
Glas ti zaspao
na osmehu usana.
Uzdržavam se da te
iz
tako lepog
Alan Garner
Alan Garner CBE (Congleton 17. 10. 1934.-) je engleski pisac koji je u ranoj fazi karijere pisao dječje knjige, da bi posljednjih godina privukao pažnju knjigama namijenjenim odraslima.
East Honolulu, Hawaii
Ist Honolulu je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 49.914 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 49.914 stanovnika.
Pekara
thumb|right|250px|Unutrašnjost pekare u [[Hong Kongu.]]
Pekarnica ili pekara je naziv za trgovačku radnju u kojoj se proizvode i/li prodaju pekarski proizvodi kao što su hljeb, peciva, biskviti, krafne i sl.
Etienville
Etjenvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 344 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 15 metara.
Boô-Silhen
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 271 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 86 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 406 metara (maksimalnoj 599 m, a minimalnoj 399 m).
Komodski varan
Komodski varan ili zmaj (Varanus komodoensis) poznat je još kao Komodo Monitor, Komodo otočni Monitor, "Ora" (za urođenike Komodo otoka). Spadaju u rod varana.
Opis
Može narasti do 3 metra (10 stopa) i težiti od 80 do 150 kg. Te velike dimenzije pripisuju se sporom metabolizmu komodskog varana što zahtijeva veliki želudac životinje, te pojmu otočnog gigantizma što je poslijedica izostanka drugih sisavaca mesoždera koji bi konkurirali varanu u otočnoj ekološkoj niši. Stoga su ti gušteri zbog svoje veličine alfa predatori i dominiraju u ekosustavu u kojem žive.
Ishrana
Ova vrsta je, kao i gotovo svi varani, mesožder no prvenstveno strvinar. Zna loviti i živi plijen tako da se prikrada, a kad je dovoljno blizu naglo potrči prema plijenu (komodo varan može doseći brzinu od 20 km/h) te ga zgrabi snažnim ugrizom. Varani nemaju otrov kao, recimo, zmije, ali je njihov ugriz usprkos tome skoro u pravilu smrtonosan. Razlog tome su veliki broj bakterija u njihovoj slini, od kojih su neke smrtonosne jer uzrokuju infekciju rana. Komodo varan najčešće odmah ubije plijen, no ako ga ne uspije ubiti, ima neobičnu taktiku. On uporno slijedi svoju žrtvu, i kada je puno brža od njega. Uporno, ponekad danima, ide tragom svoje žrtve u očekivanju, da će žrtva stradati od infekcije. To se, gotovo u pravilu, i dogodi. Ako i nije još uginula od bakteremije, u međuvremenu je dovoljno oslabila da ju varan bez problema savlada i pojede. Nije otkriveno zašto koriste ovakav način prehrane. Komodo varani se međusobno bore za plijen, no ne stradavaju od ugriza jer su otporni na bakterije koje žive u njihovim ustima.
Komodo varani jedu bilo koju životinju koju pronađu i mogu savladati, od veličine divlje svinje, jelena, manjih sisavaca, a zabilježene su i ljudske žrtve, no najčešća prehrana su razne strvine koje pronalaze u svom staništu. Također su zabilježeni slučajevi iskopavanja ljudskih trupala iz lokalnih groblja (u blizini njihovog prirodnog staništa) koja nisu bila zakopana dovoljno duboko. Kako napadaju sve što su u stanju savladati, i mlade komodo varane doživljavaju kao plijen.
Tijekom prošlog stoljeća je stradalo dosta ljudi od ugriza varana. Dio ljudi koji su preživjeli njihov ugriz u pravilu su prebolili vrlo teške oblike sepse kao posljedicu varanove otrovne sline.
Razmnožavanje
Parenje je između svibnja i kolovoza, a jaja polažu u rujnu. Ženka leže jaja u zemlji ili brlozima. Jaja su zaštićena, no mladunčad (100g/40cm) su ugrožena od trenutka kad se izlegu iz jaja, nerijetko i od vlastite majke. Instinktivno se odmah pokušavaju popeti na najbliže stablo jer su tamo relativno sigurna od svojih velikih srodnika jer kad dosegnu određenu veličinu i težinu, više se ne mogu penjati, što omogućava mladuncima relativnu sigurnost. Za to vrijeme hrane se insektima, kukcima, ptičjim jajima i manjim gmazovima. Komodo varanima treba oko 5 godina da narastu 2 m, a mogu živjeti do 50 godina.
Zaštita
Danas živi oko 6000 komodo varana koji nastanjuju Male sundske otoke, Indoneziju, uključujući i otok Komodo (1700), Rinku (1300), Gili Montag (100), Flores (možda 2000).
Europljani su se prvi put sreli s komodo varanima 1910, a svijetu ih je predstavio Peter Ouwens 1912. direktor Zoološkog muzeja u mjestu Bogor, Indonezija.
Radi zaštite komodo varana 1980. osnovan je Nacionalni park Komodo.
Naziv
Radi njihove veličine i doista zastrašujućeg izgleda Englezi su im dali naziv "dragon", što znači "zmaj". Međutim, neki stručnjaci koji se bave mitologijom smatraju mogućim, da porijeklo srednjevjekovnih priča o zmajevima zapravo potiče s otoka Komodo. Smatraju, da su još u davna vremena kineski mornari, sa svojih krstarenja vodama današnje Indonezije, donijeli priče o komodo varanima do arapskih trgovaca i da su oni poslužili kao podloga pričama o zmajevima.
Farmersville, Ohio
Farmersvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.009, što je 29 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Transamerica Pyramid
mini|desna|200px|Transamerica Pyramid Transamerica Pyramid je najviši i najprepoznatljiviji neboder u San Franciscu.
Zgrada je visoka 260 metara (853 stope), te se sastoji iz 48 spratova. Izgradnja je počela 1969, a završena je 1972. godine. Iako više nije sjedište Transamerica korporacije, još je uvijek jako vezana za kompaniju te predstavlja kompanijin logo. Zgradu je dizajnirao arhitekta William Pereira.
Transamerica Pyramid je bila najviša zgrada zapadno od Misisipija, u periodu između 1972. i 1974. godine, kada je nadvišena od strane Aon Centra u Los Angelesu.
Bitka na rijeci
Bitka na rijeci je naziv koji se u islamskoj historiografiji koristi za bitku koja se odigrala u aprilu 633. na obalama rijeke Eufrat u Mezopotamiji između arapsko-muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata pod Halid ibn Validom na jednoj, te perzijske (sasanidske) vojske na drugoj strani. Predstavljala je drugi veliki okršaj u Halidovom pohodu na Mezopotamiju, a odigrao se ubrzo nakon Bitke lanaca u kojoj je Halid uništio perzijsku vojsku guvernera Hormuza i pod muslimansku kontrolu stavio današnji Kuvajt. Halid je nakon nje napredovao u današnji Irak, a suprotstavila mu se vojska pod komandom perzijskog generala Qarin Bin Qaruyanasa (Karinz), koju su pojačale trupe generala Qubaza i Anushjana, sačinjene od preživjelih iz Bitke lanaca. Qubaz i Anushjan su upozorili Karinza na to da je Halid vrlo sposoban vojskovođa, te da perzijska pobjeda nije izgledna. Zbog toga je Karinz kao predostrožnost zauzeo položaj kraj mjesta Uballah u blizini rijeke Eufrat, gdje je doveo rječnu flotilu od 1000 brodova sa kojom bi vojsku mogao evakuirati u slučaju poraza. Halid je, međutim, sa svojom vojskom došao prije nego što su ga Perzijanci očekivali. U skladu sa običajima, sva tri perzijska generala su Halida pred bitku izazvala na dvoboj, što je i prihvaćeno; sva trojica su poginula. Perzijska je vojska nakon toga bila demoralizirana, i u skladu sa očekivanjima, poražena. Ta je pobjeda Halidu omogućila da nastavi osvajati Mezopotamiju, iako se ubrzo nakon nje morao boriti u još dvije velike bitke – kod Valadže i kod Ullaisa.
Barry J. Marshall
Barry James Marshall (Kalgoorlie, 30. rujna 1951.) je australski liječnik i mikrobiolog, profesor kliničke mikrobiologije na Sveučilištu u Zapadnoj Australiji. U suradnji s Robinom Warrenom, Marshall je otkrio kako je uzročnik peptičkog ulkusa bakterija Helicobacter pylori, čime su pobijena desetljeća medicinske prakse koja je uzrocima ulkusa smatrala stres, začinjeun hranu i povećanu kiselinu. Njihovo je otkriće omogućilo povezivanje infekcije bakterijom Helicobacter pylori i raka želuca, a Marshall i Warren su 2005. godine podijelili Nobelovu nagradu za fiziologiju ili medicinu za svoje otkriće.
Rose Tremain
Rose Tremain (London, 2.8. 1943.-) je engleska spisateljica, specijalizirana za djela historijskog žanra.
1348
Godina 1348 (MCCCXLVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
1350
mini|200px|Balkan 1350.
Camogno, Verbano-Cusio-Ossola
Camogno je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
David Mitchell
David Mitchell se može odnositi na:
Koelenterazin
Koelenterazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 423,463 Da.
TRIO (gen)
Protein trofunkcionog domena je protein koji je kod ljudi kodiran TRIO genom.
Interakcije
TRIO (gen) formira interakcije sa filaminom i RHOA.
Most Golden Gate
Most Golden Gate je jedan od najprepoznatljivijih simbola San Francisca.
Most je izgrađen 1937. godine. Ukupna dužina mosta (uključujući prialze) je 2,7 kilometara (1,7 milja). Udaljenost između 2 tornja (glavni luk) je 1280 metara (4,200 stopa), dok je visina do vode 69 metara (220 stopa). Dva tornja se uzdižu na visinu od 227 metara (744 stopa). Promjer glavnih nosećih kablova je 0,91 metara.
Golden Gate most je bio najveći viseći most na svijetu nakon izgradnje 1937. godine, te je odmah postao međunarodni simbol San Francisca. Trenutno je to drugi najveći viseći most u SAD-u, nakon mosta Verrazano-Narrows u New Yorku.
Torre, Chieti
Torre je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Clérac (Primorski Šarant)
Klerak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 937 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 43,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 27 m m).
Giéville
Žjevil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Sen Lo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 587 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 125 metara (maksimalnoj 150 m, a minimalnoj 53 m).
Peter Manson
Peter Manson (born 1969) je suvremeni škotski pjesnik.
Lewis and Clark Village, Missouri
Luis end Klark Vilidž je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 132, što je 23 (-14,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sauron
Sauron je zli čarobnjak iz djela J. R. R. Tolkiena. Pojavljuje se u trilogiji Gospodar prstenova i Silmarillionu. U Trećem dobu Međuzemlja prebivao je u zemlji Mordor. Sauron je Gospodar prstenova jer je svojim Jedinim Prstenom mogao vladati ostalim Prstenovima moći. Saurona konačno uništava mali hobit Frodo Baggins bacivši Jedini prsten u vatru Klete gore u kojoj je iskovan, budući da je Sauron bio vezan za Prsten.
Podrijetlo
Sauron je bio jedan od moćnih duhova Maiara, bića velikog znanja i moći, ali ipak nižih božanstava, pa je bio sluga velikih bogova Valara. Na početku bijaše dobar, ali ga iskvari Morgoth, zli Vala te Sauron bijaše drugi u zapovijednom lancu.
Númenor
Númenor bijaše kraljevstvo na otoku najzapadnijem od svih smrtnih zemalja. Utemeljio ga je Elros, a kraljevi su bili njegovi potomci. Ali, Valari, čuvari svijeta, zabranili su im da se otisnu na zapad, u potragu za Besmrtnom zemljom, njihovim prebivalištem.
Númenorejci su bili dugovječni, ali ipak smrtni, pa kad su postali moćni, poželjeli su besmrtnost. Tako je počela pobuna u kojoj su se podijelili na kralja i njegove podanike, koji su od Valara tražili besmrtnost, i druge, malobrojne, koji su se nazivali Vjernima, koji nisu željeli prekršiti zabranu Valara. Njih je kralj progonio.
Sauronova obmana
Kralj Ar-Pharazôn Zlatni, najmoćniji númenorejski kralj, nakanio je Sauronu osporiti prevlast u Međuzemlju, gdje je ovaj djelovao. Tako se naposljetku kralj otisnuo sa silnim brodovljem, i iskrcao u luci Umbaru. Moć i sjaj Númenorejaca bijahu takvi da su sve sluge napustile Saurona, a on se, pak, napravio poniznim i pokornim te zatražio milost. Tad ga je oholi Ar-Pharazon kao zarobljenika odveo u Númenor.
Kralj je naposljetku poslušao Sauronov savjet, jer je osjećao da mu je smrt blizu, a smrti se najviše bojao. Podigao je najveću vojnu silu otkad je svijeta i zaplovio; prekršio je Zabranu Valara i krenuo u rat, da Valarima oduzme vječni život. Ali čim je Ar-Pharazon stupio nogom na tlo Besmrtnih zemalja, Valari su se odrekli svog čuvarskog položaja i obratili se Jedinome.
Tada se lice svijeta promijenilo: Númenor je propao i more ga je progutalo, a Besmrtne zemlje (prebivalište Valara) nestadoše iz krugova svijeta.
thumb|100px|Sauron s Prstenom
Posljednji savez
A Sauron - on nije propao. Njega je doista pad Númenora povukao za sobom, pa mu je tijelo propalo, ali njegov duh je opstao, nošen mračnim vjetrom. Ušao je u zemlju Mordor i tamo se utvrdio, i bez tijela nikad više nije imao obličja koje bi ljudima bilo lijepo. Mrzio je prognanike (Elendila i njegove sinove) pa je zaratio s njima. No, dok je on bio u Númenoru, vilenjak Gil-Galad je ojačao, pa se udružio s prognanicima u Posljednji savez, savez vilenjaka i ljudi, te su zajedničkim snagama porazili Saurona i oduzali mu Jedini prsten. Tako završava Drugo doba.