cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
All About Eve
Dodjela uloga
thumb|150px|[[Bette Davis kao Margo Channing u filmu Sve o Evi]] Bette Davis dobila je ulogu Margo Channing nakon što je Claudette Colbert ozlijedila leđa i bila prisiljena povući se s projekta netom prije početka njegovog snimanja. Davis, koja je par mjeseci prije završila 18-godišnji rad s tvrtkom Warner Brothers nakon nekoliko loše prihvaćenih filmova, kasnije je izjavila da je pročitala scenarij u dahu i, budući ga je smatrala jednim od najboljih koje je ikad vidjela, odmah prihvatila ulogu. Lik Margo Channing originalno je bio zamišljen kao puno uglađeniji i komičan, ali nakon što je Davis dobila ulogu, Mankiewicz je izmijenio lik koji je postao abrazivan. Od ostalih glumica koje su bile razmatrane za ulogu Margo Channing prije Colbert su bile originalna Mankiewiczeva inspiracija Susan Hayward koju je Zanuck odbio jer je bila "previše mlada", Marlene Dietrich (odbijena jer je bila "previše Njemica") i Gertrude Lawrence koja je ispala iz igre nakon što je njezin agent predložio: "Ne bi li bilo lijepo da Gertie sjedi pokraj glasovira i pjeva?". Zanuck je želio Barbaru Stanwyck, ali ona nije bila dostupna. Tallulah Bankhead i Ingrid Bergman također su razmatrane za ulogu, kao i Joan Crawford, ali je ona u to vrijeme već radila na filmu The Damned Don't Cry. Iako je Mankiewicz izražavao veliko zadovoljstvo s Davis, kako s njezinom profesionalnošću, tako i s odrađenom ulogom, kasnijih se godina konstantno zapitkivao kako bi film izgledao da je u njemu glumila Colbertica. thumb|lijevo|150px|[[Anne Baxter kao Eve Harrington u filmu Sve o Evi]] Anne Baxter provela je cijelo desetljeće glumeći u sporednim ulogama i osvojivši prestižnu filmsku nagradu Oscar 1946. godine u kategoriji najbolje sporedne glumice za film The Razor's Edge. Dobila je ulogu Eve Harrington nakon što je prvi izbor, Jeanne Crain, zatrudnjela. Crain je bila na vrhuncu popularnosti, a do svoje etablirane karijere došla je upravo zahvaljujući ulogama simpatičnih heroina; Zanuck se zbog toga bojao da joj nedostaje "droljaste virtuoznosti" koja je bila potrebna za ulogu pa ju publika nikad ne bi prihvatila kao lik koji obmanjuje.
Uloga Billa Simpsona originalno je zamišljena za Johna Garfielda ili Ronalda Reagana. Reaganova buduća supruga Nancy Davis razmatrana je za ulogu Karen Richards, a Jose Ferrer za ulogu Addisona DeWitta. Zsa Zsa Gabor bila je vrlo aktivna u svojoj molbi za ulogu Phoebe ne znajući da su je producenti ionako imali na umu, skupa s Angelom Lansburry za ulogu gđice Caswell.
Mankiewicz je bio oduševljen glumicom Thelmom Ritter pa je lik Birdie Coonan i napisao striktno za nju, a nakon što su njih dvoje zajedno radili za filmu Pismo trima ženama iz 1949. Budući u priči Coonan prva posumnja u vjerodostojnost Eve Harrington, redatelj je bio uvjeren da će Ritter biti savršena za ulogu. Marilyn Monroe, relativno nepoznata u to vrijeme, dobila je ulogu gđice Caswell za koju DeWitt kaže da je "diplomirala u dramskoj školi Copacabana". Monroe je dobila ulogu nakon lobiranja njezinog agenta, unatoč Zanuckovoj početnoj antipatiji i uvjerenju da bi se ona puno bolje snašla u komedijama. Originalno je Angela Lansburry bila razmatrana za tu ulogu. Neiskusna Monroe morala je ponavljati čak 11 puta scenu s Bette Davis u predvorju kazališta; nakon što se Davis naljutila na nju, Monroe je otišla povraćati. U manjim ulogama u filmu našli su se Gregory Ratoff kao producent Max Fabian, Barbara Bates kao Phoebe (mlada obožavateljica Eve Harrington) i Walter Hampden kao voditelj ceremonije na dodjeli nagrada.
Kritike
Film Sve o Evi dobio je izrazito pozitivne kritike nakon svečane premijere održane u New Yorku 13. listopada 1950. godine. Iste godine u kina je pušten i snažan suparnik Bulevar sumraka koji je također pobrao kritičarske hvalospjeve pa se ova dva filma često uspoređuju. Kritičaru Bosleyju Crowtheru film se svidio, a napisao je da se radi o "lijepoj produkciji Darryla Zanucka, odličnoj glazbi i klasnoj, superiornoj filmskoj satiri".
Filmski kritičar Roger Ebert iz Chicago Sun Timesa hvalio je film, istaknuvši da je lik Bette Davis "veteranske glumice Margo Channing u filmu Sve o Evi njezina najveća filmska uloga". Kolekcija kritika nakon izlaska filma sakupljena je na popularnoj internet stranici Rottentomatoes.com gdje su sve kritike pozitivne. Web stranica Boxoffice.com piše da se radi o "klasičnom američkom filmu - suštinskom prikazu nemilosrdne ambicije u industriji zabave s legendarnim glumačkim performansama Bette Davis, Anne Baxter i Georgea Sandersa te jednim od najboljih filmova redatelja zlatnog doba Hollywooda Josepha L. Mankiewicza. To je film koji mora imati svaki kolekcionar na svojoj polici, bez obzira radi li se o VHS ili DVD izdanju. To je klasik koji zaslužuje puno bolji tretman od onoga koje mu daje Fox."
Oscar
Film Sve o Evi nominiran je u rekordnih 14 kategorija prestižne filmske nagrade Oscar, a osvojio je njih 6 :
Zlatni globus
Film Sve o Evi nominiran je u šest kategorija za nagradu Zlatni globus, a osvojio je jednu:
Nagrada Sarah Siddons
Na početku filma prisustvujemo fiktivnoj ceremoniji dodjele nagrada koju DeWitt opisuje kao "najveću počast znanu kazalištu: nagrada Sarah Siddons za uvaženo postignuće." 1952. godine mala grupa istaknutih posjetitelja kazališta iz Chicaga započela je s dodjelom navedene nagrade čija skulptura čak i izgleda poput one na filmu. Dodjeljuje se svake godine, a neke od prethodnih dobitnica su Bette Davis i Celeste Holm.
Tematika filma
Još jedna važna tema u filmu, kada se gledaju okviri političkih ratova i seksualnosti, uključuje i pritisak na žene o prešutnoj suglasnosti poslije Drugog svjetskog rata. Ovaj pritisak kojim se nastavljaju "tradicionalne ženske uloge" posebno je istaknut u filmu kao snažan kontrast: Margo se prvo naruguje svojoj prijateljici Karen Richard smatrajući ju "sretnom malom kućanicom", da bi se na kraju filma potpuno preobrazila i u dugačkom, inspirativnom monologu sada promijenjene žene pričala o virtuoznosti braka te o tome da žena nikad ne može biti prava žena bez muškarca pored sebe. Upravo ova submisivnost i ženstvenost koja proizlazi iz Margo na kraju filma služi kao žestoki kontrast teatralnosti, borbenosti i samodopadnosti Margo kao karijeristice i dvoje homoseksualnih likova u prvom dijelu filma. Margo će predložiti Eve da svoju nagradu treba staviti "tamo gdje joj je srce", ali Eve na kraju ostaje bez srca. Tijekom večere dvoje bračnih parova vide Eve i Addisona u slično negativnom svjetlu, a Margo će se na glas zapitati kakav plan sad Eve smišlja u svom "grozničavom malom mozgu". Uz sve to, Evina korisnost kao osobne asistentice Margo na početku filma (što predstavlja suptilni prikaz istospolne intimne veze) ne sviđa se Birdie, pripadnici radničke klase koja odmah shvaća da je sve ono što je Eve rekla o svom pokojnom mužu čista izmišljotina. Birdie njezino ponašanje nije prirodno, a film se služi kontrastom njezine predatorske ćudi ("kopira svaki vaš pokret") s ljubavlju i toplinom kasnijeg oslanjanja na Billa. Pritisak o prešutnoj suglasnosti i jačanje patrijarhalnosti nakon povratka muškaraca iz rata, a nakon što je prikazana propaganda koja promovira kulturnu ikonu Rosie the Riveter (koja je predstavljala američke žene zaposlene u tvornicama za izradu oružja tijekom Drugog svjetskog rata), označena je kao "bezimeni problem" poznate feministkinje Betty Friedan.
Unatoč tome što su kritičari poput Corberta opisivali prisutnu homofobnost u filmu, Sve o Evi je već dugo vremena omiljeni film u homoseksualnim zajednicama, najvjerojatnije zbog svog šašavog prizvuka (djelomično i zbog same Davis) i generalne sofisticiranosti. Davis, koja je dugo godina imala snažnu potporu udruženja homoseksualaca, izrazila je svoju potporu istima u intervjuu iz 1972. godine za The Advocate.
Adaptacije
Radio verzija Sve o Evi u kojoj Tallulah Bankhead nastupa u ulogi Margo Channing prezentirana je na NBC-jevoj The Big Show 16. studenog 1952. godine. Produkcija je značajna po tome što je Mary Orr, autorica originalne kratke priče prema kojoj je nastao film, odigrala ulogu Karen Richards. Od ostale glumačke ekipe svakako treba izdvojiti Alana Hewitta kao Addisona DeWitta (takđer i narator), Beatrice Pearson kao Eve Harrington, Dona Briggsa kao Lloyda Richardsa, Kevina McCarthyja kao Billa Simpsona, Florence Robinson kao Birdie Coonan i Stefana Schnabela kao Maxa Fabiana.
1970. godine film Sve o Evi poslužio je kao inspiracija za glazbeni mjuzikl Applause uz scenarij Betty Comden i Adolpha Greena, stihove Leeja Adamsa i glazbu Charlesa Strousea. U originalnoj produkciji Lauren Bacall bila je Margo Channing, a te sezone mjuzikl je proglašen najboljim na dodjeli nagrada Tony. Prikazan je 896 puta u Palace Theatreu na Broadwayu. Nakon što je Bacall napustila produkciju zamijenila ju je Anne Baxter u ulozi Margo Channing.
The Dick Powell Show
The Dick Powell Show je američka TV-antologija koja se emitirala na programu mreže NBC od 1961. do 1963. i čiji je voditelj bio Dick Powell. On je na mjestu voditelja ostao do smrti u januaru 1963. kada su ga zamijenili gostujući glumci, a antologija promijenila naslov u Dick Powell Theater. Sadržaj su joj predstavljale 60-minutne TV-drame od kojih je jedna pod naslovom Who Killed Judy Greer? - a u kojoj je sam Powell tumačio lik policijskog kapetana Amosa Burkea - poslužila kao podloga za TV-seriju Burke's Law (1963-65) sa Geneom Barryjem u glavnoj ulozi.
All About Eve
U popularnoj kulturi
Glavni zaplet filma upotrebljen je bezbroj puta (često kao homage samom filmu), a jedan od najslavnijih primjera svakako je epizoda The Mary Tyler Moore Show iz 1974. godine naziva A New Sue Ann. U epizodi lik Sue Ann Nivens (Betty White), voditeljica popularnog kulinarskog lokalnog showa zapošljava mladu, lijepu i vrlo entuzijastičnu obožavateljicu kao svoju asistenticu, ali ova početnica vrlo brzo započne sabotirati svoju mentoricu u namjeri da ju zamijeni kao voditeljica showa. (Sue Ann se, za razliku od Margo Channing, na kraju ipak uspije oduprijeti pokušajima mlade djevojke da ukrade njezin uspjeh i zauzme njezino mjesto dajući joj otkaz.)
Istoimeni rock band svoje je ime dobio nakon što su njegova glavna pjevačica Julianne Regan i (tadašnja) bubnjarica Manuela Zwingmann pogledale film po prvi puta u kući svojih roditelja 1985. godine.
The Dick Powell Show
Dick Powell je prije ove serije bio voditelj TV-antologije Dick Powell's Zane Grey Theater koja se emitirala od 1956. i 1961. i sastojala od epizoda vestern žanra.
All About Eve
U popularnoj kulturi
Epizoda popularne animirane serije Obitelj Simpson iz 2008. godine naziva All About Lisa također je bazirana na filmu. U epizodi Lisa postane asistentica klaunu Krustyju, na kraju dospjevši na njegovo mjesto na televiziji i osvojivši vrijednu nagradu.
The Dick Powell Show
thumb|left|180px|Gost zvezdica za premijeru epizodu, "Ko je ubio Julie Greer?". Stoji, s lijeva: [[Ronald Reagan, Nick Adams, Lloyd Bridges, Mickey Rooney, Edgar Bergen, Jack Carson, Ralph Bellamy, Kay Thompson, Dean Jones. Sjedeći, s lijeva: Carolyn Jones and Dick Powell.]]
All About Eve
U popularnoj kulturi
Španjolski film nagrađen Oscarom iz 1999. godine redatelja Pedra Almodovara, Sve o mojoj majci, također ima slične elemente kao i film Sve o Evi. Sam naslov zapravo je homage ovom klasiku iz 1950. godine. U prvoj sceni, lik Manuele i njezin sin Esteban gledaju sinkroniziranu verziju filma na televiziji koji je preveden kao Eve Unveiled (u slobodnom prijevodu Otkrivena Eve). Esteban komentira da bi se film trebao zvati Sve o Evi. Kasnije u filmu on započinje pisati dnevnik o mami, kojeg naziva Sve o mojoj majci. Također u filmu Manuela nastupa umjesto Nine Cruz u ulozi Stelle u produkciji Tramvaja zvanog čežnja, navodeći bijes na Ninu koja ju optužuje da je "ista Eve Harrington!".
U epizodi Enough About Eve treće sezone serije Tračerica, Blair sanja da je Bette Davis u filmu Sve o Evi.
Dick Powell's Zane Grey Theater
Dick Powell's Zane Grey Theatre, ponekad poznata i kao Zane Grey Theatre, je američka vestern TV-antologija koja se originalno emitirala na programu mreže CBS od 1956. do 1961. Ime je dobila po tome što su joj sadržaj ispočetka bile ekranizacije kratkih priča znamenitog vestern-pisca Zane Greya, a voditelj bio glumac Dick Powell. Kasnije su se počele snimati epizode po originalnim scenarijima, a autor 20 njih je bio producent Aaron Spelling.
Serija je poznata po tome što su pojedine epizode kasnije postale predložak za nekoliko vestern-serija:
Turkmenski jezik
Turkmenski jezik je zvanični jezik Turkmenistana. Osim Turkmenistana, koristi se u Iranu, Iraku, Avganistanu i Turskoj. Pismo koje koristi je modificirana turska latinica.
Na turkmenskom jeziku govori oko 6,5 milijuna ljudi, od kojih su polovina etnički Turkmeni iz samog Turkmenistana, a ostali Turkmeni iz okolnih država.
Najbliži jezici su mu krimskotatarski i salarski a međusobno razumljiv sa turskim i azerskim.
Pismo
Do revolucije 1917. Turkmeni, odnosno mali sloj pismenog stanovništva uglavnom iz više klase, su koristili arapsko pismo. Neko vreme nakon revolucije koristilo se reformirano arapsko pismo, a zatim je uvedena latinica.
Ćirilica je u turkmenski uvedena 1946. a nakon osamostaljenja Turkmenistana ponovo je vraćena latinica.
Danas je zvanično pismo nova latinica „Täze Elipbiýi“, uvedena 1991. godine od strane tadašnjeg predsednika Saparmurata Nijazova i u početku je uključivala veliki broj stranih simbola kao i simbole za valute, međutim vremenom su zamenjeni diakritičkim znacima na osnovnim slovima. Ćirilica je još vijek vrlo rasprostranjeno i korišteno pismo.
Aa, Bb, Çç, Dd, Ee, Ää, Ff, Gg, Hh, Ii, Jj, Žž, Kk, Ll, Mm, Nn, Ňň, Oo, Öö, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Üü, Ww, Yy, Ýý, Zz
Aa, Bb, Vv, Gg, Dd, Ee, Ёё, Žž, Җҗ, Zz, Ii, Йй, Kk, Ll, Mm, Nn, Ңң, Oo, Өө, Pp, Rr, Ss, Tt, Uu, Үү, Ff, Hh, (Cc), Čč, Šš, (Щщ), (Ъъ), Ыы, (Ьь), Ээ, Әә, Юю, Яя
Međusobni odnos dva pisma:
Primjer
Član 1. Univerzalne deklaracije o ljudskim pravima na turkmenskoj latinici i ćirilici kao i prijevod:
Sva ljudska bića rađaju se slobodna i jednaka u dostojanstvu i pravima. Ona su obdarena razumom i svešću i treba da jedno prema drugome postupaju u duhu bratstva.
Tron Krizanteme
Tron Krizanteme (皇位) je srpskohrvatski izraz za prijestolje cara Japana. Izraz se može koristiti i za specifično prijestolje, kao prijestolje takamikura (高御座) u Shishin-denu Carskoj palači u Kyotu.
BD-1008
BD-1008 je antagonist sigma receptora, koji blokira efekte kokaina u studijama na životinjama. On potencijalno može da bude koristan u razvoju antidota za lečenje kokainskog predoziranja.
Tron Krizanteme
Car u službene svrha koristi različita prijestolja ili stolice, kao u Carskoj palači u Tokyu ili tron koji car koristi u Dijeti prilikom carskog govora, ali ona nisu poznata kao "Tron Krizanteme".
Deer Trail, Colorado
Dir Treil je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 546, što je 52 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Perl Harbor
Pomorska baza je 29. januara 1964. proglašena za Nacionalno istorijsko mesto. U okviru svojih granica, ona sadrži nekoliko drugih istorijskih spomenika povezanih sa napadom na Perl Harbor, uključujući i olupine brodova Arizona, Bovfin i Juta. S obzirom da se radi o aktivnoj pomorskoj bazi, mnogi istorijski objekti su u opasnosti od rušenja.
Bâtie-des-Fonds
Bati de Fon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 10 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1023 metara (maksimalnoj 1.640 m, a minimalnoj 872 m).
Rush Center, Kansas
Raš Senter je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 170, što je 6 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Burke's Law
Burke's Law je američka detektivska TV serija koja se originalno prikazivala na programu mreže ABC od 1963. do 1965. Protagonist je bio Amos Burke, milionar koji istovremeno radi u losanđeleski policijski kapetan na čelu odjela za ubistva i rješava kriminalističke slučajeve dok ga voze u njegovom Rolls-Royce Silver Cloudu II. Njegov je lik tumačio Gene Barry.
Karakteristika serije je bila da je naslov svake epizode počinjao sa riječima "Who Killed..." ("Tko je ubio..."), odnosno da je svaka epizoda počinjala sa prikazom ubistva koje je rješavao Burke. Naslov same serije - "Burkeov zakon" - se odnosio na autoritativni način na koji se Burke odnosio prema svojim potčinjenima, odnosno podučavao ih svojim načelima kriminalističke istrage.
Jedna od epizoda serije, gdje se pojavljuje lik privatne detektivke Honey West (koju je tumačila Anne Francis) je poslužila kao podloga za istoimenu seriju koja se emitirala od 1965. do 1966.
Sam lik Amosa Burkea se prvi put pojavio 1961. u epizodi TV-serije The Dick Powell Show gdje ga je tumačio Dick Powell.
Nakon završetka treće sezone 1965. producenti su nastojali eksploatirati tada ogromnu popularnost špijunskih serija kao Man from U.N.C.L.E., te je Amos Burke iz losanđeleske policije prebačen u tajnu vladinu agenciju. Nova serija, pod nazivom Amos Burke, Secret Agent, međutim, nije imala uspjeha te je snimanje obustavljeno nakon jedne sezone.
Godine 1994. je producent Aaron Spelling pokrenuo nastavak serije u kome je vraćen originalni naziv, a Burke ponovno postao policajac, kome je, pak, pomoć pružao njegov sin Peter (koga je tumačio Peter Barton). Ta serija, koja se uglavnom oslanjala na nostalgiju na camp i nostalgiju prema 1960-im, je preživjela jednu sezonu.
Nikola Jurčević
Nikola Jurčević (Zagreb, 14. rujna 1966.), hrvatski nogometaš i nogometni trener.
Nastupao je za hrvatsku nogometnu reprezentaciju 1996. godine na Europskom prvenstvu u Engleskoj. Nije bio pozvan u reprezentaciju za SP 1998.
Pluralizam
Pluralizam u politici opisuje ideju mirnog suživota ljudi različitih interesa, vjeroispovjesti i načina života.
Politika
Pored tolerancije najznačajnije opće načelo pluralističkog političkog sustava je princip subsidiariacije: Sva pitanja koje nije moguće riješiti na političkoj razini prepuštaju se određenim društvenim organizacijama, kao što su vjerske zajednice za svoje vjernike. Najvažnija karika u lancu pluralizma je sloboda svakog pojedinca, prigoda za razmjenu stajališta i mogućnost za zajedničko zastupanje interesa i stavova.
Nosuggio, Vercelli
Nosuggio je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Patrijarh srpski Prokopije
Prokopije Ivačković (Deliblato, 8. avgust 1808 — Bela Crkva, 11. maj 1881) je bio mitropolit karlovački i patrijarh srpski od 1874. do 1879. godine.
Biografija
Rođen je u Deliblatu 1808. godine. Njegovo svetovno ime je bilo Petar Ivačković. Otac mu se zvao Andrija i bio sveštenik u Deliblatu. Završio je osnovnu školu u rodnom mestu, nemačku školu u Kovinu i Vršcu, gimnaziju u Oravici i Novom Sadu. Studije filozofije je pohađao u Kežmarku i prava u Šarošpataku. Završio je bogoslovoju u Vršcu.
Zamonašio se na Petrovdan 1835. godine. Radio je kao učitelj u bogoslovskoj školi 1835-1844. Izabran je 1846. za arhimandrita Krušedola i na tom položaju ostao do 1853. kada je posvećen za episkopa aradskog. Na tom položaju je ostao do 1873. godine. Kada su se Rumuni odelili od karlovačke mitropolije 1864. godine, Prokopije je potpao pod nadležnost rumunskog mitropolita. Posle smrti mitropolita Andreja Šagune izabran je za arhiepiskopa sibinjskog i mitropolita romanskog 1873. godine. Na Crkvenom saboru 1874. godine za patrijarha srpskog je izabran Arsenije Stojković, no tu odluku bečki dvor nije potvrdio. U ponovljenom izboru izabran je 31. jula 1874. Prokopije, koji je ustoličen na Preobraženje iste godine. Penzionisan je 11. decembra 1879. Jedno vreme je živeo na patrijaršijskom imanju u Dalju, a potom u Beloj Crkvi gde je i umro 11. maja 1881. Za vreme njegovog života, iako je mesto bilo upražnjeno nije biran novi patrijarh. Sahranjen je u Sabornoj crkvi u Sremskim Karlovcima.
Neustadt an der Donau
Nojštat an der Donau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Kelhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.847 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9273152.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kelhajm Nojštat an der Donau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kelhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 354 metra. Površina opštine iznosi 93,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.847 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 137 stanovnika/km².
Ecouflant
Ekuflan je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3703 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 217 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 32 metara (maksimalnoj 50 m, a minimalnoj 12 m).
Aralsko more
desno|250px|Satelitska snimka Aralskog mora desno|250px
Aralsko more (ruski Aralskoe more) ili Aralsko jezero je unutrašnje more u Centralnoj Aziji. Nalazi se između Kazahstana na sjeveru i Karakalpakstana, autonomne regije Uzbekistana, na jugu. Od 1960-ih se područje Aralskog mora počelo naglo smanjivati zbog toga su što su sovjetske vlasti radi navodnjavanja preusmjerile tok rijeka Amu Darje i Sir Darje.
Aralsko more je poznato kao jedno od najzagađenijih područja na svijetu, jer su ga koristili za testiranje oružja i odlagalište industrijskog otpada.
BD-1047
BD-1047 je antagonist sigma receptora koji je selektivan za σ1 tip. Istraživanja na životinjama su pokazala da ovaj ligand potencijalno može da nađe primernu kao antipsihotik i u lečenju neuropatskog bola.
Trackdown
Trackdown je američka vestern TV-serija koja se originalno emitirala na programu mreže CBS od 1957. do 1959. Predstavljala je spin-off vestern-antologije Dick Powell's Zane Grey Theater. Protagonist je bio teksaški rendžer Hoby Gillman (koga je tumačio Robert Culp), koji je živio u gradiću Porter i odatle proganjao odmetnike širem Divljeg Zapada. Serija se odlikovala relativnim realizmom za ondašnje prilike, jer su scenariji pojedinih epizoda bili temeljeni na stvarnim slučajevima iz arhiva Teksaških rendžera. Jedna od epizoda je kasnije poslužila kao podloga za još jedan spin off, odnosno TV-seriju Wanted: Dead or Alive sa Steveom McQueenom u glavnoj ulozi.
Hightsville, North Carolina
Hajtsvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 739, što je 20 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kelibia
Kelibia (arapski: قليبية) je sa svojih 46,856 stanovnika treći po veličini grad u Vilajetu Nabeul nakon Nabeula i Hammameta u Tunisu.
Geografske karakteristike
Kelibia leži na obali Hamametskog zaljeva na vrhu Poluotoka Bon, udaljena 94 km jugoistočno od glavnog grada Tunisa. .
Historija
Grad je pod imenom Clypea osnovao sirakuški tiranin Agatokle kao bazu za invaziju na Sjevernu Afriku. Nakon njegova odlaska Kartažani su nastavili koristiti Clypeu kao svoju utvrdu.
Za Prvog punskog rata konzul Marko Atilije Regul je 256. pne. opsjedao i zauzeo Clypeu sa namjerom da je koristi kao bazu za napad na Kartagu. Nakon pustošenja Poluotoka Bon, rimska ofenziva završila je sljedeće godine gorkim porazom pa se malo legionara vratilo na Apeninski poluotok.
U vrijeme Trećeg punskog rata, konzul Lucius Calpurnius Piso Caesoninus opsjedao je grad, ali se zbog njegovog otpora morao povući.
Julije Cezar je 45. pne. dodjelio gradu status Rimske kolonije. Prema Pliniju Starijem Clypea je kasnije postala slobodni grad sa kvalitetnom lukom u kojoj se rimska flota mogla skloniti.
thumb|left|260px| [[Citadela iznad luke]]
Privreda
Kelibia je još od rimskih vremena bila poznata pomorska baza, ta tradicija sačuvana je do današnjih dana jer se u njoj danas nalazi Nacionalna pomorska škola.
Stojnik (Sopot)
Stojnik je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 642 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 679 stanovnika).
Istorija
Stojnik se nalazi zapadno od opštine Sopot. Stojnik je starije naselje. U neposrednoj blizini je Gradište, gde se nalazi na tragove starog naselja. Osim toga, u jednom delu sela, koje se danas zove Staro selo, ima tragova od nekog groblja koje zovu Grobljice. Perdanje veli da je selo prvobitno bilo u današnjem Starom Selu, a kasnije u Dubokoj Jami, u izvornom delu potoka Vrbovica, u čijoj je blizini groblje. Na ovome mestu bile su stara crkva i škola. Predanje veli da su se tadašnji stanovnici „zbog čume koja je svet morila“ preselili na današnje mesto.
Prvi pisani pomen o ovome selu imamo iz prvih desetina 18.veka. Na karti iz doba Austrijske Srbije (1717.-1739.g.) ovo je selo zabeleženo pod imenom Stonik i tada je imalo 30 kuća. Prvih desetina 19. veka Stojnik je ulazio u sastav Katićeve knežine i imao je 1818.g. 38, a 1822.g. 44 kuće 1846. selo je pripadalo turijskom srezu i imalo je 79 kuća.
Po popisu iz 1921.g. Stojnik je imao 228 kuća sa 1350 stanovnika.
Za najstarije stanovnike smatraju se: Bedići (Tomaševići) čiji je predak Jagar došao od Sjenice, zatim Vukotići (sa raznim prezimenima) čiji predak Stojko došao od Bjelog Polja, i to odmah posle Bedića. itd. (podaci krajem 1921. godine).
Demografija
U naselju Stojnik živi 551 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,6 godina (45,8 kod muškaraca i 49,4 kod žena). U naselju ima 260 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,47.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Korišćena Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
The African Queen (film)
Afrička kraljica (eng. The African Queen) je film Johna Hustona iz 1951. s Humphreyjem Bogartom i Katharine Hepburn u glavnim ulogama. Temeljen je na romanu C.S. Forestera, a scenarij su adaptirali James Agee, John Huston, John Collier i Peter Viertel. U filmu se pojavljuju i Robert Morley, Peter Bull, Walter Gotell, Richard Marner i Theodore Bikel.
Produkcijske napomene
Scene u kojima se Bogart i Hepburn vide u vodi snimljene su u studijskim tankovima u Engleskoj iz zdravstvenih razloga. Gotovo sve druge scene snimljene su u centralnoj Africi, što je izazvalo mnoge poteškoće za glumce i ekipu, ali je zato rezultat zadovoljio i kritiku i publiku.
Najviše se radnje odvija na brodu - Afrička kraljica - scene na palubi snimljene su na velikoj splavi, maketi palube. Neki dijelovi broda mogli su micati kako bi se napravilo mjesta za velike Technicolor kamere. Ovo se pokazalo hazardnim jer je jednom prilikom teška bakrena replika parnog kotla umalo pala na Hepburn. Mali brod upotrijebljen na filmu sagrađen je u brodogradilištu u Lytham St Annes, Engleska.
U filmu se pojavljuje i njemački ratni brod, Empress Luisa, koji je sagrađen prema uzoru na bivši njemački brod iz Prvog svjetskog rata, MV Liemba, koji je potonuo u jezeru Tanganjika 1916., ali su ga kasnije izvukli Britanci i pretvorili u turistički trajekt koji vozi i danas.
Priča
Morley i Hepburn glume Samuela i Rose Sayer, brata i sestru, britanske misionare koji putuju u selo u Njemačkoj Istočnoj Africi 1914. Njihovu poštu i namirnice prevozi surovi kanadski kapetan broda Charlie Allnut (Bogart) na Afričkoj kraljici, čije grubo ponašanje oni toleriraju dosta ukočeno.
lijevo|280px
Nakon što ih je Charlie upozorio da će njemačke trupe ubrzo izvršiti invaziju, Sayersovi ipak odlučuju nastaviti, samo kako bi svjedočili kako Nijemci spaljuju lokalno selo. Nakon što je Samuel protestirao, pretukao ga je njemački vojnik. Nakon što su Nijemci otišli, Samuela hvata groznica, nakon čega umire.
Ubrzo nakon toga, Charlie se vraća, te nakon što je pomogao Rose da pokopa brata, njih dvoje se vraćaju na Afričku kraljicu. Charlie kaže Rose da Nijemci imaju bojni brod, Empress Louisa, koji patrolira velikim jezerom, blokirajući moguće britanske protunapade.
Rose pada na pamet kako bi mogli pretvoriti Kraljicu u torpedni brod i potopiti Louisu. Charlie ističe kako bi plovidba rijekom bila samoubojstvo: da bi došli do jezera, morali bi proći pokraj njemačke baze i svladati nekoliko opasnih brzaca. Ali Rose je uporna i na kraju ga uspijeva uvjeriti da pokušaju. Charlie se razbjesni nakon što mu je trezvenjakinja Rose bacila sav gin, ali ona inzistira kako on mora biti trijezan radi zadatka koji je pred njima.
Tijekom putovanja niz rijeku, Charlie, Rose i Afrička kraljica nailaze na brojne prepreke, uključujući njemačku utvrdu na vrhu brda i 3 riječna brzaca. Prvi brzac je dosta lagan; prolaze kroz njega uz vrlo malo vode koja je ušla u brod. Ali Rose i Charlie su se morali sagnuti kad su prolazili pokraj njemačke utvrde jer su vojnici počeli pucati po brodu, a metci pogađaju parni kotao, nakon čega motor prestaje raditi. Srećom, Charlie uspijeva popraviti kvar prije drugog brzaca. Brod se počinje ljuljati, a još više vode prodire unutra, koja potapa krmu. Kasnije, par odlučuje pristati kako bi nabavili gorivo i isušili brod. Nazad na rijeci, Charlie i Rose primjećuju krokodile na obali rijeke prije trećeg brzaca. Ovaj put začuje se metalni zveket dok brod prelazi preko slapova. Par opet odlučuje usidriti brod na obalu kako bi popravili kvar. Nakon što je Charlie zaronio ispod vode, primjetio je kako se oko propelera zaplela riječna trava, a jedna oštrica nedostaje na propeleru. Srećom, uz svoje vještine, Charlie uspijeva izravnati propeler i zavariti novu oštricu na njega, nakon čega ponovno kreću dalje.
desno|280px
Sve se čini upropaštenim nakon što se Afrička kraljica zaglavila u gustom šašu i trstici. Prvo pokušavaju istegliti brod iz blata, ali Charlie izlazi iz vode prekriven pijavicama. Na kraju, Rose i Charlie odustaju i polaze na spavanje. Počinje padati kiša koja podiže razinu rijeke i izvlači Kraljicu iz blata u jezero, i to blizu njihove lokacije. Konačno na jezeru, izbjegavaju Louisu. Te noći, pretvaraju zračne cilindre u torpeda, koristeći nitroglicerinski eksploziv i provlače torpeda kroz pramac Kraljice.
Za vrijeme oluje, polaze na jezero, kako bi se sukobili s Louisom. Na žalost, rupe u pramcu u koje su ugurana torpeda nisu zatvorene, pa kroz njih ulazi voda na brod. Na kraju se Kraljica prevrne.
Oboje su zarobljeni i odvedeni na Louisu, gdje Charlie zamoli njemačkog kapetana da ih vjenča prije nego što ih smaknu kao špijune. Nakon kratke ceremonije vjenčanja, Nijemci se pripremaju objesiti ih, ali odjednom nešto eksplodira, a Louisa počinje tonuti. Louisa je dodirnula prevrnutu olupinu Afričke kraljice i detonirala torpeda. Rosein plan je uspio, usprkos malom zakašnjenju, a novopečeni mladenci počinju plivati na sigurnost obale.
Premijera
Film se počeo prikazivati 23. prosinca 1951. u Los Angelesu i 20. veljače 1952. u Capitol Theatreu u New Yorku.
Promjene scenarija
Iako je Bogart osvojio Oscara za svoju izvedbu, cijela njegova uloga morala je biti prepravljena nakon castinga. U originalnom scenariju njegov lik govorio je teškim londonskim naglaskom, ali Bogart se nije mogao prilagoditi naglasku.
Paralele
Kritičari su istaknuli neke sličnosti između Bogarta i Hepburn i para kojeg su glumili Harrison Ford i Anne Heche u filmu iz 1998., Šest dana, sedam noći.
Povijesni kontekst
Roman C.S. Forestera, Afrička kraljica pruža prilično točnu ilustraciju tenzija i natjecanja između britanskog i njemačkog carstva u kolonijalnim interesima u Centralnoj Africi prije i u tijeku Prvog svjetskog rata. Završetkom rata, 1918., prijašnje kolonijalno rivalstvo zaključeno je kad su bivše njemačke kolonije u Africi pripale pobjedničkim Savezničkim snagama, Britaniji i Francuskoj. Kao rezultat, Britansko Carstvo ispunilo je svoje dugogodišnje aspiracije da ispuni pukotinu između svojih kolonija u Centralnoj i Istočnoj Africi, pa bi tako britanski teritorij zauzimao neprekinuti pojas od Egipta do Južne Afrike.
Bio je to slučaj britanskog nacionalnog ponosa, koji se reflektirao i na publikaciju Afričke kraljice 1935. Jedna svrha knjige, zajedno sa sadržajem i nakanom, bila je da posluži točan podsjetnik situacije kad je Britansko Carstvo uz veliku cijenu svladalo Njemačko Carstvo tijekom perioda nacionalne krize u nepoznatom dijelu svijeta.
Roman je smješten u 1914. godinu, u područje zvano Njemačka Istočna Afrika, točnije u Tanzaniju, koja je 1914. bila okružena Belgijskim Kongom i kolonijama Britanske Istočne Afrike - Ugandom, Sjevernom Rodezijom, Nysalandom (danas Malavi) i Mozambikom. Kolonijalne granice Njemačke Istočne Afrike, posebno rijeke, igrale su važnu ulogu u radnji romana. Granice Njemačke Istočne Afrike sastojale su se od mnoštva rijeka, Umbe i Ruvume, i jezera, Victorije i Tanganjika. Rijeke i jezera smještene na zapadnim, sjevernim i južnim granicama Njemačke Istočne Afrike bile su točke na kojima su se sukobljavali njemački, britanski i belgijski kolonijalni interesi. Budući da su ove nacije ovisile o afričkim prirodnim izvorima, dolazilo je do vojnih sukoba na ili blizu rijeka i jezera, kao što je opisano u Afričkoj kraljici.
Zbog nepristupačnog terena, sukobljene strane koristile su se pomorskim vozilima, kao što su bojni brodovi i parobrodi. Ovo je točno samo za one dijelove kolonija u kojima su rijeke i jezera bile jedine korisne rute kojima su se mogle kretati vojne patrole i trgovina. Zbog ovog sukoba, bila je onemogućena britanska aspiracija da ujedini sve svoje kolonije od Egipta do Južne Afrike. Nakon što je buknuo Prvi svjetski rat, Britanci su vrlo nasilno pokušali okupirati ova područja.
Kolonijalno rivalstvo u Centralnoj Africi počelo je nakon ujedinjenja njemačkih država 1871. koje dovelo do stvaranja Njemačkog Carstva, pojačalo se nakon što je na njemačko prijestolje došao Vilim II.(1888). Rivalstvo se posebno održavalo u Centralnoj Africi, jer je to bio centar njihovih teritorijalnih, ekonomskih i političkih interesa. Knjiga predstavlja britanske interese i aspiracije kroz zanimanja glavnih likova. Prisutnost britanskih misionara, kao što su Rosie i Samuels u Njemačkoj Istočnoj Africi sigurno bi narušila njemački ponos, a učinilo bi se kao zadiranje u njemački suverenitet. Charlie i njegov brod koji operira oko kolonijalnih teritorijalnih voda, jezera i rijeke, predstavlja britanske ekonomske interese i aspiracije. Dakle, zanimanja glavnih likova i britanski interesi bili bi viđeni kao miješanje stranih utjecaja u njemačku najproduktivniju koloniju.
Nakon što je Prvi svjetski rat počeo u kolovozu i rujnu 1914., sile Antante spremale su se zauzeti sve njemačke kolonije širom svijeta. U Africi, njemačke kolonije - Togo, Kamerun i Njemačka Jugozapadna Afrika - okupirane su s lakoćom zbog pomorske blokade i logistike. Međutim, takav slučaj nije se ponovio kad su Saveznici pokušali zauzeti Njemačku Istočnu Afriku. Ovaj vojni pohod posebno je namučio britansku vojsku i kraljevsku mornaricu, što je detaljno opisano u knjizi.
Njemačke snage u Njemačkoj Istočnoj Africi, pod zapovjedništvom generala Paula von Lettow-Vorbecka, nanijele su neočekivan poraz britanskoj vojsci u bitci kod Tanga, u studenom 1914. U toj bitci se general von Lettow-Vorbeck istaknuo kao hrabar, poduzetan i domišljat vojskovođa. Slične karakteristike krase i Rosie. Njezini patriotski osjećaji i potreba za osvetom, kao što je opisano u knjizi, bila je posljedica ponižavajućeg britanskog poraza u bitci kod Tanga.
Protivno svim očekivanjima, njemačka vojska u Istočnoj Africi izdržala je do kraja rata, cijele četiri godine. Kako bi preživio, general von Lettow-Vorbeck morao je krasti potrepštine iz lokalnih izvora te silom unovačiti lokalne muške domoroce kao dodatne snage. Obje ove situacije opisane su rano u knjizi. Prema tome, treba pretpostaviti da se C.S. Forester oslonio na pouzdane podatke kako bi Afričkoj kraljici dao kredibilitet, a ne se oslonio na puke špekulacije. Interesantno je spomenuti da su se general von Lettow-Vorbeck i glavni junaci borili za preživljavanje u zabačenim dijelovima kolonije.
Povijesne pomorske komponente vojnog pohoda zauzele su dosta prostora u knjizi, međutim, uloge Saveznika i Nijemaca su obrnute. Bojni brodovi i tehnološka zastarjelost igrale su važne uloge za završetak vojne operacije. Povijesno, 1914. su tri njemačka bojna broda na jezeru Tanganjik bili su bili brži i bolje naoružani od plovila kojima su raspolagali Saveznici. Kako bi popravili situaciju, Britanci su na jezero poslali dva motorna broda pod zapovjedništvom Geoffreyja Spicer-Simsona, koji su ubrzo onesposobili njemačke brodove.
Važan je i vremenski okvir u kojem je objavljena Afrička kraljica, 1935., jer su događaji opisani u knjizi već odavno prošli. Knjiga je tada trebala oživiti sjećanja na vrijeme kad je Carstvo uspješno prevladalo izazove Prvog svjetskog rata, pogotovo u vrijeme kad je stupanj britanskog ponosa, ekonomije, vojske i carstva bio u stanju opadanja ili stagnacije.
Zaključno, povijesne uloge dviju nacija uglavnom su obrnute u Afričkoj kraljici. Povijesno pozitivne asocijacije, događaji i osobine ličnosti koje su uživali Nijemci tijekom sukoba u Njemačkoj Istočnoj Africi prenesene su na Britance ili druge savezničke interese i osobe, kao što su Belgijanci i Rosie, dok se sve negativne asocijacije dovode u vezu s njemačkim interesima i ljudima. Knjiga je poslužila u ostvarivanju dva cilja. Bio je to još jedan pokušaj da se zaborave britansko-njemačke tenzije i konflikti koji su zaostali još od Prvog svjetskog rata. Osim toga, podsjetila je Britance na vrijeme kad su bili jači te da uvijek trebaju biti oprezni u vezi potencijalnih prijetnji, neočekivanih ili ne.
Olimp
thumb|Olimp - vrh Mitikas
Olimp (grč. Όλυμπος [Ólympos] — Olimpos) planina je u Grčkoj na kojoj su, prema grčkoj mitologiji, živjeli bogovi. Olimp je i najviša planina Grčke, visoka je 2917,727 m, a nalazi se u Tesaliji na koordinatama: 40.08333°N, 22.35°W.
Olimp
Olimp je poznat po bogatoj flori s oko 1500 biljnih vrsta, od čega su 23 endemske vrste. Olimp je najviša i najljepša grčka planina koja predstavlja i netaknutu prirodu te je od 1983. pod zaštitom UNESCO-a, a sama je planina nacionalni park.
Prvi zabilježen pokušaj osvajanja Olimpa bio je 1862., ali to nije pošlo za rukom istraživaču Heinrichu Bartu. Ljudska je noga na vrh Olimpa kročila tek 2. kolovoza 1913., a u ekspediciji su bili Grk Christos Kakalos iz Litohora te Švicarci Frederic Boissonas i Daniel Baud-Bovy.
Mitologija
U grčkoj mitologiji, Olimp je dom dvanaest olimpijskih bogova: Zeus, Hera, Posejdon, Ares, Hermes, Hefest, Afrodita, Atena, Apolon i Artemida koji su uvijek bili na Olimpu. Bogova nikad nije bilo više od dvanaest, ali su se izmjenjivali još i sljedeći: Heba, Helije, Hestija, Demetra, Dioniz, Had i Perzefona.
Kad je Geja rodila Titane, koristili su grčke planine kao tronove jer bjehu ogromni, a sam je Kron sjedio na Olimpu.
Grci su smatrali da sadrži kristalne palače u kojima bogovi žive. Ulaz u Olimp bila su velika vrata od oblaka. Palače su sagradili Titani Kiklopi, a umjetničke je predmete i sprave načinio i iskovao Hefest. Zeusove i Herine odaje bile su na južnome kraju Olimpa te su otuda mogli gledati na Atenu, Tebu, Spartu, Korint, Arg i Mikenu. Na sjevernome kraju koji je gledao prema Makedoniji, nalazile su se kuhinja, prostorija za gozbe, oružarnica i radionice. U sredini živjeli su ostali bogovi. Postojale su i druge prostorije za ostala božanstva, a također i svojevrsni zoološki vrtovi gdje su bogovi čuvali svoje svete životinje. Unutar Olimpa, bogovi su živjeli, spavali, sudili, a hranili su se ambrozijom i nektarom, dok ih je zabavljao Apolon svirajući liru.
Kanski filmski festival 1951.
Četvrti po redu Kanski festival je bio održan od 3. do 20. aprila 1951. godine u Cannesu. Time je okončana pauza nakon festivala 1949. godine, odnosno ustanovljena praksa održavanja festivala u proljeće umjesto na jesen.
Na njemu su Veliku nagradu festivala (preteču Zlatne palme) podijelila tri filma - švedski Gospođica Julija, italijanski Čudo u Milanu i nizozemski dokumentarni film Spiegel van Holland.
Johnny Ringo (TV serija)
Johnny Ringo je američka vestern TV serija koja se originalno emitirala na programu mreže CBS od 1959. do 1960. Predstavljala je spin off vestern-antologije Dick Powell's Zane Grey Theater, a naslovni protagonist je bio znameniti revolveraš Johnny Ringo (koga je tumačio Don Durant), u seriji prikazan kao šerif malog grada na Divljem Zapadu. Iako je imao relativno dobru gledanost, snimanje je obustavljeno nakon jedne sezone, jer je sponzor Johnson Wax Company odlučio financirati sitcom, smatrajući da je TV-program prezasićen vestern-serijama (kojih je u to doba bilo 30 na programima tri glavne mreže).
Hofburg
Hofburg je kompleks carskih rezidencija u centru Beča, zapravo je to pravi carski grad, s brojnim palačama, trgovima i parkovima za smještaj i rad carskog dvora i njegovih službenika. Jedan dio Hofburga (Neue Burg) i danas služi kao rezidencija predsjednika Republike Austrije, a veći dio je pretvoren u muzeje i prostore javne namjene (kongresi, ceremonije, priredbe). Veliki kompleks Hofburga leži u samom centru Beča duž Ringstrasse, sve do trgova Josefsplatz i Michaelerplatz.
Hofburg je dograđivan i proširivan brojnim rezidencijama (najstarija je Amalienburg), kapelama (Hofkapelle i Burgkapelle), muzejima (Naturhistorisches Museum i Kunsthistorisches Museum), Carskom bibliotekom (Hofbibliothek), Dvorskom riznicom (Schatzkammer), nacionalnim teatrom (Burgtheater), školom jahanja (Hofreitschule) i konjskim štalama (Stallburg i Hofstallungen) sve do adaptacije krila Redoutensaele u Kongresni centar 1998.
Historija
Hofburg je počeo nicati od 1279. kad je prvi put spomenut kao sjedište tadašnjih austrijskih vladara. left|thumb|240px| Unutrašnjost Festsaala, dvorane za balove Od 1438. pa sve do 1583. i ponovno od 1612. do 1806. (uz izuzetak 1740.-1745.) Hofburg je bio rezidencija dinastije Habsburg vladara Svetog rimskog carstva, a nakon toga zimska rezidencija austrougarskih careva do 1918.
Kompleks Hofburga gradio se tokom brojnih vijekova (najstariji dio potječe iz 13. vijeka ), na njemu su radili brojni poznati arhitekti među ostalima i Talijani Filiberto Luchese (Leopoldischer Trakt), Lodovico Burnacini i braća Martino i Domenico Carlone, barokni arhitekti Lukas von Hildebrandt i Joseph Emanuel Fischer von Erlach (Dvorska kancelarija / Reichskanzleitrakt i Zimska škola jahanja / Winterreitschule), Johann Fischer von Erlach (Hofbibliothek), sve do arhitekata Neue Burga koji je izgrađen između 1881. i 1913. (Semper i Hasenauer).
[[Datoteka:Hofburg Vienna plan.svg|thumb|290px|right|Tlocrt Hofburga s fazama gradnje
13 - 17. vijek
18. vijek
19. - 20. vijek Legenda:
1) Schweizertrakt 2a) Augustinerkirche 2b) Augustinerkloster 3) Stallburg 4) Amalienburg 5) Leopoldinischer Trakt 6) Redoutensaaltrakt 7) Winterreitschule 8) Hofbibliothek 9) Augustinertrakt 10) Palača Erzherzog Albrecht 11) Reichskanzleitrakt 12) Festsaaltrakt 13) Michaelertrakt 14) Neue Burg 15) Corps de Logis 16) Palmenhaus A) In der Burg B) Ballhausplatz C) Michaelerplatz D) Schweizerhof E) Josefsplatz F) Albertinaplatz G) Burggarten H) Heldenplatz]]
Muzeji u Hofburgu
Svi muzeji u Hofburgu danas su samo ekspoziture velikog državnog muzeja Kunsthistorisches Museuma koji je zajedno s Naturhistorisches Museumom građen kao carski forum Franje Josipa I. i dio Hofburga, zajedno s nikad dovršenim trgom Heldenplatz.
T-72
T-72 je sovjetski glavni borbeni tenk koji je ušao u serijsku proizvodnju 1971. Ovaj dizajn je usporedan tenku T-64, i T-72 je služio kao osnova razvoja tenka T-90 i mnogo drugih tenkova iz raznih zemalja svijeta: Poljska, Hrvatska, Srbija, Indija... Kronološki i dizajnom T-72 pripada istoj generaciji tenkova kao američki M60 Patton, njemački Leopard 1 i britanski Chieftain tenk. Reputacija T-72 tenka pretrpjela je teške poraze protiv modernih zapadnih tenkova kao što je M1 Abrams i Challenger 1 tijekom prvog i drugog rata u Perzijskom zaljevu. Njegovi gubici, međutim, bili su više posljedica činjenice da većina su iračkih tenkova T-72 bili izvozni modeli (T-72M i T-72M1) ili loše iračke kopije bez ključnih komponenti (Asad Babil i Saddamn) koji su koristili loše granate (APFSDS i HEAT iz šezdesetih, kao i granate za trenažu), loše treniranih iračkih članova posade, a mnogi su uništeni dobro koordiniranim artiljerijskim i zračnim napadom, a ne neprijateljskim tenkovima.
Povijest proizvodnje
Tenk T-72 razvijen je u Sovjetskom Savezu kao jednostavnija i jeftinija alternativa tenku T-64A. Prvi prototip označen Objekt 172 pojavio se 1970. godine, a godinu dana kasnije je završen modificirani prototip Objekt 172M, čija je cijena bila 40% niža od cijene tenka T-64A. Tvornica "Vagonka" u Njižni Tagilu je 1974. godine počela serijsku proizvodnju tenka Objekt 172M pod tvorničkom oznakom T-72 Ural.
T-72 bio je najkorišteniji tenk u Crvenoj armiji od 1970-ih pa sve do raspada Sovjetskog saveza. Izvezen je u sve zemlje Varšavskog pakta kao i u Finsku, Iran, Irak, Siriju i Jugoslaviju. Po njemu je napravljeno mnogo različitih inačica tenkova kao npr. hrvatski M-95, ukrajinski T-84, poljski PT-91 Twardy itd.
Licencirane verzije tenka T-72 proizvodile su se u Poljskoj i Čehoslovačkoj za zemlje Varšavskog pakta. Ti tenkovi imali su bolju kvalitetu izrade, ali u oklop kupole nije se postavljao sloj keramike nego čelik. Zbog homogenog oklopa razina zaštite bila je manja nego ona na sovjetskim tenkovima koji su imali višeslojni oklop. Poljski T-72G imao je na prednjem dijelu kupole tanji oklop od sovjetskog standarda (410 mm za kupolu). Za arapske kupce napravljena je posebna licenca koja je još lošija od one za Poljsku i Čehoslovačku. Mnogi dijelovi nisu međusobno kompatibilni između sovjetskih i izvoznih verzija tenka, što je prouzročilo velike logističke probleme.
Jugoslavija je svoju verziju tenka nazvala M-84, a zanimljivo je da je licencu za proizvodnju kupila od Čehoslovačke. Prodano je više stotina M-84 tenkova različitim državama svijeta. Irak je svoju verziju nazvao Asad Babil što znači "Babilonski Lav". Njihovi su tenkovi bili sastavljeni od "rezervnih dijelova" koje su im Rusi prodali zbog UN-ovog embarga za uvoz oružja u tu zemlju. Nekoliko država, uključujući Ukrajinu i Rusiju nude modernizaciju za stare T-72s.