cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Röhrnbach
Rernbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Frejung-Grafenau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.565 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9272141.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Frejung-Grafenau Rernbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Frejung-Grafenau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 434–688 metara. Površina opštine iznosi 40,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.565 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 112 stanovnika/km².
Ohridski prolog
Ohridski prolog je knjiga koju je napisao i godine 1928. objavio Nikolaj Velimirović, tadašnji episkop ohridski Srpske pravoslavne crkve. U njoj je, u obliku svojevrsnog podsjetnika za svaki dan godine, odnosno razne biblijske i priče o životu svetaca iznesen nauk SPC.
Izdanja
Prvo izdanje knjige je štampano iste 1928. godine u tiražu od 1.200 primeraka u Nišu, u štampariji Car Konstantin. Jedna od knjiga iz originalnog izdanja čuva se u Crkvi Svetog Pantelejmona u Nišu.
Do danas je Ohridski prolog štampan u preko milion primeraka, preveden je na mnoge svetske jezike, uključujući ruski, engleski, nemački i druge.
Najnovije izdanje štampano 2008. godine ima preko 1100 strana u boji.
Postoje onlajn verzije Ohridskog prologa, kao i verzije u vidu običnih programa za personalne računare.
Carsac-de-Gurson
Karsak de Girson je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 189 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 104 metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 27 m).
Narbonska Galija
Narbonska Galija je bila rimska provincija koja se nalazila na jugu Francuske. Ranije je bila poznata kao Gallia Transalpina (Transalpinska ili "prekoalpska" Galija). Rimljani su je zvali Provincia Nostra ("naša provincija") ili samo Provincia ("provincija"). Taj naziv je preživeo i u modernom francuskom i krije se u imenu regije Provansa.
300px|right|thumb|[[Rimsko carstvo oko 120. godine, sa obeleženom provincijom Narbonskom Galijom.]]
Narbonska Galija se direktno naslanja na Italiju. Bila je važna zbog kontrole prelaza između Italije i Španije, kao i tampon u slučaju napada Gala iz Galije. Narbonska Galija je bila privlačna i zbog kontrole doline reke Rone, kao i zbog kontrole nad Masalijom, današnjim Marsejem. Obuhvata oblasti Provansu i Langedok.
Istorija
Ova oblast južne Francuske postala je rimska provincija posle 121. godine, pod imenom Gallia Transalpina. Ovo ime je trebalo da naglasi razliku između prekoalpske Galije i Galije s ove strane Alpa, Gallia Cisalpina, u današnjoj severnoj Italiji.
Gallia Transalpina je kasnije preimenovana u Gallia Narbonensis, po glavnom gradu te provincije, rimskoj koloniji, Narbo Martius (Narbon), koji je osnovan na južnoj obali Francuske oko 118. godine.
Ca' Finco, Padova
Ca' Finco je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Mađarska ilustrovana hronika
Ukrasna dekoracija u boji je napravljena pre 1360. godine i dokaz je znanja, dostignuća tadašnjeg života, istorije, tradicije i legendi.
Ca' Finco, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Mađarska ilustrovana hronika
Hronika sadrži 147 slika i izvanredan je izvor informacija o mađarskoj srednjovekovnoj istoriji, kulturi, kostimima i dvorskom životu.
Puni naziv hronike je: Chronicon pictum, Marci de Kalt, Chronica de gestis Hungarorum, što je, na srpskom: „Ilustrovana hronika, Marko od Kalta, činjenična hronika o Mađarima“.
Danas se ilustrovana hronika čuva u nacionalnoj biblioteci u Budimpešti (Országos Széchényi Könyvtár, Budapest).
Toast, North Carolina
Toust je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
West Islip, New York
Vest Ajslip je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Manastir Orahovica
desno|mini|320p|Manastir Orahovica Manastir Orahovica je srpski pravoslavni manastir na prostoru Slavonske eparhije, u podnožju planine Krndije. U istorijskim izvorima pominje se još i pod nazivom Remeta i Duzluk.
West Islip, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 28.335, što je 572 (-2,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Manastir Orahovica
Prvi pomeni manastira pod nazivom Remeta potiču iz kraja 16. veka. Saborni hram manastira posvećen je Svetom Nikoli koji je podignut na mjestu starije crkve brvnare. U prošlosti manastir je bio značajan prepisivački centar.
U vrijeme obnovljenja Pećke patrijaršije, 1557. godine, za patrijarha Makarija Sokolovića, u manastiru Orahovici je sjedište Požeške mitropolije, prvog srpskog pravoslavnog vladičanstva na području Slavonije. Pri povlačenju krajem XVII vijeka Turci pale manastir Orahovicu i okolna srpska sela a kaluđere i srpski narod ubijaju i progone. Nedugo poslije toga na ruševine svetonikolajevskog manastira dolaze kaluđeri iz manastira Liplja i Stuplja iz Bosne koji ga obnavljaju. Poslije povlačenja turskih hordi novu opasnost po srpski pravoslavni živalj u Slavoniji čini Rimokatolička crkva sa svojim programom unije. Prijetila je opasnost i manastiru Orahovici, ali 1693. godine manastir posjećuje srpski patrijarh Arsenije Čarnojević.
Godine 1758. manastir Orahovica je obnovljen. U vremenu od 1775. do 1777. godine sa južne strane podignut je novi konak. Manastir je oštećen 1804. godine prilikom zemljotresa, a obnovljen je tek 1835. godine u vrijeme igumana Aleksandra Ličinića. Između dva rata, 1938. godine, manastir je generalno obnovljen. U Drugom svjetskom ratu manastirsko bratstvo zbog opasnosti i pritiska napušta svoje obitavalište. Teofan Dragutinović, manastirski nastojatelj, prije odlaska sakriva najvrednije dragocjenosti manastirske riznice. U toku ljeta 1941. godine grupa muzealaca iz Zagreba pronalazi ih i odnosi u Zagreb gdje su bile sve do 1983. godine, kada su vraćene Eparhiji slavonskoj. Tokom rata u manastirskim konacima smjenjuju se ustaše i domobrani. Partizani su 1943. godine zapalili konake manastira Orahovice. U poslijeratnim danima manastir je bio u jadnom stanju sve dok nije došao za nastojatelja Milutin Amidžić, koji je u teškim poratnim danima bez državne pomoći vraća život ovoj slavonskoj svetinji.
U vrijeme Drugog svetskog rata manastir je opustošen. Tokom ratova na teritoriji bivše SFRJ ponovo je stradao 1991. godine kada su ga napustila posljednja dva monaha. Manastir je od 2016. nastanjen s četvoricom monaha koji su po poslušanju došli iz manastira ostrog u Crnoj Gori. Iguman manastira je otac Pavle.
Dva velika sabora održavaju se svake godine u manastiru Orahovici, na dan Prenosa moštiju svetitelja Nikolaja (22. maja), i na Preobraženje (19. avgusta). U manastiru se i danas čuvaju mošti svete Anastasije.
Nitrozonijum
Nitrozonijum je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 30,006 Da.
Prva tenkovska brigada NOVJ
Prva tenkovska brigada NOVJ formirana je 16. jula 1944. u Gravini, Italija. Formirana je od boraca NOVJ i interniraca u Italiji, koji su prošli višemesečnu obuku u savezničkim centrima za obuku. Opremljena je sa 59 tenka tipa M3 Stuart i 24 oklopna automobila AEC Mk II s topom od 57mm. Osnovnu formaciju činila su tri tenkovska, jedan oklopni bataljon i inžinjerijski bataljon.
Severna grupa brigade dala je značajan doprinos prilikom gonjenja nemačkih snaga kod Splita i u sprečavanju izvlačenja 893. puka iz Šibenika 3. novembra 1944. Posebno važnu ulogu imala je u slamanju nemačkog otpora u Kninu u Kninskoj operaciji. Južna grupa učestvovala je u borbama u oblasti Hercegovine.
Brigada je učestvovala u borbama u Mostarskoj operaciji u februaru, i u napadu na Bihać u martu 1945. U sastavu Četvrte armije brigada je učestvovala u Ličko-primorskoj i Tršćanskoj operaciji.
Brojno stanje ljudstva i naoružanja
minijatura|[[Marko Vuletić, komesar 1 tenkovske brigade, u oslobođenom Šibeniku 1944.]]
Bilans
Tokom borbenih dejstava brigada je dopunjena novim vozilima i naoružanje.
Posleratni period
desno|thumb|Tenk M3A1 Stjuart iz sastava Prve tenkovske brigade NOVJ kao deo stalne postavke [[Vojni muzej Beograd|Vojnog muzeja.]] desno|thumb|Tenk M3A3 Stjuart Prve tenkovske brigade NOVJ''' kao deo stalne postavke [[Vojni muzej Beograd|Vojnog muzeja.]] desno|thumb|Tenk M3A3 Stjuart Prve tenkovske brigade NOVJ u Parku vojne istorije u [[Pivka|Pivki, Slovenija.]] Po završetku ratnih operacija, 1. tenkovska brigada se nalazila na širem području Trsta. 12. maja 1945. godine je potpisan dogovor između Jugoslavije i zapadnih Saveznika o napuštanju teritorija, što je Jugoslovenska armija učinila 12. juna., te se 1. tenkovska brigada povlači u Staru Vrhniku.
Pozitivna ratna iskustva sa tenkovskim brigadama kao i sovjetska vojna doktorina uticali su na donošenje odluke o formiranju 1. tenkovske armije još u periodu od 7. do 19. maja 1945. Kao osnove za formiranje poslužile su dve ratne tenkovske brigade, od kojih je 1. tenkovska brigada zajedno sa 2. motostreljačkom brigadom oformila 1. tenkovsku diviziju, jednu od dve divizije u sastavu 1. tenkovske armije. Ubrzo po rasformiranju 1. tenkovske armije njene divizije postaju samostalne pod novoformiranom Komandom tenkovskih i mehanizovanih jedinica (KTMJ).
Od snaga 1. tenkovske brigade i 2. motorizovane brigade marta 1947. formiran je Motomehanizovani puk koji je kao takozvani "Jugoslovenski odred" od 27. aprila do 1. maja ušao u "zonu B".
Tokom 1946. i 1947. godine Jugoslovenska armija nabavlja nove tenkove T-34 iz Sovjetskog Saveza. 1. tenkovska brigada započela je preobuku na T-34 uz pomoć instruktora iz 2. tenkovske brigade 1. novembra 1946. U kasnijem periodu brigada je prenaoružana novopristiglom tehnikom iz SSSR-a, dok su svi ratni tenkovi M3 Stjuart zamenjeni i predati 6. tenkovskoj brigadi u Sarajevu.
The Tales of Hoffmann
The Tales of Hoffmann je britanski operni film snimljen 1951. u režiji Michaela Powella i Emerica Pressburgera. Predstavlja adaptaciju istoimene opere Jacquesa Offenbacha. Powell ga je zamislio kao "kompozicijski film", odnosno kao najvjernije moguće prenošenje muzičkog djela na ekran. Zato su kompletna muzika i zvučni efekti snimljeni prije ijednog kadra filma; radnja je, izuzimajući određena kraćenja i pojednostavljenja, prilično vjerna predlošku, a u filmu nema nijednog izgovorenog dijaloga. Sve glumce su, uz nekoliko izuzetaka, nasinkronizirali profesionalni pjevači. The Tales of Hoffmann je, sa druge strane, iskoristio i mogućnosti novog medija, prije svega Technicolorovu fotografiju u boji, tako da tri čina opere imaju tri različita ugođaja. The Tales of Hoffmann je dobio dva Oscara - za najbolju scenografiju i kostimografiju, na Berlinaleu je dobio Srebrni medvjed u kategoriji muzičkog filma.
Uloge
Sporedne uloge
Pjevajući glasovi
Izvori
Napomene
Elektronska muzika
thumb|[[Telharmonium, Thaddeus Cahill 1897]] thumb|[[Trautonium, 1928]] Elektronska muzika je svaka muzika koja uključuje elektronsko procesovanje i čije izvođenje podrazumijeva intenzivno korišćenje uređaja koji pretvaraju električne impulse u zvuk. Iako svaka vrsta muzike koja nastaje ili se modifikuje preko električnih, elektromehaničkih ili elektronskih uređaja može biti smatrana elektronskom muzikom, preciznije je reći da se pod elektronskom muzikom podrazumijevaju kompozicije u kojima je kompozitor unaprijed odlučio koji tip elektronskog procesovanja će primijeniti na svoj muzički koncept, tako da se u krajnjem rezultatu na neki način oslikava interakcija kompozitora sa odabranim medijem.
The Tales of Hoffmann
Izvori
Literatura
Elektronska muzika
„Stvaranje muzike preko elektronskih instrumenata je već duže vrijeme iscrpljeno kao novost. Korišćenje elektornike za komponovanje, organizovanje, snimanje, miksovanje, podešavanje boje tona, randomizaciju, izvođenje i distribuciju muzike je danas intimno povezano sa modernim muzičkim iskustvom.“ Sa istorijske tačke gledišta, elektronskom muzikom se smatra bilo koja muzika koja nastaje upotrebom elektronskih muzičkih instrumenata i elektronskog procesovanja, dok u modernom vremenu takvo razlikovanje gubi smisao, pošto skoro sva današnja snimljena muzika, kao i većina muzičkih izvođenja uživo, zavise od upotrebe elektronike. Muzički koncepti koji su nekada smatrani naprednim - korišćenje zvukova iz okruženja, ambijentalna muzika, digitalno sampliranje, kompjuterska muzika, elektronske modifikacije akustičnih zvukova, itd., se pretopila sa mnogobrojnim žanrovima popularne muzike. Žanrovi kao što su nju ejdž, rap, hip-hop. elektronika, tehno, džez i narodna muzika su postali sastavni dio muzičke produkcije. Danas, pojam elektronska muzika služi za identifikovanje ili razlikovanje muzike koja koristi elektroniku kao centralnu tačku za inspiraciju, od muzike koja koristi elektroniku u službi zamišljene produkcije, koja iako može imati neke elektronske elemente ipak se u potpunosti ne inspiriše u elektronici.„Čista elektronska muzika predstavlja zvučne talase koji nastaju kao rezultat korišćenja elekronike, bez upotrebe tradicionalnih muzičkih instrumenata ili zvukova koji se sreću u prirodi, odnosno, čista elektronska muzika nastaje u domenima računara, sintisajzera i drugih srodnih tehnologija.“
Istorija
U 19. vijeku, urađeno je više pokušaja kreiranja i snimanja zvukova mehaničkim ili elektromehaničkim putem. Na primjer, njemački naučnik Herman fon Helmolc je trasirao grafičke prikaze talasa regularnih zvukova kako bi provjerio svoja istraživanja na polju akustike. Veoma važan događaj za istoriju elektronske muzike, bio je izum gramofona od strane Tomasa Edisona i Emila Berlinera, koji su nezavisno jedan od drugog došli do izuma, 1870-ih i 1880-ih. Taj izum ne samo da je stvorio uslove za početke industrije snimanja, nego je i pokazao da je svaki akustični sadržaj muzičkih zvukova moguće snimiti, (iako ne sa potpunom preciznošću u to vrijeme), kao i sačuvati za ponovno, kasnije korišćenje.
Bergapten
Bergapten je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 216,190 Da.
Dragiša Cvetković
Dragiša Cvetković (Niš, 15. januar 1893 — Pariz, 18. februar 1969) je bio jugoslovenski novinar, političar i predsednik vlade, u više navrata gradonačelnik Niša.
Biografija
Dragiša Cvetković je i sam učestvovao u Balkanskom ratu. Jedno vreme živeo je u Švajcarskoj i Francuskoj gde je prihvatao srpske ranjenike, studirao medicinu i tehniku, da bi 1934. godine završio studije prava u Subotici.
Došavši iz Evrope u tada seljačku Srbiju Dragiša Cvetković bacio se na reforme. O tome svedoče njegovi govori i dokumenta iz skupštine, gde se borio za rešavanje socijalnih problema, minimalnih nadnica, kolektivnih ugovora, smanjivanje dažbina, prezaduženosti seljaka. Bio je oštar kritičar poslodavaca, tražio je skraćivanje radnog vremena, ograničeno angažovanje dečje radne snage i povlastice za invalide. Podigao je mnogo invalidskih domova i formirao berze rada.
U tri mandata bio je gradonačelnik Niša. Ministar vera postao je 1928. godine, da bi po uvođenju diktature 6. januar 1929. godine ostao bez obe funkcije. U listu „Niška slobodna tribina“, koji je sam pokrenuo, pisao je protiv diktature, zbog čega je hapšen, a list zabranjen.
Važan potez povukao je 1934. godine, kada je u svojoj vili na brdu Gorica u Nišu okupio opozicionu elitu Jugoslavije, na tajni dogovor o ujedinjenju svih stranaka sličnih političkih programa. Tako je stvorena Jugoslovenska radikalna zajednica (JRZ), koja je pobedila na izborima 1935. godine.
Posle tih izbora, još jednom je bio gradonačelnik Niša, predsednik poslaničkog kluba JRZ, ministar socijalne politike i narodnog zdravlja i v. d. ministara za fizičko vaspitanje naroda, a kratko, zamenik ministra pravde i sve to u vladi Milana Stojadinovića u periodu 1935—1939. godine.
Jugoslovenski radnički savez
Godine 1936. zajedno sa Mihom Krekom osnovao je Jugoslovenski radnički savez (JUGORAS) objedinjavanjem radničkih sekcija Jugoslovenske radikalne zajednice (JRZ). Dragiša Cvetković je izabran za vođu saveza, dok je Milan Stojadinović postao predsednik novog sindikata. Glavni cilj osnivanja saveza bio je stvaranje „radničke staleške organizacije“ radi saradnje s poslodavcima i vladom i rušenje levičarskog URS-ovog sindikalnog pokreta.
Banovina Hrvatska
Dragiša je učestvovao u rušenju vlade Milana Stojadinovića 1939. godine, posle čega postaje novi predsednik vlade Kraljevine Jugoslavije, a nešto kasnije uspeo je da u novoj vladi uključi Hrvate. Izvršio je federalizaciju Jugoslavije putem stvaranja Banovine Hrvatske u dogovoru sa hrvatskim političarem Vlatkom Mačekom. Ovaj dogovor je nazvan Sporazum Cvetković-Maček i nastao je u jesen 1939. godine.
Trojni pakt i pad s vlasti
Potpisao je 1940. i dve antisemitske uredbe, koje su objavljene u Beogradu („Službene novine“, 5. oktobar) i Zagrebu („Narodne novine“, 9. oktobra).
Nekoliko nedelja kasnije 25. marta 1941. godine po odluci Krunsko saveta. Dragiša Cvetković, Ministar inostranih poslova Aleksandar Cincar-Marković i nemački Ministar inostranih poslova fon Ribentrop u dvorcu Belvedere u Beču potpisali su protokol o pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu sila osovina.
Cvetković i ministri su se vratili 26. marta sa završnog puta u Nemačkoj i izdali zvanično saopštenje:''...da je Trojni pakt potpisan u Beču i da je Jugoslavija zvanično pristupili silama Osovine. U izjavi je, takođe, rečeno da pakt sadrži tajne klauzule koje za nas predstavljaju veliku prednost jer garantuju Jugoslaviji potpunu neutralnost. ''
Dragiša Cvetković je iz Niša predlagao nemačkim predstavnicima da u Beogradu obrazuje vladu sa bivšim namesnicima Radenkom Stankovićem i Ivom Perovićem, smatrajući da je on još uvek legalni predsednik vlade. U niškom kraju pomagao je pokret Draže Mihailovića.
Okupacine vlasti hapsile su ga u dva navrata i odvodile u logor na Banjici, gde je proveo oko dva i po meseca. U Bugarsku je pobegao 4. septembra 1944. godine, a odatle u Tursku. Iz Istanbula prešao je u Rim, pa u Pariz.
Posle rata po odluci državne komisije komunističke Jugoslavije Dragiša Cvetković je proglašen za narodnog neprijatelja i ratnog zločinca. Njemu, zapravo, nikada nije bilo suđeno. Boraveći u inostranstvu, emigrant Dragiša Cvetković je pisao i govorio da traži da se obrazuje ekipa relevantnih stručnjaka na Balkanu koji bi procenili da li je potpisivanje Trojnog pakta bila izdaja ili častan pokušaj da se spreči klanica u kojoj je poginulo 1,8 miliona Jugoslovena.
Dragiša je živeo u Parizu sve do smrti 1969. Sahranjen je na srpskom delu vojničkog groblja u Tijeu, kod Pariza, pored grobova generala Petra Živkovića i Bogoljuba Jevtića.
Broc (Men i Loara)
Brok je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Dragiša Cvetković
Preispitivanje uloge Cvetkovića
Skupština grada Niša donela je 2007. godine odluku kojom je Ulica Božidara Adžije (narodnog heroja) preimenovana u Ulicu Dragiše Cvetkovića.
Broc (Men i Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 315 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 115 metara (maksimalnoj 117 m, a minimalnoj 40 m).
Dragiša Cvetković
Preispitivanje uloge Cvetkovića
Okružni sud u Nišu je 25. septembra 2009. doneo odluku o rehabilitaciji Dragiše Cvetkovića, kojom je poništena odluka Državne komisije Demokratske Federativne Jugoslavije od 15. septembra 1945. kojom je Cvetković proglašen narodnim neprijateljem i ratnim zločincem. Zahtev sudu, koji su podneli Cvetkovićevi potomci, dugo nije napredovao jer nije mogla biti nađena sudska odluka iz 1945. godine. Niškom književniku Vidosavu Petroviću, koji ovaj dokument nije mogao da nađe tokom pripreme knjige „Dragiša Cvetković — njim samim“ 2006, rečeno je tada da bi on mogao biti među oko 500 dokumenata koji nisu ustupljeni arhivima, već zadržani u visokim državnim institucijama „iz operativnih potreba“.
Predsednik Socijalističke partije Srbije i prvi potpredsednik Vlade Republike Srbije Ivica Dačić je oštro osudio ovaj potez Okružnog suda u Nišu, ocenjujući da je ta odluka „apsolutno pogrešna“, da šalje „izuzetno lošu poruku mladim generacijama“, da „Srbi polako postaju narod koji se stidi svoje borbe protiv fašista“, kao i da je ta odluka suda sigurno naišla na odobravanje desničarske organizacije (OP „Obraz“). . Ovu sudsku odluku su osudili i predstavnici SUBNOR-a.
U Cvetkovićevom rodnom selu Dadince, pored škole, je 30. juna 2012. godine otkriveno spomen obeležje podignuto njemu u čast.
Iwo Jima
Iwo Jima, službeno Iō-tō (硫黄島) je japanski otok iz skupine Vulkanskih otoka. Nalazi se 1,200km od glavnog grada Tokija, dok je upravno dio Ogasaware, jednog od osam tokijskih sela (mada je sam otok nenastanjen). Otok je, svakako, najpoznatiji po Bitci za Iwo Jimu iz 1945., jednom od ključnih sukoba Sjedinjenih Država i Japana u sklopu Drugog svjetskog rata. U popularnoj kulturi, otok je, barem na Zapadu, najpoznatiji po kultnoj fotografiji Raising the Flag on Iwo Jima koju je izradio fotograf Joe Rosenthal. Otok je do 1968. godine bio pod američkom okupacijom, nakon čega je vraćen Japanu.
Röthenbach an der Pegnitz
Retenbah na Pegnicu je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Nirnberger Land. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.956 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9574152.
Vlaho Bukovac
okvir|Vlaho Bukovac mini|400px|"Razvitak hrvatske kulture", golema kompozicija smještena iznad središnjeg nosivog luka u Velikoj čitaonici u [[Hrvatski državni arhiv|Hrvatskom državnom arhivu. Slikana svjetlom kromatskom skalom, bojama mjestimice prozračnim poput akvarela, prikazuje povorku od 27 hrvatskih velikana. Slijeva na desno se između ostalog nalaze Marko Marulić, Julije Klović, Petar Zrinski, Marin Getaldić, Ivan Gundulić, Ruđer Bošković, Maksimilijan Vrhovac, Ljudevit Gaj i Josip Juraj Strossmayer. ]]
Vlaho Bukovac (pravo ime Biagio Faggioni, franc. Blaise Bukovac) (Cavtat, 4. srpnja 1855. – Prag, 23. travnja 1922.), hrvatski slikar.
Životopis
Studirao je u Parizu i ondje je djelovao petnaestak godina. Došavši 1893. u Zagreb, postaje središnja ličnost umjetničkog i kulturnog života grada. Okuplja mlade umjetnike i književnike, potiče izgradnju ateljea, Umjetničkog paviljona, osniva Društvo hrvatskih umjetnika i nastoji afirmirati hrvatsku umjetnost u svijetu.
Od 1903. do smrti živi u Pragu, gdje je bio profesor na Likovnoj akademiji. Bukovčevo djelovanje u Zagrebu obilježava početak novoga razdoblja u hrvatskom slikarstvu. Tada radi velike dekorativne kompozicije: Dubravka, Gundulićev san na zastoru u Hrvatskom narodnom kazalištu.
U posljednjoj, praškoj fazi slika i eksperimentira u novousvojenoj poentilističkoj maniri. Bukovac je začetnik i glavni predstavnik hrvatske moderne i ide u red naših najplodnijih slikara. Najistaknutiji hrvatski slikar na prijelazu 19. na 20. stoljeće.
Oliver Zelenika
Oliver Zelenika (Zagreb, 14. svibnja 1993.) je hrvatski nogometaš, koji trenutačno nastupa za poljsku Lechiu iz Gdanjska na mjestu vratara.
Dne 31. svibnja 2014. izbornik A reprezentacije Niko Kovač je objavio popis igrača za odlazak na svjetsko prvenstvo u Brazil na koju je pozvao i Olivera.
Pljeskavica
mini|220px|Pljeskavica sa prilozima Pljeskavica je jelo od mlevenog mesa pečeno na roštilju. Vrlo je popularna u zemljama centralnog i istočnog Balkana, konkretno u Srbiji, Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini, Makedoniji gdje se može naručiti doslovce u svakom naseljenom mestu, ali se popularnost proširila i na druge zemlje Evrope, naročito u Austriji i Nemačkoj.
Način pripreme varira od lokacije gde je pljeskavica popularna.
Pre pečenja, mleveno meso se često meša sa iseckanim crnim lukom, ljutim papričicama, biberom i drugim začinima. Kada je gotova, služi se uz seckani crni luk, a u novije vreme i uz pomfrit. Pljeskavica može biti poslužena u somunu ili lepinji uz raznovrsne priloge poput paradajza, luka, pavlake, kupusa, kečapa, majoneza, senfa kao i sa bilo kojim povrtnjim adativom poput krastavaca, cvekle ili zelene salate.
Vrste
Vrste pljeskavica zavise od lokacije gde su spremane. Na osnovu toga dobijaju i svoje ime. Uprkos tome, pljeskavica ostaje zaštićeni srpski brend.
Tradicionalno i originalno, u Srbiji pljeskavica se pravi od goveđe plećke, svinjskog vrata i ovčije potrbušine. Na selima, gde se ljudi bave stočarstvom, pljeskavica se pravi prilikom proslava, gozbi ili veselja. Luk ili beli luk se ne stavljaju u tradicionalnu pljeskavicu. Tokom '60., '70., '80. i '90. godina prošlog veka predstavljalo je glavnu vrstu brze hrane na svim većim lokacijama Srbije. Najpopularnije prodavana pljeskavica je Gurmanska pljeskavica koja sadrži kačkavalj i slaninu ili šunku zajedno s sitno iseckanim ljutim paprikama, odnosno Leskovačka pljeskavica po kojoj se pospe ljuta papričica.
U Bosni i Hercegovini pljeskavica se većinom pravi isključivo od govedine, obzirom da muslimanska zajednica ne jede svinjetinu, dok u [Hrvatskoj] pljeskavica se pravi od uobičajenih sastojaka od kojih su glavni govedina, svinjetina i ovčetina.
U balkanskom regionu pljeskavica se sprema na osnovu ličnog ukusa s aditivima sopstvenog izbora. Smatra se odličnim obrokom koji zasiti čoveka i mnogim ljudima predstavlja omiljeno jelo.
Porzioni, Vercelli
Porzioni je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Sile Osovine
thumb|250px|right|Savezničke države u drugom svjetskom ratu označene zeleno, a države Sila Osovine plavo Sile Osovine ili Osovina, neformalni je naziv koji se upotrebljava za savez država koje su bile suprotstavljene Saveznicima, odnosno pobjednicima u drugom svjetskom ratu.
Istorija
Osnov saveza su činile Njemačka, Italija i Japan, a svoju osnovu je imao u ugovoru o prijateljstvu koji je nacistička Njemačka na čelu s Adolfom Hitlerom sklopila s fašističkom Italijom 25.10. 1936. Italijanski premijer Benito Mussolini je bio prvi koji je za taj savez iskoristio izraz Osovina.
Razlog za sklapanje tog sporazuma bilo je nezadovoljstvo Velike Britanije i Francuske italijanskim napadom i aneksijom Etiopije, odnosno nastojanje sankcijama pogođene Italije da kompenzira gubitak svojih saveznika iz prvog svjetskog rata, odnosno na raspolaganje dobije njemačke strateške resurse kao što su ugljen i čelik. Sporazum je djelomično imao i ideološku podlogu, odnosno nastojanje da se po Evropi širi fašizam, za što je prva prilika bila njemačka i italijanska suradnja prilikom pomaganja Francu u španskom građanskom ratu.
Japan, koji je godinu dana kasnije pokrenuo rat protiv Kine, te se našao suočen s negodovanjem zapadnih država, a pogotovo SAD, našao je zajednički interes sa Njemačkom i Italijom te je 1937. s njima sklopio tzv. Antikominterna pakt, čija je navodna svrha bila suprotstavljanje širenju komunizma i prijetnje Sovjetskog saveza.
Usprkos toga što je Italija savez s Njemačkom u proljeće 1939. godine učvrstila tzv. Željeznim paktom, Njemačka je u rat, koji je otpočeo napadom na Poljsku ušla sama, odnosno jedino uz podršku Slovačke koja je pod njenim pokroviteljstvom iste godine, nakon komadanja Čehoslovačke, bila dobila nezavisnost.
Italija se Njemačkoj pridružila tek u junu 1940. godine za vrijeme pada Francuske. Nekoliko mjeseci kasnije, Antikominterna pakt je obnovljen kao tzv. Trojni pakt 27.9. 1940.
Trojnom paktu su krajem 1940. i 1941. pristupili Mađarska, Rumunjska, Bugarska, a kraće vrijeme i Kraljevina Jugoslavija. Nakon puča uperenog protiv Pakta, sile Osovine su napale Jugoslaviju, te raskomadale i anektirale njenu teritoriju.
Silama Osovine - članicama Trojnog pakta se 1941. pridružila novostvorena Nezavisna država Hrvatska, a prilikom Operacije Barbarossa i Finska. Već ranije je kao neformalni saveznik sila Osovine djelovala i vichyjska Francuska, te Tajland, koji je služio kao japanska baza u Jugoistočnoj Aziji.
Iako je Trojni pakt predstavljao daleko čvršći savez između sila Osovina, zbog niza okolnosti njegove članice nisu imale volje niti sredstava koordinirati svoje aktivnosti. Tako Japan nije objavio rat Sovjetskom Savezu, iako je objavio rat zapadnim silama, kojem su njegovi saveznici Njemačka i Italija bili objavili rat.
Japan je svojim osvajanjima u Aziji - pored svojih prvih marionetskih država kao što su Mandžukuo, Kina pod upravom Reformirane vlade Republike Kine ili Unutrašnja Mongolija - stvarao nove marionetske države na osvojenim teritorijama, kao što su Ba Mawova Burma, Druga Filipinska republika te Indija pod upravom Privremene vlade Slobodne Indije, itd.
Nijemci su, pak, u okviru Sila Osovine imali marionetsku državu Srbiju kojom je upravljao režim Milana Nedića odnosno Vlada nacionalnog spasa, te režim Vidkuna Quislinga u Norveškoj. Italija je formalno držala Albaniju kao zavisnu državu u okviru Sila Osovine.
Godinu dana kasnije je iskrcavanjem Saveznika u Francusku prestao postojati vichyjski režim, a prodorom Crvene armije s istoka su Finska, Rumunjska i Bugarska prisiljene napustiti Sile Osovine i prijeći saveznicima. Albanski partizani su oslobodili Albaniju, a Titovi partizani i Crvena armija su likvidirali Nedićev režim u Srbiji, koja je tada postala dio reformirane Jugoslavije.
U proljeće 1945. su kapitulacijom Njemačke prestale postojati Sile Osovine u Evropi, a nekoliko mjeseci kasnije kapitulacijom Japana i Sile Osovine u Aziji.
O tome je li SSSR zbog suradnje s Njemačkom od 1939. do 1941. bio član Sila Osovine ili ne se i danas vode sporovi, slično kao i po pitanju članstva okupirane Danske od 1940. do 1945. te Francove Španije koja se formalno nije pridružila ratu.
Srednji tenk
thumb|desno|220px|Sovjetski tenk [[T-34]] thumb|desno|220px|Nemački tenk [[Panter (tenk)|Panter]] thumb|desno|220px|Američki tenk [[M4 Šerman]] Srednji tenk je bila klasa tenkova koja se koristila u prvoj polovini 20. veka. Tenkovi koji su pripadali ovoj klasi su imali najbolji odnos oklopa, pokretljivosti i vatrene moći za razliku od tenkova iz klase lakih, teških i superteških tenkova. Zbog ovoga su bili prilagođeni za više namena (borba protiv pešadije, protiv drugih tenkova, juriši). Ova klasa tenkova je bila najčešće korišćeni u Drugom svetskom ratu.
Nije postojala jasna granica između klasa u pogledu tehničkih karakteristika, već se podela zasnivala na nameni tenkova. Na primer, u nemačkoj klasifikaciji, tenk Panter sa masom od 44 tone je bio smatran srednjim tenkom, dok je američki M26 Peršing sa oko 42 tone bio teški tenk. Isto tako, sovjetski srednji tenk T-34 i teški tenk KV-1 su delili isti top od 76,2 -{mm}-.
Podela tenkova na lake, srednje i teške tenkove je napuštena napretkom u razvojima oklopa, motora i topova i uvođenjem klase glavnih borbenih tenkova u drugoj polovini 20. veka, koji su objedinjavali najbolje osobine ove tri klase.
Hillburn, New York
Hilbern je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 951, što je 70 (7,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Belleview, Florida
Belvju je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.492 stanovnika.
Oktant (zviježđe)
Oktant (lat. Octans) jedno je od 88 modernih zviježđa. Slabo vidljiva konstelacija južne polutke poznata po svojoj poziciji u visini Južnog pola.
Napad NOVJ na Bosiljevo 1944.
30. juna 1944. jedinice 13. i 15. divizije NOVJ zajedničkim snagama izvele su uspešan napad na Bosiljevo, posadno mesto na komunikaciji između Karlovca i Ogulina. Na samo uporište napadale su dve brigade 15. divizije, dok su dve brigade 13. divizije štitile napad od pokušaja intervencije iz Ogulina i Generalskog Stola. Nakon 18 sati borbe, otpor nemačko-ustaških snaga u uporištu je slomljen, a posada najvećim delom likvidirana.
Ovaj napad izveden je u koordinaciji sa intenzivnim borbama koje su snage Četvrtog korpusa u tom periodu vodile na Žumberku (operacije Dinkirhen I i II).
Na ovaj napad osovinske snage reagovale su koncentrisanjem snaga i organizovanjem protivudara 3. jula 1944. (Operacija Floret). U energičnom napadu, Bosiljevo je 4. jula ponovo zauzeto. 13. primorsko-goranska divizija odgovorila je protivakcijama i oslobođenjem Drežnice 12. jula.
Prethodne okolnosti
Nakon operacija Morgenštern i Reselšprung, tokom juna 1944, jedinice NOVJ povećale su pritisak na garnizone i komunikacije, kako bi preuzeli inicijativu. Četvrti korpus NOVJ usmerio je Sedmu diviziju i Unsku operativnu grupu na dolinu Une a Osmu i 34. diviziju na komunikacije severno od Karlovca. 13. primorsko-goranska divizija izvela je napad na Crikvenicu. Na inicijativu Glavnog štaba Slovenije, za akcije u pograničnoj oblasti Slovenije i Hrvatske, formirana je privremena za tu operaciju formirana je zajednička borbena grupacija, u koju je uključena i Petnaesta slovenačka divizija. Prema planu operacije, trebalo je zauzeti niz nemačko-ustaških otpornih tačaka, među kojima Ozalj i Krašić.
Međutim, osovinske snage reagovale su vrlo energično na dejstva NOVJ severno od Karlovca. 22. juna pokrenuta je operacija protiv tih snaga NOVJ, a 27. juna još jedna, znatno jačim snagama.
U takvoj situaciji, u koordinaciji štabova NOVJ doneta je odluka da se, umesto na Žumberku, izvede napad na Bosiljevo. Time je iskorišćeno slabljenje osovinskih posada, između ostalog i u Bosiljevu, u cilju napada na Žumberku. Za napad na samo uporište određene su dve Cankareva i Dvanaesta brigada 15. divizije. U garnizonima oko Bosiljeva (Ogulin, Oštarije, Generalski Stol, Toplice, Lešće, Zvečaj, Duga Resa, Karlovac) bile su prisutne snage od oko 10.000 ustaša i Nemaca. Za zaštitu napada od intervencije ovih snaga određene su dve brigade 13. divizije, koje su štitile napad od pokušaja intervencije iz Ogulina i Generalskog Stola.
Za ovaj napad formiran je zajednički operativni štab 13. i 15. divizije.
Dve divizije Četvrtog korpusa ostale su da vezuju u borbama osovinske snage na Žumberku.
Tok borbi
Preostalu posadu Bosiljeva nakon upućivanja dela u akcije na Žumberku, sačinjavalo je oko 200 vojnika iz nemačkog 1. lovačkog rezervnog puka i 10. ustaške bojne. Prema oceni štaba 15. divizije, Bosiljevo nije bilo teško utvrđeno, i "bilo (je) slabije utvrđeno naselje od neprijateljskih uporišta u Sloveniji". Zamisao odbrana zasnivala se na iznenadim ispadima u pozadinu napadača i na komunikaciju sa obližnjim garnizonima.
Za napad na uporište je određena Gupčeva brigada i jedan bataljon 12. brigade. Odnos snaga bio je preko tri prema jedan u korist napadača, a u pogledu vatrene moći bio je još povoljniji. Snagama za napad su, uz protivkolski top Gupčeve brigade, pridodate dve haubice 13. divizije, jer je divizion Prve artiljerijske brigade Slovenije pridodat snagama Četvrtog korpusa na Žumberku.
Napadom je neposredno rukovodio komandant 15. divizije Franc Kočevar Ciril.
Napad je počeo u dva sata po ponoći, 30. juna. Uprkos uspešnom privlačenju uporištu, zauzimanje na juriš nije uspelo, pa su se bataljoni napadne grupe povukli iz zone dejstva vatre branilaca. Nakon što su oko 11 časova aktivirane pristigle haubice, nakon artiljerijske pripreme usledio je novi juriš. Ni ovaj juriš nije doneo odluku. Najveći uspeh postigao je 4. bataljon Gupčeve brigade, koji je zauzeo prve zgrade u Bosiljevu. Komandant 15. divizije ocenio je da je nastupio prelomni trenutak, pa je u napad ubacio još jedan bataljon 12. brigade i naredio svim snagama da se primaknu uporištu i neposredno uništavaju otporne tačke.
Za to vreme brigade 13. divizije vodile su oštre borbe sa borbenim grupama koje su nastojale da se po svaku cenu probiju u Bosiljevo. Prva brigada kontrolisala je pravce od Ogulina, izvodeći jednim bataljonom demonstrativni napad na Ogulin. Ona je odbila sve pokušaje delovi 33. ustaške bojne i 846. puka 392. divizije iz Ogulina prema Bosiljevu. Ova grupa se zatim opredelila da širokim obuhvatom zaobiđe brigadu, prodrevši u Vrbovsko, gde joj se zadržavajućom odbranom suprotstavio bataljon Primorsko-goranskog odreda. Druga brigada imala je mnogo problema sa nadmoćnom i agresivnom grupom iz Generalskog Stola, koja je neprekidno pokušavala da izmanevriše delove brigade. Na kraju je ovu grupu Druga brigada jurišom razbila pred samim Bosiljevom, tako da su se samo manje grupice probile u mesto.
Ukupno oko pedesetak vojnika uspelo je da se probije kroz položaje 2. brigade 13. divizije u Bosiljevo. Međutim, to nije poremetilo sistematsko napredovanje slovenačkih bataljona. Mitraljeska gnezda, bunkeri u utvrđene zgrade sistematski su uništavana neposrednim gađanjem iz topova, bacača i protivtenkovskih pušaka. Oko 17. časova, kad je ocenio da je odbrana dovoljno narušena, komandant 15. divizije ponovo je naredio juriš. Do 20 časova uništene su poslednje tačke otpora. Cela posada je uništena ili zarobljena, osim manjih grupica koje su uspele da bekstvom izbegnu zarobljavanje. Zaplenjeno je 14 puškomitraljeza, 60 pušaka, 9 automata, jedan laki minobacač i 2 topa.
Borbe Četvrtog korpusa na Žumberku
U istom periodu štab nemačkog 69. korpusa preduzimao je uzastopne operacije protiv dve divizije Četvrtog korpusa na Žumberku, sa namerom da obezbeci komunikaciju Zagreb - Karlovac i Karlovac - Metlika. U napadima je učestvovao Prvi lovački rezervni puk, delovi 1. kozačke konjičke divizije i 3. ustaški zdrug.
Tokom operacije započete 22. juna oštre borbe vodila je brigada Franjo Ogulinac Seljo. U tim borbama poginuo je politički komesar brigade, narodni heroj Marijan Badel.
27. juna počela je nova operacija 69. nemačkog korpusa znatno ojačanim snagama pod nazivom Denkerk II. Tokom četvorodnevnih osštir borbi između ostalih poginuli su i komandant Karlovačke brigade 34. divizije Franjo Molek i načelnik Štaba 1. brigade 8. divizije Dušan Kosanović.
Operacija Floret
Nemačka Komanda Jugoistoka naredila je koncentrisanje snaga i napad na grupaciju NOVJ u oblasti jugozapadno od Karlovca. 15. brdski korpus za ovu akciju prikupio je 846. puk 392. divizije i 33. ustašku bojnu. Napad je dobio kodni naziv "Poduhvat Floret".
Istovremeno, štab Jedanaestog korpusa NOVJ planirao je svoje napadne aktivnosti. Prema planovima, Trinaesta divizija trebalo je da zadrži inicijativu, i da nakon Bosiljeva likvidira posade u Vrbovskom, Ravnoj Gori i Delnicama. 35. divizija za to vreme imala je u planu napade na Perušić. Široku Kulu i Lički Osik. Već 1. jula brigade su bile u pokretu. U blizini Vrhovina došlo je do iznenadnog susreta marševskih kolona Prve brigade Trinaeste divizije i ustaške 33. bojne. Došlo je do oštre susretne borbe, u kojoj je 33. bojna pretrpela velike gubitke. U toj borbi poginuo je komandant 1. brigade, Srđan Uzelac, narodni heroj.
Nastupajuće osovinske snage u oblasti Bosiljeva naišle su na zaštitne delove brigada Petnaeste divizije NOVJ. Osovinski napad ocenjen je u monografiji kao "dobro organizovana i dobro zamišljena akcija" pri čemu su se "na nekim sektorima slovenačke brigade našle u nevolji", ali "u tim borbama 15. divizija nije doživela neki ozbiljniji poraz".
S druge strane, prema sećanjima nemačkih učesnika, bila je to značajna pobeda za njih.
San Nicola, Frosinone
San Nicola je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 340 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Bermerain
Bermeren je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 710 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 106 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 104 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 47 m).
Röttingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vircburg Retingen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vircburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 243 metra. Površina opštine iznosi 27,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.675 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Edwin R. Thiele
Edwin R. Thiele (10. septembar 1895 – 15. april 1986) bio je američi adventistički misionar, arheolog i biblijski učenjak. Najpoznatiji je po kronološkim studijama kojima je nastojao precizirati godine vladanja hebrejskih kraljeva koji se navode u Starom zavjetu.
Nitrozonijum tetrafluoroborat
Nitrozonijum tetrafluoroborat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 118,827 Da.
In Beaver Valley
In Beaver Valley je američki dokumentarni film snimljen 1950. godine u režiji Jamesa Algara. Predstavlja dio ciklusa prirodoslovnih dokumentarnih True-Life Adventures nastalih u produkciji Walta Disneya. Na 23. dodjeli godine 1951. je osvojio Oscar za najbolji kratki film od dvije role. Na Berlinaleu je osvojio Zlatni medvjed u kategoriji dokumentarnog filma.
Grover, Colorado
Grouver je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 137, što je 16 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Car Seimu
Car Seimu (成務天皇); također poznat kao Wakatarashihiko no Sumeramikoto; bio je 13. car Japana, prema tradicionalnom popisu.
Za ovog cara se ne mogu vezati čvrsti datumi života i vladavine, ali se konvencionalno navodi kako je vladao u periodu 131-191
Liberty, Tioga County, Pennsylvania
Liberti je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 249, što je 19 (8,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ca' Foretti, Padova
Ca' Foretti je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Grzegorz Sandomierski
Grzegorz Sandomierski (Białystok, 5. rujna 1989.), poljski je nogometaš. Igra na mjestu vratara.
U ljeto 2013. godine Sandomierski dolazi na jednogodišnju posudbu u Dinamo iz belgijskog Genka.
Klupska
Zawisza Bydgoszcz
Dinamo Zagreb
Jagiellonia Bialystok
Teški tenk
thumb|desno|220px|Nemački tenk [[Tigar I.]] thumb|desno|220px|Sovjetski tenk [[JS-2.]] Teški tenk je bila klasa tenkova koja se koristila u prvoj polovini 20. veka. Tenkovi koji su pripadali ovoj klasi su imali najbolji oklopa i vatrenu moć i najmanju pokretljivost za razliku od tenkova iz klase lakih i srednjih tenkova. Postojala je i klasa superteških tenkova, ali je većina njih su bili na nivou skica i prototipova, stoga su oni malo ili nimalo korišćeni u borbi. Glavna namena teških tenkova je bila da predvode proboj neprijateljskih linija, mada su u praksi zbog svoje male pokretljivosti korisniji bili u defanzivnim zadacima.
Teški tenkovi su postilgi svoje najveće uspehe boreći se protiv drugih lakših tenkova, kao i uništavanju neprijateljskih fortifikacija svojim vrlo velikim topovima. Često se pretpostavlja da su teški tenkovi imali manju pokretljivost od srednjih tenkova, mada to nije uvek bio slučaj, pošto su mnogi napredniji teški tenkovi imali naprednije vešanje i sistem prenosa projektovan da reši ovu manu. Međutim, upravo je tehnička složenost, a time i cena, bila njihova najveća mana. Naprimer, nemači tenk Tigar I je imao sličnu brzinu i bolje karakteristike na neravnom terenu od mnogo lakšeg srednjeg tenka Pancer IV, ali po cenu male pouzdanosti i dostupnosti, pošto je izrađeno svega 1335 tenkova Tigar I, u odnosu na oko 88000 tenkova Pancer IV i 58.000 sovjetskih T-34 i 40.000 američkih M4 Šerman srednjih tenkova.
Teški tenkovi su imali vrlo veliki oklop i topove u odnosu na lakše tenkove, dovodeći svoje motore do njihovih granica. Zbog toga teški tenkovi bili slabije pogonjeni i sporile, ili su imali probleme sa radom zbog pregrevanja motora. Ovo se posebno odnosilo na nemačte tenkove Tigar I i Tigar II, koje su njihove posade napuštale zbog kvarova, a ne zbog oštećenja u borbi.
Napredak u razvoju motora, oklopa i oružja je dovelo do istiskivanja teških tenkova iz upotrebe u korist glavnih borbenih tenkova.
Jennings, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.712, što je 757 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Oscar za najbolju kostimografiju
Oscar za najbolju kostimografiju (eng. Academy Award for Costume Design) dodjeljuje se od 1948. Od početka pa do 1967. (uz iznimku 1957. i 1958.) dodjeljivale su se nagrade za filmove u crno bijeloj tehnici i boji, što je označeno ispod godina oznakama CB i B.
Cumberland, Ohio
Kamberland je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 367, što je 35 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brissarthe
Brisart je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Segre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 528 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 23 metara (maksimalnoj 78 m, a minimalnoj 17 m).
...Sans laisser d'adresse
...Sans laisser d'adresse je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena u režiji Jean-Paul Le Chanoisa i premijerno prikazana početkom 1951. godine. Protagonist, čiji lik tumači Bertrand Blier je pariški taksist koga mlada neudata majka iz provincije (čiji lik tumači Danièle Delorme) angažira kako bi joj pomogao da u Parizu pronađe muškarca koji joj je napravio dijete. ...Sans laisser d'adresse je prikazan na Berlinaleu gdje je osvojio Zlatni medvjed u kategoriji komedije.
Popis gradova u Njemačkoj
mini|300px|[[Berlin]] mini|300px|[[Hamburg]] mini|300px|[[Minhen]] mini|300px|[[Keln]] mini|300px|[[Frankfurt na Majni]]
Popis gradova u Njemačkoj navodi 2077 grad u Njemačkoj po abecednom redu (Stanje po 1.3. 2008.).
Broj gradova u svakoj od njemačkih pokrajina:
Rötz
Rec je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Kam. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.497 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9372154.