cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sremski front
Osovinske snage
Nemci su bili pomognuti snagama NDH i delovima belogardejskog Ruskog zaštitnog korpusa.
Uspostavljanje fronta
minijatura|Protivtenkovska baterija artiljeriskog bataljona [[Prva proleterska udarna brigada|Prve proleterske brigade na Sremskom frontu, novembra 1944.]] Sremski front je formiran posle oslobođenja Beograda, kao sistem utvrđenih odbrambenih linija radi usporavanja napredovanja savezničkih snaga.
Selenča
Demografija
U naselju Selenča živi 2601 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (38,4 kod muškaraca i 42,6 kod žena). U naselju ima 1223 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,68.
Nauheim
Nauhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 14 opštinskih središta okruga Gros-Gerau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.126 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6433009.
Selenča
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Slovacima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika. {| width="50%" style="background:transparent; "
thumb|250px|Katolička crkva = Muzički Festival = Održavao se muzički festival SelFest od 2013. Organizator je bio Play.
Sremski front
Uspostavljanje fronta
Izgradnja prvih položaja počela je 24. septembra po naređenju Komande 2. oklopne armije, čiji se štab u to vreme nalazio u Nuštaru, zapadno od Vukovara. U planiranju i izgradnji utvrđenja i uporišta angažovane su inžinjerijske jedinice 2. oklopne armije, folksdojčeri i civilno stanovništvo.
Početkom oktobra 1944. formirana je Divizija Bether, koja je otpočela izgradnju položaja, na kojima je trebalo da prihvati borbu protiv jedinica NOVJ koje su nastupale kroz Srem, od Zemuna prema Rumi i dalje na zapad. Kako su se borbe za Beograd bližile kraju, brojno stanje Divizije „Bether" bilo je sve jače jer su u njen sastav pristizale nove jedinice, tako da je Divizija formirala četiri borbene grupe: „Lindenblat", „Cimerman", „Cirngibl" i „Zalevski" — ukupno jačine preko 15.000 vojnika bez ustaško-domobranskih i folksdojčerskih jedinica.
Utvrđene linije su dobile sledeće šifrovane nazive (od istoka prema zapadu): Braon, Zelena, Žuta, Crna, Crvena, Nibelunška i ponovo Zelena linija. Glavna odbrambena linija, nazvana Nibelunška linija, protezala se u dva reda od Bosuta do Dunava. Nemci su imali vrlo utvrđene odbrambene položaje po celoj dužini fronta, kao i po dubini. Glavna odbrambena linija protezala se od Adaševaca, preko Šida na Mohovo, dok se drugi odbrambeni položaj nalazio na liniji Batrovci - Ilinci - Tovarnik - Lovas - Opatovac.
Kao jednu od prvih mera divizija Bether je, 11. oktobra 1944, preduzela obezbeđenje desne obale Dunava od Slankamena do Sremskih Karlovaca sa 750. pukom 118. lovačke divizije. Trinaestog oktobra diviziji je potčinjena i Borbena grupa „Jungenfeld". Posle povlačenja iz Zemuna i Bežanije, nemačke jedinice pod komandom general-lajtnanta Fridriha Štefana povukle su se na liniju reka Sava — Popinci — Vojka — Nova Pazova, gde ih je prihvatila Divizija „Bether".
Od pada Beograda krajem oktobra, pa sve do početka decembra, jugoslovenske i ruske snage vršile su potiskivanje Nemaca. 3. brigada 36. divizije NOVJ, s bataljonom crvenoarmejaca, otpočela je napad na Irig 25. oktobra. Neprijatelj je nastojao da po svaku cenu zadrži ovo uporište na Zelenoj liniji. No, otpor je slomljen i posle petočasovne borbe, Irig je zauzet. Time je levi bok Divizije „Bether" bio otkriven, a put prema Rumi otvoren sa severne strane.
U centru neprijateljskih odbrambenih položaja na Braon liniji (odsek Putinci — Dobrinci), razvile su se veoma žestoke borbe. Nemci su pružili vrlo snažan otpor, pa su, odbivši napad vojvođanskih brigada NOVJ, prešli u protivnapad. U toku tih borbi poginuo je i politički komesar 2. vojvođanske brigade Arso Mijović. Padom Putinaca, koje je s Dobrincima predstavljalo kičmu neprijateljske odbrane na Braon liniji, omogućen je prodor 1. brigadi u pozadinu i bok nemačkih jedinica koje su branile uporište u Dobrincima. Za to vreme 11. divizija je napala neprijateljska uporišta u Hrtkovcima i Jarku, na desnom krilu Divizije Bether.
Napad na Rumu počeo je 26. oktobra. Međutim, borcima 16. divizije nije bilo lako da se približe utvrđenom gradu, koji je predstavljao stub nemačke odbrane na Zelenoj liniji. U tim borbama poginuo je i politički komesar 32. brigade Bogdan Matijević. Na glavnom pravcu nanada 12. korpusa 16. divizija je u 3 časa ujutro 27. oktobra prešla u nezadrživ, četvrti i poslednji juriš na Rumu, koji je uspeo: 16. divizija je zauzela rovove na periferiji grada, dok je 11. divizija izbila u pozadinu neprijatelja zauzevši Šašince, pa je neprijatelj bio primoran da napusti Rumu i Voganj, koje su jedinice 16. divizije oslobodile do 10 časova 27. oktobra. Toga dana Štab 12. korpusa mogao je da pošalje Štabu 1. proleterskog korpusa, sledeći izveštaj:
thumb|Front u Europi [[1. 12. 1944.]]
Štab Divizije „Bether" je 26. oktobra 1944. izdao zapovest kojom je regulisao povlačenje svojih jedinica na Žutu liniju s glavnim čvorovima odbrane u Sremskoj Mitrovici i Velikim Radincima. 12. korpus NOVJ je 27. oktobra u 15.20 časova započeo opšti napad na Sremsku Mitrovicu s ciljem da se to mesto oslobodi i što brže izbije na liniju Ilok — Šid — Sremska Rača. U tim borbama je poginuo i politički komesar 5. krajiške brigade Jovo Mišljenović. Dejstvujući na svojim pravcima, jedinice 36. divizije uspele su da 30. oktobra zauzmu Stari Divoš, Grgurevce i Manđelos, čime je čitav nemački front na Žutoj liniji bio ugrožen.
16. divizija NOVJ je 30. oktobra u 21 čas započela napad na Sremsku Mitrovicu. U sumrak 31. oktobra u borbi prsa u prsa probili su front i zauzimali deo po deo grada, sve dok oko podne 1. novembra 1944. Sremska Mitrovica nije bila oslobođena. To je bila jedna od najvećih pobeda 16. divizije u toku narodnooslobodilačkog rata. Istog dana, 1. novembra, jedinice 36. divizije oslobodile su Šuljam i Bešenovo, dok je 6. proleterska divizija oslobodila Velike Radince. Ovim su jedinice 12. korpusa izbile frontalno pred neprijateljske položaje na četvrtoj liniji odbrane, tj. na Crnoj liniji. Toga dana, 2. novembra, rasformirana je Divizija „Bether", a komandu nad nemačkim jedinicama na sremskom frontu preuzela je 118. lovačka divizija. Operacijom Draufgänger nemačke snage su se povukle na Crvenu liniju, koju je trebalo da zadrže u svojim rukama.
Saveznička ofanziva
3. decembra 1944. godine pokrenuta je zajednička ofanziva NOVJ i Crvene Armije, kojom je u velikom delu probijena glavna nemačka utvrđena linija, takozvana Nibelunška linija. Istog dana, Nemci trpe još jedan težak poraz u Jugoslaviji, pad Knina.
U decembarskoj ofanzivi su učestvovale 4 divizije Prvog proleterskog korpusa NOVJ na levom krilu i dve divizije 68. korpusa Crvene armije na desnom krilu. Za dvanaest dana oštrih borbi sovjetske i jugoslovenske snage uspele su da zauzmu dve utvrđene linije nemačke odbrane - Crvenu i Nibelunšku liniju, napredujući od 20 do 40 km na zapad. Time su izbile pred poslednju utvrđenu liniju odbrane, Zelenu liniju. Snažni ponovljeni napadi na ovu nemačku utvrđenu liniju nisu doveli do uspeha, pa je, usled zamora jedinica i visokih gubitaka, 15. decembra ofanziva zaustavljena.
Oslobođena su brojna mesta, između ostalih Erdevik, Martinci, Kuzmin, Šid, Tovarnik, Opatovac, Ilok, Lovas, Ilinci, Nijemci, Komletinci, Šidske Banovci, Višnjićevo, Morović, Lipovac i Drenovci. Prvi proleterski korpus je u borbama imao 1.555 poginulih (2 komandanta brigada), 113 nestalih i 3.968 ranjenih boraca.
Nauheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gros-Gerau Nauhajm se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Gros-Gerau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 86 metara. Površina opštine iznosi 13,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.126 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 735 stanovnika/km².
Sremski front
Saveznička ofanziva
Nemački uzmak na frontu traje do sredine decembra, kada im stižu prve snage Armije E iz Grčke. Istovremeno sa jačanjem Nemaca, sredinom decembra Rusi odvlače svoje snage na druga bojišta. 68. korpus Crvene armije smenila je bugarska Prva armija. U toku svog kratkotrajnog boravka na Sremskom frontu ona nije imala uspeha u napadu, pa je poslednjih dana decembra i ona prebačena na front severno od Drave, a držanje Sremskog fronta je celom širinom preuzela Prva jugoslovenska armija. U to vreme Nemci, rešivši tešku situaciju u Crnoj Gori, uspevaju da dovuku znatne snage sa juga preko Save, čime se odnos snaga na frontu bitno menja.
Nemačka protivofanziva
thumb|Front u Europi [[1. 1. 1945.]]
Nemci su početkom januara, nakon dovlačenja pojačanja iz Grčke i Crne Gore, započeli snažnu protivofanzivu. Pošto su izvršili temeljne pripreme (obojili u belo artiljerijska oruđa, vozila i tenkove, sašili bela odela za prvi borbeni ešelon), Nemci su 3. januara 1945. godine izvršili ograničeni udar, kojim su potisnuli 21. srpsku diviziju pravcem Otok-Komletinci-Nijemci na levu obalu Bosuta.
3. januara u 4.30 časova nemačka pešadija, podržavana tenkovima, prešla je u napad na celom frontu, s tim što su glavne nemačke snage bile usmerene na levo krilo 21. divizije. Borbena grupa 7. SS divizije Princ Eugen upala je u pozadinu 21. brigade i, u sadejstvu s tenkovima i jurišnim oruđima, pregazila njene položaje i uništila artiljerijska oruđa koja su se nalazila kod Đurđevićevog stana. Nemački tenkovi su prodrli u selo Komletince, gde je došlo do borbi. Pojava neprijatelja iza leđa 21. brigade unela je paniku u redove boraca.
Štab 21. divizije doneo je odluku da jedinice napuste položaje i povlače se prema mostu na Bosutu. Most je bio suviše malog kapaciteta, pa se vojska povlačila preko zamrznutog Bosuta. Led je na mnogim mestima bio tanak, i mnogi borci su umrli propadajući kroz zamrznutu ledenu površinu. Ubrzo, neprijatelj je uspeo da ovlada selom Nijemcima i mostom na Bosutu.
Kao pojačanje, usiljenim maršem je upućena elitna 1. proleterska brigada, ojačana artiljerijom, s ciljem da u protivnapadu zauzme Nijemce i prihvati delove 21. divizije koji su se nalazili južno od Bosuta. Na Bosut je prva pristigla 5. krajiška brigada, čije su jedinice gotovo pretrčale put od Ilinaca. Sutradan 4. januara je radi smene 21. divizije dovedena 6. proleterska divizija iz Beograda, odmorna i preoružana, čije je brojno stanje sada iznosilo oko 16.000 boraca. Stabilizacijom fronta 6. januara su završene trodnevne krvave borbe u kojima su nemačke jedinice uspele da nanesu ozbiljne gubitke 1. armiji, a posebno 21. diviziji koja je samo 3. januara imala 182 mrtva, 308 ranjenih i 315 nestalih vojnika.
minijatura|Previjanje ranjenika na prihvatnoj stanici na sremskom frontu 1945. Sredinom januara, iako se verovalo da je skora kapitulacija Nemačke izvesna, a Saveznici su već vršili vazdušne udare Berlina, Nemci nisu pokazivali nameru da napuste Sremski front, već su dovodili pojačanja:
17. januara Nemci su započeli veliku Operaciju Zimska oluja (nem. Unternehmen Wintergewitter) kojom su uspeli da povrate Nibelunšku liniju. Angažovanjem tri brojno i tehnički veoma jake divizije, potisnuli su Prvu jugoslovensku armiju na istok i zauzeli Šid.
Sredinom januara 1945. godine, Sremski front je posetio Vrhovni komandant maršal Josip Broz Tito, nakon čega je napredovanje neprijatelja zaustavljeno, a Jugoslovenska armija je prešla u napad. Posle dva dana teških borbi, 19. januara, Prva armija (ojačana Drugom proleterskom divizijom), prisilila je neprijatelja na odbranu i povratila Šid.
Stabilizacija
minijatura|Jedinice [[Petnaesti makedonski korpus NOVJ|15. makedonskog koprusa na putu za Sremski front marta 1945.]] Nakon zaustavljanja njemačke protivofenzive, krajem januara obe vojske se ukopavaju u rovove, i Sremski front u narednom periodu ostaje stabilizovan. Februara 1945. godine borce na frontu je posetio feldmaršal Harold Aleksander, komandant savezničkih snaga na Sredozemlju:
U depeši Združenom generalštabu Britanske armije 28. februara 1945. godine Aleksander je pohvalio napore Jugoslovenske vojske:
Proboj
minijatura|Nemci na sremskom frontu, aprila 1945.
thumb|Front u Europi [[15. aprila 1945.]]
Posle svestranih priprema, u sklopu završnih operacija za oslobođenje Jugoslavije, izvršen je proboj Sremskog fronta, 12. aprila 1945. godine.
Za proboj su formirane tri operativne grupe: Severna (glavna), Bosutska i Južna. Južna grupa divizija (2. proleterska, 3. krajiška i 17. istočno-bosanska), tokom uvodnih borbi početkom aprila forsirala je Drinu, oslobodila Semberiju i Brčko i tako ugrozila nemački desni bok fronta. Bosutska operativna grupa (6. proleterska i 11. divizija i 1. konjička brigada), zauzela je polazne položaje na Bosutu. Severna operativna grupa (1. proleterska, 21, 22, 42. i 48. divizija, 2. tenkovska i inžinjerijska brigada), zauzela je položaje na pravcu glavnog udara. Komandant Prve armije, general Peko Dapčević, komandovao je Južnom operativnom grupom, a probojem fronta načelnik Štaba I armije general Milutin Morača.
minijatura|Tenkovsko odeljenje 21. divizije u borbama za proboj Sremskog fronta 12. aprila 1945.
Proboj fronta počeo je 12. aprila u zoru artiljerijskom pripremom od 15 minuta iz 120 artiljerijskih oruđa i avio pripremom od dva naleta od po 50 aviona. Odmah zatim, krenule su na juriš divizije prvog ešalona i za kratko vreme zauzele glavni odbrambeni pojas neprijatelja. Na pravcu glavnog udara, posle proboja prvog odbrambenog položaja, Štab Prve armije odmah je za 21. divizijom uveo u proboj 48. diviziju. Daljim brzim prodorom 1. proleterske, 21. i 48. divizije i 2. tenkovske brigade, slomljen je otpor neprijatelja po dubini i do kraja dana, pored ostalih mesta oslobođeni su Vukovar i Tovarnik. Na pomoćnom pravcu, 42. divizija zauzela je Ilince, Šidske Banovce i Ilaču, a 22. divizija, koja je u napad krenula 11. aprila uveče, Lipovac i Adaševce.
Noću 11/12. aprila uoči napada glavnih snaga, prebacila se iz Bačke Peta brigada 21. divizije i u toku dana uništila jedan nemački bataljon, presekla komunikaciju Opatovac-Sotin i obrazovala mostobran na desnoj obali Save. Jake jedinice njemačke vojske, ustaša i domobrana skoncentrisale su se u Vrbanji, jer su čuvali prugu. To im je bilo važno jer su tuda izvlačili pripadnike ustaških i nemačkih formacija koje su se vozovima povlačile iz Tuzle i Brčkog. Usput je oko pruge stvoreno minsko polje, i dejstvovano svim sredstvima na pripadnike jugoslovenske armije. Za samo jednu noć je, u jurišu na Vrbanju, stradalo oko 1000 pripadnika Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije.
Južna operativna grupa divizija produžila je nastupanje na sever i u toku dana zauzela Posavske Podgajce i Županju. Zauzimanjem Vinkovaca i Županje, Prva armija probila je Sremski front na celoj dubini i otvorila put za proboj prema Slavonskom Brodu i Zagrebu.
Osovinske diverzije u pozadini
mini|[[Branko Gašparević "Gara" sa svojom diverzantskom grupom Ringelnatter ("Belouška").]] U vreme teških borbi na Sremskom frontu, komanda Wehrmachta je formirala Lovačke grupe Jugoistok, komandoske grupe za diverzije iza neprijateljskih linija, za ubacivanje u oslobođenu Srbiju. Ove grupe su se uglavnom sastojale od srpskih kvislinga, koji su prošli specijalnu obuku Gestapoa. Ljudstvo tih grupacija su činili kolaboracionisti koji su se povukli sa Nemcima, ljotićevci i četnici, a njihov vrhovni zapovednik je bio general Dragoljub Mihailović.
Diverzantske grupe su slate u pozadinu radi slabljenja napora Narodnooslobodilačke vojske da otera okupatora iz Jugoslavije. Jedna od najpoznatijih je bila Gašparevićeva grupa koja je nosila engleska odela da bi bolje prolazila kroz Srbiju, da bi bolje bila primljena od naroda. Gašparevićeva grupa je aprila 1945. zarobljena od jedinica Jugoslovenske armije. Sličnu sudbinu doživeo je i šef svih špijunsko-terorističkih grupa Rade Pavlović "Ognjen", koji se početkom proleća 1945. godine, sa grupom obučenom u britanske uniforme, dobro naoružanom i opremljenom radio-stanicom i špijunsko-diverzantskim materijalom, spustio padobranom iz aviona na Kopaonik. Tako je plan "Komande lovačkih grupa Jugoistok", sa gestapovcem Mandlom na čelu, o ubacivanju špijunsko-terorističkih grupa u Srbiju, već na samom početku doživeo pun neuspeh.
Gubici na sremskom frontu
minijatura|Previjanje ranjenika 13. proleterske brigade na Sremskom frontu, april 1945.
Tokom borbi na Sremskom frontu od 172 dana ukupno je poginulo preko 13.400 boraca Narodnooslobodilačke vojske (utvrđeno imenom i prezimenom, a podaci nisu konačni), zatim 1.100 boraca Crvene armije, 623 borca Bugarske narodne armije i 163 borca brigade "Italija".
U borbama za proboj Sremskog fronta od 3. do 13. aprila gubici Prve armije iznosili su: 1.713 poginulih, 5.948 ranjenih i 53 nestala borca. Za to vreme, nemačke snage imale su 9.512 ubijenih, 3.273 ranjena i 5.427 zarobljenih vojnika, podoficira i oficira.
Spomen-kompleks
desno|thumb|250px|Ulaz u spomen-kompleks "Sremski front"
Spomen-kompleks "Sremski front" se nalazi u Adaševcima, kod Šida, i predstavlja monumentalnu spomeničko-muzejsku celinu nastalu osamdesetih godina XX veka. Čitav prostor podeljen je na tri osnovne celine povezane jednom istom logičkom idejom njegovog autora, akademskog vajara Jovana Soldatovića.
Na posebnim zidovima postavljene su bronzane pločice sa imenima svih stradalih pripadnika Jugoslovenske armije, kao i sovjetskih, italijanskih i bugarskih jedinica i to razvrstanih po jedinicama kojima su pripadali. Završna celina spomeničkog kompleksa jeste stilizovani bunker u kome se nalazi bogata muzejska postavka.
Tumačenja
Sremski front u istorijskoj nauci ocenjen je kao jedno od najtežih, najdugotrajnijih i najslavnijih bojišta u narodnooslobodilačkoj borbi protiv okupatora i za oslobođenje Jugoslavije.
Proboj Sremskog fronta istorijski asocira na Proboj solunskog fronta 1918. godine. Posle proboja Solunskog fronta, srpska vojska je za veoma kratko vreme oslobodila Makedoniju, Srbiju, Crnu Goru i sve zemlje koje su ušle u sastav Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca te godine. I posle proboja Sremskog fronta, u sklopu završnih operacija u skladu sa opštom savezničkom ofanzivom snage Jugoslovenske armije za kratko vreme, za nepun mesec dana oslobodile su celu teritoriju Jugoslavije.
Rancho Barrientos, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Rancho Barrientos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1924 m.
Opština Bălășești, Galați
Bălășești je opština u Rumuniji u okrugu Galac.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Dorud
Dorud (perz. دورود) je grad u pokrajini Luristan na zapadu Irana. Geografski je smješten podno istočnih padina planine Kuh-e Buhar (2657 m) u duguljastoj kotlini koja se pruža 60 km prema sjeverozapadu odnosno sve do Borudžerda. Grad je dobio ime po dvjema rijekama – Rud-e Marbore i Ab-e Sezar koje dreniraju južno od grada i otječu prema Dezu. Dorud je od pokrajinskog sjedišta Horamabada udaljen oko 70 km prema istoku, a najbliži gradovi su mu Razan (20 km sjeverozapadno) i Azna (35 km istočno). Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Dorudu je živjelo 101.219 ljudi.
Obrh (Dolenjske Toplice, Slovenija)
Obrh je naselje u slovenskoj Općini Dolenjskim Topllicama. Obrh se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 82 stanovnika.
Ustanak u Jugoslaviji 1941.
minijatura|Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji septembra 1941. godine. minijatura|Ustanak u Jugoslaviji i okupirana Evropa 1941. Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji podigla je jula 1941. godine Komunistička partija Jugoslavije protiv osovinske okupacije Jugoslavije.
Ustanke, u početku mahom u srpskim krajevima, organizovali su komunisti, sem u Hercegovini, gde su borbe počele spontano još juna 1941. kao vid životne samoodbrane Srba od ustaških pokolja. Spontani faktor odlučujuće je delovao i na ustanke Srba u Hrvatskoj i Bosni jula 1941. godine (vidi ustanak u NDH). Ustanak u Crnoj Gori je izbio iznenadno i silovito, nasuprot postupnosti ustanka u Srbiji.
Naspram ekstremno nacional-šovinističke politike svih zaraćenih strana, partizani su zastupali bratstvo i jedinstvo naroda Jugoslavije. Jugoslovenska politika komunista bila je 1941. sasvim suprotstajena izrazito antijugoslovenskoj orijentaciji svih kvislinga bez razlike. Na tlu vojno poražene i izdeljene Kraljevine Jugoslavije trijumfovale su koncepcije nacionalno čistih država.
Ustanak je dobrim podstaknut napadom Nemačke na SSSR, a nade u brzu pobedu sovjetskog oružja bile su prisutne u svim krajevima Jugoslavije.
Okupacija Jugoslavije
thumb|Okupatorska podela Jugoslavije Okupaciju Jugoslavije u Drugom svetskom ratu (1941. godine) izvršile su nemačke, italijanske, bugarske i mađarske okupacione snage. U skladu sa politikom Sila osovine, Jugoslavija je tada faktički likvidirana kao država, iako je njeno postojanje i dalje nominalno bilo priznato od strane tadašnje međunarodne zajednice, a legitimni predstavnik Jugoslavije bila je Jugoslovenska vlada u izgnanstvu.
Okupatori su, suprotno međunarodnom pravu, u centralnim delovima zemlje formirali tri državna protektorata (marionetske države) - Nezavisnu Državu Hrvatsku, Nedićevu Srbiju i Nezavisnu Državu Crnu Goru, u kojima su jugoslovenski narodi zadržali neki vid kvazi-državnosti u novom Hitlerovom poretku, dok su periferni delovi Jugoslavije jednostavno anektirani od strane susednih fašističkih država - Nemačke, Italije, Mađarske, Bugarske i Albanije (koja je i sama bila italijanski protektorat).
Narod u Srbiji nalazio se pod vojnom upravom, kao jedini narod u okupiranoj Jugoslaviji osuđen na vojni režim. Crnogorci su imali donekle "privilegovanu okupaciju", zahvaljujući dinastičkoj orođenosti, odnosno ženidbi Viktora III Emanuela sa kneginjom Jelenom, kćerkom knjaza Nikole. Najteži položaj je bio Srba u NDH koji su bili izloženi genocidu, i Jevreja koji su bili izloženi holokaustu u svim delovima okupirane Jugoslavije.
Politbiro CK KPJ je krajem aprila 1941. u Zagrebu ustao protiv bratoubilaštva: „Protiv srpskog i slovenačkog naroda razuzdala se jedna nezapamćena šovinistička i bratoubistvena kampanja sa strane marionetske vlade u Zagrebu koja nema masovne potpore u narodu..."
Njemački napad na SSSR
22. juna 1941. godine, nakon što je Hitler napao Sovjetski savez, Komunistička partija Jugoslavije je procenila da su se stekli svi uslovi da se počne sa borbom. Ulazak SSSR-a u rat ulio je samopouzdanje ugroženim narodima, pre svega srpskom narodu, izloženom ustaškom divljanju i nacističkom teroru, razvijajući osećanje da u borbi za opstanak nisu usamljeni. Ubrzo po Nemačkom napadu na SSSR, usledila je direktiva Komunističke internacionale svim partijskim forumima da započnu borbu protiv okupatora:
Dizanje ustanka
minijatura|[[Ismet Mujezinović, Ustanak.]] minijatura|Partizanska diverzija na pruzi [[Donji Vakuf-Jajce, septembra 1941.]]
Na sednici Politbiroa Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije, održanoj 4. jula 1941. godine u Beogradu, je donesena odluka o podizanju oružanog ustanka. U trenutku službenoga poziva KPJ na ustanak, oružani otpor na području Hrvatske je bio već u tijeku. Kraj Siska je osnovan Prvi sisački partizanski odred 22. lipnja 1941. godine, što se u Hrvatskoj danas obilježava kao Dan antifašističke borbe.
U znak sećanja na ustanak u Jugoslaviji obeležavao se 4. jula Dan borca, državni praznik u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji. Za početak ustanka u pojedinim republikama SFRJ uzimani su sledeći datumi:
Razvoj ustanka
minijatura|Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji septembra 1943, nakon kapitulacije Italije.
thumb|Nemački propagandni plakat protiv ustanka u Jugoslaviji prikazuje partizane kao bratoubice, bludnike i palikuće. KPJ početkom avgusta 1941. podstiče širenje oružanog ustanka, zahtevajući da se njegova narodna osnova što više proširuje, posebno da se ulože napori i za zajedničku akciju pridobiju četnici, što je bilo u skladu sa usvojenom politikom narodnooslobodilačkog fronta. U Biltenu Glavnog štaba NOPOJ od 10. avgusta 1941. partizanski odredi označeni su za borbene odrede naroda Jugoslavije, u kojima bi trebalo da se bore svi rodoljubi nezavisno od političkog uverenja. Rukovodstvo Partije je insistiralo na tezi Josipa Broza Tita da partizanski odredi nisu partijska vojska KPJ, iako su u suštini bili pod rukovodstvom komunista.
U Titovoj (Valterovoj) depeši Izvršnom komitetu komunističke internacionale („Djedi") od 23. avgusta 1941. stoji da partizanske borbe u Srbiji poprimaju sve više oblik narodnog ustanka, da se u Bosni ustanak širi i borba vodi sa ustašama Pavelića, Nemcima i Italijanima, da „masovni ustanak Srba u Bosni i Hercegovini, Lici i na Kordunu zbog strahovitog zvjerstva Pavelićevih ustaša zabrinuo je Nijemce i Talijane...", da Crnu Goru još drži „naša vojska u rukama", da se priprema stvaranje „Narodnog komiteta oslobođenja", neke vrste vlade.
Početkom septembra partijska rukovodstva su usmeravana da se saradnja s četnicima, svuda gde četnici žele i pristanu, uspostavi što pre. Bitno je bilo proširiti ustanak kao narodni. Novostvorena koalicija između SSSR-a i Velike Britanije protiv Hitlera uticala je i na shvatanje o partizanskim odredima kao odredima naroda.
Komunisti su bili malobrojni, ekspanzivni i borbeni, izvanredno dobro organizovani, sa gvozdenom disciplinom i jugoslovenskom oznakom. Četnici pod vodstvom Draže Mihailovića osećali su da im suparnički narodnoslobodilački pokret, koji su nazivali komunističkim zbog rukovodeće uloge KPJ, dovodi u pitanje lični, nacionalni, društveni i međunarodni prestiž. Mihailović je imao redovne kontakte sa Londonom, a Tito sa Moskvom. Mihailovićev pokret je imao legitimitet, nastupao je u ime kralja i stekao međunarodnu podršku.
KPJ je bila pod jakim uticajem Kominterne (do 1943), KPSS i Staljina. Faktor koji je bitno uticao na osamostaljivanje KPJ proizilazio je iz činjenice da se narodnooslobodilačka borba odvijala u okruženju, bez kontakta i pomoći Crvene armije. NOVJ je samostalnom snagom u pozadini Hitlerove tvrđave izgradila svoju vojsku, starešinski sastav i novu vlast.
Suđenje Mihailoviću
Na posleratnom suđenju general Dragoljub Mihailović je optužen za pomaganje okupatoru u gušenju ustanka. Presudom je utvrđeno da su Mihailovićevi četnici, u službi okupatora, vršenjem terora nad stanovništvom gušili ustanak. Mihailović je vodio propagandu da nije vreme za borbu protiv okupatora, dok je istovremeno vodio borbu protiv partizanskog pokreta otpora. Mihailović je, pod parolom borbe protiv komunizma, sa svojim četnicima ubijao pripadnike pokreta otpora, koji su vodili, pomagali ili simpatisali partizansku borbu protiv okupatora. Uprskos propagandi o „čuvanju srpskih života", koja je služila pacifikovanju ustanka, njegovi četnici su vodili krvavi rat protiv sopstvenog naroda, na strani nemačkog Rajha.
Colonia Toma de la Rueda, Jiutepec
Colonia Toma de la Rueda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Jiutepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1341 m.
Aftermath
Aftermath (na engleskom "posljedice") se može odnositi na:
Arroyo Arena, Santiago Yaveo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Beatria (psihodelik)
Beatria (psihodelik) je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 223,311 Da.
Vojvodstvo Bavarska
Vojvodstvo Bavarska (njemački: Herzogtum Bayern), bilo je jedna od vazalnih zemalja Svetog Rimskom Carstva od 907. sve do 1806. kad je postala Kraljevina.
Historija
Bavarska je od 6. do 8. vijeka bila Franačka marka kojom su vladali Merovinzi
Karlo Veliki je 788 uključio Bavarsku u svoje carstvo, ali to nije dugo trajalo jer se lokalni feudalac Arnulf - 907. osamostalio.
Bavarska je postala dio Svetog Rimskog Carstva u 10. vijeku. U tom periodu je bila neprestano pustošena i raseljavana  zbog permanentnih napada Ugara. Prekretnica je bila Bitka kod Pressburga (današnja Bratislava u Slovačka, 4. jula 907. u kojoj su Ugara doživjeli katastrofalni poraz. Ugarske ambicije u Bavarskoj trajno je skršio 955. Otto I u Bitci kod Lechfelda, južno od Augsburga.
Taj poraz doveo je do suradnje između Bavarske i Ugarske, a kulminacija se dogodila 996. kad se bavarska princeza Gisela udala za ugarskog velikog vezira koji je kasnije okrunjen kao kralj Stefan I.
Car Svetog Rimskog Carstva - Friedrich Barbarossa dodjelio je 1180. Ottu Wittelsbachu titulu nasljednog bavarskog vojvode pa odtad članovi Dinastije Wittelsbach vladaju Bavarskom sve do 1918.
Najvišu titulu dobio je Ludwig IV koji je osim što je bio vojvoda - 1328. izabran za cara Svetog Rimskog Carstva.
Mussetta di Sopra, Venezia
Mussetta di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
El Salto Viejo, Álamo Temapache
El Salto Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Stansbury Park, Utah
Stansberi Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.145, što je 2.76 (115,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sirpo Ameno, Varese
Sirpo Ameno je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Quartino, Asti
Quartino je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Stone Lake, Wisconsin
Stoun Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 178.
Apatlaco, Xochimilco
Apatlaco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2238 m.
Savoie (departman)
Savoja je departman u istočnoj Francuskoj. Pripada regionu Rona-Alpi, a glavni grad departmana (prefektura) je Šamberi. Departman Savoja je označen rednim brojem 73. NJegova površina iznosi 6.028 km². Po podacima iz 2010. godine u departmanu Savoja je živelo 414.959 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 69 stanovnika po km².
Ovaj departman je administrativno podeljen na:
Sednica CK KPJ 4. jula 1941.
desno|mini|Spomenik „Poziv na ustanak“ rad vajara [[Vojin Bakić|Vojina Bakića, koji se nalazi ipred kuće u kojoj se nalazio bivši Muzej „4. juli“]] '''Sednica Politbiroa CK KPJ koja je održana 4. jula 1941. godine''' poznata kao istorijska sednica jer je na njoj doneta odluka o otpočinjanju oružanog ustanka naroda Jugoslavije protiv okupatora. Sednica je održana u Vili Vladislava Ribnikara na Dedinju, a njom je rukovodio generalni sekretar KPJ Josip Broz Tito. Ovaj dan se u SFRJ praznovao kao Dan borca.
Stanje uoči sedinice
Komunistička partija Jugoslavije je još na Petoj zemaljskoj konferenciji, održanoj oktobra 1940. godine u Zagrebu, ukazivala na opasnost faišstičke agresije na Jugoslaviju. Tada je pri Centralnom komitetu KPJ formirana Vojna komisija, koja je imla zadatak da priprema otpor na vojnom planu i uspostavi kontakte s antifašistički orijentisanim oficirima u Jugoslovenskoj kraljevskoj vojsci. Na prvoj sednici, posle napada Sila Osovina na Kraljevinu Jugoslaviju, održanoj 10. aprila 1941. godine, CK KPJ je pozvao sve svoje članove i simpatizere da nastave borbu protiv okupatora, a ukoliko to postane nemoguće, tj ukoliko dođe do kapitulacije Jugoslovenske vojske, koja se nazirala, odlučeno je da se počne sa pripremom oružanog ustanka. U tu svrhu na ovoj sednici formiran je Vojni komitet, čiji je zadatak bio da rukovodi tim pripremama.
Na Majskom savetovanju, održanom početkom maja 1941. godine u Zagrebu, CK KPJ je analizirao postojeću situaciju u Jugoslaviji i doneo odluku da se u duhu priprema za oružanu borbu pri većem broju pokrajinskih, oblasnih i drugih nižih partijskih organa formiraju vojni komiteti, koji bi pripremali oružanu borbu. U tu svrhu mnogi članovi Centralnog komiteta upućeni su razne krajeve zemlje, gde su radili na pripremi organizovanja ustanka. U toku maja i juna meseca formiran je veći broj udarnih grupa i desetina, koje su bile sačinjene od članova KPJ i SKOJ-a, kao i njihovih simpatizera. Te grupe su izvodile sitne akcije i sabotaže.
Napad Trećeg rajha na Sovjetski Savez, 22. juna 1941. godine, kao i poziv Kominterne svim komunističkim partijama „da otpočnu sa borbom protiv okupatora kojom bi se pomogla i olakšala borba Sovjetskog Svaeza“, ubrzali su pripreme koje je KPJ pokrenula za organizovanje ustanka. Istog dana, u Beogradu je održana sednica CK KPJ, na kojoj je izdat Proglas u kome se osuđuje napad na SSSR i poziva narod da se uključi u pripreme ustanka. Ubrzo potom, 27. juna, održana je nova sednica CK KPJ, na kojoj je formiran Glavni štab NOP odreda Jugoslavije, a za njegovog komandanta izabran Josip Broz Tito.
Sednica 4. jula
Sednicom je rukovodio Josip Broz Tito i na njoj je analizirana situacija u zemlji i svetu, a posebno situacija na Istočnom frontu. Potom je doneta odluka da se sa sabotaža i diverzija pređe na opšti narodni ustanak, a da partizanski rat bude osnovna forma razvijanja ustanka. Pored ove odluke donete su još odluke:
Na kraju sednice doneta je odluka da se narodima Jugoslavije uputi proglas s pozivom na ustanak. Proglas je napisao Ivo Lola Ribar i on je 12. jula štampan u ilegalnoj štampariji CK KPJ na Banjičkom vencu u Beogradu i potom upućen u sve krajeve zemlje. Između ostalog u Proglasu je stajalo:
desno|mini|Zgrada bivšeg [[Muzej 4. juli|Muzeja „4. juli“, danas ]]
Popis gradova u Australiji
thumb|right|300px| Karta Australije sa najvećim gradovima
San Francisco de Olivo, Lagos de Moreno
San Francisco de Olivo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2176 m.
Neu-Eichenberg
Noj-Ajhenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Vera-Majsner. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.863 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6636009.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vera-Majsner Noj-Ajhenberg se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Vera-Majsner. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 190–477 metara. Površina opštine iznosi 27,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.863 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
La Laguna, Villaflores
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 592 m.
Prevodilački pokret
Prevodilački pokret је pokret prevođenja naučnih knjiga. Nastao je u IX veku. . Osnivanjem Kuće mudrosti (Bajt al-hikma) u Bagdadu, kalif Ma’mun je podržao već nastali pokret prevođenja naučnih knjiga sa drugih jezika na arapski. Kuća mudrosti je bila centralna institucija Prevodilačkog pokreta.
Početkom IX veka abasidski kalif Ma'mun (786—833) zvanično je utemeljio praksu prevođenja strane literature na arapski jezik, iako je ta tradicija postojala još od vremena njegovih predaka. Prvi prevodi na arapski jezik sačinjeni su za vreme Mansura (714—775), drugog abasidskog kalifa, i to iz oblasti medicine, matematike i astronomije. Ibn Haldun (1332—1406), čuveni muslimanski mislilac koji je utemeljio društvene nauke u islamskom svetu, prenosi da je „kalif Mansur poslao svog izaslanika kod vizantijskog cara po prevedene naučne knjige. Izaslanik se vratio sa Euklidovim knjigama i sa još nekim o prirodnim naukama. Muslimanski istraživači su pročitali te knjige, te su dobili želju da dođu i do druge literature iz te naučne baštine.”
Zbog koristi koju je imalo za političku stabilnost ili iz nekog drugog razloga, kao što je naučno interesovanje o kojem govori Ibn Haldun, prevođenje stranih spisa na arapski jezik uzelo je većeg maha nakon Mansura, za vreme čuvenog abasidskog kalifa Haruna Rašida (763—809). Naučni napredak se tada izuzetno jasno osećao, i otuda mnogi istoričari upravo Harunu Rašidu pripisuju osnivanje Kuće mudrosti. S obzirom na to da se za vreme Ma'muna beleže uočljiva naučna produktivnost brojnih prevodilaca i konstantan porast broja knjiga koje su pristizale iz drugih zemalja, ili koje su prevođene, neće biti čudno ako prosudimo da je Kuća mudrosti doživela puni procvat upravo pod Ma'munovim kalifatom.
Egipatski književnik Ibn Nabata (1287—1366) iznosi zanimljive detalje o tome kako su prikupljane knjige iz različitih zemalja sveta, a što nam pokazuje na koji način je Ma'mun podržavao razvoj znanja u tom vremenu. Primera radi, predstavljajući Sahla ibn Haruna, Ma'munovog bibliotekara koji je dobio taj položaj zahvaljujući svojoj mudrosti i rečitosti, Ibn Nabata spominje čitavu biblioteku filozofskih spisa iz Kipra koju je Ma'mun preuzeo nakon što je sklopio primirje sa tamošnjim vladarom. „Vladaru tog ostrva Ma'mun je poslao zahtev da dobije knjige iz biblioteke starogrčkih spisa čiji sadržaj do tada niko od Kiprana nije mogao da odgonetne. Vladar ostrva je okupio svoje savetnike i tražio njihovo mišljenje o tome da knjige isporuči Ma'munu. Svi sem jednog episkopa usprotivili su se tome da se biblioteka prenese, a episkop je rekao: 'Požurite sa odnošenjem biblioteke Ma'munu! Jer, u koje god religiozno društvo da su ušle, ove racionalne nauke su ga iskvarile i razjedinile njegove naučnike.' Tako je vladar ostrva poslao biblioteku. Ma'mun se bejaše mnogo obradovao knjigama, te naredi da ih prevede, a Sahle ibn Haruna imenova za bibliotekara.”
Vil Djurant (1885—1981), autor čuvene Istorije civilizacije, detaljno opisuje kako je Ma'mun 830. godine „u Bagdadu osnovao Kuću mudrosti (Bejt al-hikma) kao naučnu akademiju, opservatoriju i javnu biblioteku, potrošivši 200.000 dinara. Ovaj slavni istoričar nastavlja da je Ma'mun u toj instituciji uposlio grupu prevodilaca, koje je plaćao iz državne blagajne. Djurant ističe da je „Ma'mun ugrozio državnu blagajnu plativši Hunaina zlatom čija je težina bila ravna težini knjiga koje je preveo.”
Verovatno najobuhvatniji i najreferentniji bibliografski pregled o Prevodilačkom pokretu sačinio je Ibn Nadim (umro 995. ili 998.). On je 988 završio pisanje knjige al-Fihrist (Sadržaj), enciklopedijskog dela koje sadrži dragocene podatke o ondašnjim brojnim naslovima knjiga iz različitih naučnih oblasti. Ibn Nadim posebnu pažnju posvećuje prevodilačkim aktivnostima i daje veoma pouzdan prikaz celokupne naučne baštine tog vremena.
S obzirom na autentičnost prevoda sa starogrčkog i na odlučnost prevodilaca da se očuva izvorna intelektualna baština u toku Prevodilačkog pokreta, ne možemo prihvatiti tvrdnju nekih istoričara filozofije koji kritikuju originalnost starogrčke filozofije prevedene na arapski jezik. Samo 20 Aristotelovih knjiga prevedeno je 88 puta i to od strane 23 prevodioca, što ukazuje na izuzetnu ozbiljnost naučnog pristupa prevođenju knjiga u to doba. Dakle, u proseku, priređeno je više od četiri prevoda svake aristotelove knjige, a naravno, svaki od tih prevoda, koje je upoređivan sa prethodnim, bivao je svršeniji... Prevodilac Aristotelovog dela Retorika u jednoj belešci u svom prevodu piše: „Ovaj tekst sam prepisao iz arapskog prevoda i gde god bih posumnjao u autentičnost prevoda, uporedio bih ga sa sirijačkim originalom, koji je tačan, i uneo bih ispravke u njega.”
Eight Miles High
"Eight Miles High" je pjesma američkog rock benda The Byrds, koji su napisali Gene Clark, Jim McGuinn i David Crosby i prvi put izdali kao singlicu 14. marta 1966). Singlica je došla među Top 20 na listi Billboard Hot 100 i Top 30 na UK Singles Chart. Pjesma je uključena u treći album benda, Fifth Dimension, izdan 18. jula 1966. "Eight Miles High" je postao treći i posljednji hit grupe The Byrd koji je došao među Top 20, i posljednji prije odlaska Genea Clarka, koji je bio glavni autor pjesama.
Pjesma je nedugo nakon izdanja postala predmetom zabrane na američkim radio stanicama, nakon što se u industrijskom časopisu Gavin Report navelo kako tekst sadrži reference na drogu. Bend je oštro osporavao te optužbe, ali su kasnije i Clark i Crosby priznali da je pjesma djelomično inspirirana njihovim vlastitim korištenjem droge. Neuspjeh "Eight Miles High" da dosegne prvih 10 mjesta na Billboardovoj listi se obično tumači kao posljedica zabrane na radiju, ali dio komentatora je smatrao da je tome doprinijela kompleksnost pjesme i njena ne-komercijalna priroda.
Na nju su u muzičkom smislu uticali Ravi Shankar i John Coltrane, te se smatra kako je "Eight Miles High", zajedno s pjesmom "Why" na B-strani istog singla bila značajna u razvoju psihodeličnog rocka, raga rocka i psihodeličnog popa. As such, the song is often cited by critics as being the first psychedelic rock song.
Casabianca, Piacenza
Casabianca je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
San Pedro de Guadalupe, Terrenate
San Pedro de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Terrenate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2669 m.
Heretik (film)
Heretik je jugoslovenski biogradfski film snimljen na slovenskom jeziku 1986. godine u režiji Andreja Stojana.
Radnja se događa u 16. vijeku na području današnje Slovenije, a protagonist je Primož Trubar, književnik, prosvjetitelj i svećenik koji je bio pionir Reformacije kao i začetnik slovenske književnosti.
U glavnoj ulozi nalaze se Polde Bibič kao Primož Trubar i Stevo Žigon kao Biskup Peter Seebach.
Uloge
Ostale uloge ▼
Občine
Občine je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Občine se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 19 stanovnika.
Таково (Уб)
Таково је насеље у Србији у општини Уб у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 883 становника.
Демографија
У насељу Таково живи 792 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,0 година (40,9 код мушкараца и 43,2 код жена). У насељу има 286 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,42.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Charles W. Fairbanks
Čarls Voren Ferbanks (Junionvil Senter, 11. maj 1852 — Indijanapolis, 4. jun 1918) je bio američki političar koji je služio kao senator iz Indijane između 1897. i 1905. godine, i kao 26. potpredsednik Sjedinjenih Država u periodu od 1905. do 1909. godine.
Čarls V. Ferbanks je rođen u kolibi blizu Delavera, Ohajo. Njegovi preci su bili puritanski sledbenici Olivera Kromvela, a Džonatan Ferbanks je prvi član njegove porodice koji je došao u Ameriku, 1632. godine. Bio je sin proizvođača kočija a u mladosti su se u njegovoj porodičnoj kući skrivali odbegli robovi. Pošto je pohađao seoske škole i radio na farmi, Ferbanks se školovao na Veslejan univerzitetu u Ohaju, gde je diplomirao 1872. Za vreme studija, Ferbanks je bio ko-uređivač školskih novina sa Kornelijom Koul, sa kojom se venčao pošto su oboje diplomirali.
Ferbanks, Aljaska je dobio ime po Čarlsu V. Ferbanksu.
Zrenjanin
thumb|270px|Gradska vijećnica i spomenik kralju [[Petar I. (Jugoslavija)|Petru I]] thumb|right|270px|Pravoslavna crkva thumb|right|270px|Mali most, Reformatorska crkva i sudnica thumb|270px|Spomenik [[Žarko Zrenjanin|Žarku Zrenjaninu]] thumb|270px|Mesne zajednice Zrenjanina
Zrenjanin (do 1935. Veliki Bečkerek, 1935–46. Petrovgrad; rum. Becicherecu Mare [ˈbet͡ʃʲkereku ˈmare], mađ. Nagybecskerek [ˈnɒɟbɛt͡ʃkɛrɛk], njem. Großbetschkerek [ˈɡʁoːsˌbɛtʃkəʁɛk]), najveći grad u Banatu, Vojvodina, Srbija.
Administrativni je centar Srednjobanatskog okruga, kao i istoimene opštine. Godine 2002. grad je imao 79.773, dok je opština imala 132.051 stanovnika.
Zrenjanin je najveći grad u Banatu i treći najveći grad Vojvodine (iza Novog Sada i Subotice).
Istorija
Zrenjanin se spominje 1326. godine kao selo podignuto na tri ostrva reke Begej. Kasnije je bila podignuta i tvrđava, a mesto su naselili Srbi, Nemci, Rumuni, Italijani, Francuzi, čak i Španci ("Nova Barselona"). Veliki Bečkerek (Nagybecskerek), stari naziv mesta, postao je trgovište 1769. godine. Grad je 1807. doživeo katastrofalni požar. Od 1935. godine grad se naziva Petrovgrad, a od 1946. godine – Zrenjanin, po narodnom heroju Žarku Zrenjaninu Uči. U Drugom svetskom ratu s područja Zrenjanina je sedam narodnih heroja poginulo u borbi, a oko 10.000 stanovnika bilo je u logorima i zatvorima, od čega je 2.500 streljano.
Geografija
U opštini se nalaze naseljena mesta: Melenci, Taraš, Jankov Most, Elemir, Klek, Aradac, Banatski Despotovac, Knićanin, Lazarevo, Botoš, Lukićevo, Ečka, Lukino Selo, Mihajlovo, Tomaševac, Stajićevo, Orlovat, Čenta, Farkaždin, Perlez i Belo Blato.