cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indijski ocean
Dno oceana
Hrbati dijele ocean u zavale. Zapadno od Srednjoindijskog hrbata su Arapska, Somalijska, Maskarenska, Madagaskarska, Zavala Agulhas i Jugozapadna indijska zavala, a istočno su Srednjoindijska, Sjevernoaustralska, Zapadnoaustralska, Južnoindijska i Južnoaustralska zavala. Na samom jugu je Indijsko-antakrtička zavala.
Kontinentske podine su relativno uski, u prosjeku tek oko 200 km, osim uz zapadnu obalu Australije gdje im širina premašuje 10 km. Prosječna dubina oceana je 3890 m. Najdublja točka se procjenjuje na 7450 m ispod morske razine, u jarku Sunda. Sjeverno od 50° južne geografske širine, 86% bazena je pokriveno pelagičkim sedimentima, od kojih više od polovine otpada na globigerinski mulj. Preostalih 14% je prekriveno slojevima terigenih (tj. koji potječu s kopna) sedimenata. Sedimenti glacijalnog porijekla dominiraju dnom na najjužnijem dijelu oceana.
Klima
Na klimu sjeverno od ekvatora utječu monsuni. Jaki sjeveroistočni vjetrovi pušu od listopada do travnja, dok od svibnja do listopada prevladavaju zapadni vjetrovi.
U Arapskom moru, jaki monsuni donose kišu na Indijski potkontinent. Vjetrovi na južnoj polutci su općenito blaži, no ljetne oluje u području Mauricijusa mogu biti vrlo snažne. Cikloni ponekad pogađaju obale Arapskog mora i Bengalskog zaljeva u vrijeme promjena monsunskih vjetrova.
Hidrologija
mini|desno|Batimetrijska karta Indijskog oceana Neke od većih rijeka koje utječu u Indijski ocean su Zambezi, Arvand-Rud/Šat al-Arab, Ind, Ganges, Brahmaputra, i Irrawaddy. Na morske struje značajno utječu Monsuni. Dvije velike kružne struje, jedna na sjevernoj polutci koja teče u smjeru kazaljke na satu te jedna južno od ekvatora koja teče obrnutim smjerom, dominiraju strujama u oceanu. Na Dubokomorsku cirkulaciju prvenstveno utječu vodeni tokovi iz Atlantskog oceana i Crvenog Mora te Antakrtičke struje. Sjeverno od 20° južne geografske širine, minimalna temperatura na površini je 22°C, dok na istoku prelazi 28 °C. Južno od 40° južne geografske širine, temperature mora naglo padaju. Salinitet se kreće od 32 do 37 promila, s najvećim iznosom u Arapskom moru te u pojasu između južne Afrike i JZ Australije.
Zaleđeno more i sante leda opstaju južno od 65° južne geografske širine kroz cijelu godinu. Prosječna sjeverna granica pojavljivanja santi leda je 45° južne geografske širine.
Ekonomija
Indijski ocean je glavna ruta koja povezuje Bliski Istok, Afriku i Istočnu Aziju s Evropom i Amerikama. U oceanu je posebno je intenzivan promet naftom i naftnim prerađevinama iz naftnih polja u Perzijskom zaljevu i Indoneziji.
Velike rezerve ugljikovodika crpe se ispred obala Saudijske Arabije, Irana, Indije i zapadne Australije. Procjenjuje se da 4% svjetske morske proizvodnje nafte dolazi iz Indijskog oceana. Pijesak na plažama, bogat teškim mineralima i njegova podmorska nalazišta aktivno iskorištavaju obalne države, posebno Indija, Južnoafrička Republika, Indonezija, Šri Lanka i Tajland
Toplina Indijskog oceana održava produkciju planktona niskom, osim uz sjeverne rubove te u nekoliko raspršenih točaka širom oceana. Život u oceanu je, stoga, ograničen. Ribarstvo je organičeno, ali postaje od sve večeg značaja za okolne zemlje. Ribarske flote iz Rusije, Japana, Južne Koreje i Tajvana također iskorištavaju Indijski ocean, uglavnom loveći račiće i tunu.
Historija
Najstarije ljudske civilizacije u Mezopotamiji, počevši sa Sumerom i drevnim Egiptom započele su u dolinama rijeka Eufrat, Tigris i Nil. Kasnije su se civilizacije razvijale i u Perziji. Tijekom egipatske Prve dinastije (otprije 5 tisućljeća), mornari su poslani na Indijski ocean. Isti mornari vratili su se sa zlatom i mirodijama. Najstarija poznata morska trgovina potječe otprije 4500 godina, a odvijala se između Mezopotamije i naroda u dolini rijeke Ind.
Indijski ocean je daleko mirniji i otvoreniji za trgovinu od Tihog ili Atlantskog oceana. Snažni monsuni značili su povoljan vjetar i dobar smjer bilo kada u godini. To je otvorilo put stanovnicima Indonezije prema Madagaskaru.
Između 1405. i 1433., kineski admiral Zheng He poveo je veliku flotu Dinastije Ming na više putovanja prema Zapadnom oceanu (tako Kinezi zovu Indijski ocean), te je doplovio do istočne obale Afrike. Godine 1497. je Vasco da Gama oplovio rt dobre nade i tako postao prvi Evropljanin koji je doplovio do Indijskog oceana. Nakon toga evropski brodovi, teško naoružani, dominiraju trgovinom. Portugal je prvi pokušao zauzeti vodeću ulogu u trgovini izgradnjom brojnih luka, no zbog malog proračuna projekt je propao. Borbe su se nastavile između Francuske i Nizozemske, da bi na kraju Britanci zauzeli vodeću ulogu 1815. godine. Otvaranje Sueskog kanala 1869. oživjelo je evropski interes za Istokom, no nijedna nacija nije uspjela dominirati trgovinom. Nakon kraja II. svjetskoga rata Britanci su se povukli iz Indije. Danas je od borbe za prevlašću ostao samo atol Diego Garcia kojeg uzdržavaju Britanci i SAD.
Dne 16. prosinca 2004. dogodio se veliki tsunami koji je teško pogodio sve države s obalom na Indijskom oceanu. Tsunami je izazvao smrt 226.000 ljudim, a preko milijun ljudi ostalo je bez doma.
Lạc Việt
Lạc Việt ili Lạc (Hán tự: 雒越/駱越/貉越; Pinyin: Luòyuè) je naziv za drevni narod koji je živio u području koje danas čini nizine sjevernog Vijetnama, prvenstveno močvarno, ali i plodno područje Delte Crvene rijeke. Oni se povezuju s kulturom Dong Son koja karakterizira brončano doba u Jugoistočnoj Aziji.
Vjeruje se kako je narod Lạc Việt osnovao državu Văn Lang, čiji početak predaja smješta u 2879. pne. Narod Văn Langa je trgovao s brdskim narodom Âu Việt, koji je živio na visoravnima krajnjeg sjevera današnjeg Vijetnama, odnosno zapadnom Guangdongu i južnom Guangxiju u današnjoj Kini. Godine 258. pne. ili 257. pne. je Thục Phán, vođa plemenskog saveza Âu Việta napao Văn Lang i porazio posljednjeg Hùng Vươnga. Nakon toga su dva kraljevstva ujedinjena, a nova država je dobila ime Âu Lạc, a njen vladar se proglasio kraljem s titulom An Dương Vương.
Zločini četnika u Drugom svjetskom ratu
thumb|desno|235px|[[Četnici poziraju zajedno s njemačkim vojnicima u nepoznatom okupiranom selu na području današnje Srbije]] Tokom Drugog svetskog rata četnici su počinili brojne ratne zločine, koji su bili usmereni prvenstveno prema jugoslovenskim partizanima i pripadnicima nesrpskih naroda (Hrvati, Bošnjaci i dr.).
Ravnogorska ideologija zasnovana je na ideološkoj i etničkoj isključivosti. U celokupnoj aktivnosti četnika, zločini ne predstavljaju izolovane incidente nego regularnu praksu organizovanu, prihvaćenu ili odobrenu od strane rukovodstava na svim nivoima. Zločini su bili spontani (iz mržnje) i organizovani (po naređenju). U dokumentaciji se nalazi veći broj naređenja koja nalažu od podređenih činjenje ratnih zločina. Zločini su bili prihvaćena praksa - postoje brojni dokumenti koji svedoče da su zločini i počinioci bili poznati odgovornim komandama, koje u previlu nisu reagovale protiv ovih pojava. U brojnim izveštajima nadređenim komandama zločini se otvoreno pominju i opisuju.
Rukovodstvo četničkog ravnogorskog pokreta pridavalo je poseban značaj borbi protiv NOVJ, pa je vodilo smišljenu propagandu kampanju u cilju širenja antikomunizma i jačanja mržnje prema komunistima. Ravnogorski pokret takođe je bio velikosrpski. U skladu s ovim takođe je vođena propagandna kampanja podsticanja mržnje i osvetoljubivosti prema Hrvatima i Muslimanima (Bošnjacima).
Zločini nad zarobljenicima
Likvidacije zarobljenih pripadnika NOVJ vršene su na redovnoj osnovi. Veliki broj četničkih izveštaja o sukobima otvoreno priznaje likvidacije zarobljenika. Na primer:
Takođe postoje uputstva i naređenja nadređenih komandi koja nalažu sistematičnost i surovost u likvidaciji zarobljenika.
Zločini nad medicinskim osobljem
Juna 1943. godine u toku pete neprijateljske ofanzive četnici su klali partizanske ranjenike sa Sutjeske, pa su tada zaklali u selu Jelaču i Vrbnici dr Simu Miloševića i hrvatskog pesnika Ivana Gorana Kovačića.
Polovinom jula 1943. godine u celu Cikoti (istočna Bosna) četnici su otkrili 80 ranjenika prve proleterske divizije, oduzeli im oružje a sutradan doveli Nemce koji su ih poubijali, a zatim spalili.
Jula 1943. godine u Bišini (Birač) četnici su otkrili ranjenike prve i druge proleterske brigade i izdali ih Nemcima koji su ih poubijali.
Maja 1944. godine četnici Dragutina Keserovića pronašli su na Jastrepcu partizansku bolnicu pa su streljali 24 ranjenika i 4 bolničarke.
Maja 1944. godine četnici su otkrili u Semberiji partizanske bolnice i ubili oko 300 teških ranjenika.
Jedan od primera uništavanja partizanskih bolnica od strane četnika je sledeći:
Lukica Popović, lokalni vođa četnika, je od svog jataka Obrada Radočaja iz sela Krčana, jugoistočno od Udbine, saznao da je u 16 kuća tog sela smješteno oko 90 teških ranjenika. Ti ranjenici su za vrijeme operacije "Morgenštern" maja 1944. bili desetak dana u jami, s petnaest bolničarki. Djevojke, mahom skojevke iz okolnih sela, su ranjenike iz podzemne bolnice na rukama prenijele u Krčanu. Grupa partizana bdjela je na Trnovoj poljani, čuvajući prilaz Krčani od Lapca preko Kuka i Visuća. Lukica Popović je na to bio upozoren, pa je četnike doveo zaobilaznim putem. Upali su u Krčanu oko 10 sati 2. juna. Zaklali su 36 ranjenih partizana. Žene i starci iz Krčane su na brzinu sakrili 56 ranjenika. U Krčani su ubijena i dva liječnika, dr Josip Kajfeš i dr Zupe. U kući četničkog špijuna Obrada Radočaja zaklan je teško ranjeni komesar 8. kordunaške divizije NOVJ Aleksa Backović.
Vojvoda Đujić je pohvalio Lukicu Popovića, a tri mjeseca kasnije uručio mu je pismeno priznanje o odlikovanju Obilićevom zvijezdom."
Zločini nad civilima osumnjičenim za vezu sa partizanima
mini|desno|185px|Vida Pantić, jedna od žrtava četničkog [[Pokolj u Vraniću|pokolja u Vraniću kod Beograda, 20. decembra 1943.]]
Četnici su primenjivali teror prema civilima kao kaznu za podršku partizanima ili u cilju zastrašivanja radi sprečavanja eventualne podrške partizanima. Teror je često obuhvatao i članove porodica osumnjičenih, a povremeno i decu. Ovakav terenski rad smatrali su neizostavnim delom svoje borbe protiv komunizma ne manje važnim od borbe sa vojnim jedinicama NOVJ. Naročito su smatrali važnim "čišćenje terena" nakon što bi okupatorske jedinice ponovo zauzele neku prethodno oslobođenu teritoriju. Primena terora bila je masovna i regularna.
Dva primera iz dokumenata opisuju kako je to izgledalo:
U drugoj polovini decembra 1943. južno od Beograda po naređenju Draže Mihailovića provedena je akcija čišćenja komunista. Koordinatori akcije bili su pukovnik Jevrem Simić - Drška, generalni inspektor četničkih odreda i Nikola Kalabić, komandant Korpusa gorske garde. Nakon što su 26. novembra 1943.potpisali sporazum sa Nemcima o primirju i saradnji na dodeljenim teritorijama, izvršili su koncentraciju jedinica i otpočeli takozvano "čišćenje terena". Na ovu akciju odnosi se sledeće Mihailovićevo naređenje komandantima.
Brojni su primeri četničkih likvidacija civila. Januara 1943. godine, pod komandom Komarčevića, Mihailovićevi četnici su zaklali 72 simpatizera partizana u srezu posavskom. Decembra 1943. godine četnički komandant Živan Lazović zaklao je u selu Selevcu 15 seljaka pristalica partizana. Decembra 1943. godine zaklali su četnici Nikole Kalabića u selu Kopljarima kod Aranđelovca 21 seljaka. Decembra 1943. godine streljali su četnici Vuka Kalaitovića u srezu sjeničkom 18 pristalica partizana. Avgusta 1944. godine četnički odred Svete Bogićevića uhvatio je u selu Sepcima - Srbija, Sremčevića Savu, Vojinović Konstantina, Radojević Iliju i Jovanović Iliju i pošto ih je mučio da bi iznudio priznanje o saradnji sa partizanima svu četvoricu zaklao.
Nakon rata je utvrđeno da su četnici su zlostavljali i batinali desetine hiljada ljudi, a u Crnoj Gori su bili uveli specijalni sistem batinjanja pomoću „roglje". Komandanti optuženog Mihailovića ostavljali su spiskove pristalica partizana okupatorima i kvislinzima na osnovu kojih su ljudi bili hapšeni i streljani. Naročito je Beogradska četnička organizacija tesno sarađivala sa specijalnom policijom na uništavanju pokreta otpora u Beogradu.
Masovni zločini nad pripadnicima drugih etničkih skupina
thumb|Izveštaj četničkog komandanta Pavla Đurišića o izvšenom [[Pokolj muslimana Pljevalja, Čajniča i Foče|pokolju muslimanskog stanovništva u oblasti Čajnića, Pljevalja i Foče.]]
U okviru svojih planova za preuređenje Jugoslavije posle rata, četnici su imali planove etničkog čišćenja određenih oblasti. Ove planove je vrhovna komanda distribuirala potčinjenim komandama u vidu instrukcija.
Zločini protiv pripadnika drugih etničkih i verskih zajednica mogu se podeliti u dve osnovne grupe: spontani (iz mržnje) i organizovani (po naređenju).
Spontane odmazde i sporadični zločini
U prvoj fazi ustanka zabeleženi su slučajevi masovnih odmazdi ustanika nad civilima različite etničke i verske pripadnosti. Tako su, na primer, početkom septembra 1941. hercegovački i crnogorski ustanici poubijali su na Berkovićima i Trusini 526 muslimanskih civila iz obližnjih sela svih straosnih dobi. Od toga je 365 bačeno u jamu. Ovakvi slučajevi zabeleženi su tokom 1941. i prve polovine 1942. širom Bosne i Hercegovine, a u manjoj meri i na teritoriji Srbije i Hrvatske.
Sporadični zločini pojavljivali su se u situacijama kad su formacije JVUO prolazile iz operativnih potreba kroz oblasti nastanjene nesrpskim stanovništvom. Ovi pokreti i dejstva po pravilu su praćeni ubistvima civila, silovanjima, pljačkama i uništavanjem imovine.
Učestvujući u italijanskoj operaciji ALBIA na Biokovu između 29.8. i 3.9.1942. hercegovački četnici pod komandom Petra Baćovića vršili masovni teror nad civilima hrvatske narodnosti u zoni operacije. Baćović opisuje ove aktivnosti u izveštaju Mihailoviću od 5.9.1942.:
Učestvujući u italijanskoj operaciji ALFA u dolini Rame hercegovački četnici pod komandom Petra Baćovića su prema izveštajima italijanskog obaveštajca i prema zvaničnicima NDH ubili između 650 i 700 lica hrvatske i muslimanske etničke pripadnosti.
1. i 2. oktobra 1942. grupa četnika pod komandom Mane Rokvića (jedan bataljon Dinarske divizije prema italijanskom izveštaju) učestvovala je u, od Italijana organizovanoj, akciji odmazde nad civilima u Poljičkom selu Gata i okolnim selima, prilikom čega je, na posebno okrutan način, ubijeno oko 120 civila hrvatske narodnosti.
Tokom čitavog rata na teritoriji Kosova delovale su četničke jedinice Koste Milovanovića Pećanca, koje su počinile brojne zločine nad stanovnicima albanskih sela na granici Kosova i Sandžaka.
Sistematski zločini sa karakteristikama genocida
Ravnogorski ideolozi predvideli su potrebu etničkog čišćenja određenih oblasti radi konsolidovanja etničke srpske teritorije kao osnove buduće Jugoslavije. Ovo etničko čišćenje trebalo je da bude sprovedeno "u pogodnom momentu". Jedan od brojnih dokumenata koji svedoče o ovom planu je Mihailovićeva pismena "instrukcija" Pavlu Đurišiću Str. pov. br. 370 od 20. decembra 1941. godine, u kojoj piše :
Karakterističan "pogodni momenat" rukovodstvo JVUO uočilo je i iskoristilo u januaru i februaru 1943. U tom periodu provedene su opsežne operacije genocida i etničkog čišćenja u istočnoj Bosni i Sandžaku u koordinaciji majora Zaharija Ostojića, načelnika štaba isturenog odeljenja vrhovne komande JVUO. U operacijama su učestvovale trupe Pavla Đurišića i Vojislava Lukačevića. Nakon operacije Đurišić je u izveštaju Mihailoviću napisao :
mini|[[Pavle Đurišić, naoružan od fašističke Italije, bio je glavni izvršilac operacije etničkog čišćenja muslimana.]]
Ubrzo su međutim, krajem marta i tokom aprila, snage NOVJ proterale JVUO sa ovog područja. U kasnijoj fazi je nemačka komanda kojoj je bilo stalo podjednako do saradnje i sa JVUO i sa muslimanskim kvislinzima, izdejstvovala obustavljanje ovakvih operacija. Ravnogorski planeri i ideolozi odložili su ih za kraj rata. Dragiša Vasić o toj mogućnosti pisao je u svom pismu Mihailoviću iz aprila 1942. sledeće:
Protest majora Đurića
Major Radoslav Đurić je 16. februara 1944. godine poslao oštar protest generalu Mihailoviću zbog klanja ljudi i žena, u Vraniću i u Boleču i drugde:
Protest potpukovnika Radojlovića
Potpukovnik Miloš Radojlović je maja 1944. godine pisao komandantu smederevskog korpusa da je "narod naplašen i bega od četnika", te je od njega tražio izjašnjenje u vezi sa klanjem i terorisanjem naroda u smederevskom kraju.
Suđenja
Početkom avgusta 1945. u oslobođenom Beogradu pred Vojnim sudom 1. Armije organizovano je prvo javno posleratno suđenje protiv Vojislava Lukačevića i drugih ratnih zločinaca. Javni tužilac, Miloš Minić, je optužio Lukačevića da je kao komandant četničkih snaga u Bosni organizovao pokolj u Foči, da je učestvovao u istrebljenju muslimanskog stanovništva, da je sarađivao sa okupatorom u četvrtoj i petoj neprijateljskoj ofanzivi, da je vršio zločine nad pripadnicima NOP-a i da je sarađivao sa kvinsliškom vladom generala Milana Nedića. Između predsednika suda i Lukačevića vođen sledeći dijalog:
Osuđen je na smrt streljanjem. Kazna je izvršena u Beogradu krajem avgusta 1945. Mesto streljanja nije objavljeno.
Vođa četnika Dragoljub Mihailović je uhvaćen 13. marta 1946. od strane agenata jugoslovenske bezbednosne agencije OZNA (Odelenje za Zaštitu naroda). On je optužen po 47 tačaka. Sud je utvrdio da je kriv po 8 tačaka optužnice, uključujući zločine protiv čovečnosti i veleizdaju. Proglašen je krivim i osuđen na smrt streljanjem 15. jula. Pogubljen je zajedno sa devet drugih oficira u ranim časovima 18. jula 1946. u Lisičijem potoku. Danas se u Srbiji vodi kampanja za njegovu rehabilitaciju.
Lynda Carter
Lynda Carter (24. jul 1951 -) je američka glumica i muzičarka, koja je godine 1972. osvojila titulu Miss World USA, ali koja je daleko poznatija po naslovnoj ulozi u popularnoj TV-seriji Wonder Woman.
Vanjske veze
50px|none|Commons logo U Wikimedijinom spremniku nalazi se još materijala vezanih uz temu: Commons:Kategorija:
Chazé-Henry
Šaze Anri je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Segre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 940 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 47 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 96 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 52 m).
Inverness, Florida
Invernes je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 7.210 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 7.210 stanovnika, što je 421 (6,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Južni ocean
mini|desno|275px|Granice Južnog oceana Južni ocean ili Južni okean je četvrti po veličini ocean koji sadržava sve vodene površine koji opasuju Antarktiku. Iako je taj naziv dugo korišten od strane pomoraca, tek godine 2000. ga je prihvatila Svjetska hidrografska organizacija kako bi naglasila značaj oceanskih struja na današnji svijet. Dotada se smatralo da se Atlantski, Tihi i Indijski ocean protežu sve do obala Antarktika.
Oscar za najbolju montažu
Na nagradi se svake godine navode samo imena glavnih montažera. Nominacije za ovog Oscara određuju rezultati glasovanja članova Odsjeka montaže Akademije filmskih umjetnosti i znanosti, njih 233 tijekom 2008. Svaki član predlaže do pet filmova poredanih po vlastitom izboru, a njih pet s najvećim ukupnim zbrojem glasova se obznanjuju kao nominirani. Dobitnika Oscara u ovoj kategoriji zatim između nominiranih filmova biraju svi aktivni i počasni članovi Akademije.
Baricitinib
Baricitinib je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 371,417 Da.
Feba (mitologija)
Feba (grč. Φοίϐη, Phoíbê) je jedna od božica Mjeseca u grčkoj mitologiji.
Febini su roditelji Uran, Otac Nebo i Geja, Majka Zemlja. Feba je Titanida. Sa svojim mužem i bratom Kojem ima djecu - Letu i Asteriju. Febini su unuci Apolon i Artemida. Imena Feb i Feba postali su Apolonovi i Artemidini epiteti i sinonimi. Feba upravlja proročišem u Delfima, a to joj je povjerila Temida.
Lake City, Georgia
Lejk Siti (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.612 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.612 stanovnika, što je 274 (9,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Muro, Vercelli
Muro je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
Ascites
Ascites (gr. askites, mješina) izraz je za nakupljanje tekućine u peritonealnoj šupljini. Zdravstveno stanje je također poznato kao hidroperitoneum. Iako najčešće nastaje zbog ciroze i teške bolesti jetre, njegova prisutnost može značiti i druge značajne zdravstvene probleme.
Znakovi i simptomi
Blaži ascites se teško zamijeti, dok značajni ascites dovodi do trbušne distenzije. Pacijent se žali na težinu i tlak u trbuhu, te kratak dah zbog podizanja ošita (dijafragme).
Na fizikalnom pregledu ascites se utvrđuje ukoliko se bočni dijelovi stijenke trbuha izboče kod pacijenta koji leži na leđima. Muklina se također pomiče sa bokova ukoliko pacijent promijeni položaj jer će muklina uvijek biti u donjim dijelovima abdomena bez obzira na položaj pacijenta. Kod veće količine ascitesa ukoliko na jednoj strani trbuha vršimo tlak primijetit ćemo da se val prenosi na suprotnu stranu trbuha.
Ostali znaci ascitesa su u vezi s etiologijom. Kod ciroze i portalne hipertenzije može postojati oticanje nogu, ginekomastija, promjene mentalnog statusa kod encefalopatija, povraćanje krvi. Kod karcinoma je prisutan gubitak težine i opća slabost, kronični umor i malaksalost. Kod srčane slabosti javlja se nedostatak daha i netoleriranje napora.
Etiologija
Patofiziološki mehanizam je sličan onome kod nastanka edema. Uzroci ascitesa sa visokim gradijentom serum-ascites albumina (engl.Serum-ascities albumin gradient SAAG) mogu biti sljedeći:
Uzroci ascitesa ("eksudat") s niskim gradijentom serum-ascites albumina (engl. Serum-ascities albumin gradient SAAG) mogu biti sljedeći:
Bierne
Bjern je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Denkerk.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1732 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 156 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 2 metara (maksimalnoj 11 m, a minimalnoj 0 m).
Erinije
Erinije ili Eumenide (grč. Ἐρινύες, Erinúe; Εὐμενίδες, Eumenídes) su grčke božice osvete i prokletstva. Na hrvatskom jeziku se zovu Srde. Rimski su im pandani Furije, a imena Erinija su Alekta, Megara i Tizifona. Erinije imaju krila i zmije na glavi, umjesto kose. Nose crnu odjeću. thumb|levo|250px|William-Adolphe Bouguereau: Orestovo grizodušje, Oresta progone Erinije
Erinije i Eumenide
Erinije su: prema Eshilu, Niktine kćeri, prema Sofoklu Skotove i Gejine, prema Heziodu Uranove i Gejine. Erinije su rođene blizu gore Kron. Odande su otišle u podzemlje, gdje ih je prihvatio Had, te otada tamo žive i muče duše u Tartaru. Ponekad izlaze van na Zemlju i progone ubojice i kradljivce. Osvećuju im se, nanose duševnu bol, od njih se ne može pobjeći. Kažnjavaju i bogove, tako bi primjerice kaznile Heliosa ako promijeni putanju Sunca po nebu, jer bi to značilo kraj života. Ali Erinije su i pravedne. Prati ih Nemezida, a prije je to činila Nika. Erinije su najpoznatije po proganjanju Oresta zbog ubojstva svoje majke Klitemnestre koja je ubila njegova oca Agamemnona. Apolon mu je rekao da ubije ubojicu svoga oca, a on ga je poslušao. Poslije mu se molio da ga spasi od Erinija. Atena se umiješala te pretvorila Erinije u pomirljive Eumenide (Dobrohotnice), koje su odjenule bijele haljine.
Epiteti
Erinije su znane i kao: To su njihovi epiteti.
Ascites
Liječenje
Liječenje može biti lijekovima (diuretici), paracentezom ili drugim tretmanima usmjerenima na uzrok.
Prognoza
Prognoza ovisi o osnovnoj bolesti. Kod zloćudne bolesti prognoza je povezana sa prognozom te bolesti. Kod ciroze jetre poduzete procedure utječu direktno na prognozu. Shuntovi mogu spriječiti nastanak fatalnog krvarenja kod ciroze jetre.
Deimos (mitologija)
thumb|Ares, otac Deimosa i Fobosa Dim ili Deimos (grč. Δεῖμος, Deĩmos = panika, strava) je u grčkoj mitologiji bog rata.
Deimosov je brat Fobos, a sinovi su Aresa i Afrodite. Slijede svog oca u ratovanjima. Asaph Hall, koji je otkrio dva Marsova asteroida, nazvao ih je prema Aresovim sinovima - Deimos (Dim) i Fobos (Fob).
The Thirty-Nine Steps
The Thirty-Nine Steps je pustolovni roman škotskog pisca ] Johna Buchana, originalno objavljen 1915. godine i najpoznatiji kao prvi iz serije o Richardu Hannayu. Radnja se događa u proljeće 1914. godine, odnosno netom pred izbijanje prvog svjetskog rata. Protagonist je škotski inženjer koji se iz Rodezije vratio u Britaniju prije nego što postaje optužen za ubistva, prisiljen na bijeg, odnosno nastoji raskrinkati prave ubice iz reda njemačkih špijuna. Buchanova knjiga je doživjela veliki uspjeh, te je tokom sljedećih godina napisao nekoliko nastavaka. Kritičari su ga kasnije proglasili jednim od prvih koji je koristio motiv "običnog čovjeka u neobičnoj situaciji", a koji če postati posebno popularan među autorima filmskih trilera.
The Thiry-Nine Steps je poznata po nekoliko ekranizacija, od kojih je skoro svaka doživjela veliki uspjeh kod publike i kod kritike. Najpoznatija je verzija iz 1935. godine koju je režirao Alfred Hitchcock. Godine 1959. je snimljena još jedna verzija sa Kennethom Moreom, a 1978. verzija sa Robertom Powellom koja se smatra najvjernijom predlošku. Godine 1995. je postavljena i kazališna verzija, a 2008. emitiran TV-film u kome je glavnu ulogu tumačio Rupert Penry-Jones.
Helena, Ohio
Helina je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 224, što je 12 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bésayes
Beze je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 911 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 95 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 242 metara (maksimalnoj 408 m, a minimalnoj 208 m).
Âu Lạc
Au Lac (Quoc Ngu: Âu Lạc; Hán tự: ) je naziv za drevnu državu koja predstavlja postojbinu Vijetnamaca, a koja je postojala od oko 258. pne. ili 257. pne. do 207. pne.. Glavni grad joj je bio Cổ Loa (oko 35 km sjeverno od današnjeg Hanoia).
An Dương Vương
An Duong Vuong je kraljevska titula koju je nosio Thục Phán (蜀泮), vladar drevne države Âu Lạc u današnjem sjevernom Vijetnamu. Preuzeo ju je godine 257. pne. nakon što je porazio državu Văn Lang te ujedinio plemena Âu Việt i Lạc Việt. Prema predaji je živio preko 100 godina, a vladao 50 - sve do 207. pne.
Rogača (Sopot)
Rogača je naselje u opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1046 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1271 stanovnika).
Istorija
Selo Rogača se nalazi jugozapadno od mesta Sopota. Rogača je starije naselje, ali pisani podaci o njoj postoje tek iz početka 18.veka. Na karti iz doba Austrijske vladavine (1718-1739.g.) ovo je naselje zabeleženo pod imenom Rogomiz. U prvim desetinama 19. veka Rogača je ulazila u sastav Katićeve knežine i 1818. godine imala je 41 kuću, a 1822. godine, 46 kuća. Godine 1846. Rogača je pripadala turijskom srezu, imala je 59 kuća i bila je „glavno mesto sreza turijskog“. Po popisu iz 1921. godine Rogača je imala 231 kuću sa 1344 stanovnika.
Za najstarije porodice u selo smatraju se: Katići, potomci Janka Katića po ženskoj liniji, Pavići, Starčevići, Čekići, Milosavljevići, Antonijevići, Stojkovići i Jaranovići. Današnji potomci ovih ne znaju od kuda su njuhovi preci doseljeni... (podaci krajem 1921. godine).
Demografija
U naselju Rogača živi 872 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,1 godina (43,6 kod muškaraca i 46,6 kod žena). U naselju ima 348 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,01.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Neuhaus an der Pegnitz
Nojhaus an der Pegnic je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Nirnberger Land. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.884 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9574140.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nirnberger Land Nojhaus an der Pegnic se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nirnberger Land. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 395 metara. Površina opštine iznosi 23,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.884 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 124 stanovnika/km².
Âu Việt
Âu Việt je zajednički naziv za brdska plemena koja su živjela u planinskim područjima na krajnjem sjeveru današnjeg Vijetnama, odnosno zapadu Guangdonga i jugu Guangxija u današnjoj Kini. Historijski izvori ih spominju u 3. vijeku pne. Prijestolnica im se nalazila u današnjoj provinciji Cao Bang na sjeveroistoku Vijetnama.
Za Âu Việt se također koristio naziv Tây Âu (西甌; ; pri čemu Tây znači "zapadni"), te su se smatrali jednim od Stotinu Yue plemena. Imali su običaj nositi kratku kosu i tetovaže, kao i zube bojati u crno. Smatraju se precima današnjih manjina koje govore Tai jezicima, a među koje spadaju Nung i Tay, kao i naroda Zhuang u Guangxiju.
Âu Việt je trgovao s narodom Lạc Việt, stanovnicima države Văn Lang, smještene u nizinama današnje Delte Crvene rijeke u sjevernom Vijetnamu. Oko godine 258. pne. ili 257. pne. je Thục Phán, vođa plemenskog saveza Âu Việt, napao Văn Lang i porazio posljednjeg Hùng Vươnga. Tada su dva kraljevstva ujedinjena pod nazivom "Âu Lạc," a vladar se prozvao kraljem po imenu An Dương Vương.
Live and Let Die (film)
Živi i pusti umrijeti ( engl. Live and Let Die) britanski je akcijski triler iz 1973. To je 8. film iz serijala o Jamesu Bondu i prvi s Rogerom Mooreom u glavnoj ulozi. Film su producirali Albert R. Broccoli i Harry Saltzman. Početkom sedmadesetih, Broccoli i Saltzman htjeli su novog glumca za ulogu Bonda, koji će zamijeniti Seana Conneryja, koji je nastupio u nekoliko Bond filmova u šezdesetima. Nakon duge potrage, izabrali su Rogera Moorea.
Produkcija
Kad su Broccoli i Saltzman htjeli zamijeniti Seana Conneryja, isprva su odlučili da neće angažirati drugog glumca nego nekog iz oružanih snaga. Tako se u mnogim vojnim časopisima pojavila reklama s rečenicom: "Are you 007?" Ova ideja poslije odbačena nakon što je prigovorilo britansko društvo glumaca (Equity) i zatražilo da se prestane s tim.
Do 1972. Broccoli i Saltzman su testirali mnoge glumce za glavnu ulogu, od kojih su najpoznatiji bili Julian Glover (kasnije negativac u filmu iz 1981., Samo za tvoje oči), John Gavin, Jeremy Brett i Michael Billington, koji je na kraju izgubio ulogu od Rogera Moorea. Kasnije je Billington bio glavna zamjena za Moorea, a 1977. se pojavio u filmu Špijun koji me volio, kao negativac kojeg ubijaju u uvodnoj sekvenci.
Bond je bio jedan od kandidata za ulogu Bonda nakon filma Samo dvaput se živi, ali brzo je ispao iz konkurencije jer je već bio popularan u ulozi Simona Templara u televizijskoj seriji Svetac.
Živi i pusti umrijeti označio je i pojavljivanje prve Afroameričke Bond djevojke, Rosie Carver (koju je glumila Gloria Hendry). Kad je film objavljen u Južnoj Africi, izrezane su scene s Gloriom Hendry i Rogerom Mooreom jer je vlada zabranjivala međurasne odnose zbog apartheida.
Producenti su se potrudili da se James Bond kojeg glumi Roger Moore dosta razlikuje od onog kojeg je proslavio Sean Connery, možda da se izbjegnu usporedbe s Georgeom Lazenbyjem. Na primjer: Mooreov James Bond nikada ne naručuje votka martini, pije burbon viski; Mooreov Bond ne nosi šešir; puši cigare, ne cigarete.
Casting
U filmu se prvi put pojavljuje šerif iz Louisiane J.W. Pepper (glumi ga Clifton James), koji će poslije reprizirati ulogu u filmu Čovjek sa zlatnim pištoljem. Bio je to i prvi film s Davidom Hedisonom u ulozi Felixa Leitera, koji će kasnije pojaviti u filmu Dozvola za ubojstvo. Nijedan drugi glumac nije glumio Leitera više od jednom.
Jamajkanski agent, Quarrel Mlađi, je sin Quarrela iz filma Dr. No. Quarrel se u serijalu romana prvi put pojavio u Živi i pusti umrijeti, a umro je u Dr. Nou.
Madeline Smith, koja je glumila prekrasnu talijansku agenticu gđicu. Caruso koja se nalazi s Bondom u krevetu na početku filma, preporučio je Roger Moore nakon što je radila s njim na televiziji. Smithova je rekla kako je Moore bio izrazito pristojan na snimanju, ali se osjećala neugodno s njim obučena samo u plavi bikini budući da je Mooreova žena bila na setu.
Snimanje
Redatelju se toliko svidjela kaskaderska scena preskakanja preko aligatora da je glavnog negativca nazvao po kaskaderu koji je to izveo, Rossu Kanangi, vlasniku farme aligatora gdje je snimljena scena. U jednom ponavljanju scene, zadnji aligator je dohvatio Kananginu potkoljenicu, rasparavši mu hlače. Ovo se može detaljno vidjeti na DVD izdanju. Filmaši su farmu otkrili dok su tražili lokacije za snimanje. Vidjeli su znak s natpisom "ONI KOJI NEOVLAŠTENO UĐU BIT ĆE POJEDENI." Taj znak može se vidjeti i u filmu.
Za scenu s aligatorima, Moore je predlagao da nosi cipele od aligatorove kože. Bondov gliser u sceni preskoka preko rukavca rijeke nenamjerno je postavio Guinnessov svjetski rekord u to vrijeme.
Radnja
Vozačev ubojica odvodi Bonda do Mr. Biga, gangstera koji vodi lanac restorana Fillet of Soul širom Sjedinjenih Država. Za vrijeme sukoba s Mr. Bigom, Bond upoznaje Solitaire, prekrasnu stručanjakinju za tarot koja ima sposobnost da vidi budućnost i promijeni događaje u sadašnjosti. Prerušen u Mr. Biga, Kananga zahtijeva od svog čovjeka da ubije Bonda, koji uspijeva pobjeći neokrznut. Bond slijedi Kanangu na San Monique, gdje susreće Quarrela mlađeg (sina Quarrela iz Dr. Noa) koji ga vodi do Solitaireine kuće. Bond je zavodi izvlačeći iz špila karata onu koja pokazuje "Ljubavnici". Solitaire nakon odnosa s Bondom gubi svoje sposobnosti pa je prisiljena surađivati s Bondom kako bi srušili Kanangu.
Vudu
Bio je ovo prvi i dosad jedini Bond film koji se bavio nadnaravnim. Iako postoje neke indikacije da je Barun Samedi jednostavno iluzionist i showman, a da se njegovo "uskrsnuće" nakon pada u lijes pun zmija može objasniti trikom. Solitaireine psihološke sposobnosti je puno teže racionalno objasniti.
Wyatt, Missouri
Vajat je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 319, što je 45 (-12,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nikl borid
Nikl borid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 128,198 Da.
Barnidipin
Barnidipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 491,536 Da.
Frederik Harhoff
13. 6. 2013., danski dnevni list BT objavio je njegovo privatno pismo u kojem je izrazio strah svojim prijateljima jer su ga tri nedavne oslobađajuće presude koje su 2012. i 2013. izrečene u Haškom tribunalu (Gotovina; Perišić; Stanišić i Simatović) ostavile sa "snažnim neprijatnim osjećanjem da je sud promijenio svoj kurs pod pritiskom 'vojnog establišmenta' iz nekih uticajnih zemalja." Implicirao je da je predsjednik MKSJ-a, Theodor Meron, izvršio pritisak na druge suce kako bi se od 2012. postrožili kriteriji za osuđivanje. William Schabas, koji predaje međunarodno pravo na sveučilištu Middlesex u Londonu se složio da su te tri oslobađajuće presude "oslabile poruku [tribunala], jer sada ima manje zaštite za civile i ljudska prava.”
Ralja (Sopot)
Ralja je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2858 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2580 stanovnika).
Istorija
Varošica je dobila ime po reci Ralji i deli se na dva kraja, na Gornju i Donju Ralju. Za vreme Turaka u Donjoj Ralji je na drumu Beograd-Kragujevac postojala jedna mehana u koju su svraćali i noćivali putnici. Kasnije je (1868. g.) u ovome kraju podignuta nova mehana i to je osnova današnje Ralje. Zatim je podignuta i druga mehana pored reke Ralje. Osim ove dve mehane nije bilo više kuća. lijevo|bezokvira U Gornjoj Ralji do 1884. godine nije bilo ničega. Za vreme trasiranja pruge tu su bile podignute barake, u kojima su stanovali radnici. Nije postojala ni jedna kuća, niti je osim radnika bilo drugih stanovnika.
U ovome delu Ralje podignuta je železnička stanica, i kad je 1884. godine proradila pruga, sazidao je kafanu Jovan Radisavljević i počeo sa njom da radi. Iduće godine su braća Pantići iz Parcana podigli drugu kafanu, i od toga doba su počeli i drugi da se naseljavaju i u Gornju i u Donju Ralju. Varošica tada imala oko 40 kuća; to su poglavito doseljenici iz sela kosmajskog sreza, i to iz Parcana, Popovića, Ropočeva, Lisovića, Amerića i Ivanče. Ima samo nekoliko kuća doseljenika iz Bosne i iz „preka“(Banata)
Godine 1897./98. u Donjoj Ralji je podignuta fabrika cementa, pored koje imala i parni mlin. Oko fabrike je stvorena mala kolonija koju naseljavaju radnici. Godine 1902. Ralja je proglašena za selo i tada dobila prvog kmeta, ali je činila jednu opštinu sa susednim selom Parcanima, Godine 1923. Ralja je proglašena za varošicu, a 1925. godine. Odvojila se od Parcana i obrazovala zasebnu opštinu.
Do 1923. godine. Ralja nije imala svoju školu. Te je godine škola privremeno smeštena u kuću Stanija Markovića. Godine 1924. dovršena nova školska zgrada na placu koji je opštini poklonio Andreja Mitrović trgoac iz Ralje. Varošica nije imala svoju crkvu služili se sa crkvom u Popoviću. Andreja Mitrović, trgovac, poklonio je plac od 4200 kv. m. za podizanje crkve. (podaci krajem 1921. godine).
Demografija
U naselju Ralja živi 2329 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,1 godina (39,2 kod muškaraca i 41,1 kod žena). U naselju ima 883 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,24.
Sovjetska kinematografija
mini|Scena iz filma "Oklopnjača Potemkin" Sovjetska kinematografija uključuje filmove bivših republika Sovjetskog Saveza u kojima se odražavaju elementi njihove predsovjetske kulture, jezika i historije, iako su ponekad bili cenzurirani. Najistaknutije su bile Ruska SFSR, Armenska SSR, Gruzijska SSR, Ukrajinska SSR, te u nešto manjoj mjeri Litvanska SSR, Bjeloruska SSR i Moldavska SSR. Istovremeno su nacionalnom filmskom industrijom, u potpunosti nacionaliziranoj tokom većine svoje historije, upravljale filozofije i zakoni koje je zadala monopolistička Komunistička partija, koja je uvela novi pogled na film, socrealizam, drugačiji od onog prije ili poslije postojanja Sovjetskog Saveza.
Ralja (Sopot)
Demografija
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Sovjetska kinematografija
Historijski pregled
mini|Poster filma "Otec Sergij" Osim toga, vlada je uglavnom mogla financirati samo kratke obrazovne filmove, od kojih su najčuvenije bile agitke - propagandni filmovi napravljeni s namjerom da "agitiraju", uključe i ushite mase da u potpunosti sudjeluju u aktivnostima koje je odobrila vlada, te se učinkovito obračunaju s onima koji se protive novom poretku. Ovi kratki filmovi (najčešće od jedne role) su često bili jednostavna vizualna pomagala i pratnja predavanjima uživo i govorima, te su ih predavači nosili iz grada u grad, iz sela u selo, da indoktriniraju svo selo, čak dosizajući područja u kojima nikad prije nisu vidjeli film.
Filmske novosti, npr. dokumentarci, bili su drugi veliki format rane sovjetske kinematografije. Serija novosti Dzige Vertova, Kino-Pravda (1922.-1925.), imala je propagandnu funkciju; Vertov je iskoristio seriju za promociju socrealizma, ali također i za eksperiment s kinematografijom.
Ralja (Sopot)
Korišćena Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Sovjetska kinematografija
Historijski pregled
Ipak, 1921. još uvijek nije bilo funkcionalnog kina u Moskvi sve do kraja godine. Nagli uspjeh, koji je nastao korištenjem starih ruskih i uvoznih dugometražnih filmova, značajno je obnovio industriju, utoliko više što vlada nije značajno ili neposredno regulirala što se prikazuje, te se do 1923. otvorilo dodatnih 89 kinodvorana. Usprkos ekstremno visokom oporezivanju prodaje karata i najmova filmova, postojala je motivacija za individualce da opet započnu snimati dugometražne filmove, - bilo je mjesta za prikazivanje filmova -, premda su sada morali prilagoditi temu novom svjetonazoru. U ovom kontekstu, redatelji i scenaristi koji su ostali da podrže ciljeve komunizma brzo su počeli dominirati u industriji, budući da su mogli najvjerodostojnije i najuvjerljivije stvoriti filmove koji su mogli ispuniti zahtjeve vladinih cenzora. Pridružili su im se novi talenti, te je stvorena umjetnička zajednica čiji je cilj bio definirati "sovjetski film" kao nešto drugačije i bolje od produkcije "dekadentnog kapitalizma". Vođe ove zajednice smatrali su da je za ovaj cilj bitno da postoji sloboda eksperimentiranja s cijelim filmom, stajalište koje će rezultirati raznim poznatim kreativnim pokušajima, ali i cenzurom.
Oklopnjača Potemkin Sergeja Ejzenštejna pojavila se 1925.; propagandni film je velikim dijelom bio izmišljen, te je propovijedao o vrlinama proletarijata. Partijski vođe su ubrzo shvatili da teško kontroliraju redateljev izraz, djelomično zato što je konačno razumijevanje značenja filma bilo varavo.
Jedan od najpopularnijih filmova 1930-ih bio je Cirk. Odmah nakon završetka Drugog svjetskog rata bili su prikazani filmovi u boji, npr. Kamennyj cvetok (1946.), Skazanije o zemlje Sibirskoj (1947.), Kubanskije Kazaki (1949.). Drugi značajniji filmovi 1940-ih uključuju filmove Aleksandr Nevskij i Ivan Groznyj.
Kasnih 1950-ih i ranih 1960-ih nastali su filmovi Ballada o soldate koji je 1961. osvojio nagradu za najbolji film na dodjeli BAFTA-e, te Let'at žuravli.
Film Vysota se smatra jednim od najboljih filmova 1950-ih (također je postao osnova pokreta autorske pjesme).
1980-ih su se pojavili filmovi u kojima se otvoreno govorilo o osjetljivim pitanjima. Npr. Pokajanije, o staljinovim represijama u Moldavskoj SSR i Kin-dza-dza!, alegorični znanstvenofantastični film.
Cenzura
Nakon Staljinove smrti sovjetski filmaši su dobili slobodu da prikaziju likove i priče, koje je, po njihovom mišljenju, publika željela vidjeti. Međutim, industrija je ostala dio vlasti, te je materijal, koji se smatrao politički uvredljivim ili nepoželjnim, bio ili uklonjen, remontiran, ponovno snimljen ili arhiviran. U rijetkim bi slučajevima filmaši uspijeli uvjeriti vlast u nedužnost svojeg rada, a film bio prikazan. Definicija "socijalistički realizam" je bila liberalizirana da omogući razvoj humanijih likova, ali temelji komunizma se još uvijek nisu smjeli kritizirati. Osim toga, stupanj relativne umjetničke slobode je bio različit od administracije do administracije.
Osobitosti nastale cenzurom:
Revolucija i građanski rat
Prva sovjetska ruska državna organizacija, Odjel za film Narkomprosa (rus. Народный комиссариат просвещения, hrv. Narodni komesarijat za prosvjetu), utemeljen je 1917. Radom nacionaliziranih filmskih studija je upravljao Sveruski odjel za fotografiju i kino, 1923. preimenovan je u Goskino, a 1926. u Sovkino. Prva državna filmska škola, univerzitet kinematografije "S.A. Gerasimov", utemeljena je u Moskvi 1919. godine.
Tokom ruskog građanskog rata, agitacijski vlakovi i brodovi su posjećivali vojnike, radnike i seljake. Predavanja, izvještaje i političke sastanke su pratile filmske novosti o događajima na različitim frontama.
Avellaneda
thumb|right|270px|Grad Avellaneda, Buenos Aires Avellaneda je grad u Argentini u pokrajini Buenos Aires. Prema proceni iz 2005. u gradu je živelo 328.969 stanovnika.
Sport
Avellaneda je dom dva značajna fudbalska kluba, koji spadaju u Veliku petorku argentinskog fudbala: