cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Михајловац (Неготин)
Подаци из Историјског архива Неготин
Настало је на месту са значајним траговима пресловенске насељености. У близини насеља се налази археолошко налазиште Мора Вагеи са остацима утврђења изграђеним крајем 3. и почетком 4. века наше ере. Испод његових зидина су откривени остаци старијег утврђења (1. в. наше ере), типа мање путне станице (бургус), које је уништено средином 5. века током најезде Хуна, па обновљено у 6. веку за време Јустинијана. Утврђење се налазило на римском путу Егета-Аквис. Насеље Михајловац је основано у време кнеза Милоша Обреновића и по његовом сину Михајлу добило назив. Године 1846. је имало 184 куће, а 1866 - 203 куће. Данашње насеље је подељено на две целине: Михајловац (Село) и Ново село. У њему су између два светска рата живеле следеће фамилије: Његунцићи (слава Петковица), Грујешти (слава св. Јован), Калберовићи (слава св. Алимпије), Крапешти (слава св. Алимпије), Грекуловићи (слава св. Алимпије), Савешта (слава св. Арханђео), Шуркулешта (слава св. Никола), Ђулешта (слава Петковица), Пејкулешта (слава св. Никола), Попешта (слава Петковица), Блђешта (слава св. Алимпије), Дејешта (слава св. Алимпије), Давидовићи (слава Петковица), Ницешта (слава св. Арханђео), Коћешта (слава Петковица), Времешта (слава Велика Госпојина), Милешта (слава св. Никола), Геренешта (слава Петковица), Ликсарешта (слава св. Алимпије), Паунешта (слава св. Ђорђе), Фртунешта (слава Петковица), Прчинешта (слава св. Арханђео), Котромешта (слава Петковица), Дудуцешта (слава Петковица), Клефатешта (слава св. Никола), Корнешта (слава Петковица), Крстешта (слава Петковица), Маринкешта (слава св. Алимпије), Барбуловићи (слава Петковица), Сандићи (слава св. Арханђео), Оприкићи (слава св. Алимпије), Флорићи (слава Петковица), Черчулешти (слава св. Алимпије), Станкули (слава св. Никола), Апанешти (слава Петковица), Калугарешти (слава Митровдан), Шкопуљевићи (слава св. Никола), Летике (слава Петковица), Цинцарешти (слава Ваведење), Бландар (слава св. Никола), Титика (слава св. Павле), Мунћан (слава Петковица), Драгоља (слава св. Никола), Чобану (слава св. Никола), Пача (слава св. Никола) и Гица (слава св. Никола). Сеоска заветина је Света Тројица.
У насељу се налази православна црква изграђена 1834. године и посвећена Св. архангелу Михаилу.
Становништво Милошева је православно, приликом пописа национално се изјашњава као српско, влашко и румунско и углавном се бави ратарством. Антропогеографским и етнолошким изучавањима сврстано је у влашка насеља.
Године 1921. је имало 315 куће и 1.840 становника, 1948 – 390 кућа и 1.744 становника, а 2002. године – 553 кућа и 742 становника. Године 2007. на привременом раду у иностранству (Немачка, Аустрија, Шведска и Данска) из овог насеља је око 650 становника. Основна школа у насељу је (основана 1836. године) школске 2006/2007. године имала 35 ученика.
Земљорадничка задруга у Михајловцу постоји од 1898. године (обновљена 1945. године као Земљорадничка набавно–продајна задруга). Њој су 1960. године припојене Земљорадничка задруга из Мале Каменице и Земљорадничка задруга из Слатине. Дом културе Михајловац добија 1948. године, електричну расвету 1954, водовод 1970, а телефонске везе са светом 1986. године.
Bradford County, Pennsylvania
je okrug u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 62.622, što je 139 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Uña de Gato, Peribán
Uña de Gato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Peribán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2240 m.
Flora, Illinois
Flora je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.070 stanovnika.
Marš na Drinu (film)
Marš na Drinu je jugoslovenski ratni film snimljena 1964. godine u režiji Živorada Žike Mitrovića, koji se smatra najpoznatijim ostvarenjem na temu Prvog svetskog rata snimljenom u bivšoj Jugoslaviji.
Radnja filma prikazuje Cersku bitku, koja se odigrala na samom početku rata. Protagonisti su pripadnici artiljerijske baterije Kombinovane divizije srpske vojske, koje čine različiti slojevi srpskog društva na početku 20. veka. Kao jedan od predložaka za scenario je korišćena i pripovetka „Proboj“ Radoja Jankovića (1879-1943) iz 1926. godine.
Film, koji je snimljen na 50. godišnjicu bitke, napravljen je velikim delom uz pomoć preživelih učesnika. Autori su insistirali na realizmu, a što se posebno moglo videti i kroz crni humor i vulgarne reči koje koriste protagonisti. To je na kraju kulminiralo završnom scenom u kojoj major Kursula (čiji lik tumači Ljuba Tadić) izgovara eksplicitnu psovku koja se dotada nije mogla zamisliti u jugoslovenskoj (ili uopšte svetskoj) kinematografiji. Tadić je, prema kasnijem svedočenju, scenu snimio "iz šale", da bi je, kasnije, na njegovo veliko izenađenje Mitrović stavio u film. Na još veće iznenađenje Tadić je za svoj nastup dobio Zlatnu arenu za najboljeg glumca.
Radnja
Film počinje objavljivanjem opšte mobilizacije u Srbiji. Artiljerijski stariji vodnik Veca, koji potiče iz bogate bankarske porodice, raspoređen je u artiljerijskoj bateriji. U prošlom ratu, bio je član jedne komisije, koja je nabavljala topove. Njegova porodica i sada želi da ga postavi u tu komisiju, ali on želi da se priključi bateriji, i krene u rat.
Artiljerijska baterija se spremila za pokret (u kojoj je raspoređen Veca). Nalaze se u Aranđelovcu, dok njihovi komandanti imaju sastanak. Na sastanku, pešadijski major Kursula, iznosi svoje mišljenje o tome, da će glavni napad Austrougarska na Srbiju izvršiti preko reke Drine, a ne preko reke Save, kako je bilo očekivano.
Lista NBA igrača (T–V)
Ovo je lista igrača američke NBA lge čije prezime počinje slovima T, U i V.
Popisi sadrže i igrače iz američke Nacionalne košarkaške lige (NBL), Košarkaške asocijacije Amerike (BAA) i izvornog Američkog košarkaškog saveza (ABA). Sve su ove lige doprinijele stvaranju današnje NBA.
Imena igrača koji su igrali u NBL-u prije spajanja s BAA 1949. godine istaknuta su kurzivom, s obzirom da se oni obično ne nalaze u službenim registrima NBA lige.
NGC 2057
NGC 2057 je otvoreni skup u zviježđu Stolu.
Sajlonci
Ciloni (također Sajlonci, orig. Cylons) kibernetička su civilizacija u ratu sa Dvanaest kolonija čovjeka u naučno-fantastičnoj franšizi Battlestar Galactica, kako u originalnoj seriji, tako i u prerađenoj seriji koja je počela 2003. godine.
Iako se priroda i porijeklo Cilona u mnogome razlikuje u ove dvije serije, u obje se pojavljuju cilonski napadači i centurioni, uobičajeno potičući sa baznih zvijezda (orig. Basestar).
Originalna serija
Ciloni originalne serije mehanički su metalni modeli, koje je stvorila drevna, napredna reptilijanska rasa. Ova je stvorila robote kako bi im služili i održavali njihovo ogromno carstvo, te popunjavali vojne redove usljed naglog pada broja stanovništa koji je na kraju doveo do gotovo trenutnog izumiranja Cilona.
New Brighton, Minnesota
Nju Brajton je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Sajlonci
Nova serija
Ciloni nove Battlestar Galactice fundamentalno se razlikuju od Cilona originalne serije. U novoj verziji Cilone su stvorili ljudi kako bi im služili kao roboti radnici i vojnici. Kao i u originalnoj seriji, Ciloni unište gotovo čitavu ljudsku civilizaciju, te kroz duboki svemir krenu u potjeru za ostatkom čovječanstva koji je preživio u svemirskim brodovima. Za razliku od originalne serije, u novoj verziji postoji dvanaest cilonskih modela koji su gotovo istovjetni ljudskim bićima. Iako je fokus serije na ovim Cilonima u ljudskom obličju, pored humanoidnih modela postoje i Ciloni centurioni nalik onima iz originalne serije, često podrugljivo nazivani "tosterima" zbog svog metalnog tijela. Većina cilonske tehnologije zasnovana je na bioinžinjeringu, a ne na konvencionalnoj robotici.
Za razliku od uglavnom neobjašnjenih razloga genocidene misije Cilona originalne serije, osnovna motivacija cilonske rase u novoj seriji je religija. Oni smatraju da je ljudska rasa grešna, da predstavlja grešku u božijem stvaranju, te da samim tim ne "zaslužuje" da opstane. Cilonska monoteistička religija i njigov opis "Boga" u mnogome imaju sličnosti sa abrahamskom/ibrahimskom religijom.
Apostolica-Gallina, Modena
Apostolica-Gallina je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Christopher Gorham
Christopher Gorham (, 14. kolovoza 1974.) je američki glumac. Najpoznatiji je po ulogama u TV serijama "Ugly Betty", "Otok smrti" i "Cure u trendu".
El Gallo, San Juan de los Lagos
El Gallo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
EPH receptor A1
EPH receptor A1 (efrinski receptor 1 tipa A) protein je koji je kod ljudi kodiran EPHA1 genom.
El Gallo, San Juan de los Lagos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1829 m.
EPH receptor A1
Ovaj gen je pripadnik grupe efrinskih receptora iz familije proteinskih turozinskih kinaza. EPH i EPH-srodni receptori uzimaju učešća u posredovanju događaja razvića, posebno u nervnom sistemu. Receptori EPH podfamilije tipično imaju jedan kinazni domen, ekstracelularni region koji sadrži domen bogat cisteinom i dva ponavljanja fibronektinskog tipa III. Efrinski receptori se dele u dve grupe na bazi sličnosti sekvenci njihovih ekstracelularnih domena i njihovih afiniteta vezivanja liganda efrina A i efrina B.
Jailhouse Rock (film)
Jailhouse Rock je američki crno-bijeli film snimljen 1957. u režiji Richarda Thorpea koji se smatra najuspješnijim od svih ostvarenja u filmografiji Elvisa Presleya. Po žanru predstavlja kombinaciju mjuzikla i drame. Presley u njemu tumači lik Vincea Everetta, mladog građevinskog radnika koji u barskoj tučnjavi slučajno ubije čovjeka te zbog toga na nekoliko godina završi u zatvoru, gdje će se upoznati i sprijateljiti sa bivšim country pjevačem Hunkom Houghtonom (koga tumači Mickey Shaughnessy). Radnja prikazuje kako zahvaljujući vještinama stečenim od prijatelja po izlasku iz zatvora započinje karijeru pjevača, u kojoj će mu pomoći mlada menadžerica Peggy Van Alden (koju tumači Judy Tyler).
Jailhouse Rock je predstavljao treći film u Presleyevoj karijeri, odnosno drugi u kome je nastupio kao glavna zvijezda. Snimljen je relativno brzo od strane studija Metro-Goldwyn-Mayer, koji je namjeravao na brzinu eksploatirati naglo stečenu popularnost Presleya i njegovog muzičkog stila - rock and rolla - među američkom omladinom. Za film je napisan niz pjesama, od koje su neke kao Treat Me Nice i Jailhouse Rock postale veliki hitovi. Sam Presley je, pak, sudjelovao kao koreograf u plesno-muzičkoj sceni koja na ironičan način evocira zatvorske dane glavnog junaka, a koja se smatra jednim od najpoznatijih u njegovoj karijeri. Premijera filma je, pak, bila zasjenjena tragedijom do koje je došlo nedugo nakon snimanja, nakon što je Presleyeva partnerica Tyler poginula u prometnoj nesreći.
Jailhouse Rock je nakon premijere postao veliki komercijalni hit i potvrdio status Presleya kao velike hollywoodske zvijezde i pop ikone svog doba. Tadašnji kritičari su, međutim, prema filmu bili neprijateljski raspoloženi. Tek kasnije, a pogotovo u usporedbi sa daleko inferiornijim ostvarenjima iz kasnijih faza Presleyeve karijere, Jailhouse Rock je izgradio reputaciju kvalitetno napravljenog i "autentično presleyevskog" filma.
Axstedt
Aksštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 11 opštinskih središta okruga Osterholc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.147 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3356001.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Osterholc Aksštet se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osterholc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 10,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.147 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 107 stanovnika/km².
Poxol, Tancanhuitz
Poxol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 292 m.
Policarpo, ufficiale di scrittura
Policarpo, ufficiale di scrittura je italijansko-francusko-španska filmska komedija snimljena 1959. u režiji Marija Soldatija. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Renato Rascel je skromni državni činovnik koji radi u Rimu 19. vijeka i, usprskos godina vjerne službe, nije u njoj uspio napredovati. Radnja prikazuje kako se prilika za to pruži kada se sin njegovog pretpostavljenog zagleda u njegovu kćer. Policarpo je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio nagradu za najbolju komediju.
Valea Stânei, Sărulești
Valea Stânei je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Sărulești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 237 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Partizanski spomenik iznad Knina
Monumentalni spomenik na brdu Spas izgrađen je 1969. u spomen na pripadnike NOB-a koji su poginuli tijekom oslobađanja Knina. Izgradnju spomenika na Spasu i još mnoge druge diljem bivše Jugoslavije, inicirao je Josip Broz Tito kako bi pokazao snagu Socijalističke Jugoslavije. Tijekom Domovinskog rata i neposredno nakon njega oštećeni su i uklonjeni mnogi antifašistički spomenici, a među njima i spomenik iznad Knina koji se 1995. stropoštao na tlo postavljanjem eksploziva.
Povijesna pozadina
Bitka za Knin bila je završna faza u oslobađanju Dalmacije od fašističkih okupatora i njihovih kolaboracionista (ustaša i četnika). Ofenzivu je vodio Osmi dalmatinski korpus s 40.000 vojnika od 13. listopada do 3. prosinca kada je Knin oslobođen.
Lokacija
Srušeni spomenik se nalazi na brdu Spas na kojem se i nalazi poznata kninska tvrđava. Lokaliziran je na vrhu jednog od brijegova s kojega se pruža pogled na sjevernozapadni dio Knina. Iako se nalazi na brdu, postoji prohodan puteljak koji vodi do spomenika. Do sada nije bilo ozbiljnije inicijative za obnovu  nekad jednog od simbola Knina, a isto tako ne postoji ni spomen-ploča pokraj ruševina spomenika.
Wellsburg, West Virginia
Velsburg je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.805, što je 86 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pompu, Oristano
Pompu je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Kosmos-855
Kosmos-855 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-855 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 21. septembra 1976. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-855 je bio osmatrački satelit.
Ampliación Jardín Pueblo Viejo, Iguala de la Independencia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 813 m.
Jermenska crkva u Novom Sadu
mini|Hačkar, spomen-obeležje vazduhoplovcima poginulim pri prevozu pomoći postradalima od zemljotresa u Jermeniji 1988. godine
U Novom Sadu 1741. bilo je preko 150 Jermena, ali su se neke porodice selile dalje pa je krajem 18. veka u Novom Sadu bilo između 40 i 100 Jermena. Jermeni su u Petrovaradinski Šanac došli iz Beograda 1739. s Grcima, Nemcima, Cincarima i nešto Arnauta. Krajem 1743. oni su odlučili da sagrade poseban hram što im je nadbiskup Kaloče Patačić odobrio. Crkva je dovršena 1746. Crkva je bila posvećena svetom Petru i Pavlu. Najveći prilog dao je trgovac Jovan Čenazi. Jermeni kojima je crkva pripadala bili su katoličke veroispovesti. Jermenska crkva stradala je prilikom bombardovanja Novog Sada 12. juna 1849. godine. Obnovljena je 1872, a pomoć je donirala i novosadska dobrotvorka Marija Trandafil. Krajem 19. veka u Novom Sadu je bilo samo 6 Jermena a krajem 1939. samo jedan. Jermenska crkva je srušena prilikom proširenja Bulevara Maršala Tita (današnji Bulevar Mihajla Pupina) 1963. Njeno negdašnje mesto obeleženo je na tlu. Pored stoji hačkar, spomenik koji je podiglo Društvo jermensko-srpskog prijateljstva iz Jerevana u znak sećanja na jugoslovenske vazduhoplovce poginule pri prevozu pomoći postradalima od zemljotresa 1988. godine.
Uskoci (Stara Gradiška)
Uskoci su naselje u općini Stara Gradiška u Brodsko-posavskoj županiji. Naselje je poznato po župnoj Crkvi Sv. Mihovila, župi pripadaju obližnja sela uključujući i Staru Gradišku.
Zemljopis
Uskoci se nalaze zapadno od Stare Gradiške, a istočno od Gornjeg Varoša.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine Uskoci su imali 132 stanovnika od toga 130 Hrvata, dok su prema zadnjem popisu stanovništva iz 2011. godine imali 100 stanovnika
Boto (delfin)
Osobine
Amazonski dupini su dugi oko 2-3 m a teški 100 do 160 kg. Boja im se s godinama mijenja. Mlade životinje su srebrno sive, dok starije životinje postaju ružičaste. Glave su im okruglaste s dugom njuškom koja izraženo podsjeća na ptičji kljun. Oči su im doduše zakržljle, ali još uvijek posjeduju vid. Među svim riječnim dupinima samo oni imaju tvrde, čekinjaste dlake na njuškama.
Rasprostranjenost
Postoje tri prostorno razdvojene populacije, sve u rijekama sjevernog dijela Južne Amerike:
Ostalo
Boto je od svih vrsta riječnih dupina najmanje ugrožen, no ipak ga IUCN vodi kao takvog. Povremeno se uplete u ribarske mreže ili zbog znatiželje u propeler. Regionalno ga ribari ubijaju smatrajući ga konkurentom u lovu riba. Amazonski dupini su potencijalno ugroženi i branama na rijekama kao i njihovim zagađivanjem.
Neki indigeni narodi u tim područjima vjeruju, da čovjek koji se utopi postaje boto. U tom svom novom životu on zadržava sposobnost da se povremeno vrati među ljude.
U donjem toku Amazone živi još jedna vrsta dupina, tukuši (Sotalia fluviatilis). To je dupin čija jedna, morska, podvrsta živi u Atlantiku uz obale Južne Amerike i povremeno zalazi u velike rijeke, dok druga, riječna (manja rastom), nastanje veće riječne tokove i jezera u porječju Amazone. Sasvim je različita vrsta od amazonskog riječnog dupina
Eickeloh
Ajkelo je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Zoltau-Falingbostel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 796 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3358006.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zoltau-Falingbostel Ajkelo se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Zoltau-Falingbostel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 13,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 796 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 60 stanovnika/km².
Otočki keltski jezici
Otočki keltski jezici (engleski: Insular Celtic languages) je kolektivni naziv za sve keltske jezike koji su govorili na Britanskim otocima i u Bretanji na sjeverozapadu Francuske.
Oni se dijele u dvije grupe - gelsku i britonsku. Gelski jezik (ili Goidelik, od staroirskog - Goídel - "Irac" ili Gaelski od Gael, moderni oblik iste riječi) bio je jedini jezik koji se govorio u Irskoj u 5. vijeku, kada započinje historijsko znanje o tom otoku]].
Historija
Invazija Anglosaksonaca na Britaniju u 5. vijeku, natjerala je britanske Kelte da se povuku prema zapadu i sjeveru u izolaciju. što je tadašnjim britonskim dijalektima omogućilo da postanu posebni jezici. Tako se u Cornwallu i Devonu razvio kornijski, a u Walesu velški.
Karakteristike i geografska rasprostranjenost
Danas postoji šest živih otočnih keltskih jezika, koji se govore po Britanskim otocima; Britaniji, Irskoj, Otoku Manu i na sjeverozapadu Francuske u Bretanji.
Gelski jezici
U gelske jezike spadaju; irski, škotski gelski i manski jezik. Škotski gelski i manski nastali su nakon Irske kolonizacije koja je započela u to doba. Postojale su i važne kolonije gelskih govornika po Walesu, ali ni jedan trag njihova jezika nije preživio osim nekoliko natpisa.
Manski je varijanta gelskog koji se govori na otoku Man. Posljednji izvorni govornik manskog umro je 1974., ali danas mnogi taj uče jezik, a postoje i snimke izvornih govornika. Irski i Škotski gelski su oboje još uvijek živi jezici, iako nemaju puno govornika. Uz ljude koji žive u Irskoj i Škotskoj, tu su i emigranti u kanadskoj Novoj Škotskoj. Na Irskom ima dosta srednjovjekovnih manuskripta, među njima i irski nacionalni ep Táin Bó Cúailnge uz ostale irske mitove, pjesme i priče.
A na Škotskom gelskom sačuvano je nekoliko srednjovjekovnih misa.
Britonski jezici
Britonski čine drugu granu otočnih keltskih jezika, koja se dijeli na; velški, kornijski i bretonski jezik. Velški jezik još uvijek ima dosta govornika po Walesu. Posljednji govornik kome je Kornijski jezik bio materinji umro je krajem 18. vijeka, ali danas u Cornwallu postoji veliki broj ljudi koji se trude naučiti taj jezik. I bretonski jezik je još uvijek živi jezik, kog govore malobrojni potomci britanskih Kelta u francuskoj u Bretanji, koji su se tamo preselili prije više od hiljadu godina.
Na velškom nema toliko puno sačuvanih srednjovjekovnih manuskripta, ali je zato suvremena literatura na velškom prilično živahna.
Britonski dijalekt danas klasificiran kao - kambrijski jezik, zadržao se u zapadnim graničnim područjima između Engleske i Škotske, sve do možda 10. vijeka, ali se danas o njemu gotovo ništa nezna. U kraju koji je danas poznat kao Wales, jedna varijanta britonskog danas znana kao Velški jezik zadržala se kao dominantni jezik sve do 19. vijeka. Jedan džep britonskog preživio je u Cornwallu sve do kraja 18. vijeka. Emigranti iz tog kraja tokom 5. i 6. vijeka prenijeli su britonski na evropski kontinent, osnovavši koloniju na sjeverozapadu Francuske - Bretanju.
Razlike i klasifikacija
Gelske jezike često nazivaju Q-keltski jer koriste glas - Q, obično napisan slovom C ili K, na tim mjestima britonski jezici zvani P-keltski, umjesto toga koriste slovo P. Odličan primjer za to je irska i škotska riječ - ceann ("vrh, grava"), koja se kojiput piše i kao kin. U britonskom velškom i kornijskom, ili u P-keltskom riječ istog značenja piše se - pen. Isto tako jedan lokalitet na obali Cornwalla zove se Pentire, a drugi na škotskoj obali - Kintyre, oba imaju isto značenje - "vrh (glava) zemlje".
1853
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|left|150px|Pogled na [[Manastir Ostrog]] mini|220px|Car [[Napoleon III Bonaparte|Napoleon III i Eugénie de Montijo]]
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|100px|[[Orden Knjaza Danila I]]
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|120px|Komodor [[Matthew C. Perry]]
mini|240px|[[Krimski rat 1853-56]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|240px|[[Bitka kod Sinopa]]
Kroz godinu
mini|220px|Parižani posmatraju kometu u avgustu
Virus tuljanskog štenećaka
Virus tuljanskog štenećaka (PDV, od engl. phocine distemper virus), paramiksovirus iz roda morbilivirusa, patogen za perajarne vrste, navlastito tuljane. Klinički znakovi uključuju otežano disanje, vrućicu i simptome zahvaćenosti živčanog sustava.
PDV je prvi put identificiran 1988. godine kao uzrok smrti 18.000 običnih tuljana (Phoca vitulina) i 300 sivih tuljana (Halichoerus grypus) duž sjeverne europske obale.
Treća pojava bolesti zbila se u obalnih dupina (Phocoena phocoena) blizu Britanskih otoka i Nizozemske. Treći morbilivirus, nazvan pliskavičji morbilivirus, identificiran je uzročnik bolesti.
Godine 2002. epidemija PDV-a duž sjevernomorske obale rezultirala je smrću 21.700 tuljana ili 51 % procijenjene populacije.
thumb|left|encefalitis običnog tuljana s PDV-om
Virus tuljanskog štenećaka navodi se kao potencijalna opasnost za populacije sredozemnih medvjedica.
Midnight Express
Ponoćni ekspres (eng. Midnight Express) je američko-britanski film iz 1978. godine kojeg je režirao Alan Parker, a producirao David Puttnam. Snimljen je na temelju istoimene knjige autora Billyja Hayesa objavljene 1977. godine za koji je scenarij adaptirao priznati holivudski redatelj Oliver Stone. U filmu su glavne uloge ostvarili Brad Davis, Irene Miracle, Bo Hopkins, Paolo Bonacelli, Paul L. Smith, Randy Quaid, Norbert Weisser, Peter Jeffrey i John Hurt.
U filmu mladi američki student Hayes završi u strogom turskom zatvoru nakon što ga na granici uhite zbog pokušaja švercanja hašiša. Film i knjiga se dosta razlikuju, pogotovo u portretu Turaka zbog čega su mnogi kritizirali filmsku verziju uključujući i samog Billyja Hayesa. Kasnije su i Stone i Hayes izrazili svoje žaljenje zbog načina na koji su Turci prikazani u filmu. Naslov filma zatvorski je izraz za pokušaj bijega.
Radnja
Tijekom prve noći u zatvoru, Billyju je hladno pa se iskrada iz svoje ćelije i krade deku kojom će se pokriti. Kasnije iste večeri grubo ga izvuče iz kreveta i brutalno pretuče voditelj zatvora Hamidou. Nakon nekoliko dana Billy se budi u zatvoru Sağmalcılar okružen drugim zapadnjačkim zatvorenicima - Jimmyjem (Amerikancem koji je u zatvor došao nakon što je pokušao ukrasti dva svijećnjaka iz džamije) i Erichom (Šveđaninom koji se u zatvoru također nalazi zbog droge). Obojica mu u početku pomažu, a Jimmy mu govori da je zatvor opasno mjesto za strance kao što su oni i da se nikome ne može vjerovati, čak niti maloj djeci. Kasnije se Billy upozna s Maxom, engleskim zatvorenikom koji je ovisnik o heroinu.
Tijekom nekoliko sljedećih godina Billy se privikava na život u zatvoru. Započinje blisko prijateljstvo s Erichom koji je homoseksualac i koji želi konzumirati njihov odnos, ali Billy ga odbija; nedugo potom Erich je pušten iz zatvora. Billy se zapravo poprilično navikao na zatvorski život upuštajući se u dugačke razgovore s Maxom, pušeći jeftine i odvratne droge koje po zatvoru prodaje doušnik Rifki i brojeći dane do svog puštanja na slobodu. Osamnaest mjeseci prije puštanja na slobodu, Jimmy pokušava nagovoriti Maxa i Billyja da mu pomognu u njegovom planu bijega. Billy odbija, jer smatra da će ga turski pravosudni sistem osloboditi. Jimmy sam pokušava pobjeći, ali biva uhvaćen na djelu i pretučen gotovo do smrti.
Godine 1974., 53 dana prije isteka originalne kazne, Visoki turski sud u Ankari mijenja Billyjevu presudu i osuđuje ga na minimalno 30 godina zatvora za njegov zločin. Želeći pobjeći, Billy i Max se pridruže Jimmyju u njegovom novom planu bijega kroz kanalizaciju. Međutim, put kojim su pošli je blokiran od strane čuvara. Nakon što je otkrio rupu u zidu koju je ovaj trojac napravio za bijeg, Rifki o svemu obavještava Hamidoua koji odvodi Jimmyja. Billyjevo stanje se pogoršava i svakog dana sve više naliči paklu: uslijedit će užasavajuće scene fizičkog i mentalnog zlostavljanja koje će kulminirati Billyjevim slomom živaca uz pokušaj ubojstva Rifkija (odgrize mu jezik). Nakon sloma, Billy je poslan u dio zatvora gdje se drže mentalno oboljele osobe, a svoje dane provodi lutajući s ostalim bolesnim pacijentima/zatvorenicima. Uskoro upoznaje Ahmeta koji mu govori da je filozof sa Sveučilišta u Oxfordu i koji se s njim upušta u razgovore, premda Billy ništa zapravo ne priča.
Godine 1975. Susan dolazi posjetiti Billyja i užasno se osjeća kad vidi u kakvom je ovaj stanju. On je preklinje da joj pokaže grudi koje nije vidio godinama; ona to i učini, a on započne masturbirati pred njom. Govori mu da mora pobjeći, jer će u protivnom umrijeti u zatvoru te mu ostavlja album sa skrivenim novcem za kojeg se nada da će Billyju koristiti prilikom bijega. Njezin posjet pozitivno utječe na Billyja koji uskoro ponovno počne normalno funkcionirati, premda se još uvijek nalazi u odjelu za mentalno oboljele. Oprašta se s Maxom i govori mu da ne umre, već da ga pričeka, jer će se on vratiti po njega. Billy pokušava podmititi Hamidoua da ga pusti iz odjela za mentalno oboljele, ali umjesto toga Hamidou odvede prestravljenog Billyja do odjela za čuvare i počne ga tući. Kada Hamidou skine opasač i hlače, Billy shvaća da ga želi silovati te snažno krene na Hamidoua koji gubi ravnotežu i udara glavom uza zid (na malu vješalicu za kapute) i umre na licu mjesta. Billy mu se približava i uzme pištolj. Iskorištava priliku i oblači njegovu uniformu te izlazi kroz glavna vrata zatvora, napokon slobodan. U epilogu filma koji slijedi vidimo da je dana 4. listopada 1975. Billy uspješno prešao granicu i ušao u Grčku te nekoliko tjedana kasnije stigao na Kennedyjev aerodrom u SAD. Tijekom odjavne špice izmjenjuju se crno-bijele fotografije koje prikazuju emotivne susrete Billyja sa svojom obitelji i Susan nakon povratka u Ameriku.
Glumačka postava
mini|200px|[[Alan Parker - redatelj filma Ponoćni ekspres. Parker je osvojio britansku nagradu BAFTA za najboljeg redatelja, a u istoj je kategoriji nominiran za nagrade Oscar i Zlatni globus.]]
Produkcija
Premda se radnja priče odvija uglavnom u Turskoj, film je zapravo gotovo u cijelosti snimljen u Valletti (Malta), nakon što je zahtjev za snimanjem u Istanbulu odbijen. U odjavnoj špici filma piše: "Film je u cijelosti snimljen na lokaciji u Malti te u studijima EMI".
Prilog o snimanju filma naziva I'm Healthy, I'm Alive, and I'm Free snimljen je 1977. godine.
Kritike
Film Ponoćni ekspres pobrao je hvalospjeve kritičara i publike. Na popularnoj internetskoj stranici Rotten Tomatoes film ima 95% pozitivnih ocjena temeljenih na 20 zaprimljenih kritika.
Negativne kritike uglavnom se fokusiraju na nevjerodostojan portret Turaka. U knjizi Turkish Reflections autorice Mary Lee Settle objavljene 1991. godine piše: "Turci koje sam vidjela u filmovima Lawrence od Arabije i Ponoćni ekspres su poput karikatura iz crtića kada ih uspoređujem s ljudima koje sam znala i među kojima sam živjela tijekom tri najsretnije godine svoga života." Časopis When the Lights Go Down također je kritizirao film: "Ovo je priča koja se mogla dogoditi u bilo kojoj državi svijeta, ali ako je Billy Hayes namjerno planirao biti uhićen kako bi komercijalno profitirao koje je mjesto bolje od turskog zatvora? Tko uopće želi braniti Turke?" Jedan kritičar pišući za World Film Directors je istaknuo: "Film Ponoćni ekspres je nasilnički, ispunjen nacionalnom mržnjom od bilo čega drugoga što sam do sada gledao".
David Denby iz New Yorka kritizirao je film kao "anti-turski; uopće ne zagovara prava zatvorenika ili protestira protiv zatvorskih uvjeta." Također je istaknuo da su svi Turci u filmu - čuvari i zatvorenici - prikazani kao "gubitnici" i "svinje" te da su "bez iznimke svi Turci prikazani kao degenerativne, glupe, aljkave osobe."
Naslijeđe filma
Na popularnoj internetskoj stranici YouTube pojavio se amaterski intervju s Hayesom koji je snimljen tijekom filmskog festivala u Cannesu 1999. godine, a u kojem on govori o svojim iskustvima i izražava razočaranje filmskom adaptacijom. U članku kojeg je napisao za Seattle Post-Intelligencer, Hayes je istaknuo da film "opisuje sve Turke kao monstrume".
Kada je posjetio Tursku 2004. godine, scenarist filma Oliver Stone (koji je za scenarij nagrađen prestižnom nagradom Oscar) službeno se ispričao zbog načina na koji su Turci prikazani u filmu. U konačnici "se ispričao zbog igranja s istinom."
Redatelj Alan Parker, scenarist Oliver Stone i Billy Hayes pozvani su kao počasni gosti na posebnu projekciju filma sa zatvorenicima u zatvoru Döşemealtıas u listopadu 2010. godine.
Nagrade i nominacije
mini|200px|[[Oliver Stone - scenarist filma Ponoćni ekspres. Stone je osvojio nagrade Oscar i Zlatni globus za scenarij filma u vezi kojeg je godinama kasnije izrazio svoje žaljenje zbog načina na koji su Turci prikazani.]]
Oscar
Film Ponoćni ekspres imao je 6 nominacija za prestižnu nagradu Oscar, a osvojio je dvije nagrade:
Zlatni globus
Film Ponoćni ekspres imao je 8 nominacija za nagradu Zlatni globus, a osvojio je šest nagrada:
BAFTA
Film Ponoćni ekspres imao je 6 nominacija za britansku nagradu BAFTA, a osvojio je tri nagrade:
Film se 1978. godine nalazio u službenoj konkurenciji filmskog festivala u Cannesu.
Vico
Vico ima više značenja:
Bârsoiu, Stoilești
Bârsoiu je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Stoilești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 707 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Zona Industriale Squartabue, Macerata
Zona Industriale Squartabue je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Rubén Álvarez, Camargo
Rubén Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Camargo.
Zona Industriale Squartabue, Macerata
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Rubén Álvarez, Camargo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Francisco Villa, Tumbalá
Francisco Villa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tumbalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 967 m.
Buenos Aires, San Miguel Quetzaltepec
Buenos Aires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Quetzaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 817 m.
Lista epizoda serije Ubice mog oca
Ubice mog oca je srpska kriminalistička serija koja je premijerno emitovana na kanalu RTS 1 od 23. oktobra 2016. godine i prati rad inspektora Aleksandra Jakovljevića i njegovih kolega da reše ubistvo ćerke vlasnika društva "Sitilend" (sezona 1), poznatog pevača (sezona 2), uglednog lekara (sezona 3), ali i Jakovljevićeve lične napore da sazna ko mu je ubio oca. Prva sezona je emitovana od 23. oktobra 2016. do 1. januara 2017. godine, druga od 18. decembra 2017. do 5. marta 2018. godine, a treća od 12. novembra 2018. do 21. januara 2019. godine.
Serija broji 3 sezone i 33 epizode.
Sezona 5 (TBA)
Predrag Antonijević je 2019. godine najavio da će serija imati i 5. sezonu. Kad?
Kosmos-856
Kosmos-856 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-856 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 22. septembra 1976. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-856 je bio osmatrački satelit.
Drago Đukić
Drago Đukić (Medeno Polje, Bosanski Petrovac, 1920 — Beograd, 1981), učesnik NOB i narodni heroj.
Program Apollo
mini|250px|Znak Apollo programa Svemirski program Apollo bio je treći svemirski program sa ljudskom posadom Američke civilne Nacionalne aeronautičke i svemirske agencije, (NASA). Program je zaslužan za slanje prvih ljudi na Mjesec. Nakon programa Mercury koji je poslao prve amerikance u svemir, program Apollo je kao svoju prethodnicu oformio program Gemini - prvi američki program sa dvočlanom posadom čiji je cilj bio razvoj tehnologija potrebnih za slanje ljudi na Mjesec. Program Apollo kao NASA-in treći svemirski program sa ljudskom posadom bio je do tada najveći i najskuplji svemirski program te je između ostalog uključivao velik broj misija bez posade s probnim zadacima te ukupno 11 misija sa ljudskom posadom. Od tih 11 misija s posadom njih ukupno devet je poslalo ljude do mjeseca, od čega je šest misija sletilo na samu površinu mjeseca. Dvije misije (Apollo 7 i 9) su obavile zadatak provjere svemirskog broda i opreme u orbiti oko Zemlje, Apollo 8 je prvi poslao ljude u orbitu oko Mjeseca. Misija Apollo 10 je u svojstvu generalne probe za slijetanje provela ispitivanje lunarnog modula u orbiti oko Mjeseca, dok je u konačnici šest misija (Apollo 11, 12, 14, 15, 16 i 17) uspješno sletjelo na Mjesec te vratilo posadu na Zemlju. Iznimno, let Apolla 13 koji se trebao spustiti na Mjesec je zbog eksplozije servisnog modula gotovo završio havarijom, ali se posada ipak uspješno vratila na Zemlju bez slijetanja na mjesec. U ovom programu ukupno 26 ljudi je došlo do Mjeseca, od kojih je 12 ljudi sletilo na mjesec. Oni su izvršili razne površinske eksperimente na mjesečevoj površini koji su uključivali mehaniku tla, seizmička ispitivanja, ispitivanja površinske temperature, magnetskog polja i solarnih vjetrova.
Drago Đukić
Biografija
Rođen je 13. novembra 1920. u Medenom Polju kod Bosanskog Petrovca, Bosna i Hercegovina. Osnovnu školu je završio u Bosanskom Petrovcu. Iako veoma talentovan, zbog siromaštva nije mogao završiti građansku školu. Kratko vreme je pomagao roditeljima oko obrađivanja zemlje, a zatim se, kao šesnaestogodišnji dečak, zaposlio kod šumsko industrijskog preduzeća "Šipad", gde je radio teške fizičke poslove. Godine 1939. odlazi u Beograd i zapošljava se u trkstilnoj tvornici. Tu je postao član organizacije URSS-ovih sindikata i njen aktivista. Zbog širenja naprednih ideja medju radnicima, poslodavac ga je otpustio sa posla. U jesen 1939. sa novim pogledima i stečenim iskustvom, vraća se u svoj rodni kraj. Ponovo radi teške fizičke poslove u Bjekojevom Kamenu a kasnije kao gradjevinski radnik u Javorovoj Kosi.
Program Apollo
Nakon početnih misija bez ljudske posade, Apollo 7, u kojoj je testiran Zapovjedni modul te Apollo 9, koji je testirao  mjesečev modul za slijetanje na mjesec, bile su misije koje su obavljale zadatke u orbiti oko Zemlje. Naredne misije Apollo 8 i Apollo 10 testirale su različite komponente letjelice u orbiti oko Mjeseca, te su snimili fotografije mjesečeve površine. Misije Apolo 11 i Apollo 12 bile su prve misije sa uspješnim slijetanjem na Mjesec. Apollo 13 nije uspio sletjeti na mjesečevu površinu zbog problema na uređajima, te je postao najveća akcija spašavanja iz svemira u povijesti svemirskih istraživanja.
Drago Đukić
Biografija
U avgustu 1941.sa dvanaestoricom drugova napao je i do nogu potukao jednu ustašku četu na Javorovoj Kosi, a u Rastovači je sa nekolicinom boraca zarobio oficira i 15 domobrana. Kada je u Medenom Polju bio opkoljen, izgledalo je da se neće izvući. Ali je odlučno krenuo napred, ubio nekoliko neprijateljskih vojnika i iz obruča izašao sa plenom od dva puškomitraljeza. Već tada se o njemu počela kovati legenda. Svugde je bio među prvima i bio primer drugima. Bio je desetar, komandir voda, zamenik političkog komesara čete, politički komesar čete bataljona i brigade. Član KPJ postao je 9. januara 1942.
Za njegovo ime vezane su mnoge borbe 1. krajiške brigade, koja je ratovala ne samo u Bosni nego i u drugim krajevima Jugoslavije.
Istakao se u borbama na Sasini kod Sanskog Mosta, na planini Manjači, u napadu na Bihać i selo Zavalje, gde je likvidirao neprijateljsko uporište i zaplenio dva mitraljeza.
Njegov je bataljon u IV neprijateljskoj ofanzivi kod Benkovca, razbio nemačku kolonu, koju su od potpunog uništenja spasli tenkovi. Odvažni i smeli Đukić se sa još jednim borcem, u sumrak provukao kroz lanac tenkova, zarobio veću količinu municije i omogućio bataljonu da krene u dalju borbe.
Velika je njegova zasluga za uspeh nadaleko čuvene akcije: paljenja nemačkih aviona na aerodromu Rajlovac, kod Sarajeva. Neprijatrlj je otkrio napad, ali je Đukić poveo borce na juriš i u dvočasovnoj borbi odneo pobedu.
Na putu iz Ustukoline ka Goraždu, u januaru 1944, Đukić - politički komesar bataljona, u kritičnoj situaciji, preuzeo je komandu nad jedinicom, i uspešnom akcijom zauzeo Goražde. U neprijateljskom protivnapadu na Goražde teže je ranjen.
U svim daljim borbama u Crnoj Gori, Srbiji, u borbama za oslobođenje Beograda i na Sremskom frontu Drago je ispoljio neobično junaštvo i izvarednu hrabrost.
Po završetku rata ostao je u JNA. Završio je višu vojnu akademiju i Ratnu školu JNA. U JNA je bio komadant brigade, načelnik štaba divizije, komadant divizije i nastavnik na višoj vojnoj akademiji. Bio je poslanik republičkog veća skupštine SR Bosne i Hercegovine.
Program Apollo
Počeci
Američki predsjednik Dwight David Eisenhower bio je idejni začetnik ideje o Apollo programu koji je trebao biti nastavak projekta letova u zemaljsku orbitu. No međutim, 1961., dolaskom na vlast američkog predsjednika Johna Fitzgeralda Kennedyja Apollo program je preorijentiran prema osmišljavanju svemirske letjelice s ljudskom posadom koja ima zadaću slijetanja na Mjesec. Tu svoju zamisao John F. Kennedy objavio je 25. svibnja 1961. godine u svome obraćanju američkom Kongresu:
"...vjerujem da se ova nacija samoj sebi treba obvezati da postigne cilj kojim bi prije kraja ovog desetljeća dovela čovjeka na Mjesec i vratila ga sigurno nazad na Zemlju. Ni jedan projekt u svemiru u ovom razdoblju neće biti tako impresivan za čovječanstvo te važniji u dugoročnom istraživanju svemira; i nijedan neće biti tako težak i skup za ostvariti..." (Kongres Sjedinjenih Američkih Država 25. svibnja 1961.)
Gledajući odluku američkog predsjednika u kontekstu vremena, Apollo program je bio velikim dijelom motiviran i geopolitičkim razlozima, a sve u svijetlu Hladnog rata i utrke u osvajanju svemira vođenom između Sovjetskog Saveza i SAD-a.
Od ideje do realizacije
Nakon što je bio poznat cilj cjelokupnog projekta znanstvenici NASA-e dobili su zadatak da ideju pretoče u praktično rješenje. To nije bio nimalo lak zadatak jer jedan od uvjeta je bio odvesti čovjeka na Mjesec i vratiti ga nazad bez rizika po njegov život što je bila vrlo zahtjevna zadaća za tadašnju svemirsku tehnologiju.
mini|lijevo|250px|Raketa Saturn V Razmotrena su četiri moguća plana:
Cjelokupna misija bila bi izvedena s jednom raketom Saturn V. Jedina mana koju su isticali kritičari plana je bila u opasnostima koje su proizlazile iz relativno mnogo spajanja i odvajanja dijelova letjelice.
Letjelica
mini|250px|lijevo|Zapovjedni i servisni modul mini|150px|Mjesečev modul Apollo je bio trodjelni svemirski brod koji se sastojao od:
Misije Apollo s ljudskom posadom
Sveukupno je bilo jedanaest misija sa ljudskom posadom. Od njih su devet bile do mjeseca, a njih je šest završilo spuštanjem ljudi na mjesec
Apollo 7
Posada: Wally Schirra (zapovjednik), Donn Eisele i Walt Cunningham.
mini|250px|Odvajanje Apolla 7 od rakete Svemirska letjelica Apollo 7 lansirana je uspješno iz Svemirskog centra John F. Kennedy pored Cape Canaverala na Floridi 11. listopada 1968. Letjelica je stavljena u orbitu od 227.8 x 283.4 kilometra (ili 123 x 153 nautičke milje).
Primarni cilj Apolla 7 bilo je testiranje pogonskih motora, zapovjednog i servisnog modula kao i testiranje posade prilikom ručnog upravljanja letjelicom. Nakon jedanaest dana leta zapovjedni modul je prošao brojne testove, a svi sustavi na letjelici funkcionirali su onako kako je bilo predviđeno. Pogonski sustav zapovjednog modula koji će imati zadaću izbacivanja zapovjednog modula u mjesečevu orbitu funkcionirao je prema planu.
Misija je obišla zemljinu orbitu 163 puta te iz orbite poslala prve žive televizijske snimke iz svemira koje su mogli promatrati milijuni ljudi širom svijeta. Letjelica je normalno izišla iz orbite, ušla u zemljinu atmosferu te se spustila u Atlanski ocean u blizini Bermudskog otočja sa samo 2 kilometra odstupanja od mjesta gdje je bilo predviđeno mjesto spuštanja.
Apollo 8
Posada: Frank Borman (zapovjednik), James A. Lovell Jr. i William A. Anders
mini|250px|Apollo 8 na raketi Saturn pri uzlijetanju mini|200px|lijevo|Zemlja snimljena iz Apolla 8 Apollo 8 je bio drugi let s ljudskom posadom u programu i prva misija u povijesti s ljudskom posadom koja je ušla u orbitu oko mjeseca. Letjelica je uspješno lansirana 21. prosinca 1968. iz Svemirskog centra John F. Kennedy.
Prilikom lansiranja prvi puta je s ljudskom posadom korištena raketa Saturn V koja će kasnije biti okosnica svih letova na Mjesec. Zadatak ove misije bio je postići operativno iskustvo posade u upravljanju letjelicom, testirati sustave zapovjednog modula, testirati komunikacijske sustave, te testirati sustave za održavanje života u orbiti oko Mjeseca. Posada je fotografirala mjesečevu površinu i to s bliže i dalje strane Mjeseca, tako dobijajući topografske podatke i druge znanstveno važne informacije o Mjesecu važne za buduće Apollo misije. Prilikom ove misije astronauti Frank Borman, William A. Anders i James A. Lovell Jr. bili su prvi ljudi koji su vidjeli Mjesec s dalje, Zemlji nevidljive strane.
Letjelica je težila od 28.817 kilograma što je bila težina zapovjednog i servisnog modula, uključujući potisnike i potrošna sredstva na letjelici. Letjelica i posada uspješno su sletjeli na Zemlju nakon nešto više od šest dana leta.
Vidiceto
Vidiceto ima više značenja:
Program Apollo
Apollo 9
Posada: James McDivitt (zapovjednik), David Scott i Russell Schweickart.
mini|lijevo|250px|Astronaut [[David Scott pri izlasku izvan letjelice]] Letjelica Apollo 9 lansirana je iz Svemirskog centra John F. Kennedy 3. ožujka 1969. Ovo je bio prvi let u svemir mjesečevog modula s posadom sa zadatkom osposobljavanja mjesečevog modula (zvanog Pauk) za operacije na Mjesecu. Prilikom leta u zemljinoj orbiti koji je trajao deset dana mjesečev modul bio je od ostatka letjelice odvojen približno 70 sati pri čemu je testirano razdvajanje od zapovjednog modula, samostalni let mjesečevog modula i pristajanje uz zapovjedni modul. Kao rezultat nepovoljnog vremena u planiranom pristanišnom području, Apollo 9 je završio je ranije orbitiranje te se uspješno vratio na Zemlju.
Apollo 10
Posada: Thomas Stafford (zapovjednik), John W. Young i Eugene Andrew Cernan.
Primarni zadaci ove misije bili su osposobljavanje i testiranje posade, uređaja i letjelice za pružanje podrške letjelici i posadi koja će u slijedećoj misiji izvršiti zadatak slijetanja na Mjesec, kao i testiranje samog mjesečevog modula u uvjetima mjesečeve orbite i okoliša. Može se reći da je ova misija bila generalna proba za stvarno slijetanje na Mjesec u misiji Apollo 11.
Mjesečev i zapovjedni modul spojili su se 23. svibnja nakon 8 sati razdvojenosti i 31 orbite oko Mjeseca. Svi sustavi na letjelici funkcionirali su dobro izuzev sustava za automatsko navođenje mjesečevog modula.
Apollo 11
mini|250px|Mjesečev modul Apolla 11 na površini Mjeseca Letjelica Apollo 11 lansirana je uspješno iz Svemirskog centra John F. Kennedy 16. srpnja 1969. Ova misija je bila najslavnija misija programa Apollo koja je prva imala zadatak sletjeti na površinu Mjeseca, nakon izvršenog zadatka uzletjeti i sigurno vratiti ljudsku posadu nazad na Zemlju.