cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roma città aperta
Roma città aperta je nastao u izuzetno teškim okolnostima, odnosno u vrijeme kada je rat još uvijek trajao a italijanska kinematografija praktički prestala postojati. Rosselini je projekt započeo dva mjeseca nakon oslobođenja Rima, zamislivši ga kao dokumentarni film o svećenicima Giuseppeu Morosiniju i Pietru Pappagallu koji su bili ubijeni za vrijeme okupacije. Nekoliko mjeseci kasnije se odlučio umjesto toga snimiti igrani film. Pri tome se suočio sa ogromnim poteškoćama, prije svega vezanim uz neupotrebljivost studija Cinecitta i nedostatak filmske vrpce, koju je morao nabavljati na crnoj burzi. Zbog svega toga je bio prisiljen koristiti naturščike umjesto profesionalnih glumaca, te autentične lokacije umjesto studijskih interijera, a što će kasnije postati karakteristika neorealističkih filmova.
Kada je film konačno prikazan, u samoj Italiji nije imao dobre kritike, a publika ga je, umorna od rata i željna eskapističke zabave, uglavnom ignorirala. Međutim, strana kritika je njime bila oduševljena, tako da je već sljedeće godine, na 1. filmskom festivalu u Cannesu nagrađen Zlatnom palmom. Rosselini je tehnike korištene u Roma città aperta primijenio u svoja sljedeća dva filma - Paisa (1946) i Germania anno zero (1948) - koja će činiti tzv. ratnu trilogiju.
Gorice (Skradin)
Gorice su selo u općini Skradin, nalaze se na 43°53`51.23" sjeverne zemljopisne širine i 15°52`42.22" istočne zemljopisne dužine.
Trenutačno u Goricama živi 27 stanovnika (2011.).
Schiltach
Šiltah je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Rotvajl. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.974 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8325051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotvajl Šiltah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rotvajl. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 34,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.974 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 116 stanovnika/km².
Eritromicin 3''-O-metiltransferaza
Eritromicin 3-O-metiltransferaza (, EryG) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:eritromicin C 3-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim metiliše poziciju 3 mikarozilne grupe eritromicina C, i formira najaktivniju formu antibiotika, eritromicin A.
Bancroft, Nebraska
Bancroft je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 495 stanovnika.
Bribir (Skradin)
Bribir (latinski: Varvaria) je naselje u Hrvatskoj.
Zemljopisni položaj
Nalazi se na rubu Ravnih kotara u Šibensko-kninskoj županiji i udaljen je 12 km od Skradina.
Stanovništvo
Po popisu iz 2011. godine u mjestu je živjelo 103 osobe.
Povijest
Najstariji tragovi života otkriveni su u plodnom polju nedaleko od rječice Bribirčice, gdje su na lokalitetu Krivače nađeni ostaci naselja iz mlađeg kamenog doba. Plodno polje pruža se na zapadu do sela Ostrovice. Na spoju tog polja i krševite visoravni Bukovice izdiže se na 300 metara nadmorske visine prostrana uzvisina Bribirska glavica koja obuhvaća površinu veću od 70 000 m2. Najznačajniji arheološki spomenici nalaze se na Glavici iznad sela, koja je bila naseljena najkasnije početkom 1. tisućljeća pr. Kr. Do dolaska Rimljana ovo naselje je živjelo kao utvrđena liburnska gradina, a već u 1. stoljeću po. Kr. opasana je jakim zidanim bedemima i stiče status municipija, a naziva se Municipium Varvariae.
Nakon prosperiteta u prvim stoljećima Varvaria u vrijeme seobe naroda proživljava teške dane, kao i ostala naselja na području prostranog Rimskog Carstva.
Ruševine antičkog grada naseljavaju Hrvati, koji naziv Varvaria preinačuju u Bribir. Prvo svjedočanstvo nalazimo kod bizantskog cara - pisca iz 10. st. Konstantina Porfirogeneta, koji u popisu hrvatskih županija navodi i županiju "Berbera". Najveći procvat Bribir doživljava u vrijeme kada su njime gospodarili moćni feudalci Šubići, posebno u 13. i 14. stoljeću za vrijeme bana Pavla I. Šubića. Grad su porušili i zaposjeli Turci, a nakon njihova odlaska stanovnici se nisu više trajno nastanjivali na platou Glavice, nego u njenom podnožju.
Prva istraživanja započela su 1908. godine pod vodstvom fra Luje Maruna Skradinjanina (otac hrvatske arheologije), i s kraćim prekidima traju do danas, a istražena je tek jedna petina površine unutar zidina. Za vrijeme četničke okupacije je Bribirska glavica bila važno topničko uporište s kojeg su pobunjeni Srbi iz Ravnih kotara granatirali Vodice i Šibenik. Pred naletom Oluje pobunjeni Srbi su devastirali i opljačkali znatan broj nalaza. Europska unija od 2005. godine financira (CARDS program) arheološka iskapanja, obnovu i zaštitu ovog lokaliteta.
Spomenici i znamenitosti
Spomenik kulture najviše kategorije, arheološki lokalitet Bribirska glavica, jedan je od najvažnijih arheoloških lokaliteta u Hrvatskoj. Zbog svog ogromnog značaja naziva se i „Hrvatskom Trojom“, kako ju je nazvao otac hrvatske arheologije fra Lujo Marun 1908. godine.
Kartel
Članice kartela su potpuno samostalne i neovisne u svom poslovanju, ali su obvezne poštovati odredbe sporazuma o kartelu za cijelo vrijeme postojanja kartela. Da bi mogao djelovati u skladu s ciljevima udruživanja, kartel treba imati najveći udio u proizvodnji, potrošnji, trgovini ili drugoj djelatnosti ili grani u kojoj se osniva. U protivnome, djelovanje kartela na tržištu ne bi bilo djelotvorno niti bi njegovo osnivanje bilo opravdano jer bi konkurentne tvrtke koje nisu u kartelu mogle ometati ili sprečavati njegovo djelovanje.
Fordsville, Kentucky
Fordsvil je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 524, što je 7 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
700
Godina 700. (DCC) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 700. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Istočna hemisfera godine 700.
Drugi svjetski rat u Crnoj Gori
mini|Borci [[Drugi udarni korpus NOVJ|II udarnog korpusa ulaze u Nikšić 1944.]] Crna Gora u drugom svjetskom ratu je bila prvo pod okupacijom fašističke Italije, a potom nacističke Njemačke. Nakon sloma trinaestojulskog ustanka, četnici su prešli na stranu okupatora, a partizani su nastavili da se bore.
Crna Gora je oslobođena proterivanjem Nemaca krajem 1944. godine.
Aprilski rat
Za vrijeme drugog svjetskog rata su ratne operacije na prostoru Crne Gore započele s aprilskim ratom, odnosno invazijom Sila Osovine na Kraljevinu Jugoslaviju 6.4. 1941. Za Crnu Goru je, međutim, bilo karakteristično da njen teritorij na samom početku nije bio izložen napadu. Razlog je bio u slabosti italijanskih snaga stacioniranih preko albanske granice i u teško situaciji nakon poraza u ratu s Grčkom. Zato su snage kraljevske jugoslavenske snage Crnu Goru na samom početku mogle iskoristiti kao bazu za ofenzivu u sjevernu Albaniju, koja je pokazala određeni uspjeh.
Talijanska okupacija
minijatura|Nemačka kolona ispod Durmitora 1943.
Kada je kraljevska vojska kapitulirala 17.4. njene snage su se nalazile nekoliko desetaka kilometara unutar albanske teritorije. Sama Crna Gora je poslužila i kao baza s čijih su aerodroma kralj Petar II Karadorđević i članovi Simovićeve vlade otišli u izbjeglištvo. Ubrzo nakon kapitulacije, najveći dio vojnika i oficira je otišao kućama, a dio je zarobljen. Najveći broj brodova kraljevske mornarice, smješten u Boki Kotorskoj je pao u italijanske ruke, s izuzetkom razarača Zagreb koga su potopili članovi vlastite posade.
Kada su Hitler i Mussolini dogovorili da se Jugoslavija napadne i raskomada, prostor Crne Gore je pripao italijanskoj interesnoj sferi, te su njenu teritoriju okupirale italijanske trupe. Italija je tada neposredno anektirala Boku Kotorsku, dok su oblasti blizu Skadra pripojene Kraljevini Albaniji, tada u personalnoj uniji s Italijom. Italijanski i albanski kralj Vittorio Emmanuele III je, pak, pod utjecajem svoje crnogorske supruge Jelene uspio nagovoriti Mussolinija da dozvoli obnovu nezavisnosti Crne Gore, odnosno formira novu državu pod naslovom Kraljevina Crna Gora. Teritorija nove države je sadržavala najveći dio sadašnje Crne Gore kao i Sandžaka.
Slično kao i susjedna Nezavisna Država Hrvatska, nova crnogorska država je bila pod potpunom dominacijom Italije, a kao vladajuća elita su se nametnuli nekadašnji separatistički emigranti među kojima se isticao Sekula Drljević. Iako je i dio samih Crnogoraca podržavao stvaranje samostalne države, te se priključio pokretu zvanom Zelenaši, vrlo brzo se ispostavilo kako taj projekt ne uživa podršku u narodu.
Ustanak
U Crnoj Gori je veliki broj stanovnika ostao vjeran kraljevskoj vladi, a također je prilično snažna bila i Komunistička partija Jugoslavije. Članovi obiju grupaciju su uglavnom izbjegli zarobljavanje i uspjeli sakriti velike količine oružja, a reljef Crne Gore se pokazao pogodnim za gerilski rat. Slično kao i drugdje u bivšoj Jugoslaviji, njemački napad na SSSR je komunistima dao povod za ustanak, a koji je u Crnoj Gori mogao računati i na podršku tradicionalno rusofilnog stanovništva.
Ustanak je izbio 13.7. 1941. godine, neposredno nakon početka formiranja proitalijanske crnogorske vlade. Ustaničke formacije su, koristeći iznenađenje, napale italijanske snage, zadale im teške gubitke i preuzele vlast nad mnogim oblastima Crne Gore. Italijanska vojska je na to odmah reagirala pokretanjem tzv. julske ofanzive te je, koristeći nadmoć u tehnici, uspjela brzo preuzeti nadzor nad dijelovima crnogorske teritorije, ustanicima nanijeti gubitke i poduzeti represalije nad crnogorskim stanovništvom. Planovi za stvaranje domaće vlasti su, međutim, odgođeni, iako su formirane zelenaške paravojne formacije od kojih je najpoznatija Lovćenska brigada.
Gušenje ustanka
thumb|[[Pavle Đurišić drži udvorički govor u čast Pirzia Birolija, italijanskog guvernera Crne Gore.]]
Ustanak je krajem jula i početkom avgusta ugušen intervencijom 6 italijanskih divizija, a od septembra je počela ponovna organizacija odreda od preostalih komunističkih grupa. Komunisti - čija je platforma uključivala stvaranje Jugoslavije kao socijalističke federacije s Crnom Gorom kao njenom državom - su se organizirali u partizane i nastavili borbu protiv Italijana, dok su oficiri vjerni kralju i očuvanju predratne unitarne monarhije odustali od borbe protiv okupatora i organizirali četnike. U januaru 1942. četničke grupe, predvođene Pavlom Đurišićem i Lekom Lalićem, pokrenule su opšti napad na partizane. Ovoj akciji se u februaru pridružio i pukovnik Stanišić. Četnici su se ubrzo povezali sa Italijanima i postali dio antipartizanskog fronta. Italijani su ih naoružavali, opremali, plaćali i koristili u zajedničkim akcijama. Uprkos aktivnoj vezanosti jedne strane za okupatora, neki autori ovu borbu različitih crnogorskih frakcija smatraju građanskim ratom.
U martu 1942. Italijani i četnici pokrenuli su odlučujuću ofanzivu za uništenje partizana u Crnoj Gori. Uslijed teških borbi, opšte iscrpljenosti naroda i opasnosti od gladi, kao i uslijed nepopularnih i pretjeranih egzekucija političkih protivnika, među stanovništvom je opala podrška partizanskom ofanzivnom kursu. Čvrsto jezgro partizanskih snaga krajem maja i početkom juna 1942. povuklo se u graničnu oblast jugoistočne Bosne, gdje je Vrhovni štab od njih formirao proleterske brigade. Počev od 24. juna, ova grupa partizanskih brigada krenula je u pohod na zapad, a u najvećem dijelu Crne Gore Italijani su lokalnu vlast prepustili četnicima.
Četnička vladavina
minijatura|Pomen streljanim partizanima na Brezi u Kolašinu septembra 1943. Tokom četničke vladavine, od sredine 1942 do aprila 1943, u Crnoj Gori se nalazio četnički štab na čelu sa Dragoljubom Mihailovićem. Pod italijanskom zaštitom, vršeni su progoni i teror nad preostalim partizanima i njihovim simpatizerima. Tokom januara i februara 1943, crnogorski četnici su, u sklopu širih operacija JVuO, izvršili masakre muslimanskog stanovništva u bjelopoljskom i pljevaljskom kraju. Nakon toga, crnogorske četnike Italijani su transportovali u Mostar radi učešća u borbi protiv partizana na Neretvi. Poslije četničkog poraza na Neretvi, borbe su se u aprilu ponovo prenijele u Crnu Goru.
Kapitulacija Italije
Nakon kapitulacije Italije, tokom septembra i oktobra 1943, partizani su ponovo uspostavili dominaciju nad najvećim dijelom teritorije u Crnoj Gori. Veliki broj italijanskih snaga predao se partizanima ili prešao na njihovu stranu, ojačavši ih oružjem, opremom.
Njemačka okupacija
Kao reakciju na te događaje, na prostor Crne Gore upućene su snažne njemačke snage. To je dovelo do niza žestokih borbi tokom kraja 1943. i cijele 1944. godine, u kojima su se četnici često borili protiv Nijemcima.
Oslobođenje
minijatura|Ulazak jedinica [[Treća udarna divizija NOVJ|3. divizije u Bijelo Polje, septembra 1944.]]
Njemačka je okupacija konačno završila u decembru 1944. godine probojem 21. armijskog korpusa prema Bosni u sklopu prebacivanja njemačke Armijske grupe E na novu liniju odbrane. S Nijemcima se na prostor NDH probili i Đurišićevi crnogorski četnici, kao i Drljevićevi crnogorski separatisti. Ovi posljednji stvorili su vladu u izbjeglištvu, ali nisu imali nikakav utjecaj na zbivanja u samoj Crnoj Gori. Đurišićevi četnici su, nakon likvidacije vođstva i samog Đurišića u aprilu 1945. od strane ustaša, formalno prihvatili Drljevićevu komandu i bili transportovani u Sloveniju. Tu je najveći dio zarobljen od JA, a znatan dio je nakon toga strijeljan.
Partizansko preuzimanje Crne Gore predstavljalo je kraj ratnih operacija u Crnoj Gori, a preostale četničke grupe likvidirane su u potjerama od strane KNOJ-a i kasnije OZNA-e. Manje grupe su opstale sve do sredine pedesetih.
Žrtve rata
minijatura|Uništena motorizovana kolona 21. oklopnog korupsa prilikom [[Proboj njemačkog 21. korpusa iz okruženja u Crnoj Gori|proboja iz okruženja u Crnoj Gori, jesen 1944.]] Poslijeratni popis utvrdio je ukupno 18.573 poginulih boraca, žrtava fašističkog terora i civilnih žrtava iz Crne Gore. Ovaj popis nije obuhvatio gubitke grupa koje su poslijeratne vlasti smatrale neprijateljskim. U posljednje vrijeme vršeni su napori da se popišu i žrtve ovih grupa. Savo Gregović na kraju svoje knjige iz 2009. godine dao je poimenični spisak od preko 5.800 stradalih četnika.
Farmersburg, Indiana
Farmersburg je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.118, što je 62 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Desoksipipradrol
Desoksipipradrol je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 251,366 Da.
1513
thumb|250px|Detalj [[Rafaelove "Sikstinske Madone"]]
Godina 1513 (MDXIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Valvori, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 667 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Highland, Arkansas
Hajland je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.045, što je 59 (6,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kubni metar u sekundi
Kubni metar u sekundi je izvedena SI mjerna jedinica za volumni protok. Najčešće se koristi za mjerenje protoka vode, ali se koristi i za mjerenje protoka količine raznih materijala poput kamena, pijeska, granulata i sličnih materijala, kod kojih se mjeri protok zraka. Ona je jednaka volumenu (kocke čije su stranice 1 m), koji protiče u 1 sekundi, dakle;
1 m3/s = 1000 litara u sekundi ili formulom:
(Q volumni protok, V volumen, t vrijeme, dV/dt derivacija volumena u vremenu)
Bivio San Nicola, Teramo
Bivio San Nicola je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Mesto zločina
right|thumb|200px|Mesto zločina.
Bure (Meza)
Bir je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 92, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km².
Trust
Trustovi nastaju povezivanjem većeg broja istorodnih tvrtki. S obzirom na trajnost veza, trustovi imaju obilježja koncerna, a članice trusta - tvrtke iz jedne djelatnosti (npr. čeličane, talionice, valjaonice), tzv. horizontalni trust, sve se više udružuju s tvrtkama koje se u proizvodnom lancu ispred ili iza sektora kojim se bavi trust. Tako se stvaraju tvrtke, tzv. vertikalni trustovi, koji u svom segmentu imaju sve segmente, npr. od kopanja ili proizvodnje rude do kovina i njihove prerade u gotove proizvode (npr. boksit, glinica, aluminij, proizvodi od aluminija).
Ktezija
Ktezije (grč. Κτησίας) je bio grčki liječnik i povjesničar iz 5. vijek pne. koji se rodio u Kindu u pokrajini Kariji. Radio je kao liječnik u službi perzijskog vladara Artakserksa II., kojeg je pratio tokom njegovog pohoda protiv pobunjenog brata Kira Mlađeg. Ktezije je pisao o Perzijskoj Monarhiji i Asiriji u svome djelu „Persica“ koje se sastoji od 23 knjige. Također, napisao je i djelo „Indica“ o drevnoj Indiji, za koje se pretpostavlja kako se temelji na perzijskim kraljevskim arhivima. Budući da je živio na perzijskom kraljevskom dvoru, njegova djela predstavljaju najobjektivniji osvrt na povijest drevne Perzije, i stoga su često kontradiktorna sa Herodotovom zbirkom „Povijesti“.
Persica
Prvih šest knjiga govore o povijesti Asirije i Babilonije do stvaranja Ahemenidske Perzijske Monarhije, dok se ostalih 17 knjiga nadovezuju na perzijsku povijest do 398. pne. Danas postoji samo skraćena verzija njegovih djela koje su prepisivali Focije I., Atenej, Plutarh, te posebno Diodor sa Sicilije čija se druga knjiga gotovo potpuno temelji na Ktezijevim djelima. Persica je izazvala brojne polemike u antičko i moderno doba, budući kako je često proturječila (pristranim) grčkim izvorima. Drevni povjesničari cijenili su opširnost djela i često su ga koristili da diskreditiraju Herodota, no istovremeno su tvrdili kako se njegovi radovi o asirskom dobu ne temelje na zapisima na klinastom pismu. Asirski satiričar Lukijan iz 2. vijeka kritizirao je pak i Herodota i Ktezija.
Indica
Ktezijeva djela o Indiji temelje se na perzijskoj perspektivi, pa „Indica“ opisuje psetolike i jednonoge ljude, grifone, jednoroge, te brojna druga mitološka bića. Od ovog djela također su sačuvani samo fragmenti, odnosno skraćeni prijepisi kasnijih autora.
Mesto zločina
Mesto zločina je lokacija gde se dogodio nezakonsko delo, i sastoji se od oblasti sa koje je najveći deo fizičke evidencije preuzet od strane osoblja obučenog za sprovođenje zakona, istražitelja zločina, i u pojedinim okolnostima forenzičkih naučnika.
Sakupljanje dokaza
Mesto zločina je lokacija gde su dokazi kriminalnog dela nađeni. Ta lokacija ne mora da bude mesto gde je kriminal počinjen. Može da postoji primarno, sekundarno, a često i tercijarno mesto zločina. Na primer, policija može da pretraži kuću osumljičenog. Mada se zločini nije odvio na toj lokaciji, evidencija kriminala se možda može naći na njoj. Slično tome u slučaju kidnapovanja primarna lokacija je mesto kidnapovanja, vozilo korišćeno za transport je sekundarna, mesto drugog zločina (npr. ubistva) je tercijarna, itd.
3,4-Dihidroksifenilalaninska reductivna deaminaza
3,4-Dihidroksifenilalaninska reductivna deaminaza (, reduktivna deaminaza, DOPA-reduktivna deaminaza, DOPARDA) je enzim sa sistematskim imenom 3,4-dihidroksi-L-fenilalanin amonijak-lijaza (formira 3,4-dihidroksifenilpropanoat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u katabolizmu L-fenilalanina u anaerobnim fototrofnim bakterijama Rhodobacter sphaeroides.
Velika Glava
Velika Glava je selo kod Skradina u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se u brdima, 4 km sjeverno od Skradina. Selo je okruženo Dubravicama, Plastovom, Bratiškovcima i Skradinskim Poljem.
Barada, Nebraska
Barada je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 24 stanovnika.
Sanja Lovrenčić
mini|Sanja Lovrenčić na [[SFeraKonu 2009. godine.]] Sanja Lovrenčić (Knin 1961.) je hrvatska spisateljica.
Životopis
Sanja Lovrenčić, književnica i prevoditeljica, dosad je objavila knjige pjesama Insula dulcamara (1987.), Skrletne tkanine (1994.), Upute šetaču u vrtu sa zborovima, U slobodnoj četvrti (2002.) i Rijeka sigurno voli poplavu (2006) za koju je dobila nagradu "Kiklop" 2007. Pjesme su joj objavljivane u domaćoj i stranoj periodici, te su prevođene na njemački, engleski, poljski, ruski i slovenski.
Autorica je nekoliko proznih knjiga: zbirki kratkih priča Wien Fantastic (1998.) i Portret kuće (2002.), romana Kolhida (2000.), Savršen otok (2002.) i Klizalište (2005.), te Dvostrukog dnevnika žene sa zmajem (2005.), u kojemu se isprepliću dnevnički zapisi i ulomci dramskog teksta. U Autorskoj je kući u 2006. godini objavila biografiju Ivane Brlić Mažuranić U potrazi za Ivanom, koju je pisala uz potporu Ministarstva kulture te za nju dobila nagradu "Ksaver Šandor Gjalski" za 2007. Za roman Martinove strune, objavljen 2008. na hrvatskom i na njemačkom dobila je književnu nagradu Steiermaerkische Sparkasse.
Bavi se i pisanjem za djecu te je objavila knjige priča Esperel – grad malih čuda (1994. i 2006.), Kuća iznad čudovišta (1996.), Četiri strašna Fufoždera i jedan mali Fufić (2001.) za koju je dobila nagradu "Grigor Vitez", Sunčev sjaj (uži izbor za nagradu "Grigor Vitez" 2005.) te Priče o godišnjim dobima (2007). Za djecu je također napisala roman Godina bez zeca (2004.) i nekoliko zapaženih slikovnica.
Kao dramski autor dobila je nagradu ASSITEJ-a za najbolji kazališni tekst za mlade 1997 za Bajku o Sigismundi i Krpimiru. U programima Hrvatskog radija izveden je niz njezinih radio-dramskih tekstova, među kojima su neki nagrađeni (Albatros, Možda sam hodao u snu), neki objavljeni u različitim zbornicima (Mlinovi, Pisma drugom čuvaru, Devet oktava, Arielov otok), a neki prevedeni te izvođeni i izvan Hrvatske (na njemačkom, mađarskom, slovačkom i estonskom). Kao samostalni dokumentarist snimila je nekoliko autorskih radijskih emisija, a dokumentarac Ispod lipe nam zelene, koji je realizirala u suradnji sa Zvjezdanom Jembrih, predstavljao je Hrvatski radio na festivalu Prix Italia 2007.
Jedan je od osnivača umjetničke organizacije Autorska kuća u kojoj djeluje kao autorica, urednica biblioteke "Mala zvona" (u kojoj objavljuje poeziju i tekstove povezane s poezijom), te organizator u nekoliko projekata za popularizaciju knjige i čitanja.
Bavi se i prevođenjem književnih tekstova s engleskog, francuskog i njemačkog jezika; za prijevod knjige C. S. Lewisa Konj i njegov dječak uvrštena je 2004. na Časnu listu IBBY-a.
Nagrade
2012. Knjižna nagrada Kiklop za prijevod godine
Monopoli, Bari
Monopoli je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Cairo, Georgia
Kejro je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9.607 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 9.607 stanovnika, što je 368 (4,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Beautheil
Botej je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 410, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km².
Perfluorononanoinska kiselina
Perfluorononanoinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 464,076 Da.
Hindsville, Arkansas
Hajndsvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 61, što je 14 (-18,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lovro Monti
Lovro Monti (Knin, 21. travnja 1835. - Knin, 9. travnja 1898.), hrvatski političar i publicist.
Životopis
Završio je Pravni fakultet u Padovi (1859.), a neko je vrijeme radio kao odvjetnički pripravnik u Splitu. Uz M. Klaića, N. Nodila, M. Pavlinovića, K. Vojnovića bio je začetnik Narodne stranke i Hrvatskog narodnog preporoda u Dalmaciji. Jedan je od utemeljitelja lista Il Nazionale (Narodni list), u kojem se zalagao za sjedinjenje Dalmacije s Hrvatskom i za upotrebu hrvatskog jezika u školama i uredima. U svim svojim nastupima izražavao je protivljenje tuđinskoj hegemoniji, centralizmu i dualizmu.
Od 1862. u Kninu je odvjetnik, a 1866. postaje predsjednik općine. Pet je puta uzastopce biran za narodnog zastupnika u pokrajinskom saboru; na prvim izravnim izborima 1873. izabran je za narodnog zastupnika u Carevinskom vijeću u Beču (ponovno biran 1879). Nezadovoljan oportunističkim smjernicama koje je usvojila Narodna stranka povukao se iz javnog života 1882. godine. To se prije svega odnosilo na raskol u Narodnoj stranci nakon kojega su "tzv. Srbi istupili" i osnovali Srbsku stranku. Monti se nije htio prikloniti nikome.
Bio je prvi gradonačelnik Knina izabran voljom naroda i Narodne stranke. 4 je puta zastupao Dalmaciju u Carevinskom vijeću (Bečki parlament). Za njegova je mandata mnogo toga učinjeno, a naročito je zagovarao poljoprivredu. Oporučno je ostavio svoje imanje, kasnije nazvano "Montova glavica", koje se sastojalo od 32 ha zemlje, 2000 stabala voćaka, 2 ha vinograda i gospodarskih zgrada uz uvjet da se osnuje poljoprivredna škola. Imanje je u SFRJ rasparcelirano, a općinari podijelili sebi gradilišta. Škola nikada nije dobila njegovo ime, jer je prema ondašnjim shvaćanjima pripadao gospodskoj klasi pa bi to bilo bogohuljenje, ali je barem pred školom bio spomenik.
Koncern
Koncerni nastaju udruživanjem većeg broja tvrtki ili poduzeća, obično iste gospodarske grane, kao što su automobilska ili elektroindustrijska, kemijska, prehrambena i druge industrije, razne proizvodne, trgovačke ili uslužne djelatnosti.
Prvi su koncerni nastali okupljanjem određenog broja tvrtki oko jedne tvrtke i njezina vlasnika, čije ime obično i nosi koncern. U suradnji s bankama, koje također postaju članice koncerna, i vlastitim kapitalom otkupljuju dionice nezavisnih tvrtki koje ih zanimaju i preuzimaju nadzor nad njihovim poslovanjem dok im se potpuno ne priključe ili postanu članice koncerna.
Cilj je poslovanja koncerna, kao i svake druge tvrtke, ostvarivanje dobiti, a svrha je udruživanja postizanje boljeg tržišnog položaja nego što ga imaju konkurenti. Na taj način koncerni rješavaju i probleme nabave sirovina, energije, repromaterijala i drugih resursa za svoje proizvodne procese i plasman vlastitih proizvoda. Tako proizvodi jednog dijela koncerna postaju sirovine ili repromaterijal za druge njegove dijelove.
U koncern se tvrtke udružuju i radi plasmana gotovih zajedničkih proizvoda krajnjim potrošačima ili kupcima.
Società consociata
Kriminal plavog ovratnika
Kriminal plavog ovratnika je izraz koji se u najširem smislu odnosi na kriminalne akte koji čine osobe nižeg društvenog statusa. Naziv potječe od engleskog izraza blue-collar (plavi ovratnik), koji je u SAD sinonim za tradicionalnu radničku klasu, odnosno osobe koje za život zaražuju fizičkim radom i u pravilu su slabijeg materijalnog i društvenog statusa od tzv. bijelih ovratnika (white-collar), odnosno stručnjaka koji pripadaju srednjoj i višoj klasi. Izraz kriminal plavog ovratnika se stoga ponekad definira i kao svojevrsna suprotnost izrazu kriminal bijelog ovratnika.
Kriminal plavog ovratnika se odlikuje daleko većom učestalošću, daleko većom količinom nasilja, kao i daleko većom stopom otkrivanja u odnosu na kriminal bijelog ovratnika.
Veća učestalost se najčešće objašnjava time da su zbog slabijeg materijalnog statusa osobe iz nižih društvenih slojeva imaju daleko više motiva činiti kriminalna djela, od kojih se najveći dio odnosi na imovinske delikte među kojima je najčešća krađa.
Osobe iz nižih slojeva su također u nastojanju da ilegalno pribave materijalna dobra sklonije sve prepreke tom cilju uklanjati na najbrži mogući način, odnosno primjenjivati nasilje, koje se odražava u provalama, razbojničkim napadima, oružanim pljačkama, kao i nasiljem usmjerenim na slamanje otpora žrtava tih djela, odnosno spriječavanja njihovog svjedočenja pri čemu se vrše djela prijetnje, teške tjelesne ozljede ili ubistva.
S obzirom da je postojanje takvih zločina u pravilu teško ili nemoguće prikriti, kriminal plavog ovratnika daleko češće na sebe skreće pozornost javnosti, odnosno reakciju državnih organa, što doprinosi daleko češćem otkrivanju njihovih počinitelja. Kriminalci plavog ovratnika također u pravilu nemaju financijska sredstva kojima bi mogli osigurati kvalitetnu pravnu pomoć te izbjeći krivične sankcije.
Castelletto, Padova
Castelletto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Grabovci (Vodice)
Grabovci su naselje u sastavu grada Vodica udaljeno od samih Vodica 10 kilometara na sjever.
Geranil difosfat 2-C-metiltransferaza
Geranil difosfat 2-C-metiltransferaza (, SCO7701, GPP metiltransferaza, GPPMT, 2-metil-GPP sintaza, MGPPS, geranil pirofosfatna metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:geranil-difosfat 2-C-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim, zajedno sa [[EC 4.2.3.118], 2-metilizoborneol sintazom, formira 2-metilizoborneol. Ovo jedinjenje jakog mirisa ustajale zemlje proizvode zemljišni mikroorganizmi.
Schömberg (Zollernalbkreis)
Šemberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Colernalb. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.675 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8417057.
Анабар (пут)
Аутопут «Анабар» (руски: Автодорога «Анабар») је пут, који се гради у Русији, на западу Републике Јакутије.
Schömberg (Zollernalbkreis)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Colernalb Šemberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Colernalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 676 metara. Površina opštine iznosi 23,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.675 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 201 stanovnika/km².
Анабар (пут)
Анабар ће повезати Мирнински са Анабарским рејоном - два рејона, где постоје велика налазишта дијаманата.
Schönau (Odenwald)
Šenau je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Rajn-Nekar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.613 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8226080.
Анабар (пут)
Аутопут Анабар протиче кроз Мирни, Удачни, Олењок, Саскилах и ће завршити у Јурјунг-Хаји.
Већ је изграђен мост кроз реку Виљуј.
Schönau (Odenwald)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Nekar Šenau se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 180 metara. Površina opštine iznosi 22,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.613 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 205 stanovnika/km².
Mali mozak
Mali mozak (lat. cerebellum) je dio mozga koji se nalazi u potiljačnom delu lubanje. Sastoji se od dve polovine. Na površini malog mozga je siva masa sačinjena od tela nervnih ćelija, koja čini koru, a ispod nje je bela masa koju čine nervni nastavci. Mali mozak ima ulogu održavanju ravnoteže, stava tela i preciznom izvršavanju voljenih pokrta. Nema mogućnost pamćenja već samo ispravlja i precizira zadatke koje veliki mozak daje skeletnim mišićima.
Lađevci (Skradin)
Lađevci su selo u Hrvatskoj, u Šibensko-kninskoj županiji.
Zemljopis
Lađevci se nalaze na samoj granici grada Skradina i grada Vodica. Selo je od Šibenika udaljeno 25 kilometara, a od Skradina 20 kilometara. Mjesto je smješteno na krškoj rječici Jaruga (Bribišnica), te je okruženo plodnim poljima.
Stanovništvo
Naselje ima prema popisu iz 2001. godine u 51 kućanstvu 127 stanovnika, od toga su 62 stanovnika muškog spola, a 65 ženskog.
Ogražden
Ogražden (makedonski i bugarski: Огражден) je granična planina na sjeverozapadu Severne Makedonije i jugozapadu Bugarske.
Geografske karakteristike
Ogražden je samo dio planinskog masiva Belasica - Оsogovske planine. Nalazi se sjeverno od planine Belasica, sjevernoistočno od grada Strumice, i sjeverozapadno od bugarskog grada Petriča. Najviši vrh planine je Ograždenec visok 1 744 metara, koji se nalazi na makedonskom dijelu planine, na bugarskoj strani najviši vrh je Bilska čuka sa 1 644 m.
Eksterni linkovi
Огражден (Добрич облысы)
Bjegunac
Bjegunac (ijek.) ili begunac (ek.), izraz koji u najširem smislu označava osobu koja je napustila ili nastoji napustiti određenu lokaciju zbog toga što joj, ukoliko u njoj ostane, prijete različita ograničenja slobode, disciplinske ili krivične sankcije, odnosno zlostavljanje ili smrt. U svom užem smislu se pod time podrazumijevaju osobe koje su se u takvoj situaciji našle zbog činjenja ili sumnje da su počinile neku ilegalnu aktivnost, odnosno koje nastoje privesti (uhapsiti) organi vlasti, najčešće policija. Kako bi se bjegunci locirali i uhapsili, koristi se posebna obavijest namijenjena različitim policijskim organima ili javnosti, poznata kao potjernica.
Matinecock, New York
je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 810, što je 26 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pizistratidi
Pizistratidi (grč. Πεισιστρατίδαι) je naziv za dinastiju koju je u antičkoj Atini osnovao tiranin Pizistrat 565. godine st. e. i koja je ostala na vlasti do 510. godine st. e.
Pizistrat je umro 527. st. e., predavši vlast svojim sinovima Hipiji i Hiparhu. Vlast je pripala Hipiji kao starijem, a Hiparh je bio njegov sudionik u vlast. U početku su Pizistratidi nastavili politiku svoga oca, poštujući zakone, zadovoljavajući se umerenim porezima, nastavljajući građevinsku delatnost, pomažući dalji razvoj kulture itd. Međutim, tiranija Pizistratida nije bila stabilna kao tiranija njihovog oca. Takođe je i spoljnopolitički položaj Pizistratida postajao sve nepovoljniji. Odnosi sa Tebom postali su neprijateljski posle pripojenja Plateje Atici (519. godine). Slabljenjem Argosa veze sa njim izgubile su značaj za Atinu. Atinjani su faktički izgubili svoje pozicije na Helespontu, pošto su Sigej i Hersonez Trački u ovoj ili onoj meri morali priznati svoju zavisnost od Persije.
Kao neposredan povod za pokret protiv tiranije u Atini poslužila je zavera iz 514. godine. Na čelu te zavere bili su Harmodije i Aristogiton, kasnije nazvani "tiranoubice". Ubistvo oba tiranina trebalo je da se izvrši za vreme Panatenejskih svečanosti, kada su Hipija i Hiparh lično učestvovali u povorci i kada se narod, na čiju su podršku zaverenici računali, nalazio pod oružjem. Zavera je uspela samo delimično: Hiparh je bio ubijen, ali ne i Hipija. Harmodije je ubijen odmah na mestu, a Aristogiton je uhvaćen, mučen i kasnije pogubljen. Posle ovog događaja karakter tiranije se naglo promenio. Hipija je postao nepoverljiv, pojačao je stražu, razoružao stanovništvo, počeo je radove na učvršćenju brega Munihija (tvrđava u Pireju) i, kao i ostali tirani, počeo je upravljati svoj pogled ka Persiji. Rezultat ovoga bio je porast broja nezadovoljnih, ojačao je pokret protiv tiranije, a položaj Hipije još više se uzdrmao.
Atinski izgnanici (prvenstveno aristokrati) na čelu sa Klistenom, Megaklovim sinom, pokušali su da upadnu u Atinu iz Beotije, i utvrdili su se u malom mestu Lepsidriji. Tu su im se priključile njihove pristalice iz grada. Ne nailazeći na podršku seoskog stanovništva, malobrojni odred izgnanika bio je razbijen. Tako su se oni vratili iza granica zemlje i potražili pomoć. Preduzevši akciju da sagrade novi Delfijski hram (umesto starog koji je izgoreo 548. godine) i obloživši ga mermerom umesto ranijeg tufa, Alkmeonidi su pridobili delfijsko sveštenstvo, koje je posle toga mnogobrojnim Pitijinim proročanstvima pozivalo Spartu da protera Hipiju iz Atine.
Sparta nije dala da se moli predugo. Krajem 511. st. e. protiv Hipije je morskim putem bio upućen jedan manji odred pod komandom Anhimolija, koji se iskrcao u atinskoj luci Faleronu. Uz podršku savezničke tesalske konjice Hipija je lako potukao Anhimolija koji je i sam poginuo u toj bici. (Herodot kaže o porazu Spartanaca: "Pizistratidi smisle ovo: poseku sve drveće u ravnici oko Falerona i naprave teren zgodan za konjicu, te puste konjicu da napadne na spartanski logor. U naletu pobiju mnoge Spartance, a između ostalih i samog Anhimolija; ostale prisile da se povuku na brodove".) Tada je opremljena nova, ovaj put kopnena i mnogo veća ekspedicija, koju je predvodio sam spartanski kralj Kleomen I. Hipijini tesalski saveznici pretrpeli su poraz i napustili Atiku. Sam Hipija sakrio se u Akropolju. Opsada je trajala dugo i Kleomen se već spremao na povlačenje iz Atike, kada je sasvim slučajan događaj – zarobljavanje Hipijine dece – potpuno izmenio situaciju. Da spase svoju decu, Hipija se predao i sklonio u Sigej. To je označilo pad tiranije, nakon čega se u Atini novom žestinom razbuktala socijalna borba.
ZFN
__NOTC__ Termin ZFN ima više značenja.
Clarksville, Pennsylvania
Klarksvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 230, što je 4 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bivio Sant'Omero, Teramo
Bivio Sant'Omero je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Fosforibokinaza
Fosforibokinaza (, fosforibokinaza (fosforilacija)) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-riboza-5-fosfat 1-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Porječje
Porječja svih rijeka koja teku prema istom moru, jezeru ili oceanu čini sliv.
Houston, Arkansas
Hauston je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
237
thumb|Kovanica Maksimina Tračanina
Houston, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 173, što je 14 (8,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ciljana publika
Ciljana publika (target audience) u marketingu i oglašavanju označava specifičnu grupu ljudi unutar ciljanog tržišta, prema kojoj je namijenjena marketinška poruka. Ciljane publike se obično stvaraju na temelju životne dobi, odnosno starosne grupe (osobe između 20 - 30 godina), odnosno bračnog statusa, zaposlenosti, obrazovanja, materijalnih prilika, odnosno kombinacije tih i drugih karakteristika. Npr. jedna od najčešćih ciljana publika za marketing su muškarci između 20 i 30 godina. Otkrivanje ciljanog tržišta, odnosno ciljane publike za neki proizvod predstavlja jedan od glavnih zadataka marketinškog menadžmenta.
Target
Bartlett, Nebraska
Bartlett je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 117 stanovnika.
Nosi Mangabe
Nosi Mangabe (poznat i po svom starom francuskom imenu Île Marosy, ali i kao Nosi Marosi) je maleni otok od 5,2 km² u dubini Antongilskog zaljeva, pored grada Maroantsetra na sjeveroistoku Madagaskara, u provinciji Toamasini. Otok je širom svijeta poznat po svom rezervatu prirode.
Geografija i klima
thumb|left|280px|Olupina nasukanog broda kod otoka Mangabe Mangabe se nalazi na sjeveroistočnoj obali Madagaskara, u dubini Antongilskog zaljeva u Indijskom oceanu, 2 km južno od grada Maroantsetra i oko 586 km od glavnog grada Antananariva. Otok je dug 3,9 i širok 2,1 km, površine od 520 hektara, s najvišim vrhom od 333 m. Otok je prekriven gustom tropskom kišnom šumom. Rezervat prirode Nosi Mangabe osnovan je 1965. na čitavoj površini otoka, kao utočište za ugrožene vrste lemura od kojjih je najpoznatiji madagaskarski prstaš (aye-aye) za kog se mislilo da je istrijebljen. Također ima puno crno bijelih lemura i noćnih macaklina (Uroplatus guentheri).
Cusey
Kize je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Vano, Frosinone
Vano je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Perfluorooktan
Perfluorooktan je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 438,057 Da.
Histidin amonijačna lijaza
Histidin amonijačna lijaza (histidaza, histidinaza) je enzim koji je kod ljudi kodiran HAL genom. Histidaza konvertuje histidin u amonijak i urokansku kiselinu.
Funkcija
Histidin amonijačna lijaza je citosolni enzim koji katalizuje prvu reakciju histidinskog katabolizma, neoksidativnu deaminaciju L-histidina do trans-urokanske kiseline.
Patologija
Mutacije ovog gena su vezana za oboljenja histidinemija i urokanska acidurija.
Bois-le-Roi (Sena i Marna)
Boa le Roa je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 4.744, a gustina naseljenosti je iznosila 687 stanovnika/km².
Schönau im Schwarzwald
Šenau im Švarcvald je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Lerah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.441 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8336079.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lerah Šenau im Švarcvald se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Lerah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 540 metara. Površina opštine iznosi 14,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.441 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 166 stanovnika/km².
100
thumb|[[Istočna hemisfera 100.]]
thumb|Svijet 100.
Godina 100. (C) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Trajana i Frontina (ili, rjeđe, godina 853. Ab urbe condita). Oznaka 100. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Masoala
Masoala je poluotok u Indijskom oceanu, na sjeveroistoku Madagaskara, koji s istoka zatvara Antongilski zaljev u provinciji Toamasini. Masoala je širom svijeta poznata po svom velikom Nacionalnom parku Masoala.
Geografija i priroda
Poluotok Masoala se nalazi istočno od grada Maroantsetre, do njega je moguće doći jedino brodom, ili pješke jer ne postoji niikakva cesta koja vodi na poluotok. thumb|left|260px|[[Kišna šuma|Kišne šume Masoale]] Istočni rt (Cap Est) je najistočnija točka Madagaskara. Masoala je vrlo brdovita, od 1224 m na sjeveru do 400 m na jugu, obrasla gustom tropskom kišnom šumom. Upravo zbog te šume koja je jedan od posljednjih ostataka nekadašnjeg pokrova Madagaskara, UNESCO je 2007. uvrstio park prirode Kišne šume Atsinanana na listu Svjetske baštine. Veliki Nacionalni park Masoala (osnovan 1997.) koji se prostire na većem dijelu poluotoka Masoale je jedan od 6 parkova kompleksa parkova Kišnih šuma Atsinanane.
Delta Dunava
Geografske karakteristike
Dunav se na oko 70 km od svog ušća dijeli na dva glavna rukavca; Chiliu i Tulceu. Tulcea se nakon toga dijeli na rukavce '''sv. Georgije, koji se u Dunav ulijeva dvostrukim ušćem, i na Sulinu''' koja je najbolji za plovidbu. Dunav je kanalom povezan s lukom Constanţa na Crnom moru, pa preko njega uglavnom ide gro riječnog transporta.
Delta Dunava je pravi rajski vrt prepun, rijeka, riječica, bara, močvara, jezera, laguna, zaljeva ... raskošne flore i faune i puno šaša. Delta je rezervat prirode, dom brojnih vrstaptica. Preko 40 vrsta riba živi u delti te se oko 50 % ulova ribe obavlja na području delte. U krajoliku još prevladava trska kao i brojne vjetrenjače. Eksploatacija trske je još uvijek važna privredna aktivnost za okolno stanovništvo, 1970-ih skuplalo se oko 330 000 tona godišnje. U delti živi tek oko 20 000 ljudi pa nema većih naselja. lijevo|mini| Delta Dunava je kraljevstvo riječno-močvarne i morske flore i faune lijevo|mini| Pelografska evolucija Delte Dunava mini| Delta Dunava (2010.) Prvo je 1991. rumunjski dio Delte Dunava (veličine oko 2 733 km²) upisan na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi jer je "svojim brojnim jezerima i močvarama utočište za više od 300 vrsta ptica i 45 vrsta slatkovodnih riba".
Historija nastanka
Delta Dunava se počela formirati nakon 4 000. pne. ispunjavanjem zaljeva u Crnom moru riječkim sedimentima, u kojem se procesu rijeka Dunav podijelila na rukavce sv. Georgij (3 500.-1 600. pne.), Sulina (oko 1600. pne.), Georgij II. (od 1. god. do danas) i Kilia (1 600.-danas).
Nakon Rusko-Turskog rata - 1812., granica između Ruskog i Osmanskog Carstva je išla rukavcima Kilia i Stari Stambol, a 1829. godine rukavcem sv.Georgije. Pariškim mirom (1856.), kojim je završio Krimski rat, Delta Dunava je dodijeljena Osmanskom carstvu, ali je osnovana međunarodna komisija koja je imala zadatak da osigura i unaprijedi plovidbu deltom Dunava. Nakon novog Rusko-Turskog rata i poraza Osmanskog carstva od ujedinjenih snaga Rusije i Rumunjske - 1878., granica je ponovno vraćena na rukavce Kilia i Stari Stambol.
Dio rumunjske delte Dunava je već 1938. godine proglašen rezervatom prirode, a ukrajinski 1973. godine. Nakon što je 1991. godine Delta Dunava postala svjetska baština, UNESCO je pomogao osnovati rezervat biosfere (1998.) na površini od 6 264,03 km², koji dijele Rumunjska i Ukrajina. To je najveće zaštićeno zeleno područje koje prelazi granice dvaju država u Evropi. Početkom 21. vijeka ovdje se ubrzano razvija turizam, te je samo u julu 2004. godine zabilježeno više od 54 000 posjetitelja (više od 50% od ukupnog broja stanovnika cjelokupnog područja).
Histamin N-metiltransferaza
Histamin N-metiltransferaza (, histaminska 1-metiltransferaza, histaminska metiltransferaza, histamin-metilacioni enzim, imidazolmetiltransferaza, S-adenozilmetionin-histaminska N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:histamin N-tele-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Delta Dunava
Bioraznolikost
mini| [[Dalmatinski pelikani na dunavskoj delti]] Delta Dunava je jedinstven ekosistem i najveće močvarno područje u Evropi na kojemu živi oko 4 000 životinjskih i 1000 biljnih vrsta. Njene šume su uglavnom hrasta, topola i vrba, koje rastu na obalama riječnih rukavaca.
Kako se Delta Dunava sastoji od guste mreže vodenih površina u njoj živi veliki broj vrsta riba (oko 450), od kojih su najzastupljenije: šaran, karaš, deverike, bodorka, crvenoperka, linjak, te predatori: grgeč, smuđ, štuka, bolen i som. Tu su uhvaćeni nekih od najvećih primjeraka ovih riba u Europi.