cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zločini četnika nad partizanima u Srbiji 1941.
Zločini na području Kosjerića novembra 1941.
U napadu na Ražanu, selo severno od Kosjerića, na putu za Bukove, odnosno za Valjevo, koji se dogodio 3. novembra 1941, četnici su ubili 5 i zarobili 19 partizana, boraca 1. požeške čete Užičkog NOP odreda. Zajedno sa drugim zarobljenim partizanima u okolini Kosjerića, borcima Užičkog i Čačanskog NOP odreda, partizani zarobljeni u Ražani, sprovedeni su 4. novembra na Ravnu goru. Vredi napomenuti da su borci 1. požeške čete prethodno, početkom novembra, prilikom zauzimanja Ražane, zarobili oko 50 četnika, koji su mahom pušteni kućama. Zarobljeni partizani u Ražani, za razliku od oslobođenih četnika u istom selu, nisu oslobođeni na Ravnoj gori, već su 13. novembra predati četnicima samozvanog vojvode Jovana Škavovića u selu Markova Crkva pokraj Mionice, da bi ih Škavović istog dana predao Nemcima u Slovcu, selu između Valjeva i Lajkovca.
Četnici Filipa Ajdačića su 9. novembra 1941. streljali 7 zarobljenih partizana u neposrednoj blizini Kosjerića. Prema sećanjima preživelih zatočenika četničkog zatvora u Kosjeriću, streljani partizani, kao i drugi zatočenici koji su kasnije sprovedeni na Ravnu goru, prethodno su bili izloženi mučenju. Od sedmorice streljanih petorica su 6. novembra zarobljena u Kostojevićima, selu između Bajine Bašte i Kosjerića, jedan je zarobljen 8. novembra u Karanu (Vladan Rosić), a jedan u okolini Kosjerića (Milomir Kovačević). Tom prilikom su streljani: Svetozar Savić, zemljoradnik iz Kostojevića; Milomir Dimitrijević, zemljoradnik iz Dobrotina; Tanasije Milosavljević, učitelj iz Jelovika; Vladan Rosić, obućarski radnik iz Užica; Milomir Kovačević, trgovac i kafedžija iz Cikota pokraj Kosjerića; Dobrivoje Vukašinović, zemljoradnik iz Draksina pokraj Bajine Bašte; Dobrinko Vukašinović, zemljoradnik iz Draksina. Istog dana partizani su uspeli da potisnu četnike iz Kosjerića, tako da su četnici sproveli zarobljenike ka Ravnoj gori ne samo zbog planiranog koncentrisanja zarobljenika za predaju Nemcima, već i zbog prinudnog povlačenja iz varošice.
Zabeležena svedočenja zatočenika privremenog četničkog zatvora u Kosjeriću, kroz koji je od 1. do 9. novembra 1941. prošlo oko 220 zatočenika, sugerišu da je većina zatočenika sprovedena u tri grupe na Ravnu goru (2, 6. i 9. novembra) dok je jedan deo zatočenika streljan, a manji broj oslobođen. Svedoci ovih događaja, naročito pripadnici grupe koja je sprovedena na Ravnu goru 9. novembra, tvrde da su bili izloženi nasilju prilikom sprovođenja. Sem toga, prema ovim svedočenjima torturase nastavila i na Ravnoj gori, što je podrazumevalo izgladnjivanje svih zarobljenika, premlaćivanje mnogih i streljanje određenog broja zarobljenika. Preživeli partizanski zarobljenici svedočili su da su zarobljenike videli i oficiri iz Vrhovne komande, uključujući Dražu Mihailovića i Nikolu Kalabića. Pojedina svedočenja govore o neprihvatljivom ponašanju Draže Mihailovića prema zarobljenicima.
Zarobljavanje i streljanje partizanskog sanitetskog osoblja i ranjenika
Prvi četnički napad na bolničare i ranjenike Posavskog NOP odreda usledio je još 31. oktobra 1941. u Pašinoj Ravni na putu Valjevo-Rogačica, u podnožju Povlena. Lokalni četnici su napali partizansku grupu u kojoj su se nalazili ranjenici, bolničari i njihovo malobrojno obezbeđenje iz Posavskog NOP odreda, koji su se kretali ka Užicu. Četnici su uspeli da zarobe partizane na Pašinoj Ravni. Međutim, uskoro se pojavila jedna desetina partizana, pripadnika Tamnavskog bataljona Posavskog NOP odreda i, nakon što je dobila obaveštenje od meštana, izvršila je napad na četnike, oslobodivši zarobljene partizane. Tom prilikom je zarobljen izvestan broj četnika koji su potom pušteni na slobodu, dok su ranjeni četnici zadržani i lečeni od strane sanitetskog osoblja Posavskog NOP odreda, koje su prethodno napali.
Krajem oktobra 1941. 2. (beogradski) bataljon Posavskog NOP odreda, usled nadiranja nemačkih snaga, povukao se na Kosmaj. Početkom novembra odlučeno je da se grupa partizanki, uglavnom pripadnica sanitetskog osoblja Posavskog NOP odreda, inače beogradskih komunistkinja, uz grupu ranjenika, kao i bolničarki i boraca Kosmajskog NOP odreda, povuče u dubinu slobodne teritorije, prema Užicu. Grupa je, kako se najčešće navodi u literaturi, brojala 33 borca. U ovoj partizanskoj koloni kretalo se 19 bolničarki, 4 ranjenika i najverovatnije 9 boraca koji su pratili kolonu kao obezbeđenje. Partizanska kolona je 1. novembra 1941. zaustavljena i zarobljena u Mionici. Dve partizanke koje su preživele ove događaje, svedočile su o zarobljavanju ove grupe boraca i streljanju zarobljenika u Brajićima u podnožju Ravne gore. Najpre je svedočila Leposava Lukić, tekstilna radnica iz Vreoca pokraj Lazarevca, bolničarka Šumadijskog NOP odreda, čije svedočenje je objavila užička Borba, 27. novembra 1941. Dobrila Arsenijević, činovnica iz Beograda, bolničarka Kosmajskog NOP odreda, po izlasku iz valjevskog zatvora, 2. marta 1942, napisala je izjavu svojoj partijskoj organizaciji, u kojoj su opisani i događaji vezani za zarobljavanje i streljanje ove grupe partizana. Leposava Lukić je preživela Drugi svetski rat. Bila je borac Druge proleterske brigade. Učestvovala je u Bici na Neretvi i Bici na Sutjesci. Ona je o streljanju u Brajićima svedočila i na suđenju Draži Mihailoviću 1946. Dobrila Arsenijević je nastavila ilegalni rad u Beogradu. Otkrivena je 27. decembra 1943. i streljana je kao zatočenica logora Banjica 7. septembra 1944.
Kazujući o hapšenju i razoružavanju grupe partizana u Mionici, Leposava Lukić je opisala sprovođenje zarobljenika na Ravnu goru i streljanje u Brajićima. Iz njenog kazivanja možemo zaključiti da su četnici izbegli da javno streljaju zarobljenike, što su kasnije činili bez zazora, plašeći se odjeka ovakvih postupaka u narodu. Ovi zločini dešavali su se u neposrednom okruženju i uz znanje četničke Vrhovne komande na Ravnoj gori. O ovome svedoči i pominjanje kapetana Ilije Orelja, četničkog oficira, koji se grubo odnosio prema zarobljenicima nakon što su iz Mionice doterani na Ravnu goru. Pre streljanja, zarobljeni partizani i partizanke su maltretirani i tučeni.
O tome kako je preživela streljanje, svedočila je Leposava Lukić.
Prema sećanju Leposave Lukić i Dobrile Arsenijević, kao i na osnovu naknadne rekonstrukcije nekolicine istraživača, u Brajićima su 6. novembra 1941. ubijeni: Vukosava Oljača-Cigledi, službenica iz Beograda; Milena Velimirović-Ilić, učiteljica iz Vračevića pokraj Valjeva; dr Lota Ejdus, lekarka iz Beograda; Olga Jojić, službenica iz Beograda; Draginja Todorović, gimnazijski profesor iz Kragujevca; Dara Tadić-Popović, službenica iz Beograda; Zora Čalenić, krojačka radnica iz Beograda; Olivera Vanjek, studentkinja medicine iz Beograda; Ljubinka Dikić, tekstilna radnica iz Beograda; Ljubica Rakić, tekstilna radnica iz Beograda; Ljubinka Atanacković, tekstilna radnica iz Zemuna. Takođe, tada su streljane i dve radnice iz Beograda, koje su ostale upamćene samo po nadimcima. Kao što je pomenuto, streljanje je preživela Leposava Lukić.
Četnci su prethodno iz grupe od 18 zarobljenih partizanki izdvojili 4 koje nisu izgledale kao "intelektualke" i za koje su pretostavili da su "zavedene seljanke" (Dobrila Arsenijević, Nada Babić, Ljubica Jovičić, Dragica Vićentijević). Međutim, ove 4 partizanke su ipak predane Nemcima 13. novembra 1941. Ipak, Nemci su krajem novembra pustili ove zarobljenice iz valjevskog zatvora. U Brajićima su 6-9. novembra 1941. streljani i borci Kolubarskog bataljona Valjevskog NOP odreda, zarobljeni kada i sanitetsko osoblje i borci Posavskog i Kosmajskog NOP odreda u Mionici: Dragoljub Ilić, učitelj iz Dračića kod Valjeva; Tihomir Marić, student iz Mionice; Ratko Petrović, stolar iz Mionice; Dragiša Radović limarski radnik iz Mionice; Despot Sekulić, opančarski radnik iz Mionice; Milan Stojanović, kovač iz Mionice; Milutin Ćosić, zemljoradnik iz Mionice; Milan Ćosić. Ovo nije potpun spisak streljanih u Brajićima 6. novembra 1941. Streljanja su vršena i narednih dana.
Sutradan nakon gubitka Požege, 4. novembra 1941, ravnogorski četnici su izvršili napad na partizansku bolnicu u selu Gornja Gorevnica, desetak kilometara severozapadno od Čačka, na putu prema Brajićima i Ravnoj gori. U bolnici je zarobljeno 11 partizana, dok je bolničar, Milan Antonijević, krojački radnik iz Gornje Gorevnice, ubijen na licu mesta. Zarobljenici su sprovedeni u selo Brajići, u podnožju Ravne gore, gde su saslušavani i maltretirani, da bi ih četnički preki sud osudio na smrt. Streljani su 5. novembra u Brajićima. Streljani su: Stojan Koraksić, komesar bolnice, rodom iz G. Gorevnice, učitelj u Zvorniku; Blagomir Buđevac, zemljoradnik iz G. Gorevnice, Milenko Jevtović, zemljoradnik iz Leušića, Takovo; Dragoslav Krdžić, zemljoradnik iz G. Gorevnice; Milovan Paunović, zemljoradnik iz Leušića, Takovo; Vukosav Popović, zemljoradnik iz G. Gorevnice; Živorad Popović, učenik iz G. Gorevnice; Stanko Pertinač, izbeglica iz Slovenije; Hristivoje Petrović, krojački radnik iz Katrge kod Čačka; Sekula Šainović, zemljoradnik iz G. Gorevnice.
Neposredno nakon četničkog napada na Gornji Milanovac, 7-8. novembra 1941, usledio je četnički napad na partizansku bolnicu u selu Savinac, nedaleko od G. Milanovca. U bolnici se nalazilo oko 20 partizanskih ranjenika, pretežno pripadnika Šumadijskog NOP odreda. Takođe, u ovoj partizanskoj bolnici lečen je i izvestan broj četničkih boraca. Četnici su bolnicu na Savincu zauzeli bez borbe. Partizanski ranjenik Branko Medenica, zamenik komandanta Drugog šumadijskog NOP odreda, kako se navodi u literaturi, zbog protesta povodom zarobljavanja odveden je na stranu i zaklan. Zarobljene partizane, uključujući ranjenike, lekara dr Dionisija Đorovića, kao i nekoliko bolničarki, četnici su odveli u Brajiće, da bi ih 13. novembra 1941. predali Nemcima.
Četnički napad na Čačak i postupak prema zarobljenicima
Istovremeno sa borbama u Požegi, otpočele su borbe oko Čačka. Četnička Vrhovna komanda uputila je 2. novembra 1941. naređenje majoru Radoslavu Đuriću, komandantu četničkih odreda pri opsadi Kraljeva, da napadne Čačak i partizanske položaje u selima u okolini grada. U naređenju se sugeriše da glavnina četničkih snaga angažovanih na opsadi Kraljeva, "odmah u toku noći, pod okriljem mraka" krene prema Čačku. "Zauzeti Čačak i obezbediti ga sa užičkog pravca. Partizansku komandu razoružati i poslati na Ravnu Goru." Četnički napad na partizanska uporišta u selima između Kraljeva i Čačka usledio je odmah nakon povlačenja glavnine četničkih snaga sa položaja oko Kraljeva. Borbe su bile intenzivne 4-6. novembra. Napad na Čačak, izvršen je 6. novembra, dok su presudne borbe vođene 7-8. novembra 1941. Napadu na grad prethodile su borbe na Ljubiću. Ljubićki bataljon Čačanskog NOP odreda porazio je četničku grupu koju je predvodio kapetan Jovan V. Deroko. Tokom ova dva dana partizani su uspešno odbili nekoliko četničkih juriša na grad. Posle žestokih okršaja u zoru 8. novembra, partizani su uspeli da aktivnom odbranom parališu četničke snage i prinude ih na povlačenje prema planini Jelici i Ravnoj gori. Obe strane imale su gubitke. U toku borbi partizani su zarobili veći broj četnika (u literaturi se obično pominje 400 zarobljenika). Osim oficira i žandarma, svi su pušteni kućama, dok je manji broj četnika pristupio partizanima.
Ovakva odluka partizanskog štaba u Čačku bila je u skladu sa naredbom Vrhovnog štaba NOPOJ od 8. novembra 1941:
Tokom borbi u selima između Čačka i Kraljeva, naročito u selima između Čačka i Mrčajevaca, četnici su uspeli da zarobe veći broj partizanskih boraca i aktivnih simpatizera. Najveći broj zarobljenika koncentrisan je u selu Bresnica, u podnožju Kotlenika, na putu Mrčajevci-Knić. U literaturi se najčešće navodi da je uoči napada 4. ljubićke partizanske čete Čačanskog NOP odreda na Bresnicu, u ovom selu bilo oko 300 zarobljenih partizana. Partizani su uspeli da 9. novembra 1941. potisnu četnike iz Bresnice i oslobode zarobljene partizane. Međutim, poznata su imena najmanje 17 zarobljenih partizana koje su tih dana ubili četnici u pojedinim čačanskim selima. Borbe između četnika i partizana potrajale su sve do 18-19. oktobra, kada su usledili pregovori o primirju. Sporazum o primirju potpisan je 20. oktobra 1941. u Čačku. Partizanska strana se odlučila na primirje iako je bila poznata da su četnici pod komandom pukovnika Mihailovića, posredstvom Pećančevog vojvode Jovana Škavovića, 13. novembra 1941, u znak spremnosti na saradnju sa okupatorom, predali nemačkom okupatoru oko 365 zarobljenih partizana.
Četnički napad na Karan i postupak prema zarobljenicima
Nakon neuspelog četničkog napada na Užice (2-3. novembar 1941) i partizanskog protivnapada i zauzimanja Požege (3. novembar), četničkoj Vrhovnoj komandi nametnuo se plan novog napada na Užice sa severnog pravca, uvođenjem u borbu protiv glavnine partizanskih snaga brojne četničke grupacije (oko 1.500 boraca) pod komandom kapetana Dragoslava Račića, koja je, prema naređenju sa Ravne gore, napustila položeje prema Nemcima kod Valjeva i Krupnja. Račićevi četnici pojavili su se 4. novembra u Kosjeriću, odakle su, preko Karana, planirali napad na partizanske snage u okolini Užica. U Karanu, selu južno od Kosjerića, uoči napada četnika, prispele su pojačane partizanske snage, iako su one i dalje bile daleko malobrojnije od Račićevog odreda. Napad na Karan usledio je u noći 7-8. novembra. Četnici su uspeli da zauzmu mesto i zarobe veći broj partizanskih boraca koji su položili oružje verujući da će im životi biti pošteđeni.
Zarobljeni partizani su potom sprovedeni u zatvor u Kosjeriću, gde su, prema sećanjima preživelih, neki od njih bili izloženi torturi. Poznata su imena 6 poginulih partizana prilikom četničkog napada na Karan, zatim imena 4 partizana umrla od zadobijenih rana, imena 2 žene iz sela poginule tokom borbi, i imena 115 zarobljenih partizana i simpatizera partizanskog pokreta koji su 9. novembra sprovedeni iz četničkog zatvora u Kosjeriću na Ravnu goru. Iz ove grupe najbrojniji su bili borci Užičkog NOP odreda: 58 boraca i Čačanskog NOP odreda: 35 boraca. Iz grupe od 115 zarobljenika, četnici su 9. novembra neposredno kraj Kosjerića streljali 7 partizana, o čemu je bilo reči. Sprovođenje na Ravnu goru odigralo se uoči partizanskog zauzimanja Kosjerića. Ova grupa zarobljenika predata je Nemcima 13. novembra u selu Slovac. Iz grupe od 115 zarobljenih partizana u Karanu i okolini, u Krušiku pokraj Valjeva, 26. novembra 1941, nemački Vermaht (Wehrmacht) streljao je 81 lice.
Četnički napad na Gornji Milanovac i postupak prema zarobljenicima
U prvim danima novembra, kada je organizovan opšti četnički napad na partizane, četnici u Gornjem Milanovcu nisu imali dovoljno mogućnosti da napadnu lokalne partizane. Zbog toga su pokušali da se povuku iz grada, kako bi se pregrupisali, ali je njihovu nameru prozreo deo boraca Takovskog bataljona Čačanskog NOP odreda koji je bio stacioniran u gradu, razoružavši deo lokalnih četnika. Ipak, oružje je uskoro vraćeno četnicima jer je poručnik Zvonimir Vučković, zapovednik Takovskog četničkog odreda, uverio partizane da će saradnja sa partizanima biti nastavljena.
U izveštaju Draži Mihailoviću, pisanom 17. juna 1942, koji sadrži pregled događaja u G. Milanovcu i okolini od 4. do 10. novembra 1941, Zvonimir Vučković je naveo da je 4. novembra 1941. od pukovnika Dragoslava Pavlovića, iz četničkog Vrhovnog štaba, telefonskim putem dobio naređenje da napadne partizane u Milanovcu. Pošto je ovo bilo neizvodljivo, Vučković se poslužio prevarom kako bi oslobodio zarobljene četnike i njihove pristalice u Milanovcu koje su istog dana partizani lišili slobode, osujećujući mogući četnički napad.
Takođe, neposredno uoči četničkog napada na partizane u G. Milanovcu, četnički kapetan Radovan Stojanović, uveravao je partizane da ne želi oružani sukob, iako je upravo on predvodio napad koji je usledio kroz nekoliko dana. Takovski partizani su prihvatili da četničke snage budu prisutne u gradu upravo zahvaljujući ovim lažnim uveravanjima Stojanovića i Vučkovića. Sve ovo se dešavalo uporedo sa napadom četnika na partizane u čačanskom kraju i nakon neuspelog pokušaja četnika da 4. novembra zauzmu varoš. Napad na partizanske punktove u gradu usledio je u noći između 7. i 8. novembra. Glavnina partizanskih snaga bila je smeštena u zgradi bolnice i zgradi zdravstvenog doma. Većina partizana koji su bili stacionirani u bolnici je zarobljena, dok se bekstvom spasilo tek desetak boraca. S druge strane, većina partizana smeštenih u zdravstvenom domu uspela je da izbegne zarobljavanje. Prema četničkim podacima (izveštaj Zvonimira Vučkovića Draži Mihailoviću), četnici su u G. Milanovcu 8. novembra 1941. zarobili oko 135 partizana. Partizani koji su bili zarobljeni u zgradi bolnice (oko 125 boraca) predali su se nakon što im je garantovana bezbednost.
Partizani zarobljeni u G. Milanovcu, zajedno sa partizanima zarobljenim u okolnim selima, 8. novembra su oterani na Ravnu goru, odnosno u selo Brajiće, usled pritiska partizana Šumadijskog NOP odreda koji su ponovo privremeno zauzeli grad 8. novembra. Od ovog broja 74 su bili borci Čačanskog NOP odreda, a 30 borci Šumadijskog NOP odreda, kao i određen broj boraca iz drugih odreda. Većina zarobljenika je 13. novembra bila predata Nemcima. Prema sećanju preživelih, sprovođenje zarobljenih partizana iz Milanovca ka Ravnoj gori bilo je mnogo podnošljivije za zarobljenike, za razliku od tretmana spram zarobljenih partizana koji su sprovođeni iz Kosjerića ka Mihailovićevom Vrhovnom štabu. Milanovačka grupa zarobljenika sprovođena je bez maltretiranja i batinanja.
Predaja zarobljenih partizana Nemcima 13. novembra 1941.
Draža Mihailović je 11. novembra 1941. na sastanku u Divcima pokraj Valjeva, ponudio predstavnicima Vermahta (Wehrmacht) prekid neprijateljstava i saradnju u borbi protiv partizana.
Nemački okupator nije prihvatio ponudu za saradnju jer je smatrao da ima dovoljno snage da se uz pomoć snaga lojalnih kvislinškoj vladi, obračuna sa partizanima. Sem toga, predstavnici vojno-okupacione uprave u Srbiji nisu mogli da ignorišu nepoverenje Berlina prema Mihailoviću koga je upravo u ovom razdoblju saveznička propaganda imenovala navodnim vođom otpora u Jugoslaviji. Ipak, 13. novembra 1941, četnici Draže Mihailovića su uz posredstvo samozvanog vojvode Jovana Škavovića predali Nemcima oko 365 zarobljenih partizana u selu Slovac, smeštenom između Divaca i Lajkovca. Škavović je priznavao komandu vojvode Koste Pećanca, ali je aktivno sarađivao sa četnicima Draže Mihailovića u borbi protiv partizana. Ovim činom želelo se ukazati okupatoru da su četnici i dalje spremni na saradnju, iako je predlog Draže Mihailovića odbijen.
Zarobljeni partizani su u nekoliko grupa sprovedeni sa Ravne gore ka području Mionice. Sprovođenje je usledilo 12. novembra. Kolone su se kretale od Brajića, preko Ravne gore, sela Planinica, Struganika do Markove Crkve, gde su zarobljenici 13. novembra ustupljeni Škavovićevim četnicima. Zarobljenici su istog dana, uveče, predani Nemcima u Slovcu, nakon čega su izolovani u Valjevu.
Zarobljenici su izolovani u improvizovanom zatvoru u Valjevu, koji je bio smešten u jednom mlinu. Tokom dvonedeljnog boravka u ovom zatvoru, zarobljeni partizani su bili izloženi torturi od strane pripadnika Srpskog dobrovoljačkog korpusa, dok su pripadnici Gestapoa i Specijalne policije Uprave grada Beograda, uz mere torture sprovodili istragu nad zarobljenicima.
Vojnici nemačkog Vermahta (Wehrmacht) su 27. novembra 1941. na Krušiku pokraj Valjeva streljali najveći broj partizanskih zarobljenika koje su četnici predali Nemcima. Imenom i prezimenom utvrđeni su podaci o 261 partizanu koji su tog dana streljani u Valjevu. Ostali zarobljenici su sprovedeni u logore, manji broj zarobljenika je pušten, dok je 5 partizana preživelo streljanje.
Zločini u čačanskom kraju decembra 1941.
Četnički odredi pod komandom Draže Mihailovića u čačanskom kraju legalizovali su svoje delovanje u okviru kvislinških formacija početkom decembra 1941. i na taj način su se statusno izjednačili sa tzv. vladinim četnicima, odnosno četnicima vojvode Koste Pećanca. Prethodno, tokom novembra 1941, legalizovan je Jelički četnički odred Miloja Mojsilovića, koji je prethodno priznavao komandu Draže Mihailovića. O legalizaciji Mihailovićevih četnika u čačanskom kraju nedvosmisleno svedoči izveštaj poručnika Predraga Rakovića, komandanta Ljubićkog četničkog odreda, Draži Mihailoviću iz decembra 1942. Raković navodi da je "posle održane sednice na Ravnoj gori 30. novembra 1941. i prema dobivenim instrukcijama" noću između 30-31. novembra krenuo ka Gornjoj Gorevnici gde se njegov odred od 200 boraca susreo sa 5. dobrovoljačkim odredom, formacijom Srpskog dobrovoljačkog korpusa, pod komandom potpukovnika Marisava Petrovića. Istog dana Rakovićevi četnici su zamoljen, kako navodi, da sa Ljubićkim četničkim odredom "pođe u pretres terena G. Gorevnice i čišćenje od komunista", pri čemu su četnici snabdeveni municijom od SDK. Uveče je Raković sa Petrovićem otišao u Čačak gde se susreo sa komandantom SDK, pukovnikom Kostom Mušickim, koji je bio zapovednik kvislinških snaga u čišćenju zapadne Srbije od preostalih partizanskih snaga:
Upravo su legalizovani četnici, uz nemačkog okupatora, odgovorni za najveći broj ubistava i zločina u čačanskom kraju, decembra 1941. Od početka novembra 1941, odnosno od početka četničkog napada na partizane, pa do 31. decembra 1941, četnici su na čačanskom području (opštine Čačak, Gornji Milanovac, Lučani) ubili 166 pripadnika Narodno-oslobodilačkog pokreta. Od ovog broja 69 pripadnika NOP-a ubijeno je u novembru, a 97 u decembru 1941. Sem toga, četnici su u poslednja dva meseca 1941. na području ove tri opštine uhvatili na stotine partizana i njihovih simpatizera (u literaturi se najčešće pominje broj od 1.200), te ih izručili okupatorskim snagama, od čega su Nemci ubili 449. Ukupan broj stradalih pripadnika i simpatizera NOP-a, za čije stradanje su odgovorni četnici, tokom ova dva meseca, iznosi 615. Međutim, i odredi koji nisu bili legalizovani, poput Takovskog četničkog odreda, pod komandom Zvonimira Vučkovića, kao i delova Dragačevskog četničkog odreda, pod komandom Milutina Jankovića, sadejstvovali su sa legalizovanim četnicima i kvislinškim snagama u hvatanju partizana. Npr. Milutin Janković je iz četničkog zatvora u Markovici, koji je bio pod kontrolom četnika Miloja Mojsilovića, izveo partizana Savu Savićevića, odveo ga u selo Negrišore i tamo ga ubio.
Pojedini primeri četničkih zločina u čačanskom kraju decembra 1941. vrlo su karakteristični.
Četnici pod komandom Pećančevog vojvode Pavla Gučanina, koji je zapovedao sa 15 četnika pod svojom prethodnom komandom i sa 30-40 četnika pod prethodnom komandom Draže Mihailovića, zajedno sa pripadnicima SDK i nemačkog Vermahta (Wehrmacht), 1. decembra 1941. opkolili su sela Gornja i Donja Trepča, pohapsili sve muškarce od 15 do 70 godina starosti i izdvojili 14 pripadnika i simpatizera NOP-a. U toku selekcije uhapšenih stanovnika ova dva sela i određivanja ko će biti streljan, iz grupe uhapšenih seljana izdvojio se solunski borac Vasilije Bojović i kazao: "Pustite tu decu, to nisu komunisti. Ovde sam samo ja komunista. Mene streljajte." Streljanje su izvršili četnici i pripadnici SDK. Neposredno pred streljanje pobegao je Dobrosav Paunović iz Donje Trepče koji je svedočio o ovom događaju. Četnici pod komandom vojvode Pavla Gučanina 3. decembra 1941. streljali su u Mojsinju 36 zarobljenih pripadnika NOP-a, stanovnika Mrčajevaca, Ostre, Bresnice, Katrge i drugih sela, koje su zarobili Nemci, pripadnici SDK i četnici. Rodbini streljanih nije dozvoljeno da mrtve sahranjuju na seoskim grobljima, već na porodičnim imanjima. Četnici pod komandom majora Manojla Koraća, koji je poput poručnika Predraga Rakovića prethodno priznavao komandu pukovnika Mihailovića, da bi početkom decembra legalizovao svoj odred, streljali su 5. decembra 1941. u selu Rošci 10 zarobljenih partizana. U noći 6-7. decembra 1941. u selu Trbušani, četnici pod komandom Žarka Borišića streljali su 9 partizanskih zarobljenika, stanovnika Trbušana i okolnih sela. U Čačku je 11. decembra 1941. javno obešen komesar Čačanskog NOP odreda Ratka Mitrovića, koga su prethodno zarobili četnici u Ježevici.
Svih 166 stradalih na području Čačka i okoline, ubijenih od strane četnika novembra i decembra 1941, identifikovani su metodom lične identifikacije i publikovani su osnovni podaci o žrtvama.
Od 449 zarobljenih pripadnika i simpatizera partizanskog pokreta sa područja opština Čačak, Gornji Milanovac i Lučani, koje su četnici predali Nemcima, 71 su streljani u Krušiku pokraj Valjeva, u Vojnotehničkom zavodu u Čačku streljano je 179, 87 ubijeno je i umrlo u logorima Norveške, 47 su stradali kao zatočenici logora Banjica, 32 su streljani u Kragujevcu, 12 je ubijeno u Mauthauzenu, 3 je streljano u Požegi, 3 u Mrčajevcima, a 6 na drugim mestima. Svih 449 su identifikovani i o njima su publikovani osnovni biografski podaci.
Zločini u požeškom kraju decembra 1941.
Nakon odstupanja partizana iz požeškog kraja u Sandžak, krajem novembra 1941, otpočela je hajka na malobrojne preostale partizane i teror nad partizanskim simpatizerima i članovima partizanskih porodica.
Legalizovani četnici pod komandom majora Manojla Koraća organizovali su početkom decembra 1941. zatvor u požeškom selu Tabanovići. U ovom zatvoru 7. decembra 1941. izolovano je 17 pripadnika i simpatizera NOP-a iz Tabanovića, Dobrinje, Papratišta, Guglja i Jelen-Dola. Prema sećanju preživelh zatočenika uhvaćeni partizani su premlaćivani i ponižavani u zatvoru. Zatvorenici su sutradan odvedeni u Glumač gde je održano farsično suđenje u režiji majora Koraća. Istog dana iz ove grupe izdvojeno je 9 partizana i streljano. Na području seoske opštine Visibaba (sela: Visibaba, Rasna, Uzići), koje je bilo partizansko uporište, u noći 8-9. decembra četnici Manojla Koraća streljali su 18 partizana. Prethodno je u ovim selima uhapšeno oko 65 stanovnika. Uhapšenici su maltretirani u improvizovanom zatvoru u Visibabi. Nakon toga četnici su zaveli teror na području nekadašnje opštine Zdravčići (sela: Zdravčići, Radovci, Tvrdići), gde je uhapšeno 27 pripadnika i simpatizera partizanskog pokreta, koji su potom izolovani u četničkom zatvoru u Zdravčićima. Četnici su 12. i 13. decembra streljali 7 stanovnika ovih sela. Nakon Zdravčića, četnici su nastavili teror na području seoske opštine Godovik (sela: Godovik, Rečica, Milićevo Selo), gde su u noći 13-14. decembra uhapsili oko 100 muškaraca i žena i izolovali ih u improvizovanom zatvoru u seoskoj školi u Godoviku. Zatvorenici su prebijani i maltretirani od strane četnika koji su se bili naročito okomili na rođake i supruge istaknutih partizana. Četnici su u Godoviku zaklali 2 uhapšenika, da bi 21. decembra u ariljskom selu Kruščica streljali 19 zatočenika godovičkog zatvora. Nedugo nakon hapšenja u godovičkoj opštini, četnici su oterali 70 pripadnika i simpatizera NOP-a u Požegu, gde su izolovani u četničkom zatvoru. Od ovog broja 65 uhapšenih je kasnije sprovedeno u logor Banjica u Beogradu, pri čemu većina nije preživela rat.
Publikovani su osnovni podaci o stradalima u četničkim zločinima u požeškom kraju decembra 1941. Takođe, poznati su podaci i o naredbodavcima i izvršiocima zločina.
Zločini u užičkom kraju decembra 1941.
Na području Užičkog okruga (današnje opštine: Užice, Požega, Kosjerić, Bajina Bašta, Arilje, Ivanjica, Čajetina), 1941. četnici su neposredno lišili života 305 lica. Sem toga, četnici su novembra i decembra 1941. na ovom području uhvatili 225 partizana i simpatizera NOP-a i predali ih nemačkom okupatoru, da bi ih okupator kasnije pretežno likvidirao. Publikovan je poimenični spisak stradalih žrtava četničkog terora sa područja ovih 7 opština u razdoblju 1941-1945.
Crosi, Genoa
Crosi je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 752 m.
Visolaje
Visolaje je naseljeno mjesto u okrugu Puhov, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 897 stanovnika.
Yaxté Emiliano Zapata, Ocosingo
Yaxté Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 594 m.
William Gillette
William Hooker Gillette (24. jul 1853 - 29. april 1937) bio je američki kazališni glumac, producent i dramski pisac, najpoznatiji po ulozi Sherlocka Holmesa u kazališnoj adaptaciji djela Arthura Conana Doylea, a zbog čijeg uticaja i na kasnije inkarnacije se ponekad naziva i svojevrsnim ko-autorom popularnog lika.
Weißbach (Thüringen)
Vajsbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 167 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074108.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Vajsbah se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 5,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 167 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
William Gillette
Gillette je odrastao u uglednoj porodici iz Connecticutta; otac mu je bio senator Francis Gillette, a majka vukla porijeklo puritanskog vođe Thomasa Hookera koji je osnovao grad Hartford. Njegova dva starija brata su umrla mladi - jedan od tuberkuloze, drugi u građanskom ratu. Otac mu se protivio glumačkoj karijeri, ali je na kraju pristao. Gillette se iskazao kao neobično talentirani i inovativni izvođač koji je nastojao u američki teatar unijeti realizam, kao i niz novih scenskih tehnika i trikova. Brzo stečena popularnost se prenijela preko Atlantika gdje je uspio razbiti predrasude tadašnje britanske javnosti prema "nerafiniranim" američkim glumcima. Zbog toga je bez mnogo poteškoća adaptirati Doyleov tekst, po prvi put unijevši znamenitu frazu "Elementary, my dear Watson". Gilletteova popularnost se održala do duboke starosti. Holmesa je glumio u preko 1300 predstava, a honorare je, između ostalog, potrošio na velebni zamak Gillette Castle koji je nakon njegove smrti Connecticut proglasio svojim državnim parkom.
Histoires extraordinaires (film, 1968)
Histoires extraordinaires ili Tre passi nel delirio  je francusko-italijanski omnibus film snimljen 1968. godine u režiji Rogera Vadima, Louisa Mallea i Federica Fellinija. Sastoji se od tri fantastične priče, inspirirane djelima Edgara Allana Poea. U prvoj, pod naslovom Metzengerstein, promiskuitetna i izopačena grofica (čiji lik tumači Jane Fonda) nasljeđuje zamak, ali bude kažnjena od konja koji želi osvetiti svog vlasnika. U drugoj, pod nasovom William Wilson, austrijski oficir (čiji lik tumači Alain Delon) u Italiji početkom 19. vijeka svećeniku prilikom ispovijedi opisuje kako je ubio svog doppelgängera. U trećoj, pod naslovom Toby Damit, naslovni lik, koga tumači Terence Stamp je glumac u suvremenom Rimu koga opsjeda vizija male djevojčice.
Dikalcijum citrat
Dikalcijum citrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 230,186 Da.
La Gloria, Tierra Blanca
La Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Opština Moctezuma, San Luis Potosí
Moctezuma je opština u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 6316 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1758 m.
Pikova dama (film, 1910)
Pikova dama (Пиковая дама) je ruski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1910. u režiji Pjotra Čardjinjina. Temelji se na istoimenoj operi Pjotra Iljiča Čajkovskog, odnosno pripovjetci Aleksandra Puškina. Glavni lik je ruski carski oficir koji je od stare grofice uspio doznati tajnu dobitka na kartama koja će mu donijeti bogatstvo, ali na kraju, i ludilo.
Lappeenranta
Lappeenranta (švedski: Vilmanstrand) je grad od 54,910 stanovnika, na jugoistoku Finske, on je i administrativni centar istoimene općine od 72,658 stanovnika. .
Geografske karakteristike
Lappeenranta leži na južnom kraju Jezera Saimaa, sjeveroistočno od grada Kotke.
Historija
Za srednjeg vijeka Lappeenranta je bila trgovište, status grada dobila je 1649. od tadašnjeg švedskog generalnog guvernera Finske - Per Braha mlađeg. Od 1721. i sklapanja Ništatskog mira - Lappeenranta je pogranična utvrda i sjedište administrativnog okruga Kymi.
Lappeenranta je razorena za Finskog rata 1741. od strane Rusa. Nakon sklapanja Aboskog mira (Turku. - 1743.), grad je bio dio Carske Rusije sve do 1812.
Znamenitosti i obrazovanje
Najveće atrakcije grada su terme osnovane 1824., drvena crkva - Lappee iz 1791. obnovljena 1929. i neoklasicistička pravoslavna saborna crkva iz 1785.
Ostaci stare utvrde, njenih bedema i zgrada, leže na rt]]u sa kojeg puca divan pogled na luku.
Lappeenranta ima Tehnološki univerzitet osnovan 1969.
Privreda i transport
Lappeenranta je važno željezničko čvorište prema brojnim gradovima istočne Finske, kao i prema Viborgu i Sankt Peterburgu u Rusiji. Pored toga je i najveća luka na Jezeru Saimaa.
Pored drvne industrije koja je najvažnija za grad, Lappeenranta ima i tvornicu cementa i vapna i tvornicu strojeva.
Zbog svoje izvrsne lokacije na jezeru i termi - Lappeenranta je poznata i kao klimatsko lječilište.
Windermere
Windermere je najveće englesko jezero, koje leži u jugoistočnom dijelu nacionalnog parka Lake District u Grofoviji Cumbria.
Nekad je bilo granica između historijskih grofovija Lancashire i Westmorland.
Karakteristike
Jezero je dugo 17 km i široko 1,6 km i ima površinu od 16 km². Sastoji se od dva bazena odvojena grupom otoka, koji leže preko puta grada Bownessa, smještenog na istočnoj obali.
Windermere pune vodama vodotoci koji uviru sa sjevera, a otječu na južnoj strani jezera rijekom Leven.
Kao dio nacionalnog parka Lake District, Windermere je tokom ljetnih mjeseci izuzetno popularan, pa ga posjećuju brojni turististi. Tad po jezeru krstare brojne jedrilice i prorade brodske linije.
Источни Мојстир
Демографија
У насељу Источни Мојстир живи 119 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,4 година (47,4 код мушкараца и 49,5 код жена). У насељу има 51 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,71.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Camerana, Cuneo
Camerana je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 723 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 507 m.
Кониче
Демографија
У насељу Кониче живи 203 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 29,9 година (29,5 код мушкараца и 30,3 код жена). У насељу има 60 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 5,37.
Ово насеље је у потпуности насељено Бошњацима (према попису из 2002. године).
Comapa, Huajicori
Comapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Huajicori.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Arlanc
Arlan je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Amber.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 019 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62,7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 943 m, a minimalnoj 547 m).
20,000 Leagues Under the Sea (film, 1916)
thumb|20,000 Leagues Under the Sea 20,000 Leagues Under the Sea je američki crno-bijeli nijemi pustolovni SF-film snimljen 1916. u režiji Stuarta Patona. Temelji se na znamenitom istoimenom romanu Julesa Vernea kao i romanu Tajanstveni otok istog autora. Radnja prikazuje francuskog znanstvenika koji zajedno sa svojom kćeri sudjeluje u potrazi za morsko čudovište, za koje se na kraju ispostavi da je podmornica kojom upravlja tajanstveni kapetan Nemo. Film je danas najpoznatiji kao prvi koji je koristio tehnike podvodne fotografije, razvijene od strane braće Williamson, koji su likom publici predstavljeni na početku filma. Te su scene snimane na Bahamima, odnosno istim lokacijama koje će biti korištene u mnogo poznatijoj Disneyejevoj verziji 38 godina kasnije. Suvremeni kritičari su, međutim, neskloni filmu zbog prevelikog odstupanja od Verneovog predloška, melodramatske glume i loših specijalnih efekata. Film je bio basnoslovno skup i za tada mladi Universal Studios je predstavljao komercijalni promašaj; nakon njega se u Hollywoodu godinama više nitko nije usudio ekranizirati Verneovo djelo.
Chiovese, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Shoshone, California
Shoshone je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 31 stanovnika.
Case, Vicenza
Case je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 472 m.
Les Femmes
Les Femmes je francusko-italijanski igrani film snimljen 1969. godine u režiji Jeana Aurela. Po žanru predstavlja kombinaciju drame i komedije. Protagonistica, čiji lik tumači Brigitte Bardot, je sekretarica prisiljena ispunjavati najbizarnije želje svog poslodavca, neurotičnog pisca (čiji lik tumači Maurice Ronet). Film je sadržavao za tadašnje standarde prilično smjele scene u kojima se Bardot pojavljuje gola u krevetu sa ljubavnikom, te je zbog toga imao problema sa cenzurom u Italiji, gdje je bio zabranjen za prikazivanje mlađima od 18 godina.
Warren G
Warren Griffin III (Long Beach, Kalifornija, 10.11. 1970.) -) poznatiji po svom umjetničkom imenu Warren G je američki reper West Coasta i hip hop producent. NJegov najveći hit bio je singl "Regulate" zajedno Nate Doggom izdan 1994. Singl je bio G-funk pjesma kao i većina Warren G-jevih produkcija. On je polubrat uspješnog muzičkog producenta Dr. Drea.
Pericos, Badiraguato
Pericos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1829 m.
Vidrna
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 350 stanovnika.
El Guayabal, Acateno
El Guayabal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acateno.
Monsanto, Centro de Investigación Agrícola, Celaya
Monsanto, Centro de Investigación Agrícola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Celaya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1751 m.
El Guayabal, Acateno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Opština Gura Râului, Sibiu
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 524 m.
Ivica Dragutinović
Ivica Dragutinović, nadimka Drago (Prijepolje, 13. novembra, 1975.) je bivši srpski fudbaler i reprezentativac, koji je igrao na poziciji štopera i levog beka. U reprezentaciji je debitovao 13. decembra 2000. protiv Grčke (1:1) u Ksantiju.
Adak, Alaska
Ejdak je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 326, što je 10 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Apalina, Reghin
Apalina je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Reghin.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2863 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
Piamboschi, Savona
Piamboschi je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Pleasant Plains, Illinois
Plezent Plejns je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 802, što je 25 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Videografija Maite Perroni
Kompilacije i singlovi
* Certification for both Brazilian and Spanish versions of the album together
Singlovi
Svi regularno izdati singlovi i njihove pozicije na top listama na jednom mjestu U.S. Billboard Hot 100 (U.S. Hot 100) ), U.S. Hot Latin Songs (U.S. HLS) , U.S. Latin Pop Airplay (U.S. LPA) , Romania (ROM)
Waldeck (Thüringen)
Valdek je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 250 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074105.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Valdek se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 340 metara. Površina opštine iznosi 8,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 250 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Case Zobbi, Reggio Emilia
Case Zobbi je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 652 m.
Crova, Genoa
Crova je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
El Trigo, Guazapares
El Trigo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1524 m.
Bitka kod Nantesa
Bitka kod Nantesa se odigrala 29. juna 1793. godine za vrijeme Rata u Vandeji između francuskih republikanskih snaga na jednoj, i vandejskih pobunjenika okupljenih u Kraljevsku i katoličku vojsku na drugoj strani. U njoj su republikanske snage, usprkos brojčane inferiornosti, pobunjenicima nanijele težak poraz koji je značajno doprinio gušenju ustanka nekoliko mjeseci kasnije, te tako imao značajan efekt na dalji tok Francuske revolucije.
Pozadina
U Vandeji, oblasti na zapadu Francuske, se njeno, pretežno ruralno, stanovništvo od samog početka opredijelilo protiv Revolucije, te su prvi neredi zabilježeni 1791. godine. Nezadovoljstvo je još više pojačano uspostavom Republike i njenim mjerama za nadzor katoličkog svećenstva, te pogubljenjem svrgnutog kralja Luja XVI koga se smatralo mučenikom. Rat Prve koalicije i odluka vlasti iz Pariza da se zbog nje provede mobilizacija je u proljeće 1793. godine dovela do niza pobuna koje republikanske vlasti i njene vojne snage, uglavnom raspršene po malobrojnim izoliranim garnizonima, nisu bile u stanju ugušiti. Pobunjenici, koji su se prozvali Kraljevskom i katoličkom vojskom, su preuzeli nadzor nad cijelom pokrajinom sa izuzetkom Nantesa, velikog i relativno bogatog grada čije je stanovništvo uglavnom činila buržoazija i radnička klasa, daleko sklonija Revoluciji.
20. juna 1793. se vodstvo pobunjenika sastalo u Angersu i dogovorilo da se Nantes, koji je također imao značajno strateško značenje, zauzme. Četiri dana kasnije je republikanskom garnizonu poslan ultimatum sa zahtjevom za predaju. Pobunjenici su zauzeli obližnje mjesto Ancenis, a potom izradili plan da se grad 29. juna napadne iz dva različita pravca.
Tok bitke
28. juna je sjeverna pobunjenička kolona prilikom pokušaja prijelaza rijeke Loire oko 30 km sjeverno od grada, odbijena od strane republikanske artiljerije. Iako je nedugo potom pronađen slabo branjen prijelaz te rijeka uspješno forsirana, to je dovelo do odgađanja napad i spriječila pobunjenike da Nantes napadnu istovremeno sa sjevera i juga.
Pobunjenici su na južne prilaze gradu stigli 29. juna u 7 sati ujutro. Republikanske snage su ih spremno dočekale i odbile napade, a zbog čega se težište operacija prenijelo na sjever. Tamo je vođa pobunjenika (generalissimo) Jacques Cathelineau uspio potisnuti, ali ne i razbiti republikance kojima je podršku pružala nadmoćna artiljerija. U jednom je jurišu Cathelineau, koji je lično vodio svoje ljude, teško ranjen, a nakon čega su se pobunjenici počeli povlačiti. Iako o gubicima ne postoji precizni podaci, većina historičara smatra da je u borbama poginulo oko 300 republikanskih vojnika i oko 1500 pobunjenika. Više od tjedan dana kasnije, 8. jula, gradske vlasti Nantesa su izdale naredbu da se nesahranjeni mrtvaci pokupe i sahrane i masovne grobnice.