cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitez
Vitezovi u feudalnom sistemu
Posle nekog vremena kraljevi su želeli da poseduju stajaću vojsku koja bi im bila stalno na raspolaganju i koju bi mogli koristiti u dugotrajnim pohodima. Ta vojska bi bila i profesionalna, a samim tim i lojalnija vladaru.
right|thumb|Vitez u ratnoj opremi
Pravila
Vitez je morao da se pridržava striktnih pravila ponašanja. Ideali vitezova su bili viteške vrline; kod po kome su bili pod zakletvom, mada je to češće dio romantične legende nego što je to bilo u stvarnosti. Ti kodeksi ponašanja su bili propagirani od strane crkve, koja je promovisala ideale dobročinstva je pokušavala da vitezove pretvori u ratnike za hrišćanstvo.
Promjene
Promjene u vojnoj taktici, kao što je korišćenje luka i strele velikog dometa kod Engleza protiv francuske konjice (vidi Velški luk), su umanjile značaj vitezova. Pravi kraj vitezovi su doživeli početkom korišćenja baruta i vatrenog oružja.
Počasti: savremena primena
Titula vitez se još uvek koristi u:
Bakará, Centro Nocturno, Allende
Bakará, Centro Nocturno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Palito Blanco, San Fernando
Palito Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Guthred
Guthfrith (ili Guthred; staronordijski: Guðroðr; ? - 24. august 895) bio je kralj Northumbrije, odnosno vikinškog Yorka (Jorvik) od cca. 883. do smrti.
O njemu postoje oskudni podaci; Aethelward, anglosaksonski historičar iz 10. vijeka navodi tek datum njegove smrti, te da je sahranjen u lokalnoj crkvi. Kako je postao kralj i koje mu je porijeklo nije poznato; njegov prethodnik Halfdan Ragnarsson je protjeran 877. Symeon iz Durhama, koji se kao izvor općenito smatra manje pouzdanim, citira legendu prema kojoj je Guthred bio rob koga je, vođen vizijom Svetog Cuthberta, oslobodio opat Eadred i potom danskoj vojsci predstavio kao novog kralja. Prema istom izvoru je Guthfrid, također uz pomoć sv. Cuthberta, odbio napad Škota sa sjevera.
San Felipe Jatate, Maravilla Tenejapa
San Felipe Jatate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Maravilla Tenejapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
1121
Godina 1121 (MCXXI) bila je redovna godina koja počinje u subotu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Milia, Messina
Milia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 719 m.
Allaire (Francuska)
Aler je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan.
Puricani, Berești-Meria
Puricani je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Berești-Meria.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Puerto Escondido, General Heliodoro Castillo
Puerto Escondido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2623 m.
Zločini nacista u Jugoslaviji u Drugom svjetskom ratu
thumb|Masovna streljanja u [[Celje|Celju 1942.]] thumb|[[Masakr u Kraljevu|Streljani taoci u Kraljevu 1941. godine.]] right|thumb|[[Masakr u Kragujevcu|Streljanje civila u Kragujevcu, oktobra 1941. godine.]] Nemačke vlasti su u Jugoslaviji za vreme i nakon Aprilskog rata sistematski vršile masovne ratne zločine. Ove zločine vršile su nemačke upravne ustanove, policija, žandarmerija, kao i snage Vermahta i SS. Jugoslavija je ukinuta kao država, a delovi njene teritorije anektirani su od strane Nemačke, Italije i satelitskih država. Okupatori su do krajnjih granica bezobzirno iscrpljivali ljudske i materijalne resurse Jugoslavije, nastojeći da održe takvo stanje masovnim terorom nad stanovništvom.
Bombardovanje Beograda
Vlada Jugoslavije proglasila je Beograd otvorenim gradom. Uprkos tome, nemačko vazduhovplovstvo bombardovalo je Beograd bez objave rata, namerno ciljajući civilne ciljeve, stambene objekte i objekte od nacionalnog i kulturno-istorijskog značaja. Državna komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača došla je do zaključka da je od bombardovanja poginulo preko 2.000 ljudi, jer ih je toliko sahranjeno, a pretpostavlja se da je oko 1.000 zatrpano u ruševinama. Takođe, 692 zgrade su srušene, dok je 1.601 jako oštećena. Nemačkom generalpukovniku Aleksandru Leru, koji je kao komandant 4. nemačke vazdušne flote komandovao bombardovanjem Beograda, a kasnije bio komandant Armijske grupe E, februara 1947. u Beogradu suđeno je između ostalog i za "zločinačko bombardovanje Beograda". Proglašen je krivim po ovoj i po drugim tačkama optužnice, i osuđen na smrt.
Rasno i etnički motivisani zločini
Nemačke snage u Drugom svetskom ratu bile su rukovođene nacističkom ideologijom, koja je bila ekstremno rasistička i predviđala fizičko uništenje nekih etničkih grupa i deportaciju drugih. U okupiranoj Jugoslaviji, kao i u drugim krajevima posednutim od nacista, žrtve progona i istrebljenja na etničkoj osnovi bili su Jevreji i Romi. Osim njih, ekstremne progone i masovno unišavanje civilnog stanovništva preduzeto je u saradnji sa ustaškim režimom protiv srpske populacije u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Slovenci u oblasti Koruške i Štajerska koje su anektirane u sastav Nemačke, bili su izloženi deportaciji i germanizaciji. Glavni logor za uništenje Jevreja sa teritorije Srbije bio je logor Staro sajmište, a u Hrvatskoj Jasenovac, kojim je upravljala ustaška vlast.
Ideološki i politički motivisani zločini
Osim po etničkom, teror je vršen i po političkom i ideološkom principu. Počev od 22. juna 1941. nemačke vlasti zavele su teror protiv pripadnika i simpatizera Komunističke partije i povezanih organizacija. Zavisno od razvoja situacije, teror je primenjivan i protiv istaknutih nacionalističkih prvaka i intelektualaca, koji su smatrani potencijalno opasnim za nemačke interese. U Beogradu je za političke krivce i internirce formiran Banjički logor. Praktično u svim gradovima postojali su manji ili veći logori u kojima su provođene tortura i masovna ubistva. Na teritoriji Srbije tim logorima je upravljano pomoću Nedićevih kvislinških snaga, a na teritoriji NDH u saradnji sa ustašama.
Zločini bezobzirne odmazde nad civilima
mini|desno|Obznana o odmazdi: za 10 ubijenih i 26 ranjenih Nemaca streljano je 2300 stanovnika Kragujevca, "pre svega komunista, bandita i njihovih pomagača".
Nakon ustanka, nemačka uprava zavela je bezobzirne mere odmazde, koje su se zasnivale na uzimanju talaca, koji bi bili streljani u slučaju napada na nemačko ljudstvo i vojne objekte. U septembru 1941. u Srbiji su naređene drakonske mere odmazde, prema kojima je za jednog ubijenog nemačkog vojnika moralo biti streljano 100 talaca. Provodeći ovo naređenje, nemačke vojne snage izvele su u Srbiji tokom jeseni 1941. niz masakra, kao što su masakr u Šapcu septembra 1941, masakr u Kragujevcu i u Kraljevu oktobra 1941.
Tokom borbi protiv pobunjenika, tokom 1942. nemački štabovi uveli su, pored principa odmazde, i princip preventivne internacije i deportacije celokupnog stanovništva određenih oblasti, kao i pljačkanje i uništavanje svih sredstava za život. Ovi principi eksplicitno su navedeni u naređenjima za operacije poput ofanzive na Kozaru juna/jula 1942, operacija Vajs I i zaposedanja dalmatinskih ostrva tokom zime 1943/44.
Masovna ubistva civila u zahvatu ratnih dejstava primenjivana su od strane nemačkih snaga vrlo često u cilju zastrašivanja. U tome su se naročito isticale SS jedinice, na primer u Pivskoj župi juna 1943 (7. SS divizija), u dolini Cetine marta 1944 (7. SS divizija), u selu Sremska rača marta 1944 (13. SS divizija), Masakr u selu Velika jula 1944 (7. i 21. SS divizija)... Pohodi Prve kozačke divizije bili su redovno praćeni pljačkom, nasumičnim ubistvima i silovanjem žena.
Ratni zločini nemačkih snaga nad ratnim zarobljenicima
Nemačke snage za sve vreme rata nisu priznavale pobunjenim formacijama u Jugoslaviji legalni status zaraćene strane sa pripadajućim pravima po ženevskoj konvenciji. Pripadnike NOVJ tretirali su kao ilegalne pobunjenite, i zvali ih "banditima" u svojim dokumentima. Zarobljenici su u pravilu ubijani, ili u određenim slučajevima deportovani u koncentracione logore (Aušvic, Buhenvald...). Na primer, Prva brdska divizija izvestila je nakon operacije Švarc o 498 zarobljenih, od kojih je 411 streljano na licu mesta. Da bi smanjila ove gubitke, NOVJ je od septembra 1942. uspostavila kontakte za razmenu zarobljenika. Ove razmene zarobljenika vršene su povremeno do kraja rata, na primer prilikom zarobljavanja majora Štrekera marta 1943, generala fon Devica septembra 1944, ili pukovnika Eberlajna januara 1945.
Vrhovna komanda Vermahta je prema Hitlerovoj instrukciji 16. decembra 1942. izdala izričito naređenje da nemačke snage na istoku u borbi protiv "bandi" primenjuje drastične mere zabranjene Ženevskim konvencijama. Pri tom je naglašeno da "ni jedan u borbi protiv bandi angažovan Nemac ne sme da bude pozvan na disciplinsku ili sudsku odgovornost".
Ekonomski motivisani zločini
Ulazeći u svetski rat, Nemci su bili svesni da će to znatno povećati potrebe za industrijskim i poljoprivrednim proizvodima, i doneli su odluku o bezobzirnom iskorišćavanju resursa i populacije okupiranih zemalja (Hungerplan). Kao generalni opunomoćenik Rajha za privredu, za Jugoslaviju imenovan je Franc Nojhauzen , koji je na suđenju 1947. izjavio da ga je Göring u Beograd poslao sa savetom:
Nemačke snage sistematski su vršile zaplenu imovine u svoju korist. U mnoge privredne objekte od značaja dovođeno je radno sposobno stanovništvo na prisilni rad. Takođe je uveden prisilni otkup poljoprivrednih proizvoda.
Za eksploataciju svih privrednih resursa bio je zadužen Privredni štab sa sedištem u Zemunu. Na čelu ovog štaba nalazio se generalni opunomoćenik za privredu Franc Nojhauzen, predratni generalni konzul u Beogradu. Ovaj štab formirao je vlastite snage (Ogranizacija TODT), čiji su pripadnici brojali više desetina hiljada ljudi i raspolagali su pešadijskim naoružanjem i jednim brojem oklopnih kola. U organizovanju prisilnog rada, prikupljanju poljoprivrednih proizvoda i sirovina i vrbovanju za rad u Nemačkoj veliku pomoć nemačkim ustanovama pružili su organi Nedićeve kvislinške vlade.
Sve što bi moglo poslužiti pobunjenicima sistematski je uništavano. Prilikom povlačenja iz pojedinih delova Jugoslavije, nemačke snage su vršile potpunu evakuaciju svih životnih potreba i rušenja svih privrednih objekata i komunikacija.
Arroyo Cuchara, Santa María Chimalapa
Arroyo Cuchara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chimalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Nagrizanje (metal)
Nagrizanje (kadšto i bajcanje, dekapiranje ili luženje) je kemijsko-tehnološka operacija pri kojoj se metalni predmeti uranjaju u tekućine kako bi se očistili od oksidnih slojeva nastalih korozijom (hrđa) ili pri valjanju (okujina). Kao sredstva za nagrizanje metala upotrebljavaju se uglavnom solna i sumporna kiselina različitih koncentracija, zatim fosforna, fluorovodična i druge kiseline. Kako bi se spriječilo prekomjerno otapanje metalne površine, kupeljima za močenje dodaju se zaštitna sredstva (inhibitori).
Elektrolitičko nagrizanje
Elektrolitičko nagrizanje se izvodi u spremniku s kiselom kupkom u kojem je izradak katoda (katodno nagrizanje) ili anoda (anodno nagrizanje). Zbog snažnog razvijanja plinova na površini izratka, iz kupke se lako odvajaju produkti oksidacije i drugi slojevi, osobito ogorine od toplinske obrade, pa je postupak djelotvorniji od kemijskog nagrizanja (dekapiranja). Osobito je elektrolitičko nagrizanje prikladno za čišćenje izradaka od željeza i čelika.
Katodno nagrizanje
Pri katodnom nagrizanju kupka je otopina s 10% sumporne kiseline i nešto kositar(II) sulfata. Izvodi se na 60 - 70 °C, uz gustoću struje od 0,08 do 0,1 A/cm2, obično s anodama od olova. Za vrijeme trajanja postupka, kositar koji se izlučuje zaštićuje već očišćena mjesta na izratku od vodikove krtosti. Prije dalje obrade taj se sloj kositra uklanja anodnim otapanjem u kupki s natrijevim karbonatom i trinatrij fosfatom kao elektrolitima. Prednost ovog načina nagrizanja je što se pri tome gubi vrlo malo materijala i kiseline. Nedostatak mu je razmjerno loša raspodjela elektrolita u udubinama katode, pa se upotrebljava samo u predobradi ravnih izradaka. Osim toga, primjena ovog postupka nagrizanja povezana je sa stanovitim rizikom od pojave vodikove krtosti površine njime obređenih izradaka.
Biatlon
mini|Takmičari na gađanju mini|[[Norveška|Norveški biatlonac Ole Einar Bjørndalen, po mnogima, najbolji biatlonac svih vremena]] Biatlon generalno je termin kojim se ozačava sport koji se sastoji od dve discipline - kombinovane. Biatlon, se međutim najčešće koristi da označi zimski sport koji kombinuje "cross-country" skijaško trčanje i gađanje iz puške. Postoji i letnja varijanta koja kombinuje gađanje sa trčanjem kao i ona koja kombinuje gađanje sa trčanjem na roler-skijama.
Sport je naročito popularan u svojoj domovini - Norveškoj ali i u Nemačkoj i Rusiji, za koju se procenjuje da u klubskom takmičenju učestvuje čak oko milion biatlonaca.
Kratka istorija
Sport vodi poreklo iz obuke norveških vojnika. Prvo poznato takmičenje je zabeleženo 1767 među graničnim patrolama. Postepeno se kao širio Skandinavijom najpre kao oblik vojničke obuke. Pod imenom "vojnička patrola", kombinacija skijaškog trčanja i pucanja je prvi put takmičarski uvedena na Zimskim Olimpijskim Igrama 1924, a zatim kao demonstracija na igrama 1928, 1936. i 1948, ali nije dobio status Olimpisjkog sporta, obzirom da su postojale nesuglasice o pravilima. Sredinom 1950-ih, biatlon se širio kao takmičarski sport u Švedskoj i Rusiji i dobijao na popularnosti među gledaocima. Zahvaljujući širenju popularnosti vraćen je na OI i postao jedan od prestižnijih sportova, naročito u disiplini štafeta.
Prvo svetsko prvenstvo u biatlonu održalo se 1958 u Austriji, a 1960 je postao stalni sport na ZOI. Na ZOI 1992 u Albertvilu, po prvi put su se i žene takmičile.
Na takmičenjima od 1958. do 1965, korišćena je municija jakog punjenja (.30-06, 7.62mm NATO) da bi .22LR punjenje bilo standardizovano od 1978. Najpre je municija nošena na opasačima, a takmičenje se odvijalo trčanjem na 20 km, pojedinačno, sa četiri gađanja na metama na udaljenosti od 100m, 150m, 200m i 250m. Od 1966. rastojanje do mete je smanjeno na 150m, a uvedena je i disciplina štafete. Sledeća promena je bila smanjenje razdaljine na 50m - 1978, a mehaničke mete su uvedene 1980 na ZOI u Lejk Plesidu. Najnovije, elektronske mete (po izgledu imitacija mehaničkih) se sada koriste na važnijim takmičenjima, Svetski kup, Svetsko prvenstvo i ZOI. Mete sa kompjuterski nadgledanim senzorima su povoljnije ne samo iz razloga što je potrebno manje sudija, već i za potrebe živih TV prenosa.
Upravljačka tela
Predsednici UIPMB/IBU:
Takmičenja
Osim na ZOI i Svetskom prvenstvu, takmičenja se odvijaju i kao Svetski kup (BWC) koji traje preko cele zime, sa Božićnom (svakako po gregorijanskom kalendaru) i pauzom za svetsko prvenstvo ili ZOI. Trke se odvijaju tokom cele sedmice, a obično se one atraktivnije (masovni start i štafeta) ostavljaju za vikende. Cele sezone se prikupljaju bodovi koji se zbrajaju na kraju.
Pravila i oprema
mini|Nemac Ricco Gross jedan od "najbržih na obaraču" Komletna pravila uređena su u zvaničnom pravilnuku IBU-a (vidi Spoljne veze, ispod). Ipak, opisi dati u sižeu pojedinih disciplina, dati dole, dovoljni su za prosečnog gledaoca.
Osnovni koncepti
Ukratko, biatlonsko takmičenje se satoji od trčanja na skijama i koje je ispresecano gađanjem u 2 ili 4 navrata, pola iz ležećeg a pola iz stojećeg položaja. Zavisno od rezultata gađanja, takmičatima se sodaju kaznene sekunde ili moraju trčati kazneni krug, za svaku od promašenih meta. Kao i u svim trkama, za pobedu je potrebno najkraće vreme.
Skijaško trčanje
Biatlon dopišta trčanje bilo kojom tehnikom, što znači da se u pravilu koristi slobodni stil, koji je najbrži. Nije dopuštena druga oprema osim skija i štapova. Minimalna dužina skija je visina takmičara umanjena za 4cm.
Gađanje
Takmičari nose, na ramenima, svo vreme trke pušku težine 3,5kg. Puška je malog kalibra i koristi municiju .22 LR i ručno se repetira.
Pojedinačno takmičenje
Trka duga 20 km (15 km za žene) je najstarija disciplina. Gađa se 4 puta naizmenično u ležećem i stojećem stavu, ukupno 20 meta. Svaki promašaj donosi dodatno vreme, obično 1 minut, koje se dodaje na vreme trčanja. Takmičari počinju trku uobičajeno na 30 sekundi razmaka.
Potera
U poteri takmičari počinju po plasmanu iz prethodne trke, u vremenskom razmaku tog vremena, zaokruženog na celu sekundu. Dakle, takmičar kreće sa toliko vremenskog zaostatka za prvim, koliko je u prethodnoj trci kasnio na cilju. Prethodna trka je uobičajeno sprint. Pobednik je onaj ko prvi stigne na cilj. Dužina staze je 12,5 km za muškarce, odnosno 10 km za žene. Gađa se 4 puta ali prva dva gađanja su ležeća a poslednja dva iz stojećeg stava. Za svaki promašaj se trči dodatnih 150 m u kaznenom krugu. Kako ne bi bilo gužve na stazi i na gađanju, po pravilima svetskog kupa, učestvuje samo 60 prvoplasiranih iz prethodne trke. Mesto na gađalištu je po redosledu stizanja do meta.
Masovni start
Masovni start, znači da svi takmičari kreću u isto vreme. Staza je duga 15 km (12.5 km za žene, četiri su gađanja (2 ležeća pa 2 stojeća). Prvo se gađa na meti po sa startnim brojem takmičara, a ostala gađanja po redosledu dolaska na mete. Kao i u sprintu, kazneni krug je 150 m za svaku promašenu metu. Po pravilima Svetskog kupa, učestvuje samo 30 takmičara (upola manje od potere jer kreću svi u isto vreme).
Štafeta
Tim se stastoji od 4 takmičara, od kojih svaki trči 7,5 km (muškarci) ili 6 km (žene), sa dva gađanja; jedno u ležećem i jedno u stojećem stavu. Za svako gađanje (5 meta) takmičar ima 8 metaka, od kojih 5 idu u šanžer, a preostala tri (ukoliko budu potrbni) moraju se ručno napuniti. Ukoliko i posle ispucanih 8 metaka, ima nepogođenih meta, trči se kazneni krug od po 150 m za svaku. Prvi trkači svih timova kreću u isto vreme, a svaki sledeći, zavisno od toga kojim redom njegov prethodnik iz tima stigne na mesto predaje štafeta. Predaja se vrši dodirivanjem, na bilo kom mestu na telu, u "zoni" predaje dugoj 50 metara. Predaju nadgledaju posebne sudije. Prvo gađanje, prvog takmičara je na meti koja odgovara startnom broju. Drugo gađanje prvog i sva gađanja preostalih takmičara u timu, odvijaju se na metama po redosledu stizanja na gađanje.
Mešovita štafeta
Najmlađa je disciplina biatlona, ima ista pravila kao štafeta ali je sastav timova mešovitog sastava - dva muškarca i dve žene. Prvo trče dame, a zatim gospoda. Svako trči po 6 km, a pravila gađanja su ista.
Tim (ukinuto)
U timskom su takmičenju nastupala po 4 takmičara u svakom timu ali su započinjali trku istovremeno. Dva člana tima gađaju iz ležećeg a dva iz stojećeg stava. Ukoliko promaše - dva člana tima koja ne pucaju, odrađuju kaznene krugove od po 150m. Tim mora ući na gađalište u isto vreme a kroz cilj proći najviše u 15 sekundi razmaka imače se dobija kazneni minut na postignuti vreme. Od 2004, ova disciplina je ukinuta na nivou Svetskog kupa.
Mesta takmičenja
U Svetskom kupu i šampionatu, trke se održavaju, po tradiciji, u istim mestima. Drugi razlog je nivo opremljenosti koje ta mesta imaju što se tiče funkcionisanja strelišta.
Druge varijante biatlona
Dve uobičajene varijante su letnji biatlon, gde je skijanje zamenjeno trčanjem i streličarski biatlon ili skijaško streličarstvo, gde je puška zamenjena lukom. Takođe, postoji i takmičenje leti, na roler-skijama, na mountain bajkovima i biatlon sa orijentacionim trčanjem. Primitivni biatlon koristi cipele za sneg.
Povezano
Sportovi koji se kombinuju u biatlonu:
Drugi multidiscilinarni sportovi - ne vezani za biatlon:
Zanklij
U geološkoj kronologiji, Zanclej (isto tako poznat kao Tabianij ili Dacij) je stadij pliocenske epohe. Pokriva vrijeme od prije 5,332 ± 0,005 Ma do 3,6 ± 0,005 Ma (miliona godina). Prethodio mu je messinijski stadij miocenske epohe, a slijdio piacenzijski stadij pliocenske epohe. Započinje zanklijskom poplavom kojom se Atlantski ocean izlio u Sredozemno more preko Gibraltara.
La Esperanza, San Vicente Tancuayalab
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Pjačentin
Piacenzij (isto tako poznat kao Astij, Redonij ili Romanij) je stadij pliocenske epohe. Pokriva vrijeme od prije 3,6 ± 0,005 Ma do prije 2,588 ± 0,005 Ma (miliona godina).
Salto de Agua, Maravilla Tenejapa
Salto de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Maravilla Tenejapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 300 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
Bitka na Kozari
Bitka na Kozari, zvanično operacija Zapadna Bosna, je bitka iz Drugog svjetskog rata koja se vodila u junu i julu 1942. godine na području bosanskohercegovačke planine Kozare između partizana i osovinskih snaga.
Kozara je, usled svog položaja u odnosu na savsku, unsku i vrbasku komunikacijsku liniju, kao i u odnosu na važan rudnik Ljubija, bila oblast od velikog značaja za okupacionu upravu. Stoga su preduzete brojne ofanzivne operacije protiv partizana na Kozari. Među njima se, kako po žestini borbi, tako i po značajnom stradanju civilnog stanovništva, ističe operacija Zapadna Bosna, vođena od 10. juna do 15. jula 1942.
Tokom proljeća 1942. partizanski pokret u zapadnoj Bosni je znatno ojačao. To je dovelo do oslobođenja Prijedora i Ljubije 16/17. maja i osnivanja Prve krajiške brigade 21. maja 1942. Iako se ovo odvijalo u periodu minimalnog nemačkog vojnog prisustva u Jugoslaviji, pacifikacija postignuta u Srbiji i drugim delovima Bosne omogućila je nemačkoj komandi formiranje znatne borbene grupe. Nju sačinjavali delovi 3 (od ukupno 4) njemačke divizije, kao i glavnina upravo formiranog Prvog zbora (korpusa) NDH.
Osovinske snage su 10. juna otpočele koncentričan napad na partizane iz svih okolnih garnizona. Nakon opkoljavanja, formirale su široke zaprečne pojase oko Kozare i krenule u sistematsko potiskivanje i iscrpljivanje branilaca. Odbrana, u početku uspješna, je nakon desetak dana neprekidnih borbi počela slabiti uslijed gubitaka, zamora i nestanka municije.
Partizanski delovi koji su se našli van obruča, primenili su dve vrste dejstava radi pomoći opkoljenim snagama. 3. i 4. bataljon uporno su pokušavali da se probiju u obruč radi pomoći, što je i uspelo delovima 4. bataljona. Ostale snage, 1. i 2. bataljon brigade, i 1, krajiški odred, pokrenule su niz energičnih napada na okolne garnizone radi privlačenja na sebe delova osovinske operativne grupe. Izvršeni su uspešni napadi na Dobrljin, Bosanski Novi i Sanski Most.
Ovo ipak nije dovelo do slabljenja i odvajanja značajnih efektiva operativne grupe Zapadna Bosna. Dovođenjem pojačanja, pritisak na opkoljene snage je pojačavan, što je dovelo do krize odbrane.
Suočeni s nemogućnošću daljeg odolevanja, borci Drugog krajiškog odreda odlučili su se za proboj iz obruča. Proboj kroz višestruke utvrđene linije obruča odigrao se 3. jula 1942. u jugozapadnom delu Kozare, 15 km istočno od sela Međuvođe, u severozapadnoj Bosni.
Kroz sve linije obruča probio se znatan deo Odreda i jedan deo zbega (oko 10.000 civila). Intervencijom oklopnih delova Nemci su u zoru zatvorili brešu, ponovo uspostavili obruč, i već sledećeg dana krenuli u pročešljavanje Kozare. Ostatak odreda i civili koji su ostali u obruču pokušavao je da se spasi krijući se u planini. Već prvog dana likvidirana je partizanska bolnica i pobijeno oko 300 ranjenika.
Tokom naredne dve nedelje snage Nemaca i NDH sistematski su pročešljavale Kozaru i Potkozarje. Karakteristika ove operacije je posebno brutalan postupak prema civilnom stanovništvu. Jedan broj uhvaćenih stanovnika likvidiran je na licu mesta, dok je većina transportovana u logore. Bila je očigledna namera da se područje potpuno isprazni od stanovništva, kako bi se partizani lišili baze i mogućnosti preživljavanja. Tokom operacije preko 68.000 stanovnika (oko polovina) deportovana je u logore. Ukupan broj civilnih žrtava na Kozari i Potkozarju iznosi oko 35.000 ljudi, od čega je najveći deo stradao upravo u ovoj operaciji i tokom internacije u logore koja je sledila.
Pozadina
minijatura|Mapa osovinske ofanzive na Kozaru. minijatura|Ustaše odvode Srbe sa Kozare u sabirne logore, [[1941.]] minijatura|Ustaše sprovode žene i decu sa Kozare.
Početkom 1942. godine potpisan je niz sporazuma četnika sa ustaškim vlastima, radi pacifikovanja ustanka u NDH. Uroš Drenović, komandant četničkog odreda »Kočić« sklopio je sporazum sa NDH u Mrkonjić Gradu 27. aprila 1942. Lazar Tešanović, komandant četničkog bataljona »Mrkonjić«, sklopio je sporazum sa NDH 23. maja 1942. Cvijetin Todić i Savo Božić, zapovjednici Ozrenskog i Trebavskog četničkog odreda sklopili su sporazum sa vlastima NDH 28. maja 1942. u selu Lipac. Predstavnici Majevičkog četničkog odreda sklopili su sporazum sa vlastima NDH 30. maja 1942. Rade Radić, zapovednik četničkog odreda "Borja" sklopio je sporazum sa vlastima NDH 9. juna 1942.
Potreba za zaustavljanjem neprijateljstava je proistekla iz četničke uverenosti da nije vreme za odlučujuća razračunavanja, da se ustanak mora stišati, a stanje dovesti u normalu, jer se smatralo da provociranje neuporedivo jačeg neprijatelja može da dovede srpski narod do istrebljenja. Ova strategija je bila u direktnoj koliziji sa partizanskom strategijom koja je pokušavala da ustanak proširi i rasplamsa. Svi četnički sporazumi pravljeni su prvenstveno radi očuvanja golog života tamošnjeg srpskog stanovništva i bez izuzetka sadrže klauzule o nenapadanju sa okupatorom i snagama NDH kao i odbijanje da se preda oružje. Osim ovih klauzula u njima se zahteva da četničke snage na području koje kontrolišu same sprovode red i mir uz asistenciju hrvatskih vlasti, što je ne samo podrazumevalo borbu protiv partizana nego se u sporazumima to i konkretno naglašava. Na područjima pod četničkom kontrolom su ovi sporazumi uglavnom imali uspeha pa je srpsko stanovništvo na njima uglavnom i uspelo da se očuva.
S druge strane partizanska strategija je bila proširivanje i omasovljavanje ustanka uz neprestano uznemiravanje protivnika i ofanzivne akcije. Područje pod kontrolom partizana bilo je u središtu NDH, blizu reke Save i u blizini ostalih vitalnih komunikacija i u neposrednoj blizini Banja luke. U proleće 1942. partizani u centralnoj i zapadnoj Bosni su oslobodili Bosanski Petrovac, Drvar, Glamoč i Prijedor. 20. maja je osnovana I krajiška brigada, a sledećeg dana je dobila tenkove i stare avione. Ohrabreno ovakvim uspesima partizansko vođstvo je planiralo i znatno proširivanje teritorije pod svojom kontrolom na jug prema Mrkonjić gradu, na teritorijama koje su tada bile pod kontrolom četnika. Ovakvi planovi pokazali su se kao nerealni jer se sa postojećim snagama i u datim okolnostima teško moglo sačuvati i ono što je do tada bilo postignuto. Delovi Prve krajiške brigade su i počeli dejstva u pravcu Banja luke gde je u prvoj polovini juna 1942 godine došlo do sukoba sa četničkim snagama koje su jugozapadno od Banja luke zaprečavale pravac pod svojom kontrolom.
Fašističke snage su brojale 11.000 oficira, podoficira i vojnika Vermahta, 20.000 ustaša i domobrana, 2000 četnika Draže Mihajlovića (grupe Drenovića i Marčetića), a Mađari su učestvovali sa 5 topovnjača rečne flotile. Četničke snage korišćene su uglavnom za zaprečavanje i lokalne napade. Od pedesetak dana koliko su trajale operacije četnici se pominju u dokumentima samo u prvih nekoliko dana ofanzive.
Partizanska grupa je imala oko 3.000 vojnika, ali je regrutovala rezerve iz 60.000 civila na slobodnoj teritoriji.
Cocetta Raspa, Alessandria
Cocetta Raspa je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Bitka na Kozari
Pozadina
Žrtve su ustaše ubijale klanjem na licu mesta neposredno nakon zarobljavanja ili maljevima na obali Save kod Bosanske Dubice, a neki su po zahtevu nemačkih vlasti, prvenstveno Gleza fon Horstenau, odvedeni na rad u Nemačku. Preostali su odvedeni u hrvatske koncentracione logore, mahom u Jasenovac i Staru Gradišku.
Cocetta Raspa, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Bitka na Kozari
Pozadina
Posle zarobljavanja narod je strpan delimično u Jasenovac, a delimično u obližnje privremene logore kod Bosanske Dubice, Kostajnice i druge odakle je zatim prebacivan u Jasenovac u grupama po nekoliko hiljada ljudi. Žrtve su ubijane odmah. Prema svedočenjima Jevreja sabranim u knjizi "Sećanja Jevreja na logor Jasenovac" ustaše su se brzo rešile ogromnog ljudstva sa Kozare. Prema tim svedočenjima, ustaški koljači su se tih dana najvećih pokolja Kozarčana "po celi dan vucarali po logoru i smejali se pred zatočenicima, pjevali i hvalili se kako su danas imali mnogo posla".
Po ustaškim i nemačkim dokumentima u kozaračkoj ofanzivi zarobljeno je 68.000 ljudi. Spomen park Kozara prikupio je nepotpuni spisak od 33.398 pobijenih kozaračkih civila dok sudbina mnogih nestalih ni do danas nije poznata.
Oko 900 preživelih partizana je osnovalo Petu krajišku brigadu. U isto vreme, glavnina partizana sa Titom se kretala iz istočne u zapadnu Bosnu. Za vreme ofanzive, Prvi krajiški odred i delovi Prve krajiške brigade izvršili su napade na Bosanski Novi, zauzeli Bosansku Krupu, i izvršili veći broj drugih napada u cilju smanjivanja pritiska na Kozaru. Neposredno nakon operacije, 31. jula oslobođen je Ključ, a sa dolaskom proleterskih brigada stvorena je prostrana slobodna teritorija.
Osovinske snage
minijatura|Grupa boraca kozarskog partizanskog odreda 1941/1942. minijatura|[[Prva krajiška proleterska udarna brigada|Prva krajiška brigada formirana pod Kozarom, 21. maja 1942. ]] Nemci su u tom periodu raspolagali vrlo skromnim efektivama u Jugoslaviji. Stoga su bili prinuđeni da za ovu operaciju okupe prilično raznorodne snage. Prema istraživanju Antuna Miletića, njihove snage sačinjavali su:
Prva faza: opkoljavanje
thumb|175px|Ustaška propaganda nakon bitke na Kozari.
Četnici nisu samo bili pasivni u velikoj operaciji protiv ustanka u NDH. Oni su uzeli aktivnog učešća u njemačko-ustaškim operacijama:
Nasljeđe
Bitka na Kozari je po završetku rata i uspostavljanju jugoslavenske komunističke države postala važan dio njene mitologije, te slavila kao primjer junaštva i mućeništva slabijih i lošije naoružanih partizana koji su nastojali zaštiti narod od nadmoćnog neprijatelja. Preživjeli učesnici tih događaja su o njima ostavili niz svjedočanstva u obliku memoarskih zapisa i drugih književnih djela, ali vjerojatno najpoznatije djelo od svih je Stojanka majka Knježpoljka, epska poema koju je bio napisao Skender Kulenović. Godine 1962. je povodom 20. godišnjice snimljena Bitka na Kozari, igrani film u kojem su rekonstruirani ti događaji i koji se smatra jednim od najpoznatijih ostvarenja partizanskog žanra, odnosno jugoslavenske kinematografije. Godine 1967. je ukazom predsjednika SFRJ Josipa Broza Tita Kozara kao poprište bitke proglašena nacionalnim parkom.
U jugoslavenskoj, ali i međunarodnoj javnosti je zanimanje za bitku 1980-ih izazvalo otkriće da je Kurt Waldheim, tadašnji austrijski predsjednik i bivši generalni sekretar UN kao mladi oficir Wehrmachta sudjelovao u bitci, te je stoga, neposredno ili posredno bio povezan sa tada počinjenim ratnim zločinima.
Rebro
desno|thumb|mini|200 px|[[Nota|Note spojene rebrima - spojnicama.]] Rebro, spojnica, greda ili crta trajanja u muzičkoj notaciji je deblja horizontalna crta koja zamenjuje barjačiće i koja se piše iznad ili ispod notnih vratova.
Koristi se za povezivanje (grupisanje) više uzastopnih osminskih nota (osminki), ili nota kraćih vrednosti označenih sa dva ili više rebra, a povremeno se mogu obuhvatiti i pauze.
Grupisanje različitih notnih vrednosti
Radi preglednosti i bržeg pisanja više nota spajamo, tj. grupišemo tzv. crtom, rebrom ili gredom što ilustruju sledeći primeri:
20px 20px    =   50px ili 20px  20px  20px  20px    =   110px
120px   ili    220px
Upotreba rebara
Ovakav način grupisanja-spajanja nota rebrima upotrebljava se najčešće u:
thumb|center|550px|Kadenca u klarinetskom [[solo-štimu za kompoziciju Introduzione, Thema e Variazioni, Radivoja Lazića—   Vlastimira Peričića, u kojoj su sve grupe kraćih notnih vrednosti od četvrtine note spajene rebrima.]]
Postavljanje
20px 20px    =   50px
120px
70px|thumb|center|
thumb|center|300px
Gussago, Brescia
Gussago je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14502 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Colbert, Oklahoma
Kolbert je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.140, što je 75 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gelasij
Gelasij (isto tako poznat kao Waltonij) je stadij pliocenske epohe. On pokriva vrijeme od prije 2,588 ± 0,005 Ma do prije 1,806 ± 0.005 Ma (miliona godina).
Вишњићево
Вишњићево је насеље у Србији у општини Шид у Сремском округу. Према попису из 2011. било је 1683 становника.
Између два светска рата је село Грк, у коме је живео и умро Филип Вишњић добило име Вишњићево. На сеоском гробљу се налази споменик гуслару Филипу Вишњићу, од 1997. године споменик културе Србије великог значаја.
Демографија
У насељу Вишњићево живи 1496 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,0 година (37,7 код мушкараца и 40,3 код жена). У насељу има 635 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,99.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Safi, Treviso
Safi je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Musica enchiriadis
Musica enchiriadis je muzički traktat anonimnog autora koji potiče iz 9. ili 10. vijeka. Predstavlja prvi sačuvani pokušaj da se uspostave pravila polifonije koju je će kasnije koristiti klasična muzika. Traktat se ispočetka pripisivao Hucbaldu, ali je to danas odbačeno. Neki historičari su ga pripisali Odu iz Clunyja (879-942).
Aleksandar Ipsilantis (1725-1805)
Aleksandar Ipsilantis (grčki: Αλέξανδρος Υψηλάντης, rumunjski: Alexandru Ipsilanti) je rođen u grčkoj fanariotskoj familiji u Istambulu 1724. (ili 1726.)
Safi, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Aleksandar Ipsilantis (1725-1805)
Ostao je zapamćen, po tom što je 13. januara 1807. pogubljen odsjecanjem glave, radi izdaje svog sina - Konstantina Ipsilantisa, koji je prebjegao na rusku stranu u Rusko-turskom ratu (1806.-1812).
Biografija
Svoju političku karijeru započeo je 1774. radeći kao dragoman na Visokoj Porti. nakon tog je od 1774. do 1782. bio je vojvoda u vazalnoj Kneževini Vlaškoj. Od 1787. do 1788. bio je vojvoda Kneževine Moldavije, da bi od 1796. do 1797. ponovno bio vojvoda Kneževine Vlaške.
Musica enchiriadis
Ovaj traktat iz muzičke teorije, zajedno sa komentarom Scolica enchiriadis, se često kopirao u srednjovjekovnim rukopisima, često zajedno sa Boecijevim tekstom De Institutione Musica.
Aleksandar Ipsilantis (1725-1805)
Biografija
Suvremenici su opisivali Aleksandra kao školovanog čovjeka, širokih interesa od metafizike, logike, matematike sve do Klasične Grčke filologije. Za svog prvog mandata inicirao je čitavu seriju mjera usmjerenih na reviziju državne administracije, pravosuđa i porezne politike i naredio izradu i objavljivanje zakonika. Napravio je i nekoliko urbanih poboljšanja u Bukureštu, kao što je i izgradnja kanala za sprečavanje poplava.
Musica enchiriadis
Muzička skala koja se koristi u djelu, se temelji na tetrakordima, izgleda da je stvorena za samo djelo, odnosno da nije temeljena na dotadašnjoj muzičkoj praksi. Traktat također koristi rijedak oblik muzičke notacije, poznat kao Daseijanska notacija.
Aleksandar Ipsilantis (1725-1805)
Biografija
Kao fanariotski intelektualac i on je bio ponesen idejama neohelenskog prosvjetiteljstva, jedne varijante globalne evropske struje. Vlaška kao i Moldavija, bile su odličan teren za implementiranje tih ideja, jer je to bila stvarna potreba tih zemalja.
Long Branch, Virginia
Long Branč je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.593.
WecA transferaza
Termin WecA transferaza ima više značenja.
Prut
Prut (rumunjski: Prutul) je granična rijeka na istoku Evrope, koja teče kroz Ukrajinu, Moldaviju i Rumunjsku duga oko 930 (967) km, velika lijeva pritoka Dunava.
Geografske karakteristike
Prut se formira od više manjih vodotoka u Istočnim Karpatima na jugozapadu Ukrajine u Ivano-Frankivskoj oblasti. Od tamo teče prema sjeveru do grada Kolomija, zatim skreće prema istoku a nakon tog prema jugu i uvire u Dunav u Rumunjskoj istočno od grada Galaţija. Na svom toku u dužini od preko 600 km formira granicu između Ukrajine i Rumunjske, a nakon tog i granicu između Moldavije i Rumunjske.
Las Potrancas, Soledad de Doblado
Las Potrancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prut
Geografske karakteristike
thumb|240px|left| Karta [[sliva Dunava i Pruta]] Prut ima sliva velik oko 30 000 km² U donjem toku Pruta podignuto je puno brana i akumulacionih jezera, najveća je Stânca-Costeşti podignuta po sovjetskom projektu između 1974. - 1978., za potrebe hidroelektrane i zaštite od poplava.
Las Potrancas, Soledad de Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
La Palma, Unión de San Antonio
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1943 m.
Opština Întregalde, Alba
Întregalde je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
NCIS (sezona 14)
Četrnaesta sezona američke policijsko-proceduralne drame NCIS je emitovana od 20. septembra 2016. do 16. maja 2017. godine na kanalu CBS.
Opis
Wilder Valderrama i Jennifer Esposito su se pridružili glavnoj postavi na početku ove sezone. Duane Henry, koji se pojavio epizodno u epizodama "Mrtvo slovo (3. deo)" i "Odmetnik", je unapređen u glavnu postavu u epizodi "Fili".
Filsen
Filzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 651 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141042.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Filzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 75 metara. Površina opštine iznosi 1,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 651 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 346 stanovnika/km².
Guillaume de Champeaux
Bio je učenik Anselma od Laona i Roscelina, a godine 1103. je postao kanonik crkve Notre Dame de Paris, gdje je predavao u tamošnjoj katedralnoj školi. Među učenicima mu je bio i Pierre Abelard. Godine 1108. se povukao u parišku Opatiju St. Victor gdje je potom nastavio predavati. Bio je zagovornik kreacionizma, odnosno držao kako je svaka duša stvorena zasebno za svako ljudsko tijelo. Bio je pristaša pape Kalista II u Borbi za investituru.
Las Canoas, Tuzantla
Las Canoas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1395 m.
Brad Patton
Brad Patton (rođen kao Joel Mangs, 7. avgusta, 1972, u Melbourneu, Australija) je bivši gej porno glumac. Brad je veći deo života proveo u Švedskoj, pre nego što ga je otkrila porno rediteljka, Chi Chi LaRue. Trenutno živi u Amsterdamu.
Brad Patton je obično nastupao kao aktivan partner u filmovima, ali je 2008. godine nastupio i u pasivnoj u Coltovom filmu Couples 3 sa glumcem Tomom Chaseom.
Bio je u vezi sa porno glumcem Brianom Hansenom.
Umetničko klizanje
Patton je klizač i obično nastupa pod svojim rodnim imenom. Osvojio je dve zlatne medalje na Gay Games i dve srebrne na World Outgames. Sarađivao je i sa Disney on Ice.
Dancing on Ice
Patton je bio jedan od profesionalaca u drugoj sezoni emisije Dancing On Ice u Holandiji.
Entourage (TV serija)
Entourage je Emmyijem nagrađena američka TV serija koja se originalno emitirala na programu kablovske mreže HBO od 2004. do 2011. Kreirao ju je Doug Ellin a radnja joj prati uspon Vincenta Chasea, mlade filmske zvijezde s holivudske A-liste te život njegovih prijatelja iz djetinjstva rodom iz Queensa u New Yorku dok se pokušavaju snaći na nepoznatom terenu Hollywooda u Kaliforniji. Izvršni producenti serije su Doug Ellin, Mark Wahlberg i Stephen Levinson, a glavni zaplet je djelomično temeljen na Wahlbergovim stvarnim životnim iskustvima. Uvodnu temu "Superhero" izvodi Jane's Addiction.
Arpaillargues-et-Aureillac
Arpajarg et Orejak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Nim.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 785 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 116 metara (maksimalnoj 200 m, a minimalnoj 69 m).
Bitka za Vukovar
Bitka za Vukovar bila je 87-dnevna opsada Vukovara na istoku Hrvatske koju je provodila JNA, uz potporu paravojnih formacija Srbije, između 25.8. i 18.11. 1991. Prije Rata u Hrvatskoj ovaj barokni grad je bila prosperitetna, multi-etnička zajednica Hrvata, Srba i ostalih. Prilikom raspada SFRJ, jugoslavenski predsjednik Slobodan Milošević i hrvatski predsjednik Franjo Tuđman su počeli slijediti nacionalističku politiku. 1990. izbila je oružana pobuna militanata Srba Hrvatske uz potporu jugoslavenske vlade i srpskih paravojnih snaga, koji su postepeno preuzimali sve više teritorija Hrvatske. JNA je počela intervenirati na strani pobune, te je izbio sukob u Slavoniji pred kraj proljeća 1991. Potkraj 8. mjeseca, JNA je započela potpuni napad na istoku Hrvatske, uključujući i Vukovar.
Vukovar je branilo oko 1.800 lagano naoružanih vojnika Zbora narodne garde (ZNG) i dobrovoljaca, nasuprot 36.000 vojnika JNA i srpskih paravojnika koji su imali teško naoružanje i oklopna vozila. Tijekom bitke, topovski metci i čahure su ispaljene na grad stopom koja je znala doseći i do 12.000 čahura dnevno. U tom razdoblju, to je bila najžešća bitka u Europi od 1945., a Vukovar je bio prvi veći europski grad potpuno uništen od Drugog svjetskog rata. Kada je Vukovar pao 18.11., stotine hrvatskih vojnika i civila je masakrirano a 31.000 civila je deportirano iz grada i okolice. Većina Vukovara je "etnički očišćena" od nesrpskih stanovnika te je potom grad priključen samoproglašenoj Republici Srpskoj Krajini (RSK). Nekoliko srpskih vojnih i političkih službenika, među njima i Milošević, je kasnije optuženo a u nekoliko slučajeva i osuđeno za ratne zločine tijekom i nakon bitke.
Usprkos taktičkoj pobjedi, bitka je iscrpila JNA te je dugoročno postala prijelomna točka rata. Primirje je proglašeno nekoliko tjedana kasnije. Vukovar je ostao dijelom RSK sve do 1998. kada je mirno reintegriran natrag pod hrvatsku vlast. U međuvremenu je dobrim dijelom obnovljen, ali njegovo stanovništvo i razne zgrade i dalje nose ožiljke rata. Njegove dvije narodne zajednice su podijeljene te nije vratio natrag predratni prosperitet.
Uvod
left|thumb|Razglednica Vukovara iz 1917. Vukovar je značajan regionalni centar na istoku hrvatske granice, na zapadnoj obali Dunava. To područje je imalo raznoliko narodno stanovništvo, među njima i Hrvati, Srbi, Mađari, Slovaci, Slovenci i razne druge nacionalnosti, koje su živjele zajedno u relativnoj slozi stoljećima. Vukovar je bio jedan od najbogatijih regija SFR Jugoslavije prije rata. Vukovar je također bio ogledni primjer barokne arhitekture.
Regija je pretrpjela velike demografske promjene nakon Drugog svjetskog rata, kada su autothoni Nijemci protjerani i zamijenjeni srpskim i crnogorskim doseljenicama iz drugih dijelova Jugoslavije. Prema popisu stanovništva iz 1991., općina Vukovar imala je 84.189 stanovnika, od kojih su 43,8% bili Hrvati, 37,5% Srbi, a preostali druge nacionalne skupine. Etnički sastav samog grada bio je sljedeći: 47% Hrvati, 32,3% Srbi i drugi.
Jugoslavija je bila multietnička država sastavljena od šest ravnopravnih republika. Trenutna granica Srbije i Hrvatske je 1945. definirala jugoslavenska federalna komisija koja je većinsko srpsko stanovništvo (istočni Srijem) dala Srbiji, a većinsko hrvatsko (Baranja) Hrvatskoj. Ipak, značajna srpska manjina je ostala u Hrvatskoj.
Kada je Josip Broz Tito umro 1980., dugo potisnuti nacionalizam je oživio a neke republike su tražile veći autoritet kako je slabio isti federalne vlade. Slovenija i Hrvatska su krenule prema višestranačkoj demokraciji i ekonomskim reformama, ali je srbijanski autoritativni vođa Slobodan Milošević odbijao reforme i htio povećati moć jugoslavenske vlade. 1990., Slovenija i Hrvatska su održale izbore kojima je završena vladavina komunizma i socijalizma, a dovela do pobjede nacionalističkih vlada koje su tražile nezavisnost republika. Hrvatska demokratska zajednica (HDZ), na čijem je čelu bio Franjo Tuđman, je došla na vlast u Hrvatskoj.