cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Termoelektrana
Utjecaj termoelektrana na okoliš
Danas je sve manje termoelektrana budući da su veliki onečišćivači prirode. Kod termoelektrana dva su osnovna učinka koji utječu na onečišćenje okoliša. Prvi i osnovni je učinak koji nastaje zbog izgaranja fosilnih goriva. Drugi i manje bitni jest toplinsko onečišćenje rijeka ili jezera. Mi ćemo se o ovom poglavlju baviti samo ovim prvim, odnosno onečišćenjem uslijed izgaranja fosilnog goriva. Izgaranje je proces u kojem se kemijska energija sadržana u gorivu transformira u unutrašnju energiju koja se opet dalje iskorištava u raznim procesima. Kod izgaranja u atmosferu se ispuštaju plinovi kao što su CO, voda, NOx, različiti ugljikovodici,... Od svih navedenih ugljik dioksid i voda nisu direktno otrovni za ljude. No oni izravno utječu svojom koncentracijom na zagrijavanje atmosfere (apsorpcija toplinskog zračenja u atmosferi). Vrsta i sastav plinova nastalih uslijed izgaranja ovisi o sastavu goriva koje izgara u procesu. Elementi koji čine većinu fosilnih goriva su ugljik, vodik i sumpor. Ugljik može izgarati potpuno i djelomično. U potpunom izgaranju imamo CO2 kao produkt dok kod djelomičnog izgaranja kao produkt imamo CO. Upravo zbog toga veći udio CO imamo u termoelektranama na ugljen jer je teže osigurati kvalitetno miješanje goriva i zraka. Izgaranjem vodika dobivamo vodu, a izgaranjem sumpora SO2. Kod izgaranja težimo što potpunijem izgaranju. Da bismo to ostvarili cilj je imati što bolje miješanje zraka i goriva. Naravno da je to najjednostavnije ostvariti kod plinskih goriva, a najteže kod krutog. Za izgaranje potrebno je osigurati minimalnu količinu zraka. O količini sumpora u produktima izgaranja najviše ovisi udio sumpora u samom gorivu. Dakle težimo ugljenu i nafti sa što manje sumpora. Kod dušika i njegovih oksida gorivo ne utječe toliko na produkciju NOx-a. Isto tako treba spomenuti i izuzetno veliku količinu pepela kojeg jedna prosječna termoelektrana izbaci u okoliš. U svrhu zaštite okoliša u posljednjih desetak godina donijelo se mnoštvo zakona i odredaba koje bi trebale pridonijeti smanjenju zagađenja okoliša iz termoelektrana. Jedan od glavnih parametara je kontrola i smanjenje sumpornih oksida. Postupak odsumporivanja može se vršiti tako da se odvaja već iz goriva ili iz produkata izgaranja. Veći efekt se postiže ukoliko sumporove okside uklanjamo iz produkata izgaranja. Ovakvi postupci zahtijevaju dodatna ulaganja koja poskupljuju i krajnju cijenu električne energije. Dušikove spojeve je najjednostavnije reducirati stupnjevanim izgaranjem. Na taj način možemo smanjiti emisiju dušičnih oksida za oko 50%. Protokolom iz Kyota termoelektrane bi se do kraja 2020. trebale izbaciti iz upotrebe.
Niedert
Nidert je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 136 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140108.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Nidert se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 415 metara. Površina opštine iznosi 2,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 136 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
GST
Termin GST ima više značenja.
Makedonska akademija nauka i umetnosti
Makedonska akademija nauka i umetnosti (MANU; ), osnovana je 23. februara 1967. godine. Njen prvi predsednik bio je Blaže Koneski. Sadašnji predsednik je Georgi Stardelov.
Članovi MANU biraju se svake tri godine. Od svog osnivanja do danas, MANU je imala ukupno 154 člana. Od trenutna 74 člana, 41 je redovni član, a 33 imaju status spoljnih saradnika. MANU zasad ima četiri počasna člana, a to su Kole Čašule, Josip Broz Tito, Edvard Kardelj i Boris Evgenovič Paton.
Naučni centri
Makedonska akademija ima i pet naučnih centara:
Naučni odeli
Unutar MANU funkcioniše pet odela:
Hiljada
Hiljada (stgrč. χιλιάς) ili tisuća, naziv broja 1000 = 103; prirodni broj veći od 999 i manji od 1001.
U matematici
U matematici broj 1000 se može napisati kao:
Makedonska akademija nauka i umetnosti
Međunarodna saradnja
MANU je član CEN (Mreža akademija centralne i istočne Evrope) i SEEA (Akademije jugoistočne Evrope).
Hiljada
U matematici
SI prefiks za hiljadu je kilo-.
U vremenu
Hiljadu godina čini jedan milenijum.
Makedonska akademija nauka i umetnosti
Publikacije
MANU je do sada objavila oko 1.690 naučnih radova sa svih polja nauka i umetnosti.
Ljubica Sokić
Ljubica Cuca Sokić (Bitolj, 9. decembar 1914 — Beograd, 8. januar 2009) je bila srpska slikarka i akademik SANU.
Biografija
Rođena je kao kćerka Manojla Sokića (1887-1941), prvog vlasnika i glavnog urednika beogradskog lista „Pravda“ i njegove supruge Ruže, rođene Kuzmanović. Gimnaziju je pohađala u Beogradu, gde joj je profesor crtanja bila Zora Petrović. Slikanju su je učili profesori Beta Vukanović, Ljuba Ivanović i Ivan Radović. Ljubica Sokić je radila i izlagala u Parizu u godinama od 1936. do 1939. Po povratku iz Pariza, prvi put je samostalno izlagala svoje radove 1939. u beogradskom paviljonu Cvijeta Zuzorić. Jedan je od osnivača umetničke grupe „Desetoro“. Bila je profesor na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu od 1948. do 1972. Godine 1968. postala je dopisni član SANU, a od 1978. bila je redovni član. Pored slikarstva, bavila se ilustracijom dečjih knjiga i časopisa, kao i izradom skica za filmove.
Njeno slikarstvo se opisuje kao intimističko. U početku je slikala mrtve prirode, pejzaže, figure i portrete. Kasnije je težila ka uprošćavanju formi, geometrizaciji i umerenoj apstrakciji. Povremeno je koristila tehnike kolaža i eksperimentalnih materijala.
Preminula je 8. januara 2009. u Beogradu i sahranjena 13. januara na Novom groblju u Beogradu.
Slikarska grupa „Desetoro“
Slikarska grupa „Desetoro“ je zajednički izlagala 1940. godine u Beogradu i Zagrebu. Grupu su sačinjavali: Danica Antić, Borivoj Grujić, Nikola Graovac, Dušan Vlajić, Milivoj Nikolajević, Jurica Ribar, Ljubica Sokić, Stojan Trumić, Aleksa Čelebonović i Bogdan Šuput. Iako po svom sastavu heterogena, grupa se sastojala od 2 žene i 8 muškaraca, bilo je tu akademskih slikara, sa fakultetskim obrazovanjem, ali i slikara po vokaciji, pripadali su raznim društvenim slojevima od radništva do buržoazije. Zajedničko ovoj grupi je bilo to što su svi bili slikari i đaci Jovana Bijelića. Neki od ovih umetnika su stradali u Drugom svetskom ratu, a oni koji su preživeli bili su značajni likovni stvaraoci u posleratnom periodu.
Legat (titula)
Legati su, u doba kasne republike, bili senatori, koji su služili pod vojnim zapovednicima, i na čiju su preporuku bili naimenovani od Senata. Pompej i Cezar su naimenovali svoje legate, koji su imali propretorska ovlašćenja i često su praktikovali polunezavisnu komandu.
Ravia, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 528, što je 69 (15,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Legat (titula)
(prevod dr Ahmeda Tuzlića).
Avgust je razvio ovu ideju tako što je, postavio legata, senatora konzularnog ranga, koji je kasnije imao titulu legatus Augusti propraetore, da upravlja svakom provincijom za koju je bio odgovoran, osim Egipta, koji je imao konjičke oficire. Svakom legijom u provinciji upravljao je senator sa pretorskim ovlašćenjima, koji je bio potčinjen namesniku.
U provincijama sa jednom legijom namesnik je komandovao i tom legijom, osim u Africi, gde je Gaj postavio posebnog legata, ostavljajući prokonzula za civilnu administraciju. Legati Augusti su retko držali više od dva starija zapovednika, uglavnom u trajanju od tri godine. Mnogi su svoje karijere zabeležili na spomenicima, međutim, tumačenje ovih zapisa je diskutabilno i ostaje sumnja u to da li su mnogi od njih bili sistematski pripremani za vojnu komandu, ili imali značajnije vojno iskustvo.
Legatus Augusti propretore su, takođe, određivali senatora sa posebnim zadatkom. Njega je postavljao vladar, napismeno, od II veka kao svog savetnika i pratioca (comes) u pohodima.
Vladimir Smirnov
'''ing. Vladimir Smirnov - Volođa, Vlada Rus''' (1899 — 1985), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i general-potpukovnik JNA.
Biografija
Rođen je 21. juna 1899. godine u Taškentu (tada u sastavu Ruske carevine, a danas glavni grad Uzbekistana). Posle Oktobarske revolucije, 1917. godine, njegova porodica je izbegla iz Rusije i došla u Beograd.
Vladimir je 1923. godine u Beogradu završio Tehnički fakultet i u godinama do početka Drugog svetskog rata, kao inženjer je radio na izgradnji železničkih pruga i na izgradnji trezora Narodne banke Kraljevine Jugoslavije u Užicu.
Učesnik je Narodnooslobodilake borbe od 1941, a član Komunističke partije Jugoslavije od 1942. godine. Marta 1942. godine je uključen u sastav Vrhovnog štaba NOP i DVJ i posavljen za načelnika Tehničkog odeljenja. Obavljajući ovu funkciju, zajedno sa svojim pomoćnicima ing. Živadinom Đorđevićem Živom (1909-1990) iz Kragujevca, ing. Dragoslavom Jovanovićem iz Čačka i ing. Desom Jovanović iz Trstenika, kao i svojim „inžinjercima“ (borci Treće (pionirske) čete Pratećeg bataljona Vrhovnog štaba, koja je kasnije prerasla u Pionirski bataljon Vrhovnog štaba) obavljao je mnoge složene zadatke, od kojih se ističu:
Posle oslobođenja Jugoslavije, nastavio je profesionalnu karijeru u Jugoslovenskoj armiji i nalazio se na dužnostima:
Godine 1972. u Beogradu je objavio knjigu „Inžinjerske ratne priče“.
Umro je 6. decembra 1985. godine u Beogradu i sahrnjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i Orden bratstva i jedinstva za zlatnim vencem.
Zanimljivo
Vladimir Smirnov poslužio je scenaristima filma „Bitka na Neretvi“ - Stevanu i Veljku Bulajiću kao inspiracija za lik minera Vlade, koga je u filmu glumio poznati američki glumac, ruskog porekla - Jul Briner.
Fosso Pino, Messina
Fosso Pino je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
1,8-Diazafluoren-9-on
1,8-Diazafluoren-9-on je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 182,178 Da.
La nonna Sabella
La nonna Sabella je italijansko-francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1957. u režiji Dina Risija. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Pasqualea Feste Campanilea, koji je sudjelovao u pisanju scenarija. Naslovni lik, čiji lik tumači Tina Pica, je stara, ali bogata i uticajna žena koja se našla na samrti, a što izaziva niz komičnih situacija kada se oko nje okupe članovi porodice želeći dobiti nasljedstvo. Radnja prikazuje kako dolazak njenog mladog unuka (koga tumači Renato Salvatori) izazove blagotvorni efekt po zdravlje bake Sabelle, a što dodatno komplicira situaciju. La nonna Sabella je osvojila Zlatnu školjku na Filmskom festivalu u San Sebastianu. Sljedeće godine je snimljen nastavak pod naslovom La nipote Sabella.
Mesa de Reyes, Urique
Mesa de Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1233 m.
Dăbuleni, Dăbuleni
Dăbuleni je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Dăbuleni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13641 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
El Calabrote, Río Bravo
El Calabrote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Abant (mitologija)
Abant (Ἄβας; gen. Ἄβαντος) ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.
Mladen Srbinović
Mladen Srbinović (Sušica kod Gostivara, 29. novembar 1925 — Beograd, 12. maj 2009) je bio srpski slikar, akademik SANU i profesor Univerziteta u Beogradu.
Biografija
Mladen Srbinović rodio se 1925. godine u Sušici kod Gostivara. Osnovnu školu i gimnaziju pohađao je u Beogradu. Studirao je slikarstvo na Akademiji likovnih umetnosti od 1947 do 1951, a postdiplomske studije završio je 1953.godine. Za asistenta u Akademiji likovnih umetnosti bio je izabran 1953. kada je izabran i za člana ULUS-a. Penzionisan je u zvanju redovnog profesora Fakulteta likovnih umetnosti 1988. godine.
Prvi put je izlagao 1948. na Izložbi radova studenata Akademije likovnih umetnosti, a samostalno 1952 godine u Grafičkom kolektivu. Pored mnogih samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu, predstavljao je jugoslovensku umetnost na brojnim izložbama. Bio je član Grafičkog kolektiva i grupe Samostalni (od 1952), i jedan od osnivača i članova Decembarske grupe(1955). Izdao je dve grafičke mape (1953. i 1955.), inspirisane stihovima Lorke. Uporedo sa slikarstvom i grafikom od 1960. počeo je da radi mozaike i predloške za tapiserije koje su realizovane i izlagane.
Izradio je u mozaiu:
Izabran je 1981. godine za dopisnog, a 1988. za redovnog člana Srpske akademije nauke i umetnosti, a 1997. godine je izabran i za člana Makedonske akademije nauka i umetnosti.
Priznanja
Dobitnik je mnogih jugoslovenskih i međunarodnih nagrada.
El Arrastradero, Mexticacán
El Arrastradero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mexticacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1722 m.
Progon LGBT osoba u Trećem Reichu
250px|thumb|[[Ružičasti trougao, oznaka koju su gej zatvorenici nosili na svojim uniformama u koncentracionim logorima. Danas je simbol LGBT pokreta.]] Od 19. veka u Nemačkoj je postojao značajan LGBT pokret. Posle Prvog svetskog rata, u periodu Weimarske republike, Berlin je imao razvijenu LGBT scenu sa puno gej i lezbejskih barova, noćnih klubova i kabarea. Uprkos napretku koji su LGBT osobe napravile, dolazak nacista na vlast doveo je do naglog razvijanja LGBT zajednice, nestanka LGBT scene i državnog progona LGBT osoba na osnovu notornog paragrafa 175. Odmah po dolasku Hitlera na vlast, 1933. godine, zabranjene su LGBT organizacije, spaljene su knjige koje su se bavile pitanjima LGBT egzistencije i homoseksualnosti i pobijeni su homoseksualci u samoj Nacističkoj partiji (NSDAP). Gestapo je, između ostalog, bio zadužen i za sastavljanje tzv. Rosa Listen, spiskova gejeva. U toku Trećeg rajha uhapšeno je oko 100.000 gejeva, a polovina njih je poslato u zatvore. iz razloga što je ova tema bila dugo prećutkivana, još uvek nije pouzdano poznato koliko ljudi je stradalo. Prema skorašnjim navodima nemačke televizije Deutsche Welle, ubijeno je skoro 55.000 gejeva – što se saznaje na osnovu proučavanja dokumenata iz arhiva koje su se nalazile u Istočnoj Nemačkoj, koje su do skoro bile nedostupne istraživačima.
Posle Drugog svetskog rata mnoge države su ignorisale činjenicu da su u koncentracionim logorima stradali i gejevi. Kako paragraf 175 nije bio ukinut do par decenija kasnije, mnogi gejevi su ponovo vraćeni u zatvore prema dokazima koje su protiv njih imala nacistička vlast. Nemačka vlada je to priznala tek 1980-ih, a zvanično izvinjenje LGBT zajednici za progon u toku Drugog svetskog rata stiglo je tek 2002. godine. Godine 2005. Evropski parlament je usvojio rezoluciju o Holokaustu u kojoj su pomenute i gej žrtve.
Pre Trećeg rajha
Nemačka je bila kolevka LGBT pokreta. Sredinom devetnaestog veka, Karl Heinrich Ulrichs je počeo javno da se zalaže za prava LGBT osoba i da zahteva ukidanje anti-gej zakona u zemlji. Prvi LGBT časopis u svetu, Der Eigene, pokrenuo je Adolf Brand u Berlinu, 1896. godine. Časopis je izlazio do dolaska nacista na vlast. Godine 1897. u Berlinu je osnovan Naučno-humanitarni komitet, organizacija koja se zalagala za društveno prihvatanje gejeva, lezbejki i transrodnih osoba, prva LGBT organizacija ikada osnovana u svetu. Magnus Hirschfeld, osnivač komiteta, osnovao je 1919. Institut za seksualnu nauku, gde je obavljena prva moderna operacija korekcije pola, početkom 1930-ih. Institut je, između ostalog, sadržao i veliku biblioteku sa literaturom o homoseksualnosti, koja je bila spaljena 1933. godine. U Berlinu je, takođe, izlazio i prvi lezbejski časopis, Die Freundin. U to vreme snimani su i prvi filmovi sa LGBT tematikom, poput Anders als die andern i Mädchen in Uniform.
Tokom 1920-ih jedan od bliskih Hitlerovih saradnika, Ernst Röhm, vođa Sturmabteilunga (SA) bio je manje ili više otvoren po pitanju svoje homoseksualnosti, što je bio slučaj i sa mnogim drugim članovima SA, poput Edmund Heinesa.
Dolazak nacista na vlast
200px|thumb|Spaljivanje knjiga na [[Babelplatz|Opernplatzu u Berlinu, 10. maja, 1933. Tom prilikom spaljena je cela biblioteka i arhiv Instituta za seksualnu nauku.]] Sa stupanjem Hitlera na vlast, položaj LGBT osoba je bitno promenjen. Homoseksualnost se nije uklapala u ideologiju nacionalsocijalizma, jer lezbejke i gejevi ne učestvuju u reprodukciji i uvećanju nemačke "više rase".
Po stupanju Hitlera na vlast zatvoreni su LGBT klubovi u Berlinu, štampa koja se bavila pitanjima seksa je zabranjena i zabranjena je aktivnost LGBT organizacija. Zbog toga su mnoge LGBT osobe pobegle iz Nemačke, među kojima su bili i Erika Mann i Richard Plaut. Marta 1933. Kurt Hiller, jedan od organizatora Hirschfeldovog Instituta za seksualnu nauku, bio je uhapšen i poslat u koncentracioni logor.
Hitler je u početku štitio Röhma od drugih članova NSDAP-a, koji su smatrali da je njegova homoseksualnost kršenje čvrstog partijskog anti-gej stava. Ipak, kasnije je promenio svoj odnos prema Röhmu, kada je osetio mogućnost da mu ovaj ugrozi pozicije. Tokom tzv. Röhmovog puča (Röhm-Putsch), 1934, koji je kod nas poznat pod imenom Noć dugih noževa, ubijen je Röhm i njegovi bliski saradnici. Röhmova homoseksualnost je poslužila kao opravdanje za njegovo ubistvo.
Progon LGBT osoba
Nakon Röhmovog ubistva započeta je jaka kampanja protiv LGBT osoba. Godine 1936. Heinrich Himmler, vođa SS-a, osnovao je Centralu Rajha za borbu protiv homoseksualnosti i abortusa. Himmler je smatrao da je homoseksualnost "poremećeno" ponašanje, koje ugrožava produktivnost zemlje i muževni karakter nemačkog naroda. Gejevi su prozivani kao "neprijatelji naroda". Bili su optuživani da remete javni moral i da ugrožavaju stopu nataliteta Nemačke. Pokušavalo se da se nemački gejevi, koji su prema shvatanjima nacionalsocijalizma ipak bili deo nemačke "više rase", preobrate i primoraju na društveni i seksualni konformizam. Gejevi koji nisu uspeli da "promene" svoju seksualnu orijentaciju, odnosno da se uklope u nacističke standarde, slali su u koncentracione logore, kako bi ih rad tamo ili promenio ili ubio. Više od milion nemačkih gejeva su bili na meti nacista, od kojih je najmanje 100.000 uhapšeno, a 50.000 osuđeno. Stotine evropskih gejeva koji su živeli pod nemačkom okupacijom bili su kastrirani. Neki od ovih koji su osuđeni prema paragrafu 175 ne bi sebe identifikovali kao gejeve. Tema progona gejeva u toku nacizma bila je prećutkivana sve do 1970-ih godina, zbog toga što su mnoge družave imale anti-gej zakone do tog vremena.
Gejevi u koncentracionim logorima
thumb|[[Oznake u nacističkim koncentracionim logorima|Kennzeichen – tabla sa oznakama za zatvorenike i zatvorenice konc-logora. Ružičasti trougao (pretposlednja kolona) je korišćen za homoseksualce.]] Procene broja gejeva koji su ubijeni u koncentracionim logorima se kreću od 5.000 do 15.000, što čini manje od 1% svih žrtava. Veći je broj onih koji su bili Jevreji i gejevi ili Jevreji, gejevi i komunisti. Osim toga, procenjivanje broja gej žrtava otežava i činjenica da su registri u kojima je zabeležen razlog nečijeg zatvaranja u velikom broju izgubljeni.
Gejevi, koji su bili označeni ružičastim trouglom, su bili izuzetno loše tretirani u logorima. Suočavali su se ne samo sa čuvarima u logoru, već i sa drugim zatvorenicima i često su bili prebijani do smrti. Gejevi su, takođe, dobijali teže i opasnije poslove od drugih ne-jevrejskih zatvorenika u logorima, zbog politike "uništenja kroz rad". Zabeleženo je nekoliko slučajeva u kojima su gejevi skidali žute trouglove sa logoraške uniforme Jevreja i stavljali ih umesto svojih ružičastih, u nadi da će biti bolje tretirani kao Jevreji.
Anti-gej politika nacista, kao i homofobija prisutna u širem društvu, doprineli su većem procentu smrti gejeva u koncentracionim logorima u odnosu na druge "anti-društvene grupe", kako su bili označeni. Nemački sociolog Rüdiger Lautmann je u svojoj studiji došao do toga da je 60% zatvorenih gejeva ubijeno u koncentracionim logorima (poređenja radi, 41% političkih zatvorenika je ubijeno, odnosno 35% Jehovinih svedoka). Studija je takođe pokazala da je procenat preživljavanja nešto viši u slučaju gejeva iz srednje ili više klase, kao i kod oženjenih biseksualnih muškaraca, kao i onih sa decom.
Kao i nad drugim zatvorenicima i nad gejevima su se vršili medicinski eksperimenti, u kojima se, u ovom slučaju, tražio lek za homoseksualnost. Poznat je primer danskog lekara Carla Værneta, koji je u logoru Buchenwald pokušavao da izleči homoseksualne zatvorenike hormonskom terapijom.
Memorijalna mesta
Spomenici i spomen ploče posvećene gej žrtvama holokausta počele su da se postavljaju tek 1984. godine, kada je prva memorijalna ploča, u obliku trougla sa natpisom: "Ubijeni. Ućutkani. Homoseksualnim žrtvama nacionalsocijalizma.", postavljena u Mauthausenu. Od tada, memorijalne table su postavljene i logorima Neuengamme, Dahau, Sachsenhausen, San Saba i Buchenwald. Pored toga, memorijalne table i spomenici postavljeni su i na drugim mestima, kao na primer: tabla na Nollendorfplatzu u Berlinu, Homomonument u Amsterdamu, Frankfurter Engel (Frankfurtski anđeo), Spomenik GL žrtvama nacionalsocijalizma u Kölnu, Spomenik progonjenim homoseksualnim osobama u Berlinu. Slični spomenici su postavljeni i na Aljasci, u Sidneju i San Francisku.
Vidi dalje
Filmovi:
Poznate žrtve:
Campale, Alessandria
Campale je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Niedertiefenbach
Nidertifenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 226 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141096.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Nidertifenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 226 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
Robert Guérin
Radio je kao novinar u Le Matin novinama, a bio je i tajnik nogometnog komiteta USFSA. Uz to, Robert Guérin je menadžer i osnivač Francuske nogometne reprezentacije od 1904. do 1906. godine.
Kraljevci
Kraljevci može značiti:
Naselje u Srbiji
Naselje u Sloveniji
Arrosès
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 141 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 226 metara (maksimalnoj 265 m, a minimalnoj 129 m).
Laptop
Najveći proizvođači laptopa:
Tortora, Salerno
Tortora je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Orlina
Orlina je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 52 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 40 stanovnika).
Demografija
U naselju Orlina živi 42 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,8 godina (37,8 kod muškaraca i 44,2 kod žena). U naselju ima 14 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,71.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Arroyo la Huerta, Turicato
Arroyo la Huerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 929 m.
Putinci
Putinci su naselje u Srbiji u opštini Ruma u Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3244 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2890 stanovnika). Putinci su od 1900. pa sve do 1969. bili opstina kada su tu ulogu preuzeli Pećinci.
Demografija
U naselju Putinci živi 2600 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (39,4 kod muškaraca i 41,8 kod žena). U naselju ima 1065 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,05.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
{| width="50%" style="background:transparent; "
Valdeflores Segunda Sección, Santa María Colotepec
Valdeflores Segunda Sección je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Las Croabas, Puerto Rico
Las Kroabas je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.053.
Empire (magazin)
Empire (fonetski:Empajer) je britanski filmski časopis koji mesečno objavljuje Bauer medija grupa. Časopisje od prvog broja koje je izašao u julu 1989. uređivao Bari Makilheni i objavljivao ga je Emap Internešnal Limited. Bauer je otkupio magazin od Emapa početkom 2008. godine.
Empajer je danas najprodavaniji filmski časopis u Ujedinjenom Kraljevstvu i takođe izlazi u Sjedinjenim Američkim Državama, Australiji, Turskoj, Rusiji i Portugaliji.
Empajer svake godine organizuje dodelu Empajer nagrada čiji je sponzor ranije bio Soni Erikson, dok ih trenutno sponzoriše Džejmson. Čitaoci časopisa glasanjem odlučuju o dobitniku nagrade.
Смиловац
Смиловац је насеље у Србији у општини Ражањ у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 1052 становника (према попису из 1991. било је 1286 становника).
Los Nogales, Mexticacán
Los Nogales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mexticacán.
Смиловац
Демографија
У насељу Смиловац живи 902 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 46,6 година (45,0 код мушкараца и 48,2 код жена). У насељу има 279 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,77.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника. Велики број становника овог села се налази на сталном раду у иностанству - превасходно Швајцарској, Аустрији и Француској.
Los Nogales, Mexticacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1750 m.
Rusko-čečenski sukob
Rusko-čečenski sukob (ruski: Чеченский конфликт) je stoljećima dug sukob, često naoružan, između ruske vlade i raznih čečenskih nacionalista i islamskih frakcija. Formalna neprijateljstva sežu od 1785., iako ga neki stavljaju i ranije.
Čečeni su počeli gubiti neovisnost kada je Petar Veliki počeo rusku ekspanziju na Kavkaz 1722. Tijekom Katarine Velike, započele su kolonizacije tog područja kako bi se povećao broj kršćana, što je osudio čečenski Imam Mansur Ušurma koji je pozvao na sveti rat te pokušao ujediniti lokalna muslimanska plemena. Rusko Carstvo je isprva iskazivalo malo interesa za sjeverni Kavkaz, izuzev komunikacijske trase sa saveznikom Gruzijom i njegovim neprijateljima, Perzijskim i Osmanskim Carstvom. Ipak, ruske aktivnosti u toj regiji su dovele do tenzija i ustankom Čečena 1785., a kasnije i do Kavkaskog rata 1817. Rusija je tek 1862. uspješno suzbila čečenske pobunjenike. Iako je Rusko Carstvo anketiralo Čečeniju u 18. stoljeću, Čečeni su vodili nekoliko pobuna, počevši od 1785. i 1877., u nastojanju da ponovno steknu svoju neovisnost. U to doba, pronađeni su izvori nafte na tom području. Tijekom sovjetskog razdoblja, Josif Staljin je kolektivno kaznio Čečene zbog pobune tijekom Drugog svjetskog rata tako što je 1944. naredio deportaciju 496.460 Čečena i Inguša u Kazahstan i Kirgistan. I do 200.000 Čečena je preminulo kao rezultat surovih uvjeta putovanja i lokacija u egzila. Preživjeli Čečeni su dobili pravo vratiti se svojim ognjištima 1957., nakon što je Nikita Hruščov osudio Staljinove zločine. Ipak, taj povratak je također bio težak, jer su naišli na druge narode u svojim napuštenim kućama.
Prema popisu stanovništva iz 1989., Čečenija je imala 1.270.429 stanovnika, od čega je bilo 734.501 Čečena (57,8%), 293.771 Rusa (23,1%), 163.762 Inguša (12.9%) i drugih. Površina joj je bila oko 15.000 km2, otprilike veličine Crne Gore. 1991., prilikom raspada SSSR-a, sve sovjetske republike su proglasile neovisnost, a Čečeni su to iskoristili kako bi i sami pokušali napokon vratiti svoju neovisnost od Rusije nakon preko dva stoljeća. Proglasili su Čečensku Republiku Ičkeriju. Slično su učinili i Oseti u Južnoj Osetiji, kada su proglasili neovisnost od Gruzije. Ipak, Moskva nije prihvatila čečensku neovisnost te ju je smatrala separatističkom regijom, što je dovelo do sukoba između dvaju strana. U Prvom čečenskom ratu (1994-1996) poginulo je između 3.927 do 5.042 ruskih vojnika dok je između 510 do 1.231 nestalo. Broj poginulih civila bio je najmanje 35.000, dok je najmanje 240.000 osoba ranjeno. Čečenija je izdržala napad te nastavila sa de facto stanjem neovisnosti. Prema mirovnom sporazumu, obje strane su se obvezale razriješiti konačni status Čečenije do 2001. Međutim, nakon rata je Čečenija ostavljena u ruševinama i potpunom kaosu, a vlada - koju je predvodio Aslan Mashadov - nije uspijela zaustaviti bezakonje i anarhiju raznih kriminalnih skupina koje su radile što im se prohtjelo.
1999., izbio je drugi čečenski rat, nakon čega su ruske snage uspostavile kontrolu nad Čečenijom nakon masovnog bombardiranja i uništavanje tog područja. Iako je rat završio, i dalje se odvija sukob niskog intenziteta u obliku pobune preostalih čečenskih boraca i salafističkih džihadista.
Dinarska četnička divizija
Dinarska četnička divizija je bila četnička formacija sastavljena od lokalnog srpskog stanovništva u Kninskoj Krajini (tada u NDH), koja je pod komandom Momčila Đujića djelovala od 1941. do 1944. godine.
Pripadnici Dinarske divizije su imali obavezu učešća u antipartizanskim operacijama okupatora. Pod komandom Italijana četnici su službeno nazivani "Dobrovoljačka antikomunistička milicija" i bili potčinjeni štabu divizije »Sassari« u Kninu. Od druge polovine 1943. pod komandom Nemaca su nazivani „Hrvatske borbene grupe“. Istovremeno su sebe smatrali delom Jugoslovenske vojske u otadžbini.
Dinarska divizija je bila jedina veća četnička formacija čiji su pripadnici usled povlačenja sa Nemcima uspeli da sačuvaju svoje živote, i da nakon rata formiraju jak nacionalistički, antikomunistički pokret u dijaspori.
Ustanak u NDH
Dinarska divizija je nastala je od dela srpskih ustanika koji su u ljeto 1941. započeli borbu protiv novouspostavljene Nezavisne Države Hrvatske, a dobila je ime po bivšoj Dinarskoj diviziji kraljevske vojske koja se raspala za vrijeme aprilskog rata. Među ustanicima je došlo do raskola oko toga treba li se boriti samo protiv NDH ili i protiv okupatora. Frakcija oko Đujića je zaključila da s Italijanima treba surađivati - u zamjenu za oružje, opremu i zaštitu od ustaške odmazde - te je njegovo ljudstvo od Italijana organizirano u Dobrovoljačku antikomunističku miliciju (Milizia Volontaria AntiCommunista, MVAC), te otpočelo borbu protiv suprotstavljene frakcije koja je kasnije postala poznata pod nazivom partizani.
U službi fašističke Italije
Početkom 1942. godine donesena odluka o svrstavanju pukova u Diviziju. Momčilo Đujić 6. februara, 1942. piše da njegov puk ulazi u sastav Dinarske divizije, a Pajo Popović nekoliko dana ranije javlja da tek predstoji formiranje divizije. Divizija je formirana tek krajem februara, ili narednih mjeseci. »Elaborat Dinarske divizije« smatra diviziju faktorom ostvarenja »jedne Velike Srbije, koja bi obuhvatila: Srbiju, Vojvodinu, Bosnu, Hercegovinu, Crnu Goru, Dalmaciju do Šibenika i Liku«, a »pošto se završi stvaranje ovakve jedne srpske jedinice, tek onda može biti reči o nekim saveznim državama, ili državnim savezima«. Izričito je rečeno da u »srpskoj jedinici ima isključivo živeti pravoslavno stanovništvo«. Od 1942. je Dinarska divizija deklarativno dio Jugoslovenske vojske u otadžbini.
thumb|175px|Četnički zapovednik [[Momčilo Đujić sa italijanskim oficirom.]] Jedinici Dinarske divizije su učestvovale u četvrtoj neprijateljskoj ofanzivi protiv partizana, iako mnoštvo naroda nije bilo tome naklonjeno:
Đujić je Mihailoviću u januaru 1943. da je za borbene akcije Dinarska divizija mogla dati »oko maksimum dve hiljade pokretnih boraca,« a »sve ostalo, još po prilici toliki broj, organizovano je po principu teritorijalne milicije i razmešteno po selima.« Početkom 1943. godine je komandant 18. armijskog korpusa general Spigo obavijestio majora Baćovića da »u Dinari ima oko 4—5000 naoružanih četnika koji neće da se bore van njihovog sela«, da su »neposlušni i nedisciplinovani« i da su Talijani uzalud »dali za naoružanje u Dinari velike količine oružja i municije«, pri čemu su »naoružani borci koji su postepeno prešli u partizane« tako da se »na taj način skoro 2.000 pušaka sa dosta automatskog oružja i municije nalazi danas u komunističkim rukama«.
Četnički potpukovnik Mladen Žujović je poslat da ispita uzroke lošeg stanja četničke organizacije na području Kninske Krajine, o čemu on kaže sledeće:
Kapitulacija Italije
Od pada Mussolinija 24. jula 1943. Žujović i Đujić počinju reorganizirati četničke jedinice u »Jugoslovensku vojsku u otadžbini«. Žujović je 6. augusta obavijestio Mihailovića kako je »izdao naređenje svim potčinjenim jedinicama da već sad naprave žigove sa oznakom 'Jugoslovenska vojska u otadžbini' iznad naziva komande«. Žujović na osnovu Dražine komande »u vezi predstojećih krupnih događaja«, odnosno očekivanog iskrcavanja Saveznika, naređuje:
U službi Trećeg Rajha
Pošto se Saveznici nisu iskrcali na istočnoj obali Jadrana, vodstvo Dinarske četničke divizije je nakon kapitulacije Italije nastavilo suradnju s nacističkom Njemačkom. Isprva je obavještajno odjeljenje 15.brdskog korpusa 11. oktobra 1943. ocenilo da Đujićeva grupa nije „pouzdana“, jer je dokazano da Đujić stoji u vezi sa Dragoljubom Mihailovićem, te samo vremenski i prostorno ograničeni sporazumi dolaze u obzir. Nasuprot njima, obavještajno odjeljenje 114. lovačke divizije je ocenilo da „sigurna obavještenja i dokumenti nedvojbeno ukazuju da se Đujić u dosadašnjoj borbi protiv komunizma pokazao kao pouzdan“ i da se „sabotaže i prepadi na njemačke trupe dosad nisu događali.“ Uprkos početnim nedoumicama, Đujićeva "Dinarska divizija" je ubrzo postala sastavni deo zaštite namačke pozadine i krila, kako se navodi u izveštaju 15. korpusa komandi 2. oklopne armije Vermahta:
Do kraja jeseni 1943. sve Đujićeve jedinice su dobile njemačko naoružanje. 114. lovačka divizija je u septembru samo za četnike u Žitniću dala »dva teretna samovoza pušaka i strojopušaka«. Od novembra su počeli primati i obroke. Đujićeva intendantura je dnevno primala 15.000 kilograma hrane. Nijemci su smatrali da »Đujićeve snage nisu u stanju voditi samostalne operativne akcije«, ali se »mogu koristiti u široj zoni obrane prometnica i pojedinih rejona isključivo osloncem na naše trupe i prema zadacima određenim od strane naših štabova«. Početkom 1944. godine, Nemci su saradnju sa Dinarskom četničkom divizijom ocenjivali kao zadovoljavajuću:
Povlačenje sa Nemcima
U drugoj polovini oktobra 1944. godine, jedinice NOVJ su prešle u ofenzivu za oslobođenje čitave Dalmacije. Obala od Dubrovnika do Splita je oslobođena do kraja oktobra. 21. oktobra Đujić naređuje svojim jedinicama da se prikupe na Kosovu, »jer mi našu živu snagu moramo da očuvamo za odsudni momenat«. Đujić je procijenio da Nijemci »napuštaju teren Jugoslavije«, pa dok se još drže u Dalmaciji, »moramo blagovremeno da izvršimo pripajanje svih naših manjih odvojenih i usamljenih grupa glavnini«. Novembra 1944. godine, došlo je do bitke za Knin sa Narodnooslobodilačkom vojskom Jugoslavije koja je oslobađala zemlju od okupatora. U izveštaju Dinarske divizije nemačkoj komandi štaba 15. brdskog armijskog korpusa od 1. decembra 1944. godine, osećajući da je njihova borba uzaludna, četnici najavljuju svoje napuštanje Kninskog fronta:
Đujić se borio sa 15. nemačkim korpusom kod Knina sve dok njihov poraz nije postao evidentan. Kad su Đujićevi četnici u poslednjoj fazi Kninske operacije napustili nemački front kod Knina, u hronici njemačke 373. divizije je zapisano:
mini|[[Povlačenje kolaboracionista u Treći Rajh|Povlačenje Đujićevih četnika, uporedo sa Nemcima, na teritoriju Rajha 1944.]]
Poražene su u kninskoj operaciji krajem 1944. godine, nakon čega su njeni ostaci - uz suglasnost vlasti NDH (Pavelić je 21. prosinca 1944. izdao zapovijed kojom se omogućava Đujićevim četnicima siguran prolazak kroz Hrvatsku) - povukli na sjever, u sjevernu Istru i djelove Slovenije (tada Treći Rajh). Na tom su se prostoru ostaci Dinarske divizije spojili sa postrojbama nacističkog Srpskog dobrovoljačkog korpusa koji je, uz pomoć Njemaca, koncem 1944. evakuiran iz Srbije.
Krajem rata predali su se anglo-američkim snagama u Italiji, izbjegavši bleiburški masakr. To im je omogućilo emigriraciju u razne zemlje Zapadne Europe, Sjeverne Amerike i Južne Amerike.
Vedije Polion
Publije Vedije Polion (Publius Vedius Pollio, ? - 15. pne.) bio je rimski aristokrat i velikodostojnik iz vremena ranog Carstva, poznat po svojoj okrutnosti prema robovima koja je zgrozila čak i cara Augusta.
Vedije je po antičkim izvorima bio sin oslobođenog roba, koji je stekao dovoljno bogatstva i uticaja da mu car August, koji se s njim sprijateljio, da status rimskog viteza. Nakon bitke kod Akcija je neko vrijeme bio guverner Azije. Po povratku u Rim postao je poznat po izuzetnoj raskoši kojom je raspolagao, a pri tome se isticala vila u Napuljskom zaljevu koju su antički pisci opisivali kao "mali grad". Tamo je dao sagraditi bazen napunjen paklarama u kome bi za kaznu bacao robove i gledao kako ih te životinje proždiru.
Jednom je August posjetio Vedija, i tom prilikom je rob slučajno ispustio iz ruku kristalnu vazu i razbio je. Vedije je naredio da ga bace paklarama. Nesretnik je došao pred cara, pao na koljena i molio ga da bude pogubljen na neki drugi način. Saznavši o čemu se radi, August je naredio da se razbiju sve vaze u kući, odnosno kako Vedije ne bi imao izgovor da kazni roba za isti zločin koji je počinio car. Prema drugim izvorima, August je čak naredio da se rob, odnosno svi Vedijevi robovi oslobode.
Nakon što je Vedije umro, August je naslijedio njegove posjede, uključujući luskuznu vilu. Nju je dao srušiti, smatrajući je "previše raskošnom" i na ruševinama sagradio javne hramove.
Longin Krčo
Životopis
Longin (Momir) Krčo rođen je 1955. godine u selu Kruščanju, opština Olovo, od roditelja Stanoja i Anđe, rođene Jovanović. Osnovnu školu je pohađao u Olovskim lukama, da bi zatim završio Bogosloviju Sv. Tri Jerarha u manastiru Krka. Primio je monaški zavjet male shime kao učenik petog razreda bogoslovije.
Monašenje je izvršio tadašnji episkop dalmatinski g. Stefan (1975). Iste godine rukopoložen je u čin đakona, a zatim i jeromonaha. Oni koji su pratili duhovni i intelektualni razvoj, jednog od najboljih u generaciji, našli su za shodno da mladog jeromonaha pošalju na dalje naučno obrazovanje i duhovno usavršavanje. Tako je monah Longin upućen u Moskovsku duhovnu akademiju od 1975. do 1979. godine, da bi istu završio sa stepenom kandidata bogoslovlja.
Nakon studija službovao je u Eparhiji zvorničko-tuzlanskoj kao sekretar Eparhijskog upravnog odbora i administrator 1. i 2. tuzlanske parohije. Godine 1983. postaje suplent u Bogosloviji Sv. Tri Jerarha u manastiru Krka.
Episkop
Na zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora u maju 1985. godine izabran je za vikarnog episkopa moravičkog. Hirotonisan je 20. oktobra 1985. godine. U maju 1986, izabran je za episkopa australijsko-novozelandskog, gdje je ostao šest i po godina. Pored služenja na ogromnoj teritoriji Australije starao se za podizanje novih crkava i isticao u radu sa omladinom. Vladika Longin je posebno bio poznat kao borac za jedinstvo srpske crkve.
Na Svetom arhijerejskom saboru (1992) na molbu patrijarha Pavla, vladika Longin se primio dužnosti episkopa dalmatinskog. Boravio je u manastiru Krka i predavao u Bogosloviji. Po blagoslovu patrijarhovom putovao je u Kanadu i Australiju, gdje je prikupljao pomoć za stradalni srpski narod. Poslije pada Republike Srpske Krajine vladika Longin sa Bogoslovijom iz manastira Krka boravi na Divčibarama kod Valjeva. Pomagao je episkopu šabačko-valjevskom g. Lavrentiju u eparhijskim poslovima, a zajedno sa episkopom gornjokarlovačkim g. Nikanorom radio je na humanitarnoj pomoći izbeglicama.
Arondacija eparhija
Shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009, izvršena je arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke.
Formirana je Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička. Osim nje, formirane/arondirane su još: Mitropolija libertivilsko-čikaška, Eparhija istočnoamerička, Eparhija zapadnoamerička i Eparhija kanadska. Vladika Longin je shodno stanju nakon arondacije postao episkop novogračaničko-srednjezapadnoamerički.
Ana Klevska
Pripreme za brak
Ana je stigla u Englesku prvog dana 1540. godine. Henrik, nestrpljiv da vidi svoju buduću ženu, nenajavljeno je otputovao u Rochester. Za razliku od Henrika, Ana koja nije imala priliku da vidi portret osobe s kojom stupa u brak, nemalo se iznenadila i razočarala gojaznim starcem koji je stajao pred njom. Henrik je to primjetio i odmah izgubio interes za Anu, i to u tolikoj mjeri da je htio izbjeći brak sa njom. Međutim pregovori su već bili završeni pa je u tom trenutku bilo nemoguće prekinuti zaruke i pri tom ne uvrijediti Nijemce.
Azuzul, Agropecuaria, Sayula de Alemán
Azuzul, Agropecuaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Majstor i Margarita
Majstor i Margarita (rus. "Ма́стер и Маргари́та") — Roman Mihaila Afanasjeviča Bulgakova. Žanr romana je teško jednoznačno odrediti, budući da je djelo mnogoslojno i sadrži u sebi mnoštvo elemenata žanrova kao što su: satira, farsa, fantastika, mistika, melodrama, filozofska alegorija. Prema sižeu romana napravljeno je mnoštvo kazališnih predstava i nekoliko filmova (u Jugsolaviji, Poljskoj, Švicarskoj, Rusiji).