cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opsada Dubrovnika
Optužbe za ratne zločine
2008., Hrvatska je optužila Božidara Vučurevića, gradonačelnika Trebinja, zbog napada na civilno pučanstvo Dubrovnika. Jokić je tvrdio da je dobivao naredbe od Strugara i Vučurevića. 4. 4. 2011., Vučurević je uhićen u Srbiji te je Hrvatska zatražila izručenje. Pušten je na slobodu uz jamčevinu 17. 6.. Izručenje je formalno odobreno, ali je jednom na slobodi Vučurević napustio Srbiju i pobjegao u Trebinje. Lokalne vlasti nisu poduzimale nikakve napore da ga uhite ili mu sude zbog optužnice. 2009., hrvatsko sudstvo je podiglo optužnice protiv 10 oficira JNA, među njima i protiv Cokića, Ružinovskog, Strugara, Jokića, Zeca i Kovačevića. Optuženi su za zločine prije 6. 12. 1991, koji nisu pokriveni optužnicama MKSJ-a. Optužnice su podignute nakon što su vlasti dobile dokumente MKSJ-a tijekom istraživanja. Optužen je i Veljko Kadijević, ali je isti pobjegao u Rusku Federaciju gdje mu je vlada Vladimira Putina dala imunitet i državljanstvo. Ruske vlasti nisu poduzele nikakve korake da istraže navode iz optužnice, te je Kadijević tamo ostao do svoje smrti. 2012., Hrvatska je optužila zapovjednika 3.bojne 5. motorizirane brigade JNA zbog paleži 90 kuća, trgovina i javnih zgrada u Čilipima od 5. do 7. 10. 1991.
Filmovi
2007., crnogorski filmaš Koča Pavlović je objavio dokumentarni film Rat za mir u kojem je detaljno pokrio propagandu tijekom opsade, kao i intervjue sa logorašima u Morinju i vojnicima JNA. 2011., Radio Televizija Crna Gora je emitirala dokumentarnu seriju Rat za Dubrovnik, usprkos nastojanjima nekih da unište arhive ratnohuškačke propagande televizije i novina Pobjeda iz tog razdoblja. 2012., Aleksandar Črček i Marin Marušić su snimili dokumentarni film Konvoj Libertas o dostavi humanitarne pomoći Dubrovniku tijekom tog razdoblja.
Совљак (разврставање)
Совљак може бити:
Šumice (Beograd)
Šumice su park i urbano naselje u južnom delu van starog gradskog naselja Beograda, u opštini Voždovac.
Lokacija
Naselje Šumice, nalazi se na Pašinom brdu, u čijem sastavu se nalazi gradska šuma po kojoj i nosi ime. Od centra Beograda udaljeno je 6,5 kilometara. Na zapadu se graniči sa Dušanovcem, a na istoku sa Konjarnikom.
Park
Park, koji zauzima površinu od 0,64 hektara, sastoji se iz dva dela zapadnog većeg i istočnog manjeg, odvojena je ulicom Vojvode Toze. Drveće u ovom modernom parku je ostatak mnogo većeg, koje je postojalo pre Drugog svetskog rata. U parku žive ježevi i slepim miševima, a glavna atrakcija su veverice, koje često dolaze u park. Park je rekonstruisan i izgrađena je trim staza 2007.
Naselje
Naselje je izgrađeno krajem u period od 1963—1967. Građeno je na panonskim laporcima. Arihitekte idividualnog i kolektivnog stanovanja nastojali su da slede tadašnje trendove u arhitekturi, posebno u Engleskoj.
Moderno naselje, sa puno zelenih površina, može se grubo podeliti u dva dela: južni, uz stambeni objekat, a severna sa manjim porodičnim kućama i vilama, koje su bile veoma popularne među beogradskim ličnostima u 1980-im.
Prema popisu iz 2002. u naselju je živelo 7.228 stanovnika.
Sam prostor naselja Šumice značajan je po:
McNeal, Arizona
McNeal je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 238 stanovnika.
Pofi, Frosinone
Pofi je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 879 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Braux-Saint-Remy
Bro Sen Remi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 74 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 159 metara.
Ceftarolin fosamil
Ceftarolin fosamil je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 684,685 Da.
Convoy, Ohio
Konvoj je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.085, što je 25 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Središnja visoravan Šri Lanke
Središnja visoravan Šri Lanke je visoravan u središnjem dijelu Šri Lanke u kojoj se nalaze tri zaštićena područja:
Ova tropska kišna šuma je velika 22.380 hektara, a nalazi se između 1000 i 2.500 metara nadmorske visine. Ona je od 2010. godine upisana na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Aziji zbog velikog broja endemskih biljaka (34% Šri Lanke), te 408 vrsta kralježnjaka (51% endema na otoku), od kojih su 5 endemskih vrsta sisavaca, kao što su Ružićastoglavi langur (Trachypithecus vetulus), Šrilankaški leopard (Panthera pardus kotiya) i Crveni vitki loris (Loris tardigradus), i 8 jako ugroženih. Tu živi i 83% ugroženih slatkovodnih riba, 81% vodozemaca i 51% reptila, te 5 endemskih i 20 ugroženih vrsta ptica Šri Lanke.
Katul
Gaj Valerije Katul (lat. Gaius Valerius Catullus, rođen oko 84. st. e., umro oko 54. st. e.), nazvan i Varonensis po mestu rođenja, bio je jedan od najvećih pesnika u rimskoj književnosti.
Životopis
Katul se rodio u Veroni (latinski Varona) u tadašnjoj Cisalpijskoj Galiji, koja tada još nije bila u sastavu Italije, već je bila organizovana kao rimska provincija. Otac mu je, međutim, bio imućan čovek koji je održavao kontakte s uglednim ljudima u samom Rimu, pa je i Katul tako ušao u ugledno rimsko društvo. Prema političkim pitanjima mladi provincijalac se ispočetka odnosio sasvim ravnodušno, provodeći vreme među svojim mladim vršnjacima i održavajući bliske kontakte s različitim književnim krugovima u Rimu. Značajnim događajem u njegovom privatnom životu čini se njegova strastvena ljubav prema ženi koju u svojim pesmama naziva izmišljenim imenom "Lezbija" i kojoj je posvetio 25 svojih pesama, među kojima su neke od najuspelijih i najboljih u celom korpusu. Prema nekim obaveštenjima iz antike (Apulej u svojoj Apologiji, 10), pod tim se pseudonimom krije neka Klodija, koju su moderni filolozi, sa ne sasvim apsolutnom sigurnošću, identifikovali sa Klodijom, sestrom Publija Klodija Pulhera, koji je 60. godine st. e. obavljao dužnost narodnog tribuna. Ta je Klodija poznata iz govora i pisama Cicerona, koji je karakteriše i kao "sveopštu prijateljicu" (amicam omnium, Cic. Pro Caelio, 32) i kao "ženu ne samo uglednu, već i opšte poznatu" (cum Clodia, muliere non solum nobili, sed etiam nota, Cic. Pro Caelio, 31).
Katulov način života tražio je dosta izdataka, pa se s ciljem da popravi svoj imovinski položaj pridružio 57. st. e. pratnji pretora Gaja Memija (adresata Lukrecijevog speva), koji je kao provincijski namesnik odlazio u Bitiniju. To putovanje, tokom kojega je Katul posetio i grob svoga brata koji je umro u Troji, pribavilo je Katulu određenu građu za poeziju, ali mu željenog bogatstva nije donelo. Po povratku u Rim 56. st. e. Katul je u nekim pesmama istupio protiv Cezara i njegovih bliskih saradnika, ali to istupanje nije imalo principijelan politički karakter, pa se sve završilo njegovim izmirenjem s Cezarom (55–54. st. e.). Uskoro nakon toga Katul je umro.
Aleksandrinizam u Rimu
Od kraja 2. veka st. e. rimski književnici sve se više zbližavaju s gledištima i stilskim oblicima helenizma. Helenistička književnost je i ranije prodirala u Rim, ali uglavnom u onim književnim rodovima koji su najbliže povezani s klasičnom polisnom kulturom, kao što su komedija, govorništvo, dijatriba i sl. Sada se, međutim, uočava težnja za ugledanjem na aleksandrijsku poeziju, čije su glavne karakteristike bile apolitičnost, učenost usmerena na uzani krug čitalaca, brižljiva doteranost pesničke forme, poentiranost, te davanje prednosti manjim književnim oblicima. Rimska varijanta aleksandrinizma dodatno je obeležena lirskim izrazom čisto subjektivnih osećaja, koje tradicionalizam prethodnih književnih razdoblja nije dopuštao.
Procvat rimskog aleksandrinizma pada u pedesete godine 1. veka st. e., kada se pristalice ovog književno-estetičkog pravca okupljaju u svojevrsni književni krug, na čijem je čelu bio pesnik i gramatičar Publije Valerije Katon (Publius Valerius Cato). Među uticajnijim članovima ovoga kruga bili su još pesnik i govornik aticista Gaj Licinije Kalvo (Gaius Licinius Calvus), Gaj Helvije Cina (Gaius Helvius Cinna) i Marko Furije Bibakul (Marcus Furius Bibaculus), dok samo delimično među njih pripada Publije Terencije Varon Atacinski (Publius Terentius Varro Atacinus). U tom je književnom krugu bilo još mnogo mladih pesnika, uglavnom rođenih upravo u Cisalpijskog Galiji. Sve njih nazvao je Ciceron "novim pesnicima" (poete novi), a od kasne antike ustalio se za ove pesnike naziv "neoterici" (grč. νεώτεροι). Neoterici svesno prave otklon od Enija i starijeg rimskog pesništva, uključujući njihove savremene epigone koji su se trudili da svojim književnim delima daju arhaičnu (zapravo, arhaizirajuću) sadržinu i formu, a klasicima smatraju upravo grčke pesnika aleksandrijskog razdoblja. Suprotstavljajući se njihovom programu, Ciceron ih na jednom mestu naziva i "Euforionovim pevačima" (cantores Euphorionis), dakako ciljano izabirući mračnoga i teško razumljivoga pesnika Euforiona iz Halkide, kojega su među ostalima neki neoterici uzimali za uzor.
Katulove pesme
Sve pesme treće grupe (69–116) čine kraći ili duži epirami u elegijskim distisima ispevani na različite teme. Raspored pesama u ovoj grupi, kao i u drugoj, možda ne potiče od samog autora, već od nekog kasnijeg priređivača. I prva i treća grupa sadrže ljubavne pesme, bilo da izražavaju sreću ili razočaranje, te razne zlobne napade na različite ličnosti, ali se čini da pesme u trećoj grupi nisu tako smele kao one u prvoj, već da su bliže tonovima tradicionalnih rimskih moralnih gledišta. Uticaj aleksandrijskih pesnika snažniji je u pesmama prve i druge grupe, pisanim sočnim, ali istovremeno i često "učenim" jezikom.
Zbog lascivne i frivolne tematike mnogih svojih pesama Katul nikada nije ušao u antički ili srednjovekovni "školski kanon" antičkih pisaca, ali je ipak bio neprestano čitan u do kraja antike i kroz ceo srednji vek. Ipak, nije mnogo nedostajalo da nam Katulove pesme budu zauvek izgubljene: do nas su došla samo tri rukopisa, koji se danas čuvaju u Londonu, Parizu i Vatikanu, i koji svi potiču od jednog jedinog, danas izgubljenog, rukopisa iz 14. veka.
Eksterni linkovi
http://www.vroma.org/~hwalker/VRomaCatullus/list.html
Žene narodni heroji Jugoslavije
desno|mini|350p|„Žena heroj“ - detalj reljefa sa [[Groblje oslobodilaca Beograda 1944.|Groblja oslobodilaca Beograda 1944.]] U Narodnooslobodilačkoj vojsci Jugoslavije borilo se preko sto hiljada žena, od kojih je oko 25.000 poginulo. Od oko 40.000 žena, koliko je ranjeno tokom NOB-a, preko 3.000 su postali teški invalidi. Za narodne heroje proglašena je 91 žena, a njih 3.344 dobilo je Partizansku spomenicu 1941. Više od 2.000 žena postale su oficiri Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije. Žene-borci su bile: delegati, politički komesari, komandiri i komandanti, referenti saniteta, bolničarke, borci, puškomitraljesci, bombaši, partijski i skojevski rukovodioci i odbornici Narodnooslobodilačkih odbora. Od oko 1.700.000 Jugoslovena, koliko je stradalo tokom Drugog svetskog rata, oko 620.000 su žene, a samo u logorima ih je ubijeno više od 282.000.
Od 91 žene, koliko je proglašeno za narodne heroja, njih 73 je poginulo tokom NOB-a, dok je samo njih 17 odlikovano za života. Za prvog narodnog heroja proglašena je, 15. oktobra 1943. godine, Marija Bursać, borac-bomabaš Desete krajiške brigade. Prva žena koja je za života odlikovana Ordenom narodnog heroja je Spasenija Cana Babović, koja je odlikovana 5. jula 1952. godine.
Dragoljub Bato Brajović
Dragoljub Bato Brajović (Podgorica, 17. juna 1939. - Podgorica, 16. marta 2022.) bio slikar, profesor likovne kulture i kritičar.
Biografija
Osnovnu školu i Višu realnu gimnaziju završio u Podgorici.
1958-1963. diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti u Beogradu u klasi majstora-slikara Mila Milunovića. 1965-1967. postdiplomske studije na ALU u Beogradu, kao vanredni student u klasi Milunovića i Zorana Petrovića. 1969-1970. kao stipendist Francuske u Parizu, pohađao grafički atelje Johna Fridlaenndera. 1987-1991. boravio u Parizu kao nastavnik Jugoslovenske dopunske škole; priredio više samostalnih izložbi; sprovodio stručno usavršavanje iz Istorije moderne umjetnosti na Sorboni stekavši postdiplomske akademske stepene Maitrise i D.E.A. (diploma produbljenih studija) studijsko-istraživačkim radovima "Savremena crnogorska umjetnost i Pariska skola" i "50-te godine u savremenoj umjetnosti". U ranijem razdoblju ispituje pikturalnu materiju u asocijativnim interpretacijama crnogorskog pejzaža (Brijeg od Morače, 1964. Jalova zemlja, 1964.) Poslije slika figuralne kompozicije nadrealističkog karaktera (Noć na Skadarskom jezeru, 1971.) Bavi se ilustracijom i grafičkim oblikovanjem.
Član udruženja ULUCG i Saveza likovnih umjetnika Jugoslavije od 1964. Sekretar ULUCG od 1968. do 1973. godine. Predsjednik ULUCG u periodu 1991-1995. Predsjednik Saveza udruženja likovnih umjetnika Jugoslavije od 1992. do 1995. godine. 1990. godine izabran za člana Svjetskog savjeta InSEA (Internacionalne Asocijacije za umjetničku edukaciju).
Izložbe i nagrade
Priredio i učestvovao na brojnim samostalnim i kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Dobitnik brojnih nagrada od kojih važnije:
Bad Waldsee
Bad Valdze je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ravensburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 19.900 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8436009.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ravensburg Bad Valdze se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ravensburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 588 metara. Površina opštine iznosi 108,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 19.900 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 183 stanovnika/km².
Hoxie, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.780, što je 37 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Filip Karađorđević
Filip Karađorđević (Ferfaks, Virdžinija, SAD, 15. januara 1982) je sin princa Aleksandra i princeze Marije da Glorije od Orleana i Bragance.
Biografija
On je brat blizanac princa Aleksandra. Filip je unuk kralja Petra II i kraljice Aleksandre. Kršteni kumovi su mu grčki kralj Konstantin, španska kraljica Sofija i vojvotkinja od Kalabrije.
Filip je živeo u Virdžiniji do 1984. godine. Zajedno sa svojim bratom blizancem Aleksandrom krenuo je prvo u obdanište u Londonu. Sa osam godina Filip je 1990. godine postao učenik jedne od najboljih osnovnih škola u Londonu. U junu 2000. godine Filip je maturirao na Kraljevoj školi u Kenterberiju u Engleskoj, dobivši najbolje ocene iz tri predmeta (španski jezik, politika i geografija). Filip trenutno studira humanističke nauke na jednom poznatom britanskom univerzitetu. U školskoj 2003 — 2004. godini učestvovao je u programu razmene studenata na jednom španskom Univerzitetu u Madridu.
Govori engleski, španski i francuski, a usavršava srpski jezik.
Filip je ljubitelj skejtborda, ronjenja i skijanja na dasci. Interesuje ga slikarstvo, muzika, računari i prirodne nauke. Posetio je Srbiju 1991. godine i Bosnu 2000. godine. Filip i njegova porodica nastanili su se u Beli dvor u Beogradu 17. jula 2001. Putovao je po Evropi, SAD a posetio je i Bliski istok, severnu Afriku, Jugoistočnu Aziju, Srednju i Južnu Ameriku.
Cervarano, Pescara
Cervarano je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 398 m.
Berislav Klobučar
Berislav Klobučar (Zagreb, 28. kolovoza 1924. – Beč, 13. lipnja 2014.) bio je hrvatski dirigent koji je umjetničku karijeru započeo u rodnome gradu, a veliki međunarodni ugled stekao kao dugogodišnji stalni dirigent Bečke državne opere. Tijekom iznimno uspješne karijere, maestro Klobučar je na repertoaru imao više od 115 opera, a jednako je uspješno dirigirao mnogobrojne koncerte i baletne predstave. Surađivao je s mnogim uglednim solistima i najpoznatijim svjetskim orkestrima. Osobito su zapažene bile njegove interpretacije djela Beethovena, Wagnera, Richarda Straussa, Puccinija, Verdija, Berga, Hindemitha, Milhauda, Franka Martina, te djela slavenskih skladatelja. Stariji je brat skladatelja i orguljaša Anđelka Klobučara.
Životopis
Berislav Klobučar je dirigiranje učio kod Lovre Matačića u Zagrebu (1940.-1943.) i tijekom dva ratna ljeta kod Clemensa Kraussa u Salzburgu. Kao dirigent je 1943. debitirao u zagrebačkoj Operi, u kojoj je vrlo uspješno djelovao do 1951. Potom je zbog političko-obiteljskih razloga napustio domovinu i otišao u Beč, gdje je u svibnju 1952. na preporuku Dragice Martinis debitirao i u Bečkoj državnoj operi (ansambl Bečke državne opere svoje je predstave tada održavao u zgradi kazališta Theater an der Wien, jer se zgrada Državne opere još obnavljala). Tijekom četiri desetljeća umjetničke odanosti toj opernoj kući, Klobučar je u Beču dirigirao 53 opere u čak 1.133 izvedbe: svoju posljednju opernu predstavu – Turandot Giacoma Puccinija – u matičnoj je kući dirigirao 28. lipnja 1993.
Pored dužnosti stalnog dirigenta u Bečkoj državnoj operi, koju je obnašao sve do umirovljenja 1993. godine, Berislav Klobučar je djelovao i kao generalni glazbeni direktor Štajerske (njem. Generalmusikdirektor für Steiermark), odnosno šef-dirigent Opere i Simfonijskoga orkestra u Grazu (1960.-1971.). Bio je još i šef-dirigent Kraljevske opere u Stockholmu (1972.-1981.), te ravnatelj Opere i Filharmonije u Nici (1982.-1988.).
Na Svečanim igrama u Bayreuthu prvi je put nastupio 1964. ravnajući izvedbom tetralogije Prsten Nibelunga Richarda Wagnera, a poslije i na festivalima u Salzburgu i Bregenzu. S vremenom se profilirao kao pouzdan tumač Wagnerovih opera, pa je tako jednom prigodom 1968. u njujorškoj operi Metropolitan zamijenio i slavnoga Herberta von Karajana, koji ga je iznimno cijenio. Potom su uslijedili nastupi u opernim kućama u San Franciscu, Chicagu, Dallasu, New Orleansu, Torontu, Buenos Airesu i Tokiju. Gostovao je i nastupao u najpoznatijim svjetskim i europskim koncertnim dvoranama, te ravnao mnogim uglednim svjetskim orkestrima, primjerice Bečkim i Berlinskim filharmoničarima, Bečkim i Berlinskim simfoničarima, Orkestrom radija i Filharmonijom iz Stockholma, Simfonijskim orkestrom iz Göteborga, Simfonijskim orkestrom NHK iz Tokija, Novom tokijskom filharmonijom. Poslije pune 53 godine izbivanja iz Hrvatske, maestro Klobučar je 2004. ponovno nastupio i u rodnom Zagrebu: 14. veljače sa solistima, zborom i Hrvatskim komornim orkestrom u zagrebačkoj Katedrali i zatim, u jesen, sa Zagrebačkom filharmonijom u Koncertnoj dvorani Vatroslava Lisinskog.
U Beču, New Yorku i Stockholmu često je surađivao s Birgit Nilsson, jednom od najpoznatijih sopranistica druge polovice 20. stoljeća, koja ga je osobito cijenila zbog njegova iznimnog osjećaja za pjevačku frazu i interpretaciju. No i mnogi su ga drugi slavni operni pjevači – primjerice Plácido Domingo, čijim je debijem Klobučar ravnao 1967. u Bečkoj državnoj operi – također poštovali baš zbog tog talenta i njegove iskrene odanosti glazbi. U prilog tome i danas svjedoče mnogobrojne snimke opernih izvedba s uglednim i svjetski poznatim solistima i orkestrima.
Berislav Klobučar bio je član Švedske kraljevske glazbene akademije (šved. Kungliga Musikaliska Akademien) te počasni član Hrvatskog društva glazbenih umjetnika i od 1992. Bečke državne opere. Od 2006. bio je dopisni član Razreda za glazbenu umjetnost i muzikologiju Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti.
Svjedočanstva
Hrvatski muzikolog i leksikograf Krešimir Kovačević u biografskom je članku u Muzičkoj enciklopediji o Berislavu Klobučaru zapisao: »Klobučar je jedan od najistaknutijih dirigenata svoje generacije, a interpretacije mu se odlikuju stilskom vjernošću i sugestivnom izražajnošću.«
U povodu smrti maestra Berislava Klobučara, aktualni je ravnatelj Bečke državne opere Dominique Meyer izjavio: »Berislav Klobučar bio je maestro u najboljem smislu te riječi, pouzdani pratitelj mnogih opernih pjevača, te glazbenik velikoga znanja i iskustva koji je tim svojim kvalitetama desetljećima obogaćivao kulturni život Bečke državne opere.«
Birgit Nilsson, slavna švedska sopranistica, u svojim je memoarima zapisala: » ... izvrstan dirigent ogromnoga znanja i repertoara, ali i osobito pouzdan suradnik svakog pjevača. (...) Preporučila sam ga za moju prvu Elektru i bila presretna kad smo ga uspjeli angažirati u Stockoholmu. Iako je od tada prošlo već 30 godina, Klobučar je svakim svojim gostovanjem u Stockholmu uvijek – na sebi svojstven način – znao očarati sve pjevače i svirače, ali jednako tako i publiku.«
U poznatom njemačkom mjesečniku opernwelt (hrv. Svijet opere) mađarski je muzikolog i glazbeni publicist Imre Fábián o Berislavu Klobučaru svojedobno napisao: »On je majstor stare škole s opernim iskustvom kakvo danas posjeduju tek neki od njegovih kolega, samozatajan i ozbiljan glazbenik, kojemu je kvaliteta vlastitih postignuća uvijek važnija od medijskoga publiciteta i karijerizma.« I još jednom prigodom: »Zapanjujuće poznavanje partiture i s tim povezane analize, temelj su Klobučarovih interpretacija. One vode k ostvarenju tog unutarnjeg mira, sigurnosti i koncentracije, pomoću kojih se zatim očituju sve mijene i napetosti kakve glazbene dramaturgije. (...) Neumorno tragajući za tajnama djela velikih majstora, Klobučar uvijek ostaje skroman umjetnik koji vjerno služi skladateljima i njihovim djelima.«
Hipolit Rimski
Zagovarao je etičku strogost, a hrišćanima nije dozvoljavao da se bave nedostojnim pozivima, uključujući zanimanja u državnoj službi.
Nakon sukoba sa papom Kalistom postao je prvi protupapa, no umro je mučeničkom smrću pomiren s Crkvom.
Životopis
Hipolit je rođen oko 170. Različita su mišljenja o mjestu njegova rođenja. Dok neki drže da je to Rim, drugi ga smještaju u istočni dio Rimskog Carstva, točnije, u Malu Aziju. Focije ga u svome djelu Bibliotheca (kod. 121) opisuje kao učenika Ireneja Lionskog, no nije jasno je li on doista osobno slušao Ireneja ili je samo slijedio njegov teološki nauk. Kao prezbiter u rimskoj Crkvi u vrijeme pape Zefirina (199.-217.), Hipolit je već bio poznat po učenosti i govorničkoj vještini. Euzebije spominje da ga je i mladi Origen imao prilike slušati za svoga posjeta Rimu. .
Vrlo brzo pitanja teološkog nauka i crkvene discipline doveli su ga u sukob s papom. Ako ne sa Zefirinom, onda sigurno s Kalistom I. (217.-222.), kojega je optužio da potpomaže kristološke hereze monarhista, te da potkopava Crkvu dozvoljavajući pokajanje i ponovno pomirenje s Crkvom onih koji su smrtno sagriješili, osobito kad je riječ o preljubu. U tadašnjoj praksi, naime, smrtnim su se grijesima smatrali preljub, ubojstvo, i otpad od vjere, te za njih nije bilo predviđeno pokajanje.
Kad je Kalist, bogati bankar, postao poglavar rimske crkve, Hipolit je odlučio da prekine vezu s njom. On je optužio Kalista da propoveda jeres, a njegove sledbenike nazvao »kalistinci« — kao da su sekta odvojena od »crkve«, koju je Hipolit tvrdio da predstavlja. Tako, 217. Hipolit postaje vođom raskolničke skupine u rimskoj Crkvi, te prvi protupapa u povijesti. On je objašnjavao da većina »samozvanih hrišćana« nije sposobna da živi prema standardu istinske crkve, koja se sastojala od »zajednice onih koji žive u svetosti«. Raskol će se nastaviti za pontifikata pape Urbana I. i pape Poncijana. Temeljni cilj Hipolitove skupine bio je nastavak stroge pokorničke prakse u Crkvi.
Nakon što je na vlast u Rimskom Carstvu došao car Maksimin Trački, počeo je novi progon kršćana, a pod udar su pale obje rimske frakcije. Tako se Hipolit 235. godine, u svojim sedamdesetim, našao skupa s legitimnim rimskim papom Poncijanom deportiran na Sardiniju, gdje su obojica i umrla mučeničkom smrću. Prema tradiciji istočne i zapadne Crkve, Hipolit se prije mučeništva pomirio s Poncijanom i priznao njegovu papinsku vlast, te pozvao svoje sljedbenike da se pokore legitimnom papi.
Djela
Hipolit je, izvorno vjerojatno na grčkom, napisao, među ostalim, tumačenja biblijskih knjiga (npr. Knjige Danielove, Otkrivenja), dogmatske i apologetske spise, poput onoga protiv gnostika (Protiv svih hereza; lat. Refutatio) u kojemu je opisao 32 heretičke sljedbe. Ovaj je spis nađen na gori Atos tek 1842. Većina njegovih spisa nije sačuvana u grčkom izvorniku, a veliki dio do nas je dospio samo na staroslavenskom.
Traditio apostolica
Najpoznatije djelo pripisano Hipolitu svakako je Traditio apostolica (Apostolska predaja) nastala između 210. i 235., koja daje uvid u život tadašnje Crkve, te sadrži i primjere ranokršćanske molitve i liturgije. Grčki je izvornik najvećim dijelom izgubljen, no sačuvani su prijevodi na latinski, arapski, koptski i etiopski, premda nisu svi potpuni, a ponekad se i međusobno udaljuju.
Uz ostalo, u ovom se spisu nalazi i najstariji zapisani tekst misne euharistijske molitve. Ta se molitva već stoljećima koristi u Etiopskoj Crkvi pod nazivom »Apostolova anafora.« Nakon Drugog vatikanskog sabora ovu je molitvu preuzela i Rimokatolička Crkva te se koristi kao ''II. euharistijska molitva''. Također je nakon Drugog vatikanskog sabora preuzeta i Hipolitova molitva molitva biskupske posvete i uključena u tekst biskupskoga ređenja.
Nauk
Hipolitove opomene o poslovima kojima se vernik ne smije baviti još uvijek otkrivaju ranohrišćansku etičku strogost. Tako on među nepoželjna zanimanja ubraja vojnike, svodnike, glumce, učitelje, gladijatore, sudije, žonglere, mađioničare i druge:
Hipolit izričito kaže da vojnik mora odbiti ukoliko mu se naredi da ubija ljude, te da ljudi na visokim državnim položajima (suci, vojni zapovedici) ne smeju biti primljeni među hrišćane. Izlaganje završava konstatacijom da "svi imamo Duh Božji".
Štovanje
Tijela pape Poncijana, te Hipolita Rimskog dopremljena su 236. ili 237. u Rim. Hipolit je pokopan na Tiburtinskoj cesti, prema predaji, 13. kolovoza. Ondje je kasnije podignuta i bazilika u njegovu čast. Na tom je mjestu 1551. nađen i Hipolitov kip, koji se otada čuva u Vatikanskoj biblioteci u Rimu. Na njemu je Hipolit prikazan kako sjedi na katedri, dok je na samoj katedri uklesana tablica izračunavanja datuma Uskrsa, te nepotpuni popis Hipolitovih spisa.
U Katoličkoj Crkvi spomendan sv. Hipolita Rimskog, mučenika, slavi se 13. kolovoza.
Arwald
Arwald (? - 686) je bio posljednji jutski kralj Otoka Wight, odnosno posljednji paganski kralj u anglosaksonskoj Engleskoj (sve do vikinških osvajanja u 9. vijeku). Njegov otok i zemlju je napao Caedwalla, kralj kršćanskih Zapadnih Saksonaca. Arwald je poražen i ubijen, a Caedwalla stao masakrirati sve njegove podanike, nastojeći tako iskorijeniti paganstvo. Preživjela su jedino dva njegova nećaka, koji su se sklonila u Hampshire, ali su tamo izdana, uhvaćena i dovedena Caedwalli. On je naredio njihovo pogubljenje, ali su se braća u posljednji trenutak odlučila pokrstiti, pa im je pošteđen život. Njihovo ime nije sačuvano, ali su se kasnije zajedno slavili kao "sv. Arwald".
Jedini izvor o Arwaldu je anglosaksonski historičar Beda Uvaženi, koji je bio njegov suvremenik.
Eckley, Colorado
Ekli je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 257, što je 21 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Besmrtnost
thumb|150px|[[Ankh, drevni egipatski simbol besmrtnosti]]
Besmrtnost (lat. immortalitas) je stanje oslobođenosti od smrti ili uništenja, odnosno stanje večnog života. Pojam besmrtnosti obično označava učenje po kojem duša nadživljuje telesnu smrt. Ponekad se odnosi i na večnost bića.
Učenje o besmrtnosti može uključiti samo preživljavanje duše shvaćene kao duhovne suštine privremeno smeštene u telu ili može uključivati uskrsnuće tela, kao u avramskim religijama. Teorija lične besmrtnosti glasi da ćemo posle sopstvene smrti živeti drugi život, odnosno nastaviti da živimo večno.
Činjenica je da neke od crta ličnosti mogu nastaviti postojanje i nakon smrti. Nečije delo, slava ili ozloglašenost, ili geni, mogu svakako opstati u duhovima ili telima drugih.
U filozofiji
Prema Platonovoj filozofiji moguće je da duša nadživi propast tela. Za Aristotela, duša je forma tela, i ne može postojati bez njega kao odvojena supstancija, kao što osmeh ne može postojati bez lica. U platonističkim i neoplatonističkim tradicijama besmrtnost se pre doživljava kao bezvremenost, gde je cilj mudrog čoveka živeti izvan vremena, a ne živeti večno.
Prema Tomi Akvinskom, ljudska duša, koja je racionalna, mora da bude nematerijalna, tj. duhovna, iz čega sledi da je nepropadljiva i besmrtna. Akvinski se poziva u svojoj argumentaciji i na želju za istrajavanjem u bivstvovanju. Postoji prirodna želja za besmrtnošću, a prirodna želja, koju je usadio u dušu Bog, ne može biti uzaludna:
"Nemoguće je da neka prirodna žudnja bude uzaludna. A u čoveku postoji prirodna žudnja za neprestanim istrajavanjem u bivstvovanju."
- Toma Akvinski
Argumenti
Nijedan dokaz iz ovih porodica ne uživa neko veće poštovanje među savremenim filozofima. Metafizičke dokaze je napao Hjum, a posebno Kant u knjizi II Transcendentalne dijalektike Kritike čistog uma. Moralni dokazi više liče na puste želje nego na dokaze, a empirijski su diskreditovani opštim nepoverenjem u parapsihologiju.
Religija ostaje najsnažniji izvor verovanja u besmrtnost, a stav da je nekoherentno pretpostavljati odvajanje duha i tela ostaje glavni filozofski odgovor. Međutim, mnogo manje pažnje je posvećivano pitanju zašto besmrtnost izgleda poželjna.
Srčani zastoj
Srčani zastoj ili klinička smrt je nagli prestanak normalne cirkulacije krvi usled nemogućnosti srca da se pravilno kontrakuje tokom sistole.
Srčani zastoj se razlikuje od srčanog udara, gde je prisutan poremećaj dotoka krvi u srčani mišić, iako srčani udar može biti uzrok srčanog zastoja.
Zaustavljena cirkulacija sprečava dostavljanje kiseonika u tkiva organizma. Cerebralna hipoksija, ili nedostatak kiseonika u mozgu, izaziva gubitak svesti i prestanak disanja, ponekad uz preostalo agonalno disanje. Povreda moždanih tkiva je verovatna u slučajevima zastoja srca dužim od 5 minuta, iako neke nove procedure mogu da produže ovo vreme (indukovana hipotermija). Da bis se poboljšale šanse za preživljavanje i oporavak neuroloških funkcija od najvećeg značaja je brza intervencija.
Srčani zastoj je urgentno stanje kod kojeg je izvestan postotak pacijenata moguće povratiti u normalno stanje, ako je medicinska intervencija brza. Kada srčani zastoj dovede do smrti, ova pojava se naziva iznenadna srčana smrt. Primarni oblik prve pomoći kod ovog stanja je mehanička stimulacija srca i disanja koja održava cirkulaciju do trenutka kada bude dostupna potpunija medicinska pomoć. Ona će zavisiti od vrste poremećaja, stanja srčanog ritma, i najčešće se sastoji od srčane defibrilacije ili primene medikamenata.
Vrste
Ventrikularna fibrilacija je poremećaj u kontrakciji srčanog mišića. Rad srčanih mišićnih ćelija je nekoordinisan, stoga srce ne potiskuje krv.
Ventrikularna tahikardija je pojava gde srce kuca prebrzo, nedovoljno se puni, i stoga ne pumpa krv.
Elektromehanička disocijacija srca je stanje gde su električni impulsi u srcu pravilni, ali oni ne izazivaju mehaničke kontrakcije.
Asistola je potpuni prestanak električnih i mehaničkih dejstava u srcu.
Uzroci
Sve bolesti koje dovode do smrtnog ishoda dovode osobu u stanje srčanog zastoja. Stoga su mogući uzroci ovog stanja brojni. Mnogi od njih posredno uzrokuju zastoj rada srca (recimo: gušenje koje dovodi do hipoksije, koja izaziva srčani zastoj). Ponekad nije moguće sprečiti ovaj uzrok što dovodi do smrti.
Među odraslima, glavni uzrok srčanog zastoja je ishemijska bolest srca. Pri autopsiji 30% smrtnih slučajeva uzrokovanih zastojem srca pokazuje simptome nedavnog srčanog infarkta. Druga srčana oboljenja koja mogu dovesti do srčanog zastoja su: strukturalne anomalije, aritmije i kardiomiopatije. Uzroci nevezani za srčani mišić su: infekcije, trovanja lekovima, traume, rak i drugi.
Hecq
Ek je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 270 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 198 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 131 metar (maksimalnoj 156 m, a minimalnoj 138 m).
Oleilamin
Oleilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 267,493 Da.
Breda
Breda je grad od 170.349 stanovnika i općina (gemeente) u nizozemskoj provinciji Sjevernom Brabantu. Na širem području grada živi 311.659 ljudi.
Historija
Za ranog srednjeg vijeka Breda je bila feudalni leno lokalnih grofova, vazala Svetog Rimskog Carstva. Prvi poznati gospodar grada bio je Godfried (1125–1170), a njegova porodica vladala je gradom do 1327. kada su grad prodali Grofoviji Brabant. Breda je status grada dobila 1252. godine, a od 1404. je ženidbom postao posjed dinastije Nassau čiji je najpoznatiji predstavnik bio Willem Oranski (1533–1584). Grad je utvrđen za vladavine grofa Hendrika III (1531–1536) koji je obnovio stari zamak, sagrađen od strane njegovog predhodnika Jana III 1350. godine. Ta utvrda na rijeci Mark imala je izuzetnu stratešku ulogu sve do 19. vijeka.
U Bredi je 1566. sklopljen Geuzen, prvi sporazum holandskih gradova protiv španjolske dominacije, ali su grad ubrzo nakon tog 1581. okupirali Španjolci. Već 1590. ga je oslobodio grof Maurits Oranski, ali ta sloboda nije bila dugog vijeka jer su ga Španjolci ponovno zauzeli 1625. godine. Njihovu pobjedu ovjekovječio je španjolski slikar Velázquez na slici Predaja Brede iz 1636. godine. Holanđani su 1637. ponovno oslobodili Bredu pod vodstvom Frederika Hendrika Oranskog. Tek nakon potpisivanja Westfalskog mira 1648. grad je konačno podpao pod Nizozemsku.
U Bredi je jedno vrijeme boravio i prognani engleski kralj Charles II koji je upravo tu 1660. izdiktirao svoje uvjete za povratak na engleski tron. U Bredi je 1667. potpisan mirovni ugovor kojim je završio drugi pomorski rat između Nizozemske i Engleske. Njime je potvrđeno pravo Englezima nad kolonijama New York i New Jersey, a Holanđanima nad njihovim kolonijama u Istočnoj Indiji i Holandskoj Gvajani. Engleski kralj William Oranski uspio je 1696. dovršiti svoj dvorac u gradu, u kom se danas nalazi Kraljevska vojna akademija. Za vrijeme francuske revolucije grad su okupirali Francuzi i držali ga pod svojom vlašću sve do 1813. godine.
Znamenitosti
Najveće znamenitosti Brede su srednjovjekovna gotička crkva Grote Kerk s tornjem visokim 97 metara, koja je danas protestanska crkva. Tu je i gradska vijećnica iz 1766. i neobarokna crkva Sint Antonius iz 1869. koja je katedralna crkva katoličke biskupije. Pored tog grad ima i nekoliko vrlo vrijednih muzeja, kao što su MOTI (grafički dizajn), Museum Oorlog & Vrede (Muzej rata i mira) i Bierreclame (Muzej pivskih etiketa, ambalaže i reklama).
Privreda
Breda je industrijski grad u kom se proizvode prehrambeni proizvodi, strojevi, šibice i celuloza.
Štitar
Štitar se može odnositi na:
Cefmetazol
Cefmetazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 471,534 Da.
Maish Vaya, Arizona
Maish Vaya je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 158 stanovnika.
Rudolf Matz
mini|Spomen ploča Rudolfu Matzu u Mesničkoj ulici. Rudolf Matz (Zagreb, 19. kolovoza 1901. - Zagreb, 22. ožujka 1988.), hrvatski skladatelj, violončelist, pedagog i dirigent.
Životopis
Bio je jedan od najaktivnijih pokretača glazbenoga života u Zagrebu, ostvario je iznimno opsežan opus, posebno u područjima komorne glazbe, osnovao je i vodio više glazbenih društava, orkestara, ansambla (ZOKOR), zborova, a utemeljio je i udruženje glazbenih pedagoga Hrvatske i bio njegov predsjednik. U skladanju je kombinirao nacionalni smjer i impresionizam, a u kasnijem razdoblju djelomice i suvremene stilove. U mladosti je bio reprezentativac u atletici, član zagrebačkog HAŠK-a. Bio je višestruki državni prvak i rekorder na 100, 200 i 400 metara, te u štafeti 4 puta 100 metara.
Rudolf Matz bio je oženjen za Margitu Matz - hrvatsku čembalisticu i pijanisticu, inače prvu profesoricu glasovira hrvatske skladateljice Ivane Lang.
Posebno su važna njegova ostvarenja na području instruktivne literature, za glasovir, solfeggio i posebice violončelo, gdje se izdanjima posljednjega područja već niz godina koriste kao literaturom u cijelom svijetu.
Case Bertazzo-Malachin, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Bad Wildbad
Bad Vildbad je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Kalv. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.680 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8235079.
West Melbourne, Florida
Vest Melburn je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 18.355 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 18.355 stanovnika, što je 8.531 (86,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Sarazm
Sarazm (ruski: Саразм, od tadžičke riječi sarizamin, što znači "početak svijeta") je arheološki lokalitet drevnog grada i istoimeni jamoat (tadžičke općine) u županiji Pandžakent (slika desno), pokrajina Sogdijana u sjeverozapadnom Tadžikistanu, uz samu granicu s Uzbekistanom.
Na ovom mjestu su 1976. godine otkrivena najranija ljudska naselja u dolini Zarafšan, koja datiraju u oko 3000. pr. Kr. (bakreno doba i prvo brončano doba u Srednjoj Aziji). Tada je Sarazm bio najveće metalurško središte Srednje Azije iz kojega su se izvozili proizvodi od metala (sjekire, bodeži, noževi, koplja, riblje udice i ukrasi), ali i tirkiz koji se vadio u okolici sve do Bliskog istoka i Indonezije. Ovaj "predgradski" arheološki lokalitet, površine više od 100 hektara, je "svjedočanstvo razvoja ljudskih naselja u Srednjoj Aziji od 4. do kraja 3. tisućljeća pr. Kr.", zbog čega je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2010. godine kao tada jedina svjetska baština u Tadžikistanu.
Grad je osnovan oko 1500. pr. Kr. i bio je veliko središte poljoprivrede i proizvodnje bakra, o čemu svjedoči i iskopana palača s više svjetovnih i sakralnih prostorija koja se proteže na 250 m².
Singer, Louisiana
Singer je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 287.
Espalem
Epalam je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Brijud.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 228 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 634 metara (maksimalnoj 739 m, a minimalnoj 580 m).
Cefazolin
Cefazolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 454,507 Da.
Valmaggiore, Vercelli
Valmaggiore je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 585 m.
Mammoth, Arizona
Mammoth je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.426 stanovnika.
Mapleton, Pennsylvania
Mejpltaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 441, što je 32 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bad Wimpfen
Bad Vimpfen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Hajlbron. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.883 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8125007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hajlbron Bad Vimpfen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajlbron. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 195 metara. Površina opštine iznosi 19,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.883 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 355 stanovnika/km².
Justinijan II
Justinijan II Rinotmet (prva vlada: 685—695, druga vlada: 705—711. godine) bio je istočnorimski (vizantijski) car iz Iraklijeve dinastije. Poznat je bio po surovosti, pustolovinama, ali i po tome što je uspeo da po drugi put sedne na presto iako mu je nos nakon prvog pada bio odsečen, što je bio presedan, jer se smatralo da carsku dužnost ne može vršiti neko ko ima neku fizičku manu ili nedostatak.
Konstantin IV
Vladavinu Justinijanovog oca Konstantina IV (668—685) obeležilo je nekoliko burnih događaja: održan je u Carigradu Šesti vaseljenski sabor od 680. do 681. koji je osudio monotelitsko učenje na Istoku; 678. „grčkom vatrom“ je pobeđena arabljanska flota koja je opsedala Carigrad; 680. na severoistoku Balkana formirano je država Bugara; carevoj braći, Irakliju i Tiberiju, koji su bili savladari, oduzeta su sva prava na krunu 681. Tada je izbila pobuna u kojoj su se pripadnici anatolijske teme pridružili Irakliju i Tiberiju, ali je car surovo postupio — ne samo što braći nije vratio carska dostojanstva već im je i odsekao noseve (i time ih učinio nedostojnima carske titule), a vođe vojne pobune je pogubio.
Stupanje na presto i prva vladavina
Kada je 685. godine car Konstantin IV iznenada umro sa 33 godine, presto je nasledio njegov šesnaestogodišnji sin Justinijan II. Savremenici su njegovu vladu opisivali kao teror, a on je još generacijama kasnije bio smatran za veoma lošeg vladara, neobuzdanog i slavoljubivog despota. Ipak, to nije istina — on je državi bio veoma posvećen i napravio je neke korake koji su vodili ka tome da Vizantija ponovo postane najmoćnija država od Kine do Atlantskog okeana. Na istoku je odmah došlo do mira — kalifa Abdulmalik je povećao danak koji je kalifat plaćao Konstantinu IV, a prihodi iz Jermenije, Iberije i sa Kipra su podeljeni između Vizantije i kalifata. Sa druge strane, na Balkanu, gde su ogromene mase Slovena i Bugara odavno preplavile carske teritorije i prekinule vlast Carigrada pokrenut je rat sa ciljem obnove carske vlasti. Godine 687/8. Justinijan je prebacio konjicu iz Male Azije u Evropu i već naredne 688/9. krenuo u pohod. Prvo je savladao Bugare u Trakiji, a zatim se okrenuo ka Slovenima i oslobođenju puta Solun—Carigrad. Solun je bio jedno od retkih i izolovanih uporišta rimske vlasti na Balkanu, a pobeda cara Justinijana II je proslavljena njegovim trijumfalnim ulaskom u Solun. Car je bogato darivao crkvu Svetog Dimitrija, zaštitnika Soluna, a čak je, ponesen pobedom crkvi darovao solanu. U toku rata je zarobljeno mnoštvo Slovena koje je car naselio u Maloj Aziji, u temi Opsikija, što je doprinelo kolonizaciji ove oblasti i njenom snažnjenju — car je odatle mogao da formira vojsku od čak 30.000 ljudi.
To nije bila njegova jedina kolonizaciona mera — narod Mardaita sa arabljanske granice je naselio na Peloponezu, Kefaloniji, u epirskom Nikopolju i kod maloazijske Ataleje, a stanovnike Kipra je naselio u opustošenoj oblasti Kizika. Preseljavanje Kiprana je izazvalo gnev kalife, a car je sve njegove proteste samouvereno i nadmeno odbio. Zbog ovoga je 691/2. godine došlo do rata između Kalifata i Carstva. U Jermeniji, kod Sevastopolja je rimska vojska doživela strahovit poraz što je rezultiralo gubitkom Jermenije u korist Kalifata, kao i prebegom velikog broja Slovena u Siriju. Teofan Ispovednik, koji je početkom 9. veka sastavio svoju hroniku, pominje da je car u nastupu besa dao da se pobiju svi Sloveni iz Opsikije, i žene i deca, ali se zapravo Sloveni u ovim oblastima u izvorima pominju još u X veku.
Sukob sa rimskim papom
Car Justinijan II je ušao i u sukob sa rimskim papom. Vaseljenski sabor kojem je njegov otac predsedavao dao je sveštenicima za pravo da se žene i osudio je post subotom. To je bilo suprotno od rimske prakse, i papa je odbio da prizna ove odredbe, što je dovelo do raskola sa Carigradom. Tada je Rim i dalje bio podložan vlastima iz Carigrada, a Justinijan je rešio da energično reši taj sukob — poslao je u Italiju izaslanika koji je imao zadatak da uhapsi papu i dovede ga na sud u prestonicu. Međutim, carev autoritet je toliko opao u Italiji da je ravenska i rimska milicija primorala izaslanika da traži zaštitu od samog pape kako bi se izvukao živ. Ovo carsko poniženje je bilo ogromno, ali Justinijan nije uspeo da se osveti — ubrzo je izgubio presto.
Gubitak prestola
Beskrupulozni, beskompromisni i nasilni car je nastojao da smanji uticaj aristokratije, a poboljša položaj malih seljačkih i stratiotskih poseda, što ga je odvelo u otvoren sukob sa aristokratijom. Usled njegovog rasipništva i nameta zbog gradnje velikog broja velelepnih palata, kao i preseljavanja stanovništva izgubio je i njihovu podršku. Tako je 695. izbila pobuna pod vođstvom stranke plavih u kojoj su carevi najbliži ljudi, sakelarije Stefan, rukovodilac finansija i logotet državne blagajne Teodot pali kao žrtve, a car je izgubio tron i nos. Osakaćeni i zbačeni car je poslat u progonstvo u Herson, a stranka plavih je za cara proglasila Leontija, stratega teme Helade.
Progonstvo i povratak na presto
U toku vladavine Leontija (695—698) i njegovog naslednika Tiberija III (698—705) rat sa Arabljanima je kulminirao — izgubljena je severnoafrička obala zauvek, padom Kartaginskog egzarhata 697. godine. To i smena na prestolu 698. godine (koja je takođe bila prevrat, u kojoj je pobunjena vizantijska flota, pod vođstvom stranke zelenih dovela Apsimara, drungarija primorske teme Kivireota na presto pod imenom Tiberije II) su probudile Justinijanov neobuzdani duh u želji da povrati presto. Lokalne vlasti u Hersonu su primetile njegovo sumnjivo ponašanje i nameravale su da ga izruče Carigradu. Justinijan je bio na vreme obavešten, pa je uspeo da pobegne hazarskom kanu. Na hazarskom je dvoru bio lepo primljen, a čak se i oženio kanovom sestrom, koja je prešla u hrišćanstvo i uzela ime Teodora. Ali ni tu nije imao mira - Tiberije je poslao poslanstvo koje je od Hazara zahtevalo Justinijanovo izručenje, ali je lukavi prebeg uspeo opet da pobegne, i to nikom drugom nego Bugarima. Sa njihovim kanom Tervelom (702—oko 718) je uspostavio prijateljstvo i 705. su se zajedno pojavili pred Carigradom na čelu ogromne bugarsko-slovenske vojske. Ipak, ta vojska je mogla da učini mnogo protiv strašnih carigradskim zidinama, tako da je Justinijan pribegao lukavstvu. Znajući da u gradu i dalje ima pristalice, on se sa svojim najbližim ljudima provukao u grad kroz jednu vodovodnu cev. U gradu je nastala pometnja, a sam car Tiberije II je sramno pobegao. U jesen 705. neustrašivi i unakaženi car se ponovo domogao svog prestola, posle deset godina lutanja i pustolovina i formalne diskvalifikacije odsecanjem nosa. Tad je dobio nadimak Rinotmet („Beznosi“ na grčkom), a nakon njega nikom više nije nos odsečen da ne bi vršio carsku dužnost — kasnije su zbačene careve, pretendente ili uzurpatore radije ubijali.