cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Danilovgrad
Geografija
Opština Danilovgrad zauzima prostor od 501 km2, a nalazi se u središnjem, mezoregionalnom dijelu Crne Gore, što čini oko 3,60% prostora Crne Gore. Teritoriju opštine ¼ zauzima Bjelopavlićka ravnica, a ostali dio su brda i planine. Po svojoj teritorijalnoj veličini Danilovgrad spada u red srednjih opština Crne Gore. Značajnu razvojnu prednost Danilovgradu pruža izvanredan saobraćajni položaj i veoma dobro razvijena putna infrastruktura, blizina aerodroma u Golubovcima 33, Crnogorskog primorja 75 km, kao i planinskog područja oko 100 kilometara. Danilovgrad, odnosno njegovo urbano jezgro, nalazi se na desnoj obali rijeke Zete, u središtu pitome Bjelopavlićke ravnice, u kontinentalnom – središnjem dijelu Crne Gore. Urbana teritorija Danilovgrada prostire se dolinom rijeke Zete, koja je djelimično razbijena obroncima u vidu visoravni, planine Velji Garač. Veći dio teritorije grada je ravničarski i nalazi se na nadmorskoj visini od 34 metra, na obali rijeke Zete, i na vosoravni do 61 metar nadmorske visine. Najveći dio opštine čini brdsko – planinski teren. U pravcu istok – zapad, vazdušna udaljenost krajnjih tačaka na teritoriji Opštine iznosi oko 29, dok je u pravcu sjever – jug oko 33 kilometra. Nadmorska visina na teritoriji Opštine kreće se od 35 metara kod Mareze do 2.100 metara (vrh Žuta greda) u planinskom dijelu na Maganiku. Nadmorska visina ka krajnjem sjeveru, na Glavi Zete je 60 metara. Bjelopavlićka ravnica, nalazi se pretežno na nadmorskoj visini od 45 – 50 mnv i čini 25% ukupne teritorije opštine.
Naseljena mjesta
U opštini se nalazi 90 naselja. Izvršene su izmjene u broju naseljenih mjesta u opštini u odnosu na stari Zakon o teritorijalnoj organizaciji: neka naseljena mjesta su modifikovala svoja imena pa su Dabojevići, Pitome Loze i Podglavica sada Dabovići, Pitoma Loza i Podglavice. Iz naseljenog mesta Danilovgrad su izdvojena naseljena mesta: Glavica, Grlić i Pažići koja su i do 1974. godine postojala kao samostalna naselja, ali su poslije 1974. godine i sve do sada bile u sklopu naselja Danilovgrad. Formirana su i nova naseljena mjesta: Glava Zete, Glizica, Grudice, Međeđe I, Međeđe II, Potkraj i Studeno.
Bosanskohercegovačka arhitektura
Osmanski period
U 15. vijeku Osmansko carstvo dolazi i do granica srednjevjekovnog bosanskog kraljevstva. Prepoznavši potrebu za razvojem urbanizma, gradske sredine su počele nicati i dobijati svoj osnovni oblik čija je organizacija primjetna i danas. Arhitektonski teoretičar Dušan Grabrijan je definisao osnovnu organizaciju tipičnih bosanskih gradova. Prepoznavši pet osnovnih cjelina organizacije grada, Grabrijan je okarakterisao tzv. nepisane zakone gradnje u Bosni i Hercegovini. Po njemu okolna brda definišu oblik grada, glavna cesta predstavlja njegovu kičmu, čaršija je srce gradskog, urbanog života, vegetacija pluća, a rijeka duh grada ili izvor njegove živosti. Arhitektonski teoretičar i jedan od najznačajnijih bosanskih arhitekata 20. vijeka Juraj Neidhard opisao je tipični bosanski grad na ovaj način:
Opština Danilovgrad
Manastir Ždrebaonik
Manastir Ždrebaonik nalazi se na 2 km od Danilovgrada. Za ovaj manastir - crkvu Sv. Arhangela Mihaila u Ždrebaoniku Jegor Kovaljevski, ruski naučnik, kaže: “Nju je prvi put podigao srpski kralj Sv. Stevan, ovo se može utvrditi dokazima, koji se nalaze u Moračkom manastiru”. U Ždrebaoniku se od 1856. godine čuvaju mošti Sv. Arsenija Sremca, arhiepiskopa srpskog. Na ovom terenu (prema legendi) u vrijeme gradnje Manastir Morača (XIII vijek) izgradio se manastir od kamena pješčanog »sige«. Dugogodišnja vojevanja, paljenja, razaranja, učinili su da se manastir nije održao. Postoji podatak da je prije 1796. god. na prostoru Ždrebaonika bila »bijela anđelska crkva«. Petar I Petrović pominje je kao crkvu gdje su se ratnici pričešćivali prije bitke na Martinićima. Tek 1818. god. na temeljima postojeće podignuta je nova crkva posvećena Svetom Arhangelu Mihailu. Prepravljena je i dozidan joj je zvonik 1926. godine. Poseban značaj ovaj manastir dobija od 1856. godine, kada su u njemu (poslije dugog putešestvija), smještene mošti Svetog Arsenije - Sremca, koji je bio nasljednik Svetog Save na tronu srpske crkve, koga je on rukopoložio. Od 1991. god. ovaj manastir vode i opslužuju monahinje. Manastir Ždrebaonik je u poslednje vrijeme izgradio moderan manastirski konak, biblioteku i radionicu za »pisanje ikona«. Ovaj manastir u toku istorije odigrao je značajnu ulogu u okupljanju bjelopavlićkih bratstava kako u dobrim, tako i u »zlim« vremenima. Ždrebaonik je veliko saborno mjesto, a ujedno i parohijska crkva. Deseti novembar je krsna slava ovog manastira, a o gospoindanu se okuplja lokalno stanovništvo u porti ovog manastira.
Bosanskohercegovačka arhitektura
Osmanski period
Činjenica da su ljudi koristili rijeku kao osnovni dio urbanog života je doprinijelo izgradnji Starog mosta 1566. godine u Mostaru. U vrijeme kad je bio sagrađen Stari most je bio najveći jednolučni kameni most na svijetu. Njegovo značenje je imalo još veću snagu. On je simbolizirao spajanje istočne i zapadne civilizacije. Pored specifičnog karaktera urbanističkog planiranja, arhitektura Bosne i Hercegovine je u ovom periodu dobila jasniji arhitektonski riječnik. Arhitektura, kao i urbanizam, su bili organizovani oko niza nepisanih zakona. Tu spadaju: ljudske proporcije, nesmetani vidici, geometrija, otvoreni i fleksibilni prostori, jednostavan namještaj, prostorne veze sa prirodom i korištenje lokalnih i tradicionalnih građevinskih metoda. Pored toga dizajn filozofija je preferirala korištenje raznovrsnih materijala. Drugim riječima svaki materijal je imao specifičnu primjenu, koju je prema društvenom ubjeđenju određivao sam graditelj. Juraj Neidhard ta je ubjeđenja opisao na ovakav način: thumb|right|[[Svrzina kuća u Sarajevu]] ''Suština je u tome što bosanski čovjek ima svoj stil. On stvara svoje vlastite objekte, prostor i grad prema sebi i u ljudskim proporcijama. On nije mističan nego realista što je i izvor realistične arhitekture, koja je u isto vrijeme udobna, pokorna i demokratična. Svi krovovi i vrata (njeg)ovih kuća su skoro isti, a kuće možemo smatrati bilo čijim i za bilo koga dok su sve u ljudskim proporcijama, skoro sve kao iznikle iz zemlje, i skoro sve sa dekoracijama nastalim i izraženim kroz građevinski proces i strukturu. Arhitektura izgrađena od prirode i okoline.''
Opština Danilovgrad
Manastir Ostrog
Gornji Manastir Ostrog – Najveće pravoslavno svetilište slovenskog juga, nalazi se na 900 metara nadmorske visine, naslonjen je na visoku okomitu stijenu, u planinskom masivu Ostroške grede. Specifičan po mjestu na kome se nalazi Manastir Ostrog predstavlja jedno od najvrednijih kulturno istorijskih i duhovnih mjesta u Crnoj Gori. Na prostoru Gornjeg manastira, svojevremeno su živjeli monasi. Prije dolaska Svetog Vasilija u Manastir Ostrog, 1651. godine u gornjem manastiru postojale su isposničke ćelije. Njegovim dolaskom one su obnovljene, i u njima je živio Vasilije kao mitropolit, sve do godine 1671. kada se preselio u vječnost. Ćelije su izgorjele u požaru 1923., a 1924. godine su obnovljene. Manastir je smješten u prirodnoj pećini, koju je kao svoju isposničku ćeliju koristio i sam monah, Sveti Vasilije Ostroški, mitropolit zahumsko-hercegovački u drugoj polovini XVII vijeka. Sastoji se od dvije crkvice pećinskog tipa i one predstavljaju glavnu spomeničku vrijednost duhovne kulture. Donja je posvećena Vavedenju presvete Bogorodice, izgrađena 1774. godine, a gornja posvećena Časnom krstu, sagrađena je 1665. godine. Sveti Vasilije Ostroški je umro 12. maja 1671. godine, a njegove mošti u ćivotu, počivaju u ovoj crkvi. Divne freske na njihovim zidovima najvjerovatnije potiču iz XVII vijeka. Gornju – crkvu Časnog krsta, na mjestu isposnice prepodobnog Isaije podigao je, po blagoslovu svetog Vasilija, prvi ostroški iguman Isaija. Neobično, njen oltar se nalazi na jugu, a ulaz na sjeveru. Živopis ove crkve, završen je 1667. podine, predstavlja remek djelo postvizantijskog freskoslikarstva. Pisani dokumenti iz starije epohe za ovaj manastir nisu sačuvani.
Bosanskohercegovačka arhitektura
Osmanski period
Prema ovim standardima temelji su bosanskih kuća bili građeni od kamena, prizemlje od gline, nepečene cigle i drvenih poveznica, prvi sprat je imao drvenu strukturu, a krov je gotovo uvijek bio od drveta, kasnije od crijepa. Organizaciono, tipična se bosanska kuća iz 17. vijeka sastojala od pet elemenata. Tu su spadali: ograda, koja je definirala ulicu, a koja je jasno odvajala privatni od javnog prostora, dvorište, koje je obično bilo obloženo oblim kamenom radi lakšeg održavanja, šadrvan, fontana ili česma kao osnovni dio higijene prije ulaska u kuću, hajat, prizemlje ili poluprivatni prostor gdje se okupljala familija, te divanhan(a), prvi sprat koji je bio privatnog karaktera, a korišten je uglavnom za odmor i uživanje čaršijskog vidika ili pogleda u prirodu. mini|desno|[[Arhitektura historicizma u Bosni i Hercegovini|Istoricizam (neorenesansa):Zgrada predsjedništva Bosne i Hercegovine]] mini|desno|[[Pseudomaurski stil: Vijećnica u Sarajevu]]
Austrougarski period
Godine 1878. Bosna i Hercegovina postala je austrougarski protektorat. Bila je izložena još jednoj kulturnoj promjeni. U relativno kratkom periodu vladavine Austro-Ugarske, Bosna je osjetila značajan uticaj na polju urbanističkog planiranja i arhitekture. Neke od promjena koje je donijela Austro-Ugarska je bilo stvaranje novih građevinskih normi i zakona kao što je npr. obaveza nabavljanja dozvole za gradnju, regulacije ljudske i protivpožarne zaštite, regulacije debljine zidova i visine objekata. Neke od urbanističkih promjena uvedenih bile su klasifikacija i zoniranje ulica, regulacija harmoničnog dizajna sa okolinom i poštivanje regulacionog plana.
Također je došlo do promjene u generalnoj filozofiji dizajna koji se razvio u četiri distinktna arhitektonska stila:
Ove promjene su prouzrokovale i druge poslijedice u Bosni. Naime promjene su uzrokovale da je veliki dio lokalnih arhitekata i građevinara tehnološki zaostajao za novim principima regulacije i gradnje. To je dovelo do useljenja stručno obrazovanih arhitekata iz zapadne Evrope, koji su gradnjom novih objekata i novom regulacijom gradova u Bosni i Hercegovini doveli do povećanja urbanog stanovništva u zemlji, čime je još više izmješan kulturni karakter zemlje. Ove su promjene istovremeno pospješile industrijalizaciju i vodile su općem napretku ekonomije. U tom su periodu posebno gradovi počeli da mijenjaju svoj prvotni karakter i fizionomiju. Većina projekata za vrijeme austro-ugarske vladavine ticala se dizajna administrativnih i upravnih zgrada. Glavna pošta u Sarajevu je jedan od primjera projekata koji koriste formalne karakteristike dizajna kao što su jasnoća forme, simetrija i proporcija.
Arhitektura modernizma
U Sarajevo se vratila grupa ljudi sa diplomama arhitektonskih škola iz zapadnih metropola, čijim radom je došlo do primjene savremenih tokova u arhitekturi, inspirisanih modernizmom. Među njima su: Dušan Smiljanić, Helen Baldasar, braća Reuf i Muhamed Kadić, Emanuel Samanek, Leon Kabiljo i Jahijel Finci. U granicama koje nameću društveno-ekonomski uslovi, institucija Vakufa postala je moćan investitor, i zahvaljujući ovim arhitektima, zgrade su utilitarne i konstruktivističke u koncepciji.
Helen Baldasar gradi zgradu Crvenog krsta, koja uključuje i kino dvoranu, braća Kadić Zgradu Penzionog fonda i Neboder JAT-a, Leon Kabiljo i Jahijel Finci stambene zgrade s čeličnomi staklenom fasadom na Obali, sve u Sarajevu. Izvan Sarajeva, podignuta je zgrada socijalnog osiguranja u Mostaru (arhitekt Drago Ibler) i palača Defterder Pašinog vakufa u Banjaluci (S. Planić)
Njima se priključio 1938.godine arhitekt Juraj Najdhart, koji je stekao iskustvo u ateljeima Pitera Behrens i Le Corbusier-a. Najdhart i teoretičar Dušan Grabrijan nadopunjavali su se u potrazi za modernom arhitekturom koja odgovara Bosni i Hercegovini. Neposredno prije Drugog svjetskog rata njihova nastojanja rezultirala su zanimljivim ostvaranjima standardnih radničkih stanova u pojedinim gradovima središnje Bosne.
Godine socijalizma
Nakon Drugog svjetskog rata Bosna i Hercegovina je postala dijelom jugoslovenske federacije. Političke struje u Jugoslaviji su favorizirale industrijalizaciju, koja je zauzvrat zahtjevala razvijanje stambenih naselja u cilju podmirivanja potreba migracija iz ruralnih u urbane sredine. Kao metod prevazilaženja kulturnih konflikata nakon Drugog svjetskog rata primarno se primjenjivao antihistoricizam u kombinaciji sa savremenim stilom (Moderna arhitektura) kao osnovni arhitektonski stil za većinu građevinskih projekata u zemlji. Kao rezultat se javlja homogenost pri izboru materijala, koja je zamijenila tradicionalnu raznovrsnost u gradnji, a beton je postao glavni materijal za upotrebu, je bio i noseći element i fasada i sve ostalo. Armirani beton se koristio u 90% osnovnih konstrukcija. Tada se mislilo da je beton vječan i tek će vrijeme pokazati da i on ima svoj vijek trajanja. Dominacija betona u modernoj arhitekturi je poznata kao Brutalna arhitektura.
Tokom šezdesetih godina XX vijeka, sve je finansirala država kojoj je bilo u interesu da izgradnja traje što kraće i što jeftinije, da bude funkcionalno i da služi namjeni. Trebalo je izgraditi ogroman broj objekata, a da to bude efikasno i jeftino. U ono vrijeme nije se mnogo mislilo na termiku, energija je bila pristupačna i jeftina. Primjena betona nije bila posljedica neke filozofije, već iz krajnje praktičnih razloga. Brutalizam je iz navedenih razloga dugo trajao u Jugoslaviji.
Takva metoda je ipak izazvala nekoliko problema. Industrijalizacija je izazivala zagađenje gradova, ali je također izazvala i iseljavanje sa ruralnih područja u urbane centre, koji je za posljedicu imao neuravnoteženost u proizvodnji i oštećenje ekonomije. Infrastruktura gradova je bila nedovoljna da podmiri ove promjene, te je dolazilo do ne rijetkih nestašica struje, vode i grijanja, što je prouzrokovano lošim planiranjem, dok su moderni stambeni objekti neprilagođeno gurani u postojeći tradicionalni arhitektonski sadržaj. Loše metode gradnje i nedostatak kvalitete, prouzrokovano nedostatkom resursa, rezultiralo je nezdravom životnom sredinom. Sve to je dovelo do unazađivanja kulturnog identiteta arhitekture Bosne i Hercegovine, dok su se prirodni i ljudski resursi trošili na neadekvatan i neekonomičan način.
S druge strane postojalo je nekoliko arhitektonskih projekata koji su pokušali da prepoznaju kompleksnosti kulturnih razlika u Bosni i Hercegovini. Obiteljska kuća Dino izgrađena u Sarajevu 1987. godine prema planovima arhitekata Amira Vuka i Mirka Marića je samo jedan primjer tih smjerova. Projekat podrazumjeva dupleks stambenu kuću gdje jedna strana prednje fasade prati metodologiju orijentalnog arhitektnoskog stila, dok druga prikazuje tradicionalni evropski romanicizam. Dva dijela kuće spaja zajednički ulaz. Drugi primjeri su Hotel "Holiday Inn" u Sarajevu, izgrađen 1983. i Unisovi tornjevi izgrađeni 1986. u neposrednoj blizini, po nacrtima arhitekte Ivana Štrausa. Unisovi tornjevi su izgrađeni od betonske strukture i staklene vanjske koverte, a u narodnom govoru su bili poznati kao "Momo i Uzeir", narodni likovi iz popularnog zabavno-revijalnog programa Televizije Sarajevo. U Sarajevu se uglavnom špekuliralo, koji je od tornjeva Momo, a koji Uzeir, no cilj koji je stajao iza svega bilo je pokazati da smo usprkos razlikama svi isti- baš kao i ta dva nebodera u centru Sarajeva. Vizuelna sličnost i nemogućnost razlikovanja toranjeva blizanaca naglašavala je kulturnu raznolikost i ravnopravnost kao osnovnu arhitektonsku kvalitetu projekta. Pored toga Unisovi tornjevi su u to vrijeme imali najsavremeniju sistemsku opremu, uključujući i automatski sistem za gašenje požara sa rezervoarima vode na krovovima.
Arhitektonska situacija 1992-1995
1992. godine srpske paravojne formacije opkoljavaju Sarajevo i otpočinju akciju neprekidnog granatiranja grada, pri čemu su Unisovi tornjevi izgorjeli do svoje osnovne strukture. Tokom rata od 1992. do 1995. godine kroz vojna djelovanja je uništeno preko 2000 džamija,pravoslavnih i katoličkih crkava,manastira i samostana, te drugih vjerskih i kulturnih objekata u zemlji, i to uglavnom sistematskim uništavanjem, podmetanjem eksploziva, sa manipulacijama i izgovorima da su ti objekti legitimi vojni ciljevi. Uništavanje kulturne baštine Bosne i Hercegovine je sistematski organizirano i planirano, baš kao i uništavanje drugih vrijednih komponenata šarolikog bosanskohercegovačkog identiteta. . Među srušenim objektima je i glasovita Ferhadija džamija u Banjoj Luci iz 1578. godine, Stari most u Mostaru iz 1566, te Aladža džamija u Foči.
Aktuelni arhitektonski pravci
Trenutno je u Bosni i Hercegovini u toku kulturna prezervacija arhitektonskog naslijeđa, što je očigledno sa rekonstrukcijom Starog mosta u Mostaru i rekonstrukcijom mnogih drugih objekata kulturne i historijske vrijednosti, koji su bili oštećeni ili uništeni u nedavnom ratu. Drugi veliki projekti rekonstrukcije, pogotovo oni od državnog značaja su i dalje otežani poličkim konfliktima i nesuglasicama i nedostatkom finansijskih sredstava.
Italo Angle je generalno definisao doktrinu koja se slijedi u procesu prezervacije:
thumb|right|Bosmalov centar u Sarajevu Komercijalna gradnja u godinama nakon rata je doživjela značajan napredak u Sarajevu. Sarajevo je trenutno jedan od gradova sa najviše građevinskih projekata među gradovima jugoistočne Evrope. Unisovi tornjevi su u međuvremenu potpuno osposobljeni, a na mjestu bivše zgrade Oslobođenja nedavno je podignut Avazov toranj, koji se sastoji iz nekoliko jedinica. U blizini Sarajeva, u Hrasnom bosansko-malezijska kompanija Bosmal financirala je izgradnju Bosmalovog gradskog centra, sa dva najviša nebodera na cijelom Balkanu.
Bespravna stambena gradnja u Bosni i Hercegovini također danas mjenjaja izgled i karakter izgrađenog pejzaža u Bosni i Hercegovini. Pošto nisu postojali zakoni po kojem se vlasnici kuća oporezivaju po kvadratnom metru kuće, kako je to standardno u drugim evropskim zemljama, kuće se grade u neproporcionalnom odnosu sa tradicionalnom okolinom. Pored toga takve kuće se grade iz specifičnih kulturnih razloga kao prikaz prestiža i rijetko odgovaraju realnim potrebama njihovih vlasnika.
Početkom 2006 također se veliki značaj daje novim arheološkim otkrićima na području Visokog. Naime trenutno se vrši iskopavanje takozvane Bosanske piramide za koju se smatra da je vještačka građevina izgrađena čak prije 12000 godina. Iako se trenutno samo radi o teoriji ukoliko bi ove tvrdnje se činjenički ustanovile Bosanske piramide u Visokom bi bile uvrštene kao jedne od prvih građevina u historiji čovječanstva kao i prve piramide ikad izgrađene. Istraživanja su u toku uz skepticizam i kritike pojedinih lokalnih i evropskih arheologa.
Taiyuan
Taiyuan (dosl. "Velike ravnice") je grad na razini prefekture i sjedište provincije Shanxi u Kini. Godine 2004. grad je imao oko 3,4 miliona stanovnika.
Gradovi pobratimi
Taiyuan je bratimljen sa sljedećim gradovima:
Father Malachy's Miracle
Father Malachy's Miracle je roman škotskog književnika Brucea Marshalla, objavljen 1931. godine. Naslovni protagonist je otac Malachy, katolički svećenik u škotskom industrijskom gradu koji, razbješnjen postojanjem plesnog kluba "sumnjive reputacije", javno predskaže kako će ga Bog premjestiti na otok Bass Rock u Firth of Forthu. Kada se to uistinu dogodi, otok postaje mjestom hodočašća, medijskog cirkusa, ali i komercijalizacije u toj mjeri da se otac Malachy počne moliti Bogu da "poništi" svoje čudo i plesni klub vrati na svoje staro mjesto.
Father Malachy's Miracle je postao najpopularniji roman u Marshallovoj bibliografiji. Godine 1938. je adaptiran za pozornicu, a 1950. je prikazan u SAD kao TV drama. Najpoznatija ekranizacija je, pak, film Das Wunder des Malachias snimljen u Zapadnoj Njemačkoj 1961. godine.
Rincón del Gallo, Tlapehuala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 606 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 330 m.
Charles City, Virginia
Čarls Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 133.
Foce del Sele, Salerno
Foce del Sele je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Timeless (Star Trek: Voyager)
Timeless je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 18. novembra 1998. godine. Radnja prikazuje kako ostarjeli Chakotay i Harry Kim pokušavaju spasiti Voyager od uništenja tako što u prošlost šalju poruku koja bi trebala spriječiti korištenje eksperimentalnog pogona koji je izazvao katastrofu.
Epizoda je dobila pohvale od strane kritičara, prije svega zbog izvedbe Garretta Wanga u dvostrukoj ulozi mladog i starog Harryja Kima.
Aroffe
Arof je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Nefšato.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 82 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9,64 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 370 metara (maksimalnoj 460 m, a minimalnoj 347 m).
Agua Fria, New Mexico
Agva Frija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Niederstriegis
Niderstrigis je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.302 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522410.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Niderstrigis se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 249 metara. Površina opštine iznosi 14,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.302 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Kerozin
Керозин је безбојни, запаљиви угљоводоник који се дестилацијом добија из сирове нафте. Користи се као гориво у млазним моторима. Млазно гориво је мешавина различитих угљоводоника. Како тачан састав млазног горива варира на основу извора нафте, немогуће је дефинисати млазно гориво као однос специфичних угљоводоника. Стога се млазно гориво дефинише као спецификација перформанси, а не као хемијско једињење. [1] Даље, распон молекулске масе између угљоводоника (или различитих бројева угљеника) је дефинисан захтевима производа, као што су тачка смрзавања или тачка дима. Млазно гориво типа керозин (укључујући Јет А и Јет А-1, ЈП-5 и ЈП-8) има расподелу броја угљеника између око 8 и 16 (атоми угљеника по молекули); млазно гориво широког пресека или нафте (укључујући Јет Б и ЈП-4), између око 5 и 15. [2] [3]
Općenito
Prvo mlazno gorivo bio je petrolej i korišten je za pogon zrakoplova s plinskom turbinom. Englezi su 1947. prvi izdali specifikaciju za takozvani avionski kerozin oznake RD 2482. Američki odgovor bila je specifikacija za mlazno gorivo JP-1, po sastavu također petrolej. Dodavanjem benzina u ovo gorivo nastalo je mlazno gorivo JP-3 koje radi svoje isparljivosti nije zadovoljavalo na velikim visinama. Daljnjim istraživanjem formulirano je i standardizirano novo gorivo JP-4. Mlazni motori koji rade pod težim uvjetima (nadzvučne brzine, povišene temperature motora i zrakoplova...) zahtijevali su još kvalitetnije gorivo s nižom isparljivosti i većom termičkom stabilnosti pa su formulirana goriva JP-5 i JP-6.
Aviokerozini
Aviokerozini su ugljikovodici sa specifičnom težinom između 0,800 do 0,820 pri 20 °C. Najvećim dijelom su laki parafini s točkom ledišta ispod -60 °C. Osnovni uvjeti koje moraju zadovoljavati su:
Pietrapaola, Cosenza
Pietrapaola je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Piaggio, Alessandria
Piaggio je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
La Sábila, Venustiano Carranza
La Sábila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Venustiano Carranza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 312 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1535 m.
Kilómetro 39, Tula
Kilómetro 39 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Tula.
Escobilla, Santa María Tonameca
Escobilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Kilómetro 39, Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1145 m.
Escobilla, Santa María Tonameca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Frances Marion
Frances Marion (18. novembar 1888 - 12. maj 1973) bila je američka novinarka i književnica, najpoznatija po scenarističkom radu u Hollywoodu 1920-ih i 1930-ih. Karijeru je započela u nijemoj eri, velikim dijelom zahvaljujući bliskom prijateljstvu sa glumicom Mary Pickford koje je pretočeno i u uspješnu poslovnu suradnju. Marion je tako 1920-ih postala jedan od najbolje plaćenih scenarista u Hollywoodu, a kasnije je dobila i niz priznaja, uključujući Oscare.
Slobodna Francuska
Slobodna Francuska (francuski: France Libre) je naziv za francusku vladu u egzilu iz Drugog svjetskog rata koju je predvodio Charles de Gaulle i koja se borila protiv Sila osovine na strani Saveznika nakon pada Francuske. Vlada je organizirana u lipnju 1940. u Londonu, odakle je pružala pomoć pokretu otpora u okupiranoj Francuskoj.
De Gaulle, tada oficir i član vlade koji je odbio uvjete primirja koje je sklopio Philippe Pétain i pobjegao u London, potaknuo je francuski narod na otpor u svom "Apelu 18. lipnja", koji je imao snažan utjecaj na moral građana u Francuskoj i njezinim kolonijama, iako isprva nije imao velikog odjeka.
Dana 27. listopada 1940. godine, organiziran je Obrambeni savjet Carstva (Conseil de défense de l'Empire) kako bi se uredilo pitanje vodstva u kolonijama centralne Afrike, Azije i Oceanije koje su se odazvale apelu. Dana 24. rujna 1941., Savjet je zamijenjen Francuskim nacionalnim komitetom (Comité national français). Dana 13. srpnja 1942., Slobodna Francuska je službeno preimenovana u France combattante (sh. Borbena Francuska) kako bi se borbi protiv Osovina dalo na karakteru. Nakon oslobođenja Sjeverne Afrike, ova frakcija se spojila s frakcijom De Gaulleovog rivala Henrija Girauda u Alžiru, čime je nastao Francuski komitet narodnog oslobođenja (Comité français de Libération nationale). Egzil je službeno završio 25. kolovoza 1944. godine oslobođenjem Pariza i formiranjem Privremene vlade Francuske Republike (Gouvernement provisoire de la République française). Privremena vlada je upravljala Francuskom od oslovođenja do 1946. godine, kada je uspostavljena Četvrta Republika.
Snage Slobodne Francuske (francuski: Forces françaises libres) bile su oružane snage Slobodne Francuske. Kao Saveznici, snage su se borile protiv Osovina i Višijevske Francuske na seriji bojišta od Bliskog istoka i Indokine pa do Sjeverne Afrike. Ratna mornarica Slobodne Francuske služila je kao pomoćna flota Royal Navyja i, na sjevernom Atlantiku, Kanadske ratne mornarice. Dio snaga služio je i u RAF-u i sovjetskom ratnom zrakopolovstvu.
Vojni uspjesi Slobodne Francuske uvelike su realizirani uz pomoć kolonija u Africi, Aziji i Oceaniji, odakle su snage osvajale sve više i više teritorija Višijevske Francuske. Tako je bilo sve do Operacije Torch 1942. godine, kada je Višijevska Francuska ograničena isključivo na uzak teritorij nekadašnje zone libre u kontinentalnoj Francuskoj te nekoliko posjeda u Zapadnim Indijama.
Dana 1. kolovoza 1943., dotad Vichyju odana Armée d'Afrique ujedinila se sa snagama Slobodne Francuske, čime je osnovana velika Armée française de la Liberation. Do sredine 1944., ta je vojska brojala više od 400,000 vojnika te je sudjelovala u savezničkim invazijama Normandije i Provanse te je, na koncu, vodila proboj do Pariza i pobjedonosno ušla u oslobođeni grad. Do kraja rata, snage Slobodne Francuske su s 1,300,000 vojnika bile četvrta vojna sila u Europi, a nakon rata su pomogle u formiranju privremene vlade koja je dovela do uspostave Četvrte Republike.
Opština Calkiní, Campeche
Calkiní je opština u Meksiku, u saveznoj državi Campeche.
Raci, Negomir
Raci je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Negomir.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Opština Pljevlja
Opština Pljevlja nalazi se na krajnjem severu Crne Gore, u planinskom predelu reka Tare i Lima, na tromeđi sa Srbijom i Bosnom i Hercegovinom. Površina opštine iznosi 1346 km² i treća je po veličini u Republici Crnoj Gori.
Geografske koordinate Opštine su: 43 stepena i 21 minut SGŠ i 19 stepeni i 21 minut IGD. Područje opštine Pljevlja, svojim ovalno izduženim oblikom, dinarskim pravcem pružanja, prostire se u dužini od 60 km i u prosječnoj širini od oko 25 km. visinske razlike su veoma velike, čak i preko 1700m, a prosječna nadmorska visina kreće se između 1000 i 1200m. Veći dio opštine čine planinski masivi Ljubišnje, Kovača, Čemerna i Jabuke.
Pljevaljska kotlina spada u red viših sa srednjom nadmorskom visinom od 770m. sam grad smešten je u njoj, omeđenoj sa svih strana brdima Golubinja, Maljevac, Bogiševac i Balibegovo brdo. Leži na tri reke: Breznici, Ćehotini (u lokalnom slegu često se čuje i nazhiv "''Ćotina") i Vezišnici. Prostire se pravcom severozapad - jugozapad. Prostor pod gradskim naseljem dug je oko tri, a širok nešto više od hiljadu metara.
Područje pljevaljske Opštine ima uglavnom umereno kontinentalnu klimu sa odlikama ublažene planinske, čiji uticaj se ogleda u ekstremno niskim temperaturama, zbog čega Pljevlja spadaju u red najhladnijih mesta u Crnoj Gori. Pljevlja su grad sa najvećom oblačnošću u Crnoj Gori. Oko 70% dana u godini je bez vetra, a oko 200 dana je sa maglom.
Prema popisu 2003. godine na teritoriji pljevaljske opštine živjelo je 36 918 stanovnika a u gradu 27 000 stanovnika.
Naseljena mesta
U opštini se nalazi 159 naselja. Neka naseljena mesta su novim zakomo o teritorijalnoj organizaciji dobila nova imena: Kovači, Židovići i Horevina su sada Kovač, Židovici i Orevine.
Demografija
Prema popisu iz 1991. godine stanovništvo su činili:
Prema popisu iz 2003. godine stanovništvo su činili:
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. godine opština ima 30.786 stanovnika.
Peter Finch
Frederick George Peter Ingle Finch (28. septembar 1916 – 14. januar 1977) bio je australijski glumac, najpoznatiji po ulozi poludjelog TV-voditelja Neda Beala u filmu TV-mreža, a za koju je, kao prvi glumac u historiji, posthumno dobio Oscar za najbolju glavnu ulogu.
Biografija
Finch se rodio u Londonu. Prezime je dobio po Georgeu Finchu, uglednom britanskom kemičaru i planinaru, koji je u to vrijeme bio oženjen za njegovu majku Aliciju Fisher, kćer advokata. Njegov biološki otac je, pak, bio Wentworth Edward Dallas "Jock" Campbell, britanski oficir sa kojim je Fisher imala vanbračnu vezu dok se Finch bio borio u Prvom svjetskom ratu. Roditelji su mu se razveli 1922. godine, nakon čega je mladi Peter ostao živjeti sa ocem. Istinu u svom porijeklu doznao je tek u 40-im godinama života.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata se 1941. godine priključio Australijskoj vojsci te služio na Bliskom istoku, a 1942. u jedinicama protuavionske artiljerije koje su branile Darwin prilikom japanskog bombardiranja. Vojne vlasti su mu, međutim, dozvolile da tokom službe nastavi glumačku karijeru, te je 1944. snimio igrani film The Rats of Tobruk. Iz vojske je 1945. izašao sa činom narednika.
Godine 1946. je u Sydneyu osnovao vlastitu teatarsku trupu pod naslovom Mercury Theatre. Njegova postava Umišljenog bolesnika u tvorničkoj hali 1948. godine je, pak, impresionirala Laurencea Oliviera i Vivien Leigh koji su u to vrijeme bili na australijskoj turneji. Oni su mladog Fincha potakli da se preseli u Britaniju, gdje mu je Olivier neko vrijeme bio mentor. Karijeru u Britaniji su uglavnom označili nastupi na pozornici, ali i vanbračna veza sa Leigh koja je, u velikoj mjeri, doprinijela pogoršanju duševnog zdravlja slavne glumice.
Nakon što je 1954. godine nastupio u hollywoodskom filmu Elephant Walk, dobio je niz zapaženih i uspješnih glavnih uloga, koje su dobile mnoge prestižne nagrade. Njegova najpoznatija uloga je, pak, bila pretposljednja. Umro je od srčanog udara nekoliko tjedana pred 49. dodjelu Oscara. Sticajem okolnosti, i sljedeći glumac koji je posthumno dobio Oscara - Heath Ledger - je također bio Australac.
Bema, Sondrio
Bema je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 795 m.
El Parralito, Valle de Zaragoza
El Parralito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1443 m.
Santa Cruz de Quelitán, Puerto Vallarta
Santa Cruz de Quelitán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Garrapatas Kilómetro Ochenta y Dos, Tampico Alto
Garrapatas Kilómetro Ochenta y Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
El Salto Verde, Yahualica de González Gallo
El Salto Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1830 m.
Champ-près-Froges
Šan pre Frož je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1158 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 240 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 320 metara (maksimalnoj 826 m, a minimalnoj 220 m).
Sant'Antonino Sciortino, Messina
Sant'Antonino Sciortino je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 366 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 780 m.
Homedale, Idaho
Homdejl je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.633, što je 105 (4,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Learh
Learh (Λέαρχος) bio je, u grčkoj mitologiji, sin beotskog kralja Atamanta i Inone te brat Melikertov.
Na nagovor boginje Here Atamant se oženio Nefelom, boginjom oblaka, koja mu je rodila Friksa i Helu. Međutim, Atamant je sve vreme bio potajno zaljubljen u smrtnicu Inonu, Kadmovu kćerku, koja mu je onda rodila Learha i Melikerta. Kad je Nefela saznala za muževljevo neverstvo, razgnevila se i napustila Atamanta. Nakon smrti svoje sestre Semele Inona je nagovorila Atamanta da prime na staranje mladog Dionisa, sina Zevsa i njene sestre Semele. Time su na sebe navukli gnev boginje Here, koja ih je kaznila ludilom. Atamant je u stanju mahnitosti ubio svog mladog sina Learha, a Inona se s Melikertom bacila u more. Prema drugoj verziji, Atamant je u svojoj mahnitosti od Learha pomislio da je jelen te ga je ubio, a Inona je bacila Melikerta u kotao ključale vode i potom je, s mrtvim deteom, skočila u more.
Dante u Paklu navodi ovaj mit kao primer ludila.
Niederwiesa
Nidervisa je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.139 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522420.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Nidervisa se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 16,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.139 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 314 stanovnika/km².
Gerald od Aurillaca
Gerald od Aurillaca (Géraud d'Aurillac ili Sveti Gerald) (cca. 855 – c. 909 ) je rimokatolički svetac rodom iz današnje Francuske.
Glavni izvor podataka o njegovom životu je hagiografija koju je oko dvije decenije nakon njegove smrti napisao Odo iz Clunyja. Prema njoj je Gerald odrastao u galorimskoj porodici plemenitog porijekla, čiji je član bio i znameniti svetac Cezarije od Arlesa. U djetinjstvu su ga mučile bolesti, a lice mu unakazile akne. Kralj mu je dao titulu comes; zbog nje je odbio zahtjev akvitanskog Guillaumea da postane njegov vazal. Za Geralda se govori da se htio zamonašiti, ali da ga je od toga odgovorio prijatelj Geusbert, biskup Rodeza, uvjerivši ga da će više koristi učiniti kao laik. Gerald ga je poslušao, ali je živio kao monah; dao je lični zavjet čednosti, molio se svaki dan, obrijao vrh glave te svu svoju imovinu podijelio siromašnima.
Biskup Chichestera
Biskup Chichestera (Bishop of Chichester) je ordinarij Crkve Engleske za Biskupiju Chichester u crkvenoj Provinciji Canterbury. Biskupija pokriva engleske grofovije East i West Sussex. Biskupska stolica se nalazi u gradu Chichester u Katedralnoj crkvi Svetog trojstva. Trenutni biskup je Velečasni dr. John William Hind DD BA, 102. lord biskup Chichestera. Biskupova rezidencija se zove Palača (The Palace).
Popis biskupa
Dolje je naveden popis biskupa biskupije Chichester Crkve Engleske kao i njihovih prethodnika koji su nosili titulu biskupa Selseya.
(Datumi u kurzivu označavaju de facto nastavak službe) Datumi za rane biskupe nisu izvjesni.
Alternativni popis biskupa Selseya
Sljedeći detalji se temelje na Kellyju (1998), i pomalo razlikuju od prethodnih:
Foce, Salerno
Foce je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Berbenno di Valtellina, Sondrio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
4-Metil-3-tiosemikarbazid
4-Metil-3-tiosemikarbazid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 105,162 Da.
Opština Campeche, Campeche
Campeche je opština u Meksiku, u saveznoj državi Campeche.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 219885 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Sveta voda
300px|mini|Sveta voda u Solunu Sveta voda ili vodica je voda koja je osvećena tokom verskog obreda i smatra se posebnom i lekovitom među hrišćanima.
U pravoslavnoj crkvi
Koristi se pri mnogim sveštenoradnjama i činovima Crkve, bilo da se neposredno osvećuje, bilo da se koristi ranije osvećena voda: prilikom osvećivanja hramova, domova, grobnih spomenika i raznih predmeta koji čoveku služe ili se on njima koristi.
U svetoj tajni Krštenja, osvećena voda postaje "vodom očišćenja, banjom preporoda, izvorom života", u kojoj se kršteni rađa "vodom i Duhom" za novu dolazeću stvarnost Carstva Nebeskoga.
U katoličkoj crkvi
U zapadnim obredima Katoličke crkve usvojen je termin "blagoslov vode. Osvećenje vode u katoličkoj crkvi se održava u sledećim slučajevima: Osvećenje vode za svetu tajnu krštenja. Od prvih vekova hrišćanstva je sastavni deo svete tajne. Blagoslov se odvija neposredno pre obavljanja svetih tajni, posebno svečani oblik ima tokom uskršnjeg bdenja, tokom koga, se obično, obavlja krštenje odraslih katihumenlj.
Poreklo
Osvećenje vode ima svoje poreklo u prvim vekovima ranog hrišćanstva, o čemu svedoče drevni pisani izvori, kao apostolske ustanove. Evhologion Serapiona Tmuiškog kao i rani oci Crkve: Teodorit, blaženi Jeronim, Epifanije i drugi. Ipak, u početku nije postojalo ustanovljeno pravilo kada, gde i kako se vrši vodoosvećenje. Postojala je izvesna razlika u tim obredima. No svima njima je zajedničko da se osvećenje vode vrši pomoću određenih molitava, prizivanjem Svetoga Duha, kao i krstolikim blagosiljanjem i pogruženjem u vodu Časnoga Krsta, što i danas čini elemente svakog vodoosvećenja.
Malo vodoosvećenje vrši se u različitim prilikama, pri drugim crkvenim činovima i obredima, pa i na zahtev pojedinih vernika. Prema svakoj potrebi, može se vršiti malo osvećenje vode u svako vreme i na svakom mestu: u kući, u polju, u vrtu i tako dalje.
Tradicija u Srbiji
Tradicija je u Srpskoj pravoslavnoj crkvi da sveštenik u toku godine dva puta poseti domove svojih vernika radi izvršenja svećenja vodice, i to na nekoliko dana pred Krsnu slavu, i pred najveći hrišćanski praznik - Vaskrs. Veruje se da dolaskom sveštenika u kuću i svećenjem vodice, ulazi blagodat Božija u dom. Po završetku čina osvećenja vode, sveštenik kropi sva odelenja u kući, kao i svu decu koja je prisutna, pri čemu oni celivaju Časni Krst i desnicu sveštenika.
Osvećena vodica za Krsnu slavu sva se upotrebi na spravljanje slavskog kolača i koljiva, a može i da se ostavi malo za piće da svi članovi doma popiju po gutljaj za osvećenje duše i tela.
Tradicija u Grčkoj
Kod pravoslavnih Grka ima dosta porodica koje zahtevaju od svojih sveštenika, da neizostavno svakog meseca dolaze i vrše osvećenje vode po domovima.
Sveta Vodica, naročito ona Bogojavljenska, može se čuvati neograničeno vreme. Ma koliko se dugo čuva, ona ne gubi svoju osvećujuću blagodat, niti postaje podložna kvarenju. Ima porodica koje Bogojavljensku vodicu čuvaju po trideset i više godina, s tim što svake godine, od nove vodice, kada je donesu iz crkve, pomalo dodaju u flašu u kojoj drže staru vodicu.
Cuatro Esquinas, Venustiano Carranza
Cuatro Esquinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Venustiano Carranza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1528 m.
Kločev glagoljaš
mini|desno|299px|Kločev glagoljaš Kločev glagoljaš (lat. Glagolita Clozianus [~go'lita klozi·a:'nus]), glagoljički kodeks iz XI. st., dio kanona staroslavenskih tekstova.
Neka jezična i paleografska obilježja upućuju na mogućnost da je prepisan na hrvatskom prostoru. Od svih kanonskih tekstova po tim je kriterijima najsličniji Marijinskom evanđelju, nastalomu također sjeverozapadno od bugarsko-makedonskog prostora. Od kodeksa za koji se pretpostavlja da je imao oko 500 stranica sačuvano je samo 14 listova na kojima je ispisano 5 homilija. Četiri homilije su poznate i iz drugih staroslavensih tekstova (autora Ivana Zlatoustog i Epifanija), a jedna je sačuvana samo u Kločevu glagoljašu  i naziva se Anonimna homilija, a prepostavlja se da joj je autor Sveti Metod.
Kodeks je u trenutku nastanka imao preko 550 listova (1100 stranica), od kojih se 12 se listova čuva u Tridentu, a 2 u Innsbrucku. Na Krku, u riznici Frankapana, koji su ga okovalo srebrom i zlatom i sve do smrti Ivana Frankapana kodeks se, bogato opremljen, častio kao autograf Svetoga Jeronima. Na početku XIX. st. bio je u posjedu austrijskoga grofa Parisa Cloza po kojem je i dobio ime. Prvih 12 stranica izdao je prvi Jernej Kopitar 1836., a dva insbručka lista izdao je prvi put F. Miklošič 1860.
Tiringueo, Tlapehuala
Tiringueo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlapehuala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 974 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Niederwürschnitz
Niderviršnic je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.865 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521430.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ercgebirge Niderviršnic se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 420 metara. Površina opštine iznosi 6,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.865 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 473 stanovnika/km².
Adalgar
Adalgar (? – Bremen, 9. maj 909) bio je treći nadbiskup Hamburg-Bremena, koji je služio od 888. do smrti. Adalgar se slavi kao svetac, a njegova svetkovina je na dan 29. aprila.
Bio je pomoćnik svog prethodnika Rimberta, kome se pridružio 865. prilikom stupanja na dužnost zahvaljujući svom bratu, opatu Corveya. Na mjesto nadbiskupa je stupio nakon Rimbertove smrti. Stolovanje mu je obilježio spor oko nadležnosti nad biskupijom Bremen, na koju su pravo polagali nadbiskupi Kölna. Spor je riješen 892. sinodom u Frankfurtu pod predsjedanjem Hattoa od Mainza; prema njemu je Bremen trebao ostati pod Hamburgom sve dok Hamburg nije imao drugih sufraganskih biskupija, ali je nadbiskup Hamburga bio dužan odlaziti na sinode u Köln. Odluku je potvrdio papa Formoz.
Los Tamarindos, Tamazunchale
Los Tamarindos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Balići (Prijepolje)
Балићи су насеље у Србији у општини Пријепоље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 434 становника (према попису из 1991. било је 557 становника).
Демографија
У насељу Балићи живи 304 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 32,8 година (31,4 код мушкараца и 34,3 код жена). У насељу има 97 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,47.
Palestine, Illinois
Palestin je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Balići (Prijepolje)
Демографија
Ово насеље је у углавном насељено Бошњацима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Palestine, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.369, što je 3 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Mezquitito, Tijuana
El Mezquitito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Paraggi, Genoa
Paraggi je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Gustaf Molander
Gustaf Molander (18. novembar 1888 - 19. jun 1973) bio je švedski glumac i filmski režiser, najpoznatiji po fimu Intermezzo iz 1936. godine, koji je lansirao međunarodnu karijeru glumice Ingrid Bergman. Molander, rođen i odrastao u umjetničkoj porodici, u mladosti je surađivao sa pionirima švedske kinematografije kao što su Victor Sjöstrom i Mauritz Stiller, a pomogao je i ranoj karijeri Ingmara Bergmana.
Paraggi, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Velimir Terzić
Velimir Terzić ima više značenja:
Steinfurt
Štajnfurt je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Štajnfurt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 34.266 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5566084, NUTS (DEA37) i LOCODE (DE STT) kod.