cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Autohtone vrste
Pojmovi endemično i autohtono ne impliciraju da je organizam nužno potekao iz mjesta na kojemu je pronađen ili je pak evoluirao na njemu.
Zvjezdani Grad
mini|desno|250px|Zvjezdani Grad Zvjezdani Grad (ruski: Звёздный Городок) je ime vojnog naselja sjeverno od Moskve gdje se pripremaju budući kozmonauti u Gagarinovu centru za obuku kozmonauta.
Danas se u Zvjezdanom Gradu čuvaju modeli svih važnijih svemirskih letjelica bivšeg Sovjetskog Saveza. Tu je i golemi hidrolaboratorij za simulaciju bestežinskog stanja, planetarij izrađen u Istočnoj Njemačkoj koji može projicirati i do 9.000 zvijezda i slično.
Čuva se i ured u kojem je bio smješten Jurij Gagarin, mnoge uspomene vezane uz njega ali i uz ostale kozmonaute.
Mitridat II od Kiosa
Mitridat II. (grč. Mιθριδάτης; Mithridates) je bio sin Ariobarzana II. kojeg je 337. pne. naslijedio na mjestu satrapa maloazijske pokrajine Pont. Povjesničar Diodor piše kako je vladao 35 godina, što znači kako je bio posljednji satrap Ponta u službi Perzijskog Carstva koje je 330-ih pne. palo pred osvajanjem makedonskog kralja Aleksandra. Nepuna tri desetljeća Mitridatove vladavine obilježili su ratovi dijadosa; Antigon I. Monoftalmos se 302. pne. zabrinuo kako bi Mitridat, koji je tada bio u dubokoj starosti, mogao sklopiti savez s njegovim suparnikom Kasandrom, te ga je dao ubiti. Naslijedio ga je sin Mitridat I. Pontski koji će postati osnivač Pontskog Kraljevstva.
Tor Tre Ponti, Latina
Tor Tre Ponti je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Konsepsion (razvrstavanje)
Konsepsion se može odnositi na
CFTR
CFTR se može odnositi na:
Bej Šor
Bej Šor se može odnositi na
Crépol
Krepol je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 470 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 298 metara (maksimalnoj 491 m, a minimalnoj 260 m).
Stoni Pojnt
Stoni Pojnt se može odnositi na
LPC
Termin LPC ima više značenja.
2329 Orthos
2329 Orthos je Apolo asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,403 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,9.
Bibcode
Bibcode je identifikar koji se koristi u više astronomskih sistema podataka za specificiranje referenci. Bibcode je razvijen i koristi se u SIMBAD i NASA/IPAC ekstragalaktičkoj bazi podataka (NED). U današnje vreme on ima i širu primenu, na primer, u NASA astrofizičkom sistemu podataka. Kod ima fiksnu dužinu od 19 slova ili brojeva sa sledećim formatom <tt>YYYYJJJJJVVVVMPPPPA</tt>, gde je YYYY četiri broja duga godina reference, a JJJJJ je kod koji označava gde je reference objavljena. U slučaju članaka u žurnalima, VVVV je broj toma, M je indikator sekcije žurnala gde je referenca objavljena (e.g., L je sekcija za pisama), PPPP je broj početne strane, i A je prvo slovo prezimena prvog autora. Tačke (.) se koriste za popunjavanje neiskorišćenih polja, tako da dužina koda bude fiksna. Ispunjavanje se vrši sa desna u kodu publikacije, a sa leva za broj toma i strane. Ovo su neki primeri koda:
Metakrolein diacetat
Metakrolein diacetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 172,178 Da.
Kustošak
Kustošak je potok koji izvire iz Medvednice dobio je ime po zagrebačkoj četvrti kroz koju protječe Kustošiju.
Voda je u potoku II. kategorije kakvoće (lakše onečišćenje). Od faune u ovom potoku žive razni beskralježnjaci: potočni rak i ini rakušci, kukci, virnjaci, pijavice, vodenbabure, žabe. Od kralježnjaka na potoku su zabilježene patke.
U 17. svibnja 2013. godine potok Kustošak je bio mjestom ekološkog incidenta. Kod križanja Ilice i Vatrogasne ulice i kod Trga hrvatskih obrambenih snaga zabilježeno je da je postao fluorescentno zelen bio je onečišćen nekakvim jarko zeleno-tirkiznim bojilom koje isparava i zaudara. Potok je pozelenio i 20. ožujka 2014. godine. Na nekoliko su mjesta uočene uginule žabe.
Mitridat I od Ponta
Mitridat I Ktist (na grčkom Mιθριδάτης Kτίστης; ? - 266. pne.) bio je osnivač kraljevstva Pont u antičkoj Maloj Aziji.
Bio je sin Mitridata, vladara grada Kios. Godine 302. pne. mu je oca dao ubiti dijadoh Antigon I Monoftalmos, nastojeći spriječiti savez sa svojim suparnikom Kasandrom. Mladom princu je namijenjena ista sudbina, ali ga je na vrijeme upozorio Demetrije Poliorket te je Mitridat s vojskom i vjernim pristašama izbjegao iz Kiosa u Paflagoniju te zauzeo strateški važnu tvrđavu Kimijata. Odatle je nastavio širiti svoju vlast te je oko 281. pne., najvjerojatnije iskoristivši kaos nastao bitkom kod Kuropedija, počeo koristiti titulu basileus (kralj). Kasnije je iskoristio dolazak Gali|Gala u Mala Azija|Malu Aziju kako bi ih uspješno angažirao kao najamnici|najamnike i tako spriječio egipatskog kralja Ptolemeja II da proširi svoje maloazijske teritorije na račun njegovog kraljevstva.
Datam
thumb|right|350px|[[Srebro|Srebrna kovanica koja prikazuje Datama]]
Datam (grč. Δατάμης; „Datames“) je bio perzijski general i satrap (pokrajinski namjesnik) Kapadocije i Cilicije. Rodio se u Kariji kao sin Kamisara, te skitske ili paflagonijske majke. Njegov otac bio je satrap Cilicije u doba vladavine Artakserksa II., koji je Datama nakon što se iskazao u ratu protiv plemena Kadusijana primio u svoju osobnu stražu. Nakon što mu je otac poginuo u navedenom ratu 385. pne., Datam ga je naslijedio na mjestu satrapa. Iskazao se kao odličan vojskovođa te kao privrženi podanik velikog kralja; porazio je dvojicu pobunjenih satrapa Paflagonije i Kataonije. Povjesničar Diodor sa Sicilije spominje Datama u kontekstu satrapa Kapadocije i naziva ga sinom Anafa II., što se čini kronološki nemogućim. Naime, Anaf II. zapovjedao je kontigentom Kserksove vojske 480. pne. kada je imao najmanje 20 godina, što podrazumijeva veliku vremensku razliku između Anafovog rođenja i Datamove smrti (140 godina).
Perzijski vladar Artakserkso II. imenovao je Datama glavnim zapovjednikom pohoda protiv Egipta, no spletkarenje kraljevih neprijatelja dovelo ga je u nezgodnu poziciju pa je 368. pne. promijenio stranu odnosno podigao ustanak protiv velikog kralja. Zajedno sa svojim trupama povukao se u Kapadociju gdje se zajedno sa drugim pokrajinskim vladarima priključio tzv. „Satrapskoj pobuni“.
Frigijski satrap Artabaz II. koji je ostao lojalan perzijskom vladaru pokušao se suprostaviti Datamu, no u sukobu biva poražen. Nakon toga Artakserkso II. poslao je još veće snage predvođene lidijskim satrapom Autofradatom no Datam se opet uspijeva obraniti. Ipak, prilikom jednog sastanka Ariobarzanov sin Mitridat ubija Datama i druge pobunjene satrape čime je ustanak okončan.
Chengjiang
mini|lijevo| Lokacija općine Chengjiang (ružićasto) i županije Yuxi u kineskoj pokrajini Yunnan Chengjiang (kineski: 澂江县 ili 澄江县; pinyin: Chéngjiāng; čita se "Čengđijang") je općina u županiji Yuxi, nešto sjevernije od jezera Fuxian, pokrajina Yunnan, jugozapadna Kina. Općina ima površinu od 804 km² i oko 146.293 stanovnika (180/km²).
Aeroput MMS-3
Aeroput MMS-3 je prvi srpski dvomotorni laki putnički avion trosed koga je proizvela vazduhoplovnotehnička služba Aeroputa za svoje potrebe 1935-te godine. Glavni projektant je bio vazduhoplovni inženjer Milenko Mitrović - Spirta, tehnički direktor Aeroputa.
Razvoj
Rad na projektovanju aviona Aeroput MMS-3 je obavljen 1934. godine, projektant je bio vazduhoplovni inženjer Milenko Mitrović - Spirta, po čijim inicijalima je avion dobio oznaku MMS (takav je tada bio običaj među konsrtuktorima jugoslovenskih aviona). Brojna oznaka 3 predstavlja trosedi avion za 3 putnika. Gospodin Milenko Mitrović - Spirta je tada bio tehnički direktor Aeroput-a i predložio je Upravnom odboru da na osnovu njegovog projekta, koji je u martu mesecu 1934. godine testiran u Ajfelovom aerotunelu u Parizu, Aeroput u svojoj radionici za popravku aviona napravi avion koji bi se koristio kao aviotaksi za kojim se osećala velika potreba. U toku 1935. godine napravljen je prototip koji je poleteo januara meseca 1936. godine. Probni let i testiranje aviona je izvršio pilot Vladimir Striževski šef saobraćajnih pilota Aeroputa. S obzirom da je avion pokazao dobre karakteristike već iste sezone 1936. godine uključen je u saobraćaj.
Chengjiang
Mjesto je najslavnije po 512 hektara brdovitog područja (tzv. "Maotianshan šel") u kojemu su pronađeni najpotpuniji fosili (čak i okamenjeno meko tkivo pored potpunih kostura, kao što se vidi na slici nematomorpha Maotianshania cylindrica desno) ranokambrijskog pomorskog života izvanredne bioraznolikosti beskralježnjaka i kralježnjaka. Na ovom nekad kompleksnom pomorskom ekosistemu pronađeno je najmanje 16 koljena (kao što su: Porifera, Priapulida, Brachiopoda, Chaetognatha, Cnidaria, Ctenophora, Echinodermata, Hyolitha, Nematomorpha, Phoronida, Protista i Chordata) i brojne tajanstvene skupine (kao što su Yunnanozoon lividum, Haikouella lanceolata i Vetulicola) kao i 196 vrsta, što svjedoči o izvanredno brzom razvrstavanju života na Zemlji prije 530 milijuna godina kada su nastale gotovo sve današnje skupine životinja, tzv. Kambrijska eksplozija.
Aeroput MMS-3
Tehnički opis
Avion MMS-3 je dvomotorni visokokrilac, sa strukturom od drveta, trup je obložen šperom a krila sa platnom, namenjen prvenstveno za avionsko taksiranje. Imao je dva engleska radijalna 7-mo cilindrična, vazduhom hlađena, motora Pobdžoj Nijagara snage 66kW (90 KS). Ove motore je karakterisala niska potrošnja goriva i veoma tih rad što je omogućilo veću udobnost putnika. Avion su pokretale dve dvokrake drvene elise fiksnog koraka. Za tadašnje vreme avion je bio neuobičajene koncepcije, umesto klasičnog trupa avion je u produžetku motora imao dva nosača repnih peraja (dvotrupac). Rezervoari za gorivom su bili smešteni u krilu između dva motora. Kabine pilota i putnika predstavljaju jednu celinu, koja se kao gondola nalazi ispod krila aviona. Kabina je imala velike prozorske površine koje su omogućavale izvanrednu preglednost kako pilotu tako i putnicima. Ovo ga je činilo izvanrednim avionom za panoramske letove. Imao je fiksni stajni trap konvencionalnog tipa, repni točak je bio smešten na zadnjem delu trupa gondole dok su glavni točkovi bili pričvršćeni sa jedne strane za trup gondole a sa druge za nosač motora. Glavni točkovi su imali aerodinamičke blatobrane. Godine 1940, MMS-3 je korišćen za testiranje kućišta sa prednjim točkom. Tokom ovog vremena inženjer Mitrović i prof. Dr. Ing. Miroslav Nenadović zajedno su radili na projektu dvomotornog lakog bombardera koji je radno nazvan Nemi, i koji je trebao da ima sličan raspored koji se koristio u aerodinamci MMS-3, ali sa kućištem sa triciklom sa prednjim točkom. Ovaj projekat nikada nije realizovan.
Chengjiang
Kako za znanstvenike predstavlja jedinstven paleobiološki prozor, fosilni lokaliteti Chengjianga su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji 1. srpnja 2012. godine.
Aeroput MMS-3
Tehnički opis
Svojom pojavom avion Aeroput MMS-3, zbog svojih izvanrednih aerodinamičkih osobina, izazvao je veliko interesovanje u Francuskoj, Velikoj Britaniji, Nemačkoj i Čehoslovačkoj. Vođeni su preliminarni pregovori za prodaju licence, ali nažalost do toga nije došlo. Ostalo se samo na ovom jednom prototipskom primerku.
Operativno korišćenje
mini|Milenko Mitrović i poslednji momenti aviona MMS-3 Avion Aeroput MMS-3 je u leto 1936. godine dobio sertifikat i registrovan je pod oznakom YU-SAR. Korišćen je na saobraćajnim pravcima od Beograda ka Sarajevu, Podgorici, Skoplju, prevozio je taksi putnike, novine i poštu. Tokom leta na liniji Beograd - Podujevo - Skoplje 15. 09.1936. godine avion je zbog kvara na motoru prinudno sleteo i malo je bio oštećen. Oštećenje je brzo otklonjeno tako da je avion do kraja 1937. godine imao 65 sati naleta, 1938. - 79 sati a 1939. - 102 sata. Pored toga korišćen je za obuku i trenažu saobraćajnih pilota Aeroputa. Ovaj avion je korišćen takođe za propagandne letove, vozeći na aero-mitinzima po minimalnim cenama posetioce što je doprinosilo popularizaciji vazduhoplovstva i vazdušnog saobraćaja u Jugoslaviji. Avion je imao još jednu prednost, vrlo lako su se mogla skidati putnička sedišta iz kabine i avion se pretvarao u transportni (prvi jugoslovenski cargo avion). Neposredno pred rat 1941. godine avion je uključen u trenažnu eskadrilu Jugoslovenskog kraljevskog ratnog vazduhoplovstva (JKRV), uništen je pri povlačenju na aerodromu Grab kod Trebinja (Hercegovina). Prema drugim izvorima, u martu 1941, uoči napete međunarodne situacije oko Jugoslavije, avion MMS-3 je preuzelo Jugoslovensko kraljevsko ratno vazduhoplovstvo (JKRV) i rasporedilo ga u 603-ću Pomoćnu Eskadrilu, gde mu je zadatak bio da se koristi kao avion za vezu, razmeštanje i za kurirske potrebe. Prema izveštajima očevidaca, nakon nemačkog napada na Jugoslaviju u aprilu 1941, avion je uništila posada na aerodromu u blizini sela Divci u Valjevskom regionu da ne bi pao u ruke neprijatelju. Milenko Mitrović Spirta (15.2.1905 Novi Sad, Srbija - 23.8.1986 Peterboro, NH, SAD) je lično odvezao avion iz Zemuna aprila 1941. Slikao se sa avionom, pre nego sto ga je zapalio. U svojoj kuci je do smrti imao na zidu uramljenu poslednju sliku sa avionom MMS-3. Milenko Mitrović, diplomirani inženjer vazduhoplovne akademije u Parizu, 1945. nije mogao da dobije posao u struci, osim da "čisti piste", zato što je za vreme rata bio u Beogradu, a ne sa partizanima. To je nateralo bračni par Mitrović da se, sa dvoje male dece, ubrzo isele u Ameriku.
Chase, Kansas
Čejs je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 477, što je 13 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sant'Antonio, Belluno
Sant'Antonio je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Mak
thumb|Polje maka u cvatu
Mak (opijumski mak, opijumska čaura; ) je jednogodišnja biljka iz porodice makovi (Papaveraceae). Boje cveta maka obuhvataju: belu, roze, narandžastu, crvenu i plavu; neki imaju tamne oznake u sredini. Vrste koje se gaje godinama takođe uključuju mnoge druge boje u rasponu od jednobojnih tamnih vrsta do nežnih pastelnih nijansi. Središte cveta ima vijugave prašnike okružene okruglim ili peharastim skupom četiri do šest latica. Pre cvetanja latice su zgužvane u pupoljak, i kako cvetanje prestane latice često leže ravno pre nego što otpadnu. Polen orijentalnog maka (Papaver orientale), je tamno plave boje. Polen poljskog maka (Papaver rhoeas) je od tamno plave do sive. Pčele koriste mak kao izvor polena.
Simbolizam
Mak je dugo korišćen kao simbol sna i smrti: sna zbog opijuma koji se iz njega ekstrakuje, i smrti zbog njihove krvavo crvene boje. U grčko-rimskim mitovima, mak je korišćen kao dar mrtvima. Mak je korišćen kao amblem na nadgrobnim spomenicima kako bi označio večni san. Ovo gledište je korišćeno u Čarobnjaku iz Oza kako bi se dočarala magična polja maka, opasna jer su uzrokovala da onaj ko pređe preko njih spava zauvek. Drugo značenje i korišćenja maka u grčko-rimskim mitovima je simbol svetle grimizne boje koje označava obećanje uskrsnuća posle smrti.
Mak koji se pamti iz ratnog vremena je Papaver rhoeas, kukuruzni mak crvenog cveta. Ovaj mak je uobičajen korov u Evropi i može se naći na mnogim mestima, uklučujući i Flandersova polja. Kanadski hirurg i vojnik, Džon MekKre je napisao pesmu na Flandersovim poljima 3. maja 1915, nakon što je prisustvovao pogibiji svojeg prijatelja, poručnika Aleksisa Helmera. Uvodni stih pesme živopisno opisuje sliku makova nošenih vetrom među mnogim krstovima koji označavaju mesta počinka palih vojnika. Stoga je biljka postala simbol mrtvih vojnika u Prvom svetskom ratu. U mnogim državama Komonvelta, veštačke, papirne ili plastične verzije ovog maka se nose kako bi proslavile uspomenu na žrtvu veterana i civila u Prvom svetskom ratu i u drugim ratovima, tokom nedelja koje prethode Danu sećanja 11. novembra. U SAD je običaj da se nosi «drugarski mak» (veštačke, papirne ili plastične verzije koje prodaju veterani Stranog rata tokom nedelja koje prethode Danu pomena poginulih, poslednjeg ponedeljka u maju kako bi se proslavila uspomena na veterane u mnogim ratovima; pošto Dan veterana 11. novembra je tu kako bi se počastvovali «živi» veterani).
U Kanadi, Kanadska kraljevska legija i Anavets organizacija dele makove svake jeseni pre Dana sećanja. Dizajn kanadskog maka se sastoji od latica napravljenih od crvene plastike sa filcanom postavom i crnim središtem postavljenim na iglu. 1980, Kanadska kraljevska legija je osnovala komitet koji bi odlučio o budućnosti maka i odlučeno je da središte bude promenjeno u zeleno kako bi predstavljalo zelena polja Francuske. Ovo se pokazalo omraženim među članovima Legije i dizajn je vraćen 1986. Nažalost veliki broj zelenih je već kupljen i odlučeno je da se nastavi proizvodnja zelenih centara dok se ne potroši zaliha filca. Trebalo je do 2002. da se istroši zeleni filc i tradicionalni crveni centri su se ponovo pojavili. Oni koji su bili neobavešteni ili su zaboravili da su crna središta korišćena za dizajn maka od svog uvođenja 1921. do 1980. su smatrali promenu donekle spornom.
Lizofosfatidilholin
thumb|right|Generalna hemijska struktura lizofosfatidilholina, gde je R varijabilni lanac masne kiseline Lizofosfatidilholini (LPC), ili lizolecitini, su klasa hemijskih jedinjenja koja su izvedena iz fosfatidilholina. Oni proizilaze iz parcijalne hidrolize fosfatidilholina, koja uklanja jednu od grupa masnih kiselina. Hidroliza je generalno rezultat enzimskog dejstva fosfolipaze A2.
Društvo sveudiljnog klanjanja Presvetom oltarskom Sakramentu
Društvo sveudiljnog klanjanja Presvetom oltarskom Sakramentu (POS) je katolička udruga.
Lizofosfatidilholin
LPC se može koristiti u laboratoriji za izazivanje demijelinacije režnjeva mozga, čime se oponašaju efekti demijelinacionih oboljenja kao što je multipla skleroza..
Mak
Upotreba
Seme belog maka pripada indijskoj vrsti. Dodaje se jelima radi gustine, teksture i daje aromu u receptima. Obično korišćen za pripremu u Kurmi, mleveni mak, zajedno sa kokosom i ostalim vrstama, se kombinuju kao masa i dodaju na kraju kuvanja. Vrlo je teško samleti ih sirove, zato je najbolje pržiti ih nasuvo, i onda pomešati sa malo vode kako bi se postigla konzistentnost testa.
Seme opijuma maka (Papaver somniferum) se široko konzumira u mnogim delovima centralne i istočne Evrope. Zašećerena, samlevena, zrela semena se jedu sa testeninom, ili se kuvaju sa mlekom i koriste kao punjenje ili kao preliv za različite vrste slatkih testa. Mlevenje zrelih semena se izvodi ili industrijski ili kod kuće, gde se obično izvodi ručnim mlinom.
Seme maka se široko koristi u andrskoj, bengalskoj, orijskoj, nemačkoj, ukrajinskoj, malabarskoj, rumunskoj, mađarskoj i austrijskoj kuhinji.
U Meksiku, Modelo grupa, proizvođači piva Korona, koristili su crveni mak u svom oglašavanju (skoro svaka slika koju su koristili imala je na sebi negde cvet maka) sve do 1960.
Ariobarzan od Ponta
Ariobarzan (na grčkom Aριoβαρζάνης; vladao 266–cca. 250. pne.) bio je drugi kralj Ponta. Godine 266. pne. je naslijedio svog oca Mitridata I Ktista a umro između 258. i 240. pne. Za vrijeme njegove vladavine Pont je osvojio grad Amastris u Paflagoniji. Kao i otac, koristio je najamničke usluge Gala nedavno doseljenih u Malu Aziju, te tako zaustavio pokušaje egipatskog kralja Ptolemeja II da se proširi na pontske teritorije. Naslijedio ga je Mitridat II.
Društvo sveudiljnog klanjanja Presvetom oltarskom Sakramentu
Povijest
Osnovano je 1867. u Zagrebu. Pravila ovog društva odobrio je kardinal nadbiskup Juraj Haulik 20. siječnja 1867. godine. Uzor prema kojem je ustanovljeno ovo društvo bijahu bečko Društvo sveudiljnog klanjanja osnovano 1858. i još jedno starije, slično društvo iz Belgije, utemeljiteljice grofice Anne de Meeus, osnovano 1848. godine. Sjedište mu je bilo u Zagrebu, u Frankopanskoj 17, u samostanu sestara milosrdnica.
Pokrovitelji su bili zagrebački biskupi i nadbiskupi. Kroz povijest društvom su predsjedavale žene, uglednice zagrebačkog javnog života. Prve su bile bile grofica Jelisava Drašković (potpredsjednica je bila supruga hrvatskog preporoditelja Ivana Kukuljevića Sakcinskog) Kornelija Kukuljević Sakcinski. U upravi i članstvu društva uglavnom su ble žene, ali bilo je i muškaraca.
8. svibnja 1945. po naređenju biskupa J. Lacha prekinuta je adoracija u kapelici. Obnovljena je tri mjeseca poslije, 14. kolovoza 1945. godine. Tako je bilo do 26. listopada 1945., kad je došao vrlo mali broj članova Društva, a sljedećeg dana Križarice nisu došle. To je odražavalo strahovlađe i progon katoličanstva. Uskoro su vlasti zabranile i djelovanje Društva sveudiljnog klanjanja. Župnik se nastavio skrbiti za kapelu. Dvije godine poslije, 1. rujna 1947., skrb o kapeli i klanjanju preuzele su Sestre od Pohođenja Marijina koje su došle iz Slovenije.
Društvu do danas nije obnovljen rad.
Svrha
Klanjanje nikada ne prestaje, budući da je raspored klanjanja unaprijed određen, a članovi se drže te satnice.
Karitativna svrha jest ta što milodariima potpomaže siromašne crkve, u ratu stradale crkve, da bi mogle nabaviti misno ruho i ina sredstva koje se rabi pri Svetoj misi i bogoslužju. Time članstvo društva (mahom katolkinje) sudjeluju u prikazivanju euharistijske žrtve.
Kapela Corpus Domini
Ovo je jedina crkva u Hrvatskoj u kojoj se klanjanje euharistijskom Spasitelju (adoracija) obavlja cijelog dana, što ju čini svetištem vječnog klanjanja i svetištem Euharistije.
Ova je kapela podignuta je na ondašnjoj zagrebačkoj periferiji, u Mošćeničkoj ulici na Trešnjevci. Nalazi se u sklopu Doma Božje Providnosti koje je ovo društvo desetljećima bilo planiralo podići, s time da u Domu bude i kapela posvećena euharistijskom Spasitelju. Dobročiniteljica koja je financirala izgradnju ove skupe kapela bila je Zora Vasić, najveća dobročiniteljica svim katoličkim ustanovama u zemlji. Zemljište za gradnju poklonio je Grad Zagreb.
Sredinom ožujka 1939. blagoslovio ju je biskup Josip Lach. Konačno je sagrađena 1941. godine. Dom u kojem je sagrađena bio je mjestom smještaja djevojaka koje su pohađale obrtničke škole a dopodne u dvorištu je bio oratorij za djevojčice. Stilski, kapela je napravljena po benediktinskoj školi sakralne umjetnosti iz Beurona koja je bila poznata u ono vrijeme.
Godine poslije drugog svjetskog rata bile su vrlo opasne za katolištvo. S obzirom na brojne smaknute nedužne svećenike i opljačkane crkve, bilo je vrlo izvjesna opasnost da bi kapela mogla biti srušena ili sasma uklonjena. Da bi to nekako onemogućio, za ovu se kapelu posebno angažirao duhovnik ovog Društva, biskup Josip Lach. Kapelu je povjerio sestrama Pohoda Marijina. Njihovim trudom te zalaganjem upravitelja kapele, kapela je opstala.
Danas je rektor ove kapele vlč. Pavao Crnjac.
Rodezijski građanski rat
Rodezijski građanski rat (, poznat i kao Oslobodilački rat Zimbabvea i Druga Čimurenga) bio je vojni sukob između gerilskih organizacija, Afrički narodni savez Zimbabvea i Afrički nacionalni savez Zimbabvea i Armije Rodezije u međunarodno nepriznatoj državi Rodeziji. Trajao je od 1964. do 1979. godine.
Pozadina
Krajem 19. veka, Velika Britanija je osvojila veliku teritoriju u južnoj Africi i formirala koloniju zvanu Južna Rodezija (danas država Zimbabve). Koloniju su postepeno naseljavali evropski doseljenici, poput Britanaca, Bura i Nemaca. Godine 1923, Južna Rodezija je dobila status samoupravne teritorije. Velika Britanija se nije uplitala u unutarnje poslove Južne Rodezije, koja je bila odana svojoj metropoli (npr., beli građani Južne Rodezije su tokom Drugog svjetskog rata učestvovali u borbama u redovima britanskih oružanih snaga). U Južnoj Rodeziji crna većina nije u potpunosti bila odsutna u vlasti, ali joj je pristup do nje je bio zaprečen odrednicama poput finansijske ili obrazovne kvalifikovanosti.
Nakon Drugog svetskog rata u kontekstu opšte krize britanske kolonijalne imperije pokušana je reorganizacija kolonijalne uprave kako bi se zadržala moć Velike Britanije u kolonijama. Na primer, od 1953. do 1963. stvorena je Federacija Rodezije i Njasalenda, koja je uključivala Južnu Rodeziju, Severnu Rodeziju (moderna Zambija) i Njasalend (moderna Malavi). Nakon sloma Federacije u 1963. sve njene članice su postale nezavisne, osim Južne Rodezije. To je izazvalo talas narodnog nezadovoljstva u Južnoj Rodeziji. Britanska vlada je opravdavala svoje akcije protiv Južne Rodezije da treba poštovati načelo „Nezavisnost tek nakon vladavine većine“. S druge strane, to načelo nije primenjeno u Južnoafričkoj Uniji.
U Južnoj Rodeziji je 1964. na vlast nakon izbora došla stranka Narodnog fronta na čelu s Ijanom Smitom. Vođa Južne Rodezije vodio je duge pregovore s Velikom Britanijom po pitanju nezavisnosti. Nakon neuspeha pregovora, 11. novembra 1965. godine, vlada Ijana Smita jednostrano je proglasila nezavisnost. Proglašena država dobia je ime Rodezija. Britanska vlada, kao i vlade drugih zemalja nisu priznale nezavisnost Rodezije. Savet bezbednosti UN usvojilo je 1966. odluku o primeni ekonomskih sankcija protiv Rodezije.
U Južnoj Rodeziji je 1961. osnovana stranka Afrički narodni savez Zimbabvea (ZAPU). Godinu dana kasnije, organizacija je bila zabranjena i počela da deluje ilegalno. Njen cilj bio je rušenje režima Ijana Smita. Godine 1963, iz ZAPU-a se odvojila grupa članova koji su formirali stranku Afrički nacionalni savez Zimbabvea (ZANU), koja je takođe pozivala na oružanu borbu protiv vlade Rodezije.
Rat
Jednostrano proglašenje nezavisnosti Rodezije i odbijanje većine zemalja da ga priznaju je protumačeno kao slabost vlade, pa su vođe ZANU Robert Mugabe i ZAPU Džošua Nkomo, pokrenuli 1965. gerilske akcije protiv ljudi i vladinih snaga u Rodeziji iz susednog Mozambika, Bocvane i Zambije.
Rat su aktivno iskorištavala dva suprotstavljena svetska politička bloka. ZANU i ZAPU su izjavama da će nako dolaska na vlast graditi socijalizam obezbedile političku podršku i znatnu finansijsku pomoć od Sovjetskog Saveza, Kine i Severne Koreje. Ove zemlje su takođe poslale svoje vojne savetnike i instruktore u obučavanju boraca ZAPU i ZANU.
Istovremeno je Mugabe održavao veze s Pekingom, a Nkomo s Moskvom. Kontradikcije između lidera oslabile su efikasnost njihove borbe što je povremeno eskaliralo u oružanim sukobima između ZAPU-a i ZANU-a. Početkom 1970-ih, ZAPU i ZANU su ipak uspele da u borbi protiv zajedničkog neprijatelja formiraju „Patriotski front“ u sastavu kojeg su oba pokreta zadržala svoju punu autonomiju. Do 1972. godine, gerilski rat doživeo posebno snažan zamah.
Oružane snage Rodezije brojile su 1977. 10.000 vojnika. Pešadija (8200 ljudi) se sastojala od tri pešadijska bataljona, padobranskog bataljona, artiljerije, inženjerije i drugih rodoca, među kojima su bile brojne jedinice za posebne namene. Vazduhoplovne snage (1.300 vojnika) imale su 48 borbenih aviona i 50 helikoptera. Osim toga, u antigerilske akcije bile su aktivno uključene jedinice Rodezijske specijalne vazdušne službe (po uzoru na britanski SAS), kao i specijalne policijske jedinice Rodezije i Služba za kriminalističke istrage. Rodezijska vojska je bila daleko bolje obučena i znatno disciplinovanija i pokazala se kao veoma efikasna u protivgerilskim dejstvima.
Planskim ugrožavanjem civilnog stanovništva, kako ZAPU, tako i ZANU, su stvarale planski ubrzavale iseljavanje belaca. Ovo ne samo da je ozbiljno narušavalo moral belog stanovništva, već je postepeno smanjilo i dostupnost novih regruta i obučenih rezervista vojske i policije.
Određene zemlje (posebno Južna Afrika, a do 1974. i Portugalija) su ignorisale rezoluciju Veća bezbednosti UN-a i nastavile da posluju s Rodezijom. Oružje za Rodeziju bilo je kupovano zapadnoj Evropi i SAD-u preko posrednika. Zbog niskih resursa mobilizacije sopstvenog stanovništva, rodezijska vlada je nastojala u svoje redove da privuče što više plaćenika, čije je učešće značajno doprinelo antirodezijskoj propagandi.
Borba je bila brutalna na obe strane, a bila je popraćena i značajnim brojem civilnih žrtava. Kineska i Sovjetska podrška ZANU-u i ZAPU-u i međunarodna izolacija Smitovog režima doveli su do neizbežnog poraza Rodezije. Posebno velik udarac vlada Ijana Smita doživela je državnim udarom u Portugaliji u aprilu 1974, nakon čega je nova portugalska vlada dala nezavisnost Mozambiku. Područje koje je dotada bilo glavna baza za snabdevanje Rodezije i njena glavna veza prema spoljnom svetu, gotovo trenutno se pretvorilo u neprijateljski nastrojenu socijalističku državu Mozambik i glavnu bazu gerilaca „Patriotskog fronta“.
Kraj rata
Kao rezultat mnogih faktora, krajem 1970-ih, vlada Rodezije je stupila u pregovore sa umerenim crnačkim političarima o završetku rata i rešavanju budućnosti ove zemlje. Rezultat dugotrajnih pregovora bio je interni sporazum o osnivanju vlade nacionalnog jedinstva sa znatnim učešćem crnačke većine.
U ratu je ukupno poginulo oko 30.000 ljudi.
Na osnovu sporazuma u Lankaster hausu, uprava nad zemljom je 11. decembra 1979. vraćena Britanskoj imperiji. Narednog dana je upravu preuzeo lord Soums, a država je formalno ponovo postala kolonija pod imenom „Južna Rodezija“.
Skupštinski izbori su održani krajem februara 1980, nakon kampanje koju su obeležile masovno zastrašivanje i brojna druga kršenja ljudskih prava i izbornog procesa Mugabeovog ZANU. Vlasti Ujedinjenog Kraljevstva su na kratko razmatrale mogućnost diskvalifikovanja ZANU iz učešća u izborima zbog flagrantnog kršenja Sporazuma iz Lankaster hausa, ali na kraju nisu preduzele ništa.
Dana 4. marta 1980, Mugabeov ZANU je odneo ubedljivu pobedu. Rivalski UANC je osvojio samo tri od osamdeset mesta rezervisanih za crnačko stanovništvo u Predstavničkom domu.
Južna Rodezija je pod Mugabeovim vođstvom 18. aprila 1980. postala Republika Zimbabve.
Panonski Rusini
mini|desno|250p|Rusinska naselja u Vojvodini Panonski Rusini ili samo Rusini, su narod slovenskog porekla, koji pretežno živi u Srbiji (srpskoj pokrajini Vojvodini, u kojoj je njihov jezik jedan od 6 službenih jezika) i manjim delom u istočnoj Hrvatskoj (Srem, Slavonija). Jezik ovih Rusina se govori uglavnom na ovim prostorima, a istorijski je nastao u karpatskom arealu, gde se seku izoglose istočnoslovenskih i zapadnoslovenskih jezika. Prema jednom mišljenju, ovaj jezik se svrstava u zapadnoslovenske jezike i sličan je slovačkom jeziku, dok je, prema drugom mišljenju on dijalekat književnog ukrajinskog jezika.
Geografija
U Srbiji, Rusini čine najveći deo stanovništva u naseljima Ruski Krstur, Kucura i Bikić Do. U Hrvatskoj čine većinu u naseljima Petrovci i Mikluševci. Kulturni centar Rusina u Vojvodini je Ruski Krstur.
Pored toga, Rusina u značajnijem broju ima i u Novom Sadu, Đurđevu, Vrbasu, Šidu, Berkasovu i Bačincima.
Populacija
Kretanje broja Rusina u Vojvodini prema različitim popisima:
Istorija
Rusini su se na područje današnje Vojvodine naselili u 18. veku (1750-1784), a potiču iz kraja koji su sami nazivali "Hornjica" (u značenju "gornji predeo"), odnosno sa prostora ispod Karpata i Karpata. Rusinski etnički prostori na Karpatima danas su administrativno podeljeni između Ukrajine, Slovačke, Poljske i Rumunije. Rusini su naseljeni u nekoliko naselja u Bačkoj (Doroslovu, Kulpinu, Krsturu, Kucuri, Kuli i Novom Sadu) i Sremu (Petrovcima, Mikluševcima, Bačincima i Šidu).
Pored Rusina grkokatolika, na područje današnje Vojvodine su se doseljavali i pravoslavni Rusini. U Velikom Krsturu je 1757. godine bilo 27,3% domova pravoslavne veroispovesti.
Ime i identitet
Pored ovog imena, Rusini se u istorijskim dokumentima pominju i pod imenima Ruteni i Malorusi. Postoje takođe i Rusini u Ukrajini, čiji jezik spada u grupu istočnoslovenskih jezika i sličan je ukrajinskom. Vojvođanski Rusini su u Srbiji priznati kao posebna nacija, ali ih neki smatraju delom ukrajinskih Rusina, koje opet neki smatraju delom ukrajinskog naroda. Međutim, za razliku od Ukrajinaca i ukrajinskih Rusina, koji govore istočnoslovenske jezike, Rusini u Vojvodini govore jezik, koji se može klasifikovati kao zapadnoslovenski.
Jezik
mini|300p|Opštine Vojvodine u kojima je rusinski jezik u službenoj upotrebi Rusinski jezik je jedan od 6 službenih jezika AP Vojvodine. Na lokalnom nivou, rusinski je u službenoj upotrebi u opštinama Kula, Vrbas, Šid, Bačka Topola i Žabalj, kao i u Gradu Novom Sadu.
Xanadu
Xanadu ili Shangdu (kineski: 上都, pinyin: Shàng dū) je bila ljetna prijestolnica Kublaj-kanova Mongolskog carstva, koje je zauzimalo veći dio Azije. Arheološki nalazi sugeriraju da se grad nalazio u današnjoj Unutarnjoj Mongoliji (Kina), oko 275 km sjeverno od Pekinga i 28 km sjeverozapadno od modernog grada Duoluna.
Na njegovom mjestu je stajao stariji kineski grad Kaiping (开平, Kāipíng) kojeg je od 1252.-56. godine urbanizirao kineski arhitekt Liu Bingzhong po strogom kineskom planu utemeljenom na Feng shuiju. Novi grad površine od oko 25.000 ha je bio jedinstven pokušaj spajanja nomadske Mongolske i kulture Han Kineza. Zbog toga je područje Xanadua upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji 2012. godine.
Sastojao se od četvorinastih "Vanjskog grada" (stranica oko 2,2 km), "Unutarnjeg grada" (stranica oko 1,4 km) i palače, u kojoj je Kublaj-kan (stranica oko 550 m) boravio ljeti. Za palaču se vjeruje da je bila pola veličine Zabranjenog grada u Pekingu, Kina. Danas su od nje ostali samo donji dijelovi zidova i kvadratična terasa od opeke u središtu Unutarnjeg grada. Na slici desno može se vidjeti rekonstrukcija Xanaduove "fontane srebrnog drveta" u Karakorumu. Pored njih, danas se na arheološkim ostacima mogu prepoznati i neki hramovi, grobnice, nomadske nastambe i Tiefan’gang kanal, te drugi vodoopskrbni radovi.
God. 1614., engleski svećenik Samuel Purchas je opis Xanadua Marca Pola objavio u svojoj knjizi Purchasovo hodočašće. Bajnost Xanadua koja se mogla naći u ovim izvješćima je kasnije nadahnula Samuela Taylora Coleridgea da napiše svoju veliku pjesmu Kublaj-Kan kojom je Xanadu postao metafora za izobilje, blagostanje i imućnost. Xanadu se danas pamti najviše zahvaljujući ovoj pjesmi, koja sadrži ove, često navođene redke:
Koram
Koram se može odnositi na
Riverbend
Riverbend se može odnositi na
Erin, Tennessee
Erin je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.324, što je 166 (-11,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Roki Pojnt
Roki Pojnt se može odnositi na
Goodbye Lullaby
Goodbye Lullaby je četvrti studijski album kanadske pop rock pjevačice Avril Lavigne, biti će izdan 8. ožujka 2011. godine pod RCA Recordsom. Kao prvi i najavni singl biti će objavljena pjesma "What the Hell".
Pisanje i snimanje
Odmah nakon završetka turneje The Best Damn Tour Lavigne je počela sa radom na novom albumu. Sa snimanjem je počela u svojem kućnom studiju, prva nastala pjesma je "Black Star". Pjesmu je napisala kako bi pomogla pri promociji njenog prvog parfema Black Stara. Lavigne je pjsmu napisala tijekom svoje turneje dok je bila u jednom Malezijskom hotelu. Pjesma traje nekoliko sekundi, ali kasnije je napravljena potpuna verzija pjesme, Rolling Stone opisao je pjesmu kao kao divnu uspavanku sličnu Coldplayovim pjesmama.
Snimanje je započelo sa malim brojem instrumenata, samo Lavignenino pjevanje i akustična gitara.
Singlovi
"What the Hell" je najavni singl s albuma. Singl će biti objavljen u siječnju 2011. godine. Potvrđeno je kako će videospot biti snimljen krajem studenog 2010. godine, ali je na kraju ipak snimljen početkom prosinca. Videospot je snimljen u Los Angelesu.
Sulejmanova planina
Sulejmanova planina, poznata i kao Sulejmanovo prijestolje (Tahti Sulejman ), je jedina svjetska baština u Kirgistanu. Sulejmanova planina je navodno mjesto gdje je sahranjen Sulejman; što je muslimanski naziv za kralja Salomona, koji se u islamu smatra za velikog i značajnog proroka. Nalazi se iznad grada Oša i Ferganske doline, i nekad je bila glavnim pred-muslimanskim i muslimanskim svetištem Srednje Azije na raskrižju puteva svile. Njezine vapnenačke stijene, oblikovane erozijom vjetra, se strmo uzdižu iznad ravnice Fergana koja ju okružuje; u dnu ima promjer 1140 x 560 metara i dio je gorja Tanšan. mini|lijevo|300px| Baburova kuća na "Sulejmanovom prijestolju" Na njezinih pet vrhova nalaze se brojna drevna sveta mjesta (njih 17) i špilje s prapovijesnim petroglifima (101 lokalitet), ali i dvije džamije. Njezina sveta mjesta su navodno davala blagoslov dugovječnosti i liječila glavobolje, leđobolje i neplodnost. Naime, prema lokalnom vjerovanju žene koje se uspnu na njegov vrh i odpužu trbuhom preko otvora na svetoj stijeni, će roditi zdravu djecu. Grmlje i drveće na planini je ispunjeno brojnim "molitvenim zastavicama", tj. malim zavjetnim komadima tkanina koje se ostavljaju pri molitvi. Ona je "najbolji primjer svete planine u Srednjoj Aziji koja se štuje nekoliko tisućljeća", zbog čega je upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2001. godine.
Ovaj lokalitet je još uvijek važno mjesto hodočašća za lokalne muslimane, zbog čega su izgrađene stube koje vode na najviši vrh gdje se nalazi malena džamija koju je izvorno izgradio Bobur 1510. godine, a obnovljena je 1991., nakon što je dignuta u zrak 1963. godine. Tu se nalazi i Džamija ravata Abdulahana, također iz 16. stoljeća koja je nedavno obnovljena, a na istočnom brdu se nalaze srednjovjekovne kupke (11.-14. st.). Tijekom sovjetske vlasti na planini je u živoj stijeni izdubljen muzej u kojem su izloženi prapovijesni arheološki nalazi s ovog područja. Blaža padina Sulejmanove planine je okružena grobljima. Danas je popularna turistička atrakcija i zbog toga što pruža izvanredan pogled na okolicu.
Casoli, Chieti
Casoli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Bazen
thumb|desno|250px|Olimpijski bazen u [[Sydneyu u Australiji]] Bazen je objekt s umjetno zatvorenom vodenom masom, koji se koristi za plivanje iz sporta, razonode ili relaksacije. Postoji više standardnih veličina: najveći je olimpijski bazen, dužine 50 m i širine 25 m. Dimenzije bazena mogu biti veće ili manje od toga, pravilnih ili nepravilnih oblika, na otvorenom, u zatvorenom prostoru, u pokretnim objektima, najčešće putničkim brodovima i luksuznim jahtama, i od raznih materijala: metala, plastike, stakloplastike, ili betona.
Rejčel
Rejčel se može odnositi na
Bazen
Prema namjeni, bazeni također se dijele na javne (na usluzi građanima) i privatne (koje koristi samo vlasnik i njegovi gosti). Bazene je moguće naći u brojnim zdrastvenim ustanovama, klubovima, hotelima, centrima ljepote. Također, bazeni sa grijanom vodom ili podvodnim vodenim mlazom koriste se za masažu ili terapije. Bazeni se koriste i za vježbe ronilaca, spasilačkih službi i simulaciju bestežinskog stanja za astronaute.
Bazeni su u većini slučajeva dizinficirani klorom, bromom i mineralnim sredstvima radi prevencije širenja bakterija, virusa, algi, i larvi kukaca korištenjem filtera koji bazenima omogućavaju adekvatan protok vode. Radi mogućih negativnih efekata kemijskih sredstava, u novije vrijeme traže se i alternativna, eko-kompatibilna sredstva.
3200 Phaethon
3200 Phaethon je Apolo asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 1,271 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,51 a geometrijski albedo 0,106.
Faeton je matično telo meteorskog roja Geminidi.
Alenvud
Alenvud se može odnositi na
Francescas
Franseska je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Nerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 714 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 127 metara (maksimalnoj 171 m, a minimalnoj 63 m).
Regulator cistično fibrozne transmembranske provodnosti
Regulator cistično fibrozne transmembranske provodnosti (CFTR) je protein koji je kod ljudi kodiran CFTR genom.
Gen
thumb|left|80px|Lokacija CFTR gena na hromozomu 7 Gen koji kodira CFTR protein se nalazi na ljudskom hromozomu 7, na dugoj ruci u poziciji q31.2. od baznog para 116,907,253 do baznog para 117,095,955. CFTR ortolozi su takođe identifikovani kod svih sisara čiji kompletan genom je dostupan.
CFTR gen je korišten kod životinja kao filogenetički marker nuklearne DNK. Velike genomske sekvence ovog gena su korištene za istraživanje filogenioje glavne grupe sisara, i potvrđeno je grupisanje placentalnog redosleda u četiri glavna roda: Xenarthra, Afrotheria, Laurasiatheria, i Euarchonta plus Glires.
Mutacije
Više od hiljadu mutacija je opisano na CFTR genu. Mutacije mogu da uzrokuju dva genetička poremećaja, kongenitalno bilateralno odsustvo vas deferens i bolje poznati poremećaj, cističnu fibrozu. Oba poremećaju nastaju zbog blokade kretanja jona, i stoga transporta vode u i iz ćelija. U kongenitalnom bilateralnom odsustvu vas deferens, protein može još uvek da bude funkcionalan, ali nema normalnu efikasnost, što dovodi do produkcije guste sluzi, koja blokira razvoj vas deferensa. Kod ljudi sa mutacijama koje dovode do cistične fibroze, do blokade jonskog transport dolazi u epitelijalnim ćelijama koje opasuju prolaze pluća, pankreasa, i drugih organa. To dovodi do hronične disfunkcije, invaliditeta, i skraćenog životnog veka.
Najčešća mutacija, ΔF508 je rezultat brisanja (Δ) tri nukleotida što dovodi do gubitka aminokiseline fenilalanina (F) u 508toj poziciji proteina. Posledica toga je da se protein ne sklapa normalno i biva brže degradiran.
Mutacije se sastoje od zamena, dupliciranja, brisanja ili skraćivanja u CFTR genu. Njihova posledica može da bude formiranje proteina koji nisu funkcionalni, koji su manje efektivni, brže se razgrađuju, ili su prisutni u neadekvatnom broju.
Po nekim hipotezama mutacije u CFTR genu mogu da pruže selektivnu prednost heterozigotnim individuama. Ćelije koje izražavaju mutiranu formu CFTR proteina su otporne na invaziju bakterije Salmonella typhi, agensa tifoidne groznice, a miševi koji nose jednu kopiju mutiranog CFTR su otporni na dijareju uzrokovanu toksinom kolere.
Spisak čestih mutacija
thumbnail|right|280px|CFTR Najčešće mutacije među osobama evropeidne rase su:
Struktura
CFTR gen je aproksimativno 189 kb dug, sa 27 eksona i 26 introna. CFTR je glikoprotein sa 1480 aminokiselina. Ovaj protein se sastoji od pet domena. Među njima su dva transmembranska domena, svaki sa šest prolaza alfa heliksa. Oni su povezani sa domenom vezivanja nukleotida (NBD) u cutoplazmi. Prvi NBD je povezan sa drugim transmembranskim domenom putem regulatornog "R" domena koji je jedinstveno svojstvo CFTR, koje nije zastupljeno u drugim ABC transporterima. Jonski kanal se otvara samo kad je njegov R-domen fosforilisan posredstvom PKA i kad je ATP vezan u NB domenima. Karboksilni terminal proteina je pričvršćen za citoskeleton pomoću PDZ-interaktivnog domena.
Metakrilamid
Metakrilamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 85,104 Da.
150
Godina 150. (CL) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Skvile i Veta (ili, rjeđe, godina 903. Ab urbe condita). Oznaka 150. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Scareno, Verbano-Cusio-Ossola
Scareno je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Lejk Mohok
Lejk Mohok se može odnositi na
Ramblvud
Ramblvud se može odnositi na
Mormoni
desno|thumb|230px|[[Hram Solt Lejk je najznačajniji arhitektonski simbol mormonstva (Mormonske crkve)]] desno|thumb|230px|Mormonska crkva u Novom Sadu, Srbija Mormoni su vernici pripadnici "Mormonske verske zajednice".
Istorija
Mormonsku crkvu je osnovao Džozef Smit, koji je kako sam navodi, još od svoje mladosti bio često posećivan od strane anđela Moronija koji su mu saopštavali da pored Jevanđelja postoji i izvestan "dodatak" pisan na zlatnim pločama. Po njegovom tvrđenju on je pronašao te zapise i oni su, u vidu novog otkrovenja izašli iz štampe 1830. godine.
Ubrzo posle objavljivanja svoje “biblije”, Džozef Smit proglašava sebe “modernim” prorokom, ravnim prorocima Starog zaveta i počinje da okuplja sledbenike, do vremena svog ubistva (“mučeništva”, u mormonskoj istoriji) koje je počinila razjarena gomila 1844. U to vreme imao je bar deset hiljada sledbenika.
To je veoma kompromitovalo njihovu reputaciju; onda je većina članova odabrala da sledi Brigama Janga, Smitovog naslednika, kao “proroka, vidovnjaka i vizionara”. Posle napornih putovanja mormoni su se naselili na teritoriji Jute, a Solt Lejk Siti im je postao glavni grad (religiozni centar). Danas oko polovine stanovništva Solt Lejk Sitija su mormoni. Kada posetioci dođu na trg gradskog hrama - "Vatikan mormonizma" – mogu videti filmove i slušati predavanja o teologiji i istoriji mormona, koja se baziraju na Knjizi Mormona i novijim “prorocima”.
Verovanja i Mormonova knjiga
Mormoni smatraju sebe jedinom legitimnom hrišćanskom crkvom, krštavajući čak i mrtve (npr. Aleksandra Makedonskog, Napoleona i druge), nastojeći da svoja religijska ubeđenja što jače vežu za zvaničnu istoriju. Takođe odstupaju od nekih tradicionalnih dogmi, pa tako ne slave Boga kao Trojstvo Oca, Sina i Svetoga Duha, već kao tri boga koja imaju odvojenu i savršeno ljudsku prirodu.
Čitajući “Knjigu Mormona” možete pomisliti da čitate Bibliju u tzv. “verziji kralja Džejmsa” (zaista, postoje čitavi odlomci iz “verzije kralja Džejmsa”); knjiga je navodno napisana u razdoblju od 600 godina pre Hrista do 421. Po tvrdanjama Mormona pisali su je razni “proroci - istoričari”.
Po tvrdnjama nekih istoričara, "Knjigu Mormona" ne potkrepljuje nijedan arheološki dokaz i ne odgovara onome što se zna o prekolumbijskim civilizacijama. Pripadnike mormona ne zabrinjava ova činjenica. Veruju da je “samo stvar vremena” kada će se takav dokaz otkriti.
Osnovni cilj svih vernih mormona bio je jasno izrečen kada je Brigam Jang napisao:
Ili opet, po rečima bivšeg predsednika mormonske crkve, Lorenca Snoua: