cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romantizam
Francuska
Romantizam se relativno kasno razvio u francuskoj književnosti, čak i kasnije nego u likovnoj umjetnosti. Peteča romantizma u 18. vijeku, kult osjetljivosti, bio je asociran s Ancien regime, a Francuska revolucija bila je više inspiracija za strane pisce nego za one koji su je doživjeli iz prve ruke. Prva značajna ličnost bio je François-René de Chateaubriand, niži aristokrat, koji je ostao rojalist i za vrijeme Francuske revolucije, i vratio se u Francusku za vladavine Napoleona iz egzila u Engleskoj i Americi. S njegovim režimom također nije imao laki odnos. Njegova djela, sva u prozi, obuhvaćaju nekoliko romana kao što je vrlo utjecajni René (1802.), u kojem je preduhitrio Bayrona u stvaranju lika otuđenog heroja, ali većim dijelom obuhvaćaju nedavnu historiju i politiku, vlastita putovanja, obranu religije i duha srednjeg vijeka (Génie du christianisme 1802.) i konačno njegovu obimnu autobiografiju iz 1830-ih i 1840-ih Mémoires d'Outre-Tombe ("Sjećanja onkraj groba").
Nakon Burbonske restauracije, francuski se romantizam razvija u živom svijetu pariškog teatra s prikazivanjima djela Shakespearea, Schillera (ključnog autora romantizma u Francuskoj), te adaptacija Scotta i Byrona uz razne francuske autore, mnogi od kojih počinju pisati u kasnim 1820-im. Formirale su se skupine pro- i proturomantičara i izvođenja predstava su često pratili Cliques of pro- and anti-Romantics developed, and productions were often accompanied by raucous vocalizing by the two sides, uključujući i glasni uzvik jednog gledatelja 1822. da "Shakespeare, c'est l'aide-de-camp de Wellington" ("Shakespeare je Wellingtonov aide-de-camp"). Alexandre Dumas je počeo kao kazališni pisac, s uspješnim nizom djela koji započinju s Henri III et sa cour (1829.). Kasnije je odlučio pisati romane, najčešće historijske avanture otprilike u Scottovoj maniri, najpoznatiji od kojih su Tri mušketira i Grof Monte Cristo, oba napisana 1844. Victor Hugo je 1820-ih objavljivao radove kao pjesnik, prije nego je postigao uspjeh s historijskom dramom Hernani u kvazi-Shakespeareovskom stilu koja je postala poznata po izbijanju nemira na svojoj premijeri 1830. Kao i Dumas, on je u konačnici bio više poznat po svojim romanima, posebno Zvonarom crkve Notre-Dame (1831.), najpoznatijim od svih njegovih djela u njegovoj dugoj karijeri. Predgovor njegovog neprikazanog djela "Cromwell" važan je manifest francuskog romantizma sa svojom parolom "nema pravila, nema modela". Karijera Prospera Mériméea slijedio je sličan tok, danas je poznat kao stvaraoc priče Carmen, sa svojim romanom iz 1845. Alfred de Vigny je ostao zapamćen kao dramaturg, s njegovim vjerojatno najljepšim djelom o životu engleskog pjesnika Chatterton (1835.).
Najplodniji francuski pjesnici romantizma od 1830-ih do 1850-ih su Alfred de Musset, Gérard de Nerval, Alphonse de Lamartine i kitnjasti Théophile Gautier, čije se plodno razdoblje pisanja u različitim oblicima nastavilo do njegove smrti 1872. George Sand je preuzela od Germaine de Staël ulogu vodeće ženske spisateljice i bila je središnja figura pariške literarne scene, poznata po svojim romanima i kritici kao i po ljubavnim avanturama sa Chopinom i drugima.
Stendhal je danas vjerojatno najviše cijenjen francuski romanopisac onog perioda, ali njegov je odnos s romantizmom vrlo složen. On je, naime, poznat po dubokom psihološkom prikazu svojih likova i svom realizmu, što su rijetko viđene kvalitete u fikcijskom pisanju doba romantizma. On je preživio francusko povlačenje iz Moskve 1812., tako da ga fantazije o herojstvu i avanturi nisu posebno dirale. On se kao i Goya često smatra pretečom realizma. Njegova najvažnija djela su Le Rouge et le Noir (Crveno i crno, 1830.) i La Chartreuse de Parme (Šartrez iz Parme, 1839.).
Rusija
Rani ruski romantizam veže se za pisce Konstantina Batjuškova (Pogled na obale Lete, 1809.), Vasilij Žukovski (Bard, 1811.; Svetlana, 1813.) i Nikolaj Karamzin (Uboga Liza, 1792.; Julia, 1796.; Gradonačelnica Marta, 1802.; The Sensitive and the Cold, 1803.). Međutim, glavni predstavnik ruskog romantizma je je Aleksandar Puškin (Kavkaski zarobljenik, 1820.–1821.; Braća razbojnici, 1822; Ruslan i Ljudmila, 1820.; Evgenij Onjegin, 1825.–1832.). Puškinova su djela utjecala na mnoge pisce 19. vijeka i donijeli su mu priznanje i reputaciju najvećeg ruskog pjesnika. Ostali ruski pjesnici romantizma su Mihail Ljermontov (Junak našeg doba, 1839.), Fjodor Tjutčev (Silentium!, 1830), Jevgenij Baratinskij (Eda, 1826.), Anton Deljvig, i Wilhelm Küchelbecker.
Pod jakim utjecajem Lorda Byrona, Ljermontov je nastojao istražiti romantičarsko isticanje metafizičkog nezadovoljstva s društvom i samim sobom, dok Tjutčevljeve pjesme često opisuju prizore iz prirode i ljubavnu strast. Tjutčev je obično koristio kategorije kontrasta kao noć i dan, sjever i jug, san i java, kozmos i kaos, ukočeni svijet zime i proljeće prepuno života. Baratinskijev stil je po prirodi bio prvenstveno klasičan, zadržao se na modelima prethodnog vijeka.
Katolička Evropa
U pretežno rimokatoličkim zemljama, romantizam je bio manje izražen nego u Njemačkoj i Britanjiji, te se razvio kasnije kao posljedica Napoleonovih osvajanja. Književni romantizam bio je usko povezan s oživljavanjem nacionalnih osjećaja u malim i pokorenim zemljama i kulturalni nacionalizam bio je uvod u revolucije 1848.-1849..
Poljska
Kao početak romantizma u Poljskoj uzima se objavljivanje prvih pjesama Adama Mickiewicza 1822., dok pokret završava s gušenjem Januarskog ustanka iz 1863. protiv Rusije. Pokret je bio vrlo jako označen intereskom za poljsku historiju. Poljski je romantizam oživio staru tradiciju sarmatizma poljskog plemstva šlahta (szlachta). Oživljavaju se stare tradicije i običaji i stvara se pozitivan stav prema poljskom mesijanskom pokretu, isto tako i preko radova velikih poljskih pjesnika kao npr. Adam Mickiewicz (Pan Tadeusz), Juliusz Słowacki i Zygmunt Krasiński i pisaca proze kao Henryk Sienkiewicz. Ova bliska veza između poljskog romantizma i poljske historije postaje jedna od kvaliteta koje definiraju književnost u razdoblju romantizma u Poljskoj, što ga čini različitim u odnosu na druge države. Druge zemlje, naime, neće patiti od gubitka nacionalne državnosti kao što je to bio slučaj s Poljskom.
Italija
Romantizam u italijanskoj književnosti bio je minorni pokret, ali ipak značajan. On službeno počinje 1816. nakon što je Germaine de Staël napisala članak u časopisu Biblioteca italiana s naslovom Sulla maniera e l'utilità delle traduzioni, čime poziva italijanku javnost da odbaci neoklasicizam i da započinje proučavanje novih autora iz drugih zemalja. Prije tog trenutka, Ugo Foscolo je već objavio pjesme u kojima se naslućuju romantične teme. Najznačajniji pisci romantizma u Italiji su Ludovico di Breme, Pietro Borsieri i Giovanni Berchet. Poznatiji autori kao Alessandro Manzoni i Giacomo Leopardi bili su pod utjecajem prosvjetiteljstva s primjesama romantizma i klasicizma.
Portugal
Moderna portugalska poezija dodatno se razvila radom romantičarskog pisca Almeide Garretta, vrlo plodnog pisca koji je pridonio oblikovanju žanra svojim remek djelom Folhas Caídas (1853). Ovaj istinski osobni stil kasnog romantizma zadržati će se do početka 20. vijeka, osobito kroz djela Alexandrea Herculanoa, Cesária Verdea i Antónia Nobrea. Rana ekspresija portugalskog romantizma može se naći Hveć kod Manuela Marie Barbose du Bocagea, pogotovo u njegovim sonetima iz kraja 18. vijeka.
Južna Amerika
Na južnoamerički romantizam najviše je utjecao Esteban Echeverría, čije je najplodnije razdoblje bilo 1830-ih i 1840-ih. Njegova djela obilježena su mržnjom prema argentinskom diktatoru Juanu Manuelu de Rosasu i prepuna tema krvi i užasa. Echeverría je u opisu nasilja Rosasove diktature koristio metaforu klaonice.
Brazilski romantizam dijeli se na tri različita perioda. Prvi period uglavnom se fokusirao na izgradnju osjećaja nacionalnog jedinstva, te je koristio ideal herojskog Indijanca. Neki primjeri ovog razdoblja su "Iracema" i "O Guarani" Joséa de Alencara, i zbirka pjesama "Pjesme prognanstva" (Canção do Exílio) Gonçalvesa Diasa. Drugo se razdoblje ponekad naziva ultraromantizam i karakterizira ga jak utjecaj evropskih tema i tradicija, kao što su melankolija, tuga i očajanje za neuzvraćenom ljubavlju. Goethe i Lord Byron često se citiraju u tim djelima. Treće razdoblje karakterizira socijalno pjesništvo, pogotovo abolicionistički pokret, a najznačajniji predstavnik ovog razdoblja je Castro Alves.
Sjeverna Amerika
Romantično pjesništvo u Sjedinjenim Američkim Državama započinje objavljivanjem pjesama "To a Waterfowl" američkog pjesnika Williama Cullena Bryanta. Preteča američke romantične gotičke literature bili su Washington Irving s kratkim pričama "Legenda o sanjivoj dolini" (The Legend of Sleepy Hollow) iz 1820. i Rip Van Winkle iz 1819. Godine 1823. James Fenimore Cooper objavljuje zbirku od pet priča "Priče o kožnoj čarapi" (Leatherstocking Tales) dajući naglasak na herojsku jednostavnost i žive opise pejzaža mitiziranog američkog zapada kojeg obitavaju "plemeniti divljaci", slični Rousseauovoj filozofskoj teoriji, personaliziranoj u Uncasu, liku iz historijskog romana "Posljednji Mohikanac" (The Last of the Mohicans). Mračna poezija Edgara Allana Poea karakterizirana pisanjem balada imala je veći utjecaj u Francuskoj nego u domovini. Američki romantični roman doseže vrhunac 1850. objavljivanjem romana "Grimizno slovo" (The Scarlet Letter) Nathaniela Hawthornea. Kod kasnijih transcendentalističkih pisaca kao Henryja Davida Thoreaua i Ralpha Walda Emersona još se uvijek nazire utjecaj romantizma, kao i u romantičnom realizmu Walta Whitmana. Poezija Emily Dickinson, koju gotovo nitko nije čitao za njenog života i Melvilleov roman Moby-Dick mogli bi se uzeti kao sažetak američke romantične književnosti. Početkom 1880-ih, međutim, psihološki i socialni realizam počinje istiskivati romantizam kao stil pisanja romana.
Utjecaj evropskog romantizma na američke pisce
Evropski pokret romantizma počinje vršiti utjecaj u Amerikama u ranom 19. vijeku. Američki romantizam bio je višeznačan i individualistički kao i onaj evropski. Isto kao i evropski romantičari i oni američki su pokazali visoku razinu moralnog entuzijazma, odanost individualizmu, naglasak na intuitivnoj percepciji i pretpostavku da je priroda inherentno dobra, a društvo ispunjeno pokvarenošću.
Romantizam postaje popularan u američkoj politici, filozofiji i umjetnosti. Pokret se poziva na američki revolucionarni duh, kao i nastojanje ka oslobođenju od stroge religijske tradicije ranih naseobina. Romantičari su odbacivali i racionalizam i religijsko učenje. The Romantics rejected rationalism and religious intellect. Zalagali su se za otpor kalvinizmu, koji podrazumjeva vjerovanje da je sudbina svakog pojedinca već predodređena. Pokret romantizma bio je začetnik transcendentalizmu New Englanda, koji je opisivao manje restriktivni odnos između Boga i Svemira. Ova nova filozofija prikazuje individuu u osobnijem, intimnijem odnosu s Bogom. I transcendentalizam i romantizam Americi promicali su slične ideje, oba pokreta su davala prednost osjećajima ispred razuma, ličnu slobodu izražavanja nasuprot ograničenjima tradicije i običaja. To je često podrazumijevalo ushićeni odnos s prirodom. Orabrivalo se i odbacivanje grubog, krutog kalvinizma s obećanjem novog procvata američke kulture.
Američki romantizam prigrlio je individualizam i odbacivao je ograničenja, kako neoklasicizma tako i religijske tradicije. Romantični pokret u Americi stvorio je novi književni žanr koji i danas ima utjecaj na američke pisce. Romani, kratke priče, i pjesme zamijenili su propovijedi i spise davnih vremena. Književnost romantizma bila je osobna, intenzivna i opisivala je emocije više od bilo kojeg djela neoklasične književnosti. Američka obuzetost slobodom postaje veliki izvor motivacije za romantične pisce i mnogi su bili oduševljeni slobodnim izražavanjem emocija bez velikog straha od ismijavanja i polemika. Davali su također veliki naglasak na psihološku karakterizaciju likova, a glavni lik najčešće pokazuje krajnju osjećajnost i uzbuđenost.
Djela romantizma razlikuju se od prethodnih djela zato jer se obraćaju široj publici, djelomično i zbog šire distribucije knjiga i njihove manje cijene. Razdoblje romantizma je karakteristično po povećanom broju žena spisateljica i po značajnom povećanju ženske čitateljske publike.
Romantizam u likovnoj umjetnosti
Romantizam u vizualnim umjetnostima najprije se manifestirao u slikanju pejzaža, kada su u ranim 1760-ima britanski umjetnici započeli sa slikanjem divljine i oluja, kao i gotičke arhitekture. Caspar David Friedrich i William Turner rođeni su s godinom dana razlike 1774. i 1775. i doveli su njemačko i englesko slikarstvo pejzaža do svog ekstrema upravo u razdoblju romantizma, iako su se obojica obrazovali kada su prvi oblici romantizma već bili prisutni u likovnoj umjetnosti. John Constable, rođen 1776., bio je bliže engleskoj tradiciji slikanja pejzaža,ali njegove slike velikog formata, tzv. "šestostopaši" inzistirale su na herojskom statusu djea zavičaja u kojem je odrastao, što je bioizazov hijerarhiji kategorija koja je degradirala pejzažno slikarstvo na niži status. Turner je također slikao vrlo velike pejzaže, prije svega morske, kao i pejzaže sa sitnim figurama pretvarajući tako djelo u historijsko slikarstvo u maniri Claudea Lorraina, slično kasnobaroknom umjetniku Salvadoru Rosi čiji su pejzaži sadržavali elemente koje su romantičari često koristili i ponavljali. Friedrich je pak mnogo koristio usamljene pojedinačne figure ili oblike kao npr. križeve postavljene unutar ogromnog pejzaža, "pretvarajući ih tako u sliku prolaznosti ljudskog života i predosjećanje smrti".
Drugi su umjetnici u svojim djelima izražavali osjećaje koji su se priklanjali mistici, mnogi od njih su tako napuštali klasično crtanje i proporcije. Među takve spadaju William Blake i Samuel Palmer, drugi pripadnici romantičarskog umjetničkog pokreta Ancients u Engleskoj i Philipp Otto Runge u Njemačkoj. Kao i Friedrich, nitko od ovih umjetnika nije imao značajniji utjecaj na slikarstvo 19. vijeka nakon njihove smrti. Tek je u 20. vijeku došlo do njihovog ponovnog otkrića, iako je Blake bio otprije poznat kao pjesnik. Vodeći norveški slikar tog doba Johan Christian Dahl bio je pod jakim utjecajem Caspara Friedricha. Drugi romantičarski umjetnički pokret tzv. nazarenci smješten je u Rimu, a činili su ga njemački i austrijski slikari. Ovaj je pokret bio aktivan od 1810. i krenuo je drugačijim putem, dajući naglasak na medievalizaciji historijskog slikarstva s religioznim i nacionalističkim temama.
Romantizam se u francuskoj umjetnosti pojavio sa zakašnjenjem zbog jakog utjecaja neoklasicizma na akademskoj razini, ali u napoleonskom periodu postaje sve više popularan, u početku u obliku historijskog slikarstva podređenog propagandi novog režima. Među najranijim primjerima režimskog romantičnog slikarstva je Girodetovo djelo Ossian prima duhove francuskih heroja, za Napaleonov dvorac Château de Malmaison. Girodetov stari učitelj Jacques-Louis David bio je zbunjen i razočaran smjerom svog učenika, te je izjavio: "Ili je Girodet lud, ili ja ne znam ništa o likovnoj umjetnosti". Nova generacija francuske škole, razvija vlastiti romantični stil, koji se uglavnom koncentrira na historijsko slikarstvo s političkom porukom. Théodore Géricault (1791. – 1824.) postigao je svoj prvi uspjeh sa slikom Chasseur u jurišu, herojskoj vojnoj figuri inspiriranoj Rubensom, na Pariškom Salonu 1812., ali njegovo slijedeće bitno djelo, Splav Meduze iz 1821., postaje najveće dostignuće romantičnog historijskog slikarstva, sa u ono vrijeme snažnu antivladinom porukom.
Eugène Delacroix (1798. – 1863.) postiže svoj prvi uspjeh na Salonu s djelima Danteov čamac (1822.), Pokolj na Hiosu (1824.) i Sardanapalova smrt (1827.). Druga od gore navedenih slika iz Grčkog rata za nezavisnost, završena je iste godine Byronove smrti u istom ratu, a posljednja je inspirirana jednom od scena iz Byronovog djela. Uz Shakespearea, Byron je bio inspiracija mnogih Delacroixovih djela. On je također dugo boravio u Sjevernoj Africi i naslikao mnoge scene arapskih ratnika jahača. Njegova slika Sloboda vodi narod (1830.) je zajedno s Meduzom, jedna od najpoznatijih djela francuskog slikarstva romantizma. Termin "historijsko slikarstvo" koristi se još od italijanske renesanse općenito za slikanje velike skupine figura, u romantizmu uistinu postaje slikarstvo historijskih scena, koje postaju dominantne u odnosu na one religijske i one s temom klasične mitologije. Francisco Goya je definiran kao "posljednji veliki slikar u čijoj su umjetnosti misao i promatranje uravnoteženi i kombinirani u oblikovanju besprijekornog jedinstva". Međutim, do koje se mjere Goya može definirati romantičarem je složeno pitanje. U Španiji je naime još uvijek trajala borba za uvođenje vrijednosti prosvjetiteljstva, a Goya je bio jedan od njegovih pobornika. Demonska i antiracionalna čudovišta proizašla iz njegove mašte samo su površno nalik na one iz gotičkih fantazija u Sjevernoj Evropi, a on je u mnogo čemu ostao privržen klasicizmu i realizmu svog obrazovanja, te je s veseljem prigrlio realizam kraja 19. vijeka. On je, međutim, više od bilo kojeg drugog slikara svog doba, bio primjer romantičnih vrijednosti prikazivanja umjetnikovih osjećaja i osobnog svijeta imaginacije. S ostalim romantičnim slikarima dijelio je također i slobodnije rukovanje kistom, s naglaskom na neravninama stvorenima potezom kista i na impastu, što se u neoklasicizmu izbjegavalo u korist skromnijeg nanošenja boje.
Kiparstvo je u velikoj mjeri pružalo otpor utjecaju romantizma, djelomično iz tehničkih razloga, pošto se najcjenjeniji materijal tog doba, mramor, nije dao oblikovati u teatralne i otvorene geste. Vodeći evropski kipari tog doba, Antonio Canova i Bertel Thorvaldsen, radili su u Rimu i bili su uvjereni neoklasičari, nimalo voljni unijeti elemente srednjovjekovnog kiparstva, što bi mogao biti jedan od mogućih početaka romantične skulpture. Romantično kiparstvo razvilo se uglavnom u Francuskoj, dok je s izuzetkom nekolicine kipara primjerice Rudolfa Maisona bilo gotovo nepostojeće u Njemačkoj. Najpoznatiji kipar tog pokreta u Francuskoj bio je François Rude, najviše poznat kao neformalni predvodnik grupe kipara iz 1830-ih smještene u blizini Slavoluka pobjede u Parizu, Davida d'Angersa i Augustea Préaulta. Préaultov brončani reljef Klanje (fr.: La Tuerie), koji prikazuje strahote ratova s naglašenom strašću, izazvao je takav skandal na Pariškom Salonu 1834. da je sam Préault bio otjeran iz ove godišnje izložbe sa zabranom izlaganja od čak dvadeset godina. Najznačajniji romantični kipar u Italiji bio je Lorenzo Bartolini.
Romantizam u muzici
Kronološko podudaranje muzičkog i književnog romantizma trajalo je do sredine 19. vijeka, sve dok Richard Wagner nije ocrnio muziku Meyerbeera i Berlioza kao "neoromantičnu": "Opera, na koju ćemo se sada vratiti, progutala je također i Berliozov neoromantizam kao punašnu ukusnu kamenicu, čija joj je probava dala novi svježi i bogat izgled".
Tek je krajem 19. vijeka novonastala naučna disciplina Musikwissenschaft (muzikologija), predložila razlikovanje između klasičnog perioda u muzici i onog romantičnog. Ključna figura ovog trenda bio je Guido Adler, koji je smatrao Beethovena i Franza Schuberta ao tranzicijske, ali esncijalno klasične kompozitore, dok je romantizam dosegao potpunu zrelost tek s postbetovenovskom generacijom kompozitora kao što su Frédéric Chopin, Robert Schumann, Berlioz, i Franz Liszt. Iz Adlerovog viđenja, vidljivih u knjigama kao Der Stil in der Musik (1911.), kompozitori Nove njemačke škole i razni nacionalistički kompozitori kasnog 19. vijeka nisu bili romantičari već "moderni" ili "realisti" (po analogiji iz područja slikarstva i književnosti) i takva podjela ostaje dominantna kroz prve dekade 20. vijeka.
U drugoj četvrtini 20. vijeka, svijest da je početkom 1900-ih došlo do radikalnih promjena u muzičkoj sintaksi izazvala je novi preokret u historijskom gledištu, stoga se prijelaz u novo stoljeće gleda kao razdoblje odlučujućeg prekida s muzičkom prošlošću. To je pak dovelo historičare muzike kao Alfreda Einsteina da produži "romantičnu eru" u muzici kroz cijeli 19. vijek i prvu dekadu 20. vijeka. Ta je ideja ostala u nekim standardnim referentnim djelima kao The Oxford Companion to Music i Groutova History of Western Music, ali je doživjela i kritike. Ugledni njemački muzikolog Friedrich Blume, glavni urednik prvog izdanja Die Musik in Geschichte und Gegenwart (1949. – 1986.), prihvatio je raniju poziciju da klasicizam i romantizam zajedno predstavljaju jedinstveni period koji je počeo sredinom 18. vijeka, ali istovremeno tvrdi da se taj period nastavio u 20. vijek, uključujući njegov razvoj između dva svjetska rata u obliku ekspresionizma i neoklasicizma. Ovo je stajalište prisutno i u nekim istaknutim suvremenim referentnim djelima kao što je New Grove Dictionary of Music and Musicians i novo izdanje Musik in Geschichte und Gegenwart.
Prema suvremenoj muzičkoj kulturi, romantični muzičar slijedio je senzibilitet publike srednje klase umjesto dvorskog patrona, kao što je bio slučaj s ranijim muzičarima i kompozitorima. Javnu ličnost tog doba karakterizirala je nova generacija virtuoza koja je postala poznata po svojim solo nastupima, što je utjelovljeno u koncertnim turnejama Paganinija i Liszta. Dirigent počinje biti značajna figura, o je čijem umijeću ovisila interpretacija sve složenijih glazbenih djela.
Nauka
Pokret romantizma je utjecao na mnoge aspekte intelektualnog života, stoga su romantizam i nauka bile u jakoj vezi, posebno u periodu od 1800. do 1840. Na mnoge načnike su utjecale razne verzije djela Naturphilosophie Johanna Gottlieba Fichtea, kao i djela Schellinga, Hegela i drugih. Bez da napuštaju empirizam, nastojali su svojim radom otkriti ono što su oni doživljavali kao jedinstvenu i organsku prirodu. Engleski naučnik Sir Humphry Davy, istaknuti romantični mislilac, tvrdio je da razumijevanje prirode zahtjeva “stav divljenja, ljubavi i obožavanja, […] osobni doživljaj.” Vjerovao je da je znanje dostupno samo onima koji iskreno cijene i poštuju prirodu. Samorazumijevanje je važan aspekt romantizma. Ono ima manje veze s čovjekovom sposobnošću razumijevanja prirode (kroz čisti razum) i stoga kontroliranja iste, a više veze s emotivnom privlačnošću povezivanja s prirodom i njenog razumijevanja kroz harmoničnu koegzistenciju.
Historiografija
Romantizam je vrlo jako, neki će reći i štetno djelovao na pisanje historije. Thomas Carlyle bio je vrlo utjecajan engleski esejist koji je kasnije postao historičar. Osmislio je i objasnio pojam "obožavanja heroja", izdašno je i nekritički hvalio jake vođe kao Olivera Cromwella, Fridrika Velikog i Napoleona. Romantični nacionalizam imao je u velikoj mjeri negativne efekte na pisanje historije 19. vijeka, pošto je svaka nacija imala tendenciju stvaranja vlastite verzije historije, a kritički stav, često i cinizam, ranijih historičara većinom je zamijenjen tendencijom stvaranja romantičnih priča s jasno određenim herojima i zlikovcima. Nacionalistička ideologija ovog perioda davala je veliki naglasak na rasnoj koherenciji, drevnosti vlastitog naroda i imala je tendenciju veoma precijeniti kontinuitet između prošlih razdoblja i današnjice stvarajući tako nacionalne mitove. Historičari 20. vijeka uložili su velike napore u suzbijanju tih romantičnih historijskih mitova stvorenih u 19. vijeku.
Teologija
U pokušaju da odijele i zaštite teologiju od naučnog redukcionizma, njemački postprosvjetiteljski teolozi 19. vijeka vođeni Friedrichom Schleiermacherom i Albrechtom Ritschlom krenuli su drugim smjerom. Primijenili su romantični pristup ukorjenjivanja religije u unutarnji svijet ljudskog duha, tako da čovječja osjećajnost i osjetljivost prema duhovnim pitanjima sadrži religiju.
Romantizam i nacionalizam
Jedna od ključnih ideja i najtrajnije naslijeđe romantizma je ideja nacionalizma, koja je postala središnja tema romantične umjetnosti i političke filozofije tog doba. Od samih početaka ovog pokreta, fokusiranog na razvoj nacionalnih jezika i folklora i davanja značenja lokalnim običajima i tradicija, do pokreta koji će nanovo iscrtati mapu Evrope i dovesti do poziva na samoopredjeljenje nacija, nacionalizam je bio jedan od ključnih medija romantizma, njegove uloge, izražaja i misli. Jedna od najvažnijih funkcija pozivanja na srednji vijek u to doba bila je ona nacionalistička, a popularna i epska poezija bili su njeni instrumenti. To je vidljivo u Njemačkoj i Irskoj, gdje se oživljavao fundamentalni germanski i keltski supstrat prisutan prije romanizacije i latinizacije, kao i u Kataloniji koja je oživljavala katalonstvo prije hispanizacije katoličkih svećenika u 15. vijeku, kad je aragonska kruna spojena s kastiljskim plemstvom.
Rani romantični nacionalizam bio je snažno inspiriran Rousseauom, te idejama von Herdera i njegovom tvrdnjom iz 1784. da geografija formira gospodarstvo ljudi i oblikuje njihove običaje i društvo.
Prirod nacionalizma se, međutim, dramatično mijenja nakon Francuske revolucije s Napoleonovim dolaskom na vlast i reakcijama drugih nacija. Napoleonov nacionalizam i republikanstvo, djelovali su u početku kao inspiracija pokretima u drugim nacijama: samoopredjeljenje i svijest o nacionalnom jedinstvu bile su navedene kao dva razloga zašto je Francuska sposobna pobijediti druge zemlje na bojnom polju. Ali nakon što je Francuska Prva Republika postala Prvo Francusko Carstvo, Napoleon više nije inspiracija za nacionalizam, već nacionalizam postaje instrument borbe protiv njega. U Prusiji je razvoj duhovne obnove kao sredstva za borbu protiv Napoleona, zagovarao između ostalih i Johann Gottlieb Fichte, učenik Immanuela Kanta. Riječ Volkstum, ili nacionalnost, stvorena je na njemačkom jeziku kao dio otpora protiv tada osvajačkog cara. Fichte je izrazio jedinstvo jezika i nacije u svom obraćanju "njemačkoj naciji" 1806.:
"Oni koji govore isti jezik združeni su jedni s drugim višestrukošću nevidljivih veza po samoj naravi, puno prije nego što ljudska umjetnost počinje; oni razumiju jedan drugog i imaju moć nastavljanja da se sve jasnije i jasnije sami razumiju; oni pripadaju zajedno i po naravi su jedno i čine neodvojivu cjelinu.... Tek kada se svaki narod, prepušten sebi, razvije i formira u skladu sa svojom osobitom kvalitetom i tek kada se u svakom narodu svaki pojedinac razvije u skladu s tom općom kvalitetom te u skladu sa svojom osobitom kvalitetom - tada i samo tada pojavit će se manifestacija božanstvenosti u svojem istinskom ogledalu kao što bi trebala biti."
Ovaj nacinalistički nazor inspirirao je mnoge autore kao npr. braću Grimm na prikupljanje narodnih priča, na oživljavanje starih epova kao nacionalnih i izmišljanje novih epova predstavljajući ih kao stare, kao primjerice Kalevale sastavljene od starih finskih priča i folklora ili Ossiana čije je predstavljen antičko porijeklo potpuno izmišljeno. Ideja da su bajke, osim ako su kontaminirane vanjskim književnim izvorima, ostale očuvane u izvornom obliku tisuće godina nije bila tipična samo za romantične nacionaliste, ali se odlično uklapala u njihov stav da te priče izražavaju iskonsku prirodu ljudi. Braća Grimm su npr. odbacili mnoge priče koje su sakupili zbog njihove sličnosti s pričama Charlesa Perraulta, što je po njihovom mišljenju bio dokaz da nisu autentično njemačke. Trnoružica je preživjela u njihovoj zbirci samo zato jer ih je priča o Brynhildr uvjerila da je figura uspavane princeze autentično njemačka.
Romantizam je igrao ključnu ulogu u nacionalnom buđenju mnogih srednjeevropskih naroda koji nisu imali svoje nacionalne države, isto kao i u Poljskoj, koja je izgubila nezavisnost nakon što je ruska vojska za vrijeme Nikole I ugušila Novembarski ustanak. Oživljavanje i reinterpretacija drevnih mitova, običaja i tradicija od strane romantičnih pjesnika i slikara poticala je razlikovanje vlastitih kultura od kultura dominantnih nacija i kristaliziranje mitografije romantičnog nacionalizma. Patriotizam, nacionalizam, revolucija i oružana borba za nezavisnost postale su također popularne teme u umjetnosti tog perioda.
Autori romantizma
• 3
Teoretičari
• 3
U 20. vijeku
• 3
Evanđelje
Isusove reči do nas stižu preko hrišćana koji su živeli u prvom veku. U periodu ranog hrišćanstva je nastalo na desetine evanđelja, koja su uglavnom nazivana imenima Hristovih apostola. Četiri jevanđelja su ušla u kanon Svetog pisma, dok se sva ostala smatraju nekanonskim odnosno apokrifnim. Kanonska evanđelja su pisana anonimno i prvobitno bez naslova (najranije datira negde oko 70. godine ), ali bar od 2. veka se povezuju sa određenim ličnostima (po Mateju, Marku, Luki i Jovanu), čime nastaju tradicionalni naslovi.
Iako se u apokrifnim evanđeljima mogu pronaći neki podaci od koristi istoričarima pri rekonstruisanju Isusovog života, ipak su četiri kanonska evanđelja glavni izvor podataka o Isusu. Sva četiri evanđelja, koja se smatraju kanonskim, akcentuju Hristovu smrt i vaskrsenje, ali uključuju i njegovu poruku. Crkva ih tradicionalno smatra bogonadahnutim i u celosti istinitim. Nasuprot tome, većina kritičkih proučavalaca smatra da evanđelja sadrže samo neke pouzdane informacije o istorijskom Isusu.
Naslovljavanje
Većina stručnjaka za Novi zavet smatra da evanđelja u Novom zavetu, koja su atribuirana prema Isusovim učenicima ili sledbenicima učenika, nisu napisali ljudi čija imena nose. Njihovi autori, odnosno priređivači, su naslovljavali evanđelja po apostolima koji su pronosili "dobru vest". Tako na primer, naslov Evanđelje po Mateju nije značio da se autor ili autori potpisuju kao Matej, već znači da je to evanđelje kakvo je podučavao Matej, odnosno evanđelje prema Mateju.
Isti običaj je primenjivan i prilikom naslovljavanja apokrifnih evanđelja, pa tako Evanđelje po Judi nije pisao sam Juda Iskariotski, već zajednica koja sebe smatra čuvarima njegovog učenja.
Novozavetna (kanonska) jevanđelja
Početkom 5. veka, Katolička crkva, pod papom Inoćentijem I, je priznala biblijski kanon, prethodno ustanovljen na brojnim regionalnim saborima (sinod u Rimu 382, sabor u Hiponu 393, i dva Kartaginska sabora 397 i 419). U njemu su se našla evanđelja:
Autorstvo
Po hrišćanskom predanju evanđelja su dela očevidaca, Isusovih apostola: Mateja, Marka, Luke i Jovana. O postanku kanonskih evanđelja Irenej piše:
Biblijski kriticizam odbacuje tradicionalno pripisivanje i pokušava da ustanovi prave autore. Profesor religijskih studija Bart Ehrman kaže:
Danas se uglavnom smatra da su četiri kanonska evanđelja zasnovana na nekim ranijim izvorima. Prva tri evanđelja, po Mateju, Marku i Luki, dele mnogo zajedničkog materijala te su nazvana sinoptička evanđelja. Samo jedna četvrtina Matijinog evanđelja, i oko trećina Lukinog, predstavlja jedinstven materijal u odnosu na druga evanđelja. Mnoge naučne hipoteze pokušavaju da objasne ovu međuzavisnost. Najčešće rešenje u savremenim akademskim krugovima je hipoteza dvaju izvora, prema kojoj su Marko i hipotetički drugi izvor, nazvan Q dokument (od nemačke reči Quelle - „izvor“), korišćeni pri izradi Mateja i Luke. Pretpostavlja se da Q dokument pokazuje veće interesovanje za istorijskog Isusa i uglavnom beleži Isusove izreke. Pošto evanđelja po Mateju i po Luki imaju za osnovu evanđelje po Marku, onda postoji samo jedan sinoptički izvor o Isusovom životu, a to je evanđelje po Marku.
Evanđelje po Jovanu, koje se značajno razlikuje od sinoptičkih jevanđelja, i sadrži i elemente drugih tradicija, naučnici smatraju delom više urednika (tzv. "Johaninska zajednica"); ono je sastavljeno iz više slojeva, dostižući konačnu formu oko 90-100 godine.
Datiranje
Naučnici različito datiraju nastanak pojedinih evanđelja. Za najstarije jevanđelje danas važi Jevanđelje po Marku. Iako ne postoji konsenzus, okvirno datiranje bi bilo:
Najstariji danas poznati fragment je takozvani papirus p52, deo Jevanđelja po Jovanu (18, 31-33 i 18, 37-38), koje se datira između 125 i 150. godine, na grčkom jeziku. Najstarija celovita jevanđelja nalazimo u kodeksu sinajitikus i kodeksu vatikanus iz 4. veka, oba napisana na grčkom jeziku.
Sadržaj
thumb|200px|Prema hipotezi dvaju izvora, Evanđelja po Mateju i Luki su pisana zasebno, oba koristeći [[Evanđelje po Marku|Marka i „Q dokument“ kao izvore.]]
Sva evanđelja pripovedaju o rođenju, životu, delima, čudima, propovedima, pogubljenju i uskrsnuću Isusa iz Nazareta. Nakon njegove smrti, hrišćani su dali sve od sebe da ubede ljude da je Isus zaista Hristos. Oni su dali svoje religiozno objašnjenje za protekle događaje, verujući da je Bog preko Isusa delovao kako bi uveo svet u eru spasenja. Ovakvo uverenje je postalo osnova predanja o Isusu. To predanje se ponavljalo i širilo, prvo usmenim putem, da bi potom dobilo i svoju pismenu formu u vidu evanđelja.
Apokrifna (nekanonska) jevanđelja
Neka od nekanonskih evanđelja nazvanih imenima apostola su:
Pouzdanost Evanđelja
Nemački filozof Fridrih Niče smatra da su Evanđelja dragocen dokument za proučavanje korupcije i pokvarenosti unutar prve hrišćanske zajednice:
O Rimljanima i Jevrejima
Evanđelja Novog Zaveta su pisali Isusovi sledbenici koji su preživeli prvi jevrejsko-rimski rat, i koje su mnogi njihovi jevrejski sunarodnici smatrali sumnjivom manjinom. Ne možemo potpuno razumeti jevanđelja Novog Zaveta ako ne prihvatimo da su ona u izvesnom smislu ratna literatura. Tema kosmičkog rata Boga i Satane služi prvenstveno da se ljudski sukobi označe kao natprirodni, odnosno da se opravdaju Isusovi sledbenici i satanizuju njihovi neprijatelji. Evanđelja Novog Zaveta gotovo nikad ne poistovećuju Satanu s Rimljanima, ali ga dosledno povezuju sa Isusovim jevrejskim neprijateljima, pre svega s Judom Iskariotskim i glavnim sveštenicima i pisarima.
U evanđeljima je lako prepoznati tendenciju da se Pontije Pilat rastereti krivice, a da se odgovornost za Isusovu smrt prenese na jevrejske vođe. Što je gorčina između jevrejske većine i Isusovih sledbenika bivala veća, evanđelja predstavljaju Pilata u sve povoljnijem svetlu:
La Mesa del Frijol, Guadalupe y Calvo
La Mesa del Frijol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Evanđelje
O Rimljanima i Jevrejima
Što se tiče opisa jevrejskih protivnika, ovaj proces je obrnut. Kod Mateja, antagonizam između Isusa i fariseja je mnogo veći nego kod Marka. Dok Marko kaže da su jevrejske vođe obuzdavale svoju mržnju, zato što je masa bila uz Isusa, kod Mateja na kraju i vođe i masa jednodušno uzvikuju tražeći njegovo pogubljenje. Ovakva shema odražava kasnije hrišćansko verovanje da je pad Jerusalima 70. godine božanska kazna Jevrejima koji su odbili da Isusa prihvate kao mesiju. Postojala je i namera da se rimskim vlastima pokaže kako hrišćanstvo nije izdanak pobunjeničke zavere.
La Mesa del Frijol, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2128 m.
Evanđelje
O Rimljanima i Jevrejima
U Konstantinovo doba, kada hrišćanstvo postaje zvanična religija Rimske imperije i kada kanonska evanđelja poprimaju svoj završni oblik, hrišćani su morali biti dosta obazrivi i »politički korektni« u načinu na koji su prikazali smrt svoga Mesije. Tada je došlo i do "izvesnog retuširanja" i skidanja bar dela odgovornosti s rimskih vlasti.
Potraga za istorijskim Isusom
Hrišćani su u prenošenju kako usmenog tako i pismenog predanja modifikovali Isusova kazivanja ne bi li ih učinili korisnijim za hrišćanske zajednice. Izgleda da su neka od tih kazivanja delo kasnijih hrišćanskih proroka, čija su svedočenja prihvaćena kao glas vaskrslog Hrista i tako izmešana sa sećanjima na ono što je Isus rekao za života.
Treecko
Treeckovo je ime kombinacija engleskih riječi tree = šuma, koja je njegovo prirodno stanište, i gecko = macaklin, životinja kojoj liči. Njegovo japansko ime Kimori kombinacija je riječi ki = stablo i yamori = macaklin.
Evanđelje
Potraga za istorijskim Isusom
Od kraja XVIII veka, naučnici su pokušavali da utvrde kriterije na osnovu kojih bi se moglo tačno ustanoviti šta su prave Isusove reči. Malo je takvih opšteprihvatljivih kriterija stvarno ponuđeno, ali jedan svakako jeste, a to je tzv. "kriterijum neugodnosti". Naime, mala je verovatnoća da bi hrišćani izmislili nešto neugodno o Isusu što bi, samim tim, morali da objašnjavaju. Po tom kriteriju, najčvršća činjenica o Hristu jeste njegovo pogubljenje razapinjanjem na krst, jer je takav oblik smrtne kazne bio najsramotniji u rimsko doba.
Treecko
Biološke karakteristike
Svaki Treecko ima kukice na svojim stopalima koje im omogućuju penjanje po okomitim zidovima. Napada protivnike snažnim treskom svoga repa. Veoma je staložen i miran, i nikada ne paničari bez obzira na situaciju. Ako veći Pokémon zuri u Treeckoa, Treecko će u istoj mjeri zuriti u njega bez odstupanja i bježanja. Radi svoje gnijezdo na velikom drvetu u šumi i čuva svoj teritorij od svakog tko se približi njegovom teritoriju. Kažu da je čuvar šuma. Sposoban je predvidjeti vrijeme sa svojim repom. Poput ostalih početničkih Pokémona svoje generacije Treecko je dvonožac te je razbio tradiciju početnika svoga tipa time što nije četveronožac poput Bulbasaura i Chikorite.
U videoigrama
Jedan od dosljednih aspekata svih Pokémon igara – od Pokémon Red i Blue za Nintendo Game Boy, do igara Pokémon Diamond i Pearl za Nintendo DS konzole – izbor je tri različita Pokémona na početku igračeve avanture; ta tri Pokémona etiketirana su kao Početni (ili starter) Pokémoni. Igrač može birati između Vodenog, Vatrenog ili Travnatog Pokémona, autohtonog za to područje; iznimka od ovog pravila je Pokémon Yellow (remake verzija prvotnih igara koja prati priču Pokémon animirane serije), gdje igrač dobiva Pikachua, Električnog miša, poznatog po tome što je maskota Pokémon medijske franšize.
Evanđelje
Potraga za istorijskim Isusom
Kritički proučavaoci uglavnom smatraju istorijski autentičnim krštenje Isusa, njegovu propoved i raspeće, dok različite navode o rođenju, kao i određene detalje o raspeću i usrksnuću, generalno smatraju neautentičnim. Većina naučnika se slaže da je Isus bio Jevrejin, smatran učiteljem i isceliteljem, kršten od Jovana Krstitelja, i razapet u Jerusalimu po naređenju rimskog prefekta Judeje Pontija Pilata, na osnovu optužbi za pobunu protiv Carstva.
Treecko
U videoigrama
Treecko je izbor Travnatog tipa Pokémona u ''Pokémon Ruby, Pokémon Sapphire i Pokémon Emerald'' za Nintendo Game Boy Advance. Treecko je jedini Travnati starter Pokémon koji nema nikakvu biljku na svom tijelu. Ako igrač bira Treeckoa, izabrana opcija težine igre postane lakša nego ako igrač izabere Vatrenog tipa (Torchic), ali jednako teška ako igrač izabere Vodenog tipa (Mudkip), naročito zbog prednosti koju ima nad prvim Vođom Dvorane, Roxanne, snažne trenerice koju igrač mora pobijediti kako bi mogao napredovati u igri. Roxanne koristi Kameni tip Pokémona poput Geoduda koji imaju slabost na Travnate i Vodene napade. Treecko je također jedan od šesnaest startera u Pokémon Mystery Dungeon videoigri.
Travnati je tip Pokémona, što znači da se specijalizirao u napadima vezanim za biljni svijet (kao što je napadanje oštrim listovima i šibanje viticama). Treecko se razvija u Grovylea na 16. razini te zatim u Sceptilea, njegov završni oblik, na 36. razini.
Evanđelje
Kritike
Porfirije, novoplatonski filozof iz 3. veka, posebno kritikuje pisce evanđelja zbog njihove nepouzdanosti:
Treecko
U animiranoj seriji
Tijekom njegovih avantura u Hoenn regiji, Ash je uhvatio Treeckoa u epizodi 283, "Gužva Na Drvetu", koji je postao drugi Pokémon kojeg je Ash uhvatio u Hoennu (prvi je bio Taillow). Treecko kojeg je Ash uhvatio bio je odmetnik u grupi Treeckoa koji su zajedno živjeli u Petalburg Šumi. Treecko je zatim evoluirao u Grovylea u epizodi 342, a zatim u Sceptilea tijekom epizode 438.
Línia evolutiva de Treecko es:Anexo:Pokémon de la tercera generación Treecko Arcko et ses évolutions Lista Pokémonów (241-260)
Evanđelje
Kritike
Novovekovni nemački filozof Fridrih Niče kritikuje vrednosti koje zastupaju evanđelja pa kaže:
La Luz, Establo, Delicias
La Luz, Establo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Delicias.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1196 m.
Bošaca
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.397 stanovnika.
Dihlorodifluoroetilen
Dihlorodifluoroetilen je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 132,924 Da.
Jomalchén, Ocosingo
Jomalchén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1492 m.
Zosim iz Panopolisa
Zosim iz Panopolisa (Panopolis, danas Akhmim, o. 350. - ?, o. 420.), antički grčki mistik i alkemičar. Napisao je najstarija sačuvana alkemijska djela, koja su u arapskom prijevodu otkrivena 1955. godine.
Od njegova velikog alkemijskog djela Cheirokmeta, u dvadeset i osam knjiga, sačuvali su se samo dijelovi iz kasnijih prijepisa.
Cian de Dria, Genoa
Cian de Dria je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Nacaxtlillo, Tierra Blanca
Nacaxtlillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Amado Nervo, Alvarado
Amado Nervo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alvarado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Гошево (Нови Пазар)
Гошево је насељено место града Новог Пазара у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 50 становника (према попису из 1991. било је 97 становника).
Демографија
У насељу Гошево живи 44 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,8 година (44,2 код мушкараца и 47,9 код жена). У насељу има 17 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,94.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Cette sacrée gamine
Cette sacrée gamine je francuska muzička filmska komedija snimljena 1956. godine u režiji Michela Boisronda, kome je to bio cjelovečernji režijski debi. Protagonist, koga tumači Jean Bretonnière, je barski pjevač koga poslovni partner i vlasnik noćnog kluba (čiji lik tumači Bernard Lancret) zamoli da se brine o njegovoj "maloj" kčerci dok on bježi pred policijom. Radnja prikazuje probleme koji nastanu kada se ispostavi da je "mala" kćerka, čiji lik tumači Brigitte Bardot, 17-godišnja ljepotica, a što će protagonistu stvoriti probleme sa zaručnicom (čiji lik tumači Françoise Fabian). Cette sacrée gamine je postigao izuzetan uspjeh te od Bardot učinio nacionalnu zvijezdu, a što će nedugo potom potvrditi njen sljedeći film I Bog stvori ženu.
El Colorado, Huajicori
El Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Huajicori.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 640 m.
El Zapote de los Monzón, Badiraguato
El Zapote de los Monzón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Univerzitet u Lausannu
Univerzitet u Lausannu (Université de Lausanne; Schola Lausannensis; Universität Lausanne; Università di Losanna) u Lausanneu, kanton Vaud u Švicarskoj, je javna visokoobrazovna institucija osnovana kao teološka škola još 1537. godine. Danas na ovome univerzitetu među oko 13,500 studenata 1,500 njih dolazi van Švicarske. Od 2005. institucija je prilagodila program bolonjskom procesu. Times Higher Education World University Rankings rangirao je 2011. godine Univerzitet u Lausannu na visoko 116. mjesto u svijetu. CWTS Leiden Ranking lista koja se temelji isključivo na biometrijskim podatcima smjestila je instituciju na 11. mjesto u Evropi i 41. mjesto globalno među najboljih 750 svjetskih univerziteta koji su bili uvršteni na listu. Kampus univerziteta smješten je uz Ženevsko jezero.
Jean-Paul Proust
Jean-Paul Proust (Vaas, 3. 3. 1940. – Marseille, 8. 4. 2010) je bivši državni ministar Monaka.
Na tom položaju se nalazi od 1. juna 2005 (preuzeo ga je kasnije nego obično zbog smrti Nj. V. Rainiera III), a tri mjeseca kasnije su ga zajednički imenovali knez i francuska vlada. Kao i svi raniji državni ministri Monaka, Proust nije odrastao niti prethodno živio u Monaku.
McGrath, Alaska
Makgrat je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 346, što je 55 (-13,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cappellotti, Vicenza
Cappellotti je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
Opština Felipe Carrillo Puerto, Quintana Roo
Felipe Carrillo Puerto je opština u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 13757 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Breolungi, Cuneo
Breolungi je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Bobrovček
Bobrovček je naseljeno mjesto u okrugu Liptovski Mikulaš, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 175 stanovnika.
Squirtle
Squirtlovo ime je kombinacija engleskih riječi "squirt" = mlaz vode, što je njegova osnovna tehnika u borbama Pokémona, i "turtle" = kornjača. Istovremeno, njegovo bi ime moglo biti kombinacija engleskih riječi "squirrel" = vjeverica, i "turtle" = kornjača, jer je Squirtle Pokémon koji je izgledom identičan kornjači s repom nalik vjeveričinom. Njegovo japansko ime, Zenigame, vjerojatno dolazi od japanske riječi "zenigame", što doslovno znači riječna kornjača.
Biološke karakteristike
Squirtle je malena, dvonožna plava kornjačica sa smeđim oklopom i prepoznatljivim repom nalik malenoj palici. Ubrzo nakon njegova rođenja, njegova leđa oteknu i očvrsnu kako bi ga učinila otpornijim na napade drugih Pokémona, čineći snažan oklop na njegovim leđima. Većina predmeta bačena u Squirtleov oklop velikom snagom obično će se odbiti od oklopa. Okrugli oblik oklopa i brazde na njegovoj površini dopuštaju Squirtleu da pliva velikim brzinama uz najmanji otpor. Kada se osjeća u opasnosti, Squirtle povlači svoje udove i vrat u svoj oklop i prska protivnika snažnim mlazom vode, istovremeno koristeći ovaj način samoobrane i kao sredstvo za napadanje i zastrašivanje protivnika.