cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruska ustavna kriza
'''Ruska ustavna kriza 1993. godine''' je naziv za niz događaja u Rusiji godine 1993. vezanih uz spor između predstavnika izvršne vlasti na čelu sa predsjednikom Borisom Jeljcinom na jednoj, te predstavnika zakonodavne vlasti okupljenih u Vrhovnom sovjetu i Kongresu narodnih deputata, a koji je početkom jeseni 1993. doveo do kratkotrajnog oružanog sukoba riješenog u Jeljcinovu korist. Faza eskalacije, koja je otpočela Jeljcinovim ukazom o raspuštanju Sovjeta i Kongresa 21. septembra se ponekad naziva Oktobarski ustanak, Oktobarski puč ili Jeljcinov prevrat.
Helena, Alabama
Helena je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 16.793 stanovnika.
Ruska ustavna kriza
Do sukoba je došlo u kontekstu burnih zbivanja u Rusiji tokom prve godine i pol nakon raspada SSSR, odnosno postojanja Rusije kao nezavisne postsovjetske i postkumunističke države. Njih je prije svega obilježila tranzicija ruske ekonomije sa tzv. realnog odnosno državnog socijalizma i planske privrede na kapitalizam i slobodno tržište, a koju je Jeljcin, pod uticajem zapadnih savjetnika nastojao sprovesti kroz niz radikalnih reformi i tzv. šok terapiju. Ona je za rezultat imala katastrofalni pad svih indikatora ruske ekonomije, kao i životnog standarda za najširi dio stanovništva, dok se sićušna manjina, kasnije poznata kao oligarsi naglo obogatila i tako stečeno bogatstvo iskoristilo da se veže uz Jeljcinovu predsjedničku administraciju. Taj je proces, sa druge strane, bio daleko manje izražen u slučaju Sovjeta i Kongresa, gdje je sa vremenom naraslo neraspoloženje prema radikalnim reformama, odnosno opozicija prema Jeljcinu.
Udaljavanje Jeljcina i ruskog parlamenta se, sa druge strane, nije izražavalo samo kroz spor oko ekonomske politike, nego i različito tumačenje tada još važećeg Ustava iz 1978. godine, odnosno pitanje da li je izvršna vlast u isključivoj domeni predsjednika ili parlamenta. Tokom spora je tadašnji Ustavni sud donio niz presuda koji su, s obzirom na svoju kontradiktornost, samo produbili krizu. Ona je svoj vrhunac dostigla 21. septembra 1993. kada Jeljcin službeno raspustio (Kongres narodnih deputata i njegov Vrhovni sovjet), iako po izričitom tumačenju Ustavnog suda to nije mogao učiniti. Jeljcin je u tu svrhu iskoristio rezultate na proljeće održanog referenduma iz aprila 1993. koji je odobrio njegov plan o raspuštanju parlamenta i donošenju novog ustava. Kao odgovor na to, parlament je Jeljcinove odluke ocenio ništavnim, smenio Jeljcina i proglasio potpredsednika Aleksandra Ruckoja za vršioca dužnosti predsjednika.
Situacija se dalje pogoršavala početkom oktobra. Demonstranti su 3. oktobra probili policijski kordon oko parlamenta, zauzeli kancelarije gradonačelnika Moskve i pokušali da zauzmu televizijski toranj Ostankino. Ruska vojska, koja se u početku proglasila neutralnom, po Jeljcinovom naređenju zauzela je zgradu Vrhovnog sovjeta i ranim jutarnjim časovima 4. oktobra i uhapsila vođe pobune.
Desetodnevni ulični sukobi su postale ulične borbe sa najvećim brojem žrtvama u istoriji Moske još od Oktobarske revolucije. Prema, procenama vlade, ubijeno je 187 ooba i povređeno 437, dok izvori bliski ruskim komunistima procenjuju broj žrtava na oko 2000.
Epilog sukoba je bila Jeljcinova pobjeda, koju su pozdravile vodeće zapadne vlade, dok je u zapadnoj javnosti bilo široko uvriježeno mišljenje kako je Jeljcin spriječio kontrarevoluciju odnosno ponovnu uspostavu sovjetskog komunističkog režima. Jeljcin je svoju vlast dodatno ojačao novim ustavom i političkim reformama, a za svoje mjere je ispočetka uživao podršku većeg dijela ruske javnosti, a najviše među liberalnim i prozapadnim krugovima, među kojima su se čak opravdavale stroge autoritarne mjere poput uspostavljanja čvrste kontrole nad medijima. Na duži rok je, međutim, kriza Jeljcinu donijela političku štetu; već je na prvim izborima za novi Parlament Državnu dumu izgubio većinu na račun nacionalista i komunista, a nastojanje da potvrdi svoj autoritet korištenjem sile u svrhu "zaštite ustavnopravnog poretka", odnosno presedan korišten u slučaju gušenja pobune u Moskvi, je u znatnoj mjeri doprinio izbijanju Prvog čečenskog rata.
Neuville (Quebec)
Neuville je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.888 stanovnika.
Burgsinn
Burgsin je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Majna-Špesart. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.606 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9677122.
Regularno pismo
Regularno pismo ili standardno pismo, ili u kineskom jeziku kaišu i u japanskom kaišo, i obično poznat kao standardno regularno (正楷), je najnoviji stil kineskih kaligrafija (koji se pojavio u Cao Vej dinastiji oko 200 n. e. i sazreo stilski oko 7. veka). Stil je najčešći savremeni spis u publikacijama (posle ne-kaligrafskog spisa Song Ti). Takođe je povremeno poznata kao pravo pismo (真書, zhēnshū) i standardno pismo (正書, zhèngshū).
Historija
Standardno pismo je stvoreno između istočne Han i Cao Uei dinastije, i njegov prvi poznat gospodar je Džong Jao (鍾繇, Zhōng Yáo, ponekad se čita Zhōng Yóu) , koji je živeo u periodu istočne Han do Cao Vei, oko 151-230 n. e. On je bio poznat kao „otac standardnog pisma“, i njegova poznata dela uključuju Šjuanši Biao (宣示表, Xuānshì Biǎo), Đianđidži Biao (薦季直表, Jiànjìzhí Biǎo), i Liming Biao (力命表, Lìmìng Biǎo). Ćiu Šjigui (Qiú Xīguī) (2000, str. 143) opisuje pismo u Džongovoj Šjuanši Biao kao:
Burgsinn
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majna-Špesart Burgsin se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Majna-Špesart. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 190 metara. Površina opštine iznosi 51,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.606 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Murdochville (Quebec)
Murdochville je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 764 stanovnika.
Regularno pismo
Historija
Međutim, osim nekoliko književnika, vrlo malo ljudi su pisali u ovom pismu u to vreme, većina je nastavila pisati u novo-činovničkom pismu, ili mešanom obliku polu-kurzivnog i novo-činovničkog pisma. Standardno pismo nije postalo dominantno sve do ranih južnih i severnih dinastija u 5. veku. Ovo su bili razne vrste standardnog pisma koja su nastali iz novo-činovničkog pisma, kao i iz Džong Jaovog standardnog pisma, i zove se „Vei regularno“ (魏楷 veikai). Dakle, standardno pismo je imao poreklo u ranim polu-kurzivnim, kao i novo-činovničkim pismima.
Murdochville (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 764 stanovnika, što je za -5,9 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 812 žitelja.
Neuville (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.888 stanovnika, što je za 6,9 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.638 žitelja.
Biograph Company
Biograph Company, također poznata i kao American Mutoscope & Biograph Company, bila je američka kompanija za proizvodnju i distribuciju filmova koja je postojala od 1895. do 1928. te igrala značajnu ulogu u prve dvije decenije postojanja američke i svjetske kinematografije. Osnovao ju je William Kennedy Dickson, škotski inženjer koji je početkom 1890-ih bio radio za Thomasa Edisona i razvio njegov sistem za proizvodnju i pojedinačno gledanje filmova zvan Kinetoscope. Godine 1895. je napustio Edisona i razvio vlastiti, usavršeni sistem zvan Mutoscope, a po kome je kompanija i dobila ime. Nastojeći se oduprijeti Edisonovim patentnim i tužbama za kršenje autorskih prava, Biograph je, pogotovo od 1903. godine, pokazivao sklonost tehničkim i drugim inovacijama, prije svega u inzistiranju na igranim nasuprot dokumentarnih filmova. Godine 1908. se Biographu priključio tada mladi nepoznati glumac D. W. Griffith koji je brzo počeo raditi iza kamere te se iskazao kao jedan od najplodnijih ali najinovativnijih sineasta svog vremena. S druge strane je Biograph, koji se s Edisonom pomirio i ušao u njegov trust Motion Pictures Patent Company, od početka 1910-ih pokazivao nesklonost proizvodnji cjelovečernjih studija, za razliku od mlađih filmskih kompanija koje su se počele seliti u Kaliforniju. To, kao i Griffithov odlazak je označio sumrak kompanije, čiji je posljednji film snimljen 1916. godine. Sljedećih nekoliko godina je životarila pružanjem tehničkih i laboratorijskih usluga drugim studijima, sve dok je 1928. nisu otkupili Consolidated Film Industries.
Regularno pismo
Historija
right|200px|thumb|Šeng Điao Šju od Ču Suilianga: kaligrafija u stilu kaišua. 其數然而天地苞/乎陰陽而易識者/以其有象也陰陽/處乎天地而難窮
Pismo se smatra da je stilski sazreo za vrijeme dinastije Tang, sa najpoznatijim i često imitiranim kaligraferima regularnog pisma u tom periodu:
Vrste
Regularno pismo sa znakovima sa širinom (ili dužinom) veće od 5 cm (2 in) se obično smatra veliko regularno pismo, ili dakai (大楷), a ono manje od 2 cm malo regularno pismo, ili šjiaokai (小楷). Oni između se obično zovu srednje redovno pismo, ili džongkai (中楷). Ili se upoređuju u odnosu na one oko.
Istaknuti artefakti sa redovnim pismom uključuju: Džujin koji se koristi za beleženje tekstova, iako nisu pravi kineski znakovi, gotovo uvek su napisani u stilu redovnog pisma.
Bürgstadt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Miltenberg Birgštat se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Miltenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 150 metara. Površina opštine iznosi 17,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.239 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 244 stanovnika/km².
Beros
Beros (akad. Bēl-rē'ušu: „Bel je njegov pastir“, grč. Βήρωσσος: Berossos) (o. 340.-270. pne.) je babilonski svećenik , pisac i astronom iz helenističkog doba koji je pisao na grčkom jeziku. Živio je u 3. vijeku pne., a rođen je u doba Aleksandrove vladavine nad Babilonom (330.-323. pne.), možda i ranije (oko 340. pne.). Bio je Baalov svećenik u gradu Babelu, a prema Vitruvijevom djelu „Arhitektura“, preselio se na grčki otok Kos gdje je podučavao astrologiju pod patronatom egipatskog kralja. Ipak, historičari dvoje je li Beros mogao raditi pod Seleukidima, a zatim se preseliti u Ptolomejev Egipat.
U svom djelu Babyloniaca u tri volumena, uz priče o babilonskim bogovima i kozmogoniji, piše i o astrologiji i vještini tumačenja zvijezda. U skladu sa shvaćanjima Thema mundi, smatrao je da dolazi do svjetskog požara kada se sastanu svi planeti u znaku Raka, a do općeg potopa kada se svi planeti susretnu u znaku Jarca.
Zanimljivosti
U djelima grčkog pisca Aleksandra Polihistora, nalazimo navode iz Berosovih zapisa, gdje opisuje drevnu mezopotamsku mitologiju i bića u njima (kao npr. Oannes), koja su poslužila kao inspiracije autorima znanstvene fantastike.
Henagar, Alabama
Henagar je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 2.344 stanovnika.
Blou
Blu je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 752, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km².
Ivica Todorić
Ivica Todorić (Kloštar Ivanić, 2. siječnja 1951.), hrvatski poduzetnik. Poznat je kao jedan od najbogatijih i najutjecajnijih ljudi u Hrvatskoj i na prostoru bivše SFR Jugoslavije u postkomunističkom razdoblju. Jedan je od suosnivača i prvi predsjednik Hrvatske udruge poslodavaca (1993–97).
Podrijetlo, rano djetinjstvo i školovanje
Ivica Todorić je rođen 2. 1. 1951. godine u Kloštru Ivaniću u porodici Ante i Mire Todorić. Todorići su porijeklom iz Imotskog. Djetinjstvo je proveo zajedno sa sestrom Jadrankom na poljoprivrednom dobru zagrebačkog Agronomskog fakulteta Božjakovina nedaleko od Dugog Sela, gdje mu je otac od 1955. do 1962. bio direktor. U školi je bio osrednji učenik. Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1976. godine.
Poslovna karijera
Nakon fakulteta u Zagrebu je pokrenuo privatno poduzeće koja se bavila proizvodnjom i prodajom cvijeća. U samo nekoliko godina posao je proširio na cijelu SFR Jugoslaviju i već sredinom 1980-ih Todorićeva tvrtka je postala tržišni lider. Godine 1989. iskoristio je postupnu liberalizaciju odobrenu od tadašnjeg državnog vodstva na čelu s predsjednikom Saveznog izvršnog vijeća (SIV) Antom Markovićem i osnivao "Agrokor" kao dioničko društvo čiji je jedini vlasnik. Todorić je u to vrijeme pokrivao 40% tržišta cvijeća u Jugoslaviji, a na temelju zarađenog novca podigao je kredit kojim je kupio 77% "Sojare" iz Zadra. Širenje se nastavilo posredstvom drugih socijalističkih tvrtki, u pravilu vezanih uz hranu i trgovinu. 1992. godine kupio je tvornicu mineralne vode "Jamnica" i "Agropreradu", 1993. tvornicu ulja "Zvijezda" i "DIP Turopolje", 1994. tvornicu sladoleda "Ledo" i najveći maloprodajni lanac na teritoriju Hrvatske "Unikonzum" (današnji "Konzum"). Već 1993. godine Todorić je bio okarakteriziran kao "najveći kapitalist u Hrvatskoj", čemu je svakako pridonio i blizak odnos s tadašnjim predsjednikom Hrvatske Franjom Tuđmanom. Todorić je tokom 1990-ih također postao vlasnikom splitskih poduzeća "Bobis" i mljekare "Mils". Želio je stvoriti prehrambeni koncern koji će se moći oduprijeti stranim multinacionalnim kompanijama. Bio je to pravi trenutak, jer u ratom zahvaćenoj Hrvatskoj stranci nisu željeli ulagati, pa je nekadašnje društveno vlasništvo prodavano po vrlo pristupačnim cijenama, a država je pritom davala i dodatni popust za kupovinu tzv. starom deviznom štednjom. 1995. godine Agrokor je i službeno postao koncern. 1998. Todorić je kupio "Jaska vino", 2000. bosansku tvornicu mineralne vode "Sarajevski Kiseljak", 2003. srpsku tvornicu sladoleda "Frikom", 2004. godine tvornicu sladoleda "Baldauf" i punionicu mineralne vode "Fonyodi" u Mađarskoj. Nakon toga postao je vlasnikom "PIK-a Vrbovec", "PIK-a Belje" i "Tiska". 2014. godine ostvario je svoju najveću kupovinu, slovenski "Mercator", plativši 53% dionica rekordnih 550 milijuna €.
Kontroverze
Šira hrvatska javnost je prvi put čula za Ivicu Todorića u julu 1992. godine kada je u tjedniku "Globus" objavljen tekst gdje je bio prozvan zbog načina na koji se uključio u privatizaciju bivših društvenih poduzeća. Iste godine u javnosti je izbio skandal. "Zagrebačka banka", na čelu sa Franjom Lukovićem, koja je isplatila 6 milijuna DEM "Agrokoru" kako bi od poljoprivrednih kombinata u Osijeku i Kutjevu otkupio kukuruz i pšenicu za potrebe državnih rezervi. Todorić je međutim žitarice izvezao, devize prodao "INA-i", a državne je rezerve naknadno djelomično napunio pšenicom kupljenom u Vojvodini. Narodna banka Hrvatske (HNB) je zbog cijelog slučaja podnijela kaznenu prijavu protiv "Zagrebačke banke" u kojoj piše kako je Todorić kupio samo 30 % pšenice od količne na koju se obavezao podižući kredit.
Cerva, Vercelli
Cerva je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 588 m.
Starokineski jezik
Starokineski, ili „arhaični kineski“, se odnosi na kineski jezik govoren od doba dinastije Šang (kinesko bronzano doba koje je trajalo do 11. veka pne.) do bivše dinastije Han (od 206. pne. do 9. n. e.). Postoji nekoliko različitih pod-perioda u tom dugom periodu. Pojam „Tau“, u odnosu na srednji kineski i savremeni kineski jezik, obično se koristi u istorijskoj kineskoj fonologiji koja pokušava da rekonstruiše način na koji je starokineski govoren.
Fonologija
right|thumb|Slova [[pečatno pismo|pečatnog pisma za „osobu“ i „žetvu“ (kasnije „godina“). Mogući izgovor za svaki znak može objasniti sličnost.]] Pošto je kineski pisan sa logogramskim znacima, a ne slovima, Kinezima nije lako primetiti da se zvuk jezika menja vremenom. Priča o rekonstrukciji starokineskog počela je recitacijom Šijinga, prve i duboko poštovane zbirke poezije u Kini. Generacije kineskih književnika su bile zbunjene što mnogi stihovi Šijinga nisu napisane sa rimom, jer nisu bili svesni da se govor kineskog jezika promenio tokom vremena. Književnici poput Žua Šjia su smatrali da je drevni narod imao sopstveni način za recitaciju pjesama: oni bi privremeno promenili čitanje karaktera da stane u rimnom stihu. Takav način recitacije ili čitanje poezije se zove šjiejin (叶音 buk. „harmonizacija zvuka“).
Jiao Hong i Čen Di iz Ming dinastije su bila prva lica da jasno obrazlože da stihovi u Šijing nisu u rimu samo zato što su se promenili zvuci. Obnova starokineskog je počeo kada Gu Janvu iz dinastije Ćing podelio zvuke starokineskog u 10 grupe rima, (韵部 junbu). Ostali kjiževnici dinastije Ćing su sledili Guov način, poboljšavajući podele. Švedski sinolog, Bernard Karlgren, bio je prva osoba da rekonstruiše starokineski jezik sa latinicom (nije IPA).
Zvuci starokineskog je teško rekonstruisati, jer kineski način pisanja ne pokazuje izgovor kao pismo sa alfabetom. Književnici koji pokušavaju da rekonstruišu fonologiju starokineskog moraju se osloniti na indirektni dokaz. Oni teško se oslanjaju na one stihovne tekstove pre Ćin dinastije, uglavnom Šijing, i činjenica da karakteri koji dele isti fonetski dio su bili homofoni ili blizu homopfonima kada karakteri su prvo stvoreni.
Postoji mnogo rasprava oko fonologiji starokineskog. Ima saglasnosti da starokineski je imao mešavinu suglasnika poput *kl- i gl-, koji se ne pojavljuju u nijednom savremenom kineskom dijalektu. Međutim, sledeća pitanja su još uvek otvorena za raspravu:
Leksikon
Tradicionalni pogled kineskog je da je analitički jezik bez inflekcija. Međutim, posle rada Henri Masperoa knjievnici su ozbiljno proučavali morfologiju starokineskog. Sagart (1999) daje sažetak tih napora, i lista reči na osnovu njegovog rada je dostupan u Austronezijskoj bazi osnovnog rečnika.
Gramatika
Gramatika starokineskog nije identična onom u klasičnom kineskom. Mnoge upotrebe nađeni u klasičnom kineskom su izostali u starokineskom. Na primer, reč 其 se može koristiti kao zamenica trećeg lica (on/ona/ono/oni) u klasičnom kineskom, ali ne u starokineskom, gde služi kao prisvojna zamenica trećeg lica (njegov/njen/njegovi/njihov).
Nema veznika u starookineskom, i veznik 是 u srednjem i suvremenom kineskom jeziku je blizu pokaznog „ovo“ (koji znači 這  u savremenom kineskom) u starokineskom jeziku.
Boa Vista
Boa Vista (portugalski za "dobar pogled") može značiti:
New Richmond (Quebec)
New Richmond je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.810 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.810 stanovnika, što je za 1,7 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.748 žitelja.
Holton, Kansas
Holton je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.329, što je 24 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Highland Lake, Alabama
Highland Lake je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 412 stanovnika.
Muskon
Muskon je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 224,382 Da.
Blis-et-Born
Bliz et Born je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 332 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 257 m, a minimalnoj 93 m).
DeLand, Florida
Deland je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 27.031 stanovnika.
Zapisi na oklopima kornjača
Zapisi na oklopima kornjača ili proročanski zapisi na kostima životinja odnose se na urezane (ili, retko, pisane kičicom ) drevne kineske karaktere nađene na proročanskim kostima. To su bile životinjske kosti ili oklopi kornjača korišćeni u vračanju u bronzanom dobu Kine. Velika većina se odnosi na piromantijsko proricanje kasnog perioda kraljevske kuće Šang dinastije u glavnom gradu Jin (sadašnji Anjang, provincija Henan). Datiranje proročanskog zapisa iz Anjanga na kostima varira od 14 do 11. veka pne. do 1200-1050. godine pne. Vrlo malo proročanskih zapisa na kostima su datirane na početku kasnije dinastije Džou. Proročanski zapisi u kasnijoj Šang dinastiji, zajedno sa nekoliko savremenih karaktera u različitim oblicima u bronzanom livenju, predstavljaju najraniji značajan korpus pisanja kineskog jezika, što je bitno za proučavanje kineske etimologije. To je ujedno i najstariji član i predak kineskih porodica pisama.
Poreklo
Sigurno je da Šang dinastijsko pisanje išlo kroz period razvoja pred Anjanskih proročanskih zapisa na kostima, zbog svoje sazrele prirode. Međutim, nema značajne količine jasno identifikovano nađenog pisanja pre ili tokom rane do sredine Šang kulturnog perioda. Nekoliko neolitskih znakovi koji su pronađeni na grnčarstvu, žadi ili kostima u različitim kulturnim mestima u Kini su vrlo kontroverzna , i nema konsenzusa da bilo koji su direktno vezane za Šang proročanskih zapisa na kostima.
Oblik
right|frame|Šang dinastijski proročanski zapisi na vo lopatici, Linden muzej, Štutgart, Njemačka. Slika od Dr. Mierhofera
Proročanski zapisi na kostima u kasnom Šang periodu izgleda arhaično i piktografsko u obliku, kao i svoj vršnjak, Šang bronzani zapis. Najraniji proročanski zapisi na kostima se pojavljuju još više tako nego primeri od kraja tog perioda (dakle nešto evolucije se pojavilo tokom tog otprilike 200-godišnje razdoblja). Upoređivanje proročanski zapisa sa oba perioda pisanja na bronzi Šang i početak zapadne Džou, proročanski zapis je jasno uveliko pojednostavljen, te zaobljeni oblici su često pretvoreni u ravnolinijske, razlog toga se misli da je zbog poteškoće urezivanja tvrde, koštane površine, u poređenju sa lakoćom pisanja u mokroj glini kalupa iz kojoj se bronza točila. Više detaljniji i slikarski stil bronzanih crteža je tako misli da je više tipičan predstavnik Šang pisanja (kao što bi se inače događalo na bambusovim knjigama) nego oblik proročanskog zapisa, i baš taj tipičan stil koji se nastavio razvijati u pismo perioda Džou i onda u pečatno pismo Ćin države krajnoj Džou perioda.
Poznato je da su ljudi u periodu Šang takođe pisali sa četkicom i mastilom, jer su se našli crteži pisani sa četkicom na malom broju grnčarstva, ljuski i kostiju, i žada i drugih kamenih predmeta, i postoje dokazi da su oni takođe pisali na bambuskim (ili drvenim) knjigama baš kao i one koje su se našli krajem Džou do Han perioda, jer slova za četkicu za pisanje 聿 yù i knjiga od bambusa (冊 cè, knjiga sa tankim uspravnim drvenim trakama i vodoravnom povezom knjige od konca) su prisutni u proročanskim zapisu. Jer lakoća pisanja sa četkicom je veća nego što je pisanje sa pisaljkom u mokroj glini, pretpostavlja se da je stil i struktura Šang karaktera na bambusu su bile slične onima na bronzi, i da je većina pisanja bilo sa četkicom na tim knjigama. Dodatna podrška za ovaj pojam uključuje preorijentacija nekih karaktera okretajući ih 90 stepeni kao bi bolje stali na dugačkoj, uskoj letvicu. Ovaj stil mora da je bio razvijen na bambusu ili drvenim knjiga od malih letvica, a zatim preneseno na proročanskom zapisu. Pored toga, pisanje slova u uspravnim stubovima, od vrha do dna, je velikim delom preneseno iz knjige bambusa na proročanskom zapisu. U nekim slučajevima vodoravne linije su crtane tako da se tekst podudara sa proročanskim pukotinama, ili stubovi teksta se okrenu 90 stepeni sredinom toka, ali to su izuzeci uobičajenog pisanja, i zapisi nikad nisu čitani od dna prema vrhu. Uspravni stubovi teksta u kineskom pisanju su tradicionalno poređani od desna na levo i ovaj obrazac se nalazi na bronzanim napisima iz Šang dinastije pa nadalje. Međutim, su često raspoređeni da stubovi počnu kod srednje ose kornjačkog oklopa ili kosti ili kosti, i idu prema ivici, tako da su dve strane poređani po ogledalskom izgledu.
Struktura i funkcija
thumb|left|Mnogi načini da se napiše 寅, treći [[šezdesetogodišnji ciklus|Zemaljski deo, u proročanskom zapisu]]
thumb|right|110px|Šang proročanski zapis: 目 mù 'oko'
Uprkos primitivnim i grafičkim izgledom proročanskog zapisa, u stvari je potpuno funkcionalno i prilično zrelo pismo, tj. da moše snimiti jezik u celini, a ne samo izolovane vrste značenja. Ovaj stepen zrelosti jasno podrazumeva raniji period razvoja za najmanje nekoliko stotina godina. Zapostavljenim poreklom kao piktografe i znakove, već u vremenu Šang dinastije, većina karaktera su već bili izraženi na uobičajeni način na takvim pojednostavljenim oblicima da značenja mnogih litografa nisu odmah vidljive. Uporedite, na primer, karakteri označeni A i B na levo i desno. Bez pažljivog istraživanja za uporedbu ovih kasnijih oblika, verovatno ne bi se znalo da ti karakteri pretpostavljaju 豕 shĭ 'svinja' i 犬 quǎn 'pas' odnosno. Kako Boltz (1994 & 2003 s.31-33) već napominje, većina karaktera proročanskih zapisi nisu opisani dovoljno realistični za one koji ne znaju pismo da prepoznaju šta predstavljaju, iako su litografski u poreklu više nisu litografi u funkciji.
Za vreme proročanskog zapisa u kasnom doba Šang, karakteri su se već razvili u različite uglavnom ne-piktografske svrhe, uključujući sve glavne vrste kineskih znakova sada u upotrebi. Izamjeni fonetski karakteri, semantičko-fonetski spojevi i asocijativni spojevi su već bili uobičajeni. Jedna strukturna i funkcionalna analiza proročanskog zapisa je utvrdila da su 23% litografi, 2% jednostavni pokazni, 32% asocijativni spojevi, 11% fonetski zajam, 27% fonetsko-semantički spoj, a 6% neodređeni.
Uprkos statusu kao potpuno funkcionalni i prilično zreo pisani sistem, proročanski zapis nije zapravo 100% zreo - oblik vrlo malo znakova se menja ovisno o kontekstu, i u nekim slučajevima red znakova se ne baš podudara sa jezikom. Do ranog zapadnog Džou perioda, ove osobine su nestale, ali u oba perioda, pismo nije bilo potpuno redovno ili standardizovano. Varijanta oblika slova su bili rasprostranjeni (pogledajte mnogo načina za pisanje 寅 yín, treći Zemaljski deo sa leve strane), i veličina i orijentacija slova su takođe neregularne. Slovo kad je okrenuto vodoravno obično se odnosi na istu reč, i dodatni delovi su ponekad prisutni bez menjanja značenja. Sve dok standardizacija nije sprovedena u Ćin dinastijskom pečatnom pismu nisu neredovnost otišli.
Slova proročanskog zapisa mogu imati delove koje se razlikuju u kasnijim slovima, na primer slovo za jesen 秋 sada se pojavljuje sa 禾 za jedan deo i vatrom 火 za drugi deo. Od proročanskog zapisa, može se videti da biće slično mravu su urezani umesto (ima, međutim još jedan retko korišćeno slovo za jesen koje uveliko liči obliku proročanskog zapisa, 龝).
right|frame|Slova proročanskog zapisa okrenuti 90 stepeni: Sa leve strane, 馬 mǎ ‘konj’, 虎 hǔ ‘tigar’, 豕 shĭ ‘svinja’, 犬 quǎn ‘pas’, 鼠 shǔ ‘pacov i miš’, 象 xiàng ‘slon’, 豸 zhì ‘zveri’, 龜 guī ‘kornjača’, 爿 qiáng ‘krevet’ (sada 床 chuáng), 為 wèi ‘voditi’ (sada ‘učiniti’), i 疾 jí ‘bolest’.
Proročanske kosti Džou dinastije
Brojevi proročanskih kosti sa zapisima suvremen sa krajem Šang i početkom Džou je dosta mali u poređenju sa brojom čitavog korpusa Šang zapisima. Do 1977, samo nekoliko napisa na artefaktima od kornjačevine i kostiju. Zapisi vezani sa Džou periodom su iskopavani početkom 1950-ih, sa nađenim komadima koji imaju samo jedan ili dva slova. U avgustu 1977. velika hrpa od nekoliko hiljada komada je otkrivena u području blisko vezana za unutrašnjost stare Džou države. Od tih, samo dva ili tri stotina predmeta su napisana.
Ovo je primer Džou zapisa.
Moscarello, Latina
Moscarello je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Šećer
thumb|300px|Kristali šećera pod polarizacionim mikroskopom
Šećer (poreklom od sanskritske reči शर्करा, śarkarā - slatko, u srpskohrvatski došla preko persijskog i turskog jezika) je vrsta hrane kao i poslastica. Šećer je generalizovano ime za slatke, kratkolančane, rastvorne ugljene hidrate, mnogi od kojih se koriste u hrani. Oni su ugljeni hidrati, te se sastoje od ugljenika, vodonika, i kiseonika. Postoje različiti tipovi šećera koji se dobijaju iz različitih izvora. Jednostavni šećeri se nazivaju monosaharidima i obuhvataju glukozu (takođe poznatu kao dekstroza), fruktozu i galaktozu. Stoni ili granulirani šećer koji se obično koristi kao hrana je saharoza, disaharid. (U telu se saharoza hidrolizuje u fruktozu i glukozu.) Drugi disaharidi obuhvataju maltozu i laktozu. Šećeri dužih lanaca se nazivaju oligosaharidima. Hemijski različite supstance takođe mogu da imaju sladak ukus, ali se one ne klasifikuju kao šećeri. Neke se koriste kao niskokalorične zamene za šećer u hrani, zvane veštački zaslađivači. Šećeri su prisutni u tkivima većine biljki, ali je njihova koncentracija dovoljna za efikasnu ekstrakciju jedino u šećernoj trski i šećernoj repi. Šećernom trskom se smatra nekoliko vrsta gigantske trave iz roda 'Saccharum', koje su kultivirane u tropskim područjima u Južnoj Aziji i Jugoistočnoj Aziji od antičkih vremena. Do velika ekspanzije njene proivodnje je došlo u 18. veku sa uspostavljanjem šećernih plantaža u Zapadnoj Indiji i Amerikama. Tako je po prvi put šećer postao dostupan običnim ljudima, koji su ranije bili zavisni od meda za zaslađivanje hrane. Šećerna repa, kultivirani varietet vrste Beta vulgaris, se gaji kao korenski usev u područjima sa hladnijom klimom i postala je značajan izvor šećera u 19. veku kad su metodi ekstrakcije šećera postali dostupni. Proizvodnja i trgovina šećerom su imenuli kurs ljudske istorije na više načina, uticali su na formiranje kolonija, perpetuiranje ropstva, prelazak na najamni rad, migracije ljudi, ratove između nacija koje su trgovale šećerom tokom 19. veka, i na etničku kompoziciju i političku strukturu novog sveta.
Svedska proizvodnja šećera je 2011. godine bila na nivou od oko 168 miliona tona. Prosečna osoba konzumira oko 24 kg šećera svake godine (33.1 kg u industrijalizovanim zemljama), što je ekvivalentno to preko 260 prehrambenih kalorija po osobi na dan.
Highland Lakes, Alabama
Highland Lakes je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.926 stanovnika.
Šećer
Šećer koji se koristi u domaćinstvima (saharoza) ima zbirnu hemijsku formulu C12H22O11. Njegova energetska vrednost je 16,8 kJ po gramu (uporedi: alkohol ima 29,8 kJ po gramu, mast 39 kJ po gramu). Gustinom od 1,6 g/cm³, šećer je teži od vode (1 g/cm³). Na 20 °C, 200 g šećera je rastvorljivo u 100 ml vode, a na 100 °C, 400 g u 100 ml.
Od kraja dvadesetog veka stoji otvoreno pitanje da li je ishrana sa visokim udelom šećera, a posebno refiniranih šećera, dobra za ljudsko zdravlje. Upotreba šelera je vezana za pojavu gojaznosti, i pretpostavlja se, ili je u znatnoj meri implicirana kao uzrok pojave dijabetesa, kardiovaskularnih bolesti, demencije, makularne degeneracije, i kvarenja zuba. Brojne studije su poduzete u pokušaju da se razjasni pozicija, ali su izvedeni različiti zaključci, uglavnom zbog toga što je teško naći kontrolnu populaciju koja ne konzumira šećer ili u znatnoj meri konzumira hranu bez šećera.
Etimologija
Etimologija odražava širenje robe. engleska reč „sugar“ potiče od arapske reči سكر sukkar, koja dolazi od persijske reči شکر shekar, koja je izvedena iz Sanskritske शर्करा śarkarā, koja ima poreklo u Tamilskoj reči சக்கரை Sakkarai. Ona je najverovatnije dospela do Engleske putem italijanskih trgovaca. Savremena italijanska reč je zucchero, dok su španske i portugalske reči, azúcar i açúcar respektivno, zadržale trag arapskog određenog člana. Stara francuska reč je zuchre, dok je savremena francuska reč sucre. Najranija potvrđena grčka reč je σάκχαρις (sákkʰaris). Zadovoljavajuće objašnjene širenja reči još uvek nije izvedeno. Engleska reč jaggery, sirovi smeđi šećer izveden iz palminog soka ili sirupa šećerne trske, ima slično etimološko poreklo; portugalska reč xagara ili jagara je izvedena iz malajalamske chakkarā, a ona iz Sanskritske reči śarkarā.
Značajni datumi u istoriji šećera
right|thumb|Šećerana u Holandiji
Drevna vremena i srednji vek
Šećer je proizvođen na Indijskom potkontinentu od antičkih vremena. On nije bio izobilan i jeftin u ranijim vremenima i med je uglavnom korišćen za zaslađivanje širom sveta. Originalno, ljudi su žvakali šećernu trsku da bi ekstrahovali njenj slatkoću. Šećerna trska prirodno raste u tropskim predelima Južne Azije i Jugoistočne Azije. Smatra se da različite vrste potiču iz različitih lokacija, pri čemu Saccharum barberi potiče iz Indije, a S. edule i S. officinarum potiču iz Nove Gvineje. Jedna od najranijih istorijskih referenci o upotrebi šećerne trske dolazi iz Kineskog manuskripta koji datira iz 8. veka p.n.e., u kome se kaže da je upotreba šećerne trske potekla iz Indije.
Šećer je bio relativno malo važan proizvod dok Indijci nisu otkrili metod za pretvaranje soka šećerne trske u granulisane kristale, koji se lakše mogu skladištiti i transportovati. Kristalni šećer je otkriven do vremena Gupta dinastije, oko 5. veka. U lokalnom indijskom jeziku, ti kristali se nazivaju khanda (Devanagari:खण्ड,), što je izvor engleske reći candy (bombona).
Indijski moreplovci, koji su prenosili pročišćeni maslac i šećer kao namirnice, uveli su poznavanje šećera u razne trgovačne rute kojim su putovali. Budistički monasi su tokom svojih putovanja doneli metode kristalizacije šećera do Kine. Tokom vladavine Harsha (r. 606–647) u Severnoj Indiji, Indijski envoji u Tang Kini su podučavali metode kultivisanja šećerne trske nakon što je car Taizong od Tanga (r. 626–649) obelodanio svoj interest u šećer. Kina je zatim uspostavila svoje prve plantaže šećerne trske u sedmom veku. Kineski dokumenti potvrđuju najmanje dve misije u Indiju, inicijalizovane 647. godine, da bi se obezbedila tehnologija za rafiniranje šećera. U Južnoj Aziji, Srednjem Istoku i Kini, šećer je postao osnova za ku became a kuvanje i deserte.
Krstaši su doneli šećer sa sobom kući u Evropu nakon njihovih kampanja u Svetu zemlju, gde su se susreli sa karavanima koji su nosili „slatku so“. U ranom 12. veku, Venecija je došla u posed nekoliko sela u blizini Tira u Lebanonu, i uspostavila je imanja za proizvodnju šećera za izvoz u Evropu, gde se koristio ka zamena meda, koji je do tada bio jedini dostupni zaslađivač. Krstaški hroničar William of Tyre, pišući u kasnom 12. veku, opisao je šećer kao materiju koja je „veoma neophodna za upotrebu i zdravlje čovečanstva“. U 15. veku, Venecija je bila glavni centar za rafinaciju i distribuciju šećera u Evropi.
Moderna istorija
Avgusta 1492, Christopher Columbus se zaustavio u La Gomeri na Kanarskim ostrvima, za vino i vodu, sa namerom da ostane samo četiri dana. Međutim on je stupio u ljubavnu vezu sa governerkom ostrva, Beatriz de Bobadilla y Ossorio, i ostao je mesec dana. Kad je konačno isplovio, ona mu je dala isečke šećerne trske, koji su postali prvi uzorci da dosegnu do Novog Sveta.
Portugalci su preneli šećer u Brazil. Do 1540, postojalo je 800 mlinova šećerne trske na Santa Catarina ostrvu i bilo je još 2.000 na severnoj obali Brazila, Demarara, i Surinama. Prva šećerna žetva je ubrana u Hispanioli 1501. godine; i mnogi šećerni mlinovi su konstruisani u Kubi i Jamajci do 1520-tih.
Šećer je bio luksuzni proizvod u Evropp pre 18. veka, kad je postao šire dostupan. On je stekao popularnost i do 19. veka, šećer je smatran neophodnošću. Ova evolucija ukusa i potražnje za šećerom kao esencijalnim sastojkom hrane proizvela je ogromne ekonomske i socijalne promene. Ona je delom uzrokovala kolonizaciju tropskih ostrva i nacija gde plantaže šećerne trske sa velikim zahtevima za radnom snagom mogu da prosperiraju. Potražnja za jeftinom radnom snagom za obavljanje teškog rada na kultivaciji i obradi povećala je potražnju za trgovinom robovima iz Afrike (posebno Zapadne Afrike). Nakon napuštanja ropstva, postojala je visoka potreba za najamnim radnicima iz Južne Azije (posebno Indije). Milioni robova i najamnih radnika su dovedeni na Karibe i Amerike, kolonije u Indijskom okeanu, jugoistočnoj Aziji, Pacifičkim ostrvima, i Istočnoj Africi i Natalu. Modernna etnička mešavina mnogih nacija koje su naseljene u zadnja dva veka je delom posledica potražnje za šećerom.
Šećer je takođe doveo do izvesne industrijalizacije u bivšim kolonijama. Na primer, namesnik J. Paterson je u Bengalu ubedio britanskog governera da se šećerna trska može uzgajati u Britanskoj Indiji uz mnoštvo prednosti i uz manje troškove od Zapadne Indije. Konsekventno fabrike šećera su uspostavljene u Biharu u istočnoj Indiji.
Tokom Napoleonskih ratova, šrodukcija šećerne repe je porasla u kontinentalnoj Evropi zbog poteškoća vezanih za uvoz šećera, kad je plovidba bila ograničena blokadom. Do 1880. godine, šećerna repa je bila glavni izvor šećera u Evropi. Ona je uzgajana u Lincolnshire i drugim delovima Engleske, mada je Ujedinjeno Kraljevstvo nastavilo da uvozi glavni deo svog šećera iz kolonija.
Šećerne kocke su proizvođene u devetnaestom veku. Prvi izumitelj procesa pravljenja šećernih kocki je bio moravac Jakub Kryštof Rad, direktor kompanije šećera u Dačicama. On je počeo sa produkcijom šećernih kocki nakon što mu je odobren petogodišnji patent za izum 23. januara 1843. Henry Tate iz Tate & Lyle je bio još jedan rani proizvođać šećernih kocki u njegovim refinerijama u Liverpulu i Londonu. Tate je kupio patent za proizvodnju šećernih kociki od nemca Eugena Langena, koji je 1872. godine izmeo različit metod za pravljenje šećernih kocki.
Hemija
S naučne tačke gledišta, termin šećer se odnosi na više ugljenih hidrata, kao što su monosaharidi, disaharidi, ili oligosaharidi. Monosaharidi se takođe nazivaju „jednostavnim šećerima“, najvažniji od kojih je glukoza. Skoro svi šećeri imaju formulu (n je između 3 i 7). Glukoza ima molekulsku formulu. Imena tipičnih šećera se zavržavaju sa oza, kao u „glukoza“, „dekstroza“, i „fruktoza“. Ponekda se te reči odnose i na tipove ugljenih hidrata koji su rastvorni u vodi. Aciklični mono- i disaharidi sadrže bilo aldehidne grupe ili ketonske grupe. Te dvostruke veze ugljenika i kiseonika (C=O) su reaktivni centeri. Svi saharidi sa više od jednog prstena u njihovoj strukturi proizilaze iz dva ili više monosaharida spojena glikozidnim vezama formiranim uklanjanjem jednog molekula vode po vezi.
Monosaharidi u formi zatvorenog lanca mogu da formiraju glikozidne veze sa drugim monosaharidima, kreirajući disaharide (kao što je saharoza) i polisaharide (kao što je skrob). Enzimi moraju da hidrolizuju ili na neki drugi način prekinu te glikozidne veze pre nego što takva jedinjenja mogu da se metabolizuju. Nakon varenja i apsorpcije principalni monosaharidi prisutni u krvi i unutrašnjim tkivima su glukoza, fruktoza, i galaktoza. Mnoge pentoze i heksoze mogu da formiraju strukture prstena. U tim formama zatvorenog prstena, aldehidna ili ketonska grupa nije slobodna, tako da se mnoge reakcije koje su tipične za te grupe ne mogu odvijati. Glukoza u rastvoru postoji uglavnom u obliku prstena u ravnoteži sa manje od 0,1% molekula u formi otvorenog lanca.
Prirodni polimeri šećera
Biopolimeri šećera se često sreću u prirodi. Putem fotosinteze, biljke proizvode gliceraldehid-3-fosfat (G3P), fosfatisani šećer na ugljeniku-3 koji ćelije koriste za pravljenje monosaharida kao što je glukoza ili (kao kod trske i repe) saharoze. Monosaharidi se mogu dalje konvertovati u strukturne polisaharide kao što je celuloza i pektin za konstrukciju ćelijskih zidova ili u energetske rezerve u obliku skladišnih polisaharida kao što je skrob ili inulin. Skrob, koji se sastoji od dva različita polimera glukoze, je lako degradiva forma hemijske energije uskladištena u ćelijama, i može se konvertovati do drugih tipova energije. Drugi polimer glukoze je celuloza, koji ima linearni lanac formiran od nekoliko stotina do hiljada glukoznih jedinica. Ona se koristi u biljkama kao strukturna komponenta u njihovim ćelijskim zidovima. Ljudi mogu da vare celulozu jedino u veoma ograničenoj meri, dok ruminatori mogu to da rade uz pomoć simbiotičkih bakterija u njihovom stomaku. DNK i RNK su izgrađene od monosaharida deoksiriboze i riboze, respektivno. Deoksiriboza ima formulu a riboza ima formulu.
Zapaljivost
Šećeri su organske supstance koje lako sagorevaju pri izlaganju otvorenom plamenu. Zbog toga, rukovanje šećerom je preaćeno rizikom od mogće eksplozije prašine. Eksplozije rafinerije u Džordžiji 2008. godine, koja je dovela do 14 smrtnih slučajeva, 40 povređenih, i uništenja više od polovine postrojenja, je bila uzrokovana paljenjem šećerne prašine.
Proizvodnja šećera
Glavni izvori sirovina za proizvodnju šećera su šećerna trska (u tropskim krajevima) i šećerna repa (u krajevima sa umerenom klimom). Saharoza je direktno prisutna u ovim biljnim kulturama, a iz njih se izdvaja presovanjem ili kuvanjem u tečni rastvor. Daljim otkuvavanjem dobijaju se kristali šećera. Procesom prerade može se kontrolisati čistoća rafiniranog šećera.
Najznačajnije zemlje proizvođači šećera
Najviše šećera u svetu proizvode Brazil, Indija i Kina, dok su u Evropi najznačajniji proizvođači Francuska, Nemačka i Poljska.
thumb|Šećer
Fiziologija
Šećer je najznačajniji faktor u pojavi zubnog karijesa.
Šećerna bolest
Nasuprot imenu, šećerna bolest nije dirktno uzrokovana upotrebom šećera u ishrani. Po saznanjima moderne medicine, ova bolest je izazvana autoimunom reakcijom koja uništava ćelije pankreasa (tip 1), ili genetskom predispozicijom ka insulinskoj rezistenciji (tip 2) koja se može pogoršati prekomernom težinom i manjkom fizičke aktivnosti. Oba tipa dijabetesa (šećerne bolesti) dovode do povećane koncentracije šećera u krvi.
Da bi se smanjila verovatnoća pojave dijabetesa lekari preporučuju manju upotrebu klasičnog šećera u ishrani, i njegovu zamenu zdravijim medom ili fruktozom. Svetska zdravstvena organizacija tvrdi da šećeri ne bi trebali da učestvuju sa više od 10% u ishrani.
Šećer kao alternativni izvor energije
Zbog visokih cena nafte, etanol je postao privlačan kao alternativno gorivo. On se dobija od šećera. U Brazilu se veći deo novijih vozila pokreće etanolom, a u Evropi i Americi se etanol u manjem procentu meša sa benzinom. Zbog ovakve upotrebe šećera, njegova cena je na svetskom tržištu znatno skočila.
Burgwindheim
Burgvindhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Bamberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.422 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9471122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bamberg Burgvindhajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bamberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 292 metra. Površina opštine iznosi 37,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.422 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 38 stanovnika/km².
Mutagen X
Mutagen X je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 217,435 Da.
Normandin (Quebec)
Normandin je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.137 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.137 stanovnika, što je za -2,6 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.220 žitelja.
Kontinentalna klima
Kontinentalna klima je tip klime koji se javlja na kontinentalanom području srednjeg dijela sjeverne hemisfere. To je područje u zoni zapadnih vjetrova; slične klime postoje na istočnoj i jugozapadnoj obali istih kontinenata i na drugim visočijim dijelovima svijeta. Ova klima je karakteristična po oštrim i hladnim zimama, bar toliko hladnim da zadrže na duži period sniježni pokrivač i relativno suhim ljetima sa malo padavina, dok su neke istočne obale, kao obale Sjeverne Amerike puno kišovitije u ljetnim periodima. Samo neka područja Irana, Turske i centralne Azije pokazuju maskimalne količine snijega tokom zime koji se topi u rano proljeće i rezultuje kratkotrajnim poplavama.
Kontinentalna klima se nalaze tamo gdje se hladni zrak infiltrira tokom zime i topao zrak se formira tokom ljeta zbog sunčanih i dugih dana. Mjesta sa kontinentalnom klimom su ili jako udaljena od bilo kakvog uticaja okeana (naprimjer Nebraska, SAD) ili su smještena na obalama okena (naprimjer Boston, SAD) i na tim mjestima preovldavaju jači vjetrovi. Takva područja se brzo zagrijavaju tokom ljeta, dostižući temperature karakteristične za tropske klime, ali se isto tako brzo hlade tokom zime, dostižući temperature niže od bilo kojeg drugog područje te geografske širine.
Ovakve klime su slične suptropskim klimama koje su dominantne na području bliže ekvatoru gdje su zime manje oštre i klimama gdje su padavine nedovoljne za livade sa visokom travom. U Evropi, ove klime mogu prerasti u okeanasku klimu u kojoj je smjer umjerenih zračnih masa prema zapadu. Subpolarna klima sa vrlo hladnim dugim i suhim zimama, ali sa bar jednim mjesecom u kojem je temperatura visočija od 10 °C, se može smatrati podtipom kontinentalne klime.
Na Srednjem zapadu, sjeveroistočnom dijelu SAD-a, južnoj Kanadi, dijelovima Kine i većem dijelu Rusije dominantna je kontinentalna klima, koja uopće ne postoji u južnoj hemisferi, zahvaljujući manjoj kopnenoj masi oko središnjih paralela, podmorskom uticaju na južne dijelovi Afrike i Australiju i zakrivljenju u širinu južnog dijela Južne Amerike koje ne dozvoljava hlađenje zračnih masa kao onih koji se nalaze na istoj geografskoj širini u Sjevernoj Americi i Aziji. Antarktik, naravno, leži totalno izvan središnjih paralela.
Nicolet (Quebec)
Nicolet je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 7.828 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 7.828 stanovnika, što je za 0,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 7.827 žitelja.
Boonville, Missouri
Bunvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Biograph Studios
Prvi studio, modeliran prema Edisonovom studiju Black Maria, je podignut 1895. na vrhu tadašnje zgrade Hackart Building (današnji Roosevelt Building) na Broadwayu; studio je podignut na vrhu kako bi se maksimalno iskoristila sunčeva svjetlost, i u tu je svrhu napravljena (dan-danas postojeća) mašinerija za pomicanje kulisa u skladu s vremenom dana.
Shun (kineski vođa)
Shun je bio legendarni vođa drevne Kine, jedan među Tri Uzvišena i Pet Careva. Rođen je pod imenom Yao Chonghua (姚重華). Također je bio poznat kao Youyu-shi (有虞氏). Vodstvo mu je predao Car Yao u dobi od 53, a umro je u dobi od 100 godina, nakon što je predao prijestolje Yuu Velikom. Prijestolnica mu je bila Puban (蒲阪, današnji Shanxi).
U kasnijim periodima su Yaoa i Shuna zbog njihovih vrlina slavili konfucijanski filozofi. Shun he bio posebno poznat po svojoj skromnosti i pobožnosti (xiao 孝).