cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chelsea, London
Karakteristike
Najslavnija ulica Chelsija je King's Road - promenada koja ide od Kraljevskih štala (Royal Mews) do Trga Sloane. Nju je dao podići kralj Charles II da poveže dvije palače Hampton Court i Westminster. Na kraju King's Roada, tik uz granicu sa luksuznim kvartom Belgravia nalazi se trgovačko srce Chelsea Trg Sloane Na tom trgu nalaze se velike robne kuće kao što je Peter Jones, koji leži na zapadnoj strani trga od 1877.
Kraljevsku bolnicu (Royal Hospital) sagradio je Christopher Wren krajem 17. vijeka kao dom za vojnike veterane, tu funkciju ima i danas. Po pravilima te kuće, štićenici te ustanove mogu postati samo profesionalni vojnici stari najmanje 65 godina, koji su zaslužili državnu penziju. Oni pored smještaja i hrane dobijaju i doplatak za pivo i cigarete, zauzvrat moraju prisustvovati na državnim ceremonija i vojnim paradama. To je najvjerovatnije najstariji starački dom u Engleskoj, u kom je bilo položeno tijelo - Vojvode od Wellingtona prije ukopa u grobnicu u Katedrali Svetog Pavla.
Kvart je poznat po sajmu cvijeća koji se održava svake godine u maju po parkovima Kraljevske bolnice. Taj sajam startao je u kvartu Chiswick, ali su organizatori 1850-ih upali u financijske teškoće, iz kojih ih je izvukao suprug kraljice Viktorije Princ Albert. On je pronašao nove investitore u Kensingtonu, pa se sajam tamo preselio, nakon godina seljakanja od 1913. održava se u Chelseu.
Jedna od većih atrakcija je Botanički vrt (Physic Garden) osnovan 1673. kao mjesto za proučavanje ljekovitog bilja. Danas sadrži oko 5000 različitih vrsta biljaka podijeljenih u nekoliko grupa.
U Chelseu se nalazi i Nacionalni muzej vojske, koji ima kolekciju artefakta od 1485. i veliku biblioteku.
Historija
Za srednjeg vijeka Chelsea je bio feud Westminsterske opatije. Nakon raspuštanja samostana 1530-ih, kralj Henry VIII zaplijenio je imanje, zajedno sa imanjem Thomasa Mora i poklonio ga svojoj posljednjoj ženi Catherini Parr. Sredinom 18. vijeka Chelsea je postao poznat po proizvodnji porculana, a park Ranelagh krajem 18. vijeka kao zabavni centar.
Chelsea je bio borough sve do 1965. kad je spojen sa Kensingtonom u.
Montecristo, Ocosingo
Montecristo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 771 m.
Štuka (razvrstavanje)
Pojam Štuka može značiti:
Izvorno:
Druga značenja:
J. Trinidad Alcaraz, Armería
J. Trinidad Alcaraz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Armería.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
La Florida, Acámbaro
La Florida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Benz Tonneau
Benz Tonneau je bio model putničkog automobila koga je 1901. proizvodila njemačka kompanija Benz & Cie.. Predstavljao je proširenu verziju modela Benz Spider, kojoj je umjesto dva dodano četiri sjedala. Pokretao ga je četverotaktni motor poznat kao Benz Contra. Sa njime se mogla doseći maksimalna brzina od 50-60 km/h.
La Florida, Acámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1865 m.
Benz Tonneau
Koštao je, ovisno o jačini motora, od 7520 do 15.200 zlatnih maraka.
Vázquez Vela, Tezonapa
Vázquez Vela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 547 m.
Alberghetti, Cuneo
Alberghetti je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Better than Today
"Better than Today" je pjesma australske pevačice Kylie Minogue, objavljena je kao treći singl u 3. decembra 2010. godine sa jedanaestog studijskoj albuma Aphrodite, u izdanju diskografske kuće Parlophone.
Informacija
Pjesmu "Better than Today" prvo su napisali Nerina Pallot i Andy Chatterley. Minogue ju je ponovo snimila 2009. godine a Stuart Price dodatno producirao. "Better than Today" je pop pjesma s elementima ostalih stilova koji koriste gitaru, sintesajzer i programiranje bubnjevima. Pjesma je primila različite ocene muzičkih kritičara. Mnogi kritičari pohvalili su pjesmu kao deo albuma, ali nisu verovali da je dovoljno jaka za nezavisan singl.
Cer
Cer, ili CER može biti:
Izvorno:
Geografija:
Ostalo:
Gvardinița, Bălăcița
Gvardinița je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Bălăcița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1711 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Gisbarro, Cosenza
Gisbarro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1263 m.
Kiyotaka Matsui
(4. januar 1961.) je bivši japanski nogometaš.
Albon (Ardeš)
Albon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Priva.
Piridoksin
Piridoksin je 4-metanolna forma vitamina B6 i konvertuje se u piridoksal 5-fosfat u telu. Piridoksal 5-fosfat je koenzim za suntezu aminokiselina, neurotransmitera (serotonin, norepinefrin), sfingolipida, aminolevulinske kiseline.
Pozzo Ponente, Trapani
Pozzo Ponente je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Ranchería Ciénega Prieta, Guachochi
Ranchería Ciénega Prieta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 269 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2503 m.
Art film 80
Art film 80 je filmska radna organizacija koju je osnovala grupa samostalnih filmskih radnika početkom 80-ih godina. Prvobitno je osnovana pod nazivom Art film pa se kasnije ujedinila sa filmskom radnom organizacijom Film 80 u jedinstvenu trajnu filmsku radnu zajednicu Art film 80.
Direktor preduzeća je bio Aleksandar Stojanović (1939—1990). Njihovi filmovi su postizali izvanredne rezultate u bivšoj Jugoslaviji i neki od njih bili apsolutni hitovi na repertoarima bioskopa.
Osvajali su dosta nagrada u zemlji a posebno vredi napomenuti nagrade sa festivala u Nišu (Već viđeno)i Zlatne arene u Puli (Balkan ekspres).
Prva su bila filmska privatna kuća koja je radila koprodukcije sa inostranstvom a najviše sa nemačkim partnerima (Osveta, Zaljubljeni, Nehaj) i prvu i jedinu koprodukciju sa Argentincima (Put na jug).
Crkva rođenja presvete Bogorodice u Obudovcu
Crkva rođenja presvete Bogorodice u Obudovcu, općina Šamac, Bosna i Hercegovina, pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi i eparhiji zvorničko-tuzlanskoj. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čine crkva i groblje, te pokretno naslijeđe koga čini ikonostas i 26 ikona. Crkva nalazi se u posavskom selu Obudovac, 16 km od Šamca, uz lokalni put prema Brčkom.
Historija
Godine 1858, Obudovac se našao u središtu bune posavskih seljaka, koju je predvodio oraški sveštenik Stevan Avramović, zajedno sa svešenikom hadži Petkom Jagodićem (zvana Protina buna). Nakon sloma bune, habzburški časopis «Allgemeine zeitung», 1. novembra 1858. godine, piše o slomu bune: «Begovi i age popalili su gotova sva srpska sela u Gradačačkoj nahiji i pravoslavnu crkvu u Obudovcu.» Stara crkva nalazila se pored današnje crkve i na tom mjestu je sagrađen spomen-oltar.
Crkva rođenja presvete Bogorodice u Obudovcu građena je sa prekidima od 1864. do 1882. godine. Dozvola za gradnju dobivena je od sultana iz Carigrada. Crkvu je gradilo 18 okolnih sela, a dobrovoljni prilozi za gradnju crkve su prikupljani sa teritorije čitave Bosne i Hercegovine, Vojvodine, pa čak i Rusije. Spominje se cifra od 16000 dukata koji su prikupljeni iz raznih krajeva svijeta. Izgradnju crkve vodio je majstor Tasa iz Ohrida, sa 50 majstora i radnika.
Na crkvi vršena je rekonstrukcija i konzervatorsko-restauratorski radovi, i to više puta, u periodu od 1891. do 2001. godine.
Opis
Crkva je u osnovi trobrodna bazilika, sa pripratom, naosom i trodijelnim oltarskim prostorom, koga sačinjavaju tri apside, koje se nalaze na istočnoj strani objekta.
Ikonostas rađen je u periodu od 1937. do 1940. godine. Predstavljene dvadeset dvije ikone su rad akademskog slikara Romana Petrovića.
U crkvi se čuva i dvadeset šest ikona nepoznatog autora. Nastale su prije 29. oktobra 1858. godine, kada je stara crkva nakon «Protine bune» zapaljena. Sve ikone su rađene tehnikom tempere na drvetu. Uramljene su u smeđi drveni ram, širine 6,5 cm. Ikone su uglavnom rađene u istom maniru, one na kojima su predstavljeni pojedinačno svetitelji, na tamnoj podlozi je prikazana stojeće figura svetitelja sa njegovim atributima. Isti slučaj je i sa ikonama na kojima je predstavljena neka scena, pozadina takve ikone je tamnija.
Zvonik sa tri zvona je kvadratne tlocrtne osnove, a njegova visina iznosi oko 40 m do krsta. Uz samu lokaciju crkve nalazi se staro pravoslavno groblje, koje je i danas aktivno. U dvorištu, na istočnoj strani se nalazi prizemna zgrada, zvana Svetosavski dom, sa kancelarijama, arhivom i salom.
Ca' Ghelli, Ferrara
Ca' Ghelli je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
El Manzano, Acámbaro
El Manzano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1845 m.
Taormina
Taormina (sicilijanski: Taurmina, grčki: Ταυρομένιον / Tauromenion, latinski; Tauromenium) je mali turistički gradić u sicilijanskoj provinciji - Messina od 10 967 stanovnika.
Geografija
Taormina leži gotovo u sredini puta između Messine i Catanije na istočnoj obali Sicilije udaljena oko 45 km južno od provincijskog centra Messine i oko 57 km od Catanije. Sam grad leži na brdu (206 m.) koje se gotovo okomito uzdiže iz Jonskog mora, duž obronaka planine Monte Tauro, po kojoj je i dobio svoje ime. thumb|left|260px| Panorama grada na obrocima Monte Tauro
Historija
Taormina je izvorno bila naselje Sikulaca domorodačkog sicilijanskog plemena, koje je 392. pne. raselio Dionizije I. tiranin iz Sirakuze i umjesto njih naselio grčke koloniste iz Naksosa. Pod imenom Tauromenion grad je procvjetao 358. pne. za vladavine Andromaha (otac historičara Timeja). Kao saveznički grad pao je pod vlast Rimljana oko - 210. pne., za cara Augusta dobio je status kolonije, ali je unatoč tome počeo stagnirati u konkurenciji sa ostalim gradovima. Stagnacija Taormine nastavila se je i za ranog srednjeg vijeka kad su njome vladali Bizantinci. thumb|left|260px| Corso Umberto Arapi su razorili grad 902. pa su ga nakon tog obnovili kršćanski stanovnici iz Val Demone (sjever Sicilije). Arapi su ga zauzeli 962. pod vodstvom al-Muizza i prezvali u Muizzīyah. Normani su zauzeli Taorminu 1078. godine, a za njihove vladavine grad je doživio prosperitet. thumb|left|260px| Glavni trg u Taormini Taormina je zbog svog bujnog tropskog raslinja i čistog toplog mora postala popularna turistička destinacija još od kraja 19. vijeka.
Znamenitosti
Najpoznatiji spomenik Taormine je Grčki teatar Teatro greco, koji istina potječe iz 2. vijeka pne, ali je u stvari rimski amfiteatar jer su oni na tom mjestu u 2. vijeku izgradili današnji objekt. Sa promjerom od 109 m on je drugi po veličini u Siciliji, a kako je odlično očuvan, često se koristi za izvođenje raznih predstava i koncerata. Za vrijeme arheoloških iskapanja provedenih 1892. otkriven je i drugi rimski teatar - Odeon i Naumachia rimska cisterna za vodu.
Spomenici iz srednjeg vijeka su Katedrala San Nicolò (15. vijek) i palače Corvaja, Santostefano i Ciampoli.
Privreda
Taormina je i danas vrlo popularna turistička destinacija, i to zimi zbog svoje blage klime. Iako se nalazi na brdu Taormina ima divne plaže na Jonskom moru do kojih se može doći žičarom, i vrlo lijepu okolicu. Južno od grada nalazi se otočić Isola Bella sa sjajnim plažama. Za turiste je velika atrakcija pećina Capo Sant' Andrea, i vulkan Etna koji je udaljen samo je 45 minuta vožnje od grada.
Na samom početku 20. vijeka, Taormina je postala jako en vogue među umjetnicima, piscima i intelektualacima. Tako je engleski pisac David Herbert Lawrence jedno vrijeme živio u gradu u kvartu Fontana Vecchia od 1920. do 1922. U Taormini je napisao veliki broj pjesama, novela, kratkih priča, eseja i turističku knjigu More i Sardinija.
Forest Park, Oklahoma
Forist Park je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 998, što je 68 (-6,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Taormina
Privreda
Taormina je danas svjetski poznata po svom Filmskom festivalu koji se održava već više od 50 godina.
San Luis, Ahome
San Luis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Passau
Pasau je univerzitetski grad u Nemačkoj. Nalazi se u saveznoj državi Bavarska, na krajnjem jugoistoku, t. j. na granici sa Austrijom. Kod Pasaua se reka In i reka Ilc ulivaju u reku Dunav.
Nobuyo Fujishiro
(25. januar 1960.) je bivši japanski nogometaš.
Passau
Grad ima oko 50.000 stanovnika. Od tog broja, oko 10.000 su studenti.
Istorija
thumb|left|upright=2.0|Pasaua na obali Dunava thumb|upright=2.0|Deo grada pored reke In Pasau je bio naselje u doba Rimskog carstva pod imenom Batavis, što je značilo „za Batave“. Batavi su bili drevno germansko pleme pominjani u mnogim hronikama tog vremena. U drugoj polovini 5-og veka, Sveti Severin je ovde osnovao manastir. Irski monah Bonifas je u ovom mestu 739. osnovao biskupiju koja je dugo bila najveća u celoj Nemačkoj.
Bavastri, Genoa
Bavastri je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Passau
Istorija
Ugovor iz Pasaua, sklopljen 1552, iz vremena Karla V i verskih ratova protivreformacije, bio je uvod u Augzburški mir iz 1555.
San Luis, Ahome
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Passau
Istorija
U doba Renesanse i kasnije, Pasau je bio jedan od glavnih centara u Nemačkoj za izradu mačeva i oružja. Oružje proizvedeno u Pasauu imalo je utisnut lik vuka sa gradskog grba, za koga su mnogi verovali da daje posebnu moć oružju.
Bavastri, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 875 m.
Passau
Istorija
Od 1892. do 1894. Adolf Hitler je živeo u gradu Pasau sa porodicom. Tokom 1920-ih održao je 4 govora u gradu.
Benz Velo
Benz Velo je bio putnički automobil koga je dizajnirao Karl Benz, a od 1894. do 1903. proizvodila njemačka kompanija Benz & Cie.. Bio je to prvi Benzov model na četiri kotača, ali i prvi standardizirani model automobila. Velo je službeno patentiran 1895. Imao je motor od 3,5 KS koji je davao maksimalnu brzinu od 19 km/h.
U kasnijim varijantama je proizvedeno oko 1200 primjeraka. Cijena im se kretala od 2000 do 2800 zlatnih maraka.
Aggregato Cassola, Vicenza
Aggregato Cassola je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Dehidrosirćetna kiselina
Dehidrosirćetna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 168,147 Da.
KFOR
Kosovske snage (engleski: Kosovo Force), poznatije pod engleskom skraćenicom KFOR, predstavljaju međunarodne mirovne snage pod vodstvom NATO-a čiji je zadatak čuvanje reda i mira, odnosno stvaranja sigurnosti na Kosovu nakon kosovskog rata, odnosno povlačenja jugoslavenskih, odnosno srpskih snaga.
KFOR je na Kosovo ušao 12.6. 1999. na temelju Rezolucije Vijeća sigurnosti UN 1244.
Trenutno KFOR broji oko 7.427 vojnika.
Kontingenti različitih država
Države s najviše vojnika u KFOR-u:
Ostale države-članica NATO-a su uključivale :
Ostale države ne-članice NATO-a su uključivale:
Vukašin Mrnjavčević
200px|thumb|Kralj Vukašin, freska iz manastira [[Manastir svetog Nikole u selu Psači|Psače (između 1365. i 1371. godine)]] thumb|300px|Srpsko carstvo 1360. godine, u vreme cara Uroša, sa teritorijama oblasnih gospodara Vukašin Mrnjavčević (poginuo 26. septembra 1371. godine) bio je srpski srednjovekovni velikaš i kralj od 1365. do 1371. godine.
Kao jedan od najmoćnijih velmoža u nejedinstvenom Srpskom carstvu, Vukašin je krunisan za kralja 1365. kako bi delovao kao savladar cara Stefana Uroša V. Vukašin je došao u otvoreni sukob sa carem Urošem i nakon pobede u bici na Kosovu 1369. godine uspeo da ga primora da ga proglasi prestolonaslednikom.
Već 1371. je zajedno sa svojim bratom, despotom Jovanom Uglješom, poginuo u Maričkoj bici u pohodu preduzetom protiv Osmanlija.
U narodnoj tradiciji Vukašin je nepravedno osuđen kao uzurpator i ubica cara Uroša.
Poreklo i uspon
minijatura|[[Prilepsko kraljevstvo, porodični posed Mrnjavčevića.]] O poreklu kralja Vukašina, kao i njegove porodice ne zna se mnogo. Dubrovački istoričar Mavro Orbin (1563—1610) je zapisao da je kralj Vukašin bio sin siromašnog vlastelina Mrnjave iz Livna u današnjoj Hercegovini. Iz Livna se Mrnjava preselio u Blagaj na Neretvi, a odatle ga je Stefan Uroš IV Dušan pozvao na svoj dvor. Na vladarskom dvoru braća Mrnjavčevići, Vukašin i Uglješa su, prema vizantijskom istoričaru iz druge polovine 15. veka, Laoniku Halkokondilu, bili nosioci dvorskih titula peharnika i konjušara. U savremenim izvorima prvo se pominje Uglješa 1346. kao Dušanov namesnik u Trebinju, dok se Vukašin u martu 1350. nalazio na položaju župana u Prilepu. U tom periodu Vukašinova sestra Jelena je udata za Nikolu Radonju, sina sevastokratora Branka Mladenovića koji je gospodario Ohridom u ime srpskog cara. Pretpostavlja se da upravo u ovo vreme počinje vezivanje Mrnjavčevića za teritoriju današnje Republike Makedonije.
Posle smrti cara Dušana, tokom vladavine njegovog naslednika Stefana Uroša V (1355-1371) dolazi do postepenog osipanja vladarskog autoriteta. Pošto je Dušanov polubrat Simeon (1359-1372) uzurpirao vlast u Epiru i Tesaliji, posle 1360. dolazi do stvaranja drugih feudalnih oblasti u okviru Srpskog carstva. Najmoćniji velmoža neko vreme bio je vladar zapadnih krajeva Carstva, knez Vojislav Vojinović koji je, iako zvanično lojalan caru, za svoj račun vodio rat protiv Dubrovačke republike (1358-1362). Kako bi što pre isposlovali sklapanje mira, Dubrovčani su pored cara Uroša, pisali u maju 1362. godine i carici-majki Jeleni i Vukašinu, što otkriva da je Mrnjavčević tada bio jedna od najuticajnihih ličnosti na srpskom dvoru. Kako je u ovom periodu teklo stvaranje Vukašionove feudalne oblasti nije poznato, kao što nije poznat ni njen tadašnji obim. Najzad, iznenadna smrt kneza Vojislava Vojinovića u septembru 1363. otvorila je prostor za dalje snaženje Mrnjavčevića.
Savladarstvo
left|thumb|180px Smrt kneza Vojislava poklopila se vremenski i sa odlaskom još nekoliko znamenitih velmoža iz Dušanovog vremena poput carevog zeta despota Dejana ili despota Jovana Olivera. U međuvremenu, Mrnjavčevići su sklopili nekoliko bračnih veza pomoću kojih su se bliže povezali s drugim velikaškim kućama. Vukašin je svoju ćerku Oliveru oko 1365. udao za Đurđa I Balšića, starešinu porodice Balšića, dok je Marko oženjen Jelenom, ćerkom Radoslava Hlapena. Uglješa se pak oženio Jelenom (Jefimijom), ćerkom kesara Vojihne, namesnika Drame, a rođak Mrnjavčevića najverovatnije je bio i Vlatko Paskačić, ktitor manastira Psače. Razgranate rodbinske veze Mrnjavčevića nisu doprinele stvaranju političkog jedinstva među različitim teritorijama oblasnih gospodara, ali su ojačale ugled i moć Vukašinove porodice.
Kao carev savladar Vukašin je formalno vladao preostalim krajevima Srpskog carstva. Ipak, u realnosti, Vukašin je ostao jedan od oblasnih gospodara. Osamostaljeni velikaši posmatrali su kralja Vukašina kao opasnog takmaca i potencijalnu opasnost kao nekog ko je mogao da ojača centralnu vlast. Pored toga, Vukašin je bio prvi kralj koji nije bio rodom iz svetorodne dinastije Nemanjića i druge plemićke porodice su ga, radi sopstvenih interesa, posmatrale kao uzurpatora. Međutim, titule koje im je dodelio car Uroš bile su Mrnjavčevićima legitimna osnova za dalje širenje njihove vlasti. Vukašin, koji se na poveljama potpisivao kao "kralj Srba i Grka", posle 1365. proširio je svoju vlast na severu sve do Novog Brda i Prištine, koja je, prema Orbinu, bila njegova prestonica. Vukašin je takođe držao i Skoplje i Prizren, a svakako je imao uticaj i na svoje srodnike Balšiće u Zeti i Radoslava Hlapena. Reka Vardar je najverovatnije predstavljala samo formalnu granicu između oblasti kralja Vukašina i njegovog brata despota Uglješe. Uglješa je upravo tokom 1365. postao neosporni gospodar Serske oblasti pošto je najzad naterao da Dušanovu udovicu Jelenu, sada monahinju Jelisavetu, da se povuče u manastirski život.
Sukobi među srpskim velikašima
Do kraja savladarstva između cara Uroša i kralja Vukašina došlo je, po svemu sudeći 1369. godine. Posle perioda snaženja srpskih velikaša u zemljama carstva, nastupio je i period postepenog uspona raških velikaša župana Nikole Altomanovića i kneza Lazara Hrebeljanovića. Širenje Vukašinove vlasti na sever u pravcu rudnicama bogatog Kosova izazvalo je sukob s raškom vlastelom. Prema Mavru Orbinu, Altomanović i Hrebeljanović su sklopili savez protiv Mrnjavčevića i na svoju stranu privukli i cara Uroša. Do prelomnog sukoba između saveznika i Mrnjavčevića došlo je na Kosovu polju 1369. godine. Lazar se već na početku bitke povukao sa bojnog polja, dok je vojska ratobornog župana Altomanovića teško postradala dok se on sam jedva spasao. Car Uroš bio je zarobljen sa nekoliko dvorskih vlastelina, dok su njegovi ljudi takođe poubijani. Kraj ustanove savladarstva ujedno je označio i nestanak makar i formalnih tragova centralne vlasti u Srpskom carstvu. Posle 1369. car Uroš praktično nestaje s političke scene, dok Vukašin istupa kao samostalni vladar. Iako su Dubrovčani Urošu do kraja njegovog života isplaćivali svetodimitarski dohodak, u aprilu 1370. su se i pored živog cara direktno obratili kralju Vukašinu koji im je samostalno i bez pominjanja svog savladara potvrdio priviligije.
Sukobi među vlastelom su zatim i dalje nastavljeni. Nikola Altomanović je ubrzo uspeo da se oporavi od sukoba iz 1369. zahvaljujući podršci ugarskog dvora. Kao sused i suparnik Balšića i protivnik iz 1369, Altomanović je navukao gnev Mrnjavčevića. Sada su Mrnjavčevići, Balšići i Dubrovčani sklopili savez protiv župana Nikole. U junu 1371. kralj Vukašin je sa sinom Markom i brojnom vojskom boravio u Skadru Balšića odakle se planirao pohod prema Onogoštu (današnjem Nikšiću). Ipak, dugo planirani savez se raspao u poslednjem trenutku pošto se Vukašin, po pozivu brata Uglješe, morao okrenuti dešavanjima na istočnim granicama Serske oblasti.
Bitka na Marici
thumb|200px|Kralj Vukašin, freska iz [[Markov manastir|Markovog manastira u Prilepu.]] Krajem sedme decenije 14. veka Osmanlije su se učvrstile u dolini reke Marice i počeli su njihovi pljačkaški upadi na teritorije despota Uglješe. Despot je već 1368. vodio ozbiljne pregovore o savezu sa Vizantincima, ali se od nesložnog carigradskog dvora nije mogla dobiti brza pomoć, posebno u vreme kada je car Jovan V Paleolog prevashodno očekivao pomoć iz zapadne Evrope. Uglješi je konkretnu pomoć pružio jedino njegov brat kralj Vukašin, legitimno krunisani srpski kralj. Raška vlastela je zbog neprijateljstva prema Mrnjavčevićima ostala van priprema za borbu protiv Turaka, Balšići su bili prezauzeti sukobima s Altomanovićem i Karlom Topijom, sevastokrator Vlatko 1371. verovatno više nije bio među živima, dok za Radoslava Hlapena nije izvesno da li je učestvovao u Maričkoj bici.
Prema srpskom istoričaru Radetu Mihaljčiću čitav zlosrećni pohod iz 1371. svedoči o hrabrosti i državničkom talentu Vukašina i Uglješe koji su rešili da proteraju Turke s Balkana zauzimanjem osmanske prestonice Jedrena. Pobeda na granici bila bi privremeno rešenje, a zauzimanje Jedrena bi ozbiljno poljuljalo položaj Osmanlija u Evropi. Međutim, nedaleko od Jedrena kod Černomena na Marici braća su izginula u borbi s Osmanlijama 26. septembra 1371. godine. Usled nedostatka izvora teško je reći išta određenije o samoj bici. Starac Isaija, savremenik događaja, u svom zapisu beleži :
Osmanska pobeda je neposredno posle bitke dovela do nestanka Uglješine Serske oblasti, a zatim i do toga da su kralj Marko, braća Dragaši, vizantijski car Jovan V Paleolog i bugarski vladari postali vazali turskog sultana Murata I. Srpski car Uroš, koji u događajima koji su prethodili bici nije imao nikakvu ulogu, preminuo je 2. ili 4. decembra 1371. godine čime je prestala da postoji nemanjićka država. Vukašina je nasledio njegov sin Marko koji je legitimno poneo kraljevsku titulu, nezavisno od toga da li je Marko proglašen za mladog kralja sa ili bez carevog pristanka. Ipak je Bitka na Marici označila kraj prevlasti Mrnjavčevića, a osmanskom vazalu Marku, od čitave teritorije kojom je gospodario njegov otac, preostala je samo zapadna Makedonija.
Porodica
Vukašin je bio oženjen Jelenom, koja se u izvorima još naziva Aljena i Jevrosima. Poznato je da je nadživela supruga i da se posle bitke na Marici zamonaššila. Preminula je posle 1388. kao monahinja Jelisaveta. Vukašin i Jelena imali su bar petoro dece, četvoricu sinova i ćerku Oliveru:
Дворица
Дворица је насеље у Србији у општини Ћуприја у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 191 становника.
Историја
До Другог српског устанка Дворица се налазила у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Дворица улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадала Јагодинској нахији и Темнићској кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Демографија
У насељу Дворица живи 211 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,4 година (46,9 код мушкараца и 47,8 код жена). У насељу има 81 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,04.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Vado Hondo, La Misión
Vado Hondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini La Misión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 555 m.
Rückersdorf (Niederlausitz)
Rikersdorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Elbe-Elster. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.683 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12062417.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Elbe-Elster Rikersdorf se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Elbe-Elster. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 98 metara. Površina opštine iznosi 24,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.683 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Ada od Karije
Ada je bila sestra i žena Idrieja, kojeg je nakon njegove smrti naslijedila na mjestu satrapa Karije. Pripadala je karijskoj dinastiji Hekatomnida koja se služila Perzijsku Monarhiju tokom 4. vijeka pne.
Pozadina
Ada je bila kći Hekatomna, osnivača karijske dinastije Hekatomnida. Sva njena braća (Mauzol, Idriej, Piksodar) i sestra Artemizija II. služili su određeno vrijeme na mjestu satrapa, a vladali su iz grada Halikarnasa. Obitelj je poznata po incestoidnim brakovima; Ada se udala za brata Idrieja, dok se njen drugi brat Mauzol oženio sestrom Artemizijom. Mauzol, koji je naslijedio oca Hekatomna, uvelike je proširio politički utjecaj i bogatstvo Karije, kao i Idriej koji je prisvojio Hios, Rodos i Kos. Dolaskom Ade na prijestolje utjecaj satrapije slabi zbog Piksodarovog neslaganja, odnosno zbog njegovih pretenzija na karijski tron.
Život
Nakon četiri godine svađa i netrpeljivosti između Ade i Piksodara koji je imao velike pretenzije na karijsko prijestolje, Ada je 340. pne. prognana iz Halikarnasa a na tron je zasjeo Piksodar. Ipak, Adu su i dalje podržavali brojni Karijci iz provincija te satrapije, pa je boravila u utvrdi Alindi. Njihove prepirke diskreditirali su hekatomnidsku dinastiju, pa je nakon Piksodarove smrti perzijski vladar Darije III. imenovao perzijskog dužnosnika Orontobata na mjestu satrapa.
Orontobat se oženio Piksodarovom kćeri, no točan datum tog događaja nije poznat iako se sa sigurnošću može tvrditi kako se dogodio prije 334. pne. Naime, da je Piksodar umro bez zeta, Darije III. je jednostavno mogao riješiti satrapski problem priznavajući legitimitet Adi, no činjenica kako nije govori da je Orontobat već postao članom te karijske dinastije. Međutim, njegova pozicija bila je prilično slaba, o tome govori podatak kako nije mogao poslati trupe perzijskoj vojsci prilikom prodora makedonskog generala Parmeniona (336. – 335. pne.).
U proljeće 334. pne. Parmenion je dobio vojnu potporu od Aleksandra Makedonskog, koji je porazio vojsku maloazijskih satrapa u bitci kod Granika. Nakon toga nastavio je napredovati prema jugu, gdje su zauzeti gradovi Milet i Sard. Napredovajući prema Kariji, Aleksandar se udružio sa Adom koju je ponovo imenovao na mjesto karijskog satrapa. Kasnije je pokušao osvojiti i glavni karijski grad Halikarnas, što se pokazalo vrlo kompliciranim. Naime, gradske zidine koje je podigao Adin brat Mauzol projektirane su da odbiju napade najmodernijim katapultima. Orontobat je također uposlio i grčke plaćenike predvođene iskusnim generalom Memnonom s Rodosa. Aleksandar je bio u stanju zauzeti stambene četvrti Halikarnasa, no bio je prisiljen ostaviti garnizon vojnika koji su citadelu nastavili držati pod opsadom. Grad se u potpunosti predao nakon godinu dana; Memnon je umro prirodnom smrću dok sudbina Orontobata nije poznata. Ada je potom nastavila vladati Karijom sve do 326. pne.
Grobnica
Turski arheolozi tvrde kako su pronašli Adinu grobnicu, a njene kosti premještene su u Arheološki muzej u Bodrumu, koji se nalazi na mjesetu citadele u drevnom Halikarnasu koju Aleksandar Makedonski nije uspio osobno osvojiti.
El Vergel de los Sauces, Silao de la Victoria
El Vergel de los Sauces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Benz Patent-Motorwagen Ideal
Benz Patent-Motorwagen Ideal je bio putnički automobil koji je od 1898. do 1902. proizvodila njemačka kompanija Benz & Cie. Predstavljao je usavršeni model, odnosno nasljednik ranijeg modela Benz Velo. Bio je prvi Benzov model sa prednjim motorom. Mogao se kretati u rikverc. Napravljeno je oko 300 modela, a cijena im se, ovisno o verziji kretala od 3800 do 600 zlatnih maraka.
Miron Žiroš
Miron Žiroš je vojvođanski rusinski pedagog, pravnik, novinar, radio publicista i istoričar rođen u Ruskom Krsturu 1. juna 1936. godine. Njegovo delo „''Bačvansko-sremski Rusini kod kuće i u svetu. 1745-1991''“ iz 1997. godine na pristupačan način dokumentira socioekonomske i statističke detalje o naseljavanju Rusina u Ruskom Krsturu i Kucuri. Uz ovo delo, autor je objavio i veći broj eseja i preko 100 drugih tekstova, reportaža i scenarija. Nakon odlaska u penziju, autor se preselio u Žiroš na severu Mađarske u blizini rusinskog sela Múcsony.
Biografija
Miron Žiroš je 1953. završio učiteljsku školu u Somboru, Višu upravnu školu u Novom Sadu 1961. i Pravni fakultet Univerziteta u Beogradu 1969. godine. Od 1966. do 1991. godine radio je u rusinskoj redakciji radijskog programa Radio-televizije Novi Sad.
Aggregato Rossano Veneto, Vicenza
Aggregato Rossano Veneto je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Scogna Inferiore, La Spezia
Scogna Inferiore je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 468 m.
Aggregato Rossano Veneto, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Montaletto-Zona Industriale, Ravenna
Montaletto-Zona Industriale je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Juan López, Armería
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Čelopeci (razvrstavanje)
Čelopeci mogu biti:
Mihal Grameno
Mihal Grameno (13. januar 1871 – 5. februar 1931) bio je albanski političar, književnik, novinar i sudionik Albanskog narodnog preporoda. Bio je jedan od četiri prvobitno imenovana delegata iz Korče u Albanski nacionalni kongres, koji je 28. novembra 1912. proglasio neovisnost Albanije.
Život
Mihal Grameno rođen je u mjestu Korči u trgovačkoj obitelji. Pohađao lokalnu srednju školu prije no što se preseilio u Rumunjsku 1885. godine. U Bukureštu se uključio u Albansko narodni preporod, gdje se pokret ubrzo srušio iz financijskih razloga. Godine 1907. pridružio se novoosnovanom kačačkoj skupini Čerčiza Topulija, ranoj gerilskoj jedinici koja se borila protiv osmanskih trupa i politike sultana Abdula Hamida II u Albaniji.
Tijekom mladoturske revolucije (1908), jedan pd zapovjednika mladoturaka Ahmed Nijazi-beg sastao se 23. jula 1908. u Resenu (danas u Sjevernoj Makedoniji) s gerilskim vođama Topulljem i Gramenom, gdje je izrazio zahvalnost i iznio svoj stav da je ustav koji je predložio Komitet za jedinstvo i napredak povoljan za albanski narod. Grameno se zajedno s Topulijem i Nijazijem pojavio na fotografijama koje su tijekom revolucije snimila braća Manakis.
thumb|Čerčiz Topuli i Mihal Grameno 1908. ili 1909. Grameno je 1909. godine u Korči osnovao Pravoslavnu ligu i služio kao urednik istoimenog časopisa tijekom 1909–1910. godine. Godine 1910. organizacija je proglasila uspostavu neovisne Albanske pravoslavne crkve, no Osmansko Carstvo i Carigradska patrijaršija nisu je priznali. Gramena su 1910. godine uhitile osmanske vlasti zbog suradnje s časopisom Jedinstvo nacije.
Tijekom ustanka 1911. godine Grameno je putovao služeći kao veza između albanskih revolucionara u albanskim naseljima i vođa albanskog nacionalnog pokreta u Istanbulu radi koordinacije oružanih aktivnosti protiv Osmanskog Carstva i rada na odvajanju albanskih zemalja od osmanske države.
Nakon proglašenja neovisnosti, Grameno je radio kao urednik tjednika Koha, koji je prvotno izlazio u Korči, a kasnije u Jamestownu u New Yorku, gdje je živio od 1915. do 1919. godine. Putovao je natrag u Europu da predstavlja Albaniju kroz albansko-američku zajednicu na Pariškoj mirovnoj konferenciji 1919. godine, a sljedeće se godine vratio u Albaniju.
Djela
thumb|right|150px|Bista Mihala Gramena, [[Korča.]] Među objavljenim djelima Mihala Gramena nalaze se:
Scotland Neck, North Carolina
Skotland Nek je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.059, što je 303 (-12,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Grojdibodu, Olt
Grojdibodu je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Cosabico Verde, Yutanduchi de Guerrero
Cosabico Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Yutanduchi de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1653 m.
Kulturno-prosvetni (nacionalni) savez jugoslovenskih Rusina "Zarija"
Savez je izdavao nedeljnik Russki bahot (kasnije Russka zarija) koji je u naziv dodao još jedno simbolično slovo "s" kojim se isticala pro-ruska orjentacija saveza. Korišteni standardizirani oblik rusinskog jezika bio je snažno obeležen elementima standardnog ruskog jezika, a promovisano je i pravoslavlje među Rusinima. Savez je najuspešiniji bio u vojvođanskom naselju Kucura gde je osnovana rusinska pravoslavna parohija.
Vječni derbi (Hrvatska)
thumb|300px|Vječni derbi na [[Gradski stadion u Poljudu|Poljudu 2006.]]
Katsuhiro Kusaki
(12. april 1962.) je bivši japanski nogometaš.
Vječni derbi (Hrvatska)
Vječni derbi je nogometna utakmica između dva velika hrvatska rivala, splitskog Hajduka i zagrebačkog Dinama. Prva je utakmica zabilježena 1946. godine.
Od 1946. do danas odigrano je 180 derbija. Dinamo ima 72 pobjede, Hajduk 64, a 44 su susreta završila neodlučeno. Dinamo je postigao 244 pogodaka, a Hajduk 223.
U Jugoslaviji su odigrana 103 derbija, Dinamo je zabilježio 40 pobjeda, Hajduk 36, dok je 27 utakmica odigrano neodlučeno. Dinamo je postigao 147 pogodaka, a Hajduk 137.
Od osamostaljenja Hrvatske odigrano je 75 utakmica (uključujući kup, superkup i prvenstvo); Dinamo bilježi 32 pobjede, Hajduk 27, a 16 je utakmica završilo bez pobjednika. Dinamo je postigao 97 pogodaka, a Hajduk 86.
Treneri
Popis trenera koji su sudjelovali u derbijima od 1992. godine:
Zeta (film)
Zeta je italijanski igrani film snimljen 2016. godine u režiji Cosimna Aleme. Po žanru predstavlja mješavinu mjuzikla i drame. Protagonist, čiji lik tumači italijanski reper Diego Germini alias Izi, je Alex zvani Zeta, mladić iz siromašne četvrti na periferiji Rima koji se uspije probiti u svijetu rap muzike. U filmu se pojavljuju najistaknutija imena italijanske rap scene, najčešće tumačeći sami sebe u cameo ulogama.
San Felipe Aztatán, Nayarit
San Felipe Aztatán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
P. L. Travers
Pamela London travers
Pamela Lyndon Travers OBE (rođena kao Helen Lyndon Goff; 9. august 1899 – 23. april 1996) bila je australska spisateljica, glumica i novinarka, najpoznatija po seriji dječjih romana o čarobnoj dadilji Mary Poppins.
Iako je njeno djelo najpoznatije po uspješnoj Disneyevoj filmskoj adaptaciji iz 1964. godine, Travers je bila njome toliko razočarana da je oporukom zabranila bilo kakve adaptacije njenih djela.
Cadalogo, Verona
Cadalogo je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Opština Aquixtla, Puebla
Aquixtla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4994 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2180 m.
Bucilly
Bisiji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 229 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 159 metara (maksimalnoj 236 m, a minimalnoj 152 m).
La Mora, Acámbaro
La Mora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Radikalno udruženje za Sjedinjene Europske Države
Radikalno udruženje za Sjedinjene Evropske Države (akronim: RUSED) bila je politička partija osnovana nakon gotovo jednogodišnjeg ilegalnog djelovanja na tzv. alternativnoj političkoj sceni 20. januara 1989. u Zagrebu na osnivačkoj skuštini Klubu književnika.
Glavni i gotovo jedini politički cilj te partije bio je ulazak u tadašnju Evropsku zajednicu (današnju Europsku Uniju), odnosno transformacija društva u skladu s tim ciljem i senzibiliziranje građana za taj cilj.
Historija
RUSED je osnovan od domaćih članova Transacionalne radikalne partije Marca Pannele iz Italije. Najuže rukovodsvo RUSEDA bili su; Vito Česmadžiski, sekretar, Željko Roško zamjenik sekretara i Zoran Juričin, blagajnik.
Falmouth, Cornwall
Falmouth (kornvolski: Aberfala) (izgovor: [Falmut]) je lučki grad od 23,369 stanovnika na jugozapadu Engleske.
Radikalno udruženje za Sjedinjene Europske Države
Historija
Na izborima kandidati partije i nisu tako loše prošli, od prosječnih 3,2 % do 38 %, ali im obzirom na tadašnji izborni zakon to nije bilo dovoljno za ulazak u Sabor.
Ubrzo nakon izbora, već potkraj godine stranka se raspala. Dio članova nastavio je djelovati u zagrebačkom ogranku Transacionalne radikalne partije.
Falmouth, Cornwall
Geografske karakteristike
Falmouth leži u Grofoviji Cornwall, na zapadnoj obali estuarija - Rijeke Fal zvanom Carrick Roads.
Grad se smjestio na poluotoku, - historijski centar sa lukom leži unutar estuarija, a noviji dio grada sa hotelima leži duž obale La Mancha.
Historija
Falmouth je odavno bio važna luka, jer je estuarij - Carrick Roads odlična prirodna luka, štićena tudorovskim fortifikacijama - Pendennis (sa zapada) i Saint Mawes (sa istoka). Luka je korištena i kao brodogradilište izgradnjom suhih dokova i drugih pomoćnih objekata.
Grad je zbog svojih pješčanih plaža, ujednačene klime i prostrane luke, omiljeno mjesto za odmor i centar jedriličara. Zbog tog i Kraljevski jahtaški klub Cornwall (Royal Cornwall Yacht Club) ima sjedište u gradu.
Park Trelissick i farme iz doba kraljice Elizabete I u estuariju su od 1956. pod paskom Nacionalne zaklade za očuvanje baštine.
Begato, Genoa
Begato je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Alberti, Cuneo
Alberti je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1228 m.
Mary Poppins
Mary Poppins je serija knjiga za djecu koju je napisala australska spisateljica P. L. Travers. Tokom objavljivanja serije, Mary Shepard je služila kao ilustrator i povremeni ko-autor. Junakinja knjiga je magična engleska dadilja Mary Poppins. Nju istočni vjetar dovodi na londonsku adresu Cherry Tree Lane br. 17 gdje se počinje brinuti o djeci porodice Banks. Slijede susreti s dimnjačarima, trgovcima i brojne druge pustolovine prije nego što Mary Poppins jednostavno "nestane". Ukupno je napisano osam knjiga. Samo u njih tri se Mary Poppins pojavljuje i nestane. Kasnijih pet knjiga opisuje ranije nezabilježene pustolovine iz prethodne tri posjete. P.L. Travers je u svom uvodu za knjigu Mary Poppins in the Park, opisala "Ona ne može vječno dolaziti i odlaziti."
Mendocino, California
Mendocino je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 894 stanovnika.
Casa Circondariale, Ascoli Piceno
Casa Circondariale je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Dobra, Bălăcița
Dobra je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Bălăcița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 664 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Las Flores, Tezonapa
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 963 m.
Cerro Prieto, Ahome
Cerro Prieto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Yuji Sugano
(14. april 1961.) je bivši japanski nogometaš.
Kirchberg (Hunsrück)
Kirhberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.708 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140067.
Zeta film
„Zeta film“, Budva, Crna Gora, je preduzeće za proizvodnju, promet (distribucija) i prikazivanje (bioskopi) filmova koje je osnovano 1956. godine izdvajanjem iz tada jedinstvenog preduzeća Lovćen film.
Kirchberg (Hunsrück)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Hunsrik Kirhberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 420 metara. Površina opštine iznosi 18,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.708 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 205 stanovnika/km².
Zeta film
1. oktobra 1979. godine potpisan je sporazum o udruživanju Filmskog studija i Zeta filma u jedinstvenu organizaciju za proizvodnju i promet filmova Zeta film Budva. Cilj ovog spajanja je bio da se obezbede i stvore povoljni slovi za brži podsticaj i razvoj crnogorske kinematografije. Od tada je Zeta film bilo jedino preduzeće za proizvodnju i promet filmova u Crnoj Gori.
Bilo je zaduženo za vođenje celokupne repertoarske politike koju su provodili dva njegova tela: 1. Savet za izbor filmova (strani filmovi) 2. Filmski savet za domaće filmove U sastavu saveta za izbor filmova bilo je 5 predstavnika društveno-političkih organizacija i 4 predstavnika Zeta filma, a bez njegovog odobrenja nije se mogao kupiti ni pustiti u promet nijedan film strane proizvodnje. Od 11 članova u sastavu Filmskog saveta, Izvršno veće CG je je delegiralo 7 članova, a RO Zeta filma 4 člana. Osnovna nadležnost Filmskog saveta bila je odlučivanje o pripremanju i snimanju domaćih dokumentarnih i igranih filmova, pregled snimljenog materijala te davanje odobrenja za javno prikazivanje filmova. Na planu distribucije stranih filmova, Zeta film je sarađivao sa Komisijom za pregled filmova.
Zahvaljujući društvenom dogovoru, 1978 godine počele su pripreme o snimanju igranog filma i tv serije 13 jul o ustanku crnogorskog naroda protiv okupatora od 13 jula 1941. Pripreme za snimanje filma su trajale 2 godine, prva klapa je pala u julu 1982 godine a snimanje je završeno 5.oktobra 1982.godine.Premijera filma je bila na godišnjicu ustanka 13.jula 1982 godine.
To je bio najskuplji projekt u istoriji crnogotrske kinematografije čiji je budžet iznosio oko 93,4 miliona dinara ( prosečna plata u Crnoj Gori je bila 8.832 dinara). Snimanje filma i tv serije ispraznilo je sredstva predviđena za razvoj kinematografije i zato do kraja komunističke vldaavine crnogorska kinematografija nije samostalno proizvela nijedan igrani film. Sredstva kojim su 1982 raspolagali RSIZ za kulturu i Zeta film nisu bili dovoljna za pokrivanje troškova snimanja pola jednog standardnog filma mada i Zeta film nije pokušao pomaći stvari s mrtve tačke.
U ovo periodu Zeta film Budva je iznašao način ulazeći u koprodukcije:
Zeta film je do 1991. godine proizveo 25 dokumetarnih i 3 animirana filma u vlastitoj proizvodnji i 9 igranih filmova u koprodukciji. Za crnogorsko i jugoslovensko bioskopsko tržište uvezla je 891 dugometražni film. Od 1995. godine Zeta film posluje kao deoničarsko društvo.