cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dihidroergokriptin
Dihidroergokriptin (Almirid, Cripar) je dopaminski agonist iz ergolinske hemijske klase, koji se koristi kao antiparkinsonski agens za migrensku profilaksu, kao i za treatman niskog krvnog pritiska kod pacijenata u godinama i za periferne vaskularne poremećaje. On se često koristi u kombinaciji sa dva slična jedinjenja, dihidroergokorninom i dihidroergokristinom. Ta smeša se naziva ergoloid ili kodergokrin.
GCU
__NOTC__ Termin GCU ima više značenja.
Australija
Australija (engleski: Australia), službeno Komonvelt Australija (engleski: Commonwealth of Australia), je država na južnoj hemisferi koja obuhvaća kopno istoimenog najmanjeg kontinenta na svijetu, otok Tasmaniju, kao i brojne druge otoke u Južnom, Indijskom i Tihom oceanu. Površina Australije iznosi 7,741,220 km² i po površini je 6. u svijetu. Okružena je Indonezijom, Istočnim Timorom i Papuom Novom Gvinejom na sjeveru, Solomonskim Otocima, Vanuatuom i francuskim prekomorskimm posjedom Novom Kaledonijom na sjeveroistoku te Novim Zelandom na jugoistoku.
Po popisu stanovništva iz 2011., Australija je imala 21,507,717 stanovnika. Glavni grad je Canberra, smješten u Teritoriju glavnog grada Australije. Najveći gradovi su Sydney, Melbourne, Brisbane, Perth i Adelaide, u kojima živi većina stanovnika Australije.
Etimologija
Sam naziv Australija nastalo je od latinske reči australis, što znači "s juga". Priče o "nepoznatoj južnoj zemlji" (latinski: Terra Australis Incognita) iz doba starog Rima bile su uobičajene u srednjovjekovnoj geografiji, iako nisu imale uporište u stvarnom znanju o postojanju kontinenta. U engleskom jeziku, riječ Australia prvi put je upotrebljena 1625. godine u djelu "A note of Australia del Espíritu Santo, written by Sir Richard Hakluyt". Pridjev Australische koristili su nizozemski službenici u Bataviji od 1638. godine kako bi imenovali novootkriveno kopno na jugu. Ime Australija korišteno je i 1693. godine u prijevodu knjige Les Aventures de Jacques Sadeur dans la Découverte et le Voyage de la Terre Australe, francuskog autora Gabriela de Foignyja, koji je pisao pod pseudonimom Jacques Sadeur.
Alexander Dalrymple koristio je isti termin u djelu An Historical Collection of Voyages and Discoveries in the South Pacific Ocean iz 1771. godine, referirajući na čitavo južnopacifičko područje. George Shaw i James Edward Smith objavili su 1793. godine knjigu Zoology and Botany of New Holland, u kojoj su pisali o "ogromnom otoku, ili bolje — kontinentu, Australiji, Australaziji ili Novoj Holandiji".
Naziv "Australija" popularizirao je istraživač Matthew Flinders u svojoj knjizi A Voyage to Terra Australis, mada se sam termin u knjizi spominje tek jednom. Ovom knjigom, Flinders je toj riječi dao opće značenje. Guverner Novog Južnog Walesa, Lachlan Macquarie, kasnije je koristio tu riječ u službenim izveštajima koje je slao u Englesku, da bi 1817. predložio da ona bude usvojena kao službeno ime. Britanska mornarica je 1824. službeno nazvala ovaj kontinent Australijom.
Povijest domorodaca (Aboridžina)
Riječ "aboridžin" znači "od početka", a Aboridžini i vjeruju da se u Australiji nalaze od početka vremena. Smatra se da su u dalekoj prošlosti preko indonezijskog otočja došli iz Azije. Višestoljetna izoliranost uvjetovala je da su australski domoroci imali zaseban razvojni put te sačuvali kulturu kamenog doba. Aboridžini imaju osobine ljudske prarase i uspoređuju se s europskim pračovjekom. Koža im je tamno smeđa, a imaju bujnu kosu i bradu. Hrane se prikupljenim plodovima, korijenjem i sitnim životinjama, a bave se i ribolovom. Oružje su im koplje i bumerang – neobično drvo za bacanje koje se u letu, ako pogriješi cilj, vraća u ruku bacaća.Poznat je njihov narodni instrument diggeri-doo; drveni rog velikih proporcija. Nemaju odjeće.
Među domorocima razvijeno je više jezika pa se međusobno ne razumiju. Vjeruju u nevidljivi svijet duhova. Dolaskom Europljana potisnuti su u suhu unutrašnjost i na sjever, u rezervate gdje se zbog nepovoljnih uvjeta života njihov broj smanjivao. Uzroci gotovo potpunog uništenja bili su sukobi s došljacima, alkohol i zarazne bolesti, te opijum što je došao s prvim Kinezima. Početkom XX. vijeka gospodarski razvijena Australija mijenja odnos prema domorocima, zapošljavajući ih na farmama ili u kućanstvima bijelaca. Od 1967. godine postali su ravnopravni građani, vraća im se tek dio oduzete zemlje tokom 1990-tih. Australska vlada mnogo ulaže u očuvanje njihove kulture i tradicije, kroz državne medije: televizija i radio.
Aboridžini su izradili i vlastitu zastavu koja je kombinacija triju boja - crna je simbol naroda Aboridžina, crvena je simbol zemlje, a žuta je simbol Sunca.
Britanska kolonizacija
thumb|right|300px|alt=Map of Australia with coloured arrows showing the path of early explorers around the coast of Australia and surrounding islands|Europska istraživanja tadašnje Nove Holandije do [[1812. godine:
Carleton, Nebraska
Carleton je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 91 stanovnika.
Australija
Britanska kolonizacija
Nizozemci se, imajući u posjedu bogata indonežanska otočja, nisu osobito zanimali za ekonomsko iskorištavanje relativno neplodne i gotovo bezvodne Australije. Tek ju je britanski moreplovac James Cook podrobnije istražio. Zadatak njegove ekspedicije bio je da se otkrije putanja planete Venere. Vršio je istraživanja od 1768. do 1789., a godinu dana po završetku te ekspedicije poginuo je na Havajima od strane domorodaca. Cook i njegova flota uplovili su 24. travnja 1770. u Botany Bay (Zaljev bilja), mjesto budućeg grada Sydneya i time je otkrivena istočna obala Australije. Iste godine Cook je Australiju proglasio britanskim kolonijalnim posjedom.
Krajem XVIII. vijeka i početkom XIX., u Australiju se doseljavaju kolonisti iz Europe, posebice iz Velike Britanije. Sve do sredine XIX. vijeka useljavanje je bilo sporo, ali sve veći porast ekonomske aktivnosti u Australiji i gospodarske krize u Europi koje su mnoge radnike ostavljale bez posla doprinijeli su bržem naseljavanju zemlje. Transport zatvorenika u Australiju ukinut je 1840. Pronalazak zlata u današnjoj saveznoj državi Victoria potaknuo je veliku imigraciju slobodnih kolonista u Australiju. U doba zlatne groznice od 1850. do 1860. broj stanovnika povećao se sa 437,000 na 1,146,000. Mnogi lovci na sreću nisu našli zlato, ali su ostali u Australiji i pretvorili se u rudare, ovčare, ratare.
Moderno doba
Australija je dobrovoljno sudjelovala u Prvom svjetskom ratu. Mnogi Australci smatraju poraz Vojnih snaga Australije i Novog Zelanda na Galipolju događajem kojim je rođena australska nacija. U Drugom svjetskom ratu, australske su se trupe borile protiv Japana na azijskom kopnu i Pacifiku, te protiv Njemačke i Italije u Europi i sjevernoj Africi. thumb|left|300px|[[Zakon o Australiji (1986)|Zakon o Australiji iz 1986. godine.]] Westminsterskim statutom 1931. godine, kojeg je Australija prihvatila 1942., formalno su prekinute skoro sve ustavne veze između Australije i Ujedinjenog Kraljevstva. Šok izazvan porazom Velike Britanije u Aziji tokom 1942. i strah od japanske invazije, utjecali su na to da se Australija okrene Sjedinjenim Državama kao novom savezniku i zaštitniku. Od 1951. godine, Australija je i formalno postala vojni saveznik Sjedinjenih Država pod okriljem ANZUS ugovora. Nakon Drugog svjetskog rata, Australija je poticala masovnu emigraciju iz Europe; od sedamdesetih i ukidanja politike bijele Australije, osnažena je imigracija iz Azije i drugih neeuropskih dijelova svijeta. Kao posljedica toga, australska demografija, kultura i opća slika dramatično su promijenjeni. Posljednje ustavne veze između Australije i Velike Britanije dokinute su 1986., usvajanjem Zakona o Australiji, čime je britanska uloga u australskoj vlasti završena. Godine 1999., Australci su na referendumu 55%-tnom većinom odbacili prijedlog da Australija postane republika, s predsjednikom kojega bi birao parlament. Od izbora Gougha Whitlama za premijera 1972. godine, Australija je usmjerena na budućnost u okviru azijsko-pacifičke regjie.
Politika
thumb|320px|Zgrada [[Parlament Australije|parlamenta Australije u Canberri.]] Australija je ustavna monarhija s parlamentarnim sistemom vlasti. Kralj Charles III. je australski monarh, ali se njegova uloga razlikuje od one koju ima u ostalim krunskim zemljama Commonwealtha. Na federalnom nivou, Monarha predstavlja generalni guverner Australije, dok se guverneri nižeg ranga nalaze na čelu država članica. Iako ustav daje široka ovlaštenja generalnom guverneru, on ih koristi samo uz preporuku premijera. Najpoznatiji slučaj upotrebe ovih ovlaštenja mimo suglasnosti premijera bilo je raspuštanje Whitlamove vlade tokom ustavne krize iz 1975. godine.
Sustav trodiobe vlasti u Australiji izgleda ovako:
Dvodomni parlament čine Monarh, Senat (gornji dom) sa 76 senatora, i Predstavnički dom (donji dom) sa 150 članova. Članovi donjeg doma biraju se na izborima, u okviru posebnih izbornih jedinica, tzv. elektorata, koji daju po jednog predstavnika. Broj delegata iz svake države određen je na osnovi broja stanovnika, pri čemu je svakoj državi zagarantiran minimum od pet predstavnika. U Senatu, svaku državu predstavlja 12 senatora, a teritorije (Teritorij glavnog grada i Sjeverni) po dva. Izbori za oba doma održavaju se svake tri godine; mandat senatora traje šest godina, pa se na svakim izborima bira polovina gornjeg doma, osim u slučaju dvostrukog raspuštanja. Stranka s najvećim brojem predstavnika u Predstavničkom domu formira vladu, a njen lider postaje premijer.
Tri najveće političke stranke su su Laburistička stranka Australije, Liberalna stranka i Nacionalna stranka. Nekoliko malih stranaka, uključujući i Zelene i demokrate, imaju svoje predstavnike u parlamentu, kao i nekoliko nezavisnih kandidata. Glasačko pravo, na nivou teritorija, država i federacije, imaju svi punoljetni građani (navršenih 18 godina), a glasanje je obavezno u svim jedinicama, izuzev u Južnoj Australiji.
Administrativna podjela
Australija se sastoji od šest država, tri teritorija na kopnu i sedam vanjskih teritorija.
Vanjska politika i vojska
thumb|320px|Iskrcavanje australskih trupa na [[Galipolje, 25. travnja 1915. godine.]] Tokom posljednjih desetljaća, australska vanjska politika počiva na bliskoj vezi sa Sjedinjenim Državama, kroz ANZUS pakt, ali i suradnji s državama azijsko-pacifičkog kruga, preko ugovora ASEAN i Foruma pacifičkih otoka. Australija je 2005. postala članica Istočnoazijskog samita, da bi potom potpisala i Ugovor o prijateljstvu i suradnji. Australija je članica Commonwealtha, čiji se vođe okupljaju na posebnim skupovima. Zemlja se aktivno zalaže za liberalizaciju u svjetskoj trgovini. Predvodila je formiranje Cairns grupe i APEC-a, članica je Organizacije za ekonomsku suradnju i razvoj te Svjetske trgovinske organizacije. Australija je inicirala nekoliko važnih bilateralnih ugovora o slobodnoj trgovini, među kojima je najnoviji Australsko-američki ugovor o slobodnoj trgovini. Jedna je od zemalja osnivača Ujedinjenih nacija, a sudjeluje i u međunarodnom programu pomoći, koji djeluje u više od 60 zemalja.
Australke obrambene snage sastoje se od Kraljevske australske mornarice (RAN), Australske vojske (AA) i Kraljevskog australskog ratnog zrakoplovstva (RAAF), i čini ih 55,068 redovnih, odnosno 25,493 rezervnih članova. Svi vojni sektori angažirani su u regionalnim i svjetskim mirovnim misijama Ujedinjenih nacija (posljednje u Istočnom Timoru, na Solomonskim Otocima i u Sudanu), u saniranju posljedica katastrofa, kao i u oružanim konfliktima, uključujući i invaziju na Irak iz 2003. godine. Vlada postavlja šefa obrambenih snaga, birajući ga iz redova jednog od tri sektora.
Geografija i klima
Australski kontinent, površine 7,617,930 km², dio je Indo-australske ploče. Okružena Indijskim, Južnim i Tihim oceanom, Australija je od Azije odvojena Arafurskim i Timorskim morem. Australska obala duga je 34,218 km (ne računajući prekomorske otoke), a zemlja posjeduje prostranu Ekskluzivnu ekonomsku zonu od 8,148,250 km², ne računajući Australski antarktički teritorij.
Veliki koraljni greben, najveći te vrste na svijetu, nalazi se blizu sjeveroistočne obale i prostire na više od 2,000 km². Mount Augustus, koja se smatra najvećim monolitom na svijetu, nalazi se u Zapadnoj Australiji. Sa 2,228 metara nadmorske visine, Mount Kosciuszko je najveća planina na australskom kopnu, iako je vrh Mawson na udaljenom australskom otoku Heard visok 2,527 metara.
Petunidin
Petunidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 317,270 Da.
Australija
Prirodne regije
Australiju možemo podijeliti na tri velike prirodne regije:
U regiji Veliko razvodno gorje nalaze se najviše planine Australije. Doduše, u usporedbi s drugim visokim planinama u svijetu te su planine razmjerno niske. Najviši planinski vrh regije i cijele Australije je Mt. Kosciusko, visok 2228 metara. Obalna ravan dodiruje pješčane plaže i stjenovite klifove duž tihooceanske obale. U području obalne ravni padne više kiše nego bilo gdje u Australiji. To je osnovni razlog zašto je JI dio regije, od Brisbanea do Melbournea, najgušće naseljeni dio Australije. Na nešto višim nadmorskim visinama nalaze se ravni. Neke ravni imaju plodno tlo i koriste se za usjevne kulture, dok su druge pod pašnjacima i šumom. Šume su česte u Istočnom pobrđu, ali većinom su, osim daleko na sjeveru, iskrčene radi poljoprivrednih površina i gradova. Središnja zavala je najniži prostor u Australiji. U krajoliku prevladava ravan. Veći dio zavale je vrlo suh i vruć za usjeve. Zbog toga je nužno navodnjavanje poljoprivrednih površina. U zapadnom dijelu regije prostire se pješčana pustinja. U nekim dijelovima, bliže sjevernoj ili južnoj obali, tlo je prekriveno grubom travom ili grmljem (bush). Ti se prostori koriste za ispašu stoke. Na jugu Središnje zavale, gdje ima više padalina, poljoprivrednici siju pšenicu. U regiji nema velikih gradova, tako da dva najveća (Mount Isa i Broken Hill) imaju jedva oko 30.000 stanovnika. To su zapravo dva rudarska grada.
Newark, New York
Njuark je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Australija
Prirodne regije
Zapadna visoravan zauzima 2/3 Australije. Regija je nešto viša od Središnje zavale, ali je većinom zapravo ravnica. Središnji dio Zapadne visoravni je polupustinja i pustinja. Prema jugu i sjeveroistoku pustinje postupno prelaze u prostor s travom i grmljem. Većina takve zemlje koristi se za ispašu stoke. Niže planine također su pašnjačko područje. Najviše kiše pada na krajnjem sjeveru i jugozapadu, što omogućava razvoj poljoprivrede.
Klima
Najveći dio Australije čine pustinje ili polusušne oblasti. Australija je najravniji kontinent s najstarijim i najneplodnijim zemljištem, a ujedno je i nasuši naseljeni kontinent. Umjerena klima prostire se samo na jugoistoku i jugozapadu zemlje, gdje i živi najveći broj stanovnika. Pejsaž sjevera, s tropskom klimom, obuhvaća tropske šume, šumovite oblasti, travnate površine, močvare i pustinje. Na klimu značajno utječu oceanske struje, uključujući i struju El Niño, što uzrokuje periode suše i sezonski sistem niskog tlaka zraka, koji stvara ciklone u sjevernoj Australiji.
Flora i fauna
320px|thumb|[[Koala s mladim - jedan od najprepoznatiljivijih simbola Australije u svijetu.]] Iako najveći dio Australije čine pustinje i polusušne oblasti, ona obuhvaća širok spektar prirodnih staništa, od planinskih vrhova do tropskih kišnih šuma te se ubraja u jednu od zemalja sa najvećim biodiverzitetom. Zbog starosti i, kao posljedica toga, niske plodnosti zemljišta, izrazito netipičnog rasporeda voda i dugotrajne geografske izolacije, australski živi svijet je raznovrstan i jedinstven. Oko 85% kritosjemenjača, 84% sisavaca, više od 45% ptica i 89% riba iz umjerenog kopnenog pojasa pripadaju endemskim vrstama. Čovjekova aktivnost ugrožava mnoge australske ekoregije i vrste koje ih naseljavaju. Savezni Zakon o zaštiti životne sredine i konzervaciji biodiverziteta iz 1999. godine predstavio je pravni okvir za zaštitu ugroženih vrsta. U okviru nacionalnog Akcijskog plana o biodiverzitetu, formirane su brojne zaštićene zone kako bi se sačuvali i zaštitili jedinstveni ekosistemi; 64 močvarna područja upisana su na listu Ramsarske konvencije, dok je 16 lokacija uvršteno na popis Svjetske baštine.
Newark, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.145, što je 537 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Australija
Flora i fauna
Većina australskih drvenih biljaka su zimzelene, a mnoge, poput eukaliptusa i akacije, prilagodile su se dugotrajnim sušama i čestim požarima. U Australiji rastu raznovrsne bobičaste vrste koje bujaju na solima siromašnom zemljištu. U dobro poznate australske životinjske spadaju monotermati (čudnovati kljunaš i kljunasti ježak); tobolčari (klokani, koale, vombati) i ptice emu i kokabura. Dingo je donesen u Australiju oko 3,000 p.n.e., trgovinom austronezijskih naroda s australskim urođenicima. Mnoge biljne i životinjske vrste su izumrle nakon dolaska ljudi, uključujući i australijsku megafaunu; druge su nestale dolaskom Europljana, među njima i tasmanijski tigar.
Stanovništvo
Većina Australaca su potomci europskih doseljenika iz XVIII. i XIX. vijeka, posebno Britanaca i Iraca. Od kraja Prvog svjetskog rata, australska populacija se učetvorostručila, poticana ambicioznim programima za imigraciju. Nakon Drugog svjetskog rata, pa do 2000. godine, skoro 5,900,000 ljudi imigraralo je u zemlju, što znači da je skoro dvoje na svakih sedam Australaca rođeno u inozemstvu. Imigranti su uglavnom obučeni, ali imigracijska kvota obuhvaća i kategorije za članove obitelji i izbjeglice. Tokom 2001. godine, pet najvećih grupa koje čine 23,1% Australaca rođenih u inozemstvu, potječu iz Ujedinjenog Kraljevstva, Novog Zelanda, Italije, Vijetnama i Kine. Ubrzo nakon ukidanja politike bijele Australije 1973. godine, vlada je organizirala i podticala brojne inicijative kako bi promovirala rasnu harmoniju baziranu na politici multikulturalizma.
Poput drugih visokorazvijenih zemalja i Australija se suočava sa izraženim promjenama u starosnoj strukturi stanovništva, koje su povećale broj odlazaka u mirovinu, smanjujući broj radno aktivnog stanovništva. Veliki broj Australaca živi van države u kojoj su rođeni.
Iako nema status službenog jezika, engleski jezik je jezik kojim se najviše govori i piše, i to u obliku koji je poznat kao australski engleski. Prema popisu iz 2001., engleski kao jedini jezik u kući koristi oko 80% stanovništva. Sljedeći najučestaliji jezik je kineski (2,1%), pa talijanski (1,9%) te arapski (1,4%).
Mnogi pripadnici prve ili druge generacije potomaka migranata govore dva jezika. Vjeruje se da je u vijeme prvih kontakata sa Europljanima, postojalo između 200 i 300 australskih aboridžinskih jezika. Do danas je preživjelo svega 70, od čega samo njih 20 nije u opasnosti od izumiranja. Domoradački jezik ostao je osnovni jezik za oko 50,000 ljudi (0,25%). Znakovni jezik poznat kao auslan koristi oko 6,500 Australaca.
Australija nema državnu religiju. Na popisu iz 2006., 68% Australaca smatra sebe kršćanima: 26% njih se izjasnilo katolicima, a 19% anglikancima. Australaca koji se ne izjašnjavaju kao kršćani, ima oko 5%. Oko 19% ispitanih ne podržava ni jednu religiju (što obuhvaća ateizam, humanizam, agnosticizam i racionalizam), dok se 12% ispitanih odbilo izjasniti ili dati adekvatne odgovore. Poput drugih zapadnih zemalja, aktivno sudjelovanje građana u crkvenim aktivnostima je na znatno nižem nivou; crkvu jednom tjedno posećuje oko 1,500,000 Australaca, što čini oko 7,5% populacije.
Školsko obrazovanje je obavezno od 6. do 15. godine (16. u Južnoj Australiji i Tasmaniji, odnosno 17. u Zapadnoj Australiji), što je utjecalo na to da stopa nepismenosti bude manja od 1%. Australska vlada je podržala osnivanje 38 univerziteta i, iako je u međuvremenu otvoreno nekoliko privatnih, većina se financira sredstvima iz državnog budžeta. Postoji i državni sistem koledža za stručnu obuku, poznat kao TAFE instituti, a mnogi sindikati organiziraju obuku novih radnika. Oko 58% Australaca između 25. i 64. godine ima stručno ili visoko obrazovanje, a sa 49% fakultetski obrazovanog stanovništva, Australija je na prvom mjestu među zemljama članicama Organizacije za ekonomsku suradnju i razvoj. Odnos domaćih i inozemnih studenata na australskim fakultetima najveći je u OECD-u.
Kultura
Od 1788. pa sve do sredine XX. vijeka, anglo-keltska kulturna tradicija bila je osnov australske kulture i razvijala se pod utjecajem specifičnog okruženja i kultura starosjedioca. Od tog razdoblja, australska kultura se razvijala pod snažnim utjecajem američke pop kulture (televizije i filma prije svega), masovne emigracije iz zemalja neengleskog govornog područja i azijskih susjeda. Bogata i originalna australska umjetnost — književnost, film, opera, muzika, slikarstvo, teatar, ples i zanati — poznata je i priznata širom svijeta. thumb|left|320px|Zgradu [[Sydneyska opera|Sydneyjske opere dizajnirao je danski arhitekt Jørn Utzon. Ona danas ostaje jedan od globalno najprepoznatiljivijih simbola Australije, a od 2007. se nalazi pod zaštitom UNESCO-a.]] Australija ima dugu historiju likovnih umjetnosti koju su začeli australski domoroci, crtajući po pećinskim zidovima ili na koži. Od dolaska Europljana krajem XVIII. vijeka, najčešći motiv australskog slikarstva je australski pejsaž, viđen u radovima Arthura Streetona, Arthura Boyda i Alberta Namatjire, između ostalih. Tradicija starosjedioca uglavnom je prenošena usmeno i u uskoj je vezi s običajima i predaji o tzv. pravremenu (Dreamtime). Muzika australskih Aboridžina, njihov ples i slikarstvo, vidljivo utječu na suvremenu likovnu i scensku umjetnost. Australija ima živu tradiciju u muzici, baletu i teartu; mnoge teatarske trupe se financiraju iz saveznog budžeta. Svaki glavni grad ima simfonijski orkestar, dok je australska opera postala poznata sa čuvenom divom Joan Sutherland; australska muzika obuhvaća klasičnu, jazz i mnoge popularne žanrove. 200px|thumb|[[Patrick White]] I australska književnost je inspirirana okruženjem; djela pisaca poput Banjoa Patersona i Henryja Lawsona donose upečatljiv doživljaj australske divljine. Obilježja kolonijalne Australije, opisana u ranoj književnosti, obrađuju period do moderne Australije, naglašavajući ideje jednakosti, povezanosti među ljudima (tzv. mateship) i antiautoritarianizma. Patrick White je jedini Australac koji je 1973. dobio Nobelovu nagradu za književnost; mnogi ga smatraju jednim od najznačajnijih pisaca na engleskom jeziku u XX. vijeku. Australski engleski je osnovna varijanta engleskog jezika; njegova gramatika i izgovor uglavnom se baziraju na britanskom engleskom, ali je obogaćen brojnim lokalnim leksičkim pravilima i frazama, od kojih su neke ušle i u standardni engleski.
TAA
__NOTC__ Termin TAA ima više značenja.
Poli (b-D-manuronat) lijaza
Poli (b-D-manuronat) lijaza (, alginatna lijaza I, alginatna lijaza, alginaza I, alginaza II, alginaza, poli(beta-D-1,4-manuronid) lijaza, aly (gen)) je enzim sa sistematskim imenom poli((1->4)-beta-D-manuronid) lijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz bakterija Sphingomonas vrste A1 razlaže alginat.
UGA
__NOTC__ Termin UGA ima više značenja.
Wiesenburg/Mark
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Potsdam-Mitelmark Vizenburg se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Potsdam-Mitelmark. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 167 metara. Površina opštine iznosi 218,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2013. godine, živjelo 4.461 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 20 stanovnika/km².
Rosa
right|250px|thumb|Rosa na cvijeću
Rosa su kapljice nastale kondenzacijom vodne pare. Pojavljuju se kasno navečer ili rano ujutro. Pojavljuje se na predmetima koji su tijekom noći izloženi zbog hlađenja vodene pare koja je nastala tijekom dana. Najčešće se pojavljuje na biljkama, ali može i na izloženim predmetima. Kada su temperature vrlo niske, rosa se pojavljuje u obliku leda koji zovemo mraz. Najčešće se pojavljuje u kasno ljeto na travi, lišću, ogradama, krovovima automobila i na mostovima.
Coiffy-le-Bas
Koafi le Ba je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 131 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 280 metara.
Dimetazan
Dimetazan (Elidin) je stimulansni lek iz ksantinske klase. On je srodan sa kofeinom i teofilinom. On takođe ima umirujuće i respiratorno stimulišuće dejstvo i bio je u prodaji kao antidepresiv.
Rosa (razvrstavanje)
Rosa može značiti:
UAA
__NOTC__ Termin UAA ima više značenja.
Inozitol-tetrakisfosfat 5-kinaza
Inozitol-tetrakisfosfat 5-kinaza (, 1D-mio-inozitol-tetrakisfosfatna 5-kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:1D-mio-inozitol-1,3,4,6-tetrakisfosfat 5-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Dilazep
Dilazep je vazodilatator koji deluje kao inhibitor adenozinskog preuzimanja.
Andrea Palladio
Biografija
thumb|left|200px|Naslovnica njegove knjige "Četiri knjige o arhitekturi" iz [[1570. godine.]] Andrea Palladio je rođen 1508. godine u Padovi gdje je započeo svoju umjetničku karijeru kao kamenoklesar. Nakon što se preselio u Vicenzu ušao je u službu plemića i humaniste, ali i arhitekta amatera, Giangiorgia Trissina, koji je Andrei dao nadimak "Palladio" po grčkoj božici mudrosti Ateni Pallas i rimskom književniku iz 14. vijeka – Palladiju.
Palladio je naučio latinski na Trissonovoj maloj akademiji i pratio je svog mecenu na njegovim putovanjima u Rim, gdje je pravio crteže antičkih rimskih spomenika. Tokom godina uredio je više knjiga kao što su Vodič za rimske starine i ilustrirano izdanje Vitruvijeve "10 knjiga o arhitekturi, ali i originalno djelo: "Četiri knjige o arhitekturi". Njegove knjige su se pokazale praktičnijima od svih prijašnjih (vjerojatno zbog njegovo iskustva kao klesara) jer je znao problemima prići s tehničke strane, ali i s estetske uz puno razumijevanje za idealne proporcije (tzv. zlatni rez).
Kada se 1559. preselio u Veneciju, već je bio najpoznatiji talijanski arhitekt. Dosta njegovih projekata izvedeno je nakon njegove smrti 1580., ali su se svi pridržavali njegovih originalnih nacrta.
Djela
thumb|levo|250px| Ključno Palladijevo djelo bila je [[Villa Rotonda u Vicenzi. ]] thumb|250px| [[Villa Barbaro u Venetu. ]] thumb|250px| Crkva [[San Giorgio Maggiore u Veneciji. ]] thumb|200px| [[Paladijeva bazilika u Vicenzi]]
U Vicenzi i okolici, te u Veneciji, izgradio je mnogobrojne monumentalne građevine skladnih proporcija kao što je crkva San Giorgio Maggiore iz 1566. godine u Veneciji. Crkvu je komponirao kao dva rimska hrama, jedan u drugom, različitih veličina i visina. Unutra je komponirao otvoreni zaslon na istočnom kraju, te prema oltaru zakrivljene transepte i visoku kupolu tako da bi stvorio dojam što većeg prostranstva.
Iste godine započeo je svoju slavnu vilu La Rotonda ili Villa Rotonda u neposrednoj blizini Vicenze. Ona je primjer suburbanog tipa koji se može usporediti s rimskim carskim vilama (Hadrijanova vila Tivoliju ili vila u Frascatiju), ali koji je u Venetu rjeđi. Iako je Palladio očito bio inspiriran rimskom arhitekturom, njegova fino proporcionalna i harmonična vila je bila potpuno originalna.
Palladijeve vile (npr. Villa Barbaro) su bile praktična, aktivne ekonomije za velike venecijanske porodice koje su ponovo tražile napuštenu zemlju u Venetu i istodobno osiguravale osvježavajuća utočišta za ljeto. Upravo su ove paladijske vile poslužile kao uzor za engleske i američke ladanjske dvorce u 18. vijeku. .
Palače Thiene, Chiericati i teatar Olimpico u Vicenzi, Palladio je izveo prema načelima rimskog arhitekta Vitruvija, pa je pregradio staru gotičku vijećnicu, u baziku. Palladio je opremio veličanstvenim renesansnim lođama koje se sastoje od toskanskih-dorskih i iznad njih toskanskih-jonskih stupova, lukova poduprtih manjim dvojnim stupovima, balustradama sa okruglim nišama, grupiranih tako da stvaraju uzbudljive efekte svjetla i sjene. Ovo rano remek-djelo, građeno od 1546. do 1614. godine, pribavilo mu je glas genijalnog graditelja.
Napisao je "Četiri knjige o arhitekturi" kojima je znatno utjecao na razvoj europske arhitekture, osobito u engleskoj gdje se u 17. i 18. stoljeću arhitektura po njegovim načelima smatrala samostalnim pravcem – paladijanizam, koji je bio preteča neoklasicizma u umjetnosti.
UAG
__NOTC__ Termin UAG ima više značenja.
Dammartin-en-Goële
Damarten an Goel je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 6.620, a gustina naseljenosti je iznosila 738 stanovnika/km².
Poggiorsini, Bari
Poggiorsini je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1367 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 456 m.
Antarktik
Antarktik ili Antarktika (od grčkog ἀνταρκτικός, suprotno od Arktik), kontinent na kome se nalazi zemljin Južni pol. To je najhladnije mjesto na Zemlji i gotovo uvijek je prekriven ledom. Antarktik je otkriven u januaru 1912. godine.
Antarktik je peti po veličini kontinent na Zemlji, ali sa daleko najmanjim brojem stanovnika. Zapravo na njemu nema stalnih stanovnika.
Internet domen za Antarktik je .aq.
Položaj i veličina teritorije
Najizrazitija geografska obeležja Antarktika jesu njegova udaljenost od naseljenih kontinenata, nepristupačnost i surovost prirode, oblik teritorije, velika nadmorska visina i ogromna površina pod ledom. Naziv Antarktik potiče od grčke reči anti što znači protiv i arkos – medved, tj. suprotno od Arktika, iznad koga kruže sazvežđa Veliki i Mali Medved. Ovaj kontinent najvećim delom teritorije koncentrisan je oko Južnog pola. Kružnog je oblika i ispunjava skoro čitav južni polarni krug. Samo kopno oko Južnog pola (Hakonov vrh, 2.765 m) zahvata površinu od 13.176.727 km2. Južni magnetni pol nalazi se u istočnom delu Antarktika. Prostire se na 2.500 km2. Na toj teritoriji magnetna igla, postavljena na horizontalnu osovinu, zauzima vertikalni položaj.
Antarktik je peti po veličini među kontinentima. Njegova kopnena masa je skoro cela pokrivena ogromnom ledenom pločom. Sa susednim ostrvima i šelfskim lednicima, on zahvata površinu od 14.120.835 km2. Po fizionomiji, Antarktik se razlikuje od ostalih kontinenata koji su u osnovi sličnog oblika, tj. nepravilnog trougla sa širim osnovama okrenutim ka severu i vrhom prema jugu. Antarktik je međutim kruškastog oblika, sem isturenog poluostrva koje se pruža prema jugu Južne Amerike. Masivniji i manje razuđeni deo okrenut je prema Australiji, a uži i jače diseciran prema Južnoj Americi. Prema prosečnoj nadmorskoj visini Antarktik je znatno viši od ostalih kontinenata. Njegova prosečna nadmorska visina je 2.200 m (Evropa 340 m, Južna Amerika 600 m, Azija 960 m i drugi). Pojam „antarktički region“ odnosi se na okeansku, ostrvsku i kontinentalnu oblast koje se nalaze u antarktičkoj klimatskoj zoni. Veća ostrva koja pripadaju Antarktiku jesu: Južna Orknijska ostrva, Južna Šetlandska ostrva, Južna Džordžija, Južna Sandvička ostrva i druga. Antarktik izlazi na tri okeana: Tihi, Atlantski i Indijski i na Vedelovo, Rosovo, Belinghauzenovo, Amundsenovo i Skotijevo more.
Masovna histerija
Masovna histerija, još poznata kao kolektivna histerija ili kao kolektivno opsesivno ponašavanje je sociopsihološki fenomen pri kojem se manifestiraju isti ili slični simptomi histerije kod više od jedne osobe. Masovna histerija se može pojaviti kada grupa ljudi vjeruje da pati od iste bolesti.
Antarktik
Položaj i veličina teritorije
Periferni položaj Antarktika najbolje ilustruju podaci o rastojanjima između Južnog pola i najjužnijih delova susednih kontinenata: 800 km do Južne Amerike, 2.900 km do Australije i 3.400 km do Afrike. Veći deo kontinenta na istočnoj geografskoj dužini zove se Istočni Antarktik, a manji na zapadnoj dužini – Zapadnim Antarktikom. Istočni deo sastoji se od visokih platoa prekrivenih ledom, a zapadni od arhipelaga objedinjenih zajedničkim ledom.
Masovna histerija
Karakteristike
Masovna histerija uglavnom započinje kada se pojedinac razboli ili postane histeričan za vrijeme stresa. Nakon pojave simptoma, slični se simptomi javljaju i kod drugih. najčešće su to opća i mišićna slabost, konvulzije i glavobolje.
Antarktik
Geološka građa i morfološke odlike
Najstarije stene pronađene na Antarktiku vezane su za ranu prekambriju. Tektonska rasedna linija koja se pruža od Viktorijine zemlje duž istočne obale Rosovog mora do Vedelovog mora, deli Antarktik na dva dela: istočni i zapadni. Rased je dug 2.000 km, širok 350–550 km i dubok 2.100-2.750 m. Njegovom zapadnom ivicom javljaju se vulkanske stene, ali i aktivni vulkani: Erebus (4.069 m), Teror (3.272 m) i Gausberg (381 m).
Masovna histerija
Karakteristike
Odlike masovne histerije uključuju nepostojanje mogućeg uzročnika, medicinski nejasne simptome, brzo širenje slučajeva i brzo povlačenje simptoma. Demografski, češća je kod žena i kod onih koji češće traže medicinsku pomoć. Osim toga, drugi čimbenici koji utječu na ozbiljnost situacije je zaštitna oprema koju nose hitne službe i krive informacije i/ili glasine.
Antarktik
Geološka građa i morfološke odlike
Istočni deo Antarktika izgrađen je od gnajsa i granita, kristalastih škriljaca delimično pokrivenih peščarima i eruptivnim stenama permske i karbonske starosti. Zbog toga se taj deo Antarktika smatra delom starog prakontinenta Gondvane. Na to ukazuje i prisustvo fosila glosopterisa – flore koja je u to doba bio raširena po celoj Gondvani, a na Antarktiku je pronađena u peščarima permsko starosti. Pored Viktorijine zemlje i Rosovog mora proteže se na dužini 1.769 km planinski venac pravca sever-jug izgrađen od gnajsa i granita i prekriven delimično horizontalnim slojevima peščara i krečnjaka. Najviši planinski vrhovi su: Lister (4.023 m), Markham (3.185 m) i Kirkpatrik (4.511 m).
Masovna histerija
Kritike
Američki istraživači paranormalnog i istraživač NLO-a, Jerome Clark ističu da je masovna histerija često površno post hoc objašnjenje i koristi se za okrivljavanje ljudi koji su vidjeli nešto neobično što vlasti i struka ne može objasniti.
Antarktik
Geološka građa i morfološke odlike
U Transantarktičkim planinama u zapadnom delu Antarktika, tektonska aktivnost je prekinuta pre oko 400 miliona godina. Neki naučnici smatraju da te planine predstavljaju produžetak Anda, pa ih nazivaju i Antarktandi. Prilog toj hipotezi jeste postojanje ostrva između Južne Amerike i Antarktika koja su u prošlosti predstavljala kopnenu vezu između ova dva kontinenta. Toj tvrdnji protiuvreči činjenica da su ostrva izgrađena od škriljaca i porfirita. Južna Džordžija, Južna Šetlandska, Južna Orknejska i Južna Sandvička ostrva izgrađena su od škriljaca i porfirita mezozojske starosti.
Masovna histerija
Masovna histerija u popularnoj kulturi
Masovna histerija se često javlja u filmovima, knjigama i serijama. Jedan od primjera je i američka TV serija Dr. House, kada u epizodi Airborne putnici aviona imaju slične simptome.
Antarktik
Geološka građa i morfološke odlike
Godine 1969. u Transantarktičkim planinama pronađeni su fosili trijaske starosti listrosaurusa. To su prvi fosili dinosaurusa jurske starosti pronađeni blizu Južnog pola (planina Kirkpatrik, 4.267 m). Nekoliko godina kasnije u istoj oblasti pronađeni su fosili dinosaurusa terapada. Rekonstrukcijom tog fosila utvrđena je sličnost sa alosaurusom, koji je živeo u Severnoj Americi. Ovi fosili podržavaju teoriju da je Antarktik bio deo Gondvane i da je tokom jure vladala topla i vlažna klima. Paleontološka istraživanja pokazala su da su u tercijeru na Antarktiku rasle tropske biljke, a u priobalnim vodama korali, koji žive u morskoj vodi toplijoj od 20,5°S.
Inlandajs
Ledeni pokrivač – inlandajs na Antarktiku zahvata površinu od 13,5 miliona km2. Počeo se formirati pre oko 13 miliona godina, odnosno u miocenu, a svoje maksimalno prostiranje dostigao je pre 4 miliona godina. Prosečna debljina leda iznosi oko 1.500 m a maksimalna 4.335 m na Berdovoj ravnici u zapadnom delu Antarktika. Lednička masa se radijalno kreće prema obodu kontinenta brzinom od 0,03-0,35 m/dan. Obodom inlandajsa javljaju se moćni lednički jezici čija je ukupna površina 217.000 km2. Njihova brzina kretanja je 0,8-3,2 m/dan. Najveći je Berdmor dužine 209 km i širok 32 km. Na Viktorijinoj zemlji nalazi se lednik dug 300 km i širok 30 km.
U priobalnom pojasu gde je moćnost ledenog pokrivača manja i gde postoji planinski reljef javljaju se dolinski lednici, dužine 100–200 km. Njihova površina ispresecana je pukotinama i morenskim materijalom. Postoje i tzv. navejani lednici koji se formiraju u zavetrinama, uglavnom na zapadnim i severozapadnim ekspozicijama.
Klimatske prilike
Surova klima na Antarktiku oduvek je bila prepreka naučnim istraživanjima, sve dok tehnika nije napredovala da prevaziđe ekstremne uslove. Tipično obeležje klime jeste odsustvo čak i takvog leta kakvo je zastupljeno u severnim polarnim oblastima.
Insolacija je koncentrisana na letnju, a radijacija na zimsku polovinu godine. Zbog velikog izračivanja toplote u toku duge polarne zime, tle je jako prohlađeno i zamrznuto. Prolećno zagrevanje je neznatno zbog male visine Sunca iznad horizonta, a najveći deo toplote troši se na otapanje snega i leda. Godišnja sumarna radijacija je 460 KJ/kg. Ipak je godišnji radijacioni bilans negativan zbog velikog oboda koji dostiže 80%-90%. Zato je temperatura vazduha stalno ispod 0°S. Stalno održavanje negativnih temperatura čini Antarktik najhladnijim kontinentom na Zemlji. Ledeni pokrivač je glavni uzrok ne samo ravnomernog toka temperature preko godine nego i njenih konstantno negativnih vrednosti. Pol hladnoće na Antarktiku je u julu gde izoterma od –45°S zahvata prostranu oblast sa prečnikom oko 1000 km. Međutim, i zimi i leti su podjednako niske temperature, s tim da su izrazito niske temperature češće zimi i po tome se razlikuju ova dva godišnja doba.
Zima na Antarktiku nije toliko hladna kao na Arktiku. Srednja temperatura vazduha zimi (april-oktobar) iznosi između -18°S i -36°S. Međutim, apsolutni godišnji minimumi temperatura su učestaliji u odnosu na Arktik. Tako su 1958. godine sovjetski meteorolozi na naučno-istraživačkoj stanici „Pionirskaja“ izmerili temperaturu vazduha od -87,5°S, a 1963. godine -90°S, što je apsolutno najniža izmerena temperatura vazduha na Zemlji. Leti (decembar-februar) srednje temperature vazduha su ispod nule. Jedino u severnim delovima Grahamove zemlje ona dostiže 2°S. U Kitovom zalivu, za vreme najtoplijeg meseca, decembra, temperatura vazduha raste do -6°S, a na platou blizu Južnog pola -20°S.
U jesen i zimi na Antarktiku je često meridijansko strujanje vazduha. Tada cikloni prodiru duboko u unutrašnjost kontinenta. Maritimne vazdušne mase zadržavaju se tada iznad ulegnuća na inlandajsu. Dolazak vlažnog vazduha ka kontinentu zbiva se na visini od 3–4 km, dok u najnižim slojevima atmosfere u suprotnom pravcu nastaje kompenzaciono kretanje vazduha.
Vetrovi utiču na temperaturni režim Antarktika. Kada vetar počne da duva, temperature vazduha rastu jer tada dolazi do mešanja prizemnog hladnijeg i višeg toplijeg vazduha, čije razlike ka severnim obalama mogu iznose 15°S. Ruski naučnici su zapazili da je toplije na severnim obalama onda kada se sa visokih planina i platoa spuštaju vetrovi, zbog toga što se vazdušne mase pri spuštanju adijabatski zagrevaju. Ali čim prestanu vetrovi, onda hladan vazduh stagnira neposredno iznad površine. Jaki mrazevi teže se podnose od olujnih vetrova. Iznad tog hladnog vazduha stratifikuje se topliji i time se nastaje inverzno kretanje. Debljina inverzionog sloja vazduha iznosi 1.000-1.500 m. Snažni vetrovi, 90 m/s, redovna su pojava na Antarktiku, što je posledica inlandajsa i velike nadmorske visine kontinenta. Međutim, još uvek nije dovoljno jasno zašto su vetrovi iznenadni. Naime, posle potpune tišine, u roku od nekoliko minuta dune izrazito jak vetar koji traje nekoliko časova ili nedeljama. Pri takvom vremenu, pokrenuti sneg u tolikoj meri zamrači horizont da se nikakav predmet ne vidi ni na nekoliko metara udaljenosti. Ponekad brzina vetra premašuje Boforovu skalu, jer prelazi 200 km/h. Takvi vetrovi naročito su česti u Adelinoj zemlji. Ako je tada čovek okrenut ka vetru, ne može da padne jer ga vetar održava u potpuno nagnutom položaj. Pri takvom vremenu članovi ekspedicija mogu da se kreću oko svojih naučno-istraživačkih stanica samo ako su čvrsto vezani konopcima.
S obzirom da je u polarni oblastima isparavanje neznatno zbog niskih temperatura vazduha, u njima se povećava vazdušni pritisak pa zato tamo ređe dopiru vlažniji vetrovi iz nižih geografskih širina. Zbog toga su polarne oblasti siromašne padavinama. Na Antarktiku se godišnje izluči 80–600 mm padavina i to u obliku snega. Prosečna visina padavina za ceo kontinent iznosi samo 177 mm godišnje. U perifernim delovima kontinenta godišnja količina padavina iznosi 200–400 mm, a u Rosovoj zemlji oko 190 mm. Maksimum padavina u zapadnom delu je u jesen (mart-april), a u istočnoj i u priobalnom zimi (maj-oktobar). Snežna granica je na nivou mora. Zato je došlo do formiranja ledenog pokrivača preko svih delova kontinenta u kojima reljef nije ograničavajući faktor. Klima i led čine da je Antarktik najbeživotnija oblast na Zemlji. To posebno važi za unutrašnjost kontinenta. On je istovremeno najzdraviji kontinent na kome nema bacila i na kome čovek ne može dobiti grip, zapaljenje pluća i slično. Po Emanuelu de Martonu, Antarktik pripada polarnom H klimatu.
Vode
Zbog toga što ledeni pokrivač odbija sunčevo zračenje nazad u atmosferu i što su efekti zagrevanja sa okeana minimalni zbog njegove daljine od centra ledene mase, vazduh ostaje oštro hladan tokom cele godine i sprečava topljenje leda. Na ostrvima bližim Južnoj Americi, sunčevi zraci podižu temperaturu vazduha koja je dovoljno visoka da otapa nešto leda. Tada nastaju kratki rečni tokovi. Međutim. nad većinom kontinenta temperature vazduha ostaju dovoljno niske i održavaju led tokom cele godine. Samo sa 1% teritorije Antarktika postoji oticanje vode. Dužina najvećeg vodotoka iznosi 30 km. Na lednicima nastaju privremeni tokovi, dužine 50–60 km, u toku kratkog leta (novembar-april). Periodski rečni tok Oniks, dug oko 60 km, otiče sa lednika u basen jezera Vanda.
Nezaleđenih površina ima i van strmih planinskih strana. To su oaze u ledenim pustinjama. U nekim oazama postoje jezera. Berdova ekspedicija je 1947. godine u Zemlji Meri Berd otkrila oazu površine 800 km2 u kojoj postoji 23 jezera.
Najveće jezero na Antarktiku jeste Figurnog u oazi Bangera, sa površinom od 4.7 km2 i prosečnom godišnjom temperaturom vode od 11 °C. Na ostrvima je utvrđeno nekoliko oaza. U nekim oazama javljuju se termalne vode. Najtopliji termalni izvor nalazi se na ostrvu Obmana (Deseption) sa temperaturom vode od 88°S.
Biogeografske odlike
Zbog ogromnog ledenog pokrivača, na Antarktiku se javlja samo primitivna, samonikla vegetacija i mali broj životinjskih vrsta prilagođenih velikoj hladnoći. Za razliku od kopna, okolna mora su bogatija biljnim i životinjskim svetom.
Antarktik pripada antarktičkoj florističkoj oblasti, kojoj pripadaju, sem ledenog kontinenta, Patagonija, južni Čile, Ognjena zemlja, Foklandska ostrva, Južna Džordžija i druga ostrva na jugu Južne Amerike. Ova floristička oblast je vrlo siromašna biljnim vrstama, posebno na južnim ostrvima bližim Antarktiku, što je posledica klimatskih uslova. Kolesnik je zapisao da je biljni svet na Antarktiku, po svojoj oskudnosti, sličan planeti Mars.
Na ostrvima, u jezerima javljaju se jastučaste biljke: Azorella iz porodice štitarki i Acaena iz porodice ruža. Na Grahamovoj zemlji i Južnim Šetlandskim ostrvima pronađene su samo dve cvetonoše, čija visina jedva dostiže 2–3 cm: Deschampsia Antarctica i Kolobantus Krassifolius. One su zakržljale i rastu zajedno sa lišajima i mahovinama. Na samom antarktičkom tlu raste do 62° s.g.š. trava Aira antarctica. Ostalu floru čine mahovine i lišajevi, koje nastanjuju oaze, korita potoka koji teku na nezaleđenom tlu, uskom priobalnom pojasu i pojedinim stenovitim vrhovima. Do sada je otkriveno oko 60 vrsta mahovina. Biljni svet hladnih priobalnih mora oko Antarktika čine jednoćelijske biljke. One u velikim količinama lebde u moru. Najbrojnije su alge dijatomeje – mrke boje i silicijumske građe. Ove alge osnovna su hrana račićima (Euphosia superba).
Ispod ledenog pokrivača vlada sablasni mir. Veći deo godine ovde vlada mrak i hladnoća, a ipak ima života. Ispod leda živi kril – malo stvorenje nalik škampima. Za vreme zimskih, mračnih meseci hrane se tako što grebu alge sa leda. Fizički se smanjuju kako bi sačuvali svoju energiju. U proleće kada se temperatura podigne i led polako počne topiti, zarobljeni mehurići vazduha se oslobađaju. Oko ovih mehurića rastu mikroskopski sitne alge koje kril tada pase. Dok sunčevi zraci postaju sve jači i prodiru dublje u vodu, alge počinju da cvetaju i kril napušta led koji se lomi da bi se okupio u jata koji će pokupiti novu žetvu algi. Sve krupne životinje prevale i na hiljade kilometara tokom leta od tropskih mora gde su se parile u one sablasno mirne vode antarktika da bi se hranili. Sve one dolaze samo zbog jedne stvari - zbog krila. Kril je uporište antarktičkog lanca ishrane. Ima ih na milijarde u jednom jatu, a jata mogu da se prostiru kilometrima. Krznene foke se takođe hrane krilom.
Ptice
Na Antarktiku živi oko 20 vrsta ptica. Za vreme kratkog leta doleću i ptice iz severnijih krajeva. Skoro sve ptice sleću na vodu i u njoj se hrane. Od ptica koje žive na moru najvažniji su pingvini kojih ima 17 vrsta. Ove ptice nemaju prava krila jer su im ona preobraćena u peraje i pokrivena perjem. Pomoću peraja plivaju. Na kopnu su uspravni. Po snegu se brzo kreću i to u ležećem položaju, pri čemu se pomažu perajima. Pingvini spadaju među najotpornija živa bića na Zemlji. Lako podnose i najniže temperature, orkanske vetrove i druge nepovoljnosti antarktičkog podneblja. Sve vrste pingvina žive u velikim kolonijama koje broje od 500.000 do 750.000 članova.
Od 17 vrsta koliko je do danas utvrđeno najznačajnije su dve vrste: bradati i carski pingvini. Veoma su ljubopitljivi, odvažni i preduzimljivi. Gnezde se na najvetrovitijim mestima, odnosno na šljunku ogolićenom vetrom. Zimu provode na okeanskoj pučini, daleko na severu, van granica morskog leda. Retke sante leda pružaju im priliku za odmor ukoliko uspeju da se na njih popnu. U ovo doba godine oni žele da budu na kopnu do koga nije lako doći. Na kopno će se popeti samo onaj koji odabere pravi trenutak i pravi talas. Početkom proleća svi pingvini su na kopnu zbog parenja. Najveća kolonija pingvina na svetu je ostrvo Zavodovski. Tu se razmnožava oko dva miliona bradatih pingvina i svi oni imaju dobar razlog što dolaze baš tamo. Ostrvo Zavodovski je aktivni vulkan. Toplota iz kratera i okolnih dimnjaka topi led i stvara povoljne uslove za razmnožavanje pingvina.