cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Purizam (umetnost)
Purizam, (od franc. pur — čisto) je umetnički pravac koji je nastao u Francuskoj 1918. godine, a vezan je za slikarstvo i arhitekturu. Idejni tvorci pokreta su francuski slikar Amede Ozanfan (Amédée Ozenfant) i arhitekta i slikar Šarl-Edvar Žanere (Charles-Edouard Jeanneret) poznatiji po pseudonimu Le Korbizje (Le Corbusier). Pravac je nastao kao reakcija na kubizam, odnosno na njegovu praksu razlaganja i deformisanja predmeta koje pokušava da prikaže, za koju je smatrao da kao takva stvara umetnost koja je previše ornamentična i dekorativna. Purizam se prvenstveno zasniva na neoplatonističkoj filozofiji koja u umetničkom smislu znači odbacivanje realnog predstavljanja predmeta i pokušaj prikazivanja "suštine" njegovog oblika. Ovakvu estetiku pokušava da primeni na sve oblike plastičnog izraza - slikarstvo, dizajn i arhitekturu.
Manifestom purizma smatra se članak "Apre Le Kubizm" ("Aprés Le Cubisme") koji je objavljen 1918. godine, a prva potpuna formulacija purističke estetike objavljena je 1920. godine u članku "Le Purisme" časopisu "L espri nuvo" ("L'Esprit Nouveau") koji je bio i glasnik pokreta. Purizam je definisan kao koncept koji se odnosi ne samo na slikarstvo i arhitekturu, već sadrži i skup osobina koje treba da karakterišu celokupnu modernu misao. Slavi se jednostavna i jasna estetika mašina kao predmeta koji smbolizuju moderno doba, a priroda se definiše kao savršena logička mašina čija lepota proizlazi iz podvrgnutosti fizičkim zakonima. Inžinjerska profesija se smatra uzvišenom zbog svoje disciplinovanosti i racionalnosti. Kao lajtmotiv purizma naglašava se povratak logici, jasnoći, jednostavnosti i redu - osobine koje treba da budu prisutne u svakom obliku i proizvodu ljudskog delovanja.
Za promovisanje purizma bila je značajna izložba dekorativnih umetnosti "Exposition des Arts Décoratifs" održana u Parizu 1925. godine na kojoj je izložen "Paviljon novog duha" ("Pavillon de L'Esprit Nouveau") koji je dizajnirao Le Korbizje i koji je bio prototip moderne stambene jedinice izgrađene u skladu sa purističkim načelima. Paviljon je bio pokušaj da se predstavi senzibilitet purizma – bio je dizajniran tako da ima mogućnosti slične mašini, opremljen industrijskim tipskim nameštajem, i u njemu su bile izložene purističke slike Le Korbizjea, Ozanfana i Fernand Ležea (Fernand Legér).
Kraj purizma zapaža se početkom 30-ih godina. U slikarstvu on nije imao veliki zamah, ali je uticao na kasnije moderne slikarske pravce. U arhitekturi je značajno uticao na "Internacionalni stil" koji se javlja 1925. godine.
Kulturzentrum Reithalle
thumb|250px|Kulturzentrum Reithalle, Bern, Švajcarska.
Kulturzentrum Reithalle je autonomni omladinski centar u Bernu, Švajcarska, smešten u nekadašnjoj zgradi konjičke škole, u kome se održavaju koncerti, filmovi, pozorišne predstave, izvedbe, izložbe, književne večeri, itd.
Konjička škola je izgrađena 1897. a posle nekoliko decenija, kada su automobili, polako ali sigurno, zanemili konje, pretvorena je u skladište.
U nedostatku mesta za dešavanja i kulturna izražavanja, tokom 1980-ih je omladina u Bernu zauzimala prazne građevine na jedno veče i pravila u njima svirke i žurke. 27. oktobra 1987. je stara konjička škola prvi put ponovo okupirana za jedno veče.
2005. Kulturni centar “Reithalle” prvi put zvanično potpisuje ugovor o zakupu. 2006. je u njoj održan prvi Antifašistički festival.
Henry van de Velde
Henri van de Velde (* 3. april 1863. Antverpen - † 25. oktobar 1957. Cirih) bio je belgiski slikar, arhitekta i dizajner. Henri van de Velde zajedno sa Viktorom Hortom smatra se osnivačem i reprezentantom Art nuvoa u Belgiji, pravca koji je poznat i pod nazivom secesija. Za vreme svoje karijere radio je uglavnom u Nemačkoj, pri čemu je imao odlučujući uticaj na nemačku arhitekturu i dizajn početkom 20. veka. Važnu ulogu je odigrao u Verkbundu i u Bauhausu. Od 1926. – 1936. bio je profesor na univerzitetu u Gentu.
Život
Van de Velde je studirao slikarstvo u Antverpenu pod vođstvom Čarlsa Verlata a u Parizu i kod Karlosa- Durana. Kao mladi slikar bio je pod uticajem Pola Sinjaka i Žorža Sera i brzo je savladao stil neoimpresionizma. Godine 1889. postao je član Briselske grupa „Les XX“. Od kako je Vinsent van Gog izlagao svoje radove sa ovom grupom Van de Velde je postao jedan od prvih umetnika na kojeg je uticao ovaj holandijski slikar. U to vreme je nadovezao trajno prijateljstvo sa slikarem Teo van Riselbergeom i vajarem Konstantinom Meunirejerom.
Godine 1892. napustio je slikarstvo i zainteresovao se za enterijerski dizajn i dekoraciju. Njegov prvi projekat je bila njegova vlastita kuća i inspirisao se engleskim stilom „Arts and Crafts“. Predložio je takođe i umetničku galeriju „L’Art Nouveau“ Samuela Bingsa u Parizu 1895. godine što je postao razlog za obeležavanje stila kao Art nuvo.
Van de Veldeov rad u oblasti dizajna bio je jako zapažen u Nemačkoj za vreme pravilnih pregleda u „Inen- Dekoration“ što je prouzrokovalo da mu budu povereni projekti enterijera u Berlinu. Na prelomu vekova projektovao je vilu Lojring u Holandiji i vilu Eše u Kemnicu koji predstavljaju stil Art nuove u arhitekturi. Predložio je takode i pregradnju muzeja „Folkwang u Hagenu (danas Karl Ernst Osthaus- Muzej) Godine 1905. pozvan je u Vajmar radi osnivanja škole „Arts and crafts“ prethodnika škola Bauhaus koja je posle Prvog svetskog rata zamenika ovu školu pod vodstvom Valtera Gropijusa. To je bila nova škola, novog tipa gde su đaci posle jednogodišnje pripreme bili razvrstani u specijalne ateljeje gde su radili na konkretnim zadacima. 1911. godine su mu prijatelji osigurali narudžbinu zgrade pozorišta „Champ- Elisées“ u Parizu koju je on projektovao kao armiranobetonsku zgradu. Tek 1914. godine uspeo je da postavi pozorište i to za 1. izložbu Verkbunda u Kelnu. Van de Velde iako Belgijanac odigrao je važnu ulogu u „German Werkbund“-u asocijaciji koja se bavila propagandom nemačkog dizajna i podupiranje odnosa između industrije i dizajnerima. 1914. godine je bio protiv mišljenja Hermana Mutesiusa koji je tražio standardizaciju u dizajnu dok je Van de Velde tražio izdizanje individualnosti pojedinih umetnika. Za vreme Prvog svetskog rata živeo je Van de Velde u Švajcarskoj i Holandiji gde je projektovao „Kroller-Muller“ muzej u Otrelu a od godine 1926. – 1936. bio je profesor na univerzitetu u Gentu gde je projektovao univerzitetsku biblioteku koja je nazvana „Boekentoren“ (kula knjga). Van de Veldejeva arhitektura se karakteriše određenim plasičkim shvatanjima i daje prednost masivnom kamenu ili betonu pred čeličnim skeletom. Za ovo doba uobičajena biljna i figurativna motivacija je često zamenjena zaobljavanjem formi koje u poređenju sa antičkim ili renesansnim pristupom deluju dojmom mekoća i rastakanja.
Značaj Van de Veldea
Značaj Van de Veldea je u njegovim delima iz devedesetih godina 1899. nastanjuje se u Vajmaru gde vodi Akademiju primenjenih umetnosti. On gredi 1903. vilu Eše u Kemnicu, 1904. Hoenhof za Karla Ernsta Osthauza u Hagenu, iste godine zgradu Lojring u Šveningenu a 1905. Akademiju primenjenih umetnosti u Vajmaru te još Ničeov arhiv u Vajmaru 1903. godine, projektat pozorišne zgrade Dimon 1903.-1904. godine, vilu visoke topole u Eringsdorfu 1906.-1907. i spomenik fizičaru Abeu 1908.-1911. 1914. godine skreće pažnju na sebe pozorištem na izložbi u Verkbundu. Kasnija ostvarenje ovog arhitekte su pod uticajem umerne moderne arhitekture kao i dela koje su pravili mnoge njegove kolege u to vreme. Glavna arhitektonska ostvarenja su mu unutrašnje uređenje muzeja u Hagenu (1902.), Umetnička škola u Vajmaru (1906.) i pozorište u Kelnu (1914.)
Adenozilkobirno kiselinska sintaza (glutamin-hidrolizujuća)
Adenozilkobirno kiselinska sintaza (glutamin-hidrolizujuća) (, CobQ, kobirinsko kiselinska sintaza, 5'-dezoksi-5'-adenozilkobirinska-kiselina-a,c-diamid:L-glutamin amido-ligaza, Ado-kobirinsko kiselinska sintaza (glutaminska hidroliza)) je enzim sa sistematskim imenom kobirinovodonična kiselina-a,c-diamid:L-glutamin amido-ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mg2+.
Opština Rekovac
Opština Rekovac se nalazi u centralnoj Srbiji, u Pomoravskom okrugu.
Položaj
Opština Rekovac se nalazi u jugoistočnom delu Šumadije, u Pomoravskoj oblasti. Opština Rekovac je 24 kilometara udaljena južno od Kragujevca, i 157 kilometara južno od Beograda sa svoje leve strane obuhvata deo Gledićkih planina, a sa desne strane obuhvata deo Juhora. Sedište opštine Rekovac je gradić Rekovac. Opština Rekovac obuhvata sasvim mali deo teritorije nekadašnjeg Levča, prema Vuku St. Karadžiću Levač obuhvata oko 190 naseljenih mesta uključujući i sam grad Jagodinu. Međutim iz raznih istorijskih okolnosti stanovnici opštine Rekovac sebe nazivaju Levčanima.
Demografija
Opština Rekovac ima 12.170 stanovnika (2011. god). Prema podacima iz 2011. godine broj stanovnika je u padu. Prosečna gustina naseljenosti je 37 st/km². Broj nezaposlenih osoba je 1404, dok su prosečna lična primanja u 2010. bila 29.786 dinara.
Reljef i klima
U reljefu opštine Rekovac izdvajaju se dve prirodne celine: ravničarski deo koji se prostire na površini od oko 3.700 ha i brdsko-planinski deo, površine 32.000 ha (približne procene). Ističu se sledeći tektonski oblici: Juhor (stara gromadna planina), Gledićke planine (mlade venačne planine) i Levačka kotlina spuštena između pomenutih planina koja predstavlja granicu između starih rodopskih i mladih dinarskih planina. Od fluvijalnih oblika reljefa veći značaj imaju doline Kalenićke, Županjevačke i Dulenske reke, a manji doline Lomničke, Dobroseličke i Kruševičke reke.
Privreda
Posle privatizacija propala su skoro sva preduzeća, koja su radila u opštini Rekovac, mođu kojima su :Fabrika kablova, Blagotin, podrum „Levač“, hotel „Levač“, „Kupres“, konfekcija „Trend kompani“... Jedina firma koja radi u opštini je vinarija „Vineks“ (Levački grozd), iz Belušića. Opština Rekovac je uglavnom voćarski kraj, a turizam se zasniva na seoskom i manastirskom turizmu.
Znamenitosti
mini|Freska Despota Stefana Lazarevića iz 1413. godine U opštini Rekovac se nalazi srednjovekovni manastir Kalenić iz vremena Despota Stefana Lazarevića, i srednjovekovni grad Županjevac, u kome je boravio Nikola Altomanović, a 1389. godine Kneginja Milica je u njemu napisala darovnu povelju manastiru Hilandaru.
Spoljašnje veze
www.levackenovine.com
Boisset (Kantal)
Boase je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Kantal koja pripada prefekturi Orijak.
Sabine County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.834.
Boisset (Kantal)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 653 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 37,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 426 metara (maksimalnoj 688 m, a minimalnoj 277 m).
Barneveld, New York
Barnveld je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Sabine County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 10.834 stanovnika, što je 365 (3,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
(Dezoksi)adenilat kinaza
(dezoksi)adenilat kinaza (, (deoxy)adenylate kinase) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(d)AMP fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Fort Morgan, Colorado
Fort Morgan je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
(Dezoksi)adenilat kinaza
AMP takođe može da deluje kao akceptor.
Fort Morgan, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.315, što je 281 (2,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Качер (област)
Качер (или Качерски крај) је област у Шумадији, која обухвата басен реке Качер. Некада је чинио срез у оквиру Рудничког округа.
Најзначајнија насеље у Качеру су Љиг, Белановица и Рудник. На југу је ограничена Рудником, а на северу допире до Вагана. На истоку се граничи са Јарменовцима и Босутом, а на западу са Кадином Луком, Славковицом и Цветановцима.
Качер се дели на: високи, са селима око Рудника; горњи, са Белановицом и околином и доњи, где је Љиг.
Društvo multiple skleroze Srbije
Društvo multiple skleroze Srbije, je nacionalna, humanitarna, socijalna, invalidska, neprofitna organizacija koja okuplja obolele od multiple skleroze i učestvuje u njihovoj zdravstvenoj, profesionalnoj i socijalnoj rehabilitaciji, obezbeđuje olakšice za lečenje svojih članova i organizuje predavanja i seminare iz oblasti ove bolesti. Društvo, svakodnevno, svojim članovima pruža sve vrste socijalne, invalidske, medicinske i druge pomoći i potrebne informacije, koje su od izuzetnog značaja za njihov human i kvalitetan način života.
0rganizacija društva
U sklopu Društva posluje deset regionalnih udruženja multiple skleroze kao i Društvo multiple skleroze Vojvodine. Procenjuje se da u Srbiji živi nešto preko četiri hiljade ljudi obolelih od multiple skleroze, ali je u okviru udruženja početkom 2010. evidentirano broj od oko 2.000 obolelih.
Zato je jedan od osnovnih ciljeva Društva, a i svakog udruženja u sklopu tog udruženja da što veći broj osoba sa multiplom sklerozom, postane njihov član i sebi obezbedi svu potrebnu pomoć i korist od članstva u ovim organizacijama.
U okviru društva multiple skleroze Srbije postoje sledeća društva, udruženja i međuopštinske organizacije;
Polivinil acetat
Polivinil acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 86,089 Da.
Bitka na Jelovoj gori
Bitka na Jelovoj gori je bila velika bitka između partizana i četnika na prostoru od Valjeva do Požege, sa ciljem da se zaustavi prodor partizana iz Bosne i Sandžaka u Srbiju. Tu, na Jelovoj gori, vođena je glavna bitka za prodor NOVJ u Srbiju.
Nakon bitke na Jelovoj gori, Draža Mihailović i njegove jedinice prestali su biti politički i vojni faktor u Srbiji.
Ubrzo nakon bitke je usledilo oslobođenje Valjeva.
Sukobljene strane
minijatura|Bacačko odeljenje [[Četvrta proleterska crnogorska udarna brigada|Četvrte proleterske brigade u zapadnoj Srbiji, jesen 1944.]]
Početni raspored četničkih snaga bio je sledeći:
Nikola Kalabić sa svojim korpusom na pravcu koji izvodi ka Vardi kod same Varde.
Požeški korpus na Drmanovini, u blizini Kosjerića. Za njim, u rezervi, bio je Cerski korpus i Dragoslav Račić sa svojim štabom.
Prema Jelovoj gori, sa pravca sela Ribaševine, bio je upućen Šesti jurišni korpus, koji je bio podišao Jelovoj gori i bez kontakta sa partizanima tu i zanoćio.
Major Dragoslav Račić bio je komandant svih operacija u ulozi komandanta Četvrte grupe jurišnih korpusa.
Tok borbi
U toku 8. septembra, još od jutra, Šesti jurišni korpus JVuO produžava podilaženje Jelovoj gori, ubrzo dolazi u dodir sa partizanima i prelazi u napad. Partizani su bili Jelovu goru poseli i utvrdili se na njoj.
Wunstorf
Vunstorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Region Hanover. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 41.332 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3241021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Region Hanover Vunstorf se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Region Hanover. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 43 metra. Površina opštine iznosi 125,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 41.332 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 329 stanovnika/km².
Fantinati, Padova
Fantinati je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Galante, Brindisi
Galante je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 330 m.
San Augustine County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.865.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 8.865 stanovnika, što je 81 (0,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ergoloid
Ergoloid je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 631,740 Da.
Metelkova mesto
Metelkova mesto je autonomni kulturni centar u bivšoj kasarni JNA, u centru Ljubljane.
AKC Metelkova zauzima prostor od 12,500 m² i čini je sedam građevina među kojima su: galerija Alkatraz, klub Gromka, Trg brez zgodovinskega spomina, radikalna infoteka Škratova čitalnica, klub Monokel, klub Tiffany i umetnički ateljei i radionice, a donedavno i Mala šola, koja je srušena 2. avgusta 2006.
Istorijat
Ideja o autonomnom centru dolazi sa kraja 1980-ih kada se 200-tinjak ljubljanskih intelektualaca, umetnika i aktivista okupilo u Mrežu za Metelkovu, nastojeći da dobiju prostor kasarne. Nakon što je JNA 1991. napustila Sloveniju, ta mogućnost je izgledala mnogo izvesnija i počeli su stalni pregovori sa gradskim vlastima, sa kojima je postignuta načelna saglasnost za dobijanje prostora. Neočekivano, u noći 9. na 10. septembar 1993. godine je počelo rušenje nekih od zgrada na Metelkovoj.
Omladina je brzo regovala i septembra 1993. je stotinjak ljudi preskočilo ogradu i zauzelo kasarnu, a u njenom skvotiranju je učestvovao i izvestan broj istaknutih ljubljanskih intelektualaca. Takođe je postojala jaka podrška slovenačkog civilnog društva, umetnika i poznatih ličnosti, uključujući i Majku Terezu, koja je poslala pismo podrške.
Međutim, bilo je i onih koji su protiv, a jedan slovenački desničarski političar je tada izjavio: Zauzeti ilegalno prostor može samo neko crnačko pleme ili neki Balkanci, a pravna država poput Slovenije to sebi ne može dopustiti. Nakon tri meseca gradska vlast je isključila stuju i vodu, pa je dosta ljudi napustilo kasarnu, koja je dobrim delom bila ruinirana. Ipak, nekolicina najupornijih i dalje organizuje kulturna dešavanja, donoseći vodu u kanisterima i praveći struju na agregat.
Aktivnosti
Metelkova udomljuje grupe i pojedince koji bi teško dobili prostor za rad, a još teže bi ga plaćali. Na Metelkovoj postoje vežbaonice za bendove, muzički studio, slikarski i vajarski ateljei, pozorišni prostori, nekoliko barova, dva koncertna prostora, klub homoseksualaca, lezbejki, žensko savetovalište, klub makedonskog društva, izložbeni prostor galerije Alkatraz... Tamo se mogu sresti i ljudi koji tek počinju slikati i profestori Akademije likovnih umetnosti. Metelkova ima preko 70 dešavanja mesečno.
Zgrade koje su nekada bile ruglo Ljubljane, predviđene za rušenje, postale su kulturni centar važan ne samo na balkanskom, već i na evropskom nivou, zahvaljujući borbi samoorganizovnih mladih ljudi. Metelkova Mesto i njeni aktivisti u kontaktu su sa brojnim nezavisnim umetničkim kolektivima na prostoru bivše Jugoslavije.
Fournierova gangrena
Furnijeova gangrena,, Morbus Fournier, nekrotizirajući fasciitis, jeste infekcijom izazvana nekroza mekih tkiva muških genitalija. Furnijeova gangrena je specifični oblik nekrotizirajućeg fasciitisa i drugi je termin za ovu bolest koji je uveo Vilson 1951. On je opisao nekrozu mekih tkiva izazvanu infekcijom, koja podrazumeva i infekciju duboke i površne fascije, bez obzira na lokalizaciju.
Nastaje kao posledica širenja anorektalnih, urogenitalnih ili kožnih infekcija. Princip lečenja FG podrazumeva stabilizaciju opšteg stanja bolesnika, debridman rane, odstranjivanje nekrotičnih promena, kombinovanu antibiotsku terapiju, oksigenoterapiju i eventualne rekonstruktivne zahvate.
Prvobitno, termin Furnijeova gangrena je korišćen da opiše idiopatsku gangrenu genitalija, ali se takođe koristio i za opisivanje većine nekrotičnih infekcija mekih tkiva međice, nezavisno od uzroka. Današnja upotreba termina Furnijeova gangrena se ograničava na opisivanje infekcija koje primarno uključuju genitalije. Neselektivno korišćenje ovog eponima komplikuje upoređivenje rezultata u kliničkim studijama i definisanje učestalosti ove pojave.
Istorijat
Godine 1764., Burijen je opisao idiopatski, brzo progresivni nekrotizirajući proces mekog tkiva koji dovodi do gangrene muških genitalija. Međutim, Žan-Alfred Furnije, pariski venerolog, daje detaljan prikaz ove bolesti koja po njemu i dobija ime;
Epidemiologija
Furnijeova gangrena je jedna od retkih bolesti, bez sezonskih varijacija koja se javlja u svim delovima sveta, u nešto većem broju na afričkom kontinentu. Prema podacima iz 1992., Pati i saradnici, na osnovu podataka objavljenih u literaturi izračunali su da je u periodu od 1883. do 1992. bilo približno 500 slučajeva genitalne infekcije.
U SAD Furnijeova gangrena je relativno retka. Incidenca bolesti je nepoznata? Retrospektivna istraživanja otkrila su 1726 slučaja prikazana u literaturi u periodu 1950. do 1999.. Od 1989-1998. u SAD u proseku je godišnje prijavljivano 97 slučajeva.
Učestalost Furnijeove gangrene se verovatno nije značajno promenila, već je prividno povećanje broja slučajeva u novijoj literaturi najverovatnije posledica poboljšanog izveštavanja. Stopa smrtnosti kod Furnijeove gangrene varira od 4-75%. Na visoku smrtnost Furnijeove gangrene utiču; anorektalni poremećaji, starost, ekstenzivne bolesti (trbušnog zid ili butina), stanje šoka ili sepse, bubrežna insuficijencija i disfunkcije jetre. Smrt obično nastaje kod sistemskih bolesti, kao što su sepsa, koagulopatija, akutna bubrežna insuficijencija, dijabetesna ketoacidoza, ili je rezultat istovremene bolesti više organa Muško-ženski odnos kod ove bolesti otprilike 10:1. Niža incidenca kod žena je posledica bolje drenaže perinealne regije kroz vaginalni sekret. Muškarci koji imaju seks sa muškarcima imaju veći rizik razboljevanja, posebno infekcijom genitalija penicilin -rezistentnim stafilokokusom aureusom. Veća zastupljenost Furnijeove gangrene je kod bolesnika uzrasta od 30 do 60 godina. Od 1997 slučajeva, iz jedne studije sprovedene u SAD, samo 56 su pedijatrijskih slučajevi, a od tog broja 66% su odojčad mlađa od 3 meseca.
Etiologija
Iako je prvobitno opisana kao idiopatska gangrena genitalija, Furnijeova gangrena je u oko 95% slučajeva nastala kao posledica infekcija u anorektalnom predelu, urogenitalnom traktu, koži ili genitalijama. Bolesti koje ugrožavaju imuni sistem su jedan od predisponirajućih činilaca za razvoj Furnijeove gangrene.
Na osnovu izveštaja turskih lekara u ovoj zemlji je 46% bolesnika sa Furnijeovom gangrenom bolovalo od šećerne bolesti. , dok druge studije kao uzrok bolesti navode kod oko trećine bolesnika šećernu bolest, alkoholizam ili neuhranjenost, a kod preostalih 10% poremećaj imunološkog sitema (imunosupresiju) najčešće izazvanu; hemoterapijom, steroidnim hormonima, malignim tumorima) Mikroorganizami izolovani u kulturi rane, bolesnika sa Furnijeovom gangrenom, otkrivaju kod ove bolesti prisustvo polimikrobne (mešovite) infekcije sa prosečno do 4 izolovana uzročnika po analiziranom uzorku.
Patofiziologija
Furnijeova gangrena je brzo napredujući oblik nekrotizirajućeg fasciitisa lokalizovan u genitalnom i perinealnom regionu. Predisponirajući činioci kao što su šećerna bolest, onkološke bolesti, imunološki poremećaji hronični alkoholizm itd, su samo neki od činilaca koji pogoduju daljem širenju infekcije ispod fascija, koja može dospeti do ingvinalne regije, butine, pa čak i trbušnog zida.
Infekcija stvara potkožnu trombozu krvnih sudova, koja opet dovodi do nekroze kože i potkožnog tkiva. U nekrotičnom tkivu bakterije luče toksine i enzime stvarajući još povoljnije uslove za njihovo dalje razmnožavanje. Tromboza lokalnih krvnih sudova smanjuje dotok krvi, što dovodi do pada parcijalnog pritiska kiseonika i pojave hipoksije. Kao posledica hipoksije u tkivima su stvoreni uslovi za rast fakultativno anaerobnih mikroorganizama koji proizvede enzime (lecitinazu i kolagenazu), koji izazivaju „varenje“ fascijalne barijere, čime podstiču brzo širenje infekcije.
Fascijalna nekroze i „varenje“ tkiva dejstvom enzima bakterija su glavna obeležja ovog oboljenja.
Lečenje
Furnijeova gangrena se razvija brzo i zato je sa lečenjem neophodno započeti na početku bolesti, kada proces nekroze tkiva može biti zaustavljen, uz oporavak i regeneraciju, manjeg ili većeg dela oštećenog tkiva.
U lečenju furnijeove gangrene primenjuju se tri osnovna principa;
1. Upotreba antibiotika,; koja usporava infekciju i uništava bakterije.
2. Hirurška obrada ; koja ima za cilj da ukloni zaraženo ili mrtvo tkivo, i zaustavi širenje promena. Ovaj korak je veoma važan jer sprečava širenje infekcije u okolna tkiva i eventualnu amputaciju.
3. Hiperbarična oksigenoterapija (HBOT); primenom 100% kiseonika pod povišenim pritiskom (uproseku 2-2,5 bar-a). Hiperbarična kiseonik se koristi kao adjuvantna terapija u lečenju različitih bolesti, među kojima je i furnijeova gangrena.
Povoljan oksigenacije u tkivima koja se postiže primenom hiperoksije, poboljšava se dejstvo mehanizama koji u organizmu deluju baktericidno na mnogobrojne bakterije. Posebno je značajna primena HBOT u lečenju infekcija kod osoba sa anaerobnom ili mešovitim florom, (izuzetno osetljivom na aerobne uslove (hiperoksiju))
Visoka koncentracija kiseonika u krvi (i do dvadeset puta veća nego pri udisanju normobaričnog kiseonika), koja se postiže udisanjem kiseonika pod povišenim pritiskom u barokomorama, stimulišu angiogenezu (stvaranje mladih krvnih sudova) i oslobađanje faktora rasta makrofaga tkiva, čime se pomaže organizmu u sprečavanju krvarenja i ubrzava proces zarastanja tkiva. Nekoliko studija pokazalo je nizak nivo neželjenih efekata uz istovremeno visoki nivo efikasnosti ove vrste terapije. ,
Primenom navedenih metoda stopa preživljavanja Furnijeove gangrene je oko 80%.
Elena Stasova
{{Heroj Ž {{zastava|Rusko carstvo}} {{zastava|Sovjetski Savez}} {{{!}} style="background:transparent" {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Heroj socijalističkog rada}} {{!}}- {{!}} {{Orden Lenjina}} {{!}}{{!}} {{Orden Lenjina}} {{!}}{{!}} {{Orden Lenjina}} {{!}}{{!}} {{Orden Lenjina}} {{!}}} }} Elena Dmitrievna Stasova (1873 — 1966), ruska i sovjetska revolucionarka, jedna od vođa međunarodnog komunističkog i ženskog pokreta. Heroj socijalističkog rada.
Biografija
Rođena je 3. oktobra/15. oktobra 1873. godine u Sankt Peterburgu. Njen otac Dmitrij Stasov je bio poznati advokat i učestvovao je u velikim sudskim procesima svoga vremena. Zajedno sa svojim bratom Vladimirom bio je jedan od organizatora i prvi direktor ruskog muzičkog društva. Njihov otac, a Elenin deda bio je poznati rusko arhitekta Vasilije Stasov.
Do svoje trineste godine školovala se kod kuće sa privatnim nastavnikom, a onda se upisala u peti razred klasične gimnazije. Školu je završila 1890. godine, sa odličnim uspehom. Ubrzo potom, 1893. godine se upoznala sa Nadeždom Krupskajom, kasnije poznatom ruskom revolucionarkom i suprugom Vladimira Lenjina. Preko nje se upoznala sa idejama socijalizma i revolucionarnim redničkim pokretom. Godine 1898. se priključila i postala aktivan član „Saveza radničke klase za borbu za oslobođenje“ iz koje je iste godine naslata Ruska socijal-demokratska radnička partija (RSDPR). Politički je delovala u Sankt Peterburgu, Orelu, Moskvi, Minsku i dr, a bila je i sekretar partijskog komiteta u St. Peterburgu i član Severnog biroa CK RSDPR.
Kada je 1903. godine u RSDPR izbio sukob između „boljševika“ i „menjševika“, Elena je stala na starnu boljševika, koje je predvodio Lenjin. Tada je postala profesionalna revolucionarka i jedna od Lenjinovih saradnica. Godine 1905. je emigrirala u Švajcarsku, gde se nalazila i u vreme Ruske revolucije iz 1905. godine. U Rusiju se vratila početkom 1906. godine i otišla u Tbilisi, gde je radila na organizovanju i omasovljivanju boljševičke partije. Januara 1912. godine je bila izabrana za alternativnog člana Centralnog komiteta RSDRP (boljševika). Godine 1913. je bila uhapšena i prognana u Sibir, gde je ostala sve do 1916. godine.
Nakon Februarske revolucije 1917. godine, imenovana je za sekretar Centralnog komiteta RSDRP(b) i na ovoj funkciji se nalazila sve do marta 1920. godine. Na Šestom kongresu RSDRP(b), 1917. godine je izabrana za punopravnog člana Centralnog komiteta. Za člana CK bila je birana i na Sedmom, 1918. i Osmom kongresu, 1919. godine. Na Devetom kongresu, 1920. godine, nije ponovo izabrana u članstvo Centralnog komiteta i povukla se iz partijskog rukovodstva.
Od 1920. godine je najpre radila u partijskom komitetu u Petersburgu, a 1921. je bila upućena na partijski rad u Nemačku, gde jedala u Komunističkoj partiji Nemačke i kao predstavnik Kominterne. Takođe, tokom boravka u Nemačkoj, aktivno je radila na organizovanju nemačkog ogranka humanitarne organizacije Međunarodne organizacije pomoći revolcuinarima (MOPR). Početkom 1926. se vratila u Sovjetski Savez i 1927. je bila imenovana za zamenika predsedika Centralnog komiteta Međunarodne organizacije pomoći revolcuinarima (poznate i pod nazivom Crvena pomoć) i za predsednika Centralnog komiteta MOPR Sovjetskog Saveza. Na ovim funkcijama zadržala se do 1937. godine, a 1933. je bila osnivač Internacionalnog dečijeg doma u Ivanovu.
Član Centralne kontrolne komisije SKP(b) bila je od 1930. do 1934. godine. Na Sedmom kongresu Kominterne, 1935. godine bila je izabrana u članstvo Međunarodne komisije za kontrolu. Na ovoj poziciji ostala je do raspuštanja Kominterne 1943. godine. Za razliku od mnogih drugih „starih boljševika“, koji su nestali u staljinovim čistkama, u periodu od 1936. do 1939. godine, ona nije bila hapšena, ali je 1938. godine bila premešetena na novi položaj u redakciji časopisa „Međunarodna književnost“. Na ovoj poziciji je ostala do 1946. godine, kada je otišla u penziju.
Do sveoje smrti 31. decembra 1966. godine živela je u Moskvi. Kao zaslužna sovjetska i međunarodna revolucionarka, njena urna je sakaranjena u Kremaljskoj nekropoli.
Za svoj revolucionarni i državno-partijski rad bila je odlikovana sa četiri Ordena Lenjina - marta 1933, oktobra 1953, marta 1960. (treći orden je dobila automatski sa dobijanjem zvanja heroja socijalističkog rada) i oktobra 1963. godine. Ukazom Prezidijuma Vrhovnog sovjeta Sovjetskog Saveza 7. marta 1960. godine dodeljen joj je počasni naziv heroja socijalističkog rada.
Norman, Nebraska
Norman je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 43 stanovnika.
The Hucksters
The Hucksters je američki igrani film snimljen 1947. u režiji Jacka Conwaya. Radnja, temeljena na istoimenom romanu Frederica E. Wakemana, je smještena u milje u američkih reklamnih agencija. Protagonist je nekadašnji reklamni agent (čiji lik tumači Clark Gable) koji nakon povratka iz rata nastoji ponovno započeti karijeru i pri tome ne bira sredstva, te se upliće u ljubavni trokut između bogate udovice (čiji lik tumači Deborah Kerr) i barske pjevačice (čiji lik tumači Ava Gardner).
Zamišljen kao jedan od najambicioznijih projekata studija MGM, kojim se nastojala preporoditi karijera Clarkea Gablea a američkoj publici predstaviti nova britanska zvijezda Deborah Kerr, The Hucksters je imao uglavnom loš prijem kod kritike, i razočavarajuće rezultate među publikom. To se često tumači za tadašnje standarde neuobičajeno nemoralnim protagonistima s kojima se publika nije mogla identificirati, ali i pretjeranom radu scenarističkih cenzora koji su, iz inače popularnog predloška, izbacili sve "problematične" dijelove.
Strangolagalli, Frosinone
Strangolagalli je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 561 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
La Une
La Une (na francuskom: "Jedan") je nacionalni televizijski kanal u Belgiji, koji emitira program na francuskom jeziku iz predstavlja dio mreže RTBF. Sa eksperimentalnim programom je počela 31. oktobra 1953. iz studija u Bruxellesu te se smatra najstarijom TV-stanicom u Belgiji. Današnje ime je dobila 2004. godine.
Molino (socijalni centar)
Molino je ime skvotiranog samoupravnog socijalnog centra (Centro Sociale Occupato Autogestito), koji se nalazi u bivšoj gradskoj klanici u švajcarskom gradu Lugano.
Zauzimanju je prethodilo četrdeset godina zahtevanja od grada da im obezbedi autonomni prostor za kulturno-društvene aktivnosti. Iako prvi zahtevi sežu još u 1960-te godine, aktivisti nikada nisu dobili konkretan odgovor od gradskih vlasti. Početkom 1990-ih stvaraju Grupu za društveno-kulturnu samouravu, čiji je cilj iznalaženje javnog prostora.
1996. podstaknuti zapatističkim ustankom, osnovaju kolektiv Antagonistička istina i ubrzo zatim, 12. oktobra iste godine, aktivisti skvotiraju prostor za socijalni centar. 1997. izbija požar u kome je izgoreo veći deo društvenog centra, ali na sreću, svih 200 ljudi unutra, uspevaju da se spasu.
Posle požara, Molino se, zahvaljujući dogovoru sa gradskom vladom, premešta u drugi prostor, gde ostaje narednih pet godina. U tom periodu je nastalo na desetine inicijativa i radnih grupa, poput imigrantske, ženske, zapatističke, azilantske, za meditaciju, časopis, internet, zadrugu i slično. 18. oktobra 2004, odred specijalaca, po naređenju gradske vlasti, rastura socijalni centar.
1-alkilglicerofosfoholin O-acetiltransferaza
1-Alkilglicerofosfoholin O-acetiltransferaza (, acetil-KoA:1-alkil-2-lizo-sn-glicero-3-fosfoholin 2-O-acetiltransferaza, acetil-KoA:lizo-PAF acetiltransferaza, 1-alkil-2-lizolecitin acetiltransferaza, acil-KoA:1-alkil-sn-glicero-3-fosfoholin aciltransferaza, acetiltransferaza aktivacionog faktora krvnih trombocitra, lizo-GPC:acetil KoA acetiltransferaza, lizo-trombocit aktivirajući faktor:acetil-KoA acetiltransferaza, lizoPAF:acetil KoA acetiltransferaza, PAF acetiltransferaza, acilhidrolaza trombocit-aktivirajućeg faktora, enzim sinteze trombocit-aktivirajućeg faktora, 1-alkil-2-lizo-sn-glicero-3-fosfoholin acetiltransferaza, lizo-trombocit-aktivirajući faktor:acetil-KoA acetiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom acetil-KoA:1-alkil-sn-glicero-3-fosfoholin 2-O-acetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Polivinilpirolidon
Polivinilpirolidon je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 111,142 Da.
Amesville, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 154, što je 30 (-16,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Wustrow (Wendland)
Vustrov je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Lihov-Danenberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.021 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3354026.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lihov-Danenberg Vustrov se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Lihov-Danenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 17 metara. Površina opštine iznosi 30,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.021 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
Louis Sullivan
thumb|250px|desno| Luis Saliven
Louis Henri Saliven (* 3. septembar 1856. Boston, Masačusets – † 14. april 1924. Čikago) bio je američki arhitekt, jedna od najvećih ličnosti čikaške škole arhitekture.
Biografija
Saliven se rodio u porodici oca Irca i majke Švajcakinje, koji su oko 1840. godine emigrirali u SAD i odrastao je u Sut Redingu u Masačusetsu. Detinjstvo je proveo u istraživanju prirode na farmi svojih roditelja u Masačusetsu. U kasnijem dobu se njegova interesovanja menjaju. Mnogo vremena je provodio skitajući po Bostonu i promatrao je zgrade i prema njima se orijentisao i bivao je njima fasciniran. Tako je odlučio da se bavi arhitekturom. Za vreme studija na srednjoj školi se susreo sa Moses Volsonom koji je na njega kao predavač napravio snažan utisak. Posle završene srednje škole on je otišao na studuj arhitekture na Masačusets Institut za tehnologiju, ali posle jedne godine studija odlazi u Filadelfiju gde je radio kod arhitekta Frenk Furnesa. thumb|250px|desno|"Prudential Building" Njujork 1894. thumb|250px|Ulaz iz 1893. godine u Čikaški "Stock Exchange building", rekonstruisano od Umetničkog instituta u Čikagu Godine 1873. je Furnesov atelje zadesila velika kriza i Saliven mora da ode i preselio se u Čikago gde je vladao ogroman bum posle velikog požara iz 1881. godine. Radio je za Vilem Le Baron Dženeja koji je kao prvi sagradio zgradu pomoću čeličnog skeleta. Međutim posle godinu dana Salivan odlazi u Evropu u Pariz na studij u Školu lepih umetnosti gde se susreo sa umetnošću koja ga je opčinila. Zatim se ponovo vraća u Čikago i radi za firmu Josef S. Džonson & Džon Edelman i tu je uspešno projektovao enterijer Modi Tibernekle. 1883. godina je bila godina sudbonosnih slomova u njegovom životu završio je uspešnu saradnju sa Denkmar Adlerom i izbacio je mladog Rajta. Uz to ga je napustila supruga. Saliven je izgubio narudžbe, imanje, posao i postavenje i počeo je da se odaje alkoholu. Svoje poslednje godine je proveo živeći od priloga svojih kolega i umro je siromašan i napušten 1924. godine Čikaguu jednoj maloj hotelskoj sobici.
Saliven i Adler
Godine 1879. Saliven se zaposlio kod Adlera, gde je posle godinu dana postao njegov partner u firmi. Tu su počele Salivenove najbolje godine. Oni su zajedno sarađivali i dobili priznanje kao učitelji arhitekture. Iako su već imali nekoliko izgrađenih zgrada slavu su dobili na nerealizovanim projektima od Kolorada do Vašingtona. Njihov vrhunski projekat je bio projekat Auditorium bilding, sagrađena 1889. godine u Čikagu gde je osim pozorišta za 3.000 posetilaca isto tako i hotel i administrativni prostori i tu su Adler i Saliven zauzeli najviši sprat za svoj atelje koji je postao poznat po administrativnim zgradama koje je projektovao u Čikagu. Saliven je od mnogih smatran za prvog arhitekta koji je znao potpuno da si predstavi i realizuje velike i skupe zgrade pomoću novog tipa konstrukcije visokih čeličnih zgrada.
Navalkejigo
Navalkehigo je selo u Španiji udaljeno oko 50 km od Madrida. Iako postoji još od 12. veka, od kraja šezdesetih je potpuno napušteno.
Godine 1998. grupa ljudi zauzima prvu kuću, na vrhu naselja, a kasnije zauzimaju i neke kuće u naselju. Malo po malo, 1999. nekoliko kuća je osposobljeno kao i crkva iz 12. veka koja se koristi za kulturna dešavanja zajednice.
Trenutno u Navalkehigu postoji 9 skvotiranih kuća u kojima živi između 15 do 25 osoba, i mnogi putnici namernici, kao i česti gosti. U Navalkehigu se održavaju koncerti mnogih bendova, a 16.aprila 2005. je održan i Festival samouprave.
U Španiji postoji pokret neoruralizma koji odbacuje društvene strukture velikih gradova i pokušava da uspostavi sistem skupština malih ruralnih zajednica, koje žive u harmoniji sa prirodom.
Alfons Mucha
Alphonse Maria Mucha (* Ivančice kod Brna, Moravska, 24. srpnja 1860.; † Prag, 14. srpnja 1939.), bio je češki slikar i dizajner. Alphonse Mucha je po mnogima bio najznačajniji protagonist umjetničkog pokreta Art Nouveau.
Životopis
Kao dijete odlično je pjevao, tako da su ga uzeli u crkveni zbor, njegov pjevački talent omogućio mu je daljnje školovanje u srednjoj školi u moravskom glavnom gradu Brnu. Mucha je imao još jedan izuzetan dar, a to je bilo crtanje, koje je volio više i od pjevanja, - taj talenat omogućio mu je da počne zarađivati od njega. Ispočetka je radio kao kazališni dekorater - slikar, oslikavavši kazališne kulise. Zbog posla se je preselio 1879. u Beč, gdje se uposlio u tadašnjoj vodećoj kući za izradu kazališnih kulisa - Kautský - Brioschi – Burghardt. Zbog nesretnog slučaja, 1981. izgorjela je firma i ostao je bez posla, vratio se u Moravsku, i radio i nadalje kao slikar kazališnih i ostalih dekoracija, bez stalnog posla.
Grof Karl Khuen iz moravskog grada Mikulov angažirao je Muchu da mu dekorira unutrašnjost dvorca Emmahof, nedaleko mjesta Hrušovan nad Jevišovkou, zidnim freskama, po završetku radova bio je toliko oduševljen, da je odlučio dati Muchi stipendiju za studij slikarstva na Münchenskoj Akademiji likovnih umjetnosti.
Nakon studija slikarstva u Münchenu (1885.-1887.), preselio se u Pariz i nastavio studije na Académie Julian i Académie Colarossi, istovremeno radio je ilustracije za magazine i reklamne agencije. Oko božića 1894., dobio je posao koji ga je izbacio u orbitu - narudžbu za plakat tada slavne glumice Sarah Bernhardt (za kazalište Théâtre de la Renaissance). Ovaj plakat (rađen potpuno u duhu ideala Art Nouveau) donio mu je slavu i mnoge buduće narudžbe. Mucha je sudjelovao u oblikovanju i dekoraciji paviljona Bosne i Hercegovine ( u sklopu nastupa Austro-Ugarske na Svjetskoj Izložbi u Parizu 1900.). Od 1906.-1910. boravio je u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje je odlično primljen. U Chicagu se oženio za Mariju Chytilovu, a tamo je upoznao i svog budućeg mecenu Charlesa R. Cranea. Nagovorio ga je da financira njegov budući panslavenski ciklus slika - Slavensku epopeju, te se vratio da ga realizira u svojoj rodnoj Češkoj.
Nedugo po njemačkoj okupaciji Čehoslovačke uhićen je i držan u istražnom zatvoru, umro je nekoliko dana nakon toga, 14. srpnja 1939. u Pragu.
Osobine Muchina djela
Alfons Mucha napravio je mnoštvo slika, plakata, reklama, ilustracija, dizajna nakita i kazališnih scenografija. Njegovi radovi postali su zaštitni znak stila u umjetnosti - Art Nouveau. Kao umjetnički pokret Art Nouveau je težio spoju umjetnosti i industrije, i na taj način želio da umjetnost postane dostupna svima, i tako negira elitističku prirodu umjetnosti. Najviše uspjeha kod naručioca, imao je s motivima mladih žena, raskošne kose, okruženih stiliziranim cvijećem i drugim ornamentalnim ukrasima. Osobno je Mucha želio da ostane upamćen ne samo po plakatima ili ilustracijama, držeći da je zadaća umjetnosti prikaz uzvišenih ideja i duhovnosti. Stoga mu veliki komercijalni uspeh nije godio, dapače čak ga je plašio. thumb||lijevo|200px|Kazališni plakat za Maude Adams u ulozi Ivane Orleanske iz 1909. Osamnaest godina je radio na svom mega djelu Slavenska epopeja (češki: Slovanská epopej), seriji od 20 impresivno velikih slika ( prosječno velikih od 8 x 6 m. do 4 x 4 m.) - sažetka povijesti slavenskih naroda, za kojeg je Mucha mislio da će doprinjeti afirmaciji i buđenju nacionalne svijesti i ponosa slavenskih naroda. Ovaj opus počeo je slikati u dvorcu Zbiroh po povratku iz Amerike 1910., radio ga je do 1928. godine, uz izdašnu pomoć svog američkog mecene Charlesa R. Cranea. Prvotno je bio izložen u Pragu, a danas se nalazi izložen u dvorcu u mjestu Moravské Krumlově. Jedna od slika tog opusa je Hájení Sigetu proti Turkům Mikulášem Zrinským (1566) ( Odbrana Sigeta od Turaka Nikole Zrinjskog, dovršena 1914.), ali je kao pandan tome Mucha naslikao i Štěpán Dušan Srbský a jeho korunovace (1346) ( Krunidba cara Dušana 1346, veličine: 4,05 x 4,80 m ).
Kane, Pennsylvania
Kejn je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.730, što je 396 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Clausthal-Zellerfeld
Klaustal-Celerfeld je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Goslar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.561 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3153004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Goslar Klaustal-Celerfeld se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Goslar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 560 metara. Površina opštine iznosi 34,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.561 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 429 stanovnika/km².
Estropipat
Estropipat je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 350,429 Da.
San Jacinto County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.384.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 26.384 stanovnika, što je 4.138 (18,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kobirinat a,c-diamidna sintaza
Kobirinat a,c-diamidna sintaza (, kobirinska kiselina a,c-diamidna sintetaza, CbiA (gen)) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
North Bend, Nebraska
North Bend je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,177 stanovnika.
Madaket, Massachusetts
Madaket je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 236.
Rote Fabrik
thumb|Rote Fabrik u Cirihu. Rote Fabrik (Crvena fabrika) je bivša fabrika u Cirihu, Švajcarska, koja je pretvorena u omladinski kulturni centar. Naziva se crvena zbog crvenih cigala od kojih je napravljena i zbog levičarske orjentacije njenih stanara. Fabrika je izgrađena još 1892. godine.
Marcelo Melo
Marcelo Melo je profesionalni Brazilski teniser s nadimkom žirafa, koji je trenutno 19. u konkurenciji parova. Njegov redovni sagrač je André Sá, sa kojim je igrao polufinale Wimbledona 2007. i četvrtfinale US Opena 2009. i finale Roland Garrosa 2009. u konkurenciji mešovitih parova sa Amerikankom Vaniom King. Melo postaje 7. Brazilac koji je igrao finale Grand slam turnira posle Gustava Kuertena.
Biografija
Potiče iz teniske porodice, njegov stariji brat Daniel Melo sa kojim su zajedno odrastali u Belo Horizonteu. Na početku karijere sa brojnim igranjima u parovima nije imao većih uspeha. Odlikuje se svojoj visini 2,03 m, što određuje stil dobrog servisa u tenisu.
Posle igranja sa različitim partnerima u parovima koji su njegovi sunarodnici, duže vreme je igrao zajedno sa zajedno sa Andréom Sá sa kojim je imao najviše uspeha, igrali su polufinale Wimbledona 2007., u meču koji je trajao 4 časa i četvrfinale US Opena 2009. takođe sa Andréom Sá. U 2007. osvojili su jedan ATP turnir u Estorilu i ATP Challenger u Bermudi.
Početak karijere
Početak karijere Marcela Mela je čvrsto vezan s onom njegovog brata Daniela koji je krajem 20 veka bio u Brazilu poznat igrač kao dvostruki osvajač challengera u Belo Horizonte (1999, 2000) u igri parova i potom osvajač ATP turnira Brasil Open (2001). Sljedeće godine braća Melo zajedno nastupaju na challengeru u Belo Horizonte kojeg i osvajaju. Nakon tog početnog uspjeha. Sledeće godine Marcelo osvaja futures turnire u Kolumbiji, Brazilu i Meksiku u igri parova s različitim teniskim partnerima. U istom stilu Marcelo nastavlja osvajanja challenger i futures turnira u igri parova na području Latinske Amerike tako da ih 2004. godine osvaja 9, 2005. godine 6, a 2006. godine 5. Uspjehe u igri parova nisu pratili oni u pojedinačnim igrama tako da mu najveći pojedinačni uspjeh postaje igranje finala challengera u Belo Horizonte 2004. godine gde biva poražen od srpskog tenisača Janka Tipsarevića 6–4, 5–7, 6–4.