cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vespazijan
Po stupanju na presto položaj novog cara bio je težak: veliki neproduktivni rashodi Nerona i njegovih prethodnika te građanski rat iz 69. godine ispraznili su državnu blagajnu; disciplina u vojsci bila je pokolebana; odnosi između novog cara i senata nisu bili regulisani. Vespazijan se trudio da vlada u saglasnosti sa senatorskim staležom. Jedan od njegovih prvih koraka bilo je donošenje zakona o Vespazijanovoj vrhovnoj vlasti (lex de imperio Vespasiani), koji je Vespazijanu dodeljivao ista prava koja su uživali i njegovi prethodnici i koji je svakoga obavezivao na izvršavanje carevih naređenja, koja su mogla i ukidati ranije zakone. Princepsova ovlašćenja su proširena, ali je to bio rezultat zakona, a ne proste uzurpacije. Vespazijanov stariji sin Tit proglašen je za cara, dobio je tribunsku vlast i učestvovao u upravljanju državom. Svake godine Vespazijan je biran za konzula. On je po senatorskoj tradiciji smatran za jednog od "dobrih" careva, ali je i u to vreme postojala opozicija među senatorima, koja, istina, nije imala raniji značaj. Vespazijan se trudio da poboljša vojnu disciplinu; veliki deo vojske je raspušten. Što se tiče sopstvenih pristalica među vojnicima, isplatio im je samo obećane sume, ali ne i dodatne nagrade koje su očekivali.
Vespazijan se suočio s istim teškim zadatkom kao i Avgust: uspostavljanje mira i stabilnosti. Neredi iz 69. n. e. odveli su trupe s rajnske i dunavske granice. Stoga su podunavske zemlje napali Sarmati, koji su preplavili istočnu Evropu i zamenili Skite, svoje udaljene srodnike. Oni su bez većih teškoća bili odbijeni; ali sarmatski Jazigi, koji su sada čvrsto kontrolisali oblast između Tise i Dunava, predstavljali su ozbiljnu pretnju za budućnost.
Događaji u rajnskoj oblasti bili su u tom trenutku ozbiljniji. Tamo je 69. n. e. podigao ustanak Civilis, vođa germanskog plemena Batava, koji su kao pomoćnici služili u rimskoj vojsci. Pokretu su se pridružila galska plemena i pobunjenici su nezadrživo napadali rimske trupe. Na sreću Rimljana, pobunjenici nisu bili ujedinjeni u svojim ciljevima, pa su Rimljani do 70. n. e. ponovo uspostavili red. Iste godine Vespazijanov stariji sin Tit završio je krvavi rat u Judeji tako što je zauzeo i uništio Jerusalim.
Pod Vespazijanom počinje nova etapa u rimskoj politici prema provincijama. On teži da nađe oslonca među romanizovanom provincijskom aristokratijom. Naročitu carevu zaštitu uživali su zapadni gradovi; svi oni hispanski gradovi koji nisu imala prava rimskog ili latinskog građanstva, dobili su latinsko građansko pravo. Posebni municipalni statuti (leges) propisuju način upravljanja i unutrašnji život tih provincija. Njihovi bivši magistrati postaju rimski građani. Drugačije je bilo stanje u istočnim oblastima: grčkim gradovima oduzeta je autonomija koju su dobili od Nerona; možda je u vezi s tim opozicija grčkih filozofa prema dinastiji Flavijevaca.
Trg hrvatskih velikana (Zagreb)
mini|desno|250px|Zgrada HNB-a na Trgu hrvatskih velikana 3 u Zagrebu Trg hrvatskih velikana je jedan od središnjih trgova u Zagrebu. Urbanistički je oblikovan regulacijskim planom iz 1923., kao ulaz u tada novi istočni dio grada. Zapadnom stranom trga prolazi Draškovićeva ulica, sa sjeverne strane prema istoku počinje Martićeva, a sredinom trga prolazi promet i tramvajska pruga u Račkoga ulicu prema Trgu žrtava fašizma.
Imena
Trg je 1928. nazvan Trgom Burze, od 1941. do 1945. zvao se Trg münchenskih žrtava, od 1946. Trg Jože Vlahovića, od 1990. ponovno Trg Burze, a 2001. dobio je današnje ime.
Opis
Do kraja Prvog svjetskog rata taj prostor nije bio izgrađen, a na njemu se nalazilo sajmište. Trg je oblikovan dvjema simetrično postavljenim monumentalnim zgradama, izgrađenim 1927., palačom Burze, djelom arhitekta Viktora Kovačića (danas Hrvatska narodna banka) i zgradom u kojoj se danas nalazi Ministarstvo znanosti, obrazovanja i sporta, djelom arhitekta Aladara Baranyaija.
Zapadnu stranu trga čine četverokatne kuće u nizu Draškovićeve ulice. Na uglu Jurišićeve ulice je stambeno-poslovn-trgovačka modernistička zgrada arhitekta Bele Auera iz 1929., a do nje je zgrada arhitekta Pavla Deutscha iz 1931. godine. Na sjevernoj strani trga, na uglu Draškovićeve je poslovno-stambena zgrada Janeković arhitekta Huge Ehrlicha iz 1928. Dalje slijedi niz zgrada koje se nastavljaju u Martićevu ulicu.
Trg je 1995. uređen s dvjema velikim trokutastim fontanama (arhitekt Mihajlo Kranjc) ispred zgrada Hrvatske narodne banke i Ministarstva znanosti, obrazovanja i sporta.
Monoamonijum glutamat
Monoamonijum glutamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 164,160 Da.
Bedford (Quebec)
Bedford je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.684 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.684 stanovnika, što je za 2,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.612 žitelja.
Flomaton, Alabama
Flomaton je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.440 stanovnika.
Aichach
Ajhah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Ajhah-Fridberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 20.821 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9771113.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ajhah-Fridberg Ajhah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ajhah-Fridberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 446 metara. Površina opštine iznosi 92,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 20.821 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 224 stanovnika/km².
Nagrada Saturn za najbolju akciju ili pustolovni film
Nagrada Saturn za najbolju akciju ili pustolovni film dodjeljuje se od 1994. godine. Do 2010. nosila je naziv Nagrada Saturn za najbolju akciju, pustolovni ili triler film.
Pontina, Latina
Pontina je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Germondans
Žermondan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 63 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 265 metara (maksimalnoj 282 m, a minimalnoj 227 m).
Acediasulfon
Acediasulfon je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 306,337 Da.
Belleterre (Quebec)
Belleterre je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 298 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 298 stanovnika, što je za -14,9 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 350 žitelja.
Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde
Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde, kasnije poznatija po skraćenom naslovu Dr. Jekyll and Mr. Hyde ( je horor pripovjetka škotskog književnika Roberta Louisa Stevensona originalno objavljena 1886. godine. Radnja prikazuje kako ugledni londonski ljekar dr. Henry Jekyll eksperimentira sa serumom koji bi ga trebao izliječiti od zlih nagona u njegovom karakteru, ali kao rezultat konzumacije se transformira u fizički deformirani, nasilni i izopačeni lik "g. Hydea". Priča je nakon objavljivanja doživjela ogroman uspjeh te je prevedena i adaptirana na niz jezika, i danas predstavlja najpoznatije Stevensonovo i jedno od najpoznatijih djela horor i SF književnosti. Izraz "Jekyll i Hyde" je poslije ušao u niz jezika kao sinonim za dvostruku ličnost, odnosno neobjašnjive promjene u nečijem karakteru i moralnim shvaćanjima.
The Witches of Eastwick (film)
Veštice iz Istvika je američki horor-komedija iz 1987. reditelja Džordža Milera. Radnja se temelji na istoimenom romanu Džona Apdajka. Protagonistice su tri napuštene žene u gradiću Nove Engleske koje, ne znajući da su veštice, izvedu ritual čiji je rezultat dolazak tajanstvenog zavodničkog muškarca u grad. Film je nominovan za Oskar za najbolju pesmu i Oskar za najbolji zvuk, kao i za Gremi za najbolji album za film.
Tekstilno–tehnološki fakultet u Zagrebu
Tekstilno-tehnološki fakultet je sastavnica Sveučilišta u Zagrebu i ujedno jedina znanstvena i visokoobrazovna ustanova u znanstvenom polju tekstilne tehnologije u Hrvatskoj.
Povijest
Još se 1960-ih godina na tadašnjem zagrebačkom Tehnološkom fakultetu te na samostalnim višim školama u Dugoj Resi, Varaždinu i Zagrebu počinju izvoditi studiji tekstila i tekstilne tehnologije. Sredinom 1970-ih prvi obrazovani dizajneri tekstila i odjeće počinju izlaziti s više škole u Zagrebu koja se 1983. godine, zajedno s već spomenutim školama u Dugoj Resi i Varaždinu, integrira u Institut za tekstil i odjeću (tada dijelom Tehnološkog fakulteta). Pod današnjim nazivom Fakultet djeluje od 15. studenog 1991. godine, odnosno po osamostaljenju Instituta za tekstil i odjeću. Od rujna 2006. godine za potrebe je Fakulteta sagrađena nova zgrada (odmah do zgrade srednje tekstilne škole s kojom je Fakultet godinama dijelio prostor), površinom gotovo jednaka onoj kojom je do tada raspolagao. Dan Fakulteta obilježava se 25. siječnja na dan njegova zaštitnika svetoga Pavla.
Ustroj
Fakultet čine sljedeće ustrojbene jedinice: Centar za razvoj i transfer tekstilnih odjevnih tehnologija i modni dizajn, dekanat, dislocirani studij u Varaždinu te zavodi.
Studij
Do reforme visokog obrazovanja, odnosno uvođenja Bolonjskoga procesa, na Tekstilno-tehnološkom fakultetu bili su organizirani stručni (smjer obućarske tehnologije, smjer odjevne tehnologije, smjer tekstilno-kemijske tehnologije, smjer tekstilno-mehaničke tehnologije i smjer višeg modnog dizajna) i sveučilišni dodiplomski (procesni smjer, smjer dizajna i projektiranja) te poslijediplomski studiji. Od generacije prvih bolonjskih studenata (od akademske godine 2005./2006.) na Fakultetu se izvode dva sveučilišna (studij tekstilne tehnologije i inženjerstva te studij tekstilnog i modnog dizajna) te tri stručna studija (studij tekstilne tehnologije, studij odjevne tehnologije i studij dizajna obuće).
Alumni
Na osnivačkoj je skupštini, 17. svibnja 2004. godine, pri Fakultetu osnovana udruga bivših studenata i prijatelja Tekstilno-tehnološkog fakulteta čija je predsjednica dr. sc. Ana Marija Grancarić, a Udruga izdaje i svoje glasilo (Glasnik Hrvatske udruge bivših studenata i prijatelja Tekstilno-tehnološkog fakulteta).
Članstva
Zajedno s još 30 fakulteta iz ukupno 22 zemlje Tekstilno-tehnološki fakultet je član Europske zajednice visokoškolskih ustanova na području tekstila (Association of Universities for Textiles, AUTEX).
Ofu Olosega
Ofu Olosega je deo vulkanskog prsluka u Manu'a skupine Samoanski otoci-dio Američke Samoe.
Palatine Bridge, New York
Palatajn Bridž je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Magna Carta
thumb|400px|Magna carta libertatum Magna Carta Libertatum je povelja koju je 15.6. 1215. izdao engleski kralj John Lackland nakon što je izgubio rat s pobunjenim barunima. Povelja predstavlja svojevrsni ugovor između kralja i njegovih plemića u kojemu su potonjima garantirana prava koja se više ne mogu ograničiti vladarevom samovoljom. Magna Carta je predstavljala prvi pisani ustavni dokument u engleskoj historiji i presedan kojim je ustanovljen princip ljudskih i građanskih prava u anglosaksonskoj pravnoj tradiciji.
Palatine Bridge, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 737, što je 31 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Morrecine, Chieti
Morrecine je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Leviathan
thumb|right|Naslovnica prvog izdanja
Leviathan, or The Matter, Forme and Power of a Common Wealth Ecclesiasticall and Civil ili, skraćeno, Leviathan je naslov knjige koju je godine 1651. napisao engleski filozof Thomas Hobbes i koja predstavljaju jedan od najvažnijih i najuticajnijih spisa u historiji političke misli.
U knjizi je Hobbes opisao prirodno stanje ljudskog društva kao "rat sviju protiv sviju" koji se može prekinuti jedino društvenim ugovorom kojim ljudi, u cilju zaštite života i imovine, svoja prava prenose na suverena tj. državu. Hobbes je, pod snažnim utiskom nedavnog građanskog rata, kao idealno društveno uređenje vidio apsolutnu monarhiju.
Hobbesova doktrina društvenog ugovora je kasnije imala veliki uticaj na liberalne političke teoretičare u 18. vijeku.
Avon Park, Florida
Ejvon Park je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.836 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.836 stanovnika, što je 294 (3,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Katakombe
250px|right|thumb|Procesija kroz katakombe sv. Kaliksta u Rimu, ilustracija iz 1905. Katakombe (catacumbae, catacombe) je naziv koji se koristi za podzemna groblja, a u širem smislu za drevne podzemne prolaze koji služe kako za sahranu mrtvaca, tako i kao skloništa živima. Izraz se ispočetka koristio isključivo za katakombe u Rimu, ali se kasnije koristio i za katakombe u drugim gradovima, od kojih su najpoznatije Pariške katakombe.
Esnans (Du)
Enan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 43 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 360 metara (maksimalnoj 588 m, a minimalnoj 259 m).
Japanese Movie Database
Japanese Movie Database (日本映画データベース), skraćeno JMDB je online baza podataka koja sadrži podatke o japanskim filmovima, glumcima i produkcijskim ekipama. Stranica je slična popularnom IMDb-u, ali sadrži samo podatke o filmovima japanske produkcije. Stranica je pokrenuta 1997. godine, a sadrži podatke o filmovima od 1899. do današnjega dana.
Journal d'un curé de campagne (film)
Journal d'un curé de campagne je francuski crno-bijeli film snimljen 1951. u režiji Roberta Bressona. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Georgesa Bernanosa. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Claude Laydu, je mladi katolički svećenik koji dolazi na mjesto župnika u Ambricourt u oblasti Artois, te se u svom svakodnevnom poslu suočava sa nizom iskušenja koja će u pitanje dovesti njegovu vjeru. Bresson je u ovom filmu koristio naturščike umjesto profesionalnih glumaca, kao i tzv. voice over naraciju koja je, prema njegovim riječima, trebala "nadoknaditi nedostatke od likova izgovorenog teksta". Film je izazvao oduševljenje kod kritike, uključujući Andrea Bazina koji mu je posvetio cijeli esej, a osvojio je i niz prestižnih nagrada. Također je ostvario i financijski uspjeh, a nakon njega je Bresson stekao status jednog najuglednijih režisera tadašnje svjetske kinematografije.
Aidenbach
Ajdenbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Pasau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.057 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (ARS) 92755232112.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Pasau Ajdenbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Pasau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 345 metara. Površina opštine iznosi 17,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.057 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 179 stanovnika/km².
Berthierville (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 4.091 stanovnika, što je za 2,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 4.007 žitelja.
Zermen, Belluno
Zermen je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Acefurtiamin
Acefurtiamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 476,503 Da.
Monokalcijum aluminat
Monokalcijum aluminat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 158,039 Da.
Marko Peducej Plaucije Kvintil
Marko Peducej Plaucije Kvintil (Marcus Peducaeus Plautius Quintillus, ? - 205) bio je rimski plemić i političar iz doba kraja Principata. Bio je sin konzula Plaucija Kvintila i plemkinje Cejonije Fabije, sestre cara Lucija Vera. Za vrijeme vladavine cara Marka Aurelija oženio se za Fadilu, jednu od njegovih kćeri. Godine 177. je zajedno sa Aurelijevim sinom Komodom služio kao rimski konzul. Poslije Komodovog dolaska na vlast bio je jedan od njegovih najbližih savjetnika. Vjeruje se da je upravo bliskost sa omraženim Komodom razlogom zašto ga nitko, usprkos rodbinske povezanosti sa Nervo-Antoninskom dinastijom nije predložio za cara nakon Komodovog ubistva 192. te je vlast preuzeo Pertinaks. Kvintil se nekoliko mjeseci kasnije, tokom Godine pet careva, zbližio sa Pertinaksovim nasljednikom Didijem Julijanom, te mu savjetovao da ne pokuša pregovarati sa pobunjeničkom vojskom Septimija Severa. Savjet nije poslušan, ali je Julijan ipak ubijen, a Sever preuzeo vlast i ustanovio Severovsku dinastiju. Kvintil je nakon toga živio izvan grada, povukavši se iz politike. Godine 205. je Sever naredio njegovo pogubljenje, na što je Kvintil izvršio samoubistvo. Šta se dogodilo sa Fadilom, nije poznato.
Beloeil (Quebec)
Beloeil je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 20.783 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 20.783 stanovnika, što je za 9,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 18.927 žitelja.
Wallace Beery
Volas Ficdžerald Biri (1. april 1885 – 15. april 1949.) je bio američki glumac. Najpoznatiji je po ulozi Bila u filmu „Min i Bil“, sa Mari Dresler, ali i po drami „Šampion“, za koju je dobio Oskar za najboljeg glavnog glumca. Tokom tridesetšestogodišnje karijere, glumio je u 250 filmova.
Kratka biografija
Sa šesnaest godina, Biri je pobegao od kuće i pridružio se „Ringling Bros. cirkusu“, gde je trenirao slonove. Dve godine kasnije, pošto ga je napao leopard, napustio je taj posao i otišao u Njujork gde je ubrzo dobio uloge na Brodveju. Godine 1916, upoznao je Gloriju Svonson, i sa njom se venčao. Razveli su se tri godine kasnije jer je pio i fizički je zlostavljao. Ulogu Panča Vilje, koju je tada dobio, odigrao je sedamnaest godina kasnije u filmu „Živeo Vilja!“ koji je postao komercijalno najuspešniji film 1934. godine. Ostvario je zapažene uloge u filmovima „Izgubljeni svet“ (po romanu Artura Konana Dojla) i „Poslednji Mohikanac“. Zbog njegovog snažnog glasa, u „Metro-Goldvin-Mejeru“ su ga često birali za ekscentrične i neobične likove.
Biri se oženio Ritom Gilman, pet godina posle razvoda od prve supruge, ali se i taj brak završio razvodom. Kolege nisu volele da sarađuju sa njim, jer je bio mizantrop i težak sa saradnju. On je bio najplaćeniji holivudski glumac tridesetih godina, jer bi za ulogu u filmu dobio milion dolara više od bilo kog drugog glumca koji glumi u tom filmu. Takođe je bio vlasnik nekoliko aviona. Godine 1939, usvojio je devojčicu po imenu Filis En.
Volas Biri je prvi put nominovan za Oskara 1930, za film „Velika kuća“, ali dobio ga je dve godine kasnije za ulogu u filmu „Šampion“. Međutim, Akademija je odlučila da te godine ima dva laureata u ovoj kategoriji, pa je Biri nagradu delio sa Fredrikom Marčom, koji je nagrađen za horor „Doktor Džekil i gospodin Hajd“. Za ponovljenu ulogu Panča Vilje, dobio je Volpi pehar na Venecijanskom filmskom festivalu 1934. godine.
Josip Pliverić
Josip Pliverić, (Nova Gradiška, 4. veljače 1847. - Zagreb, 17. srpnja 1907.) hrvatski pravnik, sveučilišni profesor, teoretičar hrvatskog državnog prava i saborski zastupnik. Pliverić je bio rektor Zagrebačkog sveučilišta u akademskoj godini 1892./93. i 1904./05., profesor na Pravnom fakultetu te zastupnik u Hrvatskom saboru od 1892. do 1906. godine s tim da je bio izabran i za člana hrvatskog zastupstva u zajedničkom Ugarsko-hrvatskom saboru u Budimpešti.
Clermain
Klermen je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 197 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 271 metar (maksimalnoj 545 m, a minimalnoj 262 m).
Mangrove
thumb|350px|d|Mangrova u Bangladešu, slikana delimično u vodi kako bi se videlo korenje drveća
Blainville (Quebec)
Blainville je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 53.510 stanovnika.
Mangrove
Mangrove su tip vegetacije koja se razvija na muljevitim terenima zaliva, laguna i ušća reka u tropskim oblastima, a koju karakterišu uglavnom zimzelene drvenaste biljke. U oblastima umerenog pojasa na ovim terenima se nalaze slane močvare.
Blainville (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 53.510 stanovnika, što je za 15,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 46.493 žitelja.
Mangrove
Prilagođavanje malim količinama kiseonika
Crvene mangrove, koje žive u većini poplavljenih oblasti, izdignu sebe iznad nivoa mora preko dugačkog korena i mogu da uzimaju kiseonik preko pora u kori drveta (lenticela). Crne mangrove žive na višem zemljištu i obrazuju mnogo pneumatofora (specijalizovanih korenolikih struktura koje izbijaju iz zemlje poput slamčica za disanje) koje su prekrivene lenticelima. Ove „slamčice za disanje“ obično dostignu visinu od 30 centimetara, a kod nekih vrsta preko 3 metra. Postoji četiri tipa pneumatofora – štulaste, klinaste, kolenaste i trakaste. Kolenast i trakast tip se mogu kombinovati sa potpornim korenima u osnovi drveta. Korenja takođe imaju velike aerencime koje služe da ubrzaju kretanje kiseonika u biljci.
Ograničavanje unosa soli
Kristali soli na listu sive mangrove|thumb|250px|levo Crvene mangrove odstranjuju sô putem izuzetno nepropustivljivog korenja koje su pune suberina, koji deluje kao superfilter koji odstranjuje natrijum-hlorid iz ostatka biljke. Analiza vode unutar biljaka mangrove pokazuje da se od 90% do 97% soli odstranjuje u korenu. So koja se akumulira, izdancima se koncentriše u starim listovima koji kasnije otpadaju, ili se bezbedno skladišti u ćelijskim vakuolama. Bele (ili sive) mangrove mogu da luče so direktno; one imaju dve žlezde za so u svakom korenu lista (otuda i ime za tu vrstu mangrova, pošto su one pokrivene kristalima soli).
Ograničavanje gubitka vode
Zbog ograničene dostupnosti sveže vode u slanom zemljištu, zemljištu koje je pod uticajem plime, mangrove su razvile način za ograničavanje količine vode koja se izgubi kroz lišće. One mogu da ograniče otvaranje svojih stoma (pora na površini lista, koje razmenjuju ugljen-dioksid i vodenu paru tokom fotosinteze). Mangrove takođe menjaju smer svog lišća kako bi se izbeglo jako popodnevno sunce i tako smanjilo isparavanje iz lišća.
Unošenje hranljivih materija
Najveći problem sa kojima se mangrove sreću je unošenje hranljivih materija. Pošto je tlo stalno poplavljeno, tu ima malo slobodnog kiseonika. Zato anaerobne bakterije oslobađaju azot, rastvoreno gvožđe, neorganske fosfate, sulfide i metan, što čini zemljište još manje hranljivim i doprinosi oštrom mirisu mangrova. Izdignuti sistem korenja omogućava mangrovama da unose gasove direktno iz atmosfere, a ostale hranljive materije iz negostoljubivog tla. Gasovi su često uskladišteni direktno unutar korena i teku čak i kada je korenje potopljeno duboko pod vodom usled plime.
Povećanje verovatnoće za opstanak potomaka
U ovim oštrim uslovima, mangrove su razvile poseban mehanizam da pomognu svojim potomcima da prežive. Sve mangrove imaju plutajuće semenke koje su pogodne za širenje u vodi. Za razliku od većine drugih biljaka, čija semena klijaju u zemlji, semena mnogih mangrova (na primer crvenih mangrova) klijaju dok su još prikačene za drvo-roditelja. Kada proklijaju, klica raste unutar ploda (na primer kod vrsta Aegialitis, Acanthus, Avicennia i Aegiceras) ili kroz plod (na primer kod vrsta Rhizophora, Ceriops, Bruguiera i Nypa) i obrazuju propagulu (klicu koja je spremna da ide) koja može sama sebi da proizvodi hranu preko fotosinteze. Kada propagula sazri, ona pada u vodu, kojom se može preneti na velike udaljenosti. Propagule mogu da prežive isušivanje i ostanu uspavane nedeljama, mesecima pa čak i godinu dana pre nego što dođu do pogodnog okruženja. Kada je propagula spremna da obrazuje koren, ona će promeniti svoju gustinu tako da sada izduženi deo pluta vertikalno, a ne horizontalno. U ovom položaju će verovatno pristati u mulj ili na koren. Ako se ne prikači nigde, ona može da izmeni svoju gustinu tako da ponovo pluta u potrazi za boljim uslovima.
Rasprostranjenost
U jugoistočnoj Aziji mangrove se sreću u vidu pojaseva, od kojih se svaki odlikuje specifičnom vrstom, odnosno grupom vrsta drveća. Na te mangrove, koje nazivaju još i mangal obično se nadovezuju nizijske tropske šuma u kojima se mogu sresti iste vrste koje naseljavaju mangrove.
Mangrove se sreću i u Africi, Južnoj Americi, gde „prerastaju“ u tropske kišne šume, ali i na brojnim ostrvima. Veoma važna područja mangrova se nalaze u Keniji i Madagaskaru, koje se mešaju sa obalskim madagaskarskim suvim listopadnim šumama. Nigerija ima najveću oblast pokrivenu mangrovama u Africi i ona zauzima 36.000 km². Veliki deo tih oblasti je uništen u poslednjih 50 godina usled izlivanja nafte u mora zbog havarije tankera. To je imalo loš uticaj i na lokalnu ekonomiju, odnosno ribolov.
Širenje mangrova
thumb|250px|d|Korenje [[Rhizophora (crvena mangrova)|]] Korenje drvenastih biljaka mangrova (kao što je slučaj kod Rhizophora koja ima potporno korenje) zadržava sedimente čije nagomilavanje stvara podlogu na kojoj može da raste i drugo drveće. Na taj način se šuma širi na račun mora.
Ekološki faktori
Kao i u svim drugim ekosistemima, i u mangrovama se svi ekološki faktori odlikuju istovremenošću, tako da su svi ključni za razvoj vegetacije. Među posebno važne, koji najviše utiču na oblike životnih formi svake vrste koja nastanjuje mangrovu, ističu se povećana koncentracija soli, nedostatak kiseonika (uslovljen velikom produktivnošću) i kretanje vode, odnosno plima i oseka. Ovi faktori imaju uticaj i na prostornu organizaciju, odnosno spratovnost, i sam izgled biocenoze mangrove, jer u pojedinim delovima sveta dominiraju različite vrste, pa se tako mogu razlikovati bele, crne, crvene, kao i mangrove palmi koje se sreću u jugoistočnoj Australiji.
Životne forme
thumb|300px|l|Korenje [[Sonneratia]] Biljke su prilagođene na povišenu koncentraciju soli i mogu da podnesu periodično potapanje tokom plime. Veliki broj biljaka su sukulente jer u mangrovama vlada fiziološka suša. Naime, koncentracija soli u morskoj vodi i ćelijskom soku ovih biljaka je jednaka, pa je tako onemogućena razmena minerala između ove dve sredine. Ovaj problem biljke prevazilaze tako što deponuju rezerve vode u svojim organima. Otpornost na povišenu koncentraciju soli kod različitih vrsta je različita. Različite vrste različito podnose i potapanje u morskoj vodi usled plime, pa se tako javlja nekoliko zona, koje su prilično uočljive u jugoistočnoj Aziji.
Nedostatak kiseonika neke biljke su rešile preko korenja za ventilaciju. Ono raste negativno geotropno i stvara se veliki broj takozvanih pneumatofora od kojih polaze bočni korenovi. Na periferiji takvih korenova stvara se tanak korin omotač koji se u gornjem delu ljušti i na taj način omogućava prolazak kiseonika do unutrašnjeg tkiva (aerenhima). Takav je slučaj kod roda Soneratia. Kod palme Areca catechu kao pneumatode funkcionišu kratki bočni korenovi koji zbacuju korenovu kapu i kod kojih se rastvara tkivo na vrhu kako bi prolazio kiseonik. Kod roda Avicenia postoje otvori u obliku lenticela za prolazak vazduha. Kod Bruguiera korenje se naglo savija ka zemlji, poprimajući izgled kolena. Na njima takođe postoje lenticele. Zeljasta Jussiera repens u korenju za provetravanje je moćno razvijen aerenhim koji je zapravo rezervoar gasova.
Flora
Vegetacija je podeljena na posebne zone u zavisnosti od ekoloških faktora koji u tom delu utiču na biljke. Vrste koje su otpornije na povećanu koncentraciju soli čine spoljašnji pojas koji je uz more i na udaru plime svaki dan. Manje otporne biljke čine unutrašnji pojas do koga voda dopire tek nekoliko puta godišnje kada je plima izuzetna. Ove biljke su dominantne vrste u određenim pojasevima i daju tipičan izgled biocenozi.
Drveće mangrova
Za razliku od drveća u mangrovama koje odlikuje korenje za ventilaciju, Rhizophora je drvo čije korenje izgleda poput mreže i ima potpornu ulogu. Seme ove biljke proklija pre nego što napusti roditeljsku biljku i na taj način može da se ukoreni čim padne na tlo. Ova prilagođenost omogućava semenu da ga plima ne odnese daleko na pučinu.
Fauna
Isprepletano, gusto korenje biljaka mangrove predstavlja praktično prirodnu branu i sakuplja organski materijal koji donose reke ili plima. Mulj obogaćen tim materijalom postaje dom i hrana mnogobrojnim životinjskim organizmima.
Zglavkari
Populacije od više hiljada kraba gudača (Uca) čija je jedna štipaljka dosta veća u odnosu na drugu, hitro se ukopavaju u mulj ukoliko se zateknu u opasnosti ili kada nadolazi plima. Njegova predimenzionirana štipaljka (teška koliko i celo njegovo telo) nije efikasna u borbi sa drugim mužjacima ili u odbrani od neprijatelja. Njena je uloga u privlačenju ženke, a njome i upozorava druge mužjake. Rak Seylla serrata nastanjuje mangrove na ostrvima. Poput krabe gudača i ovaj rak se u slučaju opasnosti ukopava u mulj. Dobro pliva, a hrani se svim na šta naiđe: od strvina do živih bića. Carcinoscorpius je primitivni zglavkar i zapravo „živi fosil“ koji takođe živi u mangrovi.
Ribe
thumb|300px|l|[[Periophthalmus modestus]]Skokunice ili muljski skakači (Periophthalmus) su tipične ribe mangrova, ali ujedno i tipični predstavnici faune mangrova uopšte. Ova riba uz pomoć grudnih peraja može da se popenje na korenje ili stabla drveća. Veliki deo disanja obavlja preko kože, a može da vidi i na kopnu i u vodi. Na suvom može dugo da izdrži, jer ima uzani škržni prorez što sprečava brzo sušenje škrga. Neke vrste nalaze insekte po drveću uz koje se penju, dok se druge hrane algama. Zapravo, svaka vrsta ima poseban režim ishrane i zauzima sopstvenu ekološku nišu. Naziv su dobile po tome što se mužjaci udvaraju ženkama serijom skokova. Skače tako što se odupire o peraja i rep. Zanimljivo je i da se u toku udvaranja parovi ovih riba priljubljuju ustima. Riba strelac Toxotes jaculatrix je dobila naziv po tome što lovi insekte izvan vode tako što ih nepogrešivo pogađa mlazom vode i oni onda tada padaju na površinu vode, gde postaju njen lak plen. Ovo postiže stezanjem škržnih poklopaca. Može da izbaci nekoliko mlazeva vode u veoma kratkim razmacima i to na daljinu od čak 120 cm. Lako se i brzo prilagođava slatkoj, bočatnoj ili slanoj vodi. Zbog toga, a i zbog svoje neobične osobine, omiljen je među akvaristima širom sveta.
Vodozemci
Žaba Rana carnivora je vrlo rasprostranjena u mangrovama jugoistične Azije. Podnosi morsku vodu, čak ulazi u more gde se hrani rakovima. Na kopnu se hrani škorpijama i insektima.
Gmizavci
Tipični predstavnici gmizavaca su malajski varan (Varanus salvator), slanovodi krokodil (Crocodylus porosus), kao i više vrsta otrovnih morskih zmija, kao što je prugasta zmija (Laticauda colubrina). Svi oni se hrane rakovima, mekušcima i ribama, a koji se opet hrane dostupnim organskim otpacima. Morski krokodil (koji se još naziva i indomalajski ili estuarijski) je najveći od svih vrsta i dostiže dužinu od 10 metara. Naziv je dobio po tome što često ispliva na pučinu. Mangrovska zmija (Boiga dendrophila) hrani se pticama koje u ova staništa doleću da love ribe i mekušce. Ova zmija provodi život na drveću, kao i vaglerova jamičarka (Trimeresurus wagleri) koja je dosta „tromija“. Na glavi između nosnih otvora i očiju ima par jamica koje su osetljive na toplotu pomoću kojih pronalazi plen.
Ptice
thumb|[[Mrki pelikan]] Neke od vrsta ptica koje se mogu naći u mangrovama su orao ribar (Haliaetus leucogaster), indijski marabu (Leptoptilus javanicus), crvenoglavi medojed i mrki pelikan (Pelecanus occidentalis). Mrki pelikan strmoglavim letom lovi ribu u moru. Čuva je u rastegljivoj kesi ispod kljuna. Sreće se u tropskim oblastima Amerike. Šarena roda (Ibis leucocephalus) i vodomar (Halcyon concreta) nastanjuju mangrove jugoistočne Azije. Ovog vodomara ne treba mešati sa vrstom koja živi u Evropi (Alcedo ispida), mada i on posećuje vodena staništa. U mangrovama živi i vrsta darvinovih zeba (Cactospiza heliobates) koja je jedina koja nastanjuje mangrove. Darvinove zebe su srodne vrste koje su nastale od jedne jedine vrste, a međusobno se razlikuju prema izgledu i snazi kljuna. Ove razlike su nastale usled naseljavanja različitih ekosistema i prilagođavanja na različite vrste ishrane. Darvinove zebe nastanjuju Galapagoska ostrva. U mangrovama Nove Gvineje živi dvanaestopera rajska ptica.
Sisari
U mangrovama živi nekoliko vrsta životinja iz reda primata. Osim srebrnastog i tamnog langura (Presbytis) koji se hrani lišćem, na ovim staništima se može naći i bradavičavi makaki (Maccaca irus). Ovaj društveni majmun se hrani krabama koje se kriju u mulju, pa zato dosta vremena provodi tragajući za njima po muljevitom tlu. Javanski makaki (Maccaca fascicularis) većinu vremena provodi tražeći rakove i školjke po plićacima. Znatno ređa vrsta majmuna je majmun nosonja (Nasalis larvatus). Kod mužjaka je nosni izraštaj dugačak i visi preko usta i brade. Miroljubiva je i društvena životinja. Za razliku od većine drugih vrsta majmuna on je vešt plivač i često će skočiti u vodu kako bi je preplivao, ali tada postaje lak plen svog jedinog predatora — krokodila.
Evolucija
Fauna mangala jugoistočne Azije može ukazivati na to da je evolucija živog sveta išla u pravcu prelaska iz mora na kopno. Naime, životinjske vrste koje naseljavaju ove oblasti su amfibijske, dakle prilagođene na kopneni način života, ali im se ciklus razvića odvija u vodi. Takođe, u obližnjim tropskim šumama se sreću vrste iz tih mangrova, a čije karakteristike upućuju na poreklo iz mora, a ne sa kopna. Poznate su močvarne šume karbona iz perioda pre oko 350 miliona godina čija je jedna od glavnih odlika prilagođavanje amfibijskih životinja na kopneni način života.
Zagađenje i zaštita
Kao i u slučaju mnogih drugih biljnih i životinjskih vrsta, antropogeni uticaj na mangrove je takođe veoma značajan i nažalost negativan. Veliki deo oblasti koje zauzimaju mangrove u Africi, posebno Nigeriji, uništen je u poslednjih 50 godina usled izlivanja nafte u mora zbog havarija tankera. Ovo je imalo uticaja na kvalitet vode u mangrovama.
Zakon
Zakon je normativni akt države koji po točno određenom postupku u donosi zakonodavni organ, najčešće skupština (parlament). Zakon je nakon ustava najviši i najvažniji pravni akt i svi drugi pravni akti u državi moraju biti s njime u skladu.
V. također
Llei Právní norma Lov (jura) Ley fa:حقوق (قانونی) Loi משפטים Lög Legge 法律 Įstatymas कानुन Wet Norma prawna Lei Norma de drept Lag Закон 法學
Florence, Alabama
Florence je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 39.319 stanovnika.
Ace in the Hole (film)
Ace in the Hole, na prostoru bivše Jugoslavije poznatiji pod naslovom Senzacija) je američki crno-bijeli dramski film snimljen 1951. u režiji Billyja Wildera. Radnja, inspirirana stvarnim slučajevima Floyda Collinsa i Kathy Ficus, se događa u Novom Meksiku gdje lokalni tragač za blagom završi zatrpan u rudniku. Protagonist, čiji lik tumači Kirk Douglas je cinični i amoralni reporter lokalnih novina koji, nastojeći da od sebe načini medijsku zvijezdu, manipulira sa akcijom spašavanja, a što će dovesti do tragičnih posljedica. Ace in the Hole je predstavljao izuzetno skup projekt za studio Paramount Pictures, najviše zbog ogromnog studijskog seta koji je "glumio" zatrpali rudnik, te hiljada statista koji su "glumili" oko njega okupljeno mnoštvo. Za Billyja Wildera je, pak, predstavljao prvi veliki neuspjeh njegove hollywoodske karijere - film je odbacila publika, ali i kritika, što se tumači neprijateljskim stavom tadašnjih vodećih novina prema filmu u kojem je novinar prikazan kao moralno posrnuli lik, poput protagonista film noira. Kasniji kritičari su, međutim, hvalili Wilderovu beskrompromisnu kritiku društva, ali i glumu Douglasa i Jan Sterling, koja je tumačila rudarevu suprugu.
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (film, 1912)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde je američki kratki crno-bijeli nijemi horor film snimljen 1912. u režiji Luciusa Hendersona. Predstavlja jednu od ranih filmskih adaptacija istoimene pripovjetke Roberta Louisa Stevensona o londonskom ljekaru koji eksperimentirajući sa serumom razvija zlo drugo ja. Naslovnu ulogu tumači James Cruze, a ulogu njegove zaručnice tumači Florence La Badie.
Komunistički manifest
thumb|Naslovna strana manifesta Manifest Komunističke partije, isto tako poznat kao Komunistički manifest, je jedan od najvažnijih političkih proglasa u historiji.
Na zahtjev tajne organizacije Savez komunista su ga godine 1847. napisali Karl Marx i Friedrich Engels i objavili u Londonu 21. februara 1848. U njemu se po prvi put izlažu ciljevi komunističkog pokreta - proleterska revolucija koja će uvesti društveno uređenje zvano socijalizam, ukinuti vlasništvo nad zemljom, nasljedno pravo, uvesti opće obrazovanje, nacionalizirati sredstva za proizvodnju te tradicionalnu obitelj zamijeniti komunama, sve u cilju postupnog ukidanja klasnih razlika, odumiranja države i stvaranja novog uređenja zvanog komunizam.
Uvod počinje poznatim opisom komunizma kao bauka:"Bauk kruži Evropom - bauk komunizma. Sve sile stare Evrope sjedinile su se u svetu hajku protiv tog bauka, rimski papa i ruski car, Meternih i Gizo, francuski radikali i nemački policajci. Gde je ona opoziciona partija koju njeni protivnici na vlasti nisu izvikali kao komunističku, gde je ona opoziciona partija koja nije u naprednijim opozicionarima i svojim reakcionarnim protivnicima uzvratila prekor koji ih je imao žigosati kao komuniste."Takođe se poziva na istorijsku neminovnost u krilatici „Istorija svih dosadašnjih društava je istorija klasnih borbi“.
Program
Program opisan u manifestu je izražen kao socijalizam ili komunizam. Ova politika uključuje, između ostalog, ukidanje zemljišne svojine i pravo nasljedstva, napredne pridošle poreze, i nacionalizaciju proizvodnih dobara i prometa. Manifest također spominje i kontroverznu politiku ukidanja tradicionalne obitelji i uvođenje zajednice žena. Ova politika, koju bi ostvarila revolucionarna vlada („diktatura proletarijata“), bi prethodila bezdržavnom i besklasnom društvu koje predviđaju socijalisti. Termin „komunizam“ se također koristi za označavanje vjerovanja i praksu komunističke stranke, imajući u vidu različitost Sovjetskog Saveza od osnova koncepcije Marxa i Engelsa.
„Kada, tijekom razvoja, klasne razlike nestanu, a sva se proizvodnja koncentrira u rukama mnogobrojnih udruženja cijelog naroda, javna moć će izgubiti svoj politički karakter. Politička moć je samo organizirana moć jedne klase koja tlači drugu. Ukoliko proletarijat izgubi bitku s buržoazijom, silom prilika, organizirat će sebe kao klasu; ako, revolucijom postane vodeća klasa, i ukine stari način proizvodnje, onda će u skladu s ovakvim uvjetima, zbrisati uvjete za postojanje klasnih suprotnosti i klasa uopće, i samim time ukinuti vlastitu klasnu nadčinjenost.“
Ovo je način prelaska sa socijalizma na komunizam koji su mnogi kritičari Manifesta isticali, ponajprije za vrijeme sovjetskog doba.
Anarhisti, liberali i konzervativci su se pitali kako jedna organizacija, kao što je revolucionarna država, može ikad odumrijeti kao što to Marx tvrdi. Oba tradicionalna razumjevanja privlačnosti političke moći i skoriji teoretičari organiziranog ponašanja navode da će skupina ili organizacija političke moći radije težiti sačuvati povlastice, nego dozvoliti ukidanje zarad države bez povlastica - čak iako su povlastice dane u ime revolucije i uspostave jednakosti. Suvremeni marksisti odgovaraju da socijalistička država uvijek mora biti demokratska, i da se odumiranje države vrši dodjelom velike moći neposredno narodu. Drukčije rečeno, socijalizam prelazi u komunizam kada predstavnička demokracija socijalizma prijeđe u demokraciju komunizma.
Manifest je prošao brojna izdanja od 1872. do 1890. Djelomično je pisan za laike, kada se obraća radnicima, a djelomično za vladajuću klasu, kada napada buržoarske čitatelje. Povijesno govoreći, osigurava osnovu razumjevanja motiva i politike komunista na početku njihova pokreta.
„Komunisti preziru tajenje svojih pogleda i ciljeva. Oni otvoreno kažu da njihov cilj može biti postignut samo snažnim uništenjem svih postojećih društvenih stanja. Neka vladajuća klasa strepi pred komunističkom revolucijom. Proleteri nemaju što izgubiti osim okova. Mogu osvojiti svijet.“ „Proleteri svih zemalja, ujedinite se!“
Utjecaj na suvremene zemlje
Neki stavovi koje savjetuje Manifest su trenutno rašireni u kapitalističkim zemljama. Zapravo, mnoge zapadne države se drže sljedećih stavova Manifesta: napredni porezni sustav, centralizacija kredita u bankama države i javno školovanje za svu djecu u državnim školama i ukidanje dječjeg rada.
Aindling
Ajndling je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Ajhah-Fridberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.293 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9771114.
Géry
Žeri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Bar le Dik.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 65 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 376 m, a minimalnoj 260 m).
Monokalcium citrat
Monokalcium citrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 422,309 Da.
Wikimedia Foundation
thumb|right|Sedište Wikimedia Foundationa, [[San Francisco]]
Wikimedia Foundation [ ˌwɪkiˈmiːdiə faʊnˈdeiʃn ]  (akr. WMF, kraće Wikimedia, od engl. wiki + media: mediji), američka neprofitna i dobrotvorna organizacija sa sedištem u San Franciscu koja operiše mnogim wikijima. Fondacija je najpoznatija po tome što udomljava Wikipediju, internetsku enciklopediju, ali i Wiktionary, Wikiquote, Wikibooks, Wikisource, Wikimedia Commons, Wikispecies, Wikinews, Wikiversity, Wikidatu, Wikivoyage, Wikimedia Incubator te Meta-Wiki. Osim toga poseduje sada ugašenu Nupediju.
Organizaciju Wikimedia osnovao je 2003. Jimmy Wales, suosnivač Wikipedije, kao način finansiranja Wikipedije i njezinih bratskih projekata putem neprofitnih sredstava.
Od 2022. godine Fondaciju vodi Maryana Iskander kao njezina izvršna direktorica, dok je Nataliia Tymkiv predsjednica odbora.
Mohnton, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.043, što je 80 (2,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cascina Mapetta, Vercelli
Cascina Mapetta je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Foley, Alabama
Foley je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.618 stanovnika.
Katakombe (razvrstavanje)
Pojam Katakombe se može odnositi na:
Milorad Milinković
Milorad Milinković je rođen 1965. godine u Beogradu. Diplomirao je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, odsek režija, 1991. godine. On je režiser, scenarista, pisac, gitarista, pevač, kantautor, DJ, kritičar, glumac, fudbalski komentator i kompozitor. Već njegov diplomski film „Satan Panonski“ je postigao ogroman uspeh u celoj bivšoj Jugoslaviji, te biva pozvan kao jedini filim iz bivše Jugoslavije na Barselonski bijenale. Oženjen je uspešnom glumicom Jelenom Đukić, sa kojom ima ćerku.
Mladost i prvi muzički dani
Milorad Milinković je odrastao na Dorćolu. Nadimak Debeli je dobio još u detinjstvu i od tada ga prati. U svom oproštajnom tekstu Milanu Delči, napisao je da je u dorćolskim kafićima proveo neke nezaboravne dane sa Delčom. Njegova ljubav zvala se ‘muzika’, te postaje uspešni gitarista i pevač u andergraund krugovima. Sredinom osamdesetih, tačnije 1985. godine osniva svoj bend “Morbidi i mnoći”, njegov sastav su činili Mario Surjan (bivši član grupe Radost Evrope) - gitara, prateći glas; Dejan Stefanović (bivši član grupe Duh Nibor) -bas, prateći glas i Sterije Tolić - bubanj i udaraljke. Kao članovi grupe su Marko Milivojević (kasnije bubnjar grupe EKV) kao i Mario Šeparović i Ćurčić. Njihove pesme su “Igraj tvist na njenom licu”, “Zombi”, “Hit”, i pesma “Put”. Uz bend je postojalo i udruženje Morbida pod skraćenicom SMB (Savez Morbida Beograda). Posle benda “Morbidi i mnoci”, okušao se u grupi “Big sex”. Jedna od njihovih najpoznatijih numera je “sedmi dan”. Kasnije, ponovo je u bendu pod nazivom “Zmajevi”. Sa bendom zmajevi izdaje album 2003 godine, a od tog istog benda u poznatoj drugoj sezoni serije “Crni Gruja” je i muzika. Najpoznatiji član benda je pored reditelj Milorada Milinkovica, i producent Boca Stojiljković. Posle značajnih uspeha i ostavljanja traga u muzičkom svetu, Milorad Milinković se okreće filmskom svetu i odlazi u Novi Sad na Akademiju umetnosti i upisuje odsek režija.
Acefilin klofibrol
Acefilin klofibrol je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 420,847 Da.
Milorad Milinković
Diplomski rad osvaja nagradu
S obzirom na to da je mnogo godina proveo u muzici, to je imalo uticaja i na njegov diplomski rad na Akademiji umetnosti. Njegov diplomski rad o Ivici Čuljaku, nadimak Kečer 2, vinkovačkom pankeru, lokaloj legendi, poznatom po ekscentričnom ponašanju, zapravo je dokumentarac kojim je Milinković pokazao svoj veliki dar režiranja. Diplomski film “Satan Panonski” nosi istoimeni pseudonim koji je Ivica Čuljak sam skovao od pogrdnih imena koji su mu upučivali njegovi sugrađani. Film počinje u Studentskom kulturnom centru 23.maja 1990. ekscentričnim ponašanjem Satana Panonskog, koji se na sceni seče i valja, dalje u filmu je njegov razgovor na radio stanici B92 29. maja 1990. godine, a završava u bolnici Popovača. Ovo je jedini film snimljen za života Satana Panonskog, ujedno i diplomski rad studenta Milorada Milinkovića u klasi profesora Vlatka Gilića. Ovo je jedini film iz bivše Jugoslavije koji je bio pozvan na Barselonski bijenale. Međutim Milinković ne odlazi na taj značajni kulturni događaj.
Boisbriand (Quebec)
Boisbriand je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 26.816 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 26.816 stanovnika, što je za 1,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 26.468 A žitelja.