cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Carsten
Peter Carsten (30. April 1928 - 20. April 2012) je bio njemački filmski glumac i producent koji je imao dugu i plodnu međunarodnu karijeru. Na prostoru bivše Jugoslavije je najpoznatiji po nizu nastupa u partizanskim filmovima gdje je po pravilu tumačio "uglađene" i profesionalne oficire Wehrmachta.
Carsten je živio u slovenskom gradu Piranu.
Snapalizin
Ovaj enzim pripada peptidaznoj familiji M7.
Castelvecchio (razvrstavanje)
Castelvecchio ima više značenja:
Castelverde
Castelverde ima više značenja:
Măcrești, Rebricea
Măcrești je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Rebricea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 197 m.
Vivica A. Fox
Vivika Andžaneta Foks je američka filmska i tv glumica, rođena 30. jula 1964. godine u South Bend (Indijana, SAD). Najpoznatije uloge je ostvarila u filmovima kao što su: Dan nezavisnosti, Džovana Men i Kil Bil.
Privatni život
Venčala se sa pevačem Kristoferom Harvestom 1998. godine, od koga se razvela u junu 2002. godine.
Colonia la Palma, Morelia
Colonia la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Iranski jezici
Veliki iranski jezici
Sledeće iranske jezike govori više od po milion govornika:
El Manantial, Tenosique
El Manantial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Tenosique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Aminomukonat-semialdehid dehidrogenaza
Aminomukonat-semialdehid dehidrogenaza (, 2-aminomukonat semialdehid dehidrogenaza, 2-hidroksimukonska kiselina semialdehidna dehidrogenaza, 2-hidroksimukonat semialdehidna dehidrogenaza, alfa-aminomukonska epsilon-semialdehidna dehidrogenaza, alfa-hidroksimukonska epsilon-semialdehidna dehidrogenaza, 2-hidroksimukonska semialdehidna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 2-aminomukonat-6-semialdehid:NAD+ 6-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje na 2-hidroksimukonatni semialdehid.
Oreglia di Sopra, Bologna
Oreglia di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 418 m.
Eigeltingen
Ajgeltingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Konstanc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.597 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8335021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Konstanc Ajgeltingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Konstanc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 483 metra. Površina opštine iznosi 59,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.597 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 61 stanovnika/km².
4576 Yanotoyohiko (1988 CC)
4576 Yanotoyohiko (1988 CC) je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,994 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,4.
Río Verde, San Luis Potosí
Río Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 48854 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 994 m.
4577 Chikako
4577 Chikako je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,621 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,2.
Timbuktu
Timbuktu (,, hebr. טימבוקטו) je grad u zapadnoafričkoj državi Mali s 32.414 stanovnika. U ovom gradu je verski univerzitet Sankor (na kojem se proučava Kuran) i druge medrese. Grad je bio kulturni i duhovni centar odakle se islam širio u Afriku u 15. i 16. veku. Na ovo zlatno doba podsećaju tri džamije, Đingarejber, Sankore i Sidi Jahja, kojima, iako se konstantno uređuju i renoviraju, preti opasnost da nestanu u pustinji. Godine 1988. ovaj grad je Unesko uvrstio u listu svetske baštine.
Timbuktu naseljavaju Songai, Tuarezi, Fulani i Mande. Grad se nalazi oko 15 km severno od reke Niger. Takođe se nalazi na raskršću transsaharskih trgovačkih puteva do Araouana. Timbuktu je bio (i još uvek je) važno istorijsko stovarište kamene soli poreklom iz Taghaze, a danas iz Taoudenija.
Geografski položaj Timbuktua učinio ga je prirodnim mestom susreta obližnjih zapadnosaharskih naroda i nomadskih berberskih i arapskih naroda sa severa. Duga istorija Timbuktua kao trgovačke stanice koja je povezivala zapadnu Afriku sa berberskim, arapskim i jevrejskim trgovcima iz severne Afrike, a time i posredno s trgovcima iz Evrope, dala mu je status mitskog grada.
4578 Kurashiki
4578 Kurashiki je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,722 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,4.
Timbuktu
Dugotrajan doprinos Timbuktua islamskoj i svetskoj civilizaciji je učenost. Pretpostavlja se da se u Timbuktuu nalazio jedan od prvih univerziteta na svetu. Od 14. veka, važne knjige su pisane i prepisivane u Timbuktuu, što je uspostavilo grad kao značajan centar pisane tradicije u Africi.
Etimologija
Timbuktu su osnovali Tuarezi negde u 10. veku. Prema narodnom predanju, ime potiče od reči „tin“ što znači mesto, kuća, i „buktu“, imena stare Malijke koja je bila poznata po poštenju i koja je nekada živela u tom regionu. Tuarezi i drugi putnici ostavljali su ovoj ženi stvari koje im nisu bile potrebne na povratku kući. Tako, kad bi stigli kući i kad bi ih neko pitao gde su im stvari, oni bi odgovarali: „Ostavio sam ih kod Tin Buktu“, što je u stvari značilo, „Ostavio sam ih u Buktinoj kući“. Ova dva termina su se vremenom stopila i dala ime gradu Tinbuktu, koji je kasnije postao Timbuktu.
Moguće je izvesti još jednu narodnu etimologiju. Za Timbuktu se veruje i da znači „Buktin bunar“ - prema predanju, Buktu je bila crna robinja koju su Tuarezi ostavili s krdom koza da čuva bunar. Njeno ime, Buktu, neki prevode kao „žena s velikim pupkom“. Neki istoričari u ovoj legendi vide naglašenu socijalnu razliku između vladajućih Tuarega i njihovih crnih podanika.
Francuski lingvista Rene Base izvodi ime „Timbuktu“ iz staroberberskog korena koji znači „daleko“ ili „skriveno“. Time bi značenje imena bilo „vrlo udaljen bunar“, odnosno, bunar na južnoj ivici pustinje. Nova istraživanja otvaraju mogućnost da grad nisu osnovali Tuarezi, nego Šongaji iz njegove okoline. Ta mogućnost otvara i potrebu razmatranja tumačenja imena koje je dao istraživač Afrike i istoričar Hajnrih Bart pre 150 godina. Prema njemu, ime bi ispravno glasilo Tombutu a značilo bi „mesto među dinama“, što bi u tom slučaju dobilo smisao.
Geografija i klima
thumb|left|220px|[[Džamija Sankora]]
Timbuktu leži na južnoj ivici Sahare, čije napredovanje (desertifikacija) predstavlja najveći problem za grad. Pesak se širi ulicama grada. U zadnjih dvadeset godina granica pustinje se proširila oko 100 km prema jugu. Grad ne leži tačno na reci Niger koji u blizini Timbuktua, praveći veliki luk iz područja Masina, ovde dosiže najseverniju tačku svog puta prema severoistoku i menja smer skrećući prema jugoistoku da bi se kasnije, nakon više od 2.000 km, ulila u Gvinejski zaliv. Davno isušeni rukavci Nigera, koji su nekada imali nadimak „kanali nilskih konja“, pune se vodom još samo u vreme vrlo visokih voda, dok su nekada uzrokovali velike poplave u nekim delovima Timbuktua. Još u ranom novom veku Timbuktu je kanalom dugim 13 kilometara bio povezan s mestom Kabara, zapravo lukom Timbuktua. U vreme visokih voda ovaj kanal omogućavao je stanovnicima direktan pristup Nigeru pa time i dovoz i odvoz robe jedrilicama i pirogama do samog grada. Danas je kanal zasut peskom i još se samo nazire.
Iako je Timbuktu vekovima raskrsnica značajnih trgovačkih puteva i danas je prilaz gradu otežan. Plovidba brodom je moguća samo kad je vodostaj Nigera dovoljno visok. Put koja vodi s juga kroz savanu često je pokriven peskom i tada postaje privremeno neprohodan. Pristup sa severa, kroz pustinju, koriste samo dve grupe putnika: retki tuareški karavani soli i savremeni avanturisti. U novije vreme u grad se može stići i avionom iz glavnog grada Bamaka.
Klima je pustinjska. Iz Sahare neprekidno duva suvi, vrući vetar. Skromna vegetacija sastoji se od tamarisa, akacija i ginstera, baobaba i palmi. Prosečna godišnja temperatura je 28 °C, a najtopliji su maj i jun s oko 34 °C. Prosečna izmerena količina padavina je oko 170 mm/m². Najvlažniji meseci su jul i avgust, s količinom padavina od po 56–66 mm/m². Pljuskovi u tom razdoblju mogu poprimiti biblijske razmere i biti uzrok vrlo velikih šteta na zgradama i džamijama građenim od gline. Godine 1771. se u vreme jednog takvog nevremena, srušila džamija Al-Han zatrpavši četrdeset osoba.
Stanovništvo
Zbog burne istorije i položaja na raskrsnici značajnih trgovačkih puteva, stanovništvo Timbuktua sastoji se od pripadnika različitih naroda i grupa. Između ostalih to su Tuarezi (pripadaju berberskom narodu), Mavri, Songai, Mandinka i Bambar. Delom žive u odvojenim gradskim četvrtima. U okolini grada Tuarezi se susreću s kamilama i stočarski narod Fulbe. Narod Bozo bavi se ribolovom na Nigeru.
Na obali Nigera žive i pripadnici grupe Bela, tamnoputi ribari i sitni zemljoradnici. Pretpostavlja se da su oni potomci prvobitnih stanovnika ovog područja koje su Tuarezi u ranom srednjem veku pokorili. Za ovakvo nešto ima potvrde u predaji o osnivanju Timbuktua i o ženi Buktu. Sve do pre pedesetak godina Tuarezi su se prema Belama odnosili kao prema roblju. Pri tom, pojedine porodice Bela nisu bile „vlasništvo“ konkretnih Tuarega, nego su kao neslobodni kolektivitet radili za Tuarege ili su morali da plaćaju razne namete. Od proglašenja nezavisnosti Malija službeno su slobodni, ali i dalje se uglavnom osećaju delom tradicionalnog tuareškog društvenog poretka i većinom govore Tamašek, jezik nekadašnjih gospodara.
Za sporazumevanje se koristi francuski jezik. Većina stanovništva u oblasti oko Timbuktua kao maternji govori jezik Songai, i to dijalekt „Koyra Chiini“. Desetina stanovništva kao maternji koristi Tamašek ili mavarski dijalekt arapskog jezika.
Tradicionalna arhitektura
thumb|left|250px|Ulaz u medresu Sankore
Izvorni način građenja u Timbuktuu bio je uslovljen nedostatkom kamena, pa se gradilo glinom. Stariji zapisi govore o gradnji koliba u obliku košnice, okruglog oblika, u kojima su pretežno živeli siromašni stanovnici.
Najkasnije u 15. veku nametnuo se zahtevan stil građenja, svojstven pre za kuće bogatog sloja građana (upravni činovnici, trgovci i učeni ljudi). Taj način građenja od gline, koji je postao poznat kao „sudanski stil“, posebno je vidljiv kod džamija koje se prema vrhu sužavaju. Osnovnu konstrukciju čini kostur od drveta, koji se zatim oblaže glinom. Na taj način građeni su objekti s dva sprata. Prizemlja su korišćena kao medrese, prodavnice, radionice ili skladišta, dok je sprat korišćen za stanovanje. U tom delu kuće nalazile su se i biblioteke obrazovanih ljudi i učitelja. Međutim, za vreme velikih kiša znalo se dešavati da građevine pretrpe velike štete ili da se čak sruše. Nakon svakog kišnog razdoblja zidovi bi se morali obnavljati. Kuće, čije se popravljanje više ne bi isplatilo, jednostavno su napuštane. thumb|210px|Ulična scena pred kućom [[Rene Kaije|Renea Kaijea]] Pored tradicionalne gradnje glinom, u Timbuktuu se mogu videti i stambene višespratnice građene od krečnjaka po uzoru na Maroko i Mauritaniju. Ovaj stil su verovatno doneli vojnici Đuder-paše na Nigeru. Fasade su vertikalno podeljene pilasterima i po uzoru na marokanski stil tog vremena ukrašene „andaluzijskim“ prozorima i masivnim drvenim vratima. Prozori prvobitno nisu bili zastakljeni, nego samo zasenjeni drvenim filigranski obrađenim rešetkama. Vrata se odlikuju umetnički ukrašenim oblogama od gvožđa i geometrijskim uzorcima od velikih eksera po ugledu na arhitekturu Al-Andaluza, u to vreme dela Iberskog poluostrva pod muslimanskom dominacijom. .
Osnivanje i počeci
Timbuktu su, prema kasnijim hronikama, osnovali pre 1100. godine nomadski Masufa Tuarezi na mestu s vodom u blizini luke Nigera. Pretpostavlja se da osnivanje grada seže u 9. ili 10. vek a pretpostavlja se da su njegovi osnivači Songai, stanovnici „crne“ Afrike. Arheološki nalazi na samom mestu su kontradiktorni, tako da nedvosmislenih zaključaka još uvek nema. Na prelazu milenijuma mesto je bilo značajan trgovački centar na važnom karavanskom putu od Egipta preko Gaoa do Kumbi Salaha u tadašnjem zapadnoafričkom kraljevstvu Gani. thumb|290px|left|[[Hajnrih Bart blizu Timbuktua (7. septembar 1853.)]] Islam je do Nigera verovatno došao s trgovcima iz područja današnjeg Alžira. U početku Timbuktu nije imao ni izdaleka tako veliki značaj kao raskršće trgovačkih puteva i središte muslimanskog obrazovanja kako to danas tvrde različite knjige i članci na internetu. Čini se da je Timbuktu u svojim ranim danima bio konkurencija Tiraki, drugom trgovačkom gradu smeštenom 25 km od Timbuktua, i bio i najzapadnija tačka carstva Gana. Nakon propasti Gane, trgovci su se okrenuli Timbuktuu, koji je zbog blizine Nigera pružao bolje mogućnosti za razmenu i pretovar robe.
Malijsko kraljevstvo
Timbuktu je u 13. ili ranom 14. veku postao deo Malijskog carstva. Ne zna se da li je ovo pripajanje usledilo nakon direktnog osvajanja ili se grad dobrovoljno, radi zaštite od Tuarega na severu i Mosija u Sudanu, priključio Maliju. Ali, ni vladar Malija nije mogao sprečiti napad Mosija 1328. Timbuktu je u to vreme već bio središte trgovine solju i zlatom. i imao je između 10.000 i 15.000 stanovnika.
thumb|220px|Prikaz arapskog putnika, možda [[Ibn Batuta|Ibn Batute]]
U to vreme za grad se znalo i u južnoj Evropi. Sredinom 14. veka pojavljuje se na portolanima, katalonskim odnosno majorkanskim kartama sveta, kao Grad Meli kralja Malija. Na poznatoj karti Abrama Kreskesa iz 1375. godine bogati kralj Malija prikazan je s grudom zlata u ruci. Time se mislilo na crnog kralja Mansa Musu koji je 1324. bio na tada već legendarnom hadžiluku u Meki. Na hodočašće ga je, prema predaji, pratila posluga od 60.000 podanika, i sa sobom je poneo dve tone zlata koje je, navodno, velikodušno podelio u Egiptu. Ova predaja doprinela je stvaranju legende o beskrajnom bogatstvu Timbuktua. Nakon povratka iz Meke, Musa je zadužio jednog muslimanskog arhitektu iz Andaluzije da sagradi džamiju Đindžer i jednu rezidenciju.
Do Evropljana su došli brojni izveštaji severnoafričkih trgovaca i voditelja karavana. Pored toga, postojali su i pismeni opisi putnika, što je sve poticalo maštu Evropljana. Ibn Batuta (1304-1368?), Marokanac rođen u Tunisu, putovao je u 14. veku brojnim islamskim zemljama. Put ga je vodio preko istočne Afrike sve do Indije, pa je tako 1352. stigao i u Timbuktu. Potvrđuje da je u tom gradu islam potpuno potisnuo stara afrička verovanja, pa nije mogao razumeti da u gradu žene ulicama hodaju „gole“ (otkrivenog lica). Međutim, ne izveštava puno o značenju grada. Očigledno su u to vreme Valata i Gao bili puno značajniji u privrednom i obrazovnom smislu.
Kraljevstvo Songai
Timbuktu je na vrhuncu bio u 15. i 16. veku, nakon propasti Valate, mavarske trgovačke metropole. Timbuktu postaje karavansko središte na Nigeru i bio je u to vreme najveći grad u regionu, a imao je 15.000 do 25.000 stanovnika. U određeno doba godine, kad su u Valatu stizale karavane soli sa severa, a s juga i zapada dolazili kupci, broj ljudi u gradu mogao se i udvostručiti. Ali brojke od 100.000 ili čak 200.000 ljudi, kako se navodi u popularnonaučnoj literaturi, čista su spekulacija. Okolina Timbuktua nije mogla, čak ni u vreme kad pustinja još nije doprla tako daleko na jug kao danas, nikako prehraniti tako velik broj ljudi. thumb|left|230px|Nemačka mapa iz [[1855.]] U to vreme grad je pripadao kraljevstvu Songai i smatrao se bogatim. Kralj Songaija, Soni Ali, osvojio je 1468. Timbuktu i dao smaknuti deo intelektualaca jer su ostali lojalni kraljevstvu Malija. Grad je imao upravnika koga su strani putnici često smatrali vladarom celog kraljevstva. Pored trgovine solju i zlatom - koji su u to vreme bili gotovo jednako skupi - sa severa su u grad stizali metali, konji, svila, nakit, knjige, urme. Pored zlata, razmenjivali su se robovi, slonovača, mošus, biber, guma, kožni proizvodi kao i ječam s juga Zapadne Afrike. Pored toga, Timbuktu se razvio u najvažnije središte islamskog duhovnog života Zapadne Afrike. Džamija Sankore je imala medresu, koja se može uporediti sa srednjovekovnim univerzitetom, gde se podučavao arapski jezik, govorništvo, astrologija, sudstvo i tekstovi Kurana. Tamo su se čitali i analizirali tekstovi vodećih evropskih filozofa, kao na primer Renea Dekarta. Pored toga, postojalo je još 150 do 180 škola Kurana na kojima je samo jedan nastavnik podučavao o religioznim i pravnim temama. Iz vremena Songai kraljevstva, koje je okončano marokanskim osvajanjem 1591, potiče većina džamija u Timbuktuu. Džamija Sankore, koja potiče iz 14. veka, dovršena je u svojoj današnjoj veličini 1581. (989. islamskog kalendara).
Jedan od važnijih izvora je putopis Lea Afrikanusa (1485. - 1556.?). Rođen u Granadi, proteran je u severnu Afriku, gde je po nalogu marokanskog sultana putovao tim područjem. Prema njegovim navodima, do grada na Nigeru stigao je 1510./1512. Ali, da li je zaista bio u Timbuktuu, ostaje sporno jer navodi, na primer, pogrešno smer u kojem teče Niger. Kasnije dospeva kao rob u Italiju i opisuje za evropske čitaoce Sudan i naročito Timbuktu. Njegov rukopis, koji prvobitno nije bio predviđen za štampu, objavljen je 1550. u Veneciji. Izdavač Ramusio dopunio je rukopis fantastičnim preterivanjima i time zapečatio mit o neizmerno bogatom gradu u Africi. Brojevi koji se odnose na trgovinu zlatom bili su očigledno svesno krivotvoreni radi povećanja prodaje knjige.
Timbuktu početkom novog veka
Različiti su razlozi radi kojih je marokanski sultan Ahmad al Mansur (1578 — 1603) odlučio vojskom osvojiti Timbuktu. S jedne strane, hteo je trgovinu zlatom, koja se počela usmeravati ka evropskim trgovačkim centrima na zapadnoj obali Afrike (Senegal, Zlatna obala), ponovo vratiti u severnu Afriku. S druge strane, sultan iz dinastije Sadi, koji je za sebe zahtevao titulu kalifa (potomak proroka Muhameda) video je u Osmanskom carstvu, koje se proširilo sve do Alžira, opasnog rivala, budući da su osmanski sultani sebe smatrali vladarima svih muslimanskih vernika. desno|225p|thumb|Kuća [[Hajnrih Bart|Hajnriha Barta u Timbuktuu (u leto 1908.)]] Ali, čini se i da je Al Mansur u svojoj elitnoj trupi, koja se sastojala od španskih renegata, vidio određenu opasnost za vlastiti položaj. Zbog toga je na pohod za Timbuktu poslao jedinicu od 4.000 ljudi, opremljenu modernim vatrenim oružjem. Uprkos tome što je trupa raspolagala tada najmodernijim instrumentima za orijentaciju (kompas, sekstant), tromesečni marš kroz zapadnu Saharu bio je vrlo naporan i s mnogo ljudskih gubitaka.
Prema predanju, kraljevstvo Songai pobeđeno je poslednjeg dana 999. odnosno prvog dana 1000. godine prema muslimanskom kalendaru (sredina oktobra 1591. prema gregorijanskom kalendaru). Novoosnovani marokanski vojni garnizoni u Gaou i Timbuktuu nisu se trajno mogli odupreti napadima Tuarega i naroda koji su živeli južno od kolena Nigera. Zato su svoje aktivnosti ograničili samo na neposrednu okolinu gradova. Zadnji marokanski paša morao je odustati od Timbuktua 1828.
Trka za Timbuktu
thumb|200px|left|[[Rene Kaije (1799 — 1838)]] Malo je podataka o dolasku Evropljana u Timbuktu pre 1800. Nepouzdani podaci kažu da je u oblast reke Niger u 15. veku stigao Italijan Benedeto De, ali taj podatak nije potvrđen. I putovanje Francuza Anselma d'Izalgjea između 1402. i 1410. u Gao i Timbuktu (gde je navodno živeo) nije dokazano. Pretpostavlja se da ni američki mornar Robert Adams, koji je 1816. napisao knjigu o vremenu koje je proveo kao mavarski zarobljenik, nije nikada bio u Timbuktuu, već je samo prepričao opise mavarskih trgovaca. Prvi Evropljanin za kojeg se pouzdano zna da je stigao u Timbuktu i to 1826. godine bio je škotski oficir Aleksandar Gordon Lejng. Na povratku su ga ubili Mavri, a njegovi zapisi su netragom nestali.
Tek je Rene Kaije 1828, stigavši u Timbukti prerušen u Arapina, uspeo Evropljanima predstaviti grad u pravom svetlu. Ali, njegovi izveštaji su bili potpuno suprotni dotadašnjoj slici koju su Evropljani imali o tom gradu da čak i danas neki, posebno u Velikoj Britaniji, tvrdoglavo poriču da je Lejng bio u Timbuktuu. Sve njegove izveštaje potvrdio je 25 godina kasnije Nemac Hajnrih Bart, istraživač Afrike. On je po britanskom nalogu došao u Timbuktu u septembru 1853. i tamo se zadržao do aprila 1854. boravivši pod zaštitom vrhovnog gradskog učitelja Kurana, Sidi Ahmad al Bakaja. Sa šeikom i vođama Tuarega isposlovao je sporazum kojim se Velika Britanija obavezuje štititi grad i okolinu od napada Francuza. Ali, kako je u to vreme došlo do političkog približavanje Francuza i Britanaca, sporazum, na razočarenje Al Bakaja, u Londonu nije ratifikovan.
Velik dobitak za nauku bila je činjenica da je Bart mogao proučavati brojne istorijske tekstove pohranjene u Timbuktuu i time dokazati neke od teorija Evropljana o istoriji Afrike. Njegov izveštaj s tog putovanja bio je osnov za sva kasnija istraživanja istorije oblasti oko Nigera, a naročito Timbuktua.
Timbuktu u kolonijalnom i postkolonijalnom vremenu
Uprkos snažnom otporu Tuarega i protiv volje vlade u Parizu, francuske kolonijalne trupe su početkom 1894, pod komandom kasnijeg maršala Žofrea, definitivno pripojile Timbuktu Francuskoj zapadnoj Africi. Prva vojna jedinica koja je, bez obzira na zabranu novog civilnog upravnika Francuske zapadne Afrike, krenula u pohod na Timbuktu upala je u zasedu Tuarega i bila potpuno uništena.
Kasnije, kako bi opravdala vojno i politički besmisleno osvajanje ovog područja, francuska vlada je iz Pariza poslala novinara Feliksa Diboa, koji je napisao izveštaj s puta pod nazivom „Tajanstveni Timbuktu“ u kojem je situaciju u Sudanu i starim trgovačkim gradovima Đene i Timbuktu prikazao vrlo privlačnom, a to područje kao buduću „Indiju“ Francuske.
Nakon 22. septembra 1960. Timbuktu postaje deo nezavisne Republike Mali. Još u 1950im godinama došlo je do sukoba između Tuarega i crnih činovnika u službi francuske kolonijalne vlasti. Nakon sticanja nezavisnosti, ponovo je došlo je do sukoba između pustinjskih nomada i predstavnika državne vlasti koji su nomadske Tuarege hteli trajno naseliti na određenim područjima kako bi ih lakše mogli kontrolisati. Tuarezi 1990ih organizuju pobunu sa ciljem proglašenja samostalne države. Pobuna je okončana 1996. simboličnim spaljivanjem oružja. Na istorijski mirovni sporazum podseća „Plamen mira“, spomenik u Timbuktuu.
Religija
thumb|220px|Ulica u Timbuktuu Iz nepouzdanih arapskih dokumenata može se zaključitie da je islamizacija Timbuktu počela u 13. veku, kada je carstvo Mali zauzelo Timbuktu.
Krajem srednjeg veka, a naročito u 16. veku, Timbuktu je bio značajno sedište islamske učenosti, mada ne toliko značajan kao Meka, Medina ili Jerusalim. Poznavaoci islama smatraju da je marokansko osvajanje grada 1591. godine uzrokovalo siromašenja grada i centara učenja, samim tim i slabljenja islama i jačanja starih, predislamskih verovanja. Po mišljenju orijentalista, marokansko osvajanje okuke Nigera dovelo je do doseljavanja severnoafričkih vernika, koji su, nasuprot učenim poznavaocima Kurana iz Timbuktua, propovedali narodnu verziju islama (na primer, kult svetaca, upotreba amajlija, egzorcizam). Početkom 19. veka Timbuktu je zapao u vrtlog islamske obnove oličene u Fulbe-džihadu što dovodo do jačanja islamističkih obrazovnih institucija i do strože primene verskih propisa. Od ranog 19. veka verskim životom dominiraju mavarske Kunte - između 1830. i 1895. pod klanom Al-Bakai. Njihovi šeici, pre svih Sidi Ahmad al-Bakai, važili su za veoma obrazovane ljude, koji su verovali u mirno sprovođenje inače strogih zakona, a istovremeno su se dosledno suprotstavljali širenju vere oružanim putem, za razliku od Fulba od Masine, koju su postali gospodari Timbuktua.
Oblast oko Timbuktua danas je naseljena pretežno muslimanima. Kod naroda Songaisu sve do sredine 20. veka opstala su predislamska verovanja i običaji. I kod Tuarega se mogu naći magijski obredi i verovanja koja su u sukobu sa islamom, a koja obrazovani islamisti žestoko kritikuju.
Pretkolonijalno doba
Timbuktu je još od svog osnivanja opstao kao trgovinski centar. Neplodno zemljište oko grada nije dozvoljavalo intenzivniju proizvodnju namirnica pa su se one moralie dovoziti iz regiona Đene-Mopti na Nigeru do Kabare. Troškovi transporta su bili visoki što je značajno poskupljivalo hranu. Tuarezi su meso dovozili iz okoline grada, ali, kako su nomadi životinje ubijali samo u krajnjoj nuždi, meso je postalo luksuz dostupan sam dobrostojećem trgovačkom sloju i predstavnicima kraljeve administracije. Timbuktu je imao značajnu ulogu u trgovini solju. U Kabari su velike ploče soli pripremane za transport rekom. Dolazak „acelaja“, velikih karavana soli iz Taoudenija na severa današnjeg Malija, bio je značajan događaj u privredi grada.
Kanal, koji od 17. veka povezuje Kabaru i Timbuktu, u novije vreme je ponovo presušio, tako da su trgovci robu morali da prevoze kopnom, što je dovelo do povećanja broja napada Tuarega koji su želeli da kontrolišu trgovinu solju. Svaki, pa i kraći put, karavani su morali da prevale sa naoružanim stražarima kako bi se odbranili od napada. Na pola puta između dva mesta nalazila se udolina koja je često korišćena za zasede. Tuarezi su je zvali „Ug-umaira“ („ništa se ne čuje“). Ko je tu pao u ruke razbojnika, više se nije mogao nadati pomoći (prema Hajnrihu Bartu).
Danas
Danas je Timbuktu siromašan grad, čiji je istorijski centar, uz nekoliko izuzetaka, u lošem stanju. Ulice prekriva pesak i đubre. Malo toga je preostalo od slave starih vremena. Narod je siromašan i najvećim delom nezaposlen. Grad se još nije oporavio od posledica građanskog rata sa Tuarezima.
Manju zaradu donosi turizam, a najbrojniji su američki turisti koji žele lično da istraže mitska mesta ovog legendarnog grada. Većina ode odmah sutradan, vidno razočarana. Od tradicionalne izvozne robe ostala je samo so, koja se još uvek vadi na severu i dovozi u Timbuktu preko Kabare, pa se prodaje trgovcima koji je čamcima odvoze uz reku.
Ulaganjem oko 900.000.000 CFA franaka 2003. godine podignuta je pijaca „Jobu ber“ koja sada ima preko dvadeset pet radnji, jednu mesaru, sanitetsku službu i kancelarijske prostorije. Uz kanadsku pomoć rekonstruisana je kanalizacija ispod pijace.
Svetska baština
thumb|300px|Aerodrom u Timbuktuu Najpoznatiji simboli grada - tri džamije (Đingereber, Sankor i Sidi Jahja) kao i 16 grobalja i mauzoleja uvršćeni su od 1988. u UNESKO-v spisak svetske baštine. Vlada Malija tražila je da se na spisak uvrste i istorijska jezgra grada sa svojim tipičnim načinom gradnje od gline kao i brojne džamije građene od 13. do 15. veka. Ali, prema mišljenju Uneskove komisije, moderan način gradnje je toliko prodro u samo gradsko jezgro da očuvanje izvornog jezgra time više nije bilo moguće.
Godine 2001. ISESKO, muslimanska verzija Uneska, proglasio je Timbuktu „Islamskim glavnim gradom svetske kulturne baštine“ na području Afrike za 2006. godinu.
National, Maryland
Našonal je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 56.
Somerset County, Maryland
je okrug u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 26.470, što je 1.723 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Forêt-du-Temple
Fore di Templ je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Krez koja pripada prefekturi Gere.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 151 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 462 m, a minimalnoj 360 m).
Campagnola, Rovigo
Campagnola je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Elco, Pennsylvania
Elko je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 323, što je 39 (-10,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Spiegelau
Špigelau je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Frejung-Grafenau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.990 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9272149.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Frejung-Grafenau Špigelau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Frejung-Grafenau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 734–820 metara. Površina opštine iznosi 40,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.990 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 99 stanovnika/km².
Castiglione (razvrstavanje)
Castiglione ima više značenja:
Schulmädchen-Report. 3. Teil: Was Eltern nicht mal ahnen
'Schulmädchen-Report. 3. Teil: Was Eltern nicht mal ahnen, u Jugoslaviji prikazan pod naslovom Istinite priče, 3. dio', je zapadnonjemački erotski omnibus film snimljen u režiji Waltera Boosa i Ernsta Hofbauera i premijerno prikan početkom 1972. godine. Predstavlja treći dio serije Schulmädchen-Report i sastoji se od devet priča vezanih uz seksualni život tadašnjih njemačkih adolescentica, isrpepletenih s kratkim dokumentarnim segmentima u kome se slučajne prolaznike intervjuira o raznim pitanjima vezanim uz seks. Treći dio serije je kasnije imao određenih problema sa cenzurom u nekim državama, prije svega zbog scene u kojoj se pod tušem zajedno pojavljuju 14-godišnja djevojčica i 10-godišnji dječak.
Celletta dell'Olio, Rimini
Celletta dell'Olio je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Castiglioni
Castiglioni ima više značenja:
Calzada Larga, Villa Corzo
Calzada Larga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 594 m.
Cattolica
Geografske karakteristike
Cattolica leži na obali Jadranskog mora udaljena dvadesetak kilometara jugoistočno od centra Riminija i gotovo isto toliko od Pesara. Mirno plitko more, duge pješčane plaže koje osvježava blagi maestral, aduti su Cattolice koja je danas poznato ljetovalište na Rivijeri Romagnola.
Historija
Historija Cattolice seže do Antičkog Rima. Nakon Rimljana njome vladaju Bizantinci, a nakon njih Ravenski egzarhat a od 16. vijeka članovi dinastije Malatesta. Za njihove vlasti pojavili su se prvi ugostitelji, dokumentirano je da je Cattolica u 16. vijeku imala više od 10 gostionica i točionica. Tokom 18. vijeka prosperiralo je ribarstvo, ali je jedan vijek kasnije Cattolica definitivno postala ljetna turistička destinacija.
Jedna od najvećih atrakcija Cattolice je veliki Akvarij koji se prostire na površini od 110 m², građen još od 1930-ih do danas. , a od strarina tu je zamak i srednjovjekovana sportska igra - Il palio del Daino, u kojoj se natječu kvartovi.
Carrobio, Lodi
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Manantial de Agua, San Lorenzo Texmelúcan
Manantial de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Lorenzo Texmelúcan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1612 m.
PEPAP
PEPAP (1-(2-feniletil)-4-fenil-4-acetoksipiperidin) je sintetički analog meperidina. On je srodan sa lekom MPPP, sa jednom N-fenetil grupom umesto N-metil supstitucije i acetatnim estrom umesto propionata.
La Mina, Tecalitlán
La Mina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tecalitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1453 m.
A-1,4-glukan-protein sintaza (ADP-formiranje)
A-1,4-glukan-protein sintaza (ADP-formiranje) (, ADP-glukoza:protein glukoziltransferaza, adenozin difosfoglukoza-protein glukoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ADP-glukoza:protein 4-alfa-D-glukoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova enzim gradi alfa-1,4-glukanske lance kovalentno vezane za proteina, te deluje kao inicijator glikogenske sinteze.
Roșiești, Roșiești
Roșiești je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Roșiești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3769 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Mirkovac (Kneževi Vinogradi)
Mirkovac (mađarski Keselyüs [ˈkɛʃɛjyʃ] ili Mirkovác [ˈmirkovaːt͡s]), naselje u sastavu Općine Kneževi Vinogradi, u Osječko-baranjskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 108 stanovnika.
Castel San Venanzo, Macerata
Castel San Venanzo je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Rachel Weisz
Rachel Hannah Weisz (London, Velika Britanija, 7. ožujka 1971.) engleska je filmska, televizijska i kazališna glumica, dobitnica Oscara za najbolju sporednu glumicu za 2005. godinu. Weisz je široj javnosti najpoznatija po ulogama u spektaklima Mumija i Mumija 2.
Rubén Sánchez Patiño, Papantla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Castel San Venanzo, Macerata
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Interleukin 1
Interleukin 1 (IL-1) je interleukin (i citokin) koji igra važnu ulogu u specifičnom i nespecifičnom imunitetu kao i u nastanku zapaljenja. Proizvode ga pretežno monociti i makrofage, ali i druge ćelije kao npr. endotelne ćelije, epitelne ćelije, fibroblasti, astrociti, limfociti itd.
4579 Puccini
4579 Puccini je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,398 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,7.
Interleukin 1
Uloga
Interleukin 1 igra ulogu i specifičnom i nespecifično imunitetu. U okviru nespecifičnog imuniteta IL-1 ubrzava sazrevanje granulocita u koštanoj srži i aktiviše NK ćelije. Interleukin 1 spada u pirogene supstance (pirogeni). Pirogene supstance izazivaju povećanje telesne temperature. U neuronima hipotalmusa IL-1 indukuje sproizvodnju prostaglandina E 2 (PGE 2 ), koji podešava termoregulacioni centar hipotalamusa na viši nivo, čime se i povećava telesna temperatura. U okviru specifičnog imuniteta aktiviše T limfocite (pogotovu T pomoćne limfocite) i pojačava njihovu funkciju. Smatra se da poseduje i antitumorsko dejstvo.
Jagsthausen
Jagstauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Hajlbron. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.518 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8125048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hajlbron Jagstauzen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajlbron. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 17,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.518 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 86 stanovnika/km².
Mirkovac (Kneževi Vinogradi)
Nacionalnost 2011.
Prema popisu iz 2011. godine stanovništvo je pretežito hrvatsko (75%), te srpsko (12%) i njemačko (7%).
Masakri na Markalama
Prvi se dogodio 5. februara, 1994. godine kada je 68 ljudi ubijeno, a 144 ranjeno. Drugi se dogodio 28. augusta, 1995. godine, a ubijeno je 37 ljudi, dok je ranjeno 90. Drugi napad je bio direktan povod za kampanju bombardovanja srpskih položaja od strane NATO pakta, jer su masakri nad civilima u Sarajevu i drugim opsjednutim gradovima ili enklavama postali uobičajena praksa srpskih snaga, koje se nisu obazirale na česta upozorenja NATO-a i drugih međunarodnih organizacija.
Prvi masakr na Markalama
Prvi masakr se dogodio između 12:10 i 12:20 poslije podne, kada je minobacački projektil kalibra 120 mm ispaljen sa srpskih položaja na području sela Mrkovići pao u prepunu gradsku tržnicu Markale. Spasioci i ostali radnici Ujedinjenih Naroda su brzo stigli da bi pomogli brojnim civilnim žrtvama, dok su snimci događaja brzo postali glavne vijesti širom svijeta. Kontroverza o događaju je počela nakon što je prvobitni izvještaj UNPROFORA došao do zaključka da je granata ispaljena sa položaja Armije RBiH. General Michael Rose, britanski čelnik UNPROFOR-a, je otkrio u svojim memoarima da je tri dana nakon masakra rekao generalu Divjaku, zamjeniku zapovjednika snaga Armije RBiH, da je granata bila ispaljena sa bosanskih položaja. Međutim, kasniji i opširniji izvještaj UNPROFOR-a je primjetio računsku pogrešku u originalnom izvještaju. Kad su ispravili grešku, Ujedinjeni Narodi su došli do zaključka da nije moguće utvrditi koja je strana ispalila granatu.
Januara 2004. godine, tužioci u slučaju protiv Stanislava Galića, srpskog generala koji je komandovao opsadom Sarajeva, pred Međunarodnim krivičnim sudom za ratne zločine počinjene na tlu bivše Jugoslavije, predstavili su kao dokaz stručni izvještaj balističkog eksperta Berke Zečevića. Zajedno sa dvoje kolega, Zečevićeva istraga je otkrila šest mogućih mjesta sa kojih je dotična granata mogla biti ispaljena, od kojih su pet bili položaji VRS-a, a jedno pod kontrolom Armije RBiH. Mjesto pod kontrolom Armije RBiH je bilo vidljivo promatračima UNPROFOR-a, koji su potvrdili da tog dana ni jedna granata nije bila ispaljena sa tog položaja. Zečević je dalje objasnio da su se neki dijelovi projektila mogli proizvoditi samo u dva mjesta, a oba su bili pod kontrolom Vojske Republike Srpske. Sud je na kraju odlučio da je Galić kriv bez osnovane sumnje za svih pet granatiranja za kojeg su ga tužioci optužili, uključujuči i Markale, te je osuđen na doživotnu robiju. Iako je o presudi opširno izvještavano preko međunarodnih medija, prema tvrdnjama Helsinškom odboru za ljudska prava u Srbiji, odluka suda je ignorisana u samoj Srbiji i Crnoj Gori.
Drugi masakr na Markalama
Drugi masakr se dogodio 28. augusta 1995. u 11:00 sati ujutru, sa pet ispaljenih granata, ali manje žrtava. Istraga masakra od strane Ujedinjenih Naroda je vođena u tajnosti, što je izazvalo špekulacije u medijima o nemogućnosti utvrđivanja lokacije sa koje su granate ispaljene. Ovu špekulaciju su po ustaljenom šablonu podržale srpske vlasti koje su, kao što su uradile i nakon masakra 1994. godine, demantirale svu odgovornost i optužile vladu Republike Bosne i Hercegovine za bombardovanje vlastitog stanovništva s ciljem izazivanja međunarodnog revolta i moguće intervencije. U stvari, kao što se i saznalo kroz izvještaj za Generalnu skupštinu Ujedinjenih Naroda 1999. godine, UNPROFOR je smatrao da su dokazi bili dosta jasni: tajni izvještaj nedugo nakon događaja je utvrdio da je svih pet rundi granata ispalila Vojska Republike Srpske. Čim su tehnički i vremenski uvjeti dopustili, a sigurnost UN radnika koji su tada prolazili kroz srpsku teritoriju bila obezbjeđena, započeta je Operacija Namjerna Sila.
David Harland, bivši šef civilog sektora UN-a u BiH, priznao je na suđenju generalu Dragomiru Miloševiću pred MKSJ odgovornost za nastanak mita o tome da UNPROFOR nije utvrdio ko je ispalio minobacačke granate koje su dovele do masakra poznatog kao "Markale 2". Harland je rekao da je taj mit, koji se održava već više od deset godina, nastao zbog "neutralne izjave" tadašnjeg komandanta UNPROFOR-a, generala Ruperta Smitha. On je, naime, na dan "Markala 2" izjavio da "nije jasno ko je ispalio granate, mada je već imao tehnički izveštaj obavještajnog odjeljenja UNPROFOR da je izvan razumne sumnje utvrđeno da su one ispaljene sa položaja VRS u Lukavici." Harlandova odgovornost je u tome što je upravo on savjetovao generala Smita da istupi sa "neutralnom izjavom, kako ne bi alarmirao Srbe koji bi, da je odmah upro prstom u njih, znali da predstoje vazdušni udari NATO-a na njihove pozicije.", što bi ugrozilo bezbjednost snaga UN-a koje su se u tom trenutku nalazile na teritoriji pod kontrolom VRS-a ili na položajima koji bi mogli da budu izloženi odmazdi srpskih snaga.
Srpski mediji o Markalama
Ohrabreni inicijalnim izveštajem UNPROFOR-a, srpski mediji su tvrdili da je bosanska vlada granatirala sopstvene civile kako bi privukla zapadne sile da intervenišu protiv Srba. Priče o tome kako bosanski Muslimani ubijaju sami svoje civile samo da bi mogli da optuže Srbe su postigle veliki efekat i ohrabrile su poricanja srpskih ratnih zločina.
U januaru 2003, Sud za ratne zločine je nedvosmisleno utvrdio da su masakr počinile srpske snage oko Sarajeva. Iako široko zastupljena u međunarodnim medijima, ova presuda je bila ignorisana u samoj Srbiji.
Mirkovac (Kneževi Vinogradi)
Prezimena stanovnika
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine 20 najčešćih prezimena u Mirkovcu su:
a nekad su najčešća prezimena bila:
Udruge
U Registar udruga Republike Hrvatske upisane su 2 udruge sa sjedištem u Mirkovcu (stanje: VI/2019):
Al Qūfi‘, Hajjah
Al Qūfi‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1063 m.
El Cangrejal, Frontera Comalapa
El Cangrejal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Frontera Comalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1094 m.
Kraške spilje Aggteleka i Slovačkog krša
Krške špilje Aggteleka i Slovačkog krša je naziv za UNESCO-vu svjetsku baštinu koja se sastoji od sustava špilja koji se proteže kroz Mađarsku i Slovačku. Ove krške špilje su upisane na popis mjesta svjetske baštine u Europi jer su nastale zbog rijetke kombinacije klimatskih učinaka tropske klime i pomicanja glečera, te omogućavaju pregled geološke povijesti zemlje u posljednjih deset milijuna godina. Sustav čini 712 špilja na području od sedam dijelova: Aggtelek, Brda Szendrő-Rudabánya i Esztramos u Mađarskoj, te Špilja Dobšinská, Koniar plato, Plešivec plato, i okolica mjesta Silica i Jasov u Slovačkoj. mini| Stalaktit u špilji Baradla mini| Naslage aragonita u Ohtinskoj špilji mini| Ledena jama Dobšinske špilje
Povezano
Najslavnije krške tvorevine na svijetu:
Pasji dani
Pasji dani je naziv za razdoblje koje obuhvaća kraj proljeća i veći dio ljeta. Svojstvo su mu vrlo velike vrućine. Kalendarski traju od lipnja do početka rujna. Zemljopisno područje koje je zahvaćeno ovom pojavom su umjerene zemljopisne širine. Ime ovog razdoblja nastalo je još u starom vijeku. Sveza je sjajna zvijezda na noćnom nebu Sirius koja se nalazi u zviježđu Velikog psa. Ljetnjih mjeseci Sirius se pojavljuje na obzoru malo prije nego što izađe Sunce, što su u starim vremenima povezivali kao uzrokom dodatne topline t.j. ljetnjih vrućina.
2008
Godina 2008 (MMVIII) bila je prestupna godina koja počinje u utorak.
Označena je kao:
Januar/Siječanj
mini|180px|Logo serije [[Breaking Bad]]
Februar/Veljača
thumb|100px|Mapa Kosova
Mart/Ožujak
right|thumb|225px|[[Blanka Vlašić]]
April/Travanj
mini|200px|Samit [[NATO u Bukureštu]]
Jun/Lipanj
thumb|200px|[[Ana Ivanović]]
Jul/Srpanj
thumb|130px|[[Mirko Cvetković, premijer Srbije 2008-2012]] mini|260px|[[Nacionalni stadion u Pekingu]]
Avgust/August/Kolovoz
right|thumb|Ruska raketa u civilnim metama, [[Gori]] right|thumb|225px|Gruzijski izbjeglički logor Tserovani thumb|200px|[[Jelena Janković]] mini|180px|[[Shanghai World Financial Center]]
Septembar/Rujan
thumb|250px|Ispred [[Lehman Brothers, na dan bankrotstva.]]
Novembar/Studeni
thumb|200px|[[Barack Obama]]
Vidi takođe:
Godišnji kalendar
Lilika
Lilika je jugoslovenski igrani film snimljen 1970 u režiji glumca Branka Pleše, kome je to bio režijski debi. Temelji se na noveli Dragoslava Mihailovića koji je zajedno sa Plešom napisao scenario. Film je prikazan na filmskom festivalu u Lokarnu gde je zajedno sa još nekoliko ostvarenja podelio glavnu nagradu Zlatni leopard.
Radnja
Jedanaestogodišnja vanbračna kći ratom unesrećene žene, naslućuje da je suvišna u životu poočima i majke. Iz okrutne sredine i pomjerene porodice, sud i porota će za nju naći jedini izlaz u domu za vaspitno zapuštene, koji ona osjeća ne kao svoj novi dom, već kao robiju za djecu.
Schulmädchen-Report. 4. Teil: Was Eltern oft verzweifeln läßt
'''Schulmädchen-Report. 4. Teil: Was Eltern oft verzweifeln läßt, u Jugoslaviji prikazan pod naslovom ''Istinite priče 4. dio', je zapadnonjemački erotski omnibus film snimljen 1972. godine u režiji Ernsta Hofbauera. Predstavlja četvrti dio serije Schulmädchen-Report i sastoji se od sedam priča koje prikazuju seksualni život tadašnjih njemačkih adolescentica. Četvrti dio serije se ističe zbog toga što su u njemu sudjelovali ugledni glumci kao Sascha Hehn i Ingrid Steeger, kao i švedska glumica Christina Lindberg, koja je tada uživala status jedne od najvećih erotskih zvijezda evropske kinematografije.
Ste24 endopeptidaza
Ste24 endopeptidaza (, Ste24 endopeptidase) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim pripada peptidaznoj familiji M48.
1515
Godina 1515 (MDXV) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Hagetmau
Ažemo je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Land koja pripada prefekturi Mon de Marsan.
St. Mary's County, Maryland
je okrug u američkoj saveznoj državi Merilend.
Hagetmau
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4403 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 155 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 142 m, a minimalnoj 72 m).
St. Mary's County, Maryland
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 105.151, što je 18.94 (22,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Castignola
Castignola ima više značenja:
Niños Héroes, Tenosique
Niños Héroes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Tenosique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Csongrád
Csongrád (srpskohrvatski: Čongrad, arhaično: Crnograd) je grad na jugoistoku Mađarske od 16,564 stanovnika.
Csongrád administrativno podpada pod Županiju Csongrád, u kojoj je peti po veličini.
Geografske karakteristike
Csongrád leži na desnoj obali rijeke Tise, udaljen 27 km istočno od Kiskunfélegyháze iz Županije Bács-Kiskun.
Historija
U vrijeme kad su Ugari zaposjedali zemlju u 9. vijeku, tu se nalazila slavenska utvrda Čornigrad, po kojoj je kasniji grad i čitav kraj dobio ime. Sve do 13. vijeka, kad su ga Mongoli razorili on je bio prijestolnica toga kraja.
Fraccionamiento las Cumbres, Morelia
Fraccionamiento las Cumbres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2022 m.
4580 Child
4580 Child je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,638 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,8.