cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sokrat
Definicija
Aristotel (Metaph. M. 1078b 27–29) kaže da se Sokratu mogu pripisati dva postignuća u nauci: upotreba "induktivnih dokaza" (ἐπακτικοὶ λόγοι) i "opštih definicija" (τὸ ὁρίζεσθαι καθόλου). Sokrat je, dakle, tragao za opštim definicijama, tj. za postizanjem čvrstih pojmova, a nije "postavljao ni opštosti ni odredbe kao nešto odvojeno od stvari, koje su tek drugi odvojili i nazvali ih idejama postojećih stvari" (Arist. Metaph. M. 1078b 30–32). Nasuprot sofističkom relativizmu, Sokrat utvrđuje da opšti pojam ostaje isti: da pojedinačni primeri mogu varirati, ali da opšta definicija ostaje ista. Na primer, Artistotelova definicija čoveka glasi da je on "razumna životinja". Premda se pojedini ljudi razlikuju po intelektualnoj nadarenosti, po životnim navikama i običajima, neki su "mentalno zaostali", ipak svaka životinja koja poseduje dar umnosti, potenciju razumnosti – bilo da stvarno koristi razum ili ne, bilo da ga može koristiti ili je u tome onemogućava kakav organski nedostatak – jeste čovek. Definicija čoveka se primenjuje na sve ove slučajeve i ostaje stalna. Tako nas opšti pojam ili definicija upućuje na nešto postojano i trajno što se u svetu propadljivih pojedinačnosti ističe posedovanjem upravo tih karakteristika. Čak i kada bi svi ljudi bili zatrti bez traga, definicija čoveka kao "razumne životinje" ostala bi nepromenjena. Slično tome, u geometriji govorimo o pravoj, krugu, kocki itd. i definišemo ih, a da se pritom savršena prava ili krug uopšte ne nalaze među stvarima našeg iskustva, već u najboljem slučaju postoje samo aproksimacije definicijama prave ili kruga.
Postoji, dakle, razlika između nesavršenih i promenljivih predmeta našeg svakodnevnog iskustva, s jedne strane, i opšteg pojma ili definicije, s druge. Stoga je lako uvideti zašto je Sokrat pridavao tako veliki značaj nastojanju da se dođe do opšte definicije. Zanimajući se najviše za pitanja morala, on je zaključio da definicija pruža čoveku sigurnost koja opstaje pred navalom relativističkih učenja sofista. Prema relativističkoj etici sofista, na primer, pravda se razlikuje od jednoga polisa do drugog, nikada se ne može reći da je pravda ovo ili ono, već samo to da je pravda u Atini ovo, u Sparti ono, u Tesaliji nešto treće. Ali ako dođemo do opšte definicije pravde, koja izražava unutrašnju prirodu pravde i primenjiva je na sve situacije, onda dobijamo nešto pouzdano od čega možemo poći, i onda možemo prosuđivati i o pravdi primenjenoj u pojedinim državama u odnosu na to koliko se ona uključuje u opštu definiciju pravde ili odstupa od nje.
Indukcija
Pod Aristotelovom izjavom da se Sokratu može pripisati upotreba "induktivnih dokaza" ne treba podrazumevati da je Sokrat razvio neku eksplicitnu teoriju o indukciji sa stanovišta nekoga ko se bavio logikom. Sokratova indukcija u suštini je tesno povezana s traganjem za opštim definicijama i sastoji se u procesu kojim se, putem pitanja i odgovora, od pojedinačnih primera našega svakodnevnog iskustva dođe upravo do neke opšte definicije stvari o kojoj se raspravlja. Radilo se o tome da bi Sokrat stupao u razgovor s nekim i postavljao mu pitanje, na primer, šta je pravednost ili bi naveo razgovor u određenom pravcu i kada bi sagovornik upotrebio reč "pravednost", Sokrat bi ga pitao šta je pravednost. Sagovornik bi, budući da je upotrebio tu reč, morao da zna šta ona znači i nudio bi tada neku definiciju, s kojom bi se Sokrat u načelu složio, ali bi dodao da tu postoje samo dve ili tri stvari koje bi želeo da razjasni. Stoga bi postavljao nova pitanja, puštajući sagovornika da govori, ali držeći tok razgovora pod svojom kontrolom. Sagovornik bi predlagao izmenjene ili nove definicije, i tako bi se odvijao ovaj postupak sa ili bez konačnog rešenja.
Ova dijalektika je, dakle, išla od pojedinačnih primera ka opštem zaključku, od manje primerenih definicija ka prikladnoj definiciji. Ponekada se tim postupkom i dolazilo do mekog određenog zaključka, premda se rani Platonovi dijalozi, koji pripadaju njegovoj tzv. sokratskoj fazi, uglavnom završavaju bez nekog određenog i pozitivnog rezultata. U svakom slučaju, cilj je bio isti: postići istu i opštu definiciju, a pošto je potupak dokazivanja išao od pojedinačnog ka opštem, to se može reći da je taj put zaista predstavljao postupak indukcije. Ksenofont spominje da je Sokrat želeo da istraži i definicijama obuhvati neke moralne fenomene, na primer pobožnost i bezbožnost, pravednost i nepravednost, hrabrost i kukavičluk, a i rani Platonovi dijalozi razmatraju iste etičke vrednosti: Eutifron pobožnost (bez rešenja), Harmid umerenost (bez rešenja), Lisid prijateljstvo (bez rešenja).
Filozofija
Smatra se da je Sokrat već u mladosti težio tome da se od kosmoloških spekulacija jonskih filozofa okrene ka samom čoveku. Izgleda da je o svoj filozofski put započeo izučavanjem kosmoloških teorija Istoka i Zapada u filozofijama Arhelaja, Diogena iz Apolonije, Empedokla i drugih mislilaca. Teofrast potvrđuje da je Sokrat zaista bio član škole Anaksagorinog nastavljača u Atini – Arhelaja (Phys. Opin. frg. 4), ali se Sokrat u svakom slučaju uskoro razočarao u Anaksagorinu filozofiju. Nakon prvobitne zbunjenosti koju su u njemu izazivale oprečne postavke različitih ontoloških i kosmoloških teorija, Sokrat je prvo bio ozaren iznenadnim svetlom koje je našao u onom delu Anaksagorinog učenja koje je govorilo o Umu (Νοῦς) kao osnovnom prirodnom principu. Oduševljen time Sokrat se dao na izučavanje Anaksagorine filozofije kako bi otkrio na koji način Um deluje u svetu da bi uredio sve stvari radi onog boljeg, ali je uskoro utvrdio da je Anaksagora uveo Um samo da bi obezbedio prvog pokretača sveg vrtložnog kretanja, koje se dalje odvija u potpunosti nezavisno od Uma. Razočaran time, Sokrat se dao na vlastito filozofsko ispitivanje, napustivši filozofiju prirodu koja mu se, sa svim njenim suprotstavljenim gledištima, činila besplodnom i besciljnom.
Na Sokratovo okretanje od kosmoloških i prirodoslovnih ka antropološkim spekulacijama verovatno je uticala i poznata zgoda sa delfijskim proročištem. Herofont, bliski prijatelj Sokratov, pitao je proročište da li postoji neki čovek mudriji od Sokrata i dobio odgovor da takvoga nema. To je navelo Sokrata na razmišljanje, pa je došao do zaključka da ga je Apolon nazvao najmudrijim zbog toga što je spoznao vlastito neznanje (odakle je kasnije nastala poznata izreka Οἴδα ὅτι οὐδὲν οἴδα, odnosnom u latinskom prevodu: Scio me nihil scire = Znam da ništa ne znam). Tada je Sokrat shvatio svoju misiju kao potragu za postojanim i pouzdanim istinama, za istinskim znanjem, i kao obraćanje svakom čoveku koji bi ga hteo slušati. Ta potraga za postojanom istinom izvršiće presudan uticaj na izgradnju Platonove filozofije. Premda ova priča o proročištu izgleda čudno, nema zapravo razloga sumnjati u njenu istoričnost: ta se priča, naime, nalazi u Platonovom dijalogu Odbrana Sokratova, a malo je verovatno da bi Platon u Sokratova usta stavio čistu izmišljotinu u jednom dijalogu koji je očigledno trebalo da pruži istorijski prikaz suđenja Sokratu, a posebno s obzirom na činjenicu da je Odbrana nastala u doba kada su još bili u životu mnogi koji su znali pravo stanje stvari.
Znanje
Postizanje opšte defincije, jednako primenljive na sve pojedinačne situacije svakodnevnog iskustva, do koje se dolazilo dijalektičkim postupkom, predstavljalo je za Sokrata i dostizanje istinskog znanja. Sokratova "ironija", njegovo priznavanje neznanja, bila je iskrena: on nije znao, ali želeo je da dođe do znanja te da podstakne i druge da sami razmišljaju i ozbiljno pristupe ozbiljnom radu na negovanju svojih duša – ovo s obzirom na to da se Sokrat naročito zanimao za moralne aspekte življenja: da bi čovek pravilno živeo, on mora znati šta je to dobar život. Budući duboko uveren u vrednost duše kao mislećeg i voljnog subjekta, on je jasno uviđao značaj saznanja za pravilno usmerenje duše. Sokrat je svoju metodu nazvao "babičkom veštinom", ne samo da bi se našalio sa zanimanjem svoje majke, već i da bi izrazio svoju nameru: navesti druge da razumom dođu do znanja. Stoga je jasno zašto je on toliko mnogo pažnje posvećivao pronalaženju opštih definicija: on je bio ubeđen u to da je jasno saznanje istine od suštinskog značaja za ispravno življenje.
Naravno, ova je dijalektika mogla da dokaže nešto što bi nekoga razljutilo ili čak dovelo u nepriliku pa i ponizilo one čije je neznanje bilo razotkriveno u razgovoru i čija je preterana sigurnost bila uzdrmana, a mogla je i da zagolica maštu mladih ljudi koji su se okupljali oko Sokrata da bi čuli kako su njihovi stariji zapleteni Sokratovim pitanjima, ali Sokratov cilj nije bio da naljuti ili povredi ljude: njegov cilj bio je da otkrije istinu, koju ni on sam nije znao. Da ju je znao, Platon bi u svojim ranim sokratskim dijalozima nudio i rešenja postavljenih problema, a ne bi ih ostavljao otvorenima.
Vrlina
Sokrat se posebno zanimao za etiku. Aristotel jasno kaže da se Sokrat "bavio etičkim stvarima" (Metaph. A 987b 1–3) te ponovo da se "Sokrat bavio etičkim vrlinama i bio prvi koji je nastojao pronaći za njih opšte odredbe" (Metaph. M 1078b 17–19). Naravno, zanimanje za etiku kod jednoga Grka nije moglo biti odvojeno od zanimanja za politiku: upravo zato Ksenofont navodi da je Sokrat istraživao τί πόλις, τί πολιτικός, τί ἀρχὴ ἀνθρώπων, τί ἀρχὴ ἀνθρώπων (= šta je država, šta državnik, šta vlada ljudi, šta vladar ljudi, Mem. I, 1, 16). Sokrat, naravno, ne istražuje partijsku politiku, već politički život u njegovom moralnom aspektu: on smatra da se mora istražiti sama država kao takva pre nego što se pogledaju njeni pojedinačni elementi i interesi. Naime, mi ne možemo brinuti za državu ako ne znamo prirodu države i ako ne znamo šta je dobra država. Prema tome, tu se znanje traži kao sredstvo, kao preduslov za moralno delovanje.
Teorija o odnosu između znanja i vrline karakteristična je za celokupnu etiku Sokratovu. Prema njemu, znanje i vrlina su identični u tom smislu da će mudar čovek, dakle onaj koji poseduje znanje o tome šta je ispravno, takođe i činiti ono što je ispravno. Drugim rečima, niko ne čini zlo sa znanjem i unapred postavljenim ciljem: niko ne bira zlo kao takvo. Ovaj etički intelektualizam kritikovao je već Aristotel, tvrdeći da identifikovanje znanja i vrline zanemaruje iracionalne delove duše i moralnu slabost koja čoveka može navesti da učini i ono za šta zna da je loše. Naime, i mi sami ponekad činimo ono za šta znamo da je rđavo, a i druge ljude smatramo moralno odgovornima za neki rđav čin jer smatramo da su taj čin izvršili znajući da je on loš; ukoliko neko nije znao da je taj čin rđav, onda njega ne bismo mogli ni smatrati moralno odgovornim.
Premda Aristotelova kritika Sokratove etike koja previđa moralnu slabost nesavlađivanja (ἀκρασία) ostaje validna, ipak se Sokratovoj etici mora odati priznanje, jer racionalna etika mora biti utemeljena na ljudskoj prirodi i dobru ljudske prirode kao takve. Ljudska priroda je nepromenljiva i stoga su nepromenljive i etičke vrednosti, a Sokratova zasluga jeste u tome što je shvatio postojanost tih vrednosti i težio za tim da ih odredi opštim definicijama koje bi mogle postati normama ljudskoga ponašanja. Iz identifikacije mudrosti i vrline proizlazi jedinstvo vrline: postoji samo jedna vrlina, uviđanje onoga što je istinski dobro za čoveka, onoga što zaista vodi ka njegovom duševnom zdravlju i duševnoj harmoniji. Što je još važnije, iz te identifikacije proizlazi i to da se čovek može učiti vrlini. Naravno, o sofisti su tvrdili da podučavaju veštinu vrline, ali se Sokrat od njih razlikovao ne samo po tome što je tvrdio da i on sam tek uči, nego i po tome što je pokušavao da otkrije opšte odredbe etičkih vrednosti. Ako se naglašava znanje kao istinsko lično uverenje, onda, ako se takvo znanje može podučavati, i vrlina bi se mogla podučavati. Za Sokrata podučavati nekoga u nečemu nije značilo samo pojmovno učenje, nego pre navođenje čoveka na istinsko ubeđenje. On je posebno isticao da isto kao što je lekar onaj koji je naučio lekarsku veštinu, tako je i pravedan onaj koji je naučio šta je pravednost.
Politika
Ako je lekar čovek koji je izučio lekarsku veštinu, i ako se nijedan bolestan čovek ne bi predao u ruke nekoga ko nema nikakvog znanja o medicini, onda nema razloga da se javni službenici biraju kockom pa ni glasanjem neuke gomile (Ksenofont, Mem. I, 2, 9; III, 9, 10). Istinski državnici, prema tome, moraju biti oni koji znaju kako se upravlja državom. Sokrata je, dakle, njegov etičko-epistemološki intelektualizam morao navesti da veoma kritički gleda na savremenu demokratiju kakva se praktikovala u Atini.
Izvori
Problem utvrđivanja filozofskih gledišta Sokrata, koji sam nije ostavio ništa napisano, sastoji se u različitosti karaktera izvora koji su nam na raspolaganju, a to su Ksenofontovi sokratski spisi (Uspomene na Sokrata – Άπομνημονεύματα ili Memorabilia Socratis, Gozba – Συμπόσιον i Odbrana Sokratova – Απολογία Σωκράτους), Platonovi dijalozi, razni Aristotelovi iskazi i Aristofanove Oblakinje. Ako bismo se, na primer, oslonili na Ksenofonta kao glavni izvor o Sokratu i njegovom učenju, stekli bismo utisak da je Sokratov cilj bio da stvara dobre ljude i građane, kao svojevrsni narodni učitelj morala, ali se sam nije zanima za logičke i metafizičke probleme. Ako se, pak, oslonimo na Platonove spise, Sokrat nam se pojavljuje kao vrhunski metafizičar koji je postavio temelje transcedentalnoj filozofiji, posebno značajnoj po metafizičkom svetu ideja. Nasuprot tome, Aristotel jasno tvrdi da Sokrat, premda se zanimao i za teorijska pitanja, nije zastupao učenje o trajnim idejama – učenje karakteristično za platonizam. Obično se smatra da mi ne možemo odbaciti Aristotelovo svedočanstvo, te da se na Ksenofontove prikaze Sokrata kao "običnog" i "jednostavnog" čoveka ne može osloniti, uglavnom zbog nedovoljnih Ksenofontovih interesovanja i sposobnosti za filozofiju, te otuda zaključujemo da kako Platon, s izuzetkom ranih sokratskih dijaloga (na primer, Odbrane Sokratove), u Sokratova usta stavlja svoja vlastita učenja. Na taj način dobija se manje-više konzistentna slika o Sokratu i istovremeno se ne prekraja nijedan od naših izvora.
Kampton
Kampton se može odnositi na
Kersvil
Kersvil se može odnositi na
649
Godina 649. (DCXLIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 649. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Car Taizong od Tanga
Maleilsirćetna kiselina
Maleilsirćetna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 158,109 Da.
Scarsdale, New York
Skarsdejl je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.166, što je 657 (-3,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
1496
Godina 1496 (MCDXCVI) bila je prijestupna godina koja počinje u petak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Mananara (Betsiboka)
Rijeka Mananara je rijeka u središnjem Madagaskaru duga 186 km, desna pritoka rijeke Betsiboke. Mananara izvire na centralnom platou, a potom teče na zapad prema Mozambičkom kanalu.
Geografske karakteristike
Mananara izvire na južnim obroncima Gorja Anosiene, istočno od Antananariva potom teče u pravcu sjevera do grada Anjozorobea i njegove doline. Zatim skreće na zapad prema visoravni Mandrare u koju ulazi južno od Amboasarija. Kod mjesta Beraketa je izgrađena brana, i stvoreno akomulaciono jezero čije se vode koriste za navodnjavanje doline Behara. Mananara prima s desne, čitav niz malih potoka i brzaca, sa južnih padina masiva Ivakoani, od kojih je najveći Andratina.
Mananara teče kroz tri velike doline; Alakamisi, Anjozorobe i Andakana, koje su odvojene kanjonima i velikim padom. U dolini Andakana uvire u rijeku Betsiboku i potom zajedno s njom u Mozambički kanal.
Ukupna duljina rijeke Mananara je oko 186 km, a površina njena sliva iznosi 16 760 km².
Trenton, Tennessee
Trenton je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Mananara (Betsiboka)
Geografske karakteristike
U šumama oko rijeke žive endemske vrsta lemura crvenovrati lemur (Varecia rubra) i crno bijeli lemuri (Varecia variegata)
Trenton, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.264, što je 419 (-8,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Druid Hils
Druid Hils se može odnositi na
Brengues (Lot)
Brang je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 175 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 392 m, a minimalnoj 150 m).
Sentertaun
Sentertaun se može odnositi na
Teofil Pančić
Teofil Pančić (rođen 6. 7. 1965. godine u Skoplju) je srpski novinar, kolumnista i kritičar koji svoje tekstove objavljuje u beogradskom nedeljniku Vreme. Svoje kritičke i analitičke tekstove objavljivao je u brojnim listovima i časopisima iz Srbije, sa eks-jugoslovenskog područja, kao i u publikacijama iz SAD, Rusije i više evropskih zemalja. Bio je urednik nedeljnika Vreme i radio kao politički komentator Radija Slobodna Evropa. Dobitnik je novinske nagrade Jug Grizelj, 1999. godine. Član je Nezavisnog društva novinara Vojvodine (NDNV). Živi i radi u Zemunu i Novom Sadu.
Biografija
Teofil Pančić je rođen 6. jula 1965. godine u Skoplju. Od treće do sedme godine živi u Pirotu da bi se kasnije preselio u Zagreb. Od 1999. godine radi kao politički komentator radija Slobodna Evropa.
Objavljivao je tekstove i kolumne u nizu časopisa među kojima su: Naša Borba, Republika, Globus, Dani, Sarajevske sveske, Dnevnik, Nezavisni, Vojvodina, Pobjeda, Monitor itd. U biblioteci XX vek, objavljena je njegova prva knjiga Urbani Bušmani- Život i smrt u srpskom postkomunizmu. Ova knjiga je zapravo zbirka novinskih eseja i kolumni, čija je zajednička tema raspad starog sistema vrednosti u srpskom društvu devedesetih godina i rađanje novog političkog, kulturnog i ekonomskog poretka vrednosti u senci ratova, represije i zakasnele tranzicije. Autor u ovim tekstovima nastoji da pokaže kako se arhaične ideje i koncepti lažne intelektualne elite pogubno odražavaju na stvarnost našeg dezorijentisanog društva.
Ista izdavačka kuća, 2004. godine objavljuje drugu Pančićevu zbirku eseja i kolumni, pod naslovom Čuvari bengalske vatre. Ova knjiga je svojevrstan nastavak Urbanih Bušmana, na šta ukazuje i njen podnaslov- Život i smrt u srpskom postkomunizmu II. Ovde se Pančić bavi periodom koji počinje padom Slobodana Miloševića, a završava se ubistvom Zorana Đinđića, prvog post-miloševićevskog premijera Srbije. Autor ovaj period naziva „vremenom postdemokratske kakofonije“. Izdavačka kuća Beopolis, 2006. godine objavljuje delo Osobeni znaci, koje predstavlja zbirku tekstova objavljenih u zabačenim rubrikama. Zapravo, ovo je Pančićeva zbirka eseja i pripovedaka, koje je pisao dozvoljavajući da njegovo pripovedačko JA uzme učešća u priči. Iste godine izlaze još dve Pančićeve knjige, zbirka književnih kritika Na hartijskom zadatku i zbirka kolumni Famoznih 400 kilometara. Njegova poslednja knjiga objavljena je 2006. godine, pod naslovom Karma Koma, koja sadrži tekstove objavljene tokom 2006. godine u istoimenoj autorovoj kolumni u novosadskom listu Dnevnik.
Napad
Uveče 24. 7. 2010, dva lica su napala Pančića u autobusu 83, u Zemunu i pretukli ga metalnom šipkom
Kould Spring
Kould Spring se može odnositi na
Tirotropinski receptor
Tirotropinski receptor (ili TSH receptor) je receptor koji odgovara na tireostimulišući hormon (takođe poznat kao "tirotropin", i stimuliše produkciju tiroksina (T4) i trijodotironina (T3). TSH receptor je član familij G protein-spregnutih receptora, integralnih membranskih proteina . Ovaj receptor je spregnut sa Gs.
One je prvenstveno nađen na površini tiroidnih epitelskih ćelija.
UDP (protokol)
UDP je jednostavan protokol koji obezbeđuje osnovne funkcije transportnog sloja OSI modela. Definisao ga je Dejvid Patrik Rid 1980. godine, opisan je u RFC dokumentu pod brojem 768.
Kouldstrim
Kouldstrim se može odnositi na
UDP (protokol)
Usluge sa konekcijom i bez nje
Programi na krajnjim sistemima koriste usluge Interneta za međusobno slanje poruka, a sastavni delovi Interneta obezbeđuju sredstava za njihov transport. [[TCP/IP] mreža obezbeđuje dve vrste usluga aplikacijama krajnjih sistema, a to su
Usluga bez konekcije
Kod usluge bez konekcije ne postoji procedura sinhronizacije, kada jedna strana aplikacija želi da pošalje paket drugoj strani program za slanje paketa to i učini. Budući da nema procedure sinhronizacije, dobija se na brzini, ali se gubi na pouzdanosti, nema kontrole toka ni zagušenja. Internetska usluga bez konekcije.
Karakteristike
UDP-se koristi za razmenu paketa poruka („datagrama“) između računara. Za razliku od protokola -TCP, ovaj protokol ne podrazumeva stalnu vezu nego se paketi „bacaju“ odredišnom računaru, bez održavanja veze i provere grešaka. Na taj način, ovaj protokol ne garantuje isporuku paketa niti isti redosled isporuke paketa kao pri slanju. Zbog ovih osobina UDP protokol je brz i koristi se za aplikacije kojima je važna brzina a prispeće paketa i održavanje redosleda nije od velike važnosti, koristi ga veliki broj aplikacija, naročito multimedijalne aplikacije poput internet telefonije i video konferencije. Koriste ga protokoli RTP, VoIP, DNS, serveri za računarske igre itd.
Krab Orčard
Krab Orčard se može odnositi na
Blaško Rajić
Blaško Stipan Rajić (Subotica, 7. siječnja 1878. – Subotica, 3. siječnja 1951.),bački hrvatski svećenik, književnik, javni djelatnik i političar. Pisao je prozna djela i pjesme.
Životopis
U rodnom gradu završava pučku školu, gimnaziju i bogoslovski nauk u Kalači.
Vjerski život
Po završetku studija, zaređen je za svećenika 24. lipnja 1902. godine. Isprve je kapelan u Dušnoku, hrvatskom selu u južnoj Ugarskoj (1902.-1903.). Ondje je (1903.) osnovao «Prosvjetno društvo Katolički krug», zatim službuje u Santovu (1903.-1906.) i ondje je osnovao Posudbenu zadrugu od koje su siromašni ljudi mogli dobiti novac bez kamate. Poslije toga je kapelan u subotičkoj crkvi sv. Terezije Avilske (1906.-1911.). Za župnika župe sv. Roka izabran je 1911. od subotičkog Gradskog vijeća, kao patrona crkve, a kaločki nadbiskup je taj izbor potvrdio, gdje ostaje četiri desetljeća, sve do smrti 3. siječnja 1951. - ne računajući vrijeme okupacije Bačke kada ga vlasti interniraju u Franjevački samostan u Budimu, gdje pod prinudom boravi od sredine 1941. do pred Uskrs 1943.
Autor je većeg broja molitvenika, među kojima se ističe «Velika duhovna manna, ili duše hrana u molitvama i pismama ...», Subotica, 1908., a kao sakupljač narodnih pjesama bunjevačkih Hrvata objelodanio je dvije knjige: «Narodno blago», Subotica, 1912. i «Narodno blago», Subotica, 1923. Uz veći broj igrokaza na biblijske teme, napisao je veliki broj pripovjedaka od kojih se neke tiskane u zbirkama: «Našim šorom», Subotica, 1928. i «Bunjevčice», 1936. Najznačajnije Rajićevo pjesničko djelo je ep «Slava», od oko 4 tisuće deseteraca, koji nastaje u vrijeme njegove internacije, napisan pod dojmom velikih stradanja i zločina tijekom II. svjetskog rata, osobito nad nedužnima i slabima. Ep «Slava» objavljen je tek 1998. godine nakladom NIP Subotičke novine i Obnoviteljske bunjevačke matice u Subotici.
Političko djelovanje
Zarana se uključio u preporodna gibanja koja je među bačkim Hrvatima pokrenuo Ivan Antunović, a nakon smrti Paje Kujundžića 1915., on je preuzeo čelnu ulogu među hrvatskim svećenicima u Bačkoj. Do rata je bio pripadnikom bačke Kršćansko-socijalističke stranke, osnovane 1907..
Agilno se zalagao za to da Bačka uđe u jedinstvenu južnoslavensku državu, radi čega je putovao u inozemstvo i čak sudjelovao na mirovnoj konferenciji u Parizu. U političkim pogledima se razočarao tijekom stvari nakon 1918. 22. rujna 1919. je bio je sudionikom bunjevačkog poslanstva koje je otputovalo u Pariz na mirovnu konferenciju sa inozemnim diplomatima. Uključio se u politički rad, doduše, kako je rekao, jer su ga okolnosti prisilile na to, sve za pomoć svoj hrvatski narod. Tako je vodio Bunjevačko–šokačku stranku, nakon toga Vojvođansku pučku stranku, a poslije se okrenio Stjepanu Radiću, čiji je HSS gorljivo podržavao. Bio je među istaknutim članovima Bunjevačko-šokačke stranke. Kao član te stranke je na izborima 1920. bio među četvero bačkih Hrvata koji su ušli u Ustavotvornu skupštinu, uz Stipana Vojnića Tunića, Vranju Sudarevića i Ivana Evetovića. Blaško Rajić je ušao kao predstavnik iz subotičke jedinice.
Za vrijeme II. svjetskog rata, njegova aktivnost je nasilno prekinuta. Uhićen je i zatočen 12. travnja 1941. kao «kerski plebanoš». Velikomađarski krugovi mu nisu mogli oprostiti što se agilno zalagao za to da Bačka uđe u jedinstvenu južnoslavensku državu. Velikomađarski ekstremisti su ga zatočili u subotičkoj Konjičkoj vojarni, gdje su ga okrutno mučili. Premda je bio na spisku onih Subotičana koji su završili pred streljčkim strojem, odande je izašao zahvaljujući zauzimanju hrvatskog episkopata i samog dr.Alojzija Stepinca. Uz vatikansko posredovanje, interniran je 25. svibnja 1941. godine u budimpeštanski franjevački samostan. Svom redovnom župničkom životu u Subotici se vratio travnja 1943., i tako ostaje do smrti 1951.. Prema svjedočenju pojedinih suvremenika: «Bio je tvrdih uvjerenja i duboki mislitelj».
Javni rad
Utemeljitelj je mnoštva društava: Katoličko divojačko društvo, Radničko i učeničko križarsko bratstvo, Prosvjetno društvo "Katolički krug", Dobrotvornu zajednicu Bunjevaca i Hrvatsku kulturnu zajednicu (koju je osnovao 1936., a rad joj je odobren godinu poslije), a zajedno sa Lajčom Budanovićem utemeljiva Maticu subotičku. U Hrvatskoj kulturnoj zajednici, pored Rajića koji je bio i predsjednikom, čelne osobe su bile Mihovil Katanec, Ivan Kujundžić, Ive Prćić, Ladislav Vlašić te ini.Zahvaljujući njemu, u njegovu su župu sv. Roka došle časne sestre milosrdnice. Zaslužan je što je Dužijancu, dotad samo hrvatski narodni običaj (koji je nastao na salašima) zahvale Bogu za dobru žetvu i zahvale gazde risarima i bandaškim parovima što su završili žetvu, 1911., kao župnik, uobličio u crkvenu manifestaciju. Zahvaljujući njemu, održalo se i «Prelo».
Obnovio je 1920. izlaženje Subotičkih novina (pokrenute su 1893. a izlazile do 1898. kao glasilo namijenjeno Bunjevcima, s izraženim kritičkim stavom prema režimu). Kada bi (i) režim Kraljevine Jugoslavije zabranjivao izlaženje Subotičkih novina, Rajić bi ih tiskao pod nazivom Hrvatske novine. Pored toga, bio je urednikom, odnosno, surađivao je u Našim novinama, Zemljodjelcu i u drugim hrvatskim glasilima.
O društvenom radu Blaška Rajića je pisao Lazar Ivan Krmpotić
Književni rad
Kao pjesnik je bio tankoćutan i suptilan. Pisao je i knjige, pripovjetke i članke. Svojim djelima je ušao u antologije proze i poezije bunjevačkih Hrvata iz 1971., sastavljača Geze Kikića, u izdanju Matice hrvatske.
Rajić i hrvatstvo
Poznat je po svojem ustrajanju na hrvatskoj nacionalnoj svijesti Bunjevaca. Kad je bio u Zagrebu 23. travnja 1939., predvodeći izaslanstvo od 50 bačkih Bunjevaca i Šokaca je rekao, a idućeg dana Hrvatski dnevnik prenio: «''Bunjevci i Šokci u Bačkoj... priznaju se za česti i uda onoga naroda koji živi u Međimurju, u Zagorju, u Lici pod Velebitom, na Hrvatskom Primorju, koji s nama isti jezik govori, najvećim dijelom istu vjeru ispovijeda, odgojen na grudima iste kulture, iz koje je ustao Ante Starčević i Stjepan Radić. Priznajemo se za česti hrvatskoga naroda, s kojim želimo dijeliti sudbinu u borbi i pregaranju za sve, što je Bog svakom narodu namijenio za čestiti, sretan i pravedan narodni život...''»
Kriksajd
Kriksajd se može odnositi na
Tu Fu
Du Fu ili Tu Fu (Duling kod mesta Čang'an 712. - Leijang 770.) bio je jedan od najznačajnijih pesnika kineske dinastije Tang.
Njegove pesme izražavale su protest protiv politike. Opisivao je socijalnu nepravdu, glad i haos sa stanovišta običnog građanina. Vreme zbivanja u njegovim pesmama uvek je prikazano kao da je reč o par stotina godina unazad.
Mladost
Du Fu je rođen u pokrajini Kungšien u Henanu. Najveći deo mladosti proveo je u Lojangu. Godine 746. odlazi u prestonicu Čangan. Prvi pokušaji da položi ispit za službenika nisi bili uspešni. Nakon što je ipak vanredno položio ispit dobio je visoki položaj pod carom Suzongom. Kasnije je poslat u grad Huazhou kao predstavnik za znanje. Njegov politički uspeh kratko je trajao, uglavnom dok je bio živ car Suzong. Nakon smrti cara još se intenzivnije bavio pisanjem pesama.
Poezija
Danas je poznato 1400 njegovih pesama. Težak život i neuspeh u činovničkoj karijeri omogućili su mu da iskusi patnje ljudi i da vidi tamnu stranu politike. Napisao je izuzetne pesme: „Balada vojničkih kola“, „Balada o lepotici“ i „Pesma od pet stotina reči o tuzi koju sam osećao na putu iz prestonice u Fengšjang“. Kad mu je bilo 43 godine, u zemlji su izbili ratni nemiri koji su bili uzrok početka propadanja dinastije Tanga. U periodu ratne pometnje i haosa snašle su ga mnogobrojne nevolje i patnje i, videvši stradanje naroda svojim očima, napisao je: „Gledajući proleće“, „Putovanje na sever“, „Tri mandarina“ („Mandarin u Šinanu“, „Mandarin u Tunguanu“ i „Mandarin u Šihau“), „Tri rastanka“ („Rastanak starih“, „Rastanak beskućnika“ i „Rastanak mladoženje“) i druge poznate pesme. Kad je rat bio okončan, Du Fu je dugo lutao sa izbeglicima. Značajne pesme iz tog perioda su: „Moju kolibu od slame razneo je jesenji vetar“, „Čuvši da su carske trupe ponovo osvojile krajeve severno i južno od reke“, i druge.
Du Fu je jako uticao na japanske pesnike i to uglavnom na pesnika Macua Baša.
Malinska kiselina
Malinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 134,087 Da.
Krofton
Krofton se može odnositi na
Finkasl
Finkasl se može odnositi na
Glenaire, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 545, što je 8 (-1,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Forist Hils
Forist Hils se može odnositi na
Fort Tomas
Fort Tomas se može odnositi na
Draj Ridž
Draj Ridž se može odnositi na
Apriliana Sud, Latina
Apriliana Sud je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Reminderville, Ohio
Rimajndervil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.404, što je 1.057 (45,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sonoluminiscencija
mini|desno|300px|Sonoluminiscencija samo jednog kavitacijskog mjehurića mini|desno|300px|Video stvaranja sonoluminiscencije Sonoluminiscencija je pojava pri kojoj uz pomoć mehaničkih valova (ultrazvuk) mjehurići u tekućini rastu i implodiraju, te pri tom emitiraju svjetlost, koja traje manje od 50 pikosekundi.
Istraživanje
Pojava sonoluminiscencije je prvi puta primjećena 1934., na Univerzitetu u Kölnu, kao rezultat proučavanja sonara ili podvodnog električnog lokatora. H. Frenzel and H. Schultes su postavili ultrazvučni pretvarač u tekućinu za razvijanje fotografija, s namjenom da ubrzaju postupak. Primjetili su pojavu mjehurića na slici, što nisu znali objasniti. Danas se zna da je to bila pojava sonoluminiscencije s više mjehurića.
Godine 1989. Felipe Gaitan i Lawrence Crum su dobili sonoluminiscenciju sa samo jednim kavitacijskim mjehurićem, što je bio veliki napredak. Uspjeli su uhvatiti jedan mjehurić s zvučnim stojnim valom, tako da su pronašli bolji način za pručavanje te pojave. Primjetili su da je unutrašnja temperatura tog mjehurića dovoljna da otopi čelik. Zadnji pokusi su pokazali da je ta temperatura oko 20 000 K.
Mehanika fluida
Dinamika kretanja mjehura je određena prvom aproksimacijom Rayleigh-Plesset formule: gdje je t vrijeme, p pritisak, η viskoznost i γ površinski napon.
Ovo je aproksimacija formule koja je izvedena iz Navier–Stokesovih formula (koje određuju kretanje viskoznih fluida, dobijaju se primjenom II. Newtonovog zakona na fluide) i opisuje kretanje radijusa R u funkciji od vremena t. Jednačina, iako aproksimirana, daje odlične pretpostavke kako će se mjehur urušiti pod utjecajem zvučnih valova.
Svojstva
U eksperimentu, mala kuglasta staklena posuda, napunjena vodom rezonira harmoničnim zvučnim valom od 20 kHz, koji potječe iz zvučnika. Zatim se vrlo mali zračni mjehurić upuše u centar kuglaste staklene boce. Kada je mjehurić točno centriran u boci, počinje ritmički implodirati i emitirati svjetlost. Svijetlo se emitira u ultrakratkim svijetlosnim bljeskovima, koji nose trilijun puta veću koncentraciju energije od izvorne zvučne energije. Temperatura u centru mjehurića doseže astronomskih 20 000 ºC, uz ogroman tlak.
Bljeskovi svjetla su vrlo kratki, između 35 do 100 pikosekundi, sa snagom od 1 do 10 mW. Mjehurići su vrlo mali kad emitiraju svjetlost, oko 1 μm u dijametru. U početku je pojava stabilna, ali se s vremenom pojavljuje Rayleigh–Taylorova nestabilnost (nestabilnost između dva fluida različite gustoće). Dodavanjem male količine plemenitih plinova (helij, argon ili ksenon), jačina svjetla se povećava. Spektralnom analizom se dobijaju temperature mjehura između 2900 i 5100 K. Točne temperature zavise od uslova izvođenja eksperimenta uključujući sastave tekućina i plina.
Sonoluminiscencija u prirodi
Otkriveno je da u prirodi postoji takozvani račić-pištolj koristi neki tip sonoluminiscencije koju stvara pomoću specijalnih kliješta i time ubija žrtvu (uglavnom zbog velikih temperatura).
Hladna fuzija
mini|desno|350px|Sonofuzija koju je koristio Rusi Taleyarkhan: 1. Vakumska pumpa 2. Tekući scintilator 3. Izvor neutrona 4. Akustični generator valova 5. Pokusna komora s fluidom 6. Mikrofon 7. Cijev za fotoumnožavanje 8. Dva atoma deuterija se sudaraju • 8a. Mogući događaj nuklearne fuzije, kojim se stvara helij i neutron • 8b. Mogući događaj nuklearne fuzije, kojim se stvara tricij i proton Daljnja istraživanja te prirodnog pojave, sonoluminiscencije, bi mogla voditi onom što se naziva sonofuzija, vrsti hladne fuzije, kojoj fizika već toliko dugo teži.
Godine 1989. znanstvenici Pons i Fleischmann s Universiteta u Utahu izjavili su da su uz pomoć elektroda od paladija, spojenih na bateriju i uronjenih u deuterij stvorili fuziju. Sonofuzija bi pomoću zvučnih valova stvarala titranje tlaka u tekućini bogatoj deuterijem, i zbog tog titranja bi dolazilo do implozije sitnih mjehurića deuterijeve pare, koja izaziva fuziju jezgara?
Javno rasulo Ponsa i Fleischmanna 1989. nije ostao nezapažen: naime, odonda se tajno radi u mnogim laboratorijima kako bi se njihova tvrdnja opravdala i pronašao nov način dobivanja enormne količine energije. Mnogi su vjerovali da tu “ima nešto”, budući da je Fleischmann bio vrlo cijenjen elektrokemičar. Napokon 2002. Američka ratna mornarica izlazi s radom naslovljenim “Termalni i nuklearni aspekti Pd/D2O sistema”.
Neke grupe znanstvenika su uspjele ponoviti eksperiment Ponsa i Fleischmanna, te su u nekim slučajevima uspjeli izvući čak 250% energije koju su uložili, no, kritici tvrde da višak energije ne znači nužno da se odvija fuzija, te da su produkti fuzije helij i vodikov izotop tricij. Talijanski znanstvenici su čak uspjeli dobiti i te produkte, što je pokazatelj da je fuzija bila uspješna.
Ako se reakcija snima infracrvenom kamerom, očito je da do viška topline ne dolazi po cijeloj površini paladijevih ploča, već samo u obliku mini-eksplozija na dijelovima elektroda. Fleischmann, koji i dalje radi na istraživanju hladne fuzije, osjeća se više-manje osvećenim, naime, i dalje se hladnu fuziju često smatra alternativnom znanošću, no istraživanja poznatih instituta i američke vojske ukazuju na moguću uporabljivost tog energenta
Znanstvenici Lahey, Taleyarkhan i Nigmatulin tvrde da na taj način mogu izazvati fuziju u običnoj tubi od Pyrex stakla koristeći deuterizirani aceton. Pomoću generatora neutrona izazivaju nastanak mjehurića u tekućini, te ih pomoću zvučnih valova implodiraju. Emisiju neutrona, koji su produkt fuzije, prate pomoću detektora neutrona. Mnogi znanstvenici su kritizirali Taleyarkhana da skriva načine na koje je izazvao sonofuziju, te nacrte aparature, zbog toga što gotovo nitko nije uspješno ponovio njegove eksperimente. On se, pak, brani da je uvijek iznosio sve potrebno da bi se pokusi uspješno obavili, te je raznim metodama pokušavao dokazati uspješnost svojih eksperimenata, no i dalje je cijelo to područje obavijeno velom tajne i intrige.
Hladna fuzija je za mnoge svojevrsni kamen mudraca, utopija da će svaka industrija i svako kućanstvo imati beskonačne količine energije. Možda to i jest tako, no možda je, ipak, hladna fuzija sasvim moguća, no nema svoju financijsku potporu zbog političkih interesa.
Vanjske veze
Stranice s detaljnijim objašnjenjima i opisima eksperimenata:
Eminens
Eminens se može odnositi na
Gudalo
mini|lijevo|65px|Gudalo kojim se svira violončelo
Konstrukcija gudala
mini|dijelovi gudala
Gudalo se sastoji od tri elementa: vrha, sredine i početka kod žabice.
Ferdejl
Ferdejl se može odnositi na
Gent (razvrstavanje)
Gent se može odnositi na
Fermid
Fermid se može odnositi na
Falmut
Falmut se može odnositi na
Bufalara, Chieti
Bufalara je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Bonneval-sur-Arc
Bonval sir Ark je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Sen Žan de Morjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 242 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2,9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 82,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1835 metara (maksimalnoj 3.642 m, a minimalnoj 1.759 m).
Srbi u Albaniji
Srbi imaju dugu istoriju na teritoriji današnje Albanije. U srednjem veku teritorija Albanije pripadala je Srpskom carstvu, dok je Skadar bio prestonica više srednjovekovnih srpskih država. Prema poslednjem popisu nacionalnih manjina u Albaniji iz 1989. godine oko 100 Srba i Crnogaraca živi u Albaniji. Međutim, prema nezvaničnim izvorima u Albaniji ima 10.000 ili čak 40.000 Srba. Srba u Albaniji ima najviše u Skadru i okolini. Nekadašnji SUP SFR Jugoslavije uspeo je da prikupi informacije da u centralnoj Albaniji (okolina Elbasana i Berata) ima Srba starosedelaca, tj ostataka stanovništva nekadašnjih srpskih država Kneza Jovana Vladimira, Kralja Milutina i Cara Dušana. Osim njih u Albaniji ima srpskog stanovništva, potomaka odbeglih komunista koji su bili verni SSSR-u i koji se nisu priklonili režimu Josipa Broza, nego Staljinu (Informbiro). Ipak najveći broj njih je asimiliran tokom vladavine Kralja Zoga i komunističkog diktatora Envera Hodže.
Fairfax, Virginia
Ferfaks (Virdžinija) je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 22.565 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 22.565 stanovnika, što je 1.067 (5,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Chaudière
Šodjer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 17 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 010 metara (maksimalnoj 1.560 m, a minimalnoj 589 m).
Twin Lakes, Lake County, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 171.
Malojaponin
Malojaponin je organsko jedinjenje, koje sadrži 48 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1120,748 Da.
Svetozar Cvetković
Svetozar Cvetković (Beograd, 20. jun 1958.) je srpski glumac i filmski producent.
Biografija
Glumu je diplomirao 1980. na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Iste godine priključio se ansamblu pozorišta Atelje 212 gde i danas radi kao glumac i upravnik. U međuvremenu je sarađivao sa mnogim pozorišnim trupama i pozorištima u Zagrebu, Splitu, Budvi, Novom Sadu, Mariboru, Ljubljani...
Igrao je u oko 60 dugometrađžnih igranih filmova, TV-serija i drama koje su uglavnom producirane u bivšoj Jugoslaviji, Srbiji i Crnoj Gori. Neke projekte je radio i u inostranstvu.
Gostovao je u različitim pozorišnim produkcijama u Jugoslaviji, Kanadi, Austriji, Švajcarskoj, Engleskoj, Sloveniji i Hrvatskoj.
U proteklih 28 godina nagrađivan je za glumački rad na svim važnijim filmskim i pozorišnim festivalima u Jugoslaviji, Srbiji, Crnoj Gori...
Godine 1997. skupština Grada Beograda imenovala ga je za direktora pozorišta Ateljea 212.
Radi kao glumac, upravnik i kao producentt.
Planckova duljina
Planckova duljina, je fizikalna konstanta, sa oznakom lp, a to je jedinica duljine, jednaka 1,616252(81)×10−35 metara. Ime je dobila po Maxu Plancku, koji ju je prvi predložio.
Planckova duljina se određuje sa:
gdje je c – brzina svjetlosti u vakuumu, G – gravitacijska konstanta i \hbar - reducirana Planckova konstanta. Dvije brojke u zagradama prestavljaju standardnu grešku.
Fizikalni značaj
Planckova duljina bi imala vrijednost, kada bi bila poznata teorija kvantne gravitacije, ali još uvijek je za nas to nepoznanica. Planckova površina, koja je jednaka kvadratu Planckovih duljina, igra ulogu u entropiji crne rupe. Vrijednost te entropije je data sa A/4\ell_P^2, gdje je A površina horizonta događaja.
Hazard
Hazard se može odnositi na
Hajland Hajts
Hajland Hajts se može odnositi na
Hils end Dejls
Hils end Dejls se može odnositi na
Hajndman
Hajndman se može odnositi na
TRHR
TRHR (tirotropin-oslobađajući hormonski receptor) je G protein-spregnuti receptor koji vezuje tripeptid tireotropin oslobađajući hormon. TRHR je nađen u mozgu. Kad je ovaj receptor vezan za TRH dejstvuje kroz fosfolipazu C i povišava intracelularnu koncentraciju inozitol trifosfata.
Gudački instrumenti
mini| Viola profonda, viola i violina Pod pojmom gudački instrumenti podrazumijevamo sve glazbene instrumente koji pripadaju skupini žičanih instrumenata i koji se sviraju na način da se preko žica povlači gudalo.
Gudački instrumenti odlikuju se širokim registrom(dakle u mogućnosti su svirati velik broj tonova), sposobnošću reguliranja dinamike, agogike i boje tona (što omogućuje izražajnost) te virtuozitetom. Zato su općeprihvaćeni kao najvažniji instrumenti u klasičnoj glazbi. Čine temelj simfonijskog orkestra i imaju važne dionice u komornim sastavima. Mnoge skladbe za gudače kao soliste su prihvaćene kao najvrednija djela glazbene umjetnosti.
Izrada gudačkih instrumenata
Tradicionalna izrada violina (tal. Liuteria ) je izrazito cijenjen obrt koji se sastoji u proizvodnji i obnovi gudačkih i trzalačkih instrumenata (gitara, bas, mandolina i dr.). Za to tvorci violina pohađaju posebne škole koje se temelje na bliskom odnosu mentora i štićenika, prije nego ovi pristupe šegrtovanju u lokalnim radionicama, gdje, u beskrajnom procesu, nastavljaju uvježbavati i usavršavati svoje tehnike. Kao temelj cremonskog identiteta, te presudne uloge u društvenim i kulturnim događajima grada, tradicionalna izrada violina u Cremoni je upisana na UNESCO-v popis nematerijalne svjetske baštine u Europi 2012. god. .
Grin Spring
Grin Spring se može odnositi na
Indijan Hils
Indijan Hils se može odnositi na
IPv6
IPv6, to jest Internet protokol verzija 6, je protokol sloja mreže, naslednik internet protokola vrezije 4 (IPv4), osmišljen od strane IETFa.
IPv6 adresa
U IPv6, novi (ali ne još široko korišćen) standardni internet protokol, gde su adrese 128 bita široke, što bi, čak i sa velikim dodelama netblokova, trebalo da zadovolji blisku budućnost. Teoretski, postojalo bi tačno 2128, ili 3.403×1038 unikatnih adresa domaćinskih interfejsa. Kada bi zemlja bila sačinjena kompletno od zrna peska od 1 cm³, onda bi mogla da se dodeli jedinstvena adresa svakom zrnu u 300 miliona planeta veličine zemlje. Ovaj veliki prostor za adrese će biti retko popunjen, što omogućava da se ponovo kodira više informacija za rutovanje u same adrese.
Adresa verzije 6 se piše kao osam četvorocifrenih heksadecimalnih brojeva (8 puta po 16 bitova) odvojenih dvotačkama. Jedan niz nula po adresi može da se izostavi, pa je 1080::800:0:417A isto što i 1080:0:0:0:0:800:0:417A.
Globalne adrese koje se šalju ka jednom odredištu se sastoje iz dva dela: 64-bitni deo za rutiranje i 64-bitni identifikator domaćina.
Netblokovi se određuju kao moderne alternative IPv4: broj mreže, koga prati kosa crta i broj značajnih bitova (u decimalnom zapisu). Primer: 12AB::CD30:0:0:0:0/60 uključuje sve adrese koje počinju sa 12AB00000000CD3.
IPv6 ima dosta poboljšanja u odnosu na IPv4, pored samo većeg prostora za adrese, uključujući i samostalno ponovno odbrojavanje i obaveznu upotrebu IPsec-a.
Struktura
Jedino potrebno zaglavlje se odnosi na IPv6 zaglavlje. Ovo je fiksna veličina sa dužinom od 40 bajtova, u poređenju sa 20 bajtova pomoćnog dela IPv4. Sledeća produžena zaglavlja su definisana: • Zaglavlje autentičnosti: Ovezbeđuje integritet i autentičnost svakog paketa. • Zaglavlje enkapsulacije sigurnosti podatka: Obezbeđuje privatnost. • Zaglavlje odredišnih opcija: Sadrži fakultativne informacije koje će ispitati odredišni čvor.
U slučaju kada se koristi više produženih zaglavlja, IPv6 preporučuje da se redosled zaglavlja pojavi u sledećem redosledu:
Slika prikazuje primer primer jednog IPv6 paketa koji uključuje deo svakog zaglavlja osim onih koja su povezana sa sigurnošću. IPv6 zaglavlje i svako produženo zaglavlje sadrže polje Sledeće Zaglavlje. Ovo polje identifikuje tip sledećeg zaglavlja. Ako je sledeće zaglavlje jedno od produženih zaglavlja, onda ovo polje sadrži identifikator tipa tog zaglavlja. U protivnom, ovo polje sadrži identifikator protokola za protokol višeg sloja koji koristi IPv6 (obično protokol transportnog sloja), koriste se iste veličine kao i polja IPv4 protokola. Na slici, protokol višeg sloja je TCP, tako da se podaci viših slojeva koje nosi IPv6 paket sadrže od zaglavlja TCP-a koje prati blok aplikacionih podataka.
Tipovi
IPv6 adrese su dugačke 128 bita. Adrese se dodeljuju pojedinačnim interfejsima na čvorovima, a ne čvorovima lično. Pojedinačni interfejs može da ima višestruku unicast adresu. Bilo koja od unicast adresa povezana sa čvornim interfejsom može biti iskorišćena kako bi jedinstveno predstavila taj čvor. Kombinacija dugih adresa i višestrukih adresa po interfejsu omogućava efikasnije rutiranje u odnosu na IPv4. U IPv4, adresa generalno nema konstrukciju koja pomaže rutiranju i zbog toga ruter mora da vodi veliku tabelu putanja rutiranja. Duže internet adrese dozvoljavaju veliki broj adresa od strane hijerarhija mreža, dobavljača pristupa, geografije, preduzeća itd. Takav broj bi trebalo da učini da tabele rutiranja budu manje, a pregled tabela brži. Dopuštanje višestrukih adresa po interfejsu bi trenalo da obezbedi pretplatniku koji koristi višestruke dobavljače pristupa po istom interfejsu da ima odvojenu adresnu gomilu kod svakog dobavljača. IPv6 dozvoljava tri tipa adresa: