cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Judita (ep)
Jezik
Judita je najznačajnije Marulićevo djelo i najznamenitije djelo hrvatske humanističke i renesansne književnosti. Osim u Hrvatskoj, bilo je priznato u cijeloj Europi kao ekvivalent Shakespeareovim ili Danteovim djelima. Obilježava početak hrvatske umjetničke književnosti, jer je Marulić na hrvatskom jeziku, točnije splitskoj čakavštini svoga vremena uspio ostvariti epski književni oblik kakvi su talijanski, španjolski i francuski humanisti pisali pretežito na latinskom jeziku. Marulić je u samom naslovu naglasio važnost djela u versih, hrvacki složena, kojim je potaknuo širenje kulture i hrvatske domoljubne misli pisanom riječi na materinskom jeziku.
Stilske značajke
Judita je kršćansko-vergilijanski ep u kojem je Marulić oblikovao biblijski predložak obogaćujući ga vlastitim komentarima i pjesničkim uresima. Budući da se u djelu u podjednakoj mjeri javljaju elementi klasičnog (vergilijanskog) pjesništva i kršćanske književnosti, djelo je ujedno i humanističkoga i renesansnoga karaktera.
Glavna značajka vergilijanske lirike u Juditi je kršćanska invokacija, koja se razlikuje od klasične invokacije po tome što Marulić ne zaziva muze, već Isuskrsta, kršćanskoga Boga. Također, antički i rimski uzori utjecali su na oblikovanje sadržaja, njegovu kratkoću i jasnost urešenu stilskim izražajnim sredstvima, poput usporedbi prilikom opisivanja Juditine ljepote, metafora, epiteta. Prema humanističkih uzorima, u djelu se pomegdje spominje i antička građa. koju je Marulić uklopio u opise krajolika, ljudi, mjesta i svoga zavičaja.
Uz klasičnu poeziju, Judita obiluje biblijskim motivima; od samog izvora, Knjige o Juditi, Marulić ističe pobožnost glavne junakinje, koja je u alegorijskom smislu vjernost hrvatskoga naroda Katoličkoj Crkvi tijekom nemirnih vremena kraja Srednjeg i početka Novoga vijeka. Sama Judita svoj naum predaje u Božje ruke, a Marulić joj pripisuje pobožnost i bogobojaznost kao dvije najveće (duhovne) vrline. Biblijskim obilježjima epa pridodaju se i talijanski književni utjecaji i renesansni noviteti. Tu se najčešće ističe petrarkistički opis Juditine tjelesne i duhovne uzvišenosti, naturalistički opis Holoferna kao opreka Juditinoj ljepoti i prikaz vojske u duhu realizma, gdje se jasnošću preklapa sa obilježjima vergilijanske lirike.
Ideja i alegorija
U epu je naglašen i domoljubni osjećaj. Marulić je povukao usporednicu između biblijske prispodobe o Juditi i geoplotičke i povijesne situacije u splitskoj okolici, ali i samoj hrvatskoj. Židovi u prenesnom značenju predstavljaju hrvatski narod kojega su u prošlosti morili Asirci, a sada ga u Marulićevo doba more Turci nadomak Klisa, posljednje utvrde hrvatstva u Dalmaciji, posljednje crte obrane kršćanstva. Juditin čin i Betuljanima i hrvatskome narodu zorno prikazuje da se uz Božju pomoć i vlastitom vjerom može spasiti od svake opasnosti.
Ovim epom Marulić se predstavio i kao renesansni pjesnik, predvodnik novog književno-povijesnog umjetničkog pravca u hrvatskoj i europskoj književnosti. To je ponajprije vidljivo u jasnoći svega što prikazuje, opisuje, pripovijeda, u redoslijedu izlaganja dođaja i razvoju radnje (fabule) te u slikovitosti samoga djela. Zbog svoje namjene djela običnome puku i alegorijskoga značaja, Judita je aktualna za svako vrijeme hrvatske povijesti, u kojoj se hrvatski narod često nalazio pod vlašću drugih, stranih vladara unatoč jasnoj želji za neovisnošću.
<!--
Posveta Judite
[[Datoteka:Marko Marulic Split 0807.jpg|mini| Spomenik Marku Maruliću u Splitu.
Svečano otkrivanje spomenika bilo je 26. srpnja 1925. godine, povodom otvorenja
željezničke pruge Zagreb-Split i održavanja velike Jadranske izložbe. Na postamentu je s
prednje strane kipar Ivan Meštrović uklesao: Marko Marulić 1450.-1524., a sa
stražnje: Ivan Meštrović svoje djelo poklonio. Ploču su 1942. godine čekićima
razmrskali talijanski fašisti. ]]
Zanimljiva je Marulićeva posveta Judite kumu Dom Dujmu Balistriću: uzorak krjepke proze i
kratka objasnidba nekih poetičkih pogleda, raspravica to dragocjenija što je prva te vrsti
na hrvatskome jeziku.
Čitajući latinski tu starozavjetnu historiju, kaže Marulić, "ulize mi u pamet da ju
dijačke".
Prema sudu znamenitoga hrvatskoga jezikoslovca Petra Skoka, u "Juditi" "...je njegovo
(Marulićevo) slikarsko oko (...) došlo do punog izražaja i u deskriptivnim dijelovima
njegova eposa, u prikazivanju pokreta vojske, opsade, gozbi, odijevanja itd...
Deskriptivni dio eposa protkan je obilnom i svježom pikturalnošću..."
Rimski London
Londinijum ili Londinij (Londinium) je naziv za rimski grad u Britaniji, osnovan nedugo nakon invazije 43. poznat po tome što se na njegovoj lokaciji nalazi današnji London. Bio je poznat kao jedno od važnijih trgovačkih i kulturnih središta Carstva, odnosno Britanije, sve dok nije napušten u 5. vijeku.
Judita (ep)
Važnost Judite
Važnost je dvojaka. Prvo, jer je to prvo veće književno djelo u cjelosti napisano
hrvatskim jezikom, i to mu je donijelo "titulu" oca hrvatske književnosti. Važno je to i
Rimski London
Prije dolaska Rimljana na području današnjeg Londona nije postojalo nikakvih većih naselja. Kao datum osnivanja naselja se obično, na temelju deodrokronoloških analiza drva od kojih su pravljeni rimski mostovi, navodi godina 50. Kao mjesto osnivanja je odabrana lokacija na rijeci Temzi koja je bila dovoljno uska da se preko nje sagradi most ili skela, a dovoljno široka da njome mogu ploviti brodovi sa mora. Pošto iz tog perioda nema tragova vojne okupacije, vjeruje se da ga nije osnovala vojska, nego da je grad imao status civitasa i bio osnovan kao nečija privatna investicija.
Oko deset godina nakon nastanka, godine 60. Londinijum je postao meta pobunjenih Icena pod kraljicom Budikom. Prema Tacitu, rimski guverner Gaj Svetonije Paulin je, suočen s nedostatkom ljudstva koje je bilo raštrkano po drugim dijelovima Britanije, usprkos preklinjanja tamošnjeg stanovništva, odlučio evakuirati Londinijum koga su Iceni potom opljačkali i spalili te pobili sve stanovnike koji nisu stigli izbjeći. Usprkos toga, već desetak godina kasnije Londinijum je u potpunosti obnovljen, a u 2. vijeku je toliko narastao da je rimska uprava nad Britanijom tamo premjestila svoje sjedište iz Kamoludunuma.
Vjeruje se da je Londinijum svoj vrhunac imao oko godine 140. kada se procjenjuje da je imao između 45.000 i 60.000 stanovnika. Arheološki ostaci iz tog perioda sugeriraju kako je grad bio ne samo bogat, nego imao i kozmopolitanski karakter, te da su u njemu živjeli podanici iz svih dijelova Carstva.
Opština Bechet, Dolj
Bechet je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Rimski London
Londinijum je, pak, doživio nagli pad stanovništva između 165. i 195. za koga historičari pretpostavljaju da je bio posljedica Antoninske kuge. Nešto kasnije je oko grada sagrađen Londonski zid, jedan od najvećih fortifikacijskih objekata u rimskoj Britaniji, a koji će u kasnijim vijekovima odrediti granice londonskog Cityja. Vjeruje se da je izgradnju zida potakla politička kriza Carstva, koja je djelomično otklonjena pod vladavinom cara Septimija Severa. Oko godine 200. je rimska provincija Britanija podijeljena, a Londinijum je postao sjedište novostvorene južne provincije Britannia Superior.
Judita (ep)
Važnost Judite
jezika, već tada svjestan važnosti svoje uloge. Proći će još dugo vremena i još puno
pozivanja na važnost pisanja književnosti na hrvatskome jeziku (sjetimo se samo
iliraca ili Šenoe) dok se književnosti na tome jeziku ne
prizna postojanje, ali Marulić je svakako onaj koji je načinio prvi korak na tome dugom
putovanju.
Rimski London
Godine 286. je u Britaniji otpočeo Karauzijev ustanak, i provincija se sljedećih deset godina nalazila pod vlašću odmetnutih komandanta i samozvanih careva. Takvo je stanje prekinuto tek kada je godine 296. intervenirao car Konstancije Klor, pri čemu se jedna od najvećih bitaka vodila u samom Londinijumu. Iako je početkom 4. vijeka zabilježen određen napredak grada, kasnije je slabljenje Zapadnog Rimskog Carstva dovelo i do postepenog slabljenja Londinijuma. Grad je, sudeći po arheološkim nalazima, još uvijek postojao nekoliko decenija nakon rimskog napuštanja Britanije, da bi od sredine 5. vijeka i sam bio napušten. Kada se to točno dogodilo, nije poznato, a područje Londona je ponovno naseljeno tek od strane Anglosaksonaca u 7. vijeku.
Opština Bechet, Dolj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Judita (ep)
Važnost Judite
To je prvo zapisano poetsko razmišljanje koje imamo. -->
Laze pri Gorenjem Jezeru
Laze pri Gorenjem Jezeru je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Laze pri Gorenjem Jezeru se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 16 stanovnika.
Srednji dan
Srednji dan je razmak između dve uzastopne gornje kulminacije ekvatorskog sunca. Deli se na još manje jedinice : časove, minute i sekunde. Jedan dan ima 24 časa, ili 1440 minuta, ili 86400 sekunde.
Geografski dan, na svakoj geografskoj širini, počinje sa 00 časova, a završava se sa 24 časa.
Kalendarskom podelom dan počinje sa 00 časova na 180-tom podeoku istočne geografske dužine.
Teorija svetskih sistema
Teorija svetskih sistema (takodje poznata kao analiza svetskih sistema ili perspektiva svetskih sistema), jedan multidisciplinaran pristup velikih razmera, pristup svetskoj istoriji i društvenim promenama, ističe svetski sistem (a ne nacionalne države) kao primarnu (ali ne i jedinu) jedinicu društvene analize.
"Svetski sistem" se odnosi na međuregionalnu i multinacionalnu podelu rada, koji deli svet na centralne zemlje, poluperiferne zemlje i periferne zemlje. Centralne zemlje se fokusiraju na visoko kvalifikovanu, kapitalno intenzivnu proizvodnju, a ostatak sveta se fokusira na niskostručnu proizvodnju, proizvodnju intenzivnog rada i dobijanje sirovih materijala. Ovo konstantno pojacava dominaciju centralnih zemalja. Ipak, sistem ima dinamične karakteristike, delimično kao rezultat revolucija u transportnoj tehnologiji, a pojedine države mogu vremenom da dobiju ili izgube svoj centralni (poluperiferni, periferni) status. Za neko vreme, izvesne zemlje postaju svetski hegemon; tokom poslednjih nekoliko vekova, kako se svetski sistem širio geografski i ojačao u ekonomskom pogledu, ovaj status je prešao iz Holandije u Ujedinjeno Kraljevstvo i (nedavno) u Sjedinjene Američke države.
Istorija
Iako se drugi komentatori odnose na Valerštajnov projekat kao na "teoriju" svetskih sistema, on uporno odbacuje taj termin. Za Valerštajna, analiza svetskih sistema je način analize koja ima za cilj prevaziđe strukture znanja nasleđenih iz 19. veka uključujući, posebno, podele unutar društvenih nauka, a između društvenih nauka i istorije. Za Valerštajna je, onda, analiza svetskih sistema "pokret znanja"(8) koji nastoji da raspozna "ukupnost svega onoga što postoji ispod etiketa... ljudskih nauka i zaista daleko izvan toga. "Mi moramo da izmislimo novi jezik", insistira Valerštajn, kako bismo prevazišli iluzije "tri navodno prepoznatljive arene" društva, ekonomije i politike.
Mnogi drugi stručnjaci doprineli su značajan posao ovom "pokretu zanja".
Uticaji i veliki mislioci
Tragovi teorije svetskih sistema pojavili su se 1970. Njeni koreni mogu da se nađu u sociologiji, ali se on razvila u jednu krajnje međudisciplinarnu oblast. Cilj teorije svetskih sistema bio je da zameni teoriju modernizacije. Valerštajn je kritikovao teoiju modernizacije iz tri razloga:
Tri glavna prethodnika teorije svetskih sistema su škola Anala, Marksizam i teorija zavisnosti. Tradicija škole Anala (koju je najbolje predstavljao Fernand Brodel) uticala je na Valerštajna da se fokusira na dugoročne procese i geo-ekološke regione kao jedinice analize. Marksizam je isticao društveni konflikt, fokus na proces akumulacije kapitala i konkurentne klasne borbe, fokus na relevantnu celinu, prolaznu prirodu društvenih formi i dijalektički osećaj kretanja kroz sukob i suprotnost.
Na teoriju svetskih sistema takođe je značajno uticala teorija zavisnosti, neomarksističko objašnjenje razvojnih procesa.
Valerštajn vidi razvoj kapitalističke svetske ekonomije kao štetan za veliki deo svetske populacije.
Mislioci koji su podržavali svetske sisteme uključujući Samir Amin, Đovani Ariđi, Andre Gunder Frank i Imanuel Valerštajn sa velikim doprinosima Kristofer Čejs-Dana, Beverli Silvera, Volker Bornšira, Dženet Abu-Lugoda, Tomas D. Hala, Kunibert Rafera, Teotonio dos Santosa, Dale Tomića, Džejson Mura i drugih. U sociologiji, primarna alternativna perspektiva je Svetska teorija državnog uređenja, koju je formulisao Džon Mejer.
Teorija zavisnosti
Analiza svetskih sistema se i zasniva ali takođe i suštinski razlikuje od teorije zavisnosti. Dok je prihvatao svetsku nejednakost, svetsko tržiste i imperijalizam kao osnovne odlike istorijskog kapitalizma, Valerštajn je prekinuo sa glavnim predlogom pravoslavne teorije zavisnosti. Za Valerštajna, centralne zemlje ne iskorišćavaju siromašne zemlje iz dva osnovna razloga.
Prvo, centralni kapitalisti iskorišćavaju radnike u svim zonama kapitalističke svetske ekonomije (ne samo periferiju) i samim tim, suštinska raspodela između centra i periferije je visak vrednosti, a ne „bogatstvo“ ili „resursi“ u apstarktnom smislu. Drugo, centralne države ne iskorišćavaju siromašne države, kako teorija zavisnosti predlaže, zato što je kapitalizam organizovan oko međuregionalne i transnacionalne podele rada, a ne oko međunarodne podele rada.
Za vreme industrijske revolucije, na primer, Engleski kapitalisti su iskorišćavali robove (radnici koji nisu bili slobodni) u zonama pamuka na jugu Amerike, perifernon regionu unutar poluperiferne zemlje, Ujedinjenih država.
Iz uglavnom Veberovske perspektive, Fernando Enrike Kardozo je opisao osnovne koncepte teorije zavisnosti na sledeći način:
Teorija zavisnosti i svetskih sistema navode da su siromaštvo i zaostalost u siromašnim zemaljama uzrokovani svojom perifernom pozicijom u međunarodnoj podeli rada. Budući da je kapitalistički svetski sistem evoluirao, razlika između centralnih i perifernih zemalja je porasla i odvojila ih.
U priznavanju trojnog obrasca u podeli rada, analiza svetskih sistema je kritikovala teoriju zavisnosti sa njenim dvomodelnim sistemom u koji spada samo centar i periferija.
Imanuel Valerštajn
Najpoznatija verzija pristupa svetskih sistema razvijena je od strane Imanuela Valerštajna.
Valerštajn navodi da se analize svetskih sistema pozivaju na nedisciplinarnu istorijsku društvenu nauku i tvrdi da su moderne discipline, koje su proizvod 19-og veka, duboko pogrešne zato što nisu logički odvojene, kao što je vidljivo na primeru de facto preklapanja analiza između naučnih disciplina.
Valerštajn nudi nekoliko definicija svetskog sistema, definišući ga u 1974 ukratko:
"Sistem je definisan kao jedinica sa jednom podelom rada i više kulturnih sistema."
Takođe je ponudio i dužu definiciju:
1987 Valerštajn opet definiše to kao:
"… ne sistem sveta, već sistem koji jeste svet i koji može biti, najčešće, postavljen na području koje je manje od celog sveta. Analiza svetskih sistema tvrdi da su jedinice društvene stvarnosti unutar koje mi poslujemo, čija nas pravila ograničavaju, uglavnom svetski sistemi(osim sada već iščezlih, malih minisistema koji su nekada postojali na zemlji). Analiza svetskih sistema tvrdi da je do sada bilo dve varijante svetskih sistema: svetska ekonomija i svetska carstva. Svetsko carstvo(primeri, Rimsko carstvo, Han Kina) su velike birokratske strukture sa jednim političkim centrom i aksijalnom podelom rada, ali sa više kultura. Svetska ekonomija je velika aksijalna podela posla sa više političkih centara i više kultura. Na engleskom, crtica je od suštinskog značaja kako bi povezala ove koncepte. 'Svetski sistem' bez crtice ukazuje na to da je bilo samo jednog svetskog sistema u svetskoj istoriji."
Alboin
Alboin se našao pred sam rat sa Avarima koji su sve više prodirali u unutrašnjost evropskog kontinenta, ali je uspeo da odloži borbu jer je prvo krenuo da ratuje sa Gepidima. 565. godine Alboin je poveo svoju ogromnu vojsku na gepidskog kralja Kunimunda, ubio ga i zavladao njegovom državom. Pošto mu je umrla prva žena, on se oženio njegovom ćerkom Razamundom, što će ga na kraju stajati života.
Teorija svetskih sistema
Imanuel Valerštajn
Osim njih, Valerštajn definiše četiri vremenske funkcije u svetskom sistemu. Ciklični ritmovi predstavljaju kratkoročne fluktuacije privrede, i sekularni trendovi znače dublje dugoročne tendencije, kao što su opšti privredni rast ili pad. Pojam kontradikcije ima značenje opšte kontroverze u sistemu, obično u vezi neke kratkoročne nasuprot dugoročnim kompromisima. Na primer, problem upotrebe, gde se smanjenjem nadnica povećava dobit za kapitaliste u kratkom roku, ali na duži rok, smanjenjem nadnica može se imati suštinski štetan efekat smanjenja potražnje za proizvodom. Poslednja vremenska funkcija je kriza: kriza se javlja ako konstalacija okolnosti dovodi do kraja sistema.
Alboin
Prvih meseci 568. godine Alboin je počeo veliku seobu Langobarda. Iz Panonije, preko Julijskih Alpa, Venetske nizije, pa dalje u središte Italije se kretala langobardska masa od 200.000 ljudi.
Teorija svetskih sistema
Imanuel Valerštajn
U Valerštajnovom pogledu, postoje tri vrste istorijskih sistema kroz ljudsku istoriju: "mini-sistemi" ili ono sto antropolozi nazivaju bendovima, plemenima i malim šefovima, i dva tipa svetskih sistema, jedan koji je politički ujedinjen i drugi koji nije(jedno svetsko državno carstvo i multi-političke zajednice svetske ekonomije). Svetski sistemi su veći, i etnički raznoliki. Modernost je jedinstvena u tome što je prva i jedina potpuno kapitalistička svetska privreda koja se pojavila oko 1450 do 1550 i koja se geografski proširila po celoj planeti, do oko 1900. Politički neujedinjene, mnoge političke jedinice uključene su u svetski sistem slabo povezane u međudržavnom sistemu. Efikasna podela rada je ujedinjujući element različitih jedinica, i takođe je funkcija kapitalizma, sistem zasnovan na konkurenciji između slobodnih proizvođača koji koriste slobodan rad sa slobodnom robom. "Slobodno" znači dostupno za prodaju i kupovinu na tržištu. Preciznije, može se opisati kao fokusiranje na beskrajnoj akumulaciji kapitala; drugim rečima, akumulacija kapitala kako bi akumulirala više kapitala. Takav kapitalizam ima uzajamno zavisne odnose sa svetskom privredom jer obezbeđuje efikasnu podelu rada, ujedinjujući je element svetske ekonomije, kroz proces obogaćenja. Isto tako, kao što kapitalizam zavisi od svetske ekonomije pošto ona omogućava veliko tržište i mnoštvo država, omogućavajući kapitalistima da izaberu da rade sa državama pomažući im u njihovim interesima.
Alboin
Alboin je vodio Langobarde i oni su po ulasku na teritoriju Italije zauzeli redom gradove: Padovu, Mantovu, Udine, Kremonu. Jedino je Alboinu jak otpor pružila Pavija, koju je opsedao 3 godine. Konačno se predala Alboinu septembra 571. godine. Alboin je na svom konju svečano ušao kroz kapiju Svetog Jovana u grad. Prvobitno je tražio da se svi branioci pobiju jer su mu pružali otpor, ali je kasnije odustao. Pavle Đakon je to objasnio na način da je njegov konj polako malaksavao i pao od nemoći kad je Alboin izjavio da će pobiti sve, a da se odjednom oporavio i ponovo stao na noge kada je Alboin povukao svoju odluku. Za vreme Alboina čitava teritorija Italije je podeljena na trinaest nezavisnih vojvodstava (Dukata).
Teorija svetskih sistema
Istrživačka pitanja
Teorija svetskih sistema iznosi nekoliko ključnih pitanja:
Alboin
Njegovu veliku slavu i moć kao jednog od najvećih langobardskih kraljeva je prekinula njegova žena Rozemunda. Ona nije nikako mogla da prihvati smrt svoga oca kao i Alboinovo ponižavanje tako što je od njegove lobanje napravio sebi kupu za vino, pa se za pomoć obratila lokalnom vođi Helmešisu. Takođe, protiv Alboina je u Paviji sklopljena antivizantijska koalaicija jer je on mnogo popuštao Vizantiji, a to je smetalo ratobornoj langobardskoj struji. Ipak je Helmešis pretekao ove zaverenike.
Teorija svetskih sistema
Istrživačka pitanja
Neka pitanja su specifičnija za određene podoblasti; kao na primer, Marksisti se brinu za sebe bez obzira da li je teorija svetskih sistema korisna ili beskorisna razvoju marksističkih teorija.
Alboin
Ubistvo Alboina je organizovano u Veroni, na njegovom dvoru 573. U sobi kralja je posle ponoći upao Helmešis i ubio ga na spavanju. Njegovo telo je spaljeno, a ostaci spušteni u kovčeg, zajedno sa njegovim mačem, koji je kasnije ukraden i njegovim dragocenostima.
Teorija svetskih sistema
Karakteristike
Analize svetskih sistema tvrde da je kapitalizam, kao istorijski sistem, uvek integrisan u različitim oblicima rada sa funkcionalnom podelom rada (svetske ekonomije). Zemlje nemaju ekonomiju ali predstavljaju deo svetske ekonomije. Daleko od odvojenih društava ili sveta, svetska ekonomija pokazuje trojnu podelu rada, sa centrom, poluperiferijom i perifernom zonom. U centralnoj zoni, preduzeća, uz podršku država u kojima posluju, imaju monopol nad najprofitnijim aktivnostima podele rada.
Postoji mnogo načina za pripisivanje određene zemlje centru, polu-periferiji, ili periferiji. Koristeći empirijski zasnovanu oštru formalnu definiciju "dominacije" u odnosu između dve zemlje, Piana je u 2004 definisao "centar" kao nešto što je sastavljeno od "slobodnih zemalja" koje dominiraju drugim bez dominacije nad njima, "poluperiferiju" kao zemlje koje su dominirane (obično, ali ne nužno, od strane centralnih zemalja) ali i u isto vreme dominacijom drugih( obično na periferiji) i "periferija" kao dominantne zemlje. Na osnovu podataka iz 1998, može se naći kompletna lista zemalja u tri regiona, zajedno sa diskusijom o metodologiji.
Kraj 18. i početak 19. veka beleži veliku prekretnicu u razvoju kapitalizma u kome su kapitalisti dobili društvenu moć u centralnim državama, koje su unapredile industrijsku revoluciju povodom uspona kapitalizma. Analiza svetskih sistema tvrdi da je kapitalizam kao istorijski sistem ranije formiran i da se zemlje ne “razvijaju” u fazama, ali sistem da, i događaji imaju drugačije značenje kao faza u razvoju istorijskog kapitalizma, pojavom tri ideologije nacionalne razvojne mitologije (ideja da se zemlje mogu razviti kroz faze ukoliko slede pravi tok politike): konzervativizma, liberalizma i radikalizma.
Pristalice analize svetskih sistema vide stratifikacioni svetski sistem na isti način kao što je Karl Marks video klasu (vlasništvo i oni kojima nemaju vlasništvo nad sredstvima za proizvodnju) i kao što je Maks Veber video klasu (koja, pored vlasništva, ističe profesionalni nivo znanja u procesu proizvodnje). Centralne nacije, pre svega poseduju i kontrolišu glavna sredstva za proizvodnju u svetu i obavljaju poslove proizvodnje višeg nivoa. Periferne nacije poseduju veoma malo svetskih sredstava za proizvodnju (čak i kada se nalaze na periferiji nacija) i obezbeđuju manje kvalifikovanu radnu snagu. Nalik klasnom sistemu sa nacijom, poziciona klasa u privrednom svetu rezultira nejednakom distribucijom nagrada ili resursa. Centralne nacije dobijaju najveći deo proizvodnih suficita, a periferne nacije dobijaju najmanji deo. Osim toga, centralne nacije su obično u mogućnosti da kupe sirovinske materijale i drugu robu od necentralnih zemalja po niskim cenama i da traže više cene za njihov izvoz u necentralnim zemljama. Čirot(1986) navodi pet najvažnijih beneficija centralnih zemalja koje dolaze iz njihove dominacije nad perifernim nacijama:
Prema Valerštajnu, posebni kvaliteti modernog svetskog sistema uključuju i njegovu kapitalističku prirodu, i činjenicu da je to svetska privreda koja nije postala politički ujedinjena u svetskoj imeriji.
Centralne nacije
Tokom istorije modernog svetskog sistema, postojala je grupa centralnih nacija koje su se takmičile jedna sa drugom za pristup svetskim resursima, ekonomsku dominaciju i hegemoniju nad perifernim nacijama. Ponekad, postojala je jedna centralna nacija sa čistom dominacijom i hegemonijom nad ostalima. Prema Imanuelu Valerštajnu, centralna nacija je dominantna nad svim ostalim kada ima vodstvo u tri forme ekonomske dominacije tokom perioda vremena:
Vojna dominacija je takođe verovatna nakon što nacija dostigne ova tri kriterijuma. Ipak, bilo je istaknuto da tokom modernog svetskog sistema, nijedna nacija nije bila u mogućnosti da koristi svoju vojsku da stekne ekonomsku dominaciju. Svaka od prošlih dominantnih nacija je postala dominantna sa priličnom malim nivoom vojnih troškova i počela da gubi ekonosmku dominaciju sa kasnijom vojnom ekspanzijom.
Istorijski, centralne nacije su bile u Severozapadnoj Evropi (Engleska, Francuska, Holandija), ali kasnije u drugim dijelovima sveta (kao što su SAD, Kanada i Australija).
Periferne nacije
Istorijski, periferne nacije nalazimo van Evrope, kao što je u Latinskoj Americi i danas u Subsaharskoj Africi.
Polu-periferne nacije
Polu-periferne nacije su one koje su na pola puta između centra i periferije. Stoga, oni moraju sačuvati sebe od pada u kategoriju perifernih nacija i istovremeno, one teže da se pridruže kategoriji centralnih nacija. Prema tome, oni su najagresivnije trude da primenjuju zaštitničke politike između ove 3 kategorije nacija. Teže da budu fer države koje se kreću ka industrijalizaciji i raznovrsnijim ekonomijama. Ovi regioni često imaju relativno razvijene i raznovrsne ekonomije, ali nisu dominantni u internacionalnoj trgovini. Imaju tendenciju da izvoze više perifernim nacijama, a uvoze više od centralnih nacija u trgovini. Prema nekim naučnicima, kao što je Čirot, oni nisu podređeni vanjskoj manipulaciji kao što su periferna društva, ali prema drugima (Barfild) oni imaju „perifernu“ vezu sa centrom. Dok u sferi uticaja nekih centara, polu-periferne nacije takođe teže da prošire svoju sopstvenu kontrolu nad velikim periferijama. Dakle polu-periferije se ponašaju kao kočnica između centra i periferije i stoga „delimično skreću političke pritiske koje grupe primarno smeštene u periferne predele mogu inače direktno usmeriti protiv centralnih država“ stabilizuju svetski sistem.
El Ciprés, Nanacamilpa de Mariano Arista
El Ciprés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Nanacamilpa de Mariano Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2837 m.
Teorija svetskih sistema
Interpretacija svetske istorije
Prije 16. veka, u Evropi je bila dominantna feudalna ekonomija. Evropska privreda je rasla od sredine 12. do 14. vijeka, ali od 14. do polovine 15. veka, pretrpila je veliku krizu. Valerštajn objašnjava da je ova kriza bila uzrokovana sledećim:
Kao odgovor na neuspeh feudalnog sistema, Evropa je prigrlila kapitalistički sistem. Evropljani su bili motivisani da razvijaju tehnologiju kako bi istraživali i trgovali širom sveta, koristeći svoje superiorne vojske da preuzmu kontrolu nad trgovinskim rutama (putevima). Evropljani su eksploatisali svoje prvobitne male prednosti, koje su vodile do procesa akumulacije bogatstva i moći u Evropi.
Valerštajn ističe da nikada pre ekonomski sistem nije obuhvatao toliki dio sveta, sa trgovinskim vezama prelazeći tolike političke granice. U prošlosti su postojali geografski veliki ekonomski sistemi ali su bili većinom ograničeni sferom dominacije velikog carstva (kao što je Rimska imperija); razvoj kapitalizma je omogućio svetskoj ekonomiji da se proširi izvan pojedinačnih država. Međunarodna podela rada je bila krucijalna u odluci koji odnosi postoje između različitih regiona, njihovi radni uslovi i politički sistemi. Za svrhe klasifikacije i poređenja, Valerštajn je uveo kategorije centralnih, polu-perifernih, perifernih i vanjskih država. Centralne države su stvorile monopol nad proizvodnjom kapitala, i ostatak sveta je mogao obezbediti samo radnu snagu i sirove rezerve. Rezultirajuća nejednakost je ojačala postojeći nepravedan razvoj.
Prema Valerštajnu, postojala su samo tri perioda u kojima su centralne nacije bile dominantne u modernom svetskom sistemu, sa svakim periodom trajanja manje od stotinu godina. U prvobitnim vekovima uspona Evrope, Severozapadna Evropa je konstituisala centar, Mediteranska Evopa srednju periferiju i Istočna Evropa i Zapadna hemisfera (i dijelovi Azije) periferiju. Oko 1450, Španija i Portugalija su uzele rano vodstvo kada su uslovi postali dobri za kapitalističku svetsku ekonomiju. Oni su predvodili put u utvrđivanju prekomorskih kolonija. Međutim, Portugal i Španija su izgubili svoje vodstvo, primarno zbog prevelikog proširenja carstva. Postalo je previše skupo da se održi dominacija i zaštiti toliko mnogo kolonijalnih teritorija širom sveta.
mini|desno|Holandski jedrenjak u 17. veku
Prva nacija koja je stekla čistu dominaciju je bila Norveška u 17. veku, nakon što je njihova revolucija dovela do novog finansijskog sistema koji mnogi istoričari smatraju revolucionarnim. Impresivna brodogradilišna industrija je takođe doprinela njihovoj ekonomskoj dominaciji kroz više izvoza u ostale države. Vremenom, druge države su počele kopirati finansijske metode i efikasnu proizvodnju kreiranu od Holanđana. Nakon što su Holanđani stekli svoj dominantni status, standard života se povećao, podižući troškove proizvodnje.
Holandski bankari su počeli odlaziti van države tražeći profitabilne investicije, i tok kapitala se pomerio, posebno u Englesku. Do kraja 17. veka, sukob između centralnih nacija se povećao kao rezultat ekonomskog pada Holanđana. Holandska finansijska investicija je pomogla Engleskoj da stekne produktivnost i trgovinsku dominaciju, i Holandska vojna podrška je pomogla Engleskoj da porazi Francusku, drugu državu koja se takmičila za dominaciju u to vreme.
mini|levo|Mapa Brinatskog carstva 1921. godine
U 19. veku, Britanija je zamijenila Holandiju kao hegemon. Kao rezultat nove Britanske dominacije, svetski sistem je postao relativno stabilan ponovo tokom 19. veka. Britanci su se počeli globalno širiti, sa mnogim kolonijama u Novom Svijetu, Africi i Aziji. Kolonijalni sistem je počeo predstavljati napor Britanskoj vojsci i zajedno sa drugim faktorima, doveo do ekonomskog pada. Ponovo je bio veliki konflikt između centara nakon što su Britanci izgubili čistu dominaciju. Ovaj put je bila Njemačka, a kasnije su Italija i Japan predstavljale novu pretnju.
Industrijalizacija je bila drugi proces u toku u to vrijeme, rezultirajući umanjenjem značaja agrikulturnog sektora. U 18. veku, Britanija je bila vodeći evropski industrijski i agrikulturni proizvođač; do 1900., samo 10% Engleske populacije je radilo u agrikulturnom sektoru.
Do 1900., moderni svetski sistem je bio veoma drugačiji od prijašnjeg veka. Većina perifernih društava je već bilo kolonizovano od strane starijih centralnih nacija. 1800. stari evropski centar je obuhvatao 35% svetske teritorije, ali do 1914. je obuhvatao 85% svetske teritorije. Sada, ako je centralna nacija željela iskorištavati periferna područja kao što su radili Holanđani i Britanci, ova periferna područja bi trebala biti oduzeta od druge centralne nacije, što su Nemačka, a onda Japan i Italija počeli raditi, rano u 20. veku. Moderni svetski sistem je tada postao geografski globalan, i čak najudaljeniji regioni u svetu su postali integrisani u globalnu ekonomiju.
Dok su se ove države pomijerale u centralni status, tako su i Sjedinjene Države. Američki građanski rat je vodio do veće moći zapadnih industrijskih elita, koje su sad bile u boljoj mogućnosti da pritišću vladu za politike koje pomažu industrijskoj ekspanziji. Kao holandski bankari, britanski bankari su gurali veće investicije prema Sjedinjenim Državama. Kao Holanđani i Britanci, Amerikanci su imali mali vojni budžet u poređenju sa drugim industrijskim nacijama u to vreme.
SAD su počele da zauzimaju mjesto Britancima kao nova dominantna nacija posle Prvog svetskog rata. Sa Japanom i Evropom u ruševinama nakon Drugog svjetskog rata, SAD su bile sposobne da budu dominantne u modernom svetskom sistemu više nego ijedna druga država u istoriji. Tada su brojale više od polovine svetske industrijske proizvodnje, posedovale dve trećine zlatnih rezervi u svetu i obezbeđivale jednu trećinu svetskog izvoza.
Međutim, nakon Hladnog rata, budućnost hegemonije SAD je bila upitna od strane nekih učenih ljudi, kako je njihova pozicija hegemona bila u padu nekoliko decenija. Do kraja 20. veka, centar bogatih industrijalizovanih država je bio sastavljen od Evrope, Sjedinjenih Država, Japana i ograničene selekcije ostalih država. Poluperiferije su tipično bile sastavljenje od država koje su dugo bile zavisne bez mogućnosti ikada sticanja Zapadnog nivoa uticaja, dok su bivše siromašne kolonije formirane od Zapada većina periferije.
Kritika
Teorija svetskog sistema je privlačila kritike od svojih rivala; većinom zato što je bila previše fokusirana na ekonomiju, a ne dovoljno na kulturu i zato što je bila previše orentisana na centar.
Prema samom Valerštajnu, kritika pristupa svetskog sistema dolazi iz četiri pravca: pozitivisti, ortodoksni marksisti, državni autonomisti i kulturalisti. Pozitivisti kritikuju pristup kao previše sklon generalizaciji, manjkav kvantitivnim podacima i da ne uspeva progurati dalje nevažeću propoziciju. Ortodoksni marksisti smatraju da se pristup svetskog sistema udaljava previše od ortodoksno marksisitičkih principa, kao što je ne dajući dovoljnu težinu konceptu socijalnih klasa. Državni autonomisti kritikuju teoriju zbog zamagljivanja granica između države i biznisa. Dalje, pozitivisti i državni autonomisti spore da bi država trebala biti centralna jedinica analize. Na posletku, kulturalisti tvrde da teorija svetskog sistema stavlja preveliku važnost na ekonomiju a ne dovoljno na kulturu. Valerštajnovim sopstvenim rečima:
"Ukratko, većina kritike analize svetskog sistema kritikuje je zbog onoga što eksplicitno proklamuje kao svoju perspektivu. Analiza svetskog sistema vidi ove druge načine analize kao defektne i/ili ograničavajuće."
Jedan od fundamentalnih konceptualnih problema teorije svetskog sistema je da pretpostavke koje definišu njene stvarne konceptualne jedinice su socijalni sistemi. Pretpostavke koje ih definišu, je potrebno proveriti, i to kako su povezane jedna s drugom, tako i kako se menjaju jedna u drugu. Glavni argument teorije svetskog sistema je da se u 16. veku razvila kapitalistička svetska ekonomija, koja bi se mogla opisati kao svetski sistem.
Predstojeće je teorijska kritika zabrinuta za osnovne tvrdnje teorije svetskog sistema: „Ne postoje danas socijalni sistemi u svetskoj ekonomiji više nego feudalni sistemi jer postoji samo jedan svetski sistem. To je svetska ekonomija i ona je po definiciji u formi kapitalizma.“
Robert Brenner je istakao da prioriteti svetskog tržišta znače odbacivanje lokalnih struktura klasa i klasnih borbi: „Oni ne uspevaju da uzmu u obzir način na koji se ove klasne strukture spajaju kao ishod klasne borbe čiji rezultati su neshvatljivi u okvirima tržišne snage.“ (Brenner 1982) Robert Brenner: Direktor Centra za Socijalnu teoriju i Komparativnu Istoriju na UCLA
Još jedna kritika je redukcionizam od strane Thed-e Skocpol: ona veruje da je međudržavni sistem daleko od toga da bude jednostavna nadstruktura kapitalističke svetske ekonomije.:“ Internacionalni državni sistem kao transnacionalna struktura vojnog nadmetanja nije originalno kreiran od kapitalizma. Kroz modernu svetsku istoriju, reprezentuje analitički autonoman nivo [...] svetskog kapitalizma, ali nije redukovan na njega.“ (Skocpol 1979)
Novi razvoji
Novi razvoji u istraživanjima svetskog sistema uključuju studije cikličnih procesa. Tačnije, odnose se na krug vodećih industrija ili proizvoda (onih koji su novi i imaju važan udio ukupnog svetskog tržišta), koji je jednak poništenju kvazi monopola ili drugih oblika djelimičnih monopola postignutih od centralnih nacija. Takve forme parcijalnih monopola se mogu postići kroz vlasništvo nad vodećim industrijama ili proizvodima, koji zahtevaju tehnološke sposobnosti, patente, restrikcije uvoza i/ili izvoza, subvencije vlada, itd. Takve mogućnosti se najčešće pronalaze kod centralnih nacija, koje akumuliraju kapital kroz stvaranje takvih kvazi monopola sa vodećim industrijama ili proizvodima.
La Cuesta, Villa de Guadalupe
La Cuesta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Guadalupe.
Azobisizobutironitril
Azobisizobutironitril je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 164,208 Da.
Teorija svetskih sistema
Novi razvoji
Kako je kapital akumuliran, zaposlenje i plata takođe rastu, stvarajući osjećaj prosperiteta. Ovo vodi povećanoj proizvodnji, a ponekad čak i prevelikoj proizvodnji, prouzrokujući porast konkurentne cene. Da bi se smanjila cena proizvodnje, procesi proizvodnje vodećih industrija ili proizvoda su relocirani u polu-periferne nacije. Kada konkurencija poraste i kvazi monopoli prete da će nestati, njihovi vlasnici, često centralne nacije, se prebacuju na drugu novu vodeću industriju ili proizvode, i krug se nastavlja.
Drugi novi razvoji uključuju posledice raspada Sovetskog Saveza, ulogu polova i kulture, studije ropstva i inkorporaciju novih regiona u svetski sistem i pretkapitalistički svetski sistem. Diskutabilno, najveći izvor obnove analize svetskog sistema od 2000. je bila sinteza svetskog sistema i životne sredine. Ključne figure u „pozelenjavanju“ analize svetskog sistema uključuju Endrua Jorgensona, Džejsona Mura, Stiven Bankera i Ričarda Jorka.
Istoričar Maks Ostrovski je uključio političku i geopolitičku dimenziju u istraživanja svetskog sistema. On analizira varijacije polarnosti svetskog sistema, uticaj geografije, poređenje sa pre-modernim regionalnim sistemom i vjerovatan budući razvoj.
Vremenski period
Valerštajn veže poreklo današnjeg svetskog sistema za „dugi 16. vek“ (period koji je počeo sa otkrićem Amerike od strane Zapadnih evropskih moreplovaca i završio sa engleskom revolucijom 1640).
Dženet Abu Lugod tvrdi da je pre-moderni svetski sistem protežući se na Evroaziju postojao u 13. veku prehodno formaciji modernog svetskog sistema identifikovanog od strane Valerštajna. Dženet Abu Lugod tvrdi da je Mongolsko carstvo odigralo važnu ulogu u povezivanju zajedno kineskih, indijskih, muslimanskih i evropskih regiona u 13. veku, prije nastanka modernog svetskog sistema. U debati, Valerštajn tvrdi da sistem Lugoda nije bio „svetski sistem“ jer nije u potpunosti uključio mreže proizvodnje, nego je umjesto toga bio prostrana mreža razmjene.
Andre Gunder Frenk ide dalje i tvrdi da je globalni svetski sistem koji uključuje Aziju, Evropu i Afriku postojao od 4. milenijuma prije Hrista. Centar ovog sistema je bio u Aziji, posebno Kina. Andrej Korotajev ide čak i dalje nego Frenk i datira početak formacije svetskog sistema u 10. milenijum prije nove ere i povezuje ga sa neolitskom revolucijom na Bliskom Istoku. Prema njemu, centar ovog sistema je originalno bio u Zapadnoj Aziji.
Trenutna istraživanja
Valerštajnove teorije su prihvaćene širom sveta. U Sjedinjenim Državama, jedan od centara istraživanja svetskog sistema je na "Fernand Braudel Center for the Study of Economies, Historical Systems and Civilizations", na Univerzitetu "Binghamton". Među najvažnijim povezanim periodičnim časopisima su Journal of World-Systems Research, objavljen od strane American Sociological Association′s Section on the Political Economy of the World System (PEWS), i Review, objavljen od strane Braudel Centra.
La Cuesta, Villa de Guadalupe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1335 m.
Law & Order (sezona 6)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order od premijere 6. sezone u sezoni (1995–1996).
Format
Na početku 6. sezone glavnoj postavi se pridružio Benjamin Bratt kao Rey Curtis. Jill Hennessy je napustila glavnu postavu na kraju sezone.
Elgin, Kershaw County, South Carolina
Eldžin je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.311, što je 505 (62,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Maria delle Grazie, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
Miss Universe
Miss Universe je godišnji međunarodni izbor ljepote koji vodi Organizacija Miss Universe.
Godine 1952. ga je u Kaliforniji započela kompanija za proizvodnju odjeće Pacific Mills. Kasnije ju je preuzeo Kayser-Roth, potom Gulf and Western Industries, da bi ga godine 1996. preuzeo Donald Trump.
Zajedno sa Miss svijeta, svojim glavnim suparnikom, ovaj izbor ljepote se smatra jednim od najpoznatijih na svijetu. Trenutna nositeljica titule Miss Universe je Gabriela Isler iz Venezuele.
Menabò, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 274 m.
Lomatipa, Tehuipango
Lomatipa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2204 m.
Opština Múgica, Michoacán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2613 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Olesi, Pavia
Olesi je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Lipnica (Radovljica, Slovenija)
Lipnica je naselje u slovenskoj Općini Radovljici. Lipnica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 54 stanovnika.
La Plazuela, Santiago Tlazoyaltepec
La Plazuela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2535 m.
Pueblo Pintado, New Mexico
Pueblo Pintado je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 192, što je 55 (-22,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Săcel, Sântămăria-Orlea
Săcel je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Sântămăria-Orlea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Zimmern
Cimern je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 200 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074113.
Tetecuintla, Huitzilac
Tetecuintla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2416 m.
Yale, Illinois
Jejl je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 86, što je 11 (-11,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Località Produttiva Via Calnova, Venezia
Località Produttiva Via Calnova je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Dannes
Dan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Bulonj sir Mer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1258 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 122 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 30 metara (maksimalnoj 160 m, a minimalnoj 4 m).
La Lagunita, Santa María del Oro
La Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1022 m.
Rugby (Warwickshire)
Rugby je grad u engleskoj grofoviji Warwickshire, smješten na rijeci Avon, a koji ima formalni status trgovišta. Grad ima 61.988 stanovnika (prema popisu iz 2001.) ) što ga čini drugim najvećim gradom u grofoviji. Predstavlja dio Općine Rugby koja ima 91.600 stanovnika (procjena iz 2005.).
Rugby se nalazi 21 km (13 milja) istočno od Coventryja, na istočnom rubu Warwickshirea, kraj granice sa Northamptonshireom i Leicestershireom.
Rugby je poznat kao kao mjesto gdje je nastao sport koji je po njemu dobio ime - rugby.
Gradovi-pobratimia
Rugby je zbratimljen sa gradovima:
Alfred H. Spink
Alfred Henry Spink (Quebec, 24.8. 1854 – Oak Park (Illinois), Illinois, 27.5. 1928) bio je američki sportski novinar i funkcionar kanadskog porijekla koji je uglavnom živio u St. Louisu, najpoznatiji kao osnivač The Sporting Newsa (TSN), najpoznatijeg američkog nacionalnog časopisa posvećenog bejzbolu.
U djetinjstvu je volio igrati kriket, ali se nakon doseljenja u Chicago 1860-ih posvetio bejzbolu. Stariji brat Richard Spink, novinar u St. Louisu, pozvao ga je u taj grad gdje je postao aktivan u klubu St. Louis Browns. Godine 1886. je osnovao The Sporting News, koji je s vremenom postao biblija bejzbola.
Spink je 1894. prodao svoj udio u časopisu, a 1899. prestao za njega pisati. Umjesto toga se vratio u Chicago gdje je pisao za Evening Post. Godine 1911. napisao je knjigu The National Game, jednu od prvih historija bejzbola.
Leskovec pri Krškem
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Leskovec pri Krškem je imao 1.000 stanovnika.