cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florenz Ziegfeld
1920-ih je Ziegfeld dao sagraditi velebno kazalište Ziegfeld Theater, a postavio je i znameniti mjuzikl Show Boat. Godine 1929. je izgubio skoro sav novac u burzovnom krahu, a ubrzo se ispostavilo i da publika, osiromašena u Velikoj depresiji ima sve manje sklonosti za njegove raskošne spekatkle i preferira jeftiniju zabavu u obliku hollywoodskih filmova. Umro je nekoliko mjeseci nakon posljednje predstave Ziegfeld Follies.
S obzirom da su mnoge hollywoodske zvijezde i zabavljači počeli karijeru upravo zahvaljujući njemu, Ziegfeldov lik se često pojavljivao u biografskim filmovima. Njemu samom je 1936. posvećen biografski mjuzikl The Great Ziegfeld gdje je njegov lik tumačio William Powell, ali koji je "zasladio" mnoge detalje njegove biografije. Mnogo autentičniji prikaz njegovog života bio je TV-film Ziegfeld: The Man and His Women iz 1978. gdje je njegov lik tumačio Paul Shenar.
Hemijska klasifikacija
U nekim sistemima se ukrštaju različiti nivoi, čime se formiraju hijerarhije u kojima se domeni donekle nejasni. Dok su hemijske funkcije tesno zavisne od hemijske strukture, situacija postaje složenija kada se farmakološke funkcije uzmu u obzir, pošto se QSAR ne može razviti koristeći samo strukturne veličine.
Fiziko-hemijska klasifikacija
Hemijska jedinjenja se mogu klasifikovati
257. pne.
Godina '''257. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Regula i Blasiona (ili, rjeđe, godina 497. Ab urbe condita). Oznaka 257. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Mnemozina
thumb|300 px|Dante Gabriel Rossetti: Mnemozina, sa svjetiljkom Mnemozina (grč. Mνημοσύνη, Mnêmosúnê; mnếmê = "sjećanje") božica je pamćenja i majka Muza; personifikacija pamćenja u grčkoj mitologiji. Pripada Titanidama, Uranova je i Gejina kći. Ujedno je i rijeka u Hadu. Po njoj je nazvan asteroid 57 Mnemozina.
Michael Scofield
Koncept i kreacija
Lik je kreiran kada je Scheuring razvio ideju jednog drugog producenta o čovjeku koji se namjerno "šalje" u zatvor kako bi nekog izvukao iz njega. Od početnog prijedloga Scheuring je prilagodio lik i priču učinivši ga inženjerom-statičarem koji je radio u arhitektonskoj firmi i imao pristup nacrtima zatvora. Ime Michael Scofield preuzeto je iz zbirke kratkih priča britanskog pisca norveškog porijekla Roalda Dahla Someone like you (Neko poput tebe/vas).
NGC 1135
NGC 1135 je galaksija u zviježđu Sat.
Neotiobinufaridin
Neotiobinufaridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 494,732 Da.
Cherré (Men i Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 397 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 71 metar (maksimalnoj 74 m, a minimalnoj 35 m).
Vamba
Vamba (umro 682) je bio vizigotski kralj u Hispaniji između 672. i 680. Sama reč „vamba“ znači „veliki stomak“ na gotskom i po svoj prilici je bio nadimak, a ne ime.
Biranje za kralja
Nakon Rekesvintove smrti, vizigotski presto je ostao bez vladara. Iako su se još od 633. godine vizigotski kraljevi birali, to jest, nisu na presto dolazili prema naslednom pravu, uvek je naslednik ili bio tesno vezan za samog monarha ili bi monarh pre svoje smrti već odredio svog naslednika. Međutim, kako Rekesvint nije uradio ni jedno ni drugo, po prvi put se desilo da treba zaista i da se primeni elektoralni sistem kako bi vizigotska kraljevina dobila monarha.
Julijan Toledski nam u svom delu „Istorija o kralju Vambi“ detaljeno opisuje dan kada je Vamba izglasan za kralja. Samo što je Rekesvint bio sahranjen, ugledni ljudi i zvaničnici su počeli jednoglasno da viču da žele samo Vambu za novog kralja. Kad su ga našli, bacili su se na kolena pred njega moleći ga da prihvati presto, međutim, on je to odbio. Zatim je na scenu stupio jedan grof, jedan od visokih vojnih vođa, i rekao mu pretećim tonom da će ga ubiti ukoliko ne pristane da bude kralj. Vamba, pred ovakvim pretnjama, jedino što je mogao da uradi bilo je da pristane.
Ratovi
Nekoliko nedelja nakon krunisanja 672. godine, Vamba je morao da se suoči sa ustankom Hilderiha, upravnika Nima, koji je i sam pretendovao na presto. Hilderiha su podržali Gunhild, biskup iz Magelona, kao i velika grupa Jevreja koji su ustali protiv antsemitskih progona. Vamba je poslao Flavija Paula, hispanoromanskog vojvodu da uguši ustanak. Ali, kad je stigao u Narbon, Flavije Paul je otkazao poslušnost Vambi i i sam postao pobunjenik, a njegove trupe su ga proglasile kraljem. Uskoro su se dve pobunjeničke grupe udružile.
Flavije Paul je onda poslao izaslanike Baskima da ih nagovore na pobunu. To je nateralo Vambu da sam lično povede vojsku u zapadne Pirineje i da pokori Baske.
Nekoliko nedelja kasnije, pobunjeni Flavije Paul bio je krunisan zlatnom krunom koju je pokojni kralj Rekared poklonio crkvi u Đironi. Nakon toga, vizigotski gradovi u Galiji i u velikom delu severoistočne Hispanije prešli su na Paulovu stranu. Pobuna je dobijala sve više maha sa plemićima koji su se suprotstavljali Vambi, organizovali velike vojske koje su tukle kraljevsku vojsku na bojnom polju. U međuvremenu, jevrejske ustaničke grupe pobile su plemiće koji su bili lojalni kralju.
Kao odgovor, Vamba je krenuo u pohod na provincije Hispanija Tarakonensis i Narbonsku Galiju, gde je bio centar ustanka i u roku od nekoliko dana povratio većinu gradova koje su zauzeli ustanici.
Godine 673. Vamba je postavio opsadu tvrđave kod grada koji se danas zove Kolijur i koji je bio najvažnija strateška luka smeštena u najjužnijem delu Francuske. Ovom pobedom, pobunjenici su bili odsečeni od svojih saveznika, jevrejskih trgovaca i muslimanskih gusara.
Kada je Vamba krenuo na Narbon, Paul je postavio vojskovođu Vitimera da rukovodi odbranom, a on sam se povukao u Nim. Ali, Vambine snage su brzo osvojile Narbon, a potom i Nim 3. septembra 673. Paul se predao kao i druge pobunjeničke vođe, koji su bili izvedeni pred sud i osuđeni na skalpiranje i doživotni zatvor.
Kada je ustanak ugušen, Jevreji iz Narbona su bili iste godine prognani. Takođe je došlo i do zvaničnog proterivanja svih Jevreja koji nisu hteli da prime hrišćanstvo kao kazna zato što su podržali ustanak.
Zatim je usledio period mira, a Vamba je to iskoristio i obnovio rimske zidine oko Toleda (674). Takođe je utvrdio druge gradove, kao što su Ondarabija (Fuenterabija), malo selo u Baskiji na granici sa Francuskom.
Tokom svoje vladavine, Vamba je takođe podčinio Asture i Rukone (Lugone) i priključio ih novoj provinciji. Asturi i Rukoni su se borili protiv vizigotske dominacije još od 5. veka kad su Vizigoti stigli na Iberijsko poluostrvo.
Međutim, pojavili su se novi neprijatelji na vratima Vizigotskog carstva, Saraceni. Hronika Alfonsa III govori o napadu Saracena sa 270 brodova koji su svi do jednog bili spaljeni. S jedne strane, malo je verovatan napad ovih razmera, a s druge strane, ni jedan drugi izvor ga ne spominje. Međutim, sasvim je moguće da je bilo manjih saracenskih napada ovog tipa. Hronika iz 754. godine, koja daje detaljan opis Vambine vladavine, govori o tome kako su „Mavri već duže vreme napadali Andaluziju i uništavali mnoge gradove“.
Zakonici i dekreti iz tog doba potvrđuju da je mir i sigurnost kraljevine je bila sve uzdrmanija kako su saracenski napadi postajali sve češći. Vamba je na primr, izdao dekret kojim se naređuje da svi podanici kraljevstva, bez obzira na veru, pa čak i ako pripadaju sveštenstvu, moraju braniti zemlju od spoljnih napadača. Ovaj zakon je napravljen u cilju sprečavanja dezerterstva. Deo zakona glasi: „Jer, kad god neprijatelj napadne provincije našeg kraljevstva (...) mnogi koji žive na granici (...) nestanu...“ Ovaj tekst takođe dokazuje da su napadi bili i te kako česti.
Da je dezerterstvo bilo ozbiljan problem u Vizigotskoj kraljevini govori drugi Vambin proglas kojim se oslobađaju robovi kako bi se popunili vojni redovi. Ovo takođe govori o slabom odzivu dobrovoljaca među Hispanorimljanima koji su činili glavninu stanovništva kojim su vladali vizigotski plemići.
Tokom građanskog rata koji je delimično izazvan pokušajima da se uvedu reforme u strukturu vojske, Vamba je bio otrovan u Pamplijegi, mestu blizu Burgosa, po Erviginoj naredbi. Ova zavera je izvršena uz pomoć Julijana Toledskog, koji je nakon toga postao duhovni vođa vizigotske crkve u znak zahvalnosti za svoje zasluge. Međutim, Julijan je sačuvao sećanje na Vambu napisavši knjigu „Istorija kralja Vambe“.
Od Vambine smrti pa do potpune propasti Vizigotskog kraljevstva 711. godine, kraljevstvo su potresali unutrašnji sukobi i borbe za vlast.
Tindari
thumb|Laguna Tindarija.
Tindari, drevni Tindaris (Tyndaris) ili Tindarion (Tyndarion) (grčki:, Strab.; , Ptol.) je gradić ( frazione) u općini (comune) Patti, u Provinciji Messina na Siciliji. Nalazi se između mjesta Barcellona Pozzo di Gotto i Cefalù.
Tindari je poznat kao svetište, kao i po poemi "Vento a Tindari", koju je napisao Salvatore Quasimodo.
Opština Sopot
Opština Sopot je beogradska opština. Zauzima površinu od 27.075 ha, na kojoj živi oko 20.000 stanovnika.
Ime Sopot je staroslovenskog porekla i znači - „izvor ili voda koja se obrušava“. Varoš Sopot nastala je usred sela Ropočeva i prvi put se pominje u Langerovoj karti sa početka XIX veka, gde su ucrtani Ropočevo i Sopot kao posebna sela. U sastavu beogradskih opština je od 1956. mini|levo|170p|Pogled na novi deo Sopota Dan opštine Sopot je 2. jul, dan formiranja Kosmajskog partizanskog odreda. Predsednik opštine od 1989. godine je Živorad Milosavljević.
Okolina
Jedno od najlepših mesta u Sopotu je obližnje selo Nemenikuće. Naziv je dobilo za vreme ropstva Srbije pod Turcima. Prolazeći pored predela knez Miloš je ugledavši selo spaljeno od strane Turaka rekao „Nema ni kuće!" i tako dobi naziv.
Crkva
Crkva u Nemenikuću je veoma stara. U njoj je Arsenije Čarnojević poslednji put sa ove strane Save pričestio Srbe kada je bila Velika seoba Srba. Njegov brat Jovan je ostao ovde i skoro svi Jovanovići u Nemenikuću i široj okolini potiču od njega.
Sport
U Sopotu ima više sportskih klubova. Fudbalski klub „Sopot“, „vukovi sa Kosmaja“, igra u trećoj srpskoj ligi, dok kadeti igraju u drugoj.
Najade
Najade (grč. Ναιάδες, Naiádes) u grčkoj mitologiji bile su vodene nimfe koje su gospodarile nad potocima, izvorima, rijekama i fontanama.
Etimologija
Grčko ime Najada složenica je dviju riječi: νάειν = teći i νἃμα = tekuća voda.
Kult
Najade su štovane kao božice. Mladi su im posvećivali uvojke svoje kose, životinje su ritualno utapljanje u izvorima, a često su kraj izvora prebivale i proročice.
Grci, a poslije njih i Rimljani, štovali su Najade prinoseći im žrtve i gradeći im svetišta, kako u prirodi, tako i u gradovima. Njihov se kult zadržao još i u kršćansko doba. Iz antike je sačuvan velik broj umjetničkih predmeta s njihovim likovima: oslikane vaze, reljefi i mozaici u kupalištima itd. Njihovi su kipovi i danas omiljen ukras fontana, a posebno se ističe Rutelijeva Fontana Najada na rimskome trgu Esedri. Imena Najada mogu se uočiti i na pramcima sredozemnih brodova.
Podrijetlo
Najade su bile povezivane sa svježom vodom, baš kao što su Okeanide povezivane sa slanom vodom, a Nereide sa Sredozemljem. Kad bi se Najadino vodeno tijelo osušilo, ona bi umrla.
Podjela
Najade se dijele na:
Dodiri s ljudima
thumb|350px|[[John William Waterhouse: Hilas i Najada, 1893. ]]
Najade su bile često sklone ljudima, davši vlagu njihovim poljima i plodnost oranicama. Neke su Najade mineralnih izvora znale liječiti. Sudbine Najada razlikovale su se - neke su živjele na Olimpu, a neke su živjele sa smrtnim muževima, najčešće nesretno.
Indian Rocks Beach, Florida
Indijan Roks Bič je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.113 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.113 stanovnika, što je 959 (18,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Irinej Ćirić
Irinej (svetovno Irinej Ćirić; Sremski Karlovci, 1. maj 1884 — Novi Sad, 5. april 1955) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.
Svetovni život
Irinej Ćirić rođen je u Sremskim Karlovcima 1. maja 1884. od oca Isidora, srpskog narodnog crkvenog tajnika, i majke Eveline rođ. Krečarević. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, gimnaziju sa ispitom zrelosti u Novom Sadu, Duhovnu akademiju u Moskvi, Filozofski fakultet u Beču, gde je odbranio i doktorat filozofije iz grupe semitskih jezika.
Episkopsko zvanje
Za episkopa timočkog izabrao ga je Sveti arhijerejski sabor bivše Kraljevine Srbije 5. juna 1919. U čin prezvitera rukopoložio ga je i proizveo u čin arhimandrita episkop temišvarski dr Georgije (Letić), administrator Karlovačke mitropolije. Hirotonisan je u beogradskoj Sabornoj crkvi 15. juna iste godine od arhiepiskopa beogradskog i mitropolita Srbije Dimitrija, episkopa veleško–debarskog Varnave, niškog Dositeja, žičkog Nikolaja i vikarnog Ilariona. Na ovoj eparhiji je episkop Irinej ostao do kraja 1921. godine, a tada je, po svojoj želji, prešao u Bačku eparhiju.
Kao delegat Srpske pravoslavne crkve, proveo je 1927. godinu u prikarpatskoj Rusiji gde mu je bila poverena misija uređenja pravoslavne crkve. Administrirao je eparhijama Vršačkom, Banatskom (u dva maha) i Temišvarskom. Predstavljao je Srpsku crkvu u Pokretu za ujedinjenje crkava („Vera i uređenje“), u Sveopštem savezu za praktično hrišćanstvo, Svetskom savezu za međunarodno prijateljstvo pomoću crkava (današnji Ekumenski savet crkava), koji ga je dva puta birao za predsednika upravnog odbora, a 1939. izabrao ga je za predsednika čitave organizacije. Godine 1930. bio je predstavnik srpske crkve u Londonu u komisiji Lambetske konferencije za ujedinjenje Anglikanske i Pravoslavne crkve, a isto tako i u zajedničkoj anglikansko-pravoslavnoj naučnoj komisiji 1931. godine. Kada se 1928. godine osnovao pokret „Mir putem religija“ izabran je u odbor. Bio je član počasnog odbora prvog međunarodnog religijsko-psihološkog kongresa u Beču 1930. godine. Organizovao je 1936. u Novom Sadu predspremnu konferenciju pravoslavnih crkava za izradu predmeta namenjenih konferenciji stokholmskog vaseljenskog pokreta za praktično hrišćanstvo, koja se sastala 1937. u Oksfordu.
Zaslugom episkopa Irineja iz mađarskog logora Šarvara razmešteno je po Bačkoj eparhiji oko 2.800 dece i 180 majki sa odojčadima, a u Novom Sadu je osnovana Eparhijska dečja bolnica za lečenje dece koja su u ovom logoru obolela od tuberkuloze. Kasnije je poradio na spasavanju odraslih iz logora i na njihovom respoređivanju po domovima njegovih eparhiota. Odmah posle završetka Drugog svetskog rata stavljen je u kućni pritvor, u kome je držan sedamnaest meseci, a posle puštanja na slobodu pretučen je. Posle duže bolesti preminuo je u Novom Sadu 5. aprila 1955. godine i sahranjen u kripti Saborne novosadske crkve.
Zasluge
Episkop Irinej se vrlo rano počeo baviti pesništvom, ikonografijom i beletristikom. Dugo godina bavio se izučavanjem crkvenog pojanja ne samo našeg, nego i vizantijskog, ruskog i rumunskog. Spremio je udžebnik crkvenog pojanja za Bogoslovski fakultet koji nije ugledao sveta. Celog života bavio se i prevodilačkim radom, a prevodio je sa jevrejskog, latinskog, grčkog, francuskog, ruskog, nemačkog i mađarskog jezika. Vrlo rano je uvideo potrebu prevođenja bogoslužbenih tekstova sa grčkog na srpski jezik i preveo je, između ostalog, Službu mesopusne nedelje, Večernje molitve, službu Nedelje svete Pedesetnice i Osmoglasnik (vaskrsne nedeljne službe).
NGC 1136
NGC 1136 je galaksija u zviježđu Sat.
Eksterni linkovi
NGC 1136
Iker Casillas
Iker Casillas Fernández (Móstoles, Madrid, 20. svibnja 1981.) španjolski je nogometaš, vratar Porta i bivši golman Španjolske. Općenito je smatran jednim od najboljih svjetskih vratara. . Trenutno je vodeći po broju nastupa za španjolsku reprezentaciju.
Karijeru je započeo kao junior u Realu. Ubrzo je postao standardni prvotimac u klubu i reprezentaciji, za što je presudna bila 2002. godina, iako je i ranije nastupao za prvu momčad. U finalu UEFA Lige prvaka 2002. ušao je kao zamjena za ozlijeđenog Césara Sáncheza i serijom odličnih obrana sačuvao Realovo vodstvo protiv Bayera iz Leverkusena. A nakon briljantnih obrana protiv Irske na SP-u 2002., postao je nacionalni junak i mjesto mu je u najboljoj španjolskoj momčadi bilo zajamčeno.
Kad je u sezoni 2006./2007. napokon osvojio prvenstvo s Realom, rasplakao se od sreće, a zbog svojih je nevjerojatnih obrana dobio i nadimak San Iker (sveti Iker). U srpnju 2010. Casillas je postao jedan od rijetkih igrača koji je osvojio sve važne naslove, nakon što je sa Španjolskom postao svjetskim prvakom. Dana 19. listopada iste godine postao je vratar s najviše nastupa u Ligi prvaka.
Bitka kod Lugdunuma
Bitka kod Lugdunuma se odigrala 19. februara 197. u Galiji između snaga rimskog cara Septimija Severa na jednoj, i snaga njegovog suparnika Klodija Albina na drugoj strani. Predstavljala je najveću i završnu bitku u višegodišnjem periodu političke nestabilnosti poznatom kao Godina pet careva. U njoj je, prema navodima Kasija Diona, na obje strane sudjelovalo po 150.000 vojnika; suvremeni historičari smatraju da su u pitanju bile dva puta manje snage, ali to je opet čini najvećom bitkom u historiji rimskih građanskih ratova. Prema navodima historičara, trajala je čak dva dana i njen ishod je bio krajnje neizvjestan, sve dok Sever na kraju nije ostvario ostvario prevagu zahvaljujući neznatnoj premoći u konjici. Nakon toga je Albinova vojska potpuno uništena, a sam Albin se pokušao skloniti u Lugdunum gdje je ili izvršio samoubistvo ili bio ubijen; grad su nakon toga opljačkali Severovi legionari. Sever se nakon bitke vratio u Rim i konsolidirao svoju vlast nad Carstvom gdje više neće imati suparnika sve do smrti 211.
Iker Casillas
Rani život
Iker je rođen 20. svibnja 1981. u Móstolesu, malom gradiću pokraj Madrida. Ima sedam godina mlađeg brata koji igra za CD Móstoles. Otac mu je bio školski učitelj, a majka frizerka.
Real Madrid
Casillas je produkt Realove omladinske škole. Prvi put je pozvan za prvu momčad 27. studenog 1997., ali nije nastupio sve do sezone 1998./99. kada je debitirao za seniorsku momčad zamjenivši Nijemca Bodu Illgnera. Iduće sezone potisnuo je Illgnera na klubu i postao prvi izbor na poziciji vratara.
Godine 2000., samo četiri dana nakon svojeg 19. rođendana postao je najmlađi vratar koji je nastupio u finalu Lige prvaka, u pobjedi Reala 3:0 protiv Valencije. Iduće dvije sezone Casillas je bio u lošijoj formi i završio je na klupi kao alternacija Césaru Sánchezu, ali kada se Sánchez ozlijedio u finalu Lige prvaka 2002. protiv Bayera iz Leverkusena, Casillas brani briljantno i svojim obranama čuva Realovo vodstvo te ih dovodi ponovo na krov Europe.
Sezona 2007./08. bila je iznimno plodna za Casillasa: osvojio je s klubom prvenstvo, a u 36 utakmica primio je samo 32 pogotka. Dana 14. veljače 2008. kada je kapetan Raúl potpisao novi ugovor isto je učinio i Casillas, potpisao je na vjernost do 2017. i ukoliko u posljednjoj sezoni bude imao 30 nastupa ugovor se automatski produžuje za jednu godinu, također u ugovoru stoji odštetna klauzula od 113 milijuna funti.
U veljači 2009. Casillas je srušio rekord Paca Buya po broju nastupa u prvenstvu kao vratar, a ujedno je postao, sa samo 27 godina, vratar Reala s najviše nastupa. Engleska vratarska legenda Gordon Banks poslije utakmice prvenstva protiv Seville, gdje je Casillas zaustavio jedan sjajan udarac napadača Seville, izjavio je da Casillas ima fantastične reflekse i ako nastavi tako braniti postat će najbolji vratar u povijesti.
Reprezentacija
mini|250px|Casillas (skroz lijevo) ljubi trofej namijenjen pobjednicima Svjetskog prvenstva u nogometu Trenutačno je Casillas drugi vratar po broju nastupa za Španjolsku iza Andronija Zubizarrete koji ima 126 nastupa. Debitirao je u utakmici protiv Švedske sa samo 19 godina i 14 dana.
Na Euru 2000. bio je zamjena, s istim je mjestom u momčadi išao i na SP 2002. u Japanu i Koreji, ali je nakon ozljede Santiaga Canizaresa postao prva opcija. U šesnaestini finala obranio je dva jedanaesterca Irskoj i postao nacionalni heroj.
Na Euru 2004. nastupio je u dva od tri nastupa Španjolske, ali Španjolci nisu prošli grupu s kasnijim finalistima Portugalom i Grčkom.
Nakon što Raúl nije pozvan u reprezentaciju za Euro 2008. Casillas je imenovan kapetanom te je vodio reprezentaciju sve do kraja. Dana 29. lipnja postao je prvi vratar koji je kao kapetan podigao pokal namijenjen osvajaču Europskog prvenstva, nakon pobjede Španjolske od 1:0 nad Njemačkom.
Dana 14. studenog 2009. nastupio je stoti put za reprezentaciju u prijateljskoj utakmici protiv Argentine.
Casillas je 11. srpnja 2010. predvodio Španjolsku u finalu SP protiv Nizozemske gdje je obranio dvije sjajne šanse Arjena Robbena nakon što je ovaj prošao cijelu obranu. Postao je treći vratar koji je u finalu bio kapetan pobjedničke momčadi. Proglašen je najboljim vratarom turnira.
Bratstvo i jedinstvo
minijatura|[[Omladinske radne akcije su imale ulogu u izgradnji drugarstva među mladim Jugoslovenima. ]]
Bratstvo i jedinstvo je bila borbena parola Komunističke partije Jugoslavije, skovana tokom Narodnooslobodilačke borbe.
Tokom rata, politika bratstva i jedinstva je imala funkciju ujedinjenja naroda Jugoslavije protiv fašističkog okupatora, koji je nametao politiku "zavadi pa vladaj".
U periodu SFRJ bratstvo i jedinstvo je postalo zvanična državna politika. Politika „bratstva i jedinstva“ je doprinela međusobnom uvažavanju, smanjenju etničke distance među stanovništvom i razvijanju osećanja solidarnosti i empatije.
Drugi svetski rat
minijatura|U borbi je kovana domovina slobode i bratstva ("Dans le combat ils forgent une patrie libre et fraternelle"), detalj sa izložbe u savezničkom centru u Alžiru 8. II 1945. minijatura|Partizani u oslobođenom [[Kičevo|Kičevu septembra 1943. Na transparentu piše: "Da živi bratstvo makedonskog i albanskog naroda."]]
Fašističke sile Osovine su nakon okupacije Jugoslavije vodili politiku zavadi, pa vladaj kojom su huškali pojedine narode Jugoslavije jedne protiv drugih, radi lakšeg održavanja sistema okupacije. Komunistička partija Jugoslavije se na samom početku rata odlučno suprotstavila ovoj politici, usvojanjem Rezolucije Majskog savjetovanja KPJ:
Već od prvih dana ustanka u Hrvatskoj 27. jula 1941. godine, komunisti su snažno uticali da to ne bude početak rata između Srba i Hrvata, već početak antifašističke borbe svih naroda:
minijatura|Veliki narodni zbor povodom [[Bihaćka operacija 1942.|oslobođenja Bihaća 1942. godine na kome je govorio Tito.]]
Na maršu kroz etnički mešovite oblasti, gde su jedni za drugima divljali ustaše, četnici i okupacione trupe, sve više očajnika pridruživalo se Narodnooslobodilačkoj vojsci, pre svega iz redova progonjenih Srba. Tito je, sloganom ’bratstvo i jedinstvo’ pridobio i deo onih Hrvata i Muslimana koji su ranije imali rezerve i pripadali nacionalnim partijama koje nisu verovale komunistima. Tako je „bratstvo i jedinstvo“ postalo egzistencijalna formula za sve narode.
Komunisti su presudno uticali da ustanak u NDH ne postane međuetnički sukob, već organizovana borba protiv ustaša i okupatora. Naspram nacional-šovinističke politike svih zaraćenih strana, partizani su zastupali bratstvo i jedinstvo naroda Jugoslavije. Oni su aktivno sprečavali bratoubilački rat u nacionalno mješovitim krajevima Hrvatske, Bosne i Hercegovine. Na jednoj strani trebalo je sprečiti pokolje srpskog življa, a na drugoj, onemogućiti srpske ustaničke mase da ne skrenu na stranputicu odmazde protiv Hrvata i Muslimana u celosti. Posledice ove politike su bile od odlučnog značaja za pobedu narodnooslobodilačke borbe.
Period SFRJ
Po završetku rata postao je jedan od od gesla SFR Jugoslavije. Izraz je trebao opisivati bratski odnos između svih naroda i narodnosti u Jugoslaviji, kao i jednakost svih građana u socijalizmu. Najčešće je citiran Josip Broz Tito, koji je jednom prilikom izjavio:
Za "osobite zasluge u širenju bratstva među narodima i narodnostima, u stvaranju i razvijanju političkog i moralnog jedinstva naroda" dodjeljivao se i Orden bratstva i jedinstva u dva stupnja, kojeg je ustanovio Josip Broz Tito 15. kolovoza 1943. Također, diljem Jugoslavije, "Bratstvo i jedinstvo" je bilo ime mnogih škola, tvornica, folklornih i sportskih društava, te je po njemu nazvan Autoput Bratstvo i jedinstvo koji spaja Ljubljanu, Zagreb, Beograd i Skoplje.
Postjugoslovenski period
thumb|"Čuvajmo bratstvo i jedinstvo, kao zjenicu oka svoga", natpis u [[Mostaru.]] Nakon raspada zajedničke države, bratstvo-jedinstvo je prestalo da bude jedna od vladajućih političkih vrednosti, kako to aforistički zapaža Lazar Manojlović:
Kritike
Kritičari navode da su u doba "Bratstva i jedinstva" Hrvati amnestirani zločina genocida nad Srbima.
Također, osobe koje su politički odstupale od zvanične ideologije bratstva i jedinstva i propovedale nacionalizam, jugoslavenski režim je zbog „napada na bratstvo i jedinstvo“ osuđivao na dugogodišnje kazne, kao primjerice Aliju Izetbegovića, Franju Tuđmana, Vojislava Šešelja, Marka Veselicu, Brunu Bušića i brojne druge.
Entre el amor y el deseo
Entre el amor y el deseo je meksička telenovela, produkcijske kuće TV Asteka, snimana 2010.
Sinopsis
Mlada milionerka Patrisija je zaljubljena u Luis Karlosa, Isoldinog sina, sina kućne pomoćnice velike porodice Dumont. Majka i sin su oduvek živeli u vili ambasadora Edgara i njegove žene Renate, koji su Patrisijini roditelji. Velika tajna iz prošlosti drži Isoldu u toj kući. Na proslavi Patrisijinog rođendana, Renata zabranjuje Luis Karlosu ulazak u kuću, pritom ponižavajući ga, i podsećajući na njegov nizak društveni status i na činjenicu da je samo sluga.
Ova nepravedna situacija, stvara bes i ljutnju koja u potpunosti menja osećanja i odnos među njima. Luis Karlos pušta pse koji upadaju u kuću i napadaju Andresa, Patrisijinog brata, koji posle toga ostaje invalid. Kako bi sprečila ikakvu moguću romansu između Patrisije i Luis Karlosa, Renata šalje svoju ćerku u Evropu.
Šest godina kasnije Luis Karlos saznaje da se Patrisija vratila u zemlju. Od tog trenutka počinje priča i sukob između dva različita sveta. Patrisija se vraća sa detetom, ali je naterana od strane svoje majke da krije ko je otac deteta. Za to vreme Luis Karlos se zaljubljuje u Klaudiju, bivšu koleginicu sa fakulteta, koja je siromašna, ali je zato borac, u isto vreme ambiciozna je i ima interese za Felipea, sina Dumontovih.
Bez obzira na sve, Renata se bori protiv toga da se njena porodica poveže sa osobama nižeg staleža, i uradiće sve da bi sprečila da se njih dvoje spoje, kao što je i uradila sa Patrisijom i Luis Karlosom...
Chourgnac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 56 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 211 metar (maksimalnoj 260 m, a minimalnoj 149 m).
Naila
Najla je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Hof. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.162 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9475156.
Haskins, Ohio
Haskins je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.188, što je 550 (86,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
NGC 1137
NGC 1137 je galaksija u zviježđu Kit.
Fatos Beqiraj
Fatos Beqiraj (Bećiraj) (Peć, 5. svibnja 1988.) je nogometaš rođen na Kosovu, igrač kineskog Changchun Yatai i Nogometne reprezentacije Crne Gore. Igra na položaju napadača.
Klupska karijera
Fatos Beqiraj počeo je igrati nogomet u rodnom gradu Peći i lokalnom nogometnom klubu Shqiponja Peć. Nakon KF Shqiponja 2006. godine odlazi u KF Besa Peć a potom 2007. godine u crnogorski klub Budućnost iz Podgorice. U sezoni 2007/08. s Budućnosti osvaja prvenstvo Crne Gore i igra finale Crnogorskog kupa a u sezoni 2008/09. bio je najbolji strijelac Prve crnogorske nogometne lige sa 18 pogodaka. Godine 2010. odlazi u GNK Dinamo Zagreb s kojim potpisuje petogodišnji ugovor. Svoja prva dva zgoditka za Dinamo postiže na utakmici 1/16 hrvatskog nogometnog kupa, u Dinamovoj pobjedi od 6:0 protiv Zadrugara iz Hrastovskog, 22. rujna 2010. godine. Prvi ligaški zgoditak za Dinamo u postiže 3. listopada 2010. godine u 10. kolu sezone 2010/11. u utakmici protiv NK Istra 1961.
U veljači 2014. nakon 4 godine igranja u zagrebačkom Dinamu, Fatos odlazi u redove kineskog Changchun Yatai.
Reprezentativna karijera
Fatos Bećiraj igrao je pet utakmica za crnogorsku nogometnu U-21 reprezentaciju. Za crnogorsku nogometnu A reprezentaciju debitirao je u ožujku 2009. godine protiv Italije u kvalifikacijskoj utakmici za odlazak na Svjetsko prvenstvo u nogometu 2010. godine u Južnoj Africi. Prvi zgoditak za crnogorsku nogometnu A reprezentaciju postiže u prijateljskoj utakmici protiv nogometne reprezentacije Azerbaidjana odigranoj u Podgorici 17. studenog 2010. godine.
Individualna
GNK Dinamo Zagreb
Klupska
FK Budućnost Podgorica GNK Dinamo Zagreb
Bakampicilin
Bakampicilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 465,520 Da.
Posta Fibreno, Frosinone
Posta Fibreno je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 828 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Beč
Beč (njemački Wien [viːn], bečki dijalekt Wean, slovenački Viedeň, češki Vídeň, mađarski Bécs, slovenski Dunaj, arhaično Vijena od italijanskog Vienna), glavni i najveći grad Austrije od 1 714 142 stanovnika, istovremno je i jedna od devet Austrijskih saveznih zemalja.
Historijski centar grada je zbog svojih brojnih spomenika uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi 2001. Pored samog centra grada i dvorci Belvedera i Schönbrunn su takođe uvršteni na Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
Beč je sjedište nekoliko međunarodnih organizacija: OPEC-a (Organizacije zemalja izvoznica nafte), IAEA (Međunarodne agencije za atomsku energiju) i UNIDO-a (Organizacije za industrijski razvoj Ujedinjenih naroda).
Geografske karakteristike
Beč leži u sjeveroistočnom uglu Austrije, između Alpa i Karpata (40 km od granice sa Slovačkom), gdje je Dunav probio svoj put prema moru kroz planine. Grad leži pretežno sa desne obale rijeke, sve do obronaka Kahlenberga. Bečka kotlina je od neolita bila važni prometni pravac, kojom su se kretali trgovci i vojske, preko nje je išao jantarni put od Baltika na evropski istok uz Dunav. Zbog svog izuzetnog strateškog položaja Beč je od davnina dominirao okolnim regijama, i to ne samo Austrije, već i Slovačke, Češke i Mađarske. Beč je administrativno podijeljen na 23 okruga (njem. Bezirk), sam grad se prostire na 415 km², a gradsko područje na 3 862 km².
Kratki opis grada
Beč je u svojoj dugoj historiji doživio nekoliko padova i ponovnih procvata. Od 1558. do 1918. bio carski grad, i sve do 1806. prijestolnica Svetog Rimskog Carstva, a nakon tog glavni grad Austro-Ugarske Monarhije sve do 1918. kad je postao glavni grad puno manje Republike Austrije. Od 1938. do 1945. bio je Veliki Beč ali samo kao dio Hitlerovog velikog njemačkog Reicha. U prvom desetljeću nakon Drugog svjetskog rata, Beč je bio podijeljeni grad sa britanskom, francuskom, američkom i sovjetskom okupacionom zonom i jednom internacionalnom koja je obuhvaćala uži centar grada - Innere Stadt. Od 1955. kad je potpisan Austrijski državni ugovor, Beč je ponovno glavni grad nezavisne Austrije.
Po mnogim anketama Beč je najugodnija velika evropska metropola za život, jer je najmanje zagađen i najmanje izmjenjen. Uži centar grada - Inner Stadt, još uvijek je moguće obići pješice i javnim prijevozom. U gradu poznatom po svojoj arhitekturi, mnogi dijelovi ostali su isti kako su ih projektirali tokom vijekova carski vrtlari i arhitekti. Vizurom grada još uvijek dominira toranj Stephansdoma i divovski panoramski kotač Riesenrad u gradskom parku Prateru. Beč je pretrpio teška razaranja posljednjih mjeseci Drugog svjetskog rata, tako da je dugi niz godina bio obnavljan, ali je usprkos svim tim nevoljama u cjelini ostao isti kao prije 1914.
Beč je barem dosad uspio izbjeći - financijsku krizu, društvene potrese i urbano propadanje, koji pogađaju druge evropske metropole. Njegovi stanovnici uživaju ​​još uvijek u dobro organiziranom sistemu medicinske i socijalne zaštite, koji svoje korijene vuče od reformi carice Marije Terezije i njenog sina Josipa II u 18. vijeku. Beč je grad brojnih parkova s ribnjacima, kavanama i raskošnim trgovinama.
Beč kao grad svjetske baštine
Historijski centar grada - Inner Stadt uvršten je Listu mjesta svjetske baštine zbog brojnih arhitektonskih spomenika, posebno - baroknih palača i parkova, kao i zbog monumentalnih palača na Ringstrasse iz 19. vijeka.
Antika
Tragovi ljudskih staništa na mjestu današnjeg grada datiraju još iz paleolitika. Prvi znani stanovnici bili su Iliri, a nakon njih Kelti, njihovo naselje Vindobonu (na keltskom Bijelo polje), iz kojeg je izrastao Beč) zauzeli su Rimljani u 1. vijeku. Oni su pretvorili Vindobonu u svoj castrum, (on se nalazio kod današnje tržnice Hoher) koji je vremenom postao grad od 15 000 stanovnika. Car Marko Aurelije umro je u Vindoboni 180. za vrijeme pohoda na germanska plemena. Nakon Rimljana koji su nestali u metežu 5. vijeka Vindobonu su zauzeli Bavarci, 881. je ime grada zabilježeno kao Wenia, a 1030. kao Wienis.
Srednji vijek
Kneževi franačke dinastije Babenberg, bili su gospodari Beča od 1156. do 1246. Grad se razvio u važno trgovačko središte, u kom su Križari na svojim pohodima prema istoku kupovali opremu i provijant. U 13. vijeku izgrađene su prve gradske zidine, unutar kojih je Beč ostao sve do 1700. Babenbergovci su imali sjajan dvor i bili mecene umjetnosti, na njihovom dvoru često je gostovao trubadur Walther von der Vogelweide.
Posljednji muški nasljednik dinastije Babenberg umro je 1246., u borbi za dominaciju nad gradom i Austrijom, pobjedio je češki kralj Otakar II. On se 1276. zaratio s njemačkim kraljem Rudolfom Habsburškim kad je Otakar poginuo u bitci 1278. - Habsburzi su preuzeli sve njegove domene i zadržali ih pod svojom vlašću za više od 600 godina. Od tad je Beč procvjetao, trgujući sa Trstom, Venecijom i Ugarskom, no nakon tog perioda, brojni sporovi oko nasljedstva među Habsburzima prouzročili su ekonomsko nazadovanje grada. Ugarski kralj Matija Korvin je 1485. navalio na Beč, koji su mu gradski oci predali bez borbe u nadi da će on poboljšati njihov status, ali kad je Korvin umro pet godina kasnije, Beč se vratio pod vlast cara Friderika Habsburškog thumb|left|260px| Ulica Graben, centar Beča Za renesanse, Beč je bio lider u nauci i umjetnosti, tad je osnovan univerzitet - 1365. koji je postao središte humanizma. Kad je Karlo V Habsburški postao car Svetog Rimskog Carstva u 16. vijeku, on povjerio svoje austrijske teritorije na upravljanje svom bratu, budućem caru Ferdinandu I., to je iskoristio tadašnji feudalni donjoaustrijski parlament i zatražio više prava za sebe i bolji ekonomski položaj. Ferdinand je na odgovorio osudom lidera ustanka na smrt, a 1526 izdao je edikt kojim je ukinuo sva prava koje je Beč dotad imao. Iste godine postao je kralj Češke i Ugarske, a time i zadatak borbe s Turcima, koji su dotad zauzeli velike dijelove Ugarske. Osmanska vojska je prvi put opsjedala Beč 1529., ali su uz pomoć lošeg vremena uspješno odbijeni. Kad je Ferdinand je okrunjen cara Svetog Rimskog Carstva - 1558., Beču su ponovno vraćena sva prava kraljevskog slobodnog grada, ​​te je ponovno postao prijestolnica brojnih kraljevstava koje su Habsburgovci naslijeđivali brojnim brakovima.
Reformacija se proširila Evropom tokom 16. vijeka, čemu se žestoko usprotivila katolička crkva. U pokušaju zaustavljanja sukoba između luterana i Katolika sklopljen je Augsburški mir - 1555., kojim su načelno priznata prava na postojanje luteranima, ali je istovremeno odlučeno da će regionalni vladari odlučiti koju će crkvu njihovi podanici morati slijediti, po principu cuius regio eius religio (čija je zemlja, onoga je i vjera). Budući da su Bečani morali ostati rimokatolici brojni protestanti, morali su napustiti grad. To je razdoblje u kom su izgrađene nove gradske zidine, koje su zamijenile stare srednjovjekovne, tad je i carski dvor Hofburg proširen novim krilima. Tad su izgrađene i neke veličanstvene svjetovne barokne građevine, koje su potvrdile status Beča kao carske rezidencije i jednu od velikih svjetskih metropola.
Kuga je pogodila grad - 1679., usmrtivši gotovo trećinu stanovnika. U ljeto 1683, Beč je doživio Drugu tursku opsadu, koju je vodio veliki vezir Kara Mustafa. Branitelji Beča, zajedno s carskim vojnicima izdržali su dvomjesečnu opsadu, koju je nakraju razbio poljski kralj Jan III. Sobjeski i natjerao Osmanlije u bijeg. Ubrzo nakon toga princ Eugena Savojskog uspio je izbaciti Turke iz Ugarske. thumb|left|260px| Kärntnerstraße za Božić Kad je nestala osmanska prijetna, uslijedio je nagli porast izgradnje, osobito u opustošenom predgrađima. Između 1700. i 1730. izgrađene su brojne gradske palače i veličanstvene građevine. Druga linija gradskih zidina - Linienwall (ravni bedem), sagrađena je od 1704.-1706. da pruži zaštitu podgrađu. U gusto izgrađenom Innerr Stadtu unutar gradskih zidina, puno je starih kuća srušeno (ili dograđeno novim katovima) u baroknom stilu. Hildebrandt, J.B. Fischer von Erlach i njegov sin Joseph Emanuel bili veliki bečki arhitekti tog vremena, a njihovi rezultati su još uvijek vidljivi u nekim od najljepših građevina.
Novo doba
Habsburgovci su po muškoj liniji izumrli sa Karlom VI. 1740., a on je vidjevši da nema šanse da dobije sina, donio Pragmatičnu sankciju kojom je omogućio svojoj kćeri Mariji Tereziji da ga naslijedi. Ona je vladala do 1780., za svoje duge i stabilne vladavine uvela je obavezno pohađanje osnovne škole, odvojila školsto od crkve i stavila ga pod državnu kontrolu, također se trudiila reorganizirati ekonomiju, vojsku i pravosuđe. Njezin sin i nasljednik Josip II, bio je tipični apsolutistički vladar prosvjetiteljskog doba i nastavio je sa započetim reformama. Njegov Edikt o vjerskoj toleranciji garantirao je vjersku slobodu protestantima i pravoslavcima - 1781, a Židovi su oslobođeni od niza diskriminacijskih ograničenja sljedeće godine. Josip II pokrenuo je mnoge humanitarne reforme, poboljšao administraciju i obrazovanje, i dao snažnu podršku razvoju umjetnosti. Neke od njegovih mjera, kao što je bila - ukidanje nekih crkvenih redova, dovela su ga u sukob s crkvom. U suštini njegova vladavina bila je dobra za grad, kad je umro 1790., Beč je imao 300 manufaktura, a broj stanovnika se popeo na 235 000, grad se povećao 10 puta od vremena turske opsade. To je bilo i vrijeme - prvog zlatnog doba bečke muzike kad su stvarali kompozitori Gluck, Joseph Haydn|Haydn]] i Mozart, koje su u slijedećem vijeku nastavili Beethoven i Schubert.
Franjo II proglasio se 1804., carem Austrijskog Carstva, a 1806. odrekao krune Svetog Rimskog Carstva i time dokinuo tu farsu, jer je to u suštini bila njemačka monarhija. Napoleonova vojska okupirala je Beč - 1805. i ponovno - 1809., nakon napoleonskih ratova uslijedilo je doba visoke inflacije i državnog bankrota. Ali u političkom pogledu, Beč je zadržao centralnu poziciju u preoblikovanju Evrope na Bečkom kongresu (1814.-1815.) pod vodstvom moćnog kneza Metternicha.
Transformacija u modernu metropolu
Bečke unutrašnje zidine su srušene 1857., i zatrpani obrambeni jarci ispred njih, na tom prostoru izgrađena je široka kružna avenija Ringstrasse -1865. uz koju su kasnije izgrađene brojne reprezentativne zgrade i parkovi. Po drugim dijelovima grada, rušene su stare neugledne građevine i izgrađene nove monumetalnije. Izgrađen je novi vodovod, koji je doveo izvorsku vodu u centar grada, reguliran je Dunav, grad je plinificiran a kasnije i elektrificiran. Novi propisi iz 1859. potpuno su liberalizirali trgovinu, to je bio poticaj za rast bečke privrede, a time i porasta stanovništva.
Od 1861. Beč je dobio samoupravu, preko gradske skupštine čije su poslanike građani slobodno birali, - Brahms, Bruckner, Hugo Wolf i Mahler. Opereta]] se ustalila kao karakteristična bečka umjetnička forma kroz muziku Straussa mlađeg, Suppea, Lehára i Kalmana. thumb|right|300px| Pogled na [[Naturhistorisches Museum na Trgu Marije Terezije]] Na kraju 19. vijeka, Beč je bio grad od gotovo dva milijuna stanovnika s površinom od 272 km², koji se počeo širiti na lijevu obalu Dunava. Metropola koja je postala plodno tlo za kojekakve ideje, koje su najčešće pozitivno a ponekad i negativno oblikovale moderni svijet. Među hiljadama koji su pohrlili u Beč pronaći svoju budućnost, bio je i mladi Adolf Hitler, nakon razočaranja koje je doživio kad se dvaput nije uspio upisati na Akademiju primijenjene umjetnosti, ogorčeno se bacio na razvijanje teza njemačkog nacionalizma, pod uticajem pangermanizma i antisemitizma dvojice istaknutih Bečana; Georga Rittera von Schönerera i gradonačelnika Karla Luegera. Paradoksalno je da je u to isto vrijeme djelovao u istom gradu i Theodor Herzl, osnivač cionizma. Istovremeno u Beču su svoje ideje o psihijatriji razvijali Sigmund Freud i Alfred Adler.
Istovremeno to je bilo i vrijeme kad je bečka umjetnost dosegnula svoj vrhunac početkom 20. vijeka u arhitekturi, slikarstvu i dizajnu u stilu zvanom - secesija. Istaknuti arhitekti tog stila bili su; Otto Wagner, Adolf Loos i Josef Hoffmann a slikari; Gustav Klimt, Alfred Kubin, Oskar Kokoschka i Egon Schiele. Bečki muzičari tog vremena koji su nastavili sjajnu tradiciju bili su; Arnold Schönberg, Alban Berg i Anton von Webern. Utjecajni pisci tog razdoblja su; Arthur Schnitzler, Hugo von Hofmannsthal i Karl Kraus.
Pri kraju Prvog svjetskog rata broj stanovnika popeo se na 2 239 000 kad su se stale slijevati rijeke izbjeglica. Franjo Josip umro je 1916., a njegov sin Karlo I. Austrijski, bio je na kraju rata prisiljen odreći se krune, tako je propala Habsburška monarhija, nakon tog je proglašena u novembru 1918. Republika Austrija. Na izborima za gradsku skupštinu 1919. pobijedila je Socijaldemokratska partija. Ona je uvela brojne reforme u politici stanovanja, obrazovanja, javne zdravstvene i socijalne zaštite. Zbog takve otvorene pro socijalističke politike grad je tih godina imao nadimak Crveni Beč. Od 1922. Beč je postao jedna od austrijskih saveznih pokrajina, a gradonačelnik je ujedno postao guverner pokrajine.
Ekonomski i politički mlada republika Austrija, se od samog svog početka našla na klimavu terenu. Po bečkim ulicama vodile su se prave bitke između -paravojnih snaga austro-marksističkih socijaldemokrata i njihovih rivala - konzervativnih kršćanskih socijaldemokrata. Na masovne demonstracije, režim je odgovorio divljom represijom, sve je to dovelo do toga da je 1933 je austrijski kancelar Engelbert Dollfuss, raspustio parlament i postavio autoritarnu vladu. Njegova odluka da otvori vatru na bečke radnike, koji su branili svoje stambene blokove 1934. mnogi su vidjeli kao konačnu izdaju demokracije. Velik dio Bečana, razočaran promašajima Prve republike, ekonomskom krizom i velikom nezaposlenošću, počeo je sa oduševljenjem gledati na poteze svog zemljaka Adolfa Hitlera u susjednoj Njemačkoj, i tražiti ujedinjenje sa Njemačkom - Anschluss, kao jedino rješenje.
Njemačka vojska ušla je Austriju 12. marta 1938. Nekoliko dana kasnije Hitler je proglasio Anschluss, Beč je formalno postao Veliki Beč - njemačka pokrajina, u koju su uključeni brojni manji gradovi Donje Austrije. Većina Bečana dugo je podržavala nacističku politiku, ali je potiskivanje austrijskog identiteta i kulture, okrutnost i ratna razaranja, sa masovnim progonima i ubijanjem Židova i političkih neprijatelja doveo pri kraju rata do promjene raspoloženja i razočaranja sa nacizmom. U aprilu 1945. Beč su osllobodile jedinice Crvene Armije.
U ljeto 1945. Beč je kao i cijela Austrija, podijeljen na okupacijske zone od strane savezničkih sila (Francuska, Sovjetski Savez, Velika Britanija i Sjedinjene Američke Države). Gradsko takozvani prvi distrikt, koji sadrži većinu vladinih ureda, postao međunarodni zone, pokrenuti svaki okupacijska sila u zadanim vremenskim razdobljima. Za vrijeme desetljeća savezničke okupacije, intenzivirao se i hladni rat, pa je Beč postao centar svjetske špijunaže.
Beč je izašao iz rata, gadno razrušen, gotovo četvrtinu objekata bila je djelomično ili u potpunosti razrušena. Broj stanovnika je pao na 1 322 000. Veliki zadatak obnove grada, izveli su dva poslijeratna gradonačelnika (1945.-1951.) i Franz Jonas (1951.-1965.), oba su kasnije postali predsjednici republike. Austrijski državni ugovor potpisan je u dvorcu Belvedere 15. maja 1955., on je donio zemlji nezavisnost, -nakon tog su se povukle sve savezničke okupacijske snage.
Klimatske karakteristike
Beč ima tipičnu Kontinentalnu klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime, sa toplim ljetima i hladnim zimama. Beč je zaštićen od naglih klimatskih promjena i snažnih vjetrova nizom brežuljaka i Masivom Wienerwald. Promjene dolaze kotlinom Dunava, kad dolaze sa sjevera u ljeto - donose svježinu, a u zimu zatopljenje. Ukoliko dolaze sa jugoistoka u ljeto donose valove vrućine, ali zimi velike hladnoće. Tako da Beč zahvate valovi saharskih vrućina, ali i magle usred ljeta, a zime znaju biti oštre sa snijegom i ledom, ali sve u svemu Beč ima ugodnu klimu sa prosječnom temperaturom iznad 10 ° C. Jedna od karakteristika Beča je lagani povjetarac (Lüfterl) koji puše sa sjeverozapada i donosi svježinu za vrućih ljetnih večeri. Na Beč ne pada previše oborina, prosječno 620 mm godišnje, i to najviše za ljetnih pljuskova.
Privreda
Beč proizvodi više od polovice austrijskih kapitalnih dobara i gotovo pola robe široke potrošnje. Vodeće industrije grada su proizvodnja strojeva (prvenstveno električnih strojeva i transportne opreme), električnih uređaja, kemikalija, metalnih proizvoda. U predgrađu Beča - Schwechat, nalazi se velika rafinerija OMV-a, grad ima i veliku cementaru i ciglanu. Beč je napoznatiji po proizvodima od svile, baršunu, posteljini, keramici, nakitu, naučnim i muzičkim instrumentima, satovima, priboru za jelo, kožnoj galanteriji, namještaju, papirima i tepisima. Bankarstvo i sektor usluga su veliki poslodavac, a to je više od polovice svih zaposlenih Austrijanaca u tom sektoru.
Turizam je također važna privredna grana, jer Beč godišnje posjeti 2 000 000 posjetioca, tako da on donosi gotovo trećinu bruto nacionalnog proizvoda.
Bečki međunarodni sajam, koji se održava dva puta godišnje, u martu i septembru, od posebnog je značaja za privredu Austrije. Sa brojnim izlagačima iz evropskih i prekomorskim zemalja i nekoliko stotina hiljada posjetitelja godišnje. Beč je grad koji je odabralo nekoliko stotina američkih, njemačkih, japanskih, britanskih kompanija, kao i brojne kompanije iz istočne Evrope, kao sjedište za taj dio Evrope i globalno trgovanje.