cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vrdnik
Banja Vrdnik
Banja se nalazi u izvanrednom prirodnom amfiteatru, okružen blagim potočnim dolinama, obraslim bujnom i raznolikom vegetacijom. Pruža izvanredne mogućnosti za lečenje, odmor i rekreaciju, kao i turizam, s obzirom na brojne kulturno istorijske spomenike u neposrednoj blizini. Banja poseduje otvoreni i zatvorene bazene, saune i dr. koji pružaju uslove za rekreaciju, relaksaciju kako onima koji dolaze na lečenje tako i gostima koji dolaze na odmor. Na raspolaganju je 260 ležajeva u jednokrevetnim, dvokrevetnim, trokrevetnim sobama i apartmanima. Tu je i poslovni centar koji raspolaže sa 500 sedišta i potrebnim tehničkim sadržajima; dva restorana sa 350 mesta te sunčana terasa sa pogledom na olimpijski bazen. Na raspolaganju su i sportski tereni za mali nogomet, košarku, odbojku, koji se nalaze u neposrednoj blizini hotela.
Manastir Vrdnik
thumb|250px|Manastir Vrdnik U popisu fruškogorskih manastira iz 1753. godine se navodi da je osnivač manastira Vrdnik (koji se zove i Ravanica) knez Lazar, mada istorijski izvori ne potvrđuju da je on zaista ktitor manastira, kao što je ktitor Ravanice u Srbiji. Manastir se prvi put pouzdano pominje 1589. godine. Turci su spalili manastir, a obnovili su ga monasi iz manastira Ravanice kod Ćuprije, te mu dali ime svog spaljenog manastira. Tu su sahranili mošti kneza Lazara. Manastir je kasnije ponovo rušen. Nova crkva je koju je zidao majstor Kornelije (Srbin iz Novog Sada), sagrađena je 1801-1811. god. Od tada do danas manastir je malo izmenjen. U manastirskoj crkvi čuvane su do 2. svetskog rata velike dragocenosti: originalna odeća kneza Lazara, pokrov od crvene svile za lice kneza Lazara koji je vezla oko 1402. god. monahinja Jefimija i drugi vredni predmeti ukrašeni zlatom i srebrom. U 2. svetskom ratu predmeti su bili odneti u Zagreb, a zatim posle rata, bili vraćeni u Srbiju, u muzej Srpske pravoslavne crkve u Beogradu. Ni Lazareve mošti nisu imale mira. Premeštane su nekoliko puta, da bi na kraju ipak, došle u Lazarevu zadužbinu Ravanicu, kod Ćuprije, gde se danas nalaze. Ipak je u Vrdniku ostao jedan deo Lazarevih moštiju, koji je izložen u staklenoj posudi u manastirskoj crkvi. Ostao je i komad Lazareve odeće. Između 1987. i 1990. god., te 1994. godine, manastirska crkva je bila obnoljena.
Vidi još
<!-->
Цулине
Цулине је насеље у Србији у општини Мали Зворник у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 291 становника.
Демографија
У насељу Цулине живи 310 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,9 година (43,6 код мушкараца и 40,4 код жена). У насељу има 145 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,66.
Kincaid, West Virginia
Kinkejd je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 260.
Loma Esperanza, Santo Domingo Tepuxtepec
Loma Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2036 m.
Neorealizam (književnost)
Neorealizam (tal. neorealismo) je književna struja talijanskih pjesnika i pisaca, čije preteče se može naći oko 1930. ("Ravnodušni", Gli indifferenti, 1929, Alberta Moravije i "Tri radnika", Tre operai, 1934., Carla Bernarija), koja izražava, koristeći dramatično analitičko predstavjanje ljudske egzistencije, netrpeljivost prema praznini malograđanskih navika i dosadu prema životu bez smisla.
Povijesne okolnosti
Književni neorealizam 1940-ih u Italiji i Jugoslaviji (talijanski pisci) predstavlja spoj osobnosti koje se jasno razlikuju u jednom povijesnom trenutku. Naime, ''«[...] neorealizam nije jedna škola. [...]. Bio je jedno zajedništvo glasova, u velikom dijelu perifernih, jedno mnostruko otkriće različitih Italija, također - ili posebno - do tada neviđene u književnosti Italije» (Italo Calvino u predgovoru romana "Staza paukovih gnijezda" Il sentiero dei nidi dei ragni'').
Neorealizam je nastao kao posljedica krize između 1940. i 1945. koja, s drugim svjetskim ratom, antifašističkom borbom i poslijeratnim stanjem, je sve do temelja ispremetala i promijenio lice cijele talijanske nacije. Neorealizam se je sastojao u novom pogledu na svijet i moralu te novom ideologijom koja je bila u suštini antifašizma.
Angažiranost
Neposredno nakon rata, među intelektualcima se razvila jaka potreba da se konkretno uključe u društvenu i političku realnost zemlje. Antifašizam i primjena gibanja narodne pobune koja je uslijedila, determinira kod mnogih pisaca potrebu da umjetnost, književnost smatraju iskazom i instrumentom svoga doprinosa promjeni društva. Za vrijeme ovakve političko-kulturne klime, među intelektualcima se otvorila rasprava o njhovoj ulozi. Glavna parola postaje sartrovski engagement.
Ta opća potreba za konkretnim uključivanjem iskazuje se u romanima inspiriranim pokretom otpora i raspravama o ulozi intelektualaca u društvu. njihovog odnosa sa fašizmom u prošlosti i aktualnim komunističkim idejama. Teme s kojima se suočavaju su oružana borba, iskustva zatvora i deportacije. U početku neorealistički pisci uzimaju modele po kojima pišu. Kako piše Italo Calvino u navedenom Predgovoru (1964.):
Bili smo na jednoj liniji, tj u trokutu koji su činili: '[I Malavoglia ,  Conversazione in Sicilia  ,  Paesi tuoi  , od kojih se kretalo, svatko sa svojim lokalnim leksikom ili svojim pejsažom.''
Relevantan časopis koji je najviše utjecao objavljivanjem rasprava među književnicima bio je Il Politecnico Elija Vittorinija.
Tih se godina upoznaju s mišlju Antonija Gramscija, koja je uvelike utjecala na poslijeratnu književnost s njegovim refleksijama o ulozi intelektualaca u talijanskoj povijesti i njegovim prijedlogom o nacionalno-narodnoj književnosti u kojoj se poništava tradicionalna podjela između intelektualaca i naroda.
Neorealizam najavljuje potrebu za novom kulturom otvorenoj raznim književnim, ekonomskim, društvenim problemima, u smanjivanju velike udaljenosti između humanističke i tehničko-znanstvene kulture. Uloga nove kulture je bila revolucionarna: trebala je utjecati na povijest.
Novi realizam u književnosti
Realistično pripovijedanje se proteže kroz čitavo dvadeseto stoljeće, ali se perspektiva često mijenja. Dok su prethodnom stoljeću (u razdoblju realizma, verizma i naturalizma) likovi služili za oslikavanje nekog ambijenta, nakon Dostojevskog realistično pisanje dobiva novu dimenziju jer se pažnja usmjerava na unutarnje kontradikcije ličnosti, nemire zbog velikih egzistencijalnih sumnji, poremećenog velikim povijesnim tragedijama: kao što je slučaj kod mnogih likova Pavesea i ostalih autora kojima se iskazuje unutrašnjost pripovjedača:
[...] ''ali je bilo dosta jasno da ispripovjedane priče su bile sirovi materijal: eksplozivna karika slobode koja je pokretala mlade pisce nije bila sadržana u želji da dokumentira i informira, već u izražavanju. Izražavanju čega? Nas samih, gorkog okusa života koji smo tada osijetili, mnogih stvari za koje se vjerovalo da se zna ili postoje, a možda zaista, u tom trenutku, znali smo i bili smo''. (I. Calvino, op.cit. ibidem ).
Tada se afirmira i nit memoaristike, koja djela se ne mogu smatrati pravim romanima; u njima nema pripovjedačeve fikcije, ali su svjedočenja o stvarnim proživljenim događanjima samih protagonista, kao što su djela Prima Levija Se questo è un uomo ("Ako je to čovjek") i La tregua ("Primirje").
Realističan roman, tj. neorealističan roman, daje raznoliku panoramu kroz različite tehnike u odnosu na tipologiju ličnosti koja iznaša činjenice koji kod verista tendira horskom izražavanju.
Realistčko izražavanje oduvijek je tipično za naraciju pa je zanimljivo da je neorealistička poezija najsnažnije došla do izražaja kod pjesnika sa područja Julijske krajine u sastavu socijalističke Jugoslavije, a iz tog kruga se izdvajaju Lucifero Martini, Giacomo Scotti i Osfaldo Ramous.
Izvori
Cititano: Italo Calvino,  Prefazione 1964 , in Id.,  Romanzi e racconti  , I, edizione diretta da Claudio Milanini, a cura di Mario Barenghi e Bruno Falcetto, prefazione di Jean Starobinski, Milano, Mondadori, 1991
Povezano
Italijanski neorealizam (film)
Nueva Senda, Teloloapan
Nueva Senda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1514 m.
Los Pocitos, Xilitla
Los Pocitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Rančinci
Rančinci su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Rančinci su selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Rančinci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 35 kilometara severozapadno.
Naselje Rančinci se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno u severnom delu polja, podno planine Mangovice, čije se bilo izdiže severoistočno od naselja. Nadmorska visina naselja je približno 460 metara.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Rančinci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 38 stanovnika.
Opština San Juan Lachao, Oaxaca
San Juan Lachao je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2265 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1186 m.
Saustrup
Zaustrup je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 217 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059072.
Puella Magi Madoka Magica
Puella Magi Madoka Magica (魔法少女まどか☆マギカ) japanska je anime serija fantastike i drame iz 2011. koju su producirali Shaft i Aniplex. Seriju je režirao Akiyuki Shinbo a napisao Gen Urobuchi, dok je originalni dizajn likova obradila Ume Aoki. Priča je inverzija ustaljenih pravila tzv. magical girl žanra u kojoj se razni klišeji okreću naglavačke te ne prikazuju tipičnu priču u kojoj djevojka stekne čarobne moći te se mora boriti protiv zla. Razni protagonisti nisu ono što se isprva čine a veseli ton žanra ovdje je zamijenjen tragedijom. U radnji, junakinja Madoka razmišlja bi li prihvatila ponudu tajnovitog bića, Kyubeyja, kako bi postala djevojka sa čarobnim moćima i borila se protiv zlih sila.
Prvih 10 epizoda u Japanu su emitirali kanali TBS i MBS između siječnja i ožujka 2011., dok su zadnje dvije epizoda odgođene sve do travnja 2011. jer ih je prekinuo Zemljotres u Sendaiju 2011. Za razliku od većine drugih animea, ovdje je manga adaptirala seriju u sklopu tri manga serije, Puella Magi Kazumi Magica: The Innocent Malice, Puella Magi Oriko Magica i Puella Magi Madoka Magica: A Different Story, koje je sve objavio Houbunsha. Roman priče objavljen je u kolovozu 2011. Pojavila se i video igra te dva anime filma koja su sažela seriju, a objavljena 2012. Po seriji se objavio i časopis, Manga Time Kirara Magica, u lipnju 2012. Godine 2013. izašao je film koji služi kao nastavak priči nazvan Puella Magi Madoka Magica The Movie: Rebellion Story.
Koncept
U priči, postoje bizarni entiteti poznati kao Vještica (Majo) koji nastanjuju skrivene svijetove poznate kao "Labirinte" koji nisu vidljivi ljudima, izuzev čarobnih djevojaka. Vještice utječu na ljude tako što im davaju pečate, poznate kao "Vještičji poljubac", koji ih čine nestabilnima te ljudi potom uzrokuju nesreće, bolesti ili samoubistvo. Kako bi se borio protiv Vještica, neobično mačkoliko biće Kyubey traži te regrutuje mlade devojke koje imaju potencijala postati čarobne devojke. Ipak, one moraju sklopiti ugovor sa Kyubeyjom: one će dobiti čarobne moći te obvezu boriti se u zamjenu za to d aim se ostvari želja po izboru.
Njihove moći mogu aktivirati uz pomoć posebnog artikla, Dragulja duša, koji ne sadrži samo njihove moći, nego i njihovu dušu. Ako ga izgube, izgubiti će i svoju dušu. Kasnije se otkriva da Dragulji duša moraju biti periodično očišćeni tako što cure pobjeđuju Vještice te se hrane izvorom njihove moći, Sjemenom žalosti. Ako Dragulj duša postane previše zasićen, ili cura sa čarobnim moćima postane i sama žalosna, i sama će se transformisati u Vješticu.
Glavna priča
Grad Mitakihara. 14-godišnja djevojka Madoka Kaname te njena najbolja prijateljica Sayaka Miki upoznaju neobično mačkoliko biće, zvano Kyubey. Ovo biće je inteligentno te im ponudi da će im ostvariti jednu želju po volji, ali zauzvrat one moraju postati čarobne djevojke te se boriti i staviti život na kocku kako bi pobjedile ili uništile Vještice, entite psihodeličnog izgleda. Istodobno, pojavljuje se nova učenica u školi, Homura Akemi, koja pokušava nagovoriti Madoku da nikada ne postane čarobna djevojka jer je to prevelik teret. Dok Madoka razmišlja o prijedlogu, otkriva da život čarobnih djevojaka nije ni izdaleka toliko glamurozan kao što je zamislila. Primjerice, jedna djevojka premine prilikom borbe sa Vješticom. Druga prihvati postati čarobna djevojka u zamjenu za želju kojom ozdravlja bolesnog dečka kojeg voli, ali pošto on ne zna da ga je ona izlječila, brzo ju zaboravi. Homura pak otkriva da je iz budućnosti.
Manga, Puella Magi Kazumi Magica: The Innocent Malice, se odigrava u Asunaru Cityju te slijedi drugačiju junakinju, Kazumi, koja se sa drugim čarobnim djevojkama bori protiv Svetaca Plejada. Druga manga, Puella Magi Oriko Magica, se odigrava u alternativnom svijetu u kojem Homura, Mami Tomoe te Kyōko Sakura, zajedno sa siročetom zvanom Yuma Chitose, koju je zlostavljala majka, se bore protiv drugog para čarobnih djevojaka, Oriko Mikuni i Kirika Kure, koje love čarobne djevojke. prednastavak, Puella Magi Oriko Magica: Noisy Citrine, slijedi Kirku koja sretne prijateljicu iz djetinjstva, Eriku. Puella Magi Madoka Magica: The Different Story se također odigrava u alternativnom vremenu.
Anime
Puella Magi Madoka Magica je odobrena za razvoj nakon što je Akiyuki Shinbo izrazio želju da radi na novoj magical girl seriji za producenta Atsuhira Iwakamija dok su zajedno radili na animeima Hidamari Sketch i Bakemonogatari. Tijekom rane faze planiranja, Iwakami je odlučio ne adaptirati postojeće radove kako bi Shinbo imao slobodu u redateljskom stilu. On je potom kontaktirao Gena Urobuchija kako bi radio kao scenarist serije te Ume Aoki koja je zadužena za dizajn likova. Serija je objavljena tijekom reklama za anime seriju Togainu no Chi. Od tada, emitirano je više reklama koje su razotkrile glavne likove. Prvih 10 epizoda emitovano je na kanalima MBS, Tokyo Broadcasting System te Chubu-Nippon Broadcasting između 7. siječnja i 11. ožujka 2011.; Zbog zemljotresa u Japanu 2011., zaustavljeno je emitovanje epizode 10 u Kantou, kao i zadnje dvije epizode. Preostale dvije epizoda emitovano je 22. travnja u Kansaiju i Kantōu. Serija je emitovana i na Crunchyrollu 15. veljače 2012., kao i na Hulu i Crackleu. Anime je emitiran u Italiji na kanalu Rai 4 2012.
Serija je objavljena na Blu-rayju i DVD-u do kraja jeseni 2011. Dramski CD-i su regularno uključeni u prvi, treći i peti svezak DVD-a/Blue-rayja. Šesti i posljednji set DVD-a sadrži redateljsku verziju epizode 12. Aniplex of America objavio je seriu u Severnoj Americi do juna 2012. Manga Entertainment je licencirala seriju za Veliku Britaniju te objavila na DVD-u/ Blue-rayju 29. listopada 2012. Madman Entertainment je seriju prikazao i u Australiji na kanalu ABC3 početkom 2013.
Filmovi
lijevo|mini|200px|Cosplay serije na Otakonu 2012. Prva dva anime filma, Beginnings (始まりの物語) i Eternal (永遠の物語), su kompilacije anime serije. Prvi film, koji pokriva prvih osam epizoda serije, je igrao u bioskopu od 6. listopada 2012., dok je drugi film objavljen 13. listopada 2012. Treći film, nazvan Rebellion (叛逆の物語), je potpuno nova priča koju je napisao Urobuchi te je objavljena u japanskim bioskopima 2013.
Glazba
Soundtrack za anime i filmove je skladao Yuki Kajiura. Soundtrack za seriju je objavljen na tri CD sveska, u sklopu DVD/Blue-ray izdanja u Japanu. Za anime seriju, uvodna glazbena tema je "Connect" (コネクト) koju pjeva ClariS a u odjavnoj špici "Magia" koju pjeva Kalafina. Glazba u odjavnoj špici za epizode jedan i dva zove se "Mata Ashita" (また あした) koju pjeva Aoi Yūki, dok je u odjavnoj špici za epizodu devet "And I'm Home" koju pjevaju Eri Kitamura i Ai Nonaka. Glavna tema za prvi film je "Luminous" (ルミナス) koju pjeva ClariS a za drugi film "Hikari Furu" (ひかりふる) koju pjeva Kalafina.
Manga
Houbunsha je objavio prve tri manga serije koje se temelje na franšizi. Izravna adaptacija anime serije, koju je ilustrovao Hanokage, objavljena je u tri tzv. tankōbon sveska, od kojih svaki sadrži četiri poglavlja, a objavljena su između 12. veljače i 30. svibnja 2011. Mangu je za Severnu Ameriku licencirao Yen Press. Sporedna priča mange, Puella Magi Kazumi Magica: The Innocent Malice (魔法少女かずみ☆マギカ〜The innocent malice〜), koju je napisao Masaki Hiramatsu i ilustrirao Takashi Tensugi, je serijalizirana između ožujka 2011. i siječnja 2013. u izdanju Manga Time Kirara Forward. Treća manga, Puella Magi Oriko Magica (魔法少女おりこ☆マギカ), koju je napisao Kuroe Mura, je objavljena u dva tankōbon izdanja između svibnja i lipnja 2011. I Kazumi Magica i Oriko Magica je licencirao Yen Press u Sjevernoj Americi.
Prvi svezak službenog antologijskog stripa je objavljen u rujnu 2011. Mjesečni časopis posvećen Puelli Magici, nazvan Manga Time Kirara Magica (まんがタイムきらら☆マギカ), je objavljen 8. lipnja 2012. te sadrži razne manga priče. Još jedna manga Hanokagea, Puella Magi Madoka Magica: The Different Story, je objavljena u tri tankōbon izdanja između listopada i studenog 2012.
Video igre
Video igre koje se temelje na seriji, nazvane Puella Magi Madoka Magica Portable (魔法少女まどか☆マギカ ポータブル), objavljene su za PlayStation Portable 15. ožujka 2012. Igra dozvoljava igračima da uzmu razne putevem čime mogu da promene sudbinu izvorne priče. Igra je objavljena u dva izdanja, u standardnoj kutiji sa bonus DVD-om, te kolekcionarskom kutijom koja sadrži bonus Blu-ray disk i druge razne dodatke. Besplatna smartphone aplikacija, Mami's Heart Pounding Tiro Finale (マミのドキドキティロフィナーレ), je objavljena 14. listopada 2011. Video igra tipa third-person shooter nazvana Puella Magi Madoka Magica TPS featuring Homura Akemi je objavljena za Android uređaje u prosincu 2011. Druga verzija TPS koja sadrži Sayaku i Kyōko je objavljena u listopadu 2012. Puzzle igra za iPhone nazvana Puella Magi Madoka Magica Puzzle of Memories je objavljena u ožujku 2013.
Fazzano, Reggio Emilia
Fazzano je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Puella Magi Madoka Magica
Odjek
Prvo Blue-ray izdanje serije rasprodano je u 53.000 primjeraka samo u prvom tjednu, a od toga je čak 22.000 prodano prvog dana, čime se slomio rekord kojeg je prije u Japanu držao Bakemonogatari. Drugo izdanje je prodano u 54.000 kopija, čime je razbilo svoj vlastiti rekord. Svako daljnje izdanje prodano je u preko 50.000 kopija u prvom tjednu. Emitiranje celokupne serije uživo na Nico Nico Douga 18. lipnja 2011 okupilo je oko milijun gledatelja, čime je slomljen rekord od 570.000 gledatelja kojeg je držao Lucky Star.
Serija je pobjedila televizijsku nagradu na 16. nagradama animacije u Kobeu, kao i 12 NewType anime nagrada te veliku nagradu za animaciju na festivalu japanskih umjetnosti u medijima 2011. Takođe je pobedio posebno priznanje na nagradama godišnjih licenciranja 2012. Madoka Magica je nagrađena sa Seiun nagradom u kategoriji "Najbolji mediji" na japanskoj konvenciji znanstvene-fantastike 2012.
U 103. izdanju časopisa Neo, Matt Kamen je zapisao: "Sa svojim hrabrim pristupom zastarjelom žanru, Puella Magi Madoka Magica je u biti za 'magical girl' učinila ono što je Neon Genesis Evangelion svojedobno učinio za velike robote." Kritičar na siteu Nihonreview je seriji dao ocjenu 9 od 10 te usporedio koncept sklapanja ugovora da junakinja postane čarobna djevojka da Faustom: "Režija serije privlači pozornost samu na sebe pošto pomaže i nagovještava razvoj priče. Kadrovi Kyubeyjine siluete i sjene se ponavljaju sve dok ne postanu uznemirujuće."
Tim Jones je za THEM Anime hvalio seriju i dao joj 4 od 5 zvijezdica: "Ako je ikada bila serija koja zavarava prvim pogledom, onda je to Puella Magi Madoka Magica koja uzima žanr 'magical girl' te ga preokrene naglavačke. Rezultat je lijepa, dobro napisana i iznenađujuće mračna serija koja je sušta suprotnost Sailor Moonu i Pretty Cureu." Ipak, Jones je uočio da Sailor Moon svejedno ima bolje razvijenu glavnu junakinju: "Najslabija karika je sama Madoka, koja proživi jako malo razvoja osobnosti sve do kraja serije. U biti, većinu serije provede tako što sluša što joj drugi govore, doživi forsiranu priču o prošlosti te plače kada se loše stvari dogode njenim prijateljicama. U seriji poput Sailor Moon, možete jasno vidjeti razvoj junakinje Usagi Tsukino od nesretne plačljivke do čvrste, odlučne čarobne djevojke na kraju prve sezone. U usporedbi sa njom, Madoka se jedva mijenja."
Eseni
Eseni (hebrejski: אִסִּיִים, Isiyim; grčki: Εσσηνοι, Εσσαίοι ili Οσσαιοι; Essēnoi, Essaioi, Ossaioi) su bili jevrejska vjerska sekta koja je djelovala od 2. vijeka pne. do 1. vijeka n.e. a koju je karakterizirao asketizam i primitivni komunizam. Bila je daleko manje brojna od saduceja i farizeja - druge dvije velike grupe u tadašnjem judaizmu. Iako su živjeli u skoro svim gradovima Judeje, isticali su se specifičnim načinom života koji je karakterizirala zajednička molitva, asketizam, dobrovoljno siromaštvo, dnevna krštenja i odricanje od svjetovnih užitaka, odnosno celibat. Vrlo često su se pod nazivom eseni nazivale i različite, ali ideološki srodne mesijanske i apokaliptičke grupe u Judeji. Trag im se zatire u 1. vijeku, pa se pretpostavlja da su kao jedni od glavnih sudionika stradali u Velikom ustanku.
U suvremeno doba je pažnju na esene skrenulo otkriće Kumranskih svitaka koje predstavlja dragocjen izvor podataka o njihovim vjerovanjima i načinu života, odnosno ukazuju na velike sličnosti sa ranim kršćanima. Zbog toga su predmet brojnih špekulacija o tome da su uticali na razvitak nove religije.
Opština Gura Ialomiței, Ialomița
Gura Ialomiței je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Stranje (Šmarje pri Jelšah, Slovenija)
Stranje je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Stranje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 153 stanovnika.
Frumușica, Mădârjac
Frumușica je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Mădârjac.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 326 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Radanje
Radanje je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Radanje je selo u sastavu opštine Karbinci.
Prirodni uslovi
Radanje je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 10 kilometara severoistočno.
Naselje Radanje se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Naselje je položeno u dolini reke Bregalnice, na levoj obali reke. Jugoistočno od naselja uzdiže se pobrđe Jurukluk, najniži deo planine Plačkovice ka istoku. Nadmorska visina naselja je približno 370 metara.
Stanovništvo
Radanje je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 471 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (68%), a manjine su Turci (25%) i Vlasi (7%). Turci su bili većinsko stanovništvo naselja do početka 20. veka, a potom su se spontano iselili u maticu.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Interpretator
Reč interpretator (fr. exécutant, eng. performer) potiče iz latinskog jezika i znači tumač, izvođač, izlagač.
U muzici interpretator je muzičar (instrumentalista, pevač, dirigent) koji javno izvodi, interpretira neko muzičko delo. Drugi naziv za interpretatora bio bi izvođač.
Interpretator može biti profesionalac (živi isključivo od izvođaštva) ili amater (izvođaštvo mu je hobi).
Kako se muzika deli na zabavnu, džez, klasičnu, narodnu, automatski se i interpretatori dele na zabavne, džez, narodne i klasične.
Po muzičkom obrazovanju, interpretator može biti školovan i neškolovan (priučen). Školovani interpretator je završio osnovnu muzičku školu u kojoj je morao da izabere odsek (instrument) koji će učiti: klavirski, gudački (violina, viola, violončelo, kontrabas), duvački (flauta, klarinet, oboa, truba, trombon, horna, fagot), odsek za harmoniku, harfu, gitaru, udaraljke, džez muziku, ranu muziku, pevanje (solo). Dalje muzičko obrazovanje stiče se u srednjoj muzičkoj školi, a potom na muzičkoj akademiji - fakultetu.
Samo vrhunski interpretator može biti vrhunski umetnik.
Brikelin
Brikelin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 404,367 Da.
Manastir Vrdnik
thumb|250px|Manastir Ravanica u Vrdniku
Manastir Vrdnik je jedan od najznačajnijih manastira na Fruškoj gori, poznat još i kao Mala Ravanica jer su u njega bile prenete mošti Kneza Lazara.
Kao i kod većine fruškogorskih manastira prošlost manastira Ravanica u Vrdniku ostaje nejasna. Prvi podatak o njemu dolazi iz turskih dokumenata gde se u popisu iz 1566. godine navodi njegovo imanje i određuje suma od 3000 akči za njegov otkup. Monasi iz manastira nisu uspeli da sakupe potrebnu svotu pa su se, plašeći se turske osvete, razbežali na sve strane. Na svu sreću pojavio se jedan meštanin Kupinika (Kupinova) po imenu Pejo koji je isplatio Turcima traženi iznos.
Teško je reći kada je manastir stvarno podignut. Sigurno je jedino da je osnovan u vremenu između kraja -{XV}- i početka XVI veka. Budući da se ne zna vreme njegove gradnje to se još manje zna ko ga je sagradio. Opis fruškogorskih manastira iz 1753. godine pravi dodatnu zabunu navodeći da je ''Zdatelj že jego sv. knez Lazar serbski'', odnosno navodi da je osnivač ovog manastira knez Lazar. No, to je netačan podatak.
Crkva i konaci su bili veoma primitivno građeni - od pletera i drveta koje je oblepljeno blatom. No, to je bilo dovoljno da manastir bude osposobljen za svoju svetu misiju u narednim vekovima. Kako su monasi iz Ravanice sa sobom doneli i sve one dragocenosti koje su uspeli da izvuku iz svoga manastira, posebno mošti kneza Lazara, to se i manastir u Vrdniku od toga doba počeo zvati Ravanicom. Po popisu iz 1753. godine vidi se da je crkva od kamena nazidana u znaku krsta, sa svodom od cigle i pokrivena šindrom od hrastovine. Bila je krečom okrečena (znači nije bila živopisana), a ni ikonostas se ne pominje. U to vreme manastir je bio siromašan pa su vrdnički monasi često putovali u Rusiju tražeći materijalnu pomoć. Ipak, vremenom, najviše zahvaljujući tome što su u njemu bile smeštene mošti kneza Lazara, manastir je primao sve više posetilaca, a i novčana pomoć je bila sve veća.
Ikonostas je izrezbario karlovački duborezac Marko Vujatović (1809-14), a pozlatio ga je Petar Čortanović. Najlepše su izrađene carske dveri i Bogorodičin tron. Sam ikonostas po svom stilu jeste prelaz od baroka ka klasicizmu.
Godine 1811, na Vidovdan, kada je završena manastirska crkva, u nju su prenete mošti kneza Lazara.
U crkvi je dugo sa desne strane oltara, pod samim prestonim ikonama, ležao kivot od kiparisa (izrađen 1826. godine) u kojem su počivale mošti kneza Lazara. Mošti su morale da se u više navrata sklanjaju iz manastira. Tako su 1716. godine zbog opasnosti od Turaka boravile jedno vreme u Futogu. Ponovo 1848. godine vrdnički monasi moraju da sklanjaju mošti, ovaj put u strahu od Mađara i to u Klenak. No, tu su boravili tek tri meseca i onda su ponovo vraćene u Vrdnik. Danas, one više nisu u Vrdniku, već su vraćene u Ravanicu, zadužbinu kneza Lazara. U manastiru postoji jedan komad moštiju i izložen je u staklenoj posudi ugrađenoj u kivot.
Vrdnički manastir je u svakom pogledu izuzetno vredan i predstavlja jedan od najkapitalnijih na Fruškoj gori. Dugo je bio i među najbogatijim na Fruškoj gori - 1905. godine poseduje 1696 jutara zemlje, a 1941. godine ukupno 1420 jutara. Osim dela moštiju kneza Lazara, manastir poseduje još i mošti svete velikomučenice Anastasije (III vek), svetinje sa Hristovog groba, deo moštiju sv. Teodora Tirona. Sve te relikvije su izložene ispred ikonostasa. Slava manastira Ravanica je Vidovdan - 28. juna (15. juna - po starom kalendaru).
La Ventilla, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
La Ventilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 637 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1920 m.
Cravant (Jon)
Kravan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 824 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 121 metar (maksimalnoj 289 m, a minimalnoj 106 m).
Vrele kapi
Vrele kapi je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1981. godine. Režirao ju je Milivoje Miško Milojević, a scenario je napisala Dragana Kršenković.
Lowell, Indiana
Louel je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.276, što je 1.771 (23,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Perú, Tempoal
El Perú je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Whiterocks, Utah
Vajtroks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 289, što je 52 (-15,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Perú, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Carrano, Cosenza
Carrano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 856 m.
Strtenica
Strtenica je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Strtenica se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 97 stanovnika.
Hueycuagco, Tepoztlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1635 m.
Ustheje, Ixmiquilpan
Ustheje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
Kapitol Sjedinjenih Američkih Država
mini|382x382px|Zapadni front Kapitola Sjedinjenih Država
Kapitol Sjedinjenih Američkih Država, koji se često naziva i Zgrada Kapitola, mesto je okupljanja Kongresa Sjedinjenih Američkih Država i sedište zakonodavnog ogranka američke savezne vlade. Nalazi se na brdu Kapitol na istočnom kraju National Mal-a u Vašingtonu, iako više nije u geografskom centru saveznog okruga, Kapitol čini ishodište sistema brojeva ulica u okrugu i četiri kvadranta okruga. Prvobitna zgrada završena je 1800. godine. Delimično je uništena paljenjem Vašingtona 1814. godine, a zatim je u potpunosti obnovljena u roku od pet godina. Zgrada je kasnije uvećana, dodavanjem masivne kupole, i produženim krilima sa proširenim komorama za dvodomno zakonodavno telo, Predstavnički dom u južnom krilu i Senat u severnom krilu. Poput glavnih zgrada izvršne i sudske vlasti, Kapitol je izgrađen u neoklasičnom stilu i ima belu spoljašnjost. Istočno i zapadno uzvišenje formalno se nazivaju frontovima, mada je samo istočni front bio predviđen za prihvat posetilaca i uglednika.
Istorija
levo|mini|245x245piskel|Pobednički dizajn za Kapitol SAD-a,objavio je [[Vilijam Tornton.]] mini|240x240piskel|Stara fotografija Kapitol SAD-a Započet 1793, američki Kapitol je sagrađen, spaljen, obnovljen, dograđen i obnovljen; danas stoji kao spomenik ne samo svojim graditeljima već i američkom narodu i njihovoj vladi. Kao centralna tačka vladinog zakonodavnog ogranka, američki Kapitol je centralni deo Kapitolskog kampusa, koji uključuje glavne zgrade Kongresa i tri zgrade Kongresne biblioteke izgrađene na brdu Kapitol u 19. i 20. veku. Pored svoje aktivne upotrebe u Kongresu, američki Kapitol je muzej američke umetnosti i istorije. Svake godine ga poseti oko 3-5 miliona ljudi iz celog sveta. Lep primer neoklasične arhitekture iz 19. veka, američki Kapitol kombinuje funkciju sa estetikom. Njeni dizajni izvedeni iz drevne Grčke i Rima evociraju ideale koji su vodili osnivače nacije dok su uokvirivali svoju novu republiku. Kako je zgrada proširena svojim prvobitnim dizajnom, pažljivo se održavao sklad sa postojećim delovima.
Danas američki Kapitol pokriva površinu od 175 170 kvadratnih stopa ili oko 4 hektara i ima površinu od približno 16-1 / 2 hektara. Njegova dužina, od severa do juga, je 751 stopa 4 inča; njegova najveća širina, uključujući prilaze, je 350 stopa. Njegova visina iznad osnovne linije na istočnom frontu do vrha Kipa slobode je 288 stopa. Zgrada sadrži približno 540 soba i ima 658 prozora (108 u kupoli) i približno 850 vrata.
Camandona, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 401 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 802 m.
Straža pri Dolu
Straža pri Dolu je naselje u slovenskoj Općini Vojniku. Straža pri Dolu se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 22 stanovnika.
Opština Bărbulești, Ialomița
Bărbulești je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
La Ceiba, Puebla
La Ceiba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Kumran
thumb|120px|Lokacija Kumrana
Kumran (חירבת קומראן, خربة قمران - Khirbet Qumran) je antičko naselje čiji su ostaci smješteni na platou oko kilometar i pol sjeverozapadno od obale Mrtvog mora na Zapadnoj obalo, nedaleko od izraelskog naselja i kibbutza Kalia. Naselje potiče iz helenističkog perioda, kada ga je sagradio Ivan Hirkan (134-104. pne.) a uništeno je od strane Rimljana za vrijeme Velikog ustanka godine 68. ili nešto kasnije. Najpoznatije je kao naselje najbliže znamenitim pećinama gdje su sakriveni Svici sa Mrtvog mora.
Eksterni linkovi
Arheologija: Svici i njihov kontekst:
Sinj
Sinj je grad u Hrvatskoj, smješten u Dalmatinskoj Zagori te administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Geografija
Sinj je grad koji leži na sjeverozapadnome rubu Sinjskoga polja, u dolini rijeke Cetine, podno stare tvrđave, u Zagori, 35 km udaljen od mora. Glavno je naselje Cetinske krajine. Sinj ima kontinentalnu klimu.
Naseljena mjesta
Bajagić, Brnaze, Čitluk, Glavice, Gljev, Jasensko, Karakašica, Lučane, Obrovac Sinjski, Radošić, Sinj, Suhač, Turjaci, Vučkovići i Zelovo.
Stanovništvo
Hrvati su većinsko stanovništvo grada Sinja.
Historija
To je područje naseljeno još od neolitika, a u antičko doba su u njegovoj blizini bila dva važna lokaliteta, rimski grad Colonia Claudia Aequum u današnjem selu Čitluku, kojega je, vjerojatno, osnovao car August kao oppidum civium Romanorum. Među ostalima raznim spomenicima tu je otkriven glasoviti kip Hekate (Dijane) i Heraklova glava, koji se čuvaju u arheološkoj zbirci franjevačkoga samostana. Zanimljivo je da se u tome gradu rodio rimski vojskovođa Sekst Minucije Faustin, koji je ugušio ustanak Židova i 135. godine razorio Jeruzalem. Na najjužnijem rubu Sinjskoga polja leži pak gradić Trilj, prozvan po negdašnjome Tiluriumu (i Pons Tilurii), koji se nalazio na mjestu današnjega Garduna, neko vrijeme sjedištu rimske VII. legije, a potom pomoćnih jedinica.
Kad su se Hrvati točno doselili u Cetinsku krajinu, ne zna se, ali bizantski car Konstantin Porfirogenet, iz 9. st., u poznatome djelu De administrando imperio, među najstarijima hrvatskim upravnim jedinicama već navodi i Cetinsku županiju.
Ispod stare se tvrđave s vremenom razvilo naselje koje se u spomenicima spominje i kao Cetina, po obližnjoj rijeci, ali se poslije na nj potpuno prenijelo ime staroga grada, Sinja, kako je ostalo do danas. Grad Sinj bio je od konca 13 st. u rukama moćnih bribirskih knezova Šubića, a sredinom 14. st. potpada pod vlast Nelipića. Godine 1516., kako se čini, definitivno ga osvajaju Turci. S vremenom je izgubio nekadašnju važnost te se pretvorio u gradić na putu koji je iz Bosne vodio na more. Povratkom vlasti Mletačke Republike 1648. god. na Klis, Sinj zadobiva staru važnost jer stječe ulogu posljednje turske predstraže prema mletačkim posjedima. Nakon nekoliko neuspjelih pokušaja oslobađanja od turske vlasti, napokon 25.9. 1686. god. novi providur Girolamo Cornaro s oko 7000 boraca zauzima sinjsku tvrđavu. Zbog loših uvjeta i stalnog turskog zuluma za vrijeme njihove vlasti, osulo se domicilno stanovništvo, te mletačke vlasti nastoje primamiti stanovništvo iz zapadne Bosne i Hercegovine, što im i uspijeva. Najmasovnija se seoba zbila 1687. god., pod vodstvom franjevaca iz samostana Rame.
Febbio, Reggio Emilia
Febbio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Sinj
Historija
U augustu 1715. god. Turci pokušavaju ponovno zavladati Sinjem te ga drže pod dugotrajnoj opsadom. O događajima iz tog vremena postoji svjedočanstvo u pisanom obliku na talijanskom jeziku tzv. Dnevnik opsade Sinja. Izmučene dizenterijom, turske snage su u noći između 14. i 15.8. odustale od opsade te se povukle u Livno. Iza sebe su ostavili 10 000 poginulih i ummrlih.
Febbio, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1038 m.
Sinj
Historija
Narod Sinja i njegovi branitelji su tu pobjedu pripisuju čudotvornom zagovoru Gospe Sinjske, čija je slika svo vrijeme opsade bila u tvrđavi, kamo je bila prenesena iz franjevačkog samostana podno grada da je Turci ne oskvrnu. U zahvalu na pomoći providur Balbi s časnicima odmah je skupio 80 zlatnika koje su poslali u Veneciju da se skuje zlatna kruna i križ i da se okruni Gospin lik. Pri dnu krune urezao je u dva reda riječi :In perpetuum coronata triumphat-Anno MDCCXV (Zauvijek okrunjena slavi slavlje - godine 1715.). U čast veličanstvene pobjede nad Turcima, Sinjani svake godine tradicionalno održavaju viteški turnir, poznat u cijelom svijetu kao Sinjska Alka.
Požarevačkim mirom 1718. god. cijela se Cetinska krajina s Podinarjem našla kao cjelina i konačno raskrstila s Turcima. Od tada pa sve do 1797. god. tj. do propasti Mletačke Republike ostaje pod mletačkom upravom. Razdoblje Mletačke vlasti, smatra se periodom bezperspektivnosti, iako se zahvaljujući pojačanom prometu i trgovini s Bosnom grad počinje naglo gospodarski razvijati. Iz stare i za život neprikladne tvrđave naselje se premješta na ravnicu ispod Kamička do Žankove glavice. Tu se grade crkva, samostan i prve stambene trgovačke kuće. Sporazumom Napoleona i Austrije 17.10. 1797. god. preko noći je ukinuta Mletačka Republika i njezini posjedi. Napoleon je prepustio mletačke posjede Austriji i već u julu 1798. stižu prve austrijske trupe u Cetinsku krajinu. Time je počela prva austrijska vlast nad Dalmacijom koja će potrajati osam godina. Iznesene narodne zahtjeve da se Dalmacija združi s Hrvatskom, austrijski dvor nije htio uvažiti. Godine 1798. uvedena je prva osnovna škola u Sinju.
Porazom u bitci kod Austerlitza 1805. god., Austrija je prisiljena predati Napoleonu sve bivše mletačke posjede, pa tako i Cetinska krajina na samom početku 1806. god. dobiva novog gospodara. Započelo je burno i značajno razdoblje francuske vladavine koje će potrajati sedam godina. Francuska uprava gdje god može ukida davanja državnih potpora te tako ukida i potporu Sinjskoj Alki.
Poslije Napoleonova poraza u Rusiji i kod Leipziga 1813. god., austrijska vojska ponovo zauzima Dalmaciju pa tako i Sinj. Ta će vladavina potrajati do 1918. god. Da upozna novostečene posjede, austrijski car Franjo II upriličuje 1818. god. svoj put po Dalmaciji. Tom prigodom posjećuje i Sinj. Sinjani koristeći prigodu upriličuju trčanje Alke koja se toliko svidjela Franji II da joj je odredio stalnu godišnju pomoć.
1854. godine u Sinju je otvorena prva javna gimnazija u Dalmaciji s hrvatskim kao nastavnim jezikom. Radi povoljnog strateškog položaja Sinj postaje značajno vojno središte u Dalmaciji. Krajem 19. vijeka gospodarskim jačanjem grada, koje se zasniva na trgovini s bližom i daljom okolicom, grad se povezuje željeznicom sa Splitom a mostovima preko Cetine s ostalim krajevima krajine i Bosnom. 1898. god. grad pogađa veliki potres koji nanosi značajnu štetu. 1914. godine grad dobija kvalitetnu opskrbu pitkom vodom s izvora Kosinac.
Iste godine počinje I svjetski rat koji uzima značajne žrtve u Cetinskoj krajini. Porazom Austrije u ratu stvara se nova državna zajednica 1918. godine. Kada je 1928. godine izvršen atentat na Stjepana Radića u Narodnoj skupštini u Beogradu, u Sinju je odgođeno trčanje Alke. Alkari su s momcima pošli na sprovod ubijenoga predsjednika HSS u Zagreb. U razdoblju izmedju dva rata u samoj varoši Sinju razvija se vrlo živ i bogat kulturni život. Osnivaju se dvije amaterske kazališne skupine, pjevački zborovi s većim brojem članova, dvije limene glazbe, filfarmonijski orkestar a kroz realnu i klasičnu gimnaziju odgaja se veliki broj domaćih intelektualaca. Zbog ljubavi za konjički sport i radi poticanja razvoja konjarstva u Cetinskoj se krajini organiziraju svake godine konjičke utrke.
Za vrijeme drugog svjetskog rata Sinj je 1941. potpao pod vlast NDH, ali je veliki broj Sinjana pristupio partizanima, uključujući Brunu Vuletića, jednog od najmlađih generala svog doba. Partizani su Sinj zauzeli 1944. i otada je on dio socijalističke Jugoslavije.
Za vrijeme raspada Jugoslavije u Sinju i okolnom području se našao veliki garnizon JNA. Pokušaj hrvatskih snaga da zauzmu taj garnizon i dočepaju se oružja u augustu 1991. nije uspio. Prije nego što su se snage JNA evakuirale, grad je bio izložen žestokom bombardiranju. Veliki broj Sinjana je za vrijeme rata u Hrvatskoj služio u Hrvatskoj vojsci, uključujući najmlađeg generala Mirka Norca.
Kada se početkom 2001. godine pročulo da će se protiv Norca dići optužnica zbog ratnih zločina, u Sinju su blokirane ceste, što su mnogi tada protumačili kao pokušaj rušenja vlasti predsjednika Mesića i premijera Račana. Blokade su prestale kada se Norac predao vlastima.
Guerra al Tirano, Chínipas
Guerra al Tirano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1274 m.
Piangrande, Pistoia
Piangrande je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 581 m.
Sidney, Montana
Sidni je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.191, što je 417 (8,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština San Juan Lachigalla, Oaxaca
San Juan Lachigalla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1666 m.
Colonia Minas, Santo Domingo Tepuxtepec
Colonia Minas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1893 m.
Bojila, Mădârjac
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Rancho Esthercita, Tecate
Rancho Esthercita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1008 m.
Mečkovac
Mečkovac je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 169 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 185 stanovnika).
Demografija
U naselju Mečkovac živi 132 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,6 godina (42,2 kod muškaraca i 40,9 kod žena). U naselju ima 48 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,52.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Straža pri Novi Cerkvi
Straža pri Novi Cerkvi je naselje u slovenskoj Općini Vojniku. Straža pri Novi Cerkvi se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 45 stanovnika.
Emmanuelle Arsan
Marayat Rollet-Andriane, rođena kao Marayat Bibidh (มารยาท พิพิธ; ) (19. januar 1932 - 12. jun 2005), poznatija pod književnim pseudonimom Emmanuelle Arsan, je bila francuska književnica rodom iz Tajlanda, poznata kao autorica popularnog erotskog romana Emmanuelle, koji je 1974. godine poslužio kao predložak za istoimeni igrani film i brojne nastavke.
Rođena je u aristokratskoj tajlandskoj porodici rodbinski povezanom za kraljevskom porodicom. Kao adolescentica je poslana na obrazovanje u Švicarskoj, gdje je u dobi od 16 godina upoznala francuskog diplomata Louis-Jacquesa Rollet-Andrianea. Za njega se udala 1956. godine, kada je kao UNESCO-v diplomat dobio službu u Bangkoku. Arsan je svoj roman prvi put objavila 1959. godine, a česte su špekulacije da je bio autobiografskog karaktera, odnosno da je autor ili ko-autor bio njen muž, sa kojim je prakticirala libertinski životni stil, koji je uključivao slobodnu ljubav, otvoreni brak i grupni seks. Arsan je sredinom 1960-ih nakratko eksperimentirala sa glumačkom karijerom, te je imala zapaženu ulogu u američkom filmu Sand Pebbles 1966. godine.
Sierra Chiquita, Xilitla
Sierra Chiquita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Emmanuelle Arsan
Arsan je sredinom 1970-ih, nakon velikog uspjeha filma Emmanuelle, neko vrijeme izdavala istoimeni erotski časopis. Početkom 1980-ih se zajedno sa mužem počela povlačiti iz javnosti. Umrla je od posljedica sistemske skleroze koja ju je pogodila u posljednjim godinama života.
Sierra Chiquita, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1402 m.
Supetar
Supetar je grad u Hrvatskoj, smješten na otoku Braču gdje predstavlja najveće naselje. Administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.