cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afanasije Stojanović
Biografija
Rođen je 1850. godine u Valjevu. Nakon završene gimnazije u Beogradu odlazi na studije u Švicarsku. U Cirihu studira na ekonomskom fakultetu. Tu se upoznaje s grupom srpskih studenata zagrijanih socijalističkim i anarhističkim idejama. Stojanović je bio pristalica ideja ruskog anarhiste Bakunjina. Iz Ciriha gdje je studirao od 3. III 1868. do 5. V 1872, odlazi s grupom studenata u Pariz da se bore za Komunu. Za vrijeme znamenite Pariške komune 1871. godine sudjeluje u borbama na barikadama na strani komunara, biva ranjen, pa se vraća u Cirih.
Iz Ciriha se vratio u Kragujevac. Tu je kao pristaša socijalističkih ideja Svetozara Markovića surađivao u njegovom listu »Javnost«. 1889. godine je osuđen u Valjevu kao urednik lista »Valjevski glas« i kao »urednik pod sud stavljen što nije prijavio policiji izlazak lista«. A još ranije bio je proganjan zbog objavljivanja brošure pod nazivom: »Naš ekonomski položaj«. Osuđen je zbog naprednih ideja najprije na godinu zatvora a nešto kasnije na 5 godina u beogradskoj kalemegdanskoj tvrđavi. Kaže da je po savjetu ondašnjeg ministra dvora Jovana Ristića »koji i sam bio protivnik režima Milana Obrenovića« 1896. godine napustio Srbiju, te sa ženom otišao u Crnu Goru, odatle u Austriju i Francusku da bi se na kraju od 1903. godine trajno nastanio u Rusiji u Petrogradu. U Petrogradu je bio zaposlen u Državnoj kontroli "i pod carstvom i pod Sovjetskom Republikom" do augusta 1920., kada se razboleo.
Pismo Lenjinu
Bolestan, Stojanović je poslao pismu Lenjinu, u kojem govori o svom revolucionarnom radu i moli ga za besplatnu kartu za Srbiju:
Iz dokumenata se vidi da je pismo prosljeđeno u Narodni komesarijat inozemnih djela koji je 24. rujna 1920. obavijestio Centar za evakuaciju stranih državljana da »sa njegove strane ne postoji smetnja za povratak srpskog građanina Stojanovića u njegovu zemlju s jednim od transporta koji budu polazili«.
Smrt
Bolestan, Afanasije Stojanović nije stigao da se vrati u Srbiju. Umro je 1923. u Sovjetskom Savezu. Prema kazivanju njegovog sina, sahranjen je u siječnju 1923. godine u Sarapulju uz vojne i druge počasti koje su tada ukazivane samo revolucionarima, a kovčeg je bio prekriven sovjetskom zastavom.
The Dark Ages (TV film)
The Dark Ages je američki igrano-dokumentarni TV film snimljen 2007. godine u režiji Christophera Casselsa i produkciji History Channela. Tema mu je tzv. Mračno doba, odnosno rani srednji vijek u Zapadnoj Evropi. Sniman je na lokacijama u Litvi.
Gangrena
Učestalost
Procene incidence gasnih gangrena u SAD varira, ali uz savremenu hiruršku tehniku i rano lečenje, slučajevi su relativno retki. Podaci iz 1975. procenjuju pojavu 900-1000 slučajeva godišnje, na 0.03-5.2% od otvorenih rana, što je u zavisnosti od vrste rana i načina lečenje. Klostridialna kontaminacija rana može biti prisutna, iako su retke duboke povrede ili značajne devitalizacije tkiva, mionekroza i produktivne infekcije obično ne dešavaju.
Nema podataka zvanično objavljenih u Svetu, ali incidenca je verovatno međunarodno veće nego u SAD. Incidenca je najviša u područjima sa lošim pristup pravilnoj nezi rana i učestalim infekcijama nakon operacija. Veća je u oblastima gde je narušena sterilnost hirurške tehnike a higijena u bolnicama i van njih na niskom stupnju.
Procenjuje se da oko 50% slučajeva vlažnih gangrena izazvaju ozbiljne povrede. Automobilske i industrijske nesreće, opekotine, povrede sa prelomima kostiju su najčešći uzroci vlažnih gangrena. Procenjuje se da je 40% slučajeva vlažnih gangrena posledica infekcija koje se javlja tokom operacija.
Mortalitet/Morbiditet
Mortalitet kod traumatskih gasnih gangrena je veći od 25%. Mortaliteta kod netraumatskih gasnih gangrena izazvane C septicum se kreće od 67-100%.
Uzroci gangrene
Gangrena primarno nastaje kao posledica nedostatka kiseonika (hipoksija) u ćelijama i tkivima, izazvana poremećajem protoka krvi u određenom delu tela, koji u daljem toku poremećaja dovodi do razvoja nekroze i izumiranja gangrenom zahvaćenog dela tela. Najčešće nastaje kao rezultat raznih procesa, kao što su infekcije, vaskularne (koji se odnose na krvne sudove) bolesti ili povrede (traume). Gangrena može da zahvati bilo koji deo tela, ali je najčešće lokalizovana na udovima ili njihovim delovima prsti, noge i ruke, stopalo, potkolenice).
Povrede (traume)
Najčešći izazivači povreda (trauma) koji mogu biti praćeni pojavom gangrene su;
Bolesti i drugi faktori
Najčeće bolesti i drugi faktori koji izazivajući poremećaj cirkulacije krvi i dovode do gangrene su;
Infekcije
Kao posledica zagađenja rana, u toku njihovog dužeg lečenja, mogu nastati sledeeće infekcije;
Suva gangrena
Suva gangrena (sl.1) je uzrokovana smanjenjnim protokom krvi kroz arterije. Ona se javlja postepeno i napreduje polako. Kod većine ljudi, u kasnijem periodu njenog razvoja, postaje naknadno zagađena i može preći u vlažni oblik gangrene. Kod ove vrste gangrene, tkivo postaje hladno i crno, počinje da se suši, i na kraju gangrenozni deo mumificira i otpada. Suva gangrena je česta kod bolesnika sa začepljenim arterijama (ateroskleroza), povećanom količinom holesterola i šećera u krvi (šećerna bolest), pušenja, genetskih i drugih poremećaja.
Suvu gangrenu može da izazove bilo koja bolest ili poremećaj, koji smanjuje, usporava ili blokira protok krvi. Iako su najčešće bolesti koje izazvaju suvu gangrenu; šećerna bolest, aterioskleroza, i zavisnost od duvana, postoje i mnoge druge manje poznate koje mogu dovesti do ovog poremećaja. Na primer, neke autoimune bolesti koja napadaju krvne sudove (sindrom vaskulitisa) mogu izazvati poremećaj preotoka krvi i nastanak suve gangrene. Suvu gangrenu mogu izazvati i drugi mehanizama kao što su opekotine, promrzline, povrede arterija izazvane raznim nesrećama, kraš i druge povrede ili operativni zahvati u hirurgiji.
Vlažna gangrena
Vlažna (mokra) gangrena (sl.2), nastaje kao komplikacija u toku lečenja zagađenih (inficiranih) rana. Otok izazvan bakterijskom infekcijom uzrokuje naglo zaustavljanje protoka krvi. Prestanak protoka krvi omogućava invaziju i razmnožavanja bakterija u mišićim, a zbog raznih poremećaja izazvanih bolešću imuni sistem i krvne ćelije (leukociti) ne mogu da postignu rezultate, i spreče infekciju, u zagađenoj rani.
Vlažnu gangrenu mogu izazvati svi gore navedeni mehanizmi kod suve gangrene, ako su praćeni pojavom infekcije. U nekim slučajevima vlažna gangrena, može biti izazvana i samom infekcijom. Iako mnoge vrste mikrorganizama (pretežno bakterija) učestvuju u pojavi vlažne gangrena, najviše su zastupljene anaerobne bakterije kao što je klostridium perfringens, anaerobne bakterije koje najbolje raste i razmnožava se u odsustvu kiseonika (anaerobni uslovi). Ova vrsta bakterija izaziva poseban oblik vlažne gangrene - gasnu gangrenu.
Gasna gangrena
Gasna gangrena (Sl.3) je oblik mokre - vlažne gangrene izazvane bakterijama poznatim kao Klostridia perfringens  Ove bakterije mogu izazvati mionekrozu (smrt mišićnih vlakana) sa svojim toksinima i proizvodnjom mehurića gasa u mrtvim i umirućim tkivama. To dovodi do lokalizovanih otoka sa kompresijom i gubitkom protoka krvi u tkivima, što omogućava bakterijama da prošire infekciju iz mišića u vezivno tkivo, kožu, i druge oblasti, izazivu nekrotizirajući fasciitis (smrt vezivnog tkiva). Nekrotizirajući fasciitis, zauzvrat, omogućava brže širenje infekcije, često velikom brzinom, iz lokalno zaraženog dela na susedne oblasti ili u krvotok (sepsa). Iako se ovaj proce događa kod Klostridium perfringensa, često sa na nju nadovezuje i zaraza organizma raznim tipovima mikroorganizama, kao što su streptokoke, stafilokoke, eššerihije itd. Obično dva ili više ovih mikrorganizama se javlja u infekciji, a mnogi istraživači smatraju da oni udruženim dejstvom pomažu jedni drugima (sinergija) u razvoju infekcije.
Unutrašnja gangrena
Unutrašnja gangrena (oblik vlažne gangrena), javlja se na jednom ili više organa grudnog koša (najčešće na plućima), trbuhu (najčešće na crevima ili žučnoj kesi), genitalnim organima, ili usnoj duplji - najčešće gangrena pulpe zuba.
Furnijeova gangrena
Furnijeova gangrena, (Sl.4) je poseban oblik gangrene koja se javlja na genitalnim organima muškaraca i žena. Muškarci češće, obolevaju ali i kod žene se može javiti ova vrsta gangrene.
Furnijeova gangrena najčešće nastaje kao posledica infekcije u genitalnom području ili urinarnom traktu muškaraca ili žena i njenu kliničku sliku karakterišu; jaki bolovi crvenilo i otok genitalnija.
Gangrena penisa, je redak oblik furnijeove gangrene. Njegovu pojavu izaziva nekoliko faktora koji deluju istovremeno;lokalna infekcija, nagnječenje penisa izazvano neadekvatnom odećom (uske pantalone, gaće i sl.), nagnječenje kateterom u ureteru, nakon implantata u penisu itd. Gangrenu penisa karakteriše; ishemija i otok kavernoznog tela penisa, praćen jakim bolom i povišenom temperaturom.
Dijagnostika
Postupci koji se najčešće koriste u dijagnozi gangrene uključuju: thumb|200px|right|Klostridie-izazivači gasne gangrene
Lečenje
Lečenje svih slučajeve gangrena obično obuhvata; ,
Hiperbarična oksigenacija
Brojne studije izveštavaju o uspešnoj primeni hiperbaričnog kiseonika u poboljšanju ishoda lečenja bolesnika sa gangrenom. , ,
Kod gangrene u zahvaćenom udu dolazi do ubrzane fagocitne aktivnosti neutrofila i monocita kao imunološki odgovor na masivnu nekrozu, pojavu toksina i prateću infekciju u nekrotičnoj muskulaturi. U toku fagocitne aktivnosti u neutrofilima se višestruko povećava potrošnja kiseonika, a istovremeno zbog poremećenog metabolizma javlja se i pojava slobodnih kiseoničkih radikala (superoksida, peroksida itd). Dokazano je da veličina produkcije, toksičnih slobodnih radikala, u neutrofilima direktno zavisi od raspoložive količine kiseonika.
Primena hiperbarične oksigeno terapšije(HBOT) ogleda se u tome što ona blokira aktivnost neutrofila i povećava protok krvi u post-ishemičnom tkivu skeletnih mišića nakon ishemije u trajanju od 4 časa, (što je najčešće slučaj kod vlažne i gasne gangrene) i pozitivno utiče na smanjenu produkciju toksina i reperfuziju u skeletnim mišićima zahvaćenih anerobnim bakterijama (klostridium perfrigens).
Cresserons
Kreseron je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
McMullen County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 707.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 707 stanovnika, što je 144 (16,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dualno specifična kinaza
Dualno specifična kinaza (, ADK1, Arabidopsis dualno specifična kinaza 1, CLK1, dDYRK2, Mps1p) je enzim sa sistematskim imenom ATP:protein fosfotransferaza (Ser/Thr- and Tyr-fosforilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova familija enzima može da fosforiliše Ser/Thr i Tyr ostatke.
Cervillo, Brindisi
Cervillo je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 341 m.
Paul Scoon
Sir Paul Scoon, GCMG, GCVO, OBE (4. 7. 1935 -) je bivši grenadski političar koji se nalazio na mjestu generalnog guvernera Grenade od 1978. do 1992. godine, poznat po tome što su mu prve godine mandata bile obilježene dramatičnim i nasilnim događajima.
Godine 1979. je na Grenadi izveden marksistički puč prilikom koga je Scoon nakratko pritvoren. Scoon je, međutim, brzo našao zajednički jezik s vođom pučista i novim premijerom Mauriceom Bishopom, nagovorivši ga da zadrži državnopravne veze s Ujedinjenim Kraljevstvom i njegov položaj generalnog guvernera, zbog čega je Grenada tada postala jedna od rijetkih komunističkih država s monarhijskim državnim uređenjem. Godine 1983. su Bishopa svrgnuli i ubili radikalni marksisti, prilikom čega je Scoon ponovno pritvoren. To je američkoj vladi pod predsjednikom Ronaldom Reaganom pružilo povod za vojnu invaziju Grenade prilikom koje je marksistički režim svrgnut. Scoona su tom prilikom iz kućnog pritvora pustili američki mornarički specijalci te je, kao jedini međunarodno priznati predstavnik vlasti, imenovao Nicholasa Braithwaitea za novog premijera.
Scoon je mjesto generalnog guvernera napustio 1992. godine. Svoj mandat je opisao u autobiografskoj knjizi Survival for Service.
Kardinal kamerlengo
mini|desno|150px|Grb kardinala kamerlenga. Štit i geslo ovise o nositelju grba. Kardinal kamerlengo ili komornik svetog Kardinalskog zbora naziv je za kardinala koji u Katoličkoj Crkvi vrši službu rizničara Kardinalskog zbora. Njegov je zadatak voditi sve prihode i rashode Zbora, kao i brinuti se o njegovu vlasništvu. On također predvodi misu zadušnicu za pokojnog kardinala, te je zadužen za vođenje konzistorijalnih zapisnika. U vrijeme ispražnjene papinske stolice, do završetka konklave i izbora novog pape, on upravlja apostolskom stolicom.
Sadašnji kamerlengo je talijanski kardinal Tarcisio Bertone, koji je do ostavke pape Benedikta XVI. 28. veljače 2013., obnašao i dužnost državnog tajnika Svete Stolice.
Ro-vezana proteinska kinaza
ROCK, ili Ro-vezana proteinska kinaza, je kinaza iz AGC (PKA/PKG/PKC) familije serin-treonin kinaza. ROCK kinaze (ROCK1 i ROCK2) su izražene kod sisara (čovek, pacov, miš), zebrica, žaba, bezkičmenjaka (C. elegans, komarci, Drosophila) i živine. Ljudska ROCK1 ima molekulsku masu od 158 kDa i ona je glavni nizvodni efektor male GTPaze RhoA. ROCK sisara se sastoji od kinaznog domena, regiona upredene zavojnice i plekstrin homolognog (PH) domena, koji umanjuje kinaznu aktivnost ROCK enzima putem auto-inhibitornog intramolekularnog nabora ako RhoA-GTP nije prisutna. .
West Yarmouth, Massachusetts
Vest Jarmat je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Ro-vezana proteinska kinaza
Za ROCK kinaze pacova je nađeno da su prvi Ro efektori. One indukuju formiranje stresnih vlakana i fokalnu adheziju putem fosforilacije MLC (miozinskog lakog lanca). Usled ove fosforilacije, aktin vezuje miozin II i time se povećava kontraktilnost. Dve mišje ROCK izoforme ROCK1 i ROCK2 su poznate. ROCK1 je prvenstveno izražen u plućima, jetri, slezini, bugrezima i testisima. Za razliku od njega, ROCK2 se uglavnom nalazi u mozgu i srcu.
Bolesti
Nedavna istraživanja su pokazala da ROCK signalizacija ima važnu ulogu u mnogim bolestima uključujući dijabetes, neurodegenerativne bolesti i rak. Za ROCK inhibitore je predloženo da mogu da služe kao potencijalni terapeutski tretman za sprečavanje neželjene ćelijske migracije. Na primer, jedan od ciljeva je da se spreči migracija metastastičkih ćelija raka u dodatna tkiva.
West Yarmouth, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.012, što je 448 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Enzimski aktivator
mini|desno|250px|Enzim [[fosfofruktokinaza iz bakterije Bacillus stearothermophilus. ]]
Enzimski aktivatori su molekuli koji se vezuju za enzime i time povećavaju njihovu aktivnost.
Ovi molekuli često učestvuju u alosternoj regulaciji enzima u kontroli metabolizma. Primer enzimskog aktivatora koji deluje na ovaj način je fruktoza 2,6-bisfosfat, koji aktivira fosfofruktokinazu 1 i povećava stopu glikolize u responsu na ljudski hormon glukagon.
Hillesheim (Eifel)
Hileshajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 109 opštinskih središta okruga Vulkanajfel. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.128 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7233029.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vulkanajfel Hileshajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 20,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.128 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 152 stanovnika/km².
Bennett, Colorado
Benet je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.308, što je 287 (14,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Epinastin
Epinastin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 249,310 Da.
Ancient Rome: Rise and Fall of an Empire
Ancient Rome: The Rise and Fall of an Empire je britanska dramska TV-serija snimljena 2006. u produkciji BBC-ja i originalno emitirana na programu BBC One. Sastojala se od šest epizoda od kojih je svaka prikazivala najvažnije događaje u historiji rimske države. Pri tome je korištena tehnika dokudrame, odnosno nastojalo se radnju i likove maksimalno temeljiti na autentičnim historijskim izvorima. Serija je snimljena nedugo nakon BBC-jeve TV-serije Stari Rim, koju su mnogi klasičari optuživali da je historijsku autentičnost žrtvovala "atraktivnosti" sadržaja.
Ambonville
Ombonvij je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 78 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 265 metara.
Platikodin D
Platikodin D je organsko jedinjenje, koje sadrži 57 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1225,324 Da.
Deserto, Padova
Deserto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 830 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Madison County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.664 stanovnika, što je 724 (5,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Rome: Rise and Fall of an Empire
Rome: Rise and Fall of an Empire je američka igrano-dokumentarna TV-serija snimljena 2008. u produkciji History Channela. U njoj je kroz 13 epizoda prikazana historija rimske države od posljednjih godina Republike do pada Zapadnog Rimskog Carstva, sa posebnim naglaskom na rimsku interakciju sa barbarskim plemenima i narodima na sjevernim i zapadnim granicama Imperija. S obzirom da je koristila iste lokacije u Litvi, odnosno iste tehnike historijske rekonstrukcije i iste glumce, ta se serija može shvatiti kao svojevrsni prequel TV-filma The Dark Ages, koji je History Channel snimio godinu dana prije.
Lješki distrikt
right|Mapa koja pokazuje distrikt Lezhë u okviru Albanije Lješki distrikt (albanski: Rrethi i Lezhës) je jedan od 36 distrikata u Albaniji, dio Lješkog okruga. Po procjeni iz 2004. broji oko 68.000 stanovnika, a pokriva područje od 479 km². Nalazi se na sjeverozapadu države, a sjedište mu je grad Lezhë. Distrikt se sastoji od sljedećih općina (u zagradama je broj stanovnika po popisu iz 2007.):
Permeabilnost
Termin permeabilnost ima više značenja.
Valley Falls, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 466, što je 25 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
RoGEF domen
RoGEF domen  je strukturni domen faktora razmene guanin nukleotida za Ro/Rac/Cdc42-slične GTPaze. On se takođe naziva "Dbl-homologni" (DH) domen.
Zastupljenost
Sledeći ljudski proteini koji sadrže ovaj domen: ABR; AKAP13; ARHGEF1; ARHGEF10; ARHGEF10L; ARHGEF11; ARHGEF12; ARHGEF15; ARHGEF16; ARHGEF17; ARHGEF18; ARHGEF19; ARHGEF2; ARHGEF3; ARHGEF4; ARHGEF5; ARHGEF6; ARHGEF7; ARHGEF9; ASEF2; BCR; C9orf100; DEPDC2; DNMBP; ECT2; FARP1; FARP2; FGD1; FGD2; FGD3; FGD4; FGD5; FGD6; GEFT; ITSN1; ITSN2; KALRN; LFDH; MCF2; MCF2L; MCF2L2; NET1; NGEF; OBSCN; PLEKHG1; PLEKHG2; PLEKHG3; PLEKHG4; PLEKHG5; PLEKHG6; PREX1; RASGRF1; SGEF; SOS1; SOS2; SPATA13; TIAM1; TIAM2; TRIO; VAV1; VAV2; VAV3;
Pojas Gaze i Zapadna obala
Pojas Gaze i Zapadna obala dijelovi su Palestinske Narodne Samouprave, Palestinskih autonomnih područja, a nalaze se na Bliskom Istoku između Sredozemnog mora i Jordana.
Država Palestina s punim suverenitetom još ne postoji, ali Palestinska samouprava, s određenim državnim ovlastima na teritoriju Palestinskih autonomnih područja, prihvaćena je od strane pojedinih arapskih zemalja kao država. Zapadne vlade i Ujedinjeni narodi prihvaćaju tu državnu tvorevinu samo u ograničenom obliku.
Stanovništvo
Područja koja Palestinci zahtijevaju za sebe tradicionalno su naseljena pretežno arapskim palestincima, a manjine su Samaritanci i ortodoksni Židovi koji iz religioznih razloga odbijaju državu Izrael.
Po podacima iz CIA - Fact Book Gaza je 2005. imala 1 376 289, a Zapadna Obala 2 385 615 stanovnika. Zajedno su dakle imali 3 761 904 stanovnika. S obzirom na to da je površina Gaze samo 363 km2 a Zapadne Obale 5 878 km2 gustoća naseljenosti je jako velika. U Zapadnoj Obali je iznosila visokih 400 stanovnika/km2, a u Gazi čak 3 800 stanovnika/km2.
Gospodarstvo i promet
Razvoj gospodarstva kao i prometa jako je ograničen činjenicom da su palestinska područja prostorno razdvojena. U Gazi postoje zračna i morska luka. Područja su međusobno povezana cestama koje redovno prekidaju kontrolne točke Izraelske vojske.
Najveći donator Palestinaca su u proteklih 10 godina bili Ujedinjeni narodi s 2 milijarde eura.
Povijest
Za povijest ovog područja prije 1948. vidi Povijest Izraela i Palestine Palestinska autonomna područja nalaze se na području nad kojim je mandat upravljanja imala Velika Britanija. Godine 1948. Jordan je zauzeo Zapadnu obalu rijeke Jordan, a Egipat Pojas Gaze. Nakon Šestodnevnog rata 1967. Zapadnu su obalu kao i Pojas Gaze zauzele izraelske vojne snage.
Put prema priznanju države
Vidi također: Uspostava i povijest Države Izrael, Bliskoistočni sukob. thumb|200px|Karta Zapadne obale Palestina nema stvarni suverenitet. Državne strukture djelomično nedostaju, ili nisu do kraja ustrojene (n.pr. nemaju svoju vojsku). Velike dijelove palestinskih područja kontrolira Izraelska vojska. Palestinci imaju svoju policiju.
Od 1974. PLO, ali ne Palestinska samouprava, ima status promatrača pri Ujedinjenim narodima (odlukom Glavne skupštine UN-a 3237). Od sredine 1998. palestinski predstavnik ima pravo sudjelovanja u raspravama u UN-u.
Palestina je jedan od osnivača Islamske konferencije i priznata je kao službena zemlja-članica. Osim toga, zemlja je i članica Arapske lige.
14. studenog 1988. je Jaser Arafat u Alžiru proglasio Državu Palestinu, koju je odmah priznalo oko 100 država, među ostalim sve države Istočnog bloka kao i t.zv. Nesvrstane zemlje.
Politika
Politika Samouprave usmjerena je postizanju vlastite, nezavisne države za Palestince. Različite palestinske grupe imaju, u odnosu na područje zahtijevane države, različite ciljeve. PLO se nada državi koja će se sastojati od cijele Zapadne obale i Pojasa Gaze s Jeruzalemom kao glavnim gradom, dok Hamas zahtijeva čitavo područje države Izrael.
Fotometrija
Termin fotometrija ima više značenja.
John Jacob Astor
mini|Astor na slici autora Gilberta Stuarta, 1794. John Jacob Astor (rođen kao Johann Jakob Astor, 17. srpnja 1763. - 29. ožujak 1848.) bio je njemačko-američki poslovni magnat, trgovac i investitor i prvi istaknuti član obitelji Astor te prvi multi-milijunaš u SAD-u. On je tvorac prvog trusta u Americi.
On je otišao u SAD nakon Američkog rata za neovisnost te izgradio carstvo trgovinom krznom koja se protezala do Velikih jezera i Kanade, a kasnije se proširila na američki zapad i pacifičku obalu. On je također bio uključen u krijumčarenje opijuma. U ranom 19. stoljeću preusmjerio se trgovinu nekretninama u New Yorku a kasnije je postao poznati mecena.
Mladost
Astor je stigao u SAD u ožujku 1784. odmah nakon kraja rata za neovisnost. Njegov brat Henry Astor je stigao prije njega u New York, osnuvši mesnicu s kojom John Jacob Astor je u početku bio uključen. On trguje krzna s Indijancima, a krajem 1780 započeo trgovinu krznom robe u New Yorku. On je također postao New York agent za bratovo poslovanje sa glazbenim instrumentima.
Astor je oženio Sarah Todd 19. rujna 1785. kći Adama Todd i Sarah Cox. . Iako mu je donijela miraz od samo $ 300, posjedovala je skroman um i poslovnu sposobnost rasuđivanja koju je on smatrao boljom od većine trgovaca. Ona mu je pomagala u praktičnim pojedinostima njegovog poslovanja.
Bogatstvo od trgovine krznom
Astor je iskoristio Sporazum Jay između Velike Britanije i SAD-a godine 1794, kojim su otvorena nova tržišta u Kanadi i regiji Velikih jezera. Tada u Londonu, Astor je jednom napravio ugovor s Northwest Company of Montreal and Quebec (tada magnatom i kanadske Canadian Northwest fur trade). On je uvozio krzna iz Montreala u New York, te ih dostavljao u sve dijelove Europe. Do 1800. je skupio gotovo četvrt milijuna dolara, te je postao jedna od vodećih figura u trgovini krznom. Godine 1800, slijedeći primjer broda Empress of China (carica Kine), prvog američkog trgovinskog broda u Kinu, Astor je počeo trgovati krznom, čajevima i sandalovinom s Kantonom u Kini, i uvelike se okoristio.
Američki zakon o embargu iz 1807, međutim, poremetio je njegovo uvozno / izvozno poslovanje. S dopuštenjem predsjednika Thomasa Jeffersona, Astor je osnovao 6. travnja 1808. American Fur Company. Kasnije je formirao podružnice: Pacific Fur Company, i Southwest Fur Company (u kojem su Kanađani imali određenu ulogu), kako bi se kontrolirala trgovina krznom na rijeci Columbia i Velikiim jezerima.
Njegovo Columbia River trgovačko središte u Fort Astoriji (osnovano u travnju 1811.) je bila prva američka zajednica na obali Pacifika. On je financirao kopnenu Astor ekspediciju godine 1810-12 do utvrdu. Članovi ekspedicije su otkrili South Pass, preko kojeg su prešle stotine tisuća doseljenika za Oregon i Kaliforniju.
Astorova trgovina krznom bila je opet prekinuta kad su britanci osvojili njegova trgovišta tijekom rata od 1812. Godine 1816. Astor se uključio u trgovinu opijumom. Njegova krznarska tvrtka kupila je deset tona turskog opijuma, zatim dostavljala krijumčarenu robu u Kanton. Astor je kasnije napustio trgovinu opijumom s Kinom i prodavao ga isključivo u Englesku.
Astorovo poslovanje se oporavilo godine 1817 nakon što je Američki Kongres donio protekcionistički zakon kojim zabranjuje poslovanje stranim trgovcima na području SAD-a. Američka krznarska tvrtka je počela dominirati trgovinom u području oko Velikih jezera. Godine 1822, Astor je osnovao Astor House na Mackinac Island kao sjedište za reorganiziranu krznarsku tvrtku, što je otok pretvorilo u metropolu trgovine krznom. Astorove trgovačke su se protezale preko cijelog svijeta, a njegovi brodovi su bili u svakom moru.
Astor je godine 1804. kupio od Aarona Burra ono što je ostalo od 99-godišnjeg zakupa na nekretnine na Manhattanu. U to vrijeme, Burr je služio kao potpredsjednik u Thomasa Jeffersona i očajnički je trebao nabavnu cijenu od 62.500 $. Zakup je za vrijedio do 1866. Astor je započeo podjelom zemlje na gotovo 250 dijelova te ih je dao u podnajam. Njegovi su uvjeti bili da stanar može raditi što god želi sa zemljištem na dvadeset i jednu godinu, nakon čega se mora obnoviti zakup ili vratiti Astoru.
Posao s nekretninama i umirovljenje
Astor je godine 1799. počeo kupovati zemljišta po New Yorku i stekao znatan fundus. Nakon početka 19. stoljeća, u istoj razini s Kinom trgovinskih profita, njegov interes za nekretnine postajao je sve sustavniji, ambiciozniji i proračunatiji. Godine 1803. kupio je 70 hektara farme koja se protezala zapadno od Broadwaya do rijeke Hudson između današnje 42. i 46. ulice. Te ste godine kao i sljedeće, on je kupio znatne udjele od osramoćenog Aarona Burra.
Tijekom 1830-ih, John Jacob Astor je predvidio da će sljedeći veliki bum biti izgradnja New Yorka, koji će uskoro postati jedan od najvećih svjetskih gradova. Astor se povukao iz američke krznarske tvrtke, kao i svih drugih poslova i koristio novac za kupnju i razvoj velike površine Manhattana za nekretnine. Astor je točno predvidio brzi rast New Yorka na sjever u pravcu Manhattana, kupujući sve više zemljišta izvan tada postojećih granica grada. Astor je rijetko gradio na svojoj zemlji već je iznajmljivao drugima na korištenje.
Nakon povlačenja iz posla, Astor je proveo ostatak svog života kao mecena kulture. On je podržavao ornitologa Johna Jamesa Audubona i predsjedničku kampanju Henryja Claya.
Oporuka
U vrijeme njegove smrti 1848, Astor je bio najbogatiji čovjek u Sjedinjenim Državama, ostavivši imovinu imanje čija se vrijednost procjenjuje na najmanje 20 milijuna tadašnjih dolara. Njegova procijenjena neto vrijednosti, ako se usporedi sa američkim BDP-om u to vrijeme, bila bi jednaka 110,1 milijarde dolara iz 2006. godine, čime je postao peti najbogatiji čovjek u američkoj povijesti. Procjena koja se temelji na inflacije od zakonom propisanog američkog zlatnog standarda po stopi od 21 dolara po unci godine 1850 iznosi 1,272 milijarde dolara u godini 2011 dolara.
U svojoj oporuci, on je ostavio 400.000 dolara za izgradnju Astor knjižnice za javnost u New Yorku (kasnije konsolidirane s drugim knjižnicama u obliku New York Public Library), te 50.000 dolara za usluge ubožnica i sirotištu u svom rodnom gradu Walldorfu. Astorhaus je sada muzej u čast gradskih predaka i poznata dvorana za svadbe. Nadalje Astor je donirao 25.000 dolara za Njemačko društvo Grada New Yorka, čiji je predsjednik bio je od 1837 do 1841. Također 30.000 $ koji će se koristiti za profesora na katedri njemačke književnosti na Sveučilištu Columbia, ali zbog razlika u odnosu na dekanat to je kasnije izbrisano iz oporuke.
Astor je ostavio većinu svog bogatstva svom drugom sinu, Williamu Backhousu Astora, s.tarijem Njegov najstariji sin, John Jacob Astor, Jr., io je duševno bolestan a Astor mu je ostavio dovoljno novca da bi se brinuli za njega ostatak svog života.
John Jacob Astor je pokopan u groblju Svetog Trojstva groblju u Manhattanu, budući da su mnogi članovi njegove obitelji bili članovi te crkve, iako je Astor ostao člana lokalne reformirane crkve do njegove smrti. Herman Melville koristiti je lik Astora kao simbol najranijih bogatstava u New Yorku u svom romanu "Bartlebyju, pisar".
Godine 1908, kada je nogometni klub osnovan u njegovom rodnom mjestu dobio je ime je dobila Astoria u čast njega I njegove obitelji I danas se zove FC Astoria Walldorf.
(-)-Alfa-pinenska sintaza
(-)-Alfa-pinenska sintaza (, (-)-alfa-pinen/(-)-kamken sintaza, (-)-alfa-pinen ciklaza) je enzim sa sistematskim imenom geranil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira (-)-alfa-pinen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ciklaza II iz Salvia officinalis formira jednake količine (-)-alfa-pinena, (-)-beta-pinena i (-)-kamfena.
Loup City, Nebraska
Loup City je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,029 stanovnika.
Hautefeuille (Sena i Marna)
Otfej je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 220, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km².
Enprofilin
Enprofilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,191 Da.
Eric Gairy
Sir Eric Matthew Gairy (18. februar 1920 - 23. august 1997) je bio grenadski političar poznat po tome što je u nekoliko navrata bio premijerom te otočne države, prije i nakon sticanja nezavisnost od Ujedinjenog Kraljevstva.
Političku karijeru je započeo 1950. kada je od tadašnjeg sindikata formirao Grenadsku ujedinjenu laburističku partiju (GULP). Na njenom čelu je od 1954. do 1960. bio glavni ministar otoka, te od 1961. do 1962. kada su ga britanske vlasti smijenile zbog korupcije. Godine 1967. je ponovno postao premijer, i na tom mjestu vodio pregovore o nezavisnosti. Mandat su mu obilježile optužbe za korupciju i autoritarne metode vlasti. Svjetskoj javnosti je 1970. godine postao poznat kao sudionik žirija na kontroverznom izboru za Miss svijeta kada je pobijedila Grenađanka Jennifer Hosten. Također je pažnju međunarodne javnosti izazvao svojim vjerovanjem u NLO-e i lobiranjem u UN s ciljem da ta organizacija formira tijelo za istraživanje tih fenomena. Zbog toga je bio predmetom sumnji u mentalnu sposobnost. U samoj Grenadi je njegov mandat koincidirao s rastom političkih napetosti i dubokim nezadovoljstvom radikalne ljevice. Marksističko-lenjinistički radikali, organizirani u pokret New Jewel, su iskoristili njegov posjet New Yorku da 13. marta 1979. organiziraju državni udar kojim je Gairy svrgnut s vlasti. Gairy je nakon toga ostao u izgnanstvu sve do američke vojne intervencije 1983. godine koja je zbacila marksistički režim. Gairyjev pokušaj da se vrati na vlast kroz izbore, međutim, nije imao uspjeha.
SPH
__NOTC__
Termin SPH ima više značenja.
Hirschhorn/Pfalz
Hiršborn je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kajzerslautern. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 794 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7335014.
Saborna crkva (razvrstavanje)
Saborna crkva u pravoslavnoj tradiciji znači isto što i katedrala. Pojam saborna crkva može se odnositi i na:
Aleksandar Kolčak
Aleksandar Vasiljevič Kolčak (Санкт Петербург, 16. novembar 1874 — Irkutsk, 7. februar 1920) je bio ruski admiral i jedan od vođa Bele garde. Bio je predsednik privremene belogardejske vlade u Sibiru. Učestvovao je u Rusko-japanskom ratu i u Prvom svetskom ratu. Kao naučnik okeanograf učesnik je polarne naučne ekspedicije (1900 — 1903).
Sant'Antonio, Frosinone
Sant'Antonio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 579 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
La Fargeville, New York
La Fadžvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 608, što je 20 (3,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Aleksandar Kolčak
Poreklo
Prvi poznati Kolčak je bio Kolčak paša, kojeg je kod Hotina zarobio ruski maršal Hristifor Minih. Nakon kraja rata Kolčak-paša se naselio u Poljskoj, a 1794. se preselio u Rusiju. Aleksandrov otac Vasilij Kolčak je bio general-major, a prvi oficirski čin je dobio pri odbrani Sevastopolja u Krimskom ratu.
Biografija
thumb|200px|Na ekspediciji na brodu Zarja 1902. Rođen je u Sankt Peterburgu, kao sin mornaričkog oficira. Završio je pomorsku školu, nakon koje je služio u 7. pomorskom bataljonu u Petrogradu. Od 1895. do 1899. služio je u Vladivostoku. Posle toga je prekomandovan u Kronštat. Učestvovao je u Tolovoj polarnoj ekspediciji 1900. i bio je vođa jedne od dve grupe. Nakon znatnih poteškoća vratio se decembra 1902. Vođa druge grupe se izgubio. Izučavali su Severni ledeni okean na brodu Zarja.
Za vreme Rusko-japanskog rata Kolčak je prekomandovan 1904. u Port Artur. Komandovao je krstaricom i dobio je medalju. Kako se produžila opsada luke postao je komandant kopnene vojske. Bio je ranjen i zarobljen. Zbog lošeg zdravlja oslobođen je pre kraja rata. Postao je jedan od onih koji su modernizovali rusku vojsku. Bio je u pomorskom štabu od 1906. i pridružio se baltičkoj floti, kada je izbio Prvi svetski rat. Nadzirao je opsežno postavljanje obalnih minskih polja i komandovao je pomorskim snagama u Riškom zalivu. Unapređen je avgusta 1916. u viceadmirala, kao najmlađi viceadmiral u ruskoj mornarici. Postavljen je za komandanta Crnomorske flote. Glavni zadatak je bio da bude podrška kopnenim operacijama vojske generala Nikolaja Judeniča protiv Osmanskog carstva. Osim toga imao je zadatak da se suprotstavlja pretnji podmornica i da planira invaziju Bosfora. Kolčakova flota je veoma uspešno potapala turske brodove. Pošto nije bile drumske veze između ugljenokopa u istočnoj Turskoj i Konstantinopolja napadi ruske flote izazvali su velike probleme Turskoj. Tokom 1916. zajedničkim kopneno-pomorskim napadom ruska crnomorska flota je pomogla da se osvoji Trabzon. Tokom njegove komande desila se i nesreća kada je veliki ruski drednot „Carica Marija“ eksplodirao u luci Sevastopolj 7. oktobra 1916. godine. Nakon Februarske revolucije, Crnomorska flota je utonula u haos. Kolčaka su smenili u junu 1917. godine. Putovao je u Britaniju i Ameriku kao vojni posmatrač.
Ruski građanski rat
thumb|left|Amblem Kolčakove vlade Kada je izbila Oktobarska revolucija, Kolčak je bio u Japanu. Kolčak se ponudio Britancima da se bori u njihovoj armiji, ali Britanci su zaključili da je korisniji ako pobedi boljševike i vrati Rusiju na stranu saveznika. Kolčak se vratio u Rusiju u Omsk, gde je pristao da postane ministar bele sibirske vlade, u kojoj su većinu činili eseri. U novembru 1918, nepopularna regionalna sibirska vlada je svrgnuta u državnom udaru. Kozaci pod atamanom Krasilnikom su uhapsili četiri esera. Nakon toga Kolčak je tajnim glasanjem izabran za predsednika vlade. Esere je proterao, ali njihove aktivnosti dovele su do male pobune u Omsku 22. decembra 1918. godine. Pobunu su ugušili kozaci i češka legija streljavši 500 pobunjenika. Eseri su započeli pregovore sa boljševicima i u januaru 1919. pridružila su se Crvenoj armiji.
Kolčak je dobio diktatorska ovlašćenja. Sprovodio je žestoku vojnu diktaturu, hapsio je političke protivnike i progonio je radnike, koji su preuzeli fabrike.
Diktatura
thumb|250px U početku je Bela garda pod njegovom komandom imala uspeha. Kolčak nije bio siguran u svoje komandovanje kopnenim operacijama, pa je strateško planiranje prepustio D. Lebedevu i njegovom štabu. Krajem decembra 1918, češka armija pod komandom Rudolfa Gajde zauzela je Perm i odatle su se raširili kao iz strateške baze. Plan je bio da postoje tri glavna pravca napada: Kolčak je imao 110.000 vojnika, a boljševici 96.000. Britanci su dobro opremili Kolčakovu vojsku. Kolčakova vojska je u martu 1919. zauzela Ufu i odatle je napredovala prema Kazanju i približavala se Samari na Volgi. Pobune protiv boljševičke vlasti u Simbirsku, Kazanju, Vjatki i Samari pomagali su naporima Bele garde. Novoformirana Crvena armija nije se pokazala sprema za borbu i samo su se povlačili. Dozvolili su Belima da napreduju do linije od Glazova do Orenburga i Uralska. Kolčak je držao teritorije od 300.000 km² sa 7 miliona ljudi. U aprilu 1919, boljševici su bili jako zabrinuti, pa su odupiranje Kolčaku postavili kao glavni prioritet. Sa dolaskom proleća pokazalo se da je Kolčakova vojska stvorila jako udaljene borbene linije, koje su napredovale znatno dalje od mogućih linija snabdevanja. Nastali su logistički problemi snabdevanja. Crvena armija je sa druge strane mobilisala novu vojsku protiv Kolčaka.
Kolčak je izgubio simpatije potencijalnih saveznika češke legije i poljske 5. divizije. Oni su se povukli iz sukoba oktobra 1918, ali ostali su prisutni. Njihov novi vođa Moris Janin je Kolčaka smatrao pukim britanskim instrumentom. Kolčak nije mogao da računa ni na japansku pomoć, jer su se Japanci bojali da bi se mogao mešati u njihovu okupaciju ruskog Dalekog istoka. Stvorili su i tamponsku državu istočno od Bajkala pod kozačkom kontrolom. Oko 7.000 američkih vojnika u Sibiru se nije mešalo, jer je to smatralo unutrašnjom ruskom stvari.
Poraz i smrt
thumb|150px|Posljednja slika iz 1919. pred egzekuciju Kada se Crvena armija reorganizovala brzo je pobedila Kolčaka. Kontranapadi crvenih su usledili u aprilu 1919. godine. Crvena armija je zauzela Ufu 9. juna, a zatim je Mihail Tuhačevski probio liniju belih na Uralu. Posle toga crveni su brzo napredovali i zauzeli su Čeljabinsk 25. jula 1919. godine. Beli su uspeli da uspostave liniju oko Tobola i tu su privremeno zaustavili crvene. Tu su držali front do oktobra. Stalan gubitak ljudstva nisu mogli da nadoknade za razliku od crvenih. Crveni su dobili pojačanja i sredinom oktobra su probili front belih kod Toboljska. Do novembra beli su se povlačili prema Omsku u neredu. Kolčak je počeo da gubi i međunarodnu pomoć, pa su se čak i Britanci počeli više oslanjati na Denjikina. Beli su napustili Omsk 14. novembra 1919, pa su ga crveni zauzeli bez ozbiljnijeg otpora. Crveni su zarobili veliku količinu municije i oko 50.000 vojnika i 10 generala. Kolčak je iz Omska krenuo u Irkutsk, ali zaustavili su ga Česi kod Nižnjeudinska. Krajem decembra Irkutsk je pao u ruke levih (među njima su bili i eseri), a jedna od njihovih prvih akcija je bila da smene Kolčaka. Kada je Kolčak 4. januara 1920. čuo za to objavio je svoju ostavku i rekao je da predaje svoju poziciju Denjikinu, a vojsku predaje atamanu G. Semjonovu. Izgleda da su Čehoslovaci obećali Kolčaku slobodan prolaz do britanske vojne misije u Irkutsku. Umesto toga predali su ga levičarskim vlastima Irkutska 14. januara 1920. godine. Vlada Irkutska je 20. januara predala vlast boljševicima. Bela garda pod komandom Vladimira Kapela je krenula prema Irkutsku da ga spase, ali po naredbi iz Moskve streljan je 7. februara 1920, a telo mu je bačeno u reku. Kada su Beli saznali za smrt Kolčaka odustali su od Irkutska. Crvena armija je tek 7. marta 1920. ušla u Irkutsk.
Kolčak nije bio sposoban da pravi strateške planove ili da koordinira aktivnost sa drugim generalima kao što su bili Anton Denjikin ili Nikolaj Judenič. Kao diplomata nije uspeo da uveri potencijalno prijateljske države kao što su Finska, Poljska i baltičke države da se pridruže ratu protiv boljševika. Nije uspeo da dobije diplomatsko priznanje od nijedne države, čak ni od Britanije.
Кolčakov zlatni voz
Nakon povlačenja carističkih sila prema istoku, na taj put je krenuo i voz sa carevim zlatom i novcem. Caristi su uspjeli da prevezu oko 1300 tona carevog zlata, srebra i ostalog blaga. Кada je blago stiglo u Omsk (tada centar admirala Кolčaka) Кolčak je zaplenio voz. U periodu od 1918 do 1919, Omsk je zbog tog blaga postao ekstravagantno mesto Rusije. Finansijski su ga pomagale i zapadne države (Britanija, Francuska), koje su se borile na strani belogardijca u ruskom građanskom ratu. To blagostanje je neko vreme dobro služilo kontrarevoluciju u Sibiru. Deo zlata je ponet na velikom sibirskom ledenom pohodu prema Čiti, pa se delimično nalazi na dnu Bajkalskog jezera.
Politička rehabilitacija
Nakon decenija u Rusiji je pokrenut postupak za Kolčakovu rehabilitaciju. Godine 1999. regionalni vojni sud je odbio rehabilitaciju u dva navrata. Vrhovni sud je takođe odbio rehabilitaciju 2001. i 2004. Ustavni sud Rusije je vratio slučaj na ponovno saslušanje. Uprkos tome danas stoje spomenici admiralu Kolčaku, u Irkutsku i Sant Peterburgu. Postoji i Kolčakovo ostrvo.
U popularnoj kulturi
U Rusiji je 2008. o Kolčaku snimljen spektakularni biografski film Admiral u kome je Kolčakov lik tumačio popularni glumac Konstantin Habenski.
Santa Maria del Monte, Pescara
Santa Maria del Monte je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
21S rRNK (uridin2791-2'-O)-metiltransferaza
Ovaj enzim katalizuje metilaciju uridina2791 mitohondrijskog 21S rRNK.
Protein-histidin pros-kinaza
Protein-histidin pros-kinaza (, ATP:protein-L-histidin N-pros-fosfotransferaza, histidinska kinaza, histidin proteinska kinaza, protein histidinska kinaza, proteinska kinaza (histidin), HK2) je enzim sa sistematskim imenom ATP:protein-L-histidin Npi-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Više histona može da deluje kao akceptor.
Herbert Blaize
Herbert Augustus Blaize (26. februar 1918 - 19. decembar 1989.) bio je grenadski političar, poznat po tome što je u nekoliko navrata bio premijer. Politikom se počeo baviti kada je 1953. godine osnovao Veliku grenadsku stranku kao glavnog suparnika stranci GULP koju je vodio Eric Gairy. Godine 1957. je prvi put postao članom parlamenta, a godine 1960. je imenovan za glavnog ministra, na kom mjestu je ostao do 1961. godine. Tada ga je smijenio Gairy, koji je godinu dana kasnije smijenjen zbog optužbi za korupciju. Blaize je tada imenovan za glavnog ministra te tamo ostao do 1967. kada je Grenada dobila širu autonomiju od Ujedinjenog Kraljevstva, a na novim izborima pobijedio Gairy. Iako je po ideologiji bio desničar, godine 1976. Blaize je sklopio izborni savez s radikalno lijevim Pokretom New Jewel Mauricea Bishopa. Savezništvo se raspalo kada je Bishop državnim udarom 1979. godine preuzeo vlast i uspostavio marksistički režim. Blaize je otišao u egzil i tamo ostao do američke vojne intervencije s kojom su 1983. zbačeni marksisti. Blaize je nakon toga formirao novu stranku pod naslovom Nova nacionalna partija, i s njom 1984. dobio izbore. Postavši premijer, vodio je politiku bliske suradnje sa SAD, a često je bio kritiziran zbog autoritarnih metoda vladavine. Umro je na dužnosti, nakon duge borbe s rakom prostate.
Marion County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.546.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 10.546 stanovnika, što je 395 (3,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Admiral (film)
Admiral je ruska ratna i istorijska drama sa elementima romanse iz 2008. godine. Kroz film, koji prati poslednje godine života ruskog vice-admirala i docnijeg vođe Belogardejaca Aleksandra Kolčaka prožimaju se istorijski događaji u Rusiji s' početka XX veka i romantična priča glavnog aktera filma sa pesnikinjom Anom Timirjovom.
Scenarijo su napisali Vladimir Valucki i Zoja Kudrja, a režiju filma potpisuje Andrej Kravčuk. Sa budžetom od preko 20 miliona dolara, Admiral je jedan od najskupljih ruskih filmova u istoriji.
Bonadelle Ranchos-Madera Ranchos, California
je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija.
Admiral (film)
Kravčuk je ovaj film opisao rečima: „''Ovo je film o čoveku koji pokašava da aktivno stvara istoriju, čoveku koji uprkos previranjima nastavlja da se bori, čoveku koji čuva svoju čast i dostojanstvo. Čoveku koji nastavlja i da voli. ''“
Bonadelle Ranchos-Madera Ranchos, California
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.569, što je 1.269 (17,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Admiral (film)
Ruska premijera održana je 9. oktobra 2008. godine, a dva dana ranije održana je i predpremijera u Moskvi. Zbog velikog uspeha filma krajem 2009. napravljena je i serijska verzija od 10 epizoda u trajanju po 48 minuta koje su se emitovale na ruskom Prvom kanalu.
Glavne uloge u filmu tumače Konstantin Habenski i Jelisaveta Bojarska.
Sinopsis
Radnja filma odvija se u periodu 1916/20. u doba raspada Ruske imperije, dve revolucije (Februarske i Oktobarske) i građanskog rata. Uz pozadinu „umiruće Carevine“, priča prati poslednje godine života admirala Aleksandra Kolčaka (Konstantin Habenski) koji do kraja života ostaje veran svojim idealima, svojoj otadžbini i svojoj istinskoj ljubavi Ani Timirjovoj (Jelisaveta Bojarska).