cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2475
NGC 2475 je galaksija u zviježđu Risu.
Etnički nacionalizam
Etnički nacionalizam je izraz kojim se opisuje oblik nacionalističke ideologije prema kojoj je "nacija" definirana prvenstveno ili isključivo na osnovu etniciteta. Etnički nacionalizam stavlja naglasak na srodstvo, odnosno porijeklo kao ključni element koji omogućuje pojedincu da se identificira kao pripadnik neke nacije. Uz etnički nacionalizam je vezan etnički esencijalizam, odnosno koncept prema kome je etnicitet "esencija" koja se ne mijenja kroz vrijeme.
Etnički nacionalizam, za razliku od nekih drugih vrsta nacionalizama, isključuje ili daje manji naglasak kao kulturu i jezik kao modele nacionalne identifikacije.
HPAO
Termin HPAO ima više značenja.
Edesheim
Edeshajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.279 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Edeshajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 151 metra. Površina opštine iznosi 16,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.279 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 140 stanovnika/km².
Miskitoan
Miskito plemena prema Thomasu (1911) čine samostalnu porodicu koju Lehmann (1920) dalje povezuje sa skupinama Matagalpa, Ulua i Sumo Indijanaca i preko njih se vežu sa porodicom Chibchan. Prema McQuown/Greenbergu porodica Misuluan koju čine Indijanci Miskitoan, Sumoan i Matagalpan dio su Velike porodice Macro-Chibchan.
Mískito Indijanci stanovnici su močvarnih prašuma uz Atlantsku obalu među kojima se razlikuje više lokalnih skupina, to su: Baldam sa lagune Tuapi, Kabo (Cabo), sjeverno od ušća rijeke Río Grande u Nikaragvi, Mam iz Hondurasa sa lagune Caratasca, Mískito na atlantskoj obali Nikaragve na sjever do lagune Bluefields, Tawira (Tauira) u sjeveroistočnoj Nikaragvi, Wanki ili Wangki i Baymunana sa Cabo Gracias a Dios. Neke plemenske skupine vode se kao mješane sa Sumo Indijancima, to su: Bambana sa rijeke Río Bambana u Nikaragvi; Kiwahka; Kukalaya ili Cucalaya; Sumo-Sirpe; Tuńgla ili Toongla.
Prinzo
Prinzo (Prinsu), pleme američkih Indijanaca porodice Misuluan, uže skupine Uluan, nastanjeno nekada u Nikaragvi sjeverno od rijeke Rio Grande de Matagalpa. Nestali su možda u ratovima i asimilacijom s ekspanzivnim Miskito Indijancima. Početkom 19 stoljeća spominje se selo Prinzapulko (Roberts, 1966), današnja Prinzapolka na ušću istoimene rijeke, čije stanovništvo danas čine Miskito Indijanci, koji bi možda mogli biti njihovog porijekla.
Gasoline Alley
Gasoline Alley je američki strip autora Franka Kinga koji se objavljuje od 1918. do danas i predstavlja drugi najdugovječniji strip u historiji američkog stripa. Nastao je kao strip o grupi prijatelja koji raspravljaju o automobilima i originalno se objavljivao kao jedan od stripova u prilogu Chicago Tribunea. Među prijateljima je najpopularniji bio okorjeli neženja Walt Wallet; kada je autoru vlasnik Tribunea Joseph Medill Patterson sugerirao da u njega ubaci sadržaj koji će privući žensku publiku, King je godine 1921. stvorio epizodu u koju se Walletu na kućnom pragu pojavljuje ostavljena beba. Beba koja je kasnije dobila nadimak "Skeezix" je postala drugi stalni lik stripa i tokom godina je strip pratio njegovo odrastanje. Historičari zbog toga često navode kako je Gasoline Alley bio prvi strip u kome likovi normalno stare. King ga je crtao sve do 1959. kada ga je prepustio Dicku Mooresu. Od 1986. ga crta Jim Scancarelli.
Polveraia, Grosseto
Polveraia je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Balkanska jezička zajednica
Balkanska jezična zajednica uključuje nekoliko indoeuropskih jezika koji imaju zajednička gramatička obilježja. To su uglavnom bugarski jezici s dijalektima istočne Srbije, sjeverne Makedonije i sjeverne Grčke, uklj. dimotiki, albanski i istočnoromanski jezici, kao i neki turski koji se govori u Marmara (regija).
Glavne zajedničke i uzajamne karakteristike Balkanske jezične zajednice su analitika; supstituiran; nestanak infinitiva; prisutnost zvuka udaraljki "Ъ"; formiranje budućeg vremena uz pomoć glagola ili čestice; pronomualno iščekivanje i drugi. Sličnost tih balkanskih jezika primjetio je već 1829. slovenski jezikoslovac Jernej Kopitar. Izraz Balkanska jezična zajednica uveo je 1958. rumunski lingvista Alexandru Rossetti.
Tomșani, Costeștii din Vale
Tomșani je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Costeștii din Vale.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 647 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Frank King (karikaturist)
Frank Oscar King (9. april 1883 - 24. jun 1969) bio je američki ilustrator i strip crtač, najpoznatiji kao autor Gasoline Alley, jednog od najdugovječnijih stripova u historiji. King je većinu karijere proveo radeći za Chicago Tribune, gdje je 1918. stvorio Alley, na kome će raditi sve do 1959. Kingu mnogi historičari stripa pripisuju brojne inovacije na polju korištenja boje i dizajna stranice, ali najviše činjenicu da je u strip uveo običaj da likovi normalno stare kako godine prolaze.
Secate, Imperia
Secate je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1261 m.
RMS Lusitania
Izgradnja
Izgrađen je u brodogradilištu John Brown & Co. Ltd, u Clydebanku, Škotska, za kompaniju Cunard Line, u doba velikog međunarodnog natjecanja velikih pomorskih kompanija iz Velike Britanije i Njemačke za osvanjem Plave vrpce, priznanja za najbrži putnički brod. Nazvan je po rimskoj provinciji Luzitaniji, koja se nalazila u današnjem Portugalu. Početkom 20. stoljeća najbrži prekooceanski brodovi bili su njemački, te se Velika Britanija nastojala vratiti u utrku. Istovremeno američki financijer J. P. Morgan planirao je kupiti sve sjevernoatlantske brodarske kompanije, ukljućujući i britansku White Star Line. 1903. predsjednik Cunard Linea Lord Inverclyde iskoristio je te prijetnje da bi kod britanske vlade isposlovao subvencije za izgradnju novih brodova. lijevo|170px|mini|Porinuće Lusitanije. Vlada je također pristala isplaćivati godišnje subvencije za održavanje brodova u stanju ratne spreme te za održavanje poštanske službe. Već na pokusnim vožnjama, Lusitania obara sve dotadašnje rekorde postavljene u pomorskoj industriji, te je otkriveno da velika brzina stvara snažne vibracije na krmi. Nakon potrebnih modifikacija brod je isporučen 26. kolovoza 1907.
Giano Vetusto, Caserta
Giano Vetusto je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
RMS Lusitania
Rana karijera
Do uvođenja u promet blizanca RSM Mauretania kasnije iste godine, najveći je i najbrži brod na svijetu. Već na svom prvom putovanju iz Liverpoola za New York preotima Plavu vrpcu za zapadni prelazak njemačkom transatlantiku Detschland, a u listopadu iste godine i za istočni od broda Kaiser Wilhelm II.. lijevo|230px|mini|Lusitania u plovidbe. Nakon dvogodišnjeg nadmetanja sa svojim blizancem za naslov najbžeg broda, Mauretania trajno osvaja naslov 1909. Za osmogodišnje službe obavio je 202 prelazaka Atlantika. 1909. sudjeluje u New Yorku na Hudson-Fulton Celebration, proslavi povodom 300 godina putovanja Henryja Hudsona po rijeci koja nosi njegovo ime, i 100 godina prvog parobroda Clermont, Roberta Fultona.
Giano Vetusto, Caserta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 653 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
RMS Lusitania
Rat i potapanje
Iako je 1913. prilagođen za tu namjenu, po izbijanju Prvog svjetskog rata, brod nije zapljenjen za prijevoz trupa, radi velike potrošnje goriva i prevelikih dimenzija, te nastavlja redovnu linijsku plovidbu između Europe i Sjeverne Amerike. Za vrijeme rata radi štednje goriva, broj putovanja je smanjen na jedno mjesečno i brzina je smanjena na 21 čvor. lijevo|230px|mini|Potapanje Lusitanije (crtež). Iako je i pri toj brzini to bio najbrži brod na svijetu, čak 10 čvorova brži od podmornica, poduzeta je serija mjera predostrožnosti: ime je izbrisano, tradicionalno crveni dimnjaci su ofarbani u crno, nije nosio zastave, i dr. 4. veljače 1915. Njemačka proglašava područje oko britanskih otoka ratnom zonom, i da će nakon 18. veljače biti potopljeni svi saveznički brodovi bez upozorenja. Unatoč tome i upozorenju koje je njemačko veleposlanstvo u Washigtonu objavila 22. travnja , Lusitania nastavlja sa redovnom plovidbom, te posljednji put isplovljava iz New Yorka 1. svibnja 1915. Torpediran je i potopljen od njemačke podmornice U-20. 7. svibnja, 11 do 15 km južno od rta Old Head of Kinsale. Potapanje broda 1915., okrenulo je javno mišljenje protiv Njemačke, te je bilo jedan od glavnih razloga kasnijem ulasku SAD-a u rat. Recentno otkriće municije u olupini otvara mogućnost da je brod bio legitimni ratni cilj. Potapanje Lusitanije smatra se drugom najpoznatijom pomorskom katastrofom nakon potonuća Titanica.
El Guarda, Aguascalientes
El Guarda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
Neurokinin B
Neurokinin B je tahikininski peptid. On je nađen u visokim koncentracijama kod trudnih žena koje boluju od pre-eklampsije. On može biti vezan za molekul fosfoholina.
Decembra 2008 otkriveno je da su hormon Neurokinin B i njegov receptor, neurokinin 3 receptor, kritični deo kontrolnog sistema koji inicira pubertet kod čoveka. Taj proces kontroliše mozak oslobađanjem GnRH hormona (gonadotropin oslobađajućeg hormona) koji otpočinje seriju procesa koji ultimatno dovode do produkcije seksualnih hormona. Mada je za neurokinin B ranije bilo poznato da je prisutan u istim hipotalamusnim neuronima kao i kispeptin, koji je još jedan važan deo sistema za kontrolu puberteta, značaj njegove uloge nije bio poznat.
Lowell, Wisconsin
Louel je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 340, što je 26 (-7,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tawira
Tawira (Tauira), /"the people of beautiful hair," “la gente de cabello hermoso”,/ jedno od plemena Miskito Indijanaca u obalnim područjima Hondurasa i sjeveroistočne Nikaragve. Svoje ime dobili su po običaju što su svoju kosu od utjecaja sunca štitili uljem tropske palme ojon, što raste u šumama Srednje Amerike. Proizvodnja ovog ulja danas je glavna ženska aktivnost Tawira.
Ediger-Eller
Ediger-Eler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.056 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135024.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Ediger-Eler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 99 metara. Površina opštine iznosi 19,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.056 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
Rancho Nuevo, San Andrés Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
NGC 2476
NGC 2476 je galaksija u zviježđu Risu.
Miquihuana, Miquihuana
Miquihuana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Miquihuana.
Svi na pod!
Svi na pod! je beogradski pop muzički sastav. Jedni su od predstavnika nove srpske scene.
Ime benda "Svi na pod!" je nastalo od jednog fanzina sa početka 1990-ih koji je karikirao tadašnje stanje u kulturi. Postavku benda čine :
Pesmom “Zlato”, obradom benda Vještice, osvojili su treće mesto godišnje liste 2008. godine. Neke od njihovih poznatih pesama su "Boogie Woogie", "Iza nas", "Ćao Nevena", "Bez plana", "Ljubavi" i mnoge druge.
Na godišnjem izboru Studija B Svi na pod! su izglasani za najbolji bend na domaćoj sceni u 2009. godini. Njihov prolećni koncert u velikoj sali beogradskog Doma omladine je izabran je od strane čitalaca internet magazina Popboks za najbolji domaći koncert u 2010. godini. Tokom 2010. i 2011. su bili prilično koncertno aktivni u ex-Yu regionu.
Esseintes
Esent je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Žironda koja pripada prefekturi Langon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 218 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 94 m, a minimalnoj 11 m).
El Gato, San Luis Potosí
El Gato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1779 m.
Dragaši (Pljevlja)
Dragaši je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 73 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 122 stanovnika).
Demografija
U naselju Dragaši živi 69 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,9 godina (55,6 kod muškaraca i 54,3 kod žena). U naselju ima 33 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,21.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Ratkovići (Goražde)
Ratkovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 220 stanovnika.
Nahl
Nahl (arapski: نِخِل‎) je grad u Egiptu od 6,269 stanovnika, koji se nalazi u Muhafazi Sjeverni Sinaj.
Geografske karakteristike
Nahl se nalazi u sredini Sinajskog poluotoka, udaljen 130 km od luke u Suezu.
Historija
Nahl je nastao kao ksar (utvrđeni grad) u malobrojnoj sinajskoj oazi. Još od srednjeg vijeka služi kao odmorište karavana putnika na hadž u Meku. Unesco je ksar u Nahlu 2003. uvrstio kao kandidata za lokalitet Svjetske baštine.
Philadelphia (film)
Philadelphia je dramski film koji se bavi gej i HIV/AIDS tematikom, nagrađen Oscarom. Scenario je napisao Ron Nyswaner, a režirao Jonathan Demme. Film je inspirisan istinitim događajem iz 1987. godine, kada je advokat Geoffrey Bowes tužio advokatsku firmu Baker & McKenzie zbog diskriminacije i otkaza koji je dobio zbog AIDS-a.
Sadržaj
Andrew Beckett (Tom Henks) je advokat u najvećoj advokatskoj firmi u Philadelphiji, diplomirao je na Pennsylvaniji, uspešan je, zgodan, komunikativan, potajno gej i boluje od AIDS-a. Pošto njegov upravnik ima jake predrasude protiv gejeva, on i njegov parter, Miguel (Antonio Banderas) kriju njihovu vezu od radnika firme. Iako nije partner u firmi, njegov rad je odličan i unapređen je u starijeg asistenta (na korak do toga da postane partner) i radi na najvažnijem slučaju koji je firma prihvatila.
Kim
Kim jedan je od najstarijih poznatih začina iz porodice Apiaceae. Plodovi kima nađeni su u iskopinama iz 3000-e godine p.n.e., a u pisanim spomenicima spominje ga Karlo Veliki.
Philadelphia (film)
Sadržaj
Bolest je dostigla stadijum kada počinje da razvija kaposijev sarkom, koji više ne uspeva da sakrije od svojih saradnika. Njegovi saradnici sabotiraju njegov rad koji je od izuzetne važnosti za slučaj na kome radi i zbog toga on dobija otkaz.
Kim
Rasprostranjenost
Kim se najviše uzgaja u zemljama bivšeg SSSR i u Europi (Holandija i skandinavske zemlje). Porijeklom je iz Male Azije.
Upotreba
Kim je klasičan začin teškoj hrani: jelima od krumpira, mahunastog povrća, kupusa i dodatak je pecivu. Listovi kima imaju okus peršina i kopera, pa je izvrstan dodatak juhama i salatama. Korijen se može kuhati, kao svako drugo povrće. Plodovi su omiljeni naročito u židovskoj, sjeverno i istočno europskoj kuhinji, kao začin pecivima od raži, gulašu, siru, kolačima, jabukama i rakiji. Ni nakon dužeg vremena plodovi kima ne gube na kvalitetu i aromi. Od kima se rade i likeri i rakije.
Philadelphia (film)
Sadržaj
U toku suđenja bivši saradnici Andrewa pokušavaju da ga prikažu kao neodgovornog, nekompetentnog čoveka koji je namerno krio od firme svoju seksualnu orijentaciju i zdravstveno stanje. Joe i Andrew počinju da se zbližavaju i da grade uzajamno poštovanje i poverenje tokom slučaja, a Joe počinje da razbija svoje predrasude o gejevima.
Kim
Hemijski sastav
Kim sadrži eterična ulja, više masne kiseline i vitamin C.
Philadelphia (film)
Sadržaj
Pri kraju suđenja Andrew se onesvesi u sudnici i neko vreme kanije umire u bolnici okružen porodicom, svojim parterom i prijateljima. Ipak, dobija slučaj na sudu i porota odlučuje da firma mora da isplati 140.000 dolara neisplaćene zarade, 100.000 dolara za pretrpljen bol i 4.000.000 dolara odštete.
Kontroverze
Ovaj film je drugi po redu američki visoko-budžetni film sa velikim imenima koji se bavi AIDS-om (prvi je televizijski film And the Band Played On). Takođe, film je doneo promenu u načinu na koji su gejevi prikazivani u hollywoodskim filmovima ranih 1990-ih. Međutim, činjenica da likovi koje tumače Hanks i Banderas ne pokazuju normalno ponašanje ljubavnog para, kao što su poljupci, kao i odsustvo lezbejki dovelo je do toga da su mnogi gej filmski kritičari negativno ocenili film. U intervjuu za dokumentarni film The Celluloid Closet, Hanks je izjavio da su mnoge romantične scene između Banderasa i njega izbačene tokom montaže, uključujući i scenu kada su njih dvojica u krevetu. DVD verzija filma koju je izdala kompanija Automat Pictures uključuje ove scene.
Kim
Narodno vjerovanje
Kim pospješuje apetit, olakšava probavu, nadutost i pomaže kod grčeva u trbuhu. Ulje kima koristi se za ublažavanje glavobolje, migrena i loše probave.
Philadelphia (film)
Nagrade
Film je osvojio nekoliko Oscara i to u kategorijama za najboljeg glavnog glumca (Tom Hanks) i za pesmu (Bruce Springsteen za pesmu Streets of Philadelphia).
Takođe, nominovan je još i za Oscar za najbolju šminku (Carl Fullerton i Alan D’Angerio), još jednom za pesmu (Neil Young, Philadelphia) i za originalni scenario (Ron Nyswaner).
R-7 Semjorka
GRAU oznaka rakete je 8K71 a NATO oznaka SS-6 Sapwood.
Opis
mini|desno|200p|Crtež R-7.|mini
R-7 je dugačka 34 metra, prečnika 3 metra i težine 280 tona. Ima 2 stepena pogonjena tekućim kiseonikom i kerozinom. Domet je oko 8800 kilometara, tačnost na cilju 5 km, sa nuklearnom bojnom glavom od 3 megatona.
Prvi stepen sačinjavaju 4 bočne rakete koje se po upotrebi odbacuju. Centralni stepen radi sve vrijeme i sačinjava drugi stepen rakete. Vođenje je inercijalno.
Razvoj
Razvoj je počeo 1953. u OKB-1, Sergej Koroljov je bio glavni konstruktor.
Nasuprot nekim tvrdnjama da je raketa bila samo razvoj njemačke V-2, mnogi novi sistemi i rješenja su korišteni. Umjesto sktretanja mlaza kod V-2, korišteni su posebni motori za manevar. Umjesto alkohola je korišten kerozin, sistem vođenja je bio drugačiji, i tako dalje.
Poslije dugog razvoja, prvi test rakete je urađen 15. maja 1957. iz Bajkonura. Prvi uspješan let je izveden 21. avgusta 1957. Dana 4. oktobra 1957. Sputnjik-1 je lansiran sa izmijenjenom verzijom rakete R-7.
Poboljšana verzija rakete pod oznakom 8K74 (R-7A) je razvijena 1958-1959., sa dometom 12000 km, većom nosivošću i poboljšanjima u sistemu vođenja. Ova raketa je uvedena u naoružanje sovjetske armije, ali ni u kojem trenutku više od 10-ak raketa nije bilo spremno za lansiranje, zbog komplikovanog i osjetljivog sistema punjenja tekućim gorivom.
Upotreba
mini|desno|300p|Porodica raketa izvedenih iz R-7. Slijeva nadesno, osnovni model (1957.), nosač Sputnjika-1 (1957.), nosač Vostoka (1960.), Voshoda (1963.) i Sojuza (1966.).|mini
Prva jedinica naoružana sa R-7 je postala operativna 9. februara 1959., a potpuna borbena sposobnost je postignuta 1962.
Sistem je bio skup i težak za prikrivanje. Da bi rakete bile spremne za akciju, morale su biti napunjene isparljivim tekućim kiseonikom, a proces je trajao 20 sati. U stanju spremnosti za lansiranje su mogle ostati samo oko jedan dan, pa su bile potencijalna laka meta za američke bombardere prilikom punjenja gorivom.
Zbog ovih velikih mana, SSSR je ubrzao napore na dobijanju boljih raketa nosača nuklearnih bojnih glava. Do 1968. rakete R-7 su izbačene iz vojne upotrebe.
Iako nepodesna kao oružje, R-7 je postala osnova za razvoj sovjetskih raketa-nosača vještačkih satelita i kosmičkih letjelica.
Catenanuova, Enna
Catenanuova je naselje u Italiji u provinciji Enna, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4447 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Sonja i bik
Sonja i bik je hrvatski film iz 2012. godine, prvijenac redateljice Vlatke Vorkapić.
Snimanje i produkcija
Vlatka Vorkapić, redateljica 2002. je godine snimala dokumentarni film "Ćaća i braća" o Boži, Ivanu i Marku Škopljancu te o bikijadi koju organiziraju. Rad na tom dokumentarcu inspirirao ju je na pisanje scenarija za film "Sonja i bik". Film je sniman u Radošiću kod Trogira i Zagrebu, od 25. kolovoza 2011. do 27. svibnja 2012. godine.
Radnja
Sonja i bik komedija je o dvoje mladih ljudi oprečnih svjetonazora iz različitih sredina čije se sudbine, uz pomoć bika Garonje, isprepletu. Ante (Goran Bogdan) je vlaj iz Dalmatinske zagore, sin organizatora borbi bikova i vješti prodavač osiguranja. Poznat je po svojoj moći uvjeravanja. Kod izglasavanja Zakona o zaštiti životinja, najveća kontroverza vezana je uz borbe bikova. Sonja (Judita Franković) je Zagrepčanka, zagrižena aktivistica u borbi za životinjska prava. U Dalmatinskoj zagori pak nikako ne mogu razumjeti Sonjin stav. I na kraju zaključe da se Sonja, bez obzira na silnu deklariranu ljubav prema životinjama, ne bi usudila stati pred bika. Oko Sonje i Ante, centralnog para koji u svojoj romantično-komičnoj igri ide malo naprijed - malo natrag, odvija se niz radnji u stilu urnebesne nepripitomljene satire na račun domaćih "žutih" medija i važnih hrvatskih institucija poput Sabora.
Uspjeh filma i kritika
"Podsjetimo, redateljski prvijenac Vlatke Vorkapić ostvario je najbolje kino otvaranje hrvatskog filma u posljednjih deset godina prema box office rezultatima s prihodom od čak 301.975 kuna. 'Ovi rezultati me jako vesele i lijepo je vidjeti da je film koji je tako dugo čekao na realizaciju tako dobro prihvaćen od strane publike. Pozivam sve one koji još nisu gledali 'Sonju i bika' da dođu pogledati film', izjavila je redateljica Vlatka Vorkapić."
Pontegatello-Castello Pontegatello, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Sonja i bik
Uspjeh filma i kritika
Jedan od komentara gledatelja glasi: "Sve ono što Brešan nikad nije znao znaju Vlatka Vorkapić i Elvis Bošnjak". U državi u kojoj se godišnje snimi najviše 5 filmova Vinko Brešan sa svojim filmovima Kako je počeo rat na mom otoku, Maršalom i najnovijom Svećenikovom djecom je nesumnjivo teško dostižni majstor političke komedije, netko bi možda rekao i politizirane komedije. Ne bježe ni Sonja ni bik Garonja od politike, ne bi se nikad ni susreli uživo da nije bilo Zakona o zaštiti životinja, ali dok je centralna tema Brešanovih filmova ismijavanje JNA odnosno SFRJ i Tita, te kritika odnosno problematiziranje Crkve u Hrvatskoj, centralna tema Sonje i bika je ljubavna priča, Garonjine pobjede u borbama su ipak samo uvod u film.
Þingvellir
mini| Dolina Thingvellira Zbog toga je 1930. godine osnovan Nacionalni park Þingvellir kako bi se zaštitili ostaci starog parlamenta, a kasnije proširen kako bi se zaštitio prirodni okoliš oko lokaliteta. Þingvellir nacionalni park je bio prvi na Islandu koji je danas velika turistička atrakcija, a zbog svoje povijesne, kulturne i geološke vrijednosti je 2008. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Povijest
mini|500px| Jezero Þingvallavatn Na ovom mjestu su se oko 930. godine, uglavnom norveški Vikinzi, jednom godišnje dva tjedna u lipnju sastajali na tradicionalnom zakonodavnoj i sudskoj skupštini, tzv. Althingu. Nakon onih u staroj Grčkoj, to je bio najstariji parlament na svijetu koji je na ovom mjestu opstao sve do 1798. godine kad su ga Danci ukinuli.
God. 1000. na ovom saboru je usvojeno kršćanstvo kao jedina religija na Islandu.
Na ovom povijesnom mjestu je također, 17. lipnja 1944. godine, Republika Island proglasila neovisnost, a 1994. god. proslavio svoju pedesetu obljetnicu.
Čak i danas, na rubu trga i Sabora, te na nekoliko mjesta u kanjonu mogu se vidjeti trošni i obrasli kameni zidovi s artefaktima iz vremena održavanja Althinga, zaštićeni ceradama.
NGC 2477
NGC 2477 je otvoreni skup u zviježđu Krmi.
Harry J. Tuthill
Harry J. Tuthill (1886 - 1957) bio je američki karikaturist i crtač stripa, najpoznatiji kao autor humorističke strip serije The Bungle Family.
Sumoan
Sumoan (Suman), skupina indijanskih plemena i jezika porodice Misuluan nastanjenih u kišnim šumama Nikaragve i Hondurasa. jezično su podijeljeni na dvije podskupine, to su: a) Sumo sa: Bawihka ili Bauihca, Boa, Karawala (Carahuala), Coco, Huasabane, Lakus (Lacu), Panamaka (Panamaca, na rijekama Bocay i Amaca, i gornjim tokovima rijeka Waspuk i Pispis), Pispi (Pispis), Sumo (Sumu, Mayangna), Tawahka (Tauahca) i Tunqui. Drugu podskupinu čine Ulvan (Sumu del Sur) kojoj pripadaju Kukra (Cucra), Guanexico, Prinzo, Ulva (Ulua, Ulwa; 400 1996.), Yosko (Yosco ili Yusku na rijekama Bocay, Wani, Murra, Kiwaska i Tuma). Ovim jezicima i plemenima treba pridodati i Ku ili Cu, Musutepes, Silam i Yasica ili Yasika.
Yasika
Yasika (Yasica), pleme iz grupe Matagalpa Indijanaca iz Nikaragve. Pleme je po mitu dobilo ime po Yasici, kćerki jednog ratika iz plemena Matagalpa. Prema mitu Yasica i Yaguare, sin plemenskog princa, umorni od stalnih napada Sumo Indijanaca, u konzultaciji sa Sukiom (Sukia), plemenskim svećenikom, kanuom su se povukli podno planine Apante uz rijeku Matagalpa. Njih dvoje podarili su nekolicinu djece, koja su se ženila s lokalnim stanovnicima i osnovala nekoliko malenih plemena, njihova imena su: Matagalpa, Molagüina and Solingalpa.
Pinkwashing
Pozadina
mini|200px| [[Sarah Schulman|S. Schulman, američko-jevrejska historičarka, lezbijka i LGBT aktivistica s Njujorškog gradskog univerziteta koja je člankom objavljenim u The New York Timesu 22. 11. 2011. popularizirala termin pinkwashing]] Pinkwashing se u kontekstu politizacije LGBT prava prvi put počeo koristiti ranih 2010-ih pri kritiziranju politike Izraela, za što su ga redom prozvali razni eminentni autori poput S. Schulman, J. K. Puar, J. A. Massada, M. Blumenthala, A. Bohrer,, B. Deb, S. L. Morgensena, S. Šaroni, N. Elia i H. Maikey, te niz jevrejskih, palestinskih i LGBT aktivista. Još 1998. odnosno godinama prije nego što je pinkwashing postao dijelom službene izraelske politike, izraelski naučnik J. Ben-Zvi s Univerziteta Stanford je ustvrdio da je poboljšan LGBT status postao državni diskurs tj. alat za izraelski propagandni rat kojim se marginaliziraju drugi oblici diskriminacije i kršenje međunarodnog prava, opisavši fenomen riječima:
Među drugim ranim stručnjacima koji su skrenuli pozornost na slučaj je i A. Solomon, američko-jevrejska profesorica s Univerziteta Columbia, koja 2003. navodi da je afirmacijom LGBT pokreta ostvarena nova retorička dimenzija na cionističkoj aktivističkoj sceni i to u vidu suprostavljanja vjerskom fundamentalizmu odnosno zalaganju za liberalizam. Sam termin pinkwashing prvi je upotrijebio američko-palestinski novinar i autor A. Abunima na skupu QUIT-a (, prevedeno "Queer za potkopavanje izraelskog terorizma") u aprilu 2010. godine, riječima – "nećemo trpjeti izraelski whitewashing [zataškavanje], greenwashing [ekomanipulaciju] ili pinkwashing". Engleski neologizam terminološki je direktno inspiriran ekomanipulacijom kao manipulativnim korištenjem percepcije o ekološkoj odgovornosti s ciljem stjecanja profita, s tim da se sam pinkwashing ranije koristio za istovrsno manipuliranje borbom protiv raka dojke. Time je terminu pridruženo novo značenje, te se može govoriti o semantičkom arhaizmu.
Konačno, pinkwashing kao LGBT pojam je u široku upotrebu ušao u krajem 2011. kada ga je popularizirala S. Schulman, američko-jevrejska historičarka i LGBT aktivistica s Njujorškog gradskog univerziteta, plasiranjem članka "Izrael i pinkwashing" u The New York Timesu. Istraživački novinski članak je objavljen 22. 11. nakon tri mjeseca pregovaranja i podnošenja 190 stranica dokumentacije, a naišao je na izuzetan odjek – podijeljen je 4555 puta na Facebooku kroz tri dana, odabran je od strane The Atlantica kao jedna od pet najboljih kolumni dana, preštampan je u francuskom Herald Tribuneu i izraelskom Haaretzu, te je široko distribuiran po svjetskoj blogosferi. Reakcije na članak bile su miješane – od desetina privatnih e-mailova u kojima je Schulman napadnuta kao "zla", "rasistkinja" i "mrziteljica Jevreja", preko uglednih jevrejskih LGBT aktivista koji su izrazili zabrinutost zbog vlastitog iskorištavanja od strane izraelske vlade, do stotina poruka zahvalnosti i podrške među kojima su brojni bili pozitivno iznenađeni što je The New York Times uopće objavio članak takve tematike. O snažnom političkom utisku članka svjedoči i podatak da je izraelski premijer B. Netanjahu mjesec dana kasnije javno odbio objaviti vlastiti članak u istom časopisu s izgovorom da je suviše kritičan i zbog "jedne profesorice s CUNY-a", što S. Schulman smatra jednim od najvećih dostignuća u svom životu.
Politički diskurs
Izraelski pinkwashing ishodišno funkcionira u dva pravca – s jedne strane idealizira se položaj LGBT osoba u Izraelu, dok se s druge demonizira njihov status na palestinskim teritorijima. Potonje se u maksimalističkom obliku nerijetko proširuje na čitav arapski ili islamski svijet (v. odlomak Islamofobni aktivizam). Nadalje, dvije izvitoperene slike LGBT prava potom se pokušavaju preslikati na ljudska prava općenito, pritom oblikujući iluziju civilizacijskog polariteta, koja se naposljetku u vidu komparativne politike nudi liberalnoj zapadnoj publici kao binarni izbor. Prezentiran na ovaj način, Izrael djeluje kao gej utopija i utočište za sve LGBT osobe u regiji, te kao lučonoša slobode i napretka, često u sprezi s mitovima o "jedinoj demokraciji na Bliskom Istoku" i "bedemu civilizacije". Prividnim približavanjem izraelskog imidža evropskim i zapadnjačkim vrijednostima, navedeni kvaziargumenti često se primjenjuju u javnim diskusijama o izraelsko-palestinskom sukobu s ciljem skupljanja političkih bodova kod liberalne ljevice, te za distrakciju od unutrašnjih problema u Izraelu. Također, istovremeno se zataškava homofobija u Izraelu odnosno postojanje aktivnog LGBT pokreta u Palestini, a ignoriraju se i izraelska ugnjetavanja LGBT Palestinaca kao i raznolike orijentacije vojnika koji ih zlostavljaju. Taktikom pinkwashinga služi se ne samo izraelska vlada nego i razne nezavisne grupe koje gaje snažnu cionističku ideologiju, iako S. Schulman tvrdi da nije nužna korelacija s cionizmom. Ovjereni su i paradoksalni primjeri kada su se taktikom služili izraelski radikalni desničari i ultrakonzervativne jevrejske grupe koje su načelno izrazito homofobne.
Sociolozi ističu da pinkwashing reproducira orijentalističke stereotipove o seksualnoj nazadnosti, poput historijskog diskursa evropskih kolonijalnih sila koje su koristile likove "potlačenih orijentalnih žena" kako bi prikrili nasilje nad autohtonom populacijom, pri čemu se u pinkwashingu žensko pitanje zamjenjuje pravima LGBT populacije. A. Bohrer pak navodi da se Izrael služi i identičnim metodama za utjecaj na internacionalni ženski pokret, tražeći od njega podršku za agresivne vojne operacije pod izgovorom jednakosti ženskih prava u Izraelu. Iste paralele ističe i H. Maikey, koja uz pinkwashing i žensko pitanje kao treći primjer izdvaja i retoriku o "moralnoj vojsci". Drugi suvremeni LGBT trendovi koji se vezuju uz pinkwashing su homonacionalizam i homonormativnost. Izraelski pinkwashing se tako smatra direktnim marketinškim produktom lokalnog homonacionalizma, pojave proizišle u bijeloj kulturi koja na temelju ostvarene inkluzije ima tendenciju stavljanja u fokus nacionalne LGBT zajednice odnosno privilegiranja vlastitih rasnih, nacionalnih i vjerskih identiteta, te koju prate i retroaktivni učinci poput povećavanja broja pripadnika gej populacije koji izražavaju ekstremističke i šovinističke stavove prema zajednicama koje smatraju netolerantnim. Homonormativnost kao srodan fenomen podrazumijeva perspektivu po kojoj status LGBT prava postaje referentna točka položaja ljudskih prava općenito, i smatra se emocionalnim nasljeđem homofobije budući da je velika većina LGBT osoba na Zapadu doživjela duboka diskriminacijska iskustva u obliku porodičnog odbijanja, manjka legalne zaštite i negativne predodžbe u popularnoj kulturi, zbog čega su posljedično podložni navedenom iskrivljenom prosuđivanju a time i pinkwashingu. Homonormativnost J. Michaelson simplificira riječima: "Ono što je dobro za LGBT je dobro za sve ostalo, točka".
S. Schulman navodi da je homonacionalizam široko rasprostranjena pojava u zapadnom svijetu i da nastaje nesvjesno svaki put kada se bijele LGBT osobe (i njihovi štovatelji) asimiliraju u rasističke strukture vlasti, no takvi specifični primjeri ipak ne predstavljaju smišljenu vladinu politiku kao što je to slučaj s Izraelom gdje je svjesno upregnuti homonacionalizam dobio novu dimenziju marketinškog impulsa sa svrhom potpore rasističkim programima i okupaciji. Schulman takvu političku praksu naziva pinkwashingom i sažima je na ovaj način:
Uz Schulman, više drugih stručnjaka i autora ponudilo je svoje viđenje pinkwashinga. H. Maikey, čelnica palestinske queer organizacije al-Kavs, kaže:
N. Elia, američko-libanonska profesorica rodnih studija s Univerziteta Antioch, dijeli srodno mišljenje i objašnjava:
A. Bohrer, jevrejska queer i feministička akademičarka s Univerziteta DePaul, obrazlaže kontradiktorne elemente pinkwashinga pri čemu navodno zastupanje jednih prava predstavlja apologiju za kršenje istih u nekoj drugoj domeni:
J. K. Puar, queer teoretičarka i profesorica ženskih i rodnih studija s Univerziteta Rutgers, ukazuje da se Izrael manipulativno odnosi prema svjetskoj LGBT zajednici jer ih vrbuje i iskorištava njihovo nepoznavanje političkih prilika:
Američki LGBT novinar i aktivist S. Long veli da pinkwashing služi ne samo za obmanjivanje globalnog javnog mnijenja već i internog izraelskog:
Kronologija aktivizma
Analitičari navode da je izraelsko LGBT reklamiranje započelo neposredno nakon pobjede na Eurosongu 1998. godine. Naime, Dana International kao najslavnija izraelska LGBT ikona stavljena je krajem 1990-ih u fokus državnog projekta popravljanja imidža i trebala je prezentirati lice "novog Izraela", no transseksualna muzičarka uspješno se oduprijela takvim pokušajima i opetovano je u intervjuima ponavljala da ne želi diskutirati o politici. Godine 2005., uz pomoć američkih PR stručnjaka, izraelska vlada počela je novu marketinšku kampanju pod nazivom "Brend Izrael" kojom su ciljani muškarci starosti od 18 do 34 godine i koja je nastojala prikazati Izrael kao "relevantan i moderan". Nedugo kasnije, vlada je prionula proširivanju kampanje i na iskorištavanje LGBT zajednice za promjenu svoje globalne reputacije. Iste godine Brand Israel je uz pomoć izraelskog konzulata u Sjedinjenim Državama zakupio termine na lokalnim LGBT festivalima, što je naišlo na trenutačan otpor američkih grupa za ljudska prava koji su pozdravili prikazivanje izraelskih filmova, ali nisu željeli da ih se iskorištava u političke svrhe tj. promociju iluzije o Izraelu kao gej utopiji ili za skretanje pozornosti od ozbiljnih tema poput palestinskog pitanja. Kampanja je također uključivala ulične postere, plakate po bus stanicama, medijske reklame i javne prezentacije sa spornim sadržajem. S. Schulman kao takav primjer izdvaja slogan "Ljubav bez granica" s parade ponosa u Jeruzalemu što naziva apsolutnim nepoštenjem prema neupućenoj publici jer se 56% grada nalazi pod okupacijom. Srodne kritike na račun slogana odnosno prezentacije također su uputili i palestinski LGBT aktivisti. Usto, na prezentacijama su rabljeni i kolaži konzervativne organizacije StandWithUs s tvrdnjama da Izrael predstavlja "raj za palestinske gejeve" i da "poštuje život", sve uz izraziti kontrast prikazivanja Palestinaca kao "primitivnih" odnosno Izraelaca kao "modernih", te uz intenzivno korištenje falsificiranih citata palestinskih LGBT aktivista.
Godine 2007., zbog srozane reputacije u Sjedinjenim Državama prouzročene izraelsko-libanonskim ratom, izraelsko ministarstvo vanjskih poslova organiziralo je konferenciju Brand Israela u Tel Avivu što se smatra početkom službene adaptacije kampanje na najvišoj razini. C. Livni, tadašnja ministrica vanjskih poslova, postavila je I. Aharonija na čelo ureda za menadžment brendiranja i povjerila mu budžet od 4,000.000 USD. Dodatnih 3,000.000 USD godišnje dobila je hasbara tj. izraelski odjel za propagandu, a 11,000.000 USD otišlo je i za ured ministarstva turizma u Sjevernoj Americi. Projekt je imao za cilj srušiti militarističku reputaciju odnosno kreiranje novog imidža Izraela kao "moderne demokracije", "sigurnog i mirnog mjesta za investiranje", te "turističke destinacije Sunca i pijeska". Jedan od prvih programa Brand Israela bio je orijentiran na heteroseksualnu mušku publiku – tokom ljeta 2007. u časopisu Maxim lansiran je serijal fotografija pod naslovom "Žene Izraelskih obrambenih snaga" s manekenkama u vojnim uniformama i kupaćim kostimima. Nakon što je provedena studija pokazala da je taj potez polučio uspjeh u smislu poboljšane percepcije Izraela na Zapadu, pokrenuti su srodni promidžbeni programi za inovacije, umjetnost, te LGBT.
Prema izvještaju lokalnih medija, tokom 2000-ih izraelsko ministarstvo vanjskih poslova utrošilo je 100,000.000 ILS (preko 26,260.000 USD) za brendiranje, pri čemu je poseban naglasak stavljen je na internetski aktivizam i društvene mreže. Također, ministarstvo je provelo istraživanje s konkluzijom da će korisnici interneta pokazati afinitete prema sadržaju koji ih zanima neovisno o političkoj orijentaciji izdavača. Godine 2010. telavivska turistička zajednica započela je 90,000.000 USD vrijednu kampanju s ciljem brendiranja grada kao "međunarodne LGBT destinacije" i "raja za gejeve". Uz financijsku podršku izraelskih konzulata, kampanja je uključivala reklamiranje izraelskih istospolnih parova, snimanje proizraelskih LGBT filmova, aktivno sudjelovanje na LGBT festivalima po SAD, besplatna putovanja izraelskih gejeva spremnih na obavljanje javne diplomacije u inozemstvu, govore izraelskih gej vojnika na američkim univerzitetima, te angažman kulturnih gej ikona. Fokus aktivizma stavljen je na Sjedinjene Države budući da se radi o najvećem novčanom sponzoru Izraela, ali također i na evropsku LGBT zajednicu. Promociji se putem medijskog priopćenja priključila i najveća izraelska LGBT organizacija Aguda, što je izazvalo oštre opaske i homofobne ispade jevrejskih konzervativaca po medijima. U aprilu 2010. Brand Israel pokrenuo je "Mjesec izraelskog ponosa" u San Franciscu, naišavši pritom na kritike S. Schulman koja tvrdi da manifestacija nije plodom aspiracija izraelskih LGBT osoba već je u potpunosti inicirana, financirana i organizirana od strane izraelske vlade. Istovremeno, kritike na račun licemjerja Brand Israela uputila je i J. K. Puar navodeći da su s jedne strane reklamirali izraelsku LGBT modernost, dok su se s druge strane aktivno angažirali na cenzuri queer grupa odnosno na otkazivanju uglednih LGBT manifestacija kritičkih prema izraelskoj okupaciji.
Kulminacija pinkwashinga na najvišoj državnoj razini nastupila je u maju 2011. kada je izraelski premijer B. Netanjahu održao govor u Kongresu Sjedinjenih Država prilikom kojeg je Izrael izdvojio kao "jedinu svijetlu točku na Bliskom Istoku po pitanju LGBT prava". U junu 2011. kada su se humanitarci iz svih krajeva svijeta okupili u Grčkoj s ciljem pokretanja druge flotile "sloboda za Gazu", izraelska vlada objavila je YouTube video kojim je pokušano prezentirati organizatore flotile kao homofobe. Snimka prikazuje navodnog LGBT aktivista koji tvrdi da mu nije dozvoljeno sudjelovati u akciji zbog tobožnje zabrinutosti njihovih partnera iz Hamasa, a završava upozorenjem LGBT gledaocima da priključenje pokretu za solidarnost s Palestinom podrazumijeva "odlazak u krevet" s bradatim džihadistima koji mrze homoseksualce. Američki novinari A. Abunima i B. Doherty prvi su razotkrili da je video masovna obmana i lažni LGBT aktivist brzo je identificiran kao izraelski glumac Omer Geršon, a daljnjom istragom M. Blumenthal je ustvrdio da je snimka prvotno plasirana od strane nižerangiranog Likudovog člana iz ureda premijera B. Netanjahua. U julu iste godine, američka Antidifamacijska liga (ADL) s članovima organizacije StandWithUS održala je zajedničko predavanje na temu LGBT prava, promovirajući pritom izraelske oružane snage. Tokom 2011. telavivska turistička zajednica podnijela je zahtjev IGLTA-i za održavanje WorldPridea u Tel Avivu naredne godine, no manifestacija je naposljetku održana u Londonu. U augustu 2011. izraelski mediji prenijeli su izjave zaposlenika izraelskog konzulata u New Yorku koji je ustvrdio da Izrael treba "više poraditi na liberalnom imidžu" kako bi Amerikancima pokazao da "predstavlja više od mjesta kojim je nekad koračao Isus", te da će se dobra slika o LGBT statusu odraziti i na ukupnu percepciju o ljudskim pravima.
Prema izvješću iz 2013. godine, kritike Izraela za pinkwashing od strane lijevog spektra predstavljale su jedan od najvećih izazova za američko-jevrejsku zajednicu i stoga je angažirano više lobističkih organizacija (AIPAC, JFNA, JCPA i IAN) sa zadatkom opstrukcije ili neutralizacije. Njihove aktivnosti dovele su do otkazivanja više LGBT konferencija na kojima je zakazana rasprava o pinkwashingu, dok je korišten i umjereniji pristup u smislu podizanja svijesti o zajedničkom historijskom stradavanju Jevreja i gejeva. J. K. Puar navodi da je zbog rasprava o pinkwashingu niz akademika i aktivista, uključujući jevrejske i LGBT, doživjelo difamacijske prozivke za "antisemitizam".
Reakcije
mini|desno|250px| [[Anarhizam|Anarho-queer prosvjed protiv izraelskog pinkwashinga u Tel Avivu 2013.]] mini|desno|250px| Performans "Mašpritzot" protiv pinkwashinga i [[Heteronormativnost#Homonormativnost|homonormativnih prioriteta na gore navedenom prosvjedu]] Među temeljne kritike na račun izraelskog pinkwashinga, koju ističu S. Schulman, A. Bohrer i J. K. Puar, spada svjesno prešućivanje postojanja palestinskog LGBT pokreta odnosno organizacija kao što su al-Kavs, Asvat i Kajan. Schulman navodi da Izrael pokušava predočiti kontrast između sebe kao "LGBT oaze" i palestinskog društva kao monolitnog i statičnog, duboko prožetog nasiljem i homofobijom. Privid izraelske rasne supremacije isto se tako pokušava realizirati ignoriranjem drugih oblika palestinskog pluralizma poput aktivnih feminističkih i intelektualnih pokreta. Schulman kao kontraargument spominje i podatak da je homoseksualnost na palestinskoj Zapadnoj obali (i u Jordanu) dekriminalizirana 1950-ih kada su ukinuti zakoni protiv sodomije, te da oni sami po sebi predstavljaju nasljeđe britanske kolonijalne vlasti. J. K. Puar također tvrdi da je Palestina nasilno brendirana kao "homofobna", te navodi da izraelski odnos prema Palestincima i palestinski odnos prema LGBT osobama nisu međusobno usporedivi. A. Bohrer pak upozorava LGBT aktiviste i ženski pokret na Zapadu da ne smiju podilaziti Izraelu u pinkwashingu i da svoje univerzalne ciljeve mogu ostvariti jedino direktnom podrškom palestinskim LGBT i feminističkim grupama:
Pinkwashing je prouzročio i žestok odgovor palestinske LGBT zajednice čije su organizacije svoju borbu za emancipaciju stavile u jasno definirane političke granice, izjednačavajući pritom borbu protiv homofobije s nacionalnom borbom. Distancirajući se od izraelske javne diplomacije i njihove kampanje promicanja Izraela kao "LGBT raja", oni inzistiraju da bivaju iskorištavani i da takva iluzija ignorira realnost ugnjetavanja njihove nacije. Iz ovih razloga palestinske LGBT osobe i aktivisti na pinkwashing su odgovorili masovnim odbijanjem sudjelovanja na izraelskim paradama ponosa i drugim okupljanjima. Prve kritike od strane navedenih organizacija zabilježene su sredinom 2000-ih i to na račun slogana "Ljubav bez granica", korištenom na paradi ponosa u Jeruzalemu. Palestinski LGBT aktivisti odgovorili su ovim riječima:
Kasnije, solidarnost su izrazile i arapske LGBT organizacije poput libanonskog Helema koji je 2009. odbio sudjelovati na međunarodnoj konferenciji u Tel Avivu i pozvao na njen bojkot. Sama S. Schulman navodi da se aktivnije angažirala protiv pinkwashinga nakon konzultacija s palestinskim LGBT grupama od kojih je čula nešto dijametralno suprotno od lažnih citata korištenih na američkim prezentacijama od strane izraelske nacionalističke propagande. Prema izraelskom pinkwashingu izrazito kritična bila je H. Maikey, čelnica palestinske queer organizacije al-Kavs, opisavši njihove pokušaje stvaranja liberalnog imidža "patetičnim, ridikuloznim i smiješnim", te upozorivši pritom na manjkavost LGBT prava u Izraelu. Kao odgovor na tvrdnje izraelskih dužnosnika da je Izrael "jedino sigurno mjesto za LGBT osobe u regiji", Maikey kaže:
Bohrer isto objašnjava ovim riječima:
Uz argument da izraelsko ugnjetavanje nadilazi granice seksualnosti, palestinske LGBT organizacije tvrde i da vrijedi reciprocitet jer seksualna orijentacija izraelskog vojnika na kontrolnoj točki nije relevantna za njihov tretman. Nadovezujući se na problem ograničene slobode kretanja, Maikey dodaje da se on negativno odražava na kooperaciju palestinske LGBT zajednice koja je raspršena po Zapadnoj obali, Pojasu Gaze, istočnom Jeruzalemu, te unutar Izraela. Pinkwashing prema njenom gledištu predstavlja isključivo alat za pranje lošeg imidža na Zapadu i za izvlačenje ekonomske koristi od LGBT turizma. Konačno, Maikey ističe da su se navedeni izraelski potezi odrazili kontraefektivno odnosno rezultirali porastom homofobije u palestinskom društvu i to u vidu percipiranja LGBT Palestinaca kao izraelskih kolaboratora, što je s druge strane potaklo palestinske LGBT organizacije da se aktivnije suprostave izraelskom pinkwashingu. Jedan od takvih primjera je grupa Queer Palestinci za BDS koja se zalaže za bojkot, lišavanje i sankcioniranje Izraela. Usto, sa svrhom razotkrivanja i dokumentiranja izraelskih akcija, pokrenuti su i web-sajtovi poput arapskog Pinkwatching Israel, kanadskog Queers Against Israeli Apartheid (QuAIA) i britanskog No Pinkwashing. Palestinskim LGBT organizacijama u borbi protiv pinkwashinga priključili su se i određeni izraelski LGBT aktivisti.
S. Schulman i A. Bohrer osuđuju i tendenciju pinkwashinga da se uljepšana slika LGBT prava projicira na ljudska prava općenito, nazivajući Izrael "selektivnom demokracijom". Schulman tako povlači paralele sa Sjedinjenim Državama i argumentira da poboljšan položaj LGBT prava u određenim saveznim državama ne može biti mjerodavan pokazatelj za čitavu zemlju, te da isto ne negira ni fenomen rasizma u Americi ili Evropi. Bohrer pak navodi konkretne primjere izuzimanja Palestinaca iz selektivne demokracije: