cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgij Žukov
Između dva rata
Kada su neprijateljstva napokon prestala Žukov je odlučio ostati u vojsci. Počeo je veoma brzo napredovati. Od lipnja 1922. do ožujka 1923. bio je zapovjednik eskadrona u 38. konjičkom puku, a onda je unaprijeđen u zamjenika zapovjednika 40. konjaničkog puka 7. samarske konjičke divizije. U travnju 1923. postao je zapovjednik 39. buzulučkog konjičkog puka. U prvih 10 godina nakon revolucije provođeni su programi obnove vojske. Žukov je tada pohađao nekoliko važnih tečajeva. Godine 1924. - 1925. završio je tečaj za zapovjedni sastav u Lenjingradu. Od 1929. do proljeća 1930. završio je tečaj za više časnike na vojnoj akademiji Frunze u Moskvi. U svibnju 1930. nakon što je gotovo sedam godina bio zapovijednik puka imenovan je zapovijednikom 2. konjičke brigade u sastavu 7. konjičke divizije kojoj je na čelu bio Rokosovski. U naredbi o unaprijeđenju Žukova Rokosovski ga je opisao kao časnika snažne volje i vrlo odlučnog koji ima obilje inicijative, te koji voli vojne vještine i neprestano se usavršava. U veljači 1931. imenovan je pomoćnikom generala Semjona Buđonija, načelnika konjice u Crvenoj armiji, a u ožujku 1933. povjereno mu je zapovjedništvo nad 4. konjičkom divizijom. Poslije nekoliko godina mirovanja 1937. imenovan je zapovjednikom 3. konjaničkog korpusa, a nekoliko mjeseci nakon toga preuzeo je zapovjedništvo nad 6. kozačkim korpusom. Bilo je to doba kada su Crvenu armiju zadesila teška vremena jer se nakon čistke u komunističkoj stranci Staljin obrušio na vojsku. Godine 1938. Sovjeti i Japanci sukobili su se na granici Mongolije i Mandžurije (godinu dana ranije Moskva je potpisala ugovor o uzajamnoj pomoći s Mongolijom). Početkom lipnja Žukov je upućen da preuzme zapovjedništvo nad operacijama. U početku srpnja kada su se Japanci spremali za napad Žukov je prozreo njihove namjere i iznenadio ih protunapadom. Nakon što su se oporavili od iznenadnog poraza Japanci su počeli stvarati nove planove i jačati svoje jedinice. Žukov nije gubio vrijeme i varkama je stvorio dojam kako sovjetsko-mongolske snage samo utvrđuju obranu i ništa drugo. Pobrinuo se čak i da se fingirani priručnik s uputama vojnicima za borbu u obrani padne u ruke Japancima. Također se pobrinuo da radio poruke Japanci lako mogu dešifrirati, a u njima su se spominjale samo obrambene mjere. Varka je uspjela. Japansko zapovjedništvo uvjereno da sovjetske i mongolske jedinice neće napasti dala je generalima i višim časnicima slobodan dan u nedjelju 20. kolovoza. Iznenada, u 5 sati i 45 minuta toga jutra, 150 ruskih bombardera napalo je japanske položaje, a istodobno je artiljerija tukla neprijateljsku protuzračnu obranu. Žukov je naredio juriš duž cijele širine bojišta. Tri dana poslije stegao je obruč oko neprijatelja, a onda ga je počeo metodički uništavati. Dana 31. kolovoza ujutro teritorij Narodne Republike Mongolije bio je očišćen od japanskih trupa. U Moskvu se Žukov vratio ovjenčan slavom. Staljin mu je osobno čestitao na pobjedi i dodijelio mu naziv Heroja Sovjetskog Saveza. Nakon toga postavljen je za zamjenika zapovjednika Ukrajinske vojne oblasti.
S okončanjem drugog rata s Finskom provedena je reorganizacija u Crvenoj armiji. Između ostalog, ponovno su uvedeni činovi generala i admirala. Tada je Žukovu dodijeljen čin generala. U to se doba Žukov ohrabrio te se počeo javljati u sovjetskim medijima. Napadao je dotadašnji sistem političkih komesara u vojnim jednicama; suprostavio se sistemu koji dopušta predstavniku komunističke stranke da neprestano nadzire vojne zapovjednike, da preinačuje njegove naredbe i da ulaže veto. Optuživao je više časnike da loše obučavaju niže časnike; zalagao se za pomnije proučavanje vojne povijesti te je upozoravao da se trebati pripremiti na moguće trikove koje bi mogla donijeti tada kompleksna svjetska pozornica. Pri tome je mislio na Njemačku. Unatoč tome njegova karijera je i dalje bila u usponu. U lipnju 1940. Žukovljeve trupe ušle su u Besarbiju i Sjevernu Bukovinu (Rumunjska). Za taj uspjeh je nagrađen - postao je delegat u Vrhovnom sovjetu Sovjetskog Saveza. U veljači 1941. postao je načelnik Generalštaba.
Drugi svjetski rat
Nakon njemačkog napada na Sovjetski Savez i sukoba sa Staljinom oko koncepcije obrane države smijenjen je s mjesta načelnika Generalštaba i dobio je u zadatak spriječiti prodor Nijemaca prema Moskvi (tzv. klin kod Jeljnje). Na tom zadatku se iskazao, jer ne samo da je uspio spriječiti njemački prodor već je neprijatelja prisilio na povlačenje. Poslije uspješno obavljenog zadatka zadužen je za organiziranje obrane Lenjingrada. No, uskoro situacija oko Moskve ponovo je postala kritična i Žukov je vraćen u sovjetski glavni grad. I ovaj puta uspio je obraniti Moskvu i opet natjerati neprijatelja na povlačenje. Kasnije će sudjelovati u obrani Staljingrada, tenkovskoj bici kod Kurska i oslobađanju Sovjetskog Saveza i istočne Europe od njemačkih nacista.
Nakon Drugog svjetskog rata
thumb|220px|Žukov stavlja svoj potpis na njemačku kapitulaciju [[1945. godine.]] Poslije njemačke kapitulacije Žukov je postavljen za vrhovnog zapovjednika sovjetskih okupacijskih snaga u Njemačkoj. Nekoliko tjedana kasnije imenovan je i sovjetskim članom Savezničkog kontrolonog vijeća. Na tim je dužnostima ostao do 10. travnja 1946. kada je napustio Berlin kako bi preuzeo dužnost zapovjednika svih sovjetskih kopnenih snaga. Ali u srpnju iste godine partijski list Pravda iznenada je objavljena vijest da je Žukov premješten u Vojni okrug Odese, relativno nevažan položaj. Nešto kasnije premješten je na još nevažnije mjesto - zapovjednika Uralskog vojnog okruga. Iz sjene se Žukov pojavio tek u ljeto 1952. kada je postavljen za zamjenika ministra obrane i glavnog vojnog inspektora.
Nakon Staljinove smrti Žukov staje na stranu antistaljinističke struje i osobno uhićuje šefa tajne policije Beriju. No, nakon novog raskola u kojoj su na jednoj strani bili Nikita Hruščov i Nikolaj Buglanjin, a na drugoj Georgij Maljenkov Žukov staje na stranu prvih. I to zato što su oni podupirali veće izdatke za tešku industriju i obranu, dok je Maljenkov bio za veću proizvodnju potrošnih dobara. Stoga je u ožujku 1956. postao ministar obrane. Unatoč svemu 3. studenog optužen je za narušavanje lenjinskih principa, pokušaja da ograniči rad partijskih organizacija u oružanim snagama i nastojanjem da ukloni rukovodeću ulogu i kontrolu komunističke stranke nad vojskom. Nakon toga smijenjen je s dužnosti ministra obrane i sa svih partijskih dužnosti. Ostao je samo običan član stranke i povukao se u mirovinu. Potkraj ljeta 1961., kada je berlinska kriza bila na vrhuncu, Hruščov je od Žukova zatražio da se vrati u aktivnu službu, ali je ovaj to odbio. Stari ratnik djelomično paraliziran, mirno je živio u svojoj ladanjskoj kući nedaleko Moskve. Njegova druga supruga - Galina, mlađa od njega oko 25 godina, po zanimanju liječnica s ljubavlju se brinula o svom mužu. Njihova kćerka Maša kao i njegove dvije kćerke iz prvog braka Ela i Era, bile su radost straome ocu. Georgij Konstantinovič Žukov preminuo je 18. lipnja 1974. godine.
Castillon-en-Couserans
Kastijon an Kuzran je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Arjež koja pripada prefekturi Sen Žiron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 424 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 85 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 537 metara (maksimalnoj 1320 m, a minimalnoj 518 m).
Lacković
Lackovići, hrvatska velikaška obitelj koja je vladala, uz prekide, nad Transilvanijom u 14. stoljeću. Obitelj je također dala banove Hrvatskoj, Slavoniji, Dalmaciji i Bugarskoj, knezove Zadru, palatine Ugarskoj, isto kao i potkralja Napulju. Osim u hrvatskom obliku prezimena, obitelj je bila poznata i pod imenom Lackfi/Laczkovich na mađarskom jeziku.
Povijest
Lackovići potječu od plemena Herman (Hermány) i potomci su grofova Raabs, koji su vladali nad Nürnbergom u srednjem vijeku. Obitelj Raabs potječe od Diepoldingerovaca, koji su vladali nad sjevernom Bavarskom. Dio plemena iz Nürnberga se 995. godine doseljava u Mađarsku zajedno s bavarskom princezom Gizelom povodom njezine udaje za budućeg mađarskog kralja Stjepana.
Osnivač obitelji je Ladislav (mađ. László), zvan Lacko (Laczk), koji je bio knez sikuljski u prvoj polovici 14. stoljeća. Sikulj (mađ. Székely, odnosno Székelyföld; latinski: Terra siculorum) je područje u istočnom dijelu Erdelja (Transilvanije), danas u središnjoj Rumunjskoj, a nekoć dio Ugarske, gdje žive Sekelji, većinska mađarska etnička grupa.
Lackovi potomci, Lackovići, proširili su svoje posjede, utjecaj i vlast, pa su sredinom 14. stoljeća došli i u Hrvatsku, postajući dio hrvatskog plemstva, dajući i hrvatske, slavonske i dalmatinske banove.
Nakon što im je kralj Žigmund oduzeo imanja poslije Krvavog sabora križevačkog, knezovi Lacković su se sklonili u kalničkoj regiji gdje su se njihovi potomci integrirali s domaćim plemstvom.
Članovi
Značajni članovi obitelj Lacković su:
Elektorski koledž SAD
mini|desno|350p|Glasovi izbornika po saveznim državama/federalnom distriktu za izbore 2012, 2016. i 2020, i promene u odnosu na popis iz 2000. mini|desno|350p|Mapa Kolegijuma izbornika koja pokazuje rezultate predsedničkih izbora 2016. godine. [[Donald Tramp je pobedio u 29 saveznih država (označenih crvenom bojom) i osvojio je 306 glasova izbornika. Bivša državna sekretarka Hilari Klinton pobedila je u 21 saveznoj državi i Distriktu Kolumbija (označeno plavom bojom) i osvojila je 232 glasova izbornika.]] mini|desno|350p|Kartogram koji prikazuje glasove u Kolegijumu izbornika za predsedničke izbore 2016. gde svaki kvadrat označava jedan izbornički glas.
Kolegijum izbornika ili Elektorski/izbornički kolegijum sastoji se od izbornika koje određuje svaka savezna država da formalno izaberu predsednika i potpredsednika SAD. Od 1964. na svim predsedničkim izborima bilo je 538 izbornika. Član 2. Ustava SAD definiše koliko izbornika svaka savezna država može da ima i daje pravo zakonodavnoj vlasti saveznih država da odredi način njihovog izbora. Teritorije SAD nisu zastupljene u Kolegijumu izbornika. Kolegijum izbornika je primer indirektnih izbora, suprotno od direktnih izbora kojima se biraju članovi Kongresa SAD. Glasači u svakoj saveznoj državi i u Distriktu Kolumbija, glasaju za izbornike koji će ovlastiti za učešće na predsedničkim izborima. Tokom rane istorije SAD, u pojedinim saveznim država zakoni su omogućavali zakonodavnoj vlasti da odredi izbornike. Izbornici su slobodni da glasaju za bilo kog kandidata za predsednika i potpredsednika ali u praksi glasaju za kandidata za kog su se opredelili njihovi birači. Samo u nekoliko saveznih država se imena izbornika nalaze na glasačkom listiću.
Dvanaesti amandman Ustava SAD kaže da svaki izbornik daje jedan glas za predsednika i jedan glas za potpredsednika. On takođe precizira kako se biraju predsednik i potpredsednik. Dvadeset treći amandman Ustava SAD precizira koliko izbornika ima Distrikt Kolumbija.
Postojanje Kolegijuma izbornika izaziva kontroverze. Prema Istraživanju Galupa iz 2001. primećeno je da „većina Amerikanaca podržava razmatranje donošenja amandmana na Ustav SAD kojim bi se omogućio direktan izbor predsednika”. Prva istraživanja na ovu temu Galup je sproveo 1944. a i u 2004. godini otprilike isti procenat ljudi je podržavao ovaj predlog. Kritičari tvrde da je postojanje Kolegijuma izbornika prevaziđeno, prilično nedemokratsko i da nekim saveznim državama, u kojima nijedan kandidat nema izrazitu prednost, daje nesrazmeran uticaj na izbor predsednika i potpredsednika. Zagovornici ovakvog načina izbora smatraju da je postojanje Kolegijuma izbornika jedna važna karakteristika federalizma u Sjedinjenim Državama i da on štiti prava malih saveznih država. Brojni predlozi amandmana na Ustav SAD su bili predloženi u Kongresu sa ciljem da se Kolegijum izbornika prepravi ili da se zameni sa direktnim izborom; međutim, ni jedan predlog nikada nije prošao u Kongresu.
Pozadina
Na Ustavotvornoj konvenciji iz 1787. korišćen je Virdžinijski plan kao osnova za raspravu, jer ga je predložila delegacija iz Virdžinije. Virdžinijski plan je predviđao da Kongres bira Predsednika. Delegati iz većine saveznih država su prihvatili ovaj način izbora. Međutim, Odbor jedanaestorice, oformljen sa ciljem izrade pojedinosti koje uključuju i način izbora predsednika, preporučio je da svaka savezna država odredi određeni broj izbornika koji će biti identičan broju članova Kongresa iz te savezne države. Član Odbora Guverner Moris je objasnio razlog za tu promenu; jedan od njih je postojanje bojazni da će predsednik biti izabran od strane malog broja ljudi koji se često sastaju, kao i zabrinutost za nezavisnost predsednika ako ga bude birao Kongres. Neki delegati, uključujući Džejmsa Vilsona i Džejmsa Medisona, su se zalagali da narod bira izvršnu vlast. Medison je priznao da iako bi glasanje naroda bilo najbolje ipak bi teško postigli konsenzus sa južnjačkim državama u kojima je postojalo robovlasništvo:
Uz manje izmene Konvencija je odobrila predlog Odbora jedanaestorice za Kolegijum izbornika 6. septembra 1787. Delegati iz manjih saveznih država su uglavnom bili naklonjeni Kolegijumu izbornika jer je postojala bojazan da će veće savezne države kontrolisati predsedničke izbore.
Poreklo imena
Iako se u Ustavu SAD pominju „izbornici”, izraz „Kolegijum izbornika” — ili bilo koje drugo ime — nije korišćen za spominjanje svih izbornika. Početkom 19. veka izraz „Kolegijum izbornika” je ušao u opštu upotrebu kao zbirna odrednica za izbornike određene da glasaju za predsednika i potpredsednika. U federalno zakonodavstvo je prvi put uveden 1845. a danas se ovaj termin pojavljuje u trećem naslovu Zakonika SAD.
Prvobitni plan
U članu drugom, odeljak prvi, drugi pasus Ustava SAD piše:
U članu drugom, odeljak prvi, četvrti pasus Ustava SAD piše:
Član drugi, odeljak prvi, treći pasus Ustava SAD omogućava originalan način izbora predsednika i potpredsednika od strane izbornika. Po ovom sistemu kandidat koji dobije ima većinu glasova, ukoliko taj broj predstavlja većinu od ukupnog broja članova Kolegijuma izbornika, dok kandidat koji je drugi po broju glasova postaje potpredsednik.
Na osnovu ovih činjenica, neki učenjaci su prestavili Kolegijum izbornika kao telo koje treba da nominuje kandidate a Kongres će posle da izabere predsednika i potpredsednika. Vlada svake savezne države ima pravo da odredi način odabira izbornika u Kolegijum.
Problem i revizija
Sa pojavom političkih stranaka i izbornih kampanja na nivou države pojavili su se problemi na izborima 1796. i 1800. Džon Adams, kandidat Federalističke stranke, je pobedio na izborima 1796. dok je drugoplasirani, kandidat Demokratsko-republikanske stranke, Tomas Džeferson postao potpredsednik.
Na izborima 1800. godine, Demokratsko-republikanska stranka je ponovo nominovala Džefersona kao i Arona Bera za potpredsednika. Nakon izbora Džeferson i Ber su osvojili većinu glasova izbornika ali su imali po 73 glasa. Pošto na glasačkim listićima nije bilo naznačeno da li se glasa za predsednika ili potpredsednika svaki glas za Bera je tehnički bio glas da on postane predsednik, pored toga što je stranka nominovala Džefersona za tu funkciju. Zbog nemogućnosti određivanja pobednika, izbor predsednika su morali da obave članovi Predstavničkog doma shodno Ustavu.
Pošto su izgubili izbore, članovi Predstavničkog doma iz redova Federalističke stranke ugrabili su priliku da ponize svoje protivnike pa su pokušali da izaberu Bera umesto Džefersona. Nakon 35 glasova nijedan kandidat nije osvojio većinu saveznih država (bilo je potrebno pobediti u devet saveznih država). Džefersonu je pobedu doneo 36. glas, nakon što je vođa Federalističke stranke Aleksander Hamilton glasao za Džefersona.
Kao odgovor na probleme koji su nastali na ovim izborima, Kongres je 1803. predložio Dvanaesti amandman na Ustav SAD, kojim propisuje obavezu izbornika da posebno glasaju za predsednika i potpredsednika. Ovim je zamenjen sistem glasanja predviđen članom 2, odeljak 1, treći pasus. Do juna 1804. savezne države su ratifikovale ovaj amandman tako da je važio na izborima 1804.
Četrnaesti amandman
Na osnovu četrnaestog amandman omogućeno je smanjenje broja članova Predstavničkog doma iz neke savezne države, srazmerno broju ljudi kojima je zabranjeno pravo glasa u toj saveznoj državi. Tokom debate o četrnaestom amandmanu Tadeus Stivens, vođa Republikanske stranke u Predstavničkom domu, održao je veoma važan govor sa posebnim osvrtom na odeljak 2: "Odeljak drugi smatram najvažnijim u ovom članu. On učvršćuje osnovu zastupljenosti u Kongresu. Ako bilo koja savezna država oduzme pravo glasa odraslom muškarcu ona će biti izgubiti pravo na zastupljenost u istoj srazmeri. Učinak ove odredbe će ili prisiliti savezne države da garantuju opšte pravo glasa ili će im oduzeti moć da bi ih zauvek držao u beznadežnoj manjini u nacionalnoj vlasti, kako zakonodavnoj tako i izvršnoj."
Federalni zakon primenjuje dejure mandat za smanjenje članova Predstavničkog doma iz bilo koje savezne države, samim tim i broja članova Kolegijuma izbornika, ukoliko pravo glasa „navedeno u četrnaestom amandmanu, odeljak drugi” bude osporeno ili uskraćeno.
Bej—Selerov amandman
Nakon predsedničkih izbora 1968. pokrenuta je ozbiljna inicijativa za ukidanje Kolegijuma izbornika. Ričard Nikson je na izborima 1968. dobio 301 glas u Kolegijumu izbornika naspram 191 koliko je dobio Hjubert Hamfri. Međutim za Niksona je glasalo samo 511.944 ljudi više nego za Hamfrija, što je bilo manje od jedan posto razlike na nivou SAD. Džordž Volas je osvojio preostalih 46 glasova u Kolegijumu izbornika, sa osvojenih 13,5 % glasova birača.
Odbor za pravosuđe je 29. aprila 1969. sa 28 glasova za i 6 protiv odobrio predlog. Rasprava o predlogu u Predstavničkom domu je okončana 11. septembra 1969. a predlog je izglasan 18. septembra 1969, uz podršku predstavnika iz obe stranke, 339 je glasalo za a 70 protiv.
Predsednik Ričard Nikson je 30. septembra 1969. dao odobrenje za usvajanje ovog predloga, ohrabrujući Senat da dâ svoj predlog. To je dato u rezoluciji 1 koju je predložio senator Berč Bej.
U svom izdanju za 8. oktobar 1969. Njujork tajms je izvestio da su zakonodavstva trideset saveznih država „ili bila jasno ili su nagoveštavala da će prihvatiti ustavni amandman koji će dovesti do direktnih izbora ako on prođe u Senatu”. Neophodno je da 38 saveznih država ratifikuje ovaj predlog da bi on mogao da bude usvojen. Njujork tajms je takođe izvestio da šest saveznih država još uvek nije odlučilo, šest će se najverovatnije protiviti usvajanju, dok se osam sigurno protivi usvajanju amandmana.
Senatski Odbor za pravosuđe je 14. avgusta 1970. je u izveštaju Senatu naveo da odobrava predlog. Odbor za pravosuđe je odobrio predlog sa jedanaest glasova za i šest protiv. Šest članova Odbora koji su se protivili predlogu, demokratski senatori Džejms Istland iz Misisipija, Džon Litl Maklelan iz Arkanzasa i Sem Ervin iz Severne Karoline zajedno sa republikancima Romanom Hraskom iz Nebraske, Hajramom Fongom sa Havaja i Stromom Termondom iz Južne Karoline, su prihvatili da postojeći sistem ima nedostatke ali da se tokom godina primenjivanja ipak pokazao kao dobar. Senator Bej je ukazao da za prihvatanje predloga nedostaje još desetak glasova od potrebnih 67 da bi ga Senat prihvatio. On se zato obratio predsedniku Niksonu da pokuša da ubedi neodlučne republikanske senatore da podrže predlog.
Otvorena rasprava o predlogu konačno je stigla do Senata, 8. septembra 1970, ali je ubrzo naišla na opstrukciju. Predlogu su se najviše protivili senatori iz južnih i konzervativci iz malih saveznih država. Među njima je bilo i demokrata i republikanaca a smatrali su da će odbacivanje Kolegijuma izbornika smanjiti politički uticaj njihovih saveznih država.
Pošto je bilo očigledno da predlog neće dobiti dvotrećinsku većinu u Senatu potreban broj glasova je smanjen sa dve trećine na tri petine članova Senata tj. na 60 glasova. Za naredno glasanje bilo je potrebno 60 glasova da bi predlog prošao ali je za glasalo 54 senatora, dok je protiv bilo 36. Drugo glasanje je održano 29. septembra 1970. ali i ovog puta je za bilo 53 senatora a 34 protiv, ili pet manje od potrebe dve trećine. Nakon ovog glasanja predlog nikada više nije razmatran.
Savremeno funkcionisanje Kolegijuma izbornika
Posredan izbor predsednika i potpredsednika SAD opravdava se time što narod bira članove Kongresa SAD, s tim da su do usvajanja 17. amandmana na Ustav SAD tako bili birani samo članovi Predstavničkog doma, pa se predsednik i potpredsednik biraju da vode federaciju nezavisnih saveznih država.
Takođe, u eseju Federalist No. 10, Džejms Medison se usprotivio tzv. „zainteresovanoj i oholoj većini” i „štetnosti frakcija” u izbornom sistemu. Frakcije je definisao kao „određeni broj građana bilo da predstavljaju većinu ili manjinu, koje je ujedinio i pokrenuo neki zajednički nagon, ili interes, neprijateljski prema pravima ostalih građana, ili prema trajnim i ukupnim interesima zajednice.” Republikanska vlada, sa različitom raspodelom glasačkog prava i ovlašćenja, suprotstaviće se frakcijama. Medison dalje naglašava da će sa povećanjem broja stanovnika i širenjem Republike frakcije imati više problema sa organizacijom zbog regionalizma.
Rezime
Izbor članova Kolegijuma izbornika određuje se na nivou savezne države prema zakonima koji važe u njoj. Skoro sve savezne države (izuzev Mejna i Nebraske) izbornike određuju po većinskom izbornom sistemu tj. po principu „pobednik uzima sve”, na osnovu glasova birača. Iako se na biračkim listićima nalaze imena predsedničkih kandidata birači u svih 50 saveznih država i u Vašingtonu u stvari biraju izbornike iz njihove savezne države kada glasaju za predsednika i potpredsednika. Izbornici koji su određeni kasnije glasaju za osobe koje će obavljati funkcije predsednika i potpredsednika. Ukupan broj glasova birača u SAD ne odlučuje o izboru predsednika i potpredsednika.
Raspodela izbornika
Broj članova Kolegijuma izbornika je jednak broju članova Kongresa (435 Predstavnički dom i 100 Senat) plus tri izbornika koja daje grad Vašington, što je ukupno 538 izbornika.
Svakoj saveznoj državi je dodeljeno onoliko izbornika koliko ima članova u Predstavničkom domu i u Senatu Kongresa SAD. S obzirom da savezne države sa najvećim brojem stanovnika imaju najviše mesta u Predstavničkom domu, one takođe imaju i najviše izbornika. Šest saveznih država sa najviše izbornika su Kalifornija (55), Teksas (38), Njujork (29), Florida (29), Ilinois (20), i Pensilvanija (20). Sedam saveznih država sa najmanje stanovnika Aljaska, Vajoming, Vermont, Delaver, Južna Dakota, Montana, i Severna Dakota imaju po tri izbornika. Broj članova Predstavničkog doma koje delegira savezna država određuje se svakih deset godina prema rezultatima popisa, samim tim određuje se i broj izbornika u saveznim državama.
Na osnovu 23. amandmana grad Vašington ima onoliko izbornika koliko bi imao kada bi bio savezna država ali ne više od broja izbornika koji ima savezna država sa najmanjim brojem stanovnika. Savezna država sa najmanje stanovnika (Vajoming) ima tri izbornika; pa samim tim grad Vašington ne može imati više od tri izbornika. Čak i kada bi Distrikt Kolumbija bio savezna država na osnovu sadašnjeg broja stanovnika pripala bi mu tri izbornika. Na osnovu broja stanovnika po izborniku Distrikt Kolumbija je drugu najvišu zastupljenost u Kolegijumu izbornika po stanovniku, posle Vajominga.
Odabir izbornika
U trećem odeljku 14. amandmana stoji da niko ko je posle položene zakletve da će poštovati Ustav SAD, s ciljem obavljanja funkcije u saveznoj državi ili na federalnom nivou, uzeo učešća u ustanku ili pobuni protiv SAD ne može biti član Kolegijuma izbornika. Međutim Kongres SAD može poništiti ovo ograničenje sa dvotrećinskom većinom u oba doma.
Prema saveznom zakonu utorak posle prvog ponedeljka u novembru je dan za održavanje izbora na saveznom nivou. Četrdeset osam saveznih država i grad Vašington, izbornike po određuju po principu „pobednik dobija sve”, što znači da sva izbornička mesta dobija jedan blok. Mejn i Nebraska izbornike određuju po „principu kongresnih izbornih jedinica”, gde se bira po jedan izbornik u svakoj izbornoj jedinici za članove Kongresa SAD, dok se preostala dva izbornika određuju na osnovu većine glasova u saveznoj državi. U Mejnu se ovaj način delegiranja izbornika primenjuje od 1972. dok se Nebraski primenjuje od 1996.
Sadašnja raspodela glasova izbornika
U tabeli ispod je prikazan broj glasova izbornika u saveznim državama i Distriktu Kolumbija na predsedničkim izborima 2012, 2016. i 2020: Brojevi u zagradama označavaju da li je savezna država dobila (+) ili izgubila (-) izborničke glasove nakon popisa stanovništva 2010.
mini|600p|centar|Broj izbornika po svim saveznim državama za predsedničke izbore 2004. i 2008. Na osnovu popisa iz 2010. dvanaest glasova izbornika je promenjeno između osamnaest saveznih država. Osam saveznih država je izgubilo po jednog izbornika a dve (Njujork i Ohajo) po dva izbornička glasa. U osam saveznih država je povećan broj glasova izbornika, šest je dobilo po jedan, dok je Florida dobila dva a Teksas četiri.
Koji Sasaki
(30. januar 1936.) je bivši japanski nogometaš.
76
Godina 76. (LXXVI) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Augusta i Vespazijana ili, rjeđe, '''godina 829. Ab urbe condita'''. Oznaka "76." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Aženski Vrh
Aženski Vrh je naselje u slovenskoj Općini Gornjoj Radgoni. Aženski Vrh se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 48 stanovnika.
Lake California, California
Lake California je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.054 stanovnika.
Simone, Biella
Simone je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 478 m.
Gisingovci
Povijest
Gisingovci su bili ogranak njemačkog roda Héder, čiji su preci, njemački vitezovi Wolfer i Héder doselili u Ugarsku sredinom 12. stoljeća. Na vrhunci moći imali su vlast na području čitave jugozapadne Ugarske, a u Hrvatskoj su većinu posjeda imali u Križevačkoj županiji. Najvažnije središte u Hrvatskoj bila im je Koprivnica.
Prvi član obitelji koji je stekao posjede južno od rijeke Drave bio je Henrik II., Ugarski Palatin (1260–67), pa ban cijele Slavonije (1267.–1270. i 1273.–1274). Henrikovi sinovi su također obnašali istaknute dužnosti u kraljevstvu. Ivan (u. 1308) je bio palatin (1281–82., 1302–07) i ban cijele Slavonije (1275–77., 1284., 1295., 1299), Nikola (spominje se 1264–99), palatin (1275–76., 1284–86) i ban cijele Slavonije (1278., 1279., 1281., 1287., 1290–94), Henrik ban cijele Slavonije (1277., 1290–94., 1301–09), a Petar veszprémski biskup (1275–89).
Atéxcatl, Actopan
Atéxcatl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Parcela Setenta y Nueve, Mexicali
Parcela Setenta y Nueve je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Gisingovci
Povijest
Od sredini 70-ih godina 13. stoljeća sukobljavali su se u Slavoniji s moćnom velikaškom obitelji, Babonićima. Godine 1278., mirom u Dubici, prepuštaju Babonićima županije Pset, Goru, Gaj, Drežnik i Novigrad. Međutim, ponovno je izbio rat između Gisingovaca i Babonića izbija te opet 1280. godine sklapaju mir u Ozlju.
Parcela Setenta y Nueve, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Arroyo Hondo, Técpan de Galeana
Arroyo Hondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Gisingovci
Povijest
U dinastičkim borbama nakon pogibije Ladislava IV. Kumanca († 1290.) kolebali su se između novoga kralja Andrije III. Mlečanina i Anžuvinaca. God. 1292. čak su zarobili kralja Andriju III. te ga oslobodili tek kada je platio veliku otkupninu i dao taoce.
Arroyo Hondo, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Atéxcatl, Actopan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 523 m.
Gisingovci
Povijest
Godine 1308. konačno su pristali uz Karla I. Roberta (1301.-1342.) te sudjelovali na saboru koji ga je priznao kraljem. Nastojanje Karla I. Roberta da slomi moć oligarhijskih obitelji, dovelo je na kraju do sloma njihove moći, kada ih je 1339. porazio ban Mikac Mihaljević. Nikolini nasljednici držali su u svom posjedu Ludbreg sve do polovice 15. stoljeća.
Opština Santiago Yucuyachi, Oaxaca
Santiago Yucuyachi je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1578 m.
Fioraie, Siena
Fioraie je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 469 m.
CMV423
CMV423 je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 275,733 Da.
Črešnjevci
Črešnjevci je naselje u slovenskoj Općini Gornjoj Radgoni. Črešnjevci se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Schioppetto, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 443 m.
Los Ojos de Ahuilican, Yautepec
Los Ojos de Ahuilican je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
Etreux (En)
Etre je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Los Ojos de Ahuilican, Yautepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1295 m.
Etreux (En)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1670 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 161 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 144 metara (maksimalnoj 160 m, a minimalnoj 115 m).
Titanic, Oklahoma
Tajtanik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 356.
Someș-Uileac, Ulmeni
Someș-Uileac je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Ulmeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 967 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Hiroshi Ninomiya
(13. februar 1937.) je bivši japanski nogometaš.
Stockton, Illinois
Stokton je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.862, što je 64 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vitamin D
Vitamin D (kalciferol, „vitaminom sunca“) obuhvata grupu sekosteroida rastvorljivih u mastima, a dva najvažnija oblika u kojima se javlja su vitamin D2 (ili ergokalciferol) i vitamin D3 (ili holekarciferol). Vitamin D, koji se sintetizuje u organizmu kao posledica izlaganja suncu, ili se unosi putem hrane i vitaminskih dodataka, biološki je inertan, a aktivira se u telu nakon određenih hemijskih reakcija.
Vitamin D je veoma važan za metabolizam kalcijuma i fosfora, jer podstiče resorpciju ovih minerala iz creva i omogućava njihovo deponovanje u kostima. Neophodan je za pravilan rast kostiju i zuba i za dobar rad mišića i nervnog tkiva. Vitamin D se stvara u koži prilikom sunčanja, dok se potrebe za dodatnim količinama vitamina D dobijaju iz hrane. Dobri izvori su: riblje ulje, morska riba, buter, jaja (žumance).
Nedostatak vitamina D prouzrokuje demineralizaciju kostiju koja se kod dece manifestuje kao rahitis, a kod odraslih osoba kao osteomalacija. Za lečenje rahitisa se koristi rastvor vitamina D u ulju, koji se daje oralno ili intramuskularno.
Skupina vitamina D obuhvaća 7 vitamina koji se međusobno razlikuju u strukturi pobočnog lanca u položaju 17. Ali kad se govori o vitaminu D u užem smislu misli se na smjesu vitamina D2 (ergokalciferol) i D3 (kolekalciferol). Ergosterol (provitamin ergokalciferola) je biljnog porijekla, dok je 7 - dehidrokolesterol (provitamin kolekalciferola). Najčešće su to bijeli kristali. Vitamin D praktički je netopiv u vodi, ali se otapa u alkoholu, kloroformu i eteru te u biljnim uljima. Nije stabilan u kristaličnom stanju pa ga često nalazimo u uljnim otopinama koje su stabilne.
Vitamin D se u tijelu može sintetizirati u koži pod utjecajem ultraljubičasth zraka iz provitamina. Ali se može unositi i hranom. Najviše ga ima u ribljem ulju i mesu, mlijeku i mliječnim prozvodima i žumanjku. Dnevni zahtjevi za vitaminom D relativno su mali i odrasli ga nadoknađuju izlaganjem suncu ili hranom. Preporučena dnevna količina (RDA) iznosi 5 - 10 μg.
Primarna je uloga vitamina D održavanje homeostaze i konstantne koncentracije kalcija i fosfata u plazmi. Potiče njihovu apsorpciju iz probavnog trakta. Pridonosi jačim kostima i zdravim zubima te je vrlo učinkovit u razvoju djece.
Nedostatak vitamina D očituje se klinički hipokalcijemijom, hipofosfatemijom ili općom demineralizacijom kosti, bolovima u kostima, spontanim frakturama i slabošću mišića. To je uzrokovano nedovoljnom resorpcijom kalcija i fosfata. Tako može doći i do bolesti koja se zove rahitis. To je metabolička bolest kostiju. Kosti postaju mekane i naginju deformacijama dok zubi postaju defektni. Najčešća je kod djece pa je njima vitamina D najviše potrebno. U odraslih se javlja rijetko.
Primjenom velikih doza vitamina D dolazi do poremećaja u matabolizmu kalcija te su prvi simptomi hipervitaminoze vezani uz hiperkalcijemiju. To su umor, probavne smetnje, gubitak težine, anemija pa i depresija. Dolazi i do dodatnog taloženja kalcija u bubrezima i gušterači. U prevelikim dozama smatra se najtoksičnijim vitaminom.
Vitamin D3
Vitamin D3 se sintetizira iz 7-dehidrokolesterola, derivata kolesterola, koji se zatim fotolizira ultraljubičastim zrakama. Produkt je previtamin D3.
Previtamin D3 tada spontano izomerizira u Vitamin D3.
Vitamin D3 (kolekalciferol) se hidroksilira u jetri u 25-hidroksikolekalciferol (kalcidiol) i pohranjuje dok ne zatreba. 25-hidroksikolekalciferol se kasnije hidroksilira u bubrezima u glavni biološki aktivni oblik 1,25-dihidroksikolekalciferol (kalcitriol).
Sabbiuno, Bologna
Sabbiuno je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Amfiktionija
Izraz amfiktionija (ἀμφικτυονία), "liga susjeda" ili Amfiktionski savez je u arhajskom periodu drevne Grčke označavao savez drevnih grčkih plemena sklopljen u mračnoj prošlosti, prije nego što su se razvili grčki polisi.
Delfski savez je u 5. vijeku pne. stekao političku važnost, odnosno postao oruđe za širenje hegemonije pojedinih grčkih država. Najpoznatiji primjer se zbio 356. pne. kada su Fokiđani napali Delfe, što je ostale članove Saveza natjeralo da proglase Treći sveti rat. Po njegovom završetku je članom Saveza postala Makedonija na čelu s Filipom II, koji je to iskoristio kako bi nametnuo makedonsku hegemoniju Grčkoj. Liga se, u određenim oblicima, održala sve do rimskog vremena, kada je nestala u 2. vijeku n.e.
Brazzetto, Verona
Brazzetto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Rejomachi, Guachochi
Rejomachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2312 m.
Lake City, California
Lake City je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 61 stanovnika.
Cuasso al Piano, Varese
Cuasso al Piano je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1727 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
L'Oca, Reggio Emilia
L'Oca je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
Achocoatlán, Molango de Escamilla
Achocoatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Molango de Escamilla.
Nicolás Rosas Aguado, San Miguel de Allende
Nicolás Rosas Aguado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Achocoatlán, Molango de Escamilla
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1745 m.
Nicolás Rosas Aguado, San Miguel de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2095 m.
Opština Costișa, Neamț
Costișa je opština u Rumuniji u okrugu NJamc.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Santa María Roaló, Trinidad Zaachila
Santa María Roaló je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Trinidad Zaachila.
Filipi
Zbog strateškog položaja Filip II je grad opasao odbranbenim zidom, a djelomično isušio okolnu močvaru, o čemu svjedoči pisac Teofrast. Otkriće novih rudnika zlata u blizini grada, u Asili, i otvaranje kovnice novca, doprinijelo je bogatstvu kraljevine i njenom brzom razvoju u odnosu na ostale grčke države i u odnosu na susjedne države Ilira i Tračana. Grad je očuvao svoju autonomiju sve do vremena Filipa V kada je anektiran. Usprkos relativno malog broja stanovnika, bio je važno trgovačko središte.
Santa María Roaló, Trinidad Zaachila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1514 m.
Filipi
Kad su Rimljani srušili makedonsku dinastiju Antigonida u Trećem makedonskom ratu 168. god. p.n.e, podijelili su kraljevinu na četiri nezavisne države a Filipi je postao glavni grad Istočne Makedonije.
Najvažniji događaj u njegovoj iistoriji je bila Bitka kod Filipa 42. pne. u kojoj je Drugi trijumvirat porazio ubice Julija Cezara. Bio je dopunjen rimskim javnim zgradama kao što su Forum i monumentalna terasa sa hramovima na sjeveru.
Filipi su postali važni i za historiju kršćanstva s obzirom da ih je posjetio sveti Pavao te uputio znamenitu Poslanicu Filipljanima. Nakon četvrtog križarskog rata je počeo nazadovati da bi u 14. vijeku, nakon osvajanja od strane Osmanskog Carstva, bio napušten. Po njemu je prozvana današnja općina Filippoi koja pripada periferiji Istočna Makedonija u suvremenoj Grčkoj.
Svjetska baština
Arheološko mjesto Filipi je 2016. godine upisano na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine.
Od helenističkog grada Filipa II, ostale su zidine i njihove kapije, pozorište i pogrebni hram. Arheolozi su od 1958-1978. iz hrišćanskog vremena otkrili biskupski kvart i osmougaonu crkvu, velike privatne rezidencije, novu baziliku u blizini Muzeja i još dvije na nekropoli istočno od grada.
Busnes
Bin je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Béthune.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1294 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 135 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 19 metara (maksimalnoj 20 m, a minimalnoj 17 m).
Bagojo Colectivo, Ahome
Bagojo Colectivo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4997 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Ojo de Agua, Texistepec
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texistepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Stangheck
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Štanghek se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 33 metra. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 250 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Fiume Lao, Cosenza
Fiume Lao je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Pamen iz Tebe
Pamen (na grčkom Παμμενης; 4. vijek pne.) je bio tebanski vojskovođa. Bio je politikom i prijateljstvom vezan za velikog državnika Epaminondu te je zajedno s njim pomagao osnivanje Megalopolisa u Arkadiji. Kada je mladi makedonski princ i budući kralj Filip poslan kao talac u Tebu, upravo je Pamen bio njegov tutor. Godine 356. pne. je Pamen na čelu ekspedicije od 1000 najamnika došao u Malu Aziju pomoći pobunu perzijskog satrapa Artabaza od Frigije. Odatle se morao povući zbog Artabazovog nepovjerenja i povlačenja Atena|atenskog kontingenta na čelu s Haresom. Godine 352. pne. je intervenirao u Megalopolisu spriječivši raspuštanje tog grada.
Antički izvori navode da je Pamen imao pederastijske sklonosti, ali ne potvrđuju navode o seksualnim odnosima s mladim Filipom.
Cucco, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Gornja Radgona
Gornja Radgona (mađarski: Felsõregede, prekomurski:Gorenja Radgonja, njemački:Oberradkersburg) je grad i središte istoimene općina u sjevernoj Sloveniji. Gornja Radgona se nalazi u blizini granice s Austrijom u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurje. U Gornjoj Radgoni održava se veliki međunarodni poljoprivredni sajam.
Sōtō
mini|Soto zen hram u Japanu.
Soto je jedna od tri glavne zen škole japanskog budizma (uz rinzai i obaku). Ime sōtō proizlazi od imena mjesta u Kini gdje je živio Liang-chieh, kineski osnivač škole. Naglašava tiho prosvjetljenje koje se postiže sjedećom meditacijom.
Gornja Radgona
Stanovištvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Gornja Radgona ima 3.529 stanovnika.
Țicău, Ulmeni
Țicău je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Ulmeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 685 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Sōtō
Istorija
U Kini se soto škola razvila u IX. st., a u Japan je prenesena u XIII. stoljeću. U Kamakura periodu, zahvaljujući nastojanjima japanskih monaha Eisaja i Dogena, zen je iz Kine prenet u Japan. Tada su osnovane rinzai i soto zen škole, koje su osnovali Eisai (1141—1215) i Dogen (1200—1253). Ove dve škole inicijalno su bile discipline monaške meditacije, ali su kasnije ostvarile značajan uticaj na kulturu i umetnost Japana.
Soto škola je propovedala upotrebu zazena, meditacije koja se obavlja u sedećem položaju, a prema njihovom učenju prosvetljenje se spoznaje postepeno. Za razvoj soto-zena u vodeću budističku denominaciju u Japanu, zaslužan je Keizan Džokin (1268-1325). Keizan je stopio zen sa drugim ritualnim učenjima, kakva su indijski tantrizam, taoizam, i narodna religija.
Scisciano, Ancona
Scisciano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Lake Davis, California
Lake Davis je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 45 stanovnika.
La Primavera, Mexicali
La Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Solesio, Biella
Solesio je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 520 m.
Gornji Ivanjci
Gornji Ivanjci je naselje u slovenskoj Općini Gornjoj Radgoni. Gornji Ivanjci se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 83 stanovnika.
Cerro de los Metates, Actopan
Cerro de los Metates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Law & Order: Special Victims Unit (sezona 11)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order: Special Victims Unit od premijere 11. sezone u sezoni (2009–2010).
Opština Crăcăoani, Neamț
Crăcăoani je opština u Rumuniji u okrugu NJamc.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Castex, Ariège
Kateks je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Arjež koja pripada prefekturi Pamje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo | stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 375 metara (maksimalnoj 394 m, a minimalnoj 248 m).
Bejtadži
Bejtadži ( jedn., množ. bejtexhinj; beyte "pjesma") bili su popularni pjesnici muslimanske tradicije koji su u okviru albanske književnosti 18. stoljeća pisali na albanskom jeziku, ali koristeći arapsko pismo. Taj izraz doslovno znači "tvorac dvostiha".
Gornja Radgona (općina)
Općina Gornja Radgona (slo.:Občina Gornja Radgona) je općina u sjeveroistočnoj Sloveniji u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurje. Središte općine je naselje Gornja Radgona sa 3.529 stanovnika.
Bejtadži
Širenje bejtadžijske književnosti bilo je rezultat dva različita značajna faktora. U vjerskim je praksama postojala potražnja za spisima na albanskom jeziku i oslobađanjem od stranog utjecaja. Drugi je faktor bio pojačani ideološki pritisak turskih vladara, što je dovelo do toga da se u današnjoj Albaniji otvaraju albanske škole, u kojima su predavali mnogi bejtadžijski pjesnici.
Gornja Radgona (općina)
Zemljopis
Općina Gornja Radgona nalazi se u sjeveroistočnom dijelu Slovenije, u slovenskome dijelu Štajerske. Sjeverna granica općine je i državna granica prema Austriji. Veći dio područja općine pripada istočnim Slovenskim Goricama, brdskom kraju poznatom po vinogradarstvu i vinarstvu. Manji, istočni nalazi se u dolini rijeke Mure. U općini vlada umjereno kontinentalna klima. Najznačajniji vodotok u općini je rijeka Mura, koja je istovremeno i granica prema Austriji. Ostali vodotoci su mali i njeni su pritoci.