cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prerafaeliti
Sve dok joj Bratstvo nije dalo svoje obilježje, britanska je umjetnost bila pod vrlo snažnim utjecajem Kraljevske akademije (Royal Academy), osnovane u prvim godinama vladavine Georgea III. i njenog prvog predsjednika Joshue Reynoldsa. Usprkos djelima poput Turnerovih i Constableovih, stil slikanja koji je podupirala Kraljevska akademija slijedio je stil starih majstora, s obilatom uporabom smeđe boje. Trojica mladih prerafaelita namjerno su postavila izazov ustaljenim umjetničkim gledištima, sastavivši manifest o svojim namjerama i objavivši ga u četiri broja časopisa The Germ (Klica). Slikali su izravno iz prirode, s objektivnom vjernošću i originalnim idejama, pokazujući sklonost prema onome što je bilo otvoreno i srdačno u umjetnosti iz prošlosti – posebno umjetnosti prije Rafaela.
Kako bi revnosno oponašali velike talijanske slikare koji su prethodili Rafaelu, slikari Bratstva pomno su proučavali boje u prirodi, reproducirajući ih kao jarke i jasne i pretvarajući ih u vlažnu, bijelu temeljnu boju. Išli su neumjereno daleko u traženju pravih uzoraka za okolicu i ljude na svojim slikama. U želji da slikaju izvorne, duboko značajne teme okrenuli su se Bibliji, tražeći nadahnuće. Među njihovim najznačajnijim ranim radovima bili su Huntovo Svjetlo svijeta i Unajmljeni pastir, Millaisov Krist u roditeljskom domu i dvije Rossetijeve verzije na temu Blagovijesti.
U početku su kritičari, uključujući i Dickensa, bili prema njima neprijateljsko raspoloženi. Nije im se sviđao realizam koji je Kristova oca prikazivao kao radnika, a Djevicu kao običnu mladu djevojku. Na pripadnike grupe PRB gledalo se kao na one koji sebe smatraju boljima od Rafaela; članovi Bratstva također su bili sumnjičeni za sklonost u Rimu (to je bilo razdoblje Oxfordskog pokreta). Ali veliki kritičar John Ruskin snažno ih je branio i mladi slikari uskoro su stekli obožavatelje, posebno među sve bogatijim srednjim staležom iz Midlandsa i sjevera Engleske.
Visoka načela Bratstva uskorop su se pokazala nedostatnima da bi zadugo zadržala zanimanje plodne mašte Rossetija i nemirne vještine Millaisa. Samo je Hunt ostao vjeran idealima Bratstva. Druga dvojica razvila su se u drugim smjerovima, Shakespearovim drama i drugih izvora koji su postali popularni s pojavom romantičarskog pokreta početkom 19. stoljeća.
Obert, Nebraska
Obert je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 23 stanovnika.
Flowery Branch, Georgia
Flaueri Branč (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.679 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.679 stanovnika, što je 3.873 (214,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Mansfield Center, Massachusetts
Mensfild Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.360, što je 40 (0,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Roccacaramanico, Pescara
Roccacaramanico je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1050 m.
Daorson
thumb|300px|Daorson, ostaci zidina u Ošanićima kod Stoca, oko 3. vijeka pne. thumb|300px|Град Daorson Daorsoi ili Daorson (grčki: ΔΑΟΡΣΩΝ) je bio glavni grad heleniziranog Ilirskog plemena Daorsa, danas u selu Ošanići povrh Stoca (IV-III vijek pne.). Daorsi su bili ilirsko pleme koje je živjelo od 300. do 50. godine prije nove ere u dolini rijeke Neretve i ovdje izgradilo svoj megalitski grad. Danas se na pustom području nekadašnjeg grada Daorsona nalaze kamene ruševine, brojni spomenici.
Ostaci ovog nekad najjačeg grada u širem području nalaze se u Ošanićima, blizu Stoca u Hercegovini. Činile su ga tri cjeline od kojih je središnja bila tvrđava – akropola koja je bila opasana "kiklopskim" zidinama od golemih kamenih blokova (sličan onima u Mikeni u Grčkoj). U njoj su bili smješteni svi važniji upravni, javni i vjerski objekti. Odbrambeni zid koji se pruža od jugozapada prema sjeveroistoku bio je dug 65 metara, širok 4,2 m, a visok između 4,5 i 7,5 metara, imao je vrata i tornjeve na oba kraja.
Daorsi su preuzeli grčki jezik i pismo, te su bili u stalnim trgovačkim vezama sa Grcima. Pronađeni su ostaci brojnih amfora za vino te dijelova fine keramike, ali najvredniji nalaz je brončana kaciga ukrašena nizom grčkih likova: Afrodite, Nike, Helija, Dioniza, Muza, Pegaza i drugih, a natpis na njoj je sličan natpisu na kacigi pronađenoj u Makedoniji. Pronađeni su također i ostaci granitne skulpture Kadma i Harmonije, ali i Ilirski reljef sa trinaest zmija i pet pari orlovskih krila.
U jednom manjem objektu pronađena je kovaonica novca s prigodnim alatima i matricama, 39 raznih novčića (29 s likom kralja Ballaiosa iz 168. pne., te 9 sa grčkim natpisom ΔΑΟΡΣΩΝ i likom lađe). Novac je značio nezavisnost plemena Daorsa, kao i potvrdu da su imali razvijeno zanatstvo, kulturu i trgovinu sa drugim narodima.
Propast grada
Nakon propasti ilirske države, Daorsi su pod patronatom rimske države, sa određenom autonomijom. Još prije propasti ilirske države Daorse su iz pravca rijeke Cetine napadali Dalmati, moćno ilirsko ratničko pleme. Rat protiv Dalmata se vodio od 156. do 155. godine p.n.e. Rimljani su krenuli u ratne operacije protiv Dalmata iz Narone, gdje su imali jako uporište i potporu Daorsa. Oni su Neretvu štitili od Dalmata i prije dolaska rimske vojske u Naronu. U tom ratu Dalmati su teško poraženi i oslabljeni za duže vrijeme.
U vrijeme građanskih ratova između Cezarovih i Pompejevih pristalica na našoj obali Jadranskog mora opet su se Dalmati našli na jednoj strani, a Daorsi na suprotnoj.
Iz podataka o ratovima rimskog pretora Vatiniusa protiv ilirskog plemena Dalmata, može se prilično tačno utvrditi vrijeme uništenja grada Daorsona i definitivnog prekida života u tom gradu. Skoro je sigurno da su Delmati baš u to vrijeme (44./43. godine) napali centar Daorsa, grad Daorsoi, i potpuno ga razorili. Tada je uništen i dio plemena Daorsa. Arheološki materijal s Utvrđenja (Akropole), Banja i Grebena ispod Utvrđenja nije mlađi od sredine ili druge polovice I stoljeća p.n.e., što se podudara s pretpostavljenim vremenom Dalmatskog napada na grad i s prekidom života u tom gradu.
Na ruševinama grada Daorsona nikada nije nastalo novo naselje. Pojedinačni i rijetki nalazi zastupljeni su na tom prostoru iz raznih epoha i stoljeća, pa i najnovijeg vremena, jer su se ljudi tamo često kretali.
Novi centar Daorsa razvio se u dijelu Vidova polja i današnjeg Stoca početkom I stoljeća p.n.e. kao municipij Diluntum.
Nacionalni spomenik
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 21. do 27 januara 2003. godine, donijela je odluku da se stari grad Daorson proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući), Ljiljana Ševo i Tina Wik.
1-Alkenilglicerofosfoholin O-aciltransferaza
1-Alkenilglicerofosfoholin O-aciltransferaza je enzim sa sistematskim imenom acil-KoA:1-alkenilglicerofosfoholin O-aciltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Dassel
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Northajm Dasel se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Northajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 160 metara. Površina opštine iznosi 113,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.610 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 94 stanovnika/km².
Scurry County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.921.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 16.921 stanovnika, što je 560 (3,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Vila Kiseljak
Vila Kiseljak (poznata i kao „skvot na Knežiji“) je zagrebački skvot smešten u Horvaćanskoj ulici 32 u prigradskom naselju Knežija.
Vila Kiseljak je skvotirana u jesen 2002. i smatra se prvim u potpunosti uspelim pokušajem skvotiranja u Zagrebu. Iako je skvot u početku nekoliko puta iseljavala policija, njegovi su se stanovnici uvek ponovno vraćali, tako da se nakon nekoga vremena i policija pomirila s činjenicom da u do tada nekoliko godina praznoj kući žive skvoteri. Prostor se koristi za stanovanje i kao socijalni centar, a do sada je promenio više ekipa (hipici, pankeri, ekipa iz kvarta...). Vila Kiseljak je poznata i mnogim skvoterima strancima koji prolaze kroz Zagreb, jer se tu može prespavati ili živeti neko vreme.
Eritoran
Eritoran je organsko jedinjenje, koje sadrži 66 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1313,656 Da.
Chalifert
Šalifer je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 831, a gustina naseljenosti je iznosila 343 stanovnika/km².
Paul Gauguin
Ežen Anri Pol Gogen (, 7. jun 1848 — 8. maj 1903), poreklom Francuz, jedan je od tri slikara postimpresionizma. Gogen je imao svoj stil: slikao je pomoću velikih površina oivičenih crnom linijom (slično vitražu). Taj stil zvao se sintetizam i u njemu boja ne određuje predmet. Gogen je preteča fovizma. Na Tahitiju je proveo drugi deo svog života i tamo se potpuno posvetio slikanju. Njegova dela su Devojke sa Tahitija nose cveće, Odakle dolazimo, ko smo, kuda idemo (D'où venons-nous ? Qui sommes-nous ? Où allons-nous ?)...
desno|250px|mini|Pol Gogen: Ia Orana Maria Na Tahiti odlazi prvi put 1891, a 1895. definitivno odlazi u Francusku Polineziju, gde je umro u patnjama i gorčini. Njegove polinezijske teme svode se na prikazivanje animalne lepote ženskog tela u šaroliko ornamentiranim tkanjima u gustom zelenilu tropske vegetacije. Svoje doživljaje i ispovijesti objavio je u knjigama "Noa Noa" i "Pre i posle". Uticao je na razvoj ekspresionizma i formiranje fovizma.
Život
Rođen u Parizu, poreklom potiče od španskih doseljenika u Južnu Ameriku i vicekralja Perua, i rano detinjstvo je proveo u Limi. Unuk je Flore Tristan, osnivačice savremenog feminizma. Nakon školovanja u Orleanu, Francuska, Gogen je narednih šest godina proveo ploveći širom sveta u trgovačkoj mornarici a kasnije i u francuskoj mornarici. Nakon povratka u Francusku 1870, zaposlio se kao pomoćnik brokera. Njegov staratelj Gistav Aroza, uspešni poslovni čovek i kolekcionar umetničkih dela, upoznao je Gogena sa Kamijom Pisaroom 1875.
Gogen je radnim danima bio uspešan berzanski broker, a odmore je provodio slikajući sa Pisaroom i Polom Sezanom. Iako su mu prvi pokušaji bili nevešti, brzo je napredovao. Do 1884. Gogen se sa porodicom preselio u Kopenhagen, gde je bezuspešno pokušao da se bavi biznisom. Primoran da se bavi slikarstvom da bi preživeo, vraća se u Pariz 1885, i ostavlja porodicu u Danskoj. Bez dovoljno sredstava za život, njegova žena (Met Sofi Gad) i njihovo petoro dece odlaze da žive sa njenom porodicom. Gogen je nadživeo dvoje od svoje dece.
Kao i njegov prijatelj Vinsent Van Gog, sa kojim je proveo devet sedmica slikajući u Arlu, Pol Gogen je doživljavao napade depresije i jednom prilikom pokušao da sebi oduzme život. Razočaran impresionizmom, smatrao je da je tradicionalno evropsko slikarstvo postalo suviše imitativno, te da mu nedostaje simbolička dubina. Nasuprot tome, umetnost Afrike i Azije činila mu se punom mističnih simbola i snage. U to doba je u Evropi vladalo zanimanje za umetnošću drugih kultura, naročito Japana. Pozvan je da učestvuje na 1889 izložbi koju su organizovali Dvadesetorica.
levo|250px|mini|Pol Gogen: Žuti Hrist (Le Christ jaune) 1889, ulje na platnu. [[Umetnička galerija Olbrajt-Noks, Bafalo, Njujork, SAD]]
Pod uticajem narodne umetnosti i japanskih grafika, Gogen je evoluirao u kloazonizam, stil kome je kritičar Eduar Dižarden dao ime po tehnici gleđosanja koju je primenjivao Emil Bernar. Gogen je veoma cenio Bernarov rad i odvažnost da upotrebi stil koji je odgovarao Gogenovom nastojanju da u svojoj umetnosti prikaže suštinu predmeta. U Žutom Hristu (1889), koji se obično smatra najreprezentativnijim delom kloazonizma, slika je svedena na oblasti čiste boje koje su odvojene teškim crnim konturama. U takvim delima Gogen nije pridavao mnogo pažnje klasičnoj perspektivi i smelo je ukinuo suptilne prelaze boje—na taj način oslobodivši se dna najkarakterističnija principa postrenesansnog slikarstva. Njegovo slikarstvo je kasnije evoluiralo u pravcu „sintetizma“ gde ni oblik ni boja ne preovlađuju, već oboje imaju jednaku važnost.
Tokom 1891. Gogen, isfrustriran nedostatkom uspeha kod kuće i finansijski osiromašen, plovi u trope kako bi pobegao od evropske civilizacije i „svega što je veštačko i konvencionalno“. (Pre toga je u nekoliko navrata pokušavao da nađe tropski raj gde bi mogao da 'živi na ribi i voću' i slika svojim sve primitivnijim stilom, uključujući kratke boravke na Martiniku i kao radnik na Panamskom kanalu). Dok je živeo u selu Matajea na Tahitiju, naslikao je Fatata te Miti (Pored mora), La Orana Maria (Zdravo Marijo) i druge prikaze tahićanskog života. Preselio se u Punauju 1897, gde je naslikao svoje remek-delo „Odakle dolazimo“ i ostatak života proveo na Ostrvima Markiz, samo jednom posetivši Francusku. Njegovi radovi iz tog perioda su puni kvazi-religijskog simbolizma i egzotičnih prikaza stanovnika Polinezije. U Polineziji se često sukobljavao sa kolonijalnom vlašću i katoličkom crkvom. Tokom ovog perioda je napisao i knjigu „Pre i posle“ (Avant et Après), koja predstavlja rascepkanu zbirku zapažanja o životu u Polineziji, sećanja, i komentare o književnosti i slikarstvu.
Umro je 1903. godine i sahranjen na groblju Kalvarija u Atuoni na ostrvu Hiva Oa, Ostrva Markiz, Francuska Polinezija.
Villa Amalia
mini|149x149piksel|Villa Amalia Vila Amalija (Villa Amalia) je jedan od prvih anarhističkih skvotova u Atini, Grčka. Zauzet je 1990. Nalazi se blizu Viktorija trga. Tamo se veoma često održavaju punk, rok, hardkor i uopšte andergraund dešavanja.
Delmenhorst
Delmenhorst je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3401000.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 7 metara. Površina opštine iznosi 62,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 74.751 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.199 stanovnika/km².
Mazaro
Mazaro je riječica u zapadnoj Siciliji duga svega 32 km. .
Hidrografija
Rijeka Mazaro izvire kod gradića Salemi, na obroncima planine Rapicaldo u Provinciji Trapani na zapadu Sicilije. Od izvora teče prema jugu, do svog ušća u Sredozemno more, kod grada Mazara del Vallo u Provinciji Trapani.
Mazaro sa svojim pritokama ima sliv velik oko 125,5 km², koji obuhvaća južni dio Provincije Trapani. Mazaro je poznat po fenomenu koji se desi po par puta u godinu, da u roku par minuta naglo promjeni nivo vode za nekoliko metara. Njegovo ušće koriste ribari grada Mazara del Vallo kao prirodnu luku za svoju veliku flotu.
Frankfort, Indiana
Frankfort je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.422, što je 240 (-1,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Užupis
thumb|200px|Znak na ulazu u Užupis. Užupis je deo Viljnusa, glavnog grada Litvanije. Ime Užupis znači “s one strane reke” a reč je o Viljni, po kojoj je i Viljnus dobio ime. Danas je to umetnički kraj sa galerijama, umetničkim radionicama i kafićima.
Nakon proglašenja nezavisnosti Litvanije 1990. mnoge prazne kuće zauzimaju gradski umetnici i boemi, koji proglašavaju nezavisnost Republike Užupis sa sopstvenom zastavom, predsednikom, ustavom, pa čak i vojskom od 12 ljudi. Od tada se poluozbiljno slavi godišnjica nezavisnosti svakog prvog aprila.
Predsednik Republike Užupis je pesnik, muzičar i filmski reditelj Romas Lileikis, a umetnici se trude da stvore festivalsku atmosferu u kraju. Prva inicijativa zajednice je bila izgradnja spomenika Frenku Zapi. Statua Anđeo Užupisa je postavljena na glavnom trgu 4. aprila 2001. i od tada je postala simbol umetničke slobode kvarta.
Gravina, Brindisi
Gravina je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 347 m.
Mazara del Vallo
Mazara del Vallo ili samo Mazzara (za antike znana latinskom imenu: Mazara) je treći po veličini grad u sicilijanskoj provinciji - Trapani od 50 624 stanovnika.
Geografske karakteristike
Mazzara leži udaljena oko 55 km južno od provincijskog centra Trapanija, na zapadnoj obali Sicilije, na ušće rijeke Mazaro.
Historija
Mazzara je naselje feničkog porijekla, koje su kasnije kolonizirali Grci iz obližnjeg grada Selinunta. Nakon njih gradom su zavladali - 409. pne. Kartažani, pa nakon njih Rimljani, Saraceni i Normani. Za njihove vladavine grad je imao neki značaj, jer je u njemu 1097. održana prva normanska skupština. thumb|left|260px| [[Normani|Normanska crkva San Nicolò]]
Znamenitosti
Najznačajniji spomenik Mazzare je Normanska crkva San Nicolò iz 11. vijeka, pored nje tu je i katedrala iz 1075. koja je 1694. potpuno barokizirana i Palača Malteških vitezova u kojoj je danas smješten arheološki muzej.
Privreda
Mazara del Vallo je jedna od najvećih ribarskih luka Sicilije, poznata po svojoj floti za tune i koralje. Iz nje se izvozi i vino Marsala, koje se i proizvodi u okolici grada, uz ostale poljoprivredne proizvode.
Sonia Delaunay
Sonia Delaunay (djevojačko Štern; Hradyzk, 14. novembra 1885. – Pariz, 5. decembra 1979) je bila ukrajinsko-francuska umjetnica. Bila je udata za francuskog slikara Roberta Delaunayja s kojim je osnovala orfizam, umjetnički pokret koji se zasnivao na upotrebi snažnih boja i geometrijskih oblika. Njen rad obuhvaća slikarske radove, dizajn tekstila i scenografiju. Dobila je francusku Legiju časti. Njen sin je bio Charles Delaunay, stručnjak za džez.
Maslovare (Kotor Varoš)
Maslovare su naseljeno mjesto u centralnoj Bosni, Bosna i Hercegovina, Republika Srpska, općina Kotor-Varoš.
Legende o imenu
Naziv Maslovara je (navodno) nastao spajanjem riječi maslo i vāre (od vāriti). Prema jednom predanju, cijeli kraj je bio poznat po uzgoju svinja i topljenju (vārenju) masti. Druga verzija polazi od činjenice da se od davnina na Borju i Uzlomcu masovno uzgajaju ovčija stada. Od prikupljenog mlijeka su se, između ostalog, spravljli kajmak i maslo i varili u kotlovima. Legenda govori da su čobani jedan kotao pretrpali, prilegli pa umorni zaspali. Kotao se prevrnuo, a maslo poteklo niz padinu, sve do doline (Kruševice). Tu nastade naselje Maslovare.
Geografija
Naseljeno mjesto Maslovare je administrativni centar istoimene Mjesne zajednice. Nalazi se na rijeci Kruševici, ispod istočnih padina planine Borja (1.077 m), na 400-418 m n/v. Sa sjevera ih opasuje padine Uzlomca (1.018 m), sa istoka – Rađeno Brdo (967 m), zapada – Bodnjički Vis, a sa jugozapada dolina Kruševice i Vrbanje su  zatvorene obroncima lanca Čemernica – Vlašić (Borci, 814 m). Bodnjički Vis (641 m) se uzdiže od ušća Kruševice Vrbanju do ušća Jezerke u istu matičnu rijeku. Na njemu je suvremeni TV repetitor BHT-a.
Kroz Maslovare prolazi magistralna cesta Banjaluka – Kotor-Varoš – Teslić – Matuzići – Doboj, gdje izlazi na komunikaciju M-17 (budući koridor Vc). U ovoj mjesnoj zajednici (u Obodniku) je izlaz lokalne ceste za Šiprage i Kruševo Brdo. Distanca do Banjaluke je oko 53 km.
Citidilat kinaza
Ovaj eukariotski enzim je bifunkcionalan. On katalizuje fosforilaciju CMP i UMP molekula sa sličnom efikasnošću.
Maslovare (Kotor Varoš)
Geografija
Maslovare su najveća su mjesna zajednica u Općini. Obuhvata više sela i zaselaka, od kojih su najveći: Bodnjik, Borci, Budžak, Dolina, Garići, Gornje MaslovareLauš, Obodnik i Raštani.
U dolini Kruševice, klima je umjerenokontinentalna.
Historija
Prema kontekstualnim izvorima, Maslovare imaju bogati istorijsku prošlost. U Predrimskom dobu i Rimskom dobu, te srednjevjekovnoj Bosni dijelili su sudbinu adminstrativnog centra doline rijeke Vrbanje - grada Kotora (današnji Kotor-Varoš).
George Grosz
Georg Gros (* 26. jul 1893, Berlin – † 6. jul 1959, Berlin) je bio nemački grafičar i slikar.
U Parizu je nakon dodira s futurizmom i dadaističkim ekscesima prešao na političku i socijalnu karikaturu u satiričkim časopisima. Njegov likovni izraz je nemilosrdna kritika nemačkog militarizma i buržoaske klase. Od nemačkog haosa posle Prvog svetskog rata do prvih simptoma nacističkog terora svoju likovnu dokumentaciju objavljivao je u ciklusima grafike: „Bog je s nama“, „Lice vladajuće klase“, „Evo čoveka“ Od slika itiču se „Pomrčina sunca“ i „Nemačka, jedna zimska bajka“. 1932. iselio se u SAD, gde je radio crteže za knjige. Uspomene svog života objavio je 1931. u Nemačkoj, a 1946. u Njujorku pod nazivom "Malo da i veliko ne".
Gros je učestvovao u Spartakističkom ustanku 1919. nakon koga je kraće vreme bio član KP Nemačke; nju je napustio posle posete Sovjetskoj Rusiji 1922. gde ga je razočarao totalitarni karakter komunističke vlasti. Nemačku je napustio pred nacističkim progonima i utočište našao u SAD čiji je državljanin postao 1938. Posle drugog svetskog rata se vratio u Nemačku i živeo u Berlinu. Tamo je i umro od posledica pada niz stepenice nakon jedne noćne pijanke.
Pojavljuje se kao lik u filmu Maks iz 2002. godine, gde ga tumači škotski glumac Kevin MekKid.
Eksterni linkovi
2007
Ивање
Ивање може бити:
Otto Dix
Oto Diks bio je nemački slikar i grafičar, rođen je u Untermhausu 2. decembra 1891. godine. Značajni predstavnik društveno-kritičkog verizma. Diks je apsolvirao kao slikar dekoracija (dekorativno slikarstvo) i u periodu između 1919. i 1925. godine studirao je slikarstvo na Akademiji u Drezdenu i Diseldorfu. Od 1927. pa sve dok ga 1933. nacisti nisu oterali iz službe predavao je na Drezdenskoj akademiji. Diks je u svome stvaranju u presudnoj meri ekspresionizmom i dadaizmom ali je ipak slikao verističke slike u stilu starih majstora. Svoje vojničke doživljaje iz Prvog svetskog rata pokušao je da razradi na slikama kao što su Streljački rov (naslikana 1920. a nestala 1923) ili Rat (naslikana 1929. a nestala 1933) kao i istoimenom serijom bakropisa. Suočen sa problemima sa kojima su se suočavale socijalne grupe na rubu društva (invalidi rata, prosjaci, prostitutke), oštro je kritikovao ondašnje društvo. Njegovi portreti (među kojima i autoportret) na upečatljiv način kroz surovi realizam razotkrivaju bedu i siromaštvo. U svojim delima od 1936. posvetio se u većoj meri religioznoj tematici (npr. slike na staklu 1959, litografije za Jevanđelje po Mateji oko 1960), daleko umerenijim portretima i pejzažima.
Umro je 25. jula 1969. u Zingenu u Nemačkoj.
Комарани (средњи век)
Комарани је било средњовековно насеље у Полимљу и караванска станица на Дринском (Језерском) путу, која се једно време налазила на граници између Србије у Босне. Налазили су се на левој обали Лима, северно од данашњег Бродарева, а у близини и данас постоји истоимени заселак. Робу до Комарана су најчешће преносили Власи поносници из катуна Малешевци, а она је ту или продавана или је препакивана и слата даље, ка унутрашњости Србије и Балканског полуострва.
Као део области Бранковића, у Комаранима се налазио њихов властелин Прибил Кућинић, код кога су долазили каравани из Дубровника, између 1392. и 1406. године. На значају су нарочито добили од треће деценије XV века и често се јављају у дубровачким документима, између 1421. и 1436. године. После пада Српске деспотовине, средином XV века, Комарани се помињу у попису Скадарског санџака из 1485. године, као једна од нахија.
Karl Ferdinand Braun
thumb|250px|24. septembar 1900: Bargman, Braun i telegrafist u radio-stanici Helgoland
} Karl Ferdinand Braun (Fulda, 6. jun 1850 — Njujork, 20. april 1918) je bio nemački fizičar, rođen u Fuldi. Braun se školovao na Marburg Univerzitetu te dobio doktorat od Univerziteta u Berlinu 1872. U 1897. godini je napravio prvi osciloskop zasnovan na katodnoj cevi, tako da se dan danas u Nemačkoj katodna cev (CRT) zove „Braunova cev“. Takođe bitan je njegov rad na bežičnoj telegrafiji od 1898. 1909. Braun je sa Guljelmom Markonijem podelio Nobelovu nagradu za fiziku koju su dobili za zasluge u razvoju bežične telegrafije. Umro je 1918. u svojoj kući u Bruklinu.
Villaggio Globale
Villaggio Globale (Globalno selo) je popularni društveni centar u južnom Rimu, Italija, nastao skvotiranjem bivše klanice.
Feriole, Padova
Feriole je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 946 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Suzdalj
Suzdalj je ruski grad u Vladimirskoj oblasti. Nalazi se na oko 220 -{km}- severoistočno od Moskve i 26 -{km}- severno od grada Vladimir na reci Kamenka. Ovaj grad sa 11.200 stanovnika spada u najstarije gradove Rusije i pripada takozvanom Zlatnom prstenu gradova.
Istorija
U 14. veku Suzdalj je pokušao da u savezu sa Nižnjim Novgorodom osigura nezavisnost od Velike moskovske kneževine, ali su 1392. poraženi. Time je Suzdalj prestao da bude politički centar. Ipak, nastavio je da bude religijsko središte. Ovde su od 13. do 17. veka podignute mnoge crkve i manastiri (Aleksandrovski, Pokrovski).
U Staljinovo vreme ovaj stari manastirski kompleks je služio kao zatvor u kojem je, između ostalih, likvidiran i Đuro Cvijić, nekadašnji generalni sekretar KPJ.
Stanovništvo
Prema preliminarnim podacima sa popisa, u gradu je 2010. živelo stanovnika, (%) više nego 2002.
Oconto, Nebraska
Oconto je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 151 stanovnika.
Shackelford County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.378.
Robert Delaunay
Rober Delone (Pariz, 1885— Monpelje, 1941) je bio francuski slikar i utemeljivač orfizma. Od 1907. priklonjen je kubizmu. Godine 1910. otpočinje seriju slika Ajfelove kule koju je u nizu varijacija razložio u prizmatične forme. Učestvovao je na prvoj izložbi Plavog jahača. Bio je prijatelj Franca Marka i Paula Klea. Naredne 1911. godine otpočeo je ciklus Prozori na kojima je prikazivao otvorene prozore obasjane sunčevom svetlošću. Nakon toga slikao je potpuno apstraktne serijske slike koje se zasnivaju na kontrakstu boja. U poslednjim godinama života posvetio se monumentalnoj dekorativnoj umetnosti. Ove radove izlagao je na svetskoj izložbi u Parizu 1937. godine. Bio je oženjen umetnicom apstraktnog sliakrstva Sonjom Terk koja je zajedno sa njim bila jedan od začetnika apstraktnog slikarstva.
Njegov sin sa Sonjom Terk je Šarl Delone, stručnjak za džez.
Ponso 2R
Ponso 2R je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 434,443 Da.
Eserolin
Eserolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 218,295 Da.
Pobuđe
Pobuđe je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bratunac koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 2.359 stanovnika.
Dinklage
Dinklage je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 10 opštinskih središta okruga Fehta. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.772 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3460003.
Karns City, Pennsylvania
Karns Siti je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Dinklage
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Fehta Dinklage se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Fehta. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 27 metara. Površina opštine iznosi 72,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.772 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 176 stanovnika/km².
Karns City, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 209, što je 35 (-14,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Propionil-KoA karboksilaza
Propionil-KoA karboksilaza (, propionil koenzim A karboksilaza) je enzim sa sistematskim imenom propanoil-KoA:ugljen-dioksid ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj biotinilni protein takođe katalizuje karboksiciju.
Octavia, Nebraska
Octavia je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 127 stanovnika.
Prisočka
Geografija
Prisočku čini niz sela i zaselaka na nadmorskim visinama od 640-750 m. Svi su na podvlašićkim padinama lijeve obale Vrbanje. Najveće naseobine su Kovačevići, Tuleža, Lozići, Vrbovo, Zuhrići i Vrevići. Sve su lokalnim putevima povezane sa regionalnom cestom Kruševo Brdo – Šiprage – Kotor-Varoš.
Istorija
Najveći zaseoci Prisočke da su veoma stara naselja na nepristupačnim lokacijama, pa se pretpostavlja da je njihva daleka historija vezana za događaje u dolini Vrbanje, od autohtonog starobosanskog naselja i Ilira do današnjih dana.
U bližoj historiji, uz ostala sela šipraškog kraja, i Prisočka je bila aktivno uključena u NOB, osobito Kovačevići i Lozići. Za vrijeme priprema Drugo zasjedanje AVNOJ-a, dio Vrhovnog štaba NOVJ, na čelu da Josipom Brozom, bio je smješten u Kovačevićima (što je registrirano kao malo selo ispod Petrova polja), u kući Huseina Kovačevića, člana Mjesnog Narodnooslobodilačkog odbora za Šiprage.
Nakon 1996, u projektu obnove porušenih sela, većina šipraških bošnjačkih sela je djelimično obnovljena, zahvaljujući Vladi i vojnicima Luksemburga, tj. bataljonu BELUGA (skr. od: Belgium – Luxembourg – Greece – Austria; u okviru EUFOR-SFOR-a.
Diepholz
Dipholc je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Dipholc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 16.553 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3251012.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dipholc Dipholc se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Dipholc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 37 metara. Površina opštine iznosi 104,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.553 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 158 stanovnika/km².
Giey-sur-Aujon
Žje sir Ožon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Goodman & Gilman
Goodman & Gilman Farmakološka Baza Terapeutika je američki udžbenik farmakologije. Prvi put je objavljen 1941 godine. Jedanaesto izdanje knjige je objavljeno 2006 godine. Ova knjiga ima reputaciju "biblije farmakologije". Nju koriste lekari svih terapeutskih i operacionih specijalnosti, klinički farmakolozi, stručnjaci u kliničkim istraživanjima i farmaceuti.
Giey-sur-Aujon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 145 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 299 metara.
Goodman & Gilman
Ovaj knjiga nosi imena Louis S. Goodman i Alfred Gilman is škole medicine na Jelskom univerzitetu. U desetom izdanju je jedan od autora Alfred G. Gilman, sin Alfreda Gilmana starijeg.
Chalmaison
Šalmezon je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 616, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km².
Baxter Estates, New York
Bakster Estejts je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 999, što je 7 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Taverne Vecchie, Frosinone
Taverne Vecchie je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Charles Baudelaire
Charles Baudelaire [ ʃaʁl bodˈlɛʁ ]  (puno ime Charles-Pierre Baudelaire  [ ʃaʁl pjɛʁ bodˈlɛʁ ] ) (Pariz, 9. travnja 1821. – Pariz, 31. kolovoza 1867.), francuski pjesnik i kritičar.
Njegovo djelo sadrži elemente romantizma i orijetaciju simbolista. Uz zbirku pjesama Cvjetovi zla, koju mnogi smatraju najvažnijim lirskim djelom 19. stoljeća, napisao je i zbirku pjesničkih crtica Spleen Pariza, kojima je stvorio novu pjesničku vrstu. Pisao je sjajne likovne kritike, a istaknuo se i kao prevoditelj. Bio je jedan od prvih Francuza koji je upozorio na Wagnerov genij. Obilježen kao bludnik i odbacivan kao simbol boemstva i nemorala, svojim je pjesmama proširio područja poetskog, otkrio suvremenicima čitave predjele novih ljepota i grozota. Ni za života, ni prvih desetljeća nakon smrti nije stekao zasluženo priznanje.
Danas priznat kao vrhunski pisac francuske poezije, Baudelaire je postao klasikom. Barbey d'Aurevilly vidi u njemu «jednog Dantea jedne posrnule epohe».
Kroz svoje djelo, Baudelaire je nastoja istkati i pokazati veze između zla i ljepote, nasilja i naslade (Mučenica). Usporedo svojim zastrašujućim pjesmama (Semper Ædem) ili za njegovo doba skandaloznim (Delphine i Hyppolite), on je izrazio melankoliju (Mœsta et errabunda) i zavist uostalom (Poziv na putovanje).
Biografski elementi
Godine 1827., umire njegov otac (svećenik "svrzimantija") koji je bio jedan obrazovan čovjek, obuzet idejama Prosvjetiteljstva i ljubitelj slikarstva, i sam slikar, ostavio mu je u nasljedstvo jedno spirutalno bogatstvo. Godinu dana kasnije, njegova majka se preudaje za zapovjednika bataljuna Aupicka. Budući pjesnik neče nikad oprostiti majci tu preudaju a časnik Aupick utjelovljuje u njegovim očima sve što čini prepreku onme što voli : majku, poeziju, san, život bez neiozvjesnosti.
Izbačen 1839. godine uiz liceja zbog neke sitnice, Baudelaire izabire život suprotstavljen građanskim vrijednostima utjelovljenim u majci i očuhu. Taj pak, sudeći život svog pastorka "skandaloznim", odlučuje pozvati ga na putovanje u Indiju. Putovanje koje će Baudelaire skratiti, ali koje će natopiti njegovu imaginaciju (ljubav prema moru, egzotične vizije).
Po povratku u Pariz, zaljubio se u Jeanne Duval, mladu mulatkinju, s kojom će upoznati čari i gorčine strasti. Prezaduženi dandy, stavljen je pod sudsko skrbništvo judiciaire i upoznaje od 1842., jedan mizeran život. Tada započinje više poema Cvjetovi zla (Fleurs du mal). Kritičar umjetnosti i novinar, on napada egzaltirane forme romantizma. Godine1848., sudjeluje u svim bitkama na pari[kim barikadama, govori se, da bi pobudio ustanike na strijeljanje... Aupicka. Kasnije, dijeli mržnju Gustava Flobera i Viktora Igoa protiv Napoleona trećeg.
Cvjetovi zla (Fleurs du mal) izlaze 1857. a zbirka je dijelom osuđena «zbog vrijeđanja javnog morala i pristojnog vladanja». Novo izdanje 1861. bit će obogaćebo i restrukturirano ali također zabranama sudca Pinara amputirano za šest pjesama (Les bijoux/Dragulji ; Le Léthé/Leta ; À celle qui est trop gaie/Onoj koja je previše simpatična; Lesbos/Lezbos; Femmes damnées/Proklete žene (prva pjesma); Les métamorphoses du vampire/Metamorfoze vampira).
Bio je priznat samo od nekolicine svojih istomišljenika. U Figarou od 5. srpnja 1857., Gustave Bourdin je ovako reagirao prilikom pojave njegovih Cvjetova zla: «Ima momenata kad sumnjam u mentalno zdravlje gosp. Baudelairea, ima ih kad više ne sumnjam; to je većinom pri monotonom ponavljanju i premeditaciji istih stvari, istih misli. Odvratno natiskuje gnusno; odvratnost se asocirala s infektivnim... ».
Pjesnik tada odlazi u Belgiju i nastanjuje se u Bruxellesu, gdje priprema jedan pamflet protiv te zemlje koja u njegovim očima ima izgled karikature francuske buržoazije. U Bruxellesu susreće Felicijana Ropsa koji će ilustrirati njegove Cvjetove zla (Fleurs du mal). Umire u Parizu od afazije i paralize 1867. godine. Ukopan je na groblju Montparnasse (6. odjeljenje), u istom grobu gdje su ukiopani i njegov očuh general Aupick i njegova majka.
Treće izdanje (1868.) neće izići za njegovog života. Po njegovoj smrti, njegovo literarno naslijeđe prodano je na dražbi. Michel Lévy (izdavač) ga stječe za 1 750 franaka. Presuda iz godine 1857. neće biti revidirana, niti Baudelaire rehabilitiran prije 1949. godine.
Neutrofil
Neutrofili su leukociti koji štite organizam od bakterijske ili gljivične infekcije kao i drugih sitnih izazivača upalnih procesa. Oni uglavnom predstavljaju prvi odgovor organizma na infekciju, a svojom aktivnošću i potonjim odumiranjem u velikom broju formiraju gnoj. Nazivaju se i polimorfojedarni leukociti ili mikrofagi. Izraz mikrofagi proizilazi iz njihove aktivne uloge u fagocitozi.
Najbrojniji su među cirkulišućim leukocitima i čine 50-70% ukupnog broja belih krvnih zrnaca. Na krvnom razmazu su okruglog oblika, sa relativno brojnim mikrovilama. Jedro im ima najčešće 3, ređe 2, 4 ili 5 lobusa, dok je citoplazma ispunjena specifičnim i azurofilnim granulama. Specifične granule boje se ljubičasto jer imaju podjednako izražen afinitet prema baznim i kiselim bojama od čega i potiče naziv neutrofili.
Esketamin
Esketamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 237,725 Da.
Dissen am Teutoburger Wald
Disen am Tojtoburger Vald je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Osnabrik. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.330 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3459015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Osnabrik Disen am Tojtoburger Vald se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osnabrik. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 109 metara. Površina opštine iznosi 31,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.330 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 292 stanovnika/km².
Francisco Goya
Francisco José de Goya y Lucientes (Fuendetodos, Španjolska, 30.3. 1746. - Bordeaux, Francuska, 16.4. 1828.), španjolski slikar i graver.
Bio je najvažniji europski umjetnik svoga doba koji je izvršio ogroman utjecaj u evoluciji slikarstva. Njegovi se zadnji radovi smatraju pretečom romanticarskog pokreta.
Rodio se, živio je, ponekad teško obuzdavajući svoju narav i svoje stavove i umro u burnom razdoblju povijesti kada se je stvarao novi svjetski poredak u čijim približnim okvirima živimo i danas.
Biografija
Rođen je, u malom mjestu Fuendetodos, kao četvrto dijete, a drugi sin, od oca José de Goya i majke Gracie Lucientes.
Mokraća
Bakterije
Zdrava mokraća je normalno sterilna. Bakterije ne mogu da prodiru kroz organizam tako lako jer mora da prodje kroz bubrege pa u creva
Francisco Goya
Biografija
Kao dijete provodio je vrijeme u radionici svoga oca pozlatara koji je htio da ga on i naslijedi u tome zvanju, ali ipak se je odlučio za zvanje slikara.
U Zaragozi je s 14 godina učio od prijatelja svoga oca, slikara Joséa Luzana, koji je u umjetničkim krugovima bio poznatiji kao učitelj nego kao autor.
Krajem 1769. godine, u potrazi za nadahnućima, odlazi na putovanje u Italiju, o kojem se malo zna. Takva vrst putovanja je bila obavezna za obrazovanje mlade gospode. Anticka i renesansna umetnost se proucava IN SITU, tj. na licu mesta, uzivo. Dobrostojeci su cak i imali svog licnog CICERONA, kako su se nazivali vodici kroz kulturu koji bi ih pratili na tim putovanjima koja su trajala i po nekoliko godina. Između ostalih gradova, posjećuje Rim, Veneciju, Genovu i Parmu, u kojoj, početkom 1771. godine, osvaja drugu nagradu na lokalnom slikarskom natječaju, slikom naziva Hanibal prelazeći Alpe (španj. Anibal cruzando los Alpes), a o čijoj se sudbini danas ne zna ništa.
1771. je bila i godina njegova povratka u domovinu, točnije Zaragozu, gdje po prvi puta ostvaruje radove, religiozne tematike, s razvijenim stilom, po kojima se dalo naslutiti njegovo umijeće.
Vjenčao se 25. srpnja 1973, sa Josefom Bayeu, sestrom Francisca Bayeua jednog od najutjecajnijih slikara u Madridu, koji je svoj utjecaj imao zahvaliti poznanstvu s prgavim nijemcem Antonom Rafaelom Mengsom, tada prvim slikarom španjolskog kralja Karla III.
Rodilo mu se troje djece od kojih je punoljetnost doživjelo samo najmlađe, što je poprilično pridonijelo majstorovim tjeskobnim raspoloženjima. Prvo dijete Antonio Juan Ramon, se rodilo 1774, ali umire nedugo nakon rođenja. Eusebio Ramón, Goyino drugo dijete, dolazi na svijet 1775, godine i kada sa druge Atlantskog oceana George Washington preuzima zapovijedništvo nad trupama u Američkom ratu za neovisnost. Dvije godine poslije rodio se i najmlađi sin, Vicente Anastasio.
Šogor mu je, iste godine, namaknuo posao u Kraljevskoj tvornici tapiserija za koju je ostvario šezdeset i tri predloška (39 do 1780, 17 između 1786-1788 i 7 1791-1792) s motivima lova, idile i svakodnevnog života te na taj način otvara vrata kraljevske kuće, koja je oduvijek obilno nagrađivala talentirane umjetnike. Istovremeno slika i portrete raznih dvorskih likova te djela s religioznim motivima po kojima ga zamjećuju pripadnici struke.
Prvu seriju gravura ostvaruje 1778, na kojima se nalazi šesnaest kopija Velàzquezovih ulja. Velázquez, kao i Rembrandt, bili su, bez sumnje, najveći Goyni uzori, posebno na području portreta.
Na madridskoj Likovnoj akademiji »San Fernando«, imenovan je članom 1780 za koju je, povodom primanja, ostvario jedno od njegovih prvih remek djela, sliku zvanu Razapeti Krist (španj. Cristo crucificado). To mu je imenovanje, između ostalog, otvorilo vrata u tadašnju visoku zajednicu i ubrzo postaje nešto poput današnjih zvijezda zabavne industrije, pogotovo među pripadnicama te zajednice.
Malo poslije smrti Antona Rafaela Mengsa šalje kralju molbu (24. srpnja 1779) da ga imenuje kraljevskim slikarom. Potvrdni odgovor mu stiže sedam godina kasnije (7. srpnja 1786). Njegovo ogromno zadovoljstvo tim događajem ostaje zabilježeno u jednom pismu upučeno njegovom prijatelju Zapateru u kojem navodi: "Martine moj! Već sam kraljevski slikar od petnaest tisuća realesa!".
Dvije godine kasnije umire kralj Karlo III te ga na tronu naslijeđuje njegov sin, Karlo IV. Kraljevanje novog kralja započelo je u prosincu 1788, pet mjeseci prije početka francuske revolucije. Monarh mu naručuje portrete i kao nadoknadu za izvršen posao obećaje mu najuzvišenije slikarsko mjesto koje je mogao priželjkivati, mjesto Prvog kraljevskog slikara. Kraljevsko se obećanje ostvaruje 1789.
U zimi 1792, za vrijeme svog boravka na jugu Španjolske, teško obolijeva. Pošto je bio poznat i po svom promiskuitetnom životu neki su sumnjali da je u pitanju bila neka od veneričnih bolesti. Zbog posljedica te bolesti ostaje potpuno gluh, ali i neumoljiviji u svom umjetničkom izražaju.
1799, dovršio je na zahtjev vladara remek djelo, portret poznat kao Obitelj Karla IV (španj. La familia de Carlos IV) crpeči inspiraciju iz Velazquezovih "Las Meninas". To je službeni portret, formalnog izražaja, ali u kojem si autor dopušta izvjesnu ironiju u oblikovanju portretiranih likova kritičkim realizmom.
Ponso 4R
Ponso 4R je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 604,473 Da.
Teokracija
Teokracija ili teokratija (grč. ϑεοϰρατία), oblik vladavine koji se legitimira božjom voljom i u kojem državni (svjetovni) i religijski poredak čine jedinstvo. U teokraciji ne postoji podjela na duhovnu i svjetovnu vlast, odnosno u njoj se sva vlast temelji na striktnom tumačenju određene vjerske doktrine, odnosno pripadnosti određenoj vjerskoj organizaciji koja je stopljena s državom. Drugim riječima, svećenstvo ili crkveni poglavar ima i političku vlast, vlada u božje ime i navodno utemeljuje vlast na božjoj objavi.
Francisco Goya
Biografija
Iste je godine dovršio brilijantnu seriju gravura, satiričkog karaktera, poznatu kao Hirovi (španj. Los caprichos). To su osamdeset i dva djela koja sadržavaju britku kritiku tadašnjeg španjolskog civilnog i crkvenog društva. U toj se seriji pojavljuju neobična bića, koja se u kasnijim majstorovim djelima ponavljaju puno češče. Dva dana nakon izdanja, zbog straha od represalija, povlači ih sa tržišta.
Monarhija
right|350px|thumb|Monarhije u današnjem svijetu su obojane plavo.
Francisco Goya
Biografija
Slikao je portrete, ne samo za kraljevsku obitelj, već i za madridsku aristokraciju, te se i među tim slikama nalaze neka njegova najcijenjenija djela poput: Grofica od Činčona (španj. La condesa de Chinchon), Gola ljepotica (španj. La maja desnuda) i Odjevena ljepotica (španj. La maja vestida). Za posljednje dvije slike, legenda kaže da se na njima pojavljuje plemenita Cayetana, vojvotkinja od Albe, koja je sa umjetnikom održavala, za ono vrijeme, skandalozne odnose. 300px|thumb|"Gola ljepotica"Poslije Velázqueza, Goya je najveća pojava u španjolskom slikarstvu, majstor koji je mimo shema rokokoa i klasicizma duboko zahvatio u stvarnost svoga doba i svoje sredine. Goyino je djelo po tematici svestrano. Slikao je prizore iz pučkog života, stravične scene iz pobuna i ludnica, te kartone za tapiserije, no vrhunac svog stvaranja dosegao je u portretu.
Teokracija
Primjeri teokracije u današnjem svijetu su prilično rijetki i uglavnom se svode na Vatikan i Iran.
Francisco Goya
Biografija
Kao dvorski slikar Goya je desetljećima portretirao vladare, aristokraciju, generale i ministre, vojvode i vojvotkinje, ostvarujući njihove likove genijalnom pronicivošću.
Monarhija
Monarhija je državno uređenje u kome državni poglavar, odnosno monarh na svoju funkciju dolazi po nasljednom pravu, a rjeđe i izborom među nasljednim pravom ograničenim kandidatima (članovi vladajuće porodice ili najjači plemići u državi).
Francisco Goya
Užasi rata
Najpoznatiji Goyin ciklus se zove Užasi rata koji predstavlja seriju od 82 grafike koje nastaju u periodu između 1810. i 1815. godine. Upečatljive grafike predstavljaju detalje okrutnih i besmislenih atrociteta počinjenih u špansko-francuskom sukobu, odnosno ratu za nezavisnost Španije.
Monarhija
Danas se najčešće razlikuju tri vrste monarhija:
Francisco Goya
Užasi rata
Za vrijeme života Goje, štampana su samo dva kompleta ovih grafika, jedan od kojih je Goja poklonio svom prijatelju i kritičaru umjetnosti Seanu Bermudezu. Prvo izdanje poslije Gojine smrti, objavila je Kraljevska akademija lijepih umjetnosti San Fernando, 1863. godine. Slijedila su ga tri izdanja, 1892., 1903., i 1906. godine.
Istorijske prilike na osnovu kojih nastaju grafike
1808. godine, počinje prvi pravi gerilski rat u istoriji. Strane u sukobu su Španija i Napoleonova Francuska. Napoleonove trupe ulaze u Španiju kako bi napale Portugal, saveznika Engleske. U prvom momentu, španski narod pozdravlja francuske trupe, pošto misli da su Francuzi došli da obore Manuela Godoja, kraljičinog štićenika. Ali kada je Napoleon primorao španskog kralja na abdikaciju poslije represije koja se desila 3. maja i poslije imenovanja kraljevog brata Hozea za kralja, stvari se drastično mijenjaju. Pretpostavljeni oslobodilac se pretvara u neprijatelja i osvajača. Kao i u ostatku Evrope, otpor i mržnja prema Napoleonu progresivno raste.
Monarhija
Većina država u današnjem svijetu su republike, a preostali broj monarhija su parlamentarne monarhije.
Francisco Goya
Istorijske prilike na osnovu kojih nastaju grafike
Brutalna i krvava represija majskih ustanaka u Madridu, bila je signal za otpočinjanje masovnih oružanih otpora protiv Francuza, širom Španije. Počevši od Navare, prvog dijela koji je bio u kontaktu sa francuskim trupama, pa sve do najjužnijih dijelova Španije.