cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ich möchte kein Mann sein
Ich möchte kein Mann sein je njemačka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1918. u režiji Ernsta Lubitscha. Protagonistica, čiji lik tumači Ossi Oswalda, je svojeglava kćer bogatog advokata koja, nastojeći izmaći nadzoru svoje guvernante i staratelja, izlazi iz kuća prerušena u muškarca te doživljava komične pustolovine.
Epitop
mini|desno|250px|Epitopi na molekulu antigena
Epitop, antigenska determinantna (od ) je skup aminokiselinskih rezidua koje se specifično vežu sa paratopom na antitelima. Epitopi su poznati i kao determinanta ili odrednice antigena, ili delovi njegove makromolekule koji prepoznaju antitelo, i za koje se konkretno vezuju receptori na T i B limfocitima. Generalno gledano antigen ima nekoliko ili mnogo različitih antigenskih determinanti i zato reaguje sa bezbroj antitela. Epitop je funkcionalna jedinica, a ne strukturni element proteina i ne može se otkriti nezavisno od svog paratopa. Deo jednog antitela koja prepoznaje epitope zove paratop.
Pojmovi
Determinanta je faktor koji uspostavlja prirodu entiteta ili događaja.
Antigenska determinanta (epitop) strukturna komponenta molekula antigena odgovorna za specifičnu interakciju sa molekulima antitela izazvanu istim ili srodnim antigenima.
Sakrivene antigenske determinanta nalazi se u neeksponiranom regionu molekula, tako da je sprečena da stupa u interakciju sa receptorima na limfocitima, ili sa molekulima antitela, i nije u stanju da izazove neki od imunskih odgovora; može da se pojavi posle stereohemijskih promena molekularne strukture.
Imunogena determinanta je imunogeni deo molekula koji stupa u interakciju sa pomoćnicima T ćelija i pokreće produkciju antitela, nasuprot antigenskoj determinanti ili haptenu, koji stupa u interakciji sa B ćelijama.
Osobine
Makromolekuli sadrže veći broj epitopa, od kojih se neki mogu ponavljati, a broj multiplih identičnih determinanti određuje valentnost antigena. Epitop mogu biti nepreklapajući, kada su prostorno udaljeni i omogućavaju vezivanje dva ili više antitela. Preklapajuće determinante su blizu jedna drugoj i dovode do sternih smetnji prilikom vezivanja antitela, a u retkim slučajevima je moguće i da vezivanje prvog antitela dovede do konformacione promene strukture antigena čime se utiče na vezivanje drugog antitela.
Monoklonska antitela reaguju sa jednim, a poliklonska sa više epitopa na molekulu antigena. Antigen i antitelo vezuju se hidrofobnim, jonskim ili Van der Valsov-im silama i tako stvaraju imunokompleks antigen-antitelo.
Epitopi proteinskih antigena su podeljeni u dve kategorije, na konformacioni epitope i linearne epitope, na osnovu njihove strukture i interakcija sa paratopima.
Vasilije Tomić
Vasilije Tomić (Korenita, 14. januar 1949) je pravoslavni teolog i sveštenik u činu protojereja stavrofora.
Bogoslovski fakultet je završio 1973. godine u Beogradu.
Biografija
U manastiru je završio osmogodišnju školu: prvih četiri razreda u Tavni, a narednih četiri u Janji, kod Bijeljine. Kada je, 1964. godine, otvorena obnovljena Karlovačka bogoslovija, upisao se u prvi razred, prvo kolo ove škole.
Proveo je dve godine na postdiplomskim studijama, u Nemačkoj; prvo na Rimokatoličkom teološkom fakultetu, u Regenzburgu, prvi semestar; potom, tri semestra na Tibingenskom univerzitetu, baveći se religijskom pedagogijom.
Na Filološkom fakultetu na katedri za srpskohrvatski jezik i jugoslovensku književnost, diplomirao je 1980. godine.
Vladika zvorničko-tuzlanski g. Longin (Tomić) rukopoložio ga je u manastiru Tavni, 29. novembra 1975. godine, u čin đakona, a 1. decembra, iste godine, u čin sveštenika. Bio je postavljen za paroha tuzlanskog, gde je služio do Velike Gospojine, 1977. godine. Te godine prelazi u Arhiepiskopiju beogradsko-karlovačku i biva pribrojen bratstvu Hrama Svete trojice, u Beogradu. U oktobru, 1978, prelazi u Hram Svetog Marka, gde služi do svog prelaska u Eparhiju kanadsku, 1. jula 1985. godine. Episkop kanadski, Georgije, postavio je ga za paroha nijagarskog. Godine 1987, 1. oktobra, prelazi u crkvu Svetog Save, u Torontu, gde služi do 2010. kada prelazi u crkvu svetog Arhangela Gavrila u Ričmond Hilu.
Sarađivao je manje više u svim istaknutijim crkvenim glasilima. Kratko vreme je uređivao „Pravoslavlje” i skoro dvadeset godina „Istočnik”, list Eparhije kanadske.
Član je Udruženja književnika Srpske i Udruženja književnika Srbije.
Frejzer
Frejzer se može odnositi na
Machiarella, Latina
Machiarella je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Univerzitet Ahmadu Bello
Univerzitet Ahmadu Bello je nigerijski javni federalni univerzitet osnovan 1962. godine. Prilikom osnivanja univerzitet je nosio naziv Univerzitet Sjeverne Nigerije, koja je tada imala autonoman status u okviru Nigerije.
Branko Radaković
Branko Radaković je srpski multimedijalni umetnik. Rođen je 26. januara 1982. u Paraćinu, gde je završio gimnaziju 2001. Sa jedanaest godina počinje da se bavi umetnošću. Godine 2002. seli se za Kikindu. Diplomirao je 2005. na Višoj školi likovnih i primenjenih umetnosti u Beogradu. Iste te godine nastanio se u Baču, gde i danas živi i predaje likovnu kulturu u osnovnoj školi. Bavi se različitim vrstama umetničkog izraza: slikarstvom, muzikom, poezijom. Napisao je zbirku pesama Trag koji ostaje.
Godine 2006. počinje da se bavi filmom sa kojima je učestvovao na mnogobrojnim festivalima u Srbiji i svetu, a njegov kinematografski rad izuzetno cene i domaći i svetski filmski kritičari.
Samostan Palcho
thumb|left|300px|Samostan Palcho gledan s tvrđave [[Gyantsea. Zgrada u sredini je Kumbum.]] thumb|left|250px|Kumbum u Samostanu Palcho.
Samostan Palcho ili Samostan Pelkor Chode (također poznat i kao Shekar Gyantse) je glavni samostan u tibetanskom gradu Gyantseu, smješten nedaleko od Dzonga ili tvrđave. Najpoznatiji je po svom Kumbumu.
Tsuklakhang, glavni samostanski hram je u periodu 1418-1428. sagrađen od Rabten Kunzang Phaka, drugog kneza Gyantsea, koji je bio sljedbenik Kedrub Jea (1385-1438), jednog od glavnih Tsongkapionog sljedbenika koji je kasnije priznat kao 1. Pančen Lama. Kasnije je postao važno središte sekte Sakya u tibetanskom budizmu.
Godine 1904. je samostan napadnut od strane britanskih vojnika za vrijeme pohoda na Tibet, od čega potiču tragovi u vidu rupa od metaka u samostanskim zidovima. Godine 1959. je djelomično oštećen za vrijeme ustanka protiv kineske vlasti, a potom i za vrijeme kulturne revolucije. Oštećenja su kasnije djelomično sanirana.
Leukopeonidin
Leukopeonidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 322,310 Da.
Palazzo Medici Riccardi
thumb|right|200px|[[Rustikacija (arhitektura)|Rusticirani kameni zidove renesansne palače Medici Riccardi]] Palazzo Medici (poznata i kao Palazzo Medici Riccardi) je renesansna palača u Firenci. Ime je dobila po porodicama koje su bile njeni vlasnici.
Projektirao ju je Michelozzo di Bartolomeo za Cosima de Medicija iz porodice Medici, a sagrađena je između 1445 i 1460.
Univerzitet u Dakaru
Cheikh Anta Diop University, poznat i kao Univerzitet u Dakaru, je javni univerzitet u Senegalu. Osnovan je 1957. godine i pohađa ga oko 60.000 studenata.
Oregne, Belluno
Oregne je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
Nova Sela (Trilj)
Nova Sela su naselje (selo) koje se nalazi nekih desetak kilometara  od  grada  Trilja.
Gleizé
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 8050 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 769 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 234 metara (maksimalnoj 292 m, a minimalnoj 181 m).
Nova Sela (Trilj)
Zemljopisni položaj
Naselje Nova Sela se nalazi na desnoj obali kanjona rijeke Cetine prislonjeno na padinu jednog manjeg brda uz malo krško polje. Naselje je u blizini dionice autoceste A1 između Dugopolja i Šestanovca.
Courtland, Kansas
Kortland je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 285, što je 49 (-14,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Her Majesty's Theatre
Her Majesty's Theatre ili His Majesty's Theatre  je teatar smješten u Haymarketu, dijelu Westminstera u Londonu, a koji se smatra jednom od najuglednijih teatarskih institucija West Enda. Zgradu je projektirao Charls J. Phipps za račun uglednog glumca i producenta Herberta Beerbohma Treeja. Teatar je otvoren 1897. godine, a u njemu je od 1904. godine Beebhom Tree osnovao Kraljevsku akademiju dramskih umjetnosti (RADA), jednu od najuglednijih glumačkih škola na svijetu, a početkom 20. vijeka je producirao spektakularne izvedbe Shakespeareovih i drugih klasičnih tekstova. Kasnije je postalo mjesto gdje su premijerno izvedeni komadi uglednih dramatičara kao što su George Bernard Shaw, J. M. Synge, Noël Coward i J. B. Priestley. Od prvog svjetskog rata je njegova široka pozornica postala privlačna producentima mjuzikla, te se teatar specijalizirao upravo za tu vrstu predstava. U njemu su se često razbijali rekordi vezani uz izvedbe mjuzikla, počevši od popularnog Chu Chin Chow u doba prvog svjetskog rata, a od 1986. do danas se bez prestanka izvodi mjuzikl The Phantom of the Opera Andrewa Lloyda Webbera.
Teatar se nalazi na mjestu gdje je prvu teatarsku kuću godine 1705. podigao arhitekt i dramski pisac John Vanbrugh pod imenom Queen's Theatre. S obzirom da se kazališni komadi bez muzike nisu smjeli izvoditi u nijednom osim dva tzv. patentna teatra, ovaj teatar je postao operna kuća. Između 1711. i 1739. je tamo izvedeno više od 25 opera Georga Friedricha Handela. Prva zgrada je izgorjela 1797. godine, ali je potom sagrađen novi teatar, koji je bio dom operne kuće koja se kasnije preselila u Theatre Royal, Covent Garden. Godine 1847. su u njemu prvu put u Londonu prikazane Mozartove opere La clemenza di Tito, Così fan tutte and Don Giovanni. Sredinom 19. vijeka je imao i vlastitu baletnu trupu. Godine 1867. je ponovno izgorio, ali je obnovljen sljedeće godine, te su u njemu premijerno izvedeni Bizetova Carmen i Wagnerov Ciklus Prstena.
Ime teatra se mijenjalo s obzirom na spol monarha. Prvo je postao King's Theatre (Kraljev teatar) kada je 1714. na prijestolje stupio George I. Preimenovan je u Her Majesty's Theatre godine 1837. Od 1901. do 1952. je bio His Majesty's Theatre, da bi današnje ime dobio po dolasku na prijestolje Elizabete II. U teatru ima 1216 sjedala, a od 1970. je pod zaštitom zaklade English Heritage. Od 2000. je vlasnik teatra Really Useful Group Theatres, ali je zemljište u zakupu od britanske Krune.
Frederiksburg
Frederiksburg se može odnositi na
Bogorodičina crkva u Zemunu
Opis crkve
Bogorodičina crkva bila je izgrađena u drugoj polovini 18. veka, za potrebe srpske i grčke zajednice u Zemunu. Izgradnja crkve započeta je 1774. godine, a završena 1779. godine i crkva je posvećena 1780. godine. Tada je osnovana druga po redu zemunska parohija.
Zvonik je podignut 1794. godine i bio je tek nešto niži od tornja obližnje crkve Blažene Djevice Marije. Prvo zvono, koje je bilo postavljeno 1815. godine, ilustrovalo je pobedu nad Napoleonom. Kasnije su, osim tog zvona, koje i danas postoji, postavljena još dva.
Crkva je bila značajnije obnavljana 1890, 1937. i 1999. godine, a 2009. godine dobila je dekorativno osvetljenje.
U crkvi su više puta liturgiju služili patrijarsi Srpske pravoslavne crkve.
Arhitektura crkve
Prvobitno je crkva izgrađena bez zvonika, zadržala neke tradicionalne srpsko-vizantijske elemente, slično starijim pravoslavnim crkvama u Vojvodini, ali je kasnijom rekonstrukcijom dobila današnji oblik. Na prelazu XVIII u XIX vek izgrađen je zvonik na zapadnoj strani, a 1880. crkva je temeljito prepravljena. Ispod zvonika nalazi se ukopan raritetni depozitorij za odlaganje kostiju, prema pravilima koja se i danas poštuju u Grčkoj pravoslavnoj crkvi, prvenstveno u manastirima Svete Gore.
Bogorodičina crkva je najveći hram u Starom jezgru Zemuna, jednobrodna, sa plitkim pevničkim prostorima i vitkim dvospratnim zvonikom koji izlazi iz zapadne fasade. Ima bogato izrezbaren barokni ikonostas koji je rezao piltor Aksentije Marković, sa ikonama vrsnog i produktivnog ikonopisca i slikara klasicizma, Arsenija Teodorovića. Crkva je restaurirana tokom 2000-2001. godine, kada je obnovljeno zidno slikarstvo, postavljen novi pod i podno grejanje. Crkva predstavlja celinu sa Domom Srpske pravoslavne crkvene opštine, sa kojim deli istu parcelu.
Frederika
Frederika se može odnositi na
Altenburg, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 352, što je 43 (13,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ca' d'Oro
Ca' d'Oro (zapravo Palazzo Santa Sofia) je jedna od najljepših palača na Canal Grandeu u Veneciji. To je jedna od starijih venecijanskih palača, oduvijek je znana kao Ca 'd'Oro (zlatna kuća) zbog svojih pozlaćenih i višebojnih vanjskih ukrasa koji su nekad resili njenu fasadu.
Bilecainfo
BILEĆAinfo je prvi novinski portal posvećen praćenju zbivanja u opštini Bileća u Bosni. S radom je počeo sredninom oktobra 2007. U prosjeku mjesečno ima preko oko 20 000 posjetilaca što ga ubraja među jače medije istočne Hercegovine.
Fridonija
Fridonija se može odnositi na
Ca' d'Oro
Historija palače Ca 'd'Oro
Godine 1922. palaču Ca' d'Oro poklonio je državi njezin posljednji vlasnik i spasitelj baron Giorgio Franchetti koji ju je kupio 1894. godine. Nakon toga uslijedile su opsežne restauracije, uključujući rekonstrukciju stubišta, danas je palača Ca' d'Oro otvorena za javnost kao galerija.
U galeriji Franchetti - Ca 'd'Oro, izložene su slike: Mantegne, Tiepola, Pontorma, van Dyck, Guardia, skulpture Tullija Lombarda i ostaci fresaka kojim su Giorgione i Tizian oslikali fasadu Fondaca dei Tedeschi.
Grinfild
Grinfild se može odnositi na
OR1Q1
Olfaktorni receptor 1Q1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1Q1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Grinel
Grinel se može odnositi na
Gyantse
thumb|right|280px|Gyantse with the Dzong fortress in the background. 1995.
Gyantse (rGyal rtse) također navodđen kao Gyangtse, Gyangdzê; (རྒྱལ་རྩེ་ kineski: 江孜镇; Wylie: rgyal rtse;) je grad u Okrugu Gyangze u Prefekturi Shigatse u Tibetu. Nekada se smatrao trećim najvećim gradom Tibeta (iza Lhase i Shigatsea, ali je od njega danas veće najmanje deset gradova.
U vrijeme kineske okupacije 1952. godine Gyantse je imao oko 8.000 stanovnika, što je otprilike isto koliko ih ima i danas. Nalazi se na nadmorskoj visini od 3977 metara, odnosno 254 km jugozapadno od Lhase u plodnoj doliuni Nyang Chu, odnosno Putu prijateljstva koji spaja Lhasu sa Kathmanduom s Nepalom.
Godine 1904. grad su za vrijeme pohoda na Tibet napale britanske snage, te zauzele nakon dvodnevnog žestokog otpora branitelja. Godine 1954. grad je stradao za vrijeme poplave, a nakon ustanka su NR Kina|kineske komunističke vlasti raselile stanovništvo. Hramovi i samostan Palcho su stradali za vrijeme kulturne revolucije, ali su poslije obnovljeni, a grad vraćeni stanovnici.
Auriébat
Orijeba je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 290 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 262 m, a minimalnoj 144 m).
OR1S1
Olfaktorni receptor 1S1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1S1 genom.
Univerzitet u Mogadišuu
thumb|Zgrada univerziteta Univerzitet u Mogadišuu je univerzitet koji se nalazi u glavnom gradu Somalije, Mogadišuu. Osnovan je 1997. godine, a 2011. ušao je u top 30 afričkih univerziteta.
Gruver
Gruver se može odnositi na
Central Valley, New York
Sentral Vali je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 1.857.
Faustina Mlađa
250px|right|thumb|Faustina Mlađa, portret, Louvre
Anija Galerija Faustina Mlađa (Annia Galeria Faustina Minor, 16. februar 125/130 - 175), poznatija i kao Faustina Mlađa, bila je rimska plemkinja iz Nervo-Antoninske dinastije, poznata kao kćer cara Antonina Pija, potom kao rimska carica, odnosno supruga cara Marka Aurelija.
Dokaz (matematika)
Vrste dokaza
Logički dokazati teoremu znaći dokazati da je to logička posljedica predhodno utvrđenih stavova- teorema i aksioma. Vrste dokaza
Matematička indukcija
1.faza provjerimo stav ili formulu u kojoj formuliše n iz N a koji želimo dokazati za neki prirodni broj n = k0 najčešće za k0 =1 2.faza predpostavimo istinitost za n = k0 i na osnovu te tvrdnje da važi za n = k+1
progresivni sintetički dokaz
Treba dokazati p =>q
p =>q1 =>q2=>q3 =>... =>q
Leumorfin
Leumorfin je organsko jedinjenje, koje sadrži 161 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 3527,849 Da.
Dokaz (matematika)
progresivni sintetički dokaz
U ovom lancu sudova javljaju se neki novi sudovi ( aksiome i teoreme)koje smo ranije dokazali i na koje treba da se pozovemo
regresivni (analitički) dokaz
Ide se obrnutim putem q =>p1 =>p2 =>p3 =>... =>p
Indirektni
Dokazujemo predpostavkom da teorema nije istinita i dolazimo do netačne predpostavke.
Castiglione Messer Marino, Chieti
Castiglione Messer Marino je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1650 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1066 m.
Stella Maris (film, 1918)
Stella Maris je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1918. u režiji Marshalla Neilana. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Williama Johna Lockea. U njemu Mary Pickford nastupa u dvostrukoj ulozi - bogate, ali paralizirane djevojke Stelle Maris; te siromašne djevojke Unity Blake. Radnja prikazuje kako se obje zaljube u novinara Johna Riscu koji je u nesretnom braku sa zlom ženom Louise. Film je doživio ogroman uspjeh, postavši jednim od najgledanijih filmova u SAD 1918. godine, odnosno najvećih hitova u karijeri Mary Pickford.
Godine 1925. je snimljen remake sa Mary Philbin u glavnoj ulozi.
Uloge
van špice
Richard Dawkins
Clinton Richard Dawkins [ ˈklɪntən ˈɹɪtʃ.əd ˈdɔːkɨnz ]  (Nairobi, Kenija, 26. ožujka 1941.), etolog, evolucijski biolog i pisac. Na Novom koledžu u Oxfordu ima titulu emeritus fellow, a od 1995. do 2008. bio je profesor za javno razumijevanje znanosti Univerziteta u Oxfordu. Na istom je univerzitetu 1989. dobio titulu doktora nauke, od 1997. član je Kraljevskog književnog društva, a od 2001. član je Kraljevskog društva.
Istaknuto mjesto Dawkins je stekao svojom knjigom Sebični gen iz 1976. u kojoj je popularizirao genocentrični nazor o evoluciji i uveo pojam mem. Godine 1982. uveo je u evolucijsku biologiju koncept po kojem fenotipski efekti gena nisu nužno ograničeni na tijelo organizma, već se mogu protezati daleko u okoliš, uključujući tijela drugih organizama. Ovaj je koncept predstavio u svojoj knjizi Prošireni fenotip.
Dawkins je ateist, potpredsjednik Britanske humanističke asocijacije i pristalica pokreta Brights. Opće je poznat po svojoj kritici kreacionizma i inteligentnog dizajna. U svojoj knjizi Slijepi urar iz 1986. argumentira protiv analogije s urarom, argumenta za egzistenciju nadnaravnog stvoritelja zasnovana na kompleksnosti živih organizama. Umjesto toga Dawkins evolucijske procese opisuje kao analogne slijepom uraru.
Otada je napisao nekoliko popularnoznanstvenih knjiga te redovito nastupa na radiju i televiziji, pretežno diskutirajući o tim temama. U svojoj knjizi Deluzija o bogu iz 2006. Dawkins tvrdi da nadnaravni stvoritelj gotovo sigurno ne postoji i da je religiozna vjera deluzija – »fiksno lažno vjerovanje«. Do siječnja 2010. engleska je jezična verzija ove knjige bila prodana u više od 2 milijuna primjeraka i bila prevedena na 31 jezik. Dawkins je osnovao Zakladu Richarda Dawkinsa za razum i znanost radi promicanja poučavanja evolucije i djelovanja protiv onih koji zastupaju nastavne programe protiv evolucije.
Kenija
Dawkins se rodio u Nairobiju u Keniji. Sin je Jean Mary Vyvyan (rođ. Ladner) i Clintona Johna Dawkinsa (1915. – 2010.), koji je bio poljoprivredni civilni službenik u Britanskoj kolonijalnoj službi u Njasi (sada Malavi). Dawkins se autoidentificira kao Englez i trenutačno živi u Oxfordu u Engleskoj. Rodivši se u Keniji, on je britanski državljanin.
Dawkins ima mlađu sestru. Tijekom Drugog svjetskog rata njegov je otac bio pozvan u Kraljeve afričke strijelce; u Englesku se vratio 1949. kada je Dawkinsu bilo osam godina. Otac mu je bio naslijedio ladanjsku ostavštinu, Over Norton Park u Oxfordshireu, koju je pretvorio u komercijalnu farmu. Oba njegova roditelja bila su zainteresirana za prirodne znanosti; na Dawkinsova pitanja odgovarala su u znanstvenim terminima.
Dawkins opisuje svoje djetinjstvo kao »normalno anglikansko odgajanje«. Kršćanin je bio do sredine svojih adolescentskih godina kada je zaključio da je teorija evolucije bila bolje objašnjenje za kompleksnost života te je prestao vjerovati u boga. Dawkins tvrdi: »Glavni rezidualni razlog zašto sam bio religiozan bio je taj da sam bio toliko impresioniran kompleksnošću života i da sam osjećao da je on morao imati dizajnera i mislim da je to bilo kada sam shvatio da je darvinizam bio daleko superiorno objašnjenje koje je argumentu dizajna izmaknulo tlo ispod nogu. I to me ostavilo bez ičega.«
Obrazovanje
Dawkins je pohađao Školu u Oundleu u Northamptonshireu, englesku javnu školu s distinktnom aromom Engleske crkve, od 1954. do 1959., gdje je boravio u Laundimerovoj kući. Zoologiju je studirao na Balliolovu koledžu u Oxfordu, diplomiravši 1962.; dok se ondje nalazio, tutor mu je bio Nobelom nagrađeni etolog Nikolaas Tinbergen. Pod Tinbergenovom supervizijom nastavio je kao student istraživač, stekavši do 1966. stupnjeve magistra (MA) i doktora (DPhil), a potom je još jednu godinu ostao kao asistent istraživač. Tinbergen je bio pionir u proučavanju životinjskog ponašanja, posebice u područjima instinkta, učenja i izbora; Dawkinsovo se istraživanje u tom periodu bavilo modelima donošenja odluka u životinja.
Poučavanje
Od 1967. do 1969. bio je profesor asistent zoologije na Kalifornijskom univerzitetu u Berkeleyju. U tom periodu studenti fakulteta u Berkeleyju većinom su se protivili aktualnom Vijetnamskom ratu i Dawkins se snažno uključio u antiratne demonstracije i aktivnosti. Na Univerzitet u Oxfordu vratio se 1970., gdje je preuzeo poziciju predavača. Godine 1990. postao je profesor (reader) zoologije. Godine 1995. bio je postavljen za Simonyijeva profesora za javno razumijevanje znanosti na Oxfordu, a ovu je poziciju financijski utemeljio Charles Simonyi s izraženom namjerom da se od nositelja »očekuje da učini važne doprinose u javnom razumijevanju nekog nučnog polja« i da prvi nositelj profesure bude Richard Dawkins.
Od 1970. član je Novog koledža u Oxfordu. Održao je mnogo inauguralnih i ostalih predavanja, uključujući memorijalno predavanje o Henryju Sidgwicku (1989.), prvo memorijalno predavanje o Erasmusu Darwinu (1990.), predavanje o Michaelu Faradayu (1991.), memorijalno predavanje o T. H. Huxleyju (1992.), memorijalno predavanje o Irvineu (1997.) predavanje o Sheldonu Doyleu (1999.), predavanje o Tinbergenu (2004.) te Tannerova predavanja (2003.). Godine 1991. održao je Kraljevska institucijska božićna predavanja za djecu na temu Odrastanje u svemiru (Growing Up in the Universe). Bio je također urednik mnogih časopisa te radio kao urednički savjetnik za Enciklopediju Encartu (Encarta Encyclopedia) i Enciklopediju evolucije (Encyclopedia of Evolution). Na popisu je kao viši urednik i kolumnist magazina Free Inquiry Vijeća za sekularni humanizam i član je uredničkog odbora magazina Skeptic od njegova osnutka.
Sudjelovao je u sudačkim panelima za razne nagrade, od Faradayeve nagrade Kraljevskog društva do Nagrada Britanske akademije televizijskih umjetnosti, te bio predsjednik Sekcije za biološke znanosti Britanske asocijacije za unapređenje znanosti. Godine 2004. Balliolov koledž u Oxfordu ustanovio je Dawkinsovu nagradu koja se dodjeljuje za »izvanredno istraživanje o ekologiji i ponašanju životinja kojih bi blagostanje i opstanak mogli biti ugroženi čovjekovim aktivnostima«. U rujnu 2008. napustio je svoju profesuru i otišao u mirovinu, najavivši planove da će »napisati knjigu namijenjenu mladima u kojoj će ih upozoriti da ne vjeruju u ›antiznanstvene‹ bajke«.
Osobni život
Dawkins se ženio tri puta i ima jednu kćer. Za kolegicu etologinju Marian Stamp Dawkins se oženio 19. kolovoza 1967. u Annestownu u grofoviji Waterfordu u Irskoj; razveli su se 1984. Potom se 1. lipnja iste godine u Oxfordu oženio za Eve Barham (19. kolovoza 1951. – 28. veljače 1999.). Dobili su kćer Juliet Emmu Dawkins (Oxford, 1984.). Dawkins i Barham također su se razveli. Godine 1992. u Kensigtonu i Chelseaju u Londonu oženio se za glumicu Lallu Ward. Dawkins ju je upoznao preko njihova zajedničkog prijatelja Douglasa Adamsa, koji je s njom radio na BBC-jevu Doctor Whou.
Evolucijska biologija
thumb|right|upright|Dawkins na [[Univerzitet u Teksasu|Univerzitetu u Austinu, mart 2008.]]
Teorem
Na neki način se dokazane propozicije dijele na tri grupacije (ovo nije stroga matematička podjela, nego čisto zbog lakšeg razumijevanja):
Crkva Svetog Dimitrija u Zemunu
Crkva svetog Dimitrija ili poznatija kao Hariševa kapela je hram Srpske pravoslavne crkve u Zemunu. Posvećena je Svetom Dimitriju. Nalazi se na Zemunskom pravoslavnom groblju.
Richard Dawkins
Evolucijska biologija
U svojim znanstvenim djelima Dawkins je najpoznatiji po popularizaciji gena kao glavne jedinice selekcije u evoluciji; ovaj nazor najjasnije je izložen u njegovim knjigama:
Teorem
Teorem je nešto jako bitno što se dosta često koristi i izvan dokaza drugih teorema, najbolji primjer je Pitagorin teorem.
Crkva Svetog Dimitrija u Zemunu
Opis crkve
Sagrađena je 1874-78. godine i posvećena Svetom velikomučeniku Dimitriju, zaštitniku porodice Petrović. Kapelu je podigao Grigorije Hariš, zemunski trgovac, a na osnovu zaveštanja supruge Marije, rođene Petrović, koja se smatra i njenom ktitorom. Graditelji Hariševe kapele su arh. Svetozar Ivačković, projektant, Josif Marks, građevinar, Pavle Simić, slikar ikonostasa i zanatlie Jovan Kistner, drvorezbar i Samuel Kolmajer, zlatar ikonostasa.
Richard Dawkins
Evolucijska biologija
Dawkins je također snažno kritizirao hipotezu Geje nezavisnog znanstvenika Jamesa Lovelocka.
U lipnju 2012. Dawkins je izrazito kritizirao knjigu Društveno osvajanje Zemlje (The Social Conquest of Earth, 2012.) kolege biologa E. O. Wilsona.
Crkva Svetog Dimitrija u Zemunu
Arhitektura crkve
Kapela je oblikovana u neovizantijskom stilu, sa osnovom u vidu upisanog krsta, sa jednim kubetom na preseku brodova. Ona je izgrađena u dva nivoa, na prvom nivou koji je delom ukopan u zemlju se nalazi mrtvačnica čiji se ulaz nalazi isprod stepeništa koje vode u kapelu. Iznad mrtvačnice se nalazi osnovni prostor kapele u kome se obavljaju crkveni obredi. Hariševa kapela predstavlja značajno arhitektonsko-umetničko i memorijalno svedočanstvo o Zemunu i zemunskim porodicama krajem prošlog veka. Osim vezanosti za istoriju dve poznate građanske porodice Petrović-Hariš, kapela je i značajno ostvarenje Svetozara Ivačkovića, jednog od istaknutih srpskih arhitekata na prelazu 19. i 20. veka i visoki umetnički domet Pavla Simića, slikra epohe srpskog klasicizma.
Richard Dawkins
Evolucijska biologija
Kritičari Dawkinsova pristupa sugeriraju da je uzimanje gena kao jedinice selekcije (pojedinačni događaj u kojem se jedinka ili uspije ili ne uspije reproducirati) zavaravajuće; gen bi se moglo bolje opisati, govore oni, kao jedinicu evolucije (dugoročne promjene u frekvencijama alela u populaciji). U Sebičnom genu Dawkins objašnjava da rabi definiciju Georgea C. Williamsa po kojoj je gen »ono što se segregira i rekombinira s procjenjivom frekvencijom«. Još jedan čest prigovor je taj da gen ne može samostalno preživjeti, već mora kooperirati s drugim genima da bi izgradio jedinku i stoga gen ne može biti nezavisna »jedinica«. U Proširenom fenotipu Dawkins sugerira da su iz perspektive individualnog gena svi ostali geni dio okoliša na koji se on adaptira.
Teorem
Napominjem ponovo da je ovo "labava" podjela, tj. ništa od toga nije egzaktno matematički nego se tako dijeli čisto radi lakšeg razumijevanja.
Richard Dawkins
Evolucijska biologija
U nizu kontroverzija o mehanizmima i interpretacijama evolucije (tzv. »Darwinovi ratovi«) jedna se frakcija često naziva po Dawkinsu, dok se druga frakcija naziva po američkom paleontologu Stephenu Jayju Gouldu, reflektirajući tako premoćnost obojice kao popularizatora pertinentnih ideja. Naime, Dawkins i Gould bili su istaknuti komentatori u kontroverziji o sociobiologiji i evolucijskoj psihologiji, uz Dawkinsa koji ih je uglavnom odobravao i Goulda koji ih je uglavnom kritizirao. Tipičan je primjer Dawkinsove pozicije njegova oštra recenzija knjige Nije u našim genima (Not in Our Genes, 1984.) Stevena Rosea, Leona J. Kamina i Richarda C. Lewontina. Druga dva mislioca koja se često smatraju udruženima s Dawkinsom o ovoj temi jesu Steven Pinker i Daniel Dennett; Dennett je promovirao genocentrični nazor o evoluciji i branio redukcionizam u biologiji. Unatoč svojim akademskim nesuglasicama, Dawkins i Gould nisu imali neprijateljski osobni odnos, a Dawkins je velik dio svoje knjige Đavolji kapelan (A Devil's Chaplain, 2003.) postumno posvetio Gouldu, koji je umro godinu dana prije toga.
Bisko
Bisko je hrvatsko selo smješteno na području Cetinske krajine, u Zagori. Upravno se vodi kao sastavni dio grada Trilja (Splitsko-dalmatinska županija).
Naselje Bisko koje teritorijalno pripada gradu Trilju prostorno obuhvaća zaseoke ili dijelove naselja: Donji Kraj, Gornji Kraj, Grmljani i Mirić.
Stanovništvo
Apsolutno većinsko i jedino autohtono stanovništvo ovog sela su Hrvati, a većina stanovništva izjasnila se kao pripadnici Rimokatoličke crkve.
Napomena: Podaci o broju stanovnika za razdoblje od 1869. do 1981. godine ne sadržavaju  podatke za dio naselja Liska koje se do tada popisivalo sa naseljem Dugopolje a 1991. godine je pripojeno naselju Bisko.
Crkva
Zaštitnik župe je sv. Mihovil. U crkvenom ustrojstvu do 1964. godine župa je pripadala Cetinskom dekanatu, a danas pripada dekanatu Klis u Splitsko-makarskoj nadbiskupiji.
Povijest
Ako se prihvati publikacija Stjepana Gunjače o mjestu gdje su se sukobili ban Ivan Babonić i Mladen II. Bribirski, Bisko se prvi put spominje u svibnju 1322. godine.
Općenito, podaci o seoskom stanovništvu unutrašnje Dalmacije iz razdoblja prije kraja 17. stoljeća vrlo su rijetki i oskudni. Stoga popis bišćanskih kuća iz 1572. godine, s navedenim imenima i patronimima njihovih domaćina, imaju paradigmaticno značenje. Popis kuća u Bisku, uklopljen u dukalu iz 1572. i Stanje duša iz 1725. godine, pokazuju da se u Bisku zadržalo starosjedilačko stanovništvo i tijekom osmanskog vladanja ovim krajem.
U vrijeme osmanske vlasti, Bisko je pripadalo Kliškom sandžaku, sve do oslobodenja tijekom Morejskog rata (1684./99.), kad je u okviru Sinjske providurije došlo pod mletačku vlast. Tako se starosjedilačko stanovništvo u Bisku održalo i u vrijeme velikih migracija koje su zadesile sinjski kraj u doba povlačenja osmanske granice u dublju unutrašnjost koncem 17. i početkom 18. stoljeća. Od osmanskog zaposjedanja kontinentalne Dalmacije do početka 17. stoljeća nisu prestajali, jači ili slabiji, granični sukobi izmedu Osmanskog Carstva i Mletačke Republike, pa je ovaj prostor gotovo dva stoljeća bio poprište "malih ratova", a to je utjecalo na njegov društveno-gospodarski razvoj.
Nakon zauzimanja Sinja 1686. godine, Mlečani su zagospodarili plodnom, ali gotovo napuštenom krajinom. Pod vodstvom franjevaca Sinjska krajina je naseljena stanovništvom iz Rame i drugih krajeva pod osmanskom vlašcu. Kako bi napučili opustjela područja, Mlečani su uz pomoć vojnih upada krajišnika poticali prelazak stanovništva iz okolice Livna, Duvna i Rame u Sinjsku krajinu (seoba 1688.). U ratu je razrušeno mnogo naselja, a stalne borbe vezale su velik broj ljudi na obranu. Uz ovu, intenzivniju imigraciju, zabilježene su i imigracije Bišcana i Poljičana u opustjela sela sinjskog kraja. Naime, nakon Mletačko-osmanskog rata (1714/8.) i pomicanja osmanske granice dublje u unutrašnjost prema sadašnjoj granici s Bosnom i Hercegovinom, neke su stare bišćanske obitelji od mletačkih vlasti dobile zemlju, pašnjake i staništa u selima preko rijeke Cetine, na podrucju tada vrlo prostrane župe Tijarica (sela Strizirep, Apatovac, Medići, Voštane i sama Tijarica), i ondje se nastanile. Usto su mnoge bišćanske obitelji, takoder zbog zasluga u ratovima na strani Mlečana, dobile zemljišne posjede u obližnjem Sinjskom polju.
Veći broj arhivskih dokumenata svjedoči da je Bisko jedino selo u Sinjskoj krajini za koje se pouzdano zna da su se u njemu, u stoljećima osmanske vladavine, održali starosjedioci, sačuvali svoju staru crkvu, vlastitu župu i, barem od 1618. godine ako ne i prije, posebnog župnika glagoljaša. Najstariji poznati podaci o stanovništvu Biska datiraju iz 1572. godine, kada mještani sela Bisko, posredstvom smederevskog biskupa Nikole Ugrinovića (oko 1526-1604), upućuju molbu Veneciji da ih Mletačka Republika primi pod svoju vlast i zaštitu. Tada u Bisku ima šest kuća sa stotinjak stanovnika. Prema popisu župljana Biska iz 1625. godine, selo je imalo 130 “duša od pričesti” (prema tadašnjim crkvenim propisima to su bile osobe u dobi od dvanaest i više godina). Na temelju dobne strukture karakteristicne za predtranzicijsku etapu razvoja stanovništva možemo procijeniti da je 1625. godine Bisko imalo izmedu 160 i 170 stanovnika.
Prema mletačkom popisu iz 1709. stanovništvo Biska bilo je u banderiji Marka Sučića Akrapa koja je sačinjavala 36 obitelji s 209 članova i 19 prezimena (Sučić, Roguljić, Dadić, Janković, Vrgoč, Benković, Sandreković, Mrkonjić Anđelić, Ćajić, Ercegovac, Pranjić, Petrović, Bulatović, Vidović, Đonlić, Sarkolović, Kovačević, Bradarić i Terzić).
Richard Dawkins
Evolucijska biologija
Dawkinsova knjiga Najveća predstava na Zemlji: dokaz evolucije (The Greatest Show on Earth: The Evidence for Evolution, 2009.) razlaže dokaz biološke evolucije i koincidira s dvjestogodišnjicom Darwinova rođenja.
Bisko
Gospodarstvo
Stanovništvo se nekada bavilo poljoprivredom i uzgojem stoke. Danas se sve više napuštaju ove djelatnosti.
Richard Dawkins
Mem
Dawkins je skovao riječ mem (bihevioralni ekvivalent gena) kao način da potakne čitatelje da razmišljaju o tome kako bi se darvinistički principi mogli proširiti onkraj carstva gena. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:11 Doista, ona je bila zamišljena kao proširenje njegova argumenta »replikatorâ«, no zadobila je vlastit život u rukama drugih autora poput Daniela Dennetta i Susan Blackmore. Ove su popularizacije potom dovele do nastanka memetike, polja od kojeg se Dawkins distancirao.
Crkva Svetog Dimitrija u Zemunu
Arhitektura crkve
Ikonostas je poslednji rad Pavla Simića, rađen 1874. u stilu klasicizma.
Richard Dawkins
Mem
Iako je Dawkins neovisno osmislio specifični termin mem, nije se pozivao na to da je sama ideja bila potpuno nova, a u prošlosti je bilo i drugih izraza za slične ideje. Na primjer, John Laurent sugerirao je da bi termin mogao potjecati iz rada malo znana njemačkog biologa Richarda Semona. Godine 1904. Semon je izdao Mnem (Die Mneme), koji se 1924. pojavio na engleskom kao The Mneme. U knjizi se raspravlja o kulturnoj transmisiji iskustava, s uvidima paralelnima onima u Dawkinsa. Laurent je usto pronašao da se termin mnem rabi u knjizi Život bijelog mrava (The Life of the White Ant, 1926.) Mauricea Maeterlincka i istaknuo je sličnosti s Dawkinsovim konceptom. Autor James Gleick opisuje Dawkinsov koncept mema »njegovom najslavnijom znamenitom invencijom, daleko utjecajnijom od njegovih sebičnih gena ili njegova potonjeg prozelitizma protiv religioznosti«.
Kritika kreacionizma
Dawkins je istaknuti kritičar kreacionizma, religijskog vjerovanja da je čovječanstvo, život i svemir stvorilo božanstvo bez utjecaja evolucije. Mladozemaljski kreacionistički nazor da je Zemlja stara tek nekoliko tisuća godina opisao je kao »izvrnutu, uskoumnu laž«, a njegova knjiga Slijepi urar (The Blind Watchmaker, 1986.) sadrži ustrajnu kritiku argumenta iz dizajna, važna kreacionističkog argumenta. U toj knjizi Dawkins argumentira protiv analogije s urarom, koju je slavnom učinio engleski teolog iz 18. stoljeća William Paley putem svoje knjige Prirodna teologija (Natural Theology, 1802.) u kojoj argumentira da upravo onako kako je ura previše komplicirana i previše funkcionalna da bi iznenada nastala pukim slučajem tako i sva živa bića – sa svojom daleko većom kompleksnošću – moraju biti svrhovito dizajnirana. Dawkins dijeli nazor kojeg se općenito drže znanstvenici da je prirodna selekcija dostatna za objašnjenje očigledne funkcionalnosti i nenasumične kompleksnosti biološkog svijeta i da se za nju može reći da igra ulogu urara u prirodi, mada onog automatskog, neinteligentnog, slijepog urara.
thumb|left|Dawkins na 34. godišnjoj konferenciji [[Američki ateisti|Američkih ateista, 2008.]]
U prosincu 2004. u intervjuu s američkim novinarom Billom Moyersom Dawkins je kazao: »Među stvarima koje znanost znade evolucija je onoliko sigurna koliko sve što znamo.« Kada ga je Moyers upitao o uporabi riječi teorija, Dawkins je izjavio: »Evolucija je promatrana. Radi se samo o tome da nije promatrana dok se zbiva.« Dodao je: »Prije je nalik detektivu koji je naišao na ubojstvo poslije same scene... detektiv nije zapravo vidio da se ubojstvo dogodilo, dakako. No ono što vi vidite je masivan trag... Goleme količine cirkumstancijalnog dokaza. To bi se moglo također objasniti riječima engleskoga.«
Dawkins se gorljivo protivi uključenju inteligentnog dizajna u znanstvenu edukaciju, govoreći za nj da »uopće nije znanstveni argument, već religijski«. U medijima se Dawkinsa naziva »Darwinovim rotvajlerom«, što je referencija na engleskog biologa T. H. Huxleyja koji je zbog zastupanja Darwinovih ideja o evoluciji bio znan kao »Darwinov buldog«. Snažan je kritičar Istine u znanosti, britanske organizacije koja promovira poučavanje kreacionizma u državnim školama, te putem Zaklade Richarda Dawkinsa za razum i znanost planira subvencionirati škole dostavom knjiga, DVD-ova i pamfleta koji djeluju protiv rada Istine u znanosti, koji je Dawkins opisao »obrazovnim skandalom«.
Zastupanje ateizma
thumb|upright|Dawkins drži predavanje o svojoj knjizi [[Deluzija o bogu, 24. lipnja 2006.]]
Dawkins je otvoreni ateist i podupiratelj raznih ateističkih, sekularnih i humanističkih organizacija. Iako je u dobi od trinaest godina bio potvrđen u Engleskoj crkvi, religioznu vjeru počeo je gubiti kada je pronašao Darwina. Otkrio je da ga je vlastito razumijevanje evolucije odvelo u ateizam i da ga zbunjuje vjerovanje u boga među pojedincima koji su sofisticirani u znanosti. Ne slaže se s principom nepreklapajućih magisterija koji je predložio Stephen Jay Gould i smatra da je egzistencija boga znanstvena hipoteza, kao i bilo koja druga. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:50
Dawkins je postao istaknuti kritičar religije i tvrdi da je njegova opozicija religiji dvostruka: religija je i izvor sukoba i opravdanje za vjerovanje bez dokaza. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:282–286 Vjeru – vjerovanje koje nije zasnovano na dokazu – smatra »jednim od najvećih zala na svijetu«. Na istaknuto mjesto uspeo se u javnim debatama o odnosu znanosti i religije nakon publiciranja svoje knjige Deluzija o bogu (The God Delusion, 2006.), koja je postala međunarodni bestseler. Njezin uspjeh mnogi su vidjeli kao naznaku promjene u suvremenom kulturnom cajtgajstu te također identificirali s usponom novog ateizma.
Dawkins edukaciju i podizanje svijesti vidi primarnim oruđima u suprotstavljanju onomu što smatra religijskom dogmom i indoktrinacijom. Ova oruđa uključuju borbu protiv određenih stereotipa pa je usvojio termin bistar (engl. bright) kao način asociranja pozitivnih javnih konotacija uz one koji posjeduju naturalistički svjetonazor. Dao je potporu ideji slobodoumne škole, koja ne bi indoktrinirala djecu ni u ateizmu ni u bilo kojoj religiji, već bi umjesto toga poučavala djecu da budu kritična i otvorena uma. Inspiriran uspjesima u podizanju svijesti kojima su feministice pobudile raširenu neugodu pri rutinskoj uporabi riječi »on« (engl. he) umjesto »ona« (engl. she), Dawkins slično tomu sugerira da bi se fraze kao npr. »katoličko dijete« ili »muslimansko dijete« trebale smatrati jednako socijalno apsurdnima kao i npr. »marksističko dijete« zato što vjeruje da djecu ne bi trebalo klasificirati na osnovi ideoloških ili religijskih uvjerenja njihovih roditelja.
thumb|left|Dawkins s [[Ariane Sherine na otvorenju ateističke autobusne kampanje u Londonu.]]
Dawkinsovo je zastupanje ateizma izazvalo kontroverzije. Pisac Christopher Hitchens branio je percipiranu oštrinu Dawkinsova stava prema religiji dok su Nobelovi laureati sir Harold Kroto i James D. Watson te psiholog Steven Pinker pohvalama obasuli njegovu knjigu Deluzija o bogu. Nasuprot tomu, književni kritičar Terry Eagleton, teolog Alister McGrath i filozof znanosti Michael Ruse optužili su Dawkinsa da je iz temelja pogrešno shvatio teološke argumente koje je tvrdio da pobija, dok su znanstvenici Martin Rees i Peter Higgs kritizirali Dawkinsov konfrontacijski stav prema religiji kao nekoristan, uz Higgsa koji je otišao toliko daleko da ga je etiketirao fundamentalistom. Odgovarajući svojim kritičarima, Dawkins tvrdi da teolozi nisu ništa bolji od znanstvenika u osvrtanju na duboka kozmološka pitanja i da se on ne smatra fundamentalistom jer je voljan promijeniti mišljenje ususret novom dokazu. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:55–56 Nedavno, u svibnju 2014. na Hejskom festivalu u Walesu mediji su prenijeli da je Dawkins izjavio: »Sebe bih opisao kao sekularnog kršćanina u istom smislu kao što sekularni židovi imaju osjećaj za nostalgiju i ceremonije.«
Zaklada
Godine 2006. Dawkins je utemeljio neprofitnu organizaciju nazvanu Zaklada Richarda Dawkinsa za razum i znanost (engl. Richard Dawkins Foundation for Reason and Science, RDFRS). Zaklada je u razvojnoj fazi. U Ujedinjenom Kraljevstvu i Sjedinjenim Državama dodijeljen joj je karitativni status. RDFRS planira financirati istraživanja o psihologiji vjerovanja i religije, financirati znanstvene edukacijske programe i materijale te publicirati i poduprijeti karitativne organizacije koje su u naravi sekularne. Zaklada na svojem mrežnom mjestu također nudi humanističke, racionalističke i znanstvene materijale.
Ostala polja
thumb|upright|Dawkins govori u [[Kepler's Booksu u Menlo Parku u Kaliforniji, 29. listopada 2006.]]
U ulozi profesora za javno razumijevanje znanosti Dawkins je bio kritičar pseudoznanosti i alternativne medicine. U svojoj knjizi Paranje duge (Unweaving the Rainbow, 1998.) on razmatra optužbu Johna Keatsa da je Isaac Newton objašnjenjem duge umanjio njezinu ljepotu; Dawkins iznosi argumentaciju za suprotan zaključak. On sugerira da duboki svemir, milijarde godina evolucije života te mikroskopske radnje biologije i herediteta sadrže više ljepote i čuda nego »mitovi« i »pseudoznanost«. Za postumno izdano Zmijsko ulje Johna Diamonda, knjigu posvećenu raskrinkavanju alternativne medicine, Dawkins je napisao uvodnu riječ u kojoj tvrdi da je alternativna medicina štetna ako ni zbog čega drugoga, a ono zbog odvlačenja pacijenata od uspješnijih konvencionalnih terapija te davanja lažnih nada ljudima. Dawkins tvrdi: »Ne postoji alternativna medicina. Postoji jedino medicina koja djeluje i medicina koja ne djeluje.«
Dawkins je izrazio zabrinutost zbog rasta planetarne populacije ljudi i problema prenaseljenosti. U Sebičnom genu on nakratko spominje rast stanovništva, dajući primjer Latinske Amerike čije se stanovništvo, u vrijeme kada je knjiga napisana, svakih 40 godina udvostručivalo. Kritičan je prema rimokatoličkim stavovima o planiranju obitelji i kontroli populacije, tvrdeći da će vođe koji zabranjuju kontracepciju i »iskazuju sklonost ›prirodnim‹ metodama ograničenja stanovništva« dobiti upravo takvu metodu u obliku izgladnjenja.
Kao podupiratelj Projekta velikih čovjekolikih majmuna – pokreta za proširenje moralnih i zakonskih prava na sve velike čovjekolike majmune – Dawkins je knjizi Projekt velikih čovjekolikih majmuna (Great Ape Project, 1994.), koju su uredili Paola Cavalieri i Peter Singer, doprinio člankom Praznine u umu (Gaps in the Mind). U tom eseju on kritizira moralne stavove suvremenog društva kao one zasnovane na »diskontinuiranu, specističkom imperativu«.
Dawkins također u novinama i na weblogovima redovito komentira suvremena politička pitanja; njegova mišljenja obasižu opoziciju invaziji na Irak 2003., britanski nuklearni deterent, akcije predsjednika SAD-a Georgea W. Busha te etiku dizajnerskih beba. Nekoliko je takvih članaka bilo uključeno u Đavoljeg kapelana, antologiju pisanja o znanosti, religiji i politici. Dawkins je također podupiratelj republikanske kampanje koja ima za cilj zamjenu britanske monarhije demokratski izabranim predsjednikom. Dawkins opisuje sebe kao laburističkog glasača u 1970-ima i glasača Liberalnih demokrata od njihova stvaranja. Godine 2009. na stranačkoj konferenciji održao je govor protiv zakonâ o blasfemiji, alternativne medicine i vjerskih škola. Na britanskim općim izborima 2010. Dawkins je službeno pristao uz Liberalne demokrate, pruživši potporu njihovoj kampanji za izbornu reformu i za njihovo »odbijanje podilaženja ›vjeri‹«. U kolovozu 2014. Dawkins je bio jedna od 200 javnih figura koje su potpisale pismo odaslano The Guardianu u kojem se protive škotskoj nezavisnosti uoči rujanskog referenduma o tom pitanju.
U televizijskom dokumentarcu Neprijatelji razuma (The Enemies of Reason, 2007.) Dawkins diskutira o onome što vidi kao opasnosti od napuštanja kritičke misli i razložnosti zasnovane na znanstvenom dokazu. Specifično citira astrologiju, spiritualizam, rašljarenje, alternativne vjere, alternativnu medicinu i homeopatiju. Također diskutira o tome kako se internet može rabiti za širenje religijske mržnje i teorijâ zavjera s nedostatnom pozornošću za obrazlaganje zasnovano na dokazima.