cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ABC proteini
Mehanizam transporta eksportera
ABC eksporteri imaju transportni mehanizam koji je u skladu sa modelom naizmeničnog pristupa i modelom ATP prekidača. U apo stanjima eksportera, konformacija je orijentisana ka unutrašnjosti, a TM i NB domeni su relativno udaljeni. Kod MsbA, na primer, komora je dovoljno velika da prihvati šećerne grupe iz lipopolisaharida (LPS). Nekoliko grupa naučnika je iznelo pretpostavku da vezivanje supstrata inicira transportni ciklus. ATP vezivanje koje indukuje NBD dimerizaciju i formiranje ATP sendviča, je pogonska sila konformacionih promena u TM domenima. U MsbA proteinu, šećerne čeone grupe su sekvestrirane unutar komore tokom "eneretskog stimulusa". Šupljina je obložena naelektrisanim i polarnim ostacima koji su verovatno solvatisani, i čime se formira energetski nopodesno okruženje za hidrofobne supstrate, a energetski podesno za polarne delove amfifilnih jedinjenja ili šećernih grupa iz LPS. Pošto lipid ne može dugo da bude stabilan u okruženju komore, lipid A i drugi hidrofobni molekuli prelaze u energetski povoljniju poziciju unutar spoljašnjeg sloja membrane. Pomeranje takođe može da bude vođeno smicanjem čvrstih tela TM domena dok se hidrofobni repovi LPS molekula provlače kroz lipidni dvosloj. Prepakivanjem heliksa se konformacija menja u stanje sa otvorom ka spoljašnjosti membrane. ATP hidroliza može da proširi periplasmatični otvor i da pogura supstrat ka spoljašnjem sloju lipidnog dvosloja. Hidrolizom drugog ATP molekula i oslobađanjem Pi odvajaju se NB domeni, čemu sledi restauracija odmarajućeg stanja i otvaranje komore ka citoplazmi za sledeći ciklus.
Uloga u otpornosti na višestruke lekove
Poznato je da ABC transporteri imaju ključnu ulogu u razviću otpornosti na višestruke lekove (MDR). U MDR slučajevima, pacijenti koji koriste lekove konačno razviju otpornost ne samo na lek koji uzimaju, nego i na nekoliko različitih tipova lekova. To je uzrokovano višestrukim faktorima, jedan od kojih je povišeno izlučivanje leka iz ćelja posredstvom ABC transportera. Na primer, ABCB1 protein (P-glikoprotein) iznosi tumorno supresivne lekove iz ćelija. Pgp koji se naziva i MDR1, ABCB1, je prototip ABC transportera, i on je najekstenzivnije izučavan gen te familije. Poznato je da Pgp transportuje organska katjonska ili neutralna jedinjenja. Za nekoliko članova ABCC familije, takođe poznatih kao MRP, je pokazano da imaju MDR dejstvo na organska anjonska jedinjenja. Najbolje izučeni član ABCG familije je ABCG2, takođe poznat kao BCRP ( - protein otpornosti raka dojke), proizvodi otpornost na većinu inhibitora topoizomeraze I ili II, kao što su topotekan, irinotekan, i doksorubicin.
Nije razjašnjeno kako ti proteini mogu da translociraju lekove koji su različiti u tolikoj meri, mada jedan model (model hidrofobnog usisivača) navodi da su u P-glikoproteinu lekovi vezani nezavisno od lipidne faze na bazi njihove hidrofobnosti.
Revertovanje otpornosti na višestruke lekove
Otporost na lekove je čest klinički problem koji se javlja kod pacijenata obolelih od infektivnih bolesti i pacijenta obolelih od kancera. Prokariotiski i eukariotski mikroorganizmi kao i neoplastične ćelije su često otporni na lekove. MDR se često objašnjava povišenim izražavanjem ABC transportera. Inhibicija ABC transportera dejstvom jedinjenja niske molekulske težine je bila ekstenzivno izučavana kod obolelih od raka; međutim, klinički rezultati su bili razočaravajući. Nedanvo su razne RNAi strategije primenjene u revertovanju MDR u različitim modelima tumora i utvrđeno je da je ta tehnologija efektivna u poništavanju MDR posredovanog ABC-transporterima u ćelijama raka, te se stoga smatra obećavajućom strategijom za prevazilaženje MDR upotrebom genskih terapeutika. Primena RNAi tehnologije takođe ima potencijal da nađe primenu u prevazilaženju MDR tretmana infektivnih bolesti uzrokovanih mikrobnim patogenima.
Metodi za karakterisanja interakcija ABC transportera
Postoji nekoliko tipova testova koji omogućavaju detekciju interakcija ABC transportera sa endogenim i ksenobiotičkim jedinjenjima. Kompleksnost testova je u opsegu od relativno jednostavnih membranskih, poput testa vezikularnog transporta, ATPaznog testa, preko kompleksnijih ćelijskih testova i do složenih in vivo detekcionih metodologija.
Membranski testovi
Testom vezikularnog transporta se detektuje translokacija molekula posredstvom ABC transportera. Membrane pripremljene pod podesnim uslovima sadrže obrnuto orijentisane vezikule sa mestima vezivanja ATP i mestima vezivanja supstrata transportera na spoljašnjoj strani. Vezikule preuzimaju substrate transportera na način zavistan od ATP. Brza filtracija koristeći filtere sa staklenim vlaknima ili nitroceluloznim membranama se koristi za separaciju vezikula od inkubacionog rastvora, pri čemu se testirano jedinjenje zarobljeno unutar vezikula zadržava na filteru. Količina transportovanih neobeleženih molekulula se određuje putem HPLC, LC/MS, LC/MS/MS. Alternativno, jedinjenja se obeležavaju radioaktivno ili sa fluorescentnim oznakama, tako da se radioaktivnost ili fluorescencija koji su zadržavani na filteru mogu kvantifikovati.
Razni tipovi membrana iz različitih izvora (e.g. ćelije insekta, transfektovane ili odabrane ćelijske linije sisara) se koriste u vezikularnim transportnim studijama. Membrane su komercijalno dostupne ili se mogu pripremiti iz raznih ćelija ili čak tkiva, e.g. kanalikularne membrane jetre. Ovaj tip testa ima prednost u pogledu merenja stvarne dispozicije supstrata kroz ćelijsku membranu. Njegov nedostatak je da se jedinjenja sa srednjom do visoke pasivne permeabilnosti ne zadržavaju unutar vezikula, što čini direktna merenja transporta teško izvodivim.
Test vezikularnog transporta može da bude izveden na indirektan način, tako što interagujući testirani lekovi modulišu brzinu transporta reporterskog jedinjenja. Takav tip testa je posebno podesan za detekciju mogućih interakcija između lekova i interakcija lekova sa endogenim substratima. Ovi testovi nisu senzitivni na pasivnu permeabilnost jedinjenja i stoga detektuju sva interagujuća jedinjenja. Ovaj tip testa ne pruža informacije o tome da li je testirano jedinjenje inhibitor transportera, ili substrat transportera koji inhibira njegovu funkciju na kompetitivan način. Tipičan primer indirektnog vezikularnog transportnog testa je detekcija inhibicije tauroholatnog transporta posredstvom ABCB11 (BSEP).
Testovi bazirani na celim ćelijama
Ćelije koje izražavaju efluksne transportere aktivno pumpaju supstrate iz ćelija, što dovodi do snižavenja brzine akumulacije supstrata, nižih intracelularnih koncentracija tokom stacionarnog stanja, ili veće brzine eliminacije supstrata iz ćelija zasićenih supstratom. Transportovani radioaktivni supstrati ili obležavajće fluorescentne boje se mogu direktno meriti, ili na indirektan način se modulacija akumulacije probnog supstrata (e.g. fluorescentne boje, kao što je Rho123, ili kalcein) može odrediti u prisustvu testirang leka.
Kalcein-AM je visoko permeabilni derivat kalceina, te lako penetrira neoštećene ćelije, gde ga endogene esteraze brzo hidrolizuju do fluorescentnog kalceina. U kontrastu sa kalceinom AM, kalcein ima nisku permeabilnosti i stoga je zarobljen u ćelijama, gde se akumulira. Pošto je kalcein-AM ekselentan supstrat MDR1 i MRP1 efluks transportera, ćelije koje izražavaju MDR1 i/ili MRP1 transportere ispumpavaju kalcein-AM iz ćelije pre nego što ga esteraze mogu hidrolizovati. Rezultat toga je niža ćelijska brzina akumulacije kalceina. Što je veća MDR aktivnost u ćelijskoj membrani, to se manje kalceina akumulira u citoplazmi. U MDR izražavajućim ćelijama, dodatak MDR inhibitora ili MDR supstrata u višku dramatično povišava brzinu akumulacije kalceina. Aktivnost transportera višestrukih lekova se odražava kao razlika između količina boje akumulirane u prisustvu i odsustvu inhibitora. Koristeći selektivne inhibitore, može se uočiti razlika između transportne aktivnosti MDR1 i MRP1. Ovaj test se može koristiti za testiranje lekova za transporterske interakcije, kao i za kvantifikaciju MDR aktivnosti ćelija. Kalceinski test je u vlasništvu preduzeća SOLVO Biotechnology.
Ljudske potfamilije
Poznato je 48 ABC transportera koji su prisutni kod ljudi. Ljudska genomska organizacija ih je klasifikovala u sedam familija.
ABCA
ABCA potfamilija se sastoji od 12 punih transportera podeljenih u dve podgrupe. Prva podgrupa se sastoji od sedam gena koji su mapirani na šest različitih hromozoma. Oni su ABCA1-4, A7, A12, i A13. Druga podgurpa se sastoji od ABCA5-6, i A8-10. Celokupna podgrupa 2 je organizovana kao jedan klaster gena na hromozomu 17q24. Geni druge podgrupe se razlikuju od gena sličnih ABCA1 po tome što imaju 37-38 eksona za razliku od 50 eksona u ABCA1.
ABCA1 podgrupa je implicirana u razviću genetičkih bolesti. U recesivnoj Tangierovoj bolesti, ABCA1 protein je mutiran. Takođe, ABCA4 je u regionu hromozoma 1p21 koji sadrži gen za Stargardtovu bolest. Utvrđeno je da je taj gen visoko izražen u štapićastim fotoreceptorima i da je motiran kod obolelih od Stargardtove bolesti, recesivnog retinitisnog pigmentizma, i većine recesivnih kupasto-štapićastih distrofija.
ABCB
ABCB potfamilija se sastoji od četiri puna transportera i dva polutransportera. Ona je jedina ljudska potfamilija koja sadrži pune i polu tipove transporters. ABCB1 (glikoprotein permeabilnosti, P-gp, Pgp) je otkriven kao protein koji je prekomerno izražen u pojedinim ćelijama tumora otpornim na lekove. Ovaj glikoprotein je kod ljudi kodiran ABCB1 genom. On je prvenstveno izražen u krvno-moždanoj barijeri i jetri. Smatra se da učestvuje u zaštiti ćelija od toksina. Ćelije koje prekomerno izražavaju ovaj protein manifestuju otpornost na višestruke lekove.
ABCC
CFTR, transporter koji učestvuje u bolesti cistična fibroza, se takođe smatra delom ove familije. Cistična fibroza se javlja nakon mutacije i gubitka CFTR funkcije. CFTR transportuje hloridne i tiocijanatne jone kroz epitelijalne ćelijske membrane. Mutacije CFTR gena utiču na funkcionisanje kanala hloridnih jona u tim ćelijskim membranama, što dovodi do cistične fibroze i kongenitalnog odsustva vas deferensa.
ABCD
ABCD potfamilija se sastoji od četiri gena koji kodiraju polutransportere ekskluzivno izražene u peroksizomu. ABCD1 je odgovoran za X-vezanu formu adrenoleukodistrofije (ALD). To je bolest karakterisana neurodegeneracijom i adrenalnom deficijencijom koja se tipično inicira u kasnom detinjstvu. U ćelijama ALD pacijenata se akumuliraju nerazgranate zasićene masne kiseline, mada precizna uloga ABCD1 u tom procesu još uvek nije utvrđena. Funkcija drugih ABCD gena za sad nije poznata. Postoje nagoveštaji da oni imaju srodne funkcije u metabolizmu masnih kiselina.
ABCE i ABCF
Ove dve podgrupe se sastoje od gena koji imaju domene ATP vezivanja koji su blisko srodni sa drugim ABC transporterima, mada ovi geni ne kodiraju transmembranske domene. ABCE se ima samo jednog člana, OABP ili ABCE1, za koji je poznato da prepoznaje pojedine oligodendrocite proizvedene u responsu na specifične virusne infekcije. Svi članovi ABCF podgrupe se sastoje od para domena vezivanja ATP.
ABCG
Šest polutransportera sa mestima ATP vezivanja na N terminusu i transmembranskim domenima na C terminusu sačinjavaju ABCG potfamiliju. Takva orijentacija je suprotna svim drugim ABC genima. Postoji samo 5 ABCG gena u ljudskom genomu, dok Drosophelia genom sadrži 15, a kvasac 10 gena. ABCG2 gen je otkriven u ćelijskim linijama koje su izdvojene zbog njihovog visokog nivoa otpornosti na mitoksantron, i zbog odsustva izražavanja ABCB1 ili ABCC1. ABCG2 može da eksportuje antrociklinske antikancerne lekove, kao i topotekan, mitoksantron, ili doksorubicin. Utvrđeno je da hromozomske translokacije uzrokuju amplifikaciju ili preuređenje ABCG2 gena prisutnog u rezistentnim ćelijskim linijama. Normalna funkcija ABCG2 proteina nije poznata.
Prokariotske potfamilije
Sledeći klasifikacioni sistem za transmembranske transportere rastvorka je razvijen:
Importeri
Permeaze preuzimanja ABC-tipa
Eksporteri
Efluksne permeaze ABC-tipa (prokariotske)
Kristalne strukture
Mnoštvo struktura domena ABC protena koji su rastvorni u vodi je proizvedeno zadnjih godina. Oni imaju značajnu ulogu u izučavanju mehanizma dejstva manje poznatih članova ove proteinske familije.
El Trigo, Urique
El Trigo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1741 m.
Oxford, New Jersey
Oksford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.090, što je 1.193 (-52,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Musano, Treviso
Musano je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Charles François de Cisternay du Fay
Charles François de Cisternay du Fay (1698–1739) je bio francuski znanstvenik i viši nadzornik Kraljevog vrta u Parizu.
1733. je godine iznio stajalište da elektricitet dolazi u dvije inačice koje poništavaju jedna drugu. To je obrazložio tumačeći da se radi o dvjema vrstama električnog fluida. Otkrio je da trljanjem stakla o svilu dolazi do jedne vrste elektriciteta koji je Du Fay tumačio da se staklo nabilo staklenim elektricitetom, a kad se jantar trljao s krznom, rekao je da se jantar nabio smolnim elektricitetom.
Izrazi kojima se koristio Du Fay poslije su zamijenjeni izrazima pozitivni i negativni koje su neovisno jedan o drugome smislili Wiliam Watson i Benjamin Franklin. Ovo DuFayevo otkriće i još neke opservacije elektriciteta objavio je u radu prosinca 1733. i tiskao u Philosophical Transactions of the Royal Society Vol. 38. Du Fay je uočio i objasnio mnogo dotad neobjašnjenih pojava u svezi s elektricitetom koje se tiču električnog naboja i vodljivosti. Od godine 1733. član je Kraljevske akademije znanosti.
Umro je od boginja 1739. godine.
Bar Milano, Alessandria
Bar Milano je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
LUPI
Termin  ima više značenja.
Mertloch
Mertloh je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.479 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137070.
Los Lobos de Huastita, Mezquitic
Los Lobos de Huastita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Mertloch
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Mertloh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 metara. Površina opštine iznosi 10,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.479 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 144 stanovnika/km².
Los Lobos de Huastita, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
USS Yorktown (CV-5)
USS Yorktown (CV-5) bio je peti američki nosač aviona u sastavu Američke ratne mornarice i prvi je nosač u nosačima klase Yorktown. Služio je od 1936. do 1942. godine. Nosač je sudjelovao u pomorskoj bitki kod Midwaya u kojoj je teško oštećen i potopljen.
San Lorenzo Oyamel, México
San Lorenzo Oyamel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2603 m.
Granja Cristy, Rincón de Romos
Granja Cristy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1921 m.
Pontevico, Brescia
Pontevico je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Малошиште
Малошиште је насеље у Србији у општини Дољевац у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 2933 становника (према попису из 1991. било је 3025 становника).
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 80 кућа, 7 удовичка домаћинства, 22 самачка домаћинства.
Демографија
У насељу Малошиште живи 2392 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,2 година (40,8 код мушкараца и 43,6 код жена). У насељу има 798 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,68.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
As You Like It (film, 1936)
As You Like It (ili Kako vam drago) je britanski igrani film snimljen 1936. godine u režiji Paula Czinnera koji predstavlja adaptaciju istoimene komedije Williama Shakespearea. Poznat je kao prva Olivierova uloga u filmskoj adaptaciji Shakespearea.
1,2,4-Butanetriol trinitrat
1,2,4-Butanetriol trinitrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 241,113 Da.
Factoryville, Pennsylvania
Faktorivil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.158, što je 14 (1,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mahanje krvavom košuljom
Mahanje krvavom košuljom je izraz, gotovo u pravilu korišten pežorativno ili u ironijskom kontekstu, koji u politici opisuje korištenje nečije nasilne smrti u propagandne svrhe, obično tako što se žrtva opisuje kao mučenik koji je "žrtvovao život" za neki "uzvišeni" cilj, odnosno svojom smrću stvarne ili navodne počinitelje raskrinkao kao zločince koje se mora ukloniti svim sredstvima. "Krvava košulja" u tom smislu predstavlja snažan vizualni simbol, odnosno sramotu koja se može "sprati" samo stvarnom ili simboličkom osvetom ili iskrenim pokajanjem počinitelja.
U historiji postoje brojni primjeri ovakve prakse, a jedan od najpoznatijih je slučaj rimskog diktatora Gaja Julije Cezara, nakon čijeg je ubistva 44. pne. njegov suradnik Marko Antonije, držeći posmrtno slovo i pokazujući na krvlju uprljanu togu uspio protiv atetnatora okrenuti rimski plebs.
Stampedo
thumb|Stampedo goveda Stampedo je čin životinja u krdu ili većih skupina ljudi tijekom kojeg krdo ili skupina ljudi kolektivno počinje trčati bez točno određenog smjera ili svrhe. Vjeruje se da potječu od bioloških procesa u mozgu i endokrinom sustavu kao instinkt preživljavanja koji se razvio zbog učinkovitijeg bježanja od grabežljivaca.
Veliki stampedo učinkovito uništava sve pred sobom. Kad je riječ o životinjama s farme, upravljači krdom, katkad zvani kaubojima, usmjeravaju krdo u kružni trk kako se ne bi ozlijedilo padom s litice ili u rijeku, ili uništilo ljudske nastambe.
Familia Sánchez (razvrstavanje)
Familia Sánchez ima više značenja:
Stampedo
Najrazorniji nedavni stampedo zbio se 25. siječnja 2005. godine u hramu Mandher Devi u Mandhradeviju.
Álvaro Castellanos, Santiago Tuxtla
Álvaro Castellanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
Love Parade
Love Parade (njemački: Loveparade) je popularni festival elektronske dance muzike i s njim vezana parada koja se počela održavati 1989. u Berlinu. U Njemačkoj se održavala svake godine od 1989. do 2003. te 2006. i 2008. Festivali planirani u Berlinu 2004. i 2005, godine, te u Bochumu godine 2009. su bili otkazani.
Na dan 24. jula 2010. 21 covek je poginuo, a 500 ozlijeđeno u stampedu prilikom održavanja Love Paradea u Duisburgu. Na pres-konferenciji održanoj 25. jula 2010. godine organizatori su objavili kako se festival više neće održavati.
Touchez pas au grisbi
Touchez pas au grisbi je francusko-italijanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1954. godine u režiji Jacquesa Beckera koji se često navodi kao jedno od najznačajnijih i najuticajnijih ostvarenja gangsterskog žanra. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Alberta Simonina. Protagonist, koga tumači Jean Gabin, je ostarjeli kriminalac koji se nakon posljednje pljačke namjerava skrasiti i započeti miran život, ali ga u tome spriječi vođa suparničke bande (koga tumači Lino Ventura), koji u nastojanju da dobije plijen, otima njegovog prijatelja (koga tumači René Dary). Touchez pas au grisbi se odlikovao izuzetnim realizmom, odnosno prikazom kriminalnog svijeta u kome policija i represivni aparat ne igraju gotovo nikakvu ulogu, a kriminalci međusobne sporove rješavaju oslanjajući se isključivo na vlastitu savjest i nepisana pravila. Prikazan je na venecijanskoj Mostri i u velikoj mjeri je pomogao Gabinu da se nakon dugo vremena ponovno nametne kao velika filmska zvijezda.
Madrignano, La Spezia
Madrignano je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 436 m.
BPW
Termin  ima više značenja.
Katedrala u Rouenu (Monet)
Katedrala u Rouenu, serija slika koju je Claude Monet naslikao 1890-ih. Monet je naslikao više od 30 pogleda na pročelje katedrale, u različito doba dana i godine, pokušavajući tako prikazati promjene koje nastaju pod različitim svjetlosnim uvjetima.
Historija
Najvjerojatnije je započeo svako platno tijekom svojih dvaju posjeta Rouenu početkom 1892. i početkom 1893. godine, proučavajući ovaj motiv s prozora na drugom katu zgrade s druge strane ulice nasuprot katedrali. Potom je završio cijelu seriju slika u svom ateljeu u Givernyju. Na ovim slikama Monet je nastavio svoju impresionističku potragu za zabilježavanjem svjetlosnih efekata i ozračja, no stalnim dorađivanjem u studiju nastale su slike koje su značajno više orkestrirane i raskošno izvedene od ranijih, više spontanih plein air platana.
Opis
Slika Katedrala u Rouenu: portal na suncu (desno) prikazuje vertikalnu masu fasade koja je pod utjecajem svjetlosti, za punog sunca, te tako potpuno rastvorena u titravu, refleksima i valerima bogatu mrljastu površinu. Monet je bio zaokupljen u prvom redu trenutačnošću i promjenjivošću pojava, te je mnoštvom rasutih mrlja proizvodio osjećaj titranja, kretanja i dinamike površine. .
Drugi primjer istog motiva je slika Katedrala u Rouenu: portal u zoru (treća s lijeva) iz 1894. godine gdje je Monet u postizanju efekata različitih osvjetljenja koristio i postavu oblika u kadru. Tako kompozicija uključuje i dio okoliša katedrale pridonosi efektu slabe, „udaljene“ svjetlosti svitanja, za razliku od prethodne koja ispunjava cijeli kadar i pojačava dojam jake, odbljeskujuće svjetlosti punog sunca.
Nadalje, upravo prva slika kao da tvrdi kako se ispod prevtrljivog dojma treperavog pročelja krije složena mreža dugotrajnih i sveširećih veza. Stoga, dok su se Renoir, Cassat i drugi impresionisti polako udaljavali od impresionizma, Monet se trudio smjestiti ga u trajniji i čvršći kontekst.
Autignac
Otinjak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Bezje.
Marko Klaudije Marcel (Julijevsko-Klaudijevska dinastija)
Marko Klaudije Marcel (Marcus Claudius Marcellus, 42. pne. - 23. pne.) bio je rimski aristokrat iz vremena ranog Carstva, poznat kao nećak cara Augusta.
Smrt
Marcel se, međutim, za vrijeme mandata razbolio, te otišao u Baiae na lječenje, ali je ubrzo umro. Njegove ostatke su prevezli u Rim te ih pretvorili u pepeo na Martovom polju. August ga je dao sahraniti u svoj vlastiti mauzolej. Ubrzo nakon toga Agripa se vratio u Rim i oženio sa njegovom udovicom Julijom.
Uspomena
Dio antičkih historičara navodi špekulacije kako je Marcelova smrt bila posljedica trovanja od strane Livije, koja je prijestolje nastojala osigurati svom sinu Tiberiju. One su iskorištene kao dio zapleta u Gravesovom romanu Ja, Klaudije, odnosno zaplet prve epizode istoimene BBC-jeve TV-serije gdje je Marcelov lik tumačio Christopher Guard.
Po mišljenju drugih pak je Marcel umro prirodnom smrću, ta Rimom je onih godina harala zarazna bolest, koja je odnijela mnogo života.
»Svijet ga nije bio dostojan«, su govorili o njemu savremenici te na njega primjenjivali Vergilijeve stihove, ta umro je jedva star 19 godina u Bajama – pod sumnjom o trovanju. Ali je pjesnik tješio i rodbinu i narod: »Sudbina ga je htjela samo pokazati svijetu«. Ove iste riječi su obraćali savremenici također na njegovog imenjaka papu Marcela II.. U njega su poludrugo tisućljeće kasnije stavili ondašnji kršćani velike nade, da će naime konačno izvesti obnovu Crkve "in capite et in membris", ali ga je jedva nakon 22 dana vladanja ugrabila iznenadna smrt 1. svibnja 1555 poradi srčanog infarkta – što je također prouzrokovalo priče o mogućom trovanju i veliku tugu.
Pu
Termin Pu ima više značenja.
Porto Venere
Porto Venere (ili Portovenere, kako se pisao do 1991) je gradić i općina (comune) od 3543 stanovnika u talijanskoj regiji Ligurija (provincija La Spezia). Porto Venere je 1997. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedno od mjesta lokaliteta Nacionalni park Cinque Terre i Porto Venere sa otocima Palmaria, Tino i Tinetto.
Geografija
Porto Venere leži na vrhu istoimenog rta koji zatvara Zaljev La Spezia u kom leži istoimeni grad La Spezia udaljen oko 2,5 km sjevernije. Točno preko puta luke leži otok Palmaria a pored njega i manji Tino i Tinetto.
Historija
Pretpostavlja se da je antički Portus Veneris izrastao sredinom 1. vijeka pne.. Za rimskih vremena bio je ribarsko naselje, kao takvog ga je opisao rimski car Antonin Pije 161. u svom pomorskom dnevniku.
Za Antike se govorilo da je ime dobio po hramu božice Venere, koji se nalazio negdje gdje je danas crkva San Pietro, a za ranog kršćanstva po pustinjaku Veneriju, koji je kasnije postao i svetac zaštitnik sjetioničara. thumb|left|260px| [[Riva]] Nakon Propasti Rimskog Carstva Porto Venere je postao baza bizantsku flote, koju su 643.razorili Langobardi. Nakon tog je bio česta meta piratskih plačkaških napada Saracena. Zamak je prvi put dokumentiran 1113. u vrijeme kad je Republika Genova kupila Porto Venere od njegova dotadašnjeg feudalnog gospodara Grimalda iz Vezzana.
Porto Venere je bio strateški punkt, potreban Genovežanima u ratu sa Republikom Pisom za dominaciju nad Ligurijskim morem. Genovežani su ojačali zamak, podigli bedeme i druge brojne druge prema moru po preciznim arhitektonskim principima za stambene i obrambene svrhe. Genovežani su 1098. podigli i romaničku crkvu]] San Lorenzo, dok je gotička crkva]] San Pietro posvećena 1198. thumb|left|260px| [[Crkva San Pietro]] Republikom Pisom je u više navrata između 1165. i 1198. bezuspješno pokušala zauzeti utvrdu. Nevolje su počele 1494., kad je Porto Venere pretrpio razarajuće bombardiranje od aragonske flote za vrijeme rata sa Republikom Genovom. Nakon tog je stari dio grada izgubio na važnosti, ustupivši mjesto novom kvartu Borgo Nuovo, koji se počeo graditi oko crkve San Pietro.
Genoveški kondotjer i admiral Andrea Doria, je 1575. pokrenuo izgradnju moderne ratne luke u Zaljevu La Spezia. Zbog njene zaštite je na otoku Palmaria 1606. sagradio malu utvrdu La Torre Scola.
Od 1797. Porto Venere živi pod dominacijom Prve Francuske Republike isprva kao dio departmana Venerinog zaljeva u maeionetskoj Ligurijskoj Republici, nakon čega je anektiran u Prvo Francusko Carstvo. Tad je podignuta obalna cesta nazvana Napoleonova koja i danas služi svrsi kao Strada Provinciale 530.
Nakon tog je od 1815. dio Kraljevine Sardinije, a od 1861. Kraljevine Italije. thumb|left|260px| [[Zamak Doria]] Od početka 19. vijeka Porto Venere se počeo profilirati kao turistička destinacija za elitu, zahvaljujući slavnim ličnostima kao što je engleski pjesnik i vodeća figura romantizma lord Byron. Pjesnici i umjetnici nastavili su biti opčinjeni srednjovjekovnim naseljem, među njima i dobitnik nobelove nagrade za književnost Eugenio Montale, koji je 1925. i napisao pjesmu o Portu Veneru 1925.
Kartaške igre
thumb|Kraljeva ljestvica u [[poker|pokeru ]] Kartaška igra ili kartanje je društvena igra u kojoj igrači koriste igraće karte različitih tipova (obične igraće karte ili tarot karte, kartice za briškolo, itd ...).
Porto Venere
Znamenitosti
Porto Venere je uvršten na UNESCO-vu Listu zbog svojih brojnih očuvanih spomenika i ukupnog izgleda.
Gang Jae-won
Gang Jae-won (Bucheon, 30. studenog 1965.) je umirovljeni južnokorejski rukometaš i reprezentativac te aktualni izbornik ženske reprezentacije Južne Koreje. Gang je, uz Yun Gyeong-shina, daleko najpoznatiji i najbolji južnokorejski reprezentativac.
Despenserov križarski rat
Despenserov križarski rat (ili Križarski rat biskupa Norwicha, ponekada poznat samo kao Norvičski križarski rat) 1383. bio je vojni pohod predvođen od strane Henryja le Despensera sa ciljem pomaganja gradu Gentu u sukobu sa pristalicama protupape Klementa VII. Odvijao se tokom velikog papskog raskola i Stogodišnjeg rata između Engleske i Francuske. Dok je Francuska podržavala Klementa, čiji se dvor nalazio u Avinjonu, Englezi su podržavali papu Urbana VI u Rimu.
Gang Jae-won
Gang je većinu svoje karijere proveo igrajući u Švicarskoj, gdje je 6 puta proglašavan za najboljeg igrača lige. Mada je 2000. trebao preći u njemački THW Kiel, transfer je propao iz obiteljskih razloga te je Gang do kraja karijere ostao u Winterthuru, kojega je nakon umirovljena preuzeo kao trener. Kao trener u Švicarskoj radio je nekoliko godina, nakon čega odlazi u Japan kako bi trenirao tadašnjeg prvaka, Daido Steel, a kasnije je vodio i žensku reprezentaciju Kine. Od 2010. vodi žensku reprezentaciju Južne Koreje.
Za reprezentaciju je nastupao od 1983. do 1994. te je bio višestruki azijski prvak, kao i dobitnik srebrne medalje na Olimpijadi 1988. u Seoulu. Godine 1989., proglašen je za igrača godine IHF-a.
Despenserov križarski rat
Popular među tadašnjom nižom i srednjom klasom, Despenserov križarski rat "je više kritiziran tek retrospektivno", i "za svu njegovu kakonsku pravednost, [on] je bio samo slabo prikriven Stogodišnji rat". Među njegovim tadašnjim kritičarima bili su John Wyclif i francuski hroničar Jean Froissart, koji je optužio njegove vođe za licemjerstvo.
Porto Venere
Znamenitosti
Oni su zajedno sa Portom i cijelim akvatorijem 2001. proglašeni Rezervatom prirode pod imenom Parco Naturale Regionale di Porto Venere.
Despenserov križarski rat
Flamanski ustanak
Kada su se građani Genta pobunili protiv grofa, Louisa de Malea, u januaru 1382. godine, zatražili su pomoć od Engleza. Louis je pokušao blokirati englesku uvoznu robu. Pod vođstvom Philipa van Arteveldea, Flamanci su protjerali Louisa iz Flandrije u Bici kod Beverhoutsvelda i zauzeli su Bruges. Louis je uskoro obezbijedio francusku vojsku da bi ga ona oslobodila, a narodna vojska Genta doživjela je odlučujući poraz u Bici kod Roosebekea 27. novembra, u kojoj je Philip ubijen. Grad je bio primoran prihvatiti Louisove uslove, priznati Klementa kao legitimnog papu i pomoći u borbi protiv Engleza. Flota Genta pobjegla je u Englesku, gdje je nastavila rat. Charles VI od Francuske stupio je u Bruges i zaplijenio sva dobra engleskih trgovaca.
Parlamentarna rasprava
U oktobru 1383. godine Parlament je sazvan radi rasprave o finansiranju križarskog rata. Prva strana, sa Johnom od Genta na čelu, predložila je križarski rat kojim bi on bio postavljen na prijestolje Kastilje i dobila je podršku gornjeg doma - kasnije Doma lordova. Druga strana, predvođena Courtenaysom, grofom Arundela i grofom Buckinghama, zalagala se za pohod koji bi oslobodio Gent i imala je podršku donjeg doma - kasnije Dom komuna. To su bila "dva plemenita puta" (deux noble chymyns) kojima bi kraljevim prijateljima (flamanskim komunama i Portugalcima usred nasljedničke krize) bila pružena pomoć protiv njegovih neprijatelja.
Krater Alphonsus
200px|desno|mini|Pogled na krater Krater Alphonsus je drevni udarni krater na Mjesecu koji potječe negdje nakon razdoblja Nektarija. Nalazi se na Mjesečevim brdima na istočnom kraju Mare Nubiuma, zapadno od Imbrianovih brežuljaka, te se pomalo poklapa sa kraterom Ptolemaeus na sjeveru. Promjer Alphonsusa je 119 km, a dubina 2,7 km. Na sjevero-zapadu se nalazi manji krater Alpetragius.
Nije bilo uzalud
Nije bilo uzalud je hrvatski dugometražni igrani film snimljen 1957. godine u režiji Nikole Tanhofera. Po žanru je drama, a protagonist je mladi liječnik (koga tumači Boris Buzančić u svojoj prvoj glavnoj ulozi) koji dolazi u zabačeno selo kod čijih mještana caruju praznovjerje i nepovjerenje prema modernoj medicini.
Despenserov križarski rat
Parlamentarna rasprava
Prva opcija, "put Portugala" (chemin de Portyngale), bio je lični projekat Johna od Genta. Službeno je zahtijevao prijestolje Kastilje barem od 30. januara 1372. godine, kada je dobio kraljevsku dozvolu da uključi grb Kastilje i Leóna na vlastiti grb. Edmund od Langleya, kraljev brat, poveo je katastrofalan vojni pohod u Portugalu u podršku Johnovog prava 1379. godine. U januaru ili februaru 1380. godine, Ferdinand I od Portugala izjasnio se za Klementa, ali je 29. augusta 1381. prešao na Urbanovu stranu. Potom je u martu 1382. Urban izdao bulu Regimini sacrosancte, kojom je osudio kastiljanskog kralja, Henryja II, kao šizmatika. Tokom parlamentarne rasprave, John Gilbert, biskup Hereforda, istakao je da bi, dok je Francuska još uvijek pod katoličkim okriljem, službeno, Despenserov križarski rat morao biti generalan potez šrptov klementista, dok bi se pohod Johna od Genta mogao nastaviti protiv ekskomuniciranog kralja Kastilje konkretno.
George Tenet
George John Tenet (5.1. 1953.-) je profesor međunarodne diplomacije na Univerzitetu Georgetown, poznatiji kao bivši direktor CIA-e.
Despenserov križarski rat
Parlamentarna rasprava
Druga opcija, "put Flandrije", koštala je manje i imala neposrednu vojnu vrijednost, budući da je mogla osloboditi pritiska luku u Calaisu pod engleskom kontrolom. Parlament je odobrio finansiranje i odabrao Henryja le Despensera, biskupa Norwicha, za vođu križarskog rata, iako se čini da je križarski rat isprva trebao voditi John od Genta ili neki drugi od kraljevih ujaka. Biskup je odbio prihvatiti Arundela kao svog poručnika i sekularnog vođu pohoda. Neki su kritizirali taj križarski rat kao prijetnju pravu Richarda II na Francusku, navodeći način na koji je Urban VI pokušao kontrolirati Napulj nakon njegove uspješne obrane od pohoda klementiste Louisa od Anjoua 1381. godine.
Nije bilo uzalud
Bio je prikazan u službenoj konkurenciji berlinskog filmskog festivala.
George Tenet
George Tenet, odrastao u familiji albanskih imigranata, je diplomirao međunarodne odnose na Univerzitetu Georgetown, kao i Univerzitetu Columbia u New Yorku.
Kartaške igre
Postoje kartaške igre za jednog igrača (kao primjerice pasijans ili polaganje karti) ili za više igrača. U igri za četiri igrača (ili više) mogu biti timovi s dva igrača. Naučiti ove igre obično je vrlo jednostavno, ali stvaranje nivoa umeća da biste zaista ovladali igrama može malo da potraje. Srećom, obično postoji puno različitih nivoa umeća, tako da će čak i novi igrači moći da pronađu igru u kojoj će uživati.
Despenserov križarski rat
Papsko i crkveno
Kardinal Pietro Pileo di Prata već je 1378. izrazio nadu da će se vjenčanjem Richarda II i Ane od Bohemije moći stvoriti novi protivfrancuski savez između Engleske i Svetog Rimskog Carstva. Bohemijci su, međutim, odbili krenuti u rat protiv Francuske, osim ako ta nacija bude ekskomunicirana, što je mjera koju je Urban smatrao previše ekstremnom.
Despenser je 1379. objavio bulu Nuper cum vinea (6. novembra 1378) Urbana VI nudeći oproste i za žive i za mrtve u zamjenu za doprinose proporcionalne ili konzistentne sa bogatstvom donatora općem križarskom ratu protiv klementista. (Žene su obično davale nakit i kućanske predmete.) U martu 1381. godine, dvijema bulama, Urban je zadužio Despensera za antiklementistički križarski rat u Engleskoj i dao mu moć da dadne oproste i oslobodi sveštenike kako bi mogli sudjelovati. To je vjerojatno bio rezultat diplomatskog rada njegovog zapisničara, Hernyja Boweta, koji je u februaru 1380. otišao u Rim kraljevskim poslom. Dvije bule koje je dostabio Despenseru, Dudum cum vinea Dei (23. marta) i Dudum cumjilii Belial (25. marta), očuvane su u nekoliko kopija. Još jedna bula, Dignum censemus, od 15. maja opunomoćila je Despensera da propovijeda u križarskom rat u obje nadbiskupije Engleske, Canterbury i York, i da poduzme mjere protiv protivnika njegove poruke and to take action against opponents of his message.
Te tri bule stigle su u Englesku u augustu 1381. godine, a njihove kopije raspodijeljene su engleskom episkopatu 17. septembra. Despenser je "odmah", prema Polychroniconu Ranulfa Higdona, poslao svoje skupljače da prime donacije u zamjenu za davanje oprosta. Bili su veoma uspješni, naročito među pukom, možda zbog ekonomske dobiti vraćanja reda u Flandriju, sa kojom je Engleska mnogo trgovala. 21. decembra 1382. godine, u Katedrali Svetog Pavla u Londonu, biskup Norwicha uzeo je križ i službeno se zakleo da će krenuti u križarski rat.
Dok su fratri propovijedali u korist križarskog rata, lažni ispovjednici kružili su iznuđujući novac dok su neki pravi sveštenici odbijali predati svoje zbirke za ratni kovčeg. Ta korupcija nadahnula je niz osuda od strane reformatora Johny Wyclifa. Despenser je, međutim, obećao da će meta tog križarskog rata biti isključivo pristalice "raskolničkog" protupape i: ukoliko se za godinu dana desi da francusko kraljevstvo pređe na vjeru pravog pape Urbana, biskup će biti obvezan da spusti zastavu križarskog rata i od tada služi kralja pod njegovim [kraljevim] vlastitim bojama [u nekom drugom pozorištu].
Kraljevsko i parlamentarno
Državni trezor omogućio je nabavku lukova i strijela. Javne finansije nadgledali su Despenserov rizničar, Robert Foulmere, i londonski trgovac, sir John Philpot, koji je također djelovao kao bankar tog pohoda. Svojim ličnim novcem finansirao je neke regrute i njihov transport preko Kanala. Ceremonija u kojoj je Despenser uzeo križ bila je karakterizirana standardnom raskoši, "križ i zastava križarskog rata, i propovijedi, mise, povorke i ispovijesti".
Despenser je za kapetane križarskog rata odabrao Hugha Calveleya, Williama Elmhama, Thomasa Tryveta, Johna Ferrisa, Hugha Despensera, Williama Ferintona i Matthewa Reedmana. Taj križarski rat privukao je veliki broj regruta, ali je također privukao neželjene (i nepozvane, prema Westminsterskoj hronici) volontere: besposlene monahe nesposobne za borbu, mlade šegrte londonskih esnafa i prave kriminalce. Križari koji su zaista položili zakletvu nosili su crvene križeve, čiji je simbol već polako postajao engleska državna zastava. U posljednjem trenutku, prema historičaru Thomasu od Walsinghama, bio je pokušaj sprječavanja polaska križara. Kralj Richard II, koji se zalagao za mir sa Francuskom, naredio je Despenseru da čeka dolazak Williama de Beauchampa, iskusnog generala, ali ga je biskup ignorirao.
Pohod
Križari su se 27. aprila okupili kod Sandwicha, a zaplovili za Calais 16. maja 1383. godine. Hronologija tog križarskog rata od zaplovljavanja do 25. maja pružena je u pismu koje je Despenser napisao drugom prelatu. Prvi križari koji su dospjeli u Calais zadržali su se samo nekoliko dana, prije nego što su sve snage prešle kanal. Biskup ih je poveo u uspješan napad na Gravelines. Tog mjeseca (maj 1383), na domaćem frontu, jedan Thomas Depham iz Norfolka završio je u zatvoru zato što je izrazio sumnju u službeni izvještaj iz Flandrije.
Opsada Ypresa
Križari su se pridružili narodnoj vojsci Genta u junu. Postojala je rasprava o tome da li bi trebalo napasti Bruges ili Ypres u Flandriji ili Francusku, "najgoreg raskolnika", kako je rekao jedan historičar. Vojska je odlučila vršiti opsadu Ypresa, grad koji je zapravo podržavao Urbana. Walsingham ipak opisuje križare koristeći uobičajenu, ali u potpunosti krivo smještenu retoriku: Uz zastavu Svetog Križa pred sobom [oni] su mislili da je pobjeda za ovaj cilj bila slava ali smrt nagrada. . . [O]ni koji su protrpjeli smrt bili bi mučenici ... i prema tome blagoslov križa je dobijen, a crucesignati [križem označeni] slavno su zauzeli grad i tu uništili neprijatelje križa tako da ni jedan od njih nije ostao živ. Kod Ypresa problem neplaćenih "volontera" pogoršao se pod opsadnim uslovima. Despenser je u junu naredio "svima koji nisu primali službene plate" da se vrate u Englesku. Ti nedisciplinovani elementi pridružili su se vojsci samo da bi imali priliku za pljačku, prema Walsinghamu.
Iz Flandrije, neki od kapetana pisali su kralju da se pohod raspadao "zbog nedostatka poručnika i dobrog upravljanja [biskupa]." Prema prepisu biskupovog kasnijeg suđenja, kralj je pregovarao da Arundel okupi grupu ratnika i strijelaca i ode u Flandriju, ali Despenserova "dvomisleno napisana" pisma i izvještaji o govorima koje je držao ukazivali su na to da on ne bi prihvatio poručnika. Kada se francuska oslobodilačka snaga približila gradu, Despenser je odlučio prekinuti opsadu 8. augusta, nakon osam sedmica truda. Calveley je predložio okretanje prema klementističkoj Francuskoj, ali se vođstvo križarske snage onda podijelilo. Despenser, koji je na svom suđenju tvrdio da je podržavao napad na Francusku samo da bi mu se suprotstavila većina kapetana, poveo je svoje snage do Gravelinesa, dok su preostali kapetani podmićeni da predaju zemlju koju su bili osvojili i da se vrate kući.
Primirje
Nakon spaljivanja Gravelinesa, kojeg je želio držati, Despenser se dogovorio sa Francuzima i do septembra otplovio nazad kući sa svojom vojskom. Kasnije je tvrdio da su ga nemir 6000–7000 evakuiranih osoba iz ostalih gradova koji su se predali i nedostatak namirnica, uz primirje koje je isticalo u roku od nekoliko dana, prisilili na tu odluku. Zapravo je dobio kraljevsku dozvolu za evakuaciju u slučaju da mu nestane hrane. Za vrijeme primirja, kralj: je izabrao svog ujaka iz Španije [Johna od Genta] da brzo dođe u [Despenserovu] pomoć i podršku. I pored toga, [Despenser] je otišao odatle, ostavivši isti grad neprijatelju, suprotno formi [svog] ugovora. To primirje je, tako su tvrdili Despenserovi protivnici, bilo usljed "dolaska našeg gospodara kralja i mog lorda od Lancastera [Johna od Genta], koji je tada bio kod mora, spreman da pređe" u to vrijeme.
Posljedice
Nakon povratka, Despenser i njegovi kapetani pozvani su od strane kancelara, Michaela de la Polea, na inzistiranje parlamenta, koji je sazvan 26. oktobra.
Despenserova optužba
Na kraju postupka, koji se održao pred kraljem i parlamentom, biskup je optužen za veleizdaju, lišen svojih temporalnosti na dvije godine, na osnovu "nekoliko stvari, ali naročito četiri člana". Ta četiri člana bili su glavne optužbe koje je protiv njega iznio De la Pole. Prva dva tvrdila su da je, iako je zavjetovan "da služi kralja u njegovim ratovima u Francuskoj" sa 2500 ratnika i jednakim brojem strijelaca postrojenih kod Calaisa tokom jedne godine, njegova snaga nije ispunila tu kvotu, nije bilo potpunog postrojavanja kod Calaisa i snaga je vraćena i raspuštena nakon manje od šest mjeseci. Druga dva člana optuživala su Despensera za odbijanje da se povinuje uslovom da je sa sobom povede "najbolje i najumješnije kapetane kraljevstva, nakon kraljevske porodice" — uslov koji je izbjegao ispuniti odbivši da imenuje svoje kapetane do vremena nakon što je dobio dozvolu za svoj pohod i zavaravši kralja pomoću "beaux promesses" kako bi zadržao potpunu kontrolu nad vojnim pitanjima (i izbjegavši da sa sobom povede Arundela).
Despenser se branio tvrdeći da je opsada Ypresa vođena uz savjetovanje stanovnika Genta, da su ga gubici i u njegovim snagama i onim Genta (an "act of God", aventure de Dieux) prisilili da prekine opsadu i da bi primirje sa Francuzima moglo biti uvod u trajan mir. Nadalje je tvrdio da je imao više snaga nego propisanih kvotom kod Ypresa, iako se nisu sve okupile u Calaisu; i da je, iako je lord Neville ponudio da ode u kraljevom vlastitom prisustvu Richard odbio dati dozvolu. Priznao je da je u Flandriji dobio kraljevska pisma koja su od njega tražila da prihvati poručnika, na koja je tvrdio da je odgovorio tražeći od kralja i vijeća da mu odredi jednoga. Nakon što je proglašen krivim, Despenser je od kralja zatražio saslušanje pred parlamentom kako bi predstavio svoju obranu bez prekidanja, koje mu je 24. novembra i omogućeno. U svojoj konačnoj obrani, biskup je pokušao donekle okriviti svoje kapetane, ali je Michaelu de la Poleu data još jedna prilika da opovrgne njegove tvrdnje. Njegova je krivnja potvrđena i, iako je postupao "suprotno standardnom običaju imanja [jednog] dostojanstvenika Engleske", Richard II ponudio mu je da ga tretira kao sveštenika. Njegove su temporalnosti suspendovane i novčano je kažnjen za čitav javni trošak pohoda, da plati iz franaka koje je dobio u Francuskoj.
George Tenet
Godine 1995, za vrijeme administracije predsjednika Clintona, imenovan je zamjenikom direktora CIA-e. Dvije godine kasnije Clinton je za direktora imenovao Anthonyja Lakea, ali je republikanska većina u tadašnjem Senatu odbila potvrditi to imenovanje. Umjesto toga je 11.7. 1997. na mjesto direktora došao Tenet.
Tenet je vrlo brzo pokazao da je spreman prkositi Clintonu, pa se tako njegova prijetnja ostavkom 1998. godine smatra glavnim razlogom što američki predsjednik nije pomilovao Jonathana Pollarda, bivšeg američkog obavještajca osuđenog za špijunažu u korist Izraela. Time je Tenet stekao simpatije republikanaca te postao jedan od rijetkih vodećih članova Clintonove administracije koji je zadržao položaj nakon Bushovog dolaska na vlast.
Tenet je bio jedan od rijetkih američkih funkcionara 1990-ih koji je smatrao kako će međunarodni terorizam postati glavna prijetnja po sigurnost SAD, te je u skladu s time vodio CIA-u. Međutim, CIA pod njegovim vodstvom nije predvidjela ni spriječila napade 11. septembra, što mnogi smatraju jednim od najvećih neuspjeha u historiji obavještajnih službi. Bush ga je usprkos toga ostavio na dužnosti smatrajući kako će CIA biti jedan od glavnih sudionika u Ratu protiv terorizma.
Tenet je predmetom najžešćih kritika postao nekoliko godina kasnije kada se ispostavilo da je CIA bila glavni dostavljač obavještajnih podataka temeljem kojih je zaključeno da Sadam Husein nastavlja program proizvodnje oružja za masovno uništenje. Ti podaci, koje su Bush i Tony Blair bili koristili kao povod za invaziju Iraka, su se nakon pada Sadama Huseina ispostavili lažnima, što je predstavljalo jedno od najjačih argumenata Johna Kerryja u predsjedničkoj kampanji 2004. godina. Iako je Bush javno stajao iza Teneta, on je 3.6. 2004. podnio ostavku.