cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Surinam
Religija
U Surinamu zbog velikog broja etničkih skupina ne postoji glavna religija. Prema posljednjim podacima s popisa stanovništva, 40.7 posto stanovništva u Surinamu su kršćani, uključujući rimokatolike i nekoliko protestantskih skupina. Hinduista ima 19.9 %, muslimana 13.5%, pripadnika autohtonih religija 3.3 %, 15% stanovništva tvrdi da ne znaju svoju vjeru, 4.4 % nisu vjernici, a 2.5% nije specificiralo svoju vjeru.
Autohtona vjerovanja prakticiraju Indijanci i afrički doseljenici Maroni. Indijanci koji se nalaze uglavnom u unutrašnjosti, te u manjoj mjeri u obalnim područjima, prakticiraju šamanizam. Indijanci i Marooni izjašnjavaju se kršćanima, ali često istovremeno prakticiraju autohtone vjerske običaje, s potvrdom svojih kršćanskih crkvenih vođa.
U Surinamu živi oko 1,550 Židova, manji broj Bahá'ía i Budista, te još nekoliko manjih vjerskih skupina.
Ustav jamči slobodu vjeroispovijesti, a Vlada općenito poštuje to pravo u praksi. Američka Vlada u svom izvješću iz 2007. godine navodi da u Surinamu nema društvenim zloporaba ili diskriminacije na temelju vjerskog uvjerenja ili prakse.
Urbanizacija
Iako Surinam ima gradova, ne može se reći da se radi o visoko urbaniziranoj zemlji. Urbani centar je Paramaribo, ujedno i glavni grad države, u kojem živi gotovo polovica ukupne populacije Surinama i koji ima više stanovnika nego sljedećih devet gradova zajedno; većina urbane populacije Surinama stanuje u Paramaribu. Većina ostalih gradskih i općinskih središta nalaze se unutar metropolitanskog područja Paramariba ili uz gusto naseljeno obalno područje. Najveći gradovi u Surinamu su:
Gospodarstvo
Nakon jačanja demokracije u zemlji poslije turbulentnih 1990-ih godina, surinamsko je gospodarstvo postepeno počelo jačati i sve manje ovisiti o nizozemskoj financiskoj pomoći. U tom je razdoblju značajan izvor prihoda dolazio od rudaernja boksita, ali to je razdoblje završilo, a zamijenili su ga zlato i nafta, koji su značajno doprinijeli jačanju ekonomske nezavisnosti Surinama. Poljoprivreda, koja se mahom bazira na riži i bananama, i dalje je ključan dio surinamske ekonomije, a ekoturizam također postaje sve značajniji izvor prihoda, posebice u kontekstu činjenice da netaknute kišne šume zauzimaju više od 93% teritorija Surinama (bez vodenih površina). Rezervat prirode centralnog Surinama, utemeljen 1998. godine s ciljem očuvanja surinamskih prirodnih dobara, od 2000. godine nalazi se na popisu UNESCO-ve Svjetske baštine.
Do 2016. godine, 70% prihoda od izvoza i 15% BDP-a otpadalo je na boksit, ali ti su se omjeri značajno promijenili. Ostali važni izvozni proizvodi su riža, banane i škampi, a u posljednje vrijeme raste izvoz zlata i nafte. Iako oko četvrtine stanovništva radi u poljoprivredi, surinamsko gospodarstvo jako ovisi o trgovini, a najvažniji trgovinski partneri su Nizozemska, Sjedinjene Države, Kanada i karipske države, mahom Trinidad i Tobago i otoci koji su bili dio bivših Nizozemskih Antila.
Kultura
Surinamska je kultura izrazito heterogena, što je posljedica niza unutrašnjih i vanjskih faktora, ali ponajviše cijele serije kulturoloških utjecaja koji su se kroz historiju miješali u zemlji. Tako su, osim autohtone kulture, u Surinamu jasno vidljivi utjecaji europske, afričke i azijske kulture. Surinamski Indijanci imali su svoju vlastitu kulturu koja je preživjela, mada u manjoj mjeri, stoljeća europske kolonizacije, ali i cijelu seriju valova migracije, ponajviše iz Azije. Od europskih utjecaja, najvažniji je svakako onaj nizozemski, koji je najvidljiviji na polju jezika, a u manjoj mjeri i britanski, jer je Surinam jedno vrijeme bio pod engleskom upravom. Po pitanju azijskih utjecaja, prevladavaju kulturološki utjecaji Indije, Indonezije i Kine, a koji se ogledaju kako u svjetovnim aspektima, tako i u religijskim; religijska struktura u Surinamu također je jako heterogena. Dio suvremene surimanske kulture nastao je i pod utjecajem doseljenika iz Afrike.
Surinamska književnost u svojoj pisanoj formi nastaje krajem XVIII. vijeka, kada je autohtono surinamsko stanovništvo počelo stvarati prva književna djela. Prije toga, usmena književnost igrala je ključnu ulogu u Surinamu te se i danas smatra jednim od temelja surinamske književnosti. Među značajnijim spisateljima su pjesnici Bernardo Ashetu, Michaël Slory, Johanna Schouten-Elsenhout i Bhai te autorica Marylin Simons. Glazba je kroz historiju primila mnogo više raznovrsnih utjecaja, a autohtoni žanrovi su kaseko, koji kombinira različite utjecaje s popularnim narodnim stilovima, Baithak Gana, koji su razvili indijski useljenici, te različiti oblici indo-karipske muzičke tradicije. Slično je i s plesom, koji također obiluje brojnim utjecajima, od autohtonih do tradicija koje su sa sobom donijeli useljenici.
Sport
Surinamski olimpijski odbor glavno je sportsko tijelo u zemlju, a najpopularniji sportovi su nogomet, košarka i odbojka. Nogomet je najpopularniji sport u zemlji, a cijela serija poznatih nizozemskih reprezentativaca ili je rođena u Surinamu ili je surinamskog porijekla; među njih spadaju Gerald Vanenburg, Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Edgar Davids, Clarence Seedorf, Patrick Kluivert, Aron Winter, Georginio Wijnaldum, Virgil van Dijk i Jimmy Floyd Hasselbaink. Humphrey Mijnals, koji je 1999. godine izabran za surinamskog nogometaša stoljeća, igrao je i za Surinam i za Nizozemsku, dok je André Kamperveen, kapetan surinamske reprezentacije iz 1940-ih godina, postao prvi surinamski nogometaš koji je igrao profesionalno u Nizozemskoj. Uz navedene, popularni sportovi su i kriket i badminton, a u zemlji se igraju i korfbol i viknensport.
Od individualnih ostvarenja, plivač Anthony Nesty ušao je u historiju kao prvi (i zasad jedini) osvajač olimpijske medalje za Surinam. Nesty je 1988. godine osvojio zlato na 100 metata leptir, a četiri godine kasnije i broncu u istoj disciplini.
Tunisi top secret
Tunisi top secret je italijansko-zapadnonjemačka filmska komedija snimljena 1959. godine u režiji Bruna Paolinellija. Protagonistica, čiji lik tumači Elsa Martinelli, je mlada novinarka koju šefovi ne shvaćaju ozbiljno, pa zajedno sa prijateljicama odlazi u Tunis u potrazi za senzacionalnom pričom, odnosno tajanstvenim princom oko koga se vode špijunske i druge intrige. Tokom snimanja je Martinelli, na svoj veliki užas, vidjela da daleko više pažnje od nje izaziva kubanska plesačica Chelo Alonso u ulozi "egzotične" arapske špijunke; zbog toga je inzistirala od ekipe da joj se u stvarnom životu obraćaju sa titulom "grofica".
San Román, Ciudad Valles
San Román je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Las Palmas (razvrstavanje)
Las Palmas ima više značenja:
Kosmos-1576
Kosmos-1576 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1576 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 26. juna 1984. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6700 kilograma. Kosmos-1576 je bio osmatrački satelit.
Enguiruanda, San Miguel Tulancingo
Enguiruanda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Tulancingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2241 m.
Fratta, Pesaro e Urbino
Fratta je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Inside-the-park home run
Inside-the-park home run (Home run unutar stadiona) u bejzbolu označava home run (optrčavanje) koji se postiže unutar stadiona, to jest tako da udarač uspije optrčati sve četiri baze. Riječ je o prilično rijetkom događaju.
Aethelwulf od Wessexa
Æthelwulf, također Aethelwulf ilu Ethelwulf; staroengleski: Æþelwulf, što znači "Plemeniti vuk", bio je kralj Wessexa od 839. do smrti 858. Bio je jedini sin koji se bez ikakvih sumnji može pripisati svom prethodniku, kralju Egbertu od Wessexa. Za račun svog oca je godine 825. osvojio Kent da bi nešto kasnije bio proglašen njegovim kraljem i tamo vladao kao Egbertov potkralj. Nakon očeve smrti 839. je naslijedio prijestolje Wessexa te neposredno preuzeo zapadni dio očevog kraljevstva (od granice Kenta do Devona), dok je Kent preuzeo njegov najstariji sin ili mlađi brat Æthelstan.
Suitland-Silver Hill, Maryland
Sutland-Silver Hil je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Aethelwulf od Wessexa
Aethelwulfova prva supruga je bila Osburh, a s njom je imao kćer Aethelswith - koju je kao dijete dao udati za mercijskog kralja Burgreda stvorivši tako savez Wessexa sa svojim tradicionalnim suparnikom - te petoricu sinova - Aethelstana, Aethelbalda, Aethelberta, Aethelreda i Alfreda, od kojih će svi osim Aethelstana postati kraljevi, uključujući Alfreda, koji se smatra najvećim anglosaksonskim kraljem.
Suitland-Silver Hill, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 33.515.
Aethelwulf od Wessexa
Prilikom povratka u Wessex se suočio s ozbiljnom krizom, kada je otkriveno da Aethelbald zajedno sa plemićima i klerom kuje zavjeru s ciljem da spriječi njegovo preuzimanje vlasti. Umjesto da sina i zavjerenike kazni, Aethelwulf mu je, nastojeći izbjeći mogući građanski rat, službeno prepustio zapadni dio kraljevstva.
Aethelwulf je prilikom povratka zbog Judith uveo običaj da se supruge anglosaksonskih kraljeva naziva "kraljicama" umjesto "kraljevskim suprugama", kao i da kraljice sjede zajedno sa kraljem na službenim ceremonijama. Nakon što je umro godine 858. Judith se udala za svog pastorka i Aethelwulfovog nasljednika Aethelbalda, iako je taj brak zbog kršenja odredbi o incestu Crkva poništila 860.
Colonia la Esperanza (razvrstavanje)
Colonia la Esperanza ima više značenja:
Borgo Santa Margherita, Treviso
Borgo Santa Margherita je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Shen Youzhi
Shen Youzhi (沈攸之) (? -478), kurtoazno ime Zhongda (仲達), bio je kineski vojskovođa u službi dinastije Liu Song. Poznat je kao izuzetno strog, ali sposoban vojnik, koji se istakao odanošću posljednjim carevima dinastije, uključujući cara Houfeija koga je godine 477. svrgnuo njegov kolega i bliski prijatelj Xiao Daocheng. Kada je Xiao od novog cara Shuna učinio svoju marionetu, Shen Youzhi je sljedeće godine digao ustanak s ciljem da spriječi Xiaoa i da de facto preuzme vlast, odnosno svrgne dinastiju. U tome, međutim, nije imao uspjeha, i nakon što mu se vojska raspala, izvršio je samoubistvo. Xiao je sljedeće godine uistinu preuzeo prijestolje kao car Gao i osnovao dinastiju Južni Qi, ali je naknadno odao počast svom prijatelju.
Šaševa
Šaševa je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Glina, Sisačko-moslavačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 47 stanovnika te 16 obiteljskih kućanstava.
El Espinazo del Diablo, San Cristóbal de la Barranca
El Espinazo del Diablo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Cristóbal de la Barranca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1047 m.
Pirej
Pirej (gr:Πειραιάς, en:Piraeus) je grad u Grčkoj i upravno središte prefekture Pirej, u okviru Periferije Atike. Naselje je sastavni deo tzv. "Velike Atine", sa njom fizički spojeno, a udaljeno svega 9 kilometara od njenog središta.
Pirej je poznat kao glavna luka Grčke i grada Atine. Po broju putnika (19 miliona godišnje, najviše turista) to je najupošljenija putnička luka u celoj Evropi.
Poreklo naziva
Naziv "Pirej" na grčkom označava prolaz preko klanca ili kanala. Ovo je u vezi sa praistorijskim jezgrom Pireja, smeštenim na malom poluostrvu povezanim uskim zemljouzom sa kopnom.
Prirodni uslovi
thumb|280 px|right|Pirej i Atina - Snimak iz svemira thumb|280 px|right|Luka u Pireju thumb|280 px|right|Pirejski Sabor, Crkva Sv. Dionisija thumb|280 px|right|Pirejska marina, Mikrolimano Grad Pirej se nalazi u zapadnom delu grčkog poluostrva i istorijske pokrajine Atika. Grad je smešten na obali Saronskog zaliva. U pozadini se nalaze brda, na kojima je smeštena sama Atina. Duž pirejske obale smeštena su tri manja prirodna zaliva, koja su bila jezgro obrazovanja luke još od antičkog vremena.
Klima u Pireju je sredozemna, sa žakim i dugim letima i blagim i kišovitim zimama.
Istorija
Prvi materijalni ostaci života na mestu Pireja vežu se za 2600. godinu pne. Ovo poluostrvo je utvrđeno početkom vremena stare Grčke. U 6. veku pne. Pirej osvajaju Atinjani pod vođstvo Hipije i tad Pirej, kao luka sa dubokim gazom, postaje glavno sidrište obližnje Atine. Međutim, Pirej je zadržao status nezavisnog gradskog naselja tokom budućeg razdoblja. 493. g. pne. Pirej je ponovo utvrđen posle napada Persijanaca u Grčko-Persijskim ratovima, što je bilo bitno u pobedi kod Salamine. 460. g. pne. Pirej je utvrđenom vezom spojen sa Atinom. Međutim, propašću Atine tokom Peloponeskog rata Pirej gubi značaj glavne luke u Grčkoj u korist Rodosa. U 2. veku pne. Pirej preuzimaju Rimljani, koji ruše sve zidine.
Potpuna propast Pireja pada posle upada Gota, tako da u predstojećem vizantijskom razdoblju postaje luka najnižeg ranga, udaljena od prstonice Carigrada. Čak i naselje gubi drevni naziv, pa ga 1318. g., posle osvajanja od strane Krstaša, naziva nazivom "Porto Leone". 1456. g. Pirej pada pod vlast Turaka i naselje postaje malo selo mesnih ribara.
Posle uspostavljanja savremene grčke države 1830. g., grad je brzo napredovao zahvaljujući uspostavljanju obližnje Atine kao nove prestonice. 1835. g. Pirej je postao opština, ubrzo je započeta izgradnja savremene luke, da bi 1869. g. povezan železnicom sa Atinom. Ovo je bilo praćeno velikom izgradnjom građevina (upravnih, kulturnih, industrijskih). Posle Grčko-Turskog rata mesno stanovništvo je udvojeno dolaskom brojnih Grka prebeglica iz Male Azije. Tda je Pirej dosegao 250.000 stanovnika, ali je brz rast naselja napravio mnogo teškoća ("getoizacija"). Novo razaranje desilo se u toku Drugog svetskog rata, ali su se tokom sledećih decenija luka i grad obnovili.
Stanovništvo
Palini danas ima oko 180 hiljada stanovnika u gradu, a čak 466 hiljada sa prigradskim naseljima. Stanovništvo su uglavnom etnički Grci, mada se poslednjih decenija doselilo i mnogo stranaca. Na poslednja tri popisa broj stanovnika se kretao na sledeći način:
Pirej je kao cela oblast "Velike Atine" poznat po velikoj gustini naseljenosti, ali se ona poslednjih godina smanjuje seljenjem stanovništva u dalja predgrađa. To je izazvano velikim zagađenjem, gužvom i niskim komforom.
Privreda
Pirej je poznat kao najvažnija luka Grčke, ali je i jedna od najvažnijih u celoj Evropi. Po broju putnika (19 miliona godišnje) to je naupošljenija evrpska putnička luka. Najbrojniji korisnici su turisti na relaciji Atina (aerodrom) - grčka osrtva. Tome pomaže umreženost Pireja u gradsku saobraćajnu mrežu Atine.
Grad je i značajno upravno i kulturno-obrazovno središte. Ti se nalaze sedišta većine grčkih pomorskih i brodarskih preduzeća. Nekadašnje brodogradilište nema više onakav značaj kao pre zbog ograničenog prostora.
Imperial, Missouri
Impirijal je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.709, što je 336 (7,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sha‘b al Qal‘ah, Hajjah
Sha‘b al Qal‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 951 m.
Ca' Nove, Firenze
Ca' Nove je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 795 m.
San Juan del Río, La Trinitaria
San Juan del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1410 m.
Las Palmas, Granja (razvrstavanje)
Las Palmas, Granja ima više značenja:
Letigio, Encarnación de Díaz
Letigio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1867 m.
Coppenbrügge
Kopenbrige je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 8 opštinskih središta okruga Hameln-Pirmont. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.632 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3252004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hameln-Pirmont Kopenbrige se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Hameln-Pirmont. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 131 metra. Površina opštine iznosi 89,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.632 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
Kosmos-1577
Kosmos-1577 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1577 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 27. juna 1984. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 810 kilograma. Kosmos-1577 je bio vojni navigacioni satelit.
L'Alouette
L'Alouette (srpskohrvatski: Ševa) je drama Jeana Anouilha iz 1952. godine, premijerno izvedena 15. listopada 1953. godine u Théâtre Montparnasse, u režiji Rolanda Piétrija i Jeana Anouilha. Djelo je bilo izrazito uspješno povodom premijernog postavljanja na repertoar te je doživjelo ukupno 608 izvedbi, a vrlo brzo je prevedeno i adaptirano u drugim zemljama.
L'Alouette je obrada priče o Jeanne d'Arc, u kojoj se kroz nekoliko prizora iznosi njezino hapšenje, suđenje i pogubljenje. Ipak, dramaturški, drama je znakovita po nekoliko aspekata. Prvi je korištenje flash backova pomoću kojih se, u jeku procesa, radnja kroz "igru uloga" vraća u prošlost kako bi se opisali događaji iz Jeanneina života koji su doveli do njezinog izlaska pred inkviziciju, pri čemu je Anouilh načelno dosljedan historijskim činjenicama. Jeanne je prikazana kao heroina koja ustrajano zastupa svoje ideale pred prijetnjama inkvizicijskog suda i mrežom političke igre u koju je, upravo zbog te svoje posebnosti, upletena. Na samom kraju, Anouilh u drugom neuobičajenom dramskom postupku prekida Jeannneino spaljivanje na lomači i cjelokupnu "igru uloga" kako bi ispravio činjenicu da ona, kroz svoje flash backove nije posvjedočila krunidbi Charlesa VII., što je u stvarnosti i uradila, spriječivši tako njezinu smrt. Iako sam kraj ostaje nejasan i nedovršen, Cauchon ovaj autorov čin proglašava Jeanneinom konačnom pobjedom i navodi kako njezina priča ima sretan završetak, a sam Anouilh vrši svojevrsnu apoteozu svoje heroine.
Drama je premijerno objavljena 1953. godine i to kao prva drama iz tada novog niza "kostimiranih komada", kojeg će još sačinjavati i kasnije drame La Foire d'empoigne (1958.) i Becket ou l'Honneur de Dieu (1959.); drama je reizdana 1960. godine u sklopu niza "kostimiranih komada" u izdanju kuće Éditions de la Table Ronde. Nedugo nakon izdavanja, drama je prevedena na engleski jezik te je već 1955. godine izvedena na Broadwayju u režiji Josepha Anthonyja; s Julie Harris (Jeanne), Borisom Karloffom (Cauchon) i Christopherom Plummerom u glavnim ulogama te glazbom Leonarda Bernsteina, predstava je nominirana za čak pet Tonyja, osvojivši jednoga - onog za najbolju glavnu žensku ulogu (Harris). Godine 1958., drama je adaptirana kao autralski televizijski film.
Colonia la Florida (razvrstavanje)
Colonia la Florida ima više značenja:
Spalding (sportska oprema)
Spalding je američka kompanija za proizvodnju sportske opreme. Potječe od trgovine koju je godine 1876. u Chicagu osnovao znameniti igrač bejzbola A.G. Spalding, i po kome je dobila ime.
IS-3
Tenk Josif Staljin 3 ili skraćeno IS-3 je najbolji sovjetski tenk izgrađen za vreme Drugog svetskog rata.Napravljen je kao pandan britanskom tenku Conqeror.Tenk je dobio ime po sovjetskom vođi Josifu Visarionoviču Staljinu.Imao je savršeni oklop, veoma dobar top i dobre manevarske sposobnosti.Ostao je u upotrebi sve do kraja 70-ih godina uprkos manama koje je imao.
U periodu 1945-1946 fabrika Kirov u Čeljabinsku proizvela je oko 2.300 tenkova IS-3.Vodeći projektant tenka IS-3 bio je M.F. Balf.
Tenk je modernizovan 1960. godine pod oznakom IS-3M. Dobio je novi motor 54k-IP, radio stanica 10-RC-26 je zamenjen novom radio stanicom R-113, mesto vozača je opremljeno uređajem za noćno osmatranje TVN-2. Povećan je kapacitet rezervoara.
Razvoj
Umesto da se manjim poboljšanjima otklanjaju uočeni nedostaci na teškim tenkovima IS-1 i IS-2, vrh Crvene armije odlučio je da je znatno bolje razviti potpuno novi teški tenk. Jedan od glavnih razloga za takvu odluku bilo je to što je svaka malo veća izmena na telu ili kupoli tenka značila prekid proizvodnje na nekoliko nedelja ili čak meseci, a to je u ratnim uslovima bilo teško prihvatljivo. Projekat novog sovjetskog teškog tenka pokrenut je u fabrici Kirov u Čeljabinsku početkom 1944., a u leto iste godine dobio je službenu dozvolu i razvojnu oznaku Kirovec-1. Naime, u martu 1944. sprovedeno je probno gađanje jednog [S-2 iz topa ZIS-3 kalibra 76,2 mm. Iako je to bio top relativno malog kalibra, te se gađalo s udaljenosti od 500 do 600 metara, top je probio oklop IS-2 čak i sa čeone strane. Granate koje nisu uspele probiti oklop izazvale su teška oštećenja. Kako je Panter koristio top od 75 mm, a Tigar I od 88 mm, znatno veće probojne moći od sovjetskog topa ZIS-3, bilo je jasno da se nešto mora hitno preduzeti. Prva mera bila je promena oklopa na prednjem delu tenka IS-2. No, svi predlozi promene kupole, posebno njenog dizajna, odbijeni su jer bi to bilo značilo prekid proizvodnje. Umesto toga odlučeno je da se pokrene projekat Kirovec-1, kojim će se, između ostalog, obuhvatiti i razvoj nove kupole.
Pokrenuta su dva projekta, koje su vodila dva odvojena tima stručnjaka. Jedan su tim vodili J. Y. Kotin (vođa tima) i A. S. Ermolaev (glavni projektant), a drugi N. L. Dukhov (vođa tima) i M. F. Balđi (glavni projektant). Prvi je tim svoj prijedlog temeljio na razvojnim vozilima Objekt 244, 245 i 248. Glavna odlika tih projekata bila je neobično rešenje prednjeg oklopa tela vozila. On se sastojao od dve ploče zavarene pod oštrim uglom, koji se je širio prema ostatku tela. To će se rešenje posle koristiti na svim sovjetskim tenkovima, od T-55 pa sve do T-80. Sovjetski inženjeri su to rešenje nazvali "štukin nos", a na Zapadu su ga zvali jednostavno "pajk". U odnosu na druge tenkove toga doba, koji su svi redom koristili ravan ili blago nagnut čeoni oklop, napravljen od jedne ploče, "štukin nos" je pružao znatno povećanje oklopne zaštite. Radio operater je premešten u kupolu kako bi se mesto vozača moglo pomaknuti u sredinu vozila, odakle je vozač imao znatno bolju preglednost. Osim toga, projektanti su mogli još jedino redizajnirati prednji deo tela u piramidalni oblik, kod kojega je jedna stranica prolazila tačno ispred vozača i time ga dodatno štitila jer je tako nastala kosina izazivala dodatno rikošetiranje protivtenkovskih projektila. Posle će se na bočne stranice dodati rezervni članci gusenica i time još malo povećati nivo oklopne zaštite. Krajnji rezultat bio je znatno povećanje oklopne zaštite prednjeg dela tela i istodobno smanjenje mase. Projektanti su odlučili da će za IS-3 radije odabrati zavareno nego liveno telo, delomično zato što su tako ubrzavali samu proizvodnju. Još važniji razlog bio je nemogućnost dobivanja proizvodnih kapaciteta u livnicama u kojima su se proizvodile kupole za tenkove IS-2 i T-34 (kojih nikada nije bilo dovoljno). To i nije bio tako velik nedostatak jer je sovjetska teška industrija do sredine 1944. uspela znatno unaprijediti proces varenja i najtvrđeg čelika, koji je omogućavao spajanje debelih ploča.
thumb|left|IS-3 tenk u Parku pobede, [[Toljati]] thumb|left|IS-3
Drugi se tim, predvođen Dukhovom i Balđijem, više posvetio razvoju kupole, za koju je odabrao postupak livenja, delimično zbog jednostavnosti izrade, a delimično jer su na raspolaganju imali pogone u kojima se proizvodila kupola tenka IS-2. Posebna pažnja je posvećena boljem oblikovanju kupole kako bi se smanjila visina tenka, povećao nagib bočnih stranica, te dobilo dovoljno prostora za ugradnju velikog topa D-25T kalibra 122 mm. Krajnji rezultat je bila revolucionarna okrugla, ili bolje rečeno loptasta kupola, koja je samo na stražnjem delu imala ravnu ploču, a posadi je pružala dotad nedostignut nivo zaštite. Naime, zbog kompaktnosti izrade iz jednog dela, ali i zakrivljenosti bočnih strana, tako izrađena kupola izaziva rikošetiranje tokom udara protivtenkovskog projektila, koji u 99% slučajeva udara pod uglom. Debljina oklopa kupole na osnovici bila je 220 mm, a prema vrhu se smanjila na 110 mm, uz istovremeno povećanje zakošenja koje je pružalo dodatnu zaštitu. Zbog toga je isti princip oblikovanja kupole primijenjen na tenku T-55, te se zadržao i na naisavremenijim ruskim tenkovima. Loptasti oblik kupole donio je još jednu prednost znatnim povećanjem korisnog prostora u kupoli na onim mestima gde je bio najpotrebniji, uz istovremeno smanjenje ukupne veličine, a time i mase kupole. Smanjenje mase dopustilo je projektantima da povećaju debljinu oklopa čeonog dela kupole na 250 mm, što je bio velik napredak ako se u obzir uzme da je IS-2 ima debljinu oklopa od samo 100 mm.
Oba su projekta prikazana tadašnjem ministru za tenkovsku industriju, V. A. Mališevu. Prezentacije su obavili osobno Kotin i Dukhov. Nakon pomnog proučavanja oba predloga, Mališev je zaključio da ih treba doraditi tako da se objedine najbolja rešenja. Naložio je da se na telo prvog predloga postavi kupola drugog. Kako su proračuni pokazali da masa "hibrida" ne bi bila ništa veća od zadanih specifikacija, novi je projekt u oktobar 1944. dobio službenu oznaku Objekt 703. istog je meseca prezentiran zapovjedniku Crvene armije maršalu Georgiju Žukovu i načelniku glavnog štaba maršalu Aleksandru Vasiljevskom. Prezentacija novog tenka, posebno rešenja kupole, toliko ih je oduševila da su odmah od Staljina zatražili da lično potpiše zapovest za početak njegove seriiske proizvodnje, kako bi se novi teški tenk sovjetske vojske našao u završnim bitkama u Nemačkoj.
Oduševljenje visokih sovjetskih oficira imalo je itekako realnog uporišta jer je po mnogim tehničkim rešenjima Objekt 703, ili, kako će ga uskoro označiti, IS-3, bio znatno napredniji ne samo od IS-2 već i od T-34.
Opis tenka
IS-3 je po svim odlikama bio mnogo napredniji tenk od IS-2. Posebno rješenje prednjeg dijela tijela pružalo je znatno veću razinu oklopne zaštite za vozača nego kod IS-2. Jedinim nedostatkom smatrao se loše rešen poklopac vozačkog odeljka koji se otvara nadesno. Nedostatak je bio što su projektanti, zbog nedovoljnog prostora ispred vozača, njegov periskop ugradili u poklopac. Da bi otvorio poklopac, vozač je prvo morao maknuti periskop. Osim što to baš i nije bila laka operacija u oštrim ruskim zimama, kad bi se periskop često smrznuo i dodatno pričvrstio za poklopac, njegovo stalno micanje dovodilo je do povećanog broja oštećenja. Uz to, vozač je kroz periskop imao jako ograničeno polje vida direktno ispred vozila, bez mogućnosti motrenja bočnih strana. Iako se to možda ne čini važnim kad se vozite u tenku mase 46,5 tona, ipak nije tako jer su vozači, ne mogavši tačno odrediti širinu tenka, zapinjali za drveće ili objekte, ili čak slijetali s puta. Osim toga, svako neželjeno zapinjanje za neki čvrsti objekt moglo je dovesti do pucanja ili smicanja gusjenice, što bi neminovno izazvalo zaustavljanja tenka povećalo mogućnost njegova uništavanja.
Vatrena moć
IS-3 je od svog prethodnika naslijedio top D-25T kalibra 122 mm s gasnom kočnicom. Za razliku od kupole tenka IS-2, koja je projektovana za ugradnju topa S-18 kalibra 85 mm, pa je ugradnja D-25 dovela do destabilizacije kupole, kod IS-3 projektanti su od početka kupolu prilagodili ugradnji topa kalibra 122 mm, prilagodivši je oblikom i veličinom. Potkraj 1944. i početkom 1945. godine, D-25T je bio jedan od naisavremenijih tenkovskih topova. Koristio je poluatomatski princip rada koji je u slučaju IS-3 omogućavao brzinu paljbe od dve do tri granate u minuti. Iako je unutrašnjost kupole IS-3 u odnosu na IS-2 znatno povećana, ipak je zadržan isti borbeni komplet od samo 28 granata. Raspored kompleta bio osamnaest razornih i deset probojnih granata. To znači da su sovjetski planeri početkom 1945. zaključili da je nemačka vojna industrija pred kolapsom te da će Ščuke (kako su ih prozvali sovjetski vojnici) više vremena provoditi u borbi protiv pešadije i drugih "mekanih" ciljeva nego u okršajima sa tenkovima. Na kupolu je postavljena teški mitraljez DŠK kalibra 12,7 mm, a uz topovsku cev spregnuti mitraljez kalibra 7,62 mm.
Pokretljivost
Osim topa, IS-3 je od IS-2 nasledio i dizel motor V-2is snage 520 KS, što je bilo dovoljno za skromnu maksimalnu brzinu od 40 km/h. Projektanti su se znatno više brinuli o autonomiji pa su tenk opremili rezervoarima ukupne zapremine 450 litara. Dva su spremnika postavili u unutrašnjost tela, bočno u odnosu na motor. Dodatna četiri cilindrična spremnika, u stvari metalne bačve, postavljeni su na stražnji deo tenka, po dva na svaki bok. Svaki je nosio 90 litara, a bili su spojeni s unutrašnjim rezervoarima. U slučaju iznenadnog napada ili zapaljenja tenka, ti dopunski spremnici su se mogli odbaciti. To je bilo još jedno rešenje koje će projektanti tenkova primeniti na sve posleratne sovjetske tenkove, s tom promenom što će dopunske spremnike premestiti na sam kraj vozila.
Operativna upotreba
thumb|left|Zarobljeni IS-3 u [[Izraelu]] thumb|left|IS-3 straga thumb|lijevo
Prva probna serija IS-3 teških tenkova dovršena je, uprkos svim požurivanjima iz vrha Crvene armije, tek sredinom maja 1945. Iako neki zapadni izvori navode da su korišćeni u borbama na samom kraju borbi u Evropi tokom Drugog svetskog rata ni jedan sovjetski izvor to ne potvrđuje. Upitno je takođe da li su IS-3 poslani na Daleki istok u borbe protiv japanskih snaga takođe tamo stigli pre okončanja sukoba. Crvena armija je za delovanje na Dalekom istoku, preciznije u Mandžuriji, predvidela jedan tenkovski puk opremljenu tenkovima IS-3. Navodno su prvi primerci na bojišnice stigli u avgustu 1945. te su teoretski i mogli učestvovati u nekim bitkama.
Priče o borbenoj upotrebi teških tenkova IS-3 u zadnjim borbama u Nemačkoj javile su se nakon pobedničke parade, koja je 7. septembra 1945. održana u Berlinu. Nakon defilea sovjetskih, francuskih, britanskih i američkih pešadijskih i padobranskih jedinica došao je red na prikaz oklopnih vozila. Na čelu kolone bila su 32 američka tenka M24 Čefi i 16 oklopnih transportera M8. Potom su išla francuska oklopna vozila, a potom 24 britanska tenka Komet i 30 oklopnih automobila, sve već viđeno mnogo puta. A onda su se, na veliko iznenađenje zapadnih oficira, pojavila ni više ni manje nego 52 potpuno nova IS-3. Pojava novoga sovjetskog teškog tenka, i to tako napredne konstrukcije, bila je pravi šok za Saveznike. Tenkovi su pripadali 71. gardiiskoj teškoj tenkovskoj brigadi, koja je u istoriji ostala upamćena kao prva jedinica koja se sukobila s nemačkim teškim tenkovima Tigar II.
Zanimljivo je da je sovjetska javnost prvi put imala priliku videti IS-3 na vojnoj paradi tek 7. novembra 1946. Razlog nije bio političke prirode (skrivanje od javnosti) već činjenica da su svi do tada proizvedeni IS-3 poslani u istočnu Nemačku (koja će postati DDR) kao protivteža savezničkim snagama koje su okupirale zapadni deo Nemačke (koji će postati Zapadna Nemačka). U to vreme, zapadni analitičari su smatrali da je IS-3 najbolji tenk na svetu i da oni u svom naoružanju nemaju ništa što bi mu moglo parirati, pa je stalno pristizanje novih količina kod savezničkih zapovednika unosilo popriličan nemir. IS-3 se proizvodio do sredine 1946. i dotad je zahuktala sovjetska teška industrija uspjela proizvesti 2311 komada, što je po zapadnim analitičarima bilo više nego dovoljno da svlada zapadne snage. Američki M4 Šerman imao je masu od 30 tona i top kalibra 75 mm, a britanski Comet masu od 33 tone i top kalibra 77 mm. Oba tenka su uz to koncepcijski bila znatno lošije rešenje od IS-3.
Ono što zapadni analitičari nisu znali bilo je to da se sovjetski vojni vrh nije baš previše pouzdavao u IS-3. Problem je bio u njihovoj hroničnoj nepouzdanosti, nasleđenoj još od IS-1 i IS-2, koja se tokom rata nije uspela otkloniti. Najviše je problema bilo s preslabim motorom V-2JS snage 520 KS koji je često morao raditi punom snagom pa se zbog toga često kvario. Osim toga, primarni cilj sovjetske vojne industrije tokom Drugog svetskog rata bio je proizvesti što više oružja, u ovom slučaju tenkova, a kvalitet je bio manje važan. Tako je i kvalitet motora bio vrlo slab. Ništa bolje nije bilo ni s transmisijom, koja se kvarila jednako često kao i motor. Zbog stalnog požurivanja iz vrha Crvene armije prvi IS-3 patili su i od ozbiljnih nedostataka na telu i kupoli.
Zbog toga je već 1946. Crvena armija osnovala posebnu komisiju koja se bavila jedino utvrđivanjem svih nedostataka na IS-3 i pronalaženjem rešenja za njihovo otklanjanje i daljnje poboljšanje tenka. Komisija je na kraju predložila program UKN (Ustranenie Konstruktivnikh Nedostatkov). Na osnovi UKN-a od 1948. do 1952. svi proizvedeni IS-3 prošli su proces modernizacije. Ugrađeni su ponovo proizvedeni motori i menjači znatno višeg kvaliteta, promenjena je konstrukcija kvačila i prenosnika. Neki izvori navode da su novi motori imali snagu 600 KS. Postavljene su i nove, jače gusenice. Zamenjen je i radio 10-RK znatno modernijim 10-RT. Negativna strana modernizacije bila je povećanje mase na 48,8 tona. Kako (verovatno) nisu ugrađivani jači već samo kvalitetniji motori povećanje mase značilo je novo povećanje opterećenja, pa je problem s nepouzdanošću motora ostao na skoro istom nivou. Potkraj pedesetih godina 20. veka, svi IS-3 ponovno su poslani na modernizaciju. Pritom bi tenkovi koji su prošli kroz proces modernizacije dobili oznaku IS-3M. Ugrađeni su sistemi za noćno osmatranje i teški mitrljaljez SŠKM kalibra 12,7 mm. Najveća izmena bila je ugradnja motora V-54K-is s tenka T-54. I novi motor je imao snagu od 520 KS, ali se smatrao znatno pouzdanijim od starog V-2is. Iako su IS-3M po borbenim mogućnostima tek nešto slabiji od tada naisavremenijeg sovjetskog tenka T-54/55, i na nivou mogućnosti većine Zapadnih, Crvena armija je odlučila sve IS-3 poslati u rezervu.
Sovjetski IS-3 su ipak korišćeni u borbama, jer su postrojbe opremljene njima učestvovale u gušenju revolucija u Mađarskoj (1956.) i Čehoslovačkoj (1968.).
IS-3 je odabran i za naoružavanje novih evropskih savezničkih država. Tako su već 1946. dva primjerka poslana novonastaloj poljskoj voisci, koja je, nakon testiranja, ipak odlučila da ih neće kupiti. Jedan je tenk poslan i čehoslovačkoj voisci, s istim rezultatom. Znatno veći kupac bila je kineska vojska, koja je navodno dobila 100 IS-3, ali tek nakon okončanja Koreiskog rata.
Potkraj pedesetih godina 20. veka, 100 IS-3 je kupila i egipatska vojska. Prvi egipatski IS-3 prikazan je na vojnoj paradi 23. juna 1956., ali je većina isporučena u razdoblju od 1962. do 1967. godine. Razlog za odlaganje isporuke bio je što su svi egipatski tenkovi pre isporuke prošli modernizaciju pa su zapravo isporučeni kao IS-3M. Ipak su stigli na vreme da se uključe u Šestodnevni rat. U tom su ratu egipatski IS-3M ostvarili znatne borbene uspehe i pokazali se kao dostojni protivnici izraelskim tenkovima zapadne proizvodnje. Zapravo se pokazalo da dobro obučena i dovoljno hrabra posada IS-3M može uništiti bilo koji tenk. Tako je jedna posada uspela sama uništiti nekoliko protivničkih tenkova. Problem je bio što velika većina egipatskih posada nije bila ni dobro obučena ni dovoljno hrabra da do kraja iskoristi borbene mogućnosti svojih tenkova. Na otvorenim pustinjskim područjima problem je bio premala brzina IS-3 koji nije mogao tako brzo menjati položaj kao izraelski tenkovi. Nekoliko tenkova je uništeno ili onesposobljeno hrabrim akcijama izraelskih vojnika koji su ubacivali ručne granate kroz otvorene poklopce na kupoli, što bi ih posade otvarale kako bi smanjile temperaturu u unutrašnjosti. Na kraju rata izraelska vojska je uspela zarobiti 73 IS-3, koji su bili ili lakše oštećeni ili potpuno ispravni. Nakon modernizovanja i ugradnje novih motora (uzetih s zarobljenih ili uništenih tenkova T-55) izraelska vojska je svoje IS-3 uspešno koristila tekom sedamdesetih godina 20. veka.
No-hitter
U bejzbolu se izraz no-hit game (utakmica bez pogotka) (kolokvijalno poznati kao no-hitter ili no-no, skraćenica za "no hits no runs") koristi za utakmica u kojoj je jedan od klubova protivnika uspio spriječiti da postigne ijedan jedini pogodak. Prema pravilima Major League Baseball takva utakmica mora trajati najmanje 5 izmejna (15 outa) u slučaju da je skraćena. Za pitchera koji uspije spriječiti protivnika u postizanju pogotka se koristi izraz da je "bacio no-hitter." To je dostignuće prilično rijetko i smatra se oličenjem vrhunske pitcherske vještine.
Bârz, Dalboșeț
Bârz je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Dalboșeț.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Pădureni, Jariștea
Pădureni je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Jariștea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 568 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Lucecita, Granja, Rincón de Romos
Lucecita, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Dikobrazi Starog svijeta
Dikobrazi Starog svijeta (Hystricidae), porodica glodavaca iz Staroga svijeta rasprostranjena na području Europe, Azije, Afrike, Indije i jugoistočne Azije. Kao i kod dikobraza Novog svijeta (Erethizontidae), glavna im je karakteristika tijelo prekriveno veoma dugim bodljama, koje uspješno koriste u obrani od grabežljivaca. Bodlje su građene su od keratina.
Dikobrazi su noćni sisavci, danju spavaju skrivajući se u rupama koje sami iskopaju. Biljožderi su i hrane se lišćem i grančicama, spore su i nenasrtljive životinje, ali veoma opasne ako im se neprijatelj približi, pa je zabilježen i slučaj da se dikobraz obranio i od napada čak 17 lavova.
Njihov životni vijek iznosi oko 15 godina. U Keniji su neka plemena njegovo meso koristili za ishranu, a njegove bodlje koristili za izradu nakita.
Fossalta, Ferrara
Fossalta je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Novacco, Udine
Novacco je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Washington County, Utah
je okrug u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 138.115, što je 47.761 (52,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-1578
Kosmos-1578 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1578 je lansiran sa kosmodroma Kapustin Jar, SSSR, 28. juna 1984. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Ракова Бара
Ракова Бара је насеље у Србији у општини Кучево у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 464 становника (према попису из 1991. било је 806 становника).
Ракова Бара је удаљено од Кучева 15 км. Недалеко од села је минерални извор који се зове Бања. Село повезује Голубац и Кучево. На улазу у село је фудбалски терен Фудбалског клуба Вис Раква Бара, у центру села је споменик који је подигнут у част жртвама Другог светског рата, Дом културе, две продавнице и кафану. Село је познато по планини Вис која је висока 691 м надморске висине, две недовољно испитане пећине и остацима римских рудника.
Демографија
Ово насеље је у углавном насељено Власима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Las Palmeras (razvrstavanje)
Las Palmeras ima više značenja:
Crvenoruki urlikavac
Crvenoruki urlikavac (lat. Alouatta belzebul) je vrsta primata iz porodice hvataša. Endem je Brazila, gdje se može naći na jugoistoku Amazonske prašume, te u Atlantskoj šumi između država Rio Grande de Norte i Sergipe.
Statistike karijere Novaka Đokovića
Ova stranica je prikaz statistike karijere srpskog tenisera Novaka Đokovića.
Finala grend slema pojedinačno (20)
Pobede (12)
Crvenoruki urlikavac
Opis
Pretežno je crne boje, sa crvenkasto-smeđim mrljama na rukama, nogama i na vrhu repa. Kao i svi urlikavci, relativno je velika, zdepasto građena životinja. Mužjaci imaju 6,5 do 8 kilograma, dok su ženke lakše sa svojih 4,9-6,2 kilograma.
Statistike karijere Novaka Đokovića
Finala grend slema pojedinačno (20)
Porazi (8)
Crvenoruki urlikavac
Opis
Dnevna je i arborealna životinja. Živi u društvenim skupinama sastavljenih od 7 do 12 ženki. Hrani se lišćem, zrelim i nezrelim plodovima, drvenastim dijelovima biljaka, a ponekad i gljivama
Statistike karijere Novaka Đokovića
Finala ATP Masters serije u singlu (38)
thumb|desno|200px|thumb|Masters u Torontu 2008 Pobede (26)
Porazi (12)
Pojedinačno (87)
thumb|desno|200px|Đoković protiv F. Dančevića iz Kanade. Toronto 2008. thumb|desno|200px|Đoković posle pobede nad F. Dančevićem iz Kanade. Toronto 2008. thumb|desno|200px|N. Đoković i R. Federer. Toronto 2010. Pobede (61)
Finalista (26)
Parovi (2)
Pobede (1)
Finalista (1)
Rezultati u pojedinačnoj konkurenciji
''Tabela uključuje samo ATP tur i Dejvis kup mečeve. Đoković 2003. godine nije igrao na ATP ili Dejvis kup mečevima. Godinu je završio na 679. mestu. '' Broj osvojenih različitih turnira ATP 500 : 4/13; nedostaju Roterdam, Akapulko, Vašington, Tokio (tvrda podloga), Rio, Barselona, Hamburg (šljaka), Hale, London (trava)
Broj osvojenih različitih turnira ATP 1000 : 8/9; nedostaje Sinsinati;
Balatonska Kneževina
Panonska država za vladavine Pribine|thumb|300px thumb|desno|300px|Panonska država za vladavine Kocelja
Kneževina Donja Panonija, ili Balatonska kneževina ili Blatonski koštel (ponekad i Bijela Hrvatska), je kratkotrajna politička tvorevina iz 9.stoljeća
Predigra
Borbe za nasljedstvo tada još živog Ludovika I. Pobožnog cara Franačkog Carstva rezultirale su slabljenjem centralne kontrole nad Panonskom nizinom koja je bila osvojena tek 797. godine. Tadašnji sinovi starog cara su postali prezauzeti svojim građanskim ratom da bi obraćali pažnju na događaje u financijsko nevažnoj provinciji. Takav razvoj događaja je doveo u napuštenom području do nastanka dvije nezavisne slavenske države. Na području između Krakova, Požuna i Praga tada nastaje Velikomoravska Kneževina, dok u južnom dijelu nizine Pribina poraženi knez Nitre (danas Slovačka) stvara 839. godine kratkotrajnu južno slavensku državu.
Državnost
Osnovna zasluga za proglašenje nezavisnosti Balatonske Kneževine spada u kratkotrajni panonski politički vakuum nastao povlačenjem franačkih trupa i nemogućnosti moravskih da ih zamjeni. Granice države su bile rijeke Raba, Drava, Mura i Dunav, dok se glavni grad nalazio u mjestu Blatonski koštel. Zbog minimalnog broja povijesnih zapisa koji su većinom preostali zbog tamošnjeg posjeta Ćirila i Metoda podataka o ovoj državi veoma je malo. Sa sigurnošću se jedino može reći da su državni vladari bili knez Pribina i knez Kocelj čijom smrću dolazi do gubljenja nezavisnosti. Cijela Panonska nizina tijekom 9. stoljeća je veoma slabo naseljena tako da ova država živi u stalnom strahu od svojih neuporedivo brojnijih susjeda.
Nacionalna slika
Minimalni broj povijesnih zapisa dovodi do nikad riješenog pitanja o nacionalnosti tamošnjih žitelja. Procjene se najčešće bacaju ovisno o nacionalnosti samog pisca, činjenica u kojoj se svi slažu je da su bili Slaveni. Ako uzmemo u obzir mišljenje negdašnjih jugoslavenskih povjesničara sam Blatonski koštel i najzapadni dio države su tada spadali u slovensko nacionalno područje, dok je južni dio neupitno spadao u hrvatsko (između jezera Balaton i Drave). Područje sjeverno od Balatona je bilo nacionalno pomješano između Hrvata i Moravaca-Slovaka čije glavne točke naseljavanja tijekom seobe naroda su se nalazile u današnjoj Slovačkoj.
Uništenje
Tada to cijelo područje postaje ponovno pokrajina Istočnog Franačkog Carstva. Tijekom sljedeća tri desetljeća ovom Carstvu, kao i Moravskoj državi na sjeveru katastrofalne poraze nanose Mađari, koji se naseljavaju na području Panonske nizine. Posljednji pokušaj nezavisnosti ovog područja se događa između 896. i 901. godine kada dolazi do mađarskog osvajanja. Slavenski narod koji dotada živi na ovom području doživljava ubrzanu prisilnu asimilaciju tako da se o njemu već do 1000 godine gube svi tragovi.
Literatura
Povijesni atlas: Područje naseljavanja južnoslavenskih naroda tijekom seoba u VII stoljeću
Ailill Molt
Ailill mac Nath Í (? - cca. 482), također poznat i kao Ailill Molt, je bio drevni irski velmoža koji se, ovisno o raznim srednjovjekovnim izvorima, navodi kao kralj Connachta, odnosno kao Veliki kralj Irske. Njegov cognomen molt znači "ovan", a kako ga je dobio, nije poznato.
Ailill je prema predaji bio sin Nath Íja i Ethne ingen Chonrach Cais. Djed po ocu mu je bio Fiachrae, brat Nialla od Devet talaca. Ailill je tako pripadao vladarskoj porodici Connachta, odnosno velikom klanu porijeklom od Conna od Sto bitaka, koji je uključivao klanove Uí Néill, Uí Briúin i Uí Fiachrach (koji je dobio ime po Ailillovom djedu).
Wladyslaw I Herman
Władysław I Herman (cca. 1044 – 4. jun 1102) bio je knez Poljske od 1079. do smrti.
Ailill Molt
Prema tradiciji je oko 463. postao Veliki kralj Irske nakon što je njegov prethodnik Lóegaire mac Néill umro "natprirodnom smrću". Irski anali ga često spominju, ali se vjeruje da su te reference ubačene naknadno, odnosno bili prijepisi izgubljene Knjige Cuanua, čiji se dijelovi nalaze u Analima Ulstera. Prema tradiciji je ubijen u bitci kod Faughan Hilla, boreći se protiv Niallovih sinova. Popisi kraljeva navode da ga je naslijedio Lugaid mac Lóegairi.
Coppengrave
Kopengrave je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Hildeshajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 733 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3254036.
Wladyslaw I Herman
Rodio se kao drugi sin Kazimira I Obnovitelja i njegove supruge, kijevske princeze Marije Dobroniege. Na prijestolje je došao 1079. nakon ustanka plemića koji su svrgnuli njegovog brata Boleslava II Smjelog. Godine 1080. se, nastojeći poboljšati odnose sa Češkom ozenio za Judith, kćer češkog kneza Vratislava II. U vanjskoj politici se oslanjao na Sveto Rimsko Carstvo, podržavajući cara Heinricha IV i smatrajući se njegovim vazalom. To je potvrdio ne osporavajući odluku carskog sabora u Mainzu kojim je 1085. Vratislav proglašen kraljem Češke i Poljske.