cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Totori
Geografija
thumb|left|220px|Položaj grada u prefekturi Totori
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 201.727 stanovnika.
Solares de Tenextepec, Atlixco
Solares de Tenextepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atlixco.
Colle Santa Maria, Roma
Colle Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Solares de Tenextepec, Atlixco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Colle Santa Maria, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Mantana, Bolzano
Mantana je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 336 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 866 m.
Diou (Alije)
Dju je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Alije koja pripada prefekturi Mulen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1553 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 219 metara (maksimalnoj 276 m, a minimalnoj 207 m).
Opština Manuel Benavides, Chihuahua
Manuel Benavides je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1239 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1370 m.
Lake, Mississippi
Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 324, što je 84 (-20,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Łuków
Łuków je grad od 29,441 stanovnika na istoku Poljske u Lublinskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Grad se prostire duž rijeke Krzna, udaljen stotinjak km istočno od Varšave.
Historija
Łuków je niknuo za srednjeg vijeka kao utvrda koja je čuvala granicu od 12. do 14. vijeka od napada jatvjagških i litvanskih plemena. Gradska prava dobio je 1403. kao značajni zanatsko-trgovački centar, poznat po velikim sajmovima.
U periodu od 15. do 18. vijeka bio je jedan od administrativnih centara Lublinskog vojvodstva, Još od 15. vijeka u Łukówu živi velika židovska zajednica. Znatno oštećen u drugoj polovici 17. vijeka u ratovima vođenim sa Kozacima i Šveđanima. Između 1733.-1852. Łuków je bio dom poznate pijarističke škole.
Nakon Treća Podjele Poljske - Łuków je 1795. podpao pod Austrijsku Monarhiju. Od 1807. je dio kratkotrajnog napoleonskog Varšavskog vojvodstva, a od 1815. je dio proruske Kongresne Poljske.
Łuków je još od 1809. za Varšavskog vojvodstva postao regionalni administrativni centar, ali se počeo značajnije razvijati od druge polovice 19. vijeka kad je do njega došla željeznica i postao raskršće željezničkih pruga.
Za Njemačke okupacije Poljske u gradu je između 1941. do novembra 1942. djelovao radni logor i geto do novembra 1942. u koji je nagurano oko 10 000 Židova (uključujući oko 2 000 Slovačke) koji su sukcesivno deportirani u Logor smrti Treblinka.
Oko 70% grada je razoreno u borbama za oslobođenje posljednih mjeseci Drugog svjetskog rata. Nakon rata je obnovljen a od 1999. je administrativni centar vlastitog povjata.
Znamenitosti
Nekadašnji franjevački barokni samostan podignut krajem 18. vijeka, danas potpuno preuređen i pretvoren u muzej i barokna župna crkva.
Privreda
Łuków je i danas značajno željezničko raskršće i industrijski grad sa tvornicama odjeće, obuće, mašinske, prehrambene i drvne industrije. U Poljskoj je znan po tvornici igračaka.
Pobratimski gradovi
Łuków ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima:
Franchi, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 633 m.
Weston, Oregon
Veston je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 667, što je 50 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Seis de Enero, Tlacotalpan
Seis de Enero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlacotalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Sasinkovo
Sasinkovo je naseljeno mjesto u okrugu Hlohovec, u Trnavskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 842 stanovnika.
Los Almireces, Guerrero
Los Almireces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Svetlice
Svetlice je naseljeno mjesto u okrugu Medzilaborce, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.
El Cautivo, Ocosingo
El Cautivo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Svetlice
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 89 stanovnika.
Los Almireces, Guerrero
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2115 m.
Etilamonijum nitrat
Etilamonijum nitrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 108,097 Da.
The Hundred Pound Window
The Hundred Pound Window je britanski kriminalistički film snimljen 1944. godine u režiji Briana Desmonda Hursta. Protagonist je računovođa koji sticajem okolnosti dobije posao u kladionici na hipodromu, a što nastoje iskoristiti kriminalci. Dugo vremena se smatrao izgubljenim, ali je ipak pronađen. Historičarima je zanimljiv zbog toga što se Richard Attenborough, koji će kasnije postati ugledni glumac i režiser, prvi put pojavljuje sa imenom na špici.
Corlay
Korle je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Primorje koja pripada prefekturi Sen Brijek.
Opština Niculițel, Tulcea
Niculițel je opština u Rumuniji u okrugu Tulća.
Moyoapan, Astacinga
Moyoapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Astacinga.
Corlay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 978 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 70 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 257 m, a minimalnoj 157 m).
Moyoapan, Astacinga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Vallepietra, Roma
Vallepietra je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 306 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Kishivada
Kisivada (岸和田) je grad u Japanu u prefekturi Osaka. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 200.984 stanovnika.
Geografija
thumb|left|220px|Položaj grada u prefekturi Osaka
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 200.984 stanovnika.
Tsukuba
Cukuba (つくば) je grad u Japanu u prefekturi Ibaraki. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 200.546 stanovnika.
Geografija
thumb|left|220px|Položaj grada u prefekturi Ibaraki
Panales Jamaica, Tarimoro
Panales Jamaica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Tarimoro.
Tsukuba
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 200.546 stanovnika.
Panales Jamaica, Tarimoro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2250 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Jacola, Culiacán
Jacola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 287 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
San Marcos, Hidalgo
San Marcos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2006. godine u naselju je živelo 10961 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2074 m.
Hungry Hill (film)
Hungry Hill je britanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Briana Desmonda Hursta i premijerno prikazan početkom 1947. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Daphne du Maurier, koja je također sudjelovala u pisanju scenarija. Radnja se odvija kroz nekoliko decenija u malom irskom mjestu i pokazuje kako lokalni rudnik generacijama postaje povodom održavanja sukoba između dvije porodice. Hungry Hill je dobio loše kritike, a uglavnom mu se zamjeralo da epski sadržaj književnog predloška nije znao adekvatno sažeti u cjelovečernji format.
Nur, Poljska
Nur je selo od 662 stanovnika i seoska općina od 3,058 stanovnika na istoku Poljske u Mazovjeckom vojvodstvu.
Historija
Nur je niknuo kao utvrda na gazu preko Zapadnog Buga, od 13. do 15. vijeka služio je kao pogranična utvrda od upada Jatvjaga, Litvanaca i Teutonskih vitezova.
Uz utvrdu je izraslo naselje koje je gradska prava dobilo najvjerovatnije 1410., jer je 1416. Nur dokumentiran kao grad. Taj status mu je potvrđen poveljom mazovjeckog vojvode Boleslava IV 1434. Pored tog što se razvio kao zanatsko-trgovački centar historijskog Mazovjeckog vojvodstva dobio je i administrativnu funkciju kao prijestolnica administrativne jedinice Ziemia Nur.
Kad je 1526. postao dio Poljsko-Litvanske Unije izgubio je značaj kao utvrda, ali je i nadalje bio prijestolnica ovaj put u novom Mazovjeckom vojvodstvu. U to vrijeme imao je 1500 stanovnika koji su živjeli u 263 kuća.
Kod Nura se za Novembarskog ustanka u Kongresnoj Poljskoj, između 17. -23. maja 1831. odvila bitka, u kojoj je ruska carska vojska potisnula poljske ustanike.
Giare, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Susa
Susa ili Suza (perz. شوش: Šuš, hebr. שושן‎: Shushan, grč. Σοῦσα: Sousa, lat. Susa); starovjekovni je grad iz perioda Elama odnosno iranskih imperija Ahemenida i Parta. Grad je smješten oko 250 km istočno od rijeke Tigris, na jugozapadnu Irana. U ahemenidsko doba, grad je bio jedna od omiljenih rezidencija Darija I. Velikog.
Godine 2015. Suza je uvrštena na popis Svjetske baštine UNESCO-a. Zaštićeni arheološki lokalitet u donjem Zagrosu uključuje skupinu stambenih i upravnih iskopina na istočnoj strani rijeke Šavur, kao i Ardeširovu palaču na suprotnoj strani rijeke. Nalazi daju naslutiti kako je ovo mjesto bilo kontinuirano naseljeno od kasnog 5. milenija pne. do 13. vijeka, te pridonosi razumijevanju elamitske, ahemenidske i partske kulture.
Prema procjeni iz 2006. godine, grad je imao 64.960 stanovnika. mini|lijevo| [[Kapitel perzijskog stupa iz apadane u Darijevoj palači u Suzi (6. vijek pne.)]]
Historija
desno|mini|200px|[[Sumerska božica zemlje i plodnosti Ninhursag na reljefu u Suzi]] Suza je jedan od najstarijih poznatih gradova u regiji i svijetu, koji datira iz 5000. pne. kada je postojala akropola. Najstarije urbane strukture u okolici akropole datiraju iz 4000. pne., dok ruralni ostaci potječu iz 7000. pne. Oslikana keramika pronađena u okolici grada koja svjedoči o postojanju civilizacije datira iz 5000. pne. (doba Uruka). Prastari grad nalazio se u pojasu između rijeka Šaur i Dez, i predstavljao je politički centar od velike važnosti.
Elamsko doba
Razvojem civilizacije Elam u 4. mileniju pne., grad Susa postaje elamskim glavnim gradom. O usponu elamske civilizacije govori podatak kako su njegovi stanovnici često uspješno ratovali protiv sumerskih i akadskih gradova na jugu Mezopotamije. Grad se u to doba širio prema istoku, u područje koje se danas naziva „kraljevskim gradom“. Pretpostavlja se kako je u blizini postojao i zigurat. Prema elamskom jeziku, grad se nazivao Šušan ili Šušun.
Grad Suza jednom je pao pred osvajanjem akadskog vladara Sargona, dok ga je u 18. vijeku pne. pokorio i babilonski kralj Hamurabi. U međuvremenu, elamski vladari pokorili su grad Anšan pa njihova titula često nosi naziv „Kralj Elama i Anšana“. Jedan od najvažnijih arheoloških pronalazaka iz tog vremena je popularni Hamurabijev zakonik.
Asirsko doba
mini|250px|[[Asurbanipalova brutalna ekspedicija protiv Suze 647. pne. zabilježena je na ovom reljefu; gradom titnja požar do asirski vojnici pustoše i pljačkaju grad]] Godine 647. pne. asirski kralj Asurbanipal vodio je rat protiv Elama koji je razorio grad Suzu. Glinena ploča, koju je arheolog Austen Henry Layard 1854. pronašao u asirskom glavnom gradu Ninivi, spominje Asurbanipala kao „osvetnika“ koji je razorio Suzu kao odgovor na vjekovno ponižavanje naroda Mezopotamije. Tekst govori:
''Suzu, veliki sveti grad, prebivalište njihovih bogova, sjedište njihovih zagonetki, ja osvojih. Uđoh u njene palače, otvorih njene riznice gdje srebro i zlato, roba i bogatstvo bijahu prikupljeni... Uništih njihov zigurat u Suzi. Razbih njene sjajne bakrene rogove. Razorih elamske hramove to temelja, njihove bogove i božice razbacah po vjetru. Uništih grobove njihovih drevnih i nedavnih kraljeva, izložih ih suncu, i ponesoh njihove kosti u zemlju Ašura. Poharah Elam i u njihovu zemlju posijah sol.''
Ahemenidsko doba
U 6. vijeku pne. slavni perzijski vladar Kir Veliki iz dinastije Ahemenida priključuje Suzu Perzijskoj Monarhiji. U doba Kirove vladavine Suza je imala podređen položaj u odnosu na glavni grad Pasargad, no njegov sin Kambiz II. seli glavni grad u Suzu. mini|200px|lijevo|Krilata [[sfinga iz Darijeve palače u Suzi]] Potom Kambizov rođak Darije I. Veliki gradi u Suzi jednu od svojih rezidencijalnih palača. Na sjeveru palače nalazila se velika apadana (dvorana za prijem) s 36 stupova i kraljevskim tronom, dok se na južnoj strani nalazila raskošna palača s tri unutrašnja vrta, od kojih je najveći služio za vojsku. Na zapadnoj strani nalazio se pričuvni ulaz, a na istočnoj Velika vrata. Zapisi pronađeni u Darijevoj palači detaljno opisuju kako je građena. Palača u Suzi očito je bila omiljena Darijeva rezidencija, budući da grčki povjesničar Herodot spominje isključivo Suzu kao glavni grad Perzije, dok ne spominje Pasargad i Perzepolis. Darije je Suzu povezao Kraljevskom cestom koja je vodila punih 2700 km do Sarda u zapadnoj Maloj Aziji, zbog čega je Suza postala velikim trgovačkim središtem. Detalji raskoša grada Suze opisani su u biblijskoj priči o Estheri, koja je smještena upravo u tom gradu u doba vladavine perzijskog kralja Ahasuera (najvjerojatnije Kserksa I.). Nažalost, veliki požar u Suzi u vrijeme kralja Artakserksa I. uništila je većinu gradskih zgrada iz ranijih perioda. Zapisi iz doba vladavine Artakserksovog sina Darija II. opisuju rekonstrukciju grada. Konačno, Artakserkso II. gradi drugu dvoranu za prijem (apadanu) na drugoj strani rijeke.
Seleukidsko doba
Nakon pada Ahemenidske Monarhije, Aleksandar Makedonski ženi se u Suzi Stateirom II., kćeri posljednjeg ahemenidskog vladara Darija III. Poslije Aleksandrove smrti, gradom vladaju Seleukovići i Suza postaje dijelom nove Selekuidske Monarhije, i od tada se naziva Seleukija. U to doba podignuta je nova palača uz postojeću rezidenciju Darija II. Administrativni centar nalazio se u južnom dijelu, gdje su pronađeni brojni zapisi na grčkom jeziku, te oni iz kasnijeg partskog perioda.
Partsko doba
mini|desno|350px|Pismo [[Partska Monarhija|partskog vladara Artabana III. stanovnicima Suze na grčkom jeziku iz 1. vijeka (Muzej Louvre u Parizu)]] Otprilike vijek nakon što se Partsko kraljevstvo odvojilo od Selekuidske Monarhije, Suza je postala jednim od dva glavna grada novog kraljevstva; drugi je bio Ktezifont. Grad je u to vrijeme bio utočištem mnogih izbjeglica koji su bježali iz zapadnog dijela kraljevstva pred ratovima protiv Rimljana. Suza je Partima služila kao ljetna prijestolnica, dok su u Ktezifontu boravili uglavnom zimi. U Suzi je kovan i partski novac.
Sasanidsko doba
Sasanidi su nakon pokoravanja Parta i stvaranja Sasanidske Monarhije nastavili tradiciju korištenja Suze i Ktezifonta kao dvaju glavnih gradova. Budući da su Rimljani između 116. i 297. godine čak pet puta opustošili grad Ktezifont u vrijeme rimsko-perzijskih ratova, Suza je bila na glasu kao sigurniji grad u koji su se sklanjale brojne izbjeglice. U sasadnisko doba, Suza je imala brojnu kršćansku populaciju. Perzijski kralj Šapur I. u blizini Suze dao je podići akademiju Gundišapur koja je bila središtem sasanidske znanosti, te koja se danas smatra najstarijim sveučilištem na svijetu. Također, podigao je branu na rijeci Karun zbog navodnjavanja okolnih područja, što je oplemenilo područje oko Suze.
Srednji vijek
mini|200px|[[Islamska umjetnost: ukrašeni vrč (8. vijek)]] Tokom srednjeg vijeka Suza je doživjela dva velika razaranja od strane Arapa i Mongola, kakva nisu bila zabilježena još od 647. pne. odnosno Asurbanipalovog pustošenja u ratu protiv Asirije. Islamski osvajači opustošili su grad 638. godine kada su pronašli mumiju sahranjenu s pečatom u obliku čovjeka koji stoji između dvaju lavova. Iako je kalif Omar naredio uništenje grobnice, lokalno stanovništvo uvjerilo ga je kako se radi o sahranjenom proroku Danielu, nakon čega je grobnica pošteđena. Od tada, Suza je postala vjerskim odredištem brojnih Židova. Najgore razaranje Suza je doživjela 1218. kada je doslovno sravnjena do temelja prilikom mongolskih osvajanja, nakon čega je bila potpuno napuštena narednih godina.
Moderno doba
Drevni grad Suzu je 1850. prvi identificirao britanski arheolog William Loftus. U neposrednoj blizini ostataka Suze nalazi se moderni grad Šuš, koji prema popisu iz 2005. godine ima 64.960 stanovnika. Danas je Suza značajno arheološko nalazište u Iranu, te turističko i vjersko odredište za šijitske muslimane i perzijske Židove zbog navodne grobnice proroka Daniela.
Vanjske veze
Zvučni slideshow: (6 min., 31 sek.).
Гуришевци
Гуришевци су насеље у Србији у општини Топола у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 126 становника.
Демографија
У насељу Гуришевци живи 133 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 41,6 година (41,9 код мушкараца и 41,3 код жена). У насељу има 48 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,19.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Olimpijski plamen
thumb|Olimpijski plamen u Torinu 2006. Olimpijski plamen je jedno od najpoznatijih Olimpijskih znamenja. Simbol vječne vatre odnosno plamena potječe iz grčke mitologije u kojoj je poznata priča o Prometeju koji je ukrao vatru iz doma boga Zeusa te je poklonio ljudima. Taj su motiv iskoristili Grci te za vrijeme održavanja drevnih Olimpijskih Igara uvijek održavali vječnu vatru.
Paljenje i održavanje Olimpijskog plamena
Danas je uobičajen postupak takav da se plamen upali u grčkoj Olimpiji, i to sunčevom svjetlošću uz pomoć konkavnog zrcala, sukladno drevnim običajima. Paljenje obavljaju žene odjevene u odjeću po ugledu na drevne svećenice boga Zeusa. Zatim tako nastali plamen, na Olimpijskoj baklji nosi tisuće trkača, štafetno, preko svih kontinenata, do grada u kojem će se održavati Olimpijske igre i, na kraju, do istaknutog mjesta na Olimpijskom stadionu na kojem će plamen, upaljen u drevnoj Olimpiji, plamtjeti čitavo vrijeme održavanja Igara.
Sam postupak prenošenja baklje iz Grčke do mjesta održavanja Igara, ovisno o udaljenosti, ne prelazi se uvijek trčeći, jer je naravno to nemoguće, primjerice ako se radi o drugom kontinentu. Ipak, pokušava se da baklja veći dio puta prijeđe na taj način. Biti nositelj Olimpijske baklje posebna je čast, koju dobiju zaslužni sportaši iz zemlje domaćina odnosno zemalja kroz koju baklja prolazi na svom putu. Završni dio je donošenje baklje na stadion prilikom svečanosti otvaranja Igara, gdje se plamenom iz baklje upali plamen na posebno istaknutom gorioniku na stadionu, koji je često velikih dimenzija na način da plamen bude vidljiv iz svakog kuta stadiona.
Palitelji Olimpijskog plamena
Posebna se čast ukazuje osobi koja prilikom otvaranja Igara donešenu baklju preuzima poslijednja, te plamenom iz baklje upali vatru na samom stadionu, simbolizirajući tako početak Igara. Iako je plamen naravno upaljen već ranije i donešen bakljom, ta se osoba naziva palitelj Olimpijskog plamena. Tu osobu bira zemlja domaćin, a uobičajeno je da to budu zaslužni sportaši i to najčešće oni koji se više aktivno ne natječu. Ponekad domaćin odabere da to bude i neka osoba koja nije direktno vezana uz sport, te je primjerice na Igrama u Montrealu 1976. odabrano da vatru zajednički upale dvoje mladih, i to mladić iz francuskog govornog područja Kanade te djevojka iz engleskog govornog područja, čime je simbolizirano zajedništvo ta dva dijela zemlje domaćina.
Biti palitelj Olimpijskog plamena čast je koja se događa jednom u životu, i jedna je od najvećih počasti u sportu uopće.
Slijedi popis dosadašnjih palitelja Olimpijskog plamena na ljetnim i zimskim OI:
Hills, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 703 stanovnika, što je 24 (3,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ca' Roma, Parma
Ca' Roma je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Ricardo Flores Magón, Atlixco
Ricardo Flores Magón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atlixco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1841 m.
La Tatema, Batopilas
La Tatema je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Gaura Sângerului, Zau De Câmpie
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
La Tatema, Batopilas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Artannes-sur-Indre
Artan sir Endr je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr i Loara koja pripada prefekturi Tur.
Sedljacka Dubova
Sedljacka Dubova je naseljeno mjesto u okrugu Dolni Kubin, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Artannes-sur-Indre
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 2 508 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 119,6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,97 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 98 m, a minimalnoj 47 m).
Peñitas, Del Nayar
Peñitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Del Nayar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1429 m.
Socijalno (TV drama)
Socijalno je jugoslovenska crno-bela TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1964. godine. Temelji se na delu izraelskog pisca Efraima Kišona. Režirao ju je Zdravko Šotra.
Saga, Saga
Saga (佐賀) je grad u Japanu u prefekturi Saga. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 206.973 stanovnika.
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 206.973 stanovnika.
Socijalno (razvrstavanje)
Socijalno može biti:
Navito, Culiacán
Navito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
La Cumbre, Pénjamo
La Cumbre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1705 m.
Lapio, Vicenza
Lapio je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Sala, Reggio Calabria
Sala je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Healy, Kansas
Hili je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 234.
Hayâlî
Hayali (Janica, 1500 – Jedrene, 1557) je bio turski pjesnik za vrijeme sultana Sulejmana čije djelo nastavlja crtu pjesničke tradicije dīwāna.
Život
Malo je preciznih podataka o njegovom životu. Poznato je da je rođen u mjestu Vardar Yenice u grčkoj Makedoniji. Zvao je se Mehmet a pretpostavlja se da je rođen negdje oko 1500. godine ili krajem 15. stoljeća odnosno za vrijeme sultana Bayezîda II. U turskoj povijesti je ostao zapamćen kao Hayali, što znači »Maštoviti«. Po turskom pravopisu se piše Hayâlî (خيالى), a također je poznat kao Hayâlî Bey. Pozanimao je se za poeziju u ranoj mladosti. Priča koju nam prenosi Aşık Çelebi govori da je kao mladić čitao Bôstân (Voćnjak) i Gülistân (Ružičnjak) perzijskog pjesnika Sa'dija. U svojim putovanjima sufijski derviš Baba 'Alî Mest-i' Ajem ("otac 'Alî, pijanac iz Perzije") je stigao u Janicu sa svojim učenicima, a Mehmeda je skup derviša dovoljno privukao da napusti kuću i da se pridruži grupi na putu prema Istanbulu, sultanove prijestolnice. To je ga zbližilo poeziji i sufiskoj misli. U Istanbulu je ga zapazio jedan od glavnih gradskih sudaca, Sarı Gürz Nûreddîn Efendi. Procijenivši da neprikladno za mladića da se druži bezbrižnim dervišima, uklonio ga je od njih i povjerio ga jednom načelniku gradske milicije. Potom, Mehmed je nastavio školovanje u Istanbulu i vrlo rano počeo privlačiti pažnju kao pjesnik, pišući pod imenom Hayâlî (Maštoviti). Preobrat u njegovoj sudbini dešava se kada je se za njega pozanimao sadrazam Ibrahim-paša a preko njega glas je stigao i do Sulejmana Veličanstvenog. Postao je jedan od sultanovih omiljenih pjesnika, Sulejman ga je podržavao dvorskim pokroviteljstvom. Mehmed je bio pratilac sultanovih snaga u opsadi Rodosa 1522. godine i osvajanju Bagdada od perzijskog Safavidskog carstva u decembru 1534. godine. Tijekom potonje kampanje, priča se da je Hayâlî upoznao velikog azerbajdžanskog pjesnika Fuzûlîja. Zbog njegove pjesničke nadarenost Hayâlî je dobio niz neformalnih naslova: Melik-üş-şuarâ (Knez svih pjesnika), Diyâr-ı Rûm'un Sultân-ı Şuarâsı (Sultan pjesnika zapadnih zemalja) i Hayâlî-i meşhûr (Slavni Maštoviti). Hayâlîjeva popularnost kod velikog vezira i sultana također mu je donijela mnoge neprijatelje među drugim pjesnicima, a često je bio i predmet napada. Hayâlîjev je život postao teži nakon pada i pogubljenja Ibrahim-paše (1536.), njegovog glavnog zaštitnika, te usponom na mjesto velikog vezira Rustem-paše Opuković (novembar 1544.), koji je slabo podnosio dekadentni načinu života i navike na dvoru. Stoga je zatražio i dobio položaj sancakbeya – tj. upravitelja provincijskog okruga – izvan Istanbula, nebi li se udaljio od sve gušćih dvoračkih borbi. Kao sandžakbeg u okrugu Edirnea, dobio je naslov bega, po čemu je pamćen kao Hayâlî bey. Umro je u svom sandžaku u Jedrenu 1557. godine.
Crkva sv. Mihovila u Varešu
Župna crkva u Varešu je katolička crkva, Vrhbosanska nadbiskupija. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 7. do 11. oktobra 2003. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik. Nacionalni spomenik čini Stara crkva sv. Mihovila i Nova crkva sv. Mihovila Arkanđela, sa pokretnom imovinom koju sačinjavaju:
Stara crkva
Ovaj objekat predstavlja najstariju očuvanu katoličku crkvu iz perioda prije Omer-paše Latasa, odnosno prije 1850. godine. Njena prva gradnja pada u prva desetljeća 16. vijeka, svakako prije 1516. godine. Arhivski dokument iz osmanskog perioda navodi da je crkva sagrađena na mjestu još starije crkve.
Crkva je nekoliko puta gorjela u požarima. Ostala su zapisana dva najveća – prvi iz vremena Bečkog rata oko 1679. godine i drugi sa početka 19. vijeka, odnosno oko 1819. godine. Nakon požara sa početka 19. vijeka ona je bila ponovno sagrađena, u istom obliku i istim mjerama kakva je i ranije bila (o obnovi crkve svjedoči natpis na kamenoj ploči na zidu lijevo od južnih vrata). Zidove crkve radili su hercegovački zidari, dok su svod objekta najvjerovatnije uradili domaći majstori.
Nova crkva
Sagrađena je u periodu 1854 - 1869. godine, pravougaone osnove i dimenzija 35 x 18 m. Početkom 20. vijeka, postojeća crkva nije zadovoljavala potrebe građana jer se broj vjernika udvostručio. Godine 1864. župa je imala 1879 vjernika, dok je 1905. godine taj broj porastao na 3412. Iz tog razloga, radovi na proširenju crkve počeli su 1903. godine i trajali su do 1906. godine. Rađeni su pod vođstvom arhitekte Josipa Vancaša. Tim radovima crkva je u potpunosti izmijenjena. Sa prednje strane produžena je za još jedno polje, odnosno za 5,5 m. U ovo polje je smješten portal i dva tornja jednaka po obliku.
Crkva je trobrodna sa bočnim lađama koje imaju po pet jednostrukih, pri vrhu zaobljenih, prozora. Uz apsidu, koja služi kao svetište, je manja sakristija veličine oko 12 m2. U prizemnom dijelu je smješten portal, postupno, na romanički način, smanjivan prema unutra. Nije ukrašen nikakvim likovima niti dekoracijama. Završen je malim zabatom. U središnjem dijelu pročelja nalazi se kružna rozeta od osam polukružno zaobljenih latica i sa središnjim krugom. Lijevo i desno od nje nalazi se po jedan polukružno završen prozor. Iznad rozete na zabatu nalazi se trifora u kojoj je srednji prozor nešto viši. Pročelje uokviruju tornjevi kvadratne osnove dimenzija 5,5 x 5,5 m, visine oko 40,00 m. Tornjevi su također podijeljeni po horizontali na šest spratova sa otvorima koji se postepeno povećavaju od tla prema gore. Krov tornja je u obliku šatora i pokriven je bakarnim limom. Na sve četiri krovne plohe nalaze se mali trokutasti prozori.
Socijalno osiguranje
Socijalno osiguranje je oblik socijalne politike i socijalne zaštite kojim se zaposlenima i članovima njihovih porodica garantuje materijalno obezbeđenje i zdravstvena zaštita. Socijalno osiguranje uključuje: zdravstveno osiguranje, penzijsko osiguranje, invalidsko osiguranje i osiguranje za slučaj nezaposlenosti. Pored državnog, može postojati i privatno.
Postoji obavezno osiguranje kod koga postoji zakonska obaveza poslodavaca i zaposlenih da uplaćuju doprinose u odgovarajuće fondove (PIO, Zdravstveni fond i td.) i dobrovoljno socijalno osiguranje kod koga je uplaćivanje doprinosa zasnovano na dobrovoljnoj bazi.
Crkva sv. Mihovila u Varešu
Nova crkva
Stara i nova crkva sv. Mihovila u Varešu su u dobrom građevinskom stanju.
Francolini, Cuneo
Francolini je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
Colle Selva I, Roma
Colle Selva I je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Etildienolon
Etildienolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 300,435 Da.
Córdoba (Španjolska)
Córdoba [izgovor: k'ôrdoba] je glavni grad istoimene pokrajine u Andaluziji na rijeci Guadalquiviru, južna Španjolska, na Pirinejskom poluotoku. 321.164 stanovnika (2005 g.).
Današnji grad
thumb|left|200px| Unutrašnjost Velike džamije u Córdobi thumb|left|200px| Dvorac kršćanskih kraljeva thumb|levo|200px|Klima u Córdobi s prosječnim temperaturama i količinama padavina po mjesecima thumb|left|150px| Kalifski kotač koji je oprskibljivao vodom dvorac Alcazar
U gradu je razvijena tekstilna i metaloprerađivačka industrija, strojogradnja, te izrada ukrasnih predmeta u zlatu i srebru. Grad je čuveno turističko središte.
Córdoba je do danas sačuvala karakterističnu maursku urbanu arhitekturu (na desnoj obali Guadalquivira) s brojnim građevinama sačuvanim iz doba arapske vlasti.
Velika Abd-al-Rahmanova džamija (Abdurahmanova džamija), građena od 785. g. do 10. st. (od 16. st. katedrala La Mezquita), jedan je od najveličanstvenijih spomenika islamske umjetnosti. Arkade na 869 stupova dijele unutrašnjost u 19 udužnih i 33 poprečna broda. Od 1984. na UNESCOvom popisu mjesta svjetske baštine.
Pored katedrale ističe se više drugih crkvi, ostaci maurske palače Alcázar, negdašnje kalifske rezidencije i poslije središta inkvizicije, maurski most sa 16 lukova preko Guadalquivira koji je čuvala obližnja utvrda Cahorra.
Od 1972. u Córdobi se nalazi i Sveučilište, ali i više škole, muzeji (Arheološki muzej).
Povijest
Grad su osnovali Kartažani. Rimljani su ga osvojili 152. pne., a Vizigoti u 6. st. Godine 711. osvajaju ga Arapi. Sjedište Córdobskog kalifata 756-1035. godine. Jedno od središta islamske i svjetske kulture i umjetnosti toga doba. Dolaskom pod vlast Kastilije 1236. godine grad nazaduje u odnosu na Toledo i Madrid.
Širi prikaz vidi u: Córdobski kalifat.
Od 1808.-1813. bio je pod francuskom vlašću, a tijekom Španjolskog građanskog rata od 1936. uporište je pristaša generala Franca.
Klima
Córdoba ima Mediteransku klimu s blagim utjecajima klime Atlanske obale. Zime su blage s mjestimičnim mrazevima.
Slavni ljudi rođeni u Córdobi i okolici
Córdoba je rodno mjesto slavnih filozofa: u vrijeme starog Rima stoici Lucije Seneka, Seneka mlađi u 1. stoljeće pne., a u islamsko vrijeme filozof Averroes, te jedan od najutjecajnijih znanstvenika Imam Abu 'Abdullah Al-Qurtubi i židovski znanstvenik Majmonid u 12. st. Neki zanstvenici za ovaj grad vežu i renesansnog filozofa Abrahama Herreru. Córdoba je također rodno mjesto rimskog pjesnika Lukana, srednjovjekovnog španjolskog pjesnika Juana de Mena, i renesansnog Luisa de Góngora, koji je cijeli život proveo u Córdobi gdje je napisao skoro sva svoja djela. U skorije vrijeme tu su rođeni mnogi flamenko umjetnici kao: Paco Peña, Vicente Amigo, i Joaquín Cortés, ali i slikar Julio Romero de Torres.
Opština Nufăru, Tulcea
Nufăru je opština u Rumuniji u okrugu Tulća.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Canihuel
Kanijel je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Primorje.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 422, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km².
El Encino, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2045 m.
Remolino de Paván, Tlacotalpan
Remolino de Paván je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlacotalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Skicov
Skicov je naseljeno mjesto u okrugu Zlate Moravce, u Njitranskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.033 stanovnika.
Postajem čovek
Postajem čovek je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1964. godine. Režirao ju je Zdravko Šotra a scenario je napisao Nebojša Nikolić.
Calcutta, Ohio
Kalkuta je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
San Miguel Vindho, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11054 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2091 m.
El Bambú, Ocosingo
El Bambú je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Opština Marquelia, Guerrero
Marquelia je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3675 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Kopitnjak
Kopitnjak (konjsko kopito, kopitnik, omiljnik, leskovnjača, tamnjanče), lat. Asarum europaeum, je veoma varijabilna vrsta višegodišnje zeljaste biljke iz porodice vučjih jabuka (Aristolochiaceae).
Opis biljke
Koren je po tipu žiličast.
Stablo je zeljasto, višegodišnje i raste iz puzećeg, krtog, člankovitog rizoma. Stabljike su kratke, uspravne sa dlačicama.
Listovi su prosti, na stablu ih obično ima dva, bubrežastog oblika. Lisne drške dugačke i dlakave. Liske glatke, slabo kožaste, retko kada dlakave. Na gornjoj strani su sjajne, tamnozelene, na donjoj donjoj prljavoljubičaste. Lisna nervatura mrežasta. Listovi prezimljuju.
Cvetovi su sitni, pojavljuju se pojedinačno između dva lista na vrhu stabljike. Zvonastog su oblika i aktinomorfni. Perijant je spolja zelenkast, a unutra smeđecrven, najčešće sa tri ušiljena režnja. Ima 12 slobodnih prašnika raspoređenih u dva kruga. Cveta od marta do maja.
Plod je čahura sa šest okaca, nepravilno se otvara. Na semenu se nalazi arilus.
Razmnožavanje
Kopitnjak često oprašuju puževi (malakofilija). Puževi imaju lepljivo stopalo i prelazeći preko cvetova, polen se lepi za njega i na taj način prenosi do drugog cveta. Nakon oprašivanja i oplođenja, stvara se plod i seme. Kopitnjak je mirmekohorna biljka, što znači da njeno seme raznose mravi.
Stanište
Pretežno raste u mezofilnim šumama od nizija do subalpskog pojasa. Veoma je čest u šumi hrasta kitnjaka, graba, brdskoj bukovoj šumi, u mešovitoj šumi bukve i jele, kao i u šumama bora, molike i munike. Tip zemljišta koji mu odgovara je rastresito, plodno, alkalno, neutralno ili slabo kiselo.
Areal
Rasprostranjen je u Evropi (čest je i u Srbiji), južnoj Rusiji, zapadnom Sibiru, kao i u Maloj i srednjoj Aziji.
Upotreba
Koren i rizom kopitnjaka imaju lekovita svojstva. Svi delovi kopitnjaka imaju oštar ukus. Osim što je lekovita, ova vrsta je i otrovna.
Eksterni linkovi
Bionet škola
Rancho los Santos, Tarandacuao
Rancho los Santos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Tarandacuao.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1930 m.
Tău, Zau De Câmpie
Tău je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Zau De Câmpie.
Ca' Rossa, Parma
Ca' Rossa je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Sihelnje
Sihelnje je naseljeno mjesto u okrugu Namestovo, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Valli di Santa Lucia, Roma
Valli di Santa Lucia je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Sihelnje
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.059 stanovnika.
San José el Recreo, Atlixco
San José el Recreo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atlixco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1773 m.
Los Corpos, Del Nayar
Los Corpos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Del Nayar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1097 m.
Alergija (TV drama)
Alergija je jugoslovenska crno-bela TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1963. godine. Režirala ju je Mirjana Samardžić.
Skačani
Skačani je naseljeno mjesto u okrugu Partizanske, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.306 stanovnika.
Choapa, Astacinga
Choapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Astacinga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2225 m.
Lice i naličje (TV drama)
Lice i naličje je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1965. godine. Režirao ju je Dejan Đurković koji je napisao i scenario.
Frassino, Cuneo
Frassino je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 796 m.
Santa Refugio, Culiacán
Santa Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Samostan sv. Bonaventure u Visokom
mini|desno '''Samostan sv. Bonaventure u Visokom''' je katolički vjerski objekat, Vrhbosanska nadbiskupija, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 6. juna 2013. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo. Nacionalni spomenik se sastoji od zgrade Samostana sa gimnazijom i sjemeništem, pripadajuće crkve i pokretnog naslijeđa koje čini zbirka slika starih majstora. Ime je dobio po Sv. Bonaventuri doktoru teologije, koji je bio poznat po svojoj skromnosti i jednostavnosti.
Historija
Prvi franjevački samostan izgrađen je u Milama kod Visokog 1340/41. godine nakon uspostave Bosanske franjevačke vikarije. Srušen je krajem XVII vijeka nakon provale Eugena Savojskog 1697. godine u BiH. Franjevci se vraćaju u Visoko dva vijeka kasnije, 1900. godine. Te godine izgrađeni su samostan i crkva, po projektu Ivana Holtza.
Franjevačka klasična gimnazija u Visokom od 1900. do 1914. godine broji šest razreda, a godine 1913/14. izvršena je dogradnja objekta na sjevernom dijelu pa je gimnazija imala osam razreda.
Lagunitas Cerro Pelón, Guerrero
Lagunitas Cerro Pelón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Samostan sv. Bonaventure u Visokom
Historija
Tokom Drugog svjetskog rata Franjevačka gimnazija u Visokom je nastavila sa radom, iako je dijelove Samostana Sv. Bonaventure, kao i Konvikt zauzela njemačka vojska i domobrani.
Lagunitas Cerro Pelón, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2218 m.
Samostan sv. Bonaventure u Visokom
Historija
Godine 1946. rad Franjevačke gimnazije u Visokom je zabranjen, ali je već naredne, 1947. godine, rad škole dopušten, s tim da su je mogli pohađati samo franjevački kandidati. Dio gimnazijskog prostora zauzela je tadašnja državna gimnazija i u njemu ostala dvadesetak godina. Godine 1950. provincijal fra Jozo Markušić je nakon prijema kod maršala Tita isposlovao vraćanje jednog kompletnog sprata objekta Franjevačkoj gimnaziji. Godine 1953. na zgradu su dograđeni praonica, magacin i nekoliko soba. Godine 1959. proširena je sakristija crkve u sklopu cjeline Samostana i nad njom je izgrađen oratorij, gdje je danas smještena „Etnografska zbirka“, sa ravnom terasom iznad. Iste godine izvršeno je bojenje fasada kompletnog objekta.
Godine 1967, na svetkovinu zaštitnika Svetog Bona, franjevački red dobija nazad kompletnu zgradu, s obzirom da je iselila državna gimnazija „Janko Balorda“. Tada je natrag vraćena i gimnazijska dvorana.
Nakon početka zadnjeg rata u BiH, iste godine, Franjevačka gimnazija iz Visokog je premještena u Bašku Vodu u Hrvatskoj, gdje ostaje do 1996. godine.
Opis
Tlocrtne dimenzije zgrade samostana, računajući i unutrašnje dvorište, iznose 38,28 x 70,41 m. Spratnost iznosi Sut+P+2+Potkrovlje. Crkva Sv. Bonaventure sa sakristijom građevinski pripada zgradi samostana.
Povezana je „toplom vezom“ sa južnim dijelom objekta, gdje se još nalaze prostorije, župnog ureda, gvardijana i gostinjskih soba. U istočnom dijelu se nalaze prostorije biblioteke, dnevnog boravka i profesorskih apartmana. U sjevernom dijelu se nalaze svečana sala, sala za razgovor, lapidarij, gostinjske i bolesničke sobe, zbornica i trpezarija, dok je zapadni dio rezerviran za kuhinju, sestarsku trpezariju i pomoćne prostorije.
Svod Crkve sv. Bonaventure oslikao je početkom XX vijeka Marko Antonini. Zidne slike, četiri tonda sa središnjim prizorom Sv. Franjo u slavi, izvedene su u neobaroknom maniru.
U Samostanu je i zbirka nekoliko umjetničkih djela.
Cottage Grove, Tennessee
Kotidž Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Opština Ostrov, Tulcea
Ostrov je opština u Rumuniji u okrugu Tulća.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Cottage Grove, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 88, što je 9 (-9,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hovz-e Soltan
Geografija
Hovz-e Soltan se nalazi na sjeveru Iranske visoravni i dijeli slične geološke i stratigrafske karakteristike s Namakom i pustinjom Dašt-e Kavir koji se protežu prema istoku. Prožimajuća zona sastoji se od horstova prekambrijske kristalizirane podloge i sedimenata paleozojske platforme, a na površini prevladavaju kambrijsko-trijaske sedimentne stijene u ravnicama odnosno magmatske stijene na uzvisinama. Litoralni pojas prema proširenoj depresiji na istoku izrazito je blagog nagiba, na zapadu je nešto strmiji (<1%), dok je prema planinama Kuh-e Šur-Češme (1222 m) na sjeveru odnosno Kuh-e Kol-Tape (950 m) i Kuh-e Čarh-e Sefid (1115 m) na jugu nagib najveći i iznosi 2 ‒ 5%. Prilikom visokog vodostaja jezero je elipsastog oblika i proteže se 24 km u smjeru istok-zapad odnosno 12 km u smjeru sjever-jug i ima površinu od 280 km³, dok tokom ljetnih suša nakupljena voda brzo ishlapi ostavljajući iza sebe bijelo prostranstvo. Debljina slanih naslaga kreće se između 20 i 46 m, a sastoji se od natrijevog klorida (NaCl), kalijevog klorida (KCl), magnezijevog sulfata (MgSO4), magnezijevog klorida (MgCl2) i natrijevog sulfata (Na2SO4). Najbliža jezera Hovz-e Soltanu položena u istoj depresiji su Gadir-e Asb smješten 70 km jugoistočno i Namak koji se nalazi oko 90 km prema istoku. Oba slana jezera su na ‒10 m manjoj visini. Veliki karavan-saraji poput Dair-e Gačina i Sangi-Muhamedabada svjedoče da su se ravnicama između Hovz-e Soltana i Namaka historijski protezali putevi koji su spajali Teheran i Raj na sjeveru s Komom, Kašanom, Isfahanom i Jazdom na jugu. Oko 10 km sjeverno od Hovz-e Soltana nalazi se i karavan-saraj Sangi-Aliabad odnosno utvrde Kale-je Sorh i Kale-je Hovz-e Soltan čija okolica obiluje prahistorijskim nalazištima. S obzirom da ga presjeca zračna linija Teheran‒Kom, uz neposrednu blizinu jezera nalaze se i suvremeni prometni pravci poput autoceste 7 i ceste 71 (2,5 km zapadno) odnosno dvaju željezničkih pruga s obje strane. Osam kilometara zapadno od Hovz-e Soltana nalazi se i velika avijacijska baza Kušk-e Nosrat. Na obalama jezera ne postoje veća naselja, a njegovo gospodarsko iskorištavanje ograničeno je na nekoliko manjih farmi uz unutrašnje delte pritoka i solanu na jugu.