cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miroslav Blažević
Nogometna karijera
Vratio se opet u Hrvatsku, ovaj put u NK Zagreb, s čijom mladom momčadi u svojoj prvoj sezoni bilježi izvanredne rezultate, no u Europi ispada iz Intertoto kupa već na prvoj prepreci (albanska Vllaznia). Nakon odlaska Vrdoljaka i Mandžukića Zagreb kreće sa nešto slabijim igrama, ali Ćiro svejedno uživa veliko povjerenje predsjednika kluba do kraja sezone kada završava šesti. Oprašta se pobjedom protiv Hajduka i napušta trenersku klupu kluba.
Političke ambicije
Ćiro je bio član HDZ-a u doba predsjednika Tuđmana. S novim HDZ-om pod vodstvom Ive Sanadera Ćiro nije zadovoljan. Stoga je odlučio kandidirati se na predsjedničkim izborima 2005. kao neovisni kandidat.
Izborna predviđanja su pokazivala da je naklonost birača Ćiri 1-2%, međutim, u konačnici Ćiro je osvojio 17.847 glasova (0,80%) i eliminiran je već u prvom izbornom krugu.
Roledo, Verbano-Cusio-Ossola
Roledo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Franz Ludwig von Welden
mini|Barun Franz Ludwig von Welden (litografija Josefa Kriehubera) Barun Franz Ludwig von Welden (Laupheim, 16. lipnja 1780. – Graz, 7. kolovoza 1853.), austrijski vojskovođa i pasionirani botaničar.
U vojnu službu stupio je s 18 godina (1798.) i sudjelovao u bitkama protiv Francuza (1799.-1800.). Od 1802. godine u službi je austrijske vojske, 1809. godine dospijeva u francusko zarobljeništvo, ali se razmjenom zarobljenika uskoro oslobađa i potom s činom majora sudjeluje u bitci kod Asperna. 1812. godine u službi je kneza Schwarzenberga, a 1814. već sa činom potpukovnika višekratno se dokazuje na talijanskim ratištima, te mu je poslije zauzimanja Mantove i predaje Francuza dodijeljen zadatak vraćanja poražene vojske u južnu Francusku. 1821. predvodi austrijsku vojsku u ratu s Piemontom; od 1832.-1838. služi u Frankfurtu; 1838. je zapovijednik divizije u Grazu, a 1843. u Tirolu. Tijekom ustanka u Lombardiji 1848. osigurao je povlačenje austrijskim trupama pod vodstvom feldmaršala Radetzky-ja i vodio opsadu Venecije. U rujnu 1848. imenovan je civilnim i vojnim zapovjednikom Dalmacije, a u travnju 1849. predvodi austrijsku vojsku u Mađarskoj. Potom ponovno zauzima pozicije u Beču. Umirovljen je 1851. godine zbog narušenog zdravlja, te je umro 7. kolovoza 1853. u Grazu.
Osim po vojnim postignućima, barun Franz Ludwig von Welden posebice je poznat i po podizanju većeg broja perivoja u gradovima u kojima je službovao. Tijekom službovanja u Zadru u kojem je bio vojni upravitelj grada, barun Franz Ludwig von Welden po vlastitim je zamislima podigao i 1829. godine otvorio prvi javni zadarski perivoj (današnji Perivoj kraljice Jelene Madijevke). Kao pasionirani botaničar, već prve godine svog boravka u Zadru obišao je i botanički istražio skoro cijelu Dalmaciju i Crnogorsko primorje, a kao pionir u tom istraživanju otkrio je i neke nove biljne vrste. Surađivao je s drugim botaničarima, te pisao za njemačke časopise o svojim botaničkim istraživanjima, ali i o parkovnoj umjetnosti, posebno o engleskim pejzažnim perivojima. U pismu regensburškoj "Flori" napisao je kako je u Zadru uspio ostvariti davni san o izgradnji perivoja za javnost, a još k tome posvećenog flori Dalmacije u koju je bio zaljubljen. Perivoj je podigao na najvećem bastionu zadarske tvrđave, kojem je sačuvao brežuljak u sredini s kojeg se pruža pogled na grad i okolicu. Unutar zadarskog perivoja podigao je i veliki kamenjar mediteranskog bilja koji je nažalost uništen krajem 19. stoljeća.
Barun von Welden je i nakon premještaja u druge gradove ostao aktivan u oblikovanju pejzaža. U Innsbrucku je u javnom perivoju uz pomoć stijena i mahovine rekonstruirao stanište svakog cvijeta iz tirolskih Alpa, a u Grazu je uredio perivoj na Schlossbergu, gdje mu je upravo zbog tih zasluga postavljena i bista.
Marblhed
Marblhed se može odnositi na
Lozica
Lozica je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji i dubrovačko je prigradsko naselje.
Zemljopisni položaj
Lozica je smještena na odvojku Jadranske turističke ceste koji vodi zaobilaznicom oko Rijeke dubrovačke. Smještena je iznad i ispod ceste, a nalazi se oko 6 km sjeverozapadno od Dubrovnika, između naselja Mokošica i Štikovica.
Povijest
Lozica je relativno novo naselje koje je građeno tijekom 70.-tih godina 20. stoljeća i još se uvijek gradi.
Gospodarstvo
Prije Domovinskog rata u Lozici je bilo turističko odmaralište kojem je tijekom rata devastirano i još uvijek nije obnovljeno.
Mještani Lozice se uglavnom bave turizmom.
Lozicu smatraju elitnim naseljem u kojem predvladavaju privatne vile mnogih europskih i svjetskih uglednika, pa tako u Lozici svoja imanja posjeduju: Mark Viduka (poznati nogometaš), Mersad Berber (slikar) i mnoge druge poznate osobe.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine u Lozici obitava 146 stanovnika, većinom Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
Napomena: U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Zaton. Od 1953. do 1971. iskazivano pod imenom Loznica. U 1857., 1869., 1921., 1931., 1981. i 1991. podaci su sadržani u naselju Zaton.
Trifluoperazin
Trifluoperazin (Eskazinil, Eskazin, Jatroneural, Modalina, Stelazin, Terfluzin, Trifluoperaz, Triftazin) je tipični antipsihotik iz fenotiazinske hemijske klase.
Farmakologija
Trifluoperazin je centralni simpatolitik, antagonist dopaminskog receptora, sa minimalnim antiholinergičnim dejstvom.
Hemija
Trifluoperazin (2-trifluorometil-10-[3-(4-metil-1-piperazinil)propil]fenotazin) se sintetiše na sličan način kao i prohlorperazin. Alkilacija se izvodi koristeći 2-trifluorometilfenotazin-4-metil-1-piperazinilpropilhlorid kao supstrat.
Nju Aleksandrija
Nju Aleksandrija se može odnositi na
Navar
Navar se može odnositi na
Maunt Gilijad
Maunt Gilijad se može odnositi na
Newington, Connecticut
Njuington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 30.562, što je 1.256 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bannes (Majen)
Ban je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Laval.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 118 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara (maksimalnoj 102 m, a minimalnoj 58 m).
Ljubač (Dubrovnik)
Ljubač je dubrovačko prigradsko naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Nalazi se u zaleđu Dubrovnika, administrativno pripada Gradu Dubrovniku, 1,5 km jugoistočno od mjesta Gromača i oko 4 km sjeverozapadno od Orašca. Od Dubrovnika je Ljubač udaljen oko 27 km sjeverozapadno.
Povijest
Tijekom rata u Hrvatskoj Ljubač je bio okupiran pripadnicima JNA i teritorijalne obrane Crne Gore te raznih dragovoljačkih četničkih postrojbi. Neprijateljska vojska je opljačkala sve objekte u mjestu.
Gospodarstvo
Ljubač je gospodarski nerazvijeno prigradsko naselje. Stanovništvo se uglavnom bavi poljodjelstvom i stočarstvom.
U tijeku je gradnja autoceste A1 koja od Zagreba preko Splita i Ploča vodi do Dubrovnika, a koja će dijelom prolazit u neposrednoj blizini Ljubača pa se očekuje da će ovo kao i okolna naselja doživjeti gospodarski procvat.
Stanovništvo
Prema popisu stanovnika iz 2011. godine Ljubač je jedno od najmanjih prigradskih naselja i broji tek 69 stanovnika hrvatske nacionalnosti i katoličke vjeroispovjesti.
ZDF
Zweites Deutsches Fernsehen (srpskohrvatski: "Druga njemačka televizija"), ZDF, je javni televizijski kanal u Njemačkoj sa sjedištem u Mainzu. Vodi ga nezavisna besprofitna agenciju koju su zajedno stvorile njemačke savezne pokrajine (Bundesländer). ZDF se financira preko pretplate i oglašavanja.
Ostali ZDF-ovi kanali
ZDF također emitira kanale KI.KA, arte, 3sat i Phoenix zajedno s drugim mrežama. Njegov digitalni paket po imenu ZDFvision sadrži kanale ZDFdokukanal, ZDFinfokanal, ZDFtheaterkanal (koji će se uskoro preimenovati u ZDF Neo) i ZDF HD. .
Barbetti, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Nju Paris
Nju Paris se može odnositi na
Juraj Gracin
Juraj Gracin (Zadar, 14. svibnja 1938.), hrvatski talijanist i kroatist, glazbeni djelatnik, hrvatski književni prevoditelj.
Životopis
Pučku školu i gimnaziju pohađao i završio u Zadru. Zvanje profesora talijanskoga jezika i književnosti stekao na Filozofskom fakultetu u Zadru, tada u sklopu Zagrebačkoga sveučilišta. Nakon poslijediplomskoga studija (Povijest hrvatske književnosti) pri Centru za poslijediplomske studije u Dubrovniku Sveučilišta u Zagrebu, na Filozofskom fakultetu u Zagrebu magistrirao (1980., "Hrvatska radio-dramska književnost od početka 1957. do kraja 1967.") i doktorirao (1983., "Časopis Glasnik Matice dalmatinske, Zadar 1901. - 1904.") iz područja filoloških znanosti. U oba slučaja mentor mu je bio akademik Ivo Frangeš, voditelj navedenog studija.
Tijekom studiranja, pa do u 1970-e godine predavao klasičnu gitaru na zadarskoj Glazbenoj školi “Blagoje Bersa”; uz to, u dopunskom radu, predavao talijanski jezik na zadarskom odjelu riječke Više pomorske škole, na zadarskoj Pedagoškoj akademiji i na zadarskom Filozofskom fakultetu (1969.-1972.). Kao stipendist talijanskih ustanova pohađao tečajeve iz talijanskog jezika i književnosti, te filozofije i umjetnosti u Perugii, Pisi, St. Margheriti i Veneciji.
Od 1972. do 1988. uposlen u svojstvu glazbenog urednika, potom i komentatora u zadarskom RTV-centru RTV Zagreb. Autor brojnih, poglavito glazbenih, recenzija i emisija Od. g. 1968. pisao glazbene recenzije te članke za razne listove i časopise; od 1974. do u 1992. najneposrednije sudjelovao u organizaciji međunarodne priredbe Glazbene večeri u Sv. Donatu; g. 1970. organizirao zadarski ogranak Muzičke omladine Hrvatske; organizirao dva klavirska tečaja (1989. i 1990.) prof. Rudolfa Kehrera.
Kao organizator i referent, te i kao gost sudjelovao u radu znanstvenih i stručnih skupova u zemlji i inozemstvu (Zadar, Zagreb, Dubrovnik, Sarajevo, Opatija, Lausanne, Agrigento, Padova, Venecija, Bolzano, Feltre; imao je samostalne javne nastupe u zemlji i inozemstvu (u organizaciji Matice hrvatske, Družbe "Braća Hrvatskoga Zmaja", milanske ustanove Centro Nazionale Studi Manzoniani, institucije Accademia di Scienze Lettere ed Arti Sveučilišta u Brescii, te i Klasičnog liceja "Arnaldo" u istome gradu).
Inicijator i član raznih hrvatskih i međunarodnih strukovnih, kulturno-prosvjetnih i humanitarnih udruga. Kao član Matice hrvatske jedno vrijeme bio u savjetu Zadarske revije, potom i u uredništvu Zadarske smotre. 16. studenog 1990. sudjelovao na zagrebačkoj Svečanoj obnoviteljskoj Glavnoj skupštini domoljubne kulturno-prosvjetne Družba "Braća Hrvatskoga Zmaja", odmah potom pokrenuo inicijativu za utemeljenje družbina zadarskoga Stola, što je i ostvareno u veljači g. 1991. Prvih pet godina obnašao dužnost pročelnika Stola, g. 2000. istupio iz Družbe. Od 1980. redovni član Hrvatskoga društva skladatelja, od 2013. počasni član Društva hrvatskih književnih prevodilaca. Visokim časnikom Viteškog reda sv. Lazara Jeruzalemskog (OSLJ-a)imenovan 1994., a svečano zaređen 13. prosinca 1997. U milanskoj crkvi S.Maria della Visitazione. Uz suglasnost hrvatskog Ministarstva za vanjske poslove, 3. ožujka 1999. Ministarstvo uprave Republike Hrvatske izvršilo je upis Reda u Registar udruga RH-e, te je potvrdilo raniju odluku Velikog kancelara Reda R. S. Attarda da J. Gracin bude ovlaštenim predstavnikom Reda u Hrvatskoj. Počasnim članom Associazione Culturale Neo-Umanesimo u Brescii imenovan 2001. g. Spomenuti je i članstvo, do umirovljenja, u Associazione Internazionale Professori di Italiano te i u Associazione Internazionale "Dino Buzzati". Nakon umirovljenja bavi se isklučivo prevođenjem i pisanjem. Njegova bibliografija sadrži više od petsto mnogovrsnih bibliografskih jedinica.
Djela (izbor)
STRUČNE KNJIGE
PRIJEVODNE KNJIGE
Izlet u Tindari/La gita a Tindari, Profil International, Zagreb, 1995., Glas violine/La voce del violino,Ibid. Miris noći/L'odore della notte, Profil Multimedija, Zagreb,2011. Oblik vode/La forma dell'acqua, Profil Knjiga, Zagreb,2012. Zmijska leglo/Il covo di vipere, Ibid., 2014. ''Paukova stroljivost/La pazienza del ragno, Ibid, 2016. Drugi kraj konca/L'altro capo del filo, Ibid., 2017.; Zaštitna mreža/La rete di protezione, Ibid., 2018.; Catalanottijeva metoda/Il metodo di Catalanotti, Ibid., 2019.
-Jedan u sedam, 2.,dopunjeno izdanje,Vlastita naklada, Zadar,2012. -roman -Viktorov put,Vlastita naklada, Zadar,2012. - roman -U paukovoj mreži, Profil Knjiga, Zagreb, 2015. -roman -Od - do, Redak, Split, 2015. -roman -Ključ, Republika, Zagreb, 10/2007. -pripovijetka -Povratak,Republika, Zagreb, 2/2009. -pripovijetka -Prijetvor,Dubrovnik, 4/2010. - novela -Zrcalo, Marulić, Zagreb, 1-2/2013. -novela -Zadarski dan(i)mrtvih, Marulić, Zagreb,5/2016. - pripovijetka
RAZLIČITI ČLANCI U ČASOPISIMA, ZBORNICIMA I KNJIGAMA
Prijevodi poezije u časopisima
sv.Franjo Asiški: Pjesma sunca (Cantico di Frate Sole), Marulić, Zagreb, 1989., br. 4; Vladimir Nazor: O štioče talijanski (O lettore italiano), Marulić, 1992., br. 3; Giuseppe Ungaretti: Otok (L'isola), Večer (Sera), Vrijeme je nijemo (Il tempo e' muto), 24.kor (24-mo Coro), Ništavnost (Vanita'), Samoća (Solitudine), Muka (Danazione), Faze (Fase), Livada (Prato), Dosada (Noia), Zvijezde (Stelle), Bijaše nekoć (C'era una volta), Nostalgija (Nostalgia), Vedrina (Sereno), Vojnici (Soldati), Bdjenje (Veglia), Potonula luka (Il porto sepolto), Oproštaj (Comiato), Marulić, 1993., br. 4; Eugenio Montale: Motet (Motteto), Arsen (Arsenio), Susr et (Incontro), Nemoj odsjeći (Non recidere), Škripi kolotur (Cigola la carrucola), Naušnice (Gli orecchini), Kratko dugo putovanje (Breve lungo viaggio), Književna smotra, Zagreb, 1994., br. 91; Alessandro Manzoni: Božić 1833. (Il Natale 1833), Hrvatska obzorja, Split, 1997., br. 4; Giacomo Laopardi: Mjesecu (Alla Luna), Blagdanska večer (La sera del di' di festa), Silviji (A Silvia), Beskonačnost (L'infinito), Oponašanje (Imitazione), Sebi samome (A se stesso), Dometi, Rijeka, 1997., br. 7-12., Brnistra (La ginestra), Hrvatska obzorja, 1998., br. 2; Salvatore Quasimodo: I umah je mrak (Ed e' subito sera), Marulić, 2002., br. 3; Giorgio Bassani: U zlatnim godinama (Negli anni d'oro), Rasni zakoni (Le leggi razziali), Valcer (Valzer), Dubrovnik, 2002., br. 4; Vittorio Sereni: Granica (La frontiera), Terasa (Terazzo), Rujan (Settembre), Alžirski dnevnik (Diario di Algeria), Ljudski instrumenti (Strumenti umani), Još na putu za Zennu (Ancora sulla strada di Zenna), Godinama poslije ( Anni dopo), Sastanak u neuobičajeni sat (Appuntamento a ora insolita), Razgovor sa samoubojicom (Intervista a un suicida), Plaža (La spiaggia), Nestalna zvijezda (Stella Variabile), Zbogom lijepi Lugano (Addio Lugano bella), Nikola (Niccolo'), Strah drugi (Paura seconda), Književna smotra, 2002., br. 126; Andrea Zanzotto: Koliko dugo (Quanto a lungo), Razgovor (Calloquio), VIII. ekloga (Ecloga VIII), Snježno savršenstvao (La perfezione della neve), Dubrovnik, 2003., br. 3-4; Mario Luzi: Gotička bilježnica IV. (IV quaderno gotico), Travanj-Ljubav (Aprile-Amore), Glas Giuseppini nakon mnogo godina (Notizie a Giuseppina dopo tanti anni), U dvoje (In due), Književna smotra, 2005, br. 136-137 (2-3); Claudio Damiani: Rudnik (La miniera), Albije (Albio), Proljeće (Primavera), Dubrovnik, 2009., br. 3.
Nju Filadelfija
Nju Filadelfija se može odnositi na
Juraj Gracin
Prijevodi poezije u časopisima
* Prijevodi radio drama za III. program Radio Zagreba: Annalisa Bruni, Briljantna karijera (Una brillante carriera), g.1998.; Aldo Parolini, Alkemičareva sjećanja (Memorie di un alchimistra), g. 1999.
Nagrade i priznanja
Nagrađen je:
Morrison Hotel
Morrison Hotel je peti album sastava The Doors koji je izašao u veljači 1970. godine.
Nakon dva pop albuma, ovaj album predstavlja povratak blues korjenima. Na cijelom albumu prevladavaju blues rock pjesme poput "Road House Blues" koja je jedan od najvećih hitova grupe. Tekstovi su manje metafizični, a više se bave svakodnevnicom iako i dalje pjevaju o odnosu čovjeka i smrti kao stih iz navedene "Road house blues" "the future's uncertain and the end is always near". Dok u pjesmi "Peace Frog" Morrison pjeva o svom prvom "susretu sa smrću" kada je vidio mrtve indijance stradale u automobilskoj nesreći i umislio si da je duša indijanca ušla u njegovo tijelo.
Drago Britvić
Drago Britvić (Pitomača, 6. srpnja 1935. - Zagreb, 25. prosinca 2005.), hrvatski je pjesnik, novinar, tekstopisac zabavne glazbe i šansone, te jedan od najnagrađivanijih autora stihova glazbenih festivala.
Jedan je od utemeljitelja Festivala kajkavske popijevke (1966.) i njegov dugogodišnji direktor. Jedan je od osnivača 2. programa Radio Zagreba i predsjednik Saveza udruženja zabavnih i narodnih glazbenika. Popularnost je stekao kao autor velikog broja uspješnih skladbi i šansona, među kojima se ističu "Potraži me u predgrađu", "Mirno teku rijeke", "Milioner", "Kockar", "Proplakat će zora", "Pod starim krovovima" i mnoge druge.
Životopis
Drago Britvić rodio se 6. srpnja 1935. godine u Pitomači. Osnovnu školu završio je u rodnoj Pitomači, a gimanziju u Virovitici. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu hrvatski jezik i književnost s komparativnom.
Dolaskom u Zagreb kao noćni čuvar zapošljava se u Gradskom vodovodu, te u to vrijeme objavljuje pjesme i kraću prozu u književnim časopisima i novinama. Osvaja i prve nagrade od kojih su neke "Studentski list", Radio Zagreb, "Mladost" i druge. Veliki doprinos hrvatskom pjesništvu Drago Britvić ostvaruje gotovo pedesetogodišnjim radom, povezijući stihove s glazbom u različitim stilovima; popijevci, šansoni, starogradskoj, zborskoj, klapskoj, dječjoj pjesmi, u kazališnom songu, mjuziklu i mnogim drugim žanrovima pop glazbe. Britvićeve pjesme izvodili su mnogi vrlo popularni pjevači i glumcii (festivali, TV-emisije, recitativi, diskografija), a njegov rad mogao se vidjeti i u školskim čitankama i pjesničkim antologijama. 1993. godine objavio je prvu knjigu, zbirka odabranih pjesama pod nazivom Bože čuvaj Hrvatsku (Biblioteka hrvatski radio). Iste godine s hrvatskim naivnim slikarom Ivanom Lackovićem-Croatom objavljuje pjesničko-zavičajnu mapu Pušlek domovine i sa slikarom Brankom Bahunekom mapu Za falu kaj smo bili skup - u kojoj se nalaze pjesme povodom 900-og rođendana grada Zagreba.
Mjuzikl "Tko pjeva zlo ne misli" (Alfi Kabiljo) Britvićev je kazališni prvijenac, kojeg izvodi ansambla LADO. Više od dva desetljeća surađivao je sa zagrebačkim Histrionima gdje je adaptirao tekstove Tituša Brezovačkog, Marije Jurić Zagorke, Augusta Šenoe, Williama Shakespeara i drugih. Drago Britvić bio je libretist, scenarist, autor stihova te brojnih priredbi i TV emisija.
1966. godine utemeljio je Festival kajkavske popijevke u Krapini, te je također bio jedan od osnivača 2. programa Radio Zagreba. Najnagrađivaniji je autor stihova na glazbenim festivalima. Za vrijeme Domovinskog rata autor je teksta za skladbu "Bože čuvaj Hrvatsku", koju je izveo hrvatski pjevač i skladatelj Đani Maršan. Krajem 1960-ih bio je predsjednik Saveza muzičkih udruženja Hrvatske, te je bio prvi počasni građanin Pitomače.
Drago Britvić umro je 25. prosinca 2005. godine u Zagrebu.
Nagrade
Drago Britvić dobitnik je mnogobrojnih domaćih i inozemnih nagrada. Višestruki je dobitnik nagrada na različitim festivalima i recitalima poezije. Nositelj je Povelje grada Zagreba i odlikovan je Redom Danice hrvatske s likom Marka Marulića.
2006. godine posthumno je nagrađen Porinom za životno djelo.
Krf
Krf ( /Kerkira/, eng. -{Corfu}-), drugo po veličini, od sedam većih jonskih ostrva, a ujedno i jedno od najlepših grčkih ostrva. Krf leži u Jonskom moru, koje je dio Sredozemnog mora, a sjeverno se spaja sa Jadranskim. Takvim položajem obezbjeđuje sebi mjesto najsjevernijeg ostrva Grčke.
2 km sjevernije od Krfa nalazi se albanska obala. Na Krfu postoji međunarodni aerodrom kao i univerzitet, na kojem se izučavaju istorija, muzika, jezik kao i bibliotekarstvo i Arhiviranje. Krf se ubraja među najimućnije regione u Grčkoj. Glavno mjesto ostrva je grad Krf.
Prema grčkoj mitologiji, ostrvo je dobilo ime po kćerki rečnog boga Asopa, nimfi Kerkiri, koju je oteo Posejdon. U Homerovoj Odiseji čitamo da je Odisej ovde našao skolonište na kraju svojih lutanja, gde su ga ugostili kralj Alkinos i njegova kćerka Nafsika.
U poređenju sa ostalim djelovima Grčke, zbog svoje veoma bujne vegetacije Grci su ovo ostrvo nazvali i "Zeleno ostrvo".
Život na Krfu
Životni troškovi na ostrvu se ne razlikuju mnogo od ostatka evropske unije. U gradu Krfu su cijene malo više u odnosu na ostala mjesta ovoga ostrva. Domaće stanovništvo u većim mjestima ostrva sa turistima uglavnom govori engleski, dok naši turisti, svoje, školovanjem stečeno znanje njemačkog jezika mogli bi upotrebiti tek na malom broju mjesta. Snabdijevanje ostrva je prilično dobro, pa se u svakom osrednjem mjestu može naći trgovina, a nisu rijetke i benzinske pumpe. Benzin je ovdje srednjeg kvaliteta, dok se super-plus rjeđe nalazi.
Turizam
thumb|right|250px|Plaža u Glifadi - ostrvo Krf Mnogim turistima, Krf je omiljena odrednica. Ostrvo posjeduje dosta hotela i mjesta za kampovanje. IGlavne turističke struje, u špicu sezone, dolaze iz susjedne Italije. Od aprila do oktobra otvoren je internacionalno poznati teren golf (18-rupa par 72-Parcour).
Vrh brda Pantokratora zimi je uglavnom prekriven snijegom, a na njemu se nalazi i meteorološka stanica. Iz zapadnoevropskih zemalja tokom sezone ima dosta krajnje jeftinih letova (Lastminute) tako da je u tom periodu teže pronaći dobar smještaj.
Krf je ostrvo beskrajnih prirodnih lepota, ostrvo pesme i muzike, umetničke inspiracije, kombinacija kosmopolitskog i tradicionalnog. Krf ima fantastične plaže i predivne vidike i nalazi se na zapadu Grčke i najsevernije je ostrvo u Jonskom moru. Sam grad je poznat po dve tvrđave i starom gradu smeštenom između njih. Najbliža ostrva su Paksos, Lefkada, Itaka, Kefalonija i Zakintos.
Na nekoliko minuta vožnje čamcem od grada Krfa nalazi se malo ostrvo Vido, poznato iz Prvog svetskog rata, kada se na njemu nalazila bolnica za srpske vojnike koji su došli na Krf posle prelaska preko Albanije. Veliki broj srpskih ratnika je sahranjen u moru kraj ostrva, u "plavoj grobnici".
Veća mjesta
thumb|right|200px|Mapa gradova Krfa
Krf je glavni grad ostrva. Grad leži na istočnoj obali ostrva, na sjeverozapadno izdvojenom brdu. Krf kao grad posjeduje osiguranu luku iz koje se redovno saobraća sa Brindisijem, Patrom i Igumenicom.
Spomenici i znamenitosti
thumb|right|250px|Pontikonisi (Mišje ostrvo)
Mitologija
Grčko ime Kerkira (Kerkyra) ostrvo je dobilo prema predanju o nimfi Kerkiri, koju je bog mora Posejdon donio na ovo ostrvo. Feakas (Phaiakas), dijete iz ove veze, je bio praotac Feačana, jednog gostoprimljivog naroda, koji je prihvatio junaka Odiseja na njegovom putovanju za Itaku.
Praistorija
Povećavanjem površine mora, Krf je prije oko 9000 godina odvojen od kopna. Lovci i sakupljači naselili su ovo ostrvo u neolitu. U bronzano doba, ostrvo je iznova naseljeno.
Antika
Grčki naseljenici iz Eretrije u 8. vijeku pne. osnovali su prvi grad na ostrvu i nazvali su ga prema njihovij boginji Kerkuri (Kérkura Corcyra) odnosno. (Kérkyra). Krajem 7. vijeka p.n.e kolonisti iz Korinta preuzeli su vlast nad ostrvom. U jednoj velikoj pomorskoj bici, Kerkiri je pošlo za rukom da se oslobodi prevlasti Korintćana. Kerkira je potom postala morska sila.
480 godine pne. Krf je predstavljao drugu po jačini flotu Grčke. Međutim 60 brodova koje su imali, nije aktivno učestvovalo u ratu protiv Perzijanaca. Istoričar Tukidid (Thukydides) smatra da je prvenstveno konflikt između Krfa i Korinta radi grada Epidamnosa, kao i pružen savez Atine Krfu, jedan od glavnih povoda za izbijanje Peloponeskog rata.
Edith od Wessexa
Edith od Wessexa (cca. 1025 – 18. decembar 1075) bila je kraljica Engleske, odnosno supruga kralja Edwarda Ispovjednika.
Rodila se u anglosaksonskoj plemićkoj porodici, odnosno kao dijete earla Godwina od Wessexa, najmoćnijeg od svih feudalnih magnata Engleske u svoje vrijeme. Preko majke Gythe je bila povezana za režimom dansko-engleskog kralja Knuta Velikog, s obzirom da je Gythin brat Ulf bio Knutov šurjak. Edith je bila obrazovana u samostanu Wilton Abbey, kome je ostala privržena u kasnijim godinama života te financijski potpomagala njegovo održavanje i dogradnju.
Brak je trajao sljedeće dvije decenije, ali u njemu nije bilo djece. Neki od kasnijih kroničara su ga tumačili time da nikada nije bio konzumiran, bilo zbog Edwardove duboke antipatije prema Edithinoj porodici, bilo zbog zavjeta čednosti. Kada se godine 1051. Godwin posvađao s kraljem i otišao u izgnanstvo, Edith je nakratko poslana u ženski samostan; historičari pretpostavljaju da se kralj nadao kako može ishoditi poništenje braka i pronaći novu suprugu. Međutim, već sljedeće godine se Edith vratila na dvor i postala jedan od njegovih najbližih savjetnika; većina izvora navodi kako je odnos između dvoje supružnika otada bio gotovo potpuno skladan.
Preko nje je brat Harold ishodio mjesto earla Northumbrije 1055. za svog brata Tostiga. Ta se odluka kasnije pokazala kobnom po dinastiju, s obzirom da je Tostig tamo postao izuzetno omražen, a što je 1064. dovelo do ustanka protiv njegove vlasti. Sjevernjacima, koji su za novog earla izabrali Haroldovog šurjaka Morcara, kralj je nakon dugog razmišljanja, a na Haroldov nagovor, ispunio zahtjev. Edith je bila bijesna zbog te odluke, a Tostig je otišao u izgnanstvo odakle je organizirao pobunu koja će dovesti do norveške invazije i njegove pogibije u bitci kod Stamford Bridgea 1066.
Nakon što joj je 5. januara 1066. umro muž, novim kraljem je postao Harold. Ta je odluka, pak, bila povod normanskom vojvodi Guillaumeu (Vilim) da pokrene invaziju Engleske s ciljem da osvoji englesku krunu. U bitci kod Hastingsa 14. oktobra je poginuo Harold i njegova braća Gyrth i Leofwine. Jedini Edithin brat koji je uspio preživjeti bio Wulfnoth, ali samo zato što se od 1051. nalazio kao talac u Normandiji.
Za vrijeme ili neposredno nakon tih događaja, Edith je dala izraditi historijski tekst Vita Ædwardi Regis ("Život kralja Edwarda") koji se smatra najopsežnijim, iako ne i najobjektivnijim izvorom podataka o njenom životu. U njemu se nastojala prikazati kao pobožnom i čednom vladaricom koja je podržavala svog supruga. Knjiga Sudnjeg dana, koja je izrađena nakon njene smrti, pak navodi da je bila najbogatija žena u Engleskoj, odnosno među četiri najbogatije ličnosti u Engleskoj - iza Edwarda, Harolda i Stiganda, nadbiskupa Canterburyja.
Krf
Antika
U 4. vijeku pne. Krfljani su pokazali pretenzije i na teritoriju kopna. Pod svojom vlašću svojevremeno su držali Butrint, i važan polis Haones(lat. Chaones). thumb|right|250px|Ahileon - vrt U helenističko doba (od 300. godine pne.) nezavisnosti Krfa zaprijetila je opasnost. Ostrvo su napadali pljačkaši iz Sirakuze. Podržali su ih makednoski kraljevi koje su sljedili ilirski pirati. Ostrvo su koristili za pljanjke rimskih trgovačkih brodova.
U toku rata Rimljana protiv ilirske kraljice Teute, Krf je postao prva rimska provincija u Grčkoj. Kasnije Krf postaje dio rimske provincije Makedonije, a u doba cara Avgustina dodjeljeno je provinciji Epirus.
Novo doba
Od 16. do 18. vijeka istorija Krfa se vezuje za stalna ratovanja protiv Turaka. Oni su pljačkali ostrvu, međutim stara tvrđava i Anđelokastro (Angelókastro) su uspjeli da se odbrane. Venećani su naredili odstranjivanje mnogih vinograda, a potom naredili uzgajanje maslina. Po padu Republike Venecije, Francuska je preuzela sva Jonska ostrva pod svoju vlast 1797. godine. Kratko vrijeme, od (1798. - 1807.) Krf je bio ruski protektorat. A potom ponovo usljeđuje francuski period sve do 1814. godine.
1815. godine Krf je proglašen dijelom Republike Jonskih ostrva pod engleskim protektoratom. U britansko vrijeme ostrva izgrađen je veliki dio moderne infrastrukture, kao što je 700 km duga ulična mreža, koja se broji među najgušće u cijeloj Grčkoj.21. maja 1864. Krf je proglašen za dio Grčke. thumb|right|400px|[[Srpska kuća u Krfu]] Tokom 1. svjetskog rata Krf je bio 1916./1917. sjedište srpske vlade u progonstvu,a 1917. godine tu je potpisan "Krfski pakt" kojim je zaključeno stvaranje Jugoslavije.
'Posle više od mesec dana teških marševa, po lošem vremenu, srpska vojska se okupila kod Skadra, Drača i Valone, odakle se povukla na Krf, na kom se do aprila prikupilo 151.828 vojnika i civila. Prvo iskrcavanje na Krfu, 'Ostrvu spasa' kako su ga prozvali Srbi, bilo je u pristaništu u Guviji [Govino], šest kilometara severno od grada Krfa.'
Na ostrvu su formirani gotovo svi nivoi organizacije državne uprave. Narodno pozorište na Krfu bilo je ustupljeno od strane krfskih vlasti za zasedanje srpskog Parlamenta od 19. januara 1916. do 19. novembra 1918 dok je u hotelu Bela Venecija bila smeštena srpska Vlada. Izlazile su i Srpske novine u tiražu od deset hiljada primeraka. Štampane su mnoge knjige kao i udžbenici za decu. Na Krfu je formirana srpska osnovna škola sa 290 učenika i niža gimnazija sa 120 đaka. Organizovana su sportska društva, održavale su se fudbalske utakmice sa savezničkim ekipama.
Tokom boravka na Krfu Srbi su uspostavili jake veze sa lokalnim stanovništvom, koje traju do današnji dana. Dosta Srba je ostalo da živi na ostrvu, sklopljeni su mnogi brakovi. Tako je vlasnik hotela Bela Venecija u kome je bila smeštena srpska vlada, Janis Gazis, udao sve tri svoje ćerke za Srbe. Regent Aleksandar i drugi srpski oficiri krstili su mnogu krfsku decu. Ipak, najuverljivije svedočanstvo o neizbrisivom tragu boravka Srba na Krfu je to da su se u rečniku današnjih, pogotovo starijih Krfljana zadržale reči: 'tata', 'baba, glava', 'kuća'
U 2. svjetskom ratu Krf su teško bombardovali Italija, a zatim NJemci i pritom ga djelimično uništili.
Jedna Krfska bitka takođe je ovjekovječena na jednoj modernijoj ruskoj srebrnoj kovanici.
Od 1960. godine
Usljed pritoka velikog broja turista, rasulo poslje drugog svjetskog rata se napokon zaustavilo. 1994. godine Krf je bio domaćin skupa vrhova članica Evropske unije.
Spisak opština
2 Pored ostrva Paksi obuhvata i ostrvo Antipaksi.
Huang Tingjian
Huang Tingđen (1045-1105) je bio kineski kaligraf, slikar i pesnik. On je jedan od Četiri majstora dinastije Song. Godine 1067. položio je ispite i za života službovao širom Kine.
Nju Vošington
Nju Vošington se može odnositi na
Dijagrami odluke sa implicitnom nulom
Dijagram odluke sa implicitnom nulom (DOIN) je vrsta binarnog dijagrama odluke komprimovanog tako da predstave bulovih funkcija koje su skoro svuda jednake nuli zauzimaju što manje prostora. Često se koriste za predstavljanje familija skupova.
Definicija
Binarni dijagram odluke sa implicitnom nulom je svaki aciklični, orijentisan graf takav da:
Kao alternativna definicija može se dati i rezultat uzastopne primene sledećih redukcionih pravila na potpuno binarno stablo odluke:
DOIN sličan je redukovanom binarnom dijagramu. Oni dele redukciono pravilo o spajanju izomorfnih podgrafa, ali se razlikuju u drugom pravilu. Obe strukture mogu se koristiti za kanonsku reprezentaciju bulovih funkcija jer se svaka funkcija jedinstveno predstavlja ovim dijagramima, i svaki dijagram predstavlja tačno jednu funkciju (za dati broj argumenata funkcije).
Primer
Leva slika predstavlja redukovano binarno stablo odluke a desna stablo odluke sa implicitnom nulom, obe predstavljaju funkciju F(x1,x2,x3,x4) = x1. Isprekidane linije predstavljaju putanju ka nižim sinovima, dok neisprekidane predstaljaju putanje ka višim sinovima.
Kao što ovde vidimo, dijagram sa implicitnom nulom može koristiti manje čvorova i grana od redukovanog dijagrama iako je naizgled redundantan (x3 pokazuje sa obe grane na jedinični čvor), pogotovo kada je funkcija uglavnom jednaka nuli na većini domena. Posmatrajući funkcije u potpunoj disjunktnoj normalnoj formi, možemo primetiti da DOIN bolje komprimuje one funkcije sa što manje klauza i što više negiranih literala u njima, dok redukovani dijagram bolje komprimuje one funkcije čije su jedinice 'susedne' odnosno čije su minimalne normalne disjunktne forme značajno manje od potpunih.
Predstavljanje familija skupova
Dijagram sa implicitnom nulom se može lako upotrebiti za predstavu skupova koji sadrže skupove. Da bismo uvideli kako se ovo implementira dovoljno je zamisliti familiju skupova kao bulovu funkciju, takvu da se po svaki njen ulazni parametar odnosi na po jedan element skupova (unutar familije) te na njegovo prisustvo (1) ili odsustvo(0) a ulaz odgovara prisustvu ili odsustvu skupa opisanog ovim ulaznim parametrima u familiji.
Na primer, F(x1,x2,x3,x4) = x1+x2x3+x2, izomorfna je nekoj familiji skupova { {x1}, {x2,x3}, {x2} }.
Da bismo konstruisali DOIN iz proizvoljne familije skupova {math|F} pratimo ove korake: Na kraju je samo potrebno spojiti izomorfne podgrafove ovako dobijenog grafa.
Istorija
DOIN osmislio je Šin-Ići Minato u kontekstu kombinatornih problema koji zahtevaju manipulacije familijama skupova. U razgovoru iz 2011-e Donald Knut nazvao je dijagram sa implicitnom nulom najlepšom tvorevinom u računarskoj nauci.
Aplikacije
DOIN se intezivno koristi u CAD softveru za sitezu kola (logička sinteza), optimizaciji grafova, minimizaciji logičkih funkcija, i uopšte za predstavljanje familija skupova u raznim situacijama.
Clayville, Rhode Island
Klejvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Nort Star
Nort Star se može odnositi na
Clayville, Rhode Island
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 300.
Nort Fork
Nort Fork se može odnositi na
Étienne od Bloisa
Étienne Henri II (Stjepan Henrik; srednjovekovni francuski; Estienne Henri; c. 1045 – 19. maj 1102) bio je grof Bloisa i grof Chartresa u srednjovjekovnoj Francuskoj, najpoznatiji kao jedan od vođa Prvog križarskog pohoda.
Rodio se kao sin grofa Theobalda III od Bloisa i Garsinde du Maine. Broj "II" je dobio zato što se kao "Etienne I" navodi grof Étienne I od Troyesa. Godine 1080. se u Chartresu oženio za Adelu od Normandije, kćer engleskog kralja Williama Osvajača. Sa njom je imao nekoliko djece, uključujući budućeg engleskog kralja Stephena.
Godine 1097. je krenuo u prvi križarski rat, te je, između ostalog, sudjelovao u opsadi Nikeje, pri čemu je bio član križarskog ratnog savjeta. Međutim, kada se godine 1098. neočekivano otegla opsada Antiohije, Etienne je postao uvjeren da će pohod propasti, te se vratio kući. Kada su njegovi križarski drugovi godinu dana kasnije okončali svoj pohod osvajanjem Jeruzalema, Etienne je bio osramoćen. Njegova supruga je potakla da se iskupi novim križarskim pohodom. Godine 1101. je krenuo u rat protiv Egipćana te je poginuo u Drugoj bitci kod Ramle.
Literatura
Theobald III 1089–1102	 Guillaume Glupi
McN5652
McN5652 je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 295,442 Da.
Martin Luther King, Jr.
Martin Luther King Jr. (15.1. 1929. - 4.4. 1968.) je američki baptistički svećenik, mnogo poznatiji kao vođa pokreta za građanska prava američkih crnaca.
Godine 1957. je osnovao Konferenciju južnjačkog kršćanskog vodstva (Southern Christian Leadership Conference, SCLC), organizaciju koja će postati srž pokreta za ukidanje segregacije bijelog i crnog stanovništva u južnim državama SAD. Pokret se pri tome koristio marševima, demonstracijama, bojkotom i drugim nenasilnim metodama koje su, zahvaljujući brutalnoj reakciji lokalnih vlasti zabilježenom na televiziji, pokretu donijele velike simpatije od američke i svjetske javnosti. King je za svoje zalaganje za nenasilje godine 1964. dobio Nobelovu nagradu za mir.
Kingov pacifizam je bio razlogom zašto je on, kao jedan od najuticajnijih Amerikanaca svog vremena, prvi progovorio protiv hegemonizma. Njegovi stavovi su s vremenom evoluirali od borbe za zakonsku prema borbi za ekonomsku jednakost između bijelog i crnog stanovništva u SAD, što ga je počelo privlačiti prema uvođenju socijalističkog poretka u SAD kao mogućem rješenju tog problema.
Rođendan Martina Luthera Kinga se od 1977. slavi kao nacionalni praznik u SAD.
Rane godine i školovanje
Martin Luter King je rođen kao srednje dete u svešteničkoj porodici. Njegovi roditelji, istoimeni otac Martin Luter King i majka Alberta Vilijams King su imali četrnaestero dece. King je Irsko poreklo po svom pradedi.
Martin Luter King je rastao pored crkve i učestvovao u aktivnostima pored crkve. Sa 10 godina je sa crkvenim horom u Atlanti 1939. godine nastupio na premijeri filma „Prohujalo s vihorom“. Još kao dete, razmišljao je o hrišćanstvu i onome što ono propovedaju muslimani. Njegova skeptičnost koju je u početku imao prema mnogim hrišćanskim tvrdnjama se ogleda i u tome što je kao trinaestogodišnjak u Nedeljnoj školi prakticirao nigatriju. Međutim, vremenom je zaključio da Biblija sadrži „mnoge duboke istine od kojih se ne može pobeći“ i odlučio da se upiše na bogosloviju.
Odrastući u Atlanti, King je pohađao srednju školu „Buker T. Vašington“ (engl. Booker T. Washington High School). Preskočivši prvu i četvrtu godinu, prevremeno je upisao Morhaus Koledž (engl. Morehouse College) sa petnaest godina, a da nije formalno ni završio srednju školu. 1948. godine je na Morhausu diplomirao iz sociologije, da bi se odmah upisao na Krozer Teološku Bogosloviju u Česteru, u Pensilvaniji, gde je nakon tri godine diplomirao iz bogoslovlja.
thumb|Martin Luter King sa svojom suprugom Koretom Skot King 18. juna 1953. King se oženio Šanikvom Skot u kući njenih roditelja u njenom rodnom gradu Hejbergeru (Heiberger) u Alabami. Njih dvoje su imali četvoro dece - Jolandu, Martina Lutera III, Lamarkusa i Bernisu. Sa 25 godina, 1954., King je postao sveštenik baptističke crkve Dekster avenije u Montgomeriju u Alabami. Nakon toga je započeo svoje doktorske studije iz sistematične teologije na Bostonskom Univerzitetu, da bi 5. juna 1955. doktorirao filozofiju sa disertacijom „Upoređivanje koncepcije Boga u razmišljanjima Paula Tiliča i Henri Nelsona Vimana" ("A Comparison of the Conceptions of God in the Thinking of Paul Tillich and Henry Nelson Wieman"). Osamdesetih godina dvadesetog veka, između dvadeset i trideset godina nakon njegovog doktoriranja, istraga je utvrdila da su delovi njegove disertacije plagirani i da se King ponašao nepropisno, alu da njegova disertacija i dalje „daje inteligentan doprinos nauci“.
Kasniji život
thumb|250px|Marš na Vašington 1963. thumb|250px|Odlomak sa konferencije Martina Lutera Kinga na [[Aerodrom Shiphol|"Shiphol" aerodromu 15. septembra 1964. godine]] King 1955. godine započinje promociju na polju sistematične teologije. Iste godine je predvodio protestne akcije u okviru Bojkota autobusa Montgomerija podstičući ljude da akcije ostanu nenasilne. Sledeće godine biva uhapšen, jer je vozio 130 milja na sat u zoni gde je dozvoljeno voziti 25 milja na sat. Te godine je 30. januara izvršen i bombaški atentat na njegovu svekrvu. Dve godine kasnije, 1958. godine, izašla je njegova prva knjiga „Koračati prema slobodi“ ("Stride Toward Freedom"), u kojoj je on opisao svoja sećanja na drugi svetski rat.
Uticaj Mahatme Gandija
King je posetio Indiju 1959. godine. Njegovo divljenje Mahatma Gandiju dovelo je do toga da je on njegove metode uspešno primenio u borbi Pokreta za građansku ravnopravnost. I narednih godina je radio na borbi za građanska prava. 1962. godine se susreo sa predsednikom Džonom F. Kenedijem, a 1963. je vodio proteste protiv rasne podele u košarkaškoj NBA ligi i drugih načina diskriminacije. U aprilu 1963. godine je bio uhapšen, nakon što je, uprkos sudskoj zabrani, učestvovao u demonstracijama. U zatvoru je napisao poznato „Pismo iz Birmingam zatvora“ ("Letter From Birmingham Jail"), koje je postalo klasični dokument pokreta za građanska prava.
Marš na Vašington
Takozvani Marš na Vašington je održan 28. avgusta 1963. na Linkoln Memorijalu, kada se okupilo 250 hiljada ljudi ispred kojih je King održao poznati govor „Ja imam san“ ("I have a dream"). 1963. godine King biva proglašen „Crncem godine“ od strane Tajm Magazina (Time Magazin).
Nobelova nagrada
Pod imenom „Zašto ne možemo da čekamo“ ("Why We Can't Wait") King je 1964. godine objavio svoju drugu knjigu, da bi iste godine posetio predsednika zapadnog Berlina, Vilija Branta, kao i Papu Pavla VI 10. decembra 1964., sa svojih trideset pet godina, postaje najmlađi nosilac Nobelove nagrade svih vremena.
Marš od Selme do Montgomerija
King se sledeće godine uspešno registrovao kao učesnik na izborima u Selmi, u Alabami. Međutim, u februaru King ponovo dospeva u zatvor, nakon što je demonstrirao protiv diskriminacije crnaca pri registrovanju na učešće u izborima. Uspeo je da se susretne sa predsednkom Lindonom B. Džonsonom i drugim važnim ličnostima i s njima razgovara i o izbornom pravu za crnce. Zajedno sa 30.200 ljudi King je učestvovao je u maršu od Toronta do Montgomerija.
Atentat i kraj života
Martin Luter King je ubijen u Tenesiju, u Memfisu, 4. aprila 1968. godine, nakon što je na njega Džejms Erl Rej izvršio atentat. Kingov rođendan se prvi put slavi kao nacionalni praznik 20. januara 1968. godine.
Religija
King je postao pastor baptističke crkve Dexter Avenue u Montgomeriju u Alabami, u svojoj dvadeset petoj godina, 1954. godine. Kao hrišćanskom svešteniku, njegov glavni uticaj je bio Isus i hrišćanska jevanđelja, koja je gotovo uvijek citirao u svojim verskim skupovima, crkvenim govorima, i javnim raspravama. Kingova vera je bila snažno utemeljena na Isusovim zapovestima: voli bližnjega svoga kao samog sebe, voli Boga iznad svega, i voli svoje neprijatelje, moli za njih i blagoslovi ih. Njegov nenasilni pristup je takođe bio baziran na izreci okreni drugi obraz iz Besede o gori, i Isusovom učenju o stavljanju mača nazad na njegovo mesto (Matthew 26:52). U svom čuvenom pismu iz Birmighamskog zatvora, King je pozvao na akciju u skladu sa onim što on opisuje kao Isusova „ekstremističa“ ljubav, i takođe je citirao brojne druge hrišćanske pacifističke autore, što je bilo veoma neuobičajeno za njega. U drugoj propovedi, on je izjavio: ""Pre nego što sam bio vođa za građanskih prava, bio sam propovednik Evanđelja. To je bio moj prvi poziv i dalje ostaje moje najveće predanje. Znate, zapravo sve šta ja radim u građanskim pravima, ja radim jer smatram da je to deo moje nadležnosti. Nemam drugih ambicija u životu nego da postignem izvrsnost u hrišćanskom sveštenstvu. Ne planiram da se kandijujem za bilo koju političku funkciju. Ne planiram da radim ništa drugo, nego da i dalje budem sveštenik. A ono što ja radim u ovoj borbi, kao i mnogi drugi, proizilazi iz mog osećaja da se sveštenik mora brinuti o celokupnom čoveku.""
- King, 1967
U svom govoru "Bio sam na planinskom vrhu", on je izjavio da on samo želi da sledi Božju volju.
Nenasilje
Veteran Afričko-Američkih građanskih prava, aktivista Bayard Rustin je bio Kingov prvi regularni savetnik po pitanju nenasilja. Kingovi savetnici su takođe bili beli aktivisti Harris Wofford i Glenn Smiley. Rustin i Smiley potiču iz hrišćanske pacifističke tradicije, a Wofford i Rustin su studirali Gandijeva učenja. Rustin je primenio nenasilje u kampanji putovanja pomirenja tokom 1940-tih, a Wofford je promovisao gandizam kod južnih crnaca od ranih 1950-tih. King je inicijalnom malo znao o Gandiju i retko je koristio termin „nenasilje“ tokom svojih ranih godina aktivizma početkom 1950-tih. King je inicijalno verovao u i upražnjavao samoodbranu, čak je dobavio oružje u svoje domaćinstvo kao sredstvo odbrane od mogućih napadača. Pacifisti su savetovali Kinga ukazujući mu na alternative nenasilnog otpora, tvrdeći da bi to bilo bolje sredstvo da ostvari svoje ciljeve građanskih prava nego samoodbrana.
U razdoblju nakon bojkota, King je napisao Koračanje prema slobodi, koje sadrži poglavlje Hodočašće u nenasilje. King je izložio njegovo razumevanje nenasilja, koji nastoji da osvoji protivnika u prijateljstvo, umesto da ga ponizi ili pobedi. Poglavlje proizilazi iz uticaja Voforda, i smernica koje su Rustin i Stanley Levison pružili, kao i njihovog neposredonog doprinosa tekstu.
Inspirisan uspehom Ganfijevog nenasilnog aktivizma, King je „dugo vremena ... želeo da ode na putovanje po Indiji“. Uz pomoć Harisa Voforda, Američkog odbora prijateljskih usluga, i drugih pobornika, on je bio u mogućnosti da finansira putovanje aprila 1959. Put u Indiju je uticao na Kinga, produbljujući njegovo razumevanje nenasilnog otpora i njegovu posvećenost Amerikoj borbi za građanska prava. U radio obraćanju napraljenom tokom njegove zadnje večeri u Indiji, King je izjavio, „Od kada sam u Indiji, ja sam uvereniji nego ikad ranije da je metoda nenasilnog otpora najpotentnije oružje dostupno potlačenim ljudima u njihovoj borbi za pravdu i ljudsko dostojanstvo“.
Imam san
Najpoznatiji govor Martina Lutera Kinga, održan 28. avgusta 1963. godine, u okviru tzv. Marša na Vašington za poslove i slobodu, koji predstavlja jedno od najvećih okupljanja ljudi u američkoj istoriji.
Divajeu
Divažu je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Pikvej
Pikvej se može odnositi na
6-Br-APB
6-Br-APB je sintetičko jedinjenje koje deluje kao selektivni agonist D1 receptora. (R)-enantiomer je potentan pun agonist, dok (S) enantiomer ima D1 selektivnost, ali je slab parcijalni agonist. (R)-6-Br-APB i slični D1-selektivni puni agonisti, kao što su SKF-81297 i SKF-82958 proizvode karakteristične anoreksične efekte, stereotipno ponašanje i samoadministraciju kod životinja. On ima sličan mada ne identičan profile sa dopaminergičkim stimulansima poput amfetamina.
Ouk Harbor
Ouk Harbor se može odnositi na
Boschetto, Latina
Boschetto je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Vicko Zmajević
Barski i zadarski nadbiskup, znameniti crkveni dostojanstvenik, pisac i političar. Zasigurno je jedna od najistaknutijih osoba u Dalmaciji prve polovice 18. stoljeća. Bio je apostolski vizitator za balkanske zemlje pod osmanlijskim vrhovništvom te barski i zadarski nadbiskup, pobornik glagoljice i mecena. Posebnu je pozornost posvetio unapređenju hrvatskoga književnog i pučkog jezika, a u Zadru je osnovao sjemenište za svećenike glagoljaše. Njegovom zaslugom kraj Zadra je naseljeno više od 500 arbanaških izbjeglica, čime je utemeljio naselje Arbanasi.