cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Pine Creek, California
New Pine Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 98 stanovnika.
Deuterisani THF
Deuterisani THF je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 80,155 Da.
Toni Morrison
Toni Morison (rođ. 18. februara, 1931 - 2019.) jedna je od najznačajnijih književnika današnjice. Dobila Nobelovu nagradu 1993. za sabrana dela. Laureat je Pulicerove nagrade. Dela joj odišu epskim temama, živim dijalozima, izuzetno detaljnim crtama afroameričkih likova. Poslednjih godina je objavila seriju dečjih knjiga sa sinom Slejd Morisonom.
Rane godine
Rođena je kao u Lorejnu, Ohajo. Drugo je od četvoro dece, iz radničke porodice. Kao dete stalno je čitala (među omiljenim piscima su joj bili Džejn Ostin i Lav Tolstoj). Njen otac, Džordž Voford, varilac po zanimanju, često bi joj govorio afroameričke narodne priče (metod pripovedanja koji će kasnije prožeti njena dela).
1949. Morison je upisala Univerzitet u Hauardu i studirala društvene nauke. Pod izgovorom da se Kloi teško izgovara, menja ime u Toni. Postala je master engleskog jezika 1955. a Univerzitet u Oksfordu dodelio joj je titulu počasnog doktora 2005.
Promovisanje afroameričke književnosti
1958. udaje se za Harolda Morisona, rađa dvoje dece ali se i razvodi 1964. Posle razvoda seli se u Njujork, gde radi kao urednik. 18 meseci kasnije postaje jedan od urednika njujorškog sedišta poznate izdavačke kuće Random House.
Kao urednik, igrala je važnu ulogu u približavanju afroameričke književnosti ka mejnstrimu. Uređivala je između ostalih i knjige Toni Kejd Bambara i Gejl Džonsa. Morison je bila profesor društvenih nauka na Univerzitetu u Prinstonu, od 1989. Taj radni odnos je prekinula 2006.
Trenutno radi za američki periodični magazin "Nacija" (The Nation)
Politika
Izazvala je bezmalo skandal nazvavši Bil Klintona "prvim predsednikom crncem" dodavši kako "Klinton ispoljava gotovo svaku crtu "afroamerikanstva": odrastao uz samohranog roditelja, rođen siromašan, radničke klase, svira saksofon, dečko iz Arkanzasa koji obožava Mek Donalds i brzu hranu."
Triscina, Trapani
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1353 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
El Comanche, Omitlán de Juárez
El Comanche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Omitlán de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 250 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2363 m.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
The Adventures of Sherlock Holmes je naziv dan adaptaciji priča o Sherlocku Holmesu koje je napravila Granada Television između 1984. i 1994., a prve dvije sezone serijala su i nosile naziv Pustolovine Sherlocka Holmesa. Serija je originalno prikazivana na britanskom ITV-u, a Jeremy Brett je igrao ulogu slavnog detektiva. Danas se Brettova interpretacija Holmesa smatra krajnjom scenskom verzijom, ujedno i najrealnijom i najvjerodostojnijom, detektiva, ali ta tema je još uvijek pod diskusijom. Holmesov prijatelj i suradnik doktor John Hamish Watson, koji je portretiran kao tipični pomočnik kakvoga je Holmes želio, je u Pustolovinama igran od strane Davida Burkea, no on je otišao iz serije kako bi mogao provesti više vremena sa svojim sinom i suprugom. Burke je kao svoju zamjenu predložio glumca Edwarda Hardwickea, koji je tumačio Watsona od Burkeova odlaska do kraja serijala.
O seriji
Producent serije je isprva bio Michael Cox, da bi ga kasnije zamijenila June Wyndham Davies. Scenarij za većinu epizoda napisao je John Hawkesworth. Ostali scenaristi su Jeremy Paul, T. R. Bowen i Alan Plater. Istovijetna replika Baker Streeta 221B je napravljena u Granadinom studiju u ulici Quay u Manchesteru. Studio je kasnije postao turistička atrakcija, ali je zatvoren 1999.
Pravoslavlje (novine)
Pravoslavlje su zvanične novine srpske patrijaršije. Izdaje ih Informativno-izdavačka ustanova Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
O seriji
Pored Bretta, Burkea i Hardwickea, stalnu glumačku ekipu su sačinjavali Rosalie Williams kao gđa. Hudson i Colin Jeavons kao inspektor Lestrade iz Scotland Yarda. Charles Gray je nekoliko puta glumio Holmesovog brata Mycrofta, dok je Eric Porter igrao Holmesovog životnog neprijatelja profesora Moriartyja.
Pravoslavlje (novine)
Časopis Pravoslavlje izlazi dva puta mjesečno i tiraž mu je 10.000 primjeraka. Časopis sadrži 48 strana i obrađuje širok spektar tema, uključujući teologiju, politiku, društvo, itd.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
O seriji
U seriji je adaptirana 41 od 60 priča o Holmesu koje je napisao Sir Arthur Conan Doyle. Snimljeno je preko 36 sati materijala i pet specijalnih cijelovečernjih epizoda. Snimanje serije je prekinuto poslije smrti Jeremyja Bretta od srčanog udara 1995. god.
Pravoslavlje (novine)
U početku su za časopis SPC pisali isključivo sveštenici, ali poslednjih godina sve je više laika koji pišu za „Pravoslavlje“.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
The Adventures of Sherlock Holmes
Pravoslavlje (novine)
Povijest
Prvi broj časopisa „Pravoslavlje“ je objavljen 15. aprila 1967. godine s blagoslovom patrijarha srpskog Germana. Pravoslavlje se u periodu SFRJ više bavilo Svetim pismom, nego društvenim događajima. Tako "Pravoslavlja" od 1. januara 1974. godine, u rubrici "Sveto pismo u pitanjima i odgovorima", tumači reči apostola Pavla iz poslanice Rimljanima (13, 1-2): "Svaki čovek da se pokorava pretpostavljenim vlastima. Jer nema vlasti a da nije od Boga; Bog je postavio vlasti koje postoje. Stoga, ko se protivi vlasti - protivi se Božijem poretku, a koji se protive primiće svoju osudu." Tu se kaže da apostol Pavle ne razmatra način na koji je vlast nastala (nasleđem, izborom ili uzurpacijom), i kakva je ona, nego samo njeno božansko poreklo. Moguća je i zloupotreba vlasti, ali čak ni to ne umanjuje njeno božansko poreklo. Za hrišćane treba uvek da važi načelo da se pokoravaju ne samo dobrim nego i zlim vladarima, tj. ne samo onima koje je Bog postavio nego i onima koje je dopustio.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1984.
Volkovija
Volkovija ili Vlkovija je pojam koji se odnosi na :
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1985.
The Return of Sherlock Holmes
Pravoslavlje (novine)
Povijest
Povodom smrti Josipa Broza Tita na naslovnoj strani Pravoslavlja je objavljen tekst:
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1986.
1987.
Pravoslavlje (novine)
Povijest
thumb|Zgrada patrijaršije u [[Beogradu.]] Međutim, u godinama nakon Titove smrti, crkvenim izdavaštvom su zavladali drugačiji uređivački principi. U tom razdoblju je grupa nacionalistički orijentisanih justinovaca i nikolajevaca preuzela vodeće svešteničke funkcije u SPC, pa se Pravoslavlje više okreće političkim i vojnim temama, a manje teološkim. Sveto pismo će se pominjati tek uzgred, često radi opravdanja političkih stavova.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1988.
The Case-Book of Sherlock Holmes
Pravoslavlje (novine)
Povijest
Krajem 1983. godine "Pravoslavlje" započinje objavljivanje feljtona Atanasija Jevtića „Od Kosova do Jadovna“, u kojem akcentuje stradanja srpskog naroda u raznim vremenima i raznim delovima Jugoslavije. Feljton prvo detaljno opisuje napade na Srbe na Kosovu, maltretiranje monaha, silovanja monahinja, itd, a zatim u nastavku sa kosovske savremenosti prelazi na prošlost i stradanja Srba u NDH.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1991.
Pravoslavlje (novine)
Povijest
U periodu Jugoslovenskih ratova, ovaj list postaje izrazito nacionalno orjentisan. Crkveni autori su novu hrvatsku državu odmah poredili sa ustaškom Nezavisnom Državom Hrvatskom. U "Pravoslavlju" je 15. marta 1991. godine objavljen tekst vladike Lukijana slavonskog pod naslovom "Antisrpsko nastupanje ustaške države". Crkvena štampa je mnogo uradila na ubeđivanju srpskog naroda u ustaštvo novih hrvatskih vlasti. Na naslovnoj strani "Pravoslavlja" od 1. novembra 1991. godine je objavljeno pismo patrijarha Pavla lordu Karingtonu u kom se kaže da "Srbi ne mogu da žive sa Hrvatima ni u kakvoj državi. Ni u kakvoj Hrvatskoj." i da "Delovi Hrvatske moraju biti pripojeni matici srpskog naroda, Republici Srbiji". Nakon pada Vukovara 18. novembra 1991. 'Pravoslavlje' je objavilo da deca Vukovara dišu radošću i srećom jer su oslobođena. Nakon referenduma za nezavisnost BiH, glavni urednik "Pravoslavlja" Dragan Terzić je marta 1992. pisao da bi Srbi u BiH imali isti status koji imaju hrišćani u islamskim zemljama, tj. “bili bi robovi", što su već iskusili tokom islamske okupacije. Uoči prvih sukoba u Bosni, "Pravoslavlje" 15. marta 1992. piše da rat ne mora nužno biti loš, i da mir ne mora nužno biti dobar, već zavisi od sadržaja kojim su ispunjeni.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1992.
Pravoslavlje (novine)
Povijest
Mitropolit Jovan je od 15. februara 1992. do 1. decembra 1994. godine bio član uređivačkog odbora "Pravoslavlja", ali nije imao uticaja na uređivanje, jer se "uređivački odbor nije sastajao". Jovan se zbog toga dva puta pismeno žalio arhijerejskom sinodu, juna i novembra 1994. godine, iznevši brojne primedbe. U to vreme, u Sinodu je nadležni za crkvene medije bio mitropolit Amfilohije. Pošto su pročitali Jovanove primedbe, članovi Sinoda su ga decembru 1994. uklonili iz uređivačkog odbora. On je za svoju smenu saznao u 'Pravoslavlju' br. 668 od 15. januara 1995. Umesto uklonjenog Jovana, novi član uređivačkog odbora postao je Amfilohije koji je kasnije postavljen i za predsednika uređivačkog odbora "Pravoslavlja".
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1993.
Pravoslavlje (novine)
Povijest
Tokom 2000-ih godina, antizapadni i antievropski diskurs je postao dominantan i glasan. Zvanična crkvena publikacija Pravoslavlje je praktično poprimila karakter antizapadnog glasila, u kom su oni koji misle drugačije redovno žigosani kao izdajnici, nesrbi, evroslinavci, „novodobci“, itd. Pravoslavlje često govori o zaveri Zapada u cilju "duhovnog genocida" srpskog naroda posredstvom „sekti“. Navodno, postoji „plan o sistematskom pokrivanju cele Srbije... mrežom sekti“.
U novembru 2008, časopis „Pravoslavlje“ je obilježio izlaženje 1.000 broja.
The Adventures of Sherlock Holmes (televizijska serija)
Epizode
1994.
Kangwŏn (provincija, Sjeverna Koreja)
Kangwŏn (korejski: 강원도) je jedna od devet provincija Sjeverne Koreje. Prije podjele Koreje 1945. godine, Kangwŏn je bio jedinstvena provincija zajedno s južnokorejskom provincijom Gangwon (radi se o provincijama istog imena čija se imena, zbog različitih sustava transliteracije, pišu drugačije). Jedinstvena provincija nije uključivala Wŏnsan, današnje središte Kangwŏna, a podijeljena je po 38. paraleli.
Vrben
Pojam Vrben je toponim koji se sreće u nekoliko slučajeva:
Brocton, Illinois
Brokton je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 322, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Croica, Corcova
Croica je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Corcova.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Rimska komedija
Fescenini
Postoji nekoliko verzija o poreklu i počecima dramskih prikazivanja u Rimu, od kojih posebnu pažnju zavređuju antički izveštaji o fesceninima i prikaz Tita Livija o dramskoj satiri. U najstarije su doba tokom svadbenih i žetvenih svečanosti pevane šaljive i raskalašne pesme, fescenini (fescennini versus), od kojih nije sačuvano ništa, osim jedne Katulove svadbene pesme, koja predstavlja jezičko-književnu stilizaciju sastavljenu po grčkom uzoru i ne pruža nikakvu pomoć za rekonstrukciju drevnih rimskih fescenina. Fesceninski stihovi spominju se i u Horacijevoj Poslanici Avgustu, gde se govori o nekoj vrsti primitivnih verskih proslava priređenih povodom završetka žetve, gde je mimetički element igrao važnu ulogu: thumb|right|upright|Flijački glumac kao [[Robovi|rob, predstava na sicilijskom krateru, oko 350–340. pne., (Louvre)]]
Prema jednoj etimologiji, fesceninski su stihovi tako nazvani zato što su nastali u fališćanskom gradu Fesceniju (Fescennium) na obali Tibra, severno od Rima, a prema drugoj ― po reči fascinum, koja znači "čini, vradžbine", pa bi fescenini prvobitno bile neke basme. No, reč fascinum ima i opsceno značenje koje odgovara grčkoj reči φάλλος, pa je to tumačenje naziva fescenina i manje verovatno, jer je očito moglo nastati iz želje nekog rodoljubivog rimskog antikvara da u razvoju drevne rimske književnosti identifikuje isti onaj razvojni put koji je karakterističan za najstariju grčku književnost, u okviru koje je Aristotel nastanak komedije povezao s "onima koji su započinjali faličke pesme" (ἀπὸ τῶν ἐξαρχόντων τὰ φαλλικά) u veselim povorkama (κῶμος) priređivanim u Dionisovu čast. Naime, rimski analisti iz 2. veka pne. nisu ostavili gotovo nikakvog traga o izvorima koje su koristili, a često su jednostavno i izmišljali neku rimsku predistoriju pojedinih književnih žanrova na temelju grčkih uzora, i to naročito u skladu s književnim učenjima peripatetičke škole. Ono što se o fesceninima sa određenim stupnjem sigurnosti može pretpostaviti jeste da su to bili improvizovani, nepristojni stihovi ličnog karaktera, pevani prvo o žetvenim, a zatim i svadbenim svečanostima (fescennini nuptiales), kasnije i prilikom trijumfa, gde su imali apotropejsku funkciju. Premda neposrednih dokaza nema, može se pretpostaviti da su bili u dijaloškom obliku, odnosno da su imali razvijen dramski element, jer su u njima različita lica naizmenično razmenjivala pogrde (alternis versibus). Na osnovu navedenog Horacijevog odlomka, može se pretpostaviti da su fescenini izvorno narodna pesma žetelaca: prilikom proslave uspešne žetve žeteoci su se međusobno natpevavali i vremenom su te pesme dobile metrički oblik, tzv. saturnijski stih. Kako su se na žetvenim svečanostima često obavljala i venčanja, to su fescenini dobili i karakter svadbene pesme, koje su se pevale pred ložnicom mladenaca i postajale sve raskalašnije i opscenije, tako da se nadmetalo u tome ko će smisliti bolju šalu na račun mladoženje i više nasmejati svatove. Kako su fescenini postali toliko bestidni i pogrdni, umešale su se vlasti i zabranile ovo pevanje pred vratima mladenaca, a fesceninski stihovi nastavili su svoj život iza zatvorenih vrata i kasnije kao poseban žanr za književne sladokusce među obrazovanim gradskim svetom, dakako u svom "profinjenom" obliku" ― od čega se nešto nazire u Katulovom delu.
Dramska satura
Livijevom izveštaju o uvođenju dramske "sature" u Rim zamera se podudarnost sa Aristotelovom teorijom o nastanku grčke drame od horskih improvizacija, i to tragedije od ditiramba, a komedije od faličkih pesama. Ta činjenica, kombinovana sa peripatetičkim shvatanjem o tome da put od scenskih improvizacija do umetničke drame vodi preko jednog prelaznog stanja ― u grčkom slučaju prepoznatom u satirskoj igri zvanoj saturikon (σατυρικόν) ― izaziva sumnju da Livijev izveštaj predstavlja, ako ne u celini, a onda svakako u delovima, konstrukciju nekog rodoljubivog rimskog filologa ili antikvara, možda Lucija Akcija ili Marka Terencija Varona. To je, svakako, očito u tvrdnji da je iz italske "sature" nastala i drama Livija Andronika, za koju je dobro poznato da zapravo predstavlja prevode i prerade grčkih dramskih dela. S druge strane, nije sasvim verovatno ni to da su "tako savesni antikvari prosto izmislili dramsku saturu", pa se kao najverovatnija javlja pretpostavka da Tit Livije taj termin upotrebljava da bi izrazio jedan "mešoviti i neodređeni karakter drame", gde su se "stapali pesma, igra, govor i muzika, a zapleta u užem smislu još nije bilo" i gde se, prema tome, ne radi o nekom posebnom žanru, nego samo o "izrazu koji obeležava jednu od najranijih faza u istoriji rimske drame". Ta se teorija slaže i s jednom od mogućih etimologija reči satura, koja bi u tom slučaju označavala "mešavinu", odnosno tematsku i metričku raznolikost, pa bi imala paralelu kako u grčkim nazivima zbirki različitih pesama (σύμμεικτα = izmešano, ἄτακτα = nesređeno, κατὰ λεπτόν = sitno), tako i u italijanskoj farsi i francuskoj farce, čije je prvobitno značenje "nadev". Etrurski histriones bili su u Rimu poznati još od početka 4. veka pne. i izvorno su zapravo bili plesači s maskama koji su izvodili plesove s apotropejskom funkcijom.
Atelana
Jedan od izvornih italskih dramskih oblika bila je i atelana (atellana ili atellana fabula), nazvana prema osačkom gradu Ateli (Atella) u Kampaniji. Ceo niz antičkih pisaca govori o atelani kao "osačkoj farsi" (ludi Osci ili ludicrum Oscum), a Strabon kaže da, premda u njegovo doba "Osci više ne postoje kao posebno pleme, njihov se dijalekt održao među Rimljanima, a dramske predstave i farse sastavljene na tom dijalektu i dalje se prikazuju na nekim igrama ustanovljenim u drevna vremena". Theodor Mommsen izneo je pretpostavku da je grad Atela, razoren za vreme drugog punskog rata zbog saradnje s Hanibalom, tek kasnije dao ime nekoj italskoj farsi, bilo zato da se ne bi uvredio neki postojeći grad, bilo zato što je Atela prosto proglašena "za neku vrstu grada Budalije slično saksonskom gradu Šildi kod Nemaca". Ranije privlačna, Mommsenova teorija danas je daleko od opšteprihvaćene, pa kao najverovatnija ostaje teza o osačkom poreklu atelane, odnosno o tome da je ta vrsta lakrdije bila uobičajena u osačkim gradovima. Na njen nastanak možda je uticala i flijačka farsa, popularna među Grcima u južnoj Italiji tokom 4. i 3. veka pne.
Atelana je poznata samo iz podataka antičkih pisaca. Čini se da je ta lakrdija sadržavala dosta vulgarnosti i opscene dvosmislenosti. U Rimu je stekla popularnost u 3. veku pne., a izvodili su je glumci amateri kao improvizaciju u obliku kratkih scena. Sačuvano je samo nekoliko naslova i fragmenata iz kasnije književne atelane, koju su početkom 1. veka pne. stvarali Lucije Pomponije i Kvint Novije. Zanimljivo je to što se u atelanama javljaju standardni likovi, fiksirani i maskama koje su glumci nosili. Tih je likova bilo četiri ili pet: Maccus ― smešni glupan (μακκοᾶν "blesaviti"); Bucco ― brbljivac i hvalisavac, koji je nosio masku s naduvenim obrazima (buccae); Pappus ― škrti starac, čije je ime u vezi s grčkim πάππος (= deda); Dossenus ― najverovatnije lukavac koji je terao šegu na račun ostalih likova, i to možda grbavko, ako mu je ime u vezi s latinskom reči dorsum (= leđa), ali možda predstavlja i osački oblik za latinsku reč dautiae (= gozba), pa bi taj lik bio istovetan s maskom Manducus, koja predstavlja žderonju (prema manduco = žvakati). Atelane su još od 3. veka pne. izvođene kao exodia, tj. završna predstava nakon prikazane tragedije, slično satirskoj igri kod Grka. Nakon književne atelane početkom 1. veka pne., u doba Carstva i atelanu je na rimskoj pozornici potisnuo pantomim. O njenoj sudbini u potonjim vekovima nema nikakvih obaveštenja. Kako od pretknjiževnih atelana (3–2. vek pne.) nemamo nikakvih ostataka, javljaju se pretpostavke da pisanog teksta nije ni bilo, odnosno da je postojao samo opšti koncept u pogledu određenog tipa komične situacije, a da je sve ostalo bilo stvar improvizacije i utvrđene funkcije tipskih likova. Takve predstave podsećale bi na mnogo kasniju komediju dell'arte, koja se u 16. veku javlja upravo u istoj oblasti i o čijim se vezama s atelanom mnogo pisalo. Međutim, i pored privlačnosti teze o komediji dell'arte kao izdanku antičke atelane, glavni problem sastoji se u nemogućnosti da se objasni put transmisije, odnosno način na koji je jedan žanr mogao preživeti više od 1.500 godina bez ikakva traga, da bi se nakon toliko vremena odjednom pojavio na istom mestu.
Mim
I mim je jedan od dramskih oblika koji su u Italiji postojali pre pojave Livija Andronika i književne drame. Kako je reč o izvorno grčkom žanru, za čijeg se utemeljitelja (εὑρετής) uzima Sofron iz Sirakuze na Siciliji, koji je stvarao u drugoj polovini 5. veka pne., to i sama reč dolazi od grčke reči μῖμος, a odnosi se i na scenski komad i na glumca koji ga je izvodio. Sofronovi mimovi su izgubljeni, ali se po sačuvanim fragmentima vidi da je to uglavnom bioo komičan i često frivolan monolog ili dijalog, u kome je iznesen neki događaj iz svakodnevnog života ili je predstavljen neki zanimljiv društveni tip, a ponekad su uzimani i motivi iz mitologije. Sve to bilo je dato s dosta grubosti, naturalizma, pa i surovosti. U mimu nema potpuno tipiziranih likova, ali se često javljaju, na primer, likovi lakovernog muža, neverne žene, njenog ljubavnika i služavke. Po svom poreklu mim je, kao i flijak, vrsta improvizovane pučke lakrdije, to je zapravo jedna vrsta "skeča", koji je u Rimu, kako se pretpostavlja, dosta rano priređivan, svakako od 173. pne., kad je on jedan od glavnih događaja na Floralijama (ludi Florales), festivalu koji je te godine ustanovljen kao redovna godišnja svetkovina, ali koji je, prema nekim antičkim svedočanstvima, prvi put održan još 238. pne. ili 241. pne. U mimu su glumili i muškarci i žene, bez obuće i bez maski, karakterističnih za većinu drugih dramskih vrsta u antici. Značajnu ulogu u mimu igrali su gestikulacija, izraz lica ("mimika") i ples. Mim je postepeno zamenio atelanu kao završna igra (exodium) koja se prikazivala nakon tragedija. Slično atelani, i mim će u rimskoj književnosti dobiti književnu obradu, i to u Cezarovo doba, u delima Decima Laberija i Publilija Sirijca, gde je gruba šala, kako se čini, zamenjena finijim slikanjem karaktera i situacija, a javljaju se i elementi kritike savremenog društva. 5}}
Molaro, Reggio Calabria
Molaro je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 477 m.
Opština Huitziltepec, Puebla
Huitziltepec je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Rimska komedija
Književna komedija
U Rimu su i književna tragedija i književna komedija nastale na grčkim temeljima. Za prvu dramsku predstavu sastavljenu po grčkim uzorima publiku su pripremile sve pučke vrste dramske delatnosti ― etrurski mimetički ples (persona = "maska" i scaena = "pozornica" etrurski su oblici grčkih reči πρόσωπον ι σκήνη), fesceninski stihovi, satura, atelanska farsa i mim. Premda su marginalni kontakti između rimsko-italske i grčke civilizacije postojali od najstarijeg doba, do prvog istinskog približavanja došlo je tek nakon pobede Rima nad epirskim kraljem Pirom i osvajanja grada Tarenta u južnoj Italiji 272. pne. Uključivanje grčkih naseobina u Velikoj Grčkoj u okvire italske konfederacije pod vladavinom Rima uslovilo je živi saobraćaj između Rima i tih helenskih kolonija, te naposletku i snažan filhelenski pokret među rimskom elitom, što je uključivalo učenje grčkog jezika i podražavanje grčke umetnosti. thumb|300px|left|Grčki teatar u Sirakuzi
Opština Huitziltepec, Puebla
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1110 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Rimska komedija
Prvi pisci komedija
Livije Andronik (oko 280–oko 204. pne.), polu-Grk iz Tarenta, došao je u Rim kao rob roda Livijevaca (Livii), od njih dobio slobodu i 240. pne. na Rimskim igrama prikazao jednu grčku dramu, Nije poznato koja je to tragedija ili komedija bila, ali se njeno prikazivanje uzima za početak rimske književnosti. Livije je i u potonjim godinama prikazivao svoje tragedije i komedije, obrade grčkih dramskih dela. Od celokupnog Livijevog komediografskog stvaralaštva pouzdano je sačuvan samo jedan naslov ― Gladiolus (Sabljica), iza koga se možda krije tipski lik hvalisavog vojnika ― te različite varijante još dva naslova, od kojih jedan glasi Lydius (= Liđanin) ili Ludius (= Lakrdijaš), a drugi Virgus ili Vargus (= Probisvet) ili pak Verpus (= Obrezanko). Zahvaljujući Livijevom ugledu i uticaju ― pisao je i tragedije, preveo Homerovu Odiseju na latinski, koja se kao osnovna školska lektira koristila još u Avgustovo doba, i na poziv države 207. pne. napisao kultnu pesmu u lirskim metrima ― rimski senat dozvolio je osnivanje udruženja pisaca i glumaca (collegium scribarum histrionumque), koje se sastajalo u Minervinom hramu na Aventinu. Andronik je iz grčke u rimsku dramsku književnost preneo jampski trimetar (koji su Grci koristili i u tragediji i u komediji) i trohejski tetrametar (koji je od Grka bio samo stih komedije), te ih je bez razlike upotrebljavao u oba žanra, sledeći i u tragediji pesničku slobodu helenskih komičkih pesnika. Tako je stvorio rimski senar (versus senarius), jampski trimetar sa šest stopa, i septenar (versus septenarius), katalektički trohejski tetrametar sa sedam potpunih stopa. Jampsko-trohejski kvantitativni stih rimske drame predstavlja kompromis između raznolikih metričkih shema grčke tragedije i komedije. Mada vrlo oskudni, fragmenti iz Livijevih drama pokazuju da je on odredio metrički oblik rimske tragedije i komedije za potonje vekove. Svoju umešnost u adaptaciji grčkih originala možda je mogao zahvaliti i tome što je bio savremenik velikih pesnika grčke nove komedije ― Filemona, Difila i Apolodora iz Karista.
Govoreći o Liviju Androniku Valerije Maksim kaže da je on glumio i pevao u vlastitim predstavama, ali kad mu je jednom prilikom pukao glas, za pevanje je zadužio jednog mladog roba (puer), a on sam je nastavio s prikazivanjem odgovarajuće gestikulacije. Premda su neki ispitivači u ovom prikazu nastojali otkriti poreklo recitala (cantica) i dijaloga (diverbia) u rimskoj drami, tu se najverovatnije radi o tome da je Valerije Maksim izvedbe Andronikovih drama pomešao s predstavama mimova iz 1. veka pne.
Pet godina nakon prvih Andronikovih dramskih predstava izvedeni su prvi komadi Gneja Nevija (oko 270–oko 201. pne.), poreklom Kampanca, rođenog verovatno u Kapui. Najveću mu je slavu donela epska pesma o punskom ratu (Bellum Punicum), a pisao je i tragedije, kako s tematikom iz grčke mitologije tako i s temama iz rimske istorije. No proslavio se i svojom komediografskom delatnošću i prvi je za koga se pouzdano zna da je primenjivao tzv. kontaminaciju (contaminatio), odnosno spajanje više (grčkih) originala u jedno novo (latinsko) delo. Poznato je oko trideset naslova Nevijevih komedija, od kojih neke svojim grčkim naslovima ukazuju na svoje grčke uzore ili na paralele među pesnicima srednje i nove atičke komedije, na dela Antifana i Aleksida, Filemona i Difila, kao i drugih; među tim naslovima su Proboden kopljem (Acontizomenos), Besani ljudi (Agrypnuntes), Laskavac (Colax), Žigosani rob (Stigmatias). Drugi su naslovi latinski, npr. Ludaci (Dementes), Grnčar (Figulus), Gatar (Hariolus), Lav (Leo), Devojka iz Tarenta (Tarentilla), Mornari (Nautae) itd., a javljaju se i pridevski oblici kakve će rado upotrebljavati Plaut, u kojima se podrazumeva imenica fabula: Venčić (Corollaria, tj. Corollaria fabula), Mala tunika (Tunicularia) i sl. Sve su to redom palijate (fabula palliata), tj. obrade grčkih komedija u kojima su glumci nosili grčki ogrtač (pallium). Zbog jakog italskog kolorita i rimskih elemenata u Nevijevim komedijama pomišljalo se i na to da je on i tvorac komedije s tematikom iz rimskog života, tzv. togate (fabula togata), i pri tom se naročito isticao komad Gatar, koji je smešten na italskom tlu, no ta teza ostaje tek u domenu spekulacija.
Zaplet Nevijeve komedije Devojka iz Tarenta može se donekle i rekonstruisati zahvaljujući nešto brojnijim fragmentima: dva mladića, u pratnji robova koji im u svemu pomažu, otputuju u Tarent radi zabave i padnu u ruke lepe, ali pohlepne i prevrljive hetere; dolaze uskoro očevi dvojice mladića kako bi zaustavili njihove ludorije, ali raskalašna hetera i njih zavede. To je jedna od tipičnih tema iz nove atičke komedije, dobro poznata po mnogobrojnim obradama kod Grka. No fragmenti pokazuju da je Nevije dosta slobodno postupao s grčkim orginalima i da nije prezao ni od unošenja ličnih napada u svoje komade, možda pod uticajem italske tradicije fescenina, mima i atelane, a među tim napadima bilo je i onih koji bi se mogli smatrati politički motivisanima. Iz naslova i sačuvanih fragmenata očito je da je Nevije izvršio snažan uticaj na Plauta, kako u formi, tako i na planu izraza, ali je pri tom bio još slobodniji od njega u adaptaciji i tretiranju materijala iz grčkih izvornika.
Treći pionir rimske književnosti, Kvint Enije (239–169. pne.), okušao se, poput svojih savremenika, u više književnih žanrova, počev od prerada helenističkih dela, preko tragedija, a možda i satira, sve do svog remek-dela, epa Anali (Annales). Tako je pisao i komedije, no one se nisu dugo održale na repertoaru, najverovatnije zato što se po kvalitetu nisu mogle meriti sa komedijama Enijevih savremenika ― Plauta i Cecilija Stacija. Poznati su naslovi samo dve Enijeve komedije, pa čak ni oni sasvim pouzdano: to su palijate Krčmarica (Caupuncula) i Atletičar (Pancratiastes). Komediografskom veštinom Enijevom nije bio oduševljen ni rimski filolog Volkacije Sedigit (oko 100. pne.), koji u svom kanonu najboljih rimskih komediografa ovome pesniku dodeljuje deseto, poslednje mesto, pa i to samo "radi drevnosti" (causa antiquitatis).
Vrhunac palijate
250px|thumb|Glumačka scena na rimskoj fresci Palijata, koja je cvetala u drugoj polovini trećeg i u prvoj polovini drugog veka pne., jeste komedija pisana po uzoru na neki grčki komad, većinom iz korpusa nove atičke komedije, koja je cvetala krajem 4. i u 3. veku pne., a bavi se svakodnevnim porodičnim prilikama i odnosima međusobno bliskih ljudi, najčešće s nekom ljubavnom intrigom kao delom zapleta, bilo da se radi o mladiću koji mora osvojiti devojku u koju se zaljubio, bilo da se radi o svađi, rastanku i pomirenju između dvoje ljudi koji su već bili zajedno. Na tim temeljima stvara se kakva zamršena situacija, koja obavezno dovodi do srećnog završetka i u kojoj se pojavljuju tipski likovi, kao što su lakoumni i zaljubljeni mladići (sinovi), namćorasti i škrti starci (očevi), lukavi robovi, proždrljivi i laskavi paraziti, brbljavi i kradljivi kuvari, lakomi svodnici, hvalisavi vojnici, dominantne i goropadne supruge, elegantne i lukave hetere, obljubljene devojke koje su na prevaru dopale ropstva. Odnosno, Apulejevim rečima, tu su: "lažljivi svodnik, mladić što gori od ljubavi, prevejani rob, prevarna družbenica, dominantna supruga, popustljiva majka, stric što prekoreva, drug što pomaže i vojnik što boj bije, ali i proždrljivi paraziti i neži roditelji i bestidne hetere". Kao precizno izvajani tipovi ta lica imaju trajnu vrednosti, pa se i u renesansnoj i kasnijoj evropskoj komediji sreću namćorasti ili škrti starac, rasipni i lakomisleni sin, snalažljivi sluga, lakomi svodnik, lukava hetera i nesrećna, zaljubljena devojka. O šarenom mada ponešto jednoličnom svetu tih likova nove atičke komedije svedoči i arheološki materijal, naročito slike s antičkih vaza i sačuvane pozorišne maske: znamo tako za nekih devet tipova staraca, jedanaest tipova mladića, sedam tipova robova itd. Premda smeštena negde u grčkom svetu, najčešće u Atini, to je komedija kosmopolitskog karaktera, kod koje se publika zapravo smeje sebi, odnosno emocijama koje prepoznaje kod sebe ili kod sebi bliskih ljudi. Glavna vrednost nove atičke komedije i palijate i nije možda toliko u ponešto šablonskim likovima i jednoličnim situacijama u koje oni zapadaju, nego u raznovrsnosti i umetničkoj uverljivosti načina na koji ti likovi reaguju na te događaje. Pri tom, u skladu s preovlađujućim tendencijama Euripidove tragedije, koja je pesnicima nove komedije bila među glavnim uzorima, događajima neretko vlada Tihe, svemoćni Slučaj, pa se u drami mešaju stoička i hedonistička raspoloženja.
Rimske su komedije u rukopisima podeljene na pet činova, no ta podela ne potiče od samih pisaca, nego je nastala mnogo kasnije, najverovatnije u 16. veku, i verovatno odslikava Aristotelovu podelu grčke tragedije po kvantitetu, i to tako da 1. čin u rimskoj palijati obično obuhvata ekspoziciju (Aristotelov prolog), 2, 3. i 4. čin prikazuju faze zapleta (Aristotelove episodije), a 5. čin daje rasplet (Aristotelova eksoda). Rimsku plalijatu čine govoreni delovi (diverbia) i pevani delovi (cantica), od kojih su prvi obično pisani u jampskom senaru, a drugi možda predstavljaju ostatak grčkih horskih partija. Canticum je, strogo uzev, bio lirski monolog koji se pevao uz pratnju neke vrste svirale (tibia), svakako uz prateću gestikulaciju i ples, no taj se termin koristi i za ritmičke recitale kazivane uz muzičku pratnju, obično u jampskom ili trohejskom septenaru. Ona prva cantica često i nije pevao glumac, nego poseban pevač koji je stajao uz svirača, a glumac bi gestikulacijom pratio tekst: to je možda onaj lik "pevača" (cantor) koji se javlja na popisu lica i čiji je zadatak ponekad bio da na kraju predstave zatraži pljesak publike. Naime, premda u rimskim palijatama nije bilo hora, muzički i "operetski" element u načelu je u njima bio mnogo izraženiji nego u grčkoj novoj komediji, pa se u didaskalijama latinskih drama, za razliku od onih grčkih, redovno navodi ime svirača i opis duvačkog instrumenta kojim se u predstavi služio.
Plaut
thumb|200px|Plaut Tit Makcije Plaut (rođen između 254. i 251. pne. u umbrijskom gradu Sarsini, umro 184. pne. u Rimu), najistaknutiji je pisac palijate i istovremeno najveći komediograf starog Rima. U doba Aula Gelija (2. vek n. e.) cirkulisalo je oko 130 komedija pod Plautovim imenom, ali još je filolog Marko Terencije Varon (1. vek pne.) utvrdio popis od 21 komedije koje su svi smatrali nesumnjivo Plautovim (consensu omnium); te komedije nazvane su Varonovim (fabulae Varronianae) i upravo su nam se samo one i sačuvale do danas, pri čemu je poslednja, Vidularia (Kovčeg), došla do nas samo u manjim fragmentima. Među najboljim komedijama su Menehmi (Menaechmi), u kojoj iz sličnosti dvojice blizanaca proizlaze raznovrsne peripetije; Hvalisavi vojnik (Miles gloriosus, 204. pne.?), gde nadutog oficira nasamari njegov rob; Ćup (Aulularia), gde jedan škrti starac ljubomorno čuva ćup s novcem i sebe dovodi do ivicu ludila; Amfitrion (Amphitruo), gde Jupiter i Merkurije uzmu na sebe likove dvojica smrtnika, pa se na sceni kreću dva para dvojnika; Trogrošni dan (Trinummus), gde mladić rasipa porodičnu imovinu, a prijatelj njegova oca koristi razne trikove ne bi li spasao što se spasti može; Laža (Pseudolus, 191. pne.), gde se lukavi rob s drugim likom nadmeće u obmanama i naposletku trijumfuje; Mladi Kartaginjanin (Poenulus), gde se obrađuje ljubavna povest mladog Kartaginjanina i robinje koja se nalazi u rukama nekog svodnika; te Bakhide (Bacchides), nazvane prema dve sestre, obe hetere i istoga imena, koje zavode dva mladića; a među uspelijima su još Zarobljenici (Captivi), Konopac (Rudens), Stiho (Sticho, 200. pne.), Avet (Mostellaria) i Kasina (Casina).
Kao i ostali pisci palijata, Plaut se oslanja na grčke uzore, ali se prema njima odnosi bitno drugačije nego, na primer, Terencije; naime, dajući uvek značajnu prednost komičnim efektima u odnosu na misaonu poentu ili izglačanost forme, Plaut je "grčke originale u svojim preradama nemilice sekao i istezao, sastavljao i gomilao". Za tri komedije zna se sigurno da se baziraju na Menandrovim: Kovčežić (Cistellaria) zasniva se na Ženama što zajedno obeduju (Συναριστῶσαι), Stiho se zasniva na prvoj verziji Braće (Ἀδελφοί), a Bakhide na Dvostrukom prevarantu (Δὶς ἐξαπατῶν); za dve se zna da su obrade Filemonovih: Trgovac je prerada komada Ἔμπορος (Trgovac), a Trogrošni dan zasniva se na Blagu (Θησαυρός); tri komedije su prerade Difilovih: Konopac (naslov grčkog uzora nije poznat), Kasina se zasniva na Kockarima (Κληρούμενοι), a Kovčeg je možda nastao po uzoru na Splav (Σχεδία); jedna (Mladi Kartaginjanin) prerada je Aleksidovog Kartaginjanina (Καρχηδόνιος); naposletku, Magarci (Asinaria) nastali su po uzoru na komad Mazgar (Ὀναγός) nekog Demofila, pesnika nove atičke komedije, koji se ne spominje nigde drugde do u prologu ovog Plautovog komada.
Plautove komade karakterišu živa radnja, likovi iscrtani jakim bojama, niži moralno-sentimentalni ton i direktan i bučan humor. Prema Varonu, Plaut "atičku hranu začinja češnjakom i crvenim lukom i tako je prilagođuje rimskoj publici". Postoje i teze o tome da je Plaut u glavnu nit svojih grčkih izvornika uvodio i elemente italskih scenskih tvorevina, pa se tako spekuliše o prisustvu uticaja atelane na njegova dela. Glavna Plautova snaga je u stvaranju tzv. komedije intrige, u kojoj se komični efekti postižu verbalnim nesporazumima i nepredvidivim situacijama. Plautov jezik je posebna vrednost i na mnoge je načine bliži Aristofanovom nego Menandrovom. Plaut se obilato služi narodnim govorom, vulgarizmima, opscenim izrazima, deminutivima, augmentativima, provincijalizmima, grecizmima, fantastičnim složenicama i familijarizmima, pa opet je njegov pesnički jezik stilizovan, uklopljen u ritam stiha i rečenica. Prevodi uglavnom teško dočaravaju ovo jezičko bogatstvo, jer "ko bi preneo sva ona svodnička đubreta, smešane šljamove, javna bunjišta, narodne propasti, jastrebove novca (lutum lenonium, commixtum caeno, sterculinum publicum, labes populi, pecuniae accipiter) kojima se časte lica Plautovih komedija ... pa one meke ugriščiće nežnih ustašaca i pritiščiće uspravljenih grudašaca (teneris labellis molles morsiunculae, papilarum horridularum oppressiunculae)".
Postupajući sa svojim grčkim uzorima Plaut zapravo ponovo stvara ta dela, pojednostavljuje ili skraćuje zaplete, čini razvoj radnje neprekinutim i jasnim, te unosi nove elemente, ponekad nepodesne i anahrone, sve s ciljem da kod rimske publike pojača komični efekat komada; to su, na primer, kratke tipske scene gde likovi izmenjuju uvrede i pretnje; tipski motivi, kao što je "trčeći rob" (servus currens) koji u žurbi izlazi na pozornicu kako bi preneo neku poruku, ali njegova pojava istovremeno predstavlja i pravu malu sporednu radnju; rob u ulozi zabavljača, odvažan u svojoj iskrenosti i drskosti, koje su rimski gledaoci možda smatrali karakterističnim za običaje u grčkom društvu, kome je ponekad suprostavljen odani rob koji o svojim gospodarima govori vrlo pozitivno i tako nailazi na odobravanje kod robovlasnika koji su sedeli u publici; najzad, grube šale, mnogo aliteracije i igre reči. Osim toga, Plaut se od svojih grčkih uzora razlikuje i po recitalima i pevanim delovima (cantica), koji zapremaju i do dve trećine određene komedije, a pisani su u raznim metrima i čine ih "dijelom monodije (ili monolozi), dueti, terceti i ansambli, pjevani uz glazbu, i, vjerojatno, pantomimski ples, a dijelom samo recitativi uz jednostavnu pratnju frule". Živahan humor, izražen narodnim govorom koji je umetnički doteran bogatim stilskim figurama, učinio je Plauta ljubimcem rimske publike i njegova su dela i kasnije imala ogroman uticaj na razvoj evropske komedije.
Terencije
thumb|200px|Terencije Drugi velikan rimske palijate, Publije Terencije Afer (oko 195–159. pne.), bio je rodom iz Kartagine, a poreklom najverovatnije iz nekog afričkog plemena. U početku rob, kasnije oslobođen, pripadao je književnom krugu Scipiona Afrikanca Mlađeg, u kojem se posebno negovala naklonost prema grčkoj kulturi. Terencijeva komediografska delatnost trajala je svega sedam godina, od 166. do 160. pne., a zatim je pesnik otputovao u Grčku i na tom putu umro 159. pne. U tom je periodu Terencije napisao šest palijata i sve su nam sačuvane, poglavito zato što su rano ušle u školsku lektiru; štaviše, antički su gramatičari u tzv. didaskalijama ostavili i detalje o prikazivanju Terencijevih komedija, a u najboljem od sačuvanih rukopisa nalaze se i ilustracije glavnih scena, za koje se misli da su kopije antičkih.
Zahvaljujući tim didaskalijama, Terencijevim prolozima i Donatovom komentaru, poznate su nam i godine premijernih prikazivanja svih Terencijevih komedija. Devojka s Androsa (Andria, 166. pne.) bazirana je na istoimenoj Menandrovoj komediji (Ἀνδρία), ali sadrži i neke elemente iz Menandrove Devojke iz Perinta (Περινθία); to je tipična priča o silovanju, trudnoći, prepoznavanju i braku: starac želi da mu se sin oženi kćerkom bogatog suseda, a mladićev lukavi rob pomaže gospodaru da se oženi voljenom siromašnom devojkom, a naposletku se ispostavlja se da je siromašna devojka u stvari davno izgubljena kći istog onog suseda. Svekrva (Hecyra, 165. pne.) imala je dve neuspele premijere, jer su gledaoci oba puta napuštali predstavu, i konačno je uspešno prikazana 160. pne.; radi se o sentimentalnoj drami, baziranoj na istoimenom komadu Apolodora iz Karista (Ἑκυρά), o spasavanju jednog konvencionalnog braka, u kojoj je istaknut psihološki realizam i pažljiva karakterizacija likova, ali u kojoj nema prave komike intrige niti drugih elemenata lakrdije, te nije čudno što nije imponovala rimskoj publici. Samomučitelj (Heauton timorumenos, 163. pne.), sastavljena po uzoru na istoimeni Menandrov komad (Ἑαυτὸν τιμωρούμενος), u središte pažnje stavlja pitanje obrazovanja: jedan otac sebe teško kažnjava zato što je svojom strogošću oterao sina od kuće, no taj starac ispada mnogo srdačniji od suseda koji je na rečima liberalan ali u svojoj porodici nije umeo stvoriti uzajamno poverenje; sam pesnik u prologu kaže da je ova komedija "statična" (stataria), što znači da je to "mirna, misaona komedija", prema kojoj stoji motoria, tj. "komedija akcije". Evnuh (Eunuchus, 161. pne.), baziran na Menandrovoj istoimenoj komediji (Εὐνοῦχος) i s nekim elementima preuzetim iz Menandrovog Laskavca (Κόλαξ), imao je kod gledalaca najviše uspeha; u ovom živom komadu dvojica mladića bore se oko lepe hetere, a radnju dodatno komplikuje to što je brat jednog od te dvojice zaljubljen u heterinu robinju, do koje na kraju uspeva stići prerušen u evnuha. Formion (Phormio, 161. pne.), prerada komedije Tužitelj (Ἐπιδικαζόμενος) Apolodora iz Karista, ima takođe ljubavnu tematiku i zasniva se na situacijama intrige i zamene identiteta: središnje mesto zauzima lukavi parazit, koji sve vreme usmerava dramsku radnju i naposletku postiže da se zaljubljeni mladić protiv očeve volje oženi siromašnom devojkom. Braća (Adelphoe, 160. pne.), baziran na istoimenom Menandrovom komadu (Ἀδελφοί) i jednoj sceni iz Difilove komedije U smrti zajedno (Συναποθνῄσκοντες), prikazuju suprotnost dva brata, od kojih je jedan vaspitan u liberalnom duhu, a drugi u konzervativnom, pa i ovde odgoj dolazi u prvi plan, a psihologija potiskuje komiku.
Blizak Scipionovom filhelenskom krugu, težeći da zadovolji ukus svojih moćnih pokrovitelja pre nego široke rimske publike, Terencije se mnogo čvršće od Plauta drži grčkih originala, no nema onu Plautovu komičnu snagu, već su mu komedije ozbiljnije, obojene moralizmom, sentimentalnošću i helenističkom uglađenošću. Premda se kod Plauta i kod Terencija pojavljuju suštinski isti likovi i teme (ljubavne intrige mladića), načini njihove obrade dosta se razlikuju: kod Terencija umesto karikiranja nalazimo portretisanje i umesto fantastike realizam; dijalozi su prirodniji i lišeni plautovske bučne farsičnosti; humor je prefinjeniji i stilizovaniji, a time i manje efektan; Terencijevi su komadi prozaičniji jer u njima gotovo da nema lirskih delova (cantica) i operetskih scena, ali zato je u proseku polovina komada pisana u jampskim i trohejskim septenarima, koji su svakako "pevani" kao recitali.
Vrlo su zanimljivi Terencijevi prolozi, u kojima se ne daje ekspozicija radnje, nego se polemiše s književnim protivnicima. Uz neke Aristofanove parabaze, ti su prolozi među prvim primerima književne polemike u istoriji literarature. U njima se Terencije uglavnom obračunava s izvesnim "zlonamernim starim pesnikom" (malevolus vetus poeta), kojega nigde ne navodi po imenu, ali nas Terencijev komentator Elije Donat obaveštava da se radi o Lusciju Lanuvinu, koji je takođe pisao palijate i koji je Terenciju uglavnom prebacivao kontaminaciju (tj. da spaja dva grčka izvornika u jednu latinsku komediju), plagijarizam (tj. da preuzima scene od drugih rimskih komediografa, a ne grčkih); nesamostalnost (tj. da koristi ideje i saradnju prijatelja iz Scipionova kruga) i, naposletku, umetničke nedostatke (da su mu dela sadržinom tanka i izrazom bleda).
Svetonije u Terencijevom životopisu (Vita Terenti) prenosi jedan epigram u kome Julije Cezar naziva Terencija "polu-Menandrom" (dimidiatus Menander) i ističe da kod tog pesnika nema one Plautove komične snage (vis comica), premda mu ne poriče čistotu izraza (pura oratio) i eleganciju jezika (lenis scripta). S druge strane, Terencijevo delo hvale Ciceron i Horacije, inače strogi kritičari književnosti: prvi kaže da je Terencije bio posebnog kova (genere differunt) i posebno ga hvali kao podražavatelja Menandra, a drugi, nakon što je Plauta uporedio s Epiharmom, kaže da "Terencije talentom blista" (vincere Terentius arte).
Drugi pisci
Prema antičkim svedočanstvima, kao majstor palijate istakao se još Cecilije Stacije (oko 230–168. pne.), poreklom Insubar iz Galije, stariji savremenik Terencijev i prijatelj Enijev, koji se dugo borio za naklonost publike, kojoj se njegove palijate, bliže grčkim originalima nego Plautove, isprva nisu svidele. Na kraju je, zahvaljujući podršci Lucija Ambivija Turpiona, poznatog glumca i upravnika pozorišne trupe, i Cecilijeva komedija našla svoju publiku, te se čini da je bila izvođena još u Ciceronovo doba. Od bogatog Ceclijevog komediografskog dela poznajemo samo oskudne fragmente i četrdesetak naslova, od kojih se njih šesnaest poklapaju s naslovima Menandrovih dela. Među tih četrdesetak naslova su, npr. Devojka s Androsa (Andrea), Hermafrodit (Androgynos), Praznik kovača (Chalcia), Naslednica (Epicleros), Konagdžija (Epistathmos), Pismo (Epistula), Prognanik (Exul), Ugrabljena (Harpazomene), Podmetnuti sin (Hypobolimaeus sive Subditivos), Prostitutka (Meretrix), Zelenaš (Obolostates sive Fenerator), Lančić (Plocium), Na prodaju (Polumeni), Bokser (Pugil), Drugovi (Synephebi). Volkacije Sedigit smatrao je Ceclilija najboljim rimskim komediografom, Horacije hvali njegovu gravitas (= "moralna snaga" ili "snaga izraza"), a Varon njegovu osećajnost i razradu zapleta. Naime, Varon stavlja Cecilija Stacija na prvo mesto pisaca palijate in argumentis, tj. u doslednom i neprekinutom razvoju radnje, Terencija in ethesi, u karakterizaciji likova i sredine, a Plauta in sermonibus, u vođenju dijaloga i jezičkom majstorstvu. S druge strane, Ciceron kritikuje Cecilijev latinski a Aul Gelije u jednom eseju poredi nekoliko odlomaka iz Cecilijevog Lančića s Menandrovim originalom, uglavnom na Cecilijevu štetu, premda se vidi da Cecilije pojačava komiku i čak dodaje neke farsične crte i, opšte uzev, po odnosu prema grčkim uzorima stoji između Plauta i Terencija.