Egzodus_Jevreja_iz_arapskih_država
Irak
Moderni Irak utemeljen je kao kraljevina 1921. poslije kratke britanske okupacije neposredno nakon Prvog svjetskog rata, odnosno Iračke pobune prouzrokovane tom okupacijom. Unatoč relativnoj nezavisnosti, Britanci su direktno ili indirektno ostali uključeni u iračka politička zbivanja sve do 1958. godine. Teritorij Kraljevine Irak bio je sastavljen od tri bivše osmanske administrativne jedinice – Mosulskog, Bagdadskog i Basranskog vilajeta, čime su politički sjedinjene tri glavne regionalne jevrejske zajednice. One su bile koncentrirane primarno u urbanim sredinama poput Mosula na sjeveru, Bagdada u centru i Basre na jugu, a četiri glavna faktora u oblikovanju iračko-jevrejskog društva 20. vijeka bili su osmanska politika, unutarnje osobine zajednice, te povećanje britanskog i evropskog jevrejskog utjecaja. Usprkos ovim globalnim političkim previranjima kao i turbulentnim događajima unutar samog Iraka, lokalna jevrejska zajednica uspjela je sačuvati svoj komunalni identitet i uz smjernice svog vjerskog i sekularnog vodstva angažirala se na većoj integraciji ekonomskog, društvenog, političkog i kulturnog života u novom Iraku, što je fenomen koji izraelski historičari opisuju tzv. iračkom orijentacijom ili ideologijom. desno|mini|175px|Irački [[Jevreji u Rovanduzu 1905. godine]] Kao visoko urbana zajednica, Jevreji su igrali bitnu ulogu u trgovini na tom području od kasnog 18. vijeka, a takvu poziciju zadržali su i tokom britanskog mandata i iračke monarhije odnosno sve do sredine 20. vijeka. Primjerice, prvi irački ministar financija J. Šemtov pamti se kao „otac moderne iračke ekonomije“. Više od polovine trgovaca po Iraku bili su Jevreji, prema određenim procjenama kontrolirali su 95% međunarodne trgovine , te tokom kasnih 1930-ih činili 212 od 498 članova (43%) državne privredne komore. Prema raportu američke ambasade u Bagdadu iz marta 1949. godine, procijenjeno je da Jevreji drže oko 75% trgovine i da bi veliki sektori iračke ekonomije mogli propasti u slučaju da napuste zemlju. Irački Jevreji također su intenzivno učestvovali na području kulture i odigrali su značajnu ulogu u modernizaciji i arabizaciji zemlje. Još od kasnog osmanskog perioda doprinosili su na razvoju arapske književnosti, a evolucijom masovnih medija u modernom Iraku njihovo se književno-kulturno učešće udeseterostručilo. Početkom 20. vijeka prošli su kroz dramatičan proces opismenjavanja i ubrzo su postali jednim od najpismenijih etničkih grupa na Bliskom Istoku. Od 19. vijeka održavali su dobre trgovačke odnose s Britanskom Indijom zbog čega se velik broj njih služio engleskim i francuskim jezikom. Zbog tijesnih ekonomskih veza, dio jevrejske više klase pozdravio je britansku kontrolu Iraka, no u cjelini su se više identificirali s iračkom državom. Kao subjekti obrazovani na arapskom i stanovnici arapske zemlje, irački jevrejski intelektualci smatrali su arapski jezik ključnim markerom njihovog nacionalnog identiteta. Njihova politička historija slijedila je sličan kulturno-ekonomski obrazac i Jevreji su se generalno izjašnjavali patriotima ili u najmanju ruku kao lojalni građani Iraka, te su kulturno bili puno bliže muslimanskim Arapima nego evropskim Jevrejima. Brojni među njima angažirali su se u raznim iračkim nacionalističkim pokretima uključujući i radikalni panarabizam, a nekoliko Jevreja kandidirani kao irački patrioti pobijedili su na izborima neposredno nakon osnivanja monarhije. Također, jevrejska zastupljenost u iračkom senatu bila je visoka razmjerno njihovom udjelu u ukupnoj populaciji.