cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renata Ulmanski
Tokom više od tri decenije, igrajući po pravilu sporedne uloge, ostvarila je niz likova oplemenjenih svojevrsnim šarmom. Za ulogu Melanije u pozorišnoj komediji Na ludom belom kamenu, Borislava Pekića, dobila je Sterijinu nagradu. Na filmu debituje 1955. godine glavnom ulogom u Šolaji, Vojislava Nanovića, dok najveći uspeh postiže ulogom Jule u ''Pop Ćiri i pop Spiri 1957. Soje Jovanović.
Prateći supruga, Mirka Tepavca, ambasadora SFRJ, direktora "Politike", studirala je filologiju.
Maikammer
Majkamer je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.057 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337052.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Majkamer se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 151 metra. Površina opštine iznosi 13,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.057 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 297 stanovnika/km².
Collings Lakes, New Jersey
Kolings Lejks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.706, što je 20 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Ballita, San Nicolás Tolentino
La Ballita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Nicolás Tolentino.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1623 m.
Alfredo V. Bonfil, Reynosa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Sammamish
Sammamish (Samamish, s-tsah-PAHBSH ).- Jedna od lokalnih skupina Duwamish Indijanaca iz doline rijeke Sammamish u zapadnom Washingtonu, porodica Salishan. Ime Sammamish došlo je od indijanskog "Samena" u značenju "hunter" + sufiks –mish u značenju  'people' . Sami sebe oni nazivaju s-tsah-PAHBSH ili "willow people." Sammamishi pripadaju široj grupi hah-chu-AHBSH ili "people of the lake", što se odnosi na jezero Washington, a koji su grana Duwamisha. 'Narod vrbe' (Willow People) gradili su sebi stalna naselja koja su se sastojala od 'dugih kuća' izgrađenih od cedrovine. Najveće naselje bilo im je tlah-WAH-dees sa ušća Sammamisha. Rijeku i Indijance bijelci su nazvali Sammamish, Squak, Simump, i Squowh. Indijanci su živjeli od rijeke kao i od jezera Washington, gdje su hvatali ribu, divlje ptice i drugu divljač. Također su sakupljali i kopali korijenje wapato i bobice. Tijekom zime ostajali su u svojim 'dugim kućama', dok su se ljeti razbili u skupine koje bi se raspršile duž obale rijeke i jezera.
U prvoj polovici 19 stoljeća Sammamishi su mogli brojati oko 200 duša, na koliko je procijenjeno 1832. dolaskom ljudi kompanije Hudson Bay. Nakon potpisivanja ugovora 1854. i 1855. dolazi do rata između Indijanaca i bijelaca. Indijancima ugovor ne odgovara, pa pokušava pregovarati indijanski agent Doc Maynard. Ne vrijedi. Indijanci su tvrdoglavi a 1856. neki od njih učestvuju u bici Battle of Seattle, koja se odigrala 26 siječnja. Nakon bitke Sammamishi su preseljeni na Fort Kitsap i rezervat Port Madison. Potomaka danas imaju na rezervatima Tualalip i Suquamish.
Rukometna reprezentacija Velike Britanije
Rukometna reprezentacija Velike Britanije je nacionalna rukometna reprezentacija Velike Britanije koja je pod ingerencijom Britanskog rukometnog saveza.
Reprezentacija je formirana 1969., a od 1972. do 1984. sudjeluje u međunarodnim natjecanjima, mada se nijednom nije kvalificirala za završni turnir. Nakon što je, kao domaćin, stekla pravo nastupa na Olimpijadi 2012, momčad je obnovljena 2008. s ciljem sudjelovanja na igrama, s tim da je, u međuvremenu, sudjelovala i u tekućim kvalifikacijama za svjetska i europska prvenstva.
Trenutni sastav
Izbornik: 🇷🇸 Dragan Đukić
Los Nogales, Turicato
Los Nogales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 916 m.
Predrag Lucić
Predrag Lucić (Split, 12. II. 1964. – Split, 10. I. 2018.), hrvatski novinar, književnik i redatelj.
Biografija
Osnovnu i srednju školu završio je u Splitu. Studirao kazališnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu. Režirao u Beogradu, Splitu i Tuzli.
Na Splitskom ljetu 1987. godine napravio festivalske novine Summer Times. Od siječnja 1985. povremeno surađuje u Feralu, satiričnom podlistku Nedjeljne Dalmacije. Od 1988. je stalni autor Ferala. Od iste godine u Omladinskoj iskri piše kolumnu "Drugačije mlad", uređuje kulturnu rubriku i duhoviti podlistak "Le Spizd".
mini|250px|[[Kabare "Melodije uma i Neuma" Predraga Lucića (lijevo) i Borisa Dežulovića (sredina) u Sarajevu 2009.]]U ožujku 1993. napušta Slobodnu Dalmaciju i sa skupinom kolega pokreće satiričko-politički dvotjednik Feral Tribune. Prve brojeve lista potpisuje kao glavni i odgovorni urednik. U prosincu 1993. Feral Tribune postaje tjednik, nagrađivan u inozemstvu toliko da „''je Feral dobio više inozemnih nagrada nego cjelokupno hrvatsko novinarstvo u cijeloj svojoj povijesti. Proglašen je i najboljim satiričnim listom u svijetu.“ Lucić u Feralu'' radi kao urednik lista, autor tekstova, uređuje web-stranice, kreira fotomontaže, ispisuje i uređuje razne rubrike, te pokreće i uređuje "Biblioteku Feral Tribune". Kad je nakon petnaest godina Feral 2008. ugašen, Lucić prelazi u Novi list, gdje kao kolumnist piše dnevnu rubriku "Trafika Predraga Lucića".
Pjesničke, prozne i dramske tekstove objavljivao u časopisima Fantom slobode, Ars, Sarajevske sveske i Naše pismo.
Član je Hrvatskog društva pisaca i Hrvatskog centra P.E.N.-a. Potpisnik je Deklaracije o zajedničkom jeziku.
T'it'q'et
T'it'q'et (Lillooet vlastiti), jedna od bandi Upper Lillooet Indijanaca sa Fraser rivera, na mjestu gdje joj se priključuje Cayoosh Creek. Prema kanadskom uredu za Indijanske poslove (1904) sastojali su se od dvije skupine, jedna koja je brojala 57 i druga od svega 6 osoba. Danas pod imenom T'it'q'et First Nation ili Lillooet Indian Band čine dio nacije Stl'atl'imx ili Lillooet. Naseljeni su na rezervatima: Kilchult 3, Lillooet 1, Lillooet 1a, Mccartney's Flat 4, Riley Creek 1b, Seton Lake 5 i Towinock 2.
Hurandski okrug
Hurandski okrug je jedan od 21 okruga u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Hurand.
Assérac
Aserak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara koja pripada prefekturi Sen Nazer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1360 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 22 metara (maksimalnoj 49 m, a minimalnoj 0 m).
Dothliuk
Dothliuk, jedna od četiri glavnih teritorijalnih skupina Muckleshoot Indijanaca koja je obitavala do ranog 20. stoljeća u području kod današnjeg grada South Prairie, u blizini gdje Cole Creek utječe u South Prairie Creek, pritoku rijeke Carbon River.
Agneto, Alessandria
Agneto je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 766 m.
Kuzma & Shaka Zulu
Kuzma & Shaka Zulu su Splitska rap-raggae-dance-italo disco grupa osnovana krajem listopada 1993. kada je Saša Kuzmić-Kuzma snimio pjesmu "Jedna mala Iva" koju je skladao godinu dana ranije. Do sada je snimila 4 studijska albuma: Prva liga (album) (1994), Lito ide mala (1996), Idemo na more (2003) i Di ćemo večeras 2010. Na proljeće 2014 očekuje se izlazak albuma "Niko Nikoga"
Ciannavera, Benevento
Ciannavera je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
El Tizatal (razvrstavanje)
El Tizatal ima više značenja:
Portoferraio, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8296 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Benkovac Fužinski
Benkovac Fužinski je naselje u Hrvatskoj u općini Fužinama. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Colonia la Huerta, Santiago Tuxtla
Colonia la Huerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Chanteje, Acambay de Ruíz Castañeda
Chanteje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2721 m.
Armin Schreiner
Armin Mordekhai Schreiner (Koprivnica, 25. 3. 1874 - Koncentracijski logor Jasenovac, 29. 11. 1941), utjecajni austro-ugarski i jugoslavenski industrijalac-bankar, židovski aktivist i "glava" ugledne zagrebačke porodice Schreiner.
Poslovna karijera i društveni život
1885 godine se preselio u Zagreb da bi se nedugo nakon toga zaposlio kao "desna ruka" Ferde Stejskala, u tvornici "Zagorka d.d." (danas "Tondach Hrvatska" i "Zagorka d.o.o."), koja je proizvodila cigle, crijep i ostale keramičke proizvode. U prvom desetljeću 20. stoljeća Armin je vrlo uspješno radio na organizaciji i prodaji keramičkih proizvoda iz Bedekovčine, koje je uvažao i iz Češke i Austrije, a posebno pločice za zidno unutarnje i vanjsko opločenje. Još i danas u Zagrebu ima mnogo zgrada visoke arhitekonske vrijednosti s fasadama obloženim keramičkim proizvodima Armina Schreinera. Arminov položaj u "Zagorki" sve je više rastao, da bi na koncu postao nasljednikom Ferde Stejskala. Između 1909 i 1910 sagradio je poslovnicu u Deželićevoj 30, odmah pokraj porodične vile. Armin je kasnije postao vlasnik više tvornica i predsjednik uprave odn. devedeset postotni vlasnik tvornice keramike "Zagorka d.d." (danas "Tondach Hrvatska" i "Zagorka d.o.o.") u Bedekovčini. "Zagorka d.d." je započela proizvodnju keramičkih proizvoda 1889 godine. Arminova tvornica u Bedekovčini omogućavala je posao cijelome selu, i u njoj je bilo zaposleno oko 800 radnika. Imao je značajnu ulogu u popularizaciji domaće građevne keramike. Svoje proizvode je uspješno i kontinuirano izlagao na domaćim gospodarskim izložbama, te su se "Zagorkini" proizvodi počeli koristiti na svim zapaženim gradnjama prvog i drugog desetljeća 20. stoljeća. Ferdo Schreiner, Arminov prvorođeni sin, bio je glavni direktor tvornice. Armin je bio podpredsjednik "Zagrebačkog zbora" i "Saveza industrijalaca i trgovaca Hrvatske i Slavonije", te član prve masonske židovske lože "Zagreb 1090 N. O. B'nai B'rith". Uz industriju, Armin je bio utjecajan i u bankarskom sektoru gdje je bio potpredsjednik "Gradske štedionice" (danas "Zagrebačka banka"). Kao član "Društva umjetnosti" pozivao je na suradnju slikare i kipare. U međuvremenu je Armin bio kupio jedno zemljište, južno od Karlovca, u nakani da se na njemu izgradi bolnica za liječenje tuberkuloze, koju bi vodila njegova kćer Ella, s obzirom na njezinu profesiju. Taj se naum, nažalost, nije ostvario zbog sve većeg progona Židova koji je prodirao sa Sjevera Europe.
Holokaust i smrt
U predvečerje Drugog svjetskog rata, 1938, Arminov najmlađi sin Leo se odlučio na iseljenje u Palestinu. Iako se Armin snažno protivio da Leo napusti porodicu, poduzeće i zemlju, povijesni događaji su, nažalost, dali Leu za pravo. Kada je već bilo očito da će Wehrmacht okupirati Kraljevinu Jugoslaviju, članovi porodice Schreiner pitali su se da li emigrirati dok se još može ili ostati. Armin je smatrao da valja ostati, s obzirom da - kako je uvijek govorio - "on nikada nikome nije nikakvo zlo učinio, već se naprotiv uvijek usrdno zalagao za dobro svoje obitelji i zemlje u kojoj se rodio". Armin nije htio napustiti tvornicu i svoje radnike ostaviti na cesti. U maju 1941, za vrijeme prve faze istrebljenja jugoslavenskih Židova na području novouspostavljene tvorevine Nezavisne Države Hrvatske (NDH), ustaše su uhapsile Armina i njegovu porodicu, zapljenili vilu Schreinerovih u Deželićevoj ulici i tvornicu u Bedekovčini. Svi skupa su bili deportirani u koncentracione logore u Hrvatskom primorju (Logor Metajna, Logor Slano). Armin je odande bio deportiran u koncentracijski logor Jasenovac gdje je i ubijen 29. 11. 1941 godine. Bio je zaveden pod brojem MS-ZID=128=ZOZ=6674. Arminova supruga Roza i kći Mira su ubijene u jednom od ustaških logora na otoku Pagu, sin Vladimir u koncentracijskom logoru Jadovno, sin Otto u Solunu, sin Ferdo u koncentracijskom logoru Auschwitz i unuka Helga zajedno sa majkom Gretom Schreiner u koncentracijskom logoru Stara Gradiška. Od mnogobrojne Arminove porodice rijetki su preživjeli Holokaust, među preživjelima su bili sin Leo i unuci Paul Schreiner i Fedor Lederer.
Vidi još
Porodica Schreiner
La Lagunita, Jesús María
La Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2213 m.
Lažni car
Lažni car je jugoslovenski, crno-beli film snimljen 1955. koji je režirao Velimir Stojanović a scenario je napisao Ratko Đurović. Predstavlja prvi dugometražni igrani film u istoriji crnogorske kinematografije.
Sadržaj filma
Samozvani car, Šćepan Mali nije samo fizički sličan ruskom caru za koga se izdaje. On se iskreno uživljuje u ulogu reformatora Crne Gore, zalaže se za ukidanje krvne osvete i bratoubilačke borbe i doprinosi pobedi Crnogoraca nad turskom i mletačkom vojskom. Život završava tragično: ubija ga sluga, turski plaćenik
Slavica (Fužine)
Slavica je naselje u Hrvatskoj u općini Fužinama. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Jugozapadno su Belo Selo, Vrata, Fužine, Bajersko jezero i jezero Lepenica, južno je jezero Potkoš, sjeverno su Sleme, Lokve i park-šuma Golubinjak, dalje istočno su Brestova Draga i Sunger.
Maisborn
Majsborn je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 121 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140089.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Majsborn se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 508 metara. Površina opštine iznosi 1,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 121 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Skopamish
Skopamish (Skop-ABSH) /od "skop", "first big and then little," odnosno "the people of the variable stream"/, jedna od četiri teritorijalne skupine Muckleshoot Indijanaca koje je živjelo duž gornjeg toka Green Rivera u Washingtonu blizu današnjeg Auburna. Populacija im je 1863. iznosila 183. Potomci im danas žive na rezervatu Muckleshoot, gdje su nakon ugovora Point Elliot (1855.), preseljeni zajedno sa skupinama Stkamish i Smulkamish sa White Rivera.
Capilla, Urique
Capilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 857 m.
Vrata (Fužine)
mini|Vrata
Vrata su naselje u Gorskom kotaru, općina Fužinama. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeveroistočno je Belo Selo, zapadno je Bajersko jezero i jezero Lepenica, Fužine su jugozapadno, južno je jezero Potkoš.
Privreda
Vrata su imale tvornicu namještaja poznatu po kvaliteti proizvoda, upropaštenu pod kapitalističkom Hrvatskom.
Lewis i Harris
Geografske karakteristike
Njegova ukupna površina iznosi 841 km², na kojoj živi 19,918 stanovnika, od škotskog Highlandsa ga dijeli Kanal Minch. Iako otok geografski čini jednu kontinuiranu cjelinu, obično ga se dijeli na dva odvojena otoka; na veći sjeverniji - Lewis i manji južniji - Harris.
Otok danas administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) i Namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
Sjeverni Lewis je nekada pripadao historijskoj grofoviji Ross-shire u historijskoj regiji Ross i Cromarty, a Harris je podpadao pod grofoviju - Inverness-shire
Teren tih dvaju otočkih područja u oštrom je kontrastu, dok je sjeverni Lewis pokriven močvarnim tresetom sa puno malih unutarnjih jezera, manji južniji Harris je brdovit sa preko 30 vrhova viših od 300 metara. Obale otoka vrlo su razvedene, a brojne rijeke obiluju lososima, pastrvama i pernatom divljači, ali ima vrlo malo obradivih površina, pa je zato stočarstvo vrlo razvijeno. Većina obradivog zemljišta podjeljena na male farme (prosječno velike 3 hektara) kojih ukupno ima oko 4.000, grupiranih oko 168 farmerskih naselja, koja su gotovo sva smještena na obali, jer se većina farmera bavi i ribolovom i tako krpa kraj s krajem. Svojevremeno je ribarstvo bilo vrlo razvijeno, osobito na Lewisu, gdje je postojala tvornica ribljih konzervi (haringe) u Stornowayu. Ali od kad su se pojavile moderne motorne koče, otočko ribarstvo je nazadovalo. Takvo stanje pokušao je 1918. promjeniti britanski industrijalac William Lever, koji je od 1918. puno investirao u modernu ribarsku flotu, ali ni njegov pokušaj nije uspio.
U to vrijeme oko 3.000 uglavnom mladih ljudi, napustilo je otok. Nešto kasnije razvila se tekstilna industrija (proizvodnja poznatog Harris tvida), naročito u Stornowayu pa je to djelomično nadoknadilo pad u ribarstvu. Otkriće nafte u Sjevernom moru, nije se uopće odrazilo na otočku ekonomiju, iako je bilo pokušaja da se uključi u opskrbu naftnih platformi. Posljednjih decenija sve važnija stavka otočke ekonomije je turizam.
Jedini veći grad na cijelom otoku, i najveća luka je Stornoway, on je i administrativno - trgovački centar čitavog arhipelaga - Vanjski Hebridi. U njemu i njegovoj bližoj okolici, živi preko polovice otočkih stanovnika.
Lewis i Harris poznat je kao jedna od posljednjih oaza škotsko-gelskog jezika i kulture.
Smulkamish
Smulkamish, jedna od 4 teritorijalne skupine Muckleshoot Indijanaca sa gornjeg toka rijeke White River, pritok Puyallupa, u Washingtonu. Sela Smulkamisha nalazila su se na mjestu rezervata Muckleshoot i kod današnjeg Enumclawa. Godine 1870. bilo ih je 183. Potomci im danas žive na rezervatu Muckleshoot.
1803
Godina 1803 (MDCCCIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u četvrtak po julijanskom kalendaru, koji kasni 12 dana.
Mart/Ožujak
thumb|[[Napoleondor]]
April/Travanj
mini|180px|[[Emirat Dirija (prva Saudijska država)]]
Кованлук (Мерошина)
Кованлук је насеље у Србији у општини Мерошина у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 266 становника (према попису из 1991. било је 303 становника).
Демографија
У насељу Кованлук живи 226 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,2 година (41,4 код мушкараца и 45,1 код жена). У насељу има 72 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,69.
San Agustín Nuevo, Santa María la Asunción
San Agustín Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María la Asunción.
Sturgeon-Noblestown, Pennsylvania
Sterdžen-Noblstaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 1.764.
Mačuge
Mačuge je naselje u opštini Bar u Crnoj Gori u oblasti Crmnica. Prema popisu iz 2003. bilo je 6 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 4 stanovnika).
Barst (Mozel)
Bar je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Forbaš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 483 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 83 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 287 metara (maksimalnoj 295 m, a minimalnoj 249 m).
Mačuge
Demografija
U naselju Mačuge živi 3 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 30,2 godina (18,2 kod muškaraca i 42,2 kod žena). U naselju ima 2 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,00.
Leamna de Sus, Bucovăț
Leamna de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Bucovăț.
Mačuge
Demografija
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Leamna de Sus, Bucovăț
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 371 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Savinelli, Caserta
Savinelli je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Braman, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 217, što je 27 (-11,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cinco de Mayo, Mezquitic
Cinco de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1333 m.
Groppo, La Spezia
Groppo je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Biot–Savartov zakon
Bio—Savarov zakon ili Laplaceov zakon je fizički zakon sa primenom u elektromagnetizmu. Zakon opisuje magnetsko polje koje se uspostavlja oko konstantne gustine struje. U skorije vreme, zahvaljujući jednostavnoj analogiji između magnetostatike i dinamike fluida, zakon je našao primenu u proračunavanju brzine vazduha u aerodinamičkim sistemima. Zakon je dobio ime po Žan-Baptist Biotu i Feliks Savartu koji su otrkili ovu relaciju 1820, godine.
Bio—Savarov zakon je temelj magnetostatike isto kao što je i Kulonov zakon u elektrostatici. Bio—Savarov zakon proizilazi iz Lorencovih transformacija električnog polja tačkastog naelektrisanja, koje rezultuju magnetskim poljem, i u potpunoj je saglasnosti sa Amperovim zakonom, isto kao što je i Kulonov zakon saglasan sa Gausovim zakonom.
Ako definišemo diferencijalni element struje
onda je odgovarajući diferencijalni element magnetskog polja
gde je
Struje duž zatvorene konture
Bio—Savarov zakon se koristi za proračunavanje rezultantne jačine magnetnog polja B na poziciji r koje nastaje usled delovanja struje I (npr. u žici). Protok naelektrisanja se smatra konstantnim, ne akumulira se niti smanjuje u toku vremena. Zakon je fizički prikaz integrala duž linije koji se razmatra duž putanje C kojom prolazi struja. Jednačina je data u SI jedinicama.
gde je r vektor od elementa na delu žice do tačke gde se računa magnetno polje i je ejdinični vektor od r. Koristeći jedinični vektor, jednačina može da se zapiše u obliku:
gde je dl vektor čiji je intenzitet jednak dužini infinitezimalnog elementa žice, u smeru struje kroz žicu, i μ0 je magnetna permeabilnost. Podebljani simboli označavaju intenzitet vektora.
Integracija se uglavnom vrši po zatvorenoj konturi, pošto električna struja može da putuje samo kroz zatvorene konture. Beskonačno duga žica (koja se koristi u SI definiciji električne struje - Amper) je kontra primer. Da bi se upotrebila ova jednačina, tačka u prostoru gde se računa jačina magnetnog polja je izabrana slučajnim izborom. Zadržavajući položaj te tačke fiksnim, linijski integral duž putanje električne struje se računa kako bi se izračunalo ukupno magnetno polje u toj tački. Primena ovog zakona se implicitno oslanja na princip superpozicije za magnetna polja, tj. na činjenicu da je magnetno polje vektorski zbir polja koja su nastala usled prolaska struje kroz infinitezimalno male delove žice. Princip superpozicije važi za električna i magnetna polja zato što su ona rešenja za skup linearno diferencijalnih jednačina, kao što su Maksvelove jednačine, gde je struja jedan od osnovnih termina.
Električne struje kroz provodne zapremine
Formulacija data iznad funkcioniše dobro kada struja može da se aproksimira kao struja koja prolazi kroz beskonačno tanku žicu. Ako struja prolazi kroz provodnik koji ima neku debljinu, odgovarajuća formulacija Bio—Savarovog zakona (u SI jedinicama) bi glasila:
ili ekvivalentno
gde je dV infihitezimalno mali element zapremine i J je vektor gustina struje u toj zapremini.
U ovom slučaju, integracija se vrši nad zapreminom provodnika.
Bio—Savarov zakon je osnovni zakon magnetostatike, koji ima sličnu ulogu kao Kulonov zakon u elektrostatici. Kada magnetostatika ne može da se primeni na rešavanje problema, Bio—Savarov zakon treba zameniti Jefimenkovim jednačinama.
Konstantna i uniformna struja
U specijalnom slučaju konstantne struje I, magnetno polje B jednako je
tj. struja može da izađe iz integrala.
Tačkasto naelektrisanje konstantne brzine
U slučaju tačkastog naelektrisanja q koje se kreće konstantnom brzinom v, Maksvelove jednačine daju sledeće izraze za električno i magnetno polje.
gde je r̂ vektor koji je usmeren od trenutne pozicije čestice do tačke gde se meri magnetno polje, i θ je ugao između v i r
Kada je v2 ≪ c2, električno i magnetno polje se mogu aproksimirati kao
Ove jednačine se zovu „Bio—Savarov zakon za tačkasto naelektrisanje“, jer su analogne standarnoj formi Bio—Savarovog zakona koja je ranije prikazana. Ove jednačine su prvi put dobijene 1888. godine od strane Olivera Hevasajda.
Primene zakona na magnetne odzive
Bio—Savarov zakon može da se koristi za kalkulaciju magnetnih odziva čak i na atomskom ili molekularnom nivou, pod uslovom da je moguće izračunati gustinu struje iz kvantno mehaničkih jednačina ili teorije.
Primena u aerodinamici
mini|desno|200px| Slika prikazuje brzinu (dV) indukovanu u tački P od strane elementa (dL) jačine \Gamma.
Bio—Savarov zakon se takođe koristi u teoriji aerodinamike, za izračunavanje brzina koje potiču od vrtloženja.
<ol> <li>Magnetski indukovana struja
je u osnovi rotirajuća analogija odnosu linearnih električnih struja,
<li>Električna struja konvekcije
gde je ρ gustina naelektrisanja. B je posmatrano kao vrsta magnetskih struja vrtloga koji su poravnati po svojoj aksijalnoj ravni, a H je bila obimna brzina vrtloga.</li> </ol>
Jednačina električnih struja može biti posmatrana kao konvektivna struja naelektrisanja koja uključuje linearno kretanje. Po analogiji, magnetna jednačina je induktivna struja koja uključuje spin. Ne postoji linearno kretanje u induktivnoj struji duž B vektora. Magnetno indukovana struja predstavlja linije sile. Tačnije, predstavlja linije zakona inverznog kvadrata sile.
U aerodinamici, indukovane struje vazduha formiraju kaleme oko ose vrtloga koje imaju ulogu električnih struja u magnetizmu. Ovo stavlja vazdušne struje u istu ulogu kao i magnetni vektor indukcije B u elektromagnetizmu.
U elektromagnetizmu, B linije formiraju prstene u obliku kalema oko električnih struja, dok u aerodinamici, vazdušne struje formiraju prstene u obliku kalema oko ose vrtloga.
Zato u elektromagnetizmu, vrtlog igra ulogu efekta, dok u aerodinamici, vrtlog ima ulogu uzroka. Ipak kada pogledamo linije B same za sebe, vidimo tačan aerodinamički scenario, tako da B predstavlja osu vrtloga i H predstavlja obimnu brzinu kao i u Maksvelovom radu iz 1861. godine.
U dve dimenzije, za vrtlog beskonačno velike dužine, indukovana brzina u tački je data sa
Tassano, Brescia
Tassano je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Biot–Savartov zakon
Primena u aerodinamici
gde je Γ snaga vrtloga i r je razdaljina pod pravim uglom između tačke i linije vrtloga.
Ovo je granični slučaj formule za segmente vrtloga ograničene dužine:
Tassano, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 484 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Biot–Savartov zakon
Bio—Savarov zakon, Amperov zakon i Gausov zakon elektromagnetizma
Magnetno polje B koje se dobija iz Bio—Savarovog zakona će uvek zadovoljiti Amperov i Gausov zakon magnetizma.
!Kratak prikaz dokaza da će magnetno polje koje se izračunava pomoću Bio—Savarovog zakona uvek zadovoljiti Gausov zakon magnetizma i Amperov zakon.
Zamenjujući relaciju
i koristeći činjenicu da J ne zavisi od koordinata, ova jednačina može da se napiše kao
Pošto je divergencija uvojka uvek nula, ovo postavlja Gausov zakon magnetizma. Sledeće, uzimajući uvojak sa obe strane, i koristeći formulu za zavijenost uvojka, i opet koristeći činjenicu da J ne zavisi od koordinata, dobija se rezultat
Na kraju, zamenom u relacije
(gde je δ Dirakova delta funkcija), koristeći činjenicu da je divergencija J jednaka nuli (po pretpostavkama magnetostatike), i vršeći integraciju, dobija se rezultat
tj. Amperov zakon (bez Maksvelovih korekcija, zamenske struje).
Isprani
Isprani je hrvatska drama iz 1995. godine. To je drugi dugometražni film kojeg je režirao Zrinko Ogresta. Radnja, temeljena na motivima proze poljskog književnika Mareka Hlaska, se vrti oko mladog para (Katarina Bistrović-Darvaš, Josip Kučan) koji ima problema naći mjesto gdje bi mogli biti nasamo kako bi bili intimni.
Film je osvojio 6 nagrada na Festivalu igranog filma u Puli: za najbolji film, režiju, glavnu glumicu (Bistrović-Darvaš), glavnog glumca (Šovagović), sporednog glumca (Nadarević) i montažu.
Radnja
Jagoda je mlada studentica u svojim 20-ima koja živi u malom, skućenom stanu u Zagrebu zajedno sa svojom siromašnom obitelji; bolesnom i mrzovoljnom majkom i depresivnim ocem. Osjeća se skučenom i čezne za par trenutaka mira i privatnosti za sebe. Frustracija se samo povećava činjenicom što ima dečka, Zlatka - no nema mjesta gdje bi mogla spavati s njim.
Princeps
Princeps (množina: principes) je latinska riječ koja znači "prvi po redu", "glavni" ili "uzvišeni". Ona je bila dio službenog naziva za određen broj funkcionara u rimskoj državi, odnosno titula za velikodostojnike.
Isprani
Radnja
Istodobno, njen brat Tukša se opija i životari po kafićima čekajući danima da se njegova ljubavnica, inače udana žena, odluči želi li ostati s njim ili sa suprugom. Jagoda i Zlatko pokušavaju naći mjesto za malo intimnosti, pa tako otiđu u vojnu bazu, otrcani stan pa i u šumu, no uvijek ih netko prekine. Kada on napokon pronalazi stan, ona prekida vezu s njim i natjera brata da prestane uzaludno čekati u kafići.
Princeps
Najpoznatiji od svih princepsa je bio Oktavijan, kome je godine 27. pne. Senat dao taj naziv. Iako je Rim u to doba de facto bio monarhija, Oktavijan je inzistirao na službenoj tituli koja je značenjem bila bliža izrazu "prvi građanin". Oktavijanovi motivi su bili nastojanje da se izbjegnu ranije titule rex (kralj) ili dictator (rimski diktator), koje bi mogle povrijediti još uvijek snažne republikanske sentimente, odnosno ugroziti njegov novi režim. Uvođenje te titule historičari smatraju formalnim završetkom Republike i početkom Carstva. Rani period Carstva, koga je karakterizirala ta titula, odnosno nastojanje da se očuva određeni kontinuitet s Republikom i njenim tradicijama, se po izrazu princeps naziva principat. Nije točno ne preporučujem
Isprani
Kritike
Kritike filma su bile uglavnom pohvalne. Damir Radić je zapisao:
Princeps
Kasnije upotrebe
Od riječi princeps potiče riječ princ.
Isprani
Kritike
Daniel Rafaelić je za Filmski leksikon zapisao:
Arsen Oremović je filmu dao tri od četiri 'kritičarska prsta':
El Sauz, Turicato
El Sauz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 593 m.
San Felipe, Reynosa
San Felipe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Baštijani
Baštijani su naselje u Hrvatskoj u općini Jelenju. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se zapadno od rijeke Rječine. Sjeverno preko rijeke su Milaši i Brnelići, a istočno su Martinovo Selo, Lubarska, Ratulje i Jelenje. Jugoistočno su Lopača, Drastin i Lukeži. Dalje na zapadu su Saršoni.
Memnonovi kolosi
thumb|300px|Memnonovi kolosi Memnonovi kolosi su dve masivne statue faraona Amenhotepa III koje od oko 1370. godine pne. stoje u Tebanskoj nekropoli. Sa druge strane reke Nil nalazi se grad Luksor.
Dimenzije istočnog (severnog) kolosa su:
Rastojanje među kolosima je 15 metara.
Obe statue su veoma oštećene, pri čemu nisu prepoznatljivi detalji iznad pojasa. Zapadna statua je u jednom bloku, dok istočna ima veliku pukotinu u donjem delu, a u gornjem se sastoji iz 5 slojeva stene. Ovi gornji slojevi su od peščara, i rezultat su pokušaja rekonstrukcije iz vremena Rimskog carstva. Veruje se da su prvobitno statue bile identične i pored malih razlika u natpisima.
Namena kolosa je bila da stražare na ulazu u posmrtni hram Amenhotepa III. To je bio ogromni kompleks građevina na 35 hektara u kojima je faraon slavljen kao bog i pre i posle smrti. U svoje vreme to je bio najveći kompleks hramova u Egiptu. Osim kolosa, malo je preostalo od ovog hrama. Stalne godišnje poplave reke Nil oslabile su njegove temelje, a i kasniji vladari su koristili građevinski materijal sa hramova za nove poduhvate.
Ime i legenda
Memnon je bio heroj iz Trojanskog rata, kralj Etiopije koji je iz Afrike došao u Malu Aziju u pomoć braniocima. Ubio ga je Ahil. Ime Memnon znači „gospodar zore“, što se odnosi na zvuk koji se mogao čuti iz jedne od statua.
Veliki zemljotres je 27. godine pne. srušio gornji deo istočnog kolosa i napravio veliku pukotinu u donjem delu. Posle ovog događaja, preostali deo statue bi pred zoru odavao zvuk. Najraniji izveštaj o ovom fenomenu potiče od istoričara i geografa Strabona, koji tvrdi da je čuo ovaj zvuk 20. godine pne. O tome su još pisali Plinije, Pausanija i Juvenal. Na samoj statui postoji oko 90 grafita posetilaca koji su došli da budu svedoci ove pojave.
Legenda o „zvuku iz kolosa“ se proširila antičkim svetom. Nekoliko rimskih imperatora je posetilo kolose. Verovalo se da oni imaju nešto božansko u sebi ili moć predviđanja. Oko 199. car Septimije Sever je naredio popravku kolosa u nameri da dobije naklonost bogova. Posle ove intervencije, tajanstveni zvuk se više nije javljao.
Naučnici smatraju da je ovaj fenomen bio uzrokovan promenom temperature u jutro i isparavanjem rose iz porozne stene. Slični zvukovi se danas mogu čuti u okolini drugih spomenika starog Egipta, kao što je hram u Karnaku.
August (titula)
right|thumb|300px|Rimska kovanica s likom cara [[Dioklecijana i titulom Augustus]]
Augustus je latinska riječ koja znači "veličanstveni" ili "uzvišeni", a koja se koristila kao jedna od titula za rimske careve. Prvi ju je koristio Oktavijan nakon što je godine 27. pne. dobio titulu princeps i time formalno dotadašnju Republiku pretvorio u Carstvo. Oktavijan je inzistirao upravo na toj tituli, odbivši prijedlog Senata da ga se preimenuje u Romula, a nakon te odluke ga se zvalo isključivo Cezarom Augustom, a ne više Oktavijanom. Iako su tu titulu koristili i kasniji carevi, tek ju je Dioklecijan pred kraj 3. vijeka počeo koristiti kao dio svoje službene titule. Njen grčki ekvivalent, korišten u istočnom dijelu Carstva, bio je sebastos i, rjeđe, augoustos.
Za razliku od nekih ranijih rimskih carskih titula kao što su Caesar, imperator ili princeps, august nije poslužila kao osnova za titule u kasnijem periodu. Umjesto toga se uvriježila tek kao popularno muško ime, odnosno naziv za VIII mjesec u kalendarskoj godini.
The Last House on the Left (film, 1972)
The Last House on the Left je američki horor film snimljen 1972. godine u režiji Wesa Cravena, kome je to dobio cjelovečernji debi, poznat po tome što se navodi kao jedan od začetnika eksploatacijskog žanra rape and revenge.
Craven, koji je prije toga za producenta Seana S. Cunninghama radio na seksplatacijskom pseudodokumentarcu Togehter je ideju za osnovni zaplet dobio od daleko poznatijeg Bergmanovog crno-bijelog filma Djevičanski izvor iz 1960. godine. The Last House on the Left je originalno zamišljen kao hardcore pornografski film, ali su tokom produkcije Craven i Cunningham zaključili da će publiku bolje privući sa eksplicitnim nasiljem, nego sa seksom, odnosno na taj način izbjeći probleme sa cenzurom. Film je snimljen sa niskim budžetom, ali je prilikom distribucije korištena izuzetno vješta promotivna kampanja sa sloganom "Da ne padnete u nesvijest, ponavljate u sebi 'ovo je samo samo film'".
Una vita difficile
Una vita difficile je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1961. godine u režiji Dina Risija. Protagonist, koga tumači Alberto Sordi, je Silvio Magnozzi, potporučnik italijanske kraljevske vojske koji se za vrijeme Drugog svjetskog rata priključio antifašističkim partizanima i iz rata izašao kao idealistički sljedbenik komunizma i zagovornik radničke klase. Radnja prati njegov život u poratnim godinama kada doživljava niz životnih neuspjeha, za razliku od svojih korumpiranih sunarodnjaka koji su se daleko bolje prilagodili okolnostima ekonomskog buma. Una vita difficile, koja se ponekad navodi kao Risijev ironični prikaz prilika u Italiji u ranim godinama režima Prve republike, se često naziva jednim od klasičnih ostvarenja žanra commedia all'italiana i jednim od najvažnijih italijanskih filmova svoga doba. U jednoj sceni, pak, protagonist dolazi u znameniti rimski studio Cinecitta u pokušaju da ishodi snimanje filma o svom životu, te se u njima u pojavljuju glumci Silvana Mangano i Vittorio Gassman, te režiser Alessandro Blasetti tumačeći same sebe. Sordi je, pak, u intervjuu neposredno pred smrt izjavio da mu je uloga Silvija Magnozzija bila najdraža u životu.
The Last House on the Left (film, 1972)
Usprkos niskog budžeta i očigledno eksploatacijskog karaktera, The Last House on the Left je privukao pažnju dijela kritike, prije svega zbog Cravenovog kreativnog pristupa, koji je uključivao ironično korištenje pop balada kao muzičkog komentara nekih od najuznemiravajućih prizora, kao i humorističke scene koje prikazuju nesposobnog šerifa i njegovog zamjenika između scena eksplicitnog nasilja i tragedije. Uticajni kritičar Roger Ebert je pohvalio film, a Craven je velikim dijelom temeljem njega izgradio reputaciju jednog od majstora horor-žanra. Promotivna kampanja je, pak, omogućila da film dobije vrlo dobro gledanost, a s obzirom na uloženi novac ostvari i izuzetan profit za producente. Njegov je uspjeh potakao snimanje niza imitacija, odnosno brojnih ostvarenja koja su koristila različitu varijaciju osnovnog zapleta i natjecale se po eksplicitnosti nasilja. Kada je nedugo potom znameniti italijanski giallo film Reazine a catena prikazivan u SAD, neki od distributera su ga, iako je snimljen ranije i sa njime nema nikakve neposredne veze, reklamirali kao njegov nastavak. The Last House on the Left je tokom distribucije u brojnim zemljama, uključujući SAD, bio predmetom brojnih cenzorskih zahvata, a neke od scena koje su tada bile izbačene su danas izgubljene.
Godine 2009. je snimljen istoimeni remake, koji je uglavnom loše prošao kod kritike.
Zločini partizana u Drugom svjetskom ratu
Zločini partizana u Drugom svetskom ratu su zabeleženi u postupanju prema zarobljenicima, koji su često vansudski streljani.
Još u toku narodnooslobodilačke borbe bilo je "klasnih skretanja" odnosno likvidacije pojedinaca na osnovu sumnji, surovih ideoloških obračuna putem vansudskih izvršenja, što je vodilo kompromitovanju čitavog pokreta.
Prvi masovni zločin nad civilnim stanovništvom u Srbiji zabeležen je upravo od strane partizanskih jedinica već 31. jula 1941, u Valjevskom okrugu, u selu Gunjaci kod Pecke, opština Osečina (M Radanović, Kazna i zločin, Beograd 2016, str. 70). Pored masovnih zločina u valjevskom kraju su tokom leta i jeseni 1941. godine zabeležena su i brojna pojedinačna zverstva (K. Nikolić, N. Dević, V. Krivošejev, Valjevo pod okupacijom u Drugom svetskom ratu, Valjevo 2021, 86-92)
Tokom postojanja kratkotrajne Užičke republike 1941. godine partizani su zatočili i nakon stravične torture streljali uglednog komunistu i novinara Živojina Pavlovića, koji je pisao o staljinističkim čistkama u Sovjetskom Savezu. Pavlović je streljan u Krčagovu, uoči pada Užica, zajedno sa još "četiri-pet kamiona" punih zatvorenika iz užičkog zatvora koje su komunisti osudili na smrt ("narodnih neprijatelja", lopova, četnika i drugih).
U Crnoj Gori su obračuni između četnika i partizana bili posebno okrutni. Tako britanski oficir za vezu Bil Hadson primećuje:
Petranović navodi da za partizanske zločine u Crnoj Gori niko nije odgovarao, jer je do njih dolazilo u okviru opšte orijentacije CK KPJ, a nosioci ove linije su bili „najdosledniji komunisti".
Jovan Kokot u svojim sećanjima pominje streljanja seljaka, "četničkih agenata i jataka" u Bosni, nakon što bi ih partizani osudili na smrt. U svojoj knjizi sećanja Mirko Tepavac govori o streljanjima zarobljenika, pa čak i o paljenju jednog sela u Bosni, radi odmazde, ali bez ubijanja njegovih stanovnika.
Ponekad su zločini pojedinih partizanskih jedinica poprimali obeležja krvne osvete, kao npr. bio masakr u Baru, u Crnoj Gori, proleće 1945. godine.
Vafd
Vafd punim imenom Al-wafd Al-miṣrī ( Egipatska delegacija), nacionalistička politička partija koja je bila ključna za stjecanje egipatske nezavisnosti od Velike Britanije.
Historija
Vafd je nastao 13. novembra 1918. pod vodstvom Saada Zaglula, kao stalna delegacija egipatskog naroda, i zatražio svoje mjesto u Londonu i na mirovnim konferencijama nakon Prvog svjetskog rata. Britanci su u martu 1919. otjerali u egzil lidere Vafda; Saada Zaglula, Ismaila Ṣidkija i Ḥamida Basila, što je dovelo do kratkotrajnog prekida aktivnosti partije na javnoj sceni. Nakon što je Velika Britanija jednostranom deklaracijom 28. februar 1922 proglasila - nezavisnost Egipta, Vafd se u septembru 1923. organizirao kao politička partija. Kao ključni dio svog programa istakli su potpunu autonomiju nad unutrašnjim pitanjima, ustavnu vlast, građanska prava i egipatsku kontrolu nad Sudanom i Sueskim kanalom.
Na prvim parlamentarnim izborima 1924., - Vafd je osvojio 90 % mandata i formirao svoju vladu. Odkad je Egipat 1936. dobio potpunu nezavisnost, Vafdove vlade bile su u stalnom sukobu sa egipatskim kraljem.
Vafd je 1937. osnovao Ligu vafističke omladine (Rabitat ash-Shubbān al-Wafdiyyīn) kao inkubator za buduće članove. Liga je postala baza Vafdove paravojne formacije Plave košulje koja u Zelenim košuljama imala svoj fašistički pandan. Sve do raspuštanja svih političkih partija od strane Savjeta komande revolucije 1953., Vafd je kontrolirao četiri dnevne i četiri tjednih novina.
Partija - Vafd je obnovljena u februaru 1978. nakon što je Anvar Sadat legalizirao višepartijski sistem, ali se već u junu iste godine raspala a preostali članovi Narodne skupštine postali su nezavisni poslanici.
Mirko Tepavac
Mirko Tepavac "Beli" (Zemun, 13. 8. 1922 – Beograd, 28. 8. 2014) je bio aktivista komunističke omladine u vreme kraljevine Jugoslavije, partizanski borac i ilegalac u drugom svetskom ratu, te visoki državni funkcioner SFRJ.
Obavljao je funkciju jugoslovenskog ministra spoljnih poslova, sa koje je smenjen tokom čistke "liberala" u Srbiji 1972. godine. Od 1990-ih godina piše knjige.
Predratna biografija
Rođen je 13. 8. 1922. godine u Zemunu. Kao šesnaestogodišnjak je 1939. prvi put uhapšen i batinan od strane policije, zbog veza sa komunističkom omladinom. Gimnaziju je učio u Zemunu, ali nakon odluke ministarstva Prosvete o "isterivanju iz svih škola na teritoriji Uprave grada Beograda" (zbog komunizma!) morao je nastavi školavanje u Sremskoj Mitrovici i Beloj Crkvi.
Drugi svetski rat
minijatura|Ulazak jedinica [[36. vojvođanska divizija NOVJ|36. vojvođanske divizije u oslobođeni Irig novembra 1944.]]
Nakon napada Nemačke na SSSR, u julu 1941. godine iz Zemuna prelazi u okupiranu Srbiju i pridružuje se prvoj četi Kosmajskog partizanskog odreda. Nakon toga po zadatku SKOJ-a ponovo prelazi u Zemun da radi na organizovanju pokreta otpora kao ilegalac. Odlazio je na ilegalne sastanke, smeštao i krio ljude, tehniku i oružje. Član je Komunističke partijae Jugoslavije od 1942. godine.
Uhapšen je u noći 12. avgusta 1942. upadnom ustaške policije u porodični stan. Isledovao ga je lično Nikola Francetić, veteran zagrebačke antikomunističke policije, brat Jure Francetića, komandanta zloglasne "Crne legije". Od njega je traženo da otkrije identitet vođe gradskog komiteta Skoja, "Cvikeraša", što nije učinio:
Nakon nekoliko meseci strahovitog mučenja u ustaškim zatvorima po Sremu, pušten je krajem decembra 1942, na intervenciju brata domobranskog oficira, koji potom i sam prelazi u partizane. Početkom 1943. godine preko Srema je otišao u Bosnu u vojvođanske partizanske jedinice. Tepavac je, zbog "nejasnoća" oko njegovog puštanja, prvo raspoređen kao puškomitraljezac u sastavu vojvođanske brigade u Bosni. Potom je unapređen na dužnost zamenika političkog komesara odreda, brigade, a na kraju i 36. vojvođanske divizije. Njegova divizija je tokom 1943-1944. godine vodila teške borbe sa elitnom nemačkom SS divizijom Princ Eugen po Bosni, a septembra 1944. godine prelazi u Srbiju gde sa lakoćom razbija Kalabićeve četnike, "potpuno nesposobne da se suprotstave".
Njegova jedinica je potom prešla Savu i nastavila sa oslobađanjem mesta po Vojvodini, nakon čega je učestvovala na Sremskom frontu.