cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Vasilevo
Geografske karakteristike
Opština Vasilevo graniči s Opštinom Berovo na sjeveru, s Opštinom Bosilovo na istoku, s Opštinom Strumica na jugu, s Opštinom Konče na jugozapadu, te s Opštinom Radoviš na zapadu.
Ukupna površina Opštine Vasilevo je 230,4 km².
Stanovništvo
Opština Vasilevo  ima 12 122 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Vasilevo
Ukupni broj naselja u opštini je 18, od kojih su svih 18 sela.
Dekab
Dekab se može odnositi na
Elbert
Elbert se može odnositi na
Coux (Primorski Šarant)
Ku je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 403 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,21 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 99 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 44 m).
Evans (razvrstavanje)
Evans se može odnositi na
Zona Industriale, Chieti
Zona Industriale je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
GPR26
__NOTC__
GPR26, G protein-spregnuti receptor 26, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR26 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Arhiepiskopija Australije, Novog Zelanda i Filipina
Arhiepiskopija Australije, Novog Zelanda i Filipina je eparhija Antiohijske pravoslavne crkve.
Nadležni arhijerej je gospodin Pavle, a sjedište arhiepiskopije se nalazi u Sidneju.
Istorija
Prvi mirjani Antiohijske pravoslavne crkve u Australiji su došli u Sidnej oko 1870, i formirali su prvu parohiju, ali prvi antiohijski pravoslavni sveštenik, -{Nicholas Shehadie}-, nije imenovan sve do 1913. godine. Druga parohija je osnovana u Melburnu (1937). Arhiepiskopija je osnovana 1970, a na njenom čelu se nalazio episkop -{Gibram Rimlawi}-. Druga sidnejska crkva je otvorena u Pančboulu (1974).
Danas, postoje četiri crkve u Sidneju, mali centar u Volongongu, dvije crkve u Melburnu, i zajednice u Adelejdu i Brizbejnu. Postoje tri zajednice na Novom Zelandu.
Organizacija
Arhiepiskopija Australije, Novog Zelanda i Filipina je jedinstvena eparhija koja pokriva više zemalja. Sjedište arhiepiskopa je u Australiji, i tamo postoji dekanat za Novi Zeland i vikarijat na Filipinima. Ukupno ima 25 parohija i misija širom Australije, 8 parohija i misija u dekanatu na Novom Zelandu i 32 parohije i misije na Filipinima.
Arhiepiskopija ima jedan ženski manastir — manastir Svete Ane u Prestonu, Viktorija. Arhiepiskopija je takođe osnivač Melnburškog instituta pravoslavnih hrišćanskih studija.
Springboro, Ohio
Sprigbaro je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.409, što je 5.029 (40,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Foundryville, Pennsylvania
Faundrivil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 256, što je 9 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gilmer
Gilmer se može odnositi na
Hillcrest Heights, Florida
Hilkrest Hajts je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 254 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 254 stanovnika, što je 12 (4,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chaulieu
Šolije je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 271 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 368 metara (maksimalnoj 366 m, a minimalnoj 243 m).
Ivo Frank
Ivo Frank (rođen: Ivan Frank) (Zagreb, 17. 12. 1877 - Budimpešta, Kraljevina Mađarska, 19. 12. 1939), hrvatski pravnik, političar, srbofob, član Stranke prava (SP), Čiste stranke prave (ČSP) i jedan od vođa Hrvatske stranke prava (HSP), borac protiv mađarske i velikosrpske hegemonije unutar Austro Ugarske Monarhije i kasnije Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca tj. Kraljevine Jugoslavije.
Podrijetlo i školovanje
Dr. Ivo Frank je rođen u Zagrebu 17. 12. 1877 Odrastao je s petero braće u uglednoj hrvatsko-židovskoj obitelji Josipa i Olge (Rojčević) Frank. Frank je 1895 završio "Klasičnu gimnaziju" u Zagrebu, a 1905 doktorirao je pravo na Pravnom fakultetu u Zagrebu.
U Austro-Ugarskoj Monarhiji
Pravo vođenja odvjetničkog ureda stekao je 1908 godine. Govorio je odlično njemački, engleski, francuski i talijanski jezik, dok mađarski nikada nije u potpunosti savladao unatoč višegodišnjem životu u Budimpešti.
Političku inicijaciju obavio je u oktobru 1895 godine tijekom dolaska kralja Franje Josipa I. u Zagreb, kada je sa skupinom srednjoškolaca i studenata zagrebačkog Sveučilišta sudjelovao u skidanju mađarskog stijega s prigodnog slavoluka na Glavnom kolodvoru. Uslijedila je rasprava na Kraljevskom sudbenom stolu protiv svih sudionika prosvjeda. Zajedno s bratom Vladimirom bio je osuđen na četiri mjeseca zatvora. Za vrijeme boravka kralja Franje Josipa I. u Zagrebu, dr. Frank je također prosvjedovao ispred Srpske crkvene općine i pravoslavne crkve. Povod za prosvjede bilo je vješanje srpskog barjaka na zgradi Pravoslavne crkve, što je u dijelu pravaške mladeži shvaćeno kao otvorena provokacija koja je potvrđivala čvrstu vezu između režima bana Khuen-Hédervárya i srpske politike u banskoj Hrvatskoj. Sljedeću javnu akciju izveo je dvije godine kasnije, 1897 godine. Povod je bila javna kleveta Vjekoslava Fleišera, urednika suparničkog dnevnika Hrvatska domovina, koji je nazvao dr. Franka "rogonjom". Na to je dr. Frank, tada student prava, na ulici pljusnuo Fleišera. U protusrpskim prosvjedima puno širih razmjera sudjelovao je i u septembru 1902 godine. Tada je Stjepan Radić prozvao dr. Franka da je "skupljao čete rulje, postavljao im predvodnike, davao naloge i primao izvješća o razbijanju i pljački srpskih dućana i stanova". Dr.Frank je bio oslobođen krivnje, za razliku od 72 drugih osoba, uključujući Radića, koje su bile osuđene tijekom septembarskih događaja.
Dr. Frank je bio prozvan zbog sudjelovanja u još jednim protusrpskim ispadima. Riječ je o događajima koji su bili posljedica sarajevskog atentata, kad je ubojstvo prijestolonasljednika-nadvojvode Franje Ferdinanda i njegove supruge Sofije izazvalo nemire usmjerene protiv Srba u raznim mjestima Trojednoj Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije te Bosne i Hercegovine. Dr. Frank je bio apostrofiran kao glavni začetnik zagrebačkih prosvjeda. Tu je ocjenu prihvatio, tumačeći da je to bila "patriotska dužnost", ali nije prihvatio ocjenu da je bio intelektualni začetnik julskih izgreda. Ogradio se od paljenja i pljačkanja trgovina u vlasništvu Srba uz obrazloženje da su događaji bili pod nadzorom dok ih je vodila Hrvatska stranka prava (HSP), a kad se uključila policija onda je do izražaja došla "bijesna svjetina", što je bio povod za uvođenje prijekog suda u Zagrebu.
Osim sudjelovanja u prosvjedima, dr. Frank se počeo baviti i drugim uobičajnim oblicima političkih djelatnosti. Sve se redovitije nalazio uz oca koji je vrlo često održavao javne skupove radi promicanja stranačkih interesa. Tako je dr. Frank zajedno sa ocem nastupao na pučkim skupštinama tijekom nemira iz 1903 godine, kojima je uskoro zaključeno razdoblje krute Khuen-Héderváryjeve vladavine u Trojednoj Kraljevini Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji.
Dr. Frank je dva puta uzastopce biran za saborskog zastupnika. Prvi put se neuspješno kandidirao 1906 u sisačkom kotaru. U Hrvatski sabor je ušao prvi put 1911 godine i to izborom u kotaru Vojni Križ. Izbor je potvrdio i na sljedećim izborima dvije godine kasnije. Prije njega je u tom kotaru od 1887 do smrti uzastopce bio biran njegov otac. Tijekom saborskog razdoblja od 1913 do 1918 bio je vrlo aktivan zastupnik. Uz to je bio jedan od vodećih ljudi pravaške stranke koja se nakratko ujedinila 1911 godine, da bi dvije godine kasnije ponovno došlo do podjele na "frankovce" i "milinovce". Prevladavalo je mišljenje da je u tom razdoblju dr. Frank zajedno s Aleksanderom Horvatom bio čelna osoba Hrvatske stranke prava, kako se u tom razdoblju službeno nazivala "frankovačka skupina".
Neposredno nakon početka Prvoga svjetskog rata dr. Frank je u augustu 1914 unovačen u vojsku Austro-Ugarske Monarhije. Služio je vojsku u činu poručnika topništva, a sudjelovao je i u borbama na galicijskom bojištu protiv ruske vojske u sastavu druge bitnice "6. poljsko-topničke pukovnije". Nakon obnove parlamentarnog života u Austro-Ugarskoj Monarhiji ponovno se vratio u saborske klupe, gdje je ustrajno branio načela SP-a prigodom rasprava o hrvatsko-ugarskoj nagodbi, tumačenja hrvatskih interesa u Monarhiji i komunalnim problemima njegova izbornog kotara. Ipak, u središtu njegovih saborskih istupa bilo je suzbijanje bilo kakvog vezivanja hrvatske sa srbijanskom politikom, a osobito je pobijao ideju rušenja Habsburške Monarhije, prema njemu jedinog jamstva da Hrvati "ne postanu žrtvom nezasitnih talijanskih aspiracija, te da se hrvatski narod ne bi utopio u moru velikog srpstva, koje je jednako jugoslavenstvu". Dr. Ivo Frank je držao da srpski političari iz redova Srpske samostalne stranke (SSS) i članice Hrvatskosrpske koalicije, koja je imala saborsku većinu, bez ograda prate zov Beograda. Prema dr. Franku srbijanska politika je "uzela cilj da anektira hrvatske zemlje" tako da za "hrvatski narod ne može ništa dobra izaći iz suradnje s takvim saveznikom". Još za vrijeme rata, polovicom 1918 godine, zbog veza frankovačkih prvaka s visokim krugovima izvan Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije, došlo je do optužbi iz redova Hrvatsko-srpske koalicije da se dr. Frank zajedno s Aleksandrom Horvatom zalagao za ukidanje ustavnog stanja i uvođenje vojnog komesarijata.
Dr. Frank je bio dijelom Belvedere kruga. Riječ je o skupini političara raznih nacionalnih pripadnosti koja se okupljala oko prestolonasljednika Franje Ferdinanda radi izrade planova vezanih uz njegovo preuzimanja trona. Dr. Frank je nakon ubojstva Franje Ferdinanda nastavio tražiti rješenja hrvatskog pitanja pod habsburškom dinastijom. Tijekom rata često je putovao u Budimpeštu i Beč, pokušavajući u pregovorima s mađarskim i austrijskim političarima postići povoljniji položaj za Hrvate u sklopu Monarhije. Zajedno sa stranačkim predsjednikom dr. Aleksandrom Horvatom bio je na proljeće 1918 godine u audijenciji kod kralja Karla I. Austrijskog. Usporedno s neuspješnim pokušajima pronalaska povoljnijih rješenja za hrvatski položaj uz pristanak dvora i austrijskih državnika, dr. Frank je nastojao držati otvorenim vrata i za dogovore s ugarskim državnicima.
U Kraljevini SHS i izgnanstvu
Već sljedeće godine pokrenut je u Zagrebu proces protiv Milana Šufllaya i Ive Pilara radi veleizdaje. Optužnica ih je teretila za veze s hrvatskim emigrantskim pokretom na čelu s dr. Frankom za kojeg je vlast Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca istaknula da se "predstavljao u inozemstvu pred inostranim vlastima kao zastupnik hrvatskog naroda, a naročito kao punomoćenik Stjepana Radića.".
Dr. Frank je preko svoje polusestre Olge Kvaternik bio ujak ustaškog dužnosnik Eugena Dide Kvaternika. Dr. Frank se rano udaljio od Ante Pavelića i njegove fašitičke politike. Paveliću je jako zamjerio što je uvukao Kvaternika u organizaciju marseillskog atentata na kralja Aleksandar I. Karađorđevića. Prilikom Kvaternikovog boravka u Italiji, dr. Frank ga je pismom pozvao k sebi u Mađarsku poručivši mu da "fašizam nije za Hrvate!".
Smrt i pokop u Hrvatskoj 2007 godine
Dr. Ivo Frank umro je 19. 12. 1939 u Budimpešti. Smrt dr. Franka je u Hrvatskoj zabilježio poznati pravaš Stipe Vučetić. Vučetić je opisao dr. Franka kao "pravog barjaktara prave hrvatske misli".
Imra Agotić
Imra Agotić (Gorjani, 12. 1. 1943 - Zagreb, 18. 3. 2012), hrvatski general i prvi zapovjednik Hrvatskoga ratnog zrakoplovstva.
Životopis
U oktobru 1991 godine Tuđman je imenovao generala Agotića glavnim pregovaračem s predstavnicima JNA, čiji je predstavnik bio general Andrija Rašeta, o njihovom napuštanju državnog područja republike Hrvatske. Pregovori su se vodili pod pokroviteljstvom "Promatračke misije Europske zajednice" u zagrebačkom hotelu "I" od 8. 10. 1991 do konca te godine. Mjesec dana kasnije promaknut je u čin general-bojnika. Odlukom Predsjednika RH u januaru 1992 godine general Agotić je imenovan za prvog zapovjednika Hrvatskog ratnog zrakoplovstva i protuzračne obrane. Na Dan državnosti 1995. godine promaknut je u čin general-pukovnika Oružanih snaga Republike Hrvatske (HV).
U martu 1996 godine general Agotić je imenovan pomoćnikom načelnika Glavnog stožera Oružanih snaga Republike Hrvatske za Hrvatsko ratno zrakoplovstvo. Ovu dužnost je obnaša do 21. 2. 2000 godine kada ga je Predsjednik RH Stjepan Mesić imenovao svojim pomoćnikom za obranu i vojna pitanja.
31. 12. 2002. godine general Agotić je umirovljen kao djelatna vojna osoba, prije čega je promaknut u čin generala zbora. 1. 2. 2003 godine predsjednik Stjepan Mesić ga je imenovao svojim savjetnikom za nacionalnu sigurnost. Dužnost je obnašao do 2005. godine. 2003 godine general Agotić je svjedočio je u procesu protiv Slobodana Miloševića u Haagu pred Međunarodnim sudom za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije.
General Agotić je iznenada umro 18. 3. 2012 godine. Pokopu generala Agotića na Mirogoju 22. 3. 2012 prisustvovali su predsjednik Ivo Josipović, predsjednik Hrvatskog sabora Boris Šprem, predsjednik vlade Zoran Milanović i bivši predsjednik Mesić.
Krezil violet
Krezil violet je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 339,819 Da.
Arhijerejsko namesništvo zemunsko
Srpska pravoslavna crkva - Eparhija sremska
Arhijerejsko namesništvo zemunsko / Архијерејско намесништво земунско
Crkvene opštine:
Ašanja
22418 Ašanja, Kamenova 6
Bečmen
11279 Bečmen, 11. oktobra 11
Boljevci
11275 Boljevci, Braće Kokar 3 2004.године почели смо са генералном обновом храма. До сада смо уредили торањ комплет, стазе око храма и нове олуке. Предстоји нам јиш много радова. Израда фасаде храма, генерално сређивање унутрашњости храма и рестаурација иконостаса. Помоћу Божијом а и људи добре воље и ово започето ће се довршити у славу Божију. Свако ко жели да помогне може то учинити својим прилогом на жиро рачун 205-62404-86
Deč
22441 Deč
Jakovo
11276 Jakovo, Vojvođanska 3
Karlovčić
22443 Karlovčić, Beli vetar 55. Hram svetog oca Nikolaja podignut je 1787. godine.
Krnješevci
22314 Krnješevci, Vojačka 22.
Coggia, Verbano-Cusio-Ossola
Coggia je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 792 m.
Ulsterske dobrovoljačke snage (1912)
left|thumb|200px|UVF-ova freska u Shankill Roadu, Belfast Ulsterske dobrovoljačke snage ili Ulsterski dobrovoljci su bili unionistička milicija formirana godine 1913. kako bi spriječila autonomiju Irske. Suvremena lojalistička paravojna formacija formirana godine 1966. dijeli isto ime (UVF), te tvrdi da neposredno potječe od Ulsterskih dobrovoljaca, ali između dvije organizacije nema direktne pravne ili organizacijske sukcesije.
Originalnu UVF su formirali Edward Carson i James Craig kao unionističku miliciju u doba napetosti izazvanih izglednim uspjehom treće političke kampanje za Irsku autonomiju. Neke suvremene procjene govore da je imala 100.000 članova. Carson i Craig, podržani od strane pojedinih engleskih konzervativnih političara, prijetili su uspostavom privremene vlade u Ulsteru ukoliko ta provincija bude dio bilo kakvog režima irske autonomije. Preko pola miliona ljudi je potpislao Svečanu ligu i zavjet (ili Ulsterski zavjet). Tisuće njemačkih pušaka su bile iskrcane u Larneu, ali vlasti pri tome nisu intervenirale (v. Krijumčarenje oružja u Larneu). U to doba su unionisti uživali snažnu podršku britanske Konzervativne stranke, čak i kada su prijetili pobunom protiv britanske vlade.
Arhijerejsko namesništvo zemunsko
Kupinovo
22419 Kupinovo Branka Madžarevića 45
Ulsterske dobrovoljačke snage (1912)
Pitanje irske autonomije je privremeno stavljeno ad acta s izbijanjem prvog svjetkog rata. Mnogi članovi UVF su se prijavili u vojhsku, uglavnom u britansku 36. (ulstersku) diviziju. Divizija je pretrpjela teške gubitke u julu 1916. za vrijeme bitke na Sommi. Autonomna Sjeverna Irska je bila ustanovljena Zakonom o vladi Irske, što su mnogi Ulsterci shvatili kao nagradu za vjernu službu u ratu.
Arhijerejsko namesništvo zemunsko
Obrež
22417 Obrež, Proleterska 10
Ulsterske dobrovoljačke snage (1912)
Neki dijelovi milicije su ponovno formirani godine 1920. te korišteni kao specijalna policijska jedinica (B-Specials). Često su ih optuživali za napade na katoličko/nacionalistički raspoloženo stanovništvo Sjeverne Irske za vrijeme anglo-irskog rata 1919-1921, u znak odmazde za IRA-ine napade na policijske i vojne mete.
Arhijerejsko namesništvo zemunsko
Petrovčić
11279 Petrovčić Dušana Vukosavića 5
Opština Vinica (Severna Makedonija)
Općina Vinica  (makedonski: Општина Виница) je jedna od 84 općina Republike Makedonije koja se prostire na istoku Republike Makedonije. Upravno sjedište ove općine je grad Vinica.
Geografske karakteristike
Općina Vinica prostire se najvećim dijelom po Kočanskom polju, dolini koju tvori rijeka Bregalnica, na južnom dijelu općine uzdiže se planina Plačkovica.
Općina Vinica graniči s općinama:
Ukupna površina Općine Vinica je 432,67 km².
Stanovništvo
Općina Vinica  ima 19.938 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u općini bio je slijedeći:
Naselja u Opštini Vinica
Ukupni broj naselja u opštini je 16, od kojih su 15 sela i jedan grad Vinica.
Historijski spomenici stare Nare
Oni su živa slika života u japanskoj prijestolnici za vrijeme razdoblja Nara (710.-84.), razdoblja duboke političke i kulturne promjene Japana kada je 74 godine Nara bila političko, gospodarsko i kulturno središte Japana. Zbog toga su spomenici stare Nare 1998. god. upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji. mini| [[Todaiji Daibucu]] mini| Dvorište ispred Daikogudena carske palače u Nari
Glaskok
Glaskok se može odnositi na
Arhijerejsko namesništvo zemunsko
Progar
11280 Progar, Žrtava fašizma 5
Ugrinovci
11277 Ugrinovci, Beogradska 30 telefon: 011/840-91-47.
Šimanovci
22310 Šimanovci, Mihaljevačka 26
Izvor:
Elbert, Colorado
Elbert je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Gordon
Gordon se može odnositi na
Elbert, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 230.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1937./38.
I razred
II razred A Grupa
B Grupa
Tablica prvaka A i B Grupe
III razred
Eparhija australijsko-novozelandska
Eparhija australijsko-novozelandska je eparhija Srpske pravoslavne crkve.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1937./38.
A Grupa
Eparhija australijsko-novozelandska
Nadležni arhijerej je gospodin Irinej, a sjedište eparhije se nalazi u Ilejnu kod Melburna.
GPR31
__NOTC__
GPR31, G protein-spregnuti receptor 31, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR31 genom.
Eparhija australijsko-novozelandska
Eparhija
Australijsko-novozelandska eparhija Mitropolije novogračaničke ima sjedište u manastiru Svetog Save kod Kanbere. Eparhija je osnovana odmah poslije izbijanja raskola u Srpskoj crkvi u Americi i Kanadi 1964. godine. Danas ima 14 parohija, 10 sveštenika i jedan manastir.
GPR31
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Eparhija australijsko-novozelandska
Eparhija
Eparhija australijsko-novozelandska će prestati postojati nakon njenog sjedinjavanja s Eparhijom za Australiju i Novi Zeland Mitropolije novogračaničke u novu jedinstvenu Mitropoliju australijsko-novozelandsku.
Episkopi
Episkopi australijsko-novozelandski su bili:
Grejdi
Grejdi se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1937./38.
Kvalifikacije za ulazak u Nacionalnu ligu
Na skupštini Jugoslavenskog nogometnog saveza, 12. prosinca 1937. g. odlučeno je da se Nacionalna liga poveća - sa dotadašnjih 10 - na 12 klubova. Teritorij JNS-a podijeljen je na tri zone, prvaci zona ulaze direktno u ligu, a posljenje plasirani iz Nacionalne lige (u sezoni 1936/37.) igra kvalifikacije sa prvakom zone iz svojega područja.
Sudionici kvalifikacija - pravci potsaveza:
Splitski: RNK Split Zagrebački: Slavija (Varaždin) Osiječki: Slavija (Osijek) Ljubljanski: ČSK Čakovec Banjalučki: Krajišnik (Banja Luka) Sarajevski: SAŠK (Sarajevo) Novosadski: Vojvodina (Novi Sad) Subotički: Bačka (Subotica) Petrovgradski: Jugoslavija (Jabuka) Beogradski: Sparta (Zemun) Niški: Železničar (Niš) Kragujevački: Radnički (Kragujevac) Cetinjski: Crnogorac (Cetinje) Skopski: Građanski (Skoplje)
Prva zona:
1. kolo (5. i 12. lipnja):
Slavija (Varaždin) - RNK Split 7:2 i 0:2
ČSK Čakovec - Krajišnik (Banja Luka) 2:2 i 1:4
2. kolo (26. lipnja i 3. srpnja):
Krajišnik (Banja Luka) - Slavija (Varaždin) 3:3 i 1:5
3. kolo (10. i 17. srpnja):
Slavija (Varaždin) - Concordia (Zagreb) 2:1 i 3:2
Druga zona:
Slavija (Osijek) - Bačka (Subotica) 1:0 i 1:1
Vojvodina (Novi Sad) slobodna
Slavija (Osijek) - Vojvodina (Novi Sad) 3:2 i 1:0
Sparta (Zemun) - Slavija (Osijek) 6:0 i 2:4
SAŠK (Sarajevo) - Železničar (Niš) 2:2 i 1:2
Radnički (Kragujevac) slobodan
Železničar (Niš) - Radnički (Kragujevac) 2:0 i 1:5
Radnički (Kragujevac) - Građanski (Skoplje) 0:0 i 1:5
Bivio, Frosinone
Bivio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 481 m.
Ervin
Ervin se može odnositi na
Voker
Voker se može odnositi na
Kulturna geografija
Kulturna geografija je dio antropogeografije koji proučava kulturne proizvode i norme, te njihove varijacije i relacije u prostoru i mjestu. Ona se fokusira na opisivanje i analiziranje načina po kojima jezik, religija, ekonomija, vlast i ostali kulturni fenomeni variraju ili ostaju konstantima s obzirom na mjesto, te objašnjava kako ljudi funkcioniraju u prostoru.
Historija
Iako se prvi tragovi proučavanja različitih naroda i kultura na Zemlji mogu pronaći kod antičkih geografa poput Ptolomeja ili Strabona, kulturna se geografija kao akademska disciplina prvi put pojavila kao alternativa okolinskim determinističkim teorijama ranog dvadesetog stoljeća koje su tvrdile kako su ljudi i društva kontrolirani okolinom u kojoj se razvijaju. Umjesto da proučava predeterminirane regije temeljene na okolinskim klasifikacijama, kulturna geografija više se zanima za kulturne krajobraze. Takav pristup prvi je pokrenuo Carl O. Sauer (nazvan ocem kulturne geografije) na Sveučilištu u Berkeleyu, Kalifornija. Posljedično tome kulturna se geografija dugo nalazila pod dominacijom američkih autora.
Dauphin (Francuska)
Dofen je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi.
Kulturna geografija
Historija
Sauer je definirao krajobraz kao definirajuću jedinicu geografskog proučavanja. On je uvidio kako se kulture i društva razvijaju iz svojega krajobraza, ali ga također i oblikuju. Ova interakcija između 'prirodnog' krajobraza i ljudi stvara 'kulturni krajobraz'. Sauerov rad bio je vrlo kvalitativan i deskriptivan, a 1930-ih je zamijenjen regionalnom geografijom Richarda Hartshornea nakon kvantitativne revolucije. Kulturna geografija općenito je bila gurnuta postrance iako su neki autori poput Davida Lowenthala nastavili raditi na konceptu krajobraza.
Dauphin (Francuska)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 684, a gustina naseljenosti je iznosila 70 stanovnika/km².
Kulturna geografija
Historija
Tijekom 1970-ih kritika pozitivizma u geografiji natjerala je geografe da svoje ideje potraže izvan kvantitativne geografije. Jedno od tih ponovo obnovljenih područja bila je i kulturna geografija.
Nova kulturna geografija
Od 1980-ih počela se uzdizati "nova kulturna geografija" koja je bila zacrtana na raznolikom skupu teoretskih tradicija uključujući marksističke političko-ekonomske modele, feminističku teoriju, postkolonijalnu teoriju, poststrukturalizam i psihoanalizu.
Posebice iscrtana prema teorijama Michela Foucaulta i performativnosti, u zapadnoj akademskoj zajednici i više raznolikim utjecajima postkolonijalne teorije, postojao je uređen napor za dekonstrukcijom kulturne geografije radi jasnijim prikazivanjem različitih odnosa snaga. Posebno područje zanimanja je politika identiteta i konstrukcija identiteta.
Primjeri područja istraživanja jesu sljedeći:
Neki znanstvenici u 'novoj kulturnoj geografiji' svoju su pozornost usmjerili na kritiku nekih njenih ideja, govoreći kako su njezini pogledi na identitet i prostor statični. Ove kritike uslijedile su nakon što su drugi 'poststrukturalistički' teoretičari poput Michela de Certeaua i Gillesa Deleuzea kritizirali Foucaulta. U tom području dominiraju nereprezentacionalna geografija i istraživanje pokretljivosti stanovništva. Ostali su pokušali inkorporirati ove kritike natrag u novu kulturnu geografiju.
Nogometno prvenstvo Jugoslavije - 4. ligaški rang 1950.
Prvenstvo Dalmacije
V rang
Oblasna liga Dalmacije
U svrhu smanjenja troškova natjecanja, umjesto Zona igrane su Oblasne lige.
I grupa
Cement iz Solina je odustao od natjecanja.
II grupa
III grupa
IV grupa
V grupa
VI grupa
Ver
Ver se može odnositi na
Volton
Volton se može odnositi na
Velika sfinga u Gizi
right|380px|thumb|Glava Velike Sfinge u Gizi u Egiptu Velika Singa u Gizi je veliki kip poluljudske sfinge u Egiptu, na platou Gize na zapadnoj obali rijeke Nil, blizu suvremenog Kaira. To je jedna od najvećih statua napravljenih od jednog kamena na Zemlji, te se vjeruje da su je sagradili drevni Egipćani u 3. milenijumu pne..
Kako su taj kip zvali drevni Egipćani nije poznato. Zapadno ime "Sfinga" je dobila u antici na osnovu legendarnog grčkog stvorenja s tijelom lava, glavom žene i krilima ptice, iako glava egipatske sfinge pripada muškarcu. Za drevni grčki izraz se vjeruje da bi mogao biti kvarenje drevnog egipatskog izraza Shesep-ankh. Ovo ime je bilo korišteno za sve kraljevske kipove u Četvrtoj dinastiji, iako je postalo specifično za Veliku Sfingu u Novom kraljevstvu. U srednjovjekovnim tekstovima je potvrđeno korištenje imena balhib i bilhaw za Sfingu, uključujući egipatskog historičara Maqrizija, koji sugeira koptsku konstrukciju, ali egipatski arapski naziv Abul-Hôl, što znači "Otac užasa", se češće koristi.
Vašington
Vašington se može odnositi na:
Jugoslaveni
Jugoslaveni ili Jugosloveni su ljudi koji žive na jugoslovenskom prostoru i u dijaspori, a koji se na taj način identifikuju, uključujući osobe kojima je to jedan od više identiteta i one kojima je to primarni identitet ili nacionalnost.
Golema većina Jugoslavena se tako identificira iako se u nacionalnom/etničkom smislu izjašnjava na drugačiji način (kao Srbi, Bošnjaci, Hrvati, Crnogorci, Makedonci, Slovenci, Albanci, Mađari itd.). Jedan manji dio predstavljaju Jugosloveni po nacionalnosti, odnosno deklarisani Jugosloveni.
Jugoslaveni žive u državama nasljednicama Jugoslavije (Bosna i Hercegovina, Makedonija, Hrvatska, Srbija, Slovenija i Crna Gora), no i značajan broj iseljenika sa ovog područja izjašnjava se upravo Jugoslavenima.
Iako se izvorno jugoslovenstvo temeljilo na ideji o etničkom, jezičnom i kulturnom jedinstvu Južnih Slavena, moderni identitet Jugoslavena je pretežno zasnovan na iskustvo iz perioda druge, socijalističke Jugoslavije, pa od tada do danas ima i onih koji nisu južnoslavenskog podrijetla, a sebe smatraju Jugoslovenima.
Nastanak Jugoslavenstva i jugoslavenska ideja u 19. vijeku
Glavni članak: Jugoslavenstvo thumb|left|135px|[[Ljudevit Gaj, glavni predstavnik Ilirskog pokreta]] Jugoslavenska samoidentifikacija vuče korijene u ideji jugoslavenstva. Iako ta ideja ima i ranijih korijena, ona je po prvi put bila jasno izražena u 1830-im godinama od strane malih grupa intelektualaca. Pokrenuo je tzv. Ilirski pokret, kojeg su činili uglavnom Hrvati. Ideja jugoslavenstva je zagovarala da su govornici južnoslavenskih jezika jedan jedinstveni narod ili u najmanju ruku nekoliko tijesno srodnih naroda, koji bi trebali formirati zajedničku južnoslavensku državu. Iliristi su smatrali da Južni Slaveni govore varijante uglavnom istog jezika i da imaju isto porijeklo.
Ipak, jugoslovenska ideja se je u 19. vijeku (kao i većim djelom 20. vijeka) natjecala sa pojedinim drugim nacionalizmima (srpski, hrvatski, bosanski, bugarski, slovenački, makedonski) u pridobivanju Južnih Slovena. U 19. vijeku osvajala je delove hrvatskih i srpskih kulturnih i političkih elita, a već onda je bilo usko povezano s „progresivnim" idejama. Dakle, jugoslovensku ideju su uglavnom podržavali liberalni demokrati, prosvećeni krugovi i revolucionarni, socijalistički radikali.
Sa druge strane, jugoslovenstvo je od samog početka bilo prije svega stvar obrazovanih i sasvim je retko dopiralo do seljaštva, koje je činilo najveći socijalni sloj među Južnim Slovenima u 19. vijeku. Hrvatska i srpska nacionalna ideologija su bolje dopirale do seljaštva, jer su se naslanjali na sećanja na srednjovekovne hrvatske i srpske države i na tradicije koje su one ostavile iza sebe, pa su se te dvije nacionalne ideologije u drugoj polovini devetnaestog veka širile brže od jugoslovenske ideje. Jugoslavenstvo podrazumevalo je sposobnost apstraktnog mišljenja o društvenim i političkim pitanjima, koje je nemoguće bez kakvog-takvog sistematskog sekularnog obrazovanja, kroz koje seljaštvo nije prošlo.
Na početku 20. stoljeća jugoslovenstvo se razvilo kao politički pokret među Južnim Slavenima u Austro-Ugarskoj i postalo sve prihvaćenije u Srbiji.
Kraljevina SHS/Jugoslavija (1918-1941)
thumb|right|255px|Kraljevina Jugoslavija u međuratoj Evropi Završetkom prvog svjetskog rata i raspadom Austrougarske Monarhije stvorile su se uvjeti da se veći dio južnoslavenske etničke teritorije ujedini u zajedničku državu (sa izuzetkom tadašnje Kraljevine Bugarske i drugih teritorija kao na primjer Istre, Zadra ili Egejske Makedonije). Prvog decembra 1918. godine, u Beogradu, proklamovana je Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, koja će kasnije biti preimenovana u Kraljevina Jugoslavija. Kraljevina je stvorena kao nacionalna država jednog "troimenog" naroda, sastavljen od srpskog, hrvatskog i slovenačkog "plemena" (dok Makedonci, Crnogorci i Muslimani Bosne i Hercegovine nisu bili priznati od strane države ni kao posebna plemena tog naroda).
U vrijeme stvaranja prve jugoslovenske države pojavili su se dvije vrste jugoslovenstva: 'integralno jugoslovenstvo', koje nije priznavalo nikakve razlike među jugoslovenskih plemena ili je pak potisnulo razlike koje su možda postojale među njima, i jugoslovenstvo koje je prihvaćalo i dopuštalo postojanje posebnih nacija i predvidjelo federalno ili drugo uređenje sa namjerom izgradnje jedne multi-nacionalne države srodnih naroda sa zajedničkim interesima i težnjama.
Ipak, postojala je opća potpora ideji stvaranja zajedničke jugoslovenske države među političkim liderima Južnih Slovena, kao i opća suglasnost među njima da Srbi, Hrvati i Slovenci jesu dio jedne nacije. Čak i kad su neki priznavali da takva nacija još nije sasvim formirana, vjerovali su da će se to dogoditi u budućnosti. thumb|left|176px|Zastava prve Jugoslavije Međutim, nesuglasnosti oko načina unutrašnjeg uređenja nove države, pa i oko toga kako bi se država trebala zvati, nastale su čak i prije njenog formiranja. Takođe, postojala je i dodatna konfuzija oko dvaju ključnih koncepata unitarizma (ili 'integralnog jugoslavenstva') i centralizma. Srbi su općenito preferirali centralistički ustav, na kakvog su bili navikli u predratnoj Kraljevini Srbiji, dok su Hrvati favorizirali decentralizirani ustavni dogovor. Paradoks je bio u tome što su centralisti željeli da državno ime zadrži "plemenske" identitete, dok su anti-centralisti, koji su zagovarali očuvanje individualnih identiteta, podržavali ime 'Jugoslavija'.
Iako je zvanično ime države između 1918. i 1929. godine glasilo "Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca", ljudi su je obično imenovali kao 'Jugoslavija'.
Popisi stanovništva u doba Kraljevine Jugoslavije nisu razlikovale među Južnim Slavenima po principu nacionalnosti, nego samo po vjeroispovijesti i jeziku. Što se tiće jezika, Južni Slaveni su morali navesti je li njihov maternji jezik "Srpski ili Hrvatski" ili "Slovenački". Stoga je teško ustanovljivo koliki je bio broj građana koji su se prvenstveno osjećali i nacionalno deklarirali kao Jugosloveni i onih Juznih Slovena koji su se izjašnjavali drukčije.
Socijalistička Jugoslavija (1945-1991)
U vrijeme Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije odustalo se ideje integralnog jugoslovenstva i građenja nacionalne južnoslovenske države. Umjesto toga, Jugoslavija je uređena na federalnom principu a priznate su bile šest nacije: Hrvati, Makedonci, Muslimani, Srbi, Slovenci i Crnogorci, kao i niz drugih narodnosti.
Počevši u 1960-im godinama, istraživanja su pokazala da su sve veći broj jugoslovenskih građana, posebno među dobro obrazovanima i mladima, smatrali da sudjeluju u nekakvom obliku jugoslovenskog identiteta. Od toga da bude čisto politički, jugoslovenski je identitet u dobu socijalističke Jugoslavije postepeno postao kulturni i nacionalni. Međutim, ovaj (novi) poslijeratni jugoslovenski identitet nije bio (samo) centriran oko južnoslovenstva, nego je bio integrirajući faktor koji je bio takođe otvoren prema jugoslovenskim građanima neslovenskog porijekla.
Često se pogrešno navodi kako je izjašnjavanje kao Jugosloven već po prvi put bilo moguće na popisu 1961. godine. Međutim, modalitet "Jugosloven - neopredeljen" u popisu 1961. bio je skroz drugog karaktera nego kategorije "Jugosloven" uvodene popisom 1971. godine. Naime, modalitet "Jugosloven - neopredeljen" iz 1961. godine obuhvatao je građane Jugoslavije koji se nisu bliže nacionalno opredelili ili su se opredelili u smislu regionalne pripadnosti (Istranin, Hercegovac, Šumadinac), dok su u popisu 1971. prvi put, kao posebna grupa, iskazani samo građani koji su se izjasnili kao Jugosloveni. Na popisu stanovništva 1971. godine 273.077 ili 1,33% građana Jugoslavije deklarisali su se kao Jugosloveni. Maternji jezik deklarisanih Jugoslavena u Vojvodini 1971. bili su srpskohrvatski (82,8%), mađarski (9,5%), njemački i slovački sa nešto manje od 1%, onda romski, rumunjski, makedonski, slovenački, rusinski i albanski sa manje od 0,5%.
Protivnici ideje da Jugoslaveni budu priznati kao nacija tvrdili su da bi taj čin predstavljao vještačko potiskivanje autentičnih nacionalnih osjećanja, pa i da "miriše" na srpsku hegemoniju. Sa druge strane, oni koji su podržavali ideju da Jugoslovene treba tretirani kao naciju smatrali su da nacionalna identifikacija na nivou složene države nije samo moguća, nego iz više razloga i poželjna.
U nekim se (mešanim) porodicama čak nikada ni razgovaralo o identitetskim pitanjima, tako da se djeca tih porodica često nisu znala ni kako izjasniti/koju nacionalnost izabrati na popisima. Bilo je situacija gdje se je otac na popisu izjasnio kao Jugosloven, majka kao Srpkinja, a sin kao Hrvat.
Te 1981. godine 19,5% članova Saveza Komunista Jugoslavije su bili deklarirani Jugosloveni.
thumb|right|270px|Zastava SFR Jugoslavije Jugosloveni po nacionalnosti su uglavnom živjeli u republikama kojim dominira (iako nije jedini prisutan) srpskohrvatski jezik – dakle u SR Hrvatskoj, SR Srbiji, SR Bosni i Hercegovini i SR Crnoj Gori.
Jugosloveni su vezali svoj nacionalni identitet za SFRJ kao primarni politički i kulturni okvir. To nije bilo ni etničko, ni antietničko opredeljenje, već osećanje prvenstvene pripadnosti ne republikama kao nacionalnim (para)državama, već celokupnoj federaciji kao državnoj zajednici najvišeg ranga.
Po istraživanju Sergeja Flere (1988) 30% mladih koji su se izjašnjavali kao Jugosloveni potiču iz nacionalno mješovitih brakova, dok polovina te frekvencije (15%) je preferirala jugoslovenstvo. Flere zaključuje da: Ovo poslednje znači da 70% izjašnjenih kao Jugosloveni i čak 85% onih koji to preferiraju nisu iz nacionalno mešovitih brakova.
Realni broj onih u socijalističkoj Jugoslaviji, koji su se u prvom planu identificirali kao Jugoslaveni nego li kao pripadnici određene etničke skupine, je vjerojatno bio i veći nego što su to prikazivali popisi. Takozvani nacionalni ključ, koji je dodijeljivao radna mjesta unutar etnički miješanim republikama i na saveznom nivou na temelju etničke ravnoteže, predstavljao je snažan faktor obeshrabrenja da se ljudi ne deklarišu kao Jugoslaveni, jer bi mogli u tom slučaju izgubiti pokroviteljstvo "njihove" republike ili etničke grupe.
Prema rezultatima jednog ispitivanja iz 1987. godine, 15 posto jugoslavenske omladine je deklarirala jugoslavenski identitet, dok su 36% "pokazali sklonost" prema jugoslavenskom identitetu, iako su se drugačije deklarirali.
Od 1991. do danas
Nakon raspada jugoslovenske države 1991. godine, jugoslovenski identitet je postao nepoželjan za nove političke elite u državama nastalim raspadom Jugoslavije. Prema tome, jugoslovenski identitet je postao navodno "lažni" identitet od kojeg su se staro-nove nacije oslobađali. Tako su mnogi građani jugoslovenske nacionalnosti promijenili svoj (nad)nacionalni identitet i prihvatili etnički utemeljene nacionalne identitete.
2011. je godine u sklopu istraživačkog projekta "Strategies of symbolic nation building in South Eastern Europe" sprovedeno istraživanje na čitavom jugoslavenskom području sa iznimkom Slovenije. Anketiranim osobama je između ostaloga bilo postavljeno i pitanje o identifikaciji kao Jugoslaveni. Rezultati su pokazali da se dobar dio stanovništva na jugoslovenskom prostoru identificira kao Jugoslaveni.
Odnoseći se na pozive pojedinaca na društvenim mrežama da se deklarisani Jugosloveni u Srbiji i prilikom popisa stanovništva 2022. tako izjasne, sociolog Vladimir Simović je komentirao da bi verovatno bilo mnogo više Jugoslovena "da je neko uradio smislenu političku kampanju sa jasnim ciljevima".
Bosna i Hercegovina
Glavni članak: Jugosloveni u Bosni i Hercegovini
Prema najnovijem popisu stanovništva iz 2013. godine u Bosni i Hercegovini živi 2.570 Jugoslovena.
U Bosni i Hercegovini je aktivno i Udruženje „Naša Jugoslavija“. Bosansko-hercegovački ogranak tog udruženja je 2008. godine predao zahtjev za registraciju, a 14. Marta 2009. godine održao svoju osnivačku skupštinu. Ipak, Ministarstvo pravde Bosne i Hercegovine je odbilo zahtjev za registraciju "Naše Jugoslavije", a kao razlog je navedeno da organizacija u svom nazivu ne smije koristiti riječ "Jugoslavija".
Australija
Prema najnovijem popisu stanovništva iz 2011. godine u Komonveltu Australiji živi 26.883 Jugoslavena po nacionalnosti. Broj Jugoslavena u Australiji je u odnosu na popis iz 2006. godine čak blago narastao. 2006. godine je u zemlji živjelo 602 Jugoslavena manje, odnosno 26.281.
Njemačka
U Saveznoj Republici Njemačkoj se već duže vrijeme ne provode tradicionalni popisi u kojima bi se svi stanovnici ispitivali. Umjesto toga, većina podataka se uzimaju iz administrativnih registara. Takođe, u njemačkim popisima se ne uzimaju u obzir etničko porijeklo ili lično izjašnjavanje pojedinaca, nego se samo vodi račun o državljanstvu, pa je sa tog aspekta nemoguće utvrditi tačan broj etničkih Jugoslavena u Njemačkoj.
Laclede, Missouri
Laklid je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 345, što je 70 (-16,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
GPR32
__NOTC__
GPR32, G protein-spregnuti receptor 32, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR32 genom. GPR32 je blisko srodan hemotaksnom formil peptidnom receptoru.
Strateška geografija
Strateška geografija je zaokupljena kontrolom ili pristupom prostornim područjima koji imaju utjecaj na sigurnost i blagostanje nacija. Ovo područje podskup je antropogeografije, koja je samo podskup općenitije znanosti geografije. Povezana je s geostrategijom.
Arhijerejsko namesništvo rumsko
Srpska pravoslavna crkva - Eparhija sremska
GPR32
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Arhijerejsko namesništvo rumsko
Arhijerejsko namesništvo rumsko / Архијерејско намесништво румско
Crkvene opštine:
Brestač
Oпшти историјат, географски положај и демографска кретања
Извод из рукописа монографије у раду, под насловом Отргнуто од заборава - пет векова села Брестач, аутор Предраг Пузић (поставио П. Пузић, 03. 01. 08.)
Buđanovci
22421 Buđanovci, Glavna 3
Dobrinci
22412 Dobrinci, Mare Gmizić 5
Grabovci
22423 Grabovci, Glavna 42
Jazak
22409 Jazak, Glavna 40
Kraljevci
22411 Kraljevci, Rumska 2
Mali Radinci
22449 Mali Radinci, Kratka 1
Nikinci
22422 Nikinci, vojvode Mišića 64
Pavlovci i Mala Remeta
22409 Jazak, Glavna 40 Hram Prenosa moštiju Svetog oca Nikolaja porušen je do temelja u II. svetskom ratu i ponovo je podignut.
Subotište
22415 Brestač, Lazara Krompića 7
Voganj
22419 Voganj, Bakićeva 7
Vrdnik
22408 Vrdnik
Žarkovci
22449 Mali Radinci, Kratka 1
Moline, Kansas
Molin je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 371, što je 86 (-18,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grci
Grci ili Heleni (arhaično Jelini; grč. Ελληνες [Ellines] — Elini; antgrč. Ελληνες [Hellenes] — Heleni, moderno [Ellenes] — Eleni), jedini su narod Indoeuropljana nastanjen na području današnje Grčke, kojoj pripadaju osim kopnenog dijela, Peloponeza, Krete i otočja i otočići u Egejskom moru.
Ime
Grci su kroz povijest dobivali razna imena od drugih naroda s kojima su dolazili u kontakt. Sam naziv Grci došlo je od plemena Graikoi (Γραικοί) što opet dolazi od osobnog imena Græcus (Γραικός), sina Pandorinog i nećaka Helenovog. Pleme Graikoi u 8. je stoljeću prije nove ere migriralo u Italiju, pa su po njima svi Heleni dobili naziv Grci.
Ime Heleni došlo je po malenom plemenu Heleni u Tesaliji gdje se spominju uz Mirmidonce koji su zajedno pod vodstvom Ahila jedrili protiv Troje. Pleme Heleni dobilo je također ime po osobnom imenu Helen. Kasnije će ovo ime označavati sva grčka plemena, a danas im je ono nacionalno ime. Glavna grčka plemena bila su Ahajci ili Ahejci (prvi Grci), Eoljani, Dorani i Jonjani.