cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koronalni izbačaji masa
Opis
Koronalno izbacivanje mase oslobađa ogromne količine materije i elektromagnetskog zračenja u prostor iznad Sunčeve površine, ili u koronu ili u međuplanetarni prostor. Izbačena masa je plazma koja se sastoji od elektrona i protona, ali može sadržavati i manje količine težih elemenata kao helija, kisika i čak željeza. Povezano je sa ogromnim promjenama i poremećajima u koronalnom magnetskom polju. Koronalno izbacivanje mase se obično promatra sa koronagrafom (bijela svjetlost).
Uzrok
Naučnici smatraju da koronalno izbacivanje mase i Sunčeve baklje nastaju zbog pojave ponovnog magnetskog povezivanja (engl. magnetic reconnection). To se dešava kada se promjene magnetske linije dva magnetska polja, koji imaju suprotan smjer i kada se povezu zajedno. Ta promjena je povezana sa oslobađanjem energije iz osnovnog magnetskog polja u unutrašnjosti Sunca.
Utjecaj na Zemlju
thumb|350px|Prikaz strujanja Sunčevih čestica oko Zemlje tokom koronalne eksplozije Kada je koronalno izbacivanje mase usmjereno prema Zemlji i kada dostigne međuplanetarni prostor, elektroni i protoni velike energije stvaraju udarni val, čime nastaje geomagnetska oluja, koja može ometati Zemljinu magnetosferu, vršeći pritisak na Sunčevoj strani i izdužujući magnetski rep na noćnoj strani Zemlje. Kada se magnetosfera Zemlje ponovno magnetski poveže na noćnoj strani Zemlje, ona oslobađa snagu od nekoliko 1 000 000 000 000 W, koja povratno djeluje na gornju Zemljinu atmosferu.
Taj proces može uzrokovati jake polarne svjetlosti. Koronalno izbacivanje mase, zajedno sa Sunčevim bakljama, može ometati radio prijenose i oštetiti satelite, te električne dalekovode i ostale električne uređaje, što može dovesti do nestanka električne struje na duže vrijeme. Ljudi koji rade na velikim visinama, kao piloti, mogu biti izloženi jakim radijacijama, pa kraće vrijeme mogu imati nadraženu kožu, a na duže vrijeme postoji opasnost od pojave raka kože.
Fizikalne karakteristike
Tipično koronalno izbacivanje mase može imati bilo koje od tri izrazite osobine: šupljinu sa malom gustoćom elektrona, gustu jezgru (prominenciju, koja se pojavljuje kao svjetlo područje na slici koronagrafa, uložena u šupljinu) i svijetle glavne bridove.
Većina koronalnih izbacivanja masa dolaze od aktivnih područja sa površine Sunca, kao grupa Sunčevih pjega povezanih sa Sunčevim bakljama. Ta područja imaju zatvorena magnetska polja, koja su dovoljno jaka da zadrže plazmu. Magnetska polja trebaju biti prekinuta ili oslabljena, da bi mogla izbaciti plazmu daleko od Sunca. Ipak, koronalno izbacivanje mase može se desiti i u područjima mirnog Sunca, iako u mnogim slučajevima ta mirna područja su bila nedavno aktivna. Za vrijeme Sunčevog minimuma, ona se mogu stvoriti u području pojasa silnica, koji je blizu magnetskog ekvatora. Za vrijeme Sunčevog maksimuma, ona dolaze iz aktivnih područja, koja su puno ravnomjernije raspoređena po površini Sunca.
Koronalno izbacivanje mase postiže brzine od 20 km/s do 3200 km/s, sa prosječnom brzinom od 489 km/s (na osnovu mjerenja sa letjelice SOHO od 1996. do 2003.). Prosječna masa je oko 1,6 × 1012 kg, a možda je i više, jer su mjerenja bila dvodimenzionalna. Učestalost ovisi o Sunčevim ciklusima: oko jedan svaki dan za vrijeme Sunčevog minimuma, do 5 – 6 na dan za vrijeme Sunčevog maksimuma.
Povezanost sa ostalim pojavama na Suncu
Koronalno izbacivanje mase je često povezano sa ostalim pojavama Sunčeve aktivnosti, a najviše sa:
Teoretski modeli
U početku se mislilo da je koronalno izbacivanje mase pogonjeno toplinom ili eksplozivnim Sunčevim bakljama. Na kraju se ispostavilo da koronalno izbacivanje mase nije povezano sa Sunčevim bakljama, u stvari ono obično počne prije. Budući da koronalno izbacivanje mase izvire iz korone, gdje prevladava magnetska energija, onda i magnetska energija treba pogoniti koronalno izbacivanje mase. Pretpostavlja se da je ogromna količina magnetske energije prisutna u koroni i potrebna je neka nestabilnost, koja može pokrenuti koronalno izbacivanje mase.
Interplanetarno koronalno izbacivanje mase
Koronalno izbacivanje mase obično stigne za jedan do pet dana nakon erupcije. Za vrijeme širenja, ono međusobno djeluje sa Sunčevim vjetrom i međuplanetarnim magnetskim poljem. Kao rezultat sporo koronalno izbacivanje mase se ubrzava do brzine Sunčevog vjetra, dok brzo koronalno izbacivanje mase usporuje do te brzine. Brzo koronalno izbacivanje mase (brže od 500 km/s) može stvoriti i udarni šok, pogotovo ako je brže od lokalne magnetosonične brzine. Takvi udari su već snimljeni na koronagrafu, u koroni negdje na udaljenosti dva radijusa Sunca i povezani su sa ubrzanjem elektrona i protona u Sunčevom vjetru.
Darko Berljak
Darko Berljak (Zagreb, - 2. 12. 1950) je hrvatski alpinista, vođa ekspedicija i diplomirani ekonomista. Ispenjao je preko 300 alpinističkih smjerova raznih teškoća u stijenama evropskih planina. Jedno vrijeme proveo je kao instruktor u jugoslavenskoj (slovenačkoj) školi za himalajske vodiče (Manang, Nepal, 1984). Dugogodišnji je profesionalni tajnik Hrvatskog planinarskog saveza, i volonterski tajnik Hrvatske gorske službe spašavanja.
Vođa ekspedicije
Berljak je 36 puta putovao po Nepalu i Tibetu. Vodio je 16 alpinističkih ekspedicija, od toga 14 u Himalajima, između ostalih i četiri na najviši vrh svijeta Mount Everest. Na osamhiljadaše vodio je 11 ekspedicija. Bio je i organizacijski vođa na dvije slovenske ekspedicije (Lhotse 2000. i Manaslu 2003). Kroz njegove ekspedicije prošlo je tačno 336 planinara, ali su neki bili više puta, pa je to ukupno oko 200 osoba. Svoj moto kao vođe, Berljak je iskazao riječima:
Pisac
Napisao je trilogiju inspiriranu svojim odlascima u Nepal i Tibet.
Chuck Schumer
Charles Ellis Schumer (23. novembar 1950 -) je američki demokratski političar koji od 1999. kao stariji senator zastupa američku državu New York. Diplomirao je pravo na Harvardu, te od 1975. do 1980. služio u Državnoj skupštini New Yorka, a od 1981. do 1999. u Predstavničkom domu Kongresa. Od 2005. do 2009. je bio predsjednik Demokratskog odbora za senatsku kampanju, a za čijeg je mandata njegova stranka preuzela ukupno 14 mjesta od republikanaca i stekla solidnu većinu u Senatu.
Schumer se smatra jednim od najuticajnijih političara američke Demokratske stranke, ali i koji uživa reputaciju lovca na publicitet. Podržavao je rat u Iraku, ali kritizirao Bushovu strategiju. Od marta 2009. podržava pravo na istospolni brak i nastoji u tom planu lobirati svoje kolege. S druge strane je poznat kao jedan od najvećih pobornika Izraela među američkim političarima, i jedan od rijetkih koji je javno podržao izraelsku blokadu pojasa Gaze.
Baigneux-les-Juifs
Benje le Žif je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Monbar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 271 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 404 metara (maksimalnoj 441 m, a minimalnoj 325 m).
Io non spezzo... rompo
Io non spezzo... rompo je italijanska filmska komedija snimljena u režiji Bruna Corbuccija. Protagonisti, koje tumače Alighiero Noschese i Enrico Montesano su dva nespretna policajca koji sticajem okolnosti prilikom racije pronađu drogu u vili jednog narkobosa. Radnja prikazuje njihove napore da istog narkobosa uhvate, a koji će imati kastastrofalne posljedice.
Bragato, Venezia
Bragato je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -2 m.
Opština Siliștea, Brăila
Siliștea je opština u Rumuniji u okrugu Braila.
Hermanfrid
Hermanfrid (također Hermanifrid ili Hermanafrid; Hermenfredus; ? - 532) je bio posljednji kralj Tiringa. Bio je sin kralja Bizina i langobardske princeze Menije. Braća su mu bila Bertahar, Balderih i Radegunda (Starija), koja će kasnije postati suprugom langobardskog kralja Wachoa. Sam Hermanfrid je bio oženjen za Amalabergu, nećaku ostrogotskog kralja Teodorika Velikog. S njom je imao sina Amalafrida i kćer Rodelindu.
Između 506. i 510. Bizin je umro, te su prijestolje i država podijeljene među braćom. U drugoj polovici 520-ih je među braćom došlo do sukoba. Hermanfrid je uspio poraziti i ubiti Bertahara, ali je imao daleko manje uspjeha protiv Baderiha. Zbog toga se obratio za pomoć Teuderiku I, franačkom kralju Metza (Austrazija), obećavši mu kao nagradu polovicu svog kraljevstva. Godine 529. franačke trupe su porazile i ubile Baderiha, ali je Hermanfrid odlučio ne poštovati dogovor.
Zbog toga su 531. i 532. Teuderik i njegov brat Klotar I krenuli u pohod na Tiringe. Franačke trupe su porazile Tiringe na rijeci Unstrut; Hermanfrid je uspio pobjeći, ali su Franci zarobili najveći dio njegove rodbine. Predao se tek nakon što mu je Teuderik obećao slobodan prolaz do ostrogotskih teritorija, a poslije čega je došao u grad Zülpich, gdje je od Teuderika primio niz darova. Međutim, prilikom šetnje ga je netko gurnuo preko gradskih zidina, pri čemu je Hermanfrid poginuo. S njegovom smrću je nestalo tirinške države; ono što nisu pripojili Franci su zauzeli Saksonci sa sjevera i Slaveni sa istoka.
Hermanfridova supruga Alamaberga je, međutim, uspjela pobjeći u Italiju kod Ostrogota, ali su je za vrijeme gotskog rata zarobili Bizantinci pod Belizarom. Amalafrid je kasnije postao bizantski general, a Rodelinda supruga langobardskog kralja Audoina.
La Mesa de San Ángel, Ziracuaretiro
La Mesa de San Ángel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Ziracuaretiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Casa de Teja, Juanacatlán
Casa de Teja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Juanacatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 320 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1525 m.
Opština Rosario, Chihuahua
Rosario je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1495 m.
Opus Dei
Opus Dei [ˈopus ˈdeiː] (lat.: djelo Božje; puno ime Praelatura Sanctae Crucis et Operis Dei [prelaːˈtuːra ˈsaːŋkte ˈkrutsis et ˈoperis ˈdeiː], lat.: Prelatura Svetog Križa i Opusa Dei), katolička organizacija sastavljena od laika i svećenika, čiji članovi teže za osobnim kršćanskim savršenstvom i nastoje provesti te ideale i vrijednosti u svojim profesijama i tako mjenjati cjelokupno društvo.
Opus Dei je na glasu kao teološki vrlo konzervativna organizacija, koja bezuvjetno prihvaća autoritet crkvene hijerarhije i njenih dogmi. Dugo je bila predmet brojnih kontraverzi i polemika, često optuživana za tajnovitost rada, okultne obrede ali i zbog političkih ambicija.
Od 2010-ih godina Opus Dei je privukao pažnju širom svijeta zahvaljujući romanu The Da Vinci Code i istoimenom filmu iz 2006. godine.
Historija
Opus Dei je osnovan 1928. u Španjolskoj od strane svećenika Josemaríje Escrivá de Balaguera y Albása (proglašen je svetim 2002).
El Naranjo, Santiago Amoltepec
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Amoltepec.
Opus Dei
Historija
Za vladavine fašističkog kaudilja Francisca Franca je izrasla u vodeću crkvenu organizaciju Španjolske koja je jedina povezivala biznismene, političare i radikalni kler.
Escrivá je 1939. godine objavio knjigu Camino ("Put") kao zbirku 999 maksima o duhovnosti namijenjenu ljudima uključenim u sekularni život. U 1940-im Opus Dei je naišao na jednog od prvih kritičara u vidu Wlodimira Ledóchowskog, tadašnjeg "Generala" Družbe Isusove, koji je Vatikanu rekao kako Opus Dei smatra "izuzetno opasnim za Crkvu u Španjolskoj" navodeći njegov "tajnoviti karakter" i nazivajući ga "oblikom kršćanske Masonerije."
Kako je među članovim Opusa Dei bilo dosta visoko obrazovanih ljudi, tadašnji španjolski vođa generalisimus Francisco Franco postavio je nekoliko njihovih članova za ministre u svojoj vladi, koji su mu trebali pomoći da osmisli ekonomsku reformu - 1956. Nakon Francove smrti 1975. i demontaže njegovog režima, oslabio je uticaj Opus Deia u Španjolskoj, jer su i oni poput drugih morali ući u političku arenu.
Opus Dei je službeno odobren od strane Svete stolice 1950. kao laička međunarodna organizacija (novi oblik vjerskog udruženja) čiji članovi žive po principima evanđelja u svom svakodnevnom svjetovnom životu. Papa Ivan Pavao II. koji je sam bio simpatizer Opusa proglasio je 28. novembra 1982. Opus Dei, prvom i jedinom osobnom prelaturom u crkvi. Za razliku od svih drugih organizacija, čiji se rad organizira po nekom geografskom principu, i kojima upravljaju lokalni svećenici - Opus Dei takvih ograničenja nema, pa njegov prelat organizira zajednice i njihov rad u djelovima svijeta po vlastitom nahođenju, i sam odlučuje (uz pomoć vlastitog aparata) koga će primiti u članstvo. Međutim, Opus Dei podliježe nekim oblicima nadzora od strane lokalnih biskupa.
Time je Opus Dei dobio status koji nije prethodno odobren niti jednoj katoličkoj bratovštini, pa ni redovničkoj zajednici - oni su neka vrsta posebne neteritorijalne biskupije.
Opus Dei je na svom početku od svojih novih članova tražio da polože zavjet poslušnosti i čistoće. Međutim, od kad su pod direktnom ingerencijom pape (njegova prelatura) od svojih novih članova sad samo traže ugovornu obavezu da prođu duhovni nauk, koji uključuje tjedne tečajeve (krugove) i godišnju duhovnu obnovu, uz redovno pohađanje misa i ostalih vjerskih aktivnosti. Novi članovi trebaju proći kroz period kušnje, koji traje najmanje pet godina, prije nego što postanu punopravni članovi. I oni se u tradiciji flagelanata često samokažnjavaju (i tako podsjećaju na Isusovu žrtvu), poste, apstiniraju od nekih užitaka i nose predmete od kostrijeti, danas je to najčešće narukvica sa malim (simboličkim) bodljama koju nose oko nadlaktice. thumb|left|260px| Klinika [[Navarski univerzitet|Univeziteta Navarra u Pamploni]] Opus Dei se i danas često optužuje za agresivnost u vrbovanju novih članova, kojima se nakon toga ispire mozak, tako što ih se drži izolirane od članova njihovih porodica. S druge strane oni sve te optužbe odbacuju i kontinuirano rastu.
Opus Dei se pored vjerske, naširoko bavi i sasvim običnim svjetovnim djelatnostima; dobrotvornim radom, ali i trgovinom, domaćom radinošću i poljoprivredom. Ipak su najviše fokusirani na obrazovanje, osnovali su i vode brojne srednje i visoke škole i to najčešće ekonomske. Poznati su po Univezitetu Navarra iz Pamplone, koji se danas smatra jednim od najboljih španjolskih univerziteta, i po peruanskom Univezitetu Piura iz Lime, koje je osnovao upravo Josemaría Escrivá de Balaguer, u kojima oni vode glavnu riječ. Oni imaju od 1964. u samom centru Rima i Papinski univerzitet svetog križa.
Struktura Opusa Dei
Supernumerariji su najbrojniji članovi, oni se mogu slobodno ženiti, ali se i od njih traži da daju financijski doprinos organizaciji, i pokazaju kršćanske vrline u svom svakodnevnom životu.
Koperati (vanjski suradnici) zaprovo i nisu njihovi članovi - ali se njima često služe u svom radu, oni čak i nemoraju biti kršćani, ali prije nego što ih angažiraju moraju tražiti dopuštenje Svete Stolice.
Opus Dei u Hrvatskoj
Opus Dei u Hrvatskoj službeno djeluje od 2003., kad je u Zagreb stigao prvi regionalni vikar Portugalac dr. Jorge Ramos sa pomoćnikom svećenikom Juliom Guijarrom - Garciom. Te iste godine u posjet nadbiskupu Bozaniću, došao je aktualni prelat Opusa Dei Javier Echevarria, sa kojim je inače od prije znanac i prijatelj. Od 2010. novi vikar je Josep Peguera Poch. Vrlo je vjerojatno da je Opus i prije tog djelovao u Hrvatskoj, ali to nije radio javno.
U desetak godina svog djelovanja okupili su nekih 100-tinjak članova, što i nije puno, ali kako među njima vrlo moćnih i uticajnih ljudi njihov uticaj je puno veći. O članovima se baš i puno nezna, jer kao i mnoge druge stvari o sebi oni to nevole javno iznositi. Svoje članstvo u Opusu Dei javno je priznao Stjepo Bartulica, povjerenik predsjednika Republike Hrvatske za vjerske zajednice, fizičar Vuk Brigljević i dr. Pave Žanić (posljednja dvojica su se jako angažirali oko dolaska Opusa Dei u Hrvatsku).
Još veći uspjeh postigli su u prikupljanju nekretnina, u Zagrebu imaju dva studentska doma i kulturna centra, jedan za muškarce - Gradec na križanju Držićeve i Vukovarske ulice (otvoren u septembru 2012.) i jedan za žene - Harmica u Kamaufovoj 1.
Veza Opusa Dei i pokreta U ime obitelji
Prema hrvatskim medijima, postoji čvrsta veza između Opusa Dei i građanskog pokreta U ime obitelji koji je u proljeće 2013. inicirao raspisivanje referenduma o promjeni ustava i uvođenju definicije da je brak isključivo veza između muškarca i žene (u kom su pri kraju godine i pobjedili). Iako je njihova predsjednica Željka Markić odbila odgovoriti na izravno pitanje dali je članica Opusa, novinari su pronašli da ona ima vrlo jake veze sa njima. S tom organizacijom je povezuje Španjolka Maria del Carmen Calvo del Valle, koja je u Hrvatsku došla oko 2006. osnovati ženski ogranak Opusa, nju je Željka Markić zaposlila u svojoj farmaceutskoj firmi Sermon. Uz navedeno, mediji su objavili i da u njezinoj šipanskoj vili često borave članovi Opusa.
Stavovi o ulozi Opusa Dei u Hrvatskoj
Bivši ambasador u Vatikanu i sociolog religije, dr. Ivica Maštruko tvrdi:
Opus Dei u Sloveniji
U Sloveniji Opus djeluje od 2003. kad je kardinal dr. Franc Rode (njihov član) održao misu u njihovu čast u prisustvu španjolskog ambasadora Pabla Zaldivara Miquelarena koji je tad radio na njihovoj organizaciji. Nakon njega prelat je postao Andreas Francisco Kramžar (Slovenac iz Argentine kom je u radu pomagao španjolac Feliu Torra. U Ljubljani su 2005. godine osnovali Zavod Tromostovje, kog vode Kramžar, Sainz Miguel Colino i Rodriguez Alejandro Lantaro Clodomiro Barril. Na Cesti za Rožnu dolinu u Ljubljani izgradili su četvorokatnu vilu u leto 2010. godine, a iste godine kupili i staru školu iz 1786. kod Polzele za 500.000 eura u koju do 2015. namjeravaju uložiti još 2.000.000 eura. Od 2010. novi slovenski vikar je dr. Rafael Arias. U Sloveniji su objavljeni brojni kritički tekstovi o organizaciji, osobito u Mladini gdje se ukazuje na njihove sumnjive poslove.
Opus Dei u Srbiji
U Srbiji Opus formalno ne postoji, iako su tri člana Srpske akademije nauka i umetnosti navodno njihovi članovi, koji rade na pripremi papine posjete Beogradu.
Opus Dei u Bosni i Hercegovini
Iako ih krajem 2013. nije bilo u Bosni i Hercegovini oni sami najavljuju da će uskoro i tamo početi raditi.
Kliška tvrđava
Kliška tvrđava jedan je od najcjelovitijih primjera fortifikacijske arhitekture u Hrvatskoj. Nalazi se na strateški važnoj poziciji u istoimenom mjestu Klis u Splitsko-damatinskoj županiji, smještena je na prijevoju između Kozjaka sa zapadne strane i Mosora sa istočne strane. Zbog svog strateškog položaja na prijelazu iz Splita u Zagoru i Bosnu, stoljećima su se na tom prostoru vodili bojevi za prevlast nad njime. Kliška tvrđava predstavlja jednu od najistaknutijih utvrda u Hrvatskoj, a prvog puta se spominje već u 5. stoljeću, ali svoju slavu ponajviše zaslužuje iz doba turskih ratova, kad se kapetan utvrde Petar Kružić sa svojim uskocima desetljećima odupirao pokušajima turskog osvajanja, sve dok nije 1537. godine pala u turske ruke. Dotad je Klis s bližim okružjem ostao jedinim slobodnim dijelom Hrvatskog Kraljevstva na jugu, prava enklava. Kliški prijevoj najpogodnija je točka komunikacije između srednjodalmatinskih gradova i zaleđa što će dodatno dobiti na važnosti u doba osmanske prisutnosti na tim prostorima.
Povijest
Zbog svoga istaknutoga položaja dugo vremena je predstavljao teško osvojivu utvrdu. Srednjovjekovni Klis bio je sjedište uskoka, hrvatskih boraca protiv turske i mletačke najezde. Njegovim osvajanjem 1537. godine, Turci su uspjeli doći i zauzeti Solin te prodirati kroz Kaštela na južnim obroncima Kozjaka, ali nikada nisu uspjeli zauzeti Split. Turci ga utvrđuju i grade džamiju s minaretom. Za njihove vlasti, bio je sjedištem upravne jedinice Kliškog sandžaka. Preostali kliški uskoci, nakon pada tvrđave, preselili su se u Senj (senjski uskoci).
Klis je kratkotrajno oslobođen 1596., a konačno 1648., za trajanja Kandijskog rata, kada ga osvajaju Mlečani. Oni utvrđuju grad, a džamiju pretvaraju u crkvu. Današnji izgled Klisa potječe iz vremena posljednje mletačke obnove. Novije naselje je nastalo nakon povlačenja Turaka. U naselju se nalazi stara turska česma. Povijesna zbirka s Tvrđave preseljena je u Muzej grada Splita.
Razdoblje osmanske vlasti
Vlast nad Klisom značila je i nadzor intenzivne trgovine između Splita kao glavne luke srednje Bosne i zaleđa prema Sinju i dalje prema Bosni, što je bilo u interesu kako Mletačkoj Republici tako i Osmanskom Carstvu. Svoj slavni vrhunac utvrda doseže u 16. stoljeću tijekom osmansko-mletačkih sukoba, a kao najsjajnije razdoblje valja istaknuti i obranu kapetana Petra Kružića (1520.-1537.) od brojnih osmanskih navala - njih čak pedesetak. U doba osmanske vlasti Klis je bio jedna od najjačih utvrda na čitavoj zapadnoj granici Osmanskog Carstva, a činio je obrambenu cjelinu s još tri manje okolne utvrde: Donje ili Lončarić (Gradina u Solinu), Vrankovci (vjerojatno Vrankuk u Ozrni) i Kozjak. Što se tiče demografskih promjena, s dolaskom Osmanlija velik dio lokalnog stanovništva iseljava se uglavnom prema Senju i srednjodalmatinskim otocima, a doseljava se muslimansko stanovništvo. U prvom imigracijskom valu doseljava se asker-vojska, a tek kasnije i ostali društveni slojevi – obrtnici, trgovci, poljoprivrednici, itd. Time je na određeno vrijeme prekinut kontinuitet života prostora, u prvom redu gospodarskog. U defterima iz toga vremena mnoga sela smatraju se mezrama – pustopoljinama s tragovima ranije naseljenosti. Kliško podgrađe nalazi se sa zapadne strane utvrde. U defteru iz 1574. godine kliško podgrađe ima status varoši – trgovišta s većinskim kršćanskim stanovništvom, a prema defteru iz 1604. steklo je status kasabe – trgovišta s većinskim muslimanskim stanovništvom. Osmansko prisustvo utjecalo je i na toponomastiku. Do danas su se zadržali nazivi naselja u podnožju utvrde sa zapadne strane – Varoš i Megdan.
Džamija
Džamija se nalazi unutar trećeg obrambenog zida utvrde između bastiona Bembo i Malipiero izgrađenih u doba mletačke uprave. Kvadratnoga je tlocrta i malih dimenzija jer je bila namjenjena isključivo za posadu utvrde. Sagrađena je neposredno nakon pada Klisa 1537. godine. U čast osvajača Klisa Murat-bega Tardića, džamija je nosila njegovo ime. Tradicija je bila da se džamije imenuju ili prema trenutno vladajućem sultanu (na hrvatskom prostoru stoga uglavnom nose ime Sulejmana Veličanstvenog), ili prema osobi koja je financirala i potaknula izgradnju džamije kao što je to slučaj i u Klisu. Nedavna istraživanja pokazala su da se na tom mjestu otprije nalazila ranosrednjovjekovna crkvica sv. Marije. Džamija je podignuta od neobrađenog kamena, nadsvođena kupolom, a izrazito je zanimljivo rješenje prijelaza s kvadratne tlocrtne osnove na kružnu osnovu kupole dvostrukim tamburom – najprije oktogonalnim s četiri prostrana, pomalo nevješto izvedena trompa, a potom prstenastim tamburom. Na trompima susrećemo zanimljiv dekorativni element pod nazivom mukarna – tipični orijentalni dekorativni element koji se redovito koristi kako bi ispunio sferne površine – kupole, kalote, trompe i sl. Ovdje su primijenjene u izrazito reduciranom obliku. Zanimljivo je da kasnijom prenamjenom u crkvu mukarne nisu uklonjene. Ipak je nužnom promjenom orijentacije crkve zazidan stari ulaz u džamiju, a na jugozapadnoj strani otvoren je novi. Također, srušen je i minaret na zapadnoj strani gdje je izgrađen kvartir za mletačke časnike, a od njega su ostali sačuvani samo temelji. Zanimljiv je natpis na mjestu nekadašnje minaretske niše, tj. iznad današnjeg ulaza: „Što pobožnost izgradi, pobožnost i sačuva.“ Po načinu artikulacije arhitekture i po izvedbi pojedinih konstruktivnih i dekorativnih elemenata možemo zaključiti da ovaj objekt ni po čemu nije vrhunsko graditeljsko dostignuće. Naposljetku, njegove dimenzije uvjetovane funkcijom, ali i lokacija unutar obrambene utvrde to opravdavaju. Džamija, odnosno crkva sv. Vida, obnovljena je nedavnim restauratorskim zahvatima.
Česma
Drugi sačuvani objekt je česma između Grebena i Klisa u podnožju utvrde koja je do danas ostala u upotrebi. Lokalno stanovništvo česmu naziva Tri kralja. To se ime spominje već u 17. stoljeću na Erautovom prikazu tvrđave pod Fontana dei Tre Regi. Cisterna je podignuta od klesanaca s otvorenim trijemom i orijentalnim svodom sa šiljastim lukovima. Pripada tipu „mihrab česme“ – česme s nišom. Ovo nije jedini primjer turske česme u Hrvatskoj. Sačuvan ih je vrlo velik broj i većinom su ostale u upotrebi. Opskrba vodom osnovna je potreba islamske zajednice, a važna je i u prakticiranju vjerskoga života. Voda ima bitnu ulogu u islamskim vjerskim obredima. Molitvi uvijek prethodi abdest – vjersko čišćenje pri kojem se koristi voda. Šerijatski propisi Fikh opisuju čak četiri vrste vode i osam vrsta nečistoća. Međutim, opskrba vodom imala je i izuzetno važnu praktičnu ulogu tijekom dugotrajnih opsada. Gubitak vode (i hrane) uglavnom bi značio i prisilnu predaju. Osim česme podno utvrde postojalo još nekoliko cisterni koje su se gradile po potrebi.
Crvotočina
Crvotočina je termin koji iako teorijski (naučno) nije nemoguć, koristi se samo u naučnoj fantastici u često banalizovanoj formi. Predstavlja podsvemirski tunel koji spaja dve udaljene tačke u prostoru ili vremenu. Sastoji se od dve rupe koje povezuje hodnik izvan normalnog svemira. S obzirom da je ovaj hodnik kraći od normalnog rastojanja dve tačke u prostoru, putovanje je takođe kraće, u nekim slučajevima skoro trenutno. Ako je crvotočina dovoljno velika i dovoljno stabilna zvezdani brod bi mogao da uđe na jedan a izađe na drugi kraj na taj način skraćujući ponekad i godine putovanja.
Realnost
U realnosti crvotočine su i praktično moguće; nalaze se u mikroskopskim naborima kvantne pene, ali nažalost njihov prečnik iznosti 10-12 milimetara a vreme trajanja 10-20 sekunde.
Mujna, Dârjiu
Mujna je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Dârjiu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 487 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 560 m.
Crvotočina
Realnost
Crvotočina je u fizici i hipotetička prečica kroz prostor-vreme. Za sad nije dokazano postojanje praktičnih crvotočina, tako da je to za sad samo rezultat pretpostavki.
Postoje dva tipa crvotočina:
Kanarski otoci
Kanari ili Kanarski otoci (španj. Canarias ili Islas Canarias) su arhipelag od sedam otoka vulkanskog porijekla u Atlantskom oceanu, sjeverozapadno od obale Afrike. Otoci pripadaju Španjolskoj, unutar koje čine autonomnu zajednicu. Domoroce otočja Guanče u potpunosti su istrijebili španjolski osvajači.
Fizička obilježja
Otoci i njihovi glavni gradovi su:
Najbliži otok je 108 km udaljen od sjeverozapadne afričke obale.
Teidski vulkan na Tenerifeu je najviša planina u Španjolskoj, i treći najveći vulkan na Zemlji. Klima je obično blaga i vrlo suha.
Četiri od 13 španjolskih nacionalnih parkova se nalaze na Kanarima:
Politička obilježja
thumb|right|350px|Mapa otočja thumb|right|350px|Mapa Kanarskih otoka koju je nacrtao [[William Dampier za vrijeme svog putovanja u Novu Nizozemsku 1699. godine.]]
Historija
Kanarske otoke su otkrili Kartažani, ali su tek oko 1400. godine osvojeni.
Donji Livoč
Donji Livoč je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Radegunda (Slovenija)
Radegunda je naselje u slovenskoj Općini Mozirju. Radegunda se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj. Ime je dobilo po lokalnoj crkvi posvećenoj Svetoj Radegundi, a prvi put se spominje 1241.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 287 stanovnika.
Gama raspad
Gama raspad je za razliku od alfa i beta raspada malo specifičniji. Ovde ne dolazi do pravog raspada jezgra na drugo jezgro, već je gama raspad neke vrste emisija gama zraka. Pri tome jezgro prelazi iz pobuđenog stanja u konačno stanje sa emisijom gama čestica, koje zovemo fotoni.
Gama zraci dobijaju se i prilikom anihilacije.
Primjer zapisa u fizici :
Zvezdica označava pobuđeni atom nikla, koji razultuje zračenjem gama čestice. Ona ima energiju tačno onoliku koliko je razlika energije atoma nikla pre i posle reakcije. U ovom primjeru foton odleti energijom oko 1,3 MeV (megaelektronvolta).
Istorija
Gama čestice otkrio je 1900. godine francuski fizičar Pol Urlih Vilar (-{Paul Ulrich Villard}-) prilikom promatranja uranijuma. Tada je i otkrio, da se gama čestice ne otklanjaju u elektromagnetnom polju, što znači da nemaju električni naboj. Po de Broljevom modelu iz 1923. godine, gama čestice možemo shvatati kao materiju.
Fiziološki efekt Gama čestica
Iako je red energije gama čestica sličan alfa i beta česticama, fotoni nemaju električni naboj. Zato ih odlikuje ogromna prodirnost kroz većinu materijala. Intenzitet gama čestice eksponencialno pada dok putuje kroz neki materijal - i vazduh.
Gama čestice su najštetnije čestice, jer imaju i najveću frekvenciju i tako leže u krajnjom (levom) djelu EM spektra. Najefektivnija zaštita su teški metali, recimo olovo. Tek nekoliko centimetara olova zaustavlja gama česticu. Gama-zračenje ima veliku prodornu moć a njegova interakcija sa materijalnom sredinom je statističke prirode. Zato ne možemo govoriti o zaustavnom putu gama-čestice, a samim tim ni o debljini sloja supstancije koja ga potpuno apsorbuje. Medjutim, ovde se proračunava debljina sloja supstancijalne sredine koja intenzitet gama-zračenja smanjuje na bezopasnu količinu. Pošto taj intenzitet zavisi od upadnog, to je za različite intenzitete potrebno imati različite debljine zaštitnih slijeva. U principu, za zaštitu od gama-zračenja koriste se materijali napravljeni od elemenata velikog rednog broja koji dobro apsorbuju gama-zračenje čija se debljina odredjuje prema očekivanim maksimalnim intenzitetima zračenja. Takvi materijali su olovo, betonski zidovi, zemljane prepreke, itd.
Jesús García, Villagrán
Jesús García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
La Joya del Encino, Ziracuaretiro
La Joya del Encino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Ziracuaretiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1256 m.
Molina, Sondrio
Molina je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 290 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1312 m.
James II od Engleske
James VII i II je bio poznat po svojoj sklonosti apsolutizmu, te naporima da izgradi vjersku slobodu za svoje podanike. Obe njegove želje su, međutim, bile u suprotnosti sa željama engleskog parlamenta i većine njegovih podanika. Parlament je, zabrinut za rastući apsolutizam i opadajući autoritet Crkve Engleske, pronašao rješenje svojih problema u Jamesovoj kćeri i zetu, Mary i Villiamu, koji su pobijedivši Jamesa u Slavnoj revoluciji sjeli na prijestolje kao jedini suvladari u historiji britanskih kraljevina.
Djetinjstvo i mladost
James, mlađi sina kralja Charlesa I i njegove supruge, Henrike Marije od Francuske, kćerke francuskog kralja Henrika IV i Marie de' Medici, rodio se u palači St. James, u ponoć 14. oktobra 1633. godine. Nešto kasnije iste godine kršten je kao protestant, te odgajan i obrazovan zajedno sa starijim bratom Charlesom i dvojicom sinova vojvode od Buckinghama. Godine 1644. dobio je titulu vojvoda od Yorka.
Građanski rat
Tokom građanskog rata u Engleskoj ostao je u Oxfordu zajedno sa ocem i starijim bratom. Kada je Oxford pao u ruke parlamentarnim snagama 1646. godine, jedno vrijeme je bio zatvoren u palači u kojoj je i rođen, ali je prerušen uspio pobjeći 1648. godine i skloniti se u Haag kod svoje sestre Mary Stuart i njenog muža Villiama. Nakon pogubljenja njihovog oca, Charles I je proglašen kraljem Škota od strane škotskog parlamenta i kraljem Irske od strane irskog parlamenta. Charles II nije uspio osigurati svoju poziciju, te je uskoro bio primoran skloniti se u Francusku.
Egzil
Za vrijeme egzila u Francuskoj James je stupio u francusku vojnu službu i kao njen član dobio prvo vojno iskustvo. 1656. godine, kada je njegov brat ušao u savez sa Španijom, neprijateljem Francuske, James je izbačen iz francuske vojske i bio primljen u špansku vojnu službu. James se, ipak, nije slagao sa svojim bratom oko izbora Španije kao saveznika umjesto Francuske. Protjerani i osiromašeni, ni Charles ni James nisu imali šireg izbora saveznika. Godine 1659. Francuska i Španija su potpisale mirovni sporazum, pa je James, sumnjičav po pitanju bratovih šansi da ponovo zauzme tron, razmatrao ponudu Španaca da bude admiral njihove mornarice. Na kraju je odbio ponudu, a nedugo zatim situacija u Engleskoj i Škotskoj je postala povoljnija, te je Charles proglašen kraljem.
Donji Makreš
Donji Makreš je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
James II od Engleske
Bratova vladavina
Godine 1660, nakon smrti Olivera Cromwella i događaja koji su uslijedili povratkom njegova brata na vlast, James je postao presumirani nasljednik, ali u tom trenutku se činilo malo vjerojatnim da će on naslijediti krunu jer je Charles još uvijek bio dovoljno mlad da bi imao zakonite djece. Po bratovom povratku na tron dobio je i škotsku plemićku titulu vojvode od Albanija.
Prvi brak
thumb|220px|left|Anne Hyde, Jamesova prva supruga, umrla je prije nego što je on naslijedio krunu.
Odmah nakon povratka u Englesku izazvao je skandal kada je objavio svoje zaruke sa djevojkom iz građanske klase, ledi Anne Hyde, kćerkom Charlesovog najdražeg ministra. Anne je bila trudna i James je ožurio da je oženi, ali uprkos njenoj trudnoći niko na dvoru nije očekivao da će princ sklopiti brak sa njom, a ne stranom princezom. James i Anne su se vjenčali tajno, bez obzira na obostrana upozorenja svoje rodbine. Sa blagoslovom kralja, James i Anne su se vjenčali javno 3. septembra 1660. godine. Sin rođen iz prve trudnoće umro je kao dojenče, a istu sudbinu doživjelo je još petero djece. Samo dvije kćeri su doživjele punoljetnost: Marija (rođena 1662. godine) i Ana (rođena 1665. godine). James je opisivan kao brižan i predan otac, za razliku od ostalih ljudi njegovog soja. Anne je bila vjerna, ali i uticajna supruga, pa se smatra da je odgovorna za mnoge Jamesove odluke, uključujući i njegovo kasnije preobraćenje. Anne je umrla 1671. godine.
Katoličanstvo
James je došao pod uticaj katoličanstva za vrijeme svog boravka u Francuskoj, te su on i Anne brzo bili zainteresirani za tu vjeru. Preobratio se 1668. ili 1669. godine, ali je jedno vrijeme to držao u tajnosti. Ne želeći izazvati bilo kakvu sumnju, prisustvovao je protestantskim vjerskim obredima i okruživao se isključivo protestantima.
Zbog rastućeg straha od katoličkog uticaja, parlament je donio zakon kojim svi civilni i vojni službenici moraju poreći neka od osnovnih katoličkih učenja i biti aktivni članovi Crkve Engleske. James je ovo odbio i radije se odrekao kancelarije lorda visokog admirala, te je tako njegovo preobraćenje postalo javno.
Religijska kriza
thumb|300px|Kovanica sa likom Jamesa II iz 1686. godine
Kako Jamesov brat, kralj Charles II, nije imao djece sa kraljicom Katarinom, sve izglednijom se činila mogućnost da će ga naslijediti baš James. Charles je u nastaloj situaciji zapovijedio da Jamesove kćerke treba odgajati kao protestantice. Charles se ipak 1673. godine nije suprotstavljao Jamesovu braku sa petnaestogodišnjom italijanskom katoličkom princezom, Marijom Modenskom. Taj brak je još više produbio sumnje u Jamesa pošto je Marija bila nazivana papinom agenticom.
Godine 1677, u namjeri da odobrovolji protestante, James je udao svoju kćerku Mary za protestantskog princa, sina svoje sestre Marije Henrike, Willima Oranskog. Uprkos toj koncesiji protestantima, strah od mogućeg katoličkog vladara je i dalje ostao vrlo jak. Godine 1678. saznalo se za navodne planove atentata na Charlesa i postavljanje Jamesa na tron, a posljedica je bilo smaknuće nekoliko optuženih ljudi.
Godine 1683. otkrivena je urota čiji je cilj bio atentat na kralja i vojvodu od Yorka, te restauracija republike. Zavjera nije uspjela, a urotnici su optuženi za veleizdaju i smaknuti. Posljedica urote bilo je jačanje popularnosti kralja i njegovog brata. U uroti je učestvovao i Charlesov vanbračni sin, James Scott, koji je nakon ovog incidenta protjeran na kontinent. James se 1684. godine, iskoristivši val popularnosti izazvan neuspjelim pokušajem atentata, vratio u London, ponovno se aktiviravši kao kraljevski visoki admiral.
Prvi ustanci
U samom početku vladavine James nije naišao na veliku opoziciju. Novi parlament koji se okupio u maju 1685. bio je prilično naklonjen Jamesu, te je James čak sa parlamentom postigao sporazum oko povećanja svojih prihoda. Ubrzo, već 20. juna 1685. godine, James se suočio sa velikim izazovom. James Scott, vojvoda od Monmoutha, vanbračni sin prethodnog kralja digao je ustanak sa ciljem zbacivanja Jamesa. Ubrzo je poražen u bici kod Sedgemoora. James se sa ustanicima brutalno obračunao, a vođa ustanka, James Scott, je pogubljen, zajedno sa 250 svojih pristalica. Da bi se zaštitio od novih ustanaka James je organizirao veliku stajaću vojsku na čije čelo je postavio katolike od kojih nije zahtjevao poštivanje zakona donesenog za vrijeme vladavine njegovog brata, zbog čega je ubrzo došao u sukob sa parlamentom čije je zasijedanje bilo u novembru 1685. odgođeno i nije se više dogodilo za vrijeme kratke Jamesove vladavine.
Uvođenje povlastica katolicima
Godine 1686. nove vjerske napetosti izazvalo je nekoliko kontroverznih Jamesovih odluka. Prva je bila odluka koja je katolicima omogućavala rad u najvišim kraljevim uredima. Slijedeći postupak koji je iritirao protestante bio je primanje na dvor prvog papinskog nuncija još od doba Marije I. Nadalje, James je kao svog vjerskog ispovjednika doveo isusovca, oca Edvarda Petra, a naročit izazov protestantima bila je suspenzija nekoliko anglikanaca iz Jamesovog političkog ureda čime je bila izgubljena politička podrška sa samog početka vladavine.
Slavna revolucija
thumb|230px|left|[[William III od Engleske|Villiam III, bio je Jamesov zet (kao muž njegove kćerke) i sestrić (kao sin njegove sestre)]]
U aprilu 1688. James je izdao zapovjed da Deklaraciju o oprostu anglikanski svećenici moraju pročitati u crkvama. To je izazvalo reakciju canterburyjskog nadbiskupa i šest drugih biskupa koji su se Jamesu obratili sa zahtjevom za preispitivanje kraljevske vjerske politike, zbog čega su bili uhićeni pod optužbom klevete. Opća uzbuna u protestantskim redovima odjeknula je kada je kraljica Marija rodila sina, Jamesa Francisa Edwarda, u junu 1688. godine, katoličkog nasljednika engleske krune. U strahu od nastanka katoličke dinastije, nekoliko uticajnih protestanata stupilo je u kontakt i počelo pregovorati sa Jamesovim zetom i protestantom Villimom III Oranskim, od kojeg su zahtijevali vojnu intervenciju protiv Jamesa.
Do septembra 1688. godine Villiam se odlučio na intervenciju. James je odbio pomoć francuskog kralja Luja XIV bojeći se reakcije naroda, te smatrajući da će se moći oduprijeti intervenciji sa vlastitom vojskom. Kada se Villiam 5. novembra 1688. godine iskrcao u Englesku, svi zapovjednici engleske vojske prešli su na Villiamovu stranu. Čak je i Jamesova kćer Anne sa suprugom napustila dvor i pismom izjavila podršku svom rođaku. James je oklijevao napasti neprijatelje uprkos brojčanoj prednosti svoje vojske.
Dana 11. decembra Villim je sa vojskom ušao u London. James je pokušao pobjeći u Francusku, nakon što je prethodno bacio kraljevski pečat u Temzu, ali je uhvaćen u Kentu. Ne želeći od Jamesa napraviti mučenika, Villim ga je 23. decembra pustio da ode u Francusku, gdje ga je Luj XIV primio davši mu palaču i visoku penziju.
Domvallier
Domvalije je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Nefšato.
James II od Engleske
Slavna revolucija
Villim je ubrzo sazvao parlament, koji je 12. februara 1689. proglasio da je James, pobjegavši iz Engleske i bacivši kraljevski pečat u Temzu, u stvari abdicirao. Parlament je proglasio prijestolje upražnjenim i nije ga, po normalnom slijedu nasljeđivanja (prema kojem svi zakoniti suverenovi sinovi imaju prednost nad suverenovim kćerima), ponudio Jamesovu sinu, nego njegovoj kćeri Mary. Knez i kneginja Oranje su proglašeni suvladarima Engleske, Irske i Škotske, kao Villiam III/II i Mary II. Parlament je sve to ozakonio posebnim zakonom (en. Bill of Rights). Istim zakonom James je optužen za zloupotrebe vlasti tokom svoje vladavine, te su stavljeni izvan snage zakoni kojima su bila ukinuta ograničenja za katolike. Također je utvrđeno da niti jedan katolik ili protestant u braku sa katolikom više neće moći naslijediti englesko i škotsko prijestolje niti biti u nasljednom nizu, a propisana je i linija nasljeđivanja engleske krune prema kojoj bi krunu trebali naslijediti potomci Villiama i Mary, a ako oni ne budu imali potomaka krunu će naslijediti Jamesova mlađa kćer Anne i njezini potomci.
Život u egzilu i smrt
thumb|right|200px|Statua Jamesa II na [[Trafalgar Squareu u Londonu podignuta 1686. godine]]
Domvallier
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 137 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42,28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 288 metara (maksimalnoj 377 m, a minimalnoj 281 m).
James II od Engleske
Život u egzilu i smrt
Nakon poraza James je živio u francuskom kraljevskom dvorcu Saint-Germain-en-Laye. Sa njim su egzilu živjeli supruga, te sin James Francis Edward i kćerka Luise Mary Therese, zajedno sa nekoliko pristalica od kojih su neki bili i protestanti. Još je jednom pokušao doći na vlast zavjerom koja nije uspjela i čiji je jedini rezultat bio pad Jamesove generalne popularnosti. Luj XIV je Jamesu ponudio krunu poljskog kralja, ali James ju je odbio. Nakon što je 1697. godine Luj XIV sklopio mir sa Villiamom, James je kod njega prestao uživati prvobitni luksuz. Svoje zadnje godine života James je proveo povučeno i pokajnički. Umro je od moždanog udara 1701. godine u dvorcu Saint-Germain-en-Laye. Pokopan je u Parizu, u kapeli svetog Edmunda u crkvi engleskih benediktinaca, u ulici St. Jacques. Tokom Francuske revolucije njegov grob je oskrnavljen, a Jamesovi ostaci izgubljeni.
Camporotondo, Imperia
Camporotondo je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Pantanelle, Salerno
Pantanelle je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 637 m.
Gornji Makreš
Gornji Makreš je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Santa Isabel, Tampamolón Corona
Santa Isabel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampamolón Corona.
Gornji Makreš
Istorija
Na mestu Selište nalaze se ruševine zidova od kamena i cigle. Tu su seljani našli i jedan zemljani đup sa napreminom od 15 šinika. Kao trag nekog starog naselja postoji i Grobljište, neko staro groblje. 1432. godine pominje se da su na Makrešu Turci razbili novobrdsku vojsku, samo nije jasno da li je tada Makreš bilo selo ili topografski naziv. Selo je obnovljeno još pre prvog prodiranja Albanaca u Krivu Reku, pre kraja XVII veka.
Santa Isabel, Tampamolón Corona
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Gornji Makreš
Poreklo stanovništva po rodovima
Podaci iz 1931. godine)
Srpski rodovi:
Wachtberg
Vahtberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Rajn-Zig. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 20.117 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5382072, NUTS (DEA2C) i LOCODE (DE WBA) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Zig Vahtberg se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Rajn-Zig. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 222 metra. Površina opštine iznosi 49,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 20.117 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 405 stanovnika/km².
Tecolotzitzatzian, Milpa Alta
Tecolotzitzatzian je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2836 m.
Branislav Trifunović
Branislav Trifunović (16. januar 1978, Kruševac, Srbija) je srpski glumac. Rođeni je brat glumca Sergeja Trifunovića.
Opština San Francisco de Borja, Chihuahua
San Francisco de Borja je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1706 m.
Ninguno, Comisión Nacional del Agua, Mulegé
Ninguno, Comisión Nacional del Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Adafenoksat
Adafenoksat je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 363,878 Da.
Barranca Mina, Acatepec
Barranca Mina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
P57
P57 se može odnositi na:
Barranca Mina, Acatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 423 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2035 m.
Shipman, Virginia
Šipman je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 507.
Plionarctos
Ime rodu je dao Frick 1926. godine. Tipna vrsta je Plionarctos edensis. U porodicu medvjeda smjestili su ga Frick (1926.) i Carol (1988.); dok je ga u tribus Tremarctini uvrstio Hunt 1998.
Radegunda
Radegunda (također Radegund, Radegundis, Rhadegund, Radegonde, cca. 520–586), danas poznata i kao Sveta Radegunda, bila je tirinška princeza i franačka kraljica, poznata po tome što je osnovala samostan Svetog križa u Poitiersu.