cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalif
right|thumb|250px|Kalif Harun al-Rašid Kalif (arapski: خليفة, Khalīfah, turski: Halife), je naziv za državnog poglavara Kalifata i titula duhovnog poglavara islamske umme (zajednice) koja živi po šerijatskom pravu.
Prvi kalif nakon Muhamedove smrti bio je Ebu-Bekr od 632. do 634., nakon toga pojavili su se brojni kalifati koje su osnovali Arapi od 7. do 16. st. Od 15. st. i sultana Mehmed II. (1429.-1481.) titulu kalifa nosili su otomanski sultani kao vrhovni poglavari svih muslimana svijeta.
Svi kalifi smatrali su se nasljednicima Muhameda, neki od njih su si nakon smrti proroka Muhameda dali naziv Khalifat Allah (predstavnik Alaha), kasnije se taj naziv promjenio u Khalifat rasul allah (nasljednik proroka Boga) i postao standardni naziv.
Posljednji kalif 101 po redu, bio je zadnji otomanski sultan Abdul Medžid II. koji je za svoje sjedište odabrao Istanbul a ne Ankaru, zbog tog je Turski parlament 3. marta 1924 donio odluku o ukidanju titule kalifa.
LEP
__NOTC__ Termin LEP ima više značenja.
Lemoyne, Nebraska
Lemoyne je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 82 stanovnika.
Antsohihi
Antsohihi je grad na sjeverozapadu Madagaskara od 19 878 stanovnika, administrativni centar Regije Sofia i Distrinkta Antsohihi u Provinciji Mahajanga.
Antsohihi na malagaškom znači Tamo gdje ima mnogo drveća (sohihi), to vrsta drveća iz porodice -rubiaceae koja se koristi za izgradnju brodova.
Historija
Antsohihi se počeo formirati kao grad, za vrijeme francuske kolonijalne uprave od 1899. Antsohihi je poznat po tome što je bio zavičaj prvog malagaškog predsjednika - Philibert Tsiranane, koji je u okolici (Anjiamangirana) pohađao osnovnu školu. Nedavno je njegova zaklada postavila solarne panele na školu snage 2000 W, i poklonila 72 kg lijekova lokalnoj bolnici.
Geografske i klimatske karakteristike
Antsohihi leži s desne strane rijeke Loza (Antambo) pritoke Maerovana blizu njene delte u Zaljevu Loza u Mozambički kanal tako da ima luku, do koje mogu doploviti brodovi plićeg gaza.
Antsohihi je udaljen 664 km od glavnog grada Antananarivo i oko 376 km od provincijskog središta Mahajange. Antsohihi ima vruću tropsku klimu, vlažna sezona (asara) traje od oktobra do aprila, a suha (asotri) od maja do septembra, tad prosječna dnevna temperatura može narasti na preko 40 °C.
Transport, Privreda
Do Antsohihija vodi Nacionalna cesta br. 6 sa kojom je povezan sa ostalim gradovima Madagaskara, a u njegovu luku mogu uploviti samo manji brodovi. Grad ima i Aerodrom Antsohihi-Ambalabe (IATA: WAI ICAO: FMNW) iz kojeg postoje 2 puta mjesečno letovi za Antananarivo.
Antsohihi je centar drvne industrije i trgovačko središte bogatog poljoprivrednog kraja u kojem se uzgaja najviše; duhan, kava, vanilija i riža, pored grada iskapa se hromit.
Carperi-Tanzarella, Brindisi
Carperi-Tanzarella je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 330 m.
Lamar County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 49.793.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 49.793 stanovnika, što je 1.294 (2,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Elida, Ohio
Elida je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.905, što je 12 (-0,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kralj Xi od Zhoua
Kralj Xi od Zhoua (umro 677. pne.) (kin.. 周釐王 zhōu xī wáng) bio je šesnaesti po redu vladar kineske dinastije Zhou i četvrti po redu vladar Istočnog Zhoua.
Kralj Hui od Zhoua
Za kralja Huia koji je proglašen za nasljednika kralja Nana od Zhoua v. Kralj Hui od Istočnog Zhoua
Kralj Hui od Zhoua, kin. 周惠王, py. zhōu hùi wáng, wg. Kralj Hui od Choua bio je sedamnaesti po redu vladar dinastije Zhou i peti vladar Istočnog Zhoua.
Pakt Ribbentrop-Molotov
Pakt Ribentrop-Molotov ili kako se službeno zvao Pakt o nenapadanju između Njemačke i Saveza Sovjetskih socijalističkih Republika je u stvari bio sporazum o nenapadanju između Njemačkog Trećeg Reicha i Sovjetskog Saveza. Potpisan je 23. 8. 1939. u Moskvi od strane sovjetskog ministra vanjskih poslova Vjačeslava Molotova i njemačkog ministra vanjskih poslova Joachima von Ribbentropa. Međusobni pakt o nenapadanju je osigurao da SSSR ne bude uključen u Evropski rat i da spriječi stvaranje njemačko-japanskog saveza protiv Moskve. Međutim, pakt se nije odnosio i na nenapadanje drugih, manjih država te je imao i šire ciljeve, poglavito u sovjetsko-njemačkoj podjeli Istočne Evrope na sfere interesa vojnom silom. Ovo je početkom septembra 1939. kulminiralo njemačkom invazijom Poljske odnosno britanskom i francuskom objavom rata Hitleru čime se rasplamsao Drugi svjetski rat. Pakt Ribbentrop-Molotov bio je na snazi do početka Operacije Barbarossa 22. 6. 1941. kada je Njemačka napala SSSR.
Uvod
Po završetku Prvog svjetskog rata, Njemačka i SSSR kao nasljednik Ruskog Carstva koje je pretrpjelo vojne neuspjehe, na političkoj karti pobjednika postali su izgnanici s kojima se ne smije imati posla. U takvoj situaciji oni su se okrenuli jedan drugom pošto je Njemačkoj bilo potrebno tržište, ali i mjesto za ponovnu gradnju vojske, a ratom uništeni SSSR je tražio prije svega tehnološku pomoć. Dolaskom nacista na vlast u Njemačkoj taj bilateralni savez se počeo ubrzano raspadati zbog ideoloških razmišljanja Adolfa Hitlera koji je pozivao na uništavanje komunizma. Početni pad trgovinske razmjene je ubrzo prešao u rat na području Španije gdje SSSR podržava republikance, a Njemačka fašiste. Takav razvoj događaja zajedno s njemačkom aneksijom Austrije i pripremama za aneksiju Čehoslovačke su rezultirale političkom odlukom SSSR da podrži Čehoslovačku po svaku cijenu, pod uvjetom da to isto učine Velika Britanija i Francuska, no one to odbijaju i prepuštaju je Hitleru. Po završetku aneksije Čehoslovačke Hitler se okrenuo pripremama agresije na Poljsku, a Velika Britanija i Francuska barem na papiru SSSR-u za podršku, tako pregovori s jedne strane Londona i Pariza odnosno s druge strane Moskve počinju u aprilu 1939. godine. Tokom idućih mjeseci SSSR odbija sve tadašnje praktički istovremene njemačke ponude dogovora očekujući sporazum s Velikom Britanijom i Francuskom do kojega nikada neće doći zbog protivljenja te dvije sile zahtjevu Moskve da u slučaju njemačke agresije na Poljsku (koja bi tada bila sovjetski saveznik) Crvena Armija uđe na poljski teritorij kako bi ju obranila.
Sporazum
Nakon 3 mjeseca neuspješnih pregovora sa zapadnim silama, SSSR čija je politička elita živjela u strahu od rata protiv Njemačke gdje će kao pobjednici na kraju izaći zapadne sile koje će biti samo promatrači, napokon je pozitivno odgovorio na višemjesečne pozive na pregovore Berlina koji će početi krajem jula 1939. godine i na opće zapadno iznenađenje uspješno završiti 23. 8. 1939. paktom o nenapadanju. Iako je on službeno bio tako označen, ovaj sporazum je obuhvaćao i tajni protokol kojim je izvršena podjela interesnih sfera u nezavisnim zemljama Finskoj, Estoniji, Latviji, Litvi, Poljskoj i Rumuniji. Tajni protokol je eksplicitno predviđao "političke i teritorijalne promjene" u oblastima navedenih zemalja što je ovaj sporazum pretvorilo u agresivni vojni savez usprkos njegovom službenom nazivu. Kao posljedica ovog sporazuma sve navedene zemlje su napadnute i okupirane bilo od strane Njemačke bilo od strane SSSR-a. Jedino je Finska kojoj je krajem Prvog svjetskog rata Lenjin dao nezavisnost nju uspjela i sačuvati.
Kasniji događaji
Kao što je Münchenski sporazum bio zapadni pokušaj kupovine vremena prije početka Hitlerove agresije, tako je ovaj pakt bio srodni sovjetski pokušaj što je svojim riječima potvrdio i britanski ratni premijer Winston Churchill još 1939. godine. Kroz idućih 21 mjesec SSSR će drastično povećati i modernizirati svoju vojnu proizvodnju, ali će se istovremeno i politički opustiti uveren u razmišljanju da Hitler neće napasti dok ne izbaci Veliku Britaniju iz rata. To pogrešno razmišljanje se pokazalo katastrofalnim pošto na jesen 1940. godine, nakon odustajanja Njemačke da uvuče SSSR u savezom s njom, Japanom i Italijom, Adolf Hitler donosi odluku o napadu na Sovjetski Savez koji će tamošnji politbiro dočekati potpuno nespreman.
Moderni pogledi
Vinayak Purohit navodi da su se Staljin i Hitler paktom udružili ne samo da bi Poljsku, dijelove Finske, Estonije, Latvije, Litve, Rumunjske, Mađarske i Čehoslovačke okupirala Staljinova vojska u prijateljskoj podjeli istočne Evrope sa fašističkim silama, nego su i velike količine sirovog materijala Sovjeti dali nacističkoj ratnoj mašineriji. Subhas Bose, indijski nacionalist koji je htio riješiti se britanskog kolonijalizma uz pomoć suradnje sa nacistima, je dobio slobodan prolaz za putovanje kroz SSSR da bi stigao do Trećeg Reicha. M.N. Roy, indijski revolucionar i komunist, je zapisao sljedeće o paktu:
Evropski parlament proglasio je 23. 8. 2009., povodom 70. obljetnice potpisivanja pakta, evropskim danom sjećanja na žrtve staljinizma i nacizma.
Marsala (vino)
Marsala je vrsta desertnog vina iz istoimenog sicilijanskog grada Marsale, koje se proizvodi po kontinentalnom dijelu Provincije Trapani ali i po otocima Pantelleria i Favignana.
Marsala još od 1969. ima predikat DOC (Denominazione di Origine Controllata) kao vino kontroliranog geografskog porijekla.
Karakteristike
Marsala je vino visokog procenta alkohola, kog mora biti najmanje 17 % (zato se i zove desertno vino), po mnogočemu slična dalmatinskom prošeku. Danas se proizvodi tako da se na kraju fermentacije dodaje alkohol, ali ne više od 20 % - 35 %, da se zaustavi daljnje vrenje i tako osigura da se dugo može konzumirati.
Postoje tri vrste Marsale, prema bojama (odnosno grožđu od kojih se proizvode), to su jantarna (ambra), zlatna (oro) i rubinska (rubino) marsala.
Zlatna i jantarna su vina, koja se proizvode od bijelog grožđa sorti; grillo, catarratto, inzolia i damaschino.
Rubinska marsala, dobija se miješanjem nekih od crnih sorta grožđa; pignatello, nero d'Avola i nerello mascalese sa bijelim grožđem do najviše 30%. Rubinske marsale se dijele na slatka, suha i polusuha vina, što ovisi o postotku šećera u njima.
Postoje i podjele koje ovise o procentu alkohola i vremenu sazrijevanja, pa tako se danas na tržištu pojavljuje; marsala fine (u sve tri varijacije boja), to vino ima najmanje 17 % alkohola i mora odležati najmanje godinu dana, od toga 8 mjeseci u drvenim bačvama. Zatim postoji marsala superiore (također u tri varijacije boja), najmanje 18 % alkohola, 2 godine zrenja, marsala superiore riserva, najmanje 18 % alkohola, 4 godine zrenja, marsala vergine, najmanje 18 % alkohola, 5 godine zrenja i marsala vergine riserva, najmanje 18 % alkohola, 10 godine zrenja.
Historija
Po lokalnoj verziji marsala je nastala kao rezultat spleta slučajnosti, liverpoolski trgovac sodom John Woodhouse, plovio je duž obala Sicilije 1773. prema luci Mazara del Vallo, ali se zbog nevremena morao skloniti u Marsalu. Tu su ga lokalni ugostitelji poslužili domaćim vinom, koje su seljaci čuvali za posebne prilike. Njemu se ono toliko dopalo, da je odmah vidio priliku za dobar posao, jedino što je zahtjevao da se vinu doda malo alkohola (vinjaka) - da se spriječi njegova daljnja fermentacija, i da tako bude siguran da će jedrenjaci nakon duge plovidbe do Liverpoola dovesti - vino, a ne ocat. I tako je rođena marsala.
Stvarna istina je vjerojatno malo drugačija, u to vrijeme u Engleskoj su već postala popularna i rado su se pila slična portugalska vina Porto i Madeira. Sve u svemu Woodhause je počeo ulagati u taj do tad vrlo siromašni kraj, izgradio je dosta vinarija i luku.
Uspjeh Woodhausa privukao je vrlo brzo i brojne druge britanske trgovce: Corletta, Wooda, Payna, Hoppesa. Od svih njih istakao se Benjamin Ingham, koji se marsalom počeo baviti od 1812., zajedno sa svojim nećakom Josephom Whitakerom, oni su zaslužni za modernizaciju proizvodnje i ekspanziju izvoza izvan Evrope.
Prvi talijanski poduzetnik koji se počeo baviti marsalom bio je Vincenzo Florio - 1832., njegov poslovni imperij dogurao je do 99 brodova, nakon njega u taj posao su ušli i brojni drugi; Don Diego Rallo (1860), Vito Curatolo Arini (1875) i Carlo Pellegrano (1880) Tako da je 1900. u Marsali bilo oko 40 vinarija, brojne od njih i danas rade, a neke su pretvorene u muzeje kao što je Vinarija Florio.
(E)-beta-ocimenska sintaza
(E)-beta-ocimenska sintaza (, beta-ocimenska sintaza, AtTPS03, ama0a23, LjEbetaOS, MtEBOS) je enzim sa sistematskim imenom geranil-difosfat difosfat-lijaza (formira (E)-beta-ocimen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je široko zastupljeni u biljkama koje oslobađaju beta-ocimen kad ih napadnu biljojedni insekti.
Eptapiron
Eptapiron (F-11,440) je veoma potentan i visoko selektivan pun agonist 5-HT1A receptora iz azapironske klase. Njegov afinitet za 5-HT1A receptor je 4.8 nM (Ki) ili 8.33 (pKi), a njegova intrinsična aktivnost je 100%, i.e. jednaka je sa serotoninom.
Eptapiron i srodna jedinjenja, poput F-13,640 i F-15,599, su razvijena jer se smatralo da je visoka efikasnost aktivacije receptora neohodna da bi se proizvela maksimalna terapeutska korist stimulacije 5-HT1A receptora.
Enilospiron
Enilospiron (CERM-3,726) je selektivni agonist 5-HT1A receptor iz azapironske hemijske klase.
Bad Harzburg
Bad Harcburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Goslar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 22.187 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3153002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Goslar Bad Harcburg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Goslar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 261 metra. Površina opštine iznosi 65,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 22.187 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 339 stanovnika/km².
Pepe (fudbaler, rođen 1983.)
Képler Laveran Lima Ferreira, poznatiji kao Pepe (Maceió, 26. veljače 1983.) brazilski je nogometaš koji trenutno igra za Porto. Rođen je 26. veljače 1983. u Maceiu, Brazil. Svoju nogometnuu karijeru je započeo sa Corinthiansom, lokalnim timom. Upravo tamo je dobio nadimak Pepe.
Marítmo
Pepe je zajedno sa suigračem iz Corinthiansa Alagoanoa, sa samo 18 godina potpisao za portugalskog prvoligaša Marítimo. Svoju prvu sezonu u Portugalu proveo je u B momčadi Marítima.
U sezoni 2002./03. Pepe nastupa za prvu momčad Marítima na više pozicija od zadnjeg veznog, do polušpice. Iduće sezone je dobio dopuštenje kluba da ode na probu u Sporting, Pepe je prošao probu, ali se dva kluba nisu mogla dogovoriti oko odštete, pa je Pepe ipak ostao u Marítimu i pomogao klubu da osigura nastup u kupu Uefa za iduću sezonu.
Porto
Tijekom ljeta 2004., Pepe je potpisao za Porto u transferu vrijednom oko 1 milijun eura, put Maritima su iz Porta otišli Tonel, Evaldo, and Antonielton Ferreira. A dogovor je bio da će Maritimu od idućeg transfera ići 20%.
U prvoj sezoni Pepe je korišten kao zamjena dvojici veterana Pedru Emanuelu, Jorgeu Costi. Ipak u nadolazećim sezonama pod vodstvom Co Adriaansea Pepe dobiva više prilika i iskazuje sav svoj potencijal.
Real Madrid
Dana 10. srpnja 2007. Pepe potpisuje ugovor sa Realom, u transferu vrijednom 30 milijuna eura. Tijekom sezone 2008./09. Pepe je bio stalno ozljeđivan, 21. travnja 2009. je zbog namjernog udaranja protivničkog igrača kažnjen sa deset utakmica suspenzije.
Tijekom sezone 2009./10. Pepe se vratio u početnu jedanestorku i u utakmici sa Sevillom zabio svoj previjenac za Real. 12. prosinca u utakmici protiv Valencije je iznešen sa terena, poslije se saznalo da ima rupturu desnog koljena, zbog kojeg je u pitanje doveo nastup na SP.
Na početku sezone 2010./11. doveden je Ricardo Carvalho s kojim će Pepe činiti portugalski stoperski tandem kraljevskog kluba. Za trenera je postavljen Mourinho. Na početku jeseni pojavile su se neke glasine da Pepe želi napustiti Real, navodno da je nezadovoljan sa svojih 1,8 milijuna eura godišnje plaće. U igri je bila i ponuda Chelsea koji je tražio zamjenu za Carvalha.
Reprezentacija
Pepe nikada nije predstavljao Brazil u nijednoj kategoriji, pa je u kolovozu 2007. dobio Portugalsko državljanstvo, a 30-og biva pozvan da igra za Portugalsku reprezentaciju.
Debitirao je 21. studenog 2007. u utakmici protiv Finske.Previjenac je zabio protiv Turske u grupi na EP 2008.
Izbornik Portugala ga je tijekom kvalifikacija za SP u Južnojafrici koristio na poziciji zadnjeg veznog, no nakon njegove teške ozljede koljena dok je nastupao za klub, igranje na SP je bilo pod upitnikom. Ipak Pepe je nastupio u dvije utakmice, protiv Brazila i Španjolske.
Leshara, Nebraska
Leshara je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 112 stanovnika.
San Tommaso, Pescara
San Tommaso je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Sant'Ambrogio sul Garigliano, Frosinone
Sant'Ambrogio sul Garigliano je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 622 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Aravački narodi i jezici
Arawakanje naziv za porodicu indijanskih jezika čiji predstavnici nastanjuju velika područja Južne i Antilske Amerike, odnosno od Bahama (Lucayo Indijanci), pa preko Antilske Amerike i floridskog poluotoka na jug do u Gran Chaca. Značajna im je koncentracija sjeverna obala Južne Amerike, područje bivših triju Gvajana, dijelovi kišnih šuma bazena Amazone i na zapadu su im mogući najzapadniji predstavnici Indijanci Uru, Chango i Puquina. Antilska plemena Arawaka poznata su pod kolektivnim nazivom Taino, koja su dobila ime po Taino Indijancima. Ova grupa poznata je po svom pomorskom umijeću i poznavanju obala karipske Amerike. Taino Arawaki na svojim su kanuima doprli do obale Floride od kojih su najpoznatiji Ciboney Indijanci. Danas je ustanovljeno da ovoj skupini domorodaca pripadaju i plemena Calusa, Tequesta, Aisa i Timucua Indijanaca. Ovi posljednji su uporno od lingvista bili klasificirani porodici Indijanaca Muskhogean, što njihovi potomci opovrgavaju i cijela ova skupina sa Floride sebe smatra potomcima Taino Arawaka. Danas se lingvistički tako i vode.
U područjima kišnih šuma tropske Amerike plemena Arawaka žive od tropske agrikulture, lova i sakupljanja. Naselja su im malena, jedna do dvije velike komunalne kuće, izgrađene na čistini, okružene su džunglom i nasadima manioke i kukuruza. Predstavnici najzapadnijih Arawaka, nastanjeni su u prašumama podno Kordiljera ,gdje su moguće, u pred-konkvistadorsko doba došli i u doticaj sa kulturama sa Anda. Svakako je da su Ande dobile ime po jednom njihovom plemenu, to su Anti, čak se i jedna od provincija Inka nazivala Antisuyu.
Plemena Arawaka:
Lista nije konačna.
Summerville, Georgia
Samervil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.534 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.534 stanovnika, što je 22 (0,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cricqueville-en-Bessin
Krikvil an Besen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Baje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 182 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 39 m, a minimalnoj 0 m).
Del Dò, Padova
Del Dò je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Lamb County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.977.
Plantazolicin
Plantazolicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 63 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1336,458 Da.
Lamb County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.977 stanovnika, što je 732 (5,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Del Dò, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
West Dennis, Massachusetts
Vest Denis je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.242, što je 328 (-12,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
SMB
__NOTC__ Termin SMB ima više značenja.
Sub-Taino
sub-Taino (Subtaino, Sub-Taino).- Prehispanski stari indijanski narod iz grupe Taíno Indijanaca, koji je obitavao na Jamajki i Kubi. Irving Rouse označava ih kao Zapadne Taíne koji su obitavali na području Jamajke, Kube (osim najzapadnijeg dijela) i na Bahamskom arhipelagu. Norman McQuown u svojoj klasifikaciji razlikuje jezik sub-Taino of Cuba i sub-Taino of Jamaica, i zajedno ih sa Taíno, Lucayo i Ciguayo klasificira u northern arawakan jezike. Kultura ovih Indijanaca bila je tipična ostalim Taíno grupama.
Lewellen, Nebraska
Lewellen je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 224 stanovnika.
3-Hidroksi-16-metoksi-2,3-dihidrotabersonin N-metiltransferaza
3-hidroksi-16-metoksi-2,3-dihidrotabersonin N-metiltransferaza (, 16-metoksi-2,3-dihidro-3-hidroksitabersoninska metiltransferaza, NMT, 16-metoksi-2,3-dihidro-3-hidroksitabersoninska N-metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin:16-metoksi-2,3-dihidro-3-hidroksitabersoninska N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:3-hidroksi-16-metoksi-2,3-dihidrotabersonin N-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi vindolina iz tabersonina kod Madagascar periwinkle, Catharanthus roseus.
Sjevernokarelijska Država
Sjevernokarelijska Država (također poznata kao Uhtinska Republika, Bjelomorska Karelija ili Arhangeljska Karelija) bila je kratkotrajna, i uglavnom, nepriznata država, koja je od 1919. do 1920. postojala na teritoriji nekadašnje Arhangeljske gubernije Ruskog Carstva (današnje područje Republike Karelije u Ruskoj Federaciji). Sjedište države, po kojoj je ona dobila ime, bilo je selo Uhta (današnja Kalevala).
Država je nastala nakon Oktobarske revolucije, odnosno za vrijeme građanskog rata. Nakon što je krajem 1917. godine susjedna Finska (dotadašnje Veliko Kneževstvo Finska) proglasila nezavisnost, u njoj je početkom sljedeće godine došlo do građanskog rata između desnih nacionalista i pro-ruskih ljevičara. U martu 1918. su desničarske snage tzv. Zaštitnog korupsa finske Bijele garde prodrle na istok i okupirale selo Uhta i obližnji Voknavolok. Na tom je području kao privremena vlada formiran tzv. Uhtinski komitet. Ona je nakon nekoliko mjeseci odredila simbole buduće države, a 21. jula 1919. je formalno osnovana pod imenom Privremena vlada Bjelomorske Karelije. Sovjetska Rusija, koja se u to vrijeme borila za opstanak, nije mogla intervenirati, dijelom i zbog prisustva trupa Antante u sjevernoj Rusiji. U martu 1920. je u Uhti sazvana skupština na kojoj je 29. marta proglašena nezavisnost. Novu državu je u maju 1920. priznala Finska, te je smjesta poslala financijsku i vojnu pomoć. Međutim, već 18. maja su trupe Crvene armije ušle u Uhtu; Privremena vlada se povukla u Voknavolok (30 km od finske granice), a potom u Finsku. 14. oktobra 1920. su Finska i Sovjetska Rusija sklopile Sporazum u Tartuu kojim je Uhta i područja Bjelomorske Karelije ostali pod sovjetskom vlašću. Područje Sjevernokarelijske Države je postalo Karelijska Radnička Komuna, od koje će kasnije nastati Karelijska Autonomna Sovjetska Socijalistička Republika.
Krajem 1921. je na području Sjevernokarelijske Države izbio Istočnokarelijski ustanak, kome su podršku dali nacionalisti i dobrovoljci iz susjedne Finske. Dio područja je došao pod nadzor ustanika, ali ih je do početka februrara 1922. protjerala Crvena armija.
Enprostil
Enprostil je sintetički prostaglandin koji je sličan sa dinoprostonom. Enprostil je veoma potentan inhibitor sekrecije želudačne HCl.
Pasat
right|thumb|300px|Smjer stalnih planetarnih vjetrova na Zemlji
Pasati (španski pasati – "prevoz, prevođenje"; jer su ti vetrovi bili povoljni za plovidbu jedrilica iz Evrope u Ameriku) su vetrovi koji nastaju tako što od pojaseva visokog vazdušnog pritiska između 20° i 40° severne i južne geografske širine, koji su pravilno razvijeni samo iznad okeana i to mnogo izrazitije na južnoj polulopti, vazdušne mase struje sa obe strane prema polutarskom pojasu niskog pritiska. Na severnoj polukugli se javljaju kao severoistočni i istočni vetar, a na južnoj polukugli kao jugoistočni i istočni vetar.
Pasati imaju više meridijanski pravac duvanja na istočnim stranama okeana, dok je pri zapadnim stranama pravac više uporednički, naročito u letnjoj polovini godine odgovarajuće zemljine polukugle. To važi i za ceo Tihi okean i za južni deo Indijskog okeana. Taj sistem vetrova je znatno preinačen u blizini velikih kontinenata, naročito u južnoj Aziji, usled velikih godišnjih kolebanja temperature i vazdušnog pritiska, kao i neposrednog dodira sa Indijskim okeanom, pa je ovde razvijen sistem monsunskih vetrova. Glavno obeležje pasatskih vetrova je njihova postojanost i u pravcu i u jačini. Vetar u tim krajevima duva danima, nedeljama, pa i mesecima gotovo iz istog pravca i sa istom brzinom. Poremećaji su veoma retki u središnim delovima pasatskih pojaseva.
Srednja brzina pasata u njegovim središnim delovima iznosi od 6 - 9 -{m/s}-, ali je nekim mesecima manja. Inače, brzina pasatskih vetrova se smanjuje sa bliženjem termičkom ekvatoru, tj. pojasu polutarskih tišina. Pasati imaju najveću jačinu u proleću odgovarajuće zemljine polukugle, a najmanju u suprotnom godišnjem dobu - u jesen. Pasati su, pored toga, srazmerno suvi i prohladni pri vedrom vremenu. Nemaju nikakvu težnju za uzlaznim kretanjem, pa po tome ni za obrazovanje oblaka i padavina. Ali sve to nastupi čim se ispreči neko bregovito ostrvo ili kopno. Ovo prisiljeno uzlazno kretanje, i do srazmerno neznatne visine, uslovljava dovoljno sniženje temperature da bi došlo do kondezovanja vodene pare i do trajne i obilne padavine, pri bregovitim obalama, koja se po tome zove orografska kiša.
Cricqueville-en-Auge
Krikvil an Ož je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Pasat
Pasati su obično jači u proleće nego u jesen, pa stoga donose u tom vremenu obilnije kiše. Najčešće tipične, pasatske orografske kiše se javljaju na Havajskim ostrvima, ali i na Velikim i Malim Antilima, Zelenortskim ostrvima, Madagaskaru i Ostrvu svete Jelene.
Visina do koje se osećaju pasatski vetrovi vrlo je promenljiva. Severoistočni pasat na Atlantskom okeanu obično vlada do nešto veće visine od 900 metara, ali po neposrednim posmatranjima, ponekad dostiže visinu i do 4000 metara. Treba takođe spomenuti da pojas pasatskih vetrova zauzima više od polovine zemljine površine, ali su oni poremećeni na najvećem delu svoga prostora u blizini kontinenata.
Cricqueville-en-Auge
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 155 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 20 metara (maksimalnoj 127 m, a minimalnoj 3 m).
Tau-protein kinaza
Tau-protein kinaza (, ATP:tau-protein O-hosfotransferaza, moždana proteinska kinaza PK40erk, cdk5/p20, CDK5/p23, glikogenska sintaza kinaza-3beta, GSK, protein tau kinaza, STK31, tau kinaza, tau-protein kinaza I, tau-protein kinaza II, tau-tubulin kinaza, TPK, TPK I, TPK II, TTK) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(tau-protein) O-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim se aktivira tubulinom.
Lampasas County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 19.677.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 19.677 stanovnika, što je 1.915 (10,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Cornwall, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.112, što je 626 (18,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Željeznička elektrifikacija
Naponi
Najčešće korišteni naponi su navedeni u tablici:
(+)-Kar-3-enska sintaza
(+)-Kar-3-enska sintaza (, 3-karenska ciklaza, 3-karenska sintaza, 3CAR, (+)-3-karenska sintaza) je enzim sa sistematskim imenom geranil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira (+)-car-3-en). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Željeznička elektrifikacija
Zračni vod (Kontaktna mreža)
100px|right|thumb|Rastavljač, kakav se koristi na Hrvatskim Željeznicama, u uključenom položaju Sastoji se od sajle, koja je napeta između konzola, a nalazi se iznad vozila. Načinjena je na principu jedne ili više nadzemnih vodiča, koji imaju veliki električni potencijal svojim spojem na napojne električne stanice u redovitim razmacima. Napojne stanice se obično napajaju iz mreže viskog napona.
(+)-Kar-3-enska sintaza
Ovaj enzim reaguje sa (3S)-linalil difosfatom dva puta brže od geranil difosfata.
Sant'Andrea del Garigliano, Frosinone
Sant'Andrea del Garigliano je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Željeznička elektrifikacija
Uključivanje i isključivanje
Napon se u kontaktnu mrežu (naponski zračni vod) dovodi preko rastavljača. Vizualno je vidljivo stanje rastavljača (uključeno napajanje ili isključeno napajanje), što je važno zbog sigurnosnih razloga.
Sant'Andrea del Garigliano, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 516 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Željeznička elektrifikacija
Paralelne nadzemne prijenosne linije
Električni krug treba barem dva vodiča. Tramvaji i željeznica koriste kontaktnu mrežu kao jednu stranu sklopa i čelične tračnice kao drugu stranu. Za trolejbuse ne postoje tračnice koje bi mogle vraćati povratnu struju preko guma vozila i normalne cestovne podloge. Trolejbusi koriste drugi paralelni vodič za povrat.
Napetost
Kontaktna mreža se drži mehanički napetom zbog toga, jer kontakt vozila u vožnji uzrokuje oscilacije u žici. Te oscilacije mogu prouzročiti loš kontakt, iskrenje, i dovesti do trganja kontaktne mreže.
Oduzimači struje
Oduzimači struje su naprave, kojima vozilo dotiče kontaktnu mrežu, a služe za zatvaranje strujnog kruga.
Trola
Trola, ili eng. trolley je dobio naziv po jednim terminu iz ribolova. To je bila prva naprava za oduzimanje struje.
Lira
Lira se najčešće koristi kod tramvaja. Rijetko kod elektrificirane željeznice.
Pantograf
Pantograf je slijedeći razvojni korak lire. Za razliku od trole i lire, koji se mogu koristiti samo u jednom smjeru (unazad od smjera vožnje), pantograf je naprava koja kombinira princip kontakta trenja sa škarastom mehanikom. On se pomoću opruge čvrsto pritišće prema gore.
100px|right|thumb|Škarasti pantograf
Postoje i laktasti pantografi, koji su novijeg razvojnog stupnja. Fleksibilniji su i jednostavnije konstukcije.
Za željeznice velike brzine se koristi isključivo pantograf kao oduzimač struje. Zbog velike brzine, potrebno je jače napeti kontaktnu mrežu (teži utezi) i povećati pritisak pantografa na nju. Dolazi do većih vibracija prvi velikim brzinama, te bi moglo doći do gubljenja kontakta pantografa i kontaktne mreže. To bi izazivalo iskrenje. Također, veća napetost je potrebna, jer bi inače silovite vibracije i sile mogle dovesti to kidanja mreže.
Obično se kod ove vlakova izvedbe koristi laktasti pantograf, i najčešće po jedan po cijeloj kompoziciji vlaka, baš zbog velikih sila. Ostatak vlaka se opskrbljuje visokonaponskim kabelima, koji vode od pantografa uzduž vlaka. Vlak Eurostar je iznimka, i ima dva pantografa. To je moguće zbog njegove velike dužine, i zato jer je građen simetrično, pa se može rastaviti u dva poluvlaka u slučaju nužde u Eurotunelu.
100px|right|thumb|Laktasti pantograf
Višepolni oduzimači struje
Za posebne namjene su se koristili ili se još koriste, posebni oduzimači struje.
Treća šina
Napon se nalazi na posebnoj šini, koja je paralelna sa dvije šine, po kojima se kreće željezničko vozilo. Ovakav način je opasniji za živa bića, koja svojim tijelom zatvore strujni krug, te može doći do električnog udara. Zbog toga se izvode i kao izolirane s gornje strane i strana, a oduzimač struje za vozilo se može nalaziti i sa donje strane. Zbog toga se ne koristi za velike napone. Prednost je vizualni izgled (nema visoko razapete žice) i relativna jeftinoća. Kod križanja u cestvonom nivou i na mjestima skretnica se nalazi praznina, pa neka vozila imaju više od jednog oduzimača struje, kako bi se prešla takva praznina.
Ovakvi sustavi elektrifikacije se najčešće koriste kod prigradske i podzemne željeznice, jer se pri većim udaljenostima gubi previše napona, uvjetovano malim naponom u njima.
Oduzimači struje za treću šinu
Oduzimanje struje sa šinje je lakše zbog masivnosti šinje i manjoj podložnosti vibracijama, te većoj kontaktnoj površini. Pri tome je moguć kontakt sa gornje, donje ili sa strane. Iz sigurnosnih razloga se gornji dio šine u nekim sustavima izolira, te se koristi oduzimanje sa strane ili odzdo. Zbog magnetskih utjecaja i moguće interakcije sa okolišem, u trećoj šini su naponi redovito manji od 1500V (osim nekoliko iznimki), ali se najčešće koristi 600-750V. Za sve veće napone je sigurnija kontaktna mreža.
100px|thumb|Oduzimač struje jedne podzemne željeznice (odozdo) 100px|thumb|Oduzimač struje iz treće šine. Oduzimanje se vrši sa gornje strane
Četvrta šina
Posebna vrsta, koja napon ima između dvije šine. Ovaj način se koristi, kada struja ne smije doći na cijevi kanalizacije i vodovoda (u podzemlju). Ovakav sustav koristi "Londonski Tube".
Bad Iburg
Bad Iburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Osnabrik. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.519 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3459004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Osnabrik Bad Iburg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osnabrik. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 104 metra. Površina opštine iznosi 36,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.519 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 316 stanovnika/km².
Lewiston, Nebraska
Lewiston je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 68 stanovnika.
La Salle County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.886.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 6.886 stanovnika, što je 1.020 (17,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Casalini, Brindisi
Casalini je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1056 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 308 m.
Autreville-sur-la-Renne
Otrvil sir la Ren je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 473 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 41,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 247 metara.
Trail Creek, Indiana
Trejl Krik je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Bad Lauterberg im Harz
Bad Lauterberg im Harc je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Osterode am Harc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.434 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3156002, NUTS (DE919) i LOCODE (DE BLB) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Osterode am Harc Bad Lauterberg im Harc se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osterode am Harc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 296 metara. Površina opštine iznosi 41,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.434 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 275 stanovnika/km².
Stidna vaš
Epidemiologija
Infestacija (zaraženost) stidnim vašima u predelu genitalija naziva se phthiriasis pubis (pediculosis pubis), dok je infestacija očnih kapaka phthiriasis palpebrarum.
Trenutno je zastupljenost inficiranih procenjena na oko 2 posto ljudske populacije, mada se do tačne procene teško dolazi, jer infestacija stidnim vašima nije stanje o kome sve vlade izveštavaju. Mnogi slučajevi su samo-tretirani ili diskretno tretirani od strane ličnih lekara.
Sjeverna oblast (1918—1920)
Sjeverna oblast (Северная область) ili Sjeverna Rusija (Северная Россия) je naziv za de facto državu sa sjedištem u Arhangeljsku u današnjoj sjevernoj Rusiji, odnosno područje na krajnjem sjeveru Rusije kojum su za vrijeme građanskog rata od 1918. do 1920. upravljali kontrarevolucionarni ruski bjelogardejci pod zaštitom ekspedicionih snaga država Antante. Nastala je 2. augusta 1918. kada su se nakon dolaska Antantine pomorske eskadre pred Arhangeljsk iz njega evakuirale sovjetske vlasti. Nakon toga je uspostavljena tzv. Vrhovna vlada Sjeverne oblasti pod vodstvom Nikolaja Čajkovskog kojom su dominirali eseri i kadeti; nju je nakon kratkotrajnog monarhističkog puča u septembru zamijenila nova vlada u kojoj nije bilo esera. Sjeverna oblast je svoj maksimalni teritorijalni opseg imala u proljeće 1919. kada su se njene snage spojile sa Sibirskom armijom admirala Kolčaka tokom njegove ofenzive. 30. aprila je vlada Sjeverne Rusije priznala Kolčaka za vrhovnog poglavara Rusije; nakon sloma Kolčakove ofenzive, vlada Čajkovskog je 19. oktobra 1919. odstupila, predavši diktatorske ovlasti generalu Jevgeniju Mileru. Politička nestabilnost, slom kontrarevolucionarnih snaga na drugim frontama, ali i pro-sovjetske pobune u samoj Sjevernoj oblasti su na kraju nagnale Britaniju da odatle povuče svoje trupe. Miler je nakon toga pobjegao u Norvešku, a 2. februara 1920. je Crvena armija ušla u Arhangeljsk, čime je Sjeverna oblast prestala postojati.
U Sjevernoj oblasti je tokom njenog postojanja djelovalo diplomatsko predstavništvo novoosnovane Kraljevine SHS na čelu sa Miroslavom Spalajkovićem.
Finski građanski rat
Finski građanski rat bio je rat između finskih proboljševičkih pristalica, tzv. Crvenih (fin. punaiset, šve. röda, Socijaldemokratska partija Finske koju je vodilo Narodno zastupništvo Finske), i vladinih antisocijalista Belih (fin. valkoiset, šve. vita), kojima je zapovedao baron Manerhajm.
Trajao je od 27. januara do 15. maja 1918. godine.
Pristalice Crvenih bili su uglavnom među industrijskim i poljodelskim radnicima, a podupirala ih je Ruska Sovjetska Federativna Socijalistička Republika. Beli su pristalice imali potporu među seljaštvom te srednjim i višim slojem, posebice među gornjim slojevima finskih Šveda. Potporu su imali iz Nemačkog carstva. Crveni su imali sedišta u gradovima i industrijskim središtima južne Finske, a Beli su nadzirali centralnu i severnu Finsku koja je bila više seoska. Pobedili su Beli.
Aškelon
Aškelon (Tiberijski hebrejski ʾAšqəlôn; ٲشكلون, također عسقلان ; latinski: Ascalon; akadski: Isqalluna) je grad u zapadnom Negevu, u Južnom distriktu Izraela, s oko 117.000 stanovnika. U blizini suvremenog Aškelona su ostaci drevne luke Aškelon, koja se razvijala od Bronačnog doba pod nizom vladara uključujući Kanaance, Filistejce, Babilonce, Feničane, Rimljane, muslimane i križare. Konačno su je uništili Mameluci krajem 13. vijeka. Suvremeni izraelski grad je osnovan nakon prvog izraelsko-arapskog rata 1948. godine na mjestu arapskog gradića al-Majdal.
Finski građanski rat
Ukupno je poginulo 37.000 ljudi od 3 miliona stanovnika.
Istorijska pozadina
Finska je bila autonomno vojvodstvo ujedinjeno s Ruskom imperijom deklaracijom finskog parlamenta od 1809. godine. Okolnosti prvih decenija 20. veka omogućile su im da pođu u borbu za nezavisnost. Rusija je bila iscrpljena unutarnjim nemirima i višedecenijskim ratovima. Kad je marta 1917. zbačena vlast cara Nikolaja II, finski parlament doneo je odluku kojom se izvršna vlast prenosi na postojeći finski parlament. Ruska vlada pod vodstvom Aleksandra Kerenskog nije priznala tu odluku nego je u jesen 1917. raspisala nove izbore. Finski socijalisti koji su na izborima izgubili većinu, nisu priznali valjanost tih izbora. U novembru iste godine, boljševici koje je vodio Vladimir Iljič Lenjin, podigli su revoluciju u Rusiji i preuzeli vlast. Prvi svetski rat protiv Nemačke doveo je Rusiju u teško stanje, na frontu poraz za porazom. Iscrpljenost i nezadovoljstvo bili su prilika koju Finci nisu propustili. Finski parlament (landtag) koji je vodio P. E. Svinhuvud proglasio je 6. decembra 1917. punu samostalnog Finske, koja je dotad bila autonomno, Veliko Vojvodstvo Finska. Sovjet Narodnih Komesara u Moskvi odmah je prihvatio nezavisnost Finske. Dana 4. januara 1918. Sovjeti su i službeno priznali nezavisnost Finske.
Rat
Stvari su se odmah zakomplikovale podelom unutar Finaca. Da bi se održao red, desničarske stranke osnivale su "zaštitne odrede" a levičari su odgovorili s crvenom gardom. Dana 26. januara, Karl Manerhajm preuzeo je komandu nad belim zaštitnim odredima koje je senat proglasio regularnom finskom vojskom. Dan kasnije, 27. januara, Manerhajim je započeo s razoružavanjem ruskih garnizona u zapadnoj Finskoj bez većih problema. Crveni u tom delu zemlje nisu se protivili toj operaciji, pa je zapadna i severna Finska pala u ruke belih. Tako je Vasa postao glavni grad za vreme građanskog rata.
Bez da je znao nešto o događajima na zapadu zemlje zapovednik crvene garde u Helsinkiju izdao je istoga dana zapoved za hapšenje finske vlade, a vlast je preuzeo Finski narodni komesarijat. Počela je revolucija. Komesarijat je proglasio 28. januara Finsku Socijalističku Radničku Rrepubliku, ali je većina senata uspela da pobegne u Vasu. Sukobili su se radikalni socijalisti koji su bili pristalice ruskih boljševika i vladini antisocijalisti. Crveni su kontrolisali južni deo zemlje a Beli zapadni i severni deo Finske.
U Finskoj je od ranije delovao tajni pokret za osamostaljenje Finske. Pokret je potajno poslao u Nemačku gotovo 2000 mladića na vojno obrazovanje. Već sredinom februara 1918. uvežbani Lovački bataljon vratio se pod zapovedništvo Manerhajma, što je Belima donelo osetno pojačanje. Sredinom marta general Manerhajm krenuo je s Belom gardom (Finski zaštitni korpus) u protivofanzivu. Cilj ofanzive bio je oslobađanje Tammerfors (Tamperea)a kao jakog uporišta Crvenih. Već 4. aprila pao je Tampere, a Beli su odmah uveli preke sudove i masovno se obračunali s pobeđenima. Snagama Belih potporu je dala Nemačka koja je istovremeno bila i zaraćena strana u Prvom svetskom ratu. Car Vilhelm II Nemački poslao je finskoj Beloj gardi pomoć. Već 3. marta iskrcale su se prve jedinice Istočne divizije kod Hangea (luke koju su Sovjeti posle tražili za sebe iz strateških razlofa, i koju su dobili). Dana 3. aprila 1918. iskrcan je ostatak divizije. Nakon teških borbi, Nemci i Manerhajmove snage od 16.000 ljudi 13. aprila zauzele su Helsingfors (Helsinki). Nakon kapitulacije Crvenih u Helsinkiju, Revolucionarni narodni komesarijat otišao je u Viborg. Nakon Helsinkija nemačke snage nastavile su napredovanje i nakon zauzimanja Lahtija spojile se sa snagama Belih sa zapada. Nakon teških borbi 23-29. aprila, Beli su zauzeli i Viborg. Konačno 5. maja kapitulirale su i zadnje snage crvenih kod Pitisa i time su završile ratne operacije.
General Manerhajm ušao je 16. maja svečano sa svojim trupama u Helsinki i time je rat okončan. Poginulo je 3400 Crvenih i 3100 Belih, 600 Rusa i 300 Nemaca. U teroru koji je sprovođen nakon rata streljano je više od 7000 Crvenih, a u logorima je još, od gladi i bolesti, pomrlo više od 11.000 ljudi.
Nikolaj Mandić
Detinjstvo i školovanje
Nikolaj je rođen je 5. avgusta 1840. godine u Gornjem Gračacu, u današnjoj Hrvatskoj kao Petar Mandić. Rođen je od oca Nikole koji je bio sveštenik, i majke Sofije, rođene Budisavljević. Posle završene osnovne (nemačke škole) i „oberšul”, završio je Bogosloviju u Plaškom.
Finski građanski rat
Rat
Važne bitke ovog rata bile su bitka za Tampere, bitka za Viborg, bitka za Lahti, bitka za Helsingfors.
Nikolaj Mandić
Sveštenik
U čin đakona rukopoložio ga je 15. decembra 1863. godine episkop Gornjokarlovački Petar (Jovanović), bivši arhiepiskop Beogradski i mitropolit Srbije. u čin sveštenika rukopoložen je samo 3 dana kasnije, 18. decembra 1863. godine. Jedno vreme bio je kapelan starom gornjokarlovačkom parohu Filipu Dobriću. Na poziv episkopa Gornjokarlovačkog Lukijana Nikolajevića dolazi 1866. godine za profesora Bogoslovije i paroha II parohije u Plaškom. Međutim, po želji naroda i svoga oca, kao i zbog ljubavi prema rodnom mestu, iste 1866. godine prelazi za paroha u Gračac. Uspostavivši dobar odnos sa narodom i vlastima stekao je veliki ugled kao paroh u Gračacu. Uz pomoć krajiške vlade i naroda u Gračacu podigao je crkvu, parohijski dom i školu. Već 1872. godine izabran je za člana eparhijske Konzistorije. Dve godine kasnije, 1874. godine, Gornjokarlovački episkop Teofan (Živković) ga je odlikovao crvenim pojasom zbog zasluga za Crkvu i narod. Isti episkop ga je 21. maja 1879. godine proizveo za protojereja. Te godine je postavljen za paroha u Gospiću, posle smrti njegovog ujaka prote Milutina Tesle. U Gospiću je prota Petar Mandić osnovao Srpsko-pravoslavnu čitaonicu i pevačko društvo. Krajiška vlada mu je poklonila kuću koju je on pretvorio u parohijski dom. Kao istaknuti radnik, pouzdan poznavalac kulturnih prilika svoje zemlje i kao dobar govornik bio je poslanik na svim srpskim saborima od 1872. do 1892. godine kao i na hrvatskim i ugarskim saborima od 1883. do 1892. godine. Isto tako bio je član komisije za katastarsku procenu zemalja u Lici i član mešovite komisije za uređenje planinske paše na tromeđi, pa je u tom svojstvu znatno doprineo umirenju Ličana i Dalmatinaca. U želji da upozna osnovne škole i druge zavode putovao je 1888. i 1889. godine po Nemačkoj i Švajcarskoj. Posetio je i izložbu u Parizu. Za zasluge i lojalnost državi odlikovan je 1881. godine Viteškim krstom, ordenom Franje Josifa I; dve godine kasnije episkop Teofan ga je odlikovao nadbedrenikom; 26. oktobra 1895. odlikovao ga je Franc Josif I komturnim Krstom sa zvezdom.