cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olimpijske igre
Moderne Olimpijske igre
Nakon početnog uspjeha Olimpijske igre su imale poteškoća. Igre održane u Parizu, 1900 i St. Louisu1904 bile su u sjeni, bolje reći bile su privjesak svjetskim izložbama koje su u tim gradovima tada održavane. A i samo trajanje tih Olimpijskih igara govori dosta: one u Parizu trajale su pet i pol mjeseci (!?), a one u St. Louisu uvjetno rečeno ”manje” – nešto preko četiri mjeseca i dvadeset dana! Kako Englezi ne bi bili “gori” od Francuza to su četvrte Igre, održane u Londonu, trajale od 27. travnja do 31. listopada 1908, dakle preko 6 mjeseci!!! Za današnje pojmove neshvatljivo! Trajanje Igara tako je vrludalo, neke su trajale manje, neke više - da bi se sa Igrama u Los Angelesu 1932, pa 1936 u Berlinu, ustalilo vrijeme trajanja Igara na današnjih 15 dana. U spomen na prve Igre iz 1896 održane su, također u Ateni, 1906 godine, na njihovu 10-godišnjicu, tzv. “međuigre” (Intercalated games). Iako su i te Igre organizirane od strane MOO-a, taj isti MOO ih ne vodi ostale “redovne” Olimpijske igre nego više kao neku jubilarnu proslavu. Ima, međutim, mnogih suvremenih povjesničara Olimpizma koji su za to da i te Igre budu smatrane službenim Olimpijskim igrama. Svejedno, iako nepriznate kao službene, i te su Igre pridonijele popularizaciji i širenju olimpijskog pokreta.
Zimske Olimpijske igre
Kad je utemeljen MOO, jedan je od predviđenih športova bilo i klizanje na ledu, a prvo natjecanje takvog tipa, održano na Igrama 1908. u Londonu, bile su četiri discipline umjetničkog klizanja. Predloženo je osnivanje posebnih zimskih Igara, ali je ta ideja minirana glasovima Skandinavaca koji su protežirali svoje “Nordijske igre”. Ipak neke discipline zimskih športova bile su uvrštene u program Igara 1916 godine u Berlinu (koje nisu održane) i onih 1920 u Antwerpenu. A onda je, 1924 godine u Chamonixu u Francuskoj pod pokroviteljstvom MOO-a a u sklopu VIII Olimpijskih igara 1924 u Parizu, prvo organiziran “Međunarodni tjedan zimskih športova” koji je postigao uspjeh, pa je iduće, 1925. godine MOO odlučio ustanoviti posebne Zimske Olimpijske igre koje će se održavati neovisno o Ljetnim Olimpijskim igrama. Na zasjedanju MOO-a, 1926. godine, odlučeno je da se ta športska priredba, održana 1924. godine, računa kao prve Zimske Olimpijske igre.
Do 1992 i Ljetne i Zimske Olimpijske igre održavane su u istoj godini, a onda je, iz navedenih razloga, MOO odlučio “razdvojiti” ih. Zbog toga su slijedeće Zimske Olimpijske igre, 1994, održane samo dvije godine poslije prethodnih Igara.
Razvoj
Od 245 sudionika (samo muških) iz 15 država, 1896. u Ateni, Igre su narasle na više od 10500 natjecatelja (točnije:10651), i to 6582 športaša i 4069 športašica iz 199 država, 2000 u Sydneyu. Broj športaša na Zimskim igrama ipak je manji od njihovih “ljetnih kolega”: oko 2400 športaša i športašica je u 78 disciplina sudjelovalo na Igrama u Salt Lake Cityju, 2002 godine.
Sa preko 16000 TV i novinskih izvjestitelja (nazočnih u Sydneyu) Olimpijske su igre najveći medijski događaj na svijetu. Procjenjuje se da je Igre u Sydneyu na televiziji gledalo oko 3,8 milijardi ljudi. Ali rast Olimpizma je i veliki, pa uz strah od terorizma, i najveći problem samom olimpijskom pokretu. Iako su nastupi slavnih profesionalnih športaša, te sponzorstva najvećih svjetskih multinacionalnih kompanija riješili financijske probleme Olimpijskih igara, činjenica je da je ogroman broj športaša, novinara i gledatelja, prevelik zalogaj za mnoge gradove koji bi rado organizirali Olimpijske igre.
Politički utjecaj
Nasuprot onoga čemu se Coubertin nadao, Olimpijski pokret nije ostao pošteđen posljedica političkih zbivanja oko sebe. Sveta je ideja Olimpizma ustuknula tijekom Prvog i Drugog svjetskog rata. Ali ne samo tada. Politika je umiješala prste još nekoliko puta.
Olimpijske igre u Berlinu 1936 Adolfu Hitleru su došle kao dar s neba da bi ih grubo iskoristio kao prvorazrednu propagandu svoje nacionalsocijalističke stranke i svoje politike.
Kasnije, 70-ih i 80-ih godina XX stoljeća, zbog rasnih, političkih, hladnoratovskih i inih podjela došlo je do četiri prijeteća bojkota Olimpijskih igara koji su ozbiljno zaprijetili plemenitoj ideji Olimpizma.
Najprije su Olimpijske igre u Montrealu, 1976 bojkotirale mnoge afričke države jer nije udovoljeno njihovu zahtjevu da se sa Igara udalji Novi Zeland čija je ragbi momčad nastupala u, tada rasističkoj, Južnoafričkoj Republici, iako ragbi (engl. rugby) nije tada bio, a nije ni danas, na rasporedu natjecanja na OI.
Onda su Sjedinjene Američke Države i nekoliko drugih zapadnih zemalja, kao i još mnogo država sa drugih kontinenata, američkih saveznica ili ekonomski bliskih sa SAD (kao npr. Japan), te Kina, sveukupno 65 država (!), bojkotirale Olimpijske igre u Moskvi, 1980 zbog Sovjetske vojne intervencije u Afganistanu.
Odgovor je, očekivano, uslijedio 4 godine poslije. Sovjetski Savez i zemlje Istočnog bloka, osim Rumunjske, ali zato uz “pomoć” socijalističke Kube, Etiopije i Sjeverne Koreje, ukupno 14 država, “uzvratile” su bojkotom Olimpijskih igara u Los Angelesu, 1984.
Posljednji, doduše “mini”, bojkot zadesio je Olimpijske igre u Seoulu, 1988 u Južnoj Koreji. Na ovim Igrama nisu se pojavile Sjeverna Koreja, Kuba, Etiopija i Nikaragva.
Međutim najtragičniji i najgori udarac u olimpijskoj povijesti desio se za vrijeme Olimpijskih igara u Munchenu, 1972. Palestinski teroristi iz organizacije zvane Crni rujan upali su 5. rujna, 11-og dana Igara, u olimpijsko selo, ubili dvojicu izraelskih športaša, a devetoricu uzeli za taoce. U nastavku drame, došlo je do pokolja. U minhenskoj (vojnoj) zračnoj luci, poslije neuspjele akcije spašavanja talaca, ubijeno je svih devet izraelskih športaša, petorica terorista i jedan njemački policajac. Svijet je bio u šoku, ali su Igre, nakon 34-satnog prekida, nastavljene.
Buduće Olimpijske igre
Igre XXIX Olimpijade modernog doba održat će se u Pekingu, u Kini, 2008 godine. Igre XXX Olimpijade, 2012 godine, održat će se u Londonu, a za Igre XXXI Olimpijade, 2016 godine, je izabran Rio de Žaneiro.
Zimske Olimpijske igre (ZOI) 2006 održat će se u Torinu, u Italiji. A poznat je i grad – domaćin ZOI 2010. To je kanadski grad Vancouver.
Olimpijski pokret
Brojne su organizacije uključene u organizaciju Olimpijskih igara. One sve zajedno čine Olimpijski pokret. Pravila i načela po kojima djeluju regulirana su Olimpijskom poveljom. Na čelu je Olimpijskog pokreta Međunarodni olimpijski odbor (MOO), čiji je sadašnji (od 2001.) predsjednik Belgijanac Jacques Rogge. MOO je, mogli bismo ga tako nazvati, “vlada” Olimpizma, on brine o tekućim pitanjima i donosi važne odluke kao što su izbor grada – domaćina Olimpijskih igara, program Igara i druge odluke.
Kritike
Donedavno je MOO bio često kritiziran da je zatvorena organizacija s nekoliko članova “zacementiranih” u članstvu do kasne životne dobi, pa i doživotno. Posebno je donedavni predsjednik MOO-a Španjolac Juan Antonio Samaranch bio često kritiziran. Pod njegovim vodstvom Olimpijski je pokret veoma napredovao, ali mu se predbacivalo da se ponaša autokratski, a razmahala se, unutar MOO-a, i boljka suvremenog društva – korupcija. Sam Samaranch je bio obilježen hipotekom suradnje s bivšom Frankovom fašističkom vladom u Španjolskoj, a i njegovo dugo predsjedanje MOO-om (21 godinu, tj. do svoje 81. godine) također je bilo predmet kritike. Da bi se izbjegli budući skandali predviđaju se neke reforme, kao što je izbor grada-domaćina Igara, jer sadašnji način mami, i pojedine članove MOO-a i gradske oce gradova željnih organizacije Olimpijskih igara, na korupciju. Pojednostavljeno rečeno da bi neki nesavjesni član MOO-a dao glas nekom gradu, kandidatu za organizaciju Igara, na scenu, u posljednje vrijeme, često stupa – mito. Između ostalog, i zato, se planira u članstvo MOO-a uvoditi bivše ali i još aktivne velike športaše, jer se vjeruje, tj pretpostavlja se, da takav športaš, koji je svoju športsku slavu (ali i, naravno, materijalnu satisfakciju tj. novac) godinama mukotrpno, te znojem i odricanjima sticao na športskom polju, neće tako lako upropastiti i prodati se “za šaku dolara”. Planira se, također, i vremenski ograničiti članstvo u MOO-u.
Olimpijska znamenja
Olimpijski pokret koristi mnoga znamenja i simbole, od kojih mnoga prezentiraju ideje ideale koje je Coubertin imao u svojim vizijama. Svakako najpoznatiji simbol su Olimpijski krugovi. Ovih pet međusobno povezanih krugova predstavlja jedinstvo pet (naseljenih) kontinenata (Afrika, cijela Amerika, Australija, Azija i Europa), a boje tih krugova (s lijeva na desno: plava, žuta, crna, zelena i crvena) izabrane su zato jer svaka država svijeta ima na svojoj nacionalnoj zastavi bar jednu od tih boja. Olimpijski se krugovi nalaze i na Olimpijskoj zastavi koja se podiže, vijori i spušta prilikom otvaranja, trajanja, odnosno zatvaranja Olimpijskih igara. Olimpijski su krugovi prvi puta predstavljeni, a olimpijska se zastava prvi put zavijorila na Olimpijskim igrama u Antwerpenu, 1920. Zastava se u Olimpijski stadion unosi dok se svira svečana Olimpijska himna. Službeni je Olimpijski moto latinski izraz: Citius, Altius, Fortius (brže, više, jače). A Coubertinovi su ideali, vjerojatno, najbolje opisani u Olimpijskom credu:
''“Najvažnije na Olimpijskim igrama nije pobijediti, nego sudjelovati, kao što ni u životu nije najvažnija pobjeda nego borba. Velik je čovjek onaj tko ne osvaja nešto bez časne borbe.”''
thumb|left|Olimpijski plamen gori za cijelo vrijeme održavanja Igara Olimpijski plamen pali se u grčkoj Olimpiji, i to ne bilo kako, nego sunčevom svjetlošću uz pomoć konkavnog zrcala. Zatim tako nastali plamen, na Olimpijskoj baklji nosi tisuće trkača, štafetno, preko svih kontinenata, do grada u kojem će se održavati Olimpijske igre i, na kraju, do istaknutog mjesta na Olimpijskom stadionu na kom će plamen, upaljen u drevnoj Olimpiji, plamtjeti čitavo vrijeme održavanja Igara.
A na Zimskim Olimpijskim igrama stalni su športovi alpsko skijanje, skijaško trčanje, umjetničko klizanje, hokej na ledu, nordijska kombinacija, skijaški skokovi i brzo klizanje. Treba napomenuti da su umjetničko klizanje i hokej na ledu bili na rasporedu nekih Olimpijskih igara i prije ustanovljenja, posebnih, Zimskih igara. Proteklih godina MOO je, naročito zbog mlađeg gledateljstva, uveo i neke nove atraktivne športove kao što su snowboarding tj. surfanje (daskom) na snijegu te odbojka na pijesku. Međutim, rapidan rast olimpijskih disciplina i natjecatelja prisiljava, nažalost, i na tužne mjere. Vjerojatno će se desiti da će se manje popularni športovi ili koje je pregazilo vrijeme, poput modernog petoboja, (ili skupi športovi kao kajak i kanu na divljim vodama, za čije je natjecanje potrebno izgraditi superskupu stazu koja je kasnije, obično, rijetko u upotrebi), morati boriti za svoj opstanak na Olimpijskim igrama. Premda MOO nije isključivao neki šport sa još od Igara 1924 godine u Parizu, (nakon njih je isključen tenis, pa ponovo uveden 1988 u Seoulu), čini se da bi se to, nažalost, nekima, poslije Igara 2004 godine, ipak moglo dogoditi.
Do 1992 godine, u cilju atraktivnosti, povremeno, a i privremeno, su uvođeni novi, demonstracijski športovi, obično po jedan, po izboru zemlje organizatora Igara. Cilj je bio zainteresirati, uglavnom, domaću publiku kojoj su ti športovi bliski. Pobjednici u ovim demonstracijskim športovima nisu stjecali naslov Olimpijskog pobjednika. Neki od demonstracijskih športova kao baseball na Ljetnim, ili curling na Zimskim igrama, pretendiraju da budu uvršteni u redovni program Olimpijskih igara.
Amaterizam i profesionalizam
U Coubertinovoj viziji na Olimpijskim igrama športaši su se trebali natjecati iz športskih ideala, a nikako za novac, i zato na Igrama nije bilo mjesta profesionalnim športašima. Ovo je načelo rezultiralo s nekoliko skandala tijekom moderne olimpijske povijesti.
Pobjednik u petoboju i desetoboju na Olimpijskim igrama u Stockholmu 1912, američki Indijanac Jim Thorpe, diskvalificiran je kad je otkriveno da je poluprofesionalno igrao baseball prije svojih olimpijskih pobjeda. Zlatne su mu medalje oduzete, umro je bez njih, a MOO ga je rehabilitirao tek 1983 godine. thumb|Jim Thorpe, prva žrtva krutih amaterskih načela Dvadeset i četiri godine kasnije švicarski i Austrijski skijaši bojkotirali su natjecanja na Zimskim Olimpijskim igrama u Garmisch-Partenkirchenu, 1936, solidarizirajući se sa svojim trenerima i kolegama kojima je bio zabranjen nastup jer su zarađivali kao učitelji skijanja. Postepeno je mnogima postajalo jasno da je mnoga amaterska načela pregazilo vrijeme. Na primjer, mnogi športaši istočnog bloka vodili su se kao amateri, bili su službeno zaposleni pri državnim ustanovama, ali sav posao im je bio samo treniranje i bili su amateri samo na papiru.
Pamti se smiješna situacija sa Olimpijskih igara u Munchenu, 1972 kada je slavni 9-erostruki Olimpijski pobjednik u plivanju Mark Spitz zamalo bio diskvalificiran i ostao bez medalja jer je na jednom proglašenju, na pobjedničkom postolju, slavodobitno podigao desnu ruku u vis, a, na nesreću, u ruci je držao tenisice jedne renomirane športske kuće. Tijekom 80-ih godina XX stoljeća stroga je amaterska stega popuštala, nastupali su, sve više, mnogi športaši za koje je i malom djetetu bilo jasno da kruh (pa i puno više od toga) zarađuju isključivo baveći se športom. Situacija se naročito iskristalizirala tih 80-ih, te naročito 90-ih godina prošlog stoljeća. Mnogi športaši, u međuvremenu, više uopće nisu skrivali da za svoje nastupe primaju novac. Činili su to svi vrhunski atletičari, pa i mnogi drugi. A zabraniti njima, zbog toga, nastup na Olimpijskim igrama bio bi krah Olimpizma, jer ih je bilo sve više, i besmisleno bi bilo gledati natjecanja na Igrama bez takvih veličina. Točka na i konačno je stavljena na Olimpijskim igrama u Barceloni 1992 godine, nastupom famoznog košarkaškog ”dream teama”, sastavljenog od najvećih veličina američke profesionalne NBA lige koji su, i službeno, bili profesionalci. Jedini šport u kojem se, još, profesionalci ne natječu je boks, a u nogometu se također natječu profesionalci, ali samo do 23 godine starosti, da ne bi maksimalna konkurencija najkvalitetnijih natjecatelja na Olimpijskim igrama kvarila draž natjecanja na Svjetskom nogometnom prvenstvu, inače velikom biznisu i manifestaciji (po praćenju, ne po natjecateljima, jer tu nastupa puno manje športaša: 24 momčadi sa po 20-ak igrača) tek nešto manjoj od Olimpijskih igara. Ali pravila o reklamama i reklamiranju su i dalje vrlo stroga. Reklama ne smije biti na samim športskim borilištima, a službeni sponzori Olimpijskih igara sponzoriraju sve natjecatelje. Od osobnog reklamiranja športašima je jedino dozvoljeno na dresovima, tenisicama ili trenirkama nositi logotipe proizvođača, ali su veličine tih natpisa limitirane.
Doping
Jedan od najvećih problema i opasnosti današnjeg športa u cjelini, a samim tim i Olimpijskih igara je upotreba nedozvoljenih stimulativnih sredstava, droga, kemijskih i medicinskih medikamenata, jednom rječju znanih kao doping. Uzimanje, tj. konzumiranje tih sredstava na kraći rok može i donijeti bolji rezultat, ako, naravno, športaš posjeduje ostale kvalitete potrebne da ga učine prvakom. Ali na dulji rok to može dovesti do fizioloških, fizičkih, zdravstvenih smetnji, čak i raka, a može dovesti i do iznenadne smrti čak i za vrijeme takmičenja. Još je vrlo opasno i to što se posljedice mogu javiti i u kasnijih naraštaja.
Ali kod svakog je športaša želja za sudjelovanjem na Olimpijskim igrama, a kamoli Olimpijska pobjeda, prevelik izazov, pa neki, u posljednje doba nažalost mnogi, pribjegavaju svim sredstvima da bi došli do tog, za svakog pravog športaša, najuzvišenijeg cilja. Još u ranim godinama XX stoljeća olimpijski su natjecatelji koristili slične medikamente za poboljšanje svojih sposobnosti, pa time i rezultata. Npr. pobjednik u maratonu na Olimpijskim igrama u St. Louisu, 1904 godine, Thomas Hicks kao stimulanse je od svog trenera primao strihnin (!) i konjak, čak i za vrijeme utrke!
Tako je to išlo do kasnih 60-ih prošlog stoljeća, kada su športske federacije počele uviđati zlo dopinga i zabranjivati ga a MOO je zabranio doping 1967 godine.
Športaš koji je neslavno ušao u povijest kao prvi pozitivan na doping kontroli bio je moderni petobojac, Šveđanin Hans-Gunnar Liljenwall, na Olimpijskim igrama u Mexico Cityiju, 1968 godine. Preko pedeset sportaša otkriveno je, poput njega, u slijedeće 34 godine, najviše u dizanju utega.
Međutim, daleko “najčuveniji” slučaj dopinga, uopće u povijesti sporta, je slučaj kanadskog sprintera Bena Johnsona, na Olimpijskim igrama u Seoulu, 1988 godine. On je pobijedio u finalu utrke na 100 m, koristeći, dakako nedozvoljenu, supstancu stanozolol, koja, između ostalog, razara jetru. Ali njegova želja da bude Olimpijski pobjednik bila je jača od svih mogućih opasnosti. Naravno, pobjeda i zlatna medalja su mu oduzete, a svjetski rekord iz te utrke (9,79 sec.) mu je poništen.
Usprkos provjerama, mnogi sportaši koriste doping i ne budu uhvaćeni “na djelu”. Tek 90-ih godina na vidjelo su izišli dokazi da su mnogi, bolje reći velika većina Istočnonjemačkih sportaša, a pogotovu sportašica, koristili anaboličke steroide, te mnoga druga sredstva medicinske i kemijske prirode, a u tome su bili poticani od svojih stručnih stožera, pa čak i od službene državne politike. Međutim, i nažalost, nekim od tih sportašica se desilo veliko zlo kao posljedica dugotrajnog konzumiranja kemijskih medikamenata: neke su rodile malformiranu djecu (žalosni slučajevi nekih, nekad vrhunskih, plivačica bivše Istočne Njemačke koje su suvereno vladale svjetskim bazenima 70-ih i 80-ih godina XX stoljeća). A i fantastična američka atletičarka Florence Griffith Joyner, koja je 1988 postavila nedostižne svjetske rekorde na 100 i 200 m (10,49 sec na 100 m na američkim kvalifikacijama za OI i 21,34 sec na 200 m na samim OI U Seoulu) umrla je 21. rujna 1998, sa 39 (!) godina u snu, od komplikacija izazvanih astmom...(?) Ponukan ovakvim i sličnim, sve brojnijim primjerima i skandalima, kasnih 90-ih MOO je poveo oštru bitku protiv dopinga, zbog čega je formirana Svjetska anti-doping Agencija (WADA – World Anti-Doping Agency). Kad je Agencija počela svoj rad pokazalo se da će bitki biti mnogo, rat će biti dug, a pobjeda (nadajmo se da će je biti), daleka i neizvjesna. Na Olimpijskim igrama 2000 i 2002 godine borba je počela donositi ploda: “stradali” su neki osvajači medalja u dizanju utega i skijaškom trčanju jer su im otkrivena nedopuštena stimulativna sredstva primjenom najsuvremenijih i najsofisticiranijih znanstvenih metoda.
Ali usprkos svemu, unatoč svim primjerima, upozorenjima i prijetnjama, na XXVIII Olimpijskim igrama u Ateni, 2004 23 (dvadeset i troje) sportaša i sportašica diskvalificirano je zbog dopinga!!! Zato se ne treba se zanositi (početnim) uspjesima. Jasno je da bitka MOO-a i ostalih svjetskih sportskih foruma veoma nalikuje igri policajca i lopova. Naime, čim policija otkrije metodu koju su lopovi dotada koristili, oni izmisle novu, i uvijek su u prednosti pred zakonom. Isto je tako i u sportu. Kada neko stimulativno sredstvo bude otkriveno, pa proglašeno nedozvoljenim, postoje sportaši, njihovi stručni stožeri i, u njihovoj službi, moćni laboratoriji koji će pronaći novo sredstvo dopinga. Pošto se danas u sportu vrti golem novac, postoje grupe sportaša, ili čak medijski atraktivni sportaši-pojedinci, iza kojih stoje laboratoriji, sofisticiraniji i opremljeniji od onih koji su na raspolaganju MOO-u.
Nagrađivanje slavodobitnika
Za sve discipline, svih sportova zastupljenih na Olimpijskim igrama, slavodobitnicima, pojedinačnim i ekipnim, dijele se medalje: za prvo mjesto zlatna medalja (u stvarnosti je to srebro presvučeno zlatom), za drugo mjesto srebrna medalja a za treće mjesto dodjeljuje se brončana medalja. Ovaj način dodjele odličja uveden je na Olimpijskim igrama u Londonu, 1908. Na prvim modernim Igrama, 1896. godine u Ateni, medalje je primalo samo dvoje prvoplasiranih, a na Igrama 1900 i 1904 godine odličnicima su se dodjeljivale raznorazne nagrade i pokali.
Baš stoga što se Olimpijske igre održavaju svake četiri godine, i javnost i sportaši cijene ih, i uspjeh na njima priželjkuju, mnogo više nego na svjetskim prvenstvima ili raznim turnirima, kojih se svake godine održava mnoštvo. Mnogi vrhunski npr. plivači ili atletičari, nerijetko, jednostavno ne dođu na svjetska prvenstva koja se održavaju u predolimpijskoj godini da im to ne bi remetilo zacrtani plan priprema za Olimpijske igre. Naravno da je tu izuzetno važna i povijesna dimenzija Olimpijskih igara. Nije zato nimalo čudno da mnogi Olimpijski pobjednici bivaju u svojim zemljama dočekivani i slavljeni kao istinski heroji, baš kao što je to bilo i tisućljećima ranije, a u današnje vrijeme Olimpijska pobjeda donosi često i materijalnu satisfakciju. Zbog svega toga i tu velikim dijelom leži objašnjenje zašto se neki sportaši nastoje pošto-poto dokopati naslova Olimpijskog pobjednika, riskirajući, upotrebom dopinga svoje zdravlje, ponekad i život, a ponekad i zdravlje svog budućeg potomstva.
Neki, najuspješniji Olimpijski pobjednici, stječu i svjetsku slavu i ulaze u, ne samo sportsku, nego i u opću povijest čovječanstva. Sasvim je sigurno da će se Paavo Nurmi, Jesse Owens, Emil Zatopek, Mark Spitz, Carl Lewis i još poneki Olimpionik naći u leksikonima i enciklopedijama “rame uz rame” sa Cezarom, Karlom Velikim, Leonardom, Napoleonom i drugim velikanima povijesti. Tolika je važnost Olimpijskih igara a pogotovo Olimpijske pobjede, pa gore navedeno olimpijsko geslo: Važno je sudjelovati, ne pobijediti, nažalost, sve više blijedi. Možda se može ići toliko daleko pa čak i ustvrditi da je Olimpijska pobjeda najveće dostignuće i čast koju neki čovjek može postići (kao sportaš, sigurno). S ovim dostignućem i čašću mjerljiva je jedino Nobelova nagrada, ali to je ipak najveće dostignuće u umno-znanstvenom djelovanju. Međutim treba ovom prilikom staviti ruku na srce, pa iskreno priznati: kao što ni svaka Nobelova nagrada nema jednaku “težinu” (ne može se mjeriti Nobelova nagrada jedne Marie Curie za kemiju ili Alberta Einsteina za fiziku sa onom npr.Henrya Kissingera ili Jimmyia Cartera za mir); tako nije isto postati Olimpijski pobjednik na 400 m prepone u atletici, na 200 m leđno u plivanju ili na konju s hvataljkama u gimnastici; kao postati to isto u badmintonu ili odbojci na pijesku. Međutim, osim stručnog pogleda na takve vrijednosti, veliki značaj ima i medijska snaga pojedinog sporta, što, opet, varira od jednog do drugog dijela svijeta.
Tko je najveći Olimpijac u povijesti Igara?
Pitanje je teško i slojevito. Različitosti u konkurenciji koja je vladala na početnim Olimpijskim igrama od one strahovite koja vlada danas, ali i razlika u znanosti koja je pomagala sportu nekad i sad, razlika od nekadašnjeg amaterskog bavljenja sportom do današnjeg, gotovo od reda, profesionalnog, te različitosti samih sportova; stavljaju pred objektivnog promatrača veliko pitanje: zaista, a tko je najveći Olimpijac u povijesti Igara? Ako mjerimo brojem osvojenih medalja, treba znati da sportaši u nekim sportovima, ma kako fantastični bili, ne mogu osvojiti više od jedne medalje na jednim Igrama.
Npr. jedan hrvač, odbojkaš ili dizač utega, pa da je i natčovjek, može osvojiti samo jednu (zlatnu) medalju na jednim Igrama.
Pugliano
Pugliano ima više značenja:
Olimpijske igre
Tko je najveći Olimpijac u povijesti Igara?
S druge strane, u nekim sportovima sportaši mogu, osim svojih podviga, računati i na ekipne medalje (atletika, biciklizam, gimnastika, konjički sport, plivanje, mačevanje).
Nadalje, bilo je veličanstvenih sportaša koji nisu imali ”ekipnu” pozadinu, a ušli su u povijest sporta i Olimpijskih igara, npr. ruski plivač Aleksandr Popov osvojio je na Igrama 1992 i 1996, sam, četiri (2 + 2) zlatne medalje, i nije mogao više, jer Rusi nisu imali još nekoliko tako maestralnih plivača da bi Popov mogao osvajati zlata i u štafetama. Suprotan je primjer američke plivačice Jenny Thompson. Svrstala se odmah do najvećih velikana sporta: Nurmija, Spitza, Lewisa, jer je na Igrama 1992, 1996 i 2000 osvojila osam zlatnih medalja, ali – apsolutno sve – u štafetama, a sama - niti jednu. Ali, postoje i sportaši koji su osvojili samo jednu jedinu zlatnu olimpijsku medalju a zauvijek su ušli, i ostat će, u povijesti Olimpizma. Najočitiji je primjer za to američki atletičar Bob Beamon, koji je na Olimpijskim igrama u Mexico Cityiju, 1968, pobijedio postavivši u finalu skoka u dalj tada nezamislivi svjetski rekord od 8 m i 90 cm, šokirao sportski svijet i tim jednim skokom odletio - u povijest.
Predsjednici MOO-a 1894 - 2001
thumb|right|Jacques Rogge, r. 2. svibnja 1942., aktualni predsjednik MOO-a, od 2001.
1.	Demetrios Vikelas, Grčka, 1894 – 1896
2.	barun Pierre de Coubertin, Francuska, 1896 – 1925
3.	grof Henri de Baillet-Latour, Belgija, 1925 – 1942
4.	Sigfrid Edström, Švedska, 1946 – 1952
5.	Avery Brundage, SAD, 1952 – 1972
6.	lord Michael Morris Killanin, Irska, 1972 – 1980
7.	Juan Antonio Samaranch, Španjolska, 1980 – 2001
8.	Jacques Rogge, Belgija, 2001 – 2013
9.     Thomas Bach, Njemačka, 2013 - ....
Žene na olimpijskim igrama
Žene su se smjele prvi put natjecati 1904. god.
Yuezhi
Yuezhi ili Rouzhi (kineski: 月支, pinyin: yuè zhī ili ròu zhī; također 月氏, pinyin: yuè shì ili ròu shì; starokineski: Tokwar), također poznati kaoDa Yuezhi ili Da Rouzhi (kineski: 大月支, dà yuè zhī ili dà ròu zhī, "Veliki Yuezhi") su bili drevni centralnoazijski narod.
Većina učenjaka vjeruje kako su bili Indoevropljani odnosno srodni, a možda i istovjetni Toharima (Τοχάριοι) koji se spominju u klasičnim izvorima. Prvotno su naseljavali suhe stepe područja Tarimske zavale u današnjem Xinjiangu i zapadnom Gansuu u Kini, prije nego što su migrirali u Transoksijanu, Baktriju a na kraju i na sjever Indijskog podkontinenta gdje se vjeruje da su imali ulogu u stvaranju Kušanskog Carstva.
Jumanski narodi
thumb|Распрострањеност јуманско-кочимских народа пре контакта са Европљанима
Јумански народи или јуманско-кочимски народи су породица северноамеричких староседелачких народа. Насељавали су долину реке Колорадо у америчким државама Аризони и Калифорнији и суседном Мексику, као и полуострво Доња Калифорнија у Мексику.
Народи
Према Креберу јумански језици се могу класификовати у 4 групе: Делтску, Речну, Аризонску (Горску) и Калифорнијску. Његова класификација јуманских језика одговара подели јуманских народа на 4 културолошке групе. Средином 20. века након детаљнијих анализа јуманских језика дошло је до ревизије Креберове класификације.
Јуманско-кочимски народи се према језицима које говоре могу груписати на следећи начин:
Остали јумански народи:
Sinožići
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 53 stanovnika te 21 obiteljskih kućanstava.
146. pne.
Godina '''146. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Lentula i Ahaika (ili, rjeđe, godina 608. Ab urbe condita). Oznaka 146. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
thumb|Ruševine Kartage
The Andromeda Strain (film)
The Andromeda Strain je američki science fiction film snimljen 1971. godine u režiji Roberta Wisea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Michaela Crichtona. Radnja započinje kada se vojni satelit sruši u blizini gradića u pustinji Novog Meksika i nakon čega uslijedi nagli pomor cjelokupnog stanovništva, a što američku vladu, uvjerenu da je to prouzročio vanzemaljski mikoorganizam, pokreće protokol u svrhu zaustavljanja zaraze. Protagonisti su vrhunski naučnici koju su za tu svrhu okupljeni u tajnom podzemnom bunkeru koji im istovremeno služi i kao laboratorija.
The Andromeda Strain je predstavljao prvu filmsku adaptaciju jednog Crichtonovog romana, te se, kao i predložak, kasnije često nazivao jednim od prvih modernih tehno-trilera. Film se isticao izuzetno vještom režijom koja napetost stvarala uz kombinaciju tehnike podijeljenog ekrana i muzike Gila Melléa. U film su uložena prilična sredstva, prije svega kako bi se stvorila uvjerljiva "futuristička" podzemna laboratorija, ali i neke od prilično modernih tehnika specijalnih efekata iza kojih je stajao veteran Douglas Trumbulla; kako bi se što uvjerljivije dočarao strani vanzemaljski organizam, u filmu je korištena i kompjuterska grafika, a što je predstavljao prvi takav slučaj u historiji Hollywooda. Film je nakon premijere podijelio kritiku - dio je cijenio vjernost romanu, a dio zamjerao preveliku razvučenost. Komercijalni rezultati su, pak, bili solidni.
Cernica (Gacko)
Cernica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gacko koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 82 stanovnika.
Lujj al Mu‘ayyūn, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 504 m.
El Valle, Parácuaro
El Valle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Parácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 469 m.
Thomas County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 647, što je 82 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
SKF-38393
SKF-38393 je sintetičko jedinjenje iz benzazepinske hemijske klase koje deluje kao selektivni parcijalni agonist D1/D5 receptora. On ima stimulansno i anoreksičko dejstvo.
Предејане (варош)
Позната по мотелу који је свратиште за туристе на путу за Грчку.
Демографија
У насељу Предејане (варош) живи 982 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,8 година (37,8 код мушкараца и 41,8 код жена). У насељу има 383 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,19.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Ocho de Marzo, Altamirano
Ocho de Marzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1194 m.
Vighizzolo, Cremona
Vighizzolo je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Lokavibhaga
Lokavibhaga je džainistički kozmološki traktat koga je napisao digambarski redovnik po imenu Sarvanandi. Originalni tekst je napisan na prakritu, ali se očuvao u sanskritskom prijevodu koji je 1909-1910 pronađen u obliku drevnog rukopisa, temeljenog na usmenoj predaji. Tekst je značajan po tome što predstavlja prvo spominjanje broja nula u historiji, odnosno što je točno naveden datum kada je napisan - 25. august 458.
San Gabriel, Ciudad del Maíz
San Gabriel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad del Maíz.
Receptor insulinu sličnog faktora rasta 1
Receptor insulinu sličnog faktora rasta 1 je protein koji je prisutan na površini ljudskih ćelija. On je transmembranski receptor koji se aktivira IGF-1 hormonom (insulinu sličan faktor rasta 1) i srodnim hormonom IGF-2. On pripada velikoj klasi tirozinsko kinaznih receptora. Ovaj receptor posreduje dejstvo IGF-1, koji je polipeptidni proteinski hormon sličan insulinu. IGF-1 utiče na razviće i nastavlja da vrši anaboličko dejstvo kod odraslih. On može da indukuje hipertroifju skeletalnih mišića i drugih ciljnih tkiva. Miševi bez IGF-1 receptora umiru u kasnijem periodu razvića, i manifestuju dramatičnu redukcu telesne mase, što potvrđuje jak uticaj ovog receptora. Miševi sa samo jednom funkcionalnom kopijom IGF1R su normalni, ali ispoljavaju ~15% umanjenje telesne mase.
San Gabriel, Ciudad del Maíz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1362 m.
Receptor insulinu sličnog faktora rasta 1
Interakcije
Receptor insulinu sličnog faktora rasta 1 formira interakcije sa SOCS3, PTPN11, SOCS2, GRB10,    PIK3R3, C-src tirosinska kinaza, EHD1, Cbl genom, RAS p21 proteinskim aktivatorom 1, IRS1,  ARHGEF12, YWHAE, Mdm2, SHC1  i NEDD4.
Regulacija
Postoji evidencija da je IGF1R negativno regulisan dejstvom mikroRNK miR-7.
El Refugio, Tequila
El Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tequila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1228 m.
Umbro, Vibo Valentia
Umbro je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 724 m.
San Giuseppe, Macerata
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Puma (razvrstavanje)
Puma ima više značenja:
Schutterwald
Šutervald je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.163 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ortenau Šutervald se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 151 metra. Površina opštine iznosi 21,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.163 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 340 stanovnika/km².
Ocuituco, Chilapa de Álvarez
Ocuituco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
King Salmon, Alaska
King Salmon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 374, što je 68 (-15,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Botorani, Măciuca
Botorani je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Măciuca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 629 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
David II od Škotske
David II, rođen kao David Bruce (Dunfermline, 5. mart 1324. – Edinburgh, 22. februar 1371), bio je kralj Škotske, od 1329. do svoje smrti, iako je od tog čak punih 18 godina proveo u progonstvu i zatvoru. Njegovu vladavinu obilježili su povremeni skupi sukobi sa Engleskom, pad ugleda monarhije, te rast moći lokalnih baruna.
Biografija
U skladu s anglo-škotskim Sporazumom iz Northamptona, tada četvorogodišnji David je 17. jula 1328. oženjen za Joanu, sestru engleskog kralja Edwarda III. Još kao malo dijete 7. juna 1329., naslijedio je svog oca Roberta Bruca na škotskom tronu. Prvih godina njegove vladavine dok je još bio dijete vladali su kao regenti; Thomas Randolph, Domhnall od Mara i Archibald Douglas (regent od 1332.), ali nakon što je on pobjeđen od edwardove vojske u Bitci kod Halidon Hilla kod Northumberlanda 19. jula 1333. stvari su po Davida krenule loše. Edwardu III kojemu je nezavisnost Škotske ianako išla na živce, smetao je David pa je umjesto njega postavio na škotski tron svog favorita Edwarda Balliola (koga većina Škota nije smatrala svojim vladarom).
Međutim, kako nije imao kuda, pobjegao je 1334. u Francusku, gdje ga je velikodušno uzdržavao kralj Philippe VI. David se za njega između 1339. i 1340. borio u neuspješnim pohodima protiv Edwarda III. Konačno se 1341. vratio u Škotsku, ali je malo toga uradio kao novi-stari monarh, osim nekoliko jalovih napada na sjever Engleske. U vrijeme francuske opsade Calaisa pokušao je ponovno pomoći Philippeu napavši Engleze sa sjevera, ali je poražen, ranjen i zarobljen u Bitci kod Neville Crossa kod Durhama 17. oktobra 1346.
Kosmos-260
Kosmos-260 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-260 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 16. decembra 1968. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1750 kilograma. Kosmos-260 je bio komunikacioni satelit.
Centennial, Wyoming
Sentenijal je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 270, što je 79 (41,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cindy McCain
Cindy Lou Hensley McCain (20.5. 1954. - ) je američka poduzetnica i filantropkinja, poznata kao supruga američkog senatora i predsjedničkog kandidata Johna McCaina. Pored toga služi kao predsjedateljica Hensley & Co., jednog od najvećih distributera piva Anheuser-Busch u SAD.
Njena kći Meghan McCain je poznata blogeristica i kolumnistica. Zajedno s njom je sudjelovala u protestnim akcijama protiv kalifornijske zabrane istospolnih brakova iako njihov suprug i otac ne podržava istospolne brakove.
Svjatoslav II Jaroslavič
Svjatoslav II Jaroslavič (ruski i ukrajinski: Святослав II Ярославич; 1027 – Kijev, 27. decembar 1076) bio je knez Černihiva (Černigov) iz dinastije Rjurikovića od 1054. do 1073. te veliki knez Kijeva od 1073. do smrti. Rodio se kao sin velikog kneza Jaroslava I Mudrog i švedske princeze Ingegerd Olofsdotter, a poznat je kao osnivač ogranka dinastije Rjurikovića koja je vladala Černihovom, pa se zbog toga ponekad naziva i Svjatoslav od Černigova.
Njegova vladavina nad Černigovom je otpočela 1054. kada je zajedno sa braćom Vselovolodom i Izjaslavom stvorio svojevrsni trijumvirat koji je upravljao Kijevskom Rusijom. Godine 1067. je zajedno sa braćom pobijedio poločkog kneza Vseslava koji je nakratko pokušao preuzeti prijestolje. Nakon što su sljedeće godine Vselvolod i Izjaslav poraženi od nomadskih Kipčaka u rijeci Alti, Svjatoslav je uspio sa svojim snagama poraziti manji dio kipčačke vojske i tako steći prestiž na njihov račun.
Svjatoslav je bio oženjen za Kilikiju (Ceciliju), princezu nepoznatog porijekla, za koju postoje špekulacije da je bila rodom sa Kavkaza. Sa njom je imao sinove Olega, Gljeba, Romana i Davida. Godine 1072. se oženio za izvjesnu Odu, kćer "grofa Liutpolda", za koju se navodi da je bila u rodu sa rimsko-njemačkim carem Heinrichom III i papom Lavom IX. Sa njom je imao sina po imenu Jaroslav, koji je postao rodonačelnik kneževa Rjazanja.
Kneževski trijumvirat se raspao 1073. kada je Svjatoslav uz Vsevolodovu pomoć protjerao Izjaslava. Tri godine kasnije, neposredno pred smrt, kneževski pisari su na njegov zahtjev dovršili tekst Izbornik Svjatoslava, koji se danas smatra jednim od najranijih sačuvanih tekstova na istočnoslavenskm jezicima.
Od sina Olega potiče današnja ruska plemićka porodica Gorčakov.
NGC 1919
NGC 1919 je otvoreni skup s emisijskom maglicom u zviježđu Zlatnoj ribi.
Nioba
thumb|325px|Slika [[Jacques-Louis David|Jacques-Louisa Davida s predstavom Niobe koja pokušava zaštititi svoju decu od Artemide i Apolona]] Nioba (Νιόβη) bila je, u grčkoj mitologiji, žena koju su bogovi kaznili za njenu drskost tako što su joj poubijali sve kćerke i sinove.
Homersko predanje
U Homerovoj Ilijadi priču o Niobi pripoveda Ahilej trojanskom kralju Prijamu. Prema toj priči, lepa Nioba hvalila se kako je rodila više dece nego boginja Leta, koja ima samo Apolona i Artemidu. Da bi osvetili uvredu nanesenu njenoj majci, Apolon je strelama usmrtio Niobinih šest sinova, a Artemida njenih šest kćeri. Devet dana dvanaestoro dece ležalo je nepokopano, jer je Zevs okamenio ceo narod. Tek desetog dana bogovi su ih sahranili, a Nioba, umorna od plača, zatražila je hranu, a zatim je pretvorena u kamen na brdu Sipilu u Maloj Aziji.
Kasnije predanje
Ovidije u svojim Metamorfozama pripoveda da je Nioba bila kći Tantala i Plejade Dione te sestra Pelopova, kao i da je iz Frigije došla u Tebu, gde se udala za kralja Amfiona i rodila mu sedmoricu sinova i sedam kćeri. Kad je proročica Manto, kći Tiresijina, pozvala Tebanke da ukažu poštovanje boginji Leti, Nioba je stala pričati kako ona zbog svog porekla i svoje lepe dece pre zaslužuje da joj se ukazuju božanske počasti. Kad se Leta požalila Apolonu i Artemidi, oni su krenuli da kazne Niobu. Apolon je ustrelio sve njene sinove, pa i najmlađeg, koji se pomolio bogovima da mu poštede život, ali je Apolonova strela već bila odapeta i nije se mogla zaustaviti. Kad je čula kakva je sudbina zadesila njene sinove, Nioba je izašla pred tebanske bedeme i, luda od boli, uzviknula da ona i u nesreći ima više od Lete, jer je i dalje nadvisuje brojem dece. Tad su ponovo pojurile strele i Nioba je gledala kako joj kćerke padaju mrtve jedna za drugom. Najmlađa kći potražila je zaštitu od majke, koja ju je prigrlila i zaklonila svojom haljinom te zavapila da joj bogovi sačuvaju makar jedno dete. No, njena molba nije bila uslišena. Dok je stajala među leševima svoje dece Nioba se od boli skamenila i jak vihor ju je podigao i preneo je na brdo Sipil, gde iz njenih kamenih očiju i dalje teku suze.
Grčki tragičari i pesnici obogatili su Homerovu jednostavnu priču mnogim dodacima. Broj i imena Niobine dece razlikuju se kod različitih pisaca; Homer kaže da ih je bilo dvanaestoro, no Hesiod i drugi navode da ih je bilo dvadesetoro, Alkman i Helanik samo šestoro, Sapfo spominje osamnaestoro dece, Euripid i Pseudo-Apolodor njih četrnaestoro, a Herodot četvoro.
U Homerovom predanju sva su Niobina deca izgubila život, ali kasniji pisci pripovedaju da su joj bogovi poštedeli jednog sina, Amfiona ili Amiklu, te jednu kćerku, Melibeju, ali se Melibeja, prebledevši kad je ugledala leševe svoje braće i sestara, od tada zvala Hlorida; tu zatim dolazi do mešanja ove Hloride s Hloridom koja je bila kći Amfiona, minijskog kralja Orhomena u Beotiji.
I mesto i vreme ubistva Niobine dece razlikuju se u izvorima. Prema Homeru, smrt ih je zatekla u majčinoj kući; prema Pseudo-Apolodoru, Niobine sinove ubio je Apolon na planini Kiteronu (Higin kaže da se to dogodilo na Sipilu ), a kćerke je usmrtila Artemida u gradu Tebu, nedaleko od kraljevske palate. Prema Ovidiju, sinovi su ubijeni dok su radili atletske vežbe na jednom polju ispred tebanskih zidina, dok su kćerke stradale tokom pokopa svoje braće. Drugi pripovedaju da se taj događaj odigrao u Lidiji ili, pak, kažu da je Nioba nakon smrti svoje dece otišla iz Tebe u Lidiju, svom ocu Tantalu, gde ju je Zevs po njenoj želji pretvorio u stenu na planini Sipil, iz koje svakog leta liju suze.
U Pausanijino doba ljudi su na brdu Sipilu mogli videti jednu stenu koja iz daljine liči na ženu koja sedi sagnute glave i tuguje. Grob Niobinine dece pokazivao se u Tebi.
Partenijeva verzija
Prema lidijskoj verziji mita, koju prenosi Partenije iz Nikeje, Nioba je Asaonova kći i supruga Asirca Filota. Nioba se s Letom sukobila oko toga čija su deca lepša, pa je bila kažnjena tako što je njen muž Filot tokom jednog lova bio rastrgnut na komade. Nakon toga Asaon se zaljubio u svoju vlastitu kćer, a kad ga je Nioba odbila, pozvao je svoje unuke u kuću i za vreme večere ih spalio. Očajna Nioba bacila se s hridi ili su je bogovi pretvorili u kamen.
Predstave u umetnosti
thumb|upright=1.6|Očajna Nioba prisustvuje smrti svoje dece, [[Abraham Bloemart, 1591, Copenaghen, Statens Museum for Kunst]]
Priču o Niobi obradio je Eshil u svojoj trilogiji, čiji prvi deo nije poznat, drugi je nosio naslov Pratilje, a treći Nioba. Mit o Niobi jedna je od omiljenih tema i u grčkoj umetnosti, pa se od 6. veka pne. nailazi na predstave smrti Niobine dece na slikanim vazama, od kojih je najpoznatija vaza tzv. slikara Niobida iz 5. veka pne., koja se danas čuva u Louvreu. Najpoznatija antička predstava Niobidâ jeste skulpturna grupa, za koju ni Rimljani nisu znali je li je izvajao Skopas ili Praksitel, a čija ja kopija 1583. godine pronađena u Rimu i danas se nalazi u Firenci. Tu grupu čine majka, koja je prigrlila najmlađu kćerku i pokušava je zaštititi, te još trinaest kipova njenih ostalih sinova i kćeri, nezavisno od figure vaspitača. Nemački istoričar umetnosti, Wilhelm Lübke, ovako opisuje tu grupu:
"Apolona i Artemidu treba zamisliti izvan grupe. Nevidljivo iz visina oni su već započeli svoje osvetničko delo uništavanja: u prilog tome govori svaki pokret, i uklanjanje figura koje beže i koje preplašeno gledaju gore ili pokušavaju da se zaštite svojim haljinama. Jedan od sinova već se pružio bez svesti, a drugi, padajući, oslanja se na neku stenu i u samrtnoj borbi svoj ukočeni pogled obraća u visinu iz koje ga sustiže uništenje. Jedan brat dockan pokušava da sestru koja je ranjena pala pred njegove noge zaštiti svojom haljinom i da je dočeka na ruke; drugi je pao na kolena i bolno se hvata za ranu na leđima, dok vaspitač pokušava da zaštiti najmlađega. Svi ostali instinktivno beže k majci, kao da ih ona, koja im je toliko puta pomoći pružila, može da sačuva od osvetničke ruke bogova. Tako se s obeju strana valjaju talasi ovog užasnutog bežanja prema sredini, gde se, kao o neku hridinu, lome o uzvišeni lik Niobin. Ona jedina stoji u svemu tome bolu nepoljuljana, mati i kraljica sve do poslednjeg trenutka. Prihvatajući desnicom svoju najmlađu ćerku, čije nežno detinjstvo nije poštedeo osvetnički udarac, i saginjući se kao da bi spasla tu najmlađu, koja joj se privija, ona obraća gore ponosnu glavu, pre nego je levicom mogla pokriti od bola ukočeno lice, i pogledom, u kojem se mešaju bol i dostojanstvo duše, traži osvetničku boginju. U tom pogledu divne glave nema ni prkosa, ni molbe, ni sažaljenja: samo bolom provejan i dostojanstva pun izraz herojske predanosti neminovnom udesu, koji joj bogovi dodeliše, dostojan Niobe. I u tom čudesnom liku leži, pre svega, duhovno težište kompozicije, leži izmirenje, koje, u sceni punoj strahote i uništenja, potresa dušu do tragičkoga saosećanja. I ova lepota preliva se i na druge delove kompozicije, na sve likove i daje im čar plemenitosti, u kojoj se i užas tako strašne katastrofe prečišćuje i ublažava".
Punta
Punta ima više značenja:
Danići
Danići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gacko koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 71 stanovnika.
Ileana, Glodeanu-Sărat
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 454 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Oschiri, Olbia-Tempio
Oschiri je naselje u Italiji u provinciji Olbia-Tempio, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Senj (Buzet)
Senj je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Buzeta, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 34 stanovnika te 11 obiteljskih kućanstava.
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 24 stanovnika.