cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Rimbaud
Porodica i detinjstvo (1854-1891)
Artur Rembo je rođen u provincijalskoj porodici srednje klase u Šarlvilu, u Ardenskoj oblasti, u severoistočnoj Francuskoj. Priča se da je njegovo detinjstvo bilo zapanjujuće, postoji mit po kome se nakon rođenja otkotrljao na pod sa jastuka na kome ga je dadilja ostavila i počeo da puzi ka vratima. Gospođa Rembo se prisećala da nakon što je Artura predala dadilji na čuvanje i vratila se iz nabavke, dadiljino dete je bilo obučeno u odeću namenjenu Arturu i ležalo je u njegovoj kolevci, a Artur, go i prljav se veselo igrao u staroj škrinji za so.
Hialeah Gardens, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 21.744 stanovnika, što je 2.447 (12,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Arthur Rimbaud
Porodica i detinjstvo (1854-1891)
Kada je Artur imao šest godina, otac je napustio njihovu porodicu i majka je nastavila sama da vaspitava svoju decu. Zbog toga je Artur odrastao pod snažnim uticajem majke, stroge katolkinje, koja ih je odgajala u strogom i religioznom duhu.
Obrazovanje i tinejdžerske godine
Iako veoma individualne prirode, Artur je bio strastveni katolik poput svoje majke. Zbog ovoga je nazivan prljavim, malim licemerom od strane svojih školskih drugova. Do dolaska na College de Charleville njegovo čitanje se svodilo na Bibliju, ali je uživao u bajkama i pričama o raznim avanturama. Arturov tutor, koga je njegova majka unajmila nadajući se njegovj uspešnoj školskoj budućnosti, uspeo je da kod Artura probudi interesovanje za grčki, latinski i za francusku klasičnu književnost. Takođe ga je podstakao da piše originalne stihove i na francuskom i latinskom jeziku. Prva Remboova pesma koja je odštampana je ,,Novogodišnji poklon siročadi''(Les Etrennes des orphelines) i objavljena u izdanju Revue pour tous's 2. januara 1870. Žorž Izambar, koji je stigao u Šarvil neposredno nakon objavljivanja pesme postao je Remboov mentor iz književnosti i veliki uzor. Prva pesma koju je pokazao Izambaru bila je Ofelija koja će kasnije biti deo antologija i jedna od Remboovih najboljih pesama. Nakon izbijanja francusko-pruskog rata i odlaska Izambara, Rembo je klonuo duhom, pobegao u Pariz, bio uhapšen i proveo je u zatvoru nedelju dana.
Krajem oktobra 1870. Remboovo ponašanje je postalo vidno provokativno i nekonvencionalno. Počeo je da pije, nepristojno se izražava, krao je knjige iz lokalnih radnji i postao neuredan. Bio je u kontaktu sa Izambarom i govorio mu o svojim osećanjima i doživljajima – Patnje su nepodnošljive, ali moramo biti jaki, biti rođeni kao pesnici, a kao pesnika sam sam sebe prepoznao. Širile su se glasine da se priključio Pariskoj komuni 1871. koju je opisao u pesmi ,,L'orgie parisienne''.
Rembo i Verlen
Remboov prijatelj Šarl Ogist Bretanj nagovorio ga je da piše Polu Verlenu, istaknutom pesniku simbolisti, pošto su pisma upućena drugim pesnicima ostajala bez odgovora. Rembo je poslao dva pisma Verlenu koja su sadržala nekoliko njegovih pesama, uključujući šokantnu "Le dormeur du Val" (Spavač u dolu). Verlen je bio oduševljen Remboovim stvaralaštvom i pozvao ga da dođe u Pariz. Remboa je opisao sledećim rečima: "Bio je kao pravo dete, bucmast i svež, sa velikim, koščatim,prilično nespretnim telom, koje kao kod svih adolescenata još uvek raste, sa veoma teškim ardenskim akcentom, skoro dijalektom, koji se dizao i spuštao kao da će da se prelomi". Rembo i Verlen su započeli kratku i burnu aferu. Remboovo okrutno ponašanje je sablaznilo pariski književni milje. U septembru 1872. su zajedno otputovali u London, ali ovog perioda se Rembo kasnije sa žaljenjem sećao. Živeli su u velikom siromaštvu, jedva sastavljali kraj sa krajem tako što su podučavali i dopunjavali džeparac koji je Verlen dobijao od svoje majke. Krajem juna 1873. Verlen se vratio u Pariz zbog netrpeljivosti koja se javila između njega i Remboa, ali je uskoro počeo da tuguje zbog Remboovog odsustva. Poslao je telegram Rembou da se sastanu u Briselu, ali ovaj susret se nesretno završio. Međusobna netrpeljivost je rasla, svađe su bile neprestane i Verlen se prepustio opijanju. Kupio je revolver i municiju i u stanju opijenosti i besa ispalio dva hica u Remboa, koji je bio ranjen u levi ručni zglob. Rastali su se na železničkoj stanici u Briselu i u prvi mah Rembo nije podigao optužnicu protiv Verlena smatrajući ranu kao bezopasnu i površnu. Međutim Verlen je uhapšen zbog pokušaja ubistva, ispitivan o privatnim odnosima sa Remboom zbog tužbi koje je njegova žena podnela u vezi sa odnosom sa Remboom. Rembo je povukao tužbu, ali je sudija ipak osudio Verlena na dve godine zatvora.
Putovanja
Rembo i Verlen su se sreli poslednji put u Štutgartu 1875. nakon Verlenovog puštanja iz zatvora i njegovog preobraćanja u katoličanstvo. Rembo se do tada odrekao pisanja i odlučio da živi mirnim, radničkim životom. Bio je dobrovoljni vojnik holandske kolonijalne armije da bi beespaltno otputovao na Javu. Uskoro je dezertirao i vratio se u Francusku. Decembra 1878. stigao je u Larnaku na Kipru, gde je radio za građevinsku firmu kao nadzornik kamenoloma. U Francusku se vratio zbog groznice, koja je dijagnostikovana kao tifusna. U Abisiniju je otputovao 1880. kao službenik u trgovačkoj agenciji. Živeo je sa urođeničkim ljubavnicama i samostalno trgovao kafom i oružjem. Februara 1891. počeo je da oseća velike bolove u kolenu, a tretman je bio bezuspešan. Morao je zbog lečenja da se vrati u Francusku i u bolnici u Marseju mu je amputirana desna noga. Post-operativna dijagnoza je bila rak. Nakon boravka u porodičnoj kući u Šarlvilu pokušao je da se vrati u Afriku, ali mu se na putu stanje pogoršalo i primljen je u bolnicu u Marseju, gde je nakon bezuspešne operacije i preminuo 10. novembra 1891. godine u 37-oj godini života.
Fiktivni prikazi
U filmu Total Eclipse iz 1995. je Rimbaudov lik tumačio Leonardo di Caprio.
Cividale del Friuli
Cividale del Friuli [tʃiviˈdaːle del friˈuːli] (uvriježeno Cividale; hist. shrv. i slov. Čedad, furl. Cividât), grad u Sjevernoj Italiji. Grad broji 11.378 stanovnika. Najpoznatiji stanovnici Cividalea bili su Paulus Diaconus koji je tu živio u 9. vijeku i glumica Adelaide Ristori iz 19. vijeka.
Geografija
Cividale del Friuli leži u pitoresknoj kotlini rijeke Natisone. Udaljen je 15 km sjeveroistočno od Udina i nalazi se na raskrsnici Alpa i Jadrana, nedaleko od slovenske granice.
Historija
Grad je osnovan za rimskih vremena pod imenom Forum Julii, najvjerojatnije po Juliju Cezaru. Za ranog srednjog vijeka bio je prijestolnica prvog langobardskog vojvodstva na Apeninskom poluotoku. Između 730. i 1238. bio je sjedište akvilejskih patrijarha. Između 1419. i 1420. potpao je pod Mletačku Republiku, kao i ostala Furlanija, a od tada mu je značaj potpuno opao.
Znamenitosti
thumb|left|240px| Đavolji most Cividale ima brojne ranokršćanske spomenike koji sežu do početka 8. vijeka, kao što su oktogonalni baptisterij i kapela samostana Santa Maria in Valle i oltar crkve San Martino. Ostale znamenitosti grada su katedrala Santa Maria Assunta (temeljno restaurirana 1458. i 1502), Đavolji most iz 1442. te nekoliko srednjovijekovnih crkava i palača. Lokalni arheološki muzej čuva puno langobardskih i gotičkih artefakata.
Privreda
Cividale je prije svega trgovački centar svoga kraja, sa nešto malih industrijskih pogona, a za ekonomiju grada važan je i turizam.
Jork (razvrstavanje)
Jork se može odnositi na:
Fol River
Fol River se može odnositi na
Hamlin
Hamlin se može odnositi na
Lujo Margetić
Lujo Margetić (Donja Stubica, 18. X. 1920. - Rijeka, 17. V. 2010.) bio je hrvatski povjesničar, akademik i prof. na rijerčkom Pravnom fakultetu..
Život
Iako rođen u Hrvatskom Zagorju, Lujo Margetić bio je podrijetlom Primorac. Otac Tito bio je porijeklom s Grobnišćine, a majka Zora Turina iz Bakarca. U Zagrebu je završio Prvu klasičnu gimnaziju te, 1945. g., Pravni fakultet na kojem je i doktorirao 1946. godine.
Cesara, Verbano-Cusio-Ossola
Cesara je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 445 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Bagnara, Frosinone
Bagnara je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 439 m.
Hanson
Hanson se može odnositi na
Lujo Margetić
Život
Nakon doktorata je radio u Ministarstvu industrije NR Hrvatske u Zagrebu, a 1948. g. seli u Rijeku gdje radi u Općini Rijeka, a potom u "Elektroprimorju".
Preminuo je u Rijeci 17. maja 2010. godine u 90-oj godini.
Akademska karijera
Prvi znanstveni rad, Pravo u Hesiodovu epu Erga hai hemerai, objavio je 1962. g. u uglednom skopskom časopisu Živa antika.
Od 1975. g. je docent "Rimskog prava" na Pravnom fakultetu Riječkog sveučilišta. Nakon toga postaje nositelj kolegija "Rimsko pravo", "Opća povijest države i prava", a zatim i "Povijest države i prava naroda Jugoslavije". Zvanje izvanrednog profesora stekao je 1977. g., a 1980. g. redovitog. 1995. g. dobio je zvanje profesora emeritusa. Umirovljen je 1989. g., ali je i dalje aktivno proučavao i pisao.
Izvanredni član JAZU-a postaje 1986. g., a od 1991. g. punopravni član tzv. HAZU-a.
Bibliografija
Bavio se prvenstveno hrvatskom srednjovjekovnom pravnom poviješću, na koju tematiku se odnosi oko dvije trećine njegovih djela. Preostala trećina radova odnosi se na pravnu povijest starog vijeka, tj. grčko, rimsko i bizantsko pravo. Autor je velikog broja radova o povijesti Rijeke i Kvarnera. Sveukupno je objavio oko 60 knjiga, 5 skripata i 410 članaka, rasprava i prikaza na hrvatskom i stranim jezicima.
Činovi u Oružanim snagama SFRJ
desno|mini|250px| Činovi u Oružanim snagama SFRJ označavali su stupanj starješinstva među vojnicima, mornarima, pitomcima vojnih škola, mlađim i starijim oficirima te generalima koji su kao vojnici, mornari, vojnici po ugovoru na određeno vrijeme, pitomci vojnih škola, djelatne vojne osobe, pričuvni sastav, građanske osobe na službi u oružanim snagama i ostali pripadnici oružanih snaga činili sustav oružanih snaga Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.
Cierzac
Sjerzak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Činovi u Oružanim snagama SFRJ
Sustav oružanih snaga SFRJ činili su Jugoslavenska narodna armija, Teritorijalna obrana, Savez rezervnih vojnih starješina te druge organizacije koje odredi državni sekretar za narodnu obranu (kasnije savezni sekretar), strukture Općenarodne obrane i Društvene samozaštite (ONO i DSZ u jedinicama društvenopolitičkih organizacija i zajednica, radnim organizacijama koje nastavljaju proizvodnju u ratu itd.), milicija itd. u koje je građanin mogao dobiti ratni raspored.
Cierzac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 199 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 27 metara (maksimalnoj 49 m, a minimalnoj 18 m).
Činovi u Oružanim snagama SFRJ
Činovima su se oslovljavali i u građanskoj službi, tako su primjerice Oružane snage SFRJ često bile korištene u građevinarstvu (osobito kod izgradnje vojnih postrojenja, uključujući vojne stambene zgrade).
Činovi u oružanim snagama SFRJ
Dijelili su se na:
Činovi u kopnenoj vojsci odgovarali su činovima u ratnom zrakoplovstvu i protuzračnoj obrani. Osobe u rezervnom sastavu imale su ispred čina predmetak rez. što je označavalo da u tom trenutku nisu bile u djelatnom vojnom sastavu. U slučaju aktiviranja u djelatni vojni sastav oznaka se nije predmetala. U kolokvijalnoj uporabi postojala je razlika između prva četiri časnička (oficirska) čina i sljedeća tri, ali se ne može govoriti o nižim oficirskim i višim oficirskim činovima, jer su svi oni oficiri. Nije bilo formalnoga razlikovanja među njima. Uvijek se zna, tko je stariji po činu taj je pretpostavljeni, tko je mlađi po činu taj je podčinjeni. Isto tako nije bilo razlikovanja na više mlađe oficire i niže mlađe oficire.
Klase u oružanim snagama SFRJ
Klase vojnih službenika u oružanim snagama SFRJ odgovarale su u pravima starješinstva činovima, ali nisu davale pravo vođenja i zapovjedanja (ViZ), iako su u slučajevima rata i ne postojanja višeg čina, klase ipak davale ta prava.
Klase vojnih službenika bile su:
Maršal Jugoslavije
Postojao je i počasni naziv maršala Jugoslavije koji je za vrijeme postojanja SFRJ nosio samo Josip Broz Tito, zvanje je uvedeno na Drugom zasjedanju AVNOJ-a, a objavljeno je kasnije i u Službenom listu DFJ broj 1. od 1945. godine. U nekim vojskama postoji kao redoviti čin, npr. u Ujedinjenom Kraljevstvu - Field Marshal, u Francuskoj - Marechal de France, u bivšem SSSR-u i drugdje. Naziv maršal Jugoslavije nije bio čin, a tijekom Narodno-oslobodilačke borbe nisu postojali činovi već nazivi i položaji, najznačajniji zapovjednik i politički komesar. Njih su morale imati sve jedinice.
Hjuz
Hjuz se može odnositi na
Harding
Harding se može odnositi na
GPR123
G protein spregnuti receptor 123 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR123 genom.
Hačinson
Hačinson se može odnositi na
Fort Jennings, Ohio
Fort Dženings je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 485, što je 53 (12,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hajd
Hajd se može odnositi na
HNK Hajduk Split - sezona 1962./63.
U sezoni 1962./63. Hajduk je igrao svoje treće finale Kupa maršala Tita, dok je u Prvoj saveznoj ligi osvojio 11. mjesto u konkurenciji 14. momčadi. Treneri momčadi su bili Florijan Matekalo i Lenko Grčić.
Crescenzi
mini|desno|175px|Grb porodice Crescenzi Crescenzi (Crescentii) je bila rimska aristokratska porodica koja je dominirala gradskom politikom, odnosno papstvom u drugoj polovici 10. vijeka. Poznata je također po viševjekovnom i krvavom suparništvu sa klanom tuskulskih grofova (Tusculani). Vrhunac moći su imali kada je jedan njihov član, Ivan XIII, bio papa od 965. do 972. godine. Osim Tusculana, glavni neprijatelj su im bili i rimsko-njemački carevi iz Otonijanske dinastije, posebno Oton Veliki i Heinrich II Sveti. Moć nad Rimom im se počela urušavati nakon smrti marionetskog pape Sergija IV 1012. i bezuspješnog pokušaja da nametnu njegovog nasljednika. Tusculani su umjesto toga uspjeli nametnuti svog člana Benedikta VIII. Crescenzi su nekoliko decenija kasnije bez uspjeha pokušali podržati dvojicu antipapa – Silvestra III (1045) i Benedikta X (1058).
Opština Lozovo
Upravno sjedište ove opštine je selo Lozovo.
Geografske karakteristike
Opština Lozovo prostire se po ravnici Ovče pole.
Opština Lozovo graniči s Opštinom Sveti Nikole na sjeveru, s Opštinom Štip na istoku, s OpštinomGradsko na jugu, te s Opštinom Veles na zapadu.
Stanovništvo
Opština Lozovo  ima 2 858 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Lozovo
Ukupni broj naselja u opštini je 11, i sva su sela.
Korozolinska kiselina
Korozolinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 472,700 Da.
Niš
Niš je najveći grad u jugoistočnoj Srbiji i sedište Nišavskog upravnog okruga. U Gradu Nišu je, prema popisu iz 2011, živelo 278.867 stanovnika, pa je tako po broju stanovnika Niš treći grad po veličini u Srbiji (posle Beograda i Novog Sada). Smatra se da aglomeracija Niša ima preko 400.000 stanovnika.
Nalazi se 237 kilometara jugoistočno od Beograda na reci Nišavi, nedaleko od njenog ušća u Južnu Moravu. Grad Niš zauzima površinu od oko 596,73 km², uključujući Nišku Banju i 68 prigradskih naselja.
Niš je bio administrativni, vojni i trgovinski centar različitih država i carstava kojima je, tokom svoje duge istorije, pripadao. Na prostoru današnjeg Niša, u antičkom gradu Naisu rođeni su rimski carevi Konstantin Veliki i Konstancije III. Geografski položaj Niša učinio ga je strateški važnim i time primamljivim gradom za mnoge osvajače. Tokom istorije, teritorijom na kojoj se današnji grad nalazi prošli su Dardanci, Tračani, Iliri, Kelti, Rimljani, Huni, Avari, a zatim i Vizantinci, Srbi, Bugari i Osmanlije. U više navrata grad su zauzimali Mađari i Austrijanci. Od Turaka je oslobođen 1878. godine i od tada se ponovo nalazi u sastavu Srbije, s kratkim prekidima u toku Prvog i Drugog svetskog rata, kada je bio pod okupacijom. Uticaj različitih naroda koji su živeli na teritoriji današnjeg grada Niša primećuje se u kulturnom nasleđu grada, pre svega u njegovoj arhitektonskoj raznovrsnosti.
Saobraćajna infrastruktura na teritoriji Niša ga čini raskrsnicom kopnenog i vazdušnog saobraćaja Balkana, (pogotovo zbog intenzivnog saobraćaja ka Turskoj i Grčkoj) i zbog toga što se na teritoriji Niša nalazi međunarodni aerodrom Konstantin Veliki, koji nosi međunarodnu oznaku INI. Važan je privredni, univerzitetski, kulturni, verski i politički centar Srbije. Niški univerzitet, osnovan 1965. godine, ima 13 fakulteta i oko 30.000 studenata, a grad je i sedište Niške eparhije Srpske pravoslavne crkve.
Etimologija
Ime grada Niša može se naći u mnogobrojnim istorijskim izvorima iz perioda srednjeg veka do savremenog doba. Sva ta imena su vrlo slična, zavisno od jezika na kome su zapisivana: Naissus, Nais, Nisus, Νισσα, Ναισσός, Νισος, Niş, Niš.
Prvo naselje na teritoriji današnjeg Niša osnovali su Kelti u 3. veku pre nove ere, a sam grad je ime dobio po reci Nišavi (Naissa) koju su keltski prastanovnici zvali „Vilina reka“ (Navissos). Grad i reka nikada od svog imenovanja nisu promenili svoja imena i značenje koje je ostalo isto: Niš—Vilingrad, Nišava—Vilinreka.
Razni osvajači su za sobom ostavili i svoju verziju imena ovog grada: rimski Naissus, vizantijski Ναισσός/Nysos, slovenski Niš, turski Niş, nemački Nissa, arapski Talnasi. Takođe izvori beleže i naziv Naica.
Geografija
mini|desno|Snimak Niša iz [[spejs-šatla 2002.]] mini|desno|Istočni obod niške kotline je na krečnjačkom grebenu [[Svrljiške planine|Svrljiških planina i suvoplaninskim ograncima]] Niš leži na geotektonskoj granici kristalaste, rodopske mase i krečnjačkih planina istočne Srbije i spoju velikih udolina Balkanskog poluostrva u prostranoj i plitkoj kotlini nepravilnog oblika sa dužom osom od oko 44 km i kraćom od oko 22 km. površine (oko 620 km²), ) poprečno utisnutoj na meridijanski pravac južnomoravske udoline. Dolina Južne Morave je deli na dva nejednaka dela; zapadni deo, poznat pod nazivom Dobrič, koji je široko otvorena prema Topličkoj kotlini, i istočni (veći) koji predstavlja Nišku kotlinu u užem smislu, koju preseca reka Nišava, blizu njenog ušća u Južnu Moravu.
Nišku kotlinu okružuju krečnjački masivi Kalafata (837 m), Batalovca (707 m), Crnog vrha (683 m) i kristalasta masa Popove glave (534 m). Sa Popove glave severna granica grada se spušta na mezgrajsku prečagu, a sa nje ulazi u greben Malog Jastrebca. Istočni obod je na krečnjačkom grebenu Svrljiških planina, a zatim na suvoplaninskim ograncima. Južni obod čini krečnjački greben Suve planine i kristalasto bilo planine Seličevice. Zapadni obod je kristalasti greben Malog Jastrebca od Kupinjaka do Batinščičkog visa.
Najniži deo čini dno kotline, koje Nišava preseca po dužini, na kome leži grad Niš. Drugu celinu čini obod kotline u vidu niskog pobrđa veoma pogodan za gajenje voćarskih kultura i vinove loze, i za razvoj turizma, prvenstveno izletničkog i banjskog. Uži centar grada nalazi se na 194 m nadmorske visine (kod Spomenika u centru). Najviša tačka gradske teritorije (prema GUP Niša iz 2011), je Trigonometar 702 u jugoistočnom delu područja „brda Koritnjak—Suva planina“, sa nadmorskom visinom 702 m, a najniža Trigonometar 175 pored reke Južne Morave, u severozapadnom delu područja „Ada—Mezgraja“, sa nadmorskom visinom 175 m.
Kao prirodne predispozicije reljefa, doline su orijentisale trasiranje železničko-drumske arterije Balkanskog poluostrva odnosno moravsko-vardarske železničke pruge i puta koji sa severa iz pravca Beograda vode moravskom dolinom do Niša, gde se račvaju ka jugu, prema Solunu i Atini, kao i na istok ka Sofiji i Istanbulu kroz Sićevačku klisuru (ili nišavsko—maričku magistralu). Kroz Kutinsku klisuru južno od Niša polazi zaplanjsko-lužnički put koji vodi u Zaplanje. Na severnom obodu Niša nema dolinskih useka, pa je preko relativno niskog prevoja Gramada sprovedena železničko-drumska Svrljiško-timočka, odnosno Transbalkanska dijagonalna magistrala.
Područje opštine Niš zahvata površinu od 596,71 km², na kome se nalazi Niš, Niška Banja i 68 (72) prigradskih i seoskih naselja, koja su se vremenom povezivala sa gradom tako da se već 1970. ocrtavala silueta grada na čitavom prostoranstvu od izlaska iz Sićevačke klisure (na istoku), do Južne Morave u naselju Deveti maj (na jugu), na dužini od 18,5 km.
Klima
Niš ima umereno-kontinentalnu klimu, sa srednjom godišnjom tempereturom od 11,4°C. Najtopliji mesec je jul sa prosečnom temperaturom od 21,3 °C, a najhladniji januar sa srednjom temperaturom od -0,2 °C.
Godišnje u proseku padne 589,6 mm kiše i snega po kvadratnom metru i bude u proseku 123 kišovita dana i 43 dana sa snegom.
Prosečni vazdušni pritisak je 992,74 milibara, a prosečna jačina vetra je nešto manja od 3 bofora.
Maksimalna ikad zabeležena temperatura bila je 44,2 °C 24. jula 2007, a najniža -23,7 °C 25. januara 1963. Maksimalna količina padavina registrovana je 5. novembra 1954. i iznosila je 76,6 mm. Najveća debljina snežnog pokrivača iznosila je 62 cm, od 23. do 25. februara 1954.
Klimatske promene Niša prati meteorološka stanica koja se nalazi u niškoj tvrđavi na 202 metra nadmorske visine i koja beleži podatke o vremenu od 1889.
Srednje temperature i količine padavina za period od 1961. do 1990. prikazane su u sledećoj tabeli: mini|desno|360p|Mesečne temperature 1961—1990.
Praistorija i stari vek
Kameni malj nađen u Nišavi|thumb|left|100px Na osnovu arheoloških iskopavanja može se zaključiti da je teriotorija na kojoj se danas nalazi grad Niš bila naseljena ljudskim zajednicama još od perioda srednjeg paleolita (100.000-30.000 god. pne.). Ostaci iz paleolita, nađeni na lokalitetu Kremenac, čuvaju se u arheološkoj zbirci Narodnog muzeja u Nišu. Iz perioda bronzanog doba pronađeni se grobnice u Medoševcu i veliko naselje, koje se nalazi pored antičkog nalazišta Medijana.
O samom nastanku Niša postoji predanje da ga je sagradio kraljević Niša kamenom sa obližnje humske čuke.
Prema najčešće navođenoj tezi o etimološkom poreklu imena grada, Niš su imenovali Kelti sa značenjem Vilin grad.
Naissos je bio grčka kolonija. Niš jedno od mogućih mesta na kojima se nalazila grčka mitološka Nisa, naseljena nimfama, gde je Dionis odrastao i po kojoj je dobio ime.
U vreme Rimskog carstva grad ima ime Naissus, što je romanizovani naziv grčkog imena Naissos.
Rimljani su osvajili Niš u toku Dardanijskih ratova u 1. veku pre nove ere i grad se razvija kao strateška raskrsnica, vojni i trgovinski centar u provinciji Gornjoj Meziji. U 2. veku nove ere Niš je bio već dovoljno poznat grad da ga Ptolomej u svojoj „Geografiji“ pominje kao jedan od četiri najveća grada Dardanije.
Septembra, 268. godine rimska vojska predvođena carom Galijenom, i dvojicom budućih careva: glavnim komandantom Markom Aurelijem Klaudijem i komandantom konjice Aurelijanom sukobila se sa Gotima kod Niša u najkrvavijem okršaju 3 veka, poznatom pod imenom bitka kod Naisusa. Tom prilikom pobijeno je između 30.000 i 50.000 Gota. Bitka kod Naisusa obezbedila je postojanje Zapadnom carstvu još dva naredna veka.
Godine 284, kada je car Dioklecijan odvojio Dardaniju od Gornje Mezije i učionio je zasebnom oblašću, grad Niš je postao glavni grad ove rimske provincije.
U toku 4. veka osniva se eparhija u Nišu, čime Niš postaje i jedan od važnih religijskih centara. Bazilika iz 4. veka u Nišu je jedna od najstarijih hrišćanskih spomenika u svetu.
Odličan strateški položaj i bogatstvo Niša učinili su ga čestom metom napada mnogih naroda. Iako je car Julijan Apostata ojačao zidove oko Niša kako bi ga učinio neosvojivim, Niš je često osvajan, spaljivan i razara. Najpre ga osvaja Atila uz silovit napad. Tom prilikom Huni su masakrirali stanovništvo grada. Godinama kasnije su obale reke bile još uvek pokrivene ljudskim kostima, kao ostacima hunskog razaranja. Još 448. Prisk je opisao Niš kao grad koji deluje napušteno, sa par bolesnih osoba koje leže po crkvama i obalama reke punim ljudskih kostiju. Delimično obnovljen grad ponovo ruše varvari 480. godine.
Srednji vek
Mozaik iz Medijane|thumb Kasnije je vizantijski car Justinijan I pokušao da obnovi Niš, ali grad nikada nije povratio svoj urbani sjaj iz IV veka.
Prve seobe Slovena i Avara odigrale su se u drugoj polovini 6. veka. Tokom 6. i 7. veka slovenka plemena su 8 puta pokušala da zauzmu Niš. U poslednjem napadu 615. godine napadači su zauzeli grad i većina romanskog stanovništva je pobegla ili nestala, ali su mali tragovi ostali u lokalnom vlaškom stanovništvu.
U 8. veku bugarski car Simeon je postao gospodari Niša, Vizantija je povratila grad za vreme vladavine Vasilija II. Godine 1072. ugarska vojska je dolinom Morave prodrla sve do Niša, ali je vizantijska vlast iste godine ponovo uspostavljena. Stanovništvo Niša je 3. jula 1096. porazilo vojsku krstaša-seljaka.
Vizantijski car Manojlo I Komnin je još jednom povratio grad 1173. i dodatno ga utvrdio. U njemu se Manojlo dva puta sastao sa raškim velikim županom Stefanom Nemanjom, međutim za vreme vladavine Andronika I osvajio ga je ugarski kralj Bela III, da bi ga već 1185. osvojio raški vladar Stefan Nemanja. Stefan Nemanja je u Nišu 1189. dočekao svetog rimskog cara Fridriha Barbarosu na njegovom pohodu ka Svetoj zemlji tokom Trećeg krstaškog rata, predlažući mu zajednički napad na Vizantiju. Međutim, grad je 1190. ponovo pao u vizantijske ruke nakon Nemanjinom poraza u bici na Moravi, a Srbi su ga osvajili tek 1241. godine, i vladali njime sve do 1375. godine kada Niš dolazi po prvi put u sastav Otomanskog carstva.
Godine 1443. Niš se ponovo našao u rukama Srba, a Đurađ Branković ga je predao Đorđetu Mrnjavčeviću. Hrišćanske vojske predvođene ugarskim vojskovođom Janoš Hunjadijem zajedno sa srpskom despotom Đurađ Brankovićem pobedili su Turke i potukli ih do Sofije. Važna bitka odigrala se kod Niša, koji je ostao slobodan grad još skoro godinu dana posle toga.
Novi vek i moderno doba
Niš je ponovo pao pod tursku vlast 1448. godine i ostao u Osmanlijskom carstvu narednih 245 godina. U ovom periodu Niš je bio jedno od sedišta turske vojne i civilne vlasti. Niška tvrđava, koja je tada sagrađena, i dalje predstvalja jednu od najlepših i najbolje sačuvanih građevina takve vrste na Balkanu. Staro utvrđenje je sagrađeno u prvim dekadama 18. veka (1719-1723). Podignuto je na mestu starijih tvrđava iz rimskog, vizantijskih i srednjovekovnog perioda. Tvrđava ima višeugaonu osnovu, osam terasa i četiri masivnih kapija. Prostire se na površini od 22 ha i opasana je zidinama dugim 2.100 m, 8 m visokim i 3 m debelim u proseku. Sa spoljne strane tvrđava je bila opasana širokim šančevima, od kojih je severni i danas sačuvan. Pored masivnih zidina, dobro očuvane su i južna Stambol-kapija i severna Beogradska kapija, dok su severna Vidin-kapija i jugo-istočna Jagodin-kapija tek delimično očuvane.
U toku Prvog srpskog ustanka ustanička vojska se našla pred Nišom tek 1809. godine, krećući se ka Kosovu. Karađorđe je predlagao da se na Niš krene celokupnom vojskom, ali su ostali vojskovođe tražili da se Niš napadne sa četiri fronta, kako je na kraju i bilo urađeno. Ukupno 16000 srpskih ustanika je stiglo do Niša 27. aprila 1809. predvođeni Milojem Petrovićem. Izgradili su šest šančeva: prvi i najveći bio je na Čegru pod komenadom vojvode Stevana Sinđelića. Drugi je bio u Gornjem Matejevcu, u bilizini Latinske crkve, sa Petrom Dobrnjcem, treći je severozapadno od Kamenice sa vojvodom Ilijom Barjaktarevićem, četvrti u Kamenici sa komandantom Milojem Petrovićem, peti je bio iznad Kamenice sa vojvodom Pauljom Matejićem i šestu u Donjem Matejevcu. Predlog Miloja Petrovića da se Niš odmah napadne nije bio prihvaćen, već se želelo da se grad drži u blokadi. Turska vojska je dobila pojačanje od 20.000 vojnika iz Jedrena, Soluna, Vranja i Leskovca. left|Ćele-kula|thumb Turci su 31. maja 1809. godine napali Sinđeliće] šanac na Čegru. Boj se vodio celog dana. Kako je nadmoć Turaka postajala očevidnija, a pomoć iz ostalih šančeva nije stizala, Stevan Sinđelić je pri naletu Turaka u šanac, pucao u magacin s municijom i razneo oko 3.000 Srba i daleko više Turaka.
Posle bitke na Čegru izgrađena je kula na putu za Carigrad krajem leta 1809. godine. Kula je izgrađena po nalogu Huršid-paše, tadašnjeg zapovednika Niša, od glava srpskih vojnika poginulih na Čegru, time jedinstvena u svetu. U Ćele-kulu su uzidane 952 lobanje srpskih vojnika kao opomena srpskom narodu. Nad kulom je 1892. podignuta kapela koja danas čuva 58 preostalih lobanja. Ćele-kula predstvalja jedunstven spomenik takve vrste u svetu.
Borbe za oslobođenje Niša počinju 29. decembra 1877. a knez Milan je ušao u Niš 11. januara 1878. godine. Na Berlinskom kongresu potvrđeno je da Niš ulazi u sastav Srbije. U to vreme u Nišu često zasedala skupština. Prvo zasedanje Narodne skupštine Srbije desilo se u zgradi osnovne škole (danas je to OŠ "Učitelj Tasa") iza Saborne crkve, 23. novembra 1878. godine.
Niš je 1884. spojen prugom sa Beogradom i dalje sa Evropom.
Pred početak Prvog svetskog rata 1914. godine u Niš prelazi Vlada i Narodna skupština. Niš postaje ratna prestonica. Iste godine 7. decembra u Narodna skupština zasedala u Nišu i donela Nišku deklaraciju o ujedinjenju Srba, Hrvata i Slovenaca. thumb|250px|Zgrada Banovine (danas pripada Univerzitetu) i spomen-kapela posvećana žrtvama bombardovanja 1999. Oktobra 1915. Niš su okupirali Bugari. Niš je oslobođen 12. oktobra 1918. godine kada vojska Prve srpske armije na čelu sa vojvodom Petrom Bojovićem ušla u Niš.
U Drugom svetskom ratu okupacija Niša traje od 1941. do 1944. Na početku okupacije u Nišu je otvoren prvi nacistički koncentracioni logor u Jugoslaviji, iz koga je oko 12.000 logoraša odvedeno i streljano na Bubnju. Godine 1942., 12. februara odigralo se masovno begstvo iz logora, događaj poznat pod nazivom proboj logora na Crvenom Krstu. Tom prilikom je oko 100 ljudi pobeglo. O ovom događaju snimljen je film Lager Niš iz 1987. godine, u režiji Miomira Stamenkovića. Dana 14. oktobra 1944. Niš je oslobođen od Nemaca.
U prvoj polovini devedesetih XX veka Niš važio za jako uporište SPS-a. Međutim, 1996. godine Niš je prvi grad u Srbiji na kojima je pobedila opozicija; Koalicija Zajedno je pobedila na lokalnim izborima 1996. a gradonačelnik je postao Zoran Živković, kasnije i premijer Srbije.
U toku bombardovanja 1999. godine Niš je bio česta meta napada, kada su uništena industrijska postrojenja, aerodrom i ubijeno 20 civila kasetnim bombama bačenim pored pijace uz tvrđavu. Od zaostalih kasetnih bombi nastradalo je više osoba i posle prestanka bombardovanja.
Arhitektura
U Nišu se može primetiti arhitektura koja pripada raznim istorijskim i umetničkim epohama. Od orijentalne arhitekture, koju su doneli Turci, preko balkanske i socijalrealističke do postmoderne.
Industrija
Niš je jedan od najbitnijih industrijskih centara Srbije, poznat po duvanskoj, elektonskoj, mašinskoj, tekstilnoj i prehrambenoj industriji. Neke od većih kompanija su: DIN je osnovana 1930. godine na sadašnjoj lokaciji na Crvenom Krstu. Godine 1995. osnovan je istraživački institut, koji odabire i proizvodi duvan i dizajnira nove duvanske proizvode. Avgusta 2003. Philip Morris Corporation je kupila DIN u toku privatizacije. Phillip Morris je uložio ulupno 580 miliona evra, sto je najveća investicija u Srbiji 2003. godine.
Saobraćaj
Gradske autobuske linije pokriva Niš-ekspres i nekoliko privatnih autobusa. Međugradski saobraćaj u potpunosti pokriva Niš-ekspres.
Obrazovanje
Grad Niš ima ukupno 80 osnovnih, i 19 srednjih škola i 11 fakulteta.
Prva svetovna osnovna škola osnovana je 1830. godine na insistiranje niških trgovaca i zanatlija kod kneza Miloša da omogući nastavu na srpskom jeziku. Pre toga u Nišu su jedino popovi i kaluđeri obrazovali decu spremajući ih za sveštenićki poziv, a bogatiji građani su mogli da šalju svoju decu u grčke škole.
Godine 1830. knez Miloš u Niš šalje svog pisara Spiridona Jovanovića, koji organizuje svetovnu nastavu na srpskom jeziku, uprkos protivljenju sveštenika u Nišu. Kako se broj učenika povećavao, Spiridon Jovanović je odabrao svog najtalentovanijeg učenika Atanasija Tasu Petrovića i proizveo ga u učitelja, sa njegovih svega 17 godina. Zajedno sa „učitelj-Tasom“ u opismenjavanju radi i Anastasija – Nasta Dimitrijević, prva učiteljica prve mešovite škole u Nišu, osnovane već 1845., takođe pored Saborne crvke.
Ipak, zaoštravanjem odnosa između Turske i Kneževine Srbije otežava se položaj učitelja i učiteljica u Nišu. Obnavlaja se naredba da se u Niš ne mogu dovoditi učitelji i učiteljice iz Srbije. Godine 1861. u školskoj zgradi podmetnut je požar i zgrada izgara do temelja. Nova zgrada sazidana je 1863/4. godine na mestu stare i nazvana je „Muška narodna škola“.
Prva niška gimnazija osniva se nepunu godinu po oslobođenju Niša od Turaka, 27. septembra, 1878. godine, po ukazu kneza Milana Obrenovića. Gimnazija počinje sa radom 20. novembra 1878. godine, sa ukupno 48 učenika.
Učiteljska škola u Nišu se osniva 1882., a 1894. i viša devojačka škola. Prvi fakulteti u Nišu počinju da se otvaraju 1960. godine pri Beogradskom univerzitetu, a Univerzitet u Nišu se osniva 1965. godine, 15. juna. Univerzitet u Nišu danas ima 13 fakulteta, od kojih se dva nalaze van Niša.Najznačajnije osnovne škole su Branko Miljkovic,Ivo Andrić,Voždova škola i dr.
Nevladine organizacije
Glavni članak: Spisak nevladinih organizacija u Nišu
Politika
thumb|right|280px|Opštine grada Niša
Gradonačelnici Niša
Kneževina Srbija:
Kraljevina Srbija:
Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca:
Vlada narodnog spasa ili Vojna uprava u Srbiji:
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija:
Savezna Republika Jugoslavija:
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Patrijarh vaseljenski Vartolomej I
Vaseljenski patrijarh Vartolomej I (, ; 29. februar 1940) je vrhovni predstojatelj Carigradske patrijaršije i „prvi među jednakima“ patrijarsima Pravoslavne crkve.
Biografija
Vartolomej I je rođen u selu Agios Teodoros na ostrvu Imbros  kao sin Hristosa i Merope Arhontonis. Njegovo svetovno ime je Demetrios Arhontonis (Δημήτριος Αρχοντώνης, Dimítrios Archontónis). Turski je državljanin, ali etnički pripada malobrojnoj grčkoj zajednici u Turskoj.
Demetrios Arhontonis pohađao je osnovnu školu na rodnom Imbrosu i nastavio svoje srednjoškolsko obrazovanje u poznatom Zografejon liceju u Istanbulu. Nakon toga je studirao teologiju na Patrijaršijsko-teološkoj školi ili Haliki bogosloviji. Studije je okončao sa najvišim počastima 1961. godine i odmah je rukopoložen za đakona, primivši ime Vartolomej. Vartolomej je ispunio vojnu obavezu u Turskoj armiji u periodu između 1961. i 1963. godine. Između 1963. i 1968. godine Vartolomej je nastavio postdiplomske studije na Episkopskom orijentalnom institutu u Rimu, Vaseljenskom institutu Bosej u Švajcarskoj i Minhenskom univerzitetu Ludvig Maksimilijan u Nemačkoj. Njegov doktorski rad se odnosio na kanonski zakon. Iste godine je postao predavač na Episkopskom gregorijanskom univerzitetu u Rimu.
Po povratku u Istanbul 1968. godine postavljen je za predavača na Haliki bogosloviji, gde ga je vaseljenski patrijarh Atinagora rukopoložio za sveštenika (1969). Kada je 1972. godine postao vaseljenski patrijarh, Demetrije I je Vartolomeja postavio za direktora patrijaršijske kancelarije. Na Božić 1973. godine Vartolomej je postao filadelfijski mitropolit i ponovo je postavljen na mesto direktora patrijaršijske kancelarije na kojem je ostao do svog ustoličenja za halkedonskog mitropolita 1990. godine. Od marta 1974. godine do ustoličenja za vaseljenskog patrijarha bio je član Svetog sinoda kao i mnogih sinodskih uprava.
Od jezika govori novogrčki, turski, italijanski, nemački, francuski, engleski, kao i starogrčki i latinski.
Fontienne
Fontjen je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Patrijarh vaseljenski Vartolomej I
Vaseljenski patrijarh
Kao vaseljenski patrijarh, Vartolomej I je posebno aktivan na međunarodnom planu. Odmah po ustoličenju fokusirao se na obnavljanje nekada proganjanih istočnih pravoslavnih crkava bivšeg Istočnog bloka nakon pada komunizma u tim zemljama 1990. godine. Kao deo tih napora, radio na uspostavljanju čvršćih veza među različitim nacionalnim crkvama istočne pravoslavne zajednice. Takođe je nastavio dijalog pomirenja sa Rimokatoličkom crkvom koji su započeli njegovi prethodnici i inicirao dijalog sa ostalim veroispovestima, uključujući druge hrišćanske grupe, muslimane i jevreje.
Fontienne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 116 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 723 metara (maksimalnoj 894 m, a minimalnoj 513 m).
Patrijarh vaseljenski Vartolomej I
Vaseljenski patrijarh
Stekao je reputaciju istaknutog predstavnika ekološkog pokreta dajući podršku različitim međunarodnim pokretima te vrste. To mu je donelo nadimak „zeleni patrijarh“ i 2002. godine je počastvovan Sofi nagradom. Takođe mu odato priznanje uručivanjem Zlatne medalje Kongresa, najviše nagrade koju može dodeliti zakonodavni ogranak vlasti SAD.
Vartolomej I, nakon kritikovanja određenih aspekata turske spoljne politike i pokušaja služenja liturgije u udaljenim delovima zemlje, na taj način obnavljajući prisustvo pravoslavlja, koje je odsutno još od 1924. godine, našao se na udaru turskih nacionalističkih elemenata. Patrijaršijska Haliki bogoslovija je zatvorena od 1971. godine po nalogu turskih vlasti.
Mandat vaseljenskog patrijarha Vartolomeja I odlikuje se međupravoslavnom saradnjom, međuhrišćanskim i međureligijskim dijalogom, kao i zvaničnim posetama pravoslavnim i muslimanskim zemljama koje su pre bile retko posećivane. Razmenio je mnoštvo pozivnica crkvenih i državnih velikodostojnika. Njegovi napori da promoviše verske slobode i ljudska prava, njegovi potezi u pogledu unapređenja verske tolerancije među svetskim religijama su veoma zapaženi.
Tokom svog boravka u Turskoj u novembru 2006, papa Benedikt XVI je na poziv vaseljenskog carigradskog patrijaraha Vartolomeja I posetio Istanbul. Papa je učestvovao u verskoj službi povodom proslave dana Svetog Andreja Prvozvanog, sveca-zaštitnika carigradske crkve. To je bila treća zvanična poseta nekog rimskog pape Carigradskoj patrijaršiji (prvi je bio papa Pavle VI 1967, a drugi papa Jovan Pavle II 1979).
U intervjuu objavljenom 19. novembra 2006. u dnevnim novinama „Sabah“, patrijarh Vartolomej I je govorio o problemima verskih sloboda i predstojećoj poseti pape Turskoj. Takođe se osvrnuo na zatvaranje Haliki bogoslovije rečima: ''„Kao turski građani, mi plaćamo poreze, služimo u vojsci, glasamo. Kao građani radimo sve. Želimo ista prava, ali od toga nema ništa. [...] Ako muslimani žele da studiraju teologiju, postoje 24 teološka fakulteta. A gde ćemo mi da studiramo?“''. Takođe je govorio o problemu njegove vaseljenske titule i njenom neprihvatanju od strane turskih vlasti: ''„Ova titula postoji od 6. veka. [...] Reč vaseljenski nema politički kontekst. [...] Ova titula je jedino na čemu insistiram. Nikada se neću odreći ove titule?“''
Titule
Zvanična titula vaseljenskog patrijarha glasi:
Njegova svesvetost arhiepiskop carigradski, novorimski i vaseljenski patrijarh Vartolomej I
L'Andria, Belluno
L'Andria je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Opština Makedonska Kamenica
Makedonska Kamenica (makedonski: Општина Македонска Каменица) je jedna od 84 Opština na sjeveroistoku Makedonije.
Patrijarh vaseljenski Vartolomej I
Titule
na grčkom:
L'Andria, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1484 m.
Opština Makedonska Kamenica
Upravno sjedište ove opštine je grad Makedonska Kamenica.
Patrijarh vaseljenski Vartolomej I
Titule
Η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, Οικουμενικός Πατριάρχης, Βαρθολομαίος Α.
Opština Makedonska Kamenica
Geografske karakteristike
Opština Makedonska Kamenica graniči s opštinom: Kriva Palanka i državom Bugarskom na sjeveru, te s opštinama: Delčevo na istoku, a Kočani i Vinica na zapadu. Ukupna površina Opštine Makedonska Kamenica je 190.37 km².
Patrijarh vaseljenski Vartolomej I
Nagrade
Vartolomeja I su brojni univerziteti i obrazovni centri nagradili počasnim doktoratima, među kojima: Atinski nacionalni i kapodistrijski univerzitet, Solunski univerzitet Aristotel, Trački univerzitet Demokrit, Kritski univerzitet, Janinski univerzitet, Egejski univerzitet i Tesalski univerzitet u Grčkoj; Moskovski državni univerzitet u Rusiji; Bukureštanski univerzitet i Jaši univerzitet u Rumuniji; Londonski gradski univerzitet, Ekseter univerzitet i Edinburški univerzitet u Ujedinjenom Kraljevstvu; Luvenski katolički univerzitet u Belgiji; Pravoslavno-teološki Institut "Sveti Sergej" i Eks an Provans univerzitet u Francuskoj; Flinders univerzitet u Australiji; Adamson univerzitet na Filipinima; Koledž Svetog Andreja i Šerbruk univerzitet u Kanadi; Grčka pravoslavna škole teologije "Sveti krst", Džordžtaun univerzitet, Južni metodistički univerzitet, Jejl univerzitet, Pravoslavno-teološki seminar Svetog Vladimira u SAD.
Opština Makedonska Kamenica
Stanovništvo
Makedonska Kamenica ima 8 110 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnici Kamenice su;
Stenli
Stenli se može odnositi na
Trip (razvrstavanje)
Trip se može odnositi na
Terner
Terner se može odnositi na
Emilija i Romanja
Emilija i Romanja je administrativna regija u Sjevernoj Italiji koju čine dvije historijske regije, Emilija i Romagna. Granice regije određuje Jadransko more na istoku, rijeka Po na sjeveru i planinski lanac Apenini na jugu.
Poljoprivreda je najznačajnija privredna grana u regiji, s naglaskom na žitarice, krumpir, kukuruz, paradajz i luk, te razne vrste voća, a posebice grožđe za priozvodnju vina (od kojih je najpoznatije Lambrusco). Uzgoj svinja i stoke je također vrlo razvijen.
Emilia-Romagna ima i jako razvijenu industriju, posebno prehrambenu (Mliječna industrija Parmalat) i automobilsku (Ferrari, motori Ducati), te turizam uz Jadransku obalu.
Grad Bologna ima najstariji univerzitet na svijetu osnovan 1088. godine, koji je i danas jedan od najpoznatijih univerziteta sa više od 300 000 studenata (grad ima oko 370 000 stanovnika).
Ime Emilia-Romangna ima korijene u starom Rimu. Emilia vuče korijen riječi od via Emilia, važnog puta koji je povezivao Rim i sjever Italije. Romagna je iskrivljeni oblik od Romània, kada je Ravenna bila glavni grad talijanskog dijela bizantskog imperija. Langobardi su po službenom nazivu carstva nazvali i okolno područje.
Tod
Tod se može odnositi na
GPR124
G protein spregnuti receptor 124 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR124 genom.
Interakcije
GPR124 formira interakcije sa interact sa DLG1.
Čarlston
Čarlston se može odnositi na
Ingegerd Olofsdotter
Ingegerd Olofsdotter od Švedske (Ингигерда; 1001 - 10. februar 1050), također poznata i kao Irena, Ana ili sv. Ana, bila je švedska princeza i kneginja Kijevske Rusije. Bila je kćer švedskog kralja Olofa Skötkonunga i Estrid od Bodrića te supruga velikog kijevskog kneza Jaroslava I Mudrog.
Ingegerd je njen otac zaručio za norveškog kralja Olafa II, ali se sa njim posvadio, pa su zaruke prekinute. Ingegerd je umjesto toga poslana u Kijev gdje se udala za kneza Jaroslava i dobila ime Irena. Muž joj je, prema nordijskim sagama, kao poklon dao zemlje oko Ladoge, koje su poslije po njoj dobile ime Ingrija. Dala je sagraditi saborne crkve u Kijevu i Novgorodu. Imala je šest sinova i četiri kćeri, od koje su tri postale kraljicama Francuske, Mađarske i Norveške. Sahranjena je u crkvi sv. Sofije u Kijevu i poslije proglašena sveticom.
Abruzzo
Abruzzo, (ili Abruzzi, što je starija zastarjela množina) je regija u središnjoj Italiji, dio bivše regije Abruzzi i Molise. Graniči s regijama Marke (na sjeverozapadu), Umbrija (na zapadu), Lacij (na jugu), Molise (na JZ) te s Jadranskim morem na istoku.
Površine regije je 10,794 km², a u regiji živi oko 1.3 milijuna stanovnika.
Glavni grad regije je L'Aquila. Regija je podijeljena na 4 provincije: L'Aquila, Teramo, Chieti i Pescara, glavno ekonomsko središte regije.
Regija je bogata prirodnim ljepotama i poviješću, no masovni turizam je tek u začetku. Abruzzo obiluje dvorcima i srednjovjekovnim gradovima, posebice u blizini grada L'Aquila.
Manji gradovi su: Tortoreto, Alba Adriatica, Pescasseroli, Collelongo, Villavallelonga, Gissi, Rocca di Mezzo.
Skijaški tereni: Campo Felice (u planinama Gran Sasso), Ovindoli (pored planine Velino), Roccaraso (prvi u ovom dijelu Italije, pored Castel di Sangro)
Opština Mogila
Opština Mogila (makedonski: Општина Могила) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na jugu Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je selo Mogila.
Geografske karakteristike
Opština Mogila nalazi se u središnjem dijelu kotline Pelagonije, zapadni dio opštine je planinski, kroz opštinu protječe rijeka Crna.
Opština Mogila graniči s opštinom Krivogaštani na sjeveru, s opštinom Prilep na istoku, s opštinom Novaci na jugu, s opštinom Bitola na jugozapadu, te s opštinom Demir Hisar na zapadu.
Stanovništvo
Opština Mogila  ima 6 710 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Herluin de Conteville
Herluin de Conteville (1001–1066 ), ponekad navođen i kao Herlevin ili Herlwin of Conteville, bio je normanski plemić, najpoznatiji kao očuh Williama Osvajača, te otac Oda od Bayeuxa i Roberta od Mortaina, plemića koji su dominirali normanskim dvorom za vrijeme Williamove vlasti.
Čeroki (razvrstavanje)
Čeroki se može odnositi na
G20 zemalja u razvoju
thumb|300px|Zemlje članice organizacije G20 zemalja u razvoju
G20 (Grupa 20, ponekad i G21, G22 i G20+), predstavlja blok zemalja u razvoju, osnovan 20. avgusta 2003. godine. Grupa se pojavila na 5. godišnjem sastanku STO, održanom u Kankunu, Meksiko održanom od 10. do 14. septembra 2003. godine. U trgovinskim pregovorima koji su usledili, grupa je primorala bogate zemlje da ukinu subvencije svojim zemljoradnicima, kako bi proizvodi iz drugih zemalja postali konkurentniji na tržištu.
Ove zemlje čine 65% svetske populacije, od toga 72% stanovništva se bavi poljoprivredom.