cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Legalizovani četnici
Prvi talas legalizacije u novembru i decembru 1941.
Ukupno je dvije trećine ljudstva i oficira ravnogorskih odreda, kao i više od polovine ukupnog broja odreda pod Mihailovićevom komandom u završnoj fazi gušenja ustanka u Srbiji, legalizovano u okviru poretka koga je nametnuo okupator. U takvoj konstelaciji, okupator je legalizovane četnike koristio kao pomoćne snage u neutralizaciji preostalih partizanskih odreda i grupa, ponekad zajedno s Vermahtom, a često i sa oružanim odredima kvislinške vlade, hvatajući preostale partizane i predajući zarobljenike Njemcima. Mnogi partizani i partizanski simpatizeri koje su četnici predali okupatoru, strijeljani su od strane pripadnika njemačkog Vermahta do početka februara 1942, prvenstveno u Valjevu, Čačku i Užicu, a ostali su upućeni u logore ili su, manjim dijelom, oslobođeni.
Drugi talas legalizacije početkom 1942.
minijatura|Nemački okupator za vreme vršenja smotre legalnih četnika u Srbiji. Tokom drugog talasa legalizacije koji se desio početkom 1942. marionetska vlada u Srbiji je čak osnivala nove četničke odrede kao već legalizovane, kao Ribnički odred u valjevskom kraju.
Najveći broj četničkih odreda legalizovanih u drugom talasu bili su isprva ilegalni i pod komandom Draže Mihailovića, da bi se potom legalizovali. Tako je i Dušan Smiljanić, kapetan vojske Kraljevine Jugoslavije, od septembra do kraja 1941. bio komandant Gružanskog četničkog odreda, da bi od januara do kraja aprila 1942. bio legalizovan kod kvislinških vlasti. Potpukovnik Dragoslav Pavlović, delegat Vrhovne komande JVuO za Šumadiju, u izvještaju od 25. aprila 1942. poslatom generalu Mihailoviću piše da je većina ljudstva u odredu pod komandom kapetana Smiljanića i dalje „na dužnosti“, tj. legalizovana:
Poručnik Zvonimir Vučković (pseudonim »Feliks«), komandant nelegalizovanog Takovskog četničkog odreda, u depeši VK JVuO od 4. maja 1942. potvrđuje Pavlovićeve navode, dodajući da bi trebalo da preuzme komandu nad odredom Pećančevih četnika:
Požeški četnički odred pod komandom majora Miloša Glišića je bio preimenovan u Sandžački vojni četnički odred (oznaka C-35) kada je bio legalizovan kod Vlade nacionalnog spasa. U pismu od 9. januara 1942. upućenom majoru Glišiću od strane kapetana Miloša Markovića, načelnika štaba Požeškog četničkog odreda, jasno se uočava koliko je uzela maha saradnja legalizovanih četnika sa Nemcima i Italijanima u borbi protiv partizana:
Ilegalni Suvoplaninski četnički odred pod komandom Mašana Đurovića sa 520 vojnika je bio legalizovan i preimenovan u Ibarski četnički odred kodnog naziva C-54 i bio je sastavljen od nekoliko bataljona čije je sedište bilo prvo u Raškoj, a zatim u Jošaničkoj Banji. U odred su ušle mnogobrojne manje grupe Pećančevih, kao i Mihailovićevih četnika, pa se Đurović nazivao i komandantom Raške grupe vojvoda. Broj vojnika koji su pripadali ovom odredu je narastao na više od 1.200 vojnika i oficira do početka 1942.
Tokom februara i marta 1942. godine, Draža Mihailović je sa Đurovićem vodio veoma žustru prepisku. Pri štabu vojvode Đurovića u Raškoj, angažovan je bio i artiljerijski poručnik (kasnije kapetan) Dragor Pavlović, komandant Deževske brigade JVuO, koji se u Ibarskom četničkom odredu legalizovao krajem 1941. 25. aprila 1942. godine, Đurović će sa svojim trupama na Kopaoniku zarobiti trojicu engleskih oficira i već sjutradan ih poslati Njemcima u Beograd. U junu iste godine, vojvoda Đurović je uhvatio britanskog kapetana Kristija Lorensa (Christie Lawrence), četničkog potpukovnika Milutina Radojevića i poručnika Dimitrija Cvetkovića (koji su bili na putu za Albaniju), da bi ih odveo za Beograd, te predao Njemcima. Ovom prilikom je zaplijenjena povjerljiva dokumentacija generala Mihailovića. Polovinom juna, Đurović je uhapsio i okupatoru izručio i poručnika Pavlovića, prethodno legalizovanog u njegovom odredu, predstavivši ga Njemcima kao „pravnog savetnika“ Draže Mihailovića. Do avgusta 1942, Njemci su u potpunosti ustrojili Ibarski četnički odred, koji je tada brojao tačno 1000 ljudi - 90 oficira i 910 podoficira i boraca. Njemački bezbjedonosni organi primjećuju da Đurović pod svojom komandom ima „najveću naoružanu jedinicu u srpskom prostoru“, tj. u okupiranoj Srbiji. Odred je pokrivao prostor studeničkog, deževskog i kosovskomitrovačkog sreza.
Ime vojvode Mašana Đurovića se nalazi među četvoricom autora proglasa od 21. decembra 1941. godine naglašeno antisemitske sadržine. Pored Đurovića, proglas, tj. naredbu potpisuju i kapetan Ratko T. Đurović, komandant legalizovanih četnika u Pljevljima, načelnik njegovog štaba kapetan Nikola Bojović (potonji komandant Durmitorske brigade JVuO ), kao i sam vojvoda Kosta Pećanac, u svojstvu komandanta svih četničkih odreda. U naredbi se četnički "udarni odredi" pozivaju da, u cilju što efikasnijeg izvršavanja presuda koje donose prijeki sudovi, "kuće svih stanovnika, koji budu radili protiv ideje nacionalizma, odnosno četništva, obeležavaju sa Solomonovim slovom, koje će služiti kao znak da su to ljudi koji idu za idejom Trockog, koju vodi prljavi čivutin Moša Pijade, slikar iz Beograda". Na kraju proglasa se ističe da bi četničke vojvode trebalo da postupaju po ovom naređenju "kako bi se Brankovići vidno obeležili".
Golijsko-Sjenički četnički odred pod komandom poručnika Mirka Tomaševića je bio legalizovan i pripojen Ibarskom četničkom odredu kao njegov Peti bataljon.
Takođe, legalizovan je bio i Kolašinski četnički odred pod komandom vojvode Todora Dobrića, sastavljen od izbeglica iz Ibarskog Kolašina.
Las Brisas, Las Margaritas
Las Brisas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
El Tigrillo, San Felipe
El Tigrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Mondino, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Las Brisas, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 949 m.
Legalizovani četnici
Drugi talas legalizacije početkom 1942.
Tokom završnog dijela operacije Trio protiv partizana u Crnoj Gori, Hercegovini i Sandžaku, kada su četnici nastupali zajedno s italijanskim trupama (major Miloš Glišić i kapetan Pavle Đurišić će tokom aprila i maja 1942. zaprimiti veliku količinu municije i oružja, uključujući i artiljeriju ), major Zaharije Ostojić se žali majoru Petru Baćoviću na neposluh i odsustvo discipline kod legalizovanih četnika:
Iz izvora kvislinške provenijencije može se nazrijeti obim legalizacije četničkih odreda. Žandarmerijski potpukovnik Milan Kalabić, okružni načelnik u Kragujevcu, u izvještaju koji je poslao 13. februara 1942. generalu Milanu Nediću, piše o stanju u legalizovanim odredima i tvrdi da najveći dio ljudstva u formacijama Vlade narodnog spasa potiče iz redova Mihailovićeve organizacije:
U izvještaju od 6. marta 1942. upućenom generalu Draži Mihailoviću, komandant Rudničkog korpusa poručnik Dragomir Gaga Topalović, između ostalog, potvrđuje koliko je važnu ulogu u legalizaciji četničkih jedinica imao major Milan Kalabić:
Uvidom u još jedan dopis upućen iz načelstva kragujevačkog okruga (ovoga puta iz juna 1942. godine), postaje jasno do kog stupnja su ravnogorski četnici, nakon legalizacije, bili integrisani u kolaboracionističke oružane formacije. Naime, u dokumentu se navode podaci o štabu koji je bio smješten u manastiru Voljavči, a koji je oformio Nikola Kalabić sa nekolicinom oficira iz Šumadije:
Kapetan Siniša Ocokoljić (pseudonim »Iliev«) piše 29. juna 1942. Draži Mihailoviću o njemačkim planovima za razoružavanje legalizovanih ravnogorskih odreda i predlaže da bi u tom slučaju trebalo produžiti djelovanje pod »Pećančevom firmom«:
Istog dana je od Mihailovića stigao potvrdan odgovor:
U izvještaju od 16. jula 1942. poslatom Draži Mihailoviću, vojvoda Ilija Trifunović-Birčanin, komandant zapadnobosanskih, ličko-dalmatinskih i hercegovačkih vojnočetničkih odreda, žali se na »nepravičnost položaja« u kom se nalaze oficiri koji nijesu prihvatili legalizaciju, spram onih koji su postali dio kvislinške uprave pod upravom Milana Nedića:
U depeši koju je general Mihailović 8. septembra 1942. poslao kapetanu Ocokoljiću, nazire se njegova zamisao o namjeni i svrsi legalizovanih četnika, kao i o njihovom pozicioniranju u odnosu na okupatora, u perspektivi njihovog predstojećeg raspuštanja od strane Njemaca:
Legalizovani četnici su formalno bili u sastavu Srpske državne straže sve do decembra 1942. Naredbom generala Paula Badera, nemačkog opunomoćenog komandanta u Srbiji, izdatom 10. aprila 1942. legalizovani četnici su stavljeni pod komandu nemačkih posadnih divizija na pojedinim područjima, a prilikom svake operacije su bili u obavezi da imaju nemačke oficire za vezu dok su municiju dobijali direktno od Nemaca, a ne od Nedića. Konačno, u Baderovoj izjavi od 7. decembra 1942. se navodi: "Oko 10.000 četnika se borilo na našoj strani".
Progon i hvatanje partizana i njihovih simpatizera
Legalizovani četnici su tokom decembra 1941. surovo progonili partizanske formacije iz Srbije. Legalizovani četnici su zarobili Momčila Radosavljevića, prvog komandanta Čačanskog partizanskog odreda i Ratka Mitrovića, političkog komesara tog odreda i predali su ih okupatorima koji su ih streljali, dok su Radoslava Azanjca, sekretara okružnog komiteta SKOJ-a za Čačak, legalizovani četnici zarobili i streljali. Miroljuba Matijevića koji je takođe bio sekretar OK SKOJ-a za Čačak su legalizovani četnici zarobili i predali Nemcima koji su ga streljali u logoru na Banjici. Legalizovani četnici su zarobili i Milana Batu Jankovića, istaknutog čačanskog komunistu koji je bio predsednik Odbora za borbu protiv pete kolone u Čačku 1941. godine, da bi ga zatim usmrtili. Legalizovani četnici su predali okupatorima 449 zarobljenih partizana i njihovih pristalica iz čačanskog kraja, koje su ovi nakon toga likvidirali.
Četnici vojvode Budimira Bosiljčića, koji je priznavao komandu Koste Pećanca, uhvatili su krajem 1941. i početkom 1942. godine veći broj partizana u Tamnavi i predali ih Nemcima. Poznata su imena 19 partizana, stanovnika tamnavskih sela, koji su ubijeni u nemačkim logorima u Norveškoj, koje su uhvatili Bosiljčićevi četnici. Najveći broj (5) bili su stanovnici Banjana, sela u kome je živeo Bosiljčić. Bosiljčićevi četnici su marta 1943. u selu Brgulama kod Uba uhvatili šestočlanu jevrejsku porodicu koja je pobegla iz Beograda kako bi izbegla odvođenje u logor. Uhapšeni Jevreji su predati Nemcima. Bosiljčić je 1943. pristupio JVuO i imenovan je za oficira pri štabu Valjevskog korpusa.
Učitelj Tihomir Đorđević iz Raške, savremenik Mašana Đurovića, u svom ratnom dnevniku svjedoči kolika je bila stvarna moć vojvode suhoplaninskog. U jednoj zabilješci iz marta 1943. godine, Đorđević (inače blizak JVuO) opisuje vojvodu Đurovića kao lokalnog gospodara rata, notirajući njegovu odgovornost za počinjenje brojnih ratnih zločina:
Sve u svemu, od kraja novembra 1941. do proljeća 1942, širom zapadne, sjeverozapadne i centralne Srbije, legalizovani ravnogorski četnici su učestvovali, samostalno ili u saradnji sa četničkim odredima i grupama koje su prethodnih mjeseci prihvatile ingerenciju kvislinške vlade, u pravom lovu na partizane, kao i na njihove pomagače i simpatizere. Na ovaj način uhvaćeno je nekoliko hiljada ljudi. Ubrzo po zarobljavanju, četnici su strijeljali više stotina partizana, dok su većinu predali njemačkom okupatoru.
Sukobi sa ljotićevcima
Ubrzo po legalizaciji započeli su sukobi između ilegalnih četnika sa legalizovanim četnicima i ljotićevcima. Krajem maja 1942. u blizini Čačka, Predrag Raković je organizovao napad na Budimira Nikića i njegovu pratnju, kojom prilikom je Nikić ranjen, dok su četvorica njegovih saradnika ubijeni. Krajem juna 1942. još jedan pripadnik ljotićevaca, sveštenik Dragutin Bulić je bio napadnut i ubijen od strane četnika pod Rakovićevom komandom na pijaci u Čačku.
Morieleño, La Cruz
Morieleño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini La Cruz.
Legalizovani četnici
Sukobi sa ljotićevcima
U isto vrijeme, u Gornjem Milanovcu se desio sličan događaj. Poslije odlaska majora Milana Kalabića (koji je bio dio ilegalne strukture JVuO, ali istovremeno i načelnik okruga, tj. pod ingerencijom Nedićeve vlade; otac Nikole Kalabića) sa oko 200 ljudi pod svojom komandom u Požarevac, u grad je došao kapetan Rajko Terzić. Počev od aprila 1942, Terzić je hapsio pripadnike i simpatizere ilegalnih četnika i prosljeđivao ih Njemcima koji su ih ubijali ili slali u koncentracione logore u Njemačkoj. Ilegalni četnici su se ubrzo osvetili i ubili Terzića u njegovoj kancelariji. Prema nekim nepotvrđenim navodima, Terzić će posthumno od strane Njemaca biti odlikovan ordenom Gvozdenog krsta.
Morieleño, La Cruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1210 m.
Legalizovani četnici
Raspuštanje
Nemačke vojne i obaveštajne strukture su uspele da shvate suštinu procesa legalizacije dok je Abwehr uključio proces legalizacije u njegovu analizu situacije u Srbiji objavljenu u decembru 1941. Već 20. decembra 1941. u Abwehru shvataju i primećuju da ostaci poraženih Mihailovićevih četničkih grupacija pokušavaju da se pridruže Pećančevim četnicima pa zato insistiraju da "sve Mihailovićeve pristalice treba tretirati kao pobunjenike i nikako drugačije".
Nemački general August Majsner je bio sumnjičav prema legalizovanim četnicima još od kada je došao u Srbiju početkom 1942. Mnogi legalizovani četnički odredi su se u suštini ponašali kao ilegalni četnici, a neki su čak i pripojili sebi novoosnovane legalne četničke odrede. Pošto su Nemci očekivali da bi Saveznici mogli da organizuju invaziju svojih trupa na jugoslovensku obalu Jadranskog mora, odlučili su da u drugoj polovini 1942. godine razoružaju legalizovane četnike, kako one Mihailovićeve, tako i Pećančeve.
Zbog toga su nemačke okupacione vlasti organizovale njihovo razoružavanje, zarobljavanje ili ponovno naoružavanje drugačijim oružjem. Ponovno naoružavanje je bilo organizovano tako da su Nemci oduzimali četnicima njihovo oružje koje je koristilo standardnu municiju i zamenjivali ga oružjem sa nestandardnom municijom koja kada se potroši jedino može da se nabavi od Nemaca. Neke četničke jedinice su bile jednostavno razoružane i raspuštene, a neke razoružane i odvedene u koncentracioni logor na Starom Sajmištu ili u Mauthauzen.
Posljednja dva legalizovana četnička odreda (Pećančev kojim je komandovao Mašan Đurović i Mihailovićev pod komandom potpukovnika Momčila Matića) bila su raspuštena sredinom marta 1943. godine. Ukupno je oko 12.000 legaliziranih Pećančevih i Mihailovićevih četnika bilo raspušteno, mnogo njihovih oficira uhapšeno, te poslano u zarobljeničke logore u Njemačkoj.
Tumačenja
Posleratna propaganda je uporno isticala da su za stradanje partizana u decembru 1941. krivi četnici Draže Mihailovića, uprkos činjenici da odgovornost leži na komandantima i jedinicama koje su se legalizovale kod Milana Nedića, ili grupe koje su bile nezavisne od Mihailovića poput one pod komandom Bože Javorca.
Stanislav Krakov u emigraciji piše: „Ovom akcijom je Nedić uspeo da spase sve Mihailovićeve četničke odrede na terenu gde je imala da otpočne velika nemačka vojna akcija i koji su se ovako bili pretvorili u pomoćne trupe srpske vlade. Nedić je smatrao da je potrebno da ostane na terenu živa srpska nacionalna snaga, bez obzira da li su to njegove stvarne pristalice ili pripadnici pokreta otpora Mihailovića. Za pretsednika vlade su to sve bili Srbi koji se bore za opstanak srpskog naroda.“
U početku su izveštaji o kolaboracionizmu "legalizovanih" četnika izazvali kritike koje su ubrzo potisnute posle aktivnosti ovih jedinica usmerenih protiv formacija sila Osovine i dobrovoljaca Dimitrija Ljotića. Na suđenju, Mihailović je isticao da je odobrio legalizaciju nekih četničkih jedinica kao najbolji način da se infiltriraju u snage Sila osovine. Britanci su u suštini smatrali "legalizaciju" uspešnom obmanom.
U svom referisanju generalu Alexandru Löhru, general August von Meyszner, viši vođa SS i policije i najviši predstavnik rajhsfirera SS Heinricha Himmlera u Srbiji od februara 1942. do proljeća 1944. godine, navodi razloge za raspuštanje legalizovanih četničkih jedinica lojalnih vladi Milana Nedića, što je bila njegova zamisao još od dolaska u Srbiju:
U septembru 1942. Zaharije Ostojić referiše Mihailoviću i obrazlaže pozitivne i negativne posljedice legalizacije ističući da je legalizacijom spašeno ljudstvo i oružje, ali da je, sa druge strane, došlo do značajnog opadanja borbenog duha:
Na koncu, iz izvora četničke provenijencije se može zaključiti da stanovništvo okupirane Srbije nije imalo blagonaklon stav prema legalizovanim četnicima. U pismu datiranom 5. novembra 1942, major Miodrag Palošević ocjenjuje rad brojnih ravnogorskih oficira iz Šumadije koji su se prethodno legalizovali i tvrdi:
Vazduhoplovni kapetan I klase Branivoj Petrović, koji je u svojstvu delegata Vrhovne komande JVuO vršio inspekciju u tri ravnogorska korpusa na području Pomoravlja (Varvarinski, Ivankovački i Resavski korpus JVuO), u izvještaju poslatom generalu Mihailoviću 1. avgusta 1943. godine, bio je još eksplicitniji u kritici djelovanja legalizovanih četnika:
Penny Marshall
Carole Penny Marshall (15. oktobar 1943 - 17. decembar 2018) bila je američka filmska i televizijska režiserka i producentica, najpoznatija po popularnim dfilmovima Big i League of Her Own. Prije bavljenja režijom je kao glumica stekla slavu tumačeći lik Laverne DiFazio u popularnom televizijskom sitkomu Laverne & Shirley. Odrasla je u zabavljačkoj porodici; njen brat je bio poznati režiser Gary Marshall, a ona sama je bila u braku sa poznatim režiserom Robom Reinerom.
Seghe II, Vicenza
Seghe II je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Snežana Marković
Snežana Marković (rođena 29. novembra 1980.) je bosanskohercegovačka glumica.
Seghe II, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Snežana Marković
Biografija
Rođena je 29. novembra 1980. godine u Zenici. Osnovnu i srednju školu završila je u rodnom gradu a Fakultetu humanističkih nauka u Mostaru. Godine 1998, nakon završenog Dramskog studija Bosanskog narodnog pozorišta Zenica primljena je u stalni angažman, kao članica glumačkog ansambla BNP-a Zenica. Ostvarila je desetine glumačkih kreacija.
Obala komaraca
mini|421x421piksel|Mapa Obale komaraca Obala komaraca (španjolski: Costa de Mosquitos, odnosno Mosquitia), historijski znana i kao obala Miskita, priobalna je regija u Centralnoj Americi koja se najvećim dijelom proteže kroz teritorij današnje Nikaragve, a u manjem dijelu i kroz teritorij Hondurasa i Kostarike. Područje je široko oko 65 km, a proteže se na otprilike 400 km duljine u smjeru sjever-jug. Iako se danas zove Obala komaraca, regija je zapravo dobila ime po indijanskom narodu Miskito, a ne zato što je prepuna komaraca.
Historija
Regija je bila od izrazitog historijskog značaja; kada je Kristofor Kolumbo kratko posjetio regiju tokom svog četvrtog putovanja, tamo su živjela indijanska plemena organizirana u male, egalitarno uređene skupine. Početkom XVII. vijeka, španjolski kolonizatori pokušali su pokatoličiti tamošnje stanovnike i uspostaviti naselje, međutim bez trajnog uspjeha. Istovremeno, prema dostupnim, mada ne pretjerano preciznim izvorima, na tom je području postojala određena državnopravna, mada ne pretjerano stratificirana, organizacija koju su Britanci nazvali Kraljevstvo Komaraca; jedan od vladara ovog entiteta posjetio je Englesku 1638. godine i sklopio sporazum o savezništvu. U narednim su godinama Miskiti uspješno odolijevali španjolskim kolonizatorima, međutim o samoj organizaciji države ne zna se puno; detaljni izvještaj anonimnog bukanira inicijala M. W. daje uvid u funkcioniranje monarhije, koju opisuje kao primarno egalitarnu, s tim da su u vrijeme rata kralj i njegovi suradnici ("kapetani") bili primarni vojni vođe.
Dobri odnosi s Engleskom nastavili su se kroz ostatak XVII. i dobar dio XVIII. vijeka, a prvi imenom poznati vladar iz tog perioda, Oldman, vladao je sredinom XVII. vijeka te je također, kao i raniji vladar, posjetio Englesku. Prema dostupnim izvještajima, Englezi su vrlo srdačno primali miskitske vladare. Godine 1740., miskitski vladar Edward I. sklopio je Sporazum o prijateljstvu i savezništvu s britanskim vladarom Georgeom II.; sporazum je stipulirao da Edward I. usvoji britanske zakone na svom teritoriju i preda faktičku kontrolu britanskoj kruni, dok su se Britanci obvezali na pružanje vojne zaštite Miskitima. Krajem XVIII. vijeka, dolazi do određenih promjena u geopolitičkom kontekstu (najveći utjecaj imala je Američka revolucija), koje su kulminirale britanskom evakuacijom nakon Londonske konvencije 1786. godine; Britaniji su i dalje priznata prava na trgovinu na tom području, ali nikada i teritorijalne pretenzije. Nakon odlaska Britanaca, dio stanovnika prisegao je na vjernost Španjolskom Imperiju, posebice u okolici Bluefieldsa, koji je od 1787. godine služio kao središte regije.
Nakon odlaska Britanaca, Španjolci su konačno anektirali regiju te ju pripojili Generalnoj kapetaniji Gvatemali. Španjolci su započeli intenzivno naseljavanje regije te proces širenja katoličanstva, međutim njihov je doseg u tom smislu bio vrlo ograničen. Miskiti su bili nepovjerljivi prema Španjolcima, a njihov tadašnji vladar, George II. Frederic, bio je i dalje skloniji Britancima. Krajem XVIII. vijeka, Miskiti su poveli ustanak protiv Španjolaca, koje su konačno protjerali 4. rujna 1800. godine.
Iznenadna smrt kralja Georgea II. Frederica dovela je do internih nestabilnosti, posebice jer se vjerovalo da je kralja otrovao njegov vlastiti brat, Stephen, u dogovoru sa Španjolcima. Istovremeno, Britanci su počeli obnavljati svoju prisutnost na teritoriju. Kako bi spriječili imenovanje Stephena kraljem, Miskiti su proglasili malodobnog Georgea Frederica Augustusa I., sina pokojnog kralja, regentom. Iako su Španjolci pokušali izvesti manevar smatrajući Stephena službenim kraljem, nikada nisu uspostavili kontrolu nad područjem; uz to, Stephen je kasnije izdao Španjolsku i priznao vlast tadašnjeg regenta, koji je 1816. godine okrunjen u današnjem Belizeu, britanskom posjedu koji je služio kao glavna veza između Miskita i Londona.
Raspad španjolske kolonijalne dominacije na tlu Amerikā 1821. godine omogućio je Britancima da nesmetano uspostave dominaciju na ovom području, mada su formalno priznavali suverenitet Miskita; čak su 1837. godine priznali Kraljevstvo Miskita kao nezavisnu državu. Dodatni pritok kapitala iz Sjedinjenih Država ekonomski je ojačao regiju, pri čemu su značajno profitirali i Britanci. Ti isti Britanci su 1844. godine proglasili novi protektorat nad teritorijem, čemu su se snažno usprotivile Sjedinjene Države; iako je Clayton–Bulwerov sporazum iz 1850. godine uredio odnose moći na području Centralne Amerike, Britanci se nisu povukli te su u narednih 10-ak godina nastojali proširiti svoj teritorij okupacijom određenih područja uz Obalu komaraca, što je dovelo i do manjih oružanih sukoba (uključujući i američko bombardiranje Greytowna). Ipak, pad podrške javnosti britanskom prisustvu u Centralnoj Americi tokom 1859. godine doveo je do britanskog povlačenja s tog područja te sklapanja sporazuma iz Manague, u sklopu kojega je Nikaragva cesijom (sizerenstvo) dobila Obalu komaraca (osim sjevernog dijela, koji je ranije predan Hondurasu), a Britanci, nakon separatnih pregovora s Gvatemalom, veći teritorij u Britanskom Hondurasu.
Međutim, teritorij Obale komaraca ostao je sporan u narednim godinama. Dok su Miskiti dobili jedno usko područje suvereniteta oko Bluefieldsa, poseban rezervat čiji je ustav regulirao osnovno uređenje monarhije, Nikaragva je svim silama nastojala anektirati rezervat, usprkos međunarodnim sporazumima. Godine 1881., Nikaragva i Britanija su sporne točke sporazuma iz 1860. godine dale na arbitražu austro-ugarskom caru Franzu Josephu I., koji je u pravorijeku odlučio u korist Miskita, odnosno Britanije.
Nezadovoljna takvim ishodom, Nikaragva je nastavila s pokušajima teritorijalne ekspanzije, koji su kulminirali time da je nikaragvanski predsjednik José Santos Zelaya formalno anektirao Obalu komaraca i pripojio ju Nikaragvi. Uslijedila je manja međunarodna kriza, međutim status Miskita se nije promijenio. Godine 1960., Međunarodni sud pravde riješio je gotovo stoljeće dug teritorijalni spor oko Obale komaraca između Hondurasa i Nikaragve, i to u korist Hondurasa, čime je uspostavljeno trenutno teritorijalno stanje u regiji.
Opština Plătărești, Călărași
Plătărești je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Opština Sotuta, Yucatán
Sotuta je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Nabari
Nabari (japanski: 名張市 Nabari-shi), grad u Japanu, prefektura Mie. Prema popisu iz studenog 2012. godine, grad ima ukupno 79,799 stanovnika uz gustoću od 615 st./km². Ukupna površina grada je 129.76 km².
Nabari je rodno mjesto Edogawe Ranpa, poznatog japanskog krimi autora.
Los Javier, Culiacán
Los Javier je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
CSI: Crime Scene Investigation (sezona 12)
Dvanaesta sezona serije CSI: Crime Scene Investigation je premijerno emitovana na kanalu CBS od 21. septembra 2011. do 9. maja 2012. godine.
Radnja sezone
Ketrin i Nik se prilagođavaju na život u kom rade pod vođstvom Di Bija Rasela, nakon njihovih unazađenja, dok se Morgan Brodi se pridružuje timu ("73 sekunde"). Ove sezone, tim istražuje zločine, uključujući ubistva porodice ("Pričam ti priču, srce"), davljenje u čokoladi ("Gorka slast"), smrt u mafijaškom muzeju ("Kućni pomoćnik"), nerešen slučaj ubistva ("Zločin posle zločina"), ubistvo vojnog penzionera ("Rajsferšlusnuto") i sadistička ubistva ("Nakaze i štreberi"). U međuvremenu, Di Bi se bori da zadrži kontrolu nad svojom porodicom ("NN mozak"), Morgan je sa helikopterom oteta u letu ("IMZ-ovac ranjen"), supruga dr. Robinsa se našla u središtu istrage ("Genetski poremećaj"), a KEtrin radi zajedno FBI-om ("Žalost gospođe Vilouz"), pre donošenja odluke koja joj život menja ("Vilouzova u vetru"). Zatim, dolazi do promena u laboratoriji kada Rasel regrutuje Džuli Finlej ("Besnilo"), borba protiv slučajeva kao što je provala u kući ("Provala u kući"), ubistvo u toku nestanka struje ("Isključeni IMZ-ovci"), ubistvo u stilu venčanja Alisa u Zemlji čuda ("Melisa u Zemlji čuda"), eksplozija kamiona ("Tama i mrak"). Kasnije, nastaju problemi i u ličnom životu istražitelja, jer se Fin i Di Bi bore da se suoče sa svojim odnosom iz prošlosti, Ekli je zamalo ubijen, Nik odlazi iz laboratorije, a kriminalistička laboratorija je stavljena pod nadzor izvan agencije ("Dolazak kući").
Povremena postava
• 2
El Boquerón, Banderilla
El Boquerón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Banderilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1565 m.
Barranca Guaje, Cuayuca de Andrade
Barranca Guaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuayuca de Andrade.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1446 m.
Jarovce
thumb|300px|Jarovce na mapi Bratislave
Jarovce je gradska četvrt Bratislave, u okrugu Bratislava V, u Bratislavskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine gradsko naselje je imalo 1.479 stanovnika.
Prissiano, Bolzano
Prissiano je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Seghe, Vicenza
Seghe je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 591 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
San José el Jardín, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1252 m.
Campiglio, Modena
Campiglio je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Los Naranjos, Atlapexco
Los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atlapexco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
WDPA
WDPA (en. - The World Database on Protected Areas) je najopsežnija globalna baza podataka zaštićenih kopnenih i morskih područja. Predstavlja zajednički projekat između Međunarodne unije za zaštitu prirode i prirodnih resursa (IUCN) i Programa zaštite okoliša Ujedinjenih nacija (UNEP). Programom upravlja Svjetski monitoring centar za zaštitu (UNEP-WCMC), u saradnji sa vladama, nevladinim organizacijama, naučnim ustanovama i privrednim organizacijama. WDPA se ažurira na mjesečnoj bazi.
Zaštićeni planet (Protected Planet) razvijen je kao internetski portal baze podataka za WDPA s namjerom da bude lak za korištenje i omogući upoznavanje sa zaštićenim područjima. Koristeći alate za društveno umrežavanje (Wikipedija, Globalni informacijski fond za biološku raznolikost (GBIF) i foto servisa Panoramio), Protected Planet omogućuje prikazivanje WDPA uz fotografije, tačke interesa i obližnja zaštićena područja.
Mliječna industrija
Mliječnim proizvodima se smatraju svi proizvodi koji se dobijaju od mlijeka (kravljeg, ovčjeg, kozjeg, bivoljeg, kobiljeg i jakova) i (ili) oni dobijeni od njihovih mješavina, ukoliko sadrže više od 50% mlijeka ili nekog drugoga mliječnog proizvoda.
Karakteristike
Bazni proizvodni procesi u mljekarstvu su homogenizacija, pasterizacija i sterilizacija.
Huerta Grande, Pénjamo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1835 m.
Mliječna industrija
Karakteristike
Pasterizacija je metoda zagrijavanja mlijeka na temperature niže od 100 °C radi eliminacije svih patogenih i velikoga dijela ostalih mikroorganizama kojih ima u mlijeku te čuvanja svih prirodnih karakteristika sirovog mlijeka.
Sterilizacija je postupak kratkog zagrijavanja mlijeka na temperature više od 100 °C, a radi se da se produži rok trajanja proizvoda. Za razliku od pasterizacije, sterilizacija smanjuje kvalitet pojedinih prirodnih sastojaka i prerađivačke karakteristike mlijeka. thumb|left|260px|Tankovi Mljekare Skånemejerier iz [[Malmöa]]
Historija
Mljekarstvo je jedna od najstarijih industrija čija se geneza može pratiti još od neolita. Metode prerade i distribucije su se poboljšavale, da bi se došlo do današnjih relativno sigurnih po zdravlje, iako su u suštini ostale iste.
I pored visokog rasta mliječne industrije u Južnoj Americi i Novom Zelandu, Evropa je i dalje najveći izvoznik mliječnih proizvoda u svijetu, čak i kad se iz tog izuzme trgovina unutar same Evropske Unije. Prema Organizaciji za prehranu i poljoprivredu, potrošnja mlijeka u razvijenim zemljama je relativno stabilna. U EU je potrošnja mlijeka po glavi stanovnika 1990. iznosila je 363 litre, a 2007. 382 litara, dok je u Sjedinjenim Američkim Državama u istom periodu potrošnja po stanovniku iznosila 274 l. i 295 li..
Kompanije koje se bave tim poslom - mljekare postaju sve veće, a njihovi profiti sve veći.
Po mišljenju Evropskog ekonomskog i socijalnog komiteta iz 2010 samo se oko 8% svjetske mliječne proizvodnje trguje na svjetskom tržištu.
Bruce, Mississippi
Brus je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.939, što je 158 (-7,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fumigaklavin A
Fumigaklavin A je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 298,379 Da.
1566
thumb|250px|[[Bitka kod Sigeta, juriš Zrinskog]]
Godina 1566 (MDLXVI) bila je redovna godina koja počinje u utorak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Tokom/tijekom godine
mini|180px|[[Careva džamija (Sarajevo)|Careva džamija u Sarajevu]]
Palomas, Bloquera, Tepic
Palomas, Bloquera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Opština Radovanu, Călărași
Radovanu je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Palomas, Bloquera, Tepic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 927 m.
Opština Radovanu, Călărași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Le Diamant noir (film, 1922)
Le Diamant noir je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1922. godine u režiji Andréa Hugona. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Jeana Aicarda i sastoji se od dva dijela pod naslovima Le Calvaire d'une innocente i L'Amour rédempteur. Radnja prikazuje porodicu koja je nakon smrti mlade supruge postala predmetom spletki koje u pitanje dovode njenu prošlost.
1941. je snimljena istoimena zvučna verzija u režiji Jeana Delannoya.
Ixtacuayo, Atlapexco
Ixtacuayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atlapexco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Златари (Брус)
Златари је насеље у Србији у општини Брус у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 637 становника (према попису из 1991. било је 745 становника).
Демографија
У насељу Златари живи 508 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (42,1 код мушкараца и 44,4 код жена). У насељу има 180 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,54.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Montanari di Vestenanova, Verona
Montanari di Vestenanova je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 540 m.
San Martín del Naranjo, Cuayuca de Andrade
San Martín del Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuayuca de Andrade.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1192 m.
Yerbabuena, Tlalnelhuayocan
Yerbabuena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1381 m.
Monte Calvario, Banderilla
Monte Calvario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Banderilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1729 m.
Opština Sucilá, Yucatán
Sucilá je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3839 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Estación la Cruz, La Cruz
Estación la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini La Cruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 739 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1216 m.
Los Rangeles, San Felipe
Los Rangeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2228 m.
Selva, Vicenza
Selva je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Huerta Casavantes, Guerrero
Huerta Casavantes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2007 m.
El Tajo, Tepic
El Tajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 930 m.
Plugari, Urecheni
Plugari je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Urecheni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Les Mystères de Paris
Les Mystères de Paris je roman francuskog književnika Eugènea Suea, originalno objavljen u nastavcima u časopisu Journal des débats, poznat kao jedno od najpopularnijih i najuticajnijih ostvarenja svog doba.
Protagonist romana je Rodolphe, prijestonasljednik fiktivne kneževnine Gerolstein koji je inkognito došao u Pariz i preuzeo identitet običnog čovjeka. Radnja prikazuje njegove pustolovine u kojima, zajedno sa nekoliko prijatelja, pomaže ljudima iz nižih klasa prije nego što će na kraju napustiti Pariz da bi preuzeo svoje prijetsolje. Les Mystères de Paris, za koji su inspiraciju dali memoari znamenitog francuskog detektiva Eugènea Françoisa Vidocqa se odlikovao izuzetnom duljinom (u pojedinim izdanjima sadrži preko 1000 stranica teksta), ali i vještim kombiniranjem pustolovnog žanra i melodrame sa angažiranim društvenim komentarom. Kao takav je stekao izuzetnu popularnost i uticao na niz budućih i mnogo poznatijih autora kao što su Emile Zola. Sa druge strane bio je i predmetom kritika brojnih suvremenika kao što su Alexandre Dumas, Edgar Allan Poe i Karl Marx, koji mu je posvetio dio svoje knjige Sveta porodica.
Roman je u 20. vijeku bio predmetom nekoliko filmskih adaptacija.
Las Aves, Culiacán
Las Aves je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Waldron, Arkansas
Voldron je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.618, što je 110 (3,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chirimollos, Tlalnelhuayocan
Chirimollos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1447 m.
The French Connection (film)
Francuska veza (eng. The French Connection) je kriminalistički film Williama Friedkina iz 1971. Film je nastao na istinitoj knjizi Robina Moorea, dok je scenarij adaptiran pa priča nema veze sa stvarnošću. Govori o dva njujorška policajca koji pokušavaju presresti pošiljku heroina koja stiže iz Francuske. Priča je temeljena na stvarnoj "Francuskoj vezi" (zloglasnoj narko-ruti kojom se iz Turske preko Francuske heroin dopremao u Sjedinjene Države). U glavnim ulogama su nastupili Gene Hackman (kao njujorški policijski detektiv Jimmy "Popeye" Doyle), Roy Scheider (kao njegov partner Cloudy) i Fernando Rey.
Film je dobitnik Oscara za najbolji film, a osim toga je osvojio nagrade u kategorijama najboljeg glavnog glumca (Gene Hackman), najboljeg redatelja, montaže i adaptiranog scenarija. Nominiran je za najboljeg sporednog glumca (Roy Scheider), najbolju fotografiju i zvuk.
Casting
Iako se glumačka postava činila pokazala kao jedna od najjačih strana filma, Friedkin je imao problema s odabirom glumaca od početka. Za glavnog glumca nije htio Hackmana nego Jackieja Gleasona, te čak njujorškog kolumnista, Jimmyja Breslina, koji nikad nije glumio. Međutim, u to vrijeme je studio smatrao Gleasona komercijalno neisplativim, dok je Breslin odbio stati iza volana auta što je zahtijevao lik Popeyea u integralnoj auto jurnjavi. Producenti su razmišljali i o Steveu McQueenu, ali on nije htio snimiti još jedan policijski film.
Angažiranje Reya za ulogu glavnog krijumčara heroina, Alana Charniera, rezultirala je zamjenom identiteta. Friedkin je rekao svom redatelju castinga da nađe španjolskog glumca kojeg je vidio u francuskom filmu, Belle de Jour, koji je zapravo bio Francisco Rabal, ali Friedkin mu nije znao ime. Umjesto njega, angažiran je Rey koji nije znao govoriti engleski, a ni francuski mu nije bio najbolji. Međutim, kad su konačno našli Rabala, otkrili su da ne govori ni francuski ni engleski, a Rey je zadržao ulogu.
Radnja
U New Yorku, detektivi "Popeye" Doyle i "Cloudy" Russo su također na tajnom zadatku, Doyle obučen kao Djed Mraz, dok Russo glumi prodavača hot-doga. Konačno, osumnjičeni kojeg slijede učini prvi korak, a detektivi se daju u potjeru za njim. Nakon što su uhvatili osumnjičenika (te nakon što su ga pretukli kad je ovaj porezao Russovu ruku nožem), detektivi počinju agresivno ispitivati čovjeka i na kraju ga prisiljavaju da im kaže je gdje njihova "veza".
Nakon što su sredili Russoovu ruku, Doyle ga nagovara da odu na piće. U noćnom klubu, Doylea počinje zanimati dvoje ljudi: Sal Boca i njegova mlada prelijepa žena, Angie. Doyle nagovara svog partnera da pođe s njim kako bi ih slijedili; nakon nekoliko scena postaje jasno da je, unatoč tome što Boca vodi skromni kiosk i restoran, umiješan u neke kriminalne aktivnosti jer sa ženom odlazi u razne noćne klubove te vozi nekoliko novih automobila. Ubrzo se pojavljuje veza između Bocinih i osobe po imenu Joel Weinstock, za kojeg se govori da ima veze u narko podzemlju. Doyle i Russo zatim obavljaju raciju u afroameričkom baru u Brooklynu gdje pronalaze niskokvalitetnu marihuanu i druge lake droge. Racija je izgovor za Doylea kako bi pronašao doušnika (kojeg fizički napada kako bi izgledalo uvjerljivo) kojeg nakon toga ispituje o iznenadnom nedostatku teških droga na ulici; Doyle saznaje da stiže velika pošiljka heroina. Detektivi uvjeravaju svog nadređenog, Simonsona, da odobri prisluškivanje Bocinih telefona te da iskoriste nekoliko smicalica (uključujući Russoov obijesni flert s Angie dok njenog muža nije bilo) kako bi se domogli još koje informacije.
Film se koncentrira na tri glavne točke: pokušaje kriminalaca da prokrijumčare drogu u SAD (što je učinjeno kad Charnier nasamari svog prijatelja Henrija Deverauxa oko uvoza automobila u SAD; iako to Deveraux to ne zna, droga je pomno skrivena u vozilu) i kasniju prodaju droge Weinstocku i Salu Boci; Doyleove i Russoove pokušaje da uhvate Bocu i Charniera; te na sukob dvojice detektiva sa Simonsonom (njihovim nadređenim) i federalnim agentom Mulderigom. Doyle i Mudering se otvoreno ne podnose; Russo i Doyle osjećaju da ne mogu obaviti uhićenja bez vladine pomoći; a Mulderig nikad ne oklijeva kritizirati Doylea oko stvari koje sežu od trivijalnosti kao što je Dolyeov izgled ("Izgledaš usrano") do neodređenih događaja iz prošlosti, o čemu Mulderig kaže, "zadnji put kad si bio oko nečeg siguran, imali smo mrtvog policajca" (dvojica umalo ulaze u fizički obračun nakon ove izjave).
Auto u kojem se nalazi droga, koje je Deveraux uvezao u SAD, konačno pronalazi policija kad su ga neki mladi lopovi htjeli razmontirati (policija je prvotno mislila kako su se vratili vlasnici auta kako bi izvukli drogu). Nakon toga Doyle i Russo razmontiravaju auto, sve dok nakon nekoliko sati ne nalaze narkotike nakon što je mehaničar rekao kako je skinuo sve osim komandne ploče.
Na vrhuncu filma, čini se da je prodaja droge (koja se odvijala u napuštenoj tvornici) bila veliki uspjeh; Bocin i Weinstockov ekspert kušaju heroin i slože se kako je jako kvalitetan. Na povratku, kriminalci stavljaju novac u gotovo isto mjesto koje je korišteno u autu koje je Deveraux dovezao (auto je poslan u Francusku, gdje bi Charnier trebao pokupiti novac). Charnier i Sal Boca odlaze, ali ubrzo nalijeću na policijsku cestovnu blokadu, koju predvodi Doyle. Policija počinje progoniti Charniera i Bocu nazad prema tvornici, gdje je Sal ubijen tijekom pucnjave s policijom, a gotovo svi ostali se predaju nakon što je policija upotrijebila suzavac.
Charnier bježi u skladište, a Doyle ga počinje slijediti. Russo mu se pridružuje u potjeri, a priča doživljava veliki preokret jer napeti Doyle, videći figuru u sjeni, ispuca cijeli spremnik na nju. Na Russoovo zaprepaštenje, čovjek kojeg je Doyle ubio nije Charnier, već Mulderig. Zadnji zvuk koji se čuje u filmu je jedan pucanj.
Obavijest prije odjavne špice kaže kako od ljudi koji su uhićeni, jedino su se Joel Weinstock i Angie Boca uspjeli izvući od zatvora (optužba protiv Weinstocka je odbačena, dok se Angie izvukla s uvjetnom osudom). Alain Charnier nikad nije pronađen u Americi. Doyle i Russo su premješteni iz odjela za narkotike.
Sličnosti s pravim ljudima
Osim dvojice protagonista, nekoliko izmišljenih likova ima temelj u stvarnim ljudima. Lik Alaina Charniera temeljen je na Jeanu Jehanu koji je poslije uhićen u Parizu zbog raspačavanja droge, iako nije izručen. Sal Boca temeljen je na Patsyju Fuci, a njegov brat na Fucovom bratu, Anthonyju. Angie Boca temeljena je na Patsyjevoj supruzi Barbari, koja je kasnije s Robinom Mooreom napisala knjigu u kojoj je detaljizirala svoj život s Patsyjem. Fucasovi i njihov ujak bili su dio ekipe dilera heroina koja je radila s nekim njujorškim kriminalističkim obiteljima. Henri Deveraux je temeljen na Jacquesu Angelinu, televizijskom glumcu koji je uhićen i osuđen na tri do šest godina, a odslužio je oko četiri prije povratka u Francusku. Lik Joela Weinstocka je, prema redateljevu komentaru, nastao kao poveznica nekoliko sličnih narko-dilera.
FK Slovan Bratislava
FK Slovan Bratislava je slovački fudbalski klub iz Bratislave.
Slovan je jedan od najuspešnijih i najpopularnijih slovačkih fudbalskih klubova. Osnovan je 1919. godine pod imenom ''1. ČsŠK Bratislava (1. ČsŠK Bratislava)''. Najveći uspeh kluba, uz pet naslova prvaka Corgonj lige od Slovačke nezavisnosti, je osvajanje Kupa pobednika kupova 1969. Svoje domaće utakmice igraju na stadionu Teheljno polje, a zbog boje dresova nadimak im je Belasi (nebesko plavi).
Uspjesi
Prvaci
Serafini, Vicenza
Serafini je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Mondoni, Cuneo
Mondoni je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.