cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgije Culo
U nekim izvorima se često naziva posljednjim hazarskim vladarom. Dio historičara je skeptičan prema tim tvrdnjama, s obzirom da ime Georgije sugerira kršćansku vjeru, a Hazari su bili preobraćenici na judaizam.
San José de las Palmas, San Francisco del Rincón
San José de las Palmas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
Izești, Bălțești
Izești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Bălțești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 356 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Hunter, North Dakota
Hanter je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 261, što je 65 (-19,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Africo Vecchio, Reggio Calabria
Africo Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 568 m.
Prella, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 515 m.
Acocul la Palma, Tulancingo de Bravo
Acocul la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tulancingo de Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2128 m.
Plavi otkaz
Plavi otkaz, poznat i kao plava karta je bio oblik administrativnog vojnog otkaza u Vojsci Sjedinjenih Američkih Država koji je uveden 1916. godine. Nije bio ni častan ni nečastan. Plava karta je postala forma otkaza koju su koristili komandanti koji su želeli da uklone vojnike homoseksualce iz redova. Ovi otkazi su takođe disproporcionalno izdavani afroamerikancima.
Pripadnici vojske kojima je dat plavi otkaz bili su izloženi diskriminaciji u civilnom životu. Uskraćivane su im beneficije od strane Uprave za veterane, a teško su pronalazili i posao, jer su poslodavci bili svesni negativnih konotacija koje je nosio plavi otkaz. Nakon intenzivne kritike u štampi, posebno u crnačkoj štampi, zbog visokog procenta afroamerikanaca koji su dobili plave otkaze, kao i kritika u Kongresu, plavi otkazi su ukinuti 1947. godine i zamenjeni sa dve nove vrste otkaza, opštim i nepoželjnim.
Istorija
Plavi otkazi su uvedeni 1916. kako bi zamenili dve prethodne klasifikacije otkaza, administrativne otkaze bez časti i „nekategorisane“ otkaze. Otkazi su štampani na papiru plave boje, otuda potiče i naziv. Takođe su ponekad nazivani i „plave karte“. U početku su se koristili za vojnike koji su se kao maloljetni prijavili za učešće u Prvom svetskom ratu, ali je ova praksa ukinuta zakonom i svi takvi otkazi su postali časni.
Odnos prema homoseksualcima
Vojska SAD je imala dugogodišnju politiku da se pripadnici vojske za koje se utvrdi da su homoseksualci ili da imaju seksualne odnose sa osobama istog pola šalju na vojni sud zbog sodomije, zatvaraju i nečasno otpuštaju. Međutim, nakon mobilizacije vojske posle ulaska Sjedinjenih Američkih Država u Drugi svetski rat, postalo je nepraktično da se sazivaju vojni sudovi te su neki komandanti umesto toga počeli da izdaju administrativne otkaze. Posle niza pokušaja da se standardizuje odnos prema homoseksualcima u vojsci, direktiva iz 1944. godine zahtevala je da homoseksualci budu stavljeni u vojne bolnice, pregledani od strane psihijatara, i otpušteni prema Pravilu 615-360, odeljak 8. Ne zna se tačno koliko je gej muškaraca i lezbijki dobilo plavi otkaz u skladu sa ovim pravilom, ali je 1946. godine Vojska procenila da je izdato između 49.000 i 68.000 plavih otkaza, a od tog broja ih je oko 5.000 izdato homoseksualcima, dok je u mornarici prema procenama oko 4.000 homoseksualaca dobilo plavi otkaz. Nejasno je na koji se vremenski period odnose ove procene.
Psihijatri odgovorni za stvaranje i provođenje procedure nadzora kako bi se homoseksualci isključili iz vojske najpre su podržavali davanje plavog otkaza gej vojnicima. Međutim, kada su saznali za teškoće sa kojima se nosioci „plave karte“ suočavaju u civilnom životu, apelovali su na vojsku da prekine praksu. Vilijam K. Meninger, koji je bio direktor Odeljenja za psihijatriju u vojsci od 1944. do 1946, pokušao je da ubedi vojsku da izdaje časne otkaze gej vojnicima koji nisu počinili nikakav zločin tokom službe u vojsci.
Lenjinski Komsomol (brod)
Lenjinski Komsomol bio je teretni brod u vlasništvu sovjetske Crnomorske plovidbe (Черноморское морское пароходство). Napravljen je kao tweendecker, odnosno sa više paluba, a pokretale su ga parne turbine. Ime je dobio po sovjetskom vođi Lenjinu i Komsomolu. Porinut je 1959. godine te je predstavljao prvi brod od 25 iz istoimene klase. Godine 1988. je prodan u staro željezo.
Plavi otkaz
Diskriminacija
Uprava za veterane, koja je bila zadužena za implementaciju odredaba zakona koji je predviđao razne beneficije i olakšice za veterane, odbijala je da pruži bilo kakve beneficije veteranima koji su dobili plavi otkaz, uprkos tome što je u zakonu bilo eksplicitno navedeno da je samo nečastan otkaz osnov za uskraćivanje takvih beneficija. Apelacioni sud SAD za područje Distrikta Kolumbija odbacio je, u presudi od 22. decembra 1955, žalbu Rejmonda V. Longernekera kojem je Uprava za veterane uskratila beneficije iz zakona. Longerneker je dobio plavi otkaz, što je značilo da je otpušten iz vojske pod uslovima koji nisu bili ni časni ni nečasni. Sud je utvrdio da su dva zakona eksplicitno uskraćivala sudovima nadležnost nad takvim odlukama Uprave. Ipak, Sud je konstatovao da se uskraćivanje beneficija moglo desiti samo u slučaju da je Longerneker nečasno otpušten i da je Uprava za veterane prekoračila ovlaštenja kada je tretirala plave otkaze kao da su nečasni. Godine 1945, Uprava za veterane izdala je direktivu kojom su svim veteranima koji su dobili plavi otkaz zbog homoseksualnosti bile uskraćene beneficije. mini|desno|Senator Benet Čemp Klark, predlagač zakona poznatog kao G.I. Bill, podržavao je beneficije za vojnike sa plavim otkazom. Većina poslodavaca tražila je da kandidati za posao koji su služili u vojsci dostave dokumente o otkazu kao deo procesa prijavljivanja za posao. Veterani sa plavim otkazom su teško pronalazili zaposlenje jer su mnogi poslodavci bili svesni da plavi otkaz znači da je njegov primalac smatran nepoželjnim. Oni poslodavci koji nisu znali imali su pristup listi programskih brojeva razdvajanja ili „spin“ brojeva, koji su se koristili za klasifikaciju vojnih otkaza. Najmanje četiri takva „spin“ broja ukazivala su na to da je otkaz povezan sa homoseksualnošću.
Kada je 1944. počeo rad na zakonu koji je poznat kao G.I. Bill, Kongres je izrazio zabrinutost zbog eventualne zloupotrebe plavih otkaza. U raspravama o detaljima zakona Američka legija je insistirala na posebnim odredbama kojima bi se obezbeđivale beneficije za veterane otpuštene pod bilo kojim okolnostima, osim nečasno. Legija je verovala da je veliki broj veterana dobio plavi otkaz ili druge otkaze koji nisu časni, iz razloga koje je smatrala nerazumnim ili trivijalnim. U svedočenju pred Senatom Sjedinjenih Američkih Država, kontraadmiral Rendal Džejkobs snažno se protivio ovoj odredbi govoreći da će potkopati moral i ukloniti svaki podsticaj da se održi dobro ponašanje za vreme službe. Senator Benet Čemp Klark, predlagač zakona, odbacio je ove brige, nazvavši ih „nekim od najglupljih, kratkovidih primedbi koje su se mogle dati“ Klark je o plavim otkazima rekao:
Zakon je takođe predviđao formiranje odbora za reviziju otkaza, koji su razmatrali žalbe na otkaze koji nisu bili časni. Od 1945. do početka 1947, ovi odbori su redovno menjali otkaze homoseksualnim vojnicima, za koje nije utvrđeno da su imali seksualne odnose tokom službe, na časne. Oko jedne trećine svih plavih otkaza su revizijom pretvoreni u časne.
Dumești, Sălciua
Dumești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sălciua.
Plavi otkaz
Kampanja crnačke štampe
Još jedna manjinska grupa kojoj su nesrazmerno izdavani plavi otkazi bili su afroamerikanci. Od 48.603 plava otkaza koja su izdata između 1. decembra 1941. i 30. juna 1945, 10.806 je izdato afroamerikancima. Afroamerikanci su dobili 22,2% od ukupnog broja plavih otkaza iako ih je u vojsci tada bilo svega 6,5%. U oktobru 1945, crnačke novine Pitsburg kurijer pokrenule su kampanju protiv otkaza i njegove zloupotrebe. Nazivajući otkaz „zlobnim instrumentom koji se ne treba koristiti protiv američkih vojnika“ Kurijer je kritikovao vojsku zbog toga što „omogućava oficirima sa predrasudama da ga koriste kao sredstvo kažnjavanja crnih vojnika kojima se ne sviđaju posebno neizdržljivi uslovi“. Kurijer je posebno istakao diskriminaciju sa kojom se suočavaju homoseksualci sa plavim otkazom, nazivajući ih „nesrećnicima nacije ... koji su plen plavih otkaza“ i zahtevajući objašnjenje „zašto vojska kažnjava ove „nesrećnike“ kojima su izgleda najviše potrebne vojne beneficije i mogućnost da postanu bolji građani kroz edukativne programe zakona“. Kurijer je štampao uputstva o tome kako se žaliti na plavi otkaz i upozorio čitaoce da ne prihvataju takve otkaze.
Dumești, Sălciua
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 779 m.
Plavi otkaz
Kampanja crnačke štampe
Pored Kurijera, druge grupe i institucije koje su osudile korišćenje plavih otkaza kao kazne su Američka legija, Nacionalno udruženje za napredak obojenih ljudi, Kongres industrijskih organizacija, i Udruženje za pomoć veteranima.
Istraga u Kongresu
Komitet za vojna pitanja Predstavničkog doma formirao je posebnu komisiju koja je razmatrala tretman osoba sa plavim otkazom. Komisija je podnela izveštaj pod nazivom „plavi otkazi“, 30. januara 1946. Komisija je izrazila čuđenje što su neki sa plavom otkazom rizikovali dalju stigmatizaciju govoreći o diskriminaciji:
Ispitujući slučajeve veterana koji su dobili plavi otkaz, komisija je zaključila da se „postupak zasnivao na otpuštanjima na osnovu predrasuda i antagonizama“. Komisija je dalje utvrdila da se efekti plavog otkaza „malo razlikuju od efekata nečasnog otkaza ... otpušteni čovek teško dobija ili zadržava posao, sumnja društva je usmerena prema njegmu, a na neki način je i gore zbog određene atmosfere misterije“. Komisija je saopštila da je ono „što najjasnije pokazuje anomalije i nelogičnu i neiskrenu prirodu plavih potkaza politika Uprave za veterane“. Komisija je nazvala sistem koji se bavio veteranima sa plavim otkazom „iscrpljujućom igrom između Odeljenja za rat i Uprave za veterane“.
Kako bi se reformisao sistem otpuštanja, komisija je preporučila:
Komisija je takođe preporučila promenu sistema otkaza i uvođenje četiri klasifikacije: „častan“ i „nečastan“, bez promena u definicijama, „pod časnim uslovima“ koji bi zamenio plavi otkaz, i „opšti“, koji bi pokrio otkaze zbog nedoličnog ponašanja.
Kasnija istorija
Uprkos izveštaju komisije, Uprava za veterane je nastavila da diskriminiše homoseksualce koji su dobili plavi otkaz, obnavljajući 1946. i 1949. godine svoju direktivu iz 1945. Plavi otkazi su ukinuti 1. jula 1947, i zamenjeni sa dve nove vrste otkaza, „opštim“ i „nepoželjnim“. Za „opšte otkaze“ se smatralo da su „pod časnim uslovima“, ali ne i „časni“. „Nepoželjni otkazi“ su bili pod uslovima različitim od časnih, ali ne i „nečasni“. U isto vreme, vojska je promenila pravila kako bi se osiguralo da se gej muškarci i lezbijke ne mogu kvalifikovati za opšte otkaze. U ovom sistemu, pripadnik vojske za koga se utvrdi da je homoseksualac ​​ali ne i da je imao homoseksualne odnose, dobijao bi „nepoželjni otkaz“. Oni za koje utvrdi da su imali homoseksualne odnose su dobijali „nečastan otkaz“. Međutim, od 1970-ih, homoseksualci koji nisu imali seksualne odnose dobijali bi „opšti otkaz“, a oni za koje se utvrdi da su imali seksualne odnose sa osobom istog pola dobijali bi „nepoželjni otkaz“. Gej vojnici su dobili nesrazmerno veliki procenat od ukupnog broja nepoželjnih otkaza. Takvo stanje je vladalo sve do 1993, kada je usvojen zakon poznat kao „Ne pitaj, ne pričaj“.
Nagađa se da je velika gej populacija u lučkim gradovima kao što su San Francisko, Čikago i Njujork delom i rezultat plavih otkaza. Prema ovoj teoriji, mnogi gej veterani iz manjih urbanih ili ruralnih područja koji su dobili plavi otkaz, nisu hteli da se vrate kući zbog sramote povezane sa ovim otkazima. Umesto toga, preselili su se u veće sredine sa uspostavljenom gej potkulturom ili su naprosto ostali u gradu preko koga su se vratili u Sjedinjene Američke Države nakon učešća u prekomorskim ratovima.
Lenjinski Komsomol (brod)
Brodovi su zbog svog dizajna i mogućnosti izazvali veliku pažnju tokom Hladnog rata, te je postao predmetom brojnih referenci u sovjetskoj popularnoj kulturi.
Renier Zen
Renier Zen (Venecija, ? – Venecija, 7. jul 1268), bio je 45. mletački dužd koji je vladao od 1253. do svoje smrti.
Biografija
Prije nego što je 25. januara 1253. izabran za dužda, bio je podesta Trevisa (1233), zatim mletački komesar u rješavanju graničnih sporova s Padovom, pa onda podesta Piacenze i Bologne 1239. godine. Kasnije se proslavio 1249. kad je kao komandant mletačke flote ugušio pobunu Zadrana.
El Huaco, Carácuaro
El Huaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 674 m.
Bijela džamija u Brčkom
Bijela džamija (poznata i kao Džedid džamija), središnja je džamija u Brčkom. Nalazi se u sastavu Medžlisa Islamske zajednice Brčko, u okvirima Tuzlanskog muftiluka.
Historija
Bijela džamija se nalazi se u brčanskom naselju Kolobara na jednom brijegu. Prema dostupnim podacima, džamija je renovirana 1893. godine, što znači da je ranije sagrađena na istoj lokaciji. Prvobitno je imala plac od preko 9.000 metara kvadratnih, plus musalu koja je služila za vanjsko obavljanje vjerskih obreda. Džamija je bila dosta masivna građevina s visokim kamenim minaretom. Po njenom nazivu Džedid, što na osmanskom jeziku znači- nova, zaključuje se da je podignuta poslije Atik-Savske džamije u Brčkom.
Ulaskom srpskih paravojnih snaga u Brčko, do temelja je porušena 17. jula 1992. godine. Džamija je obnovljena i svečano otvorena 9. jula 2005. godine. Danas spada u red najljepših džamija u Bosni i Hercegovini. U džamijskom kompleksu nalazi se objekt u kojem je smještena mekteb, višenamjenska sala, kancelarija za imama i sanitarni čvor.
Laguna de las Conchas, Veracruz
Laguna de las Conchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Badis ibn Mansur
Badis ibn Mansur (باديس بن منصور; u. 1016) bio je treći po redu ziridski vladar Ifrikije (područje koje odgovara današnjoj Sjeverozapadnoj Africi, preciznije Alžiru i Tunisu), koji je vladao od 995. do smrti.
Badis ibn Mansur je svog oca Al-Mansur ibn Buluggina naslijedio kao vicekralj, odnosno guverner Ifrikije, te je ostao vjeran svojim sizerenima, fatimidskim kalifima sa sjedištem u Egiptu. Prilikom vladavine su mu najveće poteškoće stvarali članovi njegove porodice, koji su ga pokušavali svrgnuti. Jedan od njih je bio prastric Zawi ibn Ziri, koga je na kraju uspio poraziti i protjerati u al-Andalus (muslimanska Španija), gdje je na kraju osnovan ogranak ziridske dinastije, odnosno država u Grandadi koja će opstati do 1090. godine.
Mnogo ozbiljniji problem za Badisa predstavljao je njegov stric Hammad ibn Buluggin, guverner današnjeg Alžira, koji je stekao veliki prestiž vojničkim pobjedama i izgradnjom velebne palače u Bejaiji. Godine 1014. se formalno otcijepio od svog nećaka i sizerena, službeno proglasivši sunitske Abaside u Bagdadu kao jedine legitimne kalife nasuprot ismailitskih Fatimida. Badis je pokušao ugušiti tu pobunu, ali mu Fatimidi nisu pružili pomoć, te je godine 1016. prisiljen sklopiti primirje sa stricem. Iste godine je umro.
Badisa je naslijedio al-Muizz ibn Badis, koji je dvije godine kasnije priznao Hammadovu nezavisnost, odnosno novu dinastiju Hamadida.
Страгари (разврставање)
Страгари могу бити:
Luis Bravo, Irapuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
Vatikanski hrvatski molitvenik
okvir|desno|Vatikanski molitvenik Vatikanski hrvatski molitvenik je najstariji poznati hrvatski molitvenik na narodnom jeziku. Čuva se u Vatikanskoj biblioteci i u znanosti je poznat pod nazivom Vatikanski hrvatski molitvenik. Nastao je oko 1400. godine u Dubrovniku ili njegovoj okolici, a namijenjen je nekom ženskom samostanu. Prijepis je starijega latiničkog predloška (bez jedinstvene redakcije), ali s jasnim tragovima crkvenoslavenske pramatice u prijevodu i jeziku. Po pisarskim pogrješkama koje obuhvaćaju zamjenu sličnih glagoljičkih slova (i — o, t — d — 1) i neke tragove ćirilice (npr. f, c umj. latiničkog s) nesumnjivo je i postojanje glagoljičkoga i ćiriličkoga predteksta. Matica mu je čakavsko-ikavska, pa uz dubrovačke jezične crte koegzistiraju i čakavske ikavske: npr. pored ijekavizma ikavizam (čak unutar jedne riječi, npr. ijekavska osnova/ikavski nastavak ili obratno), uz imenički genitivni množinski nastavak -a čakavski kratki genitivi množine ili oni s nastavcima -ov, -i i dr. Spomenik je poznat od 1859. godine, kada ga je Franjo Rački prikazao u "Zagrebačkom katoličkom listu", a objavio ga je 1934. u transliteraciji Franjo Fancev. Pisan je romanskom goticom na pergameni i ukrašen inicijalima s minijaturama, a na prvome listu ima i neidentificiran plemićki grb. Sadržaj mu obuhvaća: Ofičje Blažene Djeve Marije po zakonu svete Rimske crkve priza sve godište, Sedam psalam pokornih, Ofičje od mrtvijeh, Ofičje Svetoga Krsta, Ofičje Svetoga Duha, molitve za razne prigode te nedovršene Psalme graduale. Evo jednog primjera iz tog molitvenika: "Uzveliča duša moja Gospoda i uzradova se duh moj o Bogu, spasitelju momu. Jere prizri na smirenje rabe svoje. Ovo, odsele blaženu me govore svi narodi jere učini meni velika koji uzmožan jest i sveto ime njegovo. I milost njegova od roda do roda bojeći se njega (riječi su to glasovitog "Magnificat -Veliča" same Bogorodice pri susretu s rođakinjom Elizabetom) ... Podaj nam, rabom tvojim, molimo te, Gospodi Bože, vječnom pametju i tijelom zdravijem radovati se i prislavnim Blažene Marije, vazda djeve, moljenjem od sadanjih izbaviti se tuoga, vječnjega uživati veselja" ... U tom je molitveniku zabilježen i prvi poznati zapis prepjeva latinske crkvene himne Ave maris stella — Zdravo, morska zvijezdo. Sljedeći primjeri ilustriraju jezik "Vatikanskoga hrvatskog molitvenika":
Psalam 22
Gospod brani mene i ništa meni ne udi. U mjesto paše ondi me shrani. Svrhu vode oslađene izvede mene i dušu moju obrati. Izvede mene svrhu slijeda pravde zaradi imena svoga. Jere ako hodu posrjed sjeni smrtne, no boju se zla jere si ti sa mnom, prut tvoj i štap tvoj kojizi me utješa. Pripravio si prid očima mojima trpezu prima onima koji usiluju mene. Opritilio si uljem glavu moju i pitje tvoje opojilo me je koliko prosvijetljeno jest. I milosrdje tvoje slijedi mene sve dni života moga, da pribivam u domu Gospodinovu u duge dni.
Psalam 129
Iz dubina uzazvah k tebi, Gospodi: “Gospodi, usliši glas moj! Budita uši tvoje otvorene na glas molitve moje! Jere ako budeš liobe naše gledati, Gospodine, Gospodine, kto će moći trpiti? Da zašto jest pri tebi milosrdje i krozi zakon tvoj potrpih te, Gospodine. Potrpila jest duša moja riječ tvoju, ufala je duša moja u Gospodina.” Od straže jutarnje deri do noći da ufa Izdrael u Gospodina zašto pri Gospodinu jest milosrdje i u njem jest obilje iskupljenja. I on će iskupiti Izdraela od svijeh zlob njegovijeh.
Bergman, Arkansas
Bergman je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 439, što je 32 (7,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Guarumal, Mazatán
El Guarumal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Autobiografija utopljenice
Autobiografija utopljenice je jugoslavenska TV drama koju je u produkciji RTV Zagreb 1964. godine režirao Ivan Hetrih. Predstavlja adaptaciju kriminalističkog romana Biografija utopljenice Branka Belana.
San Marco, Cuneo
San Marco je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 779 m.
Veintiuno de Marzo, Tapachula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 475 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Knowsley (borough)
Knowsley je metropolitanski borough od 147,231 stanovnika na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.
Geografske karakteristike
Knowsley leži istočno od Liverpoola, po teritoriju koji je nekad pripadao Grofoviji Lancashire, a administrativni centar mu je Huyton.
Ime je dobio po parohiji Knowsley tradicionalnom sjedištu porodice Stanley, Earlova od Derbya od 14. vijeka.
Osim Prescot, koji je bio važan centar za proizvodnju satova još od 18. vijeka, ostatak Knowsleya doživio je industrijski razvoj tokom 20. vijeka.
Huyton se razvio između 1930. - 1950. kao industrijsko predgrađe Liverpoola. Kirkby se razvio nakon 1952., kad je Liverpool počeo graditi novu industrijsku zonu. Ostala naselja borougha razvila su se kao stambena predgrađa Liverpoola.
U Halewoodu je 1960. podignuta nova tvornica automobila, u to vrijeme jedan od najvećih industrijskih kompleksa na svijetu. Pored automobila u boroughu se danas proizvode električni kablovi u Prescotu, uz to ima dosta pogona mašinske, prehrambene i lake industrije.
Pored industrije Knowsley je danas poznat i po Safari parku sa divljim životinjama.
Historija
Metropolitanski borough Knowsley formiran je nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974.
Tad su se ujedinili dotadašni urbani distrikti Huyton-with-Roby, Kirkby i Prescot sa većim dijelom ruralnog distrikta Whiston, i manjim dijelom ruralnog distrikta West Lancashire, koji su svi do tada administrativno pripadali Grofoviji Lancashire.
La Matanza, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2706 m.
La Verónica, Coatzacoalcos
La Verónica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzacoalcos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Bănești, Bănești
Bănești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Bănești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5636 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
La Trinchera, Domingo Arenas
La Trinchera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Domingo Arenas.
Las Praderas, El Fuerte
Las Praderas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Belo u belom
Belo u belom je jugoslovenska TV drama prikazana 1964. godine. Režirao ga je Slavoljub Stefanović-Ravasi, a scenario je pisao Živorad Mihajlović.
Las Praderas, El Fuerte
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Hloral
Hloral je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 147,388 Da.
Tramvajski promet u Dubrovniku
​ Električni tramvaj u Dubrovniku je povezivao Dubrovnik s Gružem, koji tada nije bio sastavni dio grada, a od 1910. do 1970. Bio je to jedini tramvaj koji je prometovao u Dalmaciji.
Povijest
Gradnjom uskotračne pruge Brod - Bosanski Brod - Doboj - Sarajevo - Metković, te pruge Gabela - Zelenika (s odvojkom prema Dubrovniku), Dubrovnik dobiva na značaju u tadašnjoj Austro-Ugarskoj. Izgradnja pruge je potakla i ideju o povezivanju Gruža i Pila, a obzirom da je Gruž u to vrijeme bio luka ali i periferija grada. Prva pretpostavka za ostvarenje ove ideje bila je izgradnja i početak rada elektrane u Dubrovniku 1. lipnja 1901. Već 1905. je osnovan Odbor za gradnju električnog tramvaja. Gradnja je napravljena (za to vrijeme) u rekordnom roku od 48 radnih dana. Širina kolosijeka bila je 760 mm. Od tvrtke "Grazer Wagonen und Maschinenfabrik" iz Graza nabavljeno je pet motornih kola (označenih brojevima od 1 do 5), tri zatvorene prikolice (označene brojevima 21, 22 i 23) te kolni ormar i kolni slog.
Prometovanje tramvaja
Promet je pušten u pogon 22. prosinca 1910. Postojale su dvije tramvajske linije: od Pila do kolodvora (željezničke stanice) te od Pila do Lapada. U motorna kola putnici su ulazili na stražnjoj, a izlazili na prednjoj platformi, dok su u prikolicu su ulazili sa svih strana.
Uoči Prvog svjetskog rata postojala je zamisao da se pruga produži od Pila do Ploča. Bila su osigurana i znatna sredstva za to, međutim, ta zamisao nikada nije realizirana.
Zanimljivosti vezane za dubrovački tramvaj su da je od samog početka prometovanja postojao je i vagon za poštu, a mogle su se naručiti i posebne tramvajske vožnje izvan voznog reda.
Kraj prometovanja
minijatura|desno|250px|Motorna kola i otvorena prikolica u Tehničkom muzeju u Zagrebu Usljed dotrajalosti i otkazivanja kočnica, 7. ožujka 1970. dogodila se prometna nesreća u kojoj je tramvaj broj 5 iskočio iz tračnica. Tom prilikom poginuo je jedan putnik, a četrnaest ih je bilo ozlijeđeno. Dva dana nakon nesreće promet na relaciji Pile – Bolnica je obustavljen, a 20. ožujka iste godine tramvajski promet u Dubrovniku je potpuno obustavljen.
Jedna garnitura motornih kola (br. 7) s otvorenom prikolicom (br. 23) iz 1912. danas je izložena u Tehničkom muzeju u Zagrebu.
Dupont Lajoie
Dupont Lajoie ( je francuski igrani film snimljen u režiji Yvesa Boisseta i premijerno prikazan 1975. godine. Po žanru je drama, a naslovni protagonist, koga tumači Jean Carmet, je George Lajoie, naoko bezazleni i obični vlasnik kafića koji, kao i svake godine, sa porodicom ljetuje u kampu na jugu Francuske, ali mu pažnju zaokupi Brigitte (čiji lik tumači Isabelle Huppert), 16-godišnja kći gosta sa kojim se sprijateljio. Radnja prikazuje kako je siluje i ubije, a potom nastoji krivnju prebaciti na arapske migrantske radnike što druge goste iz kampa potakne da pokrenu linč i izazovu dodatno krvoproliće koje će, usprkos rezultata policijske istrage, vlasti iz "viših interesa" licemjerno zataškati.
Boisset je za film bio inspiriran stvarnim događajima, odnosno valom rasističkih napada i ubistava na jugu Francuske nekoliko godina ranije, a čija su žrtva bili upravo arapski imigranti. Prilikom snimanja na tamošnjim lokacijama je ekipa primala brojne prijetnje koje su se pripisivale militantima radikalne desnice, a glumac Mohamed Zinet, koji u filmu tumači jednog od migranata, bio fizički napadnut nedugo nakon snimanja. Boisset je u postprodukciji imao manjih problema sa cenzurom oko eksplicitnosti nasilja i golotinje.
Boissetova glavna namjera je bila prikazati kako se u francuskom društvu, pod plaštom "normalnosti" srednje klase i malograđanštine, mogu sakriti rasizam i druge predrasude koje su u stanju izazvati krvoproliće. Film se isticao nastojanjem za autentičnošću, ali i neobičnim stilom - tako na početku funkcionira gotovo kao komedija ili blaga satira, pri čemu se posebno izruguju običajima tadašnjih Francuza u odmaralištima, i raznim bizarnim igrama nalik na Igre bez granica; a kasnije se pretvara u politički eksplicitan i prilično mračan triler. Neki od komentatora su kasnije film proglasili i svojevrsnim komentarom na tada popularni trend vigilantističkog filma, prije svega zbog toga što u njemu likovi suočeni sa nesposobnošću i nevoljkošću vlasti da ih zaštiti, također uzimaju pravdu u svoje ruke. Film nije dobio dobre kritike, mada će kasnije na Berlinskom festivalu osvojiti Veliku nagradu žirija. Sa druge strane je politička angažiranost, ali i kontroverze koje je izazvao u javnosti su izazvali izuzetno veliku gledanost; prema napisima tadašnjih medija velika gledanost nije značila prestanak podjela, pa su na nekim projekcijama zabilježene tučnjave između pristaša francuske ljevice i desnice.
Monte Grande, San Francisco del Rincón
Monte Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1732 m.
El Porvenir, Tapachula
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 489 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Santa Ana, Mazatán
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Umjetnička škola Luke Sorkočevića u Dubrovniku
mini|300px|desno|Koncertna dvorana Umjetničke škole Luke Sorkočevića u Dubrovniku Umjetnička škola Luke Sorkočevića je osnovnoškolska i srednjoškolska obrazovna ustanova u Dubrovniku. U sklopu ustanove djeluju osnovna glazbena i baletna škola, te srednja škola sa smjerovima za glazbu i likovni dizajn koja radi po gimnazijskom programu. Umjetnička škola omogućuje učenje sljedećih glazbenih instrumenata:
Săliștea, Săliștea
Săliștea je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Săliștea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1272 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Montefalcone, Rieti
Montefalcone je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
Buburoš
Buburoš je jugoslovenska TV-drama emitovana 1964. godine. Režirao ga je Zdravko Šotra. Predstavlja adaptaciju istoimene drame francuskog pisca Žorža Kurtelina.
Priorato II, Parma
Priorato II je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Denham, Minnesota
Denam je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 35, što je 5 (-12,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Martino Superiore, Cuneo
San Martino Superiore je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Villa Angarano
Villa Angarano (danas Villa Angarano Bianchi Michiel) je vila nedaleko od historijskog centra talijanskog grada Bassano del Grappe, građena po projektu arhitekta Andrea Palladija.
San Martino Superiore, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1424 m.
Villa Angarano
Historija i karakteristike
Vila leži pokraj pokrajinske ceste Campesana koja ide uz zapadnu obalu rijeke Brente, a udaljena je 35 kilometara od Vicenze. mini|lijevo|260px| [[Andrea Palladio|Palladijev nacrt iz Quattro Libri dell'Architettura]] Veliki kompleks građevine usred vinograda i oranica pojavljuje se ispred veličanstvene pozadine planine Grappe. Vila ima jasne karakteristike 17. vijeka. Naručitelj objekta bio je plemić Giacomo Angarano koji je angažirao Palladija da mu obnovi njegovu seosku rezidenciju. Palladio je projekt napravio 1548. i kako se njihov poslovni odnos odužio, rezultirao je prijateljstvom pa je arhitekt prvi dio svoje Četiri knjige o arhitekturi (Quattro Libri dell'Architettura) iz 1570. posvetio Angaranu. Palladio je građevinu osmislio u obliku slova U, tako da je u centralnom dijelu postavio vilu, a na bokovima štale sa svim elementima klasične arhitekture.
Izgradnja je započela štalama, no nakon ekonomskih problema koje je doživio Angarano gradnja je obustavljena, pa je centralna vila ostala nedovršena. Nju je dovršio Baldassare Longhena tek u sljedećem vijeku, ali tako da je odustao od Palladijeve ideje. Iz ovih razloga danas se jedino kod bočnih objekata vidi Palladijev rukopis. Villa Angarano je 1996. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.
Muzej Domovinskog rata u Dubrovniku
Muzej Domovinskog rata u Dubrovniku, smješten u prizemlju utvrde Imperial na brdu Srđ, prostor je u kojem je izložen stalni postav i istoimena izložba Dubrovnik u Domovinskom ratu 1991.-1995.
Postav
Muzej je prvi put otvoren za javnost 5. kolovoza 2008. godine, na Dan Domovinske zahvalnosti. Prostor muzeja raspolaže sa oko 500 izloženih eksponata iz razdoblja 1991.-1995. za vrijeme obrane Dubrovnika. Glavna tema postava je Dubrovnik u Domovinskom ratu 1991.-1995. i povijest objekta "Fort Imperial", a Domovinski rat na dubrovačkom području obrađen je kroz četiri tematske cjeline:
Eksponati
thumb|left|180px|Dio eksponata U dubrovačkom muzeju Domovinskog rata izloženi su brojni autentični dokumenti, umjetničke i dokumentarne fotografije, tiskana građa, naoružanje branitelja Dubrovnika, minsko eksplozivna sredstva, ratne karte i zapovjedi, dijelovi vojne opreme, predmeti iz svakodnevnog života Dubrovčana i branitelja u agresorskom okruženju, autentične snimke i video materijal, sjećanja sudionika, ratne zastave braniteljskih postrojbi, originalni stijeg sa Srđa iz 1991., planovi minskih polja, ratni dnevnici i slična građa.
La Puerta, Domingo Arenas
La Puerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Domingo Arenas.
Jorginho
(17. august 1964.) je brazilski nogometaš.
La Puerta, Domingo Arenas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2303 m.
El Zapote, Carácuaro
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 984 m.
Rafael Guízar y Valencia, Veracruz
Rafael Guízar y Valencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Acocul Guadalupe, Tulancingo de Bravo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 412 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2139 m.
Roari, Verona
Roari je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Hlormerodrin
Hlormerodrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 367,200 Da.
Sveinn Hákonarson
Sveinn Hákonarson (? - cca. 1016) bio je jarl iz kuće Hlaðir i suvladar Norveške od 1000 do oko 1015. Bio je sin jarla Hakona Sigurdasona. Prvi put se spominje povodm bitke kod Hjörungavágra, gdje je, prema navodima Heimskringle zapovijedao sa 60 brodova. Nakon bitke kod Svoldera godine 1000. Sveinn je postao suvladar Norveške zajedno sa svojim polubratom Eirkrom Hakonarsonom. Nakon što je Eiríkr otišao u Englesku 1014, Sveinn je bio suvladar zajedno sa Hakonom Eiriksonom. Godine 1015, Óláfr Haraldsson je došao u Norvešku kako bi preuzeo prijestolje. Sveinna i njegove saveznike je porazio u bitci kod Nesjara. Sveinn se povukao u Švedsku, nastojeći prikupiti vojsku kako bi povratio vlast u Norvešku, ali se prije povratka razbolio i umro.
Sveinn se ženio za Hólmfríðr, koja je bila ili kćer ili sestra kralja Óláfra od Švedske. Sa njom je imao kćer po imenu Sigríðr, koja se udala za Áslákra, sina Erlingra Skjalgssona. Druga kćer Gunnhildr se udala za Sveinna Ulfssona.
Navodi se kako je u Sveinnovoj službi bio i pjesnik po imenu Bersi Skáldtorfuson
Svi pisani izvori o Sveinnu potiču najranije 150 godine nakon njegove smrti. Zbog toga je švedski historičar Staffan Hellberg 1972. tvrdio da može dokazati kako je Sveinn u stvari izmišljena ličnost. To je stvorilo širu debatu o tome koliku vrijednost sage iz 12. i 13. vijeka imaju kao izvor podataka o historijskim događajima iz 11. vijeka i ranije, posebno među švedskim akademskim krugovima. Hellbergovi zaključci, međutim, nisu dobili čvrstu potporu.
Loma Bonita, Irapuato
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1720 m.
Urleta, Bănești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2640 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 400 m.
Priorato, Parma
Priorato je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Valle Azul, Apodaca
Valle Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Apodaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Los Pinos, Tapachula
Los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 491 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Pomorski muzej u Dubrovniku
Pomorski muzej u Dubrovniku smješten je u dubrovačkoj tvrđavi Svetog Ivana.
Povijest
Osnovan je 1941. godine organizacijom izložbe pod nazivom Pomorski putevi i Dubrovnik kroz stoljeća. Muzej je od 1949. godine bio dijelom Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti, a 1987. godine spojio se s Dubrovačkim muzejom.
Muzej je smješten u tvrđavi svetog Ivana koja je restaurirana nakon katastrofalnog potresa 1979. godine. Stalni postav muzeja je postavljen 1986. godine, a prikazuje pomorsku povijest grada Dubrovnika i njegove okolice.
Eksponati
U postavu izložbe se nalaze makete brodova iz 17., 18. i 19. stoljeća, brojne zastave, topovi i ostalo oružje, nautički instrumenti, brodski dnevnici, mape, razni dokumenti, kao i vrijedns knjižnics s mnogim rijetkim primjercima knjiga i važnom arhivskom građom.
Važnije izložbe
Tijekom proteklih godina u muzeju su bile postavljene razne izložbe poput:
Stalni postav
Neki od predmeta iz stalnog postava muzeja:
Normandía, Mazatán
Normandía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Linglestown, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.334, što je 80 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Red Bull Stratos
Red bul stratos je jedan od brojnih marketinških projekta u ekstremnim sportovima poznate svetske kuće za proizvodnju energetskih napitaka Red bul iz Austrije, u kome je jedan od najpoznatijih BASE padobranaca izveo skok iz stratosfere sa visine od oko 39.068 m, iz specijalne kapsule i helijumom napunjenog balona, i time nadmaši rekord pukovnika Jozefa Kitindžera, koji je uspešno skočio sa visine od 31.000 m, i rekord Malkoma Rosa u letu balonom (34.668 m).
Nakon što je realizacija Red bul stratos misije, prvobitno planirane za 9. oktobar 2012. više puta odlagana zbog jakih vetrova na prostoru Novog Meksika, konačno je uspešno realizovan 14. oktobra 2012. Tako je zahvaljujući ovom programu Feliks postao prvi svetski supersonični padobranac.
Istorijat
Januara 2010, prvi put je objavljeno da će Feliks Baumgartner uz pomoć tima naučnika i sponzorstvo Red Bula pokušati da postavi svetski rekord u skokovima padobranom iz stratosfera. Baumgartner je prema ovim najavama trebalo da obavi skok sa visine od 36.600 m iz kapsule prikačene za balon ispunjen helijumom, i postane prvi padobranac koji je sopstvenim telom probio zvučni zid. Dana 12. oktobra 2010, Red Bul objavio da se realizacija projekata privremeno odlaže, zbog tužbe sudu podnete od strane Danijela Hogan. Hogan je u svojoj tužbi podnetoj Višem sudu Kalifornije, sa sedištem u Los Anđelesu, SAD aprila 2010, tvrdio da je on tvorac ideje o padobranskim skokovima sa ivice stratosfere iz 2004, a da su Red Bul i Baumgartner ukrali tu njegovu ideju. Nakon što je tužba rešena u van sudskom postupku juna 2011, 5. februara 2012, Dejli Telegraf je objavio da će realizacija projekta Red bul stratos biti nastavljena.
Problemi
Atmosfera zemlje počev od površine polagano postaje ređe i posepeno nestaje u svemiru. Ne postoji konačna granica između atmosfere i svemira. Tri četvrtine mase atmosfere nalazi se unutar 11 km od površine Zemlje. Do visine od 32 km (središdeo stratosfere) sadržano je 99 % ukupne mase atmosfere, a preostalih 1% otpada na visinu od 1000 km.
Stratosfera, iz koje će Feliks započeti skok i u kojoj će provesti u slobodnom padu izvesno vreme, je najnegostoljubiviji deo zemljine atmosfere koji se prostire između mezosfere i troposfere. Stratosfera je sloj između 12 i 50 km visine. U njoj su gasovi odvojeni u obliku slojeva prema njihovoj težini.
Селиште
Селиште може да буде:
Red Bull Stratos
Problemi
Stratosfera, se u svom donjem delu zove još i ozonosfera, a proteže se od 10 km (na polovima oko 8 km) do visine od oko 55 km. U ovom sloju temperatura se neprestano snižava od -55°S (na srednjim širinama i na polovima) do -85°S (na ekvatoru)., pa sve do 0°S u stratopauzi.
Селиште
или
Red Bull Stratos
Problemi
Slojevi stratosfere su stabilni zbog temperaturne inverzije. Razlog leži u raspadanju molekularnog kiseonika (O2) u ozon (O3) pod uticajem Sunčevih kratkotalasnih (200 nm), ultravioletnih zraka. Kiseonik apsorbuje ove po čoveka štetne zrake i pri tome se deli i vezuje u troatomski oblik kiseonika-ozon. Što je veća udaljenost od Zemlje, veći je udeo solarnih UV zraka pa time i udeo ozona. Stratosfera sadrži 90% atmosferskog ozona. Sa opadanjem atmosferskog pritiska i porastom solarnog zračenja najveća koncentracija ozona javlja se na visininama od 20 do 50 km. Visoke koncentracije ozona javljaju se takođe u ozonskim rupama (ozonskim rukavcima) ozonosfere, koje se mogu pružati u dubinu atmosfere do 14 km.
Misija
U okviru projekta „Red bul stratos“ Feliks je skokom iz stratosfere oborio tri svetska rekorda:
Jedini svetski rekord koji Feliks nije ostvario (a bio je planiran), je rekord u najdužem slobodnom padu (prema proračunu trebao je da traje između pet i šest minuta), jer je ukupno trajanje skoka (do uspostavljanja kontakta sa zemljom), trajalo je 4,22 minuta. Ukupno trajanje skoka (do kontakta sa zemljom) trajao je desetak minuta.
San Martino, Cuneo
San Martino je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 561 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
El Junco, Carácuaro
El Junco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 880 m.
El Zapote de Chinobampo, El Fuerte
El Zapote de Chinobampo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Alisitos, Guadalupe y Calvo
Alisitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 784 m.
Vandoies di Sopra, Bolzano
Vandoies di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 544 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 748 m.
Arslanagića most
Arslanagića most na rijeci Trebišnjici dao je izgraditi Veliki vezir Mehmed-paša Sokolović, a otvoren je 1574.
Podignut je da poveže Bosnu sa Jadranom, prvenstveno sa Novim (današnji Herceg Novi, koji je tada bio u sastavu Bosanskog vilajeta) i Dubrovnikom.
Krajem Drugog svjetskog rata, tačnije 1944. godine, četnici su pokušali srušiti most. Tokom eksplozije uništeno je samo lijevo krilo mosta dužine oko 8 metara, koje je nakon rata nadomješteno uskom betonskom trakom.
Prvobitna lokacija Arslanagića mosta bila je 5 km uzvodno od Trebinja, u neposrednoj blizini srednjovjekovnog grada Mičevca. Nalazio se na staroj prometnici koja je povezivala Dubrovnik i Herceg Novi sa Carigradskim drumom ili Stambolskom džadom. Nakon izgradnje hidrocentrale i akumulacionog jezera - 1965. most je potopljen, ali je slijedeće godine, spušten nivo vode kako bi se mogao rastaviti, kamen po kamen. Dugo je tako rastavljen ležao na obližnjem polju, pa je onda od 1970. do 1972. ponovno podignut, ovaj put 10 km nizvodno gotovo u centru Trebinja. Od tada je jedna od njegovih najvećih atrakcija.
Tokom rata u Bosni i Hercegovini - 1993., odlukom tadašnjeg gradonačelnika Trebinja - Božidara Vučurevića, promijenjen je naziv mosta u Perovića most. To je obrazloženo nekim navodima da su potomci Arslan-age bili zapravo Perovići prije prelaska na islam. Formalno se i danas tako zove, iako ga većina znalaca i dalje zove starim imenom.
Karakteristike
Most je dug 92,25 metra, širine kolovoza od 3,60 do 4 m. Ima sedam lukova, dva velika i pet manjih, te tri riječna stuba. Na najvišim dijelovima uzdiže se 15 m iznad razine vode.
Ramón, Domingo Arenas
Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Domingo Arenas.
El Cocal, Veracruz
El Cocal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Veracruz.
Ramón, Domingo Arenas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2342 m.
El Cocal, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Palača Skočibuha
mini|250px|Palača Skočibuha Palača Skočibuha renesansna je palača obitelji Stjepović-Skočibuha, smještena u Restićevoj ulici u Dubrovniku, u gradskom predjelu Pustijerna. Izgrađena je između 1549. i 1553. godine te je jedna od rijetkih do danas očuvanih dubrovačkih renesansnih palača koja je preživjela sve prirodne i društvene potrese, i kao takva vrlo je značajna. Danas je dijelom u funkciji stambene zgrade, a dijelom neiskorištena i prepuštena propadanju.
Bosansko-dubrovački rat (1403–1404)
Rat između Bosne i Dubrovačke Republike je trajao od 1403. do 1404. godine. Službeno je završen je primirjem potpisanim 1405. godine, poslije svrgavanja kralja Ostoje u svibnju 1404.
Palača Skočibuha
Povijest
Palača je izgrađena na mjestu nekadašnje kuće vlastelina Nika Đurđevića. Naručitelj je palače pučanin Tomo Stjepović zvani Skočibuha, pripadnik obitelji pomoraca sa Šipana. Rođen je 1484. godine, a obogatio se pomorstvom, brodogradnjom i trgovinom.