cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Косанчићев венац
Архитектура
На Косанчићевом венцу се налази и најстарија кафана у Београду Кафана ?. Она је добила такав назив, јер власници нису знали како да је назову. Преко пута кафане се налази Конак кнегиње Љубице, који је једно време био кућа прве даме Србије, а данас је музеј. Један од симбола је такође и место на ком се налазила Народна библиотека Србије, која је уништена током бомбардовања Београда 1941. године. Док је библиотека горела, уништена је комплетна писана култура Србије. Један од најлепших примера сецесије је кућа Михајла Петровића Аласа, познатог српског математичара, дело архитекте Петра Бајаловића из 1910. године.
Будући развој
Представљен је нови план регулације Косанчићевог венца, који је усвојен од стране градског већа Београда. Након дугог низа година, овај план детаљно одређује коначан изглед овог историјског дела Београда. У развоју овог плана је осим тима планера предвођених Вером Михаљевић, су учествовали и стручњаци из Завода за заштиту споменика културе Београда.
По овом плану се предвиђа да цео простор буде пространији. Када се замене трошне куће, које заузимају око 100.000 m², зграде ће заузимати 77.000 m². Планери из Института за урбанизам града Београда наводе да је важно да се не мења површина и облик овог места и да се сачувају основни урбани елементи.
На месту зграде Народне библиотеке Србије ће се направити Меморијални центар који ће представљати центар културног и трговачког живота не само Косанчићевог венца, већ и целог Београда.
Garfield, Georgia
Garfild je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 201 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 201 stanovnika, što je 49 (32,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Zuclo, Trento
Zuclo je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 326 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 596 m.
Ianca, Ianca, Brăila
Ianca je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Ianca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 11209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Bălțați, Tătărăni
Bălțați je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Tătărăni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 688 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Pollo Solo, Tenosique
Pollo Solo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Tenosique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Vidite još
Administrativna po
Overlea, Maryland
Overli je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
4701 Milani
4701 Milani je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,705 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,0.
Overlea, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.275, što je 127 (1,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Lastra, Bologna
La Lastra je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 744 m.
Mildred Natwick
Mildred Natwick (19. jun 1905 – 25. oktobar 1994) bila je američka kazališna i filmska glumica, poznata po karakternim ulogama u filmovima Johna Forda. Imala je niz zapaženih nastupima u filmovima 1950-ih, a 1970-ih je zajedno sa Helen Hayes bila zvijezda kratkotrajne TV-serije The Snoop Sisters.
Maryland
Ime
Ime Maryland došlo je u čast kraljice Velike Britanije i Irske, Henrike Marije (Henrietta Maria), žene Karla I.
Okruzi (Counties)
Maryland se sastoji od 23 okruga (counties)
Povijest
Prastanovnici marylanda bili su Indijanci plemenskih saveza Conoy, Nanticoke i Powhatan (Accomac i Accohannock), te pleme Susquehanna čija je domovina Pennsylvania.
Cividale
Cividale ima više značenja:
Acil-homoserin-laktonska acilaza
Acil-homoserinske laktone (AHL) formiraju brojne bakterijske vrste.
Isabella County, Michigan
je okrug u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Case Colucci, Rimini
Case Colucci je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Tabiini
Tābi‘īni ( "Oni koji dolaze nakon") je naziv koji se koristi za drugu generaciju muslimana. Rođeni su nakon smrti Muhameda, ali su bili savremenici ashaba.
Prema hadisu koji se prenosi od Muhameda: "Najbolja generacija je moja generacija, zatim ona nakon nje, a zatim ona nakon nje." - tabiini su nakon ashaba najbolja generacija muslimana.
Lista tabiina (nekompletna):
Mindszent
Mindszent čita se Mindsent, je grad na jugu Mađarske od 6,777 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Csongrád.
Geografske karakteristike
Mindszent leži na lijevoj obali rijeke Tise, između Szentesa i Hódmezővásárhelya.
Narta
Narta je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu općine Štefanje, Bjelovarsko-bilogorska županija.
Mindszent
Historija
Mindszent je status grada dobio 1993.
Narta
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 758 stanovnika te 245 obiteljskih kućanstava.
Angelbachtal
Angelbahtal je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Rajn-Nekar. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.018 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8226102.
Zu Chongzhi
Zu Chongzhi (429–500), kurtoazno ime Wenyuan (文遠) bio je znamneiti kineski matematičar i astronom iz doba dinastija Liu Song i Južni Qi. Poznat je po reformi kalendara te za svoje vrijeme izuzetno preciznom izračunu trajanja godine i broja pi.
Angelbachtal
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Nekar Angelbahtal se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 159 metara. Površina opštine iznosi 17,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.018 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 280 stanovnika/km².
Hafiz
Hafiz je naziv kojim muslimani oslovljavaju osobu obično islamske veroispovesti, koja napamet poznaje celi Kuran. Takve osobe su veoma cenjene među muslimanskim vernicima i oni obično koriste Hafiz kao titulu ispred imena, slično upotrebi dr. titule za akademskog ili medicinskog doktora. Za hafiza ženskog roda se koristi izraz hafiza.
Al Qā’idah, Hajjah
Al Qā’idah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Acahuehuetlán, Chilapa de Álvarez
Acahuehuetlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1830 m.
Gamalijel VI
Gamalijel VI (cca. 370 - 425) je bio jevrejski duhovni vođa, poznat kao posljednji nasi, odnosno predsjednik Sanhedrina, vrhovne skupštine svih Jevreja u tadašnjem Rimskom Carstvu. Pretpostavlja se da je na dužnost stupio oko godine 400. 17. oktobra 415. su carevi Honorije i Teodozije II izdali edikt kojim se smjenjuje sa tog mjesta jer je prekršio zabranu carsku zabranu izgradnje novih sinagoga. Najvjerojatnije je umro oko 425. godine. Teodozije nije dozvolio imenovanje nasljednika i ukinuo je Sanhedrin 429.
Cimarella, Macerata
Cimarella je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Autpert Ambrose
Autpert Ambrose (Ambroise) (Ambrosius Autpertus; Ambrogio Autperto); cca. 730 – 784) bio je franački benediktinski redovnik. Za vrijeme vladavine langobardskog kralja Deziderija je postao opat samostana San Vicenzo na rijeci Volturno u južnoj Italiji. Njegov karakter, ali i franačko porijeklo, su ga doveli u sukob s drugim redovnicima. Zbog toga su kasnije u taj sukob intervenirali papa Stjepan III i Karlo Veliki.
Poznat je i autor niza tekstova u kojima je komentirao Apokalipsu, psalme i Marijino uzašašće. Godine 2009. mu je papa Benedikt XVI posvetio jednu homiliju.
The Doris Day Show
The Doris Day Show je bio američki televizijski sitkom koji se originalno emitirao na programu mreže CBS od 1968. do 1973. Ime je dobio po glavnoj glumici Doris Day, koja je tumačila lik Doris Martin, udovice s koja dva sina odlazi živjeti kod svog oca na ranču nedaleko od San Francisca. Serija je postala upamćena po stalnim promjenama mjesta radnje i detalja u životu glavne junakinje, koje se tumače nastojanjem producenata da se što više prilagode burnim društvenim promjenama u SAD 1960-ih i 1970-ih. Snimanje je prekinuto kada je Doris Day odlučila da se prestaje baviti glumom kako bi se posvetila borbi za prava životinja.
GotoXY
je programska funkcija koja je bila prisutna u programskim paketima Turbo Pascal, Turbo C i Turbo C++ tvrtke Borland. Služi za relociranje kursora na ekranu u tekstualnom modu.
Prototip procedure u Turbo Pascal verziji glasi:
Parametri  i   predstavljaju koordinate terminala.
Primjer u Pascalu koji crta dva okvira različite veličine u konzolnom programu:
Programski paketi Turbo C i Turbo C++ su imali funkciju   definiranu unutar. Deklaracija glasi:
Primjer u C-u:
Cochinillas, Ahualulco
Cochinillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1831 m.
Fosfatidilinozitol a-manoziltransferaza
Fosfatidilinozitol a-manoziltransferaza (, GDP manoza-fosfatidil-mio-inozitol alfa-manoziltransferaza, GDPmanoza:1-fosfatidil-mio-inozitol alfa-D-manoziltransferaza, guanozin difosfomanoza-fosfatidil-inozitol alfa-manoziltransferaza, fosfatidil-mio-inozitol alfa-manoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom GDP-manoza:1-fosfatidil-1D-mio-inozitol alfa-D-manoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Crouy-sur-Cosson
Kru sir Koson je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 472 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 77 m).
Marko Mašanović
Marko Mašanović (1894 — 1930), član Politbiroa CK KP Jugoslavije.
Član Komunističke partije Jugoslavije, je od osnivanja 1919. godine. Posle donošenja "Obznane" otpušten je iz službe i 1925. godine odlazi u Moskvu, gde je pohađao Međunarodnu Lenjinovu školu. Juna 1928. godine, odlukom Izvršnog komiteta Kominterne, vraća se u Jugoslaviju radi sprovođenja „Otvorenog pisma članovim Komunističke partije Jugoslavije“, koje je 13. aprila uputila Kominterna.
Civita
Civita ima više značenja:
Lovro Klemenčič
Lovro Klemenčič (1891 — 1928) je bio slovenski komunista, učesnik Oktobarske revolucije i aktivista KPJ.
Biografija
Lovro Klemenčič rođen je 9. avgusta 1891. godine u Šentvidu kod Stične. Kao student medicine u Beču, 1912. godine postao je jedan od vodećih članova nacionalno-revolucionarne organizacije „Preporod“ i saradnik njenog istoimenog lista. 1913. godine otputovao je u Rusiju gde se zbližio s eserima. Na početku Prvog svetskog rata predao se Rusima. Kasnije je kao dobrovoljac bio u Srbiji, na Krfu i u Solunu, odakle je 1917. godine otputovao u Rusiju da bi publicistički delovao za demokratsko ujedinjenje Južnih Slovena.
Pod uticajem Oktobarske revolucije pridružio se boljševicima i vratio se u domovinu 1919. godine da bi se posvetio organizovanju levog krila u slovenačkoj socijaldemokratiji. Posle otcepljenja levice osnovao je zajedno sa Vladislavom Fabijančičem u maju 1920. godine slovenački organ Komunističke partije Jugoslavije (KPJ), „Rdeči prapor“. Posle Vukovarskog kongresa bio je prvi sekretar Pokrajinskog komiteta kpj za Sloveniju. U Ustavotvornu skupštinu izabran je na listi KPJ u Makedoniji. Posle donošenja Obznane i Zakona o zaštiti države osnovao je 1921. godine legalni organ KPJ „Delavske novice“.
Zbog široke lokalne, odnosno pokrajinske, primene taktike jedinstvenog fronta prvo sa socijalistima i hršćanskim socijalistima na izborima marta 1923. godine, kao i zbog negativnog odnosa prema Nezavisnoj radničkoj partiji Jugoslavije koja je u to vreme osnovana, bio je u aprilu 1923. uklonjen s položaja pokrajinskog sekretara i isključen iz KPJ. Godine 1925. se priključio Bernotovoj socijalističkoj frakciji, uticao na njenu radikalizaciju i na zajedničko istupanje sa KPJ na parlamentarnim izborima 1927. godine.
Umro je 28. jula 1928. godine u Podbrezju.
Áed Find
Áed Find (Áed the White; doslovno: "Áed Bijeli" ) ili Áed mac Echdach (prije 736–778) bio je kralj Dalriade (današnja zapadna Škotska) koji je vladao od oko 768. do smrti. Áed je bio sin Eochaid mac Echdacha, potomka Domnall Brecca iz glavne loze kraljeva Cenél nGabráina.
Anali Ulstera navode kako se 768. u kraljevstvu Fortriu vodio sukob između "Aedha i Cinaedha", pri čemu se taj navod najčešće tumači kao sukob Aeda sa piktskim kraljem Ciniodom I. Annals of the Four Masters, koji se smatra nešto manje pouzdanim izvoriom, navodi kako se bitka zapravo vodila u irskom Leinsteru te da je u njoj pobijedio Cináed mac Flainn iz klana Uí Failgi.
Áed je umro 778. a naslijedio ga je brat Fergus mac Echdach.
Prema kasnijim geneaologijama, koje potiču iz razvijenog srednjeg vijeka, Áed je bio praunuk Kennetha MacAlpina (Cináed mac Ailpín) koji se tradicionalno smatra prvi kraljem Škota.
Kronika kraljeva Albe, pak, navodi da je za vrijeme vladavine navodnog Áedovog praunuka Donalda MacAlpina donio zakonik poznat kao "Zakon Aedovih sinova".
Civitavecchia (razvrstavanje)
Civitavecchia ima više značenja:
Appenweier
Apenvajer je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 9.829 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317005, NUTS (DE134) i LOCODE (DE APW) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ortenau Apenvajer se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 152 metra. Površina opštine iznosi 38,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.829 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 258 stanovnika/km².
Vicente Guerrero, San Lucas Ojitlán
Vicente Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Lucas Ojitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Santa Teresa, Villa Corzo
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Jackson County, Michigan
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 160.248, što je 1.826 (1,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Teresa, Villa Corzo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 632 m.
4702 Berounka
4702 Berounka je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,794 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,2.
Perflubron
Perflubron je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 498,962 Da.
Plopu, Ianca
Plopu je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Ianca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1555 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Sorbo Serpico, Avellino
Sorbo Serpico je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 435 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Port Sanilac, Michigan
Port Sanilak je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 623, što je 35 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Drevna biskupija Vienne
Nadbiskupija Vienne, koja je ime dobila po svom sjedištu Vienne u današnjem južnom francuskom departmanu Isère, je bila metropolitanska rimokatolička nadbiskupija. Njena bivša teritorija je danas pod nadležnošću Nadbiskupije Lyon. Ukinuta je Napoleonskim konkordatom 1801.
Ulje (slikarstvo)
Ulje ili uljana tehnika je slikarska tehnika u kojoj je pigment boje spojen, pomoću ulja. Ova tehnika se raširila u doba pozne gotike i preme Cenino Ceniniju ovu tehniku je otkrio Jan van Ajk. To jasno nije istina jer slojevi koji su napajani uljem pojavili su se još u srednjvekovnom slikarstvu naprimer na slikama Majstor Teodorika.
right|250px
Istorija
Ova forma slikarstva je nastala u 15. vijeku nakon slikanja temperom i potrebe za prevazilaženje ograničenja koje ova tehnika ima. I najstariji recepti mogu se naći u Štasburgškom manuskriptu.
Ovu novu tehniku je koristio i dao joj nove inpulse prije svega Jan van Ajk, a Antonelo da Mesina prenjeo je ovaj način slikanja u Italiju u kojoj se ona sporije prihvatala i razvijala nego u severnoj Evropi. Još u 16. vijeku bilo je uobičajeno da se ova tehnika kombinuje sa temperama kao što je to radio slikar Peter Paul Rubens. Tragovi uljanih boja su nalaženi na istoku iz 7. vijeka na statuama Bude, pa se može pretpostaviti da su ih umjetnici i ranije koristili.
Predhodnikom uljane boje je bila tempera od žumanaca jaja.
Podloge za slikarstvo uljem
Podloge u slikarstvu nazivamo one čvrste površine na kojim se izvodi slika. Kao podloga u slikarstvu dolazi u obzir drvo, platno, metalne površine, hartija, kartoni, zid i dr. Najstarija podloga u slikarstvu bila je daska koja se direktno preparira ili se na nju priljepilo platno a zatim se preparira i glača i kao takva sa upotrebljavala kao slikarska podloga. Razvojem slikarstva i dolazkom uljanih boja postepeno je daska isčezavala kao podloga za slike i umesto nje se počelo upotrebljavati platno koje je danas gotovo isključivo podloga u ulanom slikarstvu. Platno zadovoljava stoga što je moguće praviti slike velikih formata, što na dasci nije bilo moguće a drugo što zrnatost platna odgovaraju mnogo više slikarskom ukusu nego je to daska.
Da bi se na platno moglo slikati potrebno ga je razapeti na jedan kail - ram a zatim ga inpregnisati sa takvim rastvorom tutkala koje će ograničiti upijanje platna zaliti mu pore i zaštititi ga od vlage sa poleđine. Neki slikari slikaju ne platnu koje je impregnisano ali većina ga posle impregnacije premaže nekim sredstvom koje će slikarskom platnu dati jednoliku boju izvesnu glatkoću i koje će zatvoriti pore i to u dva, tri premaza pre no što će početi sa slikom. Recepata za impregnaciju ima bezbroj. Kao materijal za impregnaciju dolazi u obzir ljepilo odnosno vezivo i bijeli pigmenti. Za vezivo se od najstarijih vremena upotrebljava rastopljano tutkalo ili kazein a tek kasnije je došlo u upotrebu i ulje kao vezivo za pravljanje preparature. Što se tiče pigmanata koji se upotrebljavaju za pravljanja preparature ima ih mnogo. Najstariji i najbolji preparat za pravljenje preparature jeste sirovi gips a zatim sedimentna kreda - bijela birkreda. Neki slikari upotrebljavaju i vajarski gips, neki kaolin ili tutkalo. Kako ovi pigmenti za prepariranje nisu dovoljni pošto u kontaktu sa uljem dobijaju drugu boju, to se u preparature dodaje i neka bijela boja kao što je krenzervajs, cinkvajs ili litopon.
Tehnika uljanog slikarstva
300px|right|thumb|Slikarske četke Kod uljanog slikarstva razlike između suhe i svježe boje su male i zbog toga je jako pogodna za slikanje realističkog slikarstva i vijerno prikazivanje prirode do najfinijih detalja i predstavlja najbolji materijal za predstavljanje forme.
Crtež
Prvo se izvodi crtež koji mora biti jasan i čist a sredstva za crtanje su ugalj, tempera, tuš, olovka. Postoji najšira sloboda kako se crta slika. Najbolje je počinjati tamnijim bojama i ići ka svjetlijim. Boju treba stavljati jednu preko druge ne miješajući je dugo na paleti. Nije dobro početi sliku pastozno a boje koje jako pokrivaju moraju biti postavljene u donjim slojevima a preterana upotreba ulja predstavlja opasnost po sliku.
Pastozni slojevi
Danas se na uljane boje gleda drugačije nego u prošlosti. Slika se pastoznim bojama i ovako upotrebljavana boja je zbog svoje materijalne ljepote i fine teksture koja se postiže upotrebom ovakovih tonova i zbog finih sivih tonova danas u upotrebi. Pastozan ton pokazuje potez četkom i ti potezi stvaraju slikarske rukopise i daju mu svojstven ton. Tvrdi se da su pastozni slojevi nepostojani i da brzo propadaju ali ako se ne ide u ekstreme može se uveriti u suprotno. Boja koja nije puno opterećena "bindnmitom je solidna vrlo postojana i podnosi rad u pastoznim debelim slojevima. Polažu se naizmenično pastozni i tanki slojevi. Rembrantove i Ticijanove slike kao i Papin portret od Velaskeza potvršuju da se ovakove slike dobro očuvaju. Laici misle da je pastozna slika posljedica slikareve nevještine i ne znaju da se stvara time svjetlina slike i draž strukture, jedino može postizati pastoznom bojom.
Upotreba lazura
Ako se doda previše ulja boja će da ispuca a razmazivanje ulja dovodi do neprijatne glatkoće. Neki slikari kao Rubens su boju rastrljavali prstima ali za razmazivanje boje se koriste štroke četke od svinjske dlake a za finije detalje četke sa mekom dlakom. Ranije su slike bile glačane pre nego što su bile lakirane. Kurbe se služio i špatlama kojim je nanosio boju. Lazurni tonovi na slici djeluju tako da uvijek idu u prvi plan. Kao lazur upotrebljena boja ima dubinu i pri tom najveću čistoću i ljepotu lokalnog tona i one zahtijevaju jednu sjvetliju podlogu jer nemaju paste. Pastozna slika djeluje više svojom površinom te odgovara više za tamne prostore. Sliku ne treba započeti lazurnim bojama.
U slikanju su najbolji prosti postupci i sve vještine kao struganje, grebanje, rastiranje, brisanje, skidanje boje upijaćim papirom ne dovode do uspjeha.
Slikanje u slojevima
Potslikavanje i preslikavanje je stara tehnika. Neki slikari su izvodili potslikavanje precizno sa svim detaljima dok su drugi potslikavali samo flekama. Često su u prošlosti pripreme izvodili učenici a majstor je takvu sliku završavao ala prima slikanjem. Završna obrada slike se vrši verniranjem koje se izvodi poslije sušenja slike.
Završna obrada slike
Upotrebljava se smolasti verni. U starim receptima se nalazi preporuka da se pre verniranja slika opere vodom. Za verniranje se upotrebljavaju prskalice i pištolji koje upotrebljavaju zanatlije.
Tehnika slikanja ala prima
Ova slikarska tehnika (ital. "alla prima“= na prvi put) se izvodi izravno na platnu i na podlogu koja se pripremi i upotrebljavaju se boje koje se miješaju direktno na platnu a ne na paleti, slikarskoj daščici na kojoj se obično izmiješaju tonovi boje koji će se primenjivati kod slikanja i tu se direktno nanosi boja bez postupka, koji se primenjuje kod starih studija; potslikavanja, pasta, lazura. Ova tehnika ala prima se u prvo vrijeme upotrebljavala za skice i predloge a naročito u impresionističkom slikarstvu se upotrebljavala tehnika u kojoj su se boje miješale na platnu direktno iz tube.
Cascina Vistarina, Lodi
Cascina Vistarina je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Adam-12
Adam-12 je američka policijska TV-serija koja se originalno emitirala na programu mreže NBC od 1968. do 1975. Osmislio ju je poznati glumac i producent Jack Webb kao svojevrsni nastavak njegovog ranijeg hita Dragnet. Ova serija je za protagoniste imala dvojicu uniformiranih losanđeleskih policajaca - Petera "Pete" Malloya (koga je tumačio Martin Millner) i Jamesa "Jima" Reeda (koga je glumio William Boyett) - te pratila njihove pustolovine na ulicama Los Angelesa. Kao i kod Dragneta, scenariji pojedinih epizoda su bili inspirirani stvarnim policijskim slučajevima, a producenti su se trudili što autentičnije prikazati način policijskog rada.
Salem, Kentucky
Sejlem je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 752, što je 17 (-2,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
4703 Kagoshima
4703 Kagoshima je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,250 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,2.
Mardž
Mardž (arapski: لمرج / Al-Marj, što znači livada) je grad od 54,010 stanovnika (sa širom okolicom 123,720 ) na sjeveroistoku Libije, u Okrugu Mardž u kom je administrativni centar.
Петлово брдо
Петлово брдо је београдско насеље које припада градској општини Раковица.
Географија
Налази се у централном делу општине на источним падинама 205 метара високог, истоименог брда. Насеље се развило на укрштању два велика приградска пута, Ибарске магистрале и Кружног пута Кијево. Линије која повезују Славију и Петлово брдо су 42 и 59 и линија која повезује Зелени Венац и Петлово брдо је 56. Граничи се са насељима Лабудово брдо на северу, Кијевом на истоку док се делови западно и јужно од насеља још неурбанизована. Даље у правцу запада се налази насеље Железник док се на југу налази београдско гробље Орловача. Насеље Железник и поменуто гробље припадају општини Чукарица. Петлово брдо припада месној заједници „Кијево“ која се и налази у насељу. Најпознатија грађевина су такозвани Плави солитери.
Mardž
Geografske karakteristike
Mardž se prostire po istoimenoj dolini na zapadnom rubu planinskog masiva Jebel Akhdar, nedaleko od mediteranske obale.
Петлово брдо
Образовање
На Петловом брду се налази основна школа Владимир Роловић.
Природа
На Петловом брду се налази шума која се простире од запада до југоистока Петловог брда. Зачуђујуће, у овој шуми се могу наћи занимљиви примерци фауне какви су кртице, лисице, творови, зечеви заједно са жабама, слепићима и корњачама и поред тога што шума и није много велика. Шума је прави рај за гљиве-многе врсте гљива ретке у Београду па чак и у Шумадији се могу срести овде. Неке врсте као што је рани хрчак су ретке и у Србији, а овде се могу срести. Типичне врсте су: зелена пупавка, мухара, разни вргањи, смрчкови, харингача, разне јетрењаче, дивљи шампињон, лисичарка. Њихово јављање зависи од количине кише која падне. Од биљака у шуми највише има трава и лековитог биља. Дрвеће највише чине црни и бели бор, кедер, смрча, храст, липа итд. И поред тога што је шума пошумљена белим бором, кедером и смрчом још у прошлом веку, ово је једино место у Београду где можете наћи природно насталу популацију црног бора, и четинара уопште.
Mardž
Barka
Aleksandar Veliki zauzeo je Barku 331. pne., a nakon njega gradom vladaju Ptolemeidi a nakon njih Rimljani. Kad su Arapi zauzeli Kirenajku u 7. vijeku postao je jedan od glavnih centara regije, pa se po njemu i cijela visoravan nazvala - Barga. Počeo je stagnirati u 12. vijeku, da bi u slijedećim vijekovima potpuno propao i ostao napušten.
Mardž
Osmanlije su oko 1840. izgradile zamak u isto vrijeme podignuta je i sanusitska džamija sa medresom oko koje je niknulo današnje naselje, u ono vrijeme jedino u unutrašnjosti Kirenajke. Tad je promjenjeno ime u Mardž.
Kraljevina Italija zauzela je Kirenajku 20. aprila 1913. U vrijeme talijanske kolonijalne uprave izgrađena je željeznička pruga Bengazi-Kirena-Derna koja je prošla preko Mardža. Pored tog u to vrijeme značajno je poboljšana poljoprivreda u plodnoj dolini pa je Mardž izratao u administrativno-trgovački centar i planinski resort od nekih 3680 stanovnika. antičko ime - Barca vraćeno je 1927.
Pored pozitivnog bilo je i lošeg jer je 1930. u gradu podignut koncentracioni logor za buntovne Beduine.
Teško je razoren u potresu 1963. pa je nakon tog podignut na solidnijem tlu 5 km dalje. Novi grad je podijeljen na kvartove, tako da svaki ima stambene objekte, dućane, ambulantu, kino i javni park. Sam grad je dobio veliku opću bolnicu.
Privreda i transport
Današnji Mardž je trgovački centar poljoprivnedne okolice koja godišnje ima 400 mm kiše i proizvodi žitarice (ječam i pšenicu), voće i povrće. Poznat je po Centru Marzotti koji se bavi unapređenjem stočarstva.
Dobrim cestama je povezan sa drugim libijskim gradovima duž mediteranske obale.
Los Ranchitos, Tlajomulco de Zúñiga
Los Ranchitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Gárdony
Gárdony čita se Gardonj (njemački: Gardon), je grad u sredini Mađarske od 10,206 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Fejér.
Alkiona
Alkiona (Ἀλκυόνη) bila je, u grčkoj mitologiji, kći Eola, koju je rodila Enareta ili, prema drugima, Egijala. Udala se za Keika, trahinskog kralja, sina Eosfora, boga jutarnje zvezde. Brak Keika i Alkione bio je tako srećan da su ga upoređivali s brakom Zevsa i Here, i, prema Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci, često su jedno drugo zvali "Zevs" i "Hera". Takva oholost razgnevila je Zevsa, pa su ih bogovi kaznili tako što su ih pretvorili u par ptica koje ne žive zajedno, i to Keika u gnjurca, a Alkionu u vodomara. Prema drugoj verziji, koju prenose Ovidije i Higin i u kojoj se ne spominje to da su Keik i Alkiona jedno drugo nazivali božanskim imenima, Keik je stradao u brodolomu, nakon čega se Alkioni u snu ukazao Keikov duh i obavestio je o svojoj sudbini, pa se ona od boli bacila u more; iz samilosti bogovi su ih oboje pretvorili u halkionske ptice (ἀλκυών). Da bi ove ptice mogle da se legu, bogovi su zaustavljali vetrove na četrnaest dana za vreme zimskog solsticija, kad se ove ptice gnezde.
Gárdony
Geografske karakteristike
Gárdony leži na južnoj obali jezera Velencei, sjeveroistočno od Székesfehérvára.
Historija
Naselje je prvi put dokumentirano 1260., a status grada dobilo je 1989.
Las Mesitas, Morelia
Las Mesitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Los Ranchitos, Tlajomulco de Zúñiga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1574 m.
Las Mesitas, Morelia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2231 m.
Los Ranchitos, Tlajomulco de Zúñiga
Vidite još
Administrativna po
Civitella
Civitella ima više značenja:
La Martina, Bologna
La Martina je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 687 m.
Zhaozhou
Zhaozhou se može odnositi na:
Alantoin
Alantoin je hemijsko jedinjenje sa formulom C4H6N4O3. Ovo jedinjenje se takođe naziva 5-ureidohidantoin ili glioksildiureid. To je diureid glioksilatne kiseline. Imenovan je po alantoisa, amniotskom embrioniskom ekskretornom organa u kome se javlja u visokim koncentracijama tokom razvoja kod većine sisara izuzev ljudi i viših primata. On je proizvod oksidacije mokraćne kiseline tokom purin katabolizma.Nakon rođenja, ovo jedinjenje je predominantan način ekskrecije azotnog otpada u urinu tih životinja. Kod ljudi i viših primate, metabolički put za konverziju mokraćne kiseline u alantoin nije prisutan, tako da se mokraćna kiselina izlučuje. Rekombinantna razburikaza se ponekad koristi kao lek da katalizuje tu metaboličku konverziju kod pacijenata. Kod riba, alantoin se razlaže dalje (u amonijak) pre ekskrecije. Alantoin je glavni metabolički intermedijar u mnogim drugim organizmima uključujući biljke i bakterije.
Primena
Alantoin je prisutan u botaničkim ekstraktima biljke gavez, i urinu krava i većine sisara. Hemijski sintetizovan alantoin je identičan sa prirodnim, bezbedan, netoksičan, uporediv sa kozmetičkim sirovim materijalima, i zadovoljava CTFA i SCI zahteve. Preko 10,000 patenta referenciraju alantoin. Proizvođači navode nekoliko blagotvornih efekata alantoina kao aktivnog kozmetičkog sastojka: vlažeći i keratolitički efekat, povišenje vodenog sadržaja ekstracelularnog matriksa i poboljšanje deskvamacije gornjih slojeva mrtvih ćelija kože, povećanje glatkoće kože; promovisanje ćelijske proliferacije i zarastanja rana; i ublažujući, antiiritirajući, i zaštitni efekti na koži putem formiranja kompleksa sa iritantima i senzibilizirajućim agensima. Ovaj materijal je često prisutan u pastama za zube, tečnosti za ispiranje usta, i drugim proizvodima za oralnu higijenu, u šamponima, šminkama, antiakne proizvodima, sredstvima za zaštitu od sunca, i drugim kozmetičkim i farmaceutskim proizvodima.
Slavenska mitologija
Slavenska mitologija i slavenska religija razvijale su se kroz otprilike 3,000 godina. Pretpostavlja se da neki njeni dijelovi dolaze iz neolitika, ili čak mezolitika. Ova religija posjeduje brojne zajedničke značajke s ostalim religijama koje su potekle od protoindoeuropske religije.
Izvori
Ne nalik grčkoj ili egipatskoj mitologiji, ne postoje izvori iz prve ruke o proučavanjima slavenske mitologije. Unatoč nekim kontroverznim teorijama (primjerice, Velesova knjiga), ne može se dokazati kako su Slaveni imali ikakav oblik pisma prije kristijanizacije; iz tog razloga, sva njihova vjerska uvjerenja i tradicije vjerojatno su prenošene usmenim putem s generacije na generaciju, i potencijalno se zaboravile nakon stoljeća koja su uslijedila pri dolasku kršćanstva. Prije toga, oskudni spisi o slavenskoj religiji zapisani su od strane neslavenaskih kršćanskih misionara koji nisu bili zainteresirani i/ili objektivni u opisivanjima poganskih uvjerenja. Iako su pronađeni arheološki ostatci staroslavenskih svetišta i oltara, ona ne govore mnogo više od toga da potvrđuju postojeće povijesne zapise. Dijelovi starih mitoloških uvjerenja i poganskih festivala žive i dan danas u običajima, pjesmama i pričama svih slavenskih naroda. Rekonstrukcija drevnih mitova iz ostataka koji su preživjeli u narodu kroz tisuće godina težak je i složen zadatak koji često odvede istraživače u krivom smjeru, što može dovesti do pogrešnih tumačenja, zabluda ili čak potpunih krivotvorina.
Pisani izvori
Ne postoje pisani izvori o slavenskoj mitologiji prije rascjepkavanja protoslavenskih etničkih grupa na zapadne, istočne i južne Slavene. Moguća iznimka možda je kratki zapis u Herodotovoj Povijesti, gdje spominje pleme Neuri na dalekom sjeveru, čiji su se ljudi, kako Herodot veli, pretvarali u vukove nekoliko dana svake godine. Neki istraživači protumačili su ovo kroz vjerovanja slavenskih naroda u vukodlake, dok ostali smatraju kako je Herodot govorio o drevnim slavenskim karnevalskim festivalima, kada su grupe mladića lutale selima noseći maske. Ipak, utvrđivanje identiteta "Neura" s protoslavenima ostaje kontroverza.
Prvi konačan spomen Slavena i njihove mitologije u zapisanoj posvijesti učinjen je u 6. stoljeću od strane bizantskog povjesničara Prokopija, čije je djelo Bellum Gothicum opisivalo uvjerenja stanovitog južnoslavenskog plemena koji je prešao rijeku Dunav u samo dva dana. Prema Prokopiju, ovi su Slaveni štovali jednog boga, gospodara svega, koji je stvorio grom i munje. Iako Prokopije ne spominje ime božanstva, da se zaključiti kako se odnosilo na boga Peruna iz kasnijih povijesnih izvora, jer u mnogim današnjim slavenskim jezicima Perun označava "grom". Istovremeno, Prokopije spominje i vjerovanja u razne demone i nimfe (vile), no ne spominje njihova imena.
Povijest prošlih godina veliko je djelo s mnogim vrijednim referencama o paganskoj vjeri istočnih Slavena. Iako je zapis sastavljen na početku 12. stoljeća, sadrži reference i kopije starijih dokumenata, i opisuje događaje prije krštenja kijevskih Rusa. Dva božanstva, Perun i Veles, spomenuti su u tekstu mirovnih ugovora između paganskih vladara stočnih Slavena i bizantskih careva. Kasnije, Nestor Ljetopisac opisuje državni panteon uveden od strane princa Vladimira u Kijevu 980. godine. Vladimirov je panteon sadržavao Peruna, Horsa, Dažboga, Striboga, Simargla i Mokoš. Hipatijevski ljetopis također spominje Svaroga, kojeg se može usprediti s grčkim Hefestom. Također su zanimljivi odlomci istočnoslavenskog epa Slovo o puku Igorovom, koji se odnose na Velesa, Dažboga i Horsa.
Još jedan vrijedan dokument jest Chronica Slavorum, koju je napisao Helmold, njemački svećanik, u kasnom 12. stoljeću. Spominje Černoboga, Porenuta i Živu, nekoliko neimenovanih bogova čije su statue imale nekoliko glava i, napokon, velikog boga Svantevida, koji je prema Helmoldu bio najvažniji bog svih zapadnih Slavena
Treći, vjerojatno najvažniji zapis dolazi od danskog ljetopisca Saxa Grammaticusa, koji je u svom djelu Gesta Danorum opisao rat između danskog kralja Waldemara i rügenških Venda, osvajanje njihovog grada na rtu Arkona i uništenje velikog hrama boga Svantevida koji je tamo stajao. Saxo je pedantno opisao štovanje Svantevida, običaje vezane uz njega, visoku četveroglavu statuu boga, no spomenuo je i ostale višeglave bogove Slavena: Ruđevida i Porevida.
Arheološki ostatci
Pronađene su statue nekoliko slavenskih božanstava. 1848. godine, na obali rijeke Zbruč, pronađena je visoka kamena statua, s četiri lica ispod jednog kamenog šešira. Zbog sličnosti s Saxovim opisima velikog idola u hramu Rügena, statua je odmah proglašena kao prikaz Svantevida.
Vrhovni bog
U 12-tom vijeku Njemački misionar, Helmond, je ostavio zapis o svojoj iznenađenosti da Baltički Slaveni vjeruju u jednog nebeskog Boga koji se ne miješa u zbivanja ovoga svijeta nego je izabrao svoje izaslanike koji brinu za zemlju. To je jedino mjesto gdje se stvarno pojavljuje vrhovni Bog u vezi sa Slavenskim vjerovanjima ali je njegov centar prazan. Taj Bog koji se spominje je a deus otiosus- neaktivni Bog (nepokretni pokretač?). Možemo reći da je to jedinstveno gledište za Indo-Evropske religije ali su ga imali I drugi narodi: Ugri, Finci i Uralci.
To je sve situacija kad nema dovoljno pisanih izora. U Bjeloruskim pjesmama Božji duh dolazi u 4 forme u kuću: kao Bog, u smislu bogatstva u žitima, kao Biljka, u smislu napretka, kao Raj, poslije poistovjećen sa krišćanskim, i kao Dobro.
Postoje brojne današnje teorije o vrhovnom bogu Slavena, poput Roda ili Svaroga, te povijesni izvori kako su neka plemena štovala Svarožića, Svantevida ili Triglava kao svoje vrhovno božanstvo. No, najboljim se kandidatom za ovo mjesto smatra Perun. Njegovo je ima najčešće spominjano u svim povijesnim zapisima slavenske religije; zapravo, Perun je prvi slavenski bog ikada spomenut u zapisanoj povijesti (Prokopije spominje kako je bog groma i munje jedini bog Slavena, bog svega). Povijest prošlih godina spominje ga kao vrhovnog boga kijevskih Rusa prije kristijanizacije. Kratka bilješka u Helmoldovom djelu Chronica Slavorum tvrdi kako zapadni Slaveni vjeruju u jedinstvenog boga koji vlada nad svim ostalim božanstvima: ime ovog boga nije spomenuto, no otvorena je mogućnost kako je Helmold mislio upravo na Peruna. Iako ne pronalazimo Perunovo ime u nijednom većem zapisu zapadnih Slavena, bio je poznat svim granama Slavena, što se da zaključiti prema velikom broju toponima koji i danas nose njegovo ime u raznim slavenskim zemljama. Naposljetku, analizirajući folklorne tekstove, da se zaključiti kako je Perun jedino slavensko božanstvo koje je izjednačeno s kršćanskim Bogom. Ovo su snažni pokazatelji kako je Perun zapravo bio vrhovni bog originalnog protoslavenskog panteona.
Perun je, doduše, imao svog dvojnika. Kao što je to Roman Jakobson istaknuo, u svakom spominjanju Peruna kroz povijesne zapise, spominje se još jedan bog, Veles. Ova povezanost očita je i kod promatranja toponima. Kada pronađemo brdo ili planinski vrhunac u čijem se imenu nazire povezanost s Perunovim imenom, ispod njega, u nizinama, obično u blizini rijeke, postojat će mjesto čije je ime povezano s Velesom. Nadalje, kako je Perun u narodu ponekad poistovjećivan s Bogom, Veles je poistovjećivan sa Sotonom.
Perun i Veles
thumb|200px|Gromoviti znaci, drevni Perunovi [[simboli, često izdjelani, nacrtani ili ugravirani na krovovima kuća, posebice u istočnoslavenskim narodima, da bi zaštitili ljude od gromova.]] Ivanov i Toporov rekonstruirali su drevni mit koji je uključivao dva velika boga protoslavenskog panteona, Peruna i Velesa. Njih su dvoje suprotni jedan drugom u gotovo svakom pogledu. Perun je nebeski bog groma i munje, vatrenog i suhog, koji vlada živim svijetom iz svoje utvrde visoko iznad, koja se nalazi na najvišoj grani Svjetskog drveta. Veles je podzemni bog povezan s vodom, zemljom i vlagom, kralj podzemlja, koji vlada carstvom mrtvih iz korijenja Svjetskog drveta. Perun je davatelj kiše zemljoradnicima, bog rata i oružja, zazvan od strane boraca. Veles je bog stoke, zaštitnik pastira, povezan s magijom i trgovinom.
Svemirska borba između njih dvoje odzvanja drevnim indoeuropskim mitom o borbi između gromovitog boga i zmaja. Napadajući ga munjama i gromovima s nebesa, Perun proganja svog zmijolikog neprijatelja Velesa koji klizi nad zemljom. Veles izaziva Peruna i bježi, pretvarajući se pritom u razne životinje, skrivajući se iza drveća, kuća, ili ljudi. Naposljetku, Perun ga ubija, ili Veles bježi u vodu, u podzemni svijet. Ubivši Velesa, Perun ga ne uništava, već ga jednostavno vraća natrag na njegovo mjesto u svijetu mrtvih. Zato je mir u svijetu, poremećen Velesovim nedaćama, ponovo uspostavljen od strane Peruna. Ideja o gromu i munjama koji su zapravo božanska borba između vrhovnog boga i njegovog zakletog neprijatelja Slavenima je bila veoma važna, i nastavila je postojati kao uvjerenja dugo nakon što su Perun i Veles zamijenjeni Bogom i Sotonom. Grom koji je udario u drvo ili u kuću seljaka koju bi naposljetku i spalio objašnjavan je kroz uvjerenje o vrhovnom božanstvu koje napada svog zemaljskog, podzemnog, neprijatelja.
Neprijateljstvo između ova dva boga objašnjavana je također kroz Velesovu krađu Perunove stoke, ili Perunove krađe Velesove stoke (pošto je Veles bio bog stoke, vlasništvo nad istom upitno je). Motiv iza krađe božanske stoke čest je u indoeuropskoj mitologiji; stoka se zapravo može protumačiti kao metafora za nebesku vodu ili kišu. Pa tako Veles krade kišnicu od Peruna, ili Perun krade Velesovu vodu radi stvaranja kiše (opet, pošto je Veles povezan s vodama, a Perun s nebom i oblacima, nejasno je kome pripada kiša). Još jedan razlog neprijateljstva mogla bi biti i krađa žene. Kroz priče naroda postaje jasno kako je Sunce smatrano Perunovom ženom. Ipak, Sunce, prema mitskom pogledu na svijet, umire svake večeri kada utone iza obzora u podzemlje, gdje provodi noć, što su Slaveni objasnili kao Velesovu krađu Perunove žene (no, istovremeno, ponovo rađanje Sunca u zoru može se protumačiti kao Perunova krađa Velesove žene).
Jarilo i Morana
Kačić i Belaj nastavili su putem Ivanova i Toparova te rekonstruirali mit koji uključuje boga plodnosti i vegetacije, Jarila, te njegovu sestru i ženu Moranu, žensko božanstvo prirode i smrti. Jarila se povezuje s Mjesecom, dok je Morana smatrana kćerkom Sunca. Oboje su djeca Perunova, rođeni u noći nove godine. Ipak, iste večeri, Jarilo je ukraden iz kolijevke i odveden u podzemni svijet, gdje ga Veles odgaja kao svog sina. Tijekom Jurjeva, proljetnog festivala, Jarilo se vraća iz svijeta mrtvih, noseći proljeće iz vazdazelenog podzemlja u svijet živih. Tada susreće svoju sestru Moranu i udvara joj se. Na početku ljeta, Kupalo slavi njihovo božansko vjenčanje. Sveta zajednica brata i sestre, djece vrhovnog boga, donosi plodnost i izobilje, osiguravajući bogatu žetvu. Istovremeno, kako je Jarilo Velesov posinak, a njegova žena kćer Perunova, ovaj brak donosi mir među dva velika boga; drugim riječima, osigurava kako neće biti oluja koje bi mogle naštetiti žetvi.
Svarog, Svarožić, Dažbog
Ime Svaroga pronađeno je samo u istočnoslavenskim spisima, gdje je obično ravnan s grčkim kovačem, bogom Hefestom. Ipak, ime je veoma staro, što pokazuje kako je Svarog bio božanstvo protoslavenskog panteona. Korijen imena, svar, znači bistro, jasno, dok sufiks –og označava mjesto. Pri usporedbi sa Svargom, Svarog jednostavno označava (danje) nebo. Moguće je da je Svarog prvotni nebeski bog panteona, slavenska verzija protoindoeuropskog *Dyēus Ph2ter. Svarog se isto tako može protumačiti kao sjajno, vatreno mjesto; kovačnicu. Ovo, kao i njegovo poistovjećivanje s grčkim bogom Hefestom označava njegovu povezanost s vatrom i kovanjem. Prema tumačenjima Ivanova i Toparova, Svarog je imao dva sina: Svarožića, koji je predstavljao vatru na zemlji, i Dažboga, koji je predstavljao vatru na nebu i bio povezan sa Suncem. Smatra se kako je Svarog iskovao Sunce i dao ga svom sinu Dažbogu da ga nosi preko neba.
U ruskim zapisima poistovjećen je sa Suncem, i folklor ga se prisjeća kao dobroćudno božanstvo svjetlosti i neba. Srpski folklor, pak, predstavlja mnogo mračniju sliku; zapamćen je kao Dabog, zastrašujuće i šepavo božanstvo koje je čuvalo vrata podzemlja, povezano s rudarstvom i dragim metalima. Veselin Čajković istaknuo je kako ova dva gledišta zapravo odlično objedinjuju slavenski simbolizam solarnog božanstva; dobroćudna strana predstavlja Dažboga tijekom dana, kada nosi Sunce preko neba. Zastrašujući i neugledni Dabog vodi Sunce kroz podzemlje tijekom noći. Ovaj se uzorak može prenijeti i na Sunčev godišnji ciklus; dobroćudno gledište povezano je s mladim, ljetnim Suncem, dok je zlonamjerno gledište povezano sa zimskim Suncem.
Svarožić je štovan kao vatreni duh od strane ruskih seljaka čak i nakon kristijanizacije. Bio je također poznat među zapadnim Slavenima, no tamo je štovan kao vrhovno božanstvo u svetom gradu Radagestu. Svarožić je jednostavno deminutiv Svarogova imena, i kao takav možda je samo još jedan aspekt Dažboga. Također postoji gledište kako je Svarog predak svih slavenskih bogova, te da je Svarožić zapravo epitet svim ostalim božanstvima, pa su tako Dažbog, Perun i Veles mogući Svarožići.
Svantevid i Triglav
thumb|150px|Idol Svantevida Ironično je kako se ne može jasno razlučiti položaj spomenuta dva boga u protoslavenskom panteonu, iako je o njima najviše zapisano. Lako se da zaključiti kako su igrali važnu ulogu svim poganskim Slavenima po značajnom broju toponima čija se imena povezuju s imenim ovih bogova, te po otkrićima višeglavih statua u raznim slavenskim zemljama. Oba se se boga smatrala vrhovnima na raznim područjima; povezivani su s divljenjem i simbolizirao ih je konj. Moguća značajna razlika među njih dvoje jest ta da je Svantevid imao bijelog konja, dok je Triglav imao crnog, te je Svantevid predstavljan s četiri glave dok je Triglav (kao što mu i samo ime govori) s tri glave. Svantevid je isto tako bio povezan s ratnim pobjedama, žetvom i trgovinom.
Pretpostavljene su mnoge hipoteze o njima: da su zapravo jedno božanstvo, s nekim sličnostima; da zapravo nisu bili jedinstveno božanstvo već dijelovi triju ili četiriju različitih bogova, poput mini-panteona. Slavenski neopogani smatraju kako je upravo Triglav predstavljao Sveto Trojstvo. Svantevid je isto tako bio proglašen kasnim zapadnoslavenskim Perunom ili Jarilom, ili uspoređivan s Svarožićem kao solarno božanstvo. Nijedna od navedenih hipoteza nije poptuno zadovoljavajuća, te su većina samo nagađanja (još jedan pokušaj rekonstruiranja slavenske mitologije kakva bi trebala biti, umjesto otkrivanja kakva je zapravo bila).