cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rainer Werner Fassbinder
Život
No, prave traume tek su slijedile: otac je napustio obitelj kad je Raineru bilo šest godina: prvi Božić. 1951., bez oca, samo s majkom u stanu, zauvijek mu se urezao u pamćenje. U ključnom razdoblju djetinjstva za formiranje ličnosti, osim gubitka oca, Rainer često uz sebe nije imao ni majku, koja je obolijevala od tuberkuloze, posljedice ratnih stresova, i često je bila u sanatoriju, a dječak se morao brinuti sam za sebe. A i kad je bila kod kuće, majka mu je davala novac za kino, kako bi mogla u miru raditi i prevoditi. Tako je sedmogodišnji Rainer i po tri puta na dan išao na predstave, i pokretne slike potpuno su zaokupile njegovu maštu. Svoj prvi kazališni komad "Kraj tužnog razdoblja" napisao je kao devetogodišnjak.
- ''Odrastao sam u kaotičnoj obitelji, u kojoj nisu vrijedile nikakve građanske norme. Veoma rano počeo sam se sam brinuti za sebe: od sedme do devete godine života nisam imao nikoga tko bi mi rekao što je dobro, a što loše, što smijem, a što ne smijem raditi. Sve sam morao sam naučiti. Otac nas je rijetko posjećivao, a kad bi i došao, darovao bi mi Goetheova Fausta snimljenog na kaseti, operne arije i slične stvari'' - govori Fassbinder, koji je do 1980., kad je prvi put novinaru "Sterna" za intervjua pokazao svoju osobnu kartu, pothranjivao iluziju kako je rođen 1946. a ne godinu dana prije toga.
- Svi su me uvijek smatrali čudom od djeteta, pa sam tome i sam želio barem malo pridonijeti - izjavio je tada Fassbinder, koji je s majkom kao odrastao čovjek ipak uspio izgraditi nježan i prisan odnos. Unatoč tome što je kao jedanaestogodišnjak prvi put pobjegao od kuće jer nije želio živjeti pod istim krovom s majkom i poočimom. Svjesna svoje slabosti i nemogućnosti da obuzda sinovljevu divlju narav, majka je Rainera ispisala iz redovite škole te poslala u internat.
Kad je doznala za sinovljeve homoseksualne sklonosti, majka ga je željela poslati na psihoterapijsko liječenje, no već je bilo kasno: ona više nije imala nikakav utjecaj na njegovo ponašanje i odluke, čija je svakodnevica bio svijet prostitutki, svodnika, transvestita, biseksualaca te homoerota. U Kölnu se Rainer često fizički obračunavao s ocem, koji je tada nazivao prvu suprugu i govorio joj kako ga rođeni sin želi ubiti.
No, svejedno je Raineru očevo mišljenje bilo prvo i najvažnije kad je bila riječ o njegovoj umjetnosti: prve kazališne kritike iz novina uzbuđen je nosio ocu, koji ih nije želio čak ni pogledati. Isto tako je jedino žarko želio da otac vidi njegove filmove te govorio kako bi mu to bilo mnogo važnije od mišljenja ekipe, gledatelja i kritičara, te uspjeha u kinima i na festivalima. Majku je pak još 1966. uključio u svoju glumačku ekipu (nastupila je u dvadeset dva njegova filma), a kad joj je 1971. umro suprug, nagovarao ju je da se preseli k njemu, govoreći kako će u tom slučaju barem znati zašto i za koga radi.
Kako iz dva pokušaja nije položio prijamni ispit za režiju na Filmskoj akademiji u Berlinu, Rainer Werner Fassbinder se 1967. kao izvođač pridružio "akcijskom kazalištu" u Münchenu, koje je na scenu uglavnom postavljalo žestoke i provokativne političke komade. U svijet kazališta uvela ga je glumica Marite Greiselis, koju je upoznao u glumačkoj radionici - skupini je hitno trebala zamjena za kolegu koji je slomio prst. Fassbinder se u novoj situaciji odlično snašao i vrlo brzo nametnuo kao autoritet, no, idila je trajala kratko, jer je Marite njen dečko Heine Schoof iz ljubomore na probi sedam puta izbo nožem jer je primijetio da Fassbinder i Marite jedno za drugo pokazuju više od profesionalnog interesa. Marite je život spasio kolega koji je Heineu, poslije osuđenom na deset godina strogog zatvora, razbio stolac o glavu. A Fassbinder je pak kao alternaciju za ulogu u predstavi, koju je tumačila njegova izbodena ljubavnica, predložio Hannu Schygullu, koju je poznavao s glumačkog tečaja. Kasnije je pričao da je, čim ju je prvi put vidio na sceni, znao da će ona glumiti u gotovo svim njegovim filmovima.
Slična situacija dogodila se nekoliko mjeseci kasnije kad je Horst Sohnlein, suprug Ursule Stratz, voditeljice "akcijskog kazališta" demolirao dvoranu: Horst je vijest o romansi svoje bračne družice s Fassbinderom doznao za bolničkog liječenja. Iduće noći je Horst Sohnlein s terorističkom skupinom Andreasa Baadera, Gudrun Ensslin te Thorwalda Prolla u Frankfurtu podmetnuo požar u dvije velike robne kuće. Tako je vrlo brzo završilo razdoblje "akcijskog kazališta", a Fassbinder je zauvijek izgubio svaku simpatiju za teroriste i njihove akcije, te osnovao novu grupu, koju je iz pre-dostrožnosti definirao kao - "antiteatar".
Kad je u svojim filmovima "Putovanje majke Küsters u nebo" iz 1975. te "Treća generacija" iz 1979. jasno pokazao da terorizam svoje korijene ima ponajprije u privatnim frustracijama pojedinaca, a tek potom u političkim idejama i klasnoj svijesti, Fassbinderu se život našao u opasnosti. Prijetnje smrću i anonimna pisma još su više učestala nakon početka prikazivanja petnaestipolsatnog televizijskog serijala "Berlin Alexanderplatz" - zbog ismijavanja nacista i nacističkog režima. Kad je jednog dana kao osiguranje ispred svog stana zatekao naoružanog policajca, spakirao je kovčege i otputovao na nekoliko mjeseci u New York.
Opasnije za život od političkih prijetnji za Fassbindera pokazale su se njegove privatne veze: nekoliko godina bio je u vezi s gastarbajterom El Hedi Ben Salemom iz Maroka, kojem je u ekipi prvo povjerio posao pomoćnika producenta, a 1973. dao mu je glavnu ulogu u filmu Svi drugi se zovu Ali. Samoukom Salemu, koji nije išao ni u kakvu školu i sam je naučio čitati i pisati, bilo je teško prihvatiti da Fassbinder uz njega ima i druge ljubavnike. Pošto prijetnje da će ga izbosti nožem, ako nastavi ljubovati s drugima, nisu urodile plodom, Salem je, pijan i izbezumljen od ljubomore, izbo nožem tri Nijemca u gostionici - srećom svi su preživjeli.
Uvjerenom da ih je ubio, El Hediju Ben Salemu su prijatelji iz Fassbinderova kruga pomogli da napusti Njemačku, a samo nekoliko tjedana potom film sa Salemom u glavnoj ulozi dobio je nagradu kritičara na festivalu u Cannesu. Mnogi su se čudili zašto glavnog glumca nema na festivalu, ali nitko osim Fassbinderove ekipe nije imao pojma da ga policija traži zbog trostrukog pokušaja ubojstva.
Da bi ponovno vidio Salema, Fassbinder je nekoliko scena svog idućeg filma "Nasilje slobode" 1974. snimao u Maroku i Salemu je ponovno dao malu ulogu. Nekoliko godina kasnije Salem se objesio u francuskom zatvoru, gdje je završio zbog manjeg prijestupa, a Fassbinder mu je posvetio svoj posljednji film, Querelle, iz 1982. "Nasilje, slobode" posvetio je, pak, tadašnjem ljubavniku, isto tako proleterskog podrijetla, Arminu Meieru, svom pomoćniku producenta i glumcu u dva filma. I ta je veza skončala tragično. Fassbinder Meiera 1978. nije pozvao na premijeru filma na festivalu Berlinale, kao ni na proslavu svog rođendana, pa si on na Rainerov 33. rođendan oduzima život. Njegovo mrtvo tijelo punih je tjedan dana ležalo u njihovom zajedničkom stanu, a pronašla ga je Lilo Pempeit, Fassbinderova majka, koju su zbog smrada koji se širio iz stana pozvali susjedi. Svaki put nakon tog događaja Fassbinder je na svoj rođendan zapadao u tešku depresiju, koja ga je, vjerojatno, četiri godine kasnije, stajala života.
Sve žene s kojima je bio u duljoj vezi, Fassbinder je, pak, žarko nagovarao da mu rode dijete. Prva mu je želju odbila Irm Hermann, potom supruga Ingrid Caven, a posljednja, montažerka Juliane Lorenz. No, malo je nedostajalo da se Rainer Werner Fassbinder u službene knjige upiše kao otac prvog sina Irme Hermann. Naime, pošto se par rastao u svađi i bjesu, Irma je zatrudnjela s obiteljskim čovjekom, koji se, pak, nije želio razvesti. Zbog toga se Fassbinder ponudio da prizna očinstvo djetetu, ali je Irme odbila njegovu želju: "Radije ću biti samohrana majka." Zbog te rečenice Fassbinder se zakleo da Irmu više u životu neće vidjeti, a kamoli s njom raditi. No, iznenada se predomislio te prevrnuo nebo i zemlju da je nađe. Napokon ju je pronašao u rodilištu u malom njemačkom gradu: djetetu nije postao otac, ali mu je dao ime - Franz.
- ''Filmska ekipa je moja obitelj, koju kod kuće nikad nisam imao. Zapravo sam si svojim filmovima želio izgraditi kuću: neki od njih su podrum, drugi krov, treći prozori i vrata: valjda ću tu kuću jednom dovršiti'' - izjavio je Fassbinder u jednom od posljednjih intervjua.
Njegova manična opsjednutost filmskim stvaranjem jedinstvena je u povijesti kinematografije. Većina najproduktivnijih redatelja jedva uspijeva svake dvije godine snimiti film, a Fassbinder ih je u prosjeku snimao četiri godišnje.
San Juan, Durango
San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Rainer Werner Fassbinder
Život
- ''To je kao bolest. Ne mogu uzeti godišnji odmor i jednostavno dokoličariti. Pa, ja sam se cijeli svoj život borio, pritom čak i gladovao, da bih mogao snimati filmove'' - govorio je redatelj čiji je prvi cjelovečernji film, "Ljubav je hladnija od smrti", publika na Berlinaleu 1969. izviždala. Autor statičnog crno-bijelog filma bez glazbe i gotovo bez riječi, lakonski je na novinskoj konferenciji odgovarao na agresivna pitanja. Potpuno samouvjeren i siguran u kvalitetu svog filma, umjesto da razmisli o promjeni zanimanja, Fassbinder je u glavi već imao tri nova scenarija. Njegov sljedeći film, "Katzelmacher" (Žabar) dobio je nagradu kritičara na festivalu u Mannheimu i još četiri druge nagrade. Prvi komercijalni uspjeh u njemačkim kinima postigao je s "Trgovcem četiri godišnja doba" iz 1971., a međunarodni s filmom "Svi drugi se zovu Ali", dobitnikom nagrade kritičara na filmskom festivalu u Cannesu 1974.
San Juan, Durango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2393 m.
Rainer Werner Fassbinder
Život
Tajna njegova uspjeha je i u tome što je radio s poznatom ekipom, koja mu je bila fanatično odana i mogla je pratiti njegov ubitačan radni tempo. Sekretarice, vozači taksija, prodavačice, obrtnici - to su bili Fassbinderovi glumci, skladatelji, montažeri, scenografi i producenti. Privučeni demonskom snagom njegove osobe ili su postali to što je Fassbinder od njih tražio, ili su morali otići. Primjerice, službenicu Irmu Hermann u početku je angažirao kao svoju glumačku agenticu. Irm je putovala Njemačkom uzduž i poprijeko s Fassbinderovim bookom pod pazuhom, a svugdje ju je dočekivao isti odgovor: "S takvim licem i izgledom vaš klijent nikad neće postati glumac." Fassbindera iz dva pokušaja nisu primili ni na Filmsku akademiju: tada je shvatio da više nema vremena za gubljenje te mahnito počeo realizirati vlastite projekte.
Rainer Werner Fassbinder preminuo je u trenutku dok je završavao montažu svog posljednjeg filma, "Querelle", u kojem glavne uloge tumače velike zvijezde Jeanne Moreau, Franco Nero i Brad Davis. Njegovo mrtvo tijelo bilo je okruženo bilješkama, knjigama snimanja, planovima za nove projekte... Kao i uvijek, Fassbinder je i u času svoje smrti istovremeno razvijao nekoliko projekata. Želio je da mu naslovnu ulogu u filmu "Rosa Luxemburg" igra Romy Schneider ili Jane Fonda, a pripremao je i film o svom najvećem poroku - "Kokain".
- Svatko treba za sebe odlučiti želi li živjeti kraće i intenzivnije ili dulje i normalnije - izjavio je redatelj, koji bi se u društvu našopao pilulama i pritom se cerekao drugima: "Da ih je netko od vas toliko popio, već bi odavno odapeo." Uz to, obožavao je i tzv. "igru kokoši", u kojoj se dva automobila na otvorenoj cesti u punoj brzini zalete jedan prema drugom, a pobjednik je onaj koji ne skrene. Uživao je i jureći kroz crveno svjetlo na raskršću uz riječi: "Ako sad naleti drugi auto, umrijet ću kao James Dean".
Campambiardo, Torino
Campambiardo je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Rainer Werner Fassbinder
Život
Zbog toga nije čudno što je na Fassbinderovu sprovodu svirala pjesma Janis Joplin "Me and Bobby McGee", koju je kao temu koristio u serijalu "Berlin Alexanderplatzu". Ako se kompliciran, buran i proturječan život Rainera Wernera Fassbindera može sažeti u jednu jedinu rečenicu, onda njegov smisao vjerojatno najbolje izražava refren te pjesme: "Sloboda je samo druga riječ za situaciju u kojoj više nemaš što izgubiti".
Campambiardo, Torino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 760 m.
Rainer Werner Fassbinder
Filmska karijera
Filmsku karijeru otpočinje s dva kratkometražna filma, "Gradski lutalica" (Der Stadtsreicher, 1965.) i "Mali kaos" (Das kleine Chaos, 1966.), a 1969. snima svoja tri prva dugometražna igrana filma ("Ljubav je hladnija od smrti" — Liebe ist kälter als Tod; "Katzelmacher"; "Bogovi kuge" — Götter der Pest); u sva tri očigledni su utjecaji Jeana Luca Godarda, političkog filma i kazališnog iskustva, a njihova monotona retorika i naglašene socijalno-političke teze jasne su oznake dnevnopolitičkog pamfletizma. U filmu "Zašto je poludio gospodin R.?" (Warum läuft Herr R. Amok?, 1970.), u kojem se mirni činovnik vješa u zahodu nakon što je poubijao cijelu svoju obitelj, najjasnije dolazi do izražaja Fassbinderov korjeniti prosvjed protiv apsurdnosti građanske egzistencije. Otkrivši privlačivost filmova Douglasa Sirka, Fassbinder se početkom 70-ih godina okreće melodrami kao formi za iskazivanje svoga svjetonazora. Tako, u suptilnoj homoerotskoj priči "Gorke suze Petre von Kant" (Die bitteren Tränen der Petra von Kant, 1972.) duševnu nestalnost ženskih likova pokušava izdići na razinu općeljudske patnje, dok u filmu Effi Briest (Fontane Effi Briest, 1974.) profinjenom osjećajnošću otkriva socijološke aspekte jedne ljubavne veze iz XIX st. U posljednjoj fazi stvaralaštva, u filmovima "Brak Marije Braun" (Die Ehe der Maria Braun, 1979.), "Lola" (1981.) i "Lili Marleen" (1981.) odstupa od stila komorne melodrame i na spektakularnoj povijesno-polititičkoj pozadini kroz ženske likove simbolički projicira sudbinu ratne i poratne Njemačke.
Stil
Jedan od najplodnijih poslijeratnih filmskih redatelja uopće (svojim je filmovima uvijek i scenarist ili koscenarist), režirao je tridesetak igranih filmova te glasovitu tv-seriju Berlin Alexanderplatz (1979.) u 13 epizoda (uz još dvije kraće tv-serije), što za redatelja njegove dobi predstavlja iznimno bogat opus. Unatoč tematskoj raznolikosti, njegovi su filmovi pretežito utemeljeni na pričama i motivima iz zapadnonjemačke svakodnevice koju često prikazuju kritički oporo, čak nemilosrdno. Pritiješnjen opterećenjima iz prošlosti, izazvan opuštenošću i učmalošću sadašnjosti, Fassbinder svojim filmovima stvara negativnu sliku sociološke i psihološke geneze njemačkog »društva obilja« i malograđanske ravnodušnosti. Njegov protest, koji nerijetko vibrira između frustracije, opscenosti (npr. često i vrlo otvoreno izražavanje homoseksualnosti) i kadikad teško pojmljivog naturalizma, na kraju se pretvara u buntovništvo s vidljivim znacima anarhičnog skepticizma. Tipični je predstavnik onog vala suvremenih redatelja koji radnju vode s pozicija ženskih protagonista, pa se u njegovim filmovima pojavio i proslavio cijeli niz markantnih glumica (Hanna Schygulla, koja je ostvarila i međunarodnu karijeru, te Eva Mattes, Barbara Sukowa, Margit Carstensen, Ingrid Caven i Irm Hermann).
Fassbinder se često pojavljivao na televiziji kao pobornik i tumač američke melodrame, posebno djela Douglasa Sirka, što je znatno utjecalo na revalorizaciju opusa tog redatelja i promjenu odnosa prema melodrami uopće. Glumio je u nekim svojim filmovima (ali i u nekoliko djela drugih autora — npr. "Sjenke anđela", 1975., D. Schmieda, prema Fassbinderovu scenariju), objavio je više zapaženih publikacija o filmu i — unatoč više državnih nagrada — žestoko polemizirao o stanju zapadnonjemačkog društva (npr. film "Njemačka u jesen" — Deutschland im Herbst, 1977., suredatelj sa Volkerom Schlöndorffom, Alexanderom Klugeom i drugim).
Dvadeseta obljetnica smrti
5. veljače 2002. godine Izložbom "Rainer Werner Fassbinder pjesnik i majstor filma", otvorenom u Domu hrvatskih likovnih umjetnika, Filmski centar najavio je ciklus filmova toga njemačkog redatelja u "Kinoteci". Putujuća dokumentacijska izložba, koju je priredio Goethe-Institut Kroatien u povodu 20. obljetnice Fassbinderove smrti, dala je uvid u život i djelo tog filmaša. Izložene su fotografije, scenariji, rukopisi, skice kostima iz njegovih filmova i televizijskih serija.
Otvarajući izložbu, predsjednik Vijeća Filmskog centra Hrvoje Hribar, Fassbindera je nazvao genijem. U sklopu izložbe prikazan je polusatni dokumentarni film "Fassbinder 77" i cijela TV serija "Berlin Alexanderplatz".
Abriola, Potenza
Abriola je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 944 m.
Don Filiberto, Calera
Don Filiberto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2173 m.
Lawḩ al Lāţī, Sa'dah
Lawḩ al Lāţī je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
México, Cajeme
México je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Lawḩ al Lāţī, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
México, Cajeme
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
San Juan Dos, Calera
San Juan Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2114 m.
Río de Quintana, Morelos
Río de Quintana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 696 m.
San Juan del Sur
Geografske karakteristike
San Juan se nalazi u malom pacifičkom zaljevu, na prevlaci između Jezera Nikaragva i Pacifika, udaljen 27 km jugoistočno od administrativnog centra Rivasa.
Historija
U tom se zaljevu iskrcao Gil González Dávila 1523. i krenuo u ekspediciju po Nikaragvi.
Naselje je nastalo u 16. vijeku uz luku, Španjolci su ga tako nazvali da bi ga razlikovali od luke San Juan del Norte na Atlantiku.
Mjesto sa malenom ribarskom lukom je 1830. nazvano Puerto de la Independencia, od 1840. luka je dobila pravo na uvoz i izvoz, pod novim imenom: San Juan de la Concordia.
Od 1851. iz njegove luke se počela izvoziti kava, indigo i kakao. iste te godine mjesto je dobilo status grada a luka je nazvana Puerto Mayor.
U periodu 1851.-1869. za vrijeme Kalifornijske zlatne groznice iz njegove luke krenulo je preko 84,000 putnika na plovidbu za Kaliforniju i oko 75,000 na putu za istok Sjedinjenih Američkih Država. Tad su podignuti prvi hoteli i restorani.
San Juan del Sur bio je mjesto u kom je 1856. rođena Nikaragvanska ratna mornarica, nabavom prvog broda škune Granada, iste te godine odvila se ispred zaljeva prva pomorska bitka sa kostarikanskim brikom Once de Abril.
Danas je San Juan del Sur jedna od najpoznatijih turističkih destinacija u zemlji.
Campana, Torino
Campana je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Unión Hidalgo, Oaxaca
Unión Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
La Merced, Chenalhó
La Merced je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1475 m.
Cotecontla, Huatusco
Cotecontla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 408 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1070 m.
Accampamento, Potenza
Accampamento je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 633 m.
Bazalna membrana
Bazalna membrana (lat. membrana basalis) je ekstracelularni potporni sloj, membrana koja se nalazi ispod svih epitela i oko ćelija okruženih vezivom, kome inače ne pripadaju, kao što su ćelije mišićnih tkiva, masnog tkiva i periferne neuroglije. Sastoji se od bazalne lamine i retikularne lamine. Retikularna lamina (lamina fibroreticularis) izgrađena je od specifično aranžiranih retikulinskih vlakana (kolagen tipa III), potopljenih u kondenzovanu osnovnu supstancu. Retikulinska vlakna fiksiraju epitele i ćelije oko kojih se nalaze za okolno vezivno tkivo. Retikulinska vlakna proiz-vode fibroblasti vezivnog tkiva.
Ramona Ríos, Cajeme
Ramona Ríos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Svetozar Stojanović
Svetozar Stojanović (Kragujevac, 18. oktobar 1931 — Beograd, 7. maj 2010 ) je bio srpski filozof.
Biografija
Rođen je 1931. u Kragujevcu u trgovačkoj porodici. U Kragujevcu je završio osnovnu školu i gimnaziju. Diplomirao je filozofiju na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu 1955. godine, na istom fakultetu je doktorirao filozofiju 1962. godine tezom Savremena meta-etika. Asistent iz Etike je postao 1958. Od 1962. godine, kada je doktorirao, postao je docent a od 1969. vanredni profesor na istom predmetu, do 1975. godine, kada je stavljen na raspolaganje tj. izbačen je sa Beogradskog univerziteta zajedno sa još sedam drugih profesora 28. januara 1975. godine zbog disidentske delatnosti kao član grupe „Praksis“. Tom prilikom izbačeni su i Mihailo Marković, Ljubomir Tadić, Zagorka Golubović, Miladin Životić, Dragoljub Mićunović, Nebojša Popov i Trivo Inđić. Vraćen je na Univerzitet početkom 90-ih godina. Radio je kao gostujući profesor i na univerzitetima u SAD, Nemačkoj, Velikoj Britaniji, Austriji, Indiji.
Bio je predsednik Srpskog filozofskog društva 1970-1974. Zajedno ca politikologom Đurom Kovačevićem, Svetozar Stojanović je 2002. osnovao Srpsko-američki centar u Beogradu čiji je bio i predsednik. 2009. godine. Ovaj centar je prerastao u Centar za nacionalnu strategiju.Jedan od osnivača Instituta za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu.
U periodu od 15. juna 1992. do 31. maja 1993. bio je specijalni savetnik Dobrice Ćosića, tadašnjeg predsednika SR Jugoslavije. Vodio je njegov savetnički tim.
Bio je direktor Instituta za filozofiju i društvenu teoriju 1994-2000. Bio je član Upravnog odbora komapnije „Politika“, zatim član Saveta Republičke radio-difuzne agencije (RRA).
Objavio je sedam knjiga, četiri brošure i oko 130 članaka. Dela su mu prevođena na 14 jezika. Najznačajnija dela su: „Savremena meta-etika“, „Između ideala i stvarnosti“, „Istorija i partijska svest“ i „Na srpskom delu Titonika“.
Uvršten je u Biographical Dictionary of Twentieth Century Philosophers 1996. zajedno sa Branislavom Petronijevićem i Mihailom Markovićem iz Srbije.
Preminuo je u Beogradu 7. maja 2010. godine.
Casas Hogar Fidel Velázquez, Tepotzotlán
Casas Hogar Fidel Velázquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepotzotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2418 m.
San Diego Tetitlán, Huatusco
San Diego Tetitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1604 m.
Trinidad de Zaachila, Oaxaca
Trinidad de Zaachila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 12240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1507 m.
Al Mashraq, Sa'dah
Al Mashraq je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1230 m.
Rancho Campo Florido Uno, Calera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2116 m.
Nucatili, Chiapa de Corzo
Nucatili je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chiapa de Corzo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 691 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 545 m.
Camparnaldo, Torino
Camparnaldo je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 998 m.
Peña Colorada, Tepotzotlán
Peña Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepotzotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2440 m.
Cucharilla, Tehuacán
Cucharilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2164 m.
San José, Calera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2155 m.
Feistritz (Lafnitz)
Feistritz je rijeka u Štajerskoj duga 115 km, pritoka rijeke Lafnitz.
Karakteristike
Feistritz izvire u masivu Wechsel u Donjoj Austriji na obroncima planine Stuhleck, visoke 1782 metara.
Od tamo teče prema jugu, probijajući se između Fischbacherskih Alpi i Jogllanda, kanjonima Friedenberg i Herberstein, koji leže nedaleko od dvorca Herberstein. Tu - sjeverno od kanjona Herberstein, leži i manje protočno jezero Stubenberg. Dalje prema jugoistoku Feistritz teče preko brda istočne Štajerske, do grada Fürstenfelda, nedaleko od granice sa Gradišćem, gdje ima ušće u rijeku Lafnitz.
Pie de la Cuesta, Morelos
Pie de la Cuesta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 693 m.
San Ignacio, Tehuacán
San Ignacio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1682 m.
Tepetzingo, Huatusco
Tepetzingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 408 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1291 m.
Granično utvrđenje Elvas
Granični grad Elvas i njegova utvrđenja nalazi se u distriktu Portalegre in Alentejo, u istočnom centralnom dijelu Portugala. Smješten je oko 200 km. istočno od Lisabona i 8  km. zapadno od španske tvrđave Badajoz, na pruzi Madrid - Lisabon. Nekada je bio episkopski centar i pogranična tvrđava. Prema podacima iz 2011. god. grad je imao 16.640 stanovnika
Svjetska baština
Lokalitet je najvećim dijelom utvrđen od 17. do 19. veka, i predstavlja najveći sistem suhih jaraka sa bedemima na svijetu. Gradnja utvrđenja je počela kada je Portugal povratio nezavisnost 1640, prema projektu nizozemskog jezuite Cosmander. Predstavlja najbolje sačuvani primjer nizozemske škole utvrđenja bilo gde. Lokalitet sadrži akvadukt Amoreira dužine 7 km, izgrađen krajem 16-og i početkom 17-og vijeka da bi se obezbijedila opskrba vodom u slučaju dugotrajnih opsada.
Unutar svojih zidina, grad sadrži kasarne i druge vojne zgrade, kao i crkve i manastire.
Dana 30. juna 2012. godine lokalitet je uvršten na UNESCO-ov popis svjetske baštine.
Pascual V. Ayón, Cajeme
Pascual V. Ayón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
La Pedrera, Tepotzotlán
La Pedrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepotzotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2347 m.
Rancho San Agustín, Calera
Rancho San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2163 m.
La Mesa del Guayabo, Morelos
La Mesa del Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Miloje Buca Ivanović
Miloje "Buca" Ivanović (Beograd, 31. avgust 1946 — Beograd, 26. april 2018) je bio srpski glumac. Karijeru je započeo na daskama Narodnog pozorišta u Mostaru da bi 1975. debitovao na dramskoj sceni Narodnog pozorišta „Toša Jovanović“ u Zrenjaninu gde će provesti više od tri decenije. Od tada pa sve do odlaska u penziju, uspešno igra u čitavom nizu predstava zrenjaninskog teatra kao iskusan interpretator najraznovrsnijih likova u svim žanrovima. Ipak, posebno mesto u njegovom glumačkom putu zauzima pedagoški rad u Dramskom studiju za mlade koji je osovao sredinom devedesetih godina a vodio sve do svoje smrti. Vodio ga je delom samostalno, potom sa Svetlanom Utješanović a na kraju i sa mladom koleginicom Vesnom Varićak. S osnovnom idejom da u tri starosne kategorije, od nižeg osnovnoškolskog, preko polaznika iz viših razreda do najstarijih, srednjoškolaca, decu i mlade obuči osnovnim vrlinama scenske igre i govora i dovede ih tokom jedne godine do javnih nastupa, njihovo detinjstvo i mladost učini lepšim i što je više saglasnim sa pozorišnom umetnošću u celini, – njegov dramski studio ubrzo postaje svojevrsna pripremna škola za one, koji su histrionaki zanat odabrali za svoje životno opredelenje. Za 25 godina rada i postojanja dramskog studija Miloja Buce Ivanovića za pozorišnu akademiju stasalo je, primljeno i uspešno završilo desetak i nešto više polaznika i većina od njih uveliko žive svoj život profesionalnih glumaca na scenama u Zrenjaninu, Beogradu i Novom Sadu.
Familia Martínez, Granja, Durango
Familia Martínez, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1876 m.
‘Iţārah, Sa'dah
‘Iţārah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2501 m.
Termofor
mini|desno|200px|Dva moderna termofora.
Termofor je naprava za izravno ugrijavanje površinskih dijelova tijela. Najjednostavniji i najčešće rabljeni termofor plosnati je gumeni jastuk s nepropusnim čepom na zavrtanj, koji se napuni vrućom vodom željene temperature. Električni termofor, ovisno o namjeni, ima oblik jastuka, pokrivača, čizme i drugo. U vatrostalnom omotaču nalazi se grijač, a na priključnom kabelu regulator za jačinu grijanja. Kod primjene termofora valja paziti da ne nastanu opekline kože (osobito u osoba s oštećenim osjetnim živcima), a termoforu valja provjeravati ispravnost (zbog opasnosti od električnog udara). Termofor se upotrebljava i za zagrijavanje kreveta.
Tlacolula de Matamoros, Oaxaca
Tlacolula de Matamoros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 11689 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1628 m.
Santa Mónica, Calera
Santa Mónica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2124 m.
San Juan del Norte
San Juan del Norte (znan i kao San Juan de Nicaragua i Greytown) je općina i lučki grad od 2,634 na jugu Nikaragve u Departmanu Rio San Juan.
Geografske karakteristike
San Juan se nalazi na ušću Rijeke San Juan u Karipsko more, pored granice sa Kostarikom, udaljen 485 km od glavnog grada Managve.
Historija
San Juan je od 1538. u španjolskim rukama, a ime je dobio po jednom od ekspedicije koja je istraživala tok rijeke San Juan.
Za španjolske vladavine San Juan se izrastao u respektabilno trgovište, što mu je omogućilo da 1796. postane porto franco, sa istim privilegijama koje su u to vrijeme imale luke Omoa u Hondurasu i Santo Tomás de Castilla u Gvatemali.
Espanzija luke nije dugo potrajala jer su Miskiti sa Obale komaraca blokirali ušće rijeke San Juan, i tako blokirali luku. Kad se 1839. počelo raspravljati o ideji da se rijeka San Juan iskoristi za gradnju budećeg kanala do Pacifika, kralj Miskita, darovao je Velikoj Britaniji pravo na eksploataciju šuma na teritoriju općine, što je Britance dovelo u povoljan položaj da izgrade kanal. On je ionako bio naklonjen Britancima, koji su mu pomagali da se odupre Španjolcima, pa je ime mjesta promjenio u Greytown u čast britanskog guvernera Jamajke Charlesa Graya.
I pored tog je Velika Britanija u januaru 1848. zauzela San Juan (odnosno Greytown), koji je pod njenom vladavinom zaista postao porto franco, grad sa nekoliko konzulata.
Luka se oporavila za vrijeme Kalifornijske zlatne groznice, jer su se tu putnici sa parobroda prekrcavali u manje brodiće i rijekom San Juan plovili do i preko Jezera Nikaragva, a nakon tog pješačili do luke San Juan del Sur na Pacifiku odakle su parobrodima nastavljali put za Kaliforniju
San Juan pretrpio je još jedno razaranje za građanskog rata 1983., kad je većina stanovnika pobjegla u Kostariku, a dio u Managvu, Granadu i Bluefields. Obnova grada započela je 1990., tad se u grad vratilo nešto porodica.
Acerenza, Potenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 770 m.
El Fresno, Calera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2108 m.
Campasso, Torino
Campasso je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
La Quince, Cajeme
La Quince je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Carrizal, Huatusco
Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1027 m.
Santiago el Alto, Tepotzotlán
Santiago el Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepotzotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2344 m.
Palača u Mafri
Kraljevska rezidencija Marfa nalazi se 30 km sjeverozapadno od Lisabona, Portugal. Izgradio ju je kralj Žoao V Portugalski počevši od 1711., a završena je 1755 godine po njegovom shvatanju koncepcije monarhije i države.
U ovoj impozantnoj četvorougaonoj građevini nalaze se kraljeva i kraljičina palata, kraljevska kapela u obliku rimske barokne bazilike, franjevački samostan i biblioteka koja sadrži 36.000 svezaka.
Svjetska baština
Kompleks se sastoji od Cerco vrta geometrijskog rasporeda i kraljevog lovnog parka (Tapada) što je sve zajedno ilustracija moći portugalskog kraljevstva. Žoao V je usvojio rimske i italijanske barokne arhitektonske i umjetničke modele i naručio umjetnička djela koja Mafru čine izuzetnim primjerom italijanskog baroka.
Ovaj ogromni kompleks, većim dijelom izgrađen od lokalnog lioz krečnjaka, s površinom od skoro 40.000 m² jedna je od najvećih kraljevskih palača. Pročelje je dugo 220 metara, a cijeli kompleks obuhvata 37.790 m² s oko 1.200 soba, više od 4.700 vrata i prozora, te 156 stepeništa.
Projektovao ju je njemački arhitekt Johann Friedrich Ludwig kao simetričan kompleks u kojem sredinju osu zauzima bazilika i nastavlja se po dužini kroz glavnu fasadu (dugu 220 m) do dva tornja s gomoljastom kupolom. Zgrade samostana nalaze se iza glavne fasade, a u njima se nalazi i velika biblioteka s oko 30.000 rijetkih knjiga. Bazilika je ukrašena s nekoliko italijanskih kipova i uključuje šest orgulja i dva kariljona od 98 zvona u tornjevima bazilike.
Palača
Prostrani kraljevski apartmani smješteni su na drugom spratu, kraljevi na kraju palače, a kraljičini udaljeni 200 m na drugom kraju. Lovačka trofejna soba (Sala dos Troféus) ukrašena je brojnim lobanjama jelena, namještaj je izrađen od rogova i prekriven jelenjom kožom, a čak su i svijećnjaci napravljeni od jelenjih rogova. Galerija Benedikta (Sala da Benção) graniči s gornjim nivoom bazilike. Kraljevska porodica mogla je ovdje prisustvovati molitvi, sjedeći kraj prozora koji se otvarao u baziliku.
Godine 2019. rezidencija je uvrštena na UNESCO-ov popis svjetske baštine.
Distrito Federal, Chiapa de Corzo
Distrito Federal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chiapa de Corzo.
Ljubomir Tadić
Ljubomir Tadić (Smriječno, 14. maj 1925 — Beograd, 31. decembar 2013) bio je profesor filozofije, akademik i član SANU.
Biografija
Rođen je 14. maja 1925. godine u selu Smriječno, kod Plužina u Crnoj Gori. Njegov otac Pavle bio je poručnik crnogorske vojske.
Osnovnu školu je završio u rodnom mestu. Pošto je u međuvremenu izbio Drugi svetski rat, prekinuo je školovanje i 1941. sa 16 godina otišao u partizane. Nosilac Partizanske spomenice 1941. Tokom rata više članova njegove porodice je ubijeno.
Gimnaziju je završio u Sarajevu 1946. godine, a pravo je studirao u Sarajevu i Beogradu. Diplomirao je 1952, a doktorirao 1959. godine.
Karijeru je počeo 1954. godine kao asistent na Pravnom fakultetu u Sarajevu, a ubrzo je postao i vanredni profesor. Godine 1962. postao je viši savetnik i Institutu društvenih nauka u Beogradu.
Godine 1968. bio je jedan od predvodnika studentskog protesta, a 1974. je zbog „nepodobnosti“ udaljen sa fakulteta.Jedan od osnivača Instituta za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu.
Od 1985. je bio dopisni, a od 1994. redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti. Uz dr Dragoljuba Mićunovića jedan je od visokih intelektualaca koji su učestvovali u obnovi Demokratske stranke u decembru 1989. godine.
Ljubomir Tadić je bio član Senata Republike Srpske od 1996. godine.
Godine 2006. izdao je prvi od šest tomova svoje knjige „Filozofija prava“.
Preminuo je u Beogradu u noći 30/31. decembra 2013. godine. Sahranjen je 4. januara 2014. na Novom groblju u Beogradu.
Ljubomir Tadić je imao ćerku Vjeru i sina Borisa Tadića, bivšeg predsednika Srbije. Supruga mu je bila Nevenka Tadić.
Jedan je od ljudi kojima je Dobrica Ćosić posvetio poglavlje u svom romanu Prijatelji.
Los Pinos, Tehuacán
Los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1751 m.
Ash Shu‘īyah, Sa'dah
Ash Shu‘īyah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2366 m.
El Mezquite, Calera
El Mezquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Gil González Dávila
Gil González Dávila (Ávila, oko 1480. - Ávila, 21. april 1526.) bio je španjolski istraživač i konkvistador, koji je između 1519.-1523. istražio pacifičke obale Kostarike i Nikaragve.
Biografija
Gonzáleza je pod svoju zaštitu uzeo i odgojio utjecajni biskup Burgosa Juan Rodríguez de Fonseca, što mu je omogućilo dobro obrazovanje i položaj, pa je 1511. dobio mjesto rizničara Hispaniole i odlazak u Ameriku.
Kako je bio ambiciozan i on je zaželio da osvoji i zagospodari neistraženim krajevima Tierra Firme. Zbog tog je otputovao u Španjolsku i uz pomoć svog mecene dobio dozvolu od samog kralja da može poduzeti vlastitu ekspediciju.
Ibn ‘Az̧rūs, Sa'dah
Ibn ‘Az̧rūs je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Gil González Dávila
Biografija
Na svoju nesreću González se sukobio sa tiranskim guvernerom Paname Pedrom De Ávilom, koji je odgodio njegovu ekspediciju za tri godine.
Ibn ‘Az̧rūs, Sa'dah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2350 m.
Acqua Bianca, Potenza
Acqua Bianca je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 825 m.
Bacamoba, Morelos
Bacamoba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1928 m.
Gil González Dávila
Biografija
González je 1522. isplovio sa brodovima nedavno pogubljenog Vasca Núñeza de Balboe i stigao do Kostarike. Kako ondje nije pronašao ništa što bi omogućilo da se brzo obogati, ipak je načuo od zarobljenih indijanaca da postoji bogatija zemlja na sjeveru. Zbog tog je napustio svoje brodove, i nastavio je pješice do prevlake između Pacifika i Jezera Nikaragva (današnji Departman Rivas) gdje je upoznao indijanskog caciqu - Nicaraua (Nikaragvu), po kom je nazvao čitav taj kraj Nikaragva. Njegova posada nije imala puno vremena da iskoristi svoju novu koloniju, jer ih je 17. aprila 1522. napao rivalski cacique Diriangen, pa su se morali povući.
Nakon povratka u Ciudad Panamu González je guverneru prenio svoja otkrića i uspjehe, od Jezera Nikaragva, do velike teritorije koju je zauzeo za kralja, i to kako je pokrstio oko 32,000 indijanaca i dokopao se njihova zlata. Zauzvrat je zatražio da mu se prizna pravo da on vlada tim novotkrivenim teritorijem, jer je to napravio po nalogu kralja, što je Pedro De Ávila glatko odbio. Nakon natezanja oko prava na jurisdikciju, što je bila uobičajena pojava među konkvistadorima, sukob je završio tako da je De Ávila to dao Franciscu Hernándezu de Córdobi. González je uspio pobjeći iz Paname sa nešto zlata koje je ugrabio u Nikaragvi u Santo Domingo. Tu je slijedećih nekoliko godina, planirao kako da ostvari svoje pravo.
González je sa svojim pristalicama 1525. porazio odred Hernándezovih vojnika, što je potaknulo Hernándeza da se pobuni protiv De Ávile. Tad je počela trostruka borba za Nikaragvu koja je završila 1526. Hernándezovim pogubljenjem i time da je De Ávila otišao u Nikaragvu i preuzeo položaj guvernera.
Ribera Cupía, Chiapa de Corzo
Ribera Cupía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chiapa de Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 876 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 406 m.
Cuilapan de Guerrero, Oaxaca
Cuilapan de Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 10782 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1556 m.
La Patrona, Huatusco
La Patrona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 354 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1171 m.
Campiglia Soana, Torino
Campiglia Soana je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1351 m.
Joya Nopal, Tehuacán
Joya Nopal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2172 m.
Moja sjećanja
Moja sjećanja je knjiga memoarskih zapisa poznatog dalmatinskog slikara, kipara i pisca Joke Kneževića, u kojoj je on opisao svoj život, svoje umjetničke poglede, i u širem smislu duh vremena u kojem je živio, tj. prvih osamdesetak godina dvadesetog stoljeća. Knjiga je objavljena tek postumno, 1996., od strane renomiranih izdavača AGM-a i Slobodne Dalmacije.
Osnov za pisanje knjige bio je slikarev Dnevnik kojeg je povremeno pisao i prije Drugog svjetskog rata, no koji je izgubljen, pa je taj dio svojega života Knežević rekonstruirao po sjećanju. Prvu bilješku novog dnevnika napisao je u Splitu 29. listopada 1960. "u stanu od četrdeset četvornih metara - u garsonjeri! Hvala lijepa!", kako to sam navodi u knjizi; iako je knjiga zaključena u Gandalju, nadnevkom 13. prosinca 1985., spominjanje događaja iz 1986. i 1987. na više mjesta, svjedoči da Knežević na njoj radio, dopunjavajući je i dorađujući, vjerojatno do pred sam kraj života.
Knjiga se, ugrubo, sastoji od dva dijela: prvog-kroniološkog i drugog-tematskog. U njima kojima se Knežević nerjetko vraća na iste teme, proširujući ih i nadopunjujući, kao što je to primjerice bio slučaj s njegvomim mislima o genealogiji i značenju motiva kamena u vlastitu slikarstvu, temi o kojoj je na stranicama svoje knjige, svaki put malo drugačije, pisao u desetak - petnast navrata.
Osim događaja iz vlastita života, osobito onih koji su utjecali na njegovu umjetnost, pisac se često zadržavao na općeljudskim temama, ali i na detaljima iz etnografije, povijesti, povijesti umjetnosti, životnim anegdotama, rijetko međutim pri tome napuštajući molsko, patničko, samosažalno, "ciklonsko" raspoloženje, koje jasno ilustrira već spomenuti navod o prvoj bilješci Dnevnika temeljem kojeg je napisao "Moja sjećanja". Razlog pisanja najprije Dnevnika, pa iz njega i memoarske knjige, bio je, kako sam autor svjedoči: "Neka mi Dnevnik - rekoh - bude mala, jednostavna životna stega koja će mi dobro doći i kao opomena da život treba ipak proživjeti ljudski, samosvjesno, po mogućnosti uredno - na dobro sebi i drugome." Osobitu vrijednost Kneževićevih memoara predstavlja iskren i detaljan uvid u vlastitu nutrinu, koji pomaže da se "molska" intonacijja većine stranica knjige lakše prijeđe.
Svojevrsnu dodatnu vrijednost knjizi daju Kneževićeva sjećanja na brojne suvremenike: likovne umjetnike među kojima su najvažniji: Ante Gojak, Ante Šojat, Joza Kljaković, Marino Tartaglia, Ante Kaštelančić, Bartul Petrić, Oton Gliha, Josip Botteri, Ljubo Babić, Ivo Dulčić, Ferdinand Kulmer, Marinko Benzon, Ivan Meštrović, Andrija Krstulović, Radoslav Duhović, Marin Studin, Grga Antunac, Vanja Radauš, Kažimir Hraste; povjesničare umjetnosti i likovne kritike među kojima su najvažniji: Cvito Fisković, Vanda Ekl, Radmila Matejčić, Nevenka Bezić Božanić, Duško Kečkemet, Kruno Prijatelj, Juraj Baldini, Vladimir Rismondo, Josip Depolo; crkvenjake: Svetozar Rittig, Frane Franić, ; pjesnike i književnike: Tin Ujević, Jure Kaštelan, Milan Šenoa, Marin Franičević, Ivan Raos, Jure Franičević Pločar, Slobodan Novak, Šime Vučetić, Ivica Katušić; filmski redatelj Vatroslav Mimica; arheolozi i povjesničari: don Ante Škobalj, Grga Novak, Vinko Foretić i drugi.