cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dražen Petrović
Nju Džerzi
Olimpijske igre 1992. u Barseloni su prve igre na kojima je učestvovala nezavisna Hrvatska, a Petrović je bio vođa hrvatske reprezentacije na olimpijskom turniru. Izgubivši samo od američkog Tima snova u utakmicama u grupi, hrvatska reprezentacija je stigla do finala preko slobodnih bacanja protiv prepravljenog sovjetskog tima. Na kraju, NBA zvezde su se pokazale prejake za Hrvatsku i poslale Petrovića i njegove saigrače kući sa srebrnim medaljama.
Smrt i posthumna slava
U leto 1993, nakon najbolje sezone u NBA i eliminacije Netsa u prvoj rundi plej-ofa od Klivlend Kavalirsa, Petrović je otputovao za Poljsku, gde je hrvatska reprezentacija igrale kvalifikacije za Evropsko prvenstvo 1993. Razmišljao je o odlasku iz Netsa, razočaran tenzijom između sebe i, prema njegovim verovanju, ljubomornih saigrača, kao i zbog činjenice da Netsi još nisu produžili ugovor. Američkim novinarima je izjavio da ga je nedostatak priznanja u ligi naterao da potpuno napusti NBA i da igra igra za klub u Grčkoj. Kasnije se pričalo da se složio sa uslovima koje je ponudio Panatinaikos, pošto je navodno vlasnik kluba Pavlos Janakopulos ponudio blanko ček. Iz privatnih razloga, Petrović je odlučio da se ne vrati u Hrvatsku iz Poljske sa saigračima, već privatnim vozilom.
Dražen Petrović je poginuo kao suvozač u saobraćajnoj nesreći na Autoputu 9 kod Denkendorfa, blizu Ingolštada, Nemačka, približno u 17:20 7. juna 1993, četiri i po meseca pre svog 29. rođendana.
Prema izveštaju ingolštadske policije, to poslepodne je jedan kamion probio centralnu ogradu; vozač je pokušavao da izbegne sudar sa privatnim vozilom u svojoj traci i izgubio je kontrolu nad kamionom, koji je probio centalnu ogradu i tu se zaustavio, samo da bi blokirao sve tri trake u smeru Minhena. Nekoliko sekundi kasnije Folksvagen golf koji je prevozio zaspalog Petrovića na suvozačevom sedištu se sudario sa kamionom i ubio samo njega, a njegovog vozača Klaru Šalanci, nemačku manekenku koja je bila u vezi sa Petrovićem, i putnika na zadnjem sedištu, tursku košarkašicu Hilal Edebal, je teško povredio. . Utvrđeno je da je vidljivost na putu bila vrlo loša i da Petrović nije bio vezan pojasom. .
Grob Dražena Petrovića u Mirogoju je odmah postao svetilište za njegove zemljake. Ciboninoj dvorani je promenjeno ime u Dvorana Dražena Petrovića 4. oktobra 1993, a grad Zagreb ima trg koji nosi njegovo ime. Od 1994. najkorisniji igrači Mekdonaldsovog prvensta dobijaju Trofej Dražena Petrovića. 29. aprila 1995. je podignuta statua ispred Olimpijskog muzeja u Lozani koja slavi Petrovićev značaj svetu sporta, što ga je učinilo drugim sportistom koji je primio ovu počast. Petrović je 2002. uveden u Košarkašku kuću slavnih. Nakon što je 9. jula 2001. porazio Patrika Raftera na Vimbldonu, hrvatski teniser Goran Ivanišević je posvetio svoju pobedu svom pokojnom drugu i nosio je dres Nju Džerzija koji je pripadao Petroviću ispred 100.000 ljudi koji su slavili u Splitu njegovu pobedu.
Na 13. godišnjicu Petrovićeve smrti, 2006. je u Zagrebu otvoren Memorijalni centar Dražen Petrović posvećen Petrovićevoj ličnosti i dostignućima, sa 10 tematskih galerija sa multimedijalnim sadržajem koji prikazuju celu njegovu karijeru. Decembra iste godine, u Zagrebu je otkriven spomenik visok četiri metra, posvećen Draženu, rad akademskog vajara Kuzme Kovačića.
Tijekom Europskog prvenstva u košarci 18. rujna 2013. Dražen Petrović izabran je za najboljeg europskog košarkaša svih vremena u izboru kojeg je organizirao portal posvećen košarci HoopsHype.com. U izboru je anketirano 38 košarkaša s Eurobasketa u Sloveniji koji su trebali navesti pet najboljih europskih košarkaša svih vremena. Dražen Petrović, koji je bio prvak svijeta i Europe te je dva puta osvajao Euroligu i dva puta srebro na olimpijskim igrama, sakupio je najviše glasova, a osim njega od Hrvata među 16 najboljih su i Toni Kukoč na sedmom mjestu, te Dino Rađa na 16.
Hokejski klub Šišmiš
Hokejski klub Šišmiš je ženski klub dvoranskog i hokeja na travi iz Samobora osnovan 1903. godine.
Povijest
Bio je dijelom sportskog kluba 'Šišmiš iz Samobora, kada je isti utemeljio sekciju za hokej na travi 1903..
Neubulach
Nojbulah je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Kalv. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.506 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8235047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kalv Nojbulah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Kalv. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 360-634 metra. Površina opštine iznosi 24,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.506 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 223 stanovnika/km².
McEwensville, Pennsylvania
Makevensvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 279, što je 35 (-11,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pavin (molekul)
Pavin (molekul) je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 341,401 Da.
Rude (Samobor)
Rude su naselje u sastavu grada Samobora. Nalaze se na oboncima Samoborskog i Žumberačkog gorja.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1.141 stanovnika te 360 obiteljskih kućanstava.
Cipressi, Pescara
Cipressi je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
CX-516
CX-516 je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 241,288 Da.
Arbonne-la-Forêt
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 762, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km².
Zanimanje
Zanimanje je skup aktivnosti ili poslova za koje je neko osposobljen i kojima se bavi na trajniji način, a čiji je ishod proizvod u širem smislu, dobro ili usluga.
60S
60S se sastoji od sledećih komponenti:
Zanimanje
Pojedinac bira zanimanje prema svojim sklonostima, ali je neophodno proći odgovarajuću obuku ili pripremu, koja može trajati više godina. Zanimanje uglavnom podrazumeva plaćenu aktivnost, a u sociološkom smislu zanimanjem se može nazvati i neplaćena aktivnost ako je ona trajnije uobličena i daje prepoznatljive radne rezultate, kao u slučaju domaćice.
60S
Sledeći proteini su sadržani unutar 60S ribozoma:
Zanimanje
Srodni pojmovi glase: poziv, struka, zanat, profesija, posao.
Podela rada
Zanimanja su nastala zahvaljujući podeli rada u društvu, a njihov broj se uvećavao daljom specijalizacijom poslova. Kroz istoriju pojedina zanimanja su nestala onda kad više nije bilo potrebe za njihovim postojanjem, ali su isto tako nastajala neka sasvim nova zanimanja ili su se menjali karakter i složenost ranijih zanimanja. Ovakve promene bile su podstaknute modernizacijskim procesima u društvu, kao što je bila industrijalizacija ili, danas, digitalizacija i širenje kompjuterskih tehnologija u svim delatnostima.
Francuski revolucionarni ratovi
mini|desno|300px|[[Bitka kod Valmyja, 20. septembra 1792.]] Francuski revolucionarni ratovi, serija oružanih sukoba koje je revolucionarna Francuska vodila s raznim evropskim državama u periodu od 1792. do 1802. godine. Ti se ratovi obično dijele na dva perioda - tzv. Rat Prve koalicije (1792 - 1797) i tzv. Rat Druge koalicije (1798-1801), iako je Francuska od 1793. kontinuirano bila u ratu s Velikom Britanijom.
Te je ratove karakterizirao revolucionarni zanos Francuske, koja je, nakon početnih neuspjeha, zdušno prihvatila cijeli niz inovacija u vojnoj organizaciji i tehnici, od kojih je možda najvažnija masovna regrutacija stanovništva, koja joj je omogućila stvaranje dotada rekordno velike vojske, a nakon toga i osvajanje Nizozemske, Porajnja i Italije.
Ratovi su završili Mirom u Amiensu 1802. godine, ali je samo godinu dana kasnije izbio sukob koji je označio početak novog perioda poznatog kao Napoleonski ratovi. Neki historičari, pak, i napoleonske ratove smještaju u francuske ratove, odnosno smatraju ih dijelom šire cjeline poznate kao Veliki francuski rat.
South Cleveland, Tennessee
Saut Klivland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.912, što je 696 (11,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
HA
__NOTC__ Termin HA ima više značenja.
GOS
__NOTC__ Termin GOS ima više značenja.
Dubranec
Dubranec je naselje smješteno u Vukomeričkim goricama, udaljeno 20 km od glavnog grada Hrvatske, Zagreba. Prema popisu iz 2001. godine ima 338 stanovnika i gustoću naseljenosti od 25,07 stanovnika po km².
Dolina potoka "Kravaršćica" sa novim turističkim naseljem u seoskom duhu veliki su gospodarski pokretač ovoga kraja.
BOL
__NOTC__ Termin BOL ima više značenja.
Lawrence of Arabia (film)
Film opisuje Lorensova iskustva u Arabiji za vrijeme Prvog svjetskog rata, a posebno njegove ratne pohode na zaliv Akaba i Damask, te njegovu ulogu u stvaranju Arapskog nacionalnog savjeta. Tema filma je Lorensova unutrašnja borba sa ličnim nasiljem u ratu, njegovim ličnim identitetom i njegova podjela odanosti između odanosti prema njegovoj rodnoj Britaniji sa novim noovotkrivenim arapskim prijateljima, čijom vojskom komanduje.
<!--
Prvi čin
1935. godine Thomas Edward "T. E." Lawrence (Peter O'Toole) ubrzava sa svojim motociklom niz Engleski seoski putić. Da bi izbjegao da udari dva dječaka koji su bili na pogrešnoj strani puta, on naglo skreće sa puta, pada i umire na licu mjesta. Kasnije, na pomen održan u čast Lorensa u Katedrali Svetog Pola, novinari pokušavaju da steknu uvid u to kakav je ovaj zagonetni čovjek zapravo bio, od njegovih poznanika i prijatelja. Nažalost, sa malo uspjeha.
Deceniju ranije, za vrijeme Prvog Svjetskog Rata, Lorens je bio poručnik u sklopu britanske vojske, stacionirane u Kairu, i to samo zbog svoje drskosti i poznavanja Beduina. Nakon dosta razgovora i vijećanja, britanska vojska odlučuje da ga pošalje u Arabiju, da vidi izglede Princa Fajsala (Alec Guinness) u njihovoj pobuni protiv Turaka.
Za vrijeme putovanja, Beduin koji ga je vodio, biva ubijen od strane Šerif Alija (Omar Sharif), zbog toga što je pio vodu sa njegovog bunara - bez dozvole. Putujući sam, Lorens susreće svog nadređenog oficira, pukovnika Brajtona (Anthony Quayle) koji mu naređuje da ćuti, da da svoju ocjenu Fajsalovog kampa i da ode. Lorens je odmah ignorisao njegova uputstva, čim je upoznao princa Fajsala. Njegovo znanje i otvorenost podstakli su prinčevu radoznalost.
Brajton savjetuje Arapske lidere da se povuku za Jenbu nakon velikog poraza, ali Lorens je imao alternativno rješenje - smjeli napad na Akabu. Ako se osvoji grad, oslobodiće se luka preko koje bi Britanci slali potrebne zalihe za pobunu. Pošto se grad snažno branio od pomorskih napada sa svojom teškom artiljerijom, Lorens predlaže napad sa kopna sa strane koju su Turci slabo branili. On ubjeđuje Princa Fajsala da mu obezbijedi pedeset ljudi i kamila, na čelu sa Šerif Alijem. Dok se spremaju da krenu, dva dječaka tinejdžera, bez roditelja Dadu i Faraž se priključuju Lorensu u ulozi njegovih sluga. Putovali su kroz pustinju Nefud, koja se smatra neprelaznom, čak i od strane beduina. Putovali su danju i noću na poslednjoj fazi da se domognu vode. Jedan od ljudi, Gazim, pada u toku noći sa kamile, zbog umora. Ostatak vojske nastavlja put ka oazi sam, ali Lorens se odlučio vratiti po iznemoglog čovjeka, rizikujući sopstveni život. Kada je spasio Gazima, beduini postaju veoma impresionirani Lorensovom hrabrošću, čak i ranije skeptični Šerif Ali.
Lorens se sastaje sa Auda abu Tajiem (Anthony Quinn), vođom moćnog Hovitat plemena, i ubjeđuje ga da se okrene protiv Turaka, tvrdeći da se u Akabi nalazi zlato. Lorensove planove umalo da poremeti incident, gdje je jedan od Audinih ljudi ubijen u obračunu sa Šerif Alijevim čovjekom. Zbog straha od odmazde Hovitata, Lorens uzima pištolj u ruke i sam presuđuje ubici. On je zapanjen saznanjem da je ubica Gazim, čovjek kojem je prethodno spasio život, no bez obzira, on puca u njega. Sledećeg jutra, netaknuta vojska je došla u Akabu i porazila Turski garnizon. Ali, problem nastaje kada Auda saznaje da u Akabi nema zlata, već samo papirni novac. Lorens ga smiruje, obećavajući mu zlato od strane Britanaca.
Lorens odlazi u Kairo, da obavijesti Drajdena i svog glavnokomandujućeg generala britanske vojske Alenbija (Jack Hawkins) o svojoj pobjedi. Tokom putovanja kroz Sinai pustinju, Daud umire, zbog upadanja u živi pijesak. Lorens je promovisan dva čina iznad, u majora, te dobija oružje i novac, i razrješene ruke da pomogne Arapima u borbi za oslobođenje. Lorens u početku odbija unapređenje, jer je bio duboko uznemiren zbog saznanja da je istinski uživao u činu ubistva. Lorens je upitao Alenbija, da li nakon što se Turci protjeraju, Britanci imaju svoje ciljeve u Arabiji. General mu je rekao da on nije političar, te stoga nema ciljeve u Arabiji.
Drugi čin
Lorens pokreće „gerilski rat“ protiv Turaka u Arabiji: miniraju vozove i maltretiraju Turke na svakom koraku. Američki ratni dopisnik Džekson Bentli (Arthur Kennedy) ga čini svjetski popularnim, pišući o njegovim podvizima. Kako se zima približava, mnogi borci odlaze kući i odustaju od borbe, te je sve manje pristalica koji istraju u namjeri da nastave borbu za oslobođenje. Za vrijeme jednog napada, Faraž se teško ozlijedio zbog preranog i iznenadnog aktiviranja detonatora. Ne želeći da ga ostavi Turcima, koji bi ga zasigurno mučili, Lorens je primoran da ga likvidira prije nego što pobjegnu.
Lorens, zajedno sa Alijem, uputio se da istraži grad Daraa koji je bio pod Turskom opsadom, ali biva uhvaćen i isporučen turskom begu (José Ferrer). Tu biva podvrgnut mučenju, no ipak pronalazi izlaz iz naizgled bezizlazne situacije.
U Jerusalimu, oficir Alenbi ga poziva da se vrati u borbu i pomogne u napadu na Damask, ali Lorens je sada izmučen, promijenjen čovjek i čini se nezainteresovan za dalju borbu. No na kraju Lorens skuplja snagu, te ponovno okuplja vojsku u kojoj se nalazio veliki broj ubica i razbojnika, koji su pristupili vojsci zbog novca. Naišli su na kolonu turskih vojnika koji su se povlačili iz sela Tafas, gdje su upravo zaklali sve mještane. Jedan od Lorensovih ljudi bio je iz tog sela, a drugi vojnik vidjevši pokolj zahtijeva: „Nema zatvorenika“. -->
Wang Bi
Wang Bi (226–249), stilsko ime Fusi (辅嗣), bio je kineski neotaoistički filozof. Radio je kao niži službenik u upravi države Cao Wei. Poznat je prije svega kao autor komentara na Laozijev Dao De Jing i I Ching. Sve do 1973. kada su otkriveni Mawangdui tekstovi, njegov komentar se smatrao najboljom kopijom Laozijevog originala. Umro je od kuge u dobi od 24 godine.
Langobardi
thumb|Država Langobarda u Italiji|250px Langobardi ili Lombardi (latinski: Langobardi, talijanski: Longobardi, lombardski: Longobard (zapadni) ) su germanski narod, podrijetlom iz Skandinavije. Njihovo osvajanje i naseljenje Italije u 6. vijeku predstavlja konačni kraj političkih institucija Zapadnoga Rimskog Carstva.
Porijeklo
Langobardska predaja, sačuvana u delu Origo Gentis Langobardorum (Porijeklo langobardskog naroda), opisuje kako su Langobardi napustili Skandinaviju pod vodstvom Ibora i Agija i naselili se u području oko donjeg toka rijeke Labe, o čemu svjedoči rimski historičar Tacit krajem 1. vijeka (98. ne.):
Porijeklo langobardskoga imena nije potpuno poznato. Origo kaže kako je to ime narodu, koji je dotad nosio ime Winili, dao sam bog Odin i znači dugobradi (njem. lang = dug + bart = brada). Ta se legenda može shvatiti kao želja za božanskim legitimitetom, s obzirom kako je u germanskoj mitologiji brada osnovna odlika boga Odina, koga se ponekad i naziva Dugobradim ili Sivobradim. Pretpostavka drugih je kako ime dolazi od Langobardima specifičnog oružja - sjekire s dugom oštricom (stari gornjonjemački barta = sjekira). Treći, pak, tvrde kako je langobardsko ime povezano s prostranim ravnicama doline rijeke Labe gdje su ih Rimljani zatekli (stari gornjonjemački bord = obalna ravan).
Tokom 1. vijek Langobardi su, u zajednici s drugim germanskim plemenima - poimenice Svevima, Alemanima i Sasima – živjeli u području današnje sjeverozapadne Njemačke. U 4. vijeku Velika seoba naroda pokrenula ih je prema jugu. Krajem 5. vijeka Langobardi su se našli u današnjoj Austriji, u području koje su, prije stapanja s Ostrogotima, naseljavali Rugijci, a početkom 6. vijeka, vođeni kraljem Wachom, naselili su rimsku provinciju Panoniju kao federati, uz dozvolu cara Justinijana. Savezništvo Langobarda i Bizanta vodi langobardsku vojsku u oslobađanje Italije od Ostrogota, gdje pomažu njihov potpunu uništenju 552. u bitci kod Tagine.
Osvajanje Italije
Na svjetsku scenu Langobarde postavlja kralj Alboin. Došavši na vlast 560. Alboin se morao suočiti s prijetnjom Avara koji su sa sjevera provalili u Panonsku nizinu. Stoga je Alboin prvo porazio susjedne Gepide i pokorio ih (566.), a onda, u proljece 568., poveo Langobarde preko Julijskih Alpi, zajedno s Bavarima, Sasima, Gepidima i Turinžanima, te Bugarima, u osvajanje sjeverne Italije.
Sljedeće godine Cividale u sjevernoj pokrajini Friuli postaje prvim važnijim gradom koji pada pod langobardsku vlast. Tu Alboin uspostavlja prvo langobardsko vojvodstvo i daje naslov vojvode svom sinovcu, Gisulfu. Iste godine Langobardi osvajaju Vicenzu, Veronu i Bresciu, a potom i najznačajniji rimski grad u sjevernoj Italiji, Milano.
Nakon trogodišnje opsade Langobardi osvajaju Paviju i uspostavljaju u njoj sjedište langobardskog kraljevstva u Italiji. Alboinovo umorstvo (572.) dovodi na prijestolje Clepha, koji nastavlja i privodi kraju osvajanje cijele Toskane, prije nasilne smrti 574.
Dvije odvojene langobardske vojske prodiru prema unutrašnjosti, odnosno jugu Italije, i osnivaju vojvodstva oko istoimenih gradova: jedni, pod vodstvom Farualda, osnivaju Spoletsko vojvodstvo (570.), a drugi, pod vodstvom Zotta, Beneventsko vojvodstvo (576.); ove će se dva vojvodstva većinom razvijati i djelovati neovisno od kraljevske vlasti u Paviji.
Autoritet kraljevstva raspao se u interegnumu koji je nastupio Clephovom smrću, kad su vojvode odbili izabrati novoga kralja. U tom razdoblju vojvodstva djeluju samostalno, često u opoziciji jedno drugom, i nerijetko motivirana u međusobni sukob bizantskim novcem.
Bavarska Dinastija (I)
584. langobardski plemenitaši, suočeni s franačkom prijetnjom sa sjevera, i k tomu prijetnjom bizantsko-franačkog saveza, izabrali su Clephova sina, Autharija, za kralja, ustupivši mu Pavijsko vojvodstvo i polovicu svojih vojvodskih posjeda. Autharijevu vladavinu obilježili su ratovi s Francima, Bizantincima i pobunjenim lombardskim vojvodama. Usprkos franačkim upadima, zbog kojih su Langobardi nekoliko desetljeća morali priznavati franačku prevlast, plaćati danak i slati svoje ratnike u franačke ratove, Autharij je proširio teritorij kraljevine: na istoku je osvojio bizantski Comacchio i tako prekinuo razmjenu dobara između dva najvažnija centra Egzarhata, Ravene i Padove, a na jugu je priključio kraljevstvu područja južno od Beneventa sve do Reggia u Kalabriji. Brak s Theodolindom, katoličkom kćeri bavarskog kneza Garibalda, i njezini napori u smjeru pokrštavanja Langobarda, postavili su temelje boljim odnosima Langobarda s papinstvom. Iz ove bračne i političke veze se rađa Bavarska dinastija – niz kraljeva krvlju vezana za Garibalda (isprva kroz Theodolindu, a kasnije kroz njezina brata, Gundoalda), koja će, s manjim prekidima, vladati kraljevstvom sljedećih 130 godina.
Nakon Autharijeve smrti (590.) langobardski plemenitaši, svjetovani Theodolindom, izabiru za novoga kralja Agilulfa, torinskog vojvodu, koji sljedece godine uzima Theodolindu za ženu. Agilulfu pogoduju primirja s Francima (592.) i papom (598.), pa se teritorij kraljevstva širi na račun Bizanta, kojemu oduzima Sutrij i Peruggiju. Nakon kratkotrajnog primirja (598.-599.), Agilulf nastavlja ratovati protiv Bizanta, oduzevši im Padovu (601.), Cremonu i Mantovu (603.). 605. sklopljen je mirovni ugovor, kojim bizantski car Phocas ustupa kralju grad Orvieto, priznaje tadašnje granice langobardskog kraljevstva i Ravenskog Egzarhata kao trajne, te se obvezuje plaćati Agilulfu danak. Kralj Agilulf prvi koristi rimsko i bizantsko znanje i običaje: preuzima rimske dvorske ceremonije i upošljava rimske političke upravitelje. Za Agilulfove vladavine započinje proces priklanjanja Lombarda katoličkoj vjeri (umjesto arijanstva koje su tada većinom slijedili); cijeli će 7. vijek biti obilježen borbom za vlast između zapadnih i arijanskih plemića.
Agilulfa je 616. naslijedio njegov sin, Adoald. Budući je Adoaldu bilo svega 14 godina, Theodolinda, njegova majka, isprva vlada u njegovo ime. Adoaldovo psihičko zdravlje nije bilo na kraljevskoj razini, pa ga 626. s trona, uz podršku vojvoda, uklanio Arioald, torinski vojvoda oženjen Gundibergom, kćeri Agilulfa i Theolinde. Arioald ponovno priklanja Langobarde arijanstvu, pa je i njegov nasljednik, Rotarij, vojvoda od Brescije, koji na prijestolje dolazi 636., arijanske vjere. Rotarijeva vladavina smatra se vrlo značajnom u historiji kraljevstva Lombarda; osvojio je prvo Genovu (641.), a potom i cijelu Liguriju (643)., te Veneto, uključujući grad Opiterg; svojim je osvajačkim pohodima Rotarij sveo bizantske posjede u Italiji na samu okolicu Ravene. 643. kralj izdaje Rotarijev Edikt, prvi pisani skup langobardskih zakona i običaja, napisan na latinskom jeziku.
Bavarska Dinastija (II)
Poslije svega šest mjeseci vladavine Rotarijeva mladoga sina, Rodoalda, vojvode na njegovo mjesto izabiru Ariperta, sina Gudoalda, brata bivše kraljice Theodolinde. Ariperta, katolika, je trebao naslijediti njegov prvorođeni sin, Godepert, koji je, međutim, bio priklonjen arijanskoj vjeri, te je stoga Aripert odlučio podijeliti prijestolje: Godepert bi vladao u Paviji, a Perktarit, mlađi sin i katolik, bi vladao u Milanu; tu je želju vijeće vojvoda učinilo punopravnom nakon kraljeve smrti 661. Već sljedeće godine, pak, Godepert je započeo rat protiv svog brata, i za svoju stranu pokušao uvrstiti pomoć moćnoga beneventskog vojvode arijanske vjere, Grimoalda. Grimoald, međutim, ubija Godeperta, a potom zbacuje Perktarita s milanskog trona, izgnavši ga iz kraljevstva, te tako postaje de facto kralj Lombarda; neposredno kasnije svoj kraljevski legitimitet je učvrstio oženivši se Godepertovom sestrom.
Grimoaldova vladavina je jedna od rijetkih prilika u historiji kraljevstva kad kralj ujedno vlada i beneventskim vojvodstvom. Grimoald i njegov sin, Romuald, koga je kralj postavio vojvodom u Beneventu, nanijeli su značajne poraze Bizantincima i proširili kraljevstvo na istok i jug: nakon što je Grimoald obranio Benevento od bizantske opsade (661.), Romuald osvaja Tarent i Brindisi na jugu, a Grimoald Forli na sjeveru. Obranio je kraljevstvo od franačkih, slavenskih i avarskih napada, te od unutarnjih nereda, porazivši vladare vojvodstava Friuli i Spoleto.
Bavarska Dinastija (III)
Nakon Grimoaldove smrti (671.), Garibald, njegov mlađi sin, vladao je Langobardima cijela tri mjeseca, dok pristaše izgnanoga Perktarita nisu vratili tog bivšeg kralja na prijestolje. Perktarit guši pobunu vojvode od Trenta, Alagisa, vođe arijanskih plemenitasha, ali ne ubija tog pobunjenog vojvodu, u duhu pomirbe katolika i arijanaca. Ta se dobra namjera pokazala lošom odlukom kad se 688., nakon Perktaritove smrti, Alagis buni protiv novoga kralja, Perktaritova sina Cuniperta, i dvije godine uzurpira prijestolje; Cunipert ga je konačno porazio i ubio u bitci na rogu rijeke Adde (689.) i tako povratio vlast bavarskoj dinastiji.
Liutprandova vladavina
Ansprand je vladao nepuna četiri mjeseca 712. kad ga je snašla prirodna smrt; njegov sin, Liutprand, naslijedio je prijestolje i postao najuspješnijim kraljem u historiji lombardskog kraljevstva, vrativši kraljevskoj kruni moć i donijevši langobardskoj državi novi vrhunac snage. Iskoristio je ikonoklastičnu krizu kako bi od Bizanta oduzeo Bolognu, Osimo, Rimini, Anconu, i umalo i samu Ravenu. Uz bizantsku je pomoć 729. potčinio kraljevskoj vlasti nezavisno Vojvodstvo Spoleto i Benevento; lombardski kraljevi poslije Luitpranda također nose naslov spoletskoga vojvode. Iste godine sprječio je sukob pape i egzarha, postavivši se u ulogu pregovaratelja, te tako onemogućio potpunu prevlast bizantskoga cara nad papom. Ušao je u historiju kao prvi germanski kralj koji je proširio papinsku vlast izvan teritorija rimske kneževine, darujući 728. Grguru II grad Sutrij. Liutprand se pokazao ne samo kao izvanredan ratnik i predan katolik, već kao i suvremen zakonodavac, iscrpno dopunivši Rotarijev Edikt novim zakonima, u duhu Rimskog prava. Za razliku od svojih prethodnika, Liutprand je osigurao sjeverne granice skovavši savez s Francima, te čak pomaže Karlu Martelu poraziti Maure u današnjoj južnoj Francuskoj. Langobardsko se kraljevstvo 744., godine Luitprandove smrti, prostiralo cijelom kontinentskom Italijom, s izuzetkom krajnjih dijelova poluotoka Kalabrije i Apulije, uskoga priobalnog pojasa oko Napulja, okolice Ravene, Venecije i njezina izravna zaleđa, te Rima i okolice (uključujući papinski teritorij koje je Svetoj Stolici darovao Luitprand).
Propast kraljevstva
Lombardski su knezovi mandat Hildepranda, Liutprandova unuka i sukralja, na prijestolju učinili kratkim, i krunu podarili Rathisu, knezu Friulija. 749. Ratchis svojom voljom napušta prijestolje, koje nasljeđuje njegov brat, Aistulf. Iako je Aistulfu prvomu u lombardskoj historiji uspjelo osvojiti Ravenu, uskoro ju je i izgubio: kad je Aistulf zaprijetio osvajanjem Rima ukoliko mu Sveti Otac ne pristane plaćati danak, papa Stjepan II. zatražio je pomoć novookrunjenoga franačkog kralja, Pipina Malog, koji je porazio Aistulfa i oduzeo Langobardima gradove u Toskani, Emiliji i Pentapolisu, te ih darovao izravno papi. Aistulf umire 757. i iste godine tron zauzima posljednji langobardski kralj Deziderije.
Deziderijeva vladavina započela je u duhu suradnje sa susjedima: papa Stjepan II pomogao mu je obraniti prijestolje od bivšeg kralja Rathisa, a Deziderijz je obećao vratiti papi oduzete gradove u zaleđu Rima; novoga franačkog sukralja, Karla Velikog, Deziderijz je dogovorio učiniti saveznikom dajući mu svoju kćer za ženu. Stjepanovu nasljedniku, Stjepanu III., međutim, nije odgovaralo savezništvo Franaka i Langobarda, te potiče vojvode Spoleta i Beneventa na ponovno odvajanje od kraljevstva; Deziderijz guši u krvi beneventsku pobunu i postavlja novoga vojvodu, te zbacuje spoletskog vojvodu s vlasti i sam preuzima vlast u Spoletu. Karlov razvod od Deziderijeve kćeri Gerperge (771.) i dolazak na vlast novoga pape, Hadrijana I. (772.), dovode do rata između pape i Langobarda. Na papino inzistiranje 773. Karlo Veliki napada langobardsko kraljevstvo i opsjeda glavni grad Paviju, dok mu se sljedeće godine Deziderijz nije predao. Karlo se kruni lombardskom krunom, što je za germanske narode potez bez presedana, i postaje ujedno i kraljem Langobarda. Tako nestaje neovisnoga langobardskog kraljevstva u Italiji.
Lombardske zemlje poslije nestanka kraljevstva
Iako se langobardsko kraljevstvo stopilo u franačku državu likom Karla Velikog, langobardskim vojvodstvima južno od Rima, naročito Beneventom, nastavljaju vladati lombardski plemenitaši.
Spoleto
U Spoletskom vojvodstvu langobardska vlast traje kratko nakon Deziderijeva poraza, svega dvije godine: 776. Karlo osvaja Spoleto i poklanja ga papi. Historija vojvodstva od tad više nije lombardska historija, osim u dvjema prilikama u 10. vijeku. Alberik I vlada Spoletom, uz blagoslov kralja Berengara I., između 900. i 922; poslije njegove smrti, Spoleto ponovno postaje papinski. Car Oton I. Veliki poklanja spoletsko vojvodstvo beneventskom knezu Pandulfu 967. zbog njegovih zasluga u borbi protiv Arapa na jugu apeninskog poluotoka, ali ga oduzima Pandulfovom nasljedniku Landulfu (981.) i daje Trazimundu (do 989.); otad su vladari Spoleta, osim pape, franački plemenitaši iz italske loze.
Benevento
U Beneventu, vojvoda Arechis II odmah poslije Karlova osvajanje Pavije uzima titulu kneza, kako bi naglasio svoju nezavisnost od Franaka. Iako ga je Karlo iste godine porazio i nagnao pokloniti se franačkoj vlasti, Arechisova poslušnost nije bila duga vijeka. Karlo, a kasnije i njegov sin Ljudevit Pobožni, nekoliko su puta pokušali podvrgnuti beneventsku kneževinu franačkoj kruni, no njihova vlast u Beneventu nikad nije bila dugotrajna i potpuna. Beneventski knezovi koristili su franačku pomoć i priznavali njihovu vlast kad im je to bilo od koristi – kao 788. kad je vlast u Beneventu bez uspjeha pokušao preuzeti sin bivšega kralja Desiderija, Adelchis – ali su većinom vladali neovisno od Franaka. Pod vodstvom kneza Sicarda (832.-839.) teritorij Beneventa širi se na račun bizantskih posjeda na jugu Italije, ali knezovom smrću nastupa građanski rat, po završetku kojeg (849.) se od Beneventa otcijepljuje Salerno i postaje neovisnom kneževinom; Salernu pripada zapad dotadašnje beneventske kneževine, odnosno obala Tirenskoga mora, a Beneventu istok, odnosno obala Jadranskoga mora. 899. kapuanski knez Atenulf sjedinjuje Capuu i Benevento, a cijela lombardska južna Italija na kratko (967.-981.) postaje sjedinjena u liku Atenulfova praunuka, Pandulfa, koji drži titule kneza Beneventa, Salerna i Capue, te vojvode od Spoleta, i čijom zaslugom Benevento postaje nadbiskupijom. Poslije Pandulfove smrti beneventska kneževina, ponovno odvojena od sestrinskih kneževina, gubi važnost i teritorij; 1053. osvajaju je Normani i trajno poklanjaju papi 1081.
Salerno
Salerno se razvija kao neovisna kneževina od 849. Nakon razdoblja borbe zavlast, Salernom od 861. vlada lokalna plemenitaška obitelj Daufer. Pod Guaimarom, i još više pod njegovim sinom istoga imena, Salernov ugled rastao je pobjedama protiv Arapa, a teritorij uspjesima protiv Bizanta, iako se na početku njegove vladavine od Salerna otcijepljuje Capua. Dauferska vlast završila je smrću Gisulfa 978., koga nasljeđuje beneventski knez Pandulf.
Kratka vladavina rimskih knezova Amalfija (981.-983.) prekinula je niz langobardskih vladara, da bi poslije toga novu dinastiju u Salernu započeo Ivan II.. Vladavina Ivana i njegovih sinova, Guaimara III. i Guaimara IV. razdoblje je jačanja salernitanskog ugleda i moći, uvelike zaslugom povezivanja Guaimara IV s carom Konradom. Poslije Guaimarove smrti 1052. važnost kneževine opada; Salerno ostaje u langobardskoj vlasti do 1077. kad ga sa svojim Normanima osvaja Robert Guiscard.
Capua
Capua se kao neovisna kneževina otcijepljuje od Salerna 862. pod vodstvom kneza Panda. 887. na vlast u Capui dolazi Atenulf, koji kasnije osvaja Benevento i čiji potomak Pandulf će vladati Capuom kao dijelom sjedinjenih langobardskih kneževina do 981. Niz langobardskih vladara Capue prestaje 1062. kad kneževinu iz ruku Landulfa VIII uzima normanski grof Richard iz obitelji Drengota.
Jezik
Langobardi su govorili langobardijskim jezikom, germanskim jezikom iz obitelji gornjonjemačkih dijalekata. Kako su Langobardi prihvatili latinski jezik, njihov je izvorni jezik nestao iz upotrebe vrlo rano, u 8. vijeku; u razvijenom srednjem vijeku nitko ga više nije znao govoriti.
Vlast i zakoni
Prije 4. vijeka Langobardi su se uglavnom bavili ratarstvom i stočarstvom. Nakon selidbe u Panonsku nizinu ustroj se langobardskog društva mijenja. Kako bi bili učinkoviti bizantski saveznici u boju, langobardska društvena piramida poprima vojnički izgled: od značaja, u političkom smislu, su samo langobardski vojnici – oni koji nose oružje; plemenski poglavnici sad su i generali, a njihovi krvni srodnici za koje se skrbe ujedno i njihovi vojnici; kralj više nije samo poglavar cijeloga naroda, već i njihov vrhovni vojni zapovjednik, a njegova vlast ovisi o povjerenju koje mu daju isključivo podanici-ratnici. Takvo je langobardsko društvo u doba njihova osvajanja Italije: ne postoji nikakvo razlučenje između vojničkih i političkih funkcija; jedino izborno tijelo je skup svih plemenskih poglavara čiji je zadatak izabrati kralja.
U svom osvajanju Italije kralj Alboin osnivat će vojvodstva u osvojenim gradovima i svoje će generale ustoličavati vojvodama. Po zavrshetku njegova pohoda 36 vojvodstava (upravnih jedinica) chinilo je novo kraljevstvo; na čelu svake je stajao vojvoda (dux), član kraljevske obitelji ili plemenski poglavar; iz vojvodstava je dio teritorija izdvojen i predstavljao je oblast kraljevske ovlasti. Budući je učinkovito upravljanje tolikim teritorijem bila nepoznanica Langobardima, oni usvajaju rimske zemljišne zakone, čime prjelaze iz tradicije plemenskog vlasništva u rimski sustav privatnog vlasništva. Nerijetko postavljaju Rimljane s administrativnim iskustvom na mjesta kraljevskih upravitelja (gastaldi). Vojvode i gastaldi predstavljaju zakondavnu, izvršnu (uključujući vojnu) i sudska vlast lokalnu vlast – vojvode u gradovima koji nisu u posjedu kralja, a gastaldi u ostalim gradovima. Vojvode, dakako, za razliku od gastalda, sudjeluju u političkom životu na razini kraljevstva i njihovi su naslovi nerijetko nasljedni; vojvode su, u svojoj želji za što većom autonomnosti, često kraljevi neprijatelji.
PCAA
PCAA je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 275,386 Da.
Langobardi
Vlast i zakoni
Naprotiv tomu, Liutprandovi dodaci Rotarijevu ediktu odlikuju se kvalitetom rimskih zakona; on donosi zakone kojima se svim (slobodnim) podanicima jamči pravednost sudbenog procesa i pravo na žalbu, te zakone o uspostavi pravnih ustanova koje će se baviti žalbama građana. Od Liutprandove vladavine zakoni kraljevstva se sve više odlikuju rimskim duhom: iako se osnove langobardskih plemenskih zakona poštuju s jednakim žarom, okolnosti i način na koji se ti zakoni provode su istančaniji i osjetljiviji – civiliziraniji u suvremenom smislu.
Kultura i umjetnost
Ostavština langobardskih kraljeva su brojne romaničke crkve na sjeveru Italije. U tim crkvama očuvana je reljefna umjetnost koju su lombardski kraljevi i vojvode dali stvoriti i svjedoči o pokrštavanju Langobarda. Jedan od ljepših radova, krstionica iz 8. vijeka, nalazi se danas u crkvenom muzeju u Cividaleu u pokrajini Friuli.
Langobardski kraljevi kuju vlastiti novac od vremena Clephove vladavine. Ispočetka su langobardske kovanice imitacije bizantskog novca i nose imena bizantskih careva. S jačanjem države i središnje kraljevske vlasti pojavljuju se, po prvi put za vladavine Cuniperta (688.-700.), novci s likovima i imenima langobardskih kraljeva. Ova se tradicija nastavlja u Beneventu nakon pada kraljevstva.
Langobardsko pismo, poznatije kao Beneventsko pismo, jer potječe iz lombardske kneževine Benevento, jedno je od značajnijih srednjevjekovnih latiničnih kaligrafskih sistema. Nastao je sredinom 8. vijeka, a karakterističan je po činjenici da je najraniji takav sistem s potpuno razvijenim znacima interpunkcije. Koristili su ga, među brojnim drugima, svećenici iz poznatoga benediktinskog samostana u Monte Cassinu, a u upotrebi je bio sve do 16. vijeka.
Iz langobardske historije preživljava i najstariji simbol monarhističke vlasti u cijeloj Evropi: Lombardska željezna kruna. Ta kruna predstavlja ne samo kraljevski autoritet, već se smatra i vjerskom relikvijom, jer je, kako kaže legenda, željezo u njoj iskovano iz čavala s Kristova križa. Iako je Langobardi nisu iskovali, prvi su je koristili za krunidbu svojih kraljeva. Kruna je preživjela dugo nakon propasti langobardske države; važni evropski vladari su se njome krunili sve do Ujedinjenja Italije (1871.).
Ostavština
Ime Lombardia se u ranom srednjem vijeku koristilo kao sinonim za langobardsko kraljevstvo; ime se zadržalo sve do danas, ali mu se vremenom značenje promijenilo, označavajući samo onaj dio sjeverne Italije od Alpa do rijeke Po, sa središtem u Milanu. Danas je Lombardia jedna od najvažnijih pokrajina talijanske države i jedna od tri najbogatija područja u cijeloj Europi.
Kroz to promijenjeno značenje će Langobardi posuditi svoje ime savezu gradova sjeverne Italije skovanom 1167. protiv cara Friedricha Barbarose, Lombardskoj Ligi. Slično tomu, kad se govori o Lombardskoj renesansi, misli se na doprinosu u arhitekturi koja su u 15. i 16. vijeku potekla iz Milana i njegove okolice, a ne na srednjevjekovne umjetničke tvorevine Langobarda.
Lombardsko ime ostaje i kao naziv skupine srodnih romanskih dijalekata kojima se govori u Lombardiji i južnoj Švicarskoj, a zajedno se nazivaju lombardskim jezikom. Ovaj jezik nije sličan ni blisko srodan starom langobardijskom jeziku kojim su Langobardi govorili u 6. vijeku.
Zaključak
Langobardima u korist su išle posljedice Gotskih ratova, koje su ekonomski i politički iscrpile sjever Italije i ostavile slabašne bizantske vojne postrojbe održavati vlast u tom području. Iako su povremeno trpili franačku prevlast sa sjevera, Langobardi su se u svega par desetljeća učvrstili kao glavna zapreka ponovnoj uspostavi carske vlasti u Italiji i iznimna prijetnja Crkvi. Razdoblje njihove vlasti na poluotoku obilježen je nebrojenim sukobima s ravenskim egzarhom i papom, ali također i postupnim pokrštavanjem i prihvaćanjem katoličke vjere. Postupna je također bila i promjena u ulozi langobardskog kraljevstva: od barbarske prijetnje stečevinama rimske civilizacije i katoličke vjere, za vrijeme kralja Alboina, do zaštitnika papinstva i mogućnog nasljednika rimske svjetovne vlasti na zapadu, za vrijeme kralja Luitpranda.
Dva su osnovne uzroka uništenja langobardskoga kraljevstva. Jedan od njih je postupno ideološko udaljavanje, u sprezi sa zemljopisnom udaljenosti, papa u Rimu i careva u Konstantinopolu. Vremenom se pape koncentriraju kako sami osigurati opstojnost Crkve u Rimu, uvidjevši kako je učinkovitost egzarhata slaba, a carska pomoć daleko od bezuvjetne. Stoga pape, s jedne strane, pokušavaju proširiti svoju svjetovnu vlast izvan Rima, a, s druge strane, traže saveznike u germanskim plemenima – poimenice, Grgur II traži saveznika u Liutprandu. Drugi je uzrok jačanje franačke države pod Karlom Martelom, Pepinom Malim i Karlom Velikim. U savezništvu s Francima, germanskim narodom kojima Italija nije prebivalište i kojega vode predani katolici, pape Stjepan III i Adrijan I vide priliku proširiti svoju svjetovnu vlast u Italiji na račun Langobarda, u čemu naposljetku i uspijevaju.
Za razliku od ostrogotske vladavine Italijom, u kojoj nije bilo izrazitih promjena u političkom i kulturnom životu Rimljana jer su ti osvajači prihvatili rimski način postojanja kao svoj i zauzeli ulogu nastavljača tradicije rimskoga carstva na zapadu, langobardska vladavina u potpunosti mijenja život na Apeninskom poluotoku: rimske političke institucije nestaju i zamjenjuje ih langobardski plemenski zakon; većina Rimljana nestaje iz javnog života i postaje drugorazrednim građanima, što kasnije vodi njihovu neprimjetnu stapanju s germanskim osvajačima i prihvaćanju langobardskog političkog života kao svoga. Langobardi vremenom sami postaju italizirani, utoliko što prihvaćaju latinski jezik, običaje rimskih patricija i društvenu dinamiku gradskog života. Langobardski su posljednji val barbarskih plemena sa sjevera i razdoblje njihove vlasti na Apeninskom poluotoku stvara od barbara i Rimljana nerazlučiv spoj – prototip jedinstvenoga talijanskog naroda.
Dayton, Wyoming
Dejton je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Supai, Arizona
Supai je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 208 stanovnika.
Cloverdale, Ohio
Kloverdejl je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 168, što je 33 (-16,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Superior, Arizona
Superior je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.837 stanovnika.
Azérat
Azera je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Brijud.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 274 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 470 metara (maksimalnoj 661 m, a minimalnoj 404 m).
Klinčić
Klinčić ili karanfilić (Syzygium aromaticum) je tropsko drvo visoko najviše jedan metar, stalno zeleno od kojeg se sušenjem cvijetnih palica dobija aromatičan začin.
Case Neschi, Padova
Case Neschi je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Contrada Sant'Elia, Bari
Contrada Sant'Elia je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 212 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Pgp
__NOTC__ Termin PGP ima više značenja.
Aleksandar Šapić
Aleksandar Šapić (rođen 1. juna 1978. u Beogradu), trenutno је gradonačelnik Beograda.
Zvanično najbolji strelac u istoriji bivše Jugoslavije. Neki ga i danas smatraju jednim od najboljih svetskih vaterpolista svih vremena.
Od 2012. do 2022. godine bio je predsednik opštine Novi Beograd. Oženjen je, otac dvoje dece.
Govori engleski, italijanski i ruski jezik.
Vaterpolo karijera
Vaterpolom počeo da se bavi 1984. godine u vaterpolo klubu „Crvena zvezda“ u kome je prošao sve mlađe kategorije. U VK „Partizan“ prelazi 1991. godine a 1992., sa nepunih 14 godina, debituje za prvi tim Partizana. 1993. se vraća u VK „Crvena zvezda“ da bi 1994. godine karijeru nastavio u VK „Bečej“. 2001. godine odlazi u Italiju u vaterpolo klub „Kamolji“ iz kog nakon tri sezone prelazi u VK „Rari Nantes Savona“. 2006. godine odlazi u ruski VK „Šturm 2002“, gde potpisuje ugovor koji ga je učinio najplaćenijim igračem u istoriji vaterpola. 2009. završava profesionalnu vaterpolo karijeru.
Klupska karijera
U bogatoj klupskoj karijeri ima 21 trofej i to devet nacionalnih prvenstava od kojih je šest osvojio u Saveznoj republici Jugoslaviji, dva u Rusiji i jedno u Italiji. Osvajač nacionalnih kupova bio je devet puta, sa osvojenih sedam kupova SRJ i dva kupa Rusije. Tron Lige šampiona osvojio je jednom, kao i dva odličja u LEN kupu.
U periodu od 1996. do 2009. godine osvojio je 14 uzastopnih titula golgetera lige, šest puta u SRJ, pet u Italiji i tri puta u Rusiji.
Tokom klupske karijere postigao je 1.694 golova od kojih je najveći broj njih, čak, 924 postigao za klubove u SRJ, u italijanskoj ligi mrežu je pogodio 494 puta, a u Rusiji 276.
Titule golgetera lige
14 uzastopnih titupa golgetera lige: 1996 - 2009. godine:
Reprezentativna karijera
Za nacionalni tim Jugoslavije kao sedamnaestogodišnjak prvi put je nastupio u decembru 1995. Od tada do 2008. godine igrao je za naš državni tim. Na samom početku reprezentativne karijere sa timom Jugoslavije osvojio je dva Juniorska prvenstva Evrope i to 1995. u Eslingenu, kao i 1996. godine u Istanbulu. Na oba takmičenja proglašen je za najboljeg igrača i strelca.
Prvo veliko takmičenje na kome je nastupio sa 18 godina za reprezentaciju Jugoslavije, bile su Olimpijske igre u Atlanti 1996. godine. Jedan je od retkih naših ekipnih sportista koji je četiri puta učestvovao na Olimpijskim igrama, osvojivši jednu srebrnu i dve bronzane medalje.
Sa reprezentacijom Jugoslavije, Srbije i Crne Gore, a kasnije i Srbije nastupao je na 22 sportske manifestacije, osvojio 20 medalja, od kojih pet na Evropskim prvenstvima, četiri na Svetskim i tri na Olimpijskim igrama. Najsjajnija odličja sa Svetskog kupa osvojio je dva puta, sa takmičenja Svetske lige ima ukupno pet medalja kao i zlato sa Mediteranskih igara održanih 1997. godine u Bariju.
Za nacionalnu selekciju postigao je 981 gol u ukupno 385 nastupa za nacionalni tim, dva puta je proglašen za najboljeg strelca Olimpijskih igara, četiri puta je bio najbolji strelac Svetskog prvenstva i, takođe, četiri puta najbolji strelac Evropskog prvenstva. Na takmičenjima Svetske lige najbolji strelac bio je četiri puta, dok je 2 puta ovu titulu poneo i sa Svetskih kupova.
Lu Kang
Lu Kang (226–274) bio je kineski general u službi države Istočni Wu, jednog od Tri kraljevstva. Sa majčine strane je poticao od znamenitog gospodara rata Sun Cea, a otac mu je bio Lu Xun, znameniti vojskovođa zaslužan za mnoge uspjehe Wua. Od njega je naslijedio upravu nad provincijom Jing. Bio je poznat kao sposoban vojskovođa, pogotovo u opsadnom ratovanju, ali i dalekovidan političar; prije ostalih je shvatio da je Shu Han naslabije od Tri kraljevstva te savjetovao caru Sun Quanu preventivnu invaziju kako bi spriječili da ta država padne u ruke državi Cao Wei. Sun Quan je umro prije nego što je pohod odobren; poslije se zalagao za mir sa državom Cao Wei. Yang Hu, vojskovođa te države, nije se usuđivao pokrenuti rat sve dok je Lu Kang bio živ. Njegovi sinovi su kasnije imali važne položaje na dvoru dinastije Jin.
Aleksandar Šapić
Reprezentativna karijera
Tokom reprezentativne karijere osam puta je biran u idealan tim na takmičenjima na kojima je učestvovao, i to tri puta na Evropskim i Svetskim prvenstvima kao i dva puta na Olimpijskim igrama.
DCI
__NOTC__ Termin DCI ima više značenja.
Kaskader
Kaskader je osoba koja profesionalno izvodi tzv. kaskade (stunt), odnosno po život i zdravlje opasne fizičke akcije kako bi zabavio publiku; pod time se također podrazumijevaju i profesionalci koji ih izvode u svrhu snimanja scena akcije u filmovima i TV-serijama.
Aleksandar Šapić
Reprezentativna karijera
Jedan je od najtrofejnijih i najuspešnijih sportista u istoriji srpskog sporta, koji je u celokupnoj igračkoj karijeri postigao, za sada nedostižnih, 2.675 golova. Najbolji je strelac svih vremena na prostorima bivše Jugoslavije.
Kaskader
Kaskade od izvođača često zahtijevaju ne samo hrabrost, nego i izuzetne fizičke sposobnosti kao što su snaga, pokretljivost i uravnoteženost. Iako se ponekad "iza scene" namještaju tako da su manje opasne nego što to stvarno izgledaju, uvijek sa sobom donose rizik smrti i teških fizičkih ozljeda. Kaskade su obično rizičnije kada se izvode uživo pred publikom, nego za potrebe filmova i TV-serija, gdje se, pogotovo u posljednjih nekoliko decenija, mogu naknadno "dotjerati" uz pomoć montažnih i drugih trikova, odnosno specijalnih efekata.
Bellingham, Massachusetts
Belingham je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.854, što je 357 (7,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kaskader
Neki od najpopularnijih glumaca današnjice, pogotovo zvijezda akcijskog i žanra borilačkih vještina, su glumačku karijeru započeli kao kaskaderi.
U bivšoj Jugoslaviji
Neki od najpoznatijih jugoslovenskih i srpskih kaskadera su:
Međunarodna unija za telekomunikacije
Međunarodna unija za telekomunikacije (, ITU) je specijalizirana agencija UN-a za telekomunikacije. Osnovana je na IV. međunarodnoj konferenciji o radiokomunikacijama u Madridu 1932., a 1934. nasledila je Međunarodnu telegrafsku uniju osnovanu 1865.. Sedište joj je u Ženevi od 1948.
Aleksandar Šapić
Sportske organizacije
Pored trofejne vaterpolo karijere, doprinos srpskom sportu pružio je i kroz angažovanje u sportskim organizacijama. Predsednik vaterpolo kluba „Crvena zvezda“ bio je od 2003. do 2004. godine.