cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ćerka cara Dušana
Navod Nićifora Grigore
Vizantijski istoričar i Dušanov savremenik, Nićifor Grigora, u svom delu „Romejska istorija“ govori o srpskom poslanstvu upućenom emiru Orhanu 1351. godine rečima :
mini|levo|200p|Lik malog Uroša sa freske mini|desno|200p|Lik druge figure sa freske U komentarima Grigorinog dela, u sklopu knjige „Vizantijski izvori za istoriju naroda Jugoslavije VI“ (obrađivali su ga Ćirković i Ferjančić) kaže se da u njegov navod nema razloga sumnjati i da to nameće pitanje broja dece Stefana Dušana i žene mu Jelene.
Nešto kasnije u svom delu, Grigora pominje Dušanove pregovore sa vizantijskim carem Jovanom V o sklapanju saveza (proleće 1351 ). On je Jovanu ponudio da savez učvrste sklapanjem braka, između njega i Teodore, sestre Dušanove supruge Jelene, dok bi njegova tadašnja supruga Jelena Kantakuzin, bila predata Srbima na čuvanje. Iako je Jovan prihvatio ovaj predlog, do realizacije ovog braka nije došlo, ali je savez ostao na snazi i srpske snage (4.000 konjanika ) su se u jesen 1352. godine, pridružile Jovanu u borbi protiv Kantakuzina i Osmanlija (bitka kod Dimotike).
Freska u Dečanima
mini|desno|350p|Deo freske na kojoj je mlađa figura, koja se nalazi sa Jelenine leve strane Pored navoda Nićifora Grigore, potvrda postojanja Dušanove ćerke mogla bi da bude freska na zapadnom zidu južnog (svetog Nikole) paraklisa naosa u Dečanima, na kojoj su oko kraljice Jelene naslikani mladi Uroš sa vencem i još jedna mlada figura, viša (starija) od Uroša, a smatra se da je freska nastala pre jeseni 1343. godine. Figura jedina na glavi nema venac na kompoziciji, natpis pored nje je u celini uništen, zbog čega je nemoguće, sa sigurnošću, utvrditi o kome je reč, a jedino je njeno odelo ukrašeno dvoglavim orlovima, simbolom Nemanjića, ali i Paleologa. Neki su smatrali da bi to mogao da bude portret Dušanove ćerke ili čak Uroševe verenice, ali je danas prihvaćeno stanovište da je najverovatnije u pitanju Dušanov polubrat, Simeon Siniša. Branislav Todić smatra da nije u pitanju Dušanova ćerka, jer se kraljevske kćeri ne slikaju u prvoj zoni među stojećim figurama, već samo u okviru šire kompozicije ili loze Nemanjića, pa bio ovo predstavljalo presedan u srpskoj srednjovekovnoj umetnosti. U narteksu iste crkve, naslikana je 1346/1347. godine Loza Nemanjića, na kojoj su vidljivi tragovi kasnijih prepravki stilske prirode. U sklopu nje, naslikane su četiri ženske figure i nijedna od njih ne predstavlja eventualnu Dušanovu ćerku. Pored njih, na kompoziciji se nalazi i Dušanov polubrat Simeon Siniša, kao i njegov rano preminuli brat Dušman.
Irina, kao Dušanova ćerka
Prvi problem u ovoj identifikaciji predstavlja činjenica da je u doba kada Grigora pominje udaju Dušanove ćerke (1351), Irina već bila udata za Preljuba (Toma je rođen pre 1350), koji od 1348. godine ima titulu kesara i upravlja Tesalijom iz Trikale. Sama titula je, u hijerarhijskom smislu, ispod titula sevastokratora (dodeljene mužu Dušanove polusestre) i despota (bratu Dušanove žene), a upotreba termina brat/sestra u poveljama nije nužno označavala krvno srodstvo, već i ličniji odnos vladara sa nekim od svojih podanika,za posebno prijateljstvo, bliskost, ili kakav drugi naročit odnos obeležen možda zahvalnošću , ali se smatra se da je Irina, na neki način, bila rodbinski povezana sa Dušanovom porodicom. Pored toga, u slučaju da je Irina bila Dušanova ćerka, to bi značilo da se njen sin Toma oženio svojom tetkom, pošto je otac njegove supruge Marijin, bio Dušanov polubrat, Simeon Siniša.
Reference
__BEZSADRŽAJA__
Rathjensdorf
Ratjensdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 496 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057067.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Ratjensdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 32 metra. Površina opštine iznosi 11,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 496 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Santa Anita de la Luz, San Miguel de Allende
Santa Anita de la Luz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2121 m.
Zagora
Zagora je povijesno-zemljopisni kraj u Hrvatskoj, u današnjoj srednjoj te dijelom sjevernoj Dalmaciji (Splitsko-dalmatinska županija i Šibensko-kninska županija). U povijesti joj je pripadala i Bekija, područje Posušja i Gruda. Od kraja Drugog svjetskog rata se pod time podrazumijeva i širi pojam Dalmatinska zagora, nastao u doba SFRJ kao svojevrsni kontrast pojmu "Splitsko - trogirski industrijski bazen", odnosno zaleđe Dalmacije na kojima se, za razliku od primorskih krajeva, nisu razvili turizam i industrija, te su ta područja ostali pasivni, odnosno relativno siromašni krajevi iz kojih se iseljava stanovništvo. Danas Dalmatinska zagora obuhavaća čitavo područje Dalmacije koje nije na moru, od rijeke Krke do Neretve, za oduvijek posebne sredine (Kninska krajina, Drniška krajina, Zagora, Mućki kraj, Vrlička krajina, Cetinska krajina, Kliška krajina, Poljica, Omiška krajina, Imotska krajina i Vrgoračka krajina). U primorskim dijelovima Dalmacije se za Zagoru također koristi i kolokvijalni izraz Vlaška.
Озрем
Озрем је насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 343 становника (према попису из 1991. било је 426 становника).
Zagora
Zemljopis
thumb|200px|[[Crveno jezero kod Imotskog]] Obuhvaća prostor tzv. Kaštelanske, Trogirske i šibenske zagore te unešićki dio Drniške krajine. Geomorfološko - ekonimski, prostire se, po prilici između brda: Moseća na sjeveru, i Trtra, Boraje, Opora i Kozjaka, na jugu; te od sela Brštanova, Dugobaba i Radošića na istoku, do rijeke Čikole na zapadu. Pripada prostoru izrazitog krša i nema trajnih vodenih tokova. Uglavnom se sastoji od razmjerno niskih uzvisina malenih udolina i polja između njih, koji se pružaju u smjeru istok - zapad. Brda su gola ili prekrivena šikarom i niskom šumom, u poljima se nalaze obradive površine, a uz njih naselja. Klima je submediteranska,na imotskom i vrgoračkom području mediteranska. Tradicionalno gospodarstvo čini stočarstvo, uglavnom sitnog zuba, i poljoprivreda. Zbog neravnomjernog razvoja južnih hrvatskih krajeva u 2. pol. 20. st. u Zagori je vrlo izražena depopulacija.
Stanovništvo
Karakterizira je specifičan govor (štokavica-ikavski), koji je nazočan i u susjednoj BiH, mnogo nepovoljnog zemljišta (krša) te konzervativni pogledi na svijet. Stanovništvo primorskog dijela Dalmacije za stanovnike Zagore često koristi pežorativni izraz "Vlaji".
Озрем
Село се налази на многобројним косама око речице Озремице и њене десне притоке Бруснице.
Džask
Džask (perz. جاسک) je grad i luka u pokrajini Hormuzgan na jugu Irana, oko 225 km jugoistočno od pokrajinskog sjedišta Bandar-e Abasa. Smješten je na poluotoku koji se pruža u Omanski zaljev stvarajući manji Istočni i Zapadni Džaskanski zaljev. Područje oko grada zajedno sa zapadnim Golestanom specifično je kao jedino u Iranu gdje se javlja fenomen blatnih vulkana. Obalnim makranskim područjem oko grada prevladava vruća pustinjska klima (<tt>BWh</tt>) s vrućim ljetima i blagim zimama, a vegetaciju mu čine uglavnom palme.
Balzarine, Varese
Balzarine je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Озрем
Село је разбијеног типа, па су му куће раштркане и у породичним групама. Свега има у селу 182 домаћинства.
Balzarine, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Озрем
Сеоска преслава је на Мали Спасовдан.
Село је тешко страдало у току Другог светског рата, када су побијени многи људи у селу.
Демографија
У насељу Озрем живи 310 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 51,4 година (48,6 код мушкараца и 53,8 код жена). У насељу има 134 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,56.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Литература
''Миленко С. Филиповић: Таково, Српски етнографски зборник, 1960.''
Zagora
Povijest
Od prvog spomena u ranom srednjem vijeku nazivana je "Zagorjem". U kasnom srednjem vijeku možda je bila posebna knežija (comitatus Zagorie). Za turske (otomanske) vladavine, od 1. pol. 16. do kraja 17. st., činila je istoimenu upravnu jedinicu - nahiju. Početkom mletačke vladavine (1699. - 1797.) podijeljena je, uglavnom između Drniške i Trogirske krajine, pa od tada ne čini više posebnu upravnu jedinicu. No, naziv "Zagore" za navedeni kraj očuvan je do danas, s tim što je stariji naziv, Zagorje, tijekom 19. st. prešao u današnji oblik. Općine koje se čitave danas nalaze u Zagori, i koje ju većim dijelom obuhvaćaju, jesu: Unešić, Lećevica i Prgomet; dok su njeni rubniji dijelovi u sastavu upravnih jedinica čije sjedište nije u Zagori.
Klima
Prevladava kontinentska klima sa oštrim i vrlo hladnim zimama te vrućim ljetima sa čestim lokalnim pljuskovima. Zimske jutarnje temperature spuštaju se ispod -10 stupnjeva, dok su dnevne od 3-6. Ljetne temperature su iznad 35 stupnjeva. Padaline su često obilne. Zimi je to najčešće snijeg, a ljeti su pljuskovi kiše. Na Dinari, Kamešnici i Biokovu zimi visina sniježnog pokrivača je viša od 3 metra.
Kultura
Od većih događanja u Zagori tu su: sinjska Alka, proslava i hodočašće Velikoj Gospi u Sinju i Zelenoj katedrali u Prološcu, Sajam pršuta u Sinju, Glumci u Zagvozdu, te brojne športsko-kulturno-zabavno-gastronomske manifestacije (seoski športovi: borbe bikova (npr. Bikijada u Radošiću), potezanje konopa, trke magaradi, potezanje klipa...) diljem zagorskih mjesta, koje su se posebice raširile u 21. stoljeću.
U novije se vrijeme ovaj kraj počeo brže razvijati izgradnjom autoceste Zagreb-Split.
Džask
Grad je u historiji bio nezaobilaznom stanicom na pomorskom putu između Irana i Indije, stoga su ga mnogi historičari pokušavali identificirati s mjestima iz drevnih putopisa. Među takvim toponimima su Badis iz Arijanove „Indike“, rt Carpella i Dagasira iz Ptolemejeve „Geografije“, te Omana iz „Puta oko Eritrejskog mora“. Svaka od navedenih pretpostavki je diskutabilna, no zato se s priličnom sigurnošću može potvrditi da Džask pripada području kojeg su prema drevnom pomorcu Nearh nastanjivali tzv. ribojedi. U djelima ranoislamskih geografa poput Jakuta i Kazvinija spominje se otok Džasak kojeg danas poistovjećuju uglavnom s Larakom. Plovidba od Džaska do Sinda u srednjem vijeku trajala je šest tjedana.
Ekonomija grada danas se temelji pretežito na ribarstvu i uzgoju datulja. Godine 2007. najavljen je projekt izgradnje naftovoda od Džaska do Neke u Mazandaranu. Džask je državnom cestom 91 povezan s Minabom i Bandar-e Abasom na sjeverozapadu, cestom 98 s Čabaharom na istoku, a lokalna cesta spaja ga i s ruralnom unutrašnjosti na sjeveru. Istočno od grada nalazi se Aerodrom Džask, a od 2008. gradskim lučkim kapacitetima služe se i oružane snage Irana. Većina populacije Džaska su Baluči, a prema popisu stanovništva iz 2006. godine u gradu je živjelo 11.133 ljudi.
Emilio Peña, San Buenaventura
Emilio Peña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Buenaventura.
Zagora (Kotor)
Zagora je naselje u opštini Kotor u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 48 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 36 stanovnika).
Selo se nalazi u oblasti Grbalj.
Demografija
U naselju Zagora živi 40 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 52,8 godina (55,7 kod muškaraca i 50,6 kod žena). U naselju ima 21 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,29.
Rancho San David, Villa de Arista
Rancho San David je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1624 m.
Dartmouth koledž
Dartmouth College (Dartmutski koledž) je privatni, koedukacijski univerzitet koji se nalazi u gradu Hanover u američkoj državi New Hampshire. Osnovan pod nazivom "Trustees of Dartmouth College," predstavlja člana Lige bršljana, odnosno jedan od devet kolonijalnih koledža osnovanih u SAD prije stjecanja nezavisnosti. Osim što u njemu postoji diplomski studij iz slobodnih vještina, na Dartmouthu se nalazi medicinski, strojarski i ekonomski fakultet, kao i 19 fakulteta koje daju diplome iz raznih oblasti nauke i umjetnosti. S ukupno 5.848 studenata, Dartmouth je najmanja od svih škola Lige bršljana.
Osnovan je godine 1769. od kongregacionalnog svećenika Eleazara Wheelocka sa sredstvima koje je uglavnom prikupao indijanski svećenik Samson Occom, a prvotna misija Koledža je bila da se domordačko stanovništvo Sjeverne Amerike odrekne svoje kulture i prihvati kršćanstvo. Nakon dugotrajnog perioda financijskih teškoća i političkih pritisaka, Dartmouth je od relativno nepoznate postao poznata škola početkom 20. vijeka.
Dartmouth se nalazi na ruralnom zemljištu od 269 rali (1.1 km²) u oblasti Upper Valley u New Hampshireu. S obzirom da je Koledž izoliran, dosta studenata sudjeluje u sportskim programima i Grčke organizacije Dartmouth Collegea. Dartmouth ima 34 sportska tima koji se u raznim sportovima natječu u konferenciji Lige bršljana u Diviziji I NCAA Division I. Studenti su također poznati po vjernosti drevnim tradicijama Koledža.
Niesób
Niesób zvana i Samicą je riječica u sredini Poljske, lijeva pritoka Prosne duga 30 km.
Hidrologija
Porječje rijeke prostire se po Velikopoljskom i Lodzkom vojvodstvu.
Miroslav Kravar
Miroslav Kravar (Šibenik, 6. april 1914 — 14. januar 1999) hrvatski lingvist, klasični filolog, prevodilac, redovni profesor klasične filologije Filozofskog fakulteta u Zadru i slavistike na univerzitetima u Frankfurtu i Bonu. Dopisni član Slovenske akademije znanosti i umetnosti od 23. maja 1985. Od 1940. bavi se naučnim radom u lingvistici, klasičnoj metrici modernih jezika, povremeno i književno–kritičkim temama. Prevodio je s ruskoga stručna i književna dela. Otac akademika Zorana Kravara.
Život i rad
Osnovnu školu i klasičnu gimnaziju završio u Šibeniku, klasičnu filologiju i hrvatskosrpski jezik na Filozofskom fakultetu u Zagrebu (1932–1936). Radi naučnog usavršavanja boravio na Sorboni i École des hautes études u Parizu (1937–1938). Radio najpre kao suplent i profesor Klasične gimnazije u Splitu (1939–1944). Posle rata, tokom kojeg je bio zatvaran od talijanskog okupatora zbog sumnje da sarađuje s Narodno–oslobodilačkim pokretom, radi kao profesor ruskog jezika na Visokoj pomorskoj školi u Splitu (1945), potom u istoj Školi u Zagrebu (1945–1949 i 1952–1956), a kraće i u Klasičnoj gimnaziji u Zagrebu (1950–1952). Doktorat stekao radom Vidska vrijednost oblikâ latinskoga glagola na Sveučilištu u Zagrebu 1955. Od 1956. radi kao izvanredni profesor za klasičnu filologiju tek osnovanog Filozofskog fakulteta u Zadru, kojemu postaje prvi dekan (1956–1959). Redovni profesor postaje 1961. Od 1968. radi kao profesor slovenske lingvistike prvo na Univerzitetu u Bonu potom u Frankfurtu. Spoljni saradnik Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti od 1962. i član Société de Linguistique de Paris od 1938. Bio je aktivan učesnik mnogih međunarodnih naučnih skupova u Londonu, Ljubljani, Rimu, Šibeniku, Bukureštu, Pragu, Bonu, Skoplju, Bolonji, Dubrovniku.
Bio je među osnivačima časopisa Radovi Filozofskog fakulteta u Zadru (1960– ), čiji je urednik bio za lingvističko–filološki razdeo.
Opus
Knjige
Prevodi
Danakilska pustinja
thumb|right|300px|Vulkan Erta Ale u Danakilskoj pustinji Danakilska pustinja se prostire na sjeveroistoku Etiopije, jugu Eritreje i gotovo cijelom Džibutiju.
Danakilska pustinja je jedno najvrućih mjesta na Zemlji, gdje temperatura prelazi 60 °C. Teritorij pustinje prostire se po Afarskoj depresiji koja leži 100 metara ispod razine mora. Pustinja je geološki nastala kao presušeni rukavac Crvenog mora. Danakilska pustinja je jedno od najaktivnih vulkanskih područja na svijetu. Poznati su vulkani Erta Ale i Dabahu.
To je jedno od najnepovoljnijih mjesta na zemaljskoj kugli za život, pa ipak i tako skromnim uvjetima u Danakilskoj pustinji živi čak 130.000 stanovnika, nomada stočara. Većinom su to pripadnici naroda Afari Tigranje koji se uz nomadsko stočarstvo bave i kopanjem i vađenjem soli i trgovanjem s njim. U Danakilskoj pustinji žive i posljednji primjerci afričkog divljeg magarca (Equus africanus).
Zgornje Vetrno
Zgornje Vetrno je naselje u slovenskoj Općini Tržiču. Zgornje Vetrno se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 44 stanovnika.
Rancho José Sánchez, Sitio de Xitlapehua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1572 m.
Familia Lemus, Mexicali
Familia Lemus je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Belleau (En)
Belo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Šato Tjeri.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 135 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 106 metara (maksimalnoj 198 m, a minimalnoj 87 m).
Cleopatra (film, 1963)
Kleopatra je američko-britansko-švicarski epski historijski film snimljen 1963. godine u režiji Josepha L. Mankiewicza, poznat kao jedan od najskupljih, najspektakularnijih i najgledanijih filmova žanra, ali i kao jedna od najvećih komercijalnih katastrofa u historiji Hollywooda.
Naslovna protagonistica, koju tumači Elizabeth Taylor je Kleopatra VII, posljednja kraljica drevnog Egipta iz Ptolemejske dinastije. Radnja se odvija od 48. pne. do 30. pne. i prikazuje njene napore da dođe na vlast, a potom očuva nezavisnost svoje države od Rimske Republike, koristeći svoje zavodničke sposobnosti tako što prvo na svoju stranu dovede rimskog državnika i vojskovođu Julija Cezara (čiji lik tumači Rex Harrison), a nakon Cezarove smrti njegovog doglavnika Marka Antonija (čiji lik tumači Richard Burton).
Kleopatra je predstavljala jedan od najambicioznijih projekata tadašnjeg Hollywooda, odnosno studija 20th Century Fox. Snimanje su, međutim, od samog početka obilježili brojni problemi - svađe originalnog režisera Reubena Mamouliana sa producentima, nakon kojih ga je zamijenio Mankiewicz; bolest Elizabeth Taylor zbog koje se snimanje moralo odgoditi na godinu dana; degradacija setova i uvenuće egzotičnih "egipatskih" biljaka u londonskim studijima zbog kojih je snimanje premješteno u Rim, te, konačno, burna ljubavna veza Taylor i Burton, koja je studiju donijela negativni publicitet s obzirom da su oboje glumaca tada već bili u braku. 20th Century Fox je sve to začinio marketinškom kampanjom koja je bila gotovo jednako skupa kao i sam film, te je 1962. godine, još prije zakazane premijere, zapao u strahovite financijske probleme te morao praktički obustaviti djelatnost da se spasi od bankrota.
Kada je Kleopatra konačno puštena u kino-dvorane, originalna verzija, koja je trajala preko četiri sata, je srezana na tri sata kako bi se omogućio što veći broj kino-projekcija u jednom danu. Taj je potez pomogao da Kleopatra postane dotada najgledaniji film svih vremena, ali ni to nije moglo nadoknaditi ogromne troškove. 20th Century Fox je zbog toga ostao na rubu bankrota iz koga ćega izvući tek uspjeh mjuzikla Moje pjesme, moji snovi. Zbog toga je Kleopatra postala simbolom hollywoodske megalomanije, ali i označila kraj ere velikih historijskih spektakala "većih od života". Još prilikom same produkcije je postao predmetom brojnih parodija kao što su francuski strip Asteriks i Kleopatra i britanska filmska komedija Carry On Cleo.
Kritičari su prema filmu uglavnom bili hladni, pri čemu se hvalio izuzetan trud uložen u rekonstrukciju drevnog svijeta kao i Harrisonova uloga, dok je sa druge strane predmetom kritike bio i scenarij koji nije dobro prikazao likove i događaje. Te su zamjerke dijelom prestale nakon što je 1990-ih izdana verzija od četiri sata.
Monterosso Stazione, Ancona
Monterosso Stazione je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Centralnokušitski jezici
Centralnokušitski jezici, jdna od glavnih podskupina kušitskih jezika kojima se služi nekoliko plemena u istočnoj Africii. Sastoji se od četiri uže podskupine koje obuhvaćaju (4; prije 5 jezika) raširenih u Etiopiji i Eritreja:
Monterosso Stazione, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Čokonjar
Čokonjar je naseljeno mesto grada Zaječara u Zaječarskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 173 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 204 stanovnika).
Nalazi se na levoj dolinskoj strani Jelašničke reke, 1 km uzvodno od njenog ušća u Timok. Smešteno je zapadno od pruge Zaječar-Negotin, 16,5 km severoistočno od Zaječara.
Istorija
Selo je dobilo ime po obližnjem brdu Čoka (285 m), gde je i prvobitno osnovano krajem 18. i početkom 19. veka od povratnika, nekedašnjih stanovnika sela Koprivnice, izbeglih u Vlašku zbog turskog zuluma.
Pominje se prvi put 1811. godine, a do 1840. je fizionomski deo Koprivnice. Zatim dobija status samostalnog naselja.
Demografija
U naselju Čokonjar živi 139 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,5 godina (41,9 kod muškaraca i 44,9 kod žena). U naselju ima 42 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,12.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Boureni, Balș
Boureni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Balș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1425 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Jasna Diklić
Jasna Diklić (Sarajevo, 8. mart 1946) je bosanskohercegovačka filmska i pozorišna glumica.
Godine 1976. diplomirala je na odsjeku za scenske umjetnosti Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Sarajevu. Prvu kazališnu ulogu odigrala je u Banjoj Luci 1969., a od 1972. igra u sarajevskom Kamernom teatru 55.
Campo Número Uno B, Cuauhtémoc
Campo Número Uno B je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Los Riegos, Técpan de Galeana
Los Riegos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Campo Número Uno B, Cuauhtémoc
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 352 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2098 m.
Abbadia San Salvatore, Siena
Abbadia San Salvatore je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6364 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Opština Surdulica
Opština Surdulica (Община Сурдулица je opština u Pčinjskom okrugu na jugoistoku Srbije. Po podacima iz 2002. opština je imala 22.190 stanovnika. Sedište opštine je u gradu Surdulica (10.914 stanovnika). Prema procenama RZS, broj stanovnika na području opštine Surdulica, spao je ispod 20.000, pa tako iznosi oko 18700, što je vrlo zabrinjavajuće. Takodje podaci zavoda za statistiku, upozoravaju da je opasnost od bele kuge na području opštine Surdulica vrlo visoka, i da se moraju preuzeti hitne mere, za popravljanje ove situacije. U prilog tome podatak, za 2018 godinu, na području ove opštine rodjeno je 164 beba, a umrlo 247 osoba (pa je prirodni priraštaj izuzetno negativan, i iznosi -4,4). Tendencija je da se broj umrlih do 2020 povećao, a da je broj novorodjenih opao.
Geografija
mini|290px|d|Opština Surdulica u [[Pčinjski okrug|Pčinjskom okrugu]] Opština Surdulica smeštena je u slivu reke Vrle, Masuričkom polju, slivu Gornje Jerne i Božičke reke, a zahvata i deo Vlasinske visoravni. U blizini je Vlasinsko jezero bogato ribom. Opština je poznata po planinskim izvorima vode.
Površina koju zahvata opština Surdulica iznosi 628 km², podeljena na 22 mesne zajednice na nadmorskoj visini od 475 m (gde se nalazi grad Surdulica), pa do 1.500 m nadmorske visine. Njenu istočnu granicu čini državna granica prema Bugarskoj u dužini od 42 km, gde se nalazi i granični prelaz Strezimirovci.
Kroz Surdulicu, okruženu visokim planinama Vardenikom (najviši vrh Veliki Strešer 1.875 m) i Čemernikom (1.638 m), protiče reka Vrla (duga 27 km) koja sa svojim pritokama čini značajni hidropotencijal.
Naseljena mesta
Opština Surdulica ima 41 naselje.
Turizam
Turistički objekti su raspoređeni na prostoru cele Vlasine. Na putu iz Surdulice ka Vlasini nalazi se Promaja odakle se pruža lep pogled na jezero, i gde je smešten Motel Jezero sa četrdesetak ležaja. U neposrednoj blizini Promaje na Vlasini Okruglici nalazi se odmaralište preduzeća Srbija šume sa dvadesetak ležajeva i Zastave sa pedesetak ležajeva. Od Promaje do brane raspoređene su brojne vikendice a najbrojnije su na samoj brani. Na tom području se nalazi i hotel Vlasina koji sa depandansom ima oko 200 kvalitetnih ležaja sa pratećim objektima koji pružaju dobar odmor gostima. Pored hotela Vlasina nalazi se odmaralište Zavoda za zapošljavanje, EPS-a, Ferijalnog saveza, Nevtursa, hotel Narcis i drugi objekti sa ukupno 500 ležaja.
Dalje od brane ka Vlasotincu nalazi se Crna Trava koja ima lep motel Vilin lug sa 30 kreveta. U privatnom smeštaju moguće je angažovati oko 1000 ležaja. Svi pobrojani kapaciteti su tokom letnje i zimske sezone uglavnom puni. Ljudi ovog kraja mnogo očekuju od realizacije projekta Vlasine kao turističkog centra koji ima republički značaj i za čiju realizaciju su urađeni svi potrebni planovi pre više od 10 godina.
Turističku ponudu obogaćuju i tradicionalne manifestacije:
Nosilac razvoja turizma na Vlasini su HUP Evropa iz Surdulice, Turistički savez Surdulice i druge institucije iz ovog i susednih gradova. Doprinos širenju imena Vlasine daje u poslednje vreme i jedinstvena fabrika pitke vode Vlasinka iz Toplog Dola nadomak Vlasinskog jezera.
Los Riegos, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 840 m.
Луњевица
Луњевица је насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 512 становника (према попису из 1991. било је 541 становника). Село је у северној подгорини планине Вујна.
Село је разбијеног типа и има неколико заселака, са свега 151 домаћинством. Кроз село пролази друм Горњи Милановац-Мрчајевци и ивицом западне стране села пролази Ибарска магистрала. Удаљено је 22 километра од Чачка, 44 од Крагујевца и 122 од Београда. Записа у селу има седам. Крстоноше су ишле на Белу Суботу.
Историја
Родом из Луњевица су били браћа Никола и Јоксим Карамарковићи. Никола, зет Карађорђев, био је војвода Црногорске кнежине, па командант ужичког града. Умро је у Хотину 1816. године. Јоксим је био најпре скелеџија, па је 1813. постао ужички војвода и погинуо исте године на Равњу.
Из села је и Никола Милићевић Луњевица, побратим кнеза Милоша, деда краљице Драге Обреновић.
Cijanogen bromid
Cijanogen bromid je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 105,921 Da.
Луњевица
Историја
У селу је подигнут споменик борцима из села који су погинули у рату 1941-1944. Од 1949. у селу постоји сељачка радна задруга.
Seti II
Seti II (ili Sethi II), bio je peti po redu vladar Devetnaeste dinastije Egipta koji je vladao u periodu 1203. pne. - 1197. pne.. Prijestolno ime Userkheperure Setepenre znači "Moćne su manifestacije Re, Chosen by Re.' Bio je sin faraona Merneptaha i njegove supruge Isisnofret. Vladao je u periodu poznatom po dinastijskim intrigama i kratkim vladavinama. Seti II se morao boriti s mnogim zavjerama, ali najozbiljniji problem je bio dolazak suparničkog kralja-uzurpatora po imenu named Amenmesse. Taj vladar, najvjerojatnije njegov sin, u drugoj godini njegove vladavine je preuzeo kontrolu nad Tebom i Nubijom.
Луњевица
Историја
Западном страном села је до 1. децембра 1969., када је уклоњена због процене надлежних да није економски исплатива, постојала железничка пруга узаног колосека Београд—Горњи Милановац—Сарајево.
Seti II
Seti II je uspio poraziti Amenmessea i ponovno ujediniti zemlju, a poslije je izbrisao svaki spomen na svog suparnika - koji je za vrijeme svoje vladavine oskrnavio Setijev nedovršeni grob i ubio njegovog glavnog radnika po imenu Neferhotep. thumb|250px|right|Mumija Setija II Vladavina Setija II je poznata po dva papirusa - jedan s književnim djelom Priča o dva brata koji neki egiptolozi tumače kao satirički komentar Setijevih suvremenika na dinastijske sukobe, a drugi je spis sa suđenja Panebu, radniku s grobnice optuženom za niz teških zločina.
Mosquero, New Mexico
je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Луњевица
Географија
Насеља која окружују Луњевицу су доста стара, осим Горњег Милановца који је основан тек 1853. Са североисточне стране се налази село Брусница, које се помиње још у 15. веку. Са запада се село граничи са Млаковцем, које је добило име по извору минералне и лековите воде. Са јужне стране Луњевице налази се насеље Прислоница које припада општини Чачак. Са југозападне стране испод Малог Вујна (745 метара) се налази манастир Вујан. Са источне стране се налази село Јабланица, са североисточне стране се налази Грабовица, а северно од Луњевице на некадашњем „Дивљем пољу“ се налази Горњи Милановац, а будући да се град проширио и на део Луњевице један део села је постао предграђе.
Mosquero, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 93, što je 27 (-22,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Луњевица
Клима
Клима је умереноконтинентална али са веома топлим летима и врло хладним зимама. Најхладнији месец је јануар са најнижом температуром од -20 °C, а најтоплији је јули када температура прелази 31 °C. Сунчано време у јуну траје 295 часова, а облачност је највећа у зимским месецима.
Демографија
У насељу Луњевица живи 407 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,1 година (40,8 код мушкараца и 43,4 код жена). У насељу има 165 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,10.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Šipokno
Šipokno je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Šipokno pripada opštini Ohrid.
Prirodni uslovi
Naselje Šipokno je smešteno u krajnje jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 5 km južno.
Šipokno se nalazi u istorijskoj oblasti Ohridski kraj, koja se obuhvata istočnu i severoistočnu obalu Ohridskog jezera. Naselje je smešteno visoko, na zapadnim padinama planine Galičice, a iznad Ohridskog jezera. Nadmorska visina naselja je približno 770 metara.
Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.
Istorija
Šipokno, mada staro naselje, tokom druge polovine 20. veka je gotovo u celosti za postalo turističko naselje.
Stanovništvo
Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Pedregal Tlalli, Tlayacapan
Pedregal Tlalli je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlayacapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1631 m.
Momena, Cosenza
Momena je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Smith & Wesson Model 3
Smith & Wesson Model 3 je revolver koji je originalno proizvodila američka kompanija Smith & Wesson od 1870. do 1915. godine. Ispaljivao je jedinstvene (metalne) metke kalibra .44 (11 mm) (.44 Henry), a punio se preko colindra koji se pomicao tzv. top-break metodom. Već na samom početku je tvrtka Smith & Wesson razvila dva modela - jedan za američku vojsku, koji je koristio metak .44 S&W American sa vanjskim podmazivanjem; te drugi za Rusko Carstvo, koji je koristio metak .44 Russian. Godine 1871. ga je američka vojska pod nazivom Schofieldov pištolj (Schofield Gun) uvela kao svoj prvi standarndni pištolj. Dvije godine kasnije zamijenjen mnogo poznatijim Coltom 1873. Posao sa Rusijom je umalo Smith & Wesson doveo do bankrota, jer su ruski oružari u Tuli obrnutim inženjeringom stvorili vlastitu neovlaštenu kopiju jednake kvalitete. Usprkos svega, stekao je veliku popularnost među civilima, a od kojih je najpoznatiji Wyatt Earp, koji ga je koristio u znamenitom obračunu kod O.K. Corrala.
Od 2000. ga za kolekcionare i streljačke entuzijaste proizvode Smith & Wesson, Armi San Marco i Uberti.
Corghe, Reggio Emilia
Corghe je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Opština Bala, Mehedinți
Bala je opština u Rumuniji u okrugu Mehedinci.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Činovi Vojske Srbije
Činovi Vojske Srbije mahom odgovaraju činovima nekadašnje vojske Srbije i Crne Gore, dok se koriste potpuno nove oznake koje je osmislio potpukovnik Jovica Milak. Dodat je čin brigadnog generala a u mornarici čin komodor.
Rand, West Virginia
Rand je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Zvirče
Zvirče je naselje u slovenskoj Općini Tržiču. Zvirče se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 396 stanovnika.
Barrio el Quince, Francisco I. Madero
Barrio el Quince je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2005 m.
Amba Mariam
Amba Mariam je danas gradić u središnjoj Etiopiji, za vladavine cara Tevodrosa II znan kao njegova utvrda Magdala. Nalazi se u Regiji Amhara u Zoni Debub Volo. Leži na Etiopskoj visoravni na nadmorskoj visini od 2,300 m, udaljen je oko 60 km zapadno od Desea i oko 422 sjeverno od Adis Abebe.
Prema podacima Središnje statističke agencije Etiopije -(CSA) za 2005., Amba Mariam imao je 1,899 stanovnika, od toga 988 muškaraca i 911 žena.
Historija
thumb|left|240px|Britanski brodovi iskrcavaju tajnu vojnu misiju u Zaljevu Zeila, decembar 1867. Još početkom 19. vijeka Magdalu su koristili okolni stanovnici kao prirodno sklonište i utvrdu za ratova i nevolja.
Danas je malo tog ostalo vidljivog od nekadašnje carske utvrde, najočuvaniji je veliki tevodrosov top Sevastopolj težak 6.7 tona.
U napuštenu tvrđavu Magdala, nakratko su se sklonile pristaše svrgnutog cara Lij Ijasua, nakon poraza u Bitci kod Segale. Lij Ijasu je uspio pobjeći iz opkoljene utvrde 18. jula 1917 i skrivati se u Afarskoj pustinji punih pet godina.
Koalicija radikalne ljevice
Koalicija radikalne ljevice (grčki: Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Synaspismós Rizospastikís Aristerás), poznata i po svom akronimu SYRIZA je koalicija grčkih partija ljevice.
Parlamentarni lider koalicije je Alexis Tsipras, koji je ujedno i lider Synaspismos-a, najveće partije u toj koaliciji.
Opština Santa Catarina Loxicha, Oaxaca
Santa Catarina Loxicha je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 746 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 999 m.
Koalicija radikalne ljevice
Osnivanje
Koalicija je na izborima 2004. dobila 241 539 glasova (3.3%) i tako osvojila 6 mjesta u parlamentu, i to samo iz jedna partije - Synaspismos, zbog tog su nastali problemi, jer su manje partije optužile Synaspismos da je iskoristio Koaliciju za svoje ciljeve.
Nakon svih svađa je Koalicija radikalne ljevice na slijedećim izborima održanim 2007., imala još više uspjeha.
Koalicija danas
thumb|right|260px|Demonstracije pristaša Koalicije [[2007.]] Danas u Koaliciji radikalne ljevice djeluju slijedeće partije:
Članstvo u međunarodnim organizacijama
Koalicija radikalne ljevice je član Evropskog socijalnog foruma.
Xamtanga jezik
Xamtanga jezik (agawinya, khamtanga, simt’anga, xamir, xamta; ISO 639-3: xan), afrazijski jezik centralnokušitske skupine, kojim govori 143.000 ljudi (1994 census) u regiji (kilil) Amhara. Od ovog broja 93,889 je monoligualnih, dok etnička populacija Xamira iznosi 158.231 (1994 popis).
Piše se etiopskim pismom.
San Marino, Bologna
San Marino je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 876 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Balș, Balș, Iași
Balș je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Balș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Šum (Struga)
Šum je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Šum pripada opštini Struga.
Prirodni uslovi
Naselje Šum je smešteno u krajnje zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (6 km zapadno od naselja)]. Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 5 km zapadno.
Šum se nalazi u istorijskoj oblasti Drimkol, koja obuhvata priobalje Ohridskog jezera, oko mesta istoka reke Crni Drim iz jezera. Naselje je smešteno na severozapadnoj strani jezera. Zapadno od naselja izdiže se planina Jablanica, dok se istočno pruža Struško polje. Nadmorska visina naselja je približno 710 metara.
Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.
Stanovništvo
Šum je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 837 stanovnika.
Većinu stanovništva naselja čine Albanci (98%).
Pretežna veroispovest je islam.
Aldo Manucije
Aldo Pije Manucije (, Aldo Pio Manuzio, 1449./1452. – 6. veljače 1515) bio je talijanski humanist, učenjak, odgojitelj i utemeljitelj aldinske tiskare (Aldina). Kasniji dio svog života Manucije je posvetio objavljivanju i širenju rijetkih tekstova. Njegov interes za grčke rukopise i njihovo očuvanje obilježava ga kao inovativnog izdavača svog doba posvećenog izdanjima koja je proizveo. Njegove enhiridije, male prijenosne knjige, unijele su revoluciju u kulturu čitanja i prethodnica su modernih knjiga s mekim koricama.
Manucije je želio objaviti grčke tekstove za svoje čitatelje jer je vjerovao da su djela Aristotela ili Aristofana u izvornom grčkom obliku čista i nepatvorena prijevodom. Prije Manucija izdavači su rijetko tiskali sveske na grčkom, uglavnom zbog složenosti davanja standardiziranog grčkog pisma. Manucije je objavljivao rijetke rukopise u izvornom grčkom i latinskom obliku. Naručio je izradu slova na grčkom i latinskom jeziku koja nalikuju humanističkom rukopisu njegova doba; ti tipovi slova prvi su poznati prethodnik kurziva. Kako je popularnost Aldine rasla, Manucijeve su se inovacije brzo kopirale širom Italije, unatoč njegovim naporima da spriječi pirateriju izdanja Aldine.
Zbog sve veće reputacije pedantnih, točnih publikacija Aldine, Erazmo Roterdamski zatražio je od Manucija da objavi svoje prijevode Ifigenije u Aulidi.
U mladosti je Maucije studirao u Rimu želeći postati humanističkog učenjaka. Bio je prijatelj s Giovannijem Picom i podučavao je Pikove nećake, gospodare Carpija, Alberta i Leonella Pija. Dok je djelovao kao učitelj, Manuicje je objavio dva djela za svoje učenike i njihovu majku. U kasnim tridesetima ili ranim četrdesetima Manucije se nastanio u Veneciji i postao tiskar. Andreu Torresanija upoznao je u Veneciji i njih dvojica osnovali su Aldinu.
Manucije je poznat i kao "Aldo Manucije Stariji" kako bi ga se razlikovalo od njegovog unuka, Alda Manucija Mlađeg.
Djetinjstvo i mladost
thumb|left|200px|Bista Alda Manuzija; Panteon Veneto; Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti. Aldo Manucije rođen je u Basijanu, blizu Rima, između 1449. i 1452. godine. Odrastao je u bogatoj obitelji tijekom talijanske renesanse, a u mladosti je poslan u Rim da postane humanist. U Rimu je učio latinski jezik kod Gaspara iz Verone i pohađao predavanja Domizija Calderinija početkom 1470-ih. Od 1475. do 1478. Manucije je učio grčki jezik u Ferrari, a učitelj mu je bio Guarino da Verona.
Veći dio Manucijevog ranog života prilično je nepoznat. Prema Johnu Symondsu, koji je pisao u 11. izdanju Britanske enciklopedije, Manucije je dobio državljanstvo grada Carpija 8. ožujka 1480. godine, gdje je posjedovao imanje, a 1482. putovao je jedno vrijeme u Mirandolu sa svojim dugogodišnjim prijateljem i kolegom, Giovannijem Picom, gdje je boravio dvije godine i proučavao grčku književnost. Pico je preporučio Manuciju da postane odgojitelj njegovih nećaka, Alberta i Leonella Pija, prinčeva grada Carpija. U Carpiju je Manucije sklopio blisko prijateljstvo sa svojim učenikom Albertom Pijem. Krajem 1480-ih Manucije je objavio dva djela upućena svojim učenicima i njihovoj majci Caterini Pico; oba je djela u Veneciji objavio Baptista de Tortis: Musarum Panagyris sa svojom Epistola Catherinae Piae (ožujak/svibanj 1487. do ožujka 1491.) i Paraenesis (1490).
Obitelji Giovannija Pica i Alberta Pija financirale su početne troškove Manucijeve tiskare i dale mu zemlju u Carpiju. Manucije je zaključio da je Venecija najbolje mjesto za njegov rad te se smjestio tamo 1490. godine. U Veneciji je Manucije počeo prikupljati izdavačke ugovore, nakon čega je upoznao Andreu Torresanija, koji se također bavio tiskanim izdavaštvom. Torresani i Manucije postali su cjeloživotni poslovni partneri, a u prvom zajedničkom pothvatu Manucije je unajmio Torresanija da tiska prvo izdanje njegove latinske gramatike Institutiones grammaticae, objavljene 9. ožujka 1493.
Aldinska tiskara
Aldinska tiskara (Aldina), utemeljena 1494- godine, objavila je svoje prvo izdanje u ožujku 1495: Erotemata cum interpretatione Latina Konstantina Laskarisa. Andrea Torresani i Pier Francesco Barbarigo, nećak mletačkog dužda Agostina Barbariga, bili su vlasnici po 50 posto tiskare. Od Torresanijevoh 50 posto, Manuciju je dana jedna petina, no nije jasno je li se ta petina odnosi na deset posto vrijednosti Aldine ili na jednu petinu Torresanijevog dijela.
[[Datoteka:Aldo Manuzio Aristotele.jpg|thumb|right|260px|Manucijevo izdanje Aristotela, 1495–1498 (Libreria antiquaria Pregliasco, [[Turin]]).]]
Prvo veliko postignuće tiskare bilo je folijsko izdanje Aristotela u pet svezaka. Manucije je započeo prvi svezak svog Aristotelovog izdanja 1495. godine. Još su četiri sveska objavljena zajedno 1497. i 1498. godine. Tiskara je 1498. godine objavila devet Aristofanovih komedija, a Pietro Bembo uredio je Petrarkine pjesme koje je Manucije objavio u srpnju 1501. godine. Osim uređivanja grčkih rukopisa, Manucije je ispravio i poboljšao tekstove izvorno objavljene u Firenci, Rimu i Milanu.
Talijanski rat 1499–1504. na neko je vrijeme suspendirao rad tiskare. Za to je vrijeme Erazmo Roterdamski zatražio od Manucija da u Aldini objavi njegove prijevode Hekube i Ifigenije u Aulidi. U pismu Manuciju Erazmo se raspituje o predloženim planovima tiskare: jedno Platonovo djelo na grčkom i Biblija na više jezika. Prepiskom su se njih dvoje dogovorili. U prosincu 1507. Aldina je objavila Ifigeniju u Aulidi u oktavo formatu na 80 stranica s Erazmovim prijevodom s grčkoga na latinski. Zbog uspjeha i preciznosti njihove prve suradnje, Manucije se složio objaviti proširenu verziju djela Adagiorum collectanea, na kojoj je Erazmo radio. Erazmo je otputovao u Veneciju, gdje je prvih deset mjeseci proveo radeći u Aldini. Živio je u domu Manucija i Torresanija, gdje je dijelio sobu s Girolamom Aleandrom. Istraživanja kojih se pothvatio uz pomoć Manucijevih resursa i grčkih znanstvenika omogućila su mu da proširi svoju zbirku poslovica s 819 na 3260 odrednica. Tisak Aldine objavio je ovu novu i proširenu zbirku poslovica, Adagiorum chiliades, 1508. godine. Nakon objavljivanja ovig spisa, Erazmo je pomogao Manuciju lektorirati grčko izdanje Plutarhovih Etičkih spisa, zajedno s mnogim drugim izdanjima Aldine.
Manucije se za prijevode s grčkoga za potrebe Aldine oslanjao na Marka Muzura, Ivana Grigoropula i druge grčke suradnike. Objavio je izdanje manjih grčkih govornika (1508) i manja Plutarhova djela (1509). Tisak se ponovno zaustavio u vrijeme kad je Cambrajska liga pokušavala smanjiti utjecaj Venecije. Manucije se ponovno pojavio 1513. godine s izdanjem Platona, koje je posvetio papi Lavu X u predgovoru koji uspoređuje bijede rata i jade u Italiji sa uzvišenim i mirnim ciljevima učenjakovog života.
S povećanjem popularnosti Aldine, ljudi bi dolazili posjetiti trgovinu, prekidajući Manucijev rad. Manucij je postavio natpis na kojem je pisalo: "Tko god da ste, Aldo vas iznova pita što to želite od njega. Ukratko iznesite što trebati i odmah zatim otiđite".
Manucije se trudio postići izvrsnost u tipografiji i dizajnu knjiga i kad je objavljivao jeftinija izdanja. To se događalo u neprekidno tesškim uvjetima, uključujući probleme koji su nastajali zbog štrajkova njegovih radnika, neovlaštene upotrebe Manucijevih materijala od strane rivala i čestih prekida izazvanih ratovima.
Grčki klasici
Prije Manucija bilo je tiskano manje od deset grčkih naslova, od kojih se većina morala uvoziti iz milanske tiskare Accursius. Samo su četiri talijanska grada bila ovlaštena za izdavanje grčkih djela: Milano, Venecija, Vicenza i Firenca, a objavljivali su samo djela Teokrita, Izokrata i Homera. Venecijanski tiskar Giovanni da Spira objavljivao je grčke odlomke, ali je tražio da se minimalna grčka slova ostavljaju prazna i kasnije popunjavaju ručno.
Manucije je želio "nadahnuti i rafinirati svoje čitatelje zalivajući ih grčkim jezikom". Izvorno je došao u Veneciju zbog tamošnjih mnogobrojnih grčkih resursa; Venecija je držala grčke rukopise iz doba Carigrada i bila je dom velike skupine grčkih učenjaka koji su tamo doputovali s Krete. Venecija je bila i mjesto na kojem je kardinal Besarion 1468. godine darovao svoju veliku grčku zbirku rukopisa. Kako bi sačuvala drevnu grčku književnost, Aldina je naručila tip slova temeljen na klasičnim grčkim rukopisima, da bi čitatelji izvorni grčki tekst mogli autentičnije doživjeti.