cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sjevernokavkaski Emirat
Nastala je nekoliko mjeseci nakon što su u aprilu 1919. bjelogardejske snage Antona Denjikina zauzele Čečeniju i Dagestan te okončale režim tzv. Gorske Republike. Uzun-Hadži, dagestanski muslimanski vođa, je nakon toga počeo okupljati pristaše u teško pristupačnim planinskim dijelovima te oblasti, te je proglašen imamom Čečenije i Dagestana. U ljeto 1919. je odatle poslao proglas osmanlijskom sultanu Mehmedom VI tražeći od njega da uspostavi protektorat nad oblastima bivšeg Ruskog Carstva gdje su muslimani imali većinu. Od te inicijative nije bilo nikakve koristi, ali je zato Uzun-Hadži stekao određeni ugled nakon što su njegove snage početkom septembra 1919. porazile bjelogardejske snage. Nakon toga se 19. septembra 1919. Uzun-Hadži proglasio emirom Sjevernog Kavkaza i formirao vladu sa sjedištem u selu Vedeno, tradicionalnom uporištu Čečena u Kavkaskim ratovima.
Na ta područja su se, pak, sklonili dijelovi sovjetske 11. armije nakon poraza u okršajima sa bjelogardejcima. Njen zapovjednik je sa Uzun-Hadžijem započeo pregovore o savezništvu, koji su rezultirali ulaskom boljševika u vladu Emirata, odnosno pripajanjem Uzun-Hadžijevih oružanih formacija u Crvenu armiju. Boljševici i Uzun-Hadži su za nekoliko mjeseci porazili bjelogardejce i do proljeća 1920. ih protjerali sa Sjevernog Kavkaza. Nakon toga su, pak, sovjetske vlasti Uzun-Hadžiju poslale pismo s ponudom da ga i nadalje priznaju kao vrhovnog vjerskog vođu muslimana na Sjevernom Kavkazu, a da je on zauzvrat morao priznati sovjetsku svjetovnu vlast. Uzun-Hadži je to odbio, ali je nakon nekoliko dana umro. Za novog emira je proglašen Derviš Muhamad, ali on nije imao autoriteta ni spsoobnosti da se odupre sovjetskim zahtjevima, te je tako Sjevernokavkaski Emirat propao. Umjesto njega je vlast preuzela Gorska Autonomna Sovjetska Socijalistička Republika u sastavu Sovjetske Rusije.
Lecchi II, Siena
Lecchi II je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Plan de Arroyo, Francisco Z. Mena
Plan de Arroyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 425 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Alexandre Torres
(22. august 1966.) je brazilski nogometaš.
Hlorometil hloroformat
Hlorometil hloroformat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 128,942 Da.
El Beso, Aramberri
El Beso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2015 m.
Eccleston (St Helens)
Eccleston je danas samo kvart i parohija od 10,433 stanovnika grada Saint Helensa, na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.
Vipiteno, Bolzano
Vipiteno je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Eccleston (St Helens)
Administrativno podpada pod Metropolitanski borough St Helens.
Geografske karakteristike
Eccleston leži udaljen oko 20 km sjeveroistočno od centra Liverpoola, nedaleko Prescota, kao južno predgrađe Saint Helensa. Kroz Eccleston je svojevremeno prolazio tramvaj iz Prescota za Saint Helens.
Historija
Eccleston je u grad izrastao tokom 19. vijeka, zna se da je 1901. imao je 3,429 stanovnika.
Od kraja 18. vijeka (oko 1770.) u mjestu radi talionica bakra, koji se dovozio iz Angleseya, ona je radila do 1815. U to vrijeme Eccleston je imao i predionicu pamuka, ali je i ona zatvorena  1840.
Eccleston je danas pretežno samo stambeno predgrađe.
Granja Antonio Zavala, Irapuato
Granja Antonio Zavala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Oakland Acres, Iowa
Oukland Ejkers je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 156 stanovnika.
Granja Antonio Zavala, Irapuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1718 m.
Oakland Acres, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 156 stanovnika, što je 10 (6,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Melet
Melet (Μέλητος; fl. 4–3. vijek) bio je drevni atenski Grk iz deme Pit, poznat po tome kao što je kao tužitelj sudjelovao na suđenju i pogubljenju znamenitog filozofa Sokrata.
Život
O Meletovom životu se vrlo malo zna, a gotovo jedini izvor su njegovi portreti sokratskoj književnosti, prije svega Platonovim dijalozima, gdje je imenovan kao glavni Sokratov tužitelj. U Eutifronu, Platon opisuje Meleta kao najmlađeg od tri tužitelja, odnosno kako je imao "kvrgavi nos, dugu ravnu kosu i loše njegovanu bradu" te kako nije bio poznat Sokratu sve do suđenja. Melet se također nakratko spominje u Teetetu.
Hiela Mucho de Abajo, Guadalupe y Calvo
Hiela Mucho de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Montecillos, Tula de Allende
Montecillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Hiela Mucho de Abajo, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2402 m.
Montecillos, Tula de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2089 m.
Reforma, Tapachula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1737 m.
Caballete Motozintla, Motozintla
Caballete Motozintla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1578 m.
Loma de San Agustín, Yecuatla
Loma de San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 960 m.
Ciugudu de Jos, Unirea
Ciugudu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Unirea.
Darko Miladin
Darko Miladin (Dubrovnik, 1. travnja 1979.), hrvatski nogometaš
Nogomet je Miladin započeo igrati u pomlatku dubrovačkog GOŠK-a, a nastavio u mlađim uzrastima splitskog Hajduka gdje je do prve momčadi došao 1998. godine, igrajući na desnoj strani obrane ili veznog reda. S vremenom se probio do prve momčadi gdje je bilježio vrlo dobre igre. Sezone 1998./99. dobio je nagradu navijača kluba za najborbenijeg igrača - Hajdučko srce.
Do 2001. sve je išlo nabolje, a zabilježio je i 19 nastupa za mladu reprezentaciju. No, onda je početkom sezone zadobio težak lom noge koja ga je s terena izbacila čitavu nogometu godinu. Iako je i po povratku bio među standardnih 11, nikada više nije ponovio onakve igre kakve je imao prije teške ozljede. Početkom 2005. godine napustio je klub, otišavši u švicarski Schauffhausen, no, tamo se zadržao samo nekoliko mjeseci dok se nije opet vratio "kući". Uslijedila je tmurna sezona u kojoj je Hajduk bilježio vrlo loše rezultate. Nakon toga, ostao je Miladin još 6 mjeseci u Splitu, s kapetanskom trakom oko ruke. Dao mu ju je Zoran Vulić pod kojim je tu polusezonu od 18 utakmica momčad izgubila samo dvije, i to baš one kada kapetan nije mogao igrati radi kartona ili ozljede.
Tijekom zimskog prijelaznog roka te godine, otišao je u, tada, predposljednju momčad grčkog prvenstva, Ergotelis s Krete. Kasnije mu se pridružio i drugi hajdukovac, Mario Budimir s kojim je podigao momčad do sredine ljestvice, zabilježivši i pobjedu nad jakim Panathinaikosom u Ateni ( 1:0 ). Igra svih 90 minuta, a izostao je samo prilikom jednog crvenog kartona.
Bajahui, El Fuerte
Bajahui je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Coetzapotitla, Coetzala
Coetzapotitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coetzala.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1224 m.
Kaarel Eenpalu
Kaarel August Eenpalu, rođen kao Karl-August Einbund (Tartu, 28. svibnja 1888. – Kirov, 27./28. siječnja 1942.), estonski pravnik, novinar i političar koji je bio Državni starješina (1932.) i premijer Estonije (1938. – 1939.). Eenpalu je bio bliski suradnik i saveznik Konstantina Pätsa te se spominje kao tvorac termina "Doba šutnje", kojim se označava period autokratske vladaivine Konstantina Pätsa od 1934. godine pa do parlamentarnih izbora 1938. godine.
Rođen je 1888. godine kao Karl August Einbund, ali je 1935. godine estonizirao svoje ime i postao Kaarel Eenpalu. Srednju školu završio je u Tartuu, gdje je također upisao i studij prava, ali je diplomirao u Moskvi. Od 1910. godine bavi se novinarskim radom, prvo u dnevnim novinama Postimees, a kasnije i u drugim novinama. Tokom Prvog svjetskog rata aktvno je sudjelovao u vojsci, služeći kao niži komandant tokom 1917. i 1918. godine. Tokom Estonskog rata za nezavisnost, prvo je bio zapovjednik učeničkog bataljuna srednje škole u Tartuu, a kasnije i komandant manje borbene jedinice.
Od 1919. godine aktivno se bavi politikom. Bio je član Ustavotvorne skupštine (1919. – 1920.) i Narodne skupštine (1920. – 1937.), a držao je i niz važnih izvršnih funkcija u vlasti nezavisne Estonije. U četiri je navrata, prvi puta 1920. godine, bio ministar unutrašnjh poslova, zbog čega ga neki smatraju osnivačem estonske policije. Također je bio i predsjednik Narodne skupštine. Od 19. srpnja do 1. studenog 1932. godine bio je Državni starješina, a od 24. travnja 1938. do 12. listopada 1939. godine i premijer Estonije (od 24. travnja do 9. svibnja 1938. godine bio je v.d. premijera).
Nakon što je Sovjetski Savez u lipnju 1940. godine okupirao Estoniju, Eenpalu je nedugo zatim uhapšen, kao i dobar dio vodećih estonskih političara iz međuratnog razdoblja. Eenpalu je kasnije deportiran u Rusiju, odakle je smješten u gulagu Vjatlag u blizini Kirova, gdje je i preminuo 27. siječnja 1942. godine.
Eenpalu je sa suprugom Lindom imao četiri kćeri - Helmi-Aino (r. 1917.), Virve (r. 1919.), Tiiu-Hilju (r. 1921.) i Mai-Lindu (r. 1923.). Političarka Anne Eenpalu njegova je unuka.
Veliko Krčmare
Veliko Krčmare je naselje u Srbiji u opštini Rača u Šumadijskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 734 stanovnika.
Demografija
U naselju Veliko Krčmare živi 696 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,1 godina (43,3 kod muškaraca i 46,9 kod žena). U naselju ima 214 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,88.
Ландол, Смедерево
Ландол је насељено место града Смедерева у Подунавском округу. Према попису из 2011. у Ландолу је било 1141 становника (према попису из 2002. било је 1068 становника).
Veliko Krčmare
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Ландол, Смедерево
Историја
Село са налази северно од Колара на пиносавској површи, коју пресеца поток. Има трагова на основи којих се може претпоставити да је Ландол старије насеље. Северно од данашњег села је Селиште где је по предању, раније било ово село. У близини је и Црквено Брдо за које се мисли да је ту некада постојала црква. Не може се тачно утврдити када је Ландол основан. Предање говори да је село засновано за време Турака, да је првобитно било у Селишту, одакле је после одласка Турака премештено на данашње место. Писане трагове о Ландолу имамо из првих десетина 19. века. У арачким списковима из тога доба помиње се Ландол који је имао 1818. године 30 кућа, а 1822. 32 куће. Године 1846. Ландол је имао 51 кућу, а по попису из 1921. имао је 182 куће са 994 становника
Предање вели да су на месту данашњег Ландола била ланишта и дуваништа коларских Турака и да су они првих неколико породица ту населили.
До 1860. село није имало школу, већ су деца ишла у Коларе. Године 1890. школа је смештена у зграду општинске суднице, која је служила до 1923. када је подигнута нова школа. Село није имало своју цркву, црква у Коларима била је заједничка. Године 1902. основана је Земљорадничка Кредитна Задруга. .(подаци датирају од 1718-1925. г)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Атар села Ландол наслања се на побрђа која су погодна за гајење винограда и воћа. Равнице су поред бившег Цариградског друма и у долини реке Раље. У средини села, поред ландолског потока, на неколико метара дубине има угља. Пре Другог светског рата угаљ је вађен на имању Петра Стојадиновића и Ђорђа Пантића.
Хидрографија
На западној страни сеоског атара, упоредо са аутопутем, тече река Раља, која атар села Ландола дели од атара села Биновца. У новије време река Раља је каналисана, а на многим местима исправљена, тако да више не кривуда. Река раља извире код села Парцана (Космај) и улива се у реку Језаву, између села Враново и Радинца у смедеревској општини. У реку Раљу улива се Ландолски поток, који одводи воду свих осталих потока у селу као што су: Давидолски поток, Лештарски поток и Рибник. До пре неколико година у атару Раље постојала је и речица Млака, која се уливала у старо корито реке Раље, али када је пре неколико година ископан канал за одвођење подземних вода и реке Раље регулисане, Млака је пресушила.
Биљни и животињски свет
Подручје села Ландол периодично је мењало облике вегетације. За време Римљана и српске средњовековне државе, било је релативно доста обрадивог земљишта, док је за време турске владавине било доста запуштеног земљишта. Цариградским друмом пролазили су многи путници и ове крајеве описали као ретко насељене. У атару села Ландола и данас има доста животињског света, највише зечева, срна, лисица и јазаваца. Има доста и птица. Најбројнији су врапци, птице певачице, али има и доста врана, гаврана, сврака, гугутки, нешто мало грлица, те дивљих голубова, јаребица и фазана.
Споменици
Године 1983.подигнут је у сеоској порти, која је претворена у парк, Споменик изгинулим Ландолцима у два светска рата, са њиховим иманима. Порта, заједно са зградом месне канцеларије, ограђена је гвозденом оградом и засађена зимзеленим дрвећем. Дуд одакле су пре Другог светског рата ношене литије није посечен. Од 1993.године, на дан 22.маја, тзв.св.Николу, поново се носе литије, јер је то сеоска слава.
Општинско земљиште
Некада је било доста сеоског земљишта, данас постоје мање површине. Деонице, које су биле власништво Коларског спахије почетком двадесетог века, раздељене су становницима села, а једна парцела дата је школи, Нешто сеоског земљишта има у Давидолу и на Лештару код Ћуприје.
Коришћена Литература
У уводном делу аутор је дао кратак историјски преглед овог подручја од праисторијских времена до стварање државе Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца. Највећи прилог у овом делу чине ,»Летописи« и трудио се да не пропусти ниједну важну чињеницу у прошлости описиваних места.
Иначе Монографија Подунавске области (Панчево, 1929) коју је саставио др Владимир Марган сачињена је од три дела и представља и данас једно од незаобилазних дела за проучавање Србије и Баната.
Mesta (razvrstavanje)
Mesta može značiti:
Pavo Marković
Pavo Marković (Dubrovnik, 20. travnja 1985.), hrvatski vaterpolist.
Igra za VK Jug iz Dubrovnika, na poziciji napadača. Nastupio je za hrvatsku vaterpolsku reprezentaciju 33 puta. S Jugom osvojio je naslov prvaka Europe 2006., Europski superkup, 3 naslova državnog prvaka i 2 nacionalna kupa. Postigao je posljednja dva gola za zlatnu medalju u finalu Svjetskog prvenstva 2007. u Melbourneu. Kao trener Solituda dva je puta (2008. i 2009.) osvojio dubrovačko kupališno amatersko natjecanje Divlju ligu.
Restitucijski edikt
Restitucijski edikt je odluka rimsko-njemačkog cara Ferdinanda II. službeno objavljena 6. marca 1629, prema kojem se vlasništvo crkvenih posjeda u Carstvu trebalo vratiti na stanje od prije 1552. godine kada je skolopljen Sporazum u Passau kojim su bili privremeno okončani sukobi između katolika i protestanata u tadašnjoj Njemačkoj. Odluka je donesena jedanaest godina nakon izbijanja novog sukoba poznatog kao Tridesetogodišnji rat, a u kome su car i katolici dotada postigli izuzetne uspjehe te iskorijeniti ili protjerati protestante iz velikih dijelova Njemačke.
Razlozi za edikt
Augsburški verski mir iz godine 1555. je dao pravo izbora vjeroispovjesti svjetovnom plemstvu, ali ne i crkvenom. Crkveni velikodostojnici koji bi se odlučili preobratiti na protestantizam su svoje posjede morali predati katoličkim feudalcima (što se zvalo pravilo crkvene rezervacije, reservatorum ecclesiasticum 1552). Tu odluku, međutim, protestantski knezovi nisu poštovali. Prethodni carevi Ferdinand I. i Maksimilijan II. na to nisu reagirali, nastojeći održati mir i političko jedinstvo Carstva. Tako su brojni crkveni posjedi prethodnih dceenija prešli u protestanske ruke ili bili sekularizirani, a što je uključilo nadbiskupiju Bremen (1560) i Magdeburg (1566), sedam biskupija i oko 500 samostana.
Poslije toga je Ferdinand I, kako bi pridobio protestante, Augusburški mir nadopunio dodatnom deklaracijom (Declaratio Ferdinandea), kojom jamči vjersku slobodu svim podanicima u carskim gradovima i crkvenim posjeda. Međutim, to pravilo, zbog načela cuius regio - eius religio katolički knezovi nisu htjeli priznati jer nikad nije potvrđeno od strane Reichstaga.
Donošenje edikta
Ferdinand II. je Restitucijski edikt donio u trenutku kada se činilo da je konačna pobjeda nad protestantima u ratu neizbježna, pa bilo kakvi ustupci protestantima više nisu potrebni. Praktična primjena edikta je, međutim, značila da će njemački protestanti izgubiti zemlju i financijske resurse akumulirane prethodnih decenija, a što je neke od njih nagnalo, da svemu usprkos nastave borbu. To je posebno bio slučaj u Sjevernoj Njemačkoj, čiji su knezovi u pomoć pozvali Gustava Adolfa II, protestantskog kralja susjedne Švedske. Njegova se vojska sljedeće godine iskrcala u Njemačku i započela pohod u kojem će carskim i katoličkim snagama nanijeti niz teških poraza i tako preokrenuti ishod sukoba.
Mir u Lübecku
Sporazum ili Mir u Lübecku (Freden i Lübeck, Lübecker Frieden) bio je mirovni sporazum sklopljen 22. maja 1629. godine u Lübecku između predstavnika Svetog Rimskog Carstva i Katoličke lige predvođenih Albrechtom von Wallensteinom na jednoj, i dansko-norveškog kralja Christiana IV na drugoj strani, a kojim je formalno okončano dansko sudjelovanje na strani protestanata, odnosno tzv. danska faza Tridesetogodišnjeg rata.
Christian IV, koji je bio protestant, je od samog početka novcem i na druge načine pomagao njemačke protestante, ali je u rat neposredno ušao tek 1625. godine, nakon serije protestantskih poraza u Njemačkoj, prije svega uplašen da bi trijumf katolika mogao ugroziti ne samo njegove posjede u Holsteinu (koji su formalno bili dio Svetog Rimskkog Carstva) nego i nezavisnost same Danske. Danska intervencija je, međutim, doživjela neuspjeh, te su danske trupe bile poražene u nizu bitaka, a carske i katoličke snage zauzele skoro cijelu sjevernu Njemačku, te čak prodrle u samu Dansku, osvojivši veliki dio poluotoka Jylland. Iako je Christian IV dalji katolički prodor uspio zaustaviti zahvaljujući uspješnoj obrani Stralsunda, kao i neuspjehu Wallensteina da na obalama Baltika stvori ratnu mornaricu sa kojom bi ugrozio Kopenhagen, neuspjeh danske kopnene kontraofenzive u bitci kod Wolgasta prethodne godine ga je natjerao da počne sa Wallensteinom pregovarati o miru.
Wallenstein i njegov kolega, katolički zapovjednik Johann Tscerclaes von Tilly, su već 1627. godine sastavili mirovni prijedlog, koji je predviđao predaju svih Christianovih posjeda u Carstvu, odnosno teritorijalne ustupke u Holsteinu. Taj je prijedlog bio stigao do danskog kraljevskog savjeta Riksråda koji ga je načelno prihvatio kao osnov pregovora. Christian je, međutim, to odbio te sa vlastitim izaslanicima počeo tajno pregovarati sa Wallensteinom, koji je postao zabrinut da bi sjevernu Njemačku mogla napasti Švedska pod Gustavom Adolfom II, te je zbog toga počeo Christianu izlaziti u susret i ublažavati svoje stavove.
Konačni tekst sporazuma je Christiana IV obavezao da se odrekne svih svojih posjeda u Carstvu, te se obaveže kako više neće oružjem ili na druge načine pomagati pobunjene protestante; zauzvrat je prestala okupacija svih predratnih danskih teritorija.
Iako je mir u u Lübecku je predstavljao veliki uspjeh za katolike i Carstvo, u redovima Katoličke lige je izazvao nezadovoljstvo, prije svega zato što je Danska njime de facto očuvala nezavisnost i svoju protestantsku religiju, a katolički knezovi, za razliku od protestantskih teritorija u samoj Njemačkoj u prethodnom češko-falačkom periodu rata, nisu za svoje sudjelovanje kompenzirani neprijateljskim teritorijem. Katoličke vođe je posebno iritiralo to što je Christian IV izbjegao plaćanje ratne odštete te im je tako oduzet potencijalni izvor financiranja vlastitih najamničkih vojski. Zbog svega toga je Wallenstein došao u nemilost te je smijenjen, čime je katolička strana pred švedsku intervenciju ostala bez svog najsposobnijeg zapovjednika.
Iako se time relativno bezbolno izvukla iz krvavog i iscrpljujćeg rata, dugoročne posljedice Mira u Lübecku su za Dansku bile negativne. Za samo nekoliko godina su Šveđani svojom intervencijom uspjeli dramatično preokrenuti tok Tridesetogodišnjeg rata i spasiti njemačke protestante od istrijebljenja; time ne samo da su stekli prestiž u odnosu na svoje tradicionalne danske suparnike, nego su se nametnuli kao nova evropska velesila, dok je Danska svedena na silu drugog reda koja će otada stalno imati inferiornu ulogu u evropskoj politici.
Gherghița, Gherghița
Gherghița je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Gherghița.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3968 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Salarino, Verona
Salarino je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Nikola Lala
Nikola Lala - Linđo (Petrača, 4. listopada 1843. – Danče, Dubrovnik, 16. veljače 1907.), lijeričar.
Legendarni je lijeričar i vođa narodnog plesa (poskočice), a „žario i palio“ je Župom, Dubrovnikom i okolicom krajem 19. st. Koliko je tada bio poznat svjedoči i to da je tradicionalni ples Dubrovačke regije danas poznat kao linđo.
Njegovi potomci i danas žive u Župi. Ta obitelj Lale, koja živi u mjestu Petrača i danas je "među ljudima" znana po nadimku Linđo.
Povijesni spomeni
Citat iz knjige Josipa Berse - Dubrovačke slike i prilike (V poglavlje, str. 134). Bersa svjedoči proslavi Sv. Vlaha negdje oko 1880. godine te navodi: "Vrijeme je, da se pođe u kazalište, gdje župska vrtoglava poskočica odmjenjuje bečki valcer i zadržani kadrilj. Na ivici prostorije sjedi Linđo, Župljanin, i udara u lijericu; to je pučki orkestar; lijericu podupire lijevom nogom, dok desnim poplatom lupa po ritmu o pod; udara s potpunim skladom kratak motiv. Pokadkad lijerica umukne, ali Linđo jednakim ritmom bije šakom o svoj strumenat: to mu je obična šala, a ko je nezna, taj misli, da je ples svršio; prevareni plesači stanu, sve se u njima napne, i sad bi se s Linđom iskali, da lijerica ne počne iznova udarati. Sad ko da plesači jedan drugoga hrabre, neka to življe igraju. Igranje unaokolo nastavlja se jednakim žarom; dok na kraju koje od neizbježiva umora, koje iz obzira na drugu čeljad, koja hoće da plešu salonske plesove, lijerica umukne..."
Vlaho Bukovac je u Gradskom kazalištu prikazao Nikolu kako 'udara' u lijericu na lijevoj strani stropa neposredno ispred pozornice.
Bertassi, Piacenza
Bertassi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 823 m.
Caracciolino, Reggio Calabria
Caracciolino je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Ravine, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 662, što je 33 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Terasasta polja riže Honhge Hanija
Terase rižinih polja Honhge Hanija (kineski: 红河哈尼梯田) je poljoprivredno područje na jugu južne kineske pokrajine Yunnan, u autonomnoj prefekturi Honhge Hani i okruzima Yuanyang, Honghe, Jinpin i Lvchun. Ono pokriva površinu od oko 404.694 ha, od čega 16.603 ha čini zaštićenu jezgru kulturnog krajolika rižinih terasa Honhge Hanija koje su upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2013. godine kao „otporni kultivirani sustav koji predstavlja izvanredan sklad, i vizualni i ekološki, ljudi i njihova okoliša, a koji se temelji na izvanredno dugotrajnom društvenom i vjerskom uređenju”.
mini|lijevo| Zora iznad Duoyishua u okrugu Yuanyang Rižine terase Honhge Hanija su spektakularne kaskade niz padine visokog Ailao gorja do obala rijeke Hong. Naime, posljednjih oko 1300 godina, narod Hani je ovdje razvio kompliciran sustav kanala kako bi vodom opskrbio šumovita planinska brda pretvorene u poljoprivredne terase. Tu su stvorili zajednički sustav uzgoja stoke, goveda, pataka, riba i jegulja, uz proizvodnju crvene riže koja je glavna namirnica ovog područja. Na nadmorskim visinama od oko 1.000 do 2.000 m, te zbog hladnih zima (iako bez zamrzavanja polja), ova polja imaju samo jednu žetvu godišnje. Nakon žetve od sredine rujna do sredine studenog, ovisno o visini polja, terase su ispunjene vodom sve do travnja kada ponovno započinje sadnja.
Njihovi stanovnici obitavaju u „gljivastim” tradicionalnim nastambama od šiblja, koje tvore 82 sela smještena između šumovitih planinskih vrhova i terase. Oni obožavaju sunce, mjesec, planine, rijeke, šume i druge prirodne fenomene poput vatre. mini|lijevo| Zora iznad Laohuzuija u okrugu Yuanyang
Rajmund Kunić
Rajmund Kunić (Dubrovnik, 17. siječnja 1719. - Rim, 2. studenog 1794.), hrvatski jezikoslovac, pisac i prevoditelj sa starogrčkog i latinskog.
Carlos Alberto Dias
Carlos Alberto Dias (Brasília, 5. maj 1967) je brazilski nogometaš.
Rajmund Kunić
Kunić se pridružio isusovcima u Rimu 1734. godine, postavši tako, skupa s Ruđerom Boškovićem, jednim od najprosvjetljenijih osoba iz Dubrovačke Republike.
Proveo je 27 godina podučavajući latinski i grčki u Firenci, Rimu i inim dijelovima Italije. Napisao je nekoliko djela, uključujući i ono za papu Klementa XIII., kao i brojne epigrame i elegije, sljedeći primjer Tibula i Katula.
Benedikt Kotruljević
mini|200px|Spomenik Benediktu Kotruljeviću u Zagrebu Benedikt Kotruljević (Benko Kotruljić, Dubrovnik oko 1400. - 1468.) hrvatski trgovac, ekonomist, diplomat i humanist. U talijanskim  izvorima se naziva Benedetto Cotrugli a u latinskim Benedictus de Cotrullis. Smatra se izumiteljem dvostavnog knigovodstva.
Rajmund Kunić
Preveo je Teokrita i epigrame iz Grčke antologije. Njegov najpoznatiji rad je latinski prijevod „Ilijade”.
Mauzolej prvog kineskog cara
Mauzolej prvog kineskog cara, Qin Shi Huanga, iz 210. pr. Kr., je jedna od najvećih grobnica na svijetu, a najpoznatija je po kolekciji od preko 7.000 realističnih figura terakota vojnika i konja, tzv. Vojska terakota. Mauzolej se nalazi 36 km sjeveroistočno od grada Xi'ana u oblasti Lintong, provincija Shaanxi u središnjoj Kini.
Los Naranjos, Francisco Z. Mena
Los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 396 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 143 m.
Benedikt Kotruljević
Rođen u uglednoj dubrovačkoj obitelji, široko obrazovan. Većinu života proveo je na Napuljskom dvoru, u službi aragonskog kralja Alfonsa V., neko je vrijeme čak bio i ministar dvora. Poznat je po svom djelu Della mercatura et del mercante perfetto, (napisanom 1458. na talijanskom jeziku kojeg je tek 1573. tiskao Frane Petrić u Veneciji ) koje se smatra prvim europskim priručnikom o trgovini i knjigovodstvu. Prva kopija danas se drži u Nacionalnoj malteškoj knjižnici.
Christian IV od Danske
Kristijan IV Danski (Hilered, 12. april 1577- Kopenhagen, 28. februar 1648) je bio kralj Danske i Norveške iz dinastije Oldenburg. Bio je sin Frederika II Danskog i Sofije Meklenburške.
Kristijan IV je i Grenlandom, Islandom i južnim delom Švedske, a izvršio je invziju i na ostatak Švedske s ciljem da je pokori, ali bez uspeha. Istovremeno je podupirao je dansku kolonizaciju i u njegovo vreme danski kolonisti došli su Indije.
Mauzolej prvog kineskog cara
Povijest
Mauzolej je otkriven sasvim slučajno u ožujku 1974. godine kada su seljaci iz sela Xiyang pokušali iskopati bunar kako bi se spasili od suše. Na dubini od 4 metra su pronašli svirala, pod od opeke i brončani samostrel sa strijelama. Arheološka iskapanja su započela ubrzo nakon otkrića, a Muzej prvog cara dinastije Qin postavljen je na ruševinama i otvoren za javnost 1979. godine. God. 1980., otkrivene su dvije obojene brončane kočije, u pola stvarne veličine, 20 metara zapadno od carevog groba. Svaka je bila četveropreg od 3,000 raznih dijelova (od čega 1.720 komada nakita od 3.033 grama zlata i 4.342 grama srebra).
Christian IV od Danske
Biografija
Dansko i norveško presto nasledio je 1588. godine, nakon smrti oca, kralja Frederika II. Međutim, budući da je u to vreme bio maloljetan, vlast je preuzelo regentsko veće koje je upravljalo zemljom do njegovog punoletstva 1596. godine, kada je konačno krunisan za kralja. Njegova majka Sofija nije imala udela u radu regentskog veća, ali je postala regentkinja Kneževine Šlezvig-Holštajn u ime svog malodobnog sina.
Mauzolej prvog kineskog cara
Povijest
Od 1987. godine, Mauzolej prvog kineskog cara je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.
Odlike
Mauzolej okružuju vanjske zidine kvadratičnog tlocrta, promjera 2.000 x 900 metara, a unutar njih se nalaze unutarnje zidine 1.200 x 550 m. Između njih su se nalazile konjušnice, domovi službenika i stražara, te jama s rijetkim životinjama, jama s plesačima i akrobatima i jame u kojima su pronađene školjke i kacige. Unutarnjim kvadratom dominira grobnica koja je izvana ogromni zemljani humak u obliku piramide. Na vrhu su se nalazile pripadajuće zgrade: rezidencija s dvoranom, jama s civilnim službenicima i kvadratična jama veličine 3.025 m² u kojoj su pronađene brončane kočije.
Christian IV od Danske
Biografija
Kristijan je bio vrlo obrazovan. Naučio je latinski, francuski, italijanski i nemački jezik, a studirao je i matematiku, navigaciju, crtanje, vojnu taktiku i ples.
Sutton, St Helens
Sutton, St Helens je danas samo kvart od 12,003 stanovnika, grada Saint Helensa na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.
Christian IV od Danske
Biografija
Posle krunsanja 1597. godine oženio se Anom Katarinom od Brandenburga s kojom je imao sina i naslednika Frederika III. Umrla je 1612. godine, a Kristijan se tri godine kasnije oženio s mladom danskom plemkinjom Kirsten Munk koja mu je rodila dvanaestero djece. Godine 1630. počinila je preljubu sa nemačkim grofom i bila je proterana s dvora.
Po preuzimanju vlasti oslabio je uticaj parlamenta i sproveo niz reformi u zakonodavstvu i upravi. Podigao je vojnu moć Danske na kopnu i moru, a radio je i na unapređenju trgovine, zbog čega je osnivao nove gradove kao vojno-pomorska uporišta. U sklopu razvitka, obnovio je požarom uništeni grad Oslo i preimenovao ga u Kristijanija.
Mauzolej prvog kineskog cara
Odlike
Oko 310 metara istočno od vanjskih zidina nalaze se dvije jame, u jednoj su grobnice a u drugoj terakotne figure konja. Samo 300 metara istočno od njih nalaze se još četiri jame od kojih su dvije istražene. U prvoj, veličine 14.260 m² nalazi se više vojska terakota prirodne veličine od 6.000 figura vojnika i 40 figura kočija četveroprega od bronce i gline. Slijedeća jama ima isti broj figura vojnika i 89 kočija. U trećoj eje do sada pronađeno tek 78 figura vojnika i jedna kočija. Sve u svemu, mauzolej se prostire na više od 56 km². Važna značajka ovih figura je iznimna individualizacija svakog lika, te nema dva ista, kao da je riječ o drevnim portretima.
Christian IV od Danske
Biografija
Za njegove vladavine, 1616. godine, osnovana je prva danska kolonija u Indiji, Trankebar. Uprkos uspešnom ratu protiv Švedske (1611—1613), nije ju uspio do kraja slomiti niti spriječiti njeno jačanje na prostoru severne Evrope.
Kada su 1624. godine postali ugroženi protestantski ciljevi u Svetom rimskom carstvu u vreme Tridesetogodišnjeg rata (1618—1648), Kristijan IV ušao je u rat na strani Protestantske unije, što je naposljetku dovelo do političkog i privrednog sloma Danske. Godine 1629. potpisao je separatni mir sa carem Ferdinandom II i poražen izašao iz sukoba, ali ipak nije pretrpeo teritorijalne gubitke.
Mauzolej prvog kineskog cara
Odlike
Cijeli Muzej prvog cara dinastije Qin je kompletiran 1994. godine i u njemu posjetitelji mogu vidjeti 1.087 terakotnih vojnika i konja, što je ukupan broj rekonstruiranih figura.
Christian IV od Danske
Biografija
Švedska je, uz pomoć Nizozemske republike, napala Dansku u decembru 1643. godine te je do kraja januara 1644. godine zauzela Jiland. Kristijan IV je lično vodio obranu i zadobio teže pobredee. Iako je bitka završila neodlučenim ishodom, kasnije je danska flota bila u potpunosti uništena združenom akcijom švedske i nizozemske mornarice, nakon čega je Krisitijan IV. bio prisiljen sklopiti ponižavajući mirovni sporazum u avgustu 1645. godine, kojim se odrekao teritorija na Baltiku, u Norveškoj i Skaniji.
Sutton, St Helens
Administrativno podpada pod Metropolitanski borough St Helens.
Mesa de la Lechugilla, Guadalupe y Calvo
Mesa de la Lechugilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Sutton, St Helens
Geografske karakteristike
Sutton, St Helens leži istočno od Liverpoola, udaljen oko 8 km južno od administrativnog centa Saint Helensa.
Historija
Sutton je 1086. zajedno sa Rainhillom i Ecclestonom bio feud.
Iskapanje ugljena počelo je 1540. kad su članovi porodice Eltonhead slučajno nabasali na njega kopajući glinu. Rudnici su privukli druge proizvođače od kojih je najpoznatija bila tvornica stakla osnovana 1773. Sredinom 19. vijeka iskapalo se milion tona u više od trideset rudnika. Oko 1900. rudnici Suttona bili su najveći poslodavac u njima je radilo 6000 ljudi.
Mesa de la Lechugilla, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2416 m.
Gaggiolo, Varese
Gaggiolo je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 789 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
El Contagio, Coahuayana
El Contagio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coahuayana.
Las Tienditas, San José Iturbide
Las Tienditas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2074 m.
Rainhill
Rainhill je danas samo selo od 10.853 stanovnika, na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.
Administrativno podpada pod Metropolitanski borough St Helens.
Geografija
Rainhill leži istočno od Liverpoola, udaljen oko 8 km južno od administrativnog centa Saint Helensa.
Historija
Rainhill je drevno anglosaksonsko naselje, njegovo ime vjerovatno potječe od osobnog imena Regna ili Regan, čovjeka koji je osnovao naselje na brežuljku sa kojeg puca pogled na Mersey.
Prvi put je dokumentiran 1190. kad ga je Richard de Eccleston poklonio kao feud svom bratu Alanu. Gotovo ništa se zna o životu u Rainhillu za srednjeg vijeka, pored činjenice da je bio malo poljoprivredno naselje.
Dva najvažnija događaja u historiji Rainhilla, bili su izgradnja makadamskog puta Liverpool–Warrington sredinom 18. vijeka, koji je prolazio kroz mjesto, i utrke parnih lokomotiva 1829. po kojima je bio čuven.
Tokom 19. vijeka toliko je narastao da je 1894. dobio pravo da formira parohijsko vijeće, a 1901. kad je imao 2,208 stanovnika postao je grad.
Basilica di San Giorgio Maggiore
Historija
Prva crkva na otoku posvećena San Giorgiju sagrađena je između 8. i 9. vijeka, nakon tog je 982. otok poklonjen Benediktincima koji su podigli samostan. Za izgradnju samostanskog refektorija (1560–1563) angažiran je arhitekt Andrea Palladio, nakon čega mu je povjeren i projekt nove bazilike.
Prvi kamen postavljen je 1566. godine, a 1575. podignut je tambur kupole. Ona je dovršena 1576. godine i 1591. također je dovršen kor. Fasadu je između 1597. i 1610. sagradio Vincenzo Scamozzi, 30 godina nakon smrti maestra. Današnji zvonik, djelomično obložen istarskim kamenom i visok 75 m, podigao je 1791. arhitekt Benedetto Buratti, na mjestu starijeg koji je izgrađen 1467. i srušio se 1774. godine.
Arhitektura
left|260px| [[Crtež bazilike]] Centralni prednji dio bazilike podjeljen je sa četiri masivna kompozitna stupa na visokim stopama koji okružuju glavni portal. Donji dio bazilike rasčlanjen je nizom manjih pilastara, koji podupiru dva niža bočna zabata. Linija vijenca se nastavlja preko centralnog dijela i tako povezuje dvije forme. Duboki reljef tih elemenata, u kombinaciji sa skulpturalnim detaljima kapitela, vijenaca, niša i figura, osvjetljen suncem stvara sjajni efekt svjetla i tame.
Strop enterijera je logitudinalni bačvasti koji vodi do križanja, okruženog stupovima sa lukovima koji nose kupolu (dijametra 12 m) s lanternom na vrhu. Križni svodovi iznad bočnih prolaza i transepta sa apsidalnim kapelama presijecaju brod, a iza križanja je prezbiterij i kor za redovnike. Veliki prozori daju dovoljno svjetla na bočne kapele i na brod, pa enterijer zrači toplinom, što se odražava na freskama sa štuko zidovima i svodovima. Nasuprot tome arhitektonski detalji isklesanih kamenih stupova, pilastara, kapitela, stopa, kontinuiranih entablatura, uokvirenih lukova i ograda, potamljeni vremenom, naglašavaju ritam prostora.
Bazilika ima brojne slike velikih majstora kao što su Sebastiano Ricci, Tintoretto i Palma Mlađi.
Hlorometil metil etar
Hlorometil metil etar je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 80,513 Da.
Opsada Stralsunda (1628)
Opsada Stralsunda se dogodila od maja do početka augusta 1628. godine kada su za vrijeme Tridesetogodišnjeg rata katoličke carske njemačke trupe pod Albrechtom von Wallensteinom pokušale zauzeti Stralsund, lučki grad na baltičkoj obali Njemačke koji je u tom trenutku bio posljednje značajnije protestantsko uporište u Njemačkoj koje je katolicima i carskim snagama pružalo organizirani otpor. Deset godina nakon početka sukoba, katolici su nakon niza spektakularnih pobjeda uspjeli iskorijeniti ili protjerati protestante iz velikih dijelova Njemačke, odnosno njihove vladare natjerati da priznaju vrhovnu carsku vlast i katoličku hegemoniju. To je uključilo i vojvodu Bogislawa XIV, vladara Pomeranije koji je u novembru 1627. Franzburškom kapitulacijom Wallensteinu omogućio da postavi garnizone u svim gradovima pod svojom nominalnom vlašću, uključujući Stralsund. Gradski oci Stralsunda su, međutim, temeljeći svoju odluku na statusu grada-člana Hanze, taj zahtjev odbili, a nakon čega je Wallenstein sa svojim trupama počeo opsjedati grad. Stralsund su ispočetka branili pripadnici lokalne milicije i nešto najamnika, ali im je potom, zahvaljujući premoći na moru, pomoć počeo slati danski kralj Christian IV, koji je još uvijek vodio rat sa Carstvom. Pojačanja u ljudstvu, koja su uz Dance činili i škotski najamnici, a pred sam kraj i mali švedski kontingent, nisu bila dovoljna da kompenziraju brojčanu nadmoć Wallensteinovih snaga, ali su to, prema navodima suvremenika nadoknadila izuzetnom borbenošću, zbog čega je nekoliko Wallensteinovih pokušaja da grad zauzme na juriš doživjelo neuspjeh. To, kao i epidemija kuge koja se pojavila u redovima njegove vojske, je Wallensteina nagnala da 4. augusta odustane od opsade i povuče se na jug. Iako je nekoliko mjeseci kasnije danski kralj Christian IV poražen u bitci kod Wolgasta te Mirom u Lübecku prisiljen izaći iz rata, opsada Stralsunda je imala značajne posljedice po dalji tok rata. Wallenstein je doživio prvi ozbiljniji neuspjeh u dotadašnjoj karijeri, te pao u nemilost cara i drugih katoličkih vođa, te je 1630. godine smijenjen sa mjesta zapovjednika carske vojske, i to upravo pred početak švedske intervencije pod Gustavom Adolfom II kojoj je upravo Stralsund, gdje je zadržan švedski garnizon, bila glavna baza na njemačkoj obali. Zbog toga su kasniji historičari opsadu Stralsunda počeli navoditi kao svojevrsnu prekretnicu Tridesetogodišnjeg rata.
Tai Shan
Sveta planina Tai (kineski: 泰山; pinyin: Tài Shān, „Mirna planina”) je planina velikog povijesnog i kulturnog značaja za Kineze. Nalazi se sjeverno od grada Tai'ana u pokrajini Shandong (Kina). Ona je jedna od „Pet svetih planina”, i povezuje se s mitologijom zore, rođenja i obnove. Vjeruje se kako se Taishan štuje već oko 3.000 godina, a oko 2.000 godina je sveto mjesto i važno ceremonijalno središte Kineskog Carstva.
Njezina umjetnička remek-djela su izgrađena u savršenom skladu s prirodnim krajolikom i simboliziraju drevnu kinesku kulturu i vjerovanja, te su oduvijek bila izvorom inpiracije za kineske umjetnike i znanstvenike. Zbog toga je planina Tai 1987. godine upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji
Prirodni značaj
mini|lijevo| Besmrtni most (仙人桥, Xiān Qiáo), prirodna tvorevina Taishana Taishan se uzdiže naglo iz prostrane ravnice središnjeg Shandonga. Geološki, to je najstariji i najvažniji primjer paleo-metamorfnog sustava koji predstavlja kambrijsko razdoblje u istočnoj Kini. Sastav Taishana je kompleksan i obuhvaća vulkanske, metamorfne i sedimentne stijene i naslage masa različitih podrijetla koje su se formirale u arhajskom dobu prije 170-200 milijuna godina. Nakon toga, u dobu proterozoika, područje Taishana počinje rasti, i to uzdizanje je trajalo sve do sredine kenozoika. Gnajs koji se tada pojavio u području Taishana je temelj za sve u sjevernoj Kini.
Najviši vrh planine Tai je "Vrh cara Yu Dia (žad-cara)" (玉皇頂, Yùhuáng Dīng) koji je visok 1.532,7 m.
Vegetacija gustih šuma pokriva 80% Taishana i flora je raznolika s 989 različitih vrsta. Od toga je 462 vrste ljekovitog bilja, što uključuje i višecvjetovnu čvor-travu, Taishanski ginseng i Kineski Lithospermum, koji su poznati u cijeloj zemlji. Postoji preko 200 vrsta životinja, od čega je 122 vrsta ptica, a ribe velikih krljušti se nalaze u tekućoj vodi na visinama od 300-800 m.
Kulturni značaj
Više od 3.000 godina, kineski carevi različitih dinastija hodočastili su u Taishan u žrtvene i druge ceremonijalne svrhe. Natpisi na stijenama, kamene ploče i hramovi svjedoče o tim posjeta. Ugledni znanstvenici, uključujući i Konfucija čiji je rodni grad Qufu udaljen samo 70 km, napisali su svoju poeziju i prozu inspirirani Taishanom, a ostavili su svoje kaligrafije na planini.
Taishan je također važno središte vjerskog djelovanja za budizam i taoizam. God. 351. pr. Kr. ugledni redovnik po imenu Lang, prvi je došao u planine gdje je postavio temelje Božanskog hrama na stijenama. Tijekom Sjeverne i Južne dinastije Song (420.-589.), izgrađeni su hramovi Žad-proljeća, Božjeg blaga i Hram prožimajućeg svjetla.
Put od 7.200 stuba vodi do istočnog vrha planine Tai, na kojemu se nalezi 11 portala, 14 lučnih mostova, 14 kioska i 4 paviljona. Sve u svemu, na Taishanu se nalaze 22 hrama, 97 ruševina, 819 kamenih ploča s natpisima i 1.018 natpisa na stijenama i liticama.
Hram boga planine Tai (岱庙, Dàimiào) je nastao za dinastije Qin, a od dinastije Han (206. pr. Kr.-220.) ima oblik carske palače (poput Konfucijeva hrama u Qufuu) gdje su velike dvorane poredane u nizu. Središnja dvorana je Palača nebeskih blagoslova (Tian Kuang) izgrađena 1008. godine za cara Huizonga iz sjeverne dinastije Song.
Predsjednik vlade dinastije Tang (618.-907.), Li Jiefu, je smatrao Božanski hram na stijenama za prvi među četiri kineska čudesna hrama. Taoistička svetišta na Taishanu su: Hram nebeske kraljice majke, Palača božice Doumu, Hram azurnog oblaka, Stražnji hram mna stijeni i Hram svevišnjeg gospodara neba. Hram nebeske kraljice majke, izgrađen prije razdoblja Tri kraljevstva (220. pr. Kr.-80.), je najstariji dok je Hram azurnog oblaka najutjecajniji, i proteže se na više od pola Kine.
Cruz del Porvenir, Yecuatla
Cruz del Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 710 m.
Jared Fogle
Jared Scott Fogle (23. august 1977 -) je američki bivši televizijski glasnovornik i celebrity, koji je slavu stekao dramatičnim gubitkom tjelesne mase kojeg je pripisivao dijeti temeljenoj na sendvičima iz lanca restorana Subway, te radi čega je postao maskota te tvrtke. Njegovu karijeru su 2015. godine prekinula optužbe, a potom i kriminalistička istraga zbog posjedovanja dječje pornografije, radi koje je uhapšen i osuđen na 13-15 godina zatvora.
San Antonio Tuixcum, Motozintla
San Antonio Tuixcum je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2269 m.
Rojas, Aramberri
Rojas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 859 m.
Dumbrava, Unirea
Dumbrava je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Unirea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 387 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
La Casa de Doña Concha, Irapuato
La Casa de Doña Concha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
La Mariposa, El Fuerte
La Mariposa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
La Casa de Doña Concha, Irapuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1739 m.
Andro Knego
Andrija Andro Knego (rođen 21. 10. 1956) jest hrvatski košarkaš i bivši jugoslavenski reprezentativac.
Igrao je na položaju centra tokom osamdesetih i devedesetih godina 20. stoljeća. Karijeru je počeo u Dubrovniku, a nastavio u Ciboni, u kojoj je proveo veći dio svoje karijere. Sezonu 1985/86. igrao je u Španjolskoj u Caja Madridu, a od 1987. do 1990. u Italiji u Montecatiniju. Godine 1996, nakon četiri godine neigranja, reaktivirao se i odigrao jednu sezonu u austrijskom WBC Welsu.
Juraj Dubrovčanin
Juraj Dubrovčanin (Georgius Raguseus), “philosophus orator”, zastupnik peripatetizma, odlikovao se čvrsto oblikovanim stajalištima, koje je iskazivao jasno i precizno, što mu je zarano priskrbilo počasni naziv “filozof govornik”. Sukladno gore rečenom, gorljivo je sudjelovao u rasprama, polemizirajući sa starijim autorima, ali i sa suvremenicima.
El Puendhó, Tula de Allende
El Puendhó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.