cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brad Pitt
Rana karijera
Pitt se 1987. doselio na Beverly Hills u Kaliforniju. Šest godina je studirao glumu kod učitelja Roya Londona. Prvo se pojavio u sitcomu Head of the Class zajedno sa zvijezdom serije, Robin Givens. Gostovao je i u dvije epizode Growing Pains. Nakon toga je nastupao u ulozi Chrisa u dugogodišnjoj sapunici Another World. Kad se prijavio na audiciju za seriju Our House, rekli su mu da pročita drugu ulogu pa je tako dobio ulogu dečka Shalane McCall, Charlesa, u sapunici Dallas. Nastupao je i u popularnim serijama, kao što su Thirtysomething, 21 Jump Street i Freddy's Nightmares. Pojavio se i u filmovima, doduše nepotpisan, Manje od ništice i Ničija zemlja, a nakon toga i u Cutting Class, kao manijak koji proganja navijačice. 1987. se pojavio kao statist u filmu Bez izlaza, s Kevinom Costnerom i Geneom Hackmanom.
Castile, New York
Kastajl je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Brad Pitt
Osrednji uspjeh
1988. je dobio svoju prvu glavnu ulogu, u Tamnoj strani sunca, gdje je glumio mladog Amerikanca kojeg obitelj odvodi na Jadran kako bi se izliječio od kožne bolesti. Film je sniman u Jugoslaviji u ljeto '88., a Pitt je tjedno dobivao 1523 dolara za sedam tjedana. No, kad je montaža već bila pri kraju, izbio je rat te je većina materijala izgubljena; film je objavljen godinama kasnije. Pitt je nakon toga dobio ulogu u TV filmu Too Young to Die?, o zlostavljanoj tinejdžerici koju osuđuju na smrtnu kaznu zbog umorstva. Pitt je glumio narkomana Billyja Cantona koji izvlači korist od djevojke u bijegu koju je glumila Juliette Lewis.
1991. je nastupio s Verom Martins u filmu Across the Tracks, u kojem je portretirao srednjoškolskog atletičara s problematičnim bratom povezanim s kriminalom kojeg je glumio Ricky Schroder. Pitt je privukao pažnju sporednom ulogom u filmu Ridleyja Scotta, Thelma i Louise, gdje je glumio sitnog kriminalca lutalicu koji se sprijatelji s Thelmom (Geena Davis). Njegova ljubavna scena s Davis, u kojoj je prikazan gol iznad pasa s kaubojskim šeširom često se navodi kao "kultna" i trenutak koji je učinio Pitta "seks simbolom".
Castile, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.015, što je 36 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brad Pitt
Osrednji uspjeh
Iste godine se pojavio u niskobudženom filmu Toma DiCilloa Johnny Suede s Catherine Keener i Nickom Caveom, kao nespretni sanjar sa željom da postane rock zvijezda. Pitt je pristao na ulogu prije nego što je snimio Thelma i Louise. Nakon što je nastupio u Cool World, Pitt se 1992. pojavio u filmu Roberta Redforda Rijeka teče kroz nju. 1993. je došla Kalifornija, film ceste u kojem je igrao serijskog ubojicu, zajedno s Juliette Lewis i Davidom Duchovnyjem.
1994.- 2000.: Mainstream uspjeh i priznanje
1994. je glumio vampira Louisa de Pointe du Laca u ekranizaciji romana Anne Rice, Intervju s vampirom. Kako je igrao vampira iz 18. stoljeća, svaki je dan morao provoditi nekoliko sati na šminkanju kako bi poprimio karakterističnu bijelu kožu; Pitt je nosio par svijetlećih zelenih očiju, vampirske očnjake i vlasulju do ramena. U filmu su nastupili i jedanaestogodišnja Kirsten Dunst, Tom Cruise, Christian Slater i Antonio Banderas. Uslijedili su Legenda o jeseni i Sedam. U Sedam je glumio s Morganom Freemanom detektivaa Davida Millsa koji lovi serijskog ubojicu (Kevin Spacey). Zatim je nominiran za Oscar za najboljeg sporednog glumca za izvedbu u Dvanaest majmuna.
1997. je glumio irskog terorista u filmu Sjeme zla, zajedno s Harrisonom Fordom; bio je to jedan od nekoliko filmova u kojima je govorio irskim naglaskom. Iste godine je glumio austrijskog planinara Heinricha Harrera u filmu Sedam godina u Tibetu Jean Jacquesa Annauda. Pitt je trenirao nekoliko mjeseci za ulogu koja je zahtijevala mnogo kretanja i penjanja po planinama - zajedno s kolegom iz filma, engleskim glumcem Davidom Thewlisom, penjao se po stijenama u Kaliforniji i u Alpama. Zbog tema tibetanskog nacionalizma u filmu, kineska vlada izdala je Pittu i Thewlisu doživotnu zabranu ulaska u Kinu.
1998. je glumio naslovnog junaka u Upoznajte Joea Blacka, odnosno utjelovljenje Smrti koje nastanjuje tijelo mladića kako bi saznalo kako je to biti čovjek. Pitt je po drugi put nastupio s velškim glumcem Anthonyjem Hopkinsom, poslije filma Legenda o jeseni. 1999. je nastupio u Klubu boraca, adaptaciji romana Chucka Palahniuka. Pod režijom Davida Finchera, Pitt je portretirao kompleksnog i prepredenog Tylera Durdena.
2000. je igrao Mickeyja, irskog boksača lutalicu u gangsterskom filmu Zdrpi i briši, zajedno s Jasonom Stathamom, Vinniejem Jonesom i Beniciom del Torom. Film je govorio o velikoj pljački dijamanata, ruskoj i američkoj mafiji te svijetu podzemlja. Pitt je, osim naglaska, vježbao i boks u Watfordu.
2000-te: Prijelaz u prvu ligu
Pitt je 2000. snimio hladnoratovski triler Zanimanje špijun u kojem je nastupio uz veterana Roberta Redforda, koji je glumio njegova mentora. Sljedeće godine je radio s dugogodišnjom prijateljicom Julijom Roberts u komičnom filmu ceste Mexican. Na kraju godine, Pitt je dovršio film Oceanovih jedanaest s Georgeom Clooneyjem i Mattom Damonom, remake originalnog filma iz 1960. s Frankom Sinatrom.
Od tada je glumio u brojnim filmovima, kao što su Oceanovih dvaanest i spektaklu Troja, temeljenom na Ilijadi, u kojem je utjelovio legendarnog heroja Ahileja. Ironično, tijekom produkcije filma, Pitt je ozlijedio Ahilovu tetivu, zašto je produkcija otakazana za nekoliko tjedana. 2005. je nastupio u akcijskom hitu Gospodin i gospođa Smith, u kojem su on i Angelina Jolie glumili muža i ženu ubojice.
U ožujku 2006. je najavljeno da je Paramount otkupio prava na roman Sparrow za Pittovu produkcijsku kuću, Plan B, a on je trebao glumiti Sandoza. U lipnju je objavljeno da će Paramount i Plan B raditi na novom filmu o zombijima zvanom World War Z, temeljenom na istoimenoj knjizi Maxa Brooksa.
Krajem iste godine, Pitt se vratio u Hollywood u hvaljenom Babelu Alejandra Gonzáleza Iñárritua, uz Cate Blanchett. Film je nominiran za ukupno sedam Oscara i Zlatnih globusa, od kojih se jedna nominacija odnosila na Zlatni globus za najboljeg sporednog glumca za Pitta. Te godine je producirao i kasniji najbolji film godine, Pokojni. 2005. je producirao i nastupio u Ubojstvu Jesseja Jamesa od kukavice Roberta Forda redatelja Andrewa Dominika, ali je film objavljen tek krajem 2007. Iako su i film i Pitt dobili pohvale (film se pojavio na listi 10 najboljih filmova 2007.), ipak je loše prošao na komercijalnom planu.
Piridoksamin-fosfat transaminaza
Piridoksamin-fosfat transaminaza (, piridoksamin fosfatna aminotransferaza, piridoksamin 5'-fosfat-alfa-ketoglutaratna transaminaza, piridoksaminska 5'-fosfat transaminaza) je enzim sa sistematskim imenom piridoksamin-5'-fosfat:2-oksoglutarat aminotransferaza (formira D-glutamat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Brad Pitt
Drugi projekti
Pitt je gostovao u jednoj epizodi osme sezone Prijatelja, kao čovjek koji mrzi Rachel Green, posudio glas u epizodi Kralja brda, gdje je glumio Boomhauerova brata, Patcha Boomhauera, te u epizodi MTV-jeva serijala Jackass.
Piridoksamin-fosfat transaminaza
Ovaj enzim takođe u manjoj meri deluje na piridoksamin.
Brad Pitt
Drugi projekti
Pitt je aktivni zagovaratelj istraživanja bolesti kao što je AIDS. Bio je pripovjedač hvaljene PBS-ove serije Rx for Survival: A Global Health Challenge koja govori o važnim zdravstvenim svjetskim problemima. Pitt se našao i među osnivačima Not On Our Watch, organizacije koja usmjerava svjetsku pozornost i sredstva u zaustavljanje i sprječavanje masovnih užasa kao što je humanitarna katastrofa u Darfuru, zajedno s Georgeom Clooneyjem, Mattom Damonom, Donom Cheadleom i Jerryjem Weintraubom.
Privatni život
Krajem osamdesetih i devedesetih, Pitt je hodao s nekoliko glumica s kojima je nastupao, uključujući Robin Givens (Head Of The Class),  Jill Schoelen (Cutting Class), Juliette Lewis (deset godina mlađa od njega, Juliette je bilo šesnaest kad su počeli vezu) (Too Young to Die i Kalifornija)  i Gwyneth Paltrow (Sedam). Osim toga, hodao je i s glumicama Sinittom, Thandie Newton i Jitkom Pohlodek.
Brak s Jennifer Aniston
Pitt je 1998. upoznao Jennifer Aniston, glumicu iz Prijatelja i oženio je na svečanosti u Malibuu 29. srpnja 2000. Par se osigurao da ceremonija ostane privatna angažiravši stotine zaštitara da spriječe upad paparazza; u medijima je objavljena samo jedna slika s vjenčanja.
Aniston je 25. ožujka podnijela zahtjev za razvod koji je finaliziran 2. listopada 2005.
Veza s Angelinom Jolie
Mjesec dana nakon što je Aniston podnijela zahtjev za razvod braka, u travnju 2005., nekoliko paparazzi fotografija je potvrdilo glasine o vezi između Pitta i Angeline Jolie. Fotografije, koje su navodno prodane za 500 tisuća dolara, prikazale su Pitta, Jolie i njezina sina Maddoxa na plaži u Keniji. Tijekom ljeta par je viđan sve češće, a tabloidi su ih nazvali "Brangelina". Dva mjeseca poslije, u srpanjskom izdanju časopisa W su izašle fotografije Pitta i Jolie kao para.
Tijekom dobrotvornog putovanja na Haiti s Wyclefom Jeanom, počele su kružiti glasine kako je Jolie trudna. Jolie je 11. siječnja 2006. potvrdila za časopis People kako čeka Pittovo dijete. 27. svibnja 2006. je rodila kćer, Shiloh Nouvel Jolie-Pitt. Pitt i Jolie se nisu vjenčali.
Religijski pogledi
U intervjuu iz listopada 2007., Pitt je rekao PARADE-u kako više nije fundamentalni kršćanin. Rekao je:
Linkomicin
Linkomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 406,537 Da.
Franchevelle
Franšvel je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Lir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 310 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 350 m, a minimalnoj 283 m).
San Siro, Padova
San Siro je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 455 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Serrano, Lecce
Serrano je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1334 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Tetrakis(hidroksimetil)fosfonijum hlorid
Tetrakis(hidroksimetil)fosfonijum hlorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 190,562 Da.
Giordano Bruno
thumb|Giordano Bruno
Giordano Bruno (Nola, siječanj 1548. – Rim, 17. veljače 1600.) bio je talijanski renesansni filozof materijalist, pjesnik i dominikanac.
Život
Nižu dominikansku školu i sveučilište pohađao je u Napulju. Osumnjičen zbog hereze, napušta samostan Minerva u Rimu i petnaestak godina luta po Europi. Predaje u Veneciji, Ženevi, Toulouseu, Parizu, Londonu, Oxfordu, Wiesbadenu, Wittenbergu, Frankfurtu, Pragu. Ponovo dolazi u Veneciju (1591.) na poziv patricija Monceniga, koji ga denuncira Papinskoj inkviziciji, koja ga hapsi i 1593. dovodi u Rim, gdje ostaje pod istragom sedam godina, biva osuđen na smrt. U njegovoj smrtnoj presudi je pisalo:
Đordano Bruno je kao heretik spaljen na trgu Campo di Fori 17. veljače 1600. godine.
Misao
Bruno je imao slobodarski duh i bio je tipičan predstavnik antiskolastičke renesansne filozofije. Poricao je kršćanske dogme smatrajući da su filozofija i teologija nespojive. Suprostavljao se kršćanskom shvaćanju boga kao ličnosti i nečeg transcendentnog te stvara panteističku doktrinu po kojoj se sve sastoji od vječne i beskrajne supstance. Bog je, prema tome, istovjetan s prirodom (natura est deus in rebus). Za njega je jedini cilj filozofije saznati tu nestvorenu i oduhovljenu supstancu, ali osjetila i ljudski razum ne mogu je potupno shvatiti osim u dva vida: kao dušu svijeta i materiju, koje se međusobno dopunjuju. Duša svijeta prožima sve stvari sačinjene od materije, tako da se one očituju povezano kao uzrok i princip. Boga ili prirodu, kao aktivni stvaralački princip Bruno naziva natura naturans, a kao ostvareni svijet natura naturata. Ali to su samo dvije jedinstvene cjeline, gdje se sve nalazi u svemu, pojedinačno u univerzalnom, a univerzalno u pojedinačnom (tota in toto et in qualibet totius parte). Univerzum je jedinstvo u kojem se poklapaju sve suprotnosti (coincidentia oppositorum). Utjecaj materijalističke strane Aristotelove metafizike ovdje je jasno je vidljiv.
Brunov stav, moralno i misaono, manje je važan kao koordinatni sistem odnosa i pojmova u filozofskom smislu, jer je Bruno više simptom vremena koje rađa nove poglede na svijet i više je znamen zapadnoeuropske svijesti, nego što je autor jedne sistematski razrađene filozofije. U povijesti prirodnih znanosti Bruno zauzima vidno mjesto u znanosti o svemiru. On odbacuje Aristotelov nauk o kristalnim sferama oko nepomične Zemlje i komplicirano kretanje planeta u Ptolomejevoj teoriji. U načelu prihvaća Kopernikov nauk koji je nastao oko pola stoljeća ranije. No dok Kopernik svoj nauk ograničava na planetarni sistem našeg Sunca, Bruno je proširuje na cijeli svemir koji je beskonačno velik. Po Koperniku, sistem našeg Sunca opkoljen je sferom zvijezda stajaćica, a Bruno u svim zvijezdama vidi sunca koja imaju svoje planete nastanjene živim bićima baš kao i naša Zemlja. Također ističe da Zemlja i naše Sunce nisu središnja kozmička tijela.
Nasuprot starim hipotezama, Bruno postavlja nove, često se služeći alegorijama, promatra prirodne pojave, ali - vođen bujnom maštom - ne obazire se na matematičko mišljenje ni na eksperimentalno ispitivanje pa izvodi i neke krive zaključke, npr. da su staze nebeskih tijela krivulje bez određene zakonitosti. Kao protivnik antropocentričkog shvaćanja, pokazao je pravo čovjekovo mjesto u svemiru. Bruno je svoje vrijeme obdario cijelim nizom novih pojmova, kao što su: svemir, neizmjernost, prirodni zakoni, razvojne snage u prirodi itd. Mjesto dogmatike stvorio je nov pjesnički panteistički kult prirodnih ljepota, koji se u mnogočemu podudara s antičkim formulama stoičke i neoplatonističke poezije o svijetu.
Brunova je filozofija pod utjecajem Pitagore, Platona, stoika, Cusanusa, Eckarta, Lulla, Kabale i arapske filozofije. Brunov panteizam, u formulama Spinoze i Leibniza, odražava se i u Hegelovim tezama, a Brunova inspiracija izvršila je jak utjecaj na razvoj suvremenog simbolizma i lirske poezije. On predstavlja jednu od svijetlih ličnosti na čelu povorke smionih duhova koji su zavladali europskom scenom u danima kada se gasila socijalna i moralna statika dugotrajnog feudalnog perioda.
Waldbüttelbrunn
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vircburg Valdbitelbrun se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vircburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 320 metara. Površina opštine iznosi 19,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.055 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 264 stanovnika/km².
Metansulfonat monooksigenaza
Metansulfonat monooksigenaza (, mesilatna monooksigenaza, mesilat,redukovani-FMN:kiseonik oksidoreduktaza, MsmABC, metansulfonska kiselina monooksigenaza, MSA monooksigenaza, MSAMO) je enzim sa sistematskim imenom metansulfonat,NADH:kiseonik oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein. Metansulfonat je najjednostavniji sulfonat i supstrat za rast pojedinih metilotrofnih mikroorganizama.
Lowry Crossing, Texas
Lowry Crossing je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.711 stanovnika.
Mims, Florida
Mims je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.058, što je 2.089 (-22,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Geografija Italije
thumb|280px|Satelitski snimak Italije, [[NASA]]
Italija je izrazito pomorska, mediteranska zemlja budući da joj granice na moru obuhvataju ¾ dužine svih njenih granica. Radi se o poluostrvu koje se proteže 900 km od severa prema jugu, a široko 150 – 200 km. Ima 6.660 km obale (80 % od ukupne dužine granice), tako da nijedna tačka na njenom kopnu nije udaljena od mora više od 100 km.
Italija ima površinu od 301.318 km², a na tom prostoru 1996. godine živelo je 59.337.888 stanovnika, odnosno 197 st/km². Sastoji se iz tri dela. Prvi deo obuhvata celo Apeninsko poluostrvo sa ostrvima Sicilijom i Sardinijom, drugi deo obuhvata niziju u porečju reke Po i treći deo je alpski prostor sve do razvođa. Severna Italija obuhvata dva sasvim različita prostora - nizijski i visokoplaninski, tako da se pojam Italije ne poklapa u potpunosti sa pojmom Apeninskog poluostrva. Osim Italije, na Apeninskom poluostrvu su još dve države: San Marino i Vatikan (takozvane "patuljaste države" Evrope).
Kopnena granica Apeninskog poluostrva proteže se od Primorskih Alpa (italijansko–francuska granica) do Julijskih Alpa (italijansko–slovenačka granica), a između su Alpi na italijansko-švajcarsko-austrijskoj granici. Granica prema Balkanskom poluostrvu ide od Julijski Alpi rekom Sočom do Tršćanskog zaliva i Jadranskog mora. Preko Apeninskog poluostrva i njegovog produžetka Sicilije, Evropa se, posle Gibraltara, najviše približava Africi (na 140 km).
Geologija
U geološkom pogledu Italija je mlado kopno, tj. konačan je oblik dobila u kasnom tercijaru i kvartaru. Poluostrvo je prepoznatljivo po vulkanskom reljefu i kraškim reljefnim formama. U klimatskom pogledu, poluostrvo je od prodora hladnih vazdušnih masa sa severa (iz srednje i severne Evrope zaštićeno Alpima. Poluostrvo je izloženo uticaju Sredozemnog mora tako da je Italija poznata po blagim zimama i toplim, ali ne pretoplim letima. Najduža i najvažnija reka je Po. U geografskom smislu, Apeninskom poluostrvu pripadaju i ostrva Sicilija, Sardinija i Korzika. Korzika je, međutim, politički izdvojena i pripada Francuskoj.
Chenango Bridge, New York
Čenango Bridž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Geografija Italije
Geologija
U XIX veku Italija se ujedinila i sad celo Apeninsko poluostrvo obuhvata jednu, jedinstvenu državu, sa izuzetkom San Marina i Vatikana.
Chenango Bridge, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.883.
Geografija Italije
Regioni
Na osnovu fizičkogeografskih elemenata, posebno klimatsko-botaničkih faktora, delovanja stanovništva kroz prošle vekove formirali su se geografski regioni Italije. Italiju možemo podeliti u tri velike geografske regije: Severna, Poluostrvska i Ostrvska Italija i niz podregija.
Severna Italija
Pod pojmom Severna Italija podrazumeva se prostor severno od Apenina. Pored Severnih Apenina, ovoj regiji pripada deo Alpa i celokupna Padska nizija.
Alpi
270px|thumb|Dolomiti Italijanski Alpi se pružaju od Đenovskog zaliva (prevoja Altare) do Julijskih Alpi u dužini oko 1.500 km. Prosečna visina im je oko 2.000 m. Alpi se lučno povijaju duž francuske, švajcarske, austrijske i slovenačke granice.
Sastavljeni su od metamorfnih i intruzivnih stena - gnajsa, mikašista, serpentina i škriljaca.
Italijske Alpe se dele na: Pijemontski Alpi, Lombardijske i Venecijanske.
Alpi su za severnu Italiju važan rezervoar hidroenergije, a u novije vreme dobijaju poseban turistički značaj. Takođe imaju nepregledne pašnjake, šume, a da ih nema, Padska nizija bi bila suva stepa. Najviši vrh je Čima Margvarijes (2.649 m).
Severni Apenini
Apenini se pružaju od Sicilije do prevoja Alpare kod Đenove. Izgrađeni su od nekoliko nizova koji se pružaju poput luka. Dugi su oko 1.450 km, široki oko 100 km; niži su od Alpa. Nemaju lednika ni ledničkih oblika.
Apenini su ekonomski manje značajni od Alpi budući da reke imaju samo fluvijalni karakter, pa im zato leti znatno opada vodostaj. Šume i pašnjaci su slabiji nego u Alpima.
Apenine delimo u tri dela: Severne, Srednje i Južne Apenine. Severni Apenini se pružaju od prevoja Đovi preko kojeg prelazi put i železnička pruga. Sa južne strane Padsku niziju zagrađuju Ligurski i Emilijski Apenini. Oni su uski, niski, sastavljeni od mekih stena, pa su zbog toga lako prohodni. Od posebne važnosti je prevoj Kol del Alpare koji povezuje Đenovu sa Padskom nizijom. Ligursko–pijemontski luk je otvoren prema Đenovskom zalivu. Razvođe je bliže moru nego Padskoj niziji. Najviši vrh je Monte Bue (1.803 m). Etrursko-emilijski planinski venac samo je 60 km udaljen od Jadranskog mora. U njima je najviši vrh Đimono. Iz ovog planinskog niza pružaju se razni ogranci prema zapadu uz reku Arno. Preko velike većine brojnih prevoja izgrađene su saobraćajnice.
Padska nizija
thumb|300px|Padska nizija u Italiji Ima površinu od 46.000 km², duga je oko 450 km, a široka oko 100–200 km. Najvećim delom nastala je od rečnih sedimenata sa Alpi.
Severni deo nizije deli se u dva pojasa. Od podnožja Alpi prema niziji pojas je širok 10–15 km. Izgrađen je od morenskog materijala, slabo je plodan i naseljen. Od ovog pojasa do toka reke Po pruža se pojas sitnog materijala. Na granici između dva pojasa izbijaju mala vrela. Tu dobro uspevaju žitarice.
Padska nizija nije idealna ravnica, ima mnogo brežuljaka a neki od njih su i vulkanskog porekla. Tom ravnicom teče reka Po duga 672 km. Pritoke reke donose godišnje do 40 miliona m³ materijala, pa se ušće reke neprestano pomera nizvodno.
Ova nizija se ubraja među najplodnije u Evropi. U njoj je razvijena intenzivna i moderna poljoprivreda. Daje polovinu italijanskih žitarica i vina, a preko 90 % proizvodnje maslaca, šećera, kukuruza i pirinča. Prinosi po hektaru su najviši u Evropi. Ona nije samo najvažniji agrarni već i industrijski rejon Italije.
Industrija je koncentrisana u Lombardiji, Pijemontu i Liguriji. Na ove oblasti dolazi 70% hemijskih proizvoda i 90% tekstila.
Veliki značaj ima turizam, naročito gradovi kao što su Venecija, Verona, Milano i Đenova. Tu se ubraja i italijanska rivijera koja se pruža od Đenove do granice sa Francuskom (San Remo, grad Imperija), kao i najveće italijanske luke: Đenova, Venecija, Trst i Savona. thumb|left|200px|Ostrvo u Pijemontu Padska nizija se deli na pet manjih regiona: Pijemont, Lombardija, Venecija-Firenca, Emilija-Romanja i Ligurija. thumb|Teodorikov mauzolej u [[Ravenna|Raveni]] Đenova je uvozna luka za ugalj iz Engleske, naftu iz Levanta, minerale iz Alžira i Španije, drvo, pamuk i žitarice. Grad Savona je važna luka i turistički centar.
Severna Italija zauzima 120.000 km² odnosno 38% površine Italije. To je vrlo gusto naseljeni, najrazvijeniji i ekonomski najvažniji deo Italije. Ovde se proizvodi oko 40% ukupne italijanske proizvodnje pšenice, 70% kukuruza, 100% pirinča, 100% konoplje, 45% vina, 85% hidroenergije, 100% svile.
Apenini
thumb|left|Apenini
Apenini predstavljaju kičmu poluostrvske Italije. Izdignuti su mlađim nabiranjem u neogenu, alpskom orogenezom. Dele se na Severne (koji pripadaju Severnoj Italiji), Srednje i Južne Apenine (koji pripadaju ovim regionima).
U oblasti Apenina klima je sredozemna, ali sa visinom klima se modifikuje. Veće količine padavina dobijaju zapadne strane Apenina. Reke imaju mediteranski režim. Vegetacija se menja sa nadmorskom visinom. Od mineralnih bogatstava u Apenini se nalazi lignit, antracit, škriljci, boksit i raznovrsni građevinski materijal.
Jadranska obala
thumb|240px|Bazilika [[Sveti Nikola|sv. Nikole u Bariju, Apulija]] Jadransku obalu sačinjavaju regioni: Marke, Abruco i Apulija.
Tarantanska obala
thumb|right|200px|Tarantski zaliv Ovoj regionu pripada deo poluostrva Apulija. Na jugu je mesto Otranto po kom je prolaz iz Jonskog u Jadransko more nazvan Otrantskim vratima. Apulija drži vodeće mesto u državi po proizvodnji duvana i badema. Glavno naselje je Taranto – ratna luka. Ostali veći gradovi su Lecce i Foggia.
Tirenska obala
Ovde se mogu izdvojiti 4 podregiona: Toskana, Lacio, Kampanija i Kalabrija. thumb|left|[[Kalabrija]]
Grabik Ilova
Grabik Ilova je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Prnjavor koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 839 stanovnika.
Bretteville-sur-Dives
Bretvil sir Div je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Geografija Italije
Ostrvska Italija
Italija ima brojna ostrva, a najveća i najvažnija su: Sicilija, Sardinija, Elba, Santo Antonio i niz manjih ostrva (Pantelleria, Liparska ostrva i dr.)
Sicilija
thumb|240px|Erupcija [[Etna|Etne 2002. godine]]
Po svom geološkom sastavu i reljefu slična je Apeninima. Pretežno je planinska sa slabo razuđenim obalama, na jugu i istoku nalaze se vulkanske planine sa najvišim evropskim živim vulkanom Etnom u čijem podnožju je plodna nizija Katanija.
Klima je sredozemna i vrlo suva, nizije dobijaju svega 400-450 mm padavina godišnje, reke su kratke i siromašne vodom, vegetacija je suptropska i svega 4% površine je pod šumom. Od mineralnih bogatstava Sicilija ima nafte, sumpora i soli. U privrednom pogledu Sicilija zaostaje za poluostrvskom Italijom, a pogotovo za Severnom Italijom. Oko 50% stanovništva je zaposleno u poljoprivredi. Značajan je udeo voćarstva i vinogradarstva, koje zahvata oko petinu obradivih površina. U industriji je zaposleno oko 20% populacije ostrva. Najznačajnije su prerade voća, grožđa, maslina i paradajza, kao i prerada kože i drveta. Industrija je vezana za eksploataciju nafte, sumpora i sulfata. Nafta se eksploatiše kod Sirakuze i Gele. Važniji gradovi i veći centri Sicilije su Palermo, Mesina i Katanija.
Sardinija
thumb|left|Plaža na Sardiniji
Sardinija zahvata površinu od 24.090 km². Obale su joj slabo razuđene. U geološko-geomorfološkom pogledu deo je hercinskog masiva sa vulkanima na zapadu. Od Korzike je udaljena samo 12 km, ali su geološki oba ostvra jedinstvena, jer su bila deo Tirenskog kopna.
Klima je sredozemna, suvlja u nižim delovima ostrva. Reke su male, a biljni svet je suptropski. Pod šumom je samo 5% površine ostrva. Od rudnog bogatstva na Sardiniji ima uglja i cinka.
Stanovništvo je uglavnom zaposleno u poljoprivredi i rudarstvu. Pored žita dominira južno voće i vinova loza. U stočarstvu veći značaj ima gajenje ovaca i koza. Sardinija daje oko 80% italijanske proizvodnje olova i cinka i 50% proizvodnje uglja. Značajne su i rezerve barita, bentonita, boksita, kaolina i mermera. Povoljan položaj i jeftina radna snaga omogućili su razvoj naftnoprerađivačke i petrohemijske industrije. Prvi objekat petrohemijske industrije izgrađen je u mestu Porto Torres na severu. Izgrađena su i preduzeća za proizvodnju sumporne i fosforne kiseline i sintetičkog kaučuka. Na jugu ostrva, u mestu Sarroch, nalazi se rafinerija nafte. Važnija naselja i privredni centri su Cagliari i Sassari.
San Marino
thumb|San Marino sa vrha Titano
San Marino je jedan od regiona Jadranske fasade poluostrvske Italije, ali je San Marino i država. Nalazi se na teritoriji Italije na Apeninima, severoistočno od Firence. Površina San Marina iznosi 60,57 km², a tu živi 24.521 stanovnika, odnosno 402 st./km² (1996. god). Prvi statut vezan za nezavisnost teritorije potiče iz 1263. godine kada se San Marino proglasio republikom. San Marino je sa Italijom u carinskoj uniji. Državica je najvećim delom smeštena na planini Monte Tipano. Tu se nalazi i istoimeni grad dok su ostala naselja u podnožju. Klima i vegetacija imaju sredozemni karakter.
Glavne privredne grane su poljoprivreda i turizam. Od ratarskih kultura, uzgaja se pšenica i kukuruz, a stanovništvo se bave i voćarstvom i vinogradarstvom. Industrija je slabo razvijena, a najviše prihoda se ostvaruje od turizma. San Marino je u ekonomskom pogledu najslabija država među ostalim malim državama Evrope.
Vatikan
thumb|left|Kružne stepenice u muzeju u Vatikanu
Država obuhvata skup crkava, zgrada i vrtova na brežuljku Colle Vaticano. U Vatikanu je znamenit trg s crkvom sv. Petra, a van ove teritorije pod suverenitetom Vatikana je 12 crkava i zgrada u Rimu te papska letnja rezidencija. Vatikan ima sopstvenu železničku stanicu, poštu, radio-stanicu, štampariju, električnu centralu i novčanu jedinicu. Centralni deo države je papski dvorac. U njegovom sklopu je više zgrada, dvorova i muzeja. Pri sprovođenju svoje svetske politike Vatikan se služi katoličkom crkvom u drugim zemljama i mnogobrojinm masovnim organizacijama.
Klima
Klima Italije je relativno vlažna i veoma raznolika. Varira od hladne (u višim predelima Alpa i Apenina), do suptropske (duž obale Ligurskog mora i zapadne obale poluostrva). Prosečna godišnja temperatura se kreće od 11°C do 19°C. U Padinskoj niziji ona iznosi 13°C, na Siciliji oko 18°C i u priobalnoj niziji oko 14,5°C. Klima poluostrva se odlikuju regionalnim raznolikostima koje su uglavnom rezultat konfiguracije Apenina kao i uticaja ćudljivih vetrova koji dolaze sa okolnih mora. U nižim predelima i na obroncima Apenina koji se graniče sa zapadnom obalom od severa Toskane do okoline Rima zime su blage i sunčane, a visoke temperature su ublažene hladnim mediteranskim povetarcima. Temperature u istim geografskim širinama na istoka poluostrva su mnogo niže, uglavnom zbog rasprostranjenih severoistočnih vetrova. Duž viših istočnih padina Apenina klima je naročito hladna. Nasuprot suptropskoj klimi južne Italije i Đenovskog zaliva, klima Lombardijske nizije je kontinentalna. Topla leta, oštre zime sa temperaturama oko -15°C preovlađuju u ovo regionu, koju od morskih vetrova štite Apenini. Najviše padavina Itlija ima tokom jesenjih i zimskih meseci, kada duvaju zapadni vetrovi. Najmanju količinu padavina prima Apulijski region i južna Sicilija, a najveću Udinski region.
Hidrografija
thumb|right|Tok reke [[Po]] Italija ima veliki hidroenergetski potencijal. Najvažnije reke su Po i Adiđe. Reka Po je oko 650 km duga, plovna je oko 480 km i sa svim pritokama čini oko 965 km vodenih puteva. Adiđe je oko duga 410 km i u Italiju dolazi iz austrijskog regiona Tirola, teče prema istoku i, kao i Po, uliva se u Jadransko more. Aluvijalne naslage sa planina polako uzdižu dna ovih reka. Reke italijanskog poluostrvskog dela su plitke. Glavne poluostrvske reke su Arno i Tibar. Od svog izvora u Apeninima, Arno teče zapadno oko 240 km kroz kultivisanu dolinu i gradove Firencu i Pizu. Tibar izvire nedaleko od izvora Arna i teče kroz Rim.
2474 Ruby
2474 Ruby je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 17,79 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,267 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,106 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,216, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 7,494 stepeni, a orbitalni period iznosi 1608,540 dana (4,403 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 11,80 a geometrijski albedo 0,106.
Asteroid je otkriven 14. avgusta 1979. godine.
Geografija Italije
Flora i fauna
Flora centralnih i južnih nizija Italije tipično je mediteranska. Biljke karakteristične za ove predele su: masline, narandža, limun, palma i dr. Ostale vrste koje se često javljaju, pogotovo na krajnjem jugu, su: nar, smokva, datula, badem, šećerna trska i pamuk. Vegetacija na Apeninima slična je vegetaciji centralne Evrope. Na nižim padinama javljaju se kesten, čempres i hrast dok u višim predelima najviše ima bora i jele.
U Italiji, u odnosu na ostale regione Evrope, ima mnogo manje životinjskih vrsta. Na Alpima živi mali broj divokoza. Medvedi, brojni u davna vremena, sada su već izumrli, ali vukovi i divlje svinje i dalje vladaju planinskim predelima. Još jedan prilično čest četvoronožac jeste lisica. Među pticama grabljivicama najbrojnije su: orao, lešinar i soko, koji uglavnom nadleću planinske vrhove. Prepelica, šljuka, jarebica i druge ptice selice nastanjuju mnoge delove Italije. Gmizavci uključuju nekoliko vrsta guštera i zmija od kojih su tri vrste otrovne. Ima i škorpija.
Zanimljivosti
thumb|250px|Crkva sv. Marka u Veneciji thumb|left|260px|Koloseum u Rimu noću Oko Firence su se nanizala brojna naselja kao Piza, stari suparnik Firence, s krivim tornjem na kom je Galileo Galilej izvodio svoje eksperimente iz fizike.
2477 Biryukov
2477 Biryukov je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,558 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,4.
Rumson, New Jersey
Ramson je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.122, što je 15 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kejsanitski šijiti
Kejsaniti ili kajsaniti je izraz koji se koristi za nekadašnju šijitsku sektu/pravac (ghulat) koju su činili sljedbenici Al-Muhtara. Od drugih šijita su se isticali po vjerovanju u imamat Muhameda ibn al-Hanafije, sina kalifa Alije. Nakon Muhamedove smrti godine 700. se kejsanitski pokret razdvojio u niz malih, međusobno sukobljenih sekti. One su, međutim, uživale značajnu podršku među mawalijima, odnosno ne-arapskim muslimanima, koji su je shvaćali kao alternativu vladajućoj sunitskoj dinastiji Omejada koja je obično preferirala arapsku manjinu u odnosu na svoje ne-arapske podanike. Jedna od tih sekti se kao svom vođi okrenula Muhamedovom sinu Abd-Alah ibn Muhamed ibn Hanafiji, poznatom po imenu Abu Hašim, zbog čega su njeni sljedbenici postali poznati kao hašimije ili hašimiti. Ta je sekta bila posebno snažna na krajnjem istoku Kalifata, odnosno u Horasanu, gdje su se u prvoj polovici 8. vijeka njena vjerovanja proširila među islamiziranim domorocima i arapskim doseljenicima. Godine 747. su hašimiti, koristeći metež i dinastijske sukobe u koji je Omejadski Kalifat pao nakon smrti kalifa Hišama, digli veliki ustanak u Horasanu na čelu sa Imamom Ibrahimom. Iako je Ibrahim uhvaćen, ustanici su na čelu sa darovitim šijitskim vojskovođom Abu Muslimom nastavili pružati otpor, a priključio im se i veliki broj ne-muslimana. Godine 750. je posljednji omejadski kalif Marvan II svrgnut, a hašimitski vođa As-Saffah je postavljen za novog kalifa i uspostavio dinastiju Abasida. Došavši na vlast, As-Saffah i njegovi nasljednici su odmah prihvatili sunitski islam, a zbog čega se kejsanitska struja među šijitima ubrzo ugasila.
Ksilan 1,3-beta-ksilozidaza
Ksilan 1,3-beta-ksilozidaza (, 1,3-beta-D-ksilozidaza, ekso-1,3-beta-ksilozidaza, beta-1,3'-ksilanaza, ekso-beta-1,3'-ksilanaza, 1,3-beta-D-ksilan ksilohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom 3-beta-D-ksilan ksilohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Meroe
Meroë (meroitski: 45px| Medewi ili Bedewi; arapski: مرواه, Meruwah) je ime drevnog grada na istočnoj obali Nila, oko 6 km sjeveroistočno od stanice Kabushiya kraj grada Shendija u Sudanu; oko 200 km sjeveroistično od Khartouma. mini|lijevo| Nubija s istaknutim drevnim gradovima mini|lijevo| Karta grada Meroea uz Nil (lijevo) s nekropolom piramida (desno)mini|lijevo| Nubijske piramide nekropole Meroe Kraj nalazišta se nalazi grupa naselja pod nazivom Bagrawiyah. Grad je poznat kao višestoljetna prijestolnica države Kuš koja se prostirala ispod Asuana u Egiptu. Po njemu je tadašnja kušanska država nazvana "Kraljevstvo Meroe" (8. – 4. vijek pne.). Ovo prostrano kraljevstvo se prostiralo od Sredozemlja do središnje Afrike i Meroe svjedoči o njihovoj umjetničkoj, graditeljskoj, vjerskoj, jezičnoj i općekulturnoj razmjeni.
Po njemu je naziv dobio i "Otok Meroë", tj.o moderna pokrajina Butana između rijeka Nil kod Khartouma na zapadu do rijeke Atbarah na istoku, te od Asuana na sjeveru do Etiopije i Plavog Nila na jugu. U toj pokrajini se, uz Meroë, nalaze ruševine još dva kušanska grada - Musawwarat es-Sufra i vjersko središte Naqa, koji su zajedno upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 2011. godine. U gradu Meroe, odakle se jedno vrijeme vladalo cijelim Egiptom, nalaze se ostaci hramova i domaćinstava, ali i instalacija opsežnog vodoopskrbnog sustava. Nalazište Meroë su najpoznatija po više od dvjesto piramida grupiranih u tri skupine, a koje se, zbog jedinstvenih proporcija i načina gradnje, zovu nubijske piramide.
Historija
mini| Zapadna nekropola kod Meroe (Begarawiyah) mini| Amonov hram u Meroeu mini| Portret kandake kraljice [[Amanitore iz njezine grobnice]] Meroe je bila južna prijestolnica kraljevstva Napata/Meroe (Kuš) koje je cvalo od 800. do 250. pne. Prema djelomično dešifriranim kušanskim tekstovima, grad se izvorno zvao Medewi ili Bedewi (Török, 1998). iskapanja su otkrila važnu nekropolu kušanskog plemstva iz razdoblja Napata (800. – 280. pne.) na zapadu grada Meroe (Zapadna nekropola).
Meroe kultura se razvila od 22. dinastije trećeg prijelaznog razdoblja starog Egipta, koja je bila podrijetlom iz Kuša. Grad Meroe je dobio na važnosti za vrijeme kušanskog kralja Arrakkamanija (280. pne.) kada je kraljevska nekropola prebačena u Meroe iz grada Napata (Jebel Barkal).
Kada je Rimsko Carstvo osvojilo Egipat, Kušansko kraljevstvo sa središtem u Meroeu se proširilo prema sjeveru u Egipat. U sukobima koji su uslijedili s Rimom, Kraljevstvo Meroe je bilo uspješnije i opustošilo je naselja u okolici Asuana, te su njegova vojska uspjela ukrasti glavu skulpture cara Augusta koju su pokopali ispod stubišta hrama u Meroeu. Konačno, obe države su utvrdile granicu kod otoka Samosa, gdje je Meroe potpisao (za njega jako povoljan) mirovni sporazum s carom Augustom.
Meroe je u 1. i 2. stoljeću počeo gubiti snagu, uglavnom zbog slabljenja tradicionalne industrije na korist rimskog Egipta. Meroe se spominje u "Putoplovu Eritrejskim morem" (grčki: Περίπλους τὴς Ἐρυθράς Θαλάσσης, latinski: Periplus Maris Erythraei), grčko-rimski putopis koji opisuje navigaciju od rimskog Egipta duž obala Crvenog mora i Afričkog roga do obala Indije:
Posljednje razdoblje grada obilježeno je pobjedničkom stelom neimenovanog vladara Aksuma (vjerojatno kralja Ezana) koja je podignuta u Meroeu. Prema njezinom natpisu na grčkom jeziku može se pretpostaviti da je "Kralj Aksumita i Omerita" (Aksum i Himyar) vladao oko 330. godine. Dva druga natpisa na giz pismu su pronađena uz obližnje piramide i pretpostavlja se da potječu iz istog razdoblja.
Suvremena arheologija nije bila u mogućnosti istraživati lokalitet Meroe zbog sudanskog građanskog rata (1955.–1972., te 1983.-2005.).
Odlike
Meroe je bilo snažno kraljevstvo čije je bogatstvo dolazilo iz razvijene industrije i proizvodnje željeza, kojim se trgovalo sve do Indije i Kine. Meroe je također izvozio egzotične afričke životinje, nakit i tekstil od pamuka, čija je proizvodnja dosegla vrhunac oko 400. pne. Nadalje, Meroe je bilo bogato zlatom o čemu svjedoči i korijen egipatske riječi za zlato, nub po Nubiji.
Meroe je provodio kompleksne sustave navodnjavanja s vodenicama sakia kako bi se poboljšala poljoprivreda u njegovom polu-pustinjskom okolišu. U gradu su pronađeni ostaci palače, nekoliko hramova i brojnih domaćinstava.
U nekropolama je otkriveno kako su se piramide gradile iznad grobnih komora s ostacima pokopanih ili mumificiranih tijela koja su bila bogato urešena nakitom od zlata (sada u muzejima u Minhenu i Berlinu). Na zidovima su oslikani kraljevi i njihove kraljice-majke (Kentake), te nekoliko poglavlja Knjige mrtvih. Nekoliko stela je bilo ispisano meroitskim pismom, kao i nekoliko metalnih i keramičkih posuda pronađenih u grobovima. Ponajbolji kameni bareljefi su 1905. odnešeni u Britanski muzej (London), te dijelom u muzej u Khartoumu.
Do 3. vijeka pne. egipatske hijeroglife je zamijenilo autohtono meroitsko pismo koje ima 23 slova nastala kao prijevod hijeroglifa na meroitski jezik. ono je nastalo od 7. do 2. vijeka pne., u koje vrijeme se koristio i staronubijski jezik koji se pisao koptskim pismom.
Meroe vjera je bila mnogobožačka i najviše se štovao bog Apedemak, bog-ratnik s lavljom glavom koji je bio sin Sekhmeta, ali su se štovala i egipatska božanstva uvezena sa sjevera, kao što su: Amon, Tefnut, Horus, Izida, Tot i Satis.
Sobek
thumb|229px|Sobek i Amenofis III. Sobek (Sebek, Sobki, Sochet i Soknopais, u grčkom jeziku zvan je Suchos, odnosno, njegovo ime pisali su Σοῦχος) je u egipatskoj mitologiji bog krokodila starog Egipta, podvodni demon u niskim deltama Nila, koji je, osami toga, također i bog plodnosti.
Opis
Sobek je vrhovni je vladar većih slatkih voda, odnosno jezera, rijeka i močvara. Egipćani su vjerovali da puno krokodila u slatkoj vodi, osobito rijeci, znali sreću, to jest, bolju žetvu i poplavu, za koju se smatralo da isto donosi sreću. Amajlija Sobeka sliči amajliji glavnog egipatskog boga Raa, pa je zbog toga zvan Sobek-Ra. Sobek je sin božice Neit. U Sobeka se pretvorio bog Zemlje Geb, a, uobičajeno, Egipćani su Sobeka zvali "sbk". Faraon Amenofis III. se volio prikazivati uz bogove, pa tako postoji grupni kip.
U medijima
Čest je u popularnoj kulturi i humorističnim serijama, no, osobito, Sobek je popularan u:
Vanjske poveznice
thumb|left|Bog Sobek, reljef
FAD-zavisna urat hidroksilaza
FAD-zavisna urat hidroksilaza (, HpxO enzim, FAD-zavisna uratna oksidaza, uratna hidroksilaza) je enzim sa sistematskim imenom urat,NADH:kiseonik oksidoreduktaza (formira 5-hidroksiizourat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein. Ova reakcija je deo purinskog katabolzma kod bakterija Klebsiella pneumoniae.
Gornja Trnovitica
Gornja Trnovitica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu općine Velika Trnovitica, Bjelovarsko-bilogorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 71 stanovnika te 31 obiteljskih kućanstava.
Napomena
<references group="Napomena"/>
2479 Sodankyla
2479 Sodankyla je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,387 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,1.
Santa Maria del Ponte, L'Aquila
Santa Maria del Ponte je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Auvillar
Ovija je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Tarn i Garona koja pripada prefekturi Kastelsarazen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 876 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 148 metara (maksimalnoj 166 m, a minimalnoj 52 m).
Tupoljev Tu-142
Tupoljev Tu-142 (NATO naziv: "Bear-F/J"), sovjetski ophodni-protupodmornički avion razvijen na temelju dalekometnog bombardera Tupoljeva Tu-95.
Zhang Xuanjing
Zhang Xuanjing (張玄靚 or 張玄靖) (350–363), kurtoazno ime Yuan'an (元安), formalno Vojvoda Jingdao od Xipinga (西平敬悼公, posthumno ime koje mu je dala Dinastija Jin (265-420)) ili Vojvoda Chong od Xipinga (西平沖公, posthumno ime korišteno interno u Ranijem Liangu) bio je vladar kineske države Raniji Liang. Na prijestolje je formalno došao u dobi od pet godina, nedugo nakon što je njegov nasilni stric Zhang Zuo, koji je prio toga bio svrgnuo i ubio njegovog starijeg brata Zhang Yaolinga, i sam ubijen u puču. Zhang Xuanjing je koristio titulu Prince Chong od (Ranijeg) Lianga
Njegovu vladavinu je obilježila politička nestabilnost, odnosno serija regenata koji su nasilno svrgavali jedni druge -- Zhang Guan (張瓘), Song Hun (宋混), Song Cheng (宋澄), Zhang Yong (張邕) i stric Zhang Tianxi, koji ga je na kraju svrgnuo i ubio 363.
Gusak
Gusak je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Prnjavor koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 237 stanovnika.
Mamut
Evolucija
Ostaci mamuta pronađeni su u Evropi, Africi, Aziji i Sjevernoj Americi. Vjeruje se da su nastali prije oko 4,8 miliona godina u sjevernoj Africi, u vrijeme Pliocena, gdje su nađene kosti Mammuthus africanavusa u Čadu, Libiji, Maroku i Tunisu. Mammuthus subplanifrons, pronađen u južnoj Africi i Keniji, se takođe smatra za jednu od najstarijih vrsta (prije oko 4 miliona godina).
Francalmont
Frankalmon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Lir.
Mamut
Evolucija
Uprkos svom afričkom porijeklu, oni su zapravo mnogo bliži modernom azijskom slonu nego bilo kom od dve vrste afričkih slonova. Zajednički predak ovih slonova odvojio se od afričkih slonova prije oko 6 – 7,3 miliona godina. Azijski slonovi i mamuti podijelili su se oko pola miliona godina kasnije (prije 5,5 – 6,3 miliona godina).
La Paz County, Arizona
je okrug u američkoj saveznoj državi Arizona.
Maricopa County, Arizona
je okrug u američkoj saveznoj državi Arizona.
Francalmont
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 123 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 304 m, a minimalnoj 234 m).
Mamut
Evolucija
Kasnije je afrički mamut migrirao na sjever u Evropu gdje je stvorio novu vrstu, južnog mamuta (Mammuthus meridionalis). On se proširio širom Evrope i Azije i prešao preko Beringovog zemljouza (danas pod morem) u Sjevernu Ameriku.
La Paz County, Arizona
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.489, što je 774 (3,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Maricopa County, Arizona
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.817.117, što je 744.968 (24,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mamut
Evolucija
Prije oko 700.000 godina tadašnja topla klima se značajno promijenila i savane Evrope, Azije i Sjeverne Amerike ustupile su mjesto hladnijim i manje plodnim stepama. Južni mamut je postepeno iščezavao, a zamjenio ga je stepski mamut (Mammuthus trogontherii) koji je bio prilagođeniji hladnim stepama. Ova promjena je stvorila dlakavog mamuta, Mammuthus primigenius, prije oko 300.000 godina. Dlakavi mamuti su bili prilagođeni da izdrže izuzetne hladnoće ledenih doba.
Dlakavi mamuti su bili izuzetno uspješna vrsta; prostirali su se od Španije do Sjeverne Amerike i vjeruje se da su bili izuzetno brojni.
Istrebljenje
Većina mamuta izumrla je krajem posljednjeg ledenog doba. Još uvijek se vode rasprave oko razloga njihovog istrebljenja.
Sporno je da li je populacija mamuta izumrla zbog klimatskih razloga ili zbog pretjeranog lova od strane ljudi. Druga teorija smatra da su mamuti pali kao žrtve neke infektivne bolesti.
Novi podaci iz studija vršenih na modernim slonovima Američkog instituta bioloških nauka (BioScience, April 2006, Vol. 56 No. 4, pp. 292–298) sugerišu da iako lov nije bio primarni razlog za istrebljenje mamuta, on je svakako bio jedan od važnih faktora. Poznato je da je Homo erectus koristio meso mamuta za ishranu još prije oko 1,8 miliona godina.
Međutim, Američki institut bioloških nauka takođe primjećuje da su kosti mrtvih slonova, nađene u zemlji i gažene od drugih slonova, imali znakove kasapljenja, koje su ranije arheolozi pogrešno interpretirali.
Teorije i primjerci
Veliki interes za mamute je potaklo otkriće zamrznutih i relativno dobro sačuvanih mamutskih strvina u vječnom ledu Sibiru. Ono je potaknulo razne teorije o munjevitom smrzavanju, od kojih je najpoznatija ona Immanuela Velikovskog, kao i urbane legende o jestivom mesu.