cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija muzike
Srednjovjekovna muzika
Uglavnom crkva je bila ta koja je mogla sebi priuštiti čuvanje i pisanje muzičkih zapisa na skupim manuskriptima, tako da većinom muzički zapisi tog perioda su tako čuvani. Mnoga muzika ovog perioda se vodi pod psudonimom (anonymus).
Ovdje je sa balkanskih prostora potrebno spomenuti prije svega srpsku srednjovjekovnu muziku, koja se razvijala u ono doba po dvorovima, a i manastirima, vidimo Pavle Aksentijević je samo jedan od interpretatora sličnosti srpske muzike tog doba, sa zapadnim muziciranjem. Dolaskom Turaka došlo je do drastičnih promjena, samo su gusle, frula, možda tambura, praktične za uzeti, bile uzete i nosane, te u prigodama i uz vokalno pjevanje korištene.
Hrvatska je bila pod utjecajem zapadnih zbivanja i tokom renesanse.
Kukuzelis je proglašen svecem od strane Istočne pravoslavne crkve, taj svetac je na 1. 10.
Renesansna muzika
Karakterizira je veća upotreba instrumentalne muzike. Pojava bas instrumenata. Renesansa u muzici nije započela u Italiji, već u Belgiji, Flamaniji, Nizozemskoj i Sjevernoj Francuskoj. Najpoznatiji kompozitori te Burgundske škole, sredinom 15. vijeka bili su Guillaume Dufay, Gilles Binchois, i Antoine Busnois. Sredinom 15. vijeka kompozitori i pjevači su počeli strujati Evropom, dolaziti u Rim, kod papa, na posjede vladara, vojvoda, pogotovo na sjever Italije. Osnovne forme sakralne muzike tad su bile: misa, motet, madrigal i laude; svjetovne forme su bile: šansona (balada, rondo), frotola, kanconeta i kasnije madrigal.
Izum štamparskog stroja doprinio je širenju muzike. Francusko-flamanski muzičari su se širili Evropom. Najpoznatiji su kompozitori: Johannes Ockeghem, Jacob Obrecht, Nicolas Gombert i Josquin Desprez, vjerovatno najpoznatiji kompozitor prije Palestrine, koji je tokom 16. vijeka bio najbolji u svim formama.
Sredinom 16. vijeka došle su nove promjene u muzici, poznati kompozitori tog perioda su Giovanni Pierluigi da Palestrina, Carlo Gesualdo. Pojavljuju se škole, po čemu je osobito poznata Venecija. Razvija se orkestracija. Poznati kompozitori Venecije su bili: Gabrielis, Andrea i Giovanni, kao i Claudio Monteverdi, jedan od najpoznatijih kraja ere renesanse. U Engleskoj su se javili kompozitori kao Thomas Tallis i William Byrd koji su pisali crkvenu muziku, bili su tu i Thomas Morley, John Wilbye i Thomas Welkes.
U Španiji se javio Tomás Luis de Victoria i stvarao je muziku sličnu Palestrini. Gitara se pojavila kao novi instrument u Evropi i mnogi su za nju pisali muziku. U Francuskoj su stvarali Guillaume Costeley i Claude Le Jeune.
Jedna od najrevolucionarnijih pojava desila se u Firenci, radom Florentine Camerata, koji je išao obnavljati muziku starih Grka. Njima je rukovodio Vincenzo Galilei, te Giulio Caccini. Plod njihovog rada bila je forma poznata danas kao opera. Prva opera napisana oko 1600. označava kraj renesanse i početak baroka.
Barokna muzika
Razvoj sonate i koncerta kao svjetovnih formi glazbe. Čembalo je dominantan instrument.
Klasični period muzike
Klavir zamjenjuje čembalo kao instrument. Rani klasični period otvorio je Mannheim School, tu ulaze kompozitori kao Johann Stamitz, Franz Xaver Richter, Carl Stamitz, i Christian Cannabich, koji su utjecali na Josepha Haydna i preko njega na druge. Wolfgang Amadeus Mozart je centralna figura ovog perioda u svim muzičkim vrstama. Ludwig van Beethoven i Franz Schubert su tranzicionalni kompozitori u romantičnom periodu.
Romantični period muzike
Muzika je u ovom periodu postala više emocionalna i slijedila književnost, filozofiju i umjetnost. Poznati kompozitori su Schumann, Chopin, Mendelssohn, Bellini i Berlioz, zatim u drugoj polovini perioda Strauss mlađi, Brahms, Liszt, Čajkovski, Verdi i Wagner. Između 1890. i 1910. naišao je treći val kompozitora: Dvořák, Mahler, R. Strauss, Puccini, Sibelius, zatim i ostali: Grieg, Saint-Saëns, Fauré, te Franck.
Suvremena muzika
Dolazi do razvoja radija, drugih medija i tehnologija, te razvoja elektroničkih instrumenata.
Slatinski Čiflik
Slatinski Čiflik je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Slatinski Čiflik pripada opštini Debarca.
Prirodni uslovi
Naselje Slatinski Čiflik je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 35 km severno.
Slatinski Čiflik se nalazi u istorijskoj oblasti Debarca, koja obuhvata sliv reke Sateske i sa izrazitim planinskim obeležjem. Naselje je smešteno u središnjem, dolinskom delu oblasti. Istočno od naselja se izdiže Ilinska planina, a zapadno se pruža polje. Nadmorska visina naselja je približno 810 metara.
Klima u naselju je planinska.
Stanovništvo
Slatinski Čiflik je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 11 stanovnika.
Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).
El Laurel, Tempoal
El Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Ambléon
Ombleon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi) koja pripada prefekturi Belley.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 86 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 430 metara (maksimalnoj 940 m, a minimalnoj 330 m).
Colstrip, Montana
Kolstrip je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.214, što je 132 (-5,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rancho Tonantzincalli, Tetecala
Rancho Tonantzincalli je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetecala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 968 m.
Castroregio, Cosenza
Castroregio je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 244 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 807 m.
Mate Gulin
Mate Gulin (Šibenik, 29. lipnja 1942) hrvatski je filmski, televizijski i kazališni glumac.
Kasseburg
Kaseburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 523 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053060.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Kaseburg se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 45 metara. Površina opštine iznosi 7,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 523 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
Carl Gustav Jung
Carl Gustav Jung (Kesswill, 26.7. 1875. - Küsnach kraj Züricha, 6.6. 1961.), švicarski psiholog i psihijatar.
thumb|Carl Gustav Jung Ovaj slavni naučnik doktorirao je medicinu u Baselu. Godine 1904. razradio je metodu testiranja koja je postala standardni postupak u otkrivanju "kompleksa". Začetnik je tzv. analitičke psihologije u kojoj se razlikuju dva sloja nesvjesnoga : osobno nesvjesno i kolektivno nesvjesno (rjeđe korišteni naziv je "arhetipska psihologija"- no, taj se nazivak rabi i za varijantu jungovske psihologije koju je razvio moderni Jungov nastavljač James Hillman). Jungova psihologija dala je značajne rezultate u interpretaciji mitoloških i religijskih simbola. Njegova djela imaju snažan utjecaj u mnogim područjima kulturnog stvaralaštva (Jungov je utjecaj vidljiv, npr. u djelima Mircea Eliadea, Josepha Campbella, Ericha Neumanna, Hermanna Hessea,..).
Osnove Jungove psihologije
Jung je svoju inačicu psihoanalize razvijao nakon raskida s Freudom, praktički do konca života. Budući da je neke od osnovnih pojmova mijenjao tijekom vremena, te da se u korpusu njegovih sabranih djela može naći više zbunjujuće protuslovnih definicija temeljnih ideja, ovdje će biti prikazani temeljci Jungove psihologije u njenom završnome obliku. Također, Jungova psihologija opterećena je i nazovislovnom zbrkom: najčešći pojam u porabi je «analitička psihologija», katkad «dubinska psihologija», a nerijetko (što je, možda, i najprimjereniji nazivak) i «arhetipska psihologija»- iako se taj termin koristi i za opis oblika psihologije što ga je razvio Jungov učenik James Hillman. Jungov model psihe uključuje nekoliko glavnih sastavnica:
Posljednji dio je i najkontroverzniji, te odvaja Jungovu psihologiju od ostalih varijanti psihoanalize i približava ju filozofskim učenjima. Jung je kolektivno nesvjesno u početku zamišljao kao skladište nesvjesnih psihičkih sadržaja koji bi bili odlika pojedinih nacija, «rasa» ili kultura, u skladu s neoromantičnim razmišljanjima početka 20. stoljeća. Po tom bi, npr. kolektivno nesvjesno kod psihoanalize Francuza uzrokovalo pojavu drugačijih svjesnih psiholoških obrazaca nego kod, recimo, Norvežana. No, Jung je vrlo brzo napustio tu sklisku definiciju i prihvatio onu kojoj bi primjereniji naziv bio univerzalno nesvjesno. Po Jungu, kolektivno nesvjesno sadrži arhetipove ili univerzalna praoblika ili obrasca od kojih su glavni: Jastvo, Animus, Anima i Sjena. Ti su arhetipovi nalik na ideje ili forme u Platonovoj filozofiji (samo se kod Junga ne mogu izravno percipirati, nego tek u manifestacijama).
Cijela se Jungova psihologija može sažetu u jednu riječ: individuacija. Individuacija je rast personalnosti koja, u iskustvima i dramama života, kroz susret s arhetipovima dolazi do ostvarene zrelosti i cjelovitosti. Po Jungu, njegova je vrsta psihologije namijenjena više ljudima zrelije dobi koji su realizirali svoje osobne ambicije (seks, karijera, obitelj, društveno priznanje) te se, zasićeni životnim iskustvima, nalaze na pragu duhovne krize i propitivanja onoga što se često zove «smisao života». Potencijalni prigovor da, tako definiranoj, njegovoj psihologiji nedostaje univerzalnost Jung je otklonio tvrdnjom da i mladi ljudi mogu osjećati snažan poriv za individuacijom, no da se to ipak češće događa u zrelije životno doba: izuzetci bi bili veoma rano psihički razvijeni pojedinci, te ljudi takve psihološke konstitucije kojima su stalnice ljudskoga postojanja-obitelj i karijera- u drugome planu. Sam je Jung prihvatio Freudov obrazac formiranja osobnosti u ranim fazama djetinjstva, no inzistirao je na tome da je Freudova cjelokupna vizura ograničena i plošna: po Jungu, Freud je u skladu s mehaničko-materijalističkom paradigmom i svojim «hidrauličkim» modelom psihe zapravo nametnuo parcijalno vrijednu interpretaciju životnoga rasta kao univerzalnu-ili, stigavši na pola puta, pomislio je da je prešao sav put.
Jungov obrazac psihičkoga rasta, inkorporirajući Freudov, predstavlja pojedinca kao biće koje, svjesno i nesvjesno, stremi ozbiljenju stanja punoće sebstva (nešto nalik na diktum iz Shakespeareovog "Hamleta"- "Budi vjeran svom istinskomu Ja"). Individuacija je proces u kojem čovjek, apsorbirajući psihičke energije što emaniraju iz arhetipova kolektivnoga nesvjesnog u svjesno iskustvo, te nadvladavajući opstrukciju unutarnjega neprijatelja ili Sjene i time ekspandirajući polje ego-personalnosti, raste do vrhunca susreta sa simbolima Jastva (često prikazanima u likovima osnivača religija poput Krista, no, nerijetko u slikama cjelovitosti kakve je Jung našao u hinduističkim i budističkim mandalama, geometrijski pravilnim i zaokruženim figurama), ostvarujući time istinski životno ispunjenje i cjelovitost.
U Jungovoj se psihologiji pojavljuju, kao temeljni, još dva pojma: psihoidnost zbilje i sinkronost ili sinkronicitet. Prvi je Jung definirao metaforički: po njegovoj su izrijeci psiha i fizička stvarnost lice i naličje istoga novčića. Ako se išta suvislo da iščitati iz te tvrdnje, izgleda je je, bar u naznakama, kod Junga postojala sklonost objektivnom idealizmu: budući da tvarna zbilja nije projekcija psihe, niti je psiha manifestacija oblika visokoorganizirane tvari (stari problem um/mozak)- najrealnije je reći da po Jungu fundamentalna zbilja obuhvaća i sadrži kako mentalne tako i materijalne elemente, no jedan ne proizlazi iz drugoga.Sukladno tom razmišljanju, Jung je postulirao i novi prirodni zakon- sinkronost. Po njemu, radi se o akauzalnim vezama među pojavama u materijalnom univerzumu i ljudskim psihičkim doživljajima- opet, ovdje pojave idu «jedna uz drugu» a ne proistječu jedna iz druge. Ilustracije su najčešće iz područja parapsihologije (telepatija, prekognicija, ..).
1450-e
1450-e su decenija koja je počela 1. januara 1450. i završila 31. decembra 1459.
Carl Gustav Jung
Osnove Jungove psihologije
Status Jungove psihologije u novije vrijeme ne može se jednoznačno odrediti, no zorna su bar dva trenda: po nekim kritički nastrojenim psiholozima Jung se prečesto bavi nenaučnim i duhovnim temama. Također, analitička psihologija potpada pod modernu kritiku koja se odnosi na dubinsku psihologiju uopšte- previše intuitivnih zaključaka, a premalo empirijskih ogleda. S druge strane, Jungovi su sljedbenici uspjeli u integraciji analitičke psihologije u psihijatrijske nastavne planove u većini zapadnih sveučilišta, pa je Jungov pristup zadobio stanovitu akademsku respektabilnost. No, glavni utjecaj Junga nije u području medicine ili psihijatrijske terapije već u širem području kulture, a napose u interpretaciji mitologije, te kao inspiracija u poljima književnosti, filma, vizualnih umjetnosti i sl. Simultano sa slabljenjem utjecaja u znanstvenim krugovima informatičkoga doba, Jungova nazočnost neprekidno raste u svim porama humanistike, a posebice u onome dijelu opće kulturi modernoga doba zasićenome dominantnim materijalizmom i scijentizmom.
Djela
Na hrvatski su prevedeni do sada "Čovjek i njegovi simboli", "Psihologija i alkemija", te autobiografija "Sjećanja, snovi i razmišljanja". Izdvač Golden Marketing priprema dvije opsežne knjige glavnih Jungovih studija (http://www.golden-marketing.hr/knjiga.asp?idk=73, http://www.golden-marketing.hr/knjiga.asp?idk=74  ) Neke od zanimljivosti povezane s Jungovom pojavom u Hrvatskoj su:
Trata pri Velesovem
Trata pri Velesovem je naselje u slovenskoj Općini Cerklju na Gorenjskem. Trata pri Velesovem se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 92 stanovnika.
El Carrizal, Chínipas
El Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Bupikomid
Bupikomid je hemijsko jedinjenje koje je razvilo i proizvodi preduzeće Lanospharma Laboratories Company, Ltd. Ono se eksperimentalno koristi kao beta blokator i kao jak vazodilatator. Nuspojave bupikomida su redukovani sistolni, dijastolni i srednji arterijski pritisak.
Drevna muzika
mini| Muzička scena iz [[Stara Grčka|Stare Grčke]] mini| Sviranje [[Harfa|harfi u drevnom Iranu]] Drevna muzika predstavlja historijsko muzičko razdoblje do približno 476. godine. Najstarija pronađena pjesma (4000. pne.) je u Mezopotamiji, u gradu Ur. Instrumenti Mezopotamije bili su harfa, lira, lutnja, frula, gajde i bubnjevi. U Staroj Grčkoj već dolazi do stvaranja horova, i važnosti muzičkog obrazovanja. Njihovi žičani instrumenti bili su lira i kitara. U ranu glazbu može se ubrojiti narodna ili tradicionalna muzika, mezopotamska muzika, egipatska muzika, iranska muzika, starogrčka muzika, jeverjska muzika, rimska muzika, arapska muzika, itd.
Mezopotamska muzika
Anne Drafkorn Kilmer s Univerziteta Berkeley u Kaliforniji objavila je 1986. dešifriranje tablice ispisane klinastim pismom iz Nipura, koja je datirala iz 2000. pne., ukazujući na to da predstavlja fragmentarnu instrukciju za izvođenje muzike, te da je muzika napisana u tri četvrtine, upotrebom dijatonske skale. Notacija na tablici nije bila razvijena kao kasnije, sa tablica iz 1250. pne. Iako je tumačenje notnog sistema još uvijek pod znakom pitanja, jasno je da notacija ukazuje na nazive struna na liri i štimovanje koje je opisano na kasnijim tablicama. Ove tablice, iako u fragmentima predstavljaju najranije zapisane melodije iz bilo kog dijela svijeta.
Pleasant Grove, Utah
Plezant Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 33.509, što je 10.041 (42,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Lungani, Iași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Rancho de Flor, Santo Domingo Tonaltepec
Rancho de Flor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tonaltepec.
The Life of General Villa
The Life of General Villa je američki crno-bijeli nijemi ratno-biografski igrano-dokumentarni film snimljen 1914. godine u režiji Christyja Cabbannea. Snimljen je u Meksiku za vrijeme revolucije i posvećen je životu meksičkog revolucionarnog vođe Pancha Ville, čiji lik u mladim danima tumači Raoul Walsh, dok se sam Villa pojavljuje u scenama koji prikazuju njegovu zamišljenu budućnost predsjednika Meksika. Villa je snimanje američkim sineastima omogućio zahvaljujući ugovoru kojim mu je obećano 25.000 US$ i 50 % od prihoda filma; filmaši su zauzvrat dobili nesmetani pristup na bojištu ua dnevne scene kao i Villine vojnike kao besplatne statiste. Film je sadržavao autentične scene borbi, ali su snimljena i masovna pogubljenja i sakaćenja leševa. Usprkos tome, The Life of General Villa je doživio ogroman komercijalni uspjeh. Njegove kopije, međutim, nisu sačuvane, te se, osim nekoliko u montaži odbačenih snimaka, smatra izgubljenim.
Snimanje filma je 2003. postalo predmetom televizijskog filma And Starring Pancho Villa as Himself gdje je Villu tumačio Antonio Banderas.
Cantalupo, Ancona
Cantalupo je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Castagnea, Biella
Castagnea je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 237 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 758 m.
Jérôme Perreau, héros des barricades
Jérôme Perreau héros des barricades ( je francuski crno-bijeli historijski film snimljen 1935. u režiji Abela Gancea. Radnja se događa 1648. godine u Parizu gdje nakon smrti kralja Lousia XIII izbija ustanak poznat kao Fronda. Protagonist, koga tumači Georges Milton, je skromni krojač koji bude uvučen u te događaje.
Manzanillo, Ixmiquilpan
Manzanillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2219 m.
Lešek II Crni
Lešek II Crni (poljski: Leszek Czarny) (oko 1240. / 1242 - 1288.) bio je član Dinastije Pjastovića koji je vladao Poljskom kao Seniorski vojvoda Poljske od 1279. do 1288.
Biografija
Lešek je rođen kao sin kujavskog vojvode Kazimíra i Konstanze kćerke vojvode Henrika Pobožnog.
Od kad je odrastao pomagao je ocu u vladavini, njihov se odnos pogoršao nakon drugog očeva braka sa Eufrozinom, kćerkom oplskog vojvode. Taj sukob su iskoristili brojni protivnici njegova oca, među inim Boleslav Pobožni, Boleslav Stidljivi i Zemovít I Mazovski, koji su ga pokušali pridobiti na svoju stranu. On im se ipak nije pridružio u njihovoj ivaziji na očevo vojvodstvo, pa ga je otac nagradio 1260. davšimu kraj oko Łęczyce, da njim samostalno vlada, što je 1263. promijenjenio i dao mu Sieradz.
Lešek je kao vladar Sieradza održavao dobre odnose sa Boleslavom Pobožnim i tadašnjim Seniorskim vojvodom Poljske Boleslavom Stidljivim, dvojcem koji mu je kasnije dao najveću podršku da postane nasljednik u Krakovu. Kad je 1288. umro Boleslav Stidljivi (1288., većina pjastovskih vojvoda prihvatila je taj izbor, ali nisu galički vojvoda Lev Davidovič i uporni Konrad Mazovski koji su poveli oružanu pobunu protiv njega.
Lešek je uspio pobjediti Leva Davidoviča i njegove saveznike Tatare i Jatvjage u Bitci kod Sandomierza (Bitwa pod Goźlicami) 1280. A napad Konrada Mazovskog na Mazoviju uspio je odbiti uz pomoć brata Vladislava Niskog. Nakon tog je 1282./83. odbio napad Jatvjaga koji su napali Malopoljsku.
To ga je dovelo i do svađa sa vlastitom ženom Agripinom, koja je bila Kunegundina rođakinja, pa ga je ona i privremeno napustila 1271.-1274.
Veće probleme zadala mu je pobuna nekih nezadovoljnih vojvoda - 1285. koji su htjeli instalirati na krakovski tron Konrada Černskog. Pobunjenici su čak uspjeli zauzeti Krakov ali ne i Vavel. Lešek ih je uspio savladati i kazniti sve koji su sudjelovali u njoj, a dio Mazovije koji je bio domena Konrada Černskog poharala je njegova vojska.
Na prijelazu 1287/88. morao je odbiti invaziju Tatara, koji su opustošili Malopoljsku, ali ne i gradove, koji su se branili novom taktikom.
Nakon njegove smrti izbile su još veće borbe za krakovski tron.
Kostajnica (Republika Srpska)
Kostajnica (do 1992. i 2004–08. Bosanska Kostajnica, 1992–2004. Srpska Kostajnica), naselje u Bosni i Hercegovini u opštini Novi Grad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 3.768 stanovnika. Nalazi se na rijeci Uni, na granici sa Hrvatskom kojoj pripada grad Hrvatska Kostajnica.
Tokom rata u Bosni i Hercegovini, srpske vlasti u Bosanskoj Kostajnici izbacile su pridjev "bosanski" iz naziva, kao što je učinjeno i u slučaju ostalih općina koje su sadržavale pridjev "bosanski". Međutim, u skladu sa odlukom Ustavnog suda BiH od 22. septembra 2004. godine, do daljnjeg je vraćeno ranije ime, Bosanska Kostajnica. Godine 2009. su vlasti Republike Srpske ponovno izmijenile naziv grada, ovaj but izbacivši "Bosanska" iz naziva, te se otada naziva samo "Kostajnica".
Geografija
Općina Bosanska Kostajnica smještena je na sjeverozapadu Bosne i Hercegovine, na desnoj obali rijeke Une, na oko 40 kilometara od njenog ušća u rijeku Savu.
Sjevernu i sjeverozapadnu granicu čini rijeka Una, koja je ujedno državna granica prema Republici Hrvatskoj, južnu granicu čini općina Bosanski Novi, a istočnu granicu čini općina Bosanska Dubica. Obzirom na veličinu, općina je malog prostranstva (132 km ²) i jedna je od najmlađih u Bosni i Hercegovini.
Sa svojih jedanaest seoskih naselja i gradom, općina Bosanska Kostajnica po funkcionalnoj regionalizaciji pripada prijedorskoj regiji. Međutim kao korespodentno naselje i uticaj Kostajnice u Hrvatskoj, Bosanska Kostajnica je prije rata u jačoj mjeri gravitirala sisačkoj regiji. Ta gravitacija se ogledala preko privredne aktivnosti, obrazovanja, kulture, zdravstva itd. Ovakav regionalni položaj prvenstveno je zbog kvalitete usluga, orijentacije saobraćajnica i bliže veze sa zapadnom Evropom. Danas je značajnije izražen uticaj Prijedora kao regionalnog središta na prostoru općine Bosanska Kostajnica.
Grad Bosanska Kostajnica leži najvećim dijelom na aluvijalnoj ravni rijeke Une (do 110 metara nadmorske visine) i na nižim unskim riječnim terasama (110-120 m.n.v.). Seoska naselja općine su južnije od grada i na nešto većim nadmorskim visinama do 400 m.
Područje općine je brdsko-brežuljkasto, sa najvišim brdima: Pastirevo, Balj i Um. Južno od rijeke Une brdovito područje prelazi u brežuljkasto, sa mjestimičnim dolinama i usjecima uz rječice i veće potoke. Uz dolinu rijeke Une i Strigove prostiru se ravnice na koje otpada četvrtina ukupne površine općine, dok su tri četvrtine brdovito-brežuljkastog zemljišta.
Sa bližom i daljom okolinom, Kostajnica leži na nadmorskoj visini od 110-407 metara. Sa stanovišta geografskog položaja i nadmorske visine područje općine ima klimu umjereno-kontinentalnog tipa. Grad Bosanska Kostajnica ima nešto blažu klimu s obzirom da je sa sjevera zaštićeno brdom Djed. Atmosferski talozi su ravnomjerno raspoređeni u toku godine po cijelom području. Mjeseci oktobar i novembar posebno su bogati padavima, te april i maj u proljetnom periodu. U proljetnim i jesenjim danima česta je pojava guste magle dolinom Une, nizvodno i uzvodno od Kostajnice, te dolinom rijeke Strigove i potoka Tavije. Sam grad je rijetko u toku godine obavijen maglom.
Rijeke, rječice i potoci ovog područja pripadaju unskom riječnom slivu. Una je u ovome području sve plića uslijed taloženja krečnjaka koji stvara sedru. To se naročito vidi kod same Bosanske Kostajnice. Ovim dijelom Une do Dobrljina nekad su saobraćale depeglije, dok danas na nekim dijelovima ove rijeke teško prolaze i manji čamci. Osim Une najpoznatija je rijeka Strigova koja nastaje u selu Strigovi od rječice Kriva Rijeka. To je brdska rječica koja u gornjem i srednjem toku ima mjestimične kaskade. U donjem toku ima virove duboke i po nekoliko metara. Ulijeva se u rijeku Unu kod Briševaca.
Naseljena mjesta
Bosanska Kostajnica, Gornja Slabinja, Grdanovac, Gumnjani, Kalenderi, Mrakodol, Mraovo Polje, Petrinja, Pobrđani, Podoška, Tavija i Zovik.
Istorija
Na osnovu dokumenata i ostataka sačuvanih u arheološkim muzejima i bivšem kostajničkom samostanu, utvrđeno je da se na kostajničkim predjelima odvijao živ trgovački saobraćaj još iz doba Rimljana. Imena naselja iz toga doba zvanično nisu poznata, ali je sigurno da je bilo mnogo naselja duž puteva.
U Bosanskoj Kostajnici su pronađeni tragovi rimskog vodovoda i nekih stambenih i drugih objekata. Na području grada i danas se nailazi na tragove troske i ugljena, što nesumnjivo dokazuje da su se u tim vremenima tu nalazili rudnici i topionica željeza. U potoku koji teče sa Balja nađeni su ostaci suđa i predmeta iz rimskog doba što je neoboriv dokaz o postojanju naselja na ovom području koje datira još iz rimskog doba.
Ime Kostajnica se pominje prvi put 1258. godine, a nastalo je od riječi "kesten", jer je predio s obje strane rijeke Une bogat kestenom. Od tog vremena Bosanska Kostajnica mijenja mnoge gospodare. Grof Aplandi je prvi posjednik Kostajnice, a zatim grof Celjski. Poslje smrti Martina Frankopana, Bosanska Kostajnica je ustupljena krupskom vojvodi Ivanu Revenjudu. Osujećenim zavjerama ugarskih velikaša i biskupa, koji su htjeli da na ugarski prijesto dovedu poljskog princa Kazimira, kralj Matija je posebnom darovnicom darovao mnogo sela i gradove srpskom despotu Vuku, a među njima se spominje i Kostajnica. Poslije Vukove smrti Kostajnica je došla u posjed despota Đurđa Brankovića. Tako je Kostajnica za kratko vrijeme promjenila mnogo gospodara.
Pobjedom Osmanlija kod Dubice 1513. godine, Kostajnica pada u posjed bana Petra Berislavića. Već u prvoj polovici 16. vijeka grad i utvrda su vlasništvo Zrinjskih darovnicom kralja Ferdinada. Za vrijeme Zrinjskih, tvrđava je bila posebno utvrđena i nadgrađena. Po tim gospodarima stara kostajnička tvrđava, koja je na desnoj obali Une, zove se Zrinjski grad.
Bosanski beg Malkoč je 1556. godine opsjedao Kostajnicu, koju je osvojio zahvaljujući izdaji kapetana Lusthalera, pa je od tog vremena Kostajnica ostala pod upravom Bosanskog pašaluka. Čuveni turski putopisac Evlija Čelebija je 1660. došao u Kostajnicu i između ostalog zapisao "Ovaj grad je podigao Zrinjski uz pomoć ugarskog kralja Ferdinanda. Njegova nahija ima 40 sela...Gradsko stanovništvo čine borci koji dan i noć vode borbe sa Hrvatima gubeći uzajamno glave...Kostajnica je veliki grad, sagrađen od tvrdog materijala. Oblik mu je petougaoani, a leži na obali rijeke Une, na teritoriji Banje Luke."
Požarevačkim mirom 1718. godine Austrija, kao mletačka saveznica u ratu sa Osmanlijama, dobija Baniju i područja na desnoj obali Une, po dubini do planine Kozare. Godine 1739. mirom u Beogradu, vraćeni su svi krajevi Osmanlijskom carstvu, a rijeka Una je granica između Austrije i Osmanlijskog carstva. Kao sastavni dio kraljevine Ilirije, 1809. ovo područje dolazi pod vlast Napoleona i ostaje do 1814. godine. Za vrijeme francuske vladavine sagrađen je drveni most između dviju Kostajnica. Ovaj most, na kojem je i danas sačuvan obelisk sa Napoleonovim inicijalima – NI, bio je i ostao od velike važnosti za obje Kostajnice, jer je olakšan protok roba i ljudi između ova dva područja. Jedini tada most na Uni služi za prijevoz robe koja ide sa Srednjeg istoka za Evropu i obratno. U Kostajnici se otvara carina za ove robe. Međutim poslije kratkotrajne francuske uprave Kostajnica ponovo pada pod vlast Bosanskog pašaluka 1814. godine.
U Pastirevu je hajdukovao Petar Petrović Pecija i hajdučki harambaša Petar Garača iz Strigove koji su 1858. godine podigli bunu protiv Osmanlija poznatu pod imenom Pecijina buna.
Godine 1862.u Bosansku Kostajnicu migriraju muslimani iz okoline Valjeva i Šabca, a posebno ih je mnogo došlo iz Užica. Tu formiraju naselje koje i danas nosi ime Užica po njihovom starom zavičaju. Za vrijeme velikog bosanskohercegovačkog ustanka od 1874. do 1875, ovaj kraj je pružao snažan otpor osmanlijskoj vlasti.
U periodu vođenja ustanka Vaso Pelagić je 40 dana bio predsjednik općine Bosanska Kostajnica. 1878. godine Kostajnica ponovo potpada pod austrijsku vlast i ostaje sve do završetka Prvog svjetskog rata. U početku Austrija uvodi vojni režim, a kasnije ga zamjenjuje civilnom vlašću. Za vrijeme Austrije Kostajnica je prvo bila kotar, a kasnije kotarska ispostava, bosanskonovskog kotara, a za vrijeme Kraljevine Jugoslavije sreska ispostava bosanskonovskog sreza.
Loma Bonita, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Kostajnica (Republika Srpska)
Istorija
U Kraljevini Jugoslaviji Kostajnica je razvijen trgovačko-zanatski centar. U Drugom svjetskom ratu stanovništvo ovog kraja masovno je učestvovalo u borbi protiv fašizma. Legendarna Baljska četa je bila sastavljena od boraca, uglavnom regrutovanih s područja Bosanske Kostajnice. U borbi protiv fašizma ovo područje je dalo preko 1000 boraca od čega je 460 poginulo, ne dočekavši kraj rata. Pored palih boraca, kao žrtve fašističkog terora život je izgubilo 1848 žitelja općine. Jasenovac, Zemun, Bajića jame i Zečevo brdo su njihova stratišta. Pored ljudskih žrtava, područje općine je pretrpjelo ogromna materijalna razanja, a 108 domaćinstava je potpuno uništeno. Poslije rata su podignuta dva partizanska groblja u Kostajnici i Petrinji. Uređene su dvije spomen kosturnice na Zečevu brdu gdje su ustaške snage pobile preko 2.600 nedužnih civila, uglavnom žena i djece srpske nacionalnosti sa ovog i drugih područja. Ovo područje je dalo legendarne partizanske borce, komandire i komandante, od kojih su proglašeni narodnim herojima: Petar Borojević, Lazo Steković, Petar Mećava, Branko Tubić. Poslije Drugog svjetskog rata Bosanska Kostajnica egzistira kao općina u sastavu bosanskonovskog sreza, a kasnije prijedorskog srez.
Radnik bijelog ovratnika
Radnik bijelog ovratnika ili, skraćeno, bijeli ovratnik (engleski: white-collar) je izraz kojim se od sredine 20. vijeka opisuje svaki pojedinac odnosno društvena grupa koja se bavi poslom koji zahtijeva više obrazovanje i stručne kvalifikacije, odnosno malo ili nimalo fizičkog rada. Ovisno o kontekstu, izraz bijeli ovratnik može biti sinonim za nove oblike, odnosno sloj radničke klase - nasuprot tradicionalnih oblika za koje se koristi izraz plavi ovratnik - ili za srednju klasu, a ponekad i za višu klasu.
Loma Bonita, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1894 m.
Radnik bijelog ovratnika
Izraz bijeli ovratnik je nastao od toga da su zaposlenici koji su se bavili uredskim poslovima - računovođe, advokati, liječnici, upravnici i sl. - od običnih fizičkih radnika razlikovali po tome što su na posao nosili poslovna odijela s kravatom i bijelim košuljama.
Kostajnica (Republika Srpska)
Istorija
Za vrijeme rata u Bosni i Hercegovine, srpske vlasti u Bosanskoj Kostajnici sprovode etničko čišćenje nesrpskog stanovništva. Ruše se vjerski objekti nesrba, a općina Bosanska Kostajnca mijenja ime u Kostajnica, po uzoru na druge općine pod srpskom kontrolom koje su sadržale u svome nazivu pridjev "bosanski".
Radnik bijelog ovratnika
Nastanak sloja, a po nekima i specifične društvene klase bijelih ovratnika se obično vezuje uz napredak tehnologije, odnosno preorijentaciju ekonomije zapadnih zemalja na uslužni sektor, koji je umanjio potrebu za fizičkim radom a povećao potrebu za vrhunski obučenim profesionalcima. U prošlosti, a većim dijelom i danas, među bijele ovratnike su se uvrštavali i pripadnici državne birokracije.
Kostajnica (Republika Srpska)
Istorija
U skladu sa odlukom Ustavnog suda BiH, U 44/01 od 22. septembra 2004. godine, dok se ne otklone utvrđene nesaglasnosti, a u skladu sa odlukom Ustavnog suda broj U 44/01 od 27. februara 2004. godine, naziv Kostajnica je proglašen neustavnim i privremeno se vraća stari naziv Bosanska Kostajnica.
Fabrika "Famok"
U periodu 1945.-1962. radi pod imenom "Tvornica poljoprivrednih sprava" kada okosnicu proizvodnje čine poljoprivredne sprave čija godišnja proizvodnja dostiže 15.000 komada.
U periodu 1956.-1957. značajno se investira u proširenje proizvodnih kapaciteta i nove savremene opreme koja omogućava osvajanje novih programa, posebno mlinskih mašina i kooperativnih poslova.
U periodu 1963.-1992. godine radi pod imenom "Tvornica poljoprivrednih strojeva" kada okosnicu proizvodnje čini poljoprivredna mehanizacija: mlinske mašine, traktorska priključna oruđa i oprema za šumarstvo. Od 1. januara 1973. godine fabrika posluje u poslovnom sistemu RMK-a što omogućava investiranje u proširenje proizvodnih kapaciteta, te instaliranje nove savremene opreme čime su na viši nivo podignute proizvodne i tehnološke mogućnosti fabrike. Od 1989. radi se na rekonstrukciji proizvodnog programa.
Od 1. januara 1993. godine fabrika posluje pod imenom "Famok" d.d. fabrika metalne opreme, kada okosnicu proizvodnje čini oprema za grijanje i poljoprivredni ručni alat, te trgovina na veliko i malo. "Famok" sada zapošljava oko 180 radnika, a zauzima površinu od 32.500 m². "Famok" raspolaže odgovarajućom univerzalnom opremom i stručnom radnom snagom za proizvodnju i promet sljedećih proizvoda:
Potlačena klasa
Potlačena klasa je izraz koji se koristi za one pojedince, odnosno društvene grupe, slojeve i klase pojedinog društva koji su institucionalno ili vaninstitucionalno isključeni od svih ili većine prava, privilegija i/li elemenata materijalnog blagostanja koje postoje u tom društvu. Za taj sloj društva se ponekad slikovito koristi dno društva, a ponekad se, pod utjecajem zapadne terminologije, koristi i izraz podklasa (engleski underclass) kako bi se istaklo njegovo otuđenje ne samo od "normalnog" društva, nego i od njegovih klasnih podjela.
Kostajnica (Republika Srpska)
Fabrika "Famok"
Prometna djelatnost: trgovina na veliko i malo mješovitom robom široke potrošnje, metalni i elektro- reprodukcioni materijal, reprodukcioni materijal za poljoprivredu, građevinski materijal, poljoprivredna mehanizacija, rezervni dijelovi, prevoz robe u drumskom saobraćaju i spoljnotrgovinski poslovi izvoza i uvoza.
Sport
ovo treba isključiti
Potlačena klasa
U suvremenim zapadnim društvima se u kategorije potlačene ili pod-klase često smještaju pojedinci i društvene grupe koje su "nevidljive" i nepoželjne za sve ostale društvene slojeve, u što spadaju ilegalni imigranti, beskućnici, prosjaci, prostitutke, alkoholičari, narkomani, sitni kriminalci i sl.
Opština San Martín Lachilá, Oaxaca
San Martín Lachilá je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1439 m.
Brumano, Bergamo
Brumano je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 896 m.
Zastava duginih boja
thumb|right| [[Zastava duginih boja kakva se danas najčešće koristi u LGBT zajednici.]] Zastava duginih boja ili na engleskom Rainbow Flag, takođe i Pride Flag (Zastava ponosa) je najrasprostranjeniji simbol LGBT zajednice.
Pored Zastave duginih boja, kao simbola LGBT pokreta, postoje i druge zastave koje koriste simboliku duge (Vidi: „Dugine zastave“). Izbor i raspored boja se razlikuje na svim ovim zastavama i njih ne treba mešati.
Pored jasne simbolike skladne različitosti, duga je dugo bila povezana sa LGBT osobama. Mnoge priče i legende dovodile su dugu u vezu sa pitanjima seksualnosnosti, roda ili pola; prema jednoj, na primer, osoba koja prođe ispod duge menja svoj pol. Pesma Iznad duge („Over The Rainbow“ je dugo pre početka upotrebe Zastave duginih boja bila prihvaćena od gej zajednice kao gej himna.
Istorija
Zastava duginih boja počinje da se koristi krajem 1970-ih godina najpre u San Francisku. Zastavu je kreirao Gilbert Baker, i originalna, ručno farbana zastava prvi put je javno upotrebljena na Paradi gej ponosa u San Francisku 25. juna, 1978. godine. Originalna verzija je imala 8 boja, kojima je Baker pripisao određena značenja:
thumb|right| |Zastava sa osam boja se danas ponovo koristi na [[Parada ponosa LGBT osoba|paradama ponosa.]]
Iste godine 27. novembra izvršen je atentat na prvog otvoreno gej člana gradskog veća San Franciska, Harvey Milka. Sa željom da izraze snagu i solidarnost posle ovog napada, LGBT zajednica je počela da koristi Bakerovu zastavu. Zbog veće potražnje, zastava je počela fabrički da se proizvodi, ali nastao je problem, jer u to vreme nije mogla da se nađe fabrička farba koja bi dala pink boju. Problem je rešen tako što je zastava proizvođena sa 7 boja.
Todraž
Todraž je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Todraž se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Zastava duginih boja
Istorija
U poseldnje vreme, kako više nije problem proozvoditi fabričku pink farbu, postoji trend češće upotrebe originalne zastave sa osam boja.
Todraž
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 9 stanovnika.
Zastava duginih boja
Pobeda nad AIDS-om
Victory Over AIDS Flag je Zastava duginih boja, kojoj je ispod ljubičaste pridodata crna boja. Narednik Leonard Matlovich, veteran Vijetnamskog rata, predložio je da se crna boja skine sa zastave kada lek za AIDS bude pronađen.
Zastava duginih boja „Leather“ zajednice
Ova zastava se može lako pomešati sa Zastavom pobede nad AIDS-om zbog sličnog izgleda. Međutim, crna boja ovde nije pridodata, nego je upotrebljena umesto ljubičaste, da bi se istakla „žestina“ i muževnost. „Leather“ zajednica, ipak, česće koristi Leather pride flag.
Zastava sa belom trakom
Prvi put se pojavila na Paradi ponosa LGBT osoba u Stokholmu, da bi se naglasilo da su sve grupe uključene.
Zastava duginih boja sa drugim simbolima
Zastava se često kombinuje sa drugim simbolima LGBT pokreta, kao što su lambda, ružičasti trougao, labris itd. U zavisnosti od značenja simbola sa kojim se kombinuje, zastava menja, odnosno naglašava svoje opšte značenje. Primera radi, labris će naglasiti prisustvo lezbejske zajednice.
thumb|right|180px| LGBT zastava [[Evropa|Evrope]]
Složene zastave
Složene zastave LGBT ponosa su nastale kombinovanjem Zastave duginih boja sa drugim postojećeim zastavama ili elementima drugih zastava. Na nacionalnim paradama ponosa često se mogu videti zastave duginih boja kombinovane sa nacionalnim zastavama ili nacionalnim elementima.
Nalik tome napravljena je i zastava duginih boja Evropske unije.
Takođe, posebna LGBT udruženja ili LGBT odobri u okviru većih udruženja, kompanija ili institucija, osnovnoj Zastavi duginih boja prododaju simbole prepoznatljive za organizaciju iz koje dolaze, profesiju ili aktivnost kojom se bave.
Etigny
Etinji je naselje i opština u Francuskoj u regionu Burgonja, u departmanu Jon.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 612 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 89 stanovnika/km².
Borosoaia, Plugari
Borosoaia je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Plugari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Srednjovjekovna muzika
Srednjovjekovna muzika predstavlja historijsko muzičko razdoblje kroz srednji vijek.
Jevrejska tradicija pjevanja psalama u sinagogama snažno utiče na kršćansko pjevanje. Ovdje ulaze brojni monofoni gregorijanski napjevi (ustanovio papa Gregur I) kao liturgijska muzika katoličke crkve, stariji od 800., dominatni oko 1100. godine. Polifono pjevanje razvija se pri kraju ovog perioda i u Renesansi.
Pojava trubadura u Zapadnoj Evropi, koji su pjevali i svirali. Otvaranje muzičkih škola za glasovno pjevanje. Poznati kompozitori su bili: Guillaume de Machaut i Francesco Landini, zatim Léonin, Pérotin, W. de Wycombe, Adam de St. Victor, Petrus de Cruce, Guillaume Dufay, itd.
Uglavnomckvjl o oe ittčn s ukpakpiut
Ovdje je sa balkanskih prostora potrebno spomenuti prije svega srpsku srednjovjekovnu muziku, koja se razvijala u ono doba po dvorovima, a i manastirima, vidimo Pavle Aksentijević je samo jedan od interpretatora sličnosti srpske muzike tog doba, sa zapadnim muziciranjem. Dolaskom Turaka došlo je do drastičnih promjena, samo su gusle, frula, možda tambura, praktične za uzeti, bile uzete i nosane, te u prigodama i uz vokalno pjevanje korištene.
Jovan Kukuzelis bio je srednjovjekovni skladatelj, pjevač i reformist Istoćne pravoslavne crkve. Rođen je na jadranskoj obali današnje Albanije, majka mu je bila Bugarka, otac mu umire u mladoj dobi. Kukuzelis je obrazovanje primio u Konsantinopolju u dvorskoj vokalnoj školi i bio je jedan od vodećih muzičara tog vremena. Bio je omiljen kod bizantskog cara i glavni pjevač hora, preselio se kasnije na goru Atos i vodio monaški način života u velikoj lavri. Zbog mogućnosti njegovog pjevanja, prozvan je anđeoskim glasom. Oko 90 njegovih djela je sačuvano do danas.
Bački Monoštor
Bački Monoštor (lokalno Monoštor, mađarski Monostorszeg [ˈmonoʃtorsɛɡ]), pretežno hrvatsko šokačko naselje u Srbiji koje administrativno pripada Gradu Somboru u Zapadnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 3485 stanovnika.
Geotektonika
Zemljina površina je podijeljena u 8 velikih i nekoliko manjih ploča koje se sporo kreću i mijenjaju veličinu. Intenzivna geološka aktivnost se događa na rubovima ploča gdje se ploče odmiču jedna od druge, jedna prema drugoj ili prolaze jedna uz drugu. Teorija o tektonici ploča, potječe iz prve polovice 20. stoljeća i obuhvatila je opisala je mehanizme podvlačenja ploča i širenja oceana.
Bački Monoštor
Geografski položaj
Nalazi se na 15 km severozapadno od Sombora, a sa zapadne strane njegove prostire se vrlo složena ravan Dunava – Monoštorski rit. Nastao je 1902. godine skretanjem korita Dunava, koji je tekao pored samog sela. Tako je Dunav udaljen od sela 3-5 kilometara, pa su Monoštoru ostali rukavci i bare, koji su danas raj za ribolovce. Monoštor je postao centar Monoštorskog rita, bogat jelenskom i drugom divljači, zaštićenim i retkim vrstama ptica i starim šumama hrasta, topole, vrbe.
Graniči se prema zapadu preko Dunava sa selom Zmajevac u Baranji, prema severu sa atarom Štrbac i Bezdanom, prema istoku sa šumom Kozara koju preseca asfaltirani put Sombor-Bezdan i prema jugu niz reku Dunav sa selom Kupusina i Apatinom, gradom kraj Dunava.
Slivovo (Makedonija)
Prirodni uslovi
Naselje Slivovo je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 40 km severno.
Bački Monoštor
Geografski položaj
Monoštor je ostrvce okruženo dunavskim rukavcima i kanalima na koje se stiže jedino prelaskom preko mostova – odatle i naziv »selo na 7 Dunava«. Sa svih strana, selo je okruženo vodom i šumom. Šume su deo Specijalnog Rezervata Prirode "Gornje Podunavlje", koji je 2017. godine, postao i deo Rezervata Biosfere "Bačko Podunavlje", pod zaštitom UNESKO-a.
Slivovo (Makedonija)
Prirodni uslovi
Slivovo se nalazi u istorijskoj oblasti Debarca, koja obuhvata sliv reke Sateske i sa izrazitim planinskim obeležjem. Naselje je smešteno u gornjem delu oblasti. Zapadno od naselja izdiže se planina Karaorman, a istočno Ilinska planina. Kroz naselje protiče rečica Sateska. Nadmorska visina naselja je približno 940 metara.
Klima u naselju je planinska.
Istorija
U Slivovu je 11. novembra 1943. godine, osnovana Prva makedonsko-kosovska proleterska brigada. Posle rata, u spomen na taj događaj podignut je spomenik, rad makedonskog vajara Jordana Grabuloskog.
Stanovništvo
Slivovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 16 stanovnika.
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Bački Monoštor
Geografski položaj
Jedan most je postavljen na ulazu u selo sa strane od Sombora – takozvani »Pislin most« koji je nad Velikim bačkim kanalom, drugi je na ulazu u selo sa bezdanske strane – pontonski most, takođe preko Velikog bačkog kanala i treći sa jugozapadne strane sela preko Kanala Dunav—Tisa—Dunav, »Ciganski most«, koji spaja Monoštor sa njegovim šumama i vikend naseljima. Ranije je postojao još jedan most u monoštorskom ataru u blizini puta prema Somboru, postavljen preko Velikog bačkog kanala koji je spajao tadašnje posede i salaše sa glavnim putem, ali je srušen tokom II svetskog rata radi zaštite sela od neprijateljskih trupa.
Postoje i obeležene biciklističke staze – Euro velo 6 - Dunavska ruta i Panonski put mira koji spaja Sombor i Osijek u Republici Hrvatskoj. U toku je uspostavljanje i međunarodne biciklističke rute "Evropski Amazon".
U prošlosti, ne tako davnoj, Monoštor je imao pristanište za takozvane dunavske dereglije i manje brodove. Dolaskom novijih vremena, uređenjem korita reke Dunav, izgradnjom odbrambenog nasipa za odbranu od poplava, selu je privremeno oduzet glavni tok Dunava, tzv. Živi Dunav, koji je sada nešto udaljeniji od sela, ali su ostali njegovi rukavci, ovde zvani Dunavci. U Monoštor se trenutno može doći kanalom Bezdan – Bečej i kanalom Bezdan – Prigrevica. To su plovni putevi ograničenih gabarita, a u kanal se može ući u Bogojevu i Novom Sadu.
Još iz istorijata vodoprivrednih poduhvata da se primetiti da je plovidba bila jedan od razloga prokopavanja kanala kroz močvarne terene Bačke. Tako je i 1802. godine nastao kanal Bački Monoštor – Bačko Gradište. Već danas izgradnjom kanala Rajna – Majna – Dunav, može se u Monoštor plovnim putem doći i sa krajnjeg severa Evrope.