cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saigyo
Rođen je kao Satō Norikiyo (佐藤 義清) u obitelji plemića u blizini Kyota. Kao mladić je neko vrijeme služio kao tjelohranitelj umirovljenog cara Tobe, ali je tu službu napustio kako bi postao budistički redovnik. Često je putovao Japanom kako bi pronašao inspiraciju za svoju poeziju. U njegovo vrijeme se u Japanu zbivala tranzicija moći i uticaja sa dvorskih službenika i birokrata prema ratničkoj klasi samuraja. To, kao i uvjerenje da budizam slabi, se odrazilo u melankolični ton njegovih pjesama. Bio je prijatelj kasnijeg književnog teoretičara Fujiwara no Teike.
Tvrdoća kemijskih elemenata
Tvrdoća kemijskih elemenata:
Monte Mario
Monte Mario je sa svojih 146 metara nadmorske visine najviše brdo u historijskom centru Rima.
La Palma Chica, Unión de San Antonio
La Palma Chica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Monte Mario
Karakteristike i historija
Monte Mario je samo dio grebena Janiculuma koje se prostire na desnoj obali rijeke Tibar. Za antike brdo se zvalo Mons Vaticanus i Clivus Cinnae, a za srednjeg vijeka Monte Malo jer je na njemu 998. ubijen patricij Giovanni Crescenzi. Svoje današnje ime dobilo je po kardinalu Mariju Melliniju koji je u 15. vijeku na tom brdu imao velike površine zemlje i vilu.
La Palma Chica, Unión de San Antonio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1949 m.
Japanske misije u carsku Kinu
thumb|300px|right|Moguće rute brodova koji su se slali na dvor dinastije Tang.
Te su misije imale veliku važnost za japansku historiju prije svega zato što su njihovi članovi nastojali svoj boravak u Kini iskoristiti da bi se što bolje upoznali s kineskom kulturom, ali i političkim sistemom i tehnološkim dostignućima. Zahvaljujući njima su se iz Kine u Japan prenijele nove budističke škole među kojima se posebno ističe Zen.
Do kraja japanskih misija je došlo godine 894. iz razloga koji nisu u potpunosti razjašnjeni. Car Uda ih je obustavio na savjet svog dvorjanina Sugawara Michizanea; tradicionalno se smatra da je razlog za to bilo slabljenje dinastije Tang, dok dio historičara smatra da je Michizane, koji je trebao biti član sljedećeg izaslanstva, nastojao izbjeći sramotu vlastitog nepoznavanja kineskog jezika.
U svakom slučaju, misije u Kinu su obustavljene sve vremena dinastije Ming u 14. vijeku. Nakon toga su se diplomatski odnosi Japana i Kine vodili posredovanjem Kraljevina Ryukyu.
Schenevus, New York
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 551.
Cà Benassi, Bologna
Cà Benassi je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Cascina Colombara, Brescia
Cascina Colombara je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Cà Benassi, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Cascina Colombara, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
Analni seks
thumb|right|Fransoa Elien, Žitelji Sodome izazivaju božji bes Analni seks je vid seksualnog odnosa. Sastoji se od penetracije anusa, zatim rektuma partnerke ili partnera, najčešće penisom. Nekad se koristi i dildo, seksualna igračka koja zamenjuje falus.
Obično ga upražnjava muškarac na ženi ili drugom muškarcu. Dildo, eventualno vezan kaiševima za kukove, omogućava i ženi da izvodi analni seks nad partnerom ili partnerkom. Primećeno je da ga i neke životinjske vrste primenjuju, posebno kod primata kao što su šimpanze ili bonobo-majmuni, zatim kod pasa i junaca u štali.
Etimologija
U mnogim jezicima sveta analni seks se označava pojmom sodomija. U hrvatskosrpskom jeziku ovaj termin ima posve drugo značenje.
Reč sodomija dolazi od imena grada Sodoma koji je, prema Bibliji, Bog uništio ognjenom kišom zbog razvrata njegovih stanovnika. U tom delu nije eksplicitno spomenuta sodomija u značenju kakvo joj danas pripisujemo: stanovništvo Sodome bilo je okarakterisano velikim seksualnim apetitom. U celini uzev, nisu svi stanovnici Sodome upražnjavali analnu penetraciju. Ista priča sreće se i u Kur'anu, u kome Bog govori o istom naselju pod imenom "KÂoumou Lout" (Lutov narod), Bog koji je poslao proroka da vrati te ljude na pravi put, ali zbog njihovog neznanja Bog je uništio taj narod.
Pisac Fransoa Kavana ističe da do danas nismo našli nikakve informacije o gomoriji. Ovaj termin se smatra kao sinonim za sodomiju.
U drugom kontekstu, posebno prema pravnim klasifikacijama pojedinih saveznih država SAD, engleski termin sodomy obuhvata druge seksualne radnje koje neki osuđuju kao devijantne, naročito kunilingus i felacio (dodir usta i polnog organa). U nemačkom jeziku (Sodomie) i u norveškom (sodomi) ovaj termin nema nikakve veze sa analnom penetracijom, već označava zoofiliju (skotološtvo). Ovakvo značenje termin sodomija ima i u srpskohrvatskom jeziku.
Platon je nazvao sodomiju „parenjem mužjaka“.
Neki sodomiju nazivaju pozom 99 s obzirom na pozu 69.
Istorijski aspekti
thumb|right|Rimska ljubav između muškarca i adolescenta
Analni seks među muškarcima bio je upražnjavan u antičkoj Grčkoj, kao i u Rimu, u okviru odnosa starijeg muškarca, učitelja, koji je imao aktivnu ulogu u seksualnom odnosu, i njegovog mlađeg učenika koji je imao pasivnu ulogu.
Pod španskom Inkvizicijom analni seks, baš kao i sodomija, bio je smatran kao gnusni greh. Analni seks bio je okvalifikovan kao potpun ako je predstavljao akt dva muškarca i nepotpun (dakle manje ozbiljan) ako je predstavljao čin muškarca i žene. Pojam je podrazumevao uz to i druge seksualne radnje, kao što su felacio, kunilingus, masturbacija, onanija. Često je protiv počinilaca bila primenjivana tortura: izdržati torturu bio je dokaz dobre vere.
Kazna za one koji su upražnjavali analni seks mogla je biti lomača, težak prinudni rad, doživotni ili višegodišnji zatvor, progonstvo, javno bičevanje, zavisno od težine dela koju je brižljivo odmeravao inkvizitor. Istovremeno, na tom polju civilno sudstvo bilo je još strože i prilježnije.
U Francuskoj, kao i u mnogim drugim zemljama, analni seks je dugo vremena bio zabranjen. Godine 1726. jedan policijski poručnik je živ spaljen zbog „zločina sodomije“, istoga dana kada je i optužen. Po Mišelu Fukou „beše to u Francuskoj jedna od poslednjih radikalnih osuda zbog čina sodomije“. Sodomija kao krivično delo je nestala iz revolucionarnog krivičnog zakona 1791.
U Kanadi Pjer Eliot Trido opozvao je zakon protiv sodomije 1969. godine.
Praksa
Za razliku od stidnice i vagine, anus i rektum ne luče prirodnu tečnost koja bi olakšala seksualni odnos. Anus je, međutim, prožet brojnim nervnim završecima, što predstavlja mogući izvor zadovoljstva za primaoca. Štaviše, tokom pasivnog analnog odnosa kod muškaraca, pritisak koji se vrši na prostatu može dovesti do orgazma.
Obično se koristi, i to češće nego pljuvačka koja se može pokazati nedovoljnom, veštački podmazivač. Nekada je u tu svrhu korišćen vazelin, ali budući na bazi masti, on oštećuje prezervative a i teže se spira. Danas se, najčešće, koriste intimni lubrikanti na bazi vode ili silikona.
Kako rektum može da sadrži ostatke fekalne materije, pojedinci praktikuju klistir pre početka analnog odnosa. Ipak, ta praksa može da izazove povrede rektuma.
Medicinski rizici analnog seksa
Penetracija izaziva mikroposekotine ili krvavljenja. Analni seks može dovesti do pojave analnih fisura; u ekstremnim slučajevima upražnjavanja analnog seksa može doći čak i do prolapsa rektuma i analne inkontinencije (nemogućnosti zadržavanja stolice).
Analni sfinkter je uvek stegnut osim u slučaju defekacije. Iz tog razloga analni seks može biti bolan.
S druge strane, rektalna sluzokoža je osetljiva i porozna za viruse i bakterije. Ona ima svojstvo da apsorbuje supstance nagomilane u rektumu. Shodno tome, predstavlja plodno tle za seksualno prenosive bolesti, pogotovo sidu. Upravo zato se često savetuje korišćenje prezervativa tokom analnog odnosa sa osobom za koju se ne zna da li je inficirana takvim bolestima.
Popularnost
Godine 1998. tokom jednog ispitivanja javnog mnenja u Francuskoj, 33% ispitanika je izjavilo da ih „uglavnom“ ili „uopšte ne bi šokiralo“ ako bi im partner predložio analni seks, nasuprot 47% onih koji su izabrali odgovor „uglavnom“ ili „potpuno bi me šokiralo“. Godine 2001. 29% anketiranih žena je izjavilo da je upražnjavalo analni seks.
Analni seks i nevinost
U nekim društvenim i religijskim sredinama analni seks može predstavljati alternativu vaginalnoj penetraciji, kako bi se izbeglo pucanje himena (devičnjaka) žene pre braka ili da bi se sprečilo oplođenje, kao kod Persijanaca, gde je dugo vremena bila snažno preporučivana kao sredstvo kontrole rađanja, posebno posredstvom propisa koje su u tu svrhu revidirali (prepravili) verski poglavari.
Represija
thumb|desno|250px|Spaljivanje viteza od Hohenberga i njegovog sluge, optuženih za sodomiju, [[1482. ispred Ciriha]]
Analni seks naspram reprodukcije
Radnja koja se smatra devijantnom jer ne vodi reprodukciji, okružena tabuima, naročito u civilizacijama gde se ove prirodne funkcije smatraju sramnim, analni seks je prihvatan na različite načine u raznim društvima i religijama. U naše vreme pojedine zemlje još uvek krivično gone čin analnog seksa između odraslih osoba među kojima postoji pristanak, idući čak dotle da traže izricanje smrtne kazne. Analni seks se često oslanja više ili manje na kliše o muškoj homoseksualnosti.
Sem toga, analni seks je osuđivan najčešće kao homoseksualna praksa, bio je okružen tabuima vezanim za tu seksualnu orijentaciju.
Pravni aspekti
U engleskom jeziku sodomy ne označava samo analnu penetraciju. U izrazima kao što su sodomy law, zakon koji određuje dozvoljene ili nedozvoljene radnje u toj i toj saveznoj američkoj državi, sodomy treba shvatiti kao seksualne radnje koje se žigošu kao devijantne, u koje se, osim analnog seksa, mogu ubrojati felacio i kunilingus. Ti zakoni su, najčešće, donošeni s ciljem sprečavanja homoseksualnosti. Oni se oslanjaju na kliše da samo muškarci homoseksualci upražnjavaju analni seks.
Član 377 krivičnog zakona Indije, naslovljen sa „Protivprirodni delikti“, kažnjava „telesne odnose u suprotnosti sa prirodnim redom“ kaznom zatvora do deset godina.
Godine 2003. Vrhovni sud Sjedinjenih Američkih Država proglasio je neustavnim zakone pojedinih saveznih država protiv sodomije. Ti zakoni krše XIV amandman američkog Ustava koji jemči pravo na privatnost i slobodu američkim građanima. Trinaest saveznih država, koje se nalaze uglavnom na jugu SAD, do tada su primenjivale zakone protiv sodomije na odrasle osobe među kojima postoji pristanak, od kojih su četiri krivično gonile i oralni seks: Teksas, Kanzas, Oklahoma i Misuri.
Dana 1. jula 2006. u Zimbabveu je usvojen član 73 krivičnog zakona, kojim je zaprećena kazna zatvora od dve godine onima koji upražnjavaju sodomiju - iako ovaj zakon eksplicitno pominje analni seks, izgleda da se pretežno odnosi na homoseksualnost.
Odnos religije
Rimokatolička crkva je dugo vremena osuđivala, a to čini i danas, analni seks kao jednu od najgorih ljudskih perverzija. Neki smatraju da je tu reč o pogrešnom tumačenju Biblije, i da se analni seks, bar u delu o Sodomi i Gomori, ne pominje izričito.
Po jednoj verziji, analni seks je upražnjavan kao deo ceremonije ustoličenja novih članova reda vitezova templara.
Pinzanera, Tuzantla
Pinzanera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 516 m.
Bingula
Бингула је насеље у Србији у општини Шид у Сремском округу. Према попису из 2011. било је 732 становника.
Демографија
У насељу Бингула живи 723 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,2 година (38,9 код мушкараца и 45,5 код жена). У насељу има 305 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,97.
Univerzitet u Prištini
Univerzitet u Prištini ima više značenja:
Hueyatenco, General Canuto A. Neri
Hueyatenco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1058 m.
Druga Francuska Republika
Druga Francuska Republika je bio period francuske historije od rušenja Julske Monarhije u Revoluciji 1848. pa dve do puča Louisa Bonapartea u prosincu 1851., godinu dana nakon kojega je Druga Republika službeno ukinuta.
Druga Republika bila je posljedica višegodišnjeg nezadovoljstva koje se nakupljalo za vladavine Louisa-Philippea I. Kada je konačno došlo do revolucije, narod je svrgnuo monarhiju i utemeljio novu republiku baziranu na demokratskim načelima. Ipak, ni nove republikanske vlasti nisu promijenile tijek državne politike tako da je Druga Republika ubrzo postala bojište između "socijalne i demokratske Republike" i "liberalne Republike". Konflikt će kulminirati ustankom znanim kao Dani lipnja, a u kojem se Louis-Eugène Cavaignac krvavo obračunao s pobunjenim radnicima. Uslijedio je kratki period stabilnosti, došlo je do donošenja novog, izrazito demokratskog ustava, a u prosincu su organizirani predsjednički izbori. Favoriziranog Cavaignaca pobijedio je Louis-Napoléon Bonaparte koji je tako postao prvi predsjednik u povijesti Francuske.
Louis Bonaparte je bio monarhist, a imao je i podršku u Narodnoj skupštini, kojom su također dominirali monarhisti. Nova vlast se pokazala izrazito konzervativnom te je donijela cijeli niz mjera kojima ograničila glasačko pravo i slobodu medija, a Crkva je ponovo ostvarila dominantan utjecaj na javno obrazovanje. Predsjednik je ubrzo shvatio kako su njegovi planovi ograničeni radom Narodne skupštine tako da je 2. prosinca 1851. godine organizirao puč i tako de facto srušio republiku. U siječnju 1852. donesen je restriktivni ustav, a raniji plebiscit je dodatno konsolidirao Bonaparteovu vlast. Tokom sljedećih godinu dana, Louis Bonaparte je radio na formiranju carstva, što se konačno dogodilo 2. prosinca 1852. godine, točno godinu dana nakon državnog udara. Drugu Republiku zamijenilo je Drugo Carstvo.
Montegallo, Ascoli Piceno
Montegallo je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2017. u naselju je živelo 522 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.
Nobi (film)
Vatre u ravnici (野火) je japanski crno-bijeli ratni film snimljen 1959. u režiji Kona Ichikawe. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Shoheija Ooke. Radnja se događa na Filipinima u posljednjih nekoliko mjeseci Drugog svjetskog rata, nakon što su poslije poraza japanske monrnaice i američkog iskrcavanja tamošnje janapnske trupe ostale odsječene i prisiljene na kaotično i besciljno povlačenje. Protagonist, koga tumači Eiji Funakoshi je vojnik obolio od tuberkuloze koji pokušava očuvati određenu dozu ljudskosti i civiliziranosti, za razliku od svojih glađu i očajem izluđenih suboraca koji se odaju međusobnom ubijanju i kanibalizmu.
Ichikawa se sličnom tematikom već ranije bavio u filmu Burmanska harfa, koji je zbog svog antiratnog i pacifističkog stava stekao veliki ugled. U slučaju Vatri u ravnici je, međutim, uzeo bitno drukčiji pristup, odnosno inzistiranje na naturalizmu i prikazivanju detalja koji bi rat trebali učiniti što odvratnijim. Zbog toga je prilikom snimanja od članova ekipe zahtijevao da se prestanu brijati, rezati nokte, ali i održavaju dijetu kako bi što bolje dočarali pothranjenost. Funakoshi je, međutim, u tome pretjerao, te je zbog iscrpljenosti kolabirao na setu, a zbog čega je snimanje bilo prekinuto na nekoliko tjedana.
Nakon premijere su Vatre u ravnici duboko podijelile i japansku, ali i međuanarodnu kritiku, s obzirom da je njegov sadržaj jednostavno bio previše neugodan. Ichikawa je također postao predmetom zamjerki da je, u inzistiranju da film učini što mračnijim, čak i promijenio njegovu završnicu. Sa druge strane, nakon što je prikazan na filmskom festivalu u Locarnu, osvojio je Zlatni leopard.
Godine 2014. je u Japanu snimljen istoimeni remake.
Domicijanov stadion
Domicijanov stadion (talijanski Stadio di Domiziano) je rimski arheološki lokalitet i mjesto svjetske baštine na trgu Navona u rionu Parione.
Lokalitet se zapravo nalazi 4.5 metra ispod današnjeg nivoa tla.
Historija i karakteristike
Prva iskapanja izvršena su 1511. godine, a najvažnija 1868 i 1936. godine. thumb|left|240px| Ruševine [[stadiona]] Stadion je podignut za vladavine cara Domicijana 86. i mogao je primiti oko 30.000 gledaoca. Kako je taj stadion imao veću arenu i od slavnog Koloseuma, uglavnom se koristio za festivale i velike sportske događaje, zbog toga je i današnji trg neobično dug.
El Cedro, Santa María Chilchotla
El Cedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1439 m.
Nueva Rosita, Santo Domingo
Nueva Rosita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santo Domingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2178 m.
Veliki majstor
Veliki majstor (također veliki meštar), titula koja se obično koristi za čelnike vjerskih, vojničkih (viteških) redova ili sličnih organizacija (kao Oranjski red). U srednjem vijeku se u nekim slučajevima, kada su redovi poput templara i Livonskih mačonosaca, djelovali kao država u državi, veliki majstor mogao smatrati državnim poglavarom i/li šefom vlade. To se danas očuvalo kod Suverenom Vojničkom Redu Malte.
Slobodni zidari danas titulu "velikog majstora" koriste za čelnike svojih Velikih loža (Velikih orijenata).
Titula danas uglavnom ima počasne konotacije, za što je primjer Red Zlatnog runa čiji su pripadnici evropski plemići.
The Best Exotic Marigold Hotel
The Best Exotic Marigold Hotel je britanska komična drama, reditelja Džona Medena. Uloge su raspodeljene ansamblski, premda je nešto više prostora dobila Džudi Denč. Film je snimljen po motivima romana -{These Foolish Things}- Debore Mogah, o grupi starijih Britanaca koji putuju u Indiju iz različitih razloga.
Radnja
Kada joj umre suprug, Ivlin shvata da je beskorisna, i da je ceo život bila samo domaćica. Džin i Daglas su bračni par koji je samo naizgled savršen – emocija odavno nema, jedino što je ostalo jesu poštovanje, dužnost i vernost. Mjuriel Doneli mora da operiše kuk, ali ne želi da mesecima čeka operaciju. Medž i Norman se ne poznaju, ali shvataju da to što su u poznim godinama, ne znači i prestati živeti. Grejem je ugledni sudija, koji ima ozbiljnih srčanih problema, ali ne želi da umre dok ne pronađe ljubav svog života, koju je izgubio pre četrdeset godina. Rešenje svih njihovih problema je putovanje u Indiju.
Ivlin odlučuje da se preseli u Indiju, i da tamo pokuša da bude od neke koristi. Osim što dobija posao u savetovalištu za starije, zaljubljuje se u šarmantnog Daglasa, koji je sa ženom došao na odmor. Džin pak zapada za oko uglađeni gospodin Grejem, koji je u Indiji živeo do osamnaeste godine, gde je imao burnu ljubavnu vezu. Ona međutim ne zna da je on homoseksualac. Gospođa Doneli ne može da podnese Induse, i čak i kada joj oni odmah ugrade novi kuk, živi u uverenju da je pripadnica više rase. Medž i Norman neprestano tragaju za nekim sa kim će uživati u čarima, za koje se smatra da su u njihovim godinama nemoguće.
Marina di Caronia, Messina
Marina di Caronia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1015 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Avéron-Bergelle
Averon Beržel je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Mirand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 176 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 196 m, a minimalnoj 109 m).
Valea Stanciului, Valea Stanciului
Valea Stanciului je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Valea Stanciului.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
El Duraznito, Ascensión
El Duraznito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1291 m.
Protest (pravo)
Protest (od latinskog glagola: protestari = protiviti se ) je termin iz građanskog prava, to je službena sudska potvrda da mjenica nije u roku plaćena.
Ili pravničkim jezikom, rečeno, Protest je javna isprava, kojom je nadležno tijelo potvrdilo nastupanje barem jedne od činjenica koje zakonitom imaocu mjenice daju pravo mjeničnog regresa i kojom se ujedno svjedoči kako je imalac mjenice poduzeo sve propisane za to potrebne radnje. Ako mjenični ovlaštenik podnese mjenicu na akcept, a trasat odbije akceptirati mjenicu ili je akceptira samo djelomično ili propusti datirati mjenicu koja dospijeva na određeno vrijeme po viđenju, ili ako trasat o dospijeću ne isplati čitavu mjeničnu svotu, mjenični ovlaštenik ima pravo podići - protest odnosno zahtijevati od nadležnog tijela da potvrdi postojanje činjenice - koja se stvarno dogodila.
Titanijev karbid
Titanijev karbid (TiC) je izuzetno tvrdi (po Mohsovoj ljestvici tvrdoća iznosi od 9 do 9,5) keramički materijal, po svojstvima sličan volframovom karbidu. Uglavnom se koristi kod svrdla za bušenje. Izgled ima kao crni prah, s plošno centriranom kubičnom kristalnom rešetkom, slično kao natrijev klorid. Koristi se i za dobivanje meterijala kermet (keramika + metal), pločica iz tvrdog metala koje se koriste za rezne alate.
Otpornost na trošenje, koroziju i oksidaciju materijala na osnovi volframovog karbida i kobalta, može se povećati dodavanjem 6 do 30% titanijevog karbida, ali mu se povećava i krhkost, te smanjuje otpornost na lom materijala. Svrdla za bušenje od brzoreznog čelika bez dodatka volframa, mogu biti proizvedena dodavanjem titanijevog karbida u osnovu nikla i kobalta, povečavajući mu time brzinu rezanja, točnost i bolju površinsku obradu. Taj se materijal naziva ponekad visoko tehnološka keramika (engl. High-tech ceramic), a koristi se i za toplinsku zaštitu kod povratka svemirskih letjelica u Zemljinu atmosferu. Ako se titanijev karbid polira, može se koristiti za satove koji su otporni na grebanje.
Primjena
mini|desno|300px|Titanijev karbid (TiC) se koristi za tvrde prevlake na [[alatima kod alatnih strojeva.]] mini|desno|300px|Titanijev karbid (TiC) je po svojstvima sličan [[volframov karbid|volframovom karbidu i koristi se kao prevlaka na reznim alatima.]] Najveća primjena titanijevog karbida je za tvrde prevlake na alatima kod alatnih strojeva, kao što su svrdla za bušenje i glodala, kojima se vijek trajanja povećava za 3 ili više puta.
Površinske prevlake
Tvrde zaštitne prevlake tanki su slojevi materijala koji štite površinu alata ili konstrukcijskih dijelova od trošenja. To je dio tzv. metalurških prevlaka koje općenito karakterizira velika tvrdoća, visoko talište, kemijska otpornost i mali faktor trenja. Za tvorbu tvrdih prevlaka pogodno je više anorganskih (keramičkih) materijala koji se prema vrsti kemijske veze dijele u 3 skupine: Učinkovitost tvrdih prevlaka može se povećati primjenom višeslojnog prevlačenja. Tvrde (metalurške) prevlake mogu se nanositi po jednom od postupaka koji spadaju u skupinu CVD (kemijsko nanošenje iz parne faze) ili PVD (fizikalno nanošenje iz parne faze). Prvi se postupci obično provode pri znatno višim temperaturama (najčešće od 800 ºC do 1000 ºC), a drugi pri temperaturama 200 ºC do 500 ºC, što je važno za svojstva toplinski otvrdnute podloge (npr. alata, strojnog dijela itd.).
Prevlačenje u parnoj fazi
Postupcima prevlačenja u parnoj fazi nanose se stabilni i tvrdi koji spadaju u podskupine neoksidne keramike (TiC, TiN, TiCN, TiAlN, TiAlCN, B4C, SiC), oksidne keramike (Al2O3, TiO2), metaloorganskih spojeva Me:CH (W97C3), te dijamantu sličnog ugljika ili DLC (engl. Diamond Like Carbon). Postoje postupci kemijskog prevlačenja u parnoj fazi (CVD), fizikalnog prevlačenja u parnoj fazi (PVD), te plazmom potpomognuti postupci kemijskog prevlačenja u parnoj fazi (PA CVD):
Postupak kemijskog prevlačenja u parnoj fazi
Postupak kemijskog prevlačenja u parnoj fazi ili CVD (engl. Chemical Vapour Deposition) provodi se pri temperaturama oko 1000 ºC i primjenjuje se najčešće za sinterirane tvrde metale. Budući da je prethodno sinteriranje provedeno na višim temperaturama, pri postupku CVD ne nastaju promjene mikrostrukture i dimenzija. Prevlačenje alatnih čelika po ovom postupku povezano je s tehnološkim poteškoćama, koje su vezane uz potrebu naknadnog kaljenja osnovnog materijala ispod prevlake, pri čemu se dešavaju promjene dimenzija, a nužna je i primjena vakuumskih peći.
Froissartove Hronike
Froissartove Hronike (ili Chroniques) prozni su ljetopis Stogodišnjeg rata napisan u 14. vijeku od strane Jeana Froissarta. Hronike počinju događajima koji su doveli do svrgavanja Edwarda II 1326. i obuhvataju period do 1400. godine, prepričavajući događaje u zapadnoj Evropi, prevashodno u Engleskoj, Francuskoj, Škotskoj, Niskim Zemljama i na Iberijskom poluotoku, iako povremeno spominju ostale zemlje i regije poput Italije, Njemačke, Irske, Balkana, Kipra, Turske i Sjeverne Afrike.
Titanijev karbid
Postupak fizikalnog prevlačenja u parnoj fazi
Postupak fizikalnog prevlačenja u parnoj fazi ili PVD (engl. Physical Vapour Deposition) provodi se pri znatno nižim temperaturama (oko 500 ºC), što omogućuje prevlačenje alata koji su izrađeni od brzoreznog alatnog čelika i alatnih čelika za topli rad, koji su prethodno kaljeni i popušteni iznad 500 ºC (poboljšanje), te obrađeni na konačne dimenzije. Alati za obradu metala rezanjem (svrdla, glodala), alati za oblikovanje deformacijom (trnovi, matrice), alati za tlačno lijevanje metala (cilindri, kokile), kao i alati za oblikovanje polimernih proizvoda (napose s abrazivnim punilima), najčešći su primjer primjene postupaka prevlačenja tribološkim slojevima.
Froissartove Hronike
Hronike se vijekovima priznaju kao glavni izražaj viteške kulture Engleske i Francuske u 14. vijeku. Froissartovo djelo sagledava se kao jedno od životnog značaja za obaviješteno razumijevanje evropskog 14. vijeka, naročito Stogodišnjeg rata. Međutim, današnji historičari također prepoznaju da Hronike imaju i mnoge nedostatke kao historijski izvor: sadrže netačne datume, imaju pobrkanu geografiju, daju netačne procjene veličina vojski i gubitaka u ratu i potencijalno su pristrasne u korist autorovih pokrovitelja.
Froissart se ponekada ponavlja ili opisuje naizgled nevažne teme. Ipak, njegovi opisi bitaka su živahni i privlačni. Za ranije periode Froissart je zasnivao svoj rad na ostalim postojećim hronikama, ali njegova vlastita iskustva, kombinirana sa onima intervjuiranih svjedoka, snabdijevaju dosta detalja kasnijih knjiga. Iako Froissart možda nikada nije bio u bici, posjetio je Sluys 1386. kako bi vidio pripreme za invaziju Engleske. Bio je prisutan tokom drugih značajnih događaja kao što su krštenje Richarda II u Bordeauxu 1367. godine, krunisanje kralja Charlesa V od Francuske u Rheimsu 1380. godine, vjenčanje vojvode Jeana od Berryja i Jeanne od Boulogne u Riomu i veseli ulazak francuske kraljice Isabeau od Bavarske u Pariz, oboje 1389. godine.
Sir Walter Scott jednom je primijetio da je Froissart imao "veličanstveno malo suosjećanja" za "lopovske neotesance." Istinito je da Froissart često izostavlja priču o običnim ljudima tog vremena, ali to je većinom posljedica njegovog izloženog cilja da ne piše generalnu hroniku već historiju viteških podviga koji su se desili za vrijeme ratova između Francuske i Engleske. Ipak, Froissart nije bio ravnodušan prema utjecaju ratova na ostatak društva. Njegova Knjiga II mnogo se fokusira na narodne ustanke u različitim dijelovima zapadne Evrope (Francuska, Engleska i Flandrija) i u tom dijelu Hronika autor često pokazuje dobro razumijevanje faktora koji su utjecali na lokalne ekonomije i njihov efekat na društvo u cjelini; također se čini da je imao mnogo suosjećanja za stanje siromašnijih slojeva gradskih populacija Flandrije.
Hronike su vrlo opširno djelo: sa svojih gotovo 1,5 miliona riječi, spadaju u najduža djela napisana u francuskoj prozi u kasnom srednjem vijeku. Objavljena je nekolicina modernih potpunih izdanja, ali je tekst štampan od 15. vijeka pa nadalje. Enguerrand de Monstrelet nastavio je Hronike do 1440. godine, dok je Jean de Wavrin dodao velike dijelova istog u svoje vlastito djelo. U 15. i 16. vijeku Hronike su prevedene na danski, engleski, latinski, španski, talijanski i danski. Tekst Froissartovih Hronika očuvan je u više od 150 rukopisa, od kojih su mnogi ilustrirani, neki opsežno.
Pozadina
Jean Froissart potiče iz Valenciennesa u Grofoviji Hainaut, na zapadnom vrhu teritorija Svetog Rimskog carstva, na granici sa Francuskom (sada se nalazi u Francuskoj). Čini se da je potekao iz onoga što bi se danas nazivalo srednjom klasom, ali je proveo dosta svog odraslog doba na dvorovima i preuzeo je svjetonazor feudalne aristokratije kasnog srednjeg vijeka, koja je isprva činila njegovo čitateljstvo. Čini se da je zarađivao za život pisanjem i svojevremeno je bio značajan francuski pjesnik. Barem pri kraju života preuzeo je sveti zavjet i primao je unosan beneficijum.
Prvo je napisao rimovanu hroniku za englesku kraljicu Philippu od Hainaulta, koju joj je ponudio 1361. ili 1362. godine. Tekst njegovih najranijih historijskih djela, koje je Froissart sam spomenuo u prologu svojih Hronika, obično se smatraju izgubljenim, ali neki naučnici tvrde da bi se rukopis iz 14. vijeka koji sadrži rimovanu hroniku, čiji se fragmenti sada čuvaju u bibliotekama u Parizu i Berlinu, mogao identificirati kao takozvana 'izgubljena hronika'.
Sinopsis
Neki od važnih događaja zabilježenih u Froissartovim hronikama:
Knjiga I 1322–1377 Knjiga II 1376–1385
Knjiga III 1386–1388
Knjiga IV 1389–1400
Sastav i izvori
Froissart je počeo sa pisanjem Knjige I očuvane hronike u prozi nekada nakon 1370. godine, ali možda i tek 1379-1381, moguće na zahtjev Roberta de Namura, kojem je posvećena najranija verzija. U prologu te verzije proznog teksta, Froissart je opravdavao svoje novo preduzeće svojom željom da se poboljša u odnosu na svoje prve pokušaje da napiše historijski prikaz ranih godina Stogodišnjeg rata. Naročito je nijekao svoju raniju rimovanu hroniku, čija tačnost, priznao je, nije uvijek bila tako dobra koliko važna pitanja poput rata i viteškog junaštva zahtijevaju. Kako bi poboljšao kvalitet i historijsku tačnost svog djela, Froissart je obznanio svoju namjeru da sada slijedi kao svoj glavni izvor Vrayes Chroniques Jeana Le Bela, koji je ispoljio jaku kritiku o stihu kao pogodnom načinu ozbiljnog pisanja o historiji. Froissart je također koristio druge tekstove, kao što je Život Crnog princa Chandosa Heralda, naročito za pohod Crnog princa u Španiji 1366-1367. Nadalje, unio je neke službene dokumente u svoj tekst, uključujući i čin hommagea od strane kralja Edwarda III francuskom kralju Philippeu VI (1331) i englesku verziju Mirovnog ugovora iz Calaisa (1360).
Le Bel je napisao svoju hroniku za Jeana, lorda Beaumonta, ujaka Philippe od Hainaulta, koji je podržavao kraljica Isabella i pobunu koja je dovela do uklanjanja Edwarda II 1326. godine. Jean od Hainaulta također je sudjelovao u nekoliko ranijih bitaka Stogodišnjeg rata, prvo na engleskoj strani, potom na Francuskoj. Njegov unuk, Guy II, grof Bloisa, kasnije je postao glavni pokrovitelj Froissartovih Hronika. Sam Jean Le Bel je u svom djelu izrazo veliko divljenje prema Edwardu III, u čijem se pohodu na Weardale protiv Škota iz 1327. također borio. Iz svih tih razloga Froissart je visoko cijenio Le Belovu hroniku kao pouzdan izvor informacija o događajima koji su doveli do izbijanja rata između Francuske i Engleske i o ranim fazama Stogodišnjeg rata. Usporedba Froissartove Knjige I sa Le Belovim djelom pokazuje da je u ranim dijelovima Hronika (do c.1360) Froissart često direktno kopirao i razvijao vrlo velike dijelove Le Belovog teksta.
Kao što je slučaj i sa Knjigom I, čini se da je Froissart također ponovo napisao kasnije knjige svojih Hronika. Pored Hronike Flandrije, opstale su barem tri autorske verzije Knjige II. Većina rukopisa Knjige II sadrže jednu od dvije ranije verzije, koje imaju gotovo identičan tekst, osim manjeg broja poglavlja u kojima postoje značajne razlike. Rukopisi te dvije ranije verzije pružili su osnovu za sva moderna izdanja.
Također postoji kasnija verzija Knjige II, koja datira iz poslije 1395. godine i očuvana je samo u rukopisu iz Newberryja koji također sadrži 'C' verziju Knjige I. Newberryjska verzija Knjige II je znatno drukčija od ostalih poznatih verzija i nesumnjivo je rezultat opširne autorske prerade teksta, što je uključivalo dodavanje važnog materijala koji se ne javlja u ostalim verzijama. Tekst iz Newberryja još uvijek nije potpuno uređen i djelimično je prepisan za Froissart Online.
Prva verzija Knjige III, koja obuhvata period od 1385. do 1390. godine, ali u koju također spada opširna retrospektiva na ranije periode, moguće da je završena 1390. ili 1391. i predstavlja onu koja je pronađena u gotovo svim očuvanim rukopisima. Druga verzija postoji u vidu jednog rukpisa (Pariz, Bibliothèque nationale de France, MS fr. 2650). Ta druga verzija vjerojatno je kasnije prerada od strane samog Froissarta: slijedi uzorak koji se može vidjeti u različitim autorskim verzijama Knjige II, sa mnogim poglavljima koja su ostala ista i nekim poglavljima koja su u velikoj mjeri ponovo pisana.
Knjiga IV prenesena je u 21 rukopisu, koji predstavljaju jednu jedinstvenu autorsku verziju. Tekst pokazuje tragove prerade od strane 'korektora', koji nije bio autor već neko ko je pripremao tekst, moguće autograf, za reprodukciju. Za razliku od ostale tri knjige Hronika, čini se da je Knjiga IV ostala nepoznata dugo vremena, dok nije otkrivena u drugoj polovini 15. vijeka, kada su stvorene prve rukopisne kopije tog teksta, a on počeo kružiti u dvorskim krugovima vojvoda Burgundije.
Iluminirani rukopisi
Hronike su gotovo odmah bile popularne među plemstvom, a mnogi rukopisi bili su skupocjeno iluminirani. U prvoj četvrtini 15. vijeka pariški trgovci knjigama stvorili su mnoge ilustrirane kopije Knjige I, kao i neke kopije Knjiga II i III. Gotovo polovina tih očuvanih kopija može se povezati sa specifičnom libraire, zvanom Pierre de Liffol. Na tim se kopijama može primijetiti rad nekoliko umjetničkih ruku, ali čini se da se dva anonimna slikara minijatura ističu kao redovni saradnici u Liffolovoj proizvodnji: Boethius majstor i Giac majstor.
Foresto, Lucca
Foresto je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 630 m.
White Men Can't Jump
White Men Can't Jump je američki igrani film snimljen 1992. u režiji Rona Sheltona. Po žanru je sportska komedija, a radnja mu je smještena u milje uličnih košarkaša. Protagonisti su crni košarkaš Sidney Dane (koga glumi Wesley Snipes) i bijeli košarkaš Billy Hoyle (koga glumi Woody Harrelson), a koji se udruže u tim koji koristi predrasude svojih eksluzivno crnih suparnika o Billyjevom nedostatku košarkaških sposobnosti.
Film je doživio izuzetan uspjeh, i bio jedan od najgledanijih i najhvaljenijih holivudskih ostvarenja 1992. godine. Harrelson i Snipes su kao tandem nastojali uspjeh ponoviti nastupom u filmu Money Train, ali s poraznim rezultatima.
U Hrvatskoj je distribuiran pod naslovom Veliki hakleri, a u Srbiji pod naslovom Belci ne umeju da skaču.
Huahuirán, San Carlos
Huahuirán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 439 m.
Chapulina, Soledad de Doblado
Chapulina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Rodder
Roder je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Arvajler. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 253 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7131072.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Arvajler Roder se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Arvajler. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 253 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
Balika Vadhu
Mala nevesta (ind. Balika Vadhu — Kacchi Umar Ke Pakke Rishte) je indijska sapunica koja je počela sa snimanjem 2008. i emituje se još uvek na Colors TV. Priča se bavi dečijim brakom, društvenim običajem koji je zakonom zabranjen, ali još uvek se praktikuje u nekim delovima Indije.
U Srbiji je od 2011. do 2016. prikazivana na televiziji Pink.
Spin-off ove serije pod istim nazivom počinje na leto 2021. godine.
2022 .GODINE POČINJE SE EMITIRANJE NOVIH 2216 EPIZODA
Priča o dečjem braku i konzervativnim indijskim običajima
Radnja je smeštena u ruralnom Radžastanu i prikazuje se, pored ostalih vladajućih društvenih zala, praksa dečjeg braka. Radnja počinje kada se osmogodišnja devojčica Anandi udaje za svog vršnjaka Jagdiša, zbog tradicije. Anandina učiteljica Sandija pokušava da spreči ovaj brak, ali bezuspešno. Anandi je otišla sa osam godina u svoju tazbinu, gde je tugovala za svojim roditeljima, ali je imala veliku podršku svekrve Sumitre i svekra Bajrona. Baba Kaljani pokušavala je mlađu snaju da nauči svim tradicijama i običajima, neobazirajući na to da je Anandi samo dete. Jagdiš i Anandi su se često raspravljali, ali se kasnije među njima rodilo prijateljstvo i ljubav.
Jagdiš je jedini unuk Kaljani, koja je stroga, konzervativna osoba, iz tradicionalne porodice, koja živi u selu Džaitsar. Ima dva sina, Bajrona i Vasanta. Vasant, stariji sin, je udovac, jer mu je žena Jamuna preminula pokušavajući da mu rodi naslednika. Jamuna je imala nekoliko spontanih pobačaja, ali Kaljani nije želela da posluša savet lekara i dozvoli da se njenoj snaji izvrši abortus, Jamuna je preminula. Vasant je ustvari pravi sin Mahavira Singa, Kaljaninog zakletog neprijatelja. Kaljani je starijeg sina oženila po drugi put, Genom, mladom devojkom iz siromašne porodice čiji je bio zadatak da Vasantu podari naslednika, a zauzvrat Kaljani je njene roditelje izvukla iz dugovanja. Zbog razlike u godinama nailazili su na brojne sukobe, ali su se kasnije zavoleli i dobili su sina, Nandua.
Bajron, drugi Kaljanin sin, oženjen je sa Sumitrom i imaju dvoje dece, Jagdiša i Sugnu. Sugna je vrlo mlada ostala udovica, jer su joj muža Pratapa ubili razbojnici, i to na putu da odvede Sugnu svojoj kući. Sugna sa osamnaest godina doživljava gorku sudbinu koju prati život udovice, nosi jednobojnu odeću, ne nosi nakit, živi u podrumu, sama sprema i jede samo posnu hranu, tj. suvi pirinač i moli se sa spokoj duše svog supruga. Ipak, u njen život ulazi svetlost, jer se pojavljuje novi prosioc Šijam. rađa Varuna, Pratapovog sina i Šagun, Šijamovu kćerku. U početku njena tazbina ne prihvata je za snaju, ali kasnije ispravljaju tu grešku. Staramajka je Kaljanina starija sestra, savremenih je shvatanja i takođe pokušava da promeni Kaljani, poboljša Vasantov i Genin odnos, te pomaže Sugni kao udovici. Anandini roditelji, Kazan i Bagvati Sing zarađuju za život od poljoprivrede, te se često suočavaju sa problemima, u kojima im je uvek pomagao Bajron.
Jagdiš beži od kuće, upada u loše društvo. Bajron, Šijam i Anandi odlaze u grad da ga nađu. Anandi da bi spasila Jagdiša dobija metak u glavu. Ona je bolno povređena, ali opstaje. Međutim, posle toga ima zdravstvenih problema i postaje zaboravna. Kaljani je ubeđena da se Anandino stanje neće poboljšati i da će Jagdišu biti bolje sa drugom ženom, te ga ženi po drugi put, za devojčicu po imenu Gudija. Anandini roditelji i Kaljanini sinovi protive se ovome, a brak je odmah poništen od strane seoskog saveta. Tipri je Bajronova i Vasantova prijateljica iz detinjstva. Ona je ludo zaljubljena u Bajrona i pokušava da uništi celu porodicu. Međutim, otkriveno je da Tipri ima mentalni problem i odvedena je da se leči. Porodica tada odluči da drže Jagdiša i Anandi odvojeno dok ne odrastu, zato što ulaze u pubertet. Anandi se vraća kući kod svojih roditelja.
Anandi i Jagdiš su porasli, Jagdiš se ženi drugom
Posle pet godina, Anandi se vraća u tazbinu, ali mora da se suoči sa Kaljani. Između Jagdiša i Anandi se javljaju ljubavne čari. Jagdiš želi da studira medicinu i jedina ga u tome Anandi podržava. Kaljani mu zabranjuje da ide. Anandi pomaže Jagdišu da ode od kuće i zbog toga trpi bes stare Kaljani. Na Medicinskom fakultetu, Jagdiš se suočava sa grdnjom od seniora. On upoznaje mladu devojku, Gauri i sa njom postaje sve prisniji. Počinje da ismejava Anandi zbog poštovanja tradicije i zato što nije školovana. Anandi sreće svoju bivšu školsku učiteljicu Sandiju, koja vodi kampanju protiv dečjih brakova. Njoj je potrebna pomoć u toj misiji, ali smatra da je Anandi suviše slaba da uradi išta povodom toga. Anandi dobija inspiraciju. Ona spasi mladu devojku Guli, koja prolazi kroz dečji brak. Anandi nastavlja rad na poboljšanju društva. U međuvremenu, Jagdiš i Gauri su se veoma zbližili jedno drugom. Na putu do Mumbaja, Anandi otkriva dokle je Jagdiš došao sa njenom ljubavlju. On čak ni svojim prijateljima nije rekao da je oženjen, već se predstavio kao momak. Pri povratku u Džaitsar, Anandi odlučuje da nastavi svoje školovanje, od kojih je odustala zbog Kaljaninog neodobravanja.
Radnja napreduje četiri godine. Udaljenost između Jagdiša i Anandi se povećala. On je sada ludo zaljubljen u Gauri koja je zapravo Gudija, devojka sa kojom je kratko bio oženjen u detinjstvu. Jagdiš i Gauri su postali doktori. Jagdiš se vraća u selo i saopštava porodici, koja mu je otvorila sopstvenu kliniku, da ne može u njoj da radi, da želi da nastavi studije i da nastavi svoj dalji život nakon toga u Mumbaju. Anandi se razbolela, porodica želi da je pošalje u Mumbaj. Oni kažu Jagdišu da Anandi dolazi u Mumbaj da ostane sa njim. Dok se pakuje, Jagdiš je zove i kaže da je više ne voli. Bajron odlazi u Mumbaj da se suprostavi svom sinu i saznaje za Jagdiševu novu ljubav. Šokiran, on izjavljuje da je Jagdiš od sada mrtav za njega. Kada se vratio kući, on svima govori istinu. Anandi je bez reči i skoro poput zombija. Sumitra odluči da se sastane sa Jagdišem, ali ne uspeva u ubeđivanju da pođe sa njom. Anandi je dobila želju da povrati svoje samopoštovanje nastavljajući sa studijima. Kaljani je prvi put u tome podržava.
Gauri ide da se nađe sa Jagdiševom porodicom gde saznaje da je Jagdiš dečko sa kojim su je venčali u detinjstvu. Kada se Jagdiš sastane sa Gauri ona mu objašnjava istinu o njihovoj prošlosti. Jagdiš joj govori da je mnogo voli. On je ubeđuje da je njegov brak sa Anandi nezakonit. Jagdiš i Gauri se venčavaju uz blagoslov njenih roditelja. Gauri, ipak želi i blagoslov svoje tazbine i šalje Jagdiša u Džaitsar. Jagdiš se nada da će ga Kaljani podržati, međutim ona osuđuje njegov drugi brak. On objašnjava da je Gauri ustvari Gudija i da je samo ispravio grešku koja mu je u detinjstvu naneta. Kaljani je puno srce tuge, jer misli da je ona uzrok svih problema. Ona padne i gubi svest. Jagdiš i Gauri se bore da je spase. I pored toga, porodica i dalje ne voli Gauri i odbija da je prihvati. Anandini roditelji, saznajući istinu vređaju Jagdiša i pokušavaju da odvedu Anandi. Prilikom Jagdiševog i Gaurinog odlaska, Gauri se suočava sa Anandi i naziva njen brak nevažeći, što je čuo i Bajron i saopštava im da kada se sklopi dečji brak, ako opstane dve godine, nakon što mladenci napune osamnaest godina, onda je on važeći i zakon ga priznaje. Jagdiš i Gauri se vraćaju u grad.
Anandi odluči da želi da služi društvu kao učiteljica. Ona započinje školu za seljane. Na početku, niko se ne pridružuje njenoj klasi. Videvši da je Anandi tužna, Sumitra odluči da postane njen prvi učenik. Mnogi seljani polako počinju da učestvuju, a kasnije se Kaljani takođe pridružuje njenoj školi. Anandi pomaže Aši koju je guru pokušao da dirne. Ubrzo, Gauri ostaje trudna. Kaljani odlazi u Kolkatu, jer njena starija sestra boluje od raka. Zatim, mlad čovek po imenu Šravan sastaje se sa Anandi i traži njenu pomoć da sebi nađe posao. Anandi pronalazi zaposlenje za Šravana u Vasantovoj fabrici. Šravan oduševljava Anandinu porodicu sa svojom iskrenošću. Međutim, posle nekoliko dana, Anandi nestane i Šravanovi roditelji daju neke dokaze koji sugerišu da je pobegla sa njim. Vesti dostiže i Jagdiš, ali on odbija da ih veruje i reši da će dovesti Anandi. Guli šalje Jagdišu pismo gde piše da je primetila Anandi kidnapovanu na putu do škole i da je Šravan saučesnik. Nju je ucenio otmičar da ako ona nešto otkrije, Anandi će biti ubijena. Otkriveno je da je Anandi kidnapovao Šravan, koji je radio za nekoga ko je protiv nje. Jagdiš pronalazi Anandi, spašava je i dovodi kući, posle čega je vidi izgubljen u mislima. Anandi su kritikovali lokalni seljaci koji misle da je pobegla sa Šravanom. Međutim, Bajron i porodica pronalaze Šravana i primoravaju ga da sve prizna pred seljanima. Anandi je proglašena nevinom. Ispostavilo se da je planiranje otmice planirao sin jednog lokalnog političara. Političar, Het Sing, takođe je deo plana, ali nekako je pobegao nepovređen.