cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rendgenska cijev
Rendgenska cijev s rotirajućom anodom
Velike snage rendgenske cijevi se mogu postići ako se upotrebljava rotirajuća anoda. Na taj se način zapravo jako proširuje površina anode na koju udaraju elektroni, a i odvođenje topline je bolje (oko 10 puta). Rotacija anode se ostvaruje tako da je anoda na istoj osovini s bakrenim valjkom koji prestavlja kratkospojeni rotor. Stator se postavlja izvan staklenog balona rendgenske cijevi i s rotorom čini asinhroni motor s kratkospojenim rotorom. Stator je načinjen s tri para polova, koji se napajaju trofazno, tako da je brzina vrtnje oko 2 800 okretaj/minuta. Radi još boljeg hlađenja, brzina vrtnje se može povećati za oko tri puta, što iznosi 8400 okretaj/minuta, uz frekvenciju od 150 Hz. Ulje za hlađenje prisilno kruži u zatvorenom krugu. Ta je cijev predviđena za anodne napone do 300 kV. Rendgenske cijevi za ispitivanje kristalne strukture i spektralnu analizu rade s nižim naponima i sve su hlađene vodom.
Rendgenska cijev za medicinsku radiologiju
U medicinskoj dijagnostici upotrebljavaju se anodni naponi rendgenskih cijevi od 40 do 150 kV. Rendgenske cijevi za stomatološku dijagnostiku rade uz niže napone, od 6 do 40 kV, a nisu dulje od 50 mm. Dijagnostičke rendgenske cijevi najviše se izvode s rotirajućom anodom, a snage mogu biti do 25 kW.
Rendgenska cijev za rendgensku defektoskopiju
Rendgenska defektoskopija služi za prozračivanje materijala, a to je pronalaženje nehomogenosti materijala, pukotina u odljevcima, varovima kod zavarivanja i drugo, pri čemu ne dolazi do razaranja materijala. Za prozračivanje lakih slitina primjenjuju se naponi do 60 kV, za aluminij od 120 do 150 kV, a za čelik 200 kV, pa čak i više. Uz te napone, jačina električne struje je mala. Tako se mogu proučavati komadi čelika debljine do 60 mm. Za čelik debljine veće od 120 mm, potrebni su anodni naponi i do 400 kV, a za još deblje i do 2000 kV. Za čelik debljine veće od 100 mm, danas se upotrebljava gama zračenje iz radionuklida, kao što je kobalt-60, a za čelik debljine 600 mm upotrebljavaju se akceleratori čestica, kojima energija može biti i 30 MeV.
Rendgenska cijev za strukturnu analizu materijala
Za strukturne analize materijala upotrebljava se meko rendgensko zračenje. Anodni naponi ne prelaze 70 kV, a obično iznose 40 do 60 kV. Radi se s malim snagama i anodama koje ne rotiraju. Nastoji se što više iskoristiti karakteristično rendgensko zračenje. Kod ispitivanja strukture kristala, snop rendgenskog zračenja karakteristične valne duljine (monokromatsko zračenje) pada na prostornu rešetku kristala, te na osnovi reflektiranog snopa, mogu se utvrditi razmaci među centrima prostorne rešetke d, na osnovi poznate valne duljine rendgenskog zračenja λ i kuta δ upada snopa na kristal:
Na isti način, ako poznamo d prostorne rešetke kristala, može se odrediti valna duljina karakterističnog rendgenskog zračenja. Posebnim filtrima mogu se izdvojiti ostale komponente spektra, tako da ostaje samo monokromatsko zračenje. Ispitivanjem kristalne strukture materijala može se odrediti raspored atoma i molekula u materijalu, što posebno dolazi do izražaja u metalurgiji, kod određivanja sastava slitina, te utjecaja mehaničke i toplinske obrade na takve materijale.
Da bi se dobilo karakteristično rendgensko zračenje različitih valnih duljina, upotrebljavaju se anode (mete) od raznih materijala, ne samo od volframa. Da se omogući promjena materijala anode, rendgenske cijevi se mogu rastaviti. Te rendgenske cijevi zahtijevaju i sustav sisaljki za stvaranje vakuuma poslije svake promjene anode. Atomski broj Z od kojeg je osnovna anoda mora biti manji od najmanjeg atomskog broja elementa slitine koja se ispituje. Da se što više istakne karakteristično rendgensko zračenje, a potisne kontinuirani spektar zračenja, radi se s nižim naponima, od 20 do 70 kV. Zbog male jakosti zračenja, vrijeme djelovanja zračenja na filmu pri strukturnoj analizi može trajati i više od jednog sata. Za povećanje osjetljivosti filma na rendgensko zračenje upotrebljavaju se ionizacijske komore, scintilatijski detektori s brojačima, poluvodički detektori i drugo.
Rendgenska cijev za rendgensku spektralnu analizu
Uz optičku spektralnu analizu, u mnogim slučajevima se upotrebljava i rendgenska spektralna analiza, koja omogućava da se odredi svaki pojedini kemijski element prema njegovom karakterističnom spektru. Rendgenski spektar određene tvari može se dobiti na dva načina, i to tako da se ispitivana tvar bombardira elektronima, te ona zrači karakteristično rendgensko zračenje (primarno zračenje) ili tako da se tvar ozračuje rendgenskim zračenjem, pa ona emitira fluorescentno (sekundarno) zračenje.
Za primarno zračenje ispitivani materijal se nalazi utisnut na anodi od bakra ili aluminija, bombardiranoj elektronima. Anode se hlade protočnom vodom. Da bi se ispitivani material mogao mijenjati, rendgenska cijev se može rastaviti i svaki put je potrebno isisati zrak iz cijevi. Da bi se rendgensko zračenje različitih valnih duljina moglo razdvojeno prikazati, pušta se snop zračenja da pada na ravni ili blago savinuti kristal od tinjca ili kalcita, koji se neprekidno giba, tako da snop upada pod različitim kutevima.
Rendgenske cijevi za fluorescentnu spektralnu analizu imaju dosta velik otvor prekriven berilijem, tako da rendgensko zračenje pada na materijal koji se ispituje, a on opet emitira svoje karakteristično zračenje s drugim valnim duljinama (pobuđuje spektar fluorescencije). Elektroni iz užarene katode, koja je oblika spirale, bombardiraju anodu u prstenastom području (promjera oko 6 mm), odakle emitirano rendgensko zračenje prolazi kroz relativno velik otvor (30 mm), kojemu se u neposrednom okolišu nalazi ispitivani materijal. Ako se želi istaći zakočno rendgensko zračenje, upotrebljava se anoda (meta) većeg atomskog broja. Anoda od bakra hladi se protočnom vodom i uzemljena je, pa se ispitivani uzorak može smjestiti direktno u otvor rendgenske cijevi. Anodni naponi nisu visoki, niži su od 50 kV, ali su struje veće, tako da se na anodi mogu podnijeti snage do 5 kW.
Crookesova cijev
Prve rendgenske cijevi su nastale iz Crookesovih cijevi, koje je osmislio britanski fizičar i kemičar William Crookes i koristile su se sve do 1920. Kod njih se katoda nije grijala, već se rendgensko zračenje stvaralo ionizacijom preostalog zraka u cijevi. Tlak je u njima bio od 0,005 Pa do 0,1 Pa. Površina anode je bila nagnuta pod određenim kutem, tako da je mogla zračiti rendgensko zračenje sa strane. Katoda je bila konkavna, tako da su elektroni bili usmjereni u vrlo malo žarište (oko 1 mm), pa su slike bile vrlo oštre. Treća elektroda ili antikatoda (platina) je bila spojena na anodu i to je popravljalo kvalitetu snimaka.
Glazbene večeri u sv. Donatu
'''Glazbene večeri u sv. Donatu''' najstarija su i najuglednija zadarska umjetnička manifestacija koja se održava od 1960. godine, a nastala je poticajem skupine Zadrana, zaljubljenika u kulturne i umjetničke vrijednosti zadarskog naslijeđa.
Inicijalna ideja potječe od dirigenta i osnivača manifestacije Pavla Dešpalja i njegovih kolega i suradnika, tadašnjih profesora i predavatelja Zadarske Glazbene škole: prof. Vilima Nakića, maestra pro.Khowacik ali i još nekoliko zaljubljenika u glazbu, koji su u to vrijeme bili osnovica zadarskog glazbeno-odgojnog kadra. Manifestacija nosi ime po najvažnijem zadarskom spomeniku - crkvi sv. Donata, građevini koja je arhitekturom i akustikom dragocjena u svjetskim razmjerima. Zahvaljujući nastupima brojnih istaknutih glazbenih umjetnika iz Hrvatske, Europe i svijeta, zadarski festival uživa visok ugled u svijetu i jedan je od najznačajnijih promotora hrvatske kulture. Večeri su duboko usađene u svijest građana Zadra i jedan od znakova njegove prepoznatljivosti te su nastavak njegove stoljetne kulturne i glazbene tradicije.
Povijest
mini|150px|[[Crkva Sv. Donata|Crkva sv. Donata u Zadru, 9. st.]] Tradicionalno Glazbene večeri u sv. Donatu posvećuju posebnu pozornost njegovanju glazbe srednjeg vijeka, renesanse i ranog baroka. Na tom su području Glazbene večeri učinile mnogo u oživljavanju i popularizaciji rane glazbe.
U početnim godinama i pod nazivom Muzičke večeri u Donatu, bila je to priredba s raznolikim programima komorne glazbe. Don Marijan Grgić najviše je zaslužan što su Večeri sedamdesetih godina zašle i u ostale povijesne prostore Zadra te prerasle u rafinirani festival stare glazbe, cijenjen podjednako kod nas i u svijetu. Pod nazivom Glazbene večeri u sv. Donatu, priredbe obnavljaju duh prvotnih susreta muzičara i publike u sv. Donatu, čuvajući zanimanje za muzičkim vrijednostima srednjega vijeka, renesanse i ranoga baroka u njihovu susretu s jedinstvenim prostorom crkve sv. Donata kao i ostalih povijesnih prostora Zadra, njegovih klaustara i trgova, ulica i parkova.
Prva su festivalska ljeta protekla u nastojanju da se s jedne strane u Zadar dovedu istaknuta imena svjetske i domaće glazbene umjetnosti, a s druge da se uz pomoć festivala osnaže vlastite, zadarske snage, koje bi ravnopravno mogle sudjelovati u programu. Veliki preokret dogodio se 1975. koji je trajao sve do 1990. godine. Programsko se težište sve intenzivnije i sustavnije oslanjalo na ranija stoljeća glazbe. Nakon dramatičnog prekida festivala 1991. zbog rata i još dramatičnijeg održavanja pod granatama 1992. i 1993., festival je s novim koncepcijskim ruhom obnovljen 1994. godine.
Crvena jabuka (bend)
Crvena jabuka je pop rock grupa iz bivše Jugoslavije koja potiče iz Sarajeva, Bosna i Hercegovina, ali trenutno deluje u Zagrebu, Hrvatska. U bivšoj Jugoslaviji su bili jedan od najuspešnijih, najproduktivnijih, najboljih i najpopularnijih grupa svih vremena.
Istorija
Crvena jabuka je osnovana maja 1985. U prvoj postavi grupu su činili Dražen Ričl (vokal, solo gitara, tekstopisac,osnivač grupe), Zlatko Arslanagić ( ritam gitara, tekstopisac,osnivač grupe,), Dražen Žerić Žera (klavijature, prateći vokal), Aljoša Buha (bas gitara) i Darko Jelčić (bubnjevi). Njihova muzika je bila inspirisana Bitlsima i Indeksima. Prvi album, "Crvena jabuka", objavljen je 22.marta 1986. bio je trenutni uspeh.
Grupa je brzo stekla veliku popularnost širom bivše Jugoslavije. Ipak, 18. septembra 1986. dogodila se tragedija. Grupa je u dva odvojena automobila krenula na koncert u Mostar, u sklopu svoje prve mini turneje. U Jablanici se fićo u kojem su bili Zlatko Arslanagić, Dražen Ričl i Aljoša Buha sudario sa kamionom, što je izazvalo tešku saobraćajnu nesreću. Aljoša je poginuo na licu mesta, Zijo je teško ozleđen pao u komu (umro je u beogradskoj bolnici 1. oktobra), dok je Zlatko Arslanagić zadobio lakše telesne povrede, no također obolio od teške depresije. 2009. godine na mestu nesreće je podignuta spomen ploča Aljoši i Draženu.
Nakon jedne godine pauze, grupa je objavila drugi album "Za sve ove godine" aprila 1987.godine, koji se smatrao kao neka vrsta posvete. Činilo se da se grupa raspala, pošto je Ričl bio personifikacija i duša grupe, ali je uspeh drugog albuma ohrabrio preostale članove da nastave kao trio, sa Zlatkom Arslanagićem kao glavnim tekstopiscem, Draženom Žerićem kao pevačem i Darkom Jelčićem na bubnjevima. U grupu dolaze i Nikša Bratoš iz grupe Valentino i basista Srdjan Šerbedžija. Ubrzo im se pridružuje i klavijaturista Zlatko Volarević Dilajla. Njihov treći album "Sanjati", objavljen 1988., je bio još veći uspeh i smatra se jednim od najboljih pop rock albuma ikad objavljenih na prostoru bivše Jugoslavije. Posle objavljivanja albuma Crvena Jabuka kreće na veliku turneju od 180 koncerata širom Jugoslavije. Posle završene turneje januara 1989. godine ponovo ulaze u studio i gde snimaju svoj četvrti album pod nazivom "Tamo gdje ljubav počinje". Ovaj album sa sobom nosi nekoliko prelepih balada a to su "Volio bih da si tu", "Tuga ti i ja", "Ostani" i druge.
U parku Tašmajdan su 23. juna 1989. godine održali nezaboravni koncert praćen letnjim pljuskom koji nije rasterao publiku. U nastavku turneje, u Sarajevu, Titogradu (današnja Podgorica), Zagrebu i Banja Luci snimaju koncertni album "Uzmi me kad hoćeš ti" koji će se u prodaji naći naredne 1990. godine. U to vreme na koncertima gitaru je svirao novi član grupe Igor Ivanović koji je zamenio Nikšu Bratoša koji se tada posvetio samo studijskim radom. Godine 1990., pošto je album Sanjati dostigao zlatni tiraž, grupa Crvena jabuka nagrađena internacionalnom nagradom Ampex Golden Rool Award.
Početkom 1991. godine snimaju svoj novi album "Nekako s proljeća". Sa grupom je ponovo Nikša Bratoš koji je radio produkciju i svirao gitaru na ploči zajedno sa novim gitaristom Zoranom Šerbedžijom. Sve pesme napisao je Zlaja Arslanagić, sem pesme Indeksa "Bacila je sve niz reku", od koje su napravili sopstvenu obradu. Gost na ploči bio je Kemal Monteno u naslovnoj pesmi "Nekako s proljeća". Album se u prodaji našao na proleće iste godine. Zbog veoma lošeg političkog stanja u Jugoslaviji, grupa nije mogla odraditi promociju albuma na kocertima širom zemlje jer je rat kucao na vrata. Prvi koji napušta Sarajevo je vođa Crvene jabuke Zlatko Arslanagić, koji se seli u London a malo kasnije odlazi za Kanadu, Bane Sauka odlazi za Češku, Dilajla se seli u rodni Metković, Zoka Žerbedžija prelazi u Nemačku, Nikša se seli u Zagreb, a Žera i Cunja ostaju u Sarajevu sve do sredine 1994. godine kada prelaze u Zagreb.
Novi početak
Grupa pravi pauzu sve do kraja rata, tačnije 1995. godine, kada Dražen Žerić ponovo okuplja grupu i to u novom sastavu sada je za klavijaturama Danijel Lastrić, bas svira Krešimir Kaštelan Krešo, a ostatak ekipe je isti - Darko Jelčić Cunja za bubnjevima i Nikša Bratoš gitare, svi, sem Zlaje Arslanagića, legende Crvene Jabuke, čoveka koji je napisao većinu pesama u periodu od 1985. do 1991. godine.
Japanska era
Japansko ime ere (年号) je izraz kojim se označava vremenski period koji služi za označavanje godina u tradicionalnom japanskom kalendaru, pa se tako uz broj godine navodi i njena era. Tako se npr. trenutna godina 2023 označava kao ere Heisei. Praksa označavanja godina po različitim erama, kao i drugdje u istočnoj Aziji, originalno uvedena po uzoru službenih godina carske Kine, iako se japanski sistem imenovanja godina razvio samostalno od kineskog, korejskog i vijetnamskog. Za razliku od svih njih, japanska imena era su, usprkos vesternizacije, još uvijek u službenoj upotrebi.
Crvena jabuka (bend)
Novi početak
Grupi se pridružuje drugi gitarista Mario Vukčević - Džimi i od tada počinju da stvaraju materijal o novom albumu grupe. Na albumu će se naći neke stvari koje je napisao pokojni Dražen Ričl, zatim su se pojavili kao autori u pesmama i Saša Lošić Loša (Plavi orkestar) i Zlatan Fazlić. Novi album "U tvojim očima" se pojavio u prodaji 17. novembra 1996. godine. Grupa kreće na koncerte, po Sloveniji, Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, pa i Danskoj, gde im se pridružuje i novi gitarista Saša Zalepugin (koji poslije odlazi u Plavi orkestar. Posle povratka iz Danske, slede koncerti 16. maja 1997. godine u Tuzli i narednog 17. maja u Sarajevu u prepunoj Skenderiji. Nakon uspešne turneje po zemlji i inostranstvu odlučili su da svoj odmor potraže na moru u Makarskoj gde su nekada Zlaja, Zijo, Aljoša, Žera i Cunja i počeli pripremu svog prvog albuma. Tako se i ispostavilo: umesto na odmor, počeli su da stvaraju materijal za svoj novi album koji nosi ime "Svijet je lopta šarena". Međutim, u to vreme grupu napušta gitarista Mario Vukčević Džimi. Novi album nosi nekolicinu hitova kao što su "Vjetar", "Stižu me sjećanja", "Da mi je do nje" i još drugih pesama. Nakon objavljivanja novog albuma grupa kreće na turneju gde snimaju koncertni album "Live". Iz grupe odlazi Saša Zalepugin a na njegovo mesto dolazi Zlatko Bebek.
VIPR1
Receptor vazoaktivnog intestinalnog peptida 1 (VPAC1) je protein koji je kod ljudi kodiran VIPR1 genom. VPAC1 je izražen u mozgu (cerebralni korteks, hiokampus, amigdala), plućima, prostati, perifernim krvnim leukocitima, jetri, tankim crevima, srcu, slezini, posteljici, bubrezima, grudnoj žlezdi i testisima.
Function
VPAC1 je receptor za neuropeptid vazoaktivni intestinalni peptid (VIP). Taj peptid učestvuje u relaksaciji glatkih mišića, egzokrinoj i endokrinoj sekreciji, i protoku vode i jona u plućima i intestinalnom epitelnom tkivu. Njegovo dejstvo se ispoljava putem integralnih membranskih receptora asociranih sa G proteinima koji aktiviraju adenilat ciklazu.
VIP deluje na autokrini način putem VPAC11 da inhibira proliferaciju megakariocita i indukuje formiranje protrombocita.
Gornji Karin
Gornji Karin je mjesto smješteno iznad Karinskog mora. Administrativno pripada gradu Obrovcu. Ovo mjesto ima 1.125 stanovnika (2011.). Osim Karišnice, Gornjim Karinom teče i potok Bijela rijeka. Prema pojedinim vijestima se na području rimskog Coriniuma pretpostavlja postojanje građevine amfiteatra za priređivanje krvavih gladijatorskih igara.
Crvena jabuka (bend)
Novi početak
Grupa je ugovorom vezana za Croatia Records, bivši Jugoton. Novije pesme su prepoznatljive po dalmatinskom melosu (Da nije ljubavi, Niko nije lud da spava...). Poslednjih godina prave uspešne turneje širom prostora bivše Jugoslavije.
Grupa od dana 3.7.2017. (odlaskom Darka Jelčića-Cunje, koji je bio jedini član grupe iz prve postave pored Dražena Žerića-Žere) "ne postoji". Mada istinski fanovi će reći da je prestala postojati još davne 1991. godine.
Gornji Karin
Turizam
U Gornjem Karinu i okolici postoji nekoliko znamenitosti. Jedan od njih je kanjon rijeke Krke i Zrmanje te vodopadi rijeke Bijele, Franjevački samostan, prirodno blato i Park prirode Velebit. U naselju postoji veliki broj ugostiteljskih soba i vikendica za smještaj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 1991, Gornji Karin je imao 876 stanovnika, od čega 851 Srbina, 3 Hrvata, 5 Jugoslavena i 17 ostalih. Prema popisu iz 2001, Gornji Karin 859 stanovnika.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, Gornji Karin je imao 876 stanovnika:
Japanska era
Sistem je uveden 645. za vrijeme vladavine cara Kotokua. Od vremena Meiji revolucije u 19. vijeku je uveden običaj da za vrijeme vladavine jednog cara može postojati samo jedna era.
Japansku eru valja razlikovati od tzv. carske godine ili ere Koki, koja je 1873. uvedena u Japanu, odnosno koja se računala od datuma kada je 660. pne. mitski Jimmu-Tenno postao prvi japanski car. Ona se koristila sve do završetka drugog svjetskog rata.
Salajda
Salajda se može odnositi na
Silverton
Silverton se može odnositi na
Taika (era)
Taika (大化) je bila japanska era (年号,) za vrijeme vladavine cara Kōtokua. Taika era je prethodila Hakuchi eri. Ovaj period je počeo u augustu 645. i trajao do februara 650.
Saut Fork
Saut Fork se može odnositi na
Dušan Makavejev
Dušan Makavejev (13. oktobar 1932 - 25. januar 2019) je bio srpski režiser i scenarista, poznat kao jedan od glavnih ličnosti Crnog talasa.
Biografija
Rođen je 13. oktobra 1932. u Beogradu.
Diplomirao je psihologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
Jedan od osnivača filmskog crnog talasa. Svojim delima kritikuje trulo društvo, kako komunističko, tako i kapitalističko. Njegovi filmovi nose čulnost i mladost. Obiluju asocijacijama i metaforama, koje ostvaruju naizgled površno dejstvo, ali donose istinitost i slobodan duh. Kao pristalica i veliki poznavalac dela psihologa Vilhelma Rajha, često njegova učenja komponuje u svoje filmove. Njegov film Misterije organizma (1971.) u stvari je posveta ovom nikad dovoljno priznatom revolucionaru-psihologu.
Bio je urednik mnogih listova: Student (časopis), Književne novine i Danas. Bavio se i pisanjem za mnoge časopise.
Imao je zapaženu ulogu u studentskim demonstracijama 1968
Dobitnik je velikog broja domaćih i stranih nagrada: Oktobarska nagrada Beograda, Srebrni medved u Berlinu, Srebrna arena u Puli, Luis Bunjuel u Kanu, Srebrni Hugo u Čikagu, Zlatno doba Belgijske kraljevske kinoteke...
Astronomsko astronautičko društvo Zadar
Astronomsko astronautičko društvo Zadar, osnovano je 10. lipnja 1980. godine kao Astronomsko amatersko društvo Zadar. Osamdesetih godina u Društvu radi nekoliko sekcija, i to za: meteore, Sunce, povijest astronomije, astroarheologiju i astrofotografiju.
U vrijeme osnivanja članovi su Društva imali nekoliko zapaženih radova iz praćenja promjena na Suncu, praćenju meteorskih rojeva i iz povijesti astronomije u Zadru. Sudjelovali su na nekoliko natjecanja te na kongresu astronoma bivše države. Početkom devedesetih rad Društva miruje sve do 1995. godine kada počinje s novim aktivnostima. Od tada udruga redovito održava razna predavanja za građanstvo (2-3 godišnje), izložbe, motrenja noćnog neba i sudjeluje na svim manifestacijama u Zadru i županiji koje su vezane uz njenu djelatnost.
Godine 1998. Društvo aktivira sekciju koja je dugo bila u sjeni astronomije, a to je drugi dio imena astronautika tj. raketno modelarstvo. Od 2005. godine modelari (rakete s padobranom i rakete s trakom u kategoriji osnovnih i srednjih škola) počinju intezivno sudjelovati na raznim natjecanjima. Najplodnija godina Društva je 2007. godina kada osvaja tri zlatne i jednu brončanu pojedinačno, dok ekipno osvaja dva treća i jedno drugo mjesto.
Calazzotto, Chieti
Calazzotto je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 438 m.
Starkvil
Starkvil se može odnositi na
Republic, Ohio
Repablik je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 549, što je 65 (-10,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Winiges od Spoleta
Winiges (ili Winichis; Winigisus; ? - 822) bio je vojvoda Spoleta (dux Spolitanus) od 789. do nedugo pred smrt 822. Historičari pretpostavljao da je bio franačkog porijekla, odnosno član svite kralja Karla Velikog. Godine 788. je od Karla poslan u Italiju kako bi vodio pohod protiv Bizantinaca zajedno sa Karlu vjernim langobardskim vojvodama Hildeprandom od Spoleta i Grimoaldom III od Beneventa. Tada je u Apuliji uspio poraziti bizantskog vojskovođu Teodora. Na istom pohodu je, pak, Hildeprand umro, te ga je Karlo imenovao na njegovo mjesto, davši mu vlast nad Vojvodstvom Spoleto.
Svink
Svink se može odnositi na
Winiges od Spoleta
Winiges je također od Karla imenovan za namjesnika (missus dominicus) u Ducatus Romae (Rimskim vojvodstvima). Na dan 25. aprila 799. je bio u rimskoj Bazilici sv. Petra upravo u vrijeme kada je napadnut papa Lav III. Winiges je papi pružio zaštitu u Spoletu, a potom ga vratio u Rim.
Martin Luther (razvrstavanje)
Martin Luter je ime više osoba:
Winiges od Spoleta
Winiges je kasnije zaratio s Grimoaldom od Beneventa, ali je zarobljen kada je 802. opsjedao Luceru. U zarobljeništvu je proveo godinu dana, prije nego što je pušten 803.
Martin Luther (razvrstavanje)
Eksterni linkovi
Марцін Лютэр मार्टिन ल्यूथर မာတင်လူသာ
Winiges od Spoleta
Kada je Lav III godine 815. bio na samrti, rimsko građanstvo je diglo ustanak. Kralj Italije Bernard je 815. poslao upravo Winigesa da uguši taj ustanak.
Godine 822. je Winiges abdicirao s mjesta vojvode, kako bi se povukao u samostan. Umro je ubrzo nakon toga. Naslijedio ga je Suppo I, Brixiæ civitatis comes ("grof grada Brescia").
Straton
Straton se može odnositi na
Romio
Romio se može odnositi na
Chastel-Arnaud
Šatel Arno je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 36 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 490 metara (maksimalnoj 1.539 m, a minimalnoj 352 m).
Malotohromen
Malotohromen je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 442,458 Da.
Veslački klub Jadran Zadar
Veslački klub Jadran Zadar je osnovan 1908. godine. Klub je član Hrvatskog veslačkog saveza.
Domaći uspjesi
Jadranovi veslači su na hrvatskim prvenstvima u osmercu 4 puta bili prvacima u svim dobnim kategorijama u istoj sezoni. Osim toga, u seniorskoj su konkurenciji bili prvacima 13 puta, od toga 10 puta uzastopno (do 2006.).
Međunarodni uspjesi
Jadranovi veslači su sudjelovali na svim Olimpijskim igrama otkad se Hrvatska osamostalila, uz iznimku pekinških OI 2008.. Broncu je osvojio Branimir Vujević u osmercu na OI 2000. u Sidneyu.
Zanimljivosti
Hrvatska pjesnikinja Milena Rakvin-Mišlov je napisala pjesmu Veslačima zadarskog Jadrana.
1009 Sirene
1009 Sirene je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,624 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,7 a geometrijski albedo 0,081.
Grbe (Nin)
Grbe su naselje koje upravno pripada gradu Ninu. Nalaze se otprilike na pola puta između Nina i Vrsi gledajući prema sjeveru. Naselje se razvilo početkom 19. stoljeća na prostoru nekadašnje tvornice duhana koja je 1786. nakon neuspjeha mletačke uprave da uspostavi proizvodnju duhana ustupljena markizu Jerolimu Manfrinu.
Raj (razvrstavanje)
Raj se može odnositi na
Маглич
Мали град
Мали град обухвата крајњи североисточни део утврде. Чине га Донжон кула и стена на којој је подигнута, у којој је издубљен велики резервоар (VI).
Бедеми
Бедеми утврде су дуги 270m, док им је ширина 2 m са грудобраном (ширине око 55cm). Стаза је са унутрашње стране заштићена дрвеном оградом, док је њена висина око 7 m.
Куле
thumb|200px|Остаци Донжон куле и Малог града Куле у тврђави су са дрвеним спратовима и степеницама у унутрашњости. Три куле су са свих страна од камена (1, 6. и 8.), док су остале са три стране камене, а четврту страну, која је окренута ка унутрашњости утврде, немају 2, 3, 4, 5 и 7. Већина је висока око 12 m (2, 3, 4. и 5.), док су 6. и 8. високе око 10m.
thumb|300px|Заштитни део на [[југозападу]]
Прошлост Маглича
Не зна се када је Маглич подигнут, али се сматра да га је највероватније подигао Урош I после монголских продора, да би спречио продор нових најезди кроз Ибарску клисуру, односно да би заштитио прилаз својој задужбини Сопоћанима и Немањиној Студеници са те стране.
Ansonija
Ansonija se može odnositi na
Маглич
Прошлост Маглича
Друга претпоставка је да га је почетком XIII века подигао Урошев отац Стефан Првовенчани да би заштитио своју задужбину Жичу и Студеницу.
Развој српске средњевковне државе и њено померање ка југу, допринели су да Маглич изгуби на значају, као утврда у срцу државе далеко од граница и потенцијалних освајача. Зато није ни чудо да је у њему било седиште српског архиепископа Данила II. Он је из Маглича управљао, како црквеним тако и државним пословима, а унутар града је организовано писање црквених књига.
Нема података о паду Маглича у турске руке, али је он у прикључен Отоманској империји непосредно или одмах након турског уласка у Смедерево 20.06.1459. када и цела српска деспотовина. left|thumb|290|px|Маглич, гравира из [[17. век|XVII века]] Турским освајањима Маглич постаје седиште магличке нахије, а остало је забележено да је посаду града 1516. године чинило 20 војника на челу са диздаром Хамзом, док је 1560. године посаду чинило 11 војника.
Након пропасти устанка у Маглич се враћа турска посада, али он врло ускоро бива напуштен и препуштен зубу времена као и остале утврде широм Србије, па и света.
Breznica (Žagubica)
{{Naseljeno mesto u Srbiji }} Breznica je naselje u opštini Žagubica u Braničevskom okrugu Srbije. Prema popisu iz 2002. bilo je 211 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 267 stanovnika).
Маглич
Прошлост Маглича
Током Другог српског устанка је код Маглича постављена заседа Турцима који су долином Ибра надирали од Новог Пазара. Милош Обреновић је наредио војводи Радославу Јелечанину да сакупи народ ибарског краја и ту заустави Турке, што је он и учинио.
Breznica (Žagubica)
Demografija
U naselju Breznica živi 178 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,4 godina (45,5 kod muškaraca i 49,1 kod žena). U naselju ima 76 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,71.
Маглич
Маглич данас
После Првог светског рата извршена је делимична санација тврђаве захваљујући прилозима и раду народа из њене околине о чему данас само сведочи остатак плоче постављен том приликом.
Breznica (Žagubica)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Маглич
Маглич данас
Ибарска магистрала је током 2005. године реновирана, а на простору подно Маглича је проширена. Изграђен је велики паркинг са чесмом и пропратним туристичко-угоститељским објектима, тако да се ту све већи број аутобуса зауставља на свом путу.
Средином 2006. године главна капија (I) је закатанчена да би се спречио улазак посетилаца у тврђаву, јер је она постала небезбедна за туристичке обиласке због иструлелости дрвених платформи у кулама. Међутим мали улаз (II) је отворен и кроз њега је могуће ући у утврду, а касније је и главни улаз отворен.
Стање утврде
Источни бедем је скроз обновљен, западни је до пола зарушен, док је на северном грудобран до пола разрушен, али је стаза опстала. Основе зида који је раздвајао мали град тј. стену на којој су 1. кула и резервоар (VI), данас се једва назире. Већина кула је у добром стању, осим 2. и 5.(западна страна), али су врхови са грудобраном обновљени само на 6. и 8. Дрвеним спратовима, степеницама, оградама и терасицама, постављеним крајем `80 дуж кула и бедема на источној и јужној страни, полако пролази време и оне ће врло ускоро почети да представљају опасност по посетиоце, тако да би их требало у што скоријем року заменити или уклонити да се не понови катастрофа из Голупца. Због тога је главни градски улаз (I) затворен средином 2006. године да би се онемогућио улаз посетиоцима ради њихове личне безбедности. Прилаз улазу у 1. кулу је немогућ, док су дрвени спратови и степенице у њеној унутрашњости одавно иструлеле.
Дуж целог западног зида виде се остаци тј. темељ и зграда које су се ту налазиле. Најочуванија је палата(без крова и пода) и засвођени силаз у њен подрум у коме данас уместо вина бораве купине. На крајњем југу је једина зграда са кровом, која је током обнове Маглича крајем `80 коришћена као радничка барака. Преко пута палате(III) назиру се темељи цркве(IV) са нешто очуванијим источним зидом. У утврди су опстале и две цистерне у којима и данас има воде. Надземни зидови прве (V)(некадашњи бунар) су и скроз порушени, иако у њој и даље има воде, а преко ње је пребачена плехана плоча да би се спречило упадање стоке и људи, што међутим није спречило флаше и осталу амбалажу да стигну на њено дно. Други (VI) резервоар, попут првог (V) има воде, али и не само воде, међутим он није покривен. Гледан одозго за време летње жеге подсећа на какав шафољ у коме се хлади пиће, неког од оних многобројних продаваца који посећују плаже током летњих месеци.
Crkva sv. Ćirila i Metodija u Ljubljani
mini|210px|Srpski patrijarh Pavle posvećuje Crkvu - 2005. Srpska pravoslavna crkva u Ljubljani, punim imenom crkva svetih Ćirila i Metodija u gradu Ljubljani. Ova crkva je najvažniji bogoslužbeni hram Srpske pravoslavne crkve na području države Slovenije, a pripada Zagrebačko-ljubljanskoj mitropoliji.
Božiju službu u crkvi služi jerej Aleksandar Obradović starešina hrama, protojerej-stavrofor Peran Bošković i jerej Dejan Mandić, a nadležni je mitropolit Zagrebačko-ljubljanske mitropolije g. Jovan Pavlović.
Bednja
Bednja (lokalno Bednjo), naselje i općina u Hrvatskoj na rijeci Bednji.
Crkva sv. Ćirila i Metodija u Ljubljani
Istorijat zgrade
Ponovna izgradnja započeta je 90ih godina 20. veka. Crkva je posvećena 23. oktobra 2005. godine prilikom posete Srpskog patrijarha Pavla. 29. aprila 2010. crkva je proglašena za kulturni spomenik i tako dodatno zaštićena.
Bednja
Zemljopis
U meteorološkim krugovima, bednjanski je kraj poznat kao kraj koji čak i zimi bilježi niže temperature od gorskih krajeva Republike Hrvatske kao što su Lika i Gorski kotar.
Crkva sv. Ćirila i Metodija u Ljubljani
Arhitektura crkve
mini|150px|Nastup [[Divna Ljubojević|Divne Ljubojević u hramu, jun 2011.]] Crkva je građena kao masivna građevina sa osnovom upisanog "grčkog krsta" sa pet kupola a na vrhu stoji veliki pozlaćeni krst. Unutrašnjost je ukrašena freskama, rad vajara Dragomira Jašovića i Miše Mladenovića, ikonostas je rad debarskih braća Nestora i Lazara Aleksijevića a ikone je izradio vajar Mirko Šubic.
Bednja
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Bednja imala je 4.765 stanovnika, raspoređenih u 25 naselja:
Crkva sv. Ćirila i Metodija u Ljubljani
Izgradnja kulturno-pastoralnog centra pored crkve
22. juna 2008. godine otkriven je kamen temeljac za izgradnju parohijskog doma, koji će biti u neposrednom okruženju crkve. Zgrada će biti namenjena vernicima i ostalim građanima i imaće svoju biblioteku, kongresni centar idr. Na svetkovini su bili prisutni i premijer Republike Srpske Milorad Dodik, slovenački premijer Janez Janša i košarkaš Radoslav Nesterović. Pri tome je Mitropolit Jovan odlikovao nekoliko najzaslužnijih osoba sa ordenom Katarine Kantakuzine Branković 1. reda. Izgradnju parohijskog doma je iz budžeta potpomgla i Vlada Slovenije, Vlada Republike Srpske, Gradska opština Ljubljana pod gradonačelnikom Zoranom Jankovićem kao i mnogi drgi vernici i kompanije iz SlovenijeTrošak izgradnje kulturno-pastoralnog doma iznosi oko 3 miliona evra a zvanično otvorenje centra planirano je za 2015. godinu. Parohijski centar već je prije završetka u upotrebi. Koristi se za veronauku mladih, vežbe folklornih grupa, itd.
Bednja
Stanovništvo
Izvorno narječje hrvatskog jezika kojim se govori u bednjanskom kraju je osebujno podnarječje kajkavskog narječja, bednjansko-zagorsko.
Crkva sv. Ćirila i Metodija u Ljubljani
Bogoslužje
mini|150px|Prostorija za paljenje [[sveća]] Crkva je otvorena od 8 do 19 časova posle podne. Bogosluženje se obavlja:
Bednja
Slavni ljudi
Više na : Znameniti Bednjanci
Ibn Rušd
Ibn Rušd (latinizovano: Averoes; rođen 1126, preminuo 10. decembra 1198) je bio andaluzijski-arapski filozof, astronom i lekar, učitelj filozofije i islamskog prava, matematike, i medicine.
Averoes je najpoznatiji po svojim prevodima i komentarima Aristotelovih dela i smatra se najznačajnijim aristotelovskim filozofom u islamskom svetu. Takođe je visoko cenjen kao pravnik maličke škole.
Ime
Njegovo puno ime je bilo Abu Al-Valid Muhamad Ibn Ahmad Ibn Muhamad Ibn Ahmad Ibn Ahmad Ibn Rušd a skraćeno samo Ibn Rušd. U modernom tamazigtu, njegovo ime bi glasilo Muḥemmed mmis n Ḥmed mmis n Muḥemmed mmis n Ḥmed mmis n Rucd.
Biografija
Rođen je u Kordobi, u Al-Andaluzu, 1126. godine. Averoes je potekao iz porodice of maličkih pravnika; njegov deda Abu Al-Valid Muhamad je bio glavni sudija Kordobe pod Almoravidima, a njegov otac, Abu Al-Kasim Ahmad, je bio na istoj dužnosti do dolaska dinastije Almohada 1146. Averoes je stekao obrazovanje u oblasti prava i raznih drugih nauka, te je godine 1160. godine, u skladu sa porodičnom tradicijom, postao kadija (sudija) Sevilje. Zahvaljujući svom plemenitom poreklu, Ibn Rušd je veći deo života proveo radeći kao sudija i dvoranin. Pisao je komentare na Aristotelova dela i medicinsku enciklopediju. Ibn Tufail (na zapadu poznat kao Abubaker), filozofski vezir Jusef al-Mansura, je upoznao Ibn Rušda sa Ibn Zuhrom (Avenzoarom), velikim muslimanskim lekarom, koji je postao njegov veliki učitelj i prijatelj.
U talasu fanatizma koji je preplavio Andaluziju nakon almohadskog osvajanja krajem 12. veka, ni njegove veze na visokim položajima nisu mogle da ga sačuvaju od političkih nevolja, i Averoes je proteran u izolovano mesto blizu Kordobe, gde je na njega budno motreno do pred samu smrt. Umro je u Marakešu, u Maroku. Averoes nije ostavio školu u islamskom svetu, i njegova smrt označava pomračenje liberalne kulture u Murskoj Španiji. Mnogi njegovi spisi su sačuvani na latinskom i hebrejskom, kao i na arapskom jeziku. S druge strane, mnoga dela iz oblasti logike i metafizike su zauvek izgubljena usled cenzure.
Filozofija
Ibn Rušd je pisao opširne komentare Aristotelovih spisa, sa namerom da Aristotela sačuva od neoplatonističkih i religioznih primesa, posebno od onih koje se mogu naći kod Avicene. Njegov najveći doprinos predstavljaju komentari Aristotelove „Metafizike“, neprevaziđeni po vernosti originalnom tekstu. Njegovo proučavanje Aristotela je trajalo skoro tri decenije, i on je napisao komentare za skoro sva Aristotelova dela, izuzev njegove Politike, kojoj nije imao pristup. thumb|left|Averoes, na [[Rafaelovoj fresci]] U filozofiji je kritikovao rešenja osnovnih problema koja su dali al-Gazali i Ibn Sina (Avicena). Dok za Avicenu univerzalna forma prethodi individualnoj stvari, odnosno egzistencija je samo akcident esencije, za Averoesa egzistencija prethodi esenciji, individualne supstancije su primarni egzistenti, a razlikovanje između njih i njihove esencije delo je uma. Averoes je takođe kritikovao Avicenin kosmološki argument, tvrdeći da jedino fizički argumenti, kao što je onaj koji ukazuje na potrebu za prvim pokretačem, mogu dokazati postojanje fizičkih stvari. Averoes se u velikoj meri bavio razvijanjem Aristotelovog učenja o intelektu i duši, zastupajući učenje o jednom univerzalnom umu koji je zajednički svima, i koji obezbeđuje ono što je opšte i besmrtno u ljudskim bićima.
Averoes je pokušavao da pomiri aristotelovski način mišljenja sa islamom. Prema Averoesu, ne postoji sukob između religije i filozofije. Smatrao je da čovek može doći do istine na dva različita načina: putem filozofije ili putem religije. U svom delu „Odlučujuća rasprava“ (Fasl al-Maqāl), Averoes podvlači značaj analitičkog mišljenja kao preduslova za interpretiranje Kurana; ovo je u kontrastu sa ortodoksnom muslimanskom teologijom, gde je naglasak manje na analitičkom mišljenju, a više na širokom poznavanju izvora pored Kurana.
Dela
Pored 38 komentara o Aristotelu, Averoes je napisao više medicinskih dela, komentar o Platonovoj Državi i brojne religiozne rasprave. Poznatija dela su mu:
Nasleđe
Jakob Anatoli je preveo njegova dela sa arapskog na hebrejski tokom 1200ih. Hebrejski prevodi njegovih dela su takođe imala trajni uticaj na jevrejsku filozofiju.
U to vreme, Aristotelova dela su bila mahom zaboravljena na zapadu. Pre 1150. je postojalo samo nekoliko prevedenih Aristotelovih dela u zapadnoj Evropi, i ona nisu bila proučavana, ili im monaški učenjaci nisu pridavali dužnu pažnju. Kroz latinske prevode Averoesovih dela, u 12. veku, se na zapad vratilo Aristotelovo učenje. Averoesove ideje su prihvatili Siger od Brabanta i Toma Akvinski kao i drugi (posebno na Univerzitetu u Parizu) unutar hrišćanske sholastičke tradicije koja je cenila aristotelovsku logiku. Čuveni sholastici poput Akvinskog su Averoesa smatrali toliko značajnim da ga nisu oslovljavali imenom, već su ga jednostavno nazivali „Komentatorom“ a Aristotela su nazivali „Filozofom“. Oslikavajući poštovanje koje su prema njemu gajili srednjovekovni evropski učenjaci, Dante je Averoesa u „Božanskoj komediji“ svrstao sa ostalim velikim paganskim filozofima čiji duhovi obitavaju u „mestu gde naklonost duguje slavi“ u limbu. Averoes se pojavljuje u kratkoj priči Horhea Luisa Borhesa, pod naslovom „Averoesova potraga“, u kojoj on pokušava da pronađe značenja reči „tragedija“ i „komedija“.
Mandaree, North Dakota
Mandari je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Ibn Rušd
Nasleđe
Asteroid 8318 Averoes je nazvan u njegovu čast.
Mandaree, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 596, što je 38 (6,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nju Briten
Nju Briten se može odnositi na:
Dragan Bjelogrlić
Dragan "Bjela" Bjelogrlić (Opovo, 10. oktobar 1963) je poznati srpski glumac, scenarista i producent.
Biografija
Bjelogrlić je prvi put pred kamerama glumio sa 15 godina i to u filmu Branko Bauera Boško Buha (1978), tumačeći lik Save Jovanovića Sirogojna.
1984. upisao je Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, na kojem je diplomirao 1989.
Proslavio se ulogom Slobodana Popadića u seriji Bolji život (1987 - 1990). Nakon te uloge, usledile su uloge u TV seriji „Zaboravljeni“ (1990) i filmovima „Crni bombarder“ (1992), „Pun mesec nad Beogradom“ (1993), „Lepa sela lepo gore“ (1996), koje su Bjelogrlića uvrstile u red najpoznatijih i najpriznatijih srpskih glumaca.
Njegova sestra od tetke je pevačica Zorana Pavić.
Rendgenska cijev
Coolidgeova cijev
1913. je američki fizičar William Coolidge usavršio Crookesovu cijev, uvodeći užarenu katodu. Radila je s vakuumom od 0,0001 Pa. Užarena katoda je mnogo učinkovitija u emitiranju elektrona od hladne katode u Crookesovoj cijevi. Coolidgeova cijev je radila sa snagama od 0,1 do 18 kW.
Štetnost rendgenskog zračenja
Spoznaja o štetnosti rendgenskog zračenja kasni za ogromnim entuzijazmom zbog novih dijagnostičkih mogućnosti i prvi liječnici koji primjenjuju rendgensko zračenje obolijevaju od njega, odnosno od njegovih posljedica. Danas radiološka dijagnostika predstavlja najveći umjetni izvor zračenja prosječne populacije u medicini. Mjera zaštite od ionizirajućeg zračenja mora se pridržavati profesionalno osoblje koje to zračenje primjenjuje. Najbolja je zaštita za bolesnika smanjivanje rendgenskih pretraga na razumnu mjeru.
Rif, Belluno
Rif je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 711 m.
Boulvé
Bulve je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 182 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 147 metara (maksimalnoj 292 m, a minimalnoj 108 m).
Šelton
Šelton se može odnositi na
Stamford (razvrstavanje)
Stamford se može odnositi na
Torington
Torington se može odnositi na
1011 Laodamia
1011 Laodamia je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,391 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,74 a geometrijski albedo 0,064.
Voterberi
Voterberi se može odnositi na
Zeami
Zeami Motokiyo (世阿弥 元清), also called Kanze Motokiyo (観世 元清), je bio japanski glumac, dramski pisac i teoretičar umjetnosti.
Hakuchi (era)
Hakuchi (白雉) je bilo japansko ime ere (年号,) nakon ere Taika i prije ere Shuchō. Period je počeo u februaru 650. i trajao do decembra 654. Vladar je u tom periodu bio Kōtoku-tennō (孝徳天皇).
Zeami
Zeami je glumačko umijeće učio od svog oca, poznatog glumca Kan'amija. Njih dvojica su s vremenom razvili glumački stil poznat kao Noh. Napisao je oko 50 drama, kao i glumačke priručnike te traktate s područja estetike.
Vudland Park
Vudland Park se može odnositi na
Abu Sufjan
Ebu-Sufjan, ili punim imenom Ebu-Sufjan Sakhr ibn Harb,, je bio vođa Kurejša Meke i najveći protivnik Poslaniku Muhammedu, ali je kasnije prihvatio islam i postao jedan od Poslanikovih ashaba. Također je poznat i kao otac halife Muavije ibn Ebu-Sufjana, osnivača dinastije Emevijja.
Protivnik islama
Ebu-Sufjan je bio zapovjednik Benu Šemsa, dijela plemena Kurejš, što ga je učinio jednim od najmoćnijih ljudi u Meki. U Muhammedovim pozivima u islam, vidio je opasnost za svoj položaj, te se najoštrje suprostavio prvim muslimanima. Kada su Kurejšije izdale nekoliko akata o progonu kojim bi sprečavale prelazak na islam, njegova kćerka Ramla je bila među onim koji su prešli u Abesiniju.
Vojni sukobi sa muslimanima
Nakon to je Muhammed a.s. migrirao u Medinu 622. muslimani su predstavjali prijetnju karavanama koje su iz Sirije dolazile u Meku. 624. je Ebu Sufijan bio vođa jedne karvane i kada su je muslimani presreli pozvao je Kurejšije da mu pomognu. Ovo je dovelo do bitke na Bedru u kojoj su muslimani pobijedili. Ipak je Ebu Sufijan uspio dovesti karavan nazad u Meku a smrt većine Kurejši vođa tokom bitke ga je učinila vođom Meke.
Tako je postao i vojni vođa Mekanske kampanje protiv Medine i bitke na Uhudu 625. godine i Bitke na hendeku 627. ali nije uspio zadobiti konačnu pobijedu.
Rezultat je bilo primirje sklopljeno 628. koje je omogućilo muslimanima da hodočaste Kabu.
Žene i djeca
Postoji nekoliko neprovjerenih izvora koji drže da je Ebu Sufjan imao seksualne veze sa više žena prije nego će postati musliman. Ovi hadisi nisu vezani za neki određeni izvor, ali se mogu naći u šiitskim, sunitskim i mutezilijskim izvorima.
Ebu-Sufjan je bio oženjen sa Hind bint Utba, koja je rodila Muaviju. Ne postoji pouzdan zapis da je Muavija bio dijete Ebu-Sufjana, nego historičari kalkulišu sa nekoliko ljudi sa kojima je Hind održavala vezu. Iz tog razloga Šiitski muslimani ga zovu Muavija ibn Hind po njegovoj majci. . Ostali muslimani ga zovu po imenu oca, dakle Muavija ibn Ebu-Sufjan.
Ebu-Sufjan je imao dijete i sa svojom rodicom, a radi se o kćeri zvanoj Remlah bint Ebu-Sufjan, ili u islamskim krugovima poznatijom kao Ummu Habiba jedna od Poslanikovih žena.
Islamski izvori kalkulišu sa još jednim Ebu-Sufjanovim djetetom, a to je Zijad ibn Ebu-Sufjan. On je bio nelegitimno dijete, koje Ebu-Sufjan nije priznao za svog života, ali ga je Muavija kasnije predstavio i priznao za svoga brata.
<!
Muslimansko osvajanje Mekke
When the armistice was violated in 630 by allies of the Quraish, Muhammad moved towards conquering Mecca. Abu Sufyan, sensing that the balances were now tilted in Muhammad's favour and that the Quraish were not strong enough to hinder the Muslims from conquering the city, travelled to Medina, trying to restore the treaty. During his stay, he was repulsed by Ali and by his own daughter Ramlah, who now was one of Muhammad's wives. Though Muhammad refused to reach an agreement and Abu Sufyan returned to Mecca empty handed, these efforts ultimately ensured that the conquest occurred without battle or bloodshed.
Muhammad assembled an army of approximately 10,000 men and marched towards Mecca. Again Abu Sufyan travelled back and forth between Mecca and Muhammad, still trying to reach a settlement. According to the sources, he found assistance in Muhammad's uncle Al-Abbas, though some scholars consider that historians writing under the rule of Abbas' descendants, the Abbasid dynasty, had exaggerated Abbas' role and downplayed the role of Sufyan, who was the ancestor of the Abbaside's enemies.
On the eve of the conquest, Abu Sufyan adopted Islam. When asked by Muhammad, he conceded that the Meccan gods had proved powerless and that there were indeed "no god but God", the first part of the Islamic confession of faith. When asked about the second part, the prophethood of Muhammad, Abu Sufyan still expressed some doubt but eventually yielded to threats, issued according to different sources by either Abbas or Umar. In turn, Muhammad declared Abu Sufyan's house a sanctuary: All those who lays down arms are safe. All those in the house of Abu Sufyan are safe. All those behind locked doors are safe.