cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larisa
Historija
U srednjem vijeku Larisa je manje više pod vlašću Bizanta, osim zakratko pod Bugarskom i Srbijom, od 15. vijeka grad je pod otomanskom vlašću. Pod Turcima Larisa ostaje slijedećih 400 godina, ali znana pod imenom Novi Grčki grad (turski: Yenişehr-i Fenar). 1881 godine. Larisa ulazi u sastav nezavisne Grčke, nakon toga dolazi do masovnog iseljavanja muslimanskog stanovništva, zadnji ostatci muslimanskog stanovništva iseljavaju se nakon Grčko-Turskog rata 1897.-98. godine.
Río Vasco, Altotonga
Río Vasco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Altotonga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 545 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 973 m.
Biban, Padina
Biban je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Padina.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Koprivnik
Koprivnik može značiti:
Iroquois, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 266, što je 12 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ca' Cornaro, Vicenza
Ca' Cornaro je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Racibórz
Racibórz je grad od 56.289 stanovnika na jugu Poljske u Šleskom vojvodstvu.
Ambeyrac
Ombejak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Vilfranš de Ruerg.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 191 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 163 metara (maksimalnoj 344 m, a minimalnoj 141 m).
Ca' Cornaro, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Racibórz
Geografske karakteristike
Racibórz leži u kotlini rijeke Odre, nedaleko od češke granice, udaljen tridesetak kilometara zapadno od Rybnika.
Istorija
Racibórz je prvi put dokumentiran 1108. kao ranosrednjovjekovna fortifikacija na gazu preko Odre. U 12. vijeku razvio se kao trgovište na raskršću puteva iz Češke i Moravske prema Krakovu, Ruteniji i Šleskoj. Racibórz je gradska prava dobio oko 1235. (možda čak između 1211. i 1217. godine). Prosperirao je tokom 13. vijeka, na trgovini solju (velika skladišta); tu su najveći sajmovi žitarica u Gornjoj Šleskoj i centar zanatstva poznat po tkanju platna. U 13. vijeku bio je dio Vojvodstva Opole Racibórz, a od 1281. bio je i prijestonica Vojvodstva Racibórz.
Sve do 1532. bio je domena opolskih Pjastovića, koji su od 1327. potpali pod vlast čeških vladara. Značaj mu je opao tokom perioda od 14. vijeka do 15. vijeka.
Nakon 1742. (Druga podjela Poljske), potpao je pod Kraljevinu Prusku; tad mu je ime germanizirano u Ratibor (Ratibor(hammer), šleski: Rattebor). Naglo se industrijski razvio nakon izgradnje pruge Berlin-Beč 1848. osnivanjem čeličane, livnice i tvornica mašina i elektrodijelova.
Krajem 19. vijeka i početkom 20. vijeka Ratibor je postao snažan centar poljskog nacionalizma, poznat po časopisima i novinama (Nowiny Raciborskie, 1889.–1921.). Brojni stanovnici Ratibora sudjelovali su u Šleskim ustancima (1919.–1921.), ali je ovaj grad unatoč tome nakon održanog plebiscita 1921. ostao unutar njemačkih granica.
U vrijeme Drugog svjetskog rata u Ratiboru je djelovao radni logor sa osam odjela u kojima su smještavani britanski, francuski i sovjetski zarobljenici. Nakon Drugog svjetskog rata, Ratibor (otad Racibórz) pripao je 1945. Narodnoj Republici Poljskoj. Racibórz je 1975. kooptirao selo Brzezie, a 1977. i selo Markowice.
Znamenitosti
Atrakcija su i knežev dvorac (14. vijek, dograđivan od 1609. do 1631. i u 19. vijeku); tu su i gotička kapela i ostatci gradskih bedema (14. vijek).
Privreda
Današnji Racibórz je industrijski grad poznat po tvornici parnih kotlova Rafako SA, tvornici elektroda za zavarivanje, kao i brojnim drugim pogonima prehrambene industrije (šećerana: Racibórz, konditorska industrija: Mieszko SA), betonskih elemenata, sapuna i deterdženata (Henkel Polska SA), namještaja i odjeće.
Copalitos, Badiraguato
Copalitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Racibórz
Pobratimski gradovi
Racibórz ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima:
Copalitos, Badiraguato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Jovanka Broz
Jovanka Budisavljević Broz (Pećane, 7. decembar 1924 — Beograd, 20. oktobar 2013) bila je prva dama SFRJ, udovica jugoslovenskog predsednika Josipa Broza Tita. Bili su u braku od 1952. do njegove smrti 1980. godine. Imala je čin potpukovnika JNA.
Izvešteno je da živi u relativnom siromaštvu kada je 2006. godine vladina komisija otkrila da njen stan u Beogradu nije održavan od njenog hapšenja. Preminula je 20. oktobra 2013. u Beogradu.
Biografija
Jovanka Budisavljević je rođena 7. decembra 1924. selu Pećanima, u Lici, od oca Miće i majke Milice kao drugo dete u porodici. Sa 17 godina je stupila u Savez komunističke omladine Jugoslavije. Godine 1943. tokom Drugog svetskog rata ranjena je u nogu i razbolela se od tifusa, a te godine joj je poginuo brat Maksim i umro otac. U 21. godini je dobila dva Ordena za hrabrost, a takođe je i nosilac Partizanske spomenice 1941. Josipa Broza Tita je upoznala prilikom nemačkog desanta na Drvar 1944. godine.
Život sa Titom
desno|mini|200p|Jovanka Budisavljević 1945. godine Kako je tačno mlada partizanka iz Like postala žena jugoslovenskog komunističkog vođe nije sasvim jasno.
Prema jednoj verziji, odmah nakon završetka Drugog svetskog rata, ministar unutrašnjih poslova Aleksandar Ranković je zatražio od svojih republičkih podsekretara da mu pošalju grupu proverenih devojaka za rad u Maršalovom kabinetu. Od oko 50 kandidatkinja, Ranković je navodno odabrao pet devojaka i lično ih predstavio Titu kome se dopala partizanka Jovanka Budisavljević, stara 24 godine. Ovu verziju je potvrdio general Đoko Jovanić, koji je bio na čelu jugoslovenske Kontra-obaveštajne službe, prema kojoj je upravo on odgovorio na Rankovićev zahtev i predložio Jovanku za Titovu saradnicu.
Druga verzija tvrdi da je Jovanku odabrao Ivan Stevo Krajačić, tadašnji poverenik NKVD-a za Jugoslaviju, odakle verovatno potiče priča koja prikazuje Jovanku kao sovjetskog špijuna.
Sledeća verzija, ovog puta od bivšeg generala JNA Marjana Kranjca, kaže da je Jovanka dodeljena Maršalu već 1945. godine kao higijeničarka zadužena za kontrolisanje hrane i čistoće i zdravlja osoblja. Posle smrti velike Titove ljubavi Davorjanke Paunović 1946. godine, Jovanka je, prema Kranjcu, postala Titova lična sekretarica.
Početak veze
Milovan Đilas, jedan od vodećih članova i ideologa komunističkog revolucionarnog pokreta, daje više detalja o Jovanki tokom ovog perioda u knjizi "Druženje sa Titom". Prema njemu, odnosi sa Titom su bili izuzetno teški za nju.
Tačan datum njihovog venčanja je takođe predmet debata. Ono što je neosporno je da je za Jovanku konačno otkriveno da je više od obične sekretarice, barem u užem Titovom okruženju, tokom njegove epizode sa žučnom kesom 1951. godine. Tajno venčanje desilo se 15. aprila 1952. u lepoj vili Dunavka u Iloku sa Aleksandrom Rankovićem kao mladoženjenim kumom i generalom Ivanom Gošnjakom kao mladinim kumom. Međutim, njeno zvanično otkrivanje kao prve dame se odigralo godinu dana kasnije tokom državne posete britanskog ministra spoljnih poslova Entonija Idna.
Prema Đilasu, Jovanka nije imala uticaja na Tita prilikom donošenja odluka i vreme je najviše provodila brinući o domu i svom suprugu. Međutim, general Kranjc, tvrdi da je Jovanka ubrzo po sklapanju braka počela da spletkari, te da je imala državničke ambicije,, iako nije ponudio dokaze u prilog takvim optužbama. Ni Đilas nije bio bez kritika prema Jovanki, ali su one bile mnogo manje ozbiljne, a najviše su se ticale njenog držanja.
Bračni problemi
levo|mini|250p|Tito i Jovanka sa [[Pet Nikson|Pet i Ričardom Niksonom]] Odnosi u bračnom paru su počeli da se narušavaju ranih 1970ih. Njihov odnos je postao tema oštrih političkih rasprava. Jovanka je tvrdila da je pokušavala da zaštiti svog ostarelog supruga od raznih agenata - smatrala je deset od jedanaest njegovih državnih sekretara (ministara) za nekakve agente. Njeni protivnici su tvrdili suprotno, da je ona ta koja radi protiv svog supruga.
Prema izveštaju iz 1988. godine napisanog za Predsedništvo SFRJ, između 1974. i 1988, najviši jugoslovenski forumi su na 59 sastanaka raspravljali samo o Jovanki. Ovaj proces je započeo sam Tito 21. januara 1974. godine kada je naredio Savezu komunista Jugoslavije da osnuje specijalnu komisiju koja će proučavati „slučaj drugarice Jovanke“. Komisijom je predsedavao Rato Dugonjić, a u njoj su još bili Stevan Doronjski, Todo Kurtović, Fadilj Hodža, general Miloš Šumonja, Džemil Šarac i Ivan Kukoč.
Mnogi veruju da je ona žrtva ambicija raznih političara koji su uspeli da manipulišu ostarelog Maršala protiv svoje supruge. Prema Ivu Eteroviću, fotografu koji je imao višedecenijski pristup vladajućem jugoslovenskom paru, glavni krivci za razlaz Tita i Jovanke su Stane Dolanc i general Nikola Ljubičić.
Konačni razlaz
Do polovine sedamdesetih, Jovanka je postala još udaljenija od Tita, koji je u tom vremenu bio skoro potpuno pod uticajem Staneta Dolanca i Mitje Ribičiča.
Razlaz se odvijao u etapama. Tokom 1975. godine nije bila prisutna na nekim Titovim inostranim posetama, a počele su da kruže glasine da se često svađaju. Aprila iste godine Tito je napustio njihovu rezidenciju u Užičkoj 15 i sam se preselio u Beli dvor.
Belprato, Bolzano
Belprato je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Jovanka Broz
Konačni razlaz
Jovanka je poslednji put viđena u javnosti 14. juna 1977. na zvaničnom prijemu za premijera Norveške. Kasnije tog leta je uhapšena pod sumnjivim okolnostima. Nije bilo zvaničnog objašnjenja za njeno hapšenje, koje je navodno naredio sam Tito. Nije se videla sa Titom poslednje tri godine njegovog života. Na kratko se pojavila u javnosti tokom Titove sahrane početkom maja 1980. godine. U svim državnim objavama i novinskim izveštajima je bila navedena kao Titova udovica. Iako je stanje između supružnika spomenuto, zvaničan razvod se nikad nije desio.
Belprato, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 967 m.
Jovanka Broz
Posle Titove smrti
U decembru 1985. godine u otvorenom pismu poslanicima Savezne skupštine, Jovanka je opisala kako se sve izdešavalo: "Ta mučna premetačina je trajala od jedanaest sati pre podne do duboko u noć. Ujutru su sve to nekud odneli. Ništa nisu pomogla uveravanja da su to moja lična pisma, računi, dokumenti. Bila sam sama u kući, sve osoblje koje je tu radilo nekud je poslato. Bila sam sa deset nepoznatih ljudi i bojala sam se. Bojala sam se čak i za svoj život. Kad su počeli obijati vrata, pozvala sam svoju sestru Nadu da dođe. Ona je prisustvovala celoj toj mučnoj situaciji čišćenja. Pri odlasku, prišao mi je taj Nikolić i zapretio da će ako Nada bude govorila šta je tog dana videla, to i glavom platiti."
Od tada Jovanka živi povučeno. Nedavno, u intervjuu koji je dala 2003. je porekla Titovu odgovornost za ono što joj se dešavalo, kazavši da je uradio sve da joj spase život. U istom intervjuu je istakla Staneta Dolanca i generala Ljubičića kao glavne razloge zašto je bila na ivici provalije krajem 1970ih i ranih 1980ih.
Lična dokumenta
levo|mini|225p|Napokon dobila ličnu kartu i pasoš 2009. desno|mini|250p|U društvu ministara Dačića i Ljajića Početkom 2006. godine je posetio ministar Rasim Ljajić. Jovanka Broz je posle gotovo 30 godina, dobila ličnu kartu i pasoš, a dokumenta su joj 6. jula 2009. godine uručili ministar unutrašnjih poslova, Ivica Dačić, i ministar za rad i socijalnu politiku, Rasim Ljajić. Jovanka Broz zahvalila je ministrima i dobro raspoložena uz smeh napomenula da je veoma srećna jer sada može da putuje.
Udovica Josipa Broza je bila bez ličnih dokumenata od 1980. godine, kada joj je preminuo suprug.
El Clavel, San Luis de la Paz
El Clavel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1987 m.
Ljednjica
Ljednjica je naseljeno mjesto u okrugu Puhov, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 978 stanovnika.
15 de Septiembre, Ocosingo
15 de Septiembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1217 m.
Villas de Santa Rita, Celaya
Villas de Santa Rita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Celaya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1762 m.
Ljubohnja
Ljubohnja je naseljeno mjesto u okrugu Ružomberok, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.062 stanovnika.
Nižná Olšava
Nižná Olšava je naseljeno mjesto u okrugu Stropkov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Opština Benesat, Sălaj
Benesat je opština u Rumuniji u okrugu Salaž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Borgata Campagnole, Cuneo
Borgata Campagnole je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Gospodsko dijete (TV drama)
Gospodsko dijete je jugoslavenska TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1983. godine. Predstavlja snimku predstave istoimenog kazališnog komada Kalmana Mesarića u izvođenju tadašnjeg Satiričkog kazališta Jazavac.
Weingarten (Pfalz)
Vajngarten je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Germershajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.705 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7334032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Germershajm Vajngarten se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Germershajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 123 metra. Površina opštine iznosi 6,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.705 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 256 stanovnika/km².
Ladrilleras de la Revolución, Delicias
Ladrilleras de la Revolución je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Delicias.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1174 m.
Fallston, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 607, što je 4 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Roger de Clinton
Roger de Clinton (? - 16. april 1148) bio je katolički biskup Coventryja i Lichfielda, koji je stolovao od 1129. do 1148. Najpoznatiji je po tome što je sastavio mrežni plan gradskih ulica u Lichfieldu koji se sačuvao do današnjeg dana.
Roger de Clinton je bio nećak Geoffreya de Clintona, jednog od bliskih savjetnika engleskog kralja Henryja I. Prije nego što je postao biskup, služio je kao arhiđakon, bilo u Buckinghamu, bilo u Lincolnu. Prema nekim navodima je Geoffrey svom nećaku mjesto biskupa otkupio za 3000 maraka. Za vrijeme Anarhije je bio na strani kralja Stephena i 1139. bio član delegacije koja je pred papom nastojala kralja braniti od optužbe da je prekršio zakletvu carici Matildi. Iste godine je sudjelovao na Drugom lateranskom koncilu. Također mu se pripisuje osnivanje samostana Buildwas Abbey.
Roger de Clinton se pojavljuje kao lik u dva romana Ellis Peters iz serije o bratu Cadfaelu - The Heretic's Apprentice i Brother Cadfael's Penance.
La Esperanza, Compostela
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Compostela.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Barrais-Bussolles
Bare Bisol je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Alije koja pripada prefekturi Viši.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 222 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 470 metara (maksimalnoj 505 m, a minimalnoj 287 m).
Casone, Verona
Casone je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Fado Basso, Genoa
Fado Basso je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Pokolj u Suhumiju
Pokolj u Sukhumiju dogodio se 27. rujna 1993. godine, tijekom i nakon pada Suhumija u ruke separatista tijekom rata u Abhaziji. Pokolj gruzijskih civila u Suhumiju izvodili su uglavnom vojne snage abhaških separatista, njihovog sjevernokavkaskih i ruskih saveznika. Postalo je dijelom kampanje nasilnog etničkog čišćenja koje su provodili separatisti.
Tijek događaja
Dana 27. rujna 1993. godine, separatističke snage su prekršile primirje, koje su inicirali Ujedinjeni narodi, a koje je jamčila Ruska Federacija, zabranjujući objema stranama vođenje operacija. Kao dio prekida vatre, gruzijske su snage povukle svoje teško topništvo i tenkove iz Suhumija. Abhazija, Konfederacija planinskih naroda Kavkaza, kozaci i ruski militanati upali su u Suhumi rano ujutro. Suočene s velikim brojem boraca, jedinice gruzijske vojske koje su ostale u gradu nisu mogle spriječiti separatistički dolazak u grad. Do podneva su separatistički militanti i njihovi saveznici zauzeli televizijske zgrade i mostove. Gruzijske snage povukle su se u zgradu vlade Abhazijske autonomne republike, gdje su namjeravale pružiti sigurnost članovima vlade Abhazije. Kasno popodne grad su okupirali separatisti i njihovi saveznici.
U nadi primirja, velik broj civila ostao je u gradu. Separatisti i njihovi saveznici počeli su šetati se ulicama Suhumija, okupljajući sve civile koje su pronašli. Muškarci, žene i djeca pogubljeni su na ulicama, cestama, u njihovim stanovima, kućama i dvorištima. Prema svjedocima, mnogi su ljudi mučeni, a neki su bili prisiljeni gledati kako ubijaju članove njihove obitelji - djecu pred roditeljima i roditelje pred djecom.
Žene su postale meta sadističkog silovanja. Izbjeglice se prisjećaju da su ljudi gorjeli živi, dok nisu umrli, a komadali su ih dok su još bili živi. Pokolji su se dogodili u gradskom parku, ispred zgrade vlade, u školama i bolnicama. Gotovo svi članovi vlade Abhaza zarobljeni su i pogubljeni ..
Jedan američki izvještaj iz 1994. godine također opisuju scene masovnih kršenja ljudskih prava:
"Abhazijske separatističke snage počinile su široka zvjerstva nad gruzijskim civilima, ubivši mnoge žene, djecu i starce, hvatajući neke kao taoce, a druge mučeći ... ubili su i velik broj gruzijskih civila koji su ostali u Abhaziji".
"Separatisti su pokrenuli vladavinu terora nad većinskim gruzijskim stanovništvom, iako su druge nacionalnosti pretrpjele posljedice pokolja. Čečeni i drugi sjevernjaci iz Ruske Federacije navodno su se pridružili lokalnim abhazijskim trupama u zločinima - ubijajući civile bez obzira na dob i spol. Leševi koji su pronađeni na teritoriji s Abhazijom pokazali su znakove velikog mučenja".
Počinitelji pokolja
Postoji niz oprečnih tvrdnji o tome jesu li pokolj vodili abhazijski vojnici ili njihovi ruski i sjevernokavkaski saveznici. Navodno je zapovjednik separatističkih snaga, djelomično odgovoran za pokolj, bio zamjenik ministra obrane i "heroj" Abhazije, Šamil Basajev. Prema svjedocima, vojnici su govorili jezike sjevernog Kavkaza i ruski jezik. Međutim, neke izbjeglice koje su preživjele pokolj tvrdile su da su prepoznale narode Abhazije i Armenije kako surađuju s vojnicima u pokoljima u različitim četvrtima. Mnogi se sjećaju naredbi ruskih časnika: "Ne uzimajte zarobljenike žive!"
Kuće i zemljišta koji su bili u gruzijskom vlasništvu opljačkali su i preuzeli Abhazi, Rusi, Kozaci i drugi saveznici.
Organizacija za europsku sigurnost i suradnju (OESS) nedavno je priznala i osudila etničko čišćenje Gruzijaca u Abhaziji. Iako su mnogi separatistički militanti optuženi za počinjenje masakra, još nitko nije osuđen.
Grgo gre u Pazin
Grgo gre u Pazin je jugoslavenska televizijska filmska komedija snimljena 1983. godine u produkciji RTV Zagreb i režiji Vladmira Fulgosija po scenariju Milana Rakovca.
Zoatzingo, Altotonga
Zoatzingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Altotonga.
Redding, California
Redding je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 89.861 stanovnika.
Similitude (Star Trek: Enterprise)
Similitude je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 19. novembra 2003. godine. Radnja prikazuje kako Trip Tucker prilikom eksperimenata sa Enterpriseovim pogonom, bude teško ozlijeđen i završi u komi te dr. Flox provodi kontroverznu proceduru stvaranja mimetičkog simbiota koji se pretvori u Tripovu kopiju čija je jedina svrha biti donator neurološkog tkiva koje će originalnom Tripu spasiti život.
Pătulele, Pătulele
Pătulele je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Pătulele.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4395 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
San Diego, Metepec
San Diego je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Metepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2176 m.
Difutidin
Difutidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 302,322 Da.
Patrijarh srpski Makarije
thumb|Patrijarh srpski Makarije Patrijarh srpski Makarije (ćir. Патријарх српски Макарије) je bio prvi patrijarh Srpske pravoslavne crkve kada je ona obnovljena kao Pećka patrijarhija 1557. godine. S trona se povukao 1571., a umro 1574. godine.
Njegov brat ili bliži srodnik bio je turski veliki vezir Mehmed-paša Sokolović koji je zaslužan za obnavljanje Pećke patrijarhije. Prije toga, ovaj prostor je bio pod upravom Ohridske arhiepiskopije. Međutim nisu svi prihvatili ovakvo stanje, pogotovo metropolit smederevski Pavle koji je težio samostalnom upravljanju srpskom crkvom. Obnavljanje Pećke patrijarhije 1557. imalo je za cilj riješiti stanje raskola i stabilizirati unutrašnje stanje Otomanskog carstva.
Prostor patrijaršije obuhvaćao je pored zemalja cara Dušana i Uroša Nemanjića, još i područja Bačke, Banata, Baranje, Srijema, Slavonije, Bosanske krajine, Bosne, Like, Krbave i Dalmacije, i imao je više od četrdeset episkopija, među njima i novoosnovane: Trebinjsku i Požešku. Pećka patrijaršija funkcionirala je do 1766. kada je ponovo ukinuta i taj prostor potčinjen Carigradskoj patrijarhiji.
Patrijarh Makarije je od sultana dobio sve povlastice koje je imao carigradski patrijarh: upravljanje crkvenom imovinom, naplaćivanje crkvenih dažbina, naslijeđivanje imovine onih koji su umrli bez nasljednika, potvrđivanje pravila svih esnafskih organizacija, suđenje u bračnim sporovima i predmetima kaznene prirode.
Za vrijeme patrijarha Makarija obnovljeni su manastiri Banja kod Priboja, Gračanica, Studenica, Pećka patrijarhija, Budisavci na Kosovu. U manastirima je oživjela ikonopisačka, zlatarska i prepisivačka djetalnost. Umjetnosti, književnost i cjelokupna srpska kultura doživljavaju tada svojevrsnu renesansu.
Zbog bolesti povukao se s trona 1571. godine predajući ga svom sinovcu Antoniju Sokoloviću. Umro je 1574. godine. Srpska pravoslavna crkva ga svetkuje na dan 30. kolovoza po julijanskom, tj. 12. rujna po gregorijanskom kalendaru.
Odbor akademika Srpske akademije znanosti i umjetnosti ga je 1993. godine uvrstilo na popis sto najznačajnijih Srba.
San Miguel Zozutla, Puebla
San Miguel Zozutla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5933 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2048 m.
Visoka Porta
Visoka porta (tur. bâb-i-âlî) ili samo porta je naziv koji se u diplomatskim krugovima koristio za Osmansko carstvo, divan, kancelariju velikog vezira ili vladu osmanske carvine.
Poreklo imena je u staroj orijentalnoj ceremoniji dobrodošlice kada se na vratima grada ili vladarske palate održavaju ceremonije primanja za inostrane predstavnike i poslanike. Francuski prevod otomanske reči Bab'i'ali, naime znači „visoka kapija“. Ova ceremonija je tumačena i kao interpretacija pozicije carstva na prelazu iz Evrope u Aziju.
thumb|десно|300px|Visoka Porta 2006 godine.
Od vremena vladavine Sulejmana I ovaj izraz je u Evropi postao sinonim za osmansku vladu u Carigradu. Od 1718. do 1922. to je bio naziv za vladu Osmanskog carstva, kako bi se napravila razlika u odnosu na sultanov dvor.
Osim toga, taj se naziv koristio i za zgrade u blizini Saraja, u kojima su bili smešteni razni državni organi, kao: Veliki vezirat, Ministarstvo spoljnih poslova, Unutrašnji poslovi, Državno veće i Carska kancelarija.
Tokom razdoblja ustava (vidi Mladoturci), funkcije Divana su zamijenjene sa carskom vladom, a "porta" se odnosilo na Ministarstvo spoljnih poslova. Tokom ovog perioda veliki vezir se odnosio na poziciju predsednika a veziri su postali Osmanski Senat.
Opština Tlacotepec de Benito Juárez, Puebla
Tlacotepec de Benito Juárez je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 9400 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1920 m.
Weinsheim (Eifel)
Vajnshajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.025 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232226.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Vajnshajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 545 metara. Površina opštine iznosi 24,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.025 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
Matagallinas, Tierra Blanca
Matagallinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Las Alazanas, San Luis de la Paz
Las Alazanas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1995 m.
Carpenter Street (Star Trek: Enterprise)
Carpenter Street je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 26. novembra 2003. godine. Radnja prikazuje kako je posada Enterprisea poslana na vremensko putovanje u Detroit početkom 21. vijeka kako bi zaustavila Xindije koji pokušavaju uništiti čovječanstvo biološkim oružjem.
Ghidorah, troglavo čudovište
Ghidorah, troglavo čudovište (三大怪獣　地球最大の決戦) je japanski science fiction film snimljen 1964. godine u režiji Ishira Honde. Radnja prikazuje kako princeza Selina (čiji lik tumači Akiko Wakabayashi) nakon atentata preuzima sjećanja Marsovke i predskazuje dolazak marsovskog čudovišta Ghidoraha na Zemlju, a kome se jedino mogu zajednički suprotstaviti zemaljska čudovišta Godzilla, Rodan i Mothra.
Manuel González, Colima
Manuel González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Colima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Бовањ
Бовањ је насеље у Србији у општини Тутин у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 29 становника (према попису из 1991. било је 74 становника).
Демографија
У насељу Бовањ живи 20 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 36,9 година (36,9 код мушкараца и 36,9 код жена). У насељу има 6 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,83.
Ово насеље је у потпуности насељено Бошњацима (према попису из 2002. године).
Hidroelektrana Churchill Falls
mini|desno|250px||Vodopad Churchill Falls 2008. Hidroelektrana Churchill Falls je hidroelektrana smještena na rijeci Churchill, u kanadskoj pokrajini Newfoundland i Labrador. Brana se sastoji od 88 nasutih kamenih nasipa i duga je 64 km. Umjetno jezero Smallwood ima površinu 5 698 km2.
U podzemnoj strojarnici se nalazi 11 vodnih turbina sa instaliranom snagom 5 428 MW, što ovu hidroelektranu svrstava kao devetu u svijetu, i drugu u Kanadi, iza hidroelektrane Robert Bourassa. Tlačna visina ili maksimalni raspoloživi vodeni pad je 312,4 m. Godišnja proizvodnja struje je oko 35 000 GWh. Interesantno je da su rotori Francisovih turbine napravljeni od nehrđajućeg čelika, što prestavlja najveći ikad napravljen odljevak od nehrđajućeg čelika u svijetu, težak 73 tone.
Historija
Prve ideje da se sagradi hidroelektrana na rijeci Churchill, čiji je slijev veličine Irske, su se pojavile još 1915. 1949. je premijer Newfoundlanda izrazio veliku želju za gradnju hidroelektrane, pa je razgovarao i sa britanskim premijerom Winstonom Churchillom. Problem je bio što nije bilo u to vrijeme velikih potrošača električne struje u blizini, pa se odlučilo graditi topionice aluminija i postrojenje za obogaćenje urana.
900px|mini|center|Pogled na hidroelektranu Churchill Falls
Mondaniga-Viola, Ravenna
Mondaniga-Viola je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Njedjed
Njedjed je naseljeno mjesto u okrugu Šalja, u Njitranskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 3.298 stanovnika.
Moore, Oklahoma
Mur je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 55.081, što je 13.943 (33,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sunčana Škrinjarić
Sunčana Škrinjarić (Zagreb, 11. prosinca 1931. – Zagreb, 21. travnja 2004.), hrvatska književnica.
Životopis
Sunčana Škrinjarić bila je književnica istančana senzibiliteta i bujne mašte. Dječja proza nije joj tendenciozna ni didaktički nametljiva, a gotovo jedina je u hrvatskoj književnosti nakon Ivane Brlić-Mažuranić prihvatila bajku kao oblik iznošenja svoje vizije djetinjstva.
Proza spisateljice odlikuje se maštom i sugestivnim jezikom. Svoje djetinjstvo u metafori spominje u mnogim svojim djelima bez obzira na to što ono nije bilo lijepo. Napisala je više djela, a među njima su najpoznatije “Kaktus bajke”, “Pisac i vrijeme”, “Slikar u šumi”, “Pisac i princeza”, “Ulica predaka” i “Kazališna kavana”.Pisala je i igrokaze. Njene priče, uvijek zanimljive i maštovite, često su služile kao scenarističke podloge za filmove i televizijske serije. Autorica je scenarija za prvi hrvatski dugometražni crtani film Čudesna šuma.
Svijet Sunčane Škrinjarić mogli bismo označiti poetskom bajkom, u kojoj slobodno djeluju ljudi, stvari i pojave. Svijet je to kojemu je granice (ili bezgraničnost) odredila pjesnička mašta, a pokrenula drevna mudrost bajki.
Dobitnica je nagrade za književnost Grigor Vitez 1970., 1978. i 1983. godine, a 1981. dobila je nagradu “Ivana Brlić-Mažuranić”. Njezina knjiga “Ulica predaka” predstavljala je Hrvatsku na Međunarodnoj izložbi “Mir, sloboda i tolerancija” u Münchenu.
Djela Sunčane Škrinjarić prevedena su na litavski, mađarski, slovenski i druge jezike. Godine 1999. bila je nominirana za najprestižniju svjetsku nagradu za književnost za djecu i mlade “Hans Christian Andersen”, poznatu i kao "Mali Nobel".
Umrla je 2004. godine u 73. godini života.
11. prosinca 2015. Google Doodle je ilustracijom na Google tražilici obilježio 84. godišnjicu njezina rođenja.
San Fernando, Celaya
San Fernando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Celaya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1765 m.
Cikla
Cikla (lat. beta vulgaris) je povrće crvene boje koje se koristi u kulinarstvu i prehrani. Dvogodišnja je biljka koja se uzgaja već nekoliko stoljeća.
Opis
Cikla je bogata mineralima (kalcijem, fluorom, željezom, kalijem itd.), ugljikohidratima, mastima i bjelančevinama što ju čini zdravom ali i čestom prehrambenom namirnicom. Također je i bogata vitaminom B12, a u sebi ima i male količine kobalta. Pozitivno djeluje kod slabokrvnih osoba i djece.
Cikla se priprema i konzumira lako, a najčešće se kuha ili kiseli. Često se jede i sirova. Od nje moguće je napraviti sok s dodatkom meda i limuna zbog boljeg okusa. U Rusiji se koristi za boršč. Prema obliku može biti okrugla i cilindrična.
Medicinsko djelovanje
Cikla je vrlo bogata biljka. Zato je odavno poznata i kao ljekovita biljka koja se koristila u kućanstvima. No dalje od toga, koristi se i u suvremenoj medicini. Osnovno djelovanje cikle je u suzbijanju tumora i lječenju leukemije. Zatim, u lječenju malarije, akutnih fibroznih bolesti i gripe u početnom stadiju. Osim toga, koristi se za reguliranje krvnog tlaka, osobito kada je nizak. Povoljno utječe na živce i rad mozga. Cikla je, nadalje, korisna u lječenju slabokrvnosti, posebno kod djece i mlađih osoba, a pospješuje i rad želuca, crijeva i žuči.
Higueras de Álvarez Borboa, Badiraguato
Higueras de Álvarez Borboa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Opština Bobota, Sălaj
Bobota je opština u Rumuniji u okrugu Salaž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Sunburg, Minnesota
Sanberg je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Viașu, Pătulele
Viașu je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Pătulele.
Sunburg, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 100, što je 10 (-9,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Viașu, Pătulele
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 673 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Rancho Alegre, Ocosingo
Rancho Alegre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 865 m.
Ljetanovce
Ljetanovce je naseljeno mjesto u okrugu Spiška Nova Ves, u Košičkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.177 stanovnika.
Bugarska pravoslavna crkva
Bugarska pravoslavna crkva je pomesna autokefalna crkva. Nalazi se na 8. mestu u diptihu pravoslavnih crkava. Ima rang patrijaršije.
Uvod
Njena jurisdikcija se proteže na teritoriju Bugarske, kao i na bugarske pravoslavne crkvene opštine u Severnoj i Južnoj Americi, Australiji i dr. U njenom sastavu nalazi se 13 eparhija u otadžbini (varnensko-velikopreslavska, velikotrnovska, vidinska, vračanska, dorostolska, lovčanska, nevrokopska, plevenskka, plovdivska, rusenska, slivenska, sofijska i starozagorska) i tri eparhije u rasejanju (njujorška, akronska i detroitska), dve parohije u Mađarskoj, dve u Rumuniji i jedna u Austriji, crkveno namesništvo u Turskoj (Istanbul) i podvorje BPC u Rusiji (Moskva). Ima oko 6 miliona vernika, 2000 sveštenoslužitelja, 3200 hramova i 500 kapela, 123 manastira i skita, 400 monaha i monahinja i dve duhovne škole (podaci s kraja 80-ih godina). Na teritoriji sadašnje Bugarske i susednih oblasti širenje hrišćanstva započelo je veoma rano.
Sticanje autokefalije
Po predanju, u današnjoj Varni postojala je episkopska katedra na čijem se čelu nalazio učenik Sv. apostola Pavla Amplije; crkveni istoričar Jevsevije navodi da su još u II veku delovale episkopske katedre u Debeltu i Anhijalu. Krajem IV i početkom V veka, hrišćanstvo se u ovim krajevima širilo zaslugom Sv. Nikite Remesjanskog. U V i VI veku evangelizaciju vrše Sloveni koji su služili u vizantijskoj armiji i tamo primili krštenje. Među protobugare (turansko pleme koje u ove predele dolazi sa severnih obala Crnog mora) hrišćanstvo je prodiralo još pre nego što su se nastanili na Balkanu i formirali posebnu bugarsku državu (druga polovina VII veka). Masovno pokrštavanje bugarskog stanovništva sprovedeno je tek 865, za vlade Svetog kneza Borisa (852—889). Neposredno nakon primanja hrišćanstva knez Boris je preduzeo mere za zadobijanje crkvene autonomije, što je bilo krunisano uspehom 4. marta 870. godine.
Prvobitno je Bugarska crkva imala status autonomne arhiepiskopije pod vrhovnom jurisdikcijom Konstantinopoljske patrijaršije. Prvi arhiepiskop samostalne Crkve je postao Sv. Josif, koji je primio rukopoloženje od konstantinopoljskog patrijarha Ignjatija. Doba cara Borisa i njegovog sina Simeona (893—927) ostalo je zabeleženo i kao period procvata pismenosti i kulture na ovoj teritoriji, prevashodno zahvaljujući dolasku učenika Sv. Kirila i Metodija, Klimenta, Nauma, Gorazda i drugih, na ovo područje nakon što su prognani iz Moravske.
Pošto je 917. knez Simeon naneo težak poraz vizantijskoj vojsci, proširio granice svoje države i proglasio se za „cara Bugara i Romeja“, stvorili su se povoljni uslovi za proglašenje autokefalije BPC i njeno uzdizanje u rang patrijaršije (28. oktobra 927), sa sedištem najpre u Dorostolu (današnja Silistra), kasnije u Trijadici (Sofija), Prespi i Ohridu.
U periodu 1018—1019, vizantijski imperator Vasilije II, pokorivši Bugarsku, je degradirao Bugarsku crkvu na rang arhiepiskopije, priznajući ipak njenu autokefaliju. Na čelo Ohridske arhiepiskopije, kao i episkopija, postavljaju se Grci, koji nisu pokazivali potrebno staranje za svoju bugarsku pastvu. U periodu 1185—1186, nakon ustanka koji su podigli Petar i Asen i oslobođenja podunavske Bugarske, što je rezultovalo i uspostavljanjem Drugog bugarskog carstva, iznova se organizovala nezavisna Crkva na čelu sa arhiepiskopom čije je sedište bilo u Trnovu.
Prvi trnovski arhiepiskop Vasilije nije bio priznat od strane konstantinopoljskog patrijarha, ali ubrzo je Trnovska arhiepiskopija ojačala svoje pozicije do te mere da je bila priznata za samostalnu i uzdignuta na rang patrijaršije (1235), u kom statusu se održala do potpadanja Bugarske pod tursko ropstvo (1393). Tokom ovih 158 godina, ona je dostigla procvat i ostala upamćena ponajviše zahvaljujući delatnosti Sv. Joakima I, patrijarha Ignjatija i posebno Sv. Evtimija, plodnog duhovnog pisca i inspiratora ispravljanja bogoslužbenih knjiga.
Gubitak autokefalije
Sa padom Drugog carstva, Trnovska katedra je potpala pod upravu Carigradske patrijaršije u rangu mitropolije. Ohridska arhiepiskopija se našla pod vlašću Grka fanariota i ugasila se 1767. godine. Doba robovanja pod Turcima donelo je teška iskušenja po verski, kulturni i privredni život i nacionalni identitet bugarskog naroda. Grčka jerarhija istovremeno činila sve da jelinizira Bugarsku crkvu. Međutim, iz Crkve su izrasli inspiratori i delatnici budućeg nacionalnog preporoda: prepodobni jeromonah Pajsije Hilandarac (1722—1798), autor „Istorije slavjano-bugarske o narodima, i o carevima, i o svetiteljima bugarskim“, episkop Vračanski Sofronije (1739—1813) i drugi, koji su insistirali na pravu Bugara na vaspostavljanje crkvene autokefalije i podsticali uspon prosvete i izdavaštva.
Snažan podstrek za dalje jačanje nacionalne i verske samosvesti pružio je rusko-turski rat (1828—1829), kao i jačanje veza sa Rusijom, u čijim duhovnim akademijama su još od 1838. počeli da se školuju i monasi iz Bugarske.
Početkom druge polovine XIX veka Bugari su formulisali zahtev za vaspostavljanje crkvene autonomije, ali pošto se grčka jerarhija o njega oglušila, 3. aprila 1860, na Vaskrs, sa amvona bugarskog hrama u Carigradu episkop Ilarion pominje pravoslavno episkopstvo umesto carigradskog patrijarha, čime je Bugarska crkva označila početak svog odvajanja. Pošto je carigradski patrijarh Kirilo VII, pogođen ovim činom, napustio katedru, njegov naslednik Joakim II, posle bezuspešnih pokušaja svrgavanja mitropolita Ilariona i nekolicine bugarskih jeraraha, pristao je na izvesne ustupke i posle Sabora 1861. obećao je da će na bugarske eparhije neizostavno postavljati arhijereje bugarske narodnosti ili makar sa znanjem bugarskog jezika. Bugarsko sveštenstvo je u međuvremenu postavilo nove zahteve: da se Bugarima dopusti da učestvuju u izabiranju patrijarha ravnopravno sa Grcima, da u sastavu Carigradskog sinoda bude zastupljeno šest bugarskih arhijereja, da se samim Bugarima prepusti izbor arhijereja za svoje eparhije.
Suočen sa rastućim nezadovoljstvom i nemirima u Otomanskoj Imperiji, sultan je 28. februara 1870. obnarodovao ferman o osnivanju nezavisnog bugarskog egzarhata, čime je vaspostavljena nezavisnost Bugarske crkve i ujedno priznata zasebna bugarska narodnost. Februara 1871. u Carigradu je održan Prvi bugarski crkveno-narodni sabor, u čijem radu su učestvovali najugledniji predstavnici nacionalnooslobodilačkog pokreta. Sabor je doneo Ustav Bugarskog egzarhata. Za prvog egzarha izabran je 11. februara 1872. episkop lovčanski Ilarion, koji se nakon pet dana povukao sa ove dužnosti; na njegovo mesto izabran je mitropolit vidinski Antim, koji je 11. maja 1872. svečano proglasio autokefaliju Bugarske crkve. Patrijaršijski sinod u Carigradu je stoga preduzeo represivne mere (egzarha Antima je lišio sveštenstva, dva mitropolita proglasio za odlučene od Crkve i jednog episkopa anatemisao), ali one nisu naišle na odobravanje punote Pravoslavlja: Jerusalimski patrijarh Kirilo II je odlučno odbio da prizna odluke Sabora, episkopi Antiohijske crkve potpis svog patrijarha okvalifikovali su kao „izraz njegovog ličnog stava, ali ne i mišljenja čitave Antiohijske crkve“, a u odbranu Bugara ustale su i Rumunska i Srpska pravoslavna crkva.
Otklanjanje raskola
thumb|300px|Eparhije Bugarske pravoslavne crkve
Nesporazumi sa Grčkom crkvom definitivno su otklonjeni 1945, kada je predstavnicima BPC uručen specijalni tomos o priznavanju autokefalije, potpisan od strane patrijarha Venijamina i svih članova Svetog sinoda Carigradske crkve. Na Trećem crkveno-narodnom saboru 1953. izabran je i svečano intronizovan bugarski patrijarh Kiril (Markov), koga je 1971. nasledio patrijarh Maksim (Najdenov Minkov).
I pored delovanja u nepovoljnim uslovima, BPC je u drugoj polovini 20. veka postigla značajne rezultate u izdavaštvu, duhovnom obrazovanju, unapređivanju odnosa sa drugim pomesnim crkvama, delovanju monaštva. Među manastirima BPC najveći značaj zauzimaju Rilski iz 10. veka, Bačkovski iz 11. veka, Trojanski, manastir Sv. Petra i Pavla kod Ljaskovca, manastir Prečiste Bogorodice Vitoške kod planine Vitoše, manastir Vavedenja Presvete Bogorodice u Sopotu i Kaloferu, kao i Zografski manastir Sv. Georgija na Svetoj gori.
Cerro Azul, Tierra Blanca
Cerro Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
San Isidro, Delicias
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Delicias.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1160 m.
Starogruzijski jezik
Starogruzijski jezik (ენაჲ ქართოჳლი, transliterirano: enay metodi), književni je jezik srednjovjekovne Gruzije, koji se pojavio u 5. stoljeću. Trenutno se koristi kao jezik štovanja u Gruzijske pravoslavne Crkve i obostrano je razumljiv izvonim govornicima gruzijskog jezika. Starogruzijski jezik kasnije se razvio u srednjevjekovni gruzijski jezik, koji se pak razvio u moderni gruzijski jezik u 18. stoljeću.
Periodizacija
Unutar starogruzijskog razlikuju se dva razdoblja: rani starogruzijski (5. - 8. stoljeće) i klasični starogruzijski (9. - 11. stoljeće). U ranom starogruzijskom zastupljena su dva dijalekta: khanmet'i (ხანმეტი,5. do 7. stoljeće) i haemet'i (ჱაემეტი, 7. - 9. stoljeće), nazvani su tako prema prisutnosti prefiksa subjekta 2. lica i objekta 3. lica ikh- i h- u verbalnoj morfologiji, gdje klasični starogruzijski ima h- i s- ili ih kao takvih nema.
Tekstovi
Korpus ranih starogruzijskih tekstova ograničene je veličine. Sastoji se od desetak natpisa i osam rukopisa koji sadrže vjerske tekstove. Literatura na klasičnom starogruzijskom ima širi opseg, uključujući filozofska i historiografska djela.
Pismo
Starogruzijski napisan je vlastitim abecednim pismom, poznatim kao Asomtavruli - "velika slova". Abeceda je gotovo fonetska i pokazuje izvrsno "uklapanje" između fonema i grafema. Jasno je oblikovan po uzoru na grčku abecedu, prikazuje u osnovi isti abecedni redoslijed i sa slovima koja predstavljaju negrčke foneme okupljene na kraju. Osim slova za gotovo sve gruzijske foneme, abeceda sadrži i tri slova koja predstavljaju grčke foneme koji nisu pronađeni u gruzijskom (ē, ü i ō). Čini se da su većina pojedinačnih slova potpuno neovisni dizajni, a samo se nekoliko njih temelji izravno na njihovim grčkim parnjacima (usp. grčki Φ Θ Χ [pʰ tʰ kʰ], asomtavruli Ⴔ Ⴇ Ⴕ).
Pravopis
Starogruzijski pravopis je prilično dosljedan, u smislu da se ista riječ obično piše na isti način u svim slučajevima. Pravopis je gotovo fonetski, pri čemu su gotovo svi fonemi predstavljeni samo jednim slovom. Izuzeci su opisani u nastavku.
Samoglasnik u
Najuočljivija iznimka od pravila da se svaki fonem piše "onako kako ga čuješ" je samoglasnik u, koji je dosljedno napisan s digrafom ოჳ <OÜ>, na primjer პოჳრი <p'oüri> p'uri „kruh”. Ta je upotreba očito usvojena iz grčkog pravopisa, koji piše u kao ου. U kasnijoj Nuskhuri pismu, izvorni se digraf ⴍⴣ〈oü〉spojio u jedno slovo ⴓ〈u〉 (moderno Mkhedruli pismo უ ). Zatim je osmišljen odgovarajući jednoslovni asomtavruli parnjak Ⴓ ; ovo slovo nije bilo dio izvorne abecede i nije se koristilo u staro-gruzijskom razdoblju.
Poluglas w
Poluglas w piše se na dva načina, ovisno o položaju u riječi. Kad se dogodi neposredno nakon suglasnika, zapisuje se digrafom ႭჃ〈oü〉, na primjer ႹႭჃႤႬ〈choüen〉chwen "mi", ႢႭჃႰႨႲႨ〈goürit'i〉gwrit'i "grlica". Digraf ოჳ <OÜ> tako predstavlja i W i U, bez razlike u pisanju, na primjer ქოჳთი <khoüti> khuti "pet" vs. ექოჳსი <ekoüsi> ekwsi "šest".