cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magnetna rezonantna tomografija
Magnetna rezonantna tomografija (MRT), je radiološka metoda koja se zasniva na primeni jakog magnetnog polja i savremene računarske tehnike za obradu slike u cilju sagledavanja unutrašnjih struktura i funkcionisanja tela. Magnetna rezonancija (MR) je jedan od poslednjih revolucionarnih pronalazaka u radiološkim dijagnostičkim metodama. MRT se zasniva na principima nuklearne magnetne rezonancije (NMR) tehnike spektroskopije koju koriste naučnici za dobijanje podataka o hemijskim i fizičkim svojstvima molekula.
Godine 1983. Američko udruženje radiologa je, da bi uklonilo asocijaciju na nuklearne reakcije i atomsku bombu, a pre svega zbog razvoja radiofobije kod ljudi nakon nuklearnih katastrofa na ostrvu Tri Milje 1979. i Černobilju 1986., predlaženo je da se iz naziva nuklearna magnetna rezonancija, izostavi termin nuklearna pa je u medicini NMR dobila novi naziv, poznat kao magnetna rezonantna tomografija. Joel D.Howell ekspert za istoriju medicine, ovako iznosi svoj stav prema promeni naziva:
Novi naziv omogućio je lakši prodor ove tehnike na tržište, međutim i dalje se u praksi može naići na primenu oba termina. mini|desno|400p|Serija snimaka glave načinjena MRT
Nuklearna magnetna rezonanca
Razvoj magnetne rezonantne tomografije počinje početkom dvadesetog veka istraživanjima kvantno mehaničke prirode atomskih jezgra, 1930, od strane fizičara Isidora Rabija (1898-1988), sa Univerziteta Kolumbija, koji je prvi počeo da proučava magnetska svojstva atoma. On je izlagao molekule litijum hlorida magnetnim poljima i radio-talasima sa ciljem da podstakne i izmeri frekvencije koja se javlja u toku rezonancije kada jezgro apsorbuje energiju radio-signala. Ova tehnika omogućila je Rabiju da sazna kako su atomi vezani zajedno i kako im se ponašaju jezgra pogođene u blizini atoma. Isidor Rabi sa svojim saradnicima 1938, verovatno nije očekivao da će njegovo otkriće biti značajno ne samo za fiziku već i za medicinu.
U 1946. Edvard Parcel i Feliks Bloh, nezavisno, prvi su otkrili fenomen magnetne rezonance. Prvo je Edvard Parcel (Edward Purcell 1912-1997), demonstrirao postojanje NMR-a u slučaju jednog litra parafina u čvrstom stanju, čiji su vodonikom atomi, odnosno njihova jezgra (protoni), ispoljila ista svojstva kao nuklearna jezgra u Rabijevom eksperimantu. Skoro istovremeno, Feliks Bloh (Felix Bloch 1905-1983), je na Stenfordskom (Stanford) Univerzitetu, pokazao postojanje nuklearne magnetne rezonance u slučaju vodonikovih jezgara koji su se nalazili u vodi, u malom kontejneru zapremine dva kubna santimetra. Istraživači iz drugih akademskih centara odmah su uočili veliki značaj Parcelovog i Blohovog metoda za ispitivanje osobina nuklearnih jezgara u sastavu molekula, tečnosti i čvrstih tela i za ovo otkriće 1952. oba istraživača predložili za dodelu Nobelove nagrade. Između 1950. i 1970., NMR je neprekidno razvijana i korišćena samo za hemijske i fizičke analize molekula.
Godine 1972. je prvi put predstavljena kompjuterizovana tomografija (ST), zasnovana na rendgen emisiji.
„Ovaj datum je bio i prekretnica u istoriji magnetne rezonantne tomografije, jer je ovo otkriće pokazalo da su bolnice spremne da dobrovoljno troše velike sume novca za vizuelnu medicinsku opremu.“
Cernătești, Cernătești, Dolj
Cernătești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Cernătești.
Magnetna rezonantna tomografija
Magnetna rezonantna tomografija
Magnetne rezonantna tomografija je relativno nova tehnologija. Prvi snimci načinjeni MRT su objavljeni 1973., prva slika preseka živoga miša je objavljen u januaru 1974 Rane studije na ljudima su objavljene 1977. Poređenja radi, prva radiografija čoveka obavljena je 1895.
Cernătești, Cernătești, Dolj
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2203 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Magnetna rezonantna tomografija
Magnetna rezonantna tomografija
Za pionira u oblasti primene magnetne rezonance u medicini smatra se Pol Loterbur (Paul C. Lauterbur; 1929-2007), koji je u časopisu Priroda 16. marta 1973. objavio tekst pod nazivom; - „Kreiranje slika pomoću indukovane lokalne interakcije; primeri upotrebe magnetne rezonancije“.
Pol Loterbur je otkrio da se gradijenti u magnetnom polju mogu koristiti za stvaranje dvodimenzionalne slike,
''„Pol Loterbur je 1973. predložio da se umesto homogenog magnetnog polja koristi magnetno polje sa malim lokalnim varijacijama (gradijentima) i da se tako omogući snimanje NMR signala koji se menja od jednog do drugog mesta pacijentovog tela. Ali, to je nametnulo novi problem - Kako ovi promenljivi signali da se snime i da se pomoću njih dobije slika koja će prikazivati razne crno-bele nijanse na raznim mestima?“''
„Na kraju, trebalo je konstruisati komoru veličine normalnog čoveka u kojoj bi moglo (po potrebi) da se ostvari magnetno polje koje je više od 20.000 puta jače od Zemljinog magnetnog polja (magnetno polje se karakteriše veličinom magnetne indukcije B čija je osnovna jedinica jedan Tesla (1T), a nekad je osnovna jedinica bila jedan Gaus (1G), pri čemu je indukcija od 1T 10.000 puta veća od indukcije veličine 1G; Zemljino magnetno polje ima magnetnu indukciju od približno 0,5 G, odnosno 0,00005 T)... To je bio zadatak koji je uspešno rešen krajem sedamdesetih i ranih osamdesetih godina prošlog veka, pa su time bili ostvareni svi uslovi da metod NMR krene u svet medicine“.
Godine 1974. Rejmond V Demadien, patentira dizajn i upotrebu magnetne rezonancije (U. S. patent 3.789.832) za otkrivanje raka. Godine 1980. on je napravio prvi komercijalni MRT aparata, ali nije uspeo da ga proda i on nikada nije klinički korišćen. u 1980. za jedan snimak bilo je potrebno oko 5 minuta, da bi se do 1986., vreme snimanja skratiolo na 5 sekundi bez značajnih gubitaka na njenom kvalitetu. U istoj godini je napravljena i NMR mikroskop, što je omogućavalo postizanje rezolucije od 10 mm na uzorcima 1 sm.
1988. Dimulen poboljšava MR angiografiju, tako što je omogućio prikazivanje protoka u krvnim sudovima bez korišćenja kontrastnog sredstva.
Godine 1991., za dostignuća u oblasti impulsne NMR i MR, Ričard Ernst je dobio Nobelovu nagradu za hemiju.
Korišćenje MRI uređaja, odnosno MRI skenera, pokazalo se veoma korisno za brzo i precizno postavljanje dijagnoze kod promena na mekim tkivima, posebno kod pregleda mozga i srca. Kako kod ovih uređaja ne postoji opasnost od jonizujućeg (rendgen) zračenja, oni su sve više bili u prednosti u odnosu na metod kompjuterizovane tomografije (CT).
Tunel sa magnetima
desno|mini|Pogled kroz tunel sa magnetima MRT Telo aparata za MRT sastoji se od velikog cilindra u obliku tunela (cevi ili prstena), koji na krajevima može biti zatvoren ili otvoren. Cilindar je okružen kružnim magnetima koji proizvode magnetno polje u čijem sredšnjem delu se nalazi ležaj za smeštaj pacijenta.
Takođe iznad cilindra ili prstena, aparata, prema plafonu, aparat se nastavlja nekom vrstom cevi, sličnoj dimnjaku, kroz koju prolaze razni kablovi, sistemi za hlađenje i provetravanje i protivpožarni sistemi.
Unutrašnjost aparata ima sav komfor za pacijenta (kao što je osvetljenje, ventilacija ...) i sredstava komunikacije između pacijenata i lekara (mikrofon i zvučnike). NJen unutrašnji prečnik varira neznatno, zavisno od proizvođača i modela, ali je oko 60 cm u prečniku.
Magnet, radiotransmiter velike snage
Magnet je srce aparata i ujedno najskuplji deo magnetne rezonance (MRT). Unutrašnjost magneta je u obliku tunela, dovoljno velikog da se u njega smesti telo bolesnika, a izrađen je od superprovodljive žica, dužine nekoliko kilometara koja se hladi tečnim helijumom na temperaturi blizu apsolutne nule (-273,15°S ili 0 K) što omogućava skoro nulti otpor. Kalemi žice se hlade na temperaturu od 4,2 K., uranjanjem u posude sa tečni helijum. Ova posuda je obično okružena bocom sa tečnim azotom (77,4K), koja služi kao termoizolator između sobne temperature (293 K) i tečnog helijuma.
NJegova uloga je da proizvede konstantno i trajno magnetno polje, koje je paralelno sa uzdužnom osom bolesnika koji leži u magnetnom tunelu. Glavno magnetno polje određuje rezonantu frekveciju ali i visinu signala koji skoro linearno raste sa porastom polja (u okviru vrednosti koje se danas redovno koriste (0.2 do 3 T). Što je polje jače (3 T i više), takođe rastu i dielektrični efekti samog tkiva što otežava snimanje i uvodi nove artefakte. Ipak, povišen nivo signala omogućava snimanje u većoj rezoluciji (sa više detalja) i tanjih slojeva.
Povećanja magnetnog polja omogućava značajno poboljšanje kvaliteta slike dobijene MRT, ali se postavlja pitanje o uticaju intenziteta magnetnog polja na ljudski organizam? Dosadašnja istraživanja, nisu pokazala nikakav štetan efekat na telo, osim par „vrtoglavica“, zbog slabije indukcije električne struje u pojedinim neuronskim strukturama mozga.
Radiofrekventni kalemovi
Jedna od osnovnih komponenti MR aparata su kalemovi. NJihova svrha je da prenesu radio frekventne impulse do tkiva i / ili registruju dolazne signale. U trenutku rotacije protona oko ravni jakog magnetnog polja indukuje se električna struja (MR signal) koju registruju namotaji koji se postavljaju oko delova tela koji se snimaju. Tako nastaje kontrastna rezolucija dobijene slike, odnosno mogućnost da se pojedina tkiva razlikuju zavisno o jačini magnetizacije odnosno od jačine električnog signala na namotajima smeštenim oko delova tela koji se snimaju. Slikovito rečeno, ako se namotaji spoje sa električnom sijalicom, sijalica će zasvetleti (što zavisi od jačine magneta i karakteristika tkiva).
Postoji nekoliko tipova kalemova:
Računar (kompjuter) za obradu podataka
Svi dobijeni podaci računarski se obrađuju i proizvode se serijske snimci slojeva tkiva u sve tri glavne ravni ili kombinacijom tih ravni, što omogućava dobijanje kontrastne rezolucije i savršene prostorne rezolucije što je vrlo važno hirurzima pre planiranja operativnog ili nekoga drugog invazivnog zahvata.
Vrste uređaja
mini|desno|245p|Savremeni MR uređaj mini|desno|245p|Aprat za MRT - otvorenog tipa. Najvažniji deo aparata za magnetnu rezonancu je spoljašnji izvor magnetnog polja - magnet. Snaga ovog polja je date u jedinicama Tesle (T) i kreće se u proseku od 0,2 do 3 T (eksperimentalne uređaji imaju i > 8 T). Magnetno polje mora da bude vrlo homogeno - a to je jedan od razloga velikih tehničkih problema u njihove proizvodnje i nameće visoke cene izrade.
Prema načinu proizvodnje magnetnog polja aparati za MRT se dela u tri osnovne kategorije:
Radi upoređenja odnosa jačine, zemljino magnetno polje je jačine 50 μT (0.00005 T), ili 1,5 T je magnetno polje 30.000 jače od Zemlje.
Aparata sa slabim i jakim magnetnim poljem imaju svoje prednosti i mane - što ne znači da su jača polja uvek bolja. Aparati sa snažnim magnetnim poljem omogućava bolju prostornu rezoluciju i brzu dinamičku MR spektroskopiju ispitanika. Kontrast snimaka tkiva je kod aparata sa slabijim magnetnim poljem bolja a imaju i značajno niže operativne troškove.
Sami magneti moraju da bude odvojeni od svog okruženja, jer jaka magnetna polja mogu negativno uticati na osetljivu elektronsku opremu ali i na ispitanike sa pejsmejkerom i drugim protetskim pomagalima. Takođe uređaj mora da bude odvojen od uticaja spoljašnje sredine, naročito od širokog opsega radio-talasa, kako bi se izbegle smetnje u korišćenju radio frekvencija talasa. Zato je ceo sistem smešten u tzv. Faradejev kavez.
Princip rada
mini|desno|245p|Shematski prikaz [[spina protona (malog magnetnog dipola sa južnim i severnim polom) i prikaz kombinacije magnetnog i mehaničkog momenta spina atomskog jezgra, koji je najčešće zbir spinova protona i neutrona koji ulaze u njegov sastav.]] MRT zasniva se na kretanju protona (malog magnetnog dipola sa severnim i južnim polom) iz jezgra vodonika, koji sadrži tzv. magnetni moment ili spin. LJudsko telo, se većim delom, sastoji od masti i vode. Mast i voda, se sastoje od mnogo atoma vodonika, ili ljudsko telo se sastoji od 63% atoma vodonika. Atom vodonika emituje za NMR signale, koji prikazuje sliku, uglavnom zahvaljujući signalima iz njegovog jezgra. U svakoj ćeliji se nalaze molekuli vode. Svaki molekul vode sastoji se od jednog atoma kiseonika i dva atoma vodonika, a svaki atom vodonika sadrži samo jedan proton. Atomska jezgra elemenata sa neparnim brojem protona (kao što je vodonik) i/ili neutrona poseduju mehanički moment (spin) i njemu pridruženi magnetni moment, koji se može predstaviti i kao slabo magnetno polje, koje emituje signale za NMR. Kako spin poseduje i mehanički moment, on se ponaša i kao čigra koju spoljašnje magnetsko polje ne može potpuno da orijentiše već ga navodi na precesiono kretanje i u spoljašnjem magnetskom polju spin precesuje oko pravca polja nagnut pod određenim uglom. Pri čemu je precesiona frekvencija jednaka rezonantnoj frekvenciji.
Energija spina u spoljašnjem magnetskom polju, zavisi od ugla koji spin zaklapa sa poljem, a svakom ugalu odgovara određena energija to su energijska stanja spina podeljena na diskretne, dobro definisane nivoe. Spinovi iz jednog energijskog nivoa mogu da pređu u drugi pod uticajem elektromagnetnih talasa, ako je energija elektromagnetnog talasa jednaka energijskoj razlici među nivoima;
Kad se bolesnik u tunelu uređaja, izloži snažnom, magnetnom polju, svi njegovi protoni slažu se u smeru magnetnog polja (slično kao što se igla kompasa okreće u Zemljinom magnetskom polju). Pritom protoni ne miruju nego rotiraju oko smera magnetnog polja u kojem se nalaze. Učestalost tog rotiranja („Larmor frekvenca“) je proporcionalna jačini spoljnjeg magnetskog polja.
Telo bolesnika postaje namagnetisano, a jačina namagnetisanosti zavisi od broja protona unutar volumena tkiva, odnosno od gustine protona. Kako u telu postoji veliki broj protona, nasteje jaka magnetna indukuja, koja stvara električnu struju u namotajima smeštenim oko dela tela koji se izlaže magnetnom polju. Nakon što se bolesnik položi u jako magnetno polje, dodatno se prema njemu usmere radiofrekventni elektromagnetni talasi. Ti naknadno proizvedeni talasi uzrokuju da se protoni, već ranije složeni u pravcu ravni jakog magnetnog polja, odmaknu od glavne ravni i počnu oko nje rotaciju u smeru kazaljke na satu. Da bi se to dogodilo, frekvenca primenjenih elektromagnetskih radio-talasa mora biti jednaka frekvenci procesuirajućih protona, (tzv. „fenomen magnetne rezonance“, po čemu je metoda dobila ime).
U trenutku rotacije protona oko ravni jakog magnetnog polja indukuje se električna struja (MR signal) koju registruju zavojnice locirane oko delova tela koji se snima. Slikovito rečeno, ako je zavojnica spojena sa električnom sijalicom, sijalica će zasvetleti. Jačina tog svetla, zavisi od jačine magnetnog polja i zbog toga je važna jačina glavnog magnetskog polja - što je ono jače, to je slika svetlija i bolja za kasniju analizu.
Tkiva koja imaju jači magnetizam (sadrže više protona) daju će jači signal i slika će biti svetlija i obratno, tkiva sa manjom magnetizacijom daje tamniju sliku. Tako nastaje kontrastna rezolucija dobijene slike, odnosno mogućnost da se pojedina tkiva razlikuju zavisno o jačini namagnetisanosti koju poseduju i stvorenog električnog signala na namotajima smeštenim oko delova tela koji se snimaju.
Gustina protona jedan je od činilaca koji utiče na osvetljenost i kontrastnost slike. Ali postoji još nekoliko parametara koji utiču na odnos signala koje pojedini delovi tkiva emituju. Najvažniji od njih su vremena kad se registruje električni impuls u namotaju koji prima magnetizaciju. U vremenu između dve indukcije radiofrekventnim talasima, protoni tkiva prolaze kroz dva različita vremena - vremena relaksacije (T1 i T2);
Različita tkiva imaju različito trajanje T1 i T2 vremena, na osnovu čega se takođe stvara kontrastna rezolucija. Kombinacijom dobijanja slike u T1 i T2 vremenu lekar dobija potpuniju informaciju i tako stvara sliku kombinacije intenziteta raznih tkiva. Zatim se ocenjuje da li ispitivani organi imaju signal, kao kod zdravih tkiva, ili neka tkiva šalju promenjene signale, što upućuje na mogućnost da su takva tkiva zahvaćena nekim procesom.
Svi dobijeni podaci računarski se obrađuju i serijski snimaju slojeve tkiva u sve tri glavne ravni a kombinacijom tih ravni, dobija se i savršena prostorna rezolucija. To je, na primer, vrlo važno hirurzima za planiranja operativnog ili nekoga drugog invazivnog zahvata.
Tehnika snimanja
desno|mini|Animacija MRT glave
Prednosti
Glavne prednosti magnetne rezonantne tomografije (MRT) u odnosu na druge radiološke metode su     ;
Kontraindikacije
mini|desno|245p|Tabla upozorenja sa ograničenjima za MRT Neka stanja i bolesti su kontraindikacija za primenu MRT, a najčešće su;
Metalni implantati i drugi metalni predmeti kada se izlože jakom magnetnom polju mogu se namagnetisati, ili oštetiti jakim radio frekventnim talasima. Takođe može doći do njihovog zagrevanja i nastanka opekotina. Posebno su opasni neki metalni strani predmeti u oku ili mozgu, tako da MRT ispitivanje može biti kontraindikovano kod takvih bolesnika. Moderni metalni implantati, kao što su titanijum i legure čelika, što zavisi od njihovog sastava i dijamagnetskih osobina obično ne stvaraju problem u MRT.
Indikacije
Neurološke bolesti endokranijuma;
Bolesti kičma i kičmene moždine;
Kardiovaskularne bolesti;
Endokrine bolesti
Bolesti trbuha i karlice:
Loma del Jacal, Almoloya de Juárez
Loma del Jacal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Pirimidinska fosforilaza
Termin Pirimidinska fosforilaza ima više značenja.
Равни До
Равни До је насељено место у градској општини Нишка Бања на подручју града Ниша у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 102 становника (према попису из 1991. било је 148 становника).
Демографија
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
La Ordeña, Santa María del Río
La Ordeña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
Diocesano de Aguascalientes, Seminario, Rincón de Romos
Diocesano de Aguascalientes, Seminario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1921 m.
Zoran Rankić
Zoran Rankić (Derventa, 9. avgust 1935 - Beograd, 9. decembar 2019) je bio srpski glumac, prvak Beogradskog dramskog pozorišta, dramski pisac, reditelj aforističar i pesnik. Javnosti je najpoznatiji po ulozi Nikole Kalabića u dokudramskoj TV-seriji Poslednji čin, koja je početkom 1980-ih izazvala kontroverze u tadašnjoj jugoslovenskoj javnosti.
U Sarajevu
Završio je Srednju dramsku školu u Sarajevu, 1955., otkada je i angažovan u sarajevskom Narodnom pozorištu, na čijoj je sceni ostvario niz različitih uloga, od kojih se posebno ističu:
Sudelovao je i u predstavama Malog pozorišta u Sarajevu.
Niederwambach
Nidervambah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 519 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Nidervambah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 225 metara. Površina opštine iznosi 6,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 519 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
1,4-Dihlorobut-2-en
1,4-Dihlorobut-2-en je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 124,996 Da.
Zoran Rankić
U Beogradu
Od 1961. član je Savremenog, odnosno Beogradskog dramskog pozorišta, u kome se istakao kao lucidan tumač brojnih dramskih i karakternih uloga, od kojih se ističu:
Aleksandar Lukašenko
thumb|right|Aleksandar Lukašenko
Aleksandar Grigorijevič Lukašenko (Lukašenka) (ruski: Александр Григорьевич Лукашенко, bjeloruski: Алякса́ндар Рыго́равіч Лукашэ́нка, Aljaksandar Ryhoravič Łukašenka, poljski: Aleksander Łukaszenka) (30.8. 1954.-) je predsjednik Bjelorusije od 1994. Otkako je stupio na dužnost, njegovi politički protivnici ga opisuju kao autokrata i diktatora, dok sljedbenici tvrde da je njegovo vodstvo spasilo Bjelorusiju od najštetnijih posljedica post-komunističke tranzicije.
Život
Lukašenko je u mladosti bio komunistički rukovodilac, a kasnije direktor kolhoza i sovhoza. Godine 1990. je izabran za zastupnika u Vrhovnom sovjetu Bjelorusije te se zalagao protiv raspada SSSR-a. Lukašenko je početkom 1990-ih stekao veliku popularnost kao borac protiv korupcije te je na temelju njegovih optužbi oborena vlada Stanislava Šuškeviča.
Godine 1994. Lukašenko se na prvim slobodnim izborima za bjeloruskog predsjednika natjecao kao nezavisni kandidat. Iako su ga mnogi promatrači smatrali autsajderom, njegov populizam mu je donio 45 % glasova. U drugom krugu je dobio njih 80 %.
Iste godine Lukašenko je uspješno suzbio pokušaj parlamenta da ga opozove, a godine 1996. je organizirao referendum kojim mandat produžava s četiri na sedam godine. Godine 2001. je dobio druge po redu predsjedničke izbore, da bi 2004. godine na referendumu ishodio ukidanje ustavnih odredbi o ograničenju mandata.
Dok se u unutrašnjoj politici zalagao za očuvanje sovjetskih ekonomskih institucija i politike, u vanjskoj politici je bio žestoki protivnik američke i zapadne politike. Smatra se jednim od najvjernijih saveznika Rusije, iako je režimu Vladimira Putina to bilo neugodno priznati.
Zoran Rankić
Radio
Ostvario je više stotina uloga na radiju, a poznat je i po izvanrednim interpretacijama poezije na brojnim književnim večerima.
Aleksandar Lukašenko
Život
Oženjen je za Galinu Rodionovnu i je otac dvoje dece - Dmitrija i Viktora Lukašenko.
Zoran Rankić
Književnost
Autor je dramskih dela "Kalemegdanci" i "Skretnica".
Aleksandar Lukašenko
Politički pogledi
Tijekom 2009. godine Aleksandar Lukašenko je imao po dužini treći najduži sastanak u svojoj predsedničkoj historiji s estonijskim ministrom vanjskih poslova Urmas Paetom koji je potom obavestio SAD. Zahvaljujući wikileaks bilješke o tom sastanku gdje je Lukašenko iznio svoje poglede na Evropu i MMF su postale javne u decembru 2010. godine. Po rjećima Lukašenka:
Zoran Rankić
Književnost
"Kalemegdanci" su, u njegovoj režiji postavljeni na sceni Beogradskog dramskog pozorišta 6. marta 1994. godine.
Druga Rankićeva drama "Skretnica" objavljena je 2007. (Artprint, Banja Luka), zajedno sa "Kalemegdancima", u njegovoj knjizi "Srspke komedije dakle drame".
Zoran Rankić je autor zbirki pesama "Aorist" (1992.) i "Ekser" (2006).
Objavio je knjige aforizama:
Aforizme je objavljivao u dnevnim novinama i časopisima "Reflektor", "Ekspres Politika", "Večernje novosti", "Politika", "Otadžbina", "Kafane"... Stalni je saradnik "Ošišanog ježa", u kome objavljuje aforizme u rubrici "Balkanski nervčik".
Po njegovom aforizmu ime je dobio film Borisa Mitića "Doviđenja, kako ste?" iz 2009. godine.
Članstvo
Član je Udruženja dramskih umetnika Srbije,
Nagrade
Dobitnik je godišnje nagrade
Los Ates, Turicato
Los Ates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Settefichi, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 477 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Los Ates, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1577 m.
Rovato, Brescia
Rovato je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Panigale, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Buchy (Mozel)
Biši je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 76 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 282 metara (maksimalnoj 305 m, a minimalnoj 250 m).
Napad balističkim projektilima na Grozni 1999.
'''Napad balističkim projektilima na Grozni 1999. godine''' je predstavljao val balističkih projektila zemlja-zemlja koje su 21. oktobra 1999. godine, tokom Drugog čečenskog rata izvele ruske oružane snage na Grozni, prijestolnicu samoproglašene separatističke Čečenske Republike Ičkerije. Napad se zbio popodne i tada je ispaljeno do deset projektila koji su pali na različite dijelove grada, ali i tada dupkom ispunjenu gradsku tržnicu, uslijed čega je došlo do ogromnog broja žrtava među civilnim stanovništvom. Osim nje su pogođeni i gradska džamija i jedino rodilište koje je radilo u gradu. Najmanje 137 civila je poginulo, a između 260 i 400 osoba je ranjeno. Među mrtvima je bilo i 13 majki i 15 beba u bolnici, te 41 osoba koje se okupilo na molitvi. Jedna žena je izgubila nogu i ruku kada ju je pogodio šrapnel u autobusu. Među žrtvama je bilo i pripadnika ruske manjine u Čečeniji. Masovno stradanje civilnog stanovništva je izazvalo negativne reakcije u svjetskoj javnosti, kao i kod vodećih funkcionara EU i američke vlade koji su od ruske vlade tražile da prekinu zračnu kampanju, odnosno rat protiv Čečenije. Prilikom stizanja vijesti o ovom napadu, ruska vlasti su kontradiktorno reagirale: isprva su izjavila da su "čečenski borci sami uzrokovali eksploziju na tržnici" a zatim su potvrdili da su oni napali pijacu, ali da se tamo "prodavalo oružje i eksplozivi, te da su isti uništeni u specijalnoj operaciji". Ruski premijer Vladimir Putin je kasnije izričito opovrgao bilo kakvo učešće ruskih redovnih snaga u napadu. Organizacije za ljudska prava na temelju televizijskih snimaka ruska objašnjenja drže malo vjerojatnim, te se smatra kako je, ukoliko su ruske snage uistinu izvele napad, riječ o ratnom zločinu.
Prunus avium
Trešnja (lat.) Prunus avium) je drvo iz porodice Rosaceae. U nekim krajevima Bosne naziva se još i šlama ili hašlama.
Karakteristike
Trešnja je listopadno drvo, naraste od 15-32 m visoko, a obim stabla iznosi do 1,5 m. Kora drveta je glatka. Listovi su joj jednostavni, ovalni, dugi od 7-14 cm, a 4-7 cm široki, mat zelene boje. Cvjeta rano u proljeće, u isto vrijeme kad i lista. Cvjetovi su grupisani u cvatove, od po 2 do 6 cvjetova. Pojedinačni cvjetovi su bijeli sa pet latica. Oprašuju ih pčele. Plod trešnje je crvena bobica, 1-2 cm u promjeru, zavisno o sorti. Zrije krajem proljeća. Unutar ploda nalazi se mala košpica, u kojoj se nalazi sjeme. Duga je 8-12 mm, široka 7-10 mm, a debela 6-8 mm.
Las Huertas, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1856 m.
El Llano, Sayula de Alemán
El Llano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Springfield, Pennsylvania
Springfild je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 23.677.
Little Women (film, 1933)
Little Women je američki crno-bijeli snimljen 1933. godine u režiji Georgea Cukora. Po žanru je drama, a predstavlja prvu adaptaciju popularnog istoimenog romana za djecu Louise May Alcott. Radnja je smještena u grad Concord u državi Massachusetts za vrijeme građanskog rata i prati život porodice March, odnosno četiri kćeri čiji se otac otišao boriti na strani Sjevera, prvenstveno kroz prizmu njihovog odrastanja i suočavanja s izazovima koje donose ljubav i briga o porodičnom domu.
Little Women je, usprkos naizgled jednostavnoj priči, bio izuzetno skup i ambiciozan projekt, koji se snimao godinu dana i na kome je sudjelovalo nekoliko hiljada ljudi. Najveći dio troškova je otišao na detaljnu rekonstrukciju kostima i rekvizita sa sredine 19. vijeka, kao i doma same autorice romana. Na kraju je Little Women postigao izuzetan komercijalni uspjeh, postavši jednim od najvećih hitova 1934. godine. Bračni par Victor Heerman i Sarah Y. Mason je za scenario nagrađen Oscarom.
Današnji kritičari uspjeh filma tumače spretnom režijom Georgea Cukora koji je, radeći sa zvijezdama kao Katharine Hepburn i Joan Bennett, stekao reputaciju "ženskog režisera". Velikom dijelu američke publike tog doba su, s druge strane, imponirale i konzervativne i porodične vrijednosti, odnosno izostanak "problematičnih" sadržaja karakterističnih za tzv. predkodovski Hollywood.
Uloge
U filmu (ali bez imena na špici) također nastupaju Bonita Granville, Olin Howland i Lily Lodge.
Funny Face
Jo se uskoro nađe na velikom modnom događaju u Parizu gdje procvjeta romantika. Radnja filmske verzije drastično se razlikuje od broadwayjskog mjuzikla, iako su im zajedničke mnoge pjesme. Radnja filma zapravo je prilagodba drugog broadwayjskog mjuzikla, Svadbena zvona (Wedding Bells) Leonarda Gershea. Originalni naslov filma bio je "Wedding Day".
Hungry Horse, Montana
Hangri Haus je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Funny Face
Hepburn u ovom filmu izvodi jedan solo, "How Long Has This Been Going On?"; duet s Astaireom, "S'Wonderful"; duet s Kay Thompson "On How to be Lovely"; a sudjeluje i u izvedbi skladbe "Bonjour, Paris". Poslužilo joj je i njezino plesno umijeće, ne samo u dvije plesne točke koje je izvela s Astaireom, nego i u solo boemskom plesu u noćnom klubu koji se često prikazuje tijekom retrospektiva njezine karijere.
Astaire se tada već približavao kraju svoje filmske karijere u drugom od tri uzastopna glazbena filma s francuskom temom koje je snimio tijekom 1950-ih.
Hepburn je tvrdila da je inzistirala na Astaireu kao preduvjetu za njezino sudjelovanje u filmu. Thompson, koja je obično radila iza scene, kao glazbeni urednik filmova, pojavljuje se kao Maggie Prescott, urednica modnog časopisa. Osim dueta s Hepburn, sama je izvela pjesmu "Think Pink!", a Thompson i Astaire izveli su komični plesni duet na skladbu "Clap Yo' Hands".
Radnja
Astaire glumi fotografa Dicka Averyja kojeg njegova nadređena, urednica modnog časopisa Maggie Prescott (Kay Thompson), pošalje da otkrije "novo lice". Dicku ne treba dugo da otkrije Jo (Audrey Hepburn), blagajnicu u knjižari u Greenwich Villageu. Dick ponudi Jo blistavu karijeru, i uskoro se nađu u Parizu gdje ona postaje najtraženiji model modnog svijeta.
Dick se usput zaljubljuje u Jo i trudi se odvratiti je od intelektualaca kao što je na primjer profesor Emile Flostre (Michel Auclair).
Kaos (mitologija)
Kaos ili Haos (grč. Χάος, Kháos) u grčkoj mitologiji primordijalno je božanstvo, beskrajan prostor iz kojega su nastali svjetlost i dan, tama i noć, a zatim i Zemlja, podzemni svijet i ljubav.
Etimologija
Kaosovo ime ("provalija") dolazi od grč. riječi χαίνω, kaínô = "zijevati", od ie. korijena *gh(e)n-, a prijenosom značenja postaje "provalija koja zjapi", "bezdan", "kaos".
Karakteristike
Kaos posjeduje tri glavne karakteristike:
Mitologija
U starogrčkoj kozmologiji Kaos je bilo prvo što je postojalo, utroba iz koje je sve ostalo nastalo. U mitu stvaranja Pelazga Eurinoma, boginja svega, nastala je iz Kaosa, a potom od njeg stvorila Svemir.
U orfičkim mitovima Kaos je znan kao "utroba tame" iz koje se izleglo kozmičko jaje koje je sadržavalo svemir. Sličnost postoji i u mitologiji iz Mezopotamije - zmaj Tiamat iz Kaosa, od čijih se dijelova tijela formirao svijet.
Teogonija
Prema Heziodovoj Teogoniji Kaos je bilo ništavilo iz kojeg su nastali prvi oblici postojanja. Prva Kaosova djeca bila su: Geja (Zemlja), Tartar (podzemni pakao), Nikta (Noć), Ereb (tama podzemlja) i Eros (seksualna ljubav).
Prvotna božanstva nastaju dijeljenjem od Kaosa, no poslije Geje gotovo sva božanstva koja su nastala dijeljenjem imaju negativan predznak (smrt, prijevara, itd...) i u većini slučajeva potječu od Nikte (tamne noći). Također božanstva nastala dijeljenjem gotovo nikada se ne udružuju s božanstvima nastalim parenjem.
Primjećuje se model reprodukcije, iz djelovanja dvaju bića, muškog i ženskog, u božanskom, a i u ljudskom društvu. Prvi odgovor mita na pitanje: Koji je uzrok ovome? postaje: Ovo je njegov otac i ovo je njegova majka.
Nakon Kaosa pojavljuje se Geja, vječna osnova bogova s Olimpa. Dijeljenjem ona stvara Urana (zvjezdano nebo), svog sina i muža, njoj jednakog da je prekriva, te Ponta (dubine mora i planinske vrhunce).
Parenjem s Uranom nastaju Okean (svjetski ocean) i Krije, te navedeni prvi naraštaj Titana, a s njima i posljednji, najmoćniji i najstrašniji Titan, Kron.
Vatikanska biblioteka
thumb|200px|Papa [[Siksto IV. imenuje Bartolomea Platina prefektom Vatikanske biblioteke, freska iz 1477. godine]] Vatikanska biblioteka (Latinski: Bibliotheca Apostolica Vaticana), knjižnica je Svete stolice, smještena u Vatikanu. Jedna je od najstarijih biblioteka na svijetu, koja ima jednu od najznačajnijih kolekcija historijskih naslova. Službeno je osnovana 1475., iako je de facto znatno starija, ima 75.000 kodeksa iz historije. Od jula 2007. biblioteka je privremeno zatvorena za javnost zbog obnove, za koju se očekuje da će biti dovršena u septembru 2010.
Historijski periodi
Naučnici su tradicionalno dijelili historiju Vatikanske biblioteke na pet perioda:
Osnivanje Vatikanske biblioteke
Papa Nikola V. osnovao je biblioteku u Vatikanu 1448. kombinirajući oko 350 grčkih, latinskih i hebrejskih kodeksa naslijeđenih od njegovih prethodnika sa svojom vlastitom zbirkom i ekstenzivnim akvizicijama, između kojih i rukopisima iz carske Konstantinopolske biblioteke. Bibliotheca Apostolica Vaticana osonovana je 1475. godine.
Kada je njen prvi bibliotekar, Bartolomeo Platina, napravio popis 1481., biblioteka je imala preko 3500 naslova, što ju je činilo daleko najvećom bibliotekom na zapadu. Oko 1587. Papa Siksto V. angažirao je arhitekta Domenica Fontanu da konstruira novu zgradu za biblioteku, koja je u funkciji do današnjeg dana.
Današnji fundus biblioteke
U današnje vrijeme biblioteka ima oko 75 hiljada manuskripata i preko 1 100 000 štampanih knjiga, što uključuje i oko 8 500 inkunabula. Vatikanski tajni arhivi odvojeni su od biblioteke početkom 17. vijeka. Oni sadrže još 150 hiljada naslova.
Među najpozantijim naslovima koje biblioteka ima je Codex Vaticanus, najstariji poznati, skoro cjelovit rukopis Biblije. Tajna povijest koju je napisao Procopius otkrivena je u biblioteci i objavljena 1623.
Vatikanska biblioteka je istraživačka biblioteka za historiju, pravo, filozofiju, nauku i teologiju, a otvorena je svakome za čije je istraživanje potreban uvid u sadržaj djela.
Oktobar 1864
Beogradska grupa Oktobar 1864 nastala je 1984. godine. Grupu su osnovali Goran Tomanović, Zoran Karapandža, Željko Mitrović i Dean Krmpotić. Tanja Jovićević se pridružila sastavu krajem 1984. godine.
Prvi album pod nazivom Oktobar 1864. objavljuju 1987. a snimljen je u legendarnom studiju "O". Drugi album Igra bojama izlazi 1988. godine, dok je treći album Crni ples snimljen 1990. godine u studiju RTV Titograd.
Pevačica Tanja Jovićević je posle raspada grupe 1991. godine i oproštajnog koncerta 1992. u beogradskom SKC-u pevala po džez klubovima. Goran Tomanović je osnovao grupu Braća Left, u kojoj je pored njega svirao i Ljubinko Tomanović, sa dvojicom članova grupe Armagedon. Dejan Abadić je nastavio muzičku karijeru u producentsko-aranžerskim vodama. Deže Molnar koji je u grupu došao na snimanju albuma "Crni ples" 1990. godine, nastavio je sa radom na novosadskoj muzičkoj sceni, dok su ostali članovi sastava prestali sa aktivnim bavljenjem muzikom.
Producent prvog albuma "Oktobar 1864" bio je Aleksandar Habić, a kao gost se, između ostalih pojavljuje i jedan od najpoznatijih džez muzičara bivše Jugoslavije Bojan Zulfikarpašić, inače školski drug Željka Mitrovića i Deana Krmpotića.
Pevačica Tanja Jovićević je nedavno objavila da grupa Oktobar 1864, u izmenjenom sastavu nastavlja sa radom.
Perla de Antequera, Santa María Atzompa
Perla de Antequera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Atzompa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1569 m.
Los Ramírez, Río Bravo
Los Ramírez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Cà Bianca, Alessandria
Cà Bianca je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Agripa (astronom)
Agripa (latinski: Agrippa, živio ? - 92. po. Kr.), grčki astronom. Jedino što se o njemu zna jesu astronomska promatranja koje je napravio 92. po. Kr., a navodi ih Ptolomej (Almagest, VII, 3). Ptolomej piše da je u dvanaestoj godini vladavine Domicijana, sedmog dana bitinijskog mjeseca Metrous-a, Agripa promatrao pomrčinu dijela Plejada od najjužnijeg dijela Mjeseca.
Svrha Agripina promatranja bila je vjerojatno provjera precesije ekvinocija, koju je otkrio Hiparh.
Mjesečev krater Agrippa nazvan je po njemu.
Tui (Pontevedra)
Tui (, Tuy) je grad u španskoj regiji Galicija (Španija), smješten u provinciji Pontevedra. Smješetne je na lijevoj obali rijeke Minho, nasuprot portugalskog grada Valença.
thumb|left|Katedrala u Tuiju
Originalno se zvao Tude, te su ga spominjali Plinije Stariji i Klaudije Ptolomej na početku 1. milenijuma. Ne prije kraja 6. vijeka je postao biskupsko sjedište za vrijeme svevske vladavine, kada je biskup Anila pohodio drugi Koncil u Bragi. Za vrijeme vizigostke vlasti je nakratko služio kao prijestolnica pod-kraljevstva pod Wittizom. Nakon pohoda Alfonsa I od Asturije (739–757) protiv Maura, glad je uglavnom napušten, ostavši u tampon-zoni između Maura i kršćana; vijek kasnije je postao predmetom kampanje "Repoblacióna" (novog naseljavanje) pod vladavinom Ordonja I (850–866). U 10. vijeku su ga opustošili Vikinzi, te je napušten da bi bio obnovljen na današnjoj lokaciji.
Danas središte grada predstavlja prenoćište San Telmo. Na vrhu brda se nalazi katedrala (sagrađena od 11. do 13. vijeka) koja sadrži romaničke, ali i gotičke karakteristike. Grad ima dva muzeja - arheološki i biskupijski.
Dva mosta povezuju gradove Tui i Valença: Međunarodni most Tui (u Portugalu poznat kao Međunarodni most Valença), dovršen 1878. pod vodstvom Gustavea Eiffela i moderni iz 1990-ih. S obzirom da su obje zemlje potpisale Schengenski sporazum, obično nema nikakvih formalnosti prilikom prijelaza granice.
Općina Tui se sastoji od 11 župa: Randufe, Malvas, Pexegueiro, Areas, Pazos de Reis, Rebordáns, Ribadelouro, Guillarei, Paramos, Baldráns i Caldelas.
Džidu Krišnamurti
thumb|desno|Džidu Krišnamurti Džidu Krišnamurti (1895 – 1986) je bio poznati filozof i pisac, indijskog porekla. Govorio je o duhovnosti, meditaciji, samospoznaji, ljudskim odnosa i pozitivnoj promeni u globalnom društvu.
Krišnamurti je rođen 12. maja 1895. godine u bramanskoj porodici u Madanapalu, u Indiji, u kojoj se hranilo isključivo vegetarijanski. Otac mu je bio činovnik britanske kolonijalne uprave i član Teozofskog društva. Njegovi roditelji su imali jedanaestoro dece, od kojih je samo šest preživelo detinjstvo. On je bio slabo, bolešljivo i „sanjareće“ dete, koje su učitelji i otac redovno tukli, držeći ga umno poremećenim. Kao dete je imao čudna iskustva, „videći“ sestru nakon njene smrti, kao i majku, koja je umrla kada mu je bilo deset.
1909. u četrnaestoj godini je sreo Čarlsa Vestera Lidbitera na plaži ispred sedišta Teozofskog društva u Adjaru, Indija. Od tada ga podižu Ani Besant i Lidbitera, predvodnika Teozofskog društva, koji su verovali da je on „vozilo“ za očekivanog „Svetskog Učitelja“. Sa 34 godine je stekao slavu i status mesije, kada ga je Teozofsko društvo proglasilo za inkarnaciju Maitreje Bude. Kasnije se usprotivio ovoj ideji, i raspustio međunarodnu organizaciju, Red zvezde, osnovanu da je podrži. Ostatak života je proveo objavljujući knjige i držeći besede širom Indije, Evrope i SAD. Napisao je više knjiga, među kojima „Prva i poslednja sloboda“ (The First and Last Freedom), „Jedina revolucija“ (The Only Revolution) i „Krišnamurtijeva beležnica“ (Krishnamurti's Notebook). Pored toga, objavljen je i velik broj njegovih beseda. Sa devedeset godina je govorio Ujedinjenim nacijama o miru i svesnosti. Nagrađen je mirovnom medaljom UN 1984. godine. Poslednju besedu održavao je u Madrasu, u Indiji, januara 1986, mesec dana pre smrti, u svom domu, u Ojai, u Kaliforniji.
Negobratina
Negobratina je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 72 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 101 stanovnika).
Demografija
U naselju Negobratina živi 50 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 31,0 godina (31,9 kod muškaraca i 29,9 kod žena). U naselju ima 18 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Turiachi, Urique
Turiachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1238 m.
Pravni sistemi u svijetu
thumb|right|300px|Vodeće pravne tradicije u svijetu
Pravni sistemi u današnjem svijetu se u najširem smislu grupiraju u pravne sisteme temeljene na kontinentalnom (civilnom) pravu, običajnom pravu i vjerskom pravu. Svaka država pak, ima vlastiti pravni sistem koji ima svoje specifičnosti, odnosno kombinira jedan ili sve gore navedene sisteme.
Karakteristika kontinentalnih pravnih sistema je kodifikacija u obliku pisanih zakona i zakonika, a najkarakterističniji su evropski pravni sistemi temeljeni na Corpus Juris Civilis.
Karakteristika običajnih pravnih sistema jest temeljene prava na običajima, odnosno presudama sudovima kao presedanima, pa se ti sistemi također temelje na precedentnom pravu. Najkarakterističniji i najrašireniji takav sistem je Common Law ili anglosaksonski pravni sistem.
Barbamento, Lucca
Barbamento je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
Niederweiler (Eifel)
Nidervajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 85 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232092.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Nidervajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 397 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 85 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Las Juntas del Pedregal, Mazamitla
Las Juntas del Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mazamitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1603 m.
Amendeuix-Oneix
Amandeks Oneks je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Bajon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 367 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 47,91 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 168 m, a minimalnoj 32 m).
Geometrijska optika
mini|desno|250px|Primjer [[ravno zrcalo|ravnog zrcala u prirodi.]]
mini|desno|250px|[[Ravno zrcalo: svjetlost koja pada na ravno zrcalo odbija se tako da je kut upadanja jednak kutu odbijanja.]]
mini|desno|250px|Pogreška udubljenog ili konkavnog zrcala da mu se krajnje zrake ne sijeku u [[žarište|žarištu zove se sferna aberacija.]]
mini|desno|250px|[[Sabirna leća.]]
mini|desno|250px|[[Rastresna leća|Rastresna optička leća.]]
mini|desno|[[Žarište F i žarišna daljina f sabirne i rastresne leće te udubljenog i ispupčenog zrcala.]]
Geometrijska optika je dio optike u kojem se proučavaju pojave pravocrtnoga širenja svjetlosti (na primjer svojstva optičkih leća i zrcala i nastajanje slike s pomoću njih).
Zrcalo u fizici
Zrcalo, u fizici, je svaka glatka površina koja odbija ili reflektira svjetlost. Zrcala se dijele na ravna i zakrivljena. Uz upotrebu u svakidašnjem životu, zrcalo ima i veliku primjenu u astronomskim dalekozorima i teleskopima. Za svakidašnju primjenu izrađuju se zrcala od stakla, kojemu je stražnja stijenka prevučena reflektirajućim metalnim slojem te zaštitnim slojem koji štiti refleksijsku površinu od oštećenja.
Ravno zrcalo
Ravno zrcalo je ravna glatka površina koja odbija svjetlost, pritom je dobivena slika predmeta prividna (virtualna), uspravna i jednake veličine kao predmet koji se zrcali.