cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fethullah Gülen
Publikacije
Gülenova oficijelna web stranica broji 43 njegove publikacije; one su, međutim, više srodne eseju i zbirkama propovijedi nego knjigama o određenim temama sa specifičnim tezama. Za njega se također kaže da je autor mnogih članaka na razne teme: društvene, političke i vjerske probleme, umjetnost, nauku i sport; te snimljenih hiljada audio i video kaseta.
Territorio Brahman, Zapopan
Territorio Brahman je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1607 m.
San Juan Bautista, Ramos Arizpe
San Juan Bautista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Nușfalău (razvrstavanje)
Nușfalău ima više značenja:
El Muertecito (razvrstavanje)
El Muertecito ima više značenja:
Esteraza D
Termin esteraza D ima više značenja.
Las Trancas, Santa Catarina Juquila
Las Trancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 758 m.
Grone, Bergamo
Grone je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 598 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 353 m.
Cerrito Verde, Colotlán
Cerrito Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Colotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1692 m.
NGC 2443
NGC 2443 je galaksija u zviježđu Letećoj ribi.
Eksterni linkovi
NGC 2443 NGC 2443 NGC 2443 NGC 2443 NGC 2443 NGC 2443 NGC 2443 NGC 2443
Rodi, Imperia
Rodi je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
Nușeni (razvrstavanje)
Nușeni ima više značenja:
Dedići (Bar)
Dedići je naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 3 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 12 stanovnika).
Demografija
U naselju Dedići živi 3 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 69,2 godina (84,5 kod muškaraca i 61,5 kod žena). U naselju ima 1 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Collins, Iowa
Kolins je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 495 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 495 stanovnika, što je 4 (0,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
C19H38O2
Molekulska formula C19H38O2 se može odnositi na:
Curucaneca
Curucaneca (Kurukaneka, Curucanéca), jedno od plemena Otuke Indijanaca, porodica bororoan, sa misije San Rafael, gdje ih 1831. nalazi Alcide d'Orbigny. Nestali su, ili su kao i ostale Otuke skupine asimilirani u Chiquitose.
Oprișor (razvrstavanje)
Oprișor ima više značenja:
C19H28O2
Molekulska formula C19H28O2 se može odnositi na:
El Muerto (razvrstavanje)
El Muerto ima više značenja:
The Wire (Star Trek: Deep Space Nine)
The Wire je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 8. maja 1994. godine. Radnja prikazuje kako Garaku prilikom razgovora sa dr. Bashirom pozli i kako Bashir, nastojeći da ga izliječi, otkriva mnoge mračne tajne iz Garakove prošlosti.
Ćehajići
Ćehajići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 41 stanovnika.
Tepec (razvrstavanje)
Tepec ima više značenja:
Kuruminaka
Kuruminaka (Curuminaca), jedno od plemena Otuque Indijanaca, porodica bororoan, koje Alcide d'Orbigny 1832. nalazi sa Tapii Indijancima na misiji Santiago de Chiquitos u Boliviji. Nestali su.
Saint-Dié-des-Vosges
Saint-Dié-des-Vosges je grad u Francuskoj u regionu Lorraine, u departmanu Vosges.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 21.447.
NGC 2444
NGC 2444 je galaksija u zviježđu Risu.
Paoli, Caserta
Paoli je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
El Mulato (razvrstavanje)
El Mulato ima više značenja:
Bosanski sabor
Bosanski sabor je bila institucija u Bosni i Hercegovini, osnovana 1910. godine. Saboru je pripalo pravo nadzora nad upravom i pravo zakonodavstva i kontrole u svim predmetima, koji se tiču uprave i sudstva samo u Bosni i Hercegovini. To područije nije bilo beznačajno, ali saboru ipak nije data prava zakonodavna vlast, jer njegov zaključak postaje zakon samo ako vrhovni vladar (Car) to odobri.
Okupacija BiH od stranke Austro-Ugarske
Na Berlinskom kongresu, održanom 1878. godine, Austro-Ugarska, po 25. tački dogovora, dobija dozvolu da okupira Bosnu i Hercegovinu. Bosanskohercegovačkom narodu ponuđeno je da se dobrovoljno preda, te da nova vlast dođe bez upotrebe oružja. Međutim, muslimanske vođe su to kategorički odbile, što je dovelo do vojne okupacije Bosne i Hercegovine. Okupacionu vojsku vodio je baron Josip Filipović, kome je muslimansko (bošnjačko) stanovništvo pružio žestok otpor, ali ipak nije uspio zaustaviti daleko moćniju i moderniju austro-ugarsku vojsku.
Bosna i Hercegovina po dolasku Austro-Ugarske
Cjelokupno vrijeme vladavine Austro-Ugarske nad Bosnom podijeljeno je u više perioda: thumb|285px|[[Anton von Werner - Berlinski kongres.]]
Za Bosnu i Hercegovinu, uslovno rečeno, najvažniji je bio postaneksioni period, jer je Austro-Ugarska već tada vršila posljednje pripreme za uvođenje ustavnog stanja u Bosni i Hercegovini, što se i desilo 20. februara 1910. godine, kada je službeno proglašena ustavnost, koja je bila regulisana sa 6 zakona:
Uz to je bilo neophodno zakonski garantirati osnovna građanska prava i regulisati javno udruživanje i sakupljanje, jer se bez toga ne bi mogao ostvariti ni minimum parlamentarnog života.
Ustavna anketa
Nakon što je aneksija prošla bez velikih političkih posljedica, a diplomatska kriza se smirivala, vlada je počela pripreme za donošenje Ustava početkom 1909. godine. Kako bi umirili javno mnijenje, vlada je za 8. februar 1909. godine sazvala ustavnu anketu u Sarajevu, koju je otvorio civilni adlatus baron Benko, koji je dužim govorom pred prisutnim izložio glavne principe budućeg Ustava. U istom govoru je pričao o sastavu Bosanskog sabora i o njegovoj nadležnosti.
Nakon barona Benka, dr. Nikola Stojanović je rekao da on i njegovi drugovi ne mogu sudjelovati u anketi, jer nisu pozvani kao predstavnici SNO-a, nego kao pojedinci. On je odbacio primjedbu barona Benka, da SNO nije formalno priznata od strane vlade, te je odbacio i predložene ustavne odredbe, zahtjevajući autonomiju Bosne i Hercegovine. Članovi SNO-a su se na kraju povukli iz rada ustavne ankete, jer njihovi zahtjevi nisu bili ispunjeni. Dr. Stojanović je svoj govor štampao u Zagrebu, sa obrazloženjem da ga objavljuje, kako se kasnije ne bi moglo reći, da se za zahtjeve njegove stranke nije znalo.
Izrada Ustava Bosne i Hercegovine
Rad na Ustavu tekao je veoma sporo. Tek nakon godinu i po dana rada, kada se pripremalo proglašenje Ustva, MNO je 8. februara 1910. godine priznala aneksiju i izrazila lojalnost prema dinastiji. Međutim, MNO je tražila povećanje broja bošnjačkih mandata u saboru, jer su prije toga isto tražile srpske i hrvatske stranke. Takođe su tražili veći broj birilnih mjesta u saboru, jer Bošnjacima praktično ne pripada ni jedan od svjetovnih birilnih mandata. MNS je, takođe, tražila veći broj mandata za Bošnjake u kuriji intelektualaca i gradskoj kuriji. Zahtjevi ovih stranaka bili su odbijeni.
C19H26O2
Molekulska formula C19H26O2 se može odnositi na:
Bosanski sabor
Sastav i struktura Bosanskog sabora
Proglasom ustavnosti 20. februara 1910. godine, otpočeo je sa radom i Bosanski sabor, koji je bio sastavljen kombinacijom socijalnog, konfesionalno i birilističko-kurijalnog sistema (u sabor, pored izabranih članova, ulaze i birilistički članovi, koji su, zbog svog položaja, automatski smatrani članovima sabora). Za razliku od drugih anahronih predstavničkih institucija u Monarhiji, Bosanski sabor se nije zasnivao ni na nekoj posebnoj domaćoj tradiciji. Prema izbornom saborskom redu, građani su po konfesionalnoj pripadnosti bili podijeljeni u tri kurije, tako da je svakoj etničko-vjerskoj grupi osiguravan određeni broj zastupničkih mjesta. Unutar konfesionalnog izbornog tijela postojale su posebne kurije na socijalnoj bazi:
Bourguet
Burge je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var koja pripada prefekturi Draginjan.
Bosanski sabor
Sastav i struktura Bosanskog sabora
Zemaljska vlada je predložila da se na 25.000 stanovnika bira jedan poslanik. Popis iz aprila 1895. godine govorio je, da je u Bosni i Hercegovini tada ukupno bilo 1.568.092 stanovnika, od čega 673.246 pravoslavca, 548.632 muslimana, te 334.142 katolika. U sabor su, na osnovu ovih brojki, birana 72 zastupnika, tako da je katolicima pripadalo 16, muslimanima 24, pravoslavcima 31 mandat, dok je jevrejima pripao samo jedan. Aktivno biračko pravo imali su svi bosanskohercegovački pripadnici muškog spola, koji su na dan izbora navršili 24 godine, koji su samovlasni i koji u zemlji žive barem jednu godinu. Jedino su žene veleposjednice, ukoliko plaćaju 140 kruna zemljarine, imale aktivno biračko pravo u veleposjedničkoj kuriji. Pasivno biračko pravo imali su muškarci sa navršenih 30 godina, ukoliko uživaju sva građanska prava.
Bourguet
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 22 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 840 metara (maksimalnoj 1.245 m, a minimalnoj 763 m).
Bosanski sabor
Prvi saborski izbori
Mada je sabor u početku radio sporazumno, skoro sva zasjedanja, kojih je bilo ukupno četiri, karakterizirala je nacionalistička obojenost istupa sprskih i hrvatskih zastupnika, koji su u svakoj prilici isticali svoje zahtjeve nad Bosnom i Hercegovinom. Prvi sukobi počeli su već kod rasprave o nacrtu zakona o poštanskoj štedionici. Sve to, a posebno sarajevski atentat 28. juna 1914. godine na austrijskog prijestolonasljednika Franza Ferdinanda i njegovu ženu Sofiju, uticali su da Car već 6. februara 1915. godine raspusti sabor, jer su predhodno van snage stavljene najbitnije odredbe bosanskog Ustava iz 1910. godine. U međuvremenu počinje i Prvi svjetski rat.
Bosna i Hercegovina nakon raspuštanja sabora
Do izbijanja Prvog svjetskog rata, prema Ustavu Bosne i Hercegovine iz 1910. godine, Bosna i Hercegovina je predstavljala posebno upravno tijelo u strukturi Habsburške monarhije, sa posebnim pravnim sistemom i posebnim statusom svojih građana, koji nisu tretirani ni kao Austrijanci ni kao Ugari. Taj politički subjiktivitet, kako je već u gornjem tekstu navedeno, se posebno izražavao kroz Bosanski sabor. Njegovim raspuštanjem Bosna i Hercegovina je i dalje zadržala svoj poseban položaj u Monarhiji, u čijem se vrhu mnogo raspravljalo oko njenog državno-pravnog statusa.
Kombinacije oko državno-pravnog položaja Bosne i Hercegovine pravljene su sa ciljem da se priječi eventualni raspad Austro-Ugarske, te da se onemogući rješenje jugoslavenskog pitanja. Austrija je insistirala da se Bosna i Hercegovina pripoji Austriji, dok je Ugarska tražila pripojenje Bosne i Hercegovine Ugarskoj. Takođe su postojali razni planovi o podjeli Bosne i Hercegovine između ove dvije države; Ugarskoj bi pripali banjalučki i bihaćki okruzi, a ostala četiri okruga (sarajevski, travnički, tuzlanski i mostarski) bi pripali Austriji.
Predsjednik ugarske vlade grof, István Tisza, je smatrao, da bi politička ravnoteža u Monarhiji jedino mogla uspostaviti priključenjem Bosne i Hercegovine Ugarskoj, pošto je ista bila poremećena priključenjem Poljske Austriji. Od ove ideje je odustao kada su mu jugoslavenski orijentirani sprski i hrvatski bosanskohercegovački političari predali 20. septembra 1918. godine memorandum u kome se traži rješenje bosanskog pitanja na principu samoopredjeljenja naroda. Sa druge strane je tekao proces rješavanja jugoslavenskog pitanja u vidu stvaranja jedne zajedničke jugoslavenske države, kraljevine SHS.
Gabriel García Márquez
Gabriel José García Márquez (6. 3. 1928 - 17. 4. 2014) je bio kolumbijski pisac, novinar, izdavač i politički aktivist. Dobio je Nobelovu nagradu za književnost 1982.
Mladost
Rođen je u gradu zvanom Aracataca, obalnom gradu u sjevernoj Kolumbiji (u Magdaleni). Odrastao je s djedom i bakom po majci. Djed mu je bio pukovnik Nicolas Ricardo Márquez Mejla, liberalni veteran, jedan od osnivača tog grada i žestoki protivnik svih oblika tiranije. Svaki čitatelj Márquezovih djela prepoznaje detalje njegova djetinjstva koje je utkao u svoje knjige.
Civitella Marittima, Grosseto
Civitella Marittima je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 529 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Gabriel García Márquez
Mladost
S osam godina, nakon smrti djeda, otišao je živjeti s roditeljima u grad Sucre i tada počinje njegovo formalno obrazovanje. Sramežljiv ali inteligentan, dobiva kasnije školarinu u isusovačkoj školi za nadarene učenike. Na nagovor roditelja krenuo je studirati pravo na Universidad Nacional. U to je vrijeme upoznao svoju tada trinaestogodišnju suprugu Mercedes, koja mu je obećala da će se udati za njega kada završi školovanje. Vjenčali su se četrnaest godina kasnije. Predavanja ga nisu pretjerano zanimala, ali je zavolio književnost i pročitavši Kafkinu »Preobrazbu« shvaća da se na taj način može pisati i kako je sam rekao da je to znao počeo bi i sam pisati mnogo ranije.
Živio je prilično bijedno, priključio se književnom klubu "el grupo de Barranquilla", te počeo čitati Hemingwaya, Joycea te Faulknera, koji je postao njegov literarni heroj. Putovao je po Kolumbiji, 1954. godine se skrasio u Bogoti, te počeo raditi kao novinar u listu "El Espectador".
Honorije
thumb|thumb|moderna slika Honorija, nastala na osnovu predstava na novcu
Flavije Honorije (9.9. 384 — 15.8. 423) je bio rimski car od 395. godine, pa sve do svoje smrti. Bio je mlađi sin Teodosija Velikog i njegove prve žene Elije Flacije i brat Arkadija, cara na Istoku. Tokom svoje nominalne vladavine Honorije praktički nikada nije upravljao carstvo, a njegove retke odluke su gotovo uvek bile s katastrofalnim posledicama vladavine.
Gabriel García Márquez
Mladost
Zbog jednog novinskog članka u kojem je opisao događaje jedinog preživjelog mornara kolumbijskog razarača koji je potonuo zbog nemara, a vlada to sve pokušavala preokrenuti i zataškati, Márquezu je život bio u opasnosti, te je morao napustiti domovinu. Putovao je po Europi, Venezueli, a riskirao je samo jednom, vratio se kako bi se vjenčao s Mercedes.
Honorije
Honorije je otac postavio za konzula kada je imao samo dve godine, a za očevog savladara proglašen je 23.1. 393. godine. Kada je Teodosije umro, januara/siječnja 395, Honorije i Arkadije su podelili Carstvo: Honorije je postao car Zapadnog rimskog carstva sa samo deset godina. U prvim godinama svoje vlade, Honorije je zavisio u mnogočemu od svog vernog glavnog vojskovođe Vandala Flavija Stiliha. Da bi naglasio svoje veze sa mladim carem, Stilihon ga je ubedio da se oženi njegovom ćerkom. U početku Honorije je živeo u Milanu, ali kada su Vizigoti upali u Italiju 402. godine, Honorije je svoje prestonicu preneo u Ravenu, koja je bila bolje zaštićena.
thumb|200px|left|thumb|Bronzani novčić sa likom Honorija
Gabriel García Márquez
Mladost
U to doba je boravio i u Havani, započevši prijateljstvo s Castrom koje traje i dan danas te izaziva brojne negativne političke reakcije. Potaknut kubanskim događajima Márquez je pomogao pri osnivanju ureda Castrove izvještajne agencije Prensa Latina u Bogoti, a zatim i u New Yorku. Zbog svojih stavova uvrijedio je Amerikance, pa mu je sve do 1971. godine bio zabranjen ulazak u zemlju.
Književna karijera
Svoje najveće uspjehe kao pisac doživio je u Mexico Cityju, gdje se sa suprugom i sinovima Roderigom i Gonzalom doselio 1959. godine.
Honorije
Honorije se susretao sa mnogim opasnostima: varvarskim upadima, kao i sa ustancima raznih uzurpatora. Ustanak kojeg je predvodio Gildon buknuo je u provinciji Africi i trajao je od 397. do 398. godine. Varvari su prvi put napali Italiju 401, a drugi put 405. godine, ali je Stiliho uspeo da ih porazi 406. godine. U Britaniji je situacija bila još teža: uzurpator Marko i njegovi naslednici napadali su Galiju iz Britanije. Svevi, Alani i Vandali su iz Galije poslednjih dana 406. godine krenuli za Španiju. Tamo su se i učvrstili. Rimsku odbranu je oslabilo to što je Honorije ubio Stilihona 408. godine. Verovatno je u pitanju bila dvorska intriga protiv ovog varvarskog zapovednika, koji je inače bio Arijanac.
Godine 409. došlo je do pokušaja uzurpacije Priska Atala, senatora koga je podržavao vizigotski kralj Alarik I. Iste godine su se pobunili i vojskovođe iz Hispanije, Gerontije i Maksim. Honorije je pokušao opet pregovore sa Alarikom, ali su se završili bezuspešno. Alarik I je svrgnuo Atala i upao u Italiju 410. i opljačkao Rim. Gerontije je zatim proglasio Maksima za cara u Hispaniji, ali je Konstancije III. uspio u ime Honorija da uguši ove ustanke 411. godine.
Gabriel García Márquez
Književna karijera
Prva uspješna knjiga bila mu je »Pukovniku nema tko da piše«, objavljena 1961., a slijedio je »Pogreb velike mame« godinu dana kasnije.
Za svoju najslavniju knjigu »Sto godina samoće« pričao je kako mu se dok je prilazio Acapulcu dogodilo svojevrsno otkrivenje i nije znao ni sam zašto, ali je znao da treba napisati tu knjigu. Doživljaj je bio tako cjelovit, da je na tom mjestu mogao izdiktirati prvo poglavlje, od riječi do riječi.
Honorije
U periodu između 420. i 422. godine neki Maksim (možda onaj isti koji je još 409. podigao ustanak) je zadobio i izgubio vlast u Hispaniji. Honorije je bio prinuđen da prihvati da njegov savladar bude Konstancije, 421. godine. On se inače oženio Honorijevom sestrom Galom Placidijom. Posle Honorijeve smrti, Konstancije III je ostao jedini car (422. godine).
Honorije nije iza sebe ostavio naslednika pa je u Italiji za cara proglašen Ivan. Na to je odgovorio car Istoka Teodozije II. vojnom invazijom i postavljanjem na presto Honorijevog sestrića Valentinijana III, sina Gale Placidije i Konstancija III.
Gabriel García Márquez
Književna karijera
Vratio je obitelj kući, zatvorio se u sobu, počeo pisati i to svakodnevno osamnaest mjeseci. Pušio je šest kutija cigareta na dan, prodao automobil i gotovo sve električne uređaje u kući kako bi mogao prehraniti obitelj i kupiti dovoljno papira za pisanje i založio preostale stvari u kući da pošalje rukopis izdavaču.
Njegovo je najpoznatije djelo i jedna od najčitanijih knjiga svjetske književnosti ugledalo svjetlo dana u lipnju 1969. Knjiga »Sto godina samoće« (Cien años de soledad) prodana je u više od 10 milijuna primjeraka i osvojila mnogobrojne nagrade, te je iznjedrila cijelu školu "magičnog realizma" (zanimljivo, sam se Márquez uvijek ograđivao od tog naziva).
Roman pokriva sto godina povijesti izmišljenog kolumbijskog gradića po imenu Macondo i prati obitelj Buendía kroz sedam generacija. Márquezova genijalna dosjetka, koju obilno koristi u romanu, jest da nevjerojatne događaje prikazuje kao nešto prirodno, dok običnim pojavama daje nadnaravno ozračje. Na primjer, kad građani Maconda prvi put vide led, čude mu se kao "velikom otkriću našega doba", a kad Cigani donesu leteći tepih, nije im ništa zanimljiviji od vrtuljka. Ista je strategija primijenjena na povijesne događaje: masakr neokolonijalista nad narodom prikazan je kao nešto mutno, tajanstveno, gotovo kao doživljaj u snu, a istovremeno se kiša cvijeća ili epidemija spavanja prihvaćaju kao konkretne, prirodne pojave.
Márquez je tada imao 39 godina, a dobar dio zarađena novca darovao je ljevičarima u Angoli, Argentini, Kolumbiji i Nikaragvi te pomogao pri osnivanju organizacije HABEAS (organizacija posvećena sprječavanju zlouporabe vlasti i oslobađanju političkih zatvorenika u Latinskoj Americi).
Izlazak knjige »Patrijarhove jeseni« 1975. godine podijelilo je kritičare, jer su mnogi očekivali nastavak »Sto godina samoće«. S vremenom je knjiga dobila mjesto koje zaslužuje, a neki je smatraju njegovim najboljim djelom, a sam autor je jednom prilikom o njoj napisao da je to "poema o usamljenosti moćnika".
Zbog svojih političkih stavova, ponovno je morao otići iz Kolumbije u Meksiko, jer ga je kolumbijska vlada optužila da novčano pomaže gerilskoj grupi M-16. Godine 1982. dobio je Nobelovu nagradu, nastavio pisati, poučavati i bio je politički aktivan.
Oniceni (razvrstavanje)
Oniceni ima više značenja:
Gabriel García Márquez
Književna karijera
Romantičnim se temama vratio 1986. knjigom »Ljubav u doba kolere«, snažnom, poetičnom i komičnom pričom o ljubavi na duge staze u kojoj je opisana i priča o ljubavi njegovih roditelja. Uslijedile su »General u labirintu«, »12 hodočasnika« (zbirka pripovjedaka), »Ljubav i drugi demoni«.
Starost
Novcem od Nobelove nagrade, koji je godinama stajao na računu Švicarske banke, Márquez je kupio danas vrlo cijenjene kolumbijske novine Cambio. S petnaest tisuća primjeraka, naklada je Cambija odmah skočila na pedeset tisuća, a maleni je odmak napravio 1996. godine "novinarskim" stilom napisavši knjigu »Vijest o otmici«, koja govori o kolumbijskoj narkomafiji.
Početkom ljeta 1999. počele su se širiti misteriozne glasine o Márquezovoj tajanstvenoj bolesti, netko je čak 9. srpnja 1999. plasirao na internet kako je pisac dan ranije umro u Mexico Cityju. Istina je bila da se on počeo još u proljeće loše osjećati i da je postao toliko slab da se počeo rušiti i u bolnici je postavljena dijagnoza ne-Hodgkinova limfoma]]. Terapija je bila uspješna, a u medijima se spominjao limfom niske zloćudnosti. A za to se vrijeme Márquez potpuno predao poslu, sve u strahu da svoja djela neće nikada završiti.
U jesen 2002. objavio je svoj prvi dio autobiografije »Živjeti da bi se pripovjedalo« i prvih 50 000 primjeraka prodano je u svega dva tjedna. Prvi dio memoara govori i o odnosima njegovih roditelja, a završava 1955., odnosno objavljivanjem prve priče. Knjiga otkriva porijeklo likova i pripovijesti iz »Sto godina samoće«, »Pukovniku nema tko da piše« ili »Kronika najavljene smrti«. U drugom dijelu piše o životu do objavljivanja »Sto godina samoće«, a treći o prijateljstvima s nekim od najpoznatijih svjetskih vođa, poput Castra ili bivšeg američkog predsjednika Billa Clintona, o kojem je napisao vrlo interesantan novinski profil tijekom skandala s Monicom Lewinsky.
Geisig
Gajzig je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 397 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141046.
Gabriel García Márquez
Starost
Uglavnom je živio u Meksiku i Europi. Trenutačno najveći dio vremena provodi u gradu Mexico City.
Gabriel García Márquez smatra se najpoznatijim piscem magičnog realizma i to ponajprije zahvaljujući romanu »Patrijarhova jesen« koji je bajkovita priča o umirućem tiraninu i zbog kojeg je Gabriel Garcia Marquez postao najhvaljeniji i najpopularniji predstavnik magičnog realizma.
Geisig
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Gajzig se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 3,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 397 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 102 stanovnika/km².
C19H24O3
Molekulska formula C19H24O3 se može odnositi na:
Tepeco (razvrstavanje)
Tepeco ima više značenja:
Zapote de Abajo, Colotlán
Zapote de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Colotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1689 m.
Era Grande, Treviso
Era Grande je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Oltina (razvrstavanje)
Oltina ima više značenja:
El Murciélago (razvrstavanje)
El Murciélago ima više značenja:
Japanska mušmula
Japanska mušmula ili nešpola (lat. Eriobotrya japonica) je drvenasta cvetnica iz porodice ruža, koja vodi poreklo iz jugoistočnog dela središnje Kine (provincije Chongqing i Hubei). To je veliki zimzeleni žbun ili malo drvo koje se uzgaja kao voćka zbog svojih žutih ili narandžastih plodova a sadi se i kao ukrasno drvo.
Dugo se smatralo da je Eriobotrya japonica u bliskom srodstvu sa rodom mušmula Mespilus ali je kasnije nešpola izdvojena u poseban rod Eriobotrya u okviru potfamilije Amygdaloideae i plemena jabuka Maleae. Ponekad se naziva i japanska šljiva ili kineska šljiva. U Japanu sa naziva biwa a u Kini Lo Guat na kantonskom i pipa na mandarinskom. U Turskoj je poznata kao malta erigi, što znači "malteška šljiva". U Italiji je poznata kao Nespoli.
Opis
Japanska mušmula ima retku osobinu da cvetanje nastupa u jesen ili ranu zimu dok plodovi sazrevaju u kasnu zimu ili rano proleće. Cvetovi su 2 cm u obimu, beli sa 5 latica, skupljeni u cvasti od 3 do 10 cvetova. Cvetovi odišu slatkom, opojnom aromom koja se može osetiti na daljinu.
Plodovi koji se razvijaju u grozdovima su ovalnog, jabučastog ili kruškolikog oblika, dugi 3-5 cm sa glatkom ili dlakavom, žutom, narandžastom ili ponekad rumenom pokožicom. Sočno i aromatično meso je belo, žuto ili narandžasto, slatko, slatko-nakiselo ili kiselo u zavisnosti od sorte. Svaki plod sadrži od 1 do 10 semenih zametaka, obično 3-5. Različiti broj zametaka sazri u velike smeđe semenke. Pokožica ploda iako tanka, može se ručno oguliti kada je plod zreo. Plod je najslađi kada je sočan i narandžaste boje. Ukus je nalik spoju arome breskve, limuna i manga.
Nešpola je poreklom iz jugoistočne Kine. Veoma rano je preneta u Japan gde se gaji više od 1000 godina. Danas se gaji širom sveta.
Uzgajanje
U Aziji postoji više od 800 sorti japanske mušmule. Samooplodne sorte uključuju sorte "Gold Nugget" i "Mogi". Neki kultivari su namenjeni gajenju u okućnici i imaju karakteristiku da cvetanje teče postepeno što omogućava postepeno sazrevanje plodova, za razliku od kultivara koji se gaje u komercijalne svrhe kod kojih većina plodova sazreva u isto vreme.
Ova biljka se lako gaji u suptropskom pojasu. Lišće odvažnog oblika daje tropski izgled vrtovima, razlikujući biljku od većine drugih. Odgovara joj mediteranska klima sa hladnijim zimama ali bez mraza. U uslovima kontinentalne klime ona može preživeti umerene mrazeve ali nikada neće plodonositi.
Japan je vodeći proizvođač japanske mušmule ispred Izraela i Brazila.
U visoravnima Srednje Amerike ova biljka se odomaćila u prirodi i širi se pomoću ptica. Ispod 1000 m plodovi ostaju nejestivi zbog visokog sadržaja kiseline ali iznad te granice plodovi sazrevaju slatki i ukusni. Ponekad se drvo sadi kao živa ograda zbog otpornosti na bolesti i izdržljivosti drveta. Drvo je cenjeno u industriji nameštaja.
Upotreba u kulinarstvu
Plodovi imaju visok sadržaj šećera, kiselina i pektina. Plodovi se jedu sveži a često se koriste i u voćnim salatama. Prerađuju se u džemove, slatka, turšije, kompote. Čvrsti, još ne sasvim dozreli plodovi su odlični za pravljenje pita i kolača. Plodovi se ponekad stavljaju u konzerve ili služe za izradu slatkiša.
Hranljiva vrednost
Plodovi japanske mušmule imaju nizak sadržaj zasićenih masti i natrijuma, a visok sadržaj vitamina A, kalijuma i mangana, kao i dijetetskih vlakana.
Kao i srodne vrste biljaka, semenke i mlado lišće ove biljke je blago otrovno i sadrži male količine cijanogeničnih glikozida (uključujući amigdalin) koji oslobađaju cijanid u probavnom traktu, ali niska koncentracija i gorak ukus dovoljni su za prevenciju trovanja.
Upotreba u medicini
Sirup od nešpole se koristi u tradicionalnoj kineskoj medicini za lečenje grla i kao sastojak u kapima protiv kašlja. Lišće se sa drugim sastojcima koristi kao melem i kao sredstvo za izbacivanje sluzi i umirivanje sistema organa za varenje i disanje.
U Japanu lišće japanske mušmule se suši i koristi za pravljenje blagog napitka biwa chaby koji se vari putem tradicionalnog japanskog senjiru metoda. Ovaj napitak služi za lečenje bolesti kože poput psorijaze kao i za hronične respiratorne bolesti poput bronhitisa.
Ukoliko se pojede u većim količinama japanska mušmula ima blago ali primetno umirujuće dejstvo koje traje do 24 sata.
Uticaj u kulturi
U Meksiku plodovi japanske mušmule se povezuju sa Danom mrtvih kada se postavljaju na oltare za duše umrlih.
The Strand Magazine
The Strand Magazine je bio britanski mjesečnik koji je tiskao fiktivne i novinske priče, a osnovao ga je George Newnes, čija ga je izdavačka tvrtka i tiskala. Izvorno je tiskan od siječnja 1891. do ožujka 1950. godine s ukupno 711 izdanih brojeva, mada je prvo izdanje bilo dostupno i prije Božića 1890. godine. Strand je već pri premijernom izdanju uživao veliku popularnost, prodavši gotovo 300,000 primjeraka. Brojke su postepeno rasle te je sve do 1930-ih godina Strand prodavan u, prosječno, 500,000 primjeraka mjesečno. Od 1891. do 1930., urednik je bio Herbert Greenhough Smith. Za dizajn naslovnice, poznatu skicu koja prikazuje pogled na St Mary-le-Strand, zaslužan je poznati viktorijanski dizajner i umjetnik, George Charles Haité.
Književnost
Strand svoju popularnost puno više duguje književnim uracima što ih je objavljivao nego svojim novinskim člancima. Najzvučnije ime svakako je ono Arthura Conana Doylea, koji je svoje priče o slavnom detektivu Sherlocku Holmesu objavljivao upravo u Strandu, započevši s pričom "A Scandal in Bohemia" 1891. godine. Suradnja s Doyleom bila je na obostranu korist jer je slavni detektiv uvelike popularizirao i doprinio pojavi časopisa, dok je Strand uvelike doprinio popularnosti detektiva, posebice uz ilustracije Sidneyja Pageta. Vrhunac prodaje i popularnosti postignut je tijekom serijalizacije Doyleovog romana The Hound of the Baskervilles; čitatelji su se gurali u redovima ispred izdavača čekajući novo izdanje. Među ostalim autorima koji su objavljivali u Strandu su Ernest William Hornung, Grant Allen, Margery Allingham, J. E. Preston Muddock, H.G. Wells, E.C. Bentley, Agatha Christie, Mary Angela Dickens, C.B. Fry, Walter Goodman, E. Nesbit, W.W. Jacobs, Rudyard Kipling, Arthur Morrison, Dorothy L. Sayers, Georges Simenon, Edgar Wallace, Max Beerbohm, P. G. Wodehouse, Dornford Yates i Winston Churchill.
Mozgalice i zagonetke
Uz književnost, Strand je imao posebnu rubriku pod naslovom Perplexities, koju je isprva uređivao Henry Dudeney. Ta rubrika sadržavala je brojne mozgalice i zagonetke, uključujući i prvu svjetsku brojčanu križaljku, objavljenu 1926. godine. Dudeneyja su na mjestu urednika zamijenili G.H. Savage i William Thomas Williams, autor danas najpoznatije brojčane križaljke - "The Little Pigley Farm".
Gašenje
U listopadu 1941., Strand je prešao na umanjeno, "digest" izdanje, ali smanjena prodaja i povećani troškovi izgurali su Strand s tržišta u ožujku 1950. godine, nakon 711 objavljenih brojeva. Posljednji urednik bio je Macdonald Hastings, poznati ratni izvjestitelj.
Strand je obnovljen 1998. godine te je objavio priče od nekoliko svjetski poznatih pisaca, među kojima su John Mortimer, Ray Bradbury, Alexander McCall Smith, Ruth Rendell, Colin Dexter, Edward Hoch i James Grippando.
Rancho el Caporal, Zapopan
Rancho el Caporal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
C20H21NO
Molekulska formula C20H21NO se može odnositi na:
Deševa
Deševa je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 68 stanovnika.
Oltenița (razvrstavanje)
Oltenița ima više značenja:
NGC 2445
NGC 2445 je galaksija u zviježđu Risu.
Tepecuitlapa (razvrstavanje)
Tepecuitlapa ima više značenja:
Los Sánchez, Aguascalientes
Los Sánchez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
Malmstrom Air Force Base, Montana
Vazduhoplovna baza Malmstrom je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.472, što je 1.072 (-23,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Antun Augustinčić (dokumentarni film)
Antun Augustinčić je jugoslavenski dokumentarni film snimljen 1960. godine u režiji Šime Šimatovića.
Vertou
Vertou je grad u Francuskoj u regionu Pays de la Loire, u departmanu Loire-Atlantique.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 21.443.
Otuké
Otuké (Otuqué, Otúki, Otúke, Otukis) pleme ili plemena američkih Indijanaca nastanjenih nekada na području južne Bolivije. Jezično ovi su Indijanci, nakon što je P. Rivet (1913.) otkrio njihovu sličnost sa grupama Boróro iz susjednog Mato Grossa, klasificirani Bororoima u širu porodicu Borotuque (naziv po plemenima Bororo i Otuke). Otuke se danas vode kao nestali, njihovi dijelovi izgubili su se u populaciji jačih Chiquito Indijanaca i bolivijskoj populaciji, gdje moraju imati svojih potomaka.
Plemena koja su govorila jezicima otuke bila su: Korabeka (Koraveka, Coraveca); Curave ili Kurave; Kovareka ili Covareca (Kobareka); Kuruminaka ili Curuminaca; Kumkaneka; Otuke ili Otuque; Tapii. Otuké ili Otukis bijahu naseljeni na misiji Santo Corazón u departmanu Santa Cruz, 120 km od brazilske granice. Grupa Koraveka bijaše smještena na misiji San Rafael u istom departmanu, 50 km od San Ignacio de Velasco. Kuravé, njih 150, nalazilo se na misiji Santo Corazón de Chiquitos, Kurukaneka na misiji San Rafael i Kuruminaka i Tapii na misiji Santiago de Chiquitos, 120 km od Puerto Suárez.
Los Hoyos, Tiquicheo de Nicolás Romero
Los Hoyos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
El Muro (razvrstavanje)
El Muro ima više značenja:
C19H28O3
Molekulska formula C19H28O3 se može odnositi na:
Los Hoyos, Tiquicheo de Nicolás Romero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1135 m.
Olteni (razvrstavanje)
Olteni ima više značenja:
Saciova, Reci
Saciova je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Reci.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
Gronfaleggio, Bergamo
Gronfaleggio je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 510 m.
Ford Cliff, Pennsylvania
Ford Klif je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 371, što je 41 (-10,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Marcello Mastroianni
Marcello Mastroianni (Fontana Liri, 28. rujna 1924. - Pariz, 19. prosinca 1996.) bio je talijanski kazališni i filmski glumac.
Od 1948. godine nastupao je na kazališnim pozornicama u ulogama mladih junaka i ljubavnika u djelima Williama Shakesperea, Goldonija, Čehova, Tennessea Williamsa.
Na filmu isprva tumači likove dobrodušnih mladića pučana i malograđana zbunjenih dinamikom suvremenog života, a zatim u djelima vrhunskih talijanskih redatelja igra i uloge osoba iz viših društvenih slojeva.
Poslije prvoga velikog uspjeha, u fimu "I Miserabili" 1948., Mastroianni je odigrao više od 300 filmskih uloga, 12 puta u paru sa Sophiom Loren. Bio je nominiran za Oscar, a dvaput je dobio nagrade za najboljega glumca na Filmskom festivalu u Cannesu. Vrhunac svojega stvaralaštva Marcello Mastroianni postiže u suradnji s Federicom Fellinijem, u čijoj je režiji snimio osam filmova, od "Slatkoga života" 1960. do "Intervjua" 1987.
<!--
Rani život
Marcello Vincenzo Domenico Mastroianni rođen je 28. rujna 1924. u mjestašcu Fontana Liri, nedaleko od Rima. Otac, stolar, u 14. godini ga je ispisao iz škole i poslao u Rim da nađe posao. Bilo je to teško razdoblje, uoči Drugog svjetskog rata, pa se dečko prihvaćao svih poslova do kojih je mogao doći. Najčešće je pomagao pri izradi filmskih kulisa, a povremeno je i statirao. Kad je buknuo rat, nacisti su mladića deportirali u radni logor na sjeveru Njemačke, odakle je uspio pobjeći. Do kraja rata skrivao se po napuštenim kućama u okolici Venecije, živeći u konstantnom strahu i vječito gladan. Kad je rat završio, vratio se u Rim i našao posao u britanskoj kompaniji za distribuciju filmova Eagle Lions. Sprijateljio se sa studentima Akademije za kazališnu umjetnost i često dolazio na njihove probe.
"Počeo sam se oduševljavati onim što rade i kad mi se ukazala prilika, pridružio im se" - ispričao je. Marljivo je učio, svaki dan bio na probama i ubrzo ga je uočio slavni redatelj Luchino Visconti i 1948. angažirao u kazališnim predstavama "Smrt trgovačkog putnika", "Ujak Vanja", te "Tramvaj zvan čežnja". Iako se na filmu prvi put pojavio godinu ranije, u "Jadnicima" Riccarda Freda, glumački dar pokazao je tek u tri sljedeća filma, sva tri pod redateljskom palicom Luciana Emmera: "Nedjelja u kolovozu" 1950., "Pariz je uvijek Pariz" 1951. i "Djevojke sa Španjolskog trga" 1952. Prvi značajniji uspjeh postigao je glavnom ulogom u filmu "Dani ljubavi" Giuseppea De Santisa, za što je dobio nagradu talijanske filmske kritike Nastri d'Argento.
Njegova je zvijezda zasjala punim sjajem tek 1960. nakon kultnog Fellinijeva filma "La dolce vita" (Slatki život) 1960., u kojem je glumio razočaranog i bezvoljnog novinara rimskog tabloida koji s fotografom Paparazzom prati slavne u noćnom životu mondenih okupljališta na Via Veneto. Prezime njegovog filmskog kolege, Paparazzo (paparazzo je, inače, vrsta komarca udomaćenog na Siciliji), kasnije je postalo opći pojam - naziv za fotografe koji vrebaju slavne osobe i potajno ih snimaju. Mastroiannijeva partnerica u "Slatkom životu" bila je raskošno građena Šveđanka Anita Ekberg, a scena u kojoj ona, u crnoj večernjoj haljini koja joj jedva pokriva grudi, stoji potpuno mokra u rimskoj Fontani di Trevi i doziva Marcella, i danas slovi za jedan od najslavnijih filmskih prizora.
Slavni glumac
Nakon premijere za Mastroiannija su se počeli otimati redatelji. I sljedeći film, "Noć", 1961., u režiji Michelangela Antonionija, bio je pun pogodak. Partnerica mu je bila Monica Vitti, osebujna plavuša kojoj nije mogao odoljeti niti nakon snimanja. No, tek mu je uloga u "Razvodu na talijanski način" (1963.) priskrbila i prvo međunarodno priznanje: nagradu za najboljeg glumca godine Britanske filmske akademije. Partnerica u "Razvodu..." bila mu je zemljakinja Sophia Loren, s kojom je glumio u još 11 filmova: "Jučer, danas, sutra" (u kojemu Sophia izvodi glasoviti striptiz), "Brak na talijanski način", "Svećenikova žena", '"Suncokreti", "Poseban dan"...
- "Mislim da se takva kemija iznimno rijetko događa među glumcima. No, kod Marcella i mene ona se, od prvog dana, gotovo mogla opipati" - izjavila je slavna Napoletanka koja je bila jedna od rijetkih glumčevih partnerica koja je prijateljevala s njegovom suprugom. Marcelo se, naime, još 1950., na početku karijere oženio Florom Carabello, dvije godine mlađom djevojkom koja je imala glumačke ambicije. No, kako je već sljedeće godine, u prosincu, rodila djevojčicu, odrekla se svojih snova i posvetila obitelji. Brak je neko vrijeme bio idiličan, no nakon što je Marcello naglo poletio na krilima slave, gospođa Mastroianni sve je više bila supruga samo na papiru. Nakon kratkotrajne avanture s Anitom Ekberg i Monicom Vitti, Mastroianni se zaljubio kao tetrijeb u Faye Dunaway, 17 godina mlađu američku filmsku zvijezdu. Ta je veza, međutim, trajala kratko jer se par mogao sporazumijevali samo pomoću ruku: on nije znao ni riječi engleskog, ona talijanskog.
Slijedile su avanturice s cijelim nizom starleta kojih je na snimanjima bilo kao pijeska u pustinji. Mastroianni je uvijek bio vrlo otvoren u vezi sa svojim vrludanjima izvan braka.
- Nikad niti jednoj ženi - priznao je - ''nisam ništa obećavao, pa me niti jedna nije mogla optužiti da sam joj ulijevao lažne nade. Od supruge dobivam ljubav i razumijevanje, a od ljubavnica strast. Žene su kao kišobran: nekoliko pravih poteza, i sve je napeto.''
Internacionalna karijera
Uz Jeana Paula Belmonda, Mastroianni je šezdesetih godina bio najbolje plaćeni europski glumac: po filmu je dobivao vrtoglavih stotinu milijuna lira, a govorkalo se da je za poznati Fellinijev film "Osam i pol", snimljen 1963., čak dobio dvostruko veći honorar. Počeli su ga tražiti i s druge strane Atlantika pa ga je poznati redatelj i producent Dino De Laurentiis nagovorio da intenzivno počne učiti engleski. Mastroianni je imao stotine mana, ali i jednu veliku vrlinu - volio je raditi - primio se posla. Pokazalo se to kao dobro ulaganje: 1968. dobio je ulogu u "Dijamantima za doručak", prvom filmu u kojemu ga nisu trebali sinkronizirati na engleski, a potom još dva filma za MGM. Ti holivud pokušaji nisu se, međutim, mogli mjeriti s njegovim ljubavnim uspjesima. A Flora ga je doma strpljivo čekala i sve mu opraštala i ne sluteći daje pred njom najveće iskušenje: Catherine Deneuve. Te se 1971. Marcellova veza s Faye Dunaway rasplinula, a francuska glumica upravo se razišla s redateljem Francoisom Truffautom. Oboje su, dakle, bili spremni na novu ljubav. I novi film.
A to je bio "To se događa samo drugima" francuske redateljice Nadine Trintignant. Riječ je bila o njezinoj autobiografskoj priči: njoj i suprugu Jean-Louisu Trintignan-tu, slavnom francuskom glumcu, umrla je kćerkica u kolijevci. Ovaj film za Nadine je bio neka vrsta psihoterapije, a za glavne uloge odabrala je 28-godišnju Catherine Deneuve i 47-godišnjeg Marcella Mastroiannija.
Oboje su se potpuno uživjeli u priču o bračnom paru koji proživljava pakao nakon što su izgubili sina, a nakon mučnih scena, kad bi se kamere ugasile, Marcello je pokušavao razveseliti ekipu. Catherine gaje u početku suzdržano promatrala, a onda su joj kočnice popustile i ona se predala. Pokazalo se da je veza s Marcellom bila, i ostala, njezina najsadržajnija veza u životu. Njih su dvoje od prvoga dana bili savršeno jedinstvo suprotnosti: ona anđeoski lijepa, nedokučiva, nedodirljiva i psihički stabilna, on - šarmer, zafrkant, beskrajno simpatičan i neodoljiv.
Catherine Deneuve tad je već bila velika filmska zvijezda, s filmovima "Šerburski kišobrani", "Ljepotica dana" i "Maverling", s aureolom hladne ljepotice koja ne prihvaća građanske konvencije. Iako je bila u trogodišnjoj vezi sa slavnim francuskim redateljem Rogerom Vadimom, u kojoj je 1963. rodila sina Christiana, nije se htjela udati iako je on to silno želio. Nekoliko godina kasnije, dok je u Londonu snimala s Romanom Polanskim, upoznala je britanskog fotografa Davida Baileya i - za njega se udala. Obred je bio skroman (mladoženji je vjenčani kum bio Mick Jagger), a brak je potrajao samo tri godine. David je bio jedini muškarac s kojim je Catherine Deneuve, inače jakih vjerskih uvjerenja, stala pred oltar.
Naviknula na brojne muževe avanture i avanturice, Flora Mastroianni je jobovskom strpljivošću čekala da se Marcello "istutnji" i - po običaju - skrušeno vrati doma. No, on je prvi put u svojim izvanbračnim izletima upao u vezu iz koje se nije želio povući. Iako nije zatražio razvod, bilo je očito da je Catherine postala središte njegova života. A ona, čvrsta i dosljedna, niti jednom nije od njega zatražila da se razvede.
Mala obitelj živjela je povučeno u pariškom stanu francuske glumice. Mastroianni je bio potpuno zaluđen svojom kćerkicom. Nastojao je s njom provesti svaki slobodan trenutak ponavljao je zaneseno u brojnim intervjuima: - ''Ne želim ponoviti pogrešku koju sam, kao mlad i neiskusan, počinio kad se rodila Barbara. Najveće blago koje imam, jest ljubav moje kćeri.''
A Chiara, koja mu je od prvoga dana nalikovala kao jaje jajetu, nikada nije krila kako joj je otac najvažnija osoba u životu. Ljubav Marcela Mastroiannija i Catherine Deneuve bila je čvrsta, iskrena i duboka, i to se vidjelo. U filmu "Lisa"', snimljenom dvije godine nakon Chiarina rođenja, ponovno su bili partneri: svaka scena isijavala je njihovim dubokim i iskrenim odnosom koji su imali i u privatnom životu, za koji su mnogi tvrdili daje utjelovljenje međusobnog obožavanja.
Nakon što je njihova kćerkica navršila dvije godine, Catherine je osjetila potrebu da se vrati poslu u kojem su je zasipali ponudama koje je bilo teško odbiti. Mastroiannija su, s druge strane, visoko cijenili europski redatelji, pa je i sam bio u poziciji da se teško pomiri s bacanjem koplja u trnje u pedesetoj godini života, na vrhuncu karijere.
Tako se najslavniji filmski par sredinom sedamdesetih ponovo okrenuo svojim karijerama. Česta razdvojenost i dugotrajna izbivanja iz njihova ljubavnog gnijezda u Parizu neizbježno su doveli do toga da se njihov odnos razvodnio. Razišli su se 1974. Kako niti jedan prekid veze, tako niti njihov nije bio bezbolan. No, za razliku od velike većine muškaraca i žena koji su prošli kroz slično iskustvo, Catherine i Marcello nisu nikada jedno o drugome izgovorili niti jednu ružnu riječ.