cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Whithworthov navoj
Za razliku od Whithworthovog navoja, treba razlikovati Whithworthov cijevni navoj. Whithworthov cijevi navoj ima navoj malih dimenzija. Tako na primjer, pri nazivnom promjeru cijevi od R 2”, korak navoja Whithworthovog normalnog navoja je 5,645 mm, dok je kod Whithworthovog cijevnog navoja korak navoja samo 2,309 mm; dubina navoja kod  Whithworthovog  normalnog navoja je 3,614 mm, dok je kod Whithworthovog cijevnog navoja dubina navoja 1,479 mm. Whithworthov  normalni navoj se ne koristi za cijevi, jer bi takav navoj jednostavno prerezao cijev, zato što je predubok. Whithworthov normalni navoj se ne koristi prema hrvatskim standardima.
.ch
.ch je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Švajcarsku. Administriran je od strane SWITCH Informacionih tehnoloških servisa.
Upotreba "ch" može da izgleda čudno za nekoga ko nije upoznat sa Švajcarskom. To ime ne dolazi od imena za Švajcarsku na bilo kom nacionalnom jeziku; "die Schweiz", "Suisse", "Svizzera" ili "Svizra". Umesto toga, dolazi od Confoederatio Helvetica (Helvetska (švajcarska) konfederacija), latinski naziv za državu (sav švajcarski metalni novac ima ovo ime na sebi).
Ukoliko nema ograničenja registracija, i ako se reč na engleskom završava sa -ch, moguće je napraviti mnogo mogućnosti za hakovanje domena.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Mrke
Mrke je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 200 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 170 stanovnika).
Demografija
U naselju Mrke živi 156 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,2 godina (39,5 kod muškaraca i 40,9 kod žena). U naselju ima 63 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,16.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Netzbach
Necbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 394 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141093.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Necbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 178 metara. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 394 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 116 stanovnika/km².
Presa del Convento, Santa María del Río
Presa del Convento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1753 m.
Tropeani, Avellino
Tropeani je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 484 m.
Tenontosaurus
Tenontosaurus ("žilavi gušter") je bio rod malenih do srednje velikih dinosaura ornitopoda. Živio je tijekom perioda srednje krede (prije 115–108 milijuna godina) na zapadu Sjeverne Amerike. Isprva se smatralo da je hipsilofodont, ali se Hypsilophodontia više ne smatra kladusom, pa se prihvata da je on primitivan iguanodont.
U ovom rodu nalaze se dvije vrste, Tenontosaurus tilletti (koju je 1970. opisao John Ostrom) i Tenontosaurus dossi (koju su 1997. opisali Winkler, Murray i Jacobs). Mnogi primjerci vrste T. tilletti su pronađeni u nekoliko geoloških formacija na zapadu Sjeverne Amerike. T. dossi je poznat samo iz nekoliko primjeraka pronađenih u formaciji Twin Mountains u okrugu Parker, Texas.
Opis
thumb|left|Skelet postavljen u North Carolina Museum of Natural Sciences Bio je dug od 6,5 do 8 m i visok 3 m kada je stajao na zadnjim nogama, a težio je negdje između jedne i dvije tone. Imao je neobično dug, širok rep koji je, kao i njegova leđa, bio učvršćen mrežom okoštalih tetiva.
Povijest istraživanja
Prvi primjerak roda Tenontosaurus pronađen je u okrugu Big Horn, Montana tijekom ekspedicije Američkog prirodoslovnog muzeja 1903. godine. U potonjim iskopavanjima tijekom 1930-ih pronađeno je još 18 primjeraka, a tijekom 1940-ih još četiri primjerka. Unatoč velikom broju primjeraka, u to vrijeme mu još nije bio dat naziv niti je bio opisan, mada mu je Barnum Brown iz spomenutog muzeja dao neslužben naziv "Tenantosaurus", "žilavi gušter", prema ekstenzivnom sistemu okoštalih tetiva na leđima i repu.
Univerzitet u Yaleu je tijekom 1960-ih započeo ekstenzivna, dugoročna iskopavanja na području zavale Big Horn (formacija Cloverly) u Montani i Wyomingu. Ekspediciju je vodio John Ostrom, čiji je tim otkrio više od 40 novih primjeraka. Slijedeći tu ekspediciju, Ostrom je postao prvi koji je opisao i imenovao tu životinju; nazvao ju je Tenontosaurus, što je neznatna varijacija u izgovoru Brownovog neslužbenog naziva.
Od 1970. je prijavljeno još mnogo primjeraka Tenontosaurusa iz formacije Cloverly, ali i iz ostalih, uključujući formaciju Antlers (Oklahoma), formaciju Paluxy (Texas), formaciju Wayan (Idaho), formaciju Cedar Mountain (Utah) i formaciju Arundel (Maryland).
Klima
U formaciji Cloverly u Montani i Wyomingu ostaci Tenontosaurusa su česti u dvije odvojene jedinice u stijenama: u starijem članu Little Sheep Mudstone (formacija Cloverly, jedinica V) i novijem članu Himes (jedinice VI i VII). Najstariji dio te formacije, konglomerat Pryor, ne sadrži fosile Tenontosaurusa, a oni se pojavljuju samo u najgornjim, najnovijim dijelovima člana Little Sheep Mudstone. Catherine Forster je u jednom članku (1984.) o staništu Tenontosaurusa iskoristila to kao dokaz da bi predložila da se populacija Tenontosaurusa nije pojavila na području Bighorn Basina sve do kasnog perioda u kojem je nastao član Little Sheep Mudstone.
U vrijeme kada se Tenontosaurus prvi put pojavio u Wyomingu i Montani, klima tog predjela je bila suha ili polusuha, sa sezonskim kišnim razdobljima i povremenim sušama. Međutim, u nekoliko milijuna godina klima se promijenila: količina padavina se povećala, a stanište je postalo suptropskog ili tropskog tipa, sa riječnim deltama, naplavnim ravnicama i šumama sa močvarnim uvalama - slično kao i u današnjoj Louisiani, mada su se zbog izraženih perioda suše održala i savanska staništa. Promjena u količini padavina vjerojatno je nastupila zbog napredovanja morskog puta Skull Creek.
Ta dramatična promjena u klimi podudarala se sa povećanjem broja Tenontosaurusa. To pokazuje da je Tenontosaurus bio izuzetno prilagodljiva životinja, koja je dugo opstala unatoč promjenama u staništu.
Ekološka zajednica
U cijeloj formaciji Cloverly Tenontosaurus je bio daleko najčešći kralježnjak, pet puta češći od drugog najčešćeg dinosaura, ankilosaura Sauropelta. U suhom članu Little Sheep Mudstone, Tenontosaurus je jedini dinosaur biljožder i dijelio je životni prostor sa čestim grabežljivcem Deinonychusom kao i sa intermedijarnim vrstama alosauroida i goniofolida. Nakon velike promjene u klimi koja je počela na početku člana Himes, tu regiju su nastanili još neki dinosauri, uključujući rjeđeg ornitopoda Zephyrosaurusa, oviraptosaura Microvenatora, i intermedijarne vrste titanosauriforma i ornitomimida. U tu ekološku zajednicu spadali su i maleni sisar Gobiconodon, kornjače kao što je Glyptops i nekoliko vrsta dvodihalica.
Ishrana
thumb|left|Prednji dio skeleta
Od biljaka koje su bile prisutne u ekosistemu u kojem je živio Tenontosaurus, najvjerojatnije su dominirale paprati, cikasi i možda primitivne cvjetnice. Što se tiče većih biljaka, prisutni su bili četinari i ginkoi. Tenontosaurus se hranio niskim biljkama zato što se odrasla jedinka mogla uspraviti do maksimalno 3 metra. To je ograničavalo Tenontosaurusa, a naročito mladunce, na ishranu papratima i raznim žbunjem. Njegov snažan kljun oblika slova U i nagnute površine zuba za rezanje pokazuju da nije bio ograničen na konzumiranje određenih dijelova biljke. Lišće, drvo, pa možda čak i voće su mogli biti dio njegove ishrane.
Grabežljivci
thumb|T. tilletti sa mladuncima ispred Deinonychusa
Zubi i veliki broj skeleta pticolikog grabežljivog teropoda Deinonychusa često su pronađeni u blizini ostataka vrste Tenontosaurus tilletti. Primjerci Tenontosaurusa su pronađeni u oko 50 nalazišta, a u 14 njih su također pronađeni ostaci Deinonychusa. Prema istraživanju iz 1995. godine, samo šest nalazišta na kojima su nađeni fosili Deinonychusa nisu sadržavala fosile Tenontosaurusa, a ostaci Deinonychusa se rijetko nalaze u blizini drugog potencijalnog plijena, kao što je Sauropelta. Sve u svemu, 20% fosila Tenontosaurusa pronađeno je u blizini Deinonychusa, a nekoliko naučnika je predložilo da to ukazuje na to da je Deinonychus bio glavni predator Tenontosaurusa. Odrasli su Deinonychusi, međutim, bili mnogo manji od odraslih Tenontosaurusa, pa nije baš vjerojatno da bi jedan Deinonychus bio u stanju ubiti potpuno odraslog Tenontosaurusa. Mada su neki naučnici predložili da je on zbog toga morao loviti u čoporu, to gledište se suočava sa nedostatkom dokaza koordiniranog lova, kao i sa dokazima da su Deinonychusi jeli jedni druge, kao i Tenontosauruse. Vjerojatnije je da su Deinonychusi lovili mlade Tenontosaurus i da oni Tenontosaurusima, kada bi ovi dostigli određenu veličinu, ne bi više bili prijetnja, mada su se Deinonychusi još uvijek mogli hraniti strvinom odrasle jedinke. Činjenica da većina ostataka Tenontosaurusa pronađenih sa Deinonychusima pripada neodraslim jedinkama podržava takvo gledište.
Razmnožavanje
Prisustvo medularnog koštanog tkiva u bedrenoj i goljeničnoj kosti jednog primjerka ukazuje na to da su Tenontosaurusi koristili to tkivo, koje se danas može naći samo kod ptica, za razmnožavanje. Osim njega, to tkivo pronađeno je samo još kod Tyrannosaurusa i Allosaurusa, dva teropoda. Budući da su se teropodi vrlo rano odvojili od linije u koju je spadao Tenontosaurus, to ukazuje na to da su svi dinosauri stvarali medularno tkivo. Jedinka Tenontosaurusa koja je imala medularno tkivo nije bila potpuno odrasla kada je uginula, što znači da su te životinje dostizale spolnu zrelost prije nego što bi dostigle punu veličinu.
Saccharomyces cerevisiae
S. cerevisiae ćelije su kružnog do ovalnog oblika, 5–10 mikrometara u prečniku. On se reprodukuji procesom deobe koji je poznat kao okuliranje.
Teudis
Teudis je bio vizigotski kralj u Hispaniji od 531. do 548.
Nakon smrti Amalariha, poslednjeg izdanka Balti dinastije, ostrogotski velikaš i bivši vojskovođa Teodorika Velikog bio je izabran za kralja. On je preselio vizigotsku prestonicu iz Narbona u Barselonu.
Godine 548. ubio ga je novi pretendent na vizigotski presto, Teudigisil, u palati u Barseloni.
Keyesport, Illinois
Kisport je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 421, što je 60 (-12,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Jardín, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Žene u ranom hrišćanstvu
thumb|300px|[[Freska Pavla i Tekle iz 6. veka, u pećini pored Efesa. Tekla i Pavle su prikazani kao jednake apostolske ličnosti. Oboje su iste veličine i ikonografski jednake važnosti. Oboje imaju podignute ruke u gestu podučavanja. Neko je kasnije iskopao oči i podignutu ruku Tekle, kako bi naglasio da muškarac ima apostolski autoritet a žena je zaslepljena i ućutkana. ]]
Žene u ranom hrišćanstvu su igrale bitnu ulogu, koja se vremenom umanjivala kako je patrijarhat jačao u pokretu. U najranijim godinama hrišćanski pokret je pokazivao izrazitu otvorenost prema ženama.
Za razliku od nekih drugih učenja tog vremena, Isusova poruka je posebno privukla žene. Isus je objavljivao dolazak carstva Božijeg, u kome neće biti nepravde, patnji ni zla, u kome će svi biti ravnopravni. To se pokazalo kao posebno privlačna poruka za one koji su u tom periodu bili podređeni, uključujući i žene. Neki od prvih protivnika među Helenima, uključujući Celza, ocrnili su tu hrišćanstvo tvrdeći kako je načinjeno uglavnom za one nižeg statusa: decu, robove i žene.
Tokom 2. veka, razvila dva potpuno različita modela odnosa među polovima u hrišćanskim zajednicama. Neke zajednice (nazvane gnostičkim) naglašavaju važnost žena i priznaju im da bitnu ulogu u crkvi, dok druge (nazvane ortodoksnim) smatraju da žene treba da ćute i da budu potčinjene muškarcima. S tim je povezano i shvatanje Boga: gnostici su opisivali Boga i ženskim i muškim atributima, a princip jednakosti muškaraca i žena primenjivali na društvene i političke strukture svojih zajednica. Ortodoksni su opisivali Boga isključivo muškim atributima, i zagovarali prevlast muškaraca nad ženama kao božanski utvrđen poredak stvari.
Podržavljenjem hrišćanstva u 4. veku i potiskivanjem heterodoksnih struja, patrijarhalni odnos prema ženama je preovladao u narednim stolećima.
Žene u Isusovoj zajednici
thumb|Isus i [[Fotina Samaritanka raspravljaju o teologiji kraj bunara]] thumb|[[Marija Magdalena, koju pravoslavna crkva smatra ravnoj apostolima.]] Sam Isus nije razdvajao muškarca i ženu. Štoviše, on je kršio jevrejske običaje time što je otvoreno razgovarao sa ženama i uključio ih među svoje pratioce. Naime, ženama u jevrejskim zajednicama je bilo uskraćeno aktivno učešće u bogosluženju, obrazovanju i društvenom i političkom životu izvan porodice. U ranim hrišćanskim spisima se pominju brojne Isusove učenice i sledbenice, među kojima su: Saloma, Marija Magdalena, Marija Kleopova, Marta, Jovana, Suzana, Arsinoja i druge.
Luka daje podatak da je grupa žena bez prestanka sledila Isusa na njegovom putovanju. One su otišle za njim, ostavljajući kuće, porodice, rođake, svoja sela, svakodnevni život – i ostale s njim, slušajući, pričajući, putujući, pružajući dobra i služeći, ukratko živeći s njim. Lukino jevanđelje pominje imenom tri žene – Marija Magdalena, Jovana i Suzana - kao i „mnoge druge“:
Ženske učenice su sledile Isusa na kraju sve do krsta, gde su ga, kao jedini verni svedoci, gledale kako umire. Iako hrišćanska crkva ni jednu od ovih žena ne ubraja u apostole, najviši ugled među njima uživa Marija iz Magdale koju pravoslavna crkva smatra ravnoj apostolima. Apokrifni spis Sofija Isusa Hrista pominje Isusovih "dvanaest učenika i sedam žena" koji su ga sledili i nakon uskrsnuća:
Spis prenosi i da je Spasitelj rekao učenicima: „''Dadoh vam vlast nad svim stvarima kao deci Svetlosti [ne sinovima! M.V.]''...“
Žene u hrišćanstvu 1. veka
Deset do dvadeset godina posle Isusove smrti neke žene su držale vodeće položaje u lokalnim hrišćanskim grupama, kao proročice, učiteljice i propovednice; a muški i ženski hrišćani su zajedno sedeli prilikom bogosluženja. Djela Apostolska opisuju zajedničku molitvu prvih hrišćana:
thumb|[[Pedesetnica, silazak Duha na apostole, 50 dana nakon Isusovog uskrsnuća.]]
Muškarci i žene su boravili zajedno, a ispovest se vršila javno, pred celom zajednicom. Ovi prvobitni hrišćani su živeli zajedno u zajednici dobara koja se često naziva hrišćanski komunizam:
Prilikom obreda uvođenja u hrišćanstvo osoba koja je predsedavala po ritualu je izjavljivala da »u Hristu ... nema ni muškog ni ženskog«. Pavle u Poslanici Galaćanima navodi tu izreku koje spada u raniju tradiciju i odobrava rad žena koje on priznaje kao đakone i saradnike. Pavlove poslanice pružaju obilje dokaza da su žene igrale istaknutu ulogu u crkvama Pavlovog vremena. Na kraju poslanice Rimljanima, on šalje pozdrave raznim članovima rimske zajednice (poglavlje 16). Pavle tu, na primer, pominje Febu, koja je đakonesa (ili sveštenica) u crkvi u Cenkri i pokroviteljka samog Pavla, kojoj on poverava zadatak da odnese njegovu poslanicu u Rim (stihovi 1-2). I tu je Priska, koja je zajedno sa svojim mužem Akvilom odgovorna za misionarski rad među neznabošcima i koja izdržava hrišćansku zajednicu u svojoj kući (stihovi 3-4; zapaziti da se ona pominje prva, a ne muž). Tu je Marija, Pavlova koleginica koja radi među Rimljanima (st. 6); tu su takođe i Trifena, Trifoza i Persis, žene koje Pavle naziva svojim „saradnicama" u evanđelju (st. 6, 12). A tu su i Julija i majka Rufusova i Nerejeva sestra, koje sve izgleda imaju istaknut položaj u društvu (stihovi 13, 15). A najupečatljivije od svega je što on pozdravlja jednu ženu, Juniju, kao istaknutog apostola, starijeg od njega u pokretu.
Žene u hrišćanstvu 2. veka
thumb|250px|Freska [[Gozba ljubavi|gozbe ljubavi u rimskim katakombama (ženska osoba drži podignut putir).]]
Uprkos društvenoj aktivnosti žena u najranijoj fazi hrišćanstva, većina ortodoksnih hrišćanskih crkvi u 2. veku protivila se težnji ka jednakosti muškaraca i žena. Sredinom drugog veka — u vreme borbe sa gnostičkim hrišćanima — pravoverne zajednice su počele da uvode odvajanje žena od muškaraca prilikom bogosluženja. Krajem drugog veka učešće žena u bogosluženju bilo je izričito osuđivano: grupe u kojima su žene i dalje bile na vodećim položajima žigosane su kao jeretičke.
Iako od 2. veka u katoličkoj crkvi žene nisu imale ulogu proroka, sveštenika i episkopa, one su zauzimale istaknuta mesta u raznim ranohrišćanskim zajednicama. Markion je izazvao gnev pravovernih savremenika postavljanjem žena na položaje sveštenika i biskupa ravnopravno sa muškarcima. Gnostička učiteljica Markelina putovala je u Rim kao predstavnik karpokratske grupe i "odvela mnoge pogrešnim putem." Ona se pozivala na izravnu predaju unazad do Marije, Marte i Salome. Novo proroštvo, nazvano i montanizam, masovni hrišćanski pokret iz druge polovine 2. veka, je imalo dve žene, Prisku i Maksimilu, za osnivačice pokreta. U njihovim crkvenim općinama žene su bile u redovima klera, ne samo kao đakonise (što je bilo i u ostaloj Crkvi) nego i kao prezbiteri i biskupi. U gnostičkim grupama, kao što je bila valentinska, žene su smatrane ravne muškarcima; neke su bile poštovane kao proroci; druge su radile kao učitelji, putujući propovednici, iscelitelji, sveštenici, možda čak i biskupi.
Izuzetak pravovernom pravilu predstavlja stav poštovanog oca crkve, Klementa iz Aleksandrije. Klement piše u Egiptu oko 180. godine, a njegovi radovi pokazuju kako se elementi gnostičkog mišljenja mogu uklopiti u pravoverno učenje. Klement opisuje Boga muškim i ženskim atributima, a opisujući ljudsku prirodu, kaže:
Podstičući žene da učestvuju sa muškarcima u životu zajednice, Klement daje spisak žena čijim se dostignućima divi, u kojem se nalaze Judita, koja je uništila neprijatelja Izraela, kraljica Ester, koja je spasla narod od genocida, Arignota, spisateljica, Temista, epikurejski filozof, i mnoge druge slavne filozofskinje, pesnikinje i slikarke.
Međutim, Klementovo zalaganje da crkva prihvati ženski element i aktivno učešće žena, nije naišlo na prihvatanje. Većina je prihvatila stav Klementovog savremenika Tertulijana:
Ovakvo mišljenje je nastavilo da preovladava u većini hrišćanskih crkava u narednim vekovima.
Rasprave u literaturi 2. i 3. veka
Krajem 2. veka, pitanje položaja žena u hrišćanstvu se pokazalo "eksplozivno sporno". Sukobljene strane (ortodoksni i gnostici) su pribegle pisanju polemičke literature, koja navodno potiče od apostolskih vremena, tvrdeći da iznose prave apostolske poglede o toj temi.
Evanđelje po Mariji iz 2. vijeka, jedino sačuvano ranohrišćansko evanđelje pisano u ime žene, sadrži sukob Marije s Petrom, scenarij koji također nalazimo u Evanđelju po Tomi, Pistis Sofiji i Evanđelju po Egipćanima. Apokrifni hrišćanski tekstovi su kroz sukob Marije i Petra opisivali sukob žena vjernica sa vođama ortodoksne zajednice koji su smatrali Petra svojim predstavnikom. Nakon što Petar ismeva Marijinu tvrdnju da je videla uskrslog Isusa i da joj je otkrio tajno učenje, Levi se uključuje kako bi posredovao u raspravi:
thumb|[[Evanđelje po Mariji iz 2. vijeka, jedino sačuvano evanđelje pisano u ime žene.]]
Pistis Sofia također sadrži raspravu između Petra i Magdalene. Petar se žali Isusu da Marija istiskuje zakonit prioritet Petra i apostola. On podstiče Isusa da je ućutka, ali biva prekoren. Isus odgovara da koga god Duh nadahnjuje, božanski je određen da govori, bilo da je muškarac ili žena.
Crkveni vođi su na ovu literaturu uzvraćali navodnim »apostolskim« pismima i dijalozima koji su tvrdili suprotno. Najčuveniji primeri su pseudo-Pavlova pisma (Timotiju I i II, Kološanima i Efežanima) kojima »Pavle« zahteva da se žene potčinjavaju muškarcima. Poslanica Titu u Pavlovo ime daje uputstva za izbor biskupa, koja potpuno isključuju žene. I bukvalno i figurativno, biskup treba da bude otac kongregacije, kome se žena i deca potčinjavaju. Početkom 3. veka hrišćanska crkva je kanonizovala pseudo-Pavlovo pismo Timotiju, koje naglašava antifeministički pogled:
Pravoverni su takođe prihvatili kao Pavlova i pisma Kološanima i Efežanima, koja naređuju da se žene »u svemu pokoravaju muževima«. Krajem drugog ili početkom 3. veka, u pravovernim zajednicama se pojavio Apostolski crkveni red koji opisuje kako Isusovi učenici raspravljaju o spornim pitanjima. U prisustvu Marije i Marte, Jovan navodno izjavljuje da Isus nije pružio hleb i putir ženama (»ovo je moje telo i moja krv«), nakon čega se muški učenici slažu da zbog toga nijednoj ženi ne bude dozvoljeno da postane sveštenik.
Neki proučavaoci smatraju da su izvorni novozavetni rukopisi tokom prepisivanja često menjani kako bi ograničili ulogu žena i umanjili njihov značaj za hrišćanski pokret.
Zatezni vijak
400px|mini|desno|Mali zatezni vijak ili zatezna spojka (80 mm)
Zatezni vijak ili zatezna spojka je vijak koji služi za spajanje i podešavanje dužine i napetosti zateznih štapova ili užeta. Za tu svrhu ima na jednom kraju desni, a na drugom lijevi navoj.
Dragan Kićanović
Dragan Kićanović (Čačak, 17. avgust 1953) je bivši jugoslovenski košarkaš. Igrao je na poziciji beka.
Reprezentacija
Za reprezentaciju Jugoslavije je debitovao 1973. u prijateljskoj utakmici sa Sovjetskim Savezom, koju je Jugoslavija dobila 77:67. Osvojio je zlatnu medalju na Evropskim prvenstvima 1973, 1975, 1977, srebrnu medalju na 1981. i bronzane medalje 1979. Osvojio je Balkanska prvenstva u košarci 1973, 1974, 1975 i 1976. Sa Svetskih prvenstava ima zlatnu medalju sa Svetskog prvenstva 1978. u Manili, srebrnu sa Prvenstva sveta 1974. u Portoriku i bronzanu medalju sa Prvenstva sveta 1982. u Kaliju, Kolumbija. Osvojio je zlatnu medalju na Olimpijskim igrama 1980. u Moskvi, međutim nije lično primio medalju, pošto je finalnu utakmicu protiv Italije završio u bolnici, nakon što ga je teško povredio italijanski centar Dino Menegin nekoliko sekundi pre kraja utakmice. Medalju je umesto njega primio Zoran Slavnić. Za reprezentaciju je odigrao ukupno 211 utakmica i postigao 3290 poena.
1982. godine je primio zlatnu značku Sporta, nagradu za najboljeg sportistu u Jugoslaviji.
Funkcioner
Nakon košarkaške karijere postao je direktor Partizana u vreme najvećih uspeha ovog kluba. Jedno vreme bio je ministar sporta u Vladi Srbije, a potom predsednik JOK-a.
Valjni ležaj
Valjni ležaj je strojni dio koji omogućuje, slično kao i klizni ležaj, vođenje pokretnih strojnih dijelova (osovina, vratilo), umetnutih u odgovarajuće kućište. Sastavljeni su od unutarnjeg i vanjskog prstena (ili ploče kod aksijalnih ležajeva), između kojih se u odgovarajuće oblikovanom kavezu vrte valjna tijela. Među valjnim tijelima prevladava trenje valjanja. Valjni ležajevi mogu istovremeno prenositi radijalno i aksijalno opterećenje, samo radijalno ili samo aksijalno opterećenje. Obzirom na opterećenje koje prevladava razlikuju se radijalni i aksijalni valjni ležajevi. Valjna tijela su jednostavnih geometrijskih oblika, vođena u kavezu koji sprječava njihov međusoban dodir, a istovremeno su jednakomjerno raspoređena po obodu ležaja.
Prednosti i nedostaci valjnih ležaja
Valjni ležajevi imaju, u usporedbi s kliznim ležajevima, slijedeće prednosti:
Nedostaci valjnih ležajeva su:
Radijalni valjni ležajevi
mini|desno|200px|Jednostavni kuglični ležaj mini|desno|200px|Samopodesivi kuglični ležaj mini|desno|200px|Valjkasti ležaj mini|desno|200px|Stožasti ili konični ležaj mini|desno|200px|Igličasti ležaj mini|desno|200px|Aksijalni valjkasti ležaj Radijalni valjni ležajevi su u osnovi namijenjeni za prenošenje radijalnih opterećenja, iako neke izvedbe omogućavaju i prijenos aksijalnih opterećenja. Međusobno se razlikuju prije svega prema obliku valjnih tijela. U praksi se najviše upotrebljavaju kuglični ležajevi u kojima su valjna tijela kuglice.
Jednostavni kuglični ležajevi
Jednostavni kuglični ležajevi standardizirani su prema ISO 15, DIN 625 i HRN M C3.600. Dopuštaju velike brzine vrtnje, te su primjereni za prenošenje obostranih radijalnih i aksijalnih opterećenja. S obzirom da imaju povoljnu cijenu, u praksi su to najčešće korišteni valjni ležajevi. Izrađuju se u jednorednoj ili dvorednoj izvedbi. Jednoredni kuglični ležajevi su kruti, nerastavljivi radijalni ležajevi u kojima su valjna tijela (kuglice) vođena u dubokim utorima u unutarnjem i vanjskom prstenu ležaja. Imaju približno jednaku radijalnu i aksijalnu nosivost, a od svih vrsta ležajeva najprimjereniji su za najviše brzine vrtnje. Dvoredni kuglični ležajevi imaju, u usporedbi s jednorednima, veću radijalnu nosivost, ali dopuštaju nešto manje brzine vrtnje. U zadnje vrijeme se sve manje upotrebljavaju jer su ih u praksi skoro u potpunosti zamijenili dvoredni kuglični ležajevi s kosim dodirom.
Samopodesivi kuglični ležajevi
Samopodesivi kuglični ležajevi su standardizirani prema ISO 15, DIN 630 i HRN M. C3.68. Imaju kutnu pokretljivost, pa su zato neosjetljivi na kutna odstupanja i savijanje vratila. Optimalna unutarnja konstrukcija osigurava malo trenje valjnih površina, veću nosivost i dugi životni vijek ležaja. Izrađuju se s valjkastim i stožastim provrtom s nagibom 1:12.
Kuglični ležajevi s kosim dodirom
Kuglični ležajevi s kosim dodirom standardizirani su prema ISO 15, DIN 628 i HRN M.C3.621. Optimalna unutarnja konstrukcija osigurava veliku točnost vrtnje, veliku nosivost u radijalnom i jednom (jednoredni i dvoredni s T-rasporedom) ili oba (dvoredni) aksijalna smjera, velike brzine vrtnje i miran hod. Aksijalna nosivost ležaja raste s kutom dodira između kuglice i prstenova ležaja. Jednoredni kuglični ležajevi s kosim dodirom imaju kut dodira 40°, nerastavljivi su i dopuštaju velike brzine vrtnje. Na raspolaganju su u dvije izvedbe - normalnoj i univerzalnoj. Dok su ležajevi normalne izvedbe primjereni za uležištenja u kojima je za svaki oslonac potreban samo jedan ležaj koji prenosi aksijalno opterećenje samo u jednom smjeru, ležajevi univerzalne izvedbe predviđeni su za uležištenje dvaju ili više ležajeva zajedno u nizu, s proizvoljnim međusobnim rasporedom.
Valjkasti ležajevi
Valjkasti ležajevi su standardizirani prema DIN 5412 i HRN M.C3.631 do 642. Geometrija dodira između valjaka i prstenova ležajeva poboljšana je takozvanim logaritamskim profilom dodira, koji omogućuje optimalno podmazivanje i pravilno kretanje kotrljajućih tijela. Posljedica toga je duži životni vijek, pouzdaniji rad i manja osjetljivost na odstupanja od idealnih odnosa. Izrađuju se u jednorednoj ili dvorednoj izvedbi. Jednoredni valjkasti ležajevi mogu biti s kavezom ili bez. Prvi imaju valjke vođene u kavezu, koji je pričvršćen na jednom od prstenova ležaja. Prsten ležaja s pričvršćenim kavezom odvojiv je skupa s valjcima od drugog prstena, što omogućuje jednostavnu ugradnju i rasklapanje ležajeva. Općenito, ovi ležajevi prenose velika radijalna opterećenja, a primjereni su i za velike brzine vrtnje.
Osnovne izvedbe nisu primjerene za dodatna aksijalna opterećenja, ali s odgovarajuće oblikovanim prstenima ovi ležajevi mogu prenositi mala opterećenja i u aksijalnom smjeru. Jednoredni valjkasti ležajevi bez kaveza imaju povećan broj valjaka što omogućuje izradu vrlo kompaktnih sklopova s ležajevima. Odlikuju se malom visinom poprečnog presjeka, u usporedbi sa širinom (malen prostor za ugradnju), te su primjereni za vrlo velika radijalna opterećenja. Slaba strana su im nešto manje dopuštene brzine vrtnje. Dvoredni valjkasti ležajevi se izrađuju se u pravilu bez kaveza i imaju slična svojstva kao i jednoredni ležajevi, osim što su primjereni za još veća vanjska opterećenja.
Stožasti ili konični ležajevi
Stožasti ležajevi su standardizirani prema DIN 720 i HRN M.C3.735. Mogu istovremeno prenositi radijalno i aksijalno opterećenje. Obično se izrađuju u jednorednoj izvedbi, a aksijalna opterećenja mogu prenositi samo u jednom smjeru. Ako aksijalne sile djeluju u oba smjera, potrebno ih je pri ugradnje namjestiti zrcalno u odnosu jednog prema drugom. Ležajevi su rastavljivi i omogućuju odvojenu ugradnju unutarnjeg prstena s valjnim vijencem i vanjskog prstena.
Bačvasti ležajevi
Bačvasti ležajevi su standardizirani prema DIN 635 i HRN M. C3.651 do 657. Slično kao i samopodesivi kuglični ležajevi, kutno su pokretljivi i zato neosjetljivi na kutno odstupanje vratila, ali u usporedbi s njima imaju višu nosivosti u radijalnom i u aksijalnom smjeru. Bačvasti ležajevi su općenito ležajevi upotrebljivi za velika opterećenja.
Igličasti ležajevi
Igličasti ležajevi su standardizirani prema ISO 1206 (DIN 617). Valjna tijela su valjci manjih promjera (iglice) koji osiguravaju relativno veliku nosivost unatoč malim poprečnim presjecima. Izrađuju se s unutarnjim prstenom ili bez njega, a primjereni su svugdje tamo gdje je u radijalnom smjeru na raspolaganju malo prostora za ugradnju. Igličasti ležajevi s unutarnjim prstenom su upotrebljivi za uležištenja kod kojih nije moguće ili nije ekonomski opravdano kaljenje i brušenje vratila. Igličasti ležajevi bez unutarnjeg prstena predstavljaju optimalno rješenje za uležištenja kod kojih je vratilo moguće kaliti i brusiti. Jedni i drugi su primjereni samo za radijalna opterećenja.
Aksijalni valjni ležajevi
Aksijalni valjni ležajevi u pravilu prenose samo velika aksijalna opterećenja. Između sebe se razlikuju prema obliku valjnih tijela.
Aksijalni kuglični ležajevi
Aksijalni kuglični ležajevi su standardizirani prema ISO 104 (DIN 711) i HRN M.C3.701/705. Mogu prenositi samo aksijalna opterećenja. Izrađeni su kao jednoredni ili dvoredni ležajevi. Prvi prenose aksijalna opterećenja u jednom, a drugi u oba smjera. Jedni i drugi dopuštaju relativno velike brzine vrtnje. Ležajevi su rastavljivi što omogućuje odvojenu ugradnju pojedinih sastavnih dijelova i time lakšu ugradnju.
Aksijalni valjkasti ležajevi
Aksijalni valjkasti ležajevi imaju vrlo jednostavan oblik i građu. Sastavljeni su od dviju ravnih podloški za ležajeve između kojih je aksijalni vijenac kotrljajućih tijela. Mogu prenositi samo aksijalna opterećenja u jednom smjeru, a stvaraju uležištenja koja su neosjetljiva na udare i zahtijevaju malo prostora. Ležajevi su rastavljivi, pa se svi dijelovi mogu ugraditi odvojeno. Upotrebljavaju se prvenstveno tamo gdje je nosivost aksijalnih kugličnih ležajeva premala.
Aksijalni igličasti ležajevi
Aksijalni igličasti ležajevi stvaraju kruta uležištenja, neosjetljiva na udarce, koja mogu prenositi velika jednosmjerna aksijalna opterećenja, a trebaju najmanje prostora za ugradnju u aksijalnom smjeru. Za tračnice aksijalnog igličnog vijenca u tim ležajevima mogu se upotrijebiti i čeone površine strojnih dijelova, čime se dodatno ušteđuje na prostoru.
Aksijalni bačvasti ležajevi
Aksijalni bačvasti ležajevi su standardizirani prema DIN 728 i HRN M.C3.711/715. Tračnice su im postavljene koso na os ležaja, zbog čega mogu, osim aksijalnih, prenositi i radijalna opterećenja. Ležajevi su kutno pokretljivi, te zato neosjetljivi na kutno odstupanje vratila.
Dinamička nosivost ležaja
Dinamička nosivost je kriterij nosivosti pri odabiru dinamički opterećenih ležajeva, odnosno ležajeva kod kojih je prisutna rotacija pod opterećenjem. Ona se određuje na osnovi vijeka trajanja ležaja. Naime, na stazama valjanja pojavljuju se nakon izvjesnog vremena, ovisno o visini opterećenja, inicijalne pukotine kao prvi znakovi zamora materijala. Rasipanje vremena do pojave zamora materijala (rasipanje vijeka trajanja) je vrlo veliko i kreće se u rasponu od 1:30 do 1:40, kao i kod ostalih ispitivanja na zamor. Ovo je ponajviše uzrokovano neizbježnim razlikama u promjerima valjnih tijela (mjerna tolerancija), što izaziva nejednoliku raspodjelu pritisaka na njih. Utječe još veličina vanjskog promjera ležaja, kvalitet površinske obrade, promjenjivost vanjskog opterećenja i drugo.
Utjecaj svih ovih čimbenika nemoguće je računski obuhvatiti. Zato se niti ne može odrediti trajnost pojedinog ležaja, već je ona definirana kao nominalna trajnost temeljem vjerojatnosti dobivene iz rezultata velikog broja pokusa: nominalna trajnost valjnog ležaja je onaj ukupni broj okretaja kojeg dostigne ili premaši 90 % ležaja jedne serije podvrgnutih istim uvjetima pogona. Pojmom pogonske čvrstoće, kaže se: nominalna trajnost valjnog ležaja pri određenom, konstantnom opterećenju, je broj ciklusa kontaktnih naprezanja za vjerojatnost preživljavanja 90 %, iz jednadžbe ove (preuređene) Woehlerove krivulje za vjerojatnost preživljavanja od 90 %.
Dinamička nosivost valjnog ležaja je ono ekvivalentno dinamičko opterećenje pri kojem nominalni vijek trajanja iznosi milijun okretaja. Pri tome se pretpostavlja da je opterećenje konstantno po smjeru i po veličini i da djeluje centralno na ležaj. Kod projektiranja potrebno je, za poznati vijek trajanja, odrediti dinamičku nosivost ležaja, na osnovu koje će se, iz kataloga proizvođača, odabrati odgovarajući ležaj s najmanje tolikom nosivošću. Ako se proračun nosivosti (trajnosti), želi provesti s većom pouzdanošću, npr. 99,9 % umjesto s 90 %, tada se, za poznatu srednju vrijednost i standardnu devijaciju graničnih opterećenja (ako je dostupno npr. iz kataloga proizvođača), uz pomoć tablica jedinične normalne razdiobe, može odrediti zamjenska, u ovom slučaju manja, dinamička nosivost. mini|desno|200px|Oštećenje zadnjeg stožastog ležaja bicikla, nastalo zbog točkaste korozije uslijed vlage, neodgovarajućeg podmazivanja i zamora materijala uslijed čestog udarnog opterećenja.
Ekvivalentno dinamičko opterećenje ležaja
U većini slučajeva opterećenja valjnih ležajeva nisu jednaka onima pri kojima su ležajevi ispitivani. Zbog toga je potrebno izračunati ekvivalentno dinamičko opterećenje ležaja. Ono je određeno kao zamišljeno, po veličini i smjeru konstantno, radijalno ili aksijalno opterećenje koje ima jednak utjecaj na životni vijek ležaja kao i opterećenje koje stvarno djeluje. Za radijalne ležajeve koji prenose samo radijalno opterećenje i za aksijalne ležajeve koji prenose samo aksijalno opterećenje, ekvivalentno dinamičko opterećenje ležaja jednako je stvarnom (radijalnom ili aksijalnom) opterećenju.
Označavanje valjnih ležajeva
Osnovna oznaka valjnih ležajeva je sastavljena prema DIN 623 od odgovarajuće kombinacije brojeva i slova:
Acequia, Idaho
Asekija je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 124, što je 20 (-13,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dragutin Šurbek
Dragutin Šurbek (Zagreb, 8. kolovoza 1946. - Zagreb, 15. srpnja 2018.) je hrvatski stolnotenisač i trener.
Životopis
Sa stolnim je tenisom u dodiru od 1961., kad je bio u Senti u eksperimentalnoj školi za vrijeme praznika, gdje se je školovao kod Vilima Harangoza. 1964. je postigao svoj prvi veliki međunarodni uspjeh, postavši prvakom Balkana 1964., a godinu poslije postao je državnim prvakom. Bio je poslije višestruki svjetski i europski prvak u parovima, te pojedinačni prvak Europe. U svojoj impresivnoj karijeri osim spomenutih naslova prvaka osvojio je i impozantan broj srebrnih i brončanih medalja na velikim natjecanjima, gdje je u razdoblju od 20-tak godina u periodu od sredine 1960-tih pa do sredine 1980-tih godina posebno s partnerom iz reprezentacije Antunom Stipančićem ali i drugim igračima i igračicama dominirao europskim i svjetskim stolnim tenisom. Uspješan je bio i na klupskom planu gdje je također višestruki europski prvak.
Igrao je za Poštar, Grafičar (klub koji se je poslije zvao Vjesnik i Večernji list). Budući da je bio reprezentativcem nije smio ići igrati u inozemstvo prije 30. godine. Kad je stekao uvjete, otišao je igrati u Njemačku. Kad se Hrvatska osamostalila, vratio se je u Hrvatsku gdje je igrao u Vodovodu iz Osijeka, Industrogradnji, Signotehni i Mašinocommerceu. Poslije se je opet vratio u Njemačku gdje je igrao za Glünde. Nakon prestanka igračke karijere, kandidirao seje za izbornika hrvatske stolnoteniske reprezentacije.
Igrao je za jugoslavensku i nakon osamostaljenja Hrvatske za Hrvatsku, u kojoj je igrao zajedno sa sinom. Za Hrvatsku je u paru s Zoranom Primorcem osvojio srebro u parovima na Mediteranskim igrama 1993. godine u Languedoc-Roussilonu.
Dragutin Šurbek je danas ugledni stolnoteniski trener i predsjednik Hrvatskog stolnoteniskog saveza.
San Pietro, Brescia
San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1141 m.
Atentat na Johna F. Kennedyja
Međutim, američka javnost, dijelom i zbog toga što je bila šokirana ubistvom mladog, karizmatskog i popularnog vođe, a dijelom zbog niza nerazjašnjenih okolnosti vezanih uz atentat, nije prihvatila tu verziju događaja. 1970-ih je posebni kongresni odbor donio zaključak kojim se odbacuju nalazi Warrenove komisije. Kasnija naučna i historijska istraživanja su, međutim, djelomično potvrdila sporne Warrenove zaključke. Usprkos toga, atentat je već decenijama predmet brojnih teorija zavjere, kojima je svoj doprinos dao i Hollywood sa filmovima na temu atentata. Zbog toga, kao i uticaja na popularnu kulturu u SAD i ostatku svijeta, atentat na Kennedyja se smatra jednim od najdramatičnijih i najšokantnijih događaja u 20. vijeku, odnosno jednim od najpoznatijih atentata u historiji uopće.
Događaji pred atentat
thumb|desno|250px|Ruta Kennedyjeve predsjedničke kolone
Kennedy se na posjet Dallasu odlučio iz unutrašnjopolitičkih razloga, odnosno u svrhu priprema za predsjedničke izbore 1964. godine. Cilj je bio od lokalnih pristaša i simpatizera prikupiti financijska sredstva za kampanju, svojim autoritetom pomiriti zavađene frakcije u tamošnjoj Demokratskoj stranci, odnosno poboljšati izborne izglede u državi Teksas gdje je na izborima 1960. jedva pobijedio, a u samom Dallasu izgubio. Posjet je utanačen 6. juna 1963. kada su se Kennedy i njegov potpredsjednik Lyndon B. Johnson u gradu El Paso sreli sa Johnom Connallyjem, guvernerom Teksasa. Javnost je o posjetu obaviještena u septembru 1963. a 18. novembra su utanačeni i njegovi detalji, uključujući i vožnju kroz grad - odnosno rutu predsjedničke kolone o kojoj je također obaviještena javnost.
24. oktobra 1963. je u Dallas došao Adlai Stevenson, tadašnji američki ambasador u Ujedinjenim narodima kako bi proslavio 18. godišnjicu te organizacije. Tom prigodom su ga fizički napali demonstranti, pripadnici radikalne desnice koji su se protivili članstvu SAD u UN. Stevenson se bojao da bi Kennedy mogao imati slične neugodnosti te ga je upozorio da ne dolazi u Dallas. Kennedy je takva upozorenja odbacio, ali je Jesse Curry, šef dallaske policije, odlučio uvesti dodatne mjere sigurnosti, odnosno povećati broj policajaca na ulicama, te čak regrutirao civilne dobrovoljce kako bi patrolirali gradom i dojavljivali o sumnjivim aktivnostima protiv predsjednika.
Kennedyjev posjet Teksasu je trebao trajati četiri dana - dva dana je bilo predviđeno za javne aktivnosti, a vikend za odmor na Johnsonovom ranču u Johnson Cityju. Posjet je započeo u četvrtak 21. novembra, te je tokom njega Kennedy održao govor u Zrakoplovnoj školi u San Antoniju, zatim još jedan govor na Univerzitetu Rice u Houstonu, te prenoćio u hotelu Texas u Fort Worthu. Sljedeće jutro je održao govor u Trgovačkoj komori Fort Wortha. Potom se ukrcao u predsjednički avion kojim je doletio u Dallas.
Ражањ (место)
Ражањ је насеље у Србији у општини Ражањ у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 1537 становника (према попису из 1991. било је 1370 становника).
Atentat na Johna F. Kennedyja
Događaji pred atentat
Avion se spustio na aerodrom Love Field u 11:40 po lokalnom vremenu. Bilo je planirano da odatle ode u Trgovački centar Trade Mart gdje bi ručao i održao govor, a popodne je trebao održati još jedan govor u gradskom vijeću Austina. Na Love Fieldu se formirala predsjednička auto-kolona koju je sačinjavalo šest vozila - u prvom i trećem su se nalazili pripadnici policije na čelu sa Curryjem te Tajne službe; drugo vozilo je bila predsjednička limuzina SS-100-X u kome su bili Kennedy, njegova supruga Jacqueline, guverner Conally i njegova supruga Nellie te dva agenta Tajne službe, uključujući vozača. U četvrtom vozilu je bio potpredsjednik Johnson, njegova supruga Lady Bird, senator Ralph Yarborough i dva agenta Tajne službe, Posljednja dva vozila su bila napunjena pripadnicima novinarskog zbora koji je pratio predsjednika na njegovim putovanjima.
Iako je posjet predsjednika mnoge građane privukao na ulice, od njih nije bilo nikakvih neugodnosti. Mnoštvo koje se okupilo je predsjednika dočekali s vidljivim izrazima oduševljenja. Kennedy je čak dva puta naredio da se kolona zaustavi kako bi mogao izaći i rukovati se s nekim od građana, uključujući i nekoliko katoličkih redovnica.
Ражањ (место)
Природне одлике
Удаљен је од Београда око 180 километара. Кроз ову варошицу протиче Ражањска река, која извире на оближњој планини Буковик, улива се у Јужну Мораву и има називе Варошка, Ражањска, Мађерачка река, вековима уназад.
Историја
Кроз Ражањ је некада пролазио чувени римски друм чији остаци постоје и данас – Виа Милитарис. У овом месту смештено је око стотинак домова са око 1200 људи. Из римског периода познатији је као Арсена (оружница) и. Раније је постојао срез ражањски, којем је припадала целокупна територија садашње општине Ћићевац као и два села општине Алексинац (Делиград и Јасење). Ражањ је једна од најнеразвијених општина у Србији. Припада Нишавском округу и граничи се са општинама Алексинац, Соко Бања, Бољевац, Параћин, Ћићевац и Крушевац.
Atentat na Johna F. Kennedyja
Atentat
Predsjednička kolona se u 12:30 nalazila u ulici Elm Street, jugoistočno od zgrade Teksaškog skladišta školskih knjiga, kada su ispaljena najmanje tri hica iz puške. Jedan od njih je pogodio Kennedyja u vrat, probivši mu dušnik. Connally je također teško ranjen, pogođen metkom koji mu je probio pluća. Na hice je prvi reagirao Clint Hill, agent Tajne službe iz trećeg automobila u koloni; on je iskočio kako bi došao do predsjedničke limuzine i pokušao zaštititi predsjednika. U međuvremenu je metak iz puške pogodio Kennedyja u glavu, poprskavši unutrašnjost limuzine krvlju i dijelovima njegovog mozga. U tom se trenutku Jacqueline Kennedy nagnula iz vozila; njen čin se tumačio pokušajem bijega i sklanjanja od atentatora, ali je ona kasnije tvrdila da samo želi dohvatiti dijelove Kennedyjevog mozga. Usprkos toga što je predsjednička limuzina naglo ubrzala, Hill se uspio za nju zakačiti i vratiti Prvu damu natrag na njeno sjedalo.
Jedan od metaka je pogodio pločnik na kome se nalazio prolaznik James Tague. Vjeruje se kako je metak ili komad metka Taguea pogodio u obraz; on nikada nije pronađen.
Ражањ (место)
Демографија
У насељу Ражањ живи 1238 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,2 година (38,3 код мушкараца и 42,0 код жена). У насељу има 518 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,92.
Atentat na Johna F. Kennedyja
Atentat
Ispaljivanje hitaca je izazvalo paniku među okupljenim prolaznicima, od kojih su se mnogi instiktivno bacili na pod nastojeći izbjeći strijelca ili strijelce. S druge strane, mnogi od njih nisu znali odakle dolaze hici. Dio je vjerovao da je strijelac bio sakriven iza žbunja na travnatom brežuljku u neposrednoj blizini predsjedničke limuzine.
Puerto Carboneras, Urique
Puerto Carboneras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1320 m.
Bossola, Alessandria
Bossola je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Atentat na Johna F. Kennedyja
Atentat
Howard Brennan, željeznički radnik koji je predsjedničku kolonu promatrao s obližnjeg željezničkog tornja, primijetio je jednu osobu na prozoru šestog kata Teksaškog skladišta knjiga, a potom je vidio kako puca iz puške. Njegov kolega Lee Bowers je, pak, nije bio siguran da li su hici dolazili iz smjera travnjaka ili iz smjera travnjaka gdje su bila "dva nepoznata čovjeka". Harold Norman i James Jarman Jr. - dva zaposlenika Skladišta - su, pak, tvrdili da su kolonu promatrali iz petog kata zgrade te da su jasno čuli kako netko puca i repetira pušku iznad njihovih glava.
Lee Harvey Oswald
thumb|desno|200px|Lee Harvey Oswald pozira s puškom s kojom je izvršen atentat
U trenutku atentata se u zgradi Teksaškog skladišta školskih knjiga nalazio bivši marinac Lee Harvey Oswald, koji je tamo bio zaposlen od 16. oktobra. Oko podneva, odnosno oko pola sata prije ispaljivanja pucnjeva, jedan od kolega ga je vidio na šestom katu.
Oko minut i pol nakon ispaljivanja hitaca, jedan od dalaskih policajaca je ušao u zgradu i tamo u blagovaonici na drugom katu sreo Oswalda, koji je, prema kasnijoj izjavi bio "neobično miran i ispijao mineralnu vodu". Roy Trully, njegov pretpostavljeni, ga je policajcu predstavio kao svog uposlenika, pa ga je policajac propustio. Oswald je iskoristio priliku kako bi iz zgrade izašao kroz glavna vrata, i to nekoliko minuta prije nego što je policija dobila nalog da blokira zgradu i zadrži sve osobe zatečene u njoj. Tek tada je Trully primijetio kako od svih uposlenika nedostaje upravo Oswald, što mu je bilo čudno, te je o tome odmah izvijestio policiju.
Oko 12:40 Oswald je ušao u gradski autobus, ali je ubrzo (najvjerojatnije zbog pregustog prometa) zatražio od vozača da ga iskrca nakon dva gradska bloka. Potom je uzeo taksi i otišao do svog stana u koji je ušao oko 13:00, "prilično zadihan" prema svjedočenju pazikuće. Ubrzo nakon toga je izašao noseći jaknu, i posljednji put je od pazikuće viđen na stajalištu autobusa.