cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesa de Ortiz, Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1969 m.
Fasola-Pigozzo, Verona
Fasola-Pigozzo je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Ђурђево (Рача)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Sahue, Bocoyna
Sahue je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2367 m.
Nahač
Nahač je naseljeno mjesto u okrugu Trnava, u Trnavskom kraju, Republika Slovačka.
Suchapan, Angel R. Cabada
Suchapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Angel R. Cabada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Nahač
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 394 stanovnika.
Lombardi, Viterbo
Lombardi je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Pluma Azul, Ocozocoautla de Espinosa
Pluma Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Los Ángeles, Alfajayucan
Los Ángeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Alfajayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 370 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1980 m.
Ardon (rijeka)
Ardon je rijeka u Sjevernoj Osetiji-Alaniji, autonomnoj republici u Rusiji.
Nalazi se u porječju rijeke Tereka. Lijeva joj je pritoka.
Duga je 102 km.
Površina porječja je 2700 četvornih kilometara.
Izvire u ledenjacima na Velikom Kavkazu.
Osetska vojna cesta prolazi dolinom rijeke Ardona.
Od većih gradova, na njoj se nalaze Ardon i Alagir.
Berlin, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 898.
Be Real
Lujs Frize (rođen 2.6. 1970), bolje poznat kao Bi Ril je američki reper kubanskog i meksičkog porekla. Poznat je po svojoj hip hop grupi Cypress Hill.
Fossacan-Locara, Vicenza
Fossacan-Locara je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Strategija švrake
Strategija švrake je jugoslavenski igrani film snimljen 1987. godine u režiji Zlatka Lavanića. Po žanru je drama, a protagonist, liji lik tumači Predrag Laković je penzionirani podoficir JNA kome švraka ukrade zlatni sat koji je dobio za četrdeset godina vjerne službe. Radnja prikazuje njegovo nastojanje da pronađe zlatni sat, a koje se pretvara i u borbu da ostvari ideale jugoslavenskog socijalističkog društva u koje nitko osim njega samog više ne vjeruje.
Godine 1990. je proširena verzija filma emitirana kao istoimena TV serija u produkciji TV Sarajevo.
Mesa de Celso, Guadalupe y Calvo
Mesa de Celso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Makoto Fukami
Makoto Fukami (japanski: 深見 真; Japan, 5. kolovoza 1977.) je japanski pisac i mangaka te anime scenarist. Njegov najznačajniji scenaristički rad je u sklopu serijala Psycho-Pass, u sklopu kojeg je s Genom Urobuchijem bio scenarist cjelokupne prve sezone i anime filma. Uz to, značajan je njegov rad na posebnom izdanju Yuru Yuri Nachuyachumi!+ te animeu Yuru Yuri San☆Hai!.
U svijetu mange, Fukami je poznat kao autor manga romana Psycho-Pass: The Novel, Boku no Gakkou no Ansatsu-bu i Shissou Suru Shishunki no Parabellum.
Elaiomicin
Elaiomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 258,357 Da.
Fossato, Savona
Fossato je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Selvella, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1272 m.
328. pne.
Godina '''328. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Decijana i Barbata (ili, rjeđe, godina 426. Ab urbe condita). Oznaka 328. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Giuluș, Ogra
Giuluș je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Ogra.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
328. pne.
mini|Klitova smrt, ilustracija iz 19. vijeka
Colonial Day
Colonial Day je 11. epizoda američke science fiction TV-serije Battlestar Galactica, premijerno prikazana u Ujedinjenom Kraljevstvu 10. januara 2005. godine. Radnja prikazuje kako bivši terorist i radikalni političar pokušava postati potpredsjednik Dvanaest kolonija, te kako ga predsjednica Laura Roslin u tome nastoji spriječiti tako što za protukandidata imenuje popularnog naučnika Gaiusa Baltara. U međuvremenu na Caprici, Helo otkriva da je tamošnja verzija Boomer u stvari Cylonka.
Daedalus (Star Trek: Enterprise)
Daedalus je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 14. januara 2005. godine. Radnja prikazuje kako na Enterprise dolazi dr. Erickson, ugledni naučnik i pronalazač transportera, u namjeri da testira novi, savršeniji model, ali i kako je to, zapravo, krinka za pokušaj spašavanja sina koji je bio nestao u jednom od ranijih eksperimenata.
Epizoda je loše primljena od kritičara, a s njome nije bio zadovoljan ni producent Manny Coto.
La Cascada, Tihuatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Prkosna delta
Prkosna delta je jugoslavemski igrani film snimljen 1980. godine u režiji i po scenariju Vesne Ljubić. Po žanru je drama koja alegorijski progovara u sudbini običnih ljudi u Bosni i Hercegovini u kontekstu njene burne historije. Protagonisti su stanovnici jednog sela u dolini Neretve koje stalno pati zbog suša, poplava, ali i dolaska brojnih vojski koje ga pljačkaju i pale. Film, za koji je muziku napisao ugledni grčki kompozitor Vangelis se odlikovao neobičnim stilom, ali i anakronističkim korištenja uniforma vojski iz 18., 19. i sa početka 20. vijeka koje seljani imaju prilike upoznati u roku od nekoliko godina.
Radnja
Ovo je priča o stanovnicima južne Hercegovine koji žive na području delte Neretve kraja u kojem su se više nego igde smenjivale vojske, države, poplave, bolesti i suše. Seoska devojka, sama žrtva poplave i vojske, veruje da bi se prokopavanjem tunela i spajanjem delte s morem njeno selo sačuvalo od poplava. Traži od vojske eksploziv, ali jedna vojska zamenjuje drugu, a sve pljačkaju i pale, pa se stanovnici dovijaju kako da spase čast i ognjište.
El Coco, Ocozocoautla de Espinosa
El Coco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
Konstantin Ciolkovski
|mini|desno|300px|Jedna od zamisli za [[svemirsko dizalo, kada bi bio povezan na plutajuće postolje.]]
Konstantin Eduardovič Ciolkovski (Iževskoe, 17. rujna 1857. – Kaluga, 19. rujna 1935.), ruski znanstvenik i izumitelj. Godine 1887. razradio teoriju aerostata od valovita lima s promjenljivim obujmom. Bavio se problemom gradnje metalnih zrakoplova (1894.), prvi u Rusiji konstruirao aerodinamički tunel (1900.). Najvažniji su mu radovi na području raketne tehnike primijenjene na svemirske letove. Objavio je 1929. teoriju o kretanju složenih višestupanjskih i višečlanih raketa. Predložio konstrukciju umjetnih satelitskih postaja koje bi kružile oko Zemlje i služile kao međupostaje za svemirska putovanja. Zamislio je i žiroskopsku stabilizaciju raketa u prostoru bez djelovanja sile teže. Na temelju teorije i otkrića Ciolkovskoga razvijala se astronautika, pa ga zbog toga nazivaju ocem astronautike (uz Hermanna Obertha i Roberta Goddarda ).
Biografija
Rođen je u mjestu Iževskoe, u Rjazanjskoj oblasti, tadašnjem Ruskom Carstvu, u obitelji iz srednje klase. Otac Eduard je bio Poljak, a majka Marija Jumaševa je bila školovana ruska žena. Otac je bio protjeran iz Poljske, zbog svoje revolucionarne političke aktivnosti.
U desetoj godini, Konstantin je obolio od šarlaha i izgubio sluh. Škola u Rjazanju, kamo su se uskoro preselili, zadavala mu je gotovo nesavladive teškoće, ali je majka upravo beskrajnom strpljivošću nastavila s njime poduke kod kuće. Konstantin se sve više udaljavao od svojih vršnjaka. Sate i sate je sjedio sam kod kuće, nagnut nad posuđenim matematičkim i fizikalnim djelima, u kojima je nalazio odgovore na brojna pitanja, na koja mu inače nitko nije mogao odgovoriti.
Nakon dvije godine umrla mu je majka, pa je ostao sam sa svojim ocem, knjigama i mislima. Jednog dana je dobio balon ispunjen lakim plinom, a kada ga je izgubio pokušao je od papira za cigarete sam napraviti novi. Potom je često u prirodi proučavao let ptica i leptira. Sa 16 godina otac ga je poslao u Moskvu, da tamo nastavi studije. Tu ga je put vodio kroz velike biblioteke i predavaonice, u kojima se snalazio kao kod kuće. Od novca kojeg mu je otac slao, mogao je skromno živjeti, ali on je trebao mnogo novaca za kemikalije i aparate za pokuse, pa je kroz 3 godine studiranja fizike, astronomije, mehanike i geometrije, jeo samo crni kruh. Jules Verne mu je bio velika inspiracija, u djelima gdje je opisivao put kroz svemir i raketni pogon. Smatra se ocem svemirskih letova i prvi čovjek koji je zamislio svemirsko dizalo, nadahnut 1895. sa novoizgrađenim Eiffelovim tornjem u Parizu.
Vidjevši mladog znanstvenika, blijedog i mršavog, prestrašeni znanci iz Rjazanja obavijestili su oca, koji je odmah došao u Moskvu da odvede sina kući. Godine 1872. ponudili su mu da bude nastavnik matematike. S 23 godine, poslao je nekoliko znanstvenih radova Društvu za fiziku i kemiju u [Petrograd]u, pri čemu se ispostavilo da je ponovo otkrio neka znanstvena otkrića, jer ih nije imao prilike prije upoznati. Obazrivi odgovor poslao mu je Dmitrij Ivanovič Mendeljejev i kasnije je postao članom tog društva.
Ponekad su mu stizali i poneki novčani prilozi, ali je vrlo skromno živio. Ipak mu je uspjelo nešto gotovo nevjerojatno; u svom stanu je ispraznio jednu sobu i u njoj uredio prvi aerodinamički tunel u Rusiji. 1893. je napisao nekoliko naučno-fantastičnih pripovjetki, a 1896. konačno je u cijelosti prešao na istraživanje raketa. Ljudi su vjerovali da on uopće nema dara za velikog izumitelja.
Do bitne promjene u njegovom životu došlo je kad je Ciolkovski dobio brošuru do tada nepoznatog pisca Aleksandra Petroviča Fjodorova, u kojoj je opisan “Nov postupak kod leta i raketni princip za letove kroz svemir”. Ciolkovskom nije trebalo dugo računati da dokaže, kako su tada postojeće rakete na kruto gorivo preslabe za let u svemir, nego da rješenje predstavlja raketa na tekuće gorivo.
Rad
Godine 1898. Ciolkovski je završio svoj najznačajniji rad Istraživanja kosmičkog prostora pomoću reaktivnih aparata, koji je objavljen tek 1903. Zbog opreznosti stručnjaka, nije bilo nikakvih ni pozitivnih ni negativnih reakcija, a časopis koji ga je objavio, uskoro je obustavio izlaženje. Za izvođenje praktičnih pokusa s raketama nikada nije imao dovoljno sredstava, pa se zbog toga još intenzivnije bavio teorijom. Izračunao je, u poznatim jednadžbama Ciolkovskog, da minimalna brzina koja je potrebna da raketa dostigne minimalnu planetarnu putanju ili orbitu, 8 km/s i da to može postići višestepena raketa koja će imati kao gorivo tekući kisik i tekući vodik. Godine 1911. objavio je daljnji rad o istraživanju svemirskog prostora pomošu reaktivnih aparata, te je do 1914. svoja otkrića u potpunosti iznio pred javnost. Za vrijeme Prvog svjetskog rata napisao je nekoliko naučno-fantastičnih pripovjetki. Oktobarska revolucija 1917. nije puno izmjenila njegov položaj. Pa ipak 1919. je primljen u Rusku akademiju znanosti, nakon čega su uslijedili brojni njegovi novi radovi. Napokon je postao opće poznat i uživao je veliki ugled. Godinu za godinom usavršavao je svoje zamisli o letu u svemirski prostor. Uspio je ispravno nacrtati komoru izgaranja rakete hlađene tekućinom, u kojoj su se palila dva različita pogonska sredstva.
Za svoga života objavio je 88 djela vezano za svemirske letove. Uz to je dizajnirao rakete sa upravljivim potiskom, višestepene rakete, prostor za posadu i zatvorene biološke sisteme koji bi osigurali hranu i kisik za svemirska naselja. 1927. je objavio ideju za lebdjelice ili “zračni jastuk”. Iako su mnogi za njegov rad izjavili da je nepraktičan, imao je veliki utjecaj na kasnije raketne znanstvenike, npr. Wernher von Braun, Valentin Gluško, Sergej Koroljev itd.
Raketa
mini|Raketa Redstone - okosnica projekta [[Mercury]] Raketa (njem. Rakete, tal. rocchetto:vreteno) je naziv za letjelicu, zrno, projektil, svemirski brod koja se kreće s pomoću brzog izlaska plinova ili propelanta iz motora rakete.
Rakete lete (rade) na principu akcije i reakcije. Akcija je potiskivanje mlaznog pogona prema dolje, a reakcija je podizanje rakete prema gore.
Način rada
Letjelica na mlazni (reaktivni) pogon kojim se razvija potisak neovisno o okolnome mediju, tj. izgaranjem goriva i oksidansa koje letjelica nosi sa sobom, pa se raketa može kretati i u vakuumu (svemiru). Izgaranjem raketnog pogona (goriva) u raketnome motoru, njegova se kemijska energija pretvara u kinetičku energiju mlaza plinova, koji, izlazeći velikom brzinom kroz sapnicu motora razvijaju reaktivnu silu za pokretanje letjelice.
Krila služe za stabiliziranje leta kroz atmosferu, upravljanje, sprječavaju vrtnju rakete oko svoje osi i općenito vrtenje poput metka u cijevi tijekom akcije reakcije i izgaranja goriva.
Razlikuju se rakete s obzirom na namjenu i primjenu:
Strategija švrake (TV serija)
Strategija švrake je jugoslavenska televizijska miniserija u produkciji TV Sarajevo originalno emitirana 1990. godine. Predstavlja proširenu verziju istoimenog igranog filma iz 1987. godine.
Raketa
Način rada
Jednostavne rakete su one rakete kojima je domet do 100m. Takve rakete manjeg dometa i složenijeg goriva se koriste ponajviše u pirotehnici za zabavne i vatrometne rakete. Kao takve su bez šiljaste i detonirajuće bojeve glave, pa ih zovemo još i jednostupanjske. Najviše se koriste u pirotehnici i signalnim napravama. Takve rakete imaju vatrometno punjenje ili pak samo motor sa prigodnim zvukom.
Strategija švrake (TV serija)
Uloge
Kompletna TV ekipa ▼
Raketa
Način rada
Vatrometne rakete su one rakete kojima je gorivo jednodjelno, dometa od 1000m i kojima je bojevna glava rakete vatromet. Vatrometna bojevna glava se satoji od jake petarde i malih kuglica kojima je glavni sastojak flash powder. Znači kao takve su opasne jer imaju eksplozivno-pirotehničko punjenje. Kao takve se nalaze u tubama i u skučenom prostoru gdje nema zraka i kad se do njih izazove vatra putem štapina one izletu u suprotnom pravcu iz tube i rasprsnu se na razne načine.
Povijest
Kinezi su prvi, pretpostavlja se izumili barut, pa tako i rakete s barutnim punjenjem. Opisivali su ih kao „strjelice letećeg plamena“, a upotrijebili su ih u bitki protiv Mongola godine 1232.g..
Bile su jednostavne: smjesa u tubi (kao i danas; zabavne rakete), se je stavljala na strijelu, a strijela u luk i ta smjesa bez fitilja se je palila 1 sek prije izbačaja. Trebala su 2 čovjeka, za paljenje takvih opasnih raketa (jedan iza njegovih leđa i drugi koji u 1 sekundi nategne luk i izbaci to sve skupa). S vremenom se je takvo opasno paljenje prestalo koristiti, pa su se samo stavljale tube za eksplozivnim punjenjem (potisnim, reaktivnim) na štapove, pod kutem do 35%, usmjeravavši se u neprijateljsku vojsku. Pošto su bile teške, padale su i već nakon 20m, ali postoje i pisani podaci da su našli rješenja za to, ugradivši krilca, da bolje sijeku zrak i brže idu kroz atmosferu, i ne samo to, nego promjer sapnice (dizne), se je računala tako da promjer i visina tube (tuljka-motora) se je zbrajala, pa dijelila, i taj najmanji broj bi bio izražen u milimetrima koji je potreban za potisak rakete.
Englesko raketno topništvo je odigralo važnu ulogu u napoleoskim ratovima (bitka kod Gdanska i Leipziga (1813.g.), kada su bivše znanje o potisno-raketnim gorivima (motorima), primijenili baš u toj bitki, koja je preteča svih današnjih raketa. Od same povijesti rakete su bile od dvije vrste goriva crni i sivi barut. Prvo je bilo punjenje brzogoreće gorivo, crni barut, a onda sporogoreće gorivo, sivi barut. Velike razlike u izgaranju i nije bilo, na 1 dkg 1 sek zaostatka za crnim.
Kao pogon raketa služila je smjesa od:
Bill Cobbs
Wilbert Francisco Cobbs (16. jun 1934 -), poznatiji kao Bill Cobbs, je američki glumac najpoznatiji po karakternim ulogama i nastupima na televiziji.
Raketa
Povijest
Masa raketa je iznosila od 4 do oko 20 kg, a najveći domet im je bio 1000m, normalno, ovisilo je o količini i težini same smjese, veličini i širini trupa rakete, i drugih stvari. S vremenom se je zamijenilo polje baruta u raketama, pa je prvo bilo sporogoreće gorivo da se pripremi sama raketa na trenje, temperaturu, potisak, itd., pa zatim brzogoreće gorivo.
U drugoj polovici XIX.st. rakete su napuštene zbog neproračunate slabe preciznosti i nagloga razvoja topova.
Paljenje na fitilj, se sve više izbjegava, jer je staromodno i nesigurno. Danas ga je u potpunosti zamijenilo električno paljenje, koje se sada najčešće koristi jer je najsigurnije.
Opis pojedinih vrsta goriva
Čep, koji je na dnu rakete, koji ujedno i zatvara vakuum cijelokupne rakete (raketnog motora) drugačije se zove dizna, a rupa koja je kroz njega napravljena naziva se sapnica ili mlaznica. Svi mlazovi plinova, koji trebaju negdje izaći, izlaze kroz tu sapnicu motora koja je jedini izlaz. Npr. dizna je viskoka 15 mm, a sapnica (mlaznica) je široka 5 mm, znači da je kroz čep (diznu) probušena rupa promjera 5 mm a polumjera 2,5 mm.
Sporogoreće gorivo je ujedno i "fitilj cijelokupne rakete", pa se stavlja samo na dno, uz diznu i ne smije gorjeti više od 5 sek. Ono se stavlja zbog toga da se raketa pripremi na temperaturu, zagrijavanje, trenja i druge stvari koje su joj potrebne za samog izgaranja brzogorećeg raketnog goriva u vakuumu (trupu rakete).
Postoji još jedno gorivo, koje se zove dvobazno-jednodijelno gorivo, gdje su dva goriva sporogoreće i brzogoreće gorivo pomiješano u jednu cjelinu, da brzogoreće gorivo izgara relativno 50:50 i da se malo uspori. Takvo gorivo se stavlja cijelo jednako u cijeli trup rakete, a pogodno je zato jer izgori cijelo za negdje oko 5 sekundi i dosta je lagano. Koristi se za malo veće rakete (npr. svemirska letjelica Space Shutle je prikvačena na takvu raketu).
Kruta goriva
Primjer opisa kučišta rakete na raketni pogon koji se često koristi u raketnom modelarstvu:
Unutarnji promjer tuljka je većinom do 15mm, mlaznica je visoka 10 mm, sapnica je od 4,3 do 5mm, s tim da se rupa mora probit do 3/4 goriva i visina goriva je 80mm. Ako je preuska postoji mogućnost da će doći do eksplozije motora, ako je preširoka, raketa neće poletjeti. Takve su neke standardne male rakete, koje nemaju stabilizatore za polijetanje štap, već uzljetnu rampu i stabilizatore za let krilca.
El Madroño, Concordia
El Madroño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Concordia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Klit Crni
Klit Crni (Κλείτος ο Μέλας) (cca. 375. pne. - 328. pne.) bio je makedonski oficir u vojsci Aleksandra Velikog. Bio je sin Dropida i brat Aleksandrove dadilje Lanike. Klit je sudjelovao u Aleksandrovom pohodu na Aziju te u bitci na Graniku 334. pne. spasio Aleksandrov život kada su ga pokušali ubiti perzijski plemići Resak i Spitridat. Tom prilikom je Klit odsjekao Spitridatovu ruku prije nego što je satrap uspio posjeći Aleksandra. Nakon toga je Klit postao jedan od Aleksandrovih najbližih suradnika i prijatelja. Godine 328. pne. se u Marakandi, za vrijeme gozbe posvadio s Aleksandrom nezadovoljan time što ga je postavio kao guvernera te rubne pokrajine novoosvojenog carstva. Prilikom svađe je počeo vrijeđati Aleksandra dovodeći u sumnju to da je zakonito dijete Filipa II. Iako su ih drugovi pokušali rastaviti, razbješnjeli i pijani Aleksandar je Klita ubio kopljem. Nakon toga je Aleksandar danima bio neutješan i kajao se zbog svog čina.
Lik Klita je u filmu Alexander the Great iz 1956. tumačio španski glumac Gustavo Rojo, a u filmu Alexander iz 2004. godine britanski bokser i glumac Gary Stretch.
Drôle de drame
Drôle de drame je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1937. u režiji Marcela Carnea. Temelji se na romanu His First Offence britanskog književnika J. Storera Cloustona. Radnja je smještena u London na prijelazu iz 19. u 20. vijek, a počinje u domu skromnog botaničara Irwin Molyneauxa (čiji lik tumači Michel Simon), koji pod pseudonimom piše nasilne kriminalističke romana. Kada mu u posjet dođe njegov rođak Archibald Soper (čiji lik tumači Louis Jovet), anglikanski vikar koji vodi kampanju protiv "grešnih" kriminalističkih romana, Molyneauxova supruga (čiji lik tumači Françoise Rosay) ne uspije na vrijeme pripremiti večeru te se od sramote sakrije, a što izaziva niz nesporazuma, odnosno stvara dojam da je Molyneaux okrutni ubica. Film, za koji je scenario napisao poznati pjesnik Jacques Prevert, se zbog anarhoidnog humora i oštre društvene satire smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja Carneove filmografije, odnosno predratne francuske kinematografije.
Komunistička partija Jugoslavije tokom Velike čistke
minijatura|185px|[[Milan Gorkić, generalni sekretar CK KPJ, Titov prethodnik i jedna od brojnih žrtava Staljinovih čistki.]] Tokom Staljinove velike čistke 1937-1939 godine, gotovo celokupno dotadašnje rukovodstvo Komunističke partije Jugoslavije je streljano u Moskvi, nakon čega je Josip Broz preuzeo vođstvo.
Razmere staljinističke čistke u KPJ su bile monstruozne. Od oko 900 Jugoslovena komunista u SSSR-u, najmanje 800 je uhapšeno, od čega je samo oko 40 preživelo sovjetske gulage. Procenjuje se da je tokom Velike čistke ubijeno oko 600 -700 članova Komunističke partije Jugoslavije, uključujući veliki broj osnivača i gotovo celokupno dotadašnje rukovodstvo. U Moskvi su streljani svi dotadašnji generalni sekretari KPJ: Filip Filipović, Sima Marković, Đuro Cvijić, Jovan Mališić i aktuelni Milan Gorkić, osim Triše Kaclerovića, koji se na vreme povukao iz politike. Pored toga, streljana su i dva sekretara SKOJ-a (Nikola Kotur i Grgur Vujović), kao i veliki broj rukovodilaca KPJ, članova CK i Politbiroa.
Canby, Oregon
Kanbi je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Komunistička partija Jugoslavije tokom Velike čistke
Od samog početka rukovodstvo KPJ je snažno podržavalo Staljinove čistke, iako je kasnije žestoko stradalo u njima. Naročito je slikovit primer generalnog sekretara KPJ Milana Gorkića, koji je glorifikovao moskovske procese i Staljinovo streljanje "špijuna-izdajnika" bez pardona. Godine 1937. je pozvan u Moskvu gde je uhapšen, osuđen kao gestapovski špijun te strijeljan.
Nakon likvidacije dotadašnjeg jugoslovenskog rukovodstva, Tito je postavljen od Kominterne za šefa Komunističke partije Jugoslavije. Likvidacijom CK Milana Gorkića 1937. i imenovanjem Josipa Broza za generalnog sekretara 1940. godine (a ne 1937, kako se tvrdilo u službenim legendama) kulminira period rigidne staljinizacije KPJ. Ove dalekosežne promene sprovedene su bez izjašnjavanja članstva i sazivanja kongresa, pukim fizičkim likvidacijama dotadašnjih rukovodilaca.
Canby, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.829, što je 3.039 (23,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Komunistička partija Jugoslavije tokom Velike čistke
Velika čistka u KPJ je najvećim delom prećutana u jugoslovenskoj historiografiji, a za nju su korišćeni eufemizmi kao "likvidacija frakcionaštva", "reorganizacija rukovodstva", "ozdravljenje partije" i sl.
Stanje u KPJ
Sredinom 1930-ih godina, Komunistička partija Jugoslavije je nakon deceniju i po progona u Kraljevini Jugoslaviji, od jedne od najjačih partija svedena na svega oko 1,500 aktivnih članova. Zbog policijskog progona u zemlji doneta je odluka da se rukovodstvo partije spašava emigracijom u SSSR. Međutim, u SSSR-u je 1930-ih godina započeo Staljinov teror, pa su neki od jugoslovenskih komunista zbog podrške sovjetskoj opoziciji (Ante Ciliga, Voja Vujović i drugi) ubrzo pali u nemilost.
Pored svega, većina rukovodilaca KPJ je i dalje čvrsto stajala na Staljinovoj strani.
Staljinova "čistka"
Velika čistka je bila kampanja terora u Sovjetskom Savezu u periodu 1936-1938. Ovu kampanju je zamislio i njome upravljao Josif Staljin. Počela je "čišćenjem" Komunističke partije i vladinih zvaničnika, a nastavljeno sa streljanem vođstva Crvene armije i represijom seljaka. Obeležile su je jak policijski nadzor, rasprostranjena paranoja od "špijuna", zatvori i pogubljenja.
Moskovska »Pravda« donijela u srpnju 1937. godine seriju članaka pod naslovom »Špijunska Internacionala« u kojoj se svi strani komunisti ili socijalisti, koji su kritizirali Staljinov režim, nazivaju trockistima i špijunima. Istovremeno, vijesti iz moskovske "Pravde" stizale su "s beskrajnim svakodnevnim nizom smrtnih osuda". Razni karijeristi i provokatori našli su pogodan teren da se u novoj situaciji svete ili popnu u birokratskoj staljinskoj hijerarhiji.
Staljinističke čistke su posebno teško pogodile jugoslovensku, poljsku, nemačku, i druge ilegalne emigracije u Moskvi. Staljinova tajna policija NKVD sumnjičila je emigrante, tražila im da pišu izjave jedni o drugim, ispitivala, hapsila i streljala. Francuzi, Englezi i Amerikanci nisu proganjani, jer su iza njih stale njihove vlade i partije, koje su bile legalne.
Čistka je naročito pogodila Jugoslovensku partiju, gde su "slične individue odigrale svoje nedostojne uloge provokatora i doprineli da se otera skoro sve partijsko vođstvo u smrt ili u Sibir". Istaknuti komunisti su lažno optuživani da su „trockisti“ i „agenti policije“. Psihoza gonjenja preneta je iz Moskve i u druge zemlje, pa je čak doprla i na robiju u Sremskoj Mitrovici. Partijski rukovodioci u zatvoru su označavali pojedince kao „trockiste“, nakon čega su ih tukli, isključivali iz „kolektiva“ i maltretirali u zatvoru. Međutim, u Jugoslaviji uopšte nije postojao trockistički pokret, pa su izmišljana imena, izmišljane akcije. Borba protiv trockizma u Kominterni i KPJ zapravo je bila kodno ime borbe staljinističke birokratije protiv kontinuiteta revolucionarnih proleterskih tradicija.
Pogibija Parovića u Španiji
thumb|185px|Beživotno telo [[Blagoje Parović|Blagoja Parovića, kandidata za organizacionog sekretara KPJ.]]
U vreme velike staljinističke čistke u KPJ, jugoslovenski komunisti, dobrovoljci u španskom građanskom ratu, na Konferenciji u Barseloni su se je izjasnili protiv Titovog preuzimanja CK KPJ i za to kandidovali Blagoja Parovića. Nakon toga su svi oni optuženi za "trockizam".
Blagoje Parović je poginuo 6. jul 1937. godine pod nerazjašnjenim okolnostima u Španiji. Ubijen je 6. srpnja 1937. u sumrak pokraj jednog sela blizu Madrida. Prema službenoj verziji, poginuo je u borbi protiv španskih fašista kod Viljanueve de la Kanjade, tokom bitke za Madrid. Prema drugoj verziji, likvidirao ga je Vlajko Begović, jedan od NKVD egzekutora. Kao dokaz tome navodi se činjenica da je Begović fotografisao mrtvog Parovića neposredno posle ubistva i ta slika je navodno predata Josipu Brozu kao dokaz. Takođe se navodi da kut snimanja fotografije – s lica, iznad tijela ubijenog – pokazuje da je snimka napravljena ne iz pijeteta prema pokojniku već da bi se dokazalo da je zadatak izvršen.
Likvidacija Gorkića u Moskvi
Kao visoki rukovodilac KPJ Milan Gorkić je snažno podržavao i "gurao" Tita još otkad se ovaj pojavio u Beču 1934. U razdoblju 1935-1937. nije bilo sukoba o načinu rada između njih dvojice, oni su se odlično slagali i delili iste stavove. Postepeno se, u atmosferi staljinističkih čistki gdje se svi međusobno sumnjiče, odnos među njima kvario.
Josip Broz Tito je 1936. imenovan za organizacionog sekretara CK KPJ; time je postao drugi čovjek partije, kao zamjenik Milana Gorkića koji je postao generalni sekretar. U maju 1937. Tito je formirao u zemlji privremeno rukovodstvo. Prema Krleži, Tito se vratio u zemlju tek u jesen.
Krajem jula 1937, u najvećoj našoj kampanji protiv „trockističkih i buharinskih hijena“, Kominterna poziva u Moskvu Milana Gorkića. Ne sumnjajući šta ga tamo čeka, i računajući na svoje dobre veze u Kominterni, otputovao je u Moskvu bez odlaganja i na samoj stanici uhapšen. Odmah nakon njegovog hapšenja, počinje uklanjanje vođstva Komunističke partije Jugoslavije kao „gorkićevaca“. Suspendovan je ceo Politbiro, a u partiji postavljeni „komesar“ počeo je odmah, po nalogu iz Moskve hajku na „gorkićevce“, „buhariniste“, „trockiste“ i ostale „narodne neprijatelje“.
Sa hapšenjem Milana Gorkića uhapšeno je i celo predstavništvo KPJ u Kominterni. Prema sećanjima, Ruth von Mayenburg, austrijske komunistkinje i obavještajke Crvene armije, »''i Tito je 1937. primio takav nalog, ali ga iz nekih razloga nije poslušao; odluka koja ga je vjerojatno spasila da ne dospije u vrtlog čistki''.« Što se tiče Titovog oglušivanja o nalog da ode u Moskvu oktobra 1937, sam Tito je tvrdio da su taj nalog povukli lično Wilhelm Pieck i Georgi Dimitrov. Britanska profesorka Phyllis Auty ocenjuje da mu je to spasilo život. Posle streljanja Milana Gorkića 1. novembra 1937 Kominterna je raspustila Centralni komitet KPJ. U to vreme se sedište KPJ nalazilo u Parizu.
Za to vreme, Broz je kao organizacioni sekretar boravio u Zagrebu, gde je radio na osnivanju Komunističke partije Hrvatske.
Kamilo Horvatin je krajem 1937. i početkom 1938. optuživao Broza da ulepšava stanje u KPJ, da „daje sasvim lažnu sliku stanja u Partiji“, u jednom času i da je „faktički provokator“. Ubrzo nakon toga je uhapšen i streljan u Moskvi.
Borba protiv emigrantskog CK KPJ u Parizu
minijatura|185px|[[Filip Filipović, ubijeni osnivač i prvi sekretar KPJ.]] Hapšenje Gorkića i čistke u partiji su se krile od članstva, pa čak i od članova CK u Parizu. Nakon likvidacije Gorkića, njegovi saradnici iz CK KPJ u Parizu su nastavili sa radom. Tek u proleće 1938, CK KP Francuske je zvanično obavešten da je Gorkić u Moskvi "uhapšen kao špijun engleske špijunaže", da je Kominterna raspustila CK KPJ i "suspendirala rad KPJ". Jugoslovenski rukovodioci u Parizu su optuživani kao „gorkićevci“ i protiv njih je ubrzo počela staljinska hajka.
Dvojica pariskih vođa KPJ, Dalmatinac Ivo Marić i Crnogorac Labud Kusovac, nastojali su da se pozicioniraju kao naslednici Gorkića. Marić je predložio Brozu, organizacionom sekretaru KPJ, da oni zajedno sa Lovrom Kuharom, Labudom Kusovcem i Dragutinom Marušićem, "privremeno preuzmu odgovornost za sav partijski rad", što je Broz odbio. Marić se zbog toga žalio Dimitrovu da je "drug Tito čovjek slab, politički neizgrađen, s nezdravim vođovskim ambicijama".
Potkraj marta 1938, Broz je doneo odluku da prekine sa emigra­cijom i formira rukovodstvo u zemlji. U proleće 1938. Tito se obraća generalnom sekretaru Kominterne Georgiju Dimitrovu, žali mu se na Marića i Kusovca koji su "samoinicijativno" formirali novo rukovodstvo KPJ u Parizu, izjavljuje da je oko sebe okupio "divan kadar" i moli ga da stvori bar "privremeno rukovodstvo KPJ dok se naše pitanje kod tebe ne riješi". Istovremeno, Tito se već maja 1938. u Beogradu predstavlja kao "sekretar Centralnog komiteta".
Brozovim ambicijama su suprotstavljaju članovi raspuštenog CK iz Pariza, Ivo Marić i Labud Kusovac, koji su znali da Tito nije dobio nikakav mandat Kominterne za novog lidera CK KPJ. Kad im je to u Parizu potvrdio i sovjetski obaveštajac Mustafa Golubić, oni ga raskrinkavaju pred članstvom KPJ i podržavaju njegovog rivala Petka Miletića.
Marić je prihvatio predlog grupe funkcionera u Parizu, gde se tada nalazilo sedište KPJ, da privremeno preuzme odgovornost za rad partije. On je tokom 1938. godine neformalno proglašen generalnim sekretarom KPJ. Njegov CK u Parizu je jedno vreme imao podršku nekih funkcionera Kominterne, kao što je Ivan Srebrnjak. Još važnije, Marić i Kusovac su imali podršku čuvenog Petka Miletića, vođe komunista-robijaša u Sremskoj Mitrovici i glavnog Titovog rivala.
Između Marićevog "paralelnog centra" KPJ u Parizu i Josipa Broza trajala je borba od 1937. godine do 1940. godine.
Uspon Josipa Broza Tita na čelo KPJ
minijatura|185px|[[Josip Broz, koji je isplivao na talasu Staljinovih čistki. »S nikim nisam htio diskutirati o ničemu. Prosto sam se držao svog posla u Kominterni i učio. Imao sam dobru biblioteku i bio sam kod kuće, i to me spasilo.« ]]
Nakon više meseci čekanja u Parizu, Tito je avgusta 1938. dobio sovjetsku vizu i najzad krenuo u Moskvu. Veruje se da mu je u tome pomogao službenik Kominterne Josip Kopinič (pošto se on, posle likvidacije Gorkića, našao u nemilosti Kominterne).
Po dolasku u Moskvu 24. kolovoza Broz saznaje da su kao izdajnici i špijuni uhićene njegova bivša supruga Pelagija Belousova i tadašnja supruga Lucia Bauer, koja je već bila streljana. On sam je ubrzo optužen za "trockizam", što je bila najteža optužba.
19. septembra 1938. godine je uhapšen predstavnik KPJ u Kominterni Radomir Vujović.
23. septembra Tito policijskim organima NKVD daje pismenu izjavu naslovljenu "Moj odnos sa osobama koje su raskrinkane kao saboteri i neprijatelji naše partije". U njoj se izjašnjava povodom partijskih drugova, od kojih su sedmorica već bili "raskrinkani" i streljani u Moskvi, a dvojica još uvek živi, ali osumnjičeni da nisu dovoljno odani Staljinu. Tito se uglavnom negativno izjašjava o sledećim streljanim drugovima: Kamilo Horvatin, Đuro Cvijić, Ivan Gržetić, Milan Gorkić, Filip Filipović, Antun Mavrak. O dvojici živih rukovodilaca KPJ koji su ležali u moskovskom zatvoru, dr Simi Markoviću i Simi Miljušu, Tito se izjašnjava veoma nepovoljno. Pre potpisa, ovaj dokument završava rečima:
27. rujna 1938. Tito funkcionerima Kominterne Dimitrovu i Manuilskom piše da se »osjeća krivim što zbog nedostatka budnosti nije primijetio izdajničke postupke svojih supruga.« Broz je Kominterni da pismenu izjavu u kojoj denuncira svoje dve bivše žene i saradnice - za Pelagiju je napisao da je nemoralna osoba i da mrzi svoga sina Žarka, a za Anu da je bila politički naivna i nerazvijena, te da je to "velika mrlja na njegovom partijskom radu".
Broz je optužen za "trockistički" prijevod Kratkog kursa povijesti SKP(b), koji je radio sa istaknutim španskim borcem Vladimirom Ćopićem i još jednim članom redakcije. Broz je, zajedno sa Ćopićem, saslušavan pred Kontrolnom komisijom Kominterne. Neki od članova Izvršnog komiteta Komintene su zahtevali njegovu smrt. Optužbama protiv Broza se, pored grupe oko Marića, pridružio i Dragan Miler, komunista iz Osijeka, koji je bio glavni urednik izdavačke kuće Inostranoe rabočeje izdateljstvo. Navodno je to učinio po nalogu Komunističke partije Nemačke, koja je iskoristila Titov loš glas kako bi Kominterni dokazala svoju budnost.
3. novembra 1938. godine njegov saradnik Vladimir Ćopić je uhapšen. Istog dana, od Jugoslovena su uhapšeni španski borac Janko Jovanović i omladinski vođa Vilim Horvaj. Sutradan je uhapšen član KPJ Karlo Štajner. Dve nedelje potom, agenti Staljinove tajne policije su u Moskvi uhapsili i bivšeg generalnog sekretara KPJ Jovana Mališića.
Krajem decembra 1938 Generalni sekretar Kominterne Georgi Dimitrov je pismom Brozu poručio:
Eiletz smatra da su samo tesne veze s kadrovskim odelom, koji je bio pod nadzorom NKVD, omogućile Brozu da preživi. Drugi saradnik Vladimir Ćopić i nepoznati treći saradnik na prevodu su zadržani u zatvoru i kasnije streljani. Krajem decembra 1938. godine Broz je u Moskvi napisao Rezoluciju o radu KPJ, uz pomoć saradnika iz Kominterne.
minijatura|[[Đuro Cvijić, bivši generalni sekretar KPJ ubijen u Staljinovim čistkama.]] Prema jugoslovenskoj historiografiji, Kominterna je 5. siječnja 1939 imenovala Broza generalnim sekretarom KPJ, poverila mu mandat da sastavi novi Politbiro i "dužnost da nastavi odlučno da čisti partiju od svih stranih i kolebljivih elemenata". Prema novijim istraživanjima, Tito tada nije zvanično imenovan generalnim sekretarom, već mu je dozvoljeno da održi sastanak "privremenog rukovodstva KPJ dok naše pitanje ne bude rešeno u Kominterni", čime je i faktički preuzeo moć u stranci.
Isključenje iz KPJ i streljanje Jugoslovena u Moskvi
Od 15. do 18. marta 1939. godine, u jednoj kući na Bohinjskom jezeru u Sloveniji, Broz je okupio članove svog "privremenog rukovodstva za tekuća pitanja". Uz njega su bili crnogorski pisac Milovan Đilas, zagrebački radnik Josip Kraš, slovenački učitelj Edvard Kardelj, slovenački radnik Franc Leskošek i beogradski student Ivo Lola Ribar. Prisutna šestorka je tada najuglednije jugoslovenske komuniste, osnivače i generalne sekretare KPJ, proglasila frakcionašima i izdajnicima. Na sastanku je dogovoreno: "Isključenje svih bivših rukovodećih, frakciskih i antipartiskih elemenata."
Uhapšeni rukovodioci KPJ su u trenutku ove sednice bili u moskovskim zatvorima, između ostalih Vladimir Ćopić, Vilhelm Horvaj, Adolf Vajs, Robert Valdgoni, Kosta Novaković, Jovan Mališić, Akif Šeremet, Janko Jovanović i Radomir Vujović. Na sastanku je još dogovoreno da o isključenjima treba "dati formulacije" u službenom partijskom listu Proleter. Za Petka Miletića, glavnog Titovog rivala koji je tada robijao u Lepoglavi, je pripremljen poseban arsenal optužbi.
Spisak isključenih rukovodilaca, sa teškim optužbama protiv njih, je nakon sednice poslat u Moskvu, gde su uhapšeni jugoslovenski rukovodioci čekali presudu:
minijatura|185px|[[Sima Marković, matematičar i filozof, osnivač Komunističke partije Jugoslavije, streljan u Moskvi nakon što ga je Tito isključio iz KPJ.]]
Neki od rukovodilaca sa spiska, poput Gorkića, su odavno bili pokojni, a ovime poshumno isključeni iz Partije. Spisak je objavljen u partijskom organu „Proleter“ od maja 1939. godine.
minijatura|185px|[[Vladimir Ćopić, osnivač KPJ i potpukovnik Španske republikanske armije tokom Španskog građanskog rata.]]
Mesec dana nakon što ih je Broz optužio za izdaju i izbacio iz KPJ, u Moskvi su 19. aprila 1939. godine, zajedno streljani uhapšeni rukovodioci i osnivači KPJ. Toga dana su strijeljani Sima Marković, Simo Miljuš, Kosta Novaković, Vladimir Ćopić, Akif Šeremet, Jovan Mališić, Radomir Vujović, Janko Jovanović, Vilim Horvaj i drugi istaknuti rukovodioci KPJ. Među njima su bila trojica osnivača KPJ. Jugoslovenski rukovodioci su posle streljanja kremirani u krematorijumu Donskog groblja u Moskvi, gde su njihovi posmrtni ostaci pohranjeni u kolektivnu grobnicu.
Po svedočenju Živojina Pavlovića, ova seča partijskog vođstva se vešto krila od članstva KPJ u Jugoslaviji. Na pitanje nekih članova, da li vesti koje dolaze iz Moskve odgovaraju istini, odgovaralo im se da sve to „nije tačno“, te da isključenja ne znače hapšenje i streljanje. Nakon streljanja rukovodstva u Moskvi, u Jugoslaviji je usledilo izbacivanje članova partije. Partijske organizacije dobile su nalog da udalje sa poslova sve „gorkićevce“, „cvijićevce“, „siminovce“; sve bivše „grupaše“, sektaše i „frakcionaše“. Pavlović ocenuje "otprilike sav partijski kadar, jer su retki oni partijci koji se ne mogu strpati u jednu od ovih kategorija." Između ostalih, Broz je tada isključio vodeće komuniste iz Dalmacije i raspustio njihov Pokrajinski komitet.
2. IV. 1939 je održan drugi sastanak Brozovog rukovodstva u slovenačkom selu Trebču.
U junu 1939. godine Tito javlja Kominterni da je održano savetovanje u zemlji, sa prisutnim delegatima iz svih krajeva, uglavnom radnika, da svi podržavaju njegovu liniju, i da imaju problem samo sa nekolicinom intelektualaca u gradovima.
Sukob Broza i Miletića u Moskvi
thumb|185px|[[Petko Miletić, glavni Titov rival za vođu jugoslovenskih komunista, uhapšen u Moskvi januara 1940.]]
No, borba za vodstvo KPJ nije bila završena. Izlazak Petka Miletića iz zatvora u junu 1939. godine i njegov dolazak u Moskvu u septembru ozbiljno je ugrozio Brozove pozicije. Miletić je imao podršku bugarskih i nemačkih krugova Kominterne. Njega su podržavali i članovi CK iz Pariza, Ivo Marić i Labud Kusovac. Miletić je optužio Broza da se povezao s jugoslavenskom buržoazijom, da njegove bliske suradnice rade za Gestapo, te da radi za jugoslavensku policiju. Za jednog od najbližih suradnika uzeo je Borisa Kidriča, sina bogataša; za sekratara SKOJ-a postavio je Ivu Lolu Ribara, čiji je otac Ivan Ribar bio predsjednik Skupštine koja je 1920. donijela Obznanu protiv KPJ; živio je u Moskvi s Elzom, članicom KP Njemačke, koju je NKVD optužio kao špijuna Gestapoa, kao i jednu Brozovu kurirku koja je prenosila poštu između Pariza i Moskve. Konačno, optužen je za mnogobrojne provale u partijskoj organizaciji u Jugoslaviji.
U jesen 1939 Broz je ponovo doputovao u Moskvu. U međuvremenu je potpisan pakt između Sovjetskog Saveza i Njemačke, koje su tokom septembra napale i podelile Poljsku, čime je počeo drugi svjetski rat. U Moskvi je Broz, uz pomoć slovenačkog komuniste i obaveštajca Josipa Kopiniča, uspeo da eliminiše crnogorskog komunistu Petka Miletića. Kopinič je branio Broza od optužbi i sastavio je opsežnu kontraoptužnicu protiv Miletića, optuživši ga da je izdavao svoje drugove i surađivao s policijom. Nakon međusobnih optužbi za izdaju, Miletić je januara 1940. godine uhapšen u Moskvi od NKVD-a, a optužbe protiv Broza odbačene.
Broz je izašao kao pobjednik (i gotovo jedini preživjeli) iz borbe za vođstvo u KPJ, postavši generalni sekretar CK KPJ početkom 1940. godine. U martu se, nakon boravka u Istanbulu, vraća u Jugoslaviju.
Poznate žrtve Velike čistke
Neki od ubijenih rukovodilaca KPJ u Moskvi tokom velike čistke su:
Ciligina kritika
Dr Ante Ciliga je među prvim Jugoslovenima uhapšen u Sovjetskom Savezu i zatvoren u logor od 1930. do 1935. godine, zbog potpore Trockome i pripadnosti sovjetskoj opoziciji.
minijatura|185px|[[Ante Ciliga, prvi jugoslovenski komunista koji je pisao o Staljinovom teroru. Nakon što su ga komunisti proglasili neprijateljem, prišao je ustašama.]]
Nakon povratka iz Sovjetske Unije, dr Ciliga na sve strane šalje tekstove i pisma o užasnim stvarima koje je video u Sovjetskoj Rusiji. Prva svoja svjedočanstva objavio je u pariškom listu la Verite već krajem 1935. godine. Početkom 1936. godine Ciliga se obratio uredniku zagrebačkog časopisa Nova Evropa Milanu Ćurčinu za suradnju. Od tada pa sve do 1940. godine Ćurčin će u Zagrebu objavljivati opširne Ciligine članke o stradanjima drugova u staljinskim čistkama u SSSR-u. To su bili prvi podaci u Evropi i Jugoslaviji o staljinskim represijama u sibirskim logorima. Ciligine teške optužbe izazvale su nevericu i u liberalnim krugovima te se redakcija »Nove Evrope« ogradila od njih. Ubrzo ga napadaju i partijski drugovi iz Pariza, kao Ivo Baljkas koji je kritizirao »Novu Evropu« što je dala prostor Ciligi za vođenje »kampanje« protiv Sovjetskog Saveza, po narudžbi fašističke Italije.
1938. godine Ciliga je objavio antistaljinistički orijentiranu knjigu U zemlji velike laži, koja je tokom sljedećih nekoliko godina prevedena na nekoliko jezika. 1940. godine izlazi njen engleski prevod pod nazivom The Russian Enigma.