cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bennewitz
Benevic je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Lajpcig. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.224 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14729030.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Lajpcig Benevic se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Lajpcig. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 117 metara. Površina opštine iznosi 46,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.224 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 112 stanovnika/km².
Vidi još
Nemački jezik
Limpopo
Provincija Limpopo je dio nekadašnje puno veće Provincije Transvaal koja je ukinuta nakon prvih demokratskih izbora u zemlji 1994., i rušenja apartheida, te podjeljena na tri provincije; Mpumalanga, Gauteng i Northern Transvaal (kako se provincija ispočetka zvala). Istočni dio provincije pridodat je provinciji North West.
Northern Transvaal je 1995. promijenio ime u Sjevernu Provinciju, ali je to 2003. promjenjeno u Limpopo - po imenu velike rijeke koja protječe kroz provinciju.
Geografske karakteristike
Provincija Limpopo prostire se na 125 755 km² i površinom je peta po veličini južnoafrička provincija. Ona sa sjevera graniči sa državom Zimbabve, a sa istoka sa Mozambikom, sa juga graniči sa provincijama Mpumalanga, Gauteng i North West a sa zapada sa Bocvanom.
Najveći dio provincije leži na prostranoj savanskoj ravnici - Lowveld, isprekidanoj sa nekoliko planinskih masiva, koji se uzdižu sa visoravni Highveld i granaju prema jugu i centru. Najveći od tih masiva je šumoviti Soutpansberg, koji se proteže u duljinu do 130 km od istoka prema zapadu. Impresivni je i Waterberg (Vodena planina) koji na svom jugozapadnom dijelu, dosežu do visine od 2 000 metara, i gusto je prekriven niskom šumom i grmljem.
Flora Lowvelda sastoji se manje više od travnjaka, koji je u svom zapadnom suptropskom dijelu prošaran sa rijetkim mopanama (leptirovo drvo) i baobabima.
Na istočnim granicama provincije leži sjeverna polovica najpoznatijeg južnoafričkog Nacionalnog parka Kruger, koji je udaljen oko 250 km od glavnog grada Polokwane. Taj rezervat divljih životinja prostire se na površini od 19 485 km² u dužini od 360 km od sjevera prema jugu, i širini od 65 km. Danas je Park Kruger dio Velikog prekograničnog parka Limpopo, u kojem je pored njega i Park Limpopo iz Mozambika, i Park Gonarezhou iz Zimbabvea.
Masiv Waterberg je UNESCO proglasio 2011. rezervatom biosfere.
Najveći vodotok u provinciji je rijeka Limpopo koja protječe po sjevernoj granici provincije u dužini od 640 km i formira granicu sa Bocvanom i Zimbabveom. thumb|left|240px| Administrativna podjela provincije
Klima
Sjeverni dio Provincije Limpopo ima vruću - subtropsku klimu sa 300 do 500 mm oborina godišnje. Južne planine imaju umjereniju kontinentalnu klimu s oko 760 mm oborina godišnje.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2001. u provinciji je živjelo 5 273 642 stanovnika, po tom kriteriju je peta po veličini južnoafrička provincija. Većina stanovnika Provincije Limpopo su crnci pripadnici naroda Pedi, Tsonga i Venda, uz nešto malo manjih skupina koji govore bantu. Oni uglavnom žive po selima, na malim imanjima, dobar dio njih su sezonski radnici koji svoje prihode dopunjuju radeći po gradovima Južne Afrike.
Bijalačka manjina uglavnom govori afrikaans i živi razbacana na velikim farmama ili u glavnom gradu.
Privreda
thumb|left|240px| Pogled na nasade čaja kod mjesta Tzaneen thumb|right|260px| Kanjon rijeke [[Levubu]] Stočarstvo je važna grana privrede ove provincije, intezivno se uzgajaju ovce i koze.
Na farmama po provinciji uzgajaju se; naranče, limuni, kukuruz, krumpir, čaj, duhan i kikiriki. Provincija Limpopo ima velike rezerve kositra, platine, bakra, kroma, željezne rude i ugljena.
Glavni grad Polokwane dobro je povezan sa Pretorijom željeznicom i cestama.
Asparaginska kiselina
Asparaginska kiselina, ili aspartična kiselina, (skraćenice: Asp ili D; Asx ili B predstavlja bilo asparaginsku kiselinu ili asparagin) je α-aminokiselina sa hemijskom formulom HO2CCH(NH2)CH2CO2H. Karboksilatni anjon asparaginske kiseline je poznat kao aspartat. L -izomer aspartata je jedna od 20 proteinogenih aminokiselina, i.e. strukturnih blokova proteina. Njegovi kodoni su GAU i GAC.
Asparaginska kiselina, zajedno sa glutaminskom kiselinom, je klasifikovana kao kisela aminokiselina sa pKa vrednošču od 4.0. Aspartat je sveprisutan u biosintezi. Kao kod svih aminokiselina, lokacija protona kiseline zavisi od pH vrednosti rastvora i kristalizacionih uslova.
Otkriće
Asparaginska kiselinu je otkrio 1827 Plisson. On je sintetizovana putem ključanja asparagina (otkrivenog 1806) sa bazom.
Forme i nomenklatura
Termin "asparaginska kiselina" se odnosi na bilo koji od enantiomera smeše. Od dve stereo forme, samo jedna,  L -asparaginska kiselina, je direktno inkorporisana u proteine. Biološke uloge drugog enantiomera,  D -asparaginske kiseline su znatno ograničenije. Dok enzimatska sinteza proizvodi bilo jedan ili drugi izomer, većina hemijskih sinteza proizvodi oba oblika,  DL -asparaginsku kiselinu.
Uloga u biosintezi aminokiselina
Aspartat je non-esencijalan kod sisara, budući da se proizvodi iz oksaloacetata transaminacijom. U biljkama i mikroorganizmima aspartat je prekurzor nekoliko aminokiselina, uključujući četiri koje su esencijalne: metionin, treonin, izoleucin, i lizin. Konverzacija aspartata u te druge aminokiseline počinje redukcijom aspartata do njegovog "semi-aldehida," O2CCH(NH2)CH2CHO. Asparagin se dobija is aspartata putem transaminacije: (gde su GC(O)NH2 i GC(O)OH glutamin i glutaminska kiselina).
Druge biohemijske uloge
Aspartat je isto metabolit u ciklusu ureje i učestvuje u glukoneogenezi. On izvodi redukciju ekvivalenata malate-aspartat premeštanja, koji koristi neposrednu inter-konverziju aspartata i oksaloacetata, koji je oksidovani (de-hidrogenizovani) derivat maleinske kiseline. Aspartat donira jedan atom azota u biosintezi inozitola, prekusora purinskih baza.
Neurotransmiter
Aspartat (konjugovana baza asparaginske kiseline) stimuliše NMDA receptore, made ne sa istom jačinom kao aminokiselinski neurotransmiter glutamat. Ona služi kao eksitacioni neurotransmiter u mozgu, i ona je ekscitotoksin.
Dijetarni izvori
Asparaginska kiselina nije esencijalna aminokiselina, što znači da ona može biti sintetizovana iz metabolita centralnog metaboličkog puta kod ljudi. Asparaginska kiselina se nalazi u:
Hemijska sinteza
Racemska asparaginska kiselina može biti sintetizovana iz dietil natrijum ftalimido-malonata, (C6H4(CO)2NC(CO2Et)2).
Kuaiwa
Kuʻaiwa [Kuaiva] bio je kralj otoka Havaji (Veliki otok, Hawaiʻi), 8. veliki poglavica toga otoka. Vladao je od 1345. do 1375.
Biografija
Kuʻaiwa je bio sin kralja Kalaunuiohue, kojeg je naslijedio, i kraljice Kaheke te brat princeze Kapapalimulimu.
Za razliku od oca, bio je mirne naravi.
Imao je dvije supruge, koje su se zvale Kumuleilani i Kamanawa ("doba").
Kamanawa mu je rodila sina ʻEhua, od kojeg je potekao jedan ogranak obitelji poglavica.
Nakon što je umro 1375. godine, njegov sin Kahoukapu ga je naslijedio.
3-O-Metilfunikon
3-O-Metilfunikon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 388,368 Da.
466. pne.
Godina '''466. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Priska i Albina (ili, rjeđe, godina 288. Ab urbe condita). Oznaka 466. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Zakon očuvanja energije
thumb|[[Vlak smrti doseže maksimalnu kinetičku energiju na dnu staze. Kada počne da se uspinje, kinetička energija se pretvara u gravitacionu potencijalnu energiju. Suma kinetičke i potencijalne energije u sistemu ostaje konstantna, ako izuzmemo gubitke usled trenja.]]
Ajnštajnova teorija relativnosti pokazuje da su energija i masa ekvivalentni i da se ne pojavljuju jedna bez druge. U zatvorenim sistemima masa i energija čuvaju se odvojeno, kako se smatralo i u predrelativističkoj fizici. Nova karakteristika relativističke fizike jeste da se čestice „materije“ mogu pretvoriti u nematerijalne oblike energije, poput svetlosti, kinetičke ili potencijalne energije. Međutim, pretvaranje ne utiče na ukupnu masu sistema jer ove vrste nematerijalne energije zadržavaju svoju masu.
Danas se očuvanje „energije“ odnosi na očuvanje ukupne energije sistema tokom vremena. Ova energija uključuje energiju zajedno sa masom mirovanja čestica i drugim oblicima energije u sistemu. Osim toga, masa mirovanja sistema čestica takođe je očuvana tokom vremena za bilo kojeg pojedinačnog posmatrača i ima jednaku vrednost za sve posmatrače (za razliku od ukupne energije). Prema tome, u izolovanom sistemu, iako se materija (čestice sa masom mirovanja) i „čista energija“ (toplota i svetlost) mogu pretvoriti jedna u drugu, ukupna količina energije i ukupna masa ostaju očuvane tokom vremena. Ako se energiji bilo koje vrste dozvoli da „pobegne“ iz ovakvih sistema, masa sistema smanjivaće se u skladu sa količinom gubljenja energije.
Posledica ovog zakona je da tzv. perpetuum mobile može raditi neprekidno samo ako ne ispušta energiju u okruženje. Ako takve mašine proizvode više energije od one uložene u njih, one moraju gubiti masu i nakon određenog vremena prestaju postojati, pa, prema tome, nisu ni moguće.
Kinetička energija
mini|desno|Zakon očuvanja energije se koristi za opisivanje kretanja [[Klatno|klatna.]]
Galilej je 1638. godine objavio svoju analizu nekih situacija - uključujući i proslavljeno „isprekidano klatno“ - koje se modernim jezikom može opisati kao konzervativno pretvaranje potencijalne u kinetičku energiju i obrnuto. Tek je Lajbnic u periodu od 1676. do 1689. godine prvi pokušao matematički formulirati vrstu energije koja je povezana sa kretanjem (kinetička energija). Lajbnic je uočio da je u mnogim mehaničkim sistemima (sa nekoliko masa mi, svaka sa brzinom vi):
bio očuvan onoliko dugo koliko mase nisu međusobno delovale. On je ovu količinu nazvao vis viva (živom silom) sistema. Princip predstavlja tačnu tvrdnju o približnom očuvanju kinetičke energije u situacijama gde nema trenja. Mnogi fizičari tog vremena smatrali su da je očuvanje količine kretanja, koja ostaje ista u sistemima sa trenjem, kao što je definisano momentom:
bilo ta očuvana živa sila. Kasnije je dokazano da se pod odgovarajućim uslovima obe količine simultano sačuvaju, kao npr. u elastičnim sudarima.
Inženjeri Džon Smiton, Piter Evart, Karl Hocman, Gistav-Adolf Hirn i Mark Segin su primetili da samoočuvanje količine kretanja nije adekvatno za praktična izračunavanja, pa su iskoristili Lajbnicov princip. Taj princip su koristili i neki hemičari, kao što je Vilijam Hajd Volaston. Akademici, poput Džona Plejfera, istakli su da kinetička energija očigledno nije sačuvana. To je vidljivo u savremenim analizama zasnovanim na drugom zakonu termodinamike, ali u 18. i 19. veku sudbina izgubljene energije još uvek nije bila poznata.
Toplotna energija
Postepeno se počelo sumnjati da je toplota, koja neizbežno nastaje tokom kretanja kao posledica trenja, još jedan oblik žive sile. Antoan Lavoazje i Pjer Simon Laplas su ponovo 1783. godine proučili dve teorije o živoj sili i kalorijsku teoriju. Zapažanja Bendžamina Tompsona iz 1798. o stvaranju toplote prilikom proširivanja topovskih cevi potvrdila su tezu da se mehaničko kretanje može pretvoriti u toplotu, da je to pretvaranje kvantitativno i da može biti predviđeno (dozvoljavajući univerzalnu konstantu pretvaranja između kinetičke energije i toplote). Živa sila se počela nazivati energijom, nakon što je termin prvi put u tom smislu upotrebio Tomas Jang 1807. godine.
Štitarica
Štitarica je naselje u opštini Mojkovac u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 273 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 261 stanovnika).
Zakon očuvanja energije
Toplotna energija
Rekalibrisanje žive sile u
Štitarica
Demografija
U naselju Štitarica živi 202 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,8 godina (38,6 kod muškaraca i 37,1 kod žena). U naselju ima 81 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,37.
Zakon očuvanja energije
Toplotna energija
koje se može razumeti kao traženje tačne vrednosti za konstantu za pretvaranje kinetičke energije u rad, uglavnom je bilo rezultat rada Koriolisa i Ponslea u periodu od 1819. do 1839. godine. Koriolis je količinu nazivao količinom rada, a Ponsle mehaničkim radom i obojica su zagovarali njihovu upotebu u inženjerskim proračunima.
Štitarica
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Zakon očuvanja energije
Toplotna energija
U radu pod naslovom O prirodi toplote, objavljenom u Časopisu za fiziku 1837, Karl Fridrih Mor dao je jednu od najranijih opštih tvrdnji doktrine o očuvanju energije: „Pored 54 poznata hemijska elementa u fizičkom svetu postoji samo jedan agens i on se zove Kraft (energija ili rad). On se, u zavisnosti od okolnosti, može pojaviti kao kretanje, hemijski afinitet, kohezija, elektricitet, svetlost i magnetizam i iz bilo kojeg od ovih oblika može se pretvoriti u bilo koji od preostalih.“
Ekvivalentnost toplote i rada
Ključna etapa u razvoju modernog principa očuvanja bila je demonstracija ekvivalencija toplote i mehaničkog rada. Kalorijska teorija tvrdila je da se toplota ne može ni stvoriti ni uništiti, ali očuvanje energije nameće suprotan princip po kojem su toplota i mehanički rad međusobno zamenjivi.
mini|desno|Džulova sprava za merenje mehaničkog ekvivalenta toplote U međuvremenu, Džejms Džul je 1843. godine u seriji eksperimenata otkrio mehanički ekvivalent toplote. U najpoznatijem, koji se danas naziva Džulova sprava, teg na konopcu dovodi do rotacije lopatica, koje su potopljene u vodu. Pokazao je da je gravitaciona potencijalna energija, izgubljena zbog tega koji visi, jednaka termalnoj energiji (toploti) koju dobije voda zbog trenja lopatica.
U periodu od 1840. do 1843. sličnu stvar uradio je i inženjer Ludvig A. Kolding, iako je to bilo malo poznato izvan njegove rodne Danske.
I Džulov i Majerov rad bili su predmet osporavanja i zanemarivanja, ali je na kraju Džulov rad ipak dobio šire priznanje.
Korelacija fizičkih sila
Vilijam Robert Grouv je 1844. godine postulirao vezu između mehanike, toplote, svetlosti, elektriciteta i magnetizma, tretirajući ih sve kao manifestacije jedne „sile“ (energije u modernom smislu reči). Grouv je svoje teorije objavio u knjizi Korelacija fizičkih sila.
Oslanjajući se na radove Džula, Karnoa i Klapejrona, Herman fon Helmholc je 1847. godine došao do zaključaka sličnih Grouvovim i iste godine je objavio svoje teorije u knjizi O očuvanju sile. Opšte moderno prihvatanje ovog principa potiče iz ove knjige.
Godine 1850, Vilijam Renkin je bio prvi koji je koristio frazu zakon konzervacije energije.
Prvi zakon termodinamike
mini|desno|[[Nicolas Léonard Sadi Carnot|Carnotov toplinski stroj prenosi energiju iz toplijeg (ogrjevnog) spremnika temperature TH u hladniji (rashladni) spremnik temperature TC, te pritom dio te toplinske energije (topline) pretvara u mehanički rad W.]]
Prvi zakon termodinamike izveo je H. L. F. von Helmholtz (1847.) na temelju Jouleovih i Carnotovih radova. Prema tom je zakonu zbroj količina topline i mehaničkoga rada u zatvorenom sustavu stalan:
"Energija zatvorenog sustava ne može nestati niti ni iz čega nastati, energija može samo prelaziti iz jednog oblika u drugi, i ona je konstantna."
Ovaj zakon simbolički se može zapisati kao:
Dakle: porast unutarnje energije sustava = rad sustava + količina topline dovedena u sustav.
Prvi zakon termodinamike često se izražava kao: Nije moguć Perpetuum mobile prve vrste, odnosno uređaj koji bi u nekom procesu proizvodio energiju ni iz čega.
Neterina teorema
Sa matematičke tačke gledišta, očuvanje energije se shvata kao posledica Neterine teoreme (nazvanoj po nemačkoj matematičarki Emi Neter) po kojoj svaka simetričnost delovanja fizičkog sistema ima odgovarajući zakon očuvanja. Očuvanje energije implicirano je empirijskom činjenicom da se zakoni fizike ne menjaju kroz vreme. Filozofski, za ovo bi se moglo reći da „ništa ne zavisi od vremena per se“. Drugim rečima, ako je teorija nepromenjiva u uslovima stalne simetričnosti translacije vremena, onda je njena energija očuvana. Obrnuto, teorije koje nisu nepromenjive u uslovima promene u vremenu (npr. sistemi sa potencijalnom energijom koja zavisi od vremena) ne pokazuju očuvanje energije.
Ekvivalentnost mase i energije
Ajnštajn je utvrdio ekvivalentnost energije i mase čuvenom jednačinom E = mc2. Jednačina kaže da svako tijelo koje miruje ima energiju koja je jednaka umnošku mase toga tijela i kvadrata brzine svjetlosti u vakuumu. Masa i energija mogu se posmatrati kao dva imena (i dve merne jedinice) za istu osnovnu, održivu fizičku veličinu. Stoga su, zakoni očuvanja energije i ukupne mase ekvivalentni, i oba su validna. Ajnštajn je u eseju iz 1946. godine naveo da se:
"„princip očuvanja mase [...] pokazao neadekvatnim u pogledu specijalne teorije relativnosti. Zbog toga je spojen sa principom očuvanja energije - baš kao što je pre oko 60 godina, princip očuvanja mehaničke energije bio je kombinovan sa principom očuvanja toplote (toplotne energije). Može se reći da je princip očuvanja energije, nakon što je prethodno progutao princip očuvanja toplote, sada napredovao da proguta i princip očuvanje mase - i da sam vlada poljem.”"
Ako se zakon očuvanje mase tumači kao očuvanje mase mirovanja, on ne važi u specijalnoj relativnosti. Energija mirovanja (ekvivalentno masi mirovanja) čestice se može pretvoriti, ne „u energiju” (to već jeste energija ili masa), već u druge oblike energije (mase) za čije postojanje je neophodno kretanje, poput kinetičke energije, toplotne energija, ili energije zračenja. Slično tome, kinetička ili radijaciona energija može se pretvoriti u druge vrste čestica koje imaju energiju mirovanja (masu mirovanja). U procesu transformacije ne menja se ni ukupna količina mase, niti ukupna količina energije, jer su oba svojstva povezana jednostavnom konstantom. Ovo gledište nalaže da ako bilo koja energija ili (ukupna) masa nestane iz sistema, uvek se nalazi da su se one jednostavno preselile na drugo mesto, gde su obe merljive kao porast energije i mase, koji odgovara gubitku u prvom sistemu.
Kvantna teorija
U kvantnoj mehanici, energija se definiše kao proporcionalna izvodu vremena talasne funkcije. Nedostatak komutativnosti operatora izvoda vremena sa samim operatorom vremena matematički rezultuje principom neodređenosti za vreme i energiju: što je duži vremenski period, može se preciznije odrediti energija (energija i vreme postaju konjugovani Furijeov par).
Duns Scotus
Biografija
Nije sasvim jasno gdje je rođen. Neki drže da je rođen u Dunsu u Škotskoj, dok drugi misle da je rođen u Irskoj. Stupio je u franjevački red, te je1291. u Northamptonu, u Engleskoj zaređen za svećenika, a studirao je i poučavao u Parizu (1293.-1297.) i Oxfordu, a možda i u Cambridgeu. Bio je protjeran sa Sorbone, jer je stao na stranu pape Bonifacija VIII., a protiv francuskog kralja Philippea IV. Na kraju se 1307. skrasio u Köln u Njemačkoj.
Zakon očuvanja energije
Kvantna teorija
Energija kvantnog sistema se opisuje pomoću samopridodatog (ili hermitijanskog) operatora zvanog hamiltonijan, koji deluje na Hilbertovom prostoru (ili prostoru talasnih funkcija) sistema. Ako je hamiltonijan vremenski-nezavisan operator, pojavna verovatnoća rezultata merenja se ne menja u vremenu tokom evolucije sistema. Stoga je očekivana vrednost energije takođe nezavisna od vremena. Lokalna energija konzervacije u teoriji kvantnog polja je osigurana kvantnim Neterinom teoremom za energetsko-momentni tenzorski operator. Treba imati u vidu da usled nedostatka (univerzalnog) vremenskog operatora u kvantnoj teoriji, odnosi neizvesnosti za vreme i energiju nisu fundamentalni u kontrastu sa principom neizvesnosti pozicije-momenta, i samo važe u određenim slučajevima (pogledajte relacije neodređenosti ). Energija u svakom fiksiranom vremenu može u principu da bude precizno izmerena bez bilo kakvog kompromisa u preciznosti uslovljenog vremensko-energetskim relacijama neodređenosti. Stoga je očuvanje energije u datom vremenu dobro definisan koncept čak i u kvantnoj mehanici.
Duns Scotus
Biografija
Bio je jedan od najvećih franjevačkih teologa i osnivač posebnog pravca unutar skolastike, koji će biti nazvan »skotizam.« Potjecao je iz »Stare franjevačke škole« kojoj su pripadali Alexander od Halesa (umro 1245.), sveti Bonaventura (umro 1274.), John Pecham (umro 1292.) i drugi. Nazivali su ga Doctor subtilis jer je bio izrazito vješt u pomirivanju različitih pogleda na neku stvar.
Zakon očuvanja energije
Formule
mini|desno|250px|[[Motor sa unutrašnjim sagorevanjem pretvara hemijsku energiju u mehanički rad.]]
Duns Scotus
Biografija
Umro je u Kölnu, a pokopan je u franjevačkoj crkvi u tom gradu. Na sarkofagu mu na latinskom piše: »''Scotia me genuit. Anglia me suscepit. Gallia me docuit. Colonia me tenet''« - Škotska (Irska se do 13. vijeka nazivala i Škotskom). Engleska me prihvatila. Francuska me poučila. Köln me drži.
Zakon očuvanja energije
Formule
U mehanici, očuvanje energije obično se izražava formulom:
gde su:
Duns Scotus
Biografija
U Kölnu ga se vijekovima slavilo kao blaženika, a papa Ivan Pavao II. proširio je 20. marta 1993. njegov kult na cijelu Crkvu, proglasivši ga svecem.
Filozofija
John Duns Scotus bio je filozof kršćanske skolastike (srednjovjekovne filozofije). On je proučavao metafiziku i bavio se kategorijama kao što su postojanje, biće i drugo. On je takođe zastupao princip individuacije (npr. ljudi su različiti međusobno). Što se tiče problema univerzalija on je bio realist.
Zakon očuvanja energije
Formule
gde je
Zapravo, ovo je poseban slučaj jednog opštijeg zakona o očuvanju: gde je L Lagranžova funkcija. Da bi ovaj poseban oblik bio validan, sledeće stvari moraju biti tačne:
Socciglia, Lucca
Socciglia je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Pinos Altos, Uruachi
Pinos Altos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2260 m.
Ciuperceni, Ciuperceni, Gorj
Ciuperceni je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Ciuperceni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1735 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Piedra de Sepulcro, Xochistlahuaca
Piedra de Sepulcro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 976 m.
Japanci
Japanci su narod nastanjen u Japanu na sjeverno-pacifičkim otocima Honshu, Hokkaido, Kyushu i Shikoku. Na otocima živi preko 120,000.000 pripadnika ovog etno-lingvistički izoliranog naroda, ali oni su popisani u još 38 država. Najviše ih ima van Japana u: Sjedinjenim Državama (1,340,000), Južnoj Koreji (952,000), Brazilu (403,000), Peruu (129,000), i u ostalim državama po nekoliko desetaka tisuća; na Falklandskom otočju (20 pripadnika). Japanci su sebe i svoj jezik kroz povijest razvijali bez nekih utjecaja sa strane, što ih po kulturi, običajima i jeziku čini različitima od ostalih skupina.
Nastanak japanskog naroda (rana povijest)
Kultura Japanaca odvijala se samostalnije nego ona na susjednoj Koreji, gdje je bila pod znatnim utjecajem Kine. Ainu su još u VII. stoljeću naseljavali cijeli Honshu (Hondo) i otoke sjeverno od njega, tek su ih u kasnijim stoljećima otuda otjerali preci suvremenih Japanaca, koji su se na Hokkaidu učvrstili tek u XIX. stoljeću. Pošto je Japansko otočje izolirano, a nemaju rude (koja je na njega došla dosta kasno), ovdje možemo govoriti tek o kamenom, kameno-brončanom i brončano-željeznom dobu. Bronca nije imala samostalnog razdoblja pretpovijesne kulture. Godine 1931. otkriveno je na južnom Honshu grubo tesano oruđe zajedno s kostima izumrlih slonova Elephas antiquus i Loxodonta namadicus, ostaci pripadaju bez sumnje kulturi naroda Ainu. Tek novim useljavanjem na južni Honshu javlja se kultura yayoi, čije je žarište Kyushu i južni Honshu, gdje su nađene hrpe ljusaka. Ovaj narod sadio je proso i rižu, a poznavali su i pitome konje i svinje. Pljosnatih četverobridnih sjekira ima posvuda. Najstariji brončani predmeti uvezeni su iz Kine u ranom razdoblju Han, odnosno u posljednjim stoljećima prije nove ere. Glineno posuđe je po obliku i ornamentima jednostavnije od keramike jômon, tehnički savršenije i srodno korejskoj. Narodi Yayoi, bez sumnje iz južne Koreje, porijeklom je s južno-kineske obale.
Japansko legendarno doba počinje 660. pne., kada je Jimmu Tennô, potomak božice sunca i predak carske kuće osnovao prijestolnicu na Hondo, ono je potrajalo (službeno) do 400. n.e.
Život i običaji
Igra sjena, naročiti izdanak kazališta koji je osobito procvao na Javi, pa se raširio po velikom području na zapad, sve do Turske, bio je raširen i na Japanu. U osebujnoj kulturi Japana značajno mjesto pripada cvjetnim aranžmanima 'ikebana', čajnim ceremonijama 'cha-no-yu ', kaligrafiji, lutkarstvu i kazalištu No i 'Kabuki'. U 'no'-kazalištu, porijeklom iz 14. stoljeća igraju maskirani igrači.
Japanci su danas uglavnom budisti, no njihova je izvorna vjera šintoizam, čiji su korijeni u animizmu, po kojemu i nežive tvari imaju duh. Budizam je u Japan uvezen u VI. Stoljeću.
Pismo i jezik
Vidi ;
Lavanghe, Salerno
Lavanghe je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.
Pichique, Balleza
Pichique je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 280 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2221 m.
Kuhimana
Princ Kuhimana bio je kralj havajskog otoka Mauija na drevnim Havajima. On je spomenut u drevnim legendama te je u pojanjima data njegova genealogija.
Bio je nazvan po havajskom bogu astrologa.
Kuhimana je rođen oko 1393. godine kao princ, sin kralja Aloa, koji je znan i kao Alau. Bio je tako unuk kralja Mauiloe, a naslijedio je oca na mjestu kralja Mauija.
Majka mu je bila kraljica Moeiekana.
Kuhimana je stvorio "svetu uniju" oženivši svoju sestru, princezu Kaumanu I. Ovo su njihova djeca:
Preko svoje kćeri, Kuhimana je bio povezan s poglavicom Maʻilikukahijem od Oahua.
Sestra-žena Kuhimane također je poznata kao Kaʻana.
Kuhimana je ubijen u bitci Kaeleikija, a njegova supruga se tada ubila.
El Cachanilla, Establo, Tijuana
El Cachanilla, Establo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
San Jacinto, Soto la Marina
San Jacinto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Kūaliʻi
Kūaliʻi (puno ime: Kūaliʻi Kunuiakea Kuikealaikauaokalani) bio je havajski poglavica, 19. kralj otoka Oahua i 20. vladar Kauaija. Poznat je po zakonu kojim je naredio ribarima da hrane strance. Njegovo je najduže ime bilo Kualiʻilanipipililanioakaiakunuiakealuanuʻuokuiʻialiʻiʻikahalau.
Biografija
199px|Kūaliʻi je bio kralj [[Oahu|Oahua|thumb|lijevo]] Kūaliʻi je bio sin kralja Kauakahiakahoowahe i njegove supruge Mahulue te unuk Kahoowahaokalanija i njegove žene Kawelolauhuki. Vjerojatno nije imao braće i sestara.
Rođen je u Kalapawaiju. Tijekom mladosti je živio u Kailui. Smatran je svetim, a svetost je "naslijedio" od jednog pretka.
Naslijedio je svojeg oca na prijestolju Oahua i napao otok Havaji dok je njime vladala kraljica Keakealaniwahine.
Postoji mnogo tajni u vezi ovog vladara, a jedna je kako je uspio postati vladar Kauaija.
Njegovi su sinovi bili Kapiʻiohookalani (njegov nasljednik), Peleʻioholani (kralj Oahua i Molokaija), a imao je i kćeri Kukuiaimakalani i Kapionuilanilalahai.
Umro je veoma star u Kailui.
Jukagiri
Prema popisu iz 2002, ima 1509 pripadnika ovog naroda.
Svjetlosna učinkovitost
mini|desno|300px|Funkcija osjetljivosti [[oko|oka prikazana je na dijagramu kojemu se na apscisi nalaze valne duljine približno je simetrična krivulja s oštrim maksimumom jednakim jedinici na valnoj duljini 555 nm za dnevnu osjetljivost (crno) i 507 nm za noćnu osjetljivost (zeleno). Njezina je vrijednost za valnu duljinu 600 nm 0,63, a za valne duljine 380 i 780 nm iznosi 0.]]
Konstanta disocijacije kiseline
thumb|305px|alt=Acetic acid, CH3COOH, is composed of a methyl group, CH3, bound chemically to a carboxylate group, COOH. The carboxylate group can lose a proton and donate it to a water molecule, H20, leaving behind an acetate anion CH3COO- and creating a hydronium cation H3Oundefined. This is an equilibrium reaction, so the reverse process can also take place.|[[Sirćetna kiselina, slaba kiselina, donira proton (vodonični jon, označen u zelenom) vodi u ravnotežnoj reakciji čime nastaje acetatni jon i hidronijum jon.]]
Jukagiri
Postoji više skupina Jukagira.
Konstanta disocijacije kiseline
Konstanta disocijacije kiselina, Ka, (kiselinska konstanta, konstanta jonizacije kiseline) je kvantitativna mera jačine kiseline u rastvoru. To je konstanta ravnoteže hemijske reakcije poznate kao disocijacija u kontekstu kiselo-baznih reakcija. Ravnoteža se može simbolički zapisati kao:
Svjetlosna učinkovitost
Svjetlosna učinkovitost ili luminacijska efektnost (oznaka η) je fotometrijska fizikalna veličina kojom se opisuje učinak određenih frekvencija elektromagnetskih valova na ljudski osjet vida; omjer je svjetlosnog toka Фs i toka zračenja Ф, to jest:
Jukagiri
Jukagiri iz tundre žive uz dolnji tok rijeke Kolime u Jakutskoj.
Svjetlosna učinkovitost
Najveća je svjetlosna učinkovitost (683 lm/W) žutozelene svjetlosti, valne duljine 555 nm. Mjerna jedinica svjetlosne učinkovitosti jest lumen po vatu (lm/W).
Stupanj iskorištenja raznih izvora svjetlosti
Stupanj iskorištenja izvora svjetlosti, za umjetnu rasvjetu, je bezdimenzionalni odnos između svjetlosnog toka (sim. Φ; jed. lm) koje emitira svjetlo i ulazne električne snage (sim. P; jed. W), koje to svjetlo troši.
Fotometrija
Fotometrija je grana optike koja se bavi mjerenjem svojstava svjetlosti, u smislu njenog doživljenog sjaja u ljudskom oku. Sedam osnovnih fotometrijskih veličina opisuje svojstva svjetlosti:
Berthelsdorf
Bertelsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Gerlic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.702 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14626040.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gerlic Bertelsdorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Gerlic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 22,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.702 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Jukagiri
Jukagiri iz tajge žive uz gornji tok rijeke Kolime u Jakutskoj i Srednjekanskom okrugu u Magadanskoj oblasti.
Jukagirima se broj smanjio između 17. i 19. stoljeća zbog epidemija, ratova i carske kolonijalne politike. Neki od Jukagira su se asimilirali u Jakute, Evenke i Ruse.
Jukagiri govore svojim jukagirskim jezikom.
Ket (razvrstavanje)
Ket je naziv koji se koristi za:
Konstanta disocijacije kiseline
gde je HA generička kiselina. Ona se disocira u A−, koji je poznat kao konjugovana baza kiseline, i vodonični jon ili proton, H+, koji u slučaju vodenih rastvora, postoji kao solvatisani hidronijumski jon. U primeru prikazanom na slici, HA je sirćetna kiselina, a A− je acetatni jon. Hemijske grupe HA, A− i H+ su u ravnoteži kad se njihove koncentracije ne menjaju u funkciji vremena. Konstanta disocijacije se obično zapisuje kao količnik ravnotežnih koncentracija (u mol/L), obleleženih sa [HA], [A−] i [H+] :
Tickfaw, Louisiana
Tikfo je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Konstanta disocijacije kiseline
Pošto Ka vrednosti pokrivaju opseg sa znatnim brojem redova veličina, logaritamska mera konstante disocijacije kiseline se normalno koristi u praksi.
Keti (razvrstavanje)
Keti je izraz za:
Konstanta disocijacije kiseline
Što je veća pKa vrednost, to je manji stepen disocijacije. Slabe kiseline imaju pKa vrednosti u aproksimativnom opsegu −2 do 12 u vodi. Kiseline sa pKa vrednošću manjom od oko −2 se smatraju jakim kiselinama. Jaka kiselina je skoro potpuno disocirana u vodenom rastvoru, t. j. do te mere da koncentracija nedisocirane kiseline postaje zanemarljiva. pKa vrednosti jakih kiselina se mogu, međutim, proceniti teorijskim putem ili ekstrapolacijom iz merenja u nevodenim rastvaračima u kojima je konstanta disocijacije manja, poput acetonitrila i dimetil sulfoksida.
Opština Luizi-Călugăra, Bacău
Luizi-Călugăra je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Tickfaw, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 694, što je 77 (12,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Luizi-Călugăra, Bacău
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
NAG
Termin NAG ima više značenja.
Muhamed Šemsudin Hafiz
mini|desno|300px| [[Hafizova grobnica u Širazu]] Muhamed Šemsudin, poznat kao Hafiz (1320-1389) je bio persijski lirski pesnik. Pisao je većinom gazele, u kojima je glavna tematika bila ljubav i uživanje u životu. Mnogi su njegove pesme tumačili kao alegorije o čistoj produhovljenoj idealizaciji osećanja. U njegovim pesmama se često javlja vino kao metafora religijske ekstaze poznate u sufizmu.
Biografske činjenice o njegovom životu nisu poznate, odnosno postoji nekoliko verovatnih priča ali njihova biografska istinitost nije potvrđena. Hafizova grobnica se nalazi u Širazu, a ukrasili su je dvadeset godina nakon njegove smrti. Do grobnice se stiže putem koji je okružen velikim količinama cveća. Danas čak i u gradu Vajmaru postoji spomenik u njegovu čast.
Guardia Sanframondi, Benevento
Guardia Sanframondi je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4671 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 443 m.
Chichilianne
Šišilijan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 207 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 000 metara (maksimalnoj 2.082 m, a minimalnoj 798 m).
Cabeza de Arroyo Granizo, Xochistlahuaca
Cabeza de Arroyo Granizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
El Recibimiento, Santa María Tecomavaca
El Recibimiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tecomavaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 635 m.
Baski
Baski ili Baskijci, narod su koji živi na zapadnim Pirenejima i obali Biskajskog zaljeva. Oko 2 milijuna stanovnika živi u španjolskoj autonomnoj pokrajini Baskiji, a oko 100 000 u Francuskoj. Baskijskih zajednica ima u Srednjoj i Južnoj Americi kuda su odselile u 18.st. Osnova baskijskog identiteta je jezik nazvan euskara. To je jedini neindoeuropski jezik u Zapadnoj Europi, a podrijetlo jezika nije do kraja objašnjeno. Pretpostavlja se da su Baski ostatak neindoeuropskog naroda. Najveći baskijski grad je Bilbao (na jeziku Baska: Bilbo).
Trabucco, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Baski
Ime
Baski sami sebe zovu Euskaldunak, u singularu Euskaldun. Riječ je nastala od euskara (jezik baska, baskijski) i –dun 'onaj koji', odnosno 'onaj koji /govori jezik/ basque', to jest 'basque-govornik'. Zbog fizičkog oblika lica nazivani su često 'narod sa zečjim licem'.
Palictla, Tamazunchale
Palictla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Baski
Porijeklo
Rane antropološke i genetske studije s početka i kraja 20. stoljeća teoretizirale su da su Baski potomci izvornih kromanjonaca. Posebnost uočena istraživanjima 'klasičnih' genetskih biljega (poput krvnih grupa) i očito "predindoeuropska" priroda baskijskog jezika rezultirala je popularnim i dugotrajnim stavom da su Baski "živi fosili" najraniji moderni ljudi koji su kolonizirali Europu. Međutim, studije Y-DNA haplogrupa otkrile su da u njihovoj izravnoj muškoj lozi velika većina modernih Baskija ima zajedničko podrijetlo s ostalim zapadnim Europljanima, naime izrazitu prevlast indoeuropske haplogrupe R1b-DF27 (70%). Starost podgrane koju Baski nose, R1b-DF27, "procjenjuje se na ~ 4.200 godina, na prijelazu između neolitika i brončanog doba, kada je Y-kromosomski krajolik zapadne Europe temeljito preuređen. Unatoč visokoj učestalosti kod Baskija tamo je unutarnja raznolikost Y-STR R1b-DF27 niža, što rezultira mlađim procjenama starosti ", što implicira kako je u regiju pristigla s drugog mjesta. Nekoliko drevnih uzoraka DNK pronađeno je i istraženo iz iberijskog i baskijskog područja. Zbirka haplogrupa mtDNA i Y-DNA tamo uzorkovana značajno se razlikovala u usporedbi s njihovim modernim frekvencijama. Znanstvenici su zaključili da postoji "diskontinuitet" između starih i modernih Baskija, jer dok Baskiji imaju neke vrlo arhaične loze mtDNA, nisu "nerazrijeđenog paleolitskog podrijetla", već su značajno ranoneolitičkog podrijetla i povezani s izoliranim narodom otoka Sardinija, prije otprilike 4500 godina gotovo je sve nasljeđe Y-DNA iz iberske primjese mezolitskih lovaca sakupljača i neolitičkih poljoprivrednika zamijenjeno lozom indoeuropskih stočara iz stepe,  a baskijska genetska posebnost rezultat je stoljećima niske veličine populacije, genetskog drifta i endogamije. Isto su potvrdila i autosomalne studije, a prema studiji iz 2019. godine, "današnje Baske najbolje je opisati kao tipičnu željezno dobnu populaciju bez primjesa koji su kasnije utjecali na ostatak Iberije".
Običaji
Baski su u svojoj izoliranosti, ali u veoma tranzitnom području, uspjeli sačuvati stare običaje i jezik. Žene se samo međusobno, za njih su djeca iz mješanih brakova prokleta. Kod njih nije bila rijetkost da se žene unutar jedne porodice, pa čak i brak između brata i sestre. Sličan običaj nalazimo kod Sansegota, malene zajednice, uveliko rasipane po svijetu, čije je središte otok Susak. Baski su veoma odani svojoj zajednici na dan Dia de la Patria (ili na euskarskom Aberi Eguna; Dan domovine) na desetke tisuća Baska iz Francuske, Španjolske, i širom svijeta, okupljaju se u svetom gradu Gernici ispod jednog prastarog hrasta i zaklinju na vjernost domovini.
Palictla, Tamazunchale
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Filatelija u Srbiji
Filatelija u Srbiji počinje 13. jula 1866. izdavanjem marke od 10 para sa likom kneza Mihajla III Obrenovića. Marka je naranđaste boje i izdata u 12.000 primjeraka. Srbija izdaje marke sve do 1918. godine, te ujedinjenjem u zajedničku državu, koriste se marke Jugoslavije. 2006. godine Srbija izdaje ponovo marke koje vrijede, na čitavoj teritoriji Srbije, osim Kosova koje ima posebne marke u izdanju misije Ujedinjenih nacija.
Predfilatelistički period u Srbiji 1840 - 1866
Redovan poštanski saobraćaj u Srbiji zvanično je počeo još marta 1840. godine ali za filateliju (zbog pojave "poštanskog" žiga "UOKVIRENI BEOGRAD" izdvaja se datum 25. MAJ 1840. godine i grad Beograd. I 4. juna u Kragujevcu sa žigom bez okvira. Interesantno je da je na Pošti žig "UOKVIRENI BEOGRAD" bio samo jedan dan, a da zapravo i nije poštanski žig već carinski. U Beogradu je 2002. godine pronađen dokument beogradskog đumruka (carine) sa datumom 13. oktobar 1839. godine na kome se nalazi istovetni žig kao i na dvanaest pisama poslatih sa Pošte u Beogradu navedenog datuma 25. maja 1840. godine. Dimenzije žiga su 46 x 7,5 mm a boja mastila je crna.
Kraljevina Srbija 1880-1918
1882. godine uvodi se u Srbiji kao platežno sredstvo dinar sa 100 para. I dalje su na likovima srpski kraljevi, tako da osim izdanja iz 1904. godine izdatog povodom 100-te obljetnice prvog srpskog ustanka u Orašcu nema velikih promjena u izdanjema pošte Srbije. 1911. godine izlazi serija od 12 maraka sa likom kralja Petra I sa vrijednostima od 1 pare do 5 dinara. Marke vrijede do 1919. godine.
1916. godine izbjeglička srpka vlada na Krf koristi francuske marke na kojima je utiskan žig POSTES SERBES. Te marke na pismima su relativno rijetke i tražene, dok je ostatak neupotrebljenih maraka prodavan za filatelističke svrhe. Marke Kraljevine Srbije upotrebljavaju se i dalje nakon ujedinjenja Srbije, Crne Gore i Države SHS, sve do 1920. godine, no samo ta teritotiju tadašnje Kraljevine Srbije. U isto vrijeme se koriste marke nove države, te su mnogobrojne pošiljke frankirane sa mješovitom frankaturom.
The Spirit of St. Louis (knjiga)
The Spirit of St. Louis je autobiografska knjiga američkog avijatičara Charlesa Lindbergha objavljena 1953. godine. Ime je dobila po njegovom znamenitom avionu sa kojim je 1927. godine, kao prva ličnost u historiji, samostalno preletio Atlantik. Predstavlja treću knjigu u kojoj je Lindbergh opisao taj let; za razliku od ranijih knjiga - WE i Flight and Life - u njoj je dao mnogo detaljniji opis, te uložio veliki trud kako bi tekst bio što kvaliteniji. Knjiga je postala bestseler, brojne pohvale od kritičara, ali i Pulitzerovu nagradu.
Godine 1957. je po njoj snimljen istoimeni film gdje je Lindberghov lik tumačio James Stewart.
Jemez Pueblo, New Mexico
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.788, što je 165 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Filatelija u Srbiji
Srbija 2006 do danas
Prva marka Srbije, nakon otcjepljenja Crne Gore izlazi 30. juna 2006. godine. Na njoj je zastava i grb Srbije. Nominalna vrijednost im je 16,50 dinara sa motivom srpske zastave i 20 dinara sa motivom srpskog grba. Tiraž je 3.000.000 primjeraka u vrijednosti od 16,50 dinara i 500.000 primjeraka u vrijednosti od 20 dinara. Pored serija iz prirode, 2007. godine, prisutni su motivi iz sporta, npr. Svjetsko prvenstvo u vaterpolu 2006., Evropsko prvenstvo u stonom tenisu održano u Beogradu 2007. godine, kao i religiozni motivi povodom Uskrsa, motivi iz Srbije, Kopaonik, Zapadna Morava, Zlatibor, Goč, Pionirski park u Beogradu. Srpska pošta za oznake na poštanskim markama koristi naizmjenično latinicu i ćirilicu.
Zajednička izdanja
2007. godine srpska pošta izdaje zajedničku marku sa temom Dunavska fauna, sa Austrijom povodom suradnje podunavskih zemalja. Na marki je prikazan orao, a vrijednost joj je 46 dinara. Izdanje je u malom tabaku 3 x 3 sa vinjetom u sredini na kojoj je prikazan Dunav sa gradovima Beč-Wien i Beograd.
Zajednička poštanska marka Srbije, Italije i Nemačke Obeležavanje 1700 godina od Milanskog edikta je povod da u tripartitnoj saradnji pošta Nemačke, Italije i Srbije izda zajedničko izdanje poštanke marke - rekao je direktor Pošte Srbije u Nišu gde je učestvovao na međunarodnoj konferenciji sindikata pošta jugoistočne Evrope (28.04.2011.) Nije precizirano kada će poštanska marka biti izdata. Godišnjica je 2013. godine. Gradovi Trir u Nemačkoj, Milano u Italiji i Niš u Srbiji nalaze se na spisku gradova cara Konstantina koji se pripremaju za obeležavanje 1700 godina od Milanskog edikta.
Doplatne marke
PRVA obavezna doplatna marka u poštanskom prometu sa imenom SRBIJA puštena je u promet 9. marta 1992. godine. Namenjena je borbi protiv raka. Imala je nominalnu vrednost od 3 dinara. Bila je u obaveznoj upotrebi od 9 - 15. marta 1992. godine.
PRVA serija (od 5 vrednosti) doplatnih maraka u obaveznoj poštanskoj upotrebi bila je od .... Nominalne vrednosti doplatnih maraka su sledeće 13, 22, 42, 75 i 150 dinara. Izašla je u korist izbeglica sa prostora Jugoslavije.
Personalne marke
Od decembra 2006. godine pa do jula 2011. godine u Srbiji je izdato 70 PPM - personalnih poštanskih maraka. Tačnije rečeno 55 pojedinačnih maraka i jedan blok od 15 maraka. Po godinama to izgleda ovako: 2006 i 2007. 15 maraka i navedeni blok od 15 maraka; 2008. 11 maraka; 2009. 16 maraka; 2010. 9 maraka i 2011. 4 marke (zaključno sa julom mesecom). Šta je PPM ? PPM je inovacija od Pošte Srbije koja vam omogućava da sami kreirate i osmislite poštansku marku. Štampa se na specijalnom papiru, ista je kao i svaka redovna ili prigodna marka. Ekskluzivan je vid promocije koji pravnim licima omogućava izgradnju imidža i plasiranje brenda, dok fizičkim licima daje mogućnost da se njihov lik ili neki poseban događaj (venčanje, rođendan, godišnjica) nađe na poštanskoj marci. Ukoliko želite da sami osmislite PPM to možete uraditi na sajtu Pošte gde se nalaze i primeri za dizajn, a kasnije ideju uobličava dizajnerski tim Srbijamarke. Od naručivanja do izrade čeka se maksimalno 14 dana. Minimalan tiraž za jednu narudžbu je 200 komada. PPM marke za sada nije lako nabaviti zbog nedovoljno brze informacije o njenom postojanju. Zbog privatnosti vlasnika koji sa njima raspolaže kako hoće ili u svrhu koju im je namenio. Informacije o ovim markama dosta šturo donose filatelistički časopisi Fila Hobby i Filaberza.
Filatelistička literatura
FILATELISTA Časopis Saveza filatelista Srbije. Izlazi u Beogradu od 1949. godine. Do danas je izašlo 266 brojeva - poslednji u decembru 2009. godine. Časopis je do danas uređivalo 13 urednika. Neujednačen broj strana, neredovno izlaženje ali svakako najbolji časopis na prostoru Srbije iz filatelije.
FILABERZA Od 1995. godine u Beogradu izlazi oglasno-informativni list sa nazivom Berza filatelije a od 14 broja naziv mu je FILABERZA. Do danas (juli 2011. godine)izašao je 65 broj. Glavni i odgovorni urednik časopisa je Zoran R. Bošković. Zadnja dva broja tehnički je uredio Vladimir Milić. Broj ima od 20-24 strane A/4 formata i štampa se do 100 primeraka (fotokopija).