cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carica Liang Nüying
Carica Liang Nüying (梁女瑩) (? - 159), formalno Carica Yixian (懿獻皇后, doslovno "krotka i mudra carica") bila je kineska carica u doba dinastije Han, odnosno prva supruga cara Huana.
Odrasla je u uticajnoj porodici na čelu sa njenim ocem, velikim maršalom Liang Shangom (梁商). Njena sestra je bila carica Liang Na, supruga cara Shuna, a kasnije i regentica njegovog sina cara Chonga i još dvojice careva iz pobočnih loza - Zhija, odnosno Huana. Njene zaruke za mladog Huana, koji je to vrijeme nosio titulu markiza od Liwua, su glavni razlog zbog koga je njen uticajni brat Liang Ji isposlovao da nakon smrti cara Zhija upravo Huan postane novi car.
Brak sa Huanom, prema historijskim izvorima, nije bio sretan. Liang Nüying je, zahvaljujući uticaju svoje porodice, uživala u većoj raskoši od svih ranijih kineskih carica. S druge strane nije mogla zatrudnjeti, i bila je ljubomorna na carske priležnice, te je naređivala da se pogube čim bi zatrudnile. Huan je, pak, nije volio i izbjegavao je s njome općiti, ali se nije usudio učiniti ništa protiv nje zbog straha od Li Jianga. Međutim, kada je godine 159. umrla, Huan je organizirao dvorski puč te likvidirao Liang Jia i sve članove njegovog klana.
Madison Center, Connecticut
Medison Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.290, što je 68 (3,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
3-Fluorometamfetamin
3-Fluorometamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 167,223 Da.
Marisi, Chieti
Marisi je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Opština Požega
thumb|250px|Opština Požega - lokacija u Srbiji
Opština Požega je opština u Srbiji, u Zlatiborskom okrugu. Središte opštine je grad Požega. Udaljena je od Beograda 180 km i od Užica 25 km. Zahvata površinu od 426,5 km², ima 42 naselja i 55 katastarskih opština. Nalazi se u prostranoj i osunčanoj kotlini u kojoj se granaju donji tokovi Skrapeža, Moravice i Đetinje od kojih nastaje Zapadna Morava.
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine na teritoriji opštine živi 32.293 osoba. Gustina naseljenosti iznosi 76 stanovnika na km².
thumb|left|185px|Opština Požega u Zlatiborskom okgrugu
Prefiks
Prefiks ili predmetak u gramatici označava afiks koji dolazi ispred korijena riječi. Sama riječ "prefiks" sastavljena je od korijena fiks (sa značenjem "pridodati" u ovom slučaju) i prefiksa pre- (sa značenjem "prije"), a obje riječi imaju latinski korijen.
Primjeri prefiksa:
Oak Ridge, Tennessee
Ouk Ridž je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29.330, što je 1.943 (7,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dangerous Minds
Dangerous Minds je američki igrani film snimljen 1995. godine u režiji Džona N. Smita sa Mišel Fajfer u glavnoj ulozi. Po žanru je drama, a temelji se na stvarnim događajima, odnosno My Posse Don't Do Homework, autobiograskoj knjizi LuAn Džonson, bivše marinke koja je neke od svojih vojničkih vještina primjenjivala kao profesor u problematičnoj kalifornijskoj srednjoj školi.
Dangerous Minds je, uprkos mlakih kritika, bio jedan od najvećih holivudskih hitova 1995. godine. Poznat je i kao jedan od poslednjih filmova u karijeri velikog producenta Dona Simpsona, koga je nasledio njegov učenik Džeri Brukhajmer, danas jedan od najuspešnijih holivudskih mogula.
Villette, Verbano-Cusio-Ossola
Villette je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 818 m.
Bissy-sous-Uxelles
Bisi suz Iksel je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 59 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 287 m, a minimalnoj 205 m).
Televizija 4 rijeke
TV4R ili Televizija 4 rijeke jedna je od novijih lokalnih televizija u Hrvatskoj. Sjedište joj je u Karlovcu. Nastala je 2005. g., a emitira svoj program kao lokalna televizija za područje grada Zagreba, Samobora, Zaprešića, Velike Gorica, Karlovca, Ogulina.
Pokrivenost signalom
Signalom sa odašiljača Tusti vrh na Medvednici podno Sljemena u lokalnom multipleksu D (MUX D) na 57 kanalu UHF-a Televizija 4 rijeke se može pratiti u tri objedinjene digitalne lokalne podregije koje obuhvačaju:
d44 - Grad Zagreb, Velika Gorica, Sveta Nedelja, Stupnik i dio općine Samobor
Zagrebtower
Zagrebtower je neboder na Sigečici u zagrebačkoj četvrti Trnju.
Opis
Nalazi se na križanju Radničke ceste i Avenije Vukovar, a dovršen je krajem 2006. godine. Eliptičnom neboderu od 22 kata pridružena je osmerokatnica s uredskim prostorom i podzemnom parkirnom garažom. Čitav kompleks sadrži 26 tisuća kvadratnih metara uredskog prostora.
Potpisivanjem povelje i polaganjem kamena temeljca 20. siječnja 2005. godine službeno je započela gradnja Zagrebtowera na uglu Ulice grada Vukovara i Radničke ceste.
Televizija 4 rijeke
Pokrivenost signalom
d46 - Karlovac, Lasinja, Ozalj, Žakanje, Draganić, Netretić, Duga Resa, Generalski Stol, Barilovići, Krnjak, dio općine Vojnić i Bosiljevo
Damir Radić
Damir Radić (Zagreb, 1966 .) je hrvatski književnik, sineast, filmski i književni kritičar.
Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirao povijest i komparativnu književnost. Objavio je tri knjige poezije, tzv. intertekstualnu i intermedijalnu trilogiju: Lov na risove (Meandar/vlastita naklada, Zagreb, 1999.), Jagode i čokolada (Vuković & Runjić, Zagreb, 2002., Nagrada Kvirin na manifestaciji Kvirinovi poetski susreti), Pokopana tajna˙ (Vuković & Runjić, Zagreb, 2010.). Izbor iz vlastite poezije objavio je u elektroničkoj knjizi Meko kao snijeg i toplo iznutra - najljepši hitovi i rariteti (od 2006. dostupna). Objavio je također i egzistencijalističko-erotski roman s ključem Lijepi i prokleti (NCL Media, Zagreb 2007.). Autor je i niza eksperimentalnih i eksperimentalno-dokumentarnih filmova, obilježenih s jedne strane tzv. found footage i ready-made praksom, s druge tzv. nultim stupnjem dokumentarizma: Melody ili studija o horizontalnom close upu u nepriređenom fragmentu vremena, 2008., Djevojčice (triptih o stvarnosti), 2008., Samo je zemlja ispod ovog neba, 2009., Ljubav i role, 2010., Crvenokosa, 2010., Idiotska noć 2, 2010., Malena, 2010., Ustrajnost, 2011., Pretty little things (film istina), 2011., Eksploatacija čovjeka po čovjeku, 2011., Poduka za mladicu (na starim zasadama), 2011., Nevinost (bez zaštite?), 2011., Prozori i glasovi, glasovi i prozori – Martek – Pogačar – Dimitrijević – Šalamun - Kozlowski – Vaništa – Sikora, 2011. Za svoj filmsko-kritičarski rad dobio je Nagradu Vladimir Vuković (2004.), a njegova priča Nema sreće bez ljubavi uvrštena je u antologiju hrvatske erotske proze XXX files (Fokus komunikacije, Zagreb, 2002.).
Yang Chou
Yang Chou (159–198) je bio kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han. Služio je gospodaru rata Zhang Yangu. Kada je Zhang Yang odlučio prijeći na stranu gospodara rata Lü Bua, Yang se, znajući za Lüovu reputaciju, uplašio za svoj život te ubio svog pretpostavljenog. Yang je nakon toga pokušao prijeći na stranu Cao Caoa. Međutim, prije toga ga je ubio njegov suborac i prijatelj Sui Gu, koji je sebe i dalje smatrao vjernim ubijenom Zhangu.
Operand
Operand je argument operatora.
Operatori, kao specijalni slučajevi funkcija, imaju svoje argumente i ti argumenti se nazivaju njegovim operandima. Izuzetak su nularni operatori, koji nemaju operande.
Primjeri
Imajući u vidu operaciju sabiranja (npr. cijelih brojeva), binarni operator + ima dva operanda; npr. u izrazu a+b, a i b su operandi operatora +.
Unarni logički operator negacije u matematičkoj logici ima uvijek samo jedan operand, i to je iskaz koji se negira; npr. pri negaciji \lnot p, p je operand operatora \lnot.
Porijeklo riječi
Riječ „operand“, kao i riječ „operacija“, ima korijen u latinskoj riječi „-{opus, operis, n.}-“, što znači „rad“, odnosno u odgovarajućem glagolu „operare“. „Onaj koji radi“ bi na latinskom glasilo „operator“, a pasivni oblik glagola, koji se u latinskom jeziku gradi dodavanjem sufiksa „nd“ na osnovu prezenta, bi glasio „operand“ i značio „rađen“, „obrađen“ isl.
Metilamin
Metilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 31,057 Da.
Stazione di Frasso, Latina
Stazione di Frasso je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Lisa Gerrard
Lisa Gerrard (12.4. 1961.-) je australska muzičarka, pjevačica i kompozitorka koja je dobila međunarodni ugled kao dio muzičke grupe Dead Can Dance zajedno s irskim bivšim partnerom Brenadom Perryjem.
Gerrard je poznata po dubokom kontraalt glas. Karijeru je započela godine 1981. i otada je bila uključena u niz projekata. Gerrard je dobila Zlatni globus i oskarovsku nominaciju za partituru filma Gladiator koga je napisala zajedno s Hansom Zimmerom. Također pjeva i izvodi većinu svojih djela, uglavnom koristeći Yangqin (oblik kineskog).
Silver City, Mississippi
Silver Siti je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 337, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
160-e
thumb|Marko Aurelije i Lucije Ver.
Cikloalkani
mini|Ciklobutan Cikloalkani su zasićeni ciklični ugljovodonici kod kojih su svi ugljenikovi atomi vezani jednostrukim vezama. Opšta formula ovih jedinjenja je CnH2n (cikloalkani sadrže dva atoma vodonika manje od alkana zbog toga što grade prsten).
Veličina prstena kod cikloalkana može biti dosta različita. Veličina prstena zavisi od broja ugljenikovih atoma. Danas su poznata jedinjenja sa preko 40 ugljenikovih atoma.
160-e
160-e su bile decenija koja je počela 1. januara 160. a završila 31. decembra 169.
Cikloalkani
Nalaženje i dobijanje
Ciklopentan, cikloheksan, metilciklopentan i metilcikloheksan se nalaze u nafti i zbog toga su u industriji nafte poznati pod nazivom nafteni. U prirodi su najrasprostranjenija jedinjenja sa petočlanim i šestočlanim prstenovima.
Cikloalkani se laboratorijski dobijaju eliminacijom halogena iz dihalogenoalkana
CH2-CH2 Cl-CH2-CH2-CH2-Cl + Zn →   \ / CH2
Fizičke osobine
Fizičke osobine cikloalkana su veoma slične fizičkim osobinama alkana. Temperatura ključanja raste sa povećanjem broja ugljenikovih atoma.
Hemijske osobine
Cikloalkani pokazuju identične hemijske osobine kao i alkani s tom razlikom što su cikloalkani sa malim prstenom (ciklopropan, ciklobutan) dosta reaktivniji od ostalih.
Tako npr. ciklopropan reaguje sa vodonikom u prisustvu katalizatora (Ni) i daje propan.
30px+ H_2 →
Na isti način on reaguje sa bromom i bromovodonikom
30px + Br_2 → CH2CH2CH2 |    |            Br    Br Opšti tip adicionih reakcija izgleda ovako: R-CH=CH-R' + CH2N2 →  R-CH---CH-R \ /                            CH2
Ciklopentan i cikloheksan su veoma postojani tako da ne reaguju sa vodonikom ni na visokim temperaturama (preko 200 °C).
Cis i trans izomerija
Cis-trans izomerija je moguća kod disustituisanih cikloalkana jer je usled zatvaranja prstena stvorana dosta kruta struktura od dve S-N veze. Tako dimetilciklopropan postoji u dva prostorna izomera. Kao Cis izomer i kao trans izomer.
Ovaj tip izomerije se javlja i kod alkena s tim što se svi supstituenti nalaze u ravni, samo različito orijentisani na dvostruku vezu, a kod cikloalkana supstituenti se nalaze ispod i iznad ravni.
Srce i njena deca
Srce i njena deca („Jednog lepog dana“) je jugoslovenski film iz 1988. godine. Režirao ga je Božidar Nikolić, a scenario je napisao Slobodan Stojanović.
Sadržaj filma
Priča o ranom sazrevanju jednog dečaka koja potvrđuje staru istinu da su život, radost i nevolje koje u sebi nosi, najbolji vaspitači i učitelji. Desetogodišnji dečak, sticajem okolnosti, prihvata odgovornost, otkrivajući pritom svet i ljude i pritom tako rano izrasta u zrelog čoveka.
Smith Center, Kansas
Smit Senter je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.665, što je 266 (-13,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sospirolo, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 700 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Funkcija (razvrstavanje)
Funkcija se može odnositi na:
Bazouge-des-Alleux
Bazuž dez Ale je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Majen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 262 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 130 metara (maksimalnoj 146 m, a minimalnoj 76 m).
17. 5.
Dani - Godine
Banatski Bugari
thumb|right|250px|Katolička misa na banatskobugarskom jeziku u crkvi [[Star Bišnov|Starog Bišnova. Ovdje radi Jáni Vasilčin svećenik i dekan, koji je preveo Novi Zavjet na banatskobugarski.]] thumb|right|250px|Banatskobugarski plesači u [[Temišvaru.]] thumb|right|Stara banatska bugarska seoska kuća u [[Bardarski Gerna|Bardarskom Geranu.]] Palćeni ili Banatski Bugari (banatskobug. Palćene ili Banátsći balgare, bug. банатски българи, rum. Bulgari bănăţeni, mađ. Bánsági ili Bánáti bolgárok) su jedna etnička grupa Bugarskog naroda u Rumunjskoj i Srbiji, koja živi u Banatu. Ukupno oko 15.000 Banatskih Bugara živi na svijetu, mada službeno 8.126 Bugara računajo statistike (1.658 u Srbiji, 6.468 u Rumunjskoj).
Banatski Bugari su isključivo katolici, točnije pavlićani. Njihov jezik upotrebljava latinicu za pismo, koja je istovjetna hrvatskoj latinici.
Izvor Bugara
Pavlićani su nasljednici bogumila i katara u Sjeverozapadnoj Bugarskoj. Pavlićani su bili svjestni, da su katolici i njihov poglavar je rimokatolički papa, nasuprot u 14. stoljeću su Osmani zauzeli Bugarsku, zbog toga pavlićani nisu imeli svećenika 200 godina. 1580. godine hrvatski Franjevci su dobili dopuštenje raditi među pavlićanima (vidi Hrvati u Bugarskoj). Franjevci u liturgiji su rabili hrvatski jezik (štokavsko narječje).
17. 5.
17. maj/svibanj (17. 5.) je 137. dan godine po gregorijanskom kalendaru (138. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 228 dana.
Banatski Bugari
Izvor Bugara
1688. godine pavlićani su ustali protiv Turaka, ali Turci su ugušili ustanak. Već sto pavlićana je bježalo u Olteniju. Papa Klement XIII. je postavio hrvatskog svećenika Nikolu Stanislavića za oltenskog biskupa. Stanislavić preseli pavlićane u Olteniju, gdje je dobio privilegije od vlaškog kneza.
17. 5.
Događaji
.
Banatski Bugari
Izvor Bugara
1738. godine Turci su opet zauzeli Olteniju. Zbog toga Stanislavić je preselio katoličke Bugare u Ugarsku, u Banat. Ožujka 1738. godine su došle prve obitelji.
17. 5.
Rođenja
.
Banatski Bugari
Povijest
1741. godine Bugari su ustrojili svoje zajednice u Banatu i probali upotrijebiti materinski jezik (rupćansko narječje), ali su imeli još i hrvatske knjige. Prvi učitelji i svećenici katoličkih Bugara su bili Hrvati. Blaž Hristofor Mili, prvi svećenik u Starom Bišnovu, bio je Hrvat. Osnovao je školu u tom mjestu. Pisao je također djela na rupćanskom narječju, a rabio je većinom hrvatske knjige. Banatski bugarski učitelji i svećenici su se učili u Hrvatskoj.
17. 5.
Smrti
.
Banatski Bugari
Povijest
1848. godine Bugari su podupirali mađarsku revoluciju i borili se protiv Austrijancima, Srbima i Rumunjima. Mađarski general István Dunyov je bio također bugarskog podrijetla. 1864. godine u Banatu je živelo još 35.000 Bugara, zbog mađarizacije oko 17.000 se je vratilo u Bugarsku 1878. godine.
Poslije prvog svjetskog rata Banatski Bugari su odlazili u Rumunjsku i Kraljevinu Jugoslaviju. Rumunjska država još teže je probala asimilirati Bugare i u školama su učili samo rumunjski jezik. U Jugoslaviji također nisu upotrebljavali banatskobugarskog jezika u edukaciji, baš njihov položaj ovdje je bio bolji.
17. 5.
Blagdani/Praznici
.
Banatski Bugari
Povijest
Komunistička diktatura je dalje težala položaj Bugara. Jedino je Crkva mogla čuvati banatskobugarsku identitetu.
17. 5.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Banatski Bugari
Banatska bugarska kultura
U banatskobugarskom folkloru je velik utjecaj rumunjskog, mađarskog, njemačkog i srpskog folklora. Popularna bugarska tradicija je faršángji (poklade). Banatski Bugari su od Mađara preuzeli popularni ples čardaš.
Cikloalkeni
Cikloalken ili cikloolefin je tip alkenskog ugljovodonika koji sadrži zatvoren prsten, ali nema aromatični karakter. Neki cikloalkeni, kao što su ciklobuten i ciklopenten, se mogu koristiti kao monomeri za proizvodnju polimernih lanaca. Ukoliko prsteni nisu veoma veliki, cikloalkeni su uvek cis isomers, i termin cis se izostavlja iz imena. Kod velikih prstena, trans dvostruke veze se mogu javiti, dajući trans-cikloalkene.
Banatski Bugari
Jezik
U banatskobugarskem jeziku je velik utjecaj mađarskog, njemačkog i hrvatskog jezika. Danas su preuzeli mnogobrojne riječi iz srpskog i rumunjskog jezika. Banatskobugarski je standardiziran jezik. U školi uče vjeronavuk na banatskobugarskom jeziku i u crkvi drže banatskobugarsku liturgiju.
Martelli, Chieti
Martelli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Zadar snova
Zadar snova – Međunarodni festival suvremenog kazališta je multimedijalna manifestacija u sferi suvremenog kazališta, plesa i glazbe, performansa, umjetničkih intervencija i instalacija.
Historija
Festival Zadar snova pokrenut je 1997. godine od strane skupine građana vođenih potrebom za promocijom i prezentacijom recentnih dostignuća domaće i međunarodne scene suvremenih izvedbenih umjetnosti, a kroz vizuru mediteranskog okružja. Festival od tada, u osmodnevnom terminu između 7. i 14. kolovoza, najčešće u spoju suvremenih produkcija s prastarim lokacijama dalmatinskih trgova, dvorišta ili pak interijera bivših crkvenih ili povijesnih građevina, ugošćuje izabrane produkcije međunarodno renomiranih autora prema konceptu potpune otvorenosti spram formata umjetničkog izraza te produkcijskog raspona, dajući priliku predstavljanja publici kako velikim kazališnim predstavama tako i minimalističkim performansima ili drugim interdisciplinarnim umjetničkim radovima koji dodiruju sferu izvedbenih umjetnosti. Od 2007. u programu je uvrštena i trodnevna revija svjetskog kratkometražnog filma.
Udruga Zadar snova organizator istoimenog festivala, osnovana je 1997. s ciljem promocije suvremenih umjetnosti i građanskog društva zasnovanog na multikulturalnosti, toleranciji i slobodi javnog izražavanja. Udruga teži ostvarivanju kontinuiteta suvremenog kulturnog programa, poticanju umjetničkog izraza mladih, jačanju civilnog društva i društva znanja. Kreira i provodi kulturne programe i manifestacije, seminare i radionice u sferi izvedbenih umjetnosti, pruža produkcijsku podršku nezavisnim umjetničkim projektima na lokalnoj i nacionalnoj razini, promiče volonterstvo i aktivizam te organizira edukacijske programe za jačanje civilnog sektora, udruga mladih i građanskih inicijativa.
Sufiks
Sufiks (također postfiks, dometak) u gramatici označava afiks koji dolazi nakon korijena riječi. Uobičajeni primjeri su padežni završeci koji označavaju gramatičku sklonidbu imenica ili pridjeva te glagolski završeci koji čine konjugaciju glagola.
Banat, Bačka i Baranja
mini|300px|Banat, Bačka i Baranja 1918. godine mini|300px|Banat, Bačka i Baranja sa granicama određenim na mirovnoj konferenciji mini|300px|Pokrajine Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, do 1922.
Sufiks
Sufiksi mogu nositi gramatičku informaciju (infleksijski sufiksi) ili leksičku informaciju (derivacijski sufiksi). Infleksijski sufiks ponekad se naziva desinent.
Banat, Bačka i Baranja
Banat, Bačka i Baranja je bio naziv za pokrajinu, koja je postojala u sastavu Kraljevine Srbije i Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca od novembra 1918. do 1922. godine. Pokrajina je imala sopstvene organe vlasti (vladu i skupštinu), a uključivala je geografske regione Banat, Bačku i Baranju. Administrativno sedište pokrajine bio je Novi Sad.
Sufiks
Primjeri sufiksa u srpskohrvatskom jeziku:
Banat, Bačka i Baranja
Ime
Službeno ime pokrajine, koje je koristila pokrajinska vlada (narodna uprava), bilo je „Banat, Bačka i Baranja“, ali se nezvanično koristio i naziv "Vojvodina".
Sufiks
Veliki broj dometaka može se pronaći u mnogim sintetičkim jezicima poput češkog, njemačkog, finskog, latinskog, mađarskog, ruskog, itd.
Sufiksi koji se koriste u srpskohrvatskom često imaju slavensko podrijetlo zajedničko drugim slavenskim jezicima, ali mogu biti i grčkog, francuskog ili latinskog podrijetla.
Banat, Bačka i Baranja
Istorija
25. novembra 1918. godine, sazvana je Velika narodna skupština Srba, Bunjevaca i ostalih Slovena u Banatu, Bačkoj i Baranji, koja je proglasila prisajedinjenje ovih regiona Kraljevini Srbiji (na skupštini je bilo ukupno 757 delegata, od kojih 578 Srba, 84 Bunjevca, 62 Slovaka, 21 Rusin, 6, Nemaca, 3 Šokca, 2 Hrvata i 1 Mađar), a 1. decembra 1918. godine, Kraljevina Srbija se ujedinila sa Državom Slovenaca, Hrvata i Srba, da bi formirala Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca.
Velika narodna skupština od 25. novembra nije samo proglasila prisajedinjenje Banata, Bačke i Baranje Kraljevini Srbiji, već je, takođe, donela odluku o formiranju pokrajinske uprave (vlade i skupštine) u ovim regionima. Pokrajinska vlada je zvanično nazvana „Narodna uprava za Banat, Bačku i Baranju“, a za njenog predsednika izabran je dr. Jovan Lalošević, dok je pokrajinska skupština zvanično nazvana „Veliki narodni savet“, za čijeg je predsednika izabran dr. Slavko Miletić.
Iako je vlada u Beogradu prihvatila odluku o prisajedinjenju Banata, Bačke i Baranje Kraljevini Srbiji, ona nije zvanično priznala Narodnu upravu, koja je upravljala ovim područjima sve do 11. marta 1919. godine, kada je održala svoju poslednju sednicu. Vlast Narodne uprave prostirala se ne samo u onim delovima Banata, Bačke i Baranje koji su na mirovnoj konferenciji priznati kao deo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, već u svim delovima ovih regiona, koje je kontrolisala vojska Kraljevine Srbije od novembra 1918. godine, uključujući i delove koji danas pripadaju Rumuniji i Mađarskoj.
Iako od 1919. godine Narodna uprava Banata, Bačke i Baranje nije bila aktivna, ova teritorija je zvanično činila jednu od pokrajina Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, sve do podele zemlje na oblasti 1922. godine.
Stanovništvo
Iako su Srbi, Bunjevci i drugi Sloveni naseljavali veći deo pokrajine, oni su živeli pomešano sa Rumunima, Mađarima i Nemcima, tako da je etnički sastav ove teritorije bio veoma složen. Posle uspostavljanja konačnih državnih granica na mirovnoj konferenciji, u delovima Banata, Bačke i Baranje koji su priznati kao deo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, živelo je 1.365.596 stanovnika, od kojih 29% Srba, 27,7% Mađara, 23,8% Nemaca, kao i pripadnici drugih naroda.
Ustanove
Veliki Narodni Savet (parlament) pokrajine brojao je 50 članova, od kojih 35 Srba, 8 Bunjevaca, 5 Slovaka, 1 Krašovana i 1 unijatskog sveštenika.
U nadležnosti narodne uprave (vlade) pokrajine nalazili su se sledeći odseci: politički poslovi, unutrašnji poslovi, pravosuđe, prosveta (škola i crkva), finansije, saobraćaj, privreda, prehrana i snabdevanje, socijalne reforme, narodno zdravlje i narodna odbrana.
Zvaničnici
thumb|400px|center|Istorijske jugoslovenske zemlje (karta iz 1920.)
Festival hrvatskog amaterskog teatra
Festival hrvatskog amaterskog teatra je kazališni festival koji se održava u Ljutovu (autonomna pokrajina Vojvodina, Srbija).
Organizira ga hrvatska udruga iz Ljutova od 1996..
Festival hrvatskog amaterskog teatra je natjecateljske naravi. Izvode se kazališna djela hrvatskih autora, no to nije strogi uvjet. Po vrsti djela, prevladavaju komedije.
Historija
U nedostatku postojanja velike samostalne kazališne kuće u bačkih Hrvata u Vojvodini nakon ukidanja Hrvatskog narodnog kazališta u Subotici, hrvatska kulturno-umjetnička društva i udruge su bili održavatelji tradicije kazališne umjetnosti Hrvata u Subotici.
Naposljetku je hrvatska udruga iz Ljutova pokrenila ovaj festival. Zahvaljujući velikoj i živoj aktivnosti dramskih odjela HKUD-ova diljem Vojvodine, na ovome su festivalu nakon vrlo malo vremena počela sudjelovati skoro sva hrvatska društva.
Millbrook, New York
Milbruk je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
1438
Godina 1438 (MCDXXXVIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
160
Godina 160. (CLX) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Atilija i Vibija (ili, rjeđe, godina 913. Ab urbe condita). Oznaka 160. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Stazione di Itri, Latina
Stazione di Itri je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Metil propionat
Metil propionat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 88,105 Da.
16. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
16. maj/svibanj (16. 5.) je 136. dan godine po gregorijanskom kalendaru (137. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 229 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Omaha, Arkansas
Omaho je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 169, što je 4 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
3-Hidroksimorfinan
3-Hidroksimorfinan je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 243,344 Da.
Opština Ljubovija
Opština Ljubovija je opština u zapadnoj Srbiji. obuhvata kraj Azbukovicu i ima površinu od 356 km2. Prema popisu iz 2002. opština Ljubovija ima oko 17.000 stanovnika, a 1961. godine imala je 25.000 žitelja. Znatan deo odselio se u Mačvu, ali i u Srem, područje Valjeva, Novog Sada, Beograda i drugih gradova. Najveće mesto je Ljubovija, sa oko 5.000 stanovnika, a postoji još 26 uglavnom manjih sela od kojih su najveća Crnča i Vrhpolje.
Geografske odlike
To je brdsko-planinsko područje koje u dužini od 38 km od Republike Srpske i opština Srebrenica i Bratunac odvaja reka Drina. Na severozapadu je opština Mali Zvornik, severu Rađevina (opština Krupanj) i Podgorina (opština Osečina), na severoistoku Valjevo, a na istoku opština Bajina Bašta. visok 1.272 metra. Azbukovicu preseca nekoliko bujičnih reka koje se ulivaju u Drinu, a najpoznatije su Trešnjica i Ljuboviđa.
Istorija
Azbukovica je bila naseljena još u praistoriji o čemu svedoče nalazi iz nadgrobnih humki u Lonjinu i gradinska naselja iz Rujevca. U vreme Rimskog carstva kraj je pripadao provinciji Dalmaciji, putevima povezivao Domaviju i Singidunum. Za zaštitu ovog i puta dolinom Drine, Rimljani su podigli nekoliko utvrđenja od kojih su najpoznatija bila Đurim, Nemić, Gradac i Kulina-Mikuljak.
Rimljani su koristili i rudnike u Crnči, kojima se upravljalo iz Domavije (današnja Srebrenica), a ostaci naselja iz tog perioda pronađeni su u Vrhpolju, Crnči i Uzovnici. U Gračanici i danas postoje temelji bazilike iz 4. veka, a rimski spomenici nalaze se raštrkani po Azbukovici ili su u Narodnom muzeju u Šapcu, jer Ljubovija nema svoj muzej.
Kroz srednji vek Azbukovica je bila u sastavu Vizantije i srpskih država, a sve vreme korišćeni su rudnici Lipnik i Veliki Majdan. U zvaničnim dokumentima, najstariji za sada poznati pomen je pomen Lipnika iz 1319. godine. Na reci Ljuboviđi u selu Gornja Ljuboviđa sačuvan je srednjevekovni most koji je bio na karavanskom putu prema Valjevu i Beogradu, poznat u narodu kao Latinska ćuprija, u Gornjoj Trešnjici su ostaci srednjovekovnog Velikog i Malog grada, a ima i nekoliko kompleksa spomenika - u Uzovnici, Rujevcu, Crnči i Gornjoj Trešnjici.
U ovo područje Turci su došli odmah posle pada Smedereva, 1459. godine. Zbog značaja rudnika Crnča ovaj kraj je bio carski has koji je po najvećem selu dobio naziv has Bukovica, pa je verovatno od toga nastao i naziv Azbukovica. Turci će utvrditi, ojačati i naseliti srednjevekovnu tvrđavu Soko grad, koja će biti neosvojiva sve do predaje 1863. godine kada je i porušena.
Ljubovija je [1860]]. postala sresko mesto, a 1871. godine, ukazom Milana Obrenovića, varošica. Međutim, već 1896. godine hirovita Drina će Ljuboviju sravniti sa zemljom i ona se od tada razvija na današnjem mestu, oko tri kilometra uzvodno i malo udaljena od Drine.
U prvom svetskom ratu narod ovog kraja mnogo je stradao u odmazdama posle velikih bitaka na Gučevu i Mačkovom kamenu. Nekoliko sela ispod Mačkovog kamena dočekalo je kraj rata bez polovine muškog stanovništva. U Drugom svetskom ratu Azbukovčani su učestvovali od 1941. godine u oba pokreta - četničkom i partizanskom, ali će zbog ovog prvog, čitav kraj 30 godina ispaštati, potpuno zanemarivan od strane Republike, što će pojačati stalno prisutno iseljavanje stanovništva.
Poznati meštani
Najstariji među poznatim Azbukovčanima je Petar Protić Sokoljanin, koji je bio jedan od prvih doktora nauka u Srbiji. Doktorirao je pravne nauke u Hajdelbergu 1854. godine, a bio je i pesnik Družine mladeži srpske. Iz Donje Orovice potiče šahovska legenda Svetozar Gligorić, a iz Drlača glumac Nenad Nenadović. Košarkaš Branko Lazić. Košarkaš Boriša Simanić
Zanimljivosti
Azbukovčane drugi nazivaju "krivotorbići", po šarenim tkanim torbama koje su se nekada nosile, koje nakrive preko ramena kada krenu u varoš.
Married to the Mob
Ovo je jedna od prvih glavnih uloga Mišel Fajfer, za koju je, ujedno, nominovana za Zlatni globus za najbolju glavnu glumicu.
HOTO business tower
Neboder je trebao imati 22 kata i visinu od 90 m ali su njegove dimenzije smanjene zbog nedostatka parkirnog prostora.
HOTO Tower danas sadrži urede Hrvatskog telekoma.
Fonograf
thumb|250px|Edisonov fonograf iz 1899. godine
Povijest zapisivanja i pohrane glazbe na zvučne zapise započinje u drugoj polovici 19. stoljeća. Razdoblje nastanka zvučnih zapisa najčešće se dijeli na akustičko razdoblje i elektroničko razdoblje proizvodnje zvuka. U akustičkome razdoblju snimanja zvuka (1877. – 1925.) tehnike snimanja bile su u cijelosti mehaničkim putem te im je nedostajalo dinamike i opsega frekvencija zvuka. Tek od 1925. počinje električno snimanje zvuka koje ne samo da je popravilo navedene nedostatke već je omogućilo snimanje većega broja izvođača. Posebno se ističu izumi pojedinaca koji su temeljito promijenili glazbenu povijest. Godine 1857. francuski tipograf i fizičar Léon Scott de Martinville izradio je fonoautograf (phonoautograph) koji se sastojao od okrenutoga megafona ili trube zajedno s tankom membranom preko rubova. Kako je membrana odgovarala vibracijama zvučnih valova, njezini su pokreti stvarali ureze na cilindru. Glasniji zvukovi uzrokovali su veću amplitudu, a viši zvukovi veću frekvenciju.Dvadeset godina poslije Charles Cros napravio je studiju koja sadrži prijedloge za reprodukciju zvuka, čak mu je dodijeljen i broj patenta, ali ta zamisao nije se nikada ostvarila u praksi.
Nastanak fonografa
Splitsko ljeto
Splitsko ljeto (osnovano kao Splitske ljetne priredbe) je ljetni festival opere, drame, plesa i glazbe koji se održava u hrvatskom gradu Splitu od 1954. godine.
Fonograf
Thomas Alva Edison (1847. – 1931.) izumio je 1877. uređaj koji je mogao bilježiti i reproducirati telefonske i telegrafske poruke. Edison ga je nazvao fonograf (phonograph), a prve zabilježene riječi bile su Mary had a little lamb. Prva snimanja zvuka na fonografu odvijala su se vertikalnim urezivanjem na valjak fonografa koji je prvo bio omotan kositrenom folijom, a tek poslije premazan voskom. Tijekom 1878. proizvedeno je gotovo 500 fonografa, a Edison je uskoro razvio usavršeni fonograf koji se sastojao od voštanih valjaka koji su se mogli više puta koristiti.
Splitsko ljeto
Historija
Splitsko ljeto uz Dubrovačke ljetne igre (osn. 1950.) pripada najstarijim i najcjenjenijim hrvatskim kazališnim festivalima značajnih međunarodnih dosega i suradnji.
Fonograf
Gramofon i gramofonska ploča
Splitsko ljeto
Lokacije održavanja
Glavno mjesto održavanja priredbi Splitskog ljeta tradicionalno je splitski peristil i drugi ambijentalni prostori Dioklecijanove palače kao što su podrumi palače i atriji starih objekata, te obližnje Prokurative. Druga dva važna objekta su zgrada Hrvatskog narodnog kazališta i Galerija umjetnina (nekad Muzej revolucije, poznata i kao "stara bolnica"), obje također u strogom centru Splita. Predstave se isto tako izvode i na otvorenim pozornicama u mediteranskom krajoliku splitskih park-šuma (eremitaža sv. Jere na Marjanu i Sustipan), ali i izvan grada (Zeljovići kod Jesenica i Gradina u Solinu).
Nagrade
Najboljim predstavama u glazbi i drami dodjeljuje se nagrada Judita dnevnog lista Slobodna Dalmacija.
Fonograf
Sljedeći velik izum bio je onaj Nijemca Emila Berlinera (1851. – 1929.) koji 1887. razvija metodu snimanja zvuka pomoću lateralno urezane brazde, a ne kako je to dotad radio Edison, vertikalnim urezivanjem u valjak ploče. Njegovo otkriće možemo smatrati prethodnikom današnje gramofonske ploče.rve pokusne ploče bile su od stakla te premazane čađom, dok su poslije rađene od cinka prevučenoga voskom. Emil Berliner od 1888. primjenjuje lateralno urezivanje u cinkovu ploču što omogućava stvaranje matrice za izradbu ploča. To načelo stvaranja ploča otvara vrata komercijalizaciji te već sljedeće, 1889. u Sjedinjenim Američkim Državama započinje masovna proizvodnja te prodaja fonografa i valjaka kao uređaja za razonodu. Prve ploče nisu imale papirnate naljepnice, bile su jednostrane, a tekst je bio urezan u sam korpus gramofonske ploče.
Šelak gramofonske ploče
Godine 1895. započinje proizvodnja ploča od tvrde gume, a tek od 1897. počinje proizvodnja ploča od materijala zvanoga šelak. Šelak je sastavnica materijala za gramofonske ploče koje su se izrađivale od 1896. do 1948. godine. Šelak je, u stvari, smolasti proizvod kukca Coccus lacca koji je rasprostranjen u Indiji, Burmi i Tajlandu. Prvo se sušio i mlio te bio jedna od sastavnica materijala šelak gramofonske ploče. U sastavu su šelak ploče mineralne tvari, čađa i vezivo u omjerima – 13,6 posto šelaka, bijeloga i crvenoga punila (svakoga po 37,4 posto), karbonskoga crnila (1,3 posto), cink stearata (0,49 posto) i kongo gume (0,92 posto). Prve šelak ploče reproducirale su se samo s jedne strane i bile su promjera 12,5 cm, dok su ploče promjera 25 cm nastale 1901., a one od 30 cm tek 1903. godine.
Zanimljivost je da su umjetnici toga vremena teško pristajali na snimanje ploča, pokazujući otpor i nepovjerenje prema novim dostignućima tehnike – gramofonu i gramofonskoj ploči. Ipak, neki od svjetski priznatih umjetnika koji su snimali djela na gramofon bili su Nellie Melba, Enrico Caruso i dr. Također, u vrijeme akustičkoga snimanja zvuka rijetke su snimke instrumentalne glazbe na pločama zbog tehničkih nemogućnosti snimanja zvuka. U tome smislu violina se pokazala kao jedini instrument zadovoljavajućega zvuka jer se mogla postaviti dovoljno blizu cijevi za snimanje. Vinilne ploče
Elektroničko razdoblje trajalo je do 1950-ih, kada se pojavila prva LP (long play) dugosvirajuća gramofonska ploča, napravljena od vinila, u izdanju tvrtke Columbia Records. Njezin je promjer bio 30 cm, a trajanje izvedbe otprilike 45 minuta. Izvodila se na 33 o/min, za razliku od dotadašnjih koje su se izvodile na 78 o/min, te postala gotovo svjetski standard. Dulje vrijeme reprodukcije LP ploče postignuto je zahvaljujući sljedećem:
brzina okretaja smanjila se gotovo upola mikrobrazde su bile rađene puno finije i uže su rezane.
Sve to, kao i znatno bolju kvalitetu zvuka, bilo je moguće postići zahvaljujući vinilu, novomu materijalu za proizvodnju gramofonskih ploča. Daljnji razvitak, osim ploča na 33 o/min, stvorio je i ploču na 45 o/min, tzv. singlicu, tako da su se oba standarda ustalila u proizvodnji ploča.
Brojna proizvodnja gramofonskih ploča zadržala se do 1980-ih godina, premda njihova proizvodnja neprekidno postoji do današnjih dana, čak je zabilježen i rast prodaje vinilnih ploča i u svijetu i u Hrvatskoj.
Razvoj fonografije u Hrvatskoj
Razvojem fonografije te širenjem tržišta fonografskih izdanja i Hrvatska je upoznata s najnovijim dostignućima tehnike. Već krajem 19. stoljeća zagrebačka publika bila je upoznata s fonografom kao najnovijim dostignućem u snimanju zvuka. Ipak, povijest hrvatske diskografije započinje početkom 20. stoljeća. Prve gramofonske ploče na kojima su snimljeni hrvatski izvođači te djela hrvatskih skladatelja pojavljuju se 1906. u tadašnjoj Austro-Ugarskoj. U tadašnjem Zagrebu mogle su se nabaviti i gramofonske ploče i gramofoni, a dosta podataka o tome nalazimo u starijoj periodici koja je izlazila početkom 20. stoljeća, kao što su novine Jutarnji list, Obzor i Motor.Već 1899. trgovac Mavro Drucker iz Ilice 39 nudi na prodaju sve vrste mehaničkih glazbenih nastroja (Obzor, 15. 11. 1899.), dok se sljedeće godine, 1900., u Obzoru prvi put spominje fonograf te se poziva pučanstvo da sudjeluje na predstavljanju Edisonova fonografa u Zagrebu. (Obzor, 14. 3. 1890.).
Iz starije periodike koja je izlazila početkom 20. stoljeća saznaje se da su se već 1900. u Zagrebu mogli kupiti Columbia gramofoni i phonograph-valjci koje u Marovskoj ulici 24 u Zagrebu prodaje trgovac Ferdinand Budicki (Obzor, 12. 12. 1900.). U prvom desetljeću 20. stoljeća širi se tržište i prodaja gramofonskih ploča i gramofona koje u Zagrebu, osim dvojice spomenutih, nude hrvatski trgovci, ali i zastupnici stranih tvrtki. Neki od njih su Milan Obuljen, F. Brusicki, Šandor Kudelka, zatim bečki zastupnik Löwin, dok tijekom dvadesetih godina gramofonske ploče i gramofone prodaju E. Fischer u Jurišićevoj ulici, Tomay u Ilici 49 te Pavao Kauders na Zrinjskome trgu 17.
U najvećem broju gramofonske ploče snimane su u inozemstvu (Beč, Berlin, London, Prag) sve do 1924. kada vlasnik tvrtke Edison Bell iz Londona utemeljuje istoimenu podružnicu u Zagrebu. Najprije su objavljivane licencne ploče, a od 1926. ujedinjuju se s zagrebačkom tvornicom olovaka Penkala te stvaraju dioničko društvo pod nazivom Edison Bell Penkala (EBP).
U Zagrebu se od 1926. ne samo snimaju i objavljuju već i proizvode gramofonske ploče i gramofoni. Glazbeni urednici u EBP-u bili su Pavao Markovac te Ivo Tijardović. Repertoar izdanja uključivao je operne i operetne arije, šlagere, narodne pjesme, šaljive pjesme, kuplete, vojnu glazbu s tadašnjim poznatim glazbenim umjetnicima i glumcima. Neki od najpoznatijih izvođača bili su Dejan Dubajić, Arnošt Grund, Vlaho Paljetak, Marta Pospišil Grif, Milan Šepec, Mario Šimenc te Tinka Wesel Polla.
Budući da je 1926. u Zagrebu utemeljena tvrtka Edison Bell Penkala, izdavačka kuća i tvornica gramofonskih ploča, u novinama tadašnjega vremena česte su reklamne ponude za prodaju vlastitih izdanja gramofonskih ploča te gramofona.
Akustičko razdoblje snimanja zvuka završava 1926. kada se zvuk počinje električno snimati. Jedna je od prvih gramofonskih ploča snimljenih električnim putem ona na kojoj su uživo snimane božićne pjesme iz zagrebačke katedrale iz prosinca 1927. godine. Zanimljivost je da u Jutarnjem listu od 4. prosinca 1927. pod sloganom Vaš glas u gramofonu! tvrtka Edison Bell Penkala poziva zagrebačko gradjanstvo na senzaciju tehnike i gramofonsko snimanje na daljinu te snimanje uživo božićnih pjesma da bi ove ploče naših božićnih pjesama ispale što savršenije i veličajnije. Snimka predstavlja jedno od prvih javnih snimanja u svijetu. Kako je zagrebački puk pjevao božićne pjesme 1927. možete poslušati ovdje.
Tvrtka Edison Bell Penkala posluje do 1937., kada pada u stečaj, a zauvijek prestaje s radom nakon rata, 1946. godine.
Hrvatski umjetnici, osim za EBP, snimali su i za tvrtku Elektroton koja se kao podružnica tvrtke Odeon-Parlaphon utemeljuje u Ljubljani 1937. godine. Od 1938. podružnica je bila utemeljena i u Zagrebu, a ploče su se proizvodile samo na temelju licenciranih matrica. Elektroton prestaje s radom 1947. kada se utemeljuje tvornica gramofonskih ploča Jugoton te joj se dodjeljuje imovina poduzeća EBP i Elektroton.
Etiopski kalendar
Etiopski kalendar (amharski: የኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር '), poznat i kao Ge'ez kalendar''', glavni je kalendar koji se koristi u Etiopiji, a takođe se koristi i u liturgijske svrhe različitih hrišćanskih denominacija u Eritreji. Zasnovan je na aleksandrijskom, odn. koptskom kalendaru, koji potiče od starog egipatskog kalendara. Kao i kod julijanskog kalendara, svaka četvrta godina je prestupna, bez izuzetka. Godina počinje 29. ili 30. avgusta po julijanskom kalendaru. Razlika od sedam ili osam godina između etiopskog i gregorijanskog kalendara potiče od različitog proračuna datuma Blagovesti (Isusovog začeća).
Od 30. avgustajul./12. septembragreg. 2015. teče etiopska 2008, koja je redovna.
Kao i kod koptskog kalendara, godina ima 12 meseci od po 30 dana, plus pet ili šest tzv. epagomenalnih dana, koji se obično nazivaju trinaesti mesec. Meseci počinju istim danima kao i koptski, samo što su imena drugačija, na jeziku Ge'ez. Šesti epagomenalni dan se dodaje svake četiri godine bez izuzetka 29. avgusta po julijanskom kalendaru, šest meseci pre julijanskog prestupnog dana. Tako je prvi dan etiopske godine, 1 Mäskäräm, 11. septembar/rujna odn. 12. septembar/rujna pred julijansku prestupnu godinu (po gregorijanskom, tokom 20. i 21. veka, odn. 1900-2100. inkluzivno).
Nova godina
Nova godina se na zvaničnom, amharskom, jeziku zove Enkutatash, a na Ge'ezu Ri'se Awde Amet (Godišnjica glave); ovaj drugi naziv radije koristi Eritrejska pravoslavna tevahedo crkva.
Ere
Etiopljani i sledbenici eritrejskih crkvi za označavanje godina danas koriste Eru Inkarnacije, koja počinje od Isusove Inkarnacije (utelovljenja) tj. Blagovesti, 25. marta 9. n.e. - po računu Anijana Aleksandrijskog iz oko 400; po tome je prva građanska godina počela sedam meseci ranije, 29. avgusta 8. godine (oba datuma po julijanskom). Evropljani su u međuvremenu prihvatili proračun Dionisija Malog iz 525., po kome su Blagovesti bile osam godina ranije nego po Anijanovom. Zbog ovoga je broj etiopske godine manji za osam od gregorijanske većim delom godine, odn. za sedam između 10/11. septembra i kraja decembra.
U prošlosti su se u Etiopiji i Kraljevstvu Aksum koristile razne druge ere:
Era Mučenikâ
Najznačajnija era - koju su nekada dosta koristile istočne crkve, a još uvek je koristi Koptska crkva - bila je Era Mučenika, poznata i kao Dioklecijanova era, čija je prva godina počela 29. avgusta 284.
U odnosu na zapadnu (i julijansku) Novu godinu, oko tri meseca kasnije, razlika između Ere Mučenikâ i Anno Domini je 285 (= 15×19) godina. Ovo je zato što je Dionisije mali 525. odlučio dodati 15 Metonskih ciklusa na postojećih 13 Metonskih ciklusa Dioklecijanove ere (15×19 + 13×19 = 532) kako bi dobio čitav srednjovekovni uskršnji ciklus (u Srbiji poznat kao "obhod" ili "obhoždenije", vidi Vizantijski kalendar), čiji se prvi ciklus završio 247. (= 13×19) godinom Ere Mučenika, što je odgovaralo godini DXXXI (531).
Ciklus prestupnih godina
Četiri godine ciklusa prestupnih godina su povezane sa četvoricom jevanđelista: prva godina posle etiopske prestupne godine je imenovana u čast Jovana/Ivana, zatim slede Matejeva/Matijina i Markova godina, a prestupna je posvećena Luki.
Meseci
Zvezdicom označeno treba uvećati za jedan u godini posle šestog epagomenalnog dana (tj. posle prestupne etiopske godine). Dati gregorijanski datumi vrede od marta/ožujka 1900. do februara/veljače 2100.
Vanjske veze
(na engleskom:)
Etupes
Etip je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3543 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 358 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 337 metara (maksimalnoj 406 m, a minimalnoj 319 m).
Liang Ji
Liang Ji (梁冀) (? - 159), kurtoazno ime Bozhuo (伯卓) bio je kineski političar i vojskovođa u službi dinastije Han, poznat po tome što je uz pomoć svoje sestara carica Liang Na i Liang Nüying dominirao carskom vladom 150-ih, da bi nakon njihovih smrti bio svrgnut i ubijen u dvorskom puču od strane eunuha.
Liang Ji se rodio kao najstariji sin Liang Shanga, službenika čija se kćer Liang Na godine 128. udala za cara Shuna a godine 132. dobila titulu carice. Liang Shang, koji je proglašen Velikim maršalom, bio je, prema kineskim historijskim izvorima, čestit čovjek, ali njegov sin Liang Ji se oženio za Sun Shou, koja je opisivana kao zavodnica koja je Liang Jia okrenula razvratu, uključujući i homoseksualne odnose sa slugom po omenu Qin Gong (秦宮), te zajedno sa Lingom i Qinom imala ménage à trois.
Liang Ji je godine 136. imenovan za upravnika carske prijestolnice Luoyang, i već je tada pokazao sklonost tiraniji, okrutnosti i spletkama, odnosno koristio plaćene ubice kako bi ušutkao svoje kritičare. Nakon očeve smrti 141. je naslijedio njegovo mjesto velikog maršala. Kada je car Shun godine 144. umro, njegova sestra Liang Na je kao carica majka postala regentica njenom sinu Chongu. Chong je nakon dvije godine umro, a Liang Na je nakon toga odbila sugestiju svog brata da vijest o tome zataji od naroda kako bi klan Liangovih zadržao vlast. Liang Ji je, međutim, uspio isposlovati da novi car postane 7-godišnji Zhi. Dječak se, međutim, usudio kritizirati svog ministra, te ga je Liang Ji dao otrovati. Za novog cara je odarban 13-godišnji markiz od Liwua, koji je bio zaručen za Liang Jijevu mlađu sestru Liang Nüying i postao poznat kao car Huan.
Kada je njegova sestra Liang Nüying godine 159. umrla, Liang Ji je, pak, držao da cara uz sebe može vezati još jednim brakom. Jednu od svojih rođaka po Deng Mengnü je posvojio kao svoju kćer te je udao za cara Huana. Kako bi caricu potpuno vezao uz sebe, dao je likvidirati njenu majku Gospu Xian; plaćene ubice, međutim, u tome nisu uspjele. I carica i car su doznali za zavjeru te su, uplašeni za svoje živote, organizirali vlastitu zavjeru sa dvorskim eunusima. Caru vjerni vojnici su nakon toga opkolili Liang Jia i Sun Shou u njihovoj kući i natjerali ih na samoubistvo. Nakon toga je provedena krvava čistka carske uprave u kojoj su likvidirani svi rođaci Liang Jija i Sun Shou; zbog toga je trebalo nekoliko godina da se ispražnjena mjesta popune.
Seka Aleksić
Svetlana "Seka" Aleksić (Zvornik, BiH, 23. travnja 1981.), popularna bosanskohercegovačka i srpska turbofolk pjevačica.
Liang Ji
S druge strane, car Huan je isto tako zaplijenio bogatstvo koje je Liang Ji godinama akumulirao te mogao smanjiti carske poreze za 50 %. Zbog svega toga je Liang Jijeva smrt u narodu izazvala veliko veselje.