cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Pozadina
Posle ofanzive i napuštanja slobodne teritorije u zapadnoj Srbiji i Šumadiji, glavnine Užičkog, Čačanskog, Prvog i Drugog šumadijskog, Kragujevačkog, Kraljevskog, Posavskog, Pomoravskog i Kopaoničkog NOP odreda povukle su se u Sandžak, a za njima je 1. decembra stigao i Vrhovni štab. Valjevski i Mačvanski i delovi Posavskog, Kosmajskog i Prvog šumadijskog NOP odreda nisu uspeli da se povuku i ostali su na svom terenu. I u ostalim krajevima zapadne Srbije i Šumadije zadržali su se manji partizanski delovi. U međuvremenu su se četnici Draže Mihailovića, i pored sporazuma o saradnji, otvoreno uključili u progon partizana u Srbiji:
U to vreme je teritorija Sandžaka bila najpogodnija za reorganizovanje i smeštaj partizanskih jedinica iz Srbije, a u operativnom pogledu trenutno manje važan objekat za Nemce od susednih oblasti, pogotovo što je to bila italijanska okupaciona zona. Pored toga, iz Sandžaka su partizanski odredi mogli vršiti upade u Srbiju da bi ponovo razbuktali oružani ustanak, najzad, to je bio pogodan teren i za dejstva u pravcu Bosne i Hercegovine, pa čak i ka Kosovu i Metohiji. Odatle su se jedinice iz Srbije najlakše i najbrže mogle povezati sa partizanskim snagama u Crnoj Gori, gde je oružana borba još bila u zamahu. Zbog svega toga je deo Sandžaka između reka Uvca i Lima, a naročito bivši Zlatarski srez, poslužio kao glavna baza za prihvat, odmor i sređivanje partizanskih jedinica iz Srbije.
Namere NOVJ
Posle dolaska u Sandžak, prema planu Vrhovnog štaba, pred te jedinice postavljeni su sledeći zadaci:
Na osnovu opšteg plana, još u toku povlačenja iz Srbije, rukovodstvu i jedinicama su postavljeni zadaci: da se na reci Uvac brane prilaze Sandžaku od upada nemačkih, četničkih i nedićevskih snaga iz Srbije; da zauzmu Novu Varoš i stvore novu slobodnu teritoriju između Uvca i Lima; da brane ovu teritoriju od eventualnog napada italijanskih jedinica od Priboja i Prijepolja i da se osiguraju od napada iz Novog Pazara, Sjenice i Bijelog Polja.
Cerreto, Campobasso
Cerreto je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Oslobođenje Nove Varoši
Oslobođenjem Nove Varoši i okoline stvorena je slobodna teritorija. Ona je postala središte Oblasnog komiteta KPJ za Sandžak, Glavnog štaba NOPO za Sandžak, dela srbijanskog partijskog i vojnog rukovodstva, kao i CK KPJ i Vrhovnog štaba NOPOJ od 1. do 20. decembra 1941. godine. Pod rukovodstvom Aleksandra Rankovića i Lole Ribara, izvršena je reorganizacija partizanskih jedinica. Od Užičkog NOP odreda stvorena su dva bataljona, od Čačanskog jedan i od Drugog šumadijskog i Pomoravskog odreda jedan bataljon. Vrhovni štab je od članova Glavnog štaba za Srbiju i Glavnog štaba za Sandžak obrazovao Srpsko-sandžački štab kao privremeno operativno rukovodstvo srbijanskih i sandžačkih jedinica na pomenutoj teritoriji. Za komandanta je postavljen Petar Stambolić, a sedište štaba nalazilo se u Kokinom Brodu. Reorganizovane jedinice iz Srbije zauzele su položaje za odbranu slobodne teritorije između reka Lima i Uvca.
U Novoj Varoši je došlo do istrage nad pojedinim borcima koji su se povukli iz Srbije, njihovim proglašavanjem za četnike, pa i streljanjem.
Cerreto, Campobasso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Oslobođenje Nove Varoši
Nova Varoš se zadržala kao centar slobodne teritorije sve do početka februara 1942, kada je koncentričnim napadom italijanskog okupatora, muslimanske milicije i drugih kolaboracionističkih snaga ugrožena partizanska teritorija između Lima i Uvca.
Napad na Sjenicu
Varoš je praktično zauzeta bez borbe, ali zbog slabo pripremljene operacije, loše saradnje partizanskih bataljona i previđanja raspoloženja muslimanskog stanovništva okolnih sela, pokušaj osvajanja Sjenice pretvorio se u težak poraz. Lokalne vođe Hasan Zvizdić, Džemo Koničanin, hodža Sulejman Pačariz i drugi sabrali su protiv partizana snage iz okoline Sjenice i sa Pesterà iz štavičkog sreza. Partizanske jedinice na Sjenici imale su 52 poginula i 18 zarobljenih.
Posle ovog neuspelog napada one su se povukle prema selu Lopažima, dok je Beogradski bataljon upućen u sastav Prve proleterske brigade.
Formiranje Prve proleterske brigade
Naredba CK KPJ i Vrhovnog štaba o formiranju Prve proleterske brigade doneta je 21. decembra 1941. na Staljinov rođendan. Brigada je formirana kao „1. proleterska narodnooslobodilačka udarna brigada" sa ciljem da se bori protiv okupatora za oslobođenje naroda Jugoslavije i „svih narodnih izdajica". Sačinjavaju je: Prvi i Drugi crnogorski partizanski bataljon, Kragujevački, Kraljevački i Šumadijski bataljon.
Pokušaj povratka u Srbiju
Pored svakodnevnih borbi duž Uvca s četničkim i nedićevskim snagama, partizanske jedinice su od 25. decembra 1941. do kraja januara 1942. godine nekoliko puta upale preko reke Uvca u Srbiju i uspele da probiju do Borove glave, Negbine, Ljubiša i Močioca. U toku ovih prodora one su vodile česte borbe sa četničko-nedićevskim snagama, a naročito 6. i 7. januara kod Negbine, Ljubiša i Visoke i 16. januara kod Ojkovice i Močioca. Cilj ovih prodora bio je suzbijanje četničko-nedićevske ofanzive iz Srbije i povezivanje sa partizanskim snagama koje su se zadržale u Srbiji. Ali otpor jakih neprijateljskih snaga, oštra zima s velikim snegom koji je ometao brze pokrete i manevar i fizička iscrpljenost boraca onemogućili su dublji prodor ovih jedinica, pa je Srpsko-sandžački štab doneo odluku da se vrate u Sandžak.
Posle povratka iz Srbije Prvi i Drugi užički, Čačanski i Šumadijski bataljon ostali su na položajima duž reke Uvca od Priboja do Kladnice, braneći Novu Varoš i slobodnu teritoriju između Uvca i Lima.
Združeni kvislinški napad
Nedić je izvršio pripreme za napad na slobodnu teritoriju, kako bi uništio partizane. Planom je bilo predviđeno da s desne strane Uvca napadaju Požeški i Užički Nedićev odred, sa teritorije severno od Sjenice dolinom Uvca - Javorski četnički odred i četnici Đurđa Stanojevića Smederevca, iz Sjenice i s Peštera muslimanska fašistička milicija, a iz Priboja četnici Vuka Kalajitovića. U dolini Lima nalazili su se delovi italijanske divizije "Venecija". Napad je koordiniran s napadom crnogorskih četnika Pavla Đurišića na partizanske snage u bjelopoljskom srezu. Đurišić je nameravao da izbije u selo Kamenu Goru i na reku Lim i na pravcu partizanskog povlačenja stvori protiv naših snaga na desnoj obali Lima novi front.
Stansberry Lake, Washington
Stansberi Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Lazarillo de Tormes
180px|mini|Naslovna strana izdanja iz 1554. štampana u Medini del Kampo.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Združeni kvislinški napad
Pre početka opšteg napada, 1. februara 1942. godine, četnici i muslimanska fašistička milicija iz Sjenice, Halilovića i Miševića izvršili su napad u pravcu Nove Varoši. Radi suzbijanja napada, na ovaj pravac su odmah upućeni Prvi užički i Zlatarski bataljon s Miliševskom četom. Oni su uspeli 3. februara da odbace neprijatelja i prinude ga na povlačenje ka Sjenici. Time je privremeno otklonjena opasnost od bočnog napada na glavninu partizanskih snaga. Opšti napad neprijatelja otpočeo je 5. februara oko 4 časa. Prešavši reku Uvac između Priboja i Kladnice, neprijatelj je izvršio napad na Čačanski, Drugi užički i Šumadijski bataljon i prinudio ih na povlačenje prema Novoj Varoši. Istovremeno su Italijani, jačine jednog bataljona, krenuli iz Prijepolja ka Novoj Varoši - jednom kolonom preko Bistrice, a drugom preko Kostalice. Time je bila ugrožena Nova Varoš. Da bi sačuvao svoje snage od nepotrebnog gubitka, Srpsko-sandžački štab je 5. februara predveče s jedinicama napustio Novu Varoš i u toku noći se prebacio na Zlatar, gde su 6. februara bile koncentrisane sve partizanske jedinice.
Stansberry Lake, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.101.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Povlačenje partizana
Pošto je došao do zaključka da Zlatar zimi ne može poslužiti kao sigurna partizanska baza, tim pre što je neprijatelj držao Novu Varoš i sela oko Zlatara, Srpsko-sandžački štab je doneo odluku da napusti teritoriju između Uvca i Lima i da se prebaci u Kamenu Goru. Pokret sa Zlatara otpočeo je 6. februara po podne po velikom snegu i hladnoći od minus 25 stepeni. Posle manjih borbi sa četnicima kod Kosatice 7. februara izjutra partizanske jedinice su prešle komunikaciju Prijepolje - Sjenica i izbile na Lim kod Divaca i Lučice.
Lazarillo de Tormes
Život Lazarčića sa Tormesa i njegove zgode i nezgode, poznat i kao Lazarčić sa Tormesa je španski roman pisan u prvom licu i epistolarnom stilu (kao jedno dugo pismo), čije najstarije poznato izdanje datira iz 1554. Tu se na autobiografski način priča o životu deteta, Lazara sa Tormesa, u 16. veku, od njegovog rođenja i jadnog detinjstva do njegovog braka, u odraslom dobu. To se smatra pretečom avanturističkog romana sa elementima kao što su realizam, u prvom licu naracije, lutanje između više gospodara i moralna i pesimistička ideologija.
Tebanske nekropole
mini|lijevo|250px| Plan Tebanskih nekropola s lokacijama grobnih hramova Tebanske nekropole čini veliko područje na zapdnoj obali Nila, nasuprot drevnog grada Tebe, koje je služilo za pokapanje tokom Starog Egipta, osobito za Srednjeg i Novog kraljevstva.
Lazarillo de Tormes
O delu
Delo je prikaz ironičnog i nemilosrdnog društva tog vremena, što pokazuju njihovi poroci i licemerni stavovi, naročito sveštenstva i vernika. Postoje različite hipoteze o autoru romana. Verovatno je autor naklonjen idejama erazmista. Ovo je navelo inkviziciju da ga zabrani, a kasnije je dozvoljeno njegovo objavljivanje, kada su ga pročistili. Rad nikada nije objavljen u celosti do 19. veka.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Povlačenje partizana
Usled blizine italijanskog garnizona u Prijepolju i jakih snaga muslimanske milicije na levoj obali reke Lima, kao i zbog povlačenja velikog broja ranjenika i bolesnika iz Nove Varoši koji su otežavali kretanje borbenih jedinica, Srpsko-sandžački štab je odlučio da se prelaz preko Lima izvrši sledeće noći. Tokom dana, pošto su bili obavešteni o dolasku partizanskih jedinica u Divce, Italijani su iz Prijepolja uputili slabe snage drumom ka Brodarevu i na Koševinu. Sa njima, muslimanskom milicijom iz Komarana i četnicima vođena je preko celog dana borba, a u toku noći 7/8. februara sve partizanske jedinice su pregazile Lim i, preko Župe, gde su predanile, izbile 9. febrara u rejon Kamene Gore i povezale se sa partizanskim jedinicam u zapadnom delu Sandžaka. Time su izvršile uspešan marš-manevar uz manje borbe i gubitke izbegle udar jake i dobro pripremljene neprijateljske ofanzive.
Tebanske nekropole
Zbog toga su Tebanske nekropole, zajedno s gradom Tebom, 1979. godine upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Povlačenje partizana
Prelazak preko Lima i manevar preko Zlatara povoljno je ocenio i Vrhovni štab. U pismu upućenom delegatu Vrhovnog štaba koji se nalazio sa ovim partizanskim jedinicama vrhovni komandant Tito je, pored ostalog pisao:
Lazarillo de Tormes
O delu
Sačuvana su četiri različita prva izdanja dela, a sva četiri su iz 1554. godine, štampana u Burgosu, Antverpenu, Alkali de Enares i Medini del Kampo. Misli se da su najstarija izdanja iz Burgosa i Medine. Od izdanja iz Antverpena sačuvano je sedam različitih primeraka, dok je samo jedan od svakog od ostala tri izdanja. Najskorije je otkriven primerak iz Medine del Kampo, koji se pojavio u 1992.
Tebanske nekropole
Odlike
Ovo veliko područje gdje su tisućama godina sahranjivani faroni, njihova obitelj i dužnosnici kraljevstva, možemo podijeliti na:
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Povlačenje partizana
"Čestitamo na vrlo uspješnom pokretu pod tako teškim uslovima. Taj pokret skoro se može uporediti sa maršom proleterske brigade: Vareš - probijanje kroz neprijateljske linije kod Rajlovca - Sarajevsko polje - Bjelašnica - Trnovo."
Posebnom naredbom u „Biltenu Vrhovnog štaba“ broj 14-15 Tito je pohvalio borce i rukovodioce ovih jedinica. Naredba glasi:
Lazarillo de Tormes
O delu
Ovo je roman naizgled jednostavne strukture, ali u stvarnosti veoma kompleksan, to je pismo namenjeno „Vašem bogosluženju``, tretman koji podrazumeva nekoga sa višim statusom, Dakle, mora postojati neka vrsta priznanja, a lik je visok crkveni velikodostojnik, možda arhiepiskop Toleda, koji je čuo čudne glasine o bizarnom seksualnom ponašanju Prote San Salvadora, kao što saznajemo na kraju knjige, po kojima bludniči sa Lazarevom ženom.
Tebanske nekropole
Odlike
Ostale nekropole su Deir el-Medina gdje se nalaze grobnice radnika i tzv. "Grobnice plemića", raskošni hramovi egipatskog plemstva.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Povlačenje partizana
"Izržavam naše priznanje i pohvalu Srpsko-sandžačkom štabu koji je svojim umješnim manevrom uspeo ne samo da izbjegne opkoljavanje partizanskih jedinica i da ih prebaci preko Lima, nego je uspelo i da spase bolnicu, kao i neboračko stanovništvo koje je moralo da napusti svoje domove. Naročito izražavam svoje priznanje i pohvalu svima borcima ovih partizanskih jedinica, koje su u borbi, pri prelazu - gazeći reku Lim, pokazali veliko junaštvo i samoprekor."
Čišćenje partizanskih redova
U okolini Kamene Gore partizanske jedinice su se zadržalale desetak dana. Tu je, po naređenju Milovana Đilasa, delegata Vrhovnog štaba, koji se nalazio sa ovom grupom srbijanskih partizanskih bataljona, doneta odluka da se jedinice očiste od svih kolebljivaca i bolešljivih boraca.
Lazarillo de Tormes
O delu
Originalnost knjige, međutim, pomera granice bilo kog kalupa i stvara specifičan književni podžanr realizma, pikarski roman, koji pribegava parodiji kavaljerskih idealizujućih priča renesanse: primamljive priče o ratničkim delima, i knjige o anđeoskim pastirima i zaljubljenim dvorjanima zamenjuju se pričom o gladnom čoveku, koji se brine samo za opstanak, u skladu sa tradicijom realista španske književnosti.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Čišćenje partizanskih redova
Sa odlukom Milovana Đilasa nije se saglasio Vrhovni štab. Vrhovni komandant Tito, čim je saznao kakva je krupna greška učinjena prema bolesnim i iznemoglim borcima u Kamenoj Gori, je uputio pismo Đilasu i oštro kritikovao ovakav njegov postupak. Tito je, 18. februara 1942. godine pored ostalog, pisao:
"Smatramo da ste nepravilno i nepravedno postupili sa ljudstvom koje ste otpuštali da luta. Tako neorganizovane otpuštene skupine paniku izazivaju u pozadini i nanose nam štetu u političkom pogledu... To je ljudstvo prošlo kroz velike borbe, kroz velika iskušenja i ostalo vjerno, dalo se na veliki i daleki put."
Crocefisso, Bergamo
Crocefisso je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Čišćenje partizanskih redova
Tito je naredio da se sve ovo ljudstvo prikupi, a pojedincima da se dodele zadaci koje mogu da izvršavaju.
Crocefisso, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Povlačenje partizana u Sandžak 1941.
Posledice
Za vreme boravka u Kamenoj Gori ukinut je Srpsko-sandžački štab, a partizanske jedinice su se organizaciono i politički učvrstile i malo odmorile, pripremavši se za ulazak u Drugu proletersku brigadu. Zatim su izvršile marš i, uz borbe sa Italijanima i četnicima kod Krnjače, Bučja i blizu Boljanica prebacile u Čajniče.
Lazarillo de Tormes
Tema dela
Rezultat toga bilo je uključivanje ovog dela u „Indeks zabranjenih knjiga'' inkvizicije, koja je odobrila izdavanje prepravljene verzije iz koje su izbačeni antiklerikalni pasusi. Lazarčić je takođe bio veoma prevođeno i imitirano delo, i njegov duboki uticaj ostavio je toliki značaj u španskoj književnosti da se može reći da bez njega ne bi bili napisani ni Don Kihot ni još trideset španskih i stranih pikarskih romana koji su sačuvani.
Segno
U muzici segno (, čitaj: senjo, od latinskog signum) znači znak za obeležavanje početka ponavljanja koje svirač ili pevač mora da izvrši. Znak se piše iznad linijskog sistema.
Lazarillo de Tormes
Mogući autori
Istorijski gledano, nekoliko pisaca je smatrano za autora Lazarčića sa Tormesa.
Segno
Za to se upotrebljavaju sledeći znaci (tzv. senja):  16px   ili   |25px   ili   16px.
Lazarillo de Tormes
Mogući autori
1605. godine, fratar Hose de Siguenza koji je pripadao redu San Heronima, pripisao je zaslugu za ovaj rad fratru Huanu de Ortegi.U vreme kada je objavljen Lazarčić, Huan de Ortega je predvodio red San Heronima, što objašnjava zašto je knjiga izdata bez imena autora.
Segno
Skraćenica ili abrevijatura D.S. (, čitaj: dal senjo) se koristi kao navigacioni marker za ponavljanje — od znaka.
Lazarillo de Tormes
Mogući autori
1607. godine, u katalogu španskih pisaca Catalogus Clarorum Hispaniae scriptorum, koji je napisao Valerio Andres Tahandro, piše da je Dijego Urtado de Mendosa " napisao knjigu za razonodu pod nazivom Lazarčić sa Tormesa ". U martu 2010. pojavilo se u štampi da je paleograf Mercedes Aguljo otkrila u nekim radovima Dijega Urtada de Mendose reči „paket ispravki napravljenih za štampanje Lazarčića i Propaladije“, što ju je navelo da napiše knjigu u kojoj se predstavlja " ozbiljna hipoteza o autorstvu Lazarčića, koja učvršćena drugim činjenicama i okolnostima snažno ukazuje na pravac ka Don Dijegu ". U kasnom devetnaestom veku članak hispaniste Alfreda Morela-Fatija, čiji predlog je kasnije razvio Manuel H. Asensio, povezuje autora Lazarčića sa krugom erazmista braće Valdes. Zbog ove hipoteze zasluga za delo je dodeljena Huanu de Valdesu ili njegovom bratu Alfonsu. Ovo poslednje povezivanje autora s delom, ostvareno 2002, rezultat je istraživanja profesorke Rose Navaro Duran, koje se prvenstveno zasniva na upoređivanju rada sa poznatim dijalozima Alfonsa de Valdesa (dijalog Merkura i Karona i dijalog stvari koje su održane u Rimu).
Segno
Donji notni primer rečeno ilustrije. Svira se od početka do skraćenice D.S. (dal segno = od znaka), što muzičara navodi da se vrati na takt iznad kojeg se nalazi znak 13px i od tog znaka (tj. od tog takta) notni tekst se ponavlja-svira do kraja.
Lazarillo de Tormes
Mogući autori
Takođe su bili predloženi kao autori Lazarčića dramski pisac Lope de Rueda (za Fong de Haan iz 1903. navodi da je, kao protagonista romana, bio propovednik u Toledu 1538., iako je hipoteza je kasnije odbačena); Pedro de Rua; Ernan Nunjez, i od nedavno Fransisko de Servantes Salazar, što je tvrdio Hose Luis Madrigal koji je odbacio ovu hipotezu da bi 2008. krenuo da brani autorstvo Huana Arsea de Otalore, autora knjige „Razgovori Palatina i Pinciana“. S druge strane, Klark Kolahan i Alfred Rodrigez mislili su da je Lazarčića napisao humanista Huan Maldonado. Ostale spekulacije su dovele do Aleha Venegasa, Bartolomea Toresa Nahara, Gonzala Pereza, kraljevskog sekretara Karla I, pa čak i Fernanda de Rohasa, autora Selestine, čije autorstvo je branio Hauard Mancing, ili poznatog španskog humaniste Huana Luisa de Vivesa.
Segno
thumb|470px|centar|mini|Primer za Segno u [[kompozicija|kompoziciji za klarinet i klavir iz zbirke Pesme za početnika Radivoja Lazića    —   Vlastimira Peričića: Klarinetska etida.   ]]
Lazarillo de Tormes
Radnja u delu
Lazarčić sa Tormesa predstavlja autobiografiju Lazarčića, dečaka nižeg društvenog sloja, kojeg je majka ostavila jednom slepcu da mu bude vodič. Život Lazarčića sa Tormesa pratimo kroz njegovu službu kod različitih gospodara, pa je knjiga na osnovu toga podeljena na sedam poglavlja.
Segno
Skraćenica D.S. može biti praćena sledećim izrazima:
Lazarillo de Tormes
Poglavlje prvo
U prvom poglavlju saznajemo da se naš junak zove Lazar sa Tormesa jer je rođen na reci Tormes, gde je njegov otac bio vodeničar. Poreklom je iz Teharesa, sela u blizini Salamanke. Sa osam godina ostaje bez oca, koji je prvo bio optužen da potkrada žito i priznavši da je to i zaista radio, beše proteran, da bi se zatim priključio borbi protiv Mavara, gde je i izgubio život. Posle smrti oca majka mu se seli u grad, gde je upoznala crnca, Saida, koji se starao o konjima i koji ih je često kući posećivao.
Posle nekog vremena Lazarčić je dobio polubrata. Lazarčićeva majka, koja je zapravo bila prostitutka, počinje da služi u jednoj krčmi. Jednom prilikom upoznaje slepca, koji je tu gostovao. Ponudio joj je da mu preda Lazarčića, jer mu je potreban vodič, a on bi se prema njemu ophodio kao prema sinu. Majka je predala Lazarčića slepcu, nadajući se da će živeti u boljim uslovima i da će se slepac brinuti o njemu, ali pored toga što je Lazarčić proveo mnogo trenutaka gladan i umoran i što je dobio dosta batina, služba kod slepca je zapravo početak njegovog moralnog srljanja.
Već na samom početku službe kod slepca, Lazarčić počinje polako svoju naivnost da zamenjuje lukavstvom, shvativši da jedino tako može da ide kroz život u društvu prepunom nemorala i lukavosti. Slepac je, prema rečima Lazarčića, bio lukav, oštrouman i bezdušan, zarađivao je mnogo, savetujući ljude, predviđajući budućnost, izgovarajući molitve i na mnoge druge načine. Lazarčić od slepčeve zarade nije imao koristi, jer ga je mučio glađu, ne omogućujući mu ni najosnovnije. Uvidevši slepčevu škrtost, Lazarčić je počeo da se koristi prevarom kako bi došao do pića i jela. Međutim, slepčeva razboritost nije mu dopuštala da bude prevaren, pa je znao za svaku Lazarčićevu prevaru i kažnjavao bi ga batinama.
Posle nekog vremena Lazarčič je odlučio da napusti slepca, ali i da mu se osveti za kraj. Prilikom jednog povratka u krčmu praćenog nevremenom i kišom, trebalo je da povede slepca preko najužeg dela potoka. Odlučio je da ga postavi ispred stuba i rekao mu je da se jako zaleti ne bi li preskočio potok, tad se slepac zalete i udari svom snagom glavom u stub i pade onesvešćen. Lazarčić ga je na tom mestu i ostavio i otišao je u Torhes, ne mareći za slepčev život.
Poglavlje drugo
Stigavši u mesto Makeda, sreo je jednog sveštenika, koji je ponudio Lazarčiću da radi kod njega, da mu pomaže na misama. S obzirom da ga je slepac i tome podučio, Lazarčić je pristao na službu kod sveštenika. Njegove nade u spokojniji i lepši život ubrzo su se raspršile kada je video da je sveštenik još škrtiji od slepca. Plakao je nad svojom sudbinom gledajući kako sveštenik jede, uprkos zakletvama na skromnost svešteničkog reda, a on nema ni koliko mu je potrebno da živi.
Ponovo je odlučio da izlaz nađe u prevari, smatrajući da je manja prevara ako uspe da potkrada nekoga ko pored vida ne primeti, nego što je potkradao slepca. Video je da ne može da krade novac koji skuplja na misama, jer je sveštenik oprezno držao svaku paru na vidiku, takođe je hranu i piće sklanjao i štedeo, a opravdanja za svoj tvrdavičluk izlagao je u porukama kako ne bi bilo primereno da on kao sveštenik jede i pije puno, iako su Lazarčić i ljudi oko njega znali da nije u svojim delima tako principijalan koliko u rečima. Lazarčiću se posrećilo pa je uspeo da nabavi ključ od sanduka u kome je sveštenik držao jelo. Međutim, sveštenik je ubrzo počeo da prebrojava hlepčiće jer mu se učinilo da ih je sve manje i manje. Tada je Lazarčić otišao korak dalje, iscenirajući da miševi uzimaju hleb kroz sitne rupice na sanduku. Sveštenik, okupiran novim stanarima svoje kuće, poče da krpi rupe, ali Lazarčič je iznova pravio nove. Sveštenik zatim napravi zamku, međutim Lazarčić nastavi sa potkradanjem. Uveren u to da mu zmija jede hleb, sveštenik nije više ni spavao, samo je vrebao trenutak da uhvati štetočinu. Jedne noći Lazarčić je spavao sa ključem u ustima, koji je prilikom disanja pravio zvuk. Uznemireni sveštenik ustade i pomislivši kako će se konačno rešiti štetočine, svom snagom udari Lazarčića i ostavi ga u nesvesti. Kada je upalio svetlo video je šta je uradio, ali i našao ključ koji je razrešio misteriju lopova.
Omogućio je Lazarčiću da ostane kod njega još petanaestak dana, kako bi se oporavio, a zatim ga pustio da ide i nađe novog gospodara. Tu se završilo Lazarčićevo služenje svešteniku.
Poglavlje treće
Nakon što je povratio snagu, Lazarčić dospeva u Toledo. Petnaest dana proveo je primajući milostinju i pomoć dobrih ljudi, međutim, kada se oporavio od povrede, morao je da potraži novog gazdu.
Lutao je, išao od praga do praga, dok jednog jutra nije naišao na štitonošu. Štitonoša je bio dobro obučen, sređen, uredan i dostojanstven. Zapitao je Lazarčića da li traži gazdu i poveo ga sa sobom. Lazarčič je bio srećan, smatrajući da je pronašao gazdu kakvog je i tražio – bogatog, sa velikim količinama hrane koja mu je bila više nego potrebna. Ušli su u kuću, koja je bila prazna, bez žive duše, bez stola, stolice, klupe. Štitonoša je ispitivao Lazarčića odakle je i kako je dospeo u Toledo, da bi mu na kraju rekao da za hranu do večere mora sam da se snađe. Lazarčić se rastužio što ni ovaj put nije imao više sreće sa gospodarem. Podelili su i pojeli isprošeni hleb podjednako halapljivim zalogajima i ostatak večeri proveli pričajući, bez trunke hrane.
Ujutru se štitonoša opet uredno obukao, opasao mačem i nizom perli i ponosito krenuo u grad, kao da je spavao na najudobnijem krevetu i pojeo najukusniji doručak. Lazarčić analizira svog gospodara, koji živi u najvećoj bedi ali održava lažnu spoljašnju sliku mirnog života i bogatstva. Naziva častoljublje prokletim, jer uviđa da postoje ljudi koji bi svašta istrpeli radi svoje časti.
Uzalud čekajući da se gospodar vrati do ručka sa nečim za jelo, vraća se svom starom zanatu – prošenju. Podelio je sve sa gospodarem, koji je Lazarčiću bio drag, jer zna i sam kakav je osećaj biti gladan. Upoređuje ga sa prethodnim gospodarima:
“ Ovaj je puka sirotinja, a ko nema ne može drugom ni da dâ. A onaj škrti slepac i onaj pakosni ćifta od sveštenika, kojima je Bog podario – prvom dugačak jezik, a drugom da mu celivaju ruku – su me obojica izgladnjivali. Poradi toga je njih ispravno mrzeti, a na ovog se valja smilovati.“
Opština varoši Toledo je naložila prosjacima da napuste grad. Lazarčić preživljava uz pomoć žena iz komšiluka, štitonoša osam dana ništa nije pojeo, ali kad je izlazio u grad nosio je čačkalicu i prebirao po zubima između kojih ništa nije bilo. Jednog dana gospodar donosi jedan real u kuću i srećan obaveštava Lazarčića da će se sledećeg meseca preseliti u novu kuću, jer im je ova nesrećna.
Gospodar štitonoša je ispričao Lazarčiću da je iz Stare Kastilje i da je napustio svoj kraj jer nije hteo da skine šešir pred jednim vitezom iz susedstva, kao i da je u svom mestu kao častan čovek tražio da bude poštovan. Nabraja svoja bogatstva u rodnom kraju koja je napustio jer se ticalo njegove časti. Tada su im u kuću došli muškarac i starica, tražeći od štitonoše da isplati svoj dug, štitonoša im je rekao da nema sitan novac i da dođu kasnije. Tada je otišao i više se nije vratio. Žandar je uhapsio Lazarčića misleći da je gospodarev saučesnik i da su svu imovinu iz kuće sakrili zajedno. Lazarčić je ispričao sve što je znao i uz pomoć žena iz komšiluka žandar ga je oslobodio. Tako je Lazarčić ostao i bez svog trećeg gospodara.
Poglavlje četvrto
Lazarčić stupa u službu kod fratra, koji nikad nije bio kod kuće i koji mu je poklonio prve cipele. Fratar se bavio poslovima čija priroda nije poznata i Lazarčić ga je zbog toga i još nekih sitnica napustio. Ovakav kraj poglavlja ostavlja razne mogućnosti otvorene – koji su bili ti „ poslići ”zbog kojih je Lazarčić ostavio svog gospodara?
Poglavlje šesto
Sledeći posao našao je kod majstora – farbara daira, ali ubrzo je prešao u službu kod kapelana. Dobio je magarca i zadatak da raznosi vodu po varoši. Dobro je zarađivao i za četiri godine štednje, imao je dovoljno novca da se pristojno obuče. Kupio je sebi kaputič, košulju, ogrtač i mač. Nakon toga je vratio gospodaru magarca i otišao iz njegove službe.
Poglavlje sedmo
Stupio je u službu kod žandara, ali se kratko zadržao jer mu se posao učinio opasnim. Jednog dana njegov marljivi rad primetio je arhiprezviter (najstariji sveštenik u jednom gradu), uzeo ga u svoju službu i dao mu jednu svoju služavku da je oženi. Lazarčić je bio srećan sa njom, jer je bila dobra i vredna, ali zli jezici su govorili da je sa njom iz koristi, a da je ona zapravo bila gospodareva ljubavnica i da Lazarčić služi samo da prikrije vezu svoje žene i arhiprezvitera. Lazarčić nije verovao u te priče, ili se pravio da ne veruje – dostigao je svoju sreću i izvestan ugled u gradu, ali se zauzvrat odrekao svoje časti i dozvolio neverstvo svojoj ženi. Gospodar, njegova žena i on su se dogovorili da to više nikada ne spominju. Tako je u Lazarčićevom domu vladao mir. Ovi događaji u Lazarčićevom životu su se odvijali 1525. godine, kada je car Karlo V održao skupštinu u Toledu i kada je priređeno veliko veselje. U to vreme, Lazarčić je živeo u blagostanju i na vrhuncu svoje dobre sreće.
Likovi u delu
Roman Lazarillo de Tormes opisuje glavnog junaka Lazarčića od njegovog detinjstva do zrelosti, i prati njegovo ponašanje, njegove moralne odlike i transformacije u kontekstu sa njegovim socijalnim poreklom i opštim odlikama tadašnjeg španskog društva.
Lik Lazarčića
Lazarčić sa Tormesa potiče iz siromašne porodice u kojoj posle očeve smrti odrasta uz majku i brata da bi veoma rano krenuo sam kroz svoj život. Postaje sluga najpre slepcu, zatim svešteniku, štitonoši i drugima. Bio je veoma neobrazova i jedini cilj mu je bio da ne umre od gladi. Njegov život se odvija u susretima sa raznim ljudima preko zgoda i nezgoda po putevima i španskim varošima. Pisac ga prati u Salamanki, Makedi, Eskaloni i Toledu. Lazarčić na tom putu od neiskusnog deteta prerasta u zrelu osobu sa svim vrlinama i manama. Služeći slepca i vodeći ga po raznim mestima,Lazarčić,još uvek dečak bez znanja i iskustva,suočava se sa surovostima života. Dovitljivost i lukavost gladnog sluge, koji se očajnički bori za svoj život, po pravilu bivaju strogo kažnjavani. Nakon više škrtih gospodara, pored kojih je jedva preživljavao, Lazarčić uspeva da „uplovi u mirnu luku’’. Dobija stalan posao u kraljevoj službi, na koji je bio veoma ponosan. Oženio se sluškinjom-ljubavnicom sveštenika iz Toleda.Iako nije verovao u svečtenikovu iskrenost i dobronamernost,Lazarčić prihvata situaciju u kojoj se našao kako se ne bi zamerio gospodaru i tako izgubio sigurniji život koji je sebi obezbedio. Preobražaj lakovernog dečaka u prevaranta i lopova nastaje u uslovima materijalnog propadanja srednjih i nižih slojeva u Španiji. Zato je Lazarčić više žrtva okolnosti nego svestan kršilac moralnih i društvenih normi. Čak se mnogi njegovi postupci mogu opravdati time što je u borbi morao da koristi slična sredstva kojima su se služili njegovi gospodari.
Lik slepca
Slepac je bio veoma lukav uprkos nedostatku vida. On je prvi gospodar glavnog lika – Lazarčića. Ispod lažne skromnosti i pobožnosti slepca krije se opasan prevarant,bezbožnik i tvrdica, koji svojom prepredenošću i lukavošću,na beskrupulozan način, iskorišćava blagonaklonost ljudi,a posebno svog slugu – Lazarčića. Kada više nije mogao da trpi slepca,Lazarčič ga jednog dana navodi na pogrešan put preko potoka,u koji slepac upada.
Lik sveštenika
Sveštenik je bio drugi Lazarčičev gospodar,koji je po mnogo čemu bio sličan slepcu. Bio je veoma pohlepan. Za sve loše što se dešavalo,uvek je krivio đavola. Gospodar – sveštenik mučio je svog slugu glađu,umesto da bude plemenit i darežljiv jer je imao dovoljno hrane i za sebe i za Lazarčića. Uprkos tome,za razliku od slepca, nikad nije tukao Lazarčoća, čak ni kada je saznao da je upravo on bio taj koji ga je potkradao. Preko ovog lika oštrica kritike usmerena je u velikoj meri prema crkvi i sveštenstvu.
Lik štitonoše
Lik štitonoše,trećeg Lazarčičevog gospodara, po mnogo čemu se razlikuje od slepca i sveštenika. On je idalgo (šp. hidalgo ), plemić nižeg ranga, koji je ostao bez poseda i sredstava za život. Luta po Španiji u nadi da će u službi štitonoše nekog visokog dostojanstvenika ostvariti svoj dugogodišnji san. On je parazit koji svojim držanjem i uglađenom spoljašnjošću želi da prikrije bedu i istakne svoje plemenito poreklo. Njegov lažni ponos izbija na videlo u trenucima dok halapljivo jede hranu koju je Lazarčić, i za sebe i za njega, isprosio na ulici. Bez dostojanstva i stida,koristeći se prevarom, beži pred poveriocima i tako, u potpunosti, ruši svoju moralnu ličnost, za razliku od Lazarčića, čoveka bez porekla, koji se sažaljeva nad njim, pomažući mu u nevolji kao „bližnjem svom” ne očekujući za to nekakvu nagradu.
Lik prodavca lažnih bula
Prodavac lažnih bula,jedan od Lazarčićevih gospodara, nesumnjivo je predstavljen kao najlukaviji i najnemilosrdniji prevarant. Katolička crkva je prodavala vernicima bule - papine pismene potvrde kojima se daje oprost grehova, i tako zgrtala bogatstvo. Lazarčićev gospodar,prodavac lažnih bula, smišljeno namešta dramatične scene u kojima navodno izvodi čuda. Pred vernicima okupljenim na molitvi iscenira sukob između sebe i žandara s ciljem da prevari masu,kako bi sa lakoćom prodao lažne bule.
Struktura dela
Prva poznata izdanja Života Lazarčića sa Tormesa i njegovih zgoda i nezgoda pojavljuju se 1554. Štampana su u Burgosu, Alkali, Antverpenu. Autor ovog dela je anoniman. U prošlosti ova knjiga je bila zabranjivana zbog oštre satire na račun sveštenstva i nalazila se na Indeksu zabranjenih knjiga. Pošto je njena popularnost bila velika, Filip II je naredio da se štampa u prečišćenoj verziji u Madridu 1573.
Život Lazarčića sa Tormesa je pikarski roman, koji predstavlja protivtežu viteškim romanima. Napisan je u prvom Licu. Pisac koristi retrospektivu,vraća se u prošlost i roman zavrsava sa sadašnjom situacijom, kada je oženjen. Priča služi da čitalac bolje razume i opravda ponašanje Lazarčica Protagonista romana je dečak lutalica, koji živi na margini društvene lestvice i pokušava da opstane u korumpiranom društvu. Roman čini prolog i 7 poglavlja, koja se nižu linearno, ali su različite po svojoj dužini. U prologu, Lazarčić se obraća čitaocu, rečji Milostivi i daje razloge zbog kojih je počeo da piše svoju autobiografiju. Nižu se sedam epizoda, i pratimo degradaciju naivnog dečaka koji služeci kod gazda različih drusšvenih položaja, postaje lopov i prevarant. Pisac, služeci se satirom i humorom pokušava da nam objasni ekonomsku i društvenu situaciju tog vremena. On kao narator opisuje društvo u kome vlada pohlepa i lažni moral.
Glavna tematika je glad i egzistencija u nemoralnom društvu. Narator se bavi piatanjima religije, podmitljivošcu i oštrom kritikom društva. Društvo Španije činila je:visoka klasa(grofovi i vojvode), srednja klasa (idalgo...) i pikari i propalice koji su bili na dnu društvene lestvice. Nema idealizacije kao u pastoralnom ili viteškom romanu. Svaki prikaz društvene sredine je verodostajan i pisac oštro kritikuje sliku društva tog doba. Ta realistična slika Španije ne bi bila potresna u toj meri, da predstavljanje skitnice, idalga, prosjaka, nemoralnog sveštenika nije dato tako efektno i jednostavno, bez suvišnih opisa. U delu nema fantastičnih elemenata, niti vitezova i idealizovanih junaka.U takvom okruženju,jedini dečakov cilj bila je borba za život. Jezik koji koristi je govorni i svakodnevni. Odraz je društvene pozornice tog vremena i u skladu je sa ličnostima i ljudima koji ga okruzuju. Ima dosta nejasnoće i ponavljanja u delu, ali postoje i kratke fraze i bogate konotacije. Figure u govoru su veoma originalne. Postoje paradoksi, kao sto je“moj novi stari majsror“, koja se odnosi na slepca. Koristi i antitezu, kao i hiperbolu kada kaže da je njegova prva ljubav zarađivala za 1 mesec više od 100 slepaca u godini. Rečnik i govor protagoniste je drugačiji, u zavisnosti od situacije u kojoj se nalazi (kada ragovara sa sveštenikom koristi se biblijskim i liturgijskim recima) Postoje i znatne razlike u narativnoj tehnici. Nekad pripoveda brzo i dinamicno,nekad sporo i tiho.
Ne precizira se tačno vreme romana, niti period koji je proveo kod svakog gazde, ali više pažnje posvećuje opisivanju događaja kad je bio dete, i koji su uticali na formiranje njegove licnosti. Pretpostavlja se da se sa 9 godina preselio sa majkom u Salamanku, da je sa 12 počeo da radi kod slepca. Ne znamo koliko se zadržao kod slepca, ali mora biti da je u pitanju duži period jer je dosta naučio, od naivnog deteta postao je osvetoljubiva osoba. Kod sveštenika, plemića i drugih gazda proveo je malo vremena, a smatra se da je kod svog sadašnjeg zaštitnika i dalje.
Sto se tiče mesta delovanja radnje, Lazarčic je promenio nekoliko mesta stanovanja, živeo u više gradova, ali najveci broj dečakovih avantura događa se u zatvorenom prostoru.
U XVI i XVII veku viteske romane zamenjuje lik pikara,cije patnje i dela stvaraju novi tip novele-pikarski roman.Ovaj roman dostiže svoj vrhunac i krajnji izraz sa delom Lazarčić sa Tormesa, najtipičnija i najsavršenije delo ove vrste. Njegovo bogatstvo anegdota,živi stil,visoka akutnost kojom se opisuju likovi čini ovaj roman najuniverzalnijim romanom svih vremena.
Kritika društva
270p|mini|Lazarčić sa Tormesa, [[Fransisko Goja.]]
Život Lazarčića sa Tormesa, njegove zgode i nezgode je prvi realistički roman u španskoj književnosti, sa tematskim, pripovedačkim i strukturnim novinama i kao takav značajno je uticao na razvoj modernog romana na Pirinejskom poluostrvu, ali je osim toga imao odjeka i u širim okvirima. Roman je prevazišao granice autorove definicije koji ga je opisao kao „tričariju prostim jezikom sročenu“, a takođe je fantastično ukorenjen u istorijsko-socijalni kontekst vremena u kome je nastao. Njegova umetnička vrednost između ostalog sastoji se i u uočavanju i izvrgavanja ruglu društvenih prilika u Španiji tog doba. Sa ovim romanom, parodijski naslovljenim po uzoru na slavne viteške prethodnike, dolazi do promene u svesti čitalaca koje je do tada isključivo uživala u idealističkoj literaturi - viteškoj, sentimentalnoj, pastoralnoj.
Delo je književna ispovest jednog antijunaka, pojedinca poteklog sa društvenog dna, sumnjivog ponašanja i bez čvrstih moralnih nazora. Sama struktura dela u kojoj se celovitost postiže povezivanjem epizoda u kojima Lazarčić službuje kod različitih gospodara, daje mogućnost da se izloži pregled društvenih tipova niže i srednje klase, te da se iskaže oštra satira na društvenu i ekonomsku situaciju Španije tog doba. Pri tome se element društvene kritike uvek javlja kroz satiričnu notu. Pikaro, kao prototip osobe koju je društvo odbacilo, koja mora da vara i da se snalazi u životu da bi preživela, mogao je da se javi samo u toj društvenoj sredini koja se opisuje. Njegova situacija je logičan ishod njegovih životnih iskustava. Celokupni materijal dela podređen je cilju koji je postavio autor, dogodovštvine junaka ostaju u njegovom sećanju i uslovljavaju kasnije događaje, tako da se događaji nadopunjuju u funkciji krajnjeg cilja, a svaka epizoda ima jasno određenu funkciju unutar ukupne strukture romana. Sama priča sadrži na početku i na kraju elemente moralne pridike, naravoučenija, koji istovremeno služe kao objašnjenje i opravdanje za pikarov život bez časti.
Stubovi iberskog društva u doba Renesanse bili su čast i vera, ali zbog izvitoperenosti njihove koncepcije postale su glavna meta autorove kritike. Termin honra (šp. čast) je u to vreme označavao položaj na društvenoj lestvici, imetak i poreklo (pošto su samo čistokrvni Španci polagali pravo na čast), dok se duhovnoj i moralnoj vrlini pojednica nije pridavala važnost. Prikaz posebnosti tadašnjih španskih prilika je i detaljni i ironični portret štitonoše, Lazarevog trećeg gospodara, kome titula idalga i raskošno odelo ne dozvoljavaju da radi da bi preživeo.
Zbog snažnog antiklerikalističkog pristupa, delo je bilo na Indeksu zabranjenih knjiga. Svih pet Lazarevih gospodara bili su Božji službenici, a predstavljeni su kao karikature, negativno, sa istaknutim manama i porocima. U prvi plan su izvučene beskrupuloznost prodavca bula, nemoralnost arhiprezvitera, tvrdičluk sveštenika iz Makede. Ipak, velika popularnost dela primorala je Filipa II da naredi štampanje u prečišćenoj verziji u Madridu 1573. godine.
Delo nosi niz živopisnih detalja, a autor koliko brižljivo svog junaka smešta u istorijski okvir sačinjen od događaja njemu poznatih po čuvenju ili neposredno proživljenih, isto tako verno prikazuje i geografski i socijalni ambijent u kome se Lazar kreće i u kome odrasta, pretvarajući se od neiskvarenog deteta u mangupa, prevaranta i kradljivca. Dakle, svaka epizoda predstavlja stepen moralne degradacije junaka, a pogubna uloga svakog od ovih gospodara u moralnom srozavanju jednog nevinog deteta je posebno naglašena. Kritika društva se ne postiže samo vernim opisivanjem društvenih prilika, već i ironičnim stavom samog Lazara prema licemerju savremenika u upražnjavanju vere, a vidljiv je u brojnim aluzijama na svete spise i verske običaje u Španiji XVI veka. Zbog toga, savremeni proučavaoci ovog dela koji se bave pitanjem otkrivanja autora uzimaju u razmatranje dve mogućnosti. Prva, da je autor bio pod velikim uticajem humanističkih ideja Erazma Rotredamskog, a druga, da je anonimni pisac bio verovatno „novi“ hrišćanin, što je teza poznatog istoričara španske književnosti Amerika Kastra. Novi hrišćani su bili preobraćeni Mavari ili Jevreji zbog čega su bili diskriminisana grupa XVI veka. Takav status bi autoru omogućilo da posmatra društvenu zajednicu sa izvesne distance, objektivnije i da je kritički ocenjuje.
Portreti predstavnika određenih društvenih slojeva su konkretni, puni života, što čini društvenu kritiku još oštrijom. U njemu nema idealizacije kao u pastoralnom romanu ili fantastike kao u viteškom. Svaki prikaz društvene sredine i svaka situacija su verodostojni. Galerija likova koja se ocrtava kroz epizode iz Lazarevog zivota nema predstavnika viših društvenih slojeva. Pored tendencije da se određene ličnosti prikažu kao tipovi ili karikature, svaka od njih poseduje i notu individualnog što je ćini originalnom kreacijom. Ipak, najuverljivije od svih prikazani su likovi slepca i štitonoše, koji imaju najveću ulogu u moralnom srozavanju protagoniste.
Neke od odlika stila značajno su uticale na potenciranje realizma slike. Predstavljanje likova dato je vrlo efektno, životno, racionalnim i jednostavnim jezikom, bez suvišnih opisa. Takođe upotrebljeni u funkciji konačnog cilja autora su i ironija i crni humor koji ovo delo čine zabavnim štivom i u XXI veku. Govoreći o „otkrivanju različitih nivoa značenja u knjizi“, Fransisko Riko, poznati proučavalac ovog dela, najbolje je opisao njegovu namenu: „...izgleda da je u njenoj osnovi umetnički poriv za slikanjem pojedinca, Lazara, u njegovoj posebnosti; istovremeno se onome ko ume pravilno da čita nagoveštava „nešto“ probitačno, neka „korist“ koje nema na površini: najverovatnije nešto korisno u društvenom smislu; oni, pak, nesposobni da prodru dublje mogu da se zadrže na onom spoljašnjem, na šalama.“
La Escoba (razvrstavanje)
La Escoba ima više značenja:
Bare Šumanovića
Bare Šumanovića je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 124 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 128 stanovnika).
Demografija
U naselju Bare Šumanovića živi 97 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,7 godina (41,4 kod muškaraca i 41,9 kod žena). U naselju ima 44 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,82.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Santo Domingo del Río, San Pedro Teutila
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 996 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
MAP
Termin MAP ima više značenja.
Mount Calvary, Wisconsin
Maunt Kalvari je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 762, što je 194 (-20,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Piedras Azules, Tancítaro
Piedras Azules je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tancítaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1818 m.
El Jocuixtle, San Sebastián del Oeste
El Jocuixtle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 614 m.
Sumner Locke Elliott
Sumner Locke Elliott (Samner Lok Eliot - 17. oktobar, 1917. - 24. jun, 1991.) bio je australijsko-američki pisac.
Elliott je rođen u Sidneju, kao sin spisateljice Helene Sumner Locke i novinara Henryja Logana Elliotta. Njegova majka je umrla dan nakon njegovog rođenja, a Elliotta su odgajale njegove tetke. Borbu oko starateljstva je opisao u svom autobiografskom romanu, Careful, He Might Hear You.
Drugi svetski rat
Elliott je bio glumac i pisac za Independent Theatre. Godine 1942. bio je regrutovan u Australijsku vojsku, ali nije poslat na front, već je ostao da radi kancelarijske poslove u Australiji. Svoje iskustvo je iskoristio za pisanje kontroverznog komada, Rusty Bugles. Predstava je prikazivana širom Australije i postala je poznata po tome što je bila zabranjena zbog opscenosti.
Televizija
Elliott se preselio u SAD 1948. godine, gde je postao jedan od vodećih pisaca tokom zlatnog doba televizijske drame emitovane uživo. Napisao je preko 30 originalnih predstava i brojne adaptacije za emisije kao što su Kraft Television Theatre, Studio One i Playhouse 90.
Godine 1955. dobio je američko državljanstvo i nije se vraćao u Australiju do 1974.
Knjige
Elliottov najpoznatiji roman je Careful, He Might Hear You, za koji je 1963. godine dobio Miles Franklin Award i prema kome je snimljen film 1983.
Dei Vicari, Caltanissetta
Dei Vicari je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
Căldăraru, Cernica
Căldăraru je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Cernica.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Abu Mena
Abu Mena (arapski:: أبو مينا, Abu Mina) je naselje, samostanski kompleks i kršćansko hodočasničko mjesto kasnoantičkog Egipta koje se nalazi oko 45 km jugozapadno od Aleksandrije. Iako ima malo građevina koje stoje, temelji mnogih građevina su jasno vidljivi, poput onih velike bazilike. Zbog toga je Abu Mena upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 1979. godine, a na popis ugroženih mjesta svjetske baštine je dospjela zbog propadanje građevina usljed miješanja gline s površine koja postaje "polu-tečna" u dodiru s "viškom vode". Vlasti su bile primorane postaviti vreće s pijeskom uz temelje najugroženijih građevina.