cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sihanoukville
Zbog svog položaja i recentnih investicija, Sihanoukville je postao premijerna obalna destinacija Kambodže od kraja XX. vijeka, mada je unatoč tome suočen s brojnim infrastrukturalnim i sigurnosnim problemima.
Historija
Prije nego je službeno osnovan 1955. kao luka, Sihanoukville, odnosno Kompong Som, bio je luka regionalnog značaja, mahom zbog nepostojanja plovnih puteva koji bi ju povezali s ostatkom monarhije. U ranom modernom periodu je donekle dobila na značaju, ali kako su naselja na rijeci Mekong bila glavna trgovinska središta, Kompong Som je mahom zanemarena.
Godine 1717., sijamske trupe spalile su luku, ali nisu ostvarile potpunu kontrolu jer su ubrzo doživjele poraz od Vijetnama. Početkom XVIII. vijeka, kambodžanski vladar Ang Eng sklopio je pakt s kineskim piratom Mac-Thien-Tuom, nakon čega je luka Hà Tiên dobila autonomiju, a Mac je kontrolirao trgovinu u istočnom dijelu Tajlandskog zaljeva; luka Kompong Som je kasnije pripojena Hà Tiênu zbog Macove vojne podrške kambodžanskom kralju. Francuska uprava nije donijela previše novina za samu luku, mada je poboljšana prometna infrastruktura koja će kasnije biti osnova za razvoj modernih prometnih puteva kroz Sihanoukville.
Nakon kraha francuske uprave, luka počinje dobivati na značaju, a od 1955. godine započinje njezin intenzivni razvoj. Imala je izrazito važnu vojnu ulogu u kasnijim sukobima, posebice tokom kraja Lon Nolove Kmerske Republike, tokom koje je bila ustupljena američkim trupama. Posljednje američke trupe koje su sredinom 70-ih godina boravile u Kambodži bile su smještene upravo u luci; ista je evakuirana netom prije dolaska Crvenih Kmera. Prilikom odlaska, američke trupe su snažno napale luku s mora i iz zraka kako bi se suprostavile Pol Potovim snagama.
Geografija
Grad je smješten na kraju poluotoka koji izlazi na Tajlandski zaljev, što tokom cijele godine osigurava znatno povoljnije životne uvjete od nestabilnih područja Indijskog oceana (na zapadu) i Južnog kineskog mora (na istoku). Blizina obale omogućila je razvoj turizma, pri čemu posebno prednjače plaže koje gotovo u cijelosti okružuju grad; među istima se posebno ističu plaže Ochheuteal, Otres, Sokha, Lamherkay/Hawaii, Hun Senova plaža, plaža nezavisnosti te plaža pobjede.
Promet
S obzirom na njegovu gospodarsku važnost, Sihanoukville je izrazito dobro prometno povezan. Iz grada je moguće direktno pristupiti čak trima autocestama (jednoj za Phnom Penh, drugoj koja posredno vodi do Tajlanda i Kine te trećoj, koja spaja grad s jugozapadom zemlje), dok su same gradske ceste u prilično dobrom stanju. U zemlji se prometuje desnom stranom, s tim da nedostatak jasnih prometnih pravila (iako se zakonska pravila koja se odnose na promet ne razlikuju previše od onih u drugim zemljama) značajan problem u dnevnoj cirkulaciji.
Specifičan problem je i nedostatak javnog prijevoza. Iako vlakovi i autobusi pa čak i taksiji na međugradskim rutama postoje, sam grad nema organiziran javni prijevoz niti izdaje dozvole za isti. Sukladno tome, vlasnici mototaksija i autorikši djeluju samostalno i neorganizirano, a česta je pojavnost i to da vozači ne znaju nazive i/ili brojeve ulica.
S druge strane, pomorski promet prema obližnjim otocima funkcionira na dnevnoj razini i znatno je bolje organiziran. Bivši aerodrom Kang Keng, danas Međunarodni aerodrom u Sihanoukvilleu opslužuje grad, s tim da od listopada 2014. godine funkcionira samo za međunarodne čarter letove.
Kultura i znamenitosti
Iako je važno turističko središte, Sihanoukville nema nekih pretjerano značajnih spomenika. Većina turističke ponude koncentrirana je na plaže, noćni život i restorane, s tim da se potonji konstantno izmjenjuju, unatoč njihovom velikom broju. Zapadni turisti često smatraju Sihanoukville pogodnim za dobivanje seksualnih usluga, međutim prostitucija je u Kambodži ilegalna i lokalni ugostitelji rijetko idu protiv zakona i lokalnih običaja.
S obzirom na važnost religije u Kambodži, Sihanoukville ima nekoliko prominentnih vjerskih objekata; najpoznatije među njima su pagode, što je posljedica činjenice da je teravadski budizam službena državna religija. Najpoznatije gradske pagode su Gornja pagoda, Donja pagoda i O'treška pagoda. Uz to, Sihanoukville ima i značajan broj pripadnika drugih religija pa su tako poznati vjerski objekti i Crkva svetog Mihaela, katolička crkva, te Iber Bikhalifahova džamija.
Gradovi prijatelji
Sihanoukville je zbratimljen sa sljedećim gradovima:
Mauprat (razvrstavanje)
Mauprat je roman francuske književnice originalno objavljen 1837. godine. Pod istim naslovom su napravljene dvije adaptacije:
Los Ocuares, Gómez Farías
Los Ocuares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1967 m.
Noria de los Castillos, Matehuala
Noria de los Castillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1462 m.
Feleacu, Feleacu
Feleacu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Feleacu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3764 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 690 m.
Chamizal (razvrstavanje)
Chamizal ima više značenja:
Yahoo!
mini|desno|Logo kompanije Yahoo! Yahoo! Inc. je američko javno društvo sa sjedištem u Sunnyvaleu, Kalifornija, SAD koje nudi usluge na Internetu kao mediju širom svijeta.
Historija tvrtke
U januaru 1994., Jerry Yang i David Filo bili su studenti na Stanfordskom univerzitetu, s web stranicama imena "Jerry and David's Guide to the World Wide Web", tj. web imenikom, koji je u aprilu te godine preimenovan u "Yahoo!", što su službeno objasnili kao skraćenicu za:"Yet Another Hierarchical Officious Oracle".
Uskoro njihov web imenik postaje velika firma. U isto vrijeme (1995.) koriste usluge tražilice AltaVista (prva velika tražilica), da bi je 8 godina kasnije, 2003. godine kupili (u međuvremenu je primat među tražilicama preuzeo konkurent Google).
Danas
Smatra se da je Jahu ima najpoznatiji besplatan veb mejl. Jahu pored pretraživanja i veb mejla nudi između ostalog i: Onlajn igrice Mape Sportske informacije Jahu Mjuzik Personals Grupe Šoping Mobajl veb Filmovi Video Ansvers
Najpoznatiji mesindžer, pored MSN-a i Gugl Talka  je Jahu Mesindžer , koji koriste pretežno mlađa populacija, jer sadrži mnoštvo ,, šarenila,, i odrađen je u tzv. frendli bojama.
Yuki-Onna
Yuki-onna (雪女) je drevno japansko božanstvo ili duh. Obučena je u beli kimono (mada je po nekim predanjima prikazuju kao nagu, sa sobom nosi ledeni dah i za razliku od većine bogova i duhova ona ne ostavlja otiske stopala po snegu. Yuki se često prikazuje kao prelepa devojka blede kože i duge crne kose.
Jedna legenda govori kako su čovek Mosaku i njegov učenik Minokichi putovali po šumi. Došli su do jezera koje su želeli da pređu, ali uočili su čoveka koji je bio na ivici snage tražeći zaklon. Mosaku i Minokichi su poveli putnika sa sobom i ponudili mu da prenoći u njihovoj kolibi. Kada su se našli u kolibi, Mosaku je odmah utonui u san dok je njegov učenik Minokichi zaspao nešto kasnije. Pre nego što je zatvorio oči, Minokichi-a je probudio zvuk škripavog poda. Video je da su se vrata otvorila i da je žena u belom stajala iznad Mosaku-a koji je teško disao, njen dah je kao para izlazio iz njenih usta. Svojim dahom je uzela poslednji Mosaku-ov dah. Minokichi je bio na smrt preplašen. Devojka se okrenula ka njemu i rekla mu da o ovome ne sme reći nikome ili če u protivnom umreti i onda otišla.
Mesec dana kasnije,u njegovom selu, Minokichi je šetajući po šumi sreo predivnu devojku po imenu Yuki.Yuki mu se mnogo svidela i upitao ju je da li je nekome obećana.Odgovorila je da nije i dvoje se odmah venčalo.Minokichi i Yuki su dobili desetoro dece. Svi u selu su čuli da je Yuki bila žena koju je Minokichi-eva majka tražila za svog sina.Jedne noći Minokichi nije mogao a da ne primeti kako njegova žena podseća na devojku koja je svojim dahom usmrtila njegovog poštovanog učitelja.Odlučio je da joj otkrije svoju strašnu tajnu. Kada joj je sve ispričao, njeno lice postalo je kao sneg belo kada ga je pogledala."To sam bila ja koja sam ubila tvog učitelja i da si nekom drugom rekao ovu tajnu i da nije naše dece odmah bh te ubila. Ali to će morati da sačeka sledeće snežne noći. "Sa tim rečima i besom na njenom licu Yuki je otišla i Minokichi i njegova deca je nikada nisu videli.
San Bartolomé Zoogocho (razvrstavanje)
San Bartolomé Zoogocho ima više značenja:
Diestelow
Distelov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 487 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060014.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Distelov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 55 metara. Površina opštine iznosi 23,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 487 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Champotón (razvrstavanje)
Champotón ima više značenja:
San Bernardo (razvrstavanje)
San Bernardo ima više značenja:
Mate Zorić
Mate Zorić (Šibenik, 6. april 1927 - Zagreb, 18. 10. 2016.) filolog, književni historičar i prevodilac. Profesor emeritus Zagrebačkog sveučilišta (od 1997).
Život i rad
U Zagrebu studirao medicinu, potom kroatistiku, talijanistiku i jugoslavistiku. Diplomirao 1953. na zagrebačkom Filozofskom fakultetu, gde je i doktorirao 1960. s temom Marko Kažotić i romantička književnost u Dalmaciji na talijanskom jeziku. Na Katedri za talijansku književnost istog fakulteta radi kao njen upravnik od 1961. do 1997., kada stiče zvanje profesor emeritus. Predavao je i na talijanskim univerzitetima. Utemeljio je časopis Književna smotra, a 1989. zbornik Hrvatsko—talijanski književni odnosi radi objavljivanja istraživanja koja su provodili talijanisti u okviru istoimenog projekta. Tom zborniku bio je urednik u prvih osam svezaka (1989—2002). Desetljećima je uređivao ugledni godišnjak za anglističke i romanske studije Studia Romanica et Anglica Zagrabiensia. Napisao je mnoge studije, naučne radove, preglede, prikaze. Bavio se komparatistikom (jugoslovensko-talijanske veze), Danteom, M. M. Boiardom, L. Ariostom, A. Polizianom, N. Machiavellijem, T. Tassom, Casanovom, P. Metastasiom, U. Foscolom, A. Manzonijem, N. Tommaseom, G. Carduccijem, G. Vergom, G. Pascolijem, G. D’Annunziom, G. Ungarettijem, U. Sabom i mnogim drugim. Istraživao je i učešće Slavena u talijanskoj književnosti. S Franom Čalom priredio je više obuhvatnih izdanja talijanskih klasičnih autora (Dante, Boccaccio, Petrarca).
Za svoje zasluge primio je odličje «Cavaliere dell'ordine al merito della Repubblica Italiana».
Najd an Naşş, Taiz
Najd an Naşş je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Mate Zorić
Bibliografija
Monografije
Najd an Naşş, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1013 m.
Mate Zorić
Bibliografija
Prevodi i priređivački rad
María de los Milagros, Ensenada
María de los Milagros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
San Blas (razvrstavanje)
San Blas ima više značenja:
Rancho Jóvenes del Rey, Jiménez
Rancho Jóvenes del Rey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Jiménez.
María de los Milagros, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 352 m.
Rancho Jóvenes del Rey, Jiménez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Tore, Benevento
Tore je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Chamula (razvrstavanje)
Chamula ima više značenja:
Mauprat
Mauprat je roman francuske književnice George Sand, originalno objavljen 1837. godine. Radnja je smještena u francusku pokrajinu Berry sredinom 18. vijeka i prikazuje dvije grane plemićke porodice Mauprat. Protagonist, Bernard de Mauprat, pripada "divljoj" grani koja se bahato i nasilnički, poput razbojnika, ponaša prema slabijim od sebe, i čija žrtva postaje lijepa Edmée koju otme i prijetnjom silovanjem prisili na brak; ona, međutim, spretno koristi svoju prosvijećenost kako bi ga postepeno "pripitomila", obrazovala i učinila civiliziranim. Sand se tokom pisanja romana počela zanimati za problem društvene nejednakosti, i u njemu počela iznositi ideje koje će kasniji kritičari proglasiti socijalističkim.
Mauprat je godine 1926. adaptiran kao istoimeni nijemi film, a 1972. kao dvodijelni TV-film.
Kokići
Kokići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Jajce koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 255 stanovnika.
Tufo, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
El Ruidoso, Jiménez
El Ruidoso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jiménez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
1401
Godina 1401 (MCDI) bila je redovna godina koja počinje u subotu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Mauprat (film)
Mauprat je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1926. u režiji Jeana Epsteina. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana George Sand, a radnja je smještena u predrevolucionarnu Francusku u 18. vijeku. Protagonisti su dvoje rođaka koje pripadaju različitim granama aristokratske porodice - jednoj koja je "divlja" i nasilna, drugoj koja je prosvijećena i civilizirana - a koji će se postati muž i žena. Mauprat je poznat kao jedan od Epsteinovih filmova u kome se eksperimentiralo sa različitim tehnikama snimanja, ali još više po tome što je u njemu Epsteinu pomagao mladi Luis Buñuel, koji će nekoliko godina kasnije započeti samostalnu režijsku karijeru.
La Chute de la maison Usher (film, 1928)
La Chute de la maison Usher je francuski crno-bijeli nijemi horor-film snimljen 1928. u režiji Jeana Epsteina. Scenario, koji je uz Epsteina napisao i znameniti španski sineast Luis Buñuel, se temelji na istoimenoj priči američkog književnika Edgara Allana Poea. Radnja je smještena u izoliranu kuću čiji je vlasnik slikar opsjednut time da je svoju suprugu sahranio živu. La Chute de la maison Usher je kasnije od kritičara hvaljen kao jedan od najboljih filmova svog vremena. Roger Ebert ga je stavio na svoj popis "Velikih filmova".
Bruno Kragić za Filmski leksikon navodi sljedeće o filmu:
Crucea de Piatră, Călugăreni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 449 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Mattagnano, Firenze
Mattagnano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Витановац (Бела Паланка)
Витановац је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 72 становника (према попису из 1991. било је 143 становника).
Buffalo City, Wisconsin
Bafalo Siti je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Витановац (Бела Паланка)
Демографија
У насељу Витановац живи 72 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 71,3 година (71,7 код мушкараца и 70,9 код жена). У насељу има 47 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,53.
Buffalo City, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.023, što je 17 (-1,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Витановац (Бела Паланка)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Popis godina u poeziji
Ova stranica daje kronološki popis godina u poeziji (poredanih od najnovije prema najstarijima). Ove stranice služe kao dodatak stranicama godina u književnosti s posebnim naglaskom na historiju poezije.
Gheorghieni, Feleacu
Gheorghieni je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Feleacu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 556 m.
La Aurora, La Barca
La Aurora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini La Barca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1592 m.
La Pitaya, Tacámbaro
La Pitaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1975 m.
Via Caprarelle, Napoli
Via Caprarelle je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Solen, North Dakota
Solen je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
El Encinal, San Pedro Pochutla
El Encinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 779 m.
La Escondida, Tacámbaro
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1448 m.
San Buenaventura (razvrstavanje)
San Buenaventura ima više značenja:
Austrijska Šleska
Austrijska Šleska ili Šlezija ili Vojvodstvo gornje i donje Šleske ili Šlezije, je bilo vojvodstvo u sastavu Svetog rimskog carstva, Austrijskog carstva i Austrougarske sve do 1918.
Geografija
250px|thumb|left|Mapa gornje i donje Šlezije iz 1880. godine. Austrijska Šlezija je bila sastavljena od dva dijela, prekinuta oblasti Moravijom. Zapadni dio teritorije se graničio sa Njemačkom, pokrajinom Bohemijom, a mali dio ga je odvajao od granice sa Bohemijom. Istočni dio se graničio sa Galicijom, Ugarskom, Moravijom i Pruskom
Istorija
Vojvodstvo gornje i donje Šlezije je postojalo još od 1146. kao dio Svetog rimskog carstva. Kasnije je podijeljeno na više dijelova. Između 1335. i 1346. je postalo dio Kraljevine Bohemije, a 1526. ga je stekla Habzburška monarhija. Godine 1742, Austrija je veći dio Šleske dala Pruskoj. Od tada pa do 1918, je mali dio Šlezije bio u sastavu Austrije i Austrougarske.
Popis stanovništva 1851. godine
Po popisu iz 1851. u Austrijskoj Šleziji je bilo 438.586 stanovnika. Podaci o maternjem jeziku:
Popis stanovništva 1910. godine
Po popisu iz 1910. u Austrijskoj Šleziji je bilo 756.949 stanovnika. Podaci o maternjem jeziku:
Gradovi
Gradovi veći od 10.000 stanovnika prema popisu 1880. godine:
Administracija
Austrijska Šleska je bila podijeljena na dva dijela, koji su se poslije revolucije 1848. u Austrougraskoj rastavili na dosta manjih teritorija-distrikta:
Divitz-Spoldershagen
Divic-Špoldershagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 482 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057098.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Divic-Špoldershagen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 27,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 482 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 18 stanovnika/km².
La Calavera, Gómez Farías
La Calavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Gómez Farías.
Chan Dzonot (razvrstavanje)
Chan Dzonot ima više značenja:
Case Lanaro, Treviso
Case Lanaro je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Al Qaryah as Suflá, Taiz
Al Qaryah as Suflá je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1182 m.
San José del Plan, Matehuala
San José del Plan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1395 m.
Koski Mehmed-pašina džamija
Koski Mehmed-pašina džamija u Mostaru je smještena u Starom gradu, na lijevoj obali Neretve, između rijeke, ulice Kujundžiluk, oko 150 metara sjeverno od Starog mosta i oko 20 metara južno od Male tepe. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čine Koski Mehmed-pašina džamija sa medresom, šadrvanom, turbetom i haremom.
Opis
Od svih mostarskih džamija i mesdžida samo su tri presvođene kupolama, dok su sve ostale prekrivene viševodnim, drvenim krovnim konstrukcijama. Te tri džamije su Karađoz-begova, Nesuh-age Vučijakovića i Koski Mehmed-pašina.
Džamija spada u red jednoprostornih potkupolnih džamija sa otvorenim trijemom natkrivenim sa tri kupolice i kamenom munarom prislonjenom uz centralni kubus objekta. Centralni prostor džamije omeđen je kamenim zidovima (tenelija) debljine cca. 1,10 m i čini pravilan kubus vanjskih dimenzija 12,60 x 12,60 x 12,50 m. Centralni prostor je presvođen kupolom sa tjemenom na visini od 15,25 m. Velika i prilično udubljena kupola prečnika cca. 10,00 m oslanja se na kružni (spolja osmougaon) tambur. Prijelaz iz kvadratne osnove centralnog dijela u kružni tambur je riješen pomoću ugaonih stalaktita (kamene stalaktitima ukrašene konzole), polukalotastih trompi (po tri u svakom uglu) sa prelomljenim čeonim lucima i osam sfernih trouglova.
Slikana dekoracija
Nakon istraživanja džamijske dekoracije i kaligrafije došlo se od sljedećih zaključaka: dezeni centara glavne kupole sa cjevkastim oblicima pripadaju klasičnom osmanskom vremenu XVI stoljeća. Između obručastih dezena i centra dekoracije kupole postoji pet dekorativnih polja u obliku sunca, iz kojih se dalje niz kube razvija osam polja. Na kraju dekoracija u obliku sunca najbližem obručastom dezenu izrađeni su dezeni lale. Između prozora na kubetu nalazi se ukupno osam stabala: šipka, limuna, masline, kruške, hurme, trešnje, grožđa i naranče. Od ovog drveća oko 95% je bilo rasuto sa zidova. Uz motive stabla sa obje strane nalaze se po dvije ruže i četiri karanfila u kompoziciji s vazama - oko čitave kupole nalazi se 16 vaza ruža i 16 karanfila. Iznad pandantifa nadstrešno nalaze se motivi lale u naopako – ravnom obliku iz klasičnog osmanskog perioda XVI stoljeća.
Dobbertin
Dobertin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.245 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Dobertin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 45 metara. Površina opštine iznosi 59,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.245 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Sedmi slovenački korpus NOVJ
Sedmi slovenački korpus NOVJ formiran je u 3. oktobra 1943. godine. Pri formiranju, u njegov su sastav ušle Četrnaesta, Petnaesta i Osamnaesta slovenačka divizija NOVJ. Prvi komandant korpusa bio je Rajko Tanasković, a politički komesar Jože Brilej.
Korpus je dejstvovao na području Dolenjske, Notranjske i slovenačkog dela Istre.
Borbeni put korpusa
U drugoj fazi nemačke Oktobarske ofanzive, u prvoj polovini oktobra 1943. godine, 14. divizija Sedmog korpusa vodila je teške borbe protiv nemačkih snaga duž pruge Rakek–Šempeter–Ilirska Bistrica i u Brkinima, a zatim su sve divizije korpusa prešle u protivnapad na nemačka uporišta na periferiji slobodne teritorije Dolenjske i Notranjske. U trećoj fazi ofanzive, od 15. oktobra do 12. novembra, jedinice korpusa vodile su teške borbe protiv nadmoćnih nemačkih snaga i 1200 slovenačkih domobrana. Sredinom novembra, snage korpusa su ponovono prešle u protivnapad, opkolile nemački garnizon u Novom Mestu, likvidirale mnoga, u ofanzivi uspostavljena uporišta slovenačkog domobranstva i oslobodile najveći deo privremeno izgubljene slobodne teritorije (Bela krajina, Kočevsko područje, Ribniška, Loška i Cerkniška dolina, Bloška planota i veći deo Dolenjske između reke Krke i nemačke demarkacione linije. Nemačke snage su zadržale samo Ljubljanu, Novo Mesto, Kočevje u uporišta duž pruge Ljubljana–Rijeka i Šempeter–Trst.
U drugoj polovini novembra, 18. divizija je bila prebačena u Gorski kotar gde je sadejstvovala Trinaestoj primorsko-goranskoj diviziji u uništenju mnogih ustaško-domobranskih i nemačkih uporišta. U Sloveniju se vratila krajem januara 1944. godine. Krajem 1943. godine, iz sastava korpusa je izašla 14. divizija, koja je u januaru 1944. preko Hrvatske upućena u Štajersku.
U 1944. godini, glavna aktivnost jedinica korpusa bila je usmerena na rušenje komunikacija u Dolenjskoj i Notranjskoj, koje je neprijatelj u međuvremenu nastojao da opravi. Stalno su napadani nemački transporti i uporišta kvislinških snaga. Naredbom Glavnog štaba Slovenije od 2. februara 1944. godine u Štabu korpusa bili su ofrmirani operativni odsek, obaveštajni centar, odsek za kadrove, odsek za veze, intendatura, sanitetski, propagandni, sudski odsek i odsek za pozadinu. Nešto kasnije je za obavljanje vojnopozadinskih poslova na vojišnom prostoru korpusa bila obrazovana posebna korpusna vojna oblast od Belokranjskog, Dolenjskog, Notranjskog i Istarskog vojnog područja. U leto 1944. godine, obrazovan je Garnizon Sedmog korpusa kao jedinica i škola za novomobilisane borce, koji su, posle kraće vojno-političke obuke, upućivani u operativne jedinice.
Veće akcije korpusa u prvoj polovini 1944. godine bile su napad na domobranska uporišta Zdensku Vas i Velike Lašče krajem februara, neuspeli napad na jako nemačko-domobransko uporište Ribnicu 19. i 20. aprila, majska ofanziva u Suvoj krajini i na sektoru Trebnja, kad su likvidirana nemačko-domobranska uporišta u Dobravi, Dobrniču, Žužemberku, Trebnju, Mirnoj Peči, Tržišču i Sv. Juriju. Zbog stalnog rušenja železničkih pruga i objekata na njima, nemački vojnici nisu uspeli da osposobe za saobraćaj pruge Ljubljana–Novo Mesto–Karlovac, Ljubljana–Kočevje i Trebnje–Sevnica, a pruga Ljubljana–Trst radila je samo 1/8 propusne moći. Napadi na komunikacije izvođeni su i u drugoj polovini 1944. godine.
Do kraja rata, jedinice Sedmog korpusa stalno su se borile protiv nemačkih i kvislinških snaga, koje su zbog većih potreba obezbeđenja komunikacija i transporta jačale iz meseca u mesec što se više primicao nemački front granicama Rajha. Naročito teške borbe vođene su za odbranu slobodne teritorije Bele krajine u drugoj polovini novembra 1944, na području Kočevja i Novog Mesta, kada su slomljeni jaki napadi nemačkih i domobranskih jedinica. U tim borbama su obe strane imale znatne gubitke, a slovenačkim domobranima naneti su odlučujući porazi.
U aprilu 1945. godine, korpus je ušao u sastav Četvrte armije JA i učestvovao u završnim operacijama. Do 4. maja, oslobodio je kočevsko područje, do 6. maja Dolenjsku, i u sadejstvu s 29. hercegovačkom divizijom Ljubljanu od 8. do 9. maja. Od kraja decembra 1944, u sastavu korpusa borila se italijanska partizanska brigada „Fontanot“ i Austrijski bataljon, a od druge polovine aprila 1945. italijanska divizija „Garibaldi Natisone“ (krajem aprila sa brigadom „Fontanot“ reorganizovana u diviziju „Garibaldi“). Štab korpusa rasformiran je 21. maja 1945. godine, a 15. i 18. divizija ušle su su sastav Treće armije JA.
Odlikovanja
Ukazom predsednika Republike Slovenije, 2005. godine, Sedmi slovenački korpus NOVJ odlikovan je Zlatnim ordenom slobode Republike Slovenije, najvišim slovenačkim odlikovanjem.
West DeLand, Florida
Vest Diland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Kovačevac (Jezero)
Istorija
Kovačevac se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazio u sastavu opštine Jajce.
Boldeniga, Brescia
Boldeniga je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
West DeLand, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.535, što je 111 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Boldeniga, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 367 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Saïd Aouita
Saïd Aouita (čitaj Said Auita; Kenitra, 2. XI. 1959), bivši marokanski atletičar, srednjeprugaš (od 800 do 5000 m), olimpijski pobjednik na 5000 m s Olimpijskih igara u Los Angelesu, 1984. godine.
Prvi je iz plejade sjajnih arapskih atletičara koji, od njegove pojave pa do danas, suvereno vladaju srednjim prugama.
Trke
Svijetu se prvi puta predstavio na atletskom SP u Helsinkiju 1983, kad je osvojio brončanu medalju na 1500 m.
Iako mu je specijalnost bila 1500 m, u povijest atletike ušao je kao prvi čovjek koji je pretrčao 5000 m za manje od 13 minuta (12:58.39, Rim, 22. VII. 1987). Nadalje, sudjelovao je i u utrci u kojoj je Steve Cram, u Nici 16. VII. 1985, postao prvi čovjek koji je pretrčao 1500 m ispod 3:30 (3:29.67, Aouita drugi sa 3:29.71). Mjesec dana poslije Aouita postavlja "svoj" svjetski rekord na 1500 m (3:29.46) u, tada zapadnom, Berlinu.
Ukupni je pobjednik serije Grand Prix IAAF 1986, 1988. i 1989. godine.
Kao što se svijetu predstavio prvi puta na SP, tako se i povlači iz atletike nakon SP u Tokiju, 1991 godine, kad totalno podbacuje, zauzimajući u finalu, za njega razočaravajuće, 11. mjesto.
Portoriko
Slobodna država Portoriko (špan. Estado Libre Asociado de Puerto Rico; Engl. Commonwealth of Puerto Rico) je jedno od Američkih vanjskih područja, otočna država Kariba udružena sa SAD-om. Sastoji se od otoka Portoriko i više manjih otoka, Vieques, Culebra, Culebrita, Palomino, Mona i Monita. Portoriko je najistočniji i najmanji otok Velikih Antila.
Povijest
Otkrio ga je Kristofor Kolumbo na svom drugom putovanju 1493 čime je postao dijelom Španjolskih posjeda. Petnaest godina kasnije Juan Ponce de León je počeo sa koloniziranjem otoka, što je dovelo do isrijebljenja Indijanaca i "uvoza" crnih robova.
Godinu dana kasnije, 10. prosinca 1898., Sjedinjene Američke Države su anektirale Portoriko. To je bila posljedica španjolsko-američkog rata. Sa donošenjem Jonesovog akta (1917) Portoriko ponovo dobiva pravo na unutrašnju samoupravu, koja se 1948 još proširuje. 25. srpnja 1952 otok dobija status dominiona.
U glasovanjima 1967. i 1993. Portorikanci su se izjasnili protiv neovisnosti i za nastavak povezanosti sa SAD-om. Reorganizaciju u standardnu američku Saveznu državu su odbili, prednost su dali statusu iz 1952. godine.
Politika
Portoriko je pridružena slobodna država unutar SADa.
Portorikanci su građani SADa, ali na izborima u SADu nemaju glasačko pravo. U predstavničkom domu Kongresa SAD-a Portoriko je zastupljen sa jednim pretstavnikom ali bez prava glasa.
Na jednom od malih otoka ispred Portorika, Viequesu, mornarica SAD-a je od Drugog svjetskog rata testirala oružje ne obazirući se pri tome previše na stanovništvo i okoliš. Građani su povremeno zaposjedali to područje. Borili su se, dijelom potpomognuti i od strane lokalnih političara, za trenutni prekid manevara. Streljivo, među ostalim i ono sa osiromašenim uranom i ostatci kemikalija dovode, po njihovom mišljenju, do povećanog postotka oboljevanja djece od Raka kao i drugih utjecaja na zdravlje stanovništva. Nakon političke borbe koja je trajala desetljećima, 2001. je postignut dogovor sa Vladom SAD-a, pa je u svibnju 2003 počelo povlačenje vojnih snaga SAD-a sa otoka Vieques.
Stranke
Političko podneblje u Portoriku se razlikuje od američkog. Imaju više stranaka koje su svojim djelovanjem okrenute prije svega unutarnjim problemima Portorika.
Geografija
Otok je brdovit sa puno brdovitih područja (60% površine), ali ima i područja sa kišnim šumama, pustinjama i plažama.
Otok je okružen vrlo dubokim dijelovima oceana: duž sjevera otoka proteže se Portorikanska brazda sa dubinom od 9.219 m u Atlantiku, a na jugu je venecuelanski bazen dubine 5.649 m u karipskom moru.
Demografija
Stanovništvo Portorika je podijeljeno na 78 općina. Više od 80% od nepunih 4 milijuna stanovnika Portorika su katolici (praktični katolici su njih oko 55%). Iako je otok dio SAD-a, samo njih oko 10% se izjašnjava da su Amerikanci. Većina (čitavih 87%) sami sebe vide kao potomke Španjolaca ili afričkih robova. Kao prvi jezik, španjolski govori više od 93% a prvi jezik je engleski samo za njih 7%. Na sveučilištima se uglavnom predaje samo na engleskom.
Znanost
U Arecibu se u jednoj kotlini nalazi Teleskop Arecibo, najveći radio-teleskop na svijetu.
Klima
Na otoku vlada (sub-) tropska klima sa prosječnom temperaturom od 28°C. Sjeverna obala i viši dijelovi otoka imaju redovite pljuskove, dok je južni dio relativno suh.
Località Piano Spito, Agrigento
Località Piano Spito je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Rancho Argona, Ensenada
Rancho Argona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
San Carlos (razvrstavanje)
San Carlos ima više značenja:
Krezluk
Krezluk je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Jajce koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 154 stanovnika.
Suhi dok
thumb|300px|Američka podmornica USS Greeneville SSN-7726 u suhom doku nakon sudara s japanskim brodom [[Sudar Ehime Maru i USS Greeneville|Ehime Maru.]]
Suhi dok je oznaka za plitki bazen koji se može poplaviti tako da u njega uplovi neki objekt, a potom isušiti tako da se na njemu na suhom obavljaju opravke. Suhi dokovi se u pravilu koriste za izgradnju, održavanje i popravak brodova, čamaca i drugih plovnih objekata.
Rubén Pérez, Jiménez
Rubén Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Jiménez.
El Piñal, San Pedro Pochutla
El Piñal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
La Bonita, Matehuala
La Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1463 m.
Araukanci
mini|Djevojčica iz plemena Mapuche mini|[[ruka (nastamba)|ruca (kuća) mapuche Indijanaca]] mini|poglavica Pincen Araukanci (Araucan; Španjolski: Araucano; pl. Araucanos) je ime plemenima koja govore jezicima porodice Araucanian u Čileu i Argentini. Najpoznatija su plemena Čilea tradicionalno podijeljena na 3 velike grane, Mapuche ('ljudi zemlje'), Picunche ('ljudi sa sjevera') i Huilliche ('ljudi juga'). Među njima još se ipak nalazi nekoliko plemena koja govore, ili su se prije služila vlastitim jezicima i dijalektima. To su:
Sva ova plemena često kolektivno nazivaju imenom Mapuche. Mapuche su međutim samo jedno od njihovih plemena, najjače i najbrojnije, politički najaktivnije. Indijanci Picunche koji još tamo postoje pokoreni su od Španjolaca prije kraja sedamnaestog stoljeća. Grupa Huilliche poprimila je način života ruralnih mestika, danas žive među njima. Oko 200,000 Mapuche Indijanaca (dakle ne onih iz drugih plemena) žive po dolinama u podnožjima Anda, od rijeke Bio-Bio do južno od rijeke Tolten. Indijanska plemena Diviche, Leuvuche, Manzaneros, Moluche, Serranos, Ranquelches i dijelovi Pehuencha potomci su emigranata koji su prešli Ande, i u velikim brojevima se pred nekih 400 godina naselili u Argentini. Kontakti između čileanskih i argentinskih Araukanaca još se ne prekidaju, socijalna organizacijama također im je slična.
Araukanci se razlikuju od svih ostalih grupa koje ih okružuju. Društvo je patrilinearno. U doba otkrića bilo ih je oko 250,000. U današnje vrijeme oko 40,000 Araukanaca živi u Argentini, u Čileu, zemlji matici, oko 400,000.
Ime
mini|Zastava naroda Mapuče. Ime Araukanaca (Araucanos), došlo je po provinciji Arauco. Korijen riječi je u araukanskom 'ragh', 'raq', 'rau', u značenju 'glina' + 'ko' ili 'co', u značenju 'voda'.
Običaji
mini|Mapuche Indijanac iz Čilea Araukanci su opisani kao stasiti, visoki ljudi, vješti trkači i plivači. Njihova lica podsjećaju na Azijate, kose oči, izbočene jagodice i krupne glave. Bili su hrabri i divlji ratnici vješti s lukom i strijelom.
Religija (šamanizam)
Araukanci su po vjeri šamanisti. Šamanizmom su se bavili homoseksualci (takozvani šamani-berdaši, poznati su nam i kod sjevernoameričkih Indijanaca Illinois, Sioux i drugih), isti je slučaj kod Čukča sa Čukotskog poluotoka. Danas je kod Araukanaca šamanizam u rukama žena. Žene-šamani poznate su kod njih pod imenom 'machi'. Izbor za šamana obično pada na osobu na kojoj se naglo ispoljila neka bolest, ona pada 'kao mrtva', a kada se povrati, izjavljuje 'da je machi'. Neofiti koji se spremaju da budu šamani, moraju sa svojim učiteljima zajedno da gaze preko vatre. Prema Rosalesu (u njegovoj Historia...de Chile) stoji da su njihovi šamani viđeni kako si vade oči i čupaju nos i zamjenjuju ih sa svojim učenikom. Njihovi šamani izvodili su još neka čuda, sve navodno bez tragova krvi i bola. Poznavaoci njihovog šamanizma su R. P. Housse, kao i Alfred Métraux. Kod Araukanaca je prevladavalo vjerovanje u čaroliju, gatanje, u udobrovoljavanje nesklonih nadnaravnih bića. Njihovi šamani liječili su bolesti i dozivali kišu. Uzrok bolesti je prodor nekog stranog tijela (kod kalifornijskih Karoka to je 'pain' koji je ušao u meso), ili možda kakav zloduh ili gubitak duše. Šamanu je zadak da to izliječi, i on je za to osposobljen.
Chanal (razvrstavanje)
Chanal ima više značenja:
Dobbin-Linstow
Dobin-Linstov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Gistrov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 566 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13053102.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gistrov Dobin-Linstov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Gistrov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 60 metara. Površina opštine iznosi 65,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 566 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 9 stanovnika/km².
San Ciro de Acosta (razvrstavanje)
San Ciro de Acosta ima više značenja:
Mazzantino, Firenze
Mazzantino je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Hvalisavi vojnik (Plaut)
Hvalisavi vojnik je komedija rimskog književnika Tita Makcija Plauta, sastavljena od pet činova. Prolog ne postoji u formalnom smislu, kao deo izdvojen od drame, nego u prvoj sceni drugog čina jedan od glavnih likova objašnjava predistoriju radnje i kontekst cele situacije. Na tom mestu saznajemo i da je Plaut ovu komediju sastavio na temelju komada Hvalisavac (Ἀλαζών). Ime autora grčkog izvornika se ne navodi, ali se pomišljalo na Menandra i njegovu komediju Efešanin (Ἐφέσιος), u kojem bi slučaju Hvalisavac bio alternativni naslov tog komada. Hvalisavi vojnik napisan je na prelazu između 3. i 2. veka pne. Komedija je nazvana po liku vojnika Pirgopolinika, čije ime podseća na ime Polinika iz grčkog mita o Sedmorici protiv Tebe, s dodatkom reči pyrgos = kula, pa bi "Pirgopolinik" značilo "osvajač mnogih kula". Pirgopolinik je tašti razmetljivac, poznat po svojim stalnim i neutemeljenim razmetanjima. No vojnika će naposletku kazniti lukavi rob, koji će, u savezu s ostalim likovima, osloboditi devojku, koju je vojnik ugrabio, i omogućiti joj da se opet spoji sa svojim mladićem. Zapravo, gotovo polovinu stihova u komediji izgovara taj rob, Palestrion, koji se može smatrati istinskim protagonistom u komadu. Sa svojih 1437 stihova, Hvalisavi vojnik je najduža Plautova komedija, najbogatija dijaloškim delovima u poređenju s onim pevanim (cantica), koji zauzimaju samo pet odsto teksta, te komedija s najviše likova, pri čemu samo onih koji izgovaraju tekst ima čak dvanaest. Radnja se događa u Efesu, grčkom gradu na zapadnoj obali Male Azije, poznatim po Artemidinom hramu, jednom od sedam svetskih čuda u antici.
Mazzantino, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Hvalisavi vojnik (Plaut)
Zaplet
Pleusikle, mladi Atinjanin, zaljubljen je u Filokomasiju, atinsku heteru, koja mu uzvraća naklonost. Pleusikla njegov polis pošalje nekim javnim poslom u Naupakt. U međuvremenu stiže u Atinu Pirgopolinik, vojnik iz Efesa, koji koristi Pleusiklovo odsustvo i dodvorava se Filokomasijinoj majci, kako bi došao do devojke. Prevarivši majku, ugrabi devojku, ukrca je na brod i odvede u Efes. Palestrion, verni rob Pleusiklov, odmah se ukrca na brod i krene prema Naupaktu, kako bi svog gospodara obavestio o tome šta se dogodilo. No brod presretnu pirati, koji zarobe Palestriona i slučajno ga daruju baš Pirgopoliniku. Palestrion prepozna Pleusiklovu draganu u vojnikovoj kući, ali oprezno krije svoj identitet od vojnika. Zatim šalje pismo Pleusiklu i poziva ga da dođe u Efes. Kad je stigao, mladića gostoljubivo prima starac Periplekomen, prijatelj njegova oca, koji živi u kući do vojnikove. Kako Filokomasija ima svoju vlastitu sobu u vojnikovoj kući, naprave otvor u zidu koji deli dve kuće i ona se tako sreće sa Pleusiklom u kući Periplekomena, koji sve to odobrava.
To je predistorija komada, o kojoj saznajemo od Palestriona u prvoj sceni drugog čina. Na tom mestu počinje radnja komedije. Skeledar, rob vojnikov, dobio je zaduženje da čuva Filokomasiju. Jureći za nekim majmunom po krovu kuće, kroz prozor na krovu ugleda Pleusikla i Filokomasiju kako razgovaraju i zabavljaju se u susednoj kući. Kad se saznalo za to, smisli Palestrion plan, po kome Skeledar ne samo da neće vojniku otkriti šta je video, nego će biti uveren da ni sam nije video ono što je video. Naime, Palestrion ga ubedi da je u Efes stigla Filokomasijina sestra bliznakinja i da je sa svojim ljubavnikom odsela u susedovoj kući. Palestrion zatim smisli još jedan plan, naime ubedi vojnika da se u njega zaljubila žena suseda Periplekomena. Pri tom Palestrion podmetne jednu heteru, Akroteleutiju, da se pretvara da je susedova žena i očajnički zaljubljena u Pirgopolinika. Vojnik poveruje u tu priču, a da bi mogao da je prikladnije ugosti u svojoj kući, na Palestrionov savet otpravi Filokomasiju iz kuće i preda je na čuvanje Pleusiklu, koji se prerušio u uniformu zapovednika broda. Njih dvoje odu do luke i otplove iz Efesa u pratnji Palestriona, koga je vojnik darovao Filokomasiji na njen zahtev. U međuvremenu, na poziv Akroteleutijine služavke vojnik ode u susednu kuću da poseti njenu gospodaricu. Uto se Periplekomen sa svojim kuvarom obruši na vojnika, prete mu da će ga razrezati na komadiće, zatim ga pretuku i svuku, a onda ga puste, nakon što su od njega izvukli priznanje da je dobio ono što je i zaslužio, kao i obećenje da se nikome neće svetiti za ono što je upravo doživeo.
Argument
U sačuvanim rukopisima Hvalisavi vojnik počinje s dva argument, tj. s dva kratka sažetka drame. Te argumente nije pisao Plaut, već su dodati kasnije, nakon Plautove smrti. U njima se daje kratak pregled sadržaja drame, s posebnom osvrtom na opšte okolnosti, razvoj zapleta i njegov epilog. Jedan od dva argumenta u Hvalisavom vojniku ima oblik akrostiha, a tu formu nalazimo i u argumentima mnogih drugih Plautovih drama:
Struktura
thumb|Kip glumca koji glumi roba u [[Nova atička komedija|novoj atičkoj komediji, kraj 3. veka n.e.]]
Prvi čin
Komedija počinje ulaskom Pirgopolinika, koji je sav pompezan u nastojanju da se predstavi kao neki ratni heroj, koga žene obožavaju zbog njegove hrabrosti i privlačnosti. S njim je i njegov parazit, Artotrog, koji doslovno živi od stalnog i neumerenog povlađivanja svemu što vojnik kaže. I samo parazitovo ime znači doslovno: "glodač hleba". Na sceni je i nekoliko robova, koji tegle ogroman vojnikov štit. Već na samom početku vidi se, dakle, pravi Pirgopolinikov karakter: premda se on stalno hvali svojim uspesima, sav je bombastičan i predstavlja se kao neki neverovatan ratni heroj, njegova su dostignuća daleko manja ― kako se vidi po upadicama koje Atrotrog izgovara "u stranu", da ga vojnik ne čuje ― pa otuda i naslov komada.
Drugi čin
U prvoj sceni ovog čina upoznajemo Palestriona, koji, u nekoj vrsti prologa ugrađenog u samu dramu, priča o prethodnim događajima i stavlja komad u kontekst. Palestrion je ranije bio rob mladog Atinjanina Pleusikla, koji je imao devojku, Filokomasiju, no nju je vojnik Pirgopolinik oteo i odveo iz Atine dok se Pleusikle državnim poslom nalazio u Naupaktu. Palestriona su, kad se ukrcao na lađu i krenuo da o svemu obavesti gospodara, zarobili pirati i zatim ga, pukim slučajem, predali istom onom vojniku. I on i devojka sad žive u vojnikovoj kući u Efesu, no Palestrion je krišom poslao pisno svom bivšem gospodaru i rekao mu gde se nalaze. Zato je Pleusikle došao u Efes i odseo je kod Periplektomena, koji živi u kući do vojnikove, a lukavi Palestrion napravio je otvor u zidu koji spaja dve kuće, tako da se dvoje zaljubljenih mogu viđati.