cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Samy, Namiquipa
El Samy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Namiquipa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
Granja Bachoco Pollo 31, Mocorito
Granja Bachoco Pollo 31 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Mocorito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Colonia Nueva Tlaxiaca, San Agustín Tlaxiaca
Colonia Nueva Tlaxiaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Agustín Tlaxiaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 920 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2435 m.
Guadalupe, Galeana
Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2018 m.
Doba, Doba
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2727 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Al Juḩḑah as Suflá, Ma'rib
Al Juḩḑah as Suflá je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1184 m.
Granja la Palma, León
Granja la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Irfan Bachdim
Irfan Bachdim (11. august 1988.) je indonežanski nogometaš.
Granja la Palma, León
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1781 m.
Cumerlotti, Trento
Cumerlotti je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Degolizam
Degolizam ili golizam je francuska politička ideologija bazirana na mišljenju i delu vođe francuskog otpora iz Drugog svetskog rata Šarl de Gola, koji je bio i predsednik Pete Francuske Republike.
Serž Berstejn piše da golizam nije „ni doktrina ni politička ideologija“ i ne može se posmatrati kao jedno ili drugo" . Već, prateći njegov istorijski napredak, to je pragmatična vežba moći koja nije oslobodjena od kontradikcija niti koncesija/ustupaka, iako imperijalna reč generala daje na značaju golizmu i njegovom programu koji se čini kao dubok i potpuno realizovan. Golizam je čudan francuski fenomen, ali bez sumnje suštinski francuski politički fenomen 20.veka.
Lorens D. Kritcman piše da se golizam može videti kao forma francuskog patriotizma po tradiciji Jules-a Mišeleta. On je zapisao: „Naslonjen na politički spektar Desnice, golizam je ipak posvećen republičkim vrednostima revolucije i toliko udaljen od ambicija tradicionalne Desnice i njenog haosa, Golizam je video kao svoju misiju potvrdu nacionalnog suvereniteta i jedinstva, što je bilo dijametralno suprotno podeli stvorenoj od strane levice i njenoj klasnoj borbi.
Istorija
Berstajn je zabeležio da je golizam napredovao na više načina:
Od 1969. godine golizam se koristi da opiše sve one koji se smatraju naslednicima de Golovih ideja.
Principi
Fundamentalan princip golizma je izvesna ideja Francuske kao jake države. Ova ideja se pojavljuje u de Golovim „Ratnim memoarima“, u kojima on opisuje Francusku kao „neukrotiv entitet, „osobu“ sa kojom se mistični dijalog održavao tokom cele godine. Cilj golizma je stoga da da prednost svojim interesima, da bude sigurna da se njen glas cuo, da bude poštovana i da osigura njen opstanak...da bude dostojna svoje prošlosti, nacija se mora osigurati moćnom državom. Kricman je zapisao da: „Golova ideja Francuske je da povrati čast nacije i potvrdi svoju veličinu i nezavisnost“ uz de Gola koji je u potrazi da izgradu viziju francuske istorijske sudbine, povrati ugled u svetu, i nadmaši nacionalna poniženja iz prošlosti. Sudeći po njemu. De Gol je stavio akcenat na fracusko jedinstvo izvan „partizanskih svadja“ i istakao francusko nasledje, uključujući i stari poredak i revoluciju. Francuske političke figure kojima se de Gol divio „bili su oni koji su odgovorni za nacionalni konsenzus - Luj XIV, Napoleon i Žordž Klemanso - koji su videli kao svoj cilj stvaranje političkog i socijalnog jedinstva uz pomoć jake države.
Kako bi ojačali Francusku, golisti su takodje jačali potrebu za jakom ekonomijom i stabilnim društvom. Sudeći po Berstajnu, golisti veruju da je imperativ države, kao čuvara nacionalnog interesa, da daju podsticaj ekonomskom rastu i da ga vode. Liberalno mišljenje se prihvata ako obećava više efikasnosti nego planiranja. Što se tiče socijalne pravde, sve dok njeno prirodno nepoverenje u velike poslove može da bude u savezu, to je više stvar doktrine nego predstojeće stabilnosti. Kako bi stao na kraj klasnoj borbi, golisti se nadaju da će iskoristiti pravo na participaciju, koncept iz 19.veka o kom je general često govorio, ali šta su njegovi saradnici ignorisali.
Vonigeasa, Cuca
Vonigeasa je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Cuca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 511 m.
Degolizam
Principi
Kao deo jake države, de Gol je isticao potrebu da se drzavne institucije baziraju na jakoj upravi. Ovo je znacilo odstupanje od francuske republikanske tradicije koja je isticala ulogu izabrane skupštine. De Gol se tokom svog vremena provedenog u kancelariji trudio da ucvrsti vlast tako sto je imao direktne univerzalne glasove i narodni referendum i tako što se direktno povezivao sa nacijom (putem govora emitovanih putem radija, pres konferencija i putovanja u provincije). Dok je De Gol cesto govorio s poštovanjem prema demokratiji, njegovi politicki protivnici su percipirali u njegovoj vladavini tendenciju prema diktatorskoj moći; mnogi su se bojali Bonapartinog oživljavanja ili kvazirepublikanske monarhije. Francuska je ipak ostala demokratija i De Golova odluka da odstupi kao predsednik uz prethodno odbijanje glasaca tokom aprilskog ustavnog referenduma iz 1969.godine, pokazala je da njegova posvecenost demokratiji nije bila samo puka retorika.
U spoljnoj politici, golisti su identifikovani kao realisti i francuski ekcepcionalisti i de Gol je težio da nametne francuski uticaj na globalnom nivou." Golisti su podrzali dekolonizaciju, koja je oslobodila Francusku od tereta carstva. Ovo je naročito istaknuto u De Golovom razresenju krize u Alziru (1958-62), na sta su jako uticali De Golova jaka politika ili “puki smisao za politič.ku korisnost”. De Gol je shvatio da je dekolonizacija neizbežna I da bi kontinuirana kriza o produzen alžirski rat ostetili francusku ekonomiju i ovekovelili nacionalnu razjedinjenost. Prema tome, De Gol je smatrao da je u najboljem interesu Francuske da obezbedi nezavisnost i odustane od vojnog angažmana, tako čuvajuci jedinstvo i sjaj Francuske.
De Gol i golisti nisu podržali Evropu kao entitet, ali nisu cenili evropske integracije u formi konfederacija suverenih država zajednicki ukljucenih u običnu politiku, autonomniju super mocnih držžava I onih pod znacajnim uticajem Francuske. De Golove nade da unapredi ovu vrstu saveza većim delom su omanule u pogledu zelje drugih evropskih sila da ostanu u bliskom savezu sa SAD-om.
Političko nasleđe nakon de Gola
Međutim, nisu sve de Golove ideje istrajale. Od 1980-ih bilo je nekoliko perioda kohabitacije (1986-1988, 1993-1995, 1997-2002) u kojem su predsednik i premijer bili iz različitih partija, što je bilo drugacije od "imperijalnog predsednikovanja" de Gola. De Golova ekonomska politika, bazirana na ideji dirižizma (stabilno stanje ekonomije) je takoše oslabila. Sve do 1980-ih veće francuske banke, osiguravajuće kuće, farmaceutska i preduzeća iz oblasti telekomunikacija, čelika, nafte su bila u vlasništvu drzave. Od početka 1980-ih pa do 1990-ih i 2000-e, francuska vlada je privatizovala mnoge drzavne ustanove.
Degolističke političke stranke
Popis degolističkih političkih stranaka i njihovih naslednika:
Ludvig Daae
Ludvig Daae može se odnositi na sljedeće osobe:
Vasco, Cuneo
Vasco je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 429 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
La Nuez, Chinicuila
La Nuez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1206 m.
Peter Utaka
(12. februar 1984.) je nigerijski nogometaš.
Rancho el Pilullo, Namiquipa
Rancho el Pilullo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Namiquipa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1861 m.
Gabbioneta, Cremona
Gabbioneta je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Cuatexmola, Ixtacamaxtitlán
Cuatexmola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ixtacamaxtitlán.
Gabbioneta, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 409 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Cuatexmola, Ixtacamaxtitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 961 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3167 m.
McAdenville, North Carolina
Makadenvil je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 651, što je 32 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Coyutla, Coyutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8413 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Satansbraten
Satansbraten je zapadnonjemačka filmska komedija snimljena u režiji Rainera Wernera Fassbindera i premijerno prikazana 1976. godine. Protagonist, koga tumači Kurt Raab je radikalno lijevi pjesnik koji se našao u kreativnoj i egzistencijalnoj krizi, prilikom koje umisli da je postao poznati pjesnik Stefan George i počne primati radikalno desne ideje. Radnja prikazuje kako će zbog toga početi besramno iskorištavati ljude oko sebe, pa čak i izvršiti ubistvo. Fassbinder je u intervjuima film opisivao kao djelomično autobiografski.
Los Bálsamos, Coyuca de Catalán
Los Bálsamos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Cunevo, Trento
Cunevo je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
David Kovačević
David Kovačević (živio u 19. st.), bio je hrvatska vojna osoba. Bio je časnik, načelnikom grada Gospića, narodni zastupnik i dobrotvor. Rodom je iz Smiljana.
Cunevo, Trento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 568 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 579 m.
Oriental de Zapata, San Agustín Tlaxiaca
Oriental de Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Agustín Tlaxiaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1004 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2367 m.
David Kovačević ml.
David Kovačević ml. (1864.-1937.), bio je hrvatski profesor i stručni pisac. Rodom je iz Smiljana.
Mănești, Cuca
Mănești je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Cuca.
Laqūr, Ma'rib
Laqūr je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Mănești, Cuca
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
Laqūr, Ma'rib
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1143 m.
Pioppino, Mantova
Pioppino je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
FIVB
right|350px FIVB je međunarodni upravni odbor za odbojku. Njen štab se nalazi u Lausanni, Švicarskoj. Organizacija ujedinjuje 222 odbojkaška saveza diljem svijeta. FIVB je punopravni član Međunarodnog olimpijskog odbora.
Historija
FIVB je osnovana 1947. godine na kongresu u Parizu. Među osnivačima je bilo 14 zemalja: Belgija, Brazil, Čehoslovačka, Egipat, Francuska, Italija, Nizozemska, Poljska, Portugalija, Rumunija, Mađarska, Uruguay, Sjedinjene Američke Države i Jugoslavija. Jedna od glavnih točaka kongresa bilo je osmišljavanje Svjetskog prvenstva koje se održalo dvije godine kasnije u muškoj kategoriji. Godine 1964., Međunarodni olimpijski odbor je primio odbojku u porodicu olimpijskih igara, a na Olimpijskim igrama u Tokyju natjecanje je već bilo pod visokim mrežama. Godine 1969. stvoren je novi vrhunski događaj, Svjetsko prvenstvo, koje je jedno od FIVB kvalifikacijskih natjecanja za Olimpijske igre. Godine 1984. uprava FIVB-a preselila se iz Pariza u Lausannu. Godine 1990. stvoren je novi vrhunski događaj, Muška svjetska liga, a tri godine kasnije i ženski Grand Prix. Još jedan uspjeh FIVB-a bilo je uvođenje odbojke na pijesku na Olimpijske igre 1996. godine.
Buenos Aires, Tecpatán
Buenos Aires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tecpatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
Reproductora Serma, Galeana
Reproductora Serma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1882 m.
Smilja Pokrajac
Smilja Pokrajac (Medak kraj Gospića, 8. veljače 1920. — Bruvno kraj Gračaca, 18. ožujka 1943.) bila je sudionica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj.
Biografija
Rođena je 8. veljače 1920. godine u Medku kraj Gospića. Osnovnu školu završila je u rodnom selu, a učiteljsku školu u Gospiću i Banjoj Luci. Članicom Komunističke partije Jugoslavije postala je 1939. godine.
Mjesto učiteljice dobila je u selu Prljevu kod Zrmanje, a ubrzo se i udala. U selu je djelovala i kao politička radnica u službi KPJ.
Poslije Travanjskog rata i uspostavljanja Nezavisne Države Hrvatske 1941. godine, ustaše su ju uhitili. Uspjela je da se izvuče iz zatvora, ali su joj muža ubili. Nakon toga se priključila pripremanju oružanog ustanka. Nakon početka ustanka u Lici, radila je na mobilizaciji snaga za Narodnooslobodilački pokret na području Zrmanje.
Krajem 1941. godine, bila je izabrana za članicu Kotarskog komiteta KP Hrvatske za Gračac, a ubrzo zatim i za predsjednicu Kotarskog odbora Antifašističkoge fronte žena za Gračac. Radila je i na stvaranju Narodnooslobodilačkih odbora na području gračačkog kotara. Na Prvoj okružnoj konferenciji antifašistkinja Like u rujnu 1942. godine, bila je izabrana za članicu Okružnog odbora AFŽ-a za Liku. Kao delegatkinja ličkih žena, sudjelovala je u pripremama i radu Prve zemaljske konferencije AFŽ-a Jugoslavije, održane početkom prosinca iste godine u Bosanskom Petrovcu.
Kada je početkom 1943. godine nastupila Četvrta antipartizanska ofenziva, Smilja je radila na organizaciji sklanjanja i zaštite civilnih izbjeglica u zbjegovima i pružanju pomoći vojnim jedinicama na fronti. Nakon završetka ofenzive, radila je na obnovi Narodnooslobodilačkog pokreta na području Gračaca. U to je vrijeme bila uvrštena među deset ličkih kandidata za članove Zemaljskog antifašističkog veća narodnog oslobođenja Hrvatske. Prilikom četničkog napada na sjedište Kotarskog komiteta KPH za Gračac, koje se nalazilo u selu Bruvnu, 18. ožujka 1943. godine, Smilja se upustila u borbu protiv četnika. Kad je uvidjela da se ne može izvući, zadnjim metkom je izvršila samoubojstvo, da im ne bi pala živa u ruke.
Ukazom Prezidija Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 20. prosinca 1951. godine, proglašena je za narodnog heroja.
La Macedonia, Tres Valles
La Macedonia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tres Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
San Jerónimo del Bajío, León
San Jerónimo del Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1774 m.
Boghiș, Doba
Boghiș je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Doba.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 788 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Rawz̧ān, Ma'rib
Rawz̧ān je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1134 m.
Juraj Rukavina Vidovgradski
Juraj (Gjuro) barun Rukavina Vidovgradski (njem. Georg Freiherr Rukavina von Vidovgrad; 1777.-1849.), hrvatski časnik, političar i plemenitaš. Za hrvatsku je povijest bitan kao prva osoba koja je u Saboru progovorila hrvatskim. Bilo je to 1832. godine.
Potomak je Jerka Rukavine, zapovjednika utvrde Vidovca, rodonačelnika grane Rukavina Vidovgradskih. Iz obitelji je brojnih poznatih hrvatskih uglednika iz Trnovca, koja je dala čak tri generala i 54 časnika.
Za vojne zasluge primio je najviše odlikovanje Habsburške Monarhije, Viteški križ Vojnog reda Marije Terezije.
Puerto de Encinos, Galeana
Puerto de Encinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1777 m.
Matija Rukavina
Matija ili Mate Rukavina barun Bojnogradski (Trnovac (Gospić), 1737. - Beč, 3. svibnja 1817.) hrvatski general Habsburške vojske.
Životopis
Barun Matija Rukavina Bojnogradski rodio se 1737. godine u Trnovcu u časničkoj obitelji. Bio je satnik Ličke pješačke pukovnije, a 1778. godine postao je bojnik u Otočkoj pješačkoj pukovniji. Godine 1789. unaprijeđen je u pukovnika. Ranjen je 1794. godine u bitci s Francuzima kod mjesta Madona de Monte. Kao visoki časnik austrijske vojske došao je nakon pada Mletaka 1797. godine s vojskom u Zadar i pridonio propasti Mletačke Republike. Kao austrijski časnik i hrvatski domoljub bio je pristaša sjedinjenja Dalmacije s Hrvatskom nakon pada Mletačke Republike. Ovakvo držanje generala Rukavine nije se sviđalo Bečkom dvoru koji mu oduzima građansku vlast u Dalmaciji, a ostavlja vojnu vlast nad ovim područjem. Bio je od 1789. do 1795. godine zapovjednik Ogulinske pukovnije. Godine 1797. postavljen je za zapovjednika nekadašnjih mletačkih posjeda, Dalmacije i Albanije. Austrija je to područje upravo stekla mirom u Campoformiju, kojim je dokinuta vjekovna Mletačka Republika. To je bio vrlo težak i osjetljiv položaj pa su Rukavinine zasluge tim veće jer je znatno pridonio mirnom uspostavljanju austrijske vlasti. Njegovo poznavanje zemlje i ljudi, kao i njegova divovska pojava budili su strahopoštovanje, mir i red u svim dijelovima generalata i na njegovim granicama. Godine 1801. Rukavina je promaknut u čin podmaršala, a dvije godine poslije postao je titularni pukovnik-vlasnik 52. linijske pješačke pukovnije. Nakon sklapanja Bečkog mira Rukavina je umirovljen i ostatak života proveo je u Penzingu pokraj Beča. Ondje je i umro 3. svibnja 1817. godine.
Case Massi, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Rancho Landeros, Namiquipa
Rancho Landeros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Namiquipa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
Asunción Huitiupan, Sabanilla
Asunción Huitiupan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Sabanilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 564 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 864 m.
Long Prairie, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.458, što je 418 (13,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rancho los Alcatraces, Mineral de la Reforma
Rancho los Alcatraces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Mineral de la Reforma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2655 m.
Stănicei, Cuca
Stănicei je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Cuca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 489 m.
Las Lomas, Coyutla
Las Lomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coyutla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1811 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
El Ranchual, Chinicuila
El Ranchual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 861 m.
Gadesco, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Texocuixpan, Ixtacamaxtitlán
Texocuixpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ixtacamaxtitlán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 753 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2662 m.
Stefan George
mini|200px|Stefan George, 1910. Stefan George (Büdesheim kraj Bingena, 12. srpnja 1868. - Minusio kraj Locarna, 4. prosinca 1933.), njemački književnik
Putovao je Italijom, Francuskom, Engleskom i Španjolskom. Pisao je pod utjecajem Verlainea i Mallarmea. Za svoj uski, ezoterični literarni krug osnovao je Blätter für Kunst, glasilo koje je postalo promotor njegovih ideja. Jedan je od vođa onog romantičnog pokreta u njemačkoj književnosti koji se odupirao naturalizmu. Veličao je antički kult ljepote i radosti, bio je majstor jezika i prevratnik pjesničkih oblika te stvara sažetiji, ali i hermetičniji stil. U njegovu pjesništvu jasni su tragovi l'art pour l'arta, mistike, filohelenizma, estetskog aristokratizma i orijentalne egzotike. Želeći biti prorokm kulture i njezinim obnoviteljem, okuplja oko sebe krug vjernih pristaša. Nacionalsocijalisti su pokušali iskoristiti njegovo djelo u propagandne svrhe, ali se on distancirao od toga, napustio Njemačku i umro u emigraciji. Prevodio je Dantea, Baudelairea i Shakesperearea.
Djela:
Cusiano, Trento
Cusiano je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 951 m.
La Presa Aguacaliente, Mocorito
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Plan Grande, Tecpatán
Plan Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tecpatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 410 m.
South Kesteven
Karakteristike
Distrikt Južni Kesteven leži jugozapadu Grofovije Lincolnshire Administrativni centar grad - Grantham nalazi se na sjeverozapadu distrikta.
Na zapadu pored granice sa Nottinghamshirom i Leicestershirom prostiru se bujni pašnjaci, ali većina Južnog Kestevena leži po vapnenačkoj visoravni položenoj u smjeru sjever-jug, nadmorske visine od 60 do 120 metara. Ona se od višeg zapada postepeno spušta prema istoku, preko ogoljenog terena sve do vanjskih granica Fensa, velikog područja dreniranih močvara uz obalu mora. Tu se uzgaja pšenica, ječam, šećerna repa, krumpir i povrće. Na rubu Fensa leže Bourne i Stamford drevna trgovišta, koja imaju i nešto industrije koja proizvodi tekstil, obuću i obrađuje kamen.
Stamford je bio prvi grad u Engleskoj i Walesu, koji je stavljen pod zaštitu na osnovu zakona (Amenities Act) donešenog 1967. o očuvanju mjesta od naročitog arhitektonskog ili historijskog značaja.
U Granthamu se proizvode poljoprivredni alati i mašine, a po nedalekoj vapnenačkoj visoravni razvijeno je ovčarstvo. Susjedni grad Market Deeping i parohija Deeping St James su trgovišta ruralnog Fensa.
Fizičar, matematičar i astronom Isaac Newton i Margaret Thatcher, prva žena britanski premijer, proveli su svoje djetinstvo u Granthamu.
Historija
Distrikt je formiran 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašnjih borougha Grantham i Stamford, sa urbanim distriktom Bourne uz ruralne distrikte South Kesteven, South Holland i West Kesteven.
Sitio Viejo, León
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2189 m.
Grantham
Grantham je grad od 43,720 stanovnika na istoku Engleske u Grofoviji Lincolnshire.
On je i administrativni centar Distrikta South Kesteven
Geografske karakteristike
Grantham leži na rijeci Witham, udaljen 37 km južno od administrativnog centra grofovije Lincolna i oko 35 km istočno od Nottinghama.
Historija
Grantham je naselje saksonskog porijekla, koje se spominje u Domesday Booku 1066. Kraljevsku povelju o statusu grada dobio je 1463. Za srednjeg vijeka prosperirao je na trgovini vunom.
Tokom 19. vijeka izrastao je u važno čvorište na željezničkoj pruzi iz Londona za Škotsku.
Privreda
Glavna industrija Granthama je mašinogradnja, naročito proizvodnja dizelskih motora i cestovnih valjaka. Uz to se proizvode poljoprivredni alati i mašine.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Granthama je parohijska crkva sv.Wulframa, sa zvonikom visokim 86 metara, za koju se drži da je jedna od najljepših engleskih srednjovjekovnih crkava. Poznat je i po hotelu George iz 18. vijeka, kog je opisao Charles Dickens u svojoj noveli Nicholas Nickleby iz 1839.
Poznati sugrađani
Fizičar, matematičar i astronom Isaac Newton i Margaret Thatcher, prva žena britanski premijer, proveli su svoje djetinstvo u Granthamu.
El Papayo, Coyuca de Catalán
El Papayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1031 m.
Rancho Duarte, Namiquipa
Rancho Duarte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Namiquipa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1917 m.
The Fourposter
The Fourposter je američki crno-bijeli film snimljen 1952. u režiji Irvinga Reisa. Predstavlja adaptaciju istoimenog kazališnog komada nizozemskog pisca Jana de Hartoga, premijerno prikazanog godinu dana ranije na Broadwayu. Protagonisti, čije likove tumače Rex Harrison i Lili Palmer, su bračni par, a radnja prati nekoliko decenija njihovog života, od 1890-ih kada se vjenčaju, pa do 1930-ih, kada ih razdvoji smrt. Radnja cijelog filma se odvija u njihovoj spavaćoj sobi, sa izuzetkom animiranih segmenata. The Fourposter je bio posljednji film u Reisovoj karijeri; Reis je umro 1953. godine, nekoliko mjeseci prije njegovog prikazivanja na venecijanskoj Mostri, gdje je Palmer dobila Kup Volpi kao najbolja glumica.
Ludvig Daae (svećenik)
Ludvig Daae (Vik, 9. maj 1723. – Lygra, 18. februar 1786.) bio je norveški svećenik i zemljoposjednik.
Daaeovi roditelji bili su Anders Daae (1680–1763) i Birgitte Munthe. Magistrirao je filozofiju 1746. i spominje se kao «mag.» Bio je župnik u Lindåsu od 1759. Određeni broj njegove vlastite djece i unuka postali su svećenici u zapadnoj Norveškoj. Daae je bio djed povjesničara Ludviga Kristensena Daaea i svećenika Clausa Daaea, također i pradjed političara Ludviga Daaea, povjesničara Ludviga Daaea i Suzane Ibsen. Posjedovao je obilno imanje u Sognu i u Lindåsu. Posjedovao je i nekoliko crkava s desetinom: crkve u župi Lindås (Lindås, Myking, Sandnes i Lygra), crkve Arnefjord i Hove u župi Vik i crkvu Hamre na Osterøyu. Crkve i nekretnine u tom području imale su prodajnu vrijednost od preko 12.000 riksdalara.
Paulian, Doba
Paulian je naselje u Rumuniji u okrugu Satu Mare u opštini Doba.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 484 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Campamento el Mirador, Sabanilla
Campamento el Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Sabanilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 611 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 907 m.
West Falls, Pennsylvania
Vest Fols je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 382.
Al Bad‘, Ma'rib
Al Bad‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1137 m.
Jorge Ulit, León
Jorge Ulit je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1925 m.
San Miguel, Mocorito
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Mocorito.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Tepame, Chinicuila
Tepame je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Chinicuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
Los Salgado, Tres Valles
Los Salgado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tres Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Ørsta
Ørsta je općina na Sunnmøreu u okrugu Møre i Romsdal u Norveškoj.
Gadesco-Pieve Delmona, Cremona
Gadesco-Pieve Delmona je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Ludvig Ludvigsen Daae
Život
Bio je sin Ludviga Daaea (1806–1835) i Sare Jessine Louise Brock (1811–1891). Bio je učenik Katedralne škole Christiania i diplomirao je tijekom 1852. Studirao je klasičnu filologiju na Sveučilištu Kristiania i diplomirao 1859. godine.
Bio je redovni profesor na Sveučilištu Kristiania više od trideset godina od 1876. do 1910. Imenovan je profesorom povijesti na Sveučilištu nakon što je Oluf Rygh prešao na mjesto profesora arheologije. U vrijeme njegova umirovljenja njegov nasljednik na mjestu profesora povijesti bio je Halvdan Koht. Daae je objavio velik broj povijesnih djela, a bio je i čest suradnik novina. Između ostalog, 1880. napisao je biografiju Ludviga Holberga, a 1899. objavio je izdanje dnevnika Clausa Pavelsa iz razdoblja od 1817. do 1822. Odlikovan je zapovjednikom druge klase Reda sv. Olava 1905. Bio je vitez danskog reda Dannebrog i švedskog reda Polarne zvijezde.
Izdao je svoje osobne memoare (1888/93. i 1901.) a 1944. Wilhelm Munthe je objavio obilno djelo o njemu s novim izdanjem njegovih memoara.
Arroyo Colorado, Galeana
Arroyo Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1707 m.
Posljednji Stipančići
Posljednji Stipančići je roman koji je napisao Vjenceslav Novak.
Struktura djela
Roman prikazuje propadanje senjskih patricija u prvim desetljećima 19. stoljeća u kojem se prati generacijsko kretanje obitelji Stipančić, s posebnim usmjerenjem na posljednja dva naraštaja. Nejednak položaj djece u obitelji u kojoj se sva pozornost pridaje jednoj, a potpuno zapostavlja druga osoba, pa je roman svojevrsna analiza socijalnih, moralnih i psiholoških sastavnica tadašnjega hrvatskoga društva.
Književna vrsta
Roman u kontekstu hrvatskoga realizma kao specifična pojava gdje se narušava kanonsku strukturu realističkoga romana s prvim nagovještajem modernističkoga proznoga izraza. U njemu je prikazana posebna tehnika izražavanja: pripovijedanje, opisivanje, dijalog, monolog, pismo, dnevnik, memoarski zapis, komentar. Neprestano prekidanje fabule, gdje su zastupljeni opisi interijera, eksterijera, krajolika, te opisi likova (portreti). Opisi imaju ulogu socijalne i psihološke karakterizacije likova.
Ivan Golac (slikar)
Ivan Golac (Gospić, 1971.) je hrvatski slikar i kipar.
Posljednji Stipančići
Književna vrsta
Inspiracija iz sličnog djela: Opisivanje karakternih likova i promatranje ljudske duše te objektivno opisivanje događaja u prirodi zbivanja ljudskih osjećaja. Takvi pripovjedači događaja podsjećaju nas po stilu i načinu pisanja na Balzaca. Opisivanje interijera, eksterijera i krajolike na Turgenjeva i Josipa Kozarca. Možda ima malo doticaja s načelima pisanja Rousseauova Emila.
Galizia, Cremona
Galizia je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Ivan Golac (slikar)
Životopis
Rodio se je u Gospiću 1971., gdje je završio osnovnu i srednju školu. Studirao je u Rijeci na Filozofskom fakultetu gdje je diplomirao na odjelu slikarstva u klasi profesora Marijana Pongratza i Ksenije Mogin.
Posljednji Stipančići
Likovi
Ante Stipančić je zgodan čovjek, vrlo sebičan i hladan, strogi otac i obrazovan. Bio je ugledan građanin i patricij iz stare porodice, koja je u gradskim javnim poslovima još od početka 18. stoljeća slavno sudjelovala. Ante je bio posljednji potomak svoga plemena i oženio s Valpurgom, iz porodice starih plemića i senjskih patricija Domazetovića. Njegovo široko lice s mirnim očima, velikom ravnim i dugačkim nosom, te pravilnim ustima davalo je samosvjesnu glavu i izgled aristokrata koji ne mari za sav jad i zlobu. U sinu vidi sve i želi da bude bolji od njega. Nepravedno se odnosi prema kćeri. Misli samo na ugled imena Stipančić, i svoju karijeru. Otac čini sve kako bi sin svojim učenjem podigao ugled obitelji. Njegov otac Pavle, a majka Kata, bili su krčmar i krčmarica i u ono doba vrlo bogati ljudi. Od njih je kao jedinac primio odgojem svoju taštinu, koja mu je ostala kao pečat na svakom koraku u životu. Nastojao je zaboraviti što su mu bili otac i mati i gledati u prošlost da potraži plemički list svojih pradjedova, koji nije mogao naći. Ali držao se svejedno plemićem. Kod kuće je bio strah ukućana, a mali ljudi su ga na ulici pozdravljali dubokim klanjanjem, na koje nije nikada pozdravom uzvraćao. Bio je nesiguran na svakom svom koraku i nigdje nije uspijevao. Neprestano je lebdio i bio nezadovoljan svojim položajem. Previše se brinuo za sina, a ženu i kćerku zanemarivao. U stvari je od sina želio napraviti ono što on nije uspio. Umro je onako kako je živio, okružen svojom ženom i kćeri koje su ga jedine donekle voljele i o njemu se brinule.
Galizia, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Posljednji Stipančići
Likovi
Valpurga Stipančić je suhonjava, sitna žena senjskog patricija, stara oko 46 godina. Nježna i svjesna majka koja sluša muža i brine se o djeci i po ponašanju sasvim suprotna mužu. Srednje visine, tamne kose, smeđih očiju s nježnim, brižnim pogledom i sramežljivim smiješkom. Tipičan prikaz tadašnje žene, koja se udala za Stipančića, a obzirom da je on bio iz više obitelji, smatrala ga je savršenim. Nema mnogo utjecaja na muža i ponaša se kao sluškinja, jer ne bi voljela da ju muž odbaci, što bi za nju bila velika sramota. Bila je poslušna i radila je sve što se od nje tražilo, premda je bilo u suprotnosti s njenim mišljenjem i željama. Premda je iz pronađenih spisa uvidjela njegov pravi karakter i negativne osobine, za nju je on bio najbolji čovjek. Sve bi učinila za svoju djecu, pokazala pravu majčinsku ljubav i kada nije bilo oca svima je ugađala. Luciji je ispunjavala želje jer je bila takva osoba, koja nije mogla nikoga odbiti. Nakon što je muž umro, mnogo je patila u siromaštvu. Sin se promijenio, ne samo duševno, nego je ime i prezime promijenio u mađarsko, ali je ona smatrala da je tako moralo biti i ništa mu nije zamjerala. Sve je željela dati, pa čak i svoj život, za sreću svoje kćeri, iako je znala da joj kćer ne bi nikada oprostila da sazna za njezinu tajnu. Zato je molila Martina da on piše Luciji ljubavna pisma u ime Alfreda. Nadživjela je svoju kćer i jako je za njom patila, a najviše ju je boljelo što je izgubila sina kojega u biti nije nikada niti imala. Patnja njenog srca je konačno završila kada se smrznula jedne hladne noći tražeći milostinju.
Lucija Stipančić je imala smeđe oči, a ten joj je bio bijel i fin, gotovo proziran. Bujna tamna kosa, crvene usne, tanahan struk, a malene grudi, kao u četrnaestgodišnje djevojčice. Iza takvog lika se krije starinski portret mladih aristokratkinja, a ne zaostaje joj za tim portretom ni ostali dio tijela. Bila je jako osjećajna i krhka i to je razlog njene prerane smrti na kraju romana. Iako je ona umrla od tuberkuloze, njeno duševno stanje dosta je pridonijelo ranijoj smrti. Imala je nesretno djetinjstvo i ona je lik tipične posrnule djevojke. Za njenu sudbinu kriv je njen otac i patrijarhalno društvo. Stalno je boravila u kući i zbog prestrogog odgoja nije znala za okrutnost i nepoštenje vanjskog svijeta. Ipak je pokazala hrabrosti da se suprotstavi ocu kojega nije mogla iskreno voljeti. On je za nju bio stranac kojega je mogla vidjeti samo ponekad, a u njegovom društvu znala je da se mora ozbiljno ponašati. Bila je nesretna jer se zaljubila u krivog čovjeka i zato se razboljela. Alfreda je istinski voljela, pravom ljubavi i nije ga mogla shvatiti. Žalila je za svojom mladosti i nevinosti koju je izgubila zbog svoje naivnosti i neznanja.
Ivan Golac (slikar)
Životopis
Slika krajobraze. Osmislio je više idejnih likovnih rješenja u svezi s uređenjem javnih prostora.
Posljednji Stipančići
Likovi
Juraj Stipančić je prvi sin kojega je otac smatrao svojim nasljednikom. Otac mu je posvetio cijeli svoj život. Još od malena dovodio bi mu učitelje da nauči što više znanja. Majčinu i sestrinu ljubav nije ni osjetio jer mu to otac nije dozvoljavao. Zato kasnije prema njima nije ništa ni osjećao. Otišao je studirati, izmamio je što više novaca i posvetio se lagodnom životu. Nakon očeve smrti i dogo godina izbivanja više ga ništa nije vezivalo za rodni kraj. Kada je izmamio novac i od majke, promijenio prezime u mađarsko i više se nije javljao. Takvo ponašanje Jurja je od oca koji ga je tako odgojio.
Major Benneti bio je rodom Tršćanin, čovjek od 45 godina, smrknita i košćata lica, crnih i pronicljivih očiju. Od svojih namjera nije nimalo odstupao, ni pod kojim uvjetom i u tome je bio silovit, i sudio je baš kao da siječe sabljom. Znao je da može biti takav jer mu je to dopuštao položaj u vlasti. Grad ga se bojao i mnogi su bili uvjereni da bi on mogao i zgaziti onoga koji bi mu se pokušao suprotstaviti. Bio je neženja, veseljak i rado se kartao, ali je malo pio. U manipuliranju s građanima olakšavali su mu njegovi doušnici, među kojima je glavni bio Fabijan Martinčić.
Fabijan Martinčić bio je propalica, zanemaren čovjek koji ne pita gdje će dobiti groš i zaliti grlo. Hodao je veoma brzo i svojim mesnatim i plavim nosom zavirio je u svaki kut grada. Neprestano je žmirkao svojim vodenim očima, govorio bi nasilno, uvjeravajući svakoga.
Martin Tintor je mladić neugledan, visok, nespretnih kretanja, gospodski odjeven, široka lica, velika nosa i usta. Na tom mladiću je bilo pristojno duboko klanjanje i strahopoštovanje onome koji mu je pri dolasku i odlasku poljubio ruku.
Kratka bilješka o djelu
U jednoj uglednoj senjskoj obitelji, gazda Ante Stipančić je zgodan čovjek, vrlo sebičan i osjećajno hladan. S obzirom da okolina utječe na čovjeka, on je vrlo strog otac, obrazovan čovjek koji želi da mu sin bude bolji od njega. U svome sinu vidi sve i zapostavlja kćer, prema kojoj se nepravedno postavlja i samo misli na ugled imena Stipančić, te svoju karijeru. Majka je nježna i svjesna, pokorno sluša muža i brine se o djeci. Nema mnogo utjecaja na muža, već se ponaša kao sluškinja, jer ne bi voljela da je muž odbaci, jer bi ju od naroda bila velika sramota. Otac sve čini kako bi njegov sin svojim učenjem podigao ugled obitelji, ali u dodiru s lošim društvom postaje neodgovoran. Loše se odnosi prema ocu, koji mu sve pokušava omogućiti da završi fakultet u Beču. Kći Lucija je mlada, lijepa djevojka koja traži malo slobode, ali je otac zapostavlja, kao da ne postoji i ona biva nesretna i tužna. Odrastanjem se za nju zanimaju mladići, ali njen otac ne poštuje njene želje, već ju majka samo tješi. Obitelj je podijeljena na muški i ženski rod, što je u devetnaestom stoljeću bio običaj. To znači da žene nemaju nikakva prava, a otac je glava obitelji, koji si previše umišlja. Kraj završava osiromašenjem obitelji, tragedijom, smrću oca, zatim kćerke i majke.
Sadržaj
Zima je 1834. godine u Senju. U bijednoj sobici Valpurge Stipančić udovica patricija Ante Stipančića provodi dane sa svojom kćerkom Lucijom. Valpurga je suhonjava, sitna žena oko 46 godina i brine se o svojoj kćerki Luciji koja je oboljela od tuberkuloze. Ležala je ona zatvorena u maloj sobici u kojoj je zrak bio pretopao i težak, no majka nije dala otvarati prozore, da joj se kćer još više ne prehladi..
I. poglavlje
Lucija je izgledala mnogo mlađa od svoje dobi. Imala je smeđe oči, a ten joj je bio bijel, fin, gotovo proziran. Bujna tamna kosa, crvene usne, tanahan struk, a malene grudi kao u četrnaestogodišnje djevojčice. Kako je majka nije puštala van iz kuće, to se Lucija ljutila. Ona bi rado otvorila prozor da vidi kakav je život na ulici, a njezin je bio dosadan sapet, mučan i uzaludan vapaj za životom.
»Poštar! Marko!« - klikne Lucija, stari listonoša, znanac njihove kuće, jedini čovjek koji je svakog mjeseca donosio slatke nade njezinom srcu, jedini koji unosi malo života u taj grob! Pismo je bilo od njezinog ljubljenog Alfreda, no koliko puta se pitala, da li on nju ljubi? Zar bi on mogao izdržati duge dvije godine, a da nju ne dođe vidjeti? No ona nije znala da su to lažna pisma. Nije znala da to pismo piše netko drugi po nagovoru njezine majke, kako bi joj bar malo uljepšala taj sumorni život.
II. poglavlje
Ni njezina majka nije bila zdrava, već je odavno bolesna na srcu i svaka uzrujanost izazove osjećaj kao da će se ugušiti, no ona je mislila samo na Lucijino zdravlje. Majka joj je pričala o povijesti bogatih patricijskih obitelji njezinih Domazetovića i očevih Stipančića. Ratovanjem su se obogatili, ali je sve to išlo, po očevoj volji, njenom bratu Jurju, koji je to trošio živeći lagodno i ne mareći za obitelj. Njima dvjema od čitavog imanja ostala je samo ova sobica, a sve ostalo je otišlo na plaćanje Jurajevih dugova.
III. poglavlje
U ulici gornjega grada Senja bila je nekada kuća Ante Stipančića i njegovog oca Pavla. Ante je bio zgodan čovjek, ali sebičan i hladan. Oženio se tek u četrdesetoj godini, s mladom šesnaestogodišnjom Valpurgom. Kao otac vrlo se nepravedno odnosio prema kćeri Luciji, a od sina Jurja zahtijevao da svojim učenjem podigne ugled obitelji, no odrastanjem u lošem društvu on postaje neodgovoran. Valpurga je bila nježna majka, koja je slušala muža i brinula o djeci. Svaku muževu zapovijed izvršavala je sa strahom i žurbom. Njezina je sloboda polako nestajala i u vlastitoj kući ona je postala ropkinja.
Dan prije Svih svetih bile su posljednje pripreme za krštenje Jurja u Stipančićevu vinogradu. Točno u jedan sat zagrmješe iz vinograda mužari uz prasak malih pušaka da gosti dolaze. Sva sila svijeta skupila se oko ceste da vide sjaj gostiju kakovog grad još nije vidio. Ante je obukao odoru senjskih plemića i mač, a to je bilo zabranjeno po Statutu Marije Terezije jer nije imao plemićku titulu. Svečanost je bila u toku, kada je stigla Valpurga, mlada majka, lijepa, sitna, obučena u odijelu starinskih senjskih otmjenih žena. Pijani natporučnik Winter kleknuo je pred nju i svojim pijanim glasom stao joj govoriti i prisezati ljubav. Stipančić ga napadne mačem i ozlijedi ga: «Zadovoljštinu hoću!» - no Wintera više nije bilo. Tako je završila svečanost. Gosti su se razišli, a na bogate ostatke gospodske večere navalila gradska čeljad, kao roj muha.
IV. poglavlje
Kada je Ante otišao u Trst radi posla, jer je bio u neprilici zbog novca, Valpurga je našla spise o onom neugodnom događaju kada se krstio Juraj. Protiv Stipančića je podignuta parnica prema kojoj nije imao pravo nositi plemićko odijelo i mač, te su ga osudili na 100 carskih forinta u zlatu.
V. poglavlje
Obiteljska kuća Stipančića nalazila se na sjeveroistočnoj strani grada. Bila je to prostrana kuća u kojoj su sobe bile napunjene svakojakim namještajem. U njoj su živjeli Ante, Valpurga, Juraj i Lucija, te sluškinja Gertruda. U kući je vladao red i govorilo se tiho, jer otac nije trpio da ga smeta nečiji govor. U takvoj tišini odrastali su Juraj i Lucija. Otac Ante je mario samo za sina. Njega je učio i školovao, a za Luciju nije ni mario i ona je tek kada je imala šest godina smjela sjesti za obiteljski stol objedovati. Kada je Juraj položio završni ispit s odličnim, Ante ga je poslao na sveučilište u Beč: »Ako se meni što dogodi, prodaj i krevet ispod sebe, da dovrši nauke. Od toga ćeš dječaka doživjeti više, nego možeš i pomisliti«« - govorio je Valpurgi.
VI. poglavlje
Otac je samovao u svojoj sobi, a misli su mu neprekidno bile uz sina. Jedini vedriji izraz lica bio je kada bi dobio pismo od Jurja. Majka nikada nije dobila pismo u ruke. O sinu je znala samo kada bi otac za objedom pripovijedao o njemu. »A pita li što za kuću, za nas?« - pitala je bojažljivo majka. »Pozdravlja, a što drugo da pita? Hvala Bogu, da zaboravlja to gnijezdo!« - dodao je zlobno Stipančić. Otac je redovito slao novac Jurju, ali nakon četvrte godine morao je prodati brod, jer više nije imao novaca. Za Luciju se otac nije brinuo, on je rekao da se od žene traži samo da bude dobra domaćica, vjerna supruga i da ugađa mužu. Majci nije bilo pravo da se na sina troši toliki novac, a Luciji ne dozvoljava da ide u ženski zavod u Gradac – »jer to košta novaca.« Lucija je navršila 16 godina i dozvolili su joj da ide na ples. Bila je presretna i tamo je upoznala mladoga Bečanina Friedmana koji se u nju zaljubio.
VII. poglavlje
Prošla i peta godina, a Stipančić nije dočekao da mu sin završi nauke. Imetak se brzo smanjivao, ali je i nadalje slao novac sinu. Još uvijek su njegove oči bile uprte u sina Jurja, dok Lucija nije imala baš ništa od svoje očevine.
U to vrijeme kanonik Vukasović zalagao se za ujedinjenje svih hrvatskih zemalja i tražio zastupnike za Hrvatski Sabor, no Stipančić je bio za ujedinjenje s Mađarima, ali obojici je smetala vojnička vlast u Senju. Vukasović je govorio: »Jedan narod ne smije gaziti prava drugog naroda, borba nije samo naše pravo već i dužnost!«
VIII. poglavlje
Započela je »borba za vlast«. Na sastanku građana, kanonik Vukasović je govorio: »Ima našeg naroda pod Turčinom, Talijanom i pod Nijemcem. Naša krv čuva Evropu, a hrvatskim zemljama plaća Austrija svoje dugove. Narodna svijest se budi! Budimo se i biti ćemo svoji!« tako je kanonik govorio, ali nije govorio ni talijanski, ni njemački, već hrvatski, a to je bilo čudno. Slušali su ga, ali ga nisu razumjeli, već su pomišljali – »najbolje je, ne pačati se ni u što!« I tako je Vukasović dobivao nove pristaše, ali ih je i gubio, jer narod nije znao kome će, pa se podijelio. Stipančić je odobravao kanoniku, ali je u duši mislio kako će utrti put svome Jurju kod Mađara i već je pripremao govor što će ga održati na požunskom Saboru s idejom: »da će grad Senj pohrliti u bratsko naručje viteškog mađarskog naroda.«