cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sierra View, Pennsylvania
Sijera Vju je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.813.
Jean Baptiste Bourguignon d'Anville
mini|desno|250px| A New Map of [[Italija|Italy (reizdanje T. Kitchina iz 1794.)]] mini|desno|250px| Orbis Veteribus Notus (reizdanje iz [[1794|1794.)]] Jean Baptiste Bourguignon d'Anville (Pariz, 11. juli 1697. − Pariz, 28. januar 1782.), francuski kartograf i geograf koji je djelovao u Parizu tokom 18. vijeka.
Značajno je unaprijedio kartografske standarde svog vremena; za razliku od brojnih suvremenika nije kopirao starije radove već je inzistirao na originalnom istraživanju, osobito kod starovjekovnih prikaza. Područja nedovoljno istraženih kontinenata ostavljao je praznima i isticao je sve proturječnosti zbog čega mu karte u likovnom smislu izgledaju prazno, no u naučnom su vrlo vjerodostojni. Po njemu je nazvan krater Anville na Mjesecu.
Karmela Tvrdić
Karmela Tvrdić (Split, 16. srpnja 1992.) je hrvatska vaterpolistica i hrvatska reprezentativka. Igra u obrani. Visine je 172 cm. Igra desnom rukom. Vaterpolo igra od 2004. godine. Sudjelovala je na EP 2010. kad su hrvatske vaterpolistice nastupile prvi put u povijesti. Te je sezone igrala za Buru.
Baptisti
Baptisti su obitelj kršćanskih slobodnih evanđeoskih crkava. Njihova posebna značajka je krštenje na temelju osobne vjere u Isusa Krista.
Fort Frances (Ontario)
Fort Frances je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 7.952 stanovnika.
Baptisti
Etimologija
Riječ baptisti dolazi od grčke riječi "baptizein" što znači "uroniti" iz čega se izvodi značenje "krstisti".
Opći pregled
U oko 160 država postoje baptističke crkve sa oko 47 milijuna članova. Većina nacionalnih baptističkih saveza članice su Svjetskog baptističkog saveza. Značajnije iznimke su Sjevernoamerički "Savez južnih baptista" sa oko 11 milijuna krštenih članova te njemačkih baptista sa oko 350.000 članova. Broj baptista se je od 1905. usedmostručio. Najjače grupe baptista nalaze se u Sjedinjenim Državama, zemljama bivšeg Sovjetskog saveza te u Brazilu, Burmi i Indiji. Službeno ime hrvatskog saveza baptista je "Savez baptističkih crkava u Republici Hrvatskoj", a osnovan je 1991. godine nakon raspada SFRJ. Savez je sačinjen od 50-tak lokalnih zajednica s oko 2000 krštenih članova.
Fort Frances (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 7.952 stanovnika, što je za 1,9 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 8.103 žitelja.
Baptisti
Statistička usporedba 1958. i 2004.
1 Izvor statistike 1958: J.D. Hughey, aaO, S. 140ff
2 Izvor statistike 2004: Službena statistika Svjetskog baptističkog saveza (BWA)
3 od listopada 2004 više nije član BWA.
Učenje
Jedinstveno baptističko vjerovanje ne postoji. Međutim oko sljedećih principa vlada veliki konsenzus među baptistima:
Bogoslužje i praksa
Oblikovanje bogoslužja nije podložno nekoj određenoj liturgiji, dakle, svaka ga zajednica oblikuje na svoj način. Ipak, propovijedanje Božje Riječi je najvažnije. Najčešće se Bogoslužje dijeli na uvodni dio, kojeg oblikuju članovi crkve i/ili grupe te na dio propovijedanja. Propovijed svakako može biti držana i od laika, iako se u danas radije pribjegava školovanim pastorima. Glazba je često moderna. Mnoge su zajednice karizmatske. Važan je element bogoslužja zajednička molitva, u kojoj se svaki posjetitelj bogoslužja ima mogučnost uključiti. U rijetkim se zajednicama prakticira molitva u jezicima. Za djecu se paralelno uz bogoslužje organizira nedjeljna škola.
Krštenje se vrši potpunim uranjanjem. Za krštenje postoji u većini baptističkih crkava krstionica. Mnoge crkve rado vrše krštenje i u rijekama, jezerima i morima. Uglavnom se jedino krštenjem na temelju osobne vjere može postati članom baptističke crkve, međutim ono ne mora nužno biti izvršeno od neke baptističke crkve.
Večera Gospodnja naglašava zajedništvo vjernih, međusobno i s Isusom Kristom. Pozvani su svi koji su s Bogom i ljudima po Isusu Kristu izmireni. Vrijedi biblijsko upozorenje: "Neka svatko ispita samog sebe te onda jede od kruha i pije iz kaleža." (1. poslanica Korinćanima 11). Najčešće se tanjuri s lomljenim kruhom te kaleži s vinom šalju kroz redove. Često se iz obzira prema ovisnicima koristi sok od grožđa umjesto vina. Prakticiraju se i druge forme Večere Gospodnje.
Baptistima vanjska forma bogoslužja nije toliko važna kao intenzivno zajedništvo s drugim članovima zajednice i Isusom. Stoga je u mnogim crkvama zajednička kava poslije bogoslužja ili čak zajednički ručak postala gotovo obligacija.
Gosti su, isključujući Godišnju skupštinu crkve gdje se odlučuje o svim važnim pitanjima života crkve, dobrodošli na sva događanja u crkvi.
Kao mjesta osobnih susreta postoje kućne grupe. One se sastoje od 8 do 10 osoba i sastaju se redovito (najčešće tjedno ili dvotjedno). Važno je pri tome osobna uključenost u životima drugih članova te zajednički rast u vjeri. Ovdje snažno do izražaja dolazi svećenstvo svih vjernih.
Organizacija
Baptističke su crkve kongregacijski organizirane, to znači da su pojedine crkve autonomne. Na regionalnoj, nacionalnoj i međunarodnoj razini se međutim u pravilu udružuju u radne zajednice, udruženja i saveze. Međutim lokalna zajednica po shvaćanju baptista, ima odlučujuću ulogu. Često u jednom gradu postoji više baptističkih crkava koji iz povijesnih, etničkih, teoloških ili praktičnih razloga pripadaju različitim nacionalnim ili međunarodnim savezima. Pojedine crkve financiraju se isključivo kroz dobrovoljne priloge i priloge članova.
Povijest
I u okviru Reformacije su postojale skupine koje su krštavale samo ljude koji su se prethodno obratili. To su bili tzv. Anabaptisti koji su pripadali "lijevom" krilu Reformacije. Reformatori su se s tadašnjim anabaptistima intenzivno razilazili. Iz toga pokreta proizašle su skupine poput Menonita.
Na britanskim otocima razvila se jedna zasebna Reformacija. 1529. je u Engleskoj pod Henryem VIII. došlo do odvojenja od rimokatoličke crkve i osnivanja nacionalne anglikanske crkve. Nakon Henryeve smrti i ovdje je utjecaj kontinentalne Reformacije postao primjetan. Na baptiste je snažno utjecao ovaj razvoj događaja. Međutim ne smije ih se promatrati kao dio europske kontinentalne ili kao dio engleske reformacije, a niti kao dio reformacijskih "anabaptista". Povijest baptista počinje tek oko 100 godina kasnije. Njihovi počeci nisu potpuno razjašnjeni.
Glavna crta razvoja dala bi se prikazati na ovaj način:
Nizozemska, Ujedinjeno Kraljevsto te Azija i Afrika
Iseljenici, koji su u Ujedinjenom kraljevstvu na temelju svoga nonkonformističkog uvjerenja bili proganjani, osnovali su 1609. u Amsterdamu prvu samostalnu na krštenju temeljenu zajednicu pod vodstvom Johna Smytha.
Jedna mala skupina iz te zajednice se je pod vodstvom odvjetnika Thomasa Helwysa 1611. vratila u Englesku te postala rasadnik baptističkog pokreta u Ujedinjenom kraljevstvu. Helwys se je prije svega spisateljski zalagao za vjersku slobodu, što mu je donjelo zatvor i kasnije smrt. Već 1689. je u Ujedinjenom kraljevstvu došlo do jakog rasta britanskih baptista. Tek je s općom vjerskom slobodom došlo do stanovite stagnacije koja je međutim kroz utjecaj metodističkog probuđenja kroz Johna Wesleya bila prebrođena.
Kroz "Particular Baptist Missionary Society", misijsko društvo koje je osnovao William Carey, baptistički je pokret 1792. našao svoj put u Aziju i Afriku, gdje je kroz angažman baptističkih misionara 1838. došlo do ukidanja ropstva unutar britanskih kolonija.
Sjedinjene Države
Pored Ujedinjenog kraljevstva, Sjedinjene Američke Države su bile još jedna ishodišna točka baptističkog pokreta. U Rhode Islandu je 1639. pod vodstvom Roger Williamsa osnovana prva baptistička crkva. Pogotovo od 18. stoljeća su tamošnje zajednice doživjele veliki rast, među ostalim zbog svog beskompromisnog držanja prema trgovini robljem. Međutim južni baptisti su to vidjeli posve drukčije. Iako su i bijelci i crnci bili pretežno baptisti, crkve su do 1960-tih bile gotovo potpuno rasno odvojene, a djelomično su to i danas. Na jugu SAD-a su Baptisti do danas dominantna vjerska skupina. Southern Baptist Convention (SBC) je najveća protestanska Denominacija u SAD-u. Baptisti su, nakon katolika, drugi po brojnosti u Sjedinjenim državama
Savezne države s najevćim udjelom baptista u stanovništvu
Alabama 	 51.40%
Georgia 	 50.80%
Washington46.80%
Južna Karolina 46.50%
Tennessee 	 43.00%
Kentucky 	 42.50%
Arkansas 	 42.40%
Oklahoma 	 32.60%
Texas 	 32.00%
Virginia 	 31.20%
Zapadna Virginia 29.30%
Louisiana 	 29.20%
Missouri 	 24.90%
Florida 	 22.20%
Maryland 	 17.40%
Indiana 	 16.50%
Kansas 	 16.40%
Michigan 	 15.70%
( Stanje:1990 )
Njemačka i kontinentalna Europa
U 19. stoljeću se je baptizam opet vration u kontinentalnu Europu. Hamburški trgovac Johann Gerhard Oncken se je na putovanju u Englesku, u jednoj metodističkoj crkvi obratio. Kada se je vratio u Njemačku došao je u kontakt s jednim američkim baptističkim teologom koji ga je krstio na osnovi vjere. Oncken je 23. travnja 1834. osnovao prvu crkvu u Hamburgu, koja je postala rasadnikom mnogih baptističkih crkava diljem kontinenta.
Hrvatska
Iako je i prije bilo pojedinačnih baptista na području Hrvatske, značajniji rast te osnutak više crkava dogodio se u 20-tim i 30-tim godinama 20. stoljeća pod vodstvom Vinka Vaceka i Jove Jekića, koji su se s baptizmom upoznali u Americi.
Owen
Oven je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Eslingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.498 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8116054.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250p|Položaj grada u okrugu Eslingen Oven se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Eslingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 391 metra. Površina opštine iznosi 9,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.498 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 361 stanovnika/km².
Barquet
Barke je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Berne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 359 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 126 metara (maksimalnoj 161 m, a minimalnoj 101 m).
Vernè, Torino
Vernè je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Džamija Niujie
Džamija Niujie je najstarija džamija u kineskom glavnom gradu Pekingu. Prvi put je sagrađena 996. a obnovljena je i značajno proširena pod vladavinom cara Kangxija (vl. 1661-1722) iz dinastije Qing.
Džamija je smještena u pekinškom distriktu Xuanwu, gdje predstavlja duhovno središte za 10.000 muslimana koji žive u njenoj okolici. Sama oblast Niujie, gdje je smještena džamija, predstavlja područje s najvećom konecntracijom muslimana u Pekingu.
Džamija Niujie ima oko 6000 kvadratnih metara površine. Po stilu predstavlja mješavinu islamske i kineske arhiteture. Izvana je napravljena u kineskom, a iznutra ukrašena u islamskom stilu. Izgrađena je od drva, i u njoj se nalazi niz važnih kulturnih artefakata i spomenika, uključujući ukaz cara Kangxija iz 1694.
Hazari (razvrstavanje)
Hazari može značiti:
Iberi
thumb|right|280px|[[Dama iz Baze, ibersko umjetničko djelo ]] Iberi ili Iberijci su bili drevni, predindoevropski narodi koji su nastanjivali istočni i jugoistočni dio Iberskog poluotoka u prahistorijskim i historijskim vremena. Postoje dvije teorije o njihovom porijeklu:
Iberi su živjeli u izoliranim zajednicima temeljenima na plemenima. Također su poznavali obradu metala, uključujući broncu te poljoprirvredne tehnike. U kasnijim godinama Iberi su evoluirali u složeniju civilizaciju s urbaniziranim zajednicama i društvenom stratifikacijom. Trgovali su metalima s Feničanima, Grcima i Kartašanima.
U moderno doba se izraz Iberijac koristi za stanovnika Iberijskog poluotoka.
Anamarija Reić-Kranjac
Anamarija Reić-Kranjac (Split, 3. srpnja 1987.) je hrvatska vaterpolistica i hrvatska reprezentativka. Igra na svim pozicijama. Visine je 178 cm. Igra desnom rukom. Vaterpolo igra od 2002. godine. Sudjelovala je na EP 2010. kad su hrvatske vaterpolistice nastupile prvi put u povijesti. Te je sezone igrala za Mladost.
AŠK Split
AŠK (Akademski športski klub) je hrvatski nogometni klub iz Splita.
O klubu
Klub je djelovao prije Drugog svjetskog rata.
Carnello, Frosinone
Carnello je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 718 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Francesco Loredan
Francesco Loredan (Venecija, 9. februar 1687. - Venecija, 19. maj 1762.) bio je 116 mletački dužd koji je vladao od 18. marta 1752. do svoje smrti 1778.
Biografija
Francesco je bio iz bogate i uticajne porodice - Loredan iz koje su već bila izabrana dva dužda, njegov ujak Francesco di Leonardo, bio je venecijanski ambasador za vrijeme mirovnih pregovora u Srijemskim Karlovcima, a stric Leonardo di Andrea rektor u nekoliko većih gradova Mletačke Republike. Nikad se nije oženio, ali je imao osam braće i dvije sestre, o kojima se brinuo.
Francesco se nije baš pretrgao u obavljanju nekih važnih dužnosti za Mletačku Republiku, i to ponajviše zato jer se nije htio maknuti iz Venecije. Tako je između 1716. - 1723. odbio biti podesta Roviga, Creme i kapetan Verone, iako su ga već izabrali. Radije se držao nekih savjetničkih funkcija u samom gradu i vođenja vlastitih poslova (imao je puno nekretnina i zemljišta po gradu i Venetu). Nije bio čovjek neke velike kulture i velikih vizija, već prije svega trgovac
Andski univerzitet (Venezuela)
mini|desno|250px|Andsko sveučilište Andsko sveučilište (kastiljanski/španjolski: La Universidad de Los Andes, kratica: ULA), javno je i autonomno sveučilište u Venezueli, u pokrajini Los Andes. Sjedište i rektorat su u gradu Méridi. Osnovao ga je katolički biskup Méride, Juan Ramos de Lora 29. ožujka 1785. godine kao "Kraljevski sjemenišni kolegij sv. Bonaventure Méridskog" (kastiljanski: Reál Colegio Seminario de San Buenaventura de Mérida). Poslije je izdignuta na razinu sjemeništa te na kraju na razinu sveučilišta 21. rujna 1810. ukazom pokrajinske Junte Gubernative španjolske krune.
Francesco Loredan
Biografija
Ali se 1747. ipak prihvatio dužnosti generalnog providura za Palmanovu, nakon što mu je brat Leonardo umro radivši taj posao. U Palmanovi je ostao do juna 1749., kad se vratio podnio je izvještaj u kom je naglasio da je gradić premalen i presiromašan (tad je imao 2000 stanovnika) i da bi za njegovo povećanje bilo dobro da se omogući sloboda kretanja i prodaja stočne hrane, kojom je tadašnji Veneto obilovao, potakne proizvodnja svile i razviju bolji trgovački odnosi sa susjednim austrijskim Trstom. Kad se vratio u Veneciju postao je savjetnik i glasnogovornik Velikog savjeta i julu 1750. pregovarao (i nagovarao) papu Benedikta XIV. da pošalje svog vikara u Akvilejsku patrijarhiju.
Francesco Loredan bio je predstavnik konzervativne struje, koja je naginjala Vatikanu, pa su nakon smrti starog dužda njegovi simpatizeri (uz njegovo bogatsvo) nadvladali struju Giovannija Ema te je on 18. marta 1752. izabran za dužda, ali kako je dolazio Uskrs, dužnost je preuzeo tek 6. aprila
Njegova vladavina protekla je u trvenjima između konzervativaca i reformista, konzervativci su uspjeli blokirati sve napore reformista, i pohapsili ili protjerati.sve njihove vođe. Francesco Loredan je čitav sukob promatrao sa distance, i nije se priklanjao ni jednoj strani, takav je ostao i nakon pobjede konzervativaca, pa su stvari ostale kakve su i bile u već ocvaloj republici. Blokadi reformističkih ideja, vjerojatno je pomogao i mali privredni oporavak koji se dogodio - 1756. kad je izbio - Sedmogodišnji rat, kako je Mletačka Republika u tom ratu bila neutralna, venecijanski trgovci su prolazili nešto bolje, jer nisu imali konkurencije. Ali su ubrzo nakon toga izgubili mogućnost nabave papra iz Orijenta, jer je Francuska izgubila u tom ratu, pa je opet izbila kriza.
Pokopan je u bazilici Zanipolo, u grobnici svog pretka dužda Leonarda Loredana.
Anderson, South Carolina
Anderson je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.686, što je 1.172 (4,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Jalta, Jalta
Jalta, Jalta je poznati hrvatski mjuzikl iz 1971. godine. Libreto za mjuzikl je napisao Milan Grgić,a redatelj je Vlado Štefančić. Autor glazbe je poznati hrvatski skladatelj Alfi Kabiljo. Praizvedba je bila 28. prosinca 1971. godine u Zagrebu.
Radnja
Radnja Jalte, Jalte se odvija za vrijeme konferencije u Jalti, kad su tamo boravili Churchill, Staljin i Roosevelt. S njima su došli njihovi sobari: Rus Griša, Amerikanac Larry i Englez Stanley. Oni su smješteni u vilu Aramovski, o kojoj brine kućepaziteljica Nina Filipovna. Međutim, sobari nemaju povjerenja jedan u drugog. Počnu se dogovarati kako bi podijelili svijet, možda bi i uspjeli da na Antarktiku ne postoji jedno mjesto koje se zove zelena livada i o kojem njihovi šefovi ništa ne znaju. Kućepaziteljica Nina je podijelila granu za vješanje rublja na tri dijela da se sobari ne bi svađali. Stanley i Larry se pobune i sva trojica skoro budu izbačeni iz ville, kad se sazna da Griša potajno vješa rublje preko cijele grane. Nina ih pokušava izmiriti obečavajući da će biti nježna prema svoj trojici. Međutim ,otrkiva se da je bila nježna samo prema Stanleyju i Larryju. Tada dolazi do otvorenog obračuna među sobarima. U tom trenutku se aktivira bomba u vrtu vile.
Mjuzikl se završava kad politički lideri ponude da zelena livada ostane ničija. Zatim svi izvode pjesmu 'Neka cijeli ovaj svijet.
Glazba
Glazbu za Jaltu, Jaltu je napisao Alfi Kabiljo, po čemu je i najpoznatiji. Mjuzikl se sastoji od sljedećih pjesama:
Merwin, Missouri
Mervin je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 58, što je 25 (-30,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Magdalena (departman)
Magdalena je departman Kolumbije. Predstavlja jednu od devet prvotnih država koje su činile "Sjedinjene Države Kolumbije." Nalazi se na sjeveru zamlje. Glavni grad Magdalene je Santa Marta. Ime je dobila po rijeci Magdalena.
Vladini link
(španski) http://www.gobmagdalena.gov.co
Povelja Kulina bana
thumb|thumb|Povelja je napisana bosančicom
Povelja bana Kulina je napisana 29. augusta 1189. godine na staroslavenskom narodnom jeziku, pismom bosančicom (bosanskom ćirilicom). Ovaj dokument je ne samo najstariji dosad pronađeni očuvani bosanski državni dokument, nego je Povelja bosanskog bana Kulina i najstariji državni dokument kod svih južnoslavenskih naroda i država.
Prijevod povelje na standardni bosanski jezik
thumb|thumb|Povelja Kulina bana iz 1189, mlađi prepis
Značaj dokumenta
Povelja Kulina bana je prvi poznati diplomatski dokument pisan na narodnome jeziku, te stoga pridobiva značajnu pažnju kako jezikoslovaca, tako i historičara.
Važnost za bosansku srednjovjekovnu historiju se oličava time što je prvi poznati dokument izdan od strane jednog bosanskog vladara, dubrovačakom knezu Krvašu i »svim dubrovačkim građanima«. Kasnije su to činili svi bosanski vladari. Ovime se uočava da je Bosna već tada imala prijateljske, posebito trgovinske odnose s Dubrovnikom, koji su se nastavili održavati kroz iduća stoljeća.
Kulinovu povelju su mnogi uvrštavali u spomenike vlastite nacionalno-jezičke historije, iako na njenom početku jasno stoji odrednica "(banь) bosьnьski". Još jedna važna činjenica o kojoj svjedoči ova povelja jeste postojanje pisarske kancelarije na banovom dvoru, što dokazuje dugu tradiciju pismenosti na bosanskom tlu, a često se kultura (a ponekad i kulturni nivo) jednog naroda veže upravo za početke pismenosti kod tog naroda.
Povelja danas
Povelja Kulina bana očuvana je u tri primjerka u Dubrovniku. Dva primjerka se tamo nalaze i danas, a treći primjerak, ukraden u 19. vijeku danas se nalazi u posjedu Ruske akademije nauka i umjetnosti u Sankt Peterburgu u Rusiji. Mnogi smatraju da je to original među poznatim primjercima. BiH je uputila zahtjev za njeno vraćanje. Rusija je odbila zahtjev jer smatra da Povelja Kulina bana, kao drugi dokument Slavena po starosti, jednako pripada i njihovoj historiji.
Splitski konkatedralni dekanat
Splitski konkatedralni dekanat je teritorijalno-pastoralna jedinica u sastavu Splitsko-makarske nadbiskupije i najmlađi dekanat koji se sastoji od trinaest župa. Za pontifikata splitsko-makarskog nadbiskupa Marina Barišića (od 2000.) ukazala se potreba za osnivanjem još jednog dekanata na teritoriju grada Splita. Zbog toga je 3. kolovoza 2003. godine nadbiskup donio odluku o utemeljenju konkatedralnog dekanata.
Dekan nije konkatedralni župnik župe sv. Petra, nego jedan od župnika s područja dekanata kojeg predlože područni svećenici, a odobri i imenuje nadbiskup. Za prvog dekana imenovan je don Vjenceslav Kujundžić, župnik župe sv. Josipa na Mertojaku.
Konkatedralni dekanat sastavljen je od 13 župa: konkatedralna sv. Petra apostola (Lokve), Materinstva BDM (Brda), sv. Spasa (Mejaši), Presvetog Srca Isusova (Visoka), sv. Pavla Apostola (Pujanke), sv. Andrije Apostola (Sućidar), Gospe od Milosrđa (Žnjan), sv. Leopolda Bogdana Mandića (Sirobuja), sv. Ivana Krstitelja (Trstenik), sv. Josipa (Mertojak), sv. Luke Evanđelista (Kocunar), sv. Mateja Apostola (Ravne njive), te sv. Marka Evanđelista (Neslanovac). Dekansku službu vršit će jedan od župnika kojeg imenuje nadbiskup, nakon što prema običaju župnici predlože svoja tri kandidata.
Od navedenih trinaest župa, samo jednom, onom na Visokoj, upravljaju redovnici (isusovci), a ostale vode svjetovni svećenici.
Stjepan Krizin Sakač
Stjepan Krizin Sakač D. I. (Kapela Kalnička, 1890. - Rim, 23. kolovoza 1973.), hrvatski je svećenik i historičar iz reda isusovaca. Otac je suvremene hrvatske iranistike.
Biografija
Rodio se je u zagorskom selu Kapeli Kalničkoj 1890. godine. Studirao je u Rimu na Germanicumu od 1910., a doktorirao 1912. na Gregoriani. Studirao je u na Orijentalnom institutu i u Innsbrucku. Poslije je bio rektorom tog istog Orijentalnog instituta.
Za vrijeme Balkanskih ratova htio se dragovoljno pridružiti bugarskoj vojsci pri izgonu osmanske vlasti iz njihove zemlje. No, 1914. je pristupio papinskoj Švicarskoj gardi a iduće godine u isusovce. Dvije godine poslije u Zagrebu je primio svećeničke sakramente. Bio je u Sarajevu gdje je obnašao dužnost rektora na sarajevskoj bogosloviji. Već 1924. se je vratio u Rim, a suputnik mu je bio Alojzije Stepinac. Ondje je predavao na Orijentalnom papinskom institutu. Proslavio se kao historičar i razvojem teorije o iranskom podrijetlu Hrvata.
Kao historičar se istakao zanimljivom radovima na temu ranohrvatske historije. Tako je o međunarodnom mirovnom ugovoru, koji Konstantin Porfirogenet spominje u De administrando imperio, a kojim ''Hrvati poslije krštenja postaviše vlastoručni ugovor te se tvrdom i nepokolebljivom vjerom zakleše sv. Petru da nikada neće provaljivati u tuđe zemlje niti ondje ratovati, već da će radije živjeti u miru sa svima koji to budu htjeli'', a zauzvrat, od neimenovanog pape su dobili "molitvu (obećanje) da će se za njih boriti i na pomoć im biti Bog Hrvata, kadgod drugi narodi provale u hrvatsku zemlju i ratom ih uznemire, a Petar, učenik Kristov, obdarit će ih pobjedom.", napisao raspravu koja je bila opažena u znanstvenoj javnosti, a zbog njene važnosti, prevedena je na španjolski. Njome je dokazao da je taj ugovor istinit, a papa iz tog ugovora bi trebao biti sveti Agaton. Osim toga, utvrdio je temeljem papine poslanice bizantskom caru Konstatinu IV. iz 680. godine odaslane sa rimskog uskrsnog crkvenog sabora, da su još 680. među Slavenima djelovali biskupi, odnosno da je kršćanstvo još prije primilo korijena među Slavenima ("...Između barbarskih naroda, kako Langobarda tako i Slavena, također u sredini Franaka i Gala, nalaze se mnogi od mojih sluga (tj. biskupa), koji se s obzirom na apostolsku vjeru ne prestaju revno mučiti..."). Zaključio je da ti Slaveni iz papina pisma mogu biti jedino Hrvati, budući da su ini Slaveni pokrštavani tek krajem 8. i početkom 9. stoljeća. Agatonova poslanica potvrđuje da su već te 680. Hrvati imali biskupe koji su ih duhovno opsluživali. Radi se o tome što su poslanicu potpisali nazočni biskupi, a među njima je bio i biskup sa Istre, no ne i iz ostalih hrvatskih krajeva. Sa Sakačevim su se stavom složili hrvatski historičari Dominik Mandić i Marković.
Bio je član utemeljiteljskog Odbora i Upravnog vijeća Bratovštine sv. Jeronima za pomoć hrvatskim izbjeglicama. Krunoslav Draganović ga navodi kao osobu čija je zamisao bila ta Bratovština
Opus
Pisao je za list Obnovljeni život.
Postumno je objavljeno Hrvati do stoljeca VII., Opseg 1, 2000. godine, urednika Darka Sagrka i stručnog suradnika Huseina Kadića.
Kadmijum jodid
Kadmijum jodid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 366,220 Da.
Rigobert Bonne
mini|desno|250px| Carte Generale de [[Francuska|France divisee par Gouvernements (1771.)]] mini|desno|250px| Carte de la Guinée ([[1779.)]] Rigobert Bonne (Raucourt, 1727. − Pariz, 1795.), francuski matematičar, kartograf i hidrograf koji je djelovao u Parizu tokom 18. vijeka.
Godine 1772. zamijenio je J.-N. Bellina na mjestu kraljevskog kartografa na francuskom dvoru. Njegova djela cijenjena su zbog iznimne kvalitete u likovnom i tehničkom smislu, a opus mu se između ostalog sastoji i od šest velikih atlasa. Osobito se ističe po hidrografskim prikazima koja će biti nadmašena usponom engleske kartografije desetljećima kasnije.
619
Godina 619. (DCXIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 619. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Guillaume Delisle
mini|desno|250px| Guillaume Delisle ([[Conrad Westermayr|C. Westermayr, 1802.)]] mini|desno|250px| Imperii Orientalis et Circumjacentium Regionum (isječak, [[1715|1715.)]] Guillaume Delisle (Pariz, 28. februar 1675. − Pariz, 25. januar 1726.), francuski kartograf i geograf koji je djelovao u Parizu početkom 18. vijeka.
Potjecao je iz ugledne naučne familije: njegov brat Joseph-Nicolas bio je astronom, a otac Claude historičar i geograf. Osnove kartografije stekao je kod oca, dok ga je astronomiji podučavao J.-D. Cassini. G. Delisle smatra se jednim od osnivača matematički utemeljene kartografije i jednim od najutjecajnijih kartografa − godine 1702. postao je članom Kraljevske akademije nauka, a šesnaest godina kasnije i glavni geograf na fracuskom kraljevskom dvoru.
Neutralizacija (hemija)
thumb|220px|Reakcija neutralizacije između [[natrijum hidroksida i hlorovodonične kiseline. Indikatorski agens je bromotimolno plavo.]] Neutralizacija je hemijska reakcija između kiseline i baze u kojoj se formiraju so i voda. Reakcija je jonskog tipa, egzotermna je i jedna od najvažnijih reakcija u neorganskoj hemiji.
Reakcija je moguća, i do nje dolazi, zato što se kao proizvod reakcije stvara slabo disosujuća supstanca (slab elektrolit) - voda.
Drugačije prikazano, jasno je da se reakcija svodi na kombinovanje katjona vodonika i hidroksidnih anjona do vode.
Ukoliko se skrate isti joni sa obe strane reakcije ostaje:
Kao što se primećuje, reakcija je jako egzotermna.
Osim opšteg slučaja, reakcije neutralizacije se odvijaju i između sledećih kombinacija jedinjenja:
Neutralizacija ne mora biti potpuna, već i delimična, pri čemu nastaju kisele/bazne soli:
Reakcija neutralizacije bitna je i u analitičkoj hemiji gde je posebno mesto našla u kiselo-baznoj titraciji koja se koristi za određivanje kvantitativnih osobina rastvora poznate kiseline/baze. U rastvor koji se ispituje dodaje se indikator kiselosti, koji u zavisnosti od pH sredine menja boju. Zatim se pristupa titrisanju do neutralizacije rastvora (utvrđuje se prema boji koja potiče od indikatora), merenju utroška titranta a rezultat se dobija jednostavnim stehiometrijskim proporcijama.
Reakcije neutralizacije odvijaju se i u organizmu. Primer su antacidi koji neutrališu želudačnu kiselinu kod osoba sa pojačanim lučenjem iste.
Vitoria-Gasteiz
Vitoria-Gasteiz je grad od 246,976 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske, koji administrativno podpada pod Španjolsku autonomnu zajednicu Baskiju i Provinciju Álava.
On je administrativni centar i najveći grad Provincije Álava.
Geografske karakteristike
Vitoria-Gasteiz leži duž obala rijeke Zadora, jugozapadno od San Sebastiána.
Stari dio grada je smješten na brežuljku zbijen oko stare katedrale sv. Marije, koja je podignuta još 1180. ali je potpuno rekonstruirana tokom 14. vijeka.
Historija
Grad je pod imenom Victoriacum osnovao vizigotski kralj Leovigild kako bi proslavio pobjedu nad Baskima 581. Povelju o statusu grada, dobio je od kralja Sancha VI od Navarre u 12. vijeku.
Kastiljski kralj Alfonso VIII zauzeo je Victoriacum 1200. i anektirao ga u svoje kraljevstvo.
Tokom 11. i 12. vijeka bio je obrambeni bastion za kraljevine Navaru i Kastilju. Iz tih vremena ostali su dijelovi srednjovjekovnih bedema i unutrašnjih gradskih vrata.
Za Španjolskog rata za nezavisnost pored grada se 1813. odigrala se jedna od odlučujućih bitaka.
Privreda
Industrija Vitoria-Gasteiza usko je povezana sa kompanijama iz susjednih provincija Biskaje i Gipuzkoje. Ona proizvodi metalne artikle, namještaj, bicikle, poljoprivredne strojeve, šećer i igraće karte.
Grad ima aerodrom Vitoria (IATA: VIT, ICAO: LEVT) smješten 5 km od centra grada.
Gebre Krestos
Gebre Krestos (giz ገብረ ክሪስቶስ, "Kristov sluga") bio je vrlo kratkotrajni etiopski car (neguš negasti) svega tri mjeseca 18. mart 1832 - 8. jun 1832, u nesretnom mračnom periodu zvanom Zemene Mesafint (Doba prinčeva).
Biografija
Gebre Krestos je bio sin Gebre Mesaja, navodnog potomka mlađeg sina cara Fasilidesa. Njegovog brata Sahle Dengela instalirao je za cara 1832, moćni Ras Ali II član vladarske obitelji iz plemena Oromo iz okruga Jedžu, i paraktički koristio Sahle Dengela kao svoju marionetu. No ubrzo su njegovi svećenici posumnjali u vjersku ispravnost Sahle Dengela, i uvjerili njegova patrona Ras Alija II da ga mora maknuti. Ras Ali II, poslušao je njihov savjet, te poslao Sahle Dengela u progonstvo u Zengaj. Istovremeno je vratio njegovog brata Gebre Krestosa iz progonstva na otoku Mitraha (Jezero Tana) i postavio za cara ( neguš negastija).
No Gebre Krestos je umro nakon svega tri mjeseca, te je pokopan je u manastiru Tekle Hajmanot u Adababaju. Istraživač etiopske historije Wallis Budge, navodi da neki izvori navode da je Gebre Krestos izgleda bio otrovan.
Nakon nekoliko mjeseci interegnuma, Ras Ali II ponovno je vratio Sahle Dengela na etiopski carski tron u oktobru 1832.
French River (Ontario)
French River je opština u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.442 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.442 stanovnika, što je za -
8,2 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.659 žitelja.
Case Dal Nagro, Belluno
Case Dal Nagro je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 559 m.
Auquemesnil
Ukmesnil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Djep.
FP
Termin FP ima više značenja.
Auquemesnil
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 245 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 126 metara (maksimalnoj 150 m, a minimalnoj 40 m).
Prostaglandinski F receptor
Prostaglandinski F receptor (FP) je receptor za prostaglandin F2α. On je kodiran PTGFR genom.
Ovaj protein je član familije G protein spregnutih receptora.
Dve transkriptne varijante koji kodiraju različite izoforme su nađene za ovaj gen.
Funkcije
Glavni efekti vezivanja prostaglandina za ovaj receptor su:
Putem aktivacije ovog receptora, PGF2-alfa posreduje luteolizu, i može da učestvuje u modulaciji intraokularnog pritiska i kontrakcija glatkih mišića materice i sfinktera gastrointestinalnog trakta.
Ispitivanja na nokaut miševima sugeriraju da interakcije PGF2-alfa sa ovim receptorom u lutealnim ćelijama jajnika iniciraju luteolizu i tako indukuju porođaj.
Jalta
thumb|300px|Mapa Krima sa prikazanom lokacijom većih gradova. Jalta (ukr./rus.: Ялта, grč.: Γιάλτα) je grad i crnomorsko ljetovalište na južnoj obali poluotoka Krima u ukrajinskoj - Autonomnoj republici Krim od 78 115 stanovnika.
Prema etničkoj pripadnosti u gradu živi najviše Rusa - 65%, Ukrajinaca - 25,7%, Krimskih Tatara - 4%, Bijelorusa - 2%, i ostalih etničkih grupa.
Geografske i klimatske karakteristike
Grad je smješten na mjestu stare grčke kolonije koju su osnovali grčki moreplovci. Jalta leži u dubini jednog od brojnih krimskih zaljeva, okružen šumovitim planinama. U gradu prevladava mediteranska klima tako da je grad okružen mnoštvom vinograda i obližnjih voćnjaka.
Terminom Velika Jalta zove se dio južne krimske obale koji se protezao od mjesta Forosa na zapadu do Gurzufa na istoku, uključujući i grad Jaltu i niz naseljenih mjesta.
Klima grada
U Jalti prevladava suptropska i mediteranska klima; srednja siječanjska temperatura kreće se oko 4 °C. Ovdje vrlo rijetko pada snijeg i nikad se ne zadržava. Srednja srpanjska temperatura kreće se oko 24 °C. Godišnje ima oko 2.250 sunčanih sati i stalno puše lagani povjetarac, što je slično uslovima u francuskoj Nici.
Historija
Mjesto na kojemu se danas nalazi grad Jalta, već je u 12. vijeku kao pomorska luka imalo važnu stratešku ulogu za kijevske i bizantske vlasti. Godine 1475. to je mjesto dospijelo pod vlast Osmanskog carstva u sklopu Krimskog kanata i lokalnog tatrskog stanovništva. Godine 1783. Ruski imperij je zauzeo taj teritorij i od tada ga intenzivno naseljavaju Rusi, Ukrajinci i Bjelorusi, a omanje lokalno grčko stanovništvo je preseljeno u ukrajinski grad Mariupol.
Početkom 19. vijeka u gradu su živjeli mnogi ukrajinski i ruski aristokrati i poznati umjetnici, poput Lava Čehova, Antona Tolstoja i Petra Čajkovskog. Od 4. do 11. februara 1945. u Livadijskom dvorcu u Jalti održana je Konferencija u Jalti, gdje su velike sile (Sovjetski Savez, Velika Britanija i SAD) odlučivale o uređenju svjetskog poretka nakon Drugog svjetskog rata.
Danas grad Jalta predstavlja jednu od najljepših i najrazvikanijih turističkih destinacija na čitavom Krimu.
Borna (grad)
Borna je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Lajpcig. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 21.211 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14729050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lajpcig Borna se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Lajpcig. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 159 metara. Površina opštine iznosi 62,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.211 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 340 stanovnika/km².
Iranski narodi
Iranski narodi su, u etničko-jezičkom smislu, potomci iranske grane starih Indoiranaca. Ime Iran potiče od riječi Arya, tj. Arijan.
Definisanje iranskih naroda
U iranske narode spadaju narodi koji govore iranske jezike, u smislu da iranski podrazumijeva veoma rastegljiv pojam koji se može primijeniti na različite narode i jezike, od kojih mnogi dijele zajedničko porijeklo od posebne grane starih Arijanaca (Iranaca). Narodi ove porodice su Perzijanci (i Tadžici), Paštuni, Kurdi, Osetijci, Baluči i drugi.
Iako se većina iranskih naroda nalazi u oblasti Iranske visoravni, mogi su se iselili te se mogu naći od Kavkaza i Turske do rijeke Ind i zapadne Kine. Iranski narodi su se često miješali s drugim etnilčkim grupama, a jedan od primjera su i Hazari, koji pokazuju specifično tursko-mongolsko porijeklo koje ih čini drukčijim od ostalin iranskih naroda. Baludži su se isto tako u nešto manjoj mjeri miješali s indijskim narodima kao što su Brahui, dok su se Oseti mijeđali s Gruzijcima, Rusima i drugim narodima s kojima žive. Kurdi su primjer vrlo specifičnog iranskog naroda koji je, usprkos iskazivanja mnogih veza s drugim iranskim narodima, također etnički vezan za Kavkaz, Anadoliju i druge oblasti. Čak su se i sami Perzijanci bez svake sumnje miješali s raznim osvajačima, kao i s domorocima Iranske visoravni kao što su Elamiti. Tako, slično kao i neki germanski narodi poput Engleza, koji su i germanskog i keltskog porijekla, iranski narodi predstavljaju etnolingvističke grupe, ali i pokazuju zajedničko porijeklo i/ili kulturne značajke koje su temelj njihovog identiteta.
Za neke od drevnih naroda kao što su Skiti, Sarmati i Alani se također vjeruje kako pripadaju grupi iranskih naroda, a to se temelji na šturim podacima o njihovim jezicima kao i kulturnom i drugom identitetu njihovih suvremenih potomaka. Međutim, to što se za njih koristi izraz "iranski" sam po sebi ne označava da su na bilo koji način povezani s modernom državom Iran. Grupa iranskih jezika je ništa drugo do pod-grana Indoiranskih jezika, koja je pak, dio indoevropske porodice jezika, za koju se donedavno koristio izraz "arijska".
Geografska koncentracija
Vjeruje se da u današnjem svijetu oko 150 miliona ljudi govori iranskim jezicima. Trenutno je njihov najveći broj koncentiran u Iranu, Afganistanu, Tadžikistanu, zapadnom Pakistanu, kurdskim oblastima (za koje se ponekad koristi izraz Kurdistan) Turske, Iraka, Irana i Sirije, kao i u dijelovima Uzbekistana (pogotovo oko Samarkanda i Fergane), Kavkaza (Osetija i Azerbejdžan) i zapadnoj Kini.
Genetički testovi i moguće veze
Genetski tetsovi iranskih naroda su pokazali da mnogi od njih posjeduju zajedničko porijeklo, ali i da se mogu očekivati regionalne varijacije. Usprkos tome preliminarni genetički podaci ukazuju na zajedništvo među većinom iranskih naroda:
''Populacije zapadno od bazena Inda, uključuje one iz Irana, Anadolije i Kavkaza, pokazuju zajedničku kompoziciju mtDNA loze, koja se uglavnom sastoji od zapadnih evroazijskih loza, s vrlo malo doprinosa iz Južne Azije i istočne Evroazije (graf. 1). Zapravo, različite iranske populacije pokazuju priličan stupanj homogenosti. To nije iskazano samo u beznačajnim FST vrijednosti i PC grafikonu (graf. 6) nego isto tako i u rezultatima SAMOVA-e, gdje značajna genetička barijera razdvaja populacije zapadno od Pakistana od onih istočno i sjeverno od doline Inda (rezultati nisu pokazani). Ova zapažanja sugeriraju da da postoji ili zajedničko porijeklo među suvremenim iranskim narodima i/ili ekstenzivna razmjena gena među njima.''
Opće govoreći, rezultati ovog istraživanja pokazuju da su mnogi zajednički genetski markeri pronađeni među iranskim narodima oko Tigrisa i u oblastima oko Inda. To odgovara iranskim jezicima čiji je raspon od Kavkaza i kurskih oblasti u regiji Zagros pa sve na istok do zapadnog Pakistana i Tadžikistana, kao i dijelova Uzbekistana i Centralne Azije.
Današnjica
Suvremeni iranski narodi su:
Mato Marčinko
Mato Marčinko (umjetnička imena Tomislav Heres, T. J. H. Mar, Mate Juranić, Tin Slavić, A. Marus, Matko Maronić, M. Mara) (Hrastovica kraj Petrinje, 13. veljače 1925. - Zagreb, 31. siječnja 2010.) hrvatski je književnik, pjesnik, historičar i publicist. Marčinko rodio se u Hrastovici kraj Petrinje 1925. godine. Pučku školu pohađao je u Hrastovici. 1936. je upisao Nadbiskupsku klasičnu gimnaziju u Zagrebu gdje je završio pet razreda. Školovanje je nastavio u I. klasičnoj gimnaziji u Zagrebu, a ispit zrelosti položio na Državnoj klasičnoj gimnaziji u Hrvatskim Karlovcima 1944. godine. Na jesen iste godine upisuje Pravni fakultet Hrvatskoga sveučilišta u Zagrebu. U svibnju 1945. godine s narodom i hrvatskom vojskom povlači se u Austriju, da bi ga u Bleiburgu, zajedno s ostalim zarobljenicima engleska vojska predala Titovim partizanima. Nakon povratka s Križnoga puta najprije je bio zatočen u Hrastovici, a nakon toga u Petrinji. 1946. godine, zbog onemogućenog upisa na druge fakultete, upisao se na Bogoslovni fakultet Sveučilišta u Zagrebu. Nakon dopuštenja komunističkih vlasti 1947. godine upisao se na Pravni fakultet na kojem je diplomirao 1952. godine. Radio je kao knjigovođa i činovnik. 1952. godine ponovno je uhićen. Od 1954. radi kao pravnik u privredi. 1972. godine je zbog pjesme Hrvatska molitva osuđen na kaznu strogoga zatvora u trajanju od jedne godine, koju je odrobijao u KPD Stara Gradiška. Nakon umirovljenja bavi se samo pisanjem. U Matici hrvatskoj je obnašao izborne dužnosti člana Časnoga suda, Glavnoga odbora i dopredsjednika Matice hrvatske. Bio je osnivač i vršitelj dužnosti predsjednika Znanstvenog društva za proučavanje podrijetla Hrvata. Zastupa iransku teoriju o podrijetlu Hrvata. Također je bio članom Društva povjesničara umjetnosti Hrvatske, suradnik više listova, osobito časopisa Marulić Hrvatskog književnog društva Svetog Jeronima, glasila Politički zatvorenik, časopisa Marija, lista Narod, te mnogih drugih.
Kuglački klub Poštar Split
Kuglački klub Poštar je hrvatski kuglački klub iz Splita.
Ostarrîchi
thumb|right|Dokument iz 996. u kome se prvi put spominje riječ "ostarrichi".
Ostarrîchi je starovisokonjemački izraz od koga potiče današnji naziv za Austriju. Prvi put spominje u latinskom dokumentu koga je 1. novembra izdao rimsko-njemački car Oton III biskupu Gottschalk von Hagenauu, biskupu Freisinga, predaje teritorije "područja u narodnom govoru poznate kao Ostarichi" (regione vulgari vocabulo Ostarrichi) i specificira da se one odnose na današnji Neuhofen an der Ybbs. Vjeruje se da se taj naziv odnosio na tzv. Austrijsku marku (Marcha orientalis, doslovno "Istočna marka", "Istočna granica") odnosno vojno-granično područje Carstva u sastavu Vojvodstva Bavarska. Vjeruje se da je od toga nastao izraz "Austrija" koji se prvi put spominje pod imenom Austrie marchionibus 1147.
Joseph, Oregon
Džozef je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Kuglački klub Brodosplit
Kuglački klub Brodosplit je hrvatski kuglački klub iz Splita.
Klub je povremeni prvoligaš.
Leilani Estates, Hawaii
Lejlani Estejts je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.560 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.560 stanovnika, što je 514 (49,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Diedendorf
Didendorf je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Savern.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 347 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 270 metara (maksimalnoj 286 m, a minimalnoj 220 m).
Abu Talib
Abu Talib ibn Abdul-Mutalib je bio Muhamedov stric, brat njegova oca Abdulaha. Muhamed je kod njega živio poslije smrti djeda Abdul-Mutaliba, od osme godine svoga života pa sve do osamostaljenja i ženidbe u 25. godini.
Potomstvo
Abu Talib se vjenčao Fatimom bint Asad koja mu je rodila sedmero djece:
Kuglački klub Marjan
Kuglački klub Marjan je hrvatski kuglački klub iz Splita.
Klub je povremeni prvoligaš.
GTN
Termin GTN ima više značenja.
Kadmijum nitrat
Kadmijum nitrat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 236,421 Da.
Lonnie Thompson
mini Lonnie Thompson je glaciolog i profesor na Katedri za geološke nauke na Državnom univerzitetu Ohija. Stekao je svjetska proznanja zahvaljujući bušenju ledene jezgre s planinskih ledenjaka i ledenih kapa u tropskim i subtropskim dijelovima svijeta. On i njegova supruga Ellen Mosely-Thompson, vode paleoklimatološku grupu istraživača ledenih jezgara u Byrdovom Centru za polarna istraživanja.
Lonnie Thompson je dobio diplomu koledža na Univerzitetu Marshall, gdje je studirao geologiju. Nakon toga je pohađao Državni Univerzitet Ohioa gdje je dobio diplomu i magisterij.
Pierre Duval
mini|desno|250px| Principaute de [[Katalonija|Catalogne (1677) ]] mini|desno|250px| [[Afrika|L'Afrique (1664) ]] Pierre Duval (Abbeville, 1618. − 1683), francuski geograf, kartograf i izdavač koji je djelovao u Abbevilleu i Parizu tokom 17. vijeka.
Rođen je u Abbevilleu na sjeveroistoku Francuske, kao nećak slavnog kartografa N. Sansona koji je radio i na kraljevskom dvoru. Osim brojnih karata i atlasa, Duvalov opus uključuje i geografske leksikone na francuskom jeziku. Među njih spadaju rječnik o opatijama u Francuskoj, prvi univerzalni i vernakularni geografski rječnik Evrope objavljen u Parizu 1651. godine, te rječnik o starovjekovnim lokalitetima Asiraca, Perzijanaca, Grka i Rimljana s njihovim novovjekovnim ekvivalentnim toponimima. Slično načelo pojavljuje se i na karti Les confins des Chrestiens et des Turcs iz 1663. godine na kojem Duval bojom razlikuje ostatke Hrvatskoga Kraljevstva na sjeveru (Croatie l'Autrische) od onih između Une i Vrbasa (Croatie av Turc).
Gananoque (Ontario)
Gananoque je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5.194 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5.194 stanovnika, što je za 1,7 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.285 žitelja.
Rauschenberg (razvrstavanje)
Rauschenberg may refer to:
Pine Knot, Kentucky
Pajn Not je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.621, što je 59 (-3,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Caronte, Frosinone
Caronte je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.