cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telemetrija
Telemetrija nalazi široku primenu u oblasti poljoprivrede, upravljanja vodama, odbrane i vojne industrije, raketne i svemirske industrije, upravljanja udaljenim resursima, moto i autotrkama, medicini, ribolovstvu, zaštiti životinja, zaštiti od krađe i provala i dr oblastima.
Platanitos, Tepic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 424 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1079 m.
Kremnjica
Istorija
mini|levo|250p|Spomenik na glavnom trgu. Kremnica je bila među glavnim rudarskim gradovima u Evropi u srednjem veku sa velikim rudnicima zlata.
Горњи Крчин
Демографија
У насељу Горњи Крчин живи 198 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,0 година (43,4 код мушкараца и 42,6 код жена). У насељу има 62 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,92.
Kremnjica
Istorija
U 13. veku na ovo područje dolaze Mongoli koji su opustošili grad i raselili ljude. Nakon tog katastrofalnog događaja, ugarski kraljevi pozivaju kolonizatore iz Nemačke da se nasele na opustošena područja. Prvi pisani spomen grada datira iz 1328. kada je dobio privilegije slobodnog kraljevskog grada
Горњи Крчин
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Kremnjica
Istorija
Kroz istoriju, rudnici zlata su imali veliki uticaj na razvoj grada, pa je i nadimak grada bio „Zlatna Kremnica“.
Krajem 14. veka, Kremnica je postala glavni rudarski grad u Kraljevini Mađarskoj. Godišnja proizvodnja zlata i srebra osigurala je razvoj grada.
The Red Beret
The Red Beret je britanski ratni film snimljen 1953. godine u režiji Terencea Younga. Temelji se na istoimenom romanu Hilaryja Saint George Saundersa. Protagonist, čiji lik tumači Alan Ladd, je bivši američki vojni zrakoplovni oficir koji je, gonjen grižnjom savjesti zbog poginulog druga, napustio službu, ali koji se za vrijeme Drugog svjetskog rata, lažno se izdajući za Kanađanina, priključuje Britanskoj vojsci i njenoj novoformiranoj Padobranskoj pukovniji. Radnja prikazuje kako polako stiče povjerenje svojih drugova i sudjeluje u prepadu na okupiranu Francusku, ali i izaziva sve više pitanja da li je uistinu ono za što se predstavlja.
The Red Beret su zajedno producirali Irving Allen i Albert R. Broccoli, koji će kasnije postati jedni od najuticajnih imena svjetske kinematografije. Originalno su glavnu ulogu namijenili Richardu Toddu, irskom glumcu koji se kao britanski padobranac borio u ratu; on je, međutim, odbio, smatrajući scenario "nerealističnim". Umjesto toga je angažiran američki glumac Alan Ladd, a zbog čega je prilagođen scenario. Film je sniman uz podršku Padobranske pukovnije koja je producentima "posudila" svoje poligone i opremu. Imao je veliki uspjeh u kino-dvoranama. Današnjim je historičarima poznat po tome što je okupio glumce i članove tehničke ekipe koji će kasnije sa Broccolijem sudjelovati u snimanju filmske serije o Jamesu Bondu.
Kremnjica
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2007. godine grad je brojao 5.558 stanovnika.
San Bernardino (prijevoj)
Historija i karakteristike
Prijevoj San Bernardino nalazi se u kantonu Graubünden, leži na nadmorskoj visini od 2065 metara. Iako je prijevoj prvi put dokumentiran 941. godine, vjeruje se da je bio korišten još od prahistorije. Cesta preko prijevoja povezuje sela Splügen i Hinterrhein u dolini rijeke Hinterrhein na sjeveru s gradovima Mezocco i Bellinzona u dolini rijeke Moese na jugu. Selo San Bernardino, koje leži nešto južnije od prijevoja popularna je turistička destinacija tokom cijele godine. Ispod prijevoja prokopan je tunel dug 6 kilometara i svečano otvoren 1967. godine, nakon tog je promet u tom kraju znatno olakšan. Prijevoj je dobio ime po franjevačkom fratru sv. Bernardinu iz Siene, koji je djelovao u tom kraju početkom 15. vijeka.
Kremnjica
Stanovništvo
Etnički sastav:
Verski sastav:
Gradovi prijatelji
Grad Kremnjica je pobratimljen ili ima neki vid saradnje sa:
Ruska ratna mornarica
Ruska ratna mornarica je dio Oružanih snaga Ruske Federacije. Formalno je osnovana 1992. kao nasljednik Ratne mornarice Zajednice nezavisnih država, koja je bila nasljednik Sovjetske ratne mornarice nakon raspada Sovjetskog Saveza u decembru 1991. godine.
Historija
Ruska mornarica osnovana je 1696. kad je Bojarska Duma odobrila dekret cara Petra Velikog o izgradnji Azovske flote. U Voronježkom brodogradilištu izgrađena je prva galija Principium koja je sudjelovala u zuzimanju Azova. Već 1698. osnovan je Mornarički odjel i prva Mornarička akademija u Moskvi koja je kasnije preseljena u Azov. Mornarica je reorganizirana 1700. i podjeljena u dvije grupe; jedrenjake i brodove na vesla. Te godine počeo je Veliki severni rat sa Švedskom u kom je mornarica uspješno odbila pokušaj švedske flote da zauzme grad Arhangelsk. U Moskvi je 1701. otvorena je škola za navigaciju.
Prvi brodovi i plovila za Baltičku flotu počeli su se graditi od 1702. u brodogradilištu na ušću rijeke Sjas u Jezero Ladogu. Oni su sudjelovali u zauzimanju tadašnje švedske utvrde Noteburg (Orešek). Standard, prvi prekooceanski jedrenjak Baltičke flote, porinut je 1703. u more, a iste godine izvojevana je i prva veća pobjeda u pomorskoj bitci za Velikog sjevernog rata. Istovremeno je počela gradnja utvrde Kronštat (dotada Kronshlot) na otoku Kotlin, u Voronježu je počela s radom admiralska škola, a u Sankt Peterburg je preseljena navigatorska škola iz Moskve.
Utvrda Kronštat dovršena je 1704. i iste godine počela je izgradnja brodogradilišta u Sankt Peterburgu. Dekretom cara Petra Velikog 1705. osnovan Mornarički puk, nukleus iz kog je naslala mornarička pješadija. Mornarica sudjelovala u uspješnoj odbrani Sankt Peterburg u jednoj od faza Velikog sjevernog rata. Poltava, prvi linijski brod, počeo se graditi 1709. po planovima Petra Velikog i Feodosija Skljajeva. Mornarica je sudjelovala u zauzimanju Viborga 1710. godine.
Disvetro, Modena
Disvetro je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Millfield, Ohio
Milfild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 341.
Formparanat
Formparanat je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 235,282 Da.
Marina di Ardea-Tor San Lorenzo, Roma
Marina di Ardea-Tor San Lorenzo je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Rožnjava
Prirodni uslovi
Rožnjava je smeštena u južnom delu države, blizu granice sa Mađarskom (12 kilometara južno od grada). Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 340 km zapadno od grada.
Reljef: Rožnjava se razvila u jugoistočnom podgorju Tatri. Grad se razvio u oblasti gornjeg slika reke Slane na preko 300 metara nadmorske visine. Južno od grada izdiže se planina Slovački Kras, dok se severno izdižu Volovski vrhi.
Klima: Klima u Rožnjavi je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Rožnavu protiče reka Slana.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje u 1291. g., a 1410. g. naselje je dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište.
Krajem 1918. g. Rožnjava je postala deo novoosnovane Čehoslovačke. U vremenu 1938-44. godine grad je bio vraćen Hortijevoj Mađarskoj, ali je ponovo vraćen Čehoslovačkoj posle rata. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno značajno središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Rožnjava ima nešto manje od 20.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Paraíso, Mazapa de Madero
Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazapa de Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1106 m.
Chaumussay
Šomise je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Centar, u departmanu Endr i Loara.
Po podacima iz 1999. godine broj stanovnika u mestu je bio 262, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km².
Rotzo, Vicenza
Rotzo je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 503 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 920 m.
Sarabeachi, Carichí
Sarabeachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2292 m.
Novo Hamburgo
Novo Hamburgo je grad u Brazilu u saveznoj državi Rio Grande do Sul. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 253.067 stanovnika.
El Coecillo de la Palma, Ocampo
El Coecillo de la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2215 m.
Novo Hamburgo
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 253.067 stanovnika.
Siete Becerros, Tlalixcoyan
Siete Becerros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Opština Vulturu, Vrancea
Vulturu je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Rukometna reprezentacija Japana
Rukometna reprezentacija Japana predstavlja Japan na međunarodnim rukometnim natjecanjima te se nalazi pod ingerencijom Rukometnog saveza Japana. Japan je članica IHF-a još od 1952. godine te je sudjelovala na nekolicini međunarodnih natjecanja. Aktualni izbornik je islandski trener Dagur Sigurðsson, koji je reprezentaciju preuzeo 2017. godine..
Japan je poznat kao izrazito korektna momčad s malo prekršaja i kartona; godine 2011., na svjetskom prvenstvu, dobili su fair-play nagradu.
Historija
Rukometni savez Japana je još 1952. godine postao punopravni član IHF-a, a 1961. godine su ostvarili svoj prvi nastup na IHF Svjetskom prvenstvu, postavši prva azijska i tek druga neeuropska reprezentacija (nakon Brazila na prvenstvu iz 1958.) koja je nastupila na tom natjecanju. Iako su na prvenstvu 1970. godine osvojili deseto mjesto, što ostaje njihov najbolji plasman, Japan je nizao prilično loše rezultate u direktnim okršajima s europskim momčadima, koje su dominirale svjetskim rukometom. Ipak, sve do 1982. godine, Japan je redovno sudjelovao na svim Svjetskim prvenstvima. U ovom periodu također nastupaju i na Olimpijskim igrama, ali ni tu, unatoč činjenici da su bili dominantna azijska reprezentacija, ne uspijevaju ostvariti bolje rezultate u srazu s europskim reprezentacijama.
Krajem 70-ih godina, kada su se azijske reprezentacije organizirale u AHF, Japan se isprva nametnuo kao dominantna kontinentalna sila, osvojivši zlato na prva dva Azijska prvenstva. Iako je Južna Koreja preuzela primat od 1983., Japan je nastavio osvajati medalje te je bio u samom vrhu azijskog rukometa u periodu kada su unutar federacije vladali zaoštreni odnosi između Zapadne grupe, koja je predstavljala arapske zemlje, i one Istočne, koja se odnosila na zemlje Dalekog Istoka.
Godine 1997., Japan je, temeljem ranije odluke IHF-a, organizirao Svjetsko prvenstvo, postavši tako prva azijska i prva neeuropska zemlja koja je bila domaćin tog turnira. To je prvenstvo bilo tek drugo s tada novim pravilom o sudjelovanju 24 reprezentacije, i Japan ga je kao domaćin dobro iskoristio kako bi, nakon pobjeda nad Saudijskom Arabijom i Alžirom, po prvi puta osigurao prolaz u osminu finala. Tamo su, doduše, odmah izgubili od Francuske, koja će kasnije osvojiti broncu, ali s tijesnih 22:21. Iako su završili na 15. mjestu u konačnom poretku, što je lošije od desetog mjesta iz 1970., Japan je 1997. godine prvi puta ostvario plasman u drugi krug natjecanja.
Iako je početkom 2000-ih Japan i dalje bio među najboljim reprezentacijama Azije, nastupi na Svjetskim prvenstvima su se prorijedili, dok su nastupi na Olimpijskim igrama postali nepostojeći. U tom su periodu azijskim rukometom dominirali Kuvajt i Južna Koreja, dok je Japan osvojio tek jedno srebro i jednu broncu. Nakon osvojene bronce na Azijskom prvenstvu 2016. godine, Japan je izborio novi nastup na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj, gdje su završili na 22. mjestu, nakon igranja u President's Cupu.
Aktualni sastav
Izbornik: 🇮🇸 Dagur Sigurðsson
Izbornici
Napomena: Zbog nedostupnosti informacija, podaci u ovoj tablici su nepotpuni i moguće su češće promjene kako nove informacije budu pristizale.
Poloboc, Rediu
Poloboc je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Rediu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1401 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 293 m.
Papalotla, Cuautempan
Papalotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuautempan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 385 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1706 m.
Dogaro, Modena
Dogaro je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Opština Chankom, Yucatán
Chankom je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1011 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Barueri
Barueri je grad u Brazilu u saveznoj državi Sao Paulo. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 252.748 stanovnika.
La Estrella, Atzalan
La Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Barueri
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 252.748 stanovnika.
La Estrella, Atzalan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Rancho los ENMS, Guerrero
Rancho los ENMS je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2222 m.
Pochi, Bolzano
Pochi je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 203 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
Regino González, San Felipe
Regino González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2034 m.
1565
thumb|200px|[[Mehmed-paša Sokolović, veliki vezir 1565-79]]
Događaji
thumb|left|180px|[[Opsada Malte]]
Kroz godinu
mini|[[Pieter Breughel Stariji: "Lovci u snijegu"]]
El Chinillar, Chapulhuacán
El Chinillar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapulhuacán.
Roveredo, Vicenza
Roveredo je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
El Chinillar, Chapulhuacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1596 m.
Roveredo, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
La Escondida, Tepic
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 422 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 838 m.
Džarahi
Džarahi je rijeka u iranskoj pokrajini Huzestan koja nastaje spajanjem Maruna i Ale na 72 m visine. Zajedno s dvjema rijekama i njihovim pritocima, porječje Džarahija prostire se na 24.310 km². Tok se proteže u smjeru istok-zapad i približna duljina mu je 100 km. Ušće kod Šadegana sastoji se od goleme aluvijalne lepeze površine od 970 km² koju karakterizira visok stupanj bioraznolikosti. Tijekom sezonskog povećanja istjeka, Džarahijevo glavno korito produžuje se do Hovr-e Muse, estuarija kod Bandar-e Homeinija na sjeveru Perzijskog zaljeva. Kod Romejle je izgrađena manja brana koja se koristi za navodnjavanje.
Holly Ridge, North Carolina
Holi Ridž je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.268, što je 437 (52,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cambil, Mazapa de Madero
Cambil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazapa de Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1390 m.
Kjaroskuro
thumb|200px| [[Giotto di Bondone, Judin poljubac, freska iz Kapele Arena u Padovi iz 1304. god. ]]
Kjaroskuro (talijanski:Chiaroscuro, svjetlo-tamno) je u širem smislu raspored svjetla i sjene na slici ili u užem - tehnika prikazivanja, u likovnim umjetnostima, pri čemu svjetlo postupno prelazi u sjenu u želji da se stvori iluzija trodimenzionalnih predmeta u prostoru ili atmosferi.
Kjaroskuro, iako prisutan u djelima nepoznatih antičkih umjetnika, u slikarstvu se javlja s Giottom koji je koristio tamne i svijetle boje kako bi modelirao (dao im dubinu i opipljivost) nacrtane oblike i prostore. Od tada je kjaroskuro prepoznatljiva odlika zapadne umjetnosti, za razliku od tradicija dekorativnog plošnog prostora u azijskoj umjetnosti. Majstori ranorenesansnog slikarstva (Masaccio, Fra Angelico i Fra Filippo Lippi) su unaprijedili kjaroskuro oblikujući predmete u prostoru s još većim rasponom tonova. Leonardo da Vinci je otišao korak dalje stvarajući suptilne prijelaze od jake tame ka jakom svjetlu i obratno, nazvane sfumato. Slavni mletački slikari Giorgione i Tizian su potpuno potčinili liniju boji i nagovještavali kompozicijsko jedinstvo otvorenom atmosferom dominantnih tonova nagovještavajući tenebrizam.
thumb|200px|left| [[Caravaggio, Sveti Jovan Krstitelj, 1604., ulje na platnu, 172.5 x 104.5 cm, Muzej umjetnosti Nelson-Atkins, Kansas City, Missouri. ]]
Tenebrizam je način slikanja izrazito jakog kjaroskura, tj. velikih kontrasta svjetla i sjene. Prvi tenebristi bili su inpirirani djelima Caravaggia koji je bio poznat po svojim tzv. „tamnom manirom“ slikanja u kojoj su se likovi rastapali u pozadinskoj dubinskoj sjeni. Jaki kontrasti su dovodii do dramatičnih, skoro teatralnih djela u skladu s baroknim pretjerivanjem. Tenebristi i njihovi sljedbenici su bili iznimno zainteresirani za karakteristike osvjetljenja, prije svega na način na koji svjetlost utječe na raspoloženje i odraz emocija. Udaljavali su se od standardnog osvjetljenja smještajući izvor svjetlosti na neobična mjesta, time stvarajući neočekivane vizualne i prostorne efekte. Za umjetnike poput Rembrandta ovi efekti su bili sredstvo kreativnosti i on je često koristio izvore svjetlosti izvan slike kako bi naglasio emocije na djelu.
Kasnije je tamni način slikanja evoluirao u blijedo, muljevito i monotono slikarstvo koje je obilježilo slikarstvo 19. stoljeća.
Huereachi, Carichí
Huereachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2012 m.
Bitka kod Peyrestortesa
Bitka kod Peyrestortesa se odigrala 17. septembra 1793. godine na jugu Francuske za vrijeme Pirinejskog rata između španskih snaga pod komandom [Jerónimo Girón-Moctezuma, Marquis de las Amarillas|markiza Amarillasa]] na jednoj i generala Juana de Courtena na jednoj, i francuskih republikanskih snaga pod komadom generala Eustachea d'Aousta i Jacquesa Gogueta na drugoj strani. Do nje je došlo prilikom španske ofenzive, koju je bio pokrenuo general Antonio Ricardos sa ciljem da zauzme francusku pokrajinu Rousillon i njen glavni grad Perpignan. Prvi španski pokušaj, da se Perpignan zauzme frontalnim napadom je mjesec dana ranije odbijen u bitci kod Perpignana pa su Španci pokušali grad umjesto toga staviti pod opsadu, odnosno prekinuti komunikacijske linije prema sjeveru. Za operaciju su odabrane dvije španske divizije koje su uspjele postaviti svoje položaje sjeverno i zapadno od grada, velikim dijelom zahvaljujući tome što je francuski general Barbantane, zapovjednik Istočnopirinejske armije u panici pobjegao iz grada, napustivši svoje ljudstvo. Francuske snage su, usprkos kaosa u svome vodstvu, napale španske snage, pri čemu je ključna točka bila mjesto Peyrestortes oko 7 km sjeverozapadno od grada. Francuzi su uspjeli postići iznenađenje te zarobiti velikih broj španskih topova namijenjenih predstojećoj opsadi grada; novi francuski napad je doveo do demoralizacije španskih snaga, koje su se do večeri povukle prema jugu, čime je bitka završila francuskom pobjedom, a Perpiganan bio osiguran.
U Peyrestortesu je podignut spomenik u čast bitke.
El Realito, Culiacán
El Realito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Drijen (razvrstavanje)
Drijen može značiti:
Ivo Šterpin
Ivo (Ivan) Šterpin (Prag, 13. V. 1922. — Osijek, 10. IV. 1989), samostalni likovni umjetnik (oblikovatelj i karikaturist) i enigmat.
Likovni rad
Likovno je opremio "Rebus" (1957-1964). Izradio je robot-portret Miroslava Vukelića (Mesalova) te naslovnu stranicu enigmatske studije "Teorija slovčanih magičnih kvadrata 8x8" Marijana Jurčeca (1970).
Santa Maria (Brazil)
Santa Maria je grad u Brazilu u saveznoj državi Rio Grande do Sul. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 263.403 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 263.403 stanovnika.
Italijanska invazija na Egipat
Italijanska invazija Egipta 9-16. septembra 1940. bila je početak Rata u pustinji (1940—1943) na Severnoafričkom frontu u Drugom svetskom ratu. Rat je počeo u septembru 1940. italijanskom invazijom Egipta; operacija Kompas, britanska petodnevna ofanziva u decembru 1940. dovela je do uništenja italijanske 10. armije.
Libija
mini|Italijanske tankete [[CV / L 3 serija (tenk)|L3/33.]] Kirenajka (Libija) bila je italijanska kolonija od Italijansko-turskog rata (1911–1912). Sa Tunisom, delom Francuske Severne Afrike na zapadu i Egiptom na istoku, Italijani su se spremali da brane obe granice u Severnoafričkom Glavnom štabu, pod komandom guvernera Italijanske Libije, maršala vazduhoplovstva, Itala Balba. Glavni štab imao je na raspolaganju italijansku 5. armiju (general Italo Gariboldi) i 10. armiju (general Mario Berti) koje su sredinom 1940. imale 9 divizija iz metropole sa po 13.000 ljudi, 3 divizije dobrovoljaca (Crnih Košulja) i dve libijske kolonijalne divizije sa po 8.000 ljudi. Italijanske regularne divizije reorganizovane su krajem 30-ih godina, sa po 3 regimente na samo 2, a rezervisti su mobilisani 1939. uz uobičajeni poziv regruta.
Moral je smatran visokim i armija je imala sveže borbeno iskustvo. Italijanska mornarica napredovala je pod fašističkim režimom, koji je dao novac za brze, kvalitetne i dobro naoružane brodove i veliku podmorničku flotu, ali mornarici je nedostajalo iskustvo i uvežbanost. Vazduhoplovstvo je bilo spremno za rat još 1936, ali je do 1939. bilo u stagnaciji i od Britanaca nije smatrano sposobnim za veće operacije. 5. armija sa 8 divizija bila je smeštena u Tripolitaniji, zapadnoj polovini Libije prema Tunisu, a 10. armija sa 6 pešadijskih divizija držala je Kirenajku na istoku. Kada je rat objavljen, 10. armija je rasporedila 1. libijsku diviziju Sibele na granicu od Jagbuba do Sidi Omara, i 21. korpus od Sidi omara do obale, Bardije i Tobruka. 22. korpus prebacio se jugozapadno od Tobruka, spremajući se za protivnapad. Pre objave rata, Balbo je izložio svoje sumnje Musoliniju,
"Nije broj ljudi ono što me brine, već njihovo naoružanje ... opremljeni malobrojnom i zastarelom artiljerijom, gotovo bez protivtenkovskog i protivavionskog naoružanja ... beskorisno je slati nove hiljade ljudi ako ne možemo da ih opremimo najnužnijim sredstvima za prevoz i borbu."
- Italo Balbo
i tražio je više opreme, uključujući 1.000 kamiona, 100 cisterni za vodu, više srednjih tenkova i protivtenkovskih topova, koje italijanska ratna ekonomija nije mogla da proizvede, ili pojačanje vojskom iz drugih krajeva. Maršal Italije Pjetro Badoljo, tada načelnik štaba u Rimu, umjesto toga je obećao: "Kad imaš sedamdeset srednjih tenkova, dominiraćeš situacijom", dok se Balbo spremao da napadne Egipat 15. jula. Nakon što je Balbo ubijen, Benito Musolini ga je zamenio maršalom Rodolfom Gracijanijem, sa naredbama da napadne Egipat do 8. avgusta. Gracijani je odgovorio da 10. armija nije bila pravilno opremljena i da napad ne bi mogao uspeti; Musolini je naredio Gracijaniju da ipak napadne.
Egipat
Britanci su držali vojsku u Egiptu od 1882, ali ona je jako umanjena nakon Anglo-egipatskog sporazuma iz 1936. Mala britanska posada držala je Suecki kanal i obalu Crvenog mora. Kanal je bio vitalan za britanske komunikacije sa kolonijama na Dalekom istoku i u Indijskom okeanu. Sredinom 1939. general Arčibald Vejvel postavljen je za vrhovnog komandanta nove komande za Srednji istok, koja je obuhvatila sredozemno, blisko-istočno i afričko ratište. Do primirja Sila Osovine sa Francuskom 22. juna 1940, francuske divizije u Tunisu ugrožavale su italijansku 5. armiju na zapadnoj granici Libije. Kraljevska italijanska vojska u Libiji imala je oko 215.000 ljudi, a u Egiptu Britanci su imali oko 36.000 boraca, sa još 27.500 neobučenih ljudi u Palestini.
mini|[[Krstareći tenk Mk I.]] Britanske snage obuhvatale su Egipatsku Motorizovanu Diviziju (general Persi Hobart), jednu od samo dve britanske oklopne jedinice u formiranju, koja je sredinom 1939. preimenovana u Egipatsku Oklopnu diviziju (16. februara 1940. postala je 7. Oklopna divizija). Egipatsko-libijsku granicu branio je Egipatski Granični odred, a u junu 1940. štab britanske 6. pešadijske divizije (general Ričard O'Konor) preuzeo je komandu u Zapadnoj pustinji, sa zadatkom da potisne Italijane sa graničnih položaja i prodre u unutrašnjost ako rat započne. 7. Oklopna divizija bez 7. oklopne brigade okupila se u Mersa Matruhu i uputila 7. oklopnu grupu prema granici kao zaštitu, gde je i RAF prebacio većinu svojih bombardera; Malta je takođe ojačana.
Štab 6. pešadijske divizije, bez kompletnih i potpuno obučenih jedinica, preimenovan je u Zapadno-pustinjski Odred 17. juna. U Tunisu, Francuzi su imali 8 divizija, sposobih samo za ograničene operacije, a u Siriji još 3 slabo naoružane i obučene divizije, sa oko 40.000 vojnika i graničara, na okupacionim dužnostima protiv civilnog stanovništva. Italijanske kopnene i vazduhoplovne snage u Libiji daleko su premašale Britance u Egiptu, ali su patile od slabog morala i lošije opreme. U Italijanskoj Istočnoj Africi bilo je još 130.000 italijanskih i afričkih trupa sa 400 topova, 200 lakih tenkova i 20.000 kamiona. Italija je objavila rat 11. juna 1940.
Zemljište
mini|levo|Peščana oluja dolazi. Rat se vodio uglavnom u oblasti poznatoj kao Zapadna pustinja, koja je oko 240 mi široka, od Mersa Matruha u Egiptu do Gazale na libijskoj obali, duž jedinog čvrstog druma (ital.Via Balbia). Erg (More Peska), 150 mi prema unutrašnjosti, označava južnu granicu pustinje na najširim tačkama kod Jagbuba i Sive. U Britanskom rečniku, pojam "Zapadna pustinja" označavao je deo Egipta zapadno od Nila, ali je počeo da označava celo područje ratišta, uključujući istočnu Kirenajku u Libiji. Od obale prema unutrašnjosti leži izdignuta, ravna površina kamenite pustinje na oko 150 m nadmorske visine, koja se proteže na jug 200-300 km od obale do ivice Peščanog Mora. Taj kraj obiluje škorpijama, zmijama otrovnicama i muvama, a naseljen je malim brojem nomada, Beduina.
Beduinske staze povezivale su bunare i prohodnije zemljište; upravljalo se po Suncu, zvezdama, kompasu i "pustinjskom čulu", veštini opažanja okoline stečenoj iskustvom. Kada su italijanske trupe prodrle u Egipat u septembru 1940, odred Maleti se izgubio nakon odlaska iz Sidi Omara, nestao je i morao je da bude pronađen avionom. U proleće i leto, dani su vreli, a noći vrlo hladne. Siroko, vreli pustinjski vetar, nosi oblake sitnog peska, koji smanjuje vidljivost na nekoliko metara i ulazi u oči, pluća, mašine, hranu i opremu; motornim vozilima i avionima su potrebni specijalni filteri za ulje, a golo zemljište znači da zalihe za vojne operacije moraju da se uvoze.
10. armija
Deset divizija 10. armije pod Bertijem bile su podeljene u XX, XXI, XXII, XXIII korpus novi Libijski korpus. Divizije 10. armije bile su standardne italijanske binarne pešadijske divizije, pešadijske divizije Crnokošuljaša ili Libijske kolonijalne divizije. Libijski korpus, XXIII i XXI korpus učestvovali su u invaziji. Libijski korpus imao je dve libijske pešadijske divizije i Grupu Maleti (ita. Raggruppamento Maletti), improvizovanu jedinicu sastavljenu od šest libijskih motorizovanih bataljona pod generalom Pjetrom Maletijem. Grupa Maleti je obuhvatala većinu oklopnih vozila kojim su raspolagali Italijani, i skoro sve srednje tenkove Fijat M11/39. Maleti je pošao sa vojskom, a Gracijani je ostao u svom štabu u Tobruku.
Berti je preferirao napredovanje duž obalnog puta pešadijom XXI korpusa, jer pešadijske divizije XXI korpusa iz metropole nisu imale puno iskustva u pustinji. Na jugu će ih štititi mnogo iskusnije libijske divizije i motorizovana grupa Maleti. Kopnene snage je podržavao 5. eskadron "Kraljevskog Vazduhoplovstva", sa 300 aviona različitih tipova. Komanda je imala četiri bombarderska puka, lovački puk, tri lovačke grupe, dve izviđačke grupe i dve eskadrile kolonijalnih izviđačkih aviona, sa bombarderima Savoia-Marchetti SM.79, Breda Ba.65 jurišnim bombarderima, lovcima Fiat CR.42 i izviđačkim avionima IMAM Ro.37, Caproni Ca.309 and Caproni Ca.310bis. 5. eskadron je organizovan da prati i podrži vojsku na terenu kao samostalna jedinica. Berti je mogao očekivati malo podrške od Italijanske kraljevske mornarice, jer je deset podmornica izgubljeno otkako je Italija objavila rat, flota je bila previše važna za rizik i nije bilo goriva.
Italijanski planovi
Tri puta su postavljeni datumi za italijansku invaziju, a potom i otkazani, prvi plan je bio namenjen poklapanju sa očekivanom nemačkom invazijom u Englesku 15. jula 1940. godine. Balbo je tražio sve kamione iz 5. armije i sve srednje tenkove Fijat M11/39 koji su isporučeni, da pojačaju 10. armiju za prelazak granične žice i okupaciju Soluma čim se objavi rat. Nakon odbijanja britanskog kontranapada i popune italijanske vojske, napredovanje bi se nastavilo. Iako je ovaj plan zasnovan na realnoj proceni onoga što bi italijanska vojska u Libiji mogla postići, propao je kada je otkazana invazija na Englesku. Drugi plan, za 22. avgust, bio je ograničeno napredovanje prema Solumu na istok, sa tri kolone koje se kreću na tri pravca. Kada bi Solum bio siguran, razmišljalo bi se o napredovanju do Sidi Baranija, primer masovnog napredovanja korištćenog na severnom frontu etiopskog rata. Italijanske nemetorizovane pešadijske divizije trebalo je da koriste jedinu putnu mrežu, ali letnja toplota u avgustu, koja bi na njih najviše uticala, dovela je do još jednog odlaganja.mini|Italijanski piloti proučavaju mapu Egipta. (septembar 1940). Treći plan je bio za invaziju 9. septembra, s ciljem Sidi Barani, koji je Gracijani obelodanio svom osoblju šest dana pre dana kada je Musolini naredio invaziju. Italijanske nemotorizovane divizije, napredovale bi duž obale i napale prolaz Halfaja, zauzele Solum i nastavile na Sidi Barani. Južna kolona libijskih divizija i grupa Maleti trebalo je da napreduju duž pustinjskih staza, kako bi zaobišli Britanska utvrđenja. Grupa Maleti je trebalo da vozi južno i istočno kroz pustinju, ali italijanski štab nije uspelo da obezbedi odgovarajuće mape i navigacionu opremu; tokom kretanja na polaznu tačku, grupa se izgubila, a štab 23. korpusa morao je da pošalje avione da pomognu vođenju grupe na položaj, a libijske divizije zakasnile su na sastanak u blizini tvrđave Kapuco.
Neuspeh u raspoređivanju pogoršao je sumnje zbog nedostatka kamiona i transportnih aviona i britanske dominacije terena, što je dovelo do još jedne promene plana. Četvrti plan je bio za 13. septembar, sa Sidi Baranijem i područjem na jugu kao ciljem. 10. armija, sa pet divizija i tenkovima, napredovala bi masovno obalnim putem, zauzela Solum i napredovala u Sidi Barani, preko Bukbuka. Kada stigne do Sidi Baranija, vojska je trebalo da se konsoliduje i dovuče zalihe, uništi britanski kontranapad i nastavi napredovanje ka Matruhu. Italijanske nemetorizovane pešadijske divizije trebalo je da koriste obalni put, jer bi ove divizije bile neefikasne bilo gde drugo. Slična operacija je sprovedena na severnom frontu u Etiopiji, ali je otišla protiv teorije, za koju je bilo dovoljno sila za izvršenje. Gracijani je verovao da je jedini način da poraze Britance nadmoćnim brojem, precenjujući svoju snagu.
Zapadno-pustinjski Odred (WDF)
veza = https://en.wikipedia.org/wiki/Datoteka:The_British_Army_in_North_Africa_1940_E443.2.jpg|mini|Britanski laki tenkovi MK VIB iz 7. oklopne divizije u pustinjskoj patroli, 2. avgust 1940. Vejvel je imao oko 36.000 vojnika u Egiptu, uključujući podršku i administrativne jedinice. Sve formacije su bile nepotpune, sa nedovoljno opreme i artiljerije. 2. Novozelandska divizija (general-major Bernard Frajberg) imala je jednu pešadijsku brigadu, nepotpun konjički puk, bataljon mitraljeza i puk poljske artiljerije, 4. indijska pešadijska divizija (major-general Noel Beresford-Pirs) imao je dve pešadijske brigade i deo artiljerijskog oružja, 7. oklopna divizija (general-major Ser Majkl O'Mur Kreg) imao je dve oklopne brigade sastavljene od dva puka, umesto normalnih tri, i četrnaest samostalnih bataljona britanske pešadije. Vejvel je imao da brani Egipat i Suecki kanal od oko 250.000 italijanskih trupa sa sedištem u Libiji i još oko 250.000 više u Italijanskoj Istočnoj Africi.
Grupa za podršku, sa tri motorizovana pešadijska bataljona, artiljerijom, inženjerima i mitraljezima, trebalo je da uznemirava Italijane i usporava ih borbom između granice i Matruha ako bude napadnuta, ali tako da sačuva sposobnost za borbu sa italijanskom glavninom. Kod Matruha pešadijske jedinice čekale su italijanski napad, dok se od grebena na pustinjskom krilu najveći deo 7. oklopne divizije pripremao za kontranapad. Zaštitnica je imala da preuveličava svoje snage, a grupa za podršku da koristi svoju mobilnost kako bi zaštitila pustinji bok, dok je na obalskom putu, 3. bataljon garde (eng. Coldstream Guards), jedna četa kraljevskih strelaca (eng. King's Royal Rifle Corps) i mororizovana četa slobodnih francuskih marinaca, sa pratećom artiljerijom i mitraljezima, imala da se postepeno povlači, uništavajući put dok se povlače. Krajem maja 1940. Kraljevsko ratno vazduhoplovstvo na Bliskom istoku imaki je 205 aviona, uključujući 96 zastarelih bombardera Bristol Bombaj i Blenhajm i 75 zastarelih lovaca Gloster Gladijator i 34 druge vrste. U julu je stiglo četiri lovca Hoker Hjuriken, ali samo jedan se mogao odvojiti za WDF. Do kraja jula, Mediteranska flota je preuzela kontrolu nad istočnim Mediteranom i bila je u mogućnosti da bombarduje italijanske priobalne položaje i transporte zaliha duž obale do Matruha i šire.
Pogranični sukobi
veza = https://en.wikipedia.org/wiki/Datoteka:IWM-E-380-Morris-CS9-libyan-frontier-19400626.jpg|mini|Oklopna kola 11. husarskog puka na granici sa Libijom 26. jula 1940. Dana 17. juna, koristeći štab britanske 6. pešadijske divizije, osnovan je štab WDF (eng. Western Desert Force) (general-potpukovnik O'Konor) da kontroliše sve trupe s kojima se suočavaju Italijani u Kirenajki, oko 10.000 ljudi, sa avionima, tenkovima i topovima. O'Konor je organizovao agresivno patroliranje duž granice i počeo da dominira ničijom zemljom stvaranjem "letećih kolona", mobilnih kombinovanih oružanih formacija zasnovanih na jedinicama 7. oklopne divizije. Ove male dobro obučene profesionalne jedinice izvele su prve napade na italijanske konvoje i utvrđene položaje preko granice. Britanske patrole prišle su do granične žice 11. juna da bi dominirale ovim područjem, uznemiravale garnizone graničnih utvrđenja i postavile zasede duž Via Balbia i pustinjskih staza.
Neke italijanske trupe nisu znale da je rat objavljen, a sedamdesetorica su zarobljeni na stazi za Sidi Omar. Patrole su kretale severno do obalnog puta između Bardije i Tobruka, zapadno do Bir el Gubi i južno do Jagbuba. Za nedelju dana, 11. husarski puk (Puk Princa Alberta) zauzeo je tvrđavu Kapuco i u zasedi istočno od Bardije, zarobio je glavnog inžinjera 10. armije, generala Lastucija. Italijanska pojačanja stigla su na granicu, počela da vrše izviđačke patrole, poboljšala graničnu odbranu i ponovo zauzela tvrđavu Kapuco. 13. avgusta, britanski napadi su zaustavljeni radi očuvanja upotrebljivosti vozila; Grupa za podršku 7. oklopne divizije preuzela je da čuva žicu duž 97 km od Soluma do Fort Madalene, spremna da vodi borbe za usporavanje ako Italijani napadnu Egipat.
Zatišje je trajalo od avgusta do početka septembra, dok je pomorska operacija "Šeširi" (eng. Operation Hats) ojačala Sredozemnu flotu i sprovela vojni konvoj tenkova sa posadama oko Afrike. Britanci su objavili da su naneli gubitke od 3.500 Italijana, izgubivši samo 150 ljudi od 11. juna do 9. septembra. Osim toga, obe strane su koristile izviđačke odrede, Dalekometni Pustinjski odred ( eng. Long Range Desert Group-LRDG) i Auto-avio-saharsku četu (ita. Compagnie Auto-Avio-Sahariane) koje su se kretale pustinjom, izviđale neprijateljski raspored i vršile prepade.
9–10. septembar
Italijanski 23. korpus (general Anibale Bergonzoli) je vodio napad 10. armije u Egipat ka Sidi Baraniju duž obalnog puta sa nemotorizovanim i motorizovanim formacijama. Korpus je dobio dovoljno kamiona da delimično motorizuje tri pešadijske divizije, ali je mogao potpuno da motorizuje samo jednu diviziju. Bergonzoli je želeo 1. tenkovsku grupu kao prethodnicu, dve motorizovane pešadijske divizije iza i jednu motorizovanu diviziju u rezervi. Dve libijske nemotorizovane pešadijske divizije trebalo je da krenu pešice, dok je Maleti grupa štitila začelje. 1. tenkovska grupa bila je zadržana u rezervi, izuzev 62. lakog tenkovskog bataljona koji je bio priključen 63. diviziji Marmarika i 63. lakog tenkovskog bataljona koji je dodeljen 62. diviziji Kirene. 2. tenkovska grupa ostala je u Bardiji, osim 9. lakog tenkovskog bataljona sa 2. libijskom divizijom Pescatori. 2. srednji tenkovski bataljon bio je sa grupom Maleti, koja je imala tri potpuno motorizovana libijska pešadijska bataljona.
Dana 9. septembra se povećala aktivnost italijanske avijacije, i bombarderi iz 55 ., 113. i 211. eskadrile RAF-a su uzvratli napadima po aerodromima, transportu, zalihama i napadom na Tobruk sa 21 avionom. Kasnije tog dana, 27 italijanskih lovaca izvršilo je napad na Bukbuk, a RAF je izvršio više letova protiv italijanskih aerodroma. Britanska vazdušna izviđanja otkrila su mnogo kopnenih pokreta kod Bardije, Sidi Azeiza, Gabri Saleha i prema Sidi Omaru sa zapada, što je tumačeno kao početak italijanske invazije. Napredovanje 10. armije pokazalo je ograničenja italijanske pokretljivosti i navigacije, kada se Maleti grupa izgubila na putu u Sidi Omar, na graničnoj žici. 10. septembra, oklopni automobili 11. Husara su primetili Maleti grupu, a teška magla zaštitila je Britance dok su pratili sporo italijansko okupljanje. Pošto se magla razišla, Husari su napadnuti od strane italijanskih aviona, tenkova i artiljerije.
13–14. septembar
mini|Vojne operacije, 13. septembar 1940 – 7. februar 1941. Dana 13. septembra, 1. crnokošuljaška divizija ''23. mart'' ponovo je zauzela tvrđavu Kapuco, a bombardovanje je palo na Musaid, odmah preko egipatske granice, koji je zatim okupiran. Započela je artiljerijska vatra i bombardovanje aerodroma i kasarni u Solumu (koje su bile prazne), što je podiglo oblak prašine. Kada se prašina razišla, italijanska vojska se mogla videti postrojena, spremna da napreduje protiv britanske zaštitnice od 3. bataljona garde, neke poljske artiljerije, dodatnog pešadijskog bataljona i mitraljeske čete. Italijani su napredovali duž obale sa dve vodeće divizije, iza zaklona od motociklista, tenkova, motorizovane pešadije i artiljerije. Italijanska formacija je postala laka meta za artiljeriju i avione, ali je 1. Libijska divizija Sibele ubrzo okupirala kasarnu Solum i počela je da se kreće niz stazu do luke. Na unutrašnjoj visoravni, italijanski napredak ka prolazu Halfaja bio je branjen zaštitnicom od jedne čete 3. gardijskog bataljona, vodom Nortamberlendskih strelaca i nešto artiljerije, koja je počela da se povlači popodne, jer je stiglo više italijanske pešadije i tenkova.
Tokom večeri dve kolone 2. Libijske divizije Pescatori, 63. pešadijske divizije Cirene i grupa Maleti iz Musaida i 62. pešadijska divizija Marmarica iz Sidi Omara, skrenule su ka prolazu. Sutradan su se italijanske jedinice na grebenu počele spuštati kroz prolaz, prema italijanskim snagama koje su napredovale duž puta od Soluma. 11. Husari, 2. streljačka brigada i krstareći (brzi) tenkovi 1. kraljevskog tenkovskog puka (1. KTP) uznemiravale su italijanske snage na grebenu. Posle podne, britanske trupe na obali su se povukle u Buk Buk i susrele pojačanja iz 11. Husara i četu motorizovanih francuskih marinaca, što je bilo dovoljno za održavanje kontakta sa Italijanima. Britanci su se 15. septembra povukli u Alam Hamid, a Alam el Dab 16. septembra, pokušavajući da nanesu maksimalne gubitke, a da ih ne prikuju za mesto, i uništavajući obalski put za sobom, čija oštećenja su bila pogoršana količinom saobraćaja.
Zanchi, Crotone
Zanchi je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Italijanska invazija na Egipat
16. septembar
Neangažovani deo 1. tenkovske grupe, pratio je 1. libijsku diviziju Sibele i 2. Libijsku diviziju Peskatori prema Bir Tidan el Kadim. U Alam el Dabu kod Sidi Baranija, oko pedeset italijanskih tenkova, motorizovana pešadija i artiljerija pokušali su obuhvatni pokret, što je primoralo britansku gardu da se povuče. Oklopna grupa je napadnuta od britanske poljske artiljerije i nije napravila nikakav dalji pokret, ali do mraka 1. crnokošuljaška divizija ''23. mart'' je okupirala Sidi Barani. Iznad grebena, britanske zaštitnice povlačile su se paralelno sa onima na obalskom putu, a pretnja sa pustinjskog krila se nije materijalizovala. Britanski avioni izvršili su brojne izviđačke i bombarderske letove, i italijanska 5. Eskadra preduzela je do 100 napada lovcima i bombarderima na isturene aerodrome i odbrambene pozicije. Britanci su očekivali da će se italijansko napredovanje zaustaviti u Sidi Baraniju i Sofafi, i počeli su da izviđaju pozicije sa 11. Husarima, pošto se Grupa za podršku povukla na odmor, a 7. oklopna divizija pripremila se da se odupre daljem napredovanju ka Matruhu. Italijansko radio emitovanje o invaziji, sugerisalo je da će se napredovanje nastaviti iz Sidi Baranija, ali se uskoro pokazalo da se Italijani ukopavaju u obliku luka na jugu i jugozapadu u Maktili, Tumar (istočni), Tumar (zapadni), Nibeiva i na vrhu grebena u Sofafi, dok su divizije u pozadini okupirale Bukbuk, Sidi Omar i prolaz Halfaja.
Zanchi, Crotone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
Italijanska invazija na Egipat
Posledice
mini|Novi tenkovi Fijat [[M 13/40 počeli su da stižu u oktobru 1940.]]
Analiza
Deseta armija je napredovala oko 19 km dnevno, kako bi nemotorizovane jedinice mogle da je prate, i u Sidi Baraniju izgradila je utvrđene kampove. Oklopne jedinice nisu pravile smele mehanizovane udare ili obilazne pokrete, 23. korpus je štitio pešadiju, a 10. armija je pretrpela manje od 550 žrtava. Grupa Maleti, 1. tenkovska grupa i 1. divizija Crnih Košulja ''23. mart'' nisu postupali u skladu sa teorijom oklopnog rata u Italiji. Nedostatak pripreme, obuke i organizacije u njima doveli su do grešaka prilikom okupljanja i usmeravanja Grupe Maleti i prevelike opreznosti sa drugim tenkovskim bataljonima 1. tenkovske grupe. Ubrzana motorizacija 1. divizije Crnih Košulja ''23. mart'', koja nije bila obučena kao motorizovana divizija, dezorganizovala je odnos između vozača i pešadije.
Napredak je dosegao Sidi Barani sa skromnim gubicima, ali nije učinio veliku štetu Britancima. Dana 21. septembra, bilo je 68 tenkova Fijat M 11/39 preostalih od 72 poslatih u Libiju. 1. bataljon srednjih tenkova imao je 9 ispravnih i 23 neupotrebljiva tenka, a 2. bataljon srednjih tenkova imao 28 ispravnih i 8 neispravnih tenkova. Očekivalo se povećanje snage italijanskih srednjih tenkova kada su počele isporuke novog Fijat M 13/40, koji je imao moćni top 47/32 M35 kalibra 47 mm. 2. srednji tenkovski bataljon sa 37 tenkova M 13/40 stigao je u Libiju početkom oktobra, nakon čega je sledio 5. srednji tenkovski bataljon sa 46 tenkova M 13/40 12. decembra. Sredinom novembra Italijani su imali 417 srednjih i lakih tenkova u Libiji i Egiptu.
Vejvel je napisao,"Najveće moguće pohvale zaslužuje brigadir Got, komandujući Grupom za podršku i potpukovnik Kembel, komandujući artiljerijom, na hladnom i efikasnom načinu na koji se ovo povlačenje odvijalo, takođe i trupe zbog njihove izdržljivosti i taktičke veštine."
Meire, Cuneo
Meire je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Italijanska invazija na Egipat
Analiza
Počeli su radovi na popravci obalskog druma, preimenovanim u Put Pobede (Via della Vittoria), i vodovoda iz Bardije, za koje se očekivalo da budu spremni do sredine decembra, nakon čega će se nastaviti napredovanje do Matruha.
- Musolini
i dva dana kasnije, 28. oktobra, Italijani su napali Grčku, započevši grčko-italijanski rat. Gracijaniju je bilo dozvoljeno da nastavi planirati lagano, a italijansko napredovanje ka Matruhu bilo je zakazano za sredinu decembra.
Gubici
Od 9. do 16. septembra, 10. armija je izgubila 120 poginulih i 410 ranjenih. Nekoliko tenkova i kamiona se pokvarilo, a šest aviona je izgubljeno, dva nesrećnim slučajem.