cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greta Garbo
1926–1930: „Garbo govori!“
Greta Garbo je u Holivud stigla prve nedelje jula 1925, gde je očekivala da će raditi na nekom filmu Morica Stilera. Međutim, dobila je ulogu Leonore u filmu Bujica, pored Rikarda Korteza. Film je ostvario uspeh na blagajnama, a Gretina gluma je dobila pohvale. Nakon uspeha ovog filma, Irvin Talberg je izabrao Garbo za glavnu glumicu u svojoj drami Zavodnica iako je, kad ju je prvi put video, rekao za nju da je potpuno beskorisna. Glumica nije bila zadovoljna scenarijem, jer joj je izgledalo da će je samo tražiti za uloge žena sumnjivog morala, međutim još uvek nije smela tek tako da odbije ulogu. Kasnije je rekla da je za taj film i njegovo snimanje vezuju samo ružne uspomene. Za vreme snimanja telegramom joj je javljeno da je njena sestra Alva umrla, u dvadesetrećoj godini. Kada je tražila dozvolu da ode na sahranu, uplašeni za ceo projekat, producenti su odbili zahtev i naložili joj da se vrati na snimanje. Stiler, koji je slabo razumeo engleski, nije se slagao sa ostalim članovima tima. Na kraju, troškovi snimanja postali su previsoki, i celokupna zarada od filma utrošena je na njihovo pokriće. Greta, koja je ponovo dobila odlične kritike, privlačila je sve veću pažnju Holivuda. Garbo je snimila još osam nemih filmova koji su postali popularni širom sveta i pretvorili je u jednu od najtraženijih glumica. U većini njih glumila je pored Džona Gilberta, sa kojim je bila u sentimentalnoj vezi koja je, kao i njegovi pokušaji da se oženi njome, privlačila veliku pažnju javnosti u Americi. Uprkos velikoj popularnosti, producenti su oklevali da joj daju ulogu u zvučnom filmu zbog švedskog naglaska. Ipak, posle dugog odlaganja, dodelili su joj ulogu lučke prostitutke u filmu Ana Kristi, napisanom po istoimenoj predstavi Judžina O'Nila. Kako bi bili sigurniji u uspeh projekta, reklamirali su ga pod sloganom Garbo govori!. Greta je za ovu izvedbu prvi put bila nominovana za Oskar za najbolju glavnu glumicu, a Ana Kristi je bio komercijalno najuspešniji film 1930. godine. Bio je toliko popularan da je sledeće godine snimljena nemačka verzija, opet sa Gretom kao Anom Kristi. Već sa sledećim filmom Romansa, Garbo je opet bila nominovana za Oskara.
1931–1935: Proboj u Holivudu
thumb|200px|left|Garbo u filmu Ana Karenjina. Posle dva filma koja su dobila pohvale od kritike, uticaj Grete Garbo u Holivudu je porastao. Godine 1931. dobila je ulogu popularne špijunke Mate Hari u istoimenom filmu, kao i ruske balerine u filmu Grand hotel iz 1932. Oba filma su postala blokbasteri, sa velikom zaradom u bioskopima širom sveta. Greta je bila na vrhuncu popularnosti, a producenti su veliko interesovanje za njene filmove i privatan život zvali garbomanijom. Kada joj je istekao ugovor sa MGM 1932, Greta ga je obnovila ali sa uslovom da ima slobodu u biranju filmova i partnera.
Godine 1933. Garbo je snimala Kraljicu Kristinu, biografsku dramu o Kristini od Švedske, i tom prilikom je pokazala veliku plemenitost suprotstavivši se producentima po pitanju partnera za taj film. Garbo je insistirala da joj partner bude Džon Gilbert, međutim, sam Luis Majer se jako usprotivio njenoj želji pošto je Gilbertovoj karijeri odavno došao kraj, i tražio Lorensa Olivijea, tada zvezdu u usponu, ali Greta je ostala uporna, tako da je na kraju ipak Gilbert bio njen partner.
Dejvid Selznik joj je 1935. ponudio ulogu u svojoj drami Pobeda nad tamom, ali je Garbo imala druge planove – bio je u pripremi film Ana Karenjina, u kom je Greta bila glavna protagonistkinja – pa je ulogu na kraju dobila Beti Dejvis.
1936–1941: „Dama sa kamelijama“
Garbo je 1936. odigrala ulogu Margerite Gotje u filmu Dama sa kamelijama. Ovaj film joj je doneo treću nominaciju za Oskara, dok je uloga francuske kurtizane postala njen zaštitni znak. Za vreme snimanja filma Marija Velevska 1937. bila je objavljena lista pet najtraženijih glumica na kojoj se i ona našla – Ketrin Hepbern, Beti Dejvis, Marlen Ditrih, Džoun Kraford i Greta Garbo, što joj je dobro došlo da joj podigne moral, s obzirom da je Marija Velevska bila kritički i finansijski promašaj. Godine 1939. igrala je u prvoj komediji u svojoj karijeri i za nju bila je nominovana za četvrti Oskar. Bio je to film Ninočka, a činjenica da Greta glumi u komediji bila je toliko neverovatna da je film reklamiran pod sloganom Garbo se smeje! – aluzija na slogan pod kojim se reklamirao film Ana Kristi (Garbo govori!). Poslednji film koji je snimila bila je komedija Žena sa dva lica, reditelja Džordža Kjukora. Iako je solidno prošao na blagajnama, bio je ovo još jedan kritički promašaj. Greta je taj film nazvala svojim grobom i odlučila da je došlo vreme da se povuče. Žena sa dva lica je bio njen dvadesetsedmi dugometražni film, a filmska karijera joj je trajala jedva nešto više od dvadeset godina.
Pokušaji povratka i smrt
Greta Garbo je dva puta pokušala da se vrati filmu. Prvi put je to bilo 1948. godine, kada je potpisala ugovor vredan 200.000 dolara za glavnu ulogu u filmu Vojvotkinja od Lanžea, po Balzakovom romanu. Prisustvovala je probnim snimanjima, naučila scenario i zaputila se u Rim gde je trebalo da se snima film, ali kada je stigla, saznala je da je projekat propao zbog skromnih novčanih sredstava. Verovalo se da su i ti mali snimci koje je Greta uradila pre snimanja zauvek izgubljeni, međutim krajem osamdesetih su pronađeni u nečijoj garaži i 2005. iskorišćeni za snimanje dokumentarca Garbo. Još jednom je pokušala da se vrati 1969. na molbu italijanskog reditelja Lukina Viskontija. Viskonti je naime pripremao raskošni projekat U potrazi za izgubljenim vremenom, po istoimenom kolosalnom delu Marsela Prusta. Iako je angažovao dve velike zvezde – Alena Delona i Lorensa Olivijea, kaže da je Greta bila neverovatan autoritet. Pošto je film trebalo da traje četiri sata, troškovi su postali astronomski i nikada nije završen.
Iako Garbo nije živela u apsolutnoj samoći kako se to verovalo (često je sa prijateljima putovala Evropom), bila je neverovatno melanholična i anksiozna. Nije davala intervjue, niti odgovarala na pisma obožavalaca, kojih bi u toku nedelje bilo i po nekoliko hiljada. Jedini hobi joj je bio skupljanje umetničkih predmeta. Među slikama koje su se nalazile u njenom stanu, bile su i dve slike Ogista Renoara i dve Pjera Bonara. Godine 1951. dobila je američko državljanstvo i kupila je sedmosobni stan na Menhetnu. Trideset godina kasnije uspešno se izlečila od raka dojke. Umrla je 15. aprila 1990. od upale pluća i srčanih problema.
Greta je bila štedljiva i mudra kada je novac bio u pitanju. Bogatstvo koje je ostalo iza nje, procenjeno na 32.000.000 dolara, testamentom je zaveštala svojoj nećaki Grej Rajsfild.
Ljubavni život
Greta Garbo je vodila nekonvencionalan ljubavni život. Poznato je da je njena najveća ljubav bio muškarac, ali ne mogu se zanemariti ni brojne sentimentalne veze sa ženama.
Jedna od prvih homoseksualnih veza koje je Garbo imala, bila je sa glumicom Monom Martens. Njih dve su se upoznale na snimanju filma Saga o Gesti Berlingu i čak su delile hotelsku sobu u Stokholmu. Prvi mladić u koga je Greta bila zaljubljena je bio glumac Džon Gilbert, njen partner u nekoliko filmova. Ispostavilo se da ljubavne scene iz filma Put i đavo koje su snimili njih dvoje zaista nisu bile gluma. Bilo je poznato da su bili u sentimentalnoj vezi i da je trebalo da se venčaju, do čega ipak na kraju nije došlo. Kontroverzni engleski publicista Najdžel Kotorn, napisao je u svojoj knjizi Ljubavni život holivudskih boginja da je Garbo pobegla sa same ceremonije venčanja, što je kasnije objasnila rečima: „Plašila sam se da će mi komandovati i naređivati šta da radim. Oduvek sam želela da ja budem onaj koji se pita.“ Iako je njihova veza odavno bila završena, studio je nastavio da forsira tu priču kad god bi se pojavilo nešto što bi ukazivalo na Gretinu dekadentnu prirodu. Po njenom dolasku u Holivud, novine su pisale i o Gretinim vezama sa glumicama Lilijan Tašman i Fifi D'Orsej, da bi se potom okrenule njenom odnosu sa književnicom, španskom vojvotkinjom Mercedes de Akostom. De Akosta je prvi put videla Gretu u Istanbulu 1924. dok je ova snimala propali film Robinja iz Smolne. Prema sopstvenim rečima, De Akostu su veoma uznemirile njene oči i želela je da popriča sa njom, ali nije znala na kom jeziku da joj se obrati. Upoznale su se nekoliko godina kasnije, u Americi 1931. godine, a ubrzo potom počele su da izlaze zajedno. U svojim memoarima, de Akosta kaže da su zajedno išle na odmor na Srebrno jezero u planinama Sijera Nevade. Njihova veza trajala je narednih trideset godina. Kada je Akosta objavila knjigu 1961. godine, u kojoj je pričala o njihovom odnosu, Greta je postajala sve hladnija prema njoj i na kraju su prekinule svaki kontakt.
Garbo je bila i u kraćim ljubavnim vezama sa dirigentom Leopoldom Stokovskim, kao i sa ruskom kreatorkom Valentinom i njenim suprugom, Džordžom Šlijem. Njih troje su često viđani zajedno, a njih dve bi bile obučene potpuno isto.
Poslednji (poznati) dugogodišnji partner Grete Garbo navodno je bio fotograf Sesil Biton. Njih dvoje je upoznao Džordž Šli 1946. godine, na jednoj zabavi. I Biton je, kao i Garbo, imao odnose sa oba pola. Kada je Šli umro 1964, atmosfera koja je vladala između Sesila i Grete bila je teška. Nakon nekoliko neuspelih pokušaja Biton je odustao od ideje da se oženi Gretom. Po legendi posetila ga je nekoliko dana pre nego što je umro, nakon dugogodišnjeg izbegavanja i ćutanja. Savremeni Gretini biografi smatraju da je ova veza bila lažna ili da uopšte nije postojala, budući da je Biton, po njihovom mišljenju, bio deklarisani homoseksualac. Sama Greta nikada nije potvrdila da je između njih ikada postojalo nešto više od prijateljstva.
Nakon njene smrti, a i pre, mnogi su obelodanili svoju vezu sa poznatom glumicom. Ona sama nikada to nije potvrdila, ali ni demantovala. Među njima su bili Džoni Vajsmiler i Ža Ža Gabor. Godine 2005. švedska glumica Mimi Polak rekla je da je bila u vezi sa Gretom još dok su zajedno išle u školu. Svoje tvrdnje je posvedočila brojnim pismima koja joj je slala Garbo. U jednom od njih, koje je napisano 1930, kada je Polakova bila trudna, Greta je napisala: „Naša priroda ne može biti drugačija od ovakve, kakvom je Bog stvorio. Ali ipak sam mislila da ćemo zauvek pripadati jedna drugoj.“
Rekli su o Greti...
Bilo je poznato da je volela da se šeta obnaženih grudi, bilo na jahti svog prijatelja Aristotela Onazisa, bilo u kući prijatelja i kolege Dejvida Nivena. On je jednom rekao: „Greta je prva žena koju su moji sinovi videli golu. Volela je da se kupa gola u našem bazenu.“ Gretina prijateljica, a po nekima i ljubavnica,
Reditelj Džordž Kjukor rekao je povodom Gretinog odlaska sa filma: „Greta je staložena i disciplinovana. Ona je jedinstvena – stvorenje rođeno za kamere! Ali znala je kada treba da se povuče, jednostavno je to osetila. I previše je pametna da bi pokušala da se vrati“.
Drama hrvatskog autora Mira Gavrana, Tajna Grete Garbo, premijerno je bila izvedena 25. februara 2012. u beogradskom pozorištu Madlenijanum. Lik Grete Garbo tumači Tanja Bošković, koja je nekoliko dana nakon premijere rekla o skandinavskoj divi:
„Želim da me ostave na miru“
thumb|200px|right|Garbo u filmu Inspiracija iz 1931. Gretin omiljeni glumac bio je Gari Kuper, a ona Hitlerova omiljena glumica. Nekoliko puta je pokušala da iskoristi svoj uticaj kako bi Kuperu obezbedila ulogu u nekom svom filmu, ali nikada nije uspela. Mrzela je Klarka Gejbla, a on je nju smatrao snobom. Najbolje prijateljice su joj bile Debora Ker i Lili Palmer.
Panola, Illinois
Panola je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Greta Garbo
„Želim da me ostave na miru“
Izuzetno lepa, visoka i vitka, lica koje odaje bogat unutrašnji život i odsutnost svake površnosti, Greta je bila predodređena za romantične uloge tajanstvenih i nedostižnih fatalnih žena. To joj se nikada nije dopadalo: „Ne želim da budem glupa zavodnica. Ne vidim smisao lepog oblačenja i zavođenja muškaraca, ne radeći pritom ništa osim toga.“ Bila je veoma fotogenična i vrlo sugestivna u krupnim planovima. Uspešno je razradila prepoznatljiv glumački stil zasnovan na spoju suzdržanosti i artificijelnosti kojim je dočarala bogat, složen i kontradiktoran emocionalni život likova privlačnih, ali muškarcima nedostižnih žena. Nakon što je igrom slučaja u nekoliko svojih filmova oterala muškarce od sebe, govoreći im da joj ne treba niko i da je ostave na miru, godinama joj je pripisivana rečenica: Želim da budem sama. Greta je to kasnije demantovala: „Nikada nisam rekla da želim da budem sama. Rekla sam da želim da me ostave na miru.“ Na pitanje zašto se pored toliko ljubavnika nikada nije udala, odgovorila je: „Nije vam potreban brak da biste imali dobrog prijatelja sa kojim ćete živeti.“ Uprkos burnom ljubavnom životu i statusu filmske dive i planetarne zvezde, Garbo je stekla reputaciju najdepresivnijeg Skandinavca posle Hamleta. „Moja životna priča su sporedni ulazi, bočna vrata, tajni liftovi i drugi načini za ulazak i izlazak, kako me ljudi ne bi uznemiravali“, ali je dodala još: „Svako od nas živi svoj život samo jednom. Ako si iskren, i to ti je dovoljno.“
Panola, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 45, što je 12 (36,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Greta Garbo
„Želim da me ostave na miru“
Kada je osamdesetih godina 20. veka jedan mladić prepoznao na ulici i upitao: „Da li ste Vi Greta Garbo?“, odgovorila je: „Bila sam Greta Garbo.“
Radibor/Radwor
Radibor ili Radvor je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 63 opštinska središta okruga Baucen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.471 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14625490.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Baucen Radibor se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Baucen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 165 metara. Površina opštine iznosi 61,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.471 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 56 stanovnika/km².
Donald Kapolkas
Donald Masike'Vanua Kalpokas (23. august 1943 -) je vanuatuanski političar i diplomat koji je u dva navrata služio kao premijer.
Početkom 1970-ih je, u doba anglo-francuskog kondominija zajedno s Walterom Linijem osnovao Novohebridsku nacionalnu partiju, koja od 1974. djeluje pod imenom Vanua'aku Pati. Kalpokas je dva puta služio kao ministar vanjskih poslova u Linijevom kabinetu, ali se s Linijem razišao u jesen 1991. i uspio u Parlamentu izglasati njegovo nepovjerenje njegovoj vladi. Kalpokas je nakon toga postao premijer i vođa stranke, a Lini je počeo voditi otpadničku Nacionalnu ujedinjenu partiju (NUP). Pred sam kraj 1991. je Kalpokasova stranka izgubila izbore, a Kalpokas morao napustiti premijerski položaj. Kalpokas je godine 1998. zajedno sa Linijem formirao novu vladajuću koaliciju te služio kao premijer sve do ostavke 1999. godine. Godine 2001. je podnio ostavku na mjesto vođe stranke, a 2004. se bez uspjeha natjecao za predsjednika. U novembru 2007. je imenovan za stalnog predstavnika Vanutaua u UN.
Coviello, Salerno
Coviello je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Ljutaje
Љутаје је насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 88 становника (према попису из 1991. било је 116 становника).
Демографија
У насељу Љутаје живи 54 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 30,0 година (26,1 код мушкараца и 34,8 код жена). У насељу има 18 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,89.
Ово насеље је великим делом насељено Бошњацима (према попису из 2002. године).
Sueski zaljev
Sueski zaljev (, transliteracija Khalīǧ as-Suwais) predstavlja plitki zaljev Crvenog mora koji se najdublje uvukao u kopno između Azije i Afrike. Stešnjen je između Sinajskog poluotoka na istoku i egipatskih muhafaza Suez i Crveno more na zapadu. Zaljev se proteže u pravcu sjever-jug dužinom od oko 314 km, dok je prosečna širina između 20 i 30 metara. Maksimalna dubina je do 80 metara, na jugu zaljeva.
Geografija
mini|levo|250p|Koralni greben u nacionalnom parku Ras Muhamed Prema Svetskoj hidrografskoj organizaciji (IHO) južna granica Sueskog zaljeva ide linijom koja povezuje rt Ras Muhammed (najjužnija tačka Sinajskog poluotoka na 27°43' sgš, oko 17 km jugozapadno od Šarm el Šejka) sa južnom obalom otoka Šadvan (34°02' igd) i dalje paralelno do obala Afrike, nešto sjevernije od obala Hurgade (na 27°27' sgš).
Dužina zaljeva od sjevera ka jugu, odnosno od grada Sueza i ulaza u istoimeni kanal do moreuza Jubal je 314 km, dok mu širina varira između 19 i 47 km.
Sueski zaljev predstavlja najistureniji severozapadni deo Crvenog mora koji razdvaja Sinajski poluotok i Aziju na istoku od Afrike na zapadu (egipatske muhafaze Suez i Crveno more). Celokupna površina akvatorije pod ingerencijom je Egipta.
Sam ulaz u zaljev predstavlja dosta plitku akvatoriju sa brojnim koralnim grebenima koji se pružaju paralelno sa obalom i manjim ostrvima. Najveći otok Šadvan, stijenovita nenaseljena formacija dužine oko 16 km i maksimalne širine do 5 km. Na Šadvanu se nalazi veliki svjetionik, a otok je poznat i kao ronilačka baza. Otok je 31. marta 1969. pogodio jak zemljotres magnitude 6,6° MKS skale i tom prilikom se veliki deo stena survao u more.
Najdublji dijelovi zaljeva se nalaze na jugu, gde maksimalne dubine dostižu do 80 metara, a idući ka severu dubina postepeno opada. Na krajnjem severu zaljev se nastavlja na umjetni Sueski kanal (kod grada Sueza) preko kog su Crveno more i Indijski okean povezani sa Mediteranom. Obala je slabo razvedena, dosta niska i pjeskovita i na severu se širi u prostranu depresiju delte Nila. U zaljev se izuzev nekoliko vadija ne uliva niti jedan stalni vodotok.
Geologija
mini|desno|300p|Stratigrafija Sueskog rifta Sueski zaljev predstavlja deo znatno prostranijeg južnoafričkog tektonskog rova i formirao se u zoni Sueskog rifta čija maksimalna aktivnost je bila u periodu između kasnog oligocena (pre oko 28 miliona godina) i kraja miocena (pre oko 5 miliona godina), tako da je Sueski zaljev u geološkom smislu relativno mlađa tvorevina.
U osnovi Sueskog zaljeva nalaze se prekambrijske stene Arapsko-nubijskog štita (gnajs, vulkanske i metasedimentne stene sa intruzijama granita, granodiorita i dijabaza). Kambrijumske stene javljaju se na površini kao posledica diskordancije slojeva, i ovi crveni i beli peščari dostižu moćnost do oko 500 metara. Vidljivi su uglavnom u kopnenom delu Sueskog rifta, izuzev u severoistočnom delu zaljeva gde imaju marinske karakteristike. U centralnim i južnim delovima zaljeva vidljive su stene karbonske starosti. Stene trijaske starosti vidljive su širom zaljeva, a debljina slojeva varira između 8 i 300 metara (peščari i konglomerati).
Río Claro, Tamazunchale
Río Claro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Sueski zaljev
Privredne aktivnosti
U području u i oko Sueskog zaljeva nalaze se velike rezerve nafte i zemnog gasa. Najveće nalazište je na južnom kraju zaljeva, kod mesta Gemsa. Značajnijih naftnih polja ima još na severu u području sa obe obale Sueskog kanala.
Nakon otvaranja Sueskog kanala u novembru 1869. naglo je porastao i privredni značaj samog Sueski zaljeva. Grad Suez koji leži na južnom ulazu u kanal, jedna je od najvažnijih egipatskih luka i važan je privredni centar tog dela zemlje. Iako postoje odlične predispozicije za razvoj turizma, za sada je intenzivnija turistička aktivnost koncentrisana isključivo na jugu oko Hurgade.
Río Claro, Tamazunchale
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Izvoarele, Plopșoru
Izvoarele je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Plopșoru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 749 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Nacionalna ujedinjena partija (Vanuatu)
Nacionalna ujedinjena partija (National United Party, Parti national unifié) je socijaldemokratska politička stranka na Vanuatuu koja uglavnom okuplja anglofono stanovništvo. Osnovao ju je 1991. Walter Lini, nekadašnji prvi premijer Vanuatua, nakon što je smijenjen s čela tada vladajuće stranke Vanua'aku Pati. NUP je do 1998. do 1999. bio u koaliciji s Vanua'aku Pati. Od godine 2004. je vodi Linijev brat Ham Lini, a otada do 2008. je bila najjača stranka u Parlamentu, te sudjeluje u vladama.
Pe' di Verzi, Genoa
Pe' di Verzi je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 290 m.
Opština Sâmbăta, Bihor
Sâmbăta je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Opština Chicomuselo, Chiapas
Chicomuselo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 15306 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 603 m.
Bazilika Rođenja Isusova
thumb|desno|300px|Bazilika Rođenja Isusova u Betlehemu. Pročelje. Bazilika Rođenja Isusova naziv je crkve u Betlehemu za koju se vjeruje da je izgrađena na mjestu gdje je rođen Isus. Danas je ova crkva u zajedničkom vlasništvu Grčkog pravoslavnog patrijarhata u Jeruzalemu, Armenskog jeruzalemskog patrijarhata i Kustodije Svete zemlje, to jest franjevaca koji u ime Svete stolice i Katoličke crkve čuvaju sveta mjesta.
Agua Dulce, Tijuana
Agua Dulce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Bazilika Rođenja Isusova
Povijest izgradnje bazilike
Kod spilje Isusova rođenja izgrađena je 333. godine Crkva Rođenja. Sagrađena je po Konstantinovu nalogu. U 6. st. bila je zamijenjena sadašnjom građevinom zahvatom cara Justinijana.
Konstantinova bazilika
Anonimni hodočasnik iz Bordeauxa (Itinera Hierosolymitana, 333.) donosi prvu vijest o ovoj crkvi: »Ondje gdje je rođen Gospodin Isus podignuta je bazilika po Konstantinovu nalogu.« Potom Euzebije Cezarejski u propovijedi o Konstantivu što ju je vjerojatno izgovorio prilikom posvete bazilike Svetoga groba 335. (De Laudibus Constantini) potvrđuje da je crkva tada već postojala i da je podignuta nad spiljom: »Izabravši u Palestini tri mjesta koja su sadržavala tri mistične spilje, (Konstantin) ih je uresio bogatim zdanjima.« Isti autor u Konstantinovu životopisu (Vita Constantini, nakon 337.) pojašnjava: »Stoga je vjerna carica (Helena, Konstantinova majka) veličanstvenim zdanjima uresila spomen na porođaj Majke Božje, pobrinuvši se da u svemu zasja spilja rođenja, a nedugo nakon toga car je počastio to isto mjesto kraljevskim prinosima, dodajući velikodušnosti svoje majke zlatne i srebrne posude i ukrasne sagove.«
thumb|desno|300px|Podni mozaik Konstantinove bazilike s grčkim natpisom IHThYS, što znači »riba«, a jedan je od najstarijih kršćanskih simbola. Nalazio se uz nekadašnji ulaz u kriptu sa spiljom Rođenja. Ova prvotna građevina imala je vanjsko dvorište dugačko 30 m koje je vodilo prema atriju površine 45 puta 28 m. i završavalo pred crkvom, kolonadom podignutom na jednu stepenicu, poput propileja. Sama je crkva bazilikalna građevina s 5 brodova te je zauzimala povrsinu 28 puta 29 metara, bez oktogona, koji je na istočnoj strani bazilike predstavljao prostor svetišta. Oktogon je bio dvorana podignuta za tri stube, a sa svake strane bile su smještene niže prostorije, a između njih trokutasti traveji. Glavni i bočni brodovi komunicirali su s oktogonalnim svetištem kroz lukove. U središtu oktogona tri stube vode do ograde koja štiti duboku kružnu depresiju, kroz koju se gledalo u spilju u kojoj je rođen Isus. Oktogon je bio osvijetljen kroz opaion, kružni otvor na sredini tj. vršku piramidalnog krova. U unutrašnjosti su na podu bili mozaici. a prvotni ulaz u spilju bio je kroz stube pred oktogonom.
Predimenzionirano dvorište služilo je kao odmorište hodočasnicima i trgovcima koji su zadovoljavali njihove potrebe. Atrij je također bio velik te je bio otvoren vjernicima kao i nevjernicima. Oltar je bio u glavnom brodu, ponešto udaljen od stuba koje su vodile u oktogon. Oktogon je prvenstveno služio kao martirij koji je štitio mjesto Kristova rođenja. Opaion je simbolički na krovu i udubljenje u podu povezivalo mjesto gdje je rođen s nebom na koje je uzašao. Prije i poslije liturgije vjernici su mogli kružiti oktogonom i preko ograde gledati u špilju.
Justinijanova bazilika
thumb|desno|200px|Tlocrt Justinijanove bazilike koji je ostao jednak sve do danas. Konstantinova je bazilika ostala netaknuta kroz dva stoljeća, a oko 876. aleksandrijski patrijarh Eutih piše: »Godine 21. vladanja Justinijana pobunili su se u Palestini Samarijanci i razorili sve crkve te bacili na lomaču i pobili mnoge kršćane, te ih gorko mučili, a ubili su i biskupa Nablusa. Kad je vijest o tome stigla do Justinijana, on je poslao mnoge vojnike, koji su pobili mnoštvo Samarijanaca... (Car Justinijan) naložio je svome poslaniku da sruši crkvu u Betlehemu, koja je bila premala, te izgradi ondje sjajnu crkvu, veliku i lijepu, tako da se ni u Jeruzalemu ne nađe ljepša od nje.« Car ipak nije bio zadovoljan djelom svoga poslanika pa ga je pogubio pod optužbom da je prisvojio novac.
thumb|levo|300px|Unutrašnjost Justinijanove bazilike. Glavna lađa sa svetištem. Povijesno je poznata pobuna Samarijanaca u Palestini u 6. st., upravo u vrijeme vladavine cara Justinijana, a i arheološka istraživanja pokazala su da je bazilika doista bila srušena i ponovno izgrađena. Nova je bazilika bila duža od Konstantinove, a u apsidalnom dijelu razvijena je u tri prostorije, od kojih je središnja povišena i predstavlja svetište. Nestao je Konstantinov oktogon, a ulaz u spilju s mjestom Isusova rođenja nije više bio ispred svetišta, nego dvama stubištima slijeva i zdesna. Na nekim dijelovima zidovi ove bazilike pokazuju da su nekoć bili obloženi mramorom. Na podu je također bio bijeli mramor, što je znak bogatstva. Mozaik se stavljao samo onda kada nije bilo dovoljno novca kako bi se kupio mramor.
614. godine u Palestinu su provalili Perzijanci, te su srušili sve crkve. Betlehemska bazilika jedina je izbjegla takvu sudbinu. Prema jednoj predaji, na pročelju bazilike nalazio se mozaik s likovima trojice mudraca (kod nas se često zovu i sveta Tri kralja), koji su se došli pokloniti novorođenom Isusu. Ti su mudraci bili prikazani u perzijskoj nošnji, te su im Perzijanci odali čast ne srušivši baziliku. Bazilika je ostala u takvu stanju sve do križarskoga doba.
Od 12. stoljeća do turske vlasti
thumb|desno|200px|Jedan od oslikanih stupova bazilike. Stup je bizantski, a freska je iz 12. st. Od izgradnje pa do 12. stoljeća u bazilici nije bilo velikih promijena, osim redovitoga održavanja i popravaljanja, posebice kada je riječ o dekoracijama. Iz izvještaja hodočasnikâ može se zaključiti da je bazilika imala jedan ili možda dva zvonika, no nije moguće sa sigurnošću odrediti njihovu točnu lokaciju. Opat Daniel (1106.-1107.), ruski hodočasnik, spominje troja ulazna vrata, no ni on ne daje precizno mjesto. Svod je, vjerojatno već iz predkrižarskog doba, bio pokriven cedrovim drvetom, a ta je konstrukcija ostala i do današnjega dana.
Pet brodova bazilike međusobno su odijeljeni stupovima i to u četiri niz od po jedanaest stupova. Svi su iz bizantskog doba, a u 12. su stoljeću oslikani, te nose naizmjenično likove istočnih i zapadnih svetaca.
thumb|levo|250px|Zidni mozaik iz 12. st. Poklon apostola Kristu Kralju. Iznad stupova, na sjevernom i južnom zidu u križarsko doba postavljeni su zidni mozaici koji prikazuju anđele, potom različite crkvene sabore, te Isusove pretke. Danas se vidi samo šest anđela, a prikazani su kao žene u tunikama i s dugim pletenicama, koje stupaju u procesiji, ruku ispruženih prema apsidi. To su anđeli koji su se došli pokloniti novorođenom djetetu. Od prikaza sedam ekumenskih sabora, četiri mjesna sabora i dvaju sinoda, ostali su prikazi sveukupno njih sedam.
Kroz sljedeća stoljeća nije bilo većih zahvata u bazilici, a u 16. stoljeću Turci su poskidali mramor te ga prenijeli u Jeruzalem na područje džamija, gdje ga se i danas može vidjeti.
U 17. stoljeću pravoslavci su u svetištu podigli ikonostas koji postoji i danas, a 1842. obnovili su pod, te su na mijesto oduzetoga mramora stavili crvenkasti kamen. Bio je to dio obnove nakon potresa iz 1834.
Kroz ovo je razdoblje promjene doživio i glavni ulaz. Dok je Justinijanova bazilika imala troja vrata, od kojih su srednja bila veća, u križarsko su doba na pročelju prisutna samo jedna vrata, a i ona su manja od onih bizantskih. Konačno, u tursko doba (nakon 1517.) vrata su zazidana, a ostao je samo mali prolaz, vjerojatno kako bi se spriječilo turke da s konjima ulaze u baziliku.
»Status quo« i današnje stanje
thumb|desno|250px|Portal bazilike. Vidi se arhitrav velikih vrata Justinijanove bazilike, oštri luk zazidanih vrata iz križarskog doba, te mali prolaz koji je načinjen u tursko doba. U razdoblju turske vlasti (od 1517.) u različite su Crkve stekle vlasništa i prava unutar bazilike, što je često dovodilo do sukoba među kršćanima različitih konfesija. Slično kao i u bazilici Svetoga groba, već od vremena vlasti Mameluka, a osobito u doba Osmanskog carstva, vladari su nastojali izvući korist od zanimanja Crkava za mjesto Isusova rođenja, pa su ta prava i vlasništva naplaćivali.
Nastanak »Statusa quo«
Na koncu je turski sultan u dva navrata priznao tzv. „Status quo“ (1757. i 1852.). Riječ je o nizu mahom nepisanih pravila koja vladaju unutar bazilike Rođenja Isusova, a određuju vlasništvo i prava pojedinih Crkava. Prema tome pravilniku, vlasnici crkve su skupa grčki pravoslavni Jeruzalemski patrijarhat, Franjevačka Kustodija Svete zemlje u ime Katoličke Crkve, te Jeruzalemski patrijarhat Armenske istočne pravoslavne Crkve, te Franjevačka Kustodija Svete zemlje u ime Katoličke Crkve. Usto, određena prava pripadaju i manjim Crkvama. Osim Osmanskog carstva, jamci "Statusa quo" postale su i velike europske sile, posebice Rusija, Francuska, Španjolska, te tadašnje talijanske države, što je kasnije preuzela Italija. "Status quo" koji je, osim odredbi za baziliku Rođenja Isusova, sadržavao i one koje se tiču drugih svetišta Svete zemlje, postao je dijelom dogovora Bečkog (1814.-1815.) i osobito Berlinskog kongresa (1878.).
Nakon Prvog svjetskog rata
Za vrijeme Britanskog mandata u Palestini, „Status quo“ je ostao na snazi, kao i u Jordanskom Kraljevstvu (1948.-1967.) i Izraelu (od 1967.).
thumb|desno|300px|Katolička procesija u spilji Rođenja propisana je »Statusom quo.« Bazilika Svetog groba i danas je vođena prema pravilima „Statusa quo“ i, premda povremeno dolazi do nesporazuma među različitim kršćanskim zajednicama, obično ne dolazi do sukoba.
Današnje stanje
Danas u bazilici Rođenja Isusova djeluju pravoslavni Grci, koji su i vlasnici njezina najvećeg dijela, što uključuje pet brodova bazilike, svetiše i desnu apsidu koja se nastavlja na južne pokrajnje brodove. Usto, uz baziliku imaju i svoj manastir.
Armenska istočna pravoslavna Crkva posjeduje lijevu apsidu koja se nastavlja na sjeverne pokrajnje brodove, gdje se nalaze i dva armenska oltara. Za Božić oni ove oltare prepuštaju na korištenje, jedan Sirskoj ortodoksnoj Crkvi, a drugi Koptskoj Crkvi.
Kustodija Svete zemlje, a time i Katolička crkva posjeduju prolaz kroz tu sjevernu apsidu prema spilji Isusova rođenja. Osim toga, franjevci Kustodije Svete zemlje, uz sjevernu stijenu bazilike imaju svoj klaustar i crkvu svete Katarine u kojoj se na Božić održava Polnoćka, a nakon toga i procesija do spilje Rođenja. Sjeverno od crkve svete Katarine i klaustra nalazi se franjevački samostan, te svratište za hodočasnike pod nazivom »Casa Nova« (Nova kuća).
Zbog »Statusa quo« nije lagano održavanje bazilike Rođenja Isusova, budući da je za svaku promjenu na dijelovima bazilike koji pripadaju svim trima Crkvama potreban pristanak sviju. Takav je slučaj s drvenim krovom bazilike koji je u izuzetno lošem stanju, no ne uspijeva se doći do dogovora oko obnove.
Spilja Rođenja
thumb|desno|300px|Spilja Rođenja. Ravno je mjesto Isusova rođenja, a desno se silazi u jaslice. U kripti bazilike Rođenja Isusova nalazi se spilja Rođenja. Riječ je o djelomično prirodnoj, a djelomično umjetno uređenoj spilji u kojoj su prisutne najranije kršćanske uspomene. U spilju se ulazi, od Justinijanove obnove, dvama stubištima s juga i sjevera, ispod svetišta.
Jaslice
thumb|levo|250px|Spilja Rođenja, Jaslice. Najstariji spomen štovane spilje je onaj Justina mučenika iz sredine 2. stoljeća, a potom i dolaze i svjedočanstva ostalih. Sveti Jeronim 395. u Pismu Paulinu pojašnjava da je rimski car Hadrijan namjerno na mjestu što su ga kršćani štovali dao napraviti svetište boga Tamuza, to jest Adonisa, te spominje i druge spilje oko one u kojoj je rođen Isus. Jeronim u svojoj Božićnoj propovijedi izvješćuje da su u njegovo vrijeme prvotne, vjerojatno kamene jasle, bile zamijenjene zlatnim i srebrnim.
U 12. stoljeću dijelovi ovih jasli prenijeti su u baziliku svete Marije Velike (tal. Santa Maria Maggiore) u Rimu.
Prostor jaslica u isključivom je vlasništvu Katoličke Crkve, te se za njega brinu franjevci Kustodije Svete zemlje.
Mjesto Rođenja
thumb|desno|300px|Spilja Rođenja. Zvijezda koja označava mjesto Isusova rođenja. Premda najstarija svjedočanstva govore o štovanju jaslica, a ne mjesta samoga rođenja, već sveti Jeronim u 4. stoljeću spominje oltar nad mjestom Rođenja. S vremenom će ovo mjesto dobiti veću važnost od jaslica.
Ipak, u arheološkim istraživanjima utvrđeno je da je na mjestu koje se danas štuje kao mjesto Rođenja, bio izvorno ulaz u spilju, pa je malo vjerojatno da se ondje dogodilo Isusovo rođenje. U bizantsko je doba taj ulaz zatvoren malom apsidom u koju je ugrađen oltar. U 12. stoljeću križari su pod oltar postavili zvijezdu s latinskim natpisom koji spominje Isusovo rođenje od Djevice Marije. Iz istoga je razdoblja i mozaik u gornjem dijelu apside na kojem su vidljivi dijelovi prikaza Rođenja, te latinski natpis: Gloria in excelsis Deo et in terra pax hominibus, »Slava Bogu na visini i na zemlji mir ljudima.«
Danas na ovom oltaru, koji zauzima središnje mjesto u spilji Rođenja, svoju liturgiju služe pravoslavni Grci i predstavnici Armenske ckrve. Brojni hodočasnici koji dolaze u Betlehem običavaju kleknuti na tom mjestu i poljubiti zvijezdu koja označava mjesto Rođenja.
Okolne spilje
Već sveti Jeronim spominje više spilja raspoređenih oko mjesta Isusova rođenja. Danas se te spilje nalaze u vlasništvu franjevaca, a čuvaju različite uspomene. Među njima svakako je najznačajnija uspomena na boravak svetog Jeronima u Betlehemu. On je ovdje, uz spilju Rođenja, osnovao samostan, te ovdje preveo Bibliju s izvornih jezika, hebrejskog i grčkog na latinski. Taj se prijevod stoljećima kasnije koristio kao službeni prijevod Svetog pisma u Zapadnoj, Katoličkoj Crkvi.
Ovdje nalazi i nekoliko grobnica. Kroz povijest one su se pripisivale raznim osobama, a između ostalih, prema jednoj predaji, ovdje bi bila pokopana i Nevina dječica, što ih je Herod dao pogubiti prilikom Isusova rođenja. Ipak, arheolozi su utvrdili da je riječ o grobovima odraslih osoba. Ovdje je bio i grob samog svetog Jeronima, no kasnije je prenijet u Rim, te se nalazi u istoj crkvi gdje i dijelovi jaslica.
U ove se spilje silazi stepenicama iz franjevačke crkve svete Katarine, a postoje i vrata koja izravno vode u spilju Rođenja. Ona se otvaraju jednom dnevno kad kroz njih prolazi franjevačka procesija, te na Božić, Bogojavljenje i blagdan svete Katarine.
Gebhard od Lotaringije
Sa suprugom Idom je imao dva sina - Hermana (u. 949), vojvodu Švapske i Odu (u. 949), koji će steći titule grofa Wetteraua, Lahngaua i Rheingaua te se oženiti za Cunigunda, kćer Herberta I od Vermanodisa.
4-Feniltiosemikarbazid
4-Feniltiosemikarbazid je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 167,231 Da.
Geografija Vijetnama
mini|desno|300p|Karta [[Vijetnama]] Vijetnam sa površinom od 331.688 km² spada u grupu srednje velikih zemalja Jugoistočne Azije. Oko 20% površine čine ravnice, dok je ostatak planinskog (40%) i brežuljkastog karaktera (40%). Sever zemlje se sastoji iz ušća Crvene reke i planinskog područja sa Phan Xi Păngom (sa 3.143 metara nadmorske visine) na severozapadu. Jug zemlje sačinjavaju ravničarski predeli oko ušća Mekonga i planinski delovi oko visoravni Tây Nguyên. Najveće ostrvo koje pripada Vijetnamu je Phú Quốc.
Klima
Klima je tropska, obeležena čestim monsunima. Na severu je izražen pad temperature između novembra i aprila. Temperature se kreću između 5 i 37 °C, prosek padavina između 1200 i 3000 centimetara, dok je prosečna vlažnost vazduha oko 84%.
Gradovi
Važniji gradovi su:
Sverker Stariji
thumb|200px|Tradicionalni prikaz kralja Sverkera Sverker I (starošvedski: Swærkir konongær gambli) ili Sverker Stariji (? - 25. decembar 1156) bio je kralj Švedske od 1130. do smrti.
Sverker je bio bogati zemljoposjednik iz Östergötlanda. O njegovom životu i porijeklu postoje oskudni podaci. Prema Västgötalagenu (1240) mu se otac zvao Cornube, a prema Skáldatalu mu se otac zvao Kol. Godine 1130. je uspio osvojiti Västergötland i protjerati tamošnjeg vladara Magnusa Jakog, te se proglasio kraljem cijele Švedske. Iako je vladao više od četvrt vijeka, ni o njegovoj vladavini nema previše podataka. Zna se da je osnovao nekoliko samostana, a kronike Novgorodske Republike navode da je 1142. ta novoosnovana ruska država došla u sukob sa Švedskom, što upravo u njegovo doba smješta početak viševjekovnog rusko-švedskog sukoba oko dominacije nad Baltikom.
Sverker se ženio dva puta. Prva supruga mu je bila Ulvhild, udovica kralja Ingea Mlađeg. S njom je imao dva sina - Jona (ubijenog u seljačkoj pobuni početkom 1150-ih) i budućeg kralja Karla Sverkerssona - i dvije kćeri - Ingegerd (buduću opaticu samostana Vreta) i Helenu, buduću dansku kraljicu. Nakon Ulvhildine smrti 1148. se oženio za Richezu od Poljske, s kojom je imao još dva sina - Burisleva i Sune Sika Sverkerssona.
Sverker je ubijen na Božić 1154. od strane vlastitih slugu dok je odlazio na jutarnju misu. Kao naručitelj atentata, koji je skandalizirao tadašnju švedsku javnost, se tradicionalno optuživao pretendent Magnus Henriksson.
Mike Miller (košarkaš, rođen 1980.)
Mike Miller (Mitchell, South Dakota, SAD, 19. februar 1980) je američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Florida. Na draftu 2000. odabrali su ga Orlando Magici kao 5. pika.
Nikita Stifat
Nikita Stifat je bio pravoslavni monah, iguman Studitskog manastira, teolog, bogoslov i pisac. Bio je pobornik isihazma.
Biografija
Nikita Stifat je rođen oko 1005. godine. U 14-toj godini odlazi u Studitski manastir. Bio je učenik svetog Simeona Novog Bogoslova. Od njega je primio učenje isihazma, a nakon njegove smrti nastavio da upražnjava. Nikita je dobio nadimak "Stifat" ("hrabar") zbog osudu Konstantina Monomaha za njegovu vezu sa Marijom Sklirenom.
Godine 1054., u ime patrijarha Mihaila Kirularia, u kontekstu rastućeg raskola između istočne i zapadne crkae, koji je ubrzo doveo do Velikog raskola, Nikita je učestvovao u sporu o beskvasnom hlebu i napisao niz radova protiv latinskih običaja: posta u subotu, celibat i posebno bezkrvni hleb. Ovi radovi postali su poznati ne samo među Grcima, već i na Zapadu. Kardinal Humbert napisao je protest protiv njegovih spisa, i nakon što je ubrzo ušao u sastav latinske delegacije u Carigradu, on se sukobio s njim. Kada je Humbert posetio Studijski manastir zajedno sa svojim carem u sklopu putovanja u Vizantiju, između njega i Nikite je otvorena rasprava, koji je on napustio nezadovoljan argumentima Nikite.
Nikita Stifat je umro 1090. godine. Pred kraj života, izabran je za igumana Studistskog manastira. Njegovi radovi delom su sačuvani u Krmčiji Svetoga Save.
La Agua Santa, Villamar
La Agua Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Villamar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1830 m.
San Andrés, Tantima
San Andrés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Rasheed Wallace
Rasheed Wallace (Philadelphia, Pennsylvania, SAD, 17. septembar 1974) je bivši američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu North Carolina. Na draftu 1995. odabrali su ga Washington Bulletsi kao 4. pika.
It's Only a Paper Moon (Star Trek: Deep Space Nine)
It's Only a Paper Moon je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 28. decembra 1998. godine. Radnja predstavlja nastavak epizode The Siege of AR-558 i prikazuje kako se Nog nakon gubitka noge suočava sa posttraumatskim stresnim poremećajem i fantomskom boli, te svoje probleme pokušava riješiti tako što sve vrijeme boravi u holostanu gdje mu društvo pravi hologramski pjevač Vic Fontaine.
Epizoda je ime dobila po istoimenoj pjesmi koju Fontaine izvodi u njoj. Aron Eisenberg, koji tumači lik Noga, je tvrdio da mu je It's Only a Paper Moon najdraža epizoda u cijeloj seriji.
Barisello, Massa e Carrara
Barisello je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Slamčica
left|thumb|200px|Piće sa slamčicom thumb|right|150px|Raznobojne slamčice Slamčica ili slamka je plastična cjevčica s pregibom, dvadesetak cm dužine, namijenjena za srkanje pića - kao primjerice sokova ili koktela.
Naziv
Naziv potječe od slame, koja se nekad koristila s istom svrhom, a u tu svrhu slama se koristila od prastarih vremena. Zabilježeno je da su je koristili već stari Sumerani.
Upotreba
Slamčice su danas pretežno tankostjeni proizvodi od polietilena ili polipropilena za jednokratnu upotrebu.
Moderni oblik slamčice patentirao je 1888. godine en:Marvin Chester Stone
Sjofn
Sjofn (Sjöfn) je nordijska boginja ljudske strasti. Ona kontrolira ljudske umove, usmjerava ih prema ljubavi, njezina dužnost je zaustaviti svađe u braku.
Era građanskog rata u Norveškoj
Era građanskog rata (Borgerkrigstiden ili Borgarkrigstida u historiji Norveške označava period od 1130. do 1240. koga su karakterizirali stalni građanski ratovi, u pravilu uzrokovani borbom za norveško prijestolje. Početak tog perioda se veže uz smrt kralja Sigurda I 1130. čiji su nasljednici Magnus IV i Harald IV ispočetka dijelili vlast, da bi potom otpočeli međusobni sukob. Tokom sljedećih nekoliko decenija su se izmjenjivali kraljevi, ali i fluktuirali savezi između različitih učesnika u sukobima. Tek u drugoj polovici 12. vijeka su se profirirale dvije malo čvršće stranke - Birkebeineri i Bagleri - čije je mirenje 1217. dovelo do postepene političke stabilizacije. Neuspjeli ustanak vojvode Skulea Bårdssona 1240. se tradicionalno smatra završetkom ere građanskog rata u Norveškoj.
Popis kraljeva i pretendenata za vrijeme ere građanskog rata
Pretendenti koji su se proglasili kraljevima, ali se ne navode u službenom popisu kraljeva su navedeni u kurzivu.
Pissarotta, Alessandria
Pissarotta je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Sif
250px|right|thumb|Boginja Sif u ilustraciji švedskog prijevoda Edde
Sif je nordijska boginja usjeva i plodnosti.
Opisuje se kao zlatnokosa Thorova žena, kojemu je rodila kćer Thruda. Iz prijašnjeg braka imala je sina Ullera (Ull), boga streljaštva i skijanja.
Legenda o Sif
Jedne noći Loki je odsjekao njenu zlatnu kosu. Slijedećeg jutra Thor je bio izvan sebe od bijesa zbog Sifine tuge za kosom. Kad se je Loki pobunio da je to bila samo šala, Thor je zahtijevao od njega da sredi situaciju. Loki je rekao kako će tražiti od patuljaka da ispletu periku kao zamjenu. Stoga je Loki molio sinove Ivaldija da naprave zlatnu periku i oni su ju satkali. Bila je tako sjajna i stvarna da se je činilo kako raste na Sifinoj glavi kao magična. Ivaldijevi sinovi su bili vješti u izradi raznih predmeta. Napravili su i brod Skidbladnir za boga Freyra i magično koplje Gungnir za Odina.
Na svom povratku u Asgard, Loki je sreo patuljke braću Brokka i Eitija. Bili su tako ljubomorni na spretne sinove Ivaldijeve da ih je Loki lako uvjerio da i oni nešto naprave. Rugao im se da ne bi mogli učiniti ništa bolje, a kao okladu je stavio svoju glavu. Kao rezultat braća su napravila magični čekić Mjollnir. Bogovi su bili oduševljeni čekićem koji su Loki i Brokk donijeli. Međutim, Brokk je zahtijevao Lokijevu glavu. Bogovi nisu pristali na to, ali nisu imali ništa protiv toga da Brokk zašije Lokijeva usta sa jezikom dok ga je Thor dovukao natrag kući nakon što je htio odletjeti. Zbog toga je Loki počeo planirati kako će se osvetiti Thoru.
La Mezcalera, Valle de Zaragoza
La Mezcalera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1502 m.
Soda Springs, Idaho
Soda Springs je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.058, što je 323 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Arena, Poncitlán
La Arena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1570 m.
Ralbitz-Rosenthal/Ralbicy-Róžant
Ralbic-Rozental ili Ralbice-Ružant je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 63 opštinska središta okruga Baucen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.764 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14625500.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Baucen Ralbic-Rozental se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Baucen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 143 metra. Površina opštine iznosi 31,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.764 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 56 stanovnika/km².
Opština Chilón, Chiapas
Chilón je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 71826 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 902 m.
Chasselay (Izer)
Šasele je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.