cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
General Emiliano Zapata Dos, Reynosa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Dušanov zakonik
Kazne
Jedna od glavnih svrha kazne u srednjem veku je bila odmazda. Pored toga, javno izvršenje surovih telesnih kazni služilo je kao prevencija. Popravljanje krivca nije bilo predviđeno i nije se smatralo dužnošću države. Crkva je, u skladu sa učenjem o pokajanju greha, uzela tu dužnost na sebe, koristeći složeni sistem crkvenih epitimija pored redovne državne kazne.
Za lakša krivična dela bila je predviđena novčana kazna, koja se plaćala državi, a ne oštećenome.
Nejednakost pred zakonom
U kaznenom pravu Dušanovog Zakonika najviše dolazi do izraza staleška razlika, karakteristična za feudalna društva. Za ista krivična dela pripadnici različitih staleža su različito kažnjavani. Ta razlika se naročito oseća kada je krivično delo učinjeno u sukobu pripadnika dva staleža, vlastelinskog i sebarskog:
I u slučaju teških krivičnih dela, kao što je ubistvo, pripadnici različitih staleža su različito kažnjavani, odnosno kazna sakaćenja je primenjivana samo na sebre:
Nejednakost kažnjavanja je važila i za pripadnike istog staleža koji se razlikuju po bogatstvu i moći:
Krupni vlastelin je plaćao istu kaznu svejedno opsuje li vlasteličića ili sebra, a vlasteličić je kažnjavan telesno, mada pripadnik povlašćene klase.
Sačuvani rukopisi
Original Dušanovog zakonika nije sačuvan, ali je poznato 24 prepisa. Najstariji prepis potiče iz Struge iz 1373. Struški prepis nije sačuvan ceo, već samo oko 100 članova. Sledeći je atonski prepis (oko 1418), a iz tog vremena je i studenički prepis.
Iz 15. veka su hilandarski, bistrički i prizrenski prepis. Prepis iz Prizrena je najpoznatiji i ima najbogatiji tekst.
Kasniji prepisi se sadržinom uglavnom udaljavaju od starijih. U Rakovačkom prepisu (oko 1700) se jedino nalazi poslednjih 12 članova i Reč cara Dušana uz Zakonik.
Starija izdanja
desno|mini|Hilandarski prepis Dušanovog Zakonika
Prva vest o prepisu Dušanovog zakonika potiče od mitropolita Jovana Rajića koji ga spominje u svojoj Istoriji. Izdavač Istorije Stefan Novaković je priključio Rajićevom delu i jedan prepis Dušanovog zakonika, koji se nalazio u posedu braće Tekelija. Ovo izdanje je bilo na osnovu lošeg prepisa, ali je izazvalo interesovanje u učenom svetu. Ovo izdanje je preveo na nemački Johan Kristijan Engel 1801.
U potrazi za drugim prepisima Dušanovog zakonika prvo je pronađen rakovački prepis, koji je objavio Georgije Magarašević. I ovo izdanje je bilo loše, ali je dalo osnovu za dalje proučavanje drugih prepisa.
Los Güinolitos, Urique
Los Güinolitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Dušanov zakonik
Starija izdanja
Češki slavist Pavel Josef Šafarik je 1831. opisao tri prepisa Dušanovog zakonika (rakovački, ravanički i hodoški). Uskoro je štampao Zakonik na ćirilici i latinici, kao i nemački prevod rakovačkog prepisa, sa izvesnim dopunama iz hodoškog. Ovo izdanje je poslužilo Stojanu Novakoviću kao uzor za proučavanje novootkrivenih prepisa. Do sredine 19. veka znalo se za deset prepisa.
Los Güinolitos, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 560 m.
Dušanov zakonik
Starija izdanja
Novi polet u proučavanju Zakonika je donelo otkrivanje Prizrenskog prepisa. Novaković je 1870. štampao Dušanov zakonik prema ovom prepisu, ali ne u rasporedu kakav je zatekao, već ga je složio u lođički red, čime je donekle otežao proučavanje. Srećom, Teodor Zigelj je već 1872. štampao Dušanov zakonik na osnovu istog prepisa. To je bilo odlično izdanje za ono vreme. Prizrenski prepis će dugo ostati glavna osnova za utvrđivanje teksta Zakonika. Timotej Florinski je 1888. napisao obimno delo o Dušanovom zakoniku, u kome je štampao Zakonik prema struškom prepisu uz opširne komentare.
Stojan Novaković je 1898. štampao svoje drugo izdanje Zakonika prema prizrenskom prepisu, uz dodatak 12 članova iz rakovačkog, i sa mnogim dopunama iz drugih prepisa. Teže razumljive članove dao je u slobodnom prevodu. Ovo izdanje je do danas ostalo osnova za proučavanje, pa se uvek ponavlja broj članova i red kojim su poređani. Poslednje je izdanje Nikole Radojčića iz 1960, koji se usredsredio na rekonstrukciju teksta i na što verniji prevod.
Različita tumačenja
Edith Durham smatra da su anti-latinske odredbe Dušanovog zakonika bile poglavito uperene protiv Albanaca, jer su oni u dotičnim oblastima predstavljali katolički živalj. Stoga, ona zaključuje da progoni nisu bili verski već rasno motivisani.
Peter og Ping
Peter og Ping je bio danski strip autora Storma P, koji je kao serija, od 1922. do 1949. godine, izlazio u listu Berlingske Tidende. Protagonisti su bili Peter, obični građanin Kopenhagena i njegovo usvojeno dijete, pingvin koji govori po imenu Ping. Serija, u kojoj je Storm P iskazivao za sebe karakteristični smisao za humor, doživjela je veliki uspjeh, te je objavljivana i izvan Danske.
Godine 1927. je Berlingske Tidende osnovao dječji klub za djecu po imenu Ping.
Dušanov zakonik
U popularnoj kulturi
Desanka Maksimović u svojoj zbirci pesama Tražim pomilovanje se detaljno bavi Dušanovim zakonikom i stanovništvom srednjovekovne Srbije. Njena pesma Idu carskim drumom sadrži sledeće stihove:
Gornji Okrug
Gornji Okrug je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se na granici nacionalnog parka Risnjaka. Jugozapadno su Plajzi, jugoistočno je Biljevina, sjeverozapadno je Donji Okrug, sjeveroistočno je Razloški Okrug.
Bertrange
Bertranž je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.900, a gustina naseljenosti je iznosila 279 stanovnika/km².
Liebshausen
Libshauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 517 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Libshauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 460 metara. Površina opštine iznosi 5,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 517 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Anto Bandov
Anto Bandov (Osijek, 13. III. 1961), hrvatski pisac.
Školovao se u Belom Manastiru i Osijeku, gdje je na Pedagoškom fakultetu Sveučilišta J. J. Strossmayera diplomirao hrvatski jezik i književnost 1989. godine.
Lida Braniš
Lida Braniš (Zagreb, 8. prosinca 1927. - Petrova Gora, kraj Vojnića, ~1994.), jugoslavenska i hrvatska filmska montažerka.
Rođena je i odrasla u Zagrebu. Kćerka Vojte Braniša akademskog kipara, dugogodišnjeg voditelja Škole za Umjetnost i obrt u Zagrebu i Drage r. Krištof. Bila je jedna od najvećih hrvatskih montažerki svoga doba čija su ostvarenja tijekom nekoliko desetljeća obilježavala i određivala smjer i kvalitetu hrvatskog filma.
Kowasayee
Kowasayee (Kowwassayee), jedno od malenih plemena Tenino Indijanaca, porodice Shahaptian, sa sjeverne obale rijeke Columbia, nasuprot ušća Umatille. Kowasayee zajedno sa ostalim Tenino plemenima nakon ugovora iz 1855. su smješteni na rezervat Yakima u Washingtonu, gdje danas čine jednu od 14 plemena konfederacije Confederated Tribes and Bands of the Yakama Nation.
Sony
Sony Corporation (uobičajenog naziva Sony) (jap. ソニー株式会社 Sonī Kabushiki Gaisha) (TYO: 6758) japanski je konglomerat multinacionalnih korporacija koji kao i Toshiba ima sjedište u japanskoj prijestolnici, Tokiju. Sony je jedan od najvećih medijskih konglomerata na Svijetu sa prihodom većim od 78,88 mljrd. USD. Sam Sony bavi se proizvodnjom elektronike, informacijskih, komunikacijskih i video tehnologija i igraćih konzola čiji su proizvodi namijenjeni običnom korisniku ili profesionalnom tržištu. Osnivači kompanije, Akio Morita i Masaru Ibuka ime tvrtke stvorili su od izvedenice latinske riječi Sonus, što znači zvuk, odnosno na engleskom jeziku sound (u engleskom slengu: sonny). Ime i odabir te riječi vezani su i uz naziv "sonny boys", koji je u Japanu 1950-ih označavao naočite i pametne mlade ljude.
Ed Wheelan
Ed Wheelan (1886 - 1966) bio je američki karikaturist i crtač stripa, najpoznatiji kao autor Minute Movies, strip-serije koja je parodirala tada još mladu filmsku industriju.
Sony
Sam Sony Corporation je nadređen tvrtki Sony Group, koja obuhvaća pet segmenata poslovanja - elektroniku, video igre, zabavu (filmovi i glazba), financijske usluge i ostalo. Zbog toga se Sony smatra najopsežnijom tvrtkom na svijetu u industriji zabave. Tako se Sony Corporation uključuje tvrtke Sony Electronics (za područje SAD-a), Sony Pictures Entertainment, Sony Computer Entertainment, Sony Music Entertainment, Sony Ericsson i Sony Financial. To je i razlog da se Sony poput Toshibe nalazi ljestvici 20 vodećih kompanija na Svijetu.
Trenutni reklamni slogan tvrtke je make.believe (eng. počni vjerovati), koji je zamijenjen bivšim sloganom like.no.other (eng. kao nitko drugi).
Ed Wheelan
Wheelan se rodio u San Franciscu kao sin lokalnog reformatorskog političara Fairfaxa H. Wheelana i kostimografkinje Albertine Randall. Sklonost likovnoj umjetnosti je stekao od majke, koja je za novine bila izrađivala strip po naslovom Dunbunnies. Whelan se nakon završetka školovanja zaposlio u San Francisco Examineru, a potom prešao u New York American. Tamo je 1918. otpočeo rad na stripu Midget Movies ; on je prekinut nakon spora sa izdavačem Williama Randolpha Hearsta. Wheelan je prešao u pres-agenciju George Matthew Adams Service koja je distribuirala novi strip pod naslovom Minute Movies. On se izrađivao sve do 1935. godine.
Sony
Povijest
Krajem 1945. i završetkom II. svjetskog rata, Masaru Ibuka otvorio je radionicu za popravak radio uređaja, u gradu Nihonbashi pokraj Tokija i to u zgradi uništenoj tokom bombardiranja. Sljedeće godine pridružuje mu se kolega Akio Morita, te zajedno osnivaju tvrtku Tokyo Tsushin Kogyo K.K. (Tokijska tvrtka za telekomunikacijski inžinjering). Tvrtka je izradila snimač na vrpcu (eng. tape recorder) pod nazivom Type-G (tip G).
Tokom ranih 1950-ih, Masaru Ibuka putuje SAD-om gdje je čuo vijest da je tvrtka Bell Labs izumila tranzistor. Bio je uvjeren da bi Bell Labs mogao Sonyju dati pravo na licencnu proizvodnju tranzistora. Dok je većina američkih tvrtki vršila istraživanja na tranzistoru u vojne svrhe, Masaru Ibuka je odlučio primjeniti tranzistor u komunikacijske svrhe.
Iako su američke tvrtke Regency I Texas Instruments izgradile prvi radio temeljen na tranzistoru, Sony je ostvario veći komercijalni uspjeh sa svojim tranzistor radiom. U kolovozu 1955. Tokyo Tsushin Kogyo (tadašnje ime Sonyja) na tržište je izbacio Sony TR-55 - prvi japanski radio tranzistor namijenjen komercijalnom tržištu. U prosincu iste godine na tržište izlazi Sony TR-72, proizvod koji je osvojio naklonost unutar Japana i na izvoznom tržištu, uključujući Australiju, Kanadu, Nizozemsku i Njemačku. Taj radio sastojao se od šest tranzistora, imao je bolju kvalitetu zvuka, te je veliku prodaju nastavio i tokom ranih 1960-ih.
U svibnju 1956. tvrtka predstavlja radio TR-6 kojeg je krasio inovativni tanki dizajn i kvaliteta zvuka koja je bila dominantna u odnosu na konkurentske prijenosne radio uređaje sa cijevi kojom se prenosio zvuk. Tvrtka je odlučila koristiti marketing u svrhu reklamiranja TR-6 radija. Tako je stvoren Atchan, crtani lik kojeg je stvorio autor Fuyuhiko Okabe. Atachan, kasnije poznat kao Sony Boy pojavljuje se u reklamama u kojima drži TR-6 na uhu, te je predstavljao tvrtku i njene proizvode sve do sredine 1960-ih. Sljedeće godine, 1957., Tokyo Tsushin Kogyo predstavlja TR-63, dimenzijama najmanji radio na tržištu. Radio dimenzija 112 × 71 × 32 mm ostvario je komercijalni uspjeh u Svijetu.
Michael Brian Schiffer, profesor Sveučilišta u Arizoni je izjavio: "Sony nije bio prvi, ali njegov tranzistor radio bio je najuspješniji. Radio TR-63 je 1957. u SAD-u pokrenuo novu industriju potrošačke mikroelektronike". Sredinom 1950-ih američki tinejdžeri kupuju velike količine prijenosnog tranzistor radija. Pretpostavlja se da je do 1955. prodano 100.000 komada a do kraja 1968. godine, 5 miljuna komada.
Sjedište Sonyja je krajem 2006. preseljeno iz tokijskog Minata u Shinagawu, također u Tokiju.
Porijeklo imena
Kada je Tokyo Tsushin Kogyo tražio romanizirano ime kojim bi se predstavljao na tržištu, snažno su podupirali koristenje inicijala tvrtke kao imena, odnosno TTK. Primarni razlog nije bio zbog željezničke kompanije Tokyo Kyuko - TKK. Tvrtka je privremeno u Japanu koristila akronim Totsuko. Međutim, osnivač Morita je primjetio da na tržištu SAD-a korisnici teško izgovaraju to ime kompanije. Jedno kraće vrijeme koristio se naziv Tokio Teletech, međutim Morita je otkrio da jedna američka tvrtka koristi riječ Teletech kao svoj brand.
Naziv Sony bio je izabran za brand, jer je ta riječ imala čak tri značenja. Prvo značenje je da je riječ derivat Jedan je latinske riječi Sonus, što znači zvuk, odnosno na engleskom jeziku sound (u engleskom slengu: sonny). Ime i odabir te riječi vezani su i uz naziv "sonny boys", koji je u Japanu 1950-ih označavao naočite i pametne mlade ljude. Treći razlog je da je riječ Sonny bila obiteljski termin koji se u SAD-u koristio za riječ dječak.
Prvi proizvod pod nazivom Sony bio je tranzistor radio TR-55, stvoren 1955., ali je ime kompanije promijenjeno u Sony tek u siječnju 1958.
Kako su se vremena mijenjala, bilo je veoma neobično da neka japanska tvrtka koristi latinicu za svoj naziv umjesto uobičajenog japanskog kanji pisma. Također, Akio Morita nije htio da ime Sony bude vezano samo za jednu određenu granu industrije.
Sport
Sony osim u razvoj i proizvodnju novih tehnologija, ulaže i u sport, posebice nogomet. Tako je Sony tokom druge polovice 1990-ih bio sponzor talijanskom Juventusu. Također, Sonyjev odjel namijenjen zabavnoj industriji, preciznije Playstation, godinama je sponzor francuskom Auxerreu te nogometnoj Ligi prvaka (PS2, PS3). Od svjetskih nogometnih događaja, Sony je bio jedan od glavnih sponzora Svjetskog nogometnog prvenstva u Francuskoj 1998.
Rancho Nuevo, Santiago Tuxtla
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Etucuarillo, Turicato
Etucuarillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Rancho Nuevo, Santiago Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Etucuarillo, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 872 m.
Baranjske večeri poezije
Baranjske večeri poezije bila je pjesnička manifestacija koju je organizirala Općinska konferencija Saveza socijalističke omladine Beli Manastir 1976. godine u 19 baranjskih mjesnih zajednica. Manifestacija je započela u Topolju povodom Dana žena, a završila u Belom Manastiru povodom Dana mladosti. Na njoj su učestvovali mladi pjesnici Miroslav Alilović, Josip Balatinac, Adela Bešlić, Nevenka Čugalj, Ladislav Eškidt, Željko Gašpert, Miroslav Ilić (Bilje) i dr.
Rancho Tecomatillo, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1390 m.
Gornji Ložac
Gornji Ložac je pogranično naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se istočno od nacionalnog parka Risnjaka, na zapadnoj obali rijeke Kupe. Zapadno je Zakrajc Turkovski, sjeverozapadno su Hrvatsko (Hrvatska) i Ribjek (Slovenija), jugozapadno je Podgora Turkovska i Požar, južno je Kalić, jugoistočno su Turke (Hrvatska) i Grintovec pri Osilnici (Slovenija).
Barrio de Guadalupe, Acambay de Ruíz Castañeda
Barrio de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2689 m.
Konstantin Simonov
Konstantin Simonov (Petrograd, 28. 11. 1915. – Moskva, 28. 8. 1979) je bio jedan od najutjecajnih sovjetski pisaca svih vremena. Dobitnik je Staljinove nagrade za književnost 6 puta (1942, 1943, 1946, 1947, 1949, 1950), Lenjinove nagrade 1974, heroja SSSR-a (1974) i ordena Belog lava (najviši Čehoslovački orden). Bio je zamjenik generalnog sekretara Unije sovjetskih pisaca (1946-59 i 1967-79)
Biografija
Konstantin Simonov se je rodio 28.11.1915. u Petrogradu u plemićkoj obitelji. Njegova majka je bila pripadnica dinastije Rurjiković,a otac je bio oficir u ruskoj vojsci. Po izbijanju Oktobarske revolucije Konstantinov otac je podržavao bjelogardejce tako da napušta novostvoreni SSSR nakon čega mu se majka udaje za pukovnika Crvene armije koji je ujedno bio predavač u vojnoj školi. Školovanje za inžinjera je Simonov završio 1935. godine nakon čega počinje raditi u tvornici i gotovo istovremeno pisat svoje prve poeme koje će biti 1936. godine objavljene u časopisima Mlada garda i Oktobor što mu donosi dodatno školovanje u Književnom institutu Maksim Gorki 1938. kada piše i svoju prvu dugu poemu Crni Pavel kojom slavi gradnju kanala Baltičko more-Belo more. Sledeće godine je poslan u Mongoliju kao ratni dopisnik tokom neobjavljenog japansko-sovjetskog rata, a 1940 piše Historiju jedne ljubavi koja će se početi iste godine izvoditi u Lenjingradskom kazalištu.
Nakon napada Nemačke na Sovjetski Savez 1941. Simonov ponovno postaje ratni dopisnik,ali istovremeno dobiva rang prvo komesara, a potom i potpukovnika. Prvo slavno ratno djelo Konstantina Simonova će biti poema Čekaj me koja će postati jedna od najpopularnijih poema ikada napisanih na ruskom jeziku, a potom stiže Ruski ljudi po kojemu će se snimiti film 1943. godine i njegovo najvažnije djelo tog razdoblja ratni roman Dani i noći koji govori o obrani Staljingrada. Po završetku rata ovaj proslavljeni pisac će dobiti čin pukovnika,a biti će i postavljen na poziciju zamenika generalnog sekretara Unije sovjetskih pisaca.
Zajedno s Iljom Erenburgom on je poslan 1946 na turneju po SADu iz koje će se vratiti s novim američkim automobilom.
Bez obzira na sve književne uspjehe Konstantin Simonov će ostati trajno označen svojim ratnim iskustvom tokom kojeg je sudjelovao u velikom broj važnijih bitaka počevši od obrane Odese 1941 preko obrane Staljingrada 1942-43 pa sve do bitke za Berlin 1945. godine pa je svoj rad ograničio pre svega na ratne romane i poeme. U skladu s tim on piše nakon rata Drugovi po oružju (1952), Živi i mrtvi (1959), Četvrti (1961), Vojnici se ne rađaju (1964) i Poslednje leto (1971). Devet godina nakon piščeve smrti to jest 1988. će biti objavljeni i njegovi memoari Kroz oči moje generacije gdje kao zanimljivost piše kako je od njega tokom rata Staljin naručio djelo i onda pažljivo proučavao, davao savjete kako da bude napisano.
Iako je kao urednik bio Novij mir bio izdao priču Ne samo kruhom Konstanin Simonov će ostati književni konzervativac i zastupnik književne verzije socijalističkog realizma koji će biti poražen na drugom kongresu unije sovjetskih književnika od strane frakcije vođene od Ilje Erenburga i Mihaila Šolohova. U drugoj polovici pedesetih godina dvadesetog veka Simonov će biti upleten i u kontroverzu oko djela Doktor Živago pošto će biti optužen da je on odgovoran za njegovo neobjavljivanje u Novom Miru što nije bila istina iako će on javno podržati tu odluku.
Konstantin Simonov umire 1979. godine u doba kada pokušava uz protivljenje vojske stvoriti arhiv sjećanja vojnika koji su se borili u Drugom svetskom ratu.
Peña de Jícara, Santa Lucía Monteverde
Peña de Jícara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Lucía Monteverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1400 m.
Centrale, Benevento
Centrale je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
Ochechote
Ochechote (Uchichol), jedno od malenih šahaptinskih plemena sa platoa na sjevernoj obali rijeke Columbije u okrugu Klickitat, Washington. Godine 1855. uključeni su u Yakima ugovor u Camp Stevensu, Washington, nakon čega odklaze na rezervat Yakima. Ovdje im potomci i danas žive udruženi u konfederaciju  'Confederated Tribes and Bands of the Yakama Nation' , zajedno sa još 13 drugih plemena: Kah-milt-pah, Klickitat, Klinquit, Kow-was-say-ee, Li-ay-was, Palouse, Pisquose, Se-ap-cat, Shyiks, Skinpah, Wenatshapam, Wishram i Yakama.
Ime (u tenino jeziku) dolazi po jednoj stijeni blizu ušća rijeke Deschutes. Pripadali su široj grupi Tenino.
Con Air
Con Air je američki akcioni film snimljen 1997. u režiji Simona Westa. Radnja je vezana uz specijalni avion za prijevoz najgorih zatvorenika, od kojih neki koriste priliku da nad njim preuzmu kontrolu.
Dvogled
Dvogled ili dalekozor je teleskop s dva identična objektiva. Objektivi dvogleda su smješteni jedan pored drugog i njihova vizurna os je uperena u indentičnu točku. Ovakav princip rada omogućava promatraču da koristi oba oka prilikom promatranja udaljenih objekata.
Većina dvogleda je prilagođena nošenju u rukama iako postoje u raznim veličinama. Najmanji dvogledi se koriste za promatranje predstava, a najveći dvogled je Large Binoocular Telescope u jugoistočnoj Arizoni, Sjedinjene Američke Države.
Galilejanski dvogled
Prvi pokušaji izrade dvogleda pojavili su se nedugo nakon konstrukcije prvih teleskopa. Prvi dvogledi su bili par galilejanskih teleskopa, tj. koristili su konveksnu leću za objektiv i konkavnu leću za okular. Galilejanski dvogled je davao uspravnu sliku, ali je patio od uskog vidnog polja i nije bilo moguće postići velika povećanja. Ovakav optički sustav se koristi kod vrlo jeftinih dvogleda, ili kod dvogleda za gledanje kazališnih predstava ili opera.
Dvogledi s prizmom
Poboljšani dvogledi s većim povećanjem konstruirani su korištenjem Keplerovog tipa teleskopa. U takvom teleskopu slika se promatra kroz pozitivnu leću, tj okular. Mana ovakve optičke konfiguragije je izokrenuta slika. Sliku se može ispraviti na više načina.
Dvogled s Porro prizmom konstruirani su sredinom 19. stoljeća, a njihov dizajn je usavršila tvrtka Zeiss. Ovakvi dvogledi koriste dvije Porro prizme u konfiguraciji oblika slova "Z". Rezultat ovakvog dizajna je dvogled sa široko razmaknutim objektivima, ali s blisko pozicioniram okularima. Prednost Porro prizmi je što skraćuju fizičku duljinu objektiva pa su dvogledi s njima kraći od žarišne duljine objektiva. Širi razmak objektiva dopridonosi bolje osjećaju dubine.
Dvogledi s roof prizmom pojavili su u drugoj polovici 19. stoljeća. Dizajnirao ih je Achille Victor Emile Daubrasse. Većina dvogleda s roof prizmom koriste ili Abbe-Koenig prizmu ili Schmidt-Pechan prizmu koje skraćuju fizičku duljinu objektiva i ispravljaju sliku. Okulari ovog tipa dvogleda su približno na istoj osi kao objektivi. Okulari s roof prizmom su kompaktniji s manje razmaknutim objektivima. Dvogledi s roof prizmom daju tamniju sliku u odnosu na one s Porro prizmom. Jedan od nedostataka su manje tolerancije pri proizvodnji što rezultira skupljom proizvodnjom i na kraju skupljim dvogledom.
Optički parametri
Dvogledi su dizajnira za pojedine primjene. Razlika u njihovoj primjeni uzrokuje i razlike u njihovim optičkim parametrima. Ti parametri su:
Gornji Turni
Zemljopis
Jugozapadno su Delnice, park šuma Japlenški vrh je zapadno i jugozapadno. Zapadno je Marija Trošt. Dalje jugoistočno su Podstena, Dedin i Zalesina. Istočno su izvor rječice Kupice, geomorfološki rezervat Vražji prolaz i Zeleni vir i Skrad. Sjeveroistočno su Donji Turni, Gornje Tihovo, Donje Tihovo te Mala Lešnica i Velika Lešnica. Sjeverozapadno je Raskrižje Tihovo.
Tilkuni
Tilkuni, jedno od malenih plemena američkih Indijanaca porodice Shahaptian, uže grupe Tenino iz Oregona, nekad nastanjeni u blizini današnjeg rezervata Warm Springs, gdje možda još imaju potomaka među Teninima, danas članova konfederiranih Warm Springs plemena.
Torre, Isernia
Torre je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 791 m.
Starship Troopers (film)
Svemirski vojnici je američki naučnofantastični akcijsko-satirični film iz 1997. zasnovan na istoimenoj knjizi Roberta A. Heinleina. Režirao ga je Paul Verhoeven dok je scenario napisao Edward Neumeier. Ovo je prvi od tri filma iz franšize Svemirski vojnici. Budžet filma bio je oko 100 miliona dolara, a ukupna zarada koju je film ostvario iznosila je 120 miliona dolara.
Radnja filma prati mladog vojnika po imenu Johnny Rico u njegovoj službi u mobilnoj pešadiji, futurističkoj vojnoj jedinici. Ricova vojna karijera napreduje od regruta do podoficira i konačno do oficira u međuzvezdanom ratu između čovečanstva i vanzemaljske vrste poznate kao Bube.
Svemirski vojnici nominovani su za nagradu Oskar 1999. u kategoriji za najbolje vizuelne efekte. Film je izazvao kontroverze i kritike zbog svojih političkih tema, koje su neki kritičari okarakterisali kao promovisanje militarizma dok su drugi smatrali da je film upravo satira istog.
Radnja
U budućnosti, ljudi su počeli kolonizirati svemir, ali su stigli do jednog planeta, Klendathu, na kojem žive ogromni kukci. U toj budućnosti, biti građanin je privilegij koji se zaslužuje služenjem vojnog roka. Građani imaju više prilika i prava od običnih ljudi. Johnny Rico, njegova djevojka Carmen Ibanez i prijatelj Carl Jenkins završavaju srednju školu u Buenos Airesu. Studentica Dizzy Flores je zaljubljena u Rica, ali on ima samo oči za Carmen. Nakon završetka srednja škole, prijavljuju se na služenje vojnog roka. Carmen postaje svemirski pilot dok Carl postaje dio vojne inteligencije. Rico se prijavljuje u pješadiju, ali tamo nailazi ne na Carmen, nego na Dizzy. Tijekom treninga sa pravom municijom, jedan ročnik je ubijen a krivnja je svaljena na Rica koji da otkaz i nazove svoje roditelje da se vraća kući. Međutim, upravo tada asteroid pada na Zemlju i uništava Buenos Aires. Državne vijesti objavljuju da su asteroid poslali kukci i da je stoga od tada Zemlja u ratu s njima. Iako se planet Klendathu nalazi tisućama svjetlosnih godina od Zemlje i kukci nemaju nikakvu tehnologiju kojom bi mogli precizno lansirati asteroid na Zemlju, Rico povjeruje vijestima te se ponovno vraća u vojsku.
Prvi napad ljudi na Klendathu završava katastrofom i teškim gubicima. Rico je ranjen i pogrešno klasificiran da je preminuo, zbog čega Carmen misli da je mrtav. Rico, Ace i Dizzy dobivaju novu jedinicu, kojom zapovijeda poručnik Jean Rasczak, Ricov bivši profesor u srednjoj školi. Kada odlaze provjeriti jednu ljudsku koloniju i postaju, shvate da je utvrda zapravo klopka te ih tada napadne vojska kukaca. Rico eutanizira smrtno ranjenog Rasczaka dok Dizzy umire, ali preživjele spašavaju Carmen i Zander. Rico i Carmen se ponovno zbliže te sretnu Carla tijekom Dizzynog sprovoda. Carl otkriva da postoji razlog vjerovati da postoji inteligentna matica koja koordinira akcije drugih kukaca na planetu. Posebna jedinica upada u podzemni tunel gdje nailaze na ogromne paučnjake koji doista štite maticu koja zarobljenim ljudima isisava mozak. Rico i Carmen se uspiju spasiti, matica se evakuira dok se Watkins žrtvuje i ostane u tunelu, gdje detonira bombu i ubija velik dio kukaca. Na površini, otkrivaju da je vojska zarobila maticu. Carl čestita Ricu te mu obavijesti da će ljudi uskoro stići do "konačne pobjede". Propagandni film pokazuje Carmen, Acea i Rica kako ohrabruju ljude da se prijave u služenje vojnog roka.
Nibbiaia, Livorno
Nibbiaia je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Robert Storm Petersen
Robert Storm Petersen (19. septembar 1882 - 6. mart 1949), poznatiji po svom umjetničkom pseudonimu Storm P, bio je danski likovni umjetnik, karikaturist, humorist, književnik i crtač stripa.
Odrastao je u porodici kopenhagenskog mesara, gdje je stekao veliku naklonost prema ljudima iz radničke klase, te je "mali čovjek" bio česti motiv njegovog djela. Djelo mu je uglavnom bilo nadahnuto radovima Edvarda Muncha i Toulouse-Lautreca. Osim slika i ilustracija, pisao je i novele u kojima je kroz često fantastične "monologe" davao glas ljudima sa ulice. Godine 1920. je snimio prvi danski animirani film Tre små mænd. Dugo vremena je surađivao s novinama Berlingske Tidende gdje je od 1922. do smrti objavljivao popularni strip Peter og Ping.
Lieg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Lig se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 320 metara. Površina opštine iznosi 9,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 426 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Vansant, Virginia
Vansant je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 470, što je 519 (-52,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Wahopum
Wahopum (Wahowpum, Wahhowpum), jedno od malenih plemena Tenino Indijanaca sa sjeverne obale Columbije blizu ušća Olive Creeka. Prema ekspediciji Lewisa i Clarka (1806) po nošnji i govoru slični su Čopanišima (Chopunnish), a populaciju im procjenjuju na 700 u 33 kuće.
Livade
Livade je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 131 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 111 stanovnika).
Demografija
U naselju Livade živi 100 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,4 godina (33,6 kod muškaraca i 43,5 kod žena). U naselju ima 39 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,36.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Grbajel
Grbajel je pogranično naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se na zapadnoj obali rijeke Kupe. Jugozapadno je Ševalj, južno je Guče Selo, istočno preko rijeke u Sloveniji je Gladloka. Sjeveroistočno su Laze pri Kostelu (Slovenija), sjeverno je slovenski Kuželj, a sjeverozapadno hrvatski Kuželj.
Brignac (Ero)
Brinjak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Lodev.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 345 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara (maksimalnoj 69 m, a minimalnoj 21 m).
Nicanor González, Reynosa
Nicanor González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Guče Selo
Guče Selo je pogranično naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Pokolj u Gatima
Pokolj u Gatima se odnosi na masovna ubistva žitelja poljičkog sela Gata počinjena 1. oktobra 1942. od strane četničkih formacija po nalogu komande italijanskog XVIII korpusa, uz logističku podršku italijanske divizije Sassari. Pokolj je izveden kao odmazda u cilju zastrašivanja zbog podrške koje su žitelji Gata i obližnjih sela pružali dalmatinskim partizanima u njihovoj borbi protiv italijanskog okupatora.
La Yerba Buena, Urique
La Yerba Buena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1639 m.
Pokolj u Gatima
Najodgovorniji za zločin bili su general Umberto Spigo, zapovednik italijanskog XVIII vojnog korpusa i četnički zapovednik Mane Rokvić.
Tomorrow Never Dies
Sutra nikad ne umire (eng. Tomorrow Never Dies) britanski je akcijski triler iz 1997. To je 18. film o Jamesu Bondu i drugi s Pierceom Brosnanom u glavnoj ulozi. Kao scenarist je naveden Bruce Feirstein, iako je on preradio materijal nekoliko drugih pisaca, dok je film režirao Roger Spottiswoode. Film prati Bonda koji pokušava spriječiti medijskog mogula da ne inscenira događaje i pokrene Treći svjetski rat.
Pokolj u Gatima
Prethodne okolnosti
Partizanske jedinice su tokom 1942. izvršile više akcija uništavanja komunikacijske infrastrukture u splitskom i omiškom zaleđu. Nakon oslobađanja Livna 7. avgusta intenzivirane su aktivnosti na uništavanju puteva kako bi se otežali pokreti motorizacije prema Livnu. Mosorska partizanska četa je u noći 9/10. avgusta na više mjesta porušila cestu između Žrnovnice i Blata na Cetini. Pokraj Gata razoreno je 60 metara ceste u dubini d 4 metra. Početkom septembra Pokrajinski komitet KPH za Dalmaciju naložio je partijskim organizacijama na Poljičkom i Omiškom sektoru intenzivno uništavanje cesta koje idu od Splita prema Imotskom i prema Makarskoj, i mobilizaciju što većeg broja seljaka za ove akcije. Komanda Četvrte operativne zone NOV Hrvatske početkom septembra u više navrata naložila je Mosorskoj četi rušenje cesta i vršenje napada. U izvještaju Vrhovnom štabu od 6. septembra 1942. komanda je napomenula kako je u akcijama učestvovalo oko 400 seljaka. 28. septembra srušena su 3 visokonaponska električna stuba, što je dovelo do 15-dnevnog zastoja u radu industrijskih postrojenja.
Komanda italijanskog XVIII korpusa tim povodom pokrenula je mjere odmazde. Preko svoje divizije Sassari obezbijedila je dovođenje četnika za akciju iz Knina, a komandant divizije Bergamo Piazzoni poslat je na sastanak sa komandom snaga NDH u Omišu. Na tom sastanku koji je održan 30. septembra rekao je kako je sjeverno od Omiša u toku jedna akcija, i poručio zapovjednicima snaga NDH "da ne budu prestrašeni ako koja partizanska kuća izgori".
Vojta Braniš
Vojta Braniš (Bzenec, 1893. - Zagreb, 1983.), bio je hrvatski kipar i likovni pedagog češkog podrijetla.
Tomorrow Never Dies
Produkcija
Nakon što je Zlatno oko vratio pozornost na serijal, stvoren je pritisak da i njegov nasljednik bude jednako kvalitetan. Pritisak je došao od studija MGM, koji je malo prije toga prodan milijarderu Kirku Kerkorianu koji je htio da se film objavi kad dionice studija dospiju na burzu, i publike širom svijeta. Producent Michael G. Wilson je rekao: "Vidite da je publika velika i pretpostavljam da ne želite objaviti film koji će je razočarati." Bio je ovo prvi film koji je objavljen nakon smrti Alberta R. Broccolija, koji je bio zadužen za produkciju svih filmova iz serijala. Žurba da se film završi podignula je budžet na oko 110 milijuna dolara.
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
30. septembra 1942. godine u 20 sati iz Splita u Omiš prispeli su italijanskim kamionima iz pravca Knina između 130 i 150 četnika "antikomunističkih milicionara", koji su iste večeri prenoćili u italijanskom logoru u Omišu. Među četnicima koji su pristigli u Omiš nalazio se i četnički komandant Mane Rokvić. Sutradan, rano izjutra, pomognuti od dve čete italijanske vojske, krenuli su pešice ka selu Gata (selo se nalazi u neposrednoj blizini Omiša, iznad grada), u dve kolone. Uz put su sreli skupinu žena i devojaka iz Gata koje su nosile mleko za Omiš. Pohvatane devojke su maltretirane, mučene i, najverovatnije, silovane. U literaturi se najčešće navodi brojka od 9 žena i devojaka. U najreferentnijoj literaturi pominju se imena 7 žena i devojaka, pri čemu se navodi da su četnici ubili 6 uhvaćenih žena i devojaka, a da je Ivka Oćasić (rođ. 1921) bila jedina preživela svedokinja ovog zločina.
Vojta Braniš
Od 1932. je ravnatelj i nastavnik na tadašnjoj Obrtnoj školi u Zagrebu, na kojoj je odgojio je brojne likovne umjetnike u Hrvatskoj. 1948. odlazi u Beograd i tamo osniva Akademiju za primenjenu umetnost, zatim se vraća u Zagreb i radi na Školi primijenjene umjetnosti i dizajna do svog umirovljenja.
Tomorrow Never Dies
Produkcija
Producenti nisu mogli privoliti Martina Campbella, redatelja filma Zlatno oko, da se vrati; njegov agent je rekao: "Martin jednostavno nije htio snimiti dva Bond filma zaredom". Umjesto njega, u rujnu 1996. je izabran Roger Spottiswoode. Priča vuče korijene iz komada Donalda E. Westlakea, iako se ne zna što je utjecalo na njega. Bruce Feirstein, koji je radio na Zlatnom oku, napisao je prvotni scenarij, koji je nakon toga proslijeđen Spottiswoodeu na preradu. U Londonu je okupio sedam holivudskih scenarista radi diskusije, a na kraju je izabrao Nicholasa Meyera da preradi scenarij. Na scenariju su radili i Dan Petrie mlađi i David Campbell Wilson, i to prije Feirsteina, kojem je vraćen za konačno dotjerivanje.
Vojta Braniš
1937. Braniš je zajedno sa arhitektom Branislav Kojićem uredio Jugoslavenski paviljon na Svjetskoj izložbi u Parizu. Rad Braniša i Kojića zvao se Bosanska brvnara. 1939. Oblikovao je Jugoslavensku školsku učionicu za Sveučilište u Pittsburghu, u sklopu projekta 27 Nacionalnih Učionica (27 nacija koje su podigle Pittsburgh). Rad je izveo Braniš sa učenicima, više o tome na
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
Četnici su najpre počinili zločin u zaseoku Podgradac. Sve pohvatane stanovnike isterali su iz kuća nakon čega su otpočela ubistva, bez obzira na starost i pol. Zločin u zaseoku Podgradac preživeli su Andrija Pivčević, tada dečak od 8 godina, koji je bio teško izranjavan od uboda kamom i od puščanog metka i Marija Borovac (rođ. 1907), takođe teško ranjena hladnim oružjem. Marija je svojim telom uspela da zaštiti dvojicu malih sinova, ali je jedan umro nakon nekoliko dana od posledica ranjavanja. Andrija Pivčević i Marija Borovac svedočili su na posleratnom suđenju Draži Mihailoviću. U susednom zaseoku Skočibe 1. oktobra 1942. četnici su ubili nekoliko stanovnika, dok je većina podstaknuta događajima u Podgradcu, uspela pobeći u planinu Mosor. Zaselak je spaljen u potpunosti. U zaseoku Pocelje ubili su 26 muškaraca i žene. Prema podacima iz referentne litarature, u ovom zaseoku četnici nisu ubijali decu. U zaseoku Čovići takođe je ubijen veći broj muškaraca, žena i dece. Prema podacima iz literature, jedan četnik je spasio smrti manji broj dece. U ovom zaseoku starica Matija Čović je u samoodbrani ubila četnika Veljka Ilića, koji je uz vojvodu Manu Rokvića bio glavni zapovednik zločinačke akcije u Gatima. Zločin je nastavljen i u susednom zaseoku Kuvačići gde je pobijen veći broj osoba svih doba starosti i oba pola. U zaseoku Proso nije došlo do ubijanja zalaganjem nepoznatog četnika. Međutim, i ovaj zaselak je spaljen i opljačkan, kao i svi delovi sela Gata.
Tomorrow Never Dies
Scenarij
Kako romani Iana Fleminga nisu bili adaptirani, bila je potrebna potpuno nova originalna priča. Scenarij je završen nakon dugih i mukotrpnih rasprava. Spottiswoode je rekao da je MGM imao scenarij u siječnju 1997., a govorio je o povratku Hong Konga Kini, što se dogodilo u lipnju. To se nije moglo iskoristiti za film koji bi trebao biti premijerno prikazan krajem godine, pa su morali početi ispočetka. Wilson je rekao "prvog dana snimanja nismo imali scenarij spreman za snimanje", a Pierce Brosnan je dodao "imali smo scenarij koji nije funkcionirao na nekim dijelovima." Daily Mail javio je o svađi između Spottiswoodea i producenata jer su potonji preferirali Petriejevu verziju. Rekli su i da Jonathan Pryce i Teri Hatcher nisu bili zadovoljni svojim novim ulogama, što je izazvalo daljnje prepiske. Do naslova se došlo slučajno: jedan od potencijalnih naslova bio je Tomorrow Never Lies (Sutra nikad ne laže), a bio je faksiran MGM-u. Međutim, zbog pogreške je postao Tomorrov Never Dies, koji se MGM-u toliko svidio da su inzistirali da se upotrijebi. Naslov po prvi put nije imao veze s djelima Iana Fleminga, a i sam film prvi put nije koristio elemente iz njegovih radova, osim samog Bonda i gđice. Moneypenny.
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
Četnici su 1. oktobra 1942. ukupno ubili 73 stanovnika sela Gata. U Gatima je istog dana ubijeno i 6 stanovnika okolnih sela Ostrvica, Zvečanje, Putišić, Duće i Tugare. Dakle, u Gatima je 1. oktobra 1942. od strane četnika ubijeno ukupno 79 osoba. Publikovani su poimenični podaci o stradalima.
Tomorrow Never Dies
Snimanje
Sporedno snimanje počelo je 18. siječnja 1997. s Vicom Armstrongom u redateljskoj ulozi; uvodnu sekvencu snimili su u francuskim Pirinejima nakon čega su se preselili u Portsmouth kako bi snimili pripreme Kraljevske mornarice za doček Kineza. Glavni dio snimanja počeo je 1. travnja. Nisu mogli koristiti filmska studija Leavesden, koja su sagradili u napuštenoj tvornici Rolls-Roycea za Zlatno oko, budući da je George Lucas tu snimao film Ratovi zvijezda, Epizoda I, pa su sagradili hangare na drugoj napuštenoj industrijskoj lokaciji u blizini. Osim toga, koristili su se i glavnim studijom u studijima Pinewood.
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
Četnici su u selu Gata spalili ukupno 115 kuća. Od svih kuća u selu ostalo je 6, koje nisu popaljene. Pored paljevine i ubijanja antikomunistička milicija je vršila pljačku.
Tomorrow Never Dies
Snimanje
Planirali su snimiti neke scene u gradu Ho Ši Min, u Vijetnamu, a odobrena im je i viza. To je poništeno nakon dva mjeseca planiranja, pa se snimanje moralo preseliti u Bangkok, na Tajland. Neki tvrde kako je kineska vlada izvršila pritisak na Vijetnam, jer nisu bili zadovoljni pričom o korumpiranim kineskim generalima koji rade za medijskog tajkuna. Međutim, Bond glasnogovornik Gordon Amell je tvrdio kako se Vijetnamcima nije sviđalo što bi se morala koristiti pirotehnika, dok je vijetnamski dužnosnik izjavio kako se to dogodilo zbog "mnogih složenih razloga".
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
U istom pohodu, osim Gata, stradala su i okolna sela Čišla, Zvečanje i Ostrvica. Od ova tri sela najviše je stradala Čišla. Četnici su 1. oktobra ubili 18 stanovnika ovog sela. Selo je u potpunosti spaljeno, a stanovništvo je bilo prinuđeno da izbegne na Mosor. Istog dana ubijana su 3 stanovnika Ostrvice (dva u Ostrvici, a jedan u Gatima). Takođe, ubijen je i jedan stanovnik sela Naklice (prema dostupnim podacima, četnici su uhvatili 10 stanovnika ovog sela, ali su ih pustili). U selu Ostrvici popaljene su 3, a selu Zvečane 5 kuća. Prema podacima iz literature, stanovnici ovih sela izbegli su stradanje jer su pre dolaska četnika bili upozoreni od strane italijanskog okupatora da se sklone u planinu kako bi izbegli smrt.
Tomorrow Never Dies
Snimanje
Tokom snimanja, pojavljivali su se navodi o nesuglasicama na setu. Daily Mail izvijestio je da Spottiswoode i Feirstein više ne razgovaraju te da su članovi ekipe prijetili da će dati otkaz, a jedan je rekao, "Sva radost i timski rad koji su bili Bondovo obilježje su potpuno nestali." To je demantirao Brosnan rekavši, "Nije to bilo ništa do dobrih starih kreativnih nesporazuma", dok je Spottiswoode rekao, "Sve je sređeno... Ništa važno se nije dogodilo." Spottiswoode nije režirao sljedeći film, rekao je da su ga producenti zvali, ali je bio preumoran. Brosnan i Hatcherova kratko su se posvađali jer je ona na set došla dan kasnije. Stvar je ubrzo riješena, a Brosnan joj se ispričao nakon što je shvatio da je razlog njezina kašnjenja bila - trudnoća.
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
U četničkom pohodu na selo Gata i okolna sela, 1. oktobra 1942. ukupno je ubijeno 100 osoba.
Tomorrow Never Dies
Radnja
Priča počinje s teroristima koji prodaju oružje negdje na ruskoj granici. MI6 je poslao Bonda na teren kako bi to istražio. Preko televizije, MI6 i britanska vojska prepoznaju američkog terorista Henryja Guptu (Rick Jay), kojeg je medijski mogul Eliot Carver poslao da kupi američki odašiljač za globalnu navigaciju (GPS). Britanci naređuju raketni napad na tržnicu oružja, ali tek nakon toga shvaćaju kako se tu nalaze i sovjetska nuklearna torpeda, koja bi mogla ozračiti područje. Bond otima avion L-39 Albatross (na kojem se nalaze projektili) i odlazi u sigurnost; neopažen, Gupta nestaje s odašiljačem.
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
Protivkomunističku miliciju u svim selima pratila je redovno italijanska vojska za sve vreme dok je trajala akcija.
Tomorrow Never Dies
Radnja
Eliot Carver (Jonathan Pryce) planira iskoristiti odašiljač kako bi izazvao rat između Narodne Republike Kine i Ujedinjenog Kraljevstva, dok bi njegovo medijsko carstvo, Carver Media Group Network, eksluzivno donosilo sve vijesti. Uz pomoć odašiljača, Gupta skreće s putanje fregatu HMS Devonshire u Južnom kineskom moru, gdje se nalazi skriveni Carverov brod, čija posada krade neke projektile s fregate. Carverov čovjek za ružne poslove, g. Stamper (Götz Otto), potapa fregatu i ruši jedan od dva kineska lovca koji su poslani kako bi istražili britansku prisutnost u kineskim vodama. Misleći kako su ih napali Kinezi, admiral Roebuck daje M (Judi Dench) 48 sati da istraži prije nego Kraljevska mornarica uzvrati.
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
Kao odgovoran za pokolje navodi se Mane Rokvić, čije su snage bile deo Dinarske četničke divizije, odnosno kvislinške formacije Antikomunistička dobrovoljačka milicija. Pokolj je obeležila i okrutnost prema žrtvama od kojih je veliki broj pre ubijanja bio sakaćen, mučen, a neki i živi spaljeni.
Tomorrow Never Dies
Radnja
Nakon što je MI6 uhvatio jedan lažni signal s Carverova satelita, M šalje Bonda kako bi istražio Carvera. Bond odlazi u Hamburg i zavodi Carverovu ženu, Paris (Teri Hatcher), bivšu djevojku; ona mu odaje informaciju koja će mu pomoći da se ušulja u Carverovo sjedište i ukrade GPS odašiljač. Nakon što je Carver saznao za to, naređuje da se ubiju Paris i Bond; ona je ubijena, on nije. Bond tada odlazi u Južno kinesko more kako bi istražio olupinu Devonshirea, gdje otkriva kako nedostaje nekoliko projektila. Njega i Wai Lin (Michelle Yeoh), kinesku špijunku poslanu da istraži potopljenu olupinu, zarobio je Stamper i odveo ih pod vijetnamsku upravu; uspijevaju pobjeći i počinju surađivati.
Auckland Grammar School
thumb|desno|300px|Auckland Grammar School
Pokolj u Gatima
Zločin u Gatima, 1. oktobra 1942.
Poručnik Đorđe Nikolić, komandant puka "Kralj Aleksandar" Dinarske divizije je 11.12. 1942. protestovao Draži Mihailoviću, komandantu JVUO, zbog unapređenja Mana Rokvića:
Tomorrow Never Dies
Radnja
Obavještavaju Kraljevsku mornaricu i kineske zrakoplovne snage o tome što se događa, pronalaze i ukrcavaju se na Carverov skriveni brod kako bi spriječili lansiranje ukradenih britanskih projektila na Peking. Tokom borbe na brodu, Carver ubija Guptu, rekavši kako mu je istekao ugovor, ali Bond ubija Stampera i Carvera i uništava mehanizam za ometanje signala, što omogućava Kraljevskoj mornarici da ga vide brod i unište ga.
Auckland Grammar School
Auckland Grammar School je državna niža srednja škola za dječake u Aucklandu na Novom Zelandu. Podučava učenike od devete do trinaeste godine. Škola, takođe, ograničen broj mjesta za boravak učenika, koji žive u zgradi, koja je spojena sa školom. Jedna je od najvećih škola na Novom Zelandu.
Historija
Škola je osnovana 1868. godine, temeljem posebnog zakona, iako je već ranije donesena povelja u posebnoj zakladi koju je osnovao guverner Novog Zelanda Sir George Edward Grey.