cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walter Lini
Linijev premijerski mandat je ostao upamćen po nastojanju da se na Vanuatuu uvede melanezijski socijalizam, odnosno vanjskom politikom koja se nastojala što više distancirati od bivših kolonijalnih gospodara, pogotovo Francuske. Lini je uspostavio bliske veze sa Istočnim blokom i Libijom, ali je bio isto tako vatreni pristaša Pokreta nesvrstanih. Protivio se američkim nuklearnim pokusima na Pacifiku, podržavao kanačke separatiste na Novoj Kaledoniji te bio jedina od pacifičkih zemalja koja je podržavala nezavisnost Istočnog Timora, tada pod indonežanskom vlašću.
Godine 1991. je došlo do raskola u njegovoj stranci Vanua'aku Pati, a što je omogućilo desničarskoj Uniji umjerenih stranaka na dođe na vlast. Lini je osnovao vlastitu Nacionalnu ujedinjenu partiju i ostao na njenom čelu do smrti 1999. godine. Njegova sestra Hilda se bavi politikom, a brat Ham Lini je neko vrijeme i sam bio premijer.
Brisas del Mar, Tijuana
Brisas del Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Međunarodna poslovna škola ostrva Man
Međunarodna poslovna škola ostrva Man je institucija visokog obrazovanja koja se nalazi na ostrvu Man u Irskom moru.
910
Godina 910. (CMX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru.
Eurosong
Pesma Evrovizije, prvi put održana 1956, je godišnji festival zabavne muzike takmičarskog karaktera sa velikim brojem zemalja obuhvaćenim televizijskim prenosom, u kojem učestvuju izvođači iz brojnih zemalja čiji su nacionalni televizijski emiteri aktivni članovi Evropske radiodifuzne unije.
Ime festivala vezano je za televizijsku distributivnu mrežu Evrovizija (naziv pod kojim se danas najčešće podrazumeva sama Pesma Evrovizije) Evropske radiodifuzne unije koja pokriva potencijalnih milijardu gledalaca. Danas se putem radija i televizije, osim u Evropi, ovaj program prenosi i širom sveta, te direktnim videotokom putem Interneta. Evropska radiodifuzna unija je organizacija potpuno odvojena od Evropske unije.
Američka mreža NBC je u pregovorima sa ERU oko otkupljivanja prava za američku verziju takmičenja. Pesma Evrovizije 2007. održala se u Helsinkiju, glavnom gradu Finske.
Niord
Niord (Njöord, Niordhr, Njorthr) je nordijski bog vjetra i mora.
Živi na Noatunu uz morsku obalu, regulira vjetar, upravlja morem i vatrom.
Eurosong
Format
Evropska radiodifuzna unija osmislila je Pesmu Evrovizije na predloga Marsela Besona, po uzoru na izuzetno uspešni pilot-projekat, sada čuveni Festival u San Remu. Bio je to još jedan mali pokušaj u nizu takvih, u istom periodu kad je osnovana i sama Evropska zajednica za ugalj i čelik, da se posleratna (zapadna) Evropa napokon okrene razumevanju i saradnji. U prvom takmičenju, održanom u švajcarskom Luganu 24. maja 1956, učestvovale su Francuska, SR Nemačka, Italija, Holandija, Luksemburg, Belgija i domaćin Švajcarska. Naredne godine, priključile su se i Velika Britanija, Danska i Austrija, koje su sa prvog festivala diskvalifikovane zbog zakasnelih prijava. Broj zemalja učesnica od tada neprestano raste; u Pesmi Evrovizije 2005. učestvovalo je čak 39 zemalja.
Niord
Ssa svojom sestrom Nerthus je imao sina Freya i kćer Freyu. Bio je zaštitnik brodova.
Njegova žena Skadi živi u planinama jer joj galebovi uznemiruju san.
Eurosong
Format
Pesma Evrovizije održava se u dve večeri, kvalifikacionoj polufinalnoj večeri u kojoj učestvuje najviše 26 zemalja, i "velikom Finalu" dva dana kasnije u kojem se takmiče 24 pesme: direktno se kvalifikuju predstavnik domaćina, zatim tzv. "velika četvorka" (Francuska, Nemačka, Velika Britanija i Španija), i još 9 drugih najbolje plasiranih zemalja sa prošlogodišnjeg takmičenja; a njima se pridružuje i 10 najbolje plasiranih pesama iz polufinala.
Takmičenje se po pravilu održava na lascivno opremljenoj i osvetljenoj grandioznoj pozornici; izraz kojim se ovakav izgled ponekad opisuje je "all balls out" (sr. "sve na sunce"), i domaćini delegiraju dva svoja poznata voditelja, po običaju ženu i muškarca, koji vode program naizmenično na zvaničnim jezicima festivala, engleskom i francuskom. Izvođenju svake pesme prethodi kratka "razglednica". U ranijim izdanjima svakom razglednicom bi se predstavila zemlja čija će pesma biti izvedena, ali u novijoj praksi u "razglednici" se predstavlja zemlja domaćin. Pesme se izvode tako da se na unapred pripremljenu instrumentalnu podlogu ("matricu") vokali izvode uživo.
Po izvođenju svih pesama, publika se kratkim isečcima podseća na sve izvedene pesme, i zatim u kratkom vremenskom intervalu (10 minuta) glasa za svoje favorite okretanjem posebnih brojeva telefona za svaku pesmu. Ovaj postupak poznat je kao teleglasanje, i izvodi se u svakoj zemlji posebno, pri čemu publika ne može glasati za predstavnika svoje zemlje. Nakon ovoga, slede direktna uključenja satelitom iz studija nacionalnih televizija, koji, nakon pozdrava, uobičajenih komplimenata domaćinima i često poneke šaljive primedbe, prema rezultatima teleglasanja svojih gledalaca, dodeljuju gledaocima) pesmama redom 1,2,...,7,8,10 i 12 poena. Voditelji ponavljaju dodeljene poene na drugom od zvaničnih jezika ("Serbie-et-Monténégro, douze points!"), i zatim ih sabiraju. Ceo postupak sabiranja glasova traje preko sat vremena, ali za prave poklonike Pesme Evrovizije ovo je prvoklasna zabava.
Zemlji čija pesma pobedi pripada i čast da organizuje narednu Pesmu Evrovizije. Iako ovo predstavlja i veliko finansijsko opterećenje, što je dovelo čak i do spekulacija da neke zemlje namerno šalju lošije kompozicije kako bi bile sigurne da će ih ova obaveza mimoići, Pesma Evrovizije predstavlja jedinstvenu mogućnost da se svaka zemlja predstavi kao izuzetno atraktivna turistička destinacija, a sa novijim naglim rastom popularnosti Pesme Evrovizije, povećane su i mogućnosti komercijalnog sponzorstva. Na primer, Pesma Evrovizije 2004. je koštala 15 miliona evra. Irska nacionalna televizija je devedesetih godina bila u ozbiljnim finansijskim problemima zbog četiri pobede u roku od pet godina.
Odskora, Pesmu Evrovizije prati i nekoliko najpoznatijih kladionica na Internetu. Postoji i bezbroj fan sajtova aktivnih tokom čitave godine, a i nekoliko domaćih.
Pravila
thumbnail|380px|Plave zemlje su se direktno plasirale u finale, zelene zemlje su se također plasirale u finale, a crvene nisu.
U takmičenju mogu učestvovati sve zemlje čiji su emiteri aktivni članovi Evropske radiodifuzne unije. Ovo uključuje i vanevropske zemlje kao što su Izrael, Maroko, Tunis, Alžir, Egipat, Liban, Libija i Sirija, ali od ovih zemalja do sada su učestvovali jedino Izrael i Maroko, dok je Liban trebao nastupiti prvi put 2005, ali se povukao (značajno posle roka) nakon odbijanja da prenosi nastup izraelskog predstavnika. Prve godine, zemlje su slale po dve pesme, ali kako je broj zemalja rastao, ukupan broj pesama (već 1957. svaka zemlja je ograničena na po jednu pesmu, ali ni to nije bilo dovoljno) i njihovo trajanje (trenutno ograničeno na tri minuta) morao se ograničiti pošto je sadašnje troiposatno trajanje takmičenja sasvim dovoljno za najveći broj televizijskih gledalaca. Sekcija o istorijatu sadrži pregled izmena ovih pravila, a od 2004. godine ustanovljen je postojeći sistem sa dve večeri, polufinalnom u trajanju od dva sata, u kojoj se ne čitaju rezultati glasanja pojedinačnih zemalja već jedino, slučajnim redosledom, deset pesama koje su se plasirale u finale; te finalnom u trajanju od tri sata. Ovakav format dozvoljava najviše 26 trominutnih pesama u polufinalu i 24 u finalu, i već 2005. se pokazao nedovoljnim kada se za učešće prijavila 41 zemlja, mada su izmene ove godine izbegnute jer su se Češka Republika i kasnije Liban povukli. Zemlje "velike četvorke" imaju pravilnikom garantovano učešće u finalu zbog najvećeg učešća u budžetu Evrovizije, te velike praćenosti Festivala među njihovom publikom koju ne bi bilo poželjno izgubiti. Primena ovog )ipak neophodnog) pravila, dovela je do apsurdnog događaja 2005, kada su upravo zemlje "velike četvorke" zauzele sva četiri poslednja mesta— i svejedno se direktno plasirale u finale naredne godine.
Izvođači pesama—njih najviše šest na sceni—mogu biti bilo koje nacionalnosti. Nebrojeno mnogo francuskih izvođača nastupalo je za Monako i Luksemburg; Kanađanka Selin Dion i Estonke "Vanila Nindža" su među švajcarskim predstavnicima; Amerikanka Katrina Leskanič pevala je za Veliku Britaniju, a Dejv Benton sa karipskog ostrva Aruba za Estoniju. Neke zemlje, međutim, ograničavaju nacionalnost kompozitora ili tekstopisaca. Sami izvođači moraju imati 16 godina na dan 31. decembra u godini u kojoj se festival održava. Ovo pravilo je uvedeno nakon Pesme Evrovizije 1989, kada je izraelski predstavnik imao 11, a francuska predstavnica 12 godina; za mlađe izvođače se od 2003. organizuje posebna, tzv. Mala Pesma Evrovizije. Pesme mogu biti u jeziku po izboru, ali najveći broj izvođača peva na engleskom. Neki se odlučuju da deo pesme pevaju na maternjem, a ostatak na engleskom jeziku.
Način izbora predstavnika na Pesmi Evroviziji stvar je svake zemlje posebno. Najrasprostranjeniji je sistem sa nacionalnim finalom sa pesmama koje emiter odabere od pristiglih na konkurs ili interno, u kojem o pobedniku odlučuje publika (teleglasanjem), žiri ili kombinovano. Finalu često prethodi nekoliko kvalifikacionih polufinala sličnog formata: Srbija i Crna Gora imaju dva (Beoviziju i Monteviziju), Švedska šest, a Ukrajina čak petnaest. U nekim zemljama, Makedoniji na primer, gledaoci prvo biraju izvođača, a tek potom pesmu koju će izvoditi. Neki emiteri, poput Portugala ili Švajcarske, predstavnika biraju jednostavnom internom selekcijom. Španija je 2002. godine organizovala "šou stvarnosti" pod nazivom Operación Triunfo (Operacija trijumf) u kojem su birani i obučavani do tada nepoznati pevači, pri čemu je publika na kraju birala najuspešnijeg za predstavnika na Pesmi Evrovizije. Ovakav metod izbora bio je izuzetno dobro primljen, te je nastavljen a slični formati su postali popularni i drugde. Tako, na primer, irska verzija Idol-a, "You're a Star" (Ti si zvezda) pobednicima takođe omogućuje učešće na Pesmi Evrovizije, međutim, tako izabrani predstavnici nisu, do sada, postizali uspehe kao i njihovi prethodnici, zbog čega se cela ideja preispituje.
Nil puan (Nul points)
Kako svaka zemlja učesnica dodeljuje čitav niz bodova, ne događa se ni često ni slučajno da određena pesma ne dobije ama baš ni jedan poen—prema sadašnjim pravilima to bi značilo da pesma nije ušla među deset najbolje ocenjenih ni u jednoj jedinoj zemlji. Na taj način, ovakav događaj pesmi donosi posebno ponižavajući status, u evrovizijskom žargonu poznat pod sarkastičnim nazivom nil puan (nul points), prema praksi čitanja bodova svake zemlje na francuskom paralelno sa engleskim jezikom. U prvim godinama Pesme Evrovizije dodeljivalo se manje poena te se nil puan dešavao češće; u novije vreme u proseku po jedna pesma svake druge godine ne dobije niti jedan poen. U Velikoj Britaniji je sa pristojnom dozom šoka primljen nil puan grupe Džemini 2003, dovoljno da je BBC naredne godine vodio kampanju za izbor predstavnika za Pesmu Evrovizije pod sloganom Nil puan, nikad više ("Nul points, never again"). Šampion ove neslavne kategorije je Norveška, sa 4 nil puan nastupa: "Norvège, nul points! Norway, zero points!".
Nil puan su do 2005 zavredele sledeće pesme: Ton Nom (Fud Leclerc, Belgija 1962), Llalame (Viktor Balager, Španija 1962), Nur in der Wiener Luft (Eleonore Švarc, Austrija 1962), Katinka (De Spelbrekers, Holandija 1962), Een Speeldos (Ani Palmen, Holandija 1963), Solherv (Anita Talaug, Norveška 1963), Muistojeni Laulu (Lajla Halme, Finska 1963), En Gang I Stockholm (Monika Zeterlund, Švedska 1963), Mann Gewohnt Sich So Schnell An Das Schone (Nora Nova, Nemačka 1964), Oracao (Antonio Kalvario, Portugal 1964), Život je sklopio krug (Sabahudin Kurt, SFR Jugoslavija 1964), I Miei Pensieri (Anita Traversi, Švajcarska 1964), Que Bueno, Que Bueno (Končita Bautista, Španija 1965), Paradis, Wo Bist Du? (Ula Vizner, Nemačka 1965), Als Heet Weer Lente Is (Lize Marke, Belgija 1965), Aurinko Laskee Lanteen (Viktor Klimenko, Finska 1965), Bien Plus Fort (Tereza, Monako 1966), Dio Come Ti Amo (Domeniko Modunjo 1966), Quel Coeur Vas-Tu Briser? (Žeraldin, Švajcarska 1967), Je Suis Tombe Du Ciel (David Vinter, Luksemburg 1970), Mil Etter Mil (Jan Tejgen, Norveška 1978), Aldri I Livet (Fin Kalvik, Norveška 1981), Nuku Pommiin (Kojo, Finska 1982), Opera (Četin Alp, Turska 1983), Quien Maneja Mi Barca (Remedios Amaja, Španija 1983), Sargim Sevki Ustune (Sejal Taner, Turska 1987), Lisa, Mona Lisa (Vilfrid, Austrija 1988), Pad Sem Enginn Ser (Danijel, Island 1989), Venedig im Regen (Tomas Forstner, Austrija 1991), Lopysine Mylimaj (Ovidijus Visnijauskas, Litvanija 1994), San Francisco (Tor Endreson, Norveška 1997), Antes De Adeus (Silija Loson, Portugal 1997), Lass Ihn (Gunvor, Švajcarska 1998), Cry Baby (Džemini, Velika Britanija 2003), te u polufinalu Celebrate (Piero&Music Stars, Švajcarska 2004).
Kritike Pesme Evrovizije
Druga, veoma važna zamerka, odnosi se na "prijateljsko", politički zasnovano glasanje. Tako na primer, Grčka i Kipar iz decenije u deceniju razmenjuju maksimalnih 12 poena. Izuzetno su jaki i baltički/ekssovjteski, skandinavski i balkanski glasački blokovi. Nade da će ovaj problem biti ublažen uvođenjem teleglasanja pokazale su se jalovim; naprotiv, osim što je problem čak i pojačan, pojavio se i dodatni problem - demografski faktor, pošto emigranti masovno glasaju za svoje etničke matice, na taj način nadglasavajući domicilno stanovništvo. Ova pojava je najprimetnija kod izvođača iz zemalja sa velikom emigracijom, na primer Turske i Grčke, ili etnički mešovitih regiona poput Balkana, tako da rezultati teleglasanja neretko podsećaju na podatke iz kakvog etničkog popisa. (Primera radi, 2005, glasanje u finalu otvorila je Austrija ovako: 6 poena—Rumunija, 7 poena—Turska, 8 poena—Hrvatska, 10 poena—Bosna i Hercegovina, 12 poena—Srbija i Crna Gora. Glasanje je propraćeno gromoglasnim negodovanjem gledalaca u sali.) Pobornici Evrovizije ovu pojavu objašnjavaju time da je prirodno da publika na geografski i kulturno bliskim prostorima, često na tržištu istih medija i muzičkih kuća, ima sličan muzički ukus, te i da lakše prepoznaju izvođače iz bliskih zemalja. Konačno, prijateljsko glasanje, kao neodvojivi deo Evrovizije, steklo je i određenu draž.
Neretko se može čuti i da Pesma Evrovizije nije proizvela baš velik broj stvarnih međunarodnih zvezda i mega-hitova. Ovo je svakako pitanje subjektivne procene; vidi odeljak o istorijatu za neke od najpoznatijih učesnika.
Konačno, među konzervativnijim posmatračima ne ostaje neprimećena u novije vreme jako izražena prisutnost izvođača drugacijeg seksualnog opredeljenja : brojni lezbejski i gej izvođači, transseksualci i transvestiti već su imali zapažene a često i veoma uspešne nastupe.
I pored svih stvarnih ili izmišljenih nedostataka, Pesma Evrovizije ostaje jedan od najgledanijih, i sve gledanijih, televizijskih događaja u celoj Evropi. Prenos Pesme Evrovizije 2004. bio je najgledaniji televizijski termin u Srbiji te godine.
Mala Pesma Evrovizije
Mala Pesma Evrovizije (eng. Junior Eurovision Song Contest), takmičenje za pevače od 8 do 15 godina starosti, formata i propozicija nalik na Pesmu Evrovizije, održava se od 2003. godine, takođe u organizaciji Evropske radiodifuzne unije. ERU je takmičenje osnovala po uzoru na dečije takmičenje pesama, kasnije "Nordijsku dečiju Evroviziju", koja je od 2000. godine održavana u Danskoj; Danska je tako bila i domaćin prve Male Pesme Evrovizije.
Pesma Intervizije
Od 1977. do 1980. godine, zemlje bivšeg Istočnog Bloka organizovale su svoje slično takmičenje, poznato pod nazivom Pesma Intervizije, koje je organizovala Intervizija, televizijska mreža nacionalnih emitera ovih socijalističkih zemalja. Ono je održavano u Sopotu u Poljskoj, kao zamena za ranije takmičenje, Međunarodni festival pesama u Sopotu.
Pobednici
<references group="N" />
Najuspešnije zemlje učesnice
Evo tabelarnog pregleda zemalja čije su se pesme u prvih 50 takmičenja (zaključno sa 2006) plasirale među tri najbolje. Ovakve statistike su nezvanične; Evropska radiodifuzna unija ne prati uspeh zemalja u dosadašnjim takmičenjima.Nnajuspešnijim se smatraju Velika Britanija i Irska; međutim, poslednjih godina, uz primetno bolji prijem numera iz istočne Evrope, nijedna od tradicionalno uspešnih zemalja (prema donjoj tabeli) nije postigla zapaženiji rezultat.
Od svih dosadašnjih zemalja učesnica, među tri prvoplasirane još uvek nisu bile Andora, Albanija, Belorusija, Kipar, Litvanija, Mađarska, Maroko, Makedonija, Portugalija, Slovenija, i Hrvatska.
Učešće zemalja nekadašnje SFRJ
SFR Jugoslavija bila je do pada Berlinskog zida jedina socijalistička zemlja na Pesmi Evrovizije. Jugoslavija se Festivalu pridružila 1961, a odsustvovala 1977–1980; te 1985. jer se te godine Festival održavao 4.maja. Najuspešniji nastup bilo je prvo mesto grupe Riva u Lozani 1989, te četvrta mesta Lole Novaković 1962, Danijela 1983 i Novih Fosila 1987.
Srbija i Crna Gora učestvovala je 1992. pod tadašnjim imenom SR Jugoslavija. Prekid učešća izazvan ratom, izolacijom i ekonomskom krizom, trajao je sve do 2004, kada se Srbija i Crna Gora spektakularno vratila na velika vrata, osvojivši drugo mesto pesmom Lane Moje Željka Joksimovića.
Bosna i Hercegovina, Slovenija i Hrvatska pridružile su se Festivalu 1993. pobedivši u posebnim ad-hok kvalifikacijama četiri druge istočnoevropske zemlje. Nastupi Bosne i Hercegovine izazivali su ratnih godina izuzetno veliku medijsku pažnju i izlive simpatija publike. Makedonija je prvi put nastupila tek 1998.
Predstavnici SFR Jugoslavije na Pesmi Evrovizije birani su na posebnom takmičenju, tzv. Jugoviziji, organizovanom po ugledu na samu Pesmu Evrovizije, koje je priređivala tadašnja Jugoslovenska radio-televizija. Pesme su na Jugoviziju delegirali matični radio-televizijski studiji republika i pokrajina, a glasovi koje bi im po izvođenju dodelili njihovi stručni žiriji su zatim bili redom čitani i dodavani u direktnom uključenju. Kao i na Pesmi Evrovizije, politika je bila veoma prisutna i na Jugoviziji, što je postalo i potpuno ogoljeno na poslednjem takmičenju 1991. Vidi članak o Jugoviziji za više informacija o ovom festivalu.
Srbija i Crna Gora bira svoje predstavnike na festivalu Evropesma-Europjesma. Pravilnik iz 2005. predviđa učešće 14 pesama odabranih na Beoviziji koju organizuje Radio Televizija Srbije i 10 pesama odabranih na Monteviziji koju organizuje Radio Televizija Crne Gore; te glasanje po četiri člana žirija u Beogradu i Podgorici i rezultat teleglasanja u ulozi devetog člana žirija.
Bosna i Hercegovina svoje predstavnike bira u živom prenosu BH Eurosong koji je prvobitno organizovala tadašnja Radio Televizija Bosne i Hercegovine (koja je pokrivala područje Federacije), a sada to radi državni Javni radio-televizijski servis PBS BiH. Izuzetno, 2004. godine prvo je izabran predstavnik Deen, a zatim su žiri, i gledaoci teleglasanjem odabrali najbolju od nekoliko njegovih ponuđenih pesama. Ovakav format poslednje dve godine koristi i Makedonija. Hrvatska svoje predstavnike bira na festivalu Dora, a Slovenija na EMA, koja je 2005. vraćena na prvobitni format ukidanjem četiri polufinalne večeri.
Diba (oaza)
Geografija
Teritorij Dibe leži uz veliki zaljev, to je jedan od rijetkih ravničarskih i plodnih dijelova sa čak 8 vadija, u krševitim planinama Hadžara koji pokriva najveći dio Musandama. Zbog tog je Diba od prahistorije bila naseljena, a i danas je relativno gusto naseljena, jer u tom relativno malom prostoru živi oko 35.000 stanovnika.
Diba je danas administrativno podjeljena na tri dijela, koja pripadaju različitim državama: najužnija Diba al-Fudžaira pripada Emiratu Fudžairi (Ujedinjeni Arapski Emirati), odmah do nje leži Diba al-Hisn koja je enklava Emirata Šardže (unutar Emirata Fudžaire), a odmah preko puta omanske granice leži Diba al-Baja koja pripada omanskoj enklavi Musandam.
Između tri Dibe nema nikakvih graničnih kontrole pa stanovnici rade i trguju gdje ih je volja.
Historija
mini|lijevo|240px| Pogled na tvornicu [[cementa]] Diba je bila važan trgovački punkt još iz predislamskih vremena, a jedno vrijeme bila je i prijestolnica Omana. Svojevremeno je bila poznata kao luka za izvoz bakra u unutrašnjost Omana.
U historiji je najpoznatija po pobuni koja je izbila 632. ubrzo nakon smrti proroka Muhameda. Pobuna je izbila kad su neki od njenih stanovnika odbili plaćati zekat (dio svojih prihoda namjenjen u dobrotvorne svrhe), a taj čin ortodoksni muslimani shvatili su kao ridu (otpadništvo) pa su nakon tog organizirali pohod na Dibu. On je 633. kulminirao bitkom u kojoj je muslimanska vojska pobjedila pobunjenike. Dva vijeka kasnije, u doba abasidskog kalifa al-Mutadida (870. – 892.), odigrala se još jedna velika bitka kod Dibe, kao etapa u osvajanju Omana, koje je poduzeo tadašnji abasidski guverner Iraka i Bahreina.
Berneuil-sur-Aisne
Bernej sir En je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Kompjenj.
Diba (oaza)
Historija
Između 1624. i 1648. Dibom su vladali Portugalci, oni su najvjerojatnije izgradili prvu tvrđavu u tom kraju.
Berneuil-sur-Aisne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 922 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 86 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 45 metara (maksimalnoj 142 m, a minimalnoj 34 m).
Diba (oaza)
Historija
Od 19. vijeka južnim dijelom Dibe vlada dinastija al-Kasimi, čiji su članovi od kraja 18. vijeka bili glavni vođe pirata u Perzijskom zaljevu. Njihov vođa Sultan ibn Sakr dodjelio je Dibu kao feud jednom od svojih sinova, pa su njegovi potomci kasnije tvrdili da imaju pravo na Dibu kao nezavisni šeikat. Nakon Britanskog povlačenja iz Perzijskog zaljeva 1971. došlo je do današnje podjele Dibe.
Privreda i transport
Pored luke i trgovine za Dibu je važna i poljoprivreda (povrće ), a u novije doba i turizam. Veliki poslodavac u oazi je tvornica cementa u Dibi al-Fudžairi. Diba je cestom povezana jedino s Emiratom Fudžairom jer preko masiva Hadžar na sjeveru Musandama nema cesta.
Биоц (насеље)
Биоц је насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 74 становника (према попису из 1991. било је 165 становника).
Korozija
mini|desno|300px|Interkristalna ili intergranularna korozija širi se uzduž granica metalnog zrna u dubinu.
Биоц (насеље)
Демографија
У насељу Биоц живи 50 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,5 година (41,7 код мушкараца и 37,1 код жена). У насељу има 19 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,89.
Korozija
mini|desno|300px|[[Vruće cinčanje: prošaran ili ujednačen zagasito (mat) sivi, umjesto uobičajenog sjajnog izgleda posljedica je stvaranja legure željeza i cinka sve do vanjske površine prevlake. Tada izostaje sloj čistog cinka u prevlaci.]]
Биоц (насеље)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Бошњацима (према попису из 2002. године).
Korozija
mini|desno|300px|S gledišta [[industrija|industrijske prakse najčešće se elektroplatira kositrom (bijeli lim za limenke u konzerviranju hrane).]]
Korozija (srednjovj. lat. corrosio, od lat. corrodere: nagrizati) je trošenje konstrukcijskih materijala hemijskim delovanjem fluida (plinova ili kapljevina). Korozija razara metale i anorganske nemetale (npr. beton), a sudjeluje i u oštećivanju (degradaciji) organskih materijala (polimernih materijala, drva). U geologiji je korozija opći naziv za hemijsko trošenje stena.
U tehnici valja razlikovati hemijsku i elektrokemijsku koroziju. hemijskoj koroziji podložni su metali i vodljivi nemetali (na primer grafit) u neelektrolitima, to jest u suvim plinovima i u nevodljivim kapljevinama (na primjer u mazivim uljima), te nevodljivi nemetali (beton, keramika, staklo, kamen, polimerni materijali, drvo) u plinovima i kapljevinama. Elektrokemijskoj koroziji podliježu metali i vodljivi nemetali u elektrolitima, to jest u vodi i vodenim otopinama, u vlažnom tlu, u talinama soli i hidroksida, te u vodi koja potječe iz vlažnoga zraka ili drugih plinova u obliku filma ili kapljica.
Korozija se u tehnici često javlja istodobno ili uzastopno s mehaničkim oblicima smanjivanja upotrebne vrijednosti metalnih izradaka. Postoje dvije grupe takvih pojava. U prvoj grupi, kao i prilikom korozije, metal gubi masu (abrazija i erozija, to jest trošenje metala trenjem zbog relativnog gibanja prema čvrstim ili fluidnim tvarima). To se događa, na primjer u cilindrima motora s unutarnjim izgaranjem, u cjevovodima i crpkama. U drugoj grupi tih pojava masa materijala se ne smanjuje, ali mu se pogoršavaju svojstva ili mijenjaju oblik. Tako prilikom zamora opada čvrstoća metala pod utjecajem dinamičkih naprezanja, a puzanjem nastaje trajna deformacija metala dugotrajnim djelovanjem naprezanja. Zamor nastaje na primjer, na dijelovima vozila i na strojevima koji rade periodički, a puzanje u konstrukcijama koje su na povešenim temperaturama izložene mehaničkom opterećenju.
Ekonomsko značenje korozije
Korozija smanjuje masu metala i njegovu upotrebnu vrijednost u obliku sirovine, poluproizvoda ili proizvoda. Budući da su svi metali u određenim okolnostima podložni koroziji, nastaju u gospodarstvu znatni gubici. Korozija skraćuje vijek trajanja industrijske i druge opreme i proizvoda, poskupljuje njihovo održavanje, uzrokuje zastoje u radu, nesreće i nezgode, te smanjuje proizvodne učinke korodirane i s njom povezane opreme. Korozija u elektrani može uzrokovati prekid opskrbe energijom u čitavom industrijskom području. Korozija u rudniku ili na avionu čest je uzrok nesreće. U kemijskoj i prehrambenoj industriji korozija kvari proizvode, a pri nesrećama uzrokuje gubitak proizvoda, požare i eksplozije. Gubici metala korozijom u metaloprerađivačkoj industriji nastaju pretvorbom u okujinu pri toplinskoj obradi i otapanjem pri kiselinskom nagrizanju. Korozija znatno smanjuje vrijednost metalnoh otpada. Korozija i abrazija u motorima s unutarnjim izgaranjem povećavaju potrošnju goriva i maziva, a smanjuje snagu. Debljine stijenki različitih cijevi i posuda moraju se zbog korozije u konstrukciji povećati. Naznatnom promjenom mjera ili povišenjem hrapavosti površine zbog korozije postaju neupotrebljivi dijelovi preciznih mehanizama, elektronički dijelovi i mjerila. Korozija često otupljuje oštricu reznog alata, kao na primjer tokarskog noža ili britvice. Zbog korozije poljoprivrednih strojeva može kasniti sjetva ili žetva. Proizvodi korozije, kao na primjer hrđa, začepljuje cijevi u različitim postrojenjima. U prijevozu korozija može uništiti nove proizvode i prije nego što stignu na mjesto upotrebe. Korozija nekoliko grama čelika na dugačkom cjevovodu često uzrokuje istjecanje znatnih količina dragocijenih fluida (na primjer nafte, plina, vode), a i prekid proizvodnje u industriji koju cjevovod opskrbljuje sirovinom. Zbog korozije postaju neupotrebljive mnogo veće količine metala od onih koje su korodirale, i to u obliku gotovih konstrukcija, a te su zbog uložene energije i radnog vremena često mnogo skuplje od materijala.
Papinski univerzitet Gregoriana
Papinski univerzitet Gregoriana ili samo Gregoriana, (Pontificia Università Gregoriana), katolički je univerzitet u Rimu. Univerzitet je osnovan 1551. kao Collegio Romano od strane Ignacija Loyole, utemeljitelja isusovačke redovničke zajednice.
Korozija
Ekonomsko značenje korozije
Gospodarsko značenje korozije raste s industrijalizacijom i mehanizacijom gospodarstva jer se primjenjuje sve veća količina metala pod sve težim uvjetima (visoke temperature, tlakovi i naprezanja, agresivne kemikalije, zagađena atmosfera, voda i tlo). Uz to osiromašuje rezerve metala u rudama, a u novim granama tehnike (elektronika, nuklearna energetika i slično) naglo raste primjena skupih metala osjetljivih na koroziju. Istodobno se ipak razvija i antikorozivna tehnologija, ali njena primjena zaostaje za mogućnostima. Stoga se ukupni korozijski gubici povećavaju, premda se u njima smanjuje udio neizbježnih gubitaka. Iskustvo govori da se pametnom primjenom suvremenih zaštitnih metoda na svaku uloženu kunu ušteđuje od 3 do 6 kuna. Vrlo je teško izračunati korozijske gubitke u nekoj gospodarskoj grani ili državi. Procjenjuje se da se u industrijski razvijenim zemljama zbog korozije godišnje potroši preko 100 američkih dolara po stanovniku. Premda se veći dio tog materijala ponovno iskoristi u metalurškim postrojenjima, ipak se smatra da oko 8% ugrađenog željeza zbog korozije nepovratno izgubi. Iz navedenih procjena očito proizlazi da je korozija jedan od važnih čimbenika svjetske krize materijala i energije.
Vrste korozija
Korozija se razlikuje i prema obliku i mjestu razaranja materijala. Opća korozija zahvaća cijelu površinu materijala (na primjer hrđanje ugljičnoga čelika u vodi i u zraku), mjestimična (lokalna) napada samo dijelove površine (na primjer jamičasta korozija ili pitting nehrđajućega čelika u nekim kloridnim otopinama), interkristalna (intergranularna) prodire u materijal uzduž granica između zrna (na primjer razaranje nekih nehrđajućih čelika u kiselim otopinama), a selektivna (izborna) napada samo stanovitu fazu ili komponentu složenoga materijala (na primjer decinkacija mjedi u vodi). Valja spomenuti i korozijske pojave koje se očituju uz istodobne štetne utjecaje mehaničke, biološke ili druge naravi. Takva je na primjer napetosna korozija, uz statička naprezanja materijala, i mikrobna korozija, koja se odvija uz djelovanje bakterija (česta na čeliku u tlu).
Hemijska korozija
Hemijska korozija najčešće je oksidacija metala spajanjem s kisikom pri izlaganju suhim plinovima koji sadrže kisik ili njegove spojeve (na primjer ugljikov dioksid), i to prije svega u vrućem zraku ili u plinovima izgaranja. Proizvod je takve korozije oksid, koji tvori sloj na metalu ili se od njega odvaja. U prvom slučaju, koji je češći, s povećanjem debljine sloja oksidacija teče sve sporije, a u drugom se nastavlja neometano. Prema toj je koroziji jedan od najotpornijih metala čelik visokolegiran kromom i aluminijem, a najlošiji su magnezij i njegove slitine.
Elektrokemijska korozija
Elektrokemijsku koroziju uzrokuje djelovanje korozijskih galvanskih članaka nastalih na površini metala izloženoj elektrolitu. Neplemenitiji dijelovi površine pritom su anode, na kojima se metal troši ionizacijom, otapanjem u elektrolitu uz istodobno oslobađanje viška elektrona (elektrokemijska oksidacija), koji kroz metal putuju prema plemenitijim dijelovima površine, katodama, gdje se vežu s oksidansima (takozvanim depolarizatorima) iz okoline (elektrokemijska redukcija). U vodenim elektrolitima najčešći su oksidansi otopljeni kisik i vodikovi kationi. Na te primarne reakcije na elektrodama korozijskoga članka obično se nadovezuju sekundarne reakcije, koje često daju čvrste produkte, među kojima je najpoznatija hrđa, smjesa hidratiranih željeznih oksida. Neki čvrsti produkti (na primjer patina na bakru i njegovim slitinama), za razliku od hrđe, koče koroziju.
Posebne korozijske pojave
Posebne korozijske pojave javljaju se istodobno s djelovanjem mehaničkih, bioloških i električnih utjecaja. Uz statička naprezanja nastaje napetosna korozija (eng. stress corrosion), a uz dinamička naprezanja korozijski zamor (eng. corrosion fatique). Uz eroziju ili uz kavitaciju nastaje erozijska korozija, odnosno kavitacijska korozija. Tarna korozija (eng. fretting corrosion) pojavljuje se na dodirnim plohama dvaju dijelova koji su u upotrebi izloženi smicanju, i to najčešće uz vibracije. Biološka korozija ili biokorozija nastaje uz djelovanje metabolizma živih bića na proces (na primjer korozija u tlu u prisutnosti anaerobnih bakterija). Posebnu vrst korozije uzrokuju lutajuće struje u tlu i u vodi.
Prema geometriji, to jest prema obliku razaranja metalnog profila korozija može biti opća, lokalna, selektivna i interkristalna. Opća korozija zahvaća čitavu izloženu površinu metala, a može biti ravnomjerna ili neravnomjerna. Mikroskopski gledano nije ni ravnomjerna korozija svuda jednako brza, pa obično uzrokuje ohrapavljenje glatke metalne površine. Ipak je takva korozija u praksi najmanje opasna jer se lako može pratiti proces i predvidjeti kad valja metalni predmet zamijeniti novim. Opasnija je, naravno, neravnomjerna opća korozija. Lokalna korozija može biti pjegasta (školjkasta), to jest ograničena na pojedine veće dijelove metalne površine, ili točkasta (jamičasta), to je usko lokalizirana na žarišta približno kružnog presjeka, pri čemu je dubina korozijskog oštećenja nekoliko puta veća od početnog promjera. Razumije se da je pjegasta korozija, a pogotovo točkasta korozija, mnogo opasnija od opće korozije, jer je korozijski proces teže kontrolirati. Stoga su moguće nesreće, osobito u mehanički opterećenim konstrukcijama. Točkasta korozija često se naziva pitting (od eng. pitting: stvaranje udubina). Ova se katkad širi ispod površine metala (potpovršinska korozija), pri čemu konačno nastaje korozijsko mjehuranje ili raslojavanje. Poseban oblik pjegaste i točkaste korozije javlja se na dodiru (kontaktu) dvaju elemenata u elektrolitu. Ako su ti elementi različiti metali, nastaje galvanska kontaktna korozija neplemenitijeg metala, a ako se radi o dva elementa istog metala, odnosno od metala ili nemetala, pojavljuje se pukotinska kontaktna korozija. Selektivna korozija legura može uništavati jednu fazu višefazne legure (na primjer grafitizacija sivog lijeva), ili jednu komponentu jednofazne legure (na primjer decinkacija mjedi).
Interkristalna ili intergranularna korozija širi se uzduž granica metalnog zrna u dubinu. Ta vrsta korozije može dugo ostati nevidljiva, pa je najopasnija, pogotovo s obzirom na naglo smanjenje čvrstoće dijelova. Konačna posljedica interkristalne korozije jest lom ili čak raspad metala u zrnu. Interkristalne pukotine mogu nastati i kao posljedica napetosne korozije, premda se pri tom pukotine šire i transkristalno. U praksi se često istodobno pojavljuju različiti oblici korozije. Tako na primjer točkasta korozija može biti prikrivena općom korozijom.
Zaštita od korozije
Promjena okolnosti kojom se korozija može izbjeći, podrazumijeva zamjenu medija, na primjer zraka inertnim plinom ili vode mineralnim uljem, deaktivaciju, to jest uklanjanje korozivnih sastojaka, na primjer sušenjem zraka, uklanjanjem kisika iz vode otplinjavanjem ili deaeracijom, primjenu inhibitora korozije, na primjer njihovim dodatkom u vodu i u otopine za grijanje i hlađenje, dodatkom hlapljivih inhibitora u ambalažu i kućišta uređaja, promjenu elektrodnog potencijala metala u negativnom ili pozitivnom smjeru, to jest katodnu ili anodnu zaštitu, na primjer podzemnih cjevovoda, uređaja procesne tehnike, prekid lutajućih struja i tako dalje.
Elektrokemijske metode zaštite
Elektrokemijskim metodama zaštite metal se održava ili u pasivnom stanju u području potencijala pasivacije ili u imunom stanju pri potencijalima nižim od ravnotežnih kada ne korodira, s tehnološkog stajališta prihvatljivom brzinom.
Anodna zaštita
Anodna polarizacija ili kontakt s plemenitijim metalom može osnovni metal prevesti u pasivno stanje. Održavanjem pasivnog sloja osnovni je metal zaštićen od daljnjeg razvoja korozijskog procesa. Tako npr. čelik se može zaštititi u otopinama sumporne kiseline.
Katodna zaštita
Katodna zaštita je tehnika zaštite metala od korozije čiji je osnovni princip polarizacija metalne konstrukcije na potencijal kod kojeg proces otapanja metala prestaje ili se odvija prihvatljivo malenom brzinom. Može se provesti na dva načina: pomoću vanjskog izvora i pomoću protektora.
Katodna zaštita se može provesti na dva načina: Katodna zaštita je djelotvorna jedino ako je materijal između protektora, odnosno inertne protuelektrode, i objekta što se štiti vodljiv. Katodna zaštita se obično koristi kao sekundarni zaštitni sustav.
Zaštita inhibitorima
Inhibitori su tvari koje dodane u korozivni okoliš smanjuju brzinu korozije do tehnološki prihvatljivih iznosa. Dodaju se povremeno ili kontinuirano u zatvorene ili iznimno u otvorene prostore. Prema kemijskom sastavu inhibitori su anorganski ili organski spojevi. Korozijskim inhibitorima smanjuje se korozijska agresivnost okoliša.
Zaštita prevlakama i premazima
Metalne i nemetalne zaštitne prevlake i premazi (nalič) su najčešći oblik zaštite od korozije. Metalne prevlake mogu imati galvansko djelovanje ili su otpornije na koroziju od osnovnog materijala pa djeluje kao barijera prema utjecajima okoliša. Nemetalne prevlaku mogu biti oksidi npr. aluminiju, netopljive soli na željezu i čeliku te keramike i organski premazi.
Komponente zaštitnog premaza su: vezivi, otapalo, pigmenti (daje boju i neprozirnost), punila i ostalo. Razvrstavanje premaza može se provesti prema: broju komponenata, trajnosti, načinu sušenja, generičkim tipovima itd. Premazi mogu biti jednokomponentni ili dvokomponentni. Obzirom na način sušenja premaza možemo ih podijeliti na: Konvertibilne premaze- premazi koji se suše oksidacijom ili polimerizacijom. Nekonvertibilne premaze- premazi koji se suše isparavanjem otapala i koji nakon nanošenja ne prolaze kroz neke znatnije kemijske promjene.
Nithavellir
Nithavellir (Niðavellir, Svartalfheim) u nordijskoj mitologiji označava svijet patuljaka.
Capitán Aracena
Capitán Aracena (španjolski: Isla Capitán Aracena) je otok u Ahipelagu Ognjena zemlja, na jugu Južne Amerike.
Geografske karakteristike
Otok administrativno podpada pod Čileansku regiju Magallanes y Antártica Chilena (Provincija Magallanes).
Bruno Martini
Bruno Martini može se odnositi na sljedeće osobe:
Capitán Aracena
Geografske karakteristike
Capitán Aracena leži u sredini Magellanova tjesnaca, udaljen 2 km od otoka Clarence.
Otok ima površinu od 1164 km², vrlo je razveden - obala mu je duga 457 km i brdovit, najviša planina Vernal visoka je 1189 metara.
Corsano, Salerno
Corsano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 389 m.
Položaj LGBT osoba u Belizeu
Gejevi, lezbejke, biseksualne, transseksualne i transrodne (LGBT) osobe u Belizeu nemaju prava kao ostali građani i građanke. Istopolni odnosi između muškaraca su zabranjeni zakonom 2003. godine, dok se ženska homoseksualnost ne pominje.
Ruská Kajňa
Ruská Kajňa je naseljeno mjesto u okrugu Humenje, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 108 stanovnika.
Opština Berriozábal, Chiapas
Berriozábal je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 7859 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 890 m.
Moravska misija
mini|desno|300p|Spomenik Ćirilu i Metodiju ispred crkve svetog Trojstva u [[Žilina|Žilini (🇸🇰)]] Moravskopanonska misija braće Konstantina i Metodija predstavlja početak slovenske pismenosti i prekretnicu u prelasku Slovena na hrišćanstvo.
Empire City, Oklahoma
Empajer Siti je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Moravska misija
Njih je na poziv velikomoravskog kneza Rastislava (842.—870.) poslao vizantijski car Mihajlo III Amorisk (842. do 867. godine je vladao a bio je sin Dekapolita i Evdokije) sa zadatkom da lokalne Slovene obuče za vršenje bogosluženja na slovenskom jeziku iz verskih knjiga pisanih na slovenskom. Za potrebe tog zadatka je Konstantin sa svojim saradnicima sastavio prvo slovensko pismo glagoljicu, koristeći se znakovima izvedenim od grčke minuskule sa elementima brzopisa, posle čega su bogoslužbene knjige prevedene sa grčkog na dijalekat Južnih Slovena koji su živeli u okolini Soluna, a koji je bio razumljiv i ostalim Slovenima. Misija je svoje delovanje otpočela 863. ili 864. godine i od samog početka se suočila sa žestokim otporom germanskog sveštenstva koje je te Slovenske prostore smatralo svojim i na njemu je širilo hrišćanstvo na latinskom jeziku. Braća su svoje delovanje proširila i na Panonsku kneževinu, ali su bili primorani da već 867. godine putuju u Rim da opravdaju svoje delovanje samom papi. Tokom svog boravka su uspeli da dobiju dozvolu pape Hadrijana II (867—872) za bogosluženje na slovenskom jeziku, ali se tokom boravka Konstantin razboleo, zamonašio uzevši ime Ćirilo i umro 14.02. Metodije se 870. godine vratio prvo u Panoniju, a zatim i u Moravsku sa titulom moravskopanonskog arhiepiskopa, ali je ponovo naišao na jak otpor germanskog sveštenstva podržanog novim velikomoravskim knezom Svatoplukom I (870—894). Otpor germanskog sveštenstva dostigao je vrhunac na velikom saboru na kome je sam Metodije optužen za jeres i zatočen u Regenzburgu. Iako je 873. godine oslobeđen na insistiranje pape Jovana VIII (872—882), on je već 880. godine morao ponovo da putuje u Rim da opravda svoje delovanje. Papa mu je ponovo dozvolio da nastavi sa širenjem božije reči na slovenskom jeziku. On se posle tog vratio svom poslu, posetivši 882. godine Carigrad, da bi 06.04.885. godine preminuo u svojoj arhiepiskopiju. Posle njegove smrti germansko sveštenstvo uz podršku pape Stefana V (885—891) i Svatopluka uništava slovensku crkvenu organizaciju u srednjoj Evropi proterivanjem, zarobljavanjem i ubijanjem učenika i saradnika Solunske braće. Među onima koji su zarobljeni i pobijeni našao se i Metodijev nesuđeni naslednik Gorazd, ali je deo slovenskih sveštenika, među kojima su najistaknutiji Kliment i Naum, uspeo je da pobegne i nađe utočište na Balkanskom poluostrvu, na kom su nastavili rad Solunske braće. Iako je misija sama po sebi doživela potpuni neuspeh posle Metodijeve smrti 885. godine, ona je ipak indirektno postigla svoj cilj širenjem hrišćanstva među Slovenima i stvaranjem prvog slovenskog književnog jezika koji će svoj potpuni razvoj započeti tek među Južnim Slovenima, koji su neposredno pre toga primili hrišćanstvo (bugarski Sloveni 864, Srbi oko 872), zahvaljujući delovanju njihovih učenika i neposrednoj blizini Vizantije koja je politički, a samim tim i vojno, podržavala njihov rad.
Empire City, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 955, što je 221 (30,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Moravska misija
Prilike u Velikomoravskoj i Panonskoj kneževini
mini|desno|350p|Slovenske države i širenje Moravske kneževine tokom IX veka Na prostoru današnje Slovačke, Češke Republike, Mađarske i Austrije početkom IX veka, postojalo je nekoliko slovenskih kneževina koje su se nekada nalazile u sastavu Samovog plemenskog saveza: Moravski knez Mojmir I (moravski knez 830—833, velikomoravski knez 833—846) je 833. godine potisnuo nitranskog kneza Pribinu (nitranski knez 825—833, panonski knez 840—861) iz njegove države i ujedinio dve države stvorivši Velikomoravsku kneževinu u kojoj je nitranska kneževina ostala kao polusamostalna udeona celina kojom je upravljao naslednik prestola. Sam Pribina se povukao u istočne delove Franačke i 840. godine je od Ludviga (843—876) dobio na upravu posede u današnjoj Mađarskoj na kojima je sa središtem na obali Blatnog jezera osnovao Panonsku kneževinu (20. na karti). Sam Mojmir je sa druge strane bio u stalnom sukobu sa istočnim delovima Franačke čija je vlastela pokušavala da svoju vlast proširi na istok. Kralj Istočne Franačke Ludvig je 846. godine uspeo da vojnom silom zbaci Mojmira sa vlasti i na njegovo mesto postavi njegovog bratanca Rastislava. Međutim Rastislav mu je uskoro okrenuo leđa i nastavio Mojmirovu politiku. Svoju vlast proširio je na okolne Čehe, Srbe i deo Polapskih Slovena, a na granici ka Istočnoj Franačkoj je radi zaštite podigao veći broj utvrda. Kralj Istočne Franačke je pokušao da ga vojnički savlada, ali mu to nije pošlo za rukom i Velikomoravska kneževina je stekla potpunu samostalnost.
Pilchapulhuacán, Tamazunchale
Pilchapulhuacán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 983 m.
Moravska misija
Prilike u Istočnoj Franačkoj (Nemačkoj)
mini|desno|350p|Podela Franačke prema Verdenskom ugovoru [[843. godine]] Franačka država Karla Velikog (768—814) se konačno u Verdenu 843. godine raspala na tri dela: Njen istočni deo je svoju ekspanziju pokrenuo ka istoku, nastojeći da učvrsti svoju nominalnu vlast nad Slovenskim plemenima oko Labe, u Panoniji i na prostoru nekadašnje Čehoslovačke. Jedan od instrumenata ekspanzije bilo je i širenje hrišćanstva preko germanskih sveštenika na latinskom jeziku uz podršku Rima. Širenje uticaja i jačanje Mojmira I širenjem na nitransku kneževinu je dobilo svojevrstan odgovor u prihvatanju prognanog Pribine i kasnijem davanju poseda južno od Mojmirove države sa jasnim ciljem stvaranja opozicije među samim Slovenima. Sa tim nastojanjima stoji i vojno zbacivanje Mojmira sa vlasti i pokušaj postavljanja marionetske vlasti oličene u Rastislavu, ali se to pokazalo neuspešnim. Germansko plemstvo je širenjem hrišćanstva preko svojih ljudi među Slovenima nastojalo da uništi ostatke rodovske zajednice među njima i rodovsko plemstvo pretvori u hristijanizovanogermanizovano feudalno plemstvo koje neće imati separatističke težnje. Vojni neuspeh da se zbaci Rastislav je najverovatnije primorao Ludviga da se poveže sa njegovim drugim susedima Bugarima sa kojima je sredinom IX veka sklopio savez, koji je indirektno bio uprt protiv Vizantije kao direktnog protivnika Bugara.
Prilike u Vizantiji
Posle niza poraza u sukobima sa Arabljanima u prvoj polovini IX veka, gubitka Krita (827), Sicilije (831) i velikog poraza kod Amoriona (iz koga je poticala tada vladajuća Amorijska dinastija) 838. godine, Vizantijsko carstvo prelazi u blagu ofanzivu kako na vojnom, tako i na diplomatskopolitičkom. Tokom vladavine Mihajla III pokreću se dve ofanzive na Egipat (853. i 859), odbijen je Ruski napad na Carigrad 860. godine, a suzbijen je i melitenski emir Omar (873). mini|desno|350p|Vizantijsko carstvo [[867. godine]] Na državnom planu ovaj period je obeležen usponom vizantijske kulture i obnovom carigradskog univerziteta, za šta su najodgovorniji cezar Varda koji je bio Mihajlov savetnik i de facto savladar i jedan od najučenijih Vizantinaca Fotije (858—867, 877—886), koji je za potrebe napretka Vizantije preko noći zamonašen i postavljen za carigradskog patrijarha. Njih dvojica su najodgovorniji za početak intenzivnog širenja hrišćanstva među Slovenima, kako na Balkanskom poluostrvu tako i u srednjoj Evropi. Pod indirektnim pritiskom vizantijske vojne sile bugarski kagan/knez Boris (852—889) prelazi 864. godine u hrišćanstvo i odbacuje paganizam, ali se za potrebe crkvene organizacije okreće Rimu i papi, umesto Carigradu, što pokreće niz političkih sukoba između Rima i Carigrada koji su se okončali pobedom Carigrada i ulaskom bugarske crkve u red istočnih hrišćanskih crkava na saboru u Carigradu 870. godine. mini|levo|200p|Spomenik Ćirilu i Metodiju u [[Ohridu, čija se kopija nalazi u Beogradu]] Tokom ovog perioda, došlo je do prevrata na vizantijskom prestolu. Prvi čin bilo je Mihajlovo preuzimanje vlasti od svoje majke Teodore (regentkinja 842—856) 856. godine. Potom je usledilo uzdizanje Vasilija Makedonca (savladar 866—867, car 867—886) koji je 24.04. 866. godine, uz prećutnu dozvolu samog Mihajla, napao i ubio sa leđa cezara Vardu, posle čega ga je car uzdigao na nivo svog savladara. Završni čin u smeni dinastija na čelu Vizantije odigrao se u noći između 23. i 24.09. 867. godine posle carske gozbe kada je Vasilije sa svojim ljudima napao i ubio alkoholisanog Mihajla u carskoj ložnici i preuzeo vlast, čime je Amorijsku dinastiju, nasledila Makedonska dinastija.