cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FIFA Svjetsko prvenstvo
Završni turnir
U slučaju da su dvije ili više momčadi, nakon sve tri odigrane utakmice, izjednačene po bodovima, FIFA je odredila kriterije temeljem kojih se određuje njihov plasman u skupini, a oni su sljedeći:
Faza na izbacivanje ili eliminacijski dio (knockout faza) započinje nakon što svaka momčad odigra tri utakmice u svojoj skupini. Prve dvije momčadi svake od osam skupina napreduju u osminu finala, u kojoj se sastaju pobjednici skupina protiv drugoplasirane momčadi neke druge skupine. Nakon osmine finala dolazi četvrtfinale, a nastavlja se polufinalima. Borbe za medalje završavaju utakmicom za treće mjesto koje igraju poraženi polufinalisti, te finalom, koje je ujedno i posljednja utakmica turnira. U slučaju da u 90 minuta nema pobjednika u fazi na izbacivanje, reprezentacije igraju dva produžetka u trajanju od 15 minuta, a ako ni nakon toga ne bude pobjednika, reprezentacije izvode jedanaesterce dok se ne odredi pobjednik.
Dana 10. siječnja 2017. godine, FIFA je za 2026. godinu odobrila novi format s 48 reprezentacija, koje će biti raspoređene u 16 grupa po tri reprezentacije. U eliminacijsku fazu ići će po dvije reprezentacije iz svake grupe, a ista će od tada započinjati od šesnaestine finala i nastavljati se do finala.
Izbor domaćina
Prva domaćinstva svjetskih prvenstava dodjeljivana su članicama na FIFA-inim kongresima. Odabiranje država koje bi ugostile prvenstva bilo je redovito kontroverzno zbog međusobne udaljenosti i trotjednog putovanja brodom između Južne Amerike i Europe, dva kontinenta koja su bila središta nogometa u svijetu. Odabir Urugvaja za prvoga domaćina svjetskoga prvenstva, primjerice, za posljedicu je imalo nastupanje samo četiri europske momčadi. Sljedeća dva prvenstva održala su se u Europi, što je ovaj put dovelo do masovnog bojkota američkih reprezentacija, a sukob je eskalirao 1938. godine kada su sve američke momčadi, osim Brazila i Kube, bojkotirale prvenstvo iz protesta jer su pretpostavljale kako će se domaćinstvo redovito mijenjati među zemljama.
Nakon prvenstva 1958. godine u Švedskoj, s ciljem izbjegavanja novih incidenata i bojkota, FIFA je započela s praksom rotacije domaćinstava između Amerika i Europe, što je prakticiran zaključno s prvenstvom 1998. godine u Francuskoj. FIFA Svjetsko prvenstvo 2002. godine održano je u Aziji, u Južnoj Koreji i Japanu, što je prvi put da je azijski kontinent dobio domaćinstvo, ali i prvi put da su dvije zemlje zajednički organizirale turnir. Prvenstvo 2010. godine održano je u Južnoafričkoj Republici, što je bio prvi put da je Afrika dobila domaćinstvo. Kada je 2014. godine Brazil dobio domaćinstvo prvenstva, bio je to prvi put u historiji da su dva uzastopna prvenstva održana izvan Europe te prvi put nakon 1978. da je prvenstvo održano u Južnoj Americi.
Danas, domaćina odabire FIFA-in Izvršni odbor. Glasuje se na način da svaki član Odbora daje jedan glas jednoj od kandidatura. Ukoliko u prvom krugu glasovanja nema kandidature s natpolovičnom većinom, ide se u sljedeći krug, s tim da kandidatura s najmanje glasova u prvom krugu otpada iz daljnjeg izbora. Glasovanje se tako ponavlja sve dok jedna kandidatura ne dobije natpolovičnu većinu. Kada FIFA odabere kandidaturu, domaćinu šalje dokument, tzv. Sporazum o domaćinstvu, u kojem se objašnjavaju svi potrebni koraci i naglašavaju potrebe za održavanje prvenstva. Nogometni savez odabranoga domaćina šalje potvrdu i jamstvo da će odraditi sve radove u roku, a FIFA svakih nekoliko mjeseci šalje inspekcije koje provjeravaju stanje radova i napredak domaćina. Odluka o domaćinu prvenstva donosi se čak šest ili sedam godina prije toga prvenstva. Međutim, bilo je slučajeva kada su domaćini dvaju uzastopnih prvenstava izabrani na istoj sjednici Odbora, poput onih za prvenstva 2018. i 2022., koja su otišla Rusiji i Kataru; Rusija je tako postala prva istočnoeuropska zemlja koja je dobila domaćinstvo, a Katar prva arapska i bliskoistočna zemlja.
FIFA je za prvenstva 2010. i 2014. godine uvela politiku rotacije domaćinstva među kontinentima, koja je omogućila da samo zemlja iz pojedinog kontinenta (Afrika za 2010., Južna Amerika za 2014.) bude domaćin; ta politika bila je posljedica kontroverznog izbora Njemačke za domaćina 2006. godine ispred Južnoafričke Republike. Ipak, politika je ukinuta odmah nakon prvenstva 2014. godine tako da se bilo koja zemlja, osim ona iz konfederacija koje su bile domaćini prethodna dva turnira, može prijaviti za domaćinstvo. Ovo je uvedeno djelomično kako bi se izbjegla situacija s izbora za prvenstvo 2014. godine, kada je Brazil ostao kao jedini kandidat.
FIFA Svjetsko prvenstvo 2026. godine održat će se u Kanadi, Meksiku i Sjedinjenim Državama, što će biti prvi put u historiji da su tri zemlje zajednički organizirale prvenstvo. S ukupno 48 reprezentacija i 80 utakmica, bit će to najveće prvenstvo u historiji. Kanada i Meksiko će organizirati po 10 utakmica svaka, dok će se čak 60 utakmica odigrati u Sjedinjenim Državama, uključujući sve utakmice od četvrtfinala nadalje.
Uspjesi domaćina
Šest od osam reprezentacija koje su osvajale titulu svjetskog prvaka to su ostvarile, barem jednom, kao domaćini; izuzetak su tek Brazil, koji je 1950. godine kao domaćin izgubio odlučujuću utakmicu protiv Urugvaja, dok je 2014. godine poražen u polufinalu od Njemačke, te Španjolska, koja je 1982. godine došla do drugog kruga. Engleska je 1966. godine kao domaćin osvojila svoj jedini naslov prvaka svijeta. Urugvaj (1930.), Italija (1934.), Argentina (1978.) i Francuska (1998.) su svoje prve naslove osvajali kao domaćini, ali su kasnije ponovo bili svjetski prvaci, dok je Njemačka (1974.) svoj drugi naslov prvaka svijeta osvojila kao domaćin.
Druge su reprezentacije također bile uspješne kao domaćini, često ostvarujući svoje najbolje rezultate upravo na tim turnirima. Švicarska je 1954. godine došla do četvrtfinala, Švedska je 1958. godine bila druga, Čile je osvojio treće mjesto 1962., Meksiko je u oba navrata (1970. i 1986.) došao do četvrtfinala, Južna Koreja je 2002. godine senzacionalno osvojila četvrto mjesto, dok je Rusija 2018. godine došla do četvrtfinala, što je bio njihov najbolji rezultat od raspada Sovjetskog Saveza. Zasad, Južnoafrička Republika je 2010. godine postala prva i jedina reprezentacija koja, kao domaćin, nije prošla grupnu fazu.
Situacija izgleda ovako:
Mediji i promocija
FIFA Svjetsko prvenstvo se od 1954. godine prenosi na televiziji i danas je najgledaniji sportski događaj na svijetu. Kumulativna gledanost Svjetskog prvenstva 2006. godine u Njemačkoj bila čak 26,290,000,000; finalnu utakmicu gledalo je čak 715,100,000 ljudi, što je brojka koja odgovara devetini ukupne svjetske populacije. Sam ždrijeb za isto prvenstvo gledalo je čak 300,000,000 ljudi.
Zbog svoje popularnosti, FIFA Svjetsko prvenstvo privlači velik broj sponzora, poput Coca-Cole, McDonald'sa i Adidasa, koji je zadužen za službene lopte prvenstva. Za ove tvrtke, ali i brojne druge, činjenica sponzorstva uvelike utječe na njihove globalne brendove. Ovdje se posebno ističe Coca-Cola, koja za svako prvenstvo lansira veliku, globalnu markentinšku kampanju, a od 2010. godine odabire i himne prvenstava, poput K'naanove "Wavin' Flag" za prvenstvo 2010. ili pjesme "Colors" Jasona Derula za prvenstvo 2018. godine. Osim sponzora, zemlja domaćin također u pravilu ostvaruje višemilijunski profit tokom mjesec dana prvenstva, ali i sama FIFA, koje je, primjerice, za prvenstvo 2014. godine uprihodila čak $4,800,000,000.
Postoje studije koje impliciraju kako Svjetsko prvenstvo u pravilu ima značajan utjecaj na stopu nataliteta, odnos između muške i ženske novorođene djece te na broj srčanih udara u zemljama koje sudjeluju na prvenstvu.
Pregled svih dosadašnjih prvenstava
<references group="bilj."/>
Uspješnost reprezentacija
Od 1930. godine, ukupno je 79 reprezntacija barem jednom nastupilo u završnici turnira. Od njih 79, osam reprezentacija je osvajalo titulu svjetskog prvaka barem jednom, dodavajući zvjezdice iznad svojih grbova za svaku osvojenu titulu; izuzetak ovdje je Urugvaj, koji ima četiri zvjezdice, a samo dva naslova prvaka, međutim je dobio dozvolu FIFA-e za korištenje dodatnih zvjezdica jer je 1924. i 1928. godine bio olimpijski prvak, a FIFA je ta dva natjecanja priznala kao de facto Svjetska prvenstva.
S pet titula prvaka, Brazil je najuspješnija reprezentacija u historiji turnira te jedina reprezentacija koja je sudjelovala na svim završnicama (21). Brazil je također bio prva reprezentacija koja je svjetski prvak postala treći (1970.), četvrti (1994.) i peti (2002.) put. Italija (1934. i 1938.) i Brazil (1954. i 1958.) su jedine momčadi koje su uspješno obranile titulu prvaka. Zapadna Njemačka (1982. – 1990.) i Brazil (1994. – 2002.) su jedine reprezentacije koje su tri puta za redom igrale finale Svjetskog prvenstva. Njemačka je najuspješnija momčad po broju polufinalnih nastupa (13), ukupno osvojenih medalja (12) i odigranih finala (8).
Pregled najuspješnijih reprezentacija
Bilješke:
Najveći uspjesi po kontinentalnim zonama
Do danas, finale Svjetskog prvenstva igrale su samo reprezentacije iz UEFA-e (Europa) i CONMEBOL-a (Južna Amerika). Europske reprezentacije osvojile su 12 naslova, a južnoameričke deset. Samo su tri reprezentacije izvan ovih kontinentalnih federacija ikada igrale polufinale – Sjedinjene Države (CONCACAF) na prvenstvu 1930. godine, Južna Koreja (AFC) na prvenstvu 2002. godine te Maroko (CAF) na prvenstvu 2022. godine. Najveći uspjesi afričkih momčadi do 2022. godine bili su su četvrtfinalni susreti – Kamerun na prvenstvu 1990., Senegal na prvenstvu 2002. i Gana na prvenstvu 2010. godine. Samo je jedna oceanijska reprezentacija, Australija na prvenstvu 2006. godine, prošla u drugi krug natjecanja.
Brazil, Argentina, Španjolska i Njemačka su jedine reprezentacije koje su naslov prvaka osvajale izvan svojih kontinentalnih zona. Brazil je bio uspješan u Europi (1958.), Sjevernoj Americi (1970. i 1994.) i Aziji (2002.); Argentina dva od svoja tri naslova osvojila u Sjevernoj Americi (1986.) i Aziji (2022.), a Španjolska je prvak postala u Africi (2010.). Njemačka je 2014. godine postala prva reprezentacija koja je pobijedila u Amerikama, točnije u Južnoj Americi. U samo pet slučajeva su reprezentacije iz iste kontinentalne zone osvajale uzastopna prvenstva, a od 2006. do 2018. godine se prvi puta dogodilo da su četiri uzastopna prvenstva osvojena od strane reprezentacija s istog kontinenta. Italija i Brazil su uspješno obranili svoje titule 1938., odnosno 1962. godine, dok je pobjeda Italije 2006. godine pokrenula niz europskih trijumfa – Španjolska 2010., Njemačka 2014. i Francuska 2018. godine.
Nagrade
Po završetku svakog FIFA Svjetskog prvenstva, FIFA dodjeljuje nekoliko nagrada igračima i reprezentacijama koji su se na određeni način istaknuli u nekoj od kategorija. Trenutno se nagrade dodjeljuju u pet kategorija po završetku turnira, dok se nagrada za igrača utakmice dodjeljuje tokom turnira. Aktivne kategorije su:
Rekordi i statistike
Brazilac Mário Zagallo, Nijemac Franz Beckenbauer i Francuz Didier Deschamps su jedine osobe koje su osvajale prvenstvo i kao igrač, i kao treneri; Zagallo je kao igrač bio prvak 1958. i 1962. te 1970. kao trener, Beckenbauer je kao igrač osvojio prvenstvo 1954., a kao trener ono 1990., dok je Deschamps kao igrač svjetski prvak postao 1998., a kao trener 2018. godine. Beckenbauer i Deschamps su ujedno bili i kapetani svojih reprezentacija kada su osvajali prvenstva kao igrači. Talijan Vittorio Pozzo je jedini izbornik s dva naslova svjetskog prvaka (1934. i 1938.). Dosad, svi izbornici koji su postali svjetski prvaci su bili državljani zemalja koje su trenirali.
Najbolji strijelci
Napomena: Ovaj popis sadrži samo igrače koji su postigli 10 i više golova; za potpuniju listu strijelaca, vidjeti glavni članak
Kosmos-235
Kosmos-235 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 9. avgusta 1968. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4730 kilograma. Kosmos-235 je bio osmatrački satelit.
Zweiflingen
Cvajflingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Hoenloe. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.774 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8126094.
El Durazno, Altamira
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Al Minūf, Hajjah
Al Minūf je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
Prada
Prada ima više značenja:
Debugger
Debugger je računalni program koji se koristi za uklanjanje grešaka ostalih programa. Također, debugger može testirati i provjeriti pravilnost rada programa.
Rušenje programa se događa u slučaju da je izvođenje programa nemoguće zbog softverskog buga, to jest, greške u kodu. Primjerice, program je možda koristio instrukciju koja nije dostupna za trenutnu verziju korisnikovog procesora ili je pokušao pristupiti nekoj nedostupnoj ili zaštićenoj memoriji.
Opis
Debuggeri daju napredne funkcije kao što su pokretanje programa korak po korak (single-stepping), zaustavljanje ili pauziranje izvođenja programa na takozvanom breakpointu tijekom određenih zbivanja, a neki čak i mogućnost mijenjanja programa dok se izvodi. Iste funkcije koje čine debugger korisnim za rješavanje bugova čine ga i pomagalom pri razbijanju softverske zaštite, tj. crackiranju programa koji nije besplatan u svrhe da se može koristiti neograničeno bez ikakvog plaćanja ili kupovanja. Korisni su i za testiranje performansi programa. Pojedini debuggeri rade samo sa specifičnim programskim jezikom dok drugi mogu raditi s više njih.
Većina popularnih debuggera daje samo jednostavno komandnolinijsko sučelje (command-line interface - CLI), često iz razloga da maksimiziraju portabilnost i minimaliziraju trošenje sistemskih resursa računala. Ipak, popravljanje grešaka u programu preko grafičkog sučelja (GUI) debuggera se često smatra jednostavnijim i produktivnijim.
Neki od poznatih debuggera su:
Vergonzana, Cremona
Vergonzana je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Mártires del 28, Cuquío
Mártires del 28 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuquío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 346 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1776 m.
San Faustino, Macerata
San Faustino je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
Polk County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 5.406, što je 233 (-4,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ukrašavanje stećaka
Ukrašavanje stećaka, svojim sadržajem i ikonografskim rješenjima, poslije oblika, čini drugu komponentu njihovog obimnog umjetničkog opusa. Čine ga predstave na stećcima, ukrasi i simboli.
Potpuna analiza nikada u cjelini nije do kraja izvršena. Nemoguće je obuhvatiti nesagledive varijante i kombiniranje na spomenicima različitih oblika, i u šarolikosti koju je nametnula prostorna izdiferenciranost (geografski položaj) i individualna oprijedeljenost klesara. To je ono što ih uključuje u savremene tokove svjetske kulture. Najveći broj motiva vuče porijeklo iz paganskih vremena, ali se na njima osjeća snažan utjecaj kršćanske umjetnosti u kojoj dominira simbolizam kulta smrti i uskrsnuća čovjeka. Vremenom se nametnula i umjetnost zapadnoevropskog feudalizma, koja se ogleda u viteškim turnirima, lovu i kolima i prikazivanju veselije strane života.
Predstave ljudi
Predstava ljudi je osnovni motiv na stećcima po brojnosti, raznolikosti rješenja i mogućnosti vremenskog određenja. U ovoj grupi su cijele figure, polufigure, predstave glave sa poprsjem i na kraju ruku. Povezana je često sa oružjem, životinjama i ukrasima kao simbolima. Figure, polufigure i predstave glave su pokušaj portretiranja pokojnika, a figure sa podignutom rukom, a često i same podignute ruke, tumače se kao gestovi molitve, društvenog statusa i vlasti, ali i drugačije. Predstave ljudi su osnovne predstave na stećcima istočne Bosne. Čovjek na konju je nezaobilazni motiv i predstavlja konjanički portret pokopane ličnosti. Pojavljuje se i konjanik koji uzdama vodi konja. Prikazan je sa viteškim atributima (koplje, mač, štit), sa lovačkom kapom ili šljemom, statično ili u galopu i konjanik sa sokolom. Sve su to predstave svetog ratnika.
Kolo
Većina istraživača smatra da se na stećcima radi o posmrtnim kolima. Uz kolo javlja se i jelen, u hrišćanstvu poznat kao simbol duše, u paganskom običaju je prenosnik duše.
Lov
Postoje tri vrste lova: lov na jelena kao dominantan (92%), lov na vepra i lov na medvjeda. Lovci su prikazani kao pješaci ili na konjima, broj lovaca je od 1 – 4. Nema ni jednog slučaja da je jelen ubijen. U mnogim slučajevima u lovu učestvuje i pas, i soko. Lovac pretežno koristi koplje, ponekad i mač ili luk i strijelu. Na glavi mu je šljem, ponekad i čelenka na šljemu. Istraživači scene lova tumače kao ilustraciju života i zabave feudalaca ili im pridaju religijski karakter.
Turniri
U ove predstave spadaju scene međusobne borbe na konjima (turniri u užem smislu riječi), borbe pješaka i borbe sa više učesnika, sa oružjem, šljemom i štitom. Često se u scenama vide i žene, zbog koje se možda borba i vodi. Turniri na stećcima su u najvećoj mjeri odraz omiljenih navika i običaja feudalaca i drugih imućnijih i uglednih stanovnika toga vremena. Na stećcima istočne Bosne nema scena, razigranosti i mašte. Na spomenicima vlada mir, kao odraz stoljetne tišine beskrajnih šuma.
Ukrasi na stećcima
Ukrase na stećcima čine: bordure, arhitektonski motivi, prikazi oružja, biljni motivi, heraldički motivi.
Bordure
Bordure su vrpce različitog sastava i izgleda:tordirano uže, niz paralelica (uspravnih ili kosih, jednake dužine), talasasta linija, niz rozetica, niz ljiljana, povijena lozica, vitica sa lišćem
Arhitektonski motivi
Na 16 stećaka, je prikaz grada sa kulama. Na području južne Hercegovine i Crne Gore, javljaju se sarkofazi velikih dimenzija sa motivima arkadnih stupova, što predstavlja imitaciju zgrade na grobu pokojnika. Stilizacija stupova, lukovi i kružni ukrasi podsjećaju na djela romaničke i gotičke kulture, čiji uticaj je dolazio iz Dalmacije. Na stećcima istočne Bosne pojavljuju se drvene grede i krov od šindre.
Biljni motivi
Biljni motivi, prvenstveno i uspravno rastinje sa lišćem i cvijećem, preovlađuju na stećcima istočne Bosne i zapadne Srbije, tamo gdje šuma okružuje čovjeka i stalna je inspiracija brojnim klesarima. Predstavljeni su sa:
.
Simboli
Ustanovljeni su na preko 6000 primjeraka. Većina simbola vuče svoje porijeklo iz paganskih vremena, uz uticaj kršćanstva u romaničkoj i gotičkoj umjetnisti prenesenoj iz jadranskog primorja. I sami simboli se mogu podijeliti u nekoliko tematskih cjelina.
Krst se pojavljuje na 438 stećaka kao glavni element ukrasa, a postoji gotovo 200 stećaka na kojima je sporedni element ukrasa. Primijenjen je u tri osnovna tipa: grčki, latinski i Andrejin krst, sa velikim brojem kombinacija: jednostavni ravnomjerni krakovi, zašiljeni ili zaobljeni, završeni kružnicama na sva četiri ili samo tri kraja, zatvoreni u krug ili kvadrat, dopunjeni ukrasima u uglovima i pretvoreni samo u skelet ornamenta. Postoje i krstovi sa proširenim krakovima u malteškoj i gotičkoj varijanti, otkrivajući primorsko porijeklo. Trojni prikaz je poznat kao jerusalimski tip. Neki su sa razvijenim gornjim krakom (arapska varijanta).
Tau-krst je reljefni motiv bez gornjeg kraka (latinično veliko slovo T). Korišten je u počecima kršćanstva i naziva se krst sv. Tome.
Polumjesec je astralni simbol, predstavljen kao četvrtina ili još manji dio kruga, sa vršcima različito okrenutim, ponekad sa kružićima ili rozetama na krajevima. Tumači se različito: kao lađa svjetlosti koja nebom prevozi pravedne duše, kao simbol viteštva i znak grba, kao simbol smrti i ponovnog rađanja ili samo ukrasni element. Solarno-lunarni simboli imali su religiozni karakter na stećcima i formirali su se pod zajedničkim uticajima starih slavenskih vjerovanja i hrišćanskih religioznih shvatanja, te da u njima nema ništa jeretičko. Njihova je veza sa znakom krsta nedvojbena, te se mogu pretpostaviti kao znaci za koje se vjerovalo da imaju istu simboličnu vrijednost.
Spirala ili lozica sa trolisnim umecima je umjetnička stilizacija loze kao izdanka ili dijela biljke (u nekim kulturama simbol boga Dionisa). Najrasprostranjenija je na hercegovačkim stećcima. Poznata je kao simbol smrti i uskrsnuća.
Svastika je poznati prehistorijski simbol u značenju donosica sreće i čuvara od zla, ili prastari simbol vječnog života.
Geometrijski simboli (krug, polukrug, trougao, kvadrat) imaju prvenstveno dekorativni karakter.
Među simbolima ima i onih koji simbolizuju zanimanje ili društveni status: cipele ili kalup (obućar), nakovanj sa čekićem (kovač), štap ili čaša ili knjiga (sveštenik), motika ili srp ili plug (zemljoradnik), vreteno, ključ, pehar, tronožni stočić... Sjekirica simbolizuje ratnika vičnog tom oružju.
Colloredo di Monte Albano, Udine
Colloredo di Monte Albano je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Sapina Doca
Sapina Doca je naselje u sastavu Općine Rogoznica, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 8 kilometara sjeveroistočno od Rogoznice.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 64 stanovnika.
Kosmos-236
Kosmos-236 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-236 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 27. avgusta 1968. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 875 kilograma. Kosmos-236 je bio vojni komunikacioni satelit.
Tăbărăști, Gălbinași
Tăbărăști je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Gălbinași.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1793 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Nekropola Borak
Nekropola Borak, naselje Burati, opština Rogatica, Bosna i Hercegovina, nalazi se na listi 28 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 20 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. Nekropola je i nacionalni spomenik BiH.
Historija
Rogatica je u XIV i XV vijeku bila usko vezana za utvrđenje Borač, i za njegove gospodare Radinoviće, odnosno Pavloviće, koji su u XV vijeku držali u svojoj vlasti cijeli kraj od izvora rijeke Bosne do Drine, uključujući trg u Rogatici. Po tom gradu jedno vrijeme, tokom prvih godina turske vlasti i sam trg Rogatica nazivao se Borač (Bazar Borač). Razrušeni grad u kojem su bili dvorovi Pavlovića leži iznad lijeve obale rijeke Prače, uz današnje selo Varošište. Turci su Borač zauzeli prije 1466. godine i uskoro ga napustili.
Opis
Na nekropoli je evidentirano vidljivih, dobro obrađenih, 212 stećaka, od toga 34 sanduka.
Prema konfiguraciji terena da se zaključiti da bi njihov broj mogao biti i veći. Na većini stećaka prisutni su lišajevi i mahovina, a zasuti su i lišćem (stećci su smješteni u mladoj hrastovoj šumi). Jedan dio je djelimično ili u potpunosti utonuo. Ukrašena su 3 primjerka, i to jedan sanduk i 2 sljemenjaka. Motivi su: polumjesec, rozeta, ruka s mačem i predstave psa, srne, čovjeka i medvjeda
Vidi još
Nekropola Lađevine
Zwiefalten
Cvifalten je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.108 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rojtlingen Cvifalten se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rojtlingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 538 metara. Površina opštine iznosi 45,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.108 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
Veinte de Noviembre, Parácuaro
Veinte de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Parácuaro.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 699 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
Cerro Cuapinol, San Miguel Coatlán
Cerro Cuapinol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Coatlán.
Поповце
Демографија
У насељу Поповце живи 290 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,6 година (37,7 код мушкараца и 41,8 код жена). У насељу има 105 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,61.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Faster, Pussycat! Kill! Kill!
'Brže, mačkice! Ubij! Ubij!' (engleski Faster, Pussycat! Kill! Kill!) američki je eksploatacijski film iz 1965. koji je režirao Russ Meyer a napiso Jack Moran i sam Meyer. Kao i kod većine Meyerovih filmova, i u ovom glavnu ulogu igra prsata ljepotica, koja se ovdje zove Varla (Tura Satana) te je vođa ženske motociklističke bande koja usred pustinje nailazi na izoliranu kolibu u kojoj žive tupavi mladić i njegov otac, starac u kolicima, a koju planiraju opljačkati jer su čule da u njoj skrivaju velike svote novca.
B. D. Benedikt
Božidar Damjanović Benedikt je kanadski pisac i filmski reditelj, rođen 7. aprila 1938. godine u malom hrvatskom mestu Vinici kod Varaždina, u pravoslavnoj porodici Save Damjanovića, žandarskog narednika.
Autor je više desetina klasičnih romana i naučno-popularnih knjiga objavljenih na srpskohrvatskom, poljskom, makedonskom, slovenačkom i engleskom jeziku. Takođe je radio za jugoslovensku, nemačku, kanadsku i holivudsku filmsku industriju u svojstvu scenariste, reditelja i scenografa. Završio je dva američka univerziteta, sa diplomom mastera iz filmskog dizajna i doktoratom iz literature i dramskih umetnosti. Redovan je član Udruženja kanadskih reditelja i Kanadske filmske akademije. Živi sa porodicom u Torontu, Kanada. .
Godine 2001, Damjanović Benedikt je nominovan za Nobelovu nagradu za delo „Plemić“.
B. D. Benedikt
Božidar je objavio 1964. svoju prvu seriju od šest džepnih romana u izdanju Beogradske izdavačke kuće DUGA. Izdavač je tada predložio Božidaru da izmisli novo, više "strano ime", i tako je došlo do B. D. Benedikta.
THV
ima više značenja.
Socijaldemokratska stranka Hrvatske i Slavonije
Socijaldemokratska stranka Hrvatske i Slavonije, je bila socijaldemokratska politička stranka osnovana 1894. godine koja je delovala na području Kraljevstva Hrvatske i Slavonije. Vođa Hrvatsko-slavonske socijaldemokratske stranke bio je Vitomir Korać.
Delovala je do 1919. godine, kada je jedan deo članstva pristupio Socijalističkoj radničkoj partiji Jugoslavije (komunista), a drugi Socijalističkoj partiji Jugoslavije.
Povijest
S obzirom na relativnu nerazvijenost i nedostatak industrije, a s njome i malobrojnost radničke klase, imala je prilično ograničen broj članova, ali su već 1897. godine pod njenom organizacijom izbili štrajkovi u Slavoniji. Relativno veliki broj članova u to doba su činili strani radnici, odnosno pripadnici njemačke narodnosti. Zbog toga, kao i zbog službenog austromarksističkog stava, bila je relativno marginalizirana.
Tokom 1890-ih, radnički pokret u Hrvatskoj imao je jače aktive u Zagrebu i Rijeci. Međutim, početkom 20. vijeka je počela postupno rasti i širiti podršku na druge dijelove Hrvatske, pogotovo Sisak, gdje je 1910. njenim članom postao i Josip Broz.
U toku priprema napada Austrougarske na Srbiju 1914. godine, SDSHiS se usprotivila pripremama, te su ubrzo raspuštene sve organizacije radničkog pokreta i zabranjena radnička štampa. U vojsku je bilo mobilisano više od 50% članova stranke. Time je delatnost stranke tokom ratnih godina zamrla.
levodesno|mini|300p|Spomen-ploča u atrijumu zgrade u Ilici u Zagrebu, u kojoj su članovi SDSHiS na konferenciji održanoj [[19. marta 1919. godine izabrali delegate za Osnivački kongres SRPJ(k).]]
Red Alert (roman)
Red Alert je roman britanskog književnika Petera Georgea, originalno objavljen pod naslovom Two Hours to Doom  i pseudonimom Peter Bryant 1958. godine, danas najpoznatiji kao predložak za znameniti film Dr. Strangelove.
Socijaldemokratska stranka Hrvatske i Slavonije
Povijest
Pred kraj prvog svjetskog rata je austromarksizam napušten, ali se stranka nakon raspada Austro-Ugarske i stvaranja Kraljevine SHS ubrzo raspala. Jedan deo članstva, predvođen Vitomirom Koraćem, odlučio se za delovanje u narodnim odborima, kako bi se na taj način uklopili u nove državne strukture, dok je drugi deo, predvođen Đurom Cvijićem i Vladimirom Čopićem, odbacio reformizam, te su postali članovi Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista) 1919. godine.
Red Alert (roman)
Po žanru je triler, inspiriran tada još aktualnim Hladnim ratom i njime potaknutim strahom od globalnog uništenja civilizacije i ljudske vrste. Radnja započinje kada američki zrakoplovni general, zapovjednik u Strateškim zračnim snagama, obolio od paranoje odluči uništiti Sovjetski Savez te zbog toga šalje cjelokupni ving bombardera B-52 da izvedu nuklearni udar; kada američki predsjednik dozna što se dogodilo, zajedno sa svojim suradnicima očajnički pokušava opozvati naređenje kako bi spriječio Sovjete da izvedu vlastiti nuklearni udar u znak odmazde te tako započnu treći svjetski rat.
Socijaldemokratska stranka Hrvatske i Slavonije
Povijest
U jugoslovenskoj istoriografiji se često navodi da je "većina", lijevo krilo stranke, poslalo delegaciju za kongres u Beogradu. Đuro Cvijić je u to vrijeme bio sekretar zagrebačke organizacije, koja se pobunila protiv "oportunističkog" vodstva.
Red Alert (roman)
Nekoliko godina kasnije, za vrijeme kubanske raketne krize je objavljen roman Fail-Safe, koji je svojim osnovnim zapletom i drugim detaljima bio toliko sličan Red Alertu da je njegove autore George tužio za plagijat.
Socijaldemokratska stranka Hrvatske i Slavonije
Glasila
Prvo glasilo radničkog pokreta u Banskoj Hrvatskoj bilo je „Sloboda“ (1892-1902). Glavni hrvatski socijalistički list bila je „Slobodna riječ“ (1902-1914). Izdavan je i niz drugih listova poput „Razredne borbe“ (1907), ćiriličko „Pravo naroda“ (Šid i Zagreb, 1908-1912), nemački „Folksreht“ (Zagreb i Osijek, 1908-1912) i ostali.
Red Alert (roman)
Godine 1964. je, pak, taj spor dobio novu dimenziju kada su i Fail-Safe i Red Alert postali predmetom suparničkih ekranizacija, pri čemu je potonju režirao Stanley Kubrick. Red Alert je originalno, kao i predložak, trebao biti ozbiljan triler. Doznavši kako će Fail-Safe režirati ugledni Sidney Lumet, a ulogu američkog predsjednika tumačiti isto tako ugledni Henry Fonda, Kubrick je zajedno sa svojim ko-scenaristom Terryjem Southernom odlučio da vlastiti projekt "preuredi" u crnu komediju koja je, osim po najosnovnijim detaljima zapleta, ima vrlo malo veze sa romanom.
Socijaldemokratska stranka Hrvatske i Slavonije
Nasleđe
Socijaldemokratska stranka Hrvatske, osnovana 1990. godine, se smatrala njenom nasljednicom, a za njeno prisajedinjenje Socijaldemokratskoj partiji 1994. je odabrana upravo stogodišnjica osnivanja stare stranke.
Grand Mound, Iowa
Grand Maund je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 642 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 642 stanovnika, što je 34 (5,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pradaccio
Pradaccio ima više značenja:
Gordana Pop-Lazić
Gordana Pop-Lazić je narodna poslanica u Skupštini Srbije, potpredsednica Centralne otadžbinske uprave Srpske radikalne stranke i bivša predsednica opštine Zemun.
Biografija
Rođena je u Beogradu 5. 4. 1956. godine. Diplomirala je na Pravnom fakultetu u Beogradu. Radila je u opštinskim organima Skupštine opštine Zemun do 1996. godine, a u periodu od 1996. do 1998. godine obavljala je dužnost sekretara Skupštine opštine Zemun.
U Vladi Republike Srbije, koja je izabrana 24. 3. 1998. godine, bila je ministarka za lokalnu samoupravu. Na parlamentarnim izborima 23. 12. 2000. godine izabrana je za poslanicu u Narodnoj skupštini Republike Srbije, sa izborne liste Srpska radikalna stranka - dr Vojislav Šešelj. Februara 2004. godine, izabrana je za potpredsednika Narodne skupštine Srbije. Tu funkciju je obavljala do izbora za predsednika zemunske Opštine.
Državne funkcije
]
Mahtowa, Minnesota
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 370.
Hantingtonova horea
Manifestacije ovog oboljenja su:
Hantingtonova bolest je autozomno dominantna nasledna bolest koja se klinički manifestuje progresivnim poremećajima kretanja i demencijom u srednjem odraslom dobu, odnosno, posle 30-te godine života, a tokom narednih 15-20 godina dolazi do potpunog gubitka motorne kontrole i mentalnih funkcija.
Etiologija i patogeneza
Hantingtonova bolest nasleđuje se autozomno dominantno. Gen za HB je smešten je 4p16.3 hromozomu, a sastoji se od polimorfnog CAG trinukleotida koji ponavljano kodira poliglutaminsku regiju belančevine nazvane huntingtin. Normalni Hb gen sadrzi 11-34 kopija ovog tripleta, a kod bolesnika s HB-i broj tripleta se mnogostruko poveća. Što je veći broj ponovljenih triolet mutacija i veća količina poliglutamina, to će se pre stvoriti abnormalni proteinski agregati, a potom intranuklearne inkluzije i bolest.
Patologija
Makroskopski se na preseku mozga vidi izrazito atrofičan kaudatni nukleus (nucleus caudatus), a sekundarno je atrofican i putamen. Lateralne i traca komora zbog toga su proširene. Mikroskopski, broj strijatnih nervnih ćelija je smanjen, a najveći je gubitak izražen periventrikularno u kaudatnom nukleusu (nucleus caudatus) i u putamenu. Najizrazitije je smanjen broj srednje velikih nervnih ćelija koje komuniciraju sa drugim neuronima putem transmitora kao što su gama-aminobuterna kiselina (GABA), supstanca P i enkefalini. Uz gubitak nervnih ćelija izražena je jaka reaktivna troglioza.
Klinička slika
U simptome ove bolesti svrstavaju se progresivni poremećaji kretanja, kao što su nepravilni nevoljni spazmodični pokreti udova i lica (horeja), trzaji, prekomerni pokreti mišića celog tela (hiperkineza). Gubitak mentalnih sposobnosti redovno dovodi do demencije. Smrtni ishod sledi nakon prosečno 15 godina, pri čemu su neposredni uzrok smrti najčešće interkurentne infekcije.
Literatura
• 2
Fotije
mini|Prikaz "Fotije pokrštava Bugare". Fotije I (grč. Φώτιος, Carigrad oko 820. - Bordi u Armeniji 6. veljače 893.) bio je od 858. do 867. i od 877. do 886. carigradski patrijarh. Općenito ga se drži najmoćnijim i najutjecajnijim carigradskim patrijarhom nakon Ivana Zlatoustog. U pravoslavnim crkvama štuje se kao svetac.
Biografija
Malo je poznato o njegovu porijeklu ili obitelji, osim da je bio u rodu s patrijarsima Tarasijem i Ivanom VII. Gramatikom. Bizantski pisci izvješćuju kako mu je car Lav VI Mudri jednom ljutito rekao da sliči Hazaru, no nije jasno je li to bila samo općenita uvreda ili ukazuje i na Fotijevo etničko porijeklo.
Ubrzo nakon dovršetka obrazovanja, Fotije je postao učitelj gramatike, retorike, teologije i filozofije, a uspon u karijeri vjerojatno mu je omogućilo vjenčanje njegova brata, Sergija, s Irenom, sestrom carice Teodore. Fotije je postao zapovjednik straže, potom i glavni carski tajnik (grč. prōtasēkrētis). Jednom je sudjelovao i u posebnom izaslanstvu koje je pošlo Arapima.
Ugljenica
Ugljenica (kajkavski: vuglenica) ili ćumurana (u Bosni i Srbiji) je naziv za peć u kojoj se na tradicionalan način termičkom obradom drvo pretvara u drveni ugljen.
Fotije
Biografija
Sukob između patrijarha Ignjatija i bizantskog namjesnika Bardasa, koji je vladao umjesto svoga nećaka Mihajla III., oko Bardasova vjenčanja s vlastitom snahom, doveo je do uhićenja i svrgavanja patrijarha, te Fotijeva uspona. U šest dana Fotije je 858. zaređen za svećenika, a potom i episkopa kako bi preuzeo službu patrijarha.
Ugljenica
Ugljenice su do 20. st. bile vrlo česte svugdje u brdsko-planinskim, šumom bogatim područjima Europe, no danas se uglavnom mogu vidjeli još samo kao eksponati etno-parkova u Austriji, Italiji, Sloveniji, Hrvatskoj, Bosni, Srbiji i dr.
Fotije
Biografija
Ubojstvom Fotijeva zaštitnika, Bardasa 866. i cara Mihaila III 867. godine došlo je do promjena. Na prijestolje stupa Vasilije I Makedonac, te svrgava Fotija, budući da je novi car nastojao sklopiti savez s papom. Godine 876. Fotije je ponovno pozvan u Carigrad kako bi odgajao carevu djecu. Smrću Ignjatija u listopadu 877. godine Fotije ponovno postaje patrijarh.
Na Četvrtom carigradskom saboru (879-880), kojega ne priznaje zapadna crkva, Fotije je i službeno vraćen u službu patrijarha. U vrijeme sukoba između cara Vasilija I i njegovog nasljednika Lava VI Mudrog, Fotije je zastupao Vasilijevu stranu, pa je, po Vasilijevoj smrti, morao poći u izgnanstvo u manastir Bordi u Armeniji. Otada o njemu više nema povijesnih podataka, pa tako ni točnog datuma njegove smrti, premda se u tradiciji drži da je umro 6. veljače 893.
Ugljenica
Suvremene ugljenice
U razini okolnoga tla ugljenica ima ulaz za punjenje drvima. Na ulazu se nalaze limena vrata, visoka oko 1.50 m. Ugljenica se otprilike do iste visine puni drvima, što znači da se u njoj tijekom jednog loženja prosječno preradi oko 12 m3 drva, uglavnom bukve, akacije, hrasta i graba.
Fotije
Značenje
Za pravoslavlje Fotije je uvijek bio simbol suprotstavljanja rimskim papama, dok je za katolike simbol raskolnika. Znanstvenici se danas slažu da je Fotije bio osoba vrlo kreposnog života i velikih talenata, te pravi intelektualac. Sam papa Nikola I spominje Fotijeve "velike kreposti i opće znanje". Pravoslavna crkva slavi Fotija kao sveca, a blagdan mu je 6. veljače (19. veljače, prema gregorijanskom kalendaru ukoliko dotična crkva rabi julijanski kalendar).
Ugljenica
Suvremene ugljenice
Provjetravanje ugljenice se vrši kroz perforacije u razini poda, tzv. "zračnice", i nešto uže "dimnice" pri vrhu objekta.
Fotije
Djela
Od ogromnog je značaja za povijest bizantske književnosti Fotijeva Biblioteka (Βιβλιοθήκη) ili Miriovivlon odnosno Myriobiblon (Μυριόβιβλος), najdragocenija knjiga bizantske učene proze i ujedno primjer velike erudicije i stilskog majstorstva. Sadrži prikaze 280 književnih djela iz raznih oblasti – teologije, povijesti, retorike, filozofije, medicine, prirodoslovlja i pjesništva. Na kršćanske autore odnosi se 56 odsto prikaza, dok ostatak otpada na pisce grčke književnosti. Prikazi su sažeti, kritički i uvijek verodostojni – čak i u odnosu na stilska obilježja pojedinih prikazanih djela; nikakve jednoobraznosti, osim osnovne sheme prikaza, ovdje nema. Osobito su važni podaci o povjesničarima do 9. stoljeća. Ipak, Biblioteka nije pisana s namjerom da bude povijest književnosti, te mnogih krupnih imena i djela antičke i hrišćanske književnosti ovdje nema. Uz ovu napomenu, Biblioteka se može primiti kao prvorazredni izvor za povijest starokršćanske i ranovizantijske teološke književnosti, kao i profane pismenosti Bizanta do 9. veka.
Ugljenica
Suvremene ugljenice
Kada se ugljenica napuni drvom, počinje proces paljenja.
Seline
Seline (do 1991. godine Selina) su naselje u sastavu Općine Starigrad, u Zadarskoj županiji.
Ugljenica
Suvremene ugljenice
Ukoliko se vatra upalila, nakon 4 dana zatvaraju se otvori za zrak. Proces izgaranja traje 8-14 dana, nakon čega počinje proces hlađenja koji traje otprilike koliko i proces izgaranja.
Fotije
Djela
Leksikon, koji je nastao nakon Myriobiblona, vjerojatno je djelo njegovih učenika, a namjena mu je bila olakšati čitanje starih klasičnih i kršćanskih pisaca, čiji je vokabular i jezik bio zastario. Jedini je rukopis ovog djela Codex Galeanus koji se nalazi u knjižnici Trinity Collegea u Cambridgeu.
Ugljenica
Suvremene ugljenice
Kada se ugljenica ohladila, vadi se ugljen i stavlja u vreće. Jedna "tura" loženja da približno 120 vreća ugljena.
Seline
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 469 stanovnika.
Fotije
Djela
Najznačajnije Fotijevo teološko djelo svakako je Amfilohija, zbirka 300 pitanja i odgovora o težim odlomcima u Bibliji.
Ugljenica
Suvremene ugljenice
Ugljenice se mogu ložiti cijele godine, no obično je to u proljeće.
Na poticaj kolekcionara Stjepana Pohižeka, slikovit motiv dobivanja ugljena u ugljenicama zadnjih je godina u svojim djelima obradilo nekoliko desetaka suvremenih hrvatskih slikara i kipara (vidjeti galeriju).
Montanare, Arezzo
Montanare je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Piano, Rovigo
Piano je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Pradaglia
Pradaglia ima više značenja:
Piano, Rovigo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 361 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Kosmos-237
Kosmos-237 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-237 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 27. avgusta 1968. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4730 kilograma. Kosmos-237 je bio osmatrački satelit.
Allrode
Alrode je dio grada Tale u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15085010.
Geografski i demografski podaci
Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina naselja iznosi 17,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 643 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
El Álamo, Platón Sánchez
El Álamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Bottega, Modena
Bottega je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
Montana
Montana je američka savezna država na sjeverozapadu zemlje, u području Stjenovitih planina. Glavni grad Montane je Helena, a najveći Biligins sa 80 000 stanovnika.
Montana ima nekoliko nadimaka, kao i ostale američke države ali nijedan nije službeni, oni su: Zemlja riznica (The Treasure State), Zemlja velikog neba (Big Sky Country), Zemlja sjajnih planina (Land of the Shining Mountains) i najnoviji Posljednje dobro mjesto (The Last Best Place).
Geografija
thumb|left|300px|Karta Montane Sa svojih 376.978 km², država Montana je četvrta po veličini u Sjedinjenim Američkim Državama, iza Aljaske, Teksasa i Kalifornije. Ali sa svega 820 000 stanovnika Montana je tek 44 u državi, jedna od tri najmanje naseljenih, 3% stanovnika su Indijanci; Flathead, Blackfoot, Crow, Šajeni, Assiniboin i Kutenai). Sa sjevera Montana graniči sa Kanadom, sa kojom ima 877 km dugu granicu, sa tri kanadske provincije; Britanskom Kolumbijom, Albertom i Saskatchewanom. Sa istoka Montana graniči sa Sjevernom Dakotom i manjim dijelom sa Južnom Dakotom, sa juga graniči sa Wyomingom i vrlo malim dijelom sa Idahom, sa kojim dijeli granicu na zapadu.
Reljef Montane je uglavnom planinski, osobito na zapadu države. Klima je kontinentalna i planinska.
U sjeveroistočnom dijelu Montane nalazi se brana Fort Peck Dam na rijeci Missouri, jedna od najvećih na svijetu. Na teritoriju Montane prostire se manjim dijelom i Nacionalni park Yellowstone (većim dijelom u Idaho i manjim u Wyomingu).
Historija
Prvi Evropljani koji su istražili teritorij Montane bili su Francuzi, ekspediciju koja je tražila prolaz prema Tihom oceanu 1742, vodio je posljednji veliki francuski istraživač Amerike Pierre Gaultier de Varennes de la Vèrendrye. Nakon tog je Montana bio teritorij po kojem su se uglavnom kretali traperi i trgovci koji su za kompanije North West Company i American Fur Company kupovali krzna od lokalnih indijanska plemena. Amerikanci su kupili 1803. francusku Louisianu, praktički sav američki srednji zapad. I ubrzo nakon toga 1805., poslali ekspediciju koju su vodili Clarks i Lewis da istraži krajnje zapadne granice novih teritorija, ekspedicija je istražila i teritorij Montane na svom putu do Pacifika. Nakon tog je u Montani otkriven bakar i zlato (1850-1860) te je Montana 26. maja 1864. proglašena teritorijem Sjedinjenih Američkih Država. U Montanu su pohrlili avanturisti i ljudi izvan zakona. Montana je bila poprište velikih ratova sa indijancima, tu se odigrala Bitka na Little Bighornu 1876 u kojoj su udružena indijanska plemena Sijuksi, Arapaho i Šajeni pod vodstvom poglavice Bika Koji Sjedi pobjedili američki konjanički puk general a Custera. Borbe sa ratobornim indijancima Montane trajale su sve do 1877. kad su bili prisiljeni položiti oružje i iseliti se u rezervate.
Željeznica je došla do Montane nakon 1880, - Northern Pacific Railroad (1883) iz Minneapolisa, a njihov veliki rival Union Pacific Railroad (1881) iz Denvera. Preko Montane išle su pruge na zapadnu obalu (Great Northern Railroad) koje su dovršene 1889. U to vrijeme Montana je bila rudarska zemlja sa rudarskim centrima Billings i Havre. Montana je postala punopravna 41 američka savezna država 8. novembra 1889. u paketu sa Sjevernom Dakotom, Južnom Dakotom i Washingtonom. right|300px|thumb|Planina Pompey's Pillar (Popejev stup) thumb|right|300px|Jezero St. Mary u Nacionalnom parku Glacier
Okruzi i gradovi
Država Montana administrativno je podjeljena na 56 okruga (counties).
Najveći gradovi Montane su:
Privreda
Montana je uglavnom - rudarsko-industrijsko-poljoprivredna država s dobro razvijenim turizmom. Montana ima velike rezerve; nafta, kameni ugljen, prirodni plin, srebro, zlato, cinka i drugih ruda. Montana ima dobro razvijenu preradu nafte, kemijska industrija, metalurgija, poljoprivredni strojevi. U poljoprivredi Montane glavni artikli su: pšenica, ječam, zob, šećerna repa, krumpir i velike stočarske farme, na kojima se velika stada krava slobodno uzgajaju. Montana je bogata šumama, koje su uglavnom četinarske tako da je razvijena i drvna industrija.