cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Most Saint-Bénézet
Historija
Riječni otok Barthelasse (île de la Barthelasse) prvi put se u dokumentima spominje 1495.
Nakon pada Avignonskog mosta do 19. vijeka Rhôna se prelazila skelama i trajektima. Između 1806. i 1819. podignut je drveni most iz dva dijela preko oba ronina rukavca, onaj manji između Avignona i otoka Barthelasse zamijenjen je željeznim visećim mostom 1843, ali je onaj duži između otoka i Villeneuva zamijenjen tek nakon što je između 1905. i 1910. podignut novi most.
Kako je Rhôna često plavila, u 19. vijeku podignuta je uzvodno od mosta brana, koja je preusmjerila glavni tok rijeke prema Avignonu, nakon tog su u 20. vijeku ponovno poduzeti radovi, pa je ponovno glavni rukavac premješten na stranu Villeneuva.
Pjesme o mostu
Počevši od 15. vijeka, ispjevano je dosta pjesama u čast vjenčanja u kojima se spominje Pont d'Avignon, kao mjesto gdje će mladenci zaplesati. Ispjevane su po različitim krajevima Francuske, pa čak i Kanade.
Te pjesme su vjerojatno nadahnule Pierre Certona, kompozitora kraljevske kapele u 15. vijeku, da komponira pjesmu Sur le Pont d'Avignon, čija se melodija prilično razlikuje od pjesme koju znamo danas. Ta pjesma u svojoj današnjoj formi, izvedena je prvi put 1853. u opereti Adolphe Adama L'Auberge Pleine.
Međunarodni uspjeh doživjela je tek nakon izvedbe 1876. u drugoj opereti pod imenom Sur Le Pont d'Avignon.
Orest (drama)
Orest (Ορέστης, Orestēs) (408. pne.) je starogrčka drama koju je napisao znameniti tragičar Euripid te koji prati Orestove zgode i nezgode nakon što je ubio svoju majku.
Orest (Ὀρέστης) je sadržajem nastavak Elektre. Pretpostavka tragedije je etički problem koji izvire iz Orestovog zločina, a pesnikov interes uperen je na problem griže savesti, iz čije mučne snage polazi drugi deo tragedije, pun zapleta i obrata. Iz potpune duševne slomljenosti, koja u nežnosti povezuje brata i sestru u prvom delu, provaljuje odjednom divlja mahnitost koja srlja u nov zločin. Pesnik nizom događaja nastoji pokazati da pravo očišćenje Oresta nije moguće: on se ne može osloboditi posledica svoga zločina, a da ne počini novi zločin. Orest je negacija svega herojskoga u tradicionalnom smislu. Pesnik je otkrio da je svaki obični čovek, u poređenju s jednostranim herojskim likom, bogatiji kontrastima, svetlom i tamom, te tako anticipira otkriće realističke umetnosti. Euripidov čovek snosi punu odgovornost za svoje postupke, a u njegovoj veštini da tu odgovornost prepozna i ponese sastoji se njegov tragički problem. Orest i Elektra pravi su građanski likovi, pa se može govoriti o građanskoj tragediji.
Opština Erongarícuaro, Michoacán
Erongarícuaro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 6249 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2084 m.
Paraje Zacapa, Xochimilco
Paraje Zacapa je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.
Migliano, Pisa
Migliano je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Winifred Watson
Winifred Watson (Newcastle upon Tyne, 20.10. 1906 - Newcastle upon Tyne, 5.8. 2002) bila je engleska spisateljica koja je uživala veliku popularnost krajem 1930-ih, najviše zahvaljujući svom trećem romanu Miss Pettigrew Lives for a Day.
Godine 1936. se udala za Leslieja Pickeringa, direktora lokalne pilane, te se stalno posvetila pisanju. Svoj posljednji roman je napisala Leave and Bequeath 1943. godine, a potom je prestala pisati, navodeći kao razlog nedostatak inspiracije i potrebu da se brine za svog sina Keitha (1941-).
Pala je u zaborav, da bi ponovno bila otkrivena zahvaljujući intervjuu koga je dala 2000. godine.
Bouriège
Burjež je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Limu.
Raymond Chandler
Raymond Thornton Chandler (23.7. 1888 – 26.3. 1959-) bio je pisac kriminalističkih romana i priča. Njegov utjecaj na moderni žanr je bio velik, pogotovo s obzirom na stil pisanja i manire pisaca u posljednjih 60 godina. Chandlerov protagonist Philip Marlowe je posato sinonim za tradiciju tvrdokuhanog privatnog detektiva, zajedno s Hammettovim Samom Spadeom.
Bouriège
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 140 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 312 metara (maksimalnoj 597 m, a minimalnoj 273 m).
Something's Got to Give
Somethings' Got to Give je američka filmska komedija koja se 1962. godine snimala u režiji Georgea Cukora, a koja je, kao posljednje ostvarenje u filmografiji Marilyn Monore, kao i niza drugih detalja, postala jedan od najpoznatijih nedovršenih filmova u historiji.
Monroe je tada bila vrhuncu popularnosti te uživala status jednog od najvećih seks simbola Hollywooda; međutim, prethodnih godinu dana nije snimala nijedan film, prije svega zbog niza zdravstvenih problema, te joj je Something's Got to Give trebao predstavljati veliki povratak. Samo snimanje su, međutim, obilježili njeni česti izostanci sa seta, koji su počeli sve više frustrirati ćelništvo studija 20th Century Fox.
Njen kratki boravak na setu je doveo do stvaranja scene koja je filmu dala dodatni publicitet; u njoj se Monroein lik, u nastojanju da zavede bivšeg muža, odlučila kupati gola u bazenu. U pitanju je bio scena bez presedana u tadašnjem Hollywoodu, s obzirom da je strogi hollywoodski cenzorski kodeks izričito priječio golotinju te je bilo jednostavno nezamislivo da bi glavna zvijezda filma pojavila bez odjeće. Cukor je ispočetka nastojao taj problem riješiti tako što je Monroe trebala nositi poseban kostim boje mesa, ali se na kraju odlučio da je snima golu, ali kroz "strateško" kadriranje koji bi gledateljima zapriječili pogled na njeno tijelo. Fotografije sa seta, gdje se Monroe pojavljuje gola, su kasnije objavljene u Lifeu i drugim časopisima.
Ni taj drastičan potez, pak, nije odobrovoljio studio, zabrinut zbog Monroeinih stalnih izostanaka i probijanja budžeta, a na što je Fox postao posebno osjetljiv nakon što mu je financijska katastrofa vezana uz snimanje Cleopatre dovela u pitanje opstanak. 8. juna 1962. je doneserna odluka da se Monroe otpusti sa snimanja, nakon što je snimila oko 7 minuta materijala (od ukupno 37 minuta snimljenog za cijeli film). Producenti su Monroe planirali zamijeniti sa Lee Remick, ali je Monroein partner Martin izjavio da, što se njega tiče, snimanje filma bez Monroe nema smisla. Na kraju je prihvaćen njegov stav, te je snimanje privremeno obustavljeno. Nešto kasnije se, međutim, vodstvo Foxa predomislila te Monroe ponudilo da nastavi snimanje, ali ovaj put pod režijom Jeana Negulesca. Snimanje je trebalo započeti u oktobru, ali do njega nije došlo, jer je 5. augusta Monroe preminula.
Nakon smrti Marilyn Monroe Fox je projekt ponovno pokrenuo, ovaj put kao daleko konvencionalniju i "čedniju" komediju pod naslovom Move Over, Darling gdje je nastupala Doris Day i koji je sljedeće godine postigao veliki uspjeh. Iste godine je Fox izdao vlastiti dokumentarni film pod naslovom Marilyn, gdje su se prvi put mogle vidjeti neke od scena iz nedovršenog filma. Znamenita scena sa kupanjem u bazenu je, pak, publici postala dostupna tek 1990. godine kada je Fox snimio Marilyn: Something's Got to Give, a 2001. je napravljen i dokumentarac pod naslovom Marilyn: Final Days.
Godine 1963. je, pak, njena glavna suparnica Jayne Mansfield nastupila u filmu Promises! Promises! gdje se nakratko pojavljuje gola, a što je bio prvi slučaj da to čini zvijezda mainstream filma u modernom Hollywoodu.
Johnsonville, Illinois
Džonsonvil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 77, što je 8 (11,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Hacienda, Mascota
La Hacienda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Juan Antonio, Sanctórum de Lázaro Cárdenas
Juan Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Sanctórum de Lázaro Cárdenas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2536 m.
Tlalchichicaspa, Tehuipango
Tlalchichicaspa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 458 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2488 m.
Pence, Wisconsin
Pens je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 131.
Madeleine, mon amour!
Madeleine, mon amour!' je jugoslavenski kratki igrani film snimljen 1972. godine u režiji i po scenariju Bogdana Žižića.
Heroldishausen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Unstrut-Hajnih Heroldishauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Unstrut-Hajnih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 207 metara. Površina opštine iznosi 3,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 207 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
O sole mio (film)
O Sole Mio je italijanski crno-bijeli film snimljen u režiji Giacoma Gentiloma i premijerno prikazan početkom 1946. godine. Radnja se događa u Napulju za vrijeme Drugog svjetskog rata, te prikazuje događaje neposredno pred Četiri dana Napulja, odnosno ustanak koji su Napoletanci u jesen 1943. digli protiv njemačkog okupatora. Protagonist, koga tumači operni pjevač Tito Gobbi, je američki obavještajni oficir porijeklom iz Italije, koji se padobranom ubacio na okupiranu teritoriju te pomaže Napoletancima u organiziranju otpora. O sole mio je predstavljao jedan od prvih italijanskih filmova snimljenih nakon rata, pri čemu su se koristile autentične lokacije i neprofesionalni glumci. Zbog toga su ga kasniji kritičari prozvali jednim od predstavnika neorealizma. Godine 1946. je bio prvi film prikazan na Filmskom festivalu u Locarnu.
Bitka kod Falklandskih otoka
Bitka kod Falklandskih otoka je pomorska bitka, koja se odigrala 8. decembra 1914. na početku Prvog svjetskog rata u vodama Južnog Atlantika, kod Falklandskih otoka. Rezultat je bila pobjeda Britanske kraljevske mornarice nad Kaiserliche Marine, nakon koje se njemačka mornarica prakički povukla sa svjetskih mora.
Tok bitke
Britanska kraljevska mornarica, posramljena zbog poraza u Bitci kod Coronela (kod obala Čilea) 1. decembra, poslala je velike pomorske snage da pronađu i unište njemačku dalekoistočnu flotu koja je to napravila. thumb|left|260| Skica pomorske bitke Njemački admiral Maximilian von Spee komandant eskadre sastavljene od 2 oklopna krstaša; SMS (Seiner Majestät Schiff) Scharnhorst i SMS Gneisenau, 3 laka krstaša; SMS Nürnberg, SMS Dresden i SMS Leipzig i pomoćnih brodova, koji je sa tom malom flotom napravio već puno štete britanskoj mornarici, htio je napasti britansku opskrbnu bazu Stanley na Falklandskim otocima. On se uputio iz Čilea 26. novembra, ne znajući da su Britanci već poslali flotu koja ga je trebala pronaći i uništiti, upravo prema Stanleyu.
Snažna britanska eskadra ratnih brodova sastavljena od 2 bojna krstaša; HMS (Her Majesty's Ship) Invincible (Nesavladljiv) i HMS Inflexible (Nesalomljiv), 3 oklopna krstaša, HMS Carnarvon, HMS Cornwall i HMS Kent, i 2 laka krstaša, HMS Bristol i HMS Glasgow pod komandom britanskog viceadmirala Sturdeeja, uplovila je u luku Stanley 7. decembra, samo dan prije bitke. thumb|left|260| Britanski bojni krstaš Inflexible pokuplja preživjele njemačke mornare Vremenski uvjeti za borbu bili su odlični, jer je bio sunčan i vedar dan, tako da je vidljivost bila izvrsna, a more blago valovito. Britanskim mornarima nije trebalo dugo da na horizontu uoče predhodnice njemačkih brodova, nakon tog je od devet ujutro počela hajka britanskih ratnih brodova na pet njemačkih brodova. Nakon bjesomučne potjere u pravcu jugoistoku, svi njemački brodovi osim Drezdena su dostignuti i topovskom paljbom i torpedima potopljeni. U bitci je poginuo i komandant njemačke dalekoistočne flote admiral Maximilian von Spee, čiji je komandni brod Scharnhorst, potopljen sa svom posadom.
Mazurska jezera
Mazurska jezera (poljski: Pojezierze Mazurskie, njemački: Masurische Seenplatte) je regija na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom i Podlaskom vojvodstvu.
Località Vallotte, Asti
Località Vallotte je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Familia Zúñiga, Mexicali
Familia Zúñiga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Località Vallotte, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Familia Zúñiga, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Mazurska jezera
To je kraj od preko 2000 jezera, a među njima je i najveće poljsko jezero Śniardwy.
Karakteristike
thumb|left|240px| [[Jezero Dadaj]] Mazurska jezera imaju površinu od 52.000 km², koja se proteže južno od baltičke obalne ravnice, u dužinu od nekih 290 km, od donjeg toka rijeke Visle prema istoku do granica sa Litvom i Bjelorusijom.
Sva jezera su rezultat glacijalnog procesa, nastala klizanjem velikog glečera koji je pokrivao sliv današnje Visle.
Plitke glacijalne doline vodotoka u regiji imaju močvare i pješčane dine, jedina uzvisina je morensko brdo Dylewska, visoko oko 300 metara, koje leži jugozapadno od grada Olsztyna.
Mazurska jezera su relativno nenaseljen kraj, pa još uvijek imaju puno šuma, livada i pašnjaka. Plodna crna i smeđa tla nalaze se u zapadnom dijelu regije, tu se sadi pšenica i šećerna repa, za razliku od tog na istoku su tla pjeskovita, pa tu uspjeva krumpir i raž. Najveći urbani centri su Elbląg, Olsztyn i Ełk, a ljetovališta Giżycko i Mikołajki.
Za Prvog svjetskog rata u tom kraju vođene su tri bitke; Kod Tannenberga (26-31. august 1914.), Prva (6-14. septembar 1914.) i Druga bitka na Mazurskim jezerima (7-27. februar 1915.)
Siringa
Siringa(grč. Συριγξ), je u grčkoj mitologiji nimfa Najada, kći riječnog boga Ladona, poznata po svojoj čednosti. Morala je ostati djevica, jer je bila Artemidina prijateljica.
Mitologija
Obitavala je u rijeci Ladon u sjevernoj Arkadiji na Peloponezu u južnoj Grčkoj. Narugala se bogu Panu, koji ju progonio. Ne želeći mu uzvratiti ljubav i naklonost, došla je do rijeke Ladon. Nemajući više gdje pobjeći zamoli riječne nimfe, svoje vodene sestre da je probraze u trstiku. Došavši do rijeke, umjesto očekivane Siringe, Pan ne nađe ništa osim visoke trstike. Pan od tuge doboko uzdahne, a lagani vjetar pronjiše trstiku i zasvira tužnu melodiju. Opčinjen ljepotom zvuka, od trstike rezličitih duljina, Pan je sebi napravio sviralu koju je po svojoj voljenoj nimfi nazvao siringa (Panova frula).
Sangineto, Cosenza
Sangineto je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 500 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Gornja Bela Crkva
Gornja Bela Crkva je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Gornja Bela Crkva pripada opštini Resan.
Prirodni uslovi
Naselje Gornja Bela Crkva je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 40 km zapadno, a od opštinskog središta 10 južno.
Gornja Bela Crkva se nalazi u oblasti Gornje Prespe, oblasti koja zauzima viši deo kotline Prespanskog jezera. Naselje je smešteno u polju severno od Prespanskog jezera. Polje je mahom pod voćem. Dalje, ka istoku izdiže planina Baba sa vrhom Pelisterom. Nadmorska visina naselja je približno 870 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Gornja Bela Crkva je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 187 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (61%), a u manjini su Turci (39%).
Većinska veroispovest je islam.
Kremenik
Kremenik je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Kremenik se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 26 stanovnika.
Germijan
Germijan je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Germijan pripada opštini Novaci.
Prirodni uslovi
Naselje Germijan je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (1 km južno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 25 km jugoistočno.
Klima u naselju je umerenokontinentalna.
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Srbi. Većinska veroispovest bilo je pravoslavlje.
Azepin
Azepin je nezasićeno sedmočlano heterociklično jedinjenje sa jednim atomom azota. Atom azota je u poziciji prstena 1. Prsten sadrži tri dvostruke veze.
Državni univerzitet Južne Osetije
Državni univerzitet Južne Osetije (Хуссар Ирыстоны паддзахадон университет, სამხრეთ ოსეთის პედაგოგიური ინსტიტუტი, Юго-Осетинский государственный университет) je javni univerzitet u Chinvaliju, glavnom gradu samoproglašene i djelomično priznate Južne Osetije koju izuzev Rusije i još tri zemlje članice Ujedinjenih nacija, gotovo sve zemlje svijeta smatraju sastavnim dijelom kavkaške države Gruzije, dok ista nad regijom nema kontrolu. 1932. godine otvorena su dodatna dva fakulteta pri Južnoosetijskom pedagoškom institutu koji je osnovan 1931. godine. 1935. prvi studenti završili su svoje obrazovanje na ovoj instituciji. U akademskoj godini 1937/1938 instituciju je napustilo 133 diplomiranih studenata, a upisalo ju je njih 255. 1984. godine institucija je ponijela ime osetijskog novinara i književnog kritičara Aleksandra Arsenijeviča Tibilova. 1993. godine pedagoški institut postao je današnji Državni univerzitet Južne Osetije.
Caracol
mini|desno|250px|Caracol Caracol ili El Caracol je naziv za veliko arheološko nalazište majanske civilizacije, smješteno u suvremenom Belizeu u Okrugu Cayo. Nalazi se oko 40 km južno od Xunantunicha i grada San Ignacio, odnosno na 460 m nadmorske visine i padinama Majanskih planina. Caracol je bio najvažnije političko središte Ravničarskih Maja za vrijeme Klasičnog perioda u Belizeu. Oko godine 650. gradsko područje Caracola se prostiralo u radijusu od oko 10 km od središta. Pokrivalo je daleko veću površinu nego današnji Belize City (najveći grad u Belizeu) i imalo dva puta više stanovnika.
Usprkos svoje veličine, Caracol je otkriven tek 1937. godine.
Cousance
Kuzans je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
San Nicolás, Manuel Doblado
San Nicolás je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1788 m.
Chiesa, Pavia
Parrocchia je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Anna Karenina (film, 1935)
Anna Karenina je američki crno-bijeli film snimljen 1935. u režiji Clarencea Browna. Temelji se na istoimenom romanu ruskog pisca Lava Tolstoja. Radnja je smještena u carsku Rusiju 1870-ih, a naslovna protagonistica (čiji lik tumači Greta Garbo) je supruga uticajnog plemića koja odbacuje brak i ugled radi skandalozne ljubavne veze s mladim konjičkim oficirom koga glumi Fredric March.
Anna Karenina je predstavljao drugi film u kome je Garbo glumila lik Ane Karenjine, a danas se smatra jednom od najpoznatijih i najboljih uloga njene karijere, kao i jednom od najpoznatijih adaptacija Tolstojevog romana. Na Venecijanskom filmskom festivalu je nagrađen Mussolinijevim kupom za najbolji strani film.
Podlasko vojvodstvo
Podlasko vojvodstvo (poljski: Województwo podlaskie) je jedno od 16 vojvodstava na koje je Poljska od 1999. administrativno podjeljena.
Karakteristike
Podlasko vojvodstvo nalazi se na sjeveroistoku zemlje, graniči sa Kalinjigradskom oblasti na sjeveru, Litvom na sjeveroistoku i Bjelorusijom na istoku.
Prostire se površini od 20,186 km² na kojoj živi 1,178,353 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij vojvodsva je podjeljen na 14 povjata i tri grada sa prvom povjata, a administrativni centar vojvodstva je grad Białystok u kom je 2019. živjelo 297,554 stanovnika.
Vanjske veze
rumunjskih okruga Okrugom Maramureş Satu Mare
Night of the Living Dead
Noć živih mrtvaca (eng. Night of the Living Dead) je utjecajni crno-bijeli američki horor film 1968. kojeg je režirao George A. Romero. Glavne uloge tumače Duane Jones, Judith O'Dea i Karl Hardman. Radnja se vrti oko tajnovitog ustajanja nemrtvih zombija iz grobova koji opsjedaju ruralnu kuću u kojoj se skriva sedmero živih ljudi. Film je snimljen po nezavisnim uvjetima za samo 114.000 $, ali je postigao velik uspjeh zaradivši 12 milijuna $ u SAD-u te 30 milijuna $ diljem svijeta te je polučio puno nastavaka i remakea.
Radnja
Djevojka Barbra i njen brat Johnny jedne večeri sa autom odlaze do udaljenog groblja kako bi posjetili grob njihovog oca. No tamo ih napadne jedan zombi i ubije Johnnya. Barbra od panike skoči u auto, ali se zaleti u drvo te nastavi bijeg pješice. Naiđe na jednu kuću te sa skloni u njoj. Tamo sretne crnoputog Bena koji je pobjegao od prave vojske zombija. Na televiziji novinari izvještavaju da su živi mrtvaci napali cijelu zemlju, jedu meso živih, da je uzrok njihove reanimacije možda radijacija sa pokvarenog satelita koji se vratio sa Venere te da se jedino mogu ubiti hicem u glavu. Ben i još uvijek histerična Barbra blokiraju sve ulaze u kuću te stave daske na prozorima, a ubrzo otkriju da nisu sami u kući – naime, u podrumu se skrivaju i pravi vlasnici, obitelj Cooper; Harry, njegova supruga Helen, kćerka Karen (koja boluje odkada ju je ugrizao zombi) te tinejdžerski par Tom i Judy. Cooperi preko volje surađuju sa Benom kako bi osigurali kuću poput utvrde. U pokušaju bijega uz pomoč kamiona pogibaju Tom i Judy. Živi mrtvaci upadnu u kuću i ubiju Barbru, Karen se pretvori također u zombija te pojede ostatke oca Harrya, a pogiba i Helen. Ben jedini ostane živ preko noći, sakrivši se u podrumu. Ujutro, policajci hodaju po državi i hicima ubijaju preostale zombije. Kada primjete Bena na prozoru kuće, krivo zaključe da je i on zombi te ga upucaju i ubiju.
Kritike
Kritičari su većinom hvalili Noć živih mrtvaca, proglasivši ga originalnim i nadahnutim filmom strave. Jeffrey M. Anderson je imao same pohvale za film: Noć živih mrtvaca je jedan od najboljih filmova svih vremena, točka... Sam film ide tamo gdje nijedan horor film nije prije išao, a i rijetko i kasnije. Stvalja u središte spontanu selekciju ljudi koji su jedva pobjegli od zombija - živih mrtvaca - koji haraju zemljom i jedu ljudsko meso. Ljudi, koje vodi crnoputi Duane Jones, ubrzo otkriju da se jednako moraju bojati jedni drugih kao i prijetnje vani." Ken Hanke je zapisao: "Prijelomni horor film kojeg pomalo oslabljuje loša gluma." Brian McKay je ustvrdio: "Ovaj film je uspio uspješno pomiješati koncept zombija mesoždera, izolacije i globalne panike koja se manifestira na klaustrofobičnoj i intimnoj razini... Poput većine niskobudžetnih filmova, i Noć živih mrtvaca uzima šačicu talentiranih nepoznatih glumaca, minimalni broj lokacija (u ovom slučaju, samo groblje, polje i jedna kuća) te intrigantni scenarij, te uspijeva stvoriti čistu čaroliju B-filma." Almar Hafildason je dodao: "Ovaj film se izdvojio od većine tadašnjih horora zbog svoje kliničke i brutane prirode. Prisutan je snažan nedostatak sentimentalnosti koji reže kroz scene smrti i kaosa, kako se skupina očajnih ljudi bori ostati živa... Ta ominozna vanjska prijetnja od vojske zombija, bez razuma ili logike, je pravi kontrast okrutnosti sa unutrašnjim konfliktom preživjelih koji se pokušavaju pronaći i uhvatiti se za humanost."
Rimejkovi filma
Rimejk filma Noć živih mrtvaca, u režiji Tom Savinia, po scenariju Džordž Romeroa. Snimljen je 1990. godine. Napravljen je sa potpuno istim scenarijem, ali sa različitim glumcima, pa tako Toni Todi nastupa u ulozi Bena, a Patricija Talman u ulozi Barbare. Zanimljiva činjenica je da 1990. godine da je na rimejku ovog filma radilo je preko desetak poznatih producenta, želeći da film postane ekranizovan u boji.
Godine 2006. je napravljen drugi po redu rimejk pod naslovom Night of the Living Dead 3D u režiji Jeffa Broadstreeta koji je koristio 3D tehniku.
Valea Dâljii, Râu de Mori
Valea Dâljii je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Râu de Mori.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
La Sierrita Bajos de Balzamar, Técpan de Galeana
La Sierrita Bajos de Balzamar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1844 m.
Opsada Beograda (1456)
Opsada Beograda 1456. je drugi veliki napad Turaka na ovaj grad koji se desio između 4. i 22. jula. Nakon pada Carigrada, glavni protivnik Osmanlija na zapadu bila je Ugarska kraljevina. Sultan Mehmed II pokrenuo je veliku vojsku sa ciljem da osvoji Smederevo, prestonicu srpskog despota Đurđa Brankovića, i Beograd, najznačajnije ugarsko uporište na južnoj granici.
Veliku tursku silu nisu dočekale ujedinjene hrišćanske snage čemu su se mnogi nadali. Čak ni u samoj Ugarskoj nije postignut dogovor o jedinstvenom delovanju. Vojsku koja je branila beogradsko utvrđenje činili su odredi koje je okupio Janoš Hunjadi, nešto trupa koje je poslao despot Đurađ, kao i odredi slabo naoružanih krstaša.
Značajan događaj tokom opsade je razbijanje turske flote na Dunavu 14. jula 1456. godine. Uvidevši da ne mogu da odseku grad od reka, a samim tim i od Ugarske, Turci su se odlučili na žestok juriš koji je izveden 21. jula. Uz velike napore opsađeni su odoleli a sutradan je usledilo tursko povlačenje.
Podnevna zvona, po nalogu pape Kalista III., proslavljaju ovaj događaj sve do današnjih dana.
Ugarska od 1440. do 1456.
Smrću Vladislava I Jagelonca, 1444. godine, Ugarska je ostala bez vladara. Državom je upravljao savet koji je izvršnu vlast poverio sedmorici kapetana. Potvrđen je izbor Ladislava V Posmrčeta za kralja, a odlučeno je da se do njegovog punolestva vlast poveri jednom od guvernera. Ova dužnost dodeljena je Janošu Hunjadiju 1446. godine. Hunjadi se aktivno borio protiv Turaka. Ipak, 18. oktobra 1448, njegove snage su poražene na Kosovu polju. Ovom prilikom Hunjadi je zarobljen, ali uspeo je da pobegne da bi potom ponovo pao u zarobljeništvo srpskog despota Đurđa Brankovića. Odnosi među njima su se poboljšali tek 1451, kada su despotu vraćena neka imanja u Ugarskoj, ali će oni ostati složni i u narednom periodu. Za vreme Hunjadijevog odsustva ponovo je postalo aktuelno pitanje izbora vladara. Godine 1452, car Svetog rimskog carstva Fridrih III je pod pritiskom pobune staleža u Beču morao da se odrekne starateljstva nad Ladislavom i da mu dozvoli povratak u Ugarsku. Za novog staratelja dvanaestogodišnjeg Ladislava izabran je Ulrih Celjski. Kao naknadu za ovaj položaj Hunjadi je dobio neke posede, imenovan je za naslednog bistričkog župana i za komandanta (kapetana) ugarske vojske. Posle povratka kralja u Ugarsku, položaj guvernera je ukinut jer su Hunjadijevi protivnici smatrali da on nije neophodan.
Osmansko carstvo od 1451. do 1456.
Osnovna preokupacija turskog sulatana bio je Balkan. Za sultana je bilo značajno da osigura prevlast na Dunavu. U takvim okolnostima neizbežno je morao doći u sukob sa Ugarskom. Pohod 1454. bio je neuspešan. Naredne godine zauzeo je Novo Brdo, važnu i bogatu rudarsku oblast. Vlaška je mirovala, a vojvoda od Moldavije prihvatio je u oktobru 1455. da plaća danak da bi osigurao mir i slobodnu trgovinu za svoje podanike u Akermanu. Sultan je mogao mirno da organizuje pohod na Ugarsku koju su razarali unutrašnji sukobi.
Pripreme za krstaški pohod i nesaglasnost hrišćanskog sveta
U ovom periodu u Ugarskoj, i uopšte na zapadu, pravljeni su planovi za krstaški pohod protiv Osmanlija. U februaru 1456. u Budimu je održan sabor ugarskih velikaša na kome se raspravljalo o odbrani južne granice i opremanju vojske. Ovom prilikom odlučno su istupila dva crkvena dostojanstvenika. Prvi je bio sveti Ivan Kapistran, koji je s Hunjadijem boravio u Južnoj Ugarskoj, gde je zagovarao neophodnost rata protiv Turaka. Njega je papa Kalist III. i zvanično imenovao za krstaškog propovednika. Drugi je bio Huan (Jovan) Karvahal. On je na saboru odlučno istupio ističući da se u Italiji obavljaju obimne pripreme. Ovaj sabor je završen u aprilu bez značajnijih zaključaka.
U Italiji su zaista pravljeni veliki planovi. Rimski papa Kalist III gradio je flotu na Tibru, a pomoć je obećao i Alfonso Aragonski kao i Mleci, Đenova, Firenca, Modena, Bolonja, burgundski vojvoda i portugalski kralj. Računalo se na vojske cara Svetog rimskog carstva i ugarskog kralja. Ipak, hrišćanski svet nije bio jedinstven, mnogi evropski vladari nisu podržali pohod, (francuski kralj Šarl VII se držao po strani, a u Engleskoj je otpočinjao dinastički sukob kasnije nazvan Rat ruža).
Prikupljanje hrišćanske vojske
Pošto podrška dvora i plemića nije bila obezbeđena morala je da se mobiliše masa fanatičnih vernika. Propovedanje krstaškog rata, koji je objavljen još u februaru 1456, dobilo je na važnosti. Glavni propovednik bio je franjevac Kapistran. Odziv siromašnih bio je masovan. Bilo je tu ljudi raznih zanimanja ili bez zanimanja, studenata i avanturista svih vrsta. Grupe krstaša stizale su sa svih strana, preko Budima u Petrovaradin, u kome je bilo centralno mesto okupljanja.
I pored svih neuspeha, neumorni Hunjadi je ulagao ogromne napore da okupi vojsku. Dana 12. juna piše u Erdelj i traži pomoć, pre svega konjicu. Pisao je 22. juna zajednici sedam saksonskih stolica, ali pomoć nije došla. Ponovo piše u Erdelj 3. jula, ali vremena više nije bilo, jer su se Turci približili Dunavu. Iako sa slabijim snagama, Hunjadi se u junu uputio u susret Turcima.
Turske pripreme
Turske pripreme otpočele su još u zimu 1456. godine. Na ravnici između Istanbula i Jedrena sakupila se ogromna vojska. Sultan je tražio pomoć od svojih vazala: od bosanskog kralja tražio je 10.000 ljudi, od hercega Stefana Vukčića 8.000, a od vojvode Petra I Pavlovića 4.000 i odgovarajuću količinu namirnica od svakog od njih. Oni su odbili da pošalju ovu pomoć, ističući kako će plaćati samo redovan danak. Ali i bez njih turska sila je bila ogromna. Sakupljana je vojska iz svih provincija. Vojsku je predvodio lično Mehmed II, a uz njega su bile najznačajnije vojskovođe; među njima i rumelijski beglerbeg Karadža i zapovednik janičara Hasan. U turskoj vojsci bilo je i stranaca iz Persije, sa poseda egipatskog sultana, Tatara, takođe i stručnjaka za livenje topova iz Italije i Nemačke. O brojnosti ove vojske ne postoje pouzdani podaci. Čak i očevidac Taljakoco, Kapistranov pratilac, u različitim trenucima iznosi različite podatke. Prvi put govori o 100.000, a drugi put o 160.000 vojnika. Po rečima salcburškog kancelara Bernarda Krojburškog turska vojska nikada nije imala preko 100.000 ljudi, pa se ovaj broj može uzeti za gornju granicu.
Pored vojske pripremljena je artiljerija i flota. Neki topovi su, zbog lakšeg transporta, liveni usput u Skoplju i verovatno Kruševcu. Po Kapistranovim rečima, oko Beograda je bilo 300 turskih topova različite veličine. Topovi su izrađivani čak i od metala od kojih su bile izrađene carigradske dragocenosti, figure konja, crkvena zvona i krstovi na crkvama. Pored topova Turci su koristili i razne druge opsadne sprave. Građena je brojna flota. Brodovi su građeni na Moravi (oko 100), a verovatno su neke lađe došle uz Dunav iz Crnog mora. Po podacima savremenika broj brodova se kretao od 200 do nekoliko desetina.
Mnogo napora iziskivalo je i snabdevanje ovako brojne vojske. Namirnice su dovlačene sa svih strana, kopnom i vodom, ali ni svi napori nisu mogli da obezbede iole uredno snabdevanje. Već sredinom jula znalo se da vlada nestašica u turskom taboru i u ljudskoj i u stočnoj hrani. Tursko snabdevanje ometala je i činjenica što su se Srbi držali neprijateljski te napadali i pljačkali turske transporte.
Hrišćanska vojska
thumb|right|150px|Sveti [[Ivan Kapistran je bio glavni hrabritelj kršćanske vojske kod Beograda 1456]] thumb|150px|thumb|[[Janoš Hunjadi, najznačajniji borac protiv Turaka u 15. veku, ovde je prikazan na drvorezu ugarskog gravera Janoša Turocija. Ovo je jedini Hunjadijev portret urađen za njegova života.]] Ne zna se kolika je bila posada beogradskog utvrđenja. Glavni zapovednik grada bio je Mihailo Silađi, Hunjadijev rođak i saradnik. Podrška plemstva je izostala. Štaviše tursko nadiranje ka Dunavu izazvalo je paniku te su mnogi plemići pa i sam kralj, pobegli na zapad. Beogradu je u pomoć pritekao Janoš Hunjadi. On nije uspeo da prikupi veliku vojsku. Uz njega su uglavnom bili njegovi stari saborci, prekaljeni borci i izvestan broj najamnika čije je prikupljanje pomogao i srpski despot čije su snage neposredno pre napada na Beograd odolele otomanskoj opsadi Smederevskog Grada. Hunjadi je opremio i najveći deo lađa. One će odigrati veoma značajnu ulogu u borbama u kojima su učestvovali i odredi, najviše konjica, mačvanskog bana Jovana Korođskog kao i Ladislav Kanjini i Sebastijan Rozgonji sa svojim ljudima.
Najviše je bilo krstaša. Oni su dolazili sa svih strana, najviše iz Ugarske, ali i iz Austrije, Poljske, Češke, Nemačke. Glavni logor krstaške vojske bio je kod Zemuna. Ova vojska bila je slabo opremljena. Konjâ gotovo da i nije imala, a prave ratne opreme veoma malo. Hunjadi nije imao dovoljno poverenja u ovu vojsku, a i sam Kapistran je ulagao velike napore kako bi održao red. Od svih prispelih krstaša samo je manji broj učestvovao u borbama. Prva grupa, koju je predvodio lično Kapistran, prebačena je na pet lađa u Beograd, 2. jula. Već 3. jula grad je bio potpuno odsečen. Najverovatnije je u borbama u gradu i oko njega učestvovalo između 10 i 20 hiljada hrišćanskih vojnika. Veliki problem za ovu vojsku bilo je snabdevanje. Ono se nešto popravilo tek posle borbi na Dunavu 14. jula.
Opsada do 14. jula
left|250px|thumb|Crtež topa kakvog su koristili Turci pri osvajanju [[Konstantinopolja a kasnije korišćenog pri napadu na Beograd 1456. godine.]] U junu 1456. ogromna turska vojska kretala se kroz Srbiju ka Dunavu. Đurađ Branković i ceo srpski narod bili su uznemireni dolaskom turske sile. Baš tada na nebu se pojavila repata zvezda koja dosezaše do zemlje. Ondašnji, sujeverni svet smatrao je da ova pojava, kasnije nazvana Halejeva kometa, donosi nesreću. Srpski despot slao je sultanu poklone kako bi ga umilostivio ali bez uspeha, pa je turska vojska došla pod Smederevo. Jedan deo turske vojske poseo je Rudnik, a jedan broj konjanika je krenuo protiv Skenderbega. Smederevo je bilo dobro snabdeveno i utvrđeno. I drugi srpski gradovi bili su spremani za borbu. Turci su napali Smederevo ali je grad odolevao. Spaljeno je predgrađe. Na vest da dolaze Ugri, sultan Mehmed II se pokolebao. Pošto gubici nisu bili zanemarljivi, odustao je od osvajanja srpske prestonice i krenuo ka Beogradu.
Turski pljačkaški odredi još su tokom juna uznemiravali okolinu Beograda. Tom prilikom stradala je i jedna srpska crkva za čiju se obnovu zalagao Silađi, bez sumnje sa ciljem da privoli Srbe na zajedničku borbu.
Hunjadi je bio dobro obavešten o pokretima i namerama sultanove vojske. On je nameravao da presretne turske brodove na Dunavu pre nego što stignu do Beograda. S tim ciljem je otišao u Kovin, ali kada su 3. jula turski brodovi naišli on nije imao dovoljno snage za planiranu akciju. Istog dana turski brodovi su bili pred Beogradom.
Stanovništvo grada bilo je zaprepašćeno turskom silom. To nije bio napad nekog lokalnog turskog zapovednika, već ogromna vojska koju je predvodio sultan. Kada je u grad 2. jula došao odred krstaša sačekan je burno, uz muziku i opšte veselje. Kapistran je planirao da iz Beograda ode Hunjadiju i da zajedno pripremaju pomoć opsednutom gradu. Silađi je bio protiv Kapistranovog odlaska jer je smatrao da je kasno organizovati nove odrede i da se treba boriti onim čime se raspolaže. Kapistran je ipak otišao 3. jula. Hunjadi je pripremao brodove u Slankamenu. Ove napore pomagao je i srpski despot. On je obećao veliku pomoć ako se borba protiv Turaka nastavi i južno od Save i Dunava. U Italiji se pronela vest da je Hunjadi spreman da se dogovori sa sultanom, ali je po svoj prilici ovo bila varka sa ciljem da se izvrši pritisak na italijanske dvorove jer su te glasine istovremeno javljale da je sultanu uglavnom stalo do slobodnog prolaza u Italiju.
Bitka na reci 14. jula 1456.
Nošena rečnim strujama Dunava, flota je krenula ka Beogradu. U borbi su na hrišćanskoj strani učestvovali šajkaši, ljudi koji su dobro poznavali Dunav, što će se pokazati kao izuzetno važno u potonjim borbama. Kopnom se ka Zemunu kretala krstaška vojska pod Kapistranovom komandom. Ka Beogradu je išao i Hunjadi sa svojim ljudima. Udružene snage pod Hunjadijem kod Zemuna su vodile prve borbe. Turske lađe bile su raspoređene kod Zemuna i povezane lancima kako bi lakše sprečile proboj borbene linije. Hunjadi je za dan prodora na Dunavu izabrao 14. jul. Sve je zavisilo od prvog naleta, od toga da li će se razbiti red turskih galija. Ugarske lađe žestoko su napale. Razbijena je prva turska borbena linija. Brodovi su dejstvovali jedni na druge topovima i puškama, a kada bi se dovoljno približili, započinjala bi borba prsa u prsa. Za ishod borbe bio je značajan napad šajkaša iz Beograda, sa leđa. Hrabrost Srba šajkaša naročito je hvalio Taljakoco. Za vreme borbi nečijom nepažnjom izbio je požar na najvećoj hrišćanskoj lađi. Požar je ugašen, ali je lađa onesposobljena, što je Taljakoco naveo kao razlog zbog koga sve turske lađe nisu zarobljene ili uništene.
Posle razbijanja prvog borbenog reda turskih galija, mali pokretni hrišćanski brodovi imali su veće izglede na uspeh. Turke je uhvatila panika. Neke lađe su pobegle, druge su zarobljne. Rezultat borbe bio je nekoliko potopljnih galija, nekoliko zarobljenih i više stotina podavljenih Turaka. Hrišćani su imali manje žrtava. Glavni rezultat borbe bilo je otvaranje rečnog puta ka gradu. Stigla su pojačanja kao i namirnice. Sutradan, posle pobede kod Zemuna, u Beograd su ušli Hunjadi i Kapistran noseći zaplenjene turske zastave. Silađi je naredio da se istaknu na gradske zidine. Kapistran je ubrzo napustio Beograd. Najviše vremena proveo je s krstašima u Zemunu.
Opsada od 14. do 21. jula
Odmah po ulasku u grad Hunjadi je preduzeo sve što je bilo u njegovoj moći da poboljša odbranu. Radilo se na popravci gradskih bedema, snabdevanju grada i obučavanju krstaša. Ove poslove zajednički su obavljali Hunjadi i Silađi. Kapistran je u Zemunu obučavao i opremao krstaše a kada bi to Hunjadi naredio slao bi ih u Beograd. thumb|200px|Slika [[Vagner Šandor|Vagnera Šandora iz 19. veka koja prikazuje herojstvo ratnika Titusa Dugovića (mađ: Titusz Dugovics) koji je sprečio osmanskog barjaktara da stavi sultanov tug (konjski rep) na beogradske zidine ali je zatim sa svojim protivnikom pao sa zidina i poginuo.]] Posle poraza na Dunavu Turci su još više pažnje posvetili napadu sa kopna. Bombardovanje je nastavljeno i dovlačen je materijal za zatrpavanje gradskog jarka. Dana 15. jula došlo je do manjeg okršaja ispred gradskih zidina. Jedna manja grupa krstaša koju je predvodio Farkaš izašla je iz grada gde su ih Turci, nadmoćni na otvorenom polju, potukli.
Turci su se spremali za napad. Gradske zidine već su popuštale na toliko mesta da se nije moglo sve popraviti. Otpočelo je i kopanje podzemnog kanala kako bi se minirali zidovi i omogućio prodor u grad. Zemljom iz ovog kanala zatrpavan je jarak. Hunjadi je 20. jula bio obavešten o predstojećem turskom napadu.
Tursko bombardovanje je prestalo. Odvijale su se poslednje pripreme za opšti napad. Hunjadi je smatrao da je situacija beznadežna pa je u noći između 20. i 21. jula predložio napuštanje grada. On sam je napustio grad, ali nije naredio povlačenje ugarskih odreda, a i sam je ostao u neposrednoj blizini Beograda odakle je komandovao. Noć pred napad, u grad je prebačena grupa od 4.000 krstaša.
Napad
Uveče 21. jula otpočeo je turski napad. Vojsku su obilazili derviši i određivali nagrade za one koji se prvi popnu na zidine i one koji prvi uđu u grad. Uz velike gubitke približavali su se napadači zidinama. Turci su napadali svim sredstvima ali su se i hrišćani žestoko borili. U borbu se uključilo sveštenstvo. Turci su se probili u Donji grad. Ova grupa je tek posle žestoke borbe izbačena iz grada. Oko ponoći borba je dostigla vrhunac. Kritični trenutak je nastupio kada je grupa od 600-700 janičara prodrla u grad. Borbe su vođene kako na bedemima tako i na ulicama. U ovom trenutku i Silađi je posumnjao u mogućnost da se grad odbrani. Turci su jurišali ka mostu koji je vodio u Gornji grad. Pošto ovaj most nije bio podignut na njemu se razvila najžešća borba. Od ove borbe zavisila je sudbina grada. Janičari nisu uspeli da se probiju u Gornji grad. Usledio je hrišćanski protivnapad u ranu zoru 22. jula. Branioci su bacali baklje na turske vojnike koji su se peli na gradske zidine. Brzo je buknula vatra i turski prodor je obustavljen. Janičari, koji su bili odsečeni u gradu, su pobijeni. Jednovremenost kojoj je izvršena ova hrišćanska akcija znatno je doprinela efikasnosti. Ona nije mogla biti rezultat pojedinačne inicijative krstaša. Turci su bili uvereni da je sve vršeno po Hunjadijevom planu. Turske lađe nisu odigrale značajniju ulogu prilikom ovog napada. Hrišćani su gospodarili rekama. One lađe koje nisu bile uništene, sultan je naredio da se spale kako ne bi pale u neprijateljske ruke. To je i učinjeno ujutro 22. jula.
Borbe 22. jula
thumb|thumb|250px|Borbe pod Beogradom 1456, minijatura koju je 1584. izradio [[Mehmed beg (minijaturista)|Mehmed beg, čuveni osmanski minijaturista. Minijatura prikazuje nekoliko epizoda iz opsade: u gornjem delu hrišćansku vojsku koja očekuje napad, zatim raskomadana tela na obali Save, dok najveći deo zauzima predstava napada na grad kojim komanduje sultan na belom konju. U donjem desnom uglu prikazano je uredno povlačenje osmanske vojske.]] Hunjadi je 22. jula naredio Silađiju da nikoga ne pušta iz grada kako branioce ne bi uništili Turci na otvorenom polju. Ipak, krstaše nije bilo moguće zadržati. Oni su izlazili kroz ruševine i probijene zidove. Prvu, malu grupu krstaša, Turci nisu napali jer im je cilj bio da ih što više izađe. Pošto su njegovi pozivi da se vrate bili uzaludni Kapistran im se i sam pridružio. Krstaši su jurišali na turske topove koje su okrenuli protiv Turaka. Odmah su počeli da pljačkaju turske šatore.
U početku Turci nisu sprečavali ispad hrišćana. Po Hunjadiju i Kapistranu oni su ovo radili namerno, a isto objašnjenje se nalazi i u turskim izvorima. Moguće je ipak da su Turci već tada otpočeli povlačenje. Ipak, ubrzo je usledio žestok turski protivnapad. Krstaši su razbijeni, a Kapistran se spasao. Sam Hunjadi nije učestvovao u ovim borbama. U borbi je učestvovao Mehmed II koji je pokušavao da spreči povlačenje svoje vojske. U ovom okršaju je i ranjen. Mnogi istaknuti Turci su izginuli među njima i rumelijski beglerbeg Karadža, koji je poginuo od topovskog đuleta pre turskog napada 21. jula a u borbama ispred grada poginuo je zapovednik janičara, Hasan. U borbama oko Beograda janičari su teško stradali.
Povlačenje Turaka
Iako su saterali hrišćane u grad, Turci nisu imali snage da ga osvoje. Već posle neuspeha u noći između 21—22. jula sultan je odlučio da se povuče. Razlozi za povlačenje bili su veliki gubici i pogibija nekih od najznačajnijih dostojanstvenika.
Prve pripreme za povlačenje izvršene su 22. jula. Ujutru su spaljene lađe na Dunavu a potom je uništavano sve što se nije moglo poneti. Nije bilo moguće uništiti ili odneti sve što je prethodnih nedelja bilo doneto. U toku noći između 22. i 23. jula čitava turska vojska se povukla. Turci su se trudili da njihovo povlačenje prođe nezapaženo kako bi izbegli gonjenje. Zahvaljujući brzini kojoj su se Turci evakuisali hrišćani su došli do bogatog plena. Zaplenjen je veliki broj topova.
Kapistran je želeo da se se krene u poteru za Turcima, ali su protiv toga bili Silađi i Hunjadi znajući da malobrojni hrišćani ne bi mogli na otvorenom polju da potuku tursku vojsku, čak iako su se Turci povlačili. Manje grupe hrišćana krenule su radi pljačke u gonjenje Turaka. Otimali su sve što su mogli, a najviše tegleću stoku.
Kontraverze oko zasluga
Odmah nakon opsade počeli su sukobi između krstaša i ugarskih četa. Trvenja su počela među borcima da bi se kasnije prenela i na starešine, Hunjadija i Kapistrana. Ubrzo su se u gradu pojavile glad i bolesti. Krstaši su bili nezadovoljni. Protestovali su kako pobeda nije delo bilo kog ugarskog plemića već njihovo i Kapistranovo. Samo zahvaljujući brzoj Kapistranovoj intervenciji nije došlo do krvoprolića. Uvidevši situaciju, on je shvatio da je najbolje da raspusti krstaše kućama. Objavio je da je krstaški rat završen. I sam je ubrzo napustio Beograd.
Takođe, nakon opsade se postavilo pitanje zasluga za pobedu. Nastalim sporom bavile su se generacije. Mnogo se raspravljalo da li je za uspeh zaslužniji Hunjadi ili Kapistran. Oba ova učesnika su se trudila da istaknu svoje zasluge i da umanje značaj onog drugog, a od svih koji su pisali o opsadi Beograda, najbolje svedočanstvo ostavio je franjevac Taljakoco, iako ni on nije bio nepristrasan već je uzdizao svog starešinu.
Teško je pripisivati zasluge samo jednom čoveku. Uloga svakog od njih, i Hunjadijeva i Kapistranova ali i Silađijeva i papskog legata Karvahala bila je tolika da bi uspešan ishod borbi bilo teško zamisliti bez učešća nekog od njih. Po rečima pape Kalista III, dok je Hunjadi bio organizator, Kapistran je uglavnom bio organizator i vojni zapovednik. Ishod borbe odlučili su i vojnici koji su se često borili mimo naređenja svojih pretpostavljenih.