cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrovac na Moru
Prvi susret sa Petrovcem doživite i pre nego što u njega stignete, budući da se panorama odlično vidi sa magistrale. Stari tvrđavu sagradili su Mlečani u 17. veku. Njena ne tako daleka prošlost krije dramatične ljudske sudbine, uzbudljive staze lepote i ljubavi, herojska srca ratnika koji su sve to čašću branili. No, hronika počinje u praistorijsko doba, od imena Pastro koje se pominjalo još u ilirskom svetu, preko Rimljana koju su ostavili duboke tragove u kamenu i čudesan mozaik iz 3. veka sa predstavom boga sna Hipnosa, a nastavlja pisanim dokumentima i “Ljetopisom popa Dukljanina” koji su to umiljato mesto poznavali po nazivu Kastel Lastva. Gradnju mletačke tvrđave odobrili su Paštrovići, dobivši tako autonomiju od Venecijanaca. Ona ih je branila i od najezde Turaka. Stepenice kaštela vode do najvišeg platoa, sa koga se vidi stara topovska cev okrenuta prema moru, što nije slučajno. Ispred vaših očiju naći će se i Katič i Sveta Nedjelja sa malom crkvom na hridi.
Predeo slikan morem najviše je opisivao Stjepan Mitrov Ljubiša, koji je i rođen u ovim krajevima.
Početkom prošlog veka nekad malo ribarsko naselje pretvoreno je u moderan gradić, veoma značajan na mapi crnogorskog turizma. Između ostalog, Petrovac je bio prva komunistička opština u Kraljevini Jugoslaviji. Crvena komuna po kojoj se i danas zove njegovo kulturno središte, spomen dom, galerije, crkve, veliki broj sunčanih dana od ranog proleća do kasne jeseni, borove šume, Lučica i ostale plaže sa crvenim peskom...
Demografija
mini|250p|Ostrva Katič i Sveta Neđelja U naselju Petrovac na Moru živi 1198 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,5 godina (38,3 kod muškaraca i 42,4 kod žena). U naselju ima 493 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,98.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Sport
desno|mini|250p|Top na tvrđavi Kastel Lastva, koju su u 16. veku izgradili [[Mletačka republika|Mlečani.]]
La Victoria, Río Bravo
La Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Andrej Saharov
thumb|right|200px|Saharov na konferenciji [[Akademija nauka SSSR-a|Akademije nauka SSSR-a 1. marta 1989.]]
Andrej Dmitrijevič Saharov (rus. Андрей Дмитриевич Сахаров [ ɐnˈdrʲej dʲmʲitrʲɪˈjevʲɪt͡ɕ ˈsaxərəf ] ) (Moskva, 21. svibnja 1921. – Moskva, 14. prosinca 1989.), sovjetski nuklearni fizičar, disident i borac za ljudska prava. Poznat je kao jedan od tvoraca sovjetske hidrogenske bombe, a potom i najjačeg oružja ikada proizvedenog - sovjetske Car bombe. Krajem 1960-ih je počeo kritizirati sovjetsku službenu politiku, te se povezao sa borcima za ljudska prava Dobio je Nobelovu nagradu za mir 1975. godine, ali je nije mogao preuzeti. Godine 1980. je uhapšen i smješten u interni egzil u Gorki, odakle je pušten 1986. po naređenju Mihaila Gorbačova.
Njemu u čast osnovana je 1985. nagrada Saharov, Europskog parlamenta za ljude i organizacije posvećene radu na ljudskim pravima i slobodama. Dodjeljuje se godišnje.
ISimangaliso
Od životinjskih vrsta koje obitavaju u parku, tu su: nilski krokodil (oko 1.200 primjeraka), vodenkonj (oko 800 primjeraka), slon, leopard, crni i bijeli nosorog, bivol, te morske životinje: kit, dupin, kitopsina i morske kornjače.
Postoje planovi za uključenje parka iSimangaliso u veće Prekogranično zaštićeno područje Ponta do Ouro-Zaljev Kosi gdje bi se spojilo s mozambičkim zaštićenim područjem Maputo (1.040 km²), ali i planovi za uključenje ovog područja u još veće prekogranično zaštićeno područje Lubombo (4.195 km²) u koji su uključena područja južnog Mozambika i Swazilanda.
Miguel Saavedra, Aldama
Miguel Saavedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1242 m.
Oberhonnefeld-Gierend
Oberhonefeld-Girend je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.015 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138053.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Oberhonefeld-Girend se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 391 metra. Površina opštine iznosi 4,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.015 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 256 stanovnika/km².
Antônio Conselheiro
thumb|desno|250px|Jedina poznata fotografija Antônija Conselheira, snimljena nakon njegove smrti u septembru 1897. Antônio Conselheiro (Antonije Savjetnik na portugalskom, pravim imenom Antônio Vicente Mendes Maciel, Quixeramobim, država Ceará 13. mart 1830 – Canudos, država Bahia, 22. septembar 1897.) bio je brazilski putujući propovjednik, društveni aktivist, vjerski vođa i osnivač naselja Canudos koje je sredinom 1890-ih postalo grad s vlastitom upravom i zakonima, odnosno sjedište oblasti de facto nezavisne od Brazila. Nastojanje brazilskih vlasti da skrše pobunu je dovelo do rata Canudosa (1896-1897) koji se smatra najkrvavijim građanskim ratom u historiji Brazila. Conselhiero je umro od dizenterije nedugo prije konačnog pada Canudosa.
1-Naftalenacetamid
1-Naftalenacetamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 185,222 Da.
La Carreta, Urique
La Carreta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1425 m.
Pitome Loze
Pitome Loze je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 415 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 233 stanovnika).
Demografija
U naselju Pitome Loze živi 305 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34,9 godina (33,4 kod muškaraca i 36,5 kod žena). U naselju ima 111 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,69.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Plataforma, Santa María Colotepec
Plataforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Bat (alat)
mini|desno|300px|Vrući metalni [[ingot se opterećuje (kuje) s velikim batom.]] mini|desno|300px|[[Kovač u radu s batom od 50 kilograma.]] mini|desno|300px|Kovanje u jednoj kovačnici korištenjem dvoradnog bata. mini|desno|300px|Stari bat pogonjen na energiju vode. mini|desno|300px|[[Para|Parni bat.]] mini|desno|300px|Stari [[Para|parni bat iz muzeja.]] mini|desno|300px|Creusotov [[Para|parni bat iz 1877. (Francuska).]]
Bat je mehanički čekić za strojno kovanje, za koji se ne koristi ljudska (ručna) snaga, već snaga strojeva, koja ga podiže na neku visinu, da bi slobodnim padom (gravitacija) udario u radni komad ili otkovak. Batovi su najjeftiniji obradni strojevi za oblikovanje metala. U materijal unose zagarantirani iznos energije koji, zavisno o brzini alata tijekom oblikovanja, daje veći ili manji iznos sile. Brzine u trenutku sraza su visoke i kreću se u rasponu od 3 do 8 m/s. Konstrukcija batova treba biti u stanju podnijeti velika i po načinu djelovanja neugodna, udarna opterećenja. Zato su njihove konstrukcijske izvedbe vrlo robusne i specifične, u odnosu na klasičnu strojogradnju. Ipak, uglavnom se radi o jednostavnoj konstrukciji kod koje se sile oblikovanja ne prenose niti na pogon, a niti na tijelo obradnog stroja, kao što je to slučaj u hidrauličnih ili mehaničkih preša. Poradi navedenog batovi ne mogu biti preopterećeni. Povrh svega dotični strojevi su vrlo prilagodljivi; ako se pokaže potreba za većom energijom oblikovanja, uvijek je moguće osigurati dodatni udarac.
Na području kovanja u automobilskoj industriji, batovi zauzimaju središnje mjesto, unatoč sve većoj primjeni hidrauličnih preša. Udarno djelovanje batova je osobito povoljno za oblikovanje jeftinijih limova, koje zbog njihove anizotropnosti, na prešama ponekad nije moguće oblikovati. Područje primjene batova je prvenstveno kovanje u toplom stanju i to u otvorenim i zatvorenim ukovnjima. U posebnim slučajevima moguće ih je koristiti i za izradu kovanica - u novčarstu, za toplu ekstruziju - čahure i za oblikovanje lima.
Vrste batova
Batovi se prema konstrukciji dijele na:
Prema primjeni batovi mogu biti:
Prema izvedbi bata batovi mogu biti:
Prema brzini malja, batovi mogu biti:
Polužni ili perni bat
Polužni ili perni bat se sastoji od bata (malja), koji je pričvršćen na pero. Poluga (pero) je izvedena od čeličnih lamela (limova) i spojena je na motku, koja podiže (i spušta) polugu. Podizanje motke ostvaruje se preko ekscentra na zamašnjaku. Zamašnjak preko remena dobiva okretni moment s prigona stroja. Masa bata (malja) se kreće od 20 do 250 kg, dok se broj udaraca kreće do 300 u minuti za lakše maljeve, odnosno do 120 za teže batove. Postolje, odnosno cijeli alatni stroj, se sidri na temelje temeljnim vijcima. Postolje je naliveni beton u predviđenom iskopu, koji se izolira pijeskom ili nekim drugim materijalom, koji upija vibracije. Stupanj iskorištenja pernog bata je od 30 do 40 %. Brzina udarca je između 4 i 7 udaraca u sekundi.
Bat na dasku, remen ili lanac
Bat na dasku je gravitacijski bat koji se sastoji od bata spojenog na dasku, koju podižu dvije suprotno rotirajuće tarenice. Batovi imaju masu od 200 kg do 1,5 tona. Na visini od 1,5 do 2,5 m, kočnica se otpušta, te bat pada na nakovanj brzinom od 4 do 7 m/s. Može se ostvariti do 60 udaraca u minuti pri nižim visinama dizanja bata (do 1 m). Koristi se za kovanje u ukovnjima i ima veliku točnost i preciznost izratka. Pogodan je za ukovnje s više gravura. Regulacija je vrlo jednostavna i precizno se određuje energija udarca (radna moć). Pogodan je za automatiziranje. Visoki je stupanj iskorištenja bata. Jednostavne je konstrukcije, lagano se održavaju i dosta su jeftini. Nedostatak je ograničena radna moć, utjecaj vibracija na okolinu udarcima, potrebno je veliko temeljenje, daska se troši, te ju treba često mijenjati.
Jednoradni ili gravitacijski bat
Jednoradni ili gravitacijski bat s nakovnjem koristi se u toplom oblikovanju i oblikovanju lima. Za visinu pada malja od 1 do 2 metra, brzina malja u trenutku sraza iznosi od 4,5 - 6 m/s. Broj udaraca za visinu pada od 1 metar može se kretati od 50 do 60 udaraca u minuti. Kod bata s daskom i bata s remenom, malj na njegovu radnu visinu podižu tarni valjci, potežući remen ili dasku pogonskim valjkom. Obje konstrukcijske izvedbe pogonskog sustava su relativno jednostavne i zahtijevaju vrlo malu investiciju, dok za održavanje trebaju mali troškovi. Ipak glavni nedostatak je trošenje trake i remena ili daske, te potreba njihove redovite zamjene. Jačinu udarca moguće je bolje kontrolirati kod gravitacijskoga bata s remenom, obzirom da radni hod počinje u trenutku kad je malj podignut na zadanu visinu.
Dvoradni bat
Kod dvoradnih batova s nakovnjem (eng. power hammer), nakovanj može činiti cjelinu s tijelom obradnog stroja ili biti odvojen od njega. Navedena konstrukcijska izvedba zavisi o području primjene, odnosno na batu izvođenom postupku oblikovanja deformiranjem (toplo kovanje u ukovnjima, oblikovanje lima ili slobodno kovanje većih sekcija). Konstrukcijska izvedba dvoradnog bata s razdvojenim tijelom najčešće ima veliki razmak između nogu, kako bi se na njima mogli slobodno kovati veliki otkovci (brodske radilice, osovine, motke).Veliki radni prostor omogućava lakšu manipulaciju obratcima, te jednostavnije postavljanje masivnih alata.
Dvoradni bat najčešće pokreće komprimirani zrak ili vodena para, tlaka od 6 do 7 MPa, koji se batu dovode iz kompresorske stanice ili kotlovnice. Kada je bat pogonjen pojedinačnim kompresorom, tlak najčešće ne prelazi 2 bara. Kod dvoradnih batova brzina malja, a ujedno i energija udarca, ne ovise o visini dizanja malja ili prevaljenom putu, već prvenstveno o tlaku medija u cilindru. Što je veći omjer sile potiskivanja malja i mase malja, veća je njegova akceleracija. Rezultat je kompaktnija izvedba tijela malja: veća krutost i veća ostvariva točnost kovanja i otkivaka. Kratkohodni dvoradni bat ima znatno veću površinu klipa i manji hod, kako bi se postigla tražena brzina malja, uz isti radni tlak. Najnovije izvedbe dvoradnih batova koriste hidraulično ulje kao radni medij, te imaju vrlo maleni radni cilindar.
Bat s pokretnim ili protuudarnim nakovnjem
Bat s pokretnim ili protuudarnim nakovnjem teži samo 35% mase klasičnih batova s nakovnjem, a imaju jednaku radnu moć, odnosno raspoloživu energiju oblikovanja. Pri kovanju većih otkivaka mase do 4000 kg, kad su neophodni iznosi energije kovanja do 100 000 J, u potpunosti su potisnuli gravitacijske i dvoradne batove s mirujućim nakovnjem. To vrijedi i za automobilsku industriju u zapadnoj Europi, s Njemačkom na prvome mjestu.
Brzi batovi (eng. high velocity hammer) su uglavnom konstrukcijski izvedeni kao protuudarni batovi. Obje mase, malj i tijelo, odnosno radni i protuudarni malj, pogonjeni su komprimiranim zrakom ili komprimiranim dušikom (samo u posebnim slučajevima koristi se hidraulično ulje). Tijelo, odnosno protuudarni malj znatno je veće mase od radnog malja i ima manji hod.
Batovi s komprimiranim dušikom za velike brzine kovanja
Hidraulički fluid (mineralno ulje) ulazi pod tlakom u donji dio hidrauličkog cilindra, te klip podiže čekić. Sabija se dušik koji je iznad klipa. Nakon što klip dosegne željenu visinu, otvara se brzootpuštajući ventil koji brzo ispušta ulje. Komprimirani dušik naglo potiskuje klip i bat udara o otkivak. Zbog visoke fleksibilnosti koju ima dušik kao pokretačka snaga, čekić može koristiti osnovni način upravljanja i kontrole, te se koriste ručne poluge za upravljanje bata. Ova vrsta batova je razvijena u novije vrijeme. Batovi su izrazito velikih brzina malja od 20 do 40 m/s, troše do 75% manje električne energije od klasičnih batova iste snage udarca. Nema održavanja složenog sustava komprimiranog zraka, rashladnog sustava kompresora, niti treba čekati postizanje radnog tlaka zraka.
William Katt
William Theodore Katt (16. februar 1951 -) je američki filmski i televizijski glumac najpoznatiji po ulozi protagonista TV-serije The Greatest American Hero početkom 1980-ih. Odrastao je u glumačkoj porodici - otac mu je bio glumac Bill Williams (pravim imenom Bill Katt), a majka glumica Barbara Hale. Postao je poznat 1976. godine zahvaljujući ulozi Tommyja Rossa, zlosretnog pratioca Carrie White u horor-filmu Carrie, a potom imao zapaženi nastup u filmu Big Wednesday 1978. godine.
Katt je 1970-ih bio jedan od kandidata za ulogu Lukea Skywalkera u filmu Ratovi zvijezda, ali je ona umjesto toga pripala Marku Hamillu te je 1977. godine snimio film First Love. Test-snimke sa Kattom kao Skywalkerom se često pojavljuju u dokumentarcima posvećenima Ratovima zvijezda.
Katedrala u Salisburyju s livade
Katedrala u Salisburyju je jedan od ne tako brojnih motiva na kojima je John Constable (1776.-1837.) radio tijekom cijele svoje karijere slikajući na licu mjesta (in situ). Naime, već do 1814. godine Constable je uglavnom slikao ulja na platnu slikajući izravno u prirodi, razvivši tako jedinstven način uživo bilježenja prirode uljenim skicama. Constanblea su izvorno inspirirali krajolici na slikama Thomasa Gainsborougha i nizozemskih majstora iz 17. stoljeća, ali ponajviše slike Claudea Lorrainea. No, Constable je krajolik slikao mnogo strastvenije od alegorijskog simbolizma nizozemskih slikara, ili klasicističkih vizija Claudea Lorrainea. Njegovo slikarstvo je prepuno romantičarskih emocija koje izviru iz njegovih osobnih nedaća i stanja.
Opis
„Salisburška katedrala s livade”, naslikana od 1829.-34. god., je neobično tamna i depresivna slika, nastala u duhu financijske neuspješnosti slikara i netom nakon smrti njegove supruge. Constableov izvorni empirijski pristup ovom motivu je naposlijetku podlegao subjektivnoj poetici prikaza Naime, na slici je ostvarena strastvena drama drveća, vode i neba snažnim „bičevanjem“ kista, pa čak i špartlicom, kako bi se ostvario snažan kontrast svjetla i tame. Na lijevoj strani slike dominira golemo stablo, simbol života, dok se na drugoj može vidjeti grobnica kao simbol smrti. Usred te borbe života i smrti stoji jedini čvrsti element kompozicije i simbol nade i uskrsnuća, toranj Salisburške katedrale.
Kad je prvi put izložena 1831. godine, Constable je uz nju stavio nekoliko stihova romantičarske poeme „Godišnja doba“ Jamesa Thomsona u kojoj se slavi seoski život, a duga simbolizira nadu poslije smrti djevojke u rukama ljubavnika.
Berry Berenson
Berinthia “Berry” Berenson ( a.k.a. Berry Perkins) (14.april 1948. – 11.septembar 2001.) je bila američka fotografkinja, glumica i model, najviše poznata kao udovica glumca Entoni Perkinsa.
Karijera
Nakon kratke karijere modela krajem ’60. postaje fotograf objavljujući fotografije u mnogim časopisima kao što su Life, Glamour, Vogue i Newsweek.
Istovremeno glumi i u nekoliko filmova uključujući Ljudi mačke sa Malkolmom Mekdauelom. 1978.g. glumi uz svog supruga Entoni Perkinsa u filmu Alana Rudolfa Zapamti moje ime, a 1979. u filmu Winter Kills partner joj je bio Džef Bridžis.
Porodica
9. avgusta 1973.g. u Kejp Kodu, u Masačusetsu, Beri Berenson se udala za glumca Entoni Perkinsa. Imaju dva sina: glumca i muzičara Oza Perkinsa (1974.) i kantri-rock pevača i kompozitora Elvisa Perkinsa (1976.). Bili su u braku sve do Perkinsove smrti od AIDS-a 12. septembra 1992.
Smrt
Beri Berenson je poginula u 53.g. u terorističkom napadu 11.septembra 2001.g. u avionu American Airlines Flight 11. Vraćala se kući u Kaliforniju sa odmora provedenog u Kejp Kodu.
Citat
“Nadam se da nije patila. Teško je zamisliti. Ispunjena sam nadom i ogromnom verom. Mislim da je to ono što vas vodi kroz život ... kroz tragedije, da imate veru.” – Marisa Berenson, na vest o smrti svoje sestre u napadu 11. septembra.
Las Canoas, Tuxpan
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1529 m.
Luyando, Puerto Rico
Lujando je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
La Cañita, General Heliodoro Castillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 213 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1675 m.
Apice Vecchio, Benevento
Apice Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Luyando, Puerto Rico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.886, što je 667 (-18,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Caprignana, Lucca
Caprignana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 821 m.
Stigler, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.685, što je 46 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Katedrala u Salisburyju s biskupskog posjeda
Katedrala u Salisburyju je jedan od ne tako brojnih motiva na kojima je John Constable (1776.-1837.) radio tokom cijele svoje karijere slikajući na licu mjesta (in situ). Naime, već do 1814. godine Constable je uglavnom slikao ulja na platnu slikajući izravno u prirodi, razvivši tako jedinstven način uživo bilježenja prirode uljenim skicama. Constanblea su izvorno inspirirali krajolici na slikama Thomasa Gainsborougha i nizozemskih majstora iz 17. vijeka, ali ponajviše slike Claudea Lorrainea. No, Constable je krajolik slikao mnogo strastvenije od alegorijskog simbolizma nizozemskih slikara, ili klasicističkih vizija Claudea Lorrainea. Njegovo slikarstvo je prepuno romantičarskih emocija koje izviru iz njegovih osobnih nedaća i stanja. mini|lijevo| Verzija iz 1823. god., 87,6 × 111,8 cm, [[Victoria and Albert Museum, London]]
Opis
Salisburška katedrala s biskupskog posjeda (New York) je naslikana spontanim i slobodnim potezima kista, tehnikom koja je nastala iz umjetnikove želje da uhvati prevrtljivost vremenskih prilika u uljenim bojama, tzv. “skying“. To je slikanje svega na način kako su se do tada slikali samo oblaci, što je najvidljivije u mrljama žutih tragova sunca na travi
Ostale znamenite verzije su Katedrala u Salisburyju iz 1824. god. (Nacionalna galerija umjetnosti u Washingtonu, DC) i Katedrala u Salisburyju s livade iz 1831. god. (Nacionalna galerija, London).
Antikrist
thumb|right|325px|[[1501 slika koja opisuje Antikrist je u iskušenju sa đavolom, od strane Luca Signorelli.]] Antikrist je izraz za protivnika Isusa Krista koji je oličenje zla i inkarnacija sotone koji kategorički odbija istinu. Antikrist može biti osoba, organizacija, pokret, vlada itd. Izraz antikrist se po prvi put spominje u Novom zavjetu u Evanđelju po Ivanu apostolu. Tokom vremena kroz Srednji vijek ovaj pojam se koristio za protivnike Katoličke crkve, i kasnije se ovaj pojam rasprostranio u svim kršćanskim zajednicama kao pojam za protivnike kršćanskih crkava kao i pridjev za nehumane vladare i državnike.
Termin je, međutim, proširen tako da označava veliku silu koja svet ispunjava zlom, i čiji će poraz dovesti do Drugog dolaska. U tom, proširenom smislu, antihristom su u različitim vremenima nazivani Rimsko carstvo, određeni carevi (npr. Neron), kao i same pape (od strane Viklifa i Lutera).
Mesas de Juan y Pablo, Mascota
Mesas de Juan y Pablo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Antikrist
Poreklo i značenje
Reč antihrist je preuzeta iz grčkog αντίχριστος (antihristos), što bukvalno znači ne samo „protiv Hrista“, nego može da znači i „umesto Hrista“.
Mesas de Juan y Pablo, Mascota
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 734 m.
Antikrist
Poreklo i značenje
U hrišćanstvu, antihrist je osoba, slika osobe ili neka druga pojava koja je oličenje zla i suprotstavljena istini, koja se postavlja kao potpuno dobra i verna istini.
Coincy (Mozel)
Koansi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Antikrist
Poreklo i značenje
U Novom zavetu se ovaj termin koristi u poslanicama apostola Jovana, i tu naprosto znači „onaj koji poriče Hrista".
Coincy (Mozel)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 286 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 235 metara (maksimalnoj 259 m, a minimalnoj 194 m).
Antikrist
Nostradamus o antikristu
Po Nostradamusuovim predskazanjima postojat će 3 antikrista. Prema nekim tumačenjima, prvi je bio Napoleon Bonaparte, drugi Adolf Hitler, a treći antikrist još nije poznat jer će njegova pojava na svjetskoj sceni označiti početak kraja svijeta.
Antikrist u popularnoj kulturi
U popularnoj kulturi, antikrist se koristi u mnogim novelama i filmovima (npr. filmovi iz serijala Omen). Antikrist je također pozadina mnogih teorija urota, a nakon pojave Osame bin Ladena i terorističkog napada na New York 11. rujna 2001., priče o antikristu dobivaju na snazi.
Stav o Antikristu u protestantskim crkvama
S druge strane, nijedna od većih tradicionalnih protestantskih crkava, poput evangelika (luterana), skandinavskih službenih luteranskih crkava, pa ni baptisti i metodisti danas ne smatraju papu antikristom. Dapače, oni surađuju s papom i njegovim uredima u zajedničkim komisijama, u zajedničkim radu na prijevodu Svetog pisma i određivanju njegova izvornog teksta (npr. Deutsche Bibel Geselschaft]], te u ekumenskim molitvama i susretima. Njemački luterani s papinom teološkom komisijom potpisali su 90-tih godina 20. stoljeća zajedničku izjavu prema kojoj, između te dvije Crkve, nema razlike u nauku o opravdanju. Takvi odnosi ne bi bili mogući kada bi papu držali antikristom.
Robert Aldrich
Robert Aldrich (9. august, 1918 – 5. decembar 1983) bio je američki filmski režiser, scenarist i producent, poznat po nizu filmova u kojima su se od 1950-ih do 1970-ih rušili dotadašnji hollywoodski tabui, ali koji su istovremeno bilježili i veliki komercijalni uspjeh. Među njima se ističu Kiss Me Deadly (1955), The Big Knife (1955), What Ever Happened to Baby Jane? (1962), Hush… Hush, Sweet Charlotte (1964), The Flight of the Phoenix (1965), The Dirty Dozen (1967) i The Longest Yard (1974).
Los Lavaderos, Turicato
Los Lavaderos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1054 m.
San Lorenzo III, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Sjeverni Kordofan
Sjeverni Kordofan ( / Shamāl Kurdufān) je jedan od 18 vilajeta na koje je Sudan administrativno podjeljen.
Geografske karakteristike
Sjeverni Kordofan se prostire po centru Sudana, na njegovom krajnjem jugoistoku leži masiv Nubijske planine. Za kišne sezone od juna do septembra, kraj je plodan, ali se u sušnoj sezoni pretvara u pustinju.
Vijekovima je Sjeverni Kurdufan bio naseljen nomadskim stočarima, od sredine 1960-ih počela je masovna deforestacija, koja je dovela do širenja pustinje. Sad se ulažu napori da se to ublaži.
Vilajet ima površinu od 185 302 km², na kojoj živi 2 216 200 stanovnika.
Administrativna podjela
Administrativni centar vilajeta i najveći grad je El Obeid.
Grijeh
thumb|355px|[[Praroditeljski grijeh|Istočni grijeh Adama I Eve]]
Abrahamske religije, koje imaju Boga, nastoje mu što više udovoljiti poštivanjem zapovijedi, a i većina religija ne podržava agresivnost i jasni prikaz nasilja, jer ga se smatra kao grijeh. U Rimokatoličkoj Crkvi i u nekim drugim Crkvama opraštanje i čišćenje grijeha odvija se na sakramentu ispovijedi, no čovjek se obično treba truditi ispraviti štetu koju je možda, zbog grijeha, počinio. U kršćanstvu, Isus je opraštao grijehe grješnicina i carinicima. U kršćanstvu, najveći grijeh je raditi sve ono što Bog u svojim zapovijedima zahtijeva, no bez ljubavi, kako su to činili farizeji. U islamu, najveći grijeh je smatranje da je Isa (Isus) Bog ili Sin Božji.
Grijeh je, zapravo, sve "ono" što je za religiju loše i/ili protuzakonito. Grijehom se smatra i jedenje određene hrane koja je, po nekim religijama, zabranjeno, no pripadnici drugih religija smatraju da takva hrana po mnogočemu ne bi trebala biti zabranjena i loša. Muslimani ne jedu svinjetinu, a većina hindusa ne jede govedinu, dok neki ljudi, iz kakvih vjerskih ili drugih razloga, ne piju alkoholna pića. Sedam glavnih grijeha u kršćanstvu stvara druge grijehe. Teški grijesi opraštaju se u ispovijedi, a oni čovjeka mogu zauvijek udaljiti od Boga, dok čovjek isto tako može sam sebe kazniti na vječni život u paklu. Učinjeni su iz velikih stvari. Manji grijesi učinjeni su iz malih stvari, no pogreške koje čovjek nesvjesno počini iz malih stvari, ne moraju obvezno biti grijeh.
Etimologija
Novozavetni termin za greh, hamartia, potiče od streljaštva; bukvalno znači »promašiti metu«.
Greh u hrišćanstvu
U početku nije crkva bila ta koja je mogla oprostiti grijehe već sam Bog. Kasnije je uvedeno pravilo "Extra ecclesiam nulla salus" (izvan crkve nema spasenja); te jedino crkva može ponuditi zaštitu protiv bilo kojeg gubitka milosti. Ta je funkcija ograničena na svećenike, osobito na episkopat koji u svom jedinstvu jamči legitimnost crkve i »koji je primio jurisdikciju oprosta grijeha«.
Kritike
Nemački filozof Fridrih Niče smatra da biblijska povest o prvorodnom grehu govori "o paklenom strahu boga pred naukom", odnosno o velikoj unutrašnjoj teškoći sveštenika, koji zna za samo jednu veliku opasnost, nauku, odnosno zdravo poimanje uzroka i posledice.
Prema Ničeu, početak Biblije sadrži čitavu psihologiju sveštenika. Niče smatra da je sveštenikov glavni problem dugo bio "kako da se bori protiv nauke?" Odgovor koji Biblija daje je: "napolje iz raja sa čovekom", jer sreća, dokolica, dovodi do misli, a "sve misli su rđave misli". Nauka se razvija u srećnom sticaju prilika — treba imati vremena, treba imati duha napretek da bi se saznavalo. Otuda je logika sveštenika da čoveka treba učiniti nesrećnim. Primerno ovoj logici, sveštenici su uveli pojmove "greha", krivice i kazne, kao i učenje o "milosti", "iskupljenju", "oprostu" — izmišljene su da bi se u čoveku razorio pojam uzroka i posledice. Kada prirodne posledice nekog čina nisu više prirodne, već izvedene "sablasnim pojmovima praznoverja", onda je razorena pretpostavka za saznavanje — "onda se izvršio najveći zločin protiv čovečanstva", da bi onemogućio nauku, kulturu i samopoštovanje čoveka. "Sveštenik vlada pomoću izuma greha", zaključuje Niče.
El Molino, Aldama
El Molino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1280 m.
Oberhosenbach
Oberhozenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 160 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Oberhozenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 430 metara. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 160 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Pucačina iz prvog lica
thumb|Snimak ekrana iz igre [[S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat]] Pucačina iz prvog lica je vrsta računarske igre u kojoj je izvođenje, kako samo ime kaže, "iz prvog lica". Najčešće ispred sebe, na računarskom ekranu, vidite pušku i ruku koja je drži, krstić nišana, skalu energije, količinu municije itd. zavisno od igre. Najveći broj igara vas stavlja u ulogu nekog vojnika ili avanturiste koji puca u sve što mu se nađe na putu.
Prvom FPS igrom smatra se Wolfestein 3D (Vulfenštajn 3D) za računar, ali kao početak revolucije pucačina u prvom licu smatra se igra Doom, koja je doživjela i dva nastavka. Danas postoji na hiljade ovakvih igara, a najčuvenije su Medal Of Honor, Call of Duty , Quake, Half-Life, Counter Strike itd. u izdanjima na svim postojećim konzolama i računarima.
Telegraf.rs
Telegraf.rs je srpski novinski portal specijalizovan za zabavne teme, a koji je sa radom započeo 2012. godine.
Po podacima servisa Gemius iz januara 2018. godine, Telegraf.rs se nalazi u top 3 najposećenijih sajtova u Srbiji.
Pestszentlőrinc-Pestszentimre
Pestszentlőrinc-Pestszentimre čita se Peštsentlerinc-Peštsentimre (službeno mađarski: Budapest XVIII. kerülete - 18. Budimpeštanski okrug) je ime jednog od 23 okruga mađarskog glavnog grada - Budimpešte. Taj okrug je 2015. imao 101,613 stanovnika, koji su živjeli na površini od 38.6 km².
Karakteristike i historija
Okrug Pestszentlőrinc-Pestszentimre je jedan od mlađih budimpeštanskih okruga nastao 1. januara 1950., kad su se ujedinili kvartovi Pestszentlőrinc i Pestszentimre.
Pestszentlőrinc kao i Pestszentimre počeli su kao naselja nicati u 18. vijeku, Pestszentlőrinc kao naselje bogatijih, a Pestszentimre siromašnijih. Od 19. vijeka grade se u oba naselje brojni industrijski pogoni, pa je Pestszentlőrinc 1936. dobio status grada.
Gruița, Goiești
Gruița je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Goiești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Gioiosa Marea, Messina
Gioiosa Marea je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Sumbat I od Klardžetija
Sumbat I (სუმბატ I) (? - 899) bio je gruzijski princ iz Bagratidske dinastije Tao-Klarjeti i nasljednji vladar Klardžetija od cca. 870 do smrti.
Bio je sin kralja Adarnasea IV, te je primio pokrajinu Klardžeti kao apanažu gdje je vladao sa titulom mampali, koja je, po svemu sudeći nasljeđena nakon izumiranja loze Guaram Mampalija. Također je nosio bizantsku titulu antipatos patrikios (antipatrikios, ανθύπατος πατρίκιος). Sumbat je imao prebivalište u Artanudžiju (današnji Ardanuç u Turskoj), koji se do kraja 9. vijeka počeo razvijati u bogato trgovačko središte. Zbog toga je imao nadimak Artanujeli (არტანუჯელი), i.e., "od Artanudžjai". Sumbat se navodi kao "Veliki" od strane Konstantina Porfirogenita, autora De Administrando Imperio, gdje se njegovo ime nnavodi kao Symbatius.
Osim Klardžetija, Sumbat je pod svojom vlašću držao i Adjaru i Nigali, s obzirom da su ta dva posjeda kasnije bila pod vlašću njegovog sina Davida (u. 943). Sumbat je također imao mlađeg sina po imenu Bagrat (u. 900).
Prženi krumpirići
Prženi krumpirići ili pomfrit (francuski: pommes frites) jelo je proizvedeno od krumpira. Popularno je u mnogim zemljama svijeta i ima mnogo naziva. Pripada među najnezdravije obroke. Krumpir je sam po sebi jako dobar izvor B vitamina, ali jednom kada se uroni u vruće ulje, ova se niskokalorična namirnica pretvara u kaloričnu bombu, koja podiže loš kolesterol.
Etimologija
Thomas Jefferson je imao „krompiriće servirane u francuskom maniru“ za večeru u Beloj kući 1802.
Izraz „francuski prženi krompirići“ ("French Fried Potatoes") se prvi put pojavio u štampanom obliku u Engleskoj u radu Cookery for Maids of All Work autora E Warren 1856. godine: "Francuski prženi krompirići. – Isecite nove krompire u tanke kriške, stavite ih u ključajuću mast, i dodajte malo soli; pecite ih do pojave svetlo zlatno smeđe boje; iscedite ih."
U ranom 20. veku, termin "French fried" je korišten u smislu „duboko pržen“, za drugu hranu kao što su prstenovi luka ili piletinu.
Povijest
Nastao je tako što su siromašni stanovnici Belgije imali običaj da svako njihovo jelo sadrži i male pohane ribice, no kada su se u zimskim mjesecima jezera smrzavala, bili su u nemogućnosti upecati svoj obrok te su stoga umjesto malih ribica kao prilog jelu stavljali pržene, na trakice narezane, krumpire. No, pomfrit je vjerojatno nastao u Francuskoj i to od Antoine-Augustina Parmentiera, samo što to nije nikad nigdje bilo točno zabilježeno. Naziv francuski krumpir nastao je kada su Britanski i Američki vojnici za vrijeme prvog svjetskog rata stizali u Belgiju te su tamo okusili njihove pržene krumpiriće koje su oni prozvali francuskim krumpirima iz razloga što je francuski jezik najčesći jezik u Belgiji.
Spiralni krumpir
mini|Spiralni krumpir Spiralni krumpir (u svijetu nazivan Spiral potato ili Tornado potato) radi se tako da se cijeli oprani sirovi krumpir nabode na drveni štapić i zatim se reže posebnim rezačem koji će izrezati krumpir u obliku spirale oko štapića, dok štapić ostaje cijeli. Krumpir se zatim rukom ravnomjerno širi po cijeloj dužini štapića, a ostaje slobodan jedino dio na kojem se rukom drži štapić prilikom konzumacije. Tako pripremljen krumpir prži se u dubokom ulju. Nakon prženja krumpir se posipa sa suhim začinima ili solju. Spiralni krumpir je dobio ime prema svom obliku koji podsjeća na spiralu ili na tornado. Spiralni krumpir nastao je u Južnoj Koreji oko 2001. godine, u Sjevernoj Americi se je pojavio oko 2005. godine, te se je potom počeo širiti svijetom. U Europi je zasada prisutan jedino u zemljama Beneluxa, a u Hrvatskoj se prvi puta pojavljuje 2010. godine na festivalu Špancirfest u Varaždinu.
Čips
mini|Čips Godine 1853. u restoran Moon’s Lake House u američkoj državi New York posijetio je ugledan i veoma bogat gost. Kada mu je stiglo jelo, prženi krumpirići, požalio se da je krumpir previše krupno isječeni te ga je vratio. Glavni kuhar isjeckao je krumpir na još sitnij komade, ispržio ga i poslao gostu. Međutim, ugledni gost i dalje nije bio zadovoljan, te je opet vratio krumpir. Nakon toga glavni kuhar je uzeo krumpir i isjekao ga na komade tanke gotovo poput lista papira te ga je bacio na vrelo ulje. Kada je ugledni gost probao ovako pripemljen krumpir, u slast je pojeo porciju i tražio još.
Nakon toga čips je postao uobičajeno jelo u ovom restoranu. Plodove otkrića ubrao je Herman Lay koji je shvatio da čips može osvojiti svijet. Dvadesetih godina 20. stoljeća počeo je pakirati čips u vrećice i prodavati ga širom SAD. Dalje je poznato, ova grickalica je zaista osvojila svijet.
Robben (otok)
mini|lijevo| Karta otoka Robben Otok Robben (afrikaans: Robbeneiland, što znači "Otok tuljana") je otok u zaljevu Tafelbaai ispred Južnoafričkog grada Kaapstada (6,9 km od njegovog obalnog predgrađa Bloubergstrand), pokrajina Western Cape.
On je ovalnog oblika promjera 3,3 km od sjevera prema jugu i 1,9 km širine, te ima površinu od od 5,07 km². Otok je ravan i zbog djelovanja erozije uzdiže se tek nekoliko metara iznad mora. Sastoji se od prekambrijskih metamorfnih stijena koje pripadaju skupini Malmesbury.
Simbolična vrijednost otoka se očituje u njegovoj tmurnoj prošlosti kada je služio kao bolnica za nesretnike koje je društvo odbacilo kao nepoželjne, ali i kao zatvor za političke zatvorenike aparthejda. To se okončalo u 1990-ima kada je Južnoafrički narod odbacio nehumanu politiku aparthejda i oslobodio dugogodišnje zatvorenike otoka Robben. Od 1996. godine se razvio u muzej. God. 1999., otok Robben je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi jer "mjesto gdje je trijumfirala demokracija i sloboda usprkos rasizmu i opresiji".
Casa Tolone, Alessandria
Casa Tolone je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, у u regiji Пијемонт.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Euclides da Cunha
border|desno|200px Euclides (nekad pisano Euclydes) da Cunha (20. januar 1866 — 15. august 1909), bio je brazilski, pisac, sociolog i inženjer. Najpoznatiji je po knjizi Os Sertões (Pobuna u zaleđu), u kojoj je detaljno opisao krvavi sukob brazilske republikanske vlade i pobunjenih rojalističkih seljaka poznat kao Rat Canudosa. To se djelo smatra jednim od najvažnijih u historiji brazilske i latinoameričke književnosti.
Eksterni linkovi
{{Lifetime|1866|1909|Cunha, Euclides da}}
Otates, Urique
Otates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 837 m.
Colombara Orlandini, Brescia
Colombara Orlandini je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
El 77, Río Bravo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Rat Canudosa
Rat Canudosa (Guerra de Canudos), također poznat po nazivu Rat protiv Canudosa, Revolucija Canudosa i Pobuna u Canudosu je naziv za oružani sukob koji je od 1896. do 1897. godine trajao između brazilske države te oko 30.000 siromašnih seljaka i doseljenika koji su na sjeveroistoku tadašnje provincije (sadašnje federalne države) Bahia bili stvorili vlastita naselja sa sjedištem u novosagrađenom gradu Canudos. Pobunjenici, okupljeni oko karizmatskog vođe Antonija Conselheira su tri puta uspješno odbili vladine ofenzive prije nego što je brazilska vojska konačno uspjela osvojiti Canudos, masakriravši pri tome njegove žitelje. Taj se sukob smatra jednim od najkrvavijih građanskih ratova u brazilskoj historiji.
Pozadina
U godinama pred izbijanje pobune, Brazil je prolazio kroz burne ekonomske i političke promjene. Godine 1888. je princeza Izabela u ime svog oca, cara Pedra II potpisala tzv. Zlatni zakon kojim se u Brazilu ukida ropstvo. Bogati veleposjednici, nezadovoljni gubitkom jeftine radne snage, su zbog toga podržali vojni puč kojim je 15. novembra 1889. car svrgnut i prognan u Evropu te uspostavljena republika.
Te su se promjene odrazile na tadašnju Bahia, gdje je ukidanje ropstva, za razliku od drugih dijelova Brazila, dovelo do pogoršanja ekonomske situacije. Sjeverni, polupustinjski dio provincije ili "zaleđa" ("sertão" na portugalskom jeziku) bio je tradicionalno slabije naseljen i siromašniji od primorja. Taj je kraj 1877. godine bio pogođen sušom radi koje je, prema procjenama, umrlo čak 300.000 ljudi. U njega su se od 1888. godine počeli doseljavati oslobođeni robovi i seljaci-bezemljaši.
Među doseljenicima se našao i Antônio Vicente Mendes Maciel, mistični propovjednik koji je prethodnih godina lutao po brazilskim selima pomažući siromašnim seljacima i stječući sve više fanatičnih sljedbenika proričući skori povratak legendarnog portugalskog kralja Sebastijana. Godine 1893. Maciel, koji je zbog svoje mudrosti stekao nadimak Antonio Conselheiro ("Antonio Savjetnik"), odlučio se sa svojim sljedbenicima - čiji je broj narastao na nekoliko hiljada - naseliti na napuštenom imanju Belo Monte nedaleko od grada Monte Santo u dolini Rio Vaza-Barris.
Conselheirove pristaše, poznate kao conselhisti, su od farme napravili grad gdje se živjelo bez obaziranja na brazilsku vlast i zakone. Conselheiro je u njemu propovijedao protiv novog republikanskog režima, smatrajući da su neke od njegovih mjera - kao uvođenje obaveznog građanskog umjesto crkvenog vjenčanja - protivne božjim zakoonima. Do izbijanja sukoba je, prema procjenama, Canudos narastao na čak 30.000 stanovnika te tako postao drugi po veličini grad u Bahiji. Na sjeveru Bahie je već ranije postojala tradicija autonomije, iako su nju uglavnom prakticirali veleposjednici. Mase seljaka-bezemljaša, robova, kao i brazilskih Indijanaca koje su pokušale isto pod karizmatskim vođom su, s druge strane, izazvale sve veću nelagodu kako provincijskih, tako i nacionalnih vlasti.
Slično je bilo i Katoličkom crkvom kojoj se nije sviđalo Conselheirovo propovijedanje. Godine 1896. je Crkva poslala dva kapucinska redovnika s ciljem da pokušaju Conselheira nagovoriti da prestane s propovijedanjem, odnosno bespogovorno prihvati crkveni autoritet. Njihovi napori ne samo što nisu urodili plodom, nego je i službeni izvještaj imao kobne posljedice - Conselheirova zajednica nije opisana kao vjerski, nego kao politički pokret, odnosno Conselheiro je prikazan kao radikalni rojalist koji namjerava srušiti republiku.
Neposredan povod za izbijanje sukoba bio je spor između conselhista i trgovaca drvom u obližnjem gradu Juazeiru. Kada su trgovci odbili isporučiti drvo, conselhisti su im poručili da će ih sami uzeti. Gradonačelnik je to shvatio kao najavu invazije i u panici se obratio za pomoć za vojsci.
Prva tri pohoda na Canudos
thumb|150px|left|Top Matadeira (Ubica) koga su brazilske snage koristile u posljednjem pohodu na Canudos u jesen 1897. Poziv za pomoć je primio guverner provincije, te je u novembru 1896. odgovorio slanjem kolone od 30 policajaca koja je trebala pacificirati Canudos. Ona je ubrzo upala u zasjedu conselhista koji su ih masakrirali. Krvavi neuspjeh te misije natjerao je provincijske vlasti da se za pomoć obrate centralnoj vladi u Rio de Janeiru.
Republikanski režim na čelu s predsjednikom Prudente de Moraisom je ustanike shvatio kao prijetnju te je u novembru 1896. na Canudos poslao kaznenu ekspediciju na čelu s poručnikom Piresom Ferreirom. Vladine trupe su brojale 104 čovjeka i nisu imale gotovo nikakve informacije o neprijatelju. Usprkos toga su 21. novembra uspjele doprijeti do Canudosa te napasti naselje. Ubrzo je izbio okršaj s 500 conselhista koji su, naoružani uglavnom mačetama, kopljima i sjekirama, pretrpjeli teške gubitke od preko 150 mrtvih, ali su, kličući Conselheiru i monarhiji, uspjeli Ferreirine snage natjerati na povlačenje.
Brazilska vlada je, sada potpuno uvjerena u monarhistički karakter ustanka, pripremila drugu ekspediciju pod komandom majora Febronia de Brita. Vladine snage su brojale 557 ljudi, podržanih s nekoliko manjih topova. Drugi je napad na samo naselje započeo 6. januara 1897. Ispostavilo se da su conselhisti predvidjeli novi vladin napad te utvrdili naselje i iskopali rovove. Vladine snage su uspjele zauzeti rovove, ali se ispostavilo da conselhisti broje više od 4000 ljudi te da nemaju namjeru prestati napadati vladine snage usprkos teških gubitaka. Druga ekspedicija je brzo ostala bez hrane, vode i municije, te je bila prisiljena na povlačenje.
Vlada se za treći po redu pohod pripremala dva mjeseca, smatrajući da je njen prestiž u pitanju. Okupljene su još veće snage - tri bataljona pješadije, bataljon konjice i bataljon artiljerije - te stavljene pod komandu pukovnika Antonija Moneira Cesara, jednog od najuglednijih oficira. Cesar je, međutim, usprkos prethodnih iskustava, smatrao da se slabo naoružani pobunjenici, usprkos svog fanatizma, jednostavno ne mogu oduprijeti takvim snagama. Međutim, 6. marta 1897. godine, već na drugi dan pohoda, njegove su snage napadnute i poražene od pobunjenika, a sam je Cesar poginuo.
Konačni pad i uništenje Canudosa
thumb|150px|Zarobljeni civili u Canudosu Treća uzastopna katastrofa je šokirala republikanski i pozitivističkom ideologijom vođeni establishment, koji nije mogao pojmiti da modernu vojsku mogu poraziti "barbarski fanatici". Tadašnje novine su Cesarov poraz proglasile tragedijom, ali je brazilska vlada bila odlučna da se ustanak uguši po svaku cijenu. Za četvrti pohod su prikupljene su još veće snage - tri brigade, osam bataljona pješadije i dva bataljona artiljerije, uključujući mitraljeze i veliki top zvan Matadeira ("Ubica"). Pripreme, koje su trajale nekoliko mjeseci, osobno je nadgledao brazilski ministar rata u gradu Monte Santou.
U međuvremenu se stanje pobunjenika pogoršalo kada je njihovo naselje pogodila glad i zarazne bolesti, pa je i sam Conselheiro podlegao dizenteriji 22. septembra. Zbog toga su vladine snage uspjele doprijeti do Canudosa, opkoliti ga i izložiti višednevnom nemilosrdnom bombardiranju. Grad je pao 6. oktobra, a o upornosti i fanatizmu branitelja najbolje svjedoči podatak da su zarobljena samo tri naoružana čovjeka. Preživjeli žitelji su masakrirani, pri čemu su se muškarcima rezale glave. Od oko 30.000 ljudi, na kraju masakra je u Canudosu ostalo 150 ljudi, uglavnom žena od kojih su najljepše odvedene u bordele u Salvadoru. Mnogi od izbjeglica su se kasnije naselili po favelama.
Vladine snage su također iskopale Conselhierovo tijelo, odsjekli mu glavu te je trijumfalno dovele u glavni grad provincije.
Uticaj na umjetnost, književnost i popularnu kulturu
Pohod je kao ratni dopisnik pratio brazilski književnik Euclides da Cunha, koji je kasnije o tim događajima 1901. godine napisao knjigu Os Sertões, koja se smatra jednom od najvažnijih u historiji brazilske i latinoameričke književnosti.
Osim da Cuhne, rat u Canudosu su u svojim djelima obradili i mađarski književnik Sandor Marai u romanu Ítélet Canudosban (1970) i gruzijski književnik Guram Dočanašvili u romanu Prva haljina (1975). Peruanski pisac Mario Vargas Llosa je rat opisao u svom romanu Rat kraja svijeta (La guerra del fin del mundo) 1981. godine koji mnogi autori smatraju najboljim u njegovom opusu.