cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kal Ho Naa Ho
Produkcija
Film je imao premijeru u Njemačkoj početkom 2005. godine i tamo je nazvan Lebe und denke nicht an morgen - "Živi, i ne misli o sutra", ali je kasnije prikazan sa prozaičnim engleskim titlom "Indijska ljubavna priča". Od premijere su bolivudskih filmovi postali popularni u Njemačkoj, te su se drugi indijski filmovi takođe prikazivali na TV stanicama, i prodavali kao DVD izdanja.
U Poljskoj je objvaljen u maju 2006 kao Gdyby jutra nie bylo (Ako sjutra nikada ne dođe), a u Francuska 2005 kao New-York Masala.
Za film se mislilo da je inspirisan sa bolivudskim klasikom Anand, gdje su glavne uloge igrali Amitabh Bachchan i Rajesh Kanna. Ali Karan Johar poriče takve vijesti, govoreći da film nema nikakve povezanosti sa klasičnim filmom Bolivuda.
Muzika
Muzika iz filma je postala jedna od najuspješnijih albuma koji su izašli te godine. Pjesma Kal Ho Naa Ho, je dobila Zee Cine Award Best Track of the Year, a Sonu Nigam je dobio nagradu za najboljeg pozadinskog pjevača na "FIlmfare" i "National film Award". Shankar-Ehsaan-Loy je dobio svoju prvu nagradu Filmfare Best Music Director Award za muziku isto kao i na National Film Award for Best Music Direction.
Nagrade
{| cellpadding=0 cellspacing=15
The Plastic Age
The Plastic Age je prvi roman američkog književnika Percyja Marksa, objavljen 1924. godine. Napisan je u vrijeme kada je Marks predavao na nekoliko univerziteta, te predstavlja realističan prikaz tadašnjeg studentskog života. Radnja se odvija na fiktivnom univerzitetu koji zajedno pohađaju muški i ženski studenti, te je sadržaj uključivao opise, bilo detaljne bilo implicitne, rituala studentskih inicijacija, bjesomučnog tulumarenja i seksualne aktivnosti. Kao djelo koje je u mnogo čemu odražavalo "opušteni" duh Burnih dvadesetih, i usprkos zabrani u Bostonu, The Plastic Age je postala druga najprodavanija knjiga u SAD 1924. Sljedeće godine je po njoj snimljen istoimeni film sa Clarom Bow, koji je također postao veliki hit; godine 1928. je snimljena još jedna adaptacija pod naslovom Red Lips.
Adice
Adice su gradska četvrt Novog Sada.
Položaj naselja
thumb|desno|300px|Gradske četvrti Novog Sada thumb|300px|Ulica Branka Ćopića na Adicama thumb|300px|Ulica na Adicama Adice se nalaze na periferiji Novog Sada, na krajnjem zapadnom delu urbanog gradskog područja; između Podunavske ulice (na jugu), Novosadskog puta (na severu), Šumske ulice (na istoku) i granice urbanog gradskog područja Novog Sada (na zapadu).
Susedne gradske četvrti i naselja su: Telep (na istoku), Veternička Rampa (na severu), Kameničko ostrvo (na jugoistoku), Kamenjar (na jugu) i Veternik (na zapadu).
U administrativnom smislu, Adice su deo mesne zajednice "Adice", koja pored ovog naselja obuhvata i zapadni deo Kameničkog ostrva.
Naselje obuhvata teritoriju od 36 hektara, i to je legalizovani deo lokaliteta bespravne gradnje, ali se naselje širi i na nelegalizovane parcele.
Istorija
Adice su nastale kao "divlje" naselje, u vreme masovnog stihijskog doseljavanja stanovništva u Vojvodinu, posebno u gradove, između 1950. i 1960. godine.
Prvi telefoni su uvedeni 1958, prva ulica je asfaltirana 1973, a prva autobuska linija je uvedena 1977. U centralnom delu naselja je podignut montažni objekat za potrebe mesne zajednice. Dovodnik vode postavljen je 1981, a pošta je otvorena 1984. U naselje je 1993. godine sproveden i gasovod.
Stanovništvo
Broj stanovnika Adica rastao je od 848, koliko ih je bilo 1966, na 1.122 stanovnika (1975) i 1.455 stanovnika (1991). Više od polovine stanovnika Adica su Srbi, a zatim slede Romi, Aškalije, Mađari, Muslimani, Albanci, Makedonci, Jugosloveni i drugi.
Prema podacima preduzeća JKP Informatika Novi Sad, na području mesne zajednice "Adice" živi 7.635 stanovnika (2010. godina).
U naselju živi oko 500 Roma i Aškalija, od kojih je većina raseljena sa Kosova.
Privreda, turizam i sport
Privredna delatnost je najviše razvijena u severnom delu naselja, uz Novosadski put, gde se nalaze različiti zanatski i trgovački objekti.
U glavnoj ulici na Adicama, nalaze se restoran "Lupus" i hotel "Braća Drinić". U centralnom delu naselja nalazi se sportski centar "Volej", a u zapadnom delu naselja skvoš klub "Adut" i teniski tereni.
Jednom godišnje, u septembru, na Adicama se održava multimedijalna manifestacija humanitarno-zabavnog karaktera pod nazivom "Dunavske noći Adica".
Verski objekti
Na Adicama je u toku izgradnja pravoslavnog hrama, posvećenog Prepodobnoj Paraskevi.
Crna ruka
￼￼
thumb|[[Dragutin Dimitrijević Apis|Apis sa zaverenicima.]]
Ujedinjenje ili smrt je naziv za tajnu srpsku oficirsku organizaciju čiji je cilj bio stvaranje velikosrpske, odnosno jugoslavenske države. Osnovano je 9. maja 1911. godine. U široj javnosti je bilo poznato pod nazivom Crna ruka, a što bi sa sobom impliciralo korištenje nasilja, odnosno terora u političke svrhe.
Crna ruka je imala za cilj da ujedini "sve srpske pokrajine: 1. Bosnu i Hercegovinu, 2. Crnu Goru, 3. Staru Srbiju i Makedoniju, 4. Hrvatsku, Sloveniju i Srem, 5. Vojvodinu, 6. Morsku Obalu (Dalmaciju)".
S obzirom da je bila reč o tajnoj organizaciji, te okolnosti njenog nastanka, pravi ciljevi, članstvo i opseg aktivnosti organizacije je dan-danas predmet istorijskih kontroverzi.
Majski prevrat 1903.
Crna ruka je poticala od neformalne grupe oficira koji su 29. maja 1903. godine izveli Majski prevrat u kome su ubijeni kralj Aleksandar Obrenović i njegova žena, kraljica Draga, te doveden Petar I Karađorđević na srpski presto.
Prevratom je prekinuta loza dinastije Obrenović, koja je vladala Srbijom od sredine 19. veka. Nakon Majskog prevrata na čelo Srbije je došla dinastija Karađorđević. Prevrat je imao veliki uticaj na spoljnopolitičko opredeljenje Srbije, zato što su se Obrenovići politički oslanjali na Austro-Ugarsku, a Karađorđevići na Rusiju.
Sam događaj, ubistvo kralja i kraljice, sprovela je grupa zaverenika na čijem je čelu bio oficir Dragutin Dimitrijević Apis. To je bilo u noći između 28. maja i 29. maja 1903. godine (po starom kalendaru).
Sarajevski atentat 1914.
thumb|Hapšenje Gavrila Principa nakon atentata na Franca Ferdinanda.
Crna ruka se nakon teritorijalnih proširenja Srbije u Balkanskim ratovima, Crna ruka se posebno usredsredila na oblasti u sastavu Austro-Ugarske, što je kulminiralo Sarajevskim atentatom. Gavrilo Princip, član druge organizacije „Mlada Bosna“, podržan od strane „Crne ruke“, ubio je 28. juna 1914. u Sarajevu austrijskog prestolonaslednika Franca Ferdinanda davši tako povod za Prvi svetski rat.
Uoči prvog svetskog rata, Crna ruka je sticala sve veću moć i u političkom životu Srbije se veoma osećao uticaj ove tajne oficirske organizacije. 1914. je u Bitolju došlo do incidenta povodom pitanja prioriteta građanske nad vojnom vlašću. Tada je narodni poslanik Srpske socijaldemokratske stranke Dragiša Lapčević u Skupštini podneo interpelaciju na vladu, što trpi ilegalne organizacije. Međutim, njegova inicijativa je tada ostala bez većeg odjeka, a Skupština se zadovoljila odgovorom predsednika vlade.
Solunski proces 1917.
Organizacija je zvanično prestala postojati nakon što su godine 1917. njeni vođe uhapšeni i na Solunskom procesu osuđeni na smrt. Tada je streljan i vođa Crne ruke Dragutin Dimitrijević Apis.
Puč 27. marta 1941.
Iako je organizacija već decenijama bila raspuštena, neki od starih crnorukaca su imali bitnu ulogu u prevratu od 27. marta 1941. i potonjem sovjetsko-jugoslovenskom sporazumu. Sovjetski obaveštajac i bivši crnorukac Mustafa Golubić je preko crnorukca Božina Simića bio u dosluhu sa generalom Dušanom Simovićem. Božin Simić je posetio generala Simovića uoči prevrata 26. marta i obavestio ga je o raspoloženju Sovjeta da sa Jugoslavijom zaključe sporazum. Odmah posle vojnog puča 27. marta, Mustafa Golubić i Božin Simić, zajedno, iz Beograda, avionom su otputovali za Moskvu kako bi prisustvovali potpisivanju Sporazuma o prijateljstvu Jugoslavije i SSSR-a (potpisan prekasno u zoru 6. aprila 1941. godine).
U popularnoj kulturi
1980-ih je u Beogradu Crna ruka postala predmet pozorišnog mjuzikla pod nazivom Tajna Crne ruke.
Turingi
250px|right|thumb|Evropa krajem 5. vijeka; područje Turinga u današnjoj centralnoj Njemačkoj označeno tamnosmeđe Turingi (Thuringii), Tirinžani ili Toringi su bili germansko pleme čiji prvi spomen datira od 280. kada su se pojavili u gorju Harz, na području koje je kasnije po njima dobilo ime Tiringija. Vjeruje se da su ispunili prazninu nastalu migracijom Alemana na jugozapad u Alemaniju, dok dio historičara vjeruje da je riječ o ostacima ranijih germanskih plemenskih saveza, uključujući Hermandure.
Krajem 7. vijeka su se Tiringi pobunili protiv franačke vlasti i pod Radulfom uspostavili novu državu. Pred kraj istog vijeka dio njihove teritorije je došao pod vlast Saksonaca. U 8. vijeku su ponovno pod franačkom vlašću, a Sveti Bonifacije ih je podvrgao novom pokrštavanju. Posljednji put se kao zasebni entitet spominju kada je njihov vođa Hadrad 785-786. vodio neuspjeli ustanak protiv Karla Velikog.
Ent-kopalil difosfatna sintaza
Ent-kopalil difosfatna sintaza (, ent-kaurenska sintaza A, ent-kaurenska sintetaza A, ent-CDP sintaza) je enzim sa sistematskim imenom ent-kopalil-difosfat lijaza (deciklizacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Tightlacing
Iako je nošenje korzeta izašlo iz mode početkom 20. vijeka, danas ga praktiraju seksualni fetišisti, kao i transrodni muškarci koji nastoje dobiti žensku figuru.
Dabney Coleman
Dabney Wharton Coleman (3. januar 1932 -) je američki glumac, specijaliziran za karakterne uloge. Poznat je po nizu karakternih nastupa u igranim filmovima i TV-serijama gdje je tumačio autoritarne i odrješite likove.
Svetosavski kongres
minijatura|250px|Delegati na četničkom kongresu u selu Ba. Svetosavski ili ravnogorski kongres (zvaničan naziv "Kongres predstavnika ravnogorskog pokreta, političkih stranaka, nacionalnih organizacija i ustanova i javnih radnika" ) je bio kongres Mihailovićevih pristalica održan od 25. do 28. januara 1944. godine u selu Ba kod Gornjeg Milanovca (3 km od železničke pruge Beograd — Gornji Milanovac). Ovaj kongres predstavlja četnički odgovor na Drugo zasedanje AVNOJ-a.
Organizovao ga je Draža Mihailović okupivši oko 300 "delegata" manje poznatih članova predratnih stranaka, uglavnom iz Srbije i sa teritorije NDH nastanjene srpskim stanovništom, kao i neke Hrvate i Slovence, članove bivših građanskih partija u Hrvatskoj i Sloveniji. Delegati na kongresu nisu bili birani već određeni iz redova četnika prema nahođenju četničkih starešina.
Na kongresu je usvojena rezolucija Baška rezolucija, koja je predviđala obnovu Jugoslavije kao parlamentarne monarhije sa tri federalne jedinice, Srbijom, Hrvatskom i Slovenijom. Na kongresu je dogovoreno i stvaranje Jugoslovenske demokratske narodne zajednice (JDNZ), političke koalicije koja bi podržavala ravnogorski pokret.
Pozadina
Odluke Drugog zasedanja AVNOJ-a nanele su težak politički udarac pokretu Draže Mihailovića, koji je u ovom periodu i u inostranstvu raskrinkavan kao kolaboracionistički. Draža i njegovi saradnici shvatili su da im u takvoj situaciji može pomoći manevar, kojim bi uspeli da svoj pokret prikažu kao pokret širokih narodnih masa.
Draža je još ranije, pod pritiskom razvoja unutrašnje i međunarodne situacije, prihvatio saradnju sa političarima iz srpskih građanskih partija i da se poveže sa Hrvatskom seljačkom strankom i Mačekom u Hrvatskoj, kao i sa građanskim partijama u Sloveniji, naročito s klerikalcima. Kontakti sa građanskim političarima naročito su pojačani u Beogradu uz aktivno učešće Živka Topalovića. Ideja za održavanje kongresa rođena je u prvoj polovini decembra 1943.
Dolazak na kongres
18. januara 1944. godine major Zdravko Milošević, komandant Varvarinskog korpusa, javlja generalu Draži Mihailoviću da su omladinski delegati iz istočne i južne Srbije na kongres išli nemačkim kamionima:
Tok kongresa
O prisustvu delegata na kongresu u četničkim dokumentima postoje različiti podaci: kreću se između 274 i 302 delegata. Učesnici kongresa bili su pristalice četničke organizacije i građanski političari koji su želeli restauraciju starog režima. Referat na kongresu podneo je Živko Topalović, a pored ostalih govorili su Draža Mihailović, Mustafa Mulalić, inž. Vladimir Predavec, Anton Krejči i drugi. Kongres je pozdravio kapetan armije SAD Đorđe Musulin, dok je britanski general Čarls Armstrong odbio da prisustvuje.
Ideja za održavanje kongresa nastala je još u prvoj polovini prosinca 1943. Dok je prodor postrojbi NOVJ u Srbiju bio privremeno odložen četnici su iskorištavajući relativnu sigurnost koju su im jamčili ugovori o primirju s Nijemcima, sazvali kongres u selu Ba. Po prvi i jedini puta okupili su se vodeći četnički vojni zapovjednici i političari koji su se od početka svrstali na stranu četničkog pokreta. Među ostalima prisutni su bili Dragiša Vasić, Stevan Moljević, Živko Topalović, Adam Pribićević i dr. Tri Hrvata prisutna na kongresu bili su Vladimir Predavec, Đuro Vilović i Niko Bartulović. Potonja dva bili su pisci iz Splita i četnički usmjereni od početka rata. Ni jedan od njih nije predstavljao neku političku stranku. Predavec je bio jedan od prvih Hrvata koji su prišli četnicima, sin bivšeg potpredsjednika Hrvatske seljačke stranke Josipa Predavca ubijenog 1931. godine. On sam međutim nije imao nikakve veze s HSS-om. Upućivao je pozive Hrvatima prići četnicima, ali neuspješno. Potkraj rata pokušao je pomoći da dođe do kontakta između Mihailovića, Mačeka i Pavelića. Jedini Slovenac na kongresu bio je Anton Krejči, izbjeglica u Srbiju. Mustafa Mulalić bio je jedini bosanski musliman i jedini nesrpski sudionik kongresa koji je bio političar. Prisutan je bio i poručnik George Musulin, jedan od američkih časnika pridodanih britanskoj vojnoj misiji kod Mihailovića. Britanski general Charles Douglas Armstrong odbio je prisustvovati. Kongres u Ba imao je, što se tiče srpskih i crnogorskih sudionika puno širu zastupljenost nego ranija konferencija mladih četničkih intelektualaca održana krajem 1942. u selu Šahovići u Sandžaku.
Rezolucija koja je nakon tri dana rasprave prihvaćena obuhvaćala je i političke i vojne odluke. Odbačena je valjanost odluka Drugog zasjedanja AVOJ-a održanog u Jajcu 29. studenog 1943. kao djelo "ustaško-komunističke manjine". Nije priznato proglašenje AVNOJ-a jedinim predstavnikom jugoslavenskog suvereniteta i izražena je puna podrška vladi u izbjeglištvu, Jugoslovenskoj vojsci u otadžbini i Mihailovićevom vojnom vodstvu. Potvrđeno je načelno četničko neprijateljstvo prema njemačkom okupatorskom režimu i svim njegovim saveznicima i odlučnost unovačiti sve antikomunistički raspoložene Srbe u borbu za spas srpstva. Po postojećoj četničkoj promidžbenoj crti izjavljeno je da su partizani i ustaše udružili svoje snage kako bi istrijebili srpski narod. Ta izjava nije imala uporišta u stvarnosti, a na sličan način je ustaška promidžba govorila o "srbokomunistima" i o udruženju partizana i četnika u cilju uništenja Hrvata.
Četnici su na ovom kongresu po prvi puta otvoreno usvojili načelo federalizma kao osnovu uređenja jugoslavenske države nakon rata. Jugoslavija treba biti uređena kao savezna država u obliku ustavne i parlamentarne nasljedne monarhije s narodnom dinastijom Karađorđevića i kraljom Petrom II. na čelu. Uspostavit će se srpska jedinica koja bi na demokratskim osnovama okupila cijeli srpski narod na svom ozemlju. Načelno isto vrijedi i za Hrvate i za Slovence. Iako je federalizaciju trebalo provesti demokratskim putem, nije teško u toj odredbi prepoznati ponešto modificirane ideje dr. Moljevića i drugih četničkih vođa o Velikoj Srbiji.
Njemačke vlasti zanimalo je što se zbivalo na kongresu u selu Ba i preko SS i policijskog generala Meysznera koji je od svojih agenata primao podrobna izvješća znali su da su često izbijali nastupi antinjemačkog osjećaja. Jedan agent izvijestio je da je Mihailović rekao kako će njemačku formulu kojom za svakog ubijenog Nijemca treba ubiti sto Srba naplatiti u pravo vrijeme ubijajući tisuću Nijemaca za jednog Srbina. Ova priča vjerojatno je varka jer su agenti iako su bili Srbi mogli biti za Nedića ili Ljotića i tako protivnici njemačko-četničkih sporazuma spremni naškoditi Mihailoviću. Možda su agenti pokušavali reći Meyszneru što on želi čuti, budući da je on bio protivnik suradnje s četnicima. Možda je Mihailović stvarno prijetio, ali izvješća ovakve naravi samo su pogoršavala zategnute odnose Nijemaca s četnicima. Svi njemačko-četnički sporazumi o primirju ubrzo nakon kongresa u selu Ba bivaju okončani, a neformalna sporadična suradnja nastavljena je uvjetovana okolnostima.
Osnovana je JDNZ. Do lipnja su izabrani članovi Centralnog nacionalnog komiteta, a izbor je bio povjeren Topaloviću, Vasiću i Moljeviću. Izabrani su ljudi koji su od početka u inozemstvu djelovali u interesu četnika, poput Konstantina Fotića i Jovana Đonovića. 30. lipnja 1944. Mihailović je imenovao šesteročlani Odbor stručnjaka zaduženih za pitanja koja nisu vojne prirode (vanjski, zakonodavni, gospodarski i financijski poslovi; nacionalna pitanja i promidžba; socijalni poslovi i ekonomska obnova). CNK je osudio Šubašićevu vladu kao vladu hrvatskih separatista i komunističkih prijatelja, te imenovao posebne predstavnike četnika u inozemstvu. To su bili Konstantin Fotić u SAD-u, Bogoljub Jevtić u Velikoj Britaniji, Jovan Đonović u Alžiru, general Petar Živković u Italiji i Mladen Žujović u Egiptu.
Ordona, Foggia
Ordona je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Svetosavski kongres
Tok kongresa
Na plenarnoj sjednici CNK održanoj od 20. do 23. srpnja 1944. osuđena je Šubašićeva vlada koja ne može govoriti u ime Jugoslavije pošto ne uključuje predstavnike političkih stranaka udruženih u JDNZ. Idućih mjeseci Mihailović i CNK činili su sve među jugoslavenskim političarima u izbjeglištvu protiv Šubašićeve vlade, ohrabreni u svom nastojanju Purićevom upozoravajućom porukom od 4. travnja 1944. u kojoj im se javlja o stalnim britanskim manevrima smijeniti Mihailovića rušenjem Purićeve vlade i postaviti privremenu vladu koja bi se sporazumjela s Titom. Mihailović nije prihvaćao službeni gubitak ministarskog položaja i položaja načelnika Vrhovne komande, te su se do kraja rata četničke snage i dalje nastavile nazivati Jugoslovenskom vojskom u otadžbini s Mihailovićem na čelu te vojske. Između srpnja 1944. i ožujka 1945. CNK se sastao još dva puta. Topalović je krajem svibnja bio poslan u Italiju predstavljati Mihailovića i potpomoći četnike kod savezničkog vojnog zapovjedništva i političkih predstavnika britanske i američke vlade (Harold Macmillian i Robert D. Murphy). U kolovozu su Adam Pribićević, Vladimir Belajčić, Ivan Kovač i major Vučković odaslani pridružiti se Mihailoviću. Razni memorandumi podneseni savezničkom zapovjedništvu nisu ništa pomogli četnicima.
Ordona, Foggia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2654 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Svetosavski kongres
Odluke
Na kongresu je donesena rezolucija i poslati telegrami, između ostalih, Ruzveltu, Staljinu i Čerčilu.
Takođe je dogovoreno stvaranje Jugoslovenske demokratske narodne zajednice (JDNZ), koju je Draža prikazivao kao "široku partijska koalicija svih demokratskih partija i grupa srpskog i slovenačkog naroda i grupe jugoslovenski orijentisanih Hrvata", iako je ona, u stvari, bila koalicija ravnogorskog pokreta i dela građanskih partija stare Jugoslavije.
Prokul
Prokul (Proculus, ? - 280?) je bio rimski uzurpator, koji se podigao na cara Proba, 280. godine.
On je verovatno imao veze sa Francima, kojima se obratio kada je njegova uzurpacija propala. Živeo je u Albinganumu. Vukao je poreklo od bogatih ljudi, a sam je mogao da naoruža 200 robova.
Prokul je bio ambiciozni vojnik i kada su stanovnici Lugdunuma zatražili da povede ustanak protiv Proba, on je pristao. Prokul je svoj ustanak vodio u saradnji sa Bonosom, još jednim uzurpatorom iz te epohe.
Nakon što se vratio sa pohoda protiv Sasanida u Siriji, Prob je primorao Prokula da se povuče na sever. Kada nije uspeo da dobije podršku od Franaka, Prokul je bio izdat i predat Probu, koji ga je ubio, ali je njegovu porodicu poštedeo.
Antonci (Grožnjan)
Antonci (talijanski Antonzi [anˈtɔntsi]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Grožnjan, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 67 stanovnika te 26 obiteljskih kućanstava.
Podgorje (Kaptol)
Podgorje je naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu općine Kaptol.
Zemljopis
Podgorje se nalaze sjeveroistočno od Kaptola na južnim padinama Papuka, susjedna naselja su Vetovo na jugozapadu te Bešinci na zapadu.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine Podgorje je imalo 302 stanovnika.
Bouzincourt
Buzenkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Peron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 511 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 63 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 106 metara (maksimalnoj 134 m, a minimalnoj 67 m).
Arsenat-mikotiol transferaza
Arsenat-mikotiol transferaza (, ArsC1, ArsC2, mikotiol:arsenat transferaza) je enzim sa sistematskim imenom mikotiol:arsenat S-arsenotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Redukcija arsenata je deo odbrambenog mehanizma ćelija protiv toksičnog arsenata.
Tangermünde
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štendal Tangerminde se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Štendal. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 43 metra. Površina opštine iznosi 89,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.100 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 124 stanovnika/km².
Bonos
Gal Kvint Bonos (Gallus Quintus Bonosus, ? - 280) je bio rimski uzurpator. Rođen je u Španiji, a otac mu je bio Britanac, a majka je poticala iz Galije. Dobio je, zahvaljujući majci, pristojno obrazovanje. Započeo je sa vojnom karijerom i ubrzo se istakao u službi i naročito na Rajni. Ali, germanski varvari su uspeli da zapale rimsku rečnu flotilu pod njegovom komandom. Plašeći se posledica, Bonos se proglasio za cara u Kelnu oko 281. godine, zajedno sa Prokulom.
Ali, u ratu protiv Proba, bio je poražen, pa je izvršio samoubistvo.
Njegovu porodicu car Prob je tretirao sa poštovanjem.
GSK1360707F
GSK1360707F je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,197 Da.
Holden, Utah
Holden je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 378, što je 22 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pacentro, L'Aquila
Pacentro je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
Parc, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 254, što je 200 (370,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Babići (Kaštelir-Labinci)
mini|303x303piksel|babići 1950.
Brooktrails, California
Brooktrails je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3,235 stanovnika.
Main Hoon Na
Main Hoon Na (Devanagari: मैं हूँ ना, Urdu:میں ہوں نہ, Srpski jezik: Stigao sam) je bolivudski film snimljen 2004. u režiji Farah Khana. Producirali su ga Gauri i Shahrukh Khan, koji tumači glavnu ulogu.
Babići (Kaštelir-Labinci)
Babići je naselje u zapadnoj Istri, u sastavu Općine Kaštelir-Labinci, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 73 stanovnika te 23 obiteljskih kućanstava.
Main Hoon Na
Sadržaj
Main Hoon Na je priča o Majoru Ram Prasad Sharma (Shahrukh Khan) i njegovim naporima da uhvati kriminalca Raghavan (Sunil Shetty). Major Sharma je zamoljen od oca da nađe njegovu prvu ženu i njegovog pobratima Lakshmana. Njegova žena ga je ostavila, kada je on doveo svoje dijete da živi sa njima. Ona nije mogla podnijeti, da sin koji nije njen živi sa njima, i dala mu je izbor ili ona i njegov zakonit sin ili Ram. On je izabrao Rama. Bio je uzoran otac, ali nikada nije mogao zaboraviti to da nije bio pravi otac njegovom drugom sinu i na samrti moli Rama da ih nađe i da budu jedna porodica.
Raghavan je bivši vojnički oficir, koji je mačen sa te funkcije kada je ubio pakistanske civile. On želi da sabotira vojni projekat nazvan "Milaap", prvi korak ka prijateljstvu između Indije i Pakistana. Indija treba da oslobodi pedeset Pakistanaca, koji se nalaze u zatvoru u Indiji,a to su uglavnom seljaci, koji su prešli granicu i ušli u Indiju greškom. Raghavan ne želi da se završi rat između Indije i Pakistana, jer je izgubio svog sina u Indo-Pak ratu u Kashmiru, i zbog toga želi da se osveti Pakistanu i svim stanovnicima koji žive tu.
Prvo je pokušao da ubije Generala Bakshi, tokom intervjua u nacionalnoj TV, ali to mu je propalo, ali je ubio Sharmu, Ramovog oca.
Raghavan pokušava da spriječi projekat, prijeteći da će ubiti Generalovu kćer Sanjanu. General traži od Majora Sharme da je zaštiti, ali on govori kako ima obavezu prema ocu. Međutim General mu govori da tu živi njegov brat Lakshim, i da studira u istoj školi đe i Sanjaana, ali da ne ide kao Major, jer Sanjaana, nije u dobrim odnosima sa ocem. Ram želi da bude profesor u školi, ali General mu govori da će im najbrže prići kao učenik.
Tako Ram dolazi u školu kao student, pretvarajući se da završava fax, posle mnogo godina. Isprva ga ismijavaju, jer je puno stariji od njih, ali uskoro on postaje veliki čovjek u društvu. Sprijateljuje se uglavnom sa svima. Oni su oduševljeni njegovim vještinama i hrabrošću. On se zaljubljuje u profesoricu hemije Chandani, ali ona na njega isprva ne obraća pažnju, jer ga smatra svojim učenikom. Takođe se zbližava sa Lakshmanom i poslije dosta vremena, otkriva se ko je on u stvari. Raghavan kidnapuje svo osoblje u školi zajedno sa učenicima i Ramom, kako bi konačno prekinuo program za zbližavanje Indije i Pakistana. On se takođe bio upisao u školu kao profesor. Međutim, zahvaljujući Ramu, planovi mu propadaju i on biva ubijen od strane Rama. Lakshmijeva majka se jako zbližila sa Ramom, i oni konačno postaju porodica. Lakshmi se zaljublju u Saanjanu, kao i ona u njega. A profesorica u Rama naravno.
Save Our Children
mini|desno|Brošura koju je koristila koalicija [[1977]] Save Our Children ( - Spasite našu decu) je bila politička koalicija koja je formirana 1977. u Miamiju, s ciljem da ukine okružnu uredbu koja je zabranjivala diskriminaciju u oblastima stanovanja, zapošljavanja i javnih usluga na osnovu seksualne orijentacije. Koaliciju je predvodila slavna pevačica Anita Brajant, koja je tvrdila da uredba predstavlja diskriminaciju jer je sprečava da uči svoju decu biblijskom moralu. Radilo se o dobro organizovanoj kampanji koja je pokrenula žestoku političku borbu između gej aktivista i tradicionalnih hrišćanskih fundamentalista spremnih da zaustave liberalne društvene promene. Kada se ukidanje uredbe našlo na referendumu, privuklo je najveći odziv od svih posebnih izbora u istoriji okruga Dade, i prošlo sa skoro 70% glasova.
Istoričari povezuju ogroman uspeh koalicije Spasite našu decu sa organizovanim učešćem konzervativnih hrišćana u političkim procesima. Iako nasilno hrišćansko mešanje nije imalo rasprostranjenu ulogu u politici SAD još od 1925, u roku od dve godine sveštenik Džeri Folvel formirao je koaliciju konzervativnih verskih grupa pod nazivom Moralna većina koja je uticala na Republikansku partiju da uključi društvenu agendu u svoju nacionalnu politiku. Homoseksualnost, Amandman o jednakim pravima, abortus i pornografija su bili najvažniji prioriteti Moralne većine, sve do njenog nestanka, 1989. godine. Za mnoge gej muškarce i lezbijke, iznenađenje ishodom kampanja iz 1977. i 1978. usadilo je novu odlučnost i konsolidovalo aktivizam i zajednice u mnogim gradovima u kojima nisu bili politički aktivni.
Pozadina
Dana 18. januara 1977, Komisija okruga Dejd odobrila je zakon kojim se zabranjuje diskriminacija homoseksualaca u zapošljavanju, stanovanju i pružanju javnih usluga. Članica komisije, Rut Šek, predložila je meru 7. decembra 1976, na zahtev gej lobističke organizacije pod nazivom „Koalicija okruga Dejd za ljudska prava gejeva“, koja je bila stara manje od godinu dana. Na čelu grupe bila su trojica gej aktivista: Džek Kempbel, vlasnik 40 gej sauna širom Sjedinjenih Američkih Država, politički i gej aktivista Bob Basker i Bob Kunst, lokalni publicista i entuzijasta „Pokreta ljudskih potencijala“ i zagovornik seksualnog oslobođenja.
Homoseksualnost u Miamiju
Opšti stav o homoseksualnosti u Miamiju bio je sličan stavovima u drugim gradovima širom države. Iako je noćni gej život u gradu bio isto tako buran kao i drugi oblici zabave tridesetih, do pedesetih godina 20. veka gradska uprava je radila na tome da zatvori što više gej barova, a doneti su i zakoni kojima su se homoseksualnost i nošenje odeće suprotnog pola stavili van zakona. Između 1956. i 1966, Džonsov komitet, koji je osnovalo zakonodavstvo Floride, aktivno je nastojao da udalji homoseksualce iz državnih službi i sa državnih univerziteta širom Floride, objavljujući zloglasni Ljubičasti pamflet, koji je prikazivao sve homoseksualce kao zle i kao tešku pretnju deci Floride. U to vreme je Miami herald objavio nekoliko priča koje su predstavljale lokalne homoseksualace kao sinonim za svodnike i pedofile, a lokalna -{NBC}- televizija emitovala je 1966. godine dokumentarni film pod nazivom „Homoseksualac“ koji je upozoravao gledaoce da su mladići u opasnosti od zlih muškaraca.
Predstava javnosti o homoseksualcima se promenila sa liberalizacijom društvenih stavova krajem šezdesetih godina 20. veka. Godine 1969, u Njujorku je došlo do Stounvolske revolucije koja je označila početak modernog pokreta za gej prava. Homoseksualni život je u Miamiju ipak bio veoma zatvoren, a gej barovi su bili predmet čestih racija. Godine 1970, u Miamiju je osnovana Metropolitanska crkva, kongregacija za gej i lezbijke hrišćane, koja je privukla stotine parohijana. U gradu je 1972. održana Demokratska nacionalna konvencija, i na njoj je po prvi put jedan gej politički aktivista iz San Franciska, Džim Foster, održao javni govor o pravima gej muškaraca i lezbijki. Džek Kempbel je 1974. otvorio u gradu gej saunu koja je bila u sastavu lanca -{Club Baths}-. Kada je policija izvršila raciju, on se pobrinuo da sve optužbe protiv uhapšenih budu povučene. Podneo je i tužbu protiv policije tražeći zabranu daljeg uznemiravanja, a dobio je i formalno izvinjenje od policije. Čak se i prikazivanje gej muškaraca i lezbijki u lokalnim novinama promenilo: od predatora do neme, ugnjetene manjine. Godine 1977, Miami je bio jedan od skoro 40 gradova u SAD koji su doneli uredbe o zabrani diskriminacije gej muškaraca i lezbijki.
Reakcija na uredbu
Kada se 1976. godine pročula vest o predlogu uredbe, došlo je do malog vala protesta koji se proširio od lokalnih crkava. Severozapadna baptistička crkva objavila je vest sa propovedaonice. Vest je zabrinula jednu od vernica, Anitu Brajant, poznatu tridesetšestogodišnju pevačicu. Brajant je karijeru započela kao dečja zvezda na televizijskoj emisiji u Oklahoma Sitiju i u televizijskom šou pod nazivom -{Arthur Godfrey's Talent Scouts}-. Njen rani život obeležen je čestim preokretima: njeni roditelji su se dva puta razvodili, a ona je često živela u uslovima siromaštva, ali je sa osam godina postala ponovo rođena hrišćanka, računajući svoju veru i svoje učešće u crkvi kao stabilizujuće faktore u životu. Kao dete, molila je Boga da je učini zvezdom. Po sopstvenom priznanju, bila je izuzetno ambiciozna. U kasnim tinejdžerskim godinama, takmičila se na raznim izborima za mis, te je proglašena za Mis Oklahome i bila druga pratilja u takmičenju za Mis Amerike. Godine 1960, udala se za Boba Grina, disk džokeja iz Miamija i postala profesionalna pevačica. Bila je uspešna, ostvarivši tri zlatne ploče, a uglavnom je pevala popularnu, patriotsku i gospel muziku. Nastupala je u sklopu Božićne turneje Bob Houp (), zabavljajući američke trupe u inostranstvu, i pevala na sahrani predsednika Lindona Džonsona 1973. Godine 1969, -{Florida Citrus Commission}- ju je angažovala da promoviše sok od pomorandže u televizijskim reklamama. Takođe je reklamirala koka-kolu, Taperver, Kraft fuds kao i lanac hotela Holidej in. Njen agent za talente je bio u braku sa Rut Šek, Brajantova je donirala 1.000 dolara za njenu kampanju.
U početku, Brajantova svoju zabrinutost nije javno obznanjivala, uprkos molbama njenog pastora da se uključi. Napisala je pismo komisiji Okruga i pozvala Rut Šek, izrazivši zabrinutost zbog predloga uredbe. Njen glavni prigovor na uredbu je bio taj da bi ona mogla dozvoliti homoseksualcima da rade u parohijskom školama. Svih četvoro njene dece pohađalo je privatne hrišćanske škole. Priznala je da u velikoj meri nije poznavala specifične opasnosti koje predstavljaju homoseksualci, ali kada su joj poslali grafičke prikaze homoseksualnog čina, i kada joj je policijski narednik koji je posećivao njenu crkvu pokazao fotografije dečje pornografije, bila je užasnuta. Brajant je kasnije inspiraciju pripisala svojoj devetogodišnjoj ćerki koja joj je rekla da bi Bog mogao da joj pomogne u njenoj borbi, nakon toga je odlučila da se javno angažuje.
U vreme glasanja komisije u januaru, prostorija u kojoj se održavala sednica bila je prepuna osoba zainteresovanih za ovo pitanje. Autobusi puni vernika došli su iz udaljenih mesta, a demonstranti su protestovali izvan zgrade. Nije bilo organizovanog dolaska onih koji su podržavali uredbu. Unutar prostorije, pristalice i protivnici uredbe iskoristili su celo dodeljeno vreme za govore. Govor Anite Brajant odražavao je stavove većine onih koji su se protivili uredbi. Ona je u svom obraćanju komisiji rekla: „Uredba odobrava nemoral i diskriminiše moju decu koja imaju pravo da odrastaju u zdravoj, pristojnoj zajednici“. Nekoliko članova Koalicije okruga Dejd za ljudska prava homoseksualaca kao i Rut Šek, bili su zapanjeni brojem i snagom stotina demonstranata koji su ispunili prostoriju, i onih koji su držali plakate i protestovali ispred zgrade. Međutim, uredba je doneta sa 5 glasova „za“ i 3 „protiv“.
Uredba okruga Dejd 77-4
Nakon usvajanja uredbe, preko trideset konzervativnih političkih profesionalaca i sveštenika različitih veroispovesti sastali su se u kući Brajantove i Grina kako bi razgovarali o planu da se skrene pažnja javnosti na pitanje i da se pokuša prikupiti najmanje 10,000 potpisa kako bi se o uredbi odlučivalo na referendumu stanovnika okruga. Izabrali su ime Spasite našu decu i izglasali Brajantovu za predsednicu, Boba Grina za blagajnika i čoveka po imenu Robert Brejk (koji je bio pobožni katolik koji je učestvovao i u pokretu za građanska prava, ali je bio veoma zabrinut zbog liberalizacije politike u Miamiju) za sekretara. Uz pomoć Majka Tompsona, stručnjaka za marketing, koji je bio povezan sa Republikanskom strankom, koalicija je održala konferenciju za novinare na kojoj je Brajant držala pamflet o homoseksualnosti, za koji je tvrdila da se distribuira u okolini srednje škole (ovu tvrdnju je kasnije opovrgla ), i izjavila da homoseksualci okruga Dejd „pokušavaju da regrutuju našu decu da budu homoseksualci“. Prikupili su daleko veći broj potpisa od potrebnog, isporučivši više od 64,000 potpisa u roku od šest nedelja. Komisija je zakazala referendum za 7. jun 1977.
Strategija
Majk Tompson je u jednoj anketi u martu 1977. otkrio da se žene u okrugu Dejd protive ukidanju uredbe u odnosu dva prema jedan, one su svoje gej prijatelje smatrale relativno bezopasnim. Zbog toga je Spasite našu decu radila na tome da pokaže da su homoseksualci bili nemoralni, promiskuitetni, da su prkosili tradicionalnim rodnim ulogama, i da su predstavljali posebnu opasnost za decu. Brajantova je ovu strategiju doživela kao krstaški rat, držeći govore u kojima je isticala da donošenje uredbe „''stavlja zakon na stranu nepravednog. Ako homoseksualci mogu da menjaju zakon u svoju korist, zašto ne bi mogle i prostitutke, lopovi, ili ubice?“ Posebno je povezivala homoseksualce sa pedofilima, govoreći: „Od nekih priča koje mogu da vam ispričam o regrutovanju i zlostavljanju dece od strane homoseksualaca bi vam se smučilo.“ Brajantova je odbacila pojedine medijske opise koji su je predstavljali kao osobu koja mrzi, rekavši da je njena inspiracija došla „iz ljubavi, ne samo ljubavi prema Božijim zapovestima i Njegovoj reči, nego i ljubavi za moju i vašu decu. Da, i ljubavi za sve grešnike, čak i za homoseksualce''“.
Spasite našu decu je u okviru kampanje napravila video koji je prikazivan na lokalnim komercijalnim televizijskim stanicama koji je pokazivao „zdravu zabavu“ sa „Parade oranž boul“ (koju je vodila Brajantova) u kontrastu sa seksualizovanim slikama gej parade u San Francisku, koje su uključivale i muškarce u kožnim zategnutim odelima koji su se ljubili, ples drag kvin osoba, i žene u toplesu. U komentaru koji je išao zajedno sa videom, gej zajednica u Miamiju je optuživana da pokušava da pretvori Miami u „žarište homoseksualnosti“, što je „San Francisko već postao“. Reklame preko celih novinskih stranica u Miami heraldu su prikazivale kolekcije novinskih naslova koji su između ostalog govorili o nastavnicima koji su imali seks sa svojim učenicima, deci u krugu prostitucije, i homoseksualcima koji su se infiltrirali u omladinske organizacije. Iza ovoga je sledilo pitanje: „Da li su svi homoseksualci fini?... Ne postoji ‘ljudsko pravo‘ da se iskvare naša deca“. Iako Miami nije bio prvi grad koji je ukinuo odredbu o građanskim pravima na osnovu seksualne orijentacije, kampanja koalicije Spasite našu decu postala je nacionalno političko pitanje. Brajantova je bila u fokusu kampanje, i kao što je njen suprug primetio, ona je bila „prva osoba sa imenom“ koja je glasno istupila protiv homoseksualnosti. Gej aktivisti su se složili, rekavši da u drugim gradovima „''nije bilo velike ličnosti da izađe i pokrene lov na veštice. Ljudi su izgubili iz vida konkretno pitanje. Kontroverza je usmerena na ličnost''“. Nasuprot njoj, Bob Kunst, koji je imao iskustvo kao publicista lokalnog fudbalskog tima Miami torosa, bio je poznat u lokalnoj štampi. Kunst je, međutim, ostao odlučan da deluje kao pojedinac, često koristeći priliku da kaže svoje mišljenje novinarima koje nije podržavala Koalicija okruga Dejd za ljudska prava gejeva. On je govorio da je usvajanje uredbe stav polnog prosvećenja, a da su oni koji su protiv bili previše banalni, uključujući, pred kraj kampanje, i guvernera Floride Rojbina Askeva. Davao je intervjue o seksualnom oslobođenju gej i strejt ljudi u kojima je slobodno govorio o oralnom i analnom seksu.
Spoljašnja pomoć
mini|desno|Materijal iz kampanje je distribuisan širom okruga, često odražavajući ličnu ulogu koju je Anita Brajant imala u kampanji. Homoseksualci u Miamiju nisu bili dobro povezani i nisu imali dovoljno iskustva kako bi se borili protiv koalicije koju je predvodila Brajantova. Zbog toga su pozvali dva politička organizatora u grad: Etana Geta iz Njujorka i Džima Fostera iz San Franciska, koji su obojica bili homoseksualci. Foster i Geto su se suočili ne samo sa kampanjom koalicije Spasite našu decu, nego i sa nepovezanom i često zatvorenom gej zajednicom u Miamiju. Kada su organizacije izvan Floride promovisale bojkot soka od pomorandže, Džek Kempbel se nije složio jer je bio zabrinut da bi ekonomske posledice u državi mogle naštetiti lokalnim gej muškarcima i lezbijkama. Rut Šek je na ovo gledala kao na pitanje građanskih prava. Geto i Foster su se složili. Bob Kunst je ubrzo napustio kampanju i posvetio se radu na promociji bojkota soka od pomorandže, a njegovi stavovi su često objavljivani u novinama na Getovo neodobravanje.
Spasite našu decu je takođe dobila pomoć izvan okruga. Senator iz Severne Karoline Džesi Helms ponudio im je svoje osoblje i finansijska sredstva od Kongresnog kluba, a u svojoj kolumni je napisao da je ponosan na Brajantovu: „Ja sam joj obećao moju punu podršku ... Ona se bori za pristojnost i moralnost u Americi i to je čini, u mojoj knjizi, sveameričkom damom“. Pastor Džeri Folvel iz Linčburga u Virdžiniji, dao je svoju podršku tokom poseta kao i B. Leri Koj, koji je bio bračni savetnik Anite Brajant i Boba Grina. Koj i Grin su preuzeli upravljanje nad zadužbinom Anite Brajant.
Dva meseca pre referenduma, Bob Grin, govoreći u ime Brajantove, obećao je da će preneti njenu borbu u sve gradove u Sjedinjenim Državama koji su zabranjivali diskriminaciju na osnovu seksualne orijentacije, navodeći da su gej aktivisti pokrenuli „prikriveni napad na Boga“, i da će Brajantova „voditi takav krstaški pohod da ga zaustavi kakav ova zemlja nije videla nikada ranije“.
Kako su distribuisane informacije protiv referenduma, tako se širila i literatura u kojoj se izražavalo lokalno nezadovoljstvo Anitom Brajant. Pravljene su majice i značke na kojima je pisalo: „Anita Brajant siše pomorandže“ i „Iscedite voće za Anitu“.
Mediji
U isto vreme, gej zajednica je promovisala svoje ciljeve koristeći specijalizovane časopise i novine. Advokat, časopis koji je izlazio dva puta nedeljno, posvećivao je svako izdanje počev od aprila 1977. godine podizanju svesti o borbi koja se odvijala u Miamiju. Vlasnik časopisa je bio David Gudstein, prijatelj Jimie Fostera. Njih dvojica su zajedno radili na stvaranju prvog gej demokratskog kluba u SAD - Alis B. Toklas memorijalnog demokratskog kluba. Gudštajn je upozoravao da se borba neće završiti u Miamiju ako gej zajednica izgubi, a na to su upozoravale i lokalne gej novine u Bostonu. -{Gay Community News}- i San Francisku - -{Bay Area Reporter}-. Gudštajn je takođe sugerisao da je Primarna motivacija Brajantove za njene akcije bila unapređenje karijere, i da je to bio početak „organizovane zavere da se (homoseksualci) pretvore u američke žrtvene jarce“.
Moć Brajantove kao zvezde i njeni ekstremni stavovi su prikazani i u nacionalnim vestima. Mediji poput Njujork tajmsa, Asošijejted presa i Vašington posta, sedmično su objavljivali novosti o kampanji, a manji lokalni novinski listovi širom države objavljivali su urednička mišljenja o tome koja strana treba da pobedi. Brajantova se pojavila u emisijama Dobro jutro Ameriko i Šou Fila Donahua. Njen ton i optužbe ujedinili su gej muškarce i lezbijke u gradovima širom SAD. U nedeljama pre izbora, kampanja protiv ukidanja uredbe prikupila je skoro 55,000 dolara u donacijama izvan Floride. Nagoveštavajući uspeh koalicije Spasite našu decu, Zakonodavstvo Floride je 13. aprila 1977. odbilo da ratifikuje Amandman o jednakim pravima (ERA), na zaprepašćenje onih koji su očekivali glasanje. Veza između ERA i uredbe 77-4 je mnogima bila očigledna. Senator Floride, Dempsi Baren, javno se protivio donošenju Amandmana o jednakim pravima, plašeći se da će on legalizovati istopolne brakove, prisiliti ljude da koriste zajednička kupatila i da će naštetiti zakonima koji štite porodicu. Osnivačica Nacionalne organizacije za žene i predlagačica amandmana Beti Fridan prezrivo je prokomentarisala neusvajanje amandmana rekavši: „Odjednom imate tu crvenu haringu Anitu Brajant. Odjednom imate taj val anti-gej histerije i tada to prikuplja talase iza scene.“
Uredbu su podržali gradonačelnici Vašingtona i Los Anđelesa Marion Beri i Tom Bredli kao i predsednik SAD Džimi Karter. Članovi holandskog parlamenta, ministri, i aktivisti za građanska prava iz Holandije objavili su u Miami heraldu reklamu preko cele stranice na kojoj je pisalo: „Mi, iz zemlje Ane Frank, znamo do čega mogu dovesti predrasude i diskriminacija.“, savetujući biračima u okrugu da podrže uredbu koja je štitila prava homoseksualaca. Poslanik u Predstavničkom domu Kalifornije Vili Braun i šerif iz San Franciska, Ričard Hongisto, vodili su kampanju u crnačkoj zajednici Miamija i u okviru policije. Hongisto je po povratku u Kaliforniju rekao da je Spasite našu decu dovela u pitanje postojanje San Franciska, kada je Tompson rekao za grad da je „jama neobuzdane perverzije“ a Bob Grin je izrazio sumnju u to da je spašavanje grada uopšte moguće. Pastor Džeri Folvel je govoreći na jednom mitingu uoči referenduma rekao okupljenima: „''Želim da vam kažem da imamo posla sa podlom, pokvarenom i vulgarnom bandom. Ubiće vas čim vas pogledaju''“.
Stavovi zajednica
Foster i Geto su izgradili javni imidž kampanje koja se borila protiv koalicije Spasite našu decu i bili su odlučni da se ne „spuštaju na njihov nivo“, odbijajući da objave reklamu koja je prikazivala oskudno odevenu Brajantovu tokom jednog nastupa iz 1971, a nisu odobrili ni reklame u kojima se isticalo da su većina pedofila prvenstveno heteroseksualci. Međutim, često su nailazili na poteškoće zbog toga što su lokalni listovi odbijali da objave reklame koje su imale za cilj da privuku podršku mnogobrojne jevrejske zajednice u Miamiju, a koje su poistovećivale retoriku Brajantove sa jezikom s kojim su se mnogi građani Miamija suočavali tokom holokausta. Od 34 rabina sa područja Miamija, njih 28 se složilo sa Anitom Brajant i njenom kampanjom a predsednik lokalnog odeljenja Bnei brit je radio kao službenik u koaliciji Spasite našu decu.
Kubanska zajednica u Miamiju okupila se kao nikada pre dajući podršku kampanji Anite Brajant i koristeći priliku da registruju hiljade birača koji nikada ranije nisu učestvovali u političkom životu u gradu. Brajantova je vodila aktivnu kampanju unutar kubanske zajednice, govoreći im na jednom mitingu: „Vi ste došli ovde kako bi pobegli od jednog greha ... i slama mi srce što ćete, ako Miami postane druga Sodoma i Gomora, možda takođe morati da odete i odavde.“ Jedan Kubanac, koji je radio kao socijalni radnik, sugerisao je da je uzrok za veliku podršku Aniti Brajant bila zabrinutost starije generacije kubanskih emigranata da im deca ne budu izgubljena u izopačenosti Miamija. Biskup Miamija je napisao pismo protiv uredbe o gej pravima, i naredio da bude glasno pročitano u svim katoličkim crkvama.
Odgovor crne zajednice u Miamiju je bio više konfliktan. Miami times, ugledne crnačke novine, nazvale su taktiku Brajantove „čistom glupošću“ i apelovale na lokalne crnce da ne glasaju za bilo šta što bi diskriminisalo bilo koga. Međutim, crnačka publika je reagovala ljutito tokom jednog pojavljivanja Brajantove, ali i na pojavljivanje Kunsta i članova Metropolitanske crkve.