cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oton III
Samostalan vladar
Oton III. bio je po majci Grk, odgojen u klasičnom duhu. Stoga je smatrao svojom najvažnijom dužnosti da u Rimu stekne carsku krunu i vlada u tradiciji Rima i Bizanta. Pripremivši vojsku on je u veljači 996. krenuo na svoju prvu vojnu na Italiju te je ušao u Rim. Tamo je za papu nakon smrti Ivana XV. iste godine dao za papu izabrati svoga rođaka Brunu Karantanskog koji je uzeo ime Grgur V. i bio prvi papa Nijemac. Grgur ga je 21. svibnja 996. u Bazilici svetog Petra okrunio za njemačko-rimskog cara. Papa Grgur energično je ustao protiv simonije (prodavanja crkvenih službi) i drugih poroka tadašnjeg svećenstva. Time je izazvao nezadovoljstvo pa je urotom rimske svjetovne aristokracije 997. svrgnut, a za protupapu je postavljen Ivan XVI. To je prisililo cara na drugi pohod na Italiju 998. u kojem je pobijedio buntovnike i vratio Grgura V. na položaj. Protupapa Ivan pokušao je pobjeći, ali je uhvaćen, oslijepljen, osakaćen i u sramotnoj povorci na magarcu vođen Rimom nakon čega je doživotno zatvoren u jedan rimski samostan. Takva careva okrutnost izazvala je u Rimu zgražanje. Kad je papa Grgur već iduće godine umro, car je za novoga papu dao izabrati nadbiskupa Ravene Gilberta koji je kao papa uzeo ime Silvestar II.. Novi je papa smatrao da je borba za istinski kršćanski život čovječanstva najvažnija zadaća Crkve i da joj državna vlast treba u tome biti branič i potpora. Zbog toga je smatrao da Carstvo ne smije oružanom silom osvajati tuđe poganske zemlje nego ih mora misionarenjem pridobiti za kršćanstvo, ostavljajući im pritom političku autonomiju u očekivanju da će ih pripadnost kršćanskoj vjeri sjediniti u sveopću zajednicu s kršćanskom carskom vlašću na čelu. Na temelju tih načela i bliže konkretnoj stvarnosti svoga vremena, car se trudio izgraditi takve odnose prema svojim istočnim susjedima Mađarskoj, Poljskoj i Češkoj. Čak je 997. otišao na hodočašće u poljsko Gnjezno gdje se poklonio posmrtnim ostacima biskupa sv. Adalberta (Vojtjeha) koji je kao misionar poginuo u Pruskoj. Godine 1000. osnovana je u Gnjeznu nadbiskupija, a car je poljskome knezu Boleslavu Hrabrom dopustio da se okruni za kralja i dao mu status saveznika.
Nestor Mahno
Kada je jednom osigurao pobedu, Trocki je 27. novembra 1920. naredio napad na Mahnovo sedište. Prethodnog dana Mahnovi anarhistički komandanti su pogubljeni nakon što su bili namamljeni na sastanak sa Trockim pod primirjem. Boljševička tajna policija, Čeka, je istovremeno uhapsila članove Nabatske Konfederacije u Harkovu a širom Rusije su napadani i pozatvarani anarhistički klubovi, organizacijama i novine. Iako je bio teško ranjen, Mahno je sa ostacima svoje pobunjeničke vojske izmicao boljševicima još godinu dana, dok naposletku nije pobegao u Francusku. Preživeli anarhisti su započeli sa kampanjom terora protiv boljševika. Tako su na primer 1921. digli u vazduh Glavni štab KP u Moskvi, ubivši i ranivši 67 osoba.
Oton III
Samostalan vladar
Oton se nakon toga vratio u Rim gdje je u skladu sa svojom koncepcijom vladanja stolovao okružen bizantskim ceremeonijalom. Državnu upravu također je organizirao po bizantskon uzoru pri čemu je upravno sjedinio Njemačku i Italiju želeći učvrstiti unutrašnje jedinstvo države. Pri tomu je sve više Talijana dolazilo na visoke položaje u Njemačkoj.
Nestor Mahno
U Parizu u bolnici je tokom noći između 24. i 25. jula 1934. godine, od tuberkuloze u 45. godini preminuo.
Oton III
Smrt
Otonova vladavina u Rimu gdje je nastojao suzbiti utjecaj tamošnje aristokracije, njegovo favoriziranje Crkve i velika papina strogost u provođenju reformi, te njegova borba protiv svećeničkih poroka izazvala je pobunu u gradu tako da je car morao potajno pobjeći iz Rima na sjever Italije. Oton III. je umro nekoliko dana prije svog vjenčanja s bizantskom princezom Zojom u doba dok se pripremao na treći pohod na Rim navodno od malarije u tvrđavi Paterno između 23. i 24. siječnja 1002. u 22. godini života bez djece. Pokopan je u Aachenu. Naslijedio ga je očev bratić Henrik II..
Značaj
Oton III. jedan je od najkontroverznijih ali i najistaknutijih njemačkih srednjovjekovnih vladara. Malo poslije njegove smrti počelo ga se zvati, kako svjedoči jedan latinski izvor, "čudom svijeta" (mirabilis mundi). Njegova ideja o obnovi Rimskog Carstva (restauratio imperii) s Rimom kao glavnim gradom doživjela je neuspjeh zbog otpora u Njemačkoj i u Rimu. Upravo se u doba Otona III. kristalizira nova slika o kršćanskom vladaru. On ne samo da mora biti milosrdan poput Krista nego i sam treba voditi pobožan, kontemplativan i asketski način života u duhu redovničkih ideala. Oton je u tom duhu poduzeo nekoliko hodočašća i ispod vladarske odjeće nosio pokorničku odjeću.
Literatura
1) Miroslav Brandt, Srednjovjekovno doba povijesnog razvitka, Zagreb 1980.
2) njemačka wikipedija (vidi i tamo popis literature)
Māliţ al Hajar, Hajjah
Māliţ al Hajar je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 895 m.
Klodion
Hlodion ili Klodion (Chlodio, 392? - 448) bio je kralj Salijskih Franaka, prvi koji se smatra pouzdanom historijskom ličnošću. Rane srednjovjekovne legende navode kako je bio sin mitskog kralja Faramonda, odnosno da je kao poglavica bio vazal Tiringa i živio kraj današnjeg Duisburga. Oko godine 414. se pojavljuje kao vođa Franaka na području današnjeg Therouannea u sjeverozapadnoj Francuskoj. Godine 428. je vodio invaziju Franaka na područje tadašnjeg Zapadnog Rimskog Carstva, porazio rimske snage kod današnjeg Cambraia te prodro sve do rijeke Somme, prije nego što ga je Flavije Aecije natjerao da se formalno podvrgne rimskoj vlasti. Oko godine 448. ga je Flavije Aecije porazio i ubio kraj mjesta Vicus Helena o čijoj pravoj lokaciji nema pouzdanih podataka. Prema legendama ga je naslijedio sin Meroveh, polumitski osnivač Merovinške dinastije.
Cornolo
Cornolo ima više značenja:
Candé-sur-Beuvron
Kande sir Bevron je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1208 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 77 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 68 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 62 m).
Novo Brdo Mrežničko
Novo Brdo Mrežničko je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Duge Rese, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 123 stanovnika te 41 obiteljskih kućanstava.
Februarius
thumb|upright=1.2|Slika koja predstavlja mesec februar (Mensis Februarius) na temelju [[Kronografija 354|Filokalovog kalendara (354. g. n. e.), s natpisom koji objašnjava da se "senkama" (duhovima) ukazuju počasti tog meseca jer tada Mani (duše pokojnika) lutaju Zemljom. ]]
Mensis Februarius drugi je i nakraći mesec u drevnom rimskom kalendaru, od čijeg imena potiče i srpskohrvatski naziv januar. Prethodio mu je Ianuarius (januar), a sledio Martius ("mart"). U najstarijem rimskom kalendaru, za koji su Rimljani smatrali da ga je ustanovio Romul, legendarni osnivač Rima, prvi je mesec bio Martius ("Marsov mesec", tj. mart), a cela se godina sastojala od samo deset meseci. Januar i februar navodno je dodao Numa Pompilije, drugi rimski kralj, i stavio ih na kraj godine. Nejasno je kad su Rimljani promenili kalendar tako da su na početak godine stavili januar i februar, no moguće je da se to dogodilo tek 153. pne.
Februarius je u kalendaru koji je važio pre Cezarove reforme bio jedini mesec s parnim brojem dana i imao je 28 dana. Antički pisci verovali su da je naziv ovog meseca poticao od reči februum, koja je označavala jednu alatku koja se koristila u ritualu očišćenja. Većina verskih svetkovina u februaru ticala se pokojnika ili nekog završetka, što je odslikavalo nekadašnji položaj ovog meseca na kraju godine. Paternalije (Petarnalia) bile su devetodnevna svetkovina kojom se održavala s ciljem da se oda počast precima i da se umilostive pokojnici, dok su se Terminalije (Terminalia) sastojale od niza rituala koji su se ticali kamena međaša i koji su verovatno isto imali za cilj da osnaže granicu godine koja se završavala.
Poljoprivredni poslovi
Mnogi rimski festivali i religijski rituali odslikavaju poljoprivredni karakter najstarije rimske države. Varon u svom spisu O zemljoradnji deli poljoprivrednu godinu na osam faza, pri čemu je proleće zvanično počinjalo 7. februara, kad se smatralo da zapadni vetar Favonije počinje povoljno puhati i kad je bilo vreme da se pripreme polja. Tada je trebalo opleviti njive, pobrinuti se za vinograde i spaliti staru trsku. Neke vrste drveća su se tad orezivale, a pažnja se posvećivala i maslinjacima i voćnjacima.
Kolumela u svom delu O zemljoradnji kaže da se utrine i žitna polja "čiste" (purgunutur), što se verovatno odnosi kako na praktično čišćenje starih otpadaka tako i na ritualno očišćenje. Tako februarski poslovi ukazuju na čvrstu vezu između zemljoradnje i religije u rimskoj kulturi. Prema poljoprivrednim kalendarima, februar je bio posvećen Neptunu.
Datumi
Tokom februara postojao je jedan pokretni praznik (feriae conceptivae), iako ima pokazatelja da je zapravo vilo dva takva praznika u tom mesecu. Amburbium ("Ophodnja Grada") bilo je očišćenje celog grada, bez stalnog datuma, ali se čini da je uvek vršeno u februaru. Fornakalije (Fornacalia) ("Svetkovina peći") slavilo je trideset kurija, drevnih jedinica na koje se delio rimski narod. Svaka je kurija zasebno slavila ovu svetkovinu predvođena svojim vođom (curio) u različite dane nakon februarskih Nona. Te je datume utvrđivao i objavljivao curio maximus, glavni među kurionima. Ko god je propustio Fornakalije koje je priredila njegova kurija, ili ko nije znao kojoj kuriji pripada, mogao je prisustvovati javnom festivali koji se uvek održavao kao zaključna ceremonija 17. februara. U isto vreme kao i Fornakalije održavao se i festival u slavu pokojnih predaka, koji je dominirao ovim mesecom, a poslednji dan Fornakalija preklapao se s festivalom Kvirinalija (Quirinalia), poznatog i kao Praznik glupaka (feriae stultorum). Februarius je religijske tačke gledišta bio tako složen mesec, da, kad je sprovedena Cezarova reforma kalendara, dani u februaru nisu uopšte dirani, pa je tako on ostao najkraći mesec.
Dies religiosus bio je dan na koji pojedinici nisu smeli započinjati bilo kakav nov posao niti raditi bilo šta osim zadovoljavanja osnovnih potreba. Dies natalis označavao je godišnjicu utemeljenja ili obnove nekog hrama, koja se ponekada držala "rođendanom" božanstva. U doba carstva neki tradicionalni festivali u gradu Rimu izgubili su na značaju, a kao javni praznici na važnosti su dobili rođendani i druge godišnjice cara i njegove porodice. U vojnom kalendaru s religijskim praznicima, poznatom kao Feriale Duranum, žrtve u vezi s carskim kultom brojem su nadmašivale starije festivale.
Festivali koji su na sačuvanim fastima označeni velikim slovom ― a čiji su nazivi u donjoj tabeli u celini predstavljeni velikim slovima ― smatraju se najstarijim praznicima koji su u kalendar ušli pre 509. pne. Od polovine 1. veka nove ere dodati su novi dani za održavanje raznih igara (cirkurskih) koje su priređivane u cirku u čast različitih božanstava.
Osim ako nije drukčije navedeno, informacije su preuzete iz.
Guillermo Zúñiga, Tamaulipas
Guillermo Zúñiga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 6961 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Sturno, Avellino
Sturno je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
4799 Hirasawa
4799 Hirasawa je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,470 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,4.
Sara, Lecco
Sara je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Cornè
Cornè ima više značenja:
Olla del Durazno, Alaquines
Olla del Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Alaquines.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1183 m.
Novo Selo (Slunj)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 85 stanovnika te 27 obiteljskih kućanstava.
10. 9.
10. septembra/rujna (10. 9.) je 253. dan godine po gregorijanskom kalendaru (254. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 112 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Srednjebosanska kulturna grupa
Srednjobosanska kulturna grupa je grupa bronzanog i željeznog doba na današnjoj teritoriji Bosne i Hercegovine, oko gornjih i srednjih tokova rijeka Bosne sa dolinom Lašve i Vrbasa, i planinskih predjela između i oko ovih riječnih dolina.
4798 Mercator
4798 Mercator je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,197 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,4.
Srednjebosanska kulturna grupa
Srednjebosanska kulturna grupa zauzima prostor srednjebosanskog gorja, najstarije rudarske oblasti u Bosni i Hercegovini gdje se odvijala gotovo neprekinuta rudarska aktivnost. Ovaj kraj u kojem se eksploatirao bakar, zlato, olovo, srebro, željezo, a vjerojatno i živa u literaturi je poznat još i pod nazivom srednjobosansko rudogorje.
Interpretacija arheološkog materija otkrila je intenzivan život i dinamičan razvoj na navedenom dijelu Bosne, na kojem je uočena značajna srodnost u trajanju oko jednog milenijuma (počevši od oko 1200. g. p.n.e. pa sve do kraja stare ere). Srodnost se vidi u: obliku naselja, načinu sahranjivanja, izrađevinama od metala i keramike. Uočena srodnost materijalne i duhovne kulture omogućila je da se utvrdi postojanje jedne dosta homogene ljudske zajednice koja je dobila naziv srednjobosanska kulturna grupa. Ovaj prostor bio je u neolitu domovina pripadnika poznate Butmirske kulture. U eneolitu i na početku bronzanog doba predjele naseljavaju pripadnici Vučedolske kulture, donoseći obradu metala kao novu fazu u razvoju. I upravo je prostor srednje Bosne bogat brojnim rudama, što je bilo primaljivo za doseljenike i važan uslov daljnjeg razvoja. Nalazi srednjebosanske kulturne skupine pokazuju veliku ekspanzivnost krajem drugog milenijuma stare ere. Najveća nalazišta su Debelo Brdo (Sarajevo), Velika gradina Varvara na izvoru rijeke Rame i gradina Pod kod Bugojna.
Boarca, Râmnicelu
Boarca je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Râmnicelu.
Srednjebosanska kulturna grupa
Periodizacija
Dobro stratificirani materijal sa Poda, uz materijal sa mnogobrojnih drugih gradinskih naselja, omogućio je definiranje srednjobosanske kulturne grupe. . Njene faze u razvoju su:
Boarca, Râmnicelu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Srednjebosanska kulturna grupa
Keramika i geometrijski stil
U predrimsko doba zemlja Desitijata bila je vodeći centar jednog pravca u umjetnosti poznatog kao geometrijski stil koji čini osnovu njihove prehistorijske umjetnosti. Taj stil je začet u kasnomikenskoj umjetnosti. Srodni pravci tog stila sreću se na Apeninima, Balkanu i Podunavlju i svi stoje u nekoj idejnoj vezi, utičući jedan na drugi. Pronađeno je na hiljade primjeraka keramičkog posuđa ukrašenog u ovom stilu (Pod kod Bugojna, Gradina Varvara (Bugojno), Debelo Brdo (Sarajevo), Kopilo kod Zenice, gradine kod Travnika) kao potvrda autohtonosti na ovom području. Geometrijski motivi su pronađeni i na metalnim proizvodima i nakitu.
Primijenjivani su motivi: jednostruki ili dvostruki polukružni urezi, cik - cak linije, šrafirani trouglovi...
Jedna od karakteristika ovog stila je potpuno odsustvo bilo kakvih predstava iz realnog svijeta.
Mimosinaza
Mimosinaza je enzim sa sistematskim imenom mimozin amidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je prisutan u lišću biljke Leucaena leuocephala.
Richmond, Michigan
Ričmond (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.735 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.735 stanovnika, što je 838 (17,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Tlanamacoyan, Paso del Macho
Tlanamacoyan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso del Macho.
Case Nuove, Rovigo
Case Nuove je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Cormeray
Kormere je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1038 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 100 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 106 metara (maksimalnoj 109 m, a minimalnoj 91 m).
Блок 67а
Блок 67а је један од блокова Новог Београда.
Оивичен је улицама Јурија Гагарина, Омладинских бригада, Агостина Нета и Ђорђа Станојевића.
До блока се градским превозом може стићи аутобусима 67, 68, 73, 76, 81, 89, 94 и 95 као и трамвајима 7, 9 и 13.
У блоку се налази средња техничка школа „Нови Београд“ и Руска школа у Београду.
Pioglitazon
Pioglitazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 356,439 Da.
Pjenovac
Pjenovac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Han Pijesak koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 128 stanovnika.
Istorija
U tom mjestu je poginuo, tačnije izvršio samoubistvo teško ranjen da ne padne neprijatelju u ruke, Slaviša Vajner (Weiner, Jevrejsko, ne njemačko prezime), zvani Čiča, jako čudno za Partizane.
Barullo-Centoia, Arezzo
Barullo-Centoia je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
I Casoni, Bologna
I Casoni je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Arabatska prevlaka
Arabatska prevlaka (ukrajinski: Арабатська стрілка, ruski: Арабатская стрелка, krimskotatarski: Arabat beli) je ime za uski i dugi sprud koji se prostire uz istočnu obalu Krima.
Geografske karakteristike
Arabat je uska (od 270 m do 8 km) i 113 km duga pješčana sprud koja razdvaja slana jezera Sivaša od Azovskog mora.
Van Buren County, Michigan
je okrug u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 76.258, što je 5 (0,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
4800 (1989 TG17)
4800 (1989 TG17) je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 3,009 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,5.
Las Huertas, Alaquines
Las Huertas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Alaquines.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 196 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1333 m.
Los Olivos, Villa Corzo
Los Olivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 625 m.
Corone
Corone ima više značenja:
Plane
Plane je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Han Pijesak koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 183 stanovnika.
Novi Bešinci
Novi Bešinci su naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu općine Kaptol.
Zemljopis
Novi Bešinci se nalaze istočno od Kaptola na cesti prema Kutjevu, susjedna naselja su Bešinci na jugu te Vetovo na istoku.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine Novi Bešinci su imali 105 stanovnika.
Mecklenburg
mini|200px|Karta Mecklenburga 1866.-1934. mini|200px|Zastava Mecklenburga Mecklenburg (niskonjemački: Mekelnborg) je regija na sjeveru Njemačke. Mecklenburg se stoljećima razvijao kao posebna država sa svojstvenom kulturom i poviješću. Danas predstavlja zapadni i veći dio pokrajine Mecklenburg-Zapadno Pomorje.
Zemljopis
Mecklenburg danas ima površinu od 15.721 km². Na zapadu graniči s pokrajinom Schleswig-Holsteinom i Donjom Saskom, na jugu sa Brandenburgom, dok je na istoku i djelomično na sjeveru Zapadna Pomeranija. Prirodne granice čine na sjeveru Meklenburški zaljev Baltika, Libečki zaljev i rijeka Trave na zapadu. Na jugozapadu je rijeka Elba, dok su na istoku 3 rijeke: Recknitz, Trebel i Peene. Oblast se većim dijelom sastoji od ravnica. Karakteristične su morene i jezera (Miric, Šverinsko jezero). Najviše uzvišenje je na 179 m.
Ime i povijest
Ime Mecklenburg potječe od imena zamka Mikilenburg ("veliki zamak"), koji se nalazi između Schwerina i Wismara. U njemu je bio drevni dom vladarske dinastije Mecklenburg. Krajem antičkog doba ovdje su živjela germanska plemena (Rugi, Vandali, Varini, Svevi) koja su se kasnije odselila. O prisustvu Slavena od 5 do 7. stoljeća (pleme Bodrići) svjedoče mnogi toponimi na ovom području. Saksonci su zauzeli Mecklenburg u 12. stoljeću i kristijanizirali stanovništvo. Od 10. stoljeća trajala je migracija Nijemaca prema krajevima na istoku, uključujući Mecklenburg, a vrhunac je dosegnula u 14. stoljeću. Godine 1621. teritorij je podijeljen na vojvodstva Mecklenburg-Schwerin i Mecklenburg-Güstrow. Loza vladara Güstrow je izumrla 1701, tako da je njihova zemlja podijeljena između obitelji Mecklenburg-Schwerin i nove vladarske obitelji Mecklenburg-Strelitza. Ova vojvodstva su 1815. dobila status velikih vojvodstava, ali su i potpala pod zaštitu Pruske. Vlast vojvoda je okončana 1918. Od 1918. do 1933. vojvodstva su bila slobodne države unutar Weimarske Republike.
Stanovništvo
Najveći gradovi u Mecklenburgu su Rostock, Schwerin, Neubrandenburg i Wismar. Ovo je rijetko naseljena regija. Glavne gospodarske aktivnosti su poljoprivreda i turizam.
Ar Rifāf, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1178 m.
Docăneasa, Vinderei
Docăneasa je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Vinderei.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 390 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Bingen
Bingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.846 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437008, NUTS i LOCODE  kod.
Homoizocitrat dehidrogenaza
Homoizocitrat dehidrogenaza (, 2-hidroksi-3-karboksiadipat dehidrogenaza, 3-karboksi-2-hidroksiadipat dehidrogenaza, homoizocitratna dehidrogenaza, (-)-1-hidroksi-1,2,4-butantrikarboksilat:NAD+ oksidoreduktaza (dekarboksilacija), 3-karboksi-2-hidroksiadipat:NAD+ oksidoreduktaza (dekarboksilacija), HICDH) je enzim sa sistematskim imenom (1R,2S)-1-hidroksibutan-1,2,4-trikarboksilat:NAD+ oksidoreduktaza (dekarboksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Homoizocitratna dehidrogenaza sačinjava deo puta biosinteze lizina kod gljiva.
Emiliano Zapata, San Lucas Ojitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Latonia Lakes, Kentucky
Latonija Lejks je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 325.
4801 Ohre
4801 Ohre je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,642 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,5.
Gorguccia, Rimini
Gorguccia je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Erik Stenkilsson
Erik (? - 1067), u kasnijim izvorima navođen kao Erik Stenkilsson i Erik VII, bio je jedan od dvojice istoimenih pretendenata, odnosno suparnika u borbi za mjesto kralja Švedske koja je počela 1066. nakon smrti kralja Stenkila. O njegovom životu i vladavini, kao i u slučaju drugog Erika, nema nikakvih podataka osim kratkog navođenja imena u kronici Adama Bremenskog. Borba za vlast je okončana 1067. kada su oba Erika poginula, a prijestolje preuzeo Stenkilov sin Halsten.
St. Croix Falls, Wisconsin
Sent Kroa Fols je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.133, što je 100 (4,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Brusketa
Brusketa italijanski je antipasto (predjelo). Pravi se od grilovanog hljeba namazanog bijelim lukom i prekrivenog maslinovim uljem i solju. Varijacije uključuju nadjeve kao što je paradajz, povrće, grah, meso ili sir. Popularno jelo su bruskete sa paradajzom; jedan recept popularan van Italije uključuje bosiljak, svježi paradajz, bijeli luk i crveni luk ili mocarelu. Bruskete se serviraju obično kao užina ili predjelo. U nekim zemljama, pripremljeni nadjev se prodaje kao brusketa; postoji i komercijalna verzija malih brusketa sa izborom suhih nadjeva (Bruschette Maretti).
U Italiji, brusketa se obično priprema koristeći brustolina roštilj. U regionu Abruco u Italiji varijacije brusketa prave se sa salamom koja se zove ventricina. Svježi svinjeći proizvodi i začini zatvoreni u svinjski mjehur ostare pa se mažu na otvorene kriške hljeba koje se ponekad peku na roštilju. Jelo je razvijeno kao način iskorištavanja hljeba koji bi inače postao bajat. U Toskani se zove fettunta i obično se servira bez nadjeva, uglavnom u novembru, radi toga da se okusi prvo ulje sezone.
Historija
Brusketa potiče iz Italije, 15. vijek. Kako god, osnove jela prate se i do vremena drevnog Rima, kada su uzgajivači maslina donosili svoje masline do lokalne prese za masline i kušali uzorak svježe cijeđenog ulja s kriške hljeba.
Etimologija
Imenica bruschetta (množina bruschette) dolazi iz glagola romanskog dijalekta, bruscare, što je ekvivalent italijanske riječi abbrustolire a znači „tostirati” ili „peći preko uglja”. Tostiranje hljeba i namakanje u svježe cijeđenom maslinovom ulju „praksa je vjerovatno stara koliko i sam Rim”.
U SAD-u, riječ se ponekad koristi za pripremljeni nadjev, koji se prodaje u teglama i obično je zasnovan na paradajzu, ne na hljebu, na način nepoznat Italijanima.
Cormenon
Karmenon je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Vandom.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 690 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 119 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 210 m, a minimalnoj 102 m).
Batelli, Arezzo
Batelli je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Coronella
Coronella ima više značenja:
Collina, Macerata
Collina je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 441 m.
La Sanguijuela, Morelia
La Sanguijuela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
Gyrth Godwinson
Gyrth Godwinson (staroengleski: Gyrð Godƿinson) (cca. 1032 – 14. oktobar 1066) bio je engleski (anglosaksonski) plemić i dostojanstvenik, poznat kao četvrti sin earla Godwina od Wessexa i mlađi brat Harolda Godwinsona, posljednjeg anglosaksonskog kralja Engleske.
Nakon što mu se otac 1051. posvadio s kraljem Edwardom Ispovjednikom, prognan je u Flandriju. Odatle se vratio sljedeće godine i bio prisutan kada je otac u aprilu 1053. umro. Zahvaljujući Haroldu koji je naslijedio Wessex, porodica je očuvala hegemoniju nad Engleskom; Gyrth je između 1055. i 1057. imenovan earlom Istočne Anglije, Cambridgeshirea i Oxfordshirea. Zajedno sa braćom Leofwineom koji je dominirao jugoistokom, i Tostigom koji je dominirao sjeveroistokom, Godwinsonovi su držali vlast nad cijelim istokom Engleske.
Cuamañotepec, Chilapa de Álvarez
Cuamañotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2094 m.
Henrique od Burgundije (grof Portugala)
Henrique (Henrik; Henri; 1066–1112) bio je grof Portugala od 1093. do smrti. Bio je sin vojvode Henrija od Burgundije, te daleki rođak pape Kalista II. S obzirom da kao mlađi sin nije mogao realno očekivati da će dobiti značajnije nasljedstvo od svog djeda Roberta I (koje su preuzeli starija braća Hugues i Eudes, zajedno sa rođakom Raymondom se zaputio na Iberijski poluotok kako bi sudjelovao u Reconquisti. Ušao je u službu kralja kastiljskog kralja Alfonsa VI, vjenčanog za njegovu tetku Constance od Burgundije. Istakao se u osvajanju područja Galicije i današnjeg sjevernog Portugala. Zahvalni Alfonso mu je dao ruku svoje kćeri Therese i Grofoviju Portugal. Na kraju je bio upetljan u sukob aragonskog kralja Alfonsa I sa njegovom suprugom Urakom, te joj došao u pomoć kada je bila pod opsadom 1112. Tada je ranjen i od rana je poginuo. Imao je dvije kćeri i sina Alfonsa koji će postati prvi kralj Portugala.
Aliin
Utvrđeno je da aliin ima uticaja na imune response u krvi.
Aliin je bio prvi prirodni proizvod za koji je otkriveno da su i ugljenikov atom i sumporov atom hiralni.
Meresank
Meresank je bilo žensko ime u drevnom Egiptu. Znači "ona [koja] voli život".
Poznate žene koje su nosile ovo ime bile su:
Erik Poganin
Erik (? - 1067), u kasnijim izvorima navođen kao Erik VIII, bio je jedan od dvojice istoimenih pretendenata, odnosno suparnika u borbi za mjesto kralja Švedske koja je počela 1066. nakon smrti kralja Stenkila. Suparnik mu je bio Erik Stenkilsson. O njegovom životu i vladavini, kao i u slučaju drugog Erika, nema nikakvih podataka osim kratkog navođenja imena u kronici Adama Bremenskog. Borba za vlast je okončana 1067. kada su oba Erika poginula, a prijestolje preuzeo Stenkilov sin Halsten.
Escárcega, Villa Corzo
Escárcega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 867 m.
Meresank I
Meresank I. je bila egipatska kraljica iz treće dinastije, a pomenuta je na Kamenu iz Palerma i u Meidumu. Ona je bila žena faraona Hunija, kojem je rodila sina i nasljednika Snofrua. Meresankin slavni unuk bio je Keops.
Njeno ime znači "ona voli život".
Audie Murphy
Audie Leon Murphy (20. jun 1925 - 28. maj 1971) bio je američki glumac i pjevač, najpoznatiji po svojoj službi u američkoj vojsci u Drugom svjetskom ratu tokom koje se istakao nizom herojskih podviga, i zahvaljujući kojima je postao najodlikovaniji pripadnik američkih oružanih snaga tokom cijelog sukoba.
Iako je slavljen kao heroj, Murphyju je nedostajalo formalno obrazovanje, ali i interes, da nastavi karijeru u vojsci. Umjesto toga se odlučio svoju slavu unovčiti u industriji zabave, velikim dijelom uz pomoć svoje djevojke i buduće prve supruge, glumice Wande Hendrix. Njegove najpoznatije uloge su bile u filmovima Crvena značka za hrabrost i Mirni Amerikanac, a u filmu To Hell and Back je tumačio samog sebe. Na Murphyjev civilni život je velikim dijelom uticao posttraumatski stresni poremećaj, zbog koga je propao brak sa Hendrixovom, a o kome je kasnije otvoreno govorio, nastojeći ukazati na probleme svojih drugova i drugih vojnih veterana. Godine 1951. oženio je stjuardesu Pamelu Archer sa kojom će imati dva sina. Poginuo je u zrakoplovnoj nesreći.
Švedski havy metal bend "Sabaton" je 2014. godine na svom albumu "Heroes" snimio pesmu u njegovu čast pod nazivom, kao što i pretpostavljate, "To hell and back".
Michael Rennie
Michael Rennie (25. august 1909 – 10. jun 1971) je bio britanski glumac, najpoznatiji po ulozi vanzemaljca Klaatua u kultnom science fiction filmu The Day Earth Stood Still.
Binzen
Bincen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Lerah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.879 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8336008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Lerah Bincen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Lerah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 284 metra. Površina opštine iznosi 5,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.879 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 496 stanovnika/km².
Novi Majur
Novi Majur je naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu grada Pakraca.
Zemljopis
Novi Majur se nalaze zapadno od Pakraca, susjedna naselja su Stari Majur na sjeveru, Batinjani na zapadu te Prekopakra na jugu.
Coronini
Coronini ima više značenja:
Rimska mitologija
thumb|upright=1.7|[[Romul i Rem, Luperkal, otac Tibar i Palatin na refelju s jednog pijedestala iz vremena cara Trajana (98‒117. n.e.).]] Rimska mitologija naziv je za skupinu tradicionalnih priča o osnutku grada Rima i njegovih najstarijih religijskih ustanova, kako su te priče prikazane u rimskoj književnosti i likovnoj umjetnosti. Rimljani su uglavnom vjerovali da njihova predanja govore o povijesnim činjecama, čak i kad su bila ispunjena čudesnim i natprirodnim elementima. Te se priče vrlo često tiču politike, patriotizma, moralnih osjećanja, odnosno, općenito govoreći, povezanosti osobnog integriteta pojedinca s njegovom odgovornošću prema zajednici i rimskoj državi, pa jednu od važnijih tema čini heroizam. Kad rimska predanja govore o osnutku kakvih religijskih običaja, uglavnom se više bave ritualom, proricanjem i vjerskim ustanovama nego teologijom ili kozmogonijom.
Proučavanje rimske religije i mitologije otežavaju, prvo, vrlo rani prodor grčke religije na Apeninski poluotok, do kojeg je došlo još u vrijeme protohistorije Rima, a potom i kasnije ugledanje rimskih pjesnika u grčke književne obrasce. Na području teologije Rimljani su dosta rano vlastita božanstva poistovjetili s grčkim bogovima (taj je proces poznat kao interpretatio Graeca), a priče o grčkim božanstvima reinterpretirali su nadjenuvši im rimska imena. Najstariji rimski mitovi i legende povezani su i s etruščanskom mitologijom, no te su veze daleko slabije posvjedočene.
Premda u rimskoj mitologiji nema opsežnih pripovijesti o božanskim bićima, kakvima obiluje grčka književnost, prikaz Romula i Rema kako sisaju vučicu znamenita je kao gotovo bilo koja predstava iz grčke mitologije, s iznimkom trojanskog konja. Budući da je u srednjem vijeku i za vrijeme renesanse rimska književnost na zapadu bila daleko bolje poznata od grčke, interpretacija grčkih mitova koja se mogla naći kod rimskih autora često je imala veći utjecaj od grčkih izvora na književne i likovne prikaze motiva iz antičke mitologije. Osobito su veliki prestiž stekle i bile uzdignute gotovo na razinu kanona one varijante grčkog mita koje je prikazao Ovidije u svojim Pretvorbama tijekom Augustove vladavine.
Književni izvori
Elementi izvorne rimske mitologije koji su sačuvani u literarnim izvorima, posebno u djelima pjesnika i povjesničara Augustova doba, toliko je "zaodenuta u ruho grčkog mita" da djeluje kao književna invencija, kao "pseudomitologija". Priče koje se nalaze u samom središtu rimske mitologije ― legende o Enejinom dolasku u Lacij i o osnivanju grada Rima ― prvo su spomenute kod grčkih autora. Već Homer govori o tome da će Eneja produžiti trojansku kraljevsku lozu, Stezihor (oko 550. pne.) možda je u nekoj pjesmi spomenuo Enejin odlazak iz opustošene Troje, a Helanik iz Mitilene (oko 500. pne.) zna i za priču o Odisejevom i Enejinom dolasku u Lacij. Tu liniju slijede Timej iz Tauromenija (oko 356–260. pne.), koji u svojoj Povijesti oduševljeno piše o tome kako Eneja iz razorene Troje umjesto blaga na leđima iznosi svoga oca, Anhiza, i kipove predačkih bogova, te pjesnik Likofron (oko 295. pne.), koji u spjevu Aleksandra već predskazuje buduću veličinu Rima.
Rimljani su ove grčke priče verovatno prihvatili tek u 3. stoljeću pne., kako se zaključuje na temelju fragmenata prvih rimskih pjesnika ― Livija Andronija, Gneja Nevija i Kvinta Enija. Livije Andronik (oko 280–204. pne.) preveo je, zapravo prepjevao, Homerovu Odiseju na latinski i napisao više drama s temama iz trojanskog ciklusa i mita o Perzeju, pri čemu je grčka božanstva često zamjenjivao italskim. Gnej Nevije (oko 270–201. pne.) pisao je drame s tematikom iz rimske povijesti, tzv. pretekste, a u tragediji Romul zamijenio je grčki mit rimskom legendom. U to je vrijeme istaknuti rimski senator Fabije Piktor sastavio, na grčkom jeziku, svoju analističku povijest Rima, gdje je govorio i o legendarnoj prošlosti Rima, koju je vezao za trojanski rat i Eneju. Kvint Enije (239–169. pne.) napisao je spis Euhemer ili sveta povijest, gdje je na racionalistički način, po uzoru na Grka Euhemera, tumačio postanak različitih božanstava, koji su nekada, ako nisu samo personifikacije prirodnih sila, zapravo bili moćni i slavni vladari kojima su se ukazivale božanske počasti. S druge strane, brojne Enijeve tragedije, pisane poglavito po uzoru na Euripida, popularizirale su grčke mitove o Ifigeniji, Melanipi, Medeji, Telefu i Tijestu. Legendu o otmici Sabinjanki obradio je u izgubljenoj preteksti Sabinjanke, a cijelu je legendarnu prošlost Rima izložio u svom historijskom spjevu Anali, koji je također većim dijelom izgubljen. Nisu sačuvani ni Postanci (Origines), u kojima je Katon Stariji u razdoblju od skoro dvadeset godina (oko 168–149. pne.) opisivao legende o osnivanju ne samo Rima, nego i mnogih drugih italskih gradova.
El Naranjo, Altamirano
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 602 m.
Rimska mitologija
Arheološki nalazi
Kako se na temelju dostupnih literarnih izvora ne može zaključiti da su Rimljani imali svoju izvornu mitologiju i da je ona mitologija koja je danas poznata nastala prije 3. stoljeća pne., znanstvenici su nastojali da s pomoću arheoloških podataka i obavijesti o kultu i ritualu rekonstruiraju njezin prvobitni sadržaj i razvojni put; no, tu se prije svega ipak radi tek o manje ili više prihvatljivim pretpostavkama. Primjerice, na to da su se Etruščani, kao i Rimljani, rano zanimali za trojanski ciklus mitova ukazuje jedna amfora iz 6. stoljeća pne., pronađena u Vulciju, na kojoj su prikazani trojanski kralj Prijam, bog Hermes te božice Hera, Atena i Afrodita. Keramika i drugi ostaci materijalne kulture iz 6. i 5. stoljeća pne. pronađeni u Rimu i njegovoj okolici ukrašeni su raznovrsnim slikama grčkih božanstava i mitskih scena poznatih iz grčke književnosti; među njima je i predstava Eneje koji na leđima nosi Anhiza, što ukazuje na to da je Rimljanima ovaj mit bio poznat daleko pre Nevija i Enija.
Priroda rimskog mita
thumb|Na ovoj zidnoj slici iz [[Pompeji|Pompeja predstavljena je Venera koja promatra kako liječnik Japig vida ranu njezinom sinu, Eneji; dječak u suzama njezin je unuk Askanije ili Jul, legendarni predak Julija Cezara i julijevsko-klaudijevske dinastije.]] Zbog snažnih utjecaja grčke i etruščanske civilizacije, počev već od 8. stoljeća pne., pokušalo se rimsku religiju izvesti neposredno iz prastare indoeuropske mitologije, no oprezniji ispitivači samo lare, mane, penate, Vestu i Jupitera uključuju u indoeuropsko nasljeđe rimske mitologije; njima se brzo priključuju drevna italska božanstva, prije svega Majka Zemlja, velika mediteranska božica, i Saturn, koji je kasnije preinačen u kralja Aborigina, koji je vladao zemljom tijekom zlatnog doba. Budući da je u rimskoj religiji ritual zauzimao ono središnje mjesto koje je kod Grka pripadalo mitu, neki istraživači dovode u sumnju i samo postojanje domaće rimske mitologije. To je gledište produkt romantizma i filoloških proučavanja iz 19. stoljeća, koja su grčku civilizaciju ocjenjivali kao "autentično kreativniju". Ipak, počev od renesanse pa sve do 18. stoljeća rimski su mitovi predstavljali plodan izvor inspiracije, naročito za europsko slikarstvo. Rimsko predanje obiluje povijesnim mitovima, odnosno legendama, koje objašnjavaju osnutak i uspon grada Rima. Ove se pripovijesti usredotočuju na ljude kao glavne djelatnike, uz tek povremenu intervenciju bogova, ali i uz sveprisutan osjećaj božanski određene sudbine. U najstarijem rimskom razdoblju povijest i mit međusobno se prožimlju i nadopunjuju. Kako zamjećuje T. P. Wiseman:
Rimske su priče još uvijek važne, kao što su bile važne Danteu 1300. godine, Shakespeareu 1600. godine i osnivačima Sjedinjenih Država 1776. godine. Može li velesila ipak biti republika? Kako se jedna blagonaklona vlast pretvara u opaku tiraniju?
Rimsku mitologiju konstruiraju prije svega okolnosti pod kojima se razvijala rimska država, pa se i u rimskoj religiji i mitologiji mogu uočiti tri temeljne razvojne faze u povijesti Rima: Rim kao selo, Rim kao grad, Rim kao svjetska metropola. Najstarijom rimskom religijom gospodare sile koje vladaju poljima, koje pune žitnice ili štite posjede, a cjelopkupni je kult vezan za život zemljoradnika i pastira; tome treba dodati veliki broj božanskih sila, tzv. indigeta (tj. "onih koji djeluju iznutra"), npr. Limentinus (bog praga), Levana (koja diže dijete sa zemlje), Fabulinus (koja uči dijete govoriti), Robigo (koja čuva žito od bolesti), Febris (božica groznice), a čak je i deus Rediculus, koji je odvratio Hanibala od napada na Rim, dobio u gradu svoj hram. No, tako velik broj bogova ne znači i razvijenu teologiju i mitologiju: sva su ta božanstva lišena individualnih crta i među njima nema genealoških veza, pa se zapravo radi o nekoj vrsti "demonskih bića".
Mitovi o osnutku Rima
Vergilijeva Eneida i prve knjige Livijeve povijesti najbolji su sačuvani izvori za mitove o osnutku Rima. Građa preuzeta iz grčke herojske legende dosta je davno presađena na italsko tlo, gdje je Eneja, pripadnik trojanske kraljevske obitelji, postao suprug Lavinije, kćerke kralja Latina, eponimnog pretka Latina te, putem duge loze kraljeva Albe Longe, predak Romula i Rema. Samim tim, Rimljani su Trojance počeli smatrati svojim mitskim precima. Mitovi o osnutku, kako Rima tako i drugih gradova, ukazuju na to da vremenski horizont rimskoj mitologiji nije davao postanak bogova ili svijeta, nego upravo "rođenje" zavičajnog grada, a osnutak grada ostala je prevlađujuća tema u javnim deklamacijama još u doba Carstva.
Drugi mitovi
thumb|''[[Mucije Scevola pred Larsom Porsenom, Matthias Stom, 1640-te godine, Art Gallery of New South Wales.]] Rimski mitovi najčešće imaju izražene političke ili etičke tendencije, odnosno objašnjavaju postanak rimskih državnih ustanova sukladno božanskom zakonu, izraženom kroz rimsku religiju, i sukladno ponašanju pojedinca, koje ili poštuje moralne standarde, tj. predačke običaje (mos maiorum) ili ih, pak, krši. Među najvažnijim mitovima iz drevne rimske i italske povijesti nalaze se ovi:
Religija i mit
U rimskoj mitologiji gotovo da i nema priča o bogovima; božanstva su jedino predodredila blistavu budućnost Rima, u čijoj će najstarijoj povijesti presudnu ulogu imati plemeniti junaci, borci svoje domovine, utemeljitelji gradova ili važnih državnih, društvenih i vjerskih ustanova. Drugi važan faktor u definiranju rimske mitologije jest njezina snažna povezanost s religijskim obredima i kultom. Premda se rimska religija nije temeljila na svetim spisima i njihovom tumačenju, ipak su spisi rimskih svećenika pripadali najstarijoj rimskoj prozi. Knjige (libri) i komentari (commentarii) kolegija pontifika i augura sadržavali su vjersje procedure, molitve, presude i mišljenja s područja religije. Nešto od ovog materijala bilo je dostupno rimskom senatu za konzultaciju, no ti su spisi uglavnom držani za occultum genus litterarum, tj. za tajanstvenu literaturu kojoj su, u načelu, samo svećenici imali pristup. Proročanstva koja se tičku svjetske povijesti i sudbine Rima pojavljuju se iznenada u kritičkim trenucima povijesti, najlešće otkrivena u maglovitim sibilskim knjigama, koje je, prema legendi, u 6. stoljeću otkupio Tarkvinije Oholi od kumejske sibile. Neki aspekti arhajske rimske religije vjerojatno su bili sačuvani u izgubljenim teološkim djelima Varonovim, o čemu svjedoče pisci iz klasičnog i kršćanskog razdoblja.
Stara i nova božanstva
thumb|right|[[Kapitolska trijada.]] Na čelu najstarijeg rimskog panteona nalazila se tzv. arhajska trijada, sastavljena od Jupitera, Marsa i Kvirina, čiji su flamini bili najviši po rangu, te Janus i Vesta. Prema predanju, utemeljitelj religije u Rimu bio je Numa Pompilije, drugi rimski kralj, podrijetlom Sabinjanin, za koga se vjerovalo da je za suprugu i savjetnicu imao Egeriju, rimsku božicu ili nimfu vodenih izvora i proricanja. Kapitolska trijada, koja je u Rim uvedena pod etruščanskim utjecajem, a koju su činili Jupiter, Junona i Minerva, kasnije se našla u središtu državne religije zamijenivši arhajsku trijadu ― i predstavlja naobičan primjer u okviru indoeuropske religije da je vrhovna trijada sastavljena od dva ženska božanstva i tek jednog muškog. U Kapitolskom hramu tom je prilikom postavljena kultna statua Jupiterova, koju je izradio etruščanski umjetnik Vulka, i to je prvi put da su rimski građani vidjeli neki božanski kip. Na Aventinu je utemeljen kult Dijane, no najpoznatija rimska manifestacija ove božice možda je bila Dijana Nemorejska (Diana Nemorensis), sudeći po pažnji koju je njezinom kultu posvetio James George Frazer u svojoj Zlatnoj grani. Početkom 5. stoljeća, po nalogu sibilskih knjiga, na Aventinu je podignut hram Cereri, Liberu i Liberi, zapravo grčkoj trijadi ― Demetri, Dionizu i Perzefoni (Kori). Otprilike u isto vrijeme uveden je i kult grčkog boga Hermesa, koji je, pod latinskim imenom Merkurije, u Rimu štovan kao bog trgovine (merx = "roba"). Apolonu je 431. pne. podignut hram kao bogu iscjelitelju. Godine 296. pne. postavljen je brončani kip vučice s Romulom i Remom pokraj Ruminalske smokve (ficus Ruminalis), 295. pne. počela je izgradnja Venerinog hrama kod Velikog cirka, a 293. pne., po nalogu sibilskih knjiga, uveden je u Rim kult epidaurskog boga Asklepija, koji se u Rimu štovao kao Eskulap. Kad je, tijekom drugog punskog rata, Rimu zaprijetila opasnost od Hanibala, uspostavljene su nove ceremonije i rituali da se umilostive bogovi i time umiri uzbuđeni puk, a naročiti je značaj imao lektisternij održan u čast dvanaest božanstava, grupiranih u šest parova: Jupiter i Junona, Neptun i Minerva, Mars i Venera, Apolon i Dijana, Vulkan i Vesta, Merkurije i Cerera; time je prihvaćen grčki olimpski panteon i izbrsana razlika između domaćih i tuđinskih božanstava, a gotovo sva starorimska božanstva kojima se nije moglo nađi grčkog pandana bila su otada potisnuta u zaborav ili stavljena u drugi plan.