cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klizni ležaj
Hidrostatičko podmazivanje
Kod hidrostatičkog podmazivanja se potrebni tlak u sloju maziva postiže s uljnom pumpom koja tlači ulje do 20 MPa (≈ 200 bar). Bez obzira na to da li klizne površine miruju ili se gibaju, tlak ulja osigurava među njima uvijek određenu debljinu uljnog filma. Gubitci trenja su kod ovih ležajeva manji nego kod ostalih vrsta, ali unatoč tome se klizni ležajevi s hidrostatičkim podmazivanjem u praksi malo upotrebljavaju. Osnovni razlog za to je, prije svega, dodatni trošak investicije na pumpu za visoki tlak.
Hidrodinamičko podmazivanje
Kod hidrodinamičkog podmazivanja, nosivi uljni film se među kliznim površinama stvara automatski, ako je među kliznim površinama dovoljno velika relativna brzina klizanja i ako klizne površine imaju oblik klina. Promjenu tlakova u sloju maziva u smjeru relativne brzine klizanja dviju površina opisuje Reynoldsova jednadžba, iz koje je vidljivo da je promjena tlakova, a time i postojanje (hidrodinamičkog) tlaka, u sloju maziva moguća samo ukoliko se površine relativno gibaju, i ako nisu međusobno paralelne. Ovo potonje zahtijeva stvaranje tzv. „uljnog klina“, pri čemu nije bitno da li su klizne površine zakrivljene (radijalni klizni ležajevi) ili ravne (aksijalni klizni ležajevi).
Odnosi u sloju maziva između dviju kliznih površina opisuju se Stribeckovom krivuljom koja pokazuje utjecaj dinamičkog viskoziteta sredstva za podmazivanje, srednjeg tlaka u ležaju i kutne brzine rukavca, na koeficijent trenja klizanja. Utjecaj produkta tih veličina na koeficijent trenja omogućuju tri osnovna načina podmazivanja dvaju tijela i to:
Granično podmazivanje
Do graničnog podmazivanja dolazi u slučaju kada se površine nalijeganja, koje na sebi imaju tanki, ali tvrdi granični sloj (epilamen) maziva, oksida, vlage ili nečistoća, dodiruju samo u najisturenijim točkama površinskih neravnina u kojima je probijen granični sloj. Svojstvo maziva da tvori granični sloj naziva se mazivost, na sposobnost stvaranja kojeg utječu svojstva površine metala i molekularna svojstva maziva. Mineralna ulja, kao najčešće upotrebljavana maziva, imaju svojstvo stvaranja naročito otpornog epilamena. Poseban slučaj graničnog podmazivanja, s posebno visokom vrijednošću koeficijenta (graničnog) trenja, jest podmazivanje pri pokretanju i njemu pripadajuće trenje pokretanja koje nastaje pri sasvim malim brzinama vrtnje, i pri kojem se granični sloj probiva na velikom broju mjesta.
Hidrodinamičko podmazivanje
Pri hidrodinamičkom podmazivanju površine dvaju tijela su odvojene kontinuiranim slojem maziva. Zbog viskoznosti maziva nastaje tekuće trenje, koje zbog turbulencije u sloju maziva raste s povečanjem brzine. Ona brzina vrtnje pri kojoj tlak u mazivu postaje dovoljan da razdvoji rukavac i blazinicu ležaja naziva se kritična brzina vrtnje.
Miješano podmazivanje
Miješano podmazivanje je prijelazan oblik između graničnog i hidrodinamičkog podmazivanja. Naliježne površine se dodiruju, ali ne direktno, nego klize preko svojih graničnih slojeva, pa je trenje manje i od trenja pri tekućem podmazivanju. No, takvo podmazivanje je labilno i lako može prijeći u granično, pa zato nije poželjno kao što je to hidrodinamičko podmazivanje.
Radijalni klizni ležaji s više točaka
Kod jednostavnih radijalnih kliznih ležajeva s rukavcem i blazinicom kružnog oblika nastaje samo jedna klizna površina sa svojim „uljnim klinom“ koji osigurava hidrodinamičko podmazivanje. Odgovarajućim oblikom blazinice ležaja, koji odstupa od kruga, može se osigurati više uljnih klinova po obodu ležaja, čime su rukavci osovine ili vratila poduprti u više točaka. U tom slučaju radi se o radijalnim kliznim ležajevima s više točaka, koji dobro centriraju rukavac u odnosu na blazinicu ležaja (miran hod). Prvenstveno se upotrebljavaju u vratilima turbina, vratilima preciznih obradnih strojeva i svugdje tamo gdje se zahtijevaju velike brzine vrtnje. Utori za podmazivanje uvijek su izvedeni u mirujućem dijelu ležaja (obično u blazinici ležaja), a kod mirujućih osovina nalaze se u rukavcu osovine koji mora imati odgovarajuće kanale za dovod maziva.
Materijali za klizne ležajeve
mini|desno|250px|Kruta blazinica kliznog ležaja mini|desno|250px|Blazinica s prirubnicom mini|desno|250px|Stezna blazinica mini|desno|250px|Kružni utora za podmazivanje u obliku broja 8 mini|desno|250px|Bimetalne blazinice: vanjski dio je od metala, a unutrašnji od plastičnog premaza Pri odabiru materijala za klizne ležajeve, potrebno je, pored o materijalu blazinice ležaja, voditi računa i o materijalu rukavca vratila i materijalu maziva. Ova tri materijala tvore tribološki sustav čija svojstva su presudna za ispravan rad kliznih ležajeva pri graničnom i mješovitom trenju.
Tribološki sustav
Tribološki sustav bi trebao imati slijedeća svojstva:
Ova svojstva se zajedničkim imenom nazivaju „antifrikcijska“ svojstva tribološkog sustava. Pored njih, ležajni materijali moraju imati slijedeća općenita svojstva:
Općenito je nemoguće udovoljiti svim gornjim zahtjevima. Zbog toga se u praksi odlučuje za takav materijal rukavca i blazinice ležaja kojim će se uz upotrijebljeno sredstvo odmazivanja postići najbolja svojstva tribološkog sustava.
Materijali za rukavce
Kod kliznih ležajeva se teži tome da površina rukavaca bude približno tri do pet puta tvrđa od površine blazinice ležaja. Time se trošenja ležaja ograniče prije svega na trošenje blazinice ležaja, koji se u slučaju kritičnog trošenja jednostavno zamijeni. Troškovi su u tom slučaju mnogo manji nego kada bi trošenje nastalo na rukavcu osovine ili vratila.
Obzirom da su rukavci ležajeva obično i dijelovi osovine ili vratila, izrađeni su od jednakih materijala (konstrukcijski čelici, poboljšani čelici i čelici za cementiranje i kaljenje). Najvažnije je da se rukavci mogu kvalitetno obraditi, obzirom na odabrani materijal, te da se tako na njima može postići što tvrđa i glatkija površina (preporučuje se tvrdoća 64 HRc ≈ 810 HV). S ovog gledišta, čelici za cementiranje i kaljenje bolji su nego konstrukcijski čelici i poboljšani čelici, iako se i površinskim kaljenjem poboljšanih čelika mogu postići zadovoljavajuća svojstva. Konstrukcijski čelici, koji se ne kale, primjereni su samo za nisko opterećene klizne ležajeve.
Rukavci kliznih ležajeva se nakon grube mehaničke obrade (struganje, grubo brušenje, itd.) i toplinske obrade (cementiranje i kaljenje, poboljšanje, površinsko kaljenje, itd.) prije ugradnje još i fino mehanički obrade (fino brušenje, honovanje, lepovanje, itd.) čime se postižu vrlo glatke klizne površine. Za poboljšanje svojstava čvrstoće obzirom na površinski pritisak, rukavci kliznih ležaja se, posebno u zadnje vrijeme, još i dodatno kromiraju, čime se postižu bolja antifrikciona svojstva i veća otpornost protiv nagrizanja kliznih površina.
Materijali za blazinice ležaja
I kod materijala za blazinice ležaja bitno je da se klizne površine mogu precizno obraditi i tako postići dobra antifrikciona svojstva. Poseban problem pri obradi predstavljaju dijelovi koji otpadaju, jer se pri obradi utiskuju u površinu, te je oštećuju. S ovog gledišta, za blazinice ležaja primjerenije je upotrijebiti legure za gnječenje, a ne legure za lijevanje, koje se inače lakše obrađuju.
Za blazinice ležaja najviše se koriste neželjezni metali (kositar, cink, olovo, bakar, aluminij) i njihove legure zbog dobrih kliznih svojstava pri nedovoljnom podmazivanju. Obzirom da su njihova svojstva čvrstoće ovisna o temperaturi, upotrebljavaju se samo u određenom temperaturnom području:
Kositar
Kositar (Sn) se legira prvenstveno olovom (Pb), bakrom (Cu) i antimonom (Sb). Blazinice ležaja od legura kositra imaju odlična antifrikciona svojstva, neosjetljivi su na geometrijska i radna odstupanja, te prodiranje sitnih produkata trošenja. Dobro svojstvo kositra je i to što ga se može u tankim slojevima (nekoliko μm) galvanski nanijeti na druge materijale. Zbog male čvrstoće (vrlo su mekani), blazinice ležaja od legura kositra uvijek je potrebno ugraditi u odgovarajuće kruto kućište.
Cink
Cink (Zn) se legira prvenstveno aluminijem (Al) i bakrom (Cu). Blazinice ležaja od legura cinka imaju prije svega dobra antifrikciona svojstva. Obzirom da su jeftini, izrađuju se u masivnijim izvedbama, čime se dobiva na krutosti i čvrstoći. Upotrebljavaju se za manje zahtjevne klizne ležajeve.
Bakar
Bakar (Cu) se upotrebljava za blazinice ležaja prvenstveno u obliku raznih bronci (udio bakra je iznad 50%). Bronce imaju vrlo dobru toplinsku vodljivost, te time dobru sposobnost hlađenje ležajeva. Također imaju i zadovoljavajuću čvrstoću i dobru sposobnost deformiranja. Raznim nemetalnim dodacima (fosfor) poboljšavaju im se i antifrikciona svojstva. Obzirom da su slabo otporni na prodiranje produkata trošenja, u ovim ležajevima potrebno je osigurati dobar protok maziva. Upotrebljavaju se prije svega slijedeće bronce:
Aluminij
Aluminij (Al) se legira prije svega s bakrom (Cu), željezom (Fe), cinkom (Zn), manganom (Mn), silicijem (Si) i kositrom (Sn). Blazinice ležaja od legura aluminija upotrebljavaju se prvenstveno tamo gdje je i kućište od lakih metala. Obzirom da dobro provode toplinu imaju dobru sposobnost hlađenja.
Sinterirani metali
Dobra svojstva podmazivanja blazinica ležaja postižu se sinteriranim metalima, koji su porozni i lako upijaju ulje (do 30% svog volumena). Pri radu ulje izlazi kroz pore zbog opterećenja i povišena temperature, te podmazuje klizne površine. Pri mirovanju, kada se ležaj ohladi, ulje opet otječe natrag u pore. Sinteriraju se prije svega legure željeza, te kositrene i olovne bronce.
Umjetne mase
U zadnje vrijeme se za blazinice ležaja sve više upotrebljavaju umjetne mase. Primjerene su prvenstveno tamo gdje nije dovoljno podmazivanje uljem ili mašću (npr. u tekstilnoj industriji) i gdje postoji opasnost od korozije. Upotrebljavaju se prvenstveno slijedeći materijali:
Antifrikcijska svojstva gore navedenih umjetnih masa mogu se bitno poboljšati dodacima ugljika, grafita, olova i raznih bronci.
Oblikovanje radijalnih kliznih ležajeva
Blazinice ležajeva u pravilu su izrađeni u nedijeljenoj izvedbi, ako je moguće rukavce osovina ili vratila u njih umetnuti s čeone strane. Standardizirani su npr. prema DIN 1850, tabela 8.1. Nabavljaju se kao samostalni elementi, utisnuti u kućište ili fiksno pričvršćeni na rukavac osovine ili vratila. Obično su izrađeni od bronce, sinteriranih kovina ili nemetalnih materijala, a mogu biti i od čelika presvučenog površinskim slojem od legura olova, legura kositra ili olovne bronce. Na unutarnjoj strani imaju izrađene utore za podmazivanje uljem ili mašću. Ovo ne vrijedi za blazinice ležajeva od sinteriranih kovina koji se podmazuju automatski.
Klizni ležajevi se često izrađuju kao kompletan sklop koji je potrebno samo pričvrstiti na kućište stroja ili naprave. Razlikuje se stojeća izvedba prema DIN 504 i izvedba s prirubnicom prema DIN 502.
Aksijalni klizni ležaj
Najjednostavniji aksijalni klizni ležaj je okrugli čeoni ležaj s ravnim klizim površinama. Sastavljen je od čeone klizne ploče, pričvršćene na kućište, i rukavca osovine. Obično se podmazuje mašću, a rjeđe uljem. Sredstvo za podmazivanje se dovodi preko dovodnih kanala do utora za podmazivanje, koji su po kliznoj površini raspoređeni radijalno ili su izvedeni u obliku ekscentričnog kružnog utora za podmazivanje. Pri vrtnje ležaja sredstvo za podmazivanje se iz utora za podmazivanje raspodijeli po čitavoj kliznoj površini. Takvi ležajevi rade prvenstveno u području miješanog podmazivanja, pa su primjereni samo za manje brzine klizanja i manje površinske pritiske. Ako je klizna ploča izrađena od umjetne mase ili ako je na nju nanesena odgovarajuća tvar za kruto podmazivanje, ležajevi mogu raditi i bez sredstva za podmazivanje.
Za visokoopterećene pogone u kojima se može očekivati kutni pomak osovine, upotrebljavaju se samopodesivi aksijalni klizni ležajevi s nagibnim segmentima, koji u radu zauzmu ptimalni nagib prema grebenu osovine u smjeru obodne brzine. Segmenti su oslonjeni na nosače segmenata, koji naliježu na kućište ležaja sa kuglastom površinom, omogućujući tako samopodesivost, tj. ispravan rad ležaja i pri malim kutnim pomacima osovine. Ovakva klasična izvedba aksijalnog kiznog ležaja omogućuje preuzimanje aksijalne sile iz oba smjera i obično uključuje i dva radijalna ležaja u isto kućište, a poznata je pod imenom svog izumitelja: Mitchellov ležaj. Neizbježno se primjenjuje kao brodski odrivni ležaj koji preuzima (iz oba smjera) porivnu silu brodskog vijka i prenosi je na brodsku konstrukciju.
Klizni pločasti ležaj
Klizni pločasti ležaj ili jednostavni ležaj je vrsta kliznog ležaja, koji se uglavnom sastoji od dviju ploča koje klize jedna po drugoj (obično je jedna ploča nepomična, dok druga klizi). Klizni pločasti ležaj se koristi uglavnom kod konstrukcija gdje se pojavljuje veliko toplinsko istezanje, kao što su mostovi, generatori pare u termoelektranama, i drugo.
Zračnost i ekscentricitet ležaja
Za ispravan rad radijalnih kliznih ležajeva vrlo je važna zračnost između rukavca i blazinice ležaja. Razlikuje se apsolutna i relativna zračnost ležaja. Apsolutna zračnost ležaja (Z) je razlika stvarnih mjera promjera ležajne blazinice i rukavca. Relativna zračnost ležaja definirana je omjerom apsolutne zračnosti ležaja i promjera rukavca osovine d: ψ = Z / d. Za metalne radijalne klizne ležajeva s hidrodinamičkim podmazivanjem preporučena relativna zračnost iznosi ψ ≈ 0,001 - 0,002. Za klizne ležajeve od sinteriranih metala uzima se ψ ≈ 0,0015 - 0,0025, a za klizne ležajeve od umjetnih masa ψ ≈ 0,003 - 0,0045. Kod prijenosnih vratila relativna zračnost je obično u granicama od 0,0002 – 0,004, kod ležaja reduktora 0,0005 – 0,0015 a kod ležajeva elektromotora, električnih generatora i centrifugalnih pumpi 0,001 – 0,0015. Ovako dobivenu relativnu zračnost treba još kontrolirati da li udovoljava uvjetima vezanim za toplinsko rastezanje materijala blazinice.
Zračnost ležaja ovisna je o površinskom tlaku, brzini klizanja i mazivu. Za postizanje jednake nosivosti pri različitim brzinama klizanja, zračnost ležaja mora biti pri velikim brzinama velika, a pri malim mala. Obrnuti su odnosi kod površinskih tlakova. Povećanjem zračnosti ležaja mora se povećati i viskoznost maziva. Uz veću zračnost manje je trenje, dakle manje je i zagrijavanje ležaja, ali prevelika zračnost dovodi do pojava vibracija i nemirnog hoda. Veću zračnost potrebno je predvidjeti za ležajeve čiji materijali imaju veliku toplinsku rastezljivost.
Udaljenost između centra rukavca i centra ležaja naziva se ekscentricitet ležaja. Očigledno, na pravcu koji spaja centar ležaja i centar rukavca nalazi se najmanja debljina uljnog filma, čija je vrijednost izuzetno važna za ispravan rad radijalnog kliznog ležaja.
Mittelhof
Mitelhof je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.127 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Mitelhof se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 276 metara. Površina opštine iznosi 11,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.127 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
Bousbach
Buzbah je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Forbaš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 950 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 160 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 283 metara (maksimalnoj 365 m, a minimalnoj 246 m).
Nucleo Brugnera, Treviso
Nucleo Brugnera je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Nuevo Centro de Población, Sayula de Alemán
Nuevo Centro de Población je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
KK Crvena zvezda
KK Crvena zvezda je košarkaški klub iz Beograda i deo je Sportskog društva Crvena zvezda. Od 1.1.2023. godine naslovni sponzor kluba i deo zvaničnog imena je kompanija Meridianbet.
Crvena zvezda kao domaćin utakmice igra u hali Pionir, sagrađenoj 1973, sa kapacitetom od 5.878 mesta, dok utakmice u Evropskim takmičenjima igra i u Kombank areni sa predviđenim kapacitetom od 18.386 sedećih mesta. Navijači Crvene zvezde se nazivaju Delije.
60-te
Desetogodišnja dominacija Zvezdinih košarkaša okončana je 1956. godine. Mnogi su pokušavali da prekinu dominaciju Crvene zvezde, ali je to pošlo za rukom konačno ekipi zrenjaninskog Proletera. Narednih osam sezona od 1957. do 1964., šampionski primat preuzele su ekipe OKK Beograda i ljubljanske Olimpije koje su se tih godina smenjivale na tronu. U tom periodu Crvena zvezda je u potpunosti izmenila sastav, pored igračkog kadra, trenera Nebojšu Popovića zamenio je Aleksandar Gec, a zatim i Milan Bjegojević. Rezultati su bili više nego promenljivi, od 3.mesta 1957.,1958., pa do 8.mesta 1962. i 1963., da bi opet bili treći 1964. Dakle, Zvezdini košarkaši su za samo par godina stigli od nedodirljivog šampiona, do pozicije da se u sezonama 1962. i 1963. bore za opstanak. Ni naredne četiri sezone od 1965. do 1968. nisu donele veliki rezultatski uspeh, ali su te godine obeležili košarkaši Zadra sa tri titule, dok je jednom šampion bila Olimpija. Bio je evidentan napredak Zvezdinih košarkaša, a polako je stasavala i jedna nova generacija, koju su predvodili Vladimir Cvetković, Zoran Slavnić, Ljubodrag Simonović, Dragan Kapičić. Konačno je u sezoni 1968./69. osvojena 11. šampionska titula. Te godine su po dva puta savladani tadašnji šampion Zadar i večiti rival Partizan. Titulu je nakon 14.godina Zvezdi donela već pomenuta generacija, u kojoj su bili i Dragiša Vučinić i Ivan Sarjanović, a sa klupe ih je predvodio Milan Bjegojević. Naredna sezona 1969./70. nije donela odbranu šampionskog trona, titula je u dramatičnoj trci sa Olimpijom i Jugoplastikom izgubljena, ali je ekipa po prvi stavio nastupila u Kupu evropskih šampiona. U 1.kolu elitnog takmičenja eliminisana je ekipa Sparte iz Luksemburga (112:92 i 128:84), a u osmini finala izbačen je i grčki Panatinaikos (91:66 i 75:83) i time je obezbeđen plasman u četvrtfinalnu grupu. Međutim, u konkurenciji CSKA iz Moskve, italijanskog Ignisa ja francuskog Asvela, nije se moglo više od poslednje četvrte pozicije.
70-te
Sezona 1970./71., kada je šampionat u pitanju, završena je na trećoj poziciji iza Jugoplastike i Lokomotive, ali je zato osvojen prvi trofej u nacionalnom kupu. Put do trofeja je bio više nego težak. U osmini finala deklasiran je večiti rival Partizan 103:71, u četvrtfinalu tesna pobeda nad Jugoplastikom 78:76, dok je u borbi za finale eliminisan KK Zadar 89:72. Finale je odigrano u Ljubljani, a Zvezda je savladala domaću Olimpiju rezultatom 82:70.
Naredna sezona 1971./72. bila je najuspešnija u dotadašnjoj istoriji. U dramatičnoj završnici prvenstva, crveno-beli su došli do 12.šampionskog trofeja. Crvena zvezda i Jugoplastika su u regularnom delu prvenstva ostvarili identičan skor od 17. pobeda i 5. poraza, tako da je o prvaku odlučivala majstorica. U odlučujućem meču crveno-beli košarkaši slavili su sa 75:70 i došli do nove titule. Pored ovog uspeha, puleni Bratislava Đorđevića ostvarili su i veliki uspeh na međunarodnoj sceni. U okviru Kupa pobednika kupova, crveno-beli su došli do prvog evropskog finala. U finalu protivnik je bila italijanska ekipa Simentala koja je u neizvesnoj završnici ipak bila uspešnija i rezultatom 74:70 došla do pobede.
Sezona 1972./73. nije donela odbranu titule, KK Radnički Beograd je bio za korak bolji, ali je osvojen drugi trofej u nacionalnom kupu. Redom su padali čačanski Borac (89:86), beogradski Radnički (90:79) i splitska Jugoplastika (84:75). Veliko finale održano je u Zagrebu, rezultatom 71:65, košarkaši Crvene zvezde savladali su Partizan. Takođe, te sezone zabeležen je i drugi nastup u Kupu evropskih šampiona. U 1.kolu holandski Levis flamingos je savladan rezultatima 107:74 i 72:88, da bi u borbi za plasman u četvrtfinalnu grupu Crvene zvezde savladala albansku ekipu Partizani rezultatima 99:74 i 94:83. U grupnoj fazi, crveno-beli su u konkurenciji Makabija (103:88, 102:113), Real Madrida (80:70, 77:74) i Simentala (74:80, 85:108) zauzeli drugu poziciju i plasirali se u polufinale elitnog takmičenja. U borbi za veliko finale moskovski CSKA je bio nepremostiva prepreka. Armejci su slavili oba puta 90:98 i 83:100, i zasluženo se plasirali u borbu za titulu evropskog prvaka, ali su u finalu poraženi.
Naredna sezona 1973./74., ostaje zlatnim slovima upisana ne samo u analima KK Crvena zvezda, već i tadašnje jugoslovenske košarke, jer je KK Crvena zvezda ostvario najveći dotadašnji uspeh, osvojivši Kup evropskih pobednika kupova. Sve je počelo sa dve pobede protiv albanskog predstavnika 17. Nandori. Zabeležene su dve pobede 114:70 i 99:83. U drugom kolu, francuski Banjole nije bio ozbiljniji rival. Rezultatima 102:86 i 92:94, Crvena zvezda se plasirala u četvrtfinalnu grupu u kojoj je za protivnike CSKA iz Sofije i italijansku Saklu. Protiv Bugara Zvezda je imala polovičan uspeh 80:72 I 81:88, dok je Sakla oba puta savladana 93:86 I 88:87, i time su crveno-beli kao prvi u grupi obezbedili plasman u polufinale. U borbi za veliko finale Zvezda je morala da savlada španski Estudijantes. Madridski studenti smatrani su za favorita, ali su se sa obe pobede 104:85 i 79:74 Zvezdini košarkaši plasirali u finale. U finalu koplja su ukrštena sa čehoslovačkom Zbrojovkom. Svima je u glavi i dalje bilo finalu istog takmičenja iz sezone 1971./72. u kojoj je Zvezda poražena od italijanskog Simentala, ali je ovoga puta pobedom od 86:75, prvi evropski klupski trofej stigao u Beograd. Veliki međunarodni uspeh, crveno-belima su doneli Rakočević, Lazarević, Sarjanović, Žugić, Kapičić, Simonović, Vučinić, Jovašević, Slavnić, Živković i Pešić. Ekipu je sa klupe predvodio legendarni profesor Aleksandar Nikolić. Te sezone prvenstvo je završeno na 3.mestu iza neprikosnovenog Zadra i Jugoplastike, a u kupu je poraz doživljen u finalu upravo od domaće Jugoplastike, dok je u polufinalu tesno savladan večiti protivnik Partizan sa 81:80.
Kao osvajač prvog evropskog trofeja, košarkaši Crvene zvezde su u novu sezonu ušli sa željom da i domaće trofeje vrate na Mali Kalemegdan. Prvenstvo je ipak bilo nedostižno, pošto je Zadar još ubedljivije došao do nove titule, ali je zato ostvaren uspeh u kupu Jugoslavije. Crvena zvezda se u niškom finalu revanširala Jugoplastici za prethodni poraz i pobedom od 81:79 stigla je to trećeg kup trofeja. Na putu se uspeha padali su Jasenica iz Smederevske Palanke (91:85), Radnički iz Svilajnca (118:86), Partizan (102:100), novosadska Vojvodina (106:90) i do tada nedodirljivi Zadar (89:87). Na međunarodnoj sceni, crveno-beli su branili titulu u Kupu pobednika kupova. Kao nosilac trofeja Zvezda je imala povlašćeni status i direktno je žrebana za četvrtfinalnu grupnu fazu. U konkurenciji belgijskog Rasinga (116:89, 94:98), CSKA iz Sofije (102:91, 75:72) i španskog Huventuda (97:79, 63:78), osvojena je prva pozicija i obezbeđen polufinalni dvoboj i to sa Jugoplastikom. U dva meča (81:63, 76:88) Zvezda je bila uspešnija i plasirala se u novo finale. Ekipa Spartaka iz Lenjingrada je za nijansu u finalu bila uspešnija i rezultatom 63:62 preuzela trofej.
80-te
Konačno je sezona 1980./81. donela nešto zapaženiji rezultat. Na domaćoj sceni ponovo je ostvaren prosečan rezultat (5. Mesto i četvrtfinale kupa), ali je uspeh ostvaren u Kupu Radivoja Koraća. U osmini finala savladan je grčki Sporting (85:63, 72:69) i time je obezbeđen plasman u četvrtfinalnu grupu. U konkurenciji belgijskog Anderlehta (90:91, 86:79), italijanske Ferarele (93:80, 92:88) i izraelskog Hapoela (128:102, 92:96) osvojena je prva pozicija i polufinalni dvoboj sa Huventudom iz Badalone. U oba susreta (73:82, 85:109), Španci su bili bolji i zasluženo otišli ​​u finale. Ovu ekipu sa klupe je predvodio Ranko Žeravica.
I naredna sezona 1981./82., bila je kao preslikana. U prvenstvu je osvojena treća pozicija i plej-of je okončan u polufinalu protiv Cibone, u kupu je pretrpljen poraz u osmini finala, ali je u Kupu Radivoja Koraća Zvezda ponovo stigla do polufinala. U konkurenciji turskog Efes Pilsena (103:82, 91:80), francuskog Aspa (106:93, 98:106) i italijanskog Lato solea (91:79, 82:84) Zvezda je osvojila prvu poziciju u četvrtfinalnoj grupi i obezbedila polufinalni dvomeč. Protivnik je bila ekipa Šibenke iz Šibenika, koja je u dva meča (115:99, 83:101), ipak bila uspešnija i plasirala se u finale.
Sezona 1982./83. nije bila rezultatski mnogo uspešna. Nakon četvrte pozicije u prvenstvu i ispadanja od Šibenke u polufinalu plej-ofa, neuspeha u polufinalu nacionalnog kupa od skopskog Rabotničkog, kao i ispadanja u četvrtfinalnoj grupi Kupa Radivoja Koraća, Zvezda je ipak stvarala sastav koji su činili Bogosavljev, Milićević, Janković, Avdija, Žižić,, Nikolić, Radović, a od koga se očekivalo da ponovo donese trofeje na Mali Kalemegdan, i taj sastav je uz manje korekcije u domaćem prvenstvu vodio velike bitke sa zagrebačkom Cibonom i splitskom Jugoplastikom, tokom daljih 80-ih.
Naredna sezona 1984./85. je bila gotovo preslikana. Ponovo je zauzeta druga pozicija u prvenstvu, a u plej-ofu su nakon Budućnosti (2:1) i Zadra (2:0) ponovo u finalu ukrstili koplja Zvezda i Cibona. I ponovo je nakon dva meča bilo 1:1 u seriji i majstorica je igrana u Zagrebu. Cibona je slavila rezultatom 119:106 i osvojila trofej. U nacionalnom kupu Zvezda je zaustavljena od Rabotničkog iz Skoplja u osmini finala, ali je ponovo ostvaren zapažen rezultat u Kupu Radivoja Koraća. U četvrtfinalnoj grupi Zvezda je stigla do prvog mesta preko španskog Likora (100:84, 104:102), italijanskog Džoli kombanija (100:82, 89:102) i izraelskog Hapoela (112:75, 88:80). Ipak, na putu za novo evropsko finale Zvezda je zaustavljena na poslednjem stepeniku od italijanskog Simaka (99:100, 86:109).
Sezona 1985./86. donela je manji rezultatski pad. Zauzeta je tek osma pozicija u prvenstvu. U plej-ofu crveno-beli su opet eliminisani od Cibone, ovaga puta u četvrtfinalu, u nacionalnom kupu Partizan je bio bolji u 3.kolu, a u evropskom Kupu Koraća u četvrtfinalnoj grupi zauzeta je druga pozicija iza italijanskog Divarezea.
Konačan uspeh protiv Cibone u plej-ofu KK Crvena zvezda je zabeležio u sezoni 1986./87. U polufinalu su savladani zagrepčani sa 2:1 u seriji, ali je u velikom finalu bolji bio Partizan sa dve pobede (73:78, 88:89).
Sezona 1987./88. ostaje upamćena po novom evropskom uspehu. Crvena zvezda je u okviru Kupa Radivoja Koraća ponovo zaustavljena u polufinalu. U prvoj rundi eliminisan je Bešiktaš (104:80, 114:75). U grupnoj fazi, i pored izuzetno jakih protivnika (Asvel, Estudijantes, PAOK) obezbeđena je prva pozicija i polufinalni dvoboj sa velikim Realom iz Madrida. Kraljevski klub je u oba meča bio bolji (82:89, 72:81) i zasluženo otišao u finale.
Posle još jedne blede sezone (1988./89.), usledila je sezona 1989./90. u kojoj je Zvezda ponovo zasijala. Međutim, te godine punim sjajem zasijala je i ekipa splitske Jugoplastike kojoj niko ni na starom kontinentu nije mogao ništa. U oba domaća takmičenja, Zvezda i Jugoplastika su igrali u samoj završnici. U plej-ofu Splićani su sa 3:1 u seriji došli do trofeja (70:98, 69:67, 63:93, 91:113), dok je u finalu nacionalnog kupa koje je održano u Dubrovniku, rezultatom 79:77, Jugoplastika stigla do drugog trofeja te godine. Ipak, finale kupa je donelo crveno-belima učešće u Kupu pobednika kupova.
Sezona 1990./91. bila je poslednja sezona velike Jugoslavije. Ta sezona je donela i veliki rezultatski neuspeh, jer su Zvezdini košarkaši kroz plej-aut morali da obezbeđuju opstanak. U konkurenciji Slobode iz Tuzle, beogradskog Radničkog i titogradske Budućnosti, sa skorom 5-1 ipak se klub spasao velike sramote. Ni evropska odiseja u Kupu pobednika kupova nije donela zapaženiji rezultat. U prvoj rundi eliminisan je turski Pašabanče (86:76, 85:94), da bi u grupnoj fazi u konkurenciji Saragose, PAOK-a i Hapoela sa skorom 2-4 zauzeta poslednja pozicija.
90-te
150px|thumb|desno|Aleksandar Trifunović Raspad nekadašnje države, doveo je i do tektonskih poremećaja i u samoj košarci. Sezona 1991./92. bila je više nego haotična. Država se raspadala, ali su ipak klubovi iz Bosne i Hercegovine i Makedonije učestvovali u takmičenju. Te sezone Zvezdine košarkaše je sa klupe predvodio Duško Vujošević. Zvezda je u finalu plej-ofa poražena od najvećeg rivala Partizana sa 3:0 u seriji, dok je u domaćem kupu, ekipa Bosne bila bolja u polufinalu rezultatom 106:101.
I sezona 1993./94. je za KK Crvena zvezda bila šampionska. Predvođeni trenerom Lučićem, Zvezdini košarkaši su u plej-ofu preko Mornara iz Bara, šabačke Ive i Partizana stigli uradi novog trofeja. Tokom sezone je Zvezda igrala promenljivo, zabeleženo je 9.poraza u ligaškom delu, ali neposredno pre plej-ofa u tim se vraća Saša Obradović. Igra se naglo okrenula, a Saša postao njen glavni nosioc. Lale Lučić u finalu vadi svog džokera Radeta Milutinovića koji je imao velikog udela u igri Zvezde, iako nije bio vodeći strelac. U finalnoj seriji crveno-beli su savladali komšije sa 4:1 (77:64, 99:85, 103:88, 69:78, 80:79). Crvena zvezda je imala veliku priliku da po prvi put u istoriji dođe do drugog domaćeg trofeja u jednoj sezoni. U nacionalnom kupu nakon Užica (96:90, 106:80), nikšićke Sutjeske (89:78), beogradskog Radničkog (93:91) i Spartaka iz Subotice (70:62), usledilo je ponovno finale sa Partizanom. U veoma uzbudljivom i neizvesnom susretu, Partizanovi košarkaši su pobedom 104:102 ipak došli do pehara.
Polovinom 90-tih godina 20.veka usledila je i prva opšta kriza u klubu. Sa druge strane, na domaćoj košarkaškoj mapi pojavljuju se klubovi, koji su bili najčešće veštačke tvorevine sa ograničenim rokom trajanja. Tako je Crvena zvezda u sezoni 94./95. u polufinalu plej-ofa eliminisana od Borovice iz Rume, naredne sezone u četvrtfinalu domaćeg šampionata bolja je bila ekipa BFC Beočina, a sezona 1995./96. ostaje upamćena i po tome što se Zvezda nakon sankcija ponovo našla na međunarodnoj sceni. Ponovo je to bio Kup Radivoja Koraća, ali se ovoga puta moralo krenuti od samih kvalifikacija. Na žalost, na samom početku usledio je i kraj. Predstavnik Rusije, ekipa Akvarijusa je u Beograd stigla sa prednošću od sedam poena (67:74). Hala Pionir je bila prepuna, a puleni trenera Moke Slavnića u potpunosti razočarali. Pobeda od 78:76 značila je kraj evropskog takmičenja, ali i odlazak Slavnića sa klupe.
Kritičnu tačku svoje dotadašnje istorije, KK Crvena zvezda doživeo je u sezoni 1996./97. U konkurenciji 14.ekipa u domaćem šampionatu, Crvena zvezda je zauzela tek 12.poziciju i za dlaku izbegla ispadanje iz lige. Te sezone Zvezda je učestvovala i u Kupu Radivoja Koraća, gde su postignuti skromni rezultati. U 1.kvalifikacionom kolu savladan je bugarski Kompakt (83:69, 87:66), da bi u drugoj, grupnoj fazi kvalifikacija, Zvezda u konkurenciji španskog Kaseresa, ruskog Spartaka i poljskog Koforda zauzela drugu poziciju i plasman u 1.zvanično kolo Kupa Koraća. Nepremostiva prepreka u toj rundi bio je solunski PAOK (99:102, 87:100).
Sezona 1997./98. značila je buđenje kluba. Iz pepela se digla ekipa do, u tom momentu neslućenih visina. Ekipa koju su sačinjavali Topić, Rakočević, Popović, Kuzmanović, Stanojević, Bolić, Topalović, Mišković, Benčić, Perović, Knežević, Stupar, Radmanović i Macura, stigla je do šampionskog pehara i finala Kupa Radivoja Koraća. Tim je bio jedinstven spoj iskusnih igrača koji su došli iz BFC Beočina Milenka Topića, Željka Topalovića i Vladimira Kuzmanovića, iz Beobanke su došli Oliver Popović i Benčić, što je uz Jova Stanojevića, Igora Rakočevića i Zlatka Bolića predstavljao zaista najbolji tim u tadašnjoj SR Jugoslaviji. Interesantno je napomenuti da je Zvezda tokom sezone promenila čak četiri trenera, to su bili Ranko Žeravica, Tom Ludvig, Vladislav Lučić i Mihajlo Pavićević. U regularnom delu prvenstva, Zvezda je osvojila treću poziciju iza Partizana i Budućnosti. Prvi protivnik u plej-ofu KK Lovćen sa Cetinja nije predstavljao ozbiljnijeg protivnika (79:77, 89:62). U polufinalu crveno-beli su se sastali sa Podgoričanima. Najbolji crnogorski klub je bio apsolutni favorit, ali su dve pobede 70:61 i 86:84, promovisale Zvezdu u prvog finalistu plej-ofa. U drugom polufinalnom duelu dogodilo se još jedno iznenađenje, gde je petoplasirani FMP eliminisao Partizan, pa se očekivalo, neočekivano finale. Prvi finalni duel dobila je Zvezda rezultatom 63:56. U Železniku FMP je poravnao na 1:1 u seriji rezultatom 68:65 i taj poraz je bio koban po trenera Lučića. Pod izgovorom da je potrebno razdrmati ekipu, rukovodstvo je smenilo Laleta i na klupu dovelo Mihajla Pavićevića. Naredna dva duela, Crvena zvezda je rešila u svoju korist i rezultatima 67:63 i 77:76 stigla do 15. šampionskog pehara, i to je za sada poslednja Zvezdina titula. U nacionalnom kupu, te sezone nije napravljen zapaženiji rezultat. Nakon kragujevačke Zastave (98:60, 86:73) i novosadske Vojvodine (92:89), u četvrtfinalu je bolja bila Budućnost (80:82).
Te sezone veliki uspeh je ostvaren na međunarodnoj sceni u Kupu Radivoja Koraća. U prvoj kvalifikacionoj fazi, kiparski Panatinaikos je bio samo zagrevanje (90:54, 89:77). U drugoj Fazi kavlifikacija, Crvena zvezda je u konkurenciji grčkog Peristerija, izraelske Herclije i austrijskog Montana zauzela prvu poziciju pretrpevši samo jedan poraz i to od Grka u Beogradu. U zvaničnom delu takmičenja na putu do finala padali su italijanska Fontana (91:73, 72:81) i turski klubovi Darušafaka (67:62, 81:77) i Kombasan (81:66, 63:67), da bi u polufinalu Francuski Šole bio zgromljen u Beogradu 81:49, tako da poraz na gostovanju od 96:74 nije sprečio učešće u velikom finalu. U finalnom dvomeču Zvezdu je čekao italijanski Maš iz Verone. Prvi susret u Veroni Zvezdini igrači su fantastičnom igrom rešili u svoju korist rezultatom 74:68, ali u revanšu u Beogradu pred prepunim tribinama hale Pionir, i još nekoliko hiljada ljudi na beogradskom Trgu Republike strah od uspeha preovladao i doživljen je poraz od 64:73, čime je ukupnim rezultatom 141:138 za ekipu Maša trofej otišao u Veronu. Treba napomenuti da je Zvezda imala i šut za tri poena za pehar namenjen pobedniku Kupa Koraća, ali lopta nije htela kroz obruč.
Zahvaljujući tituli iz prethodne sezone Zvezda je za sezonu 1998./99., stekla pravo nastupa u najelitnijem klupskom takmičenju. Upravo je ta sezona donela i prvi dvoboj sa jednim od klubova iz nekadašnje Jugoslavije, i to sa najvećim rivalom zagrebačkom Cibonom. Zbog ulaska navijača na parket tokom prošlosezonskog finala Kupa Koraća Zvezda je upravo duelu sa Cibonom igrala bez prisustva publike. Najviše iz tog razloga pretrpljen je poraz rezultatom 66:69. Ipak, crveno-beli su se revanširali Cibosima i u paklu zagrebačke hale slavili rezultatom 80:77. U ostalim mečevima prve fazi Evrolige, crveno-beli su postigli sledeće rezultate: Panatinaikos 74:76 i 71:77, Efes Pilsen 71:72 i 60:73, TDK Manresa 88:60 i 59:74 i sa Makabijem iz Tel Aviva 67:70 I 59:78. U drugoj fazi takmičenja Zvezda je nastupala pojačana velikim asom Vlade Divcom, a postignuti su sledeći rezultati Žalgiris 77:69 i 65:91, Ortez 75:85 i 61:70 i Fenerbahče 88:66 i 61:78. Na kraju, sezonu Evrolige crveno-beli su završili sa skorom od četiri pobede i 12.poraza. Ostaje za pamćenje da je Zvezda pobedila kasnijeg osvajača Evrolige te sezone ekipu Žalgirisa. Kada je reč o domaćem šampionatu, plej-of nije održan zbog NATO bombardovanja SR Jugoslavije, tako da je lider nakon regularnog dela, ekipa Budućnosti iz Podgorice proglašena šampionom. Dres Crvene zvezde u toj sezoni nosili su: Topić, Stanojević, Rakočević, Bolić, Jestratijević, Popović, Peković, Pavićević, Vidačić, Radmanović, Divac, Tica, Aleksić, Cvetković i Ninković. Na klupi su bili Džaković, Antonić i Pavićević.
Salago, Brescia
Salago je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Frenchtown, Montana
Frenčtaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.825, što je 942 (106,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
KK Crvena zvezda
2000-te
thumb|150px|Milan Gurović jedan od najpoznatijih igrača Zvezde Prelaz u novi milenijum, doneo je nove poteškoće u funkcionisanju KK Crvena zvezda. Narednih godina došlo je do velikih oscilacija kako u rezultatima tako i u samoj organizaciji kluba. Ipak dolaskom slovenačkog trenera Zmaga Sagadina, došlo je do velikih novina u Zvezdinom timu. Zvezda je pojačana sa dva iskusna strana igrača, Amerikancem Skunijem Penom i Nigerijcem Obinom Ekezijem, zablistala ali nije uspela da se domogne nijednog trofeja. Iskusni strateg je pronašao i par igrača u nižim ligama koji će kasnije imati zapažene karijere: Čedomir Vitkovac, Vuk Radivojević, Goran Jeretin i Luka Bogdanović. Posebno se mora istaći i povratak Igora Rakočevića u evropsku košarku i to upravo u tim Crvene zvezde kada je pokazao punu zrelost. Zahvaljujući njemu i povređenom Jeretinu tim se 2004. godine domogao još jednog domaćeg kupa, nakon 28.godina. Ostaće zabeleženo da je tim Crvene zvezde poslednjih par sekundi produžetka odigrao sa 4 igrača u četvrtfinalu protiv Partizana, u polufinalu je opet nakon produžetaka savladana Vojvodina, a u finalu za 56 sekundi uspeo da stigne 9 poena prednosti Refleksa, i u produžetku ih dobije predvođen povređenim Jeretinom, bez kapitena i daleko najboljeg igrača Igora Rakočevića.
Zatim se uprava odlučila za proverene snage pod vođstvom iskusnog trenera Šakote. Već prve sezone oformio je jak sastav predvođen Milanom Gurovićem. Okosnicu tog tima činili su još i Leri O'Benon, Pero Antić, Miroslav Raičević, ali ostaje i zapaženo pojavljivanje mladog igrača Tadije Dragićevića. Ipak pored zapaženih uspeha u ULEB kupu kao i osvajanje Kupa Radivoja Koraća 2006., nedostajale su titule kako u Jadranskoj tako i u domaćoj košarkaškoj ligi. Najveći uzrok su bile i brojne povrede igrača koji su u finišu sezone došli do odlične forme.
Sledi sezona velike krize iako je klub zabeležio zapažene rezultate predvođena Tadijom Dragićevićem i Omarom Kukom. Klub je ozbiljno finansijski uzdrman. Na kraju sezone ostalo je samo četri seniorska igrača. Dolaskom Vučićevića na mesto predsednika kluba činilo se da će klub uspeti da se izvuče iz krize. Dovedeni su mladi i persepktivni igrači, a kao najveće pojačanje imenovan je trener Svetislav Pešić. Iako je sezona završena bez titula u klubu je iznikao jedno od najvećih iznenađenja Nemanja Bjelica, kao i dokazani talenat Marko Kešelj. Oni će kasnije zaslužiti i poziv selektora reprezentacije Srbije.
Ipak, Vučićević je u međusezoni otišao iz kluba, koji je i dalje bio u krizi. U januaru je imenovana nova uprava na čelu sa Vladislavom Lučićem da spreči gašenje kluba. Tokom sezone ekipa gubi nosioce igre, ali se iskazuje neverovatan talenat Nemanje Bjelice koga žele svi evropski timovi. Nošeni njegovom igrom i trenerom Aleksandrom Trifunovićem Zvezda uspeva da zadrži status u Jadranskoj ligi. Ipak posrtanje se nastavlja ostavkom Lučića i čitave uprave. Kriza je kulminirala kada je upravni odbor kluba podneo ostavke, a postojala je i mogućnost odlaska kluba u stečajni postupak. Na kraju je privredni sud odlučio da KK Crvena zvezda kao sportska organizacija ne ide u stečaj.
2010-te
U sezonu 2010/11 klub je ušao sa mladim igračima kao što su Nemanja Nedović i Aleksandar Cvetković, ali i sa par iskusnijih kapitenom Borisom Bakićem, Vujadinom Subotićem i pojačanjima iz Krke Urošom Nikolićem i Partizana Strahinjom Miloševićem i Darkom Balabanom, a u Jadranskoj ligi u kojoj je ostvaren nikad gori plasman-pretposlednje mesto i jedva izboren opstanak uz skor od svega 8.pobeda i 18.poraza, nastupali su i američki košarkaši Džamar Jang, Rikardo Marš i Entoni Majls, koji su dali veliki doprinos rezultatima, ali zbog finansijske situacije sa njima nije sklopljen dogovor o produženju ugovora. Nakon teško izborenog opstanka u regionalnoj ligi i plasmana u polufinale kupa gde je doživljen poraz od FMP-a, u prvenstvu Srbije u kojem nisu igrali već pomenuti američki košarkaši i Strahinja Milošević, izboreno je tek 5.mesto i klub se nije plasirao za plej-of, a samim tim ni za Jadransku ligu u narednoj sezoni.Posle višegodišnjih pokušaja za integracijom sa FMP-om iz Železnika, konačno je došlo do sporazuma 12. avgusta 2011. godine. Čitav ovaj proces je urađen slično ugovorima o franšizingu koji se posebno primenjuju u SAD. FMP je preuzeo Zvezdino ime i grb, kao i nekolicinu igrača, dok se Crvena zvezda tokom 5 godina ne konsoliduje. Prema sporazumu svi eventualni trofeji koje osvoji klub u ovom periodu će se dodavati „staroj” Crvenoj zvezdi, koja će nakon predviđenih 5 godina nastaviti gde postojeći klub stane.
Već u prvoj sezoni uprava je učinila krupne korake ka konsolidaciji kluba. Urađen je detaljan plan reorganizacije kluba sa planom vraćanja dugova u periodu od pet godina, prema unapred pripremljenom planu reorganizacije (UPPR). UPPR je pravni institut regulisan Zakonom o stečaju, i on je nastao kao alternativa bankrotstvu u stečaju. Time je omogućeno da se u narednim sezonama uđe sa znatno manjim teretom, ali sa obavezom redovnog ispunjavanja obaveza iz plana reorganizacije. Tim dobija i generalnog sponzora, pa nalik drugim klubovima dodaje u imenu i ime sponzora — Diva (distributer vode). Za predsednika novog kluba izabran je Nebojša Čović.
Agilni predsednik odmah je preuzeo krupne korake ka konsolidaciji kluba. Najveće pojačanje je stiglo prvo, a to je trofejni trener Svetislav Pešić. Okosnicu tima činili su igrači iz pogona FMP-a, kao i četvorica košarkaša Zvezde. Tim je pojačan Amerikancem Adamom Morisonom, a od polusezone njega je zamenio Omar Tomas. Ipak, čini se da ostatak ekipe nije dorastao zadatku igranja za veliki klub, a najveći dometi ove ekipe su bila oba domaća finala. Pešić je i pored nesporazuma sa Nedovićem uspeo da ga disciplinom u odbrani uzdigne do reprezentativnog nivoa.
Domaći
Nacionalni šampionati (18)
Nacionalni kupovi (9)
Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske
Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske (ANURS) je najviša naučna, kulturna, radna i reprezentativna ustanova u Republici Srpskoj. Zadatak ove akademske institucije je da razvija, unapređuje i podstiče naučnu i umjetničku djelatnost. Akademija je ustanova od posebnog nacionalnog interesa za Republiku Srpsku.
KK Crvena zvezda
Zvezdine zvezde
Tokom godina dres KK Crvena zvezda su nosili mnogi proslavljeni košarkaši. Svaki klub SD Crvena zvezda bira igrače i daje im titulu Zvezdine zvezde. KK Crvena zvezda je do sada izabrala 8 igrača koji su poneli ovu titulu:
Ostali poznati bivši igrači
1950e - 1980e
Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske
Predsednik Akademije je akademik Rajko Kuzmanović, potpredsednik je akademik Ljubomir Zuković, a generalni sekretar je akademik Dragoljub Mirjanić. Pored navedenih, predsedništvo Akademije čine i akademik Veselin Perić, akademik Slobodan Remetić, akademik Branko Škundrić, akademik Drenka Šećerov-Zečević i dopisni član Rade Mihaljčić. Akademija u svom sastavu ima četiri glavna odjeljenja, odbore, centre i institute u kojima radi oko 150 naučnika. Sjedište Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske se nalazi na Trgu srpskih vladara 2/II, u Banjaluci.
KK Crvena zvezda
Ostali poznati bivši igrači
1990e - 2000e
Brecha 116 con Vía de FFCC, Río Bravo
Brecha 116 con Vía de FFCC je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Magnetni ležaj
mini|desno|300px|Magnetni ležaj mini|desno|300px|Magnetno ogledalo je osnovni način rada elektrodinamičkog magnetnog ležaja.
Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske
Osnivanje
Narodna skupština Republike Srpske je 1993. godine donijela Zakon o Akademiji nauka i umjetnosti Republike Srpske, ali Akademija nije konstituisana sve do 1996. godine. Osnivačka skupština održana je 11. oktobra 1996. godine na planini Jahorini, u hotelu „Bistrica“, na kojoj je prisustvovalo 65 uglednih naučnih radnika – akademika. Među prisutnima su bili: akademik Aleksandar Despić, predsednik SANU, akademik Dragutin Vukotić, predsednik CANU, akademik Čedomir Popov, predsjednik Ogranka SANU iz Novog Sada. Prvi predsednik Akademije je bio akademik Petar Mandić. Sjedište Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske je do 1999. godine bilo u Srpskom Sarajevu.
Magnetni ležaj
Magnetni ležaj je ležaj koji omogućuje vođenje pokretnih strojnih dijelova, kao što su osovine i vratila, korištenjem magnetske levitacije. Osovine i vratila se okreću bez ikakvog fizičkog dodira, a trenje i trošenje dijelova je izuzetno malo. Koristi se kod elektrana, alatnih strojeva, kod naftnih bušotina i cjevovoda prirodnog plina. Koristi se i kod Zippe plinskih centrifuga, u postupku dobivanja obogaćenog uranija. Koristi se i kod turbomolekularnih sisaljki ili pumpi, jer bi uljno podmazivanje zagadilo uzorak. Magnetni ležaj omogućuje najveće brzine okretanja ležaja, koje su ostvarene u praksi.
Brecha 116 con Vía de FFCC, Río Bravo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske
Organizacija Akademije
Članovi Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske raspoređeni su u četiri Odeljenja:
Magnetni ležaj
Način rada
Postoje dvije vrste glavnih nestabilnosti koje su vezane za magnetne ležaje. Prvo, privlačna magnetska sila je nestabilna statička sila koja ovisi o razmaku (zračnosti) između pokretnog dijela (rotor) i nepokretnog dijela (stator). Što je taj razmak veći, to je sila manja. Drugo, magnetizam je konzervativna sila, a to znači da ona ne omogućuje prigušenje i zato titranja ili oscilacije u sustavu rotora i statora može onemogućiti uspješnu nosivost.
Magnetno levitacijski vlak ili maglev vlak je posebna, moderna vrsta željezničkog vozila, koja lebdi nad vodilicom, kad je u pokretu, pomoću magnetske sile. Posebnost ovakvog načina rada je ta, što u pokretu vlak sam ne dodiruje podlogu, nego lebdi na vrlo tankom razmaku od vodilice pomoću magnetoodbojne sile. To smanjuje trenje i time troškove održavanja voznog puta. Pogon se vrši pomoću principa linearnog motora, što se ne može iskoristiti za primjenu na magnetnom ležaju.