cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sepp Blatter
Životopis
Sepp Blatter je 2007. godine uvršten u englesku nogometnu Kuću slavnih, u posebnu kategoriju nogometnih veleposlanika. 29. travnja 2009., japanska vlada je najavila da će Blattera nagraditi velikim kordonom Reda izlaska sunca (eng. Order of the Rising Sun; jap. 旭日章, Kyokujitsu shō).
Kraljevci (Slovenija)
Kraljevci je naselje u slovenskoj Općini Svetom Juriju ob Ščavnici. Kraljevci se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 157 stanovnika.
Los Hermanos, Rancho, Pabellón de Arteaga
Los Hermanos, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1907 m.
Estouches
Estuš je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson koja pripada prefekturi Etan.
Nueva Colonia el Calvario, Acolman de Nezahualcóyotl
Nueva Colonia el Calvario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acolman de Nezahualcóyotl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2283 m.
Borgo a Mozzano, Lucca
Borgo a Mozzano je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1508 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
Marko Livije Druz Libon
Marko Livije Druz Libon (Marcus Livius Drusus Libo, 1. vijek pne.) bio je rimski velikodostojnik iz vremena ranog Carstva. Vjeruje se da je usvojeni sin Marka Livija Druza Klaudijana, odnosno polubrat carice Livije. Godine 28. pne. je služio kao edil, a godine 15. pne. kao konzul.
Campana, Alessandria
Campana je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 481 m.
1-(2-Nitrofenoksi)oktan
1-(2-Nitrofenoksi)oktan je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 251,321 Da.
Trier
Trier je grad u njemačkoj saveznoj pokrajini Porajnju i Falačkoj. Nalazi se na rijeci Moselle, blizu granice s Francuskom i Luksemburgom. Grad broji preko 100.000 stanovnika.
Trier je osnovan 16. pne., čime je najstariji grad u Njemačkoj. Također je najstarije sjedište biskupa sjeverno od Alpa.
U gradu se nalazi poznato Sveučilište.
left|thumb|250px| [[Porta Nigra]]
Povijest
Rimsko Carstvo je pokorilo narod Trevere u 1. st. pne., i oko 30. god. pne. osnovan je grad Augusta Treverorum (latinski za „Plemeniti grad Trevera“). Naziv je vjerojatno počivao na tituli tadašnjeg vladara Carstva, Cezara Augusta. Grad je postao prijestolnicom pokrajine Gallia Belgica, ali i cijele prefekture Galije. Kao prijestolnica Zapadnog Rimskog Carstva, rimski Trier je bio rodno mjesto svetog Ambrozija. God. 395., rimska administracija je napustila grad prepustivši lokalnom stanovništvu da organizira odbranu grada. Na taj način je prekinut autoritet Rimljana u Galiji.
thumb|250px|left| [[Trierska prvostolnica]] Franci su zauzeli grad oko 459. god., a već 870. god. bio je dio Istočne Franačke, koja će se razviti u Sveto Rimsko Carstvo. Relikvije Svetog Matije koje su donešene u grad, potaknule su razvoj hodočasničkih putovanja. Jačanjem biskupa, Trierska nadbiskupija je priznata kao elektorat carstva, jedna od najsnažnijih njemačkih državica. Sveučilište u Trieru je osnovano 1473. god.
Zasjedanje Reichstaga, na kojemu su ustanovljene regionalne marke Svetog Rimskog Carstva, je održano u Trieru 1512. god. U 17. stoljeću, Trierski nadbiskupi i prinčevi-elektori premjestili su svoju prijestolnicu u dvorac Philippsburg u Ehrenbreitstein, pokraj Koblenza.
U 17. i 18. st. Francuska je tijekom Tridesetogodišnjeg rata polagala pravo na Trier koji je 1794. god., tijekom revolucije uspjela i osvojiti, te raspustiti izbornu nadbiskupiju. Nakon Napoleonskih ratova, 1815. god., Trier je pripao Kraljevini Prusiji. Karl Marx je rođen u ovom gradu 1818. god.
El Tigre, Santa María del Río
El Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Trier
Povijest
Kao dio pruskog poranja, Trier se ekonomski razvio tijekom 19. stoljeća. Nakon revolucionarne 1848. god. pobunjenici su bili prisiljeni na pomirbu, a dijelom Njemačkog Carstva postaje 1871. god.
El Tigre, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2084 m.
Trier
Znamenitosti
thumb|lijevo| [[Gospina crkva u Trieru]] thumb|250px| [[Rimski most u Trieru]] thumb|250px| Ostaci Trierskih carskih termi thumb|250px| Trierska izborna palača s Konstantinovom bazilikom u pozadini
Svjetska baština
Stari je (rimski) dio grada na popisu UNESCO-ve Svjetske baštine:
Desa, Desa
Desa je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Desa.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4981 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Marinero, Santa María Colotepec
Marinero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Niehl
Nil je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 69 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232094.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Nil se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 329 metara. Površina opštine iznosi 2,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 69 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 35 stanovnika/km².
San Carlos, Río Bravo
San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Recija
250px|right|thumb|Položaj Recije u Rimskom Carstvu Recija ( – Retija) je bila provincija Rimskog Carstva, koja je na zapadu graničila sa zemljom Helveta, na istoku s Norikom, na sjeveru s Vindelicijom, a na jugu sa Cisalpinskom Galijom. Uključivala je područja današnje istočne i centralne Švicarske (Gornja Rajna i Bodensko jezero), južne Bavarske i Gornje Švapske, Voralberg, najveći dio Tirola i dio sjeverne Lombardije. Kasnije im je priključena i Vindelicija - odnosno današnja područja južnog Würtemberga i jugozapadne Bavarske. U doba careva Augusta i Tiberija kao sjeverna granica je služio Dunav, da bi se kasnije proširila na sjever, pri čemu je izgrađen Limes Germanicus. Ključna komunikacija u provinciji je bio prijevoj Reschen, radi koga su Rimljani sagradili cestu Via Claudia Augusta.
Novšići
Novšići je naselje u opštini Plav u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 82 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 118 stanovnika).
Demografija
U naselju Novšići živi 71 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,9 godina (43,0 kod muškaraca i 51,3 kod žena). U naselju ima 30 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,73.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Barrio de los García, Ixcateopan de Cuauhtémoc
Barrio de los García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ixcateopan de Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1461 m.
Gasburg, Virginia
Ganberg je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 481.
Pitorreal, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2251 m.
Cedegolo, Brescia
Cedegolo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 475 m.
Palazzon II, Treviso
Palazzon II je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Egipatska mitologija
thumb|190 px|Ra, glavno egipatsko božanstvo tijekom Starog i Srednjeg kraljevstva Egipatska mitologija je jedna od mitologija koja se zasniva na totemizmu, odnosno vjerovanju u svete životinje. Karakteriziraju je božanstva s ljudskim tijelom i glavom životinje, s tim da postoje iznimke. Jedna od glavnih dijelova religije drevnog Egipta jeste vjerovanje u zagrobni život, čemu svjedoči velik broj pronađenih grobnica, među kojima su piramide najveće, zatim velik broj mumija, statua, ali i brojna božanstva povezana sa zagrobnim životom. Većina bogova ima ankh, sveti znak života.
Egipćani su se klanjali bogovima, štovali ih i prinosili im žrtve. Smatrali su ih gospodarima svijeta. Vjerovali su u tisuće bogova. Tako je bilo uvijek, osim za razdoblja Amarne. Po naredbi faraona Ekhnatona, hramovi su zatvoreni, a izgrađen je novi grad - Amarna. U Amarni su štovali Atona - Sunčev disk. Prikazima starih bogova uništavana su lica. Za vrijeme invazija Grka, Thoth je povezivan sa Hermesom. Tijekom vladavine Rimljana, uvedeno je kršćanstvo, te su hramovi zatvoreni. Izdana je naredba da se zabrani štovanje poganskih bogova. Tada je Egipat preživio sve, osim gubitka svojih bogova.
Svemir
thumb|240 px|Izida i Oziris, zaštitnici grada Abydosa
Stvaranje
Prema egipatskoj mitologiji, prvotno je postojao ocean Nun, koji se spominje kao i bog. Iz njega je izronio brežuljak. Ali postoje 3 mita o nastanku bogova iz Nuna. Prvi potječe iz Heliopolisa, Grada Sunca, te govori da je na početku iz Nuna rođen bog Sunca. Izvorni mit kaže da je to Atum, ali je poslije u mitu spominjan Ra. U Novom kraljevstvu, mit govori da je Amon-Ra bog Sunca. Bog Sunca je ispljunuo Šua i Tefnut, blizance, a iz njegovog oka je nastala Hator. Drugi mit dolazi iz Memfisa, gdje se vjerovalo da je stvoritelj svega i Atumov otac Ptah, bog umjetnika. Treći mit, iz Hermopolisa, kaže da je na početku postojao i ocean Nun, i bog Nun. Bog Nun imao je ženu Naunet, a oboje su bili vodene sile. Uz njih su bili još neki bogovi, a važniji su Amon i Amaunet. Amon u ovom mitu nije Sunce, već život.
Izgled svemira
Egipćani su vjerovali da svemir čine bogovi koji su personifikacije elemenata prirode. Geb je Zemlja, on leži dolje. Na njemu je Šu, zrak, koji razdvaja Geba od Nut, neba. Nutino tijelo je nebo, a njime se kreću Sunce, Mjesec i zvijezde. Ocean Nun je oko Geba te predstavlja sva mora, a nalazi se i na nebu pa je nebo plavo. Većina drugih bogova živi na nebu, dok Oziris sa mrtvima živi u podzemlju - Duat. Rijeka Nil je sveta rijeka, a njezin bog je Hapy, personifikacija vode i obilja. Set je vladar pustinja koje okružuju dolinu Nila.
Zagrobni život
Egipćani su vjerovali u život poslije smrti. To vjerovanje potječe iz sage o Izidi i Ozirisu. Oni su vladali Egiptom na početku. Njihov brat Set bio je ljubomoran na njih, pa je skovao urotu. Postoje tri inačice mita o tome kako se Set riješio Ozirisa - prva kaže da se pretvorio u krokodila, druga da se pretvorio u vodenkonja, a treća, Plutarhova verzija, kaže da je Oziris žrtva urote. Set je ubio Ozirisa, i nastala je smrt. Anubis i Izida su ipak oživjeli Ozirisa, koji je postao vladar carstva mrtvih. Kad bi čovjek umro, njegova bi duša došla u podzemlje - Duat, gdje bi mu se sudilo. Duši bi postavili mnoga pitanja i naveli grijehe. Anubis bi stajao kraj vage i motrio srce i pero koje simbolizira Ma'at, božicu pravde i istine. Ako bi duša prošla, Thoth bi to zabilježio, a Horus bi dušu odveo Ozirisu, do kojeg su stajale Izida i Neftis.
Pokojnik bi uživao u pogrebnom životu, a mogao se pridružiti posadi Ra, koji je svakog dana putovao nebom donoseći ljudima svjetlost i toplinu. Postojale su posebne Knjige mrtvih i čarolije koje su svećenici čitali pri izvođenju obreda. Pokojnika bi mumificirali i položili u grobnicu.
Povezivanje s grčkom mitologijom
Grčka i egipatska mitologija imaju mnogo zajedničkog. Na primjer, Nun je u Grcima bio Pont ili Okean, bog mora. Amon, egipatski kralj bogova tijekom Novog kraljevstva, Grcima je bio Zeus. Neitin grčki pandan je Atena. Grci su smatrali da su Thoth i Anubis jednaki Hermesu, pa je nastao Hermanubis. Oziris je izjednačen s Dionizom, a Set s Tifonom. Hator je Grcima nimfa Io, a Izida Demetra. Grcima su, doduše, bogovi životinjskih glava bili bizarni i neobični, ali su neke prihvatili.
Važniji egipatski bogovi
thumb|300px|Egipatsko shvaćanje izgleda svemira thumb|295px|Svećenik s maskom Anubisa, Seneđemova grobnica thumb|450px|Vaganje srca, Knjiga mrtvih pisara
Pančićeva omorika
Pančićeva omorika (lat. Picea omorika) je crnogorična vrsta drveća iz porodice Pinaceae. U Srbiji i Bosni (Podrinje) je endemska vrsta, ali je raširena i u Europi i Sjevernoj Americi. Otkrio ju je 1875. godine Josif Pančić kod Zaovina i Rastišta na planini Tari. Pančić je rođen u naselju Ugrini u Bribiru, u Hrvatskoj a od 1846. godine radio je u Srbiji gdje se bavio izučavanjem flore i faune, mineralogije i geologije.
Opis
Stablo omorike je izvanrednih estetskih osobina. Visoko je 30–40 m i oko 50–60 cm u promjeru, sa pravim i vitkim deblom, usko­ piramidne krošnje. Kora joj je tanka, crveno­-smeđa, a ljušti se u većim nepravilnim komadima. Grane tanke, a vršne su lučno, prema gore usmjerene, dok su srednje vodoravne, a donje opuštene, sa uzdignutim vrhovima.
Pančićeva omorika kao živi fosil svjetske flore predstavlja naučnu zagonetku: porijeklo, smanjivanje prirodne sredine samo na srednji tok rijeke Drine, slabost u konkurenciji sa drugim biljnim vrstama i osjetljivost na negativno djelovanje čovjeka u prirodnim staništima. Sa druge strane dobro podnosi hladnoću i veliku sušu i dobro uspjeva u zagađenim urbanim uslovima, jer je otporna i na dim, prašinu i izduvne gasove.
Prefitoen-difosfat sintaza
Termin prefitoen-difosfat sintaza ima više značenja.
Novi Pazar
Novi Pazar je ekonomski i kulturni centar, pripada historičnoj regiji Sandžak. Nalazi se na 290km južno od Beograda, na dionici starog puta koji preko Ibarske magistrale vodi prema Podgorici i Jadranskom moru. Lociran je u zvjezdastoj dolini rijeka Jošanice, Raške, Deževske i Ljudske, na nadmorskoj visini od 496m. Okružen je visokim planinama Golijom i Rogoznom i Pešterskom visoravni. Ukupna površina opštine sa 100 naseljenih mjesta iznosi 742 km2. Njegov osnivač Isa-beg Ishaković je podigao grad u neposrednoj blizini srednjovjekovnog utvrđenja Trgovište, poznatog pod imenom Ras. Prvi pisani dokument koji pominje ime Novi Pazar datira iz XV vijeka, kada je Malo vijeće Dubrovačke republike odlučilo da u njemu postavi svog konzula. To potvrđuje da je grad u to vrijeme već bio razvijen, zahvaljući svom izuzetnom geografskom položaju, jer se nalazio na raskršću važnih puteva koji su vodili od Dubrovnika prema Nišu, Sofiji, Istanbulu, Solunu, Beogradu, Pešti i Sarajevu. O Novom Pazaru su pisali brojni putopisci, a čuveni Evlija Čelebija je u XVII vijeku zabilježio da je bio jedan od najvećih gradova na Balkanu. Ime Novi Pazar ušlo je u svjetske leksikone kao sinonim za Sandžak od 1878. godine, kada je na Berlinskom kongresu kao corpus separatum čitava regija nazvana Novopazarski Sandžak. Od prvog svjetskog rata, njegova sudbina postaje neizvjesna, grad intenzivno slabi i gubi na svom značaju. Kasnije, izgradnjom novih puteva preko moravsko-vardarske doline, on postaje marginalizovan, daleko od važnih saobraćajnica i komunikacija. Od tada je najnerazvijenije područje u bivšoj i sadašnjoj Jugoslaviji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. godine, Novi Pazar ima 100.327 stanovnika. Stanovništva čine Bošnjaci (oko 87,77 %), zatim Srbi (oko 10 %), zatim manji broj Albanaca (0,25 %), Crnogoraca (0,30 %), desetak drugih nacionalnosti sa oko 1,8 %. Prema podacima Crvenog krsta i nevladinih organizacija, nekoliko desetina stanovnika čine raseljeni sa Kosova, izbjeglice iz Makedonije, BiH i Hrvatske. Prema nezvaničnim podacima, Novi Pazar broji preko 120.000 stanovnika.
Po poslednjem zvaničnom popisu stanovništva iz 2011. godine grad Novi Pazar je brojao ukupno 23.584 domaćinstava (2002. godine 20.956 sa prosečno 4,1 članom). U odnosu na prethodni popis sproveden 2002. godine, broj domaćinstava je veći za 8 %. Broj članova po domaćinstvu sada iznosi 4,6.
Naseljena mesta
Aluloviće, Bajevica, Banja, Banovica, Barakovac(Barakovci), Bare, Batnjik, Bekova, Bele Vode, Boturovina, Brđani, Brestovo, Cokoviće, Čašić Dolac, Čedinac, Čivtanovo, Dolac, Čerkez mahala, Ćeramidžinica(Ćeradžiminica), Dedilovo, Deževa, Deževski put,  Dojinoviće, Dolac, Doljani, Dragočevo, Dramiće, Dannilov Put,   Gazilar, Golice, Gornja Tušimlja, Goševo, Građanoviće, Gračane, Grubetiće, Hadžet, Hotkovo, Ivanča, Izbice, Jablanica, Janča, Javor, Jelačiće, Jova, Kašalj, Koprivnica, Kosuriće, Koškovo,  Kovačevo, Kožlje, Kruševo, Kuzmičevo, Leča, Lopužnje, Lukare, Lukarsko Goševo, Lukocrevo, Miščiće, Muhovo, Mur, Negotinac, Novi Pazar, Odojeviće, Okose, Osaonica, Osoje, Oholje, Parice, Paralovo, Pasji Potok, Pavlje, Pilareta, Pobrđe, Požega, Požežina, Polokce, Poljice, Pope, Postenje, Prćenova, Prisoje,  Pusta Tušimlja, Pustovlah, Radaljica, Rajčinoviće, Rajčinovićka, Rajetiće, Rajkoviće, Rakovac, Rast, Rogatac, Sebečevo, Selakovac, Sitniče, Skukovo, Slatina, Skrezomna Bericka,  Smilov Laz, Srednja Tušimlja, Stradovo, Sudsko Selo, Svilanovo, Šavci, Šaronje, Štitare, Šutenovac, Šestovo, Tenkovo, Trnava, Trošnica, Tunovo, Tvrđevo, Varevo, Vever, Vidovo, Vitkoviće, Vojkoviće, Vojniće, Vranovina, Vučiniće, Vučja Lokva, Zabrđe, Zlatare, Zmijinac Žunjeviće i Živaliće.
Privreda i resursi
Društvena privreda uglavnom ne radi, za razliku od privatnog sektora koji je veoma razvijen. Najveći resurs Novog Pazara su kreativni ljudi, koji su tokom posljednjih decenija, bez ičije pomoći, osnovali veliki broj privatnih malih i srednjih preduzeća, čiji je broj preko 6.000. Preko 500 privatnih preduzeća se bavi proizvodnjom odjeće, obuće i namještaja, a ostala pretežno uslužnim djelatnostima i trgovinom. Značajnu ulogu imaju i transport robe i putnički saobraćaj sa preko 2.650 firmi za prijevoz robe i putnika. Novi Pazar je trenutno najveći proizvođač džins odjeće u Jugoslaviji. Čitav kraj je takođe bogat prirodnim resursima. To je prostrana planinska teritorija, na kojoj se optimalno smenjuju blagi i oštri usponi, riječni usjeci i doline, visoravni, veliki kompleksi četinarskih šuma, prostrane livade i pašnjaci, a prostor ima izuzetno bogatu floru i faunu, obilje čiste vode, termalnih i mineralnih izvora (Novopazarska i Rajčinovića banja i Slatinski i Deževski kiseljak). Uz prirodne i ljudske resurse, kao i brojne spomenike kulture, Novi Pazar ima velike potencijale za održiv razvoj - proizvodnju zdrave hrane i razvoj svih vidova turizma.
Kulturni spomenici
Novi Pazar ima burnu i bogatu prošlost. Posebnu vrijednost ovog multietničkog i multikulturnog prostora, gdje se susreću zapadna i istočna civilizacija, čine brojni kulturno-istorijski spomenici. Arheološki nalazi govore da je ovo područje bilo naseljeno još od kamenog doba - nalaz Naprelje, preko gvozdenog doba - nalaz Smolučka pećina i ranoantičkog doba - Novopazarski nalaz, te nalazišta ostataka kasnoantičkih i srednjovjekovnih utvrđenja Jeleč i Ras. Medu najvažnije kulturnoistorijske spmenike svakako spadaju: Petrova crkva sagrađena u X vijeku na ostacima poznijeg ranohrišćanskog objekta u obliku rotonde sa upisanim četvorolistom. Za Petrovu crkvu su vezana mnoga važna zbivanja iz ranije prošlosti srednjovekovne Raške, gdje je, na primjer, veliki raški župan Stefan Nemanja primio pravoslavlje; Đurdevi stupovi, zadužbina Stefana Nemanje, iz XII vijeka; manastir Sopoćani, čiji je osnivač kralj Uroš I, iz XIII vijeka (u unutrašnjosti manastira sačuvana je najdragocenija galerija raškog i vizantijskog fresko slikarstva); Gradska tvrđava sa Kulom motriljom iz XV vijeka, izgrađena po nalogu osnivača grada Isa-bega Ishakovića; Altun-alem džamija iz XVI vijeka, djelo čuvenog neimara Muslihudina Abdulganija; Amir-agin han (konak) iz XVII vijeka; Hamam (kupatilo) iz XV vijeka, poklon Isa-bega Ishakovića(osnivača grada), gradu...
Infrastruktura
Nedostatak infrastrukture spriječava dalji razvoj. Putna mreža je nerazvijena, samo 6% kolovoza je sanirano, a 52% ulica je neizgrađeno. Vodovodna i kanaliazaciona mreža su dotrajale ( sa 60% gubitaka u vodovodnoj mreži; ne postoji sistem za prečišćavanje ). Kao najveći potrošač PTT usluga, poslije Beograda, Novi Pazar ima 10.000 nerješenih zahtjeva za telefnski priključak. Postojeća sanitarna deponija je tehnički neispravna i ugrožava sve vodotokove, a locirana je na udaljenosti od 23km od grada, na nadmorskoj visini od 1050m. Zdravstveni centar prostorno i tehnički ne zadovljava potrebe stanovništva. Gradske osnovne škole rade u 3 smjene, a veći broj školskih zgrada već duže vrijeme nije rekonstruisan. Toplovodna mreža nije rekonstruisana ni dograđivana zadnjih 18 godina. Elektroenergetska mreža nije dograđivna ni rekonstruisana posljednjih 20 godina. Do sada, ni jedna značajna investicija nije realizovana iz sredstava pomoći, iako je lokalna samouprava predala paket projekata Ministarstvu za ekonomske odnose sa inostranstvom. Druge investicije čekaju bolja vremena i sigurne zakonske okvire.
U prošlosti na području opštine Plav zanatstvo i trgovina su bili veoma razvijeni i u funkciji zadovoljenja potreba stanovništva ovog i širih područja. Tadašnji tranzitni položaj Plava koji je bio na trasi važnih puteva omogućavao je prosperitet ovoj privrednoj djelatnosti. Kada je Plav izgradnjom drugih puteva izgubio položaj i ulogu tranzitnog područja, kao i kasnijom industrijalizacijom, broj zanatskih radnji je znatno opao a mnogi zanati su potpuno iščezli. Sada na području Opštine djelatnost obavljaju 208 samostalnih preduzetničkih radnji i to pretežno trgovinsko-ugostiteljskih a znatno manje uslužnog kataktera.
Istorija
Početkom VII veka Sloveni su naselili Balkansko poluostrvo. Jedna od najgušće naseljenih teritorija bila je dolina Raške. Lociran na ravničarskom prostoru usred Novopazarskog polja, Novi Pazar je prvobitno bio zamišljen kao baza za dalje prodore Turaka na sever. Između 1459. i 1461. udareni su temelje gradu na ušću Jošanice i Raške i dali mu ime Yeni Bazar, odnosno Novi Pazar. Njegov osnivač bio je turski vojskovođa, Isa-beg Isaković. Preko njega su prolazili važni putevi koji su povezivali Dubrovnik, Bosnu i južno primorje sa Solunom i Carigradom(danasnji Istambul). Od samog nastanka grad je imao fizionomiju orijentalnog naselja, a zbog svoje veličine i značaja nazvan je šeherom, što je bio epitet koji je nosilo malo gradova na Balkanu. U sredini se nalazila čaršija sa dućanima zanatlija i trgovaca. Po Evliji Čelebiji bilo ih je 1100. Oko čaršije bile su mnogobrojne mahale u kojima se stanovalo, a u svakoj mahali postojala je i džamija. Najveći broj mahala u gradu dobio je po graditeljima i obnoviteljima džamija. Tako se pominju: Mujezin hodžina mahala, I skender Čelebijina mahala i druge...
Po Novom Pazaru ovaj kraj je nazvan Novopazarski Sandžak, administrativno-teritorijalna jedinica, koja je do 1877. godine pripadala bosanskom pašaluku, i od Berlinskog kongresa ( 1878 ) igra važnu ulogu u politickoj istoriji Balkana. Novi Pazar je stradao u velikoj meri tokom ratnih neprilikama 1737 i 1809 godine. I pored svega, ovaj grad je imao značajnu političku i ekonomsku ulogu sve do poslednjih decenija XIX veka, kada su izgrađeni novi moravsko-vardarski putevi, zbog čega su prestali da funkcionišu stari drumovi koji su povezivali Jadran sa Istokom, putevi koji su za Novi Pazar značili život. Malo ima gradova na Balkanu kod kojih je bilo izraženo tako naglo zamiranje, kao što je to bio Novi Pazar.
Novi Pazar ima burnu i bogatu prošlost. Posebnu vrijednost ovog multietničkog i multikulturalnog prosora, gdje se susreću zapadna i istočna civilizacija, čine mnogobrojni kultuno-istorijski spomenici. Arheološki nalazi govore da je ovo područje bilo naseljeno od kamenog doba (nalaz Naprelje), preko gvozdenog doba (nalaz Smolućka pećina) iz ranoantičkog doba (Novopazarski nalaz), te nalazišta ostataka kasnoantičkih i srednjovekovnih utvrdjenja Jeleč i Ras.Medju najvažnije kulturno-istorijske spomenike svakako spadaju: Petrova crkva, sagradjena u X vijeku; Đurđevi stupovi, zadužbina Stefana Nemanje, iz XII vijeka manastir Sopoćani čiji je osnivač kralj Uroš I.Gradska tvrđava sa Kulom motriljom iz XV vijeka izgrađena po nalogu osnivača grada Isa-bega Isakovića; Altun alem džamija iz XVI vijeka jedna je od najpoznatijih otomanskih duhovnih zdanja građena zajedno sa vjerskom školom.Izgradio ju je čuveni graditelj Muslihudin Abdulgani; Amir-agin han iz XVII vijeka; Hamam (kupatilo) iz XV vijeka je poklon osnivača grada Isa-bega Isakovića.
Sport
U Novom Pazaru postoji više sportski klubova kao što su Fudbalski Klub Novi Pazar, Fudbalski Klub Jošanica, uspešni Atletski Klub Novi Pazar, Rukometni Klub Novi Pazar , Odbojkaški Klub Novi Pazar i Akademija Fudbala AS Novi Pazar, Bokserski Klub BK Mladost. U Novom Pazaru svake godine tradicionalno održavaju se kulturne,sportske manifestacije kao što je Ramazanska ulična trka povodom Ramazana i ostalo.Takodje je i manifestacija Ramazanski turnir u malom fudbalu.
Slavoljub Stefanović Ravasi
Slavoljub Stefanović Ravasi (Čačak, 29. jun 1927 – Beograd, 2. februar 1996) je srpski televizijski i pozorišni reditelj.
Po završetku režije na Akademiji umetnosti u Beogradu odlazi na Kosovo i Metohiju u Pokrajinsko narodno pozorište u Prištini, gde režira niz predstava u Srpskoj i Albanskoj drami. Njegova prva režija je bila predstava „Svi moji sinovi“ Artura Milera u Spskoj drami (premijera 16. oktobra 1952). Ubrzo će postaviti dela „Čovek koji nije postojao“ Josipa Lešića, „Bez trećeg“ Milana Begovića i „Tartifa“ Ž. B. Molijera. U Prištini će se oženiti i albanskom glumicom Meribane Šalja (1931 - 1956), sestrom Abdurahmana Šalje, koja će posle nekolko godina umreti u 25. godini života. U Beograd će se vratiti 1958. godine.
Kad Televizija Beograd pokrene televizijsku dramu, Ravasi će napisati scenario po Nušićevoj drami „Kirija“ i tako režirati prvu TV dramu na RTV Beogradu (1959). Potom će uslediti duodrama „Pukotina raja“ sa Olgom Spiridonović i Mihajlom Viktorovićem. Te godine režiraće i „Krizantemu“ Marijana Matkovića. U svom radnom veku Ravasi je režirao 84 televizijske drame i televizijske serije. Od serija poznate su: „Kod sudije za prekršaje“ u 13 epizoda (1966 – 1968), „Volite se ljudi“ u 6 epizoda (1967), Baksuz u 6 epizoda (1969), „Hronika palanačkog groblja“, po istoimenoj prozi Isidore Sekulić, u 4 epizode (1971). Poslednja TV režija bila mu je drama „Tesla“ Miloša Crnjanskog, u adaptaciji Vesne Jezerkić (1993). Uradio je i jednu epizodu „Ostavštine za budućnost“ o slikaru Mariju Maskareliju (1988). Režirao je TV drame Veljka Petrovića, Branimira Ćosića, Borislava Pekića, Danila Kiša, Mome Kapora, Ljubomira Simovića, Milana Kundere, Andreja Hinga, Mirka Kovača, Siniše Kovačevića i drugih savremenih pisaca.
Za Televiziju Skoplje režirao je drame: „Ludiot i kaluđerica“ (1968) i „Nešto temno i teško“ (1968).
Dogodilo se da je Slavoljub Stefanović Ravasi svoju poslednju pozorišnu režiju imao u prištinskom Narodnom pozorištu 21. oktobra 1994. godine; režirao je „Pokojnika“ Branislava Nušića. Nakon toga, bio je angažovan u Televiziji Priština na obuci mladih reditelja.
Ravasi je autor i tri scenarija:
Otac je muzičarke, klavijaturistkinje beogradske rok grupe „Ekatarina Velika“ Margite Stefanović.
Стари Брачин
Стари Брачин је насеље у Србији у општини Ражањ у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 371 становник (према попису из 1991. било је 445 становника).
Демографија
У насељу Стари Брачин живи 322 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 48,7 година (45,6 код мушкараца и 52,1 код жена). У насељу има 106 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,50.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Afganistan na Olimpijskim igrama 2012.
levo|100px
Avganistan je na svom trinaestom učestvovanju na Letnjim olimpijskim igrama u London 2012. poslao 6 učesnika (5 muškaraca i 1. ženu), koji su se takmičili u četiri individualna sporta.
Zastavu Avganistana na svečanom otvaranju Olimpijskih igara 2008. nosio je reprezentativac u tekvondou Nesar Ahmad Bahavi, a na zatvaranju igara jedini osvajač medalja za Avganistan na olimpijskim igrama, Rohula Nikpaj.
30px Atletika
Predstavnici Avganistana u atletskim takmičenjima dobili su specijalnu pozivnicu za učešće na Igrama.
30px|alt=|link= Boks
Avganistanski bokser Ajmal Fejsal je dobio poziv tripartitne komisije AIBA da se takmiči u boksu.
30px Tekvondo
Dvojica avganistanskih tekvondista su se kvalifikovali na učešće na Igrama, postignutim rezultatima na azijskom Tekvondo Olimpijskom kvalifikacionom turniru 2011. U kategoriji do 68 kg takmičio se osvajač bronzanih medalja na prošlim Igrama u Pekingu i svetskom prvenstvu 2011. Rohula Nikpaj i osvajač srebrne medalje na Azijskim igrama 2010. Nesar Ahmad Bahavi u kategoriji do 80 kg.
Rohula Nikpaj je uspeo ponoviti rezultat iz Pekinga iako je nastupao u težoj kategoriji, osvojivši bronzanu medalju pobedivši Martina Stampera iz Ujedinjenog Kraljevstva. Nesar Ahmad Bahavi se takođe borio za bronzanu medalju, međutim, imao je tešku povrede tokom čitavog takmičenja a posle meča protiv Italijana Maura Sarmoijenta odveden je u bolnicu odmah posle meča.
30px Džudo
Avganistanski džudista Ajmal Faizada je dobio poziv da se takmiči u džudou, u težinskoj kategoriji do 66 kg.
Prepelica
Prepelica (lat. Coturnix coturnix, eng. common quail, njem. Wachtel, fra. caille), u cijelom svijetu poznata ptica s brojnim geografski ograničenim podvrstama. Najmanja je iz reda kokoški. Najčešća su joj staništa žitna polja i ravnice sa livadama. Populacija prepelica varira 35 000 000-300 000 000.
Opis
Prepelica je mala ptica duga 17 cm i teška 95-150 g. Ima raspon krila 32-35 cm. Glava joj je smeđe boje, oči su crvenkasto smeđe, a kljun je tamnosmeđe boje. Noge su joj žutoružičaste, dok je vrat smeđe boje. Hrani se sjemenkama, lisnim i cvjetnim pupoljcima te kupinama, a mladi se hrane uglavnom kukcima, sve dok ne postanu samostalni. Životni vijek prepelice procjenjuje se na 10 godina. Ona je ptica selica, te često strada prilikom seobe. Zime provode u Africi. Prirodni neprijatelji su joj zvijeri i ptice grabljivice. Ovu pticu je teško vidjeti jer više hoda nego leti i skriva se u zelenilu. Krik prepelica se čuje na udaljenosti od oko pola kilometra. Brojno stanje prepelica nije moguće pratiti na bilo koji način zato što je ova ptica selica i vrši velike migracije. Udruženja za zaštitu ptica nemaju dokaze i podatke koji potvrđuju ugroženost ove ptice pa sama teorija o njihovoj ugroženosti nema nikakve dokaze.
Razmnožavanje
Sezona parenja traje tokom maja. Mužjaci ne trpe druge mužjake u prisutstvu ženke prilikom parenja. Kad navrši od 6 do 8 tjedana, ženka prepelice u gnijezdo napravljeno od trave polaže od 6 do 18 bijelih ili prljavožutih jaja sa crnim pjegama, te na njima leži od 16 do 18 dana. Gnijezdo se nalazi ispod grmlja, zaštićeno je od grabežljivaca. Dok ženka leži na jajima, mužjak traži drugu ženku za parenje, ne brinući se za svoje leglo. Mladi su uz majku oko tri tjedna, pa postaju samostalni i znaju letjeti. Prepelice su brižljive prema svojim mladima, a nekad prihvate i tuđe piliće koji su ostali bez majke.
Ljudi i prepelice
Mnogi ljudi imaju prepelice kao kućne ljubimce jer se lako održavaju. Dosta ljudi ih lovi zbog mesa. Sezona lova na prepelice traje od početka kolovoza do kraja prosinca. Prepelice se najviše love na području Mediterana. Njihovo meso je velika delikatesa i najčešće se koriste u malteškoj, indijskoj i portugalskoj kuhinji. Prepelice koje su se hranile biljkom kukutom mogu izazvati akutno zatajenje bubrega. Prepeličja jaja se često prodaju u prodavnicama i jako su malena u odnosu na kokošja, ali imaju sličan okus. Osim veličine, razlika između prepeličjih i kokošjih jaja je u tome što prepeličja imaju malo manje kolesterola. Ponekad se poslužuju sirova uz sushi. U egipatskim hijeroglifima postoji simbol prepelice.
Japanska prepelica
Japanska prepelica (lat. Coturnix coturnix japonica), udomaćena i pripitomljena, najproduktivnija je domaća životinja čija su jaja i meso bogata visokovrijednim sastojcima za ljudski organizam, jačaju imunitet, te ubrzavaju oporavak od bolesti. Živi uglavnom u Japanu i Sibiru. Perje joj je žutosmeđe boje, a ispod oka ima bijelu mrlju.
Jules Rimet
Žil Rime, 1873—1956.) je francuski fudbalski funkcioner, prvi predsednik Fudbalskog saveza Francuske, predsednik FIFA od 1921. do 1954., a kasnije njen počasni predsednik. Izuzetno je zaslužan za procvat i afirmaciju fudbalske igre širom sveta.
U Parizu je 1897. osnovao FK Red Star. Inicijator je organizovanja prvensta Francuske 1910., jedan od osnivača Fudbalskog saveza Francuske formiranog 1919. čiji je predsednik bio od osnivanja do 1942. i od 1944. do 1949.. Bio je izuzetno aktivan i na međunarodnoj sceni. Izabran je za trećeg predednika FIFA.
Geranilgeranil-difosfat geranilgeraniltransferaza
Termin geranilgeranil-difosfat geranilgeraniltransferaza ima više značenja.
Jules Rimet
Na Svetskim fudbalskim prvenstvima od prvog 1930. u Urugvaju do 1970. u Meksiku pobedničkim reprezentacijama dodeljivan je prelazni pehar „Žila Rimea“, koji je 1970. prešao u trajno vlasništvo Fudbalske reprezentacije Brazila, obzirom da je te godine treći put osvojila Svetsko prvenstvo.
Nacionalni park Drina
Nacionalni park Drina četvrti je u nacionalni park u Bosni i Hercegovini. Odluku o osnivanju donijela je Narodna Skupština Republike Srpske na zasjedanju u junu 2017. god, čime je ovaj park, poslije Sutjeske i Kozare, postao treći nacionalni park u Republici Srpskoj. Poslovi upravljanja, korištenja, zaštite i razvoja pripadaju Javnoj ustanovi Nacionalni park "Drina" Srebrenica sa sjedištem u naselju Skelani. .
O parku
Prostire se na površini 6.315 ha. Smješten je s druge strane Drine u odnosu na Nacionalni park Tara u Srbiji. Osnovne karakteristike Nacionalnog parka Drina vežu se za bioraznolikost i geomorfološke specifičnosti.
Flora i fauna
Karakteristična biljna vrsta za NP Drina je Pančićeva omorika (Picea omorika), endemična i tercijarno reliktna vrsta. Danas je rasprostranjena samo oko srednjeg toka Drine, na teritorijama općina: Rogatica, Srebrenica, Foča, Čajniče i Višegrad, a u Srbiji na planini Tari. Endemične vrste su i derventanskog različka (Centaurea incompta subsp. derventana), koji s Edraianthusom jugoslavicusom, Malijevim likovcem (Daphne malyana) i uskolisnom šašikom (Sesleria tenuifolia) gradi zajednice endemičnog karaktera. Posebno značajne životinjske vrste jesu mrki medvjed (Ursus arctos), divokoza (Rupicapra rupicapra) i suri orao (Aquila chrysaetos).
Perućac je vještačko jezero nastalo pregrađivanjem toka Drine, za potrebe hidroelektrane "Bajina Bašta" kod mjesta Perućac, općina Bajina Bašta, Srbija. .
Historija
Nacionalni park u historijskom pogledu pripada geografskom području pod imenom Osat, koji je tokom svog postojanja predstavljao i administrativnu cjelinu manjeg ili većeg ranga.
Na području NPD nalazi se Arheološko nalazište Skelani sa nekoliko lokaliteta u naselju Skelani. Proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik se sastoji od: rimskog naselja, dvije starokršćanske bazilike, grobova unutar bazilike, te pokretnih nalaza smještenih u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu i Arheološkom muzeju „Rimski municipium“ u Skelanima.
Tortorella, Salerno
Tortorella je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 388 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 580 m.
Kingston, Illinois
Kingston je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.164, što je 184 (18,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arroyo de la Huerta, Turicato
Arroyo de la Huerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1002 m.
Pianazza, La Spezia
Pianazza je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Lucifer (TV serija)
Lucifer je američka fantastična policijska dramska TV serija koju je razvio Tom Kapinos i premijerno je prikazana na Foxu 25. siječnja 2016. godine. U njoj se pojavljuje lik kojeg su stvorili Neil Gaiman, Sam Kieth i Mike Dringenberg, preuzet iz serije stripova The Sandman, koji je kasnije postao protagonist spin-off serije stripova Lucifer, pisca Mikea Careyja, oboje u izdanju Vertiga, DC Comicsa.
Opis
Serija se usredotočuje na Lucifera Morningstara, gospodara pakla, koji je nezadovoljan svojim životom u paklu, te odbacuje svoj tron i napušta svoje kraljevstvo. Odlazi u Los Angeles, gdje kao otvara noćni klub "Lux". Postaje upleten u jedan policijski slučaj, pa potom biva pozvan na mjesto savjetnika u LAPD.
Epizode
U travnju 2016. godine, Fox je odobrio snimanje druge sezone, koja je premijerno prikazana 19. rujna 2016. godine. Dana 31. listopada 2016. godine, Fox je najavio da su odobrili punu 22-epizodnu drugu sezonu. Dana 13. veljače 2017. godine, Fox je naručio treću sezonu od isprva 22 epizode, a počela je sa prikazivanjem 2. listopada 2017. godine. U ožujku 2017. godine, odlučeno je da će se posljednje četiri epizode iz druge sezone prebaciti u treću, pa druga sezona ima 18 epizoda, a treća 26. Potom 22. siječnja 2018, pisac Chris Rafferty je napomenuo da će treća sezona imati 24 epizode. Showrunner Ildy Modrovich je kasnije potvrdila da će se posljednje dvije epizode treće sezone prikazati u četvrtoj, ako je bude.
Goin
Goan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 288 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 270 m, a minimalnoj 184 m).
Borsigliana, Lucca
Borsigliana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 769 m.
Puertecito Pozo de los Ramos, Calvillo
Puertecito Pozo de los Ramos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Bartolomeu Dias
Bartolomeu Dias ili Diaz (Algarve, oko 1450. – negdje oko Rta dobre nade, 29. maj 1500), bio je jedan iz plejade velikih portugalskih moreplovaca i istraživača 15. vijeka. Dias je bio prvi Evropljanin koji je oplovio oko Rta dobre nade 1488. i na taj način otvorio pomorski put preko Atlantika i Indijskog oceana do Indije.
Biografija
Gotovo se ništa ne zna o Diasovom porijeklu i mladosti. Pretpostavlja se da bi mogao biti sin jednog od kapetana Henrika Moreplovaca jer je imao suviše nizak čin da bi bio netko iz kraljevske porodice.
Plovidbe i otkrića
Portugalski kralj João I povjerio je Diasu zadatak da istraži krajnji jug Afrike. U misiju su krenula tri broda. Dias je osobno zapovjedao na brodu São Cristóvão, na drugom São Pantaleão kapetan je bio João Infante, a na trećem i pomoćnom kapetan je bio njegov brat koji se zvao Pêro ili Diogo. Po kronici Joãoa de Barrosa iz 16. vijeka, oni su isplovili u augustu 1486. i njihova misija je trajala 16 mjeseci i 17 dana. Ipak, njegovi suvremenici Duarte Pacheco i Kristofor Kolumbo navode da se vratio u decembru 1488. godine, zbog čega se danas pretpostavlja da je Dias otplovio u augustu 1487. godine.
Do Kitovskog zaljeva (današnji grad Walvis Bay u Namibiji) doplovili su 8. decembra i tako prešli točku do koje je doplovila predhodna ekspedicija koju je vodio Diogo Cão (došao je do ušća Konga i tamo postavio kameni orjentir). Od 6. januara 1488. digla se oluja, pa se Dias sa svojom flotilom udaljio od obale, iz straha od nasukavanja i nastavio ploviti prema jugu po otvorenom moru, bez ikakvog vizualnog kontakta sa kopnom. Kada se vrijeme smirilo Dias je krenuo nazad prema kopnu, no kopno se nije naziralo, pa je Dias nastavio ploviti prema sjeveru. Kopno su ugledali 3. februara, oplovivši tako Rt dobre nade bez da su ga vidjeli.
Nakon što se oluja smirila, pristali su u zaljevu kog su nazvali Angra de São Brás (zaljev sv. Vlaha, jer je taj dan bio taj svetak) ili Kravlji zaljev (zbog domorodačkih stada koja su ugledali). Diasovi crnački prevodioci koje je vodio sa sobom nisu razumjeli govor tih domorodaca, koji su se na pojavu Portugalaca razbježali, ali su se kasnije pribrali i napali ih. Ekspedicija je otplovila dalje i zaustavila se u zaljevu Algoi. Posada nije htjela nastaviti dalje, pa se na kraju i Dias složio sa njima da se vrate kući. Složili su se da ipak zaplove dalje prema istoku za nekoliko dana i tako doplovili do rijeke koju su po kapetanu broda São Pantaleão nazvali Rio do Infante. Ta rijeka je današnja Velika riblja rijeka.
Suočen s jakim morskim strujama, uvidio je da je rizično ploviti dalje, pa je okrenuo brodovlje i krenuo natrag. U maju je jasno ugledao Rt dobre nade. Po kroničaru de Barrosi on ga je nazvao Cabo das Tormentas (dosl. Olujni rt), a tek mu je portugalski kralj João I dao ime Cabo da Boa Esperança (Rt dobre nade) jer mu je to otkriće bilo dobar znak da se do Indije može doći morskim putem. Međutim, po njegovom suvremeniku Duarteu Pachecu, Dias ga je sam nazvao Rtom dobre nade (Duarte se najvjerojatnije vratio sa Diasom u Portugal, pridruživši mu se na otoku Príncipe). Malo se zna o plovidbi pri povratku, osim da se njihova mala ekspedicija zaustavila na otoku Príncipeu (Sao Tome i Principe) i na liberijskoj obali gdje su izgradili trgovačku utvrdu Minu.
Ejido San Mateo, Acolman de Nezahualcóyotl
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2277 m.
Bartolomeu Dias
Smrt i nasljednici
Ne zna se puno o tome kako je kralj João I primio Diasa na povratku, kao i njegovim kasnijim ekspedicijama. Samo se pretpostavlja da je možda plovio za Indiju devet godina kasnije. Pouzdano se zna da je 29. maja 1500. poginuo negdje oko Rta dobre nade, kada se njegov brod za oluje izgubio. Imao je sina Antónia i unuka Paula Diasa de Novaisa koji je bio guverner Angole i 1576. osnivač São Paulo de Luanda, prvog evropskog grada u južnoj Africi.
Teletubbies
Teletubbiesi (engl. Teletubbies) je BBC-ijeva dječja televizijska emisija, posebno prilagođena za bebe i predškolsku djecu. Producirana od strane Ragddoll Productions studija. Njeni stvaraoci jesu Anne Wood, kreativna direktorica iz Ragdoll Production studija, i Andrew Davenport, koji je napisao čitavih 365 epizoda ove popularne dječje serije. Serija je veoma brzo postigla poslovni i kritički uspjeh u Velikoj Britaniji, kao i izvan nje, a postala je poznata i zapamćena po svojim visokim produkcijskim vrijednostima; osvojila je nagradu Britanske akademije filmske i televizijske umjetnosti 1998. godine.
Osvrt i pregled serije
Serija prikazuje četiri raznobojna Teletubbie lika, svaki sa svojim vlastitim imenom. Tinky Winky, Dipsy, Laa-Laa i Po žive u svome futurističkome domu ("Tubbytronic superdom"), koji se nalazi u krajolik sa bezbroj padina. Okoliš je prepun neobično pričljivog cvijeća i zvučnim trubama nalik periskopima. Jedina prirodna fauna u čitavoj seriji jesu zečevi (iako se kroz gotovo čitavu seriju može čuti glasanje ptica, pogotovo glasanje crnoglave grmuše i carića). Klima u svijetu Teletubbiesa sunčana je i ugodna, izuzev povremenih nemirnih dana sa kišom i kišnim lokvama, i snijegom tijekom božićnog razdoblja.
Teletubbiesi imaju proporcije tijela, ponašanje i jezik jednogodišnjeg djeteta. Tempo i dizajn čitave serije razvio je kognitivni psiholog, Andrew Davenport, koji je seriji dao temeljnu strukturu i prilagodio ju je pažnji ciljane publike. Ponavljanje gotovo svake riječi poznato je svakoj osobi koja je ikada radila sa malenom djecom.
Teletubbiesi komuniciraju grgljajućim dječjim jezikom koji je predmet nekih kontroverzi među pojedinim prosvjetiteljima, koji tvrde da ovakav način izmišljenog govora nije pogodan za malu djecu i šteti im (slična primjedba postojala je prije četrdeset godina zbog još jedne dječje serije, Flower Pot Men). Teletubbiesi su u stadiju razumijevanja ljudskog govora, ali nisu još u potpunosti sposobni artikulirati ga, baš poput ciljane publike. Najčešće riječi koje Teletubbiesi izgovaraju jesu "Bok!" i "Pa-pa!", primjerice, kada Dipsy pozdravi Po sa "Bok Po!", Po će mu odvratiti sa "Bok Dipsy!", stalno ponavljajući pojedine riječi, kao što su "Bježi, bježi!" ili "Grli, grli!". "Grli, grli!" vjerojatno je najčešća interakcija koju će tijekom epizode svaki Teletubbies bar jednom zatražiti od drugog Teletubbiesa, ili svih Teletubbiesa, što će rezultirati entuzijastičnim grupnim zagrljajem (pripovjedač će na njihov zagrljaj svaki put zaključiti "Teletubbiesi se jako vole").
Nadrealan svijet u kojem žive zapravo su evokacija percepcije svijeta jednogodišnjaka, gdje im je rečeno što trebaju činiti i kada trebaju ići spavati, dok se događaju predivne i tajanstvene pojave, bez ikakva objašnjenja. Dijete u suncu povremeno se glasno nasmije u kratkim isječcima. Odraslima smijeh ne predstavlja nekakvu vezu sa stimulativnim i humorističnim razvitcima u zapletu serije tijekom epizode.
Prherana Teletubbiesa isključivo se sastoji od Tubby Kreme (koju sišu kroz spiralnu zdjelicu sastavljanu od savijene slamke) i Tubby Tosta (okrugli tost sa smješkom). Jedan od njihovih prijatelja jest Noo-Noo, osjećajni usisavač.
U stvarnom životu, krajolik u kojem su Teletubbiesi živjeli smješten je u ruralnom Warwickshireu, u Engleskoj. Nakon 2002. godine, set je obrastao, i čekajući istek najma u 2003. godini, set je ponovno postao farma.
Tinky Winky
Tinky Winky najveći je od četiri Teletubbiesa, prekriven je ljubičastim krznom te ima antenu oblika trokuta na svojoj glavi. Prepoznatljiv je po svojoj crvenoj prtljazi (u seriji, opisana je kao "čarobna torba", ali je u medijima opisana kao ženska torbica) koju često nosi tijekom većine epizoda.