cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonardo DiCaprio
2002–2007: Priznanje kritike
Dve godine kasnije nastavlja saradnju sa Skorsezeom, kao glavni glumac i producent biografske drame Avijatičar. Radnja filma odvija se u periodu od kraja 1920ih, pa sve do 1947. i prati život Hauarda Hjuza, ekscentričnog i opsesivnog američkog bogatataša, filmskog režisera i pionira avijacije. Dikaprio je prvobitno razvio projekat sa Majklom Manom, koji je na kraju odustao od režije jer je prethodno već režirao dva biografska filma – Ali i Insajder. Glumac je scenario Džona Logana prosledio Skorsezeu koji je ubrzo prihvatio da režira projekat. Dikaprio je proveo više od godinu i po dana pripremajući se za film koji nije sniman u kontinuitetu, zbog drugih obaveza glumaca i lokacija za snimanje. Budžet je iznosio 110 miliona dolara, a film je nakon premijere naišao na dobar prijem kod publike i kritičara. Dikaprio je za ovu ulogu osvojio nagradu Zlatni globus za najboljeg glavnog glumca u igranom filmu (drama), a takođe je bio nominovan za Oskara, BAFTU i Nagradu Udruženja glumaca u istoj kategoriji. mini|levo|135px| Dikaprio na [[Filmski festival Tribeka|Filmskom festivalu Tribeka 2007.]] Dikaprio 2006. godine glumi u dva filma – Dvostruka igra i Krvavi dijamant. U Krvavom dijamantu, ratnoj drami Edvarda Zvika, tumači ulogu Denija Arčera, krijumčara dijamantima iz Rodezije, koji se slučajno našao u građanskom ratu u Sijera Leoneu. Kritičari su pozitivno ocenili film, a Dikaprio je hvaljen za autentičan južno-afrički akcenat koji je poznat kao veoma težak za imitiranje. U Skorsezeovom filmu Dvostruka igra glumi Bilija Kostigana, tajnog agenta koji se infiltrirao u jednu kriminalističku organizaciju u Bostonu. Snimljen je sa budžetom od 90 miliona dolara, a zahvaljujući zaradi u iznosu 213.7 miliona dolara, postao je Dikapriov i Skorsezeov najkomercijalniji film u to vreme, oborivši rekord njihovog prethodnog zajedničkog projekta Avijatičar. Naišao je na pretežno pozitivne reakcije kritičara kao jedan od najbolje ocenjenih filmova 2006. godine i osvojio je brojne nagrade, uključujući Oskara za najboljeg režisera, prvog u Skorsezeovoj karijeri.
Za ulogu u ovom filmu Dikaprio je osvojio nagradu Satelit, a bio je nominovan i za nagradu BAFTA za najboljeg sporednog glumca. Iste godine, Dikaprio je takođe bio višestruko nominovan za Zlatni globus i Nagradu udruženja glumaca za uloge u filmovima Dvostruka igra i Krvavi dijamant, koji mu je takođe doneo i treću nominaciju za Oskara.
2008–2012: Nastavak uspeha
Godine 2008. glumi u špijunskom filmu Krug laži, snimljenom po istoimenom romanu Dejvida Ignatiusa, čija je radnja smeštena u kontekst rata protiv terorizma na Srednjem istoku i prati tri čoveka koji se bore protiv organizacije Al Kaida, a ujedno imaju i neke međusobne sukobe. Režiju potpisuje Ridli Skot, a pored Dikaprija u filmu nastupaju Rasel Krou i Mark Strong. Za potrebe snimanja, Dikaprio je ofarbao kosu u tamniju boju i nosio je braon kontaktna sočiva. Ulogu u filmu je prihvatio jer ga je smatrao dobrim osvrtom na političke drame iz 1970ih Ubice i svedoci i Tri kondorova dana. Mišljenja kritičara bila su podeljena, a ca budžetom od 67,5 miliona dolara film je postigao skroman finansijski uspeh u iznosu od 115 miliona dolara. mini|right|upright| Dikaprio na premijeri filma [[Krug laži u Londonu]] Iste godine tumači glavnu ulogu i u filmu Revolucionarni put sa Kejt Vinslet, koji je režirao njen tadašnji muž Sem Mendiz. Snimljen po istoimenom romanu Ričarda Jejtca iz 1961, film prikazuje život nesrećnog bračnog para iz Konektikata. Pošto su oboje glumaca osećali odbojnost prema ljubavnim filmovima nalik Titaniku, Vinsletova je nakon čitanja scenarija Džactina Hejda, predložila da Dikapriio prihvati ulogu, jer se uverila da film nema dodirnih tačaka sa njihovim prethodnim zajedničkim projektom. Produkcija filma počela je ubrzo nakon što se Dikaprio pridružio glumačkoj ekipi. Glumac je rekao da je svoj lik video kao „neherojsku i pomalo kukavičku osobu koja je spremna da bude proizvod svog okruženja“. Kako bi se pripremili za uloge bračnog para u nesrećnom braku tokom 1950ih, Vinslet i Dikaprio su zajedno gledali video snimke iz tog razdoblja koji promovišu život u predgrađu, što im je na kraju donelo povoljne kritike. Za ovu ulogu Dikaprio je sedmi put bio nominovan za nagradu Zlatni globus.
Godine 2010. nastavlja saradnju sa Martinom Skorsezeom ulogom u psihološkom trileru Zatvoreno ostrvo, snimljenom po istoimenom romanu Denisa Lihejna iz 2003. Radnja prati američkog maršala Edvarda "Tedija" Danijelsa, koji istražuje psihijatrijsku ustanovu na izolovanom na ostrvu i dovodi u pitanje i svoje mentalno zdravlje. Pored Dikaprija, u filmu nastupaju Mark Rafalo, Ben Kingsli i Mišel Vilijams. Film je zaradio 294 miliona dolara i time postao Skorsezeov film sa najvećom zaradom.
thumbnail|right|Dikaprio na premijeri filma [[Zatvoreno ostrvo na 60. Berlinskom filmskom festivalu 2010.]]
Iste godine glumi i u naučnofantastičnom trileru Početak koji je režirao Kristofer Nolan. Film je inspirisan iskustvom lucidnih snova i inkubacijom sna. Dikaprio tumači lik Doma Koba koji ima sposobnost da ulazi u tuđe snove sa ciljem da dobije informacije koje su inače nedostupne. Kobu je obećana šansa da povrati stari život ako zauzvrat ubaci ideju u um jedne korporativne mete. Dikaprio je bio prvi glumac kome je bila ponuđena uloga u ovom projektu, a pristao je da učestvuje jer je bio „intrigiran filmskim konceptom i time kako će njegov lik da otključa svoj svet snova, što će na kraju da utiče i na njegov stvaran život“. Kritika je odlično prihvatila film, koji je ostvario zaradu od 825 miliona dolara.
U julu 2010. objavljeno je da je Dikaprio odustao od snimanja filma o Vikinzima Mela Gibsona zbog kontroverznog snimka na kome pomenuti glumac i režiser viče i ima izlive besa, kao i zbog porodičnog nasilja nad ženom Oksanom Grigorijevom. U novembru iste godine kompanija Leonarda Dikaprija kupuje filmska prava za ekranizaciju romana Đavo u belom gradu pisca Erika Larsona. Očekuje se da će Dikaprio igrati ulogu serijskog ubice Henrija Hauarda Holmsa koji je odgovoran za smrt mnogih žena tokom svetske izložbe u Čikagu 1893.
Godine 2011. nastupa uz Armija Hamera i Naomi Vots u istorijskoj drami Klinta Istvuda Džej Edgar, biografskoj priči o životu Džona Edgara Huvera. Snimljen po scenariju Dastina Lensa Bleka, film se fokusira na karijeru prvog direktora FBI-ja od Palmer Rejdsa pa nadalje, uključujući i prikaz njegovog privatnog života kao homoseksualca. Film je naišao na značajan broj negativnih komentara zbog dosta nedoslednosti, mada su kritičari pohvalili Dikapriov „potpuno realističan, suptilan i ubedljiv nastup koji nagoveštava više stvari nego što je Huver ikada otkrio bilo kome, ili samom sebi“. Sledeće godine, Dikaprio igra ulogu negativca Kelvina Kendija u špageti vesternu Đangova osveta Kventina Tarantina. Film je zaradio 424 miliona dolara na bioskopskim blagajnama i jedan je od najprofitabilnijih vesterna svih vremena. Takođe je naišao na pozitivne reakcije kritičara i osvojio je brojne nagrade, uključujući dva Oskara, a Dikapriju je doneo još jednu nominaciju za Zlatni globus.
2013 – sadašnjost
|mini|levo|185p| Dikaprio na premijeri filma [[Vuk sa Vol Strita u Parizu 2013.]]
Godine 2013. nastupa zajedno sa Keri Maligan i Tobijem Magvajerom u drami Veliki Getsbi, filmskoj adaptaciji istoimenog književnog klasika F. Scott Fitzgeralda iz 1925. Film je režirao Baz Lurman, sa kojim je Dikaprio sarađivao 1996. kada je igrao glavnu ulogu u njegovoj ekranizaciji Šekspirovog romana Romeo i Julija. Veliki Getsbi je počeo da se prikazuje u bioskopima 10. maja i otvorio je Kanski filmski festival 2013. Iako su mišljenja kritičara o samom filmu bila podeljena, Dikapriov portret Getsbija naišao je na pozitivne reakcije. Rejfer Guzman iz Njuzdeja pohvalio je glumca rečima: ''„Što se tiče Dikaprija u ulozi Getsbija, on je glumac koga će biti teško nadmašiti. Iako je njegovo prvo pojavljivanje na ekranu gotovo komično – propraćeno vatrometom i Geršvinovom „Rapsodijom u plavom“ – Dikaprio sve to zasenjuje ulogom zahtevnog i zagonetnog lika. On je žestok kao Alan Lad 1949, uglađen kao Robert Redford 1974, ali takođe ranjiv, dirljiv, zanimljiv, prevarant, ali pre svega čovek. Sve to čujete u Getsbijevoj omiljenoj frazi „stari druže”, verbalnom tiku koji je zbunio ostale glumce. Njegova izvedba je grandiozna i teško nadmašiva“. Kritičar Met Zoler Sajc opisao je Dikapriov nastup kao „najveći i istovremeno najprostiji specijalni efekat ovog filma“'' i dodao da je ovo verovatno njegova najbolja izvedba u dosadašnoj karijeri. Film je zaradio 348 miliona dolara i trenutno je Lurmanov najkomercijalniji projekat.
Iste godine, Dikaprio sarađuje sa Skorsezeom po peti put u biografskoj drami Vuk sa Vol Strita, priči o životu brokera Džordana Belforta koji je uhapšen krajem 1990ih zbog raznih prevara i pranja novca. Sniman u avgustu i septembru 2012. na lokacijama u Njujorku, film je počeo da se prikazuje u bioskopima 25. decembra 2013. Iako je izazvao polemike zbog brojnih škakljivih scena, kritičari su ga pozitivno ocenili, a na bioskopskim blagajnama je zaradio 392 miliona dolara. Dikaprio je zadivio kritičare svojim talentom za komediju, kao glumac koji retko nastupa u filmovima ovog žanra. Dejvid Tompson iz Nju Ripablika pohvalio ga je rečima: „Dikaprio je ranije ulogom u filmu Uhvati me ako možeš nagovestio da bi komedija mogla da bude njegov istinski poziv – ali on ovde nije samo zabavan, već pravo otkriće“. Vuk sa Vol Strita osvojio je brojne prestižne nagrade i našao se na listi 10 najboljih filmova 2013. po izboru Američkog filmskog instituta. Dobio je pet nominacija za Oskara, od toga dve za Dikaprija – u kategorijama Najbolji glavni glumac i Najbolji film, za koju je bio nominovan kao jedan od producenata. Za ovu ulogu osvojio je Zlatni globus za najboljeg glavnog glumca u mjuziklu ili komediji i bio je nominovan za nagrade BAFTA, Empajer, Satelit, MTV i mnoge druge.
Njegov sledeći projekat je film Povratnik Alehandra Gonzaleza Injaritua, u kome nastupa zajedno sa kolegom iz naučnofantastičnog trilera Početak, Tomom Hardijem. Film je sniman od septembra do marta u Vankuveru i Alberti, a premijera je bila 25. decembra 2015.
Privatan život
Dikaprio je ozbiljno povređen 2005. godine, kada ga je manekenka Areta Vilson pogodila u glavu polomljenom staklenom flašom na jednoj holivudskoj žurci. Nakon priznanja krivice 2010, Vilsonova je osuđena na zatvorsku kaznu u trajanju od dve godine.
Vlasnik je kuće u Los Anđelesu i stana u Bateri Park Sitiju na Donjem Menhetnu. Godine 2009. kupio je ostrvo u tropskoj državi Belize, od koga namerava da napravi ekološko odmaralište. Početkom 2014. kupio je i rezidenciju glumice i pevačice Dajne Šor u Palm Springsu koju je dizajnirao arhitekta Donald Veksler.
Fraccionamiento Real Santa María, Santa María Atzompa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 504 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1577 m.
Orden slobode
Orden slobode je bio najviše vojno odlikovanje u Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Dodeljivao se za izvanredne uspehe u rukovođenju i komandovanju vojnim jedinicama, a njime su bili odlikovani i strani državljani.
Ustanovljen je 9. juna 1945. godine, a do 1955. dodeljivalo ga je Predsedništvo AVNOJ-a, odnosno Prezidijum Narodne skupštine FNRJ, a posle Predsednik Republike.
Predloge za odlikovanje Ordenom slobode donosili su Savezno izvršno veće, republička izvršna veća, savezni sekretar za spoljne poslove i savezni sekretar za narodnu odbranu.
Posle raspada SFRJ, Orden slobode je uvršten u odlikovanja Savezne Republike Jugoslavije, odnosno Državne zajednice Srbije i Crne Gore.
La vendetta di Aquila Nera
La Vendetta di Aquila Nera je italijanski crno-bijeli pustolovni film snimljen 1951. u režiji Riccarda Frede. Predstavlja nastavak Freddinog filma Aquila Nera iz 1946. godine. U njemu Rosano Brazzi ponavlja naslovnu ulogu plemića u carskoj Rusiji 18. vijeka koji, u nastojanju da se bori protiv nepravde, postaje vođa razbojnika pod pseudonimom "Crni orao". Godine 1967. je snimljen treći nastavak pod naslovom Il figlio di Aquila Nera (Sin Crnog orla).
Leonardo DiCaprio
Aktivizam i filantropija
Dikaprio se zalaže za očuvanje životne sredine, a mnoge grupe koje se bave ovom delatnošću pohvalile su njegov aktivizam. Poseduje električni auto Tesla rodster, kao i hibridne automobile Fisker Karma i Tojota Prius. Takođe je ugradio solarne panele na svoju kuću. U intervjuu za magazin Ukula povodom dokumentarnog filma Jedanaesti sat napomenuo je da je globalno zagrevanje „najveći izazov u borbi za očuvanje životne sredine“.
Na ceremoniji dodele Oskara 2007. godine, Dikaprio je zajedno sa bivšim potpredsednikom Alom Gorom najavio vest da je Američka filmska akademija usvojila zdrav način planiranja i produkcije filmova i time potvrdila svoju posvećenost zaštiti životne sredine. Dana 7. jula 2007. Dikaprio je bio prezenter na koncertu Live Earth, jednom u nizu događaja koji za cilj imaju povećanje ekološke svesti kroz zabavne programe. Godine 2010. bio je nominovan za nagradu „Uradi nešto“, koju dodeljuje televizijska mreža VH1 u saradnji sa organizacijom Do Something, koja pokušava da osnaži i inspiriše mlade ljude da čine dobra dela. mini|left|upright| Dikaprio na humanitarnom događaju u martu 2009. Sa majkom je 1998. godine donirao 35.000 dolara kompjuterskom centru "Leonardo Dikaprio", ogranku javne biblioteke Los Anđelesa locirane u Los Felizu, gde je glumac živeo tokom detinjstva. Biblioteka je bila uništena tokom zemljotresa Nortdridž koji se desio 1994. nakon čega je ponovo izgrađena i otvorena početkom 1999. Tokom snimanja filma Krvavi dijamant, posetio je 24 siročeta putem organizacije SOS Children Vilage u Maputu u Mozambiku, a očevici su potvrdili da ga je interakcija sa decom veoma dirnula. Godine 2010. donirao je milion dolara Haitiju nakon tragičnog zemljotresa.
U novembru 2010. Dikaprio daje milion dolara „Društvu za očuvanje divljih životinja“ na ruskom samitu o tigrovima. Glumčeva upornost da stigne na događaj uprkos tome što mu je let dvaput odložen, navela je tadašnjeg premijera Vladimira Putina da ga opiše rečju „mužik“ što znači "pravi muškarac". Sledeće godine, Dikaprio se priključio inicijativi organizacije Animal Legal Defense Fund da oslobode Tonija, tigra koji je poslednju deceniju proveo u zatočeništvu. Dikaprio je takođe aktivista za LGBT prava, a u aprilu 2013. donirao je 61.000 dolara organizaciji GLAAD koja promoviše sliku LGBT populacije u medijima.
Filmografija
Leonardo Dikaprio je nastupio u 30 filmskih ostvarenja (ne računajući filmove u kojima se pojavljuje kao narator) i u sedam TV serija. Njegov prosečan honorar iznosi 20 miliona dolara. Godine 2011. bio je prvi na listi najplaćenijih holivudskih glumaca časopisa Forbs, sa zaradom od 77 miliona dolara.
Nagrade i nominacije
Dikaprio je bio nominovan za veliki broj prestižnih filmskih nagrada, među kojima su Oskar (5 nominacija), Zlatni globus (11 nominacija, 3 pobede), BAFTA (4 nominacije) i Nagradu Udruženja glumaca (5 nominacija).
Los Mangos, Sayula de Alemán
Los Mangos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Oblo Brdo (Andrijevica)
Oblo Brdo je naselje u opštini Andrijevica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 69 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 138 stanovnika).
Demografija
U naselju Oblo Brdo živi 65 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,4 godina (43,4 kod muškaraca i 59,0 kod žena). U naselju ima 27 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,56.
Stanovništvo u ovom naselju je mešovito, a u poslednjih pet popisa beleži se konstantno smanjenje broja stanovnika.
Pravednost
Pravednost (grč. dikaiosýne, lat. iustitia) najviša vrlina koja se sastoji u međusobnom skladu ostalih - mudrosti, hrabrosti i ostalih i od svakog građanina u državi traži da ispunjava onu dužnost koja mu pripada, smatra Platon, a Ciceron taj princip kasnije prevodi kao 'svakome svoje' (suum cuique tribuere).
Pravednost bi također trebao biti najviši materijalni princip svakog prava koje na tom pojmu temelji što je uopće pravedno a u pravu is-pravno i u skladu s temeljnim pravnim normama. U teorijama prirodnog prava pravednost je izvor pozitivnog ili zakonskog prava, tako već kod Platona, i Aristotela u 'Nikomahovoj etici' iako za njega prirodno pravo nije vječno, makar je iznad zakonskog, on razlikuje:
Sigurno se najveća teškoća sastoji u tome kako da se sadržajno pobliže odredi što kome zaista pripada 'po prirodi' ili zasluzi, jer se na tome oduijek temelji princip pravednog nagrađivanja i općeg priznanja pojedinačnih zasluga. No kao izvjesni 'korektiv' pozitivnog prava pravednost ostaje nezamjenjiva instancija filozofije prava i politike.
Platonovo određenje pravednosti
Platon daje sledeću definiciju za »pravednost«. On veli: »Pravednost je posedovanje i delanje onoga što kome pripada« (433).
To znači da svaki za svoj rad ima dobivati onoliko koliko taj rad vredi, i da ima raditi ono za što je najsposobniji. Prema tome, pravedan je onaj čovek koji stoji baš na pravom mestu, i vrši ono što najbolje može da vrši, i punom i jednakom merom vraća za ono što dobiva. I zato bi društvo pravednih ljudi bilo najharmoničnija i za rad najsposobnija grupa, jer bi svaki član stojao na svome mestu i vršio funkciju za koju ga je priroda odredila, slično instrumentima y savršenom orkestru. Pravednost y jednom društvu ličila bi na onu harmoniju odnosa kojom ce planete održavaju y svom pravilnom (ili, kako bi Pitagora kazao, muzikalnom) hodu. Tako organizovano, društvo bi bilo sposobno za dalji život; i pravednost bi dobila neku vrstu darvinske potvrde. Gde ljudi ne stoje na svom prirodnom mestu, gde trgovac pritiskuje državnika, ili gde ratnik otima položaj vladara — tu je koordinacija delova razorena, veze pucaju, i društvo ce rastvara i rasturuje. Pravednost je stvaralačka koordinacija.
Pravednost je taxis kai kosmos — poredak i lepota — duševnih delova; to je duši ono isto što i zdravlje telu. Svako zlo je disharmonija; i to između čoveka i prirode, ili između čoveka i drugih ljudi, ili između čoveka i njegove vlastite prirode.
El Yarín, Turicato
El Yarín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1555 m.
La Fayette, Illinois
Lafejet je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 223, što je 4 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Niederpierscheid
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Niderpiršajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 369 metara. Površina opštine iznosi 1,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 36 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 22 stanovnika/km².
Ronchi, Brescia
Ronchi je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Krutost
Krutost možemo definirati kao otpornost na deformaciju i matematički ju definiramo kao odnos sile \mathbf{}F koja uzrokuje deformaciju i same deformacije \mathbf{}x.
Iz definicijske je jednadžbe jasno da je mjerna jedinica za krutost njutn po metru [N/m] što znači da je to veličina koja govori kolika je sila potrebna da bi se postigla jedinična deformacija. Ova je veličina od velike važnosti u primjenjenim znanostima strojarstvu, brodogradnji i građevinarstvu te je jedan od temeljnih pojmova u fizici čvrstog tijela.
O krutosti ima smisla govoriti samo kod čvrstih tvari s obzirom da tekućine i plinovi nemaju stalan oblik zbog slabijih međumolekularnih sila. Važno je shvatiti da krutost ovisi o nekoliko faktora: materijal tijela, geometrija tijela ili sustava (oblik i dimenzije) te vrsta opterećenja. Uzmimo za jednostavan primjer jedan štap učvršćen na svom kraju i opterećen tlačnom silom na svom drugom kraju, koja se poklapa s uzdužnom osi štapa. Svakome je jasno da će se uslijed takvog opterećenja štap sabiti, tj. javit će se deformacija. Kolika će ta deformacija biti ovisi o tome koliko je štap aksijalno krut. Tako će se za istu silu i iste dimenzije čelični štap manje sabiti nego drveni štap, s obzirom da je čelik čvršći od drveta. Uzmemo li istu silu i dva čelična štapa različitih dimenzija, manje će se sabiti štap koji ima veću površinu poprečnog presjeka. Uzmemo li isti štap i opteretimo li ga silom istog intenziteta, ali okomitom na njegovu uzdužu os, iznos deformacije će biti drugačiji jer je i fleksijska krutost (krutost na savijanje) drugačija od aksijalne krutosti.
Općenito, mogu se definirati tri vrste krutosti
U slučaju torzije (uvijanja), štap je opterećen momentom čiji se vektor poklapa s uzdužnom osi štapa, tj. opterećen je momentom koji djeluje u ravnini okomitoj na uzdužnu os štapa.
Iz izloženog je vidljivo da krutost nije jednostavno i jednoznačno svojstvo te da izračun krutosti za složenije strukture može biti vrlo zahtijevan posao.
Mjerna jedinica je [m/N] i ta nam veličina govori kolika će se deformacija javiti pri opterećenju jediničnom silom. Analogno torzijskoj krutosti, torzijska podatljivost se izražava u radijanima po njutnmetru [rad/Nm].
Topusko
Geografija
Topusko se nalazi na samoj granici između Korduna i Banije, u slikovitom predjelu srednjeg toka rijeke Gline, brežuljkastom kraju izmedu Petrove gore na zapadu i nešto udaljenije Zrinske gore na jugoistoku. Cestovnim prometnicama naselje je povezano s većim obližnjim mjestima: Glina (13 km), Petrinja (35 km), Sisak (47 km), Karlovac (55 km), Zagreb (preko Lasinje i Pisarovine 65 km). Od Topuskog nisu daleko ni Plitvička jezera (80 km).
Stanovništvo
Općina Topusko po zadnjem Popisu stanovništva iz 2001. godine broji 3.219 stanovnika, što je otprilike polovica prijeratnog broja. Prema etničkoj strukturi, većinsko stanovništvo su Hrvati ( 63.5 %), a značajan udio čini srpska manjina ( 29.6 %).
Uprava
Topusko se nalazi u sastavu Sisačko-moslavačke županije, a općini osim samog mjesta pripada i 15 okolnih sela.
Historija
U 4. i 5. stoljeću nadiru Goti i Langobardi, u 6. stoljeću Slaveni i Avari, a u 8. st. Franci. U 10. st. dolaze i Mađari, pa 1097. u bitci na Gvozdu pogiba Petar Svačić, po kome se danas zove Petrova gora. Ugarsko-hrvatski kralj Andrija II. početkom 13. st. daje cistercitima određene povlastice, i oni se nastanjuju u samostanu na mjestu gdje je danas perivoj Opatovina. Cisterciti su pod turskom prijetnjom otišli iz Topuskog, a kralj Ferdinand I. prava opatije dodjeljuje 1558. zagrebačkim biskupima. Turci su ipak 1556. zauzeli imanje topuske opatije, a cistercitski samostan i crkvu razorili su topovima. Predaja kaže da je po tom događaju Topusko dobilo naziv. Nakon Turaka, 1784. godine Topusko je došlo pod upravu Vojne krajine. Od samostana i opatije preostalo je jedino gotičko pročelje crkve visoko 23 m.
Početkom 19. st. Topusko je potpalo pod francusku vlast, a nakon 1813. ponovo je u Vojnoj krajini. Tad počinje razvoj Topuskog kao kupališta, a jedan od najzaslužnijih ljudi u tom smislu bio je pukovnik Ivan Nestor. U 19. st. rade se mnoga znanstvena ispitivanja termalnih vrela. Njihov ljekovit učinak postaje sve poznatiji, pa sve više uglednih i poznatih ljudi onoga doba posjećuje toplice pa one postaju pomodno sastajalište. Po ukidanju Vojne krajine (1881. godine), Topusko i okolica postaju dio banske Hrvatske. To je razdoblje intenzivnog razvoja lječilišta i turizma u Topuskom. Na samom početku 20. st. izgrađeni su vodovod i željeznica. Podižu se perivoji, među kojima su najpoznatiji perivoj Nikolino brdo i perivoj Opatovina. Mnogi su se botaničari i kroničari Topuskog s neskrivenim oduševljenjem divili ljepoti krajolika i spokoju podneblja, ističući Opatovinu kao perivoj u podnožju Nikolina brda, ulicu lipa, brojne platane, egzotične vrste drveća (ginko biloba, sekvoje i dr).
U Domovinskom ratu Topusko je pretrpjelo velika razaranja. Nakon teškog bombardiranja, u rujnu 1991. godine zauzele su ga srpske snage, te dijeli sudbinu ostalih okupiranih krajeva. Svo hrvatsko stanovništvo je prognano, a okolna sela posve uništena. Mnoge poznate zgrade u mjestu, kao što su zgrada Vojnog lječilišta ili Blatne kupke sa zgradom lječilišne restauracije su razorene.
Preuzeto sa
.hr
.hr najviši Internet domen državnih kodova za Hrvatsku. Administrira ga CARNet - hrvatska akademska mreža.
Serre, Salerno
Serre je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2075 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Čempres
Čempresi (Cupressus) biljni rod stabala iz porodice Cupressaceae. Najčešći su obični čempres (lat. Cupressus sempervirens) i arizonski čempres (lat. Cupressus arizonica). U narodu se imenom čempres nazivaju i biljke iz rodova Chamaecyparis, Thuja, Cupressocyparis, no znanstveno imaju druga imena.
Obilježja
Čempres je stablo koje u visinu raste i do 25 metara. Kora stabla smeđocrvene je boje tamnijih nijansi, koja u starijih primjeraka postaje svijetlosiva i puca u plosnatim ljuskama. Krošnje stabla različitih su oblika, no uske su kod većine primjeraka.
Razmnožava se sjemenom i raste neobično velikom brzinom. Ne podnosi jake hladnoće, voli vlažan zrak, i nije osjetljiv na vrstu tla.
U grčkoj mitologiji, čempres je povezan s Hadom, bogom podzemlja i mrtvih.
The Bitter Tea of General Yen
The Bitter Tea of General Yen je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1933. u režiji Franka Capre. Po žanru je melodrama, a temelji se na istoimenom romanu Grace Zaring Stone. Protagonistica, koju tumači Barbara Stanwyck, je američka misionarka koja dolazi u Kinu pogođenu građanskim ratom kako bi pokušala spasiti djecu iz sirotišta. Radnja prikazuje kako je u tome ispočetka spriječava bezobzirni pobunjenički general (koga tumači švedski glumac Nils Asther), ali koji se na kraju u nju zaljubi.
The Bitter Tea je poznat kao prvi film prikazan u prestižnoj njujorškoj dvorani Radio City Music Hall. Usprkos toga je doživio komercijalni neuspjeh, što je većina kritičara tumačila rasističkim predrasudama tadašnje američke publike, odnosno njenim odbijanjem da prihvati ljubavne veze između pripadnika različitih rasa. Zbog toga je The Bitter Tea brzo zasjenjen mnogo uspješnijim Caprinim populističkim komedijama, i tek mnogo godina kasnije su ga počeli hvaliti kritičari. S druge strane, dio modernih kritičara je Capri znao zamjerati orijentalizam i slične negativne stereotipove u prikazu Kine, kao i odluku da orijentalni lik tumači bijeli glumac pod šminkom.
San Martín, Mazamitla
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mazamitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1934 m.
Temišvar
Temišvar rumunjski: Timișoara (njemački: Temeswar prije i Temeschburg i Temeschwar, mađarski: Temesvár) je grad na zapadu Rumunjske od 319,279 stanovnika, svega par dekada prije 1992. grad je imao - 334,115 stanovnika.
Temišvar je administrativni centar okruga (judet) Timiș, treći po veličini grad u Rumunjskoj, i privredni, kulturni i politički centar zapadne Rumunjske.
Geografske karakteristike
Temišvar leži na zapadu zemlje u banatskoj ravnici duž obala rijeke Begej.
Historija
Arheološkim iskapanjima provedenim u široj okolici grada, otkrivena su neolitska i rimska naselja. Prvi dokumentirani srednjovjekovni zapis o gradu je iz - 1212. u kom se on navodi kao rimski castrum Temesiensis. Nju su u 13. vijeku razorili Tatari, ali je njegova citadela za svega nekoliko godina obnovljena, pa se zna da je i bila rezidencija ugarskog kralja Karla I. (1309. - 1342).
Temišvar je tokom 14. vijeka izrastao u utvrdu usred močvarnog kraja. Od 1552. Temišvarom vladaju Osmanlije (vidi Temišvarski pašaluk) sve do poraza Osmanlija kod Temišvara, od strane austrijske vojske - 1716. kad prelazi u austrijske ruke. Nakon potpisivanja Požarevačkog mira - 1718., Temišvar i taj dio Banata, postaju dio Habsburške monarhije poznat kao Temišvarski okrug, kojim se upravlja iz Beča. U to vrijeme u grad se doseljavaju brojni stanovnici iz raznoraznih dijelova monarhije, a naročito Nijemci iz Švapske.
Temišvar je tokom 1848., izdržao opsadu mađarskih revolucionara, u trajanju od 107 dana.
Nakon Prvog svjetskog rata vojska Kraljevine Srbije okupirala je grad 1919., ali ga je nakon potpisivanja Trianonskog mirovnog ugovora - 1920. morala napustiti i predati Rumunjskoj kraljevini.
Protuvladine demonstracije koje su izbile u Temišvaru između 15. i 17. decembra 1989, izazvale su lavinu koja je nakraju dovela do svrgavanja s vlasti komunističkog vođe Nicolae Ceausescua svega nekoliko dana nakog tih događaja. Katastrofalna greška Ceausescua bila je kad je poslao snage reda i vojske da silom uguše demonstracije, ali su se te snage nakraju udružile sa demonstrantima i okrenule protiv svog nalogodavca (kog su nakraju nabrzninu i ubili).
Kultura i atrakcije
thumb|right|350x260px|border|alt=Karta Temišvara 1716| Karta grada Temišvara iz [[1716. godine ]] Temišvar je kulturno - obrazovni centar zapadne Rumunjske. Grad ima nekoliko visokoškolskih ustanova, od kojih je najznačajniji Univerzitetu Temišvaru, osnovan 1948. Grad ima državni teatar, državnu operu i balet, filharmonijski orkestar i veliku biblioteku. Temišvar ima puno uređenih parkova koji se nižu duž plovnog Begejskog kanala, koji prolazi kroz središte grada.
Naveće znamenitosti grada su monumentalna katolička katedrala podignuta između 1736. - 1773., srpska saborna crkva iz 1748. (obnovljena 1791) i regionalni muzej, smješten u restauriranoj palači iz 14. vijeka.
Temišvar je bio prvi rumunjski grad koji je još 1869. uveo tada još uvijek konjski tramvaj I prvi evropski grad koji je 1884. uveo uličnu električnu rasvjetu sa 731 lampi.
Privreda
Temišvar je dugo bio poznat kao trgovački centar bogatog poljoprivrednog kraja, ali se vremenom pretvorio u industrijski grad, nakon Drugog svjetskog rata. Danas se u gradu proizvode elektromotori i električni aparati, tekstil, poljoprivredni strojevi i alati, kemikalije, plastika, obuća i prehrambeni proizvodi.
Tony Iommi
Frank Anthony "Tony" Iommi (19. veljače 1948., Birmingham) je britanski gitarist i skladatelj, najpoznatiji kao suosnivač i prvi gitarist heavy metal grupe Black Sabbath, čiji je jedini stalni član od osnutka do danas. Iommi, koji je sin talijanskih useljenika, gitaru je počeo svirati u pubertetskoj dobi. Nakon što je sa 17 godina izgubio vrške dva prsta desne ruke u nesreći u tvornici, uspio je nastaviti svirati.
Iommi je općenito priznat kao jedan od najvažnijih i najutjecajnijih rock gitarista. Prema glazbenom kritičaru Gregu Pratu, "Iommi je jedan od samo dva gitarista (drugi je Jimmy Page iz Led Zeppelina) koji si mogu pripisati zasluge za mamutske riffove heavy metala."
Čečenska Republika Ičkerija
Čečenska Republika Ičkerija je bila faktički nezavisna država na severnom Kavkazu između 1991. i 1999. godine. Nastala je u vreme raspada Sovjetskog Saveza na jednom delu nekadašnje autonomne republike Čečeno-Ingušetije (dela Ruske SFSR), a vojno je poražena od strane ruske armije 1999. i uključena u Rusku federaciju kao Republika Čečenija. Nezavisnost Ičkerije nije bila međunarodno priznata. Priznali su je privremeno samo Gruzija i avganistanski talibani.
Ime
„Ičkerija“ je istorijsko turkijsko ime za centralni deo Čečenije. Prema legendi, sva „čista“ čečenska plemena imaju tamo svoje korene. Kad su čečenski separatisti proglasili nezavisnost Čečenije od Rusije, koristili su ime „Čečenska Republika Ičkerija“ (ČRI) za nezavisnu Čečeniju. U mnogim stranim izvorima se, međutim, nezavisna Ičkerija pominje kao Čečenija.
Istorija
Godine 1991., dok se raspadao SSSR, čečenski lider Džohar Dudajev je proglasio nezavisnost Čečenije (Ičkerije). Ruski predsednik Boris Jeljcin je odbijao da prizna čečensku nezavisnost, kao i druge države sveta. Država Ičkerija je od tada faktički bila nezavisna, do Prvog čečenskog rata 1994. godine, kada Čečenija biva zauzeta od strane ruske vojske (do 1996.), a Dudajev ubijen. Od 1996. godine (kada se ruska vojska povlači), pa do 1999. godine Čečeni i dalje uživaju tehničku nezavisnost, sve do napada čečenskih snaga pod vođstvom Šamila Basajeva na susednu rusku republiku Dagestan. Tada Rusija odgovara vojnom silom i započinje Drugi čečenski rat, čime uspostavlja kontrolu nad teritorijom Čečenije. Čečenski predsednik Aslan Mashadov i njegovi separatisti beže u planine i započinju gerilski rat koji traje do danas.
Gilbert Fitz Richard de Clare
Gilbert FitzRichard de Clare, također poznat i pod titulom '''1. earl Hertforda''' 1st Earl of Hertford; 1115–1153) ) bio je anglo-normanski plemić i feudalni magnat. Bio je najstariji sin Richarda Fitz Gilberta de Clarea i Adelize; za njegovog oca određeni izvori navode da je bio prvi earl Hertforda. Njegov stric Gilbert je bio earl Pembrokea. Umro je bez nasljednika, te ga je naslijedio brat Roger de Clare.
Jasenovac (razvrstavanje)
Jasenovac označava:
.ht
.ht je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Haiti.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Veljko Mićunović
Veljko Mićunović (Velestovo, kod Cetinja, 16. 1. 1916 — Beograd, 2. 8. 1982), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFRJ i SR Crne Gore i narodni heroj Jugoslavije.
Randu, Rancho, Rincón de Romos
Randu, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1944 m.
Veljko Mićunović
Biografija
Kao student Pravnog fakulteta Univerziteta u Beogradu, 1935. godine bio je učesnik studentskih demonstracija i član Odbora ujedinjene studentske omladine, koji je rukovodio revolucionarnim studentskim pokretom na Beogradskom univerzitetu. U periodu od 1940. do 1941. godine po nalogu KPJ je bio upućen na politički rad u Pomoravlje, gde je radio na obnavljanju i učvršćivanju partijskih organizacija u Jagodini, Ćupriji, Paraćinu, Senjskim rudnicima, Aleksincu i drugim mestima.
Narodnooslobodilačka borba
mini|Veljko Mićunović, u sredini, са [[:sr:Никола Гажевић|Nikolom Gaževićem и Boškom Đuričkovićem, sleva na desno, marta 1944. godine.]] U danima Trinaestojulskog ustanka, 1941. godine Veljko je u bio Crnoj Gori, gde je radio na organizovanju narodnog otpora italijanskom okupatoru. Vršio je dužnost političkog komesara Lovćenskog partizanskog odreda, od njegovog osnivanja do povlačenja za Bosnu, kada je, odlukom Centralnog komiteta KPJ, vraćen u Crnu Goru na ilegalni politički rad. I pod izuzetno teškim uslovima, kada je okupator zaveo strahovit teror, Veljko je uspešno objedinjavao delovanje ilegalnih grupa i partijskih organizacija na poverenom terenu. Aprila 1942. godine izabran je za člana Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku.
Jedna od značajnijih uspelih akcija ilegalaca jeste učestvovanje iz pozadine s partizanskim jedinicama koje su se vraćale iz Bosne u poznatoj bici na Javorku 1. 5. 1943. godine, kada je neprijatelj pretrpeo velike gubitke. Ubrzo je Veljko postao rukovodilac Politodjela Druge proleterske udarne brigade, s kojom je učestvovao u bici na Sutjesci juna 1943. godine, nakon čega, do kraja te godine, ratuje u istočnoj Bosni, Sandžaku, Srbiji i Crnoj Gori. Početkom 1944. godine postavljen je za načelnika Odeljenja za zaštitu naroda (OZNA) za Crnu Goru.
Posleratni period
mini|[[Predsjednik Sjedinjenih Američkih Država|Predsednik John F. Kennedy i Veljko Mićunović, 1962. godine.]] Posle oslobođenja Jugoslavije, Veljko je obavljao mnoge odgovorne državne i partijske funkcije. Bio je:
Dva puta je bio član državne delegacije na zasedanjima Organizacije ujedinjenih nacija (OUN) — 1949. i 1951. godine, a februara 1952. godine prešao je u diplomatsku službu, gde je obavljao funkcije:
Kao jugoslovenski ambasador u Sovjetskom Savezu, u dva maha i to u vreme kada su odnosi između ove dve zemlje bili vrlo nepovoljni, Veljko Mićunović je kao čovek sa izuzetnom diplomatskom veštinom, je uspeo da u takvim okolnostima energično zastupati interese svoje zemlje, a ipak stekne lične simpatije i prijateljstvo tadašnjih lidera Sovjetskog Saveza — Nikite Hruščova i Leonida Brežnjeva.
Godine 1971. je izabran za člana prvog Predsedništva SFRJ, u čijem je sastavu bio do maja 1974. godine. Bio je poslanik Ustavotvorne skupštine DF Jugoslavije 1945. godine, a potome je biran za poslanika Savezne skupštine SFRJ u četiri njena saziva. Za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije biran je na tri partijska kongresa — Šestom, Sedmom i Osmom, a na Devetom kongresu SKJ je izabran za člana Stalnog dela Konferencije SKJ. Bio je član Saveta federacije i imao je čin rezervnog general-potpukovnika JNA. Posljednjih godina života, Veljko Mićunović je, uprkos teškoj bolesti — paralizi, koja mu je oduzela desnu ruku, pripremio i objavio dve knjige: „Moskovske godine 1956/58.“ i „Moskovske godine 1969/71.“, koje su bile vrlo zapažene i prevedene na više stranih jezika. Njegov brat Vukašin takođe je bio učesnik Narodnooslobodilačkog rata, a kasnije aktivni društveno-politički radnik.
Bio je u braku sa Budislavom—Miškom Mićunović, rođenom Dapčević (1926—2000), sa kojom je imao sina i ćerku.
Umro je 2. 8. 1982. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i velikog broja stranih i jugoslovenskih odlikovanja, među kojima se ističu — Orden narodnog oslobođenja, Orden zasluga za narod I reda, Orden bratstva i jedinstva I reda i Orden za hrabrost. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. 11. 1953. godine.
Valle, Avellino
Valle je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Bryceland, Louisiana
Brajsland je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 108, što je 6 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Encinal (razvrstavanje)
Encinal ima više značenja:
El Búfalo, Río Bravo
El Búfalo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Usamljeni vuk (terorizam)
Usamljeni vuk (Lone wolf) je naziv kojim se opisuju ličnosti koje vrše politički motivirana nasilna djela, ali bez neposredne veze sa istomišljenicima, bilo da je riječ o pojedincima bilo organizacijama.
Bacagomachi, Urique
Bacagomachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1827 m.
Dinastija Jin (1115–1234)
Dinastija Jīn (džurčenski: Anchun Gurun;, ); mandžurski: Aisin Gurun; kitanski jezik: Nik, Niku; Altan Ulus; 1115–1234), također poznata kao Džurčenska ili Džurdžijska dinastija je bila dinastija džurčenskih vladara iz klana Wanyan (完顏 Wányán) koja je u 12. i 13. vijeku vladala područjem današnje Mandžurije, ruskog Dalekog Istoka i sjeverne Kine. Njeni potomci su u 17. vijeku osnovali mandžursku dinastiju Qing. Njen naziv se ponekad ispisuje kao Jinn kako bi ju se razlikovale od ranije kineske dinastije dinastije Jin čiji se naziv istovjetno ispisuje na latinici.
Dinastiju je 1115. osnovao džurčenski poglavica Wanyan Aguda (完顏阿骨打). U njegovo vrijeme su glavni neprijatelj Džurčena bili Kitani čija je dinastija Liao vladala sjevernom Kinom. Kako bi ih porazili, Džurčeni su sklopili tzv. Savez na moru sa dinastijom Song koja je vladala južnom Kinom. Zahvaljujući njemu je država Liao 1123. uništena. Međutim, samo dvije godine kasnije su se Džurčeni, osjetivši slabost cara Huizonga okrenuli protiv svojih saveznika, napali ih i početkom 1127. osvojili kinesku prijestolnicu Kaifeng zarobivši Huizonga i skoro sve članove njegove porodice. Ostaci dinastije Song su se povukli na jug gdje su sljedećih par decenija pružali otpor sve dok Sporazum u Shaoxingu 1141. nije uspostavio rijeku Huai kao granicu između dvije države. Iako su se Džurčeni masovno doselili u novoosvojena područja na jugu, njihova elita se relativno brzo sinizirala, mada su pojedini vladari dinastije promovirali džurčenski jezik i kulturu. Period dugog mira i prosperiteta je prestao početkom 13. vijeka kada su Džurčeni došli u sukob sa Mongolima i njihovim vođom Džingis Kanom. On je završen kada su Mongoli pod Ogedejem uz pomoć Južnog Songa 1232. napali dinastiju Jin, zauzeli Kaifeng; sljedeće godine je posljednji car Aizong izvršio samoubistvo, okončavši tako dinastiju.
Popis careva dinastije Jin
(1) Dugo i ne koristi se za ovog suverena.
(2) Nije postojalo
Brulange
Brilanž je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Forbaš.
Mr. Skeffington
Gospodin Skefington je američki igrani film snimljen 1944. godine u režiji Vinsenta Šermana sa Beti Dejvis u glavnoj ulozi. Po žanru je drama, a temelji se na istoimenom romanu Elizabet fon Arnim. Filmskim istoričarima je zanimljiv zbog za tadašnji Holivud neobičnog eksplicitnog prikaza antisemitskih predrasuda u američkom društvu i njihovog povezivanja sa nacističkim zločinima u Nemačkoj.
Brulange
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 93 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 354 m, a minimalnoj 232 m).
Mr. Skeffington
Bio je nominovan za dva Oskara: za najbolju glavnu glumicu i najboljeg sporednog glumca (Rejns).
Radnja
Fani Trelis je lepa i koketna, najpoželjnija devojka u gradu. Živi sa bratom Tripijem u luksuznoj porodičnoj kući, a u gostima im je često dalji rođak Džordž. Večere koje priređuju za visoko društvo samo su maska za njihovu nemaštinu; Tripi pored toga svakodnevno kocka. Kada se jedno veče na vratima pojavi gospodin Džob Skefington, Tripijev poslodavac i ugledni biznismen, on ne želi da ga primi već moli sestru da smisli neku laž i otera ga iz kuće. Fani saopštava Džobu da je njen brat jako bolestan i da će mu se javiti za nekoliko dana, na šta joj Skefington otkriva da je Tripi izvršio proneveru ogromne svote novca i da, uprkos pretnji tužbom, nastavlja to da radi. Zapravo, Skefington je došao da saopšti Trelisovima da će protiv njih pokrenuti sudski postupak. Fani uspeva da malo ublaži situaciju i počinje da flertuje sa Džobom. Posle dva meseca oni se venčavaju, a Tripijev dug se ukida. Ipak, on je besan na svoju sestru što se prodala na takav način te odlazi u Evropu, gde bukti Drugi svetski rat. Da nesreća bude još veća, Skefington počinje da sumnja da ga njegova mlada žena imalo voli...
Soreni, Celaru
Soreni je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Celaru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 800 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
Lokalna grupa galaksija
mini|desno|250px|Lokalna grupa galaksija Lokalna grupa galaksija predstavlja skup od tridesetak gravitaciono povezanih galaksija kome pripada i Mlečni put. Grubo uzevši, Lokalnoj grupi pripadaju galaksije koje se nalaze na oko 1 megaparsek od Mlečnog puta. Međutim, blizina Mlečnom putu nije dovoljan uslov za svrstavanje neke galaksije u Lokalnu grupu, neophodno je da ta galaksija bude gravitaciono povezana sa Grupom (odnosno da njena brzina ne bude takva da će je u nekom trenutku odvesti izvan okruženja Lokalne grupe). Osim Mlečnog puta, spiralne galaksije Andromeda, spiralne galaksije Trougao i Mafeji 1, svi ostali članovi Grupe su patuljaste galaksije.
Članovi lokalne grupe
mini|desno|250px|[[Mlečni put i galaksja Andromeda (gore desno), dve najveće galaksije Lokalne grupe]] Glavni članovi Lokalne grupe su Mlečni put, galaksija Andromeda, galaksija Trougao i Mafeji 1. Ostali članovi su eliptični i nepravilni patuljci — sateliti glavnih galaksija. Galaksije Andromeda i Trougao su najudaljeniji objekti vidljivi golim okom, a osim njih (i Mlečnog puta), od članova Lokalne grupe jedino su još Veliki i Mali Magelanov oblak vidljivi golim okom.
Prva galaksija Lokalne grupe koja je otrivena teleskopski je bila M32. U vreme kad je Habl skovao termin Lokalna grupa, bilo je poznato 11 galaksija za koje danas znamo da pripadaju Grupi. Danas su poznate 43 galaksije koje su najverovatnije članovi Lokalne grupe, međutim, u određivanju članstva u postoje dva problema. Prvi je taj što mnoge patuljaste galaksije imaju nizak površinski sjaj, pa je moguće da postoji dosta članova grupe koje postojećom opremom nismo u mogućnosti da otkrijemo. Osim toga, sam Mlečni put nam zaklanja prostor iza sebe. S druge strane, neke galaksije mogu biti samo fizički u prostoru koji zauzima Lokalna grupa, a da nisu za nju vezane gravitaciono — što se može ustanoviti jedino poznavanjem njihove brzine, koju nije jednostavno odrediti.
Galaksiju Mafeji 1 (Maffei 1) je otkrio italijanski astronom Paolo Mafeji 1968. godine u Kasiopeji, u blizini diska Mlečnog puta. S obzirom na to da međuzvezdana materija iz Mlečnog puta otežava posmatranje ove galaksije, nije sigurno da li se radi o eliptičnoj ili spiralnoj galaksiji, kao ni da li pripada Lokalnoj i Mafeji grupi. Druge galaksije koje je Mafeji otkrio u ovom regionu sigurno ne pripadaju Lokalnoj grupi.
Postojećim instrumentima, moguće je razlučiti zvezde u nekoliko galaksija Lokalne grupe.
Podgrupa Mlečnog puta
mini|desno|250px|[[Mlečni put i Veliki i Mali Magelanov oblak (levo) — panoramska fotografija]] Mlečni put, galaksija kojoj pripada i Sunčev sistem, najveća je galaksija svoje podgrupe. Manje je luminozna od galaksije Andromeda, ali nije jasno da li je i manje masivna — postoje indicije da Mlečni put sadrži više tamne materije od M31, dovoljno da bude najmasivnija u Lokalnoj grupi.