cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Smrt Omera i Merime
Smrt Omera i Merime, također poznata i sa skraćenim naslovom Omer i Merima, je tradicionalna bošnjačka (muslimanska) balada. U njoj se priča o tragičnoj ljubavi Omera, mladića iz bogate porodice, i Merime, djevojke iz siromašne porodice, a koje njihove majke Zehra i Hasija, koje se međusobno ne podnose, odluče razdvojiti kroz dogovorene brakove, a uslijed čega oboma mladima od tuge prepukne srce. Pjesma je postala izuzetno popularna, te je izraz "Omer i Merima" među Bošnjacima, a i šire, postao svojevrsni sinonim za nevinu i nesretnu ljubav, odnosno ekvivalent Romea i Julije.
Po motivima pjesme je 1970. godine snimljena TV-drama Omer i Merima, a kasnije komponiran i istoimeni balet.
Casetti Sguazzaloca, Bologna
Casetti Sguazzaloca je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Lukavec Klanječki
Lukavec Klanječki je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Kraljevec na Sutli, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 74 stanovnika te 26 obiteljskih kućanstava.
Opportuna od Montreuila
Sveta Opportuna od Montreuila (Sainte Opportune; ? -770) bila je francuski benediktinska redovnica i opatica. Poznata je po tekstu Vita et miracula Sanctae Opportunae napisanom vijek iza njene smrti (ca 885-88) od strane sv. Adalhelma (Adelina), biskupa Seeza, koji je vjerovao da joj duguje život i svoju biskupiju.
Između ljubavi i mržnje
Između ljubavi i mržnje može označavati:
Arsenio Martínez Campos
Arsenio Martínez-Campos y Antón, rođen kao Martínez y Campos (Segovia, 14. decembar 1831 - Zarauz, 23. septembar 1900) bio je španski vojskovođa i političar, najpoznatiji po tome što je izveo puč, odnosno objavio pronunciamento kojim je 1874. godine okončana Prva španska republika i uvedena Bourbonska restauracija. Godine 1879. je pod novim režimom nakratko služio kao premijer.
Vojnu je karijeru započeo kao štapski oficir, ali se potom istakao u Špansko-marokanskom ratu i Meksičkoj ekspediciji 1861. godine. Nakon Slavne revolucije poslan je na Kubu gdje je služio od 1872. godine, postavši poznat po brutalnoj represiji kojom je nastojao ugušiti secesionističku pobunu. Po povratku u domovinu je zapovijedao vladinim trupama protiv karlističkih pobunjenika u Trećem karlističkom ratu. Godine 1874. je iskoristio priliku da svrgne republikanski režim i pozove mladog princa Alfonsa da preuzme prijestolje.
Potom je poslan na Kubu gdje je Paktom u Zanjonu okončao Desetogodišnji rat sa pobunjenicima. U domovini je ispočetka podržavao Konzervativnu stranku ali se sa njemim vođom Canovasom razišao oko ukidanja ropstva, te je prešao u redove liberala u čijim će vladama držati ministarske položaje. Kada je na Kubi ponovno izbila secesionistička pobuna poslan je za guvernera, ali se njegova politika držala suviše "mekanom" i pomirljivom. Smijenjen je Valerianom Weylerom koji će biti zaslužan za američku intervenciju i gubitak Kube.
Rock Springs, Wisconsin
Rok Springs je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 362, što je 63 (-14,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Inés, Tapalpa
Santa Inés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tapalpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2087 m.
Barrio del Hua, San Juan Sayultepec
Barrio del Hua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Sayultepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2096 m.
Cafaggio
Cafaggio ima više značenja:
Gornji Dobrun
Gornji Dobrun je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Višegrad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 171 stanovnika.
Carlisle County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 5.104, što je 247 (-4,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
4150 Starr
4150 Starr je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,233 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,9.
Speccheri, Trento
Speccheri je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 670 m.
O-Fenil-3-jodotiramin
O-Fenil-3-jodotiramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 339,172 Da.
West, Texas
West je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.807 stanovnika.
Omer i Merima (razvrstavanje)
Omer i Merima može označavati:
Borgata Romani, Rovigo
Borgata Romani je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Veratraldehid
Veratraldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 166,174 Da.
‘Ashat at Taq‘ah, Hajjah
‘Ashat at Taq‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 520 m.
Santa Cruz, Tulum
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Tulum.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Luke Poljanske
Luke Poljanske je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Zagorska Sela, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 77 stanovnika te 29 obiteljskih kućanstava.
Los Enanos, Petatlán
Los Enanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1240 m.
IC 4000
Reference
</references>
Guatacalca, Nacajuca
Guatacalca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Nacajuca.
Valmir, Fermo
Valmir je naselje u Italiji u provinciji Fermo, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 424 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Guatacalca, Nacajuca
Vidite još
Administrativna po
Superoksid reduktaza
Superoksid reduktaza (, neelaredoksin, desulfoferodoksin) je enzim sa sistematskim imenom rubredoksin:superoksid oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju:
Ovaj enzim sadrži gvožđe nevezano za hem.
Omer i Merima (TV drama)
Omer i Merima je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1970. godine. Predstavlja snimku predstave Jugoslovenskog dramskog pozorišta baziranog na narodnoj baladi Smrt Omera i Merime. Režirao ju je Zdravko Šotra a scenario je napisao Miroslav Belović
Châtillon-le-Roi
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 274 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 129 metara (maksimalnoj 136 m, a minimalnoj 118 m).
Cernobbio, Como
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6790 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 286 m.
El Cenote, Candelaria
El Cenote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Cagliari (razvrstavanje)
Cagliari ima više značenja:
4151 Alanhale
4151 Alanhale je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 3,157 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,0.
Gornji Dubovik
Gornji Dubovik je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Višegrad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 18 stanovnika.
Cagno
Cagno ima više značenja:
La Primavera, Villa Corzo
La Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 652 m.
Unión y Progreso Número Dos, Papantla
Unión y Progreso Número Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 188 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Nicșeni, Nicșeni
Nicșeni je naselje u Rumuniji u okrugu Botošani u opštini Nicșeni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2878 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
Norrbotten
Norrbotten je jedna od 25 švedskih historijskih pokrajina (švedski: landskap) na krajnjem sjeveroistoku zemlje, koja danas više nema nikakvu administrativnu funkciju, ali se njeni stanovnici još uvijek identificiraju sa njom.
Geografske karakteristike
Norrbotten se prostire duž Botnijskog zaljeva, sa juga graniči sa pokrajinom Västerbotten, sa zapada sa Lapplandom i sa istoka sa Finskom. Pokriva teren od 26 671 km² na kom živi 192 542 stanovnika.
Danas administrativno pripada pod istoimenu grofoviju Norrbotten.
Historija
Norrbotten je najmlađa švedska pokrajina, kreiran tek 1810. od dijela starije pokrajine Västerbotten. Kuriozum je da je tek 1995. dobio grb.
Šveđani su počeli kolonizirati taj kraj tek nakon 1300. pa je prva grofovija (län) - Norrbotten osnovana 1441. ali je ubrzo podjeljena na dvije Västerbotten i Österbotten. Ime Norrbotten ponovno je vraćeno 1810. za administrativne reforme zemlje ovaj put kao ime pokrajine.
Privreda
Kako vrlo malo usjeva može dozrijeti za kratkog ljeta - poljoprivreda je vrlo slaba, a i drvoprerađivačka industrija, jer su drva niska i sporo rastu. Najveći industrijski centar je grad Luleå (administrativni centar Grofovije Norrbotten) u kom se tali željezna ruda iz rudnika u brdima Lapplanda.
Fish Hawk, Florida
Fiš Hok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.087, što je 12.096 (607,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Oksabolon cipionat
Oksabolon cipionat je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 414,578 Da.
Rodotorulapepsin
Rodotorulapepsin (, Rhodotorula aspartinska proteinaza, Cladosporium kiselinska proteaza, Cladosporium kiselinska proteinaza, Paecilomyces proteinaza, Cladosporium aspartinska proteinaza, Paecilomyces proteinaza, Rhodotorula glutinis aspartinska proteinaza, Rhodotorula glutinis kiselinska proteinaza, Rhodotorula glutinis aspartinska proteinaza II, Rhodotorula kiselinska proteinaza) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je prisutan u kvascu Rhodotorula glutinis.
Feldafing
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štarnberg Feldafing se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Štarnberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 646 metara. Površina opštine iznosi 9,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.363 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 477 stanovnika/km².
San Gregorio, Cagliari
San Gregorio je naselje u Italiji u provinciji Cagliari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Carroll County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Spera, Trento
Spera je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 476 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 553 m.
Carroll County, Kentucky
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 10.811, što je 656 (6,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Jacksonville, Iowa
Džeksonvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ajova.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 30.
Dumbrăveni, Gârceni
Dumbrăveni je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Gârceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Glukozaminilgalaktozilglukozilkeramid b-galaktoziltransferaza
Glukozaminilgalaktozilglukozilkeramid b-galaktoziltransferaza (, uridin difosfogalaktoza-acetil-glukozaminilgalaktozilglukozilkeramid galaktoziltransferaza, GalT-4, paraglobozidna sintaza, glukozaminilgalaktozilglukozilkeramidna 4-beta-galaktoziltransferaza, laktotriaozilkeramid 4-beta-galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:N-acetil-D-glukozaminil-1,3-D-galaktozil-1,4-D-glukozilkeramid beta-D-galaktoziltransferaza, UDP-Gal:LcOse3Cer(beta 1-4)galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:N-acetil-D-glukozaminil-(1->3)-D-galaktozil-(1->4)-D-glukozilkeramid 3-beta-D-galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:N-acetil-beta-D-glukozaminil-(1->3)-beta-D-galaktozil-(1->4)-beta-D-glukozilkeramid 3-beta-D-galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:N-acetil-beta-D-glukozaminil-(1->3)-beta-D-galaktozil-(1->4)-beta-D-glukozil(1<->1)keramid 3-beta-D-galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:N-acetil-beta-D-glukozaminil-(1->3)-beta-D-galaktozil-(1->4)-beta-D-glukozil-(1<->1)-keramid 3-beta-D-galaktoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-alfa-D-galaktoza:N-acetil-beta-D-glukozaminil-(1->3)-beta-D-galaktozil-(1->4)-beta-D-glukozil-(1<->1)-keramid 3-beta-D-galaktoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Cagnona
Cagnona ima više značenja:
Rafael Amaya
Rafael Amaja (Hermosillo, Sonora, Mexico, 28. februara 1977.) je meksički glumac. Amaja je najpoznatiji po ulozi Aurelija Kasiljasa u seriji El señor de los cielos iz produkcijske kuće Telemundo. Trenutno živi u Majami, Sjedinjene Američke Države.
Početak karijere i privatni život
Rafael Amaja je rođen u Hermosillo, Sonora, Meksiko 28 Februara 1977 godine. Sa glumom se počeo baviti krajem 90- ih godina, te upisuje Televisa školu glume poznatu po radu sa nekim od najpozatijim Meksickih glumaca i glumica. Posle kratke epizode u Televisi, Amaja prelazi u produkcijsku kuću Telemundo, gde i stiče veliku slavu i postaje najpoznatiji glumac u toj kući, i samim tim jedan od najpoznatijih glumaca telenovela svih vremena, zahvaljući ulogama Aurelija Kasiljasa u El señor de los cielos i ulogom Dr. Hulijana Garsije u telenoveli Alguien te mira (Telemundo). Bio je u dugogodisnjoj vezi sa glumicom Ana Lajevska, kao i sa glumicom Angélica Celaya. Od 2016 godine u vezi je sa koleginicom iz serije Venecuelanskom glumicom Kimberli Dos Ramos. Živi u Majami, Sjedinjene Američke Države.
Lomas de la Maestranza, Morelia
Lomas de la Maestranza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2432 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2045 m.
Osteria del Fiume, Rimini
Osteria del Fiume je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
4153 Roburnham
4153 Roburnham je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 3,140 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,1.
Lule (rijeka)
Rijeka Lule (švedski: Luleälven, ili Lule älv) je velika rijeka na sjeveru Švedske duga 450 km.
Geografske karakteristike
Lule teče prema istoku, kako se spušta s planina ima veliki pad i brojne vodopade najveći su Stora, Porjus i Harsprånget. U Botnijski zaljev utječe kod grada Luleå.
Sliv rijeke Lule velik je 25 240 km² od toga se 750 km² odnosi na Norvešku, a ostatak se nalazi u švedskoj grofoviji - Norrbotten.
Casetti, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Barlieu
Barlije je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Šer koja pripada prefekturi Burž.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 363 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 245 metara (maksimalnoj 296 m, a minimalnoj 181 m).
Camino Real a Chindúa, San Juan Sayultepec
Camino Real a Chindúa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Sayultepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
Lučelnica Tomaševečka
Lučelnica Tomaševečka je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Klanjca, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 225 stanovnika te 70 obiteljskih kućanstava.
Feldkirchen-Westerham
Feldkirhen-Vesterham je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Rozenhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.183 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9187130.
4152 Weber
4152 Weber je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 18,20 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,444 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,928 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,081, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 17,524 stepeni, a orbitalni period iznosi 2077,808 dana (5,688 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 12,40 a geometrijski albedo 0,058.
Asteroid je otkriven 15. maja 1985. godine.
Marcelo Azcárraga Palmero
Marcelo de Azcárraga Ugarte y Palmero-Versosa de Lizárraga (1. septembar 1832 – 30. maj 1915) bio je španski vojskovođa i političar koji pod vladavinom kralja Alfonsa XIII u tri navrata - od 1897. do 1898., od 1900. do 1901. te od 1904. do 1905. godine - služio kao premijer Španije.
Rodio se na Filipinima kao sin Španca i mestikinje. Kao vojnik je sudjelovao u borbama na Kubi gdje se oženio za pripadnicu lokalne aristokracije i stekao veliko bogatstvo. Bio je neprijateljski nastrojen prema Demokratskom šestoljeću te je podržao Bourbonsku restauraciju. Služio je u vladi Antonia Canovasa Castilla koga je 1897. naslijedio kao v.d. premijera nakon Canovasove smrti u atentatu. Još dva puta je služio kao premijer, ali se uglavnom smatrao prijelaznim rješenjem i nije ostavio značajnog traga na svojoj funkciji.
Azapac Amatal, Francisco León
Azapac Amatal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Francisco León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 457 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Cagnotti
Cagnotti ima više značenja:
La Ceiba, Petatlán
La Ceiba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 945 m.
Živa(II) reduktaza
Živa(II) reduktaza (, živina reduktaza, merkurat(II) reduktaza, reduktaza živinog jona, merkuri reduktaza, redukovani NADP:živin jon oksidoreduktaza, mer A) je enzim sa sistematskim imenom Hg:NADP+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Al Mawzīyāt, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Veratramin
Veratramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 409,604 Da.
Granje (Višegrad)
Granje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Višegrad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 28 stanovnika.
Carter County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 27.720, što je 831 (3,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Caiano
Caiano ima više značenja:
West Alto Bonito, Texas
West Alto Bonito je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 696 stanovnika.
4154 Rumsey
4154 Rumsey je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,540 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,5.
Châtillon-Coligny
Šatijon Kolinji je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loare koja pripada prefekturi Montarži.
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 1 939 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 76,8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 123 m metara (maksimalnoj 179 m, a minimalnoj 115 m m).
El Sombrero, Tapalpa
El Sombrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tapalpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2432 m.
Vidite još
Administrativna po
Smutno vremja
Smutno vreme je bio period istorije Rusije koji je obuhvatao period između smrti Fjodora I Zvonara, poslednjeg cara iz dinastije Rjurikovič (1598) i proglašnjenjem za cara Mihaila I Romanova i uspostavljanja dinastije Romanov (1613). U periodu između 1601. i 1603. Rusiju je pogodila velika glad koja je ubila oko dva miliona ljudi, tj. oko trećine stanovništva. U to vreme, Rusiju je okupirala Poljsko-litvanska unija, a sama država je patila od ustanaka, uzurpatora i lažnih pretedenata na presto.
Fjodor i namesništvo Borisa Godunova (1584—1598)
Neinteligentan i slabe volje, car Fjodor I Zvonar je nesposoban da vlada sam, naročito u trenutku kada će se sukobiti političke strasti. U njegovo ime vlada stvarno njegov šurak Boris Godunov, obdaren i slavoljubiv mlad čovek. Svojom darovitošću on se već bio istakao među moskovskim bojarima za vlade Ivana IV; veoma mudro i sa mnogo takta vršio je poziv dvoranina; iako u očima naroda nije izgubio ugled učestvovanjem u užasima opričnine, ipak se oženio ćerkom starešine opričnika, Maljute Skutarova, i malo po malo zadobivao sve veće poverenje i naklonost cara. „Kneževići” i bojari iz najboljih porodica, koji ga smatraju za skorojevića, traže da se njegov položaj ustupi pretstavnicima naslednoga plemstva. Da bi ga zbacili, kneževi Šujski u dogovoru sa mitropolitom Dionisijem smeraju da prisile cara da otera Irenu Godunovu pod izgovorom da je njihov brak neplodan. Ali je Boris načuo za tu spletku: Dionisije je svrgnut, a Šujski su prognani u daleke pokrajine ili čak i pogubljeni.
Posle toga je Boris potpun gospodar. Njegov stvarni položaj je zvanično priznat kada je dobio naziv „veliki štitonoša i namesnik”, sa pravom da prima strane poslanike i daje pravac diplomatskim odnosima. Skoro deset godina vlada on Rusijom mudro i vešto, lečeći rane što su ih ostavili užasi opričnine i popravljajući kolikogod je mogućno greške iz poslednjih godina vladavine Ivana IV; tako on uspeva da preotme od Švedske gradove Ivangorod, Jam, Orješek i Korelu. Unutra u zemlji, on se trudi da obezbedi sebi pouzdanu potporu protivu svojih političkih suparnika. Godine 1589. on uspeva veoma vešto da vaseljenski patrijarh pristane na stvaranje patrijaršije u Rusiji i uzdiže na to dostojanstvo svoga kandidata Jova; posle toga on može da računa na moćnu potporu crkvenoga poglavara. Potom se interesuje za odnose između posednika i seljaka. Zemljoposednici su se mnogo žalili na bežanje seljaka koji su imali dugova prema svojim gospodarima i nisu mogli da ih isplate. Gonjenje begunaca stvaralo je mnoge teškoće, jer su seljaci prelazili od jednoga posednika drugome, pa pošto bi primili nove pozajmice za nastanjivanje, ponovo bi pobegli; kada bi se uhvatio jedan takav begunac, bilo je teško proceniti poverilačka prava raznih njegovih gospodara. Bilo je dakle nužno stvoriti propise o tome. Godunov, odgovarajući željama zemljišnih posednika, potpisao je godine 1597. jedan ukaz kojim je određeno da u roku od pet godina begunac može biti silom vraćen svome gospodaru. Pozniji ukazi zabranjuju veleposednicima da domamljuju sebi seljake malih posednika. Sve ove mere dokazuju staranje Borisa Godunova da zaštiti interese maloga i srednjeg plemstva obaveznog na vojnu službu, koje mu može biti od koristi u slučaju sukoba sa uvek neprijateljski raspoloženim visokim plemstvom.
U Ugliču je stanovao sa svojom majkom Marijom Nagajom, poslednjom ženom Ivana IV, Dmitrij. Pošto car Fjodor nije imao dece, Dmitrij, njegov brat po ocu, bio je njegov jedini prirodni naslednik. Međutim, u maju 1591 godine, taj mladi knez, kome je tek bilo osam godina, nađen je zaklan u dvorištu gde ga je njegova čuvarka ostavila da se igra sam. Njegova mati i njegovi ujaci optužili za to ubistvo đaka (sekretara) Bitjagovskog, koji je bio poslan iz Moskve u Uglič. Svet šapuće kako je Bitjagovski to učinio po tajnom naređenju Borisa, koji je želeo da uklanjanjem Dmitrija otvori sebi put ka prestolu. Istraga koja je započela pod upravom kneza Vasilija Šujskog zaključila je da je knežević sam sebi presekao grlo u nastupu padavice. Ali javno mišljenje ne veruje sudijama, te Borisa i dalje sumnjiče za ubistvo. Dmitrijeva smrt imaće velikog odjeka na sudbinu Borisa i same Rusije.
Izbor Borisa Godunova za cara
Ove mere ustvari samo raspiruju mržnju bojara na Borisa, i mnoge činjenice ukazuju na to da upravo moskovski bojari, pod rukovođenjem Romanova, pripremaju put prvome samozvancu, tobožnjem Dmitriju koji je bio uzrok Borisove propasti.
Prvi samozvanac protivu Borisa
Godine 1603, u dvorcu kneza Adama Višnjevjeckog na jugozapadu Rusije, pojavljuje se osoba koji tvrdi da je sin Ivana IV, knez Dmitrij, umesto koga su u Ugliču ubice ubile neko drugo dete. Iz dvorca Višnjevjeckog on prelazi u Poljsku, u Sambor, Georgiju Mnjišeku, i pretstavljen je kralju Sigmundu III. Iako poljski plemići sumnjaju u njegovo kneževsko poreklo, ipak se odlučuju da mu pomognu da svrgne Godunova; u slučaju uspeha, Georgij Mnjišek obećava da će mu dati za ženu svoju kćer Marinu; a kada je naposletku pristao da pređe u katoličku veru, Sveta Stolica mu takođe daje svoju podršku.
Kad je vest o pojavi Dmitrija stigla u Moskvu, Borisa je to jako uzbudilo i on je izjavio bojarima: „To je vaše delo.” Ne zna se ko je upravo taj lažni Dmitrij; moskovska vlada trudi se svim silama da raširi tvrđenje kako je on jedan prost đak manastira Čudnova, koji je pobegao u Poljsku, a služio kod Romanovih pre nego što je stupio u manastir. Ali nema nikakvih pouzdanih dokaza da je ovo tvrđenje tačno; može se samo reći da on nije bio običan varalica, nego da je i sam bio ubeđen da je on knez Dmitrij, jer je bio vaspitan u tome uverenju.
U jesen godine 1604, taj Dmitrij pošao je na Moskvu na čelu jedne vojske koju je sakupio. Potučen kod sela Dobriniči, nedaleko od Novgoroda-Sjeverskog, on pobeže u Putivlj, napustivši ostatke svoje vojske. Kozaci iz granične oblasti Putivlja i svakojake skitnice obrazovali su jednu narodnu vojsku da potpomognu njegov pothvat i zauzeli grad Kromi, koji je Boris opseo. Ali opsadna vojska nema oduševljenja i uskoro počinje da se koleba; opsada se razvlači, i u aprilu 1605 godine car Boris umire iznenada, možda otrovan. Njegov mladi sin Fjodor stupa na presto, ali vojska koja opseda Kromi prilazi samozvancu, i za vreme jedne pobune u Moskvi Fjodor je ubijen.
Bojari, koji su se poslužili Dmitrijem samo da bi svrgnuli Godunove, priznaju ga za cara, ali se spremaju da ga obore još: odmah po njegovom dolasku u Moskvu juna 1605 godine. Saznavši da Vasilij Šujski podbunjuje gradsko stanovništvo protivu njega, Dmitrij ga izdaje Zemskom Soboru koji ga osuđuje na smrt. Osuđenik je već na gubilištu, kada jedan glasnik donosi pomilovanje od cara; iako izgnan u jednu udaljenu oblast, on se ipak ne odriče svoje namere da Dmitrija svrgne s prestola. Ovaj svojom nemarnošću sam ide na ruku rovarenju svojih protivnika. On izaziva čuđenje kod Moskovljana svojom ravnodušnošću prema drevnim običajima; on ne posti, zanemaruje dvorski ceremonijal, te tako potvrđuje sumnje onih koji ga smatraju za varalicu. Osim toga, mnogi Poljaci koji su došli s njim ponašaju se kao gospodari u Moskvi, te ozlojeđuju stanovništvo svojom nabusitošću. Najzad, kada je njegova verenica Marina Mnjišek stigla u Moskvu i u očekivanju venčanja otsela u jednom manastiru gde on priređuje gozbe u njenu počast, skandal se pojačava; on dostiže vrhunac kada je Marina, posle venčanja, ustanovila u samome dvoru jednu katoličku kapelu u kojoj su služila dva katolička sveštenika. Kada se Vasilij Šujski vratio iz izgnanstva i počeo ponovo da snuje zaveru, video je da je moskovsko stanovništvo naklonjeno njegovim planovima; on se obraća verskom i nacionalnom osećanju naroda da bi ga pobudio da svrgne samozvanca, slugu Poljske i opasnog jeretika. Dmitrij, uvek bezbrižan, ne poklanja nimalo pažnje pričanjima koja mu dolaze do ušiju i ne preduzima nikakve mere predostrožnosti.
Bolotnjikovljeva buna
Stupanje na presto Šujskoga obeležava kraj političkih borbi među bojarima stupanje na pozornicu drugih društvenih staleža. Avantura prvoga samozvanca uskomešala je seljake i sebre u Jugozapadnoj Rusiji, kod kojih se ispoljava sve jača prevratnička težnja. Kada je knez Šahovski (vojvoda Putivlja) proturio glas kako je Dmitrij pobegao iz Moskve i kako se priprema da ponovo osvoji presto, oni su žudno dočekali tu vest i počeli se spremati da pođu na Moskvu. Izabrali su sebi za vođu nekog Bolotnjikova, sebra kneza Teljatevskog, koji je imao mnogo avantura u svome životu, bio zarobljenik u Turskoj, boravio u Poljskoj i Italiji, i koji je zbog svojih osobina bio pogodan za vođu ustaničkih četa.
Dok je njihova vojska išla ka Moskvi, braća Ljapunov, zemljoposednici iz oblasti Rjazanja, organizovali su ustanak protivu Šujskoga i njegove bojarske vlade, i pridobili pokrajinsko plemstvo. Oni isprva žele da rade sporazumno sa Bolotnjikovom, i te dve vojske sastale su se pred Moskvom. Ali uskoro potom plemićska vojska Ljapunovih odbija da ide sa Bolotnjikovom, jer ovaj u svojim proglasima poziva seljake i sebre na socijalnu revoluciju i istrebljenje bojara i plemića; Ljapunovi tada prilaze Šujskom. Bolotnjikov otstupa do Tule, gde ga trupe Šujskoga primoravaju da se preda bez ikakvih uslova. Prognan nekuda na Sever, on je verovatno umoren po naređenju Šujskoga, koji misli da je okončao nerede.
Buna drugoga samozvanca ili Tušinskog Razbojnika
Uskoro se u Starodubu Sjeverskom pojavljuje jedan novi samozvanac koji takođe tvrdi za sebe da je on knez Dmitrij. Bio je neznana porekla i nimalo nije ličio na prvoga samozvanca; bio je to pravi avanturista. Pod svoje zastave okupio je ostatke Bolotnjikove vojske, mnoge ustanike iz najnižih društvenih slojeva, mnoge odrede kozaka, kao i Litvanaca i Poljaka. U leto 1608 godine, on je došao do sela Tušina blizu Moskve, podigao tu utvrđen logor i zaposeo sve puteve oko Moskve koju je počeo da opkoljava, dok su njegove čete pljačkale okolinu. Tome Tušinskom Razbojniku, kako su ga prozvali, počeli su da prilaze — bez obzira kome su društvenom staležu pripadali — svi oni koji su bili nezadovoljni vladavinom Šujskoga. Njegov logor je veoma šarolik; u njemu se nalazi i Filaret (Fjodor Romanov) koga je oslobodio prvi samozvanac i koji je bio naimenovan za mitropolita Rostova i Rjazanja, a sada je u Tušinu uzdignut na dostojanstvo patrijarha. Tušinski Razbojnik iskorišćuje i to što je Marina pala u njegove ruke. Georgij Mnjišek, kome je Šujski u zamenu za ruske zarobljenike povratio slobodu, odveo je svoju kćer u Tušino pa ju je i pored svog njenog opiranja prodao samozvancu. Priznavši da je Tušinski Razbojnik zaista njen muž, Marina je potvrdila samozvančevo tvrđenje; to je bio dokaz da je on doista vladao u Moskvi i da je on ranije bio pozdravljen kao pravi Dmitrij.
Nasilja tušinskih razbojnika, koji su pustošili i ubijali po okolini, postala su neizdrživa za mirno stanovništvo. Jedna od njihovih rulja, koju su predvodili Lisovski i Sapjeha, opsađivala je punih šesnaest meseci manastir Trojicu-Sergijevo, no on se — zahvaljujući svojim bedemima — hrabro odupirao i nije se predao. Naposletku je Šujski poslao Mihaila Skopin-Šujskoga da u Novgorodu pregovara sa Švedskom od koje je tražio pomoć. Švedska je pristala da pošalje jedan vojni odred pod zapovedništvom De la Gardije, ali je zadržala pravo da u naknadu za tu uslugu ponovo zauzme gradove Ivangorod, Jam, Koporje, Orješek i Korelu. Ali Šujski dobiva neočekivanu pomoć s druge strane. Za vladavine Ivana IV Englezi su ispitali Belo More sve do utoke severne Dvine, dobili znatne povlastice od cara i počeli da posećuju rusku obalu, dok su ruski trgovci nagomilavali na rečnim utokama robu dovezenu iz svih krajeva Moskovije. Veoma živ trgovački promet doprineo je ekonomskom uzdizanju Severne Rusije, a naročito gradova Vologde, Ustjuga, Holmogorija itd. Kada su tušinski odredi prodrli u ovu oblast i pokušali da zaplene robu ruskih trgovaca koji su se spuštali niz severnu Dvinu, naišli su na odlučan otpor i odbijeni su pre nego što su mogli da dođu do svoga cilja. Njihov napad uzbunio je čitavu Severnu Rusiju. Gradske i seoske opštine (mirovi) odmah su se dale na posao, načinile međusobni savez, prikupile novac što su ga dobrovoljno prilagale opštinske zajednice, stvorile narodnu vojsku i ponudile Šujskome da mu pomognu da uspostavi red. Zahvaljujući njihovoj saradnji, Moskva je oslobođena opsade; samozvanac je pobegao iz Tušina u Kalugu, gde je počeo da prikuplja nove pristalice. Marina je pošla za njim na konju, preobučena kao husar, ali ju je na putu zaustavio ataman Zarucki, i ona mu je postala naložnica.
Gospodarenje Poljaka i pad Vasilija Šujskog
Ostaje još da se svrgne s prestola Vasilij Šujski. Hetman Žolkijevski ide na Moskvu s poljskom vojskom. Šujski mu suprotstavlja svoju vojsku uvećanu pomoćnim švedskim odredom De la Gardije; na nesreću, zbog iznenadne smrti na jednoj gozbi Mihaila Skopin-Šujskoga — svet je poverovao da je on otrovan — toga darovitog čoveka koji je trebalo da njom komanduje, prešlo je zapovedništvo u ruke brata Vasilija Šujskog, Dmitrija, koji nema ni pojma o ratnoj veštini. Blizu sela Klušina, nedaleko od Gžatska, Žolkijevski je ostao potpuni pobedilac. Dok se De la Gardija povlači ka Novgorodu i poseda čitavu njegovu oblast, on se približava Moskvi. Tušinski Razbojnik, napustivši Kalugu, napreduje takođe ka Moskvi. U tome trenutku Ljapunov organizuje bunu protivu Vasilija Šujskog, koji je svrgnut s prestola u maju 1610 godine i primoran da se zakaluđeri.
Ljapunov, koji odlično ume da priprema državne udare, nema nijednoga kandidata koga bi mogao da predloži za presto. Bojarska Duma stupa u pregovore sa Žolkijevskim, i u saglasnosti sa Soborom koji je žurno sazvan u Moskvi, pridružuje se odluci Rusa iz Tušina; oni dakle nude presto Rusije knezu Ladislavu, pod uslovom da pređe u pravoslavnu veru i da primi obaveze koje mu je predložio Saltikov, a koje su moskovski bojari donekle izmenili. Žolkijevski pristaje u ime kralja Sigmunda na sve uslove, potiskuje od Moskve Tušinskog Razbojnika, koga malo kasnije ubija jedan Tatarin, uvodi poljsku posadu u tvrđavu Kremlj i šalje Šujskoga u Poljsku. Moskovljani šalju Sigmundu, koji je pred bedemima Smolenska, jedno izaslanstvo pod voćstvom Filareta i kneza Golicina da potpiše ugovor zaključen sa Žolkijevskim; ali Sigmund, koji je želeo da njega imenuju za cara, kad nije uspeo da primora izaslanike da izmene ugovor, uhapsi ih i posla u Poljsku kao zarobljenike. Za to vreme Moskvom i dalje upravlja starešina poljskog garnizona i nekolicina nekadanjih pristalica Tušinskoga Razbojnika, bojar Saltikov i trgovac Andronov koje je poslao Sigmund. Ali rovarenja Sigmundova, koji teži da naprosto osvoji Moskvu, prekinula su sporazum zaključen sa Ladislavom.
Ujedinjenje protivu tuđinaca i oslobođenje Moskve. — Pred poljskom opasnošću, sve stranke i sve suparničke grupe ujediniće se da oslobode Moskvu i rusku teritoriju od osvajača, ali će to ujedinjavanje ići teško i veoma sporo.
Početkom 1610 godine patrijarh Hermogen šalje poslanice u kojima poziva Ruse da pomognu svojoj otadžbini. Poljaci su ga bacili u tamnicu, gde je i podlegao mučenjima.
Posle toga se misao o oslobođenju Moskve širi sve više. Obrazuje se narodna vojska sastavljena od plemića kojima se na čelo stavlja ponovo Prokop Ljapunov, od kozaka, seljaka i sebara pod komandom kneza Trubeckog, koji je služio u Tušinu, i kozačkog atamana Zaruckog. U proleće godine 1611 ta narodna vojska opkolila je Moskvu. Da bi se među saveznicima izbegao rascep kao što je bio onaj koji je nekada razdvojio Bolotnjikova i Ljapunova, stavljeno je u dužnost jednome Zemskom Soboru da upravlja narodnom vojskom i poverena izvršna vlast jednom triumviratu u kome su bili Ljapunov, Trubeckoj i Zarucki. No i pored svega toga, plemići i kozaci zaziru jedni od drugih, a Poljaci, opsednuti u Kremlju, potpiruju tu raspru šireći među Rusima lažna pisma. Ubistvo što su ga kozaci izvršili nad Ljapunovom dokončava propast toga pokušaja izazivajući odlazak plemića. Izgleda da je Moskovska država propala. Poljaci su gospodari Moskve. Svekoliko stanovništvo pati zbog građanskog rata. Čitave pokrajine počinju da se odvajaju od narodne teritorije: Šveđani posedaju oblast Novgoroda; Sigmund zauzima Smolensk; Englezi pripremaju plan da prisvoje celu obalu Ledenoga Okeana. Ali, baš tada se javlja ponovno buđenje nacionalne svesti, jače nego ikad.
Manastir Trojica-Sergijevo upućuje na sve strane pozive narodu da se ujedini radi spasenja otadžbine. Varoši većaju i stupaju u međusobnu vezu. Tada zemskij starosta (izabrani pretsednik) Nižnjeg Novgoroda, Kozma Minin-Suhoruk, otpočinje da sakuplja jednu novu narodnu vojsku. To je čovek u kome je sjedinjeno političko oduševljenje sa izvanredno praktičnim duhom. Na njegovo zauzimanje stanovnici Nižnjeg Novgoroda odlučuju da stvore potrebna novčana sredstva za obrazovanje narodne vojske i nude zapovedništvo nad njim knezu Požarskom koji se na svome imanju, nedaleko od njihovoga grada, oporavlja od rana zadobijenih kod Moskve kada se borio u vojsci Ljapunova. Za vreme zime 1611—1612 godine narodna vojska se povećava odredima plemića koji su došli iz mnogih vojnih okruga. U proleće 1612 godine velika Požarskova vojska kreće se, ne na Moskvu, nego na Jaroslavlj, gde se zadržava dosta dugo. Požarski smatra da treba najpre uspostaviti red u zemlji, pa će posle toga oslobođenje Moskve ići lako. Jedan Zemski Sobor okuplja u Jaroslavlju izaslanike većeg broja gradova i brižljivo radi na unutrašnjoj organizaciji države. Požarski pomišlja da izvrši izbor novoga cara u Jaroslavlju, no u tom doznaje da se jedna nova poljska vojska, pod zapovedništvom hetmana Hotkijeviča, približuje Moskvi, te on odlučuje da pohita prestonici. Kada se njegova vojska približila, izbijaju raspre među kozacima koji su bili ostali pred Moskvom posle rasturanja prve vojske. Uopšte uzev, oni dočekuju Požarskoga nepoverljivo i neprijateljski, jer se sećaju svojih sukoba sa Ljapunovom; oni čak odašilju ubice u Jaroslavlj da ga ubiju. Jedan deo tih kozaka, pod vođstvom Zaruckoga, napušta moskovski logor i odlazi u Astrahanj. Drugi, verni knezu Trubeckom, ostaju pred Moskvom. U avgustu 1612 godine Požarski se pojavljuje pred gradom i ulogoruje se podalje od kozaka. Uzajamno nepoverenje sprečava plemiće i kozake da rade dogovorno. Dolazi i Hotkijevič. Započinje borba između Poljaka i odreda što ga je Požarski poslao njima u susret. Kako kozaci neće da se umešaju, Avram Paljicin, ekonom manastira Trojice-Sergijevo, obraća im se jednim vatrenim govorom; tada oni jure u borbu; Hotkijevič, potisnut, mora da se odrekne namere da pomogne Poljacima opsednutim u Kremlju. Posle toga uspeha odnosi između plemića i kozaka postaju srdačniji; opsada je organizovana složno, te se Požarski i Trubeckoj sastaju svakoga dana da se posavetuju i izdadu zapovesti za sutradan. Poljaci opsednuti u Kremlju pate strahovito; usled nedostatka hrane ljudi umiru od gladi; njihov otpor bliži se kraju. U oktobru kozaci zauzimaju na juriš Kitaj-Gorod (utvrđeni kvart blizu Kremlja). Odmah zatim opsađeni otvaraju vrata Kremlja i predaju se.
Izbor Mihaila Romanova
Odmah zatim Požarski i Trubeckoj sazivaju Zemski Sobor radi biranja novoga cara. Sobor, okupljen u Moskvi januara 1613 godine, imao je pred sobom mnoge kandidate. Ali on veoma mudro rešava najpre da se utvrde prethodni uslovi kojima oni moraju da odgovaraju, što će omogućiti da se smanji njihov broj. On najpre odbacuje sve tuđince (Ladislava, švedskog kneza Filipa i tatarske kneževe), jer hoće da car bude Rus. Potom utvrđuje da treba izabrati čoveka koji je uvek bio izvan stranačkih borbi, te je i na taj način udaljio nekoliko kandidata. Odredi kozaka koji su još logorovali pred Moskvom predlažu kao kandidata sina Zaruckoga i Marine — što bi povuklo za sobom diktaturu Zaruckoga i kozaka —, ali je sabor odlučno odbio tu ponudu. Da bi se izbegli novi nemiri, potrebno je bilo naći kandidata koga bi mogao da primi i Sobor i kozaci. Ta potreba je i obezbedila kandidaturu mladoga Mihaila Fjodoroviča Romanova. Zbog svoje mladosti on nije mogao da učestvuje u dotadanjim nemirima, te je ispunjavao uslov što ga je postavio Zemskij Sobor; ali zato što je bio sin Fjodora Nikitiča Romanova, kasnijeg Filareta, njegova kandidatura godila je plemićima i kozacima: plemići su cenili njegovo srodstvo sa Rjurikovom dinastijom (Ivan IV oženio se Anastasijom Romanov), a kozaci su u njemu videli naročito sina Tušinskoga patrijarha.
Na dan 21 februara/3 marta 1613 godine, Mihail Fjodorovič Romanov izabran je za cara, te je ovaj izbor zakonitim putem okončao Doba Nemira. Onovremeni dokumenti tvrde da je on pismeno pristao na uslove slične onima koji su bili postavljeni caru Borisu Šujskom; ali taj postupak u svakom slučaju nije dokazan.
Cheis, Como
Cheis je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 351 m.
Caino
Caino ima više značenja:
Gostomisl
Gostomisl (790 — oko 860) je bio vremenski drugi mitski vođa dinastije Rjurukovič, a prvi put ga historijski zapisi spominju njegovo postojanje tek oko 1418. godine.
Po ruskom mitu Gostomisl nasljeđuje svoga djeda kneza Burilova u vladanju na području današnjeg grada Slavjanska na obali Baltičkog mora. Tijekom višedesetljetne vladavine oko ovog kneza se po mitu formirala velika koalicija sjevernih plemena koja je blokirala prodore Vikinga na današnje područje Rusije i Finske.
Činjenica oko koje se slaže veći broj historičara (Platonov, Šakhmatov, Tatiščev) ovog mita se sastoji u činjenici da je Gostomisl doživio duboko starost i nadživio veći broj svojih sinova. Zavisno od daljnjih interpretacija njegov nasljednik Rjurik je bio njegov sin koji se rađa u očevoj kasnoj životnoj dobi ili njegov unuk (sin Gostomislovog sina Umile). Već prije rođenja Rjurika kao u tipični nordijskim legendama svi znakovi su pokazivali da će se roditi veliki vladar tako je Gostomisl priredio okupljanje dostojno budućeg "kralja". Prije svoje smrti po ovom mitu Gostomisl je dogovorio vjenčanje Rjurika sa slavenskom princezom kako bi se spojili vikinški i slavenski elementi Gostomislove države. Nakon smrti Gostomisl je navodno pokopan na mjestu koje se danas zove Gostomislovo brdo.
Osim legendi iz ove prve polovice devetog stoljeća ostao nam je povjesni zapis o ratu Ludviga Njemačkog i kralja Gostomisla vođe plemena Bodriči koje je tada živjelo u današnjoj Sjevernoj Nemačkoj. Ovaj rat koji se dogodio 844. godine se veoma teško može povezati s legendom o Gostomislu pošto je on po mitu vladao u puno sjevernijim zemljama.
Literatura
Ю. H. Лyбченkoв : Пoдлиннaя иcтopия Рюрикoвич
Italijansko kolonijalno carstvo
300px|mini|Taliijansko carstvo 1940. godine. Talijansko kolonijalno carstvo ili samo Taliijansko carstvo (talijanski: Impero coloniale italiano ili Impero italiano) sačinjavale su razne talijanske kolonije od 1889. do 1943. godine. Upravno se carstvo tvorilo od tri entiteta: Kraljevine Italije, Kraljevine Albanije i Etiopskog Carstva. Na čelu svih ovih područja bio je kralj Viktor Emanuel III. Mnogim fašistima i nacionalistima cilj ovog carstva je bio stvaranje tzv. „Novog Rimskog Carstva”.
Rano kolonijalno carstvo
Od 1889. do 1912. Kraljevina Italija kolonizirala je dotad nekolonizirane dijelove Afrike, što je dovelo do okupacije Eritreje i stvaranje kolonije Talijanske Somalije. U ovom dijelu povijesti Italija je 1880.-ih pokušala zauzeti Abesiniju (Etiopiju), ali u tome nije uspjela. Iako se Italija nije mogla natjecati s ostalim europskim zemljama u koloniziranju Azije, uspjela je dobiti malu koncesiju u Tiencinu početkom 20. stoljeća.
Nakon Tursko-talijanskog rata koji je trajao od 1911. do 1912., Italija je osvojila bivše osmanske afričke teritorije Tripolitaniju i Cirenaiku. Oko područja Fezana dugo se vodio teritorijalni spor između Italije i Velike Britanije koji je riješen nekoliko godina kasnije.
Kasno kolonijalno carstvo
mini|desno|340px|Područja koje je kontrolirala Italija krajem 1942. (zeleno) Od kraja Prvog svjetskog rata za vrijeme fašističkog režima, Italija je brzo proširila svoje posjede. Na Jadranu je dobila jedan dio Dalmacije kao i znatan broj otoka današnje Hrvatske. Godine 1923., talijanske snage su zauzele grčki otok Krf, a 1929. su talijanske kolonije u sjevernoj Africi spojene u Talijansku Libiju.
Godine 1935., započeo je drugi talijansko-abesinski rat u kojeme je Italija 1936. osvojila Etiopiju. Tada su Etiopija, Eritreja i Talijanska Somalija spojeni u Talijansku Istočnu Afriku.
Godine 1939., Italija je napala i osvojila Albaniju i od nje učinila vlastiti protektorat. Za vrijeme Drugog svjetskog rata Italija je dosegla svoj vrhunac što se tiče teritorijalne ekspanzije i obuhvaćala je mnoga područja u Sredozemlju i u istočnoj Africi. Krajem 1942., fašistička je Italija kontrolirala Sredozemlje od Francuske do Grčke, te od Tunisa do Egipta.
Talijanska Istočna Afrika
Nekoliko kolonija tvorilo je Talijansku Istočnu Afriku (Africa Orientale Italiana ili AOI) koja je bila potkraljevstvo Italije. To su :
Talijanska Somalija
Talijanska Somalija koja je bila kolonija u današnjoj južnoj Somaliji osnovana je kraljem 1880.-ih. Godine 1925., Italija joj je pripojila Jubaland iz britanske kolonije Kenije.
Godine 1940., Italija je osvojila i pripojila Britansku Somaliju, ali je taj posjed izgubila nakon godine dana.
Eritreja
Kolonija Eritreja osnovana je 1889. godine. Budući da je ova kolonija bila važan projekt fašističkom režimu, u glavnom eritrejskom gradu Asmari izgrađene su mnoge velebne građevine i spomenici.
Etiopija
Iako u prvom talijansko-abesinskom ratu koji je trajao od 1895. do 1896. Italija nije uspjela pokoriti Etiopiju (Abesiniju), to joj je uspjelo pedeset godina kasnije u drugom talijansko-abesinskom ratu koji je trajao od 1935. do 1936. godine. Pobjeda Italije proglašena je 9. svibnja 1936., a talijanski kralj Viktor Emanuel III. je proglašen carem Etiopije.