cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Šiprage
Predosmanlijsko doba
Prema relevantnim izvorima, prva naselja u dolini Vrbanje postojala su još u neolitu. Ovo područje su tada naseljavali Iliri, a u 4. stoljeću pne. tu su po prvi put prodrli Kelti. Oni su se u više najezda zadržavali u Bosni. Koncem Starog vijeka doline Vrbasa, Vrbanje i Sane naseljavali su ilirsko pleme Mezeji (Maezaei, Maizaioi, Mazaioi). Vjenceslav Radimski je smatrao da je u Šipragama morala postojati jedna veća rimska naseobina. U narodu se očuvalo mnogo predanja o bijegu "Crne kraljice" sa Vlašića. Navodni pravac njenog bijega podudara sa trasom rimskih cesta koje su sada napuštene ili su obrasle šipražijem.
Kada piše o ostacima rimske naseobine u Šipragama, Radimski navodi precizne podatke o mjerama bivše bazilike.
Nakon gotovo jednog stoljeća otpora domorodaca, u 1. stoljeću ovu dolinu osvajaju Rimljani koji postepeno potiskuju Ilire i asimiliraju Mezeje. Regrutiraju ih i u svoju vojsku, uključujući i mornaricu. Gotovo cijelo jedno stoljeće domoroci i Iliri su pružali otpor nadirućoj Rimskoj Imperiji. Iz tog perioda postoji više lokaliteta koji ukazuju na rimske građevine: u Šipragama pri ušću Crkvenice u Vrbanju („na njivi Omer-bega Šiprage“, 1891.), otkriveni su ostaci ranokršćanske bazilike (3. – 5. stoljeće).
Južni Slaveni u dolinu Vrbanje doseljavaju tek u 7. stoljeću nove ere, gdje većinu čine domoroci („Dobri Bošnjani“). Miješajući se sa starosjediocima zadržili su se do suvremene epohe. Slavenizacijom Balkana formiraju se prve južnoslavenske državice, među kojima je i prva bosanska – u 10. stoljeću. Sedreni stećci u Šipragama svjedoče o bogumilskoj naseobini (najkasnije) iz 12. stoljeća. Stećci su bili pri ušću pritoke Crkvenice u Vrbanju (uz sāme obale rijeka). Pedesetih i šezdestih godina XX vijeka, izrezani su i ugrađeni (moguće je - zbog vjerovanja u legendu o njihovoj "čudotvornosti") u zidove okolnih kuća ili drugih objekata. Jedan od najbolje sačuvanih stećaka danas je potopljen u koritu Vrbanje, neposredno uz primarnu lokaciju. Vjera starobosanska (bogumilska) u Bosni se dugo opirala, unatoč povremenim upadima krstaša, čiji je cilj bio uvođenje katoličanstva, a zatim i pravoslavlja.
Prema Ljetopisu popa Dukljanina, polovinom 12. stoljeća, u Bosni su, između ostalih, bile i župe Uskoplje, Pljeva i Luka. Prvi pisani dokumenti o naseljima u dolini Vrbanje datiraju iz 1322., 1323. i 1412.. Poveljom Stjepana II. Kotromanića (bosanskog bana: 1322. – 1353.) župe Danica i Vrbanja, s gradovima Ključ i Kotor, darovane su u osobni posjed Vukosavu Hrvatiniću, 1322., nakon što mu je ovaj pomogao u preuzimanju vlasti u sukobu sa Babonićima. Kasnije (1404., ovaj feudalni posjed je proširio Hrvoje Vukčić Hrvatinić, koji se titulirao kao gospodar Donjih Kraja (od Vrbasa do preko Sane, a kasnije još i dalje), uključujući i dolinu Vrbanje. Iako su ugarski kraljevi pokušavali osvojiti Bosnu (kao Ludovik I Veliki, kralj Ugarske), nisu to uspjeli, zbog njenog snažnog otpora. Konačno je kralj Sigismund I (1411. godine) Hrvoju Vukčiću Hrvatiniću (koji je stolovao u Kotoru) zvanično priznao pravo posjedaDonjih Kraja. U to vrijeme gradovi Kotor i Zvečaj (pri Tijesnom kod Banja Luke) su imali strateški značaj za odbranu Bosanske države. Sigismund je, međutim, u tim vojnim pohodima osvojio Hrvatsku, Češku i Njemačku.
Osmanlijsko doba
Prema kazivanju Omera Šiprage, potomka iz petog koljena osnivača Šipraga, onovremeno naselje u dolini Vrbanje protezalo se sve do "mejtefa ispod Kovačevića", u tako zgusnutom naselju da je "od Kovačevića do Šipraga, horoz mogao stići do Šipraga, s krova na krov, a da ne siđe na tlo". To mu je, navodno, pripovijedao njegov "did Omer".
Izuzev prenošenja "s koljena na koljeno", veoma je malo dostupnih podataka o osmanlijskoj epohi u dolini Vrbanje. Zna se, međutim, da je u tom razdoblju dolina Vrbanje bila u Kobaškoj Kapetaniji, čije je sjedište, pred aneksiju, bilo u Kotoru (Kotorgradu, današnji Kotor-Varoš). Pod današnjim imenima popisna mjesta u ovoj dolini se prvi put spominju 1889. godine, poslije popisa stanovništva, koji je realizirala Austro-Ugarska vlast, nakon aneksije Bosne i Hercegovine, 1878. (prema sporazumu „velikih sila“).
Austrougarsko doba
Austrijsko-ugarske vlasti su izgradile razgranatu mrežu šumskog (uskotračnog) saobraćaja duž korita Vrbanje i njenih pritoka. Primarna namjera im je bila da, uz posredovanje Zemaljske vlade u BiH, intenziviraju eksploataciju šumskog blaga i ostalih prirodnih resursa. Pruga je dolazila iz Kotor-Varoši, a na području Šipraga se račvala u nekoliko pravaca. Uz Demićku je išla do pod Dunića stijena (825 m n/v), a uz Crkvenicu do Griča (823 m n/v). Od Kruševa Brda su išla dva kraka pruge: uz Vrbanju i Bobovicu. Trasa uz Vrbanju, od Čudnića je vodila preko Kilavca do "Čekrka", a zatim – nakon transporta lokomotive, pomoću "čekrka" (u klancu između Šepirica i Jasena) – do Riječica (1300 m n/v). Odvojak uz Bobovicu je prolazio kroz selo Bobovice, pa između Palike i Pašinca do Srebrenog brda (prema Meokrnju), tj. do ušća potoka Krna (921 m n/v). Na trasama demontiranih pruga, kasnije su izgrađene lokalne ceste za mnoga šipraška sela.
Dvadeseti vijek
Prvi svjetski rat je desetkovao muško stanovništvo Šipraga. Većina ih je izginula u ratu ili odvedena u zarobljeništvo, odakle ih se samo nekolicina vratila. Dobar dio ih je "pokosila" i "španska groznica". Zato dvije generecije Šipražana, od 20-tih do 50-tih godina prošlog vijeka nisu upamtile svog oca i/ili djeda.
U Drugom svjetskom ratu, Šiprage su bile snažno uporište i utočište više partizanskih jedinica, uključujući i 12. divizijsku bolnicu (u klisuri Demićke). Zna se da je dr. Slavko Hiršler, ljekar iz Koprivnice, od 1944. bio šef zaraznog odjeljenja bolnice Petog korpusa.
Na području Šipraga je, na samom početku rata, bilo nekoliko lokalnih partizanskih odreda koji su se kasnije uključili u dolazeće veće formacije. Iako je ovo mjesto bilo i ostalo van značajnijih saobraćajnica, više puta je bombardirano, uz napade njemačkih i četničkih snaga. Duboka riječna klisura na obroncima Brestovače (između selâ Zlovarići i Dunići, tj. Dunića stijena ) bila je teško uočljiva za njemačku avijaciju. Kasnije se ispostavilo da ni neprijateljske snage nisu imale precizne informacije o njenoj lokaciji. Zbog učestalih avionapada, predostrožnosti radi, Bolnica je 4. januara 1944. dislocirana u okolna sela i dalje prema Korićanima. Tada je oko 600 ranjenika i bolesnika premješteno u sela Stopan i Loziće, a zatim u Palivuk, Čudnić i Kruševo Brdo. Neprijateljske snage su 6. januara 1944. probile partizansku liniju odbrane (na raskršću seoskih puteva za Stopan i Kerle; lokalitet "Raskršće") i 7. januara ušle u centar Šipraga. Nakon prolaska tzv. Šeste neprijateljske ofanzive u ovom kraju, za desetak dana 15. januara 1944., Bolnica se vraća u Šiprage. Prije i u toku evakuacije, razmještanja ranjenika i povratka u Šiprage, Bolnicu je štitila 14. srednjobosanska udarna brigada.
Preminuli ranjenici i drugi bolesnici su kasnije, iz primarnih grobnica u šumi, premješteni u zajedničko Partizansko groblje u Šipragama (lokalitet: Zagradine. ).
U jednom drugom izvoru podataka o tim događajima mogu se naći i neke zanimljive pojedinosti, kako za historiju lokalne zajednice, tako i podaci o djelovanju partizanske sanitetske službe u ovom kraju:
Prije toga, na širem području Teslića, sve do Šipraga, operirala je i jedna kontroverzna odmetnička grupa, koja je bila protiv okupatora, oružanih snaga NDH i četnika. Sarađivala je sa partizanima, ali se nije uključivala u njihove redove. Zvala se "Četiri ruže", navodno po četiri naoružana čovjeka. Grupu je predvodio Uroš Boštrumić iz Pribinića, jedan među najmarkantnijim i najhrabrijim borcima prvih dana ustanka u tom dijelu Srednje Bosne. Na početku ustanka bio je veoma angažiran. Između ostalog, izveo je nekoliko zapaženih akcija, ali je u napadu na žandarmerijsku stanicu u Šipragama, 1941, bio teže ranjen pa se dugo oporavljao u Očaušu.
Od 1. decembra 1918. do 3. oktobra 1929. Šiprage su bile u sastavu Kraljevine SHS, a zatim do 1941. u Kraljevine Jugoslavije. U procesu obnove državnosti Bosne i Hercegovine (ZAVNOBiH, 25. novembra 1943. i Drugo zasjedanje AVNOJ-a, 29. novembra 1943.), Šiprage pripadaju SR Bosni i Hercegovini u okviru FNRJ, a kasnije u SFRJ, sve do 1992. Po Dejtonskom sporazumu (1995.) postale su dio Republike Srpske u Bosni i Hercegovini.
Tokom rata u Bosni i Hercegovini (1992-95.), Vojska Republike Srpske, policijske i paravojne snage su porušili okolna bošnjačka sela, osobito ona uzvodno uz Vrbanju do Kruševa Brda, kao i sva bošnjačka sela nizvodno do Banje Luke. . Lokalno stanovništvo je ubijano, a glavnina je protjerana.
Jedan od zatvora − logora za nesrpsko stanovništvo u opštini Kotor Varoš, nalazio se u prostorijama MUP-a Šiprage.
Pregled po popisima
♦ Područje Šipraga
thumb|450px|left|Trend promjena u broju stanovnika u periodu 1961.-2013. Napomena: U periodu 28.-31. maja 1973., u šipraškoj centralnoj Osnovnoj školi "Rudi Čajevec", nastavu je pohađalo 730-740 učenika, od 3. do 8. razreda.
Napomena
Do popisa stanovništva 1991., u bivšoj Jugoslaviji, Bošnjaci su registrirani kao Muslimani.
Poznate osobe – Utemeljitelji naselja
Omer mlađi rođen je u begovskoj porodici Muje Šiprage, direktnog potomka jednog od osnivača lokalnog naselja, danas Mjesne Zajednice Šiprage. Odgajan u pravdoljubivoj porodici, već u mladosti se zalagao za pružanje otpora nasilju žandarmerije u Kraljevini Jugoslavije i priključenju Bosne i Hercegovine tzv. Nezavisnoj državi Hrvatskoj. Odmah nakon formiranja prve lokalne partizanske jedinice pod nazivom Četa sa Djevojačke ravni, poznata i kao Imljanska četa i Šipraška četa, iako maloljetnik, uključuje se u njene redove i ispoljava zapaženu hrabrost. To ga preporučuje za ideološko usmjeravanje i uključivanje u SKOJ. Najprije je pohađao kurs za mlade kandidate, da bi 1942. bio izabran za sekretara organizacije SKOJ-a za Općinu Šiprage.
Također nije poznato da li su preci drugog ogranka porodice Šipraga, nasilno ili svojevoljno, doselili u vitovljansko selo Delići. Zna se, međutim da su, nakon Rata u Bosni, preselili u novo naselje Vitovlja.
Utopija (More)
thumb|Drvorez za Utopiju iz [[1516.]]
Utopija (punim naslovom De Optimo Reipublicae Statu deque Nova Insula Utopia) je najpoznatije i najkontroverznije djelo Thomas More-a, napisano 1516. godine.
U knjizi pripovjedač Rafael Hitlodej (čije je ime aluzija na arkanđela Rafaela, pronositelja istine, dok mu prezime na grčkom znači "širitelj besmislica") opisuje društveno i političko uređenje imaginarne otočne zemlje Utopije (čije samo ime sadržava igru riječi: grč. '+' znači ne-mjesto, a + dobro mjesto).
Opisujući idealnu zemlju, More je pribjegao književnoj vrsti romana prvenstveno kako bi slobodnije raspravio kontroverzna društvena i politička pitanja. Utopija se može čitati kao idealizirano društvo ali i kao jetka satira Europe Moreova doba. Zbog prirode Moreovog spisa ponekad je teško razlučiti njegove satirom prikrivene zamjerke postojećim uređenjima od njegove vlastite idealne vizije.
Neki su smatrali da je on svoju Utopiju utemeljio na načelima biblijskog komunalizma opisanog u Djelima apostolskim.
Opis idealne zemlje
More je detaljno opisao organizaciju idealne države: Državu čine ukupno 52grada; izvan gradova nalaze se poljoprivredna gospodarstva. Broj je stanovnika ograničen. Dani se u takvoj državi svi provode jednako: radi se šest sati dnevno; ustaje se u 4 ujutro, a liježe se u osam navečer. Teške i grube poslove obavljaju robovi, koji dolaze iz redova prijestupnika ili stranaca.
Slično kao u Platonovoj Državi, i ovdje je naglašen značaj zajedničkog vlasništva. Privatnoga vlasništva nema, jer gdje ono postoji, ondje nema poštovanja prema općem dobru; k tomu, razlika u bogatstvu razjedinjuje zajednicu i kvari običaje. Ukidanjem privatnog vlasništva postigla bi se jednakost svih. Osim toga, gdje nema privatnog vlasništva, ni krađa nema smisla. U Utopiji novac ne postoji. Svi proizvodi ljudskog rada zajednički su i dijele se prema potrebama.
Vladari se biraju između onih najobrazovanijih. Utopija je ustrojena kao predstavnička demokracija. Državni se poglavar putem posrednih izbora bira na doživotan mandat; u slučaju nedolična ponašanja može biti smijenjen. Vanjska politika svedena je na minimum; nema rata, osim obrambenoga.
Moreov pristup pitanju vjerske snošljivosti liberalan je. Utopljani su tolerantni prema različitim vjerskim praksama. Diskriminirani su, međutim, ateisti: premda im je dopušteno da nesmetano zastupaju svoje stajalište, ne uživaju status građana i ne mogu ući u vladu. Prema Moreu, naime, tko ne vjeruje u Boga ili u zagrobni život bilo kakve vrste, taj ne priznaje nikakav autoritet ni načela izvan sebe samoga, te se drugi nikada u njega ne mogu uzdati.
Prvo izdanje Utopije uključivalo je i detalje o utopijskoj abecedi, pismu koje bi zamijenilo (ili šifriralo) slova latiničnog pisma. Tu je abecedu More zamislio kao način da Utopljani budu u još većoj mjeri sebi dovoljni i odvojeni od izvanjskog svijeta.
Plan
Plan ima više značenja:
Toyota Corolla
Tojota korola je najprodavaniji putnički automobil svih vremena. Prodat je u preko 40.000.000 primeraka širom sveta, počevši od 1966. godine, kada je počela sa proizvodnjom prva generacija Tojote korole i modela KE10.
Od proleća 2007. godine u prodaji je deseta generacija ovog modela.
Ispit zrelosti (razvrstavanje)
Ispit zrelosti može označavati:
Panzer IV
300px Panzer IV je bio najbolji njemački tenk u Drugom svjetskom ratu. Nalazio se u uporabi tijekom cijelog njegovog trajanja.
Nastanak
Kada su početkom 1934. izdani zahtjevi za stvaranje Panzera III započelo se i s oblikovanjem Panzera IV, a cilj tih srodnih projekata bio je da Panzer III vrši protutenkovska ratna djelovanja, dok bi njegov brat na sebe preuzeo borbu s pješaštvom. Prvi primjerci ovoga tenka izašli su iz tvornice još 1937., tako da ih je dvije godine kasnije već bilo dovoljno za praktičnu upotrebu.
Ratno djelovanje
Tijekom 1939. godine bilo je sveukupno dovršeno i isprobano dvjestotinjak ovih tenkova verzija A, B i C koje nisu u potpunosti zadovoljile, ali su omogućile ozbiljnije testiranje u Poljskoj. Prvi pravi test ovog tenka nastupa u invaziji Francuske kada više od 200 primjeraka njegovog modela D u potpunosti zadovoljava ratne zahtjeve, za razliku od Panzera III. Njegova kvaliteta u ispunjavanju zadataka je uočena i tijekom borbi u Sjevernoj Africi i Sovjetskom Savezu. U rano proljeće 1942. godine kada vojnim stratezima u Berlinu postaje jasno da Panzer III nije u stanju boriti se ravnopravno protiv sovjetskih tenkova donešena je odluka o prenamjeni Panzer IV s protupješačke na protutenkovsku borbu. Zamišljeni kraj radnog vijeka za ovaj tenk je bila 1944. godina, ali nakon žestokog suprostavljanja pripadnika mehaniziranih jedinica on ostaje u proizvodnji i borbi do posljednjeg dana Drugog svjetskog rata.
U cijelom razdoblja rata ovaj tenk je u sukobima jedan na jedan s američkim ili britanskim tenkovima ( prije svega Sherman ) bio u najmanju ruku ravnopravan. Jedini problem se javlja tijekom posljednje godine rata kada se pojavljuju sovjetski tenkovi izgrađeni za borbu s Panzer VI Tigrom. Tada se ovaj tenk prije svega koristi radi sprege kvalitete proizvoda i niske cijene proizvodnje.
Oprema
Kao tenk namijenjen protupješačkoj borbi isprva je imao projektiranu debljinu oklopa od svega 15 mm. Kako su se njegove dužnosti povećavale, povećavao se i oklop tako da 1944. s prednje strane dostiže 80 mm. Prvi top stavljen u kupolu bio je spori protupješadijski top od 75 mm. Nakon prenamjene u protutenkovsku borbu zamijenjen je brzim 75 mm tako da je mogao probijati oklop sovjetskih tenkova T-34 i KV-1.
Sveukupno je proizvedeno nešto manje od 9000 primjeraka ovoga tenka čime je postao najmasovnije proizvedeni njemački tenk svih vremena.
Prenamjene
Uz žestoko protivljenje Guderiana i drugih pripadnika njemačkih mehaniziranih snaga Hitler je donio odluku o gradnji novih oklopnih modela koristeći kao osnovu Panzer IV i njegove tvorničke kapacitete. Sveukupno nešto manje od 450 ovih tenkova je prenamjenjeno različitim tipovima kupola u protuavionske tenkove. Napravljeno je još i tristotinjak oklopnjaka imena Sturmpanzer IV namijenjenih borbi protiv pješaštva i utvrđenih pozicija.
Opći bijes vojnog stožera izazvala je odluka o izgradnji velikog broja oklopnih vozila StuG IV na šasiji Panzera IV. Napravljeno je više od 1100 primjeraka unatoč mišljenjima da je StuG III dovoljno dobar i da nije trebalo smanjivati proizvodnju samog Panzera IV.
Las Lolas, Altamira
Las Lolas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Panzer IV
Uporaba izvan Njemačke
Tijekom rata ovaj tenk su koristili i Mađarska, Rumunjska, Finska, Bugarska, Španjolska, NDH i Turska. Vrhovni stožer Sovjetskog Saveza je čak bio izdao naređenja da se obvezno koriste zarobljeni tenkovi Panzer IV i njegove različite verzije, dok se istovremeno nisu koristili preoteti njemački Tigrovi.
U pedesetim i šesdesetim godinama dvadesetog stoljeća Panzer IV su još uvijek koristili: Bugarska, Finska, Jugoslavija, Španjolska, Sirija, Egipat i Jordan. Posljednji put je korišten u Šestodnevnom ratu 1967. godine kada je Izrael napao svoje susjede.
Mezzavia, Arezzo
Mezzavia je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
El Paraíso, Tila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Pobbia
Pobbia ima više značenja:
SB-357,134
SB-357,134 je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao potentan, selektivan i oralno aktivan antagonist 5-HT6 receptora. SB-357,134 i drugi 5-HT6 antagonisti manifestuju nootropne efekte u životinjskim studijama,  i potencijalno mogu da služe kao treatmen za kognitivne poremećaje kao što su šizofrenija i Alchajmerova bolest.
Teypalco, Chilapa de Álvarez
Teypalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 483 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1340 m.
Păsculești, Lădești
Păsculești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Lădești.
SB-271,046
SB-271,046 je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On je bio jedan od prvih selektivnih antagonista 5-HT6 receptora. SB-271,046 je potentan i selektivan in vitro i dobrom oralnom biodostupnošću in vivo, ali ima slabu penetraciju kroz krvno moždanu barijeru, te su razvijeni poboljšani 5-HT6 antagonisti kao što su SB-357,134 i SB-399,885.
SB-271,046 povišava nivoe ekscitatornih aminokiselinskih neurotransmitera glutamata i aspartata, kao i dopamina i noradrenalina u frontalnom korteksu i hipokampusu pacova. Pokazano je da 5-HT6 antagonisti proizvode nootropne efekte u brojnim studijama na životinjama. Smatrase da ovaj lekovi ove klase mogu da nađu primenu u tretmanu šizofrenije i drugih psihijatrijskih poremećaja.
Zagrađe (Rudo)
Zagrađe je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rudo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 18 stanovnika.
Rupalj
Rupalj je naselje u sastavu Općine Poličnik, u Zadarskoj županiji.
Povijest
Rupalj je nastao 2001. izdvajanjem iz Islama Latinskog.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 245 stanovnika.
Ana Rukavina
Ana Rukavina (Zagreb, 28. ožujka 1977. − Zagreb, 26. studenog 2006.), hrvatska novinarka.
Životopis
Djelovanjem Zaklade broj upisanih u Registar dobrovoljnih darivatelja krvotvornih matičnih stanica, povećan je s početnih 150 na 37.831 građana.
Anino pismo
<i>Dobar dan,
ja sam Ana Rukavina, rođena sam i živim u Zagrebu, uskoro ću 30, novinarka sam političkog dnevnika Vjesnik, i na žalost to je za sad sve lijepo od mene. Moja prava osobna karta zapravo je nešto drugačija, od svibnja 2005. godine bolujem od leukemije, stoga Vas molim za 10 minuta vremena kako bi Vam ukratko opisala svoju priču iz bolesničke sobe na Rebru.
Ne bojte se nije tako tragična, ni depresivna, meni se jednostavno dogodio život, iz kojeg i Vi možda možete nešto naučiti.
Sredinom 2005. kronično iscrpljena završila sam u ambulantnim kolima Hitne pomoći. Liječnik koji me na Rebru primio samo je zabrinuto klimao glavom, a ja sam ga, danas je to pomalo smiješno, uvjeravala da mi da lijekove, pusti me kući i da ću doći za par dana ako mi ne bude bolje. Bezuspješno, moja krvna slika bila je gora od svih onih očajnih na našim novim dokumentima. Osjećala sam nemir, strah i po glavi mi se motala misao da možda bolujem od one bolesti od koje umire glavna glumica filma uz koju su 70-godina plakale sve majke, mislim da se zvala Love story. Na moju veliku žalost, bila sam u pravu, no tu riječ nisam uspijevala izgovoriti. Suze, apaurini, a potom ravnodušnost. Podvlačila sam crtu misleći kako sam u svojih 28 godina uspjela odrasti voljena u divnoj obitelji, zaslužiti ljubav, supruga i prijatelja, putovati, raditi posao koji me još i danas veseli. Tonula sam tješeći se logikom razvoja situacije, sve dok mi na pamet nije pala jedna prilično glupasta misao. Obožavam sladoled, lješnjak je moj prvi odabir, ali tog ga ljeta nisam okusila, preduhitrio me odlazak u bolnici.
Pa, zar je moguće da više nikada neću jesti sladoled od lješnjaka? Jesam li se spremna odreći svega i svih koje volim? Tog sam dana preplašena, ali odlučna krenula u lobiranje za vlastito ozdravljenje. Prihvatila sam izazov i bila prebolno svjesna od prvog dana, što me snašlo. Jednu bitku protiv takvog suparnika već sam izgubila, a poraze kad te besramno pokradu, ne podnosim. Moj tata Gordan, umro je 2003. u 54. godini života, karcinom pluća. To me doista slomilo. No, dobro, liječila sam se 6 mjeseci, do listopada 2005., na Odjelu za transplantaciju koštane srži na KBC Rebro, kod profesora Borisa Labara i njegovog liječničkog tima. Moram priznati da obožavam svoje liječnike i sestrice, i što je još ljepše mislim da su osjećaji uzajamni. Oni su moja velika obitelj, bez lažnog uljepšavanja i ulijevaju mi sigurnost tako da mi prepustiti vlastiti sudbinu u njihove ruke ne pada ni najmanje teško.
Obavila sam kemoterapije i potom sam transplantirana. Sve je išlo nekim polaganim tokom, svakim danom sam bivala bolja. Konačno, pomislila sam ljetos, lagano vraćam život u prave tračnice i ostavljam sve ružno iza sebe. Čvrsto sam u to vjerovala. No, onda je stigao rujan i prve glavobolje koje su ubrzo prerasle u danonoćne migrene, izgubila sam vid na desno oko, trpila nesnosne bolove i otežano hodala. Usprkos tome pretrage su bilo uredu, a onda je sve krenulo ispočetka. Sredinom listopada ponovno ona ista hitna, Rebro, ovaj sam put sam barem znala proceduru. Nakon odrađenih pretraga potvrđeno je da se moja stara poznanica vratila, pronašli su leukemijske stanice u likvoru. Što da Vam kažem kako sam se osjećala, iskreno toga se i ne volim sjećati, najteže mi je zapravo bilo sve ponovo saopćiti mojoj obitelji.
Tražila sam ponovno neki motiv, nešto da me pokrene jer ja sam sve samo ne tužna i depresivna osoba. Za mene predaja nikada nije bila opcija. Često sam u životu i poslu zbog toga dobila po nosu, ali što ću kad drugačije ne znam. Beskrajno volim život i ljude, znam i imam za koga živjeti. Ponekad mi se čini da mi ni 100 godina ne bi bilo dovoljno da učinim sve što je onaj na nebu namijenio za mene.
Ipak, došla sam do točke kad više ne mogu sama i kad mi treba pomoć dobrih ljudi. U razgovoru s liječničkim timom o daljnjem tijeku liječenja, kemoterapijama, zračenju mozga, i na posljetku vrlo riskantnoj transplantaciji koštane srži od nesrodnog donora koja me očekuje oko Nove godine, otvorena je mogućnost odlaska na liječenje u SAD, i(li) nabavka skupih lijekova, imunosupresiva koji nisu dostupni našem tržištu, a mogli bi pomoći da se izvučem iz ove priče, da ona dobije sretan kraj.
Zapravo mi je teško sročiti što Vas točno želim zamoliti, znam rekla sam na početku 10 minuta, ali nisam bila sasvim iskrena. Nemojte zamjeriti, nije mi lako. Sve moje želje zapravo stanu u dvije riječi, želim život. Svjesna sam svih rizika koji me očekuju, spremna sam i na deblji kraj, nije me strah, samo se ne želim okrenuti i otići a da nisam sigurna da sam učinila sve što sam mogla da se još neko vrijeme zadržim tu među vama.
Apsolutno vjerujem svojim liječnicima, ali znam gdje živim, stoga Vas najljubaznije molim da mi pomognete. Jedino što Vama, i sebi moram obećati jest da ću se truditi biti hrabra, vedra i kad bude teško. A bit će, to sigurno znam.
Želim vam ugodan dan!
Hvala!
Ana Rukavina</i>
Nagrade i priznanja
Ana Rukavina posmrtno je odlikovana Redom Danice hrvatske s likom Katarine Zrinski, a Zakladi Ana Rukavina dodjeljena je Povelja Republike Hrvatske za promicanje humanitarnih vrijednosti, poticanjem aktivnosti za osnivanje i rad Registra dobrovoljnih davatelja koštane srži i Banke matičnih stanica.
Dolegnano, Udine
Dolegnano je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Bălănești, Cozieni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 325 m.
Hülben
Hilben je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.784 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415039.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rojtlingen Hilben se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rojtlingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 713 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.784 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 435 stanovnika/km².
Bitmap font
Bitmapski font pohranjuje svaki znak rasterski odnosno u pikselima. Također se naziva rasterski font.
Bitmap fontovi najbolje izgledaju u svojoj prirodnoj veličini. Svako uveličavanje ili smanjivanje smanjuje oštrinu i uglađenost nekog znaka. Za ispravljanje tih nedostataka izvršava se anti-aliasing.
Bitmap font formati
Computer font
Homo gautengensis
Homo gautengensis je vrsta hominina, čije je postojanje predložio antropolog Darren Curnoe 2010. godine. Toj vrsti pripadaju južnoafrički fosili, koji su se prije priključivali vrstama Homo habilis, Homo ergaster i u nekim slučajevima Australopithecusu, a prema Curnoeu je prva vrsta roda Homo.
Otkriće i analiza
Antropolog Dr. Darren Curnoe analizom nepotpune lubanje (maj 2010) pronađene decenijama ranije u južnoafričkim pećinama Sterkfontein u Gautengu, blizu Johannesburga, identificirao je vrstu kojoj je ona pripadala kao Homo gautengensis. Lee Berger i suradnici smatrali su je nevažećim taksonom, zato što je u suprotnosti sa njihovom interpretacijom vrste "Australopithecus sediba". Prve ostatke te vrste otkrili su Broom i Robinson tokom 1930-ih, a najpotpunija lubanja (holotip Stw 53) pronađena je 1977. i smatralo se da pripada vrsti “Homo habilis”. Tipični primjerak je u nekim publikacijama označen kao sinonim za “A. africanus”, ali je u većini analiza zaključeno da pripada rodu "Homo", a neki su i predložili da je ona primjerak nove vrste prije Curnoeovog opisa.
Geohronologija
Identifikacija vrste H. gautengensis zasniva se na nepotpunim lubanjama, nekoliko čeljusti, zubima i drugim kostima pronađenim u različito vrijeme i na različitim nalazištima u pećinama na prostoru was based on partial skulls, several jaws, teeth and other bones found at various times and cave sites in the Kolijevke čovječanstva. Najstariji primjerci su oni iz Člana 1 u Swartkransu i stari su između 1,9 i 1,8 miliona godina. Tipični primjerak StW 53 iz Sterkfonteina star je između 1,8 i 1,5 miliona godina. Primjerak iz pećine Gondolin star je otprilike 1,8 miliona godina. Ostali primjerci iz Člana 5 u Sterkfonteinu stari su između 1,4 i 1,1 miliona godina, a najmlađi primjerci iz Člana 3 u Swartkransu potiču iz perioda prije između 1,0 i 0,6 miliona godina.
Opis
Curnoe vjeruje da je H. gautengensis bio samo nešto viši od 0,91 m i da je težio oko 50 kg. Hodao je na dvije noge na tlu, "ali je vjerovatno provodio znatan dio vremena na drveću, gdje se možda i hranio, spavao, te bježao od grabežljivaca," smatra Curnoe.
Istraživači vjeruju da nije posjedovao vještinu govora niti je imao vlastiti jezik. S obzirom na anatomiju i geološku starost, naučnici smatraju da je bio blizak srodnik vrste Homo sapiens, ali ne nužno i direktan predak.
Implikacije
Otkriće nove izumrle vrste primata, Australopithecus sediba, objavljeno je ranije tokom 2010. godine. Prema Curnoeu, A. sediba se čini "mnogo primitivnijim nego H. gautengensis, a živio je u isto vrijeme i na istom mjestu kao i on," pa stoga "Homo gautengensis čini vrstu Australopithecus sediba još manje vjerovatnim pretkom ljudi.
Jedan uzrok naglog porasta u broju otkrića vrsta roda Homo su poboljšane metode analiziranja, koje se često zasnivaju na prethodnim otkrićima, radu sa DNK i boljem razumijevanju mjesta na kojima bi se takvih ostaci mogli nalaziti.
Curnoe umjesto toga predlaže da je Australopithecus garhi, pronađen u Etiopiji i starosti oko 2,5 miliona godina, bolje objašnjenje za najranijeg direktnog pretka u evolutivnoj liniji ljudi, a koji ne pripada rodu Homo.
Kosti čak i starije nego one vrste Homo gautengensis još uvijek se tek trebaju analizirati i klasificirati. Prema Colinu Grovesu "Tu je bio veliki broj osobenih, možda kratkovječnih, vrsta protoljudi, koje su živjele i u istočnoj i u južnoj Africi u periodu prije između 2 i 1 milion godina."
La Guacamaya, Ciudad del Maíz
La Guacamaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad del Maíz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1297 m.
Unificación San Juan, San Miguel Coatlán
Unificación San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Coatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2081 m.
Kosmos-181
Kosmos-181 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-181 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 11. oktobra 1967. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-181 je bio osmatrački satelit.
Fiumicino, Forlì-Cesena
Fiumicino-San Mauro je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Podere Isola
Podere Isola ima više značenja:
Pezzolo, Lodi
Pezzolo je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Digitalna slika
Digitalna slika je prikaz dvo-dimenzionalne slike sa konačnim skupom digitalnih vrijednosti koje se nazivaju pikseliOGI.
Pikseli su pohranjeni u računarskoj memoriji ili hard disku kao rasterska slika ili rasterska mapa odnosno dvo-dimenzionalni niz malih cjelina. Često se te vrijednosti prenose u sažetoj formi, kao što je jpeg format. Digitalne slike se mogu stvoriti pomoću digitalnog fotoaparata, skenera, zračnog radara, seizmološkog profiliranja i tako dalje.
Pregledanje slika
Korisnik može na više načina pregledati razne formate slika. GIF, JPEG i PNG slike se mogu pregledati i preko internet pregledača zato što su to standardni internet formati. Također za tu svrhu služi pregledač slike koji obično čita mnoštvo formata, takav program je IrfanView.
Qāi’m Mukabbath, Hajjah
Qāi’m Mukabbath je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Harlan County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.423, što je 363 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Podio
Podio ima više značenja:
Dragan Nikolić (razvrstavanje)
Dragan Nikolić može se odnositi na sljedeće osobe:
Hüttisheim
Hitishajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.342 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alb-Donau-Krajs Hitishajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 538 metara. Površina opštine iznosi 10,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.342 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 130 stanovnika/km².
The Haunting (film, 1963)
The Haunting, u bivšoj Jugoslaviji poznatiji pod naslovom Kuća duhova, je američko-britanski crno-bijeli horor film snimljen 1963. u režiji Roberta Wisea, poznat kao jedno od najuticajnijih ostvarenja u historiji žanra.
Predstavlja adaptaciju romana The Haunting of Hill House Shirley Jackson. Radnja je smještena na jedno izolirano imanje, odnosno ogromnu kuću čiji su raniji stanari stradavali na bizarne i nasilne načine, a koja postaje predmetom eksperimenta naučnika (čiji lik tumači Richard Johnson) koji istražuje natprirodne pojave, i koji je tamo doveo grupu gostiju uključujući dvije žene sa parapsihološkim talentima. Protagonistica, čiji lik tumači Julie Harris, je jedan od ta dva medija, a koju tokom boravka u kući počnu mučiti ne samo natprirodni fenomeni nego i posljedice vlastitih trauma.
The Haunting je velikim dijelom bio snimljen u Ettington Parku, ladanjskoj kući u engleskom mjestu Ettingtonu, a čija je neogotska arhitektura značajno pridonijela mračnoj i uznemirujućoj atmsoferi. Publiku je, međutim, najviše impresionirala Wiseova vješta režija, odnosno korištenje crno-bijele fotografije, trikova, stvaranja polagane jeze i naglih šokova, te je The Haunting dobio reputaciju jednog od "najstrašnijih" filmova svog vremena. Brojne pohvale je dobila i Julie Harris, kojoj se uloga duševno rastrojene protagonistice često navodi kao najbolja u karijeri.
Godine 1999. je snimljen istoimeni remake u režiji Jana de Bonta, koji se smatra daleko inferiornijim. Steven Spielberg, koji je često navodio kako je upravo The Haunting jedan od filmova koji je najviše uticao na njegov opus je također pokušao napraviti remake, i to u suradnji sa Stephenom Kingom; na kraju je King napisao scenarij za televizijsku mini-seriju Rose Red emitiranu 2002. godine.
Närke
Närke (latinski: Nericia) je jedna od 25 švedskih historijskih pokrajina (švedski: landskap) u sredini zemlje, koja danas više nema nikakvu administrativnu funkciju, ali se njeni stanovnici još uvijek identificiraju sa njom.
Geografske karakteristike
Närke se prostire sjeverno od Jezera Vättern, graniči sa pokrajinama Västmanland (sjever), Södermanland (istok), Östergötland (jugoistok), Västergötland (jugozapad) i Värmland (sjeverozapad).
Danas njen teritorij administrativno podpada pod grofovije Örebro, Västmanland i Södermanland.
Närke je nizinski kraj najviše brdo Tomasbodahöjden dosiže visinu od 298 metara.
Historija
Närke je za srednjeg vijeka bio veći nego danas, iako je tada bio vrlo slabo naseljen. Örebro je još od srednjeg vijeka bio najveći i jedini grad pokrajine, to je i ostao sve do sredine 17. vijeka kad je i Askersund dobio taj status.
Privreda
Ekonomija Närkea se bazira se na drvnoprerađivačkoj industriji i rudarstvu, kopa se cink.
La Piedad Chiquita, Panindícuaro
La Piedad Chiquita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Panindícuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1903 m.
El Triángulo, Tepatitlán de Morelos
El Triángulo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2023 m.
La Remonta, Platón Sánchez
La Remonta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Goodell, Iowa
Gudel je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 139 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 139 stanovnika, što je 35 (20,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Poeti
Poeti ima više značenja:
Kosmos-182
Kosmos-182 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Atripalda, Avellino
Atripalda je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8974 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
Bitmap grafički program
Bitmap ili rasterski grafički program je računarski program koji korisniku omogućuje da slika ili uređuje sliku pomoću računara i monitora, te da ih snimi u neki rasterski format kao što su JPEG, PNG, GIF ili TIFF.
Također postoje i pregledači rasterskih slika koji isto tako uključuju neke osnovne opcije uređivanja ili pretvaranja između raznih rasterskih formata, ali glavna svrha im je pregledanje. Primjer takvog programa je IrfanView.
Rio, Florida
Rajo je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 965, što je 63 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bilice (Kotor Varoš)
Bilice je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kotor Varoš koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 506 stanovnika.
El Tigre
El Tigre je grad od 179,333 stanovnika. na sjeveroistoku Venecuele.
El Tigre je i administrativni centar Općine Simón Rodríguez u kojoj živi 182,474 stanovnika.
Петровац (Лесковац)
Петровац је насељено место града Лесковца у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 108 становника (према попису из 1991. било је 132 становника).
Демографија
У насељу Петровац живи 94 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,4 година (42,8 код мушкараца и 49,3 код жена). У насељу има 35 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,09.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
El Tigre
Historija
Kad je njemački naučnik Alexander von Humboldt, posjetio to naselje 1800. u njemu je živjelo oko 500 indijanaca Kariba desetak Španjolaca.
Između 1844. i 1846. osnovana je parohija Santa Me de El Tigre ili San Juan de Santa Tigre de El Tigre.
Prva geološka istraživanja za naftom počela su 1932., tako da je u februaru iste godine počela gradnja prvog naftog polja. Prva nafta potekla je iz bušotine sa Polja Oficina 23. februara 1933., na taj način je El Tigre postao prvi centar za eksploataciju naftne u Državi Anzoátegui.
Zbog tog se taj datum računa kao dan kad je osnovan El Tigre.
Privreda
El Tigre je prije svega grad nafte, tu se nalazi Polje Oficina, sa kog se nafta transportira naftovodom dugim 160 km prema sjeveroistoku do luke i rafinerija u Puerto La Cruzu. El Tigre je također transportni centar, jer se tu ukrštaju autoputevi 15 i 16 koji povezuju konurbaciju Gran Barcelona sa Ciudad Bolívarom i gradovima na zapadu zemlje.
Grad je i trgovački centar poljoprivredne okolice u kojoj se uzgaja kikiriki, paradajz, kukuruz, krumpir, sirak i lješnjak.
Ripe San Ginesio, Macerata
Ripe San Ginesio je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Vandalizam
250px|thumb|Bista rimskog vojskovođe Germanika za koju se pretpostavlja da su je vandalizirali kršćani
Vandalizam (vandalisme) je izraz kojim se u širem smislu opisuje svako oštećivanje neke, u pravilu tuđe stvari, a koje nema praktične ili materijalne motive; u užem smislu se pod time podrazumijeva oštećivanje ili nagrđivanje kulturnih objekata kao što su spomenici, grobnice, natpisi, slike i sl. Vandalizam može biti imati religijske, ideološke ili političke motive, ali i biti motiviran zadovoljstvom koji počiniteljima pruža njihova destrukcija.
Iako tragovi aktivnosti koje se mogu nazvati vandalizmom datiraju od samih početaka historije, izraz vandalizam potiče od Vandala, germanskog naroda koji je u 6. vijeku zauzeo i opljačkao Rim, a što je kod kasnijih historičara od Vandala učinilo oličenje bezobzirnih barbarskih uništavača civilizacije. Sam je izraz prvi put godine 1794. koristio Henri Grégoire, biskup od Bloisa, kako bi opisao uništavanje objekata Rimokatoličke crkve od strane francuskih revolucionara.
Odnos prema vandalizmu u modernom svijetu je u pravilu negativan. U određenim sredinama se, pak, vandaliziranje smatra prihvatljivim kada su u pitanju simboli ideologija, režima ili svjetonazora koji se smatraju neprihvatljivima, a u nekim modernim društvima postoji i mišljenje da vandalizam predstavlja izraz "autentične" urbane i moderne kulture, odnosno da sam po sebi predstavlja umjetnost. Takav je stav posebno izražen kada su u pitanju grafiti, a kao primjer "vandala"-umjetnika se navodi Banksy. Većina država, s druge strane, vandalizam obično nastoji zabraniti zakonom, odnosno takva djela tretira kao kaznena djela ili prekršaje; pri tome se obično gleda da li se vandalizirani predmeti nalaze u javnom ili privatnom vlasništvu, odnosno kakva je njihova materijalna ili simbolična vrijednost.
Paolino, Rovigo
Paolino je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Sahelanthropus
Sahelanthropus tchadensis je izumrla vrsta primata, koja se može smatrati najstarijim poznatim pripadnikom tribusa hominina. Fosilni nalazi ove vrste su rijetki, do sada su pronađeni na samo jednom lokalitetu: u pustinji Djurab u Čadu. Starost ovih fosila procjenjuje se na 6–7 milijuna godina.
Pronalazak
mini|lijevo|200px|Mjesto pronalaska fosila. Prve fosilne ostatke Sahelanthropusa pronašao je francuski student paleontologije afričkog podrijetla Djimdoumalbaye Ahounta 19. srpnja 2001. u pustinji Djurab u Čadu. Prvi se pronalazak sastojao od dijelova lubanje i gornje čeljusti. Francuska istraživačka misija predvođena paleoantropologom Michelom Brunetom koja je prva ponašla lubanju u kasnijim je istraživanjima pronašla još fosilnog materijala Sahelantropusa (jednu čeljust i zube) na tri različite lokacije u istoj pustinji. Lokalne vlasti su hominidu nadjenuli ime Toumaï, što na dazaga jeziku znači "životna nada".
Godinu dana kasnije objavljen je članak u znanstvenom časopisu Nature koji je službeno predstavio fosile, dodijelio mu taksonomsko ime, te ga svrstao u zasebni rod.
Opis
Od vrste Sahelanthropus tchadensis pronađeni su dijelovi lubanje, pet većih krhotina gornje čeljusti i nekoliko zuba. Do sada nije pronađen ni jedan dio tijela koji ne pripada kostima glave. Procjenjuje se da su dimenzije Sahelanthropusa bile slične onima u čimpanza dok mu je moždani volumen 320–380 cm³. Lice mu je ravno, zubna arkada je u obliku slova U sa sitnim očnjacima, a čeoni je greben veoma izražen. Foramen magnum je anteriorno pozicioniran, što daje naznake da je mogao biti sposoban za dvonožno hodanje.
Ciumagi, Lădești
Ciumagi je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Lădești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Santa Elena de la Cruz, Altamirano
Santa Elena de la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1250 m.
Sela Žakanjska
Sela Žakanjska je selo je smješteno na brežuljku u općini Žakanje. Sastoji se od tri zaseoka (Sela, Radenčići, Podrebarci). Selo ima oko stotinjak stanovnika, ali se njihov broj sa godinama ubrzano smanjuje. Žakanjska Sela poznata su i po vinogradima te prekrasnom pogledu na susjednu dolinu.
Video
thumb|300px|Analogni videostandardi: <font style="background:#70ff70;">NTSC, <font style="background:yellow;">PAL , <font style="background:orange;">SECAM Video (lat. "vidim") ili videotehnika zajednički je naziv za niz tehničkih postupaka kojima se ostvaruje snimanje, zapis, obrada, prenos i prikaz pokretnih slika koje se gledaju na televizijskom ili računarskom monitoru.
Riječ "video"
Poznatiji analogni kućni formati videozapisa su: VHS, S-VHS, Betamaks (Betamax), Video 2000, a digitalni su npr.: Quicktime, MPEG-2, MPEG-4.
Kosmos-183
Kosmos-183 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-183 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 18. oktobra 1967. Raketa-nosač R-36 ili RT-2 (8K67, NATO oznaka SS-9 Scarp ili 8K98, NATO SS-13 Savage) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 5000 kilograma. Kosmos-183 je bio satelit namijenjen za testiranje nuklearnog bombardovanja iz orbite.
Poggetto
Poggetto ima više značenja:
Poggiarello
Poggiarello ima više značenja:
Savar
Savar je naselje u središnjem dijelu Dugog otoka, koje se prvi put spominje u 13. stoljeću; nadmorska visina 62 m.
Cocârceni, Cozieni
Cocârceni je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Cozieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
Savar
Zahvaljujući razvedenoj obali i bezbrojnim uvalicama, Savrani se bave ribarstvom i turizmom. Savar je poznat po nekadašnjoj eksploataciji kamena koji je poslužio za izgradnju zadarskog rimskog Foruma, palača i crkvi Rima i Venecije, te zgrade UN-a u New Yorku.
Río Grande, Altamira
Río Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Mignano, Arezzo
Mignano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.