cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stari Egipat
Administracija i trgovina
Faraon je bio apsolutni vladar države i barem teoretski, posedovao je potpunu kontrolu nad zemljom i njenim resursima. Faraon je bio vrhovni komandant vojske i šef vlade, koji se oslanjao na birokratiju zvaničnika da upravlja svojim poslovima. Za administraciju je bio zadužen sledeći po činu u komandi, džati, koji se ponašao kao kraljev predstavnik i koordinirao je preglede zemljišta, riznicu, građevinske projekte, pravni sistem i arhive. Na regionalnom nivou zemlja je bila podeljena na čak 42 administrativne jedinice, zvane noma, a svakom od njih upravlja nomarh, koji je za svoju nadležnost bio odgovoran džatiju. Hramovi su bili oslonac ekonomije. Nisu bile samo kuće bogosluženja, već su bile odgovorne i za prikupljanje i skladištenje bogatstva kraljevstva u sistemu žitnica i riznica kojima su upravljali nadzornici, koji su vršili preraspodelu žita i robe.
Fornaci, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Stari Egipat
Socijalni status
Egipatsko društvo je bilo veoma slojevito i socijalni status je bio naročito prikazan. Poljoprivrednici su činili većinu stanovništva, ali su poljoprivredni proizvodi bili u vlasništvu države, hrama ili plemićkih porodica, čija je i bila zemlja. Poljoprivrednici su takođe bili subjekti poreza na rad i trebalo je da rade na navodnjavanjima ili građevinskim projektma u napornom sistemu. Umetnici i zanatlije bili su višeg statusa od zemljoradnika, ali i oni su takođe bili pod državnom kontrolom, radeći u prodavnicama u okviru hramova i bili su plaćani direktno iz državne blagajne. Pisari i zvaničnici činili su gornju klasu u starom Egiptu, poznatu kao „klasu belih haljina“ u odnosu na belu platnenu odeću koja je bila oznaka njihovog ranga. Gornja klasa je isticala svoj socijalni status kroz umetnost i književnost. Ispod plemstva bili su sveštenici, doktori i inženjeri sa specijalnom obukom u svojoj oblasti. Nejasno je da li je ropstvo kako ga mi danas tumačimo postojalo u starom Egiptu, postoji razlika u mišljenjima između autora.
Stari Egipćani su muškarce i žene, uključujući ljude iz svih društvenih slojeva, smatrali jednakim u pogledu zakona, a čak je i najniži zemljoradnik imao pravo da podnese molbu džatiju i njegovom sudu za naknadu štete. Iako su se robovi uglavnom koristili kao sluge, mogli su ih kupovati i prodavati, oni su radili na svom putu ka slobodi i plemstvu i obično su ih lekari lečili na radnom mestu. I muškarci i žene su imali pravo da poseduju i prodaju imovinu, sklapaju ugovore, venčavaju se i razvode, primaju nasledstvo i vode pravne poslove na sudu. Bračni parovi su mogli imati zajedničku imovinu i da bi se zaštitili od razvoda pristajali su na bračne ugovore, koji su predviđali finansijske obaveze muža prema ženi i deci u slučaju da se brak okonča. U poređenju sa ljudima iz stare Grčke, Rima, pa čak i dosta modernijih krajeva sveta, žene u starom Egiptu su imale veći izbor ličnih sloboda i mogućnost za napredovanje. Žene kao što su Hatšepsut i Kleopatra VII čak su bile faraoni, dok su ostale posedovale moć kao Božanske Amonove Žene. Uprkos ovim slobodama, žene iz starog Egipta nisu često učestvovale u službenim poslovima u administraciji, imale su samo sporedne uloge u hramovima i nisu bile obrazovane kao muškarci.
Pravni sistem
Zvanično, šef pravnog sistema je bio faraon, koji je bio odgovoran za donošenje zakona, sprovođenje pravde i održavanje zakona i reda, pojam koji su stari Egipćani nazivali Ma'at. Iako ne postoje pravni kodeksi iz starog Egipta, sudski dokumenti pokazuju da je egipatski zakon zasnovan na zdravorazumskom pogledu dobrog i lošeg i naglašavao je postizanje dogovora i rešavanje sukoba, a ne strogo primenjivanje gomile komplikovanih statuta. Lokalno veće starešina, poznato kao  „Kenbet“ u Novom Kraljevstvu, bilo je odgovorno za odlučivanje u sudskim slučajevima, uključujući male tužbe i manje sporove. Teži slučajevi, u koje spadaju ubistvo, velike transakcije zemlje i pljačke grobnica, bili su upućeni u „Veliki Kenbet“, kojim su predsedavali  faraon ili džati. Od tužitelja i tuženog se očekivalo da zastupaju sebe i zahtevalo se da polože zakletvu da su rekli istinu. U nekim slučajevima, država je uzimala obe uloge, tužioca i sudije i mogla je mučiti optužene  fizički radi dobijanja priznanja i imena bilo kog zaverenika. Bilo da su optužbe trivijalne ili ozbiljne, sudski pisari su dokumentovali žalbu, svedočenje i presudu slučaja radi daljeg ispitivanja.
Kažnjavanje za manje zločine podrazumevalo je izricanje novčanih kazni, batinanje,  sakaćenje lica i progonstvo, u zavisnosti od težine krivičnog dela. Ozbiljniji zločini kao što su ubistvo ili pljačke grobnica, kažnjavani su pogubljenjem, odsecanjem glave, davljenjem ili nabijanjem na kolac. Kazna bi se, takođe, mogla proširiti i na porodicu kriminalca. Počevši od Novog Kraljevstva, proroci su imali veliku ulogu u pravnom sistemu, deleći pravdu u građanskim i krivičnim predmetima. Procedura je bila da se Bogu postavi „da“ ili „ne“ pitanje, koje se odnosi na rešavanje dobrog ili lošeg problema. Bog, preko određenog broja sveštenika, presuđivao je odabirom jednog ili drugog, krećući se napred ili nazad, ili upućujući na jedan od odgovora napisanih na komadu papirusa ili na delu keramike.
Džati
Džati je bio najviši zvaničnik u starom Egiptu, služio je faraonu tokom Starog, Srednjeg i Novog Kraljevstva. Džati je generalno prihvaćen kao predstavnik starog Egipta tjati, tjaty, itd..., među egiptolozima. Uvođenje džatija u tekstu o Novom Kraljevstvu definiše mnoge dužnosti tjaty i ustanovljava zakone ponašanja. Oni su često bili postavljani od strane faraona. Tokom 4. Dinastije i rane 5. dinastije, isključivo su birani iz kraljevske porodice, u periodu vladavine Neferirkare Kakai pa nadalje, posle su bili birani na osnovu odanosti i talenta ili su nasleđivali položaj od svojih očeva.
Odgovornosti:
Džati je imenovan od strane faraona i često je pripadao njegovoj porodici. Njegova glavna dužnost bila je da nadgleda upravrljanje zemljom, nešto kao predsednik vlade. Povremeno ovo je uključivalo i male detalje kao što je uzimanje uzorka vode iz gradskog snabdevanja. Svi ostali manje važni zvaničnici i nadzornici, kao što su poreski službenici i pisari njemu su podnosili izveštaj. Pravosuđe je bilo deo civilne uprave i džati je takođe sedeo u vrhovnom sudu. U bilo koje vreme faraon je mogao da vrši kontrolu nad bilo kojim aspektom vlade i mogao je da obori  odluke džatija. On je, takođe nadgledao sigurnost faraona i palate i nadgledao je dolaske i odlaske posetilaca. Često su se ponašali kao faraonovi nosioci pečata, takođe su i zapisivali trampu. Od 5. Dinastije pa nadalje, džatiji koji su od tada bili najveći civilni zvaničnici su nosili vrhovnu odgovornost za administraciju palate i vlade uključujući i pravosuđe, pisare, državne arhive, centralne žitnice, riznice,skladišta sa viškom robe i njihova preraspodela, ali i nadzor građevinskih projekata kao što je kraljevska piramida. U novom Kraljevstvu bila su dva džatija, jedan za Gornji Egipat, a drugi za Donji Egipat.
Postavljanje džatija:
U skladu sa „Postavljanjem džatija“, Novo Kraljevstvo opisuje u spisima njegove dužnosti, gde su bile izvesne osobine i ponašanja koje su potrebne da bi neko postao džati:
Nome
Nome su bile administrativne jedinice u starom Egiptu. Svakom nomom je upravljao nomarh. Broj noma se vremenom menjao prolazeći kroz različite periode istorije starog Egipta.
Etimologija
Kroz francuske nome, reč potiče iz antičke Grčke- νομός, nomós i znači „oblast“ ; stari Egipćani su koristili termin sepat ili spAt.
Danas se pre upotrebljava termin iz stare Grčke nastao tokom Ptolomejskog perioda, kada je upotreba grčkog jezika bila široko rasprostranjena u Egiptu. Dostupnost grčkih zapisa o Egiptu uticala je na usvajanje grčkih izraza od strane kasnijih istoričara.
Dinastički Egipat
Podela starog Egipta na nome vuče poreklo iz praistorijskog Egipta (pre 3100. pre nove ere). Te nome su prvobitno postojale kao autonomni gradovi-države, ali su se kasnije počeli objedinjavati. Prema drevnoj tradiciji, vladar Menes je završio konačno ujedinjenje.
Podela na nome, ne samo da je ostala na snazi više od tri milenijuma, već su površine pojedinih noma i njihov poredak ostali izuzetno stabilni. Neke poput Ksoisa u Delti Nila ili Kenta u Gornjem Egiptu, su prvi put spomenuti na kamenu Palermo, koji je upisan u Petu dinastiju. Imena nekolicine, poput imena Bubastisa, nisu se pojavila pre Novog Kraljevstva. Pod sistemom koji je prevladavao u većem delu faraonske istorije Egipta, zemlja je bila podeljena na 42 nome.
Nome Donjeg Egipta
Donji Egipat, od stare prestonice Memfisa do Sredozemnog mora, sastojao se od 20 noma. Prva je bazirana oko Memfisa, Sakare i Gize, na području koje zauzima današnji Kairo. Nome su numerisane na manje ili više uredan način, od juga do severa preko delte Nila, prvo pokrivajući teritoriju na zapadu pre nego što su nastavili da se proširuju na istoku. Tako je Aleksandrija bila u trećoj nomi; Bubastis je bio u osamnaestoj.
·         Noma 1 Donjeg Egipta (noma Belih Zidova)
·         Noma 3 Donjeg Egipta (stočna zemlja)
·         Noma 4 Donjeg Egipta (zemlja južnog štita)
·         Noma 5 Donjeg Egipta (severni štit)
·         Noma 6 Donjeg Egipta (planinski bik)
·         Noma 7 Donjeg Egipta (zapadna harpuna)
·         Noma 8 Donjeg Egipta (kopno istočnog harpuna)
·         Noma 9 Donjeg Egipta (zemlja Andjeti boga)
·         Noma 11 Donjeg Egipta (heseb zemlja bika)
·         Noma 12 Donjeg Egipta (zemljište teleta i krava)
·         Noma 13 Donjeg Egipta (prosperitetna skipterska zemlja)
·         Noma 14 Donjeg Egipta (najistočnija zemlja)
·         Noma 15 Donjeg Egipta (zemlja Ibis-Tehut)
·         Noma 16 Donjeg Egipta (riblje zemljište)
·         Noma 17 Donjeg Egipta (zemlja prestola)
·         Noma 19 Donjeg Egipta (zemlja princa Severa)
·         Noma 20 Donjeg Egipta (zemlja Sopdu-Plumed Falcon)
Nome Gornjeg Egipta
Gornji Egipat bio je podeljen na 22 nome. Prva od njih nalazila se na Elefantinu blizu granice Egipta sa Nubijom kod prve katarakte - područje modernog Asuana. Odatle je numeracija uredno napredovala nizvodno duž uske plodne zemlje koja je bila dolina Nila. Vaset (drevna Teba ili današnji Luksor) je bio u četvrtoj nomi, Amarna u četrnaestoj, a Meidum u dvadeset prvoj.
·         Noma 2 Gornjeg Egipta (prestol Horusova zemlja)
·         Noma 3 Gornjeg Egipta (zemlja svetišta)
·         Noma 4 Gornjeg Egipta (zemlja skiptera)
·         Noma 5 Gornjeg Egipta (dva sokola)
·         Noma 6 Gornjeg Egipta (zemlja krokodila)
·         Noma 7 Gornjeg Egipta (zemlja Sistrum)
·         Noma 8 Gornjeg Egipta (Velika zemlja)
·         Noma 9 Gornjeg Egipta (zemlja Boga Mina)
·         Noma 10 Gornjeg Egipta (zemlja Kobre)
·         Noma 11 Gornjeg Egipta (Sha-Set životinjska zemlja)
·         Noma 12 Gornjeg Egipta (planinska zemlja Viper)
Delia, Kansas
je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Stari Egipat
Nome Gornjeg Egipta
·         Noma 14 Gornjeg Egipta (zemlja Donjeg Samara i Viper zemlja)
Delia, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 169, što je 10 (-5,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stari Egipat
Nome Gornjeg Egipta
·         Noma 15 Gornjeg Egipta (zemlja Haresa)
·         Noma 16 Gornjeg Egipta (Orik Nome)
·         Noma 17 Gornjeg Egipta (zemlja Anubis)
·         Noma 18 Gornjeg Egipta (set zemljište)
·         Noma 19 Gornjeg Egipta (zemljište dva Sceptresa)
·         Noma 20 Gornjeg Egipta (zemlja južne Sicamore)
·         Noma 22 Gornjeg Egipta (zemlja noža)
Ptolemajski Egipat
Neke nome su dodate ili preimenovane tokom grčko-rimske okupacije Egipta. Na primer, Ptolomeji su preimenovali Crocodilopolitian nome u Arsinoe. Hadrijan je stvorio novu nomu, Antinoopolite, čiji je glavni grad bio Antinopolis.
Rimski Egipat
Nome su preživele u rimskom periodu. Pod rimskom vlašću, pojedinačne nome kovale su sopstvene kovanice, takozvane "nome-kovanice", koje još uvek odražavaju pojedinačne lokalne asocijacije i tradicije. Egipatske nome zadržali su svoj primarni značaj kao administrativne jedinice do temeljnog preuređenja birokratije za vreme vladavine Dioklecijana i Konstantina Velikog.
Nomarh
Tokom većeg dela istorije na čelu svake nome je bio nomarh. Položaj nomarha je ponekad bio nasleđen, a ponekad ih je imenovao faraon. Generalno, kada je nacionalna vlada bila jača, nomarsi su bili kraljevi imenovani guverneri. Međutim, kada je centralna vlada bila slabija - kao što je to bila tokom stranih invazija ili građanskog rata – pojedinačne nome bi isticale sebe i uspostavili nasledne redoslede sukcesije. Sukobi između tih različitih naslednih nomarha bili su česti, ponajviše tokom Prvog intermedijarnog perioda, vremena u kojem je došlo do sloma centralne vlasti koja je trajala od 7. do 11. dinastije, a završila se kada je jedan od lokalnih vladara postao dovoljno jak da ponovo uspostavi kontrolu nad citavom zemljom kao faraon.
Ma'at
Malo je preživela literatura koja opisuje praksu starog egipatskog prava. Maat je bio duh u kojem je primenjena pravda, a ne stroga primena pravila. Maat je predstavljao normalne i osnovne vrednosti koje su predstavljale pozadinu primene pravde koja se morala sprovesti u duhu istine i pravičnosti. Od Pete dinastije (oko 2510–2370. pre nove ere) pa nadalje, džati odgovoran za pravdu nazivao se „Maatovim sveštenikom“, a u kasnijim periodima sudije su nosili Maatove slike.
Kasniji naučnici i filozofi takođe bi prisvajali koncepte iz Sebaita, matične literature o mudrosti. Ovi duhovni tekstovi bavili su se uobičajenim socijalnim ili profesionalnim situacijama i načinima na koji je najbolje rešiti ili rešavati ih u duhu Maat-a. Bili su to vrlo praktični saveti i veoma bazirani na slučajevima, tako da se iz njih može izvući nekoliko konkretnih i opštih pravila.
Tokom grčkog perioda u istoriji Egipta, grčko pravo je postojalo uporedo sa egipatskim pravom. Egipatski zakon sačuvao je prava žena kojima je bilo dopušteno da deluju nezavisno od muškaraca i poseduju znatnu ličnu imovinu, a vremenom je to uticalo na restriktivne skupove Grka i Rimljana. Kada su Rimljani preuzeli kontrolu nad Egiptom, u Egiptu se nametnuo rimski pravni sistem, koji je postojao širom Rimskog carstva.
Geografija
Civilizacija starog Egipta se razvila u dolini reke Nila, koja se nalazi u severoistočnoj Africi. Geomorfološki gledano, Egipat pripada mediteranskom basenu i prirodno je povezan sa bliskim istokom. Ovo je uzrokovalo njegov razvoj u okviru starih civilizacija bliskog istoka, dok je bio izolovan od podsaharske Afrike.
Geografski se područje na kome se razvijala staroegipatska civilizacija može podeliti na dolinu Nila, koja je aluvijalna ravnica, i okolne pustinjske predele. Dolina Nila se deli na sledeće oblasti, od ušća ka izvorima: Okolne pustinje u kojima je staroegipatska civilizacija ostavila tragove, su:
Dolina Nila je bogata aluvijalnim nanosima, pa je izuzetno pogodna za zemljoradnju, ali je istovremeno siromašna rudnim bogatstvima. Zato su stari Egipćani iz okolnih predela eksploatisali sirovine poput raznih vrsta kamena za gradnju, zlato, srebro, tirkiz i bronzu.
Klima
Egipat se nalazi u suptropskoj oblasti sa jako malo padavina (Libijska pustinja je jedno od najsuvljih mesta na svetu). U praistorijskom periodu, klima je varirala između umereno vlažne do izuzetno suve, kakva je i danas. Postojale su i naseljene oaze u okolnim pustinjama. Zemljoradnja, od koje je živelo stanovništvo starog Egipta, primarno je zavisila od godišnjih poplava Nila. Ove poplave su počinjale u julu i trajale obično oko 100 dana. Davale su potrebnu količinu vlage za uzgajanje biljnih kultura i to u vrlo pogodnom trenutku i omogućavale stvaranje velikih viškova u proizvodnji. Ovoga su bili svesni i sami Egipćani od najranijih vremena, a starogrčki istoričar Herodot nazvao je Egipat „darom Nila“.
Jezik
Egipatski jezik je severno-afroazijatski jezik blizak berberskim i semitskim jezicima. Ovaj jezik ima drugu najdužu istoriju posle sumerskog jezika, pošto je bio zapisivan od 3200. p. n. e. do srednjek veka i ostao je govoreni jezik još neko vreme. Faze egipatskog jezika su staroegipatski, srednjoegipatski (klasični), kasnoegipatski, demotski i koptski jezik. Egipatski tekstovi ne pokazuju dijalektske razlike pre koptskog jezika, ali je verovatno govoren u vidu regionalnih dijalekata oko Memfisa i kasnije Tebe.
Egipatski jezik je bio sintetički jezik, ali je kasnije postao više analitički. Kasnije su Egipćani razvili prefiksni određeni i neodređeni član, koji je zamenio starije inflektivne sufikse. Takođe se promenio redosled reči od starije oblika predikat-subjekat-objekat u noviji subjekat-predikat-objekat. Egipatski hijeroflifi, hijeratsko i demotsko pismo je na kraju zamenilo više fonetsko koptsko pismo. Koptski jezik se još uvek koristi u verskim obredima Koptska pravoslavna crkva, a njegovi tragovi se mogu pronaći i u egipatskom arapskom jeziku.
Egipatsko pismo
Egipćani nisu slikali stvarne predstave iz života, već su njihove slike bile vrsta dijagrama za koje se verovalo da imaju magičnu moć. Kako bi sačuvali magičnu moć svoje umetnosti, umetnici su precizno kopirali likovni stil svojih predaka, pa su tako svi umetnici drevnog Egipta slikali na isti način stvarajući veoma slične slikovne prikaze. Ovi prikazi u grobnicama usko su vezani za egipatsko slikovno pismo ili hijeroglife za koje se veruje da su nastali još pre oko 5.000 godina. Egipćani su magične moći pripisivali i hijeroglifima i uglavnom su ih korisili u hramovima i grobnicama. Hijeroglifski simboli, odnosno slikovno pismo, zapravo predstavljaju cele reči povezane posebnim znacima kojima su umetnici obično opisivali život i verovanja preminulog koji je sahranjen u toj grobnici.
Pravni i društveni položaj žene
Bračno i porodično pravo Egipta privlači najviše pažnje modernih istraživača. O njemu se najviše i pisalo, jer je sačuvano mnoštvo podataka, a njegova najmarkantnija crta je veoma dobar položaj žene. Jedan od izvora koji nam govori o položaju žene jeste antički pisac Herodot u svom delu ‘’Istorija’’. On jasno uočava razlike i privilegovan položaj žene u starom Egiptu u odnosu na ostale istočne i stare antičke civilizacije. Žene su u Egiptu uživale potpunu ravnopravnost sa muškarcima i imale punu pravnu i poslovnu sposobnost. Jedna od osnovnih odlika starog egipatskog društva je i matrijarhat, na šta nam ukazuje i običaj Egipćana da u većini slučajeva sebe označavaju po majci,a ne po ocu. Takođe i nasleđivanje prestola se predavalo po ženskoj liniji. Pored uobičajnih poslova i obaveza oko porodice i domaćinstva, žena se mogla baviti i svim drugim poslovima, profesijama i imati razne titule, pa čak i biti faraon. Zaključivala je ugovore bez saglasnosti oca ili muža i mogla je biti svedok na sudu.
U starom Egiptu brak se zaključivao bez religijskih ceremonijala uz proste svetovne formalnosti, odmah ili nakon više godina zajedničkog života. Mogao se lako i razvesti, a pravo da zahtevaju razvod su podjednako imali i muž i žena. Čini se da je takvih slučajeva bila malo, jer nema puno dokumenata u kojima se pominje, ali ako do njega ipak dodje, imovina se delila tako što mužu pripada 2/3 a ženi 1/3, koliko je ona zapravo unosila u brak mirazom, ali i imovinu koja je predbračnim ugovorom dogovorena da će pripasti ženi u slučaju razvoda. Preljuba žene je u Egiptu težak moralni prekršaj koji povlači sa sobom razvod braka i odsecanje nosa (za preljubnika batinanje i kastraciju) ali ne i smrtnu kaznu. Brak je u načelu bio monogaman ali se sreću i tragovi poligamije kod faraona, u tom slučaju prva žena je osobito poštovana.
Žena je mogla da raspolaže i upravlja imovinom. U naslednom pravu se takodje ističe njena ravnopravnost sa muškarcima. Naslednici su mogli biti i muško i žensko potomstvo, ali u praksi je često prvenstvo imao prvorođeni sin. Prvo dete dobija nesto veću imovinu, dok ostala deca imovinu rasporedjuju u jednakim delovima. Posle dece naslednici su braća i sestre, ali se često dešavalo, da bi se izbeglo davanje imovine srodnicima, da muž usvoji ženu (adopcija).
Piramide
mini|400p|Piramide u Gizi Najimpresivnije građevine Egipta svakako su piramide koje su građene kao grobnice faraona. Do sada je pronađeno ukupno 46 piramida, a pretpostavlja se da ima i još neotkrivenih pod nepreglednim peskom pustinja. U 27. veku pre nove ere izgrađena je prva piramida i od tada su one postale osnovni način sahranjivanja vladara. Jedan od razloga što su piramide toliko fascinantne je taj što su to bile prve građevine ikada sagrađene samo slaganjem precizno isečenih ogromnih kamenih blokova jednih na druge. U razvoju građevinarstva Egipat je tako bio neprikosnoveno kraljevstvo više od 2.000 godina. Egipćani su verovali da je preminulom i dalje potrebno njegovo telo i razne stvari koje su sahranjivane uz telo kako bi preživeo u zagrobnom životu. Oni su znali da se u suvim pustinjama stvari veoma dobro čuvaju i birali su posebna mesta za sahranjivanje koja su i danas izuzetno dobro očuvana. Uvaženi stanovnici Egipta tog doba bili su dovoljno bogati da izgrade velelepne grobnice i bogato ih opreme zlatom, dragim kamenjem, zapisima na papirusu, slikovnim prikazima i statuama. Jedna od najpoznatijih piramida je Velika piramida faraona Kufua - sagrađena je od 2 miliona i 300 hiljada kamenih blokova, a svaki blok teži oko 2,5 tone.
Hartsville, Tennessee
Hartsvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 2.395.
Urbar (bei Koblenz)
Urbar je opština u nemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.103 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137224.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250p|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Urbar se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 100 metara. Površina opštine iznosi 3,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.103 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 897 stanovnika/km².
Frane Petrić
thumb|frame|right|Frane Petrić
Životopis
Petrić je umro u Rimu, a sahranjen je u crkvi sv. Onofrija (Sant' Onofrio), u istoj grobnici u kojoj počiva i Torquato Tasso.
Dela
thumb|180px|Spomenik Franji Petriću u [[Cres (grad)|Cresu na trgu nazvanom po njemu (u pozadini se vidi Petrićeva rodna kuća, Palača Petris)]]
Premda je studije završio u Padovi, najvećem centru aristotelstva, ipak se priklonio "božanskom" Platonu i postao fanatični protivnik "životinje" Aristotela. Smatrajući Platonovo učenje bliskim hrišćanstvu, Petrić je u osnovi bio pristalica panteizma i neoplatonizma, po svojim pogledima blizak Telesiju i Giordanu Brunu. U latinskom delu Peripatetičke rasprave (Discussiones peripateticae, 1581) ističe predsokratovsku filozofiju prirode i nastoji obezvrediti Aristotelov značaj.
U svom glavnom delu Nova filozofija o opštem (Nova de universis philosophia, 1591) izgradio je vlastiti emanacionistički sistem ontologije plotinovskog tipa, u kojem bit sveta tvori – za razliku od aristotelovskog "kretanja" – svetlost shvaćena kao kosmičko-metafizički proces rasvetljavanja. Postanak i struktura sveta tumače se kao rezultat četiri oblika emanacije: svetlosti, sile, psihe i reda. Tome odgovara i Petrićeva podela filozofije na četiri discipline: panaugia, panarchia, panpsychia i pancosmia.
Prema Petrićevoj teoriji kosmosa, iz Boga je emanirala Svetlost, koja se prostire kroz čitav prostor i objašnjava sav razvoj. Ta Svetlost nije telesna ali je istovremeno temeljna stvarnost svih stvari. Svetlost je proizvela Toplotu i Fluidnost: ova tri elementa zajedno sa Prostorom predstavljaju elemente od kojih se sastoje sve stvari. Ova teorija kosmosa predstavlja zanimljivu kombinaciju materijalističkih i idealističkih ideja. Uticaj njegovog učitelja Berneradina Telasija (Bernardino Telasio) ipak nije bio dovoljno snažan da bi pokolebao Petrića u čvrstom uverenju da je čisto naučno objašnjenje sasvim dovoljno.
Budući da u ovom delu postanak i slika sveta bitno odudaraju od učenja sholastičkog aristotelizma, to je delo, uprkos Petrićevim nastojanjima da ga odbrani ili da barem rasvetli quaedam loca obscuriora ("neka nejasna mesta"), 1594. godine bilo zabranjeno.
U svim Petrićevim delima izbija živ, premda spekulativno nastrojen, interes za prirodne nauke, koje upravo u njegovo vreme, nakon viševekovnog zastoja, doživljavaju preporod. Petrić je pisao na italijanskom i latinskom jeziku o geometriji (O novoj geometriji = Della nuova geometria), istoriji (Della storia dieci dialoghi = Deset dijaloga o istoriji), poetici (O retorici = Della rettorica), vojnim pitanjima (Paralleli militari = Vojne usporedbe), geofizici itd. S grčkoga jezika preveo je na latinski Zaratustrino proročanstvo i Hermesa Trismegista.
Ruhmannsfelden
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Regen Rumansfelden se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Regen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 536 metara. Površina opštine iznosi 5,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.067 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 356 stanovnika/km².
680
Godina 680. (DCLXXX) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 680. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Anthem, Arizona
Anthem je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 21,700 stanovnika.
Ca' Polonio, Padova
Ca' Polonio je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Beuvrages
Bevraž je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Valansjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 7673 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2557 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 23 metara (maksimalnoj 34 m, a minimalnoj 18 m).
BIMU-8
BIMU-8 je lek koji deluje kao selektivni agonist 5-HT4 receptora. BIMU-8 je bio jedno od prvih jedinjenja u oboj klasi. Ovaj ligand povišava brzinu respiracije.
Upotreba
BIMU-8 doziran u kombinaciji sa opioidnim analgeticima sprečava opasnu hipoventilaciju, koja se javlja kad se opioidi koriste u ekcesivnim dozama. BIMU-8 nema uticaja na opijatno suzbijanje bola. Ispitivanja na pacovima su pokazala da je BIMU-8 efektivan u sprečavanju hipoventilacije izazvane potentnim opioidom fentanilom, koji je uzrokovao znatni broj smrtnih slučajeva kod ljudi. Klinička ispitivanja BIMU-8 još nisu sprovedena.
Druge aktivnosti
Kao i nekoliko drugih 5-HT4 liganda, za BIMU-8 je nađeno da ima znatan afinitet za sigma receptore. On deluje kao antagonist σ2 receptora.
BP-897
BP-897 je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao umereno selektivni parcijalni agonist dopaminski D3 receptora. On je uglavnom korišćen za studiranje tretmana za kokainsku adikciju.
Xu Yushi
Xu Yushi (許圉師) (? - 679), formalno Vojvoda Jian od Ping'ena (平恩簡公), je bio kineski velikodostojnik u službi dinastije Tang, koji je nakratko kao kancelar služio cara Gaozonga. U vrhove državne uprave je stupio 659. godine, a 662. mu je povjereno uređivanje najvažnijih carskih dokumenata. Iste godine je, pak, njegov sin Xu Ziren prilikom lova došao u sukob s jednim seljakom; Xu Yushi je svog sina išibao, ali o tome nije izvijestio cara. Kada je car to doznao, Xu Yushi je pao u njegovu nemilost, te je smijenjen i poslan za prefekta Qianga (u današnjoj provinciji Jiangxi); tamo se istakao svojom čestitošću i borbom protiv korupcije.
Blaise Cendrars
Blez Sandrar (, 1887–1961), francuski i švajcarski književnik.
Xu Yushi
Nedugo nakon smrti, unuka mu se udala za znamenitog pjesnika Li Boa.
Blaise Cendrars
Biografija
Rođen je kao Frederik-Luj Soze 21. septembra 1887. u Šo de Fonu u kantonu Nojšatel u Švajcarskoj u porodici fabrikanta časovnika.
„Tako se zbilo prvo čuveno pseudobekstvo iz roditeljske kuće u Nojšatelu, zatim odlazak za Rusiju, pa Kinu, Holandiju, Ameriku. Eto kako se Frederik Luj Soze pripremao za Blez Sandrara“
Stvaralaštvo
Uz „Legendu o Novogorodu“, i “Mogani Nameh“, napisana još 1911. godine, dugo ostaje nepoznata čitalačkoj publici. Pojavljuje se tek 1922. godine i konačno otvara put njegovom stvaralaštvu. Poema „Uskrs u Njujorku“ objavljena 1912. godine, već nagovještava Sandrarov književni karakter. Sandrar se oslobađa svih nezgoda simbolizma otklanjajući se preko „Transibirske proze“ (1913.) ka savremenom modernizmu u djelima „Dubine današnjice“ i „Elastične poeme“.
Frederik Žak Tampl kaže: „Može se sasvim logično zaključiti da bez izlišne svađe oko prioriteta „Uskrsa“ u odnosu na Apolinerove „Zone“, Blez Sandrar ne bi nikada objavio „Mogani Nameh“ u „Slobodnim listovima“ 1922. Godine. Nema sumnje da je on to učinio da bi se zapazili u tome tekstu praizvori „Uskrsa“ i da se „de facto“ njemu treba da dodeli mesto koje mu s pravom pripada.
Međutim, sudbina je imala svoju pravdu i odredila da on nikada ne nađe svoje pripadajuće mjesto. Zato je gotovo svo njegovo stvaralaštvo protkano izvjesnom količinom gorčine. Sandrar kao da nije bio rođen pod srećnom zvijezdom, nigdje nije mogao da pronađe svoje mjesto, pa ni među novim pjesnicima tog vremena, koji su takođe, bili u sukobu sa nastalim simbolizmom (Maks Žakob, Andre Salmon i Gijom Apoliner). Nije mu bilo mjesta ni u Dadi, ni sa nadrealistima. Bio je, mada najveći novator našeg vremena, definitivno osuđen da ostane usamljena izgnana zvijezda u svijetu sopstvene književne, ali i moralne imaginacije.
Pisac je umro 21. januara 1961. u Parizu, i sahranjen je u groblju Batignoles (Cimetière des Batignolles) u Parizu. 1994. godine su njegovi posmrtni ostaci preneseni na groblje u gradu Le Tremblai-sur-Mauldre (Le Tremblay-sur-Mauldre} gdje se nalazila i Sandrarova roditeljska kuća.
Kosovsko-metohijske brigade NOVJ
minijatura|Borci 1. kosovsko - metohijske brigade u okolini Struge u leto 1944. minijatura|Borci čete 1. Makedonsko-kosovske brigade na Karaormanu, maja 1944. Tokom Narodnooslobodilačke borbe naroda Jugoslavije, od 1941. do 1945. godine u okviru Narodnooslobodilačke vojske Juguoslavije formirano je ukupno 8 brigada na području Kosova i Metohije.
Blaise Cendrars
Priznanja
Godine 1960. dobio je visoko francusko odlikovanja "Vitez ordena Legije časti". 1961. godine bio je laureat Francuske Akademije za svoje pjesničko djelo. U 1978. godini osnovana je, njemu u čast, Međunarodna asocijacija Blez Sandrar.
Kosovsko-metohijske brigade NOVJ
Budući da su Kosovo i Metohija tokom rata bili pod okupacijom italijanske marionetske Kraljevine Albanije, Narodnooslobodilački pokret Jugoslavije nije imao masovnu podršku od strane lokalnog albanskog stanovništva veći deo rata. Zbog toga su sve kosovsko-metohijske brigade formirane tek pred konačno oslobođenje ovog regiona krajem 1944. godine.
Pre toga je kod Ohrida 1943. formirana Prva makedonsko-kosovska proleterska brigada.
Blaise Cendrars
Publikacije
Neka njegova djela, „Opasni život“, „Al Kapone“ i „Panorama lopovskih staleža“, su u izvjesnom smislu prethodnica današnjih kriminalističkih romana. Pred smrt je pisao, sa velikim simpatijama, i o Sarajevskom atentatu i atentatorima.
Rasco, Vercelli
Rasco je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 713 m.
Dai Zhide
Dai Zhide (戴至德) (? - 16. mart 679 ), formalno Vojvoda Gong od Daoa (道恭公), bio je kineski velikodostojnik u službi dinastije Tang, koji je kao kancelar služio cara Gaozonga.
Bio je nećak Dai Zhoua, koji je kao kancelar služio prethodnog cara Taizonga. Dai Zhou nije imao djece, pa ga je usvojio. Dai Zhide je kancelarom postao 667. i na raznim kancelarskim dužnostima služio sve do smrti. Blisko je surađivao sa Liu Renguijem te su zajedno primali peticije podanika; za razliku od Liuija, nije bio sklon ohrabrivati ih.
Homer, New York
Homer je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.291, što je 77 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Senath, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.767, što je 117 (7,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
West Sayville, New York
Vest Sejvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.011, što je 8 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Philip Kaufman
Philip Kaufman (Chicago, Illinois; 23.10. 1936., -) američki je filmski redatelj i scenarist. Za film Nepodnošljiva lakoća postojanja je nominiran za Oscara za najbolji scenarij, te je osvojio nagradu BAFTA u istoj kategoriji. Za SF-film Invazija tjelokradioca je osvojio nagradu Saturn za najboljeg redatelja.
Meridijan (razvrstavanje)
Meridijan se može odnositi na:
Hugo Lloris
Hugo Lloris (Nice, 26. prosinca 1986.) je francuski nogometni golman koji trenutno igra za Tottenham Hotspur te je kapetan francuske reprezentacije. Lloris danas uživa ugled jednog od najboljih golmana svijeta, a tokom karijere je triput proglašen za najboljeg golmana Ligue 1.
Lloris je svoju karijeru započeo u klubu OGC Nice. Svoj debi imao je kao devetnaestogodišnjak u listopadu 2005. te je stajao na golu tokom Nicinog odlaska do finala Liga kupa 2006. godine. Nakon što se tri sezone isticao u Nici, Lloris je 2008. prešao u redove sedmerostrukog prvaka, Lyona, a sve usred interesa drugih klubova, poput Milana. U prvoj sezoni u Lyonu, Lloris je osvojio nekoliko domaćih nagrada, a već je u drugoj sezoni dobio nominacije i za kontinentalne nagrade zbog svojih nastupa u Ligi prvaka, polufinale koje je Lyon igrao te sezone po prvi put u svojoj historiji.
Mirko Križ
Mirko Križ je bio hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac.
Klupska karijera
Igrao je za zagrebački HAŠK. S HAŠK-om osvojio je prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1921./22. godine.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju odigrao je dvije utakmice. Prva je bila u Padovi 4. studenoga 1925. protiv Italije, a druga 6. listopada 1929. protiv Rumunjske u Bukureštu. Zanimljivost je da su u njegovoj prvoj utakmici za reprezentaciju osmorica igrača bili iz Hrvatske.
Igrao je i za reprezentaciju Zagrebačkog nogometnog podsaveza s kojom je osvojio Kup kralja Aleksandra 1924. godine.
Ruhstorf an der Rott
Ruhstorf an der Rot je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Pasau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.080 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9275145.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Pasau Ruhstorf an der Rot se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Pasau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 319 metara. Površina opštine iznosi 51,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.080 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 138 stanovnika/km².
Stjepan Šterk
Stjepan Šterk je bio hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac.
Klupska karijera
Igrao je za zagrebački HAŠK. S HAŠK-om osvojio je prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1921./22. godine.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju odigrao je jednu utakmicu. Bila je to utakmica u Beogradu 8. lipnja 1922. protiv Rumunjske. Zanimljivost je da su svi igrači bili Hrvati ili iz Hrvatske.
Rocca di Bonifacio, Frosinone
Rocca di Bonifacio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 717 m.
Incidenca
Incidenca je jedan od pokazatelja koji se koriste za procenu zdravlja stanovništva.
Beaufort-en-Vallée
Bofor an Vale je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 5623 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 151 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 35,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 51 m, a minimalnoj 17 m).
Nonaktin
Nonaktin je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 736,929 Da.
Monofizitstvo
Monofizitsko učenje je učenje da je u Kristu prisutna samo božanska, a ne i ljudska narav.
Ovo je učenje bilo rašireno među mnogim kršćanima od 4. stoljeća, a protivi se nauku diofizita o dvije naravi u Kristu - božanskoj i ljudskoj. Monofiziti drže da je Krist samo Bog, a ne da je i pravi Bog i pravi čovjek.
Povijest
Do sukoba u kršćanstvu oko pitanja monofizitstva došlo je ubrzo nakon Efeškog sabora, jednog od sedam prvih ekumenskih sabora Crkva. Nakon smrti Ćirila Aleksandrijskog, već ostarjeli carigradski monah imenom Eutih u pokušaju da spriječi novo izbijanje nestorijanstva (kako sam kaže 448. u pismu papi Lavu I. Velikom). Tvrdio je da je vjeran Ćirilovu nauku. Doista, Ćiril je 432. govorio o jednoj fisis u Kristu, a čini se da je pod tom grčkom riječi podrazumijevao ono što se u latinskom kaže persona (osoba). Ipak, mnogi grčki teolozi razumjeli su tu riječ u smislu latinske riječi natura (narav), pa su optuživali Eutiha da se vraća na arijanstvo, no, dok je Arije nijekao Isusovo božanstvo, Eutih je nijekao njegovo čovještvo.
Papa Lav I. poslao je pismo u kojem obrazlaže da je Eutihova greška više plod nedovoljnog razumijevanja problema, nego li zloće i krivovjerja. Zahvaljujući velikom utjecaju što ga je Eutih imao, njegovo se učenje vrlo brzo proširilo Istokom. U studenome 447., na mjesnom sinodu u Carigradu, Eutiha je jedan od sudionika nazvao heretikom, te tražio njegovo smjenjivanje iz službe. Tadašnji patrijarh, Flavijan Carigradski, nije rado prihvatio taj zahtjev, upravo zbog Eutihova velikog ugleda, no na koncu je popustio, te je Eutih osuđen kao heretik. Ipak, tu odluku nisu prihvatili ni car Teodozije II., ni aleksandrijski patrijarh Dioskor, budući da se Eutih pokorio i priznao pravu vjeru. Dioskor je održao i vlastiti sinod na kojem je vratio Eutiha u službu, a Teodozije je sazvao 449. sabor u Efezu, pozvavši i papu Lava I., koji je pristao da ga predstavljaju tri izaslanika.
Ovaj sabor, međutim neće biti priznat, te kasnije 451. biti sazvan Kalcedonski sabor, na kojem je proglašena vjera u dvije neodijeljene i nepomiješane naravi u Kristu, a formulirana je u tzv. Kalcedonskom vjerovanju.
Raskol
Gotovo neposredno nakon sabora došlo je do raskola. Biskupi koji se nisu slagali s Lavovom definicijom što ju je sabor prihvatio, odbacili su odluke sabora, govoreći da je prihvaćanje dviju naravi (grč. fisis) u Kristu zapravo prihvaćanje nestorijanstva. Držali su, međutim, da je u Kristu samo jedna narav, zbog čega su i prozvani monofizitima. To je označio i nastanak Istočnih pravoslavnih crkava, koje su se nekad nazivale i monofizitskim crkvama, a danas ih se još naziva i predkalcedonskim crkvama. One, međutim, same za sebe kažu da njihov nauk nije monofizitstvo, nego miafizitstvo. Među njih pripadaju Armenska apostolska Crkva, Koptska Crkva, Sirska istočna pravoslavna Crkva i druge. Danas su neke od tih Crkava s onim Crkvama koje su ostale vjerne Kalcedonskom saboru potpisale različite izjave kojima se izriče ista vjera, te se tvrdi da je do raskola došlo zbog nerazumijevanja, a ne zbog različitog nauka.
Calès (Dordonja)
Kale je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 304 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 111 metar (maksimalnoj 163 m, a minimalnoj 36 m).
Vojin Bakić
Vojin Bakić (Bjelovar, 5. 6. 1915 – Zagreb, 18. 12. 1992) bio je jugoslavenski kipar srpskog porijekla. Nesumnjivo se radi o jednom od najvećih kipara 20. vijeka, koga i svjetska kritika ubraja među najvažnije europske kipare modernizma.
Krenuvši od figuracije i tradicije, svoj izričaj razvija prema čistoj formi, razlistanim pa svjetlosnim oblicima, apstrakciji bez suvišnih detalja. Po riječima Vojina Bakića, ti svjetlosni oblici izražavaju životnu radost, bljesak, svjetlost. Humanizam i afirmacija pozitivnih vrijednosti koji su obilježili prve, još figurativne radove, na simboličkoj su razini prisutni i u njegovim posve apstraktnim djelima. Traganje za svjetlom, boljitkom i napretkom, dio je modernističke utopije koju je dijelio sa suvremenicima, koji su u poslijeratnoj Jugoslaviji željeli stvarati bolji i humaniji svijet. Sam je u jednoj rečenici sažeo vlastito traženje koje je obilježilo njegovo cjeloživotno stvaranje: „Kretanje kroz mrak, traženje procjepa gdje je svjetlo, to je za mene autentičan put.“
Iznimnom snagom vizije i vrhunskom kreacijom, Vojin Bakić početkom 60-ih čini odlučan zaokret u načinu oblikovanja monumentalne spomeničke skulpture na području tadašnje Jugoslavije. Ideološki zadatak lišava naracije, a apstraktnim jezikom visokog modernizma uzdiže skulpturu do univerzalnog znaka. Kipar poznat po javnim narudžbama, početkom 90-ih doživio je bezumno uništavanje vlastitih spomenika, a percepcija, stručna valorizacija i prezentacija njegova stvaralaštva zašla je u fazu diskontinuiteta.
Za života je izlagao na preko 200 skupnih izložbi, a od toga ih je 75 organizirano u inozemstvu. Nezainteresiran za vlastitu promociju, duboko uronjen u stvaranje, imao je tek nekoliko samostalnih izložbi.
Porodica
Rođen je u Bjelovaru u imućnoj obitelji Konstatina Bakića i Jelene, rođ. Schnautz. Vojinov otac, Konstantin "Kosta", rođen je u Bjelovaru 1882. godine u imućnoj srpskoj porodici. Gradio je ceste i imao kamenolom. Preminuo je od upale pluća na Sušaku 1925. godine. Vojinova majka Jelena rođena je u primorskom gradiću Bakru 1889. godine u pomorskoj i brodovlasničkoj porodici, otac joj je bio švedskog porijekla a majka iz mađarsko-slovačke plemićke obitelji. Vojinova majka je umrla 1970. godine. Vojin je bio treće od šestero djece, imao je četvero braće i jednu sestru. Izgubio je oca kada je imao samo deset godina, pa je majka sama podizala svu djecu.
Školovanje
Od 1921. do 1932. polazi osnovnu školu i realnu gimnaziju u Bjelovaru. U gimnaziji je prolazio s vrlo dobrim uspjehom. Najviše se zanimao za filozofiju, sociologiju i književnost, a interesirali su ga i strani jezici poput francuskog i njemačkoga, zatim crtanje i kiparstvo. Od malih je nogu pokazivao interes za gradnju nastambi za golubove i zečeve, ali i za crtanje i slikarstvo. Volio je raditi s glinom i gipsom. U gimnaziji je njegovu darovitost opazio profesor crtanja akademski slikar Ante Kuman koji mu je tada bio svojevrsni umjetnički mentor. Prvi put se Vojinovi radovi prikazuju u Bjelovaru 1933. godine za njegovih gimnazijskih dana pred veliku maturu. Izložio je Mojsija u gipsu, ženski torzo iz gline, izrađen prema jednoj djevojci iz razreda, i nekoliko skica i portreta.
Nakon završene gimnazije, Vojin je najprije upisao studij prava, ali mu nije odgovarao, pa je već sljedeće godine 1934., uz pomoć braće Aleksandra i Milana, upisao Umjetničku Akademiju u Zagrebu gdje je 1939. i diplomirao. Od 1940. do 1941. pohađao je specijalni tečaj kod Frane Kršinića i Roberta Frangeša-Mihanovića, a modeliranje mu predaje Ivan Meštrović. Boravio u Firenzi i Milanu te sudjelovao na izložbi "Zagrebačkih umjetnika" u Zagrebu 1939. Na prvoj samostalnoj izložbi u Glazbenom zavodu u Bjelovaru, 1940. pokazao je crteže i kipove medu kojima su prevladavali ženski aktovi u kamenu, svedenih oblina i zatvorenih volumena.
Rat
mini|lijevo|„Poziv na ustanak“, park Borik u [[Bjelovaru, 1947.]] Ustaše u ljeto 1941. uhapsili četvoro Vojinove braće. Izgubio im se svaki trag i Vojin do podkraj rata nije otkrio što se desilo s njima. Prvo su ih odveli u logor Danicu a zatim su ih pogubili u Jadovnu. Spomen na braću kasnije je oživio u spomeniku "Bjelovarac”, koji je portret najmlađeg brata Slobodana. Vojina su ustaše također uhapsili 1941. godine ispred ulaza u stan u Zagrebu. No kako je već pokazao talent na Likovnoj akademiji izbjegao je sudbinu svoje braće, za njega je tada pismeno intervenirao njegov učitelj i mentor Frano Kršinić i sam se izloživši opasnosti.
Do kraja rata odlazi na Akademiju i pomaže Kršiniću u zahtjevnijim zadacima. Sudjeluje u Drugoj, Trećoj i Četvrtoj godišnjoj izložbi hrvatski umjetnika u NDH u Umjetničkom paviljonu u Zagrebu. 1942. je započeo raditi na Zavodu za stočarstvo Agronomskog fakulteta u Zagrebu gdje izrađuje modele životinja. 1943. Izlaže na Izložbi hrvatske umjetnosti u organizaciji NDH u Berlinu, Bratislavi i Beču. Tad nastaje i serija skulptura Bik i Europa na biku.
Godine 1942. oženio je Ljubu Schneider, kad je ona bila još u srednjoj školi; rodila mu jedinog sina Zorana.