cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kunegunda Ugarska
Životopis
Godine 1248. obavljeno je vjenčanje Kinge i Boleslava. Kinga je bila vjerna supruga i djelatno je pomagala svojega supruga, zalažući sve svoje snage da odoli nevoljama koje su se ubrzo javile. Kao jaku ženu nalazimo je uz Boleslava da ga podrži u bitkama i ratovima koji prijete sa svih strana: na istoku Rusi i Litvanci, druga invazija Tatara 1253.-1260., bolni događaji u Krakovu, koji zbog prijestolonasljedstva vode do vojnih akcija i do raskida prijateljstva s novim biskupom Pavlom, sve do pomirenja 1274., također po molitvama i posredovanju Kinge. Uvijek se zalagala za slogu i uspostavu pravde i mira.
Kinga je svojemu puku bila majka i učiteljica. Štitila je bolesne, pomagala potrebite i pružala pomoć siromasima u svakoj njihovoj potrebi; borila se protiv neznanja, promicala je na sve načine - posebno utvrđujući sakramentalni život - moralizaciju i kristijanizaciju društva, podizala nove crkve i podupirala razvoj Redova, osobito franjevačkih. Cijenila je umjetnička djela, podupirala je razvoj glazbe i pjevanja, voljela je i promicala poljski jezik i kulturu. Kada je bilo potrebno, za svako je djelo odvajala iz vlastitih dobara, smatrajući se jednostavno Božjom povjerenicom: „Sve za Boga i bližnjega“, bilo je njezino geslo.
Kinga je osobito poznata po svojemu životu djevičanstva, koje je sačuvala i u braku. Ako je danas općenito taj izbor iznenađujući, ne treba zaboraviti da je on bio čest u prvotnoj Crkvi te da je u samom svom obiteljskom krugu Kinga našla primjer strine Salomeje i Kolomana. Nije to bio prezir vlastitoga braka, niti nerazboritost, nego svijest da je primila od Gospodina dar djevičanstva i da je pozvana - rekao bi sveti Franjo - „povratiti ga“ netaknutog Velikom Darovatelju. Jedan životopisac pripovijeda da se za vrijeme svadbenog dočeka Kinga udaljila sa svečanosti da se pomoli za čvrstoću svoje odluke života u djevičanstvu. Kad joj se Boleslav približio, izjavivši da je spreman njoj za ljubav učiniti štogod zatraži, odmah mu je predložila da zajedno s njom učini zavjet potpunog djevičanstva na jednu godinu, u čast Stvoritelja svijeta. Mladi vojvoda rado je to prihvatio. Kad je istekla prva godina braka, Kinga predloži suprugu da obnove zavjet na drugu godinu, u čast Djevice Marije; i ovaj puta je Boleslav pristao. Teška kušnja je došla u trećoj godini braka. Ali na koncu su Kinga i Boleslav položili zavjet trajne čistoće u krakovskoj katedrali, u ruke biskupa Prandote. Kinga će, uz suglasnost supruga, zavjetovati Pravilo trećeg reda sv. Franje.
Za Kingu djevičanstvo nikad nije bilo razlogom hvastanja: kad je primila redovnički veo iz ruku biskupa Pavla, nije se htjela pridružiti skupini djevica, nego udovica, da pokaže kako nema prava javno se hvaliti djevičanstvom. U samostanu je svoju tajnu povjerila samo ispovjedniku i svojoj predragoj pouzdanici, sestri Katarini. Druge sestre mogle su to samo naslućivati.
Godine 1279. g. umire Boleslav, kojega je narod oplakivao zbog njegove dobrote i pravednosti. Posmrtni ostaci preneseni su u crkvu Manje braće, gdje je Kinga, u društvu sestre Jolande, odnedavno udovice, provela noć u molitvi. Na pogrebu su obje vojvotkinje imale koprenu, kao znak mnogima da će se Kinga odreći svijeta. Kinga je razdijelila siromasima svoj novac što ga je imala, otputovala je uSacz, gdje će provesti ostatak svojega života, dok je upravu nad dvjema vojvodinama, Krakovom i Sandomierzom, predala Boleslavljevom nećaku, Leszeku Crnom.
Kinga je u Starom Saczu započela gradnju crkve i samostana klarisa: privilegijem Kinge i biskupa Pavla, od 1280. g., čini se da je namjeravala dati u posjed svu svoju očevinu teritorija Sacz, u skladu s Pravilom Urbana IV., koje, za razliku od onog Klarinog što ga je potvrdio Inocent IV., dopušta monahinjama posjedovati zajednička dobra i rente. Cilj gradnje samostana za Kingu je potpuno jasan: na slavu Božju, na čast Presvete Marije i slavnog oca svetoga Franje, za sestre Reda sv. Klare, koje se odriču svoje volje, danju i noću služe Gospodinu, idući pred njim putem svetosti i pravednosti, odričući se dobara ovoga svijeta, poticane željom da uđu u kraljevstvo Božje na uska vrata Evanđelja.
U samostanu Stari Sacz živjele su redovnice raznih dobi, društvenog i kulturnogpodrijetla, gotovo sve Poljakinje, s nekoliko sestara Mađarica i, možda, koja Njemica. Kinga je bila njihova majka i službenica, razdajući se na sve načine, u bratskom životu, u kulturnom i duhovnom odgoju, u vanjskim događajima koji su uznemirivali život samostana, kao kada su, zbog treće invazije Tatara na Poljsku, Kinga i njezine sestre morale uteći u mali dvorac na Pieniny.
Što se tiče njezinog nutarnjeg života, glavni životopisci šute, predstavljajući nam Kingu jednako zrelu u svetosti i krepostima, kako na početku tako i na koncu života. Putovanje sa svojim Bogom, povijest duše, rast njezine vjere, nade i ljubavi u događajima njezina života, kao uostalom napredak u svim krepostima, sve to pripada „Kraljevoj tajni“.
1291., 21. rujna, na blagdan sv. Mateja Evanđeliste, Kinga je iznenada bila prisiljena leći u postelju zbog teške bolesti, „kako ne bi bila lišena mogućnosti davanja svakodnevnog obola“, kaže jedan životopisac opisujući tu posljednju kušnju. Kroz dvanaest mjeseci Kinga radosno prihvaća volju svojega božanskoga Zaručnika. Dana 24. srpnja 1292., primivši sakramente i upravivši sestrama posljednje pouke, dok je slušala čitanje Evanđelja po Ivanu, poglavlja 12-14, otišla je prije zore Gospodinu. Pokopana je na glasu svetosti u kapelici svoga samostana pokraj prozorčića kroz koji su redovnice primale euharistiju.
Dana 16. lipnja 1999. Sveti Otac Ivan Pavao II. proglasio ju je svetom. Njezin se spomen slavi 25. srpnja.
Pred kraj Klarina života, više od 150 zajednica izjasnilo se da pripada njezinom načinu života. Neke su od njih započele kao male pokorničke zajednice (npr. zajednica Ermentrude u Brugesu, Belgija), druge su nikle na poticaj nekih kraljevni koje su htjele Bogu na čast podići velike i sjajne samostane u koje su se često puta i same povukle (sv. Janja Praška, sv. Kunigunda).
Жиљци
Жиљци су насеље у Србији у општини Брус у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 427 становника (према попису из 1991. било је 402 становника).
Демографија
У насељу Жиљци живи 348 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 37,9 година (38,5 код мушкараца и 37,3 код жена). У насељу има 127 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,36.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Fenolftalein
Sinteza
center|500px|Sinteza Fenolftaleina
Upotreba
Fenolftalein je indikator koji menja boju u odnosu na sredinu. Ako je sredina kisela, on neće promeniti boju (ostaće bezbojan), a ako je sredina bazna, menjaće boju u ljubičasto.
Fenolftalein je bio korišten duže od jednog veka kao laksativ, ali se sad uklanja sa tržišta laksativa zbog zabrinutosti oko karcinogenosti.
Matrotti, Cuneo
Matrotti je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Dong Qichang
Dong Qichang (, 1555–1636), kurtoazno ime Xuanzai (玄宰) bio je kineski slikar, učenjak, kaligraf i teoretičar umjetnosti iz kasnog perioda dinastije Ming.
Hoyt Lakes, Minnesota
Hojt Lejks je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Gotardski željeznički tunel
Gotardski željeznički tunel (njemački: Gotthardtunnel, talijanski: Galleria del San Gottardo) je tunel na jugu Švicarske ispod Prijevoja Sankt Gotthard.
Tunel je dug 15,003 km, maksimalne dubine 1700 metara, vodi od sela Göschenen u Kantonu Uri do Ariola u Kantonu Ticino.
Historija i karakteristike
Tunel leži na trasi pruge Gotthard duge 70.800 km, koja povezuje Luzern i Milano.
Radovi na probijanju tunela počeli su 13. septembra 1872. (probijen je 1880.), a otvoren za promet 22. maja 1882.
Graditelji tunela susreli su se sa brojnim problemima, od iznenadnih prodora vode, suviše mekih stijena koje su se urušavale do bankrotstva pojedinih podizvođača.
Ronzani, Vicenza
Ronzani je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
El Trapichillo, Tepic
El Trapichillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 884 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 682 m.
Plazza-Roncaccio, Bolzano
Plazza-Roncaccio je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1507 m.
Safvet-beg Bašagić
Safvet-beg Bašagić (pisao pod pseudonimom Mirza Safvet) rođen je 1870. godine i jedna je od najmarkantnijih ličnosti moderne bosanske i bošnjačke književnosti i začetnik bošnjačkog nacionalnog preporoda početkom 20. vijeka. Osnivač je mnogih listova, časopisa i nacionalnih društava. Poznat je kao istaknuti pjesnik, prevoditelj, historičar i političar. Safvet-beg Bašagić je 1900. publicirao Kratku uputu u prošlost Bosne od 1463. do 1850., koja je sve do pojave knjige Geneza nacionalnog pitanja bosanskih Muslimana Muhamed Hadžijahića bila standard proučavanja historije Bošnjaka. 1894. godine odaziva se pozivu da učestvuje polaganju kamena temeljca Starčevićevom domu.
Biografija
Safvet-beg Bašagić rođen je 6.5. 1870. godine u Nevesinju. Osnovnu školu pohađao je u Mostaru i Konjicu. 1882. godine porodica mu se preselila u Sarajevo, gdje je završio ruždiju, a od 1885. do 1895. pohađao je sarajevsku gimnaziju. Od 1895. do 1899. studirao je arapski i perzijski jezik na Bečkom univerzitetu. Nakon toga postaje profesor orijentalnih jezika na Zagrebačkom sveučilištu.
Poeziju je počeo pisati još kao učenik sarajevske gimnazije, a na studiju u Beču priredio je za štampu prvu zbirku pjesama (Trofanda iz hercegovačke dubrave), a tada piše i prve naučne radove i prikuplja građu za historiju Bosne. 1. maja 1900. godine pokreće zajedno sa Edhemom Mulabdićem i Osmanom Nuri Hadžićem list Behar.
Iste godine izabran je za zastupnika u Bosanskom saboru i odmah potom, poslije smrti Ali-bega Firdusa, imenovan je za predsjednika Sabora. Na tom položaju ga je zatekao i slom Austro-ugarske Monarhije. Nakon rata, od 1919. godine radi kao kustos u Zemaljskom muzeju u Sarajevu sve do 1927. godine kada je umirovljen.
Umro je 9. aprila 1934. u Sarajevu i sahranjen u haremu Begove džamije.
Corzago, Modena
Corzago je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Caruaru
Caruaru je grad u Brazilu u saveznoj državi Pernambuko. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 289.086 stanovnika.
Corzago, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
Sofonisba Anguissola
Sofonisba Anguissola (Anguisciola) (Cremona, 1531. ili 1532. – Palermo, 1625) bila je talijanska slikarica kasne renesanse i ranoga baroka.
Safvet-beg Bašagić
Bibliografija
a - Izvorna
Igor Petrenko
Igor Petrovič Petrenko (ruski: И́горь Петро́вич Петре́нко; Potsdam, 23. kolovoza 1977.) je ruski filmski, televizijski i kazališni glumac. Dobitnik je nagrade Nika te Državne nagrade Ruske Federacije, koju mu je uručio Vladimir Putin.
Petrenko je rođen u Potsdamu, tada Istočna Njemačka, u obitelji sovjetskih oficira. U Moskvu se preselio s tri godine života. Godine 2000. diplomirao je na Višoj teatarskoj školi Ščepkin u Moskvi, a već dvije godine kasnije je dobio nagradu Nika, jednu od najprestižnijih glumačkih nagrada u Rusiji.
Glumio je u nizu ruskih filmova i serija, a održava i aktivnu karijeru u teatru. Među njegove filmske uloge spadaju ona Andreja u adaptaciji Gogoljevog romana Taras Buljba iz 2009. godine, dok je na televiziji, među ostalima, tumačio Grigorija Pečorina u miniseriji Geroj našego vremenji iz 2006. te Sherlocka Holmesa u istoimenoj seriji iz 2013. godine.
Za svoja glumačka ostvarenja dobitnik je Državne nagrade Ruske Federacije te nagrade Trijumf (2004.).
Od 2000. do 2004. godine bio je u braku s Irinom Leonovom, koju je upoznao tokom studija. Nakon razvoda je deset godina bio u braku s glumicom Ekaterinom Kljimovom, s kojom ima dvoje djece. Nakon razvoda u srpnju 2014. godine, Petrenko je dobio treće dijete, kći Sofiju Karolinu, s glumicom Kristinom Brodskom.
Sofonisba Anguissola
Stekla je dobro zaokruženu naobrazbu koja je obuhvaćala lijepe umjetnosti, a njezino je naukovanje kod lokalnih slikara bio presedan kojim su žene prihvaćene među studente umjetnosti. Anguissola je kao djevojka otputovala u Rim, gdje je upoznala Michelangela koji je odmah prepoznao njezin talent, te u Milano, gdje je naslikala vojvodu Albskog. Élisabeth de Valois, kraljica i supruga Filipa II., bila je odvažna amaterska slikarica, a Anguissola je unovačena da ode u Madrid da bude njezina tutorica, s činom dvorske dame. Poslije je postala službena dvorska slikarica kralju te je prilagodila svoj stil formalnijim zahtjevima službenih portreta za španjolski dvor. Poslije kraljičine smrti Filip joj je pomogao dogovoriti aristokratski brak. Preselila se u Palermo, a potom u Pisu i Genovu, gdje je nastavila praksu kao vodeća portretna slikarica, očigledno uz potporu svoja dva supruga, doživjevši dob od devedeset tri godine.
Autoportreti i članovi obitelji bili su njezini najčešći subjekti, no u kasnijem je životu također slikala religijske teme. Nažalost, mnoge su njezine religijske slike izgubljene. Anguissola je postala bogata pokroviteljica umjetnosti nakon slabljenja njezina vida. Godine 1625. umrla je u Palermu u dobi od devedeset tri godine. Anguissolin opus imao je trajan utjecaj na nadolazeće generacije umjetnika, a njezin je velik uspjeh utro put mnogim ženama koje su gradile ozbiljne karijere kao umjetnice. Njezine se slike mogu vidjeti u galerijama u Bostonu (Muzej Isabelle Stewart Gardner), Bergamu, Brescii, Budimpešti, Madridu (muzej Prado), Napulju, Sieni te galeriji Uffizi u Firenci.
Biografija i djela
mini|lijevo|250px|Lucia, Minerva i Europa Anguissola igraju šah (Partija šaha), [[1555. Narodni muzej Poznan, Poljska.]] mini|220px|[[Portret|Autoportret, 1610. ]] Najstarija od šest sestara slikarica bila je učenica Bernardina Campija. Giorgio Vasari u svojoj knjizi o umjetnicima renesanse (Životi) spominje kako je njena slava došla do španjolskog kralja Filipa II., na čijem dvoru je provela mnogo godina. Udavala se dva puta, najprije za sicilijanskog plemića, a potom za brodskog kapetana. Glavna djela su joj mnogobrojni portreti (uglavnom španjolske kraljevske obitelji) i genre-scene (Partija šaha, Troje djece sa psom, itd). Portretom sestre Minerve ekspresivnim manirističkim potezima uhvatila je simboliku same Minerve, rimske božice tkanja čiji se simboli (krzno, koralji i zlato) ponavljaju u ukrasima na haljini.
Formetanat
Formetanat je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 221,256 Da.
Caruaru
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 289.086 stanovnika.
La Magdalena, Tlalixcoyan
La Magdalena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Opština Vizantea-Livezi, Vrancea
Vizantea-Livezi je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Jay Leno
James Douglas Muir "Jay" Leno (28. april 1950 -) je američki glumac, komičar, pisac, televiijski producent i voditelj, najpoznatiji po dugogodišnjem vođenju popularnih talk showova na programu mreže NBC.
Leno je poznat i kao stratstveni ljubitelj i kolekcionar motornih vozila, koje su bila tema njegove najnovije TV-emisije Jay Leno's Garage.
Partizanske
Partizanske je grad u Slovačkoj u okviru Trenčinskog kraja.
Partizanske su jedan od najmlađih gradova u celoj Slovačkoj.
Prirodni uslovi
Partizanske su smeštene u središnjem delu države. Prestonica države, Bratislava, nalazi se 140 km jugozapadno od grada.
Reljef: Partizanske su se razvile u zapadnom podgorju Tatri. Grad se razvio u kotlini reke Njitre na blizu 200 metara nadmorske visine. Zapadno od grada izdižu se planina Povaški Inovec, dok se istočno izdiže planina Velika Fatra.
Klima: Klima u Partizanskima je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Partizanske protiče reka Njitra, u srednjem delu svog toka. Reka deli grad na dva dela, severni i južni.
Istorija
Krajem 1918. godine oblast Partizanskih je postala deo novoosnovane Čehoslovačke. 1939. godine došlo je do izgradnje velike fabrike obućarskog giganta "Bata", koji doveo do nastanka grada. Posle Drugog svetskog rata spojeno je nekoliko naselja u novo veće naselje, koje naglo industrijalizovalo, pa se u njemu brzo povećao i broj stanovnika.
Stanovništvo
Danas Partizanske imaju oko 24.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Rio Branco
Rio Branco je grad u Brazilu u saveznoj državi Akre. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 288.614 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 288.614 stanovnika.
Santa Teresa, Atzalan
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Tamaulipas, Culiacán
Tamaulipas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Guachochi, Carichí
Guachochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2126 m.
Zlatibor
Zlatibor ima više značenja:
Cerro Verde, Cuautempan
Cerro Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuautempan.
Bosc-le-Hard
Bosk l'Ar je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Djep.
Opština Cenotillo, Yucatán
Cenotillo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Bosc-le-Hard
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1410 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 135 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara (maksimalnoj 176 m, a minimalnoj 128 m).
Ronzi, Vicenza
Ronzi je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 596 m.
Uberaba
Uberaba je grad u Brazilu u saveznoj državi Minas Žerais.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2019. u gradu je živelo 333.783 stanovnika.
La Paz, San Felipe
La Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2082 m.
El Cheyenne, Guerrero
El Cheyenne je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2050 m.
Puerto del Tambor, Chapulhuacán
Puerto del Tambor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapulhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1093 m.
Mezzane di Sotto, Verona
Mezzane di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 973 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Mattalia, Cuneo
Mattalia je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 561 m.
Rosa, Vicenza
Rosa je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
Colina Victoria, Mazapa de Madero
Colina Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazapa de Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2186 m.
Francisco Ribalta
thumb|225px|Krist i sv. Bernard
Francisco Ribalta  (Solsona, Lleida, 2. jun 1565 – Valencia, 14. januar 1628) bio je španski slikar iz baroknog perioda, specijaliziran za vjerske teme. Bio je pod uticajem Caravaggia.
Războienii de Jos, Războieni
Războienii de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Războieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 715 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
Vodopadi Ilomske
Veliki vodopad je visok čak oko 40 m, a neupadljiv je sa okolnog (korićansko-imljanskog) platoa. U ovoj divljini vodopadi sve više privlače pažnju planinara, turista i ribolovaca, a okomita stijena sa koje rijeka pada pogodna je i za alpinističke poduhvate.
Pored vodapada, u gornjem i srednjem toku Ilomske nalaze se i dva slapa: jedan ispod pitoke Manatovac, koji je preusmjeren za vodosnabdijevanje Skender Vakufa, dok je Sinjac (ispod zaseoka Nikodinovići, sela Petrovo polje) ljetno kupalište.
Ušće Ilomske devastirano je izgradnjom male hidroelektrane.
Kanjon Ilomske proglašen je Zaštićenim prirodnim predjelom s registracijskim podacima:
Cascavel
Cascavel je grad u Brazilu u saveznoj državi Parana. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 285.784 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 285.784 stanovnika.
La Loma, Ocampo
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2139 m.
Tri zamka i bedemi Bellinzone
Tri zamka i bedemi Bellinzone (talijanski: I tre castelli e la cinta muraria di Bellinzona) je ime lokaliteta na jugu Švicarske, koji je 2000. uvršten na UNESCO-ovu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
To su tri zamka; Castelgrande, Montebello i Sasso Corbaro i bedemi koji povezuju dva zamka Castelgrande i Montebello.
Los Pilares, Atzalan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1749 m.
Tri zamka i bedemi Bellinzone
Karakteristike
Drugi zamak Montebello sastavni je dio gradskih fortifikacija, dok je treći - Sasso Corbaro podignut na izoliranom kamenitom brdu jugoistočno od centra i ostalih fortifikacija. thumb|left|200| [[Zamak Sasso Corbaro]]
Formiloksimetanon
Formiloksimetanon je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 74,035 Da.
El Verde, Tepic
El Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 819 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 923 m.
El Campo, Carichí
El Campo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2066 m.
Dell, Arkansas
Del je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 223, što je 28 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
TRAPPIST-1
TRAPPIST-1 (2MASS J23062928-0502285), ultrahladna patuljasta zvijezda smještena 39 svjetlosnih godina (12 parseka) od Zemlje, u konstelaciji Vodenjaka.
Astronomi su 2015. otkrili tri planeta veličine Zemlje koji orbitiraju oko patuljaste zvijezde. Tim predvođen Michaëlom Gillonom na Univerzitetu u Liègeu (Belgija) otkrio je planete koristeći tranzitnu fotometriju s pomoću malog teleskopa za planete i planetezimale u tranzitu (TRAPPIST) na opservatoriju La Silla u Čileu. Astronomi su 22. februara 2017. objavili otkriće četiri dodatna egzoplaneta oko TRAPPIST-1. Osim TRAPPIST-a, u radu je, među ostalim, korišten i Very Large Telescope na Paranalu i NASA-in Spitzerov svemirski teleskop čime se ukupan broj otkrivenih planeta koji orbitiraju oko zvijezde povećao na sedam od čega su najmanje tri, a vjerojatno svi, u njezinoj habitabilnoj zoni.
Otkriće i nomenklatura
Zvijezda u centru sistema poznata je sada kao TRAPPIST-1, a prvi put je katalogizirana kasnih 1990-ih tokom astronomskog istraživanja 2MASS. U to vrijeme bila je poznata kao 2MASS J23062928-0502285.
Sistem je poslije proučavao tim na Univerzitetu u Liègeu, koji je svoja inicijalna opažanja izvršio koristeći Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope–South (TRAPPIST) od septembra do decembra 2015. te publicirao svoja otkrića u izdanju časopisa Nature za maj 2016. Trenutno ime zvijezde, TRAPPIST-1, odaje počast teleskopu čije ime odaje priznanje katoličkom kršćanskom religijskom redu trapista i istoimenom pivu koje proizvode, prvenstveno u Belgiji.
Planeti su označeni po redoslijedu otkrića, počevši s b za prvi planet koji je otkriven, c za drugi i tako dalje. Tri planeta oko TRAPPIST-1 prvi su put otkriveni i označeni slovima b, c i d prema rastućim orbitalnim periodima, a drugi niz otkrića slično je označen od e do h.
San Ignacio, Culiacán
San Ignacio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Marcellina, Roma
Marcellina je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Bézu-Saint-Eloi
Bezi Sent Eloa je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Andelys.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1170 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 102 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 117 m, a minimalnoj 48 m).
Costrignano, Modena
Costrignano je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Rosà, Vicenza
Rosà je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12548 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Opština Conkal, Yucatán
Conkal je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Plazzoles, Bolzano
Plazzoles je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1273 m.
Loma Bonita, Tlalixcoyan
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Dos Hermanos, Guerrero
Dos Hermanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2190 m.
Santarém
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 274.285 stanovnika.
Opština Vânători, Vrancea
Vânători je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Totomoxtla, Cuautempan
Totomoxtla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuautempan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 682 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1272 m.
La Chuparrosa, Chapulhuacán
La Chuparrosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapulhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 878 m.
Miamiville, Ohio
Majamivil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 242.
Limmat
Limmat je rijeka na sjeveru Švicarske u Kantonu Zürich duga 35 km, jedna od pritoka rijeke Aare.
Karakteristike
Rijeka izvire iz Ciriškog jezera, i protiče kroz centar grada Züricha. Od tamo teče u smjeru sjeverozapada do ušća u Aare nedaleko od grada Brugga. Najveći urbani centri kroz koje protiče Limmat su; Wettingen, Dietikon i Baden.
Najveće pritoke Limmata su Linth (posredno preko Ciriškog jezera) Sihl koji uvire u Zürichu i Reppisch kod Dietikona.
Marie od Courtenaya
Njezin je otac bio Petar II. od Courtenaya. Marijina majka je bila Jolanda Flandrijska, kći Margarete I. Flandrijske.
Marijin je brat Filip bio markiz Namura, a bila je teta Jolande Viandenske.
O Mariji se također zna da je bila žena bizantskog cara Teodora I. Laskarisa. Bila mu je treća supruga, ali nisu imali djece.
Scaphognathus
Scaphognathus je bio pterosaur koji je tokom kasne jure nastanjivao područje današnje Njemačke. Imao je raspon krila od 0,9 m.
Opis
thumb|left|Restauracija Scaphognathus je do sada poznat na osnovu tri primjerka, od kojih svi potiču iz kimmeridgijskog solnhofenskog krečnjaka. Fizički je veoma sličan Rhamphorhynchusu, izuzevši znatne razlike u građi lubanje.
Prije svega, Scaphognathus je imao proporcionalno kraću lubanju (11,4 cm) sa tupljim vrhom i većim antorbitalnim otvorima. Zubi su mu bili usmjereni vertikalno, a ne horizontalno. Tradicionalni stav bio je da ih je u gornjoj čeljusti bilo osamnaest, a u donjoj deset. S. Christopher Bennett je 2004. godine, istražujući novi treći primjerak, SMNS 59395, ustvrdio da se u gornjoj čeljusti nalazilo samo šesnaest zuba, te da je prethodni (viši) broj nastao zbog neispravnog dodavanja zamjenskih zuba.
Usporedbe bjeloočnih prstenova kod Scaphognathusa i modernih ptica i gmazova ukazuju na to da je on možda bio dnevna životinja. To možda također ukazuje na podjelu niša sa pterosaurima iz tog vremena koji su bili noćne životinje, kao što su Ctenochasma i Rhamphorhynchus.
Naziv
thumb|left|A. Goldfussova ilustracija tipičnog primjerka Prvi poznati primjerak Scaphognathusa 1831. je opisao August Goldfuss, koji ga je pobrkao taj bezrepi primjerak sa novom vrstom roda Pterodactylus: P. crassirostris. Naziv vrste znači "ravna njuška" na latinskom jeziku. Taj nepotpuni primjerak pripadao je odrasloj jedinci iz solnhofenskih slojeva kod Eichstätta sa rasponom krila od 0,9 m. Johann Wagner je 1858. priključio tu vrstu rodu Rhamphorhynchus. Nakon što je prepoznao fundamentalno različit oblik njuške, Wagner je 1861. godine, poslije prethodnih neuspjelih pokušaja Leopolda Fitzingera i Christopha Gottfrieda Andreasa Giebela, koji su koristili zauzete nazive, stvorio zaseban rod: Scaphognathus, od grčkog skaphe, "čamac" ili "kada" i gnathos, "čeljust", što se odnosi na tup oblik donje čeljusti.
Tokom ranog dvadesetog vijeka, "ramforinkoidska" priroda S. crassirostris prepoznata je nakon otkrića drugog primjerka u Mühlheimu, čiji je dugi rep očuvan. Drugi primjerak Scaphognathusa bio je potpuniji od svog prethodnika, ali je imao samo pola njegove veličine (raspon krila od oko 50 cm) i sa djelimično okoštalim kostima. Te osobine ukazuju na to da je drugi primjerak pripadao mladuncu.
Sinonimi
thumb|upright|Restauracija Scaphognathusa (desno) i drugih pterosaura iz 1905. godine
Klasifikacija
Kladogram (porodično stablo) ramforinkida dolje rezultat je velike filogenetske analize koju su Andres i Myers objavili 2013. godine.
Saša Zalepugin
Aleksandar "Saša" Zalepugin (Sarajevo, 18. srpnja 1931 – Zagreb, 26. studenog 2022) bio je hrvatski novinar i TV voditelj, najpoznatiji kao kreator, urednik i voditelj zabavne TV-emisije Nedjeljom popodne koja je postala najpopularnija i najutjecajnija TV-emisija u historiji Jugoslavije.
Santa Inés, San Felipe
Santa Inés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2095 m.
Revolución Mexicana, Mazapa de Madero
Revolución Mexicana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazapa de Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1840 m.
Los Tajitos, Ocampo
Los Tajitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2207 m.
Orient Express
Orient Express (francuski: L'Orient-Express, turski: Şark Ekspresi) je bilo ime jedne od najslavnijih vlakova na svijetu, koji je vozio na liniji Pariz - Istanbul. Taj vlak bio je vlasništvo poduzeća Compagnie Internationale des Wagons-Lits (spavaća kola), koja je putnicima nudila komfor na dugim putovanjima, pa je Orient Express vremenom postao sinonim za luksuz, iako to ispočetka nije bio.
Historija
Idejni kreator tog vlaka bio je mladi belgijski inženjer - Georges Nagelmakers, koji je 1869. proputovao Amerikom i tamo se upoznao sa prvim spavaćim vagonima, koje je kreirao George Pullman Mortimer. Kad se vratio u Evropu, uspio je 1874., ishoditi ugovor koji je dao njegovoj kompaniji Compagnie Internationale des Wagon-Lits isključivo pravo da vozi na liniji Pariz.- Beč.
Prvi vlak (Eclair) krenuo je u oktobru 1882. na 1350 km dugi put iz Pariza do Beča koji je prevalio za 28 sati. thumb|left|260px| Ploča sa imenima stanica Prvi redovni vlak pod imenom Express d'Orient, krenuo je u junu 1883., iz Pariza za Istanbul. On je išao preko Strasbourga, Münchena, Beča, Budimpešte, Bukurešta do Giurgia u Rumunjskoj, tu su se putnici trajektima prevozili preko Dunava u Bugarsku gdje su presjedali u drugi vlak koji ih je vozio do Varne na Crnom moru. Od tamo su parobrodom koji je plovio 14 sati, prevoženi do Istanbula. Vlak je prometovao 4 dana u tjednu, a od 1885. svakodnevno do Beča, a od 1889. direktno do Istanbula, preko Beograda.
Vlak je 1891. službeno preimenovan u Orient Express. Iste godine bio je meta pljačkaša koji su ukrali 120 000 £, u tu sumu je uključena i otkupnina za pet talaca. Sljedeće godine izbila je kolera u vlaku, pa je zbog tog stavljen u karantenu.
Compagnie Internationale des Wagons-Lits izgradila je 1894 za putnike Orient Expressa, nekoliko luksuznih hotela u Istanbulu.
Orient Express u Prvom svjetskom ratu
Zbog Balkanskih ratova - 1913. obustavljen je promet iz Budimpešte prema Beogradu. Prvi svjetski rat potpuno je obustavio poslovanje Orient Expressa, dobar dio vagona zapljenilo je Njemačko Carstvo. - 1916. Ono je osnovalo konkurentsku kompaniju Mitropa, koja je pokrenula vlastitu verziju Orient Expressa - Balkanzug, on je trebao postati simbol stvaranja Mitteleurope, i pokretač ekonomske politike koju bi vodilo Njemačko Carstvo, po zemljama Centralne Evrope i teritorijama koje su okupirale Centralne sile.
Međuratno razdoblje zlatne godine Orient Expressa
Od 11. aprila 1919. otvorena je nova trasa Orient Expressa preko Italije jer je 1906. probijen tunel Simplon, ona je išla iz Calaisa (sa vezom do Engleske) preko Pariza do Istanbulu i Atene preko Lausanne, Milana, Verone, Venecije, Trsta, Zagreba, Beograda, Sofije i Soluna. Ta južna trasa, koja je zaobišla Njemačku, ubrzo je postala najvažniji krak Orient Expressa.
Od 1921. Orient Express, ponovno normalno posluje, tad su pokrenute i nove linije; Konkurentska Mitropa osnovala je vlak Tauern Orient Express, koji je vozio iz Berlina preko Münchena do Istanbula.
U januaru 1923. je prekinut promet Orient Expressa po Njemačkoj u znak odmazde, zbog francuske okupacije Ruhra u sklopu demilitarizacije Njemačke.
Od 1924. počela su voziti spavaća kola iz Londona do Dovera, sa vezom u francuskom Calaisu, odakle bi putnici nastavljali vožnju Simplon Orient Expressom. Iste godine, uveden je u promet i novi krak Orient Expressa - Arlberg Orient Express preko Švicarske. Od 1928. Compagnie Internationale des Wagons-Lits je postala vlasnik putničke agencije Thomas Cook.
Čudesna zgoda dogodila se 1929. u Turskoj, tad je Orient Express zapeo u snijegu, punih pet dana. Putnicima se zapravo ništa strašno nije dogodilo, oni su redovno spavali i jeli u vlaku, ipak je ta dogodovština inspirirala Agathe Christie za roman Ubojstvo u Orient Expressu.
Od 1930. Orient Express uveo je novu uslugu svojim putnicima. Oni koji su to htjeli mogli su nastaviti putovanje, brodovima su prevoženi na azijsku stranu Istanbula, do željezničke stanice Hajdar paša (Haydarpaşa) odatle su mogli nastaviti put novim vlakom Taurus Express prema u Bagdadu i Basri (a odatle brodovima do Indije). Istovremeno je putnicima ponuđena i linija prema Egiptu i Palestini (Simplon Orient Express + Taurus-Express) koja je bila brža od brodova, a nudila je i veći komfor.
Velika tragedija dogodila se 13. septembra 1931. u Mađarskoj tad je jedna teroristička skupina, srušila vijadukt Biatorbagy, pa su lokomotiva i par vagona iskliznuli u provaliju, pri tom je poginulo 20 putnika. U vlaku se zatekla i slavna Josephine Baker koja je pomagala ranjenim putnicima, krivci za tu nesreću su kasnije uhapšeni i obješeni.
Od 1932. elektrificirana je pruga između Stuttgarta i Münchena. Od 1936. uvedena je još jedna novina, pokrenut je prvi direktni vlak od Pariza do Londona, s novim kolima za spavanje koja su direktno ulazila u trajekt, tako da putnici nisu morali presjedati.
Orient Express za Drugog svjetskog rata
Nakon Anschlussa 1938. njemačka kompanija Mitropa rekvirirala je sve vagone Orient Expressa koji su se zatekli u Austriji. Zbog Drugog svjetskog rata, većina vlakova na Zapadu prestala je voziti od septembra 1939., ali su kompozije iz Münchena i Züricha i dalje nastavile voziti. Nacistička Njemačka je pokušala održavati svoju trasu Orient Expressa preko balkanskih zemalja, ali ju je zbog čestih partizanskih diverzija morala obustaviti.
Propast Orient Expressa
Nakon Drugog svjetskog rata Orient Express je nastavio poslovati, ali u bitno drukčijim uvjetima, koji su bili sve gori, kako se zahutavao Hladni rat. Promet je obnovljen odmah nakon završetka rata, ali bez grčkog dijela pruge, zbog tadašnjeg zategnutog stanja između Jugoslavije i Kraljevine Grčke. Od 1951. ponovno je uspostavljen normalan promet, ali je tada zatvorena tursko - bugarska granica, kad se i to stanje normaliziralo, nastupili su novi problemi. Zemlje Varšavskog pakta inzistirale su na potpunoj promjeni vagona, pri prolasku njihove granice, pa je to usporavalo vlakove i utjecalo na komfor putnika. Ipak puno značajnija stvar bila je rastuća konkurencija avionskog prometa, koji je pružao veću brzinu uz zadovoljavajući komfor, kome nažalost niti izvrsna kuhinja Orient Expressa nije mogla biti konkurencija.
Mihailo Stošović
Mihailo Stošović (Beograd, 1971) je srpski akademski vajar, poznat i pod pseudonimom Vajar Beogradski.
Orient Express
Propast Orient Expressa
Krajem 1960-ih prestali su voziti i Orient Express i Arlberg Orient Express, tako da je nastavio voziti samo Simplon Orient Express, ali pod novim imenom Direktni Orient Express. Ali i on je imao sve manje putnika, tako da je maju 1977. krenuo posljednji Orient Express iz Pariza za Istanbul. Po mnogima to je bio kraj epohe željeznica.
Mihailo Stošović
Život
Rođen je 23. aprila 1971. godine u Beogradu, u porodici sa višedecenijskom tradicijom u obradi kamena. Vajarstvom se profesionalno bavi od 2007. godine. Diplomirao je na Fakultetu Primenjenih Umetnosti u Beogradu u klasi prof. Slobodana Savića na odseku za restauraciju i konzervaciju skulpture. Predsednik vajarske sekcije ULUPUDS je od 2014. godine. Profesor je vajanja u Centru za likovno obrazovanje „Šumatovačka“.
Orient Express
Propast Orient Expressa
Danas vozi samo jedan vlak pod imenom Orient Express i to iz Strasbourga do Beča, ali i on ima suviše jaku konkurenciju u puno bržim i modernijim vlakovima, pa nije ni sjena nekadašnjim vlakovima pod tim imenom.
Mihailo Stošović
Život
Imao je više samostalnih i učesnik je više desetina grupnih internacionalnih i domaćih izložbi i simpozijuma. Njegovi radovi krase javne prostore i privatne kolekcije u Srbiji, Rusiji, Izraelu, Švajcarskoj, Sloveniji, Crnoj Gori...
Orient Express
Orient Express u popularnoj kulturi
Orient Express je vrlo brzo postao mjesto radnje brojnih romana i filmova, mjesto u kom se događaju misteriozni zločini i neobični ljubavni zapleti. Od svih tih djela svakako je najpoznatiji roman Agathe Christie Ubojstvo u Orient Expressu. i roman Grahama Greena Vlak za Istanbul (Stamboul train). Jedan od najpoznatijih filmova u kome se odvija radnja u Orient Expressu je film Iz Rusije s ljubavlju iz serijala o James Bondu.
Mihailo Stošović
Kritike
Mr Balša Rajčević - vajar, istoričar umetnosti, likovni kritičar:
Valea Albă, Războieni
Valea Albă je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Războieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
Villaggio Pino Grande, Crotone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1100 m.
Formiminoglutaminska kiselina
Formiminoglutaminska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 174,155 Da.
Neobizantska arhitektura
Bizantski preporod u arhitekturi koristio se elementima bizantske arhitekture u kombinaciji sa elementima srednjovjekovne kršćanske arhitekture Istočne Evrope, generalno rečeno stilom Bizantskog Carstva od 5. do 11. vijeka.
Taj stil karakterizira korištenje lukova, polukružnih lukova, centralne kupole, polikromne cigle i mozaika.
Historija
Taj stil je krenuo iz Carske Rusije gradnjom saborne crkve sv. Sofije (Софийский собор) u tadašnjem Carskom selu pored Sankt Peterburga - 1782. ( dovršena 1845.) Kulminacija stila bila je izgradnja Hrama Hrista Spasitelja u Moskvi, po projektu vrlo uticajnog dvorskog arhitekta Konstantina Tona, koji je miješao neoklasične elemente sa elementima tradicionalne ruske arhitekture. thumb|left|220px| [[Bazilika Bezgrešnog začeća u Washingtonu]] thumb|right|260px| [[Hram Svetog Save u Beogradu]] U Sofiji je 1882. počela gradnja Hram sv. Aleksandra Nevskog u 1882. U Beogradu su u tom stilu arhitekti Petar i Branko Krstić između 1931-1940. podigli Crkvu sv. Marka. Nešto kasnije 1935. otpočela je gradnja Hrama Svetog Save po projektu Nestorovića i Deroka (gradnja je obustavljena zbog rata).
Neobizantinizam po ostalim zemljama
Neobizantinizam se proširio i po Austro-Ugarskoj i to ponajviše zahvaljujući Theophilu Hansenu, danskom arhitektu koji se etablirao u Beču, pa je od 1868. radio kao profesor na Bečkoj umjetničkoj akademiji. On se kao dobar poznavaoc tog stila (jedno vrijeme živio je i radio u Ateni) trudio da se njegovi studenti, specijaliziraju za neki od historijskih stilova, a bizantska arhitektura mu se dopadala. thumb|right|260px| [[Fasada Westminsterske katedrale u Londonu]] Između 1850. - 1880. u britanskom Bristolu razvio se stil poznat kao Bristolski bizantinizam koji se često koristio kod gradnje industrijskih objekata. On je bio jedna mješavina elemenata bizantske arhitekture i maurske arhitekture.
U Londonu je arhitekt John Francis Bentley u tom stilu 1890-ih projektirao katoličku Westminstersku katedralu.
Bajker
Bajker je izraz koji se koristi za pripadnika specifične supkulture čija je glavna karakteristika vožnja motocikala, odnosno uz nju vezan način života, odijevanja i društvenih vrijednosti. Izraz potiče od tzv. odmetničkih motociklističkih bandi koje su se pojavile u SAD u drugoj polovici 1940-ih te skandalizirale tadašnju javnost sklonošću opijanju, "neobuzdanim zabavama", neprijatejskom odnosu prema policiji i krajnjem nepoštovanju autoriteta. 1960-ih su se bajkeri i njihove organizacije počele vezivati uz kontrakulturu, ali se sa vremenom od drugih kontrakulturnih supkultura počeli razlikovati zbog daleko veće sklonosti nasilju, kao i čvrstom hijerarhijskom organiziranju u motociklističke klubove, od kojih su najpoznatiji Helss Angels (Anđeli pakla). Bajkeri se često vezuju uz kriminal, i to organiziranog tipa, koji služi za financiranje životnog stila, mada se također bave i filantropskom djelatnošću.
Bajkeri su od 1960-ih postali čest motiv hollywoodskih filmova, i to kroz specifični eksploatacijski žanr poznat kao bajkerski film.
Snjina
Snjina (,, rusin., Snina) je grad u Slovačkoj, koji se nalazi u okviru Prešovskog kraja.
Fontenille-Saint-Martin-d'Entraigues
Fontnij Sen Marten d'Antreg je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Nior.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 547 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 74 metara (maksimalnoj 126 m, a minimalnoj 66 m).
Snjina
Prirodni uslovi
Snjina je smeštena u krajnje severoistočnom delu države. Prestonica države, Bratislava, nalazi se 520 km zapadno od grada, a Košice na 100 km jugozapadno.
Reljef: Snjina se razvila u oblasti slovačkog dela Karpata. Grad se nalazi u dolini reke Cirohe, iznad koje se na severu izdiže planina Bukovske vrhi, a jugu izdiže planina Vihorlatske vrhi. Nadmorska visina grada je oko 210 metara.
Klima: Klima u Snjini je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Snjinu prolazi reka Ciroha, koja deli grad na južni i severni deo.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1343., a okolina je već tada bila naseljena Slovacima. Naselje je 1363. dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište.
Stanovništvo
Danas Snjina ima oko 19.000 stanovnika i poslednjih godina njihov broj opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Manojlo I Carigradski
Manojlo I (Manuel), kome se kao prezime navodi Sarantenos oli Charitopoulos (Μανουήλ Α΄ Σαραντηνός ili Χαριτόπουλος), bio je patrijarh Carigrada koji je stolovao u Nikeji od kraja 1216. (iil početka 1217.) do 1222.
Jesús María Corte, Tepic
Jesús María Corte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.