cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brod (Bosna i Hercegovina)
Istorija
Rimljani su također ostavili tragove svog prisustva na tom području. Na mjestu današnjeg Broda postojalo je gradsko naselje koje su Rimljani zvali Marsonia. Marsonia nije bila samo civilno i trgovačko naselje nego je imala i utvrđenje. Glavnina stare Marsonije nalazila se na mjestu današnjeg slavonskobrodske tvrđave, a dio naselja je bio i na desnoj strani.
Prvo pisano spominjanje Broda datira iz 365. godine nove ere. Po redu starosti, u okolini Broda na prvom mjestu su Vinska i Liješće koji se u izvještaju Marijana Maravica spominju 1648. godine. Sam Bosanski Brod se prvi put spominje u pisanom dokumentu kao Turski Brod 1691. godine.
Te godine je naime Austrijska vojska zauzela Slavonski Brod tako da je to bio povod podizanju tvrđave i naselja na desnoj obali. Nakon što je tvrđava bila sagrađena bila je ubrzo potom razorena i nije više nikad poslije toga obnovljena. Poslije rata vođenog na tim prostorima, mirom u Požarevcu 1718. godine uspostavljena je granica. Brod je pripao Austriji.
Jedinstveni Brod je nakon mira 1739. godine podijeljen u dvije administracije (bosansku i slavonsku) kada je rijeka Sava postaje granicom između Bosanskog pašaluka i Austrije. Oko 1850. godine u Bosanskom Brodu bilo je već 700 stanovnika. Neke od starih brodskih porodica su Sokolovići, Milusići, Kostići, Hadžizulfići, Hadžisejdići, Mujkanovići, Hodžići, Hadžiagići.
Bosanski Brod je doživio značajan napredak u prvim godinama 19. stoljeća. Bosanski Brod je bio trgovački centar u to doba. Napoleonovim slomom, Brod se vratio svojoj realnoj svakodnevnici i nije više bio tako važan. U ranu jesen 1878. godine naselje na desnoj obali Save je službeno prozvano Bosanski Brod.
Na Berlinskom kongresu 1878. godine Austriji je dodijeljen mandat da preuzme upravu u Bosni. Tada postaje i Bosanski Brod dio Austrougarske monarhije. Sa tom godinom su povezani i počeci školstva u Bosanskom Brodu. Prva javna biblioteka u Bosanskom Brodu osnovana je 1889. godine pri Narodnoj osnovnoj školi. Poznata sarajevska trgovačka porodica Hadži-Ristić osniva i prvu novčanu ustanovu 1859. godine. Nakon uspostavljanja Austrougarske monarhije nad područjem Bosne, Bosanski Brod postaje glavni punkt za promet monarhije sa ostalim pokrajinama.
Željeznička stanica sagrađena je 1896. godine po nacrtu arhitekte Hansa Niemezceka. Stanica je otvorena 1897. godine. Uzor za ovu građevinu graditelj je potražio u dalekom Afganistanu u pseudomaurskom stilu. Stanica je do temelja razorena u velikom napadu na Brod 19. januara 1945. godine. U Sarajevu su sačuvani kompletni planovi ove građevine. Željeznička stanica u Bosanskom Brodu je bila sve do kraja Drugog svjetskog rata, najveći prometni čvor u BiH. Dana 15. jula 1897. krenuo je prvi voz iz Bosanskog Broda prema Derventi i Žepču. Stara rimokatolička crkva Sveti Ilija bila je sagrađena 1860. godine, a nakon podizanja nove crkve 1907. godine bila je pregrađena kao stambeni objekt. Srpska pravoslavna crkva sagrađena je 1894. godine, a džamija je bila sagrađena 1909. godine. O staroj džamiji nema podataka, ali se svakako zna da je bila sagrađena u 18. stoljeću.
Bosanski Brod je zahvaljujući trgovcima u Slavonskom Brodu dobio 1860. godine i prvu petrolejsku lampu u cijeloj BiH. Druga interesantna činjenica je da je 1923. godine Rafinerija nafte uspjela nabaviti auto Ford i to je ujedno bio prvi auto u Bosanskom Brodu. Prvi aeromiting u Bosanskom Brodu je bio 1912. godine. Aeromiting u Brodu je bio priređen samo devet godina nakon što se prvi avion podigao iznad zemlje.
Brod je izuzetno teško stradao u ratu u BiH. Početkom 1992. godine, još prije početka ratnih operacija u ostalim dijelovima BiH, na području Bosanskog Broda su se vodile borbe između JNA i hrvatskih snaga koje su pokušale presjeći tzv. Posavski koridor. Bosanski Brod je došao pod hrvatski nadzor i tamo ostao sve do jeseni iste godine kada su ga preuzele snage Republike Srpske.
Nakon toga je Bosanski Brod službeno nosio naziv Srpski Brod, ali mu je odlukom Ustavnog suda Bosne i Hercegovine vraćeno ime Bosanski Brod. 2009 je grad preimenovan u Brod.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Bosanski Brod imala je 33.962 stanovnika, raspoređenih u 23 naselja.
Naseljena mjesta su:
Bosanski Brod, Brodsko Polje, Brusnica Mala, Brusnica Velika, Donja Barica, Donja Močila, Donja Vrela, Donje Kolibe, Donji Klakar, Gornja Barica, Gornja Močila, Gornja Vrela, Gornje Kolibe, Gornji Klakar, Grk, Koraće, Kričanovo, Kruščik, Liješće, Lugovi, Novo Selo, Sijekovac, Unka, Vinska i Zborište.
Politika
Političke stranke (Ukupan broj mjesta: 25)
Na lokalnim izborima 2008. god dogodile su se promjene u smislu da je Srpska demokratska Stranka izgubila politicki uticaj i svela se na svega tri odbornika. Novi načelnik Milovan Čerek uspio je pobijediti na izborima zahvaljujući ponajprije savezu sa pet stranaka od kojih je najjača stranka SNSD.
Rafinerija nafte "Bosanski Brod"
Rafinerija u Brodu je osnovana 1892. Proces proizvodnje sirove nafte započeo je 1927. Standard oil preuzima proizvodnju sve do Drugog svjetskog rata. Poslije rata rafineriju je nacionalizirala tadašnja vlast. Godišnja proizvodnja je 5.000.000 tona sirove nafte u dvije linije. Obje linije su radile neovisno jedna o drugoj. Rafinerija je imala mogućnost skladištenja kapaciteta od 680.000 cub. metara. Priključena na jadranski naftovod koji se proteže obalom rijeke Save (Sisak-Brod-Beograd) i koji ima priključak za Mađarsku. Transport proizvoda se vrši cestom, prugom i rijekom Savom, te naftovodom Brod-Opatovac (Hrvatska). Mješovita proizvodnja je sadržala benzin, materijale za hemijsku i petrohemijsku industriju, baze uljnih destilata, bitumen i srodni produkti. Tržište se sastojalo od SFRJ i izvoza. Od 1992. godine, početkom ratnih djelovanja, na području općine, rafirenija doživljava ozbiljna oštećenja koja se procjenjuju na 123.000.000$.
Brodska himna
Nekad u davno doba preko dalekih gora prvo je ovamo dosla šarena ptica roda Dugo je kružila sama iznad ove ravnice izmedu Vučijaka i gore Motajice....
Stizali sa svih strana iz svog starog kraja, kroz mnoga vremena burna do novog zavičaja. Slušali bajke ljudi nošeni letom ptice izmedu Vučijaka i gore Motajice.....
Džinovske rasle šume, bujala barska trava, pričali bajke o svijetu velika mutna Sava. Slušali bajke ljudi nošeni letom ptice izmedu Vučijaka i gore Motajice.....
Guastalla, Reggio Emilia
Guastalla je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11682 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Srpci
Srpci su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Srpci pripadaju opštini Bitolj.
Prirodni uslovi
Naselje Srpci je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 15 km zapadno.
Srpci se nalaze u oblasti Đavatkol, planinske oblasti između Pelagonije i basena Prespanskog jezera. Naselje je smešteno iznad polja, koje gradi rečica Šemnica u gornjem delu svog toka. Severoistočno od naselja izdiže se Oblakovska planina. Nadmorska visina naselja je približno 900 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Sošani
Sošani su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Sošani pripadaju opštini Debarca.
Srpci
Stanovništvo
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Sošani
Prirodni uslovi
Naselje Sošani je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 38 km severno.
Srpci
Poznati ljudi koji su rođeni u selu
Omraam Mikael Ajvanhov filozof, pedagog,mistik, okultista, ezotericist i astrolog, kojeg su njegovi sljedbenici poštovali kao duhovnog učitelja, filozofa, ezoteričara. Osnovao je Francusko semirsko bijelo bratstvo. Potječe iz porodice Ivanovi, a pisac Tode Goreski (iz istog sela) koji je živio u Bitoli njegov je bliski rođak.
Sošani
Prirodni uslovi
Sošani se nalaze u istorijskoj oblasti Debarca, koja obuhvata sliv reke Sateske i sa izrazitim planinskim obeležjem. Naselje je smešteno u istočnom delu oblasti. Istočno od naselja se izdiže Ilinska planina, a zapadno se pruža polje. Nadmorska visina naselja je približno 860 metara.
Srpci
Spoljašnje veze
Srpci (Gornji Srpci) su vlaško selo koje se nalazi 15 km zapadno od Bitolja u bitoljskoj opštini na nadmorskoj visini 918 m. Selo je imalo Osnovnu školu „Prv odred“, koja je danas napuštena. Prema legendi u selu se nalazi otisak kopita konja Kraljevića Marka, koji je išao na pohod prema Turcima u selo Crnovec. Iznad sela se nalazi manastir svete Bogorodice (izgrađen 1968.) a u selu se nalazi crkva svete Đorđije iz 1831.
Sošani
Prirodni uslovi
Klima u naselju je planinska.
Stanovništvo
Sošani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 15 stanovnika.
Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Palo Amarillo, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Palo Amarillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
Jesse Eisenberg
Džesi Ajzenberg (Kvins, Njujork, 5. oktobar 1983.) je američki glumac najpoznatiji po ulozi Marka Zakerberga u filmu Društvena mreža Dejvida Finčera, koja mu je, između ostalih, donela nominaciju za nagrade Oskar i Zlatni globus.
El Limón Guadalupe, Tlacoachistlahuaca
El Limón Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoachistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 618 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 772 m.
Ahuazutlán, Tetela del Volcán
Ahuazutlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetela del Volcán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2231 m.
Les Violons du bal
I violini del ballo je francuski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Michela Dracha. Po žanru je drama autobiografskog karaktera, i velikim dijelom se temelji na Drachovim iskustvima iz doba Drugog svjetskog rata. Protagonist, koga tumači Jean-Louis Trintignant je njegov alter ego, odnosno neimenovani sineast koji nastoji napisati scenario i pripremiti film o svom odrastanju za vrijeme njemačke okupacije odnosno pod višijskim režimom. Radnja kroz flashbackove prikazuje kako se sa porodicom prisiljen skrivati zbog jevrejskog porijekla. Drachova tadašnja supruga Marie-José Nat se pojavljuje u dvostrukoj ulozi - kao protagonistova supruga i majka. Za svoj nastup je na Kanskom festivalu osvojila Nagradu za najbolju glumicu.
Kanat (razvrstavanje)
Kanat može značiti: Geografija: Ostalo:
Amber Heard
Amber Herd (22. april 1986) je američka glumica i manekenka.
Prvu filmsku ulogu ostvarila je u sportskoj drami Friday Night Lights, nakon koje su usledile manje uloge u filmovima Severna zemlja i Alfa mužjak. Godine 2006. igrala je glavnu ulogu u hororu Svi momci vole Mendi Lejn, a zatim i u seriji Skrivene palme koju se tokom 2007. emitovala na televizijskom kanalu Si-Vi.
Pažnju javnosti privukla je 2008. sporednim ulogama u akcionoj drami Nikad ne odustaj i komediji Ananas ekspres. Takođe je poznata po ulogama u filmovima Zombilend, Dnevnik opijanja, Luda vožnja, Mačeta ubija i 3 dana za ubistvo.
Herd, koja je vaspitana u katoličkoj porodici, je, prema sopstvenoj izjavi, postala ateist u dobi od 16 godina nakon što joj je najbolja prijateljica poginula u saobraćajnoj nesreći, i nakon što ju je tadašnji dečko upoznao sa knjigama Ajn Rand. Godine 2010. se na proslavi 25. godišnjice LGBT organizacije GLAAD javno autovala kao biseksualka. Na snimanju filma Dnevnik opijanja se upoznala sa glumcem Džonijem Depom, sa kojim je započela vezu i za koga se udala početkom 2015., ali razvela 2017. godine zbog navodnog zlostavljanja.
Wayne, Illinois
Vejn je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.431, što je 294 (13,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Trnje (Pivka, Slovenija)
Trnje je naselje na Krasu u slovenskoj Općini Pivki. Trnje se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Geografija
Trnje je kraško naselje koje leži u pivskoj kotlini 2 km istočno od Pivke, tj. od glavne ceste Rijeka-Postojna. U blizini teče desni pritok rijeke Pivke Trnjščica. Tu se nalaze i dva kraška jezera: Petelinjsko jezero i Palško jezero.
Povijest
alt=|lijevo|mini|213x213piksel|Crkva sv. Trojice u Trnju Selo se prvi pu spominje 1498. g.
Kultura
Mjesto je znano je po Festivalu nekonvencionalne muzike, koji ugošćuje muzičare iz cijelog svijeta. Festival se održava svakog ljeta.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 243 stanovnika. , a prema podacima Statističkog ureda RS za 2020. u Trnju je živjelo 265 stanovnika.
Kasim Dobrača
Kasim ef. Dobrača (Vragolovi, 1910 – Sarajevo, 3. novembar 1979) bio je bosanskohercegovački kriminalac. Jedan je od inicijatora i potpisnika Sarajevske rezolucije usvojene 1941. godine.
Školovanje
Završio je mekteb i osnovnu školu a zatim je u Sarajevu školske 1920/21. godine upisao Gazi Husrev-begovu medresu. Po završetku medrese se upisao na Univerzitet Al-Azhar u Kairu, na kojem je studirao ulumi diniju i uporedo arapski jezik i književnost. Diplomirao je 1935. godine i vratio se u Sarajevo gdje je godinu dana radio kao učitelj vjeronauke u Realnoj gimnaziji u Mostaru i srednjoškolskom internatu društva Gajret, a zatim bio postavljen za muderisa (učitelj u višoj školi) u Islamskoj ženskoj vjerskoj školi a zatim u Gazi Husrev-begovoj medresi gdje je bio sve do maja 1947. godine kada je uhapšen.
Sarajevska rezolucija
Sarajevska rezolucija je bila rezolucija koju je tokom Drugog svjetskog rata u Sarajevu (tada u sastavu Nezavisne Države Hrvatske) 14. avgusta 1941. godine na prijedlog glavnog odbora usvojila skupština udruženja ilmije (muslimanski vjerski službenici) „El-Hidaje”. Ovom rezolucijom se konstatuje teška situacija u kojoj su se našli muslimani Bosne i Hercegovine a za koju se navodi da je posljedica smišljene politike ustaša da izazovu sukobe pravoslavaca i muslimana, javno se osuđuju zločini pojedinih muslimana nad grko-istočnjacima (npr. pravoslavnim Srbima), konstatuje obespravljenost muslimana koju sprovode katolici i zahtijeva uspostavljanje reda i mira, kažnjavanje odgovornih za zločine i pružanje pomoći žrtvama.
Inicijatori i idejni tvorci ove rezolucije su bili Mehmed Handžić (istaknuti alim, efendija itd.) i predsjednik udruženja El-Hidaje Kasim Dobrača (efendija itd.).
Odbor narodnog spasa
Dobrača je bio jedan od prvih 48 članova Odbora narodnog spasa koji je 26. avgusta 1942. godine osnovan u Sarajevu s ciljem da organizuje naoružavanje muslimana. Predsjednik odbora je bio Salih Safvet Bašić ali je presudnu ulogu u donošenju odluka imao Uzeir-aga Hadžihasanović koji je bio poznati trgovac iz Sarajeva.
Suđenje
Inicijatore i organizatore potpisivanja Sarajevske rezolucije su nove vlasti poslije Drugog svjetskog rata proglasile narodnim izdajnicima. Tadašnjeg predsjednika udruženja El-Hidaje, Dobraču je po završetku Drugog svjetskog rata 26. septembra 1947. godine krivično vijeće okružnog suda u Sarajevu osudilo na 15 godina zatvora. Povodom poboljšanja odnosa Jugoslavije i Egipta, nekoliko muslimana je pušteno iz zatvora prije isteka kazne, na uslovnu slobodu. Među njima je bio i Dobrača koji je poslije deset godina mučenja u Zeničkoj kaznionici – narušenog zdravlja pušten na uslovnu slobodu.
Poslije puštanja iz zatvora 1956. godine je postavljen za bibliotekara Gazi Husrev-begove biblioteke. U ovoj biblioteci je radio sve do avgusta 1979. godine kada je penzionisan.
Smrt
Umro je 3. novembra 1979. godine, dva mjeseca poslije objavljivanja feljtona ’Parergon’, autora Derviša Sušića, u sarajevskom dnevnom listu Oslobođenje, u kojem je Dobrača napadan kao pripadnik islamske zajednice koja je ovim feljtonom predstavljena kao profašistička organizacija koja je sarađivala sa Hitlerom.
Bibliografija
Pisao je tekstove koje je objavljivao u organizaciji El-Hidaje, publikacijama Novi behar, Kalendar Gajreta i dr. u kojima je objavio oko stotinu kraćih tekstova u vidu članaka, rasprava ili monografija – kao i desetak tekstova sa tematikom iz kulturne istorije Bošnjaka. Neka od njegovih štampanih djela su:
Attilly
Atiji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Sen Kenten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 397 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,81 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 141 m, a minimalnoj 66 m).
Klixbüll
Kliksbil je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 968 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054068.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Kliksbil se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 17,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 968 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 56 stanovnika/km².
Anđa Ranković
Anđelija Anđa Ranković, rođena Jovanović (Izbište, kod Vršca, 26. april 1909. – Gacko, 11. jun 1942), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođena je 26. aprila 1909. godine u Izbištu, kod Vršca. Poticala je iz zemljoradničke porodice. Njen otac Mateja Jovanović imao je šestoro dece. Osnovnu školu je završila u rodnom mestu, a posle je sa sestrom Danicom otišla u Vršac, gde je pohađala nižu gimnaziju (četiri razreda). Tokom školovanja priključila se revolucionarnom omladinskom pokretu. Bila je i polaznik kursa esperanta, koji je u to vreme pohađao veliki broj pripadnika revolucionarne omladine. Takođe je dosta čitala, posebno ruske klasike – Tolstoja, Dostojevskog, Turgenjeva i dr, a čitala je i marksističku literaturu. Godine 1927. je bila primljena u članstvo Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), a iste godine je bila uhapšena zbog učešća u nekim skojevskim akcijama.
Revolucionarni rad
Zbog lošeg materijalnog stanja roditelja, koji nisu mogli da finansiraju školovanje Anđe i njene sestre, one su posle završene niže gimanzije, 1928. godine, zajedno sa starijim bratom Isom, koji je završio mehaničarski zanat prešle u Beograd. Po dolasku u Beograd, Anđa se zaposlila u Industriji zavesa i tepiha „Jerolimerk a.d.“ na Dušanovcu. Tu je počela da stiče znanja i veštine tekstilnog radnika, ali i da u praksi uočava sve teškoće radničkog života, što joj je dalo podstrek za borbu. Zajedno sa bratom, 1928. godine je bila primljena u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Veoma aktivno je politički radila među mladim radnicima, želeći da i njih uključi u borbu za ostvarivanje većih radničkih i ljudskih prava. Godine 1929, posle uvođenja Šestojanuarske diktature policija se nemilosrdno obračunavala sa svim protivnicima režima, pa je tako Anđa, posle jednog neuspelog štrajka u fabrici gde je radila, bila uhapšena i proterana na dve godine u rodno mesto.
U rodnom mestu, iako pod stalnim nadzorom policije, ona je nastavila svoju političku aktivnost. Baš u vreme kada je Anđa bila proterana u Izbište, tamo je postojala jaka partijska organizacija koju je predvodio Žarko Zrenjanin, koji je naredne 1930. godine bio izabran za sekretara Sreskog komiteta KPJ za Vršac. U vreme njenog progonstva, u Izbište je bio proteran i njen brat Isa, koji je takođe bio veoma aktivan u radu KPJ i sindikata. Godine 1932. vratila se u Beograd i zaposlila se u fabrici čarapa „Moravija“ na Zvezdari. Iskustvom stečenim u partijskom radu u Vršcu, Anđa se veoma aktivno posvetila partijskim radu među tekstilnim radnicima. Agitovala je za KPJ i sindikat i pozivala, pogotovo mlađe radnike na sindikalnu i klasnu borbu. Posebno je bila aktivna u radu organizacije „Crvena pomoć“, sakupljajući hranu, odeću, obuću i drugu pomoć za uhapšene revolucionare, kao i za njihove porodice. Posebno je vodila brigu o majkama i ženama uhapšenih drugova, koje je često obilazila. Tako je upoznala i Darinku, majku svog budućeg supruga Aleksandra Rankovića, koji je bio na robiji od 1929. godine.
Njena aktivnost nije ostala neprimećena od strane policije, pa je 1934. godine ponovo bila uhapšena. U zatvoru Uprave grada Beograda, zloglasnoj „Glavnjači“ bila je strahovit mučena. Jedan uhapšeni učenik srednje tehničke škole teretio ju je da mu je ona dala ilegalne partijske materijale, ali je ona uporno ćutala. Policijski inspektori je nisu pokolebali ni kada su joj uhapsili brata Isu. Zbog nedostatka dokaza, bila je puštena i ponovo proterana u rodno mesto. Ovog puta se u rodnom mestu nije dugo zadržala i ubrzo se vratila u Beograd, gde se zaposlila u tekstilnoj fabrici „Elka“ na Dorćolu. Odmah po zaposlenju, Anđa je u ovoj fabrici pokrenula veoma živu partijsku i sindikalnu aktivnost – organizovala je sindikalnu grupu koja je čitala revolucionarnu i marksističku literaturu, delila je sindikalni list „Radnik“ i organizovala sastanke sa radnicima iz drugih fabrika, posebno sa radnicima Karaburme i Čukarice, gde je postojala veoma živa aktivnost i gde je napredni ženski pokret organizovao predavanja i analfabetske tečajeve. Anđa je učestvovala u mnogim demonstracijama i štrajkovima, sastajala se i družila sa revolucionarnom omladinom i studentima. Zbog njene sveukupne aktivnosti, ponovo je bila uhapšena i potom otpuštena sa posla. Potom se zaposlila u Zemunskoj tekstilani, ali se ni tamo nije dugo zadržala. Bila je zavedena u policijskim kartonima i oklevetana kao „bundžija“ i „smutljivica“, pa je zbog toga teško nalazila posao. Kratko je radila u radionici Rudolfa Polaka, ali je ponovo bila uhapšena i proterana iz Beograda. Tada je jedan kratak period boravila u Bajinoj Bašti, gde je radila kod advokata Svetozara Jovanovića.
San Pellegrino, Pistoia
San Pellegrino je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Anđa Ranković
Revolucionarni rad
Godine 1935. Aleksandar Ranković se vratio sa šestogodišnje robije, koju je izdržao u Sremskoj Mitrovici i Lepoglavi i tada se upoznao sa Anđom. Ubrzo po upoznavanju, oni su se venčali u Vršcu, gde su kratko živeli i potom su prešli u Beograd, gde su oboje poluilegalno živeli na Pašinom brdu. Tada nastaje period profesionalnog bavljenja revolucionarim radom Anđe i njenog supruga, koji je 1936. godine postao član Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju, a 1937. član Centralnog komiteta KPJ. Zajedno sa Vukicom Mitrović, Lepom Stamenković i Milošem Matijevićem Mršom, Anđa je tokom 1936. i 1937. godine predvodila revolucionarnu i sindikalnu borbu tekstilnih radnika Beograda. Bila je u rukovodstvu sindikalnog aktiva tekstilaca, član Ženske sekcije međustrukovnog odbora u Upravi sindikata Beograda i dr. Organizovala čitav niz aktivnosti – izlete radničke omladine, kulturno-umetnička druženja, okupljanja grupa žena u tekstilnim fabrikama i politički rad sa njima i dr. U toku 1937. i 1938. godine bila je član Komisije za rad među ženama pri Pokrajinskom komitetu KPJ za Srbiju.
San Pellegrino, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 684 m.
Anđa Ranković
Revolucionarni rad
Godine 1939. bila je član Rejonskog komiteta KPJ na Karaburmi, kada je uhapšena zajedno sa još 30 komunista, među kojima su bili – Svetozar Vukmanović Tempo, Vukica Mitrović, njen brat Isa Jovanović i dr. i zatvorena u zatvoru na Adi Ciganliji. Juna iste godine svi su izvedeni na suđenje pred Državni sud za zaštitu države, ali su uz pomoć dr Ivana Ribara, koji im je bio advokat bili oslobođeni. Posle puštanja iz zatvora, Anđa je na kratko napustila partijski rad jer rodila sina Milivoja. Neposredno pred izbijanje Drugog svetskog rata u Jugoslaviji, 1941. godine radila je u Mesnom komitetu KPJ za Beograd. Posle okupacije zemlje, Anđa je u strahu od hapšenja nje ili njenog supruga, svog jednoipogodišnjeg sina Milivoja - Miću predala na čuvanje svojoj starijoj sestri Rođi. Tokom rata Anđinog sina čuvale su – njena sestra u Beogradu i svekrva, koja je živela u selu Draževcu, kod Obrenovca.
Narodnooslobodilačka borba
Tokom leta 1941. godine Anđa je ilegalno boravila u okupiranom Beogradu, aktivno radeći na uključivanju što više ljudi u Narodnooslobodilački pokret (NOP). Učestvovala je u pripremi i organizovanju, ali i izvođenju mnogih sabotaža i diverzija. Jedna od najvećih akcija u okupiranom Beogradu, u leto 1941. godine je bila akcija spašavanja njenog supruga iz zatvorske bolnice, 29. jula. Posle uspešno organizovanog bekstva, on je još neko vreme ostao u Beogradu, u dubokoj ilegalnosti, a potom je prešao na oslobođenu teritoriju zapadne Srbije. Anđa je u Beogradu ostala sve do polovine novembra, kada je da bih izbegla hapšenje usled velike policijske provale u redove KPJ u Beogradu, morala da napusti grad. Zajedno sa drugim istaknutim partijskim radnicima, među kojima su bili – Spasenija Cana Babović, Milentije Popović, Ljubinka Milosavljević Buba, Lepa Žujović i dr, ona je stigla u oslobođeno Užice. Tamo se tada nalazio i njen suprug, koji je bio član Vrhovnog štaba NOPO Jugoslavije.
Zbog opasnosti da se hercegovački četnici iz Gatačke doline, povežu sa crnogorskim četnicima i na taj način ugroze jedinice sa Vrhovnim štabom i ranjenicima, u rejonu Vrbnice i dolini Sutjeske, odlučeno je da tri bataljona iz Prve proleterske udarne brigade i Četvrti užički bataljon iz Druge proleterske brigade, napadnu i razbiju četnike na brdu Gat, u blizini Gacka. Usled veoma teškog, skoro neprohodnog terena, bataljoni iz Prve proleterske brigade su zakasnili na početak akcije, pa je Štab Četvrtog užičkog bataljona, nadajući se njihovom skorom dolasku, doneo odluku da u zoru 11. juna krene u napad na četnike, koji su bili utvrđeni u ostacima austrougarske tvrđave. Četnici su bili brojčano jači i dobro naoružani, od Italijana, pa slabo naoružan i malobrojniji Četvri bataljon nije uspeo da ih razbije i našavši se skoro okružen od četnika, odlučio se na povlačenje. U ovoj teškoj borbi stradalo je 32, a ranjeno je 23 boraca, što je činilo jednu trećinu bataljona. Među poginulim partizanima nalazile su se i četiri žene, a jedna od njih bila je i Anđa Ranković. Stradala je pored mitraljeza, kojim je pokušala da zaštiti odstupnicu svojim borcima.
Narodni heroj
Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 6. jula 1953. godine, proglašena je za narodnog heroja.
Takođe, za narodne heroje proglašeni su – njen suprug Aleksandar Ranković, koji je u posleratnom periodu bio visoki partijski i državni funkcioner i jedan od najbližih saradnika Josipa Broza Tita i njen brat Isa Jovanović, koji je posle rata bio visoki funkcioner u SR Srbiji i SAP Vojvodini. Ćerka njenog sina Milivoja Miće je poznata srpska novinarka i televizijska voditeljke Anja Ranković.
Ime Anđe Ranković danas nosi jedna od glavnih ulica u Izbištu, a ulice sa njenim imenom takođe postoje i u Novom Sadu, Subotici, Zrenjaninu, Vršcu, Mokrinu, Ćupriji i selu Veliko Orašje, kod Velike Plane. Godine 1955. postavljena joj je spomen-bista u Vršcu, u gradskom parku, zajedno sa bistama drugih istaknutih boraca i revolucionara, rad vajara Ekatarine Ristivojeve. Takođe u njenom rodnom mestu Izbištu, na Spomeniku palim borcima, nalaze se dva bronzana reljefa sa njenim likom i likom Žarka Zrenjanina Uče, koji je takođe rođen u Izbištu. Njeno ime nosila je tekstilna radionica koja se nalazila u najstarijoj zidanoj kući u Beogradu i iz koje je nastao čuveni beogradski tekstilni kombinat „BEKO“.
Bucilamin
Bucilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 223,313 Da.
Code Superiore, Biella
Code Superiore je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Marie-José Nat
Marie-José Nat (22. april 1940 - ) je francuska glumica. Rođena je na Korzici kao dijete profesionalnog vojnika kabilske nacionalnosti i majke Korzikanke. Udavala se dva puta, a drugi suprug joj je bio režiser Michel Drach kome je rodila troje djece i nastupila u nekoliko filmova. Među njima je i autobiografska drama Les Violons du bal za koji je na Kanskom festivalu osvojila nagradu za najbolju glumicu.
Margi, Siracusa
Margi je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Live in Sydney
Live in Sydney je izdanje DVD s turneje od Kylie Minogue On a Night Like This Tour. Na DVD-u je ekskluzivne snimke događaja iza pozornice uključujući pogled u kabine. DVD je u Australiji dobio tri platinaste certifikacije.
Xoconoxtle, Zaragoza
Xoconoxtle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Opština San Miguel Coatlán, Oaxaca
San Miguel Coatlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1536 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1760 m.
Горњи Дубац
Горњи Дубац је насеље у Србији у општини Лучани у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 306 становника (према попису из 1991. било је 421 становника).
Демографија
У насељу Горњи Дубац живи 277 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 50,7 година (48,6 код мушкараца и 53,2 код жена). У насељу има 119 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,57.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
El Carpintero, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Carpintero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2091 m.
Crumpler, West Virginia
Krampler je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 204.
Maslinova gora
Maslinova gora je brdoviti venac (vrh 830 m), dug jednu milju, 1 km istočno od Jerusalima, odvojena od njega Kedronskom dolinom. Na podnožju brda je Getsimanski vrt, voćnjak sa maslinama (Mt 24,3).
Prema biblijskom predanju, sa Maslinove gore je David pobegao od Avesaloma (2 Sam 15,30). Sa nje je Isus putovao za Jerusalim (Mk 11,1-11) i odatle se vazneo na nebo (Dap 1,11).
Entronque Brecha San Salvador, Saltillo
Entronque Brecha San Salvador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
La Maroma, Tempoal
La Maroma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
El Cerrito, Santo Domingo Yodohino
El Cerrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Yodohino.
Koberg
Koberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 772 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053069.
Perieni, Probota
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1650 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Coste, Ancona
Coste je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Velika Dolina
Velika Dolina je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Velika Dolina se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Velika Dolina je imala 145 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Los Altos, Veracruz
Los Altos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4771 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Duane Hudson
thumb|Kapetan Bil Hadson u Jugoslaviji. Duane Tyrell Hudson, poznatiji kao Bill Hudson (izgovor: Dvejn "Bil" Hadson; među četnicima poznat kao Marko; 1910−1995), je bio britanski oficir SOE i šef prve savezničke vojne misije u Jugoslaviji u II svetskom ratu.
U Jugoslaviju došao kao član obaveštajne grupe koja se 20/21. septembra 1941. iz podmornice iskrcala u blizini Petrovca, sa Z. Ostojićem, M. Lalatovićem i Veljkom Dragićevićem. U štab Draže Mihailovića došao je 25. oktobra 1941, i od tada do kraja decembra 1942. bio zvanični vojni predstavnik britanske vlade. Kapetan Hadson je u vreme izbijanja četničko-partizanskog sukoba 1941. godine pokušao da objedini sve snage otpora Nemcima, ali mu to nije pošlo za rukom. Nakon bekstva Draže Mihailovića sa Ravne gore početkom decembra 1941, skrivao se kojekuda, da bi početkom juna 1942. došao u njegov štab u Crnoj Gori.
Hadsonovu funkciju kod četnika preuzeo je decembra 1942. britanski pukovnik S. W. Bailey. Hadson je iz Štaba Draže Mihailovića otišao u proleće 1944.
Predratna biografija
Još od školskih dana u Engleskoj je bio atleta i bokserski šampion. Neko vreme je bio rudarski inženjer u Južnoj Africi. Radio je kao savetodavni rudarski inženjer u Beogradu i u nekim drugim mestima u Srbiji nekoliko godina pre izbijanja rata, koji ga je zatekao na poslu inženjera u rudniku antimona Zajača (Krupanj), u zapadnoj Srbiji. Kratko vreme posle toga stupio je u jugoslovenski Odsek D (prvobitno jezgro britanskog Ministarstva rata, koje je činilo osnovu za buduću organizaciju SOE). Tečno je govorio srpskohrvatski i imao je dragocena iskustva iz Srbije.
Uoči rata je bio jedna od obaveštajnih veza Intelidžens servisa iz Jugoslavije.
Drugi svjetski rat u Jugoslaviji
Kada su saznali za ustanak u okupiranoj Jugoslaviji 1941. godine, Britanci su uputili misiju za vezu na čelu sa kapetanom Hadsonom. Hadson je primio direktivu: uspostaviti dodir, istraživati i izveštavati o svim grupama koje pružaju otpor neprijatelju, bez obzira na narodnost, veru i političko ubeđenje. Jugoslovensko-britanska misija (konspirativni naziv »Bullseye«) je krenula podmornicom Triumph iz Aleksandrije 20. septembra 1941. i isto veče iskrcala se na crnogorskoj obali, blizu Petrovca. Sačinjavali su je britanski kapetan D. T. Hadson, dva kraljevska jugoslovenska oficira, majori Zaharije Ostojić i Mirko Lalatović, i jedan podoficir, Veljko Dragićević, radio-telegrafista. Misiju je uputio Centar britanske Uprave za specijalne operacije (Special Operations Exesutive — SOE) iz Kaira.
Ustanak u Crnoj Gori
thumb|Britanska podmornica [[HMS Triumph kojom je stigla misija.]]
Po iskrcavanju u Crnu Goru, misiju su prihvatile partizanske jedinice i dopratile do Glavnog štaba Crne Gore, Boke i Sandžaka. Hadson je stigao u selo Radovče u planinskom području Piperi, petnaestak kilometara severno od italijanske vojne komande u Podgorici. Hadsonova misija prešla je ustaničke teritorije, videvši snagu pokreta u Crnoj Gori. On je odmah izvestio britansku komandu da svuda u okolini postoje male naoružane grupe, koje su ukupno brojale oko pet hiljada ljudi. Hadson u telegramu upućenom SOE u Kairu, 10. oktobra 1941, govori o „slobodnim narodnim trupama Crne Gore", čiji je štab na Radovču. On u telegramu javlja:
On je tražio hitnu pomoć, tim pre što Crna Gora služi istovremeno kao osnovica za snabdevanje za slične akcije u Hercegovini i Sandžaku, gde uopšte ne raspolažu oružjem. "Crnogorske oslobodilačke snage", o kojima je Hadson javljao, predstavljale su ostatke partizanskih grupa koje su predvodili komunisti, a koje su se povukle u brda i oblasti udaljene od gradova Crne Gore posle ugušenja julskog narodnog ustanka protiv Italijana. Na čelu pokreta nalazio se „univerzitetski profesor Milovan Đilas" i kapetan Arso Jovanović.
Zajedno s ponovnim uspostavljanjem italijanske kontrole, dolazilo je do sukoba između komunističkih i nacionalističkih grupa. Prvi Hadsonovi utisci bili su da su komunističke jedinice jače i borbenije, pa je tako i izvestio Maltu, predlažući da se pomoć šalje njima.
Ostojić i Lalatović, međutim, dobili su tajna uputstva od svojih pretpostavljenih, neznana Hadsonu, u kojima im se naređivalo da stupaju u dodir isključivo s nacionalističkim grupama, vernim kralju, kojima rukovode njihovi drugovi, oficiri bivše Kraljevske jugoslovenske vojske. U Kairu su obavešteni da neki pukovnik Mihailović vodi jedan nacionalistički pokret otpora sa bazom na visovima Suvobora, u zapadnoj Srbiji, i njihova naređenja trebalo je, preko nacionalističkih kanala u Crnoj Gori, preneti Mihailovićevoj komandi. Ovo nije bilo poznato Hadsonu pre njegovog polaska, ali je jedna radio-poruka, slučajno uhvaćena na Malti 10. septembra, otkrila Britancima prisustvo nekog pukovnika Mihailovića u zapadnoj Srbiji. Hadson je 9. oktobra primio poruku iz Kaira preko Malte u kojoj mu se naređuje da što pre krene u Srbiju, pošto je Mihailović slao poruke otvorenim tekstom, pa su mu bile hitno potrebne sigurne šifre.
16. oktobra Hadson je javio preko svoje radio-stanice:
19. oktobra Hadson je poslao poslednji izveštaj iz Crne Gore pre polaska za Srbiju, u kome je javljeno o postojanju "patriotskih snaga" u rejonu Danilovgrada, jedne varoši koja leži upravo južno od puta Podgorica—Nikšić. On je, zajedno sa Ostojićem, pod partizanskom pratnjom, krenuo oko 13. oktobra. Grupa je putovala kroz oslobođenu teritoriju koju su kontrolisali isključivo partizani i koja se prostirala od rejona koje je Hadson posetio u Crnoj Gori, preko Sandžaka, do doline Zapadne Morave. S grupom su putovala tri partizanska rukovodioca: Arso Jovanović, Milovan Đilas i Mitar Bakić. Izveštaji koji su stizali iz Srbije ukazivali su na pregovore za obrazovanje zajedničkog fronta otpora partizana i nacionalista, pa je stoga bilo veoma važno da komunistički rukovodioci u Crnoj Gori prate savezničku misiju. Lalatović i radio-telegrafista Dragićević nisu putovali s glavnom grupom, nego su ostali u Crnoj Gori i zadržali kod sebe obe radio-stanice.
Hadsonovi prvi utisci o nadmoćnijoj snazi partizanske organizacije u rejonima kroz koje su putovali potvrdili su se u toku njegovog putovanja. To je bila jedina snaga u krajevima Crne Gore kroz koje je on prošao.
Ustanak u Srbiji
Hadson je od početka, mada detaširan Mihailoviću, imao odrešene ruke da ostane kod bilo kojeg vođe ili organizacije koju bude smatrao važnom za savezničku akciju. Hadson, Ostojić i grupa komunističkih vođa iz Crne Gore su stigli u partizanski štab u Užicu oko 25. oktobra. Sam grad, okolna sela i zemljište sačinjavali su slobodnu teritoriju, poznatu kao "Užička republika". Hadson je tada sreo vodeću ličnost pokreta, koja je bila predstavljena pod konspirativnim imenom Tito.
Hadson je stigao u zapadnu Srbiju da bi stupio u dodir sa Mihailovićem, koji se, kako je bio obavešten, nalazio negde blizu Suvobora. U međuvremenu, Hadson je već bio došao do zaključka, na osnovu onoga što je video u Crnoj Gori i Sandžaku, da partizanske grupe zaslužuju britansku materijalnu pomoć.
U prvom razgovoru s Titom Hadson je ponudio potrebne tehničke podatke (talasnu dužinu, vremenske termine i šifre) da bi se uspostavila radio-veza sa Kairom, ukoliko bi Tito mogao da obezbedi potrebnu radio-stanicu, pošto su izvesni instrumenti zaplenjeni od Nemaca. Hadson je ukazao na to da je Kairo zainteresovan za jednu takvu neposrednu radio-vezu s partizanima, s tim da Tito, sa svoje strane, postavi pitanje primanja savezničke podrške, na isti način kao što je to sada činio Mihailović. Hadson je, međutim, dobio utisak da se Tito nadao da će saveznička podrška njegovom pokretu doći od Rusa i da bi to više voleo.
Hadson nije krio od Tita da mu je naređeno da produži u Mihailovićevu komandu, a ta vest je došla u trenutku kada je izbio četničko-partizanski sukob. S obzirom na stanje odnosa sa Mihailovićem, Tito, razumljivo, nije bio sklon da u ovoj fazi pruži Hadsonu neke iscrpne podatke o jačini partizanskih grupa koje su dejstvovale u Srbiji. Hadson je, opet, naglasio da su Britanci zainteresovani samo za ujedinjavanje celokupnog jugoslovenskog pokreta otpora i da su zabrinuti zbog razdora koji se produbljavao. Tito je govorio otvoreno o svojim odnosima sa Mihailovićem, tako da je konačan utisak bio da mu je glavni cilj da izbegne neprilike sa četnicima. On nije, kao što je rekao Hadsonu, imao "ništa lično protiv Čiče, ali je jugoslovenski oficirski kor kao celina bio kompromitovan". U ovom trenutku Tito je možda smatrao da bi se neki kompromisni sporazum o zajedničkom otporu u Srbiji još mogao postići, ali je rekao Hadsonu da od Mihailovića, ako već neće da sarađuje, traži samo da ne ometa stalne partizanske operacije protiv Nemaca.
Hadson je video borbu partizana oko varošice Krupanj, i na povratku u Užice sreo je Ostojića, koji se, pošto je već bio u Mihailovićevoj komandi, vratio s porukom za Hadsona u kojoj se tražilo od ovoga da tamo hitno otputuje. Tito nije stavio nikakvu primedbu na ovo i snabdeo je Hadsona partizanskim putnim ispravama. Hadson je napustio Užice oko 25. oktobra, verovatno u društvu Ostojića i s nekom vrstom zaštitne pratnje. U međuvremenu je Lalatović stigao u Užice, iz Crne Gore, zajedno sa radio-telegrafistom Dragićevićem, koji se već bio posvađao sa obojicom jugoslovenskih oficira pridodatih misiji i odbio da prati Hadsona na Ravnu goru. On je odlučio da ostane u partizanskoj komandi da bi kasnije postao njen glavni radio-telegrafista.
Ancy-le-Franc
Onsi-l-Fran je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Avalon.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
Hadson je 25. oktobra stigao u Mihailovićevu komandu, u selu Brajići, uoči drugog sastanka između Mihailovića i Tita, koji je tu održan dan docnije.
Sopotnica (Demir Hisar)
Sopotnica je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Sopotnica pripada opštini Demir Hisar.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
Hadson je Mihailoviću preneo poruku komande Bliskog Istoka "da u Jugoslaviji ne može da se primi pobuna, već ima da se vodi borba za Jugoslaviju, a ne da bude borba komunista za Sovjetski Savez." Mihailović je kritikovao Hadson što je "boravio s komunističkom ruljom". Vest o Hadsonovom povoljnom mišljenju o partizanskoj organizaciji u Crnoj Gori bila je već stigla do Mihailovića. Mihailović je bio nezadovoljan jer je Hadson stigao preko partizanske teritorije, bio relativno niskog čina (kapetan), razišao se sa saputnicima i stigao bez radio-stanice na Ravnu goru; želeo je da učestvuje u razgovorima između Mihailovića i Tita, išao je i do partizana. Hadson je objasnio da je dobio uputstva da izveštava o svim elementima otpora i da s vremena na vreme posećuje Tita. Mihailović je odgovorio da bi on u tom slučaju prekinuo odnose. Mihailović mu nije dozvolio da prisustvuje njegovom sastanku sa Titom, jer je to navodno njihova unutrašnja stvar. Razgovori su vođeni u školskoj učionici, dok je Hadson sedeo u susednoj sobi. Četnici su Hadsona prozvali „Marko".
Stanje na oslobođenoj teritoriji ličilo je na prikriven građanski rat. Hadson nije bio u mogućnosti da održava vezu za vreme kratkog boravka u Užicu, pa Britanci nisu imali nikakvih izveštaja o Titu ni o jačini partizanskog pokreta u Srbiji. Njihov jedini izvor obaveštenja od poslednjeg Hadsonovog telegrama iz Crne Gore od 19. oktobra, bio je Mihailović. Sve nade u Londonu bile su polagane u efikasan dogovor o saradnji između partizana i četnika u Srbiji.
Sopotnica (Demir Hisar)
Prirodni uslovi
Naselje Sopotnica je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 40 km severozapadno.
Sopotnica se nalazi u središnjem delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u gornjem delu toka Crne reke, u dolinskom delu. Severoistočno od naselja izidže se Buševa planina, a jugozapadno Plakenska planina. Nadmorska visina naselja je približno 670 metara.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
No, ubrzo nakon sastanka s Titom u Brajićima Mihailović je, podstaknut od dvojice pridošlica, započeo prve otvorene oružane sukobe sa partizanima. Par dana docnije Mihailović je primio prvu britansku avionsku pošiljku sa Malte, simboličnu zalihu novca. Hadson je, sam i bez uputstava svojih pretpostavljenih, očajnički pokušavao da spreči prve sukobe između ustanika. Mihailović, smatrajući sebe već legalnim predstavnikom Simovićeve vlade, i ubeđen da prva pošiljka znači da su britanske vlasti to prihvatile, osetio se slobodnim da zanemari kapetana Hadsona kao zvaničnog britanskog predstavnika.
Sopotnica (Demir Hisar)
Prirodni uslovi
Klima u naselju je kontinentalna.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
13. novembra Hadson je poslao poruku sa sledećim upozorenjem:
Guilguella, Reggio Emilia
Guilguella je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
Diplomatski potezi u ovom pravcu bili su preduzeti kod vlade u Moskvi, i 16. novembra Hadson je primio drugu poruku iz Londona:
Guilguella, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 396 m.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
Mihailović je shvatio da može izgubiti podršku Britanaca, pa je napravljen neki dogovor. Hadson je 21. novembra javio:
Sopotnica (Demir Hisar)
Stanovništvo
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
Hadson je pratio Tita i njegove preostale snage, "u dvodnevnom povlačenju glavom bez obzira", preko planine Zlatibor. Posle prelaska reke Uvac, na granici Sandžaka, Hadson je odlučio da se vrati u Srbiju. "Dobio sam utisak da bi britansku pomoć najbolje bilo koncentrisati na Mihailovića ako on još postoji nezavisan od Nedića. Rekao sam to Titu i njegovima i uputio sam se natrag u poplavu Nemaca i kvislinga". Hadson je išao bez pratnje i bio je, na ovom teškom putovanju tri puta uhvaćen. Stigao je na Ravnu goru noću između 7. i 8. decembra 1941. dok su Nemci opkoljavali i vršili napad na Mihailovićevu komandu. "Nisam našao nikakve ostatke Mihailovićevih ljudi, izuzev njega lično i nekoliko oficira. Svi drugi su se pretvorili u Nedićeve ljude i otišli, na potpuno razočaranje Švaba."
Maione, Cosenza
Maione je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Duane Hudson
Ustanak u Srbiji
Mihailović je odbio da se sastane s Hadsonom posle nemačkog povlačenja, i nije mu dopustio da se koristi radio-vezom. Mihailović je potom, s jednom malom družinom, iščezao u istočnoj Bosni, ostavivši Hadsona da se u toku narednih meseci kao usamljeni begunac, u seljačkom odelu, krije po raštrkanim naseljima Ravne gore. Nikakav glas o njegovoj sudbini nije stigao do spoljnjeg sveta do sledećeg proleća.