cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catherine Zeta-Jones
Ime je dobila po bakama. Očeva majka bila je Zeta Jones, a majčina majka bila je Katherine Fiar. Već zarana je primjećen njen glumački talent, iako ga je prvotno izražavala za obitelj i prijatelje. Vrlo rano je napustila školu, a prvi glumački posao bile su joj reklame.
Iako je prvotno orijentirana na film, ni kazalište joj nije strano, pa je u West Endu ostvarila niz sjajnih uloga. Jednom je nastupala u lokalnom Velikom kazalištu, a u Swansea je bio došao Mickey Dolenz ( "The Monkees"). Želio ju je angažirati za jedan od svojih projekata. Bio je toliko očaran njenom izvedbom da joj je ponudio da ga prati na ostatku turneje.
Profesionalno je na filmu debitirala u 18. godini. Mjesto radnje je bila Francuska, a film "1001 noć", redatelja Phillipea de Broce. Glumila je i u nizu britanskih i američkih televizijskih serija.
Slavu na Otoku donijela joj je serija "Dražesni pupoljci svibanjski" gdje je glumila Mariette, najstariju kći Pa Larkina (David Jason).
Do sada je ostvarila 23 uloge nasuprot mnogim slavnim partnerima: Michael Douglas, George Clooney, Liam Neeson, Anthony Hopkins, Antonio Banderas, Sean Connery.
Brat David je producent u njenoj filmskoj kompaniji, a Lyndon je njen osobni menadžer.
Od 2000. godine udana je za Michaela Douglasa, s kojim ima sina Dylana Michaela (po velikom velškom pjesniku Dylanu Thomasu) i kćer Carys Zeta Douglas.
Oscara je dobila 2003. godine za ulogu Velme Kelly u mjuziklu "Chicago". Tražila je vlasulju s frizurom tipičnom za 1920-te godine, jer je željela da joj se vidi lice i da obožavatelji ne sumnjaju da je sve plesne scene odradila sama.
Ističe se ljepotom i talentom, ponosna je što je Velšanka. Jako dobro pjeva i pleše. Na njenom vjenčanju pjevao je tradicionalni zbor, a njen prsten imao je keltski motiv.
Anđela Bešlić
Anđela Bešlić (1985. - Sinj, 3. ožujak 2002.) bila je srednjoškolska učenica iz Sinja, čiji su nestanak i ubojstvo izazvali veliko zanimanje hrvatske javnosti. Njen nestanak je prijavljen nakon što se nije vratila sa koncerta Zabranjenog pušenja u sinjskom Domu mladih. Pokušaji pronalaska nisu urodili plodom, sve dok 6. travnja nije pronađeno njeno truplo, sakriveno u grmlju nekih 600-700 m od obiteljske kuće. Nekoliko dana kasnije se u lokalnu policijsku postaju prijavio Ivan Bulj, lokalni demokršćanski političar i vlasnik radio-postaje, te priznao zločin; prema navodima hrvatskih medija, Bulja je na to potakla paralelna istraga koju je, nezadovoljan radom policije, uz pomoć nekoliko prijatelja pokrenuo otac ubijene djevojke. Uz Bulja je uhićen i njegov rođak Pavle Bulj, koji je na suđenju oslobođen optužbe, dok je Ivan Bulj pravomoćno osuđen na 27 godina zatvora, a što je nakon žalbe smanjeno na 22 godine zatvora.
Prati Magri, Brescia
Prati Magri je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Romero Rubio, Sayula de Alemán
Romero Rubio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Henri Storck
Henri Storck (1907–1999) bio je belgijski sineast i književnik, najpoznatiji kao autor hvaljenih dokumentarnih filmova. Na početku karijere se proslavio politički angažiranim ostvarenjima, među kojima se posebno ističe Misère au Borinage iz 1933. godine, u kome je, zajedno sa Jorisom Ivensom prikazao rudarski štrajk. Kasnije se preorijentirao na obrazovne i filmove koji su za temu imali kulturu njegove domovine. Bio je izuzetno aktivan u propagiranju kino klubova u Belgiji, a 1938. je zajedno sa Andreom Thirifaysom i Pierreom Vermeylenom osnovao Cinémathèque Royale de Belgique (Kraljevsku belgijsku kinoteku). Poznat je i po maloj ulozi u francuskom kultnom filmu Zéro de conduite.
Filmografija
1927–1928
1929-1930
1930
1932
1934
1935
1936
1937
1938
1940
1942–1944
1945
1946
1947
1948
1949
1950
1951
1952
1953
1954
1953–1954
1955
1956
1957
1960
1961
Münchweiler an der Rodalb
Minhvajler an der Rodalb je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Jugozapadni Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.949 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7340032.
Henri Storck
Filmografija
1962
Münchweiler an der Rodalb
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Jugozapadni Palatinat Minhvajler an der Rodalb se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Jugozapadni Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 296 metara. Površina opštine iznosi 27,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.949 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 108 stanovnika/km².
Henri Storck
Filmografija
1963
1964
1970–1971
1975
1985
Familia Ramírez García (razvrstavanje)
Familia Ramírez García ima više značenja:
Teascu din Deal, Argetoaia
Teascu din Deal je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Argetoaia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Dosso, La Spezia
Dosso je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Familia Ramírez (razvrstavanje)
Familia Ramírez ima više značenja:
Dosso, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
Julija Mlađa
Julija Mlađa (19. pne. - cca. 29. n.e.) (klasični latinski: IVLIA•MINOR ), također poznata kao Julila (Jullila) ili "Mala Julija", odnosno Vipsania Julia Agrippina ili Julia Caesaris Minor bila je rimska plemkinja iz Julijevsko-Klaudijevske dinastije, poznata kao unuka cara Augusta.
Rodila se kao kćer Marka Vipsanija Agripe i Augustove kćeri Julije Starije. Nakon Agripinine smrti ju je August zajedno sa suprugom Livija|Livijom odgojio u carskoj palači. Oko godine 6. pne. se udala za Lucija Emilija Paula. Njemu je rodila kćer Emiliju Lepidu i sina Marka Emilija Lepida.
Godine 8. je zbog preljuba sa senatorom Decijem Junijem Silanom prognana na otok Trimerus. Odatle se vratila za Tiberijeve vlasti.
Barcus
Barsi je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 774 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 328 metara (maksimalnoj 793 m, a minimalnoj 176 m).
Puerto las Flores, Río Bravo
Puerto las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Garica
Garica (tal. Garizze) je naselje od 149, u sredini otoka Krka u Primorsko-goranskoj županiji, upravno pripada općini Vrbnik.
Zemljopisne odlike
Donja Garica udaljena je 5,6 km od Vrbnika, 10,1 km od Krka te 22 km od Krčkog mosta.
Povijest
Garica je danas malo selo, nekoć je imalo vrlo bogatu prošlost, kod Garice ima više arheoloških nalaza;
Franjevci sa puntarskog Košljuna vodili su franjevačku svjetovnu zajednicu u Garici od njezina osnutka 1905. do 1979. godine.
Kultura
Garica ima dvije crkve;
Gospodarstvo
U Garici radi kamenolom Garica ( u njemu se vadi građevno-tehnički kamen) sa asfaltnom bazom. U planu je izgradnja vodospreme Garica, koja bi trebala opskrbljivati vodom naselja Garica i Kampelje.
Palo de Letra, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Palo de Letra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2396 m.
John Kitzmiller
John Kitzmiller (4. decembar 1913 – 23. februar 1965) je bio američki glumac. Kao pripadnik američke vojske je u drugom svjetskom ratu sudjelovao u italijanskoj kampanji. Otkrivši glumački talent, nakon rata je odlučio ostati u Italiji i počeo glumiti u neorealističkim filmovima. Godine 1956. je nastupio u jugoslavenskom ratnom filmu Dolina mira, glumeći oborenog američkog pilota. Za nju je godine 1957. na Kanskom festivalu nagrađen Zlatnom palmom, postavši prvi crnac koji je dobio to priznanje. Publici je, pak, najpoznatiji po ulozi Quarrela u Dr No, prvom filmu iz serije o Jamesu Bondu.
Rincón del Toro, Uruachi
Rincón del Toro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Mijokusovići
Mijokusovići je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 93 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 93 stanovnika).
Demografija
U naselju Mijokusovići živi 67 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,2 godina (36,4 kod muškaraca i 42,0 kod žena). U naselju ima 33 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,82.
Vallebuia, Livorno
Vallebuia je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Plainsboro Center, New Jersey
Plejnsboro Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.712, što je 503 (22,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lázaro Cárdenas, Sayula de Alemán
Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Uma Thurman
Uma Karuna Thurman ( Boston, Massachusetts, SAD, 29. travnja 1970. -) američka je glumica. Među njenim slavnijim filmovima su "Pakleni šund" i "Kill Bill".
Mlade godine
Uma Thurman se rodila kao dijete Roberta Thurmana, profesora indijsko-tibetanskih studija, i Nene von Schlebrugge, švedskog modela. Ima troje starije braće; Gandena, Dechena i Mipama, te jednu polusestru, Tayu. Zajedno su proveli jedan dio djetinjstva u Indiji. Kao djevojka je bila povučena i čudna a druga djeca su je zadirkivala. Napustila je srednju školu kako bi se bavila glumom te se preselila u New York.
Karijera
Njen filmski debij imala je 1988. u čak četiri filma, među kojima je najpoznatiji „Opasne veze“ u kojem je nastupila u jednoj sceni u toplesu, zbog čega je imala problema sa ogromnom pažnjom medija. Kasnije je uslijedila romatična krimi drama “Jedna žena, dva muškarca” u kojoj je Robert De Niro bio njen partner. No najveći uspjeh uslijedio je 1994. sa kultnom krimi dramom „Pakleni šund“ za koju je nominirana za Zlatni globus i Oscara. Zanimljivo, redatelj Quentin Tarantino nije isprva htio nju u tom filmu nego Michelle Pfeiffer. Nakon ZF-a „Gattaca“ nanizala je par neuspješnih filmova koju je kritika dočekala na nož, kao što su „Batman i Robin“ te „Osvetnici“. Pošto je postala majka, uzela je par godina pauze od filma. Za TV dramu „Hysterical Blindness“ osvojila je Zlatni globus, a Tarantinov dvodijeli film „Kill Bill“ sa njom je postao iznimno slavan.
Nagrade i nominacije
Osvojena nagrada Saturn u kategoriji najbolje glumice (na filmu), za film Kill Bill 1 (eng. Kill Bill Vol. 1).
Bavantorino, Alessandria
Bavantorino je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 309 m.
Janez Čuk
Janez Čuk (Ljubljana, 24.6. 1933 - 7.7. 1964) je bio slovenski glumac.
Čuk je glumu studirao na AGRFT u Ljubljani. Njegova prva uloga je bila lik Sandija u popularnom filmu Vesna. Također je napisao scenarij za kratki film Ribiške razglednice.
Snorri Steinn Guðjónsson
Snorri Steinn Guðjónsson (Reykjavík, 17. listopada 1981.) je islandski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra za francuski USAM Nîmes na poziciji srednjeg vanjskog. Većinu svoje igračke karijere, Guðjónsson je proveo u Njemačkoj i Danskoj, s tim da je karijeru započeo u lokalnom Valur Reykjavíku, kao i većina islandskih rukometaša.
Guðjónsson je standardni član islandske reprezentacije, s kojom je osvojio srebro na Olimpijskim igrama 2008. te broncu na EHF Euru 2010. godine u Austriji.
Нишевац
Нишевац је насеље у Србији у општини Сврљиг у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 523 становника (према попису из 1991. било је 607 становника). Кроз насеље протиче река Сврљишки Тимок.
Демографија
У насељу Нишевац живи 464 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 51,4 година (49,2 код мушкараца и 53,8 код жена). У насељу има 180 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,91.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Саобраћај
Преко насеља се може доћи до Плужине и Вароши. У насељу се налази железничка станица пруге Сврљиг—Зајечар.
Bella Vista Chula Vista, Rincón de Romos
Bella Vista Chula Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1921 m.
Mündersbach
Mindersbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 745 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143268.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Mindersbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 9,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 745 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 80 stanovnika/km².
Plan de Santo Domingo, Santa Catarina
Plan de Santo Domingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
Santa Ana Macavaca, México
Santa Ana Macavaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2325 m.
Banned in Boston (razvrstavanje)
Banned in Boston je izraz koji na engleskom doslovno znači "zabranjeno u Bostonu". Također može označavati:
Zapadna Afrika
[[Datoteka:LocationWesternAfrica.png|right|thumb|350px|
]]
Zapadna Afrika je područje s velikim rasponom geografije, bioregija i kultura. Orijentirana je zapadno od imaginarne osi sjever-jug uglavnom na području koje se danas naziva Afričkom udubinom. Atlantski ocean formira zapadne i južne granice regije. Sjevernu granicu čini pustinja Sahara, a najsjeverniji dio regije općenito se smatra Nigerski pregib. Istočna granica je manje precizna, pa je neki smještaju na Benue Trough, a drugi na liniju koja ide od Mount Kameruna do jezera Čad.
Geografija i klima
Zapadna Afrika zauzima površinu s više od 6,140,000 km² ili približno jednu petinu Afrike. Ogromnu većinu te zemlje čine ravnice koje leže na manje od 300 metara iznad morske razine, dok izolirane visoke točke postoje u brojnim zemljama duž južne obale Afričke udubine.
Sjeverni deo Zapadne Afrike sastavljen od semiaridnog terena Sahela koji čini prijelaznu zonu između pustinje Sahare na sjeveru i savane u zapadnom Sudanu na jugu. Ekvatorijalne šume formiraju treći pojas između savane i južne obale, a protežu se od 160 km do 240 km u širinu.
Kultura
Tipične dijelove zapadnoafričke kulture čine glazba mbalax i usmena povijest koja se prenosi s generacije na generaciju Griota.
Povijest
Povijest Zapadne Afrike može se podijeliti u pet glavnih razdoblja. Prvo razdoblje čini prapovijest u kojoj su regiju naselili prvi ljudi koji su zatim razvili poljoprivredu i stupili u kontakt s mediteranskim civilizacijama na sjeveru. Drugo razdoblje je razdoblje željeznodobnih carstava koja su učvrstila trgovinu i razvila centralizirane države. Treće razdoblje čine robovlasnička kraljevstva, džihadi i kolonijalni osvajači iz osamnaestog i devetnaestog stoljeća, a u četvrtom ili kolonijalnom razdoblju skoro čitavu su regiju kontrolirale Francuska i Velika Britanija. Završno razdoblje ili eru postnezavisnosti predstavlja formiranje današnjih država.
Prapovijest
Rani su naseljenici vjerojatno bili srodni Pigmejcima, a stigli su u Zapadnu Afriku oko 12,000 p.u.e. Sedentarna poljoprivreda razvila se oko petog tisućljeća istovremeno s pripitomljenjem goveda. Do 400. p.u.e. tehnologija zasnovana na željeznom oruđu omogućila je ekspanziju poljoprivredne aktivnosti, pa su se formirali prvi gradovi-države. Pripitomljavanje deve omogućilo je razvoj prekosaharske trgovine s mediteranskim kulturama, uključujući Kartagu i Berbere. Glavni izvozni proizvodi bili su zlato, pamučna odjeća, metalni ornamenti i kožna dobra, koji su se zamjenjivali za sol, konje i tekstile.
Carstva
Razvoj regionalne ekonomije omogućio je formiranje centraliziranijih država. Prvu takvu državu, Carstvo Gana, stvorio je u osmom stoljeću narod Soninke. Carstvo je bilo utemeljeno oko grada Kumbi Saleh (u današnjoj Mauritaniji), a dominiralo je velikim dijelom regije sve do poraza od almoravidskih osvajača 1052. godine. Carstvo Sosso pokušalo je ispuniti nastalu prazninu, ali su ga porazile (o. 1240) snage Mandinka pod vodstvom Sundiate Keite, osnivača novog Carstva Mali. Carstvo Mali je nastavilo cvasti nekoliko stoljeća (naročito pod Sundiatinim pranećakom Kankanom Musom I.) sve dok ga nisu naslijedili slabi vladari koji su ga doveli do pada pod osvajačima Mossima, Tuareziima i Songhaima. U 15. stoljeću Songhai su pod vodstvom Sonnija Alija i Askije Muhameda stvorili Carstvo Songhai, novu dominantnu državu osnovanu oko Gaoa. U međuvremenu su se, oko četrnaestog i petnaestog stoljeća, južno od Sudana pojavili snažni gradovi-države u Ifeu, Bonu, Arochukwuu i Beninu. Istočnije na području današnje Nigerije nastali su Oyo, dominantna država naroda Yoruba i konfederacija Aro, dominantna država naroda Igbo.
Ropstvo i kolonijalizam
U ranom devetnaestom stoljeću serije fulanskih reformističkih džihada proširile su se diljem zapadnog Sudana. Najznačajniji su bili Carstvo Fulani Usmana dan Fodija, koje je zamijenilo gradove-države naroda Hausa, Carstvo Massina Sekua Amadua, koje je porazilo Carstvo Bambara, te Carstvo Toucouleur El Hadj Umara Talla, koje je ubrzo osvojilo velik dio današnjeg Malija. Francuzi i Britanci nastavili su napredovati u Utrci za Afriku, pokoravajući kraljevstvo za kraljevstvom. Padom novoosnovanog Carstva Wassoulou pod vodstvom Samoryja Turea godine 1898. i ashantijske kraljice Yaa Asantewaa godine 1902. došao je stvaran kraj zapadnoafričkome vojnom otporu kolonijalnoj vlasti.
Britanija je tijekom kolonijalnog doba stekla kontrolu nad Gambijom, Sierra Leoneom, Ganom i Nigerijom, dok je Francuska ujedinila Senegal, Gvineju, Mali, Burkinu Faso, Benin, Obalu Bjelokosti i Niger u Francusku Zapadnu Afriku. Portugal je osnovao koloniju Gvineju-Bissau, dok je Njemačka polagala pravo na Togoland kojega je nakon Prvog svjetskog rata bila prisiljena podijeliti između Francuske i Britanije. Vlastitu nezavisnost je uz cijenu većih teritorijalnih ustupaka zadržala jedino Liberija.
Postkolonijalna era
Nacionalistički pokreti su se pojavili diljem Zapadne Afrike nakon Drugog svjetskog rata, a najznačajniji je bio u Gani pod vodstvom Kwamea Nkrumaha. Godine 1957. Gana je postala prva subsaharska kolonija koja je stekla nezavisnost. Ostale francuske kolonije slijedile su Ganu godinu dana kasnije. Zapadnoafričke nacije u potpunosti su stekle autonomnost do 1974. Od stjecanja nezavisnosti, zapadnoafričkim su se nacijama proširili korupcija i nestabilnost, pa su brojni građanski ratovi izbili u Nigeriji, Sierri Leone, Liberiji i Obali Bjelokosti, a u Gani i Burkini Faso uslijedili su vojni udari. Mnoge države nisu uspjele razviti vlastite ekonomije unatoč zavidnim prirodnim bogatstvima (vidi: Nafta u Nigeriji), a politička je nestabilnost često popraćena nedemokratskim vladama. SIDA je rastući problem u regiji, posebice u Obali Bjelokosti, Liberiji i Nigeriji, dok je glad problem u dijelovima sjevernog Malija i Nigera.
Marmara (regija)
Regija Marmara (turski: Marmara Bölgesi) je jedna od sedam geografskih regija Turske.
Geografske karakteristike
Ona se prostire na sjeverozapadu zemlje, na dva kontinenta; Aziji i Evropi, i duž obala tri mora Mramornog (Marmara Denizi) - po kojem je dobila ime, Egejskog (Ege Denizi) i Crnog (Kara Denizi).
Regija Marmara ima površinu od 73 027.57 km² i ukupno 22 743 453 stanovnika. Iako je teritorijalno najmanja (to je svega 8.6% turskog teritorija) ona je ekonomski najrazvijenija, pa je i najgušće naseljena regija jer tu živi čak 30% svih stanovnika Turske.
Klimatske karakteristike
Ljeta su topla, čak i vrlo vruća, a zime hladne i kišovite, a kojiput i zasniježni.
Provincije Regije Marmara
Marmara je administrativno podjeljena na 11 provincija.
Enzo Bettiza
Enzo Bettiza (Split, 7. jul 1927 - Rim, 26. jul 2017) bio je italijanski novinar, književnik, publicist i političar rodom iz današnje Hrvatske.
Rodio se u Splitu u tadašnjoj Kraljevini SHS, u porodici Bettiza, koja je, zahvaljujući vlasništvu nad tvornicom cementa u Splitu bila jedna od najbogatijih u tadašnjoj Dalmaciji. Iako su Betizze po etničkoj pripadnosti bili Italijani, a otac temeljem Rapalskog ugovora uzeo italijansko državljanstvo, nakon aprilskog rata 1941. i uspostave italijanske vlasti nad Dalmacijom nju nisu podržali, te su se umjesto toga priključili antifašističkom pokretu otpora. Nakon rata su, suočeni sa time da im nove jugoslavenske komunističke vlasti nacionaliziraju imovinu, odlučili emigrirati u Trst.
Betizza je u Italiji nakratko koketirao sa komunizmom, ali se na kraju opredijelio za liberalni svjetonazor. Od 1957. do 1964. je radio kao dopisnik dnevnog lista La Stampa, prvo u Beču, a potom u Moskvi, te je sa vremenom izgradio reputaciju stručnjaka za Istočnu Evropu, odnosno nekadašnji Istočni blok. Potom je radio za Corriere dela sera, ali se sa vremenom počeo razilaziti sa njegovom uređivačkom politikom, smatrajući da je pod uticajem burnih šezdesetosmaških zbivanja previše skrenula ulijevo. Zbog toga se 1974. priključio svog kolegi Indru Montanelliju koji je osnovao list Il Giornale; njega je 1983. napustio također zbg političkih razilaženja sa Montanellijem, za koga je smatrao da je skrenuo previše udesno. Godine 1976. se politički aktivirao kao član Italijanske liberalne partije koju je do 1979. zastupao u Senatu, a od 1979. do 1989. u Evropskom parlamentu.
Silverdale, Pennsylvania
Silverdejl je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 871, što je 130 (-13,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cresta, Messina
Cresta je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 927 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
El Duraznito, Uruachi
El Duraznito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1910 m.
Tuoro, Caserta
Tuoro je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Crna pantera
mini|300px|desno|Crni [[jaguar]] Crna pantera je najčešće leopard (Panthera pardus) ili ponekad jaguar (Panthera onca), čije je krzno crne boje umjesto, kao obično kod tih životinja, zlatno žute boje prošarano crnim rozetama. U odgovarajućim svjetlosnim uvjetima se mogu razaznati šare na krznu.). Crne pantere nisu nikakva zasebna vrsta, nego je riječ o pojavi koja se zove melanizam. Može se pojaviti i kod manjih životinja iz porodice mačaka kao serval i jaguarundi, no panterama se nazivaju samo crni primjerci velikih mačaka. Premda se riječ pantera sve manje koristi kao sinonim za leoparda ostala je u značenju velike mačke, zato da bi se izbjegla dvosmislenost u imenovanju ove pojave potrebne su obje riječi.
Ewelyne Wohlfeiler
Ewelyne Wohlfeiler (Ljubljana, 21. septembar 1951 -) je slovensko-njemačka filmska glumica i montažerka. Glumom se bavila kao dijete, nastupivši u nekim najpoznatijim jugoslavenskim (slovenskim) filmovima kao što je Dolina mira. Godine 1967. se preselila u Zapadnu Njemačku gdje je počela raditi kao filmska montažerka.
Uloge
Cjelovečerni filmovi:
Zabranjeno u Bostonu
Zabranjeno u Bostonu (Banned in Boston) je izraz kojim su se u SAD u drugoj polovici 19. i prve tri četvrtine 20. vijeka označavala sva književna i umjetnička djela čija je objavljivanje, prikazivanje ili distribuiranje bilo zabranjeno u Bostonu i/li državi Massachusetts zbog sadržaja koji se smatrao neprihvatljivim zbog erotskog ili sadržaja koji je na neki drugi način bio u suprotnosti sa viktorijanskim društvenim normama.
Iako se takva praksa vezuje uz puritanske korijene Bostona i Nove Engleske u 17. vijeku, izraz je postao aktualan zbog demografskih promjena dva vijeka kasnije, odnosno naglog priliva siromašnih irskih imigranata u Boston, a na čiji je svjetonazor snažno uticala Katolička crkva. Oni su do druge polovice 19. vijeka postali ključni demografski, a brzo i politički faktor u Bostonu; u takvim uvjetima su u Bostonu na izuzetno plodno tlo došle raznorazne inicijative i društveni pokreti protiv "poroka" oličene u znamenitom političaru i borcu protiv nemorala Anthonyju Comstocku. Na njegov poticaj je 1884. osnovano Novoenglesko društvo za stražu i skrb (New England Watch and Ward Society), poznato kao jedna od najuticajnih organizacija i grupa za pritisak u tadašnjim SAD. Pod njihovim uticajem su gradske i državne vlasti donijele niz zakona i uredbi protiv "opscenosti" i "nemorala" koji su bili daleko stroži u drugim dijelovima SAD i koji su se daleko strože provodili.
Sve je to za posljedicu imalo da se Bostonu pod prijetnjom zatvorskih i drugih kazni nisu smjele objavljivati knjige, izlagati slike i statue ili izvoditi kazališne predstave kao u drugim dijelovima SAD. To je za posljedicu imalo to da Boston, iako je bio najstariji od vodećih američkih gradova, u kulturnom smislu počeo značajno zaostajati, pa je njegova književna i kulturna scena bila daleko inferiornija u odnosu na neke mlađe, ali manje "opterećene" gradove kao što su Chicago ili San Francisco. Izraz "zabranjeno u Bostonu" je s vremenom postalo svojevrsni eufemizam za erotski ili svaki malo "pikantniji" sadržaj, pa su s vremenom mnogi izdavači, kazališni, a kasnije i filmski producenti počeli koristiti tu frazu kako bi reklamirali svoje proizvode.
Stroga cenzorska pravila u Bostonu su ukinuta tek 1960-ih i 1970-ih, za što su bile zaslužne tadašnje presude Vrhovnog suda koje su svojim tumačenjima značajno proširile slobodu izražavanja, ali i burne društvene promjene, uključujući seksualnu revoluciju.
La Campanita, Gasera, Mezquitic
La Campanita, Gasera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1452 m.
Prati, Brescia
Prati je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Hrpelje-Kozina
Općina Hrpelje - Kozina (slovenski: Občina Hrpelje - Kozina) je jedna od 212 slovenskih općina od 4 303 stanovnika, administrativni centri općine su sela Hrpelje i Kozina, po kojim je općina dobila ime.
Geografske karakteristike
Teren općine Hrpelje - Kozina, leži u kraškom zaleđu Trsta uz slovensko - talijansku granicu. On ima površinu od 217.4 km² na kojoj leži 37 naselja.
Naselja Općine Hrpelje - Kozina
Artviže, Bač pri Materiji, Beka, Brezovica, Brezovo Brdo, Golac, Gradišče pri Materiji, Gradišica, Hotična, Hrpelje, Javorje, Klanec pri Kozini, Kovčice, Kozina, Krvavi Potok, Markovščina, Materija, Mihele, Mrše, Nasirec, Obrov, Ocizla, Odolina, Orehek pri Materiji, Petrinje, Poljane pri Podgradu, Povžane, Prešnica, Ritomeče, Rodik, Rožice, Skadanščina, Slivje, Slope, Tatre, Tublje pri Hrpeljah, Velike Loče, Vrhpolje
Münk
Mink je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 265 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137077.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Mink se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 480 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 265 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
Околиште (Сврљиг)
Околиште је насеље у Србији у општини Сврљиг у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 141 становника (према попису из 1991. било је 237 становника).
Демографија
У насељу Околиште живи 136 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 59,6 година (57,6 код мушкараца и 61,6 код жена). У насељу има 61 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,31.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Mate Jerković
Mate Jerković (1915 — 1980), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, admiral JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 19. februara 1915. godine u Novom Selu, kod Siska. Potiče iz siromašne seljačke porodice, koja je imala 11 dece. Osnovnu školu je izučio u selu Parčanu. Zbog siromaštva svoje porodice, u gimnaziju je krenuo tek tri godine kasnije, posle očeve smrti. Dok je učio gimnaziju u Sisku, morao je da podučava decu iz bogatijih porodica, da bi obezbedio srdstva za školovanje. Godine 1937. posle završene gimnazije upisao se na Prirodno-matematički fakultet, ali ga je, posle prvog semestra, morao napustiti i upisati Pravni, jer nije imao sredstava za stanovanje u Zagrebu.
Revolucionarnu aktivnost je započeo u studentskom klubu „Braća Radić“ u Sisku, a istovremeno je bio uključen i u studentski pokret na Zagrebačkom sveučilištu. Između treće i četvrte godine studija, otišao je na odsluženje vojnog roka. U vojsci je završio školu rezervnih oficira, u Goraždu, i kao prvi u klasi, dobio čin rezervnog potporučnika.
U kratkotrajnom Aprilskom ratu, 1941. godine, Mate Jerković je bio komandir voda u 89. rezrevnom pešadijskom puku. Posle razbijanja puka na prostoru Virovitice, izbegao je zarobljavanje i doveo ceo svoj vod na Baniju. Posle povratka u rodno selo bio je veoma aktivan u okupljanju omladine u antifašistički pokret. Jula 1941. godine pozvan je u domobrane u Sisak. Tu, je po direktivi mesne organizacije KP Hrvatske i Franje Ogulinca Selje, s grupom simpatizera Narodnooslobodilačkog pokreta, izvlačio oružje i drugi materijal iz kasarne i prebacivao ga u Sisački partizanski odred.
Posle dva meseca, otpušten je iz domobrana, zbog nastavljanja studija. Pored učenja, radio je na prikupljanju materijalne i druge pomoći za partizane. Zbog svoje izrazite aktivnosti, sekretar Sreskog komiteta KPH za Petrinju Uroš Krunić, ga je primio, februara 1942. godine u članstvo Komunističke partije Jugoslavije i postavio za sekretara novoformirane partijske ćelije u Novom Selu.
Marta 1942. godine Mate je diplomirao, i ubrzo je ponovo pozvan u domobranstvo. U dogovoru sa Urošem Krunićem, odlučeno je da se javi na poziv i posle „preda“ partizanima. Primivši vod na jednoj stanici na pruzi Maja-Vlahović, počeo je da priprema domobrane za predaju. U sporazumu s Jožom Horvatom, političkim komesarom Prvog bataljona Banijskog partizanskog odreda, Jerković je organizovao noćni napad na domobranski vod, i 6. maja 1942. godine, s 33 domobrana i celim naoružanjem, prešao u partizane.
U početku, Mete je bio borac, a mesec dana kasnije postavljen je za operativnog oficira Prvog bataljona Banijskog partizasnkog odreda. Krajem jula, postao je komandant Petog bataljona. Na čelu ove jedinice prešao je mnoge borbe na Baniji, u Slavoniji, Moslavini i Bilogori. Mate je 10. oktobra 1942. godine postavljen za komandanta Kalničkog partizasnkog odreda. Ovaj odred očistio je, u rejonu Kalnika, veliki broj neprijateljskih uporišta, a posle toga pošao je u Hrvatsko zagorje, prodirući do Zagrebačke gore i Sljemena.
Posle oslobođenja Jugoslavije, Mate Jerković je bio načelnik štaba Pete armije, a posle završetka vojne akademije „Vorošilov“ u Sovjetskom Savezu, komandant Druge armije. U čin general-majora unapređen je 8. februara 1945. godine. Od juna 1950. do 1962. godine bio je komandant Jugoslovenske ratne mornarice, pa pomoćnik saveznog sekretara za narodnu odbranu za ratnu mornaricu, do septembra 1970. godine. Bio je dugogodišnji član Opunomoćstva SKJ za JNA.
Umro je 17. juna 1980. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
Napisao je knjige:
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
GG Allin
Kevin Michael poznatiji kao "GG" Allin ( 29. kolovoza 1956. – 28. lipnja 1993.) bio je američki pjevač punk glazbe i tekstopisac. Karijeru je započeo 1976. i od tada je nastupao s mnogim punk sastavima npr. The Murder Junkies, The Jabbers, The Scumfucs, Little Sister's Date, Antiseen...
Bodo (narod)
Bodo-Kachari
Kachari je opći izraz koji se koristi za grupe koje govore manje-više zajedničkim dijalektom ili tvrde da imaju iste mitske pretke. Za njih se smatra da su prastanovnici ili najraniji doseljenici u dolinu Bharmaputre - što uključuje cijeli Assam, Sjeverni Bengal i dijelove Bangladeša. Smatra se da su došli iz Tibeta, iako tamo još nisu pronađeni tragovi njihovih prisustav.
Na temelju popisa stanovništva iz 1881. godine, postojalo je 18 grupa koje se smatraju Kacharijima, što uključuje narode Bodo, Dimasa, Lalumg, madani, Mech, Rabha, Saraniya, Garo, Rajbangshi (Koch), Chutiya, Moran, Hajong, Tippera, Mahalia, Dhimal, Solaimiya i Phulgaria.
Neke od tih grupa, kao Chutiya, Moran, Saraniya i Koch sebe ne smatraju Kacharijima jer su se hinduizirali. Ostale grupe, kao Garo, Rabha, Lalung i Hajong, s obzirom na dugotrajnu izolaciju od zajedničkih predaka, stvorili su vlastite identitete. S izuzetkom Garoa, koje je još uvijek matrilinearno društvi, ove grupe su nekoć bile matrilinearne.
Mech u zapadnom Assamu, Bodoi u centralnom Assamu, Dimasa i Hojai na sjeveru visoravni Chachar, i Sonowal i Thengal u istočnom dijelu Brahmaputre danas predstavljaju Kacharije.
Narod Bodo
Bodo jezik je dio tibetansko-burmanske porodice jezika. Pleme je nedavno formalno usvojilo Devanagari pismo, iako se često bila koristila latinica zahvaljujući utjecaju kršćanskih misionara u regiji. Prema nekim naučnicima, Bodo jezik je imao i vlastito pismo zvano Deodhai.
Za Bodoe se smatra da su uveli uzgoj riže i svilenih buba u regiji. Tradicionalno piće Bodoa je Zu Mai- Zu što znači pivo, i Mai, što znači riža. Riža je osnov Bodo prehrane uz koja često ide ne-vegetarijanska jela temeljena na ribi i svinjetini. Bodoi tradicionalno nisu vegetarijanci.
Tkanje je još jedan integralni dio Bodo kulture. Mnoge familije uzgajaju vlastite svilene bube da bi od čahura napravili svilu. Bodo djevojke se odmalena uče tkati, i nijedno Bodo dvorište nije cijelo bez tkalačkog stana. Većina žena sama istka svoje Dokhne (tradicionalne haljine) i šalove. Bodoi su isto tako stručnjaci u pravljenju predmeta od bambusa.
Religija
Bodoi ispovijedaju nekoliko vjera, od kojih je glavna Bathou, uz hinduizam i kršćanstvo.
Bathouizam nije animizam, iako su ga takvim smatrali stranci. Temelji se na vjerovanju u beskonačnog i vječnog boga koji se zove Obonglaoree. Legenda kaže da je beskonačni bog postao umoran od svog bestjelesnog postojanja te se pretvorio u čovjeka zvanog Jiw Borai (Stara Duša).
Postoje pokušaji da se Jiw Borai protumači kao hinduistički bog Siva. Neki elementi hinduizma su kroz vrijeme prodrli u Bathou vjeru.
Ain Suhna
Ain Sukhna (arapski: العين السخنة/El ʿĒn El Sokhna) je grad od 45,552 stanovnika u Egiptu u Muhafazi Suez.
Bodo (narod)
Religija
Iako se veliki dio hinduističkih vjerovanja proširio među Bodoima, hinduistički običaji poput kasta ili miraza se ne prakticiraju među hinduističkim Bodoima.
Ain Suhna
Njegovo ime prevedeno sa arapskog znači Vrući izvor, a odnosi se na nedaleke mineralne izvore u planinama iznad grada.
Bodo (narod)
Bodoi danas
Nakon dugotrajne borbe da razviju i promiču Bodo kulturu i identitet, Bodoima je od strane vlasti dano Teritorijalno vijeće Bodolanda, kao i autonomno administrativno tijelo koje će sadržavati današnju oblast Kokrajhar i susjedna područja. Pokret za autonomiju je vodio Svebodojski savez studenta (All Bodo Students Union, ABSU) kao i naoružana milicija Tigrovi Bodo oslobođenja (Bodo Liberation Tigers, BLT). Nakon stvaranja vijeća, BLT su ušli u politički život.
Ain Suhna
Geografske karakteristike
Ain Sukhna leži na zapadnoj obali Crvenog mora, udaljena 140 km jugoistočno od Kaira i svega 40 km južnood svog administrativnog centra Sueza.
Bodo (narod)
Bodoi danas
Uz to Nacionalni demokratski front Borolanda (NDFB) zahtijeva otcjepljenje od Indije i stvaranje nezavisne države zvane Bodoland, te je u nekim regijama aktivan u borbi protiv indijske vlade.
Ain Suhna
Historija
Ain Sukhna je novi grad - ljetovalište dobro stojećih građana Kaira, sa kojim je povezana autoputom pa je do njega moguće stići za sat vremena. Posljednjih dekada podignuto je puno luksuznih hotela. Posao sa nekretninama toliko dobro ide, da je 20 km južno od Ain Sukhne u pustinjskoj unutrašnjosti, na nadmorskoj visini od 270 metara podignuto novo naselje vila Porto Sokhna sa golf igralištem i trgovačkim centrima.
Ursoaia, Argetoaia
Ursoaia je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Argetoaia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Châteauneuf-en-Thymerais
Šatonef an Timere je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Er i Loar koja pripada prefekturi Dre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2423 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 595 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 209 metara (maksimalnoj 223 m, a minimalnoj 183 m).
Tamnica naroda
Tamnica naroda je pežorativni i metaforički izraz koji se koristi za višenacionalne države u kojima su većina nacija ili sve nacije u podređenom položaju u odnosu na "vladajuću" naciju, odnosno ugnjetavane su od strane "odnarođene" elite.
Nastanak
Izraz se prvi put počeo koristiti u 19. vijeku od strane nacionalističkih ideologa i to prvenstveno kako bi se opisale države, odnosno carstva, čije je postojanje priječilo stvaranje nacionalnih država. U tom smislu se tamnicom naroda najviše nazivalo Austrijsko Carstvo, odnosno Austro-Ugarska, koja se smatrala smetnjom stvaranju ujedinjene Velike Njemačke, ujedinjene Italije, slobodne Poljske, Čehoslovačke i Jugoslavije.
Mišljenje V. I. Lenjina
Ruski revolucionar Vladimir Iljič Lenjin je isti izraz koristio za Rusko Carstvo, koje je u 19. vijeku provodilo politiku nasilne rusifikacije na račun neruskih naroda. On je u periodu Prvog svetskog rata govorio: Izraz je korišten je i za Otomansko Carstvo, pogotovo nakon mladoturske revolucije.
U 20. stoljeću
Nakon propasti tih carstava u Prvom svjetskom ratu sličnu su terminologiju preuzeli i vladajući komunisti u novostvorenom SSSR-u, a nakon Drugog svjetskog rata i u Titovoj Jugoslaviji kako bi se distancirali od bivših režima u Ruskom Carstvu i Kraljevini Jugoslaviji. Obje države su se, međutim, i same raspale 1990-ih, te je i za njih za vrijeme i poslije tih događaja korišten taj izraz.
Danas se, pak, izraz "tamnica naroda" sve više koristi za Evropsku Uniju.
1,2-Dibromopropan
1,2-Dibromopropan je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 201,888 Da.
La Providencia, Sayula de Alemán
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 212 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Belforte Monferrato, Alessandria
Belforte Monferrato je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Kim Il-sung
Kim Il-sung, rođen kao Kim Sŏng-ju (korejski: 김일성, 金日成; Mangjongdae, 15. travnja 1912. - Pjongjang, 8. srpnja 1994.) je sjevernokorejski političar i državnik.
Río Chiquito, Santa Catarina
Río Chiquito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Kim Il-sung
Rođen je u je u hršćanskoj porodici 15. aprila 1912. godine u selu Mangjongdae, Južnoj Pyongan provinciji u današnjoj Sjevernoj Koreji, koja je tada bila pod japanskom okupacijom. Kim Il Sungov pradeda s majčine strane bio je sveštenik i oba njegova roditelja bili su aktivni članovi crkve.
Zona Industriale Via Nocelleto, Avellino
Zona Industriale Via Nocelleto je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Río Chiquito, Santa Catarina
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Kim Il-sung
Bio je severnokorejski političar i državnik. Osnovao je Savez komunističke omladine Koreje 1927. Član je KP postao je 1931. godine. Organizovao je i vodio Korejsku revolucionarnu armiju protiv japanskih osvajača koji su okupirali Koreju. Osnovao je Korejsku radničku partiju 1936. i postao njen predsednik 1945. godine. Obrazovao je Korejsku narodnu armiju 1945. čije je vrhovni komandant postao 1950. godine. Proklamovao je Demokratsku narodnu republiku Koreju 1948. godine. Iste godine preuzeo je mesto predsednika vlade. Predsednik DNR Koreje postao je 1972. godine. Umro je 8. jula 1994. godine od posledica srčanog udara.
Zona Industriale Via Nocelleto, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Šolaja (razvrstavanje)
Šolaja može biti:
Kim Il-sung
Autor je velikog broja dela. Neka od njih objavljena su na srpskohrvatskom jeziku - Memoari U korak sa vekom (tri toma), O stategiji antiimperijalističke borbe na osnovu ideja Djuče i međunarodnim pitanjima, Za slobodan i miran novi svet, Informisanje nesvrstanih treba da doprinese delu samostalnosti, Program u deset tačaka o velikoj konsolidaciji cele nacije za ujedinjenje otađžbine, Visoko uzdignuvši revolucionarnu zastavu Djuče do kraja ostvarimo delo socijalizma i komunizma.
Šolaja (razvrstavanje)
ili
Kim Il-sung
Dva puta je boravio u SFR Jugoslaviji.
El Zapotito (razvrstavanje)
El Zapotito ima više značenja:
Opsada Antiohije
Opsada Antiohije odigrala se tokom Prvog krstaškog rata tokom 1097. i 1098. Prva opsada krstaša protiv grada, koga su Turci zauzeli 9 godina ranije, trajala je od 21. oktobra 1097. do 3. juna 1098. Druga opsada je bila opsada protiv krstaša, koji su zauzeli grad, a trajala je od 7. juna do 28. juna 1098.
Tokom prve opsade krstaši nisu dugo mogli ući u grad, a među krstašima je vladala glad. Pred dolazak velike i nadmoćnije muslimanske vojske, krstaši su uspeli osvojiti grad zahvaljujući izdaji stražara u gradu. U Antohiji je usledio veliki pokolj Turaka.
Pred grad je nekoliko dana nakon zauzimanja od strane krstaša stigla nadmoćna muslimanska vojska i stavila Antiohiju pod drugu opsadu. Krstaši su se našli u bezizlaznom položaju, dok jedan monah nije našao navodno Sveto Koplje. Ta relikvija je digla moral krstašima, koji vođeni religioznim fanatizmom pobeđuju muslimansku vojsku.
Uvod
Turci Seldžuci su zauzeli 1085. Antiohiju, koja je dotad pripadala Vizantiji. Vizantijske utvrde poticale su iz vremena Justinijana I. Vizantija je pred pad Antiohije ojačala i ponovo izgradila delove zidina. Turci su grad zauzeli prevarom, tako da su zidovi ostali netaknuti.
Od 1088. seldžučki guverner je bio Jagi-Sijan. Jagi Sijan je bio svestan dolaska krstaša, pa je molio pomoć od okolnih muslimanskih država, ali niko mu nije odgovorio. Da bi se pripremio zatvara pravoslavnog patrijarha Antiohije Jovana Oksita, a proteruje Grke i Jermene iz grada. Od pravoslavnih jedino je pravoslavnim Sirijcima dozvolio da ostanu u gradu.
Dolazak krstaša
Krstaši su stigli kraj Antiohije 20. oktobra 1097. Trojica glavnih vođa su Vođe krstaša se u početku nisu slagale što da prvo urade. Rejmond je predlagao direktan napad, a Gotfrid i Boemund su se zalagali za opsadu grada. Rejmund je nevoljno pristao pa stavljaju Antiohiju pod opsadu 21. oktobra 1097.
Zidine Antiohije su bile prejake za direktan napad, ali ipak je Jagi-Sijan odahnuo, kada je izostao direktan napad, jer on baš i nije imao dovoljno vojnika za dobru obranu. Boemund je logorovao na severozapadu blizu vrata Sv. Pavla, Rejmund je bio na zapadu blizu vrata Psa, a Gotfrid Bujonski je bio zapadno blizu vrata Vojvode, a tu je bio izgrađen most od brodova. Južno je bila kula Dve sestre, a severozapadno Vrata sv. Đorđa, koja krstaši nisu blokirali, pa su korištena za dopremanje hrane u grad. Na južnom i zapadnom delu grada je bilo brdovito područje i tu je bila citadela i Gvozdena Vrata.
Prva opsada
Do sredine novembra stigao je Boemundov nećak Tankred Galilejski sa pojačanjima, a Đenovljanska flota je došla sa hranom i ostalim snabdevanjem. U decembru se Gotfrid Bujonski razbolio, a zalihe hrane su ponovo postale dosta tanke. Pri kraju decembra Boemund Tarantski i Robert Flandrijski kreću sa 20.000 ljudi u potragu za hranom. Jagi-Sijan to iskorištva, pa sa svojom vojskom izlazi iz grada i napada preostalu vojsku Rejmonda Tuluškog. Rejmund uspeva da potisne Jagi-Sijan natrag u Antiohiju, ali nije mogao da sam zauzme grad.