cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valefor
200px|desno|mini|Valeforov [[pečat (magija)|pečat iz Mathersovog djela Goecija: Mali ključ kralja Salomona (1904.)]] Valefor ili Malephar, u demonologiji, šesti duh Goecije koji vlada nad deset legija duhova. Ima titulu vojvode u paklu, a pojavljuje se u obliku lava s magarećom glavom. Glasa se lavežom.
Bratin Dol
Bratin Dol je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Bratin Dol pripada opštini Bitolj.
Prirodni uslovi
Naselje Bratin Dol je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 6 km zapadno.
Bratin Dol se nalazi na zapadnom obodu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naselje je smešteno u dolini reke Dragor. Južno od naselja izdiže se planina Baba, a severno Oblakovska planina. Nadmorska visina naselja je približno 820 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Bratin Dol je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 185 stanovnika.
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (79%), a u manjini su Albanci (18%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Weedon Grossmith
thumb|right|Weedon Grossmith Walter Weedon Grossmith (poznatiji kao Weedon Grossmith; 9.6. 1852 – 14.6. 1919) bio je engleski pisac, slikar, glumac i dramatičar, najpoznatiji kao autor komičnog romana Diary of a Nobody (1892) koga je napisao zajedno sa svojim bratom Georgeom Grossmitom. Weedon Grossmith je također ilustrirao knjigu.
El Ostional, Tecolutla
El Ostional je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Hiteno
Hiteno je naselje u slovenskoj Općini Bloki. Hiteno se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Granja Porras, Manuel Doblado
Granja Porras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1744 m.
Marax
Marax, u demonologiji, dvadeset i prvi duh Goecije koji zapovijeda nad trideset legija. Neki ga izvori spominju kao Foraija, velikog vojvodu i jednog od predsjednika pakla.
Ima izgled bika s licem čovjeka. Podučava astronomiju i liberalne znanosti. Potpomaže dobre obitelji i uči o ljekovitim moćima biljaka i dragog kamenja.
Literatura
953-6996-16-2
Opština Teuchitlán, Jalisco
Teuchitlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2337 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1261 m.
Vezzi Portio, Savona
Vezzi Portio je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 690 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 327 m.
Polocote de Abajo, Venado
Polocote de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1804 m.
Learjet 45
thumb|300px|Learjet 45
Learjet 45 je putnički avion kojeg proizvodi kanadska korporacija Bombardier Aerospace. Svoj prvi let je imao 1995. godine, a trenutačna prodajna cena novog Learjet 45 aviona iznosi 11,5 miliona USD.
Nicolás Romero, Durango
Nicolás Romero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 754 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
Kermoroc'h
je naselje i opština u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Obale Armora.
Po podacima iz 2009. godine u opštini je živelo 411 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 67 stanovnika/km².
Piesau
Pizau je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Zalfeld-Rudolštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 810 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16073066.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zalfeld-Rudolštat Pizau se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zalfeld-Rudolštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 640 metara. Površina opštine iznosi 7,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 810 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 103 stanovnika/km².
Pilar de Zaragoza, Durango
Pilar de Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1883 m.
NGC 190
NGC 190 je galaksija u zviježđu Ribe.
Alfa-1A adrenergički receptor
Alfa-1A adrenergički receptor (α1A adrenoreceptor, ADRA1A, alfa-1C adrenergički receptor) je alfa-1 adrenergički receptor. On je kodiran humanim genom.
Receptor
Postoje 3 tipa alfa-1 adrenergičkog receptora: alfa-1A, -1B i -1D, svi od kojih prenose signal kroz Gq/11 familiju G-proteina. Različiti podtipovi pokazuju različite oblike aktivacije.
Gen
Alternativno splajsovanje ovog gena proizvodi različite transkriptne varijante, koje kodiraju četiri izoforme sa distinktinim C-terminusima. One imaju slična svojstva u pogledu vezivanja liganda.
Hribarjevo
Hribarjevo je naselje u slovenskoj Općini Bloki. Hribarjevo se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 27 stanovnika.
El Conejo, Santiago Pinotepa Nacional
El Conejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Pinotepa Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Cortandone, Asti
Cortandone je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Kerpert
je naselje i opština u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Obale Armora.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 308 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km².
Geoagiu-Băi, Geoagiu
Geoagiu-Băi je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Geoagiu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 627 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Carmen Guayaquil, Yajalón
Carmen Guayaquil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 765 m.
Bolno
Bolno je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Bolno pripada opštini Resan.
Prirodni uslovi
Naselje Bolno je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 40 km zapadno, a od opštinskog središta 8 km zapadno.
Bolno se nalazi u oblasti Gornje Prespe, oblasti oko zapadne i severne obale Prespanskog jezera. Naselje je smešteno u severozapadnom delu polja, koje se pruža severnom stranom jezera. Zapadno od naselja se izdiže planina Galičica. Nadmorska visina naselja je približno 940 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Bolno je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 237 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%).
Charlotte Perkins Gilman
Charlotte Perkins Gilman (3.7. 1860 – 17.8. 1935) bila je ugledna američka pjesnikinja, publicistica, novelistica, spisateljica romana, predavač i društveni reformator. Najpoznatija je po noveli "The Yellow Wallpaper," temeljenoj na vlastitoj brobi s teškom depresijom i katastrofalnim pokušajem terapije.
New Holland, South Dakota
Nju Holand je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 76, što je 2 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Las Matas, Magdalena
Las Matas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Magdalena.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1393 m.
El Durazno, Huamantla
El Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Huamantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2449 m.
Dogaletto, Venezia
Dogaletto je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
San Cipriano Po, Pavia
San Cipriano Po je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Dogaletto, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 519 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
San Cipriano Po, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 403 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Dickson Greeting
Dickson Greeting je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1891. u režiji Williama Dicksona. Sastoji se od jednog jedinog kadra u kome Dickson prebacuje šešir iz desne u lijevu ruku. Film je napravljen u studiju Black Maria u West Orangeu gdje je Dickson sa suradnicima izrađivao eksperimentalne filmove kako bi testirao uređaj za snimanje i prikazivanje pokretnih slika poznat kao kinetograf. Film je nedugo poslije snimanja prikazan gledateljima u klubu Nacionalne federacije žena, zbog čega ga se često navodi kao prvi javno prikazani film u SAD ili jedan od prvih javno prikazanih filmova uopće.
Las Pirámides, Mexicali
Las Pirámides je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Dickson Greeting
thumb|center|200px|Dickson Greeting ([[Monkeyshines, no.2)]]
Las Pirámides, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Babajić
Бабајић је насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 431 становника.
Демографија
У насељу Бабајић живи 387 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,1 година (41,8 код мушкараца и 42,4 код жена). У насељу има 142 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,47.
Ejido el Paraíso, Tecolutla
Ejido el Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Babajić
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Ejido el Paraíso, Tecolutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Saradnja četnika sa Nedićevom vladom
thumb|175px|Pukovnik [[Dragoljub Mihailović]] Saradnja četnika sa Nedićevom vladom predstavlja jedan vid kolaboracije četnika sa snagama Osovine u Drugom svetskom ratu. Osnovni cilj saradnje Mihailovićevih četnika sa kvislinškom Nedićevom vladom bilo je ujedinjenje "nacionalnih snaga" radi zajedničke "borbe protiv komunizma", odnosno protiv Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije.
U prvoj godini okupacije, saradnja jedinica pod komandom Draže Mihailovića sa Nedićevom vladom se prvenstveno odvijala kroz legalizaciju četničkih odreda. Procesom legalizacije su mnogi četnici službeno postali oružana formacija uključena u okupacioni sistem.
17. januara 1942. godine, prema nemačkim podacima, 72 oficira i 7.963 četnička borca su bili pod komandom srpske žandarmerije. Legalizovani četnici su tada bili većinom Pećančevi, dok su oko 2000-3000 njih bili Mihailovićevi četnici. Na vrhuncu snage, sredinom maja 1942. godine, dva četnička pomoćna korpusa su brojila 13.400 oficira, podoficira i vojnika.
Saradnja sa Aćimovićevom upravom 1941.
Predsednik Saveta komesara, prve kvislinške vlade u okupiranoj Srbiji, Milan Aćimović, tokom okupacije najviše se eksponirao u saradnji sa pokretom pod komandom Draže Mihailovića, još od prvih meseci okupacije. Na osnovu jednog potonjeg dokumenta, odnosno Aćimovićeve izjave, može se naslutiti da je Aćimović doprineo da nemački okupator ne izvrši planirane aktivnosti uperene protiv Mihailovića u junu 1941:
Aćimović tvrdi da je još prije formiranja Nedićeve vlade trebalo da dođe do sastanka između njega i Mihailovića u okolini Valjeva, ali da su partizani presjekli put. U izvještaju (bez datuma, moguće s početka 1944. godine ) predstavnika Draže Mihailovića o razgovoru sa Milanom Aćimovićem se još dodaje:
Prvi kontakt pokreta pod rukovodstvom pukovnika Dragoljuba-Draže Mihailovića uspostavljen je krajem maja 1941. posredstvom rezervnog potporučnika Vladimira Lenca, vođe omladinske organizacije Jugoslovenskog narodnog pokreta Zbor Dimitrija Ljotića na Zagrebačkom sveučilištu, koji se povlačio iz Bosne sa Mihailovićevom grupom, nakon Aprilskog rata, da bi se potom zajedno sa Mihailovićem stacionirao na Ravnoj gori. Prema tvrdnjama koje je 1949. objavio Ljotićev saradnik Boško Kostić, potporučnik Lenac je dobio zadatak od pukovnika Mihailovića da uspostavi vezu sa Dimitrijem Ljotićem i da zatraži materijalnu pomoć za Mihailovićevu organizaciju. Ljotić je Lencu predložio da novac potraži od desetak imućnijih Beograđana, od kojih je prikupljena znatna suma novca. Lenac se više nije vraćao na Ravnu goru. Prema Kostićevom svedočenju, oko 10. juna 1941. u Beograd je dolazio i Mihailovićev izaslanik poručnik Slavko Pipan, sa sličnim zadatkom kao i Lenac. Pipan se takođe sastao sa Ljotićem i, prema Kostićevom svedočenju, "i Pipanu je data veća suma novca da ponese Draži". Slavko Pipan je posetio Beograd ponovo u drugoj polovini jula 1941. I ovog puta je usledio sastanak sa Ljotićem, na kom su bili prisutni Lenac, Kostić i Ratko Parežanin (koji je o ovom sastanku svedočio 1971). Ljotić je sugerisao Kostiću i Parežaninu da putuju na Ravnu goru kako bi se uspostavio tešnji kontakt sa Mihailovićem. Međutim, do ovog putovanja nije došlo zbog vesti da su ravnogorski četnici započeli saradnju sa partizanskim pokretom.
Tanasije Dinić, rezervni pukovnik Jugoslovenske vojske i zamenik komesara Ministarstva unutrašnjih poslova i predsednika Saveta komesara, Milana Aćimovića (Dinić je bio jedan od glavnih stubova kvislinškog aparata; od 1942. do 1943. je na mjestu ministra unutrašnjih poslova, potom ministar socijalne politike i narodnog zdravlja u Nedićevoj vladi), u izjavi koju je dao na saslušanju pred isljednim organima UDB-e, 25. februara 1946, govori, između ostalog, o kontaktima Milana Aćimovića sa Dražom Mihailovićem i o navodnom protivljenju toj saradnji od strane Milana Nedića:
Prema tvrdnjama pukovnika Jovana Trišića, vršioca dužnosti komandanta kvislinške žandarmerije od 24. juna 1941, s njegove je strane uspostavljen kontakt sa saradnicima Draže Mihailovića još 28. maja 1941. Veze između pukovnika Trišića i Mihailovića nastavljene su i kasnije tokom leta 1941, posredstvom jednog Trišićevog kurira. Ovi podaci publikovani su 1960.
O kontaktima koje je uspostavio sa Mihailovićem tokom maja i juna 1941. godine, pukovnik Trišić u svojoj knjizi "O Milanu Nediću" piše:
Sredinom jula 1941, pukovnik Trišić i njegovi saradnici su se sastali sa poručnikom Neškom Nedićem, jednim od organizatora ravnogorskog pokreta u valjevskom kraju, nakon čega je specijalni izaslanik Komesarijata unutrašnjih dela 17. jula iz Valjeva poslao izvještaj Milanu Aćimoviću u kom se prenose stavovi poručnika Nedića o partizanima, s jedne, kao i o Aćimoviću, okupatoru i žandarmima, s druge strane:
Pukovnik Trišić se u dva navrata i lično sastao sa Dražom Mihailovićem, u kući vojvode Mišića, u Struganiku, i to 14. jula i 19. avgusta 1941, preuzimajući instrukcije za dalji rad.
Brojni oficiri Jugoslovenske vojske koji će se kasnije pridružiti JVuO, tj. četnicima, u prvoj godini okupacije su bili na raznim dužnostima u strukturama kvislinške uprave. Tako je major Petar Baćović, prije nego što je avgusta 1942. postao komandant četničke Komande operativnih jedinica istočne Bosne i Hercegovine, bio šef kabineta Milana Aćimovića, ministra unutrašnjih poslova.
Takođe, Jezdimir Dangić je sarađivao sa kvislinškom upravom u Srbiji i to od prvih dana formiranja Saveta komesara Milana Aćimovića, s kojim je, sve do hapšenja od strane Njemaca aprila 1942, bio u najboljim odnosima. Od sredine maja do sredine avgusta 1941. godine, Dangić je bio na službi u Srpskoj žandarmeriji, a za vrijeme oružanog ustanka u Srbiji bio je raspoređen kao žandarmerijski oficir na granici prema Drini, da bi nešto kasnije bio premješten u Bratunac.
I kapetan Slavoljub Vranješević, koji je od kraja 1943. Mihailovićev komandant zapadne Bosne, službovao je od oktobra 1941. do kraja februara 1942. u žandarmeriji u Beogradu.
Aćimovićeva uprava nije dugo potrajala, i ukinuta je 29. avgusta 1941. kada je uspostavljena tzv. Vlada nacionalnog spasa generala Milana Nedića, ali je Aćimović u njoj nastavio obnašati funkciju ministra unutrašnjih poslova sve do novembra 1942.
Saradnja sa Nedićevom vladom 1941.
Nakon izbijanja ustanka u Srbiji, početkom jula 1941, ustanici su počeli oslobađati sve veći broj naseljenih mesta. Četnici pod komandom pukovnika Mihailovića uzimaju učešća u ustanku tek krajem avgusta 1941. Međutim, istovremeno sa uzimanjem učešća u borbi protiv okupatora Mihailović je već početkom septembra 1941. uputio delegaciju na sastanak sa generalom Nedićem radi dogovora o zajedničkoj borbi protiv partizana. Delegaciju su činili potpukovnik Dragoslav Pavlović i potpukovnik Živojin Đurić i major Aleksandar Mišić, dok im se u Beogradu pridružio major Radoslav Đurić. O uspostavljanju veze pukovnika Mihailovića sa generalom Nedićem, šef Upravnog štaba oponomućenog komandanta korpusa u Srbiji, general Harald Turner, izvestio je 3. novembra 1941:
Milan Nedić je na saslušanju pred jugoslovenskim organima 9. januara 1946. u vezi pregovora sa Mihailovićevim predstavnicima izjavio sledeće:
Prema istom saslušanju, Nedić je uglavnom prihvatio ove predloge:
Nedić je na saslušanju istakao da je nakon sklapanja sporazuma odmah izdao novčanu pomoć, koju je delegacija ponela sa sobom. Nedić je potom odmah otišao kod komandanta Srbije, generala Hajnriha Dankelmana, s molbom da odobri legalizaciju Mihailovićevih četnika, što je Dankelman odmah prihvatio. Nedić je potom odredio generalštabnog majora Marka Olujevića za vezu između njega i Draže Mihailovića. Nedić je uskoro obavešten da je Mihailović u celini prihvatio postignuti sporazum.
Partizani razotkrivaju Mihailovića
Posle završetka razgovora i postizanja sporazuma sa generalom Nedićem, Mihailovićeva delegacija se iz Beograda vratila na Ravnu goru 6. septembra 1941. U međuvremenu na Ravnu goru je pošao i major Marko Olujević s poručnikom Slavkom Pipanom, obaveštajnim oficirom Draže Mihailovića. Njih dvojicu su, na putu za Ravnu goru, uhvatili partizani u Belanovici, 8. septembra 1941. Kod majora Olujevića, koji je ujedno bio i pomoćnik komandanta kvislinške žandarmerije, nađen je plan komande žandarmerije od 7. septembra 1941. za napad žandarma sa četnicima Draže Mihailovića sa linije Zvornik-Krupanj-Valjevo-Mionica. Posle saslušanja major Olujević je streljan 10. septembra, dok je poručnik Pipan uspeo da pobegne. Mihailović o svojoj saradnji sa Nedićem nije obavestio partizane.
Kolubarska četa Valjevskog partizanskog odreda je prilikom zarobljavanja poručnika Ernesta Pipana zaplenila i jedan dokument Ministarstva unutrašnjih dela, u kome komanda kvislinške žandarmerije 7. septembra 1941. naređuje komandantu 5. žandarmerijskog odreda:
O vezama štaba pukovnika Mihailovića sa kvislinškim formacijama govori i naredba generala Ljube Novakovića njegovim odredima, od 12. septembra 1941:
Nemci razotkrivaju Mihailovića
Ubrzo, koncem septembra ili početkom oktobra, Nedića je pozvao Dankelman veoma ljut i pokazao mu sporazum sklopljen između Draže i Tita. Dankelman je govorio kako ih je pukovnik Mihailović obmanuo da mu daju slobodu kretanja.
Uskoro su podaci o učešću četničkih odreda u borbama protiv Nemaca postali očigledni, što je demotivisalo predstavnike nemačkog okupatora i kvislinške uprave da idu u pravcu saradnje sa Mihailovićem. Nemački okupator više nije imao poverenja u Mihailovića, naročito nakon što je saveznička propaganda počela da predstavlja Mihailovića kao navodnog vođu otpora u Jugoslaviji. O daljem nepoverenju okupatora i rezervisanosti Nedića prema Mihailovićevom pokretu, Harold Turner je rekapitulirao 3. novembra 1941:
Naime, deo nemačkih obaveštajnih struktura je smatrao da treba prihvatiti Mihailovićevu ponudu za saradnju sa Nemcima. Tehnički poslovi oko pregovora Draže Mihailovića sa Nemcima povereni su pukovniku Branislavu Pantiću i kapetanu Nenadu Mitroviću. Oni su 28. oktobra 1941. krenuli za Beograd, gde su se susreli sa nemačkim kapetanom Jozefom Matlom, oficirom vojno-obaveštajne službe Abver (Abwehr).
Milan Nedić je smatrao da mu je pregovorima između Mihailovićevih predstavnika i predstavnika nemačkog okupatora ugrožen politički kredibilitet. Prethodno je Nedić odbio nastavak pregovora i materijalnu i vojnu pomoć Mihailovićevom pokretu, što zbog opreza prema Nemcima, osluškujući kakav je njihov stav o saradnji sa četnicima, što zbog bojazni da Mihailovićeva legalizacija kod okupatora može ugroziti njegovu političku poziciju. O ovome je takođe rekapitulirao Harold Turner, 6. novembra 1941:
Sukob u ustaničkim redovima bio je katalizator saradnje ravnogorskih odreda sa formacijama srpske kvislinške vlade. „Čete pukovnika Draže Mihailovića“ sarađuju sa Nedićevim odredima u zauzimanju Ljiga 7. novembra i na prostoru Lazarevac-Belanovica 13. novembra. Takođe, pod komandom majora Milana Kalabića (otac Nikole Kalabića), Požeški i Gornjomilanovački ravnogorski odred vode intenzivne borbe protiv partizana kod Rudnika 19. i 20. novembra, a zabilježena je saradnja i majora Velimira Piletića sa žandarmerijskim odredima u borbama sa partizana kod Kučeva 18. novembra 1941.
NGC 191
NGC 191 je galaksija u zviježđu Kit.
Saradnja četnika sa Nedićevom vladom
Nastavak saradnje sa kvislinškim strukturama, decembar 1941.
350px|mini|levo|Četnici, Srpska državna straža i Prvi puk Srpskog dobrovoljačkog korpusa. Uprkos odbacivanju od strane Nemaca, četnici su nastavili saradnju sa Nedićevom vladom. Vredi istaći da Nemci nisu uznemiravali Mihailovićeve četnike nakon njegovog odbijanja da prihvati kapitulaciju na sastanku u Divcima, 11. novembra 1941, dok su četnici izbegavali borbe sa nemačkim okupatorom još pre ovog datuma. Bilo je očigledno da je nemačka ofanziva na Užice zaobišla četničku Vrhovnu komandu i glavninu četničkih snaga na Ravnoj gori. Mihailović je imao informacije iz kvislinških izvora da će nemačke snage nakon okončanja borbi protiv partizana nastojati da eliminišu snage pod njegovom komandom. "Stoga je Draža Mihailović požurio da iskoristi vreme kada ga okupator ne dira i da spasava što se spasti može. Mihailović je napravio plan da veći deo svojih četnika uključi u Nedićeve oružane odrede, da ih legalizuje kod Nemaca, da na taj način očuva svoje ljudstvo i da ga i dalje koristi u borbi protiv partizanskih odreda Srbije. U vezi s tim, Mihailović je na Ravnoj gori, 30. novembra 1941, održao sastanak četničkih komandanata sa teritorije obližnjih okruga (Nemci su već tada bili zauzeli Čačak i Užice, a glavnina partizanskih snaga povukla se u Sandžak).
Zapisnik sa ovog sastanka nije sačuvan, ali o njemu svedoči izveštaj koji je Draži Mihailoviću decembra 1942. poslao poručnik Predrag Raković, komandanta legalizovanog Ljubićkog četničkog odreda, kao i zapisnik sa sudskog saslušanja četničkog majora Miloša Glišića, načelnik štaba Požeškog četničkog odreda. On je na suđenju 1946. izjavio:
Britanski oficir za vezu Bil Hadson je stigao je na Ravnu goru noću između 7. i 8. decembra dok su Nemci vršili ofanzivu na Mihailovićevu komandu. On kaže da su se četnici izvukli prelaskom u Nedićeve odrede:
Na osnovu odluke četničke Vrhovne komande na Ravnoj gori, četnički odredi pod komandom Draže Mihailovića u čačanskom kraju legalizovali su svoje delovanje u okviru kvislinških formacija početkom decembra 1941. i na taj način su se statusno izjednačili sa tzv. vladinim četnicima, odnosno četnicima vojvode Koste Pećanca. Prethodno, tokom novembra 1941, legalizovan je Jelički četnički odred Miloja Mojsilovića, koji je prethodno priznavao komandu Draže Mihailovića. O legalizaciji Mihailovićevih četnika u čačanskom kraju nedvosmisleno svedoči izveštaj poručnika Predraga Rakovića, komandanta Ljubićkog četničkog odreda, Draži Mihailoviću iz decembra 1942. Raković navodi da je "posle održane sednice na Ravnoj gori 30. novembra 1941. i prema dobivenim instrukcijama" noću između 30-31. novembra krenuo ka Gornjoj Gorevnici gde se njegov odred od 200 boraca susreo sa 5. dobrovoljačkim odredom, formacijom Srpskog dobrovoljačkog korpusa, pod komandom potpukovnika Marisava Petrovića. Istog dana je Raković zamoljen, kako se navodi, da sa Ljubićkim četničkim odredom "pođe u pretres terena G. Gorevnice i čišćenje od komunista", pri čemu su četnici snabdeveni municijom od SDK. Uveče je Raković sa Petrovićem otišao u Čačak gde se susreo sa komandantom SDK, pukovnikom Kostom Mušickim, koji je bio zapovednik kvislinških snaga u čišćenju zapadne Srbije od preostalih partizanskih snaga.
Sukladno dogovorima viših instanci, Prvi valjevski četnički odred, čiji je komandant Neško Nedić, izdao je 13. decembra 1941. naređenje za saradnju sa kvislinškim vlastima u borbi protiv partizana:
Nemački napad na Mihailovićev štab i delove njegovih snaga koje nisu legalizovane, u rejonu Ravne gore i u nekim okolnim selima, započeo je 6. decembra 1941. i trajao je dva dana. Mihailović je uspeo da izbegne hvatanje u Struganiku i da se skloni, nakon čega se nekoliko meseci skrivao u različitim delovima zapadne Srbije. Major kvislinške žandarmerije Milan Kalabić, zapovednik dela kvislinških snaga u zapadnoj Srbiji, otac Mihailovićevog bliskog saradnika Nikole Kalabića, pomagao je Mihailoviću obaveštavajući ga o nemačkim poterama.
Legalizacija četničkih odreda
minijatura|Nemački okupator za vreme vršenja smotre legalnih četnika u Srbiji.
Početkom 1942. godine Mihailović je gonjen od strane Nemaca prešao u Sandžak pa u Crnu Goru, u zonu pod italijanskom okupacijom. Do početka 1942. godine "ravnogorski pokret istopio se u redovima Nedićeve milicije i konačno se ponovo pojavio, umanjen, u Crnoj Gori."
Mihailović se skrivao nekoliko mjeseci, ali je Nedićeva vlada do marta 1942. saznala gdje se nalazi, pa je s njemačkim znanjem i dopuštenjem došlo do sastanka između njega i Milana Aćimovića. General Bader je 26. marta obaviješten da je Mihailović obnovio ponudu srpskoj vladi »da joj se stavi na raspolaganje za borbu protiv komunista«. Budući da je general Mihailović sada bio ministar vojske, mornarice i vazduhoplovstva u izbjegličkoj vladi, njegova je nova ponuda imala sasvim drugi značaj, iako je u biti bila jednaka onoj iz Divaca u novembru 1941. Bader je ipak odbio ponudu i naredio da se ta odluka saopći generalu Nediću, s napomenom da je Nedić slobodan to objaviti.
U Srbiji su kod kvislinške uprave ostali legalizovani mnogi četnički komandanti:
Četnički odredi postali su integralni dio njemačke okupacione uprave. Nemački popis glavnih vladinih legalnih odreda od 15. maja 1942, pod rednim brojevima 1 do 18 navodi Ljotićeve odrede, od 19 do 39 su Mihailovićevi, a od 40 do 100 Pećančevi. Mihailović je uspostavio veze sa Nedićevim komandantima Milanom Kalabićem, Radovanom Stojanovićem i drugima, radi borbe protiv partizana u Srbiji u toku zime 1941/42. i proleća 1942. godine.
Dejstva legalizovanih odreda
minijatura|Četnički odred Draže Mihailovića koji osigurava logor na Metinom brdu. Iako legalizovani kod Wehrmachta, ovi odredi su i dalje od Mihailovića primali naređenja, a od Nemaca oružje, hranu i odeću. Oni su, zajedno sa Nemcima, učestvovali u operacijama protiv preostalih partizanskih odreda u Srbiji, te hvatali i ubijali pripadnike pokreta otpora. Uspostavljeni sistem dvostrukog opštenja omogućavao je, na jednoj strani, nemačku nominalnu komandu, a na drugoj povinovanje Mihailovićevim tajnim instrukcijama. Uključivanjem Mihailovićevih četnika u Srpsku državnu stražu narastalo je i nemačko nepoverenje u pouzdanost jedinica koje su naoružavali. Po riječima Branka Petranovića: "Nedić je dobijao nove snage za borbu protiv pripadnika Narodnooslobodilačkog pokreta, a Mihailović je spasavao odrede od uništavanja u jeku zime, progona i nemačkih represalija. Udruženim snagama mogli su zavesti četničku strahovladu i iskorenjivanje zaostalih grupa partizana, pojedinaca i njihovih simpatizera i jataka."
Tokom decembra 1941. i početkom 1942. zabilježeni su brojni primjeri zločina i represalija u zapadnoj Srbiji, naročito u čačanskom, požeškom i užičkom kraju koje su združeno sprovodili legalizovani Mihailovićevi četnici, četnici Koste Pećanca, Srpska dobrovoljačka komanda (preimenovana krajem 1942. u Srpski dobrovoljački korpus - SDK) i kvislinška Srpska žandarmerija (od 3. marta 1942. Srpska državna straža).
Krajem 1941. i početkom 1942. su kulminirali četnički zločini nad partizanima i njihovim simpatizerima. Okružno načelstvo u Kragujevcu je 14. februara 1942. izvestilo da se u odredima Nedićeve vlade nalazi "poglavito ono ljudstvo koje je bilo ili naklonjeno pukovniku Mihailoviću, ili je aktivno učestvovalo u njegovim odredima." Dalje se ističe da Dražini ljudi imaju ličnu mržnju protiv partizana, budući da "stupaju u borbu protiv komunista sa naročitom strašću".
Nakon formiranja Srpske državne straže, kvislinške jedinice su tokom februara 1942. reorganizovane i znatno ojačane, kako brojčano u ljudstvu, tako i u opremi. Prema nekim podacima, one su prvih meseci 1942. imale sledeće brojno stanje: oko 8.000 pripadnika Srpske državne straže; oko 3.500 ljotićevaca-dobrovoljaca, koji su bili uključeni u Srpski dobrovoljački korpus; oko 8.500 legalnih četnika, koji su bili pod komandom Milana Nedića, što je ukupno iznosilo oko 20.000 vojnika i oko 1.000 oficira.
U proleće i leto 1942, kada su znatne nemačke snage bile angažovane u Bosni u borbama protiv NOVJ, brojno stanje legalizovanih četnika u Srbiji je kontinuirano raslo. 30. aprila 1942. četnički komandanti Neško Nedić i Vojislav Popović šalju izveštaj Draži Mihailoviću o uspešnoj legalizaciji i naoružavanju četničkih odreda:
Kapetan Rudolf Perhinek, delegat Vrhovne komande JVuO za Crnu Goru i Sandžak, javlja 21. aprila 1942. Draži Mihailoviću da se susrio sa Milanom Nedićem:
Vrhovna komanda JVuO je kapetana Perhineka poslala u Beograd na pregovore sa Milanom Nedićem radi dobijanja pomoći u hrani, oružju i municiji tokom predstojeće operacije protiv partizanskih snaga. U istom kontekstu je Nediću apel uputio i kapetan Pavle Đurišić, komandant crnogorskih četnika. Đurišić je pripremio i delegaciju iz Vasojevića, koja je upućena za Beograd 18. maja 1942; kapetan Rudolf Perhinek se pridružio ovoj delegaciji.
7. maja 1942. godine, general Dragoljub Mihailović šalje više telegrama emigrantskoj vladi u Londonu, sastavljenih od nekoliko kraćih izvještaja o Kosti Pećancu, Milanu Nediću, partizanima, kao i o Muslimanima. U dijelu o generalu Nediću, između ostalog, Mihailović piše sljedeće:
U junu 1942. broj legalizovanih četnika u Srbiji iznosio je 11.300. Nemci su sa nepoverenjem posmatrali činjenicu da kvislinške formacije neprestano narastaju popunjavanjem iz četničkih redova. Nosili su se mišlju da znatno smanje brojno stanje legalizovanih četnika; međutim, Nemci nisu imali dovoljno sopstvenih snaga u Srbiji kojima bi zamenili četnike, koji su im činili značajnu uslugu u progonu pripadnika, grupa i odreda NOVJ u Srbiji.
Nakon što je Milan Aćimović, ministar unutrašnjih poslova u Vladi narodnog spasa, načelnicima okrugâ u Srbiji naredio da održavaju dobre odnose sa četnicima, general Mihailović u depeši od 30. juna 1942. upućuje svoje komandante na saradnju sa policijskim aparatom kvislinške uprave:
Draža Mihailović je 18. avgusta 1942. naredio pukovniku Dragoslavu Pavloviću, delegatu Vrhovne komande JVuO na terenu Zlatiborskog korpusa, da uništava "komuniste" pomoću legalizovanih odreda:
Već 21. avgusta 1942, general Mihailović naređuje da svi legalizovani odredi "najenergičnije unište komuniste na svojim prostorijama":
Nakon dva dana, Draža Mihailović preko »Feliksa« (tj. Zvonimira Vučkovića), obavještava potpukovnika Dragoslava Pavlovića (pseudonim »Rodrigo«):
U raspisu od 8. septembra 1942. upućenom svojim komandantima u okupiranoj Jugoslaviji (između ostalih: Baćoviću, Vučkoviću, Đuriću, Novaku, Keseroviću, Ocokoljiću, Rakoviću, Smiljaniću i dr.), Mihailović iznova kritikuje pasivnost legalizovanih odreda i naređuje stvaranje "letećih jedinica" koje ne bi bile legalne, ali bi se oslanjale na legalizovane odrede i služile bi za "uništavanje neprijatelja":
Tokom 1942. godine, uspostavljen je i kontakt između Mihailovića i Dragog Jovanovića. Nakon što je četnički komandant u aprilu naredio svojim podređenima da upotrebe uticaj na Specijalnu policiju Uprave grada Beograda (Jovanović je od 22. aprila 1941. izvanredni komesar za grad Beograd, u narednim mjesecima preuzeće funkcije upravnika grada Beograda i predsednika beogradske opštine, a Nedić će ga u avgustu 1942, po zamisli SS-generala Augusta fon Majsnera, imenovati i za šefa Srpske državne bezbednosti u rangu i sa ovlašćenjima ministra, čime Jovanović, do oktobra 1943, preuzima komandu i nad Srpskom državnom stražom) za nemilosrdan obračun "sa komunistima", 15. avgusta iste godine generalu Mihailoviću je javljeno da je Jovanović kontaktirao izvjesne četničke komandante u Srbiji kako bi "preko određenog lica javio Čiči važna saopštenja." Već 17. avgusta, Mihailović odobrava kapetanu Siniši Ocokoljiću da stupi u kontakt preko inžinjera Bojovića, šuraka Dragog Jovanovića, uz upozorenje: "Budite oprezni jer Dragi je lopov." Pet dana docnije, Draža Mihailović naređuje svojim ljudima u Komandi Beograda JVuO (»Jozef« je bio pseudonim za radio-stanicu četničke organizacije u glavnom gradu, kao i za ličnosti na njezinom čelu, poput kapetana Aleksandra Saše Mihajlovića, Mladena Žujovića i Vojina Andrića) da koriste Specijalnu policiju protiv komunista:
Dok se Mihailović sa svojim štabom nalazio u Crnoj Gori, njegova glavna politička veza u Srbiji bio je Ilija Mihailović, bivši predsjednik Narodne skupštine i predsjednik Jugoslovenske nacionalne stranke (JNS). Preko njega je Dragi Jovanović, juna 1942. godine, ugovorio sastanak sa Nikolom Kalabićem. Jovanović će o ovom susretu pred istražnim organima izjaviti sljedeće: „Prvi put sam video jednog čoveka za koga sam znao da je iz okoline D. Mihailovića i član organizacije u leto 1942. i to je bio Nikola Kalabić, docnije komandant gorske garde Draže Mihailovića“.
Zahlađenje odnosa i prekid saradnje
Nemački okupator je sredinom 1942. postepeno započeo proces razoružavanja legalizovanih četnika. Istovremeno, i četnički vođa Draža Mihailović uviđa da legalizacija ima i svojih loših strana. 2. septembra 1942. Draža Mihailović poziva svoje legalizovane četnike sa područja Valjeva da se vrate u šume:
Major Zaharije Ostojić u referatu od 4. septembra naglašava da je zbog legalizacije "borbeni duh opao, disciplina takođe. Plate su donele kocku i pijančenja, starešinama su se osladili Nedićevi činovi", a nisu bili retki ni "prijateljstva ni lumperaj sa okupatorom."
Naberius
Naberius, u demonologiji, dvadeset i četvrti duh Goecije koji vlada nad devetnaest legija. U paklu ima titulu markiza. Johann Weyer u svom djelu Pseudomonarchia Daemonum (1583.) poistovjećuje ovog demona s grčkim Kerberom.
Saradnja četnika sa Nedićevom vladom
Zahlađenje odnosa i prekid saradnje
Obzirom da nije više bilo potrebe za gušenjem ustanka, okupator je proces razoružavanja legalizovanih četnika u znatnoj meri okončao do kraja 1942. kada je praktično rasformirana formacija pod komandom Koste Pećanca, a legalizovani ravnogorski četnici su se jednim delom ponovo našli u ilegalnom statusu, tj. u šumi, a manjim delom su inkorporirani u Srpsku državnu stražu. Ovo je doprinelo ponovnom jačanju organizacije Draže Mihailovića.
7. novembra 1942. godine Draža Mihailović je raspisom svima u Srbiji izdao naređenje za građansku neposlušnost:
Vredi napomenuti da Nemci 1942. nisu mnogo toga učinili na pacifikaciji Mihailovićevih četnika koji nisu bili legalizovani. Legalizacija većeg dela Mihailovićevih snaga 1942. omogućila je ovom korpusu da izbegne uništenje koje je bilo vrlo izvesno krajem 1941. i da nastavi borbu protiv partizana koje su četnici Draže Mihailovića smatrali najznačajnijim neprijateljem, nadajući se da se partizanski pokret neće više reorganizovati i oporaviti.
Saradnja četnika iz istočne Bosne sa Nedićem i Nemcima
Major Jezdimir Dangić spadao je u red četničkih komandanata koji se nisu u potpunosti podvrgli komandi pukovnika Draže Mihailovića, iako su bili pod njegovim rukovodstvom. Mada je komandno bio podređen Draži Mihailoviću, Dangić je paralelno blisko sarađivao sa Milanom Nedićem. Dangićeva saradnja sa kvislinškom upravom u Srbiji datira još iz vremena Saveta komesara Milana Aćimovića. Zapravo, Dangić je još sredinom maja 1941. pristupio kvislinškoj Srpskoj žandarmeriji. Međutim, 16. avgusta 1941. Dangić je prešao u istočnu Bosnu gde je na osnovu uputstava Draže Mihailovića uspeo da stavi pod svoju komandu i reorganizuje sve pročetničke grupe. Dolaskom generala Milana Nedića na čelo Vlade narodnog spasa, 29. avgusta 1941. godine, odnosi između Beograda i Dangićevog štaba u istočnoj Bosni još više su se poboljšali, budući da je uspostavljena stalna veza koja je redovno funkcionirala. Nedić je pomagao Dangića svim sredstvima, šaljući mu oružje, municiju, obuću, odjeću, hranu, čak i pojedine oficire. General Nedić je 25. septembra 1941. izdao naređenje komandantu Srpske žandarmerije generalu Stevanu Radovanoviću (Radovanović će na tom položaju naslijediti pukovnika Jovana Trišića, koji postaje njegovim zamjenikom), da poboljša veze sa Dangićevim štabom i da ga pomaže u svakom pogledu. U međuvremenu, Dangićevi su četnici počeli trpjeti poraze u sukobima sa partizanima, a nametnuta im je i borba sa ustašama. Usljed bojazni od uništenja, Dangić intenzivira saradnju sa Nedićem od koga dobiva preporuku za sastanak sa Njemcima u Beogradu. Draža Mihailović je znao za Dangićevu namjeru da se sastane sa Njemcima i odobrio je, što će na svom suđenju i potvrditi.
General Paul Bader, vojnoupravni komandant Srbije, razgovarao je u Beogradu sa Milanom Nedićem, 19. januara 1942. Glavna tema razgovora ticala se mogućnosti saradnje sa četnicima Jezdimira Dangića. Bader iznosi da je Nedić na sastanku iskazao vrlo povoljno mišljenje o ovoj mogućnosti i Dangiću kao savezniku:
Prema Nedićevom tumačenju, Dangić je privržen ideologiji „Velike Srbije“. „On (Dangić) je ubeđen da se to može postići samo u vezi i pod zaštitom Nemačke. Jugoslaviju, naprotiv, smatra za promašenu konstrukciju, koja ne bi smela da se ponovi.“
Dangić je stigao u Beograd 31. januara 1942. sa nemačkim pukovnikom Erihom Kevišem (Erich Kewisch), načelnikom Operativnog štaba nemačkog oponomućenog komandanta u Srbiji, i Perom Đukanovićem, članom četničke Privremene uprave u istočnoj Bosni.
Dangić je bio spreman priznati nemačku vojnu upravu u istočnoj Bosni, i boriti se protiv partizana. Za uzvrat je tražio da ustaške i domobranske jedinice napuste taj prostor. Prilikom prvog razgovora Nedić i Dangić su zaključili da se mir u Istočnoj Bosni može uspostaviti samo suradnjom četnika sa Wehrmachtom.
minijatura|Dangić i drugi četnički oficiri na pregovorima sa Nemcima u Beogradu.
Nemački general Bader, opunomoćeni zapovednik Srbije, bio je spreman prepustiti Dangiću osiguranje graničnih kotareva NDH na prostoru koji omeđuju reke Sava, Drina i Bosna, ali je za bilo kakvu promenu statusa istočne Bosne bila neophodna saglasnost NDH.
2. februara 1942. nemački general Bader je pozvao predstavnike NDH, ministra Vjekoslava Vrančića i domobranskog pukovnika Fedora Dragojlova u Beograd, na pregovore sa Dangićevim izaslanicima. Dangić je bio spreman priznati nemačku komandu, a uslovno i suverenost NDH. Predstavnici NDH su odbili bilo kakvu mogućnost prepuštanja vlasti četnicima u istočnoj Bosni i pregovori su okončani bez rezultata. Ovo je rezimirao Paul Bader:
O pregovorima Jezdimira Dangića sa predstavnicima nemačkog okupatira i kvislinške vlade bila je obaveštena i četnička Vrhovna komanda, odnosno Draža Mihailović, zahvaljujući izveštaju poručnika Slobodana Vranića, koji je bio obavešten od strane učesnika o sastanku u kvislinškom Ministarstvu unutrašnjih poslova 1. februara 1942, na kojima je predlagano inkorporiranje istočne Bosne kvislinškoj tvorevini u Srbiji. Nakon što se predstavnici NDH nisu složili sa menjanjem granica, Dangić i predstavnici Nedićeve vlade su se složili da će se "ovo pitanje za izvesno vreme, a najdalje za mesec dana ponovo staviti na dnevni red". U Vranićevom izveštaju se ističe da "okupator pomaže našu borbu", aludirajući na borbu četnika u istočnoj Bosni protiv snaga NOP-a, i dodaje se da je odlučeno da bosanski četnici "iz Srbije dobiju pomoć u ljudstvu i materijalu", uz posredstvo Nedićeve vlade.
U izvještaju koji je 18. februara 1942. ministru vanjskih poslova Galeazzu Cianu iz italijanskog poslanstva u glavnom gradu Srbije uputio Francesco Giorgio Mameli, specijalni izaslanik i opunomoćeni ministar u Beogradu, o odnosima na liniji Mihailović—Nedić—Njemci kaže se sljedeće:
Dangićevi kontakti sa nemačkom obaveštajnom službom nisu prekinuti posle prvih pregovora u Beogradu koji nisu dali rezultate zbog protivljenja NDH, iako četnici pod njegovom komandom i dalje nisu istupali protiv nemačke oružane sile. Dangić je i nakon toga nastavio da održava kontakte i saradnju sa kvislinškim formacijama u Srbiji i okružnim načelnicima u severozapadnoj Srbiji. Dangić je tokom februara i marta nekoliko puta lično dolazio u Beograd i sastajao se sa Milanom Nedićem. Nemci su se počeli pribojavati, zbog njihovog neispunjenja Dangićevih bezbednosnih očekivanja, da će italijanska Vrhovna komanda na Dangićev poziv odlučiti da italijanska vojska zauzme istočnu Bosnu. Kako bi preduhitrili ovakvu mogućnost, Nemci su u noći 11-12. aprila 1942. uhapsili Dangića u Rogatici i prebacili ga u Beograd, a potom sproveli u zarobljeništvo.
Saradnja sa Nedićevom vladom 1943.
General Mihailović je 2. marta 1943. godine, u jeku četvrte neprijateljske ofanzive, naredio svim svojim komandantima u Srbiji uništenje komunista uz pomoć Nedićeve policije:
General Milan Nedić je generala Mihailovića smatrao velikim rivalom, stoga mu je odgovaralo što se Draža Mihailović skoro godinu dana, od juna 1942. do maja 1943, nalazio van Srbije, u štabu Pavla Đurišića nadomak Kolašina. Iako Nediću nije odgovaralo da se organizacija Draže Mihailovića intenzivno širi po Srbiji od kraja 1942, nije ništa činio kako bi se angažovao u hvatanju Mihailovića i njegovog štaba nakon Mihailovićevog povratka u Srbiju.
U periodu kada je Mihailovićevu organizaciju u glavnom gradu (Komanda Beograd JVuO) vodio major Žarko Todorović, postojala je težnja da se sa vođstvom Ruskog zaštitnog korpusa uspostavi saradnja. Razgovori su vođeni preko Vladimira Andrića, jednog od načelnika u vladi Milana Nedića, osobe bliske ruskoj emigraciji prije rata. Prema podacima njemačke obavještajne službe, sklopljen je dogovor na antikomunističkoj osnovi između generala Mihailovića i generala Gontareva, jednog od komandanata RZK i važio je od maja 1942. do avgusta 1943. godine. Zbog ovih konekcija, Gestapo je u februaru 1943. godine uhapsio Žarka Todorovića i majora Pavla Babca sa četničke strane, kao i generala Gontareva i nekolicinu oficira RZK.