cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dvorana Krešimira Ćosića
Odlike
Dvorana ima četiri glavna ulaza: A, B, C i D smještene u smjeru jugozapada (A-D) i sjeveroistoka (B-C) na koje se uspinje prostranim stepenicama. S tih glavnih ulaza, ulazi se u kružno predvorje koje opasuje tribine. Na tribine se ulazi kroz 12 ulaza smještenih ponad prstenastog gledališta koje se uzdiže iznad borilišta. Uz tih 12 ulaza su po dva prolaza kojima se uspinje na gornja mjesta za sjedenje. Na fiksnim tribinama ima ukupno 6503 sjedećih mjesta. Uz parket su još i četiri teleskopske tribine, koje se po potrebi mogu izvlačiti i uvlačiti - po jedna sa svake strane svijeta. VIP i PRESS tribine imaju tako još po 264 mjesta, a čeone tribine, zvane „obiteljski VIP“ koje se u košarkaškim susretima nalaze iza koševa imaju po 408 mjesta. U određenim situacijama, ako se pokaže potreba, mogu se još dodatno postaviti 150 VIP stolica na samom parketu, uz teren.
Iznad središta terena za igru visi glavni semafor. Težak je 3 tone, a sastoji se od 4 LED panela širine 6,3 m, a visine 3,2 m. Riječ je o proizvodu tvrtke „Tehnovision" na kojem gledatelji u svakom trenutku utakmice, uz uobičajene podatke o rezultatu i vremenu koje je proteklo, mogu pogledati snimke pojedinih dijelova utakmice, a koristi se i kao prostor za oglašavanje. Uz glavni semafor, tu su još dva pomoćna, smještena na istočnoj odnosno zapadnoj strani, veličine 6 x 2,5 m.
Kvalitetu i snagu zvuka u dvorani jamči 14 „ICF" aktivnih zvučničkih kutija pojedinačne snage 1500 W, razmještenih na servisnoj stazi na kupoli dvorane, na visini od 17 m. Audio i video sadržajima kao sastavnim dijelom sportskog spektakla upravlja se kompjuterski iz kontrolne sobe na zapadnoj tribini.
Samo borilište, kojim dominira plavi obrub, prostor je od 1000 m2 na kojem se kao što je već navedeno mogu odigravati rukometni, košarkaški, teniski i drugi športski susreti. Na parket se izlazi s četiri glavna ulaza-izlaza; za igrače, vip ulaz, press i ulaz za suce. Ispod sjevernih tribina nalazi se osam svlačionica za igrače, ambulanta, prostorija za doping provjeru, te tri svlačionice za suce. Ispod južnih tribina nalazi se 8 svlačionica za igrače, 4 individualne, 6 prostorija razne namjene, trim kabinet, recepcija i prostor budućeg restorana.
Strahoninec
Strahoninec (mađarski: Drávanagyfalu) je naselje i istoimena općina u sjevernoj Hrvatskoj.
Dvorana Krešimira Ćosića
Odlike
Ispod A i D tribine na jugu nalazi se prostrani press centar, dok je VIP salon na sjevernoj strani. Novinari mogu pratiti utakmice uz sam parket ili s press tribine na koje se postavljaju sklopivi stolovi. Primarna tehnologija za slanje izvještaja je wireless internet.
Strahoninec
Općinska naselja
Jedino naselje je istoimeni Strahoninec.
Dvorana Krešimira Ćosića
Odlike
U dvorani svoje domaće utakmice igra KK Zadar.
Strahoninec
Zemljopis
Općina Strahoninec smještena je u južnom dijelu Međimurske županije. Graniči južno, istočno i sjeverno s gradom Čakovcem, a zapadno i južno s općinom Nedelišće. U sastavu općine Strahoninec nalazi se jedno naselje – Strahoninec. Općina Strahoninec prostire se na površini od 8,3506 km2, po veličini je druga najmanja jedinica lokalne samouprave u Županiji, te čini 1,15 % ukupne površine Županije.
Dvorana Krešimira Ćosića
Pomoćne dvorane
U sklopu dvorane Krešimira Ćosića, koju koriste športaši, športski klubovi i udruge, ali i građani grada Zadra i Zadarske županije, nalaze se i četiri manje dvorane za košarku, odbojku, rekreativni mali nogomet, badminton, atletiku i razne druge športove.
Hanibal (razvrstavanje)
Hanibal se može odnositi na
475 Ocllo
475 Ocllo je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,590 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,88 a geometrijski albedo 0,072.
Dvorana Krešimira Ćosića
Pomoćne dvorane
Dvorane su izuzetno funkcionalne i opremljene najsuvremenijom opremom, s lijepim svlačionicama i popratnim prostorima. Dvorane su osim za športska natjecanja i treninge te rekreaciju građana, namijenjene i za održavanje raznih manifestacija, od onih zabavnog karaktera, koncerata zabavne i ozbiljne glazbe, pa sve do gospodarskih priredbi i sajmova. U dvorani Krešimir Ćosić mogu se iznajmiti velika dvorana te sve četiri male dvorane i to na dan ili nekoliko dana, ali i na sat, na primjer za treninge športskih momčadi u navedenim športovima ili za odigravanje utakmica.
Strahoninec
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva, popisnoj metodi, iz 2001. godine Općina broji 2815 stanovnika. Općina Strahoninec spada u područja Međimurja gdje, promatrajući Općinu u cjelini, broj stanovnika stalno raste.
Dvorana Krešimira Ćosića
Tehničke karakteristike dvorane i ostalih sadržaja
Površina dvorane ispod kupole = 11.623,71 m²
Hafvej
Hafvej se može odnositi na
4775 Hansen
4775 Hansen je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,396 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,1.
Casette, Latina
Casette je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Strahoninec
Povijest
Prvi sustavni popis stanovnika kojega su županijske vlasti provele u Međimurju 1786. godine daje zanimljive podatke o Strahonincu. Kuća u selu je 44 te u njima živi čak 56 obitelji. Ukupno je bilo 384 stanovnika. Popis obavljen 1828. godine govori da je u Strahonincu 48 kuća u kojima živi 385 stanovnika rimokatolika. U tom dokumentu naziv mjesta je bio Ztrahominec. Prema predaji, selo je dobilo ime po tome što je ljude minuo strah kad su ušli u njega prošavši šumu prilikom prijelaza Drave. Te godine, prvi put u povijesti, spominje se naziv Poleve kao posjed, odnosno marof. U popisu se ne spominje broj kuća niti pak broj stanovnika Poleva. 1868. godine u mađarskom popisu stanovnika Poleve se spominju kao Polevo, marof utjelovljen u selo Strahoninec, a 1910. godine već imaju mađarsko ime Szepmajor sa 91 stanovnika. 1925. Poleve imaju 3 kuće i 85 stanovnika.U razdoblju između dva svjetska rata Poleve spominju kao naselje nastalo na bivšem marofu, na rudini Poleve uz put Strahoninec-Kuršanec. U doba Austro-Ugarske monarhije pojačan je porast broja stanovnika.
U 20. stoljeće Strahoninec je ušao s novim mađarskim imenom Nagyfalu i 777 stanovnika da bi popis stanovništva 1910. registrirao 788 stanovnika i opet novi naziv također mađarski Dravanagufalu. Strahoninec je u međuvremenu postao općina, a budući da je bio prigradsko naselje, u njemu se osjetio snažan utjecaj čakovečke mađaronštine. Stoga nije čudno da je 1901. godine ovdje započela radom državna pučka škola na mađarskom jeziku. Nakon vojne akcije 1918. godine Međimurje je priključeno Hrvatskoj te se našlo u novoj državnoj zajednici, Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, s dva kotara i 26 općina, uključujući i općinu Strahoninec. U novu državnu zajednicu Strahoninec je ušao s površinom od 4336 jutara, 1723 stanovnika i dvije škole. Godine 1921. Strahoninec je središte općine Strahoninec koju čine Kuršanec Facarnica, Poleve i Totovec. O naprednim prilikama svjedoči i činjenica da je prvo Gospodarsko društvo, potaknuto od društva u Zagrebu, utemeljeno još 1919. godine. Mađarskom okupacijom 1941. godine Međimurje je ušlo pod vlast mađarske županije Zala. Strahoninec je ponovno dobio svoje staro mađarsko ime Dravanagufalu.
Odmah nakon oslobođenja 1945. organizirana je nova narodna vlast. Narodnooslobodilački odbor Strahoninec osnovan je u travnju 1945. godine. Ušao je u sastav Kotarskog NNO Čakovec. Osnovana su najniža tijela organa vlasti koje bira narod u mjesnim odborima. Mjesni odbor Strahoninec 1948. godine čine sela Strahoninec i Savska Ves. Od 1953. godine Strahoninec ima 1386 stanovnika te postaje središte općine sa selima Šandorovec i Totovec.Godine 1955. uslijedila je reorganizacija katastarskih općina te je Strahoninec pod općinom Čakovec. Od 1971. godine Strahoninec je organiziran kao Mjesna zajednica Strahoninec. O brzom razvoju svjedoči podatak da je 1981. Strahoninec imao 2260 stanovnika, 1991. godine 2580 stanovnika, a 2001. godine 2815 stanovnika. Strahoninec je proglašen samostalnom Općinom 17. siječnja 1997. godine nakon što se izdvojio iz sastava grada Čakovca.
Gidion
Gidion se može odnositi na
Strahoninec
Uprava
Krištofić Sanja: načelnica (svi sektori)
Jurčec Vladimir: donačelnik (svi sektori)
Jelaš Nada: sektor za financije i proračun
Drabić Dejan: sektor za društvene djel. i socijalna pitanja
Vinković Ivan: sektor za komunalne djel. i gospodarstvo
Dvorana Krešimira Ćosića
Tehničke karakteristike dvorane i ostalih sadržaja
2. Pomoćne dvorane	=				3.490,00 m²
3. Ostali sadržaji
2008.
Osim športskih događanja dvorana Krešimir Ćosić pokazala se kao idealno mjesto i za organizaciju koncertnih priredbi, kako inozemnih tako i hrvatskih izvođača. Uz veliki uspjeh i popunjenost održani su slijedeći koncerti: Uz veliku dvoranu, nekoliko zabavno-sajamskih priredbi pokazalo je da i male dvorane mogu imati polivalentnu funkciju osim primarno športske namjene športskim klubovima i rekreativcima: Nakon potpunog opremanja i dovršenja malih dvorana, sklopljeni su ugovori s 26 korisnika športsko-rekreativnih aktivnosti koje se svakodnevno odvijaju u navedenim dvoranama od 08 – 22 sata i to u slijedećim športovima: košarka, odbojka, ritmička i športska gimnastika i mali nogomet.
2009.
Do konca 2009. godine, u velikoj dvorani Krešimir Ćosić održani su slijedeći športski događaji:
Veterani KK Zadra odigrali su revijalnu utakmicu s Veteranima KK Reala
Dvorana Krešimir Ćosić, osim za športska događanja, pokazala se izvrsna i za glazbena događanja. Do kraja godine u dvorani Krešimir Ćosić uz jednako veliki uspjeh i popunjenost održani su slijedeći koncerti: Na samom kraju kalendarske godine, točnije 31. prosinca 2009.g. organiziran je doček Nove Godine u dvorani Krešimir Ćosić uz gostovanje DJ-a Davida Moralesa. Uz veliku dvoranu, i male dvorane su u 2009.g nastavile sa svojom polivalentnom funkcijom pored primarno športske namjene športskim klubovima i rekreativcima. Tako je održano:
I VIP i Press salon pokazali su se kao izvrsna mjesta za organiziranje domjenaka, manjih priredbi, skupova, izložbi i slično. U 2009. godini, sklopljeni su ugovori s 34 korisnika športsko-rekreativnih aktivnosti koje se svakodnevno odvijaju u navedenim dvoranama od 8 – 22 sata i to u sljedećim športovima: košarka, odbojka, ritmička i športska gimnastika i mali nogomet.
Lokacija
Dvorana Krešimira Ćosića smještena je na sjeveroistočnom dijelu grada Zadra. Od Poluotoka je udaljena 20-tak minuta hoda, a skoro jednako i od svih ostalih dijelova grada.
Do dvorane stiže se autoputom iz Zagreba za 2,5 sata ili Jadranskom magistralom iz pravca Rijeke za otprilike 4 sata. Do Zadra se može doći i brodskim linijama iz važnijih hrvatskih luka, sa svih otoka i iz susjedne Italije. Zračna luka Zadar povezuje grad Zadar zračnim linijama s važnijim gradovima u Hrvatskoj, te s značajnim europskim metropolama.
Bélaye (Lot)
Bele je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 223 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 209 metara (maksimalnoj 274 m, a minimalnoj 80 m).
Mangan(III) acetat
Mangan(III) acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 232,070 Da.
Hervud
Hervud se može odnositi na
Grandin
Grandin se može odnositi na
Henrijeta
Henrijeta se može odnositi na
4910 Kawasato
4910 Kawasato je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,439 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,2.
Jeevitham
Jeevitham (జీవితం; Life) je indijski crno-bijeli film na telugu jeziku snimljen 1950. u režiji i produkciji A.V. Meiyappana. Predstavlja remake filma Vazhkai koga je Meiyappan prethodne godine bio snimio na tamilskom jeziku. Radnja prikazuje kako mladić zavede seljanku i ostavi je trudnom, a nakon njenog pokušaja samoubistva brigu o bebi preuzima njen dobronamjerni suseljan. Jeevitham se smatra jednim od "društveno usmjerujućih" filmova, odnosno ostvarenja koja su kroz popularnu zabavu nastojala publiku potaknuti na pozitivno ponašanje. Kao i prethodnik, oostigao je veliki uspjeh, te je sljedeće godine snimanje remake na hindiju pod naslovom Bahar. Jednu od važnih uloga je u filmu Vyjayanthimala, koja je ponovila nastup iz Vazhkaija; nakon što je ponovila nastup i u Baharu, postala je jedna od tada najvećih indijskih filmskih zvijezda.
Hamilton, Virginia
Hamilton je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 506 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 506 stanovnika, što je 56 (10,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hartvil
Hartvil se može odnositi na
Moodus, Connecticut
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.413, što je 150 (11,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hjuzvil
Hjuzvil se može odnositi na
4995 Griffin
4995 Griffinje Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,340 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,0.
Sunnyside (film)
Sunčana strana (eng. Sunnyside) je nijemi film Charlesa Chaplina iz 1919. Bio je to njegov treći film za studio First National Films.
Radnja
Chaplin glumi nosača u hotelu. Na selu se zaljubljuje u djevojku koju glumi Edna Purviance. Iz grada stiže mladić i izgleda da je i on bacio oko na Ednu. Chaplin je pokušava ponovno osvojiti.
Kritike
Sunčana strana snimljena je kad je Chaplinova kreativnost bila na niskim granama. Kritičari su ravnodušno dočekali film. U recenziji iz New York Timesa od 16. lipnja 1919., stoji:
Mangan(III) fluorid
Mangan(III) fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 111,933 Da.
Mali Iž
Mali Iž je naselje u sastavu Grada Zadra, u Zadarskoj županiji. Nalazi se na otoku Ižu.
Džeferson Siti (razvrstavanje)
Džeferson Siti se može odnositi na
Mali Iž
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 215 stanovnika.
Ikarus (fabrika aviona, 1946–1961)
Ikarus je jugoslovenska fabrika aviona iz Zemuna osnovana 1923. godine. Posle preseljenja vazduhoplovnog programa u fabriku SOKO u Mostaru, Ikarus se preorijentisao na civilni program proizvodnje, sada proizvodi autobuse i zove se Ikarbus.
Vlasnička transformacija Ikarusa posle rata
Odlukom Sredskog suda u Zemunu 26. marta 1946. godine Ikarus je stavljen pod sekvestar (privremenu prinudnu upravu) na osnovu Zakona o konfiskaciji. Protiv direktora Konjovića, komercijalnog direktora Lukača i predsednika Upravnog odbora Ćuričina vođen je sudski proces u kome su osuđeni za privrednu sadarnju sa neprijateljem i proglašeni krivi pa su im zbog toga konfiskovane akcije preduzeća. Sredski sud u Zemunu je doneo 23. novembra 1946. godine odluku o konfiskaciji celokupne imovine preduzeća Ikarus pa je time ovo preduzeće postalo državna svojina. Gospodin D. Konjović je i dalje dolazio u Ikarus i u njemu radio kao da je to bila i dalje njegova firma.
U sastav Ikarusa je tokom avgusta meseca 1946. godine uključeno radništvo i deo opreme fabrika aviona Rogožarski i Zmaj, koje su takođe konfiskovane, čime je obezbeđena koncentracija kapaciteta u oblasti vazduhoplovne industrije. Ovako potpuno nacionalizovana industrija (Državna fabrika aviona) je došla u nadležnost Uprave vojne industrije Ministarstva narodne odbrane.
Obnavljanje proizvodnje aviona u Ikarusu posle rata
Objedinjavanjem proizvodnih kapaciteta i entuzijazmom i elanom zaposlenih, znatno su povećane proizvodne mogućnosti Ikarusa. Aktivnosti u Ikarusu u to vreme su se odvijale u dva smera jedno je bilo tekuća i serijska proizvodnja aviona a druga je bila razvojnog karaktera tj. projektovanje aviona i izrada prototipova. U dotadašnjem radu razvojna funkcija je bila u funkciji razvoja firme, sada je to bilo drukčije, razvoj je projektovao avione na osnovu kojih su izrađivani prototipovi koji su posle fabričkih testira predavani državnim institucijama na dalji postupak i odlučivanje. Država je određivala sve ko će, kad i po koju cenu proizvoditi i kome prodavati tj. predavati. Sem konkurencije između projektantskih timova koja se zasnivala na stručnoj osnovi svi ostali vidovi konkurencije su polako zamrli. Razvojem za druge firme Ikarus je radio u korist svoje štete i ugrožavao svoj vlastiti prosperitet što kroz gubitak vlastitog stručnog kadra tako i zbog koristi od razvoja kojim se neko drugi okoristio. Možda je to bilo korisno za tadašnju državu ali za Ikarus sigurno nije.
Redovna i serijska proizvodnja u Ikarusu
Deo proizvodnih kapaciteta Ikarusa bio je angažovan na poslovima kapitalnih remonta letelica koje je koristilo JRV, revizije aviona i motora i većih popravki letelica koje se nisu mogle obaviti u pukovskim radionicama. Najveći posao u ovoj oblasti je bio izrada metalnih trupova za 250 aviona Il-2. Njihovi drveni trupovi su bili dotrajali, tako da je zamena izvršena sukcesivno u fabrici Ikarus a da se pri tome bitnije ne naruši borbena gotovost JRV. Ova zamena je obavljena u toku 1948. i 1949. godine i time vek ovih aviona produžen za nekoliko godina. Prvi serijski avion koji se proizvodio u Ikarusu već u toku 1946. i 1947. godine bio je Aero-2B, koji je pored svih teškoća, proizveden u 260 primeraka (do 1950. godine proizvedeno je 279 aviona ovog tipa). Sledeći avion koji se proizvodio u seriji je bio Ikarus S-49A lovački avion jednosed drvene konstrukcije sa motorom snage 588 kW. Ovaj avion je urađen u 45 primeraka u periodu od 1947. do 1949. godine. Avion Ikarus 214 je urađen u 22 primerka od 1949. do 1959. godine a lovac Ikarus S-49C jednosed potpuno metalne konstrukcije napravljen u 112 primeraka u periodu od 1949. do 1955. Avion Ikarus Kurir je proizveden u 167 primeraka u periodu od 1955. do 1962. godine i to je bio poslednji avion proizveden u Ikarusu.
Projektovanje aviona i izrada prototipava
Paralelno sa proizvodnjom aviona Aero-2B, 1946. godine raspisan je javni konkurs za izradu idejnih projekata sportsko-turističkog aviona, školskog dvoseda za početnu obuku pilota, jednomotornog trenažnog dvoseda i dvomotornog trenažnog višeseda sa varijantom za laki transport. Konkurs je zadovoljio očekivanja jer je nekoliko konstruktorskih grupa, bazirajući se na svojim predratnim konstrukcijama koje su prošle ispitivanja u aerodinamičkim tunelima, ponudile idejne projekte aviona savremene koncepcije. Na osnovu idejnih projekata u Ikarusu i Utvi koje su tada bile jedine fabrike vazduhoplovne industrije, formirano je sedam konstruktorskih grupa koje su sa puno elana u veoma kratkom roku napravile glavne pojekte aviona „Trojka“, 211, 212, 213, 214, 215 i "1. maj“. Konkurs je u ime Komande RV vodio Vazduhoplovnotehnički institut, sve prototipove je napravio Ikarus a ispitivanje prototipova u letu je obavio Vazduhoplovni opitni centar. Nakon završenih testiranja aviona donošena je odluka o serijskoj proizvodnji pojedinih tipova kao i o tome ko će proizvoditi koji avion i u kojoj količini (planska privreda). Najveći broj aviona po ovom konkusu (laki školski avioni: "Trojka“, 212 i 213) proizvodila je Utva dok je serijsku proizvodnju aviona Ikarus 214 dobio Ikarus. Avion Ikarus 215 je ostao samo na prototipu. Sistem konkursa pri projektovanju aviona koji je nasleđen iz predratne Jugoslavije, posle rata se primenjivao kod nas sve do 1956. (1958.) godine kada je za projektovanje aviona bio zadužen Vazduhoplovnotehnički institut. U periodu od 1946. godine pa do 1958. godine u Ikarusu je projektovano i napravljeno 33 prototipova letelica od kojih se serijski proizvodilo 9 aviona, 6 u Ikasrusu, 3 u Utvi iz Pančeva i 1 u fabrici Soko iz Mostara. Ove brojke pokazuju koliko je bila plodna projektantsko prototipska aktivnost Ikarusa i koliko je značajan doprinos ove fabrike razvoju jugoslovenskog vazduhoplovstva.
Prelazak na civilnu proizvodnju
Pedesetih godina prošlog veka došlo je do velike reorganizacije vojno industijskog kompleksa u Jugoslaviji. Plan je bio da se fabrike za proizvodnju naoružanja dislociraju u unutrašnjost zemlje uglavnom u Bosnu i Hercegovinu. U sklopu tog plana izgrađena je nova fabrika aviona SOKO u Mostaru a stare fabrike aviona među kojima je bio i Ikarus, a koje su dostigle zavidan tehnološki nivo morale su da ugase taj vid proizvodnje. Sa ovom transformacijom Ikarus je izgubio dobar deo najstručnijeg kadra. Deo kadra, uglavnom projektantski je prebačen u VTI u Žarkovo a drugi deo, uglavnom proizvodnih stručnjaka je prebačen u Mostar.
Novi proizvodni program koji je bio dodeljen Ikarusu je bio proizvodnja hladnjaka za motorna vozila i proizvodnja karoserija za autobuse, dostavna vozila i trolejbuse. U periodu od 1951. do 1962. godine vojni program fabrike Ikarus je potpuno zamenjen civilnim programom. Postupnost preorijentacije proizvodnje u ikarusu je prikazana na na dijagramu Transformacija proizvodnje Ikarusa od 1951. do 1962. godine. U tom periodu od aviona Ikarus je proizvodio uglavnom prototipove aviona: Student 1952.; Š-451M „Zolja" 1952-1954.; 522 1952.; J-451 MM „Stršljen" 1954-1956.; Š-451 M „Matica" 1954—1957.; B-12V 1954—1958.; Hidrokurir 1955.; T-451 MM i „Stršljen II" 1958. godine. Serijski se samo proizvodio avion Kurir 1955—1962. to je ujedno bila i poslednja letelica koju je proizveo Ikarus iz Zemuna.
Pored aviona iz vojnog programa u tom periodu je Ikarus projektovao i proizveo nekoliko jedrilica za potrebe Vazduhoplovnog saveza Jugoslavije ali to već pripada civilnom programu proizvodnje. Od jedrilica Ikarus je projektovao i napravio sledeće jedrilice: Kobac 1953.; Košava 1953.; Meteor 1958. i Munja 1958. godine.
Paralelno sa vojnom proizvodnjom u Ikarusu je razvijan civilni program proizvodnje. Jedan deo te proizvodnje, proizvodnja hladnjaka za motorna vozila, se razvijao na tehnologiji proizvodnje hladnjaka ja avione u čemu je Ikarus imao dugogodišnje iskustvo. Dobro opremljena alatnica je počela da proizvodi alate za spoljne naručioce a u pogonima limarije i konstrukcije aviona su se počele proizvoditi karoserije za autobuse i dostavna vozila. Kada se uhodala proizvodnja autobusa Ikarus je promenio i ime i danas posluje pod nazivom Ikarbus.
Noks Siti
Noks Siti se može odnositi na
Premosello-Chiovenda, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
Molat (Zadar)
Molat je naselje u sastavu Grada Zadra, u Zadarskoj županiji. Nalazi se na otoku Molatu.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 107 stanovnika.
Insbruk (razvrstavanje)
Insbruk se može odnositi na
Kelso
Kelso se može odnositi na
Lewisburg, Tennessee
Luisburg je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.100, što je 687 (6,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kerbivil
Kerbivil se može odnositi na
Cessens
Sesan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 331 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 689 metara (maksimalnoj 982 m, a minimalnoj 464 m).
Kingsvil
Kingsvil se može odnositi na
Guido I od Spoleta
Guido I (Guy; ? - 860) je bio vojvoda Spoleta od 842. do smrti. Bio je sin franačkog plemića i velikodstojnika Lamberta I i Adelaide od Lombardije, najstarije kćeri Pipina od Italije. U Italiju je došao 834. zajedno s ocem, koji je tada bio u sviti Lotara I i koji je preuzeo Vojvodstvo Spoleto. Nakon smrti cara Luja I Pobožnog, preuzeo je opatiju Mettlach u Lotaringiji.
Bio je oženjen za Ittu (ili Ita ili Itanu), kćer Sicoa od Beneventa. S njom je imao sinove Lamberta I i Guida III, od kojih će potonji postati sveti rimski car.
Godine 843. se umiješao u beneventanski građanski rat na strani svog šurjaka Siconulfa. Njega je, međutim, okončala tek intervencija cara Louisa II. Godine 846. je, međutim, imao daleko više uspjeha kada je Saracene uspio protjerati iz Lacija nedugo nakon njihovog pohoda kada je opljačkana Bazilika svetog Petra u Rimu.
Godine 858. je podržao Adhemara u borbi protiv kapuanskog grofa Landoa I. Ta je intervencija omogućila dolina Liri, zajedno sa Sorom i Arpinom pripadne Adhemaru, a koje je teritorije prethodno bio preuzeo grofov brat Landenulf od Teana.
Bahar (film)
Bahar (बहार; ) je indijski crno-bijeli film na hindiju snimljen 1951. u režiji i produkciji A. V. Meiyappana. Predstavlja remake filma Vazhkai iz 1949. godine koga je Meiyappan bio snimio na tamilskom jeziku. Protagonistica, čiji lik tumači Vyjayanthimala je Lata, uspješna plesačica i pjevačica koja se, suprotno željama roditelja, uda za mladića po imenu Vasant Kumar (koga glumi Karan Dewan). Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada se otkrije kako je Vasant u stvari novinski urednik te kako se brine za dijete najvjerojatnije začeto u njegovoj vanbračnoj vezi. Bahar se smatra jednim od "društveno usmjerujućih" filmova, odnosno ostvarenja koja su kroz popularnu zabavu nastojala publiku potaknuti na pozitivno ponašanje. U njemu je Vyjayanthimala ponovila glavnu ulogu, slično kao u ranijem telugu remakeu pod naslovom Jeevitham; u oba slučaja je morala naučiti jezik. Film je postigao ogroman uspjeh, i zahvaljujući njemu je Vyjayanthimala postala jedna od prvih glumica iz Južne Indije koja je postala bollywoodskom zvijezdom.
Sleepless in Seattle
Sleepless in Seattle je američka filmska romantična komedija snimljena 1993. godine u režiji Nore Ephron sa Meg Ryan u glavnoj ulozi. Jedan je od komercijalno najuspješnijih filmova devedesetih. Nora Ephron je bila nominirana za nagradu BAFTA i Oscar za najbolji originalni scenarij, dok je pjesma "A Wink and a Smile" također bila nominirana za Oscara. Meg Ryan i Tom Hanks su za svoje izvedbe bili u konkurenciji za Zlatne globuse.
U Hrvatskoj je distribuirana kao Romansa u Seattleu, a u Srbiji kao Besani u Sijetlu.
Radnja
Nakon smrti svoje supruge, Sem Baldwin nije ni pomišljao da bi ponovo mogao se zaljubiti. Ipak, shvaćao je da je njegovom osmogodišnjem sinu Jonnyju potrebna majka, ali nije znao da je i dječak mislio kako njegovom ocu treba nova mama. Johna zato zove nacionalnu radio stanicu gdje priča životnu priču svog tate. Nju će čuti tisuće žena diljem Amerike, između ostalih i Annie Reed, koja uskoro treba vjenčati. Međutim, neće se vjenčati dok ne upozna Sama i ne uvjeri se da on nije pravi čovjek za nju. Došavši u Seattle i upoznavši se s njim, shvaća da on stvarno nije čovjek za nju i vraća se kući u New York...
Premuda (Zadar)
Premuda (prethodno Dlačnik), naselje u sastavu Grada Zadra, u Zadarskoj županiji. Nalazi se na otoku Premudi.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 64 stanovnika.
Nitrit
mini|370p|Nitrit Nitriti su jedinjenja koja sadrže NO2-. jon
Građa nitrita
Svi nitriti moraju da sadrže jon NO2-. Ovaj jon ima istu količinu i raspored elektrona kao i molekul ozona. Od anjona NO3- koji se javlja u w nitratima razlikuje se po tome što treća od hibridizovanih orbitala sp2 ne gradi vezu sa atomom kiseonika; molekul ima oblik trougla.
Osobine
Neorganski nitriti su supstancije kristalnog oblika. Rastvaraju se u vodi. Mogu da pokazuju redukcione osobine npr:
jonske:
kao i oksidacione, npr prema ugljovodonicima metala.
Dobijanje
Nitriti se dobijaju ubacivanjem smeše azot(II) oksida i azot(IV) oksida u rastvore hidroksida ili karbonata alkalnih metala, npr.
Druga metoda je redukcija rastopljenih nitrata olovom, npr.
Neki nitrati (V) se redukuju do nitrita (III) pod uticajem zagrevanja, npr.
699 Hela
699 Hela je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,616 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,72 a geometrijski albedo 0,126.
Musorgski (film)
Musorgski je sovjetski biografski film snimljen 1950. u režiji Grigorija Rošalja. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Aleksandar Borisov je znameniti ruski kompozitor Modest Musorgski. Radnja prikazuje kako sredinom 19. vijeka zajedno sa pripadnicima tzv. Moćne gomilice nastoji preobraziti tadašnju klasičnu muziku.
Roncoi, Belluno
Roncoi je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Džoplin
Džoplin se može odnositi na
Luistaun
Luistaun se može odnositi na
Srbi u Dalmaciji
Srbi u Dalmaciji su prije raspada Jugoslavije i Rata u Hrvatskoj (1991-1995) bili veoma brojni. Prema popisu iz 1991. godine, bilo ih je 114.801, odnosno 12,06% stanovništva Dalmacije, ne računajući 1,4% Jugoslovena. Srbi su rasprostranjeni u oblastima: Ravni Kotari, Bukovica, Kninska Krajina, Drniška Krajina, Vrlička Krajina, Cetinska Krajina, Zagora, i Neretljanska oblast.
Istorija naseljavanja Srba u Dalmaciji
Einhard spominje Srbe u Dalmaciji 822. godine. Slovenski narodi počinju naseljavati Dalmaciju u VII veku u vrijeme vizantijskog cara Iraklija, što potvrđuje vizantijski istoričar Konstantin Porfirogenit (X vek), koji u svom delu „O upravljanju carstvom“ pominje Srbe i Hrvate kao slovenske narode u Dalmaciji.
U većem broju Srbi naseljavaju Dalmaciju u predtursko doba, o čemu svjedoče tri srpska manastira: Krupa (1317. godine ), Krka (1345. godine) i Dragović (1395. godine), kao veliki broj pravoslavnih hramova. Prva seoba Srba u Dalmaciju desila se 1305, a sljedeća je bila 1338. godine, kada je hrvatski velikaš Mladen Šubić u sukobu s kninskim knezom Nelipićem, od bosanskog bana Stevana Kotromanića zatražio ne samo vojsku nego i narod koji će naseliti opustjela mjesta oko Skradina i rijeke Krke. Dalji podsticaj za doseljavanje Srba u severnu Dalmaciju bila je udaja Jelene, sestre cara Dušana, za Mladena Šubića, 1347. godine. Ona je nakon muževljeve smrti 1348. godine, postala gospodarica gradova Klisa i Skradina. U jesen ili zimu 1355. godine u Jelenine gradove stigla je vojska srpskog cara pod dvojicom njegovih vojvoda, ali se u njima nije dugo zadržala, pošto je Dušan već bio mrtav. Ta vojska se vratila, a njen komandant Đuraš Ilijić grad Skradin predao Mlečanima. U okolinu Skradina i Klisa naselili su se Srbi, većinom iz Hercegovine. Prema podacima iz „Dalmatinske hronike“ zadarskog nadbiskupa, navodi se da je 1371. godine prešlo iz Bosne mnogo srpskog naroda koji se nastanio u brjegovitim stranama Dalmacije. Tih Srba, „Vlaha-šizmatika“, bivalo je sve više, tako da su zabilježeni u Zadru, Šibeniku, Obrovcu a stigli su i pred zidine grada Trogira.
Kada je kralj Tvrtko I 1390. zavladao Dalmacijom, njena vrata za doseljavanje Srba još su šire otvorena, pa su nove grupe stizale ovamo, naročito na prostoru Knina. U vrijeme kralja Stefana Dabiše, Tvrtkovog nasljednika, 1394. i 1397. godine, kada su Turci Osmanlije izvršili prodore u Bosnu, došlo je do novog talasa iseljavanja Srba u Dalmaciju, naročito oko Knina, u Kninsko Polje, Golubić, Pađene, Polaču. To se ponovilo i između 1413. i 1417. godine, kada je u Dalmaciju prešlo tako mnogo Srba, da se iz te mase moglo dobiti 5.000 dobrih vojnika. Drugi izvori bilježe da je 1450. godine iz Bosne prešao jači broj Srba u današnje Kotare i da je tada naseljena Kula Atlagić, u kojoj je, kao i u Pađenima, Polači, Golubiću i Kninskom polju, podignuta srpska pravoslavna crkva kao najubedljiviji dokaz o njihovom prisustvu u tom dijelu Dalmacije.
Učvrstivši se u Bosni i osvajajući od Ugarske i Mletačke republike dijelove Dalmacije, Turci su i sami sprovodili preseljavanje Srba u svoje pogranične oblasti, pa je tako od 1523. do 1527. godine, iz Bosne, Hercegovine i Stare Srbije izvedena najveća seoba Srba u Dalmaciju. Prema Končarevićevom srpskom ljetopisu, tada je u Dalmaciju došlo više hiljada srpskih porodica sa mnogim sveštenicima u mjesta napuštena od starosjedioca - Hrvata. To potvrđuje i zvanični izveštaj mletačkoj vladi iz 1527. godine, u kome se kaže da se više hiljada srpskih porodica naselilo u Kninsku krajinu, Bukovicu u Kotare. Tada su podignute mnoge pravoslavne crkve, primjerice u Biljanima, Ostrovici, Karinu, Đevrskama, Kistanjama, Biovičinom Selu, Radučiću, Mokrom Polju, Žagroviću. Nedugo nakon toga, od 1537. do 1540. godine, došlo je do mletačko-turskog rata i podijele Dalmacije između Mletačke republike i Otomanskog carstva. Republika je zadržala uski primorski pojas s gradovima dok je Turskoj pripao kontinentalni dio koji obuhvata Kotare, Bukovicu, Kninsku krajinu u okviru novostvorenog Ličkog sandžaka, zatim Kosovo polje, Cetinsku krajinu i druge dijelove s druge strane rijeke Krke. Koliko je bilo Srba u turskoj Dalmaciji, ne može se pouzdano reći. U mletačkoj Dalmaciji, prema zvaničnom izvještaju iz 1575. godine, bilo je svega 40.656 duša, od kojih 13.297 Srba.
Prošle su zatim decenije bez znatnijeg pomijeranja stanovništva, a onda, 1633. godine, iz Bosne i Srbije, zbog turskih zuluma, jaki broj srpskih porodica prebjegao je na mletačku teritoriju i naselio se na prostore oko Zadra, Šibenika i drugih gradova o čemu je zvanični izveštaj poslao lično dalmatinski providur Frančesko Zena. No petnaestak godina kasnije kužna epidemija pohodila je ove krajeve, naročito oko Šibenika, i odnijela na hiljade duša dok se dio stanovništva zbog gladi, odselio u druge pokrajine. Pola vijeka kasnije, u toku rata Svete lige protiv Turske, od 1683. do 1699. godine, došlo je do promijene mletačko-turske granice u Dalmaciji. Republika je došla u posed Kninske krajine i potpuno zaokružila granice Dalmacije, koje će se zadržati do kraja mletačke vlasti na ovoj strani Jadranskog mora.
U toku XVIII vijeka samo dva izvora svijedoče o novim seobama Srba u mletačku sjevernu Dalmaciju. Prvi potiče iz 1706. godine od vikara skradinskog biskupa, koji tvrdi da se u tridesetak sela Skradinske biskupije naselilo više od 10.000 šizmatika iz Panonije, koje je prevodilo njihovih dvadesetak kaluđera. No za tu vijest teško je naći potvrdu u drugim izvorima, pa je nemoguće ocijeniti da li je ona potpuno vjerodostojna. Prema drugom izvoru, u toku rusko-turskog rata 1768-1774. dosta Srba iz Bosne prešlo je u Dalmaciju, od kojih se samo u Skradin naselilo 400 duša, dok je nepoznat broj ostao u okolini Zadra, Šibenika i Knina. Deset godina prije toga, 1758, Dalmacija i Boka Kotorska imala je 51.268 pravoslavnih podanika koji su činili jednu trećinu cijelokupne njene populacije. Veći dio srpskog stanovništva nalazio se u sjevernoj Dalmaciji oko Zadra, Knina i Benkovca. Međutim, u osmoj deceniji XVIII veka srpsko stanovništvo u sjevernoj Dalmaciji prorijedilo se zbog iseljavanja do koga je došlo zbog gladi i vjerskog ugnjetavanja, a iz onog dijela koji je bio pod Turcima, zbog njihovog zuluma nad hrišćanima. Arhimandrit manastira Krupe, Gerasim Zelić, zabeilježio je da se zbog gladi 1774. godine, u Tursku i u Austrijsku monarhiju (u Srem ponajviše) iselilo oko 1.000 srpskih porodica. Generalni providur za Dalmaciju u jednom izveštaju iz 1790. godine navodi da je na području Zadra u 12 srpskih sela i 89 zaselaka bilo 24.313 duša.
Lokvud
Lokvud se može odnositi na
Srbi u Dalmaciji
Istorija naseljavanja Srba u Dalmaciji
Nakon propasti Mletačke republike 1797. godine, Dalmacija i Boka Kotorska došle su pod austrijsku, zatim pod francusku, a od 1813. godine, ponovo pod austrijsku vlast. Stanovništvo se ustalilo u svojim naseljima. Prema pouzdanom izvoru crkvenog porijekla, godine 1835. u Dalmaciji je bilo 71.426 stanovnika srpske narodnosti, vjere pravoslavne.
Geografska rasprostranjenost Srba u Dalmaciji 1991. godine
Popis stanovništva u bivšoj Jugoslaviji 1991. godine je sproveden nekoliko mjeseci uoči rata, zbog čega je njegov značaj izuzetan. To je zadnji popis na kome su Srbi u Dalmaciji i Hrvatskoj uopšte, imali veliku brojnost. Najveća populacija Srba se nalazila u sjevernom dijelu Dalmacije (preko 90%), dok je daleko manji broj bio u okolini Imotskog i u oblasti Neretve.
Bukovica
Bukovica je oblast na sjeverozapadu Dalmacije, prema Lici. Na Zrmanji se nalazi grad Obrovac (75%) i Zaton Obrovački (62%) sjeverno od njega. Južno od Obrovca su: Kruševo (6%), Zelengrad (90%), Medviđa (41%), Bruška (10%), Gornji Karin (97%), Donji Karin (98%), Popovići (20%). Istočno od Obrovca, oko rijeke Zrmanje su: Bilišane (99%), Muškovci (99%), Golubić (99%), Krupa (100%), Bogatnik (100%), Kaštel Žegarski (99%), Nadvoda (100%), Komazeci (100%), Ervenik (97%), Mokro Polje (100%) i Radučić (99%). Najveće srpsko selo u Dalmaciju su Kistanje (98%). Sjeverno i zapadno od njih su Ivoševci (98%), Biovičino Selo (100%), Modrino Selo (100%), Kolašac (99%), Nunić (82%), Bjelina (89%) i Parčić (100%). Između Benkovca, Kistanja i Skradina su sela: Kožlovac (99%), Brgud (99%), Donji Lepuri (13%), Bulić (9%), Ostrovica (91%), Dobropoljci (95%), Gošić (100%), Đevrske (98%), Zečevo (100%), Varivode (99%), Smrdelje (99%), Krnjeuve (99%), Kakanj (99%), Ićevo (40%), Bribir (94%), Žažvić (91%), Međare (98%), Cicvare (81%), Piramatovci (5%), Ždrapanj (91%), Vaćani (15%), Gorice (99%), Bratiškovci (98%), Plastovo (61%),Prokljan (99%), Velika Glava (98%), Sonković (52%), Gračac (81%), Bićine (7%) i Skradinsko Polje (96%) kod Skradina (18%).
Kninska krajina
Kninska krajina je oblast sa najvećim udjelom srpskog stanovništva. Knin (80%) je masovnim doseljavanjem Srba iz okolnih sela poslije Drugog svjetskog rata postao grad sa najvećim procentom Srba. S njim je spojeno Kninsko Polje (84%) i Kovačić (86%). Jedno od najvećih sela je Polača (99%) u podnožju Dinare. Sa zapadne strane Knina je Ljubač (95%), a sa južne Vrbnik (98%) i Potkonje (17%). U Dalmatinskom Kosovu se nalazi Biskupija (95%), Orlić (100%), Markovac (100%), Riđane (99%), Zvjerinac (84%), Uzdolje (100%) i Ramljane (98%). Sjeverno od Knina je Vrpolje (32%), Žagrović (99%), Golubić (98%), Radljevac (99%), Strmica (97%) i Plavno (99%), koje je najveće selo ovog kraja. Zapadno od Knina, granica prema Bukovici je nedefinisana. Tu se nalazi Oćestovo (99%), Pađene (99%) i Oton (99%).
Drniška krajina
U Drniškoj krajini, najveći broj Srba naseljava Petrovo polje: Drniš (22%), Kričke (62%), Ružić (21%), Siverić (10%), Tepljuh (83%), Biočić (94%), Miočić (97%), Kanjane (91%), Kadina Glavica (27%). Iznad polja, na obroncima Svilaje su Baljci (96%) i Mirlović Polje (39%). U Promini, Srbi naseljavaju Velušić (53%), Razvođe (32%), Bobodol (82%) i Bogatić (12%). Južno od Drniša, odnosno planine Moseć su naselja Žitnić (51%) i Moseć (7%), koja se mogu svrstati i u Zagoru. Kod ušća Čikole u Krku, u nastavku Miljevaca je selo Nos Kalik (98%). Štikovo (90%) na Svilaji se može svrstati i u Drnišku i u Vrličku Krajinu.
Vrlička krajina
Vrlička krajina se nalazi oko gornjeg toka Cetine i grada Vrlike. Sjeverno od Vrlike su sela: Cetina (93%), Civljane (96%), Kosore (32%). Istočno od Vrlike (17%) su Garjak (6%) i Podosoje (27%). Južno, između Svilaje i Cetine tj. Peručkog jezera su Maovice (12%) i Otišić (99%), najveće srpsko selo u tom kraju. Sa druge strane Cetine, u podnožju Dinare je Koljane (90%), Laktac (81%), Dabar (45%), Zasiok (13%).
Cetinska krajina
Cetinska krajina obuhvata srednji tok Cetine i okolinu Sinja. Sjeverno od Sinja, u podnožju Dinare su Gornji Bitelić (22%), Donji Bitelić (12%) i Rumin (3%), dok je u podnožju Svilaje Zelovo Sutinsko (74%), Lučane (8%), Suhač (8%) i sam Sinj (2%). Prema Splitu (Dicmo) se nalaze Sušci (44%) i Sičane (2%). Sušci ili Šušci su po popisu imali veliki broj Jugoslovena, što je Hrvatima obezbedilo relativnu većinu. Jugoistočno od Sinja, prema Imotskom su Velić (6%) i Gornja Tijarica (7%).
Zagora
U Zagori su uglavnom čista hrvatska naselja, osim nekoliko u zaleđu Šibenika (9,5%) i Splita (4,5%), tj. Solina (2%), Klisa (2%) i Kaštela (2,5%). U zaleđu Šibenika se nalaze: Gradina (30%), Lozovac (14%), Konjevrate (7%), Radonić-šibenski dio sela (40%). U zaleđu Splita, Kaštela i Solina su: Radošić (13%) i Lećevica (21%), Veliki Broćanac (17%) i Vučevica (9%), Brštanovo (6%).
Neretljanska oblast
U Neretljanskoj oblasti Srbi čine većinu u dva naselja: Glušci (97%) kod Metkovića i Mihalj (48%) blizu mora. U Mihalju nemaju apsolutnu većinu zato što su se mnogi izjasnili kao Jugosloveni. Značajan broj Srba živi i u Metkoviću (4%).
The Fountainhead
The Fountainhead (na području bivše Jugoslavije preveden kao Veličanstveni izvor) je roman američke književnice Ayn Rand objavljen 1943. godine. Protagonist romana je Howard Roark, mladi individualistički arhitekt, koji odbacuje slavu i novac kako ne bi kompromitirao vlastite estetske i lične ideale. Radnja romana prikazuje Roarkovu borbu da stvara građevine po načelima moderne arhitekture, nasuprot tradicije na kojoj inzistira establishment, kao i složene odnose sa nizom likova koji mu pri tome pomažu ili odmažu. Roark u mnogo čemu predstavlja ideal onoga što je Rand smatrala ljudskim duhom, odnosno uvjerenja kako je pojedinac superiorniji kolektivizmu.
Anello, Chieti
Anello je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 436 m.
The Fountainhead
Iako je originalni rukopis The Fountainhead odbilo čak dvanaest izdavača, nakon objavljivanja je postao jedan od najvećih bestselera, odnosno prvi veliki uspjeh Ayn Rand.
Godine 1949. je po njemu snimljen istoimeni film sa Garyjem Cooperom u glavnoj ulozi.
Trbovlje (općina)
Geografske karakteristike
Općina Trbovlje prostire se u sredini Slovenije, u slivu rijeke Save
Općina ima površinu od 58 km², na kojoj se prostire 16 naselja.
Naselja Općine Trbovlje
Čebine,Čeče, Dobovec, Gabrsko, Ključevica, Knezdol, Ojstro, Ostenk, Planinska vas, Prapreče, Sveta Planina, Škofja Riža, Trbovlje, Vrhe, Završje, Župa
Stepmom
Stepmom je američki igrani film snimljen 1998. godine u režiji Chrisa Columbusa sa Julijom Roberts, Susan Sarandon i Edom Harrisom u glavnim ulogama. Po žanru je dramedija i prati odnos mlade modne fotografkinje sa bivšom suprugom svog sadašnjeg dečka. Film je imao uspeh i u bioskopima, iako nešto slabiji kod kritičara. Suzan Sarandon je bila nominovana za Zlatni globus za najbolju glavnu glumicu.
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Pomajka, a u Srbiji pod naslovom Maćeha.
Radnja
Džeki, koja je nekada bila uspešna njujorška urednica, sada živi van grada kao domaćica i majka dvoje dece. Od muža je razvedena godinama, i kao i deca, pomirila se sa tim da se u njegovom životu pojavila nova žena - mlada Izabel, koja se veoma uspešno bavi fotografijom. Izabel se trudi da se Ana i Ben osećaju prijatno kada su sa njom, ali nikada ne bi bila spremna da se odrekne svoje karijere zbog njih. Osećajući to, Džeki želi da njena deca provode što manje vremena sa Izabel. Međutim, kada otkrije da joj je dijagnostifikovan rak, trudiće se da se što više zbliži sa budućom maćehom svoje dece. Sve razmirice koje su pre postojale između njih, polako će nestati.
Dubrovačko plemstvo
Dubrovačko plemstvo je viši, povlašteni društveni stalež u feudalnom poretku srednjovjekovnog, renesansnog i kasnijeg razdoblja u tisućljetnom postojanju Dubrovačke Republike koji je imao vlast i upravljao državom.
Povijest
Od osnutka grada Dubrovnika u 7. stoljeću dubrovačka se vlastela izvorno sastojala od 78 plemićkih obitelji. Kasnije se s vremenom taj broj postupno smanjivao, pa je krajem 15. stoljeća on iznosio 33, a u 17. stoljeću samo 24. Razlog tome je što su do 17. stoljeća mnoge obitelji tijekom vremena izumrle, a nijedna nova nije primljena u taj stalež. Da bi, naime, zaštitili svoje interese, dubrovački su plemići bili zatvoreni u svoje okvire i nisu dozvoljavali drugim slojevima dubrovačkog stanovništva (pučanima i seljacima) da dobiju taj status. Uzor su imali u mletačkom plemstvu, pa su kao i Mlečani izvršili u 14. stoljeću tzv. 'zatvaranje Velikog vijeća'. Član Velikog vijeća - zakonodavne skupštine iz koje su proizlazila sva ostala tijela u vlasti i koje je pandan suvremenim zakonodavnim skupštinama u svijetu – bio je svaki punoljetni muški pripadnik plemstva, nakon navršenih 18 godina života.
Dubrovački su se plemići, s rijetkim izuzecima, stoljećima smjeli ženiti samo s dubrovačkim plemkinjama koje im nisu bile u bliskom rodu. Zakonski je regulirana endogamija iznad trećeg koljena srodstva, što je značilo da su se međusobno mogli vjenčati praunuci braće.
Mount Olive, Mississippi
Maunt Oliv je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Dubrovačko plemstvo
Povijest
Nakon turbulentnih događaja na prijelomu 18. i 19. stoljeća, kada je 1808. godine došlo do prestanka postojanja Dubrovačke Republike, njeno je plemstvo izloženo konstantnom polaganom izumiranju. Velika većina starih patricijskih obitelji je izumrla, pa ih je do danas preživjelo samo nekoliko, među kojima obitelji Božidarević (Bosdari), Bunić (de Bona), Džamanjić (de Zamagna), Getaldić (Ghetaldi), Gučetić (Gozze) i Saraka (de Saracca), te članovi ženske linije u obiteljima Bunić-Đurđević (Giorgi-Bona), Getaldić-Gundulić (Ghetaldi-Gondola), Gradić (de Gradi), Kabužić (Caboga), Natali, Pucić (Pozza-Sorgo) i Sorkočević (Sorgo).
Mount Olive, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 982, što je 89 (10,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vratišinec
Vratišinec je općina u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Općinska naselja
U sastavu općine su 2 naselja (stanje 2006), to su: Gornji Kraljevec i Vratišinec.
Povijest
U do sada poznatim povijesnim vrelima Vratišinec se prvi puta spominje 1458. godine kao possessio (posjed) grofova Celjskih pod imenom Bratrvsincz. Već 1478. spominje se kao Bratischinecz, 1636. godine kao Wratissnicz, a 1752. kao Vratissinecz. Poznati mađarski lingvista dr. Laszlo Hadrovicz tvrdi da Vratišincu ime potječe od imenice brat, odnosno osobnog imena Bratiša, odnosno Vratiša. Naime, kao i mnoga međimurska mjesta i Vratišinec je ime dobio po svom nekadašnjem feudalnom gospodaru (Bratiša, Vratiša).
Slavni ljudi
Dr. Vinko Žganec (Vratišinec 20. siječnja 1890. - Zagreb 12. prosinca 1976.) - najpoznatiji hrvatski etnomuzikolog i melograf 20. stoljeća
512 Taurinensis
512 Taurinensis je Marsov trojanski asteroid sa prečnikom od približno 23,09 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,745 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,633 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,253, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 8,752 stepeni, a orbitalni period iznosi 1183,067 dana (3,239 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 10,68 a geometrijski albedo 0,177.
Asteroid je otkriven 23. juna 1903. godine.
Laredo (razvrstavanje)
Laredo se može odnositi na
Sveti Martin na Muri
Sveti Martin na Muri (prethodno Martin na Muri), općina u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Općinska naselja
U sastavu općine nalazi se 13 naselja: Brezovec, Čestijanec, Gornji Koncovčak, Gradiščak, Grkaveščak, Jurovčak, Jurovec, Kapelščak, Lapšina, Marof, Sveti Martin na Muri, Vrhovljan i Žabnik.