cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stefan-Boltzmannov zakon
Temperatura Zemlje
Gdje je TS – temperatura Sunca,, rS – polumjer Sunca i a0 – udaljenost između Zemlje i Sunca. Dobije se stvarna temperatura od 6 °C na površini Zemlje. Ova gruba procjena zanemaruje temperaturne razlike i promjene na Zemlji, kao i efekt staklenika. Međuvladin panel o klimatskim promjenama (IPCC) i ostali izvori prestavljaju stvarnu temperature od 255 K (-18 °C), koja uzima u obzir Zemljin albedo – 0,3, što znači da je pretpostavka da 30 % Sunčevog zračenja, koje ozrači Zemlju se odbije u svemir bez da ga Zemlja upije. Međutim, ipak je veći udio dugovalnog zračenja kojeg atmosfera upije u vidu stakleničkih plinova, kao što je vodena para, ugljični dioksid i metan, tako da je Zemljina stvarna prosječna temperatura površine oko 288 K (14 °C).
Hickory Flat, Mississippi
Hikori Flat je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 601, što je 36 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gradski muzej Vukovar
Vukovarac prof. dr. Antun Bauer inicijator je i osnivač Gradskog muzeja Vukovar svojim brojnim poklonima i donacijama: stilskog namještaja, oružja, umjetničkih slika, grafika, crteža i skulptura, te znatnim količinama rimskog novca i mnogim drugim predmetima, počevši od 1948. godine pa sve do svoje smrti 2000. godine. Odlukom Narodnog Odbora u Vukovaru, prosinca 1946. godine osnovan je Gradski muzej, a svoje javno djelovanje, prvom stalnom izložbom, započeo je dvije godine kasnije 1948. godine u zgradi stare diližansne pošte u baroknom središtu grada. minijatura|Dvorac Eltz sjedište gradskog muzeja Vukovar.|350px
Podjela
U razdoblju do Domovinskog rata, odnosno do 1991. godine, Gradski muzej Vukovar razvit će se u četiri muzejsko-galerijske cjeline u okviru jedne matične kuće i to u:
Aktivnosti
Tijekom vremena Muzej je postao nezaobilazna institucija kulturne djelatnosti u znanstvenom, izložbenom i muzeološkom obliku, što je pokazao u svojim brojnim stalnim i povremenim izložbama od kojih je moguće istaknuti neke od najznačajnijih: Vučedol – treće tisućljeće prije Krista -, u Muzejskom prostoru u Zagrebu, 27. srpnja 1988. godine, sa reprezentativnim katalogom-knjigom, zatim izložbu umjetnina iz "Zbirka Bauer" s cjelovitim katalogom, također u Muzejskom prostoru u Zagrebu – 18. veljače 1989. te izložba u Zagrebu u HAZU – u povodu 100. obljetnice rođenja vukovarskog nobelovca za kemiju Lavoslava Ružičke kada je kompletan materijal Spomen muzeja nobelovca iz Vukovara prikazan u Zagrebu.
Uz brojne izložbe ostvarena su i dva značajna projekta, a to su Izložba "Vučedolski Orion – najstariji europski kalendar" i likovna izložba "Vukovarski likovni salon" – u ovim projektima muzej je ostvario na inicijativu Ružice Marić zasluženo međunarodno priznanje. Neke od njenom zaslugom iniciranih značajnijih manifestacija su: Nebo nad Vukovarom - vezano uz obljetnicu povratka muzeja, Memorijal Stjepana Petrovića - poginulog posljednjeg kustosa Zbirke Bauer, Festival komorne glazbe, Projekt-Vučedol vezan uz kontinuitet istraživanja arheološkog lokaliteta. Povratkom u Vukovar, na 50. godišnjicu svoga osnivanja, Gradski muzej Vukovar nastavlja svoje djelovanje značajnim akcijama kao što je "Povrat – restitucija" svojeg najznačajnijeg fundusa iz Novog Sada, Beograda i Dalja, te tako započinje, ponovnim naporima sastavljati slavnu povijest Vjekovnog hrvatskog Grada na Dunavu.
Gradski muzej Vukovar otvorena je ustanova kulture i u prvim danima povratka Vukovaraca, a tako je i danas, prihvaćao je sve povratnike, na svoje brojne manifestacije, ali i u svakom drugom posjetu Gradu Vukovaru. Da je i Gradski muzej dio jedne te iste nedjeljive cjeline Grada Vukovara potvrđuju i brojni nazivi njegovih manifestacija kao što su "Grad u srcu" ili "Zagrli me grade".
Nagrada NBR za najbolju sporednu glumicu
Nagrada Nacionalnog odbora za recenziju za najbolju sporednu glumicu (National Board of Review Award for Best Supporting Actress) je godišnja filmska nagrada koju od 1955. dodjeljuje američki Nacionalni odbor za recenziju filmova.
Ingasls
Ingasls se može odnositi na
Aumont-Aubrac
Omon Obrak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Lozer koja pripada prefekturi Mand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 031 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 041 metar (maksimalnoj 1.165 m, a minimalnoj 970 m).
Alaotra
Jezero Alaotra je najveće jezero u Madagaskaru, u provinciji Toamasina, na sjeveru centralne visoravni.
Hidrografija
Alaotra je posljednje vulkansko jezero na istočnom hrptu Madagaskara, uz njegove obale danas živi 550 000 ljudi. Jezero dobija vode od rijeka Sasomangana i Sahabe (jug) i Sahamaloto i Anoni (sjever), oborinskih voda i manjih potoka, a otječe kroz rijeku Maningori na suprotnoj istočnoj strani u Indijski ocean nakon 260 km riječnog toka. Jezero leži na nadmorskoj visini od 750 m u dolini Alaotra, koja je duga 70 km i široka 30 km.
Najbliži veći gradovi pored jezera su Amparafaravola (20 km) i Ambatondrazaka (7 km), a glavni grad Antananarivo je udaljen oko 267 km jugoistočno od jezera.
Dolina u kojoj se nalazi Alaotra sastoji se od brojnih plitkih slatkovodnih jezera (od kojih je najveće Antsomangana) i močvara, okruženih gustom vegetacijom. Ta dolina je danas najplodniji dio Madagaskara sa brojnim navodnjavanim rižinim poljima, na kojima se proizvodi najviše te žitarice. Dolina Alaotra i samo jezero je stanište brojnih vrsta biljaka i životinja, uključujući i neke rijetke i ugrožene vrste, kao i važno ribolovno područje. Sliv Alaotre pokriva površinu od 7225 km², od toga Alaotra ima površinu od 199,71 km², ostala jezera u dolini 54.45 km², močvare 235 km², rižina polja 1 710.88 km² a ostalo zemljište 5024,96 km².
Jezero Alaotra proglašeno je močvarom internacionalnog značaja pod paskom Ramsarske konvencije 2. februara 2003.
Plodna ravnica oko jezera Alaotra je danas najvažnija regija u Madagaskaru za uzgoj riže. Brežuljci oko jezera, koji su nekada bili pokriveni šumskim pokrovom, posljednjih decenija su uglavnom ogoljeni i pretvoreni u oranice. To je izazvalo eroziju tla, i velike količine sedimenata koje se gomilaju u jezeru, pa se ono smanjuje, tako da je danas za sušnog perioda duboko samo 60 cm.
Крупац
Крупац може бити:
Alaotra
Flora i fauna
Jezero Alaotra je također važno stanište, sve ugroženijih ptica močvarica, uključujući ugroženu Melerova patka (Anas melleri). Dvije vrste ptica su endemske na sjeveru Madagaskara, Madagaskarska patka (Aythya innotata) i Crvenkasti gnjurac (Tachybaptus rufolavatus). Madagaskarska patka je danas kritično ugrožena i više ne živi na jezeru, iako još postoji vrlo mali broj jedinki negdje drugdje. Crvenkasti gnjurac je proglašen izumrlim 2010. Nekad je na jezeru živjelo puno tih ptica, koje nisu opažene nigdje drugdje osim u neposrednoj blizini jezera.
Receptor gastričnog inhibitornog polipeptida
Receptor gastričnog inhibitornog polipeptida (GIP-R, glukozno zavisni insulinotropni polipeptidni receptor) je protein koji je kod ljudi kodiran GIPR genom. GIP-R je sedam transmembranski protein prisutan u beta ćelijama u pancreasu.
Funkcija
Gastrični inhibitorni polipeptid (GIP, glukozno zavisni insulinotropni polipeptid) je 42 aminokiseline dug polipeptid koji sintetišu K ćelije dvanaestopalačnog i tankih creva. On je originalno identifikovan kao sastojak stomačnog ekstrakta koji inhibira sekreciju želudačne kiseline i oslobađanje gastrina, ali je naknadno pokazano da potentno stimuliše otpuštanje insulina u prisustvu povišenih nivoa glukoze. Insulinotropno dejstvo na pankreasne beta ćelije je stoga njegova glavna fiziološka uloga. Zajedno sa glukagonu sličnim peptidom-1, GIP je u velikoj meri odgovoran za sekreciju insulina nakon jela. On učestvuje u nekoliko različitih oblika anaboličkog otpuštaja.
Kenard
Kenard se može odnositi na
La Port
La Port se može odnositi na
Mystic Pizza
Mystic Pizza je američki igrani film snimljen 1988. godine u režiji Donalda Petrieja. Radnja je smještena u gradić Mystic u državi Connecticut i prati odrastanje tri djevojke portugalskog porijekla koje rade u lokalnoj piceriji. Tri glavne ženske uloge su tumačile mlade glumice koje su kasnije postale velike zvijezde - Julia Roberts u svijetu romantičnih komedija, Lili Taylor u svijetu nezavisnog filma te Annabeth Gish u televizijskim serijama. Svoj filmski debi je u Mystic Pizza imao i Matt Damon.
Na prostoru bivše Jugoslavije je film distribuiran pod naslovom Mistična pica.
Lakonija (razvrstavanje)
Lakonija se može odnositi na
Borgo Vodice, Latina
Borgo Vodice je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Perigej
mini|300px|desno|Newtonova zamišljena topovska kugla: ukoliko bi [[top na nekoj uzvisini ispalio kuglu s brzinom manjom od brzine kruženja (vk = 7.9 km/s) ona bi imala putanju A ili B i pala bi na Zemlju; ukoliko bi kugla išla brzinom kruženja ona bi imala kružnu putanju C i gibala bi se stalnom brzinom; ukoliko bi kugla krenula brzinom većom od brzine kruženja ona bi putovala po elipsi D; ukoliko bi kugla krenula brzinom većom od brzine oslobađanja (vo = 11.2 km/s) ona bi putovala po hiperboli E i napustila bi Zemlju.]]
mini|300px|desno|Perigej je najbliža točka na [[Mjesec|Mjesečevoj stazi (točka F) ili stazama umjetnih Zemljinih satelita do Zemljina središta.]]
mini|300px|desno|[[Kružno gibanje je sastavljeno od dviju komponenti, od gibanja stalnom brzinom po pravcu i od jednoliko ubrzanog gibanja sa smjerom prema središtu kruženja.]]
mini|300px|desno|Vizualni primjer gibanja [[umjetni satelit|umjetnih satelita GPS-a zajedno sa Zemljinom vrtnjom.]]
mini|300px|desno|Za [[Zemlja|Zemlju (M = 6 ∙1024 kg) brzina kruženja ili orbitalna brzina na samoj površini (r = 6 378 km) iznosila bi 7 910 m/s ili 7.91 km/s. Ta se brzina zove i prvom kozmičkom brzinom.]]
mini|300px|desno|Sustav [[Zemlja - Mjesec].]]
Perigej (prema grč. περίγειος: koji je blizu Zemlje) je najbliža točka na Mjesečevoj stazi (udaljenost Mjesečeva perigeja je 363 295 kilometara) ili stazama umjetnih Zemljinih satelita do Zemljina središta, smještena na kraju velike osi elipse kojom se satelit giba relativno prema Zemlji.
Apsida
Apsida (kasnolat. absida, apsida < grč. ἀψίς, genitiv ἀψῖδος: obruč, luk) u astronomiji je najbliža i najdalja točka (ili gornji i donji apsis) putanje nekog tijela u gibanju oko središnjega tijela, odnosno oko središta gravitacijskoga privlačenja. Kod planetskih su putanja apside perihel i afel, kod Mjesečeve putanje perigej i apogej, a kod putanja dvojnih zvijezda periaster i apoaster. Apsidna linija spaja apside; ako je putanja eliptična apsidna linija poklapa se s velikom osi.
Newtonov zakon gravitacije
Newtonov zakon gravitacije ili opći zakon gravitacije iskazuje da se svaka dva tijela privlače uzajamno silom koja je proporcionalna (u skladu) umnošku njihovih masa, a obrnuto proporcionalna kvadratu njihove međusobne udaljenosti:
gdje je:
Kruženje satelita
Isaac Newton je shvatio da je kružno gibanje sastavljeno od dviju komponenti, od gibanja stalnom brzinom po pravcu i od jednoliko ubrzanog gibanja sa smjerom prema središtu kruženja. Kad ne bi bilo privlačenja, tijelo bi jednolikom brzinom vk odmicalo po pravcu i za vrijeme t prešlo put vk∙t. No istodobno, zbog gravitacijskog privlačenja, tijelo pada prema centru i u tom padu, u vrijeme t, prevali put gt2/2. Ako tijelo ipak ostaje na kružnici, mora biti da ono u vrijeme t za toliko odmakne od kružnice za koliko ujedno i padne na kružnicu! Taj proces prisutan je na svakom mjestu kružnice, na svakom ma kako malom odsječku puta. Ako bi brzina gibanja v bila manja od brzine kruženja vk, to tijelo bi zbog slobodnog pada prišlo centru Zemlje više nego što bi se u jednolikom gibanju po pravcu od nje odmaknulo, pa bi tako prelazilo s kružnice većeg polumjera na kružnicu manjeg polumjera, te bi u spirali napokon palo na Zemlju.
Prisilimo li neko tijelo da se na vrtuljku giba brzinom v, tada ono u smjeru prema centru ima ubrzanje g (centripetalno ubrzanje). Između brzine gibanja v po kružnoj stazi polumjera r i centripetalne akceleracije g postoji veza:
Tim uvjetom se za dani polumjer staze od svih mogućih centripetalnih ubrzanja odabire samo jedno ubrzanje (akceleracija), a njoj odgovara samo jedna, posve određena brzina. Izjednačavanjem gornjih dvaju izraza, dobivamo:
Za Zemlju (M = 6 ∙1024 kg) brzina kruženja ili orbitalna brzina na samoj površini (r = 6 378 km) iznosila bi 7 910 m/s ili 7.91 km/s. Ta se brzina zove i prvom kozmičkom brzinom. Na svakoj drugoj razini iznad površine Zemlje brzina kruženja ima drugu vrijednost.
Oslobađanje satelita
Što se događa kada se brzina satelita poveća iznad brzine kruženja vk. Svaka veća brzina dovest će do izduženja staze (putanje). Kružnica prelazi u elipsu, a elipsa malog ekscentriciteta prelazi u elipsu većeg ekscentriciteta. Kada staza postane parabola, tijelo će napustiti Zemljinu blizinu i slobodno odletjeti u međuplanetarni prostor. Tada imamo brzinu oslobađanja vo ili drugu kozmičku brzinu. Tijela mogu biti međusobno vezana, ili slobodna. Tijelo je vezano i čini jedan fizički sustav sustav sa Zemljom kada leži na njoj ili se giba oko nje zatvorenom putanjom. Općenito, tijelo ima i kinetičku energiju i gravitacijsku potencijalnu energiju (energiju položaja u gravitacijskom polju). Potencijalna energija Ep mase m u okolini mase M jednaka je:
Dogovorom je potencijalnoj energiji pridijeljen negativan predznak. Vidimo da je na manjoj udaljenosti r potencijalna energija negativnija nego na većoj udaljenosti. S povećanjem razmaka potencijalna energija poprima manje negativnu vrijednost, a na beskonačnoj udaljenosti iznos joj padne na nulu. U stvari, relativno najveću vrijednost ima potencijalna energija na najvećoj udaljenosti; to je smisao negativnog predznaka. U strogom značenju tijelo je slobodno kada se nalazi na neizmjernoj udaljenosti od Zemlje. S obzirom na to da Zemlja nije sama u svemiru, već je svemirsko gravitacijsko polje složeno od mnogih pojedinačnih, tijelo će se uvijek nalaziti pod njihovim utjecajem. Zato je i pitanje slobode više praktičko pitanje: na velikim udaljenostima od Zemlje tijelo se nalazi u slobodnom stanju. Omjer gravitacijske potencijalne energije i mase m, dakle izraz - GM/r, zove gravitacijski potencijal.
Zamislimo postupak oslobađanja tijela u slučaju kada je tijelo na početku mirovalo na Zemlji, a na kraju mirovalo na praktički beskonačnoj udaljenosti od Zemlje. Kako je kinetička energija u takvom slučaju i na početku i na kraju postupka jednaka nuli, to će tijelo morati premostiti razliku potencijalne energije Ep koja postoji između površine Zemlje i beskonačne udaljenosti. Promjena energije jednaka je konačnoj vrijednosti manje početna vrijednost. Budući da se energija ne može ni stvoriti niti izgubiti (zakon očuvanja energije), treba je preuzeti iz kinetičke energije Ek, tijelo treba odaslati sa Zemlje s nekom početnom brzinom vo:
Tijelo mora krenuti s brzinom oslobađanja vo:
Postupak se može odvijati i u suprotnom smjeru. Pri slobodnom padu od beskonačnosti do daljine r razlika potencijalne energije prelazi u kinetičku, i brzina vo koju tijelo ima ovisi o udaljenosti r od centra privlačenja mase M. To znači da bi tijelo u slobodnom padu palo do nekog položaja r s istom onom brzinom s kojom se s tog položaja u gravitacijskom polju mora osloboditi. Brzina oslobađanja sa Zemlje iznosi 11.2 km/s i naziva se još drugom kozmičkom brzinom. Želimo li tijelo koje već kruži oko mase M osloboditi, trebat će mu do brzine oslobađanja dodijeliti manju energiju nego kad je ležalo na Zemlje. Brzinu tijela treba povećati od vk do vo, ustvari kinetičkoj energiji treba dodati iznos G M m / 2 r; dakle, tijelu treba dovesti još toliko kinetičke energije koliko kinetičke energije već ima. Na takav se način postupa s svemirskim letjelicama koje se otpremaju na planete. One se najprije lansiraju u putanju oko Zemlje, gdje je bezzračni prostor, a onda se u odabranom trenutku ponovo pale raketni motori, raketa postiže brzinu oslobađanja i usmjeruje letjelicu prema cilju.
Gibanje umjetnih satelita
Po nekim osobinama gibanje umjetnih satelita razlikuje se od gibanja prirodnih satelita. Najveća je razlika u tome što je masa umjetnih satelita sasvim zanemariva prema masi Zemlje. Osim Zemlje, na putanju satelita utječu i Mjesec i Sunce. Zato se satelit giba u složenom gravitacijskom polju. Ni sama Zemlja nema jednostavno gravitacijsko polje kakvo ima točkasta masa jer je spljoštena na polovima, odnosno ispupčena na ekvatoru, a osim toga, unutar već složenog oblika, materija nije jednoliko raspoređena. Mase su različito raspoređene u području mora i kopna. Veću gustoću imaju slojevi tla koji se nalaze ispod oceana, manju slojevi ispod kopna. Putanja satelita stalno se poremećuje, neprestano se mijenjaju orbitalni elementi satelita, te se ta poremećenja upravo dadu iskoristiti da bi se ocijenio oblik Zemlje i raspored masa. Podaci dobiveni nakon analize gibanja satelita nadopunjuju podatke dobivene neposrednim geodetskim premjerima Zemlje i gravimetrijskim mjerenjima (mjerenjima ubrzanja sile teže).
Roswell, Ohio
Rozvel je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 219, što je 57 (-20,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kouts
Kouts se može odnositi na
Johannes Kepler
Koristeći vrlo točna Braheova opažanja planeta Marsa, Kepler je otkrio pravilnosti u planetskim gibanjima koja su poznata pod imenom Keplerovi zakoni. Prva dva zakona objavio je 1609. u svojem glavnom djelu Astronomia nova. On je bio prvi od astronoma koji se sasvim riješio epicikala, geometrijskih konstrukcija koje su uvedene u geocentričnom sustavu. U istom djelu objavio je svoje tumačenje plime i oseke kao posljedice djelovanja Mjeseca. No njegovo traženje razloga zbog kojih se planeti gibaju svojim stazama gubilo se u naivnim predodžbama. Tek je Isaac Newton, na temelju dinamike i triju Keplerovih zakona, ustanovio zakon opće gravitacije.
Nakon Praga, Kepler je 1612. prešao u Linz, gdje je predavao matematiku. God. 1615. izdao je matematičko djelo Nova stereometrija vinskih bačava /ustvari zakrivljenih ploha/ (lat. Nova Stereometria Doliorum Vinariorum), u kojem se služio postupcima koji ga čine pretečom infinitezimalnoga računa. Godine 1619. objavio je djelo Skladnosti svijeta (lat. Harmonices mundi) u kojem se izlaže njegov treći zakon. Nastavljajući Braheov rad, 1627. izdao je Rudolfinske tablice (lat. Tabuli Rudolphinae) za izračunavanje položaja planeta, s logaritamskim tablicama, tablicama atmosferske refrakcije, te katalogom 1005 zvijezda. Tablice su bile u upotrebi još cijelo stoljeće. Kepler je pridonio i modernoj optici konstrukcijom astronomskoga teleskopa (Keplerov dalekozor je vrsta dalekozora ili teleskopa s dvjema sabirnim (konveksnim) lećama, koji daje obrnutu sliku predmeta), a također i tumačenjem širenja svjetlosti i djelovanja oka.
Djetinjstvo i obrazovanje
mini|desno|175px|Kuća u kojoj se rodio Johannes Kepler u Weil der Stadtu, 30 kilometara zapadno od centra [[Stuttgarta]] mini|lijevo|250px|Sa šest godina Johannes Kepler je promatrao Veliki komet iz 1577. Mnogo podataka o Kepleru i njegovoj obitelji znamo iz horoskopa koje je pisao (ti horoskopi će imati važnu ulogu u njegovom daljnjem životu, jer će mu izrada istih za brojne plemenitaše osigurati dovoljno sredstava za bavljenje pravim znanstvenim radom). Prema tim horoskopima Kepler je rođen 27. prosinca 1571. u 14:30, poslije trudnoće od 224 dana, 9 sati i 53 minute. Rođen je njemačkom gradiću Weil der Stadtu (danas dio Stuttgartske regije u njemačkoj savezne pokrajine Baden-Württemberg, 30 kilometara zapadno od centra Stuttgarta). Njegov djed, Sebald Kepler, bio je krznar i gradonačelnik. Njegov otac, Heinrich Kepler, bio je profesionalni vojnik, koji odlazi u rat, u Nizozemsku, kada su Johannesu bile 3 godine. Vraća se nakon dvije godine i kupuje kuću u Leonbergu, te se ponovno pridružuje vojsci. Vraća se još jednom, prodaje kuću i kupuje gostionicu, no taj mu posao ne ide, te 1588. godine napušta obitelj, koja ga više nikad nije vidjela. Pretpostavlja se da je preminuo u Osamdesetogodišnjem ratu u Nizozemskoj. Njegova majka Katharina Guldenmann, gostioničareva kćer, bila je iscjeliteljica i travarica, te je kasnije optužena da je vještica. Rođen prerano, Johannes je bio slabo i boležljivo dijete. No, međutim, bio je brilijantno dijete, često je impresionirao putnike u djedovoj gostionici svojim izvanrednim matematičkim sposobnostima.
S astronomijom se susreo rano, te je razvio ljubav prema njoj koja je trajala cijeli život. Sa šest godina promatrao je Veliki komet iz 1577., i zapisao o tome: "Majka me odvela na visoko mjesto da ga gledam". Međutim, male boginje su ga ostavile slabog vida i bolesnih ruku, ograničavajući njegovu sposobnost bavljenja promatračkom astronomijom. U to vrijeme su protestanti nastojali solidno školovati siromašnu i nadarenu djecu, kako je Johannes bio jedan od njih, primaju ga u osnovnu školu. Poslije odlazi u bogoslovnu školu, gdje maturira sa 17. Godine 1589. Kepler nastavlja školovanje na sveučilištu u Tübingenu kao student filozofije i teologije. Filozofiju je studirao pod Vidom Müllerom, koju je vrlo brzo završio, te prelazi na teologiju. Iako je od djetinjstva bio vrlo religiozan, nikada nije imao namjeru postati svećenikom, ali to je bio jedini način da se u to siromašno doba obrazuje. Pokazao se vrhunskim matematičarom i stekao reputaciju kao vješt astrolog, izrađujući horoskope za kolege studente. Pod profesorom Michaelom Maestlinom, on je naučio Ptolomejski sustav kao i Kopernikov sustav planetarnog gibanja. U tom trenutku se opredijelio za Kopernikov sustav. U studentskim raspravama, branio je heliocentrizam iz teorijske i teološke perspektive, vjerujući da je Sunce glavni izvor moći u svemiru.
Graz (1594. – 1600.)
mini|desno|250px|Johannes Kepler i Barbara Müller. mini|desno|250px|Kuća u kojoj su živjeli Johannes Kepler i Barbara Müller u Gössendorfu blizu [[Graza (1597. - 1599.).]] mini|250px|desno|Keplerov model [[Sunčev sustav|Sunčevog sustava iz Mysterium Cosmographicum (Svemirska tajna) 1600.]]
Profesor Kepler
Poslije četiri godine studija teologije, upravo kad je bio pred završnim ispitima, ponuđeno mu je mjesto profesora Protestantske škole u Grazu. Profesori su zaključili da će nezavisni, znatiželjni i prkosni Kepler, koji je javno branio Kopernika, biti bolji profesor nego svećenik. Kepler je bio počašćen, no nije bio oduševljen – položaj je bio nizak. Na kraju su znatiželja i nezavisnost tog položaja prevagnuli i on prihvaća ponudu u travnju 1594., u dobio od 23, pod uvjetom da se može vratiti i završiti teološki studij.
Predavanja matematike u Grazu su bila veliko razočarenje za njega. Imao je malo učenika, uzbuđivao se zbog malih stvari koje su bile nerazumljive njegovim učenicima. Neuspjeh ga je tjerao u očaj, te je molio svog profesora Maestlina da ga vrati. No uprava škole je bila zadovoljna njime, te mu nije dopustila da se vrati na sveučilište u Tübingenu. Drugi dio njegova posla se svodio na primjenjenu astronomiju, astrologiju. Morao je pisati godišnje kalendare i horoskope, što mu je osobno bilo zanimljivo. Za jedan kalendar je dobivao 20 florina, što je tada bila pristojna suma.
Brak
U prosincu 1595. Kepler upoznaje Barbaru Müller, 23-godišnju udovicu (dvostruku) koja je imala mladu kćer, i on joj se počeo udvarati. Müller, nasljednica imanja svog pokojnog muža, bila je kći uspješnog mlinara. Njezin otac Jobst u početku protivio se braku unatoč Keplerovom plemstvu, zbog Keplerovog siromaštva. Jobst je popustio nakon što je Kepler završio rad na Mysterium Cosmographicum, ali su zaruke skoro propale dok je Kepler riješavao detalje objavljivanja. Međutim, crkveni dužnosnici, koji su pomogali oko priprema, vršili su pritisak na Müllere da poštuju svoj dogovor. Barbara i Johannes vjenčali su se 27. travnja 1597. U prvim godinama braka, Kepleri su imali dvoje djece (Heinrich i Susanna), oboje su umrli u ranom djetinjstvu. Kasnije su dobili još troje djece, kći Susannu 1602., sina Friedricha 1604. i drugog sina Ludwiga 1607.
Mysterium Cosmographicum
Keplerov prvi veliki astronomski rad, Mysterium Cosmographicum (Svemirska tajna), bio je prva objavljena obrana Kopernikova sustava. Kepler je tvrdio da je imao prosvijetljenje 19. srpnja 1595., dok je držao nastavu u Grazu, pokazujući periodične veze Saturna i Jupitera u zodijaku, zaključio je da pravilni mnogokuti mogu biti baza svemira ograničavajući upisane i opisane kružnice u određenom omjeru. Nakon što nije uspio pronaći jedinstveno uređenje poligona koji odgovaraju poznatim astronomskim promatranjima (čak s pomoćnim, nepostojećim planetima dodanim u sustav), Kepler je počeo eksperimentirati s 3-dimenzionalnim poliedrima. On je utvrdio da bi svako od pet Platonovih tijela moglo biti jedinstveno umetnuto u sferu, grupiranjem tih tijela, svako obloženo sfereom, jedno unutar drugog bi proizvelo šest slojeva, koji odgovaraju šest poznatih planeta, Merkur, Venera, Zemlja, Mars, Jupiter i Saturn.
Kepler je također pronašao jednadžbu koja se odnosi na veličinu planetarne putanje i duljine ophodnog vremena, no Kepler je odbacio tu jednadžbu, jer nije bila dovoljno točna. Kepler je mislio da je otkrio Božji geometrijski plan za svemir. Velik dio Keplerovog entuzijazma za Kopernikov sustav proizašao je iz njegovih teoloških uvjerenja o vezi između fizičkog i duhovnog. Uz potporu mentora Michaela Maestlina, Kepler je dobio dopuštenje senata sveučilišta u Tübingenu da objavi svoj rukopis, uz uvijet da izbaci egzegeze (kritike ili komentare na djelove Biblije) i da osmisli jednostavniji i razumljiviji opis Kopernikovog sustava, kao i svojih novih ideja.
Mysterium Cosmographicum je objavljen 1596. Kepler je dobio kopije svoga djela, te ih je podijelio istaknutim astronomima početkom 1597. Nije bilo baš čitano, ali je Kepler dobio reputaciju vrlo vještog astronoma. Premda će detalji biti promjeni u svjetlu njegovih kasnijih djela, Kepler nije napustio Platonističko poliedarsko sferično viđenje svemira iz Mysterium Cosmographicum. Njegovi kasniji glavni astronomski radovi su na neki način samo daljnji razvoj toga, bavi se točnijim računanjem unutarnje i vanjske mjere za sfere i izračunavanjem ekscentriciteta od planetarnih putanja u njemu. 1621. Kepler je objavio drugo prošireno izdanje Mysterium Cosmographicum, detalje u fusnotama, ispravke i poboljšanja do kojih je došao u 25 godina od svoje prve objave.
Školovanje kod Brachea
Proučavajući dalje svoje ideje o nebeskim tijelima i kuglama, zapazio je da je Nikola Kopernik drugačije objašnjavao slučaj Zemlje od drugih planeta. To je potaklo Keplera, jer ako je Kopernik ovdje pogriješio i ako bi se Zemlja promatrala na isti način kao i svi drugi planeti, njegova bi se neobična teorija mogla bolje uskladiti s promatranjima. Zato se Kepler dao na određivanje točne staze Zemlje. Za ovo su mu bila potrebna najtočnija promatranja, pa je odlučio zamoliti Tycha Brachea da mu ustupi svoje knjige s mjerenjima. Velika udaljenost od Graza, gdje je Kepler živio, do Danske možda bi ga spriječila da otputuje Tychu, ali Tycho se posvađao s mnogim ljudima u Danskoj i bojeći se da mu ne uzmu njegove astronomske instrumente napustio je Dansku 1597. godine i naselio se u Češkoj pred kraj 16. stoljeća. Kepler je u međuvremenu pobjegao iz Graza zbog religioznih progona i došao u Prag u 4. veljače 1600. Tako je Kepler mogao surađivati s Tychom. No Tychu Bracheu nije padalo na pamet da Kepleru samo ustupi mjerenja, on je zahtjevao da mu se Kepler pridruži kao pomoćnik i s njim provodi mjerenja. Pošto je Bracheov stariji pomoćnik Longomontanus imao problema sa Marsom, njega dobiva ambiciozni Kepler. Ovaj izjavljuje da će odrediti parametre putanje za 8 dana (čak su pale oklade). Posao je trajao 6 godina. Sretna je okolnost što Kepler počinje s Marsom, jer je on, ukupno gledano, najpogodniji za otkriće eliptičnosti. Kepler tada pod Bracheovom, ne baš nježnom rukom, prolazi svoju prvu školu mjerenja. Deset mjeseci koliko su proveli zajedno (od ukupno 18) bilo je dovoljno da Kepler završi školovanje. To je moglo trajati i kraće da Kepler nije išao dva puta u Graz, dovesti ženu. U međuvremenu, Brache predlaže caru da uzme Keplera u službu.
Dva dana nakon Bracheove smrti, 6. studenog 1601., Kepler je imenovan carskim matematičarom. Imao je 30 godina. Na samrtnoj postelji Tycho je zaklinjao Keplera da ne zaboravi sustav koji je on zastupao, da se Sunce okreće oko Zemlje, a da se svi ostali planeti okreću oko Sunca. Kepler je obećao da to neće zaboraviti, premda je bio svjestan da se ovaj sustav samo neznatno razlikuje od Kopernikova sustava. U svojim kasnijim radovima on se savjesno držao obećanja. Važno je napomenuti da je Brache imao vrlo neugodnu narav i svatko tko je radio s njim je svaki dan bio obasipan bujicom uvreda. Time Keplerovo pridržavanje obećanja još više dobiva na težini i izvrsno je svjedočanstvo Keplerova karaktera (i neizmjernog poštivanja Tycha Brachea), kao i činjenica da je 25 godina poslije svoje velike planetarne tablice Tabuli Rudolphinae posvetio uspomeni na Tycha Brachea.
Astronomiae Pars Optica
Kroz veći dio 1603., Kepler je koncentriran na svoj drugi rad, temeljen na optičkoj teoriji; rezultat je rukopis, predstavljen caru 1. siječnja 1604. i objavljen kao Astronomiae Pars óptica (Optički dio astronomije). U njemu je, Kepler opisao zakon inverznog kvadrata koji opisuje jakost svjetlosti, refleksije ravnih i sfernih zrcala, principe pinhole kamere (fotoaparat koji umjesto objektiva ima samo jednu malenu rupicu kroz koju ulazi svjetlost i na taj se način stvara slika na fotopapiru ili na filmu), paralaksu (paralaksa je prividna promjena položaja objekta u odnosu na pozadinu usljed razlike u položaju dvaju promatrača, promjene položaja promatrača ili usljed gibanja promatrača velikim brzinama.) i prividne veličine nebeskih tijela. Također je proširio svoje studije optike na ljudsko oko, te se općenito smatra da su neuroznanstvenici prvi koji su priznali njegovu ideju da se slike projiciraju preokrenute od leće oka na mrežnicu. Danas, “Astronomiae Pars óptica” je općenito priznata kao temelj moderne optike (iako je zakon loma upadljivo odsutan).
Keplerova supernova SN 1604.
17. listopada 1604. Kepler promatra neobično sjajnu zvijezdu koja se iznenada pojavila u zviježđu Zmijonosac. Prije njega ju je promatralo nekoliko astronoma 8 dana ranije. Pojavljivanje zvijezde, koju je Kepler opisao u knjizi De Stella nova in pede Serpentarii (O novoj zvijezdi u stopalu Zmijonosca) što je dalo dokaz da svemir nije nepromjenjiv. Kasnije se zaključilo da je zvijezda bila supernova, druga u generaciji, kasnije nazvana Keplerova supernova ili SN 1604. Nakon toga nije zabilježena supernova u našoj galaksiji iako su viđene u drugim galaksijama.
Astronomia nova
U godinama nakon završetka Astronomia Nova, većina Keplerovog istraživanja bila je usmjerena na pripreme za Rudolfinske tablice (lat. Tabuli Rudolphinae) i sveobuhvatan skup efemerida (posebnih predviđanja planetarnih i zvijezdanih pozicija).
Keplerovi zakoni
Tokom 6 godina borbe s Marsom, Kepler je također obavljao svoje dužnosti carskog matematičara: izdavao godišnje kalendare astroloških prognoza, radio horoskope ličnostima na dvoru i njihovim gostima, odgovarao na najrazličitija i brojna pitanja znatiželjnih važnih ličnosti. Napisao je dvije knjižice o astrologiji, jednu o kometima i jednu o obliku kristala snijega. Dosta se bavio pravim datumom Kristovog rođenja. U to vrijeme je zapisao i nekoliko čudnih teorija za koje je zaslužan, već spomenuti, filozofsko-osjećajni dio njegovog karaktera. Da protumači zašto planeti kruže oko Sunca, postavio je hipotezu ''da Sunce zrači neku vrstu "utjecaja", a zračenje bi bilo slično djelovanju žbica na kotaču. Zbog vrtnje Sunca žbice pritišću planete, gurajući ih oko gotovo kružnih staza.'' Zato je Kepler vjerovao da su uzroci kretanja planeta sile koje djeluju pod pravim kutovima na smjer od Sunca do planeta. Kepler je vjerovao i da Sunce zrači nejednako u svim smjerovima i samo uzduž ravnina staza planeta. Ovo ga je dovelo do uvjerenja kako utjecaj Sunca opada s povećanjem udaljenosti ili jednostavno da je ona obrnuto proporcionalna udaljenosti. Gravitacijska teorija, naravno, zahtijeva da sila kojom djeluje Sunce opada obrnuto s kvadratom udaljenosti. Čudna je proturječnost da je Kepler, radeći po ovoj netočnoj osnovi, ipak došao do točnog rezultata, tj. da planeti opisuju iste površine u jednakim vremenima (Drugi Keplerov zakon).
Do kraja života vjerovao je da brzine planeta opadaju obrnuto sa svojim udaljenostima od Sunca. Bila je čudna stvar da se ovaj zaključak nije mogao upotrijebiti od planeta do planeta, nego samo za isti planet na raznim daljinama od Sunca. Činjenica da periodi obilaska planeta oko Sunca ne ovise o kvadratu njihovih udaljenosti, pokazala bi Kepleru da njegova zamisao nije bila ispravna. Nasuprot tome, Kepler je otkrio najznačajniji odnos između ophodnog vremena planeta i njihovih srednjih udaljenosti od Sunca: on kaže da je kvadrat perioda proporcionalan kubovima udaljenosti (Treći Keplerov zakon).
Još jedna izrazito čudna Keplerova zamisao je bila da ophodno vrijeme Merkura oko Sunca mora biti u istoj relaciji s iznosom rotacije Sunca, kao period ophoda Mjeseca oko Zemlje, kao iznos vrtnje Zemlje. Ovo znači da bi se Sunce trebalo jedan put okrenuti oko svoje osi za oko 1/27 dio perioda ophoda Merkura, koji iznosi oko 88 dana; prema tome, Sunce bi se dakle jedan put okrenuti oko svoje osi rotacije za oko 3 dana. Galilejevo otkriće Sunčevih pjegi dovelo je do prvog određivanja rotacije Sunca, a ono je neposredno pokazalo da je ovo neobično shvaćanje bilo vrlo daleko od realnog. Kepler također nikada nije napustio ideju o kocki, tetraedru itd., jer je razvio jednu novu čudnu teoriju, koja se očito mnogo bolje slagala s činjenicama. Smatrao je da planeti emitiraju neku vrstu harmonije analogne muzičkim tonovima, gdje bi jakost tona bila proporcionalna brzini planeta. Upotrebljavajući poznatu veličinu staza planeta, njihovih ekscentriciteta i njihovih perioda, on je dobio sistem tonova. Planeti Merkur i Mars imaju prilično veliko područje tonova, jer su njihovi ekscentriciteti relativno veliki. Ovo znači da oni imaju relativno velike promjene svojih udaljenosti od Sunca, i zato, prema Kepleru, velike promjene u svojim brzinama i emisijama tonova. S druge strane. Venera ima vrlo mali ekscentricitet, pa se vrlo malo mijenja njena udaljenost od Sunca. Zato Venera emitira isti ton. Naravno, nije bilo slučaja da su se izračunati tonovi precizno slagali u frekvenciji s muzičkim tonovima koji su ovdje prikazani. Može li ovo dolaziti od greške promatranja? Danas smatramo da su dobiveni tonovi točno takvi kakvi bi trebali biti na prikladno tempiranoj skali i da zatim iz ovih unesemo maksimalne i minimalne udaljenosti planeta od Sunca. Kako se slažu rezultati uspoređeni s promatranjem? Slaganje je zapanjujuće dobro, posebno zato što ideja nema nikakve fizičke podloge niti značaja.
Ostali radovi
U prvim mjesecima 1610., Galileo Galilei je otkrio 4 Jupiterova satelita u orbiti. Galileo je tražio mišljenje Keplera, da njegova promatranja budu vjerodostojnija. Kepler je oduševljeno odgovorio s kratkim objavljenim člankom, Dissertatio cum nuncija Sidereo (Razgovor sa zvjezdanim glasnikom). On je potvrdio Galileovo otkriće i ponudio niz spekulacija o značenju i posljedicama tog otkrića. Kasnije te godine, Kepler je objavio svoja teleskopska zapažanja u Narratio de Jovis Satellitibus te pružio daljnju potporu Galileovom radu.
Posljednje godine (1612. – 1630.)
mini|desno|250px|Orginalna naslovnica [[Rudolfove tablice|Rudolfovih tablica.]] mini|desno|450px|Mapa svijeta iz Rudolfovih tablica. Nakon progona i bijega iz Linza Kepler dobiva dvije ponude: Sveučilište u Bologni mu nudi da naslijedi Maginija, a Francis Bacon ga poziva u Englesku. Obje je odbio - isto kao što Galileo nikad ne napušta Italiju, Newton Englesku, tako ni Kepler tadašnje njemačko carstvo. Nakon što je završio posao s Rudolfovim tablicama u Ulmu, odlazi u Prag gdje je u to vrijeme Car došao okruniti sina za kralja Češke. Tu sreće njegovog slavnog generala, grofa Walensteina. Prije 25 godina Walenstein je preko posrednika tražio od Keplera horoskop. Kepler je saznao o kome je riječ i proriče mu briljantnu budućnost vojskovođe. Šesnaest godina kasnije izrađuje mu još jedan. Kada su se susreli u Pragu, Walenstein mu predlaže da bude, pored carskog, i njegov privatni matematičar. Kako nije znao kamo će, Kepler pristaje. Walenstein je bio potpuno nezainteresiran za znanost, samo su mu horoskopi bili važni. A kad ih je Kepler počeo pisati oprezno, Walenstein je od njega tražio podatke o položaju planeta koje je slao poslušnijim astrolozima. Kepler tada sa svojim zetom počinje štampati efemeride, posao se svodio na to da na osnovu svojih Rudolfovih tabela izračunava detaljno kretanje planeta tokom godine, na osnovu čega se rade horoskopi. Te su knjige bile popularne, ali njihovo pripremanje je predstavljalo najniži nivo do kojeg se on spustio. To ga je dovelo do psihičkog stanja u kojemu će iskoristi prvu priliku da ode - bilo kuda. Planira otići u Regensburg i utjerati od cara 12000 florina duga. Putovao je na jednoj ragi koju u Ratisbonnu prodaje za dva florina. Tri dana kasnije dobiva groznicu i nekoliko dana kasnije, 15. studenog 1630., umire u pedesetdevetoj godini. Car mu je ostao dužan, ne samo onih 12000 florina.
Drugi brak i suđenje majci
30. listopada 1613., Kepler je oženio 24 godine staru Susannu Reuttinger. Nakon smrti njegove prve supruge Barbare, Kepler je imao 11 različitih “kandidatkinja”. Na kraju se vratio Reuttinger (petoj kandidatkinji), o kojoj je napisao: "osvojila me ljubavlju, poniznošću i lojalnošću, vođenjem domaćinstva, marljivošću, a najviše ljubavlju koju je dala mojoj djeci". Prvo troje djece iz toga braka (Margareta Regina, Katharina, i Sebald) umrlo je u djetinjstvu. Ostalo troje doživjelo je odraslu dob: Cordula (r. 1621.), Fridmar (r. 1623.) i Hildebert (r. 1625.). Prema Keplerovim biografima, ovo je bio mnogo sretniji brak od prvog.
1615. Reingold Ursula, žena u financijskom sporu s Keplerovim bratom Cristophom, tvrdila je da ju je njegova majka Katharina sa ‘’zlim’’ napitkom učinila bolesnom. Spor je eskalirao, a 1617. Katharina je bila optužena za čarolije i vračanje. Početkom kolovoza 1620. bila je zatvorena na četrnaest mjeseci. Oslobođena je u listopadu 1621. zahvaljujući opsežnoj pravnoj obrani koju je sastavio Kepler.
Rudolfove tablice
Kepler je obećao Tycho Bracheu da će dovršiti njegove astronomske tabele i objaviti ih. Kad je prešao pedesetu Kepler konačno započinje posao i privodi ga kraju 1624. Već po starom običaju, novac za tisak je morao dugo čekati – godinu dana. Konačno uspijeva dobiti 2000 florina (od 6299, koliko je tražio). To je bilo dovoljno samo za papir. Tiskanje je morao platiti sam. Kad napokon dovodi tiskare u Linz pokrenuti posao, stiže i nova nevolja: počinje novi progon protestanata. Tada protestantski seljaci dižu bunu, opsjedaju Linz i 30. lipnja 1626. pale dio grada u kojem je bila tiskara. Sve do tada tiskano je uništeno, ali Kepler uspijeva spasiti originalne tablice. Zatim odlazi u Ulm, gdje uspijeva na brzinu tiskati 1000 primjeraka i poslati ih na Frankfurtski sajam knjiga. Astronomi su je rado dočekali, i ona služi cijelo stoljeće kao referentna knjiga.
Ehinokokoza
Ehinkokoza (ponekad i ehinokokus), također poznata i kao hidatidska i ehinokokska bolest je parazitska bolest koja pogađa čovjeka, ali i životinje kao što su psi, ovce, glodavci i konji.
Uzrok nastanka
Ehinokokus izaziva mala pantljičara sa nekoliko članaka koja živi u crevu psa, a njena jajašca izbacuju se stolicom iz creva. Čovek se zarazi preko hrane i vode ili direktno kada mu pas liže ruke. U želucu čoveka oslobađaju se embrioni i idu kroz crevni zid, a putem krvi dospevaju u jetru ili limfogeno u vensku krv, njom u pluća i ostale organe, mozak, slezinu, bubrege. Tu se razvijaju vezikule koje mogu biti inilokularne ili mnogobrojne multilokularne ciste u zavisnosti od vrste ehinokoka. Ciste imaju oko sebe hitinsku membranu, a organizam oko nje stvara vezivnu ovojnicu.
Klinička slika
Cistična ehinokokoza pluća-dominiraju nespecifični simptomi ili je čak i asimptomatska, pa se slučajno otkriva rendgenskim snimkom. Opisuju se prolazni kašalj, iskašljavanje krvi, alergijske promene na koži, a kod velikih cista i atelektaze i poremećaj disanja. Pod različitim okolnostima (udarac u grudni koš, napor) može nastati prskanje ciste što se ispoljava slikom anafilaktičkog šoka praćenog strahom, kašljem, otežanim disanjem, zviždanjem, kolapsom, iskašljavanjem na puna usta žute, slane, nekada i sukrvičave tečnosti.
Cistična ehinokokoza jetre
klinička slika tegoba javlja se postepeno. Postoji vremenom osećaj pritiska i bolova u trbuhu u predelu jetre, odnosno ispod desnog rebarnog luka, a nastaje usled uvećanja ciste. Zbog direktnog pritiska ehinokokusne ciste na žučne puteve dolazi do žutice, a pritiskom na venu portu i do ascitesa (nakupljanja tečnosti u trbuhu). U kliničkoj slici tegobe se mogu javiti usled pritiska na okolne organe, želudac i duodenum, te nastaje povraćanje, a pritisak na debelo crevo daje nadutost, meteorizam i zatvor. Ciste koje su velike, a nalaze se na prednjoj strani, mogu se napipati preko trbušnog zida. Razvoj ovog oboljenja može biti različit. Ehinokok može spontano da izumre ili pod dejstvom lekova kada dolazi do resorpcije tečnosti, a sadržaj se kalcifikuje. Međutim, kod velike ciste može doći do rupture (pucanja) ciste i izliva tečnosti u trbušnu šupljinu i širenja mase cisti po trbuhu, odnosno sekundarne ehinokoze. Ruptura je praćena šokom, nekada smrću.
Dijagnoza
Postavlja se na osnovu pregleda,rendgenološkog snimka, ultrazvuka, CT-a (skenera), NMR (nuklearne magnetene rezonance), uz laboratorijske analize- povećanje eozinofila u krvi i pozitivne alergijske reakcije.
Lečenje
Svaku ehinokoknu cistu, ukoliko lokalizacija dozvoljava, treba hirurški odstraniti. U slučajevima kontraindikacija za hirurško lečenje (veličina, lokalizacija, teško opšte stanje) primenjuje se višemesečna terapija mebendazolom.
Hrazdan
Hrazdan (armenski: Հրազդան) je rijeka u Armeniji duga 141 km, najveća pritoka rijeke Araks.
Hidrografija
Hrazdan izvire iz jezera Sevan na armenskom dijelu Kavkaza, zatim teče gotovo pravilno u pravcu juga kroz Armeniju, do svog ušća u rijeku Araks. Hrazdan je vrlo značajan za privredu Armenije, posebno hidroenergiju, navodnjavanje, ribolov, itd.
Hartsvil
Hartsvil se može odnositi na
Džounsvil
Džounsvil se može odnositi na
Санктпетербуршки државни универзитет
Санктпетербуршки државни универзитет је руски федерални јавни универзитет у Санкт Петербургу. Најстарији је и један од највећих универзтета у цијелој Русији и спада међу веће и угледније универзитете у цијелој регији источне и централне Европе. Саставни дијелови униерзитета су 24 факултета и института, факултет војних студија, катедре за физичку културу, медицинског колеџа, Колеџа физичке културе и спорта те економског и технолошког колеџа. Универзитет је организован на два кампуса, једним на Василијевском острву и другим у Петерхофу. У совјетском периоду универзитет је носио назив Лењинградски државни универзитет будући да је и град носио назив Лењинград. У периоду од 1948. до 1989. године лењинградски је универзитет је у пуном називу носио и име Андреја Жанова.
1724-1821.
minijatura|lijevo|Оригинални лого из XVIII вијека. У Русији постоји неслагање о томе који је најстарији универзитет у земљи са Санктпетербуршким државним универзитетом и Московским државним универзитетом Ломоносов као институцијама које се обје сматрају најстаријима. Московским државним универзитетом Ломоносов основан је 1755. године и од тада дјелује без прекида док Санктпетербуршки државни универзитет без прекида дјелује од 1819. године али се позива на историју Катедре за физичку културу и Санктпетербуршке академије наука која је основана 24. јануара 1724. године декретом Петра Великог. У периоду од 1804. до 1819. године Санктпетербуршки државни универзитет службено није постојао будући да је институција коју је основао Петар Велики престала да постоји, док је оснивачка повеља нове Санктпетербуршке академије наука експлицитно наводила да се нити једна пријашња институција са њом не треба повезивати. Санктпетербуршки педагошки институт који је основан 1804. године преименован је 1814. у Главни педагошки институт 1814. године и налазио се у згради Дванаест колегија у којему је и данас смјештена универзитетска администрација. 8. фебруара 1819. године Александар I Павлович од Русије (владар који је основао и пољски Универзитет у Варшави) реорганизовао је Главни педагошки институт у данашњи Санктпетербуршки државни универзитет. 1828. Главни педагошки институт поново је основан, али као институција неовисна о универзитету.
Историја од 1821. године до краја Грађанског рата 1922. године
minijatura|Фотографија професора Физичко-математичког факултета из 1868. године minijatura|Универзитет н почетком XX вијека 1821. године универзитет је преименован у Империјални универзитет у Санкт Петербургу док је 1823. већина факултета премјештена из зграде Дванаест колегија у јужни дио града иза ријеке Фонтанке. 1824. године измијењена оснивачка повеља Московског државног универзитета Ломоносов је донешена као повеља Империјалног универзитета у Санкт Петербургу. 1829. године на институцији је радило 19 сталних професора који су држали предавања за 169 редовних и ванредних студената. 1830. године цар Никола I вратио је у цијелости зграду Дванаест колегија у власништво универзитета па су се предавања поново наставила на тој локацији. 1835. године донијета је нова повеља. На основу нове повеље отворени су нови факултети за студије права, историје и филологије, док су физички и математички факултети придружени филозофском факултету као прва и друга катедра факултета.
1855. године оријенталистика је издвојена из Факултета за историју и филологију и четврти је факултет, Факултет оријенталних језика, формално је основан 27. августа 1855. године.
Од 1859. го 1861. прве нередовне студентице добиле су шансу да присуствују предавањима. 1861. на институцији је студирало 1,270 редовних и 167 ванредних студената. Од њих је 498 похађало Правни факултет, тада највећу саставницу у оквиру универзитета. Ипак, тада су студији на Правном факултету били знатно разноврснији и нису били фокусирани искључиво на домен права, слично разноликости студија који се данас често проналазе на филозофским факултетима. 1861. и 1862. године на универзитету је дошло до устанака међу студентима што је довело до два привремена затварања у току те академске године. Студентска окупљања су забрањена, а студенти су избацивани и шпијунирани док су отворена јавна предавања такођер забрањена. Након 1865. на универзитету је укупно остало свега 524 студента.