cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ahl al-bajt
U hadisu al-Sakalain
Hadis al-Sakalain pokazatelj je slijeđenja u učenju Ahl al-bajta jer je Muhamed tražio od muslimana da slijede Kuran i itru (njegovu porodicu) da ne bi zalutali. Prvi i temeljni izvor naučne upute muslimana je Kuran, zatim poslanikova suna, a uloga Ahl al-bajta u vezi s tim je da oni predstavljaju interpretatore Kurana, njegove čuvare i prenosioce sune. Muslimani smatraju da je Muhamed ljudima predstavio veliki dio istine i spoznaje iz Kurana, međutim, jedan dio koji je vezan za uvjete nije predočen ili je bilo bolje da se to obznani ljudima u budućnosti posredstvom njegovog Ahl al-bajta. Rezultat toga je potpuno očuvanje onoga što je Muhamed predočio, dok je tumačenje ostatka ostavljeno Ahl al-bajtu. Ispravan put spoznaje Kurana i sune je slijeđenje Muhamedove porodice, i oni stoga predstavljaju autoritet muslimanima za obrazovanje i učenje pravila religije (obredoslovlja).
Sunitski učenjak Ali al-Kari navodi: "Ahl al-bajt je uglavnom bolje upoznat sa stanjem vlasnika kuće i njegove države u odnosu na druge ljude, i upravo zato značenje Ahl al-bajta je da su oni učenjaci, obaviješteni o poslanikovoj tradiciji i dobrotvori na njegovom putu, poznavaoci njegovih zakona i mudrosti, te upravo iz ovog razloga oni zaslužuju da nose Božiju knjigu na svojim plećima". Ibn Hadžar al-Hajtami je također rekao: "Poslanik je Kuran i itru [Ahl al-bajt] nazvao al-siklom [vrijednim stvarima] jer ono implicira nešto dragocjeno i važno, a Kuran i itra su takvi; oboje su rudnik božanskog skrivenog znanja i uzvišenih mudrosti, kao i propisa obredoslovlja. Zbog toga se toliko naglašava učenje vjere i spoznaje od ove dvije dragocjenosti. Ovdje se posebno podržava i naglašava itra onih koji poznaju Božiju knjigu i poslanikovu sunu, i oni su ti koji se do Sudnjeg dana neće odvojiti od Kurana".
U ajetu al-Tathir
Kuran u ajetu al-Tathir (33:33) Muhamedov Ahl al-bajt predstavlja očišćenim od svake nečistoće, a s druge strane, podsjeća da uzvišenu istinu i skrivena učenja Kurana ne može shvatiti nitko osim ljudi koji su pročišćeni od nečistoća. Isto kao što je šerijatska čistoća uvjet da bi čovjek mogao dotaći Kuran, čistoća duše od poroka također je uvjet razumijevanja spoznaje i istine Kurana, i sve što su spoznaja i istina suptilnije i dublje, razum će imati potrebu da čistotu duše shvati dublje i uzvišenije, a najbolji je povezan s nepogrešivošću. Zbog toga spoznaju i istinu Kurana u potpunosti i duboko ne može dosegnuti nitko osim Muhameda i njegovog nepogrešivog Ahl al-bajta, odnosno za razumijevanje ove istine treba se okrenuti njima. Džafar al-Sadik je rekao: "Istina koja je vezana za prošlost i budućnost, odnosno vjerske propise koji odvajaju pogrešno od ispravnog u životu ljudi, postoji u Kuranu i mi to znamo". Također je rekao: "Znanje je u nama ukorijenjeno i znamo tumačiti Kuran".
U hadisu al-Sakalain
Hadis al-Sakalain jasno sugerira dužnost slijeđenja Ahl al-bajta jer prema ovog predaji spas muslimanske zajednice od zablude je u dosljednosti pridržavanja Kurana i Muhamedovog Ahl al-bajta, odnosno u spoznaji kuranskih naredbi i njihovom slijeđenju. Njihovi se propisi dakle moraju spoznati i zatim provesti u djelo.
U ajetu Uli al-Amr
Alah je u ajetu Uli al-Amru strogo naredio pokoravanje njemu, njegovom poslaniku i uli al-amru: "O vjernici, pokoravajte se Alahu i pokoravajte se poslaniku i predstavnicima vašim" (4:59). S obzirom na to da se uli al-amr javlja u istom kontekstu s Muhamedom, bez toga da se glagol atiju ponavlja, jasno je da je kriterij stroge dužnosti pokoravanja predstavnicima (uli al-amru) isti kao i za pokoravanje poslaniku, što je pak stroga dužnost jer je on prema islamskom vjerovanju vođa s osobinom nepogrešivosti i izabran od Boga. Drugim riječima, na temelju obaveze pokoravanja, određene karakteristike Muhameda poput bezgrešnosti mogu se preslikati i na uli al-amr. Ovo gledište posebno je zastupljeno kod šijita koji predstavnike iz ajeta identificiraju kao ljude pod ogrtačem (ashab al-kisa) odnosno nepogrešive i bezgrešne imame, te privrženost prema njima i njihovom vođenju muslimanske zajednice uzimaju kao strogu dužnost (vadžib).
U hadisu al-Safina
Hadis al-Safina (predaja o lađi spasa) također ukazuje na strogu dužnost slijeđenja Ahl al-bajta. U ovom hadisu Muhamed svoj Ahl al-bajt uspoređuje s Nuhovom arkom i veli da tko god se ukrca na nju biti će spašen od utapanja, a tko se ne uspije ukrcati na nju bit će uništen. Ibn Hadžar navodi: "Upoređivanje Ahl al-bajta s Nuhovom arkom ogleda se u tome da svako onaj tko zbog zahvalnosti onom tko im je podario tu čast, bude ih volio i ubrajao ih u velikane i učenjake koji upućuju, i bude radio onako kako mu oni savjetuju, biti će spašen od tame, a svako onaj tko im se suprotstavi i porekne blagodati past će s litice u provaliju i biti će uništen". Ovaj hadis prenose različiti prenosioci, među kojima neki podržavaju ostale.
Naklonost Ahl al-bajtu
Nužnost naklonosti i ljubavi prema Muhamedovom Ahl al-bajtu potvrđuju razni islamski izvori. U ajetu al-Mavada stoji: "Reci [ljudima, o Muhamede]: Ne tražim za ovo [prenošenje objave] nikakvu drugu nagradu od vas, osim pažnje rodbinske [ljubavi prema mojoj bliskoj rodbini]" (42:23). Stoga, ljubav prema Muhamedovoj porodici ubraja se u nagradu za njegovu misiju. Ibn Hadžar to komentira riječima: "Iz predaja prethodnika očigledna je nužnost ljubavi prema Ahl al-bajtu i veliko poštovanje i tugovanje zbog njih". Prema šijitskom gledištu, postoji čvrsta veza između stihova al-Mavade i al-Tathira.
Ašaritski teolog Fahrudin Razi nužnost ljubavi prema Ahl al-bajtu obrazložio je ovako: "Nema sumnje da je poslanik [Muhamed] volio Alija, Fatimu, Hasana i Huseina, i na osnovu toga, ovo djelo je stroga dužnost cijeloj zajednici jer je Alah rekao: Slijedite njega da biste na pravome putu bili (7:158). Također je rekao: Ako Alaha volite, mene slijedite, i vas će Alah voljeti (3:31). Isto je rekao: Vi u Alahovom poslaniku imate divan uzor (33:21)".
Iz skupine ajeta koji su vezani za nagradu poslanikove misije zaključuje se da on od muslimana nije tražio nikakvu materijalnu i nematerijalnu nadoknadu, i ako je tražio ljubav prema svom Ahl al-bajtu, to će se ustvari opet njima vratiti: "Reci: Kakvu god nagradu da zatražim od vas, nek ostane vama, mene će nagraditi Alah, on nad svim bdi" (34:47).
Tarpejska stijena
Tarpejska stijena (rupes Tarpeia) je bila strma litica na južnom vrhu brežuljka Kapitola u Starom Rimu, sa koje se pružao pogled na Forum. Najpoznatija je po tome što je u doba Republike služila kao gubilište na način da su se s nje osuđenici - ubice, izdjanici, krivokletnici i robovi - bacali u provaliju. Slično se postupalo i s fizičkim i duševnim invalidima, ukoliko bi Rimljani zaključili da je njihov invalidet posljedica kletve bogova.
Ahl al-bajt
Ahl al-bajtovo vođenje
Na vođenju i namjesništvu Ahl al-bajta posebno inzistiraju šijitski pravci, koristeći pritom kao dokaze tradicionalne izvore i rezoniranje. S intelektualne strane, uzimajući u obzir i filozofiju imamata, nepogrešivost je jedna od najvažnijih karakteristika imama i nužan uslov za vođenje muslimanske zajednice, a takvo gledište u skladu je s navodima iz ajeta Uli al-Amra i hadisa al-Sakalaina. Dokazi za strogu nužnost slijeđenja Ahl al-bajta obuhvaćaju sva moranja i nemoranja koja su vezana za život muslimana, i s ovog aspekta ne postoje razlike u pitanjima ibadeta, ekonomije, politike i kulture. Npr. u ajetu Uli al-Amr pokoravanje predstavnicima ima isti položaj i opseg kao pokoravanje Muhamedu. Šijiti ističu i da naklonost Ahl al-bajtu ima osnovni aspekt i glavnu svrhu da bi ljudi spoznali istinu i slijeđenjem nje stigli do sreće i prosperiteta, što pak obuhvaća sve aspekte individualnog, društvenog, političkog života i bogosluženja.
Tarpejska stijena
Poznate žrtve
thumb|200px|[[Tortura|Mučenje Tarpeje. Kovanica Rimske Republike (denarius), 89. pne.]] Poznate žrtve su bile:
Ahl al-bajt
Ahl al-bajtovo vođenje
Šijiti hadis al-Sakalain tumače i u sprezi s drugim predajama, naročito hadisom o Gadir-Humu prema kojem je Muhamed za svog nasljednika i zapovjednika vjernika postavio Alija, što sukladno njihovoj perspektivi predstavlja prvi korak k ostvarenju odredbi hadisa al-Sakalaina. Kao dodatan dokaz šijiti ističu da se u određenim verzijama hadisa Kuran i Ahl al-bajt skupno opisuju terminom halifatain, u doslovnom prijevodu nasljednicima: "Zaista vam ostavljam dva nasljednika, Božiju knjigu i moj Ahl al-bajt". U skladu s ovom verzijom hadisa, Ahl al-bajt su Muhamedovi nasljednici i njihovo nasljedstvo je sveobuhvatno.
U drugoj predaji, nakon što je Muhamed Kuran i Ahl al-bajt predstavio kao svoju dragocjenu ostavštinu zajednici, kaže se: "Na Zemlji će uvijek biti Ahl al-bajt [članova porodice], jer u protivnom svijetom će zavladati ljutnja prema njenim stanovnicima". Zatim je rekao: "O Bože, ti nikada nećeš ostaviti svijet bez svog dokaza [hudžeta], njih je po brojnosti malo, a po položaju kod tebe oni su na najvećoj razini". Šijiti ovo tumače time da su članovi Ahl al-bajta dokazi Boga na Zemlji, odnosno da im stoga pripada imamat i vodstvo. Kao dodatan dokaz da hadis al-Sakalain svjedoči o imamatu Ahl al-bajta je to da se Ali pozivao na isti u različitim prilikama, npr. na dan šure (šavre). Daljnje dokaze pronalaze i u Alijevim raspravama s Talhom, Abdul-Rahmanom ibn Avfom i Sadom ibn Abi Vakasom, kao i njegovoj raspravi za vrijeme Osmanovog kalifata u Poslanikovoj džamiji pred skupinom ashaba. Ahmed ibn Hanbel prenosi od Abu Hurajre da je Muhamed zaplakao pred Alijem, Hasanom, Huseinom i Fatimom, te im rekao: "Ja sam u ratu s onima koji protiv vas ratuju, i u miru sam s onima s kojima ste vi u miru i spokoju". Ova predaja također se uzima kao dokaz da je slijeđenje njih stroga obaveza.
Dos de Abril, Burgos
Dos de Abril je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Conehatta, Mississippi
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.342, što je 345 (34,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
De Soto, Iowa
De Soto je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.050 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.050 stanovnika, što je 41 (4,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Rehfelde
Refelde je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Merkiš-Oderland. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12064408.
Geografski i demografski podaci
Mesto se nalazi na nadmorskoj visini od 55 metara. Površina opštine iznosi 46,2 km². U opštini živi 4.502 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 97 stanovnika/km².
Lunca Frumoasă, Pârscov
Lunca Frumoasă je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Pârscov.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 847 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Kosmos-687
Kosmos-687 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 11. oktobra 1974. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Escuela Vieja, Tancanhuitz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 347 m.
La Poma, Penjamillo
La Poma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Penjamillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1860 m.
Murat II
Murat II (1404 — 3. februar 1451) je bio turski sultan od 1421. do 1451. godine.
Murat II je stupio 1421. godine na presto i živio je u miru sa svojim evropskim susjedima i vazalima. U martu 1430. godine Osmanlije su zauzele Solun. Onda su Turci upali u Srbiju i Ugarsku. Beograd je 1440. godine bio opsedan, ali bez uspeha.
Noëlle Schonwald
Noëlle Schönwald je kolumbijska glumica njemačkih korijena. Najpoznatija je po ulozi Laure Torrado u telenoveli Córazon prohibido.
Murat II
1443. godine poveo je Mađar Janoš Hunjadi (u srpskim narodnim pjesmama poznat kao Sibinjanin Janko) krstašku vojsku protiv Osmanlija, koja je zaustavljena kod Niša, a kod Jalovca poražena. Ostaci vojske su morali da predaju Sofiju. 1444. godine bio je zaključen mir sa Ugarskom u samom Segedinu. Tako su granice političke moći Osmanlija ostale očuvane, a Vlaška je obavezana na plaćanje danka Ugarskoj. Jedna od njegovih supruga bila je srpska princeza Mara Branković. Murat II je odustao od svoje vladavine u ime dalje vladavine svoga sina Mehmeda i povukao se u Magnesiju. Ugarska je ponovno, još iste godine, poslala svoju krstašku vojsku do Varne, ali je tamo bila potpuno potučena. Za vreme 6 poslednjih godina svoje vladavine, Murat II je preduzeo više vojnih pohoda na Balkan. 1451. godine Murat II je umro kod Jedrena i bio je sahranjen u Bursi.
El Kala
El Kala (arapski: القالة / al-Qāla) za Francuske kolonijalne vlasti znan kao La Calle, je lučki grad od 24,189 stanovnika na krajnjem sjeveroistoku Alžira u Pokrajini El Tarf u kojoj je i najveći grad.
Murat II
Vladavina Murata II je bila od velike političke i kulturne važnosti za razvoj Osmanskog carstva. On je nastavio dalje sa politikom konsolidacije Mehmeda I. Najugledniji veziri Murata II su pripadali starim porodicama i bili su mu duboko odani. On je bio mecena islamske kulturne baštine, posebno kada je riječ o literaturi i pjesmama. Murat II je bio čovek mira i svi su ga smatrali za dobrog sultana a njegovi neprijatelji su ga se plašili.
El Kala
Geografske karakteristike
El Kala leži na obali Sredozemnog mora, nedaleko od tuniske granice, udaljena dvadesetak km od svog pokrajinskog administrativnog centra El Tarfa. Svojevremeno je bio poznat po crvenim koraljima jer se nalazi u sredini koraljnog grebena koji se prostire od Tunisa do Annabe.
Historija
Rimljani su taj lokalitet zvali Tuniza, Arapi Mers El Kharez (Čarobna ili Biserna luka) a Francuzi na bazi tog (iskrivljeno) Calle de Marsacarèse, na kraju je iz tog ostalo samo - Qala (kala) što na arapskom znači sidrište.
Murat II
Dolazak na presto
Muratu je umro otac u julu 1421. godine i on ga je nasledio. Mlečani su požurili, da od novog sultana dobiju potvrdu svojih poseda u Albaniji, odnosno Zeti, verujući da Murat neće imati prema Srbima onih obzira, koje je imao njegov prethodnik. Ali sultan nije imao kad da se bavi tim pitanjem, jer je vizantijski car-savladar, Jovan, iskoristio tu smrt i kao kandidata za turski presto istakao svog kandidata Mustafu, Muratovog strica, zbog njegovih obećanja Vizantiji. U borbi za presto Mustafa se hteo, sem na Grke, osloniti i na Srbe i uputio je s toga jedno poslanstvo u Srbiju. Ali srpski despot ne htede da uđe s njima ni u kakve pregovore. Bez te jače pomoći Mustafa se nije mogao održati i zaglavio je u Jedrenu 1422. god.
El Kala
Historija
El Kala je nastao kao luka i trgovište za koralje početkom 16. vijeka, kad su dva trgovca iz Marseilla dobila dozvolu da ih mogu vaditi. Oni su oko 1553. osnovali ribarsko naselje Bastion de France u kom se uskoro naselilo puno talijanskih ribara.
Murat II
Dolazak na presto
Kad se Murat II utvrdio na prestolu odlučio je, da se osveti Romejima što su pomagali njegova protivkandidata. Pun mladićke nestrpljivosti, on već 8. juna iste godine opseda Carigrad. Tokom ove opsade, Turci su, proleća 1423. godine, provalili u Moreju i celu je opustošili, a uništili su i bedem Heksamileon, koji je vizantijski car Manojlo Paleolog obnovio uz veliki trud. Jovan je tražio pomoć na sve strane nudio je čak i uniju papi. Odazvaše mu se, ipak, samo Mlečani, koji su 14. septembra 1423. primili Solun, koji im se beše sam ponudio. Pad Carigrada, ipak, nisu sprečili Mlečani, nego pobuna sultanovog najmlađeg brata Mustafe. Ova odbrana prestolnice bila je ujedno i poslednja. Sultan je naterao Jovana da pod skupu cenu haračke obaveze moli i, 1424. godine, dobije mir.
El Kala
Historija
Grad je službeno osnovan za Francuske kolonijalne vlasti 1838, a status općine dobio je 1956.
Murat II
Rat sa Vizantijom
300px|mini|Opsada Carigrada 1420s-1430s. godine Murat II potom preduze napad protiv Vizantije.
Duraynah, Hajjah
Duraynah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
El Kala
Historija
Pored grada nalazi se Nacionalni park Kala na površini od 8000 hektara, koji je osnovan 1983. Njegova najveća atrakcija su niz slanih jezera i laguna od kojih su najveća; Oubeira, El Mellah i Tonga. Rezervat je 1990. UNESCO proglasio rezervatom biosfere.
Duraynah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1584 m.
Murat II
Rat sa Vizantijom
On opsede Solun, pošto je bio ne zadovoljan što je u njemu, od leta 1423., vladao mlađi brat vizantijskog cara Jovana, despot Andronik, pod vrhovnom vlašću Mletačke republike. U gradu je zbog opsade izbila glad, pa je Andronik morao plaćati 100 000 aspri godišnje. Andronik je pokušao pregovorima da spasi grad, ali danak je podignut na 150 000, a kasnije na 300 000 aspri. Ovo pregovaranje i cenjkanje je bilo uzaludno, jer se 29. marta 1430. godine sultan pojavio pred gradom sa pomoćnim odredima srpskog despotovića i posle kraće borbe, osvojio je grad. S padom Soluna u turske ruke je pao silan plen. Naročito je bilo mnogo roblja, koje se prodavalo po vrlo niskim cenama. Tako je, na pr., prodato 14 kaluđera za 100 zlatnih florina. S odobrenjem Turaka despot je otkupio mnogo roblje, koje je dobrim delom dolazilo u Srbiju i nalazilo zaštite kod despotice Jerine i njenog brata Tome Kantakuzina. U srpskim redovima nije bilo rado gledano to okupljanje Grka na srpskom dvoru i jačanje njihova uticaja. Ali, Srbija je postala prirodan zbeg intelektualnih radnika iz propalih hrišćanskih država, i njen dvor, kao i dvor vlaških gospodara, bio je vrlo darežljiv prema beguncima iz Bugarske, Grčke i Albanije.
Posle uzimanja Soluna počelo je tursko osvajanje Epira i Albanije. Jedna sultanova vojska, koju je vodio Isa-beg, a u kojoj se nalazio i srpski despotović Grgur, napala je Albaniju. Turci su četiri grada porušili, a u dva su uveli svoje posade; Ivana Kastariota, gospodara Albanije, sama ostavili su kao svog vazala. Verovatno po želji srpskog despotovića upali su Turci i na mletačko područje, udarajući, naročito, za kaznu, na oblast Gojčina Crnojevića i Tanuša Dukađina i pleneći sve do Skadra. U Danju je ostavljen Turčin kao zapovednik grada. Jedan dubrovački izveštaj od 3. juna 1430. kazuje, da se Grgur posle toga vratio u Srbiju nagrađen "dovoljno" od sultana.
Moreja je već bila opljačkana (1423. g.); sam sultan upade u Bosnu i Arbaniju, a vlaškom knezu nametnu danak. Grčko carstvo, na izdisaju, obuhvatalo je osim Carigrada i obližnjeg predela do Derkona i Silimvrije (Silivri) samo još nekoliko oblasti rasutih po primorju, Anhijal, Mesimvriju, Atos i Peloponez koji, skoro potpuno povraćen od Latina, postade tada neka vrsta središta grčke narodnosti, ali i to je sve kasnije izgubljeno.
Carigrad, neosvojiva tvrđava, jedini ostade i izgledalo je da on sam za sebe sačinjava celo carstvo.
Početni uspesi na Balkanu
Ovaj upad Turaka nije poslužio kao opomene kralju Tvrtku. Pod uticajem pregovora koji su se vodili u ovo vreme, da bi se ostvarila jedna hrišćanska liga, i on je pokušao da se približi ugarskom kralju Sigismundu i pomišljao da i sam stupi u taj savez. Sigismund je izgledao veoma ratoboran i govorio je o ozbiljnim pripremama za borbu s Turcima. Preko grofa Hermana Celjskog, čija je majka Katarina bila iz dinastije Kotromanića, ušao je Tvrtko u pregovore s mađarskim dvorom i već u jesen 1425. održan je sastanak između oba kralja. Tvrtko se tad ponovo opredelio za Mađare i izgleda da je već tada pristajao, da Hermana proglasi za svog naslednika. To je bio Sigismundov šurak i vrlo moćan plemić, koji je imao ogromne posede u Slovenačkoj i Hrvatskoj, i koji se, zahvaljujući Sigismundovoj pažnji za nj, spremao da postane pravi dinasta. Na bosanski presto polagao je pravo kao pravi, zakoniti potomak jedne bosanske princeze. Mađari su se doista spremali za borbu i ugovarali sa Mlečanima da napad izvrše zajednički. Kralj Sigismund sišao je sa svojom vojskom u avgustu 1425. do same Oršave i sastajao se, izgleda, s despotom. Ali se cela akcija morala odložiti radi husitskih uspeha na severu u Bohemiji. Reducirana mađarska vojska na jugu operisala je samo u Vlaškoj.
S jeseni 1426. beše prešao Sigismundov vojskovođa Pipo Spano Dunav i počeo borbe oko Silistrije. S početka je imao uspeha, ali kad Turci dobiše pojačanja on bi potisnut i potučen. Još te zime umro je, ogorčen zbog poraza, u Lipovi na Morišu. U proleće 1427. Sigismundova vojska delovala je u Vlaškoj i spremala se da preće i u Bugarsku. Obavešten o tom Murat II stiže hitno u Vidin i njegove čete zauzeše Novu Oršavu i Severin. Despot je uputio sultanu darove, kao u znak pozdrava i prijateljstva. To je bio njegov poslednji važniji politički akt. U leto te godine on je 19. jula naglo umro, pogođen od kapi, u lovu, na Glavici, nedaleko od Kragujevca.
Prvi sukobi sa Srbima
mini|desno|[[Đurađ Branković, srpski despot, jedan od vođa krstaškog rata protiv Osmanlija i carev saveznik]] Na glas o despotovoj smrti požurio se kralj Sigismund, da izvrši obaveze ugovora o Tati. Od 17. septembra do 19. novembra bavio se u Beogradu, koji mu je bio svečano predat. Otada se, u istoriskim spomenicima, za Beograd sreta i novo mađarsko ime Nandor Alba i Nandor Fejervar. Đurađ je u isto vreme vratio i severnu Mačvu, ali je, svakako po kraljevom odobrenju, zadržao njen južni i zapadni deo sa Valjevom, Krupnjem i Zajačom. Međutim, zapovednik grada Golupca, vojvoda Jeremija, nije hteo izvršiti zapovest i predati grad Mađarima bez 12.000 dukata otštete. Kad traženu sumu nije dobio on je Golubac predao Turcima.
Kao što je bilo i očekivati, sultan ovu promenu vlasti u Srbiji nije primio mirno. Mađarski uticaj osetio se više nego što je on mogao dozvoliti. S toga uputi odmah u Srbiju vojsku, koja osvoji Niš i Kruševac i stade opsedati Novo Brdo. Da obezbedi svoj prestiž u Srbiji, koja je stradala radi veza s njim, kralj Sigismund posla despotu u pomoć i svoju vojsku. Udruženi Srbi i Mađari suzbiše kod Ravanice jedan veliki odred turske vojske. Kralj je za taj uspeh 19. novembra 1427. naročito pohvalio mađarskog vojvodu Nikolu Bočku. Drugi turski odred napadao je iz Golupca susedna srpska i mađarska mesta, a naročito braničevski kraj. Uzalud je sam despot lično bio došao pod Golubac i obećavao Jeremiji oproštenje i pokušavao na sve načine da ga pridobije da povrati grad; vojvoda ne samo da nije popuštao, nego je čak i napao despota, kad je ovaj pokušao da sa pratnjom uđe kroz gradske kapije. U proleće 1428. došla je nova mađarska vojska pod Golubac i opsela ga i s kopna i sa Dunava. Koliku je važnost pripisivao tom gradu sam kralj Sigismund vidi se najbolje po tom, što je lično došao pod njegove bedeme. Ali i sultan Murat je mnogo polagao da lično ohrabri i podrži svoje na stečenim položajima. Krajem maja, posle Sigismunda, došao je i on u braničevsku oblast. Ne smijući primiti borbu s nadmoćnim Turcima Sigismund je požurio da s njima sklopi mir. Kada su Mađari, prvih dana juna, počeli povlačenje napao je turski zapovednik Sinan-beg verolomno njihovu pozadinu, u kojoj se nalazio Sigismund. S nepoštednim samopožrtvovanjem uspeo je Marko de Sentlaslo da se spasu bez teže katastrofe. Prilikom ovih borbi mnogo je stradala cela južna i istočna Srbija. nastradao je i manastir Daljša u blizini Golupca, koji se bio vrlo lepo razvio. U jednom opširnom zapisu nekog učenog kaluđera-stradalnika iz tog mesta spominje se prvi put Sigismund kao "naš car" za razliku od turskog, koji je bio "car jezičeski".
Ovaj neuspeh Sigismundov pokazao je jasno brzinu i neorganizovanost njegovog pohoda, za koji je on naročito krivio Mlečane, koji mu nisu stavili na raspoloženje potrebna finansiska sredstva. U Srbiji taj neuspeh je, prirodno, opominjao ljude, da se zbog njega ne izlažu protiv Turaka, nego da pokušaju naći s njima neki sporazum. Despot sam ušao je s njima u pregovore i pristao je da prizna, pored mađarske, i vrhovnu vlast tursku, da im plaća 50.000 dukata danka i da im šalje po 1.000-2.000 opremljenih konjanika kao pomoćne čete u borbama sa jednim od svojih sinova. Brokijer je čuo kako je sultan govorio, da je iz Srbije "dobijao više konjanika nego što bi dobijao kad bi bila u njegovoj ruci". Đurađ se nadao, da će dvostrukim vazalstvom uštedeti Srbiji dalje krize, a sam je nameravao, da vodi iskreno ispravnu politiku i prema jednoj i prema drugoj strani.
Đurađ je, posle mađarskog neuspeha, upotrebio svu veštinu da se približi Turcima i steče njihovo poverenje. I imao je u tom uspeha. Iz dubrovačkih arhivskih knjiga doznajemo u više prilika, da su se izvesni poslovi na Porti mogli svršiti uspešno samo despotovim posredovanjem. Kad su Turci preotimali, u proleće 1430., od Mlečana Solun, u njihovoj vojsci nalazio se, prema obavezi, i srpski odred pod vođstvom despotova najstarijeg sina Grgura. Posle pada Soluna (29. marta) u turske ruke je pao silan plen. Naročito je bilo mnogo roblja, koje se prodavalo po vrlo niskim cenama. Tako je, na pr., prodato 14 kaluđera za 100 zlatnih florina. S odobrenjem Turaka despot je otkupio mnogo roblje, koje je dobrim delom dolazilo u Srbiju i nalazilo zaštite kod despotice Jerine i njenog brata Tome Kantakuzena. U srpskim redovima nije bilo rado gledano to okupljanje Grka na srpskom dvoru i jačanje njihova uticaja. Ali, Srbija je postala prirodan zbeg intelektualnih radnika iz propalih hrišćanskih država, i njen dvor, kao i dvor vlaških gospodara, bio je vrlo darežljiv prema beguncima iz Bugarske, Grčke i Albanije.
Posle uzimanja Soluna počelo je tursko osvajanje Epira i Albanije. Jedna sultanova vojska, koju je vodio Isa-beg, a u kojoj se nalazio i despotović Grgur, napala je oblast Ivana Kastriote. Turci su mu četiri grada porušili, a u dva su uveli svoje posade; njega sama ostavili su kao svog vazala. Verovatno po želji srpskog despotovića upali su Turci i na mletačko područje, udarajući, naročito, za kaznu, na oblast Gojčina Crnojevića i Tanuša Dukađina i pleneći sve do Skadra. U Danju je ostavljen Turčin kao zapovednik grada. Jedan dubrovački izveštaj od 3. juna 1430. kazuje, da se Grgur posle toga vratio u Srbiju nagrađen "dovoljno" od sultana. Prirodna je stvar da se posle ovog nije mogao održati ni Maramonte. Bojeći se srpske osvete on se pokorio Mlečanima, ali je još iste godine morao napustiti Zetu. Postao je potom vođa mletačkih najamnika u Lombardiji. Kao avanturista kondotjer nije se smirio ni tu, nego je, u raznim službama, lutao po svetu, dok se, posle više godina, nije našao na dvoru Stepana Vukčića, muža njegove rodice i kćeri Balše III.
Stefan Balšić Maramonte
U ovo mutno vreme pojavio se u Zeti ponovo Stevan Balšić Maramonte. On je ranije bio protivnik Mlečana i radio je sa svojim rođakom Balšom III, da ih potisne iz zetskog primorja. Kad je despot Stevan zavladao Zetom Maramonte se jedno vreme bio negde izgubio, da se posle pojavi kao protivnik Srba. Njegove veze sa Gojčinom Crnojevićem bile su uperene naročito protiv despota Đurđa. Za vreme zapleta 1427/8. god. Maramonte se nadao, da bi se sam mogao dočepati Zete i kao poslednji Balšić postati joj gospodar. Kako je imao protiv sebe ne samo despota, nego i Dubrovčane i Mlečane on se nadao pomoći samo od turske strane. Na sultanovom dvoru bio je doista lepo primljen. Svaki novi balkanski pretendent, koji bi mogao poslužiti turskim ciljevima i pocepati narodne snage u izvesnim krajevima, bio je na Porti uvek dobrodošao. Tamo, među Turcima, Maramonte je naišao na Đurđa, sina Ivana Kastriota, koji beše došao na turski dvor kao taoc, pa tu primio islam i postao Skender-beg. Njegov otac molio je 1428. god. mletačke prijatelje, da ne upisuju njemu lično u zlo, kad njegov poturčeni sin bude pustošio njihovo područje. Sa turskom pomoću krenuo je Maramonte krajem 1429. god. na Zetu i poharao okolinu Skadra i Ulcinja. Napao je i Drivast, i zauzeo mu je podgrađe, ali samog grada nije osvojio. U tim borbama učestvovali su na njegovoj strani Gojčin Crnojević i Mali Tanuš iz plemena Dukađuna. Mleci su ucenili Maramontovu glavu sa 500 dukata. Despot ga je međutim onemogućio kod samih Turaka.
Sukob u Bosni
U proleće 1430. bilo je došlo na jugu bosanske države do jednog s početka čisto lokalnog sukoba i rata, koji je posle zapretio da uzme vrlo opasne razmere. Dubrovačka Republika beše rešila 15. novembra 1429., da nedavno od vojvode Radoslava Pavlovića kupljeni grad Cavtat pretvori u glavnu tvrđavu Konavlja. Protiv te namere ustade energično Radoslav smatrajući je uperenu protiv sebe, pa kad Dubrovčani ne htedoše da mu popuste, on ih u proleće 1430. napade bez ikakvih obzira. Na brzu ruku skupljena dubrovačka "vojska" bi potučena, a njihova oblast izvan zidina poharana. Ogorčena Republika potuži se na to na sve strane i stade odmah živo raditi, da se protiv Radoslava stvori savez, u koji bi ušli bosanski kralj i vojvoda Sandalj. Zamolili su i despota, da se založi za njih kod Turaka. Dok je Sandalj pristajao načelno, da pođe protiv svojih starih neprijatelja, kralj Tvrtko se dosta brzo predomislio. Nije želeo da se pridruži savezu jedno što se bojao zapleta s Turcima, čiji je štićenik bio Radoslav, a drugo i zato, što Dubrovčani nisu tražili samo kaznu za Radoslava, nego i jedan deo njegova područja s Trebinjem i Lugom. Sandalj je čak jedno vreme pomišljao i na to, da on i Dubrovnik kupe od sultana Radoslavovo područje za 70.000 dukata, a posle su posvetili u to i kralja Tvrtka. Pristajući jedno vreme da sudeluje u tom pazaru, kralj je jasno pokazao kako je malo značila njegova stvarna kraljevska vlast i koliko je on, u sopstvenoj državi, zavisio od drugih. Svoje područje on želi da kupuje od sultana, a jednog svog vlastelina ne sme da kazni bez sultanove dozvole!
Uplašen svim što se spremalo protiv njega Radoslav je zamolio despota i Sandalja da posreduju za mir. Na despotov predlog Turci su poslali u Hum jednog svog čoveka da izvidi i reši spor. Ta mera rđavo je delovala na kralja Tvrtka, koji je i nerado gledao despotovo mešanje u bosanske stvari i turska rešavanja bez ikakva obzira na nj i njegova prava. Radi toga je odbio sve dalje pregovore o savezu. Kad je još i Dubrovnik, sredinom septembra 1430., uputio svoje prvo poslanstvo na Portu, da uradi odnose s njom, kralj je bio načisto s tim, da im ne treba pomagati. Prijatelji Sandaljevi, a susedi despotove Srebrenice, bosanska vlastela Zlatonosovići behu, baš u to vreme, došli u oštar sukob s kraljem, i ovaj ih je, u jesen 1430., napao. Kao odgovor na to došao je savez protiv Tvrtka, u kom glavne vođe behu despot i Sandalj. Na kraljevu stranu prišao je, međutim, Radoslav, protiv koga, u jedan mah, beše pala i odluka turske vlade.
Neprijateljstva dovedoše do pravog rata. U jesen 1432. borbe su vođene na liniji Drine, pa su nastavljene i iduće godine. Protiv Tvrtka istakoše protivnici, u sporazumu s Turcima, njihovog pretendenta na presto. Bio je to Radivoj, nezakoniti sin Ostojin. U leto 1433. Tvrtkova vojska bila je potisnuta i smatrala se kao poražena. Vojvoda Radoslav, koji se pre toga bio izmirio sa Dubrovnikom bez ikakve svoje štete, prevrtljiv i nepouzdan, prišao je despotovoj stranci. Despot je ovom prilikom proširio svoju vlast na celom području od Zvornika do Usore. Uza nj su išli i Turci, koji su hteli da dokrajče vladu kralja Tvrtka kao mađarskog prijatelja. Ratovanje je prekinuto u jesen 1433., kad je despot dobio obaveštenja, da mađarski kralj sprema pomoć Tvrtku, da bi suzbio Turke, i kad mu je postalo jasno, da bi, ako ne stane, mogao izazvati osvetu Mađara.
Novi pretendent Radivoj nije bio čovek jače vrednosti i nije mogao uspeti protiv Tvrtka. Mađarska vojska došla je doista tokom leta 1434. god. u Bosnu i potisnula je Turke. Povratila je čak i grad Hodidjed. Vojvoda Sandalj je istog leta pretrpeo neuspeh u borbi s Đurđem Vojsalićem, gospodarem Donjih krajeva, i izgubio je Gorsku Župu i neka mesta na donjoj Neretvi. Sam Sandalj nije dospeo da povrati izgubljeni deo. U poslednje vreme češće je pobolevao, a 15. marta 1435. prešao je među pokojnike.
U Bosni su za ovo vreme Turci dobili jednog novog pristalicu, čoveka jake volje, ali retko sebičnog i pravog cinika. To je bio naslednik Sandaljev, njegov sinovac Stjepan Vukčić. Rođen oko 1404./5. god. on je u 1435. bio u naponu snage. S Turcima je održavao veze još i ranije, pre nego je primio vlast, ali se ponudio, preko Dubrovnika, i Mađarima. Kad je Sandalj umro kralj Tvrtko se nije nalazio u Bosni. Bio je na mađarskom dvoru, gde se, izgleda, izmirio sa despotom. Pomagan od mađarskog kralja vratio se u Bosnu početkom maja, da se spremi za borbu protiv Kosača, kojima nije mogao zaboraviti stara neprijateljstva.
Ne znajući kakav će biti Sandaljev naslednik i mnogi drugi porodični neprijatelji Kosača požuriše da napanu njihovo područje iskorišćavajući smrt Sandaljevu. Među prvima javio se Stepanov zet, vojvoda Radoslav Pavlović, koji izazva ustanak u dračevičkoj župi. Kralj Sigismund je čak tražio od Dubrovačke Republike, da pomaže ustanak i zapadne humske vlastele, hoteći da skrši na početku naslednika jednog svog vazala, koji mu je svojom snagom i uticajem zadavao mnogo neprilika. I Mletačka Republika beše počela pregovore, da se, milom ili silom, dočepa Novog, glavne hrišćanske i bosanske luke na moru. Jedino su se kao ispravni susedi držali Dubrovčani. Maja meseca 1435. izdao je kralj Sigismund naredbu hrvatskim knezovima Ivanu i Stepanu Frankopanu, da osvoje Hum, koji da je Sandalj na silu držao. Za novog gospodara te zemlje bi imenovan bivši beogradski zapovednik Matko Talovac. Mađarske i hrvatske čete upale su potom u Stepanovu oblast, prodrle sve do Neretve i posele važni trg Drijevo.
U nevolji, napadnut s više strana, Stepan se obratio Turcima. Ovi su doista i stigli sa nekih 1.500 vojnika. Vodio ih je Isabegov sin Barak. Sa Stepanovim četama napali su najpre oblast Pavlovića. Ostali su u Humu i Travuniji sve do prvih dana novembra, dok se jedan njihov odred već u avgustu dočepao Hodidjeda. U tom su se gradu otad učvrstili i držali ga s puno pažnje. Pred Turcima su pobegli iz Drijeva mađarsko-hrvatski ljudi, nemajući dovoljno snage da se upuste u borbu. Od proleća 1436. Barak je nastavio sa turskim učvršćivanjem u središnjoj Bosni, u oblasti Pavlovića. Od tog vremena počinje postepeno razvijanje Sarajeva, kome su Turci davali karakter svoga grada i kome su dali i ime.
Drugog, nenadanog, saveznika dobio je Stepan u hrvatskom knezu Ivanu Frankopanu. Kralj Sigismund nije pristajao da Stepan primi baštinu svog umrlog tasta Ivana Nelipića i kad se ovaj ne htede pokoriti kralj ga proglasi za odmetnika. Matko Talovac dobi početkom 1436. god. naredbu da krene s vojskom i protiv njega. Prirodno je, da je takav postupak kraljev približio Stepana i Ivana. U borbama koje su se potom razvile Ivan nije imao uspeha i krajem 1436. god. gubi mu se trag. Početkom 1437. god. Talovac je ostao pobednik i od Ivanove udovice primio sve posede njenog oca i muža. Stepanu je to ratovanje donelo ipak posredne koristi, jer je zadržalo Talovca od ponovnog napadaja na Hum.
Kad je kralj Tvrtko video, da Turci uzimaju maha u Bosni i da zbog njihove pomoći ne može skršiti Stepana on je osetio potrebu da promeni svoje držanje. Za 25.000 dukata godišnjeg danka dobio je od sultana garantije, da će ostati priznat i pošteđen. Te veze s Turcima približile su Tvrtka i vojvodi Stepanu. U drugoj polovini 1436. god. došlo je čak i do saveza između njih dvojice protiv vojvode Radoslava. Njihovoj udruženoj snazi on nije mogo odoleti. U februaru 1438. izgubio je na jugu Trebinje, svoj najbolji i najznačajniji grad, a oteo mu ga je Stepan, da mu ga nikad više ne vrati. Na severu za nj je, u korist Turaka, bio izgubljen dobar deo župe Vrhbosne. Posle ovih neuspeha Radoslav je zadržao samo Podrinje i borački kraj, sa nešto oblasti oko Konjica i Trnova. Za vreme ovih građanskih ratova Bosna je osetno nastradala. Samo od 1435-7. god., po jednom franjevačkom izveštaju, bilo je srušeno i spaljeno oko 16 manastira i crkava.
Odnosi sa Srbijom u drugoj deceniji vladavine
mini|desno|Lik Mare Branković sa Esfigmenske povelje ([[1429).]] Despot je vodio politiku, koja je imala biti prijateljska na obe strane, i prema Turcima i prema Mađarima. On je želeo da Srbiji obezbedi mir, ma i pod vrlo skupu cenu. Od Turaka je zazirao svakako više, jer je dobro video da kod njih prevlađuje ofanzivni duh, a da su Mađari više u stavu odbrane. Njegovu dvostruku politiku ne karakteriše verovatno ništa bolje nego udaja njegovih kćeri na dve sasvim protivne strane. Brakovi ti bili su čisto politički. Despot je preko njih hteo da uhvati veze sa pravim licima i Turske i Ugarske, a uspeo je udomiti obe kćeri zahvaljujući svom ogromnom bogatstvu i mirazu koji je uza njih dao. Naročito se za sultana priča, da je tražio i dobio velik novac. U dosta smušenoj i orientalski obojenoj hronici Ašik paše Zade priča se, kako "Vuk oglija (t. j. Vuković) posla darova preko mere mnogo". Prva je bila udata Katarina 1433. za grofa Ulriha Celjskog, koji je bio bratić Varvare, žene kralja i cara Sigismunda, a sin moćnog Hermana II. Mara je data, po svoj prilici, u proleće 1434. sultanu Muratu.
Osvajanje Srbije
U zimu, 9. decembra 1437., umro je mađarski kralj Sigismund koji je pola veka moćno i često presudno uticao na sudbinu Srbije i Bosne. Njegova osnovna politička linija bila je, da te dve države čvrsto veže za sebe i Mađarsku, ne dozvoljavajući im nikakve poteze samostalnije spoljašnje politike. S početka je to činio zbog samoodržanja, u borbi s napuljskim protivkandidatom, i u težnji da te zemlje ne izgubi i da se one ne ojačaju na mađarski račun. U drugom periodu, posle pojave Turaka, on je to činio radi mađarske sigurnosti. U tom pogledu bio je do kraja dosledan i uporan, ponavljajući udarce do protivničke iznemoglosti. U pojedinačnim njegovim potezima bilo je često brzine i plahovitosti, ponekad i nešto avanturističkog, ali uvek puno samopouzdanja. Osetna je šteta, što se bio zapleo na više strana i trošio snagu i na neke problematične podvige, pa nije mogao da usredsredi svu pažnju i svoju dosta veliku moć na pitanja Balkana. Ne samo radi balkanskih naroda i država nego u sopstvenom interesu Mađarske. I kad je sagledao tursku opasnost u pravoj meri on se nije sav dao na to, da je parališe ili suzbije što dalje; a dok je to sagledao turska snaga bila je uzela toliko zamaha, da se više nije dala oslabiti naivnim viteškim potezima i udarcima spremanim na mahove. Turci su, po Bertrandnovu pričanju, govorili pred kraj Sigismundove vlade sa prezirom o mađarskoj borbenoj snazi. U godini njegove smrti provalili su oni, s Vlasima zajedno, sve do Sibinja. Da im se osveti, naredio je stari kralj jedan od onih svojih brzih demonstrativnih upada u Srbiju. Mađarska vojska, sastavljena ne samo od Mađara, nego i od Poljaka i Čeha, prešla je 19. juna 1437. Dunav kod Požežene i prodrla duboko u Srbiju. Vodio je Janoš Marcali, jedan od ponajboljih vojskovođa Sigismundovih. Za tri dana stigla je mađarska vojska do Stalaća i popalila turske šajke pod njim, a sjutri dan je prodrla u Kruševac i zapalila i njega. Sam Sigismund izrečno je pohvalio bana Franka Talovca, koji je pošao "da popali i uništi grad Kruševac" što je to izvršio. Odmah potom počeli su Mađari povlačenje i već 27. juna nalazili su se prema Kovinu. Od takvih demonstrativnih pohoda, koje su vršili i Turci i Mađari, stradala su u stvari ponajviše samo naša područja ili oblasti naseljeni našim življem. Od njih nije bilo nikakvih pravih vojničkih koristi, niti su takvi pohodi mogli ma šta izmeniti u stanju snaga i odnosa. Pred sam prelazak mađarske vojske u otadžbinu stigla je turska potera iz Vidina. U borbi, koja se razvila na Godominskom polju kod Smedereva, turska vojska bila je potučena sa osetnim gubicima. Ogorčeni Turci opustiše okolinu Smedereva, kriveći Srbe da su bili u sporazumu s Mađarima. Ta optužba doprla je i do sultana. U Jedrenu se verovalo, da Mađari ne bi smeli vršiti takve pohode duboko po Srbiji da nisu imali nekih tajnih sporazuma sa Srbima. Da bi ga ublažio despot je morao predati Turcima braničevski kraj, da bi oni mogli vršiti neposredniji nadzor nad mađarskim kretanjima uz dunavsku liniju.
mini|200p|Žigmund Liksemburški, ugarski i bohemijski kralj, kao i car Svetog rimskog carstva. Portret iz 1433. godine Kralja Sigismunda nasledio je njegov zet, austriski vojvoda Albreht Habzburški. Ova promena dala je, među drugim stvarima, povoda Turcima, da se odluče na krupnije korake. Oni su znali, da će u Mađarskoj morati doći do izvesnih razmirica, pošto novi kralj nije bio prihvaćen od svih krugova u zemlji, pa su hteli da iskoriste te njihove unutrašnje sukobe. U isto vreme, krajem 1437. god., behu otišli vizantiski car Jovan VIII i patriarh Josif sa velikom pratnjom u Italiju, da pregovaraju s papom o crkvenoj uniji i da, u isto vreme, traže i pomoć zapadnih hrišćana za borbu protiv Turaka. Ti pregovori otegli su se više od godina dana i doveli su 6. jula 1439. do svečanog proglašenja spajanja istočne i zapadne crkve u fjorentinskoj katedrali. Turci su bili obavešteni o toj stvari i znali su joj dobro politički značaj. S toga su odlučili da napadnu Mađarsku kao glavnu silu, koja im je mogla praviti smetnje. S njom zajedno rešili su da raščiste situaciju i u Srbiji, znajući da bi i despot u duši bio na strani hrišćanske lige i jer su im bili sumnjivi njegovi odnosi sa Mađarima.
Velika turska vojska, pod vođstvom samog sultana, krenula je krajem aprila 1439. na Srbiju. Despot nije uspeo da razuveri sultana u njegovim sumnjama, a nije pristao ni da se pridruži njegovoj vojsci, ni da joj kroz Srbiju dozvoli nesmetan prolaz. Srbi toj vojsci nisu mogli odoleti; održali su se, u prvi mah samo Novo Brdo na jugu, i Smederevo na severu, koje je branio despotov sin Grgur i Toma Kantakuzen. Na Srbiju je, kao turski vazal napao i Stepan Vukčić i oplenio je neke njene jugozapadne oblasti. Tom prilikom pala je u turske ruke i Srebrenica. Despot pređe za to vreme u Ugarsku da traži pomoći s uverenjem da je treba dobiti pošto je stradao zbog nje.
Kralj Albreht pokazivao je doista volje da se odazove, ali je imao mnogo teškoća sa nezadovoljnom vlastelom u Mađarskoj, koja je nalazila da je sad najpogodniji čas da traži ograničenje kraljevske vlasti i suzbijanje nemačkog uticaja. Mađari nisu čak dopustili ni da kralj pozove u pomoć nemačke kneževe braneći se tim, da su oni sami dovoljno jaki za odbranu protiv neprijatelja. Kralj s toga, osećajući da nema korena u zemlji, morade ostati pasivan. Sa nešto malo vojske stajao je neko vreme u blizini Titela i Slankamena, ne pružajući teško ugroženom Smederevu nikakve pomoći. Posle tromesečne opsade Smederevo je palo 18. avgusta. Od srpskih oblasti ostala je slobodna samo Zeta, koja nije bila na putu Turcima. Ašik pašina hronika beleži, da je, posle ovog pohoda, od silnog plena "u Skoplju prodavan dečak od četiri godine za 20 aspri".
Malo iza srpske katastrofe umro je, sasvim iznenada, i kralj Albreht, 27. oktobra 1439. Mađarska je zbog toga upala u novu, i još težu krizu i bila je jedno vreme potpuno isključena iz svakog računa za vojničke podvige većeg stila. Za presto se javljalo više kandidata. Despot Đurađ ozbiljno je pomišljao, da njegov najmlađi sin Lazar postane mađarski vladar, tako, što bi se oženio Albrehtovom udovicom. Kraljica je odbila tu kombinaciju kao nemoguću već zbog verskih razloga; ali je divno čudo kako je Đurađ mogao poverovati da bi na to pristali mađarski baroni i visoki katolički klir. Izbor je konačno pao na poljskog kralja Vladislava III, mlado momče sa nepunih petnaest godina. U isto vreme kraljica je rodila i sina Ladislava Posmrče, koji je kasnije imao da naslede dedovu i očevu krunu. Između pristalica dva Ladislava nastale su duge prepirke kome od njih upravo pripada vlast i te prepirke pretile su da se izvrgnu u opasna neprijateljstva.
Opsada Beograda
Murat II nije, naravno, dao čekati na se. On je u proleće 1440. pao s vojskom pod Beograd, a u isto vreme uputio je svoje čete da haraju po Bačkoj i Banatu. Iz same Mađarske nije se moglo ničem nadati. Beogradska posada, ipak, hrabro je izdržala opsadu od punih šest meseci zahvaljujući tome, što joj Turci nisu mogli preseći sve veze preko vode i zahvaljujući primitivnom puškama. U jesen sultan je morao da se povuče. Njegova vojska ugrabila je, međutim, preko Save i Dunava bogat plen. "Za jedne čizme su prodavali jednu robinju. I ja ubogi sam za 100 aspri uzeo jednog divnog mladića", beleži Ašik paša Zade.
Beg srpskog despota
Kad je pobegao u Zetu despot je i tamo našao veoma nepovoljnu situaciju. Stepan Vukčić, kao veran turski vazal, iskoristio je nezgode turskih neprijatelja i na istoku i na zapadu. Na zapadu je osvojio grad Omiš i oblast Poljica, jer mesne mađarsko-hrvatske vlasti, zbog pometenosti u Mađarskoj, nisu dobile nikakve pomoći. Na istoku počeo je osvajanja u Zeti polažući pravo na tu oblast kao muž Jelene, kćeri Balše III. Pridobio je za sebe porodicu Crnojevića, najmoćniju u Crnoj Gori, koja se odavno odmetala i od despota Stevana i od despota Đurđa. Despot je ponudio Dubrovačkoj Republici da zajedno suzbiju Stepana, ali Dubrovčani nisu pristajali ni na kakve kombinacije na toj osnovi. Da deluje na Dubrovčane i valjda da bolje iz blizine posmatra Stepanovo kretanje došao je despot sredinom aprila 1441. u Dubrovnik na duži boravak.
mini|desno|Lik Grgura Brankovića sa Esfigmenske povelje ([[1429).]] Dubrovačka Republika je znala, da će despotov dolazak biti rđavo primljen na Porti i da će s toga sigurno imati izvesnih neprilika, ali je ipak otvorila vrata svog grada obeskućenom starom prijatelju. Taj časni primer gostoljublja postao je jedna od najponosnijih stranica njihove istorije i njihovi docniji pisci, s Gundulićem na čelu, s pravom su slavili taj postupak svojih prethodnika. Čim se saznalo da se despot bavi u Dubrovniku počeše pretnje s turske strane. Čak stiže i jedno posebno tursko poslanstvo da protestuje. Osećajući opasnost Dubrovčani 27. maja rešiše, da traže vojne najamnike u Apuliji i da osiguravaju svoje granice. Porta je pozvala i vojvodu Stepana Vukčevića da opomene Republiku, pa da, ako to ne pomogne, izvrši i napad. Oko 20. jula poručio je Stepan u Dubrovnik, pošto je otezao da pribegne sili, da će morati izvršiti naredbe i početi neprijateljstva. Videći kakvoj se opasnosti izlaže grad zbog njega stari despot je odlučio da se sam povuče i oko 25. jula napustio je grad. Praćen od dve oružane dubrovačke lađe on se krenuo preko Senja u Mađarsku.
Potpuna katastrofa srpske države
Razdraženost Turaka protiv despota bila je u ovo vreme veoma velika. Sultan se, izgleda, nije nadao, da će stari despot pokazati toliko nepopustljivosti. Kolika je bila njegova ljutina vidi se najbolje po tom, što je oba despotova sina, Grgura i Stevana, dao okovati i 8. maja 1441. oslepiti. Jedan izvor kazuje izrečno, da "sestra njihova sultanka nije im mogla ništa pomoći"; sultan je, na njeno navaljivanje, izdao istina, naređenje, da ne budu oslepljeni, ali je ta njegova milost stigla suviše kasno. Nesrećnici su bili optuženi radi veza, koje su pismima održavali s ocem. Mađarima je despot bio sumnjiv radi veza s Turcima, a u Turskoj despotovi sinovi stradaju radi veza sa ocem i Mađarima. To je bio tragični lični udes despotove politike, koja je išla za tim da Srbi, koliko mogu, ostanu neutralni, ne opredeljujući se sasvim ni za jednu ni za drugu stranu.