cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Genocid u Srebrenici
Pad srebreničke enklave
Holandske snage su od Karremansa dobile komandu da se ni po koju cijenu ne upuštaju u otvoreni oružani sukob s VRS. Umjesto toga su ih pokušale zaustaviti pucanjem u zrak i ispaljivanjem signalnih raketa, a u slučaju daljeg srpskog napredovanja povlačiti. 8.7. su bošnjački vojnici i civili pokušati zaustaviti holandski oklopni transporter kako bi ga upotrijebili protiv Srba. U incidentu je na holandske vojnike bačena ručna bomba od koje je poginuo vojnik Raviv van Rensen.
Ohrabren brzinom napredovanja, kao i nedostatkom adekvatnog odgovora od strane UNPROFOR-a, Radovan Karadžić je 9.7. izdao naredbu da se akcija nastavi i zauzme Srebrenica, odnosno konačno likvidira srebrenička enklava. Dan kasnije su se na ulice Srebrenice slijevale rijeke izbjeglica, od kojih su mnogi Karremansa i njegove ljude preklinjali za pomoć. Karremans je, pak, sve vrijeme slao zahtjeve za pomoć svojim pretpostavljenima, odnosno tražio zračne napade.
Odobrenje za zračne napade je izdano tek dan kasnije, kada su se snage RS-a približile samom rubu grada. Oko 14:40 dva borbena aviona F-16 su izveli zračni napad na VRS-ove tenkove. NATO-vi avioni su također pokušali bombardirati srpske artiljerijske položaje iznad grada, ali su napad morali obustaviti zbog loše vidljivosti.
Dalje akcije NATO-vog zrakoplovstva su obustavljene nakon što su srpske snage zaprijetile da će likvidirati zarobljene holandske vojnike, odnosno bombardirati UN-ovu bazu u Potočarima kraj Srebrenice, u kojoj se već tada okupilo između 20 i 30 hiljada bošnjačkih izbjeglica. Karremans je pak svojim pretpostavljenima rekao kako bi svaki dalji zračni napadi bili besmisleni, jer su srpske snage praktički ovladale enklavom.
Snage Republike Srpske su, uključujući komandanta Ratka Mladića, pak, oko 16 sati ušle u Srebrenicu, odakle je već izbjeglo civilno stanovništvo. Izbjeglice su se uglavnom našle u i oko UN-ovog logora u Potočarima, dok su se manje grupe vojnika ARBiH okupljale na sjeveru enklave kako bi pokušale proboj prema Tuzli, odnosno područjima pod bošnjačkom kontrolom.
Proboj bošnjačkih muškaraca prema Tuzli
thumb|right|300px|Karta vojnih događaja koji su prethodili masakru. Srpske snage su označene crveno, a bošnjačke zeleno
U Potočarima je 11.7. oko 22 sati vojno i civilno rukovodstvo Srebrenice donijelo odluku da se 28. divizija umjesto predaje pokuša probiti na sjever prema Tuzli. Vijest o proboju se proširila i među civilnim izbjeglicama, pa su joj se priključio veliki broj vojno sposobnih muškaraca.
Oko sela Jaglici i Šušnjari se tada formirala velika kolona. Na njenom čelu su bili najbolje naoružani i najiskusniji vojnici ARBiH kao i civilno rukovodstvo Srebrenice, dok su na začelju bili civili. Najveći broj sudionika proboja nije bio naoružan, a sa sobom su nosili vrlo malo hrane i vode, što očigledno nije bilo dovoljno za prelazak 55 km preko brdovitog, nepristupačnog terena.
Vijest o tome da bošnjačke snage pokušavaju proboj je iznenadila Drinski korpus, te su njegove brigade hitno poslane na sjever kako bi zaustavile kolonu. Već sljedeći dan oko 20 sati je kolona prilikom prelaska asfaltne ceste kod Kamenice upala u zasjedu prilikom koje su srpske snage koristile artiljeriju i drugo teško oružje. Kolona je razbijena na dva dijela - manji dio koji se nastavio probijati na sjever, te veći dio koji se raspršio po okolnom području.
Kolona je 14.7. još jednom upala u srpsku zasjedu kod Snagova, ali se nastavila probijati prema sjeveru. Dan kasnije je uspostavljen radio-kontakt s jedinicama II korpusa Armije BiH, te je 16.7. izvršen proboj srpskog obruča kod Baljkovice, nakon čega su jedinice 28. divizije konačno prešle teritoriju pod bošnjačkom kontrolom te stigle u Tuzlu. Procjenjuje se da je proboj uspjelo napraviti 3-4000 ljudi, odnosno trećina kolone. Većina njih su bili u izuzetno lošem psihofizičkom stanju, iscrpljeni glađu i dehidracijom.
Ostatak kolone - razbijen u manje grupe - je ostao iza linija pod kontrolom bosanskih Srba, te se nastavio kriti po šumama, nastojeći izbjegavati neprijateljske patrole. Neki su se uspjeli prebaciti na bošnjačku teritoriju nakon nekoliko dana, a neki i nakon nekoliko mjeseci. Dio se povukao natrag prema Srebrenici vjerujući kako će se lakše kriti na poznatom terenu. Vjeruje se da je posljednja takva grupa tzv. zvornička sedmorka koju su 10.5. 1996. uhvatili američki vojnici iz sastava IFOR-a i predali policiji Republike Srpske.
Veliki broj sudionika kolone se nikada nije uspio probiti do bošnjačke teritorije. Dio je ubijen u zasjedama, dio je izvršio samoubistvo kako ne bi pali u srpske ruke, a dio je podlegao gladi i dehidraciji. Ipak, najveći broj sudionika kolone su već na samom početku bili zarobljeni od snaga RS-a, te se vjeruje da su činili većinu žrtava masakra.
Osim kolone koja se probijala na sjever, dvije manje grupe su se pokušale probiti u drugim smjerovima. Dio se probio na istok, nastojeći prijeći Drinu i doći na teritoriju Srbije. Manji dio je krenuo na jugozapad prema Žepi, u koju je stigao 17.7. 1995.
Evakuacija žena i odvajanje muškaraca iz Potočara
Ionako teška humanitarna situacija za srebreničke civile je postala još teža kada se njih između 20 i 25 tisuća okupilo u UN-ovoj bazi Potočari. Većina njih su bili žene, djeca, starci i invalidi, iako je bilo i nekoliko stotina vojno sposobnih muškaraca. Uvjeti u logoru su bili izuzetno teški, prije svega zbog nedostatka hrane i vode.
Tešku situaciju tih ljudi je pogoršala činjenica što su od popodneva 12.7. bili izloženi na milost i nemilost vojnika VRS-a, a pripadnici Holandskog bataljona ih nisu mogli zaštititi. Izbjeglice u Potočarima su podvrgnute verbalnom i fizičkom zlostavljanju od strane vojnika RS-a, a zabilježen je i jedan slučaj silovanja. Tvrdi se da su tada počinjena prva, iako pojedinačna ubistva.
U međuvremenu je, nakon pregovora između VRS i UN, organiziran konvoj autobusa koji su trebali prebaciti žene i djecu u Kladanj, koji se nalazio na bošnjačkoj teritoriji. Međutim, već tada je započelo odvajanje muškaraca od žena iz logora. Autobusi s izbjeglicama za Kladanj su također zaustavljani od snaga RS-a, te su iz njih muškarci odvođeni u nepoznatom smjeru.
U roku od nekoliko dana enklava je postala ispražnjena od Bošnjaka, pa je zaštićena zona izgubila svoju svrhu. Nakon pregovora između UNPROFOR-a i VRS, 21.7. Holandski bataljon je napustio enklavu, prije čega je održana manja svečanost u kojoj su sudjelovali Karremans i Mladić.
U međuvremenu je VRS započela asanaciju terena na području enklave, odnosno prikupljanje leševa ljudi ubijenih u borbama. VRS i civilne službe RS su također prikupile otpad i odbačene stvari bošnjačkih izbjeglica unutar same Srebrenice, te ih spalile. Grad je podvrgnut dezinfekciji i dezinsekciji.
Masovne egzekucije
thumb|right|250px|[[Pogreb 465 identificirane žrtve masakra (11.7. 2007.)]]
Najveći broj bošnjačkih muškaraca zarobljenih nakon pada Srebrenice sudjelovao je u koloni koja se pokušala probiti do Tuzle, a čiji je najveći dio razbijen u zasjedi 13.7. Oni su poslije bili okupljeni na lokacijama kao što je polje kod Sandića, poljoprivredna zadruga u Kravici, fudbalsko igralište u Novoj Kasabi, selu Lolići i seoskoj školi Luka. Pretpostavlja se da je ukupno bilo između 3000 i 6000 zarobljenika. Uz tu je grupu dan ranije iz izbjegličkog logora u Potočarima prikupljena manja grupa zarobljenika, koja je brojila do 1000 ljudi.
Prije samih likvidacija su zarobljenici bili smještani u školama, skladištima i sličnim objektima. Tamo bi obično proveli nekoliko sati ili dana, te bi ih se u manjim grupama kamionima na osamljena mjesta gdje su vršena masovna pogubljenja. Prije samih pogubljenja su im, kako bi se spriječio bijeg, vezivane oči, vezane ruke ili oduzimane cipele. Na samim mjestima pogubljenja su poredani, a potom ubijani rafalima iz automatskog oružja. One koji bi preživjeli su poslije ubijani pojedinačnim hicima iz neposredne blizine.
Točan redoslijed egzekucija, lokacije, broj ubijenih i način na koji su vršena ubistva se još uvijek nije u potpunosti nije utvrdio. Dijelom je to zbog činjenice da nakon nekih od tih događaja nije ostalo živih svjedoka među zarobljenicima, kao i da su vlasti Republike Srpske u periodu od augusta do novembra 1995. godine poduzele mjere da sakriju tragove, uključujući premještanje leševa iz primarnih u tzv. sekundarne grobnice. Neke od tih grobnica još uvijek nisu otkrivene, pa se točan broj ubijenih ne zna. Mnogi od detalja su tek okvirno poznati temeljem satelitskog i avio-izviđanja od strane američke vlade, obavještajnih podataka, kao i forenzičke analize koja je sprovedena nakon rata.
Prilikom premještanja leševa u sekundarne grobnice, često je dolazilo do njihovog oštećivanja i raspadanja, a ponekad su se različiti dijelovi jednog te istog leša premještali u različite grobnice. Sve je to prilično otežalo rad na točnoj identifikaciji žrtava, kao i određivanju kada i kako su ubijene.
Do godine 2006. pronađene su 42 masovne grobnice za koje se vjeruje da sadrže ostatke žrtva masakra. Istražitelji pretpostavljaju kako postoji oko 20-ak još uvijek neotkrivenih grobnica. U pronađenim grobnicama su otkriveni posmrtni ostaci između 5000 i 6000 osoba. Od toga je dosada identificirano oko 2000.
Vojne i političke posljedice masakra
thumb|right|250px|Grob 13-godišnjeg dječaka stradalog u masakru (11.7. 2007.)
Iako je trebalo proći vremena da šira javnost dobije predodžbu o razmjerima masakra, on se vrlo brzo iskazao kao jedan od najvažnijih događaja kako sam za rat, tako i za kasnije događaje na prostoru bivše Jugoslavije.
Već je sam ulazak snaga RS-a u Srebrenicu, a nešto kasnije i Žepu, kao zaštićene zone UN, te zarobljavanje i protjerivanje stanovništva koje je UN trebalo zaštititi, od vodećih zapadnih političara kao i javnosti shvaćen kao provokacija na koju se mora odgovoriti, makar i simbolično. Već 25.7. 1995. su Radovan Karadžić i Ratko Mladić od strane Međunarodnog suda za bivšu Jugoslaviju optuženi za genocid, ratne zločine i zločine protiv čovječnosti.
Uz diplomatski pritisak se stvorio i konsenzus da se slični događaji moraju spriječiti, a sam rat zaustaviti odlučnim vojnim mjerama. Iako nije prihvaćen zahtjev novog francuskog predsjednika Jacquesa Chiraca da se VRS istjera iz Srebrenice, odnosno ponovno uspostavi zaštićena zona, pojačane su mjere zaštite već postojećih zona, prije svega opsjednutog Sarajeva. UN-ovim snagama su se priključile teško naoružane britanske i francuske jedinice organizirane u tzv. Snage za brzu reakciju (RRF) koje su bile sposobne voditi borbu sa snagama RS-a. NATO avijacija je intenzivirala kampanju bombardiranja srpskih položaja i vojnih objekata.
Jedna od zaštićenih zona UN u ljeto 1995. je bila i Bihaćka enklava, okružena teritorijem pod kontrolom bosanskih, odnosno krajiških snaga. Operacija Oluja, pokrenuta nekoliko tjedana nakon masakra u Srebrenici, se od strane hrvatskih vlasti pravdala nastojanjem da se spriječi da stanovnici Bihaća dožive istu sudbinu kao i stanovnici Srebrenice. Ta je akcija, kao i ofenzive Hrvatske vojske u BiH koje su nastavljene u sljedeća dva mjeseca, rezultirale vojničkim porazom bosanskih Srba, odnosno prihvaćanjem pregovora koji su rezultirali Daytonskim mirovnim sporazumom.
Iako se režim Slobodana Miloševića u tadašnjoj Saveznoj republici Jugoslaviji, odnosno Srbiji, nastojao formalno distancirati od bosanskih Srba i njihovih aktivnosti, u zapadnoj javnosti je vladao stav da je i on sposoban učiniti zločine nalik na masakr u Srebrenici. Nastojanje da se izbjegne ponavljanje sličnog masakra na Kosovu je bio jedan od argumenata za NATO-vu vojnu intervenciju kojom je 1999. godine uspostavljen današnji UN-ov protektorat na tom području.
Odbijanje, odnosno nedovoljan angažman vlasti SRJ, a kasnije Srbije, da lociraju, uhapse i Haškom sudu izruče glavne optuženike za zločine počinjene u Srebrenici se od strane vlada država-članica Europske Unije i NATO-a koristi kao glavni argument za blokiranje procesa ulaska Srbije u te organizacije. U junu 2005. godine, pred desetu obljetnicu masakra, objavljena je prva dosada video-snimka egzekucija iz Srebrenice, koju je provela paravojna formacija "Škorpioni". Objavljivanje te snimke, nedugo prije desete obljetnice masakra, je izazvalo rasprave u javnosti Srbije u ratu i pojačalo pritisak za hapšenjem Karadžića i Mladića.
Na prostoru same Bosne i Hercegovine se masakr u Srebrenici, odnosno tumačenje da je riječ o genocidu, među bošnjačkim političarima i javnošću koristi kao argument za reviziju Daytonskog sporazuma, odnosno ukidanje Republike Srpske kao genocidne tvorevine. Ti su se zahtjevi intenzivirali u junu 2005. pred 10. obljetnicu masakra, kao i pred presudu ICJ po tužbi BiH protiv SRJ za genoid. U samoj Srebrenici je opštinska skupština, u kojoj Bošnjaci čine većinu, 24.3. 2007. izglasala rezoluciju kojom se traži izdvajanje teritorija opštine iz RS. Taj zahtjev nisu prihvatile ni vlasti RS, ni Visoki predstavnik Christian Schwarz-Schilling, koji je umjesto toga iz RS izdvojio samo područje Memorijalnog centra Potočari te ga proglasio teritorijem BiH koji ne pripada nijednom od dva entiteta.
U proljeće 2005. godine je vlada Jana Petera Balkenendea koristile slike masakra iz Srebrenice u neuspjeloj propagandnoj kampanji čiji je cilj bio uvjeriti birače da na referendumu prihvate Evropski Ustav. Njome se sugeriralo da samo u politički potpuno ujedinjenoj Evropi više neće biti etničkih sukoba niti prilika da se ponove slični događaji.
Izvinjenje Vlade Republike Srpske
Povodom Izveštaja svoje Komisije za istraživanje događaja u srebreničkoj operaciji, Vlada Republike Srpske zaključuje da prihvaćeni Izveštaj „nedvosmisleno pokazuje, da su u području Srebrenice u julu 1995. godine, učinjeni zločini velikog obima grubim kršenjem međunarodnog humanitarnog prava“ i da je „ Republika Srpska iskazala odlučnost da se suoči sa istinom o događajima iz proteklog tragičnog sukoba na prostoru Bosne i Hercegovine“. Vlada RS izražava saosećanje sa bolom srodnika žrtava, „uz iskreno žaljenje i izvinjenje zbog tragedije koja im se dogodila“, kao i opredeljenje da se pred lice pravde izvedu sva lica koja su počinila ratne zločine“.
Izvinjenje Srbije
Skupština Republike Srbije je 30. marta 2010. godine usvojila Rezoluciju o Srebrenici, kojom se izvinjava porodicama žrtava zbog toga što nije učinjeno sve da se zločin spreči:
Sudski postupci
Masakr u Srebrenici je rezultirao s nekoliko sudskih procesa na međunarodnim, odnosno nacionalnim sudovima nekoliko država.
Prva važnija osuda za zločine se dogodila od strane Haškog tribunala 29.11. 1996. kada je Dražen Erdemović, pripadnik 10. diverzantskog odreda pri Glavnom štabu VRS, nakon priznanja krivnje, odnosno sudjelovanja u ubojstvu 70 zarobljenika, osuđen na 10 godina zatvora (kasnije smanjeno na 5 godina).
Godine 2001. Haški sud je generala Radislava Krstića, koji je komandirao Drinskim korpusom VRS u vrijeme masakra, osudio na 46 godina zatvora zbog pomaganja genocida (tri godine kasnije kazna mu je smanjena na 35 godina). To je bila prva sudska presuda temeljem koje je ICTY utvrdio da se na području Srebrenice odigrao genocid.
Pukovnik Vidoje Blagojević, komandant Bratunačke brigade VRS, je za svoje sudjelovanje u masakru 2005. godine osuđen na 18 godina zatvora, što je kasnije smanjeno na 15 godina.
Na Haškom sudu se za zločine počinjene u Srebrenici tokom jula 1995. godine se trenutno sudi ili priprema suđenje sljedećem oficirima VRS, koji se nalaze u pritvoru Tribunala, pošto su se dobrovoljno predali ili su uhapšeni: Ljubomiru Borovčaninu, Ljubiši Beari, Dragi Nikoliću, Vinku Pandureviću, Vujadinu Popoviću, Milanu Gveri i Radivoju Miletiću. Za genocid ili učešće u zavjeri da se počini genocid su optuženi Beara, Popović, Pandurević, Nikolić i Borovčanin, dok se optužba za zločin protiv čovječnosti nad muslimanskim stanovništvom stavlja na teret generalima Tolimiru, Gveru, Miletiću i kapetanu Trbiću. U proljeće 2007. general Zdravko Tolimir je uhapšen na granici Srbije i BiH i izručen u Haag. Trbićev proces je, pak, od strane Haškog tribunala prepušten pravosuđu Bosne i Hercegovine.
Uz Trbića se pred sudovima Bosne i Hercegovine sudi sljedećim osobama: Milošu Stuparu, Milenku Trifunoviću, Petru Mitroviću, Aleksandru Radovanoviću, Miladinu Stevanoviću, Branu Džiniću, Slobodan Jakovljeviću, Branislavu Medanu, Dragiši Živanoviću i Veliboru Maksimoviću.
U aprilu 2007. je Specijalni sud za ratne zločine u Beogradu šestoricu pripadnika "Škorpiona" - paravojne jedinice iz Srbije čija su ubistva zabilježena na video-vrpci objavljenoj 2005. godine - osudio na ukupno 58 godina zatvora.
U februaru 2007. je Međunarodni sud pravde, odlučujući po tužbi Bosne i Hercegovine protiv Srbije i Crne Gore za genocid, oslobodio Srbiju direktne odgovornosti za genocid, ali je potvrdio ranije presude Haškog tribunala prema kojima se na području Srebrenice u julu 1995. godine odigrao genocid.
U junu 2007. je holandska pravna tvrtka Van Diepen Van den Kref u ime 6.000 pripadnika rodbine ubijenih u masakru podnijela tužbu protiv holandske vlade, obrazloživši je tvrdnjom da Holandski bataljon nije ispunio obavezu zaštite stanovnika enklave.
Alternativne verzije događaja, revizionizam i teorije zavjere
Službena verzija, odnosno verzije događaja u i oko Srebrenice u julu 1995. godine, temeljena na presudama međunarodnih sudova, a koju su uglavnom prihvatile zapadne vlade i UN, je godinama predmet potpunog ili djelomičnog osporavanja, odnosno nastojanja da se tim događajima da drukčije tumačenje.
To se prvenstveno odnosi na javnost i vlasti Republike Srpske, koje su ispočetka u potpunosti negirale masakr. Komisija RS sastavljena s namjerom sastavi službeni stav o masakru je prvo utvrdila da masakra nije bilo, odnosno da su bošnjački muškarci počinili kolektivno samoubistvo. Vlasti RS su masakr priznali tek 2004. godine. Na intervenciju Visokog predstavnika za BiH Paddyja Ashdowna RS je morala sastaviti novu komisiju i njeni nalazi u oktobru 2005. godine su utvrdili da je u Srebrenici izvršeno masovno ubistvo između 7800 i 8000 bošnjačkih muškaraca od strane vojnih i policijskih jedinica RS-a. Nacionalistički raspoloženi dio srpske javnosti nalaze te komisije smatra rezultatom političkog pritiska.
S vremenom, a pogotovo objavljivanja video-snimke "Škorpiona" u junu 2005. godine, u srpskoj javnosti - kako u RS, tako i u samoj Srbiji - je počeo prevladavati stav da se masovna ubistva uistinu dogodila, ali se umjesto toga počeo osporavati njihov opseg, karakter, kao i broj žrtava. Tako se smatra da je brojka od oko 8000 žrtava preuveličana, odnosno da je veliki dio bošnjačkih žrtava poginuo u borbama za enklavu, odnosno u pokušaju proboja. Također se osporavaju navodi da su masovna ubistva zarobljenika bila unaprijed planirana, odnosno da su snage RS-a napale enklavu s jasnom namjerom da počine masakr. Kao motiv zločina se najčešće navodi odmazda zbog zločina koje su bošnjačke snage počinile nad srpskim civilima u okolici Srebrenice. Preuveličavanje zločina kod Srebrenice je, prema takvim mišljenjima, motivirano nastojanjem zapadnih sila da se demoniziraju Srbi kao nacija, opravda vojna intervencija protiv njihovih entiteta i država, odnosno zataškaju zločini u kojima su sami Srbi bili žrtve, odnosno opravdaju bošnjački, hrvatski i NATO-vi zločini. Takvi stavovi su osim u Srbiji, rašireni i u Rusiji i u drugim pravoslavnim zemljama, kao i u kod nekih ekstremno desnih stranaka u Zapadnoj Evropi koje se protive useljavanju iz muslimanskih zemalja.
Revizionistički stavovi prema Srebrenici postoje i među ekstremnim ljevičarima i pacifistima u zapadnim državanma koji su se suprostavljali NATO-vim vojnim intervencijama u BiH i kasnije na Kosovu. Prema njima je masakr preuveličan, odnosno njegovi detalji postali predmetom medijske manipulacije kojim bi se opravdale ne samo te intervencije, nego ustanovila doktrina tzv. humanitarnog rata kojom SAD i njihovi saveznici pod krinkom spriječavanja genocida i potlačivanja etničkih manjina krše međunarodno pravo u svrhu ostvarivanja vlastitih ekonomskih interesa, za što je primjer rat u Iraku. Najpoznatiji predstavnici takvih stavova su Diana Johnstone i Noam Chomsky.
Laurel, Nebraska
Laurel je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 964 stanovnika.
Piriliumova so
Piriliumova so je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 81,093 Da.
M99
Termin M99 ima više značenja.
Kimble County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.607.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 4.607 stanovnika, što je 139 (3,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Adam & Steve
Adam & Steve je gej romantična komedija iz 2005. godine u režiji Craiga Chestera, koji je ujedno i pisao scenario i imao glavnu ulogu. U drugoj naslovnoj ulozi pojavljuje se Malcolm Gets (Caroline in the City).
Kritike
Roger Ebert je film osenio samo sa 2 zvezdice. U kritikci kaže da postoji priča na kojoj bi se mogao izgraditi film, kao i da ima komičnih ideja, ali da je režija veoma loša.
Elongacioni faktor 2 kinaza
Elongacioni faktor 2 kinaza (, Ca/CaM-kinaza III, kalmodulin-zavisni protein kinaza III, CaM kinaza III, eEF2 kinaza, eEF2K, EF2K, STK19) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(elongacioni faktor 2) fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za rad ovog enzima je neophodan jon Ca2+ i kalmodulin.
Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling
Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling (27. siječnja 1775. – 20. kolovoza 1854.) njemački filozof
Standardne povijesti filozofije tvore ga kao središnju točku u razvoju njemačkog idealizma smještajući ga između Fichtea, njegovog učitelja prije 1800. godine i Hegela. Interpretiranje Schellingove filozofije je teško zbog njene često mijenjajuće prirode. Neki učenjaci ga karakteriziraju kao promjenljivog mislioca koji iako briljantan prelazio sa jedne teme na drugu i kojemu je nedostajala moć sinteze potrebna da dođe to cjelokupnog filozofskog sistema. Ostali preispituju tvrdnju da je Schellingova misao označena dubokoumnim napredcima i umjesto toga tvrde da je njegova filozofija uvijek usredotočena na nekoliko uobičajenih tema osobito ljudska sloboda, apsolut i odnos između čovjeka i prirode.
Schellingova misao je često bila zanemarena. To ne potječe samo od uzvišenja Hegela, čija zrela djela prikazuju Schellinga samo kao običnu fusnotu u razvoju idealizma nego i iz njegove Naturphilosophie koju su pozitivistički znanstvenici često ismijavali zbog smiješnog analogiziranja i nedostatka empirijske orijentacije. Posljednjih godina učenjaci Schellingova dijela snažno napadaju takvo zanemarivanje Schellinga.
Život
Schelling je rođen u Leonbergu na području Wuttenberga. Polazio je samostansku školu u Bebenhausenu, blizu Tubingena, gdje je njegov otac bio kapelan i profesor orijentalistike. Tri godine prije, ušao je u Tubingen Stift (internat protestantske crkve u Tubingenu), gdje se sprijateljio s Hegelom i Horderlinom. 1792. diplomirao je na filozofskom fakultetu, i 1773. doprinio dijelu Memorabilien Heinricha Eberharda Gottlob Paulusa; 1795. dovršio je tezu za svoju diplomu iz teologije De Marcione Paullinarum epistolarum emendatore. Istovremeno, počeo je izučavati Fichtea i Kanta, koji su imali visoki utjecaj na njega. 1794. Schelling je izdao prikaz Fichteove misli naziva Über die Möglichkeit einer Form der Philosophie überhaupt. To djelo je bilo prihvaćeno i priznato od Fichtea osobno i odmah stvorilo reputaciju Schellinga među filozofima. Njegovo razrađenije djelo Vom Ich als Prinzip der Philosophie, oder über das Unbedingte im menschlichen Wissen objavljeno 1798., iako još unutar granica Fichteova idealizma, prikazalo je tendenciju da daje Fichteovskoj metodi objektivnu primjenu, i da udruži Spinozine poglede s njom.
Nakon dvije godine podučavanje dvoje mladih jedne aristokratske obitelji, i samo 23 godine star, Schelling je bio pozvan za izvanrednog profesora u Jeni 1798. Već je pridodao članke i recenzije Fichteovu dnevniku, i posvetio se proučavanju fizikalnih i medicinskih znanosti. Od 1796. datiraju Briefe über Dogmatismus und Kritizismus, kritika Kantovskog sistema; od 1797. esej, koji je anticipirao Fichteov tretman u Grundlage des Naturrechts. Njegove studije fizikalnih znanosti su urodile plodom u Ideen zu einer Philosophie der Natur (1797.) i u raspravi Von der Weltseele (1798).
Schellingovo vrijeme u Jeni (1798. – 1803.) stavilo ga je u središte intelektualnog komešanja romantizma. Schelling je bio prisan s Goetheom, koji je cijenio pjesničku kvalitetu Naturphilosophie. Na drugu ruku, bio je odbijen Schillerovom manje ekspanzivnom dispozicijom, i bio je neprijazan prema etičkom idealizmu koje je pokretalo Schillerov rad.
Schelling je postao priznati vođa romantičarske škole, koji je počeo odbijati Fichteovu misao kao hladnu i apstraktnu. U Schellingu, pozdravljali su ličnost pravog romantičara. Schelling je bio osobito blizak s Augustom Wilhelmom von Schlegelom i njegovom ženom Karolinom. Vjenčanje između Schellinga i Karolinine kćeri, Auguste Böhmer, je bilo planirano. Auguste je umrla od dizenterije 1800. za što su mnogi krivili Schellinga, koji je nadgledao tretman. Augustina smrt je zbližila Schellinga i Karolinu još više. Schlegel se preselio u Berlin, i razvod je bio dogovoren (s Goetheovom pomoći). 2. lipnja, 1803. Schelling i Karolina su se vjenčali, i Schellingovo vrijeme u Jeni je došlo kraju.
Od rujna 1803. do travnja 1806. Schelling je bio profesor na sveučilištu u Wurzburgu. Ta perioda je bila označena osjetnom promjenom njegovih pogleda i konačnim raskidom s Fichteom i Hegelom. U Wurzburgu, Schelling je imao mnogo neprijatelja među kolegama i vlasti. Preselio se u München 1806. gdje je naša položaj kao državni službenik, prvo kao član akademije znanosti i tajnik akademije umjetnosti, kasnije tajnik filozofske sekcije akademije znanosti. Bez davanje ostavke njegovog službenog položaja, predavao je kratko vrijeme u Stuttgartu, i sedam godina u Erlangenu (1820. – 1827.) 1809. Karolina umire, i tri godine kasnije Schelling je oženio jednu od njenih bliskih prijateljica Pauline Gottler u kojoj je našao vjernog druga.
Tijekom dugog prebivanja u Münchenu (1806. – 1841.) Schellingova književna aktivnost je stupnjevito došla to prestanka. Aforizmi o Naturphilosophie sadržani u Godišnjacima medicine kao znanost (1806. – 1808.) su većinom odlomci iz predavanja u Wurzburgu; Denkmal der Schrift von den göttlichen Dingen des Herrn Jacobi je bio izazvan specijalnim incidentom Jacobijeva rada. Jedino pisanje neke važnosti je "Philosophische Untersuchungen über das Wesen der menschlichen Freiheit und die damit zusammenhängenden Gegenstände", koje se pojavilo u ''Philosophische Schriften. vol. I''. (1809),i koja prenosi, s povećanom tendencijom prema misticizmu, misli prijašnjeg djela, Philosophie und Religion. To djelo parafrazira Kantovu podjelu između razumljivog i empirijskog karaktera. Drugačije rečeno, Schelling je sam zvao slobodu «kapacitet za dobro i zlo».
Rasprava Über die Gottheiten zu Samothrace se pojavila 1815., navodno dio većega djela, Die Weltalter, često najavljeno kao spremno za izdavanje, ali od koje je vrlo malo napisano. Moguće je da je golema snaga i utjecaj Hegelijanskog sistema sputavalo Schellinga, jer je tek 1834., nakon Hegelove smrti, u predgovoru Cousinovog djela, javno izrekao antagonizam prema Hegelijanstvu i svojoj ranoj filozofiji. Antagonizam tada nije bila nova činjenica; Erlangenška predavanja o povijesti filozofije iz 1822. izražavaju isto na oštar način, i Schelling je već počeo postupak s mitologijom i religijom koje su u njegovim očima tvorili pozitivnu nadopunu negativnoga logičke i spekulativne filozofije.
Javna pozornost je bila jako privučena s tim nejasnim migovima novog sistema koji je obećavao nešto pozitivno, osobito u njegovom tretmanu religije, nego očitih rezultata Hegelovog učenja. Jer pojava kritičkih spisa Straussa, Feuerbacha i Bauera, i očita razdvojenost u samoj Hegelskoj školi je otuđilo je simpatije od mnogih od tada dominantne filozofije. U Berlinu, glavnom centru Hegelijanizma, želja je našla izražaj u pokušajima da dobiju službeno od Schellinga postupak novoga sistema za što se smatralo da ima u rezervi. Ostvarenje tih želja nije se dogodilo do 1844. kada je imenovanje Schellinga kao član pruskog državnog vijeća i člana berlinske akademije dalo mu pravo, pravo koje je on zatražio, da predaje na tom sveučilištu. Među njegovim slušateljima su Søren Kierkegaard, Mikhail Bakunin, i Friedrich Engels. Uvodno predavanje je bilo praćeno od velike i oduševljene publike. Neprijateljstvo njegovog starog protivnika, H.E.G. Paulusa, zaoštreno od na prvi pogled Schellingovog uspjeha, vodilo je to potajnog izdavanja doslovnog izvještaja predavanja filozofije Otkrivenja i kako Schelling nije uspio u dobivanju službenog legalnog osuđivanja i potiskivanja piratstva, prestao je 1845. s ikakvim javnim predavanjima. Nikakve autentične informacije o prirodi pozitivne filozofije nisu dobivene sve do njegove smrti kada su njegovi sinovi započeli izdavanje skupljenih pisanja sa četiri sveska Berlinskih predavanja: Svezak Br. 1 Uvod u filozofiju Mitologije (1856); Br. 2 Filozofija Mitologije (1857); Br. 3 i 4. Filozofija Otkrivenja (1858).
Cesny-Bois-Halbout
Seni Boaz Albu je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 632 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 94 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 192 metara (maksimalnoj 206 m, a minimalnoj 115 m).
La Vista, Nebraska
La Vista je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 15,758 stanovnika.
DM
__NOTC__ Termin DM ima više značenja.
NIK
__NOTC__ Termin NIK ima više značenja.
Kralj Hamlet
thumb|200px|right|Princ Hamlet (zadržan) suočen s duhom njegovog oca, kralja Hamleta Kralj Hamlet je Hamletov otac iz istoimene drame Vilijama Šekspira, koga je ubio njegov brat Klaudije. Javlja se u vidu duha sa onog sveta.
CPZ
__NOTC__ Termin CPZ ima više značenja.
King County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 286.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 286 stanovnika, što je 70 (19,7%) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Salvatore, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Potentnost
Termin potentnost ima više značenja.
3,7-dimetilkvercetin 4'-O-metiltransferaza
3,7-dimetilkvercetin 4'-O-metiltransferaza (, flavonolna 4'-O-metiltransferaza, flavonolna 4'-metiltransferaza, 4'-OMT, S-adenozil-L-metionin:3',4',5-trihidroksi-3,7-dimetoksiflavon 4'-O-metiltransferaza, 3,7-dimetilkvercitinska 4'-O-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:5,3',4'-trihidroksi-3,7-dimetoksiflavon 4'-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
3,7-Dimetilquercetagetin može takođe da deluje kao akceptor.
Emilkamat
Emilkamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 145,200 Da.
Elgin, Ohio
Eldžin je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 57, što je 7 (14,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
(-)-Alfa-kuprenenska sintaza
Enzim iz gljive Coprinopsis cinerea proizvodi (-)-alfa-kuprenen sa visokom selektivnošću.
Arvada, Colorado
Arvada je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 106.433, što je 4.28 (4,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
De Toni, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
David Hume
David Hume (7. svibnja 1711. - 25. kolovoza 1776.), škotski filozof i povjesničar, smatran jednim od najvažnijih figura zapadne filozofije i škotskog prosvjetiteljstva. Hume je često grupiran sa Johnom Lockeom, Georgeom Berkeleyom i pregrštom ostalih kao britanski empirist.
Tijekom svojega života, Hume je bio slavniji kao povjesničar. Njegova šest-tomna Povijest Engleske bila je bestseler duboko u devetnaesto stoljeće i standardno djelo o povijesti Engleske mnogo godina, dok su njegova filozofska djela, kojima duguje svoj današnji ugled, bila manje čitana u njegovom razdoblju.
Započevši sa Raspravom o ljudskoj prirodi (1739), Hume je namjeravao stvoriti cjelokupno naturalističku "znanost o čovjeku" koja proučava psihološki temelj ljudske prirode. U žarkoj opoziciji prema racionalistima koji su mu prethodili, najuočljivije prema Descartesu, zaključio je da vjerovanje radije nego razum upravlja ljudskim ponašanjem, rekavši slavno: "Razum je, i treba biti rob strastima." Prominentna figura u skeptičkoj filozofskoj tradiciji i snažan empirist, argumentirao je protiv urođenih zamisli, zaključivši umjesto toga da ljudi imaju samo znanje onih stvari sa kojima su imali neposredno iskustvo. Stoga dijeli zamjedbe na snažne i žive "utiske" ili neposredne senzacije i slabije "zamisli", koje su umnožene iz utisaka. Razvio je položaj da je mentalno ponašanje upravljano "običajem"; naša je uporaba indukcije, na primjer, opravdana samo našom zamisli "neprestane konjunkcije" uzroka i učinaka. Bez neposrednih utisaka metafizičkoga "Ja", zaključio je da ljudi nemaju stvarni pojam svojeg Ja, samo svežanj osjeta asociranih sa "Ja". Hume je zagovarao kompatibilističku teoriju slobodne volje koja se dokazala kao izrazito utjecajna u daljnjoj etici. Bio je i sentimentalist koji je smatrao da je etika više temeljena na osjećajima nego na apstraktnim moralnim principima. Hume je i istraživao normativni je-mora problem. Držao je notorno dvosmislene poglede o kršćanstvu, ali slavno osporio teleološki argument u svojim Dijalozima glede prirodne religije (1779).
Kant je kreditirao Humea za buđenje iz svojeg "dogmatičkog drijemeža", a Hume se dokazao izrazito utjecajnim na daljnju filozofiju, osobito na utilitarizam, logički pozitivizam, Williama Jamesa, filozofiju znanosti, ranu analitičku filozofiju, kognitivnu filozofiju i ostale pokrete i mislioce. Kognitivni znanstvenik i filozof Jerry Fodor proglasio je Humeovu Raspravu "dokumentom temeljcem kognitivne znanosti.", Slavan kao i prozni stilist, Hume je razvio esej kao književni žanr i bavio se sa suvremenim intelektualnim svjetionicima kao Jean-Jacques Rousseau, Adam Smith (koji je uvažio Humeov utjecaj na svoju ekonomsku i političku filozofiju), James Boswell, Joseph Butler i Thomas Reid. Hume ostaje kao jedan od divova zapadne filozofije.
Odnos ideja i činjenica
Kritički postavlja Hume uopće problem vrijednosti spoznaje. Sve predmete ljudskoga uma dijeli na odnose ideja i činjenice. Prve od tih predmeta spoznajemo intuitivno ili demonstrativno, dakle neovisno o svakom iskustvu (npr. da je kvadrat nad hipotenuzom jednak zbroju kvadrata nad objema katetama). Činjenice međutim ne spoznajemo tako sigurno, niti je njihova istinitost tako upadnjiva. Štoviše, suprotnost neke činjenice lako zamišljamo bez ikakva protivrječja jer "što jest moće i ne biti". tako, npr., možemo zamisliti da sunce sutra neće izaći.
Načelo uzročnosti
Temelj svih naših zaključaka o činjenicama jest načelo uzročnosti, naime pretpostavka da postoji veza između činjenica te da je jedna uzrok, a druga njima posljedica. Načelom uzročnosti mi prevladavamo ograničenost na ono što nam pružaju osjetila i naše pamćenje. Spoznaja uzročno-posljedične veze ne može se, tvrdi Hume, postići zaključivanjem ''a priori', neovisno o iskustvu. Uzrok i posljedica različiti su, pa mi ne možemo iz uroka jednostavno izvesti posljedicu. Adam bez iskustva ne bi ni uz savršen razum mogao na temelju prozirnosti i tekućeg stanja vode zaključiti da bi se u njoj mogao utopiti. Spoznaja se uzročno-posljedične veze postupno izvodi a posteriori upravo iz iskustva.
Običaji ili navika
Osnova našeg zaključka o vezi uzroka i posljedica jest običaj ili navika da očekujemo isti takav slijed događaja kakav smo ranije više puta doživjeli. Riječ je jednostavno o asocijaciji doživljaja. Mi doživljavamo samo vremenski slijed pojava, doživljavamo da jedna pojava slijedi iza druge, ali ne doživljavamo način slijeda niti nužnost slijeda. Ako su običaj i navika temelj naših spoznaja o činjenicama, onda je isključena svaka mogućnost općenito vrijedne i nužne - apriorne - o iskustvu neovisne spoznaje o činjenicama.
''Humeov je konačan stav agnostički i skeptički! Nije moguća objektivno nužna spoznaja.''
Humeov utjecaj
Pozornost prema Humeovim filozofskim djelima rasla je nakon što je njemački filozof Immanuel Kant zadužio Humea za svoje buđenje iz "dogmatičkog drijemeža" (oko 1770.)
Prema Schopenhaueru, "više se može naučiti iz svake stranice Davida Humea nego iz sabranih filozofskih dijela Hegela, Herbarta i Schleimachera stavljenih zajedno".
A. J. Ayer (1936), uvodeći svoju klasičnu ekspoziciju logičkog pozitivizma, tvrdio je: "pogledi koji su stavljeni u ovoj raspravi slijede iz logičkog rezultata empirizma Berkeleya i Humea." Albert Einstein (1915) pisao je da je bio inspiriran Humeovim pozitivizmom kada je formulirao svoju posebnu teoriju relativnosti. Hume je bio nazvan "prorokom Wittgensteinovske revolucije" od N. Phillipsona, pozivajući se na Humeovo stajalište da su matematika i logika zatvoreni sustavi, zakrinkane tautologije i nemaju odnos sa svijetom iskustva. David Fate Norton (1993) tvrdio je da je Hume bio "prvi post-skeptični filozof ranog modernog razdoblja".
Humeov problem indukcije je bio od temeljne važnosti za filozofiju Karla Poppera. U svojoj autobiografiji Nedovršena potraga, napisao je: "Znanje...je objektivno; i ono je hipotetičko ili vjerojatno. Ovaj način gledanja na problem omogučio mi je da preformuliram Humeov problem indukcije." Ovaj uvid rezultirao je Popperovim glavnim djelom Logika znanstvenog otkrića. U svojim "Pretpostavke i pobijanja", str. 55, piše:
"Pristupio sam problemu indukcije kroz Humea. Hume, osjećao sam, je bio savršeno u pravu ukazujući da indukcija ne može biti logički opravdana."
Privjetrinski otoci (Antili)
thumb|300px|Položaj otoka (Windward Islands) Otoci privjetrine je naziv za one otoke u Malim Antilima koji leže u području kojim na ovim zemljopisnim širinama pušu snažni i manje-više stalni sjeveroistočni pasatni vjetrovi.
Otoci privjetrine imaju ukupno oko 8.500 km² i nastanjuje ih oko 2,1 milijun stanovnika. Dijelom spadaju pod Francusku, dijelom u Nizozemske Antile a dijelom su nezavisni.
Među otoke privjetrine spadaju:
Neki autori zadnja tri otoka ne smatraju otocima privjetrine.
Bad Bentheim
Bad Benthajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Grafšaft Benthajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 15.682 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3456001.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Grafšaft Benthajm Bad Benthajm se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Grafšaft Benthajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 49 metara. Površina opštine iznosi 100,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 15.682 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 157 stanovnika/km².
Analog
Termin analog ima više značenja.
255
Godina 255. (CCLV) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Valerijana i Galijena (ili, rjeđe, godina 1008. Ab urbe condita). Oznaka 255. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Polo kinaza
Polo kinaza (, Cdc5, Cdc5p, Plk, PLK, Plk1, Plo1, polo serin-treonin kinaza, polo-like kinaza, polo-like kinaza 1, serin/treonin-specifična Drosophila kinaza polo, STK21) je enzim sa sistematskim imenom ATP:proteinska fosfotransferaza (spindle-pole-zavisna). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim vezuje pol vretena tokom mitoze i ima važnu ulogu tokom hromozomne segregacije.
DP2
__NOTC__ Termin DP2 ima više značenja.
GPR
__NOTC__ Termin GPR ima više značenja.
Mali Antili
frame|right|Mali Antili Mali Antili su otočni niz u Karipskom moru. Protežu se od Djevičanskih otoka na sjeveru pa sve do obala Venecuele na jugu. Ne postoji opće suglasje oko toga, koji se sve otoci na južnom završetku ovog niza ubrajaju u ovu grupu. Prema podjeli koju se uobičajeno koristi u engleskom govornom području, niz završava sa Trinidadom i Tobagom. Španjolsko govorno područje u grupu redovno dodaje i Arubu, Bonaire, Curaçao, Isla Margaritu i druge otoke pred venecuelanskom obalom. Neka druga tumačenja smatraju, da Trinidad i Tobago kao i Barbados ne spadaju u Male Antile.
Dijele se na 2 grupe:
Ova klasifikacija se razlikuje u zemljama engleskog, francuskog, španskog i holandskog govornog područja.
Stanovništvo Malih Antila se procenjuje na 3,23 miliona, od čega 1,1 milion živi na Trinidadu i Tobagu. Najveći deo stanovništva je afričkog porekla, a manji deo predstavljaju Indijanci, doseljenici iz Evrope, Azije i njihove mešavine.
Glavni jezici na ostrvima su engleski i francuski, kao i izvedeni jezici (pidžin i kreolski).
Spisak ostrva Malih Antila
(od severa ka jugu) : 300px|mini Kulebra, Vijeke, Anegada, Virdžin Gorda, Tortola, Sent Džon, Sent Tomas, Sent Kroa, Angilja, Sveti Martin, Sveti Bartolomej, Saba, Sveti Eustahije, Sveti Kristofer, Nevis, Barbuda, Antigva, Redonda, Monserat, Gvadelup, La Dezirad, Mari Galant, Ostrva Svetaca, Dominika, Ostrva Aves, Martinik, Sveta Lucija, Barbados, Grenadini, Sveti Vinsent, Grenada, Tobago, Trinidad, Margarita, Blankilja, Tortuga, Orčila, Los Rokes, Boner, Kurasao, Aruba
Bad Bevensen
Bad Bevensen je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Ilcen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.631 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3360002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ilcen Bad Bevensen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ilcen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 36 metara. Površina opštine iznosi 48,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.631 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 180 stanovnika/km².
Kinney County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.598.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.598 stanovnika, što je 219 (6,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ginkgolid
Ginkgolidi su biološki aktivni terpenski laktoni prisutini u Ginkgo biloba. Oni su diterpenoidi sa 20 ugljenika u skeletonu, koji je biosintetisan iz geranilgeranil pirofosfata.
thumb|left|Ginkgolidi Smatra se da je gingkolid B efektivan u preventivnim tretmanima za smanjenje učestalosti napada migrene.
Na Drini ćuprija
Na Drini ćuprija je historijski roman Ive Andrića za koji je između ostalog 1961. godine dobio Nobelovu nagradu za književnost.
Radnja romana se proteže na događaje vezane uz most i Višegrad u rasponu od četiri stoljeća, od početka njegove gradnje za otomanskih vremena pri kraju 16. st., pa sve do prvih dana Prvog svjetskog rata i rušenja mosta. Most je objekt oko kojeg se isprepleću sudbine stanovnika Višegrada, muslimana, pravoslavaca, židova i doseljenih katolika, koji igraju kratkotrajne dramske epizode u velikom teatru historije.
Pozadina nastanka romana
Roman je Andrić napisao za vrijeme Drugog svjetskog rata, kad je nakon ambasadorskih dana provedenih u Berlinu, završio u Beogradu 1944. kao podstanar bez posla i prihoda (odbio je ponuđenu penziju okupatorskih vlasti ), objavio ga je netom po oslobođenju 1945. godine.
Inspiraciju za roman, Andrić je pronašao u vlastitom životu – svoje djetinstvo proveo je u Višegradu kod strine Ane Matkovšik koja ga je othranila, kad mu je majka ostala bez prihoda nakon muževljeve smrti. U Višegradu je završio osnovnu školu i poput svih višegradskih dječaka lovio krkušice i plote po Drini i gledao impresivni most.
Na roman je neosporno utjecala i njegova doktorska dizertacija: Razvoj duhovnog života u Bosni pod uticajem turske vladavine (Die Entwicklung des geistigen Lebens in Bosnien unter der Einwirgung der turkischen Herrschaft) koju je odbranio u Grazu 1924.
U tom radu nalazi se nukleus gotovo svih budućih Andrićevih zamisli utemeljenih na historijskoj građi, koju je prikupio pišući je. Ivo Andrić je u svojoj doktorskoj tezi svoju pažnju usmjerio na historijsku sudbinu sve četiri velike nacionalne zajednice tadašnje Bosne i Hercegovine; Srbe, Hrvate, Turke i Židove i objektivno, bez literarne mistifikacije, sagledavao osobenosti i odnose među njima. Osnovna teza dizertacije bila je da je Bosna i Hercegovina, svojim geografskim položajem – prirodni most, poveznica između istočne i zapadne civilizacije, koja je zahvaljujući nesretnom spletu historijskih okolnosti (otomanski prodor u Evropu) to prestala biti. Već je postala tamni vilajet na rubu jednog carstva (otomanskog) pa je zatim opet postala mračni rubni dio novog carstva (Austro-Ugarska) a njezina prava sudbina je da bude most.