cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Židovi u Hrvatskoj
U jugoslavenskoj monarhiji
1929. donesen je „Zakon o vjerskoj zajednici Jevreja u Jugoslaviji.“ U nastojanju da pomognu Židovima iz Njemačke, čim ondje na vlast dolaze nacisti, u Zagrebu je osnovan Odbor za pomoć Židovima iz Njemačke. Njegovim posredništvom je do 1940. 50.000 osoba prošlo iz Njemačke prema Palestini, a nakon okupacije Jugoslavije velik je broj tu ostao blokiran, te ih je stradalo oko 4.000, najviše u Beogradu. 1936. David Frankfurter, sin vinkovačkog nadrabina, izvršio je u Davosu atentat na Wilhelma Gustlofa, nacista u Švicarskoj. Iz Osijeka sljedeće godine dolazi za zagrebačkog nadrabina Miroslav Freiberger koji će biti i posljednji nadrabin u Zagrebu.
Na nagovor ministra Antona Korošca iz Slovenije, Jugoslavija 1940. donosi prve antisemitske zakone: o ograničavanju upisa Židova u srednje i visoke škole, te o ograničavanju sudjelovanja Židova u trgovini prehrambenim proizvodima. Doznajemo iz jednog zapisa Austrijskog konzula u Beogradu godine 1919. što je on mislio o Hrvatskim prehrambenim proizvodima. Uspomene na svjetski rat 1914.-1920. su i bili da su "naši" vojnici iz puka održavali veze s ruskim partizanima i pomagali ih hranom, šećerom, čajem, duhanom itd. Godine 1928. Amerikanci otkrivaju, da u Hrvatskoj između Pakraca i Koprivnice ima "nafte", ali da nije bilo puno rada na razvoju učinjeno. Rad na razvoju se zaračunava patentima. Početak naftne industrije započinje zapravo s patentom Abrahama P. Gesnera iz godine 1855.
U vrijem Kraljevine Jugoslavije na prostoru Hrvatske djeluje cijeli niz uglednih Židova. Uz već spomenutog Miroslava Freibergera, to je još i Lavoslav Šik, odvjetnik, publicist, cionistički aktivist, kolekcionar i vlasnik jedinstvene knjižnice judaicae et haebraicae, potom Hinko Gottlieb, pjesnik i zagrebački odvjetnik.
U Nezavisnoj Državi Hrvatskoj
mini|200px|Spomen ploča na židovskoj sinagogi u Zagrebu, koja je srušena 1941. Četiri godine postojanja Nezavisne Države Hrvatske (1941.-1945.), proglašene 10. travnja 1941. bile su označene teškim zločinima i progonima Židova. Tek nekoliko dana nakon okupacije Zagreba, Nijemci, domaći nacisti i Ustaše počeli su Židovima oduzimati imovinu i pogoršavati status koji su do tada imali. Već 30. travnja proglašeni su zakoni po uzoru na Nürnberške, a Židovi su uklonjeni sa svih javnih mjesta i iz državnih služba te su morali nositi žutu oznaku. 27. kolovoza izdana je uredba kojom im se oduzima sva nekretnina, a dva mjeseca kasnije morali su predati i sve ostale vrijednosti koje su bile u njihovu vlasništvu. U Osijeku je nametnut im je porez od 20,000.000 dinara već tri dana nakon okupacije grada, a u Zagrebu su Ustaše u svibnju uhitili bogate Židove i držali ih kao taoce, sve dok nije isplaćena otkupnina od 10.000 kg zlata. Sinagoge, židovske kulturne ustanove, pa čak i židovska groblja sustavno su uništavani.
Početkom svibnja 1941. uspostavljen je i prvi koncentracijski logor u tvornici Danica u Drinji kod Koprivnice, a uhićenja Židova pojačana su nakon njemačkog napada na Sovjetski Savez u lipnju iste godine. Ubrzo su otvoreni i drugi logori u Jasenovcu, Staroj Gradiški, Loborgradu i Đakovu. Privremeni logor u Jadovnu kod Gospića služio je kao prvi logor za uništenje. Do srpnja 1941. pogubljeni su svi zatočenici logora Danica, a u kolovozu i svi zatočenici iz Jadovna. Najviše je ljudi stradalo u logoru Jasenovac, gdje se žrtve broje u desecima tisuća, od čega je samo Židova bilo oko 20.000. Nije poznat točan ukupan broj židovskih žrtava u NDH, no pretpostavlja se da ih je do kraja 1942. deportirano 5.000. Takve deportacije nastavile su se sve do 1944. godine. Ipak, židovske zajednice nastavile su postojati, premda su ih većinom činile osobe sa samo jednim židovskim roditeljem, koje je još štitio zakon. Također su spašeni i oni Židovi koji su bili u braku s nežidovima, zahvaljujući naporima Katoličke Crkve, a osobito papinskog nuncija. Na taj je način spašeno oko 1000 Židova u Hrvatskoj.
mini|250px|lijevo|Sarajevo: Aškenaska sinagoga (Sefardska je spaljena 1941.) Na području Bosne i Hercegovine, gdje je prije Drugog svjetskog rata bilo oko 14.000 Židova, jedan od prvih poteza nakon njemačke okupacije Sarajeva (17. travnja 1941.) bilo je spaljivanje sefardske sinagoge u tom gradu, koja je bila najljepša građevina toga tipa na Balkanu. U tome su sudjelovali i lokalni muslimani, koji su, pod utjecajem svojih vjerskih vođa, općenito imali neprijateljski stav prema Židovima, te su usko surađivali s nacistima. Bivši jeruzalemski muftija Hadž Amin al-Husejni došao je posebno iz Berlina kako bi podržao osnutak Handžar divizije sastavljene od bosanskih muslimana. Nakon jedne sabotaže, krajem srpnja 1941., uhićeno je 9 vodećih sarajevskih Židova (uz 12 Srba), koji su svi u nekoliko dana pogubljeni. 3. rujna počele su masovne deportacije, kad je 500 Židova poslano u logor u Kruščici kod Viteza. Sljedeći transport organiziran je već nakon nekoliko dana. 19. listopada 1941., prigodom proslave „Dana Njemačke“, u Sarajevu je uhićeno 1.400 Židova. Premda su povjerenici za Židove (jedan Srbin i jedan musliman) nekolicinu uspjeli spasiti, većina je izvela paničan pokušaj bijega. Sveukupno, oko 1.600 Židova uspjelo se domoći Mostara koji je bio pod talijanskom upravom. Najveće sabiranje Židova organizirali su s 15. na 16. studenog 1941. sami Nijemci, te ih je tada 3.000 deportirano u Jasenovac. Žene i djeca odvedeni su u Loborgrad i Đakovo. Do konca kolovoza 1942. 9000 Židova odvedeno je, dok ih je samo 120 ostalo. U jesen 1942. likvidiran je logor Kruščica, svi muškarci poslani su u Jasenovac, a žene u Loborgrad. Godinu dana kasnije, zatvoren je i logor u Loborgradu, a njegovi preživjeli zatočenici poslani su u Auschwitz.
U Osijeku Ustaše su naveli židovsku zajednicu da si izgradi geto u tvornici blizu Tenje. Po završetku radova, Židovi Osijeka i okolice natrpani su u tvornicu, gdje su ostali sljedeća dva mjeseca. U kolovozu 1942. preživjeli zatvorenici prebačeni su u Jasenovac i Auschwitz. U travnju 1945. samo je još nešto više od 1.000 preživjelih Srba i Židova bilo u logoru Jasenovac. 22. travnja svi su ugurani u jednu tvorničku zgradu da ondje čekaju smrt. Krajnjim očajničkim naporima, oko 600 zatočenika razvalilo je vrata i napalo ustašku stražu. Za većinu taj je pokušaj bio uzaludan, a samo ih se 80 uspjelo spasiti, od čega 20 Židova. Logor u Staroj Gradiški bio je namijenjen ženama i djeci. Prema nekim izvješćima, ondje je ubijeno oko 6-7 tisuća djece. 18. travnja 1944. njemački konzul u Zagrebu Siegfried Kasche i policijski ataše Hans Helm javljaju u Berlin: „Hrvatska je jedna od zemalja u kojima je židovski problem riješen.“
Na područjima gdje je bila talijanska okupacijska uprava stanje je za Židove bilo mnogo bolje. Unatoč stalnom pritisku njemačkih diplomata, uključujući i konzula Kaschea u Zagrebu, Talijani su odbijali deportirati Židove. U početku je u tim krajevima bio tek mali broj Židova, no ubrzo su se onamo sklonili izbjeglice iz Bosne i Hrvatske. Već u kolovozu 1941. u Dubrovniku i Mostaru bilo je oko 4-5 tisuća Židova. U studenome iste godine Talijani uspostavljaju sabirni logor za židovske izbjeglice iz Bosne i Hercegovine u Kuparima, a za one iz Hrvatske u Kraljevici. U Splitu je bilo 2000 izbjeglica, nasuprot 415 domaćih Židova. 500 ih je poslano na Korčulu, a 1.100 u Italiju (najviše u logor Ferramonti). U lipnju 1943. 2650 Židova iz dalmatinskih logora prebačeno je u logor na Rabu. U svim tim logorima Talijani su se humano odnosili prema Židovima.
Santa Croce di Magliano, Campobasso
Santa Croce di Magliano je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Židovi u Hrvatskoj
U Nezavisnoj Državi Hrvatskoj
Dio Židova aktivno je sudjelovao u borbi partizanskih odreda, no ne postoje točni podaci. Od Židova evakuiranih s Raba formirana je partizanska jedinica od 250 ljudi, no ona je u borbama s Nijemcima ubrzo podnijela teške gubitke, te su preostali partizani pridruženi 7. banijskoj diviziji.
U hrvatskoj literaturi se holokaust ponekad naziva i Veliki masakr.
Santa Croce di Magliano, Campobasso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4683 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 627 m.
Židovi u Hrvatskoj
Posljedice Holokausta
Posljedice Holokausta u Drugom svjetskom ratu na području Nezavisne Države Hrvatske bile su strašne. Od 41 sinagoge, koliko ih je u Hrvatskoj bilo 1941., uništeno ih je 20. Od oko 25.000 Židova na području Hrvatske 1941., od čega su 20-23 tisuće bile registrirane u židovskim općinama, a još više od 2000 bilo ih je asimiliranih, u ratu i u logorima pobijeno ih je oko 21.000. Samo u Zagrebu 1940. bilo je u aškenaskoj općini 8.712 osoba, u sefardskoj 625 osoba, a u ortodoksnoj 130 osoba. Ukupno je to bilo 9.467 registriranih Židova, dok ih je još oko 2.000 bilo neregistriranih ili u miješanim brakovima. Holokaust je preživjelo samo njih 3.000.
U socijalističkoj Jugoslaviji
Uspostavom nove Jugoslavije 1945. mijenja se i odnos prema Židovima. U preostalim židovskim općinama organiziran je prihvat povratnika iz logora i izbjeglištva, a obnovljen je i rad „Saveza jevrejskih vjeroispovjednih općina.“ Već 1947. otvoren je u Zagrebu prvi židovski vrtić, a od iste godine počinje i otvaranje židovskih odmarališta na Jadranu. Titova je Jugoslavija pokazala i jedno drugo lice prema židovskim zajednicama: po službenoj naredbi nove vlasti u Beogradu su 1946./47. srušili jedinu preostalu sinagogu na Dorćolu, 1955. u Pančevu, a židovski izvori bilježe stradavanje i drugih sakralnih objekata po Vojvodini. U sinagogi u Nišu su Titove vlasti otvorile Galeriju fresaka. U Hrvatskoj, u Zagrebu, komunistički je režim propustitio izgraditi i obnoviti srušenu zagrebačku sinagogu. Nakon što je 1948. osnovana Država Izrael, 4.056 Židova iz cijele Jugoslavije odlazi živjeti onamo. Sljedeće godine odlazi ih još 2.531, 1950. njih 409, 1951. odlazi i 658, a 1952. njih 84. Samo iz Zagreba do 1952. u Izrael se odselilo 1.500 Židova. Od 41 predratne sinagoge, u ratu je uništeno njih 20, a poslije 1945. još 6 sinagoga. Većina preostalih zgrada sinagoga dobilo je drugu namjenu. Tako je sinagoga u Bjelovaru 1951. postala zgrada gradskog kazališta i glazbene škole; ona u Daruvaru Dom kulture, a potom pentekosna crkva; u Koprivnici tvorničko skladište, a potom glazbena škola; u Križevcima Omladinski dom; u Osijeku (Donji grad) pentekosna crkva; u Slatini robna kuća; u Sisku glazbena škola, te ona u Varaždinu kino, a kasnije je prenamijenjena za Olimpijski muzej.
Za razliku od ostalih istočnoeuropskih zemalja, jugoslavenski Židovi imaju znatno veće slobode u odnosima sa svjetskim židovstvom, pa aktivno sudjeluju na međunarodnim susretima i simpozijima, a i njihove veze s Državom Izrael čvršće su nego u ostalim istočnim zemljama.
Prema jugoslavenskim popisima iz 1952. i 1957., od zanimanja, Židovi se tada najviše posvećuju medicini, ljekarništvu, velik ih je broj ekonomista te u inženjerskim i tehničkim zanimanjima, kao i u obrtu. Slijede učitelji, veterinari, novinari, pisci, odvjetnici i suci. U JNA su bila 73 časnika.
Sve djelatnosti „Saveza jevrejskih vjeroispovjednih općina“ bile su regulirane odredbama zakona iz 1953. koji se odnosio na sve vjeroispovijedi, no vjerski život nije bio u središtu djelatnosti židovskih općina, tako da se Savez od 1952. zvao samo „Savez jevrejskih općina.“ Same općine vidjele su se više kao narodnosne nego kao vjerske zajednice. Savez se osobito posvećivao odgoju i obrazovanju u židovstvu. 1954. osnovan je zagrebački pjevački zbor „Mihael Montiljo“ (do 1990-ih KUD „Moša Pijade“, do 2009. MPZ „Lira“) s ciljem da se nakon Holokausta sačuva od zaborava židovski lokalni melos: hebrejske sinagogalne i svjetovne pjesme, pjesme na jidišu, španjolsko-sefardske romance i suvremeni izraelski napjevi. Osim toga, zbor je posvećivao pažnju glazbenim djelima klasičnog i folklornog hrvatskog i međunarodnog repertoara. Prve 44 godine zbor je vodio skladatelj i dirigent Emil Cossetto. U Zagrebu su 1960. sređeni fondovi knjižnice „Dr. Lavoslav Šik“, a židovski se učenici šalju na seminare i školovanje u inozemstvu. Usto, organizirali su se na Jadranu i ljetni kampovi. Židovska zajednica osobito se brinula oko očuvanja židovskih groblja kojih je na području Hrvatske 65.
Iako je vjerski život u zajednicama slabio, a Židovi u Jugoslaviji ostali su i bez svoga posljednjega rabina, zajednice su se ipak trudile važne blagdane obilježiti zajedničkim molitvama i objedima. Često je vjerski život nadomješten obilježavanjem različitih spomena, kao što je primjerice Dan sjećanja na žrtve Holokausta.
Jugoslavija je od 1967. vodila otvorenu antiizraelsku i propalestinsku politiku, no to nije znatnije utjecalo na židovske zajednice, koje i dalje sudjeluju na međunarodnim forumima, a unutar zemlje bave se širokim kulturnim aktivnostima. Veliki je značaj imala izložba „Židovi na tlu Jugoslavije“ otvorena u travnju 1988. u Zagrebu, koja je potom prošla ostalim većim jugoslavenskim gradovima ali i svijetom. Krajem osamdesetih godina zagrebačka je židovska zajednica najaktivnija u cijeloj Jugoslaviji.
Samostalna Hrvatska
U razdoblju raspada Jugoslavije i proglašenja neovisnosti Hrvatske, došlo je 1991. i do raspada „Saveza jevrejskih općina.“ Jedan od glavnih razloga bile su i različite političke pozicije na kojima su stajali Židovi u pojedinim republikama. Dok je u Srbiji osnovano Društvo srpsko-jevrejskog prijateljstva s ciljem pridobivanja simpatija svjetskog židovstva. U početku borbe za hrvatsku neovisnost, krajem 1990. godine izražene su među vodećim Židovima u Hrvatskoj bojazni da će se pojaviti i antisemitski pokreti i osjećaji, no kasnije su podržali hrvatsku neovisnost i tadašnju hrvatsku vladu, te lobiraju u svjetskom židovstvu i u Izraelu u korist Hrvatske. U vrijeme Domovinskog rata, u neprijateljskoj vatri oštećena je sinagoga u Dubrovniku, kao i sjedište Židovske zajednice u Osijeku. U Zagrebu, teroristička je bomba u kolovozu 1991. oštetila urede i molitvenu dvoranu Židovske općine, a druga je oštetila židovski dio groblja.
U rujnu 1992. svečano su otvorene obnovljene prostorije Židovske općine Zagreb, a obnovu su djelomično financirale lokalne vlasti. Iste godine započinje zajedničko djelovanje židovskih općina u Hrvatskoj, a 1995. osniva se „Koordinacija židovskih općina Hrvatske“, a na čelo joj dolazi Ognjen Kraus. U toj Koordinaciji djeluje isprva devet općina (Čakovec, Daruvar, Dubrovnik, Osijek, Rijeka, Slavonski Brod, Split, Virovitica, Zagreb), a 1999. pridružila im se i Židovska općina Koprivnica. Računa se da u Hrvatskoj danas živi oko 1.700 Židova.
Od 1998. kao glavni rabin u Hrvatskoj djelovao je u Zagrebu rabin Kotel Da-Don, no 31. svibnja 2005. Vijeće Židovske općine Zagreb odbilo produžiti s njime ugovor, te je došlo do raskola unutar zajednice. Od Židovske općine Zagreb odvojila se skupina koja je podržavala rabina Da-Dona te osnovala Židovsku zajednicu „Bet Israel“, također sa sjedištem u Zagrebu. Ovu je zajednicu 21. srpnja 2006. službeno priznala Europska rabinska konferencija, a iste je godine za prvog predsjednika izabran Ivo Goldstein. Židovska općina Zagreb, imenovala je za zagrebačkog rabina Zvi Eliezer Aloniea. Odnosi između dviju zagrebačkih židovskih zajednica ostali su zategnuti, ponajprije zbog neriješenih imovinsko-pravnih pitanja.
El Soyatal (razvrstavanje)
El Soyatal ima više značenja:
Židovi u Hrvatskoj
Samostalna Hrvatska
Od siječnja 2008 na mjesto zagrebačkog rabina dolazi Luciano Moše Prelević.
16. ožujka 2008., u nazočnosti predsjednika Stjepana Mesića židovska vjerska zajednica „Bet Israel“ otvorila je na Mažuranićevu trgu u Zagrebu sinagogu uz koju su i prostorije zajednice što ih joj je ustupio grad Zagreb.
Doprinos hrvatskih Židova borbi Hrvata za slobodu
Hrvatski su Židovi dali istaknute osobe koje su pridonijele hrvatskom preporodu, borbi Hrvata protiv raznih asimilatora i presizača na hrvatske zemlje i hrvatsku baštinu. U doba hrvatskog preporoda, u Splitu je Vid Morpurgo financirao hrvatsku borbu, u njegovoj su se knjižari okupljali hrvatski domoljubi, pokrenuo je hrvatski preporodni list Narodni list. Nerijetko su ga autonomaši pretukli. Pomogao je osnivanje "Prve pučke dalmatinske banke" da se hrvatski težaci iz Dalmacije oslobode materijalne ovisnosti o, većinom autonomaškim, veleposjednicima, malim kapitalistima i lihvarima, koji su posuđujući novac seljacima, kupovali njihove izborne glasove. Banka je isprva djelovala u Morpurgovoj knjižari, a on je bio njen prvi potpredsjednik, a kasnije dugogodišnji predsjednik. Josip Frank je vlastitim novčanim sredstvima pripomogao financijskom oporavku pravaškog glasila Hrvatske, a potom i dioničkog društva Starčevićev dom. Zaslužan je za prvi pravi politički program Stranke prava, koji je bio prihvaćen 6. lipnja 1894., a u kojem su bila dobrim dijelom sadržana i njegova politička stajališta. Program je sadržavao ideju ujedinjenja i obnove hrvatske državnosti. Pripremio je postrojavanje Hrvatske narodne legije. Dr Ivo Korsky bio je jedan od najvažnijih hrvatskih emigrantskih pisaca. Širio je istinu o Hrvatskoj za vrijeme Domovinskog rata, a za vrijeme socijalističke Jugoslavije, u emigraciji je svojim radom pridonio borbi protiv ocrnjavanja Hrvatske i Hrvata. Hrvatski blaženik Ivan Merz, providencijalni čovjek Hrvatske, prvi Križar, najistaknutija osoba četvrte faze katoličkog pokreta u Hrvatskoj, po majci je bio židovskog podrijetla, bio je dušom orlovske organizacije, hrvatskom orlovstvu dao je Zlatnu knjigu i utisnuo mu značaj kakvi nisu imali ni slovački ni slovenski ni češki Orlovi. Slobodan Lang nikad nije dopuštao ocrnjivanje hrvatske države ni hrvatskog državnog vodstva iz Domovinskog rata, nego je i poslije smrti protagonista nastavio braniti ih, za razliku od nekih kasnijih visokih hrvatskih dužnosnika koji su ocrnjivali mrtvo hrvatsko državno vodstvo čim je to postalo oportuno. Lang je organizirao poznati konvoj za bolnicu Novu Bilu u Bosni kada je bijesnio rat između Hrvata i Muslimana. Na Langov je poticaj ondašnji predsjednik SKH Ivica Račan dao znak hrvatskom izaslanstvu napustiti 14. kongres SKJ, čime je spriječeno davanje zakonitosti velikosrpskim manipulacijama u SKJ kojima bi velikosrbi preuzeli vlast u Jugoslaviji. Otac Slobodana Langa, Rikard Lang, istakao se u hrvatskom proljeću 1971. što se nije pridružio onovremenoj vrlo probitačnoj hajci na ljude, pa je tako spriječio progone kolega na zagrebačkom Ekonomskom institutu. Eduardo Rózsa-Flores, bolivijsko-mađarski novinar, izvješćivao je iz Hrvatske početkom velikosrpske agresije, a potom se i sam uključio u obranu Hrvatske kao dragovoljac, osnovavši postrojbu inozemnih dragovoljaca boraca za Hrvatsku.
Židovske ustanove u Hrvatskoj
Nekadašnje i sadašnje ustanove.
Demografija židovskog stanovništva
Zabilježeno je pet alija iz Hrvatske u Izrael.
Pravednik među narodima
Među poznate osobe iz Hrvatske koje su dobile židovsko priznanje Pravednik među narodima su povjesničarka Ljubica Štefan, znanstvenik i vrhunski stolnotenisač Žarko Dolinar, filmski redatelj Branko Bauer i drugi. Među poznate predloženike za ovo priznanje spada bl. Alojzije Stepinac. Predložili su ga Igor Primorac i Amiel Shomrony (tajnik ratnog nadrabina Židovske općine u Zagrebu Miroslava Šaloma Freibergera) 1994. zajedno, Shomrony 1970. samostalno)
Seis de Mayo (razvrstavanje)
Seis de Mayo ima više značenja:
UTC-3
UTC-3 se kao vremenska zona koristi:
Lou Tseng-Tsiang
Lou Tseng-Tsiang ili Lu Zhengxiang (Lù Zhēngxiáng) (12. jun 1871 – 15. januar 1949) bio je kineski diplomat koji je u dva navrata služio kao premijer pod vladavinom Yuan Shikaija - prvo kao premijer Republike Kine 1912. godine te od 1915. do 1916. kao premijer kratkotrajnog Kineskog Carstva. Lou je najpoznatiji po tome što je vodio kinesku delegaciju na Versajskoj mirovnoj konferenciji 1919. godine, gdje je, nezadovoljan odlukama velikih sila u Tsingtaou, odbio potpisati Versajski mirovni sporazum. Lou, koji je bio odrastao u protestantskoj porodici pod uticajem zapadnih misionara, se nakon toga povukao iz politike te otišao u Belgiju gdje se preobratio na katoličanstvo, a nakon smrti supruge zaredio i posljednje godine života proveo kao opat benediktinskog samostana.
Gornja Rženica
Gornja Rženica je naselje u opštini Plav u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 269 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 291 stanovnika).
Demografija
U naselju Gornja Rženica živi 199 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,7 godina (34,2 kod muškaraca i 41,3 kod žena). U naselju ima 86 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,13.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Greensboro Bend, Vermont
Grinsboro Bend je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vermont.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 232.
Okrug As Salafiyah, Raymah
As Salafiyah je okrug u Jemenu u pokrajini Raima.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1887 m.
Petreasa (razvrstavanje)
Petreasa ima više značenja:
El Soyate (razvrstavanje)
El Soyate ima više značenja:
Weyerbusch
Vejerbuš je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.404 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132115.
Petrești (razvrstavanje)
Petrești ima više značenja:
C16H19N3
Molekulska formula C16H19N3 se može odnositi na:
Petea (razvrstavanje)
Petea ima više značenja:
C16H19N3O5S
Molekulska formula C16H19N3O5S se može odnositi na:
Barcelona
Barcelona je veliki lučki grad od 1,620.809 stanovnika na sjeveroistoku Španjolske, udaljen 150 km južno od francuske granice. Grad je i administrativni centar autonomne zajednice Katalonije i provincije Barcelone. Barcelona je glavna španjolska mediteranska luka i financijsko-trgovački centar, poznat po individualnosti, kulturi i ljepoti. Grad zajedno sa okolnih 35 gradova i općina formira Metropolitansku Barcelonu, konurbaciju u kojoj živi 4,840.000 stanovnika koja je 91. po veličini na svijetu.
Chichiș, Chichiș
Chichiș je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Chichiș.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1676 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
Barcelona
Geografija
Barcelona se prostire po ravnici između rijeke Besós na sjeveru i Llobregata na jugu, od Sredozemnog mora na jugoistoku, sve do brda u formi polukruga na zapadu, sa vrhom Tibidabo (512 m). U samom gradu je najviša točka brdo Montjuïc visoko 173 m. Sve do 19. vijeka Barcelona je bila opasana bedemima, a nije se bitno proširila van svojih srednjovjekovnih granica. To je bio faktor koji je pridonio da izraste prsten industrijskih satelitskih predgrađa i gradova. Ta kombinacija guste jezgre i visoko urbaniziranog industrijskog pojasa učinila je Barcelonu jednim od najpretrpanijih gradova na svijetu. thumb|260px|left| [[Sagrada Família Antonia Gaudia]] thumb|260px|left| Pogled na [[luka|luku]] thumb|260px|left| La Rambla centralna [[ulica grada]] Slavni Hans Christian Andersen posjetio je Barcelonu 1862. i izjavio da je ona Pariz Španjolske, a ona to doista i jest ne samo svojom vanjštinom već i duhom izbrušenim dugom historijom.
C16H19N
Molekulska formula C16H19N se može odnositi na:
Barcelona
Politika i lokalna administracija
Barcelona je tradicijski centar katalonskog pokreta za nezavisnost. Grad je administrativno organiziran kao španjolska općina (municipio), u kojoj se izbori se održavaju svake četiri godine. Građani biraju vijećnike (njih 41) a oni gradonačelnika, koji si iz njihovih redova odabire pomoćnike. Grad je od 1987. podjeljen na 10 distrikta: Ciutat Vella (Stari Grad), Eixample (proširenje), Sants-Montjuïc, Les Corts, Sarrià-Sant Gervasi, Gràcia, Horta-Guinardó, Nou Barris, Sant Andreu i Sant Martí. Oni su uglavnom formirani na bazi historijskih podjela, a dio njih su nekadašnji gradovi koji su tokom 18. i 19. vijeka pripajani. Svaki distrikt ima vlastito vijeće, koje se bira na lokalnim izborima.
Stanovnici
Imigracija je odigrala ključnu ulogu u ekonomskom progresu regije, zbog čega je gotovo 1/3 stanovništva današnje Barcelone rođena izvan Katalonije; ta situacija izazvala je brojne socijološke probleme jer se Katalonci osjećaju kao posebna nacionalna cjelina, a ne kao dio Španjolske.
Klima
Iako ponekad i Barcelona zna biti vjetrovita, ipak je štiti njen polukrug od brda od oštrih, hladnih vjetrova koji pušu sa sjevera i zapada. Zbog tog prosječna godišnja temperatura iznosi 16 °C. Januar je najhladniji mjesec sa prosječnih 12 °C, a august najtopliji sa 24 °C. Padavina ima oko 600 mm godišnje.
Znamenitosti
thumb|280px|right| [[Građevina|Zgrada Ayuntamienta (Balcelonska skupština)]] thumb|260px|left| [[Palača Katalonskog generalitata]] U samom srcu grada leži gotički kvart, smješten između ulice La Rambla, i niza paralelnih bulevara, koji se spuštaju prema moru. Istočna granica je ulica Laietana. Taj dio je pravi labirint uskih ulica ukrašen veličanstvenim srednjovjekovnim zdanjima. Katedrala, biskupska palača i crkva svjedoče o važnosti Barcelone kao religijskog centra. Uz to, tu se nalaze i vladine zgrade kao što je Palača Generalita (sjedište Autonomne zajednice Katalonije), izgrađena od 14. do 15. vijeka, specifična po baroknim i neoklasičnim fasadama. Tu se nalazi i Kraljevski dvor, potvrda važnosti Barcelone kao administrativnog centra.
Barcelona još uvijek ima dijelove rimskih bedema, koji su ostali očuvani jer su bili uklopljeni u srednjovjekovni grad, a bedemi podignuti u 13. vijeku uz Ramblu efikasno su branili grad za vrijeme Rata za španjolsko nasljeđe (1701–1714). Oni su ojačani i prošireni izgradnjom citadele nakon što je grad zauzet. Sredinom 19. vijeka nestala potreba za utvrdama i bedemima, pa se grad se počeo širiti izvan dotadašnjih granica, zbog čega su napravljeni planovi za buduća proširenja. Oni nisu bili loše zamišljeni (predvidili su puno zelenih površina i trgova), ali nisu izvedeni do kraja. Teren predviđen za širenje nazvan je L'Eixample ("Proširenje"), orginalno to je bio brisani prostor oko bedema. Kako se punih 30 godina gradilo na tom terenu, rezultat je bio povećanje gustoće izgrađenosti. Eksplozivna urbanizacija i nekontrolirano širenje grada, dogodila se i za vladavine Francisca Franca, što je dodatno doprinjelo pogoršanju stanja. Ono je donekle poboljšano nakon radova provedenih na organizaciji Ljetne olimpijade 1992.
Za putnike namjernike i turiste, glavna atrakcija i nadalje je centar grada, naročito dio oko Ramble, slavne promenade koja vodi do luke i trga Portal de la Pau gdje se nalazi spomenik Kristoforu Kolumbu. Od Eixampla je razdvaja monumentalni trg Katalonija (Plaça de Catalunya). Vizura suvremenog dijela grada neizbježno odražava duh današnjeg vremena, jer je Barcelona uvijek bila magnet za sjajne orginalne arhitekte. Neki misle da su i današnje moderne građevine Barcelone vrhunska djela, ali se malo njih može usporediti sa djelima katalonskog skulptora i arhitekta Antonija Gaudija i njegovom monumentalnom crkvom Sagrada Família koja je postala simbol grada. Pored tog, on je podigao čitav niz drugih građevina među njima višekatne stambene zgrade Casa Batlló, Casa Milà (La Pedrera) i Park Güell. Ona su 1984. uvrštena na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi. Osim njega i drugi arhitekti izgradili su sjajne građevine u modernističkom stilu, među njima Lluís Domènech i Montaner koji je projektirao Palaču katalonske muzike (Palau de la Música Catalana) koja je 1997. također uvrštena na UNESCO-vu listu svjetske baštine.
Historija
Prema tradicijonalnom vjerovanju Barcelonu su osnovali Feničani ili Kartažani, za koje se zna da su imali trgovačke kolonije duž katalonske obale. Međutim, danas je odbačena legenda da je grad nazvan po prezimenu kartažanskog generala Hamilcara Barce. Za rimske vlasti zvala se Colonia Faventia Julia Augusta Pia Barcino i sve do 3. vijeka bila je beznačajno naselje. Vizigoti su vladali gradom puna tri vijeka i za to vrijeme Barcinona, kako su je oni zvali, izrasla je u važan centar kršćanstva, što je bila sve dok je nisu osvojili Mauri 717. Za maurske vlasti zvala se Barjelūnah i postala strateški cilj karolinških Franaka, koji su je i zauzeli 801. i instalirali svog grofa. Grofovija Barcelona sa granicom na rijeci Ebro na rubu Katalonije postala je najužnija provincija Franačke. Vojska Almanzora, omejadskog kalifa od Kordobe, opustošila je grad 985. godine. Barcelonski grofovi i pored tog uspjeli su tokom 10. i 11. vijeka proširiti svoju vlast na Kataloniju, pa je nakon ujedinjenja Katalonije i Aragona 1137. Barcelona postala prijestolnica i centar trgovine.
UTC-3:30
UTC−3:30 je vremenska zona koja se koristi samo u Kanadi, i to ne u periodu ljetnog vremena.
Barcelona
Novija vremena
Barcelona je od 1808. do 1813. ponovno doživjela okupaciju, ovaj put Napoleonovih vojnika. Rat sa Francuzima ostavio je Kataloniju opustošenu, ali je u poslijeratnom periodu započela ubrzana industrijalizacija. Rast tekstilne industrije imao je dvostruki efekt: doveo je do razvoja suvremenog industrijskog sektora i nastanka Katalonije kao najbogatije španjolske regije. S druge strane doveo je do ubrzanog rasta stanovništva i do nastanka klasne borbe između buržoazije i radništva. Period prije španjolskog građanskog rata obilježili su nemiri i procvat anarhističkih pokreta. Tad se dogodio ustanak 1835. kad je zapaljeno nekoliko samostana, kao i neredi sredinom 1850-ih radi uvođenja automatiziranih mašina, te naposljetku 1909. i Tragična sedmica (Setmana Tràgica) kad je spaljeno više crkava.
Pozitivni događaj bila je organizacija Svjetske izložbe (Exposición Universal de Barcelona) 1888. koja je privukla je 400.000 posjetitelja, kao i to da je do 1900. gotovo polovica španjolskog uvoza dolazila preko Barcelone i Katalonije. Ekonomska snaga tog kraja dovela je do ponovnog zahtjeva za nezavisnost, a taj proces doživio je kulminaciju između 1913. i 1923. kad je Katalonija uživala izvjesnu autonomiju. Nakon tog je 1931. u Barceloni proglašena Katalonska republika, koja je već slijedeće godina dobila popriličnu autonomiju. Zbog tog je Barcelona bila glavni centar republikanskih snaga kad je 1936. izbio građanski rat. Poraz u januaru 1939. doveo je do konačnog sloma Republike. Poraz je doveo do gubitka brojnih regionalnih prava i povlastica, pa je čak i katalonski jezik bio jedno vrijeme zabranjen. Generalitatu (autonomnoj katalonskoj vladi) je tek 1977. ponovno dozvoljen rad. Nakon tog je 1979. sklopljen čitav niz sporazuma sa vladom u Madridu, koji su omogućili veću katalonsku samostalnost. Barcelona je 1992. bila domaćin Ljetne olimpijade i to je pomoglo da se grad revitalizira i uredi. Nakon tog je grad bio domaćin međunarodne konferencije Forum 2004, za čije je održavanje podignut novi kongresni centar.
Privreda
Barcelona je i snažan financijski centar, poznata po burzi, kao i kongresnom i sajamskom centru Feria de Barcelona koji se održava redovno od 1929. kad je prvi oraganiziran u Palacio de las Naciones u distriktu Montjuich. Pored luke nalazi se slobodna ekonomska zona (zona franca) u kojoj su u najvećoj mjeri smješteni logistički centri velikih kompanija.
Energetika i vodoopskrba
Lokalne hidroelektrane sa Pirineja kao ni Nuklearna elektrana Vandellós iz provincije Tarragone nisu dovoljne pa se dobar dio električne energije uvozi iz Francuske. Ekplozivni rast stanovništva nakon Drugog svjetskog rata rezultirao je time da je snabdjevanje pitkom vodom postao problem, jer obližnje rijeke nisu dovoljne, zbog čega se dugim akvaduktima ona dovodi iz gornjeg toka rijeke Llobregat i još više iz rijeke Ter iz udaljene provincije Gerone.
Transport
right|280px|thumb| Barcelonski [[tramvaj]] Javni transport osiguravaju autobusi, tramvaji, metro, dvije žičare i gradska željeznica. Prva metro linija otvorena je 1924. godine, a danas je metro integriran sa gradskom željeznicom, pa povezuje sve satelitske gradove i vozi do međunarodnog aerodroma El Prat (IATA: BCN, ICAO: LEBL) kod mjesta El Prat de Llobregat, koje je udaljeno oko 13 km jugozapadno od centra grada. Autoput povezuje Barcelonu sa mrežom katalonskih cesta, a preko tunela Cadí u planinama Pirineja i sa francuskim autoputevima. Iz barcelonske luke plove brodovi na sve strane svijeta, a redovne trajektne linije plove prema Balearima i talijanskoj Genovi.
Kultura, obrazovanje i sport
Barcelona je odavnina velik centar kulture, grad brojnih biblioteka i arhiva, uključujući i desetke specijaliziranih kolekcija od kojih su mnoge u privatnim rukama. Ona je i grad brojnih izdavačkih kuća, zapravo jedan od najvećih hispanskih izdavačkih centara, pa je njegov sajam knjiga Fiesta del Libro velik događaj ne samo za Španjolsku, već i za brojne zemlje Latinske Amerike. Kuriozum je da Dan knjige pada na 23. april, a to je i dan sveca zaštitnika Katalonije sv. Georgija.
Barcelona je grad brojnih muzeja, koji se kreću u rasponu od monumentalnog Pomorskog muzeja u kom se nalazi replika galije iz Lepantske bitke (1571) do malenog Muzeja voštanih figura. Nacionalni muzej umjetnosti Katalonije, osnovan 1990. godine, nastao je ujedinjenjem dotadašnjeg Katalonskog umjetničkog muzeja sa kolekcijom djela iz romanike i gotike te Muzeja moderne umjetnosti koji ima kolekciju djela iz 19. i 20. vijeka, a naročito bogat opus katalonskih umjetnika. Muzej Federico Marès ima neobičnu kolekciju od nargila, staklenih vaza u obliku školjaka i sličnih neobičnih predmeta do brojnih skulptura od antike do 19. vijeka. U gradu postoji i nekoliko kolekcija posvećenih poznatim umjetnicima vezanim uz Barcelonu, od kojih su svakako najpoznatije one vezane uz slikare Miróa (Fondacija Joan Miró) i Picassa (Muzej Picasso). Casa de Cervantes obilježava povezanost Barcelone sa djelom Miguela de Cervantesa.
Obrazovanje
Univerzitet u Barceloni osnovan je 1450. i danas je jedan od sedam javnih i privatnih univerziteta u gradu. Ostali veći su Autonomni univerzitet Barcelona (1968) i Katalonski politehnički univerzitet (1971). Većina nastave po državnim školama održava se na španjolskom i katalonskom.
Sport
Najpoznatiji klub iz Barcelone je nogometni klub Barcelona koji je osnovan 1899. godine. Isto sportsko društvo ima i vrlo poznati košarkaški klub, rukometni i vaterpolski, a i brojne druge manje slavne klubove u skoro svim sportovima. Na stazi kod Montmela održavaju se utrke Formule 1 za Veliku nagradu Španjolske.
Seis de Octubre (razvrstavanje)
Seis de Octubre ima više značenja:
Lago, Bergamo
Lago je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Cese, Caserta
Cese je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Lago, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 985 m.
El Sube y Baja (razvrstavanje)
El Sube y Baja ima više značenja:
Жегрова
Демографија
У насељу Жегрова живи 44 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 52,7 година (48,9 код мушкараца и 58,8 код жена). У насељу има 19 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,58.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
C16H15Cl2N
Molekulska formula C16H15Cl2N se može odnositi na:
Ermont
Ermont je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Val-d'Oise.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 27.446.
Funucuna
Funucuna, jedna od skupina chocoan Indijanaca i njihov jezik, koji je po jednoj klasifikaciji zajedno sa ostalim choco jezicima pripadao skupini sjeverozapadnih karibskih jezika iz Kolumbije.
El Águila, Asientos
El Águila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Asientos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2028 m.
Soledad de los Pérez, Zapotlán del Rey
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1544 m.
Gerald du Maurier
Sir Gerald Hubert Edward Busson du Maurier (26. mart 1873 – 11. april 1934) bio je engleski kazališni glumac i producent. Bio je sin književnika Georgea du Mauriera i brat Sylvie Llewlyn Davies. Godine 1902. se oženio za glumicu Muriel Beaumont sa kojom je imao tri kćeri - spisateljice Angela du Maurier (1904–2002) i Daphne du Maurier (1907–1989) te slikaricu Jeanne du Maurier (1911–1996).
De Gasperi, Treviso
De Gasperi je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Pietravairano, Caserta
Pietravairano je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Pelinu (razvrstavanje)
Pelinu ima više značenja:
San Antonio, Granja, Sabinas
San Antonio, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Sabinas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Cabasse
Kabas je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var koja pripada prefekturi Brinjol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1283 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 45,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 290 metara (maksimalnoj 404 m, a minimalnoj 162 m).
El Sueño (razvrstavanje)
El Sueño ima više značenja:
C16H16N2O2
Molekulska formula C16H16N2O2 se može odnositi na:
Peleș (razvrstavanje)
Peleș ima više značenja:
Seminario Menor (razvrstavanje)
Seminario Menor ima više značenja:
Los Arrayanes, Cuautitlán de García Barragán
Los Arrayanes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuautitlán de García Barragán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 679 m.
El Sufragio (razvrstavanje)
El Sufragio ima više značenja:
Villiers-sur-Marne
Villiers-sur-Marne je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Val-de-Marne.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 27.338.
Case Galli, Grosseto
Case Galli je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 626 m.
Okrug Kusmah, Raymah
Kusmah je okrug u Jemenu u pokrajini Raima.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1586 m.
C16H14N2O2
Molekulska formula C16H14N2O2 se može odnositi na:
Palanga (razvrstavanje)
Palanga ima više značenja:
Pasărea (razvrstavanje)
Pasărea ima više značenja:
Sendero de Luz (razvrstavanje)
Sendero de Luz ima više značenja:
El Sufrido (razvrstavanje)
El Sufrido ima više značenja:
C16H18ClN3S
Molekulska formula C16H18ClN3S se može odnositi na:
La Unión, Matamoros
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
San Martín Caballero, Santa Ana Cuauhtémoc
San Martín Caballero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Ana Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Gene Autry, Oklahoma
Džin Otri je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Zelinja Donja
Zelinja Donja je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gradačac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.620 stanovnika.
Gene Autry, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 158, što je 59 (59,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ostrovu
Ostrovu se može odnositi na: ili:
Vienna, Louisiana
Vajena je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 386, što je 38 (-9,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Norisco
Norisco (pl. Noriscos), jedno od ranih plemena Catío Indijanaca koje je u 16. stoljeću obitavalo na lijevoj obali rijeke Cauca u susjedstvu plemena Hevéjicos ili Evejico i Curume ili Corome, u Kolumbiji na sjeveru departmana Antioquia. Kulturno su međusobno bili srodni ostalim plemenima u susjedstvu organiziranim u nasljedna poglavištva ( 'chiefdom' ) ili konfederacije.
Canal del Ferro di Sopra, Udine
Canal del Ferro di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Vigneux-sur-Seine
Vigneux-sur-Seine je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Essonne.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 27.331.
Osoi (razvrstavanje)
Osoi ima više značenja:
Weyher in der Pfalz
Vejher in der Pfalc je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 491 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337084.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Vejher in der Pfalc se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 267 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 491 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 95 stanovnika/km².
Alraune (film, 1930)
Alraune je njemački crno-bijeli science fiction-horor film snimljen 1930. u režiji Richarda Oswalda. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Hannsa Heinza Ewersa, koji je dvije godine ranije bio adaptiran kao istoimeni nijemi film sa Brigitte Helm u naslovnoj ulozi. U novoj verziji Helm ponavlja ulogu sociopatske djevojke umjetno stvorene oplodnjom prostitutke sa spermom osuđenog kriminalca.
Sepeltón (razvrstavanje)
Sepeltón ima više značenja:
El Sumidero (razvrstavanje)
El Sumidero ima više značenja:
C16H13N3O4
Molekulska formula C16H13N3O4 se može odnositi na:
El Salto, Tiquicheo de Nicolás Romero
El Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1789 m.
Lallio, Bergamo
Lallio je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Orăști (razvrstavanje)
Orăști ima više značenja:
El Mezquital, Salinas
El Mezquital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Salinas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2058 m.
Ian McKellen
Sir Ian Murray McKellen, CBE (rođen 25. maja, 1939.) je engleski glumački veteran, dobitnik nagrade Tony i dva puta nominovan za Oscara. Premda uloge koje je ostvario variraju od ozbiljnih šekspirijanskih, preko savremenog teatra do popularnih fantazija i naučne fantastike, McKellen je najširoj javnosti najviše poznat po ulogama u skorašnjim blockbusterima kao što su The Lord of the Rings (Gandalf) i X-Men] triologija (Magneto). Odlikovan je Ordenom Britanskog carstva 1979. godine, a proglašen je za viteza 1991. godine za svoj izuzetan rad i doprinos pozorištu. McKellen je otvoreno gej i jedan je od prominentnih zagovornika LGBT ljudskih prava.
Dobârlău, Dobârlău
Dobârlău je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Dobârlău.
Sepochi (razvrstavanje)
Sepochi ima više značenja:
Dobârlău, Dobârlău
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2301 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 610 m.
Santa Croce, Campobasso
Santa Croce je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 763 m.
Ian McKellen
Biografija
Rođen je u Burnleyu u Engleskoj, mada je veći deo mladosti proveo u Wiganu u okolini Manchestera, a školovao se u Boltonu. Njegov otac, Denis Murray McKellen, bio je laički propovednik, kao i obojica njegovih deda, koji su bili sveštenici. Njegova okolina je bila veoma hrišćanska, mada nisu bili konzervativni. "Vaspitavan sam kao ponizni nekonformistički hrišćani koji smatraju da se hrišćanski načinživota vodi delom tako što se ponašate hrišćanski prema svima koje sretnete." .
Svoju glumačku karijeru započeo je u Bolton Little Theatre, čiji je sada patron. Njegovo interesovanje za pozorište podržala je njegova porodica.
Upisao se na St. Catherine's College, na Cambridgeu sa 18 godina. Tamo se zaljubio u Derek Jacobija, što McKellen opisuje kao "strast koja je bila neobjavljena i neuzvraćena". Prvu ozbiljnu vezu imao je sa Brianom Taylerom, profesorom istorije u Boltonu. Veza je trajala od 1964. do 1972. godine. Živeli su zajedno u Londonu, gde je McKellen pokušavao da izgradi svoju glumačku karijeru. Godine 1978. upoznaje svog drugog partnera, Sean Mathiasa na Festivalu u Edinburghu. Mathias njihovu desetogodišnju vezu vidi kao napetu, sa čestim konfliktima zbog McKellenovog profesionalnog uspeha i Mathiasove ne tako uspešne karijere.
Pozorišna karijera
McKellen je debitovao u Coventryu 1961. godine, a prvi put je igrao u West Endu 1964. Svoju prvu filmsku ulogu dobio je u filmu The Bells of Hell Go Ting-A-Ling-A-Ling (1966), koja mu je donela dovoljno para da se posveti pozorištu, kao i iskustvo koje ga je nateralo da se fokusira na pozorište, medijum po kome je ostao prepoznatljiv skoro četiri decenije svoje karijere.
Uloga koja ga je učinila poznatim bila je lik Edwarda II u Marlowvoj drami Edward II. Produkcija je bila kontroverzna zbog eksplicitnih scena mučenja i implicitne homoseksualnosti. Kasnije je reprizirao ovu ulogu za BBC. Godine 1972. osnovao je Actor's Company sa prijateljem Edwardom Petherbridgeom, što je označilo početak njegovog javnog zastupanja glumaca i glumica u britanskom pozorištu. Između 1974. i 1978. igrao je glavne uloge u Royal Shakespeare Companyu, u predstavama kao što su Romeo and Juliet (zajedno sa Francescom Annis), Macbeth (zajedno sa Judi Dench) i u Jonsonovoj komediji The Alchemist u režiji Trevora Nunna, 1977.
Godine 1980. dobija ulogu Salierija u broadwayskoj predstavi Amadeus, za koju dobija Tony Award za najboljeg glavnog glumca u predstavi. Za istu nagradu bio je nominovan i 1984. godine za Acting Shakespeare.
Godine 1982. glumi Waltera u istoimenoj televizijskoj drami. Walter je mentalno hendikepiran čovek koji živi po svojim pravilima od smrti svoje majke. Da bi bolje ušao u lik McKellen se prerušavao u Waltera, siromašno obučenog i očigledno mentalno hendikepiranog čoveka i odlazio je u kupovinu u centru grada, kako bi ispitivao reakcije ljudi na njegov izgled i ponašanje.
Godine 2004. glumio je udovicu Twanky u Aladdinu, čime je ispunio želju da igra ženu.
Gimbrède
Žimbred je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Kondom.