cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teologija
Teologija kao akademska disciplina
Historija studiranja teologije u visokoškolskim ustanovama stara je koliko i historija samih tih ustanova. Primjerice, Taksila je bila rano središte vedskog učenja, vjerojatno od 6. stoljeća prije nove ere ili čak ranije; predmet proučavanja Platonove akademij e, utemeljene u Ateni u 4. stoljeću prije nove ere., bile su, čini se, i teološke teme; Taixue, kineska carska škola, prenosila je Konfucijev nauk od 2. stoljeća pne.; škola u Nisibisu bila je centar kršćanskog učenja od 4. stoljeća nove ere; Nalanda u Indiji je bila mjesto budistička visoka škola barem od 5. ili 6. stoljeća nove ere; a marokanski Univerzitet Al-Karaouine je bio centar islamskog naučavanja od 10. stoljeća, jednako kao i Univerzitet Al-Azhar u Kairu.
U razvijenom srednjem vijeku teologija je, prema tome, na univerzitetima slovila kao najvažniji predmet. Nosila je titulu "kraljice znanosti" i predstavljala krunu trivija i kvadrivija koje su studirali mladi muškarci. To je značilo da drugi predmeti (uključujući filozofiju) postoje prvenstveno zato da pomognu teološku misao.
Od početka 19. stoljeća na Zapadu se pojavio niz različitih pristupa teologiji kao akademskoj disciplini. Velik dio rasprave o mjestu teologije na univerzitetima ili općenitije unutar visokoškolskog kurikuluma vrti se oko pitanja da li su metode teologije prikladno teoretske i (u širem smislu) znanstvene ili da li, s druge strane, teologija od svojih praktikanata zahtijeva prethodno opredjeljenje za vjeru, te da li je to opredjeljenje u sukobu s akademskom slobodom.
Studij teologije kao priprema za kršćansku službu
U nekim kontekstima se smatra da visokoškolskim institucijama teologija pripada prvenstveno kao oblik profesionalne obuke za kršćansku dušobrižniku (svećeničku, ministerijalnu) službu. Ovo je bilo i polazište s kojega je Friedrich Schleiermacher, liberalni teolog, zagovarao uključenje teologije na novom Univerzitetu u Berlinu 1810. godine.
Tako su, primjerice, u Njemačkoj teološki fakulteti na državnim univerzitetima obično vezani za neku određenu denominaciju (protestantsku ili katoličku), pa takvi fakulteti izdaju diplome koje se vežu uz određenu denominaciju (konfessionsgebunden) i neka se od mjesta u njihovom profesorskom zboru popunjavaju samo pripadnicima te denominacije; oni, uz to što doprinose "razvoju i rastu kršćanskog znanja", također "pružaju akademsku obuku za budući kler i vjeroučitelje u njemačkim školama".
U SAD-u je nekoliko uglednih koledža i univerziteta osnovano s ciljem obuke kršćanskih vjerskih službenika. Harvard, Univerzitet Georgetown, Univerzitet u Bostonu, Yale i Princeton su svi odreda prilikom osnivanja imali obuku klera kao svoju primarnu svrhu.
Sjemeništa i biblijski koledži i danas održavaju to savezništvo između akademskog studija teologije i obuke za kršćansku službu. U SAD-u za ovo postoje brojni prominentni primjeri (primjerice: Catholic Theological Union u Chicagu, Graduate Theological Union u Berkeleyu, Criswell College u Dallasu, Southern Baptist Theological Seminary u Louisvilleu, Trinity Evangelical Divinity School u Deerfieldu, Dallas Theological Seminary i Assemblies of God Theological Seminary u Springfieldu).
Teologija kao samostalna akademska disciplina
U drugim se kontekstima teologijom kao akademskom disciplinom bavi bez formalne afilijacije s nekom određenom crkvom (iako pojedini članovi osoblja mogu imati veze s jednom ili više crkava), pa stoga ni ministerijalna obuka ne predstavlja primarnu svrhu tih institucija. Primjerice, takav slučaj nalazimo na mnogim odsjecima univerziteta u Ujedinjenom Kraljevstvu, uključujući Odsjek teologije i religije na Univerzitetu u Exeteru i Odsjek teologije i religijskih studija na Univerzitetu u Leedsu.
Teologija i religijske studije
U nekim modernim kontekstima se razlikuju teologija, za koju se smatra da uključuje određeni stepen prihvaćanja tvrdnji religijske tradicije koja se proučava, i religijske studije, za koje nije potrebno prihvaćanje vjere. Nasuprot teologiji, smatra se da je za religijske studije važno da pitanje istinitosti ili neistinitosti proučavanih religijskih tradicija stoji izvan područja proučavanja. Religijske studije se bave proučavanjem historijskih ili suvremenih praksi ili ideja tih tradicija koristeći intelektualna sredstva i okvire koji sami nisu specifično vezani za bilo koju religijsku tradiciju, nego se za njih obično smatra da su neutralni ili sekularni. U kontekstima u kojima je naglasak na ovakvoj vrsti "religijskih studija", primarni oblici proučavanja vjerojatno uključuju sljedeće: Ponekad se smatra da su teologija i religijske studije u sukobu; ponekad se smatra da koegzistiraju bez ozbiljnih sukoba; a ponekad se niječe da između njih postoji ikakva jasna granica.
Kritika
Teologiju su još u antičko doba kritizirali skeptici, a u novije doba prisutna je sekularistička i ateistička kritika teologije.
Filozofska kritika
Mogućnost razumske rasprave o božanskome odavno je predmet sporenja.
Lord Bolingbroke, engleski političar i politički filozof, u svojim je političkim djelima iznosio i svoje stavove o teologiji: "Teologija nažalost nije religija. Teologija je znanost koju se s pravom može usporediti s Pandorinom kutijom. Na vrhu leže mnoge dobre stvari, no mnoge zle leže pod njima koje diljem svijeta šire pošast i pustoš."
Thomas Paine, američki revolucionar, je u svojoj dvodijelnoj knjizi Doba razuma (The Age of Reason) napisao: "Studij teologije, onakav kakav je u kršćanskim crkvama, je studij ničega, utemeljen je na ničemu, ne počiva ni na kakvim principima, ne proizlazi ni iz kakvog autoriteta, ne može ništa dokazati i ne dopušta nikakva zaključka. Ništa se ne može studirati kao znanost, a da nema principa na kojima se temelji; a takav je slučaj s kršćanskom teologijom, te je ona stoga studij ničega."
Ludwig Feuerbach, ateistički filozof, je u svom djelu Principi filozofije budućnosti pokušao da razgradi teologiju: "Zadaća modernog doba bila je realizacija i humanizacija Boga – transformacija i razgradnja teologije u antropologiju." Ovo je u skladu s njegovim ranijim djelom, Bîti kršćanstva (objavljenom 1841), zbog kojeg mu je bilo zabranjeno predavati u Njemačkoj, a u kojem je rekao da teologija predstavlja "splet kontradikcija i obmana".
Alfred Jules Ayer, predstavnik logičkog pozitivizma, u svom eseju "Kritika etike i teologije" pokušao je pokazati da su sve izjave o božanskome besmislene i da nije moguće dokazati nijedan božanski atribut. Napisao je: "Danas je općenito prihvaćeno, barem među filozofima, da se postojanje nekog bića koje ima atribute koji definiraju boga bilo koje neanimističke religije ne može demonstrativno dokazati... Svi izričaji o Božjoj naravi su besmisleni."
Filozof Walter Kaufmann je u eseju "Protiv teologije" pokušao razlikovati teologiju i religiju općenito. "Teologija, naravno, nije religija; i velik dio religije je kategorično antiteološki... Stoga ne treba smatrati da napad na teologiju nužno uključuje i napad na religiju. Religija može biti, i često je bila, neteološka ili čak antiteološka." Međutim, Kaufmann je došao do zaključka da "kršćanstvo neizbježno jest teološka religija".
Kritičari teologije kao akademske discipline
Već od 18. stoljeća kritičari dovode u pitanje prikladnost teologije kao akademske discipline, a ta se kritika nastavlja i u 21. stoljeću.
Richard Dawkins, istaknuti član pokreta Novi ateizam, smatra da teologija nije prikladan predmet na univerzitetima zato što nije znanstvena, govoreći kako "sada treba da se iznesu pozitivni dokazi da [teologija] ima ikakav stvaran sadržaj te da li zaslužuje ikakvo mjesto na univerzitetima današnjice." Znanost je omogućila spektakularna postignuća, od istraživanja svemira do razvoja vakcina i drugih tretmana infekcija koji spašavaju živote, dok, po Dawkinsovom mišljenju, teologija nije postigla ništa.
Зороастрички календар
Зороастрички календар или Зороастријски календар је верски календар који користе припадници зороастријанске вере, соларни календар, апроксимација тропске године. Следбеници Заратустрине вере и данас користе разне варијанте овог календара у верске сврхе.
Teologija
Kritičari teologije kao akademske discipline
Paul Zachary Myers, američki evolutivni biolog, je teologiju opisao kao "prepredene bijele starce" koji izmišljaju racionalizacije za ono što lično žele da vjeruju. Myers ne vidi principijelnu razliku između međusobno proturječnih teologija različitih denominacija i sekti, pa čak ni religijskih kultova.
Generalna kritika
Charles bradlaugh, američki ateist iz 19. stoljeća, je smatrao da teologija ljudskim bićima predstavlja zapreku postizanju slobode.
Зороастрички календар
Историја
Пре календарске реформе сасанидског цара Ардашира И (226-241.), календар је бар од средине 5. века п.н.е. имао годину од 360 дана и био систематски заснован на вавилонском календару. По том систему, Kabiseh ("недостатак") који се гомилао током времена је поништаван периодичном интеркалацијом тринаестог месеца, што је било одређивано осматрањем. Традиција именовања дана и месеци по божанствима је почивала на сличном египатском обичају и претходно је уведена негде између 458. и 330. п.н.е, вероватно током владавине Артаксеркса ИИ (404-358. пне.).
По календару који је увео Ардашир И, година је имала 365 дана, још ближе узору египатског календара. И даље је имала 12 месеци од по 30 дана а месеци и дани именовани у ахеменидским временима су остали исти. Разлика је била у томе што је иза 12. месеца следило пет додатних дана Гата или Gah, по старим авестанским химнама истог имена. Поред тога, одбачени су сви облици интеркалације, а први дан верске године је померен са 1. дана 1. месеца на 1. дан 9. месеца.
Teologija
Generalna kritika
Robert Green Ingersoll, američki agnostik iz 19. stoljeća, je izjavio da je, dok je moć bila u rukama teologa, većina ljudi živjela u potleušicama, a privilegirana nekolicina imala palače i katedrale. Po Ingersollovom mišljenju znanost, a ne teologija, je ona koja je poboljšala životni standard ljudi. Ingersoll je nadalje smatrao da obučeni teolozi ne zaključuju ništa bolje od osobe koja pretpostavlja da vrag mora postojati samo zato što slike koje ga prikazuju tako dobro odgovaraju njegovom opisu.
Зороастрички календар
Историја
Нови систем је створио конфузију и наишао је на отпор, па су многе зороастријске прославе имале два датума/надневка, што ће се код неких зороастријанаца задржати до данас. Многи обреди су вршени током више дана уместо једног а дупликација празника је настављена како би се осигурало да се не пропусти ниједан свети дан.
Ситуација је постала тако компликована да је Ардаширов унук Хормизд I (272-273) увео још једну календарску реформу. Нови и стари празници су повезани у континуалне шестодневне прославе. Iзузетак је био Нороуз (или Навроз), први дан пролећа - први и шести дан тог месеца су слављени засебно а шести дан је постао значајан као Заратустрин рођендан а не наставак пролећног фестивала.
Пошто су Ардаширове реформе одбациле све облике интеркалације, календар и годишња доба су се разишли четири месеца у време кад је на престо дошао Јаздегерд III (632-651). Због овога су Гахамбари (сезонски фестивали) слављени у погрешно доба године. Јаздегерд III је припремио још једну реформу, али су Арапи збацили династију пре него што је могла бити уведена.
Teologija
Generalna kritika
Mark Twain je izjavio da nekoliko međusobno nekompatibilnih religija tvrdi da su jedina prava religija te da ljudi skaču za vrat jedni drugima zato što su sljedbenici drukčije teologije.
Зороастрички календар
Јаздегерди Ера (Y.Z.)
После Александровог освојења Персије 330 пне., Селеукиди (312-248 пне.) су увели хеленски обичај датирања по ери, насупрот датирању по владавини појединачних краљева и започели Александрову еру (сада познату као Селеукидска ера). Зороастријским свештеницима ово није изгледало прихватљиво, па су зато установили нову, Заратустрину, еру - што је успут довело до првог озбиљног покушаја да се утврди историјски период његовог живота. Парти (150 пне.-224), који су наследили Селеукиде, су наставили селеукидско-хеленску традицију, а датирање по владарској години је враћено тек Ардашировом реформом.
Зороастријски календар користи суфикс Y.Z. за своју календарску еру, која је бројала године од 632. и устоличења Јаздегерда III (16. јуна/липња те године), последњег владара Сасанидског царства. При томе треба имати на уму да почетак Y.Z. година (осим Фасли варијанте) жури за један дан сваке четири године у односу на јулијански/грегоријански календар.
Тако година 1378. по овој ери почиње у 2008. години н.е. и то зависно од варијанте календара: 19. августа/коловоза по Shahenshahi (или Shenshai) календару; 20. јула/српња по Kadmi-ју (дакле 30 дана раније, види доле); 21. марта/ожујка по Fasli календару (око пролећне равнодневице, слично као ирански календар, чија је ова нова година била дан раније).
Варијације
Услед непостојања интеркалације у реформама Ардашира И, календар и годишња доба су се временом десинхронизовали. Зороастријски теолог Задспрам је већ у 9. столећу уочио да стање ствари није најбоље и проценио да ће се у време Последњег Суда два система разилазити за четири године.
Лутајући дан Нове године је 1006. опет коинцидирао с даном пролећне равнодневице па је (према легенди) одлучено да зороастријски календар убудуће интеркалира додатни месец сваких 120 година како је прописано у Денкарду ИИИ.419 (али мора се рећи да је Денкард дело из 9. века). Негде између 1125. и 1250., Парси-Зороастријанци са индијског потконтинента су уметнули такав емболизмички месец, назван Аспандармад вахизак (тј. месец Аспандармад са суфиксом вахизак). Тај месец ће бити и последњи уметнути месец - касније генерације Парсија су занемарили уметање тринаестог месеца.
У време одлуке о интеркалацији сваких 120 година, календар је назван Shahenshahi ("carski"). Парсији, несвесни да не врше правилно интеркалацију, наставили су да свој календар називају Шахеншахи. Ова пракса је остала до данас а присталице других варијанти зороастричког календара омаловажавају Шахеншахи као "ројалистички".
У међувремену, зороастријанци који су остали у Ирану, никада нису уметнули тринаести месец. Око 1720., ирански зороастријански свештеник по имену Џамасп Пешотан Велати је допутовао у Индију. По доласку је открио да постоји разлика од једног месеца између Парси и његовог календара. Велати је свештеницима из Сурата скренуо пажњу на овај несклад, али није постигнут консензус који је календар исправан. Неки утицајни свештеници су око 1740. тврдили да, пошто је њихов гост био из старе домовине, његова верзија календара мора бити исправна а њихова погрешна. Тако је 6. јуна/липња 1745. више Парсија из Сурата и околине прилагодило своје календаре према препорукама свештеника. Овај календар је постао познат као Кадими календар у Индији и Ирану, што се временом сажело у Kadmi или Quadmi.
Хуршеџи Кама, Парси из Бомбаја, је 1906. основао Zarthosti Fasili Sal Mandal ("Зороастријанско друштво сезонске године"). Фасили или Фасли календар, како је назван, почивао је на старијем моделу, уведеном 1079. током владавине селџучког владара Малик Шаха, који је био добро примљен међу земљорадницима. Овај календар је имао две главне особине: 1) био је хармонизован са годишњим добима, Нова година је коинцидирала са пролећном равнодневицом; 2) следио је египатско-зороастријски модел (12 месеци од по 30 дана, плус 5 екстра дана), али је такође имао и ауторегулаторни преступни дан сваке четири године (Avardad-sal-Gah након пет постојећих Gah дана на крају године). Друштво Фасли је такође тврдило да је њихов календар тачан верски календар, за разлику од друга два, за које су они тврдили да су политички.
Индијска зороастријска заједница је дала мало подршке овом новом календару јер је сматрано да је противан упутама из Денкарда. Али у Ирану је Фасли календар добио замах после 1930. и кампање убеђивања иранских зороастријанаца да усвоје нови календар годишњих доба, који су они називали Бастани календар. Ирански парламент је 1925. увео нови ирански календар, који је (независно од Фасли покрета) укључио обе тачке које је предлагало Фасли друштво. Пошто је ирански национални календар такође задржао зороастријанске називе месеци, био је мали корак да дође до њихове интеграције. Већина зороастријанаца је прихватила Бастани календар. Изузетак је био Јазд, где се зороастријанска заједница одупрла и која и данас следи Кадми календар.
Сва три календара су 1992. имала први дан месеца на исти дан; мада су многи зороастријанци предложили консолидацију календарâ, консензус није могао бити постигнут. Неки свештеници су приговарали и на основу тога да би религијске алатке морале бити изнова посвећиване, уз немали трошак.
Имена месеци и дана
Кватернарна посвета Ахура Мазди може бити компромис између ортодоксне и хетеродоксне фракције, можда су 8., 15. и 23. дан првобитно имали Апам Напат, Хаома и Даман Африн. Посвета ахурској Апам Напат би вероватно било проблем за посвећенике Аредви Сура Анахите, чији је култ био врло популаран од 4. века п.н.е. до 3. века н.е. и који је (са накупинама) био функционално једнак култу Апам Напат. Ова три божанства се и данас сматрају 'ванкалендарским', призивају се заједно са осталих 27 и тако чине низ од 30 посебних ентитета.
thumb|150px|right|[[Фаравахар, за којег се верује да је представа Фравашија (духа чувара), којем су посвећени месец и дан Фарвардин]] Дани од '''2. до 7.''' су посвећени Амеша Спентама ("благотворни бесмртни"), шесторци "божанских искри" кроз које је постигнуто све касније стварање и које у данашњем зороастријанизму сматрају за арханђеле.
Дани од '''9. до 13.' су посвећени Јазатама из пет Њаши из Хорде Авесте: Атар (Ватра), Абан (Вода), Хоршид (Сунце, Khorshid), Мах (Месец) и звезда Тиштрија (Tishtrya ili Tištrya'') која овде вероватно представља небески свод у целини. Дан 14. је посвећен души Вола, која представља и повезана је са креацијом животиња.
Последња група (24. до 30.) представља 'апстрактнија' божанства: Религија, Накнада и Правда; Небо и Земља; Свети Призив и Бескрајна Светлост.
У данашњој употреби, имена дана и месеци су средњоперсијски еквиваленти божанских имена или концепата, али у неким случајевима одражавају семитске утицаје (нпр. Тиштрија се појављује као Тир, за шта Boyce (1982:31-33) тврди да потиче од Nabu-*Tiri). Поред тога, имена 8., 15. и 23. дана месеца - што одражава вавилонску праксу дељења месеца у четири периода - се данас могу међусобно разликовати: ова три дана су редом названа Dae-pa Adar, Dae-pa Mehr i Dae-pa Din', што су средњоперсијски изрази који значе "Творац..." Атара, Митре одн. Даене.
Месеци
Од 30 божанстава којима су посвећени дани, њих 12 имају и своје месеце. Посвете у називима месеци поред тога установљују која су божанства виша од осталих. Списак назива месеци се не појављује нигде у текстовима Авесте, али су ови познати из коментара и превода ових текстова, из разних регионалних зороастријских календара из сасанидске ере и из живе употребе. Поред Dae (средњоперсијски облик од авестанског Daena) а тиме и посвећења Ахура Мазди и шест посвета Амеша Спентама, преосталих пет се сматрају за најзначајније од Јазата: Фарвардин (авестански: Фраваши), Тир (Тиштрија), Мехр (Митра), Абан (Апо) и Адар (Атар)
Има неких доказа да је у старини први месец године био Dae а не Farvardin. У једном тексту из 9. века, тврди се да је Заратустрина старост у време смрти била 77 година и 40 дана (Zadspram 23.9), али ово се не може поврдити осим ако је Dae био први месец године. Треба приметити и да је Pateti, дан интроспекције, први дан месеца Фарвардина, што је иначе, дан прославе Нове године.
Спољне повезнице
(на енглеском:)
TPI
__NOTC__ Termin TPI ima više značenja.
TIM
__NOTC__ Termin TIM ima više značenja.
Božidar Smiljanić
Božidar Smiljanić (Zagreb, 20. rujna 1936. - Zagreb, 7. travnja 2018.) je bio hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac. Poznat je po izuzetno plodnoj karijeri gdje je tumačio negativce ili sporedne uloge u stranim koprodukcijama.
Case Forestan, Padova
Case Forestan je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Kornwestheim
Kornvesthajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 31.146 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118046.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Kornvesthajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 297 metara. Površina opštine iznosi 14,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 31.146 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 2.126 stanovnika/km².
Pyr
__NOTC__ Termin Pyr ima više značenja.
Defosforilacija
Defosforilacija je esencijalni proces uklanjanja fosfatnih grupa sa organskih jedinjenja (npr. adenozin trifosfata (ATP)) putem hidrolize. Suprotan proces je fosforilacija. Defosforilacija se odvija pri kretanju mišića i u mnogim drugim reakcijama u telu, kao i u reakcijama u biljkama.
ATP se hidrolizuje do adenozin difosfata (ADP) uz oslobađanje energihe, fosfatne grupe, pri aktivnom transportu molekula saharoze u floem biljki.
MPLS
__NOTC__ Termin MPLS ima više značenja.
Defosforilacija
Reference
Dephosphorylierung
Quaker City, Ohio
Kvejker Siti je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 502, što je 61 (-10,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Rosa, Arizona
Santa Rosa je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 628 stanovnika.
Ciklobutirol
Ciklobutirol je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 186,248 Da.
PGA
__NOTC__ Termin PGA ima više značenja.
Estrées (Due)
Estre je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1038 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 178 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 86 metara (maksimalnoj 63 m, a minimalnoj 33 m).
Joram od Jude
Jehoram ili Joram od Jude (יהורם המלך) bio je kralj drevnog Kraljevstva Juda i sin Jozafatov (2 Kraljevi 8:16).
2 Ljetopisi također navodi i pljačkaški prepad Filistejaca, Arapa i Etiopljana koji su ušli u kraljevske odaje te odveli cijelu porodicu osim najmlađeg sina Ahazije (21:16f). Nakon toga je Jahve učinio Jehorama da pati od upale trbuha, da mu crijeva izađu i umre dvije godine poslije (21:18f).
Aktivator
Termin aktivator ima više značenja.
Paladijum(II) cijanid
Paladijum(II) cijanid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 158,455 Da.
Decatur, Georgia
Dekejtur (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 19.335 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 19.335 stanovnika, što je 1.188 (6,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Vitruvije
thumb|300px|Crtež iz 1684. na kojem je prikazan Vitruvije (desno) kako pokazuje svoje djelo De Architectura, caru Augustu Marcus Vitruvius Pollio (rođen oko 80.-70. pne., umro oko 15. pne. ) bio je rimski pisac, arhitekt i vojni inženjer. On je prvi poznati teoretičar arhitekture. Postaje relevantan tek u doba od renesanse pa do 19. st. Njegovo najpoznatije djelo 10 knjiga o arhitekturi (De architectura libri decem) nije originalno djelo već je sinteza brojnih ranijih autora. U djelu spominje grčke teoretičare čiji radovi nisu sačuvani, oni su mu uzori i autoriteti. Izrazito je konzervativan. Prenošenjem grčkih izraza u latinske nastaje jezična zbrka.
Vrlo malo je poznato iz njegovog života, osim onoga što se može zaključiti iz njegovog pisanja u traktatu. Iako Vitruvije nigdje ne identifikuje imperatora za kojeg je radio, mnogi smatraju da je riječ o Avgustu i da je traktat pisan oko 27. godine. Pošto Vitruvije u traktatu sebe opisuje kao starog čovjeka, neki autori su zaključili da je vrlo vjerovatno da je bio aktivan u vrijeme Julija Cezara. Vitruvije takođe kaže da je radio na gradnji bazilike u Fanomu (današnji Fano).
REM
Rem može značiti:
ili
Robert Venturi
Robert Charles Venturi, Jr. (Philadelphia, PA, 25. lipnja 1925. – Philadelphia, PA, 18. rujna 2018.), utjecajni američki arhitekt koji se smatra prvim arhitektom postmoderne arhitekture, za čije oblikovanje iznimno zaslužan. Zajedno sa svojom suprugom i partnericom, Denise Scott Brown, osnovao je tvrtku Venturi, Scott Brown & Associates čije je djelovanje pomoglo oblikovati način na koji arhitekti, urbanisti i studenti doživljavaju i razmišljaju o arhitekturi i američkom urbanizmu, ali ponajviše širenju dijaloga o arhitekturi. Zbog toga je dobio Pritzkerovu nagradu za arhitekturu 1991. godine.
Najpoznatiji je po svojoj krilatici Less is a bore („Manje je dosado”) koju je izveo iz slavne modernističke krilatice Miesa van der Rohea Less is more („Manje je više”).
mini|Kapela Episkopalne akademije, Newtown Township (2008.)
Biografija
mini|Sainsbury krilo [[Nacionalna galerija|Nacionalne galerije s Trafalgar Squarea, London (2004.)]] Rođen je i odrastao u kvekerskoj obitelji u Philadelphiji. Studirao je na Princetonskom sveučilištu gdje je osvojio nagradu D'Amato za arhitekturu i diplomirao 1947. godine. Upravo je obrazovni program u Princetonu utjecao na njegov analitički razvoj arhitektonske teorije i dizajna koji se inspirirao arhitektonskom povijesti, nasuprot stilističkoj terminologiji.
Od 1954. do 1965. imao je različit profesorski status na Sveučilištu Pennsylvanije, najprije kao asistent prof. Kahna, te instruktor, a kasnije kao mlađi profesor. Tu je 1960. godine upoznao kolegicu, arhitekticu i urbanisticu, a kasnije i svoju suprugu i partnericu, Denise Scott Brown. Nakon što su se vjenčali 1967. godine, ona je 1969. postala partnericom u njegovoj tvrki koja od 1989. godine nosi ime Venturi, Scott Brown and Associates. Kasnije je predavao i na Sveučilištu Yale, a bio je i gostujući profesor na Harvardskom sveučilištu 2003. godine. Preminuo je 18. rujna 2018. godine od posljedica Alzheimerove bolesti.
Djela
Venturi je ipak najpoznatiji kao teoretičar arhitekture koji je u svojim djelima definirao postmodernu arhitekturu:
Prije svega, u „Učenju od Las Vegasa” je uzeo Las Vegas Strip, glavnu ulicu Las Vegasa, kao primjer američke svakodnevne arhitekture i stavio je kao jednakovrijednu realnost modernoj urbanističkoj teoriji o kojoj vrijedi raspravljati. Istaknuo je kako su građevine modernizma i funkcionalizma (internacionalni stil) često trivijalne, te ružnih formi i konstrukcija, čime je njihova svakodnevna uporaba upitna i treba se ispitati.
Kritika je ocijenila Venturijev rad kao kontroverzan, a njegove građevine često kao kontrarevolucionarne.
Njegova najznačajnija djela su:
Јурјунг-Хаја
Latinična verzija
Јурјунг-Хаја (руски: Юрюнг-Хая; јакутски: Үрүҥ Хайа) је село у Анабарском рејону, на северозападу Републике Јакутије у Русији. Јурјунг-Хаја се налази на десној обали Анабара, који се улива у Лаптевско море.
Кмет села је Степан Јегорович Туприн. Јурјунг-Хаја је основан 1930. године.
Становништво:
August Šenoa
August Šenoa (rođen: August Ivan Nepomuk Eduard Schönoa) (Zagreb, 14. 11. 1838. - Zagreb, 13. 12. 1881.), hrvatski romanopisac, pripovjedač, pjesnik, kritičar i feljtonist.
Јурјунг-Хаја
Извори
Ürüŋ Xaja (Anaabyrin uluus)
August Šenoa
Najutjecajniji je i najplodniji hrvatski pisac 19. stoljeća, i istinski tvorac moderne hrvatske književnosti - dovoljno je reći da je prvi pravi hrvatski romanopisac (djelo Petra Zoranića, Planine, samo uvjetno možemo nazvati romanom), autor opsežnoga korpusa romana, toga egzemplarnoga žanra suvremene literature, inovator proze i tvorac razvijenoga urbanoga jezičnoga standarda (često je naglašavana Šenoina uloga kao jezikotvorca, čovjeka koji je više učinio za elastičnost i izražajnost suvremenoga hrvatskoga jezika od legije rječnikopisaca i purističkih savjetodavaca). Zbog njegove veličine i udjela kojeg je imao u hrvatskoj književnosti, razdoblje oko njegove smrti naziva se Šenoino doba.
Rani život i školovanje
Augustov otac, Alois Schönoa, Nijemac iz Češke, doselio je u Zagreb 1830. i radio je kao biskupski slastičar, a majka Terezija pl. Rabacs, Slovakinja iz Budimpešte, umrla je kad je imao 8 godina. Pučku je školu i gimnaziju pohađao u Zagrebu i Pečuhu, a studirao je pravo u Pragu i Zagrebu, no studij nije završio. Nakon uređivanja listova u Beču vraća se 1866. u Zagreb i radi u uredništvu "Pozora", a potom kao gradski bilježnik i gradski senator. Bijaše ravnateljem i dramaturgom u Hrvatskom zemaljskome kazalištu (prethodnici Hrvatskog narodnog kazališta), urednikom društvenoknjiževnoga časopisa "Vijenac" i potpredsjednikom Matice hrvatske. Prevodio je s njemačkoga, francuskoga, češkoga i engleskoga.
Počeci književnog rada
Na Šenoinu žurnalističku fazu prirodno se nadovezuje kritičarska praksa. Uz male prekide djeluje dvadesetak godina kao kazališni kritik dajući hrvatskomu glumištu presudne poticaje. Prokomentirao je više od sedam stotina izvedaba iznoseći - prvi u nas - relevantne sudove o svim bitnim sastavnicama kazališnoga čina (glumi, režiji, scenografiji, scenskom govoru). U manifestu O hrvatskom kazalištu (Pozor, 1866) daje ne samo analizu stanja u našem glumištu, nego i program njegova budućeg razvitka. Izrazito antigermanski raspoložen, Šenoa traži radikalan zaokret prema klasičnoj i suvremenoj francuskoj, talijanskoj i slavenskoj, te izvornoj hrvatskoj dramskoj književnosti. Svoje će repertoarsko-teatarske zamisli pokušati provesti u djelo prvo kao član kazališnog odbora, a zatim i kao umjetnički ravnatelj i dramaturg Hrvatskoga zemaljskog kazališta. Uspio je samo djelomice: doveo je na scenu klasike (Shakespearea, Molièrea, Schillera, Goethea) i suvremene francuske autore (Sardou, Scribe), ali su ga prilike ipak prisiljavale na repertoarne kompromise s malobrojnom zagrebačkom kazališnom publikom. Piščevo djelovanje na dramskom polju je ograničeno na jedno djelo - komediju iz zagrebačkog života u tri čina Ljubica (Pozor, 1866; praizvedba 1868). U njoj tematizira urbanu sredinu s nizom karakterističnih, no prilično šablonski oblikovanih likova. Posrijedi je zapravo dramatizirani feljton, zbog eksplicitnosti kritike često na rubu scenskog pamfleta. No - iako je doživjela neuspjeh i kod kritike i kazališne publike, Ljubica predstavlja prvi pokušaj da se hrvatskoj sceni prikaže suvremeni zagrebački život s nizom realističnih portreta.
Roman
Najveći je umjetnički domet ostvario kao romanopisac. Šenoa je uveo roman u hrvatsku književnost i odgojio čitateljsku publiku kojoj je ta, u Europi druge polovice 19. stoljeća dominantna književna vrsta, postala omiljenim štivom. U skladu s literarnim programom koji je formulirao u kritičko-polemičkom tekstu "Naša književnost",1865, Šenoin je veliki romaneskni projekt usmjeren na građu iz nacionalne povijesti te na suvremene događaje. No povijesni romani zauzimaju ipak središnje mjesto u njegovu opusu. Napisao ih je pet: "Zlatarovo zlato", 1871, "Čuvaj se senjske ruke", 1875, "Seljačka buna", 1877, "Diogenes", 1878 i "Kletva", 1880-81; nedovršeno djelo. U njima tematizira događaje iz različitih razdoblja hrvatske povijesti: sukob između Stjepka Gregorijanca i Zagrepčana u 16. stoljeću sa središnjom pričom o ljubavi između plemića i građanke (Zlatarovo zlato), važnu epizodu iz uskočke povijesti početkom 17. stoljeća (Čuvaj se senjske ruke), veliki sukob izmedu feudalaca i seljaka u 16. stoljeću (Seljačka buna), političke spletke u habsburškoj Hrvatskoj u 18. stoljeću (Diogenes), događaje iz 14. stoljeća koji su preusmjerili hrvatsku povijest (Kletva). Djela slijede model povijesnog romana koji je u europsku književnost uveo Walter Scott. Bit je toga modela u vjernoj rekonstrukciji povijesnih zbivanja na temelju istraživanja autentičnih dokumenata i povijesnih vrela. Cilj je pokazati kako su neke ideje, društvene okolnosti, raspored političkih snaga djelovali u određenom vremenu i oblikovali život običnih, malih ljudi. No, uza svu sličnost, Šenou od Scottova modela dijele i neke bitne razlike: hrvatski je romanopisac djelovao u drugačijoj nacionalnoj, a i europskoj književnoj klimi (ne smijemo zaboraviti da je Šenoa mlađi suvremenik Dostojevskog i Flauberta).
Tematika djela
U romanima i pripovijetkama s građom iz suvremenog života tematizira konkretne socijalne, političke i etičke probleme svojega vremena: gospodarske i moralne odnose između sela i grada (Prosjak Luka, 1879), raspadanja zadruga i život seljaka u okolici Zagreba (Barun Ivica, 1874), moralno i materijalno propadanje plemstva (Vladimir, 1879), odlazak seljačkih sinova na školovanje u grad te njihovo uzdizanje na društvenoj ljestvici ili propadanje (Prijan Lovro, 1873), nemoral i rasipništvo u građanskim krugovima (llijina oporuka, 1876), tragedije i zanose naših učiteljica u prosvjećivanju sela (Branka, 1881). U tim djelima inzistira na psihološkoj i socijalnoj motivaciji pa je i fabula realizirana tako da pokazuje razvoj, karakter i motive djelovanja likova. Zbog naglašene društvene kritike i analitičnosti, zbog interesa za klasne odnose i za aktualna kretanja na političkoj pozornici svojega vremena, ali i zbog načina modeliranja zbilje, njegov se stvaralački pristup već približava realističkoj paradigmi. No, i ovdje valja primijetiti da po svom habitusu Šenoa nije bio protagonistom realističke poetike, bilo estetske provenijencije kakva je dominirala u Francuskoj, bilo etičko-religijske koja karakterizira veliki ruski roman onoga doba. Unatoč tomu, njegova djela suvremene tematike su početci hrvatskoga realizma, temelji škole koju su, uz preinake, dalje razvijali Ante Kovačić, Vjenceslav Novak, Ksaver Šandor Gjalski i Milutin Cihlar Nehajev. Svi su hrvatski realisti izašli iz Šenoine kabanice, svi su razrađivali njegovu tematiku, ugledali se u njegove likove, situacije i zaplete.
Zaključak
Slabije su mu uspjele lirske pjesme koje zauzimaju važnije mjesto samo u prvim godinama njegova stvaralaštva. Manje je značajan kao ljubavni, a više kao politički i socijalni pjesnik. Šenoa je u mnogim pjesmama izražavao pokretačke ideje svojega doba i politički program Strossmayerova narodnjaštva (Na Ozlju gradu, Hrvatska pjesma, Budi svoj!, U slavu J. J. Strossmayera, Klevetnikom Hrvatske, Hrvat Bosni i dr.). Valja napomenuti da je Šenoa i osnivač moderne hrvatske kajkavske dijalektalne poezije.
Napisavši u manje od dvadeset godina opus od preko dvadeset svezaka, Šenoa je zasnovao modernu hrvatsku književnost na svim poljima. Kakav bi oblik imala ne samo hrvatska pisana riječ, nego i kultura općenito, da nije bilo Šenoe – nemoguće je i zamisliti.
Brooker, Florida
Bruker je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 338 stanovnika.
Borgo Incoronata-Lagogemolo, Bari
Borgo Incoronata-Lagogemolo je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Trastevere
Trastevere (akronim R. XIII) je 13. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na desnoj (zapadnoj) obali rijeke Tibar, južno od Vatikana. Sa sjevera graniči s rionom Borgo.
Historija
Ime mu potječe od latinskog izraza trans Tiberim (doslovno "preko Tibra"). Grb mu predstavlja zlatnu lavlju glavu na crvenoj podlozi. Rione Trastevere'' službeno je osnovan 18. maja 1743. dekretom pape Benedikta XIV.
Borgo Incoronata-Lagogemolo, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 496 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 400 m.
Moorcroft, Wyoming
Murkroft je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.009, što je 202 (25,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Eth (naselje)
Et je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 300, a gustina naseljenosti je iznosila 106 stanovnika/km².
Ahazija od Jude
Ovaj članak nije o kralju Ahaziji od Izraela.
Ahazija od Jude (אחזיהו המלך) bio je kralj Jude, i sin Jehorama i Atalije, kćeri kralja Ahaba od Izraela. Također se za njega koristi ime Jehoahaz (2 Ljetopisi 21:17; 25:23). William F. Albright mu je vladavinu smjestio u godinu 842. pne., dok E. R. Thiele tvrdi da je vladao godine 841. pne.. Pod utjecajem majke Atalije je uveo elemente bogoštovlja koja su vrijeđala jahvističke svećenike.
Pridružio se ujaku Jehoramu, izraelskom kralju u neuspjelom pohodu protiv Hazaela, kralja Aramejaca. Jehoram je ranjen u bitci, a kada je Ahaziah otišao posjetiti ujaka u Jezreel, izbila je Jehuova pobuna; Ahazija je krenuo bježati, ali je ranjen u prijevoju Gur. Imao je snage doći do Megidoa, gdje je umro (2 Kraljevi 9:22-28). Govori se da je vladao samo jednu godinu.
Tvorac natpisa Tel Dan stele (otkriveen 1993. i 1994. za vrijeme arheoloških iskopavanja u Lašišu) tvrdi da je ubio i Ahaziju, sina Jehoramovog, i samog Jehorama; najvjerojatniji autor je natpisa je Hazael od Aramejaca.
Abington, Massachusetts
Abington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.985, što je 1.38 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Atalija
Jehoram, nasljednik kralja Davida, promicao je štovanmje hebrejskog Gospoda u svom kraljevstvu, ali je trpio Atalijino štovanje Baala. Nakon Jehoramove smrti je njegov sin Ahazija postao novi kralj, a Atalija kraljica majka. Ona je to iskoristila kako bi ustanovila štovanje Baala u Judi nakon što je Ahazija ubijen u Izraelu zajedno sa njenim bratom, tadašnjim izraelskim kraljem Jehoramom. Jehu ih je oboje ubio u Jahvino ime, kao i cjelokupnu Atalijinu porodicu u Izraelu.
Atalija je na to, kao kraljica, dala pogubiti sve moguće nasljednike Davida. Međutim, njen unuk Jehoaš je spašen od strane Jošebe, Ahazijine sestre, te ga je odgojio prorok Jehojada. Šest godina kasnije, Ataliju je iznenadilo kada je Jehojada otkrio Joasa narodu i proglasio ga kraljem Jude. Pokušala je suzbiti pobunu, ali je ubijena.
Sawmill, Arizona
Sawmill je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 748 stanovnika.
Ciklofenil
Ciklofenil je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 364,434 Da.
Bouchet-Saint-Nicolas
Buše Sen Nikola je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 236 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 228 metara (maksimalnoj 1.301 m, a minimalnoj 1.118 m).
T2
__NOTC__ Termin T2 ima više značenja.
Stipe Šuvar
Stipe Šuvar je bio hrvatski i jugoslavenski sociolog, profesor i političar. Rodio se 17. februara 1936. godine u Zagvozdu, pod Biokovom, a umro 29. juna 2004. godine u Zagrebu. Osnovnu je školu završio u rodnom mjestu, a gimnaziju u Imotskom. Diplomirao je 1960. godine na Pravnom fakultetu u Zagrebu i na njemu 1965. godine stekao doktorat znanosti (iz oblasti sociologije).
Znanstveni rad
Godine 1960. izabran je za sveučilišnog asistenta, da bi ubrzo prešao u Sociološki odjel novoosnovanog Agrarnog instituta (kasnije Instituta za društvena istraživanja), gdje je radio kao sociolog istraživač, pa rukovodilac Sociološkog odjela i na kraju kao direktor.
Od 1967. godine docent je na Odsjeku za sociologiju Filozofskog fakulteta u Zagrebu. Za izvanrednog profesora izabran je 1974. godine, a za redovitog 1982. godine. Predavao je Sociologiju jugoslavenskog društva (dok 1990. nije ukinut taj kolegij), Sociologiju naselja (ruralnu i urbanu sociologiju), Sociologiju obrazovanja, Sociologiju prava i Demografiju. U školskoj godini 1968/69. predavao je Sociologiju lokalnih skupnosti na Filozofskom fakultetu u Ljubljani (zamjenjivao je prof. dr. Zdravka Mlinara koji je bio na studijskom boravku u SAD).
Predavao je na raznim poslijediplomskim studijima u Zagrebu, Ljubljani, Beogradu, Sarajevu, Rijeci, Novom Sadu i Podgorici. Na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu desetak je godina predavao na poslijediplomskom studiju iz urbanizma.
Provodio je brojna empirijska istraživanja i vodio istraživačke timove (npr. velika anketa seoske omladine 1962/1963, anketa seoskog stanovništva 1967, sociološka istraživanja u svrhu izrade urbanističkog plana Zagreba i generalnog urbanističkog plana zagrebačke regije 1968-1974. godine, te sociološka istraživanja u svrhu izgradnje novih dijelova Novog Sada i Osijeka, ispitivanje kulturnih potreba radnika u Zagrebu 1984-1987).
Sudjelovao je na brojnim znanstvenim i stručnim skupovima u zemlji i inozemstvu. Njegova rasprava "Tipologija rurarnih sredina" uvrštena je, kao drugo poglavlje, u knjigu "Teories and Methods in Rural Community Studies", koja je 1982. godine (u izdanju "Pergamon Pressa") izašla u Oxfordu, New Yorku, Torontu, Sidneyu, Parizu i Frankfurtu.
Izdavaštvo
Bio je glavni i odgovorni urednik "Studentskog lista" (1958-1960), časopisa "Naše teme" (1963-1972), pokretač i prvi glavni i odgovorni urednik časopisa "Sociologija sela" (1963-1965), jedan od glavnih i odgovornih urednika časopisa "Marksističke sveske" u Sarajevu (1970-1973), te glavni i odgovorni urednik časopisa "Socijalizam" u Beogradu (1983-1987). Godine 1994. pokrenuo je "Hrvatsku ljevicu", mjesečnik "za demokraciju i socijalnu pravdu", koju je izdavao i uređivao više od deset godina u posebno teškim uvjetima.
Objavio je dvadeset knjiga, među kojima: "Sociološki presjek jugoslavenskog društva", 1970; "Nacije i međunacionalni odnosi", 1970; "Samoupravljanje i alternative", pet izdanja: 1972-1982; "Između zaseoka i megalopolisa", 1974; "Nacionalno i nacionalističko", 1974 (knjiga je izdana i na albanskom jeziku); "Lijevo i desno", 1975; "Škola i tvornica", 1978; "Politika i kultura", 1980 (zagrebačko i beogradsko izdanje); "Svijet obmana. Sociološki eseji", 1986; "Svi naši nacionalizmi" 1986 (knjiga je objavljena i na makedonskom jeziku); "Socijalizam i nacije", u dva toma, 1986; "Vrijeme iskušenja", 1987; "Pitanja kontinuiteta", 1988; "Sociologija sela", u dva toma, sveučilišni udžbenik, 1988. Njegova posljednja knjiga "Hrvatski karusel" (Prilozi sociologiji hrvatskog društva) objavljena je 2003. godine, a drugo prošireno izdanje 2004. godine.
Za knjigu "Između zaseoka i megalopolisa" dobio je 1974. godine godišnju znanstvenu nagradu SR Hrvatske "Božidar Adžija", za knjigu "Škola i tvornica" 1978. godine nagradu NIN-a za publicistiku, a za knjigu "Pitanja kontinuiteta" 1986. godine "Vjesnikovu" nagradu "Vladimir Bakarić".
Napisao je, samostalno ili u koautorstvu, a na osnovi empirijskih istraživanja, i osamnaest studija iz urbane i ruralne sociologije i sociologije kulture. U domaćoj i stranoj periodici izašle su mu brojne rasprave, članci i recenzije.
T4
__NOTC__ Termin T4 ima više značenja.
Rajoni Rima
Rajoni Rima ili regije (vulgarizirani oblik latinskog imena regio tj. regija) su historijske, a ne administrativne jedinice podjele centra grada Rima.
Ova podjela potječe još iz augustovskih vremena kad je on podjelio Rim na četrnaest Riona, a rastom grada povećao se i njihov broj. Svi rioni (osim riona Prati i Borgo) nalaze se unutar Aurelijanovih zidina.
Rimski rioni su:
Stipe Šuvar
Izdavaštvo
Ostali su mu nedovršeni rukopisi dviju gotovo dovršenih knjiga ("Historia tragicomica" i "Ogledi o tranziciji i globalizaciji"). Planirao je i dovršiti pisanje udžbenika iz sociologije prava. Memoarskim zapisima već je odredio naslov: "Za sve su mi krivi Hrvati i Srbi", a posljednje poglavlje tih memoarskih zapisa trebalo je nositi naslov: "Jesam li mogao biti drugi i drugačiji?"
T3
__NOTC__ Termin T3 ima više značenja.
Stipe Šuvar
Politički rad
Od 1974. do 1982. bio je član Izvršnog vijeća Sabora SR Hrvatske i predsjednik Republičkog komiteta za prosvjetu, kulturu, fizičku i tehničku kulturu. Za njegovo ime vezuje se reforma obrazovanja u to vrijeme, ali i pothvati u kulturi i sportu, kao što su otvaranje Stalne izložbe crkvene umjetnosti u Zadru, Muzeja hrvatskih arheoloških spomenika u Splitu, Muzeja "Mimara" i Muzejskog centra "Julije Klović" u Zagrebu, izgradnja nove zgrade Nacionalne i sveučilišne biblioteke, obnova spomenika kulture u Dubrovniku, organizacija Mediteranskih igara u Splitu, podizanje Sportskog rekreacionog centra "Bjelolasica".
Kraichtal
Krajhtal je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Karlsrue. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.958 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8215097.
Stipe Šuvar
Politički rad
1972. godine kooptiran je u CK SKH, a za člana užeg partijskog vodstva u Hrvatskoj biran je (po prvi put) 1982. godine. Na 13. kongresu SKJ 1986. godine izabran je (po prvi put) za člana CK SKJ, te za člana njegovog Predsjedništva. Od lipnja 1988. do svibnja 1989. bio je predsjednik Predsjedništva CK SKJ, a od svibnja 1989. do kolovoza 1990. godine član Predsjedništva SFRJ, kada ga je, na zahtjev Franje Tuđmana, hrvatski Sabor opozvao.
Iz SKH-SDP istupio je 31. listopada 1990. godine s obrazloženjem da je "već u predizbornom vremenu, a pogotovo nakon izbora, SKH-SDP pokazao začuđujuću organizacionu nesposobnost, političku nedosljednost i intelektualnu inferiornost u borbi za svoje programske ciljeve".
Kraichtal
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Karlsrue Krajhtal se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Karlsrue. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 177 metara. Površina opštine iznosi 80,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.958 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 186 stanovnika/km².
Скакавци (разврставање)
Скакавци могу да буду:
Stipe Šuvar
Politički rad
U listopadu 1997. godine osnovao je, sa grupom istomišljenika i simpatizera, Socijalističku radničku partiju i na njenom čelu ostao do travnja 2004. godine.
Скакавци (разврставање)
или
Stipe Šuvar
O njemu su rekli:
Predrag Lucić, "Feral Tribune", 2. srpnja 2004. godine: