cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christoph Willibald Gluck
Reforma opere
Prvi rezultat promjena bio je reformirani balet Don Juan, ali ubrzo će slijediti još važnija djela. 5. rujna 1762. premijerno je izvedena Gluckova opera Orfej i Euridika (tal. Orfeo ed Euridice: libreto je napisao Calzabigi, plesnu je koreografiju osmislio Angiolini, a Guadagni je pjevao naslovnu ulogu Orfeja. Ta je opera postala dijelom standardnoga programa mnogih opernih kuća i prvi je primjer Gluckove reforme. Njegova je ideja bila staviti u prvi plan dramu sâmoga djela, a ne umijeće glavnoga pjevača koji je djelo izvodio, te ukloniti iz opere tzv. suhi recitativ (tal. recitativo secco) koji se izvodio samo uz pratnju continua, a kojim se nepotrebno prekidao tijek događanja na sceni. To je rezultiralo tečnijim i dramatičnijim stilom, koji mnogi smatraju svojevrsnom najavom buduće glazbene drame Richarda Wagnera.
Gluck i Calzabigi su nakon Orfeja zajedno još ostvarili opere Alceste (1767.) i Paris i Helena (1770., tal. Paride ed Elena), razvijajući i nadalje promjene koje su uveli. Calzabigi je napisao predgovor za Alceste, a Gluck ga je potpisao utvrđujući tako principe svojih reformi.
Pariz
mini|220px|Naslovnica prvog tiskanog izdanja [[Partitura|partiture Ifigenije na Tauridi na francuskom jeziku]]
Gluck je zatim počeo širiti svoje ideje i reformu opere u Francuskoj. Pod pokroviteljstvom kraljice Marije Antoanete, svoje negdašnje učenice koja se 1770. udala za francuskoga kralja Luja XVI., Gluck s Pariškom operom potpisuje ugovor za šest novih scenskih djela. Prva je 19. travnja 1774. premijerno izvedena Ifigenija u Aulidi (franc. Iphigénie en Aulide): ta je premijera izazvala žestoke kontroverze i gotovo pravi rat kakav se nije vidio još od ranijeg tzv. sukoba komičara (franc. Querelle des Bouffons). Gluckovi su protivnici u Pariz doveli i vodećega talijanskoga opernoga skladatelja Niccolòa Piccinnija da bi dokazali superiornost napuljske opere, a u polemiku su se potom uključili i mnogi građani Pariza, "gluckisti" ili "piccinnisti". Sami skladatelji nisu se uplitali u taj sukob sve dok Piccinniju nije ponuđeno pisanje libreta za operu Roland. I Gluck je spremao operu na istu temu pa je, doznavši da Piccinni također sprema gotovo identičan projekt, uništio svu svoju do tada za tu operu skladanu glazbu.
2. kolovoza 1774. izvedena je francuska inačica Orfeja i Euridike (Orfeo ed Euridice), prilagođena tenoru u glavnoj ulozi umjesto uobičajenog kastrata. Pariška je publika ovaj put bolje prihvatila Gluckovu operu. Iste se godine vratio u Beč gdje je proglašen dvorskim skladateljem. Tada je već bio slavan u cijeloj Europi, a sljedeće je godine proveo putujući između Beča i Pariza, boraveći i radeći naizmjenično u jednom od ta dva grada. 23. travnja 1776. izvedena je francuska inačica opere Alceste.
Gluck je u tom razdoblju za parišku publiku također skladao Armide (1777.), Ifigenija na Tauridi (1779.) i Eho i Narcis. Tijekom proba za operu Eho i Narcis doživljava prvi moždani udar.
Njegov glazbeni nasljednik na pariškoj sceni bio je skladatelj Antonio Salieri, koji je već od ranije bio njegov štićenik i prijatelj otkad je 1767. stigao u Beč. Salieri i Gluck zajedno odlaze u Pariz, a Gluck mu prepušta pisanje glazbe za operu Danaide (franc. Les Danaïdes) prema libretu Leblanca du Roulleta i barona Tschudija. Opera je bila predstavljena kao zajedničko ostvarenje oba skladatelja, ali nakon velebnog premijernog uspjeha 26. travnja 1784., Gluck je za prestižne novine Journal de Paris izjavio da je to glazbeno djelo u cijelosti skladao Salieri.
Posljednje godine
Za boravka u Beču Gluck sklada nekoliko manjih djela i uglavnom živi povučeno. Godine 1781. objavljuje inačicu Ifigenije na Tauridi na njemačkom jeziku, iako su u Beču jednako popularne bile i ostale njegove opere.
15. studenoga 1787., u 73. godini života Gluck doživljava i drugi moždani udar, te nekoliko sati poslije umire. Tijekom službene komemoracije 8. travnja 1788. Gluckov štićenik i prijatelj Salieri izvodi njegov De profundis, a izveden je i Rekvijem talijanskoga skladatelja Niccolòa Jommellija. Poput mnogih slavnih glazbenika i likovnih umjetnika toga doba, i Gluck je sahranjen na groblju Matzleinsdorf (njem. Matzleinsdorfer Friedhof). Nakon što je to groblje 1923. preuređeno u park, Gluckovi su posmrtni ostaci preneseni u grobnicu na Središnjem bečkom groblju (njem. Wiener Zentralfriedhof).
Gluckova glazbena ostavština obuhvaća 35 dovršenih opera i dvanaestak manjih opernih djela i uvertira, te brojne balete i instrumentalne skladbe. Njegove su reforme utjecale na Mozarta, posebno na njegovu operu Idomeneo (1781.). Gluck je za sobom ostavio naprednu školu svojih sljedbenika u Parizu, koji će dominirati francuskom glazbenom scenom tijekom revolucije i napoleonskog razdoblja. Osim Salierija, Gluckovi su sljedbenici bili Sacchini, Cherubini, Méhul i Spontini. Najveći njegov francuski sljedbenik bio je Hector Berlioz, čija se epska opera Trojanci (fr. Les Troyens) može smatrati svojevrsnom kulminacijom gluckovske tradicije. Iako Gluck nije napisao ni jednu operu na njemačkom jeziku, njegovo je djelovanje ipak snažno utjecalo na njemačku školu opere, pogotovo na stvaralaštvo Carla Marie von Webera i Richarda Wagnera, čije je poimanje glazbene drame bilo vrlo slično Gluckovom.
Opere
mini|270px|Kip Christopha Willibalda Glucka u Beču.
Bilješke
Ovu je kopiju oko 1789. koristio i Mozart za svoju preradbu istog oratorija (K. 572).
Brown County, Wisconsin
je okrug u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 248.007, što je 21.229 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colonia Hatmasie, Huejuquilla el Alto
Colonia Hatmasie je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Huejuquilla el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2203 m.
Berwick-upon-Tweed
Berwick-upon-Tweed je grad na krajnjem sjeveroistoku Engleske od 13,265 stanovnika.
Geografske karakteristike
Berwick-upon-Tweed leži na na ušću rijeke Tweed u Sjeverno more, blizu granica sa Škotskom.
Historija
Berwick je od 12. vijeka, kad je rijeka Tweed postala granica između Kraljevine Engleske i Kraljevine Škotske, bio točka oko koje su se sporili Škoti i Englezi, tako da je 13 puta prelazio iz ruke u ruku, sve dok 1482. nije postao Engleski. Gradske bedeme, koji su i danas u dobrom stanju, dao je dao podići Edward I (oni su nakon tog često poravljani i dograđivani). Edward I je svojom poveljom iz 1302. dodjelio Berwicku status grada, a to mu je potvrdila i kraljica Elizabeta I Najstariji od tri mosta koji premošćuju rijeku Tweed podignut je 1634 pored Berwicka. Uzvodno od njega je Robert Stephenson za potrebe željeznice podigao od 1847. do 1850. čelični vijadukt dug 659 i visok 38 metara sa 28 lukova koji premošćuje rijeku. Suvremeni cestovni most izgrađen je 1928.
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada, pored starih bedema je parohijska crkva, podignuta od 1648. do 1652., za vladavine Republike Commonwealth pa je raritet, jer je u to vrijeme izgrađeno svega nekoliko sličnih objekata. Od nekadašnjeg normanskog zamka malo je tog ostalo, jer je bio u ruševinama kad se trebala izgraditi željeznička stanica, pa je većim dijelom porušen.
El Leoncito (razvrstavanje)
El Leoncito ima više značenja:
Cerro de las Nubes, San Pedro el Alto
Cerro de las Nubes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 193 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2080 m.
Tre Fontane, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Medina, Washington
Medina je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.969 stanovnika.
Los Catorce (razvrstavanje)
Los Catorce ima više značenja:
Sandhurst, Berkshire
Sandhurst je grad od 20,676 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Berkshire u unitarnoj jedinici Bracknell Forest.
Geografske karakteristike
Sandhurst se nalazi 14 km sjeverno od grada i Vojne baze Aldershot, i 48 km jugozapadno od centra Londona.
Poznat je po Kraljevskoj vojnoj akademiji Britanske armije, koja se nalazi pored Camberleya u Grofoviji Surrey.
Historija
Njegovo ime je anglosaksonskog porijekla i vjerojatno se odnosi na pješčano tlo na kom je iznikao. Tokom 14. vijeka bio je feud Biskupa od Salisburya, sve do 19. vijeka bio je malo beznačajno selo. Njegov rast u grad desio se kad je odabran kao centar za obuku vojnika.
left|thumb|240px| [[Kasarna|Kasarne akademije]]
Većina potencijalnih kandidata za oficire Britanske armije mora proći školovanje na toj Vojnoj akademiji, koju obično zovu samo - Sandhurst. Ta akademija je nasljednik dviju starijih institucija koje su djelovale do 1939. To su bile Kraljevska vojna akademija, osnovana 1741. iz Woolwicha (Greater London) i Kraljevski vojni koledž iz Sandhursta. Koledž je osnovan kraljevskom poveljom 1802. u Great Marlowu, uglavnom kao rezultat napora pukovnika Johna Le Marchanta i generala Françoisa Jarrya, francuskog rojalista prebjega, koji je tri godine ranije organizirao školu za obuku oficira u High Wycombeu u Grofoviji Buckinghamshire. Taj koledž preselio se u Sandhurst 1812.
Nakon Prvog svjetskog rata duljina školovanja bila je fiksirana na 18 mjeseci, a oficiri su bili školovani za službu u svim rodovima britanske i indijske kopnene vojske, osim artiljerije, injžinjerije i veze, koji su i nadalje obučavani u Woolwichu. Kako bi školovali i osposobili sve oficire na istom nivou, vlasti su planirale spojiti Kraljevsku vojnu akademiju i Kraljevski vojni koledž iz Sandhursta još 1940., ali je to zbog izbijanja Drugog svjetskog rata odgođeno do 1947.
Većina kadeta ulazi u akademiju sa navršenih 18 godina (do 20), nakon što prođu kvalifikacijske ispite i medicinske pretrage. Jedan dio kadeta dolazi iz vojno tehničkog Koledža Worksop (Nottinghamshire), koji je osnovan 1953. za dječake od 16 godina. Uz to negdje oko jedne desetine kadeta dolazi iz zemalja Commonwealtha.
Na kraju školovanja, koje se sastoji od šest tematskih cjelina koje traju od 12 do 13 sedmica, oficirima se dodjeljuje služba prema raspoloživim radnim mjestima. Pravo na izbor puka najčešće se daje onima koji postignu najbolje rezultate tokom školovanja.
Najpoznatiji polaznici te akademije bili su Winston Churchill i proslavljeni ratni komandant Bernard Montgomery.
Ridgely, Maryland
Ridžli je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.639, što je 287 (21,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vladimír Weiss (fudbaler, rođen 1989.)
Vladimír Weiss (Bratislava, 30. studenog 1989.) je slovački nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra kao krilo za Al-Gharafa SC u katarskoj ligi. Weiss je treći član poznate slovačke nogometne obitelji imenjaka; njegov djed je bio čehoslovački reprezentativac i osvajač srebra na Olimpijadi 1964. u Tokiju, dok je njegov otac bio slovački izbornik.
Za reprezentaciju je debitirao 2011. godine i sudjelovao je na Svjetskom prvenstvu 2010. i Euru 2016. godine.
León (grad)
León (Llión, na leonskom jeziku ) je glavni grad i upravno središte istoimene pokrajine León u regiji Castilla y León u sjeverozapadnoj Španjolskoj, s 136,985 stanovnika (2006.). Smješten je na sutoku rijeka Bernesga i Torio, na sjeverozapadu platoa Meseta Central. thumb|225px|lijevo|Maketa užeg središta Leóna. León je trgovačko središte bogate poljoprivredne okolice s razvijenom proizvodnjom mesa, mlijeka i mliječnih prerađevina, te kože.
Povijest
thumb|lijevo|Katedrala u Leónu. León je osnovan kao rimska vojna postaja VI. legije Victrix, nazvana Legio. Tijekom 6. i 7. stoljeća u posjedu je Gota. U 8. stoljeću zauzeli su ga Mauri, do 850. godine.
León je postao gavni grad španjolskog kraljevstva Asturia y León u 10. stoljeću, te doživljava vrhunac za vladavine kralja Ferdinanda I. od Castille kada se prostirala sve do rijeke Rhone. God. 1188., Alfonso VIII. od Leóna je ujedinio grad s druge dvije državice i osnovao u gradu prvi europski parlament koji je imao zadaću da donosi zakone koji će štiti svoje građane. God. 1230. postaje dijelom Kraljevine Kastilje, osim kratkog razdoblja od 1296. do 1301. kada je Kraljevina León ponovno bila samostalna. Gospodarski razvoj grada opada nakon 16. stoljeća.
Ponovni gospodarski procvat doživljava razvojem rudarstva u 19. stoljeću i pojavom industrije. Tijekom Španjolskog građanskog rata, León je stao na stranu pobunjenika.
Znamenitosti
U gradu se nalaze i León Auditorium, još jedno djelo Mansilla+Tuñóna, s fasadom od čistih bijelih kocaka otvorenih nepravilnim nizom prozora, te četvrt za provod, Barrio Humedo i trg Grano (Plaza del Grano).
Picholco, Coxcatlán
Picholco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Coxcatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Campanino, Avellino
Campanino je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 271 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
El León (razvrstavanje)
El León ima više značenja:
Banī al ‘Awwām, Bani Al Awam
Banī al ‘Awwām je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah u okrugu Bani Al Awam.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1528 m.
Gornea, Sichevița
Gornea je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Sichevița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 700 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Cañada de Caballos, San Juan de los Lagos
Cañada de Caballos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Tănăsoaia, Tănăsoaia
Tănăsoaia je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Tănăsoaia.
Kursadžije
O emisiji
Prvo su prikazivani u okviru Grand šoua dok posle nekoliko godina postaju samostalna emisija koja se emituje na RTV Pink. Nastupaju kao pozorišna grupa u Srbiji i regionu. Njihove emisije i predstave su veoma gledane i popularne što je dokaz jer još uvek traju. Svake godine snimaju po nekoliko epizoda, novogodišnje i druge specijale.
Tănăsoaia, Tănăsoaia
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2341 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Kosmos-1894
Kosmos-1894 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1894 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 28. oktobra 1987. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Yasmín Pulgas Panda, La Trinitaria
Yasmín Pulgas Panda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1555 m.
Chris Von der Ahe
thumb|von der Ahe na bejzbolskoj karti 1887.
Christian Friedrich Wilhelm von der Ahe (7.11. 1851 - 5.6. 1913.) bio je američki poduzetnik njemačkog porijekla, najpoznatiji kao vlasnik bejzbol kluva St. Louis Browns u National Leagueu, danas poznatog kao Cardinals.
Von der Ahe, potomak njemačke plemićke porodice, je u mladosti emigrirao u New York, ali se ubrzo preselio u St. Louis, gdje je našao posao kao pomoćnik u trgovini povrćem. Ubrzo je zaradio dovoljno novaca da otkupi trgovinu, a potom da okviru nje otvori i salun. Von der Ahe je ubrzo primijetio da najviše posjeta salunu ima nakon održavanja bejzbol utakmica.
Zbog toga je godine 1882. odlučio za 1800 US$ otkupiti lokalni bejzbol klub St. Louis Browns i priključiti ga novoj profesionalnoj ligi the American Association. Još je važnija odluka da kao menadžera i prvog baseman unajmi Charlesa Comiskeya. Iako von der Ahe nije imao pojma o bejzbolu, imao je aktivnu ulogu u vođenju kluba, donijevši mu znatni publicitet sa živopisnim karakterom, imidžem i primjetnim njemačkim naglaskom.
Brownsi su ubrzo postali dominantan klub American Associationa, osvojivši četiri uzastipna prvenstva od 1885. godine. Von der Ahe je koristio pravila AA kako bi postavio cijenu ulaznice na prihvatljivih 25 centa, a većinu prihoda ostvarivao točenjem piva. Kao rezultat toga, Brownsi su imali toliku gledanost, da su uskoro morali proširiti svoj stadion Sportsman's Park. Usprkos ekscentričnostima, kao što je izgradnja spomenika samog sebi u blizini stadiona, von der Ahe je također uveo neke inovacije u američki bejzbol, kao što je osnivanje tzv. klubova-farmi u nižim ligama, te prodaju hot dogova na utakmicama (iako to neki historičari osporavaju). Još je važniji von der Aheov prijedlog da se najbolji klub AA suoči s najboljim klubom NL u natjecanju zvanom World Series, iako će ta tradicija postati ustaljena tek početkom 20. vijeka.
Godine 1892. nakon propasti AA, St. Louis Browns se priključio National Leagueu. Međutim, Comiskey je izgubio strpljenje prema ekscentričnom i sve zahtjevnijem von der Aheu i prešao u Cincinnati Reds. Bez njega je klub pao na posljednje mjesto.
Nastojeći smanjiti gubitke, von der Ahe je sagradio još veći stadion, a oko njega veliki zabavni park, uključujući i hipodrom. Međutim, ni to nije pomoglo, te je von der Ahe bio prisiljen prodavati svoje najbolje igrače, uglavnom Brooklynu. Godine 1898. von der Ahe doživljava svoj slom - dio stadiona je izgorio, od njega se razvela druga supruga, a postao je i žrtvom otmice zbog neplaćenih dugova. Požar je izazvao suđenje u kome je von der Ahe izgubio svoj klub.
Sahranjen je na groblju Bellefontaine Cemetery u St. Louisu, a uz grob mu se nalazi spomenik koji je svojevremeno stajao uz stadion Sportsman's Park.
Claude Bernard
Klod Bernar (12. jul 1813. — 10. februar 1878.) je bio francuski fiziolog i lekar koji se bavio istraživanjem sekrecije (izlučivanja) organa za varenje, ulogom jetre u metabolizmu glikogena, dejstva ugljen monoksida i kurarea na žive organizme, poremećaja u organizu kod dijabetesa itd. Sva svoja istraživanja zasnivao je na primeni metoda eksperimentalne medicinske fiziologije. Poznat je i po Klod Bernar-Horneovom sindromu. Radio je na Sorboni i u Nacionalnom muzeju za istoriju prirode Francuske,. Na njegov rad uticao je Artur de Bretanj. Smatra se i osnivačem eksperimentalne medicinske fiziologije.
Život
Klod Bernar je rođen 12. jula 1813. u malom selu Sen Žilijen. Njegov otac je bio proizvođač vina. Prvo obrazovanje Bernar dobija u školi jezuita u Vilafrešu a zatim u Kraljevskom koledžu u Tuaseju. Sa 16 godina odlazi u Lion, gde obavlja dužnosti pomoćnika a nešto kasnije i asistenta u apoteci »MILET«, vlasnika Louis-Joseph-Marie (MILLET). Kao apotekarski pomoćnik on sve slobodno vreme posvećuje pisanju sastava, vodvilja i komedija, a početni uspesi koje je imao usmeravaju ga na pisanje drame i pet proznih dela. Sa pisanim preporukama od svog poslodavca, za čuvenog kritičare tog vremena Sen-Mark Girardena i bibliotekara Luja Filipa, stiže u Pariz. Njegova književna dela nisu dobro prihvaćene u pozorištu i na savet Girardena upisuje Medicinski fakultet u Parizu:
Klod Bernar je diplomirao na studijama medicine 1843. ali se nerado bavio bolesnicima već pokazuje interosavanje za laboratorijski rad i istraživanja u fiziologiji. Između 1840. i 1850., imao je priliku da postane istraživač na institutu za fiziologiju zajedno sa Fiziologom Fransoa Magendieom. Godine 1847. imenovan je za zamenika Fransoa Magendiea kao profesor za eksperimentalnu medicinu, a 1848. postaje prvi predsednik Društva za biologiju u znak priznanje za njegovo otkriće digestivne funkcije pankreasa. Kod svojih studenata nastojao da razvije istraživački duh i potrebu za stalni rad na novim idejama u nauci. Megandie mu je jednom prilikom odao priznanje rečima:
Godine 1845. oženio je Bernar Fransoa Mari a njen miraz mu je pomogao da nastavi finansiranje svojih eksperimenata. Bernar je svoju karijeru najviše posvetio fiziologiji. Bio je profesor na Francuskom Koledžu Sorbona, a zatim u Nacionalnom muzeju za istoriju prirode (Francuske). Muzej je na njegove primedbe i molbe, (zbog loše opremnjenosti ustanove za istraživanja) Luj Napoleon opremio kako bi Klod Bernaru omogućio dalja istraživanja.
Dela
Klod Bernar je u toku svojih istraživanja mnogo primenjivao metodu eksperimentalnog rada i otkrio je;
Njegovo istraživanje u oblasti indukcije dijabetesa putem injekcije kroz pod lobanje u oblast 4. komore, bila su značajna za istraživanja vezana za njegovu hipotezu o uticaju psihičkih i nervnih činilaca na lučenje sokova za varenje i nastanak dijabetesa. Kasnije se ispostavilo da tolerancija na glukoze nije održiva, što je bio rezultat oslobađanje adrenalina usled stimulacije simpatičkog nervnog sistema Bernar izoluje glikogen iz jetre (1857.), otkriva specifičnosti dejstva Kurarea na pojavu paralize neuro-mišićnih završetaka (1856.) i dokazuje da ugljen-monoksid blokira disanje u eritrocitama, i pomera krivu zasićenja hemoglobina ulevo 1857.).
Klod Bernar daje i osnovne postavke homeostaze (mehanizma uspostavljanja narušenog sklada u organizmu) oko 1860. i ulogu vegetativnog nervnog sistema u njenoj regulaciji.
Njegovo glavno delo je "Uvod u studije eksperimentalne medicine", koje je objavljeno u 25 izdanja, a prevedeno je i na mnoge jezike sveta.
Priznanja
Za svoj rad i zasluge u nauci Bernar je izabran za člana Senata Francuske 1865., zatim i za člana Francuske akademije nauka 1868. Za svoje zasluge u nauci dobitnik je Koplijeve medalje 1876. Bernar je bio i član Kraljevskog društva od 1864. Njemu u čast Univerzitet u Lionu nosi njegovo ime.
Ostrhauderfehn
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ler Ostrauderfen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ler. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 51,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.606 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 208 stanovnika/km².
Dobroslav Jevđević
Dobroslav Jevđević (Prača kraj Rogatice, 1895. - Rim, listopad 1962.) je bio jugoslavenski političar, četnički vojvoda.
Predratna biografija
Dobroslav Jevđević je rođen u svešteničkoj porodici, od oca Dimitrija i majke Anđelke, u Miloševcu kod Prače 1895. godine. Kao član Mlade Bosne učestvovao je u neuspelom atentatu na austrijskog generala Poćoreka 1908. godine, kada mu je bilo svega 13 godina, a potom i u sarajevskom atentatu 1914. godine. Tada je uhapšen i kraj Prvog svetskog rata dočekuje u zatvoru. Između dva rata bio je publicista i političar (jedan od vođa Orjune i JNS-a). Za Kraljevine Jugoslavije biran za narodnog zastupnika (rogatičkog i novosadskog kotara) na listi Samostalne demokratske stranke.
Drugi svetski rat
Dobroslav Jevđević, Mihailovićev delegat u istočnoj Bosni i Hercegovini, u svom izveštaju iz juna 1942. godine navodi da proleterske brigade imaju mnogo "Jevreja, Cigana i muslimana." Jevđević u proglasu protiv partizana jula 1942. godine iznosi prilično bizarne optužbe: "Oni uništavaju srpske crkve i dižu džamije, sinagoge i katoličke hramove". U lipnju 1942. Draža Mihailović šalje ga u Sloveniju da izvidi stanje i brojnost tamošnjih četnika.
Pored Italijana, Jevđević je istodobno dolazio u dodir i s predstavnicima organa NDH. Prema navodima iz izvještaja koji je Vrhovnoj komandi JVuO poslao major Petar Baćović, Jevđević se u srpnju 1942. sastao s ustaškim ministrima Andrijom Artukovićem i Vladimirom Košakom u Dubrovniku. U studenome je Jevđević preko oružničkog pukovnika Jakovljevića u Nevesinju zatražio o pregovore s vojnim vlastima NDH »radi smirivanja i prehrane«. Kontakti su nastavljeni i tokom siječnja 1943, kada je došlo do sastanka sa županom u Mostaru Perom Zlatarom. Dobroslav Jevđević je tom prilikom isticao da »on ima pune ovlasti od svog vrhovnog zapovjedništva, da sklopi trajan sporazum sa predstavnicima hrvatske vojske i četnika«.
Nakon njegova huškačkoga govora četnici su u listopadu 1942. na području prozorskog kotara (u sklopu talijanskih operacija) ubili više od tisuću Hrvata i nekoliko stotina Muslimana (pokolj u Prozoru). Nakon tog pokolja, Vjekoslav Vrančić i David Sinčić, predstavnici NDH kod talijanske Druge armije traže smirivanje četnika i njihovo usmjeravanje prema partizanima. U Dobrom Polju, 4. septembra 1942. godine u 15 časova, vođeni su razgovori predstavnika njemačke 718. pešadijske divizije s "političkim komesarom četnika u italijanskoj interesnoj zoni" - upravo Jevđevićem:
Iste godine, Dobroslav Jevđević je dobio zvanje četničkog vojvode.
mini|250px|Hercegovački vojvoda Dobroslav Jevđević u prisustvu italijanskih oficira, poziva četnike u [[Bitka na Neretvi|bitku na Neretvi protiv partizana, februara 1943.]] Početkom 1943. godine, uoči četvrte neprijateljske ofanzive protiv partizana, Jevđević o postignutom sporazumu sa italijanskim okupatorima 18. januara 1943. obaveštava Mihailovića:
Uoči talijanske kapitulacije aktivan je u Dubrovniku odakle 3. IX 1943. odlazi u Rijeku i produžuje za Rim, gdje se povezuje s njemačkom obavještajnom službom. U Trstu organizira izbjegle četnike i vraća ih u Opatiju gdje im se stavlja na čelo.
1944. postaje komandant Komande JVuO za Gornju Liku i Hrvatsko primorje, odnosno dva korpusa koja su postojala u tim krajevima: Ličko-kordunaškog i Primorskog korpusa, koje će krajem godine prebaciti u Ilirsku Bistricu. Kao izaslanik D. Mihailovića (u dogovoru s njemačkim opunomoćenikom za jugoistok H. Neubacherom) djeluje u Sloveniji na objedinjavanju svih kolaboracionista radi stvaranja fronte protiv antifašističkih snaga.
Iznimno negativnu ocjenu o Jevđevićevom radu na stvaranju četničke organizacije u Istri, Gorskom kotaru, Lici i Sloveniji, te otvorenoj kolaboraciji sa njemačkim vojnim i obavještajnim strukturama, ostavila je Jovanka Krištof (pseudonim »Mira«), Mihailovićeva obavještajka u Sloveniji. U izvještaju poslatom 29. juna 1944. Draži Mihailoviću, ona za vojvodu Jevđevića (pseudonim »Aero«) navodi:
Mihailović je na posleratnom suđenju govorio da je Jevđeviću dao veće sume za nabavku hrane, ali je on novac zadržavao za sebe da ga upotrebi za pripremanje izbora posle rata.
Emigracija
U proljeće 1945. bježi u Italiju gdje ga Savezničke vojne vlasti uhićuju i zatvaraju u logor Grottaglie. Tamo je neko vrijeme zatvoren s Viktorom Gutićem koji je izručen a Jevđević se dokopao slobode. Veruje se da je izbegao izručenje tako što je, uz pomoć svojih jakih veza u Italiji, neko vreme bio sakriven u seminariji katoličke kurije. Do smrti je živio u Rimu.
Jevđević je u emigraciji je bio počasni doživotni predsednik Organizacije srpskih četnika "Ravna Gora". Objavio je knjigu četničkih novela "Kapi krvi" (1950), kao i knjige "Sarajevski zaverenici" (1953-1954) i "Od Indije do Srbije - tri hiljade godina srpske istorije" (1961). Osnovao je i uređivao "Srpske novine". Umro u Rimu 2. oktobra 1962. godine.
Los Cañones (razvrstavanje)
Los Cañones ima više značenja:
1942. na filmu
thumb|Slijeva nadesno:[[Paul Henreid, Ingrid Bergman, Claude Rains i Humphrey Bogart u zajedničkoj sceni u Casablanci, jednom od najpopularnijih filmova svih vremena.]]
Godine 1942. je na cjelokupnu svjetsku kinematografiju, više nego ikada, uticao drugi svjetski rat, ponajviše zbog njegove eskalacije, odnosno ulaska SSSR i SAD u rat, a kome su se tokom godine, u većoj ili manjoj mjeri, priključile i brojne dotada neutralne države. Eskalacija rata se skoro svuda odrazila kroz uvođenje ili jačanje cenzure, sadržaj koji je u većoj ili manjoj mjeri podređen potrebama propagande, preusmjeravanje financijskih i tehničkih resursa za ratni napor, ali i sve većem broju filmskih djelatnika koji su postali aktivni sudionici ili žrtve sukoba. Usprkos svih tih ograničenja i toga što ih velikim dijelom odražava, iste godine snimljeni hollywoodski film Casablanca uživa status jednog od najpopularnijih filmova svih vremena.
Zapadni Slaveni
mini|300px|Svetlozelenom bojom - države koje naseljavaju Zapadni Sloveni Zapadni Slaveni ili Sloveni su grupa slovenskih naroda koji naseljavaju područje Centralne Evrope. Države u kojima Zapadni Sloveni čine većinu stanovništva su Poljska, Češka i Slovačka.
Zapadnoslovenski narodi
Ostatke nekadašnjih pribaltičkih Slovena predstavljaju male narodne zajednice sa svojim jezičkim i kulturno-istorijskim posebnostima, koje su vekove provele odvojeno od slovenske matice, uglavnom u sastavu nemačkih zemalja, naročito Pruske:
U Češkoj, deo stanovništva Moravci, ima svest koja naginje ka nacionalno posebnoj, iako je opravdanje toga u čisto istorijskom smislu viševekovnog postojanja Moravske kao samostalne pokrajine.
U prikarpatskoj Rusiji, koja se danas nalazi u sastavu Ukrajine, kroz istoriju su se razvile etničke posebnosti izmešanosti starijih oblika istočnoslovenskih i zapadnosloveskih plemena. Njihove potomke danas predstavljaju Rusini koji sami sebe nazivaju Rusnacima, a svoj jezik ruskim. Zbog veće sličnosti jezika sa Slovačkim, oni se danas uglavnom ubrajaju u zapadne Slovene. Rusini je viševekovni termin za sve rusko stanovništvo na granici Ruskog i Austrijskog carstva, današnje Ukrajince.
Big Mama Thornton
Vili Mej Big Mama Tornton (11. decembar 1926 — 25. juli 1984) bila je američka R&B pevačica i tekstopisac. Bila je prva koja je snimila hit pesmu Hound Dog, 1952. Pesma je bila #1 na Bilbord R&B top-listi sedam nedelja. Na B-strani bila je pesma They Call Me Big Mama i singl je prodat u skoro dva miliona kopija. Tri godine kasnije, Elvis Presli snimio je njegovu verziju pesme, prema izvođenju grupe Freddie Bell and the Bellboys. Sličan slučaj bio je i sa pesmom Ball 'n' Chain, koju je sama napisala i snimila i koja je postala njen hit. Dženis Džoplin kasnije je snimila istu pesmu u njenom izvođenju, koja je postigla ogroman uspeh kasnih 1960-ih.
Istočni Slaveni
Istočni Slaveni ili Sloveni su zbirni naziv za Ruse, Bjeloruse i Ukrajince. Oko 55.000 Rusina se identificira posebnom nacijom, dok se ostatak smatra subetnosom ukrajinske nacije. Istočnoslavenske kulture i jezici su međusobno slični no razlike postoje i one su često veće nego kod nekih drugih naroda koji imaju vrlo blisku zajedničku povijest. Svi današnji istočnoslavenski narodi i subetnosi potiču od takozvane staroruske nacije koja se razvijala u sklopu Kijevske Rusi. Korijenito razdvajanje na zasebne narode odvilo se tek u kasnom srednjem vijeku, kao posljedica mongolskog pustošenja zemlje.
Rusi su u 13. stoljeću dospjeli pod autokratsku mongolsku vlast, a Ukrajinci i Bjelorusi kao Ruteni (slavenizirani oblik: Rusini) u 14. stoljeću dolaze pod poljsko-litavsku vlast. Okupacija staroruskih zemalja dovela je do bitnih vjerskih, kulturnih i političkih razlika među spomenutim narodima već u 15. i 16. stoljeću, što se odrazilo na formiranje tri različite moderne nacije. Razdvajanje na posebne nacije do danas nije završeno s obzirom da se oko 55.000 Rusina deklarira kao posebna nacija. Pritom treba spomenuti da se oko 7 milijuna Ukrajinaca u Galiciji, Bukovini i Zakarpatju sve do sredine 20. stoljeća identificiralo u etničkom smislu Rusinima.
U Rusiji također posebnu pažnju plijeni velika naglašenost i često izjašnjavanje regionalnog identiteta stanovnika pa se mnogi službeno evidentirani Rusi u privatnom životu izjašnjavaju u regionalnom kontekstu kao u etničkom.
Granja del Carmen, El Llano
Granja del Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini El Llano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2047 m.
Monastero, Pesaro e Urbino
Monastero je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 427 m.
El Libramiento (razvrstavanje)
El Libramiento ima više značenja:
Ujkin san
Ujkin san je pripovjetka ruskog književnika Fjodora Dostojevskog objavljena 1859. godine. Radnja se događa u provincijskom mjestu gdje ugledna lokalna žena nastoji svoju mladu kćer Zinaidu udati za senilnog kneza K.
Priča je bila predmetom nekoliko teatarskih adaptacija. Godine 1959. je RTV Zagreb po njoj emitirala istoimenu TV dramu. Godine 1966. je u SSSR-u snimljen istoimeni igrani film.
Cerbaiola, Firenze
Cerbaiola je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Pribina
mini|desno|250px|Spomenik knezu Pribini u Nitri Kneževina Nitra u vreme Pribine|thumb|250px Kneževina Donja Panonija u vreme Pribine|thumb|250px Pribina je bio zapadnoslovenski (slovački) knez iz sredine IX veka, koji je upravljao nitranskom (825—833) i blatenskom kneževinom (840—861). Podigao je 828. godine u Nitri prvu crkvu među Zapadnim i Istočnim Slovenima, da bi kasnije i sam prešao u hrišćanstvo, zbog čega se smatra jednim od začetnika hristijanizacije Zapadnih Slovena.
Život
Pribina se sklonio kod Franaka i po nalogu kralja Ludviga I (817—876) biva pokršten, nakon čega mu 840. godine biva dodeljen na upravu posed oko reke Zale u današnjoj Mađarskoj. Na tom prostoru on podiže čitav niz utvrđenja i crkava, a svoju prestonicu smešta u Blatenski kastel, na obali Blatnog jezera. Kralj Ludvig 12.10.848. godine pretvara njegove posede odnosno Blatensku kneževinu u nasledno leno Pribinine porodice.
Knez Pribina je poginuo 861. godine u borbama sa velikomoravskim knezom Rastislavom (846—870), kao franački vazal, a na prestolu ga nasleđuje njegov sin Kocelj (861—872).
Položaj LGBT osoba u Indoneziji
Indonezija se tradicionalno smatrala jednom od tolerantnijih zemlaja po pitanju prava LGBT osoba, ali su ti trendovi u poslednje vreme promenjeni, pre svega zbog sve većeg jačanja islamskog fundamentalistizma i konzervativnih struja u indoženaksom društvu.
Homoseksualnost je u Indoneziji službeno bila legalizalovana 1977. godine u doba Suhartovog režima, a 1989. je uzrast seksualne orijentacije izjednačen 1989. na 17 godina za heteroseksualne i homoseksualne parove. Godine 2008. je bila zakonom dozvoljena mogućnost promene pola.
Sa druge strane, u indožanskoj provinciji Aceh na ostvru Sumatra, gde vlast drže muslimanski fundamentalisti, su homoseksualni odnosi zabranjeni, iako se zabrana isključivo odnosi na muslimanske vernike.
Indonežanski zakoni ne dozvoljavaju istopolni brak, ni građanske zajednice, kao ni usvajanje dece ili služenje vojske od strane homoseksualnih osoba.
Buffalo County, Wisconsin
je okrug u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.587, što je 217 (-1,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Los Caños (razvrstavanje)
Los Caños ima više značenja:
Caerano di San Marco, Treviso
Caerano di San Marco je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Paul Ehrlich
Paul Erlih (14. mart 1854 - 20. avgust 1915) bio je nemački naučnik, dobitnik Nobelove nagrade za medicinu 1908. Poznat je po svojim radovima iz hematologije, imunologije i hemoterapije. Erlih je predvideo otkriće autoimuniteta i nazvao ga "horror autotoxicus". Autor je termina "hemoterapija". Takođe je autor koncepta "magičnog metka", i prvi je u svojim radovima opisao barijeru krv-mozak.
Život i otkrića
Rođen u jevrejskoj porodici 14. marta 1854. u Štrelenu (Šlezija). Kao učenik i student medicine zanimao se za proučavanje tkiva pod mikroskopom.
Doktorirao je na Univerzitetu u Lajpcigu na temu istraživanja bojenih tkiva ("Beiträge zur Theorie und Praxis der histologischen Färbung"). Radeći na klinici Šarite u Berlinu, dobio je poziv od Roberta Koha da pređe na Institut za zarazne bolesti u Berlinu. U institut je prešao godine 1891.
Ove delatnosti inspirisale su ga da definiše „teoriju bočnih lanaca“ (Seitenkettentheorie) iz 1897. Ova teorija je objasnila dejstvo seruma i omogućila merenje količine antigena. Godine 1896 Erlih je postao direktor novoosnovanog Instituta za proučavanje seruma (Institut für Serumforschung und Serumprüfung). Tu je Erlih proučavao hemoterapiju i zarazne bolesti.
Godine 1906. otkrio je strukturnu formulu atoksila, jedinjenja koje je predstavljalo lek za bolest spavanja. Zajedno sa svojim učenikom Sahaćiro Hatom, 1909. je razvio Salvarsan, lek protiv sifilisa. Ovo je bilo epohalno otkriće koje je utrlo put ka otkriću drugih lekova, poput penicilina i drugih antibiotika.
Umro je od šloga 1915, u 62-oj godini.
Teorija magičnog metka
Koncept magičnog metka proistekao je iz prakse nemačkih hemičara 19. veka, koji su selektivno bojili različita tkiva različitim bojama (kontrastima), u svrhu analize tkiva i bakterija. Erlih je smatrao da ako bi mogao da se izdvoji organizam izazivač bolesti, onda bi toksin za uništenje tog organizma mogao da se uvede uz pomoć kontrasta koji se prima za taj organizam. Otuda, magični metak bi selektivno uništio samo izazivača bolesti.
Problem sa ovim konceptom je u tome što boja agensa nema uvek veze sa njegovim biološkim delovanjem.
U današnjoj medicini, ovaj koncept je dobio ekvivalent uvođenjem u praksu monoklonalnih antitela.
Kosmos-1895
Kosmos-1895 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Tigran Petrosjan
thumb|Tigran Petrosjan (1961) Tigran Vartanovič Petrosjan (17. jun 1929. — 13. avgust 1984) je bivši svetski šahovski šampion.
Biografija
Po nacionalnosti Jermenin, Petrosjan je rođen u selu Mulki u Aragatsotn regionu, Jermenija, a od detinjstva je živeo u Tbilisiju, Gruzija. Najveći deo života proveo je u ruskom glavnom gradu Moskvi. Naučio je da igra šah sa osam godina. Za Petrosjana je značajan korak bilo preseljenje u Moskvu 1949, gde je počeo da igra i u kome je pobedio na mnogim turnirima. Pobedio je na turniru u Moskvi 1951. i od tada počinje njegov stalni razvoj.
Njegovi rezultati na trogodišnjim turnirima kandidata, na kojim se određivao izazivač svetskog šampiona pokazuju stalni uspon: peti u Cirihu 1953; treći u Amsterdamu 1956; treći u Jugoslaviji 1959; prvi u Kurasaou 1962. Godine 1963. pobedio je Mihaila Botvinika 12.5-9.5 i postao svetski šampion u šahu. Njegov strpljivi, defanzivni stil frustrirao je Botvinika, čiji je svaki riskantni potez Petrosjan kažnjavao.
Petrosjan je odbranio titulu 1966, kada je pobedio Borisa Spaskog 12.5-11.5, kao prvi svetski šampion koji je odbranio titulu od vremena kad je Aljehin pobedio Bogoljubova 1934. Godine 1968. dodeljena mu je titula doktora filozofije Univerziteta u Jerevanu za tezu „Šahovska logika“. Godine 1969. Spaski mu se revanširao, pobedivši ga sa 12.5-10.5 i preuzeo titulu.
Najvažniji kasniji uspesi su pobeda na memorijalnom turniru u čast Keresa 1979 u Talinu (12/16 vez poraza, ispred Talja, Bronštajna i drugih), podela prvog mesta (s Portišem i Hibnerom) u Rio de Žaneiru iste godine, i drugo mestu u Tilburg 1981, pola poena iza Beljavskog. Tamo je odigrao svoju poslednju slavnu partiju protiv mladog Garija Kasparova Petrosjan je umro od raka 1984. godine.
Po njemu su nazvana dva velika šahovska otvaranja: Petrosjanova varijanta Kraljeve indijske odbrane (1. d4 Sf6 2. c4 g6 3. Sc3 Lg7 4. e4 d6 5. Sf3 O-O 6. Le2 e5 7. d5) i Petrosjanov sistem u Daminoj indijskoj odbrani (1. d4 Sf6 2. c4 e6 3. Sf3 b6 4. a3). Jedna varijanta Karo-Kan odbrane takođe nosi njegovo ime (zajedno s bivšim svetskim šampionom Vasilijem Smislovom): Petrosjan-Smislovljeva varijanta (1. e4 c6 2. d4 d5 3. Sc3 dxe4 4. S:e4 Sd7).
Najpoznatiji je po tome što je bio jedan od najboljih igrača – pionira teorije preventivnog šaha, godinama posle Arona Nimcovića. Njegov stil igre šesto je bio strateški, poznat je bio po tome da predvidi moguće napade protivnika i što je svoju igru zasnivao na izbegavanju grešaka, zadovoljan malim napredovanjem. Njegove partije se široko koriste za obuku u šahovskim školama širom sveta. Bio je glavni urednik šahovskog časopisa "Šahmatnaja Moskva" od 1963-66.
Jablanica (Boljevac)
Демографија
У насељу Јабланица живи 392 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 53,4 година (52,4 код мушкараца и 54,4 код жена). У насељу има 167 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,60.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Los Pinal, González
Los Pinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini González.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
El Limbo (razvrstavanje)
El Limbo ima više značenja:
El Llano de las Flores, Huejúcar
El Llano de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Huejúcar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2190 m.
Lope Agirre
Lope Agirre (španjolski:Lope de Aguirre) (rođen oko 1510. - umro 27. listopada 1561.) bio je baskijsko-španjolski konkvistador u Južnoj Americi. Dobio je nadimak El Loco, (luđak). Agirre je najpoznatiji po svojoj završnoj ekspediciji, niz rijeku Amazonu, u potrazi za mitskim El Doradom. Na početku je bio mali činovnik ekspedicije, ali kasnije se pobunio i stekao kontrolu nad njom, te se zatim pobunio i protiv španjolskog kralja Filipa II. Do kraja ekspedicije, Agirre je bio poražen i ubijen. Od tada, on je smatran simbolom okrutnosti i izdaje u kolonijalnoj španjolskoj Americi, te je postao antijunak u književnosti, filmu i drugim područjima umjetnosti.
U Španjoskoj
Aguirre je rođen oko 1510. u dolini Araotz (doline i zaseoku pripadaju Oñatiju), u blizini Arantzazua u pokrajini Gipuskoa, dijelu Španjolske Baskije. On je bio sin nekog plemića, vjerojatno iz obitelji sudskih službenika. Agirre je bio u svojim dvadesetima i živio u Sevilli kad se Hernando Pizarro vratio iz Perua i donio blaga Inka, nadahnjući Agirrea da krene njegovim stopama.
U Novom svijetu
Aguirre vjerojatno se prijavio u ekspediciji od 250 ljudi izabranih pod Rodrigom Buranom. On je stigao u Peru 1536. ili 1537. U Cuzcu, Agirre je, među ostalim aktivnostima, bio zadužen za obuku pastuha. Kao konkvistador, međutim, ubrzo je postao zloglasan zbog svog nasilja, okrutnosti i pobune.
Godine 1544., Aguirre je bio na strani prvog potkralja Perua, Blasca Núñeza Vele, koji je stigao iz Španjolske s nalozima za provedbu novih zakona, suzbijanjem parcela, i oslobađanjem domorodaca. Mnogi od konvistadora su odbijali provedbu tih zakona, koji su im zabranjivali iskorištavanje Indijanaca. Agirre je, međutim, sudjelovao u zavjeri s Melchorom Verdugom kako bi oslobodili potkralja (koji je bio zatočen na otoku San Lorenzo), i na taj način se okrenuo protiv Gonzala Pizarra (vođe frakcije protivnika potkralja i novih zakona). Nakon neuspjelog pokušaja, pobjegli su iz Lime na Cajamarcu i počeli okupljati ljude za pomoć banu. U međuvremenu ,potkralj je pobjegao, zahvaljujući oidoruAlvarezu u Tumbesu te je formirao malu vojsku, misleći da će se podići čitavu zemlju zemlju pod kraljevskom zastavom. Potkraljev otpor Pizarru i njegovu zamjeniku Franciscu de Carvajalu, zloglasnom " demonu Anda " će trajati dvije godine, dok nije poražen u Añaquitu 18. siječnja 1546.
Agirre i Melchor Verdugo (pokršteni Židov ) su otišli na područje današnje Nikaragve ploveći do Trujilla sa 33 ljudi. Verdugo je promaknuo u čin satnika Rodriga de Esquivela i Nuña de Guzmána, Agirrea u čin časničkog namjesnika te P. Henao u contadora. Henao će kasnije sudjelovati u ekspediciji Pedro de Ursu u Omagua i El Dorado. Međutim, godine 1551. , Agirre se vratio u Potosí (tada još uvijek dio Bolivije, danas dio Perua ). Sudac Francisco de Esquivel ga je dao uhititi i optužiti za kršenju zakona o zaštiti Indijanaca. Sudac je odbacio Agirreove primjedbe i njegove tvrdnje o plemstvu i osudio ga na javno šibanje. Ranjenog ponosa, Agirre je čekao do kraja sučeve mandata. Bojeći se Agirreove odmazde, sudac je pobjegao, stalno mijenjaju svoje prebivalište.
Agirre je nastavio potjeru pješke Esquivelom sve do Lime, Quita te zatim do Cuzca. U tri godine je prešao 6000 km pješice, bosonog, na tragu Esquivelu. Vojnici su slijedili sa zanimanjem ovu tvrdoglavu potjeru. Konačno, Agirre ga je našao u Cuzcu, u upraviteljevoj vili. Esquivel je drijemao u knjižnici a Agirre mu je prerezao sljepoočnice. Zaštićen od prijatelja koji su ga skrivali, pobjegao je iz Cuzca, našavši utočište s rođakom u Guamangi.
Potraga za El Doradom
Zajedno sa svojom kćeri se pridružio se godine 1560. ekspediciji Pedra de Ursúe niz rijeke Marañón i Amazonu sa 300 Španjolaca i stotinu domorodaca. Stvarni cilj Ursúe bio je poslati veterane iz negdašnjih peruanskih građanskih ratova daleko koristeći mit o Eldoradu kao mamac kako bi ih odvukao od izazivanja nevolja. Godinu dana kasnije, on je sudjelovao u zbacivanju i ubijanju Ursúe i njegovog nasljednika Fernanda de Guzmána, u kojem je na koncu uspio. On i njegovi ljudi stigli su do Atlantika (vjerojatno rijeke Orinoco), uništavajući domorodačka sela na putu. 23. ožujka 1561., Agirre pozvao 186 kapetana i vojnika da potpišu akt kojim bi ga proglasili princem Perua, Tierra Firma i Čilea.
On je navodno izjavio godine 1561:
''Ja sam Božji gnjev,
Princ slobode,
Gospodar Tierra Firme i provincija Čilea ''
Godine 1561. on je zaposjeo Isla Margarita i brutalno potiskivao bilo kakvo protivljenje svojoj vlasti, ubivši guvernera i mnoge nevine ljude. Kad je prešao na kopno u pokušaju zauzimanja Paname, njegovom otvorenom buntu protiv španjolske krune došao kraj. Bio je okružen u Barquisimetu, Venezuela, gdje je ubio vlastitu kćer, Elviru, "jer netko koga sam toliko volio ne bi trebao doći u krevet nezgrapnih ljudi". Također je ubio nekoliko sljedbenika koji su ga namjeravali uhvatiti. Na je koncu bio zarobljen i upucan na smrt. Agirreovo je tijelo rasječeno na četvrtine i razaslano po raznim gradovima diljem Venezuele.
U popularnoj kulturi
Aguirre je također prikazan u obrazovnoj video igri The Amazon Trail.
Los Cedritos (razvrstavanje)
Los Cedritos ima više značenja:
Saša Popović
Aleksandar „Saša” Popović (Novi Sad, 24. april 1954) je srpski muzičar, suvlasnik i direktor Grand Produkcije, srpske diskografske kuće.