cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruto domaći proizvod
Najčešće korišćen makroekonomski agregat u Sistemu nacionalnih računa je bruto domaći proizvod, koji predstavlja meru finalne proizvodnje. Naime, proizvodnja se u sistemu nacionalnih računa definiše po širem konceptu i obuhvata niz usluga (finansijske, obrazovne, zdravstvene, socijalne zaštite, delatnosti državne uprave i odbrane, privrednih i stručnih udruženja, humanitarnih organizacija, udruženja građana itd.) koje nisu obuhvaćene društvenim proizvodom po materijalnom konceptu proizvodnje.
Bruto društveni (nacionalni) proizvod naspram bruto domaćeg proizvoda
Bruto društveni proizvod ili bruto nacinalni proizvod (GNP) predstavlja ukupnu produkciju roba i usluga jedne nacinalne ekonomije, u određenom periodu po tržišnim cenama. On uključuje sve dohotke domaćih lica ostvarene ekonomskim aktivnostima u zemlji i inostranstvu. GNP meri ukupan dohodak zarađen od strane nacije. Na primer, ako građanin Srbije poseduje stambenu zgradu u Minhenu, zakupni dohodak koji zaradi je deo nemačkog GDP, zato što je zarađen u Nemačkoj. Ali kako je ovaj zakupni dohodak činilac plaćanja inostranstvu, u krajnjem svođenju računa ipak nije deo nemačkog GDP, već srpskog. Drugim rečima, domaći bruto društveni proizvod uključuje dohotke (plate, profite i zakupninu – rentu) od ostatka sveta, a isključuje plaćanja činilaca dohotka ostatku sveta, tj.: Smohaa
Düngenheim
Dingenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.302 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135023.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Dingenhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 430 metara. Površina opštine iznosi 9,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.302 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 140 stanovnika/km².
Fortín (razvrstavanje)
Fortín ima više značenja:
Пасјача (Прокупље)
Пасјача је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 35 становника (према попису из 1991. било је 16 становника).
Демографија
У насељу Пасјача живи 35 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 62,3 година (61,9 код мушкараца и 62,6 код жена). У насељу има 21 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 1,67.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Brik
thumb|desno|200px|Brik [[Lady Washington]]
Brik (engleski brig, francuski brick i brig, njemački brigg) je naziv za trgovački jedrenjak srednje veličine s dva jarbola s križnim jedrima te jednim sošnim jedrom na krmenom jarbolu.
Nekada su se upotrebljavali i kao laki ratni brodovi za kurirsku službu.
UND Adriyatik
UND Adriyatik je turski teretni brod u vlasništvu tvrtke UND RoRo, specijalizirane za transport kamiona. UND Adriyatik izgrađen je 2001. godine u brodogradilištu u njemačkom gradu Flensburgu. Dug je 193, a širok 26 metara. Ukupna masa mu je 22.900 tona, a maksimalna brzina 21,5 čvorova. Izgrađeno je ukupno 6 takvih brodova za dva naručitelja.
Brod se 6. veljače 2008. godine zapalio kraj zapadne obale Istre. Postojala je opasnost da požar rezultira ekološkom katastrofom, ali je požar doveden pod kontrolu gasitelja nakon nekog vremena.
Specifična konstanta apsorpcije
Specifična konstanta apsorpcije (, SAR) je mera količine energije koju apsorbuje telo kada je izloženo radio zračenju elektromagnetnog polja. Ona se takođe može odnositi na apsorpciju drugih formi energije od strane tkiva, kao što je ultrazvuk. SAR je definisan kao snaga apsorbovana po masi tkiva i ima jedinicu Vat po kilogramu. SAR je uobičajno usredsrednjen preko celog tela, ili preko malog eksperimentalnog uzorka (od 1 g do 10 g tkiva).
Mucatorra, Bolaños
Mucatorra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Specifična konstanta apsorpcije
Izračunavanje
SAR se može izračunati iz električnog polja unutar tkiva, koristeći sledeći obrazac:
Mucatorra, Bolaños
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1767 m.
Specifična konstanta apsorpcije
Izračunavanje
gde je:
Mahmudija
Mahmudija (arapski: المحمودية/Al-Maḥmūdiyah) je grad od 30,325 stanovnika na sjeveru Egipta u muhafazi Beheira.
Geografske karakteristike
Mahmudija se nalazi u Donjem Egiptu u Delti Nila na južnoj obali rukavca Nila Rašid, udaljena dvadesetak km sjeverno od svog administrativnog centra Damanhura.
Historija
Historija tog naselja počela je nakon izgradnje Mahmudijskog kanala (1817. - 1820.), koji je iskopan po naredbi tadašnjeg Osmanskog valije Egipta Muhamed Ali koji je želio oživiti aleksandrijskuluku, i snabdjeti je pitkom vodom. Nakon izgradnje kanala Mahmudija je izrasla u gradić trgovište poljoprivrednog kraja.
Poznate ličnosti
U Mahmudiji je 1906. rođen Hasan Bana osnivač i lider Muslimanskog bratstva
Opština Emiliano Zapata (razvrstavanje)
Opština Emiliano Zapata ima više značenja:
Pian di Rocca, Grosseto
Pian di Rocca je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 203 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Brigantin
thumb|desno|200px|Brigantin [[Irving Johnson (Brod)|Irving Johnson]]
Brigantin (od italijanskog brigantino) je naziv za jedrenjak sličan briku, koji ima dva jarbola. Za razliku od brika, koji ima oba jarbola s križnim jedriljem, brigantin križno jedrilje ima samo na prednjem jarbolu.
Francolise, Caserta
Francolise je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 507 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
La Yerbabuena, Zapotlanejo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1504 m.
Časoslov Farnese
Časoslov Farnese, oslikani rukopis i molitvena knjiga iz 1546. koju je napisao Julije Klović za svog mecenu kardinala Alessandra Farnesea. Klović je ovo djelo oslikavao devet godina i smatra se jedno od njegovih remek djela. Ova molitvena knjiga se danas čuva u biblioteci Pierpont Morgan u New Yorku.
Sadrži religiozne priče (biblijske i apokrifne) i ilustracije ukrašene arhitekturalnim obrubima i klasičnim aktovima.
Batkovići (Goražde)
Batkovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 4 stanovnika.
Cuesta de Laja, San Andrés Tuxtla
Cuesta de Laja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Podu Corbencii, Corbii Mari
Podu Corbencii je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Corbii Mari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Sinsiga
Sinsiga (pl.Sinsigas), pleme američkih Indijanaca porodice pravih čibča (Chibcha), koji su živjeli na sijeri blizu današnjeg grada Tunja u Kolumbiji
Omar Torrijos
Omar Efrain Torrijos Herrera (Santiago, 13. februar 1929. - 31. jul 1981.), poznatiji kao Omar Torrijos, je bio komandant panameske Nacionalne garde, odnosno de facto diktator Paname od 1968. do smrti. Iako Torrijos nije vršio nijednu civilnu dužnost, službeno je koristio title kao "Najveći vođa panamske revolucije" i "vrhovni šef vlade". Na vlast je došao državnim udarom kojim je svrgnut demokratski izabrani predsjednik Arnulfo Arias. Torrijos, iako su ga sa SAD povezivali školovanje u zloglasnoj Školi Amerika, te iako je vladao željeznom rukom, što je uključivalo mučenja i fizičke likvidacije protivnika, je nastojao voditi progresivnu unutrašnju politiku, prije svega usmjerenu na poboljšanje ekonomskog položaja niže klase nasuprot tradicionalne elite rabiblancosa. Najvažniji događaj njegovog predsjednikovanja su bili sporazumi Torrijos-Carter 1977. godine, kojim se sa administracijom tadašnjeg američkog predsjednika Jimmyja Cartera dogovorio prijelaz Zone Panamskog kanala, koja je bila pod američkom upravom od 1903. godine, pod panamski suverenitet 1999. godine. Pod Carterovim pritiskom je Torrijos najavio povratak demokratskog poretka, odnosno slobodne izbore 1984. godine, a također je svoje pristaše organizirao u Revolucionarnu demokratsku partiju (PRD) koju je nastojao priključiti Socijalističkoj internacionali. Prije nego što je uspio provesti svoje planove o demokratskoj tranziciji, poginuo je u zrakopolovnoj nesreći čiji su detalji kasnije postali predmetom brojnih teorija zavjere, najčešće vezanih uz njegovog štićenika Manuela Noriegu koji će ubrzo nakon toga zavladati Panamom.
Grande, Treviso
Grande je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 475 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Galija (brod)
thumb|250px|Francuska galija i nizozemski men-of-war blizu luke, [[Abraham Willaerts, naslikano u 17. vijeku]] Galija ( [galéa]) antički je brod kojeg su u potpunosti pokretali veslači, a koristio se za ratovanje i trgovinu. Poznati izvori o uporabi vesala potječu iz vremena egipatskog Starog Kraljevstva. Mnoge su galije imale jarbole i vesla kako bi ih koristile kada su vjetrovi bili povoljni.
Prve galije
Galije su prelazile preko Mediterana od oko 3000. pne. Feničani i Grci gradili su i plovili prvim poznatim brodovima na Mediteranu: trgovačkim plovilima opremljenima četvrtastim jedrima. Prva ratna plovila, opisana u Homerovim djelima i prikazana na crtežima, imala su jedan red veslača duž svake strane (zajedno s veslima) kako bi omogućila brzinu i upravljanje.
Rani mornari imali su malo navigacijskih oruđa. Većina antičkog i srednjovjekovnog brodovlja zadržavalo se u vidokrugu obale zbog lakoće navigacije, dostupnosti trgovačkih prilika, te uporabi obalnih struja i vjetrova koji su se mogli koristiti protiv okolnih prevladavajućih vjetrova. Za razliku od brodova s jedrima, galijama je bila važnija plovidba blizu obale jer su često trebale opskrbu pitkom vodom za svoje velike posade, a bile su i mnogo ranjivije tokom oluja. Nasuprot brodovima s jedrima, galije su mogle koristiti malene uvale i plaže kao luke, ploviti uzvodno uz rijeke, djelovati u vodama dubokima samo jedan metar, te su mogle biti nošene preko kopna kako bi se porinule na jezerima ili ostalim dijelovima mora. To ih je učinlo pogodnima za pokretanje napada na kopnu. U antici je najpoznatija prevlaka za prijenos bio Korintski diolkos. Najkasnije 429. pne. (Tukidid 2.56.2), ali vjerojatno i ranije (Herodot 6.48.2, 7.21.2, 7.97), galije su prilagođene za prijevoz konja koji su pružali konjaničku podršku trupama koje su se također iskrcavale s galija.
Kompas se nije koristio u navigaciji sve do 13. vijeka, a sekstanti, oktanti, pouzdani pomorski kronometri i matematika potrebna za određivanje geografske dužine i širine razvijeni su mnogo kasnije. Antički moreplovci orijentirali su se prema suncu i prevladavajućim vjetrovima. Do prvog tisućljeća prije Krista počeli su koristiti zvijezde za navigaciju noću. Do 500. pne. posjedovali su zvukovno olovo (Herodot 2.5).
Kako su se brodovi pridržavali obale i probijali kroz arhipelage radije nego riskirajući otvoreno more, morali su biti dizajnirani za upravljanje. Gomila vesala osiguravala je rukovođenje i pouzdano pokretanje.
Pentekonteri
Razvoj ovna oko 800. pne. promijenio je prirodu pomorskog ratovanja, koje se dotad sastojalo od iskrcavanja na suprotni brod i na borbu prsa o prsa. Sadašnji mnogo pokretljiviji brodovi mogli su učiniti sporije brodove beskorisnima probijajući im bokove. Nije sigurno poznato jesu li pobjednici pomorskih bitaka obično potapali svoje protivnike, budući da ista grčka riječ može značiti "potopljen" ili "natopljen", a sačuvana izvješća govore kako su pobjedničke galije teglile poraženi brod iz bitke. Nekoliko arheoloških ostataka potopljenih brodova, nasuprot mnogim galijama u uporabi, prema pisanjima suvremenika sugerira da pobjednici nisu obično potapali poražene. Najpoznatiji dio galije koji je sačuvan u moru, iz antike, je Atlitov brončani ovan. Jedini drugi dijelovi antičkih galija koji su sačuvani jesu dijelovi dvije punske bireme blizu zapadne Sicilije. Procjenjuje se da su ove punske galije bile 35 metara duge i 4,80 metara široke s istisninom od 120 tona. Ove bireme imaju dokaz lako slomivog uperenog ovna koji više nalikuje asirskim crtežima nego Atlitovom ovnu. Ovaj tip ovna možda je bio dizajniran da se odlomi kako bi zaštitio probijajuće plovilo od oštećivanja samog sebe.
Galije su izvlačene iz vode kad god je to bilo moguće kako bi ostale suhe, lagane i brze i slobodne od crva, truljenja i morske trave. Galije su obično prezimile u brodskim hangarima koji su ostavili naročite arheološke ostatke. Postoje dokazi da su hale punskih olupina bile obložene olovom.
Građenje učinkovite galije predstavljalo je velike tehničke probleme. Brod koji putuje velikom brzinom stvara pramčani val i troši značajnu energiju penjući se tim valom umjesto da povećava svoju brzinu. Što je dulji brod, to brže može ploviti prije nego što ga ovaj učinak spriječi, no dostupna tehnologija na antičkom Mediteranu otežavala je konstrukciju dugih brodova. Kroz proces pokušaja i pogreški monorema — galija s jednim redom veslača na svakoj strani — dosegla je vrhunac svog razvoja s pentekonterom dugim oko 38 m i koji je brojio po 25 veslača na svakoj strani. Povjesničari vjeruju da je mogla dostići brzinu od oko 9 čvorova (18 km/h), samo oprilike čvor sporije od modernih trkaćih veslačkih brodova. Kako bi očuvala snagu tako duge lađe napeti kablovi su razapeti od pramca do krme; to je osiguralo krutost bez dodavanja težine. Ova tehnika je također držala zglobove trupa pod pritiskom – zategnutijima i vodootpornijima. Napetost kod modernih replika trireme pokazuje da su protupregibni kablovi razvijali silu od 300 kilonjutna (Morrison str. 198).
Bireme i trireme
thumb|[[Asirija|Asirski ratni brod, birema s istaknutim pramcem. 700. pne.]]
Oko 7. i 6. vijeka pne. dizajn galija se promijenio. Brodograditelji, vjerojatno Feničani (pomorski narod koji je živio na južnim i istočnim obalama Mediterana), dodali su drugi red vesala iznad prvog stvorivši bieru ili biremu (ovi termini vjerojatno se nisu koristili u to vrijeme). Ideja je imitirana diljem Mediterana. Ubrzo zatim dodan je i treći red, dodavanjem produženja trupu bireme. Ove nove galije postale su poznatije pod imenom trieres ("tri reda") na grčkom; Rimljani su ovakav dizajn nazivali triremis (na hrvatskom trirema). Podrijetlo ovakvih promjena ostaje nepoznato; Tukidid pripisuje otkriće brodograditelju Aminoklu iz Korinta oko 700. pne., dok neki učenjaci odbacuju ovo vjerovanje i predlažu da je dizajn nastao u Feniciji. Herodot (484. - 425. pne.) navodi prvo spominjanje trirema u akciji: on spominje da je Polikrat, tirant sa Samosa od 535. pne. do 515. pne., posjedovao trireme u svojoj floti 539. pne.
Početkom 5. vijeka pne. gradovi-države u Grčkoj i ekspanzionistička Perzijska Monarhija pod Darijem (vladao 521. - 485. pne.) i Kserksom (vladao 485. - 465. pne.) došli su u sukob.
Trireme su se borile u pomorskim bitkama tokom Peloponeskih ratova (431. - 404. pne.), uključujući bitku kod Egospotama 405. pne. kojim su Sparta i njene saveznice zapečatile poraz atenskog carstva.
Kvinkvereme i polireme
Za veslanje na brodovima koji su se koristili u vrijeme Peloponeskih ratova bila je potrebna poprilična vještina, a nije bilo ni dovoljno vještih veslača koji bi snabdjevali velik broj trirema u 4. vijeku pne. Potraga za dizajnom u kojem bi veslači mogli koristiti snagu svojih mišića umjesto vještine navela je Dionizija iz Sirakuze (vladao 405. - 367. pne.) da sagradi tetreres (kvadriremu) i penteres (kvinkveremu).
Prema modernim povjesničarima brojevi koji su se koristili na tim velikim galijama brojali su broj redova ljudi sa svake strane, a ne brojeve veslača. Stoga su kvadrireme imale tri moguća dizajna: jedan red vesala s četiri čovjeka na svakom veslu, dva reda vesala s dva čovjeka na svakom veslu ili tri reda vesala s dva čovjeka koji su povlačili vrhove vesala sa svake strane. Vjerojatno su postojale galije sa sva tri dizajna. Učenjaci vjeruju da su kvinkvereme imale tri reda vesala s dva čovjeka koja su vukla na svakom kraju dva vesla.
Uz promjenu dizajna galije došlo je i do povećanog pouzdanja u taktiku poput iskrcavanja i korištenja ratnih brodova kao platformi za topništvo. U ratovima dijadoha (322. - 281. pne.), nasljednici carstva Aleksandra Velikog sagradili su značajno brže i veće galije. Makedonija je 340. pne. gradila seksireme (vjerojatno s dva čovjeka na svakom od tri vesla), a 315. pne. septireme koje su djelovale u bitki kod Salamine na Cipru (306. pne.). Demetrije I. Makedonski (vladao 294. - 288. pne.) vodio je pomorski rat protiv Ptolomeja Egipatskog (vladao 323. - 283. pne.), pa je u tu svrhu gradio osmerce (okteres), deveterce, deseterce, dvanaesterce i konačno šesnaesterce. Kasniji Ptolomeji nastavili su ovaj trend proširenja, stvorivši dvadeseterce i trideseterce, a tokom vladavine Ptolomeja IV. i četrdeseterac dug preko 120 metara koji je vjerojatno služio kao izložbeni primjerak. Prema detaljnom opisu četrdeseterca, brod je imao dvije prove i dvije krme, pa je taj opis uz ostale dokaze doveo do vjerovanja da je četrdeseterac, a vjerojatno i dvadeseterac i trideseterac, bio konstruiran poput ogromnog katamarana s dovoljno prostora između trupova kako bi veslači u sredini mogli djelovati. Paluba iznad njih, prostirući se na dva trupa, mogla je prihvatiti par tisuća marinaca.
Političko ujedinjenje čitavog Sredozemnog mora koje je došlo s Rimskim Carstvom smanjilo je potrebu za ratnim brodovima. Do 79. godine rimska mornarica vjerojatno u službi nije imala ništa veće od kvadrireme, budući da je Plinije Stariji, zapovjednik flote, istražio erupciju Vezuva u kvadriremi (Plinije Mlađi 6,16) koja je vjerojatno bila njegov zastavni brod i najveća klasa plovila u floti. Zadnje spominjanje trireme nalazimo, kod Zosima, 324. godine kada je Konstantinov sin Krisp porazio Licinija u bitki kod Helesponta: navodno je 80 30 plovila na vesla porazilo 200 trirema (Morrisson str. 8 daje netočnu godinu). Galije s dva niza vesala bile su poznate u 9. i 12. vijeku ali se kontinuitet razvoja kroz srednji vijek ne može pronaći. Brodovi u antičkom svijetu, vjerojatno uključujući galije, konstruirali su prvo oplatu, dok su okvir umetali kasnije. Srednjovjekovni brodovi, uključujući galije, prvo su konstruirali okvir.
Tehnički opisi srednjovjekovnih galija
Najraniji tehnički opis galije nalazi se kod Karla I. od Sicilije 1275. godine. Sveukupna dužina bila je 39,3 m, duljina kobilice 28,03 m, a dubina 2,08 m. Širina trupa bila je 3,67 m. Širina između outriggera bila 4,45 m. 108 vesala, većinom 6,81 m duga, neka 7,86 m, 2 kormila duga 6,03 m. Prednji jarbol i srednji jarbol imali su visinu od 16,08 m, odnosno 11 m: opseg oba bio je 0,79 m, duljina stovarišta 26,72 m, 17,29 m. Sveukupna istisninska tonaža iznosila je približno 80 metričkih tona. Ovaj tip plovila imao je dva, kasnije tri, čovjeka na klupi, a svaki je imao svoje veslo. To je plovilo imalo mnogo veća vesla od atenske trireme koje su bile 4,41 m & 4,66 m dugačke. Atensko plovilo, otprilike iste veličine, bilo je raličito gotovo u svakom pogledu.
U bitki kod Lepanta 1571. standardne mletačke ratne galije dugačke 42 m i široke 5,1 m (6,7 m s veslačkim okvirom) imale su gaz od 1,7 m i nadvođe od 1 m, a prazne su težile oko 140 tona. Velike galije koje su bile zastavni brodovi (ili lanterne) dugački 46 m i široki 5,5 m (7,3 m s veslačkim okvirom) imale su gaz od 1,8 m i nadvođe od 1,1 m, a težile su oko 180 tona. Standardne galije imale su 24 veslačke klupe sa svake strane, a na svakoj su bila tri veslača. (Svaka klupa na objema stranama se mogla ukloniti kako bi napravila mjesta za platformu koja je prenosila male čamce i peć.) Posada se tipično sastojala od 10 časnika, oko 65 mornara, topnika i ostalog osoblja te 138 veslača. Lanterne su imale 27 klupa sa svake strane sa 156 veslača i posadu od 15 časnika i oko 105 ostalih mornara. Ove regularne galije nosile su jedan 50-funta težak top ili 32 funte tešku kulverinu na pramcu jednako kao i četiri lakša topa i četiri zakretna topa. Veće lanterne nosile su jedan težak top plus šest kulverina teških 12 i 6 funti te osam zakretnih topova.
Preživjele galije
Pomorski muzej u Istanbulu sadrži galiju Kadirgu (turski "galija") koja potječe iz razdoblja vladavine Mehmeda IV. (1648. - 1687.). Ovaj je brod bio osobna sultanova galija koja je službovala sve do 1839. godine. Ona je vjerojatno jedina sačuvana galija na svijetu, doduše bez svojih jarbola. Duga je 37 m, široka 5,7 m, ima gaz od 2 m, teži oko 140 tona, te ima 48 vesala koje su pokretala 144 veslača.
Godine 1971. rekonstruiran je Real, zastavni brod Don Juana de Austria koji je sudjelovao u bitki kod Lepanta 1571. Nalazi se u Museu Marítim u Barceloni. Brod je dug 60 m i širok 6,2 m, ima gaz od 2,1 m, prazan teži 239 tona, pokretali su ga 290 veslača, te je prenosio 400 članova posade i vojnika koji su se borili kod Lepanta. Ova je galija bila sadržajno veća od tipičnih galija toga vremena.
Srednjovjekovne trgovačke galije
U 14. i 15. vijeku trgovačke galije trgovale su s visokocijenjenim dobrima i prevozile su putnike. Glavni putovi bili su hodočasnički promet u Svetu Zemlju, oko Mediterana, između Sredozemnog i Crnog mora, između Mediterana, Bruggea i Southamptona. Iako su to prvenstveno bila plovila s jedrima, ona su koristili vesla za ulazak i izlazak iz mnogih trgovačkih luka. Godine 1447., primjerice, firentinske galije planirale su povezati 14 luka na svom putu do Aleksandrije (Pryor str. 57). Postojanje vesala omogućavalo je tim brodovima plovidbu blizu obale gdje su mogli iskorištavati kopnene i morske povjetarce i obalne struje kako bi sigurnije i relativno brže putovali putovali protiv prevladavajućih vjetrova. Ogromne posade također su osiguravale zaštitu protiv piratstva. Ovi su brodovi bili vrlo plovni; firentinska velika galija koja je napustila Southampton 23. siječnja 1430. vratila se u svoju luku u Pisi nakon 32 dana. One su bile toliko sigurne da roba na njima često nije bila osigurana (Mallet). Ovim se brodovima tokom ovog razdoblja veličina povećavala, te su postali obrazac prema kojem su razvijeni galijasi.
Galije u sjevernoj Europi
Za razliku od antičkih mediteranskih galija, na području sjeverne Europe postoje dobri arheološki dokazi srednjovjekovnih sjevernih galija pronađeni na brodskim grobljima. Najzapanjujući nalaz je brod Gokstad. Razvoj vikinških dugih brodova i knarrova, srednjovjekovnih sjevernoeuropskih galija, klinasto građenih, bio je popraćen uporabom četvrtastih vesala i redova vesala, te su izgledali vrlo nalik svojim nordijskim prethodnicima.
U vodama zapadno od Škotske između 1263. i 1500. Škotski plemići (Gospodari Otoka) koristili su galije za ratovanje i prijevoz oko svojih pomorskih posjeda u koje su spadali zapadna obala Škotskog pobrđa, Hebridi, te Antrim u Irskoj. Oni su koristili ove brodove u pomorskim bitkama i tokom napada na dvorce i utvrde sagrađene uz more. Kao feudalni seniori, Gospodari Otoka tražili su u službu određen broj i veličinu galija od svakog zemljoposjednika. Primjerice, otok Man je trebao osigurati šest galija sa 26 vesala, a Sleat u Skyeu trebao je osigurati jednu galiju sa 18 vesala.
Galijas
Galeas ili "galijas" (poznat u Turskoj pod nazivom "mahon") razvio se iz velikih trgovačkih galija.
Galijasi su obično imali više jedra od pravih galija, te su bili mnogo smrtonosniji; galija uhvaćena na boku bila je potpuno bespomoćna, dok je bočno prilaženje galijasu, kao i linijskome brodu, izložilo napadača topovskoj vatri s galijasa. Galijasi su predstavljali primjer umjerenog tipa između galije i pravog man-of-wara. Usprkos tome sagrađeno je relativno malo galijasa — jedan nedostatak bilo je, budući da su se oslanjali na jedra, nemogućnost zajamčivanja položaja broda ispred linije galije — koji su se ipak koristili u bitki kod Lepanta (7. listopada 1571.). Njihova je vatrena moć pomogla u pobjeđivanju kršćanske mornarice, a nekoliko uspješnih plovnih galijasa bili su u sastavu Španjolske armade 1588. (npr. La Girona).
Na Mediteranu s plićim vodama te manje opasnim vremenom i nestalnim vjetrovima, galijasi i galije nastavili su se koristiti posebice u Mlecima i Turskoj dugo vremena nakon što su drugdje postali zastarjelima. Kasnije su "kružne brodove" i galijase zamijenili galijuni i linijski brodovi koji su nastali u sjevernoj Europi. Prvi mletački linijski brod sagrađen je 1660.
Galiote (galioti) i fuste
thumb|[[Fusta iz knjige Jana Huygena van Linschotena]]
Galiote ili galioti su se pojavili kao manji, lakši tipovi galija. Broj vesala ili zamašnjaka varirao je od 18 do 22 na svakoj strani, dok su veći primjerci imali dvadesetpet vesala sa svake strane.
Fusta je, slično, u svojoj biti bila malena galija -- uski, laki, brzi brod s malenim gazom pokretan veslima i jedrom. Sa svake strane je imala 12 do 15 dvosjednih veslačkih klupa, te jedan jarbol s latinskim (trokutastim) jedrom. Fusta je bila omiljeni brod sjevernoafričkih korsara iz Saléa i s Berberske obale. Njezina brzina, pokretnost i sposobnost da plovi bez vjetra, te mogućnost da djeluje u plitkim vodama učinile su je idealnim plovilom za ratovanje i gusarenje.
Robovi na galijama
Nasuprot popularnom prikazu okovanih osuđenika prikazanih u filmovima poput Ben Hura, ne postoje dokazi da su antičke mornarice koristile osuđene kriminalce kao veslače.
Književni dokaz pokazuje da su grčke i rimske mornarice općenito davale prednost slobodnim ljudima na svojim galijama. Robovi su stavljeni za vesla samo u izuzetnim okolnostima. U nekim su slučajevima ovi robovi kasnije oslobođeni, dok su u drugim slučajevima započeli službu na brodu kao oslobođenici.
U ranim modernim vremenima postao je običaj među mediteranskim silama da osuđuju kriminalce na veslanje u ratnim državnim galijama, u početku samo u vrijeme rata. Robovi na galijama živjeli su u vrlo nezdravim uvjetima, te su mnogi umrli čak i kad su bili osuđeni na samo nekoliko godina, čak i kad su preživjeli brodolom ili izbjegli smrti u bitki.
Ratni zarobljenici često su se koristili kao robovi na galijama. Nekoliko poznatih povijesnih ličnosti služili su određeno vrijeme kao robovi na galijama nakon što ih je neprijatelj zarobio. Među njima bili su otomanski korsar i admiral Dragut, malteški veliki meštar Jean Parisot de la Valette i autor Don Quijotea Miguel de Cervantes Saavedra.
Posljednje galije
Opadanje uporabe galija bilo je jako dugotrajno, započevši prije razvitka topova te se polagano nastavilo vjekovima kasnije. Najranije 1304. godine tip broda kojeg je zahtjevala organizacija danske obrane promijenio se iz galije u kogu, brod s jedrima zaravnjenog dna (Bass str. 191). Veliki brodovi s jedrima s visokim palubama oduvijek su bili vrlo teška prepreka galijama. Do 413. pne. poražene trireme mogle su tražiti zaklon iza trgovačkih brodova (Tukidid (7, 41), Needham 4, pt 3, str. 693). Na Mediteranu opadanje korištenja galija započelo je oko 1595.-1605. godine. To vrijeme odgovara jačanju nizozemskih i engleskih trgovaca. Njihovi su brodovi bili teško naoružani i opremljeni posadom, a zbog svoje plovnosti mogli su se natkecati istovremeno u trgovini i krađi, kao pirati. Mletačke galije mogle su se jedva nositi sa svojim gusarima tokom ljeta, dok preko zime nisu mogle pružiti nikakav odgovor gusarenju (Tenenti).
Zbog svojeg niskog nadvođa i nedostatka spremišnih kapaciteta, ratne su galije obično bile nekako izdržjiva, priobalna plovila i plovila kratkog dosega. Kako se broj trgovačkih mornarica povećavao, galije, za otvorene vode i zimsko jedrenje, postale su beznačajne prije nego što su u bitkama postale zastarjele. Galijasi su se razvili u jedrenjake karake, a kasnije u mediteranske galijune. Galijuni sjeverne Europe razvijali su se usporedno iz brodova nalik kogi.
Tokom kasnog 15. vijeka započeo je razvoj man-of-wara, istinskog oceanskog ratnog broda koji je na sebi imao napredna jedra koja su omogućavala pričvršćivanje u vjetar, a bili su teško naoružani topovima. Man-of-war je naposljetku učinio galije zastarjelima osim u operacijama blizu obale tokom mirnog vremena. Galije su već postale beskorisne do kraja 17. vijeka kada je kapetan Kidd odabrao ovaj dizajn za svoj osobni brod Adventure Galley.
Galije su ostale glavno uporište sjevernoafričkih korsarskih flota, te su nastavile igrati značajnu ulogu na Mediteranu sve do 18. vijeka. Jedan od zadnjeg pojavljivanja galija u mediteranskoj bitki bilo je u bitki kod Chesme 1770. godine; galije su zapinjale u plitkom Baltičkom moru, a sudjelovale su u Rusko-švedskom ratu 1790. Galije su bezuspješno koristili Malteški vitezovi tokom Napoleonove opsade Valette 1798. godine.
U Americi galije su se koristile u bitki kod otoka Valcour 1776. godine. Također su ih tokom američkog rata za neovisnost koristili kitolovci koji su sa svojim brodovima napadali britansko brodovlje duž američke obale. Ove napadačke družbe bile su korisne u opskrbi kontinentalne vojske s mnogim toliko potrebnim namirnicama.
Pojavljivanje u modernim medijima
Galije su se pojavile u seriji strateških igara Ensemble Studija, Age of Empires. Galije su korištene kao ratni brodovi u Age of Empires, s dodatkom Vatrenih galija (Fire Galleys) u The Rise of Rome, te kao jedinstven otomanski ratni brod u Age of Empires III. Također se ovi brodovi pojavljuju u seriji igara Civilization, posebice trireme u Civilizationu (I) i galije u Civilizationu III.
Šebek
thumb|200px|Šebek Šebek (ili šambek) je naziv za maleni, brzi jedrenjak s tri jarbola, koji se razvio na Mediteranu u 16. vijeku. Do 19. vijeka je zbog svoje brzine predstavljao omiljeni brod sjevernoafričkih gusara i pirata. Šebek su kasnije preuzeli i Francuzi za svoju mediteransku mornaricu. Petar Veliki kad je pokrenuo svoju ratnu mornaricu, veliki deo njegove mornarice činili su takođe šebeki. Imali su ga i Šveđani, tad glavna sila u severnoj Evropi i glavni protivnik Rusije Petra Velikog.
Šebeki su imali dužinu do 40 metara, širinu do 10 metara i dubinu do 3 metara, i važe za uspešnog naslednika galija. Kao ratni brodovi imali su prilično 20 do 40 topova.
Donald Sutherland
Donald McNicol Sutherland, OC (17. jul 1935.-) je kanadski glumac koji je slavu stekao 1960-ih i 1970-ih ulogama atipičnih vojnika u filmovima kao što su The Dirty Dozen,  M*A*S*H i Kelly's Heroes, a danas uživa ugled kao jedan od najboljih karakternih glumaca. Poznat je i kao otac glumca Kiefera Sutherlanda.
San Lorenzo Segundo Cuartel, Tlalpujahua
San Lorenzo Segundo Cuartel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tlalpujahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 356 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2650 m.
Gwynn, Virginia
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 602.
Zgrada željezničke sekcije u Prijedoru
Opis
Zgrada željezničke sekcije je pravougaone osnove, vanjskih dimenzija oko 26,50 X 11,50 m. Sastoji se od prizemlja, sprata, podruma i tavaskog prostora. U prizemlju i na spratu nalaze se po četiri stambene jedinice. Prostori su negdje zadržali prvobitni raspored, a na pojedinim mjestima su stanari pregrađivali prostore prema svojim potrebama. U prizemlju se nalazi prostrani hol visine 4,2 m, hodnik, stepenište za sprat i zajednički prostori toaleta i ostava. Pod je od keramičkih ploča. Objekat je prekriven dvovodnim krovom sa pokrovom od eternita. Krovna konstrukcija izrađena je od drveta. Na krovu se na sjeveroistočnoj i jugozapadnoj strani nalaze krovne badže koje su smještene na sredini krovne plohe. Visina objekta od zemljišta do sljemena iznosi oko 11,75.
Na bočnim stranama nalaze se dvije lođe sa dekorativnom ogradom od kovanog željeza. Dekoracija je urađena od floralnih motiva. Ispod ploče lođe urađena su dva dekorativna horizontalna nosača koja služe kao oslonac za ploču. Na sjeveroistočnoj fasadi prizemlja vidljivi su ostaci dekoracije koja je bila izrađena u malteru u obliku horizontalnih ploha širine oko 20 cm. Fasada sprata je malterisana bez dekoracije. Profilirani vijenci nalaze se na dijelu između prizemlja i sprata kao i na dijelu timpanona koja je izrađena u gornjem dijelu badže.
Zgrada je građevinski u lošem stanju zbog neodržavanja i neprimjerene izgradnje u njenoj neposrednoj blizini. U prizemlju, strop se obrušio i prijeti da dođe do novog obrušavanja ukoliko se ne sanira. Krov prokišnjava na više mjesta.
Etreval
Etreval je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Nansi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 52 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 272 metara (maksimalnoj 328 m, a minimalnoj 265 m).
Loganville, Wisconsin
Loganvil je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 300, što je 24 (8,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colle Croce Secondo, Isernia
Colle Croce Secondo je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 607 m.
Fraccionamiento del Bosque (razvrstavanje)
Fraccionamiento del Bosque ima više značenja:
Villa Juárez, Aguascalientes
Villa Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4330 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1987 m.
Molibdopterin
thumb|300px|right|Neki od biosintetičkih koraka pri formiranju molibden pterina, molibdopterina. Molibdopterini (MPT i piranopterin-ditiolat) reaguju sa molobdenom ili wolframom i formiraju molibdat ili wolframat. Oni su klasa kofaktora prisutnih u većini enzima koji sadrže molibden (Mo) i u svim enzimima sa volframom (W).
Nomenklatura ovog biomolekula je donekle zbunjujuća. Sam molibdopterin ne sadrži molibden. To je ime liganda koji se naknadno može da veže metal. Nakon formiranja kompleksa sa molibdenom, kompletni ligand se naziva molibdenski kofaktor.
Jedini enzimi koji sadrži molibden bez molidopterina su nitrogenaze (enzimi koji fiksiraju azot). Oni sadrže gvožđe-sumporni center veoma različitog tipa, koji takođe obično sadrži molibden. Međutim, ako je molibden prisutan, on je direktno vezan za druge atome metala.
Biosinteza
Biosinteza molibdopterina počinje sa guanozin trifosfatom. Dve enzimatske reakcije konvertuju ovaj trifosfat do cikličnog fosfata piranopterina. Jedan od tih enzima koristi radikal SAM mehanizam, koji se često vezuje za reakcije formiranja C—X veza. Ovaj intermedijerni piranopterin se zatim lonvertuje do molibdopterina dejstvom tri dodatna enzima. U toj konverziji, se formira enditiolat, mada su supstituenti na sumporu nepoznati. Sumpor se prenosi iz cisteinil persulfida na način koji podseća na biosintezu gvožđe-sumpornih proteina. Monofosfat je adenilisan (spregnut sa ADP-om) u koraku kojim se aktivira kofaktor pre vezivanja Mo ili W. Ti metali se unose u obliku oksanjona, molibdata, i volframata. Konačno se Mo ili W umeću i formiraju molibdopterinski kofaktor. U nekim enzimima, kao što su ksantinske oksidaze, metal je vezan za jedan molibdopterin, dok je u drugim enzimima, e.g., DMSO reduktaza, metal vezan za dva molibdopterinska kofaktora.
Princ od Walesa
Princ od Walesa (engleski: Prince of Wales) prevedeno Knežević od Walesa je titula rezervirana za prijestonasljednika britanske krune.
Današnji Princ od Walesa je Charles, najstariji sin kraljice Elizabete II. koji je osim britanskog prijestolonasljednik i u 15 komonveltskih kraljevstava.
Historija i karakteristike
Titula datira od 1301. kad je Edward I te godine dodjelio tu titulu svom sinu Edvardu II, nakon što je zauzeo Wales i 1283. ubio njihovog posljednjeg princa Davida III. Od tad najveći dio (iako ne i svi) najstarijih sinova engleskih monarha nosi tu titulu. Nju osobno dodjeljuje sam suveren, a primatelj je nosi sve dok i on sam ne postane monarh.
Sai cosa faceva Stalin alle donne?
Sai cosa faceva Stalin alle donne? je italijanska filmska komedija snimljena 1969. godine snimljena u režiji Maurizija Liveranija. Protagonisti, čije likove tumače Helmut Berger i Benedetto Benedetti su dva pripadnika antifašističkog pokreta otpora koji nakon završetka Drugog svjetskog rata dolaze u Rim gdje je, prihvativši komunističku ideologiju, nastoje promicati svaki na svoj način. Radnja prikazuje kako se tokom godina suočavaju sa nizom iskušenja, vezanih uz proces destaljinizacije i vijetnamski rat, a pri čemu će jedan od njih od vatrenog staljinista postati vatreni trockist. Film je inspiraciju dobio u velikim studentskim protestima 1968. godine, odnosno naglom popularnošću radikalne Nove ljevice prema kojoj su autori, za razliku od većine svojih kolega, imali neprijateljski stav. Film je tadašnje italijanske ljevičare nastojao ismijati kao istovremeno i kao sljedbenike marksističke dogme, ali i kao licemjere, kojima ideologija služi kao izgovor kao dobar život na račun svojih sljedbenika. Film je, kao i mnogi u to vrijeme, velikim dijelom koristio kolaps dotadašnjih cenzorskih standarda kako bi ga napunio eksplicitno erotskim sadržajem. Ennio Morricone, autor soundtracka, ga je, pak, kasnije opisao kao "jedini desničarski film napravljen u Italiji". U kino-dvoranam nije postigao neki naročiti uspjeh, te je lako bio zasjenjen mnogo ozbiljnijim političkim filmovima suprotnog ideološkog predznaka.
38628 Huya
38628 Huya (privremena oznaka 2000 EB173), trans-neptunski objekt u Kuiperovom pojasu, vjerojatno patuljasti planet. Otkrio ga je Ignacio Ferrin 10. marta 2003. iz zvjezdarnice Llano del Hato.
Bracera
Bracera je naziv za tradicionalni jedrenjak na istočnoj obali Jadrana koji ima jedan jarbol s latinskim jedrom i prečkom. Slično kao i kod leut, može se pokretati i veslima.
Dürrholz
Dirholc je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.293 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138014.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Dirholc se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 6,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.293 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 187 stanovnika/km².
El Salitrillo, Miguel Alemán
El Salitrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Miguel Alemán.
Leut
Leut je naziv za mali jedrenjak s jednim jarbolom i latinskim jedrom koji se koristio na istočnoj obali Jadrana. Posade leuta su često znale koristiti vesla.
Laminaranaza
Termin Laminaranaza ima više značenja.
Cuesta Amarilla, San Andrés Tuxtla
Cuesta Amarilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Leut
Leut je opjevao čuveni dalmatinski pjesnik i kantautor Toma Bebić u svojoj pjesmi Leute moj.
PT-71
PT-71, pomoćni teretni brod u sastavu Hrvatske ratne mornarice.
Tanque Uresti, San Luis Potosí
Tanque Uresti je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1832 m.
PT-71
Pokreće ga jedan dizelski motor snage 684 kW što mu omogućuje maksimalnu brzinu od 10 čv. Od naoružanja je imao jedan Bofors kalibra 40 mm i jedan 20 mm koji su kasnije skinuti. Nosivost mu je 350 t vode.
Nalazi se u sastavu 1. divizijuna Obalne straže Republike Hrvatske.
Muskarin
thumb|Amanita muscaria
Muskarin,  L -(+)-muskarin, je prirodni proizvod nađen u pojedinim pečurkama, posebno u vrstama Inocybe i Clitocybe, kao i u smrtonosnoj C. dealbata. Ovo jedinjenje je prvi put izolovano iz Amanita muscaria 1869. To je bila prva parasimpatomimetska supstanca ikad studirana. Ona uzrokuje snažnu aktivaciju perifernog parasimpatetičkog nervnog sistema što može da dovede do konvulzija i smrti.
Muscarine je kvaternarni amin, iz kog razloga se u manjoj meri apsorbuje uz gastrointestinalnog trakta u poređenju sa tercijarnim aminima. Ovo jedinjenje ne prelazi krvno-moždanu barijeru.
Muskarin oponaša dejstvo neurotransmitera acetilholina na muskarinskim acetilholinskim receptorima. Ti receptorima je data ime po muskarinu.
El Salitrillo, Miguel Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
George III od Velike Britanije
George III. rođen kao Georg Wilhelm Friedrich (London, 4. jun 1738. - Windsor, Berkshire, 29. januar 1820.), bio je kralj Velike Britanije i Irske od 1760. do ujedinjenja dvije kraljevine 1801., a nakon tog kralj Ujedinjenog Kraljevstva Velike Britanije i Irske do svoje smrti.
Usto je bio i knez izbornik Elektorata Hannover od 1760. do 1814. a nakon tog i kralj te male kraljevine do 1820. godine. On je bio treći monarh iz njemačke dinastije Hanover i prvi od njih koji je rođen na tlu Velike Britanije.
Za njegove vladavine je Britanija izrasla u imperiju, pobijedivši u Sedmogodišnjem ratu, ali je izgubila sve svoje sjevernoameričke kolonije, na kraju je nakon Napoleonskih ratova izrasla u vodeću evropsku silu.
Tokom posljednjih godina svog života, od 1811. bio je na mahove psihički bolestan, tako da je umjesto njega vladao kao regent njegov sin budući kralj George IV.
Biografija
Georg III rođen je kao sin Friedricha Ludwiga, Princa od Walesa i princeze Auguste od Saxe-Gotha. Od svojih roditelja i njihovog okruženja, još kao mali upio je nerazumnu odbojnost prema svom djedu, kralju Georgu II, i njegovoj politici. George je bio jako osjećajno dijete, ali usporenog mentalnog razvoja, tako da je ostavljao apatični dojam, naučio se pravilno čitati tek sa jedanaest godina. Njegov život obilježila je njegova ljubav za svoju užu porodicu.
Georgu je bilo samo 12 godina kad mu je umro otac, ostavljajući mu tron u nasljedstvo, pa ga je djed nakon tri tjedna proglasio Princom od Walesa i počeo pripremati za ulogu monarha, koju je preuzeo sa 22 godine. Kako nije imao baš previše samopouzdanja, i mislio da nema dovoljno znanja za taj posao, koristio se savjetima svog mentora Johna Stuarta, koji mu je jedno vrijeme bio i premijer. Njega je čak pitao za savjet 1761. da li se smije oženiti sa njemačkom protestanskom princezom, jer se ionako mora oženiti. Kad mu je on to odobrio vjenčao se 8. septembra 1761. sa Charlottom Sophiom od Mecklenburg-Strelitza.
Iako je taj brak bio sklopljen po službenoj dužnosti, potrajao je punih 50 godina i bio vrlo uzoran. Georg i Charlotte izrodili su u tom braku petnaestero djece, devet sinova i šest kćeri. Charlotte je uz to svojom smirenošću i snagom karaktera, bila njegov pouzdani oslonac i savjetnik u državničkim poslovima.
George je bio potencijalno bolji političar od Johna Stuarta, jer je bio uporan, a vremenom je nakupio i potrebno životno iskustvo, ali on to nije ni sam znao kad je ubačen u vrtlog politike 1760. i Sedmogodišnji rat (1756. - 1763.), između Velike Britanije i Prusije na jednoj strani i Francuske, Austrije i Rusije na drugoj strani, jer je u to vrijeme precjenjivao znanje i sposobnost svog mentora. Stuart mu je usadio ljubav prema botanici, tako da se čitav život bavio presađivanjem sadnica u vrtu svoje rezidencije Buckinghamske palače koju je kupio 1761. kao manju kuću za smještaj svoje velike porodice.
Njegov drugi veliki interes bila je umjetnost, poznat je po tome što je 1768. osnovao Kraljevsku umjetničku akademiju.
Campozillone, Caserta
Campozillone je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Molitvenik
Molitvenik je knjiga, koja sadrži molitve i vjerske sadržaje za privatnu ili javnu upotrebu. Ponekad sadrži i liturgiju vjerskih službi ili misna čitanja.
Kršćanski molitvenici obično sadrže: temeljne kršćanske molitve, molitve za razne prilike, istine i pobožnosti uključujući red svete mise, pripremu za sakrament ispovijedi, križni put, klanjanje pred Presvetim oltarskim sakramentom, te pobožnosti Srcu Isusovu, Djevici Mariji i svecima. Kao dodatak, molitvenik obično sadrži i izbor najpoznatijih liturgijskih pjesama za sve dijelove mise.
Škuna
200px|right|thumb|Mala ribarska škuna s dva jarbola
Trabakul
minijatura Trabakul je naziv za tradicionalni jedrenjak na istočnoj obali Jadrana s dva jarbola. Za razliku od peliga, oba dva jarbola imaju oglavno jedro.
El Manguito, Bolaños
El Manguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2204 m.
Yucuquetzahue Buena Vista, Santa Cruz Itundujia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2609 m.
Fracción San Miguel, Monclova
Fracción San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Monclova.
Pelig
Pelig je naziv za tradicionalni jedrenjak na istočnoj obali Jadrana s dva jarbola. Na pramčanom jarbolu je razapeto oglavno jedro, a na krmenom sošno.
Drpe
Drpe je naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 71 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 69 stanovnika).
Demografija
U naselju Drpe živi 46 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 31,7 godina (31,1 kod muškaraca i 32,3 kod žena). U naselju ima 25 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,84.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Emma Mærsk
Emma Mærsk je danski kontejnerski brod u vlasništvu kompanije A. P. Moller-Maersk Group, izgrađen u brodogradilištu Odense Steel Shipyard 2006. godine. Prvi brod iz istoimene klase još šest jednakih brodova, najvećih kontejnerskih ikada izgrađenih. Trenutno najveći i najduži teretni brod u upotrebi. Službeni kapacitet utovara od 11 000 TEU (6 metarski kontejner, Twenty-Foot Equivalent Unit) u skladu je s metodom izračuna kompanije Maersk, tj. oko 1400 kontejnera više u odnosu na bilo koji drugi brod.
Kapacitet
Prema standardnim izračunima, kapacitet utovara znatno je veći u odnosu na deklarirani kapacitet — između 13 500 i 15 200 TEU. Razlika između službenih i procijenjenih podataka uzrokovana je praksom kalkulacije kapaciteta kompanije Maersk prema težini, u ovom slučaju od 14 tona po kontejneru, koja može biti ukrcana na brod, što za Emmu Mærsk iznosi 11 000 kontejnera. Druge kompanije kapacitet ukrcaja baziraju na maksimalnom mogućem broju ukrcanih kontejnera, bez obzira na težinu samih kontejnera, koji je uvijek veći u odnosu na Maerskovu metodu izračuna.