cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trg Svetog Marka (Venecija)
Objekti na trgu
Objekti na trgu gledajući od; Velikog kanala (Canal Grande) (u suprotnom smjeru od kazaljke sata) su; Duždeva palača (Palazzo Ducale), Bazilika sv. Marka, Toranj sa satom (Torre dell'orologio), Procuratie Vecchie (Stari uredi), napoleonsko novo (sjeverno) krilo prokurativa, Procuratie Nuove, Zvonik bazilike Sv Marka (Campanile) s Loggettom i zgrada Nacionalne knjižnice sv. Marka (Biblioteca Marciana). Dobar dio prizemlja Prokurativa danas (ali i jučer) zauzimaju kavane i trgovine, među kavanama su svakako najpoznatije (i jedine) Caffè Florian i Gran Caffè Quadri. U gornjim katovima Prokurativa smješteni su muzeji Correr i Arheološki muzej. Zgrada Zecca (mletačka kovnica) nalazi se iza Nacionalne knjižnice sv. Marka (Biblioteca Marciana) na rivi Canala Grande.
Za vrijeme francuske okupacije Venecije iz 1797, Napoleon je pretvorio južno krilo prokurativa (Procuratie Nuove) u vlastitu rezidenciju. On je dao izgraditi novo sjeverno krilo prokurativa, kojim je trg vizualno zatvoren istim tipom objekta, zbog tog proširenja, srušena je Crkva sv. Geminiana, koju je izgradio Jacopo Sansovino. Novo krilo prokurativa (Ala Napoleonica) projektirao je Giuseppe Soli 1810. godine. Napoleonski dodatak prokurativama, je zadnji objekt podignut na Trgu sv. Marka, ne računajući zvonik koji se srušio 1902. te je obnovljen u skladu sa svojim izvornim oblikom 1912. godine.
Trg Svetog Marka bio je inspiracija za mnoge druge javne površine širom Evrope i svijeta, Bajamontijeve Prokurative su preslika Trga Svetog Marka, arhitekt Minoru Yamasaki imao je na umu Trg Svetog Marka kad je projektirao trg J. Austin Tobin u srušenom World Trade Centru u New Yorku (11. septembar 2001).
Popločenje trga
Trg Svetog Marka bio je popločen već krajem 12. vijeku sa ciglama slaganim poput riblje kosti. Svijetle kamene trake, prekidale su taj uzorak i tekle su paralelno s uzdužnom osi trga. Te svijetle uzdužne kamene trake su vjerojatno koristile pri postavljanju klupa za tržnih dana i organiziranje čestih svečana procesija. To originalno popločenje trga može se vidjeti na slikama iz kasnog srednjeg vijeka, sve do renesanse, poput slike Procesija na trgu sv. Marka Gentilea Bellinija iz 1496. godine. Godine 1723. cigle su zamijenjene sa složenijim geometrijskim opločenjem kojeg je projektirao venecijanski arhitekt Andrea Tirali.
Danas malo znamo o što je bila misao vodilja kojom se Tirali vodio kod projektiranja tog uzorka. Neki misle da je uzorak isto tako korišten kao markacija za organizaciju prostora trga, kad se on pretvarao u tržnicu na otvorenom. Drugi su pak mišljenja da je Tirali bio inspiriran orijentalnim sagovima, koji su tad bili vrlo popularni i vrlo luksuzni predmeti u Veneciji. Popločenje je bilo napravljeno od uzorka koji se sastojao od jednog polja tamnog kamena, vulkanskog trahita i bijelog istarskog kamena sličnog travertinu. Kvadrati od dijagonalno postavljenih blokova bili su zamjenjeni pravokutnim i ovalnim geometrijskim uzorcima. Kvadrati su se smanjivali prema središtu trga, gdje su postavljene cijevi ispod plohe trga za odvodnju oborinskih voda. Uzorak je vizuelno povezivao glavni portal Bazilike sv. Marka sa sredinom trga.
Novo opločenje trg je povisilo za skoro jedan metar, time su otklonjene poplave (tada) a dobijen je i prostor za postavljanje kanalizacijskih cijevi kojima su oborinske vode odvođene do Velikog kanala (Canal Grande). Godine 1890. temeljito je obnovljeno kameno opločenje trga zbog oštećenja koja su bila velika (rupe i ispucali kameni blokovi). Novi dizajn opločenja vjerno je slijedio Tiralijev, samo što su potpuno odbačeni ovali, a odstranjeni su i zapadni rubovi.
Piazzetta
thumb|right|250px|Pogled na Piazzettu San Marco, iz Bazilike sv.Marka Piazzetta (doslovno prevedeno: trgić) je dio Trga sv. Marka, to je prostor između Duždeve palače i Nacionalne knjižnice sv. Marka (Biblioteca Marciana) arhitekta Jacopa Sansovina. U tom dijelu trg je otvoren prema laguni i Canal Grandeu, na njemu se nalaze i dva velika bizantska kamena stupa (donešena iz Konstatinopolisa) na čijim se vrhovima nalaze kipovi dva venecijanska pokrovitelja, sv. Marka i Teodora, koji stoje na rivi, pored vode kanala. Na jednom je kip lava simbol sv. Marka a na drugom je kip sv. Teodora iz Amesije, Santodaro kako ga zovu Venecijanci, koji stoji na svetom krokodilu iz Egipta, on je bio prvi zaštitnik grada. Ova dva stupa su označavali neku vrst vrata za službeni ulazak u Veneciju, kad nije bilo službenih gostiju u gradu, kockanje je bilo dopuštenu u prostoru između stupova. To je također bilo mjesto za javna smaknuća u Veneciji.
Drest I
Piktska kronika navodi kako je Drest vladao 100 godina i pobijedio u 100 bitaka. Također se navodi da je Sveti Patrick došao u Irsku u devetnaestoj godini njegove vladavine, što bi je stavilo u sredinu 5. vijeka. Kronika tvrdi da je prognao svog brata Nechtana u Irsku. John od Forduna tvrdi da je Drest vladao 45 godina u vrijeme Palladiusa umjesto u vrijeme Patricka, te ga miješa sa njegovim bratom Nechtanoim.
Trg Svetog Marka (Venecija)
Poplave na trgu
Trg sv. Marka je najniža točka na otoku Venecija, zbog tog je prvi dio grada koji poplavi za vrijeme visokih voda (Acqua Alta), pojava za olujnih nevera s Jadrana, ili za učestalih i jakih kiša (u jesen ili proljeće). Tad kanalizacioni sustav ispod trga, umjesto da odvodi vode sa plohe trga u Veliki kanal, radi potpuno obrnuto odnosno dovodi vode iz kanala (koje su više) na plohu trga (koji je tad niži).
Drest I
Popis kraljeva navodi da ga sliujedio izvjesni Talorc, sin Anielov.
Barban
mini|305x305piksel|Barban Barban - Barbana (tal.) je sačuvan medievalni gradić i općina u istočnoj Istri, Labinština. Nalazi se u Istarskoj županiji.
Sun Ben
Sun Ben (173–209), stilsko ime Boyang (伯陽) je bio Kina|kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, poznat kao najstariji sin Sun Qianga, brata-blizanca Sun Jiana. Zajedno sa svojim mlađim bratom Sun Fuom je služio u vojsci gospodara rata i svog rođaka Sun Jiana u pohodu protiv Dong Zhuoa. Nakon Sun Jianove smrti je prešao u službu Yuan Shua. Kada se Yuan Shu proglasio carem, napustio ga je i prešao u službu Sun Jianovog sina Sun Cea. Kineski izvori navode kako je razmišljao o tome da se preda Cao Caou, ali ga je u tome pretekla smrt od bolesti. Naslijedio ga je sin Sun Lin.
Barban
Općinska naselja
U sastavu općine nalazi se 31 naselje (stanje 2006), to su: Balići II, Barban, Bašići, Bičići, Borinići, Bratulići, Cvitići, Dolica, Draguzeti, Glavani, Gorica, Grandići, Hrboki, Jurićev Kal, Koromani, Kožljani, Manjadvorci, Medančići, Melnica, Orihi, Petehi, Perhati, Puntera, Rajki, Rebići, Rojnići, Sutivanac, Šajini, Vadreš, Varož i Želiski.
Spomenici i znamenitosti
U Barbanu je do danas dobro sačuvana medievalna arhitektura gradića sa idinama, tornjevima i portama.
Srednjovjekovna crkvica sv. Antona s tipičnim istarskim zvonikom 'na jedra' te ušćuvanim freskama (v. Gotičke freske u Istri)
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Barban imala je 2.802 stanovnika, raspoređenih u 28 naselja:
Nacionalni sastav, 2001.
Sve do 1945. većini stanovništva u selima općine Barban je hrvatskosrpski bio materinji jezik, dok je u samom Barbanu većinski bio talijanski jezik.
Povijest
Barban je do 1937. bio općina kada je potpao pod općinu Raša (Arsia)
Carengo, Vercelli
Carengo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Dadeville, Alabama
Dadeville je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.230 stanovnika.
Armenska umjetnost
mini| Samostan [[Noravank kod Jeghegnadzora iz 13. vijeka]] Armenska umjetnost je umjetnička produkcija naroda Armenaca i umjetnost na području države Armenije.
Prahistorijska i starovjekovna umjetnost
mini|lijevo| [[Rimski hram u Garniju iz 1.-3. v.]] Na području današnje Armenije i Gruzije je nastalo mnogo originalnih umjetničkih djela koja imaju odlike naroda koji su dugo vremena vladali ovim područjem – Perzijancima i Rimljanima, te popraćena bizantskom umjetnošću koiné iz 5. vijeka.
Staroarmenska umjetnost
mini|lijevo| Crkva sv. Ripisme u [[Ečmijadzinu iz 618. god.]]mini| [[Katedrala u Aniju arhitekta Trdata iz 1001., Turska]] mini| Slavni [[hačkar iz samostana Gošavank iz 1291. god. umjetnika Poghosa. ]] Armenci su bili prvi narod koji je kršćanstvo proglasio državnom religijom (koncem 3. vijeka), čak prije Rimskog Carstva, nakon čega je uslijedilo dugo bogato i sretno razdoblje do mongolske provale u 13. vijeku. U to vrijeme je nastalo mnogo originalnih građevina jedne arhitekture koja se neovisno razvija, posebice oko 10. vijeka.
Zahvaljujući naprednoj građevinskoj tehnici, posebno uporabi betona za podizanje kupola i svodova poduprtih kamenim zidovima, nastali su mnogi značajni spomenici koji su uspjeli preživjeti čak i potrese i ratna razaranja. Armenski su graditelji prije svih primijenili tlocrt koji je podrazumjevao središnju kupolu nad četvrtastom osnovom. Model koji su kasnije mnogi ponavljali (bizantska umjetnost, islamska umjetnost i arhitektura, i dr.). Kupolu, podignutu na kružnom ili mnogokutnom tamburu, često podupiru četiri četvrtasta stupa koji su također smješteni u nutrašnjosti i nadsvođeni lukovima i nišama. Tlocrti nekih građevina prilično su složeni; npr. u crkvama s tlocrtom u obliku grčkog križa krakovi kadšto završavaju apsidom,a između krakova se nalaze kutne niše.
Ukrasi su većinom isklesani u kamenu, katkada su to intarzije izvedene u stilu koji objedinjuje perzijske, arapske, sirijske i bizantske elemente. Armenska je arhitektura ostavila trajan utjecaj na kasnije stilove u kavkaskom području. Tako su brojni zaštićeni UNESCO-vi spomenici svjetske baštine u Armeniji:
A na pristupnoj listi zaštićenih spomenika nalaze se:
Poseban oblik staroarmenske skulpture predstavljaju velike nadgrobne kamene stele s uklesanim križem u plitkom reljefu, ali s bogatom ornamentalnom dekoracijom – tzv. hačkari. Oni su se očuvali i tokom mongolske i turske okupacije, duboko u 19. vijek.
Jednopartijska država
U jednopartijskim državama druge političke stranke su najčešće zabranjene, mada im se ponekad može omogućiti rad i unaprijed ograničeno sudjelovanje u vlasti kao što je bio slučaj sa satelitskim strankama u bivšoj Istočnoj Njemačkoj ili Poljskoj u doba komunističke vladavine.
Također postoje države u kojima formalno postoje moderne demokratske institucije, uključujući višestranačje, ali se u one zbog dugotrajne dominacije jedne stranke de facto smatraju jednostranačkim državama. Jedan od takvih primjera je Meksiko, koji je od 1929. do 2000. bio pod vlašću stranke PRI.
Kao prednost jednopartijskih sistema u odnosu na višestranačje se obično navodi veća politička stabilnost u odnosu na višestranačje, kao i bolja mogućnost provođenja revolucionarnih društvenih i ekonomskih reformi. Kao mana se navodi netransparentnost i neodgovornost prama građanima, kao i daleko veća sklonost korupciji te nesklonost uvođenju novih ideja.
Danas su kao jednopartijske države formalno definirane:
Cerovlje
Općinska naselja
U sastavu općine je 16 naselja (stanje 2006), to su: Belaj, Borut, Cerovlje, Ćusi, Draguć, Gologorica, Gologorički Dol, Gradinje, Grimalda, Korelići, Novaki Pazinski, Oslići, Pagubice, Paz i Previž.
Zemljopis
Cerovlje je selo 7 km sjeveroistočno od Pazina. Smješteno je odmah uz izlazni čvor Istarskog ipsilona. Mjesto je nastalo i razvijalo se izgradnjom državne željezničke pruge Divača - Pula. Na prostoru oko Cerovlja, postoje mnoge stare crkve, naselja, ostaci kula i kuća, jer se velik dio stanovništva odselio u veće gradove.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Cerovlje imala je 1.745 stanovnika, raspoređenih u 15 naselja:
Slavni ljudi
Drago Opašić – Billy (Cerovlje, 1948 - 2000) Jamar - savezni instruktor speleologije, pjesnik, samotnjak, ekolog, ronilac, zabavljač, snimatelj, pirotehničar, boem i deklarirani anarhist, Drago Opašić - Billy, roðen je točno u podne, 12.12.1948. u Cerovlju. Radoznalost i oduševljenost prirodom i Istrom, tjera ga u istraživanje Istarskog podzemlja, obilazi čitavu Istru s ruksakom na leðima, znaju ga u svakom selu, na svakoj fešti. Ljubav prema zemlji, prirodi i ljudima izvire iz njega u obliku pjesama i govori nam koliko o Istri i njenim ljudima, toliko i o njemu samome.
Iako po vlastitom izboru izvan sustava i bez stalnog zaposlenja, pokretač, osnivač i dugogodišnji predsjednik Speleološkog društva "Istra" iz Pazina, u sklopu kojeg svoje oduševljenje prirodom širi na nove generacije, kao učitelj, mentor i uzor. Učesnik je značajnih meðunarodnih i domaćih speleoloških ekspedicija. Billijevo oduševljenje Pazinskom jamom kulminiralo je velikom istraživačkom akcijom u Jami 1975.
Abakavir/lamivudin
Abakavir/lamivudin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 515,589 Da.
Miricitrin
Miricitrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 464,376 Da.
Kineziološki fakultet u Zagrebu
Kineziološki fakultet akademska je nastavna i znanstvena institucija, jedna od mlađih članica Sveučilišta u Zagrebu. Osnovan je kao Visoka škola za fizičku kulturu 1959. godine. To je u ono vrijeme bila prva visokoškolska ustanova u Hrvatskoj koja je školovala visokoobrazovane kadrove za potrebe sporta. Osam godina nakon osnutka, 1967. godine Visoka je škola primljena u sutav Sveučilišta u Zagrebu. 1973. godine mjenja ime i postaje Fakultet za fizičku kulturu sve do 2001. godine, kada postaje Kineziološki fakultet.
thumb|200|left|Kineziološki fakultet u Zagrebu Temeljno područje znanstvenog interesa i poučavanja na dodiplomskom sveučilišnom i poslijediplomskim studijima jest kineziologija, a područja koja se poučavaju i istražuju su: Edukacija, Kineziterapija, Sportski menadžment, Izabrani sport i Kineziološka rekreacija.
Sandersville, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 731, što je 58 (-7,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bellevue, Kentucky
je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.955, što je 525 (-8,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
II. gimnazija (Zagreb)
'''II. gimnazija''' u Zagrebu je opća gimnazija osnovana prije stotinu godina dopisom cara Franje Josipa I. koji je razdijelio I. kraljevsku realnu gimnazije na I. i II. kraljevsku realnu gimnaziju.
Zagrebačka II. gimnazija ove godine (13.12.2012.) slavi stotu obljetnicu postojanja i sedamdeset godina od useljenja u novu zgradu u Križanićevoj ulici 4. Organizirana je Svečana akademija koju su upriličili gradonačelnik Zagreba Milan Bandić i predsjednik Republike Hrvatske dr. Ivo Josipović.
Najnoviji rezultati
Zagrebačka II. gimnazija 2009. na Državnoj maturi dospijela je na 3. mjesto u Hrvatskoj po ostvarenim rezultatima, a 2010. godine bili su na 5. mjestu. Na posljednjoj maturi 2012. godine imali su najbolje rezultate iz 5 predmeta: hrvatskog, psihologije, fizike, politike i gospodarstve te sociologije. Tako su sveukupno slične rezultate ostvaril opće gimnazije: II. gimnazija iz Osijeka, SŠ Zlatar i III. gimnazija iz Splita.
Povijest
Godine 1911./1912. u Kraljevsku realnu gimnaziju se upisalo 1118 učenika, što je bilo previše i za onako veliku zgradu ( današnji muzej Mimara), Visoka kraljevska zemaljska vlada donijela je odluku da se sagradi nova zgrada na Širokom brijegu uređena prema svim modernim školskim zahtjevima, u koju se smjestila Kraljevska II. Realna gimnazija u Zagrebu.
II. gimnazija je kroz svoju povijest nekoliko puta preseljavana, od Katarininog trga, Wilsonovog trga (današnji Rooseveltov trg), Ulice A (današnje Klaićeve), Josipovca i Savske ceste nakon čega se seli u novoizgrađenu zgradu u Domagojevoj ulici 1933. godine, gdje se i danas nalazi.
Villaga, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
II. gimnazija (Zagreb)
Povijest
Zgradu je, prema tada najmodernijim građevinskim i arhitektonskim dostignućima kao i materijalima, projektirao hrvatski arhitekt Egon Steinmann. Unatoč lošem održavanju u bivšoj državi, zgrada i danas uz relativno male građevinske zahvate, može odgovoriti svim prostornim i drugim zahtjevima današnjeg gimnazijskog programa.
Za vrijeme II.Svjetskog rata zgrada postaje vojarna te je pri kraju rata bombardirana i srušeno je istočno krilo - današnja Klasična gimnazija.
Škola je još jednom bila meta bombi, ovoga puta 1995. godine za vrijeme oslobađanja okupirane Zapadne Slavonije kada su četnici s Banije raketirali školsko dvorište za vrijeme nastave, na sreću bez žrtava.
U bivšoj državi škola je nakon rata nazvana II. gimnazija, a u Reformi školstva utopljena je u Centar za kulturu i umjetnost.
Škola danas
Trenutni ravnatelj je Drago Bagić.
Školu je 2012. upisalo 168 novih učenika razmještenih u 6 razreda. Bodovni prag bio je 55 bodova.
Daleville, Alabama
Daleville je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.295 stanovnika.
Karadžićevo
Karadžićevo (do 1931. Križevci), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Markušica, Vukovarsko-srijemska županija. Selo se nekada zvalo Križevci u koje su negdje nakon 1920. naseljeni srpski dobrovoljci "solunaši" koji su nakon Drugog svjetskog rata promijenili ime Križevci u Karadžićevo.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 239 stanovnika te 96 obiteljskih kućanstava.
Rat u Hrvatskoj
Topovskim granatama iz Markušice i Gaboša sa sjevera te Karadžićeva (Križevaca) sa zapada granatirana je župna crkva u Jarmini te mjesto samo.
Brey-et-Maison-du-Bois
Brej et Mezon di Boa je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 100 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 912 metara (maksimalnoj 1.055 m, a minimalnoj 868 m).
Ašera
desno|mini|225px|Drevna skulptura Ašere Ašera (hebrejski אֲשֵׁרָה) je božica majka koju su štovali drevni narodi. Zvali su ju i Ašratu, Aserdu i Asertu. Spomenuta je i u Bibliji kao kraljica neba. Prorok Jeremija je govorio protiv Ašere, napominjući kako su žene prinosile njoj žrtve, uvjerene da će propasti bez nje.
Mitovi
U ugaritskim je tekstovima spomenuta kao Atirat, Dama mora. Njezin je muž tamo El, pa je ona zvana Elat.
Ottokar I od Štajerske
Ottokar I od Steyra (? - 1064) bio je srednjovjekovni velmoža poznat kao osnivač dinastije Otakara. Od 1056. je do smrti je služio kao markgrof Karantanske marke, koja je kasnije postala poznata kao "Štajerska marka" (Steiermark) ili Štajerska, odnosno ime dobila po Ottokarovom sjedištu gdje je služio kao grof. Za vrijeme njegove vladavine je okončan rat sa Mađarskom. Markgrofovi Adalbero i Ottokar II su mu bili sinovi.
Ašera
Mitovi
Postojao je amorejski kralj Abdi-Aširta, čije ime znači "Ašerin sluga".
U Bibliji
U Bibliji je spomenuto da su Izraelci štovali Ašeru i Baala, što je razbjesnilo Jahvu, Boga Izraelova, koji ih je predavao u ruke neprijatelja. Izraelci su čak vjerovali da je Ašera supruga Jahve. Postoje natpisi koji spominju Jahvu i Ašeru kao božanski par. Judejski su se kraljevi većinom držali štovanja Jahve te su uništavali Ašerine kipove. Međutim, kralj Roboam je podigao ašere (jednostavniji naziv za Ašerine kipove) na svakom brežuljku. Njegov je unuk Asa bio pravi jahvist, koji je svoju baku lišio naslova velike kneginje jer je štovala Ašeru. Kralj Jošija je proveo opsežnu vjersku reformu i maknuo iz Izraela sve strane bogove, te je spalio sve predmete načinjene za Ašeru.
Riječ Jahvina preko proroka Jeremije bila je: "Djeca kupe drva, oci pale vatru, žene mijese tijesto da ispeku kolače 'kraljici neba' i lijevaju ljevanice tuđim bogovima da me pogrde." Štoviše, Jahve potvrđuje da kade i prinose žrtve Ašeri, pa da vide hoće li ih ona spasiti.
Suvremeno otkriće
Dr. Francesca Stavrakopoulou otkrila je - kako sama kaže - da je Ašera bila "Božja žena". Svoju teoriju temelji na drevnim tekstovima, amuletima i figuricama pronađenim u iskopinama kod grada Ugarita, odnosno na području današnje Sirije. Svi artefakti i dokazi upućuju na Ašera bila moćna božica plodnosti. Njena je povezanost s Jahvom očita. Pojasnila je povezanost Boga i Ašere: "Napis na artefaktima odnosi se na zazivanje blagoslova. Blagoslov se, važno je istaknuti, zaziva od 'Jahve i njegove Ašere', što je jedan od brojnih dokaza da se radilo o božanskom paru. U kombinaciji s biblijskim tekstom iz Knjige kraljeva, koji opisuje štovanje Ašere u Jahvinom hramu, gdje su joj ženske službenice tkale ritualne tkanine, dokazi se više ne mogu ignorirati."
Ima znanstvenika koji smatraju da su neki judejski kraljevi bili opsjednuti muškošću toliko da im je jednostavno smetala ideja božice koja vlada svijetom sa svojim mužem. Izraelski su kraljevi bili drukčiji - štovali su Ašeru kao kraljicu neba, što podsjeća na današnje katoličko držanje Djevice Marije kao svete i uzvišene. Uostalom, izraelski su kraljevi bili pod utjecajem žena - Ahab pod utjecajem Izebele, a Joram (premda judejski kralj) pod utjecajem Atalije, Ahabove kćeri.
174
thumb|Papa Soter
Godina 174. (CLXXIV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Gala i Flaka (ili, rjeđe, godina 927. Ab urbe condita). Oznaka 174. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Dovrenski okrug
Dovrenski okrug je jedan od 11 okruga u pokrajini Luristan na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Sarab-e Dovre.
Tunj
Tunj (lat. Thunnus thynnus) je morska riba iz porodice skušovki (scombridae). U Hrvatskoj ovu ribu nazivaju još i tuna, tun, obična tuna.
Opis
Tijelo tunja je vretenastog oblika, usko i špicasto na vrhu glave, zadebljano pri sredini tijela, a od sredine prema repu se opet bitno sužava. Koža mu je čelično plave boje, sa zelenim i odsjajima boje lavande. Na prsima ima dvije peraje, na trbuhu bliže repu još dvije. Na bokovima iza škržnih otvora ima bočne peraje, a na leđima jednu veliku. Rep je velik, repne peraje podjednake dužine sa urezom pri sredini. Od leđne peraje prema repu nalazi se niz manjih nazubljenih peraja. Toplokrvna je riba i jedina je takva u svijetu riba. Doseže težinu i do 600-650 kg a može narasti preko 4 metra. Prosječna lovna težina u Jadranu je oko 12 kg.
Rasprostranjenost
Tunj je rasprostranjen diljem Jadrana na svim dubinama.
Način života i ishrana
Tunj je izvrstan plivač i lovac koji živi u jatu vršnjaka. Skladno vretenasto tijelo jake građe s izrazito naglašenom i jakom repnom perajom omogućava mu dugotrajno i brzo kretanje u lovu na plijen. Tunj je jedna od najbržih riba u moru. Prosječna brzina kojom se kreće je 12.5 km/h, a vrlo brzo može ubrzati i preko 100 km/h. Odmor nakon postizanja takvih brzina mu je također najbrži u ribljem svijetu. Na tome mogu zahvaliti i odličnom metabolizmu koji može držati temperaturu tijela veću čak do 20 stupnjeva od temperature mora. Da bi održavao temperaturu tijela tunj se mora neprestano kretati pa tako do životne dobi od 15 godina prepliva oko 1 000 000 milja.
Stari Ledinci
thumb|right|300px|Ledinačko jezero thumb|right|300px|Pravoslavna crkva u Starim Ledincima thumb|right|300px|Centar Starih Ledinaca thumb|right|300px|Turska česma u Starim Ledincima Stari Ledinci, takođe poznati i kao Ledinci, su selo u Srbiji. Stari Ledinci se nalaze u opštini Petrovaradin, jednoj od dve opštine koje čine grad Novi Sad. Po zadnjem popisu iz 2002, Stari Ledinci imaju 817 stanovnika, od kojih su većina Srbi.
Geografija
Selo se geografski nalazi u Sremu, ali je deo Južnobačkog okruga. Postoje dva sela sa imenom Ledinci: Stari Ledinci i Novi Ledinci. Danas se ime Ledinci zvanično koristi za Nove Ledince, dok se drugo selo zvanično zove Stari Ledinci. Oba sela se nalaze u opštini Petrovaradin, na obroncima Fruške Gore.
Tunj
Način života i ishrana
Tunj je predator i hrani se drugom ribom, prije svega skušama, haringama, oslićima, ali i lignjama i rakovima pred kojima je u velikoj prednosti zbog velike brzine kretanja.
Najveći prirodni neprijatelj tunja je orka (kit ubojica).
Stari Ledinci
Istorija
U blizini Starih Ledinaca postoje dokazi prisustva Rimljana iz vremena imperatora Proba, koji govore da su oni u blizini današnjeg ledinačkog majdana „Srebro“ iz jednog rudokopa vadili plemenite metale za potrebe kovnice novca u Sirmijumu.
Selo je verovatno osnovano u 13. veku. Prema predanju, prvobitno naselje se nije nalazilo u dolini Tavnog potoka (na mestu današnjih Starih Ledinaca), već na ledinama na dunavskoj ravni kraj kameničkog atara, usled čega je dobilo naziv Ledinci. Kada su 1242. Tatari upali u Srem, pljačkali i palili kuće i ubijali stanovništvo, Ledinčani su se povukli u guste šume i na delu atara zvanom Selište izgradili privremena staništa (koja su prerasla u trajno naselje), a u strahu od nove pljačke i pokolja nisu se više vraćali na obalu Dunava. Prema podacima iz 1372. godine, područje u okolini Ledinaca je nazivano „srpski kraj“, dok je po podacima iz 1438. godine ovaj prostor bio nastanjen „šizmaticima“ (pravoslavnim hrišćanima). Krajem 15. veka, ovaj kraj pripada srpskim despotima Jovanu i Đorđu Brankoviću. Despot Jovan Branković (1496—1502) je poklonio ovo selo Rakovačkom manastiru. Srbi koji su živeli na ovom području pominju se i za vreme bune Đerđa Dože, 1514. godine.
Tunj
Razmnožavanje
Tunj se najvjerojatnije ne pari u Jadranu nego u Mediteranu ili Atlantiku pri čemu mnogo mužjaka i ženki istovremeno ispušta ikru i mliječ. U posljednje vrijeme se uzgaja u za uzgoj posebno ograđenim kavezima.
Stari Ledinci
Istorija
Prilikom otomanskog osvajanja Srema u 16. veku, naselje Selište je spaljeno, a izbeglo stanovništvo je izgradilo treće naselje na lokalitetu Klisa (deo današnjih Starih Ledinaca). Međutim, u toku jednog ratnog pohoda, Turci su spalili i ovo naselje, tako da je potom sagrađeno i četvrto naselje, pod Malim bregom, nedaleko od Klise, a iz ovog poslednjeg naselja nastali su današnji Stari Ledinci. Za vreme Otomanske vlasti, u 17. veku, gospodar Ledinaca bio je Solak Mehmed-aga, otomanski spahija. Postoji i mišljenje da je redosled naseljavanja lokaliteta na Klisi i Selištu bio obrnut, tako da je, prema ovim tvrdnjama, naselje na Klisi starije od onog na Selištu. U naselju na Selištu postojala je crkva posvećena svetom Prokopiji. Prema nekim izvorima, na današnjem lokalitetu Starih Ledinaca je u srednjem veku postojalo naselje pod imenom Dumbovo.
Ledinci su ponovo stradali, razarani i spaljivani prilikom Austrijsko-turskih ratova. Od kraja 17. veka selo je pod upravom Habzburške Monarhije. Habzburške vlasti su imale problema sa prikupljanjem poreza u selu, jer su, prema jednom poreskom izveštaju iz prve polovine 18. veka, stanovnici ovog regiona bili „slobodni Srbi (Freie Ratzen), po prirodi veoma nepokorni i prkosni. Oni stalno izbegavaju susrete sa predstavnicima vlasti, te je sa njima vrlo teško izaći na kraj." Početkom 18. veka, na ovom prostoru je zabeleženo postojanje dva naselja, jedno se nazivalo Ledinci, a drugo Sentić. Oba mesta su pripadala Karlovačkom vlastelinstvu, a od 1736/1737. godine deo su vojne granice. Prilikom priključenja vojnoj granici, naselje Sentić je spojeno sa Ledincima. Prema popisu iz 1736/1737. godine, stanovnici Ledinaca bili su isključivo Srbi. Neki stanovnici naselja vode poreklo i od izbeglica sa Kosova i drugih krajeva Srbije, koji su u ovaj kraj došli 1690. godine prilikom velike seobe Srba koju je predvodio patrijarh Arsenije Čarnojević. U Ledince se krajem 18. veka naselio i deo izbeglica iz Srbije, posle propasti Kočine krajine.
Tunj
Gospodarska vrijednost
thumb|left|150px|Lov tunolovcem Tunj je najznačajnija riba za hrvatsko gospodarstvo i njegov izvoz u Japan. U Japanu tunjevina predstavlja nacionalnu i kulturnu tradiciju, a zbog velike kvalitete jadranskog tunja, uz već postojeća, osnivaju se mnogobrojna nova tunogojilišta diljem naše obale. Tunjevina je cijenjena i ima udio u prehrani ljudi u mnogim drugim zemljama. Meso tunja je vrhunske kvalitete a utroba je izrazito cijenjena. Jetra je bogata vitaminima, u gušterači ima inzulina, a od želudca se spremaju ukusne tripice. Meso tunja se također konzervira a i tako pripremljeno predstavlja pravu poslasticu.
Lovi se tijekom cijele godine uglavnom mrežama stajačicama tunolovkama, a u psljednje vrijeme se na Jadranu vrlo cijeni lov panulom (big fishing). Jedan od načina lova je lov tunolovcem sa rampama, udicama i mamcem.
Stari Ledinci
Istorija
Već početkom 19. veka, u selu je radila škola, u kojoj su prvi učitelji bili ledinački sveštenici i rakovački kaluđeri, a tokom 1842. godine izgrađen je i prvi vodovod. U vreme revolucije 1848. godine, došlo je do oružane intervencije mađarske vojske protiv stvaranja Srpske Vojvodine i Ledinčani su učestvovali u odbrani Sremske Kamenice. Tada je formiran vojni logor i u Ledincima, sa zadatkom da čuva desnu obalu Dunava od upada mađarske vojske. Godine 1866. izbio je u Ledincima veliki požar, usled neopreznosti kod pečenja rakije. Tom prilikom je izgorela skoro polovina sela. Ukidanjem vojne granice 1881. godine, Ledinci su pripojeni civilnoj upravi provincijala. 1898. godine u selu je osnovana zemljoradnička zadruga pod nazivom Prva srpska zemljoradnička zadruga. Početkom 20. veka, u Ledincima je otvorena čitaonica, a 1913. godine je osnovano Prvo ledinačko tamburaško društvo, da bi potom bili formirani hor i dramska sekcija, kao i recitatorska grupa. Hor je bio najmasovniji. Imao je 35 redovnih članova i nazvan je Prvo ledinačko pevačko društvo. Mada politički život, ako se izuzme aktivnost Socijaldemokratske stranke, nije bio razvijen, delovalo je nekoliko političkih struja. Bilo je demokrata, radikala i nezavisnih. Među socijaliste je više puta dolazio Vasa Pelagić i na njih imao jak uticaj. Mada su politički bili rascepkani, kada su u pitanju bili jugoslovenstvo, borba za autonomna prava Vojvodine ili oslobodilačka borba Srbije, Ledinčani su bili jedinstveni. Svoje simpatije prema Srbiji nisu krili ni pred austrougarskim vlastima, koje su ih za „drsko ponašanje“ hapsile, kažnjavale i maltretirale.
Kada je 1914. godine došlo do mobilizacije za rat protiv Srbije, Ledinčani su bili spremni na sve da ne bi išli u rat protiv srpskog naroda. Vlastima je raspoloženje vojvođanskih Srba bilo dobro poznato, pa su sve one u koje se sumnjalo da su protivnici rata protiv Srbije hapsili i internirali. Neki Ledinčani su mobilisani u Austrougarsku vojsku i upućeni na ruski front, gde se većina njih predala Rusima prilikom prvih sudara u Galiciji. Iz Rusije su kao dobrovoljci odlazili na Solunski front. Mobilizacija Ledinčana uspela je austrougarskim vlastima samo u prvom naletu. Kasnije, većina se na razne načine izvukla, i to najčešće na lekarskim komisijama. Neki od njih su se sklanjali u šumu i po bazama, gde ih vojne i civilne vlasti nisu mogle pronaći. Mnogi koji su već bili u vojsci dezertirali su pod punom ratnom opremom i okupljali se na Fruškoj gori. Bili su to "zelenokadrovci", koji su predstavljali ozbiljnu opasnost za pozadinu austrougarskih frontova. Ledinački zelenokadrovci su u toku celog rata više boravili u selu nego u šumi, a u šumu bi se povlačili samo kad bi im zapretila opasnost. Što je rat bio bliži kraju postajali su sve aktivniji, a pred kraj rata izabrali su i svog vođu - Paju Radovanovića, koga su nazvali vojvoda Micko. Kada je došlo do proboja Solunskog fronta i gotovo bezglavog povlačenja austrougarske vojske, Ledinčani, predvođeni vojvodom Mickom, više puta su uspešno presretali i razoružavali austrougarske vojnike. U jednom slučaju, Ledinčani su odustali od razoružavanja jedne poveće grupe austrougarskih vojnika, jer im je jedan od pripadnika ove grupe objasnio da on i njegovi drugovi nisu neprijatelji, već Česi, odnosno Sloveni kao i Srbi i da im je oružje koje nose potrebno da bi se i oni oslobodili od austrijske i ugarske vlasti i stvorili svoju državu. Prihvatajući ovo objašnjenje, vojvoda Micko ih je pustio da idu.
mini|levo|250p|Spomenik palim borcima u Novim Ledincima Od decembra 1918. godine, selo je deo Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca (kasnije nazvanog Kraljevina Jugoslavija). U Drugom svetskom ratu selo je okupirano od strane takozvane Nezavisne Države Hrvatske. Od prvih dana okupacije Ledinčani su se na razne načine borili protiv ustaša i nemačkih okupatora. U vojvođanskim partizanskim jedinicama poginulo je 85 boraca, a od fašističkog terora stradalo je u Jasenovcu, Sremskoj Mitrovici, zemunskom Sajmištu i samom selu preko 200 meštana. Selo je privremeno oslobođeno u maju 1942. godine, zbog čega je u njega dovedena jedna četa ustaša iz Sremskih Karlovaca, posle čijih tortura i ispitivanja je jedan deo stanovništva završio u Jasenovačkom logoru. Zbog akcija pokreta otpora, nove jedinice petrovaradinskih i kameničkih ustaša sprovodile su nove terore, tako da se avgusta 1942. godine skoro celo stanovništvo sklonilo u šumu. Posle toga su započele velike ofanzive fašista na Frušku goru, usled čega je dobar deo stanovništva pohapšen ili pobijen. Zbog nesigurnosti usled konstantnog dejstva pokreta otpora, okupatorska uprava Ledinaca je izmeštena iz sela na put Kamenica - Beočin. Kako su vremenom Ledinci postali čvrsto uporište otpora, u oktobru 1943. godine selo je opkolila fašistička vojska sastavljena od nemačkih fašista, ustaša i Čerkeza. Deo stanovništva je uspeo pobeći, a veliki deo naroda je pohapšen i transportovan u logore, gde je većina tragično skončala život. Tada je do temelja spaljeno čitavo selo, a posebno je povedeno računa da se prilikom paljenja crkve Svetog Nikole spali i kompletna arhiva mesta.
Posle rata (1946-1951. godine), selo je obnovljeno ali na novoj lokaciji bliže Dunavu (na brdu Kruša) i nazvano je Novi Ledinci, dok je za lokalitet predratnih Ledinaca odlučeno da dobije neke druge namene, te je sprečavano nastanjivanje istog. Međutim, deo stanovništva se vratio na lokaciju Starih Ledinaca, tako da je i ovo selo postepeno obnovljeno. Sedamdesetih godina u Stare Ledince počinju da se doseljavaju novi stanovnici, mahom iz Bosne, koji kupuju zemlju i placeve i grade nove kuće. Tokom Jugoslovenskih ratova (1991-1995), ovde se naselio i deo izbegličkog stanovništva.
Od 1886. do 1936. godine, selo je pripadalo Iriškom srezu, a od 1936. do 1946. godine Karlovačkom srezu. Do 1980. godine, Stari i Novi Ledinci su činili jednu mesnu zajednicu u sastavu Novosadske opštine, a tada su formirane dve posebne mesne zajednice.
Demografija
U naselju Stari Ledinci živi 644 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,8 godina (37,3 kod muškaraca i 36,2 kod žena). U naselju ima 267 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,08.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima, a u poslednjim popisima, primećen je porast u broju stanovnika. Pre Drugog svetskog rata, u Starim Ledincima je živelo 1.776 stanovnika, a zbog stradanja sela u ratu, broj stanovnika se znatno smanjio. Iako je u posleratnom periodu u selu zabeležen porast žitelja, broj stanovnika iz predratnog perioda još uvek nije dostignut.
Zanimljivo je da veći deo potomaka starosedelačkog stanovništva Starih Ledinaca danas živi u Novim Ledincima, dok u današnjim Starim Ledincima preovlađuje stanovništvo doseljeno u drugoj polovini 20. veka. Deo nekadašnjeg starosedelačkog stanovništva odselio se i u druga mesta, posebno u Futog, Bešku, Inđiju, Novi Sad i Sremsku Kamenicu.
Etnički sastav
-
Karakteristike naselja
Posle Drugog svetskog rata, sa razvojem Novog Sada i naselja u okolini grada, sa sremske strane Dunava su se pojavile popularne lokacije za rekreaciju i izgradnju vikend naselja. Jedno od takvih vikend naselja niklo je i na lokalitetu Klisa u Starim Ledincima, a objekata vikend stanovanja ima i u drugim delovima sela. Sve do nedavno, ovi objekti vikend stanovanja činili su više od polovine objekata u Starim Ledincima, a u novije vreme odnos stambenih jedinica prema jedinicama vikend stanovanja iznosi 2/3 prema 1/3.
Stari Ledinci imaju zgradu Mesne zajednice, ambulantu, dečji vrtić, četiri prehrambene prodavnice, dve kafane i novinski kiosk. U šumi, u blizini Starih Ledinaca, nalazi se vojna baza Vojske Srbije sa podzemnim aerodromom.
Verski objekti
U Starim Ledincima se nalaze sledeći verski objekti:
Privreda
Stanovništvo se ovde od davnina bavi vinogradarstvom, voćarstvom i stočarstvom, a u poslednje vreme je u ekspanziji i pčelarstvo. Ledinčani su bili poznati po svojim podrumima, gde se uvek moglo dobiti dobro vino. U novije vreme, Stari Ledinci su pretežno radničko naselje, dok je agrarna proizvodnja uglavnom dopunsko zanimanje radnika. U blizini naselja postoji majdan kamena „Srebro“, koji u odnosu na ukupnu populaciju zapošljava mali deo stanovništva. Većina zaposlenih je orijentisana na rad u privredi Novog Sada.
Turizam
U blizini Starih Ledinaca se nalazi Ledinačko jezero, koje je postalo nezaobilazna turistička destinacija i popularno mesto za odmor brojnih Novosađana. U ataru Starih Ledinaca se nalazi i Popovičko jezero, a ostali značajni turistički lokaliteti su Perina pećina (nekadašnji rudnik zlata), kao i dve turske česme. U turističko-rekreativnu ponudu Starih Ledinaca takođe spadaju planinarenje i lov. Samo naselje se nalazi na području Nacionalnog parka Fruška gora, a kroz Stare Ledince prolazi i trasa Fruškogorskog maratona. Posebnu atrakciju Starih Ledinaca predstavljaju pijaći izvori mesta i okruženja, o čijoj lepoti i bogatstvu je pevao pesnik Jovan Jovanović Zmaj, koji je tri godine ovde službovao, kao seoski lekar.
Saobraćaj
Gradski autobus broj 76 vozi do Starih i Novih Ledinaca.
Lervička deklaracija
Lervička deklaracija odnosi se na saopštenje prvog ministra Škotske Alexa Salmonda koje je on 25. jula 2013. u ime škotske vlade dao u Lerviku (Lerwick), glavnom gradu Shetlandskog arhipelaga, a u kojem se kaže da će jedna ministarska radna grupa ispitati mogućnost decentralizacije vlasti u Škotskoj u cilju ustupanja dodatnih ovlašćenja Shetlandu, Orkneyu i Vanjskim Hebridima.
Ova je deklaracija data kao odgovor na kampanju koju su juna 2013. pod nazivom Naša ostrva - naša budućnost (Our Islands - Our Future) pokrenuli lideri tri ostrvska Područnog vijeća (council area) u Škotskoj ― Šetlandskog ostrvskog veća, Orkneyjskog ostrvskog veća i Ostrvskog veća Zapadnih ostrva ― i koja je pozvala na veću autonomiju za ta ostrva. Ta je kampanja osmišljena tako da profitira od diskusija koje je pokrenuo referendum o nezavisnosti Škotske 2014, premda je sama kampanja postavljena neutralno u odnosu na pitanje nezavisnosti Škotske.
Salmond je ovo saopštenje nazvao po Lerviku (Lerwick), glavnom gradu Shetlandskih ostrva, zato što je u tom gradu 25. jula 2013. održana sednica škotske vlade
Piazza Palatina, Latina
Piazza Palatina je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
Abakavir/lamivudin/zidovudin
Abakavir/lamivudin/zidovudin je organsko jedinjenje, koje sadrži 32 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 782,830 Da.
Miriocin
Miriocin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 401,537 Da.
Zvonik bazilike sv. Marka
'''Zvonik bazilike sv. Marka' (tal. Campanile di San Marco'') je jedan od simbola grada Venecije. Venecijanci ga zovu od milja El paròn de casa (gazda kuće). Toranj je visine od 98,6 m i jedan je od najviših u Italiji. Stoji nezavisno u kutu Trga Svetog Marka ispred Bazilike Svetog Marka. Jednostavnog je kvadratnog tijela od opeke, širok 12 metara i visok oko 50 m, iznad čega je tijelo zvonika. Zvonik ima otvorenu lođu za smještaj zvona s romaničkim kvadriforama, iznad toga je ponovno tijelo od cigli, na čijim stranama su naizmjenično prikazani lavovi u pokretu i dva simbolička prikaza Venecije, u liku ženskih figura kao Pravde. Cijelinu upotpunjuje piramidalni krov na čijem je vrhu vjetrokaz (pozlaćeni kip Arhanđela Gabrijela).
Historija izgradnje
Izgradnja je počela u još u 9. vijeku za vrijeme vladavine dužda Pietra Tribuna, na temeljima rimskog porijekla. Zvonik je preoblikovan u 12. vijeku za vrijeme vladavine dužda Domenica Morosinija, po uzoru na zvonik iz Akvileje. Ponovno je rekonstruiran u 14. vijeku.
Zvonik je ozbiljno oštećen od udara groma 1489. koji je nagorio drvene grede konstrukcije, a potom je teško oštećen u potresu u martu 1511. i ta oštećenja su zahtijevala sanaciju. Nakon toga je arhitekt Giorgio Spavento pokrenuo radove za temeljnu sanaciju i rekonstrukciju zvonika, a radove su nastavili bergamski arhitekti Giovanni i Bartolomeo Bon pod vodstvom Prokuratora Bazilike sv. Marka. Nakon tih radova zvonik je dobio svoj konačni izgled. Prostor za zvona isklesan je od mramora i bio je vidljiv sa pučine Jadrana. Radovi su bili gotovi 6. jula 1513. kada je svečano postavljen kip Arhanđela Gabrijela od pozlaćenog drva na vrh zvonika.
U kasnijim vijekovima zvonik je često popravljan nakon oštećenja uzrokovanih udarima groma. Veliki Galileo Galilei se 1609. poslužio tim zvonikom za demonstraciju svoga teleskopa. Radovi na novoj obnovi zvonika 1653. povjereni su arhitektu Baldassaru Longheni. Udar groma 13. aprila 1745. napravio je velike napukline u zidu zvonika, zbog čega je nekoliko ljudi poginulo nakon pada krhotina. Iz ovih razloga 1776. toranj zvonika je konačno opremljen gromobranom. Godine 1820. kip Arhanđela Gabrijela bio je zamijenjen novim, radom Luigia Zandomeneghia iz 1822. godine.
Pad zvonika
U julu 1902. sjeverni zid tornja ozbiljno je napukao i napuklina je slijedećih dana i dalje rasla. Konačno, u ponedjeljak 14. jula oko 9:45, zvonik se totalno urušio, srušivši pritom do temelja i lođu u podnožju. Sreća u nesreći je bila da nitko nije poginuo, osim mačke koja je u lođi stanovala. Zbog pozicije zvonika, nastala šteta bila je relativno mala. Osim lođe nastradao je i ugao zgrade Bibliotece Marciane. Veliki mramorni stup zaštitio je zgradu same Bazilike Svetog Marka. thumb|left|260px| Lažna fotografija pada zvonika Iste večeri komunalno vijeće grada odobrilo je više od 500.000 lira za obnovu zvonika. Odlučeno je da se zvonik obnovi točno onakav kakav je i bio, uz neka konstrukciona ojačanja kako bi se spriječilo da padne u budućnosti. Radovi su trajali sve do 6. marta 1912. godine. Novi zvonik je svečano otvoren 25. aprila 1912. povodom praznika svetog Marka, točno 1000 godina nakon izgradnje prve bazilike sv. Marka.
Zvona
Zvonik ima pet zvona, od kojih je svako imalo posebnu namjenu: Nakon pada zvonika, i uništenja četiri zvona (od pet), korišten je stari materijal za izradu novih, obnovu je donirao papa Pio X.
Utjecaj na druge zvonike širom svijeta
Venecijanski zvonik poslužio je kao inspiracija za mnoge građevine širom svijeta, uključujući Zvonik katedrale sv. Jurja (Piran), Toranj sa satom - King Street Station (Seattle), Brisbane City Hall (Brisbane), Rathaus (Gradska vijećnica u Kielu), MetLife Tower (New York), Daniels & Fisher Tower (Denver), zvonik u Port Elizabethu (Južna Afrika), te Sather Tower (zvan Campanile) u kampu Kalifornijskog univerziteta u Berkeleyju. Replike venecijanskog zvonika podignute su u kockarskim oazama Las Vegasu i Makau.
Lođa
thumb|right|260px| Loggetta podno zvonika Lođa odnosno lođica (loggetta) je manji objekt u podnožju zvonika sv. Marka. Ovaj mali kiparski objekt sagradio je Jacopo Sansovino između 1537. i 1549. na mjestu ranije građevine, vjerojatno iz 14. vijeka. Objekt je prvotno služio venecijanskim patricijima za sastanke, a nakon toga za gardu koja je osiguravala sjednice Velikog savjeta. Vizualno je stupovima i lukovima podjeljen u tri zone. Između stupova su četiri niše s četiri brončana kipa (Minerve, Merkura, Apolona i Mira). Iznad tri lunete je friz s tri mramorna bareljefa koji simbolički prikazuju snagu i političku spretnost Mletačke Republike. Na tim reljefima su alegorije Krete (Jupiter), Venecije (Minerva) i Cipra (Venera). Terasa s mramornim balaustradama dograđena je 1663 godine. Nakon pada zvonika 1902. godine, Loggetta je potpuno porušena, a nanovo je podignuta 1912. i pritom je u najvećoj mjeri korišten materijal pronađen na mjestu urušavanja zvonika.
Tori Black
Tori Blek (Sijetl, Vašington, 25. avgust 1988) američka je pornografska glumica.
Karijera
Tori Blek je svoju karijeru u porno industriji započela 2007. godine. Nastupila je u više od 200 porno-filmova. Bila je izabrana za ljubimicu Penthausa za mesec decembar 2008. Godine 2010. časopis Maksim je uvrstio među 12 najboljih ženskih porno zvezda. Dok je 2011. magazin Kompleks uvrstio u svoju listu 100 najboljih porno zvezda.
Privatni život
14. oktobra 2011. Tori Blek je rodila dečaka.
U januaru 2012. su Blek i njen verenik bili nakratko uhapšeni u Las Vegasu posle sukoba sa policijom.
Šehzade Mehmet
Izvori
http://www.omnilexica.com/?q=%C5%9Eehzade+Mustafa#a896d4590544f0e56400fbf79c51bf771
Dommartin-lès-Cuiseaux
Domarten le Kizo je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Luan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 636 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 215 metara (maksimalnoj 226 m, a minimalnoj 182 m).
Jia Kui
Jia Kui, (174 – ca. 230), stilsko ime Liangdao (梁道), bio je kineski vojskovođa i velikodostojnik na početku doba Tri kraljevstva. Služio je državi Cao Wei.
Daphne, Alabama
Daphne je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 21.570 stanovnika.
Sakayamuni pagoda
thumb|right|200px|Pagoda hrama Fogong
Pizhi pagoda
thumb|right|230px|Pizhi Pagoda, 54 m visine, sagrađena do 1063.
Sakayamuni pagoda
Sakyamuni pagoda hrama Fogong je drvena kineska pagoda smještena u okrugu Ying kineske provincije Shanxi. Sagrađena je 1056. pod vlašću kitanske dinastije Liao, odnosno od strane cara Daozonga (Hongji) na mjestu gdje je ranija bila rezidencija porodice njegove bake. Pagoda je uspjela preživjeti niz zemljotresa kroz vijekova, te s vremenom dosegla takvu slavu u Kini da uživa nadimak "Muta".
Pizhi pagoda
Pizhi pagoda je kineska pagoda iz 11. vijeka, smještena u hramu Lingyan u Changqingu, kraj Jinana u kineskoj provinciji Shandong. Iako je originalna pagoda bila sagrađena 753. za vrijeme vladavine cara Xuanzonga od Tanga ( 712–756), današnja pagoda predstavlja rekonstrukciju koja je izgrađena u doba dinastije Song, odnosno posljednjim godinama vladavine cara Renzonga od Songa (1022–1063). Posjeduje oktogonalnu bazu i devet katova, a izgrađena je od opeke i kamena; ukupno je visoka 54 m.