cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albaro Vecchio, Verona
Albaro Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Kilómetro Noventa y Siete, Cuauhtémoc
Kilómetro Noventa y Siete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2061 m.
Knock Three Times
"Knock Three Times" je američka pop pjesma koju je 1970. snimio vokalni bend Tony Orlando and Dawn. Tekst govori o muškarcu koji pokušava zavesti svoju susjedu, poručivši joj da "pokuca tri puta" na njegova vrata ako je zainteresirana za njega. Pjesma je imala izuzetnu popularnost te se početkom 1971. popela na vrh američke top-liste. Tonyju Orlandu, nekadašnjoj tinejdžerskoj pop-zvijezda koja je tada bila posve zaboravljena, omogućila je preporod karijere.
Tatomir
Tatomir je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Tatomir je u okviru opštine Kratovo.
Prirodni uslovi
Tatomir je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 55 kilometara istočno.
Selo Tatomir se nalazi u istorijskoj oblasti Kratovsko. Naselje je položeno na severnim padinama planine Mangovica, na približno 690 metara nadmorske visine.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
El Texcal, Tlaltizapán de Zapata
El Texcal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Tatomir
Stanovništvo
Tatomir je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 84 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci.
El Texcal, Tlaltizapán de Zapata
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 992 m.
Tatomir
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Melsdorf
Melsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.746 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058104.
Black Sabbath
Black Sabbath je engleski heavy metal sastav koji se smatra osnivačem tog žanra. Osnovan je 1969. godine u Birminghamu.
Životopis
Kao jedan od prvih bendova koji su istinski definirali heavy metal, Black Sabbath se s pravom smatraju djedom tog muzičkog pravca. Sa svojim mračnim kompozicijama koje su zvučale kao da izviru iz samog pakla, Sabbath je uspio dignuti na noge kritičare i roditelje dok je u isto vrijeme nadahnuo cijelu generaciju muzičara sa svojim teškim rock gitarama i primjesom bluesa. Članovi Black Sabbatha odrasli su u istoj četvrti radničkog grada Astona kod Birminghama u Engleskoj, no njihovi odnosi u djetinjstvu su bili sve samo ne prijateljski. Mladog Johna Osbournea, poznatijeg pod imenom Ozzy Osbourne, često je terorizirao lokalni nasilnik Tony Iommi, dok je Terrence "Geezer" Butler bio društveni otpadnik s iznimnim interesom za crnu magiju i kultove.
Odrastajući, razvili su zajedničku ljubav prema glazbi. U početku su svirali u rivalskim bendovima no nakon njihovog brzog raspada uskoro su počeli, zajedno s bubnjarem Bill Wardom, svirati zajedno. 1967.godine osnovali su Polka Tulk s Osbourneom kao glavnim vokalom, Iommiem na gitari, Butlerom na basu, Wardom na bubnjevima, Jimmy Phillipsom na ritam gitari i saksofonistom Ackerom. Phillips i Acker su ubrzo izbačeni iz benda, a preostali kvartet se preimenovao u Earth Blues Company, skrativši nedugo potom ime u Earth. Svirajući žešći blues rock po nekolicini lokalnih klubova uspjeli su pridobiti malu skupinu obožavatelja. Dvije godine kasnije,1969., Iommi napušta Earth kako bi svirao s Jethro Tullom, no samo nekoliko mjeseci kasnije vraća se u svoj stari bend s potpuno novom zamisli. Zaintrigiran popularnošću horor filmova, točnije fenomenom da ljudi plaćaju kako bi bili prestrašeni, Iommi je odlučio pokušati stvoriti zastrašujuću muziku. Gonjeni Butlerovim interesom za crnu magiju, bend je sastavio nekoliko mračnih pjesama, među kojima su bile Wicked World i Black Sabbath, a odmah potom su se preimenovali prema filmu Borisa Karloffa iz 1935. u Black Sabbath. Čudnim preokretom sudbine, događaj koji je skoro upropastio obećavajuću karijeru benda znatno je pridonio njegovom jedinstvenom zvuku.
Rancho el Membrillo, Huichapan
Rancho el Membrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2098 m.
Dvokolica
thumb|desno|250px| [[Hetiti|Hetitska dvokolica (crtež sa egipatskog reljefa) ]]
Dvokolica u najširem smislu označava svako cestovno vozilo koje se pokreće pomoću dva kotača na istoj osovini.
U užem smislu se pod time podrazumijeva konjska zaprega na dva kotača. S obzirom da je bila popularno oružje za vrijeme brončanog i željeznog doba u Evropi i Aziji za njih ponekad se za njih koristi izraz bojne dvokolice, odnosno bojne kočije. Nakon što ih je na bojnom polju deklasirala pojava konjice, dvokolice su u pravilu dobile civilnu upotrebu - za prijevoz, procesije te za konjske utrke gdje se upotrebljavaju i danas.
Acocota, Acajete
Acocota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acajete.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 417 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2637 m.
Opština Băiuț, Maramureș
Băiuț je opština u Rumuniji u okrugu Maramureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Opština San Pedro el Alto, Oaxaca
San Pedro el Alto je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2496 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2074 m.
Kimerijci
Kimerijci (grčki: Κιμμέριοι [Kimmérioi]) su bili drevni konjanički nomadi koji su, po Herodotu, nastanjivali oblast sjeverno od Kavkaza i Crnog mora - odnosno dijelove današnje Rusije i Ukrajine - u 8. i 7. vijeku pne.
O porijeklu, jeziku i originalnom prebivalištu Kimerijaca se malo zna, a nauka se uglavnom bavi špekulacijama na temelju sekundarnih izvora i imena koje su im nadjenuli drugi narodi. Prvi zapisi o Kimerijcima datiraju iz asirskih izvora s kraja 8. vijeka pne. a početkom 7. vijeka pne. se bilježe njihovi upadi u Malu Aziju, da bi sredinom istog vijeka napali Lidiju, opljačkali Sard i jonske kolonije. Nakon što je Kimerijce porazio lidijski kralj Alijat II, nestali su iz historijskih zapisa.
Buckland, Ohio
Bakland je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 233, što je 22 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vista Hermosa, Tenochtitlán
Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tenochtitlán.
Liboia, Cosenza
Liboia je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 108 m.
Vione, Sondrio
Vione je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
El Rayo, San Pedro
El Rayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 891 m.
Armentières-sur-Ourcq
Armantjer sir Urk je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Šato Tjeri.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 105 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,81 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 94 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 87 m).
Magirama
Magirama je francuski omnibus film snimljen 1956. u režiji Abela Gancea i Nelly Kaplan. Sastoji se od nekoliko zasebnih kratkih filmova kojima je zajedničko da su snimljeni widescreen tehnikom zvanom Magirama, a koja je gledateljima prilikom prikazivanja pružala sliku u formatu 3,66:1. Gance je tehniku razvio djelomično inspiriran tada popularnim widescreen tehnikama kao što su Cinerama i Cinemascope, ali i vlastitom tehnikom Polyvision koju je tri decenije ranije bio razvio za znamenite "triptih" scene u svom najpoznatijem filmu Napoleon.
Tri Vode
Tri Vode su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Tri Vode su naselje u okviru opštine Strumica.
Доња Црнућа
Доња Црнућа је насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 323 становника (према попису из 1991. било је 381 становника).
Tri Vode
Prirodni uslovi
Tri Vode su smeštene u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 12 kilometara južno.
Naselje Tri Vode se nalazi u istorijskoj oblasti Belasica. Naselje je položeno na zapadnim padinama planine Belasice, na približno 480 metara nadmorske visine.
Доња Црнућа
Демографија
У насељу Доња Црнућа живи 272 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,8 година (41,0 код мушкараца и 44,7 код жена). У насељу има 91 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,55.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
San Francisco, Tecate
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Tri Vode
Prirodni uslovi
Mesna klima je kontinentalna.
Zemomisl
Zemomisl (poljski: Siemomysł) (oko 922. - oko 950./60.) bio je treći vojvoda Poljana krajem 9. vijeka, jedan od mitoloških vladara Dinastije Pjastovića.
San Francisco, Tecate
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 606 m.
Tri Vode
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Zemomisl
Biografija
O njemu je nešto napisao benediktinski redovnik na dvoru Boleslava III Krivoustog - Gallus Anonymus u djelu Cronica et gesta ducum sive principum Polonorum. Naveo ga kao jednog od predhodnika Boleslova Krivoustog, kome je otac bio Lestek, a sin Mješko I - prvi poljski vladar koji je prihvatio kršćanstvo.
Tri Vode
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Confessions of a Pop Performer
Confessions of a Pop Performer je britanska filmska komedija snimljena 1975. godine u režiji Normana Cohena. Predstavlja nastavak filma Confessions of a Window Cleaner. U njemu Robin Askwith ponavlja ulogu nespretnog, ali ženama izuzetno privlačnog mladića po imenu Timothy Lea. Radnja prikazuje kako ga njegov poduzetni šurjak Sidney (čiji lik tumači Anthony Booth) ubaci u pop bend koji je čuo u jednom bendu, a što dovodi do niza erotskih pustolovina. Pop Perfomer je jedini film iz serije Confessions koji se nije temeljio na erotskim romanima Christophera Wooda; snimljen je umjesto planiranog nastavka Confessions of a Driving Instructor kako bi se maksimalno iskoristila popularnost rock i pop filmskih mjuzikala. Kao i svi drugi nastavci serije, zbog "sirovosti" humora i oslanjanja na "jeftinu" golotinju, izazvao je zgražanje kritike, ali je zato imao uspjeha među publikom.
Soundtrack
Pop Performer je bio također jedini film iz serije Confessions od čijeg je soundtracka napravljen album. Izdala ga je kuća Polydor.
(Original album)
Strana 1 Side 2
Renesansa u Škotskoj
Renesansa u Škotskoj bila je kulturni, intelektualni i umjetnički pokret u Škotskoj, koji je trajao od kasnog petnaestog stoljeća do početka sedamnaestog stoljeća. Povezana je sa panevropskom renesansom, za koju se obično smatra da je započela u Italiji u kasnom četrnaestom stoljeću i da je prodrla do sjeverne Evrope u formi sjevernoevropske renesanse u petnaestom stoljeću. Uključila je pokušaj oživljavanja principa klasičnog doba, uključujući humanizam, duh učenjačkog istraživanja, skepticizma i koncepata ravnoteže i proporcije. Historičari od dvadesetog stoljeća dovode u pitanje jedinstvenost i jedinstvo renesanse, ali vidljivo je da je u Škotskoj došlo do značajnih promjena u obrazovanju, intelektualnom životu, književnosti, umjetnosti, muzici, nauci i politici.
Kraljevski dvor igrao je u Škotskoj središnju ulogu u pokroviteljstvu i širenju renesansnih djela i ideja. Također je bio ključan za raskošno prikazivanje političke i religijske uloge monarhije. Renesansa je dovela do prihvaćanja ideja imperijalne monarhije, potičući škotsku krunu da se pridruži novim monarhijama podvlačeći autoritet i značaj monarha. Sve veći naglasak na obrazovanje u srednjem vijeku postao je dijelom humanističkog i potom protestantskog programa za širenje i reformiranje školstva. Rezultirao je širenjem školskog sistema i osnivanjem šest univerzitetskih koledža do kraja šesnaestog stoljeća. Relativno velik broj škotskih učenjaka studirao je na evropskom kontinentu ili u Engleskoj i neki, kao što su Hector Boece, John Mair, Andrew Melville i George Buchanan, vratili su se u Škotsku, gdje su odigrali veliku ulogu u razvoju škotskog intelektualnog života. Djela na narodnom jeziku (škotskom) počela su se javljati u petnaestom stoljeću, dok je latinski ostao glavni književni jezik. Uz pokroviteljstvo Jamesa V. i Jamesa VI, u pisce su spadali William Stewart, John Bellenden, David Lyndsay, William Fowler i Alexander Montgomerie.
U šesnaestom stoljeću, škotski kraljevi – naročito James V – sagradili su palače u renesansnom stilu, počevši u Linlithgowu. Taj trend ubrzo se proširio na članove aristokracije. Slikarstvo je bilo pod snažnim utjecajem flamanske umjetnosti, sa djelima koja su se naručivala sa kontinenta i Flamancima koji su služili kao dvorski umjetnici. Dok je crkvena umjetnost ispaštala uslijed ikonoklazma i gubitka pokroviteljstva kao rezultat reformacije, kućni ukrasi i portreti postali su značajni za bogate, pri čemu se George Jamesone uzdigao kao prvi veliki imenovani umjetnik u ranom sedamnaestom stoljeću. Muzika je također upila šire evropske utjecaje iako je reformacija izazvala udaljavanje od složene polifonijske crkvene muzike prema prostijem pjevanju metričkih psalama. Zajedno sa ujedinjenjem engleske i škotske krune 1603. godine, reformacija je također uklonila škotski dvor i crkvu kao izvore pokroviteljstva, promijenivši smjer umjetničkog stvaralaštva i ograničivši njegov obim. U ranom sedamnaestom stoljeću glavni elementi renesanse počeli su ustupati mjesto stoicizmu, manirizmu i baroku.
Dvor i kraljevstvo
Dvor je imao glavnu ulogu u pokroviteljstvu i širenju renesansnih djela i ideja. Također je bio ključan za raskošno prikazivanje političke i religijske uloge monarhije. Taj prikaz često se povezivao sa idejama viteštva, koje je u tom periodu evoluiralo iz praktičnog vojnog etosa u više ornamentalan i počasni kult. Vukao je porijeklo iz klasičnog doba, pri čemu su trojanski kraljević Hektor, Aleksandar Veliki i Julije Cezar često prikazivani kao preteče vitezova. Turniri su pružali jedan fokus prikaza, pri čemu su najpoznatiji bili Divlji vitez iz 1507. i Crna dama iz 1508. pod Jamesom IV. Također ih je sa entuzijazmom održavao James V, koji je, ponosan na svoje članstvo u međunarodnim viteškim redovima, prikazivao njihove oznake na kapiji Palače Linlithgow.
Vrbno (Šentjur, Slovenija)
Vrbno je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Vrbno se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Renesansa u Škotskoj
Dvor i kraljevstvo
Tokom svoje kratke vladavine, škotska kraljica Marija donijela je sa sobom mnoge složene dvorske aktivnosti sa kojima je odrasla na francuskom dvoru. Uvela je balove, maskenbale i proslave koje su pokazivale preporod monarhije i podržavale nacionalno jedinstvo. Najsloženiji događaj bilo je krštenje budućeg kralja Jamesa VI. u zamku Stirling 1566. godine, koje je organizirao njezin francuski sluga Bastian Pagez. Ono je uključivalo složenu ikonografiju, zajedno s klasičnim temama božice Astreje i oživljavanja klasičnog zlatnog doba, sa viteštvom Okruglog stola. Za ceremonijom uslijedio je banket, lovovi, gozbe, pjesništvo, ples i teatar, kulminirajući prikazom opsade i vatrometima. Dvor se vratio kao centar kulture i učenja pod vladavinom Jamesa VI. On je održavao imidž kralja filozofa, dozivajući modele Davida, Solomona i Konstantina Velikog, što se moglo vidjeti u njegovom "radosnom ulasku" u Edinburgh 1579. godine. Najveći događaj njegove vladavine bilo je krštenje njegovog sina i nasljednika Princa Henryja 1595. godine. Za to je kraljevska kapela u zamku Stirling preuređena kako bi odražavala proporcije Solomonovog hrama. Započeta je trodnevna gozba, turnir i maskenbal sa državnim brodom čiju su posadu činili klasična božanstva i muze. Ta ceremonija, koju je isplaniran William Fowler, bila je dizajnirana tako da predoči sliku kralja i podrži njegovo pravo na englesko i irsko prijestolje.
Vrbno (Šentjur, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 409 stanovnika.
Renesansa u Škotskoj
Dvor i kraljevstvo
Nove ideje također su utjecale na poglede vlade, opisane kao nove ili renesansne monarhije, koja je naglašavala status i značaj monarha. Princip rimskog prava da je "kralj car u vlastitom kraljevstvu" može se vidjeti u Škotskoj od sredine petnaestog stoljeća. Parlament je 1469. proveo čin kojim je proglašeno da James III posjeduje "punu jurisdikciju i carevanje unutar svoje kraljevine". Od 1480-ih kraljeva slika na njegovim srebrnim novčićima prikazivala ga je sa zatvorenom, povijenom imperijalnom krunom, umjesto otvorene dijademe srednjovjekovnih kraljeva, što je vjerojatno prva slika na kovanici ove vrste izvan Italije. Ubrzo se počela pojavljivati u heraldici, na kraljevskim pečatima, rukopisima, skulpturama i kao krunski zvonik na crkvama povezanim sa kraljem, kao što je katedrala sv. Gilesa u Edinburgh. Prvi škotski monarh koji je nosio takvu krunu bio je James V, čija je dijadema perađena kako bi sadržavala i lukove 1532. godine. Uključeni su kada je rekonstruirana 1540. godine, a opstali su u škotskoj kruni. Ideja imperijalne monarhije naglašavala je dostojanstvo krune i uključivala njezinu ulogu kao ujedinjujuće nacionalne snage, koja brani državne granice i interese, kraljevsku nadmoć nad zakonom i istaknutu državnu crkvu unutar katoličke pričesti. Nova monarhija također se može vidjeti u oslanjanju krune na "nove ljude" umjesto veleposjednika, upotrebu sveštenstva kao oblika državne službe, razvoj stajaćih oružanih snaga i mornarice. Uvećanje monarhije doseglo je svoj najveći uspon u razvoju koncepta imperijalne vladavine u božansko pravo pod vladavinom Jamesa VI.
Škole
U ranom srednjem vijeku, formalno obrazovanje bilo je ograničeno na samostane, ali od dvanaestog stoljeća počeli su se razvijati novi izvori obrazovanja, sa glazbenim školama i gimnazijama ili "gramatičkim školama". One su obično bile povezane sa katedralama ili kolegijalnim crkvama i bile su najčešće u gradovima u razvoju. Do kraja srednjeg vijeka gramatičke škole mogle su se naći u svim glavnim gradovima i nekim manjim naseljima. Također su postojale male škole, češće u ruralnim područjima, koje su pružale osnovno obrazovanje. One su bile gotovo isključivo usmjerene na dječake, ali do kraja petnaestog stoljeća u Edinburghu su također postojale škole za djevojčice. One su nekada opisivane kao "škole šivanja" i vjerojatno su podučavale žene laike ili kaluđerice. Također je došlo do razvoja privatnog podučavanja u porodicama lordova i bogatih građana. Rastući naglasak na obrazovanje u kasnom srednjem vijeku kulminirao je prihvatanjem Zakona o obrazovanju 1496. godine, kojim je određeno da svi sinovi barona i imućnih slobodnih posjednika treba da pohađaju gramatičke škole i koji je podržavao humanistički interes za učenje "savršenog latinskog". Sve je to rezultiralo povećanjem pismenosti, iako je naglasak većinom bio na muškarce i bogatu elitu, sa možda 60 procenata pismenog plemstva do kraja petnaestog stoljeća.
Humanistički interes za širenje obrazovanja dijelili su protestantski reformatori, sa željom za bogobojaznim narodom umjesto obrazovanim građanima. Prva disciplinska knjiga uspostavila je 1560. plan za školu u svakoj parohiji, ali se on pokazao financijski nemogućim. U gradovima stare su škole održavane, sa glazbenim školama i više novih zadužbina, koje su postale reformirane gramatičke škole ili obične parohijske škole. Škole je izdržavala kombinacija crkvenih fondova, doprinosa od lokalnih zemljoosjednika ili gradskih vijeća, te od roditelja koji su to mogli platiti. Inspekcije su vršene na zasjedanjima crkvenih odbora, koji su provjeravali kvalitetu podučavanja i čistoću doktrine. Također je postojao velik broj nereguliranih "avanturističkih škola", koje su ponekada ispunjavale lokalnu potrebu, a ponekada odvlačile učenike od službenih škola. Izvan osnovanih gradskih škola, učitelj je često kombinirao to zaduženje s ostalim zaposlenjima, naročito nižim pozicijama unutar crkve, poput zapisničara. Nastavni plan i program je u najboljem slučaju uključivao katekizam, latinski, francuski, klasičnu književnost i sport. Tek je u kasnom sedamnaestom stoljeću stvorena većinom gotova mreža parohijskih škola u škotskom Nizozemlju, dok je u škotskom Visočju osnovno obrazovanje u mnogim područjima nedostajalo sve do vremena kada je donesen Zakon o obrazovanju 1696. godine, koji je formirao osnovu za upravljanje tim sistemom sve do 1873. godine.
Univerziteti
Renesansa dvanaestog stoljeća rezultirala je pojavom nekih od glavnih intelektualnih ličnosti iz Škotske. Vjerojatno najznačajniji bio je John Duns Scotus (c. 1265–1308), sa velikim utjecajem na kasnu srednjovjekovnu religijsku misao. Nakon izbijanja ratova za nezavisnost 1296. godine, engleski univerziteti bili su većinom zatvoreni za Škote, pa su kontinentalni univerziteti postali značajniji. Indentificirano je samo preko tisuću Škota kao polaznika kontinentalnih univerziteta između dvanaestog stoljeća i 1410. godine. Neki škotski učenjaci postali su učitelji na kontinentalnim univerzitetima, kao što su Walter Wardlaw (preminuo 1387.) i Laurence de Lindores (1372?–1437). Tu situaciju promijenilo je osnivanje Univerziteta u St Andrewsu 1413. godine, Univerziteta u Glasgowu 1450. i Univerziteta u Aberdeenu 1495. godine. Prvobitno, te institucije bile su stvorene za školovanje sveštenika, ali su ih sve više koristili i laici koji su počeli izazivati svećenički monopol na administrativne pozicije u vladi i sudstvu. U tom periodu škotski univerziteti nisu podučavali grčki, već su se fokusirali na metafiziku i polagali veliko, gotovo bespogovorno povjerenje u Aristotelova djela. Oni koji su htjeli imati drugostepeno obrazovanje morali su ići drugdje. Škotski učenjaci nastavili su studirati na kontinentalnim i engleskim univerzitetima koji su ponovo otvoreni za Škote u kasnom petnaestom stoljeću.
Nakon reformacije, škotski univerziteti prošli su kroz niz reformi koje se povezuju sa Andrewom Melvilleom, koji se vratio iz Genove kako bi postao ravnatelj Univerziteta u Glasgowu 1574. godine. Pod utjecajem anti-aristotelovca Petra Ramusa, stavio je naglasak na pojednostavljenu logiku, uzdigao jezike i nauke na status koji je uživala filozofija i prihvatio da se sve općeprivaćene ideje mogu podvrgnuti kritici. Uveo je novo specijalizirano nastavno osoblje, koje je zamijenillo sistem "regenstva", u kojem je jedan učitelj podučavao studente svim predmetima. Metafizika je napuštena, a grčki postao je obavezan na prvoj godini, a nakon njega aramejski, sirijski i hebrejski jezik, čime je pokrenuta nova moda izučavanja antičkih i biblijskih jezika. Glasgow je vjerojatno opadao kao univerzitet prije njegovog dolaska, ali su studenti sada počeli dolaziti u velikom broju. Melville je potpomogao rekonstrukciju koledža Marischal u Aberdeenu i, kako bi uradio za Sv. Andrews isto što je uradio za Glasgow, imenovan je ravnateljem koledža St Mary u St Andrewsu 1580. godine. Rezultat toga bila je revitalizacija svih škotskih univerziteta, koji su sada pružali kvalitetno obrazovanje jednako onom koje je bilo dostupno bilo gdje u Evropi.
U glavne intelektualne ličnosti reformacije spadao je George Buchanan. On je podučavao na univerzitetima u Francuskoj i Portugalu, prevodio tekstove s grčkog na latinski i bio je učitelj mlade Marije, kraljice Škota, za koju je pisao dvorsku muziku na latinskom, kao i muziku za dvorske maskenbale. Nakon njezina svrgavanja s vlasti 1567. godine, njegova djela De Jure Regni apud Scotos (1579) i Rerum Scoticarum Historia (1582) bila su među glavnim tekstovima koji su zagovarali otpor prema tiranima. Buchanan je bio jedan od učitelja mladog Jamesa VI. i, premda je pomogao da kraljević stekne visoko obrazovanje, budući da će kasnije pisati o pravu, poeziji i vještičarenju, nije uspio uvjeriti kralja u svoje ideje o ograničenoj monarhiji. James je raspravljao i sa Buchananom i Melvilleom o statusu krune i crkve.
Književnost
Uspostavljanje štamparske mašine pod kraljevskim patentom Jamesa IV. 1507. godine učinila je širenje škotske književnosti lakšim. Znamenito djelo tokom vladavine Jamesa IV. bila je verzija Vergilijeve Eneide Gavina Douglasa pod naslovom Eneados. Ona je bila prvi potpun prijevod velikog klasičnog teksta na staroengleskom jeziku, završen 1513. godine, ali zasjenjen nesrećom kod Floddena. Mnogo srednjoškotske književnosti stvorili su James I. (koji je napisao The Kingis Quair). Mnogi makari imali su univerzitetsko obrazovanje i također su bili povezani sa upravom Crkve. Međutim, Lament for the Makaris Williama Dunbara (c. 1505) pruža dokaze o široj tradiciji sekularnog pisanja izvan dvora i crkve koji je sada većinom izgubljen. Prije pojave štampanja u Škotskoj, pisci kao poput Dunbara i Douglasa, zajedno sa Robertom Henrysonom i Walterom Kennedyjem, smatrali su se predvodnicima zlatnog doba u škotskoj poeziji. Nastavili su srednjovjekovne teme, ali su bili pod sve većim utjecajem novih kontinentalnih trendova i renesansnog jezika i oblika.
Kao pokrovitelj, James V. podržavao je pjesnike Williama Stewarta i Johna Bellendena. Stewart je stvorio stihovnu verziju latinske Historije Škotske koju je 1527. sastavio Boece, a Bellenden je preveo Livijevu Historiju Rima 1533. godine. Sir David Lindsay, na položaju lorda Lyona, poglavara suda Lyon, i diplomata, bio je plodan pjesnik. Stvorio je interludij u palači Linlithgow, za koji se smatra da je verzija njegovog komada The Thrie Estaitis iz 1540. godine, prvog potpuno očuvanog škotskog komada, koji je satirizirao korupciju crkve i države, i gdje su korišteni elementi kao što su srednjovjekovnih moraliteta, sa humanističkom agendom.
Tokom 1580-ih i 1590-ih James VI. promovirao je književnost države svog rođenja. Njegov traktat, Neka pravila i upozorenja koja treba slijediti i izbjegavati u škotskoj prozodiji, objavljen 1584. kada mu je bilo 18 godine, bio je u isto vrijeme i pjesnički priručnik i opis pjesničke tradicije na njegovom rodnom jeziku, škotskom, na koje je primijenio renesansne principe. Postao je pokrovitelj i član slobodnog kruga škotskih jakobinskih dvorskih pjesnika i glazbenika, tzv. Kastalijanske skupine, kojoj su pripadali i William Fowler i Alexander Montgomerie. Do kasnih 1590-ih njegovo promoviranje svoje rodne škotske tradicije donekle je razvodnjeno mogućnošću da naslijedi englesko prijestolje, i neki dvorski pjesnici koji su slijedili kralja u London poslije 1603. godine, kao što je William Alexander, počeli su anglicizirati svoj pisani jezik. Jamesova karakteristična uloga kao aktivnog sudionika u književnosti i pokrovitelja na škotskom dvoru učinila ga je odlučujućom ličnošću za pjesništvo i dramu engleske renesanse, koja je dosegla vrhunac za vrijeme njegove vladavine, ali njegovo pokroviteljstvo nad djelima visokog stila u svojoj vlastitoj škotskoj tradiciji većinom je stavljeno u drugi plan.
Arhitektura
Utjecaj renesanse na škotsku arhitekturu vidio se u dvije različite faze. Selektivnu uporabu romaničkih oblika u crkvenoj arhitekturi u ranom petnaestom stoljeću pratila je potkraj stoljeća faza izravnijeg utjecaja na izgradnju renesansnih palača. Na ponovno usvajanje nisko-masivne crkvene zgrade s okruglim lukovima i stupovima, za razliku od gotičkog okomitog stila koji je bio posebno dominantan u Engleskoj u kasnom srednjovjekovnom dobu, mogli su utjecati bliski kontakti s Rimom i Nizozemskom, a taj je tip zgrade možda predstavljao i svjesnu reakciju na engleske oblike u korist kontinentalnih. On se može vidjeti u brodu katedrale u Dunkeldu, započetoj 1406. godine, pročelju crkve St Mary's, Haddington iz 1460-ih i u kapeli King's College u Aberdeenu biskupa Elphinstonea (1500–9). Oko četrdeset kolegijalnih crkava osnovano je u Škotskoj krajem petnaestog i početkom šesnaestog stoljeća. Mnogi, poput Trinity Collegea u Edinburghu, pokazaju kombinaciju gotičkog i renesansnog stila.
Opsežna gradnja i obnova kraljevskih palača vjerojatno je započela za vrijeme Jamesa III., ubrzana je za vrijeme Jamesa IV, a svoj vrhunac dosegla je za vrijeme Jamesa V. Ova se djela smatraju izravnim odrazom utjecaja renesansnih stilova. Linlithgow je prvi put izgrađen za vladavine Jamesa I. pod vodstvom majstora Johna de Waltouna. Od 1429. godine spominje se kao palača, što je očito prva upotreba ovog izraza u Škotskoj. Ta je građevina za vrijeme Jamesa III. i počela je nalikovati mondenoj četverokutnoj talijanskoj plemićkoj palači s uglastim tornjevima tipa palatium ad moden castri (palača u stilu zamka), gdje je primjetina kombinacija klasične simetrije i neo-viteškog znakovlja. Postoje navodi o talijanskim zidarima koji su radili za Jamesa IV., tijekom čije je vladavine Linlithgow dovršen, a druge su palače obnovljene u talijanizirajućim razmjerima. James V susreo se s francuskom verzijom renesansne zgrade tijekom posjeta Francuskoj radi sklapanja braka s Madeleine od Valoisa 1536. godine, a njegov drugi brak s Marijom od Guise možda je rezultirao u još dugotrajnim vezama i utjecajima. Radovi iz njegove vladavine uglavnom su zanemarivali otočni stil koji je vladao u Engleskoj pod Henryjem VIII. i usvojili su oblike koji su bili prepoznatljivo evropski, počev od ekstenzivnih radova na Linlithgowu. Uslijedile su obnove na Holyroodu, Falklandu, Stirlingu i Edinburghu, opisane kao "neki od najboljih primjera renesansne arhitekture u Britaniji". Umjesto da ropski kopira kontinentalne oblike, veći dio škotske arhitekture ugrađivao je elemente tih stilova u tradicionalne lokalne kalupe, prilagođavajući ih škotskim idiomima i materijalima (posebno kamenu i harlu). Radovi za Jamesa VI pokazali su kako se renesansni utjecaji nastavljaju, pri čemu kraljevska kapela u Stirlingu ima klasični ulaz sagrađen 1594. godine, a sjeverno krilo Linlithgowa, sagrađeno 1618. godine, koristi klasične pedimente. Slične teme mogu se vidjeti u privatnim kućama aristokrata, poput Mar's Wark u Stirlingu (oko 1570.) i zamka Crichton, sagrađenog za grofa Bothwella 1580-ih.
Novu vojnu arhitekturu i stil bastionskog sustava donijeli su talijanski arhitekti i vojni inženjeri tijekom rata "Grubog zavođenja" i regenstva Marije od Guise, uključujući Migliorina Ubaldinija, koji je radio na dvorcu Edinburgh, Camilla Marinija, koji je dizajnirao utvrde na granicama, te Lorenza Pomarellija, koji je radio za Mariju od Guise. Jedinstveni stil velikih privatnih kuća u Škotskoj, kasnije poznat kao stil škotskih barona, kako je zaključeno, potječe iz 1560-ih godina. U njemu su se zadržale mnoge značajke srednjovjekovnih dvoraca visokih zidova koje je barutno oružje uglavnom izbacilo iz upotrebe i na koje su mogli utjecati francuski zidari dovedeni u Škotsku radi kraljevskih palača. Taj se stil naslanjao na kuće s tornjevima i na peel kule, kojih su lokalni plemići gradili na stotine počev od 14. stoljeća, posebno na granicama. Ovi napušteni obrambeni zavjesni zidovi za utvrđeno utočište bili su dizajnirani da nadžive navalu neprijatelja, a ne trajnu opsadu. Obično su bili na tri kata, najčešće okrunjeni parapetom, projicirani na konzole, nastavljajući se u kružne bartizane na svakom kutu. Nove su kuće zadržale mnoge od ovih vanjskih karakteristika, ali s većim tlocrtom, obično sa "Z-tlocrtom" pravokutnog bloka s tornjevima, kao u dvorcu Colliston (1583) i dvorcu Claypotts (1569-1588).
Posebno je utjecajno bilo djelo Williama Wallacea, kraljevog majstora zidara od 1617. do svoje smrti 1631. Radio je na obnovi urušenog Sjevernog lanca Linlithgowa od 1618., Wintonove kuće za Georgea Setona, 3. grofa od Wintona i započeo radove na Heriotovoj bolnici u Edinburghu. Usvojio je prepoznatljiv stil koji je primijenio elemente škotske utvrde i flamanskih utjecaja na renesansni plan kakav se koristio u Château d'Ancy-le-Franc. Ovaj se stil može vidjeti u plemićkim kućama sagrađenim u Caerlaverlocku (1620), kući Moray u Edinburghu (1628) i zamku Drumlanrig (1675–1689), i bio je vrlo utjecajan sve dok baronijalni stil nije ustupio mjesto veličanstvenijim engleskim oblicima povezanim s Inigom Jonesom u kasnijem sedamnaestom stoljeću.
Otprilike od 1560. godine reformacija je izvršila revoluciju u crkvenoj arhitekturi u Škotskoj. Kalvinisti su odbacili ukrase u bogomoljama, bez potrebe za složenim zgradama podijeljenim po ritualnoj namjeni, što je rezultiralo širokim razaranjem namještaja, ornamenata i ukrasa u srednjovjekovnim crkvama. Bilo je potrebno prilagoditi se i izgraditi nove crkve pogodne za reformiranu božju službu, s većim naglaskom na propovijed i propovjedaonicu. Mnoge od najranijih građevina bili su jednostavni sljemenjasti pravokutnici, stil koji se nastavio graditi i u sedamnaestom stoljeću, kao u dvorcu Dunnottar 1580-ih, Greenocku (1591) i Durnessu (1619). Crkva Greyfriarsa u Edinburghu, sagrađena između 1602. i 1620. godine, koristila je ovaj izgled uglavnom gotičkog oblika, dok je crkva u Dirletonu (1612) imala sofisticiraniji klasični stil. Varijacija pravokutne crkve koja se razvila u postreformacijskoj Škotskoj bio je plan u obliku slova "T", često korišten prilikom adaptacije postojećih crkava, jer je omogućavao da maksimalan broj župljana bude u blizini propovjedaonice. Primjeri se mogu vidjeti u Kembacku u Fifeu (1582.) i Prestonpansu nakon 1595. godine. Plan "T" nastavio se koristiti i u sedamnaestom stoljeću, kao što pokazuju Weem (1600.), Anstruther Easter u Fifeu (1634-1644.) i New Cumnock (1657). U sedamnaestom stoljeću grčki križni plan koristio se za crkve kao što su Cawdor (1619) i Fenwick (1643). U većini ovih slučajeva jedan krak križa bio je zatvoren kao lairdski prolaz, što je rezultiralo time da su one zapravo bile crkve s "T"-planom.
Umjetnost
O domaćim škotskim umjetnicima u srednjem vijeku ne znamo gotovo ništa. Kao i u Engleskoj, monarhija je možda imala modele potreta članova kraljevske porodice, po kojima su se izrađivale kopije i reprodukcije, ali verzije izvornih kraljevskih portreta koje su sačuvane iz kasnog srednjeg vijeka uglavnom su grube izrade u odnosu na kontinentalne standarde. Mnogo su impresivnija djela i umjetnici koji su došli s kontinenta, posebno iz Nizozemske, koja se općenito smatra središtem slikarstva u renesansi sjeverne Evrope. Proizvodi tih veza uključivali su lijepi portret of Williama Elphinstonea; zatim, slike svete Katarine i svetog Ivana donesene u Dunkeld; oltarna slika Huga van Der Goesa u crkvi Trinity Collegea u Edinburghu, izrađena po narudžbi Jamesa III; kao i djelo po kojem je ime dobio flamanski Majstor Jamesa IV. od Škotske. Tu je i relativno velik broj bogato ukrašenih pobožnih knjiga s kraja petnaestog i početka šesnaestog stoljeća, koje su se obično proizvodile u Nizozemskoj i Francuskoj za škotske naručitelje. Među njima su molitvenik koji je naručio Robert Blackadder, biskup Glasgowa, između 1484. i 1492. godine te flamanska ilustrirana knjiga sati, poznata kao Sati Jamesa IV. od Škotske, koju je Jakov IV dao Margaret Tudor i koja je opisana kao "možda najbolji srednjovjekovni rukopis koji je naručen za škotsku upotrebu ".
Sačuvane kamene i drvne rezbarije, zidne slike i tapiserije sugeriraju bogatstvo kraljevske umjetnosti šesnaestog stoljeća. U dvorcu Stirling, kamene rezbarije na kraljevskoj palači iz vremena vladavine Jamesa V. rađene su njemačkim uzorcima i, poput kružnih portreta rezbarenih u hrastovini sačuvanih u King's Presence Chamber i poznatih kao “Stirling Heads”, uključuju suvremene, biblijske i klasične figure. Neke ukrasne rezbarije od drveta izradili su francuski obrtnici, koji su se nastanili u Škotskoj, kao npr. Andrew Mansioun. Škotska crkvena umjetnost platila je veliki danak reformacijskom ikonoklazmu, budući da su srednjovjekovni vitraži, religijski kipovi i slike gotovo u potpunosti izgubljeni. Usporedni gubitak crkvenog pokroviteljstva stvorio je krizu za domaće obrtnike i umjetnike koji su se okrenuli svjetovnim pokroviteljima. Jedan od rezultata ovoga bio je procvat škotskih renesansnih oslikanih stropova i zidova, tako da je velik broj privatnih kuća građana, lairdova i plemića često ukrašavan vrlo detaljnim i živo bojenim modelima i scenama. Zna se za više od stotinu takvih primjera, a među sačuvanim slikama su strop u Prestongrangeu, oslikan 1581. za Marka Kerra, opata Newbattlea te dugačka galerija u  Pinkie Houseu, oslikana 1621. za Alexander Seaton, grofa of Dunfermline. Njihovo oslikavanje su poduzeli neimenovani škotski umjetnici koristeći kontinentalne knjige uzoraka, što je često dovodilo do ugradnje humanističkog moralnog i filozofskog simbolizma, s elementima koji se naslanjaju na heraldiku, pobožnost, klasične mitove i alegoriju.
Engleski kralj Henry VII. poslao je 1502. svog flamanskog slikara portreta painter Maynarda Wewycka na dvor Jamesa IV. i Margarete Tudor. Kasnije u 16. stoljeću anonimni umjetnici slikali su portrete važnih pojedinaca, uključujući grofa od Bothwella i njegovu prvu suprugu Jean Gordon (1566), i Georgea, sedmog lorda Seton (oko 1575). Tradiciju kraljevskog portretnog slikarstva u Škotskoj vjerojatno su narušila razdoblja malodobnih vladara i regentstva između 1513. i 1579. godine. James VI zaposlio je dvojicu flamanskih umjetnika, Arnolda Bronckorsta (na vrhuncu djelovao u Škotskoj, 1580–1583) i Adriana Vansona (na vrhuncu 1581–1602), koji su nam ostavili vizualni zapis kralja i glavnih ličnosti na dvoru. Prvi značajniji domaći umjetnik bio je George Jamesone iz Aberdeena (1589/90–1664), koji je postao jedan od najuspješnijih slikara portreta u vrijeme vladavine engleskog kralja Charlesa I. i koji je bio učitelj baroknog umjetnika Johna Michaela Wrighta (1617–1694).
Glazba
Zarobljeništvo Jamesa I. u Engleskoj od 1406. do 1423. godine, gdje je stekao reputaciju pjesnika i skladatelja, moglo ga je navesti na to da nakon svojeg oslobađanja dovede natrag u Škotsku i stilove i same glazbenike porijeklom iz Engleske i s evropskog kontinenta. Krajem petnaestog stoljeća niz škotskih glazbenika učio se u Nizozemskoj, tada središtu glazbene produkcije u zapadnoj Evropi, prije no što bi se vratili u svoju domovinu. Među njima su bili John Broune, Thomas Inglis i John Fety, od kojih je posljednji postao upravitelj glazbene škole u Aberdeenu, a zatim Edinburghu, i na tom je položaju uveo novu tehniku sviranja orgulja s pet prstiju. Godine 1501. James IV osnovao je Kraljevsku kapelu u zamku Stirling, s novim i proširenim zborom, koja je postala središte škotske liturgijske glazbe. Burgundski i engleski utjecaj vjerojatno su bili pojačani kada se kći Henryja VII. Margareta Tudor 1503. godine udala za Jamesa IV. Izvanredni škotski skladatelj prve polovice šesnaestog stoljeća bio je Robert Carver (oko 1488–1558), kanonik opatije u Sconeu. U njegovoj knjizi zborskih pjesama sačuvano je pet primjeraka misne glazbe i dvije zavjetne antifone. Jedna od ovih misa predstavlja jedini primjer upotrebe kontinentalne mode "čvrste melodije" (cantus firmus) koji je sačuvan u Britaniji. Antifona "Oh Bone Jesu" skladana je za 19 glasova, možda u spomen na 19. godinu vladavine Jamesa V. Njezinu složenu polifonijsku glazbu mogao je izvoditi samo veliki i visoko obučeni zbor kakav je postojao u Kraljevskoj kapeli. James V također je bio pokrovitelj osobama kap što je David Peebles (oko 1510–1579?), čije najpoznatije djelo "Si quis diligit me" (tekst iz Iv 14,23) predstavlja motet za četiri glasa. To su vjerojatno bila samo dva od mnogih ostvarenih skladatelja svojeg doba, čija su djela sačuvana uglavnom u fragmentima.
U ovo doba Škotska je slijedila trend instrumentalne pratnje i sviranja na renesansnim dvorovima. Izvještaji pokazuju da se od vremena vladavine Jamesa III. u kućama velikih plemića i gospodara svirala lutnja. Instrumenti se također pojavljuju u umjetnosti tog razdoblja; primjerice, na stropu u zamku Crathes prikazane su muze s lutnjom, viola violom, violinom, harfom, cistrom, flautom i klavikordom, slično jednom razlomljenom consortu pronađenom u Engleskoj u ovom razdoblju. Glazba je također postala jedno od umijeća kojem su težili renesansni o dvorjani, pa i članovi kraljevske obitelji. James IV. zabavljao je svoju mladenku Margaretu Tudor za vrijeme njihovih bračnih proslava svirajući "klarikorde i lutnju", a sama Margareta još je kao dijete učila svirati lutnju. James V, osim što je bio glavni pokrovitelj sakralne glazbe, bio je nadareni svirač lutnje i na svoj je dvor uveo francuske šansone i consorte viola, iako gotovo ništa od ove svjetovne komorne glazbe nije preživjelo.
Reformacija bi ozbiljno utjecala na crkvenu glazbu. Zatvorene su glazbene škole u opatijama, katedralama i kolegijalnim crkvama, zborovi su raspušteni, glazbene knjige i rukopisi uništeni, a orgulje uklonjene iz crkava. Luteranizam, koji je utjecao na ranu škotsku reformaciju, pokušao je prilagoditi katoličke glazbene tradicije novom bogoslužju, oslanjajući se na latinske himne i narodne pjesme. Najvažniji proizvod ove tradicije u Škotskoj jesu The Gude i Godlie Ballatis, koji su bili duhovne satire na popularne balade što su ih skladala braća James, John i Robert Wedderburn. Crkva Škotske ih nikad nije usvojio, ali su i dalje ostali popularni te su ponovno tiskani od 1540-ih do 1620-ih. Kasnije je kalvinizam, koji je naposljetku postao dominantan u škotskoj reformaciji, bio mnogo više neprijateljski nastrojen prema katoličkoj glazbenoj tradiciji i popularnoj glazbi, stavljajući naglasak na ono što je biblijsko – a to je značilo na psalme. Škotski psaltir iz 1564. naručila je Skupština Crkve Škotske. Taj se psaltir oslanjao na rad francuskog glazbenika Clémenta Marota, na Kalvinove doprinose psaltiru iz Strasbourga iz 1529. i na engleske pisce, posebno na izdanje psaltira iz 1561. koje je za englesku pastvu u Ženevi izradio William Whittingham. Namjera je bila izraditi pojedinačne napjeve za svaki psalam, ali od 150 psalama samo ih je 105 imalo vlastite napjeve, a u sedamnaestom stoljeću češći su postali zajednički napjevi, koji su se mogli koristiti za sve psalme istoga metra. Potreba da kongregacija vjernika sada pjeva ove psalme, koje su ranije izvodili uvježbani zborovi koji su pjevali mnoge dijelove višeglasnih himni, zahtijevala je jednostavnost i većina crkvenih skladbi bila je ograničena na homofonijske postavke. Postoje neki dokazi da je višeglasje preživjela i da je bila ugrađena u izdanja psaltira iz 1625. godine, ali obično tako da je kongregacija pjevala melodiju, a uvježbani pjevači dijelove s kontra-tenorom, visokim tonom i basom.
James VI. bio je veliki pokrovitelj umjetnosti općenito. Zakonski je uredio reformu i promicanje nastave glazbe, nastojeći oživjeti glazbene škole škotskoh općina iz 1579. Obnovio je kraljevsku kapelu u Stirlingu 1594. godine, a zbor se koristio za državne prilike poput krštenja njegova sina Henryja. Slijedio je tradiciju angažiranja svirača lutnje za svoje privatne zabave, a isto su činili i drugi članovi kraljevske obitelji. Kada je James VI. 1603. otišao na jug da preuzme englesko prijestolje kao James I, nestalo je jednog od glavnih izvora pokroviteljstva u Škotskoj. Počevši propadati, Škotska kraljevska kapela sada se koristila samo za povremene državne posjete, a dvor u Westminsteru ostao je jedini glavni izvor kraljevskog glazbenog pokroviteljstva.
Opadanje i utjecaj
Smatra se da je renesansa u Škotskoj dosegla svoj vrhunac u prvoj polovini šesnaestog stoljeća, između vladavina Jamesa IV. i uklanjanja Mary, Queen of Scots. Gubitak crkve kao izvora pokroviteljstva tokom 1560-ih i dvora 1603. promijenio je i ograničio daljnji razvoj renesansnih ideja. U istom periodu građanski humanizam je počeo ustupati mjesto privatnom posvećivanju i povlačenju od svijetskog utjecaja u formi stoicizma. U umjetnosti i arhitekturi, renesansne proporcije počele su ustupati mjesto manirizmu i pretjeranijem stilu baroka od oko 1620. godine.
Naslijeđe renesanse može se vidjeti u transformaciji vladajuće elite u škotskom društvu iz ratničke kaste u jednu sa razrađenijim moralom i vrijednostima. Humanizam je stvorio prihvatanje značaja učenja, što je doprinijelo naslijeđu škotske škole i sistema univerziteta. Konkretno, 1496 Education Act se smatra osnivajućim presedanom za javni sistem obrazovanja, kojeg su reformisti prihvatili 1560. i informirali kasnije zakonodavstvo i širenje. Osnivanje škotskih univerziteta, naročito humanističkih reformi povezanih sa Melvilleom, omogućilo je Škotskoj da sudjeluje u "obrazovnoj revoluciji" ranog modernog doba i bilo je od vitalnog značaja za razvoj Enlightenment in Scotland. Te okolnosti su prema Davidu McCroneu učinile obrazovanje "neophodnim za smisao škotskosti".
Renesansa je ostavila naslijeđe u intelektualnim područjima uključujući poeziju, historijsko pisanje i arhitekturu, koje se nastavilo u sedamnaestom i osamnaestom stoljeću. Pojavljivao se rastući broj škotskih učenjaka koji su imali rastuće samopouzdanje u svoju vlastitu književnost. Dio objašnjenja za iznenadan procvat škotskog prosvjetiteljstva je da je ta država već imala historiju postignuća u filozofiji, pjesništvu, muzici, matematici i arhitekturi i da je bila u bliskom dodiru sa intelektualnim trendovima u ostatku Evrope. U tom periodu Škotska je ostavila velik doprinos poljima medicine, zakona, filozofije, geologije i historije. Među tim idejama ograničavanje kraljevske suverenosti nad narodom ostalo je prisutno u škotskom intelektualnom životu i ponovo se pojavilo i doprinijelo glavnim raspravama osamnaestog stoljeća.
Cassinadro, Reggio Emilia
Cassinadro je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
La Labor del Mazo, Zaragoza
La Labor del Mazo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Lav s Kee
Lav s Kee je naziv za divovsku arhajsku skulpturu lava čuvara, isklesanu iz monolitnog bloka lokalnog vapnenca na otoku grčkom kikladskom otoku Kea, vjerojatno u 6. stoljeću prije Krista, kad se otok zvao Cheos. Gotovo ništa drugo nije poznato o ovoj 9 m dugačkoj kolosalnoj skulpturi, koja se i danas nalazi in situ, petnajstak minuta hoda od otočkog sela Ioulide.
Bullet for my Valentine
Bullet for My Valentine je britanski metalcore bend iz Bridgenda, osnovan 1998.
Sastav čine Matt Tuck (vokal, ritam gitara), Michael Paget (gitara), Jason James (bas gitara, prateći vokal) i Michael Thomas (bubnjevi). Osnovani su pod imenom Jeff Killed John i započeli muzičku karijeru obradama pjesmama Metallice i Nirvane. Jeff Killed John je snimio šest pjesama koje nisu bile izdane, dvije pjesme su kasnije prerađene u svojoj karijeri kao Bullet for My Valentine. Debitantski album Poison, objavljen je 3. oktobra 2005. u Velikoj Britaniji i 14. februara 2006. u SAD kako bi poklapao s Valentinovom. Album je dospio na američku top listu albuma na broj 128.
966
thumb|Krštenje Poljske