cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Lupita, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Cupano, Ancona
Cupano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 508 m.
Veliko Mraševo
Veliko Mraševo je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Veliko Mraševo se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Veliko Mraševo je imalo 242 stanovnika.
Opština San Miguel Chimalapa, Oaxaca
San Miguel Chimalapa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Južna Srbija u Narodnooslobodilačkoj borbi
minijatura|Sa formiranja 6. južnomoravske brigade, 8.III 1944. Govori Živojin Nikolić Brka, komandant brigade. Ustanak na jugu Srbije je kasnio za opštim ustankom u Srbiji 1941. godine, dobrim delom zbog uticaja četnika Koste Pećanca.
Dok je ustanak u zapadnoj Srbiji bio razbijen, na jugu je tek buknuo. Na levoj strani Južne Morave došlo je do masovnog ustanka krajem 1941. godine. Najjača ustanička baza u dolini Toplice nalazila se na Pasjači, Malom Jastrepcu i Vidojevici. Jug Srbije je nastavio partizansku borbu, obezbeđujući njen kontinuitet sve do 1943-1944. godine i konačnog oslobođenja Srbije. Dejstva Topličkog, Rasinskog i Jablaničkog odreda su objedinjena. Kukavički partizanski odred krajem 1941. brojao je oko 400 boraca. Jablanički partizanski odred povezivao je prostor između Kukavičkog i Topličkog odreda sa bazom na planini Radan. Vranjski partizanski odred nastojao je da utiče na širenje ustanka u Makedoniji, ali je rano razbijen od bugarskih snaga.
Stvorena je slobodna teritorija, koja će se u uslovima partizanskog ratovanja sa Bugarima, četnicima i Nedićevom žandarmerijom manje-više održavati kao trajna, sa ovim ili onim sužavanjima ili proširivanjima. Na desnoj obali Južne Morave bili su oslobođeni regioni Zaplanja, Babičke gore i Kruševice, a na levoj obali čitav prostor od Jastrepca do Kukavice, sa uporištima na Jastrepcu, Pasjači, Radanu i Kukavici. U tom prostoru delovalo je pet partizanskih odreda, usmerenih na saobraćajnice u dolinama Morave, Nišave i Toplice.
Lidija Beatović
Lidija Beatović (rođena 1966. u Senju) je hrvatska i jugoslovenska spisateljica naučne fantastike. Objavljivala u hrvatskim i srpskim NF časopisima Alef, Sirius i Znak Sagite, Balkanski književni glasnik.
Od 1992. godine živi i radi u Južnoafričkoj Republici.
Culloden, West Virginia
Kuloden je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.061, što je 121 (4,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dracy
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 230 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 181 metar (maksimalnoj 264 m, a minimalnoj 168 m).
Laurel, Montana
Lorel je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.718, što je 463 (7,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tvrđava Antonija
250px|right|thumb|Tvrđava Antonija prikazana na maketi antičkog Jeruzalema
Tvrđava Antonija je naziv za kasarnu u antičkom Jeruzalemu koju je u drugoj polovici 1. vijeka pne. podigao judejski vladar Herod Veliki. Nalazila se u sjeveroistočnom dijelu grada, odnosno na istočnom dijelu tzv. Drugog zida, u blizini Herodovog hrama. Herod ju je bio podigao na mjestu ranijih ptolomejskih, odnosno hasmonejskih utvrđenja, a ime joj dao po svom pokrovitelju, rimskom vojskovođi i državniku Marku Antoniju.
Po tradiciji se smatra da je ta tvrđava služila kao sjedište Poncija Pilata u vrijeme kada je sudio Isusu.
Ranchito de los Rivera, Zaragoza
Ranchito de los Rivera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Kiseljak
Kiseljak je grad i općina u Bosni i Hercegovini. Administrativno pripada Srednjobosanskom kantonu Federacije BiH.
Ranchito de los Rivera, Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 325 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2075 m.
Kiseljak
Zemljopis
Kiseljak se nalazi u srednjoj Bosni, na mjestu gdje se križaju putevi koji povezuju sve njene dijelove. Prosječna nadmorska visina je 475 m. Teritorij na kojem je naselje razvijeno, dio je Kiseljačke kotline koja se proteže od Paleške Ćuprije na jugu, do Gromiljaka na sjeveru, a koju okružuju Jasikovica, Graščica, Berberuša i druga brda s nadmorskom visinom od 700 m do 1.250 m. Kroz Kiseljak protječe rijeka Lepenica, koja u naselju prima pritoke Kreševčicu i Rotiljski potok, te se na sjeveroistočnoj periferiji naselja ulijeva u rijeku Fojnicu.
Stanovništvo
Prema popisu iz 1991. godine u općini Kiseljak je živjelo 24.164 stanovnika, od čega 12.550 Hrvata, 9.778 Bošnjaka, 740 Srba, te 1.096 ostalih.
Uprava
U općini Kiseljak formirano je devet mjesnih zajednica i to:
Istorija
Pored mineralne i termalne vode, radioaktivnog blata i radioaktivnog plina, Kiseljak raspolaže i s velikim šumskim i rudnim bogatstvima, prvenstveno s ležištima crvene i bijele gline (kaolina) i dolomitnog pijeska.
Ono po čemu se Kiseljak danas ističe od drugih gradova BiH-a je prije svega mineralna voda – kiseljak! Samo ime i grada govori o važnosti ovog prirodnog fenomena. Još uvijek se točno ne zna kada su na prostorima današnjeg Kiseljaka šiknuli u vis prvi mlazovi mineralne vode i prirodnog ugljičnog dioksida, ali se zna da je više od sto godina nakon što je proučio sva mineralna vrela u BiH-a dvorski savjetnik iz Beča profesor doktor Ludwig ustvrdio da je kiseljak iz Kiseljaka obzirom na sastav vrhunska mineralna voda među europskim mineralnim vodama. Grad je po tome postao prepoznatljiv u zemlji u svijetu i na tome gradi svoje razvojne i turističke planove jer nema putnika ,turiste ,slučajnog prolaznika koji neće otići na izvor mineralne vode i napiti se s njenog vrela.
Kiseljak je jedan od rijetkih gradova županije središnja Bosna koji se može pohvaliti tradicijom koju je sačuvao do danas. Jedan od primjera su poznate Kiseljačke pogačice po kojima je Kiseljak pored mineralne vode jednako prepoznatljiv.
Danas se Kiseljak intenzivno oporavlja od posljedica tek minulog rata. Pri završetku su radovi na aministrativno-poslovnom centru, stambena izgradnja je ubrzana, infrastrukturni objekti se obnavljaju, saniraju, rekonstruiraju. Nove benzinske pumpe, parking-prostori, prodajni objekti, i dr., novo su, ljepše lice ovoga grada. Kiseljak doživljava ekspanziju u svakom pogledu i teži da postane, ako ne najveći i najrazvijeniji, a ono svakako jedan od najvećih i najprosperitetnijih centara srednje Bosne.
Na kraju se može zaključiti da je ovo mjesto ,u idiličnom kraju ,na ušću triju rijeka ,sačuvao i do danas bogatstvo i ljepotu prirode. U globalu rečeno Kiseljak kao važno tranzitno mjesto prije svega je poznat po svojoj tradiciji (Kiseljačka pogačica, Sarajevski kiseljak, Banjsko lječilište, Termalne vode).
Ekonomija
Danas je Kiseljak još uvijek važna stanica na raskršću živih puteva i samim tim značajno tranzitno sjedište mada je zadržao epitet čuvenog lječilišta.
Općina Kiseljak raspolaže velikim prirodnim bogatstvima na kojima su zasnovane perspektive njenog razvoja.
Pored mineralne i termalne vode, radioaktivnog blata i radioaktivnog plina, Kiseljak raspolaže i sa velikim šumskim i rudnim bogatstvima, prvenstveno sa ležištima crvene i bijele gline (kaolina) i dolomitnog pijeska.
Godine 1659. turski je putopisac Evlija Čelebija prvi upozorio na ljekovitost kisele vode. "Nadomak sela (Turci su Kiseljak nazivali Ekši su, što, u prijevodu s turskog jezika, znači kisela voda) izvire nekoliko vrela različite vode. Narav vode svakog vrela je različita; jedno od njih sasvim čovjeka otvara više nego li ricinus, jedno vrelo sasvim čovjeka zatvara, jedno vrelo je dobro za svrab, lišaj i ostale kraste po tijelu, a i za frenjak, jeno vrelo izgleda žuto, te ga siromasi meću u razne čorbe, da čorba bude bolja nego s limunom i ružinim sirćetom. Vodu iz ovog vrela i druge vode nazicvaju 'ljuta voda', ali svako vrelo ima drugačiji ukus. Od ovih voda pune trgovci od svake u boce i raznose od vilajeta do vilajeta."
Kiselu vodu 1864. godine, u pismu velikom veziru Fuad-paši, opisuje i turski pisac i državnik Ahmet Dževdet: "Ovdje sam vidio čudnu mješavinu svijeta koji je ovamo došao piti ovu vrlo ljekovitu vodu. Ovamo ljeti dolazi svijet sa svih strana, pa čak i iz Austrije. Ranim jutrom možeš vidjeti Bošnjake u čalmama i dugim fesovima, popove u raznim mantijama, Austrijance u šeširima i druge razne nošnje, kako u ruci drže tas (malu bakrenu čašu, prevučenu kositrom) i piju kiselu vodu, a onda se mirno i dostrojanstveno šeću po parku. Voda je kisela i ima mnogo plina, pomoću kojega izlazi iz zemlje kao vodoskok. Ovu vodu pije svijet u velikoj mjeri iz tasova, lijeva je u boce i šalje čak u Austriju. Ova je voda vrlo dobro sredstvo za otvor. A čudno je što svako drugo sredstvo za otvor slabi stomak i crijeva, dok ova voda upravo protivno djeluje. Ona jača stomak i povećava apetit. Ranim jutrom napije se čovjek vode do mile volje i popije bijelu kavu, s osobitim apetitom ruča, a onda jedva dočeka večeru. Zainteresiralo me je to što ova voda ima oprečna svojstva, otvaranje i hranjivost, te za to upitah jednog liječnika, koji mi odgovori da ova voda još nije točno analizirana, te se i ta tajna još ne zna, ali da svakako u njoj ima magnezija i željeza. Kratko rečeno, ovo je krasna i prokušana ljekovita voda. Kao što zimi idu ljudi iz Carigrada u tople krajeve Italije, trebalo bi još više ovamo dolaziri za ljetne sezone. To ne bi bilo ni teško: Dunavom i Savom do Broda, a onda ovamo kolima."
Kao jedan takav prirodni fenomen djeluje na liječenje po čemu je grad Kiseljak jako poznat. Kiseljačka mineralna voda ispitana je u renomiranim znanstveno-istraživačkim centrima. Tako je poznato da pijenje tople i hladne mineralne vode, dijetalnom ishranom, kupkama u mineralnoj vodi, ugljičnim i blatnim kupkama cijelog tijela i djelomično masažom, parafinskim oblogama i medikamentima postižu se zavidni rezultati u liječenju niza kroničnih oboljenja (šećerna bolest, želučano – crijevna oboljenja, bolesti jetre, bolesti krvotoka, poremećaji metabolizma, reumatska oboljenja….
U Klokotima je poznato ljekovito blato, čiji radio aktivitet, mjeren mahovim jedinicama u C/1 iznosi 3,74 i prirodni CO2 sa godišnjom produkcijom od sedam hiljada tona.
U selu Zabrđe je izvor termo – mineralne vode Toplica, kapaciteta 30 dm3/s, čija je izlazna temperatura 25 – 30 Co.
Na području Kiseljaka su kaptirana četiri mineralna izvora izdašnosti od oko 5 dm3/s : Park, Kiseljačić, Podgaj i Bio-han. Izvore Park i Kiseljačić eksploatira Sarajevski kiseljak sa godišnjom produkcijom od 35 000 000 l mineralne vode, a njihova proizvodnja i izvoz na tržište raste iz dana u dan. Danas Sarajevski kiseljak zapošljava toliki broj ljudi da bi privreda Kiseljaka bilo gotovo nezamisliva bez njegovog postojanja.
Kiseljak je jedan od rijetkih gradova srednjobosanskog kantona koji se može pohvaliti tradicijom koju je sacuvao do danas. Jedan od primjera su poznate Kiseljačke pogačice po kojima je Kiseljak pored mineralne vode jednako prepoznatljiv.
Kiseljak se poslije ratova brzo gospodarski razvijao. Tako su prije sukoba u BiH-a na podrucju općine egzistirala sljedeća državna proizvodna poduzeca: tvornica konfekcije Globus, tvornica mineralne vode Sarajevski kiseljak, tvornica Zrak-auto-elektro oprema, preduzeće za proizvodnju svih elektromehaničkih prekidača u automobilskoj industriji, tvornica Tehnoplin...
Kiseljak je oduvijek bio poznat po svom raznolikom, sadržajnom noćnom životu, a isto tako se zna da je poznat po tradicionalnim gurmanskim specijalitetima. Zasluga je to prije svega velikog broja kvalitetnih kafića i restorana koji svojom ponudom daju gradu toliko potrebnu živost. Šteta je doći i samo proći kroz Kiseljak a ne posjetiti njegove restorane i kafiće.
Kada govorimo o smještajnim kapacitetima grada treba reći da u gradu egzistira i posluje hotel Dalmacija. On se nalazi u okviru banje Kiseljak i raspolaže sa preko 200 ležajeva u jednokrevetnim i dvokrevetnim sobama, apartmanima, restoranom sa 320 sjedišta, aperitiv barom, disco klubom, dvoranom za konferencije i seminare za 100 sudionika i drugim sadržajima. Smješten u samom centru Kiseljaka na privlačnoj padini i okružen zelenilom hotel pruža idealne uvjete za odmor, rekreaciju i liječenje.
Slavni ljudi
Jozo Penava, skladatelj, aranžer, vokalni i instrumentalni interpretator. Sekula Dugandžić, slikar naivne umjetnosti. Predrag Nikolić,šahovski velemajstor. Ivo Komšić, političar. Maja Marija Pravdić, atletičarka. Ilma Karahmet, mladi muzički talenat muzičkog šoua x-factor. Antonija Vučić, manekenka. Tihomir Blaškić, general HVO-a.
Spomenici i znamenitosti
Srednjovjekovnih nalaza je također mnogo, a najbrojniji su stećci. Ima ih na stotine, a samo na podrucju Lepenice postoji 35 nekropola sa oko 700 stecaka. Najljepši je stećak Radoja Radosalica u Zabrđu. Po mišljenju dr. Pave Anđelića, jednog od najvećih bh arheologa, stećak s Brdanjka jedan je od najljepših u cijeloj BiH.
U zaseoku Ukučevci je 1908. godine pronađena ilirska kaciga, a u zaseoku Bijele Vode nalazilo se ilirsko naselje. Arheolog Mandić 1923. godine je na njivi Povratnica pronašao temelje rimske zgrade i odlomak kamene ploče s natpisom.Među nekoliko stotina stećaka nalazi se i jedan kojeg narod naziva "Biskupov grob".
Selo Podastinje je pravi povijesni biser, u kojem su tragovi starih kultura, od prethistorijskog vremena do Srednjeg vijeka, toliko bogati i značajni da se nekoliko desetaka arheologa i stručnjaka iz srodnih znanosti, još od prošlog vijeka bavilo i bavi tim tragovima. Podastinjem dominira kraška gruda koju narod naziva Crkvina. Na njenim strmim padinama, u pravcu potoka Paroš i zaseoka Ukučevci, vidljive su impozantne količine prethistorijske gradinske keramike, karakteristične za srednje brončano doba, a gradina, kako je u svom radu "Lepenica u prethistoriji i antici - arheološka ispitivanja" naveo dr. Pavao Anđelić, spada među najveće u Bosni i Hercegovini. Iz Podastinja potiče i jedan depo rimskog novca (više od 100 komada), pronađen 1884. godine na brežuljku Humac. Dijelovi tog nalaza čuvaju se u Zemaljskom muzeju u Sarajevu, Arheološkom muzeju u Zagrebu, te u Franjevačkom samostanu u Fojnici. Novci potiču od raznih rimskih careva iz dinastije Antonina, počevši od Septimija Severa (193-211. n. e.) do Galijena (253-268. n. e.).
Kultura
Nekada, dok je kulturna politika vođena u institucijama koje s kulturom nisu imale mnogo zajedničkog, glavna kulturna manifestacija bile su Kiseljačke večeri kulture (KVEK).
Danas je nosilac glavnog dijela kulturnih manifestacija podružnica HKD "Napredak", koja je obnovljena 1990., odmah nakon što je obnovljen rad Društva u BiH.
Iole vrijedniju kulturnu manifestaciju nemoguće je organizirati bez "Napretka", a izdvojit ćemo likovne kolonije, Dane kruha, te organizaciju umjetničkih izložbi u Umjetničkom paviljonu Srednje škole "Kiseljak".
Narodno sveučilište takoder je aktivno: okuplja mažoretkinje, omogućuje prikazivanje kino-predstava, a u njegovom sastavu djeluje i gradska knjižnica.
Rovigo (provincija)
Provincija Rovigo (talijanski: Provincia di Rovigo) je jedna od 110 talijanskih provincija u okviru regije Veneto u Sjevernoj Italiji. Glavni grad provincije i najveće gradsko naselje je istoimeni grad Rovigo od 50 164 stanovnika.
Geografske karakteristike
Provincija Rovigo prostire se većim dijelom po Dolini Poa, a manjim dijelom duž obale Jadranskog mora. U dolini rijeke Po leži i glavni grad Rovigo, udaljen oko 80 km zapadno od Venecije. Provincija Rovigo ima površinu od 1 790 km², u kojoj živi 242 349 stanovnika (2011. godine).
Cinco de Mayo, Saltillo
Cinco de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1739 m.
Velika vas pri Krškem
Velika vas pri Krškem je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Velika vas pri Krškem se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Velika vas pri Krškem je imala 567 stanovnika.
Milica Vučinić
Milica Vučinić (Cerovo, kod Nikšića, 10. maj 1921 — Šipačno, kod Nevesinja, 20. mart 1943), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođena je 10. maja 1921. godine u selu Cerovu, kod Pješivaca, u blizini Nikšića. Posle završetka osnovne škole nije se dalje školovala. Ostala je kući i maćehi pomagala u kućnim poslovima. Miličin otac, Radovan je bio učesnik Balkanskih i Prvog svetskog rata, i pored nje imao je još dva sina - Boška i Đorđija.
Miličin najstariji brat Boško, bio je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije i pisao je tekstove za Slobodnu misao i druge listove i časopise, a bila mu je i štampana brošura Položaj seljaštva u Crnoj Gori. Pred početak Drugog svetskog rata, Boško je postao član Komunističke partije Jugoslavije. Na Milicu i mlađeg barta Đorđiju, Boškova aktivnost je ostavila dosta uticaja i oni su postali simpatizeri revolucionarnog pokreta.
Tokom Trinaestojulskog ustanka, sve troje su stupili u gerilski odred u selu Dragovljićima. Boško je bio sekretar Opštinskog, a potom član Sreskog komiteta SKOJ-a. Đorđije je bio politički komesar Dragovoljske partizanske čete, a Milica bolničar te čete. Februara 1942. godine, po naređenju Glavnog štaba NOP odreda Crne Gore, Štab Nikšićkog partizanskog odreda formirao je bataljon od 450 boraca i uputio ga u pomoć Komskom partizanskom odredu, koji se nalazio u Vasojevićima. Milica i njen brat Đorđije bili su borci ovog bataljona.
Za svega nekoliko dana borbi, Bataljon, u kome su bili Milica i njen brat, uspeo je da očisti od četnika, teritoriju Rovaca i Prekobrđa i izbije u Štavanj na pravcu Lijeve Rijeke. U jurušu, tokom jedne od ovih borbi, poginuo je Miličin brat Đorđije (1928—1942). Milica je tada uzela njegov opasač, pušku i bombe i odlučila da mesto brata nastavi dalju borbu protiv okupatora. Zajedno sa bataljonom učestvovala je u teškim borbama tokom Treće nepriajteljske ofanzive. Posle formiranja Pete proleterske crnogorske udarne brigade, juna 1942. godine, Milica je uključena u Prvu četu Prvog bataljona.
Naročito se istakla u borbama brigade od 22. jula do 2. avgusta 1942. godine, tokom proboja pravcem Vrbnica-Prozor, kao i na planinama Trebilini, Treskavici i Zabrđu. Po dolasku brigade u Bosansku krajinu i centralnu Bosnu, Milica je zbog svojih dotadašnjih zaluga postavljena za političkog delegata voda. Učestvovala u svim borbama, a poslebno se istakla tokom Četvrte neprijateljske ofanzive - u borbama i jurišu na Prozor, Konjic i Nevesinje. U borbama za Prozor učestvovala je kao bombaš i jurišala je na neprijateljske bunkere.
Poginula je 20. marta 1943. godine u borbama protiv četnika, kod sela Šipačno, u blizini Nevesinja. Nedugo potom, u borbama tokom bitke na Sutjesci, poginuo je i Miličin stariji brat Boško (1920—1943).
Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 13. jula 1953. godine, proglašena je za narodnog heroja.
Sredno Egri
Srednji Egri su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Srednji Egri pripadaju opštini Bitolj.
Prirodni uslovi
Naselje Srednji Egri je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (5 km južno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 20 km jugoistočno.
Srednji Egri se nalaze u južnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je ravničarski, dok se dalje, ka zapadu, izdiže planina Baba. Istočno od sela teče Crna Reka. Nadmorska visina naselja je približno 580 metara.
Klima u naselju je umerenokontinentalna.
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (100%). Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Jean Sibelius
Jan Sibelius (8.12. 1865. - 20.9. 1957.), finski kompozitor.
Snažna umetnička ličnost svoje zemlje. Finska nacionalna muzička škola, koju su utemeljili kompozitori kao Frederik Pacius, Aksel Gabrijel Ingelius i Robert Kajanus, sa muzičkom harizmom Jana Sibeliusa, stekla je međunarodni ugled i priznanje.
Biografija
Još u detinjstvu, ispoljio je veliku ljubav prema muzici. Često je u nastupu ogorčenja što mu majka Marija nije dozvoljavala da se posveti muzici, sa violinom u ruci odlazio u prirodu i tamo svirao.
Jedno vreme je studirao pravo, a sa 14 godina počeo je učiti pevanje, a studirao je teoriju, kompoziciju i violinu. U početku su najjače poticaje njegovom stvaranju dale legende iz narodnog epa "Kalevala", no nikada nije unosio u svoja dela narodnu melodiju i ritmiku, već je komponovao u njihovom duhu. 1891. Godine, oženio se šest godina mlađom Aino Jarnefelt, iz porodice kompozitora Armasa Jarnefelta i sa njom u srećnom braku poživeo do kraja života. Godine 1897, dobio je državnu stipendiju, koja mu je omogućila da se u celini posveti komponovanju. Nakon mnogih putovanja po Evropi, stvorio je muzička dela, koja su mu bila više internacionalna, a po stilu klasicistička, sa snažnim uplivom Debisijevog muzičkog impresionizma i tonske rafinisanosti, a isto tako i pod uticajem Evropske pozne romantike, sintetizujući ove tekovine svog vremena i gradeći na njima svoj lični stil. Nakon velikog broja kompozicija, komponovanih u prvom periodu, između 1888. i 1905. godine (vremenski razmak od 17 godina i čak oko 50 numerisanih opusa), Sibelius donekle smanjuje broj dela koja stvara, a u formalnoj i melodijsko - ritmičkoj strukturi teži sve većoj koncentraciji muzičkog materijala i pročišćavanju ličnog stila. Tako u drugom svom stvaralačkom periodu, između 1905 i 1924 godine, stvara niz dela (to je još oko 55 opusa, ali raspoređenih na period od 19 godina), koja su po preglednosti tema i po formalnoj i melodijsko - ritmičkoj strukturi, značajno skoncentrisana u manjem broju zasebnih celina, stavova.
Poslednji javni nastup imao je 1924. godine, a na njemu je dirigirao svoje remek-delo "Sedmu simfoniju", koja je bila i zadnja simfonija koju je napisao i koja je u svoj svojoj preglednosti, ostvarila koncentraciju muzičkih misli i strukture. Valja ovde primetiti da je Sibelius poslednje delo (opus 116) komponovao 1929. godine - znači, još 11 opusa u narednih pet godina - i da je otada živeo u povučenosti imanja Jarvenpaa nedaleko od Helsinkija, poslednjih 28 godina svog dugog života. Pred kraj života, uništio je manuskript svoje nesuđene Osme Simfonije, koji je u međuvremenu načinio.
Kollmar
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Kolmar se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 0 metara. Površina opštine iznosi 32,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.719 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
Jean Sibelius
Pregled stvaralaštva
Muzičko stvaralaštvo Jana Sibeliusa obuhvata ukupno 116 dela ili opusa, komponovanih između 1888. i 1929. godine. Sibelius je stvarao na raznim muzičkim područjima.
Na polju kamerne muzike, komponovao je niz komada za violinu i klavir, grupisanih u manje ili veće celine, zbirke, zatim solo - pesme za glas i klavir i izvestan broj gudačkih kvarteta.
Los Olvera, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Los Olvera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Jean Sibelius
Pregled stvaralaštva
Na polju koncertantne muzike, Sibelius je komponovao kultno delo za violinu, njegov najomiljeniji instrument:
Los Olvera, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1980 m.
Jean Sibelius
Pregled stvaralaštva
Koncert za violinu i orkestar, d - mol, opus 47 (1903 - 1905).
Na polju baletske muzike, Sibelius je kompnovao dva kraća baleta: Peleas i Melisanda (prema Meterlinkovom komadu i Bura (prema Šekspiru). Takođe je napisao i dve samostalne orkestarske svite: Karelija, svita opus 11 (1894) i Ljubavna svita, opus 14 (1894. godine, za kamerni orkestar).
Sibelius je ipak, veliki majstor simfonijske muzike. Tu je ostavio veliki broj jednostavačnih simfonijskih poema i sedam instrumentalnih simfonija.
Simfonijske poeme
Sibelius je komponovao ukupno 13 simfonijskih poema. U njima se inspiriše nacionalnom istorijom i mitovima iz prošlosti Finske. Kao i njenom borbom za oslobođenje od Carske Rusije, u čijem je sastavu bila od 1809. do 1919. godine. Najpoznatije Sibeliusove poeme, redovno prisutne na programima koncerata svuda u svetu su:
° Kulervo, poema, opus 7 (1892)
° En Saga, simfonijska poema opus 9 (1892)
° Labud iz Tuonela, legenda za orkestar broj 3, opus 22 (1896)
° Finlandija, simfonijska poema opus 26 (1899)
° Tužni valcer, opus 44 (1902)
Ancona (provincija)
Provincija Ancona (talijanski: Provincia di Ancona) je jedna od 110 talijanskih provincija u okviru regije Marche u Centralnoj Italiji. Glavni grad provincije i najveće gradsko naselje je istoimeni grad Ancona od 100 497 stanovnika.
Jean Sibelius
Simfonijske poeme
° Noćno jahanje i svitanje, simfonijska poema opus 55 (1908)
Ancona (provincija)
Geografske karakteristike
Provincija Ancona prostire se od obala Jadranskog mora na istoku, do obronaka Apenina na zapadu. Na obali Jadrana leži i glavni grad Ancona, udaljen oko 280 km sjeveroistočno od Rima. Provincija Ancona ima površinu od 1 940 km², u kojoj živi 473 865 stanovnika (2011. godine).
Jean Sibelius
Simfonijske poeme
° Okeanide, simfonijska poema, opus 73 (1913)
Ustav Sjeverne Koreje
Ustav Sjeverne Koreje sastoji se od preambule i sedam glava, a na samom početku preambule navodi se puno ime države i njezin socijalistički karakter. Članak 12. definira Sjevernu Koreju kao "diktaturu narodne demokracije" (fraza koja je uvelike bazirana na kineskoj "narodnoj demokratskoj diktaturi") pod vodstvom Radničke partije. Ustav propisuje i temeljna građanska i ljudska prava, poput slobode izražavanja, pravo na izbore, pravo na pošteno suđenje te slobodu vjeroispovjesti. Posebno su naglašena prava svakog građana na rad, obrazovanje, hranu i zdravstvenu skrb.
Jean Sibelius
Simfonijske poeme
° Tapiola, simfonijska poema opus 112, poema Finske šume (1926).
Ustav Sjeverne Koreje
Iako nominalno moderan ustav, sva navedena prava su u praksi uvelike ograničena člancima 81. (svi građanu moraju "čvrsto čuvati političko i ideološko jedinstvo i solidarnost naroda") i 82. (svi se građani moraju pridržavai "socijalističkog životnog standarda").
Jean Sibelius
Simfonije
U svojih sedam instrumentalnih simfonija, Sibelius polazeći od muzičke i folklorne tradicije svoje zemlje, utkiva je u simfonijske oblike Evropskog muzičkog romantizma devetnaestog i početka dvadestog veka, smelo koncentrišući, sjedinjavajući taj oblik, čime mu daje vlastiti umetnički pečat. Sedam Sibeliusovih simfonija su:
Kollmoor
Kolmor je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 34 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061053.
Iagarone, Reggio Emilia
Iagarone je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Kollmoor
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Kolmor se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 3,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 34 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 10 stanovnika/km².
Iagarone, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Sebevranje
Sebevranje je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 136 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 197 stanovnika).
Demografija
U naselju Sebevranje živi 123 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,2 godina (45,8 kod muškaraca i 55,2 kod žena). U naselju ima 51 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,67.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Malafarina Timpone Iacoli, Cosenza
Malafarina Timpone Iacoli je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Lomas de Tlatelolco, Tijuana
Lomas de Tlatelolco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1086 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 197 m.
Državno geslo
Geslo može se nalaziti na državnim simbolima: zastavi, grbu i biti dio državne himne, na kovanicama ili novčanicama. Pojedine države nemaju nacionalno geslo.
Bečanj
Бечањ је насеље у Србији у општини Чачак у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 1044 становника (према попису из 1991. било је 1155 становника).
Демографија
У насељу Бечањ живи 873 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 46,2 година (44,4 код мушкараца и 48,0 код жена). У насељу има 330 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,16.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Lidija Jovanović
Lidija Jovanović rođena Klementi (Rijeka, 10. avgust 1914. – Tivat, 18. jul 2015), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik Socijalističke Republike Crne Gore.
Biografija
Rođena je 10. avgusta 1914. godine u Rijeci. Kao mala je ostala bez roditelja, pa je prešla da živi u Varaždin kod ujaka, koji je bio arhitekta i preuzeo brigu o njoj. U Varaždinu je završila osnovnu školu, a potom i Srednju zubotehničku školu.
U Varaždinu je upoznala i svog budućeg supruga poznatog revolucionara Blaža Jovanovića, koji je posle završetka Pravnog fakulteta, 1931. godine dobio mesto sudskog pripravnika u varaždinskom Sreskom sudu. Kada je 1934. godine bio premešten u Okružni sud u Podgorici, Lidija se udala za njega i sa njim pošla u Crnu Goru. Ubrzo po dolasku u Podgoricu, njen suprug je napustio Sud, prešao u advokate i posvetio se revolucionarnom i partijskom radu.
Lidija je 1934. godine primljena u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i angažovala se na humanitarnom radu. Bila je sekretar „Crvene pomoći“ (kasnije Narodna pomoć), organizacije koja se brinula o uhapšenim članovima i simpatizerima KPJ, kao i o njihovim porodicama. Lidija je naročito bila aktivna tokom 1935. i 1936. godine, kada je na teritoriji Crne Gore bilo uhapšeno 350 članova KPJ. Ona je tada organizovala prikupljanje pomoći za zatočene komuniste koji su se nalazili u dubrovačkom zatvoru, kao i pomoć za njihove porodice.
Bila je učesnik u radu Osme pokrajinske konferencije KPJ za Crnu Goru, Boku, Sandžak i Kosovo i Metohiju, koja je održana 16. i 19. avgusta 1940. godine u selu Žugića Barama, kod Žabljaka. Za vreme ove Konferencije obavila je veoma važan partijski zadatak - bila je pratilac generalnog sekretara KPJ Josipa Broza Tita na njegovom putu od Podgorice do Žabljaka.
Godine 1939. je postala član, a 1940. sekretar Mesnog komiteta KPJ za Podgoricu. Krajem 1940. i početom 1941. godine, u vreme kada su mnogi rukovodeći komunisti Crne Gore bili uhapšeni, Lidija je postala član tzv „zameničkog“ (rezervnog) Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru, Boku i Sandžak. Pri Pokrajinskom komitetu je obavljala dužnost sekretara Komisije za rad sa ženama i bila član Komisije za rad sa sindikatima. Bila je organizator nekoliko zborova žena, na kojima je okupljenim ženama pričala o njihovoj emancipaciji, borbi za pravo glasa i za pravedniji položaju u društvu. Pored toga radila je na opismenjavanju žena i njihovom prosvećivanju, a posebno na borbi protiv sujeverja i edukaciji mladih žena o brizi o bebama, čija je smrtnost tada bila veoma visoka. Najviše je delovala u Piperima, rodnom mestu svoga supruga.
Neposredno pred početak Aprilskog rata je bila vršilac dužnosti ovog „zameničnog“ Pokrajinskog komiteta. U danima posle kapitulacije Jugoslovenske vojske, aprila 1941. godine Lidija je veoma aktivno učestvovala u prikupljanju oružja, municije i dr. U vreme izbijanja Trinaestojulskog ustanka, postala je član Mesnog komiteta KPJ za Podgoricu i aktivno radila na organizovanju pozadine. Krajem 1941. godine postala je član Okružnog komiteta KPJ za Podgoricu, u to vreme nastala je kriza u Narodnooslobodilačkom pokretu (NOP) u Crnoj Gori, jer je četnički pokret uz podršku italijanskog okupatora dobijao sve veći zamah.
Od sredine 1942. do maja 1943. godine ilegalno je radila u neprijateljskoj pozadini. Ovo je bio najteži period njenog života, jer je pored gotovo svakodnevnih četničkih potera za njom, doživela i nekoliko porodičnih tragedija - starala je Blažova sestra, zet i njihovo dvoje dece; njen mlađi brat je ubijen u ustaškom zatvoru u Lepoglavi; njeno dvoje dece - jedno od sedam, a drugo od pet godina se godinu dana nalazilo u okupatorskom zatvoru; a njihova porodična kuća u Veljem Brdu je bila zapaljena.
U leto 1943. godine postala je sekretar Inicijativnog odbora Antifašističkog fronta žena (AFŽ) Crne Gore i veoma aktivno je radila na organizovanju i povezivanju žena antifašista i njihovom organizovanju u seoske, mesne i sreske odbore. Na Prvom kongresu AFŽ Crne Gore, 5. decembra 1943. godine je bila izabrana za sekretara Glavnog odbora. Novembra 1943. godine bila je birana za većnika Zemljaskog antifašističkog veća narodnog oslobođenja Crne Gore.
Posle oslobođenja zemlje, aktivno je učestvovala u društveno-političkom životu Socijalističke Republike Crne Gore i nalazila se na mnogim odgovornim dužnostima - bila je predsednik Odbora za narodno zdravlje i socijalnu politiku Narodne skupštine NR Crne Gore, član Predsedništva Glavnog odbora Socijalističkog saveza radnog naroda Crne Gore, član Predsedništva Saveza ženskih društava Jugoslavije, član Centralnog odbora Crvenog krsta Jugoslavije i predsednik Glavnog odbora Crvenog krsta Crne Gore. U tri mandata je birana za poslanika Skupštine SR Crne Gore, a bila je i član Centralnog komiteta Saveza komunista Crne Gore.
Pošto je kao mala i sama bila siroče, posle oslobođenja se kao pomoćnik ministra za zdravlje i socijalnu politiku u Vladi NR Crne Gore posebno angažovala na osnivanju domova za ratnu siročad, kao i drugih ustanova za nezbrinutu decu. Aktivno je učestvovala u organizovanju doma i škole za gluvonemu decu u Kotoru, Doma za napuštenu decu u Bijeloj, Doma staraca u Risnu, kao i pomoći Udruženju slepih Crne Gore.
Preminula je u svojoj 101 godini, 18. jula 2015. godine u Tivtu, gde je provela poslednje godine svoga života. U braku sa Blažom Jovanovićem, revolucionarom i narodnim herojem, koji je umro 1976. godine imala je četvoro dece - dva sina i dve ćerke.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden bratstva i jedinstva prvog red i Orden za hrabrost. Nekoliko dana pred smrt, predsednik Crne Gore Filip Vujanović ju je povodom Dana državnosti i dana ustanka, 13. jula 2015. godine, na predlog SUBNORA Crne Gore odlikovao Ordenom crnogorske zastave prvog stepena.
Yiganechxco, Tetela del Volcán
Yiganechxco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetela del Volcán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2565 m.
Eastbourne
Eastbourne (čita se Istborn) je grad i borough od 112,501 stanovnika, na jugoistoku Engleske.
Geografske karakteristike
Administrativno podpada pod Grofoviju East Sussex, a nekad je bio dio historijske grofovije Sussex. Nalazi se na istočnom kraju vapnenačkog masiva South Downs koji se strmo obrušava u more. Od čitavog niza visokih klifova najviši je sa svojih 163 metra - Beachy Head.
Historija
Prvu povelju kojom mu se odobrava odrganiziranje sajma Eastbourne je dobio 1315. - 1316.
Početkom 19. vijeka za napoleonskih ratova, postao je veliko gradilište, jer je tad u isčekivanju invazije podignut čitav niz fortifikacija duž obale.
Eastbourne je novi grad, izrastao početkom 19. vijeka, kao planski građeno ladanjsko naselje na imanju vojvode od Devonshira. Dolazak željeznice iz Londona 1849. ubrzao je rast mjesta.
Današnji Eastbourne je morsko ljetovalište i poznati kongresno-konferencijski centar.
1709
thumb|Dijagram bitke kod Poltave
Godina 1709. (MDCCIX) bila je redovna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u subotu po julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|250px|[[Bitka kod Poltave]]
mini|250px|left|[[Bitka kod Malplaqueta]]
Anastas Biku
Anastas Biku (? - 1878) je bio publicista i izdavač koji je 1861. godine počeo da izdavao jednu od prvih periodičnih publikacija, Pelasgos, u kojoj je bilo i tekstova na albanskom jeziku. Prekinuo je da objavljuje tekstove na albanskom jeziku 1878. godine i nameravao je da počne da izdaje drugi časopis, Promytheus o Pelasgos, ovog puta isključivo na grčkom jeziku. Biki je smatrao da su Albanci potomci i Pelazga i Ilira koji su jedan narod, iako različite vere, neodvojih od Grčke nacije. Zbog ovakvih stavova je bio otuđen od ostalih aktivista pokreta Albanskog nacionalnog preporoda.
Biografija
Biku je rođen u selu Lekel, u oblasti Tepelene, tada u Osmanskom carstvu a danas u Albaniji. Završio je Zosimaja školu na grčkom jeziku u Janjini. Radio je kao učitelj u različitim školama na grčkom jeziku i kao novinar. Objavio je skriptu za učenike pod nazivom Gramë për shqipëtarët (Gramatika za Albance).
The Sorcerer's Apprentice (film, 1955)
The Sorcerer's Apprentice je američko-zapadnonjemački kratki baletni film snimljen 1955. u režiji Michaela Powella. Predstavlja filmsku adaptaciju istoimenog baleta Waltera Brauenfelsa, inspiriranog istoimenom pjesmom Johanna Wolfganga Goethea. Originalno je zamišljen kao projekt za TV-stanicu Norddeutscher Rundfunk (NDR), odnosno balet koji je izvodio ansambl Frankfurtske opere na čelu sa bugarskom balerinom Soniom Arovom kao glavnom plesačicom. Powell je film režirao kao uslugu svom prijatelju i dugogodišnejm suradniku, njemačkom scenografu Heinu Heckrothu. Smatra se prvim baletnim filmom snimljenom u tehnici Cinemascopea. Danas je sačuvano samo 13 od originalnih 30 minuta.
Ascoli Piceno (provincija)
Geografske karakteristike
Provincija Ascoli Piceno prostire se od obala Jadranskog mora na istoku, do obronaka Apenina na zapadu. U brdima Masiva Apenini leži i glavni grad Ascoli Piceno, udaljen oko 28 km od Jadranskog mora. Provincija Ascoli Piceno ima površinu od 1 227 km², u kojoj živi 210 407 stanovnika (2011. godine).
Općine
Provinciji teritorija Ascoli Piceno je podijeljena na 33 općina (talijanski: Comuni):
Snegovo
Snegovo je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Snegovo pripada opštini Bitolj.
Prirodni uslovi
Naselje Snegovo je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 10 km severozapadno.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo bili su Albanci.
Većinska veroispovest bio je islam.
Santa Lucia, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3985 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Zosimaja škola
Zosimaja škola u Janjini, Epir, Osmansko carstvo, je bila najvažnija srednjoškolska ustanova u kojoj se nastava odvijala na grčkom jeziku tokom poslednjeg perioda vladavine Osmanskog carstva nad Epirom u periodu od osnivanja škole 1828. godine do priključivanja Epira Kraljevini Grčkoj 1913. godine.
Opština Stolniceni-Prăjescu, Iași
Stolniceni-Prăjescu je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Veliki Kamen
Veliki Kamen je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Veliki Kamen se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Veliki Kamen je imao 242 stanovnika.
Colne (razvrstavanje)
Colne je ime više rijeka u Engleskoj;
Los Pirules, Huichapan
Los Pirules je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2185 m.
Univerzitet u Trnavi
Univerzitet u Trnavi (Universitas Tyrnaviensis; ; Nagyszombat Egyetem; Universität Trnava) je slovačka visokoobrazovna institucija sa sjedištem u Trnavi. Istorija visokog obrazovanja u gradu započela je još 1635. sa osnivanjem isusovačke škole, ali je suvremeni univerzitet osnovan tek 1992. godine.
Agnières
Anjijer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 150 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 131 m, a minimalnoj 87 m).
Boario, Bergamo
Boario je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 286 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1073 m.
El Arcoíris, Chihuahua
El Arcoíris je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1599 m.
Bohotin, Răducăneni
Bohotin je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Răducăneni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1425 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Cupo, Ancona
Cupo je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
San Jerónimo, Tlacoachistlahuaca
San Jerónimo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoachistlahuaca.
Cupo, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
Ixhuatlancillo, Veracruz
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4680 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1434 m.
Lafayette, Indiana
Lafejet je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
San Jerónimo, Tlacoachistlahuaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 824 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 871 m.
Lafayette, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 67.140, što je 10.743 (19,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colla di Netro, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 468 m.
Ivana Španović
Ivana Španović (Zrenjanin, 10. maj 1990) je srpska atletičarka, koja se takmiči u skoku udalj. Trener joj je Goran Obradović - Čele. Na Svetskom prvenstvu 2013. godine u Moskvi osvojila je bronzanu medalju što je bila i prva medalja za Srbiju na svetskim prvenstvima u atletici. Bronzanu medalju je osvojila dve godine kasnije na Svetskom prvenstvu u Pekingu.
Na Evropskom prvenstvu u dvorani 2015. u Pragu je osvojila zlatnu medalju uz rekord.
U Beogradu 05. marta 2017. je osvojila zlatnu medalju na Evropskom prvenstvu u dvorani i postavila novi NR (nacionalni rekord) 7,24 kao i WL (treći rezultat svih vremena u dvorani).
Karijera
Na svetskom prvenstvu za juniore 2006. bila je sedma. Prvu medalju na svetskom prvenstvu osvaja 2007. u konkurenciji kadeta. Sa preskočenih 6,41 m osvojila je srebro. Na svetskom prvenstvu za juniore 2008. je pobedila sa ostvarenim rezultatom 6,61 m. Učestvovala je i na Olimpijskim igrama 2008. u Pekingu, i takmičila se u disciplini skok udalj. Posle dva prestupa u trećem pokušaju je skočila 6,30 m. Taj rezultat joj nije bio dovoljan za plasman u finale. U ukupnom plasmanu zauzela je trideseto mesto.
Učestvovala je i na Univerzijadi 2009. u Beogradu. Na njoj je pobedila skokom od 6,64, što je bio za 17 cm bolji rezultat od drugoplasirane Ruskinje Irine Krjačikove. Ivana je svoj najbolji skok izvela u petoj seriji. To je bila prva zlatna medalja za Srbiju osvojena na Univerzijadi u Beogradu.
Na Evropskom prvenstvu za juniore 2009. održanom u Novom Sadu popravila je svoj lični rekord na 6,71 m ali joj ni to nije bilo dovoljno za zlato. Bila je druga iza Ruskinje Darje Klišine koja je postavila novi evropski juniorski rekord od 6,80 m.
Učestvovala je na Evropskom prvenstvu u Helsinkiju 2012. godine u skoku u dalj. Nije se plasirala u finale, a u kvalifikacijama je skočila 6,33 metara i zauzela 15. mesto.
Uspesi
mini|desno|Ivana Španović (levo) na Evropskom prvenstvu u atletici za mlađe seniore u Ostravi 2011. mini|desno|Ivana Španović
Car
Car je izraz koji se koristi za monarha koji predstavlja suverena, odnosno poglavara carstva. Izraz carica se koristi za cara ženskog spola, odnosno za suprugu muškog cara. Sinonim za ovaj izraz je imperator, koji potiče od istoimene rimske titule, ali se on nešto rjeđe upotrebljava.
Car je po časti i rangu u pravilu iznad kraljeva.
Naziv mu dolazi od Julija Cezara, odnosno Oktavijana koji se kao Cezarov nasljednik proglasio prvim rimskim carem.
U današnjem svijetu se jedino japanski car smatra carem.
1240-e pne.
Značajni ljudi
Años 1240 a. C.
Dodge, Oklahoma
Dodž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Flor de Chiapas, Santo Domingo Zanatepec
Flor de Chiapas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Zanatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1126 m.
Opština San Miguel del Puerto, Oaxaca
San Miguel del Puerto je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1356 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 809 m.
Kollow
Kolov je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 642 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053071.
Imperator
Imperator je muški monarh i suvereni vladar imperije. Imperatorka je ženski ekvivalent stim što može označavati i suprugu imperatora odnosno majku. Titula imperatora se uglavnom smatra višom od kralja.