cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasredin-hodža
mini|Nasredin-hodža Nasredin-hodža ili Nasrudin-hodža je lik iz kratkih satiričnih priča naroda Jugozapadne i Centralne Azije, te Balkana i Sredozemlja. U pričama je predstavljen kao šaljivdžija koji šalama ostvaruje veliku korist varajući naivni narod, ponekad je predmet poruge, dok se u drugim pričama javlja kao mudrac i filozof čije šaljive opaske imaju pedagoški karakter. Lik je najvjerovatnije stvoren po historijskoj ličnosti koja je živjela u kasnom srednjem vijeku, no precizno vrijeme i mjesto nije moguće utvrditi. Historičari i etnolozi najčešće ga datiraju u seldžučki ili timuridski period, a predložena mjesta rođenja su ili centralnoazijska Buhara, ili područje Iranskog Azarbajdžana i istočne Anadolije. Postoji i mogućnost da je lik stvoren na temelju dvije ličnosti sličnog karaktera koje su živjele u različitim gradovima odnosno vremenima. UNESCO je 1996–1997. godinu proglasio za „Međunarodnu godinu Nasredin-hodže“. U turskom gradu Akšehiru se svake godine od 5. do 10. jula održava festival posvećen Nasredin-hodži.
Fünfseen
Finfzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Miric. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.225 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13056076.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Miric Finfzen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Miric. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 90 metara. Površina opštine iznosi 51,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.225 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 24 stanovnika/km².
Unidad y Progreso, El Mante
Unidad y Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Bitka u Vogezima (58. pne.)
Bitka u Vogezima, također poznata i kao bitka u Alscaeu, se odigrala za vrijeme galskih ratova u septembru 58. pne. između rimske vojske pod Julijom Cezarom s jedne, te germanskog naroda Sveba pod poglavicom Ariovistom s druge strane. Završila je rimskom pobjedom nakon koje su Svebi protjerani na drugu stranu Rajne, a Cezar, ne morajući više brinuti o germanskim upadima s istoka, mogao nastaviti svoj pohod na Gale.
Star Wars: Episode I – The Phantom Menace
Ratovi zvijezda I: Fantomska prijetnja (eng. Star Wars Episode I: The Phantom Menace) je znanstveno fantastični film iz 1999. koji je režirao i napisao George Lucas. Bio je četvrti film koji je snimljen, ali je prvi po kronološkom redoslijedu događaja.
Radnja
Radnjom smještenom 32 godine prije četvrtog dijela sage, Nove nade (1977.), Fantomska prijetnja nas vraća u doba Galaktičke Republike i vrijeme pune organiziranosti legendarnog zaštitničkog reda Jedi vitezova.
Zbog neraspravljenih odnosa unutar Galaktičkog senata, pohlepni je Trgovinski savez blokirao sav promet prema malenom planetu Naboo-u.
U nadi da će riješiti sukob, kancelar Republike se za pomoć obraća Jedijima, već tradicionalno vrhunskim diplomatima. Qui-Gon Jinn, već star i iskusan Jedi, odabran je da se sastane s potkraljem Trgovinskog saveza i uvjeri ga da postignu kompromis. Qui-Gona na zadatku slijedi učenik, mladi pripravnik za Jedija, Obi-Wan Kenobi - tad još mladić u iščekivanju ispita spremnosti za titulu viteza.
Kroz nepregledne šume nenaseljenog dijela planeta, oni pokušavaju stići do glavnog grada i upozoriti kraljicu na opasnost koja joj prijeti, izbjegavajući pritom patrole droida i njihove goleme brodove za prijevoz. U jednom od takvih jurnjava, Qui-Gon od sigurne smrti spašava gmazolikog Gunganca zvanog Jar Jar Binks, prognanog iz svog rodnog grada zbog gotovo nevjerojatne nespretnosti. On ga iz zahvalnosti odluči odvesti u podvodni Otoh Gunga, gdje bi Jediji mogli dobiti prijevoz do Theed-a. Odmah po dolasku Gunganci prepoznaju prognanog Jar Jara i odvode ga pred svog vođu Nass-a i njegove savjetnike, da odluče o njegovoj kazni zbog povratka. Qui-Gon ne uspijeva nagovoriti Nass-a i njegov konzervativan narod da pomognu Naboo-u,ali uspijeva od njega dobiti vozilo za brz dolazak u Theed podmorskim putem, te izbori Jar Jarovo oslobađanje kako bi im bio navigator kroz opasno podmorje planeta.
Izbjegavši brojne morske nemani, trojac stiže u donedavno mirni Theed, sada okupiran od brojnih droida. Kraljicu koja ni pod prijetnjom smrti nije potpisala nikakav ugovor, Jediji oslobađaju. Iznenađeni što nisu vijesti o zbivanjima nisu mogli dojaviti sjedištu Republike na planetu Coruscantu, oni odluče tamo povesti kraljicu, kako bi se obratila Senatu za pomoć. Probivši put do Kraljevske krstarice u hangaru oslobode šačicu posade s kojom kreću na putovanje u centar galaksije. Najteži dio puta je zapravo nastupio prvi, jer je po krstarici nedugo po polijetanju otvorena paljba u kojoj je oštećen motor za postizanje brzine svjetlosti, što je onemogućavalo daljnji put. Srećom, u blizini se nalazio jedan od planeta izvan utjecaja Trgovinskog saveza, planet pješčanih pustinja -Tatooine, kao jedino mjesto na kojem bi mogli pronaći potrebne dijelove.
Odjek
Izlazak filma, 19. maja 1999. godine, dolazi skoro 16 godina posle prethodnog filma iz serije, Ratovi zvezda Epizoda VI: Povratak Džedaja. Ovaj film je imao izuzetan finansijski uspeh, širom sveta je zaradio 924.3 miliona dolara, sa budžetom filma od 115 miliona dolara. Fantomska pretnja je bio film koji je zaradio najviše novca 1999. godine, i četvrti po najvećoj zaradi svih vremena nakon izlaska filma. Od svih filmova Ratova zvezda, Fantomska pretnja je zaradio najviše novca.
Nagrade
Film je osvojio nagradu Saturn za: najbolje specijalne efekte, najbolji kostim.
Die Hard with a Vengeance
U Hrvatskoj i BiH je prikazan pod naslovom Umri muški 3, a u Srbiji pod naslovom Umri muški sa osvetom.
Radnja
Glavni negativac u ovom filmu je Peter Krieg (Jeremy Irons), brat Hansa Grubera (Alan Rickman, koji je, kao i Irons, bio Englez koji glumi Nijemca). Hans je bio njemački kriminalac kojeg je ubio njujorški policajac John McClane (Bruce Willis) na kraju prvog filma, Umri muški. Iako se na početku čini kako Krieg traži osvetu za bratovu smrt, kasnije se ispostavlja da su posrijedi drugi motivi.
Krieg počinje svoj krvavi pohod eksplozijom bombe u prometnoj ulici i kaže policiji, nazivajući se "Simon", da McClane mora odšetati u Harlem noseći tablu na sebi na kojoj piše "Mrzim crnčuge". Kad mu pištoljem zaprijeti jedan Afroamerikanac, pomaže mu crnački aktivist i trgovac Zeus Carver (Samuel L. Jackson). Carver sklanja McClanea, ne zato što se brine za njega, nego jer je svjestan da bi bijeli policajci krenuli u pohod ako jedan njihov završi mrtav. Simon sada zahtjeva da ovaj "Dobri Samaritanac" postane dio igre, htio on to ili ne.
Igra počinje kod javne govornice. Simon im zadaje zagonetku koju moraju odgonetnuti kako bi deaktivirali bombu. Kad odgonetnu, trebaju nazvati 555 i odgovoriti u određenom roku ili će bomba eksplodirati. Srećom, Simon nije rekao "Simon Says" pa tu nije ni bilo bombe.
McClaneu je rečeno da ima pola sata da ode do govornice na stanici podzemne željeznice kod Wall Streeta. Kako bi došao na vrijeme, McClane uzima auto i prolazi kroz Central Park. Naziva hitnu službu kako bi mu ambulantna kola pomogla kroz gradsku gužvu. McClane uspijeva ući u vlak u podzemnoj željeznici u kojem je skrivena bomba. Otkida je sa zida i baca kroz prozor. Samo Zeus stiže do govornice. Simon mu kaže da tu mora biti i McClane. Još jedna bomba eksplodira.
Za sljedeću bombu moraju upotrijebiti bidone od 3 galona i 5 galona kako bi usuli točno 4 galona vode da bi dekativirali bombu u aktovci. Deaktivirana aktovka pojavljuje se i poslije.
"Što je 21 od 42?". Zeus shvaća kako su bila 42 predsjednika Sjedinjenih Država, ali ne može se sjetiti tko je bio 21. Kasnije, vozač kamiona kaže McClaneu da je to bio Chester A. Arthur, kako se zove i škola u koju je Simon navodno postavio bombu. Međutim, Simon ih je prevario i policija ne pronalazi bombu.
Policija je dotada mislila kako je sve to prenapuhani čin osvete. Ali, zapravo, je to samo diverzija koja je trebala skrenuti pozornost s pravog Simonovog cilja: pljačku rezervi iz skladišta Federalne banke rezervi u New Yorku, u kojoj je spremljeno zlato više zemalja, a ima ga više nego u Fort Knoxu. Policija i ostale agencije zauzete su pretraživanjem tisuća škola u New Yorku. To omogućava Simonu i njegovim istočnoeuropskim plaćenicima da provale u trezor i pobjegnu s tucetom kamiona za otpad napunjenih zlatnim šipkama.
McClane i Carver konačno shvaćaju plan i sukobljavaju se s bandom dok ovi utovaraju plijen na brod. Dvojac je zarobljen i ostavljen na brodu s ogromnom bombom. U ovom trenutku javljaju se i osjećaji kod McClanea, koji Carveru priznaje da je se opet udaljio od žene, a Carver ga nagovara da je barem nazove.
Uspijevaju pobjeći trenutak prije nego što je brod eksplodirao. Simon ih je ostavio u uvjerenju da je plijen još na brodu te da je cilj svega uzdrmati svjetsku ekonomiju. Međutim, McClane shvaća kako je to samo još jedna diverzija i da je zlato spremljeno na sigurno. Kako pati od užasne glavobolje cijeli dan, McClane je uspio dobiti bočicu aspirina od samog Simona. Carver ga je uspio uvjeriti i McClane konačno naziva suprugu. Kako se poziv spaja, McClane uzima jednu tabletu i pogleda naljepnicu na kutiji: otkriva kako su tablete proizvedene u Quebecu. McClane je prisiljen ostaviti telefon kako bi se dao u potjeru za Simonom, pa ostavlja ženu čekajući na vezi. Tragovi ih vode do skladišta u Kanadi gdje su Simon i njegova banda odnijeli zlato. Tamo je Simonovu bandu uhvatila kanadska policija, a Simon iz helikoptera napada McClanea i Carvera. U konačnom obračunu McClane prisiljava helikopter da se spusti i upućuje zadnji hitac koji je poslao Simona k njegovom pokojnom bratu.
Zarada
Objavljen 19. svibnja 1995., film je u prvom vikendu zaradio 22 milijuna dolara, i 100 milijuna ukupno u Americi. Pokazao se kao veći hit na inozemnom tržištu, nadmašivši najuspješniji američki film te godine, Batman zauvijek, zaradivši 261 milijun dolara izvan Amerike. Ukupno je to 361,212,499 dolara. Završio je na drugom mjestu najuspješnijih filmova 1995., iza filma Toy Story sa 746 milijuna dolara.
Katif
Katif (arapski: القطيف‎ Al-Qaṭīf) je grad u Saudijskoj Arabiji.
Geografija
Grad se nalazi u Istočnoj pokrajini Saudijske Arabije na obali Perzijskog zaljeva, regije najbogatije naftom na svijetu. Proteže se od Ras Tanura i Jubaila na sjeveru do Dammama na jugu te Perzijskog zaljeva na istoku i Zračne luke Kralja Fahda na zapadu.
Historija
Katif je jedan od najstarijih naselja u istočnom dijelu Arapskog poluotoka, njegova povijest ide unatrag 3500 prije Krista. Nekada je bio okupljalište trgovaca, seljaka i ribari, međutim u posljednjih nekoliko godina nakon osnivanja industrijskog grada Jubaila otkrića nafte većina stanovnika radi u naftnoj industrija, javnim službama, obrazovanju i zdravstvenom sektoru.
Stanovništvo
Prema podacima iz 2009. godine, ukupan broj stanovnika je 474.573.
Resuttano, Caltanissetta
Resuttano je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1938 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 585 m.
La Coraza (razvrstavanje)
La Coraza ima više značenja:
Raggioli, Firenze
Raggioli je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 510 m.
El Mamey, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
El Mamey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 324 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Al Jawwah, Amanat Al Asimah
Al Jawwah je naselje u Jemenu u pokrajini Sana.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2227 m.
NK Lokomotiva
NK Lokomotiva Zagreb je hrvatski nogometni klub iz Zagreba. Lokomotiva je osnovana 1914. godine u Zagrebu pod imenom Željezničarski športski klub Victoria. Nogometni klub Lokomotiva nalazi se u zagrebačkom naselju Kajzerica u Novom Zagrebu. Trenutno igra u 1. HNL.
Povijest
Lokomotiva je osnovana 1914. godine u Zagrebu.
Prijašnji nazivi kluba : Željezničarski športski klub "Victoria" (1. svibnja 1914. - 1919.), Športski klub "Željezničar" (1919. - ljeto 1941.), Hrvatski željezničarski športski klub "HŽŠK" (ljeto 1941. - 1945.), Fizkulturno društvo "Lokomotiva" (1945. - 1946.), Fizkulturno društvo "Crvena Lokomotiva" (sezona 1946./47.)
Uspjesi
Najveći uspjeh kluba je postignut 1952. kad je u tadašnjoj Prvoj Jugoslavenskoj ligi klub završio na trećem mjestu iza Hajduka i Crvene Zvezde. Klub je 1957. ispao iz Prve Jugoslavenske lige i nikada se više nije uspio vratiti.
Stvaranjem Hrvatske nogometne lige NK Lokomotiva najveći uspjeh ostvaruje u sezoni 2008./09. plasmanom u 1. HNL u kojoj se trenutačno natječe.
Sezone u 1. ligi Jugoslavije:
1947/48. - 4. mjesto
1948/49. - 8. mjesto
1950. - 8. mjesto
1952. - 3. mjesto
1952/53. - 8. mjesto
1953/54. - 11. mjesto
1954/55. - 14. mjesto (ispao iz lige)
1956/57. - 14. mjesto (ispao iz lige)
Kup maršala Tita
1947. 1948. 1949. 1950. 1951. 1952. 1956./57.. 1958./59.. 1959./60.. 1961./62.
La Corona (razvrstavanje)
La Corona ima više značenja:
Clube de Regatas do Flamengo
Fudbalski klub Flamengo je brazilski sportski klub iz Rio de Žaneira.
Fudbalski klub Flamengo je najpopularniji klub u Brazilu sa oko 35 miliona navijača, a rangiran je kao deveti u listi FIFA najboljih klubova 20. veka.
Tomislav Pucar
Tomislav Pucar (Pula, 26. I. 1996.), hrvatski stolnotenisač. Karijeru započeo sa šest godina igrajući u Stolnoteniskom klubu Pula; kratko nastupao za klubove Srdoči i Poreč. Nakon završetka osnovne škole u rodnom gradu, 2011. upisao Športsku gimnaziju Zagreb i 2012. počeo igrati za Gradski stolnoteniski klub Zagreb. Potom je u Njemačkoj igrao u Drugoj saveznoj ligi za TTC OE Bad Homburg 1987 (2014–17), a od 2017. nastupa za PKS Kolping FRAC Jarosław. Na Omladinskom prvenstvu Evrope u pojedinačnoj konkurenciji osvojio drugo mjesto (2013) i u konkurenciji miješanih parova prvo mjesto (2014). U pojedinačnoj konkurenciji do 21 godine postao prvak Hrvatske (2016) i Evrope (2017) te u konkurenciji muških parova viceprvak Evrope (2017).
Heinrichsruh
Hajnrihsruh je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Iker-Randov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 277 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13062022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Iker-Randov Hajnrihsruh se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Iker-Randov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 10 metara. Površina opštine iznosi 17,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 277 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 16 stanovnika/km².
La Trasquila, Tangamandapio
La Trasquila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tangamandapio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1860 m.
Piedras Blancas (razvrstavanje)
Piedras Blancas ima više značenja:
Capolomonte, Salerno
Capolomonte je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
Cromartyshire
Cromartyshire je bio jedan od tradicionalnih škotskih historijskih countya nastao oko prijestolnice Cromarty.
Karakteristike
Cromartyshire se prostirao po sjeveru škotskog Highlandsa, oko srednjovjekovne grofovije Cromarty, i po 22 male enklave dobijene krajem 17. vijeka od Ross-shira. Najveći od svih tih teritorija - čak šest puta veći od stare grofovije Cromarty, bio je poluotok Coigach, sjeverozapadno od Ullapoola.
Cromartyshire je kao county postojao do 1889. i donošenja Zakona o lokalnoj vlasti. kad je ujedinjen sa Ross-shireom u novi county - Ross i Cromarty.
Valea Groșilor, Vad
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Piedras Chinas (razvrstavanje)
Piedras Chinas ima više značenja:
Swede Heaven, Washington
Svid Heven je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
La Coronilla (razvrstavanje)
La Coronilla ima više značenja:
Pozo del Carmen, Moctezuma
Pozo del Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1964 m.
Šesnaesterac
Šesnaesterac ili kazneni prostor je prostor u nogometu koji je za samo odvijanje igre nemjerljivo važan i multifunkcionalan. Pravokutnog je oblika i ulazi u teren 16.46 metara (18 jardi) sa svake strane gola pod pravim kutom. Unutar šesnaesterca se nalazi kaznena ili bijela točka koja je od sredine gola i gol-linije udaljena 11 metara (12 jardi). Kazneni luk se spaja sa šesnaestercem i osigurava da nijedan igrač ne prilazi bliže od 9.15 metara (10 jardi) tijekom izvođenja jedanaesterca. Inače se kazneni luk ne smatra dijelom šesnaesterca.
U samim nogometnim početcima šesnaesterac je za krajnje linije imao gol-liniju, dvije aut-linije i jednu poprečnu liniju koja ulazi u teren. No, ovakav format šesnaesterca je odbačen i sveden na današnje dimenzije 1901.
Funkcije šesnaesterca
Prekršaji koji se kažnjavaju slobodnim udarcem, a napravljeni su u šesnaestercu, kažnjavaju se jedanaestercem. Ti prekršaji podrazumijevaju igranje rukom, saplitanje protivnika i sl. Jedanaesterci se izvode s kaznene točke.
Šesnaesterac ima još neke funkcije uključujući:
Piedras Coloradas (razvrstavanje)
Piedras Coloradas ima više značenja:
Gazzo, Bergamo
Gazzo je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
La Correa (razvrstavanje)
La Correa ima više značenja:
Cisterna, Udine
Cisterna je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 713 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
South Gull Lake, Michigan
Saut Gal Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.182, što je 344 (-22,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nadrlje
Nadrlje je naselje u Srbiji u opštini Rekovac u Pomoravskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 229 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 339 stanovnika).
Demografija
U naselju Nadrlje živi 206 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 55,2 godina (54,4 kod muškaraca i 56,1 kod žena). U naselju ima 91 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,52.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Siliștea Snagovului, Gruiu
Siliștea Snagovului je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Gruiu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2346 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Piedras de Amolar (razvrstavanje)
Piedras de Amolar ima više značenja:
El Camarón, Francisco I. Madero
El Camarón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1098 m.
‘Ashar, Amanat Al Asimah
‘Ashar je naselje u Jemenu u pokrajini Sana.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2233 m.
Rimavské Brezovo
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 559 stanovnika.
Црноклиште
Црноклиште је село (насеље) у Србији у општини Пирот у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 338 становника (према попису из 1991. било је 444 становника).
Демографија
У насељу Црноклиште живи 298 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 50,5 година (49,5 код мушкараца и 51,3 код жена). У насељу има 122 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,77.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
El Puente, San Sebastián del Oeste
El Puente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
Las Casitas, Campo, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Ćurke (Ulcinj)
Ćurke je naselje u opštini Ulcinj u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 31 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 63 stanovnika).
Demografija
U naselju Ćurke živi 24 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,2 godina (32,3 kod muškaraca i 39,9 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,44.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Collemarraco, Campobasso
Collemarraco je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 739 m.
Сретен Божић
Сретен Божић (Горња Трешњевица, 1932) је српски и аустралијски писац и антрополог, хуманиста и борац за права аустралијских Абориџина познат под књижевним именом ''Б. Вонгар''.
Пише романе, драме, кратке приче и песме. За своја дела је више пута награђиван. Током живота се дружио и имао подршку многих великана као што су Жан Пол Сартр, Симон де Бовоар , Семјуел Бекет и др. За немачко издање збирке прича Бабару из 1987. предговор је написао Петер Хандке. Књиге су му превођене на многе језике.
Од 1960. године живи и ствара у Аустралији. У Аустралији се све до распада бивше Југославије веровало да је Абориџин јер је у многим својим делима писао о аустралијским староседеоцима и живећи са њима бележио њихова усмена предања. O његовом пореклу се више сазнало када је почео јавно да иступа и говори о страдањима Срба у ратовима деведесетих година 20. века.
Након породичне трагедије и пресељења у Мелбурн живи и пише у релативној изолацији на свом имању на којем му, после смрти друге супруге Линде Билчић, друштво праве пси аустралијске расе динго.
Школовање
Б. Вонгар је рођен као Сретен Божић 1932. године у селу Горња Трешњевица код Аранђеловца у многочланој породици Стевана Божића и супруге му Даринке.
Писањем је почео да се бави док је служио војни рок у Загребу. После војске 1954. се преселио у Београд, решен да се посвети писању. На Радничком универзитету Ђуро Салај похађао је радионицу за писце.
Почетак каријере
Почео је да објављује песме у Младој култури, Новом веснику и другим књижевним часописима. Поезију је заволео захваљујући оцу који му је рецитовао српске народне песме док су радили у пољу. У Младеновцу је покушао да штампа новине. У Ужицу је радио као новинар Вести. Због једног чланка је на захтев Слободана Пенезића Крцуна добио отказ и забрану да ради као новинар. Пребегао је у Италију, а из Италије је пешице преко Нице стигао у Париз 1958. године где је једно време живео у прихватилишту Црвеног крста. У том прихватилишту је, у току једне године, научио француски језик.
У Француској је почео да се дружи са Жан Пол Сартром и Симон де Бовоар и кругом људи окупљених око Музеја човека и да се упознаје са антрополошким темама.
Живот у Аустралији
Суочен с беспарицом, сећајући се прича свога оца који је једно време у Аустралији радио као копач злата, напушта Француску и отискује се пут Аустралије. У Аустралију стиже 1960. када почиње да учи енглески језик. Издржавао се радећи као копач злата и радник на грађевини.
Живот међу староседеоцима Аустралије
Тражећи посао, Сретен се је упутио у унурташњост Аустралије. Један белац у Алис Спрингсу му је рекао да ће из средишње Аустралије до Кимберлија  најлакше стићи јашући на камили. У Танами пустињи Сретен се је изгубио и умирао од жеђи. Пронашао га је један стари урођеник кога је Сретен назвао Џубуру, пошто је ову реч урођеник често понављао а чије значење Сретен није разумео. Пут кроз пустињу је трајао неколико месеци. Током путовања Сретен је научио много о племенским обичајима аустралијских домородаца, имена биљака, животиња и оруђа које су домороци користили и правили. Међу Абориџинима је живео десетак година добивши име Барнумбир Вонгар што у преводу значи Гласоноша из света духова. Оженио се Ђумалом, Абориџинком из домородачког народа Варлпири , са којом је родио двоје деце. По сопственим речима, велики део његовог сазнања и разумевања домородачке поезије Сретен дугује његовој домородачкој жени Ђумали. Аустралија је 1960тих имала строге законе који су регулисали ко и како може посећивати подручја у којима су живели домороци. Сретен није имао дозволу за тако нешто и једном приликом умало га није ухватио бели аустралијски полицајац који се нашао у домородачком подручју где је Сретен живио. Да би га сакрили, домороци су га прекрили прашином и почели да поју над њим као да је болестан. Полицајац је упитао одакле је Сретен, нашто су му домороци одговорили да је он из Вонгар банде, што је на њиховом језику значило из света душа, тј. неко ко је већ умро. .
Депортација
Док је живео међу домороцима, Сретен је одлазио у Мелбурн где је упознао прослављеног аустралијског писца кратких прича, мемоариста и антрополога Алана Маршала  са којим је касније (1972) заједно написао књигу Абориџински митови. Збирка прича Пут за Бралгу му је објављена 1976. на француском у издању часописа Модерна времена који су уређивали његови познаници, Сартр и де Бовоарова.
Након што је две године доцније књига објављена на енглеском, због начина на који је описао живот Абориџина, био је критикован и изложен непријатностима од стране аустралијске белачке заједнице и аустралијских власти. Присилно је пресељен из северне Аустралије у околину Мелбурна уз забрану повратка на север. Требало је да му се нешто касније придружи породица. У међувремену су му сви чланови породице помрли због тога што су пили воду из извора који је био затрован намерно или на неки други начин.
Нуклеарни циклус
Романи о трагичној судбини аустралијских староседелаца и њиховом страдању од радијације изазване нуклеарним пробама и ископавањима уранијума на њиховој земљи чине тзв. Нуклеарни циклус. Ту спадају: Валг (1983), Каран (1985), Габо Ђара (1987), Раки (1994), Didjeridu Charmer (2006).
Први рукопис књиге Раки му је заплењен од стране аустралијске полиције, па ју је по сећању поново написао, завршивши је и објавивши 1994. године.
Место у српској књижевности
За Сретена Божића проф. А. Петровић, у своме есеју "Две повести и једна прича, Увод у дело Б. Вонгара" пише да "нема ни једног живог писца који је непосредније израстао из вековног српског књижевног наслеђа, ни једног који је то наслеђе успешније сублимирао у потпуни склад етике и естетике, ни једног који се одлучније заложио за ствар слободе". Од свих српских писаца који долазе после Андрића, Црњанског и Селимовића, Божић је једини који зна шта је позив писца, који гради мостове и "не меша аморфни малтер речи" као што то други чине.
Божић пише на енглеском али мисли на спрском. Он враћа у српску књижевност српску традиционалну мисао, њену етику и естетику коју је протерао из српске књижевности крути комунизам а данас љигави неолиберализам.
Дела
Сретен је своја дела објављивао под својим правим (Божић) и књижевним (Вонгар) именом. Након објављивања књиге приповетки о вијетнамском рату 1972 године веровало се да је Сретен амерички црнац који је дезертер вијетнамског рата који се крије међу аустралијским домороцима, а са објављивањем Пута у Бралгу (1978) мислило се да је он аустралијски домородац из Северне територије Аустралије. Али Абориџински митови су сугерисали да би Сретен Божић и Б. Вонгар могли бити једна те иста особа што је потврдио Р. Дру у чланку "Solved: The Great B. Wongar Mystery" објављеном у The Bulletin. Сретенове књиге су, бар до 2006. године, преведене у 13 језика. Процењено је да су његове књиге продане широм света у бар један милион примерака. Сретенов литерарни и антрополошки опус је најшира и најпознатија репрезентација аустралијске домородачке културе.
Priključenja Šerloka Holmsa i doktora Vatsona: Sokroviša Agri
Priključenja Šerloka Holmsa i doktora Vatsona: Sokroviša Agri (ruski: Приключения Шерлока Холмса и доктора Ватсона: Сокровища Агры) je dvodijelni sovjetski televizijski film iz 1983., četvrti i pretposljednji iz proslavljenog serijala Priključenja Šerloka Holmsa i doktora Vatsona: Sobaka Baskervilej. Režiju filma potpisuje Igor Maslenikov, a glavne uloge su, kao i ranije tumačili Vasilij Livanov i Vitalij Solomin.
Ovaj film podijeljen je na dvije epizode koje prate dvije različite priče o slavnom detektivu. Prvi dio, "Tajna sokroviš" (ruski: Тайна сокровищ) temeljen je na romanu The Sign of the Four, a drugi dio, "Iren Adler" (ruski: Ирэн Адлер), baziran je na priči "A Scandal in Bohemia", a sadrži i završetak prvoga dijela.
Glumačka postava
Tajna sokroviš
Heinrichswalde
Hajnrihsvalde je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Iker-Randov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 484 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13062023.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Iker-Randov Hajnrihsvalde se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Iker-Randov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 metara. Površina opštine iznosi 14,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 484 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Santa Quitería, Atotonilco el Alto
Santa Quitería je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1976 m.
Atwater, Minnesota
Atvoter je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.133, što je 54 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pesco Sannita, Benevento
Pesco Sannita je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 418 m.
Siete de Noviembre, El Mante
Siete de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Hesiod
thumb|400px|right|"Ples Muzâ na planini Helikonu", [[Bertel Thorvaldsen (1807).]] Hesiod (Ἡσίοδος [Ēsíodos]) bio je jedan od najstarijih grčkih pesnika, za koga se smatra da je živeo negde između 750. i 650. pne., otprilike kad i Homer ili nešto posle njega. On je prvi pisac u istoriji evropske književnosti koji se u svom delu predstavlja kao pojedinac i o sebi daje autobiografske podatke, prvi koji se jasno izdvaja kao pojedinac, a ne tek kao polulegendarni izdanak tradicije usmene književnosti. Antički autori pripisivali su mu, zajedno s Homerom, oblikovanje grčkih mitskih priča i religijskih običaja. Danas ispitivači smatraju Hesioda važnim izvorom informacija o najstarijoj grčkoj mitologiji, zemljoradnji, privredi i astronomiji.
Hipotetički životopis
Uobičajeni epski narativ, kakav je Homerov, ne dopušta pesnicima da pišu o sebi, no dela sačuvana pod Hesiodovim imenom predstavljaju didaktičke pesme i pesnik u njima iznosi neke detalje o vlastitom životu. U epu Poslovi i dani Hesiod navodi da mu je otac zbog teškog siromaštva napustio bavljenje pomorskom trgovinom i "u crnom brodu" se preselio iz eolske Kime u Maloj Aziji u bedno beotsko selo Askru podno Helikona, "koje je zimi strašno, leti mučno, nikad ugodno". U Askri se Hesiod najverovatnije i rodio. Zašto se njegov otac preselio iz Azije u manje plodnu i prenaseljenu Grčku, ostaje u pesmi nerazjašnjeno, premda se može primetiti da je do tog preseljenja došlo verovatno oko 750. pne. ili ne mnogo kasnije, dakle u vreme kad su se i drugi ljudi iz Kime pridruživali Eubejanima, koja nije daleko od Helikona, u osnivanju kolonije Kume u italskoj pokrajini Kampaniji. Hesiodov otac prihvatio se poljoprivrede, kako se zaključuje po vrsti nasledstva oko kojega su se po očevoj smrti sukobili Hesiod i njegov brat, Perzes, koji je podmitio oblasne gospodare ("kraljeve daroždere") i dokopao se većeg dela očevog nasledstva, ali ga je brzo spiskao i opet bacio oko na Hesiodovu imovinu.
Iz Poslova i dana vidi se da se tu nije radilo tek o malom porodičnom imanju: zemljoposednik ne radi sam, nego za naknadu može uposliti i prijatelja, kao i robove (δμῶας), ima na raspolaganju slobodnog radnika u punoj snazi, starog 40 godina, da ide za plugom, kao i roba u dečačkoj dobi da izvrće seme, a u kući ima jednu robinju. Od životinja za vuču poseduje volove i mazge. S druge strane, ne može sebi priuštiti da samo nadgleda rad drugih, nego se i sam mora prihvatiti posla. Hesiod se često žali na bedu i siromaštvo u Askri, no život u tom selu nije mogao biti baš sasvim neugodan.
El Mirador, Tangamandapio
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tangamandapio.
Hesiod
Hipotetički životopis
Za razliku od svog oca, Hesiod se klonio putovanja morem, ali je jednom prilikom ipak preplovio uzani morski tesnac između grčkoga kopna i Eubeje kako bi učestvovao u nekim pogrebnim svečanostima, na kojima je tom prilikom u pesničkom nadmetanju osvojio tronožac. Na drugom mestu opisuje kako su ga na obronku planine Helikona srele Muze i poklonile mu skiptar od lovorova drveta, simbol pesničke inspiracije. Na temelju te nestvarne priče antički i moderni ispitivači zaključivali su da Hesiod nije bio profesionalni pevač (rapsod), jer bi mu inače Muze podarile liru ili kitaru.
El Mirador, Tangamandapio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1858 m.
Hesiod
Hipotetički životopis
thumb|right|Planina Helikon danas
Neki ispitivači smatraju da Hesiodov brat Perzes nije bio stvarna osoba i da predstavlja književnu fikciju, temelj na kome Hesiod u Poslovima i danima razvija temu o pravičnosti, no postoje i uverljivi argumenti protiv ove teze. Na primer, sasvim je uobičajeno da dela koja se bave etičkim pitanjima budu smeštena u jedan fiktivni kontekst, koji služi kao sredstvo kojim se zadobija pažnja publike, no teško je videti kako je Hesiod mogao ovakvim svojim pesmama zabavljati savremenike koji su znali da je polazna tačka u njima bila fikcija. S druge strane, Gregory Nagy i Perzesa ("uništitelj": πέρθω / perthō) i Hesioda ("koji odašilje glas"; ἵημι / hiēmi + αὐδή / audē) smatra fiktivnim imenima izmišljenim za potrebe pesme.
Hesiod je svoje pesme najverovatnije sam zapisivao ili ih je govorio nekome u pero, jer bi inače, da ih je potomstvu preneo samo usmeno, kako su to činili rapsodi, usmena predaja od jednoga rapsoda do drugoga zamaglila jasnu osobenost pesnikovu koja i dalje tako jasno izbija iz njegovih pesama. Pausanija pripoveda o tome kako su mu Beoćani pokazali jednu "olovnu ploču koja je dosta oštećena vremenom, na kojoj su napisani Poslovi". Kao razlog za zapisivanje pesama u vreme dominacije usmene književnosti navodi se to što je jedna duboko lična poema, kakva su Poslovi i dani, koja nema linijski epski narativ koji bi rapsodu pomogao u pamćenju i recitovanju, imala više šanse da bude sačuvana za buduće generacije ako se zapiše, po mogućnosti još za pesnikova života.
Veoma rano razvile su se dve različite teorije o tome gde se nalazi Hesiodov grob. Prema jednoj, koja je svakako postojala već u Tukididovo doba, a beleže je Plutarh, Suda i Jovan Ceces, proročište u Delfima proreklo je Hesiodu da će umreti u Nemeji, pa je on pobegao u Lokridu, ali je tamo usmrćen u hramu Zevsa Nemejskog, pa je tamo i pokopan. To predanje prati poznatu konvenciju, prema kojoj se pokaže da je proročište naposletku uvek u pravu. Prema drugom predanju, koje je prvo zabeleženo u jednom epigramu Hersije iz Orhomena, sastavljenom u 7. veku pne., oko jednog veka nakon Hesiodove smrti, Hesiod je pokopan u beotskom gradu Orhomenu. Prema Aristotelovom Ustavu orhomenskom, kad su Tespljani poharali Askru, stanovnici ovog sela pobegli su u Orhomen, gde su, prema savetu proročišta, prikupili Hesiodov pepeo i položili ga na počasno mesto na agori, uz grob Minije, svog mitskog osnivača.
Hronologija
Drevni Grci su krajem 5. i početkom 4. veka pne. svojim najstarijim pesnicima smatrali Orfeja, Museja, Hesioda i Homera, i to tim hronološkim redom. Potom se među grčkim autorima uvrežilo mišljenje da je Homer zapravo bio stariji od Hesioda. Poklonici Orfeja i Museja verovatno su bili zaslužni za to što je toj dvojici bila data prednost, a može se pretpostaviti da su nastavljači Homerovog dela, tzv. Homeridi, uticali na to da se u kasnijem periodu taj pesnik hronološki stavi ispred Hesioda. Prvi antički pisci za koje se zna da su Homera smatrali starijim od Hesioda bili su Ksenofan i Heraklid Pontski, mada je Aristrarh sa Samotrake prvi o tome argumentovano raspravljao. Efor je mislio da je Homer bio mlađi rođak Hesiodov, Herodot (5. vek pne.) očito ih je smatrao gotovo savremenicima, a sofist Alkidamant (4. vek pne.) doveo ih je u direktan kontakt u jednom izmišljenom pesničkom nadmetanju, čiji je rezultat spis Nadmetanje Homera i Hesioda, koji nam se sačuvao u kasnijoj redakciji. Većina ispitivača danas se slaže da je Homer bio stariji od Hesioda, no valjani se argumenti mogu izneti i za suprotan stav. Hesiod je svakako stariji od lirskih i elegijskih pesnika čija su nam se dela sačuvala, budući da se njegov uticaj s većim ili manjim stupnjem pouzdanosti može uočiti kod Tirteja, Semonida Amorginca, Alkeja i Ibika, pa se na osnovu toga može zaključiti da njegovo stvaralaštvo ne može padati u vreme posle 650. pne. Za okvirnu godinu pre koje Hesiod nije mogao živeti uzima se 750. pne., na temelju takvih pokazatelja kao što su verovatnoća da je on svoje delo zapisao, činjenica da aludira na svetilište u Delfima, koje pre oko 750. pne. nije izlazilo iz okvira čisto lokalne važnosti, kao i to što donosi popis reka koje se ulivaju u Crno more, koje su Grci počeli istraživati i naseljavati tek početkom 8. veka pne.
Stewart Granger
Stewart Granger (6. maj 1913 – 16. august 1993.), rođen kao James Lablache Stewart, bio je engleski filmski glumac, najpoznatiji po nizu uloga romantičnih pustolova i heroja zbog kojih je stekao veliku popularnost 1940-ih, 1950-ih i 1960-ih.
Hesiod
Hronologija
Danas se pretpostavlja da je Hesiod živeo i stvarao negde krajem 8. veka pne. Hesiod nas sam obaveštava o tome da je u pesničkom nadmetanju u Halkidi na Eubeji osvojio tronožac kao nagradu na igrama priređenim povodom sahrane nekog Amfidamanta. Plutarh je tog Amfidamanta identifikovao s halkidskim junakom koji je poginuo u pomorskoj bici tokom lelantinskog rata, te je zaključio da taj deo pesme predstavlja kasniju interpolaciju smatrajući da je Hesiod živeo pre lelantinskog rata. Moderni ispitivači prihvatili su Plutarhovu identifikaciju Amfidamanta, ali su odbacili njegov zaključak. Lelantinski rat vodio se između eubejskih polisa Halkide i Eretrije oko Lelantinske doline, najverovatnije u nekom razdoblju tokom poslednje trećine 8. veka pne., što se uklapa u danas prihvaćenu hronologiju za Hesioda. U tom slučaju, Hesiod je pobednički tronožac možda i dobio upravo za izvođenje svoje Teogonije, pesme za koju se čini da bi mogla biti namenjena aristokratskoj publici kakva se bi se okupila na pogrebnim svečanostima u Halkidi. Odatle verovatno potiče i izmišljena priča o Hesiodovom pesničkom nadmetanju s Homerom, ovekovečeno u spisu Nadmetanje Homera i Hesioda (Ἀγὼν Ὁμήρου καὶ Ἡσιόδου, često se citira i na ili samo Certamen), gde se opisuje kako je grčka publika prvenstvo dala Homeru, ali je kralj Paned, koji je vodio nadmetanje, pobedu je dosudio Hesiodu, jer ovaj opeva zemljoradnju i mir, a Homer pokolj i rat.
Hesiodove pesme
thumb|250px|Hesiod i Muza, [[Gustave Moreau. Ovde je pesnik predstavljen s lirom, što se ne slaže s pričom koju kazuje sam Hesiod, u kojoj se poklon sastojao u lovorovom štapu.]]
Stewart Granger
Biografija
Rođen je kao James Lablache Stewart kao unuk slavnog italijanskog opernog pjevača Luigija Lablachea, Obrazovao se na Epsom Collegeu i Webber Douglas akademiji dramskih umjetnosti. Karijeru je započeo u teatru, te bio prisiljen promijeniti ime u Stewart Granger kako bi izbjegao zabunu s mnogo popularnijom holivudskom zvijezdom Jamesom Stewartom.
Hesiod
Hesiodove pesme
Pod Hesiodovim imenom sačuvane su tri epske pesme, zajedno s mnogobrojnim fragmentima drugih dela koja su mu se u antici pripisvala. Od te tri pesme, Štit Heraklov svakako nije Heraklovo delo i verovatno je nastao u 6. veku pne., a od druga dva, najstroži antički kritičari Hesiodu su pripisivali samo Poslove i dane; s druge strane, sam autor Teogonije identifikuje se kao Hesiod u 22. stihu, a na isto autorstvo oba dela ukazuju i velike sličnosti u stilu, jeziku i razmišljanju.
Premda se ranije držalo da je Teogonija nastala nakon Poslova i dana, danas se smatra da je Teogonija verovatno starija, jer se čini da uvodni stihovi Poslova i dana eksplicitno menjaju jednu tvrdnju iznetu u Teogoniji: ne postoji, naime, samo jedna Erida (svađa), kako se navodi u Teogoniji, nego treba razlikovati dve vrste, od kojih jedna predstavlja korisno nadmetanje, a druga destruktivan sukob. Na zaključak da je Teogonija starija navodi i način obrade mita o Pandori. U Teogoniji se vrlo detaljno priča o Prometejevom sagrešenju, o postanku Pandore i o tome kako su je razni bogovi darovali različitim darovima, dok je u Poslovima i danima prethodna priča data u samo dva stiha, a onda se naširoko pripoveda potonji istorijat o Pandori i njenom vrču (tj. pitosu, a ne "Pandorinoj kutiji", kako je postalo uvreženo u kasnijoj evropskoj tradiciji, koja potiče od Erazma Roterdamskog).
Izneta je teza da je Hesiod u pesničkom nadmetanju na Eubeji, koje spominje u Poslovima i danima, pobedio upravo s Teogonijom, s obzirom na to da je pobednička pesma bila himna i da je tronožac koji je pesnik dobio za nagradu bio zatim posvećen helikonskim Muzama na istom mestu na kojem su ga one nekad inspirisale na pesnički rad. Teogonija se upravo obraća helikonskim Muzama, opisuje taj prvi podstrek na bavljenje pesništvom, pa se i naziva himnom (ὑμνεῖν).
Teogonija
Teogonija ili Postanak bogova (Θεογονία, 1022 heksametra) jeste "prva grčka mitološka sinteza, u kojoj se sažeta povijest postanka svijeta i rodoslovlje bogova". Pesma započinje svojevrsnom himnom upućenom Muzama (st. 1‒115), koja nalikuje homerskim himnama i slavi Muze s Helikona i njihovu moć da opevaju generacije bogova. U tom delu pesnik govori o sebi, navodeći i svoje ime, te pripoveda kako su ga Muze, kad je jednom napasao ovce na padinama Helikona, obdarile lovorovim skeptrom, udahnule mu dar božanske pesme i podučile ga da slavi bogove. Sledi (st. 116‒132) opis kosmogonije, tj. nastanka sveta, na čijem početku stoji Haos (srodno s χάσκω, χαίνω = zjapiti), iz kojega se, s jedne strane, izdvajaju Geja (Zemlja), Tartar (u dnu Zemlje) i Eros (Ljubav) kao princip kretanja i rađanja, a s druge strane, Mrak i Noć i od njih Svetlost i Dan; iz Geje nastaju Nebo, brda i More. Potom se opisuje drugo pokolenje, koje nastaje iz spoja muških i ženskih praelemenata (st. 133‒336). Geja je s Uranom rodila Titane, Kiklope i Hekatonhejre; Titan Kron kastrira oca Urana i njegove odsečene genitalije baci u more, a iz tog čina nastanu Erinije, Giganti, Nimfe i Afrodita. Zatim se, u više od polovine pesme, opeva treće pokolenje bogova ili tzv. prava teogonija (st. 453‒1018): prvo je zavladao Kron, ali nakon mnogih bitaka vlast preuzme Zevs, Kronov i Rejin sin, i podeli je s drugom Kronovom decom; naširoko se opeva sudbina Prometeja, sina Titana Japeta, kao i duga borba s ostalim Titanima, koje Zevs na kraju uz pomoć Hekatonhejra baci u Tartar; potom se nabrajaju razna božanstva i njihovo potomstvo i, naposletku, deca koju su boginje rodile smrtnicima. U poslednja četiri stiha (st. 1019–1022) pesnik zaziva Muze da pevaju rod žena. Među naučnicima postoji saglasnost da kraj Teogonije, koji je istovremeno i uvod u hesiodski Katalog žena, predstavlja dodatak koji je nastao nakon Hesioda, posebno s obzirom na to da se u st. 1013 spominje Latin, mitski kralj u Italiji i eponim Lacija, no mišljenja se razlikuju oko toga gde se tačno završava izvorni Hesiodov tekst.
Stewart Granger
Biografija
Karijeru mu je prekinuo drugi svjetski rat, nakon čijeg izbijanja se priključio britanskoj vojsci. Godine 1942. je ranjen i otpušten iz službe. Vrlo brzo je iskoristio svoj markantni fizički izgled te činjenicu da su mu brojne kolege-zvijezde još bile u uniformi. Nametnuo se kao zvijezda, a potom osvojio Hollywood.