cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aluminijum fluorid
Proizvodnja i pojava
Najveći deo aluminijum fluorida se proizvodi tretmanom alumine sa heksafluorosilikatnom kiselinom: Alternativno, on se proizvodi termalnim razlaganjem amonijum heksafluoroaluminata. U malim razmerama u laboriatoriji se AlF3 takođe može pripremiti tretiranjem aluminijum hidroksida ili metala aluminijuma sa HF.
Aluminijum fluorid trihidrat se nalazi u prirodi u retkom mineralu rozenbergitu.
Aubusson-d'Auvergne
Obison d'Overnj je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Tjer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 220 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32,4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 418 metara (maksimalnoj 609 m, a minimalnoj 355 m).
Ноћаје
Ноћаје је насеље у Србији у општини Тутин у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 77 становника (према попису из 1991. било је 82 становника).
Демографија
У насељу Ноћаје живи 57 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 34,2 година (35,5 код мушкараца и 32,9 код жена). У насељу има 16 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 4,81.
Crkva sv. Save u Bileći
Crkva Svetog Save u Bileći nalazi se u opštini Bileća, Bosna i Hercegovina. Pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi, i Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 16. do 22. jula 2006. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.
Historija
Crkva Sv. Save u Bileći je sagrađena 1896. godine. Pisanih istorijskih podataka o objektu crkve nema.
Opis
Na vrhu zabatnog zida zapadne fasade, na dijelu sljemena krova, nalazi se zvonik na preslicu. Zvonik je izrađen od dva tornjića između kojih je prostor u kom je smješteno jedno zvono sa kamenim krstom na vrhu.
Oltarski prostor od prostora naosa je odvojen zidanim ikonostasom. Za tri stepenika je uzdignut od prostora naosa. Čine ga tri polukružne niše. Njegova dubina iznosi oko 4,5 m. Središnje mjesto u oltaru zauzima časna trpeza. Ikonostasna pregrada je smještena u lučni otvor između oltara i naosa crkve.
Zidne slike na ikonostasnoj pregradi i dvije zidne slike na pomenutom lučnom otvoru tokom 2004. godine izradio je Bogoljub Arsenijević.
U crkvenom dvorištu, sjeverno od crkve, nalazi se spomenik žrtvama Prvog svjetskog rata. Spomenik je napravljen u obliku stepenasto izduženog obeliska po kom su ispisana imena žrtava.
Dinoseb
Dinoseb je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 240,213 Da.
Hohenfelde (Steinburg)
Hoenfelde je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 919 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061041.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Hoenfelde se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 17,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 919 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Herschel Savage
Herschel Savage (25. novembar 1952 -) je američki pornografski glumac i režiser. Prije početka porno-karijere je nastojao ostvariti karijeru kao "normalni" glumac, te je studirao glumu kod Ute Hagen i Stelle Adler. Nakon bezuspješnih pokušaja da se probije u teatru, krajem 1970-ih je stupio u kontakt s porno-producentom R. Bollom, koji ga je angažirao u znamenitom filmu Debbie Does Dallas. Savage je zahvaljujući tome postao jedan od najpopularnijih glumaca tzv. Zlatnog doba porno filma. Godine 1988. je napustio porno-industriju kako bi se bavio prodajom video-opreme, ali joj se vratio 1997.
Granja Oñate, Valle de Santiago
Granja Oñate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Valle de Santiago.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1713 m.
El Divisadero, Jala
El Divisadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Jala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 955 m.
Frano Mašković
Frano Mašković (Dubrovnik, 6. svibnja 1978.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Lake and Peninsula, Alaska
Lejk end Peninsula je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.631, što je 192 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lianò I, Reggio Calabria
Lianò I je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Liga naroda
thumb|right|240px|[[Palata naroda u Ženevi, Švajcarska, sagrađena između 1929. i 1938, predstavljala je sedište Lige naroda. Danas služi kao evropsko sedište Ujedinjenih nacija.]]
Liga naroda, poznata i kao Društvo naroda, bila je međunarodna organizacija osnovana posle Pariske mirovne konferencije 1919. godine. Ciljevi lige bili su: razoružanje, sprečavanje rata kolektivnom bezbednošću, rešavanjem razmirica između zemalja pregovaračkom diplomatijom i poboljšanje globalnog blagostanja. Diplomatska filozofija lige odražava temeljnu promenu mišljenja za prethodnih sto godina. Stara filozofija, nastala na Bečkom kongresu (1815), posmatrala je Evropu kao promenljivu mapu saveza između nacija, stvarajući ravnotežu snaga održavanjem jakih armija i tajnih sporazuma. Prema novoj filozofiji, liga je bila vlada nad vladama, a njena uloga bila je rešavanje razmirica između pojedinačnih nacija na otvorenim zakonitim raspravama. Podsticaj za osnivanje lige potekao je od predsednika Sjedinjenih Američkih Država Woodrowa Wilsona, ali Sjedinjene Države nikad nisu pristupile Ligi naroda zbog zabrane kongresa da postanu član. Kongres je smatrao da se SAD već i previše upliće u evropska pitanja i nije želeo da država više učestvuje u evropskim i međunarodnim razmiricama. Takvo mišljenje bilo je široko rašireno među stanovništvom Sjedinjenih Država uprkos snažnoj želji Wilsona da Amerika postane član lige.
Ligi naroda nedostajale su vlastite oružane snage, pa je zavisila od velikih sila i očekivala da primenjuju njene rezolucije, ekonomske sankcije koje je liga odredila ili da opskrbljuju armiju po potrebi. Međutim, one su često bile nevoljne da se povinuiju volji lige.
Tokom 1930-ih, Liga je bila nesposobna da zaštiti države od invazije Sila Osovine, a početak Drugog svetskog rata označio je neuspeh lige u svojoj osnovnoj svrsi – sprečavanju budućih svetskih ratova. Nakon završetka Drugog svetskog rata zamenjuju je Ujedinjene nacije i nasleđuju nekoliko agencija i organizacija koje je osnovala Liga naroda.
Poreklo
Koncept mirne zajednice nacija predhodno je opisao Imanuel Kant u svom delu Večiti mir: Filozofska skica (1795). Ideja prave Lige naroda izgleda da potiče od britanskog sekretara za spoljnja pitanja Edvarda Greja, i sa entuzijazmom je prihvaćena od strane Predsednika SAD-a Vudrou Vilsona i njegovog savetnika pukovnika Edvard M. Hausa kao način za izbegavanja krvoprolića kao što je Prvi svetski rat.
Na pariskoj mirovnoj konferenciji je prihvaćen predlog za stvaranje Lige naroda (francuski: Société des Nations, nemački: Völkerbund), 25. januara, 1919. Povelja lige naroda je usaglašena od strane specijalne komisije, i Liga je ustanovljena prema Delu I Versajskog sporazuma, koji je potpisan 28. juna 1919. S početka, povelju je potpisalo 44 države, uključujići i 31 državu koje su uzele učešće u ratu na strani Trojne antante ili joj se pridružile tokom konflikta. Uprkos Vilsonovim naporima za uspostavljanje i promovisanje Lige, zbog čega je nagrađen i Nobelovom nagradom za mir u 1919. godini, Sjedinjene Države niti su ratifikovale Povelju, niti su pristupile Ligi zbog protivljenja izolacionista u senatu SAD-a, naročito uticajnog republikanaca Henri Kabot Lodža iz Masačusetsa i Vilijam Edgar Bora iz Ajdahoa, zajedno sa Vilsonovim protivljenjem na kompromis.
Liga je održala svoj prvi sastanak u Londonu, 10. januara 1920. Prvi zadatak je bio da se ratifikuje Versajski sporazum, čime je zvanično okončan Prvi svetski rat. Sedište Lige je premešteno u Ženevu, 1. novembra 1920, gde je održano i prvo zaseanje Generalne skupštine Lige naroda, 15. novembra, 1920 čemu su prisustvovali predstavnici 41 nacije.
Simboli
Liga naroda nije imala nijednu zvaničnu zastavu ili logo. Predlozi za usvajanje zvaničnih simbola su pokrenuti na početku, tokom 1920, ali zemlje članice nikada nisu postigle dogovor. Međutim, organizacije Lige naroda su koristile različite logoe i zastave (ili nisu u opšte) za svoje sopstvene potrebe. Međunarodni konkurs je održan 1929. godine kako bi se izabrao dizajn, ali ni to nije uspelo. Jedan od razloga za ovakav neuspeh je možda i strah zemalja članica da će moć nadnacionalne organizacije potisnuti njihovu.
Konačno, tokom 1939, pojavio se poluzvanični emblem: dve petokrake zvezde sa plavim pentagonom. Pentagon i dve petokrake zvezde su trebalo da simbolizuju pet kontinenata i pet ljudskih rasa. Na gornjem i donjem kraju, na zastavi je ispisano ime Lige naroda na engleskom (League of Nations) i francuskom (Société des Nations). Ova zastava se vijorila na zgradi Svetskog sajma u Njujorku tokom 1939. i 1940. godine.
Jezici
Zvanični jezici Lige naroda su bili francuski, engleski i španski (od 1920). Početkom 1920ih, javili su se predlozi da Liga prihvati esperanto kao službeni jezik. Deset delegata je prihvatilo predlog sa samo jednim glasom protiv, francuskog delegata, Gabrijel Hanuksa. Hanuksu se nije sviđalo kako francuski jezik gubi svoju poziciju međunarodnog jezika i esperanto je posmatrao kao pretnju. Dve godine kasnije Liga je dala preporuku zemljama članicama da uključe esperanto u svoje obrazovno-nastavne programe.
Struktura
Liga je imala tri glavna organa: sekretarijat (koju je prdvodio Generalni sekretar sa sedištem u Ženevi), Savet i Skupštinu, i veći broj komisija i agencija. Ovlašćenje za bilo kakvu akciju je zahtevalo anonimno glasanje od strane Saveta i većinu glasova u Skupštini.
Sekretarijat Lige naroda
Osoblje Sekretarijata je bilo nadležno za pripremanje dnevnog reda Saveta i Skupštine i za objavljivanje izveštaja sa sastanaka i ostalih rutinskih pitanja, radeći efikasno kao civilna služba za potrebe Lige naroga. Nikol Titulesku je bio predsednik Lige dva mandata.
Tokom postojanja Lige od 1920. pa sve do 1946, bila su tri Generalna sekretara:
Prvi predsednik je bio Paul Himans, dobro poznati belgijski političar.
Generalni sekretar je pisao godišnji izveštaj o radu Lige naroda.
Savet
Savet Lige naroda je imao nadležnost za bavljenje svim problemima koji utiču na svetski mir. Savet je počeo sa radom uz četiri stalne članice (Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska, Italija, Japan) i četiri izabrane članice na svake tri godine od strane Skupštine. Prve četiri izabrane članice su bile Belgija, Brazil, Grčka i Španija. Sjedinjene Države su trebale da budu peta stalna članica, ali pošto je SAD senat glasao 19. marta, 1920 protiv ratifikacije Versajskog sporazuma, tako da je peti stalni član saveta postala Republika Kina. Sastav i broj članova Saveta je vremenom rastao, tako što se broj izabranih članica prvo povećao na šest 22. septembra 1922. godine, a kasnije na devet 8. septembra 1926. Vajmarska republika je pristupila Ligi i postala šesti stalni član Saveta 8. septembra 1926, čime je Savet brojao ukupno petnaest članova. Sa odlaskom Nemačke i Japana iz Lige, njihova mesta su zauzele nove nestalne članice.
Savet se sastajao prosečno pet puta godišnje, i na vanrednim zasedanjima kada je to bilo potrebno. Sve u svemu, 107 javnih zasedanja je održano između 1920. i 1939. godine.
El Lindero, Acaxochitlán
El Lindero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Acaxochitlán.
Liga naroda
Skupština
Svaka članica je imala predstavnike i jedan glas u Skupštini Lige naroda. Pojedinačne zemlje članice nisu uvek imale predstavnike u Ženevi. Skupština je održavala zasedanja jednom godišnje u septembru.
El Lindero, Acaxochitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 338 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
Liga naroda
Skupština
Imon de Valera je bio predsednik Saveta Lige naroda na 68. i specijalnom zasedanju u septembru i ooktobru 1932, i predsednik Skupštine Lige naroda tokom 1938. godine. Karl Joakim Hambro je bio predsednik 1939. i 1946. godine.
Ostala tela
Liga je nadgledala rad Stalnog suda za međunarodno pravo i nekoliko drugih agencija i komisija stvorenih za rešavanje gorućih međunarodnih problema. To su bili Komisija za razoružanje, Zdravstvena organizacija, Međunarodna radnička organizacija, mandatna komisija, Stalni centralni odbor za opijum, Komisija za izbeglice, i Komisija za robove. Iako je sama Liga uopšte predstavljala neuspeh, nekoliko njenih agencija i komisija su zabeležile značajne uspehe u okviru svojih mandata.
Nekoliko ovih institucija su prebačene u nadležnost Ujedinjenih nacija posle drugog svetskog rata. Pored Međunarodne radničke organizacije, Stalni sud za međunarodno pravo je postao UN institucija pod nazivom Međunarodni sud pravde, a Zdravstvena organizacija je restruktuirana kao Svetska zdravstvena organizacija.
Mandati Lige naroda
Mandati Lige narodasu uspostavljeni prema članu 22 Povelje Lige naroda. Ove teritorije su bivše kolonije nekadašnjeg Nemačkog i Osmanskog carstva koje su stavljene u nadležnost Lige posle Prvog svetskog rata. Postojale su tri klasifikacije mandata:
Teritorijama su upravljale „mandatorne sile“, kao što je Velika Britanija u slučaju mandata nad Palestinom i Unija Južna Afrika u slučaju Jugozapadne Afrike, dok ne budu smatrali da su te teritorije sposobne za samoupravu. Postojalo je četrnaest mandata podeljenih među šest mandatornih sila, Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska, Belgija, Novi Zeland, Australija i Japan. U praksi, sa mandatornim teritorijama je postupano kao sa kolonijama i na njih je gledano kao na ratne trofeje. Sa izuzetkom Iraka, koji je pristupio Ligi 3. oktobra 1932, ove teritorije nisu počele da stiču nezavisnodt sve do završetka Drugog svetskog rata, pa sve do 1990. Zajedno sa raspuštanjem Lige, većina ostalih mandata su postale teritorije pod starateljstvom Ujedinjenih nacija.
Pored ovih mandata, Liga je upravljala Sarom 15 godina, pre nego što je vraćena Nemačkoj posle plebiscita, i slobodnim gradom Dancigom (danas Gdanjsk, Poljska) od 15. novembra 1920. do 1. septembra 1939. godine
Olandska Ostrva
Olandska Ostrva predstavljaju negde oko 6.500 ostrva na pola puta između Švedske i Finske. Stanovnici ostrva isključivo pripadaju švedskom govornom područiju, ali je Finska imala suverenitet nad njima početkom 1900ih. Tokom perioda od 1917. pa nadalje, većina stanovnika ostrva je želelo da postanu deo Švedske; Finska, međutim, nije želela da ustupi ostrva. Švedska vlada je pokrenula ovo pitanje u Ligi tokom 1921. Posle dubljih razmatranja, Liga je utvrdila da bi ostrva trebalo da ostanu deo Finske, ali uz autonomnost, svesna potencijalnog rata između dve zemlje.
Albanija
Granica između Albanije i Jugoslavije je ostala sporna posle pariske mirovne konferencije iz 1919, i Jugoslovenske snage su okupirale deo albanske teritorije. Posle sukoba sa albanskim plemenskim vođama, jugoslovenske snage su prodrele još dublje. Liga je poslala komisiju predstavnika više sila u taj region. Komisija je odlučila u korist Albanije, i jugoslovenske snage su se povukle tokom 1921, pod pritiskom. Rat je još jednom sprečen.
Gornja Šleska
Versajski sporazum predviđa plebiscit u Gornjoj Šleskoj kako bi se utvrdilo da li bi ta teritorija trebalo da pripadne Nemačkoj ili Poljskoj. U pozadini svega, jaka vojna taktika i diskriminacija Poljaka dovela je do pobuna i na kraju do prva dva šleska ustanka (1919. i 1920. godine). Na plebiscitu, otprilike 59,6% (oko 500,000) glasova je bilo za pripajanje Nemačkoj, i rezultat je doveo do trećeg šleskog ustanka tokom 1921. Od Lige je zatraženo da smiri situaciju. Tokom 1922, šestonedeljna istraga je pokazala da bi zemlja trebalo da bude podeljena; odluku su prihvatile obe zemlje i većina stanovništva Gornje Šleske.
Memel
Nemački grad-luka Memel (danas Klajpeda) i okolne oblasti su stavljene pod kontrolu Lige po završetku prvog svetskog rata i šime je upravljao francuski general tri godine. Međutim, stanovništvo su činili većinom Litvanci, i litvanska vlada je uložila zahtev za te teritorije, sa invazijom litvanskih snaga u 1923. godini. Liga je odlučila da Litvaniji ustupi teritorije oko Mamela, ali je izjavila da luka treba da ostane međunarodna zona; Litvanija se složila. Dok se odluka mogla posmatrati kao neuspeh (u smislu da je Liga delovala pasivno na upotrebu sile), smirivanje situacije bez značajnih krvoprolića ide u prilog Lige.
Grčka i Bugarska
Posle incidenta između stražara na granici Grčke i Bugarske iz 1925, grčke trupe su izvršile invaziju na svog suseda. Bugarska je naredila svojim trupama da pruže samo simboličan otpor, verujući da će Liga rešiti nesporazum. Liga je zaista osudila grčku invaziju, i pozvala na grčko povlačenje i kompenzaciju Bugarskoj. Grčka je poslušala, ali se žalila na nejednakost tretmana prema njima i prema Italiji u sukobu sa Albanijom.
Sar
Sar je nemačka provincija formirana od delova Prusije i Rajnskog Palatinata koja je uspostavljena i stavljena pod kontrolu Lige posle Versajskog sporazuma. Posle petnaest godina vladavine Lige trebalo je da se održi plebiscit, kako bi se utvrdilo da li region treba da pripadne Nemačkoj ili Francuskoj. Oko 90,3% glasova je bilo u korist Nemačke na referendumu iz 1935. godine, i stoga je ponovo postao deo Nemačke.
Liberija
Prema glasinama o prisilnom radu u nezavisnoj afričko državi Liberiji, Liga je pokrenula istraguo tom pitanju, naročito na masovnim plantažama kaučuka u toj zemlji. Tokom 1930, izveštaj Lige je umešao mnogo vladinih zvaničnika u prodavalje ugovora o radu, što je dovelo do davanja ostavke predsednika Čarls D. B. Kinga, potpredsednika i brojnih drugih vladinih zvaničnika. Liga je zatim napravila sporazum za formiranje starateljstva nad Liberijom ako se ne sprovedu reforme, što je postalo glavna tema predsednika Edvin Barklija.
Ostali uspesi
Liga se takođe borila protiv međunarodne trgovine opijumom i seksualnog ropstva i pomoglo ublažavanju stanja izbeglica, naročito u Turskoj u periodu do 1926. Jedna od inovacija na ovom područiju je i uvođenje Nansen pasoša u 1922, međunarodno priznate indentifikacione karte za izbeglice bez države. Mnoge uspehe Lige su postigli njene agencije i komisije.
Karikatura Punč magazina, 28. juli 1920, satirično viđenje Lige naroda.]]
Neuspesi
Opšte slabosti Lige ilustruju određene specifični neuspesi.
Tješin
Tješin (poljski Cieszyn, nemački Teschen, češki Těšín) je region između Poljske i današnje Češke Republike, značajan po svijim rudnicima uglja. Čehoslovačke su ušle u Tješin tokom 1919. kako bi preuzele kontrolu nad regionom dok je Poljska bila zaokupljena ratovanjem sa Sovjetskom Rusijom. Liga je intervenisala, odlučujući da bi Poljska trebalo da zadrži kontrolu nad većim delom grada, ali da bi Čehoslovačka trebalo da preuzme jedno od gradskih predgrađa, u kome su se nalazili najznačajniji rudnici uglja i jedina pruga koja je povezivala Češku i Slovačku. Grad je podeljen na poljski i češki Tješin. Poljska je odbila da prihvati ovakvu odluku; iako nije bilo daljeg nasilja, diplomatski sukobi su se nastavili narednih 20 godina.
Rur
Prema Vresajskom sporazumu, Nemačka je trebala da plati reparacije. Mogla je da plati u novcu ili u dobrima prema određenoj vrednosti; međutim, u 1922. Nemačka nije mogla da plati reparacije. Sledeće godine, Francuska i Belgija su odlučile da delaju shodno tome, i izvršile invaziju na industrijsko srce Nemačke, Rur, iako je ovo bilo u direktnoj suprotnosti sa odlukama Lige. Pošto je Francuska bila značajan član Lige, a Britanija je bila neodlučna, ništa nije učinjeno u okviru Lige. Ovo je predstavljalo značajan presedan – Liga je retko delovala u suprotnostima velikih sila, i stoga povremeno kršila sopstvena pravila.
Krf
Jedna od značajnijih graničnih razmirica koje su ostale posle Prvog svetskog rata je bio između Grčke i Albanije. Konferencija ambasadora, de fakto telo Lige, je poslata da reši problem. Savet je imenovao italijanskog generala Enrika Telinija da nadgleda proces. Dok je ispitivao grčku stranu granice, Telini i njegovo osoblje su ubijeni. Italijanski vođa Benito Musolini je bio razljućen, i zahtevao je da Grčka plati reparaciju i pogubi atentatore. Grci, zapravo, nisu ni znali ko su atentatori. Dana 31. avgusta 1923, italijanske snage su okupirale ostrvo Krf, deo Grčke, pri čemu je poginulo petnaestoro ljudi. Konačno, Liga je osudila Musolinijevu invaziju, ali i preporučila da Grčka plati kompenzaciju, koja bi stajala u Ligi dok se Telinijeve ubice ne otkriju. Musolini je, međutim, delujući na Konferenciji ambasadora, uspeo da promeni odluku Lige. Grčka je primorana da se izvini i isplati kompenzaciju direktno Italiji. Povinujući se pritisku velike sile, Liga je još jednom dala opasan i loš primer.
Mukdenski incident
Mukdenski incident je bio jedan od većih prepreka Lige i predstavljao je povod za povlačenje Japana iz organizacije. U Mukdenskom incidentu, takođe poznatom kao Mandžurijski incident, Japanci su držali kontrolu nad južnom mandžurijskom železnicom u kineskoj oblasti Mandžurija. Oni su tvrdili da su kineski vojnici saboritali prugu, 18. septembra 1931, koja je bila glavni trgovinski pravac između dve zemlje. Zapravo, smatra se da su sabotažu skovali oficiri japanske Kvantung armije bez znanja vlade u Japanu, kako bi se pokrenula puna invazija na Mandžuriju. U znak odmazde, japanska armija, delujući suprotno naređenjima civilne vlasti, okupirala je čitav region Mandžurije, koji su zatim preimenovali u Mandžuko. Ovu novu državu su priznali jedino Italija i Nemačka. Kineska vlada je zatražila pomoć Lige naroda, ali je dugo prekookeansko putovanje predstavnika Lige naroda odlagalo celu stvar. Kada su stigli, zvaničnici su bili suočeni sa upornim kineskim tvrđenjem da su japanci izvršili nezakonitu okupaciju, dok je Japan smatrao da je delovao kako bi se sačuvao mir u regionu. Liga je smatrala da bi Japan trebalo da se povuče iz okupiranih krajeva; potom je Japan povukao svoje članstvo iz Lige. Prema povelji Lige naroda, Liga je sada trebala da uvede ekonomske sankcije Japanu, ili da prikupi armiju i objavi mu rat. Međutim, ništa se od toga nije dogodilo. Ekonomske sankcije uvedene nekoj od članica bi bile krajnje besmislene, pošto bi se država kojoj bi bila zabranjena trgovina sa drugim zemljama članicama mogla jednostavno preorjentisati na trgovinu sa Amerikom. Nikakva armija nije organizovana od strane Lige zbog čuvanja spostvenih interesa zemalja članica. Stoga je Japan zadržao kontrolu nad Mandžurijom, sve dok Crvena Armija nije preuzela područije i vratila ga Kini na kraju drugog svetskog rata.
Čako rat
Liga nije uspela da spreči Čako rai između Bolivije i Paragvaja tokom 1932. godine oko neplodnog Čako Boreal regiona u Južnoj Americi. Iako je region bio retko naseljen, davao je kontrolu nad rekom Paragvaj čime bi jedna od dve kopnene zemlje dobila pristup Atlantiku, a i postojala su nagađanja, kasnije potvrđena za netačna, da će Čako predstavljati bogat izvor petroleja. Granično puškaranje tokom 1920ih kulminisao je u sveopšti rat tokom 1932, kada je bolivijska armija, prateći naređenja predsednika Danijel Salamanka Ureja, napala paragvajski garnizon u Vangardiji. Paragvaj je apelovao u Ligi nadoda, ali Liga nije preuzela nikakve akcije kada se Panamerička konferencija ponudila da posreduje umesto njih. Rat je predstavljao katastrofu za obe strane, prouzrokujući 100,000 žrtava i dovodeći obe zemlje na ivicu ekonomske katastrofe. U vreme kada je ugovoren prekid vatre 12. juna 1935, Paragvaj je držao kontrlu nad većim delom regiona. To mi je priznato pri potpisivanju primirija 1938. godine čime je Paragvaj zadržao tri četvrtine Čako Boreala.
Španski građanski rat
Dana 17. jula 1936, izbio je oružani konflikt između španskih Republikanaca (vlada levice u Španiji) i Nacionalista (desno orjentisanih pobunjenika, uključujući većinu oficira španske armije). Alvarez del Vajo, španski ministar spoljnih poslova, apelovao je u Ligi da zaštiti njen teritorijalni integritet i političku nezavisnost. Međutim, liga nije mogla lično ga interveniše u španskom građanskom ratu niti da spreči strano mešanje u konflikt. Hitler i Musolini su nastavili da pomažu nacionaliste generala Franka, a Sovjetski Savez je pomagao španske lojaliste. Liga nije pokušala da zabrani intervenciju inostranih dobrovoljaca.
Invazija Abisinije
Možda najznačajniji, oktobra 1935, Benito Musolini je poslao generala Pjetro Badođio i 400,000 vojnika da pokore Abisiniju (Etiopija). Moderna italijanska armija je lako porazila slabo naoružane Etiopljane, i osvojila Adis Abeba u maju 1936, primoravajući cara Hajle Selasija da napusti zemlju. Italijani su koristili hemijsko oružje i bacače plamena protiv Etiopljana. Liga naroda je osudila italijansku agresiju i uvela ekonomske sankcije u novembru 1935, ali su sankcije bile krajnje neefikasne. Dana 9. oktobra 1935, Sjedinjene Države (i druge nečlanice Lige) odbile su saradnju sa bilo kojom odlukom Lige. Sankcije prema Italiji su ukinute 4. jula 1936, ali do tada već nisu imale nikakvu svrhu.
Ponovno naoružavanje Osovine
Liga je bila nemoćna i uglavnom nema u slučaju značajnih dešavanja koji su doveli do Drugod svetskog rata kao što je hitlerova remilitarizacija Rajnske oblasti, okupacija Sudeta i aneksija Austrije. Kao i Japan, Nemačka 1933. godine i Italija 1937. godine su jednostavno povukle svoje članstvo iz Lige radije nego da se potčine njenim odlukama. Ligin komesar u Dancigu je bio u nemogućnosti da se suoči sa nemačkim polaganjem prava na grad, što je značajno doprinelo izbijanju Drugog svetskog rata u 1939. Poslednje značajno delo Lige je isključenje Sovjestkog Saveza u decembru 1939. godine posle invazije Finske.
Raspuštanje i zaostavština
Sa početkom Drugog svetskog rata, postalo je jasno da je Liga omanula u svojoj osnovnoj funkciji – sprečavanje budućih svetskih ratova. Tokom rata, ni Skupština ni Savet Lige nisu držali sastanke, a Sekretarijat u Ženevi je smanjen na najmanju meru, premeštajući mnoge službenike u Severnu Ameriku.
Posle neuspeha da spreči rat, odlučeno je da se formira novo telo koje će zameniti Ligu u budućnosti. Ovo telo su Ujedinjene nacije. Mnogi organi Lige, na primer Međunarodna radnička organizacija, su nastavili da funkcionišu i na kraju se pripojili UN-u. Na zasedanju Skupštine u 1946, Liga je raspustila sebe i svoje službe, mandate, a imovina je preneta na Ujedinjene nacije.
Struktura Ujedinjenih nacija je trebalo da postane efikasnija nego Lige naroda. Glavni Saveznici u Drugom svetskom ratu (Ujedinjeno Kraljevstvo, SSSR, francuska, SAD, i republika Kina) su postale stalne članice Saveta bezbednosti, dajući novim „Velikim Silama“ značajni međunarodni uticaj, odražavajući Savet Lige naroda. Odluke Saveta bezbednosti su obavezujuće za sve članice Ujedinjenih nacija; međutim, jednoglasne odluke nisu potrebne, za razliku od Saveta Lige. Stalne članice Saveta bezbednosti imaju veto pravo kako bi zaštitili sopstvene interese, što je sprečilo odlučnije akcije UN-a u mnogim slučajevima. Slično Ligi, UN nema sopstvene oružane snage, ali su Un bile uspešnije u pozivanju članica da doprinesu oružanim intervencijama, kao što je Korejski rat, i mirovna misija u bivšoj Jugoslaviji. Međutim, UN je u nekim slučajevima bila primorana na primenu ekonomskih sankcija. Ujedinjene nacije su bile uspešnije i u privlačenju članica od Lige, čineći je još značajnijom.
Zemjanska Olča
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.444 stanovnika.
Juan de la Luz Enríquez, Amatitlán
Juan de la Luz Enríquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Amatitlán.
Rinconada, Tierra Blanca
Rinconada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Ca' del Re, Reggio Emilia
Ca' del Re je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Stazione Mandela Scalo, Roma
Stazione Mandela Scalo je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
Ca' del Re, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Daz Sampson
mini|Daz Sampson Daz Sampson je britanski dens di-džej, pevač, producent i predstavnik Ujedinjenog Kraljevstva na Pesmi Evrovizije 2006. Daz je najpoznatiji po svojim remiksima popularne muzike, među ostalim Out of Touch, Rhinestone Cowboy i Kung Fu Fighting.
Daz Sampson je karijeru započeo kao "em-si" i tekstopisac za britanski dens sastav Bas stop, čiji je singl prvenac Kung Fu Fighting sa Karlom Daglasom prodat u 250.000 primeraka i zabeležio značajan međunarodni uspeh. Sa drugim di-džejem Džonom Metjuzom (takođe poznatim kao Rikardo Autoban ili Rikki) iz Kuban bojza, autorima britanskog "čuvenog" "hrčak dens" hita Cognoscenti Vs. Intelligentsia iz 1999., i legendom kantri muzike Glenom Kembelom uradio je novu verziju poznate pesme Rhinestone Cowboy koja je bila #12 na britanskim top-listama. Nakon još jednog hita The Barndance Boys sa Metjuzom i neuspeha sa Amarillo i odbijanja u prvom kvalifikacionom krugu pesme koju je prijavio za izbor britanskog predstavnika na Pesmi Evrovizije 2003., Daz se posvetio dens muzici i liverpulskoj haus sceni, gde je sa producentskim partnerom Polom Kinanom osnovao novi sastav Junajting nejšens, sa kojim je snimio nekoliko hitova, među kojima i singl Out of Touch, koji je proveo trinaest nedelja na britanskoj top 20 listi i prodat u preko 100.000 primeraka, i album.
Daz će predstavljati Veliku Britaniju na Pesmi Evrovizije 2006. u Atini sa pesmom Teenage Life u stilu hip-hop i rep muzike, nakon što je u martu, iako prognozirani autsajder i suočen sa jakim protivljenjem i predrasudama, osvojio najveći broj glasova publike i ubedljivo pobedio znatno poznatijeg Entonija Kostu i četvoro drugih takmičara na BBC-jevom izbornom programu Making Your Mind Up. Teenage Life je Sampson pisao i producirao zajedno sa Džonom Metjuzom. Na sceni britanskog finala, Daza, koji na scenu izlazi iza table sa grafitom sa svojim imenom i u pesmi evocira kod publike uspomene na školske dane, vokalno prate dečiji glasovi četiri uniformisane devojčice školskog uzrasta koje sede u klupama. Uz nevericu i aplauz izvođenje prati i glasan, gotovo histeričan smeh sera Terija Vogana, i opšti utisak da je pesma toliko "udarena" da naprosto "mora" da pobedi na Evroviziji. Devojčice će na samoj Pesmi Evrovizije zameniti šesnaestogodišnje devojke zbog pravila da izvođači moraju imati najmanje 16 godina. U tekstu pesme, "Avy" se odnosi na srednju školu Evondejl u Stokportu, gde je Daz odrastao, a "Mr. T" na gospodina Tomonija, nastavnika koji mu je govorio da san da postane pop zvezda nije realističan.
Daz Sampson se među skorašnjim predstavnicima Velike Britanije ističe istinskim entuzijazmom za Pesmu Evrovizije. Kako kaže, "Vrištaću o Pesmi Evrovizije —to je najbolji muzički šou na planeti" i "Ovo će možda nekima zvučati smešno, ali predstavljanje Velike Britanije na Evroviziji je vrhunac mojih deset godina u muzičkoj industriji, i učiniću sve, ali sve, da pobedim za nas (Britaniju)". Za svoju pesmu, koju je opisao kao "remek-delo", organizovao je i ozbiljnu promotivnu turneju po više evropskih zemalja.
Opština Stulpicani, Suceava
Stulpicani je opština u Rumuniji u okrugu Sučava.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 624 m.
Valley Acres, California
Valley Acres je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 527 stanovnika.
El Platanar, Acatlán
El Platanar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1103 m.
Los Grande, Jala
Los Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Jala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1062 m.
Inside Out (animirani film)
Izvrnuto obrnuto (eng. Inside Out, u Srbiji prikazan pod naslovom U mojoj glavi) američka je trodimenzionalna računalno animirana pustolovna dramedija, koju je producirao Pixar, a izradio i završio Walt Disney Pictures. Pete Docter i Ronnie del Carmen su režirali film, a Jonas Rivera ga je producirao. Glazbu za film je skladao poznati skladatelj filmske glazbe Michael Giacchino. Radnja filma smještena je u glavi 11-godišnje djevojčice Rajke, gdje živi pet osjećaja - Sreća, Tuga, Strah, Gadljivost i Bijes, koji ju nastoje (zajedno sa njezinim roditeljima) voditi kroz život, nakon preseljenjea iz Minnesote u San Francisco, kako bi priviknula na novi život u velikom gradu.
Film je osvojio brojne nagrade, uključujući Oscar za najbolji animirani film.
Radnja
Smešteni u bazi, kontrolnom centru unutar uma 11-godišnje Rajli, pet emocija vredno rade, a predvode ih optimista Radost, čija je misija da se postara da Rajli bude srećna. Strah se brine o bezbednosti, Bes se stara o tome da sve bude pošteno, a Gađenje sprečava Rajli da se otruje – i fizički i društveno. Tuga nije tačno sigurna šta je njena uloga, a iskreno, nisu ni ostali. Kad se Rajlina porodica preseli u strašni novi grad, emocije se bacaju na posao, spremne da joj pomognu da prevaziđe ovu tešku promenu. Ali kad se Radost i Tuga slučajno nađu u dalekim sferama Rajlinog uma – odnoseći i neke od važnih uspomena s njima – Strah, Bes i Gađenje, nevoljno će postati vođe. Radost i Tuga moraju da prođu kroz nepoznata mesta – Dugotrajno pamćenje, Zemlju mašte, Apstraktne misli i Fabriku snova – u očajničkom pokušaju da se vrate do baze i do Rajli.
Choreachi, Bocoyna
Choreachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2182 m.
Robert Kerman
Robert Charles Kerman (16. decembar 1947 - 27. decembar 2018), također poznat po pseudonimima R. Bolla ili Richard Bolla, bio je američki glumac, poznat po tome što je 1970-ih i 1980-ih pod pseudonimom R. Bolla nastupio u preko 100 pornografskih filmova, uključujući znameniti Debbie Does Dallas (1978). Osim u porno-filmovima, Kerman je nastupio u manjim ulogama u hollywoodskim mainstream filmovima i TV-serijama.
Marko Jokić
Marko Jokić (Vođenica, kod Bosanskog Petrovca — Drvar, 1944,narodni heroj Jugoslavije, rukovodilac oficirske škole
Biografija
Kada su se oni najhrabriji i najodvažniji u julskom ustanku 1941. godine počeli okupljati pod ustaničku zastavu, Marko Jokić je bio među prvima. Već u prvim borbama, onoj pod Obljajem poslije ustanka, na Ripču, Velikom Radiću, a posebno onoj pri napadu na neprijateljski logor na Bravsku, Marko Jokić se svrstava u grupu najhrabrijih boraca Vođeničke čete. Ozibiljan i zreo, politički stabilan i neposredan u kontaktima sa ljudima, Marko ubrzo skreće pažnju boraca i naroda na sebe, na svoje držanje u borbi i van borbe, u diskusijama i raspravama, na konferencijama i zborovima.
Primljen je u KPJ među prvim borcima Vođeničke čete. U jesen 1941. god. na prijedlog boraca, postaje zamjenik, a u decembru, po odlasku Zdravka Čelara i komandir čete. Njegovu četu su zvali po njegovom prezimenu — Jokićeva četa. Ovaj naziv se odomaćio ne samo kod boraca njegove čete, već i kod mnogih boraca i starješina brigade. Marko Jokić je prije svega bio dobar i brižan drug. Brinuo se za svakog borca i starješinu u četi. Poznavao ih je ne samo kako se biju i jurišaju, već i kakvi su uopšte kao ljudi i vojnici.
Isticao se i svojim boračkim kvalitetima, svojom pribranošću i hrabrošću u boju, svojim podvizima. A to je u ratu bilo od izvanrednog značaja.
Oko Bosanskog Petrovca, gdje je Jokićeva četa vodila borbe sve do kraja marta 1942. godine, njegovom zaslugom i najizraslijih drugova oko njega, četa je učvrstila svoje redove i odoljela ne samo pritiscima ustaško-italijansko-četničkih snaga koje su ugrožavale slobodnu teritoriju, nego i pokušajima četničke propagande da se poljulja moral njegovih boraca. Tu je početak njegove slave. I borci i narod, u njemu su vidjeli nesalomljivu snagu ustanka i pobjedu istovremeno.
O Jokiću i »Vođeničanima« omladina je pjesme pjevala, dičila se i ponosila njihovom snagom, koja je ulivala vjeru u pobjedu. A to nije bila mala snaga. Sto dvadeset do zuba naoružanih dobrovoljaca vođeničkog kraja, sa Jokićem i Đurekanom na čelu, sa trobojkom i crvenom petokrakom koja se iznad njihovih gla­va u koloni raspjevane vojske na maršu vijorila. Jokić se ističe u borbi na Paunovcu, u borbama oko Pecke, Medne, Gerzova, Vrbljana i Sitnice u razbijanju četničkih snaga u proljeće 1942. godine. Kada je u toku jedne teške borbe na Bravsku, početkom maja 1942. godine, pored sebe vidio mrtvog najboljeg druga Đurekana, omiljenog komesara čete, bio je preneražen. Kao u snu, jurnuo je prema neprijateljskom streljačkom stroju sa grupom boraca koji su se našli oko njega, i riješili ishod bitke.
U avgustu 1942 Vođenička četa ulazi u sastav Treće krajiške proleterske udarne brigade.
Corte Bassa, Verona
Corte Bassa je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Marko Jokić
Biografija
Poslije Sutjeske u napadu i oslobođenju Bugojna, Jokić je bio teže ranjen u nogu. Pao je na zemlju i ostao ležeći. Borcima koji su dotrčali da ga sklone u zaklon i bolničarima, koji su dopuzili da ga previju, Marko je doviknuo: „Naprijed, drugovi, neprijatelj je u panici. Koristite to, a za mene je lako“. Poslije ozdravljenja ostao je ono što je bio i prije ranjavanja: dobar borac, drug i komandant.
Corte Bassa, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Marko Jokić
Biografija
Za pokazanu hrabrost i odvažnost u toku NOB-e, Jokić je proglašen za narodnog heroja.
Literatura
‎
Granja Francisco Jaramillo, Valle de Santiago
Granja Francisco Jaramillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Valle de Santiago.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
MTV-jeva filmska i televizijska nagrada
MTV filmska nagrada priznanje je koje jednom godišnje dodeljuje televizijska mreža MTV. Producenti i rukovodioci MTV-ja odlučuju ko će biti nominovan za nagrade, a javnost bira pobednike putem glasanja na stranici -{movieawards.mtv.com}- na zvaničnom sajtu MTV-ja.
MTV filmska nagrada za životno delo
MTV nagrada za životno delo bilo je satirično priznanje koje se dodeljivalo filmskim ličnostima koje su značajno uticale na popularnu kulturu. Dobitnici nagrade bili su filmski likovi Džejson Vurhiz, Tri bitange, Godzila i Čubaka, kao i glumci Ričard Raundtri, Džeki Čen i Klint Hauard. Nagrada je ukinuta 1998. godine, nakon što je Klint Hauard previše ozbiljno shvatio svoju pobedu.
MTV nagrada Silver Bucket of Excellence
MTV nagrada Silver Bucket of Excellence je priznanje koje se dodeljuje filmovima koji su imali trajan uticaj na filmsku publiku i gledaoce MTV-ja. Dodeljena je 2005. i 2006. filmovima Jutarnji klub i Uradi pravu stvar
MTV nagrada Trailblazer
MTV nagrada Trailblazer je priznanje koje se dodeljuje mladim glumcima koji su svojim raznolikim glumačkim portfoliom i besprekornom reputacijom u očima javnosti uspeli da inspirišu druge. Dodeljuje se od 2012. godine, a dosadašnji dobitnici su Ema Votson, Ema Stoun i Čening Tejtum.
Pravoslavna Crkva svetog Vaznesenja Hristovog u Nevesinju
Crkva Svetog vaznesenja Hristovog u Nevesinju nalazi se u opštini Nevesinje, Bosna i Hercegovina. Pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi, i Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 27. juna do 2. jula 2005. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća) i Tina Wik.
Istorija
Sagrađena je u periodu od 1879. do 1886. godine, kada je, 15. avgusta, i osvećena. Pisanih istorijskih podataka o objektu nema. Do 1936. godine crkva je bila pokrivena kamenim pločama. U toku II svjetskog rata crkva je zapaljena. Nakon rata pretvorena je u skladište vune. Tokom 1951. godine obavljena je restauracija crkve, nakon kojih je crkva ponovo osvećena. Radovi na restauraciji, vršeni su, i u periodu od 1987. do 1988. godine. U periodu nakon 1991. godine u okviru dvorišnog zida crkve, u jugozapadnom dijelu parcele, sagrađen je objekat parohijskog doma.
Opis
U arhitektonskom oblikovanju crkve prisutni su elementi neoromanike vidljivi u pravougaonoj osnovi, masivnim zidovima bez mnogo otvora, jednostavnim izduženim i lučno završenim prozorima i kamenom pravougaonom portalu. Crkve ima pravougaonu osnovu 9,20 x 20,0 m i pripada jednobrodnim bazilikama sa pripratom, naosom i oltarskim prostorom. Zasvedena apsida, na istočnoj strani, u osnovi je izvedena kao polukružna. Visina crkve, mjerena od nivoa terena do krovnog vijenca, iznosi oko 7,30 m, a apside oko 6,0 m. U osovini spoljnog zida zapadne fasade izveden je zvonik približno kvadratne tlocrtne osnove 2,80 x 2,90 metara. Visina zvonika iznosi oko 15 m. Građen je od pravilno tesanog kamena sa cementnim fugama. Konstrukcija zvonika je oslonjena na četiri masivna stuba od kojih su dva «utopljena» u debljinu zida. Stubovi, dimenzija 85 x 80 cm, međusobno su povezani čeličnim zategama, postavljenim u visini kapitela. Stubovi nose konstrukciju bačvastog svoda.
Ikonostas crkve postavljen je 1951. godine na mjesto starijeg kamenog. Ram ikonostasa je izrađen od drveta na koji su pričvršćene ikone, slikane na platnu. Ikone međusobno razdvaja tordirani stub. U kompozicionom pogledu raspored ikona na ikonostasnoj pregradi može da se podijeli na četiri horizontalne cjeline.
Godine 1987/88. tokom renoviranja u unutrašnjosti, na svodu crkve, načinjeno je tzv. nebo.
U sklupu parohijske kuće u Nevesinju postoji biblioteka sa čitaonicom Srpske pravoslavne opštine Nevesinje. Među knjigama se izdvaja Časoslov iz 1761. godine, više oktoiha, cvjetnih trioda, malih i velikih trebnika, tipika, crkvenih kalendara, psaltira, služebnika i dr. U aprilu 2002. godine urađena je restauracija i novo koričenje 87 knjiga u Narodnoj biblioteci u Beogradu.
Los Remedios, Guazapares
Los Remedios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1572 m.
Daneș, Daneș
Daneș je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Daneș.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4759 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Ratliff City, Oklahoma
Ratlif Siti je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 120, što je 11 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Eparhija žička
Žička eparhija jedna je od najstarijih, najvećih i najuticajnijih episkopija Srpske pravoslavne crkve. Njen teritorij proteže se od Rudnice pa sve do Moravaca (kod Ljiga) i od Brusa do Bajine Bašte. Sjedište je eparhije u Kraljevu, a njen je sadašnji episkop Justin.
Od ostalih većih gradova u sastav eparhije ulaze Čačak, Požega, Gornji Milanovac, Ljig i drugi. U okviru ove eparhije nalaze se značajniji manastiri: Žiča, Studenica, Ljubostinja, Rača, Gradac, kao i ovčarsko-kablarski manastiri i mnogi drugi.
Povest
1221. godine je održan veliki državno-crkveni sabor u novom manastiru Žiča. Pošto je stekla autokefalnost, srpska crkva je ohrabrivala širenje pravoslavlja i kulta dinastije Nemanjić. Na saboru je arhiepiskop Sava papinom krunom krunisao svog brata Stefana Nemanjića za kralja, te Raška postaje kraljevina. Tom prilikom, Sabor proklinje bogumile, kao i poglavare bosanske crkve koja je pružala utočište prognanih hrišćanima:
Posle sabora su dovedene bogumilske starešine, koje su ispitivane i pokrštavane, a neke je i Sava lično isledovao: "A one koji su propovedali jeres zadrža sa sobom kod crkve i nasamo ih tačno ispita." Nakon sabora je došlo do novih progona bogumila u Raškoj, a one koji nisu pristali da se odreknu svoje vere i pređu na pravoslavlje, "s velikim beščašćem iz cele svoje zemlje izgonjahu."
Žička eparhija u novijem razdoblju ima veliki uticaj. 2004. godine je u “Pravoslavlju“, glasilu Srpske pravoslavne crkve, objavljeno saopštenje Žičke eparhije kojim se traži klerikalizacija Srbije, odnosno proglašenje pravoslavlja državnom verom:
Episkopi
Eparhija se do 26. juna 1884. zvala Užička, tada je promenila ime u Žička. Episkopi od 1831. godine su:
Manastiri
U Eparhiji je 26 manastira (9 muških i 17 ženskih) sa 211 monaha i monahinja:
Bû (Er i Loar)
Bi je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Er i Loar koja pripada prefekturi Dre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1689 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 75 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od metara (maksimalnoj 141 m, a minimalnoj 89 m).
Zahor
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 666 stanovnika.
Cascina San Edmondo, Cuneo
Cascina San Edmondo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Istočni front (Prvi svjetski rat)
Istočni front je bio ratište tokom Prvog svetskog rata u centralnoj i pre svega istočnoj Evropi. Termin je nastao kao kontrast na Zapadni front u Prvom svetskom ratu. Uprkos tome što su geografski bili odvojeni, događanja su na oba ratišta su bila povezana. U Rusiji je rat nazivan Drugi otadžbinski rat.
Ratište
Front na istoku je bio duži nego na zapadu. Ratište je bilo ograničeno Baltičnim morem na zapadu i Minskom na istoku, Sankt Peterburgom na severu i Crnim morem na jugu. Dužina je bila veća od 1600 kilometara. Ovo je imalo značajne efekte na način ratovanja. Dok se na zapadu vodio rovovski rat, linija fronta na istoku se mnogo više i lakše menjala tako da do rovovi nisu mogli da se razviju. Usled dužine fronta, gustina vojnika na liniji je bila relativno mala pa je bilo relativno lako da se front probije.