cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srednjovjekovna latinska književnost
Filozofija
Učenik Abelardov bio je Jovan iz Salisburyja (Johannes Saresberiensis ili John of Salisbury, oko 1115–1180), koji je postao biskup u Chartresu. U svom glavnom delu, Polikratik ili dvorske zabave (Policraticus sive de nugis curialium), koje je posvetio svom prijatelju Thomasu Becketu, s visokog moralnog stajališta raspravlja o upravljanju državom i daje prvu veliku političku teoriju u srednjem veku. Logiku i metafiziku brani u Metalogiku (Metalogicus) oslanjajući se na aristotelovski Organon, a u didaktičkoj pesmi Entetik (Entheticus) daje uvod u filozofiju i brani proučavanje antičkih pisaca. thumb|left|280px|[[Euklid (levo) i Herman (desno), crtež iz 13. veka.]] Iz južnoslovenskih krajeva potiče Herman Dalmatinac (Hermanus Dalmata, 12. vek), pisac filozofske rasprave O suštinama (De essentiis), u kojoj obrađuje pet aristotelovskih kategorija (uzročnost, kretanje, prostor, vreme, stanje). S arapskog je na latinski prevodio astrološke i astronomske spise (npr. Ptolemejev Planisferij, koji se sačuvao samo u arapskom prevodu s grčkog izvornika), a preveo je i Kuran, zajedno s Robertom iz Chestera.
Hronike i istorije
Većini srednjovekovnih pisaca istorije, uopšte uzev, nedostajalo je kritičke stanovište, no, kako su uglavnom bili nadahnuti pravom željom da dođu do istorijske istine, u srednjovekovnim istorijskim delima, i pored sve naivnosti i pristrasnosti, ima relativno malo smišljenih laži. Za istoriju srednjeg veka, pored uobičajenih istoriografskih i hronografskih dela, značajne su i druge književne vrste. Opisi života svetaca, koji su budili naročito zanimanje među ljudima tog vremena, značajni su za proučavanje narodnih verovanja i prevlađujućih verskih predstava. Od velikog su kulturnoistorijskog značaja i knjige o plemićkim zabavama te brojne zbirke anegdota i priča. thumb|upright|[[Kralj Artur kao jedan od Devetorice dostojnih; tapiserija, oko 1385.]] Niz istoričara s britanskih ostrva započinje engleski istoriograf William of Malmesbury (ili Guilelmus Malmesberiensis), oko 1080–1143), odličan poznavalac antičke književnosti, čija su glavna dela Istorija engleskih kraljeva (De gestis regum Anglorum), u kojoj je obradio svetovnu istoriju, i Istorija engleskih biskupa (De gestis pontificum Anglorum), u kojoj je obradio crkvenu istoriju Engleske; svetovnu istoriju od 1125. do 1140. nastavio je u delu Nova istorija (Historia novella). Pretežno mitsko doba engleske istorije ― o Arturu, Percivalu, Lancelotu, Tristanu i dr. ― opisao je Galfred iz Monmoutha (Gaufridus Monumetensis ili Geoffrey of Monmouth, oko 1100–1154) u svom delu Historia Regum Britanniae (Povest britanskih kraljeva), gde su kao sedma knjiga dodata proročanstva čarobnjaka Merlina. Geografijom i istorijom bavio se Girald Velšanin (Giraldus Cambrensis, 1147–1223), koji je napisao Irsku topografiju (Topographia Hibernica), zatim Osvajanje Irske (Expugnatio Hibernica), gde je obradio irsku istoriju od 1166. do 1185, te Put po Walesu (Itinerarium Cambriae) i Opis Walesa (Descriptio Cambriae). Napisao je i Ogledalo crkve (Speculum ecclesiae), gde smelo kritikuje stanje u crkvi, te spise namenjene pouci klerika i vladara. thumb|upright|right|[[Oton Frajzinški.]] Svetsku je istoriju obradio Oton Frajzinški (Otto Frisingensis, 1111/1115–1158) u delu Hronika ili istorija dve države (Chronicon sive historia de duabus civitatibus), koja je bila od izvanredne važnosti i uticaja i u kojoj istoriju sveta deli na četiri velika carstva, a celokupnu istoriju tumači kao sukob države Božje i države Sotonine.
Poznati opis prvog krstaškog rata sastavio je Gvibert iz Nogenta (Guibertus Novigentensis, 1053–1121), koji je u delu Božja dela po Francima (Gesta Dei per Francos) preradio i proširio poznatu Knjigu franačke istorije. Važne istorijske podatke uneo je i u svoju Autobiografiju (De vita sua), napisanu pod Avgustinovim uticajem. Uz teološke traktate, napisao je i jedno delo u kojem slobodoumno i kritički raspravlja o autentičnosti svetačkih relikvija. Najbolju istoriju krstaških ratova, koja počinje s kalifom Omarom, napisao je Vilim Tirski (Willelmus Tyrensis, oko 1130–posle 1186) pod naslovom Istorija događaja u prekomorskim zemljama (Historia rerum in partibus transmarinis gestarum); pisana je kritički i oprezno, a delom i na osnovu piščevih vlastitih saznanja i podataka dobijenih od očevidaca pojedinih događaja; neka su obaveštenja značajna i za istoriju južnoslovenskih zemalja.
Dukat (Bosilegrad)
Dukat (Дукат) je naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 397 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 623 stanovnika).
Srednjovjekovna latinska književnost
Hronike i istorije
Mešavinom proze i stihova napisao je Radulf iz Caena (Radulfus Cadomensis, rođen oko 1080) Tankredove podvige  (Gesta Tancredi), gde je opisao prvi krstaški rat i borbe koje su potom usledile, uz isticanje normanskog junaštva. Od dela koja slave pojedine vladare može se spomenuti još Filipejida (Philippeis), koju je u slavu Filipa Avgusta napisao Vilim Bretonski (Guillelmus Britto, oko 1165‒posle 1230).
Dukat (Bosilegrad)
Demografija
U naselju Dukat živi 344 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,9 godina (44,5 kod muškaraca i 54,5 kod žena). U naselju ima 148 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,68.
Srednjovjekovna latinska književnost
Hronike i istorije
Istoriju Polapskih Slovena, o kojima je u 11. veku pisao Adam Bremenski, u 12. je veku obradio Helmold iz Bosaua (Helmoldus Besowensis, oko 1120–1177) u Hronici Slovena (Chronica Slavorum), od doba Karla Velikog do 1171. godine, koju je do 1209. nastavio Arnold iz Lübecka. Podatke o Polapskim Slovenima daje i danski hroničar Saksonac Gramatik (Saxo Grammaticus, oko 1150–oko 1220) u svojoj izvanrednoj Danskoj istoriji (Gesta Danorum), koja seže do 1186, a sadrži i nordijske sage, uključujući i onu o Hamletu, te dopunjuje Edu. Češku istoriju obradili su Kozma Praški (Cosmas Pragensis, oko 1045–1125) u Češkoj hronici (Chronica Bohemorum), koja seže do 1125. i obiluje drevnim pričama, te Vincent Praški (Vincentius Pragensis), koji u Analima (Annales) opisuje češku istoriju od 1140. do 1167, ali i ratove Fridriha Barbarose u Italiji, o kojima priča kao očevidac. Poljsku istoriju daje Vicent Kadlubek (1160–1223) u Hronici o delima slavnih poljskih kneževa i kraljeva (De gestis illustrium principum ac regum Poloniae), koja je pisana većinom u dijaloškom obliku i seže do 1206. godine. Jedna Poljska hronika (Chronicae Polonorum), koja dopire do 1113. godine, sačuvana je pod imenom Martina Gala (Martinus Gallus ili Gallus Anonymus), verovatno nekog francuskog benediktinca s početka 12. veka koji je boravio u Poljskoj.
Dukat (Bosilegrad)
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Srednjovjekovna latinska književnost
Hronike i istorije
Od hronika pisanih u južnoslovenskim krajevima sačuvao se Letopis Popa Dukljanina iz polovine 12. veka, za koju autor u uvodu kaže da ju je sa "slavenskog" preveo na latinski i naziva je Libellus Gothorum ili Sclavorum regnum; autor Letopisa je nepoznati katolički sveštenik iz Bara, a ime "Pop Dukljanin" dao mu je hrvatski istoričar Ivan Lučić kad ju je objavio 1666. godine. Letopis opisuje izmišljeno kraljevstvo Slovena, kralja Svatopluka, koji je održao sabor na polju Dalmi, legendu o osnutku Dubrovnika, istoriju Duklje i dr., a obično se deli na tri dela: rodoslovlje slovenskih vladara, legenda o sv. Vladimiru i dukljanska hronika 11. i. 12. veka.
Pripovedna proza
U svetovnoj književnosti nije uvek bilo stroge književne podele na žanrove, pa se i u delima s istoriografskom tendencijom nailazi na zabavne priče, ali i obratno. Tako su etnografski elementi prisutni u delu Carska dokolica (Otia imperalia), koje je napisao Gervazije iz Tilburyja (Gervasius Tilberiensis, oko 1140–oko 1220) i posvetio ga caru Otonu IV; to je zbirka istorijskih i geografskih podataka o oblasti reke Rone, ali i lokalnih priča i mitova, u kojima se pojavljuju zmajevi, veštice i vukodlaci. Anegdotskog je karaktera delo Dvorske zabave (De nugis curialium) Valtera Mapa (Walter Map, oko 1140–1209), rodom iz Walesa, koje predstavlja zbirku zabavnih priča, važnih za kulturnu istoriju tog vremena. Iz sredine 12. veka potiče Povest Karla Velikog (Historia Karoli Magni), iz pera nekog francuskog klerika, s fantastičnim opisom Karlovih bitaka u Španiji i sa zanimljivim opisom Rolandove smrti. Od kulturnoistorijskog je značaja delo O ljubavi (De amore), koje je između 1174. i 1182. napisao Andreja Kapelan (Andreas Capellanus), navodno kapelan na francuskom dvoru, i u kojem se raspravlja o sticanju, održavanju i odbacivanju ljubavi. thumb|left|Belgijski rukopis iz 13. veka s predstavom razgovora između Jevrejina "Mojsija" i hrišćanina "Petra". Dva su se pisca u svojim delima ugledala na orijentalne priče. Prvi je Petar Alfonsov (Petrus Alfonsi, 1062–oko 1140), pokršteni Jevrejin iz Španije, rođen kao Rabi Mojsije Sefardi (Rabbi Moises Sepphardi), koji je radi preobraćenja Jevreja napisao delo Dijalozi u kojima se pobijaju bezbožnička mišljenja Jevreja (Dialogi in quibus impiae Judaeorum opiniones refutantur), no najpoznatije mu je delo Pouka za klerike (Disciplina clericalis), zbirka od 39 razgovora oca i sina, gde je izneo poučne orijentalne priče. Drugi je Jovan iz Alta Silve (Johannes de Alta Silva), koji je oko 1184. sastavio delo O kralju i sedam mudraca (De rege et septem sapientibus), poznatije kao Dolopathos, u kojem je obradio orijentalnu priču o sedam mudraca, koju Jovan smešta u vreme cara Avgusta i izmišljenog kralja Dolopata sa Sicilije. Ta je priča poreklom iz Indije, u kojoj ulogu Sindibada preuzima Vergilije, "rodom iz sicilijskog grada Mantove".
Učena književnost (13. vek)
thumb|right|Evropski univerziteti i veći samostani s bibliotekama oko 1250. Poslednje razdoblje srednjovekovne latinske književnosti zahvata ceo 13. i deo 14. veka, a za kraj mu se može uzeti 1321. godina, kad je umro pesnik Božanstvene komedije, koji je napisao i nekoliko dela na latinskom, ali je ipak odustao od prvobitne namere da na tom jeziku napiše i ovo svoje najveće i najslavnije delo. Naime, u 13. veku smanjuje se upotreba latinskog jezika, a književna produkacija na narodnim jezicima sve je obimnija, posebno u pesništvu, kojim gotovo u potpunosti već dominiraju nacionalne književnosti ― francuska, španska, italijanska, nemačka, engleska. Kultura postaje sve više laička, ali ne dolazi u sukob s crkvom; kler gubi ulogu središnjeg rasadnika kultrurne delatnosti, ali će, s druge strane, novi crkveni redovi ― franjevci i dominikanci ― okupiti neke od najvećih umova tog doba. Gotovo celokupna književna delatnost iz prethodna dva stoleća podvrgava se pažljivoj kritici, iz nje se prikupljaju oni elementi koji su zadržali svoju vrednost i celokupna se kulturna produkcija nastoji katalogizorati u "sažecima" (summae), "itinererima" (itineraria), "ogledalima" (specula), izrekama (dicta), "mislima" (opiniones) i dr. Trinaesti se vek pokazuje kao jedan od najznačajnijih u istoriji srednjovekovne kulture, kao razdoblje od fundamentalne važnosti za razumevanje buduće evropske istorije. U prozi prevlađuje filozofsko-teološka produkcija, posebno podstaknuta latinskim prevodima celokupnog Aristotelovog korpusa, koji se tumači na različite načine: tomistički (koji će postati zvaničnom filozifijom katoličke crkve), averistički, platonsko-avgustinski. Bujnom i svestranom procvatu srednjovekovne latinske književnosti mnogo je doprinela i okolnost da se na latinskom jeziku odvija nastava na univerzitetima koji se od 12. veka osnivaju po čitavoj Evropi (Salerno, Pariz, Oxford, Cambridge, Padova, Siena, Napulj, Toulouse, Orléans, Salamanca, Keln itd.) i na kojima se izučavaju pravo, filozofija, teologija i medicina.
Filozofija i teologija
thumb|right|Jedno predavanje na srednjovekovnom univerzitetu, ilustracija na pergamentu iz 14. veka. thumb|right|Portret [[Dante Alighieri|Dantea Alighierija čijim se autorom smatra Giotto di Bondone, u kapeli palate Bargello u Firenci.]] Najveći naučnik nemačkog porekla u srednjem veku, nazvan doctor universalis, bio je dominikanac Albert Veliki (Albertus Magnus, oko 1193–1280). Studirao je teologiju, filozofiju i medicinu u Padovi, a najveća mu je zasluga što je komentarisanjem Aristotelovoh spisa doveo do vrhunca hrišćanski aristotelizam i što je postavio temelje za razvoj modernih prirodnih nauka, posebno u području botanike i zoologije. Svoja je teološka shvatanja izrazio u Sumi o bićima (Summa de creaturis) i Teološkoj sumi (Suma theologiae). Enciklopedistikom se u 13. veku bavio i dominikanac Vincent iz Beauvaisa (Vincentius Bellovacensis, umro 1264), koji je sastavio Veliko ogledalo (Speculum maius), za koje je upotrebio oko 300 autora i 2.000 dela i gde je dao pregled celokupnog tadašnjeg znanja na polju prirodnih nauka, teologije, retorike, pravne nauke, istorije i dr.
Albertov učenik Toma Akvinski (Thomas Aquinas, oko 1125–1274), takođe dominikanac, bio je najveći predstavnik sholastičke filozofije i nazvan doctor angelicus. Istakao se "oštroumnim postavljanjem problema i njihovim rešavanjem putem genijalnog uprošćavanja", a njegova sinteza hrišćanskog učenja i shvatanja Aristotela i njegovih posrednika, kao i arapskih i jevrejskih filozofa, ostvarila je izuzetno snažan uticaj u kasnijim razdobljima. Glavno mu je delo Teološka suma (Summa theologica), koja je i danas klasično delo katoličke teologije. Književno je bolja Suma protiv pagana (Summa contra gentiles), gde pobija neke postavke arapske filozofije. O njegovom je jeziku rečeno da su Tomina i Danteova proza poslednja dela pisana latinskim kao živim jezikom.
Istorija i druga prozna dela
Svetsku je istoriju u ovo doba obradio Martin Poljak (Martinus Polonus ili Oppaviensis, umro 1279) u Hronici papâ i careva (Chronica pontificum et imperatorum), koja je nekritički kompilirana i sadrži dosta legendi i fantastičnih priča (npr. o papisi Ivani), ali je kasnije mnogo i često korišćena. Salimbene iz Parme (Salimbene Adami, 1221‒1288), franjevac, koji je mnogo putovao po Italiji i Francuskoj, napisao je hroniku važnu za 13. vek, za koju su karakteristični brojni, često vrlo lični ekskursi. Za istoriju Dalmacije važno je delo Solinska povest (Historia Salonitana), koje je 1266. napisao Toma Arhiđakon (Thomas Archidiaconus, oko 1200‒1268), rodom iz Splita, i u njoj izneo živote i dela solinsko-splitskih nadibiskupa od rimskih vremena do svog doba, praveći mnoge ekskurse o prošlosti Splita i srednjovekovne Hrvatske, pa ovo delo predstavlja važan istorijski izvor za razdoblje Petra Krešimira IV i Dmitra Zvonimira. Mlađi je spis Opsada Zadra (Obsidio Jadrensis) u dve knjige, u kojem je nepoznati autor vrlo živo i detaljno opisao nevolje Zadra kad su ga 1345. opsedali Mlečani, a isti je događaj opisan i u kraćem savremenom spisu Zadarska hronika (Chronica Jadrensis). U Milecijevoj hronici, pak, sastavljenoj krajem 13. ili početkom 14. veka, opisana je najstarija istorija Dubrovnika.
Jedno od najznačajnihih dela hagiografske i pripovedne proze napisao je Jakob iz Varazze (Jacobus de Voragine, 1229–1298), dominikanac, nadbiskup u Genovi. To delo, koje se zove Zlatna legenda (Legenda aurea), zbirka je namenjena razonodi i pisana je živim i lepim jezikom, u narodnom duhu životopisa kalendarskih svetitelja. Kasnije je znatno proširena i bila često prevođena, a snažno je delovala i na gotičko slikarstvo, koje je iz nje crplo inspiraciju.
Oko 1300. godine nastala je u Engleskoj ili Nemačkoj anonimna zbirka priča pod naslovom Dela Rimljana (Gesta Romanorum), u kojoj je prikupljeno oko tri stotine priča, anegdota, legendi, većinom iz rimske istorije. To su zabavne priče, koje je trebalo da posluže i sveštenicima kao građa za propovedi. Knjiga je mnogo prevođena, već u 15. veku na engleski, nemački i francuski.
Najveći italijanski pesnik, Dante Alighieri (1265–1321), koji je svoja najvažnija dela napisao na italijanskom, služio se i latinskim jezikom, pretežno u naučnim traktatima, kao npr. u nedovršenom spisu O narodnom govoru (De vulgari eloquentia), čiji je cilj bio da se pruži podrška pesnicima koji pišu italijanskim jezikom, a sastavljen je na latinskom upravo da bi ga čitali oni ljudi koji su se protivili stvaralaštvu na narodnom jeziku. Svoje političke poglede izneo je u traktatu O monarhiji (De monarchia), gde se zauzima za univerzalnu monarhiju koja pripada rimskom narodu, čiji je predstavnik pravedni car i koja je nezavisna od pape. Na latinskom je napisao prirodno-naučni traktat O vodi i zemlji (De aqua et terra) te dve Ekloge (Eclogae) u slobodnoj imitaciji Vergilija.
Poezija
U pesništvu ovog razdoblja stvaraju se gotovo isključivo religiozne pesme, a naročito je velik broj sekvencija i himni. I najveći mislilac sholastike, Toma Akvinski, okušao se u crkvenoj himnografiji (Adoro te devote). U Francuskoj deluje Filip Kancelar (Philippus Cancellarius Parisiensis, umro oko 1236), nazvan tako jer je od 1218. obavljao dužnost kancelara Univerziteta u Parizu. Na tom je položaju vodio sporove, naročito s prosjačkim monaškim redovima, koji su se pokušavali dokopati univerzitetskih katedri. Bio je uticajan sholastičar avgustinsko-neoplatonskog pravca, a glavno mu je delo Suma teoloških pitanja (Summa quaestionum theologicarum). U pesništvu se pokazuje kao sledbenik Adama od Sv. Viktora, ali ne piše samo religiozne, veći i satirične pesme, npr. Kad bula grmi (Bulla fulminante), u kojoj napada kardinale zbog iskvarenosti i podmitljivosti. Himne su mu pune nežnosti, naročito tri himne u kojima slavi Mariju Magdalenu te jedna za Devicu Mariju, koja počinje stihom O Maria, virginei flos honoris (= "O Marijo, cvete devičanske časti").
Kao autori religioznih pesama istakla su se u ovom razdoblju i dva canterburyjska nadbiskupa. Prvi je Stefan Langton (Stephanus Langton, oko 1150‒1228), koji je bio i sholastički izvanredno obrazovan te je napisao dve Sume (Summa) i druge teološke spise i komentare uz biblijska dela, a kome se pripisuje i autorstvo "zlatne sekvencije" (duhovske) Dođi, Duše presveti (Veni, Sancte Spiritus), kojoj se kao autori, doduše, spominju i papa Inokentije III, Herman iz Reichenaua i dr. Drugi je canterburyjski nadbiskup franjevac John Peckham (Johannes Peckham ili Pechanus, oko 1230‒1292), koji je pripadao srednjoj franjevačkoj školi (doctor ingeniosus) te istaknuti matermatičar i fizičar. Uz veliki broj teoloških spisa, delimično u vezi sa sporom oko prosjačkih redova na Pariskom univerzitetu, te dela u kojima pretresa matematičke, astronomske i optičke probleme, napisao je i značajan broj religioznih pesama, od kojih se ističe Filomena (Philomena, tj. "Slavuj"), u golijardskim stihovima, u kojoj "pjev slavuja, koji izdiše naslućujući smrt, ocrtava krik duše koja u zanosu čezne za nebom".
U Italiji je franjevac Jacopone da Todi (1236‒1306) napisao pesmu O preziranju sveta (De contemptu mundi), a spevao je i znamenitu sekvenciju Stala plačuć tužna mati, koja se sastoji od dvadeset strofa po tri trohejska dimetra i vrlo potresno opeva boli Majke Marije za vreme Hristove muke na krstu. No svakako najpoznatija religiozna pesma srednjeg veka jeste U dan gneva, koju je najverovatnije sastavio italijanski franjevac Toma iz Celana (Thomas da Celano ili Celanus, oko 1190‒1260), autor dva životopisa Franje Asiškog. To je sekvencija u misi za pokojne, sastoji se od devetnaest strofa po tri trohejska dimetra, puna je tradicionalnih motiva o sudnjem danu.
Godine 1315. sastavio je Albertin Mussato (1261‒1329) iz Padove, uz istoriografska dela u kojima je obradio podvige Henrika VII, jednu stihovanu dramu pod naslovom Ecerinus ili Ecerinis, temeljenu na okrutnoj vladavini Ezzelina III i pisanu po uzoru na Senekine tragedije. To je bila prva sekularna tragedija još od antičkih vremena, pa se smatra i prvom tragedijom iz Italije koja pripada razdoblju renesanse.
Watling Street
thumb|300px|Put kraj [[Richborough Castlea, jedna od početnih točki na jugoistočnoj obali Britanije u rimsko doba]] Watling Street je ime koje danas nosi drevni put u Engleskoj i Walesu, a koji su koristili drevni Briti, uglavnom između današnjih gradova Canterbury i St Albans. Rimljani su ga kasnije popločali, a što se navodi u Antoninskom itineraru kao Iter III: "Item a Londinio ad portum Dubris" - od Londona do luke Dover. Tu rutu danas koristi put A2 od Dovera do Londona i A5 od Londona do Wroxetera.
Ime dolazi od staroengleskog izraza Wæcelinga Stræt. Riječ "street" je u drevnom engleskom značila "popločani put" (latinski: "via strata"), da bi se tek kasnije počela koristiti za gradsku ulicu.
Ruhna vas
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 9 stanovnika.
Scaltenigo, Venezia
Scaltenigo je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1311 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Zastava CZ 99
CZ 99 je polu-automatski pištolj kojeg proizvodi srpska industrija oružja Zastava Arms. Pištolj je razvijen kako bi zamijenio model M57 (Zastavina inačica sovjetskog pištolja TT-33) te postao novi standardni pištolj jugoslavenske vojske i policije. Naziv CZ je akronim proizvođača (Crvena Zastava, današnja Zastava Arms).
Prvi model je 1989. dizajnirao Božidar Blagojević. Ovisno o modelu, CZ 99 koristi streljivo kalibra 9x19mm Parabellum i .40 S&W.
CZ 999
Iako je u početku model CZ 99 razvijen da koristi municiju kalibra 9x19mm Parabellum, za strano tržište je razvijena inačica sa municijom u kalibru .40 S&W. Mnogi od tih pištolja su izvezeni u SAD 1990. godine. S vremenom su razvijene novije inačice ovog modela i to: CZ 999 i CZ 999 Scorpion. Te inačice su u SAD-u poznate kao ZDA 9mm.
CZ 05
CZ 05 predstavlja četvrtu generaciju pištolja iz obitelji CZ 99 koji je stavljen u masovnu proizvodnju u proljeće 2007. To je u suštini model CZ 999 sa picatinny šinama. Pištolj ima ugrađene indikatore koji upućuju korisnika na metak u cijevi te na posljednja tri metka u okviru. Najnoviji model CZ 05 je u SAD izvozila tvrtka EAA Corp pod nazivom Zastava EZ. Pištolj koristi municiju kalibra 9x19mm Parabellum, .40 S&W i .45 ACP.
Strane kopije
Izraelsku kopiju Zastavinog modela CZ 99 Compact G proizvodi KSN Industries pod imenom Golan. Postoji i južnoafrička kopija CZ 99 nazvana TZ-99. Taj pištolj je kratko vrijeme proizvodila tvrtka Tressitu koja je kasnije bankrotirala. U ožujku 2008. Irak je za potrebe iračke vojske naručio od Zastave Arms 18.000 pištolja CZ-99.
Majordom
Majordom je bila srednjovekovna titula i služba. Najviše se koristila u Franačkoj tokom 7. i 8. veka. Tokom 7. veka, služba majordoma se razvija u veliku i pravu moć na kraljevskom dvoru u Austraziji, severoistočnom delu Franačke pod Merovinzima. Majordom je donosio odluke, a kralj je počeo vršiti samo ceremonijalne funkcije. Kasnije se majordomi pojavljuju i u ostalim delovima Franačke, tj. u Neustriji i Burgundiji.
Funkcija majordoma postala je nasledna u porodici Pipinida. Nakon ujedinjenja Austrazije i Neustrije, majordom Pipin Mali preuzima merovinšku krunu i uspostavlja novu kraljevsku liniju Karolinga. Njegov sin Karlo Veliki je 800. godine postao car Svetog rimskog carstva.
Cozia, Costuleni
Cozia je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Costuleni.
Majordom
Druga značenja
Majordom može označavati i glavnog slugu u aristokratskoj kući. Rangiran je iznad batlera i bio je odgovoran za sve upravne i finansijske poslove svoga gazde. U francuskom jeziku reč majordom se još uvek koristi, ali označava i sluge nižeg ranga.
Cozia, Costuleni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Costa Scaramuzza, Piacenza
Costa Scaramuzza je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Senad Hadžifejzović
Porijeklo
Prema Senadovim riječima, osnivač porodice Hadžifejzović bio je Arapin, oficir turske vojske, koji je oženio djevojku iz oblasti i plemena Karaman u Anadoliji, a po dolasku na Balkan bio je muhafiz (komandant tvrđave) u Ulcinju i Herceg Novom.
Karijera
Njegov prvi tekst objavljen je u novinama 1974. godine, beogradska Borba objavila je tekst 12-ogodišnjeg Hadžifejzovića kao najbolji novinarski rad mladog autora.
Od 1978. do rata radio je za: Borbu (Beograd), Večernje Novosti (Beograd), Omladinske novine, Radio Index 202 (Beograd), Radio Sarajevo 202, Večernje novine (Sarajevo), Naši Dani (Sarajevo), Walter (Sarajevo) i dr., objavljujući veliki broj članaka i reportaža. Na radio stanicama je bio reporter, voditelj, urednik.
Od 1981. do 1984. studirao žurnalistiku na Fakultetima političkih nauka u Beogradu i Sarajevu. Diplomirao u Sarajevu 1984. i bio najmlađi diplomac na fakultetu. Prvi profesionalni ugovor potpisao 1985. za Radio Sarajevo i iste godine postao najmlađi urednik Radio Sarajeva. Urednik Zajedničkog programa radio stanica Bosne i Hercegovine. Uređivao i koordinirao program 52 lokalne stanice u BiH, uređivao i vodio zajedničku informativnu emisiju „Susret na talasu“. 1987. pokrenuo i uređivao Omladinski program, najveći medijski projekat u Jugoslaviji. Projekat uređivao sa Borom Kontićem. Omladinski program dnevno je slušalo 800.000 mladih u cijeloj Jugoslaviji. Naredne godine specijalizirao televizijsku i dokumentarnu režiju na FAMU akademiji (Filmska akademija) u Pragu (Čehoslovačka), gdje mu je mentor bila profesorica Hana Jemelíková. Od 1988. do 1992. uređivao i vodio emisiju „Pet do dvanaest“ na Televiziji Sarajevo (sa Aleksandrom Pavlovićem). Gosti emisije bila su najznačajnija imena jugoslovenske inteligencije. Ova emisija je ostala posljednja emisija zajedničke JRT.
1990. godine pokrenuo, uređivao i vodio „HadžiFace to Face“, prvi televizijski talk show u Jugoslaviji. Emitiran je uživo, favorizirajući direktnu raspravu sa gledaocima o aktuelnim temama. Bilo je to pionirsko iskustvo i za autora i za javnost- uključivanje gledalaca u program uživo bez prethodne provjere njihovog identiteta. 1990. godine imenovan za urednika i voditelja Dnevnika, centralne informativne emisije Televizije Sarajevo, postajući najmlađi urednik Dnevnika u Jugoslaviji. Istovremeno radi je i kao šef DESK-a, reporter, specijalni izvještač sa ključnih političkih događaja u zemlji.
1993. bio je jedan od osnivača i prvi glavni i odgovorni urednik Radija Stari Grad u Sarajevu. Od 1993. do 1996. bio je dopisnik RFI-ja (Radio France International).
1998. imenovan za glavnog i odgovornog urednika i direktora Televizije Bosne i Hercegovine. U istraživanjima javnosti koje je provela agencija Mareco Index Bosnia, TVBiH je u periodu 1998-2000. imala ubjedljivo najveću gledanost. U istom periodu otplaćeni su (naslijeđeni) milionski dugovi TVBiH, kupljen sportski i eksluzivni program za naredne četiri godine, obnovljeni porušeni studiji, modernizovana tehnika i domaći program. 2000. godine, novo privremeno rukovodstvo RTV BiH, pod političkim diktatom, donijelo odluku da Hadžifejzovića smijeni sa dužnosti glavnog urednika i direktora TVBiH uz paradoksalno obrazloženje da je to učinjeno «na zahtjev Senada Hadžifejzovića». Prešutno, bez obrazloženja, smijenjen i sa mjesta urednika dnevnika. Ostao bez posla, bez ikakvog angažmana.
2002. objavio knjigu Rat uživo - War: live on air, na bosanskom i engleskom. Knjiga je kompilacija razgovora koje je autor vodio u programu uživo sa ključnim akterima rata u Bosni i Hercegovini od ‘92. do ‘95. Knjiga je proglašena „Knjigom godine u BiH“ 2003. godine.
2003. privremeno imenovan za urednika specijalnih projekata PBS-a (Public Broadcasting Service). Imenovanje je bilo izvinjenje i pokušaj nagodbe novog rukovodstva RTVBiH za smjenu Hadžifejzovića koju je obavilo bivše rukovodstvo televizije 2000. godine. 2003. nakon takve „satisfakcije“, u saradnji sa TV Hayat, nastavio projekat dnevnika - „Centralni dnevnik sa Senadom Hadžifejzovićem“. Centralni dnevnik je najgledanija informativna emisija u BiH, najdugotrajniji televizijski dnevnik jednog urednika-autora u historiji regiona. Od 1990. do 2017., u dvadesetsedam godina, uživo emitovano blizu 2.600 dnevnika. 2009. osnovao FACE TV, prvu HD televiziju u regionu, koja je prvobitno program emitovala u iznajmljenom terminu na TV1 od 2010. godine. 2012. 15. januara FACE TV počeo je emitovanje svog programa na svom kanalu, frekfenciji, preko kabl operatera, EUTELSAT-a, IP platformi. Koncept FACE-a je slobodno, direktno, nezavisno, istraživačko novinarstvo, program uživo, domaća i regionalna produkcija, nova tv lica - FACE tv nove tv FACE.
Le Trio infernal
Le trio infernal je francusko-zapadnonjemačko-italijanska kriminalistička filmska komedija snimljena 1974. godine u režiji Francisa Giroda. Temelji se na istinitim događajima koji su se odigrali na jugu Francuske u međuratnom periodu. Protagonist, čiji lik tumači Michel Piccoli, je Georges-Alexandre Sarrejani, ugledni advokat koji upoznaje dvije sestre Njemice - čije likove tumače Romy Schneider i Mascha Gonska - te ih uključi u seriju prevara vezanih uz police životnog osiguranja. Radnja prikazuje kako, u nastojanju da što brže naplate police, počinju likvidirati svoje žrtve te tako postaju odgovorni za seriju ubistava koje će na kraju šokirati tadašnju francusku javnost. Le Trio infernal je izazvao veliku pažnju prije svega kod poklonika Romy Schneider, koja se izuzetno trudila kroz lik psihopatskog ubice odbaciti imidž vezan uz popularnanu, ali njoj mrsku ulogu Sissi.
Cuissai (Orn)
Kise je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Alanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 445 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 157 metara (maksimalnoj 370 m, a minimalnoj 147 m).
La Piedra, Chihuahua
La Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1507 m.
Edwin od Nortumbrije
Edwin (Ēadwine; cca. 586 – 12. oktobar 632/633), također poznat i kao Eadwine ili Aduini, bio je kralj Deire i Bernicije – područja kasnije poznatih kao Nortumbrija – od 616. do smrti. Poznat je po tome što se preobratio na kršćanstvo i bio kršten 627; poginuo je u bitci kod Hatfield Chaesa, a poslije se slavio kao svetac.
Runaway (Del Shannon)
Runaway je američka rock and roll pjesma koju je 1961. napisao pjevač Del Shannon i njegov klavijaturist Max Crook. Crook je pjesmu prilagodio novom elektronskom instrumentu temeljenom na Claviolineu, koga je nazvao "Musitron". Pjesma je izdana kao singlica iste godine te je došla na vrh američke top-liste. Muzikolozi je smatraju važnom zbog toga što je predstavljala prvi veliki hit koji je kombinirao rock and roll sa zvukom koji će kasnije postati temelj elektronske muzike.
Kasnije generacije ovu pjesmu najbolje poznaju po verziji Todda Rundgrena koja je poslužila za uvodnu temu popularne TV-serije Kriminalistička priča.
Opština San Bartolomé Loxicha, Oaxaca
San Bartolomé Loxicha je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 872 m.
La Nueva Esperanza, Santo Domingo Petapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
Grati, Pistoia
Grati je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
El rapto de las Sabinas
El rapto de las Sabinas je meksički pustolovno-pseudohistorijski (peplum) film snimljen 1962. godine u režiji Alberta Gouta. Radnja se događa u drevnoj Italiji sredinom 8. vijeka pne. i prikazuje događaje vezane uz mitsko osnivanje Rima i otmicu Sabinjanki. Nominalni protagonist je prvi rimski kralj Romul, koga tumači meksički profesionalni hrvač (luchador) Wolf Ruvinskis.
Prethodne godine su u Evropi bila snimljena dva daleko poznatija filma koja prikazuju iste događaje - Romul i otmica Sabinjanki i Romolo e Remo.
Kao u lošem romanu
Kao u lošem romanu je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1974. godine. Režirao ju je Tomislav Radić.
Nerezi (Struga)
Nerezi su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Nerezi pripadaju opštini Struga.
Prirodni uslovi
Naselje Nerezi je smešteno u krajnje zapadnom delu Republike Makedonije, u blizini državne granice sa Albanijom (7 km zapadno od naselja). Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 25 km severno.
Brush Creek, Oklahoma
Braš Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Nerezi (Struga)
Prirodni uslovi
Nerezi se nalaze u istorijskoj oblasti Drimkol, koja obuhvata gornji tok Crnog Drima. Naselje je smešteno na severoistočnim padinama planine Jablanica. Istočno se tlo spušta u klisuru Crnog Drima. Nadmorska visina naselja je približno 870 metara.
Brush Creek, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 35, što je 6 (-14,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nerezi (Struga)
Prirodni uslovi
Klima u naselju je planinska.
Stanovništvo
Nerezi su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 213 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Potrerillos, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1200 m.
Segonje
Segonje je naselje u slovenskoj Općini Škocjanu. Segonje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 22 stanovnika.
El Fresnito, Villa Unión
El Fresnito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Villa Unión.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 483 m.
Anarhizam u Ekvadoru
Počeci anarhističkog pokreta u Ekvadoru se vezuju uz kraj 19. vijeka, odnosno grupu intelektualaca okupljenih oko časopisa El Pabellón Rojo, čiji je prvi broj izašao godine 1899. u Guayaquilu. U njemu se promicao francuski ilegalizam. Anarhističke ideje su se nešto kasnije proširile i na ekvadorski radnički pokret, a u Guayaquilu je također osnovana anarhosindikalistička Regionalna federacija radnika Ekvadora (FTRE). Ta je organizacija imala važnu ulogu u štrajku željezničkih radnika koji je u novembru 1922. ugušen od strane ekvadorske vojske i pri tome ubijeno 1000 ljudi. Anarhističke grupe, pretežno okupljene u Guayaquilu, a čije su ideje bile bazirane na stavovima Proudhona, Bakunjina i Ricarda Floresa Magona su nastavile djelovati 1920-ih, ali su bile izložene čestim progonima od strane ekvadorskih vlasti. 1930-ih je ekvadorskim anarhistima, nešto kasnije nego drugdje u svijetu, značajan udarac nanijelo širenje marksizma, odnosno komunističke ideologije, koja je preuzela primat među radikalnim ljevičarima.
Laghi, Ancona
Laghi je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Timokrat sa Rodosa
Timokrat sa Rodosa je bio starogrčki diplomat s otoka Rodosa koga je godine 396. pne. angažirao Farnabaz, perzijski satrap Frigije kako bi sklopio savez s grčkim polisima protiv Sparte Timokrat je posjetio Atenu, Tebu, Korint i Argos te tamošnjim političarima ponudio izdašnu financijsku pomoć ako zarate protiv Sparte.
Timokratova je misija bila uspješna. Grčki polisi su se pobunili protiv spartanske hegemonije tako započeli korintski rat. Timokrat je postigao i svoj krajnji cilj - spartanski kralj Agesilaj II, koji je bio pustošio Frigiju, bio se prisiljen povući iz Jonije kako bi zaštitio rodni grad. Plutarh je poslije napisao kako je Agesilaja iz Azije "protjeralo hiljadu perzijskih strijelaca", pri čemu je mislio na lik strijelca na perzijskim zlatnicima.
Pira (grčka mitologija)
U grčkoj mitologiji, Pira je bila kći Epitemeja i Pandore te supruga Deukalion.
Kada je Zeus odlučio okončati Brončano doba s velikim potopom, Prometej je tada rekao svom sinu Deukalionu rekao da sagradi arku. Tako su Deukalion i Pira preživjeli, a za vrijeme potopa došli na vrhe gore Parnasa.
Kada je potop završio, Deukalion je pitao proročište u Themisu kako da ponovno napuči zemlju. Rečeno mu je da baci kosti svoje majke iza sebe. Deukalion i Pira su shvatili da se "majka" odnosi na Gaju, majku svih živih bića, a "kosti" na kamenje. Oboje su nakon toga iza ramena bacali kamenje - ono koje je bacila Pira postale su žene, a ono koje je bacio Deukalion postali su muškarci.
Deukalion i Pira su imali jednog sina - Hellena - te Amfiktiona, koji je prema nekim tradicijama bio autohton.
Danilo Kalafatović
Biografija
Rođen je 27. oktobra 1875. godine u selu Konarevo nadomak Kraljeva. U vojsku je stupio 1893, kao pitomac 26. klase niže škole Vojne Akademije. Dalje školovanje je nastavio kao pitomac 8. klase više škole Vojne akademije. Od 1900–1902. godine, bio je slušalac Artiljerijske škole u Fontenblou (Francuska) a od 1904–1907. bio je na generalštabnoj pripremi.
Oženio se 1909. godine Milicom, kćerkom Dragomira Lazarevića okružnog načelnika u penziji iz Šapca. Njegov sin Ratko bio je pitomac 57. klase Vojne akademije Kraljevine Jugoslavije (završio kao prvi u rangu).
Aktivna služba
Po završetku školovanja, 1900. godine, određen je za komandira čete i ordonansa kralja. Od 1902. imenovan komandirom 5. baterije 2. divizijona haubičkog artiljerijskog puka pa potom od 28. oktobra 1903. godine, komandir 3. baterije 1. divizijona Dunavskog artiljerijskog puka. Nakon toga ponovo je postavljen 6. aprila 1907. godine, za ordonansa kralja. Pomoćnikom načelnika generalštaba Dunavske divizijske oblasti imenovan je 3. decembra 1907. godine, pored redovne dužnosti. Početkom 1909. godine, postavljnen za načelnika generalštaba Timočke divizijske oblasti. Na toj dužnosti se zadržao kratko jer je već 8. aprila poslat za vojnog izaslanika u Bugarsku a od 27. aprila 1911. godine i u Rumuniju, i na tim dužnostima je ostao do 1913. godine. Početkom Balkanskih ratova bio je u štabu 2. armije. Dana 2. septembra 1913. postavljen za komandanta 3. bataljona 7. pešadijskog puka a potom od 1. aprila do 13. aprila 1914. i za komandanta Bregalničkog pešadijskog puka. Tokom Arnautske pobune 1913. godine, bio je komandant 7. pešadijskog puka.
Početkom Prvog svetskog rata od 28. avgusta 1914. do 16. aprila 1916. godine, bio je načelnik štaba Moravske divizije -{II}- poziva, da bih tokom ukrcavanja trupa u Valoni (1916) bio je imenovan predsednikom Komiteta. Nakon toga poslat u Vrhovnu komandu na mesto načelnika Obaveštajnog odseka. Dana 25. avgusta 1917. godine pa sve do 4. maja 1920. godine, postavljen za načelnika Operativnog odeljenja Vrhovne komande. U novoformiranoj Vojsci Kraljevine SHS 1920. godine, kao francuski đak poslat u Pariz i Rapalo na mesto vojnog eksperta. Od 12. aprila 1920. do 1922. godine, bio je vojni izaslanik u Parizu. Drugim pomoćnikom načelnika Glavnog generalštaba imenovan je 15. januara 1922. godine, nakon povratka iz Francuske. Za šefa sekretarijata Saveta zemaljske odbrane i pomoćnika ministra vojske i mornarice postavljen je od 29. januara 1923. do 26. februara 1924. godine. Komandant Dravske divizijske oblasti postao je 30. aprila 1925. da bih od 1. januara 1928. godine, bio imenovan prvim pomoćnikom načelnika Glavnog generalštaba. Od 11. aprila 1929. godine vršilac dužnosti pa potom komandant II armijske oblasti. Inspektor zemaljske odbrane postao je 2. avgusta 1930. i sa te pozicije po svojoj molbi stavljen u penziju 25. oktobra 1930. godine. Direktor Radio Beograda bio je od 1930. do 1936. godine.
Pred sam početak Aprilskog rata reaktiviran i postavljen je za Komandanta pozadine Vrhovne komande. Predsednik vlade armijski general Dušan Simović postavio ga je 14. aprila, za načelnika štaba Vrhovne komande Vojske Kraljevina Jugoslavija sa ovlašćenjem da povede razgovore o primirju. Kalafatović je za tu dužnost odredio bivšeg ministra inostranih poslova Aleksandara Cincar-Markovića i divizijskog generala Radivoja Janković da pregovaraju sa silama Osovine. Sile Osovine su to odbile i zahtevale su da Kraljevine Jugoslavija potpiše bezuslovnu kapitulaciju. Kapitulacija je potpisana u Beogradu 17. aprila. Sa strogo pravne tačke gledišta, kapitulacija jugoslovenske vojske je bila nelegitimna, pošto je Kalafatović od Simovića dobio ovlašćenje da samo pregovara o primirju i on kao ratni zarobljenik nije imao pravo da istupa u ime jugoslovenske države ili vojske. Nakon toga je interniran u Nemačku gde je i preminuo 1946.
Oficirsko napredovanje i odlikovanja
Unapređen je u čin: artiljerijskog potporučnika 1896; kapetana 1903; pukovnika 1. oktobra 1915; divizijskog generala 5. januara 1923. i armijskog generala 11. aprila 1930.
Odlikovan je Ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima III i IV stepena, Ordenom Karađorđeve zvezde IV stepena, Ordenom belog orla sa mačevima III i IV stepena, Ordenom belog orla sa mačevima V stepena, Ordenom Svetog Save I i II stepena, Zlatnom medaljom za hrabrost i brojnim drugim medaljama i spomenicama.
Variala, Asti
Variala je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Hebridsko more
Hebridsko more (engleski: Sea of the Hebrides) je dio Atlanskog oceana uz obale Škotske, koji razdvaja arhipelage Vanjski Hebridi od Unutrašnjih Hebrida. Ono se sa juga nadovezuje na kanal Minch.
Prema Međunarodnoj hidrografskoj organizaciji, Hebridsko more je unutrašnje more Škotske, koje formira dio morskog pojasa zapadne obale Škotske.
Geografija
Površina Hebridskog mora iznosi 47.000 km², prosječna dubina je 64 metara, a najveća dubina iznosi 137 m.
Maxwell, New Mexico
Maksvel je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 254, što je 20 (-7,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Jerónimo Zacualpan, San Jerónimo Zacualpan
San Jerónimo Zacualpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini San Jerónimo Zacualpan.
Sela pri Zburah
Sela pri Zburah je naselje u slovenskoj Općini Šmarješke Toplice. Sela pri Zburah se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Plainfield, Indiana
Plejnfild je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 27.631, što je 9.235 (50,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Alto de las Flores, Tempoal
El Alto de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Amfiktion
Amfiktion (grčki ̓Αμφικτυών) je u grčkoj mitologiji sin Deukaliona i Pire, iako neke tradicije tvrde da je autohton (rođen iz Zemlje). Amfiktion je bio kralj Termopila te oženio kći kralja Kranaja od Atene. Tada je svrgnuo Kranaja te se proglasio kraljem Atene. Vladao je Atenom deset godina i osnovao Amfiktionsku ligu, koja se u sastajala u Termopilu. Amfiktioona je svrgnuo Erihtonije Atenski, još jedan autohtoni kralj Atene.
Opština Bucureșci, Hunedoara
Bucureșci je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Cascina Moretti, Bergamo
Cascina Moretti je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
62
thumb|Aulo Perzej Flak
Godina 62. (LXII) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Marija i Asinija ili, rjeđe, '''godina 815. Ab urbe condita'''. Oznaka "62." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Wiemerstedt
Vimerštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 164 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051133.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Vimerštet se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 164 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 32 stanovnika/km².
Kolose
thumb|200px|Čudo [[Sv. Mihajlo|sv. Mihajlaa u Honi, ruska ikona iz 15. vijeka.]]
Kolose (Colossae ili Colosse), također poznat kao Hona ili Kona (Chonae) je bio drevni grad u Frigiji, smješten na rijeci Lik, pritoci rijeke Meander. Bio je smješten oko 20 km iznad Laodiceju, odnosno blizu ceste koja je spajala Efez sa Eufratom. Njegova lokacija do danas nije identificirana.
Kolose se u antičkim izvorima spominje kao važan grad u 5. vijeku pne. Godine 396. pne. u njemu je na prevaru ubijen perzijski satrap Tisafern. Međutim, do 1. vijeka n.e. grad je izgubio na važnosti. Spominje se u Novom zavjetu (vidi Poslanica Kološanima), a kasnije je u blizini osnovan bizantski grad po imenu Kona.
Za Kolose se vezuje legenda o poganima koji su htjeli utopiti Sv Arhipa skrenuvši tok rijeke, ali je sveca spasio arhanđeo Mihajlo.
Grandeur nature
Grandeur nature je francusko-špansko-italijanska filmska komedija snimljena u režiji Luisa Garcije Berlange i premijerno prikazana 1974. godine. Protagonist, koga tumači Michel Piccoli je sredovječni zubar koji zapada u egzistencijalnu krizu, razapet između želje za vanbračnim avanturama i grižnjom savjesti zbog nevjere prema supruzi (čiji lik tumači Rada Rassimov). Radnja prikazuje kako rješenje njegovih problema dolazi u obliku seks lutke na napuhavanje sa kome će započeti bizarnu "ljubavnu vezu". Film je često imao problema sa cenzurom, odnosno često je pogrešno navođen kao pornografski; u Španiji je bio prikazan tek 1977. godine, nekoliko godina nakon okončanja Francove diktature.
Novo Selo (Kičevo)
Novo Selo je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Novo Selo pripada opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Novo Selo je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 18 km severoistočno.
Reljef: Novo Selo se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Kičevija. Selo je položeno visoko, na zapadnim visovima planine Čelovica, a iznad Kičevskog polja na zapadu. Nadmorska visina naselja je približno 1.040 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Novo Selo je imalo 143 stanovnika.
Ejido Jiquilpan, Mexicali
Ejido Jiquilpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Novo Selo (Kičevo)
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (98%), a ostalo su etnički Makedonci.
Ejido Jiquilpan, Mexicali
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1681 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Novo Selo (Kičevo)
Stanovništvo
Većinska veroispovest u naselju je islam.