cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nosač aviona Kijev
Karakteristike i historija
Kijev, 273 metara dugi i 38.000 tona teški brod, bio je zapravo hibrid između krstarice i nosača aviona, namjenjen za podršku strateškim podmornicama, brodovima i mornaričkoj avijaciji sovjetske flote. Njegova Poletno sletna staza površine 14.700 m², bila je opremljena opremljena sajlama za zaustavljanje i skakaonicom za polijetanje. Ukupno je mogao ponijeti do 22 aviona, od tog najviše Jak-38 sa vertikalnim polijetanjem i do 16 helikoptera (Ka-27) koja su iz hangara do palube dopremana sa dva desna lifta.
Kijev je bio naorućan protubrodskim raketnim sistemom Bazalt, sa 8 do 12 lansera, protuavionskim topovima i raketnim sistem Klinok sa 24 lansera i 192 raketa brod-zrak. Kijev je izgrađen je u Crnomorskom brodogradilištu u Nikolajevu (Ukrajina) kao prvi brod Projekta 1143 u sklopu kojeg su izgrađena još tri broda; Minsk, Baku (kasnije preimenovan u Admiral Gorškov) i Novorosijsk, peti brod te klase naručen je 1979. ali se nikad nije ni počeo graditi. Nakon službe od 1975. do 1994. najprije u sovjetskoj a zatim u Ruskoj ratnoj mornarici Kijev je 2000. kupio kineski grad Tianjin za 8,515.980 $ i pretvorio ga u zabavni park, koji je otvoren 1. maja 2004. godine.
Los Compadres, Culiacán
Los Compadres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Casalpennato, Modena
Casalpennato je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Xalcuahuta, Cuetzalan del Progreso
Xalcuahuta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 661 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Bitka kod Beaulieu-sous-la-Rochea (1793)
Bitka kod Beaulieu-sous-la-Rochea se odigrala 29. aprila na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vendéeu između snaga republikanske valde pod generalom Henrijem de Boulardom i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika. Do nje je došlo kada su Boulardove snage napale pobunjeničko uporište Beaulieu-sous-la-Roche. Zahvaljujući nadmoći u ljudstvu i oružju, republikanci su brzo nadvladali pobunjenike, a pri tome je zarobljeni i lokalni pobunjenički vođa, 72-godišnji de Rorthais de La Savarière. Ubrzo nakon toga je odveden u Sables-d'Olonne gdje ga je vojni prijeki sud osudio na smrt, te je 2. maja giljotiniran.
Corare, Guachochi
Corare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Paltzoquitempa, Benito Juárez
Paltzoquitempa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Benito Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Stoner, Vicenza
Stoner je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1051 m.
Candelaria, Las Margaritas
Candelaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Petržalka
thumb|300px|Mapa Petržalke
Petržalka je gradska četvrt Bratislave, u okrugu Bratislava V, u Bratislavskom kraju, Republika Slovačka.
Geografija
Nalazi se u sjevernom dijelu okruga Bratislave V, na desnoj obali Dunava, površine 28,7 km². Od centra Bratislave udaljeno je oko 2 km. S lijevom obalom Dunava povezano je sa pet mostova. Na sjeveru i istoku okruženo je Dunavom, južno je gradska četvrt Jarovce, a na zapadu je granica sa Austrijom. Veći dio gradske četvrti je izgrađen od stambenih zgrada, po kome je Petržalka poznata.
Stanovništvo
Petržalka je jedna od najgušće naseljenih naselja ne samo u Slovačkoj nego i u centralnoj Evropi. Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine gradsko naselje je imalo 105.763 stanovnika.
Turizam i sport
Jedna od glavnih turističkih atrakcija je pogled sa platforme Novog mosta, na visini od 95 metara, koji je simbol moderne Bratislave. U Petržalki postoje razne mogućnosti za sport, posebno za biciklizam, tenis, odbojku. U Petržalki se nalazi poznati fudbalski klub FK Petržalka 1898.
Tepuza de Villalobos, Pénjamo
Tepuza de Villalobos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 308 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1727 m.
Moreni, Văleni
Moreni je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Văleni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 311 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 230 m.
Ixtacuaco, Tlapacoyan
Ixtacuaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlapacoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 640 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Rancho el Varal, San Felipe
Rancho el Varal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2108 m.
Bitka kod Machecoula (april 1793)
Bitka kod Machecoula se odigrala 22. aprila 1793. na zapadu Franciske za vrijeme Vandejskog rata između snaga republikanske vlade na jednoj pod generalom Beysserom na jednoj i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Dva dana ranije, Beysser je sa svojim trumpama marširao iz Nantesa i u kraćem okršaju kod Port-Saint-Perrea razbio manju grupu pobunjenika. Beysser je ispočetka čekao zapovijed svog pretpostavljenog, generala Canclauxa da maršira prema Challansu gdje se trebao spojiti sa snagama generala Henrija de Boularda. Međutim, nakon dva dana odmora je odlučio napasti Machecoul, gdje se nalazila daleko brojnija grupa pobunjenika, koja je brojala od 2000 do 3000 ljudi, uglavnom iz oblasti Marais, Poitou iu Pays de Retz a kojima je zapovijedao Charette. Machecoul je predstavljao i važan psihološki cilj, s obzirom da su se upravo u tom mjestu prije mjesec dana zbili masakri pristaša Republike, koji se često navode kao početak sukoba. Republikanske snage su uspjele iznenaditi pobunjenike, uglavnom naoružane kosama i drugim poljoprivrednim alatima, te su se oni nakon prvog republikanskog juriša razbježali. Republikanci su zauzeli grad gdje su se surovo obračunali sa pobunjenicima koji nisu stigli pobjeći. René Souchu, lokalni funkcionar koji je bio jedan od kolovođa pobune, pokušao se spasiti tako što je na odijelio prišio republikansku kokardu; jedan od republikanaca ga je prepoznao, te je zarobljen i potom mu je sjekirom odrezana glava na lafetu. Beysser je nakon bitke nastaavio sa kampanjom pacifikacije, te je 29. aprila zauzeo Bourgneuf-en-Retz, a nedugo potom i otok Noirmoutier. Boulardovo povlačenje iz Challansa je, međutim, omogućilo Charetteovim pobunjenicima da izbjegnu na jug. Sam Machecoul će kasnije biti poprištem još nekoliko bitaka u ratu.
Montemale di Cuneo, Cuneo
Montemale di Cuneo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Monte Riondo, Verona
Monte Riondo je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Ružinov
thumb|300px|Mapa Ružinova
Ružinov je gradska četvrt Bratislave, u okrugu Bratislava II, u Bratislavskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema broju stanovnika iz 2011, ovde živi 69.017 stanovnika.
Rancho Águila Real, Casas Grandes
Rancho Águila Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Casas Grandes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1423 m.
Opština Tixcacalcupul, Yucatán
Tixcacalcupul je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Santa Cruz, Tlapacoyan
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlapacoyan.
Sinbad (razvrstavanje)
Sinbad ili Sinbad Moreplovac je lik iz zbirke priča Hiljadu i jedna noć. Sinbad ili Sindbad se također može odnositi na:
San Carlos, Tepic
San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 972 m.
El Troje, Atotonilco el Grande
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1873 m.
Atomska teorija
Atomska teorija (ili atomistika) je naučna teorija po kojoj se tvar sastoji od diskretnih jedinica nazvanih atomima. Filozofski koncept atomizma je postojao još u staroj Grčkoj, ali tek u 19. veku su otkrića u polju hemije pokazala da se materija zaista ponaša kao da je sastavljena od atoma.
Reč atom potiče od starogrčkog prideva atomos, što znači „nedeljiv“. Hemičari 19. veka počeli su da koriste taj termin kako bi ukazali na relativne težine koje se mogu dodeliti jedinicama mase svakog od hemijskih elemenata. Otprilike na prelazu u 20. vek, kroz razne eksperimente sa elektromagnetizmom i radioaktivnošću, fizičari su otkrili da je takozvani „nedeljivi atom“ zapravo konglomerat različitih subatomskih čestica (uglavnom elektrona, protona i neutrona), koji mogu postojati odvojeno jedni od drugih. Zapravo, u određenim ekstremnim okruženjima, poput neutronskih zvezda, ekstremna temperatura i pritisak sprečavaju postojanje atoma u potpunosti.
Pošto je utvrđeno da su atomi deljivi, fizičari su kasnije izmislili termin „elementarna čestica“ za čestice koje su navodno nedeljive.
Antički atomizam
Dugo se smatralo da je materija kontinualne (neprekinute) prirode, što potiče još od Anaksagore (oko 500 - 428. p. n. e.). Drukčiji pogled, da je priroda materije diskretna (diskontinualna) izneo je Demokrit (oko 460 - 370. p. n. e.)  koji je najmanje sastojke materije nazvao atomima (atomos - gr. nedeljiv). Prema prvom shvatanju objekt može da se deli na delove bezgranično. Prema drugom, proces deljenja ne može da se odvija dalje nakon što se dostignu dimenzije atoma. Demokritov atomizam su rafinirali i dalje razradili pozniji grčki filozof Epikur (341 - 270 pne) i rimski epikurejski pesnik Lukrecije (oko 99 - 55 pne). Tokom ranog srednjeg veka, atomizam je u zapadnoj Evropi bio uglavnom zaboravljen. Tokom 12. veka, atomizam je postao poznat u zapadnoj Evropi po referenci na njega u novootkrivenim spisima Aristotela.
Diskusija među grčkim filozofima ostala je bez rezultata iako je bila veoma živa. Ni za jedno gledište nije bilo eksperimentalne, iskustvene potvrde. Rastuća vera geometričara da je prostor neprekidan dala je težinu teoriji o neprekidnoj građi materije. Međutim ni tada, ideje o diskretnoj, čestičnoj strukturi materije nisu u potpunosti bile odbačene. One su dobile jasnu podršku Lukrecija (97 - 55. p. n. e.) u poznatom delu „O prirodi stvari“ i mnogih poslerenesansnih naučnika uključujući Isaka Njutna i Ruđera Boškovića (1711 - 1787).
Atomska teorija
Tek su hemičari oko 1800. godine pružili prve eksperimentalne dokaze o ispravnosti atomističkog shvatanja. U 18. veku nekolicina hemičara bavila se ispitivanjem osobina gasova i bili su poznati pod imenom „pneumatski hemičari“. Između ostalih to su bili Džozef Blek, Džozef Pristli, Henri Kevendiš, Džon Dalton, Karl Vilhelm Šele i Antoan Lavoazje. Savremena teorija o atomskoj strukturi materije nastala je iz istraživanja ove grupe hemičara.
Fudbalska reprezentacija Japana
Nogometna reprezentacija Japana predstavlja Japan u međunarodnim takmičenjima u sportu nogometu. Pod kontrolom je Japanskog nogometnog saveza. Trenutno se nalaze na 19. mjestu FIFA rang liste.
Atomska teorija
Atomska teorija
Nešto posle 1850. godine, interes za osobine gasova i njihovo istraživanje pokazali su i fizičari, što je dovelo do razvoja kinetičke teorije gasova koju su utemeljili Džejms Klerk Maksvel i Ludvig Bolcman. U toj teoriji, koja i danas važi, pretpostavlja se da se gasovi sastoje od malih čestica, atoma ili molekula, koje se nalaze u stanju neprekidnog, haotičnog kretanja.
Fudbalska reprezentacija Japana
Popis igrača za Svjetsko prvenstvo u nogometu 2010.
Selektor: Takeshi Okada
Atomska teorija
Atomska teorija
Atomistički pogled prevladao je tek posle dugotrajne borbe sa “energetičarima”, kako su nazivani protivnici atomske hipoteze. Uprkos mnogim dokazima o postojanju atoma mnogi su atomistiku smatrali “interesantnom hipotezom, dopustivom sa stanovišta naše spoznajne moći”. Odbijanje atomske hipoteze od strane filozofa 19. veka ostavilo je traga i na naučnike toga doba od kojih su mnogi pružali žestok otpor. Na primer, Šopenhauer je atome smatrao ničim drugim do “izmišljotinom apotekara neznalica”, dok je Mah “atomističare” nazivao “udruženjem vernika”, misleći na nedostatak očiglednog dokaza o postojanju atoma. Mah je svakome ko bi mu se obratio braneći atomističku hipotezu odgovarao pitanjem: “Da li ste ikada lično videli atom?” Međutim, kada je 1910. godine video scintilacije alfa čestica na fluoroscentnom zaklonu, priznao je, sa rezervom, da najzad veruje u postojanje atoma.
Slično Mahu i najtvrdokorniji protivnici atomske hipoteze, pritisnuti novim dokazima, polako su prihvatali stvarnost postojanja atoma. To se desilo na prelazu iz 19. u 20. vek, mnogo pre isteka 300 godina koliko je u očaju predskazao Bolcman, koji je na kraju, neshvaćen od svojih savremenika, sam sebi prekratio život. Igrom sudbine, samo nekoliko godina kasnije, njegove ideje postale su opšte prihvaćene i neizmenjene do današnjih dana.
Tako je ideja o čestičnoj prirodi materije postala opšte prihvaćena, iako se o samim atomima veoma malo znalo. Zbog toga je glavna briga fizičara s kraja 19. veka bila utvrđivanje unutrašnje strukture atoma.
Otkrivanje strukture atoma
Istorijski gledano, istraživanja atoma su se odvijala u tri paralelna pravca, koja je kasnije ujedinio Nils Bor u vidu čuvenih postulata i modela atoma.
Prva grupa u kojoj se isticao Džozef Džon Tomson ispitivala je električno pražnjenje u gasovima. Godine 1897. Tomson je pokazao da se katodni zraci sastoje od malih negativno naelektrisanih čestica - elektrona. To je prvi sastojak atoma koji je bio ustanovljen. Prisustvo elektrona opaženo je kasnije i u nekim drugim pojavama kao što su termojonska emisija, fotoelektrični efekat, x-zračenje i radioaktivnost.
Oko 1910. godine Tomson je ispitivao slabe pozitivne zrake i pokazao da se sastoje od pozitivnih čestica čija masa daleko prevazilazi masu elektrona. On je pravilno zaključio da te čestice predstavljaju ostatak atoma posle odlaska elektrona sa njega.
Pre Tomsona atom je zamišljan kao mala bilijarska kugla. Tomson nije samo odredio apsolutnu masu te kugle, već je ustanovio da male, negativno naelektrisane čestice mogu da se odvoje od nje, ostavljajući joj pozitivno naelektrisanje. Na osnovu toga Tomson je predložio "plum puding" (puding od šljiva) model atoma. Bez obzira na brojne slabosti, Tomsonov model imao je ogroman značaj jer je prvi put ukazano na postojanje unutrašnje strukture atoma.
Druga značajna grupa istraživača bavila se pojavom prirodne radioaktivnosti koju je otkrio 1896. godine Anri Bekerel (Henri Becquerel, 1852 - 1908). Ključnu ulogu u ovoj grupi odigrao je Raderford, mada treba da se naglasi da su Pjer i Marija Kiri (Piere Curie, 1859 - 1906) bili istaknuti članovi grupe i u najvećoj meri zaslužni su za razvoj metoda za ekstrahovanje i koncentrovanje prirodno radioaktivnog materijala. (A. Bekerel i Marija i Pjer Kiri su su 1903. godine dobili Nobelovu nagradu za fiziku. Sama Marija Kiri 1911. ponovo je dobila Nobelovu nagradu, ovoga puta za hemiju).
Radioaktivnost predstavlja raspad atoma. Za vreme raspada emituju se tri vrste zračenja: alfa, beta i gama. Raderford je prvi utvrdio razliku između njih i ispitao njihove osobine. Pokazao je da alfa zrake sačinjava mlaz pozitivno naelektrisanih čestica, čijim je rasejavanjem na tankim zlatnim folijama postavio nuklearni model atoma, 1911. godine.
Treća grupa istraživača u kojoj je vodeću ulogu imao Maks Plank (Max Planck, 1858 - 1947) ispitivala je zakone zračenja crnog tela. Najvažnije otkriće te grupe jeste da se emisija zračenja odvija u kvantima, tj. isprekidano, a ne neprekidno kao što je to predviđala klasična teorijska fizika.
Godine 1913. Nils Bor je objedinio rezultate sva tri pravca istraživanja, predloživši model atoma kojim je postavio temelje današnjeg shvatanja strukture atoma. Od prve grupe on je usvojio postojanje i osobine elektrona, od druge nuklearnu strukturu atoma, a od treće činjenicu da atom emituje svetlost u kvantima, a ne neprekidno.
Xalpantzingo, Cuetzalan del Progreso
Xalpantzingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 601 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Stradone Ovest, Vicenza
Stradone Ovest je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Ftalonitril
Ftalonitril je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 128,131 Da.
Podunajske Biskupice
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine gradsko naselje je imalo 20.844 stanovnika.
Chila, Benito Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Opština Comana, Giurgiu
Comana je opština u Rumuniji u okrugu Đurđu.
Зубовац
Зубовац је насељено место града Крушевца у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 214 становника (према попису из 1991. било је 280 становника).
Opština Comana, Giurgiu
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Зубовац
Демографија
У насељу Зубовац живи 171 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 45,2 година (42,0 код мушкараца и 48,1 код жена). У насељу има 61 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,51.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Iuka, Mississippi
Ajuka je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Cascina Rossi, Modena
Cascina Rossi je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Prva bitka kod Legéa
Prva bitka kod Legéa se odigrala 30. aprila 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vendéeu između snaga republikanske vlade pod komadom generala Gabriela Boisguyona na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo nakon što je republikanski general Jean-Michel Beysser iz svog sjedišta u mjestu Machecoul, koga je prije toga bio osvojio u bitci, poslao svog ađutanta Boisguyona da sa 600 ljudi i 2 topa zauzme obližnje mjesto Legé. Boisguyonu su se suprostavilo 1500 pobunjenika na čelu sa Françoisom Charetteom; oni su uz brojčanu nadmoć iskoristili povoljan taktički položaj, odnosno to da je Boisguyon nastojao napredoavti uskim putem, ostavivši bokove nezaštićene. Charette je poslao nekoliko ljudi da na republikance pucaju iz šume, a što je na kraju dovelo do panike i rasula. Republikanci su se povukli prema Machecoulu, ostavivši pobunjenicima oba topa. Sama bitka nije imala značajnije posljedice, jer je sljedeći dan general Canclaux, zapovjednik republikanske Armije obale Bresta stigao u Nantes i zapovijedio koncentrični napad na Legé. Charette se, suočen sa brojčanim nadmoćnim neprijateljem, odlučio povući i Legé prepustiti bez borbe.
Interes
Interes (iz latinskog jezika : inter "između", "u sredini" i es "biti") označava kognitivno polaganje pažnje, koju jedna osoba posvećuje prema jednoj stvari, objektu ili drugoj osobi.
Što je veće zanimanje, to je jači interes za tu stvar.
Suprotnost pojma je dezinteres, ili u još jačem obliku (ponekad patološka) apatija.
Politički interesi
Organizirani interesi su dio političkih zbivanja. Nailazimo ih svakodnevno u raznim oblicima i oni vrše značajan utjecaj na naše percepcije i političke stavove o različitim područjima politike.
Racines - Ratschings, Bolzano
Racines - Ratschings je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4010 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 975 m.
El Arco, Casas Grandes
El Arco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Casas Grandes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1985 m.
Sonnensucher
Sonnnensucher je istočnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Konrada Wolfa i premijerno prikazan 1972. godine. Radnja se odigrava 1950. godine u Wismutu, gdje istočnonjemačke vlasti zajedno sa Sovjetima kopaju uran, pri čemu kolege postaju i nekadašnji neprijatelji iz Drugog svjetskog rata. Nominalna protagonistica, čiji lik tumači Ulrike Germer je prostitutka poslana u rudnik po kazni, a oko koje nastane suparništvo između bivšeg esesovca (koga tumači Günther Simon) i sovjetskog inženjera (koga glumi Viktor Avdjuško).
Film je bio inspiriran stvarnim događajima u Wismutu, gdje su najveći dio radne snage činile prostitutke i bivši pripadnici nacističkog režima. Počeo se snimati 1958. godine, nakon što je u Istočnoj Njemačkoj, kao i još nekoliko država Istočnog bloka u godinama nakon Staljinove smrti, djelomično popustila kontrola nad sadržajem filmova. Konrad Wolf je to iskoristio kako bi prikazao teške uvjete rada u rudniku, ali i dotada nezamislive motive nesposobnosti i korupcije državnih funkcionara. Iako se film u svojoj suštini promovirao službeni stav o nužnosti saveza sa Sovjetima, te iako ga je nakon privatne premijere u ljeto 1959. godine pohvalio istočnonjemački vođa Walter Ulbricht, nekoliko mjeseci kasnije je iznenada skinut sa kino-programa. Navodi se kako je to učinjeno na intervenciju sovjetske ambasade, navodno zbog stava sovjetskih vlasti da bi prikaz eksploatacije urana, koji je svjetska publika u jeku Hladnog rata tada u pravilu asocirala sa nuklearnim oružjem, bio suprotan službenim sovjetskim stavovima o nužnosti nuklearnog razoružanja. Sonnensucher je nakon toga proveo više od decenije u bunkeru prije nego što je na čelo Istočne Njemačke došao Erich Honecker, a koga je Wolf 1972. godine uspio nagovoriti da film ipak pusti u distribuciju. Nakon toga je dobio brojne pohvale, a među kritičarima uživa ugled i danas.
El Pochote, Pénjamo
El Pochote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
Stradone, Vicenza
Stradone je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Joyas de Madroño, San Felipe
Joyas de Madroño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2578 m.
Opština Tixkokob, Yucatán
Tixkokob je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
La Higuera Mocha, Culiacán
La Higuera Mocha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
David, Văleni
David je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Văleni.
Stare Mesto (Bratislava)
thumb|300px|Mapa Stare Mesto
Stare Mesto je gradska četvrt Bratislave, u okrugu Bratislava I, u Bratislavskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine gradsko naselje je imalo 38.788 stanovnika.
Scirropio, Crotone
Scirropio je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Djevojka sa karakterom
Djevojka sa karakterom je sovjetska crno-bijela filmska komedija snimljena 1939. godine u režiji Konstantina Judina. Protagonistica, čiji lik tumači Valentina Serova, je radnica u dalekoistočnom sovhozu koja se odluči požaliti pretpostavljenima na rad svog direktor, te tokom puta ostane bez novaca, a zbog čega će se zaposliti kao randica u vlaku i završiti u Moskvi. Radnja prikazuje kako tom prilikom upozna mladog mornara (koga tumači Andrej Tutiškin). Djevojka sa karakterom je bila rado gledana od publike, te od Serove učinila veliku zvijezdu.
La Reforma, Tlapacoyan
La Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlapacoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 520 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Strambay, Vicenza
Strambay je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Severnoafrička kampanja
Severnoafrički front tokom Drugog svetskog rata je naziv za sukobe u severnoj Africi od 10. juna 1940. do 13. maja 1943. Obuhvatao je kampanje u libijskim i egipatskim pustinjama (Kampanja u Zapadnoj pustinji), u Maroku i Alžiru (Operacija Baklja) i Tunisu (Tuniska kampanja). Na frontu su se borili Saveznici i sile Osovine, od kojih su mnoge imale kolonijalne interese u Africi od kraja 19. veka. Savezničkim ratnim naporima su dominirale vojske britanskog Komonvelta i izgnane vojske iz okupirane Evrope. SAD su ušle u rat 1941, a sa direktnom vojnom pomoći u severnoj Africi počeli su 11. maja 1942.
Borbe u severnoj Africi su počele sa italijanskom objavom rata 10. juna 1940. 11. husarski puk britanske vojske (uz pomoć 1. Kraljevskog tenkovskog puka, 1. KTP) je 14. juna prešao egipatsko-libijsku granicu i zauzeo tvrđavu Kapuco. Zatim je sledila italijanska kontraofanziva u Egipat i osvajanje Sidi Baranija u septembru 1940, a potom i operacija Kompas, kontraofanziva Komonvelta. Tokom operacije Kompas, italijanska 10. armija je bila uništena, pa je Nemački afrički korpus, pod komandom Ervina Romela, poslat u severnu Afriku tokom operacije Suncokret da pojača italijanske snage kako bi sprečio potpuni poraz sila Osovine.
Usledio je niz bitaka za kontrolu nad Libijom i delovima Egipta sa naizmeničnim uspesima, a vrhunac je dostignut u drugoj bici kod El Alamejna, kada su snage Komonvelta pod komandom general-pukovnika Bernarda Montomerija nanele težak poraz silama Osovine i potisnuli ih u Tunis. Nakon iskracavanja u operaciji Baklja u severozapadnoj Africi krajem 1942. i potonjih bitaka protiv snaga Višijevske Francuske (koje su zatim promenile stranu), Saveznici su konačno opkolili snage sila Osovine u severnom Tunisu i primorale ih na predaju. Operacija Baklja je bila kompromis koji je pomogao britanskom cilju da se postigne pobeda u severnoj Africi, i pružio priliku da se američka vojska uključi u borbu protiv Nemačke bar u ograničenoj meri. Pored toga, Josif Staljin je dugo tražio otvaranje drugog fronta kako bi se smanjio pritisak na sovjetske armije. Baklja je pružila određeni stepen olakšanja Crvenoj armiji na Istočnom frontu preusmeravanjem snaga osovine na severnoafričko ratište. Preko polovine nemačkih transportnih aviona Ju 52, koji su bili potrebni za snabdevanje opkoljenih nemačkih i rumunskih snaga u Staljingradu, bile su vezane snabdevanjem snaga Osovine u Severnoj Africi. Informacije dobijene razbijanjem šifara zahvaljujući radu britanske obaveštajne službe se pokazala kritičnom za saveznički uspeh u severnoj Africi. Saveznička pobeda u ovoj kampanji odmah je vodila do Italijanske kampanje, što je izazvalo pad fašističke vlade u Italiji i eliminaciju nemačkog saveznika.
Rat u Zapadnoj pustinji
mini|Italijanska Imperija u novembru 1942.
Dana 10. maja 1940. godine, Vermaht je započeo bitku za Francusku. Mesec dana kasnije, bilo je jasno da bi se Francuska morala predati u roku od dve nedelje (primirje u Kompjenju je potpisano 22. juna 1940. godine).
Dana 10. juna 1940, Kraljevina Italija se pridružila nacističkoj Nemačkoj i objavila rat protiv Francuske i Ujedinjenog Kraljevstva. Britanske snage (zajedno sa indijskim i rodezijskim vojnicima koje su imale pod komandom) sa sedištem u Egiptu dobile su naređenje da preduzmu odbrambene mere, ali da deluju što neprovokativnije. Međutim, 11. juna su započeli seriju napada na položaje Italije u Libiji. Nakon poraza Francuske 25. juna, italijanske snage u Tripolitaniji nasuprot francuskim trupama sa sedištem u Tunisu - premeštene su u Kireniku kako bi ojačale Italijansku 10. armiju. Ovo, zajedno sa postepenim kvarenjem vozila britanskih snaga, navelo je generala Arčibalda Vejvela da naredi zaustavljanje prepada i ostavi odbranu egipatske granice malom zaštitnom odredu.
Italijanski diktator Benito Musolini naredio je 10. armiji da do 8. avgusta napadne Egipat. Dva dana kasnije, nijedna invazija nije pokrenuta, Musolini je naredio maršalu Grazianiju da, u trenutku kada nemačke snage pokrenu operaciju Morski Lav, on treba da napadne. 8. septembra Italijani su-ometeni nedostatkom transporta i oslabljeni niskim nivoom obuke među oficirima i slabom službom snabdevanja – dobili naređenje za invaziju Egipta sutradan. Plan borbe bio je da se napreduje duž obalnog puta, dok su ograničene oklopne sile delovale kroz pustinju. Da bi se suprotstavio italijanskom napredovanju, Vejvel je naredio svojim zaštitnicama da uznemiravaju napredujuće Italijane i da se povuku prema Mersa Matruhu, gde su bazirane glavne britanske pešadijske snage. Na pustinjskom krilu bila je 7. oklopna divizija, kako bi udarila na krilo italijanskih snaga.
mini|Britanski tenk [[matilda II sa zarobljenom italijanskom zastavom tokom operacije Kompas.]]
Musolini je zatražio pomoć od svog nemačkog saveznika, dok je italijanska Vrhovna komanda brzo poslala nekoliko većih motorizovanih i oklopnih jedinica da zaštiti svoje kolonije u Severnoj Africi. Ova izuzetno proširena pojačanja obuhvatila su i uskoro poznatu diviziju "Ariete"(general Etore Baldasare). U međuvremenu, Nemci su užurbano skupili motorizovanu silu, čiji vodeći elementi su stigli u Tripoli u februaru. Ovaj relativno mali ekspedicioni odred, nazvan "Afrika Korpus" od strane Hitlera, stavljen je pod komandu Ervina Romela. Njegova naređenja bila su da pojačaju Italijane i blokiraju savezničke pokušaje da ih izbace iz regiona. Međutim, inicijalno slanje jedne oklopne divizije, a kasnije, ne više od dve oklopne i jedne motorizovane divizije, pokazalo je ograničeni stepen nemačkog učešća i interesovanja na ovom ratištu. Najveći deo pojačanja bila su italijanska, i prema tome Italijani su vodili najveći deo borbi. Isturena saveznička vojska - koja se sada zove 13. korpus (Velika Britanija) - usvojila je odbrambeni stav i tokom narednih meseci je ojačana, pre nego što je većina njenih veteranskih snaga prebačena u Grčku] ]. Pored toga, 7. oklopna divizija je povučena u deltu Nila.  Veteranske jedinice zamenjene su neiskusnim regrutima, nespremnim da se suoče sa nemačkim tenkovima. [[Datoteka:Il capo di stato maggiore Ugo Cavallero con i generali Ettore Bastico e Curio Barbasetti di Prun in un campo di aviazione nell'estate 1942.jpg|levo|mini|Italijanski generali Ugo Kavalero i Etore Bastiko razgovaraju o ratu u italijanskoj vazduhoplovnoj bazi u Libiji 1942.
mini|uspravno|desno|Britanski [[Krusejder tenkovi idu na front tokom Operacije Krstaš, 26. novembar 1941.]]
Iako je Rommelu naređeno da jednostavno drži liniju, oklopno izviđanje ubrzo je postalo prava ofanziva kod El Agajla u martu 1941. godine. U martu-aprilu, savezničke snage su potisnute i vodeći generali zarobljeni. Australijska 9. pešadijska divizija povukla se u utvrđenu luku Tobruk, a preostale britanske i imperijalne snage povukle su još 160 km istočno do libijsko-egipatske granice. Sa Tobrukom pod opsadom glavne italijansko-nemačke sile, mala oklopna grupa nastavila je da prodire na istok. Osvojila je Fort Kapuco i Bardiju u prolazu, potom napredovla u Egipat, a do kraja aprila zauzela je Solum i taktički važan Halfaja prolaz. Romel je poseo ove pozicije, pojačavajući borbenu grupu i postavio je u odbranu.
Iako je izolovan sa kopna, Tobrukov garnizon je nastavio da prima snabdevanje i pojačanja, koje je britanska mornarica dostavljala noću. Romelove snage nisu imale snage niti obuku da uzmu tvrđavu. Ovo je stvorilo problem snabdevanja njegovih isturenih jedinica. Prednje linije u Soluumu bile su na kraju rastegnutog lanca snabdevanja, koji se pružao od Tripolija i morao je zaobići obalski put u Tobruku. Nadalje, stalno mu je pretio ispad britanskih snaga iz Tobruka.Bez Tobruka u rukama Osovine, dalje napredovanje u Egiptu bilo je nepraktično.
Saveznici su uskoro pokrenuli kontra-napad manjih razmera pod imenom Operacija Breviti. Ovo je bio pokušaj da se snage Osovine pomere sa ključnih prolaza na granici, što je postiglo početni uspeh, ali se isturena pozicija nije mogla održati. Breviti je zatim pratila mnogo veća ofanziva, operacija Bojna Sekira. Ova operacija, namenjena da oslobodi Tobruk opsade, takođe je propala.
Nakon neuspeha operacije Bojna Sekira, Arčibald Vejvel je smenjen i zamenio ga je Klod Okinlek. Zapadna pustinjska vojska je ojačana drugim korpusom, 30. korpusom, a dva korpusa formiraju Osmu armiju. Osma armijaa sastavljena je od vojnih snaga iz zemalja Komonvelta, uključujući Britansku vojsku, Australijsku vojsku, Britansku indijsku vojsku, Novozelandsku vojsku, Južnoafričku armiju i Sudanske odbrambene snage. Postojala je i brigada Slobodnih Francuza (general Mari-Pjer Koenig). Nova formacija pokrenula je novu ofanzivu, Operaciju Krstaš, u novembru 1941. Nakon kratke bitke, 70. divizija u Tobruku je oslobođena i snage Osovine su bile primorane da se povuku. Do januara 1942. linija fronta je ponovo bila na El Agajlu.
mini|uspravno|Nemački zarobljenici zarobljeni tokom [[Druga bitka kod El Alamejna|Druge bitke kod El Alamejna, novembra 1942.]]
Posle dobijanja zaliha i pojačanja iz Tripolija, Osovina je ponovo napala, pobedivši saveznike u Gazali u junu 1942. i zauzevši Tobruk. Snage Osovine potisle su Osmu armiju preko egipatske granice, ali je njihov napredak u julu zaustavljen samo 140 km od Aleksandrije u Prvoj bici kod El Alamejna.
Od velikog značaja, 29. juna američki izveštaji iz Egipta o britanskim vojnim operacijama prestali su upotrebljavati kompromitovani "crni kod", koji je Osovina dešifrovala, tako se informišući o britanskim "snagama, pozicijama, gubicima, pojačanjima, snabdevanju, situaciji, planovima, moralu itd.".
General Okinlek, iako je zaustavio Romelovo napredovanje u Prvoj bici kod El Alamejna, zamenjen je generalom Haroldom Aleksanderom. General-potpukovnik Vilijam Got unapređen je od komandanta 13. korpusa da preuzme komandu cele Osme armije, ali je ubijen kada je njegov avion presretnut i oboren iznad Egipta. Zamenio ga je general-potpukovnik Bernard Montgomeri.
Krajem juna 1942. snage Osovine napravile su drugi pokušaj da probiju odbranu savezničkih snaga na El Alamejnu u Alam Halfi, ali su bili neuspešni. Posle dugog perioda izgradnje i obuke, Osma armija je pokrenula veliku ofanzivu, odlučno pobedila italijansko-nemačku vojsku tokom Druge bitke kod El Alamejna krajem oktobra 1942. godine, potisnuvši snage Osovine ka zapadu i osvojivši Tripoli sredinom januara 1943. Do februara 1943. Osma armija se suočila sa italijansko-nemačkom oklopnom vojskom u blizini linije Maret, pod komandom 18. armijske grupe generala Harolda Aleksandra za završnu fazu rata u Severnoj Africi, kampanju u Tunisu.
Operacija Baklja
Operacija Baklja je započela 8. novembra 1942. godine i završila se 11. novembra. U pokušaju da obuhvate nemačke i italijanske snage, Savezničke snage (američke i britanske) iskrcale su se u francusku Severnu Afriku pod vlašću Višija pod pretpostavkom da neće biti nikakvog otpora. Ipak, francuske snage Višija su pružile snažan i krvav otpor saveznicima u Oranu i Maroku, ali ne u Alžiru, gde je državni udar francuskog pokreta otpora 8. novembra uspeo da neutralizuje francuski 19. korpus pre iskrcavanja i uhapsi komandire Višija. Shodno tome, iskrcavanja nisu imala nikakvu praktičnu opoziciju u Alžiru, a grad je bio zauzet prvog dana zajedno sa celom komandom Višjevske Afrike. Nakon tri dana razgovora i pretnji, generali Mark Klark i Dvajt Ajzenhauer primorali su Višijevog admirala Fransoa Darlana (i generala Alfonsa Juin) da izda naredbu o prestanku oružanog otpora u Oranu i Maroku od strane francuskih snaga 10. i 11. novembra, sa odredbom da Darlan postane šef administracije Slobodne Francuske. Tokom operacije Baklja, američka mornarica borila se protiv Višijevske francuske i nemačke mornarice tokom pomorske bitke u Kazablanci, koja se završila američkom pobedom.
Savezničko iskrcavanje podstaklo je Osovinu da okupira Višijevsku Francusku (Operacija Anton). Osim toga, francuska flota je zarobljena u Tulonu od strane Italijana, ali im nije koristila, jer je glavni deo flote bio potopljen da spreči njihovu upotrebu od strane Osovine. Vojska Višija u severnoj Africi pridružila se saveznicima (vidi Slobodni Francuzi).
Tuniska kampanja
Nakon operacije Baklja (od početka novembra 1942.), Nemci i Italijani su započeli jačanje trupa u Tunisu kako bi popunili vakuum koji su ostavile trupe Višija koje su se povukle. Tokom ovog perioda slabosti, Saveznici su se odlučili protiv brzog napredovanja u Tunis dok su se borili sa vlastima Višija. Mnogi saveznički vojnici bili su vezani u garnizonskim dužnostima zbog neizvesnog statusa i namera Višijevih snaga.
mini|levo| [[Tigar (tenk)|Tigar 712 iz 501. teškog tenkovskog bataljona predao se SAD i potom je prebačen u Oklopni i konjički muzej SAD. ]]
Do sredine novembra, saveznici su bili u mogućnosti da napreduju u Tunis, ali samo sa jednom divizijom. Do početka decembra, Istočna borbena grupa- koja je preimenovana u britanska Prva armija (general-pukovnik Kenet Anderson) - bila je sastavljena od britanske 78. pešadijske divizije, 6. oklopne divizije, 1. padobranske brigade, Komandosa br. 6 i delova 1. oklopne divizije (SAD). Ali do ovog trenutka, iz Evrope je dopremljeno jedna nemačka i pet italijanskih divizija, a udaljenost savezničkih aerodroma od linije fronta dala je Osovini jasnu vazdušnu nadmoćnost nad bojnim poljem. Saveznici su zaustavljeni i odbačeni unazad, nakon napredovanja na istok do 30 km od Tunisa.
Tokom zime usledio je period zatišja tokom kojeg su obe strane nastavile da jačaju svoje snage. Do nove godine, britanska Prva armija imala je jedan britanski, jedan američki i jedan francuski korpus (u aprilu 1943. je aktiviran drugi britanski korpus). U drugoj polovini februara u severozapadnom Tunisu, Romel i fon Arnim su imali neke uspehe protiv pretežno neiskusnih francuskih i američkih trupa, naročito u potiskivanju američkog 2. korpusa ( general-major Lojd Fredendal) u bici za Kaserinski prolaz.
Do početka marta 1943, britanska Osma armija, napredujući na zapad duž obale Severne Afrike, stigla je do granice sa Tunisom. Romel i fon Arnim su se našli u okruženju savezničke dve armije. Bili su opkoljeni, sa manje ljudi i naoružanja. Britanska Osma armija zaobišla je odbrambeni položaj Osovine na liniji Maret krajem marta, a Prva armija u centralnom Tunisu pokrenula je svoju glavnu ofanzivu sredinom aprila, kako bi stisnule snage Osovine dok se njihov otpor u Africi ne sruši. Snage Osovine predale su se 13. maja 1943. godine, i predale više od 275.000 ratnih zarobljenika. Poslednja vojska Osovine koja se predala u Severnoj Africi bila je 1. italijanska armija. Ovaj ogroman gubitak iskusnih trupa značajno je smanjio vojne kapacitete snaga Osovine, iako je najveći procenat trupa Osovine pobegao iz Tunisa. Ovaj poraz u Africi dovodi do osvajanja svih italijanskih kolonija u Africi.
Sile Osovine
mini|desno|Nemačka radio jedinica u pustinji.
Osovina je imala značajan uspeh u sakupljanju obaveštajnih podataka putem preslušavanja radio komunikacija i praćenja radijskog saobraćaja. Najvažniji uspeh je došao kroz presretanje izveštaja pukovnika Bonera Felersa, američkog vojnog atašea u Egiptu. General Džordž Maršal ga je zadužio za detaljne izveštaje o vojnoj situaciji u Africi. Felers je razgovarao sa britanskim vojnim i civilnim osobljem u štabu, čitao dokumente i posećivao front. Poznat Nemcima kao "die gute Quelle" (dobar izvor) ili u šali kao "onaj mali", prenosio je svoje izveštaje u Vašington koristeći "Crni Kod" američkog Stejt departmenta. Međutim, u septembru 1941. godine Italijani su ukrali šifarnik koji sadrži Crni Kod, fotografisali ga i vratili u američku ambasadu u Rimu. Italijani su podelili deo presretnutih razgovora sa svojim nemačkim saveznicima. Pored toga, "Chiffrierabteilung" (nemačka vojna šifrantska služba) uskoro je uspela da provali šifru. Felersovi izveštaji su bili veoma detaljni i odigrali su značajnu ulogu u informisanju Nemaca o savezničkim snagama i namerama između januara i juna 1942.
levo|mini|Italijanski tenk [[M 13/40 iz oklopne divizije Ariete.]]
Maccarese, Roma
Maccarese je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Severnoafrička kampanja
Sile Osovine
Pored toga, italijanski Servizio Informazioni Segrete ili SIS stručnjaci za dešifrovanje su uspeli da presretnu mnogo radio-šifrovanih obaveštenja (SIGINT) iz britanskog avio-saobraćaja, kao i prvoklasne šifre iz britanskih brodova i kopnenih baza, pružajući italijanskoj ratnoj mornarici pravovremena upozorenja o namerama saveznika na Mediteranu.
Maccarese, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Severnoafrička kampanja
Sile Osovine
Zaista, italijanska SIS je bila toliko uspešna u rukovanju većinom mornaričkih podataka Osovine na Mediteranu, da "ofanzivna upotreba SIGINT-a u Velikoj Britaniji bila je u velikoj meri negirana od strane italijanskog odbrambenog SIGINT-a".
Afrika Korpus je imao obaveštajnu službu iz 621. signalnog bataljona, koji je stigao u Severnu Afriku krajem aprila 1941. godine, pod komandom pukovnika Alfreda Seboma. 621. signalni bataljon pratio je radio komunikaciju među britanskim jedinicama. Nažalost, za saveznike, Britanci nisu samo propustili da menjaju svoje kodove dovoljno često, već su bili skloni slaboj radio disciplini u borbi. Njihovi oficiri često su slali otvorene, nekodirane poruke svojim komandama, omogućavajući Nemcima da lakše identifikuju britanske jedinice i raspoređivanje. Situacija se promenila nakon što je kontranapad tokom bitke kod Gazale pregazio i uništio 621. signalni bataljon, a brojni njihovi dokumenti su zarobljeni, upozoravajući britansku obaveštajnu službu na problem. Britanci su odgovorili uspostavljanjem poboljšane procedure pozivanja, uvođenjem radiotelefonskih kodova, uvođenjem stroge radio tišine u rezervnim formacijama, prikrivanjem prave poruke sa lažnim saobraćajem, pooštravanjem svoje radio discipline u borbi i stvaranjem celokupne lažne signalne mreže u južnom sektoru.
Saveznici
Saveznički dešifranti čitali su mnogo šifriranog nemačkog saobraćaja, naročito onog koji je šifrovan sa mašinom Enigma. Program saveznika Ultra je inicijalno imao ograničenu vrednost, jer je trebalo predugo da bi se informacije prenele komandantima na terenu, a ponekad i pružile informacije koje nisu bile od pomoći. U pogledu predviđanja sledećeg poteza koji bi Nemci učinili, oslanjanje na Ultra je ponekad omanulo. Deo razloga što su početni nemački napadi u martu 1941. bili toliko uspešni bio je to što su presretnuti podaci Ultra obavestili Vejvela da je OKV jasno uputio Romela da ne preduzme bilo kakvu ofanzivnu akciju, već da sačeka dok se još ojača 15. oklopnom divizijom u maju. Romel je dobio ove informacije, ali je stavio više vrednosti na svoju procenu situacije. Verujući da Nemci nisu imali nameru da preduzmu velike akcije, britanska komanda nije odgovorila sve dok nije bilo prekasno. Pored toga, Romel nije generalno pružio OKV-u ili italijanskoj Vrhovnoj Komandi detalje o njegovim planiranim operacijama, jer je smatrao da su Italijani previše skloni da propuštaju informacije. Tako je 21. januara 1942. godine, kada je Rommel udario u svoju drugu ofanzivu iz El Agajla, italijanska komanda je upravo bila iznenađena kada je saznala o tome, kako su i Britanci bili. Ultra presretnuti podaci su Britancima pružili informacije kao što su ime novog nemačkog komandanta, njegovo vreme dolaska i broj i stanje snaga Osovine, ali možda ne bi pravilno otkrili Romelove namjere.
Primarna korist Ultra presretanja naporima u Severnoj Africi bila je pomoć u presecanju linije snabdevanja Osovine u Tunisu. Ultra presretači pružili su vredne informacije o vremenu i pravcima isporuke snabdevanja Osovine preko Mediterana. Ovo je bilo od ključne važnosti u pružanju mogućnosti Britancima da ih presretnu i unište. Tokom vremena kada je Malta bila pod velikim vazdušnim napadom, sposobnost delovanja po ovim informacijama bila je ograničena, ali pošto su snage Saveznika i pomorske snage poboljšane, informacije su postale korisne za uspeh saveznika. Procenjuje se da je 40% do 60% pošiljki snabdevanja Osovine locirano i uništeno zbog dešifrovanih informacija. Međutim, ove tvrdnje snažno osporavaju autori Vincent P. O'Hara i Enrico Cernuschi (2013) koji tvrde da su autori kao što je F. H. Hinslei u velikoj meri preuveličali efekte ULTRA. Na primer, oni tvrde da su obaveštajne informacije koje pruža ULTRA imale mali uticaj na zaustavljanje konvoja iz Italije do Severne Afrike. Od 2,67 miliona tona materijala, goriva i municije koja je otpremljena u Afriku - gotovo sve u italijanskim brodovima i pod italijanskom pratnjom - 2,24 miliona tona uspelo je stići bez obzira na najbolje napore ULTRA i Britanske mornarice kako bi se to sprečilo. U stvari, "Ultra nije uskratila vojskama Osovine zalihe koje su im bile potrebne da bi stigli do Nila".
Teški gubici nemačkih padobranaca na Kritu, omogućeni Ultra upozorenjima o vremenu i lokacijama napada, značili su da je Hitler oklevao u napadu na Maltu, što je pomoglo Britancima da steknu kontrolu nad Mediteranom, kao i gubici italijanske mornarice u bici kod Matapana. Da bi sakrili činjenicu da su nemačke šifrovane poruke pročitane, činjenicu koja je bila kritična za sveukupne ratne napore Saveznika, britanska komanda zahtevala je da se izvrši misija nadletenja pre nego što se konvoj mogao napasti, kako bi izgledalo da je izviđački let otkrio cilj.