cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Digitalni foto-aparat
Digitalni zum
Digitalni aparati (i fotoaparati i kamere) uz optički zum koji se ostvaruje pomacima unutar sustava leća, raspon "zumiranja" povećavaju i programskim putem, povećanjem sredine slike uhvaćene na CCD zaslonu. Time se međutim povećavaju i sve greške i neoštrine, pa i "pixeli" od kojih je slika sastavljena, što srozava izvornu rezoluciju koju omogućuje CCD zaslon. Stoga je taj, tzv. "digitalni zum" više marketinški trik nego neka osobito korisna opcija. Takvo povećanje izreza (osobito kod fotoaparata) daleko je kvalitetnije izvedivo kompjutorskom obradom snimka na računalu, nego u fotoaparatu, pa pravu mjeru za raspon zuma predstavlja jedino optički, a ne i digitalni zum.
Relativni otvor objektiva
Svjetlina slike koju stvara objektiv, zavisi o omjeru između žarišne duljine objektiva i promjera otvora (zaslona ili blende) kroz koji svjetlost ulazi u kameru. Što je manja žarišna duljina objektiva, a veći otvor zaslona, slika na filmu ili CCD zaslonu bit će svijetlija. Relativni otvor se bilježi slovom f: iza čega slijedi trenutno namještena veličina relativnog otvora, točnije recipročna vrijednost omjera između žarišne duljine i promjera trenutno namještenog otvora u obliku f= 1:x. Svjetlosnu jakost objektiva karakterizira najmanji mogući djelitelj u tom odnosu.
U fotografskom žargonu uobičajeno se izgovara samo djelitelj, a često se samo on označava i u oznakama ili postavama aparata. Uobičajeni rasponi relativnog otpora kod digitalnih aparata manji su nego kod klasičnih aparata i kreće se u rasponu F = 1:2.8 - 1:8. Oštrina crtanja objektiva, obično je optimizirana na neku srednju veličinu relativnog otvora, koja se kod digitalnih aparata (ne računajući vrhunske profesionalne izvedbe) kreće oko 1:4 do 1:5.6. Kod tog će otvora ispravno uoštreni predmet imati najveću moguću oštrinu, što ne treba brkati sa spomenutom dubinskom oštrinom, koja je najveća kod najmanjeg relativnog otvora.
Ekspozicija
Vrijeme izloženosti CCD zaslona svjetlu, odnosno vrijeme otvorenosti zatvarača kamere. Za postizanje Ispravnog doziranja količine svjetla potrebnog za preobrazbu fotoosjetljivog sastojka u klasičnom filmu, odnosno za korektnu digitalizaciju slike na CCD zaslonu, kombinira se svjetlina slike i trajanje izloženosti foto-osjetljivog prijemnika svjetlu. Nedovoljna količina svjetla rezultirat će tamnom, podeksponiranom slikom, a prekomjerna preeksponiranim (preosvjetljenim, u žargonu "pregorjelim") snimkom.
Trajanje ispravne ekspozicije zavisi o općoj osvijetljenosti objekta, osvijetljenosti područja u dubokoj sjeni (dakle o kontrastu motiva), vrijednosti relativnog otvora objektiva, karakteristikama snimane povšrine (svijetla, tamna, mat, sjajna, reflektirajuća, upijajuća), i osjetljivosti prijemnika svjetla (filma kod klasičnih ili CCD zaslona kod digitalnih aparata), koju zbog naviknutosti na ranije korištene jedinice i kod digitalnih kamera nazivamo ""osjetljivošću filma" ".
U rasponu od noćnih snimaka (osobito teleskopski snimci zvijezda i planeta) s vrlo oskudnim svjetlom, do otvorenih pejsaža na snijegu ili vodenim površinama i dr. vrijednosti trajanja ekspozicije kreću se u ekstremnim slučajevma u ogromnom rasponu od kojih pola sata do ispod 1/1000 sekunde. Uobčajena trajanja kreću se u rasponu od 1/500 do nekih 1/15 sekunde. Objektivima normalne žarišne duljine (kut obuhvata cca 50 stupnjeva) moguće je snimati "iz ruke" s ekspozicijama do 1/60, (eventualno 1/30 sekunde za manje zahtjevne snimke). Duže ekspozicije "iz ruke" uzrokuju neoštinu zbog nehotičnog pomicanja i vibracija kamere, pa se takvi snimci moraju snimati sa stativa, eventualno uz daljinsko aktiviranje okidača. Utjecaj trešnje i vibracija snažno raste s povećanjem žarišne duljine, dakle i s jakim zumiranjem.
Kod video-kamera (camcordera) nisu primjenjive duže ekspozicije zbog neophodnog standardnog broja (25) sličica u sekundi koji osigurava reprodukciju pokreta bez "poskakivanja". Stoga video-kamere u pravilu imaju svjetlosno jače objektive od fotoaparata (veće maksimalne otvore objektiva). Ponekad to ide na uštrb oštrine crtanja, koja kod pokretne slike nije toliko kritična kao kod fotografija za velika povećanja (plakate, postere, znanstvene, satelitske i sl. snimke).
Bljeskalica
Kada svjetlost osgurava samo bljesak, vrijeme ekspozicije nema utjecaja na količinu svjetla, jer se trajanje bljeska mjeri u tisućitim dijelovima sekunde. Izuzetak su snimci u kojima bljeskalica ima sporednu ulogu (rasvjetljavanja sjenki) kada osnovnu ekspozicju osigurava prirodna rasvjeta.
Brojnost faktora koji utječu na određivanje ispravne ekspozicije onemogućuje zadovoljavajuću računsku kalkulaciju. Zato se u suvremenim aparatima prije "pravog" bjeska prakticira slabiji "mjerni predbljesak", pa se na temelju postignute svjetline slike na zaslonu izračunava potrebna jakost "pravog" bljeska i pripadajuća ispravna veličina relativnog otvora objektiva koju aparat automatski postavlja.
Digitalni fotoaparati bolje podnose neprecizno eksponiranje od klasičnih, zbog mogućnosti naknadne računalne korekcije svjetline slike. Pri takvoj se naknadnoj korekcji međutim uviek značajno gubi na kvaliteti. Čak i jako podeksponirane slike se mogu "spasiti" ako je riječ o obiteljskim snimcima. Međutim snažno posvjetljavanje slke zahtijeva i snažno pojačanje kontrasta, a s jačim kontrastom drastično pada broj nijansi boja zastupljenih u slici (nastaje suviše veliki "kontrast boja") i snažno raste izraženost zrnatosti snimka, koja je i inače karakteristika snimaka u slabijim svjetlosnim uvjetima. U preeksponiranim snimcima uvijek se gube gotovo sve nijanse i fini detalji. Unatoč tome, za razliku od klasičnih aparata, iz digitalnih snimaka dade se izvući koliko-toliko prihvatljiv obiteljski snimak na formatu dopisnice i kad su beznadno loše eksponirani.
"Crvene oči" (Red eye)
Pri snimanju osoba bljeskalicom gotovo je neizostavna pojava zv. "crvenih očiju". Svi smo vidjeli da se često oči mačke "žare" u mraku. Svjetlo bljeskalice reflektira se od [[mrežnica|€mrežnice oka, tako da zjenice osoba bivaju osvijetjene iznutra, te poprimaju ponekad i intenzivno svijetle narančaste ili crvene nijanse, što osobi daje neugodan "vampirski" izgled.
Neki fotoaparati zato nude poseban režim bljeskalice, kojim se umanjuje opasnost od pojave "crvenih očiju" (predbljesak zatvara zjenice, pa je pojava manje izražena). Pravo rješenje problema ipak je u naknadnoj računalnoj obradi snimke, koja je krajnje jednostavna. Na kursorom omeđenom području (tj. području zjenice na povećanoj slici) računalni program karakteristične crvene tonove zamjenjuje crnom bojom i "vraća" osobi crne zjenice. Ovu opciju foto-editori nude pod nazivom "Red eye", "Red eye correction" i sl.
Active Interface Shoe
Active Interface Shoe (napredni priključak za dodatni pribor) - uobičajeni priključak za vanjsku bljeskalicu obogaćen nekim dodatnim mogućnostima, kao: "mjerni" predbljesak s automatskim određenjem ispravne ekspozicije, a kod filmskih kamera automatsko usmjeravanje "teleskopskog mikrofona" u smjeru u kome "gleda" teleobjektiv (npr. za snimanje govora jedne osobe u grupi) i sl.
Razlučivost (Resolution)
Oštrina digitalnog snimka zavisi od kvalitete objektiva, preciznosti automatike za uoštravanje, veličine relativnog otvora i razlučivosti CCD zaslona. Osim broja kvadratića na koje se slika razlaže, na kvalitetu velikih povećanja znatnog utjecaja ima i ugrađeni softver za obradu digitaliziranih podataka, jer u značajnoj mjeri može korigirati nepravilnosti uočljive na velikim povećanjima.
Bitan parametar je dakako broj piksela na koje je slika razložena. Rezolucija aparata iskazuje se u megapixelima, dakle u milionima pixela. Iza 2006. godine su se i u jeftinije aparate ugrađivali CCD zasloni koji razdvajaju 5-7 megapiksela, a krajem desetljeća se 10 - 12 megapiksela ustalilo kao granica preko koje je besmisleno, pa čak i nepoželjno ići. Jedino kod profesionalnih SLR aparata smislena je ugradnja petnaestak megapiksela, ponajviše zbog omogućavanja korištenja jakog izreza ili izrade džambo-plakata. To dakako ima smisla samo uz visokokvalitetan objektiv odgovarajuće oštrine crtanja. Ima međutim smisla birati po dimenzijama veći CCD čip, jer je vjerojatno da veći čipovi daju bolje slike.
Pretjerano visoka razlučivost ničemu ne koristi, a uzrokuje drastično povećanje memorijskog kapaciteta slike. Monstrumi od slika čija veličina prelazi 15-20 MB, itekako mogu postati problem, kako zbog velikog zauzeća arhivskog prostora na računalu ili prijenosnim memorijama (optički disk ili USB flash memorija), tako i zbog srozavanja brzine pospremanja u memoriju, te brzine rada sa slikom na računalu. Da ne spominjemo slanje takvih slika mailom, postavu na internet ili unos u kakav album ili bazu podataka. S obzirom da bi zbog toga slike za normalnu uporabu trebalo smanjivati, to nam višak megapixela uzrokuje samo dodatni posao.
Bolji aparati stoga imaju mogućnost biranja kvalitete razlučivosti. Standardizirane su slijedeće kvalitete razlučivosti:
Iz tabele slijedi, da i snimanje u memorijski skromnijoj HQ kvaliteti čak i na skromnijim digitalnim aparatima (s dobrim objektivom) daje bolju razlučivost od klasičnih 35 milimetarskih aparata.
thumb|lijevo|450px|Ovisnost veličine duže stranice izvorne slike u dcm (reckasto) i memorijskih poteba slika (žuto) o kvaliteti razlučivosti. N: normalna, a H: visoka kvaliteta u oznaci razlučivosti.
Crno je iskorištenje rezolucije CCD-a u megapikselima. Grafikon prezentira rezultate snimaka na aparatu sa CCD-om od svega 5 megapiksela, koliko je približno i iskorišteno u najvišim kvalitetama (HQ, SHQ i najviša rezolucija TIFF-a).
Primjena pojedinih kvaliteta razlučivosti utječe prvenstveno na izvornu veličinu slike koju stvara aparat. Lijevo je prikaz usporedbe veličine slika sninmljenih u kvalitetama razlučivosti SQ2 640x480, SQ2 1280x960, SQ2 2048x1536 i SQ2 2272x1704.
Vidljiv je i vrlo veliki raspon utroška memorije, koji se kreće u granicama od 75 KB do cca 16 MB po slici. Sukladno tome, na memorijski prostor od 256 MB staje između 15 i 3000 snimaka, zavisno o korištenoj kvaliteti razlučivosti. Dakle, dok je raspon veličine slike 1:4, raspon memorijskih potreba iznosi 1:200. Slijedi, da promjena izvorne veličine slike (također i u fotoeditorima (opcijom Resize/Reasemple) snažno utječe na njezinu memorijsku potrebu.
Osjetljivost filma
Mjera količine svjetlosti, dovoljne za korektno eksponiranje filma u klasičnoj, ili CCD zaslona u digitalnoj fotografiji. izražava se u internacionalnim ISO (International Organization for Standardization) jedinicama ASA (ili njemačkim jedinicama DIN-a - Deutsche Industrie Normen). Različiti fotografski filmovi, različito su zahtjevni glede količine svjetla potrebnog za foto-kemijsku pretvorbu koja stvara sliku na filmu. Pri tome visokoosjetljivi filmovi, koji se zadovoljavaju s manje svjetla, rade kontrastnije (daju siromašniju skalu nijansi) i imaju krupnija zrna od "normalnih", što kvari oštrinu slike kod većih povećanja. Stoga se snimci koji trebaju biti posebno oštri, snimaju tzv. "sitnozrnatim" filmom visoke razlučivosti, ali takvi imaju smanjenu osjetljivost, odnosno zahtijevaju obilnije eksponiranje. Stvari su takve i kod digitalnih aparata, pa se i na njih može primijeniti pojam "osjetljivosti filma" s jednakim utjecajem na zrnatost slike i potrebu svjetla za ispravno eksponiranje.
Normalnom se smatra osjetljivost filma od 100 ASA (17 - 18 DIN-a). Digitalne aparate odlikuje širi raspon osjetljivosti od onoga u klasičnoj tehnologiji i kreće se između 50 i 3.200 ASA. Dakako, ne nude svi aparati čitav navedeni raspon. Visoka maksimalna osjetljivost može biti znakom dobrih performansi aparata.
Aparati u pravilu sami biraju osjetljivost, zavisno o raspoloženoj osvijetljenosti objekta. Slabije izvedbe aparata više naginju pojavi zrnatosti u lošim svjetlosnim uvjetima, pa tko želi sačuvati "mirne" površine i oštrinu snimke i kod povećanih fotografija, može spriječiti samovolju automatike i zadati osjetljivost oko 80 - 100 ASA, pa i pod cijenu lagane podekspozicije, koju u razumnoj mjeri (dvije, tri "blende") može kompenzirati računalnom obradom (posvijetljavanjem u foto-editoru).
Pikselizacija
Kod najnižih kvaliteta razlučivosti već i kod manjih formata slike vidljiva je tzv. "pikselizacija", tj. primjećuju se kvadratići od kojih je sastavljena slika. Na skošenim oštrim rubovima u slici pikselizacija se manifestira izrazitim nazubljenjem. Pojava je to manje izražena i kod velikih formata, što je viša primijenjena razlučivost, koja može ići do granice razlučivosti CCD čipa. Pojava se ublažava svojevrsnim zamućenjem oštih granica postupkom pod nazivom "aliasing" ili "antialiasing", kojim se traži kompromis između oštrine slike i izraženosti pikselizacije. U foto-editorima se to obavlja uoštravanjem i zamućivanjem snimka opcijama "sharpen" i "blur".
lijevo|thumb|200px|Nepravilnosti slike - šum i rubne nepravilnosti
"Šum" slike
Neželjeni "ornamenti" vidljivi na velikim povećanjima na izvorno mirnim, jednobojnim površinama. Šum drastično pojačava zrnatost, karakteristična za primjenu visokih "osjetljivosti filma", koja se očituje u pojavi tamnih "kvržica" na izvorno mirnim površinama. Izrazitija pojava šuma ukazuje na slabiji kvalitet fotoaparata. Šum se ublažava softverskom obradom koja "ujednačuje" usamljene "stršeće" pixel-e s okolinom, tražeći kompromis između smanjenja šuma i gubitka finih detalja i nijansi slike.
Rubne nepravilnosti
Oštre granice pokazuju svojevrstan efekt solarizacije, tj. oko tamnih crta ili površina javljaju se svijetli rubovi kojih nema u prirodi. Pojava je jače izražena kod slika u "komprimiranom" JPG formatu, osobito pri prekomjernom softverskom pojačanju oštrine. Ona manje smeta na fotografijama umjetničkog tipa, ali značajno kvari "čitljivost" tankih linija, tekstova, crteža i sl. na dokumentima na kojima je bitna oštrina slike. Te su nepravilnosti manje izražene u memorijski zahtjevnijim slikovnim formatima kao TIFF i BMP. Pojava se suzbija zamućenjem slike ("blur") kojim se traži kompromis između oštrine slike i suzbijanja pojave.
Zrnatost
thumb|lijevo|160px|320 ASA pri dobrom i slabom osvjetljenju objekta (povećaj na puni format Digitalni aparati skloni su zrnatosti pri primjeni visokih "osjetljivosti filma", osobito u slabim svjetlosnim uvjetima. Slabo osvjetljenje automatika kompenzira povećanjem osjetljivosti "filma" (točnije CCD ćelije) i dakako povećanjem relativnog otvora. Ako snimatelj ručno smanji otvor objektiva u želji očuvanja osjetljivosti, rezultat će biti podeksponiran snimak. Ovaj se može softverski posvijetlati u dosta širokim granicama, ali uz drastično povećanje kontrasta s gubitkom broja nijansi i slici, čime se u punoj mjeri izraziti i zrnatost uzrokovana primjenom visoke osjetljivosti. To se može spriječiti ručnom postavom osjetljivosti na 80-100 ASA, pa makar i na račun umjerenog podeksponiranja.
Gornja slika je snimljena s osjetljivošću filma od 320 ASA (što i nije drastično visoka osjetljivost) uz dobro osvjetljenje, a donja uz oskudno osvjetljenje objekta. Na punom formatu (povećaj slike) uočljiva je napadna zrnatost, osobito na slabo osvijetljenoj snimci.
"Mrtvi pikseli" ili "Artefakti" (u video-snimcima)
Pojava bijelih piksela u slici koji tamo ne spadaju. Može biti posljedica grešaka CCD zaslona, ali je osobito učestala na video-snimkama, kao posljedica grešaka u prijenosu informacija prilikom konvertiranja snimke iz jednog filmskog formata u drugi. U video-snimci se prilikom montaže (npr. u pripremi za prženje na DVD) pojedinačne sličice s artefaktima mogu brisati ako ih nema suviše, što se neće primijetiti na reprodukciji. Na fotografijama se retuširaju ručno, a mogu se uklanjati i softverski.
Spomenute mjere za ublažavanje navedenih nepravilnosti uvijek idu na štetu bogatstva nijansi ili detalja ili oštrine, ali riječ je o perfekcionizmu koji uglavnom zadire u područje profesionalne prakse. Mnogi foto-editori imaju razne opcije i "filtre" za manipuliranje s ovim elementima.
Slikovni formati
U informatici su u uporabi dvije osnovne vrste grafičkih formata, vektorski i rasterski (bitmapirani).
Vektorska grafika
Vektorsku grafiku odlikuje nepromijenjiva razlučivost bez obzira na proizvoljno povećavanje ili smanjivanje slike. Zbog uvijek izvrsne rezolucije, prikladna je za tehničko crtanje - projektiranje, pripremu tiska u izdavaštvu i slične profesionalne namjene, za što se uglavnom i koristi. Koriste je primjerice Corel, AutoCad i drugi grafički programi.Rukovanje takvim programima prilično je složeno. Poseban slučaj je 3D grafika za izradu trodimenzionalnih računalnih modela. Od 2005. razvijeni su i 3D printeri, koji nanšanjem slojeva na sloj metalnog ili nemetalnog materijala fiktivni 3D model iz memorije računala mogu i fizički realizirati, tj. izraditi eksperimentalni prototip.
Rasterski formati
BMP je slikovni format u kome je slika razložena na sitne kvadratiće, tzv. piksele. Prilikom digitalizacije slike, svakom pikselu se definira položaj po horizontali i vertikali (x i y), nijansa boje i intenzitet osvijetljenosti. Skup ovih podataka uz podatke o marginama, dimenzijama prikaza i dr. čini slikovnu datoteku s nastavkom .BMP.
Budući da je izvorna bitmapa memorijski zahtjevna, koriste se razne komprimirane izvedenice bitmape: JPG, GIF, PNG, TIF ili TIFF, i druge.
Uz navedene koji su najčešći, u upotrebi je čitav niz drugih slikovnih formata: ANI (animirane sličice),  B3D, CAM, CLP, CRV/CR2, CUR (kursori), DCM/ACR/IMA, DCX, DDS, DJVU/IW44, ECW, EMF (Enhanced Windows Metafile), EPS/PS, FPX, FSH, G3 (G3 Fax Format), ICL, ICO (Windows Icon), IFF/LBM, IMG, JP2/JPC/J2K, JPEG/JPE, JPM, KDC (Kodak), LDF, LWF, MNG/JNG, NLM/NOL/ NGG/GSM (Nokia), PBM (Portable Bitmap),  PCD (Kodak CD), PCX, PGM, PNG (Portable Network Graphics), PPM, PSD (Adobe Photoshop), PSP, RAS/SUN, RAW, RILE, SFF (Structured Fax Format), SFW, SGI/RGB, SID, SWF (Macromedia Flash Format), TGA, TIF/TIFF, TTF (True Type Font Format), WBMP, WMF (Windows Metafile), XBM i XPM. Neki programi koriste i neke "vlastite" slikovne formate, čime sprječavaju neovlašteno korištenje u njima kreiranih slika van samog programa (primjerice BFX - fax format softverske kuće Cheyene Bitware i drugi). Bolji foto-editori mogu pregledavati i editirati veći izbor raznih slikovnih formata. Na kraju treba spomenuti i danas sveprisutni PDF (Portable Document Format)- univerzalni format za razmjenu dokumenata miješanog sadržaja (tekst, slike i multimedija) putem informatčkih mreža, koji može uključivati gotovo sve važnije vrste slikovnih formata.
JPG / JPEG
JPG/JPEG je "komprimirani" slikovni format izveden iz bitmape. Najčešće korišten format u normalnom radu sa slikama. Zbog skromnih memorijskih potreba prikladan kako za arhiviranje, tako i za razmjenu putem informatičkih mreža ili mailova. Praktički svi programi i foto-oprema podržava ovaj format i svi omogućuju konvertiranje (zv. "izvoz") svojih formata u JPG. U rjeđim slučajevima (uglavnom vektorski orjeniranih programa) omogućen je izvoz u BMP, a ovoga svaki fotoeditor može konvertirati u JPG.
Značajno višestruko smanjenje memorijskih potreba temelji se između ostaloga na isključivanju onih nijansi boja kojih nema u BMP izvorniku. Time se praktički ne gubi na kvaliteti slike, ako se nad njom neće izvoditi naknadne manipulacije. Već promjena svjetline ili kontrasta smanjuje bogatstvo nijansi, jer su možda upravo nijanse koje bi bile optimalne, isključene iz palete. Korisnik prilikom konverzije ili spremanja slike u nekim fotoeditorima može birati stupanj kompresije, tražeći kompromis između očuvanja kvalitete i memorijskih potreba.
Nedostatak formata čine dosta izražene nepravilnosti slike, posebno rubne nepravilnosti i šum, koje se na štetu oštrine slike i/ili bogatstva nijansi i finih detalja mogu umanjiti zamućivanjem ili primjenom raznih filtara u fotoeditorima. Ne podržava prozirnost.
GIF
GIF (Compuserve GIF) je "komprimirani" slikovni format kome je broj nijansi sveden na 256 boja, ali je u paletu uključena i prozirna. Uz JPG, također često korišten format u mrežnim aplikacijama i razmjeni preko interneta. Učini li se pozadina slike (koja mora biti što jednoličnija) prozirnom, slika će djelovati kao da je na staklu, tj. može se "nakopirati" preko druge slike ili teksta u cilju raznih montaža.
Kopiranje slike na sliku ne podržavaju svi fotoeditori, ali moguće je i u Microsoft Wordu, koji također podržava prozirnost. U principu se samo jedna od prisutnih boja može ukloniti, tj. konvertirati u prozirnu, ali nakon spremanja slike postupak se može ponoviti s drugom bojom proizvoljan broj puta. Osiromašenje palete može biti vrlo izrazito, pa GIF treba koristiti samo ako nam je važna prozirnost, što je primjerice slučaj kod raznih animacija, foto i grafičkih montaža i slično. Nije podržan u fotoaparatima.
TIF i TIFF
Memorijski vrlo zahtjevan slikovni format za profesionalnu uporabu i metarske dimenzije (postere, izložbene i đambo-plakate, tehničke fotografije s najfinijim razlaganjem detalja i dr.) koji bolje ocrtava sitne detalje. Odlikuje se manje izraženim nepravilnostima slike.
Zbog velikog zauzeća memorije ne treba ga koristiti ako za to nema stvarne potrebe. Samo neki (poluprofesionalni i profesionalni) fotoaparati mogu snimati direktno u TIFF-u, ali vrijeme pospremanja slike na memorijsku katricu aparata može se protegnuti i na desetak sekundi, pa i do pola minute. Za uobičajene potrebe, najčešće će s neuporedivo manjim zauzećem memorije i brzinama kopiranja i obrade slike praktički jednak rezultat dati postava kvalitete razlučivosti na HQ (High Quality), ili neznatno bolji SHQ (Super High QUality).
VX
formati za kratke video-zapise u VGA formatu visoke razlučivosti za reprodukciju na računalu ili TV-u koje mogu snimiti neki digitalni fotoaparati. Dužina zapisa zavisi o raspoloživoj memoriji na memorijskoj kartici. Kod lošijih rješenja video-zapis je vrlo slabe kvalitete, s rezolucijom 320x240 ili čak 160x120 pixela, a dužina zapisa ograničena je na kratke sekvence od oko pola minute, neovisno o raspoloživoj memoriji. Snimanje u uzastopnim "nastavcima" je nemoguće, zbog dugog vremena pohrane snimka na memoriju, za kojega je aparat nesposoban za snimanje.
Reprodukcija i obrada fotografija
Uz uobičajenu računalnu interpretaciju, snimljene fotografije možemo dati izraditi kod fotografa ili u laboratoriju s opremom za autmatsko razvijanje digitalnih fotografija na klasičnom foto-papiru, ili ih možemo sami otisnuti ako imamo foto-printer. "Obični" kućni color printeri otisnut će fotografije u lošoj kvaliteti, najčešće s lošom interpretacijom barem nekih) boja, a ako koristimo printer s tintom (inc jet), otisak se nesmije smočiti.
Većina današnjih tintnih printera nudi i mogućnost ispisa u foto-kvaliteti, ali za to trebaju posebni papir i posebnni set color tinti, koje su još skuplje od standardnog seta, pa se to uglavnom ne isplati.
Prijenos slike na računalo
Windowsi XP i noviji, automatski će reagirati na uključivanje fotoaparata priključenog na USB priključak računala uz pomoć isporučenog kabela. Poželjno je priključiti se na USB2, jer je prijenos podataka preko običnog (starog) USB priključka suviše spor. Ako računalo ne prepoznaje fotoaparat, treba najprije pokušati s novim kabelom, jer je greška češće u kontaktima kabela nego u windowsima ili u samom aparatu. Operativni sistem će automatski otvoriti panel na kome se nudi pregledavanje slika ili njihovo kopiranje na disk ili CD, odnosno DVD pisač. Za pregledavanje slika nudi se defaultni (pretpostavljeni) sistemski fotopreglednik, koji u Windowsima XP nema gotovo nikakvih mogućnosti za editiranje.
Uz fotoaparat isporučuje se i softver za pregled i obradu fotografija, te neki program za organizaciju foto-arhive. Softver uključuje i specifične opcije karakteristične za dotični model aparata (npr. spajanje više snimaka u jedan panoramski snimak) što se neće moći izvesti s drugim, standardnim fotoeditorima. Ako instaliramo taj softver, on će preuzeti ulogu prepoznavanja fotoaparata i nudit će svoj softver za kopiranje, pregled i obradu.
Ako nemamo posebnog softvera (ili nam se ne sviđa), kopiranje slika se može izvesti i u običnom pretraživaču Windows Explorer (ili nekoj njegovoj alternativi). Fotoaparat će nakom prepoznavanja od strane operativnog sistema biti prikazan kao novi vanjski disk, pa se iz posljednjeg subfoldera slike failovi s nastavkom JPG ili TIF mogu kopirati na proizvoljnu lokaciju najobičnijim kopiranjem. Loše snimke ne treba trpati na disk, ali emojmo obrađivati ili brisati snimke iz memorije fotoaparata sa računalnim komandama. Bolje je brisanje izvesti s opcijama na samom fotoaparatu (opcije su pojedinačno brisanje ili brisanje svih slika ili formatiranje kartice).
Ako računalo ima čitač kartica, snimci sa kartice mogu se preuzeti i u čitaču kartica. Ni tada nije preporučljivo direktno editirati materijal na kartici.
Obrada digitalnih fotografija
Imalo napredniji snimatelj će htjeti izvršiti barem osnovne korekcije na "sirovom" snimljenom materijalu: načiniti bolji izrez - ukloniti smetajući dio fotografije, posvijetlati podeksponirani snimak, popraviti kontrast, optimalizirati oštrinu snimka i dr. Važnu radnju predstavlja prilagodba memorijskog apetita slike smanjivanjem njene izvorne veličine (opcijom Resize/Reasemble) radi postave na internet ili slanja mailom. U pravilu veličina slike na web-stranicama ne bi trebala prelaziti 30-50 kB. (ako je nužna bolja rezolucija do kojih 100-200 kB). Veće slike mogu osjetno produžiti učitavanje stranice i "otjerat" će prosječnog posjetitelja. Mudro je sačuvati i izvornu veličinu, ako slika nije bila namijenjena isključivo za trenutnu namjenu.
Editiranje ne treba izvoditi direktno na memorijskoj kartici, nego slike treba kopirati na disk, čime se kartica oslobađa za nove snimke. U nedostatku originalnog softvera konkretnog modela, uz renomirane fotoeditore poput Photoshopa (koji su ponekad i prekomplicirani za amatere) mogu se koristiti i mnogi jednostavniji besplatni fotoeditori. Jedan od brojnih je i vrlo dobar, praktičan i lak za korištenje, IrfanView, koji uz bogatu paletu slikovnih formata omogućuje čak i poluprofesionalni nivo raznih obrada i intervencija. Dobro riješenim internim pretraživačem, uz kopiranja, premještanja i brisanja, mogu se izvoditi i brojne druge rutine (od pokretanje slideshowa - prezentacije - od odabranih slika, do grupnog primenovanja fotografija i štošta drugo).
Jedan je od rjeđih fotoeditora koji prihvaća kopiranje slika iz Worda običnim copy-paste postupkom. Mana mu je nedostatak mogućnosti za retuširanje, koje se može izvesti u starom Microsoftovom fotoeditoru (PHOTOED.exe) iz Officea 97. No, tko se želi imalo ozbiljnije baviti sa editiranjem slika, i inače treba imati nekoliko instaliranih fotoeditora i grafičkih pomagala, jer svaki od njih ima neku opciju koju drugi nemaju.
Konstantin (papa)
Konstantin je bio papa od 25. ožujka 708. do 9. travnja 715. godine. Po nacionalnosti je bio Asirac, a prije izbora za papu je obavljao diplomatske misije na bizantskom dvoru. Godine 681. je sudjelovao na Trećem carigradskom saboru, a nešto kasnije se za vrijeme vladavine Konstanina IV sreo sa prijestonasljednikom i budućim carem Justinijanom II, kome je kasnije postao blizak politički saveznik. Papom je postao nakon što je njegov prethodnik Sisinije umro početkom 708. nakon samo tri tjedna pontifikata.
Međutim, samo nekoliko mjeseci kasnije Justinijan je svrgnut u pobuni nakon koje je bizantskim carem postao Filipik Bardan, pristaša monotelistva. On je Konstantina pokušao natjerati da odbaci Treći carigradski sabor, ali mu se Konstantin uspješno odupirao. Godine 713. je Filipik svrgnut, a na prijestolje došao Anastasije II, koji je bio vjeran kršćanskoj ortodoksiji, te je Konstantin posljednje godine pontifikata proveo u dobrim odnosima sa Bizantom, ostavši upamćen kao jedan od najkarakterističnijih papa za tzv. period bizantskog papinstva.
Tesna koža
Tijesna koža (srpski: Tesna koža) srbijanska/jugoslavenska je komedija iz 1982. To je prvi film iz serijala filmova Tesna koža. Scenarij je napisao Siniša Pavić, a režirao ga je Mića Milošević. Glavne uloge (referent Dimitrije Mita Pantić i njegov direktor Srećko Šojić) povjerene su Nikoli Simiću i Milanu Gutoviću. Film je postigao veliku popularnost i gledanost širom SFRJ.
Radnja
Iako je već prešao 50-tu, Mita Pantić je i dalje mlađi referent te se svakodnevno suočava sa gužvom u kući i na poslu. U pretrpanom stanu svatko traži svoje mjesto pod Suncem. Iskrice sijevaju sa svih strana, a njegova mala plaća je nedovoljna za sve obiteljske potrebe i zahtjeve. Najmlađeg sina mu muči škola i snovi o rabljenoj "Hondi", dok mu je stariji sin vječni apsolvent astronomije, a kći diplomirana pravnica koji bezuspješno traga za poslom. Miti je na poslu sve gore, pa mu je sportska prognoza posljednja slamka za koju se hvata u nadi kako bi mu mogla pomoći izvući se iz vlastite kože koja mu postaje sve tjesnija. Nakon što mu šef Šojić na više radno mjesto primi jednog tipa, Olivera Nedjeljkovića, koji je prije Pantiću nudio mito za istu stvar a ovaj odbio, Pantić poludi te se pobuni jer shvati zašto nikako ne može napredovati te konfrontira Šojića. Jedan profesor, zvan "Japanac", upita Pantića može li zaprositi njegovu podstanarku Suzanu, a ovaj prihvaća jer misli da će se ona napokon odseliti u drugi stan. Međutim, nakon prosidbe, profesor se useli kod njih te ga obavijesti da nema svoj stan jer ga sa svojom plaćom ne može priuštiti. Pantić poludi i razbije vrata na WC-u u kojem se zaključao profesor.
NK Zagreb
NK Zagreb je nogometni klub iz Zagreba, glavnog grada Hrvatske. Nadimak Pjesnici je klub stekao zahvaljujući svom stadionu u Kranjčevićevoj ulici, nazvanoj po slavnom pjesniku Silviju Strahimiru Kranjčeviću.
Trofeji
Prvi je klub koji je razbio prevlast Hajduka i Dinama u osvajanju hrvatskih naslova prvaka, i prvi je hrv. klub nakon 57 godina koji je bio državnim prvakom, a da nije bio Hajduk ili Dinamo/Građanski.
Navijačka skupina
Bijeli Anđeli (White Angels).
Kockica
Kockica se može odnositi na:
Miroslav Ilić
Miroslav Ilić (Mrčajevci, 10. decembar 1950) najpoznatiji i najpopularniji je pevač srpske narodne muzike.
Karijera
Ilić je gimnaziju završio u Čačku, a u Skoplju je studirao elektrotehniku. Svoju karijeru je započeo 1972. godine singlom sa pesmom „Voleo sam devojku iz grada“, tekstopisca Obrena Pjevovića, koju je snimio za izdavačku kuću Diskos iz Aleksandrovca. Nakon te pesme, velike uspehe je ostvario i sa pesmama „Oj, Moravo, tija reko“, „Moravsko predvečerje“, „Šumadija“, a 1979. godine je snimio prvu LP ploču Sreli smo se, bilo je to davno za Produkciju gramofonskih ploča Radio televizije Beograd.
U sledećim godinama je započeo i saradnju sa kompozitorima Draganom Aleksandrićem, Predragom Vukovićem Vukasom i tekstopiscem Radmilom Todorović Babić, što je 1983. godine dovelo do izdavanja albuma „Kad si sa mnom ne misli na vreme“, koji je prodat u preko milion primeraka, i na kojem se nalazila pesma „Pozdravi je, pozdravi“. Turneja po tadašnjoj Jugoslaviji koja je usledila je bila izuzetno uspešna: na koncertu na stadionu FK „Veleža“ pod Bijelim bregom u Mostaru, oboren je rekord od preko 35.000 posetilaca, na rukometnom stadionu u Splitu bilo je preko 4.000 posetilaca, sala beogradskog Doma sindikata je bila više dana rasprodata.
Brigu oko njegove karijere preuzima menadžer Raka Đokić i nastupa na koncertima sa Lepom Brenom, kao - najtraženiji i najtiražniji estradni duet. Snimaju i mini-LP sa hit-pesmom „Jedan dan života“. Posle nekoliko godina saradnje sa Đokićem, usledili su nesporazumi. Jednoga dana, Miroslav je malo nakresan (dosta je pio kada je bio na vrhuncu slave) osetio da je prevaren od strane Đokića, ušao je u prostorije „ZAM-a“ i demolirao kancelariju, o čemu je pisala kompletna jugoslovenska štampa. Kao fer saradnik, veliki profesionalac, samo je pravio problema kada malo više popije. Potukao se sa svojim kompozitorom Vukasom u Preljini nadomak Čačka, udario je flašom u glavu menadžera Mišu Jelovca... Krajem osamdesetih godina imao je krizu u braku i malo je falilo da se razvede od svoje supruge Gordane. Tada je pesnikinja Radmila Mudrinić napisala njegovu najlepšu baladu „Tebi“, i preokrenula njegov život. Miroslav je ostavio alkohol (i danas je zakleti antialkoholičar), promenio način života i sačuvao brak sa suprugom Gordanom.
Slede veliki hitovi koji su evergrin narodne muzike: „Najlepša si kad se smeješ“, „Naljutićeš me ti“, „Bili smo drugovi“, „Tako mi nedostaješ“, „Prošlost moja“, „Selo je moje Amerika cela“, „Božanstvena ženo“, „Lidija“... Više dana puni Centar „Sava„, gde svake godine tradicionalno na svoj rođendan, održava svoje solističke koncerte. Počasni je član Sportskog društva „Crvena zvezda“, gde ide na utakmice sa svojim kumom i najboljim prijateljem Dobrivojem Topalovićem. U međuvremenu, postaje kum i sa nekada najboljim fudbalerom Evrope i sveta Hristom Stoičkovim. I danas je jedan od najpopularnijih inostranih pevača u Bugarskoj.
Prilikom NATO agresije žestoko je napao sve pevače koji su pobegli iz zemlje, a ponajviše svog bivšeg prijatelja Šabana Šaulića. Oštro u štampi kritikuje političku angažovanost Zorice Brunclik i Miroljuba Aranđelovića Kemiša (sa kojim je radio albume), i govori kako su njih dvoje „upropastili moćnu disko-kuću PGP RTS“. Zbog tih kritika Zorica i Kemiš su ga tužili redovnom sudu zbog klevete u sredstvima javnog informisanja i javnih uvreda.
Miroslav Ilić nastavlja sa kontinuiranim diskografskim radom i ne posustaje na estradi. I dalje je u samom estradnom vrhu sa istim stilom i imidžom - pevača pravog narodnog melosa. Zato i dalje sa pravom nosi naziv „slavuj iz Mrčajevaca“.
Miroslav Ilić je tast potpredsednika Demokratske Stranke Dragana Šutanovca kome je kum na venčanju bio predsednik Srbije Boris Tadić. Ilić je prisustvovao predizbornoj konvenciji te stranke decembra 2006. godine. 5. decembra je u intervijuu Kuriru rekao da podržava Demokratsku Stranku. Takođe je izjavio da nikada nije bio član SPS-a, iako je svojevremeno bio kandidat te partije na parlamentarnim izborima.
Propilenimin
Propilenimin je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 57,094 Da.
Gaudio, Padova
Gaudio je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Minetto, New York
Majneto je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.069, što je 17 (-1,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Terrytown, Nebraska
Terrytown je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,198 stanovnika.
Zhuge Dan
Zhuge Dan (? -258), stilsko ime Gongxiu (公休), bio je velikodostojnik i vojskovođa kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva, koji je igrao značajnu ulogu u sva Tri ustanka u Shouchunu. U prva dva je bio odan vladajućem klanu Sima; tako je godine 255. pomogao regentu Sima Shiju da porazi Guanqiu Jiana. Poslije se, međutim, i sam pobunio protiv regenta, i u tome nastojao iskoristiti pomoć države Istočni Wu. U tome nije uspio, te je zarobljen i pogubljen.
Febuksostat
Febuksostat je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 316,375 Da.
Vladimir Zvorikin
Vladimir Kosma Zvorikin (ruski: Vladimir Kozьmič Zvorыkin; 29. jul 1888 — 29. jul 1982) je bio rusko-američki inženjer fizičar pronalazač, i pionir u polju televizije. thumb|right|Vladimir Kosma Zvorkin thumb|right|Vladimir Kosma Zvorkin i Milderd Birt, 1929. Da bi televizija bila izmišljena bio je potreban veliki broj tehničkih inovacija. Još 1884. godine je Paul Nipkov prijavio Carskom patentnom zavodu Nemačke patent za električni teleskop. „Nipkinov disk“ je spiralna ploča sa trideset rupa koja se vrti i već je omogućila projektovanje nekog predmeta. Opis patenta glasi:
Njegova kamera je korišćena i prilikom prvog televizijskog prenosa Olimpijskih igara 1936. godine u Berlinu. U to doba skoro da niko nije privatno posedovao televizor, ali su u Berlinu, Lajpcigu i Podstamu otvorene sale za gledanje televizijskog prenosa, a ulaz se naplaćivao. Televizija je vrlo brzo postala popularna. U tome Zvorikinov doprinos nije bio mali, a radio je i na razvoju televizije u boji.
Prvo emitovanje je obavljeno 1929. godine, od nekoliko sati prvog programa, ubrzo je usledeo celodnevni program. Nemi filmovi su ozvučeni, crno-bele slike su ubrzo dobile boju, broj televizijskih kanala je rastao, kao i broj televizora po domaćinstvima. U proseku svaki evropljanin provede više od dva sata ispred televizora.
Spoljašnje veze
}{refend}}
San Pancrazio Salentino, Brindisi
San Pancrazio Salentino je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Propilheptil alkohol
Propilheptil alkohol je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 158,281 Da.
Thayer, Nebraska
Thayer je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 62 stanovnika.
Acil-(acil-nosilac-protein)—fosfolipid O-aciltransferaza
Acil-(acil-nosilac-protein)—fosfolipid O-aciltransferaza (, acil-(acil-nosilac protein):O-(2-acil-sn-glicero-3-fosfo)-etanolamin O-aciltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom acil-(acil-nosilac protein):O-(2-acil-sn-glicero-3-fosfo)etanolamin O-aciltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Clinchamps-sur-Orne
Klenšan sir Orn je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 969 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 152 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara (maksimalnoj 98 m, a minimalnoj 6 m).
Sparks, Georgia
Sparks (Džordžija) je gradić u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.052 stanovnika.
Norwood, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 28.602, što je 15 (0,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Antanosi (narod)
Antanosi ili Antesaka su jedan od 18 naroda Madagaskara, od 600.000 pripadnika (2,3% stanovnika Madagaskara), koji žive na jugoistoku otoka u današnjoj Regija Anosi, oko grada Tolanaro.
Njihovo ime na malagaškom znači ljudi od otoka (otočani). Antanosi kao i većinski Merine govore malgaški makrojezik, njegovu varijantu zvanu tanosi.
Historija
thumb|left|200px|Karta rasprostranjenosti [[Malgaši|malgaških etničkih grupa]]
Po njihovoj usmenoj predaji oni su svi potomci legendarnog praoca Zafi Raminia koji je na Madagaskar stigao pobjegavši iz Meke u 14. vijeku.
Antanosi su vjekovima živjeli potpuno nezavisno bez stvaranja bilo kakve jedinstvene političko-socijalne strukture kao što je država. Kao i drugi malagaški narodi su tokom 19. vijeka izgubili svoju slobodu i potpali pod Kraljevstvo Merina -1830. Deset godina kasnije pobunili protiv merinske dominacije. Zbog represije i pritiska se njihovih 30 000 tadašnjih pripadnika odselilo iz merinskih teritorija (središnji dio centralne visoravni) na jugoistok otoka u zemlje gdje su živjeli narodi Bara i Antandroi.
Antanosi su danas podjeljeni na pet podskupina; Tesak, Ivondro, Tevatomalama, Terara i Temanalo.
Geografska rasprostranjenost
Antanosi danas žive većinom u Regiji Anosi, od grada Tolanaro sve do rijeke Onilahi duž obala Indijskog oceana. Antanosi se danas većinom bave poljoprivredom i zanatsvom, kao kovači i stolari. Među susjednim narodima važe za izuzetno dobre drvodjelje koji izrađuju drvene dekorativne skulpture za kuću sa prizorima iz života njihovih pokojnika.
Običaji
Za razliku od ostalih malagaških naroda Antanosi nikada nisu imali kastinsku podjelu svog društva. Njihova socijalna struktura temelji se na porodičnim klanovima sa jednim vođom.
Svoje grobove ukrašavaju velikim kamenim obeliscima, koji su koji put visoki do 6 metara.
Antanosi imaju mnoge tabue koje strogo poštuju i kojih se drže. Tako se na primjer - ne smije sjediti ili hodati po sagu svoje sestre. Trudnica za vrijeme trudnoće nesmije sjediti na pragu kuće ili jesti mozak životinja, i treba izbjegavati razgovarati s ljudima, također treba izbjegavati da odrasla osoba koja nije imala djece provede noć u njenoj kući. Za vrijeme pogrebnih svečanosti, kad se za uzvanike pripremi jelo od mesa, porodica pokojnika ne smije jesti to meso. Grobari za vrijeme ukopa - ne smiju nositi odjeću. Svi aspekti njihova života, od izgradnje i izleda kuća, do putovanja, prepuni su zabrana.
Génos (Gornja Garona)
Ženo je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
15-hidroksiprostaglandin dehidrogenaza (NAD+)
15-hidroksiprostaglandin dehidrogenaza (NAD+) (, NAD+-zavisna 15-hidroksiprostaglandinska dehidrogenaza (tp I), PGDH, 11alfa,15-dihidroksi-9-oksoprost-13-enoat:NAD+ 15-oksidoreduktaza, 15-OH-PGDH, 15-hidroksiprostaglandin dehidrogenaza, 15-hidroksiprostanoinska dehidrogenaza, NAD+-specifična 15-hidroksiprostaglandinska dehidrogenaza, prostaglandinska dehidrogenaza, (5Z,13E)-(15S)-11alfa,15-dihidroksi-9-oksoprost-13-enoat:NAD+ 15-oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom (5Z,13E,15S)-11alfa,15-dihidroksi-9-oksoprost-5,13-dienoat:NAD+ 15-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
15-Hidroksiprostaglandin dehidrogenaza deluje na prostaglandin E2, F2alfa i B1, i nije aktivna na prostaglandinu D2, cf. EC 1.1.1.196, 15-hidroksiprostaglandin-D dehidrogenaza (NADP+) i EC 1.1.1.197, 15-hidroksiprostaglandin dehidrogenaza (NADP+).
Sun Xiu (car)
Sun Xiu (235 – 3. septembar 264 ), formalno Car Jing od Wua, bio je treći po redu car kineske države Istočni Wu, jednog od Tri kraljevstva.
Bio je sin osnivača države Sun Quana i njegove konkubine, Supruge Wang. Na prijestolje je došao kada je regent Sun Lin, plašeći se za svoj položaj, sa carskog prijestolja svrgnuo Sunovog mlađeg brata Sun Lianga. Sun Xiu je, međutim, odmah po dolasku na vlast isplanirao zavjeru za svrgavanje Sun Lina, koja je sprovedena u djelo iste godine. Kao vladar se pokazao ljubaznim, ali nesposobnim. Godine 263. je za izbila pobuna u današnjem sjevernom Vijetnamu koja neće biti ugušena do 271. Iste je godine sjeverna država Cao Wei uspjela osvojiti, a potom anektirati susjednu državu Shu Han. Kada se sljedeće godine Sun Xiu razbolio i izgubio moć govora, napisao je oporuku kojom prijestolje ostavlja krunskom princu Wanu. Međutim, javnost je, vidjevši propast Shua, htjela da državom odmah upravlja starija osoba, te je carem nakon Sun Xiujeve smrti proglašen Sun Hao.
Visselhövede
Fiselhevede je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Rotenburg (Vime). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.392 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3357051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotenburg (Vime) Fiselhevede se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Rotenburg (Vime). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 70 metara. Površina opštine iznosi 158,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.392 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
Chessy (Sena i Marna)
Šesi je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.124, a gustina naseljenosti je iznosila 196 stanovnika/km².
Gorham, Kansas
Goram je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Thedford, Nebraska
Thedford je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 188 stanovnika.
Scagnane, Pescara
Scagnane je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 561 m.
Fedrilat
Fedrilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 347,449 Da.
CMP-N,N'-diacetillegionaminska kiselina sintaza
CMP-N,N'-diacetillegionaminska kiselina sintaza (, CMP-N,N'-diacetilgionamininska kiselina sintetaza, neuA (gen), legF (gen)) je enzim sa sistematskim imenom CTP:N,N'-diacetillegionaminatna citidililtransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je izolovan iz bakterija Legionella pneumophila i Campylobacter jejuni.
Vienenburg
Finenburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Goslar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.946 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3153013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Goslar Finenburg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Goslar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 141 metra. Površina opštine iznosi 71,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.946 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 154 stanovnika/km².
Azzano Decimo, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12320 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Prošek
Prošek je vrsta slatkastog dalmatinskog desertnog vina, koje se najviše proizvodi i konzumira po južno dalmatinskim otocima.
Propilparaben
Propilparaben je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 180,200 Da.
Prošek
Krakteristike i način proizvodnje
Najčešće i najdominantnije sorte grožđa od kojih se proizvodi prošek su bijele sorte bogdanuša, maraština i vugava, kojima se dodaju manje količine crnog plavca malog (iako to nije pravilo), tako da boje prošeka variraju od jantarno žute do boje meda.
Prošek se proizvodi metodom passito, njena suština je u tome da se obrani grozdovi najprije ostave na suncu oko jedan tjedan - da što više sazriju (smanje procent vode), tek se nakon toga stvaljaju u bačve da fermentiraju. Zbog visokog postotka šećera prošeci na kraju vrenja imaju po najmanje 15% alkohola. I pored toga što se tokom vrenja dobar dio šećera pretvori u alkohol, - prošeci imaju i visoku koncentraciju šećera, čak i više od 120 grama po litri. thumb|left|260px| Karta [[Dalmacija|Dalmacije, sa označenom regijom gdje se najviše proizvodi prošek]]