cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atomsko jezgro
Nuklearna fizika
Nuklearna fizika se bavi izučavanjem osobina i procesa u atomskom jezgru, i danas se uglavnom bavi atomskim jezgrom u ekstremnim uslovima, kao što su ekstremno veliki spin, ekstremno visoka pobuđenja stanja, ekstremni oblik poput ragbi lopte ili ekstremni odnos broja neutrona i protona. Takva jezgra se eksperimentalno mogu stvoriti veštački izazvanom fuzijom u ubrzivačima (akceleratorima) čestica.
Josef (film)
Josef je hrvatski ratni film snimljen 2011. u režiji Stanislava Tomića. Premijerno je prikazan na pulskom filmskom festivalu 2011. godine, gdje je izazvao pažnju zbog radnje temeljene na urbanim legendama vezanim uz neke važne ličnosti hrvatske povijesti, ali još više zbog angažmana kontroverznog pjevača Marka Perkovića Thompsona koji je za njega uradio glazbu, te se pojavljuje u jednoj od manjih uloga.
Radnja
Istočno bojište, Galicija, 1915. godine. Ruski vojnici i Čerkezi pod zapovjedništvom kapetana Serjože (Dražen Šivak) pljačkaju mrtve austrijske vojnike u napuštenom rovu, ubijajući preživjele. Nakon što su otišli, jedan vojnik koji je bio samo ranjen (Neven Aljinović-Tot), dolazi k svijesti, i na sebe oblači odoru i šinjel jednog mrtvog dočasnika kako bi se ugrijao. Kreće opustošenim krajem prema austrijskim položajima i susreće grupicu uplašenih austrijskih vojnika, Hrvata i Mađara domobrana, te im se priključuje. No nailazi druga grupa austrijskih vojnika, koju predvodi natporučnik Tiffenbach (Alen Liverić), te ih sve zarobljavaju pod optužbom za dezertiranje. Pronašavši u vojnikovom džepu dokumente mrtvog dočasnika, Austrijanci povjeruju da je on ta osoba, tj. zugsführer (vodnik) Josef, prvak u mačevanju, te ga u zadnji tren ne strijeljaju. "Novi Josef" sada bude premješten u zapovjedništvo lokalne jedinice, no ubrzo ga šalju na zadatak, pod zapovjedništvom natporučnika Tiffenbacha, koji sumnja da je Josef zapravo varalica.
Drago Marković
Drago Marković (Kučine kraj Splita, 5. studenog 1901. – Šekovići, 17. srpnja 1943) bio je sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Rođen je 5. studenog 1901. godine u selu Kučine kraj Splita, u težačko-radničkoj obitelji. Nakon što se zaposlio u tvornici cementa u Solinu, uključio se u radnički pokret. Sudjelovao je u nizu štrajkova i demonstracija. Ubrzo je postao član Komunističke partije Jugoslavije.
Sudionik Narodnooslobodilačke borbe bio je od 1941. godine. Organizirao je skupljanje oružja za ustanak i sudjelovao u akcijama udarnih grupa protiv okupatora. Prilikom formiranja Splitskog partizanskog odreda 11. kolovoza 1941., Drago je postavljen za zapovjednika voda. U ožujku 1942. godine formiran je Mosorski partizanski odred, a Drago je postao njegov borac. Prilikom formiranja Druge dalmatinske brigade, postavljen je za partijskog rukovoditelja i zamjenika političkog komesara Prve čete Trećeg bataljuna. Sa brigadom je, 1943., sudjelovao u bitkama na Neretvi i Sutjesci.
Charles IV od Francuske
thumb|right|Karlo IV., kralj Francuske
Jima od Sille
Jimma od Sille (? - 134, vl. 112 - 134) bio je šesti po redu vladar države Silla, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Također je bio poznat i pod imenom Jima Isageum (pri čemu je isageum bila drevna titula vladara Sille). Bio je potomak Hyeokgeosea, osnivača države, a prezime mu je bilo Bak.
Charles IV od Francuske
Karlo IV. 'Lijepi' (1294. - 1. veljače 1328 .), ''francuski kralj i kralj Navarre od 1322 - 1328. godine.''
Poslije smrti kralja Filipa V. bez muške djece 3. siječnja 1322. godine njegov mlađi brat Karlo IV. je automatizmom postao kralj Francuske.
Jima od Sille
Bio je najstariji sin kralja Pase i Gospe Saseong, a sam je bio oženjen za Gospu Aerye, iz roda Kim.
Charles IV od Francuske
Njegova kratka vladina se sastojala od pobjedničkog rata s Engleskom 1327. godine i pokušaja krunidbe za cara Svetog Rimskog Carstva.
Jima od Sille
Iako je na početku vodio neuspješni rat protiv Konfederacije Gaya, vladavina mu je uglavnom bila mirna. Poštovao je mirovni sporazum sa državom Baekje, a kralj Giru od Baekjea mu je čak poslao vojnu pomoć kako bi odbio napad Malgala. Za vrijeme njegove vladavine Silla je 123. uspostavila odnose sa japanskom državom Wa.
Charles IV od Francuske
Kako je imao samo dvije kćerke njegovom smrću 1. veljače 1328. godine prestaje vladavina dinastije Kapet i počinje stogodišnji rat s Engleskom zbog "ustavnih" promjena donesenih 12 godina ranije kako bi se iz reda nasljeđivanja izbacila "sumnjiva" kćer od Luja X..
Naslijedio ga je Filip VI. njegov rođak iz druge dinastije
Luče (općina)
Općina Luče (slovenski: Občina Luče) je jedna od 212 slovenskih općina od 1.514 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Luče.
Louis VII od Francuske
Luj VII. (1120. - 18. rujna 1180.), ''francuski kralj od 1137. - 1180. godine''
Luče (općina)
Geografske karakteristike
Općina Luče prostire se sjeveroistočno od Celja, po gornjoj Savinjskoj dolini, na površini od 109.5 km², na kojoj leži 7 naselja.
Jima od Sille
Jima je umro bez muških nasljednika.
Louis VII od Francuske
Poslije smrti oca Luja VI. 1. kolovoza 1137. godine jedva punoljetni Luj VII. je postao novi francuski kralj. Pred sam kraj svoga života otac mu je ugovorio vjenčanje s Elenor vojvodkinjom Akvitanije koja je bila dvije godine mlađa od njega. Taj brak je od samog početka bio neuspjeh. Crkveno obrazovani Luj se nije mogao nositi s liberalno obrazovanom Elenor. Ona sama je za svog muža izjavila kako je mislila da se ženi za muškarca, a ne svećenika.
Luče (općina)
Naselja Općine Luče
Konjski Vrh, Krnica, Luče, Podveža, Podvolovljek, Raduha, Strmec
Louis VII od Francuske
Za vrijeme svog vladanja on nastavlja očevu politiku slabljenja plemića ne uvidjevši prilike za širenje svoga kraljevstva. Građanski rat koji traje 15 godina tijekom njegovog vladanja u Engleskoj je bila prilika koju nije smio propustiti za izbacivanje Engleske iz Francuske. Umjesto smanjivanja okupiranog teritorija on ga na kraju i proširuje darivanjem Akvitanije.
U doba njegove smrti 18. rujna 1180. godine Engleska vlada s više od pola tadašnje Francuske. Naslijeđen je od dugo čekanog sina Filipa II.
Atenagora
Atenagora Atenski bio je kršćanski apologet iz 2. stoljeća, poznat kao jedan od prvih kršćanskih filozofa.
Život
U svojoj apologiji Molba za kršćane naziva se filozof kršćanin iz Atene, zaključujemo da je rodom iz Atene. Povjesničari Euzebije Cezarejski i Jeronim ništa o njemu ne govore. Čitajući Sveto pismo kako bi ga mogao pobijati primio je kršćanstvo. Neko vrijeme boravio je u Aleksandriji. Sposobnošću izražavanja ljepotom jezika i jednostavnošću nadvisuje Justina. Stil mu je bez retorike i strogo filozofski s malo slika.Nikad ne gubi iz vida svoj predmet koji obrađuje a u digresijama je kratak. Može se reći da je Atenagora pravi filozof.
Boleslav III od Češke
Boleslav III Riđi ((Boleslav III. Ryšavý); cca. 965 - 1037), također nazivan i Boleslav Slijepi, bio je knez Češke od 999. do 1002. Često se naziva "najgorim vladarem koji je ikada sjedio na češkom prijestolju".
Atenagora
Djela
Djelo broji 37 poglavlja. Upravljeno je carevima Marku Aureliju i njegovu sinu Luciju Aureliju Komodu. U tom dijelu pobija optužbe koje se iznose protiv kršćana a to su: ateizam, tijestovske večere, edipovski seksualni čini. Atenagora odgovara na ove optužbe: ako su ti zločini istiniti nemojte nikome oprostiti sve kaznite. On se najviše bavi obranom na prvu optužbu.Ponajprije filozofskim tonom izlaže kršćansku nauku o Bogu, tražeći dodirne točke s tvrdnjama pjesnika i filozofa, a zatim i specifičnu posebnost kršćanstva. Dosta sam dokazao da mi nismo ateisti jer vjerujemo u jednoga svemogućega i vječnoga Boga kojeg čovjek ne može dokučiti, uhvatiti i koji se spoznaje samo duhom i razumom te koji je okružen neizrazivim svjetlom i ljepotom, duhom i moći – on je sve po svome logosu i stvorio i ukrasio i sve uzdržava.
Boleslav III od Češke
Rodio se u porodici Pšemislovića kao najstariji sin kneza Boleslava II Pobožnog. Nakon što je oca naslijedio 999. ispostavio se kao slab vladar, te se protiv njega digao ustanak plemića iz klana Vršovci. Boleslav je 1002. prisiljen na bijeg u današnju Austriju kod markgrofa Heinricha, koji mu je nakon kraćeg pritvaranja dao podršku. Vlast je u Češkoj preuzeo njegov rođak Vladivoj. Međutim, već 1003. je Vladivoj umro, što je Boleslav pokušao iskoristiti da bi se vratio na prijestolje. U međuvremenu je češko plemstvo za kneževe proglasilo njegovu braću Jaromira i Oldricha. Međutim, iste godine je Češku napao poljski knez Boleslav I Hrabri i potjerao Jaromira i Oldricha u Njemačku na dvor kralja Heinricha II Svetog. Boleslav III je tada ponovno preuzeo vlast.
Atenagora
Djela
Ovo djelo je izrazito filozofsko, jer Atenagora dokazuje uskrsnuće tijela razumom. Mogućnost uskrsnuća izvodi iz svemogućnosti Božje.Uskrsnuću se ne protivi ni Božja mudrost ni Božja pravednost. Uskrsnuće je potrebno jer čovjek po svojoj naravi je određen za vječnost a k naravi spada i tijelo.
Nauka
Atenagora spada među prve koji dokazuju postojanje jednog Boga iz razuma, Krist je bio u Bogu odvijeka kao Logos i onda u svrhu stvaranja iz njega izišao, ali sam nije stvaranje. U argumentaciji Atenagora je svjestan ograničenja ljudskog uma u istraživanju božanskog svijeta gdje se sa sigurnošću može crpsti samo vjerom (Sveto pismo).
Boleslav III od Češke
Njegovu je vlast, međutim, prekinuo incident kada je usred korizme masakrirao češko plemstvo. Preživjeli su zatražili pomoć od poljskog kralja. On je pristao i svog imenjaka na prevaru pozvao u Krakow gdje ga je zarobio i oslijepio, te nakratko preuzeo češko prijestolje. Boleslav je u zatočeništvu proveo sljedeća tri desetljeća. U međuvremenu su mu braća preuzela vlast u Češkoj.
Robert II od Francuske
thumb|left|Izopćenje Roberta Pobožnog, [[Jean-Paul Laurens]]
Robert II. 'Pobožni' (francuski: Robert II le Pieux) (27. ožujka 972. - 20. srpnja 1031.), ''francuski kralj od 996. do 1031.''
Robert II. se rodio 27. ožujka 972. u Orléansu, kao sin budućeg kralja Huga Capeta i Adelaide od Akvitanije.
Robert je nakon očeva izbora za kralja 987. određen za prijestolonasljednika, čime je potvrđena vlast dinastije Capet u Francuskoj. Unatoč bračnim problemima zbog kojih je bio privremeno izopćen, Robert je bio pobožan katolik, zbog čega je i nazvan Robert Pobožni. Uz glazbenu nadarenost bio je i skladatelj, pjevač i pjesnik.
Kraljevstvo koje je Robert naslijedio nije bilo veliko, i u pokušaju proširenja svoje vlasti, odlučno je tražio svoje pravo preuzimanja feudalnih posjeda koji su ostali bez gospodara, što je obično rezultiralo sukobom. Njegova invazija u Burgundiji 1003. bila je neuspješna, i tek je 1016. zadobivši podršku Crkve bio priznat za vojvodu od Burgundije.
Među Robertovim neprijateljima bili su i njegovi sinovi Henri i Robert. Ovaj je sukob rezultirao građanskim ratom, u kojem je Robertova vojska izgubila, te se on povukao izvan Pariza.
Umro je tijekom rata sa svojim sinovima 20. srpnja 1031. u Melunu. Pokopan je sa svojom trećom ženom u Bazilici St. Denis.
Robert II se ženio tri puta:
Djeca iz trećeg braka:
Mu od Baekjea
Kralj Mu of Baekje (580 - 641) (vl. 600 - 641) bio je 30. po redu, odnosno pretposljednji vladar države Baekje, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Bio je sin kralja Wideoka.
Iako je Mu vladao prilično dugo, za vrijeme njegove vladavine je Koreja bila upetljana u gotovo stalni rat između Tri kraljevstva, u koje se miješalo i susjedno Kinesko Carstvo. Zbog toga o Muu postoje relativno oskudni podaci u tadašnjim historijskim izvorima. Zna se da je 602. formalno ustanovio hram Mireuksa. Godine 627. je pokrenuo vojni pohod protiv Sille kako bi povratio ranije izgubljene teritorije, ali je od toga odustao nakon diplomatske intervencije kineske dinastije Tang. Iste je godine u Japan poslao budističkog redovnika po imenu Gwalleok, koji je sa sobom nosio niz vrijednih religijskih, naučnih i tehničkih knjiga. Oko godine 630. je obnovio Palaču Sabi i oko nje dao sagraditi umjetno jezero.
Naslijedio ga je Uija, koga Samguk Sagi naziva njegovim najstarijim sinom, a Samguk Yusa seljakom koji se oženio za princezu Sille.
Uz njega se vezuje legenda o princezi Seonhwa od Sille, koju je htio oženiti i zbog toga namjerno proširio glasine o njihovoj ljubavnoj vezi. Kada je za to čuo kralj Jinpyoeng od Sille, protjerao je Seonhwu te ju je Mu mogao oženiti. Legenda je, između ostalog, dio zapleta južnokorejske TV-serije Seo Dong Yo u kojoj se Mu i Seonhwa pojavljuju kao likovi.
Hugo Capet
Hugo Capet (franc.: Hugues Capet) (Pariz, 938. - Pariz, 24. listopada 996. ), ''francuski kralj od 21. svibnja 987. - 24. listopada 996. godine.''
Prezime Capet od čega potječe ime ove dinastije u stvarnosti je nadimak koji označava "nošenje plašta".
Rođen je 938. u Parizu, u utjecajnoj obitelji čija su dva člana već bili francuski kraljevi u 9. i 10. stoljeću. Roditelji su mu bili Hugo Veliki, tada najmoćniji čovjek u kraljevstvu, i Hedwiga Saksonska (c. 910. - c. 965.) kćerka njemačkog kralja Henrika I i sestra supruge francuskog kralja Luja IV. Naslijedivši posjede svog oca, još je za vladavine karolinških kraljeva Lotara i Luja V. imao izniman utjecaj u kraljevstvu.
Njegov otac Hugo Veliki je dobio u ime mira s kraljom Lotarom Burgundiju i Akvitaniju što ga je učinilo daleko najmoćnijom osobom u Francuskoj.
Didije Julijan
thumb|Didije Julijan Marcus Didius Severus Julianus (Milano, 30. siječnja 133. – Rim, 2. lipnja 193.), od 28. ožujka 193. do svoje smrti bio je rimski car.
Hugo Capet
Taj položaj drugog do kralja ovoj moćnoj dinastiji nije bio dovoljan. Prvo je 986. godine ubijen kralj Lotar, potom je i otrovan slijedeću godinu kralj Luj V.. Nakon tih ubojstava Hugo se dao uz pomoć Adalberta, nadbiskupa Reimsa, proglasiti kraljem bez obzira na potpuno normalne i legalne zahtjeve Lotarovog brata Karla. Plemićka skupština ga je 987. izabrala za kralja Francuske. Okrunjen je 3. srpnja 987., utemeljivši tako dinastiju koja će vladati Francuskom sve do kraja monarhije. Cijena podrške plemića za ovu krunidbu je bila njihova potpuna neovisnost u svemu osim tituli.
Didije Julijan
Raniji život
Didije Julijan je rođen 133 godine u rimskoj plemićkoj porodici konzulskog ranga koja je u prvoj godini tri cara dala Otona. Djetinjstvo kao i svi drugi carevi prvo i drugog stoljeća koji dolaze na vlast nakon nasilne smrti prethodnika provodi na carskom dvoru. Svojoj prvi posao u državnoj službi Julijan će dobiti uz pomoć majke cara Marka Aurelija. Vjerojatno 152 godine on se ženi s Aemilijom Clarom iz patricijske porodice Manlia koja će sljedeću godinu roditi njihovu jedinu kćer.
Hugo Capet
Hugo Capet je imao manje posjede u blizini Chartresa i Anjoua. Između Pariza i Orléansa njegovi su posjedi iznosili oko 1,000 km². Izvan ovih posjeda nije imao nikakvog autoriteta, i ukoliko bi putovao dalje, riskirao je otmicu, ili čak ubojstvo. Izvan područja njegove vlasti bilo je toliko zakona koliko i posjeda, 150 valuta, i najmanje 12 različitih jezika. Ujediniti sve ovo u povezanu zajednicu bila je teška zadaća, te se javljao trajni sukob između francuskih kraljeva i feudalnih gospodara. Hugova je vladavina obilježena brojnim sukobima s vazalima uz granice Seine i Loire.
Didije Julijan
Raniji život
Zahvaljujući porodičnim vezama i vlastitoj sposobnosti Julijan se veoma brzo uzdiže u državnoj službi tako da prije smrti cara Marka Aurelija i svoje 48 godine on je već bio 3 puta guverner različitih provincija i dvaput konzul (175 i 179 godine). Njegov zadnji državni posao prije ubojstva careva Komoda i Pertinaksa je bio zapovjednik vatrogasaca grada Rima.
Hugo Capet
Kraljevski položaj ovog uzurpatora je bio daleko od sigurnog do trenutka kada su se nalazili u životu stric i djeca posljednjeg legalnog kralja tako da se tada krenulo na njihovu likvidaciju. Lotarov brat Karlo je zatvoren i pogubljen četiri godine nakon krunidbe Huga. Od petoro njegove muške djece četvoro su umrli u nerazjašnjenim okolnostima, dok posljednje preživjelo dijete je bilo osuđeno na život pod uvjetom da nema svoje djece.
Didije Julijan
Kupovina Carstva
Ubojstvo Pertinaksa od strane pretorijanaca je šokiralo i grad Rim i Carstvo. U panici zbog ubojstva drugog cara u manje od četri mjeseca veliki broj senatora i plemića je napustio grad kako bi onemogućili pokušaj da baš oni postanu novi carevi. Ta situacija je iznenadila pretorijance kojima su pokušaji da "pronađu" novog cara neočekivano propali. U toj situaciji oni se odlučuju na prodaju Carstva osobi koja ponudi najviše novca. Kako se kod njih već nalazio gradski perfekt i otac Pertinaksove žene Sulpicianus koji je tamo došao po naređenju sada pokojnog cara u pokušaju da ih smiri pretorijanci su samo čekali drugog natjecatelja koji je uskoro došao u liku Didije Julijana kojeg su na kraju i izabrali u strahu da bi Sulpicianus mogao osvetiti muža svoje kćeri.
Hugo Capet
Zbog tih višekratno ponovljenih zločina kraljoubojstva niti jedan budući kralj iz njegove vlastite ili bilo koje druge Francuske dinastije se nije zvao njegovim imenom !!!
Didije Julijan
Kupovina Carstva
Taj izbor Didije Julijan je platio obećanjem da će svakom pretorijancu dati 25,000 sestercija. U stvarnosti zadnja ponuda Sulpicianus-a je bila 20,000 ali mu nije bilo dopušteno dati ponudu od 30,000
Hugo Capet
Hugo Capet je oženio Adelaide od Akvitanije (952.-1004.), kći Vilima III., vojvode od Akvitanije. Djeca su im bila:
Umro je u Parizu, gdje je i pokopan je u Bazilici St. Denis. Naslijedio ga je sin Robert II.
William Joseph Donovan
Vilijam Džozef Donovan (Bufalo, 1. januar 1883 — Vašington, 8. februar 1959) je bio general-major vojske Sjedinjenih Država. Bio je američki vojnik, advokat i obaveštajni oficir, a danas je najviše ostao upamćen kao ratni lider Ureda za strateške usluge (-{OSS}-). Isto tako je ostao upamćen kao otac Centralne obaveštajne agencije. Odlikovan je najvišim britanskim vojnim ordenom.
Didije Julijan
Car
Prvi potez novog cara je bio da sebi da pojačanu vojnu zaštitu. Da li je to bilo u strahu od ubojstva ili reakcije naroda kada se otkrije da je kupio Carstvo danas se više ne može si sigurnošću utvrditi. Dok je tako pod vojnom zaštitom išao po ulici prema carskoj palači u oštroj suprotnosti s rimskom tradicijom narod mu nije davao čestitke ili vikao najbolje želje nego prokletstva zbog načina na koji je postao car. Na natjecanjima u Circus Maximus narod je javno pred carem pozivao generala Niger-a do dođe iz istočnih provincija kako bi spasio Carstvo.
U takvoj situaciji sva tri glavna rimska generala (Albin, Niger i Sever) se bune i proglašavaju sebe osvetnicima dobrog cara Pertinaksa. Kao da to nije bio dovoljno veliki problem novom caru i pretorijanci su postali nezadovoljni kada su uvidjeli da Julijan ne može isplatiti obećani novac. Bez obzira na sve to car odlučuje da okupi senat kako bi generala Severa koji mu je sa svojom vojskom najbliži proglasio državnim neprijateljem, a ujedno je izdao naređenje da se pretorijanci i ostali vojnici na području Italije mobiliziraju i pripreme za borbu.
William Joseph Donovan
Rani život
Donovan je bio član njujorškog društva, poznati advokat na Vol stritu i školski drug na Pravnom falultetu Univerziteta Kolumbija sa Frenklinom Delano Ruzveltom, premda nisu bili bliski u to vreme.
Didije Julijan
Car
Ta nada za borbu Didije Julijana je ipak ubrzo bila uništena kada je postalo očito da se nitko ne želi za njega žrtvovati. U očaju zbog svoje situacije nekoliko dan a prije ubojstva on saziva senat kako bi od njega zatražio da postane pregovarač u dogovoru oko svoje abdikacije u korist Severa, ali jedini rezultat postaje glasovanje kojim će senat proglasiti Sever-a novim carem. Tijekom sljedeće noći Didije Julijan je ubijen od strane vojnika poslanog od novog cara.
William Joseph Donovan
Rani život
Godine 1912. Donovan je osnovao i predvodio konjičke trupe njujorške državne milicije, koju je 1916. služio na američko-meksičkoj granici tokom pohoda Panča Vilje.
Prvi svetski rat
Tokom Prvog svetskog rata, Donovan je organizovao bataljon vojske Sjedinjenih Država, koji se nalazio u sastavu 165. regimente u 42. diviziji, koji je predat iz Nacionalne garde pod komandu regularne vojske iz 69. koju su činili dobrovljci iz Njujorka. U Francuskoj jedan od njegovih jurišnika bio je pisac Džojs Kilmer. Tokom vojne službe u Francuskoj 14. i 15. oktobra 1918, dobio je nagradu Medalju časti. Na kraju rata je primio unapređenje u čin pukovnika, Ordena zaslužnog krsta, drugo visoko vojno odlikovanje, i treću Purpurno srce.
Između dva rata
Posle rata, bio je javni tužilac u Zapadnom Distriktu Njujorka, najveći deo svoje energije primenio je u Prohibiciji. Bio je neuspešan kao Republikanac u trci za Guvernera Njujorka 1932. godine kada ga je porazio Demokrata Herbert H. Lehman. Predsednik Kalvin Kulidž ga je imenovao u Ministarstvo pravde.
Drugi svetski rat
Donovan je tokom mnogih putovanja Evropom u međuratnom periodu stekao ubeđenje da je novi veliki rat neizbežan. Svojim inostranim iskustvom i realizmom je privukao pažnju i prijateljstvo predsednika Ruzvelta. Tokom 1940-41 je putovao kao neformalni predsednikov emisar u Veliku Britaniju gde je trebao proceniti tamošnju izdržljivost prema nemačkoj agresiji. U istom periodu, januara 1941, posetio je i Beograd.
Ostin (razvrstavanje)
Ostin se može odnositi na:
ili:
OR1B1
Olfaktorni receptor 1B1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1B1 genom.
Konstans II
Konstans II Pogonat (grč: Κώνστας Β') bio je vizantijski car od 641. do 668. godine.
Konstans je rođen kao Iraklije, stariji sin Iraklija Novog Konstantina i Gregorije. Vladarsko ime Konstantin dobio je kada ga je 641, pod pritiskom pobunjenih vojnika, stric Irakliona usinio i proglasio za savladara. U vizantijskim izvorima, zbog svoje mladosti, ostao je upamćen pod deminutivom Konstans. Kada je odrastao zbog svoje bujne brade dobio je nadimak Pogonat (Bradati).
Tokom svoje samostalne vlade Konstans je morao da brani carstvo od napada muslimanskih Arapa. Iako je vizantijska vojska bila uglavnom neuspešna, Konstans je, zahvaljujući građanskom ratu među samim muslimanima, uspeo da sklopi povoljan mirovni sporazum 656. godine.
U verskoj politici car je, po uzoru na svog dedu Iraklija, pokušao da nametne monotelitizam kao zvanično učenje crkve kako bi pomirio pravoslavne i monofizite. Rasprave o ovom pitanju car je pokušao da zabrani ediktom iz 648, ali je kasnije podvrgao progonu najupornije pristaše pravoslavlja Maksima Ispovednika i rimskog papu Martina I. Maksim Ispovednik je umro 662. u progonstvu u kavkaskoj Laziki, a papa Martin na Krimu 665. godine.
Koristeći zatišje na istoku, Konstans je sa dvorom i velikom vojskom otišao na krajnji zapad carstva u želji da odbrani carske posede u Italiji od Langobarda. Tom prilikom je 663. posetio Rim gde ga je svečano dočekao papa Vitalijan. Time je Konstans bio prvi car koji je posetio Rim posle propasti Zapadnog rimskog carstva. Car ipak nije mogao da stekne čvrsto uporište na Apeninskom poluostrvu pa se povukao u Sirakuzu na Siciliji gde je 15. septembra 668. godine ubijen u dvorskoj zaveri. Presto je zakratko preuzeo uzurpator Mizezije koga je ubrzo pogubio Konstansov sin Konstantin IV.
Korak po korak (film)
Korak po korak je hrvatski ratni dramski film iz 2011. godine kojeg je režirala Biljana Čakić-Veselić. Radnja je smještena u Osijek za vrijeme Domovinskog rata, a protagonistica je starija Osječanka čija se kuća nalazi na samoj crti bojišnice i koja prevođenjem nastoji zaraditi novac kako bi svom mladom sinu - dragovoljcu mogla kupiti pancirni prsluk.
Zajednički gama lanac citokinskih receptora
Zajednički gama lanac citokinskih receptora, γc ili CD132, je citokinski receptor podjedinica koja je zajednička za receptorske komplekse za najmanje šest različitih interleukinskih receptora: IL-2R, IL-4R, IL-7R, IL-9R, IL-15R i IL-21R. γc glikoprotein je član Tip I citokinske familije receptora koja je izražena kod većinskog dela limfocitne populacije (belih krvnih zrnaca). Gen ovog proteina se nalazi na X-hromozomu kod sisara.
Struktura
γc lanac je integralni membranski protein koji se proteže kroz ćelijsku membranu, sa ekstracelularnim, transmembranskim i citosolnim (unutar ćelije) domenima.
Ligandi
The γc lanac zajedno sa drugim ligand-specifičnim receptorima omogućava limfocitima da odgovore citokine kao što su IL-2, IL-4, IL-7, IL-9, IL-15 i IL-21. Limfociti koji izražavaju zajednički gama lanac mogu da formiraju funkcionalne receptore za ove citokine.
Gen
Kod ljudi, IL2RG gen kodira zajednički gama lanac.
Klinički značaj
Defekti u γc lancu su vodeći razlog X-vezane teške kombinovane imunodeficijencije (X-SCID) kod ljudi. Ti bolesnici nemaju funkcionalnu imunost i umiru u toku prvih nekoliko meseci života bez uspešnog transplanta kičmene moždine, ili izolacije od patogena. Mutacije koje rezultuju u gubitku γc lanca, ili signal prenosnog citosolnog domena, dovode do ovog poremećaja. U odsustvu važnih razvojnih signala od IL-7 i IL-15, T-ćelije i NK ćelije ne mogu da se razviju. Eksperimenti na životinjskim modelima su pokazali da se X-SCID javlja na sličan način kod pasa, ali ne kod miševa. Manje katastrofalni defekti gena γc lanca mogu dovesti do X-vezane kombinovane imunodeficijencije (X-CID), jednog lakšeg oblika imunodeficijencije.
Arijan
Flavije Arijan Ksenofont (grč. Ἀρριανός, oko 86.-146.) iz Nikomedije je bio rimski povjesničar, vojni zapovjednik i filozof grčkog podrijetla.
Njegova djela uključuju Anabazu, koji se smatra značajnim radom o životu Aleksandra Makedonskog, Indijsku povijest, koja opisuje Nearhova putovanja u Indiji tokom Aleksandrovih osvajanja, te brojna druga manja djela, među kojima je zanimljiv Putopis sa Crnog mora.
Arijana ne treba miješati sa atenskim vojskovođom i povjesničarom Ksenofontom koji je živio u 4. stoljeću pne. i čije se djelo također naziva „Anabasis“. Arijana se smatra jednim od najboljih autora o Aleksandrovim pohodima, te jednim od najznačajnijih povjesničara koji su svoja djela pisali iz vojne perspektive.
Heraklona
Iraklona, (grč: Ηρακλωνας, rođ. 626. - umro posle 641. godine), poznat i kao Iraklije II, bio je vizantijski car od 11. februara do septembra 641. godine.
Iraklona se rodio u 626. godine kao peti sin cara Iraklija i njegove druge supruge Martine. Car je naime oženio svoju sestričinu Martinu 613. godine i sklapanje ovog braka je smatrano neprihvatljivim i rodoskrvnim u širokim krugovima carske porodice, senata, vizantijske crkve, vojske i naročito kod prestoničke svetine. Kada je carski par izgubio četvoro prvorođene dece, a kako su dva najstarija preostala sina, Flavije i Konstantin rođeni sa posebnim potrebama, javnost je tu činjenicu uzela kao potvrdu svojih osuda. Ipak, Iraklije je pored sina iz prvog braka, Iraklija Novog Konstantina, određenog za savladara još 613, ostavio za sobom još dva sina sposobna da vladaju Iraklionu i Davida.
Lipskom
Lipskom se može odnositi na
Heraklona
Do složne vladavine Iraklijevih sinova ipak nije došlo. Konstantin je praktično bio već na samrti pošto je bolovao najverovatnije od tuberkuloze i pokušao je da podelom novca obezbedi podršku vojske za svog sina Konstansa. Pored toga, carica Martina je podržavala monotelitsko učenje koje je u Carigradu bilo nepopularno i oslonila se na patrijarha Pira. Konstantin je umro u maju 641. i u carstvu su se pojavile glasine da su ga Martina i Pir otrovali.
Iraklona je sada proglašen za cara-samodršca (βασιλεος αυτοκρατορ) što je u pogledu titulisanja vrhovnog vladara bio prvi slučaj u vizantijskoj istoriji. Vlada je proterala nekoliko vojskovođa odanih pokojnom Konstantinu u trenutku kada je odbrana Egipta popustila pod pritiskom muslimanskih Arapa. Iz Carigrada je u Egipat vraćen već svrgavani aleksandrijski patrijarh Kir koji je ugovorio predaju ostatka carskih teritorija u Egiptu osvajačima. Posle ovoga udarca, kojim je carstvo izgubilo najbogatiju provinciju istoka, vojskovođa Valentin Aršakuni je pobunio maloazijsku vojsku i odveo je u Halkedon, grad na azijskoj obali Bosfora. Iraklona je morao da poseti okupljene vojnike i da javno usvoji i proglasi za svog savladara malog Konstansa. Carica Martina je ipak uspela da izvuče korist i za svoje sinove pošto je David proglašen za trćeg cara vladarskog kolegijuma pod imenom Tiberije. Međutim, ovakav kompromis se pokazao samo privremenim. Nova pobuna vojske, izvedena uz podršku senata, dovela je u septembru 641. do svrgavanja Iraklione, Davida-Tiberija i njihove omrznute majke. Suprotno zvaničnom rimskom pravu, Iraklioni je odsečen nos kako bi se ubuduće smatrao neadekvatnom osobom za presto. Martini je odsečen jezik, a Davidu-Tiberiju jezik, dok je njegov mlađi brat Marin kastriran. Iraklona je majkom i bratom poslat u izgnanstvo na ostrvo Rodos gde je, po rečima jermenskog hroničara Sava, ubrzo pogubljen.
Makmalen
Makmalen se može odnositi na
Colle Barone, Chieti
Colle Barone je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 551 m.
Hemijsko jedinjenje
Hemijski spoj jeste čista hemijska supstanca koja se sastoji iz dva ili više različitih hemijskih elemenata , a koja se pomoću hemijskih reakcija može razdvojiti u jednostavnije supstance. Svaki hemijski spoj ima jedinistvenu, definiranu hemijsku strukturu. Oni se sadrže od atoma u fiksnom omjeru koji su povezani jedan s drugim hemijskim vezama u definiranom prostornom rasporedu. Hemijski spojevi mogu biti molekularni spojevi koji su povezani zajedno kovalentnim vezama, soli koje su nastale vezanjem atoma ionskim vezama, međumetalni spojevi koji se drže na okupu metalnim vezama ili kompleksi koji su povezani koordiniranim kovalentnim vezama. Razlika između hemijskog spoja i smjese ogleda se u tome što se smjesa može rastaviti na svoje pojedinačne sastojke fizičkim metodama razdvajanja (separacije), poput filtriranja, sedimentacije, destilacije i drugih.
Čisti hemijski elementi se ne smatraju hemijskim spojevima, čak i kada su oni sastavljeni iz molekula koje sadrže samo jednu vrstu atoma jednog elementa (kao naprimjer molekule H2, S8, itd.), a koje se nazivaju diatomne ili poliatomne molekule.
Šire definicije
Postoje određeni izuzeci od gornje definicije, jer mnogi čvrsti hemijski materijali koji su uobičajeni na Zemlji (naprimjer mnogi silikatni minerali), nemaju jednostavne hemijske formule u kojima su različiti elementi spojeni hemijskim vezama jedan s drugim, ne stoje u tačnom i fiksnom omjeru. Takvi kristalni spojevi nazivaju se nestehiometrijski spojevi. Njihov sastav varira bilo zbog prisustva drugih elemenata koji su zarobljeni unutar njihove kristalne strukture bilo da nedostaje ili ima viška nekog od njihovih osnovnih elemenata. Takvi nestehiometrijski hemijski spojevi sačinjavaju najveći dio Zemljine kore i Zemljinog plašta.
Drugi spojevi, za koje se smatra da su hemijski identični, mogu imati različite količine težih ili lakših izotopa svojih sastavnih elemenata, a koji neznatno mijenjaju maseni omjer elemenata.
Brojnost i raznovrsnost
U osnovama, a u zavisnosti od načina i vrste veze između atomima elemenata iz kojih je sastavljen određeni spoj, mogu se razlikovati četiri osnovne vrste hemijskih spojeva:
Tačnija, preciznija kategorizacija spojeva i njihova sistematizacija u neku od ova četiri kategorije može se načiniti pomoću razlika u elektronegativnošću elemenata koji ulaze u sastav nekog spoja. Međutim, postoje i određeni prelazni oblici između četiri navedena idealna tipa spojeva.
Molekularni spojevi
Molekularni spojevi nastaju od dva ili više atoma nemetala. Oni su općenito izolatori, ne provode električnu struju, i uglavnom imaju relativno nisku tačku ključanja (osim spojeva sličnih dijamantu i vještačkim materijalima sa izuzetno velikim molekulama). Najmanji djelići molekularnih spojeva su neutralni spojevi atoma (molekule). Oni se mogu sastojati iz dva atoma (kao naprimjer ugljen-monoksid, CO), tri atoma (naprimjer ugljen-dioksid), a neki i do nekoliko hiljada ili desetina hiljada atoma (ogromne molekule, polimeri, naprimjer vještački materija polietilen ili molekula koja prenosi genetski materijal (DNK). Atomi u molekulama su povezani putem atomskih veza, tj. atomi koji su međusobno povezani zajednički koriste parove vanjskih elektrona.
Primjeri molekularnih spojeva, osim vode, su i gas metan, šećer, ugljik dioksid, polietilen itd.
Ionski spojevi
thumb|Mineral željezo-sulfida ([[Pirit (mineral)|pirit), spoj iona željeza i sumpora]] thumb|Kristali kuhinjske soli
Ionski spojevi (soli) sastoje se iz kationa i aniona. Oni su često poput soli:
Ioni nastaju reakcijama atoma metala i nemetala, pri čemu atomi metala otpuštaju elektrone (oksidiraju), a te elektrone primaju atomi nemetala (reduciraju se). Tako nastali kationi metala i anioni nemetala se spajaju zbog elektrostatičke privlačnosti kristalnih iona. Prema vrsti nemetala koji učestvuju pri ionskim vezama razlikuju se sljedeći ionski spojevi: oksidi (kisik kao anion), sulfidi (sumpor), fluoridi (fluor), hloridi, bromidi, jodidi, nitridi (sa dušikom), karbidi (sa ugljikom), hidridi (sa vodikom) i drugi. Pored toga, u sastav aniona ulazi i kisik kao treći element, pa tako nastaju još i sulfati, hlorati, nitrati, karbonati itd.
Neki od primjera ionskih spojeva su željezo(III) oksid (slično hrđi), pirit (željezo-sulfid), natrij hlorid (kuhinjska so) i kalcij sulfat (gips).
Međumetalni spojevi
Međumetalni spojevi (često u svakodnevnom govoru poznati i kao legure) nastaju iz dva ili više metala. Oni su:
thumb|Prahistorijske sjekire izrađene iz [[bronzanih legura. Bronza je bila jedan od prvih materijala koje je izradio čovjek (također pogledajte članak bronzano doba).]] Spajanje različitih metala u legure može se vršiti u proizvoljnim omjerima, naročito kada se radi o miješanju dva ili više istopljena metala u smjesu. Kada se grade međumetalni spojevi, tada su elementi koje ih grade sadržani u njima samo u tačno određenim količinskim omjerima (međumetalnim fazama, stehiometrijskim sastavima, vidi također i članak stehiometrija)
Primjeri legura su bronza (od bakra i kalaja), mesing (bakar sa cinkom) i bakar-nikl (metal za izradu kovanica). Primjeri međumetalnih spojeva su spojevi između magnezija i germanija (formula: Mg2Ge), Al2Cu, magnezij silicid (Mg2Si), bronza Cu4Sn, te cementit Fe3C (od željeza i ugljika, pri čemu se ugljik ponaša kao metal) i WC (volfram karbid).
Kompleksi
thumb|[[Hemoglobin, jedan od osnovnih sastojaka krvi, kompleks željeza čija se struktura mijenja primanjem (oksidacijom) i otpuštanjem (redukcijom) kisika (reakcija građenja kompleksa). ]] Spojevi višeg reda (kompleksi) nastaju putem reakcije građenja kompleksa, većinom iz kationa obojenih metala i molekula sa slobodnim elektronskim parovima (ligandima). Mnogi od kompleksa su izrazito obojeni raznim bojama.
Naprimjer, supstanca koja daje crvenu boju krvi, hemoglobin, sastoji se iz iona željeza(II) i molekula bjelančevina, te tamnoplavi kompleks bakar-tetramina sastavljen iz iona bakra(II) i amonijaka.
Organski spojevi
Molekularni spojevi, u kojima je sadržan ugljik spojen sa vodikom, označavaju se kao organski spojevi. Oni sačinjavaju daleko najveći dio svih poznatih hemijskih spojeva, a njihova raznovrsnost kreće se od najjednostavnijih poput gasa metana iz grupe alkana, odnosno općenito ugljikovodika, do vrlo složenih spojeva. Pored ugljikovog "skeleta" (lanca), u organskim spojevima često se nalaze i mnoge druge atomske grupe, koji u znatnoj mjeri utječu na osobine organskih spojeva.
Prema ugljikovom skeletu (lancu), organski spojevi se otprilike mogu podijeliti na:
Prema funkcionalnim grupama, organski spojevi se mogu podijeliti na:
Osnovni koncepti
Karakteristične osobine spojeva su:
Naprimjer jedan atom natrijuma i jedan atom hlora postaju jedna molekula natrijum-hlorida (osnovnog sastojka kuhinjske soli)
Elementi iz kojih se sastoji neki spoj, ne zadržavaju svoje prvobitne osobine.
Naprimjer, vodik (zapaljivi gas koji ne podržava sagorijevanje) + kisik (nezapaljivi gas koji podržava sagorijevanje) postaju voda (nezapaljivi spoj koji ne podržava sagorijevanje)
Valencija predstavlja broj atoma vodika koji se mogu spojiti (kombinirati) sa atomom nekog elementa da bi dali (proizveli) neki hemijski spoj.
Formula
Hemičari opisuju spojeve koristeći hemijske formule u raznim formatima. Za spojeve koji postoje u vidu molekula, koriste se formule za molekularne jedinice. Za polimerne materijale, kao i minerale i mnoge metalne oksine, obično se navodi empirijske formula, npr. NaCl za kuhinjsku so.
Elementi u hemijskoj formuli obično su navedeni po određenom redu, nazvanom Hillov sistem. U tom sistemu, obično su prvo navedeni atomi ugljika (ako ih ima), zatim se navode atomi vodika (ako ih ima), te poslije njih svi ostali elementi po abecednom redu. Ako formula ne sadrži ugljik onda se svi elementi, uključujući i vodik, navode po abecednom redu. Međutim, od tog pravila postoji nekoliko važnih izuzetaka. Za ionske spojeve, pozitivni ion se gotovo uvijek navodi na prvom mjestu, dok se negativni ion navodi nakon njega. Za okside, atomi kisika se obično navode na kraju formule.
Općenito, organske kiseline slijede normalna pravila da se C i H atomi navode prvi u formuli. Naprimjer, formula za trifluoroacetatnu kiselinu obično se piše kao C2HF3O2. Međutim, više strukturnih podataka mogu otkriti opisne formule, kao što je naprimjer formula za istu kiselinu u obliku CF3CO2H. Na drugoj strani, hemijske formule za većinu neorganskih kiselina i baza su izuzeci od normalnih pravila. One se pišu u skladu sa pravilima za ionske spojeve (pozitivni prvi, negativni drugi), ali one također slijede pravila koja naglašavaju njihove Arrheniusove definicije. Tačnije, formula za većinu neorganskih kiselina počinje sa vodikom a formula za većinu baza završava sa hidoksid ionom (OH-).
Formule za neorganske spojeve često ne daju detaljnije strukturne podatke o njima, kao što to ilustrira uobičajena upotreba formule H2SO4 za molekulu (sumporne kiseline) koja ne sadrži H-S veze. Prezentacija koja bi dala mnogo više opisa i podataka bila bi O2S(OH)2, ali se gotovo nikad ne piše na ovaj način.
Faze i termalne osobine
Spojevi se također, kao i hemijski elementi, mogu pojavljivati u nekoliko agregatnih stanja. Svi spojevi mogu postojati u čvrstom stanju, barem na dovoljno niskim temperaturama. Molekularni spojevi također mogu postojati i kao tekućine, gasovi, a u nekim izuzetnim slučajevima, i u vidu plazme. Svi spojevi se mogu razložiti (raspasti) ukoliko se izlože dovoljno visokoj temperaturi. Temperatura pri kojoj se dešava takva fragmentacija često se naziva temperatura raspadanja (termolize). Ta tačka često nije precizno određena i u velikoj mjeri zavisi od brzine zagrijavanja. Naprimjer, voda se u maloj mjeri razlaže na kisik i vodik pri zagrijavanju na preko 2000 °C. Neki smatraju da ugljen-dioksid ima najvišu tačku termalnog raspada od preko 3870 °C.
Klase hemijskih jedinjenja
Hemijska jedinjenja se dele u klase: neorganska i organska. Druga klasa u svojoj široj definiciji uključuje organometalna jedinjenja, kao što su organoboroni, silikoni, organofosforna jedinjenja i drugi.
Neke vrste složenih neorganskih jedinjenja:
Organska jedinjenja
Organska jedinjenja ili organske materije su klasa hemijskih jedinjenja, koja sadrže ugljenik (izuzev karbida, ugljene kiseline, karbonata, oksida ugljenika i cijanid)a.
Neorganska jedinjenja
Neorgansko jedinjenje ili neorganski spoj je hemijsko jedinjenje koje nije organsko, i.e. ne sadrži ugljenik i (izuzev karbida, cijanida, ugljenikovih oksida i drugih jedinjenja ugljenika koja se tradicionalno nazivaju neorganskim). Neorganskih jedinjenja ne poseduju karakteristični ugljikov kostur.
Alifatična jedinjenja
Alifatični ugljovodonici se dele u tri grupe homolognih redova na osnovu njihovog stepena zasićenosti: Ostatak grupe se klasifikuje na osnovu funkcionalnih grupa. Takva jedinjenja mogu da imaju prav lanac, razgranat lanac ili da budu ciklična.
Ciklična jedinjenja mogu da budu zasićena i nezasićena. Najstabilniji prsteni sadrže pet ili šest atoma ugljenika, mada su veliki prsteni (makrociklična jedinjenja) i manji prsteni često sreću. Najmanja cikloalkanska familija je tročlani ciklopropan ((CH2)3). Zasićena ciklična jedinjenja (cikloalkani) sadrže samo jednostruke veze. Cikloalkeni i cikloalkini sadrže dvostruke i trostruke veze, respektivno.
CAS broj
Za svaku poznatu supstancu, uključujući i sve hemijske spojeve, dodijeljen je jedinstveni CAS registarski broj, po kojima ih naučnici i istraživači mogu jednoznačno raspoznati.
Logor Banjica
Logor na Banjici (zvanično Logor Dedinje) je bio najveći koncentracioni logor na području okupirane Srbije i jedno od centralnih mesta u sistemu represije na Balkanu tokom Drugog svetskog rata.
Banjički logor su osnovali nemački okupatori na samom početku ustanka u Srbiji, jula 1941. Logor na Banjici je bio namenjen srpskim ustanicima i svima koji su na bilo koji način pružali otpor nemačkoj okupaciji Srbije.
Kroz logor je tokom četiri ratne godine, do zatvaranja u oktobru 1944 godine, prošlo oko 30.000 zatočenika. Većina su bili pripadnici i simpatizeri Narodnooslobodilačkog pokreta. Pored toga, u banjički logor su masovno odvođeni Jevreji i Romi. U logorskim knjigama su sačuvani poimenični podaci o 23.637 logoraša. Kako logorska administracija nije precizno vođena i mnogi zatočenici i zatočenice nikada nisu registrovani, tačan broj ljudi koji su prošli kroz Banjicu do danas nije utvrđen.
Banjica je bio sabirni i egzekucijski logor. Logor je imao dvije sekcije u kojoj je jedna bila u nadležnosti Srpske policije, dok je drugi dio bio u nadležnosti Gestapoa. Mnogi zatvorenici iz Banjice su prebačeni u druge koncentracijske i radne logore koje su Nijemci držali pod svojom kontrolom u okupiranoj Europi. Mnogi drugi su ubijeni u Banjici, Jajincima i drugim stratištima. Glavno stratište je bilo strelište u Jajincima.
Konačan broj žrtava nije poznat usled uništavanja dokaza. U logorskim knjigama su sačuvani podaci o ubistvu 4.286 muškaraca, žena i dece. Državna komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača je utvrdila da je do aprila 1944. ubijeno 8.756 banjičkih logoraša.
Banjički logor je proglašen za spomenik kulture 1984. godine.
Hronologija logora
minijatura|Posle prvog streljanja banjičkih logoraša u Jajincima, 16. jula 1941.
Odmah po ulasku nemačkih trupa, na teritoriji Beograda je organizovan strog sistem nadziranja građana. U skladu sa njim, već tokom maja meseca 1941. godine izneti su prvi predlozi o nužnosti izgradnje logora u kojem bi bili izolovani pojedinci i grupe ocenjeni kao „politički nepouzdani i opasni“. Prvobitna ideja da se takav logor organizuje u zgradi zatvora na Adi Ciganliji je odbačena zbog loše bezbednosti tog područja. Zgrada kasarne bivšeg 18. pešadijskog puka na Voždovcu izabrana je kao najpogodnija za takvu namenu. Odluku o formiranju logora su doneli organi nemačke uprave i Gestapoa, a realizovao šef srpske državne bezbednosti Dragomir Dragi Jovanović, koji je postavljen i za Upravnika grada Beograda. Prema projektu inženjera Milana Janjuševića, ceo prostor je izolovan i obezbeđen pet metara visokim zidom i stražarskim kupolama. Bio je to drugi po redu logor otvoren u Srbiji. Prvi je smešten u pančevačku fabriku svile, po kojoj je i dobio ime Svilara, odmah po napadu Nemačke na Sovjetski Savez, 22. juna 1941.
Adaptacija logora je još bila u toku, kada su, po izbijanju ustanka u Srbiji, 9. jula dovedene prve grupe uhapšenika. Logor Dedinje je organizovan za prihvat zatočenika koji su, kao antifašisti, dovođeni sa teritorije cele Srbije i Balkana, za razliku od logora Topovske šupe, koji je bio predviđen za smeštaj muškaraca Jevreja i Roma i koji je, samo nekoliko stotina metara dalje, počeo da radi mesec i po dana kasnije. U isto vreme, u Banjički logor su zatvarani jevrejske žene i deca, koji su kasnije prebačeni u logor Staro Sajmište.
U vreme ustanka u Srbiji 1941. godine, ogromnu većinu zatočenika su činili srpski komunisti i zarobljeni partizani. Nakon gušenja ustanka i sloma Užičke republike, na stotine zarobljenih partizana je deportovano vozom iz Užica i Požege u Banjički logor. Neki su u logoru ubijeni, a neki su nakon saslušavanja vraćeni kući.
minijatura|U koncentracionom logoru na Banjici nad logorašima su primenjivane razne vrste mučenja. Prizor iz 1942. godine.
U novembru 1941. godine okupacione vlasti su zatvorile u banjički logor grupu od 152 srpskih intelektualaca koji su optuženi kao masoni. Među njima su bili Aleksandar Belić, Aleksandar Deroko, Miloš Đurić, Mihailo Ilić, Petar Kolendić, Viktor Novak, Veljko Petrović, Vasa Čubrilović, Jovan Erdeljanović, Risto Stijović, Aleksandar Leko, Nikola Vulić, Ivan Đaja, Tihomir Đorđević. Plašeći se negativnih efekata zatvaranja tako velikog broja javnih ličnosti, nemačke vlasti su dopustile njihovo puštanje iz logora tokom naredna dva meseca.
Nakon što su Jevreji u Srbiji uništeni, a Beograd u kolovozu 1942. godine proglašen Judenfrei, u logor su uglavnom zatvarani protivnici Nedićevog režima, većinom zarobljeni partizani i srpski komunisti. U banjički logor su takođe, u periodima neprijateljstva Draže Mihailovića i Nemaca, zatvarani pripadnici njegove četničke organizacije.
Poslednja egzekucija zatvorenika Banjičkog logora je izvršena samo 20 dana pre oslobođenja Beograda, odnosno četiri dana pre nego što je logor prestao sa radom.
Uprava logora
minijatura|[[Svetozar Vujković, upravnik logora Banjica, i italijanski fašisti u okupiranom Beogradu.]]
minijatura|Zamenik upravnika Banjičkog logora [[Đorđe Kosmajac (u sredini) sa nacistima u okupiranom Beogradu.]]
"Logor Dedinje" se prvih meseci nalazio pod upravom vojne komande za grad Beograd, da bi od februara 1942. prešao pod nadležnost komandanta SS-a i policije generala Augusta fon Majsnera. Na mestu komandanta logora najduže se zadržao oficir Gestapoa Vili Fridrih (Willy Friedrich). U poslednjoj fazi postojanja logora (od jula 1944. godine) njime je komandovao poručnik Beker (Becker), prethodno komandant Prihvatnog logora Zemun. Pomoćnik komandanta logora Banjica bio je po surovosti čuveni folksdojčer Peter Kriger (Peter Krieger), a šef logorskog saniteta dr Jung (naveden u literaturi pod imenom Herbert i Erwin Jung). Sačuvana su svedočenja o tome kako je upravo dr Jung ubijao iz pištolja zatvorenike, koji bi nesrećnom igrom sudbine ostali živi nakon streljanja.