cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ultraljubičasta svetlost
Drugi tipovi ultraljubičastih lampi emituju velike količine vidljive svetlosti zajedno sa ultraljubičastom. Crno svetlo se obično odnosi na lampe koje imaju tamno plavi optički filtar u staklu sijalice koji blokira najveći deo vidljive svetlosti, tako da lampa emituje uglavnom ultraljubičastu svetlost. Ultraljubičasta radijacija je nevidljiva, ali mali deo vidljive svetlosti prolazi kroz filtracioni materijal, sa talasnim dužinama i opsegu 400-410 nm, i posledica toga je ljubičasta boja lampe. Vudovo staklo je tip filtracionog materijala koji se koristi za formiranje crnog svetla.
NGC 7753
NGC 7753 je spiralna galaksija u sazvežđu Pegaz koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Ultraljubičasta svetlost
Karakteristike
Ultraljubičasto svetlo se deli na tri podoblasti (UV-A, UV-B i UV-C) koje se razlikuju po frekvenciji, odnosno talasnoj dužini, a što posredno znači i po energiji (Plankova formula). Glavni (najveći) izvor tog zračenja u prirodi je Sunce.
NGC 7753
Deklinacija objekta je + 29° 29' 2" a rektascenzija 23h 47m 4,8s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7753 iznosi 12,2 a fotografska magnituda 13,0. NGC 7753 je još poznat i pod oznakama UGC 12780, MCG 5-56-5, CGCG 498-10, IRAS 23445+2911, ARAK 585, VV 5, ARP 86, KCPG 591B, PGC 72387.
Ultraljubičasta svetlost
Fiziološki učinak
UV zraci su dosta visokih frekvencija, što znači, da imaju veliku energiju i zato potencijalno opasno deluju na žive ćelije celokupnog živog sveta, pa naravno i čoveka. Srećom, veliki deo zračenja u atmosferi zaustavlja ozonski sloj, koji čini štit oko Zemlje. Štetni efekat vidljiv je na moru, ako je koža duže vreme izložena Suncu, pa se koriste kreme koje imaju zaštitu za deo UV spektra. Što je veći faktor kreme, bolja je zaštita.
Takođe su na te zrake vrlo osetljive oči, zato se koriste sunčane naočare, naročito je izloženost veća na većim nadmorski visinama, gde je UV više izražen (brda, skijališta). Astronauti u svemiru nemaju zaštitu ozona kao ljudi na Zemlji, pa moraju obavezno nositi vizir.
Međutim, UV zraci imaju i pozitivno dejstvo zato što podstiču stvaranje D vitamina u čovekovoj koži, koji je značajan, pre svega za pravilno formiranje kostiju kod mladih naraštaja, ali i kod starijih osoba može ublažiti bolesti kao što su osteoporoza (nedostatak kalcijuma u kostima).
Vidi još UV indeks.
mini|240p|Solarijum koji većinom koristi UV-A zrake.
Upotreba
UV svetlo se danas koristi kao sterilizator, što znači da uništava bakterije (medicina, prehrambena industrija) i u naučne svrhe. U elektrotehnici koristi se za resetovanje čipova (obrisivi programabilni ROM - EPROM). UV žarulje ugrađene su u solarijume za veštačko sunčanje.
Kozmografija
Kozmografija je znanost o općim obilježjima svemira; opisuje čitav sastav svijeta svemirskih tijela, uključujući i Zemlju, te pojava koje se zbivaju u njima (bez zadiranja u geografiju i astronomiju)
Opisivanje Zemlje i nebesa.
Homo rudolfensis
Homo rudolfensis (ili Australopithecus rudolfensis) je izumrla vrsta iz tribusa Hominini od koje je otkriveno vrlo malo fosilnih ostataka. Prve je ostatke otkrio Bernard Ngeneo, član istraživačkog tima predvođenog paleoantropologom Richardom Leakeyem i zoologinjom Meave Leakey 1972. godine, na lokalitetu Koobi Fora istočno od Rudolfovog jezera (danas jezero Turkana) u Keniji.
Dvojno ime Pithecanthropus rudolfensis je na temelju fosilne lubanje KNM ER 1470 prvi put predložio Valerij Pavlovič Aleksejev 1978. godine, kojeg je kasnije (1986.) promijenio u Homo rudolfensis. . Još je uvijek otvorena diskusija jesu li ovi fosilni ostaci dovljan dokaz za definiranje odvojene vrste, i da li ova vrsta pripada rodu Homo ili rodu Australopithecus.
Dana 8. kolovoza 2012., istraživački je tim predvođen zoologinjom Meave Leakey objavio otkriće fosilnih kostiju lica i dviju donjih čeljusti koje pripadaju Homo rudolfensisu.
KNM-ER 1470
mini|lijevo|UR 501 (originalni uzorak), najstariji fosil roda Homo Fosil KNM-ER 1470 je dugo bio u središtu diskusije glede imenovanja i klasifikacije ove vrste. Ova je lubanja u početku netočno datirana na tri milijuna godina starosti, što bi je vremenski pozicioniralo prije vrste Homo habilis. Od tada je procjena starosti revidirana na 1,9 milijun godina, stoga je ova vrsta živjela u isto vrijeme kao i Homo habilis. No, razlike u građi lubanje su previše izražene da bi ga se moglo klasificirati kao varijantu Homo habilisa, te se stoga zaključilo da se radi o različitoj vrsti koja je živjela istovremeno s Homo habilisom. Još je nejasno je li Homo rudolfensis izravni predak kasnijih vrsta roda Homo ili je toHomo habilis, ili je neka treća, još neotkrivena vrsta.
Otkriće iz 2012.
U kolovozu 2012., istraživački tim prdvođen Meave Leakey objavio je znanstveni članak Nature u kojem opisuje otkriće tri nova fosila Homo rudolfensisa u sjevernoj Keniji: dvije donje čeljusti s očuvanim zubima i kosti lica. Kosti lica (fosil KNM-ER 62000) pripadaju mladoj jedinki, ali imaju mnoge zajedničke značajke s KNM-ER 1470, sugerirajući pripadnost Homo rudolfensisu, a ne češćem fosilu onog perioda Homo Habilisu. Član tima Fred Spoor je opisao lice kao "nevjerojatno plosnato", s ravnom linijom od očne duplje do očnjaka. Donje čeljusti, koje se dobro podudararaju s KNM-ER 1470 i KNM-ER 62000, su kraće i više pravokutne u odnosu na primjerke Homo habilisa.
Ovi su fosili datirani na oko 2 milijuna godina starosti, stoga su živjeli istovremeno s Homo habilisom. Prema zaključcima Meave Leakey i suradnika, "novootkriveni fosili potvrđuju prisutnost dviju istovremenih ranih vrsta roda Homo (habilis i rudolfensis), osim samog Homo erectusa, u ranom pleistocenu u istočnoj Africi". Lee Rogers Berger, je međutim, nazvao ovaj argument "slabim", i predložio da se pronađeni ostaci usporede s ostalim mogućim vrstama, kao Australopithecusom africanusom i Australopithecusom sedibaom. Tim White iz Kalifornijskog sveučilišta je također doveo u pitanje značaj otkrića, postavljajući pitanje: "Kako mogu stručnjaci iz ovog područja očekivati da budu u mogućnosti precizno identificirati fosilnu vrstu na temelju samo nekoliko zubiju, čeljusti, i donjeg dijela kosti lica s obzirom da znamo da postoji velika varijacija izmešu pojedinih jedinki svake živuće vrste?" Leakey mu je replicirala: "Izazivam Tima Whitea da pronađe bilo kojeg živućeg primata čija je varijacija među jedinkama isto tako velika kao između novootkrivenih fosila i KNM-ER 1802". KNM-ER 1802 je fosil donje čeljusti za kojeg se smatra da pripada Homo rudolfensisu.
Cogul, Belluno
Cogul je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1282 m.
Sonkorski okrug
Sonkorski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Sonkor.
Rush Hour 3
Gas do daske 3 je treći nastavak filmske komedije u kojoj glume Džeki Čen i Kris Taker. Njegovi prethodnici su Gas do daske iz 1998 i Gas do daske 2 iz 2001 godine. Radnja filma se dešava u Los Anđelesu i Parizu.
Film je premijerno prikazan 7. maja 2007 godine.
Brix, Manche
Bri je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1928 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 154 metara.
Gingsheim
Gingshajm je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Strazbur Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 310 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 83 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 195 metara (maksimalnoj 264 m, a minimalnoj 172 m).
Neuropeptidni B/W receptor
Neuropeptidni B/W receptori su članovi familije G-protein spregnutih receptora, integralnih membranskih proteina koji vezuju neuropeptide B i W. Ti receptori su predominantno izraženi u CNS-u i imaju brojne funkcije kao što je regulacija sekrecije kortizola.
Area Indust. Artig. e Commerc. I, L'Aquila
'''Area Indust. Artig. e Commerc. I''' je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 719 m.
Jasu IV Etiopski
Biografija
No postoji i drugačija verzija pada Jasua IV, jeruzalemski biskup Samuel Gobat (1799 - 1879), napisao je svom časopisu da je Jasu pao je zbog komplota bivšeg cara Gigara, koji je u svom testamentu "lažno optužio" Jasua da se udružio sa rivalom Ras Alija II - Farisom Alijom, da svrgnu Ras Alija sa mjesta regenta. Samuel Gobat je čak napisao 26. novembra 1832. "Jasno je da je stari car Gigar nabavio otrov za njegovo smaknuće".
Beowulf (film, 1999)
Beovulf (Beovulf) je naučnofantastični-horor film iz 1999. koji je režirao Grejam Bejker. Radnja mu se temelji na istoimenom staroengleskom epu, ali je umjesto u rani srednji vijek smještena u postapokaliptičnu budućnost. Glavne uloge igraju: Kristofer Lamber, Rona Mitra i Oliver Koton.
Špinat
Špinat ili spanać (Eng. spinach) je povrće sa zelenim listovima. Uzgaja se zimi i ljeti, pa govorimo o dvjema vrstama špinata - zimskom i ljetnom.
- Zimski ili obični špinat ima oblik rozete, a prema sorti lišće mu je veće ili manje, zaobljena ili šiljasta vrha. Neke sorte imaju sočnije listove zelene boje, neke imaju tanje listove, a boja im je svjetlija. Prilikom prodaje s rozetom, korijen mora biti odrezan izvan vanjske krune lišća. beru se samo veći listovi.
- Ljetni špinat ima debelo, mesnato, trokutasto lišće, koje je sočnije od lišća običnog špinata, ali je sivozelene boje. Ta vrsta špinata ima razgranatu stabljiku koja se s granama u promjeru otprilike 1,5 m prostire po tlu. Beru se samo listovi
Nutritivna vrijednost
mini|lijevo|200px|desno|Špinat Špinat ima dosta željeza, ali i oksalne kiseline. Oksalna kiselina veže kalcij i čini ga neupotrebljivim za ljudski organizam. Prema novijim istraživanjima, špinat se ne preporuča kao česta hrana mlađim osobama i djeci, ali je izvrsna hrana za starije ljude. Kod kuhanja špinata prvu vodu treba baciti. U njoj ima nitrata, koji se pod utjecajem bakterija pretvaraju u nitrite, stoga se kuhani špinat ne smije ostavljati za drugi obrok.
Upotreba u kulinarstvu
Da bi se uklonilo djelovanje oksalne kiseline, špinat je porisno pripremati kao varivo sa zaprškom od brašna i s mlijekom. Špinat se može jesti kuhan i preliven uljem te sirov kao salata jer je bogat vitaminom C. Vrlo je tražen smrznuti špinat koji je prije zamrzavanja opran, usitnjen, blanširan, a zatim pakovan u manje ili veće vrećice.
Arapski svijet
250px|desno Arapski svijet odnosi se na arapske zemlje koje se nalaze na području Afrike koje se proteže od Atlantskog oceana na zapadu preko Sjeverne Afrike (dijela Afrike koji izlazi na Sredozemno more) pa sve do Crvenog mora, uključujući Arapski poluotok, odnosno države Bliskog istoka. To područje obuhvaća 25 država i teritorija s otprilike 325 milijuna stanovnika. Arapski svijet karakteriziraju religija, jezik i zajednička historija.
Black Forest, Colorado
Blek Forist je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.116, što je 131 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
NGC 7752
Deklinacija objekta je + 29° 27' 34" a rektascenzija 23h 46m 58,5s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7752 iznosi 14,0 a fotografska magnituda 15,0. NGC 7752 je još poznat i pod oznakama UGC 12779, MCG 5-56-4, MK 1134, ARP 86, CGCG 498-9, ARAK 585, VV 5, 4ZW 165, KCPG 591A, PGC 72382.
Spisak predsednika Vlada Srbije
U spisku koji sledi navedeni su predsednici Vlada koje su upravljale Srbijom od 1805. do danas. Datumi su zaključno sa 1918. godinom dati po starom, julijanskom kalendaru, koji je kasnio za gregorijanskim 20 dana u XIX i 13 dana u XX veku.
Nazivi vlada
Mada je "Vlada" kolokvijalni naziv, to nije morao biti formalni, ustavni, naziv.
U Srbiji kao delu druge Jugoslavije, korišćen je naziv Vlada 1945-53, Izvršno veće 1953-90 i opet Vlada od 1990.
Ustanička Srbija 1804-1835
thumb|80px|Pečat P. S. Centralni organ vlasti tokom Prvog srpskog ustanka bio je Praviteljstvujušči sovjet serbski (1805-13), sa popečiteljima (ministrima) uvedenim 1811.
Knez Mihailo Obrenović
Prva vlada kneza Mihaila je okončana 26.8.1842. Druga vlada je trajala od 14.9.1860. do ubistva 29.5.1868.
Knez Aleksandar Karađorđević
Knez Aleksandar je izabran za kneza 2.9.1842. i smenjen 11.12.1858.
Kralj Aleksandar Obrenović
Maloletni Aleksandar Obrenović je postao kralj 22. februara/6. marta 1889, proglasio se punoletnim 1/13. aprila 1893, ubijen je 29. maja/11. juna 1903.
Kralj Petar I Karađorđević
Kralj od 1903, sin Aleksandar regent od 11.6.1914. (stari kalendar), umro 16.8.1921. (novi kalendar), kao prvi kralj Srba, Hrvata i Slovenaca. Srbija je prema miru od 18.5.1913., posle Prvog balkanskog rata, znatno uvećana (Stara Srbija i Makedonija).
Kraljevina SHS, Kraljevina Jugoslavija 1918-1945
left|thumb|75px thumb|75px
Prva Jugoslavija je bila unitarno uređena - podeljena na 33 oblasti 1922-29, zatim 9 banovina plus Uprava grada Beograda do 1939. i konačno, do okupacije aprila 1941., s jednom banovinom manje, formiranjem Banovine Hrvatske. Srbija je bila samo geografski pojam, tako da za šefove vlade treba pogledati Spisak predsednika Vlada Jugoslavije. Vlada Kraljevine Jugoslavije je bila međunarodno priznata do 1945.
Okupirana Srbija 1941-1944.
Delove današnje Srbije su anektirale Mađarska (Bačka), Bugarska (jugoistočna Srbija i deo Kosmeta) i Albanija (deo Kosmeta i deo Sandžaka). Banat je formalno pripadao Srbiji, ali su njime direktno upravljali Nemci. Srem je priključen NDH. Ostatak Srbije, manji od današnje uže (centralne) Srbije (ali sa severnim Kosovom) imao je kvislinšku vladu. Prvo je formiran Aćimovićev "Savet komesara ministarstava" a zatim Nedićeva vlada (tj. Ministarski savet)
Partizani su na oslobođenim teritorijama osnivali nove organe vlasti, Narodno-oslobodilačke odbore (NOO), na raznim nivoima, pa je tako u Užicu 17. nov. 1941. osnovan i Glavni NOO Srbije (GNOOS), na čelu sa Dragojlom Dudićem. Ali, ubrzo je došlo do pada "Užičke republike" i povlačenja iz Srbije, pa je GNOOS prestao s delovanjem. Biće obnovljen u avgustu 1944., na početku borbi za oslobođenje Srbije, na čelu će mu biti dr Blagoje Nešković.
Federalna Srbija, Narodna i Socijalistička Republika 1944-1990
thumb|120px|Grb do 2004 thumb|100px|Zastava do 1991 U drugoj Jugoslaviji je obnovljena državnost Srbije, koja je sada u sastavu imala dve pokrajine, Vojvodinu i Kosmet (puni nazivi i ovlašćenja pokrajina su se menjali). Dana 11. nov. 1944. je osnovana Antifašistička skupština narodnog oslobođenja Srbije (ASNOS), kao zakonodavni i izvršni organ Srbije, izvršne funkcije je obavljalo Predsedništvo od 35 članova.
Republika Srbija od 1990.
thumb|100px|Zastava do 2004 thumb|80px|Veliki grb, od 2004 thumb|100px|Zastava (državna), od 2004 Ustav Republike Srbije ("Miloševićev") usvojen je 28. septembra 1990., vraćen je naziv "Vlada" i ministri. Nakon raspada druge Jugoslavije proglašena je SRJ 27.4.1992. Posle NATO bombardovanja, Kosmet je stavljen pod upravu UN juna 1999. Milošević zbačen 5.10.2000. SRJ je zamenjena Državnom zajednicom SCG 4. feb. 2003., raspuštenom 3.6.2006 (proglašenjem nezavisnosti Crne Gore). Kosovo je proglasilo nezavisnost 17.2.2008., što Srbija ne priznaje.
Sahnenski okrug
Sahnenski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Sahne.
Islamska medicina
thumb|250px|right|Latinski prijevod Kanona medicine iz 1494.
Islamska medicina, ili, rjeđe, arapska medicina, je izraz za medicinu koja se prakticirala, odnosno proučavala u islamskom svijetu za vrijeme srednjeg vijeka, odnosno u tzv. Zlatnom dobu islama. Na njen razvoj su značajno uticale ranije medicinske tradicije - grčka i perzijska - zatečene na područjima koje je osvojio Kalifat u 7. i 8. vijeku; samostalniji razvoj se obično vezuje za 9. vijek kada su arapski i muslimanski ljekari i medicinski pisci počeli koristiti metode naučne analize. Među najvećim dostignućima arapske medicine se ističe koncept bolnica kao javnih institucija, odnosno razvijena kirurgija čije se tehnike u nekim slučajevima koriste dan-danas. Najveći medicinski pisci tadašnjeg islamskog svijeta su bili al-Razi i Avicena, čija će dijela putem prijevoda u srednjem vijeku doći na Zapad i biti temeljem tamošnje medicine.
Kasrširinski okrug
Kasrširinski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Kasr-e Širin.
Villa Suore, Torino
Villa Suore je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 413 m.
Marquette, Kansas
Market je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 641, što je 99 (18,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
NGC 7742
NGC 7742 je spiralna galaksija u sazvežđu Pegaz koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 10° 46' 1" a rektascenzija 23h 44m 15,7s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7742 iznosi 11,6 a fotografska magnituda 12,4. Nalazi se na udaljenosti od 22,2000 miliona parseka od Sunca. NGC 7742 je još poznat i pod oznakama UGC 12760, MCG 2-60-10, CGCG 432-23, IRAS 23417+1029, PGC 72260.
Islamska astronomija
thumb|250px|right|Perzijski astrolab iz 18. vijeka
Islamska astronomija ili, rjeđe, arapska astronomija, je izraz koji se koristi za astronomiju koja se razvila, odnosno bila karakterističan za islamski svijet u srednjem vijeku ili tzv. Zlatnom dobu islama. Pod time se podrazumijevaju svi astronomski tekstovi, otkrića ili dostignuća od oko 8. do 15. vijeka na širokom području koje je uključivalo Bliski istok, Sjevernu Afriku, al-Andalus, Centralnu Aziju i Indiju i autore koji su koristili arapski jezik kao lingua francu. Za islamsku astronomiju je karakterističnu da je zahvaljujući vlasti Kalifata, odnosno vezama među muslimanskim državama koje su ga naslijedile, astronomima na raspolaganju bio široki i raznovrsni korpus prethodnih astronomskih dostignuća i tradicija, prije svega vezan uz grčku, sasanidsku i indijsku astronomiju; islamski astronomi su ta znanja asimilirali i na njihovom temelju sagradili novu tradiciju koja je, pak, značajno uticala na susjedna područja, odnosno razvoj bizantske, zapadnoevropske i kineske astronomije.
Islamska astronomska dostignuća se, između ostalog, ogledaju u zvjezdanim katalozima sa preko 10.000 unosa, kao i brojnim imenima zvijezdima (Aldebaran, Altair), kao i astronomskim pojmovima (poput azimuta), koji su u druge jezike došli upravo iz arapskog.
West Burke, Vermont
Vest Berk je grad u američkoj saveznoj državi Vermont.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 343, što je 21 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nebo
mini|215px|Nebo Nebo je sloj nevidljivih plinova koji okružuju i štite Zemlju pa ih nazivamo atmosferom. Kad je vrijeme sunčano nebo je plave boje, a kad je oblačno, nebo je sivo. Nebo je plavo zbog toga što, kad je Sunce visoko na nebu, Sunčeve zrake lome se u čestice koje sadrže prašinu i lebde. Ponekad se zbog nekih čovjekovih djela pojavi smog, i zato, zbog te pojave, neki ljudi teže dišu. Nebo može biti također crvene ili žute boje. U podne na nebu se, kad je sunčano, vidi Sunce, a noću se vide zvijezde. Zvijezde su i danju prisutne, ali ih je nemoguće vidjeti jer imaju puno slabiju svjetlost nego noću. Na nebu se lakše može predvidjeti kakvo će biti vrijeme te je li dan, noć ili sumrak.
Zvijezde padalice
Zvijezde padalice zapravo nisu zvijezde nego meteori (komadi nebeskih krhotina).
Beaulieu-sur-Mer
Bolije na Moru je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi koja pripada prefekturi Nica.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3 675 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 994 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 0,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od metara (maksimalnoj 189 m, a minimalnoj 0 m).
NGC 7673
NGC 7673 je spiralna galaksija u sazvežđu Pegaz koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 23° 35' 21" a rektascenzija 23h 27m 41,2s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7673 iznosi 12,5 a fotografska magnituda 13,2. NGC 7673 je još poznat i pod oznakama UGC 12607, MCG 4-55-14, MK 325, IRAS 23252+2318, KCPG 584A, 4ZW 149, VV 619, KUG 2325+233, CGCG 476-42, PGC 71493.
Kermanšaški okrug
Kermanšaški okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Kermanšah.
Cassino, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21074 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Ateizam
Ateizam ( - odrični prefiks, – Bog; bez Boga u doslovnom prevodu) je, u širem smislu, neverovanje u postojanje božanstava, bezbožnost, bezboštvo. U užem smislu, ateizam je stav da ne postoje božanstva. Kroz istoriju se često pojavljuje i kao odrečan stav prema zvaničnoj religiji. Ateizam je opozicija teizmu, deizmu koji je u svom najopštijem obliku verovanje da postoji barem jedno božanstvo.
Termin „ateizam“ je u početku imao negativno značenje kojim su označavane osobe koje su odbijale da veruju u ono u šta su tada verovali širi slojevi društva. Širenjem slobodoumlja, naučnog skepticizma i potonje kritike religije, značenje reči je primilo uže značenje. Prve osobe koje su se izjašnjavale kao ateisti pojavile su se u staroj Grčkoj pa u 18. veku.
Postoji prvobitni ateizam (kod nekih plemena i naroda kod kojih ne postoji potreba za bogom te nemaju pojam boga), zatim tzv. praktični ateizam kod čoveka koji živi i deluje bez boga, teorijski ateizam (dogmatski ili kritički) koji svesno, kritički, radikalno i argumentirano pokazuju, dokazuju (obarajući teološko tumačenje egzistencije boga, božanstava) i samu nemogućnost postojanja boga (božanstava) te marksizam koji nije ateizam, već njegovo praktičko i historijsko prevladavanje (pravi ili pozitivni humanizam ima da pozitivno počinje od sebe sama, a ne od boga, tj. njegove kritike i negacije u čistoj teoriji).
Ateisti su skeptični prema tvrdnjama o natprirodnim pojavama, obrazlažući svoj stav nedostatkom empirijskih dokaza. Takođe, ateisti su ponudili brojne razloge za neverovanje u bilo koje božanstvo. Među njima su problem zla, argument protivrečnih otkrovenja i argument neverovanja. Drugi razlozi za ateizam spadaju u spektar od filozofskih do društvenih i istorijskih. Iako su neki ateisti prihvatili sekularne filozofije, ne postoji jedna ideologija ili skup pravila o ponašanju koji svi ateisti poštuju.
U zapadnom svetu, ateisti se smatraju isljučivo nereligioznim i nespiritualnim osobama. Međutim, ateizam postoji u nekim verskim ili duhovnim sistemima verovanja, kao što su đainizam, budizam i hinduizam. Đainizam i neki vidovi budizma ne propovedaju verovanje u bogove.
Etimologija
mini|levo|Grčka reč αθεοι (ateoi), koja se pojavljuje [[Poslanica Efescima|Poslanici Efescima na papirusu sa početka 3. veka.]]
U ranoj antičkoj Grčkoj, pridev (ἄθεος (od odričnog prefiksa ἀ- i θεός „bog“) je značio „bezbožan“. Prvim put se koristio kao cenzorski izraz koji je otprilike značio „sraman“ ili „grešan“. U 5. veku p. n. e. reč je počela da se upotrebljava da označi odlučnije i aktivnije bezbožništvo u smislu „kvarenja odnosa sa bogovima“ ili „negiranja bogova“. Reč ἀσεβής (asebēs) je kasnije počela da se upotrebljava protiv onih koji su bez stida negirali ili nisu poštovali lokalne bogove, čak i ako su verovali u njih. Moderni prevodi klasičnih tekstova ponekad daju atheos kao „ateistički“. Kao apstraktna imenica postojala je reč ἀθεότης (atheotēs). Ciceron je preslovio ovu grčku reč u latinsku atheos. Ova reč se često koristila u raspravama između ranih hrišćana i helenista, u kojoj je svaka strana tako opisivala onu drugu u pežorativnom smislu.
U engleskom jeziku reč -{atheist}- (od francuske athée), u značenju „onaj koji poriče ili ne veruje u postojanje bogova“, prethodi reči -{atheism}-, a prvi put se koristila najranije od 1566. godine, i ponovo od 1571. Reč -{atheist}- (ateistički) kao izraz za praktično neverništvo se počela koristiti najranije od 1577. Reč -{atheism}- (ateizam) je izvedena od francuske reči athéisme, i pojavljuje se u engleskom oko 1587. Ranije delo, nastalo oko 1534, je koristilo reč -{atheonism}-. Povezane reč su nastale kasnije: -{deist}- 1621, -{theist}- 1662. godine, -deism}- 1675. godine, i -theism}- 1678. godine.
Karen Armstrong piše da je „tokom 16. i 17. veka, reč „ateista“ još uvek bila rezervisana isključivo za polemiku... Reč „ateista“ je bila uvreda. Niko nije ni sanjao da nazove sebe ateistom.“ Sredinom 17. veka još uvek se smatralo da je nemoguće neverovati u boga; reč „ateista“ je značila neprihvatanje trenutnog poimanja božanskog.
Reč ateizam je prvi put upotrebljena u Evropi krajem 18. veka, a označavala je samopriznato izričito neverovanje u monoteističkog avramskog boga. Delimično zahvaljujući svojoj širokoj upotrebi u monoteističkom zapadnom društvu, reč ateizam obično znači „neverovanje u boga“, više nego uoštenije „neverovanja u božanstva“. U modernim radovima, ne pravi se jasna razlika između ove dve definicije. U engleskom jeziku, arhaično značenje reči -{atheism}- je značilo samo neverovanje u jednog boga, a ne i u politeistička božanstva. Na osnovu ovoga je u 19. veku skovana zastarela reč -{adevism}- da označi neverovanje u politeistička božanstva. Početkom 20. veka, globalizacija je doprinela širenju značenja reči ateizam na neverovanje u sve vidove božanstava, iako je u zapadnom svetu česta pojava da se ateizam označi prosto kao „neverovanje u Boga“.
Istorija
Iako izraz ateizam potiče iz Francuske iz 16. veka, ideje koje bi danas bile priznate za ateističke su zabeležene od vedskog perioda i antike.
Rana indijska religija
Ateističke ideje su zabeležene u ranim indijskim školama i postojale su u vreme vedizma. Od šest pravovernih škola indijske filozofije, samkhja, najstariji filozofski sistem, ne prihvata postojanje bogova, dok rana mimansa takođe odbija pojam Boga. Rana mimansa ne samo da ne prihvata boga, već tvrdi da su ljudske akcije dovoljne da stvore potrebne okolnosti da bi se uživalo u plodovima svoga rada. Potpuno materijalistička i antiteistika škola čarvaka (poznata i pod imenom nastika ili lokajta) koja je nastala u Indiji oko 6. veka p. n. e. je verovatno najizraženija ateistička škola filozofije u Indiji, slična grčkoj kirenskoj školi. Ova grana indijske filozofije je klasifikovana kao heterodoksna zbog svog negiranja autoriteta veda i zbog toga se ne smatra delom šest pravovernih škola hinduizma, ali je važna pomena kao dokaz materijalističkog pokreta u hinduizmu. Negiranje boga kao tvorca se takođe vidi u đainizmu i budizmu.
Antika
thumb|U [[Platonovoj Odbrani Sokratovoj, Melet je optužio Sokrata (bista prikazana na slici) da ne veruje u bogove.]] Zapadnjački ateizam ima svoje korene u presokratovskoj grčkoj filozofiji, ali se nije pojavio kao poseban pogled na svet sve do kraja doba prosvećenosti. Grčki filozof iz 5. veka p. n. e. Dijagora je poznat kao „prvi ateista“, i citirali su ga mislioci kao što je Ciceron u svojoj knjizi O prirodi bogova. Anaksagora je tvrdio da je Sunce usijan kamen, a ne božanstvo otelotvoreno u bogu Heliosu. Kritija je opisao religiju kao ljudski izum koji se koristi da zastraši ljude kako bi pratili moralni red. Atomisti kao što je Demokrit su pokušali da objasne svet na čisto materijalistički način, bez pozivanja na duhovno ili mistično. Drugi presokratovci koji su verovatno imali ateističke poglede na svet su Prodik i Protagora. U 3. veku p. n. e. grčki filozofi Teodor Bezbožnik i Straton nisu verovali u postojanje bogova. Teodor Bezbožnik je bio proteran iz svog grada zbog neverovanja u bilo koje božanstvo.
Sokrat je bio optužen za bezbožnost (vidi Eutiprova dilema) na osnovu toga što je inspirisao ljude da sumnjaju u državne bogove. Iako je osporio optužbu da je „potpuni ateista“, kazavši da ne može da bude ateista jer veruje u duhove, Sokrat je na kraju osuđen na smrt. Sokrat se takođe molio u Platonovom dijalogu Fedar i govorio je „po Zevsu“ u dijalogu „Država“.
Euhemer je objavio svoj stav da su bogovi samo deifikovani vladari, osvajači i osnivači iz prošlosti, i da su njihovi kultovi i religija bili u osnovi nastavak nestalih kraljevstava i ranih političkih struktura. Iako nije bio strogi ateista, Euhemer je kasnije kritikovan da je „proširio ateizam na celoj naseljenoj Zemlji brisanjem bogova“.
Atomistički materijalista Epikur je osporio mnoge religijske doktrine, među kojima su postojanje zagrobnog života ili ličnog boga; smatrao je da je duša čisto materijalna i smrtna. Iako epikurejstvo nije negiralo postojanje bogova, on je verovao da, ako oni i postoje, nisu zainteresovani za čovečanstvo.
Rimski pesnik Lukrecije se složio s tim, da ako postoje bogovi, da su oni nezaiteresovani za čovečanstvo i nesposobni da utiču na prirodu i svet. Zbog ovoga je verovao da se čovečanstvo ne mora plašiti natprirodnog. Lukrecije je izložio svoje epikurejske poglede na kosmos, atome, dušu, smrtnost i religiju u knjizi „Ο suštini stvari“, koja je popularizovala Epikurovu filozofiju u antičkom Rimu. Julije Cezar, koji je znatno naginjao ka epikurejstvu, je takođe odbacio ideju o zagrobnom životu, što je na primer dovelo do njegovog prigovora protiv smrtne kazne na suđenju Katilini, na kom je on govorio protiv stoicizma Katona Mlađeg.
Rimski filozof Sekst Empirik je zastupao jednu formu skepticizma poznatu kao pironizam po kojoj bi ljudsko biće trebalo da prestane da donosi sud o bukvalno svim verovanjima jer ništa na ovom svetu nije nasledno zlo, i da je ataraksija (duševni mir) moguća ukoliko se suzdrži od osuđivanja. Veliki deo njegovih dela koja su uspela da se održe do danas, izvršila su jak uticaj na kasnije filozofe.
Značenje reči „ateist“ se menjalo tokom antike. Nehrišćani su nazivali prvobitne hrišćane ateistima zbog neverovanja u paganske bogove. Za vreme Rimskog carstva, hrišćani su bili pogubljivani zbog negiranja rimskih bogova i posebno zbog neobožavanja careva. Kada je hrišćanstvo postalo državna religija u Rimskom carstvu 381. godine za vreme cara Teodosija I, jeres je postala kažnjiv prestup.
Od ranog srednjeg veka do renesanse
Renesansa je mnogo uticala na proširivanje obima slobodnog mišljenja i skeptičnog istraživanja. Pojedinci, kao što su Leonardo da Vinči i Galileo Galilej, su zagovarali eksperimentisanje kao način objašnjavanja i suprotstavili su se argumentima od verskih autoriteta. Drugi kritičari religije i Crkve u ovom periodu bili su Nikolo Makijaveli, Bonavantur de Perie i Fransoa Rable.
Moderno doba
Renesansa i doba refomacije su period u kome je došlo do oživljavanja verske revnosti, što se vidi iz širenja novih verskih redova, bratstava i masovne pobožnosti u katoličkom svetu, kao i pojave strogih protestantskih grupa, kao što su kalvinisti. Ovaj period međuverskog rivalstva dozvolio je čak i širi obim teološkog i filozofskog razmatranja, od kojih će se mnogi kasnije koristiti da unaprede skeptični religijski pogled na svet. thumb|desno|[[Ludvig Fojerbah|Fojerbahova Osnova hrišćanstva (1841) će kasnije mnogo uticati na filozofe kao što su Engels, Mark, Štraus, Niče i Štirner. On je smatrao boga ljudskim izumom, a verske aktivnosti načinom traženja ispunjenja želja. Zbog toga se smatra osnivačem moderne antropologije religije.]] Kritika hrišćanstva je sve češća u 17. i 18. veku, naročito u Francuskoj i Engleskoj. Neki protestantski mislioci, kao što je Tomas Hobs, zastupali su materijalističku filozofiju i skepticizam prema natprirodnim pojavama, dok je jevrejsko-holandski filozof Baruh Spinoza odbacio božansko proviđenje u korist panenteističkog naturalizma. Do kraja 17. veka, za deizam se otvoreno zalažu intelektualci kao što je Džon Toland koji je skovao termin „panteista“.
Francuska revolucija je izvela ateizam i antiklerikalni deizam iz salona u javnu sferu. Jedan od glavnih ciljeva Francuske revolucije bio je reorganizacija i podređivanje sveštenstva državi kroz Građanski ustav sveštenstva. Ovaj pokušaj je doveo do antiklerikalnog nasilja i proterivanja mnogih sveštenika iz Francuske. Haotična politička dešavanja u revolucionarnom Parizu na kraju su omogućila još radikalnijim jakobincima da preuzmu vlast 1793. godine, nakon čega je nastupila Vladavina terora. Jakobinci su bili deisti i uveli su Kult vrhovnog bića, kao novu francusku državnu religiju. Neki ateisti okupljeni oko Žaka Heberta su umesto toga nastojali da uspostave kult razuma, oblik pseudo-ateističke religije sa boginjom koja personifikuje razum. Oba pokreta su delimično doprinela pokušajima da se nasilno dehrišćanizuje Francuska. Kult razuma okončao se posle tri godine kada su jakobinci giljotinirali njegovo vođstvo, uključujući i Žaka Heberta. Antiklerikalni progoni okončani su Termidorskom reakcijom.
Napoleonovo doba institucionalizovalo je sekularizaciju francuskog društva, i izvelo revoluciju u severnu Italiju, u nadi da će doprineti stvaranju savezničkih republika. U 19. veku ateisti su doprineli političkim i socijalnim revolucijama, ubrzavajući nemire iz 1848. godine, rizorđimento u Italiji, kao i rast međunarodnog socijalističkog pokreta.
U drugoj polovini 19. veka, ateizam se proširio pod uticajem racionalističkih i slobodoumnih filozofa. Mnogi ugledni nemački filozofi tog vremena negirali su postojanje božanstava i bili su kritičari religije, a među njima su se nalazili Ludvig Fojerbah, Artur Šopenhauer, Maks Štirner, Karl Marks i Fridrih Niče. Karl Marks je religiju nazivao opijumom za narod.
Od 1900.
mini|Bezbožnik, [[Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika|sovjetski časopis iz 1920-ih, prikazuje radnike kako izbacuju Isusa.]] Ateizam je u 20. veku, naročito u vidu praktičnog ateizma, napredovao u mnogim društvima. Ateistička misao je priznata u širokom spektru drugih, širih filozofija, kao što su egzistencijalizam, objektivizam, sekularni humanizam, nihilizam, anarhizam, logički pozitivizam, marksizam, feminizam i opšti naučni i racionalistički pokret.
Logički pozitivizam i scijentizam su utrli put neopozitivizmu, analitičkoj filozofiji, strukturalizmu i naturalizmu. Neopozitivizam i analitička filozofija odbacuju klasični racionalizam i metafiziku u korist strogog empirizma i epistemološkog nominalizma. Zagovornici kao što su Bertrand Rasel su nedvosmisleno odbacili veru u boga. Ludvig Vitgenštajn je u svojim ranim radovima pokušao da odvoji metafizički i natprirodni jezik iz racionalnog diskursa. Alfred Ejer je podvlačio neproverljivost i besmisao verskih tvrdnji, navodeći svoju privrženost empirijskim naukama. Džon Nimejer Findli i Dž. Dž. K. Smart tvrdili su da postojanje Boga nije logički neophodno. Prirodnjački i materijalistički monisti poput Džona Djuia su smatrali da bi prirodni svet trebalo da bude osnova svega, negirajući postojanje Boga ili besmrtnosti.
U 20. veku se dogodio i proboj ateizma u politici, raširen tumačenjem dela Marksa i Engelsa. Nakon Oktobarske revolucije, povećanje stepena verskih sloboda za manjinske religije je trajalo nekoliko godina, pre nego što je politika staljinizma pokrenula progon religije. Nekoliko komunističkih država se usprotivilo religiji i uvelo državni ateizam, među njima su bivši Sovjetski Savez, Albanija, a još uvek i Kina, Severna Koreja i Kuba.
Ostali lideri kao što je Perijar Ramasami, istaknuti ateistički indijski lider, su se borili protiv hinduizma i bramana u cilju okončanja diskriminacije i podele ljudi u ime religije i kasti.
Godine 1966, časopis Tajm je postavio pitanje: „Je li Bog mrtav?“ kao odgovor na teološki pokret Smrt boga, navodeći tadašnje procene da skoro polovina svih ljudi u svetu živi u državama na čijem čelu su antireligiozni režimi, dok milioni ljudi u Africi, Aziji i Južnoj Americi nemaju znanje o jednom Bogu.
Godine 1967. albanska vlada Envera Hodže je najavila zatvaranje svih verskih institucija u zemlji, izjavivši da je Albanija prva zvanično ateistička država na svetu. , mada je poštovanje religije u Albaniji obnovljeno 1991. Ovi režimi su ojačali negativne asocijacije na ateizam, posebno tamo gde su antikomunistička osećanja bila jaka kao u SAD, uprkos činjenici da su neki istaknuti ateisti bili i antikomunisti.
Od pada Berlinskog zida, broj aktivnih antireligioznih režima je znatno smanjen. Timoti Šah je 2006. napisao da je primetio „globalni trend u svim većim verskim grupama, u kojima pokreti zasnovani na Bogu i uopšte na veri doživljavaju porast poverenja i uticaja u odnosu na sekularne pokrete i ideologije“. Međutim, Gregori S. Pol i Fil Zakerman smatraju ovo mitom i ukazuju na to da je stvarna situacija mnogo složenija i nijansirana. thumb|levo|250px|Ričard Dokins u kampanji za promociju ateizma Verski motivisani teroristički napadi 11. septembra 2001. i delimično uspešan pokušaj instituta Diskaveri za promenu nastavnog plana u američkim školama i uključivanje kreacionističke ideje, zajedno sa podrškom koju je Džordž Buš 2005. dao tim idejama, podstakli su ateističke pisce Sema Harisa, Danijela S. Deneta, Ričarda Dokinsa, Viktora Stengera i Kristofera Hičensa da objave knjige koje su postale bestseleri u Americi i širom sveta. Istraživanje iz 2010. je pokazalo da osobe koje sebe identifikuju kao ateisti ili agnostici u proseku imaju više znanja o religiji od sledbenika velikih vera. Osobe koje ne veruju su bolje odgovorile na pitanja o centralnim načelima protestantizma i katoličanstva. Samo su mormoni i jevreji postigli isti rezultat kao ateisti i agnostici.
Ateizam 3.0 je pokret u okviru ateizma koji ne veruje u postojanje boga, ali tvrdi da je od religije bilo koristi za pojedince ili društvo, i da je njeno eliminisanje od manjeg značaja od drugih stvari koje bi trebalo da se urade.
Novi ateizam
Novi ateizam je naziv za pokret nekolicine ateističkih autora iz 21. veka koji zagovaraju stanovište da „religiju ne treba samo prosto tolerisati već joj se treba suprotstaviti, kritikovati je i ogoliti kad god se primeti njen uticaj“ Pokret se obično dovodi u vezu sa Ričardom Dokinsom, Danijelom Denetom, Semom Harisom, Kristoferom Hičensom i Viktorom Stengerom. Nekoliko bestselera od ovih autora, objavljenih između 2004. i 2007. su predmet mnogih diskusija o Novom ateizmu.
Definicije i razlike
220p|mini|Dijagram koji pokazuje odnose između definicija [[čvrst i slab ateizam|čvrstog/slabog i implicitnog/eksplicitnog ateizma. Ekplicitni čvrsti/pozitivni/jaki ateisti (purpurno sa desne strane) su stanovništa da je tvrdnja „da postoji barem jedno božanstvo“ netačna. Ekplicitni slabi, negativni/meki ateisti (plavo sa desne strane) odbacuju ili se uzdržavaju od verovanja da neka božanstva postoje bez da zapravo tvrde da je „postojanje makar jednog božanstva“ netačna tvrdnja. Među implicitne slabe/negativne ateiste (u plavoj boji sa leva) bi spadali ljudi (kao što su mala deca ili neki agnostici) koji ne veruju u neko božanstvo, ali nisu jasno odbacili takvo verovanje (veličine skupova u dijagramu ne pokazuju stvaran odnos među stanovništvom).]]
Teoretičari se ne slažu kako da najbolje definišu i klasifikuju ateizam, u smislu na koje se natprirodne entitete odnosi, da li je to neka tvrdnja ili odsustvo tvrdnje i da li to zahteva svesno, jasno odbijanje. Predložene su različite vrste kategorija kako bi se napravila razlika između različitih oblika ateizma.
Spektar
Neke od nejasnoća i kontroverzi u definisanju ateizma potiču od poteškoće dostizanja konsenzusa o definicijama reči „božanstvo“ ili „bog“. Brojnost drastično različitih koncepicija boga i božanstava dovodi do različitih ideja koje se odnose na primenu ateizma. Na primer. Rimljani su optuživali hrišćane da su ateisti jer nisu verovali u paganska božanstva. Ovaj problem je postepeno rešen pošto je teizam usvojen kao izraz koji obuhvata verovanja u bilo kakva božanstva.
U zavisnosti od skupa fenomena koje odbacuje, ateizam se može suprotstavljati svemu, počevši od verovanja u božanstva, pa do postojanja spiritualnih, natprirodnih ili transcedetalnih koncepata, poput onih u budizmu, hinduizmu, đainizmu i taoizmu.
Implicitni i eksplicitnivi ateizam
Definicije ateizma takođe zavise i od stepena razmišljanja koje neka osoba treba da posveti ideji bogova da bi bila smatrana ateistom. Ateizam je nekada definisan da znači prosto odsustvo verovanja da bilo koje božanstvo postoji. Ova široka definicija bi obuhvatila novorođene i druge osobe koje nisu bile pod uticajem teističkih ideja. Još 1772. godine baron Holbah je rekao da su „sva deca rođena kao ateistička; ona nemaju ideju o bogu“. Slično tome Džordž H. Smit (1979) je izjavio: „Čovek koji nije upoznat sa teizmom je ateista samo zato što ne veruje u boga. Ova kategorija bi obuhvatala dete sa konceptualnim kapacitetom da shvati ova pitanja, ali koje je još uvek nesvesno tih pitanja. Činjenica da to dete ne veruje u boga ga kvalifikuje kao ateistu.“
Smit je skovao termin implicitni ateizam da označi odsustvo teističkih verovanja bez svesnog odbacivanja samih verovanja i eksplcitni ateizam da označi uobičajenu definiciju svesnog neverovanja. Ernest Nagel se usprotivio Smitovoj definiciji ateizma kao prostog odsustva teizma, priznajući samo eksplicitni ateizam kao pravi ateizam.
Pozitivni i negativni ateizam
Filozofi kao što su Entoni Flu, i Majkl Martin, su postavili pozitivni (jak/čvrst) ateizam protiv negativnog (slabog/mekog) ateizma. Pozitivni ateizam je ekplicitno tvrđenje da bogovi ne postoje. Negativni ateizam obuhvata sve druge oblike neteizma. Stoga, prema ovoj kategorizaciji, svako ko nije teista je ili negativni ili pozitivni ateista. Termini slab i jak su relativno novijeg datuma, dok su termini negativni i pozitivni ateizam stariji, i koristili su se (u malo drugačijem smislu) u filozofskoj literaturi i među katoličkim apologetima. Po ovakvom razgraničenju ateizma, većina agnostika su negativni ateisti.
Većina agnostika vidi svoje poglede drugačijim od ateističkih, smatrajući ga ne više opravdanim od teizma ili tretirajući ih jednako. Tvrdnja o nedostupnosti saznanja za ili protiv postojanja bogova se ponekad vidi kao indikacija da i ateizam zahteva skok vere. U uobičajene ateističke odgovore na ovaj argument spada odgovor da nedokazane verske tvrdnje zaslužuju istu količinu neverovanja kao i sve ostale nedokazane tvrdnje, i da neproverljivost postojanja bogova ne podrazumeva jednaku vrednost bilo koje mogućnosti. Dž. Dž. K. Smart dalje tvrdi da „ponekad neka osoba koja je zapravo ateista može predstaviti sebe, čak i strastveno, kao agnostika zbog nerazumno generalizovanog filozofskog skepticizma koji bi nas sprečio da kažemo da znamo sve drugo, osim možda istina koje pružaju matematika i formalna logike.“ Zbog toga neki ateistički pisci, kao što je Ričard Dokins više vole da razlikuju teističke, agnostičke i ateističke stavove po verovatnoći koji svaki daju tvrdnji „bog postoji“.
Definicija nemogućeg i nepostojanog
Pre 18. veka, postojanje nekog boga je bilo opšte prihvaćeno u zapadnom svetu tako da je čak mogućnost istinskog ateizma bila pod znakom pitanja. Ovo se zvalo teistički inatizam - mišljenje da svi ljudi veruju u boga od rođenja; po ovom mišljenju ateisti su prosto vernici u samoporicanju.
Postoji i stav da su ateisti skloni da veruju u boga u kriznim trenucima, da ateisti postaju vernici na samrti i da ne postoje ateisti u rovovima. Neki zagovornici ovog stava tvrde da je prednost religije u tome što vera omogućava ljudima da bolje podnesu teške trenutke, delujući kao opijum za narod. Međutim, postoje i suprotni primeri razočaranja u religiju u teškim trenucima, među koje bukvalno spadaju i „ateisti u rovovima“.
Druge upotrebe izraza „pozitivni ateizam“
Kao što je opisano gore, izrazi pozitivan i negativan su korišćeni u filozofskoj literaturi na sličan način kao i izrazi slab i jak. Međutim, u knjizi „Pozitivni ateizam“ Goparajua Ramančadre Raoa, uvedeno je alternativno značenje ovih izraza. Odrastivši u kastinskom hijerarhijskom sistemu sa religioznom podlogom, Gora je tražio sekularnu Indiju i predložio smernice za pozitivnu ateističku filozofiju, koja će promovisati pozitivne vrednosti. Pozitivni ateizam, definisan na ovaj način, podrazumeva takve stvari koje bi bile moralno ispravne, pokazujući razumevanje da pobožni ljudi imaju razloge da veruju, ne pokušavajući da preobrate ili uče druge, i braneći sebe istinoljubivšću umesto traženjem da pobede u bilo kakvom sukobu sa otvorenim kritičarima.
Koncepti u ateizmu
mini|[[Baron d'Holbach|Pol Anti Titi, baron Holbah, je bio zagovornik ateizma iz 18. veka. „Uzrok čovekove nesreće je njegovo nepoznavanje prirode. Istrajnost kojom je vezan za slepa mišljenja kojima je zadojen u svom detinjstvu, koja su isprepletana sa njegovim postojanjem, posledična predrasuda koja izopači njegov um, koja sprečava njegovo razvijanje, koja ga čini robom izmišljotine, čini se da ga osuđuju na trajnu pogrešku.“  ]]
Najgrublja podela ateističkih argumenata je na praktične i teoretske.
Praktični ateizam
U praktičnom ili pragmatičnom ateizmu, takođe poznatom pod nazivom apateizam, osobe žive kao da nema bogova i objašnjavaju prirodne fenomene bez njihovog pripisivanja nečemu božanskom. Postojanje boga nije obavezno odbačeno, ali se može smatrati bespotrebnim ili beskorisnim; prema ovom mišljenju, bogovi ne objašnjavaju svrhu života, niti utiču na svakodnevni život. Oblik praktičnog ateizma sa implikacijama za naučnu zajednicu je metodološki naturalizam — „tiho usvajanje tvrdnje o filozofskom naturalizmu u okviru naučnog metoda sa ili bez potpunog prihvatanja ili verovanja u njega.“
Praktični ateizam može imati različite oblike:
Ontološki argumenti
Teoretski ateizam ekplicitno postavlja argumente protiv postojanja bogova, kao odgovor na česte teističke argumente kao što su argument o dizajnu ili Paskalova opklada.
Epistemološki argumenti
Epistemološki ateizam tvrdi da ljudi ne mogu spoznati boga ili utvrditi postojanje boga. Osnova za epistemološki ateizam je agnosticizam, koji ima različite oblike. U filozofiji imanentnosti, božanstvo je neodvojivo od sveta, uključujući ljudski um, i svest svake osobe je zaključana u subjektu. Prema ovom obliku agnosticizma, ovo ograničenje u pogledu onemogućava svaki objektivni zaključak od verovanja u boga do potvrde njegovog postojanja. Racionalistički agnosticizam Kanta i doba prosvećenosti prihvata samo znanje izvedeno iz ljudske racionalnosti; ovaj oblik ateizma je stava da bogovi u načelu nisu primetni i stoga se ne može znati da postoje. Skepticizam, zasnovan na idejama Dejvida Hjuma, je stava da je izvesnost nečega nemoguća, pa niko nikad ne može znati za postojanje boga. Određivanje granice između agnosticizma i ateizma nije prosto; agnosticizam se može smatrati kao nezavisni, osnovni pogled na svet.