cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sekundarna struktura proteina
Nukleinske kiseline
Nukleinske kiseline takođe imaju sekundarnu strukturu, najočiglednije jednolančana RNK. Sekundarna struktura RNK se deli na helikse (naporedne bazne parove), i različite vrste krivina (nespareni nukleotidi okruženi heliksima). Struktura tipa drška-krivina u kojoj se bazno sparen heliks završava kratkom nesparenom krivinom je izuzetno česta i čini gradivni element većih srtukturnih motiva, kao što su detelinaste strukture – četvoro-heliksna čvorišta, kao što je transportna RNK. Unutrašnje krivine (kratki nizovi nesparenih baza unutar dužih sparenih heliksa) i ispupčenja (oblasti u kojima jedan deo heliksa ima umetnute baze bez parnjaka na suprotnom lancu) su veoma česte. Konačno, pseudočvorovi i bazni tripleti su prisutni u RNK (ali ne u DNK). Ekstremno složene strukture DNK su određene i proizvedene pomoću "DNK origami" i drugih proizvoda DNK nanotehnologije.
Predviđanje sekundarne strukture RNK
Jedna od primena bioinformatike koristi predviđenu strukturu RNK, pretražujući genom za nekodirajućim ali funkcionalnim oblicima RNK. Npr. mikroRNK ima kanonski duge drška-krivina strukture prekinute malim unutrašnjim krivinama. Opšti metod izračunavanja verovatne strukture RNK je dinamičko programiranje, iako ima nedostatak da ne može da otkrije pseudočvorove ili druge strukture u kojima bazni parovi nisu na uobičajenim mestima. Opštiji metodi se baziraju na stohastičkoj gramatici bez konteksta. Internet server koji implementira dinamičko programiranje je Mfold. Za mnoge RNK molekule, sekundarna struktura je veoma važna za pravilno funkcionisanje RNK – često mnogo važnija od primarne. Ova činjenica pomaže u analizi nekodirajućih RNK, ponekad zvanih RNK gena. Sekundarna struktura se može predvideti sa značajnom tačnošću pomoću računara, a mnoge bioinformatičke aplikacije koriste neke odlike sekundarnih struktura u analizi RNK.
Bréseux (Du)
Brese je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 404 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 760 metara (maksimalnoj 910 m, a minimalnoj 570 m).
Žarana Papić
Žarana Papić (4. jul 1949, Sarajevo - 10. septembar 2002, Beograd) bila je jugoslavenska sociologinja-antropologinja, profesorka fakulteta, jedna od osnivačica feminističkog pokreta u Jugoslaviji i suosnivačica (1992) beogradskog Centra za ženske studije.
U istoriji jugoslovenskog feminizma Žarana Papić je upamćena kao jedna od pionirki feminizma, koja je postavila visoke standarde kako u teoriji tako i u aktivizmu, boreći se za ravnopravnije i pravednije društvo.
Sima Lang
Sima Lang (171–217) bio je kineski političar iz doba Tri kraljevstva. Njegov mlađi brat je bio znameniti državnik Sima Yi. Za vrijeme kraja dinastije Han braća su živjela u Luoyangu. Odatle su pobjegli nakon što je grad zauzeo gospodar rata Dong Zhuo. Sima Lang je prešao u službu gospodara rata Cao Caoa te postepeno napredovao u njegovoj službi. Kineski historijski izvori ga opisuju kao čovjeka koji je brinuo za obični narod te pokazivao veliku skromnost, ističući da je njegov brat sposobniji od njega. Godine 217. je sudjelovao u pohodu protiv države Wu, te se razbolio kada je u vojnom logoru izbila epidemija. Prema predaji, umro je zato što je vlastite zalihe lijekova podijelio bolesnim vojnicima i suborcima.
Žarana Papić
Aktivizam i naučni rad
Od 1977 Žarana Papić objavljuje članke na temu ženskog pitanja. Zajedno sa Lydijom Sklevicky iz Zagreba urednica je knjige Antropologija žene (1983), prvom te vrste u Jugoslaviji. Magistrirala je 1986 sa temom "Feministička kritika sociologije" na odelenju za antropologiju Filozofskog fakulteta u Beogradu. Rad je objavljen 1989 pod nazivom "Sociologija i feminizam". Žarana 1989 postaje asistent na predmetu socijalna antropologija na Odelenju za Sociologiju. Doktorirala je sa tezom: "Dijalektika pola i roda - priroda i kultura u savremenoj socijalnoj antropologiji" i dobija mesto docenta na istoj katedri. Žarana je redovno predavala Socijalnu i kulturnu antropologiju i Studije roda kao izborni predmet. Njen doktorat je objavljen 1997 pod nazivom: "Polnost i kultura: telo i znanje u savremnoj antropologiji".
Žarana Papić je pripadala prvoj posleratnoj generaciji jugoslovenskih feministkinja i imala je ogromnog uticaja na razvoj mlađih generacija. Tečno je govorila engleski i francuski jezik, mnogo je putovala i održavala veze sa mnogobrojnim kolegama u Jugoslaviji i inostranstvu.
Raspad SFRJ
U vreme raspada SFRJ početkom 1990-tih Žarana Papić je pripadala onom manjem broju intelektualaca koji su odbacili rat, nacionalizam i multietnički konflikt. Žarana je dala veliki doprinos feminističkom razumevanju prirode konflikta koje su besneli zemljom objavljivanjem radova u kojima je jasno povezivala nacionalizam, patrijarhat i rat. Bila je jedna od osam žena koje su osnovale Beogradski centar za ženske studije 1992 godine, kao alternativno mesto za ženske intelektualne i antiratne aktivnosti. Žarana je u Centru predavala antropologiju roda.
Žarana se zalagala aktivniju ulogu žena u političkom životu zemlje. Podržavala je osnivanje grupe za promociju ženskih političkih prava Glas razlike (2000 godine); učestvovala u antiratnim protestima i aktivnostima Žena u crnom; podržavala je Autonomni ženski centar protiv seksualnog nasilja kao i gej i lezbejski pokret u Srbiji držeći 2001 predavanja na teme Queer studija. Predavala je i na Alternativnoj akademskoj obrazovnoj mreži, koja je predstavljala alternativu Univerzitetu pod kontrolom Miloševićeve vlasti.
Jedan od posljednjih tekstova Žarane Papić nosi naslov "Bosanke, Albanke i Romkinje su naše sestre: Feministička politika u Srbiji".
Smrt
U proleće 2002 Žaranina majka je umrla posle duge bolesti. Te godine Žarana je krenula na svoje poslednje putovanje (25 maj-9 jun) kao deo projekta Balkanske žene za mir. Uskoro po povratku 10. septembra iznenada umire u svom stanu.
Nasleđe
Poštujući njenu dugogodišnju saradnju sa francuskim akademskim institucijama, posthumno joj francuska vlada dodeljuje Palmes Academiques i dobija zvanje Chevalier dans l’Ordre des Palmes Academiques.
2003. godine Centar za Ženske studije u Beogradu je dobio Legat Žarane Papić, koji sadrži preko 2000 naslova kao i materijal i dokumentaciju od neprocenjive vrednosti za istoriju ženskog i feminističkog pokreta u Srbiji i bivšoj Jugoslaviji.
U Sarajevu postoje Ženske studije ˝Žarana Papić˝ i od 2015 se nazivaju 'Feministička škola Žarana Papić'.
Iza Žarane Papić je ostalo dragoceno delo i princip koji svaka feministkinja s prostora Jugoslavije čuva kao Žaraninu baštinu: 'Princip je da se stalno prekoračuju granice'.
Teorija
U knjizi "Polnost i kultura" Žarana kritikuje savremena shvatanja opozicije priroda/kultura, pre svega model strukturalne antropologije Kloda Levi-Strosa. Ona odnos prirode i kulture smatra fundamentalnim antropološkim problemom, posebice ako je riječ "o interpretaciji prirode kao specifičnom kulturnom sklopu naglasaka i previda u tumačenju toga što priroda 'jeste'. Središte njene kritike su pojmovi pola i roda.
U članku "Nacionalizam, patrijarhat i rat u bivšoj Jugoslaviji", Žarana je pokušala da objasni zločine koji su počinjeni. Ona smatra da je ratna propaganda razvila mržnju između etničkih grupa ili "nacija" sa ciljem izazivanja neprijateljstva. Pritom, razne nacionalističke ideologije su promovisale agresivnu i nasilnu muškost čije je varvarsko ponašanje opravdano u ime nacije. Kada se ljudska prava tako uništite, ženska prava se brišu i žene se svode na supruge i majke koje obezbeđuju buduće branioce naroda. Ona zaključuje da je u uslovima rata rodna politika definisana tako da se muškarci uglavnom nalaze na bojnom polju a žena u kući.
Vanjski linkovi
Biografija:
Radovi:
]
Baccarecce, Rieti
Baccarecce je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 846 m.
Chickasaw, Alabama
Chickasaw je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.106 stanovnika.
Poliptih
thumb|right|260px|[[Giotto: Poliptih Stefaneschi (frontalni dio) Vatikanska Pinacoteca]] Poliptih (od grčkog πολύ poli "mnogo" + πτυχή ptihē "preklop") odnosi se na sliku ili reljef koji su složeni od više dijelova, ili tabli. Poliptih se ponekad zove i Krilni oltar.
Poliptih može biti dvodijelni- diptih (dvodijelna slika), ili trodijelni - triptih, četvorodijelni - tetraptih, peterodjelni - pentaptih, šesterodijelni - heksaptih, i tako dalje ovisno o broju tabli od kojih je složen (heptaptih-7, oktaptih -8, enaptih-9, dekaptih-10).
Termin poliptih se koristi za označavanje svih višedijelnih slika. Kod većine poliptiha centralna tabla je veća i zove se "glavna tabla", dok se ostale table zovu "bočne table" ili "krila". Kod pojedinih oltarnih poliptiha se krilne table mogu postaviti na različite načine, tako se dobijaju različiti "prizori" ili "otvaranja". Poliptisi imaju genezu od bizantinskih ikonostasa, a izuzetno su postali popularni za gotike i renesanse, većina poliptiha bila je napravljena kao pregrada ispred oltara - retabl u crkvama i katedralama. Formu poliptiha koristili su i japanski grafičari stila ukiyo-e u razdoblju Edo (17. - 18. st.)
Termin poliptih koristi se i za određene srednjovjekovne manuskripte, a posebno karolinške, u kojema su stupci na stranicama uokvireni tako da nalikuju na oltarne poliptihe. Poliptih se danas upotrebljava za oznaku svih višedjelnih slika, pa tako i stripova.
Neki od najslavnijih poliptiha: thumb|center|700px|[[Rogier van der Weyden: Poliptih Posljednji sud]]
Flügelaltar Poliptih 多翼祭壇画 Altarskåp บานพับภาพ
New Kensington, Pennsylvania
Nju Kensington je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.116 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 13.116 stanovnika, što je 1.585 (10,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
172
Godina 172. (CLXXII) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Scipiona i Maksima (ili, rjeđe, godina 925. Ab urbe condita). Oznaka 172. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Đurđekovec
Đurđekovec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete. Nalazi se sjeveroistočno od centra grada u Sesvetskom Prigorju, oko 6 kilometara sjeverno od Sesveta, ispod same Medvednice, uz srednjovjekovnu prometnicu koja vodi prema poznatom hrvatskom marijanskom svetištu Mariji Bistrici. Smješten je među bregovima te je izdužen.
Sesvetsko Prigorje bilo je već početkom XIII stoljeća gusto naseljeno zahvaljujući svom prometnom smještaju i susjedstvu srednjevjekovnog Gradeca i Kaptola, plodnom zemljištu i gori Medvednici. Sam naziv Prigorje (Sesvetsko) je sam domaći izraz, jer pučanstvo ovoga područja sebe naziva Prigorcima. Tipična prezimena za taj kraj: Kovačić, Vrban, Tomurad, Brlekovič, Habek, Polovanec, Lisak etc. Sjedište je poštanskog ureda broj 10362 Zagreb-Kašina.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 718 stanovnika te 211 obiteljskih kućanstava.
Bukovac (Novi Sad)
Geografija
Bukovac se geografski nalazi u Sremu, sa desne obale Dunava, na obroncima Fruške gore i kroz mesto prolazi Bukovački potok, međutim administrativno pripada Južnobačkom okrugu. U selu živi 3.595 stanovnika (2005), većinom Srbi. Mesto je naseljeno za vreme Osmanskog carstva u šesnaestom veku. U mestu se nalazi srpska pravoslavna crkva. U Bukovcu se početkom septembra održava tradicionalni Bukovački maraton.
Saobraćaj
Selo se nalazi oko 3 km od Petrovaradina i povezan se sa Novim Sadom gradskim autobusom broj 64, koji prolazi i kroz Petrovaradin.
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
A-372,159
A-372,159 je lek koji deluje kao potentan i selektivan parcijalni agonist za 5HT2C receptor, sa više od 100x selektivnošću u odnosu na blisko srodni 5-HT2B receptor i Ki od 3 nM. Utvrđeno je da on proizvodi anoreksne efekte kod životinja i da uzrokuje znatan gubitak telesne težine kod pacova bez razvoja tolerancije ili ozbiljnih nuspojava.
Šašinovec
Šašinovec je dio zagrebačke gradske četvrti Sesvete udaljeno od centra Sesveta približno 4.69 km.
Naselje presjeca autocesta Zagreb-Goričan. Naselje poznato i po rođenju Ivana Granđe (jedan od Radićevaca) kojemu je dodjeljeno i istoimeno šetalište.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 544 stanovnika te 159 obiteljskih kućanstava.
Rolling Fork, Mississippi
Roling Fork je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.143, što je 343 (-13,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dennevy
Danvi je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 293 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 63 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 337 m, a minimalnoj 223 m).
Campelli, Vercelli
Campelli je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1037 m.
Vellai, Belluno
Vellai je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Castelnau-sur-Gupie
Kastelno na Gipi je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 681 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 129 m, a minimalnoj 28 m).
Lokve
Lokve su naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Povijest
Oslanjajući se na prvi pisani spomen - isprava Kraljevskog suda Matije Korvina od 24. veljače 1481. godine kojoj se oslobađaju plaćanja daće (maltarine) trgovci u pronalaženj imanjima "u Lukovdolu, Moravicama, Delnicama, Lokvama, Brodu, Hreljinu i Vrbovskom", može se zaključiti da Lokve postoje već od tada kao naseljeni i izgrađeni dio Gorskog kotara.
Lokve se spominju i u imovinskoj parnici Urlicha Celjskog i Frankopana još 1432. u knjizi "Gorski kotar i Vidnodol" E. Laszowskog, u latinskom obliku Loque.
Prema R. Strohalovom kazivanju poseban zamah razvoju uopće u smjeru svoga kretanja dala je cesta, Lujzinska cesta, koja je morala spojiti grad Karlovac s Jadranskim morem. Uz cestu su nicale kuće i sela: Srednji Jarak, Homer, Zajez, Artić, Mala Voda, Lokve - spominje Strohal navodeći dalje da su Frankopani na lokvarskim rječicama Velika i Mala Voda imali pilane i mlinove.
Poslije stradanja Franskopana Lokve dolaze pod upravu Ugarske i baruna Franje Rigonija. Lokve u to vrijeme imaju pilanu na željezni kotač sa zupcima za rezanje dasaka.
Poslije prolaska ceste 1805. doseljenici podižu lijepe kuće, većinom jednokatne, uglavnom prema moru kreće trgovina drvenom građom. Lokve dobivaju lijepa konačišta, a na osmama; Sopaču, Maloj Vodi, Mrzloj Vodici, Osoju, Društvo Lujzinske ceste (distrikt) podiže svratišta (štacije) za prolaznike. Lokve te godine imaju 62 kuće i 481 stanovnika, tu su već i prve crkvene građevine - kapelice u Mrzloj Vodici i u Lokvama - 1857. župnik Josip Mrzljak osniva trorazrednu pučku školu.
Lokve su uz prvotne došljake iz Primorja naseljavali početkom 19. stoljeća žitelji iz Delnica, Mrkoplja, Fužina, Gerova, te i danas egzistiraju njihova prezimena: Pleše, Majnarić, Ožanić, Mihelčić, Bolf, Grgurić, Jurković, Briški, Gašparac, Radošević, Crnković, Štanfelj, Tomac, Čop.
Sima Yi
Sima Yi (179 - 7. septmebar 251) bio je kineski političar, vojskovođa i državnik iz doba Tri kraljevstva, koji je služio gospodara rata Cao Caoa, a potom njegove potomke u državi Cao Wei. U Cao Caovu službu je ušao relativno kasno i nevoljko, ali se sa vremenom istakao svojom vojničkom sposobnošću, postavši poznat po uspješnoj obrani države za vrijeme Zhuge Liangovih Sjevernih ekspedicija. Godine 249. je izveo dvorski prevrat kojim je de facto svrgnuo careve Cao Weija, učinivši ih svojim marionetama. Zahvaljujući tome su stvoreni uvjeti da njegov unuk Sima Yan osnuje novu dinastiju Jin koja će ujediniti Kinu. Sima Yan je, nakon proglašenja za cara, svom djedu posthumno dao titulu Car Xuan od Jina.
Reference
[[Kategorija:Cao Wei]
Lokve (Hadžići)
Lokve su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 585 stanovnika.
Geografija
Nalaze se na južnim obroncima planine Igman, do sela se dolazi iz sela Zovik, kada se skrene sa magistralnog puta ka Mostaru.
Old Mystic, Connecticut
Old Mistik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.554, što je 349 (10,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Minigastrin
Minigastrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 70 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1558,556 Da.
Mežica (općina)
Općina Mežica (slovenski: Občina Mežica) je jedna od 212 slovenskih općina od 3.632 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Mežica.
Jesse Jane
Džesi Džejn (Fort Vort, Teksas, 16. jul 1980), pravo ime Sindi Tejlor, američka je pornografska glumica.
Mežica (općina)
Geografske karakteristike
Općina Mežica prostire se na sjeveru Slovenije, pored austrijske granice duž sliva rijeke Meža.
Jesse Jane
Karijera
Pre nego što je započela svoju karijeru u porno-industriji, Džesi se bavila manekenstvom. Na filmu se pojavila prvi put 2003. godine u nepornografskom filmu Baywatch: Hawaiian Wedding. U porno svet ju je uvela Tera Patrik, sa kojom je potpisala ugovor za kompaniju Digital Playground.
Mežica (općina)
Geografske karakteristike
Općina ima površinu od 26.4 km², na kojoj se prostire samo šest naselja.
Jesse Jane
Karijera
Džejnova za sebe kaže da je biseksualka. Godine 2000. je rodila sina, a potom je neko vreme bila u braku sa porno glumcem Rikom Patrikom. 2004. je, prilikom gostovanja u emisiji radio-emisiji Howard Stern Show objavila kako joj je obavljena histerektomija nakon što je dijagnosticiran rak materice.
Mežica (općina)
Naselja Općine Mežica
Breg, Lom, Mežica, Onkraj Meže, Plat, Podkraj pri Mežici.
Jesse Jane
FAME
right|thumb|Džesi na dodeli nagrade FAME 2007.
6-Hloro-5-etoksi-N-(piridin-2-il)indolin-1-karboksamid
6-Hloro-5-etoksi-N-(piridin-2-il)indolin-1-karboksamid (CEPC) je lek koji deluje kao potentan i selektivan antagonist za serotoninski 5-HT2C receptor. Putem životinjskih studija utvrđeno je da deluje kao potencijator kondicionirane preferencije za mesto indukovane niskom dozom amfetamina. Time se demonstrira da 5-HT2C receptorom posredovano otpuštanje dopamina može da uzrokuje interakcije sa dopaminergičkim lekovima.
Diatessaron
thumb|desno|250px|Arapski tekst Diatessarona iz 11. vijeka, prijevod Abul Faraj Al Tayyeba sa sirijskog na arapski
Diatessaron (διὰ τεσσάρων, dia tessarōn "od četiri"; diatessarōn) je tekst koji je sirijski kršćanski apologet Tacijan napisao između 160. i 175. te u kome je nastojao harmonizirati četiri evanđelja. U njemu su Evanđelje po Matiji, Marku, Luki i Ivanu sažeti u jedan kompaktni tekst koji daje cjelovitu priču. Tacijan je to postigao tako što je tekstove evanđelja kombinirao, odnosno poredao kronološki. Samo oko 56 stihova originalnih evanđelja nisu navedena u Diatessaronu, uglavnom rodoslovlja i Pericope adulterae.
Diatessaron je služio kao liturgijski tekst među sirijskim kršćanima sve do 5. vijeka kada ga je zamijenila Pešita, odnosno standardna sirijska verzija Biblije.
Berliner Ballade
Berliner Ballade je njemački crno-bijela filmska komedija snimljena 1948. u režiji Roberta A. Stemmlea. Nastala je na temelju kabaretskih skečeva, a radnja, s prologom smještenim u 2048. godinu prikazuje doživljaje bivšeg njemačkog vojnika (čiji lik tumači Gert Fröbe) koji se nakon službe u Drugom svjetskom ratu vraća kući i pokušava preživjeti u razrušenoj i okupiranoj zemlji. Berliner Ballade je sniman u Zapadnom Berlinu za vrijeme sovjetske blokade. Sljedeće godine je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio međunarodnu nagradu za najbolji film.
Partizansko groblje u Mostaru
mini|desno|275x|[[Tito u obilasku Partizanskog groblja u Mostaru]] Partizansko groblje u Mostaru je izgrađeno 1965. godine u spomen poginulim Mostarcima u Narodnooslobodilačkoj borbi (NOB), od 1941. do 1945. godine. Projektovao ga je arhitekta Bogdan Bogdanović.
Istorijat
Ideja za izgradnju spomen-groblja potekla je početkom 1960-ih godina, a glavi inicijator gradnje bio je tadašnji visoki državni i partijski funkcioner Džemal Bijedić, koji je rođen u Mostaru. Gradnja groblja počela je oktobra 1960. godine, a ono je svečano otvoreno 25. septembra 1965. godine na dvadesetu godišnjicu oslobođenja Mostara. Otvaranju groblja prisustvovao je i predsednik SFRJ Josip Broz Tito. .
Groblje se nalazi u zapadnom delu Mostara, na uzvišici koju karakterišu široke zelene površine i odatle se pruža lep pogled na gotovo čitav grad. Sam spomenik se rasprostire na 5.000 metara kvadratnih i na šest nepravilnih terasa. Pored arhitekte Bogdana Bogdanovića, na izgradnji spomen-groblja učestvovao je i građevinski inženjer Ahmet Ribica, koji je rukovodio bušenjem i uređenjem brda na kom je smešteno groblje. Tokom vremena, spomen-groblje je postalo jedan od simbola Mostara.
Na groblju se nalazi 810 nadgrobnih ploča, koje imaju jako simbolično značenje, kao i ceo spomenik. Oblici nadgrobnih ploča kojima su obeleženi pali borci podsećaju na posečeno stablo - simbol prekinute mladosti. Za gradnju spomenika upotrebljene su kamene ploče koje su skinute sa starih i devastiranih kamenih kuća.
Na groblju je ukupno sahranjeno oko 500 posmrtnih ostataka partizanskih boraca iz Mostara i okoline. Među sahranjenima na groblju, nalaze se i narodni heroji:
U periodu od 1992. do 1995. godine, groblje je bilo oštećeno usled ratnih dejstava u Bosni i Hercegovini. Posle završetka rata, groblje je nastavilo da propada usled zanemrivanja i vandalizma. Prve inicijative za obnovu groblja javile su se 2003. godine. A ono je uređeno i ponovo otvoreno za javnost 9. maja 2005. godine, povodom šesdesete godišnjice pobede nad fašizmom. Godine 2006. groblje je proglašeno nacionalnim spomenikom BiH.
Ugroženost
Na kompleksu spomen-groblja u januaru 2022. osvanuli su uvredljivi grafiti, fašistički simboli i poruke. Tada su na ulazu u centralni kompleks groblja, na crvenoj podlozi iscrtani simboli kukastog krsta te ustaškog simbola, slova "U" s pridodanim krstom.
Partizansko spomen-groblje u Mostaru posljednji put je oskrnavljeno 14.juna 2022. god. kada je uništeno 700 (skoro sve) nadgrobnih ploča poginulih boraca narodnooslobodilačke borbe.
Spomenik u Mostaru ušao je u izbor od 11 najugroženijih objekata kulturne baštine u Europi. Popis su objavili Europa Nostra – europski glas civilnog društva posvećenog kulturnoj i prirodnoj baštini i Institut Europske investicijske banke. Uži izbor sastavilo je međunarodno Savjetodavno vijeće sastavljeno od stručnjaka iz područja istorije, arheologije, arhitekture, konzervacije, analize projekata i financija. Odabir je napravljen na osnovu:
Kandidituru su podnijeli:
Predlagači se zalažu za:
U obrazloženju stoji:
Izvorni dizajn Partizanskog spomen-groblja u Mostaru ne koristi političke ili vjerske simbole, ali koristi univerzalne simbole koji podsjećaju na pretkolumbovske ostatke i na slične elemente prisutne u srednjem vijeku u Bosni i Hercegovini. Kao takav, izvanredan je primjer visokokvalitetne komemorativne kulture ukorijenjene u antifašističkim idealima unutar SFRJ.
Jour de fête
Jour de Fête je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1949. u režiji Jacquesa Tatija. Nastala je kao svojevrsni cjelovečernji remake ili "proširenje" Tatijevog kratkog filma Škola za poštare. Tati u njemu ponavlja ulogu poštara u provincijskom gradiću, koji, duboko impresioniran tehnološkim novotarijama koje koriste njegovi američki kolege, odlučuje koristiti razne trikove kako bi što brže i efikasnije raznosio poštu, a što dovodi do niza komičnih situacija. Tati je film snimao u gradu [Sainte-Sévère-sur-Indre]] gdje su mnogi od žitelja poslužili kao glumci i statisti; originalno je namjeravao snimiti film u boji, ali se eksperimentalna tehnika Thomson-Color pokazala nepouzdanom, te je bio prisiljen koristiti crno-bijeli film. Usprkos toga, Jour de Fête je postigao veliki uspjeh kod kritike, koja je izuzetno cijenila Tatijevo korištenje pantomimičarskog iskustva za ne-verbalni humor. Kasniji kritičari su u ovog filmu pronašli i prvi primjer Tatijevog čestog motiva - odnosa tehnologije i suvremenog čovjeka. Jour de Fête je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio nagradu za najbolji scenario.
Godine 1995. su Tatijeva kćer Sophie Tatischeff i direktor fotografije François Ede izdali restauriranu verziju u boji.
Mežica
Mežica (njemački: Mießdorf) je gradić u Sloveniji od 3.204 stanovnika, on je i administrativni centar Općine Mežica.
Geografske karakteristike
Mežica leži na sjeveru Slovenije, duž austrijske granice, u Mežiškoj dolini na ušću potoka Šumca u rijeku Mežu, na nadmorskoj visini od 491 metara.
Historija
Mežica se u pisanim dokumentima prvi put spominje 1154. kao Mise. U 16. vijeku je poznata kao rudarsko naselje u kom se kopao cink i živa. Zbog rudarstva se u 17. vijeku razvila manufakturna obrada metala. Mießdorf je od 1779. samostalna župa, pa mu je inače mala crkvica dva puta povećavana, sve dok 1840. nije izgrađena nova crkva sv. Jakova, s druge strane ostao je vlasništvo feudalaca iz susjednog Bleiburga, sve do 1848.
Ipak kao naselje ostala je mala, - 1869. imala je samo 27 kuća u kojima je živjelo 141 ljudi.
Mežica je narasla nakon Drugog svjetskog rata zahvaljući svom rudniku, pa je status grada dobila 1983. Kako su se zalihe žive i cinka iscrlple, rudnik je 1994. zatvoren.
Lee Kuan Yew
Li Guangjao (16. septembra 1923. – 23. marta 2015.), singapurski političar i državnik  , poznat kao prvi premijer Singapura i kao jedna od najuticajnijih ličnosti u Jugoistočnoj Aziji.
Biografija
Rođen je 1923. godine u porodici singapurskih Kineza. Njegovo studiranje prekinuo je početak Drugog svetskog rata u Singapuru 1942. godine. Tokom japanske okupacije bio je činovnik u jednoj tekstilnoj firmi.
Nakon rata otišao je da studira u Englesku. Tamo je naposletku diplomirao pravo na Univerzitetu Kembridž. Tokom boravka u Engleskoj, shvatio je da Englezi tokom rata nisu bili sposobni da odbrane Singapur od japanske okupacije, pa je zaključio da Singapur mora biti nezavisan. Kući se vratio 1949. godine.
Počeo je da se bavi politikom 1950-ih godina, zahtevajući samoupravu i nezavisnost Singapura od britanske vlasti. Godine 1954. osnovao je nominalno socijalističku Stranku narodne akcije, kako bi na svoju stranu pridobio imućne prokomunističke Kineze. Kada je Singapur dobio samoupravu godine 1959. njegova stranka je dobila izbore i Li Guangjao je postao premijer.
Godine 1963, Singapur je postao delom Malezijske Federacije. Dve godine kasnije, nakon etničkih sukoba između Malajaca i Kineza, Singapur i Malezija su se mirno rastali 9. avgusta. Istog dana je proglašena Republika Singapur.
U sledećih 25 godina, Singapur je pod Lijevim vođstvom postao industrijski div Azije i jedna od najprosperitetnijih država u svetu. Tri stuba njegove politike činili su nacionalna bezbednost, ekonomija i socijalna stabilnost. Kako bi ojačao suverenost i ugled Singapura u svetu, Li je promovisao politiku neutralnosti i nesvrstanosti. S druge strane, mnogi su mu zamerali autoritarnu unutrašnju politiku.
Godine 1990. pažljivo je pripremio silazak s vlasti, ali je u budućim singapurskim vladama zadržao savetodavnu funkciju u kabinetima Višeg ili Ministra mentora Singapura. Ovu poslednju funkciju napustio je 2011, i time se povukao iz političkog života Singapura.
Napisao je memoare u dva toma: „Priča o Singapuru“, koja obuhvata istoriju države do razlaza s Malezijom 1965. i „Od Trećeg sveta do Prvog: priča o Singapuru“, koja opisuje njegov doprinos preobražaju Singapura u modernu naciju.
Lazar Ristovski
Lazar Ristovski - Laza (Ravno Selo, 26. 10. 1952.), srpski glumac.
Biografija
Diplomirao glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, 1976. godine.
Okušao se i kao reditelj i producent filma „Belo odelo“.. 1990-ih je bio među osnivačima producentske kuće „Zilion“.
Lu Su
Lu Su (172–217) bio je kineski političar i diplomat sa početka perioda Tri kraljevstva. Služio je južnjačkom gospodaru rata Sun Ceu, a kasnije kao savjetnik njegovom bratu Sun Quanu. Njegove diplomatske inicijative se smatraju zaslužnima za savez Sun Quana sa Liu Beijom koji je omogućio pobjedu nad Cao Caom u bitci kod Crvenih stijena.
Parlapiano, Chieti
Parlapiano je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
A-41988
A-41988 (BW29Y) je analgetski lek koji deluje kao kanabinoidni agonist. Ovaj materija je razivala kompanija Abbott Laboratories tokom 1970-ih, i istražila za potencijalnu primenu u tretmanu glaukoma. Lek nije plasiran na tržište.
Jana Jordan
Jana Džordan (San Antonio, Teksas, 9. mart 1986) američka je pornografska glumica i model.
Karijera
Jana Džordan je svoju karijeru započela kao model sa 14 godina a sa 18 počela da pozira naga. Džordanova je 2007. godine započela svoju karijeru u porno-industriji i potpisala ugovor sa -{Michael Ninn's company}-, kompanija je najpre osnovana kao -{Adult Entertainment Expo}-. Došlo je do kreativnog razmimoilaženja i kompaniju je napustila u martu 2008. Već u maju iste godine je pokrenula svoj sajt.
Godine 2007. se fotografisala za časopis Penthaus i iste godine je bila izabrana za ljubimicu Penthausa za mesec avgust. Nastupila je u više od 130 porno-filmova.
Laboratorija zvuka
Među najvažnijim osnivačima benda bilu su braća Vranešević, Predrag i Mladen.
Brères
Brer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 35 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 298 m, a minimalnoj 254 m).
Minodronska kiselina
Minodronska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 322,148 Da.
Chetopa, Kansas
Četopa je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.125, što je 156 (-12,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zang Ba
Zang Ba (druga polovica 2. vijeka - prva polovica 3. vijeka) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva. Karijeru je započeo u službi Tao Qiana, potom Lü Bua i, konačno, Cao Caoa i njegovih nasljednika u državi Cao Wei. Godine rođenja i smrti mu nisu poznate, a posljednji zapis datira iz vremena cara Cao Ruija. Uglavnom je bio aktivan u oblasti Xuzhou te mnogo puta dobio titulu markiza. Posthumno je proglašen Gradonačelnikom prijestolnice (zhijinwu, 執金吾).
Istra u Narodnooslobodilačkoj borbi
desno|mini|300p|Spomenik palim borcima NOB-a i žrtvama fašizma u [[Rovinju]] Antifašistički pokret u Istri pod vodstvom Komunističke partije Jugoslavije aktivirao se radi oslobođenja od okupatorskih snaga u Drugom svjetskom ratu, te ujedinjenja u novu jugoslovensku zajednicu. Istra se pominje već u prvim proglasima Komunističke partije Hrvatske u aprilu 1941. godine, no kako je bila sastavni dio italijanske državne teritorije, pokret se razvijao u složenim vojnim i političkim uslovima. Pošto je Istra dugo vremena bila sastavni deo fašističke Italije, sa čvrstim sistemom vlasti, Narodnooslobodilački pokret u početku nije imao previše perspektiva za masovni ustanak. Do opšteg oružanog ustanka došlo je nakon kapitulacije Italije septembra 1943. godine. Istra je oslobođena u završnim operacijama JA u maju 1945. godine.
Pripreme i početak ustanka
Kako su se ciljevi Narodnooslobodilačkog pokreta Hrvatske i Slovenije podudarali s težnjama većinskog hrvatskog i slovenačkog stanovništva Istre, po okupaciji Kraljevine Jugoslavije članovi KP Hrvatske i KP Slovenije počinju djelovati na istarskom prostoru na kojem nisu imali ni članova ni organizacije. U pomoć su pristigli i istarski emigranti, koje je okupacija zatekla u različitim krajevima Jugoslavije. Vršili su pripreme za otpor, okupljali stanovništvo i pripremali ga za oružanu borbu.
Stvarajući ilegalne punktove i organizacije, članovi KP Hrvatske nailazili su na potporu većinskog pučanstva, koje je prihvatilo opštu platformu NOP-a za nacionalno i socijalno oslobođenje. Međutim, čelnici ilegalne Komunističke partije Italije u Istri su se u početnoj fazi otvoreno suprotstavili pokretu koji je dolazio iz Hrvatske i Slovenije. Nesuglasice o oružanoj borbi, nacionalizmu i internacionalizmu poslije su prevazišli, te od početka 1942., a pogotovo od septembra 1943. godine, italijanski antifašisti masovnije pristupaju hrvatskim i slovenačkim partizanskim snagama.
Narodnooslobodilački pokret do septembra 1943. godine
Znatnu je pomoć hrvatskim antifašistima u organizovanju ustanka pružio Okružni komitet KPH za Hrvatsko primorje. Već prvi letak, objavljen u julu 1941. godine u Sušaku pod naslovom „U borbu“, podijeljen je ne samo u Sušaku i Primorju, već i u Rijeci i dijelu Istre. Bio je to prvi pisani poziv u borbu koji se čitao u Istri. Organizaciju NOP-a u Medulinu, Prodolu i ostalim mjestima osnovali su u junu 1941. godine članovi Osvobodilne fronte Slovenije.
Italijanska policija je pratila razvoj NOP-a, pa je krajem godine otkrila tršćansku i organizaciju na Puljštini, a 1942. godine liburnijsku i pazinsku. U vlaku su kraj Hrpelja 6. septembra 1942. godine uhićeni Mijo Pikunić i Mario Špiler, koji su putovali u Trst na sastanak sa članovima KP Italije. Nakon otkrivanja medulinske organizacije SKOJ-a zatvoreni su i osuđeni njeni članovi.
Od sredine 1942. godine, pokret dobiva čvršće organizacione oblike. Djeluju skupine saradnika i simpatizera, osnivaju se institucije NOP-a, organizacije KPH, SKOJ-a, USAOH-a i AFŽ-a. Već u aprilu 1942. godine na Nanosu su osnovane Vipavska i Brkinska partizanska četa. Krajem avgusta osnovana je u Gorskom kotaru Prva istarska partizanska četa kao deo Drugog bataljona Drugog primorsko-goranskog odreda, koji je bio u nadležnosti Pete operativne zone Glavnog štaba Hrvatske. Već 3. septembra ona je ušla u Istru i izvela nekoliko oružanih akcija. Upornim političkim radom u NOP se uključuje i italijansko stanovništvo.
Italijanske vlasti su posebnim vojnim mjerama, uhićenjima, osudama, progonstvima i sustavnim nadzorom nastojale suzbiti subverzivnu djelatnost i onemogućiti širenje partizanskog pokreta iz Hrvatske i Slavonije na italijansku državnu teritoriju. NOP ipak uspijeva da djeluje i u otežanim uslovima.
U proljeće 1943. godine u Karojbi je osnovano Privremeno partijsko rukovodstvo za Istru, za čijeg je sekretara postavljen Josip Matas. U avgustu 1943. godine u Istri djeluje stotinak Narodnooslobodilačkih odbora s više od hiljadu članova, osnovane su sve druge organizacije NOP-a, tiskaju se leci, proglasi i brošure, pokrenuta su glasila „Glas Istre“ i „Il Nostro Đornale“, a do septembra 1943. godine oko osamsto Istrana je preko Rječine uspjelo da se priključi snagama NOP-a.
Kapitulacija Italije i njemačka ofanziva
Politički djelatnici NOP-a izašli su iz ilegale i objavili nacionalnooslobodilački i državotvorni program. Vlast su preuzeli NOO-i, a u mjestima u kojima nije ustrojena vlast NOP-a Komiteti javnog spasa. Pazinskim odlukama, donesenim 13. i 26. septembra, Istra je ujedinjena sa Hrvatskom, što je tada potvrdilo i Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Hrvatske, priznata su prava italijanske manjine i izabran Pokrajinski NOO za Istru.
Njemačka Oktobarska ofanziva novouspostavljenu je vlast i partizanske postrojbe prisilila na povlačenje. Više od dvije hiljade boraca i isto toliko civila izgubilo je živote, uhićeno ih je više od hiljadu i dvjesto, a u logore odvedeno više od četiri stotine osoba, zaplijenjeno je i razoreno nekoliko stotina stambenih i gospodarskih zgrada. NOP je nastavio aktivnosti i u uslovima njemačke okupacije i represije, poput pokolja u Šajinima, Bokordićima, Maloj Gajani, Križu i ostalim mjestima.
Krajem oktobra i početkom novembra 1943. godine, Operativni štab za Istru osnovao je trinaest partizanskih četa, od kojih je svaka sačinjavala nekoliko desetina boraca. Njihov broj se do kraja godine udvostručio, a aktivnost pojačala. Oživljen je rad NOO-a, a 10. decembra 1943. godine održano je Prvo savjetovanje KP Hrvatske za Istru u Brgudcu, zatim Oblasna konferencija KPH za Istru u Račicama 25. decembra, te Oblasna konferencija SKOJ-a za Istru 29. decembra.
Aktivnosti NOP-a u 1944. godini i završne borbe za oslobođenje
minijatura|Svečanost za vreme ponovnog formiranja 1. istarske brigade "Vladimir Gortan" na Učki, 1. aprila 1944. U prvim mjesecima 1944. godine osnivaju se nove partizanske čete, bataljoni i udarni bataljoni, a 1. aprila 1944. na Učki je održana Prva oblasna konferencija Ujedinjenog saveza antifašisičke omladine Hrvatske za Istru i postrojena obnovljena Prva istarska brigada „Vladimir Gortan“. U aprilu su osnovani Prvi partizanski odred „Učka“, 4. aprila kraj Bala italijanski bataljon „Pino Budicin“, 15. aprila u Rudanima Drugi puljski partizanski odred, a u junu Druga istarska partizanska brigada. Postrojbe Operativnog štaba za Istru činila su u julu 1944. godine 4,864 vojnika, oficira i podoficira. U avgustu su u Čabru u Gorskom kotaru osnovane Treća istarska partizanska brigada i 43. istarska divizija NOVJ.
Toga ljeta održana je od 22. do 23. jula i Oblasna konferencija Antifašističkog fronta žena za Istru u Gvozdu kraj Rašpora. Osnovane su organizacije Jedinstvenog narodnooslobodilačkog fronta u kojima se kao konstitutivni čimbenik pojavljuje privremeni odbor Italijanske unije za Istru i Rijeku. Djeluju seoski, opštinski, kotarski, okružni, te oblasni Narodnooslobodilački odbori kao najviše predstavničko tijelo Narodnooslobodilačkog pokreta Istre. NOO-i nadziru kretanje, skrbe o bezbjednosti i prehrani boraca i civilnog stanovništva, organizuju žetvu i prikupljaju pomoć, a djeluju i u okupiranim gradovima. Članovi NOO-a i pripadnici NOP-a organizuju učiteljske tečajeve i otvaraju škole na hrvatskom jeziku. Uz oblasna glasila „Glas Istre“, „Il nostro đornale“, „Istarski vjesnik“ i „Vijesti“ umnožavaju se i druga glasila, poput pazinskih ili buzetskih „Vijesti“, „Pazinske vijesti“, „Porečki vjesnik“ i ostale. Umnažaju se i oblasna glasila USAOH-a, poput „Jedinstva mladih“. Djeluje Oblasna kazališna družina „Otokar Keršovani“, kazališne družine okružnih NOO-a za Buzet i Pazin, te italijanska kazališna družina. Jačanju kulturne djelatnosti NOP-a pridonijela je Oblasna konferencija kulturnih radnika Istre, održana 15. avgusta 1944. godine.
desno|mini|300p|Spomenik palim borcima i žrtvama fašizma u [[Pula|Puli]] Ljetni uspjesi zaustavljeni su u jesen 1944. godine, kada njemačke snage utvrđuju obalu i prostor Ćićarije, pa je djelovanje tijela NOP-a otežano. Zbog snažnog neprijateljskog pritiska, dolazi i do nove podjele prema kojoj se preustrojavaju organizacije i institucije NOP-a. Partizanske postrojbe su već u avgustu 1944. godine napustile Istru. U Gorski kotar povukli su se i pojedini dijelovi Oblasnog NOO-a za Istru, Oblasni komitet KPH, Oblasni komitet SKOJ-a, te Oblasni odbori USAOH-a i AFŽ-a. Okružni komiteti KPH i Okružni NOO, neposredno vezani za određenu teritoriju, održavali su kontinuitet NOP-a. U martu 1945. godine na ostrvu Olib okupili su se članovi Oblasnog NOO-a za Istru, kotarskih NOO-a i Okružnog i rejonskog NOO-a za Pulu, kako bi se pripremili za preuzimanje vlasti. Reorganizacijom su ustrojeni okruzi Rijeka i Pula, popunjen je administrativni aparat i osnovani novi odjeli. Krajem aprila snage Jugoslovenske armije s istarskim bataljonima počele su oslobađati Istru, u koju su se 27. aprila 1945. godine vratili članovi Oblasnog NOO-a, te počeli organizovati novu vlast. Pazin je oslobođen 7. maja, a istog dana predale su se njemačke snage u Puli.
Bilans
minijatura|Narod Istre slavi praznik pobede u Puli, 13. maja 1945. U Istri je Narodnooslobodilački pokret bio nastavak tradicije antifašizma, koji je opstao uprkos represivnim mjerama italijanskih vlasti. Specijalni sud za zaštitu države je od 1926. do 1943. godine osudio na zatvor ili progonstvo 692 istarska antifašista.
U NOB-u su učestvovala 28.754 Istrana, od kojih je 5.000 poginulo u borbama. Istrani su se borili i u pet prekomorskih brigada, koje su iz Italije prešle u Jugoslaviju i učestvovale u borbama za konačno oslobođenje. Bilo je oko 5.800 civilnih žrtava, a u logore je odvedeno 21.509 ljudi.
Mark Selby
Mark Anthony Selby profesionalni je engleski snukeraš i bilijarist. Aktualni je svjetski prvak i svjetski broj 1.
Rane godine
Pokazao je potencijal kao tinejdžer, ali je zasjao tek u 20-ima. Do prvog finala na rangirnom turniru došao je sa 19 godina na Scottish Openu 2003, u kojem ga je porazio David Gray (7-9). Prije toga je već igrao polufinale China Opena 2002, iako je usljed tzv. jet laga napustio svoju hotelsku sobu u 2 ujutro umjesto u 2 popodne, pošavši na meč protiv Stephena Hendryja u ranijoj fazi turnira.
2007-2011.
Pobjede protiv Leeja, Ebdona, Cartera i Murphyja na SP 2007. donijele su mu i nagradu "Srebrni žeton" od sponzora prvenstva za izvanredne rezultate; nagrada mu je uručena na priredbi nakon prvenstva od strane Asocijacije snukerskih novinara.
Nakon skromnog početka sezone, imao je jak nastup na drugom po važnosti profesionalnom snukerskom turniru, UK Championshipu, na kojem je došao do polufinala. Iako je protiv kasnijeg osvajača turnira, Ronnieja O'Sullivana vodio 7-5, O'Sullivan je nanizao 3 frejma uzastopno, nakon čega je Selby izjednačio na 8-8. U odlučujućem frejmu O'Sullivan je postigao maksimalni brejk i prošao u finale.
20. januara 2008. Selby je osvojio svoj prvi veći turnir - Masters u Wembleyu. Na putu do finala savladao je Hendryja, Maguirea i Dohertyja, svu trojicu rezultatom 6-5 (protiv prve dvojice zaostajao je 3-5). U finalu protiv Leeja, nakon što je na pauzu otišao s prednošću 5-3, Selby je nanizao 5 uzastopnih frejmova (a ukupno 8, jer je gubio 2-3) i tako došao do uvjerljive pobjede 10-3. Selbyjeva igra u finalu bila je na najvišem standardu; postigao je 4 trocifrena brejka (2 u posljednja 2 frejma). Brejkom od 141 poena u posljednjem frejmu izjednačio je najveći brejk na turniru, a to mu je tada bio i najveći brejk na takmičarskom nivou.
17. februara iste godine dobio je neizvjesno finale Welsh Opena protiv O'Sullivana. Iako je gubio 5-8, osvojio je 4 uzastopna frejma i slavio 9-8. Međutim, nije mogao ponoviti uspjeh s prošlog SP-a. Uprkos tome što je na SP 2008. otišao kao jedan od favorita na kladionicama, izgubio je već u 1. kolu od Marka Kinga 8-10.
Naredne godine, tokom meča 1/4 finala Welsh Opena, njegov bivši menadžer George Barmby uručio mu je sudski poziv. Na Mastersu je opet došao do finala, ali je ovaj put O'Sullivan bio bolji i slavio 10-8. Na SP 2009. plasirao se u četvrtfinale, gdje ga je tijesno porazio Higgins (12-13), koji je na kraju opet osvojio titulu, 3. put u karijeri.
Sezonu 2009/10. otvorio je dvama porazima u 1. kolima, prije no što je u 1. kolu UK Championshipa nadoknadio zaostatak 4-8 protiv Jamieja Copea, postigavši 6 brejkova većih od 40 poena u tih posljednjih 5 frejmova.
17. januara 2010. osvojio je svoj drugi Masters u trećem uzastopnom finalu, koje je bilo repriza prošlogodišnjeg. O'Sullivan je napravio vodstvo od 9-6 i za titulu mu je trebao još 1 frejm, ali je Selby tada pružio možda i najbolji svoj snuker te sezone, osvojio 4 uzastopna frejma i došao do pobjede 10-9 i nagrade od 150.000 funti.
Na China Openu 2011. pobijedio je Tian Pengfeija, Milkinsa, Cartera i domaćeg favorita, Ding Junhuija, ali ga je u finalu porazio Judd Trump 8-10.
Na SP 2011. postavio je rekord postigavši najviše trocifrenih brejkova u jednom meču na SP-u - imao ih je 6 u 2. kolu protiv Hendryja. To je bio i rekord za mečeve na 13 dobijenih frejmova. S ovih 6 došao je do broja od 54 trocifrena brejka u sezoni, što je još jedan rekord.
2011/2012.
Sezonu 2011/12. počeo je osvajanjem nerangirnog Wuxi Classica 2011, pobijedivši u finalu Cartera 9-7. Nastavio je sa dobrom formom na Shanghai Mastersu, gdje je osvojio svoj drugi veći rangirni turnir savladavši u finalu Marka Williamsa 10-9, iako je zaostajao 7-9. Ova pobjeda također je značila da je Selby skinuo upravo Williamsa s 1. mjesta na WPBSA-listi, postavši tako 9. igrač na broju 1 i prvi kome je to uspjelo, a da prethodno nije osvojio SP. Također je osvojio i 4. turnir iz PTC-serije za ovu sezonu, koji spada u kategoriju manjih rangirnih turnira. U finalu je "pomeo" Marka Davisa 4-0, a u polufinalu je tijesno prošao O'Sullivana 4-3. U ukupnom poretku PTC-serije završio je na 5. mjestu, čime se kvalificirao za finalni turnir. Na ovom turniru, koji je održan u Galwayu (Irska), pobijedio je Junhuija u 1/8 finala, da bi ga u četvrtfinalu iznenađujuće lahko savladao Lee, koji je na kraju i osvojio turnir.