cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jura Dodig
Jura Dodig imao je čast 6. rujna 1967.g. prenositi sa stadiona Elland Road u Leedsu uzvrtnu finalnu utakmicu Kupa velesajamskih gradova između Leeds Uniteda i zagrebačkog Dinama, kada je Dinamo i osvojio taj Kup (1971. preimenovan u Kup UEFA), što je bio prvi međunarodni naslov pobjednika, nekog nogometnog kluba u ondašnjoj državi, a u Hrvatskoj ta je čast još nedostignuta jer je Dinamo i dalje jedini hrvatski pobjednik nekog europskog kupa. Osim toga Jura Dodig je zajedno s, također pokojnim, Ivanom Tomićem prenosio događanja s maksimirskog stadiona i nikad odigrane utakmice Dinamo-Crvena zvezda, 13. svibnja 1990.
Prenosio je i oba finala (Atena, Budimpešta) u kojima su košarkaši Cibone osvojili naslov europskog klupskog prvaka, bio je izvjestitelj s ukupno 5 (4 ljetnih i 1 zimskih) Olimpijskih igara: 1972. u Muenchenu, 1976. u Montrealu, 1984. u Los Angelesu i ZOI 1984. u Sarajevu te 88. u Seoulu - za što je dobio priznanje Korean Broadcasting Systema koje je odobrio i potpisao i Juan Antonio Samaranch, tadašnji predsjednik MOO.
Izvještavao je i s Univerzijade u japanskom Kobeu, s nekoliko MI te s brojnih Svjetskih i Europskih prvenstava u nogometu, košarci, rukometu, vaterpolu, plivanju, veslanju, naravno prenoseći i mnoga klupska; ligaška i kup natjecanja u ondašnjoj državi.
Nakon odlaska u mirovinu, temeljem profesionalnog iskustva, od 1992. pa do smrti bio je angažiran kao mentor na športskom radiju Cibona.
Za svoj rad, Jura Dodig posmrtno je nagrađen 1996. godine Nagradom za životno djelo HZSN (Hrvatskog zbora sportskih novinara) čiji je, jedno vrijeme, bio izvršni tajnik.
Larksville, Pennsylvania
Larkvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.480, što je 214 (-4,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Holton, Indiana
Holton je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 480, što je 73 (17,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
If You Knew Susie
If You Knew Susie je američka zabavna pjesma iz 1925. godine, koju su napisali Buddy DeSylva i Joseph Meyer. Izveo ju je poznati pjevač Eddie Cantor, te se tradicionalno smatra najvećim hitom njegove karijere. Godine 1948. je iskorištena kao tema istoimenog holivudskog mjuzikla sa Cantorom u glavnoj ulozi.
Istu pjesmu su godine 1945. izveli Gene Kelly i Frank Sinatra u filmu Anchors Aweigh.
Oktadelanal
Oktadelanal je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 268,478 Da.
Nanook of the North
Nanook of the North, također poznat pod naslovom Nanook of the North: A Story Of Life and Love In the Actual Arctic) je američki crno-bijeli nijemi dokumentarni film snimljen 1922. godine u režiji Roberta J. Flahertyja. Radnja je smještena na kanadski Arktik te prikazuje život inutiskog lovca Nanooka (čije je pravo ime bilo Allakariallak) koji se zajedno sa svojom porodicom nastoji izboriti za preživljavanje u surovim uvjetima gdje mu stalno prijete glad i zima. Nanook se često navodi kao prvi cjelovečernji dokumentarni film, odnosno kao prvo klasično ostvarenje dokumentarnog žanra. Kasniji kritičari su mu, međutim, osporavali autentičnost i "dokumentarnost" zbog toga što je Flaherty često inscenirao pojedine prizore, odnosno nastojao Nanooka i njegove sunarodnjake učiniti što "egzotičnijim", pa je, tako, na primjer, inzistirao da u scenama lova koristi koplje umjesto puške. S druge strane se Flahertyjevo djelo upravo zbog toga danas smatra izvorom vrijednih podataka o životu Inuita prije kontakta s bijelim Evropljanima, odnosno primjerom tzv. spasilačke etnografije.
Godine 1994. je o snimanju filma snimljen igrani film Kabloonak gdje Flahertyja glumi Charles Dance, a Adamie Quasiak Inukpuk (daleki Nanookov rođak) tumači Nannoka.
Branimir Donat
Stara Gradiška
U jesen 1956. Tvrtko Zane je od UDBe uhićen te je 1957. godine osuđen na godinu i pol zatvora zbog navodne povezanosti s hrvatskim intelektualcima emigrantima. Kaznu provodi u Staroj Gradiški do kraja 1958. "Kako vas je formiralo vrijeme u zatvoru u Staroj Gradišci? – To su bile moje najvažnije formativne godine. Ondje sam shvatio da postoje hrabri i pošteni ljudi, zatim veliki i inteligentni, no i mali i glupi lopovi; uvidio sam da su ubojice uglavnom psihopati, da među privrednim kriminalcima ima puno nedužnih žrtava, ali i ljudi koji bi zahvaljujući svojim dobrim idejama danas mogli raditi velike stvari; upoznao sam ljude koji su preživjeli Bleiburg i bili suđeni tri puta na smrt, ljude koji su pred strijeljanje vezanih ruku skočili s automobila na cestu i spasili se. Znači, vidio sam svijet za koji većina ljudi misli da ne postoji. No on oduvijek postoji. Istodobno, u zatvoru sam upoznao i vrlo kulturnih ljudi, primjerice, Crnogorca Savića Markovića Štedimliju, koji je kao ljevičar u ratu inzistirao na crnogorskoj naciji."
Poslije nekoliko godina prisilne šutnje 1960. pod pseudonimom Branimir Donat započinje vrlo živu djelatnost u brojnim književnim časopisima, potom i u Društvu hrvatskih književnika, PEN-u, Pagvašu, Hrvatskom društvu kazališnih kritičara. Bio je jedan od osnivača, urednika i stalnih suradnika časopisa Kritika. Do umirovljenja radio je kao urednik u Nakladnom zavodu Matice hrvatske.
Književni rad
Djelujući izvan institucija Donat nije robovao jedinstvenom i strogom interpretatorskom ključu odčitavanja književnoga teksta, dapače, svoju je slobodu koristio u pluralitetu tematskih preokupacija kao i metodičkih postupaka. Donatov esej "Tragičnom kermesu" o Krležinu Kraljevu smatra se jednim od najuspješnijih Donatovih eseja uopće, to je jedan od temeljaca u proučavanju Krležinih dramskih legendi. Branimir Donat dao je i novo tumačenje romana "Planine" Petra Zoranića, te je prvi u hrvatskoj književnoj kritici upozorio na fenomen hrvatskih suvremenih fantastičara nazivljući ih borgesovcima.
''Tijekom prve godine rata piše i potom tiska knjigu Zbiljski jadi, angažirane feljtone o teškoćama mlade hrvatske države. Kao djelo koje je revidiralo mnoga neprovjerena mišljenja krajem stoljeća objavljuje knjigu Politika hrvatske književnosti i književnost hrvatske politike (1995.). Iste godine izlazi mu značajna knjiga Društvo žrtvovanih hrvatskih pjesnika, knjiga književno-povijesnih istraživanja u kojoj obrađuje smrtopise mnogih nestalih i ubijenih hrvatskih pisaca.''
Nakon što je kao urednik u Matici godinama uređivao "Pet stoljeća hrvatske književnosti", po umirovljenju Branimir Donat 1994. godine u Zagrebu osniva privatnu izdavačku kuću Dora Krupićeva. ''S obzirom da nije bio zaštićen obručem fakultetske katedre, on nije živio paralelan svijet uz književnu produkciju, on je naprosto živio u njoj i od nje. Stoga se nerijetko libio ostaviti po strani svoju građansku erudiciju i naoštriti kritičarsko pero prema postojećem društvenom stanju. Branimir se Donat tako u godinama formiranja novoga hrvatskog identiteta s početka 90-ih postavio ne samo kao arbitar de gustibus, već i kao sveznajući moralni arbitar.''
Što gornje rečenice zaista znače može se vidjeti npr. među koricama knjige "Usavršavanje pogrešaka" koja sadrži Donatove recentnije osvrte, Meni je bila potpuno neshvatljiva Araličina spremnost da u komunizmu bude zastupnikom u hrvatskom Saboru i tako dijeli mjesto s Milošem Žankom i drugim hrvatomrscima. ''Promjenama političke klime neki su pomislili da su dobili potpunu aboliciju za svinjarije učinjene u doba komunizma. Premijer Račan je u oproštajnoj riječi Vladi Gotovcu u Saboru rekao kako je Gotovac u jednom trenutku vidio bolje od mnogih. Očito izgovorivši to priznanje nije tražio aboliciju za zbivanja prilikom gušenja maspoka, ali je priznao političko sljepilo... Ono što je priznao Račan, ne može priznati patentirani lovac na pogreške u "koracima" Puhovski i to me zabrinjava.''
Nije šutio o prešućenima i progonjenima, nije pričao o spornima, jer, kako ističe predsjednica hrvatskoga PEN-a Nadežda Čačinovič nije bio zlopamtilo...Njegove knjige “Crni dossier” i “Društvo žrtvovanih hrvatskih pjesnika” ponovno ga potvrđuju kao književnog kroničara i istraživača koji je imao slonovsku memoriju i strastveno se bavio hrvatskim literarnim gubitnicima koji su baš u Donatu imali najvjernijeg saveznika. Drugim riječima, u gore navedene dvije knjige analizirao je književni izričaj žrtava komunističkog režima i pisaca iz NDH.
Miroslav Krleža
''Miroslava Krležu upoznali ste pri potpisivanju Deklaracije o jeziku u Društvu hrvatskih književnika, a napisali ste i knjigu “O Miroslavu Krleži još i opet”. Kako ga pamtite?''
''– Odmjerio me od glave do pete i zaokružio rukama dočaravajući moju krupnu figuru: “I vi ste okrugli kao ja!” Poslije sam ga sreo ispred Matice hrvatske kad je na čelu imao komad flastera i gaze. Kad sam ga upitao što mu se dogodilo, odgovorio mi je da ima rupu u glavi i otišao dalje. Ja sam krležijanac iz onog razdoblja kad Krleža nije bio ničija ikona osim ljubitelja književnosti. Krležu su poslije zloupotrijebili, a njemu je nedostajalo građanske hrabrosti da javno kaže: “Možda trebate majmuna, ali ja to neću biti!” No pokrenuvši 1950. Leksikografski zavod učinio je veliku stvar: udomio je desetke hrvatskih intelektualaca, koji su robijali po zatvorima, imali uništene egzistencije i bili proglašeni klerofašistima, ali koji su bili vrsni znalci. Krleža im je rekao: “Pišite i radite!” I oni su tamo pisali o žiru i o kukcima, a ako je neki tekst trebao biti pomalo lukačevski intoniran, onda je to netko iz redakcije nadopunio. Krleža nije dopustio da ti ljudi propadnu. Da nije bilo Krleže, naša akulturalizacija bi počela 30 godina prije i mi bismo svi bili sretni što je naš direktni predak krapinski pračovjek.''
Hohenberg an der Eger
Hoenberg an der Eger je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 17 opštinskih središta okruga Vunzidel (Fihtel). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.462 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9479127.
Đurđica Cvitanović
Znanstveno – teorijska djelatnost
Samo dvije godine kasnije, objavila je i svoju prvu monografiju posvećenu životu i djelu Kune Waidmanna (1845. – 1921.), jednog od najplodnijih, ali i najkvalitetnijih arhitekata što ih je Zagreb u svojoj dugoj povijesti imao, projektantu više desetaka privatnih i javnih zdanja, oblikovanih u historicističkome (uglavnom neorenesansnome) stilu i učitelju niza zakgrebačkih graditelja i arhitekata, uključujući tu i vjerojatno najglasovitijeg zagrebačkog arhitekta s početka 20. st. – Viktora Kovačića. Za one manje upućene, dovoljno je kazati da je zagrebački Donji grad kakvog danas poznajemo, u urbanističkom (Roosveltov trg) i arhitektonskome smislu, velikim dijelom upravo Waidmannovo djelo. Među Waidmanovim javnim objektima u Zagrebu svakako valja istaći Bolnicu za duševne bolesnike u Stenjevcu, bolnicu Milosrdnih sestara u Vinogradskoj ulici, palače Narodnih Novina, Društva sv. Jeronima, Muške učiteljske škole, Zemaljske naklade školskih knjiga, Gavella i dr., a zajedno s Hermannom Bolleom projektirao je evangeličku crkvu i župni dvor. Izvan Zagreba projektirao je bolnice u Šibeniku, Zadru, Dubrovniku, Ljubljani, Rimu, Berlinu, Trstu i Klagenfurtu koja je bila njegova prva izvedba objekta bolničkoga tipa, temeljem koje mu je povjereno projektiranje bolnice u Stenjevcu – prvog Waidmannova ostvarenja u Zagrebu. U svojoj, po mnogočemu pionirskoj monografiji, Đurđica Cvitanović je po prvi puta u nas uvela kataloške jedinice za svako pojedino arhitektonsko djelo, kao i njegov stručni opis, popraćen arhivskom dokumentacijom i literaturom.
Pedagoška i znanstveno - popularizatorska djelatnost
Uz ove goleme i po mnogočemu u nas jedinstvene izložbene projekte, dr. Cvitanović je održala i niz predavanja na teme kojima su bile posvećene navedene izložbe, te je tim povodom dala i brojne intervjue, objavljene u tisku, te na radiju i televiziji. Sve to uvelike je pridonijelo osvješćivanju hrvatske javnosti o vrijednostima vlastite kulturne baštine, koja je do tada gotovo u pravilu bila nedovoljno poznata. Shvativši značaj senzibiliziranja javnosti za vrijednosti naše kulturne baštine te stvaranja svijesti o našoj odgovornosti za njezino očuvanje, dr. Đurđica Cvitanović je tijekom proteklih nekoliko desetljeća kontinuirano pisala i popularizatorske članke, bliske i zanimljive i najširoj čitalačkoj publici.
Članstva
Dr. Đurđica Cvitanović je od sredine 1960.-tih aktivna članica Studijske sekcije ULUPUH-a (mnogih saziva Umjetničkog savjeta Sekcije i Udruženja, te Upravnog odbora Udruženja), kao i Društva povjesničara umjetnosti Hrvatske (u kojem je u više mandata obnašala dužnost potpredsjednice i tajnice). Bila je članicom i nekoliko europskih tijela, primjerice Potkomisije za povijesna središta Alpe – Jadran, te je predsjedala Komitetom za srednjeeuropsku inicijativu na projektu Barok u Srednjoj Europi (zemlje sudionice: Austrija, Češka, Hrvatska, Slovačka, Slovenija, Veneto (Italija)), 1991. – 1993. godine.
Foolish Wives
Follish Wives (u prijevodu Luckaste žene ili Luckaste supruge) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1922. u režiji Ericha von Stroheima. Radnja je smještena u Monte Carlo, a glavni lik, koga tumači sam Stroheim, je varalica koji se izdaje za ruskog plemića i carskog oficira te nastoji zavoditi i pljačkati bogataške i aristokratske žene. Foolish Wives je poznat kao ostvarenje koje je u mnogo čemu stvorio reputaciju Stroheima kao "problematičnog" filmaša, i to zbog megalomanskih ambicija o trajanju od šest sati, i budžeta koji se od originalnih 250.000 popeo na preko milion US$; producent Carl Laemmle je bio prisiljen poslati mladog kolegu Irvinga Thalberga da Stroheima "dovede u red", te sreže njegov film u cjelovečernji film. Foolish Wives, koji je žestoko reklamiran kao najskuplji film svih vremena, na kraju je ipak imao komercijalni uspjeh. Današnji kritičari su impresionirani bogatstvom detalja, a Stroheimovo djelo se često navodi kao jedan od prvih filmova gdje je amoralni antiheroj mnogo zanimljiviji od nominalnih pozitivaca. Lik Karamzina, koji je, poput samog Stroheima, imao običaj bezočno lagati o svom navodnom aristrokratskom porijeklu, a koji u romanu čita roman Foolish Wives autora Ericha Strohiema, se često tumači kao autorov alter ego.
Gervinho
Gervais Yao Kouassi, poznatiji kao Gervinho (Anyama, 27. svibnja 1987.) je nogometaš i reprezentativac Obale Bjelokosti koji trenutno igra za Romu u talijanskoj Serie A. Juniorsku karijeru započeo je u Obali Bjelokosti, prije nego je 2005. godine prešao u sada ugasli K.S.K. Beveren. Ubrzo seli u Francusku, gdje, igrajući za Lille, ostvaruje veliki uspjeh, koji mu donosi transfer u londonski Arsenal. Tamo se zbog ozljeda nije uspio nametnuti pa je 2013. prodan Romi.
Za reprezentaciju nastupa od 2007. godine.
Trebonijan Gal
thumb|200px|right|Statua Trebonijana Gala
Gaj Vibije Trebonijan Gal (rođen 206. godine - umro u avgustu 253. godine) bio je rimski car od 251. do 253, u zajedničkoj vladi sa svojim sinom Volusijanom.
Trebonijan Gal je rođen u Italiji, u senatorskoj familiji. Imao je dva deteta u braku sa Afinijom Geminom Bebinom: budućeg cara Volusijana, i kći, Vibiju Galu. Trebonijan je postao sufektni konzul a 250. godine postao je upravink Gornje Mezije, što pokazuje da je car Decije Trajan imao poverenja u njega. U Gornjoj Meziji, Trebonijan Gal je imao važnu ulogu u sprečavanju Gota da pljačkaju preko Dunava. Postao je i popularan u vojsci.
1. jula 251. godine, Decije Trajan i njegov savladar Herenije Etruskus poginuli su u bici kod Abrita. Kada je vojska čula za ovo, proglasila je Trebonijana Gala za cara, uprkos tome što je postojao još jedan sin Decija Trajna, Hostilijan. Trebonijan Gal je usvojio Hostilijana, kako bi izbegao građanski rat. Međutim, dok je Trebonijan Gal bio na putu za Rim, izbila je kuga u gradu i mladi Hostilijan je podlegao. Tada je Trebonijan Gal imenovao za savladara svog sina Volusijana.
Kada je stigao u Rim, Trebonijan Gal je pokušao da se izbori sa posledicama bolesti. Izgleda da je i neke hrišćane tada izložio progonu.
Na Istoku, persijski kralj Šapur I napao je i osvojio Siriju. Na Dunatu, Goti su i dalje pljačkali, uprkos ugovoru iz 251. godine. Vojska nije bila zadovoljna, i kada je Emilijan, upravnik dve Mezije i Panonije, pobedio Gote, vojska ga je proglasila za cara. Trebonijan Gal se pripremio za odbranu i zatražio da se rimska vojska sa Rajne povuče prema Italiji. Trebonijan Gal i Volusijan su bili ubijeni od strane sopstvenih vojnika, koji su procenili da Emilijan ima više šanse da postane car.
Caon, Padova
Caon je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Cumières
Kimjer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Elephant Head, Arizona
Elephant Head je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 612 stanovnika.
Crainquebille (razvrstavanje)
Crainquebille se može odnositi na:
njegove filmske adaptacije:
Olivuccia, Pescara
Olivuccia je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Porfirije Tirski
Porfirije Tirski (grč. ; oko 233-309) je bio feničanski novoplatonski filozof pozne antike i Plotinov učenik. Poznat je po svojim radovima iz logike (»Porfirijevo stablo«) i kao jedan od najbitnijih ranih kritičara hrišćanstva.
Život
U mladosti je upoznao istočne religije (Kaldeje, Perzije, Indije, Egipta), i možda je još u Feniciji (ili Palestini) napisao svoje djelo »Filozofija iz proroštava« koje polazi od teurgičkih praktika, mantike i astrologije. Kad mu je bilo oko 20—25 godina, došao je na studije u Atenu, gdje je poseban utjecaj na nj izvršio Longin, čovjek velike erudicije (»živa biblioteka«), koji ga je naučio kritičkom proučavanju spisa, i koji mu je grecizirao ime u »Porphyrios«, jer je purpur »kraljevska« boja.
Pavle Samosatski
Pavle Samosatski (200 - 275) je bio patrijarh Antiohije od 260. do 269. godine. Smatrao je da je Isus rođen kao čovek koji je postao nalik Bogu. Njegovo učenje nazvano monarhijanstvo je osuđeno kao jeres 269. godine.
Porfirije Tirski
Život
Tu je vjerojatno napisao »Slike bogova«, spis u kojem opravdava štovanje kipova, jer su to samo simboli. U Ateni je napisao više spisa, kao npr. »Homerska pitanja«. Izučavao je filozofiju u Atini, a bio je dobro upoznat i sa hrišćanstvom. Moguće da je hrišćanstvo proučavao u Cezareji, gradu nedaleko njegovog rodnog Tira, gde je Origen vodio školu nakon izgnanstva iz Aleksandrije.
Pavle Samosatski
Život
Pavle je rođen u Samosati u porodici skromnog porekla. Bio je sveštenik i izabran je za patrijarha Antiohije 260. godine. Izazvao je ogovaranja pustivši žene da žive u njegovoj kući i dozvolivši isto svojim sveštenicima. Origenisti Firmilijan Kapadokijski i Grigorije Neocezarijski uspeli su da izdejstvuju osudu učenja Pavla Samosatskog, na Antiohijskim crkvenim saborima 264/265. i [269]. godine. 269. godine se sedamdeset episkopa, sveštenika i đakona okuplja u Antiohiji i smenjuje Pavla, zbog njegovog morhijanističkog učenja, birajući umesto njega Domnija. Iako je smenjen na ovom saboru, Pavle sebe i dalje smatra patrijarhom i zbog poznanstva sa kraljicom Palmirom, i dalje boravi u patrijaršiskom sedištu u Antiohiji. 272. godine, sa promenom vlasti, Pavle gubi zaštitu i napušta mesto, na koje dolazi Domnije.
Porfirije Tirski
Život
263. godine, otprilike u 30. godini života, u Rim i priključio se Plotinovoj filozofskoj školi. Bio je očaran Plotinom, a i Plotin je njega cijenio, posebno zbog sposobnosti u analizi tekstova, pa mu je povjerio izdavanje svojih tekstova. Poslije šest godina rimskog boravka dospio je u tešku živčanu krizu, pa je na savjet Plotinov otišao na Siciliju da se odmori.
Pavle Samosatski
Učenje
Pavle iz Samosata smatra da je Isus rođen kao čovek, koji prilikom krštenja biva pomazan od Svetog Duha i postaje Hrist (pomazanik). Isus sebe usavršava svojim ponašanjem i postaje nalik Bogu, sa kojim se nalazi u odnosu ljubavi. Između Isusa i Svetog Duha postoji jedinstvo volje.
Porfirije Tirski
Život
268. godine je otišao na Siciliju, gde se brzo oporavio, i dao se na pisanje. U to je vrijeme napisao »Uvod u Aristotelove Kategorije« (Isagoge), koji je kasnije odigrao golemu ulogu u srednjem vijeku. Na Siciliji je napisao i druge komentare na Aristotela, jednu povijest od pada Troje do Klaudija II, i druge spise. Za sicilskog boravka napisao je i spis Protiv kršćana.
Pavle Samosatski
Učenje
U fragmentima koji su sačuvani, Pavle piše:
Pavle svoje učenje formuliše terminima origenovske teologije i u njemu naglašava jedinstvo Boga. NJegovo učenje, nazvano dinamičko monarhijanstvo, se smatra oblikom monarhijanstva (mono - jedno; arhe - načelo) i pretečom adopcionizma. Sam Pavle je svoje učenje smatrao pravovernim. Neki smatraju da su pavlićani iz Jermenije prihvatili njegovo učenje i dobili ime po njemu.
Porfirije Tirski
Život
Kad je saznao za smrt učitelja Plotina, vratio se u Rim da stane na čelo filozofske škole. Pod stare se dane oženio udovicom jednog prijatelja, pa kad su mu to spočitavali, napisao je kao obranu spis Ad Marcellam, u kojemu navodi uzvišene i čovjekoljubive razloge za taj korak, jer se radilo o ženi bolesnoj, siromašnoj i opterećenoj djecom. Zbirku Plotinovih radova, koju je naslovio Eneade, sistematizovao je i uredio potkraj života, 301. godine, pridodavši kao uvod Plotinovu biografiju. Umro je u Rimu u dobi od 70 godina.
Dela
Pisao je o temama iz različitih područja filozofije, religije i nauke, međutim samo je mali deo njegovog opusa očuvan.
Učenje
Porfirije se uglavnom smatra važnim nastavljačem Plotinovog učenja i zastupnikom helenističkog neoplatonizma, pre negoli originalnim misliocem.
Za razliku od Plotina, koji je odbacivao staru grčku religiju, jednako kao i hrišćanstvo, Porfirije je nastojao održati paganski pogled na čovekovu ulogu u kosmosu. Ovo je Porfiriju dalo osnova za veru u astrologiju, doktrinu po kojoj zvezde i planete utiču na čoveka i njegov život. Znanje o delovanju nebeskih tela na čoveka stoga je nužno za sticanje viših razina vrline. Porfirije je verovao kako duša prima određene moći od svake planete, što joj omogućuju znanje kako o nebeskim, tako i o zemaljskim stvarima.
Kritika hrišćanstva
Porfirijevo delo protiv kršćana (Kata Christianon, 15 knjiga) predstavlja jednu od najsolidnijih antičkih kritika hrišćanstva, za koju je Harnack napisao da je to »oporuka helenizma u odnosu na kršćanstvo« i da »Porfirije još danas nije pobijen«. Porfirije svoj napad na kršćanstvo nadovezuje na Celza, ali se čini preko Origenova spisa Contra Celsum, budući da su neke misli izazvane Origenovim odgovorom Celzu. Na Celza se nadovezuje odmah od početka svojega spisa Protiv kršćana, kada pita:
Kršćani se hvastanjem o vlastitoj novosti, ne slijedeći ni ideje Grka ni običaje barbara, pokazuju kao ateisti koji napuštaju tradicionalne bogove pomoću kojih se drži svaki grad i svaki narod; oni se bore protiv samoga Boga, jer ne priznaju ni hramove ni obrede koji se poštuju po svem svijetu, koje su priznali kraljevi, zakonodavci, filozofi. Da imaju pravi pojam o božanskoj »monarhiji«, oni bi shvatili da je Bogu čast da ima pod sobom mnoštvo drugih bogova preko kojih upravlja svijetom. Uostalom, kršćani i sami vjeruju u posredna bića koja zovu anđelima, samo tvrdoglavo odbijaju da im dadu ime bog, kao da je Bog ljubomoran na svoje ime. I čemu napadati hramove i kipove, kad su to samo simboli, a kršćani se i sami sakupljaju na molitvu u prostranim prostorijama, dok bi se s Bogom mogli susresti posvuda.
Porfirije se od Celza razlikuje preciznijim raspravljanjem o pojedinim mjestima Svetih knjiga. On takođre ne napada Krista onakvom oštrinom, i ne govori o njemu s onolikim prezirom, kao što je to činio Celzo. Izgleda da je Porfirije Isusa smatrao za mudraca, čija je duša bila sjedinjena s nousom, ali ipak nije bio Bog, kao što su kršćani verovali. Porfirije se žestoko obara na apostole, na Petra, a posebno na Pavla, jer su pripisali Isusu stvari koje nije radio. Porfirije piše da je Petar bio kukavica, podlac, licemjer, impulzivni kavgadžija, te sumnja da bi ga Isus učinio prvakom apostola.
Pavao je stalno nedosljedan, ali je to proračunata lukavština, svjesna dvoličnost, jer se želi svima dodvoriti:
Evanđelisti su bili "sophistai panourgoi kai deinoi", koji su napisali izmišljene laži i pripisali Isusu stvari koje on nije nikad načinio. Porfirije posebno kritikuje hrišćanske pisce zbog nepouzdanosti:
Crainquebille
Crainquebille, također poznata kao L’Affaire Crainquebille je novela francuskog književnika Anatolea Francea objavljen 1901. godine. Protagonist je siromašni, ali dobrodušni pariški trgovac povrćem koji zbog sukoba s policajcem završi u zatvoru. Poznata je po tome što je poslužila kao predložak za nekoliko igranih filmova.
Porfirije Tirski
Kritika hrišćanstva
Kao filozof, Porfirije se posebno obara na pojam utjelovljenja, na učenje o kraju ovoga svijeta i na uskrsnuće tijela. Kako bi se Bog, kao čisto duhovno biće, mogao spustiti u ljudsko tijelo i tako se na neki način uprljati? Kako bi Netrpljivi mogao podnijeti trpljenje? A i kakvu bi korist mogla ljudskom rodu donijeti inkarnacija i smrt na križu? (Harnack, n. 84). Kad bi Isus zaista bio Bog i htio da ljudi u nj povjeruju, čemu bi mu služilo opskurno rođenje?
Porfirijevo se protivljenje uskrsnuću tijela osnivalo na filozofskom stavu neoplatonizma. Tijelo je u biti nešto loše, jer je materijalno. Duša je u njemu sputana, i sav je etički napor u tome da se duša oslobodi. Neshvatljivo je da se kao vrijednost predstavlja povratak duše u tijelo.
Porfirije je ipak bio dosta pod utjecajem kršćanskog moralnog ideala, i to je raslo pod kraj njegova života, tako da je Harnack izrekao misao da bi »njegovo pismo supruzi Marceli gotovo moglo biti napisano od jednog kršćanina«.
Porfirijev spis nije sačuvan jer su kršćanski carevi, Konstantin I najprije, a zatim Teodozije II i Valentijan III, naredili da se svi primjerci spale. Protiv Porfirija su pisali kršćanski pisci Metodije Olimpski (jednu knjigu), Euzebije Cezarejski (25 knjiga), Apolinar iz Laodiceje (30 knjiga) i eunomijevac Filostorgije, crkveni povjesničar iz V stoljeća; ali su i sva ta djela izgubljena. Tako o Porfirijevu djelu znamo samo preko fragmenata nekih pisaca, posebno kod Makarija Magnesa (oko 410.).
Argyle, Missouri
Argajl je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 162, što je 2 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Semikonzervirana replikacija
thumb|300px|right|Pregled tri postulirane metode sinteze DNK Semikonzervirana replikacija je princip po kome se odvija proces replikacije. Svaki od dva novonastala molekula DNK sadrži:
Pelagije
thumb|200px|Pelagije Pelagije (354 - 420/440) je bio asketski monah u 5. veku koji je učio da čovek ima moć da čini dobro i da radi na svom spasenju. Sopstvenim naporima, moguće je da biće od krvi i mesa stekne moralno savršenstvo. Poricao je da prvobitni greh Adama i Eve zatomljuje potonje generacije, pa je zbog toga besmisleno i krštenje. Pelagije je učio da je čovek po prirodi dobar, da ima slobodnu volju, te vlastitim snagama može postići spasenje i blaženstvo.
Bio je veoma učen, strogog života, pisac teoloških dela. Propovedao je najpre u Rimu, a zatim i u Africi. NJegovo učenje o slobodnoj volji, nazvano pelagijanizam, je osuđeno na Koncilu u Kartagi 417. godine, na zahtev svetog Avgustina.
Zbog ove osude Pelagije i njegove pristalice pelagijanci bili su proterani iz Zapadnog rimskog carstva i našli su utočište na Istoku. Pelagionizam je zajedno sa nestorijanstvom osuđen i na Trećem Vaseljenskom saboru u Efesu 431. Malo ublaženo Pelagijevo učenje polupelagijanizam (semipelagijanizam) održalo se u Galiji do VI. veka. i uticalo je na modifikaciju nauke o predestinaciji.
Stjepan Bubanić
Stjepan Bubanić - Lektrika (Leštakovec kraj Varaždina, 25. studenog 1913. — Zagreb, 19. ožujka 1943.) bio je sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Rođen je 1913. godine u selu Šestakovcu kraj Varaždina, u siromašnoj seljačkoj obitelji. Kao mladić, došao je u Zagreb, gdje se zaposlio u jednom pekarskom poduzeću, a zatim u Zagrebačkom električnom tramvaju. Bio je aktvan u radu Ujedinjenog radničkog sindikalnog saveza Jugoslavije. Sudjelovao je u mnogim štrajkovima, demonstracijama i drugim akcijama uoči rata. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je u travnju 1941. godine.
Uskoro nakon proglašenja Nezavisne Države Hrvatske u travnju 1941., ustaška represija zahvatila je i ZET (bilo je uhićeno 16 najpoznatijih aktivista). Bubanić je uspio ostati neotkriven pred vlastima. Kao kondukter na tramvaju, radio je do ljeta 1942. godine. Tada je zbog opasnosti da bude uhićen prešao u potpunu ilegalnost. Sudjelovao je u osnivanju udarnih skupina u ZET-u. U nekim je akcijama osobno sudjelovao, poput rezanja telefonskih i električnih kablova i stupova.
U rujnu 1942. godine, policija ga je opkolila u jednoj nedovršenoj kući. Agenti su ga ranili u nogu, ali je na kraju ipak uspio pobjeći. Sklonio se u jedan od ilegalnih stanova i uz lječničku pomoć ubrzo se oporavio. Zajedno s Ivanom Mečarom, političkim tajnikom Mjesnog komiteta KPH za Zagreb, 19. ožujka 1943. godine, išao je na jedan sastanak na Novoj Vesi, ne sluteći da ih je tamo čekala zasjeda. Iako su primjetili agente i skrenuli u drugu ulicu, bijeg im nije uspio, jer Mečar nije mogao trčati zbog ranjene noge. Pokušali su se probiti s oružjem u ruci, ali su poginuli u okršaju.
Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. srpnja 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.
Na fasadi kuće u ulici Nike Grškovića 5 (Gornji grad-Medveščak) stoji spomen-ploča s posvetom Bubanićevoj pogibiji na tom mjestu. U Bubanićevom rodnom kraju, odnosno Varaždinu, pored monumentalne spomen-grobnice palih boraca NOR-a, stoje biste troje narodnih heroja iz tog kraja, a među njima je i ona Bubanićeva. U rodnom mu se selu Leštakovec danas nalazi njegova spomen-bista te ZET-ov tramvaj koji je to poduzeće poklonilo VMO-u Leštakovec.
Autonomna replikaciona sekvenca
Autonomna replikaciona sekvenca (ARS) sadrži mesto početka replikacije u genomu kvasca. Sastoji se od četiri regiona (A, B1, B2, i B3), koji su imenovani po njihovom uticaju na stabilnost plazmida. Kad su ti regioni mutirani ne dolazi do inicijacije replikacije.
Element A je visoko konzerviran, i sadrži konsenzus sekvencu: (gde je Y bilo koji pirimidin i R je bilo koji purin). Kad je ovaj element mutiran, ARS gubi svu aktivnost.
Kao što se može zapaziti iz gornje sekvence, ARS je znatno A-T obogaćena. To olakšava replikativnim proteinima da poremete vodonično vezivanje u toj oblasti. ORC proteinski kompleks (kompleks prepoznavanja mesta početka) je vezan za ARS tokom celokupnog ćelijskog ciklusa, i on omogućava replikativnim proteinima da pristupe ARS.
Oktadekan
Oktadekan je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 254,494 Da.
Opština Aleksinac
Opština Aleksinac je jedna od ukupno devet opština Nišavskog okruga u Centralnoj Srbiji. Prema popisu iz 2002. godine u opštini živi 57.749 stanovnika (1991. je bilo 61.968 stanovnika). Prosečna gustina naseljenosti iznosi oko 82 stanovnika po km².
Dve trećine opštine je pretežno poljoprivredno zemljište, a jedna trećina brdsko-planinsko zemljište. Aleksinačka kotlina je ravničarski deo u dolini Južne Morave i Moravice i prostire se pravcem severozapad-jugoistok. Oivičena je Ozrenskim planinama sa severoistoka i Malim i Velikim Jastrepcem sa jugozapada. Najviši vrh je Leskovik 1174 m na planini Ozren.
Položaj
Teritorija opštine Aleksinac se nalazi na tromeđi između Niša, Kruševca i Sokobanje. Ukupna površina opštine iznosi 707 km², od kojih je 65% obradivo ravničarsko zemljište, dok je ostalih 35 posto brdsko planinskog karatera. Opštinom dominira Aleksinačka kotlina okružena planinama Ozren na severu i istoku (planinski vrh Leskovik) dok se na zapadnoj strani protežu Mali i Veliki Jastrebac. Opštinom protiču tri reke: Turija, Južna Morava i Sokobanjska Moravica koja kod sela Bovna gradi Bovansko jezero. Opština Aleksinac se graniči sa niškom gradskom opštinom Crveni Krst i opštinom Merošinom na jugu, sa opštinom Ražanj na severu, Kruševcem na zapadu, Svrljiškom opštinom na jugoistoku i opštinom Sokobanja na severoistoku.
Praistorija
Gotovo čitavo južno pomoravlje je bilo naseljeno još u praistoriji, o čemu svedoče brojni arheološki nalazi. Tihomir Đorđević, istoričar i arheolog sa kraja 19. veka, beleži da su „sva sela aleksinačke opštine sa leve strane toka Južne Morave bila naseljena još u praistoriji, počevši od sela Vitkovca pa sve do Tešice“. Zahvaljujući istoričaru Miodragu Spiriću koji je objedinio istoriju opštine Aleksinac u svojim radovima, mi danas imamo pouzdane podatke o arheološkim nalazima na teritoriji opštine. Nalazišta koja pripadaju Starčevačkoj kulturi otkrivena su u Moravcu i Lužanu, dok vinčanskoj kulturi pripadaju nalazišta kod sela Katuna, Kraljeva, Vrćenovice, Vitkovca, Mozgova, i dva lokaliteta u gradu Aleksincu: „Zeleni vir“ i „Drugo Okno“. Ni jedan od pomenutih lokaliteta nije naučno istraživan i radi se uglavnom o slučajnim nalazima. Na lokalitetu „Jelenac“ u Aleksincu pronađeni su ostaci Bubanjsko humske grupe, kao i badensko kostolačke grupe. Nalazišta koja pripadaju Paraćinskoj grupi koja se odlikuje nekropolama, nađena su kod Žitkovačke ciglane u Žitkovcu i kod železničke stanice u Vitkovcu.
Novija istorija
Ime Aleksinca prvi put je zapisano 1516. godine u Kruševačkom defteru. O nastanku imena postoji više legendi. Sasvim je, međutim, izvesno da ime dolazi od vlastitog imena. Naime, najpoznatija legenda o imenu Aleksinca u ovim krajevima spominje nekog Aleksu, vlasnika mehane (kafane, tj. hana u to vreme). Tako je tadašnji „Aleksin han“ izrastao u današnji Aleksinac.
Preko ovih teritorija održavale su se od najstarijih vremena suvozemne veze između Evrope i Azije. Preko nje su se kretale velike vojske u osvajačkim i odbrambenim pohodima, jer su tu prolazili vojni drumovi, poznati pod opštim nazivom Carigradski drum. Za nastanak Aleksinca kao naselja od značaja je sama konfiguracija zemljišta. Aleksinac se kao naselje najpre formirao u podnožju brda Gradište (228 m), u južnoj polovini današnjeg sela Vakup, pa se odatle preselio na današnju lokaciju. Ovo mesto se od srednjovekovnog sela, tokom svoje burne istorije, razvilo u privredni, administrativni, sudski, kulturni, prosvetni i zdravstveni centar svoje okoline.
Na razvoj Aleksinca u prvom redu su uticale saobraćajne veze. On se u 16. veku našao na novom turskom Carigradskom drumu i postao važna stanica za prenoćišta putnika, što je uslovilo da u njemu početkom 17. veka Turci podignu tvrđavu čija posada je imala zadatak da štiti putnike na drumu od hajduka. Pored saobraćajnih veza, razvoj Aleksinca odredili su i privredni uslovi. Njegovoj okolini bilo je potrebno mesto za razmenu dobara, lokalno središte. To je uslovilo da početkom 17. veka Aleksinac spada u red varoši koje „imaju ispod 100 dućana“. U 18. veku Aleksinac je bio sedište nahije, a pored varoši, nahiju je činilo još 17 sela.
Veliki značaj okolina Aleksinca imala je u Prvom srpskom ustanku i ratu 1876-1878. godine. Aleksinac je u vreme Prvog srpskog ustanka pripadao Leskovačkom pašaluku, prvi dodir sa ustankom imao je 1805. godine, kada je kroz njega prošla vojska niškog muhafiza Hafiz-paše. Slavni dani u ovom ustanku nastaju 1806. godine, izgradnjom utvrđenja kod Deligrada, devet kilometara severozpadno od Aleksinca. Poznata bitka, u kojoj su Srbi odneli pobedu nad Turcima odigrala se septembra 1806. godine. Aleksinčane je u boju predvodio vojvoda Stojan Cvetković.
Od izuzetnog značaja za razvoj Aleksinca je i to što je od 1833. do 1878. godine bio granično mesto prema Turskoj, pa se preko njega kretala sva robna razmena između Srednje Evrope i Turske, zbog čega je tu postojala carinarnica (đumrukana), karantin i okružni sud koji je izdavao vize za ulazak u Srbiju preko Aleksinca. Razvoj Aleksinca kao pograničnog mesta posebno je pomagao knez Miloš Obrenović. On je, pored ekonomskih razloga, od Aleksinca hteo da stvori konkurenta Nišu, koji se tada nalazio u turskim rukama. Knez Miloš je tu zamisao donekle i ostvario. Pored pomenutih institucija, u Aleksincu je bilo i sedište engleskog kurira koji je primao i ekspedovao englesku poštu za Tursku i iz Turske. Godine 1838. izgrađena je crkva, a od 1841. do 1869. godine u Aleksincu je bilo i sedište austrijske pošte.
Aleksinac i okolina su odigrali važnu ulogu i u Prvom srpsko-turskom ratu 1876. godine. Tu je bilo sedište štaba kneza Milana Obrenovića, a čuvena je i bitka na Šumatovcu koju su Srbi dobili. U ovom ratu se uz Srbe borio i veliki broj dobrovoljaca iz mnogih evropskih država i Rusije. Najslavnije je ime pukovnika Nikolaja Rajevskog, koji je poginuo kod Adrovca, a čije srce je sahranjeno u porti manastira Sveti Roman kod Praskovca. Ličnost pukovnika Rajevskog poslužila je Lavu Tolstoju za oblikovanje lika grofa Vronskog u romanu Ana Karenjina.
Gradska naselja
300px|thumb|desno|Položaj opštine Aleksinac u Nišavskom okrugu Na teritoriji opštine ukupno ima 72 naseljena mesta, od kojih su:
Bromohlorosalicilanilid
Bromohlorosalicilanilid je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 326,573 Da.
Bourghelles
Burgel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Opština Aleksinac
Gradska naselja
i seoska naselja
Bourghelles
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1418 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 216 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 59 metara (maksimalnoj 71 m, a minimalnoj 32 m).
Opština Aleksinac
Turizam
U neposrednoj okolini Aleksinca i Aleksinačke opštine ima dosta turističkih mesta i objekata interesantnih za turiste kao što su :
Eksterni linkovi
Aleksinac
La Femme de nulle part
La Femme de nulle part je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1922. u režiji Louisa Delluca. Po žanru je drama, a radnja je smještena u Genovu gdje jednu kuću posjećuje njena ostarjela bivša stanarka kako bi oživjela svoje uspomene, a istovremeno sadašnju stanarku suočava s neugodnim podsjećanjem na vlastitu preljubničku aferu. Iako ga je publika uglavnom ignorirala, La Femme de nulle part je izazvao oduševljenje tadašnje francuske kritike, koja ga je proglasila najboljim francuskim filmom. Danas se smatra najvažnijim ostvarenjem u Dellucovoj kratkoj karijeri, kao i francuskog impresionističkog filma 1920-ih.
Hohenburg
Hoenburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Amberg-Zulcbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.677 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9371129.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Amberg-Zulcbah Hoenburg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Amberg-Zulcbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 389 metara. Površina opštine iznosi 39,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.677 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
Elfrida, Arizona
Elfrida je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 459 stanovnika.
Opština Pećinci
Opština Pećinci nalazi se u donjem Sremu, blizu reke Save, južno od autoputa Beograd-Zagreb. Jedna je od manjih opština u Vojvodini, s većim brojem naseljenih mesta: Ašanja, Brestač, Deč, Donji Tovarnik, Karlovčić, Kupinovo, Obrež, Ogar, Pećinci, Popinci, Prhovo, Sibač, Sremski Mihaljevci, Subotište i Šimanovci. Opština ima 21.472 stanovnika.
thumb|left|250px|Opština Pećinci u Sremskom okrugu. U ovom području bilo je više manjih naselja već u -{XV}- i -{XVI}- veku. U narodnooslobodilačkom ratu ovo je ustanički kraj. Krajem 1941. godine tu je održano prvo partijsko savetovanje za Srem. Tokom 1942. formirani su partizanski odredi i narodnooslobodilački odbori, a 1943. otvaraju se partizanske škole. center|thumb|300px|Mapa opštine
Narodnooslobodilačka borba u Vojvodini
desno|mini|250p|Okupaciona podela [[Vojvodina|Vojvodine 1941. godine]] Aprila 1941. godine Vojvodina je okupirana i podeljena u tri okupacione zone: Srem su Nemci predali Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, Bačku i Baranju je anektirala Kraljevina Mađarska, dok je Banat potpao pod vlast domaćih Nemaca, mada je formalno pripadao Nedićevoj Srbiji. Teror i fizičko uništenje nedužnog naroda, privredna pljačka, opšta obespravljenost, beda i očaj karakterisali su četvorogodišnju okupaciju. U toku okupacije u Vojvodini je oko 50.000 ljudi ubijeno, a preko 280.000 je bilo internirano, hapšeno, zlostavljano i mučeno.
Pokret otpora, koji su pokrenula Komunistička partija Jugoslavije, krajem 1941, pretrpeo je u Banatu i Bačkoj težak poraz, dok je u Sremu, posle solidnijih priprema, postepeno prerastao u opštenarodni ustanak. Na oslobođenoj teritoriji u Sremu organizovana je i partizanska vlast, sa masovnim antifašističkim organizacijama, štampom i školstvom. Iskustva iz Srema u organizovanju oslobodilačke borbe prenesena su u leto 1944. godine u Banat, Bačku i Baranju, tako da je pre dolaska Crvene armije, oktobra 1944, ovde već bila organizovana narodna vlast sa oslobodilačkim institucijama.
Okupacija i podela Vojvodine
minijatura|Streljanje rodoljuba u Somboru, aprila 1941. U kratkotrajnom Aprilskom ratu 1941. godine Vojvodinu su okupirale nemačke i mađarske fašističke snage. Banat je zauzeo nemački 41. motorizovani korpus, Bačku i Baranju mađarski 4. i 5. pešadijski i 1. oklopni korpus, a Srem nemačka 8. tenkovska i 16. motorizovana divizija 46. korpusa.
Ulazak neprijateljskih jedinica naišao je na punu podršku nemačke i mađarske nacionalne manjine u Vojvodini, i bio je prađen brojnim zločinima i deportacijom Srba, Crnogoraca, Jevreja i Roma. Samo u Alibunaru, Petrovgradu i Pančevu streljano je 3.000 ljudi; u Bačkoj i Baranji ubijeno je od 11. do 15. aprila preko 3.500 ljudi, uhapšeno oko 10.000, a iseljeno je preko 10.000 kolonizovanih dobrovoljaca iz Prvog svetskog rata.
Posle okupacije Bačku i Baranju anektirala je Kraljevina Mađarska, a aneksiju je, formalno, potvrdila mađarska skupština 16. decembra 1941. godine. Bačka je ušla u sastav Bačko-Bodroške županije, osim grada Horgoša koji je pripao Čongradskoj županiji, a Baranja je priključena Baranjskoj županiji. Novi Sad, Sombor, i Subotica proglašeni su slobodnim kraljevskim gradovima, i bili su neposredno podređeni mađarskoj vladi. Okupacionu vlast vršile su do 25. aprila trupe mađarske „Južne armije“, zatim Komanda vojno-upravne grupe Južne armije, a od 15. avgusta 1941. do oktobra 1944. godine vlast je vršila građanska uprava, potpomognuta mađarskom policijom i žandarmerijom.
Banat (vidi: Banat pod nemačkom okupacijom) je u sistemu nemačke okupacione uprave sačinjavao posebno nadleštvo podbana Dunavske banovine za Banat, gde su vlast organizovali i vršili folksdojčeri. Nalazio se pod jurisdikcijom nemačkog vojnog zapovednika Srbije, kojem je bila neposredno raspoređena Oblasna vojno-upravna komanda 610, sa središtem u Pančevu. Kada je ona prebačena u Srbiju, u Banatu je ostala Okružna vojno-upravna komanda 823, sa središtem u Petrovgradu. U Banat su maja 1941. godine došle manje posadne jedinice, a pored njih bilo je oko 120.000 folksdočjčera, koji su tražili da se obrazuje „Slobodna država Banat“. U Banatu su se folksdojčeri organizovali u dobrovoljnu naoružanu formaciju „Dojče manšaft“ koja je okupljala sva lica nemačke nacionalnosti muškog pola od 18. do 60. godina. Od tog ljudstva formirani su „Alarmni bataljoni“, koji su do 1943. godine narasli na oko 6.000 ljudi, a znatan broj ljudstva je bio angažovan u Sedmoj SS diviziji „Princ Eugen“.
Slovenski tolar
Slovenski tolar (SIT), koji sastavlja 100 stotina je bio valuta u Republici Sloveniji od 1991. do 2007.
Castle Rock, Colorado
Kasl Rok je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Slovenski tolar
Njegova oznaka po standardu ISO 4217 je bila SIT. Uveden je po isteku brijunske deklaracije 8.10. 1991. Postojale su vrijednosti od 1, 2, 5, 10, 50, 100, 200, 500, 1 000 i 5 000 SIT.
Ime je dobio po renesansnoj valuti tolar.
Na novčanicama su se nalazile poznate osobe iz slovenske politike, povijesti, poput Primoža Trubara, Jurija Vege, Jože Plečnika, Ivana Cankara, Janeza Vajkarda Valvasora i Francea Prešerena.
Od 1.1. 2007. valuta je u Sloveniji euro.
Castle Rock, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 48.231, što je 28.007 (138,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gradska općina (Slovenija)
Gradska općina ili gradska opština (slovenski mestna občina) oblik je lokalne samouprave reguliran slovenskim Zakonom o lokalnoj samoupravi. Prema odredbi članka 16. grad može dobiti status gradske općine ako ima više od 10.000 stanovnika, a uz to je zemljopisno, gospodarsko i kulturno središte područja koje gravitira prema njemu. Iznimno, grad može dobiti takav status i iz povijesnih razloga.
Slovenska država može na tako organiziranu upravnu jedinicu prenijeti obavljanje određenih zadataka iz svoje nadležnosti koji se odnose na razvoj područja za koje je organizirana.
Spisak slovenskih gradskih opština
U Sloveniji postoji 11 gradskih općina:
Narodnooslobodilačka borba u Vojvodini
Okupacija i podela Vojvodine
Srem je uključen u sastav Nezavisne Države Hrvatske. Pored delova nemačkog 750. pešadijskog puka 718. divizije, u Sremu su se nalazile ustaške i domobranske jedinice i folksdojčerske naoružane grupe.
Pripreme za ustanak
mini|250p|Subotica za vreme okupacije (1941-44). Leševi na Senćanskom putu Neposredno pred rat u Vojvodini se nalazio Pokrajinski komitet KPJ i Pokrajinski komitet SKOJ za Vojvodinu, sa oko 1.250 članova KPJ i oko 3.000 članova SKOJ. Pripremama za oružani ustanak rukovodio je PK KPJ na čelu sa Žarkom Zrenjaninom, a formiran je i Vojni komitet, kojim je rukovodio Radivoj Ćirpanov.
Sprovodeći odluke i zaključke sa Majskog savetovanja CK KPJ, u drugoj polovini juna formirani su vojni komiteti za Srem, Banat, Bačku i Baranju, počelo je stvaranje mesnih desetina udarnih i diverzantskih grupa po gradovima i selima, sakupljene su veće količine oružja, municije i sanitetskog materijala.
Na sastanku Pokrajinskog komiteta KPJ za Vojvodinu, održanom 23. juna 1941. godine u Petrovgradu, formiran je Štab NOP odreda Vojvodine, koji je posle savetovanja u Stolicama, preimenovan u Glavni štab NOP odreda Vojodine. U sastav Štaba ušli su: Danilo Grujić, komandant, Toza Marković, politički komesar i Žarko Turinski, član.