cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraljevina Rumunija
Drugi svjetski rat
Zbog tog je Maniu zajedno s novim kraljem - Mihaiem I, koji je smjenio svog oca na tronu, preuzeo 23. augusta inicijativu za rušenje antoneskuove diktature i formiranje nove vlade, koja se odmah nakon tog svrstala na savezničku stranu. Tjedan nakon toga Crvena Armija ušla je u Bukurešt, taj čin označio je početak nove ere u rumunjskoj historiji.
Demontaža monarhije
Naredne tri godine nakon svrgavanja Antonescua, protekle su u borbi za vlast između građanskih političkih partija i političara, koji su čvrsto stajali na principima zapadne političke tradicije, i komunističke partije, koja se zalagala za sovjetski model društva. Rumunjski komunisti, iako malobrojni - došli su na vlast uz podršku Sovjetskog Saveza u proljeće 1945. Presudnu ulogu u tom procesu imao je sovjetski lider Josif Staljin, koji je rumunjskim komunistima odobrio da preuzmu vlast u januaru 1945., prilikom njihove posjete Moskvi. On je tad izvršio i velike kadrovske promjene, prekinuvši tako partijske borbe, između domovinske i moskovske frakcije postavivši za sekretara - Gheorgha Gheorghia-Deja (iz domovinske frakcije), a Anu Pauker (iz moskovske frakcije), za njegovu zamjenicu. Nakon tog je izvršio pritisak na kralja Mihaia I da mandat za novu prijelaznu vladu povjeri građanskom predratnom političaru Petru Grozi (kog su zvali crveni buržuj), koji je to i uradio 6. marta 1945.
Nakon instalacije grozine vlade i parlamentarnih izbora zakazanih za novembar 1946. komunisti su iskoristili to što su kontrolirali policiju i državni aparat da maksimalno suzbiju opoziciju. Zbog takve taktike komunista, Američka i britanska vlada uložila je brojne proteste, ali su nakon obećanja da će se izbori održati ranije, službeno priznali Grozinu vladu u februaru 1946., jer nisu htjeli izgubiti još ono malo utjecaja kog su imali.
S druge strane građanska opozicija okupila se oko lidera Nacionalne seljačke partije - Mania i njegovog saveznika kralja Mihaia I, ali su bili svjesni da će teško pobjediti, ukoliko ne dođe do snažne intervencije od strane američke i britanske vlade.
Komunisti su ipak odgodili izbore, jer su procjenili da nemaju adekvatnu podršku kod birača, i da im je potrebno više vremena da paraliziraju opoziciju. Kad su izbori konačno provedeni 19. novembra 1946., po službenom izvještaju - komunisti i njihovi saveznici dobili su 80 % glasova. Zapadni promatrači (i neki današnji rumunjski historičari) uvjereni su da su rezultati falsificirani, i da je na izborima zapravo pobjedila opozicija, odnosno - Nacionalna seljačka partija.
Tako je 1947. bila posljednja godina građanske Rumunjske, tad je i prestao utjecaj Zapada i zemlja je ušla sovjetsku sferu i postala zemlja Istočnog bloka.
Završni čin bila je abdikacija kralja Mihaia I i proklamacija Rumunjske Narodne Republike 30. decembra 1947., nakon tog je ubrzana sovjetizacija zemlje.
Jonesboro, Louisiana
Džounsboro je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.704, što je 790 (20,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Reli Monte Carlo
Reli Monte Carlo je utrka svjetskog reli prvenstva.
Italijanska liberalna partija
Italijanska liberalna partija (, skr. PLI) bila je italijanska politička partija pretežno liberalne i sekularne ideologije koja je djelovala u 20. vijeku te se u ideološkom smislu nastojala naslanjati na umjerene tendencije Risorgimenta, odnosno u prvih pola vijeka nakon ujedinjenja zemlje.
U formalnom je smislu prvi put osnovana nakon Prvog svjetskog rata u Bologni 8. oktobra 1922.. Tada je ušla u koaliciju sa Nacionalnom fašističkom partijom (PNF) premijera Benita Mussolinija i u njoj ostala sve do ubistva socijalističkog vođe Giacoma Matteotija 1924. godine, koji se smatra početkom otvorene fašističke diktature u Italiji. Sljedeće godine je PLI bila zabranjena.
Njen je rad obnovljen nakon pada Mussolinijevog režima u ljeto 1943. godine, kada su novu stranku osnovali Benedeto Croce i Luigi Einaudi. Partija u poratnoj Italiji nije imala snažnu glasačku podršku, ali je zbog relativnog velikog broja intelektualaca u svojim redovima uživala veliki ugled, pa su tako prva dva predsjednika novoproglašene Republike - Enrico di Nicola i Einaudi - bili njeni članovi.
Za PLI je, pogotovo u prvim decenijama nakon rata, bila karakteristična duboka podjela na frakcije i često repozicioniranje prema suprotnim pozicijama političkog spektra. Tako je pred izbore 1948. godine pod vodstvom Roberta Lucifera skrenula udesno, da bi se pod vodstvom Bruna Villabrune pozicionirala prema centru, a potom pod Giovannijem Malagodijem počela inzistirati na tzv. ekonomskom liberalizmu ("liberismo"). To je, pak, izazvalo kontra-frakciju okupljenu oko časopisa Il Mondo i Marija Pannunzija koja je inzistirala na društveno liberalnoj orijentaciji i koja će se 1955. otcijepiti od PLI stvorivši Radikalnu partiju.
PLI je sve do 1970-ih uglavnom bila u opoziciji prema vladama pod dominacijom demokršćana, a pogotovo nakon što su demokršćani 1960-ih ušli u koaliciju sa socijalistima. Od sredine 1970-ih se pod vodstvom Valerija Zanonea počela okretati ulijevo, a od 1980-ih je sa demokršćanima ušla u petostranačku koaliciju (pentopartito).
Kao i sve partije te koalicije i PLI je početkom 1990-ih teško pogođena sa korupcijskim skandalom tzv. tangentopolija, a što je na izborima 1994. godine dovelo do njenog praktičkog nestanka.
Otada nekoliko kasnije stvorenih partija se poziva na njenu tradiciju.
Mathias Chago
Mathias Deugoue Chago Deconfiance (Bakou, 6. ožujka 1983.), kamerunsko-hrvatski nogometaš. Trenutačno igrač zagrebačke Lokomotive. Hrvatsko državljanstvo stekao je u siječnju 2006. godine.
Las Tinajas, Santa Catarina
Las Tinajas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Mathias Chago
Klupska karijera
Chago je nogomet počeo igrati u rodnom Kamerunu. U karijeri je igrao za Olympic Mvolye (1. liga Kamerun, 1998.-2000.), Racing Bafoussam (1. liga Kamerun, 2000.-2002.), NK Metalac Osijek (2.HNL 2002.-2005.), a od 2005. igrao je za NK Dinamo Zagreb s kojim je potpisao ugovor do 2010. godine. 2010. godine bio je na posudbi u pulskoj Istri 1961. 2012. godine prešao je u zagrebačku Lokomotivu za koju je debitirao protiv NK Zagreba, u utakmici 12. kola Prve HNL, 21. listopada 2012. godine.
Las Tinajas, Santa Catarina
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1005 m.
Mathias Chago
Reprezentativna karijera
Nastupio je i za kamerunsku do 19 reprezentaciju. Dne 30. svibnja 2009. godine dobio je poziv u Kamerunsku nogometnu reprezentaciju, za utakmicu (7. lipnja kvalifikacijska utakmica za Svjetsko Prvenstvo 2010. u JAR-u) protiv Maroka, no nije nastupio. Izjavio je kako mu je taj poziv, uz potpisivanje ugovora za Dinamo, najsretniji dan u životu. Svoj prvi nastup za kamerunsku reprezentaciju upisao je u prijateljskoj utakmici protiv Obale Bjelokosti 2009. godine.
Klupska
Dinamo Zagreb
Precasaglio, Brescia
Precasaglio je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1370 m.
L'antenato (film, 1936)
L'antenato je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1936. u režiji Guida Brignonea. Predstavlja adaptaciju teatarskog komada Carla Venezianija. Protagonist, koga tumači Antonio Gandusio je, srednjovjekovni plemić koji se zbog kletve u svom zamku pojavljuje na jedan dan u nekoliko stotina godina. Radnja, smještena u moderno doba, pokazuje kako nastoji pomoći svojim osiromašenim potomcima, prisiljenim da taj zamak prodaju.
Bescat, Pyrénées-Atlantiques
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 252 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 459 metara (maksimalnoj 569 m, a minimalnoj 335 m).
Budimski pašaluk
thumb|Budimski pašaluk 1572. godine|400px thumb|Budimski pašaluk 1683. godine|400px Budimski pašaluk (beglerbegluk, ejalet) naziv je za administrativno-teritorijalnu (vojno-upravnu) jedinicu u evropskom dijelu Osmanlijskog Carstva, u srednjem Podunavlju, sa središtem u Budimu nakon njegovog zauzeća 1541. godine. Pašaluk je postojao od 1541. do 1686. godine. Tom pašaluku pripadala je i Baranja.
Sredina 16. vijeka
Prvim budimskim beglerbegom imenovan je vezir Sulejman-paša, porijeklom Mađar. U toku daljih osvajanja u Mađarskoj, Turci su u važnije zauzete gradove smještali sjedišta sandžaka, pripajajući ih Budimskom pašaluku. Dželal-zabe Mustafa Čelebi (Evlija Čelebija, umro 1567) u svojoj historiji kaže da Budimski ejalat ima 18 sandžaka, među kojima su: Vučitrn, Kruševac, Smederevo, Zvornik, Srem, Mohač (Mohács), Požega, Segedin (Szeged) i Bečkerek (danas Zrenjanin). Godine 1573. Budimski pašaluk se sastojao od 21 sandžaka, a među njima su bili sandžaci: Smederevo, Zvornik, Srem (središte u Mitrovici), Segedin, Požega i Mohač.
Kraj 16. vijeka
Godine 1580, kada je osnovan Bosanski pašaluk, izdvojeni su iz Budimskog ejaleta sandžaci Zvornik i Požega te pripojeni novoosnovanom Bosanskom pašaluku. Nakon osvojenja Egera (Jegar, 1596) i Kaniže (Nagykanizsa, 1600), ti su gradovi u početku 17. stoljeća pretvoreni u središta novih pašaluka, pa su tada sandžaci Budimskog ejaleta u porječju Tise pripojeni Jegarskom, a sandžaci Budimskog pašaluka u Podravini Kaniškom pašaluku. Segedinski sandžak pripojen je Jegarskom pašaluku, a Požega i, navodno, Valpovo Kaniškom pašaluku. Na drugoj su strani neki sandžaci Budimskog pašaluka potkraj 16. stoljeća izgubljeni, pa je tako ovaj bio sveden samo na Podunavlje, od Smedereva do Ostrogona (Esztergom).
Valachijeva saslušanja
Valachijeva saslušanja ili, rjeđe, McClellanova saslušanja  je naziv koji se koristi za seriju javnih saslušanja održanih u oktobru 1963. godine od strane Stalnog istražnog pododbora Odbora za vladine poslove američkog Senata, a koje su za cilj imale rasvijetliti aktivnosti organiziranog kriminala u tadašnjim SAD. Saslušanja je pokrenuo John Little McClellan, demokratski senator iz Arkansasa koji je prethodnih godina bio vodio javna saslušanja o korupciji i financijskim malverzacijama u američkim sindikatima. Pažnju javnosti je međutim najviše privukao Joseph Valachi, nižerangirani pripadnik porodice Genovese, koji je svojim svjedočenjem postao prvi pripadnik italoameričke mafije koji je javno prekršio omertu, dotada neupitni zakon šutnje. Njegov detaljni iskaz, prenošen na televiziji, je američkoj javnosti prvi put iznio brojne skrivene detalje o djelovanju organiziranog kriminala, ali i njegovim razmjerama te brojnim ličnostima uključenima u njegove djelatnosti. Iako na temelju njega nijedan od vodećih američkih mafijaša nije krivično gonjen, Valachijev spektakularni iskaz je za mafiju predstavljao jedan od najtežih udaraca u njenoj historiji, od koga se nije oporavila do današnjeg dana. On je potakao donošenje nekoliko federalnih zakona usmjerenih prije svega eliminaciji organiziraog kriminala, od kojih je najpoznatiji tzv. RICO zakon iz 1970. godine.
Valachi, koji se u vrijeme svjedočenja nalazio pod zaštitom FBI, je svoj iskaz nadopunio autobiografskim tekstom The Real Thing, koga je publicist Peter Mass kasnije preuredio u knjigu Valachi Papers objavljenu 1969. godine. Ona je, pak, postala temelj za istoimeni film u kome je Valachijev lik tumačio Charles Bronson.
Mürlenbach
Mirlenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 109 opštinskih središta okruga Vulkanajfel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 598 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7233227.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Mirlenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 323 metra. Površina opštine iznosi 21,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 598 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
On the Origin of Species
O poreklu vrsta (pun naziv: O poreklu vrsta posredstvom prirodne selekcije ili očuvanje boljih rasa u borbi za život; prvo izdanje 24. novembra 1859. ) je čuvena knjiga autora Čarlsa Darvina koja je označila novu epohu u razumevanju evolucije organskog sveta. U njoj se iznose činjenice koje su plod Darvinovih opažanja na dugim putovanjima i razmišljanja kao i saznavanje da žive vrste nisu stvorene de novo, što je označilo nov model evolucionih promena.
Na osnovu proučavanja raznolikosti i prilagodljivosti srodnih oblika živih bića i spoznaje o postepenim promenama fosilnog sveta u poređenju s današnjim oblicima Darvin je utvrdio da su te promene posledica prirodnog procesa. Time delimično prihvata spoznaje svojih prethodnika, ali i objašnjava glavni mehanizam promena u živom svetu što je, po Darvinovu shvatanju, prirodni odabir vrsta. S obzirom na stalno menjanje živog i neživog sveta, u geološkoj prošlosti i danas, na Zemlji opstaju oni organizmi koji se najbolje adaptiraju.
Knjiga je u viktorijanskoj Engleskoj dočekana sa znatiželjom i na dan objave je bila odmah rasprodana. U toku plovidbe svetom, na brodu "Bigl", koja je trajala pet godina, Darvin je upoznao svu raznolikost krajeva, podneblja, flore i faune, ali i ljudskih grupa. Na osnovu tih razmišljanja o odnosima u prirodi, i proučavanja postojeće literature, je postepeno oblikovao svoje jedinstveno evolucijsko tumačenje fizičkog značaja Zemlje.
Léon Foucault
mini|desno|300px|[[Foucaultovo njihalo.]]
mini|desno|300px|Foucaultove struje su [[Električna struja|električne struje velike jakosti, koje nastaju u unutrašnjosti metalnih vodiča podvrgnutih djelovanju promjenljivoga magnetskoga polja (crvene silnice).]]
Léon Foucault ili punim imenom Jean Bernard Léon Foucault, (Pariz, 18. septembra 1819. - Pariz, 11. februara 1868.), francuski fizičar. Izumio je metodu mjerenja brzine svjetlosti u različitim sredstvima; utvrdio da se brzina svjetlosti mijenja obrnuto proporcionalno indeksu loma sredstva. S pomoću njihala dokazao rotaciju Zemlje (Foucaultovo njihalo). Izumio žiroskop i polarizator. Otkrio vrtložne struje (Foucaultove struje). Pronašao metodu izrade zrcala za teleskope. Usavršio dagerotipiju (preteču fotografije).
Biografija
Focault je bio sin pariškog izdavača. Prvo je studirao medicinu ali uskoro se prebacuje na fizičke znanosti. Poslije završenog studija počinje raditi kao asistent na predavanjima o mikroskopiji i histologiji. Pokušavao je i poboljšati fotografske procese Louis Daguerresa. Zajedno s Hippolyteom Fizeauom ispitivao je različite osobine Sunčevog svjetla, a zajedno su 1849. izračunali brzinu svjetlosti uz pomoć aparata s brzorotirajućim kugličnim ležajem (Fizeau–Foucaults aparat). Njihova mjerenja pokazala su između ostalog da je brzina svjetlosti manja u vodi nego u zraku, a pridonijeli su istraživanjima i teorijama o prirodi svjetlosti.
Léon Foucault postaje poznat široj javnosti kada je 1851. postavio njihalo na Panthéon u Parizu i tako demonstrirao da Zemlja rotira jedan krug oko svoji osi tijekom jednog dana. Kasnije je konstruktirao i dao naziv aparatu žiroskopu, koji je koristio u svojim pokusima o rotaciji Zemlje.
1855. počinje raditi kao fizičar pri astronomskom opservatoriju u Parizu i tada razvija poboljšane metode za konstrukciju i optička mjerenja kvalitete ogledala u teleskopima. Iste godine dodijeljena mu je medalja britanskog Kraljevskog društva za njegova znanstvena dostignuća. Kasnije postaje i njjihov član.
Uz pomoć rotirajućih ogledala koja je konstruirao Charles Wheatstone, Foucault vrši nova mjerenja brzine svjetlosti i dobiva vrijednost koja odstupa manje od jednog postotka od današnje vrijednosti brzine svjetlosti. Foucault je dao svoj znanstveni doprinos magnetizmu i elektricitetu kada je 1855. otkrio da rotirajuća bakarna ploča u magnetskom polju usporava rotaciju i grije se a što je posljedica električnih strujanja u ploči. Poboljšao je također i regulatore brzine za parne strojeve i pri generiranju električnog svjetla.
Umro je 1868., vjerojatno od posljedica multiple skleroze, a sahranjen je na groblju Montmartre u Parizu.
Foucaultove ili vrtložne struje
Foucaultove struje su električne struje velike jakosti, koje nastaju u unutrašnjosti metalnih vodiča podvrgnutih djelovanju promjenljivoga magnetskoga polja. Zbog toga što teku u zatvorenim krivuljama nalik vrtlozima, nazivaju se i vrtložne struje. U električnim strojevima (električni generator, transformator) one su nepoželjne jer zagrijavaju metalnu armaturu, što je dvostruko štetno: izazivaju gubitak energije i povišenje radne temperature stroja. Kako bi se Foucaultove struje smanjile ili oslabile, metalni se dijelovi električnih strojeva izrađuju od tankih lamela ili limova (0,3 do 5,5 mm debljine) međusobno razdvojenih izolatorom (slojem laka ili tankoga papira). Foucaultove struje mogu se i korisno upotrijebiti (kod indukcijskih peći, elektrodinamičkih prigušivača, elektromagnetskih kočnica na vozilima i drugo).
Žiroskop
Žiroskop ili giroskop (grč. γῦρος: krug ili γυρός: okrugao, zaobljen) je mjerni instrument kojemu je glavni dio zvrk. Zvrk su poznavali već stari Kinezi. Matematičke osnove teorije zvrka dao je prvi Leonhard Euler 1765. Léon Foucault konstruirao je 1851. spravu koja mu je služila za prikazivanje činjenice da Zemlja djeluje kao zvrk, i nazvao je žiroskopom. Žiroskopi koji se upotrebljavaju u različitim uređajima imaju zvrk što rotira velikom brzinom, katkad i više od 20 000 o/min; za pogon najčešće služe asinkroni elektromotori kojima je rotor dio zvrka, a katkad se zvrk pogoni i pneumatički.
Zacualpan, México
Zacualpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 3360 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2139 m.
El Huicumo, Turicato
El Huicumo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 752 m.
Croce, Messina
Croce je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
Периш
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Anna Christie (film, engleska verzija)
Ana Kristi je filmska adaptacija istoimene predstave Judžina O'Nila u režiji Klarensa Brauna. Ovo je bio prvi zvučni film Grete Garbo, koja je bila u naslovnoj ulozi. Plašeći se za uspeh drame zbog Gretinog švedskog naglaska, Metro-Goldvin-Mejer je reklamirao pod sloganom Garbo govori!. Međutim, Ana Kristi je postao film sa najvećom zaradom 1930. i bio je toliko popularan da je 1931. snimljena nemačka verzija. Bio je nominovan za tri Oskara: za najbolju glumicu, najboljeg režisera i najbolju kameru.
Sadržaj filma
Siromašni mornar Kris sedi u jednoj lučkoj kafani, sa lokalnom prostitutkom kada mu jave da njegova kćerka Ana dolazi da živi sa njim. On brže juri ženu od sebe i odlazi da otrezni. Međutim, baš kada on nije tu, a prostituka još uvek nije otišla, Ana Kristi ulazi u kafanu. Njih dve se upoznaju i Ana saznaje sve o svom ocu. Na njegovo veliko iznenađenje, pristaje da živi sa njim u njegovoj siromašnoj barci. Tu upoznaje mladog mornara Meta, i oni ubrzo planiraju venčanje. Kada im Ana otkrije čime se bavila pre nego što je došla kod oca, njihovo mišljenje njoj se menja.
Delimir Rešicki
Delimir Rešicki (Osijek, 16. III. 1960), hrvatski književnik i novinski urednik.
Osnovnu školu pohađao je u Branjinom Vrhu i Belom Manastiru, u kome je potom završio gimnaziju. Diplomirao je kroatistiku na Pedagoškom fakultetu u Osijeku. Bio je zaposlen kao urednik kulturne rubrike u dnevnim novinama Glas Slavonije. Živi u Osijeku.
El Zarzal (razvrstavanje)
El Zarzal ima više značenja:
Robert Brown (botaničar)
Robert Brown (Montrose, 21. prosinca 1773. – London, 10. srpnja 1858.), škotski botaničar. Otkrio i imenovao staničnu jezgru u biljaka (1831.); opisao gibanje čestica u otopini, koje je po njemu nazvano Brownovo gibanje. Unaprijedio prirodnu klasifikaciju biljaka utvrdivši i odredivši nove porodice i rodove. Znatno je pridonio biljnom zemljopisu svojim izvornim djelom o flori Australije Preteča flore Nove Holandije (lat. Prodromus Florae Novae Hollandia, 1810.).
Brownovo gibanje
lijevo|mini|220px|Ovo je oponašanje ili simuliranje Brownovog gibanja za veliku česticu (česticu prašine) kola se sudara s velikim brojem malih čestica (molekule plina) koje se kreću s različitim brzinama i u slučajnim smjerovima. Brownovo gibanje je nasumično gibanje čestica koje su mnogo veće nego atomi i obične molekule, ali premalene da bi bile vidljive golim okom u nekom fluidu, kao primjerice gibanje čestica dima u zraku ili peludnih čestica u vodi. Robert Brown otkrio je oko 1820. s pomoću mikroskopa da se čestice peluda raspršene u tekućini neprekidno nasumce gibaju amo-tamo. Ta je pojava po njemu nazvana Brownovo gibanje. Ona je izravan dokaz molekularno-kinetičke teorije. Prema toj teoriji molekule fluida neprestano se nasumce gibaju, udaraju u čestice koje se vide mikroskopom i potiskuju ih amo-tamo. Konačan rezultat sudara s molekulama fluida gibanje je čestice po izlomljenoj crti. Što su veće te čestice, manja je razlika između broja molekula koje su se sudarile s česticama s pojedinih strana i to se manje ističe njihovo Brownovo gibanje. Ono se i ne opaža za čestice dovoljno velike da se vide golim okom. Promjer čestica koje pokazuju intenzivno Brownovo gibanje je oko 10–7 do 10–6 metara, što je približno tisuću puta više od promjera molekula. Teoriju Brownova gibanja razvio je Albert Einstein 1905. Godine 1908. Jean Baptiste Perrin pokusom s pomoću Brownova gibanja odredio je vrijednost Avogadrovog broja i tim pokusima potvrdio atomsku građu tvari.
Mokanje
Mokanje je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 24 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 39 stanovnika).
Demografija
U naselju Mokanje živi 19 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,4 godina (45,8 kod muškaraca i 45,0 kod žena). U naselju ima 8 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Rancho Arrayán, Mezquitic
Rancho Arrayán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 920 m.
Tuorofunaro, Caserta
Tuorofunaro je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
El Junco, Rancho, Rincón de Romos
El Junco, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1913 m.
Venturina Terme, Livorno
Venturina Terme je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9004 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Onjo od Baekjea
Onjo (? - 28, vladao 18. pne.–28 ) bio je kralj i osnivač Baekjea, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Prema Samguk Sagiju, bio je predak svih kraljeva Baekjea.
Bio je sin Jumonga, kralja i osnivača države Goguryeo.
Crni biseri (film)
Crni biseri je crno-beli jugoslovenski film iz 1958. godine. Režirao ga je Toma Janić, a scenario je pisao Jug Grizelj. Film je socijalna drama čija je tema maloletnička delinkvencija. Film je bio inspiracija za ime srpske muzičke grupe Crni Biseri. Film je sniman u Korčuli. Glavna lokacija je bilo malo ostrvo Badija, na kome se nalazi Dominikanski manastir, koji je bio glavna lokacija u filmu.
Radnja
Radnja filma prati pokušaje učitelja u kazneno-popravnom domu smeštenom na ostrvu Badija kod Korčule, da pozitivno utiče na živote „crnih bisera“, grupice dečaka-štićenika doma, koje uprava smatra nepopravljivim.
Palma Morena, Sayula de Alemán
Palma Morena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Bistrețu, Bistreț
Bistrețu je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Bistreț.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4570 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Bogdan Šolaja
Bogdan Šolaja (Beograd, 8. 7. 1951) je srpski hemičar, redovni profesor na Hemijskom fakultetu Univerziteta u Beogradu i dopisni član SANU.
Biografija
Rođen je 1951. godine u Beogradu. Oženjen je, otac troje dece.
Osnovne studije hemije završio je 1975. godine na Hemijskom fakultetu u Beogradu, gde je i magistrirao 1978. godine i doktorirao 1984. godine kod profesora Milutina Stefanovića.
Bavi se organskom hemijom, koju i predaje studentima hemije Hemijskog fakulteta u Beogradu. U zvanje docenta biran je 1989, vanrednog profesora 1995. i redovnog 2001. godine. Bio je prodekan za finansije Hemijskog fakulteta tkom 1992. i u periodu 1996-1998.
Dopisni je član Srpske akademije nauka i umetnosti od 2.11.2006. godine.
Bio je sekretar Srpskog hemijskog društva od 1996. do 2001. godine, potpredsednik od 2001. do 2005. godine i predsednik od 2005. do 2009. godine.
Od 8.12.2009. počasni je predsednik Srpskog hemijskog društva.
Bourscheid
Buršajd je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sarrebourg.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 227 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 283 metara (maksimalnoj 332 m, a minimalnoj 279 m).
Zona P.I.P. Località Folloni, Avellino
Zona P.I.P. Località Folloni je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 511 m.
Cuesta Alta, Turicato
Cuesta Alta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
1,2-Dihlorobenzen
1,2-Dihlorobenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 147,002 Da.
Baekje
Baekje ili Paekche (18. pne. – 660. n.e.) je bilo drevno kraljevstvo smješteno na području današnje jugozapadne Koreje. Uz Goguryeo i Silla je predstavljalo jedno od Tri kraljevstva Koreje.
Baekje je tokom postojanja bila povrrmeeno saveznik a i suparnik država Goguryeo i Silla, s obzirom da su se tri države natjecale za kontrolu nad poluotokom. Baekje je vrhunac moći imala u 4. vijeku, kada je držala najveći dio zapadnog Korejskog poluotoka - na sjever do današnjeg Pyongyanga - kao i dijelove današnje Kine. U to je vrijeme uživala status regionalne sile te imala razvijene diplomatske i trgovačke odnose sa Kinom i Japanom.
Godine 660. je porazio savez države Silla i kineske dinastije Tang, te je anektirana u novi entitet, poznat kao Ujedinjena Silla.
Meudt
Mojdt je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.835 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143263.
Nagrada Jug Grizelj
Nagrada Jug Grizelj se dodeljuje za dostignuća u istraživačkom novinarstvu u službi razvijanja prijateljstva među ljudima i uklanjanja granica među narodima dobila je ime po velikom srpskom novinaru Jugu Grizelju. Dodeljuje se od 1991. godine.
Meudt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Mojdt se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 335 metara. Površina opštine iznosi 14,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.835 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Kraljevina Holandija
Kraljevina Holandija (nizozemski: Koninkrijk Holland; francuski: Royaume de Hollande) je bilo marionetsko kraljevstvo koje je 1806. godine utemeljio francuski car Napoleon I na području tadašnje Batavijske Republike. Napoleon je na čelo novoformirane kraljevine postavio brata Louisa, a sve kako bi imao veću kontrolu nad navedenim teritorijom. Država je naziv dobila po istoimenoj pokrajini. Tokom 1807. godine, pruske pokrajine Ostfriesland i Jever pripojene su Holandiji, no nakon britanske invazije 1809. godine, Louis je sve teritorije južno od rijeke Rajne morao predati Francuskoj.
Godine 1809., Holandija je poslala trupe u pomoć Francuskoj kako bi ugušila antinapoleonsku njemačku bunu koju je predvodio Ferdinand von Schill u bitci kod Stralsunda.
Kralj Lodewijk I (kako je bilo Louisovo službeno ime) ubrzo se zamjerio Napoleonu jer je interese svoje zemlje stavljao ispred onih svoga brata. Posljedica toga bila je kraljeva abdikacija te aneksija Holandije 1810., koja je trajala sve do 1813. godine. Kraljevina Holandija obuhvaćala je, u suštini, teritorij današnje Nizozemske, uz iznimke Limburga i Zeelanda, koji su bili dio Prvog Carstva. Ostfriesland, koja danas pripada Njemačkoj, također je bila dio Kraljevine.
Dubna
Dubna je grad u Rusiji u Moskovskoj oblasti, otprilike 125 kilometara severno od Moskve. Dubna se nalazi na obali reke Volge. Dubna je osnovana 1956. Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 70.569 stanovnika.
Dubna je poznata po „Objedinjenom institutu za nuklearno istraživanje“, čiji je glavni zadatak da istražuje teške elemente. Tako se 105 element u Mendeljejevoj tablici naziva dubnijum, upravo po ovom gradu. Najveći deo stanovništva radi u ovom gradu upravo radi u institutu. I Moskovski univerzitet ima svoje ogranke u Dubni. Sem dubnijuma u ovom institutu otkriveno je još nekoliko hemijskih elemenata.
Stanovništvo
Prema preliminarnim podacima sa popisa, u gradu je 2010. živelo 70.569 stanovnika, 9.618 (15,78%) više nego 2002.
Carson (rijeka)
Carson (engleski: Carson River) je rijeka u američkoj saveznoj državi Nevada duga 211 km.
Rijeka je dobila ime po slavnom graničaru i traperu Kit Carsonu.
Hidrografija
Rijeka Carson se formira na krajnjem sjeverozapadu Nevade južno od Carson Cityja gdje se spajaju Zapadni (West Fork) i Istočni rukavac (East Fork) koji izviru u istočnoj Kaliforniji u Masivu Sierra Nevada.
Od tamo rijeka teče prema sjeveroistoku, do svog ušća u slano jezero Carson Sink.
Carson sa svojim pritokama ima sliv velik oko 10 270 km², koji obuhvaća sjeverozapad Nevade.
Joya de Palma Real, Santa Catarina
Joya de Palma Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Manastir Antonija Velikog
Manastir Antonija Velikog ((arapski: دير الأنبا أنطونيوس/Dair al-Anbā Anṭūnīyūs) je manastir Koptske pravoslavne crkve u Egiptu u Muhafazi Suez.
On je jedan od najstarijih manastira na svijetu, star više od 1600 godina. Slavan je po biblioteci u kojoj se čuva preko 1700 manuskripta.
Geografske karakteristike
thumb|left|240px| Pogled na ulaz u manastir Manastir se nalazi u zabačenoj planinskoj oazi Istočne pustinje. Najbliži grad Ain Suhna na Crvenom moru udaljen je 30 km prema sjeveroistoku, a do doline Nila ima 168 km.
Do Kaira ima oko 150 km, a do Sueza nešto manje od 100 km.
Historija
Nakon procvata u srednjem vijeku - manastir su 1454. ponovo napali i opustošili Beduini. Taj put su uništeni i dijelovi manastirske biblioteke. Kao odgovor na provale, čitav je manastirski kompleks utvrđen bedemima i fortifikacijama. Nakon krvave pobune manastirskih slugu (kad su pobijeni monasi), ponovno su ga obnovili i naselili koptski, sirijski i etiopski monasi.
Najstarija od pet crkava posvećena je Svecu zaštitniku manastira (Antoniju) koji je možda pokopan ispod nje. U njoj se nalaze freske, od kojih neke datirane u 7. vijek. Puno veća i impresivnija je crkva sv. Luke sa dvanaest kupola iz 1776.
Manastir zavisi o izvoru, u kojem se po arapskoj legendi Mojsijeva sestra Mirjam okupala za vrijeme Egzodus.
Restauracija
Između 2002. - 2010. je manastir djelomično restauriran (bedemi, dvije crkve, monaški stanovi, freske). Radove vrijedne 14 miliona dolara financirala je egipatska vlada. Taj čin je odgovor vlade na krvavi napad na kršćane za Božić 2010.
Pećina sv. Antonija Velikog
Pećina u kojoj je Antonije Veliki proveo svojih posljednjih 25 godina svog života, udaljena je 2 km i 276 metara iznad do nje vodi 1200 stepenica, pa je potrebno oko 45 minuta hoda. Iz pećine koja je na 680 m visine vidi se Crveno more.
Predazzole, Brescia
Predazzole je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 987 m.
El Palmito, Río Bravo
El Palmito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Kooskia, Idaho
je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 607, što je 68 (-10,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Radivoj Kašanin
Djetinjstvo i školovanje
Njegovi preci s prezimenom Popović prešli su u 18. st. iz Hercegovine u Baranju. Potiče iz siromašne seljačke porodice. Rođen je u ubogoj kući u današnjoj Ulici Vladana Desnice (ranije Vuka Stefanovića Karadžića), Belomanastircima poznatoj kao Srpska ulica. Njegov otac Nikola Popović i majka Anka Kašanin nisu bili vjenčani pa su on i mlađi brat Milan Kašanin bili uvedeni u matične knjige rođenih pod majčinim prezimenom Kašanin. U rodnom mjestu završio je 4 razreda Srpske osnovne škole (1898-1902). Učiteljica mu je bila Smilja Dobrodolska iz Čerevića. Prva tri razreda srednje škole završio je u Klasičnoj gimnaziji u Osijeku (1902-1905), a ostalih pet u Srpskoj pravoslavnoj gimnaziji u Novom Sadu (1905-1910). Sva tri razreda u Osijeku položio je, kako se onda pisalo, s uspjehom prvog reda, s odlikom. U Osijeku je s njim boravila i o njemu se brinula njegova tetka Latinka, rođena sestra njegove majke, koja se nije udavala. Na kraju drugog razreda gimnazije razboljela mu se majka od upale pluća, koja je prešla u tuberkulozu. Umrla je kad je Radivoj pošao u treći razred. Otad se o njemu i njegovom bratu brinula tetka Latinka.
U gimnaziji je bio stipendist Zadužbine Đorđa Servickog, a na univerzitetu Zadužbine Gavre Adamoviću. Da prijeđe u novosadsku gimnaziju uredio je učitelj Somborac Jovan Slavković (koji je zamijenio rano preminulu Smilju Dobrodolsku), a u Novom Sadu ga je svesrdno prihvatio direktor gimnazije Vasa Pušibrk, pomogavši mu da na osnovu vrlo dobrih ocjena dobije solidnu stipendiju. Usto je za novac podučavao slabije učenike i time olakšao i školovanje brata Milana.
Studij
Do 1914. godine studirao je matematiku i astronomiju na filozofskim fakultetima u Beču (1910/1911), Zagrebu (1911-1913) i Budimpešti (1913/1914). U Beču je na njega presudan uticaj izvršio onda još mladi profesor Wilhelm Wirtinger, koji ga je svojim predavanjima i [kolokvij| kolokvijima]] uputio u najmodernija logička rasuđivanja. U Zagrebu su za njegov dalji razvoj najviše učinili profesor analize Vladimir Varićak (1865-1942) i profesor geometrije Juraj Majcen (1875-1924), kojima je, na trećoj godini, već bio asistent.
Prvi svjetski rat
Kad je izbio Prvi svjetski rat, mobilisan je u Austrougarsku vojsku i 1915. godine upućen na ruski front u Galiciji. Prebjegao je na rusku stranu i prijavio se kao dobrovoljac u Srpsku vojsku. U činu pješadijskog potporučnika postavljen je 1916. godine za ađutanta u I. pješadijskom puku. Učestvovao je u borbama u Dobrudži 1916, u Besarabiji 1917. i na Solunskom frontu 1918. godine. Demobiliziran je 1919. Odlikovan je ruskim ordenom Svete Ane (1917), engleskim Ratni krst sa mačevima, srpskim ordenom "Belog orla sa mačevima" (1918) i Zlatnom medaljom za hrabrost (1919) te čehoslovačkim i rumunskim ordenima. U uniformi je bio pet godina i za to vrijeme, kako je sam govorio, ni novine nije čitao, a kamoli da se mogao posvetiti matematici.
Sveučilišna karijera
U Parizu je, na Sorboni, 1920. nastavio studije. Tu je slušao predavanja i pratio seminare čuvenih francuskih matematičara Emila Pikara (Emile Picard; 1856-1941), Žaka Salomona Adamara (Jacques Salomon Hadamard; 1865-1963), Anrija Lebega (Henri Léon Lebesgue; 1875-1941), Pola Montela (Paul Antoine Aristide Montel), Eduara Gursaa (Edouard Jean-Baptiste Goursat), Andoajea i drugih. Pošto je položio ispite iz matematike, racionalne mahanike i astronomije, diplomirao je u XI. 1921. Doktorat "O analitičkim oblicima multiformnih funkcija" obranio je 20. XI. 1924, na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Za asistenta na Katedri za matematiku beogradskog Tehničkog fakulteta postavljen je 1922. kod profesora Bogdana Gavrilovića ]. Na toj su katedri tada su bili i profesori i akademici [[Mihajlo Petrović Alas (1868-1943) i Milutin Milanković (1879-1958). Docent je postao 1926, vanredni profesor 1930. i 1939. redovni profesor na Tehničkom i Elektrotehničkom fakultetu. Dva puta je biran za rektora na Tehničkoj velikoj školi (1950/51. i 1951/52). Po svojoj molbi, penzionisan je kao redovni profesor na Elektrotehničkom fakultetu 30. IV. 1957. Za dopisnog člana SANU izabran je 2. III. 1946, a za redovnog 10. VI. 1955. Bio je sekretar Odeljenja za tehničke nauke (1955-1959) i zamjenik predsjednika SANU (1957-59). On je prvi i zasad jedini Baranjac koji je postao akademik. Nalazio se 1946. među osnivačima Matematičkog instituta SANU, gdje je obavljao dužnost upravnika (1951-1958) i predsjednika Saveta (1958-1961). Godine 1935. postavljen je i za upravnika Studentskog doma u Vukovom parku u Beogradu. Tu dužnost obavljao je 5 godina. Učestvovao je na svjetskom kongresu matematičara i održao niz predavanja u zemlji i inozemstvu. Kad je u Novom Sadu 1954. godine osnovan Filozofski fakultet, počeo je honorarno predavati geometriju na studijskog grupi za matematiku.
Znanstveni rad
Objavio 28 znanstvenih i stručnih radova iz matematičke analize (teorija funkcija, diferencijalne jednadžbe), mehanike i astronomije. S akademikom Pavlom Savićem objavio je nekoliko radova iz geofizike, obradivši teoriju ponašanja materije pod vrlo velikim pritiscima i veoma visokim temperaturama. Spadao je među rijetke učenjake-enciklopediste - nije bilo oblasti matematike i srodnih znanosti koju nije dobro poznavao. Njegova "Bibliografija..." objavljena u ediciji "Biografije i bibliografije" (2002) ima 51 stavku, dok je u rukopisu ostalo 14 djela, koja se čuvaju u Arhivu SANU.
Napisao je "Višu matematiku" u tri dijela (1946, 1949. i 1950) i u nekoliko izdanja, koja je mnogim generacijama studenata služila kao odličan udžbenik. Bio je izuzetan predavač i mentor mnogih doktoranata. Dobio je nagradu Vlade FNRJ (1949), odlikovan je Ordenom rada sa crvenom zastavom. Dobitnik je Oktobarske nagrade Beograda (1963) te Sedmojulske nagrade Srbije (1968). Zbog ogromnih zasluga za Univerzitet u Beogradu i za sve njegove tehničke fakultete, a posebno za elektrotehnički, dobio je 1973. godine titulu počasnog doktora Univerziteta u Beogradu. Dobitnik je Povelje Mašinskog fakulteta u Beogradu i Povelje Prirodno-matematičkog fakulteta u Novom Sadu. Bio je glavni urednik časopisa "Publications mathématiques" u izdanju SANU.
Privatni život
Veoma je volio grad svojih gimnazijskih dana - Novi Sad i uvijek se interesirao što ima novo. Sa svojim mlađim bratom Milanom stanovao je u sadašnjoj Baranjskoj ulici, koja je dobila ime po njegovom rodnom kraju. Supruga mu je bila Beograđanka Katarina, rođena Čabrić (1894-1977). Upoznao ju je 1917. godine u Odesi kao studentkinju medicine. Vjenčali su se u 11. mjesecu 1919. Imali su troje djece: Milana, farmaceuta (rođenog 1920), Radmilu Seku, udanu Đonović (1922-1993), i Veru, udanu Bodo (rođenu 1925), inženjera tehnologije u Winnipegu u Kanadi. U Beogradu je stanovao u Molerovoj ulici broj 43.
Bibliografija
(samo matematičkih knjiga)
Ime
U enciklopedijama, nekim knjigama i na internetu ime akademika Kašanina piše se u obliku Radivoje. U člancima Drage Njegovana i Radivoja Brnjevarca te u feljtonu Žike Živulovića napisano je u obliku Radivoj. U Baranji to ime u pravilu ime oblik Radivoj, ali se ponekad razgovorno izgovara i kao Radivoja. U članku Dragomira Simeunovića kaže se da je ime Radivoj zapisano u krštenici i svim dokumentima do dolaska u Rusiju 1915. godine. Kad se tamo pomiješao sa Srbijancima, prekrstili su ga u Radivoje u vojnim dokumentima i u uvjerenju o jugoslavenskom državljanstvu. Na svim publiciranim radovima štampano je R. Kašanin.
U feljtonu Ž. Živulovića sam Kašanin kaže:
"Zamislite, pop nije hteo da me krsti! Izvikao se na mog oca. kakvo je to ime Radivoj?! Srpsko nije, već tursko. Kakva su to izmišljanja nastala! Srbi su potpuno poludeli. Sin ti se rodio na svetog Konstantina. Zašto mu ne daš ime Kosta? Ili po tvom ocu, Mojo. Ili po ocu tvoje žene, Jakšo. Radivoj! Ne može. Otac ga je mirno saslušao i zapretio. Ako neće da prihvati ovo ime, on će otići u švapsku crkvu i tamo će me krstiti. Naravno, popa je brzo pristao na ime..."
Zanimljivosti
Kod njega je matematiku učilo 35 generacija, što iznosi blizu 20.000 studenata. Od 1922. do 1941. nema praktično nijednog inženjera koji nije prošao kroz njegove ruke. Bio je beskompromisni borac protiv neznanja i nerada, diletantizma i švindleraja. Pred Drugi svjetski rat oborio je cijelu jednu jednu generaciju, sto jednog studenta odstranio je s ispita zbog prepisivanja. Bio je nepotkupljiv, do neizlječenja alergičan na intervencije i pokušaje protekcije.
Poslije Drugog svjetskog rata jedna delegacija studenata obišla je nekoliko najviših rukovodilaca tadašnje Jugoslavije i požalila se na njegova obaranja na ispitima. Moša Pijade je odbio da o tome razgovara, proglasio se nenadležnim. Republični ministar prosvjete Milovan Đilas pitao ih je da li obara samo komuniste, a oni su mu odgovorili: "Ne, obara sve!". Veljko Vlahović im je rekao da je bio njegov student i da je prvi put pao na ispitu, a kad se bolje spremio - položio je. Na kraju su otišli kod Borisa Kidriča, koji im je odsjekao: "Više volim njegovih pedeset inženjera, nego vaših pet stotina".
Milica Majstorović
Milica Majstorović (Kragujevac, 9. oktobar 1989) je pevačica iz Srbije, koja je široj javnosti postala poznata po učešću u rijaliti-šou Operacija Trijumf. Jedan je od učesnika Beovizije 2009., gde je sa Danijelom Pavlovićem osvojila osmo mesto sa pesmom H8ER.
Biografija
Milica Majstorović je rođena 9. oktobra 1989. godine u Kragujevcu u Srbiji, gde je završila srednju muzičku školu, odsek flauta. Od sedme godine se bavila modernim šoudens i diskodens plesovima. Trenirala je plivanje, gde je imala zapažene rezultate i osvojila zlatnu medalju. Bila je u prvoj postavi čirlidersica koje su igrale za Klub Američkog fudbala Divlji Veprovi. U junu 2008. godine je sa rep grupom Legionari snimila pesmu Kada plaču zidovi.
Operacija Trijumf
Majstorovićeva se probila u regionalnom rialiti šou Operacija Trijumf 2008. godine. Prepoznata je kao seks simbol, a ona je izjavila da to nije njen stil. Povezivana je da je u emotivnoj vezi sa Skaj Viklerom, ko je bio jedan od „profesora“ u Operaciji Trijumf, ali je ona to demantovala.
Izbačena je 17. novembra, a nominovao ju je Adnan Babajič, kasniji pobednik.
Krater Langrenus
desno|mini|220px|Lokacija kratera na Mjesecu Krater Langrenus je udarni krater u blizini istočnog dijela vidljive strane Mjeseca. Okruglog je oblika. Nalazi se na istočnoj obali Mare Fecunditatisa. Njegov promjer je 132 km, a dubina 2,7 km. Na jugu, djelomično se preklapa sa dva kratera: Vendelinusom i manjim Laméom.
Milica Majstorović
Posle Operacije Trijumf
Njen prvi singl, Savršen par, prvi put je izvela je 6. januara 2009, na finalnoj večeri Operacije Trijumf. U februaru 2009 prekinula je kratku vezu sa plivačem Ivanom Lenđerom.
Krater Langrenus
Na zapadu se nalazi rasprostranjen sustav zraka na površini Mjeseca. Unutrašnjost kratera ima veći albedo od okolice, pa se krater ističe kada je Sunce iznad njega. Dno kratera ima puno izbočina.
Milica Majstorović
Posle Operacije Trijumf
U međuvremenu je usledio nastup na Beoviziji 2009. sa Danijelom Pavlovićem i numerom H8ER. Tekst za ovu pesmu je uradila Marina Tucaković, a muziku i aranžman Aleksandar Kobac i Marko Kon. U polufinalnoj večeri osvojili su 23 poena od žirija-10 bodova i 1215 bodova od gledalaca prilikom SMS glasanja, odnosno 6 bodova. Sa 16 bodova osvojili su treće mesto u polufinalu. U finalnoj večeri osvojilu su 4 poena od žirija-1 bod i 2630 bodova od gledalaca prilikom SMS glasanja, odnosno 6 bodova. Sa 7 bodova zauzeli su osmo mesto u generalnom plasmanu.
Krater Langrenus
Tijekom misije Apollo 8, astronaut James Lovell opisao je krater Langrenus kao "velik krater."
Milica Majstorović
Posle Operacije Trijumf
Na festivalu Sunčane skale zajedno sa Danijelom Pavlovićem i Anom Bebić izvodi numeru Rođeni sa greškom. Muziku i tekst za ovu pesmu je radila Emina Jahović, a aranžman Bojan Dugić. Oni su nastupili na trećoj takmičarskoj večeri - Pjesma ljeta gde su osvojili 39 bodova i 9. mesto.
Uzela je učešće na koncertu Operacije Trijumf u Sava centru 19. i 20. aprila 2009, kao i na Oproštajnom koncertu Operacije Trijumf 15. decembra 2009 u Sava centru. Zajedno sa Anom Bebić pojavljuje se u seriji Žene sa Dedinja, u produkciji Emotion Production.
Dana 20. februara 2010, pokušala je samoubistvo uzimajući pilule za spavanje. usled profesionalnih razočaranja. Posle toga objavila je da počinje rad na studijskom albumu nezavisno od Emotion Production. Dana 5. aprila 2010. u štampi se pojavila vest da je kolabirala od prevelike doze antidepresiva.
Belvento, Alessandria
Belvento je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
The Valachi Papers (knjiga)
The Valachi Papers je knjiga američkog publicista Petera Maasa objavljena 1968. godine. U njoj je opisan život nižerangiranog američkog mafijaša Josepha Valachija, koji je pet godina ranije postao poznat zahvaljujući spektakularnom svjedočenju pred senatskim odboru, kao i brojni dotada nepoznati detalji o organizaciji i aktivnostima italoameričke mafije. Tekst je originalno nastao kao rukopis samog Valachija, koji se nalazio na izdržavanju kazne i pod posebnim režimom zaštite; Maas je originalno bio angažiran da taj rukopis "dotjera", ali je također sa Valachija posjetio u zatvoru i sa njim vodio dugotrajne razgovore. Maasova prva verzija, temeljena na rukopisu, se trebala objaviti 1966. godine, ali je to uspio zaustaviti američki ministar pravde Nicholas Katzenbach, kome je to naložio predsjednik Lyndon B. Johnson pod pritiskom Američke italijanske antidefamacijske lige. Nova verzija, temeljena na drugom materijalu, je objavljena 1968. godine.