cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jimmy Wales
thumb|desno|250px|Džimi Vels novembra 2004. Džimi Donal „Džimbo“ Vejls, rođen 7. avgusta 1966, je osnivač i predsjednik Fondacije Vikimedije, neprofitabilne korporacije koja rukovodi Vikipedijom i nekolicinom drugih viki projekata. Vels je takođe osnivač profitabilne kompanije Vikije (Wikia), nepovezane sa Vikimedijom, u okviru koje je sudjelovao u osnivanju projekta Vikigradovi (Wikicities).
Život prije Vikipedije
Vels je rođen u Hantsvilu, u američkoj državi Alabami. Njegov otac, koji je danas penzioner, bio je rukovodilac piljarnice dok je Vels rastao. Velsova majka Doris i baba Irma vodile su malu privatnu školu, "u tradiciji jednosobne školske ustanove," gdje je i Vels stekao svoje prvo obrazovanje. U njegovom razredu najveći dio vremena bilo je samo četvoro djece, pa su često bili zajedno prvi, drugi, treći i četvrti razred i peti, šesti, sedmi i osmi. Članak magazina Tajm od maja 2005. netačno je izvijestio da se Vels obrazovao kod kuće. Strogo govoreći, to nije tačno, ali Vels jeste naznačio da je njegovo obrazovanje bilo "u neku ruku slično tome", pošto su njegova majka i baba bile njegovi glavni nastavnici. Učenici su imali veliku slobodu da uče šta su htjeli; školska filozofija obrazovanja je primjetno bila pod uticajem Montesorija. Vels je proveo mnoge sate svog vremena razmišljajući nad Svjetskom enciklopedijom. Nakon osmog razreda, Vels je otišao u Randolfljevu školu, predfakultetsku školu, koja je rano prihvatila kompjuterske laboratorije i drugu tehnologiju za korišćenje od strane studenata. Ova škola je bila skupa za Velsovu porodicu, jer su imali malo novčanih prihoda, ali Vels kaže da je obrazovanje za njegovu porodicu bilo prilično važno: "Obrazovanju se uvijek pristupalo strastveno u mojoj kući ... znate već, veoma tradicionalno se prilazilo k znanju i učenju i uspostavljanju toga kao osnove budućeg života."
Marta 2000, počeo je projekat provjeravane enciklopedije slobodnog sadržaja, Nupedije ("Nupedija, slobodna enciklopedija"), i uposlio je Lerija Sengera da mu bude glavni urednik. Dok je Vels njime upravljao, Bomis je donirao preko 100.000 dolara (prvenstveno kroz zaradu i besplatan pristup Internetu) Nupediji i Vikipediji, i nastavio je da ih podržava do 2002. godine.
Rad na Vikipediji
thumb|desno|250px|Jimmy Wales pozira s tajvanskim novinama
Korišćenje vikija za stvaranje enciklopedijskog sadržaja prvi je predložio Leri Senger 10. januara 2001. Vels je postavio viki i sa radom se otpočelo 15. januara 2001. Tad je Vikipedija bila sajt zasnovan na vikiju zamišljen za saradnju na prvobitnom enciklopedijskom sadržaju pre nego što se on pošalje na Nupediju na provjeru. Vikipedijin ekstremno brzi rast je ubrzo od nje napravio dominantni projekt i Nupedija je napuštena.
Vels se ponekad u štampi prikazuje kao isključivo jedini "osnivač" Vikipedije, uključujući i članak časopisa Njuzvik iz 2004. godine. Senger se žestoko usprotivio ovome, smatrajući sebe za osnivača zajedno sa Velsom i kritikujući izvještaje koji su govorili drugačije. Ipak, Senger je takođe izjavio: "Da budemo načisto, ideju o enciklopediji koja bi bila slobodan izvor i na kojoj bi se sarađivalo i koja bi bila slobodna za doprinose običnih ljudi bila je u potpunosti Džimijeva, a ne moja, a potpomogao ju je u potpunosti Bomis. (...) Zapravo, razvoj te enciklopedije je bio zadatak koji mi je on povjerio."
Vels je Džeremiju Rozenfeldu pripisao ideju o enciklopediji na viki modelu, iako su pravi detalji ovoga predmet kontroverzije između Velsa i Sengera.
Kasnije je Senger napustio projekat, ostavljajući odluku o povlačenju na svojoj korisničkoj stranici na engleskoj Vikipediji. Od tad je kritikovao Velsov pristup projektu, opisujući Velsa kao "po svojoj odluci protivnika jedne povlašćene grupe ljudi" na svom projektu. Vels je o ovome raspravljao u gore pomenutom C-SPAN intervjuu, ne opisujući sebe kao protivnika povlašćenih, već "možda protiv onih koji žele prednost u odnosu na ostale. Za mene ključna stvar je postaviti svaku stvar na svoje mjesto. Ako je neka osoba stvarno pametna i radi jedan fantastičan posao, uopšte me ne interesuje da li je ta osoba srednjoškolac ili profesor na Harvardu; sam doprinos je ono što je bitno.... Ne možete računati na neka posebna punomoćja na Vikipediji.... Treba da otvorite pijacu ideja i da sarađujete sa drugim ljudima."
Od tad, Vels je počeo da radi na promovisanju projekata i počeo je da drži govore o radu Fondacije. Mnogo je putovao svijetom, što i dalje čini, na konferencije i sastanke Fondacije (kao što su "Vikisusreti" i Vikimanija). Često je na njima pozivan da bude govornik.
2004. godine, Velsa su citirali da je rekao kako je potrošio 500.000 američkih dolara na uspostavljanju i radu na viki projektima. Krajem donatorskih akcija Fondaciji, februara 2005, Fondacija Vikimedija je potpuno podržana prilozima.
Možda inspirisan uspjehom Vikipedije, Vels je osnovao profitabilnu organizaciju Vikija (nepovezanu sa Vikimedijom), koja održava razne vikije, među kojima je i projekat Vikigradovi.
Vels je proglašen za prijatelja Berkmanovog centra za Internet i društvo na Harvardskom pravnom fakultetu 2005. Kasnije te godine, 3. oktobra, prema izjavi štampe, Vels se priključio Savjetu direktora Socijalteksta, provajdera viki tehnologije za biznis.
Krajem 2005. pojavila se kontroverzija o Velsu i članku o njemu na Vikipediji. Kako je Vajrd magazin pokupio na poslu od Rodžersa Kadenheda, Vels je potvrdio da je (viđen, pod svojim imenom) uređivao sopstvenu biografiju na Vikipediji, što je praksa koju je politika vikipedijanske zajednice, čak i sam Vels, odbacila. Velsove izmjene (, i ) ticale su se toga da bivši saradnik na projektu Lari Sanger ne treba da se predstavi kao jedan od osnivača Vikipedije. Kad su neki drugi korisnici obrisali Velsove izmjene, on ih je ponovio još dvaput. Promijenio je neke informacije o počecima rada na Vikipediji i Bomisu. Kasnije je rekao u intervjuu: "Ljudi ne bi trebalo to da rade, uključujući i mene. Želio bih da to nikad nisam radio."
Vels o Vikipediji
''“(…)pri razvoju softvera za socijalnu interakciju, softvera koji povezuje ljude s ciljem da nešto naprave zajedno, ne treba razmišljati samo o lošim stvarima koje oni mogu napraviti u tom procesu, već umesto toga možemo verovati ljudima. Možemo verovati da će nivo društvenih normi, navika i kulture ophođenja rešiti većinu tih problema.''
''Često koristim ovaj primer: kako bi izgledalo uređenje restorana kada bi bilo vođeno logikom nepoverenja? Mogli bi izgraditi čelične kaveze oko svakoga stola da se ljudi slučajno ne počnu bosti noževima i to bi rešenje verovatno potpuno smanjilo mogućnost napada nožem u restoranu, ali to bi definitivno bilo užasno loše rešenje u kontekstu civilizovanog društva. Saznanje da živimo u društvu u kom se ne treba bojati ljudi koji neposredno iza nas jedu svoje obroke noževima i viljuškama nešto je što vas makar na trenutak može učiniti srećnijim i zadovoljnijim.''
Druge aktivnosti
thumb|desno|250px|Jimmy Wales na proslavi petog rođendana Wikipedije na poljskom jeziku Vels je bio strastveni sljedbenik objektivizma, filozofskog sistema koji je razvila Ajn Rand. Od 1992. do 1996. vodio je elektronsku mejling listu "umjerena diskusija o objektivizmu", a 2002, počeo je sa uređivanjem Atlantisa, mejling liste vezane za objektivizam na mrežnom mestu objektivističke zajednice Mi živući.
Vels živi u gradiću Sent Pitersburgu na Floridi, sa ženom Kristinom i ćerkom Kirom. Putovao je u mnogo zemalja, među kojima su Ujedinjeno Kraljevstvo, Belgija, Francuska, ali i Srbija. Zatvoren je kad se radi o njegovom privatnom životu, i njegovi interesi i hobiji van Vikipedije i Fondacije Vikimedija su uglavnom nepoznati javnoj publici.
Alzenau
Alcenau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Ašafenburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 18.816 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9671111.
Labiodentalni aproksimant
Labiodentalni aproksimant je suglasnik koji postoji u rijetkim jezicima; u međunarodnoj fonetskoj abecedi za njega se koristi simbol [ ].
Glas postoji u standardnom hrvatskom i dijelu hrvatskih narječja; suvremeni pravopisi hrvatskog jezika koriste simbol v; vidi v|slovo v. U kajkavskom umjesto ovog glasa postoji zvučni labiodentalni frikativ.
Po bazi podataka UPSID, glas se nalazi u oko 1% jezika, npr. u norveškom.
Fruithurst, Alabama
Fruithurst je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 284 stanovnika.
Hazelton, Kansas
Hejzelton je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 93, što je 51 (-35,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Α-acetildigoksin
α-acetildigoksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 43 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 822,975 Da.
Château-Richer (Quebec)
Château-Richer je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.834 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.834 stanovnika, što je za 7,6 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.563 žitelja.
Mozzoni, Chieti
Mozzoni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Monometilhidrazin
Monometilhidrazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 46,072 Da.
Chibougamau (Quebec)
Chibougamau je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 7.541 stanovnika.
Latini
Latini (lat. Latini), jedan od italskih naroda, nastanjivali su prvobitno relativno ograničenu teritoriju južno od Tibra, po njima nazvanu Lacij (Latium), koja je u istorijsko vreme bila dodatno smanjena invazijom Volska u oblast između Albanskih brda (Albanus mons) i Aurunskih planina (tzv. Latium Novum ili Latium adiectum). Glavni su latinski centri bili Alba Longa, Tuskul (Tusculum), Lavinij (Lavinium), Ardeja (Ardea), Tibur (danas Tivoli) i Prenesta (Praeneste, danas Palestrina), dok su volščanski centri bili Velitra (danas Velletri), Signija (danas Segni), Kora (danas Cori), Satrik (Satricum), Ancij (Antium) i Anksur (volš. Anxur, latinski naziv Tarracina, danas Terracina).
Istorijski značaj plemena Latina u osnovi je vezan za grad Rim, isturenu tačku odbrane prema etrurskoj oblasti. Isprepletenost legendi o osnivanju Rima čini etnografske tradicije o Laciju veoma šarolikim i složenim. Lingvistički pokazatelji, koji počinju s natpisima iz 7. i 6. veka st. e., ukazuju na individualnost latinskog sveta, različitog od susedne etrurske civilizacije i od istočnoitalskih naroda.
Latini su bili udruženi u savez, čije je sedište bilo Jupiterovo svetilište na Albanskim brdima. Njihovo je religijsko nasleđe opstalo u verovanjima i kultovima rimskog sveta. Najstariju latinsku kulturu (9–8. vek st. e.) karakterišu kremacija kao način sahranjivanja, što joj je bilo zajedničko sa kulturama Etrurije i severne Italije, te bronzana kultura koja pokazuje bliskost sa proto-vilanovskom kulturom i sa kulturama tirenske južne Italije. Etrurska politička kontrola nad Lacijem (verovatno 7.–6. vek) podudarila se s očiglednim etrurskim kulturnim i umetničkim uticajem. Istovremeno su s juga prodirali elementi grčke kulture, počevši od alfabeta.
Severno od Lacija živela su plemena etnički srodna Latinima, sa glavnim centrima u Kapeni (Capena) i Faleriju (Falerii, odakle potiče ime Fališćani = danas Civita Castellana). Njihova se politička i kulturna istorija stapa s etrurskom. Fališćanski dijalekt, poznat s natpisa, bio je prvobitno latinski, ali je kontaminiran i modifikovan istočnoitalskim i etrurskim elementima.
Pet dobrih careva
Pet dobrih careva skupni je naziv za petoricu vladara Rimskog carstva koji su vladali od 96. do 180. godine nove ere i koji su svi pripadali antoninskoj dinastiji:
Lug (Beočin)
Lug je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 801 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 864 stanovnika).
Idilično i lepo uređeno selo se nalazi u brdima Fruške gore, od Dunava i puta Novi Sad-Beočin-Ilok i sela Susek je udaljeno 5 km.
Kultura
mini|levo|170p|Vreme žetve. Lug ima osnovnu školu Jovana Popovića, svoj zdravstveni dom, čitaonicu, evangelističku crkvu pa i folklorno društvo sa oko 100 članova. Decu u školi uče u srpskom i slovačkom jeziku. U selu je moguče videti slovačke i srpske nadpise. Seosko groblje koje se nalazi na brdu ima takođe nadpise na spomenicima u slovačkom jeziku.
Demografija
U naselju Lug živi 587 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,6 godina (35,4 kod muškaraca i 35,8 kod žena). U naselju ima 241 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,32.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Slovacima (prema popisu iz 2002. godine).
Reference
mini|220p|Mapa Beočinske opštine.
Amberg (Unterallgäu)
Amberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Unteralgoj. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.305 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9778111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Unteralgoj Amberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Unteralgoj. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 608 metara. Površina opštine iznosi 11,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.305 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 119 stanovnika/km².
Alfa
Alfa (starogrčki: ἄλφα; novogrčki: Άλφα; veliko slovo Α; malo slovo α); je prvo slovo grčkog pisma i ima brojčanu vrijednost 1.
Pored upotrebe u zapisivanju grčkih riječi, malim grčkim α se označava i:
Znak alfa vuče podrijetlo od slova alef iz feničkog pisma, koje izvorno prikazuje glavu bika. Ako se veliko slovo alfa okrene na glavu može se još prepoznati glavu bika. Slovo je počelo kao egipatski hijeroglif volovske glave.
Standardi Unicode i HTML ovako predstavljaju slovo grčko slovo alfa:
Sveta Cecilija
thumb|200px|Sveta Cecilija Sveta Cecilija († Rim, 230.) - katolička svetica, mučenica, zaštitnica je glazbenika, pjesnika i slijepih.
Prema staroj predaji, smatra se, da je sv. Cecilija rođena u Rimu početkom 3. stoljeća od poganskih roditelja. Roditelji je udaše za plemenitog, ali poganskog mladića Valerijana. Cecilija je, upoznavši kršćansku vjeru, i njega s ljubavlju poučila o istoj. Zajedno su za Isusa svjedočili pred poganima, brinuli se za udovice i siročad, te sahranjivali mučenike u katakombe. Svoju vjernost Isusu zapečatili su mučeničkom smrću. Prema nekim izvješćima mučeništvo je podnijela u Rimu (oko 230.), a prema drugim na Siciliji (između 176. i 180.). Cecilija je pokopana u Kalistovim katakombama i to uz takozvanu "kriptu papa". Kasnije je njezino tijelo papa Paskal I., koji je bio vrlo pobožan prema svetici, dao prenijeti u kriptu bazilike u Trastavereu u Rimu. Krajem 16. stoljeća, sarkofag je svete Cecilije ponovno otvoren, a tijelo pronađeno u još dosta očuvanu stanju.
Spomendan joj je 22. studenog.
Zaštitnica je glazbenika, pjesnika i slijepih.
Prizma (program za nadziranje)
thumb|Logo programa PRIZMA PRIZMA je elektronički program nadziranja koji se koristi za upravljanje stranih informacija skupljenih preko Interneta i drugih elektroničkih uređaja te je klasificiran kao tajna sa povjerljivim informacijama kojeg vodi američka National Security Agency (NSA) od 2007. PRIZMA, što je skraćenica za "Uređaj za planiranje integracije, sinkronizacije i menadžmenta resursa", je stoga vladina šifra za pokušaj skupljanja informacija znan službeno kao US-984XN.
Izvještaji složeni na temelju procurenih informacija opisuju program PRIZMA kao sustav dubokog nadziranja tijekom komunikacija uživo, pri čemu se pohranjuju razne informacije. Ciljana publika su klijenti raznih korporacija koji žive izvan SAD-a, ili američki državljani koji komuniciraju izvan te države. NSA navodno tako akumulira podatke putem raznih načina (email, video, glasovni chat, fotografije, razmjena datoteka, detalji o društvenim mrežama kao što je Facebook).
Ravnatelj državne agencije za informacije, James Clapper, navodi da PRIZMA ne može biti korištena tako da namjerno cilja na Amerikance ili ikoga tko živi u SAD-u. Navodi da američki kongres i tajni sud nadgledaju program te se brinu da se skupljanje i zadržavanje tajnih podataka Amerikanaca svodi na minimum.
Washington Post piše da procureni dokumenti ukazuju da je PRIZMINA aktivnost "glavni izvor sirovih informacija koje se koriste za izvještaje o analizama NSA." 2013. na vidjelo je izbio skandal kada je Američki nadzorni sud za strane informacije izdao direktivu telekomunikacijskom poduzeću Verizonu da preda NSA-u zapise svih njenih mušterija i telefonskih razgovora istih na dnevnoj bazi.
Zviždač u NSA-u, William Binney, je izjavio da je PRIZMA samo još jedan u nizu izvora informacija: "Telekomunikacijska poduzeća su NSA-u davala pristup svojim linijama za komunikaciju. Uređaji poduzeća Narus, koje je NSA stavila u razne sobe oko AT&T optičke mreže, ili Verizonova mreža, nisu mogli skupiti sve. Mogli su većinu, ali ne i sve. Stoga kako bi prikupili svu informaciju, morali su ići do service providera kako bi ispunili prazna polja. Zato i postoji PRIZMA - kako bi popunila nepoznanice. Također daje FBI-ju temelj za predstavljanje dokaza na sudu."
"Paralelni program, znan pod šifrom BLARNEY, skuplja metapodatke dok putuje širom Interneta. BLARNEY-jev sažetak [...] ga opisuje kao program za skupljanje informacija kako bi dobio pristup i iskoristio strane informacije koje su skupljene od globalnih mreža.” Guardian je također 8. 6. 2013. otkrio još jedan veliki sustav za praćenje podataka preko Interneta, koji se zove "Boundless Informant [Bezgranični dopisnik]" nakon što su procurile informacije o istom.
Vaterpolski klub Agram
Vaterpolski klub Agram je vaterpolski klub iz Zagreba.
Klupsko sjedište je na adresi Marina Tartaglie 18, Zagreb.
Vaterpolski klub Stara Sava
Vaterpolski klub Stara Sava je vaterpolski klub iz Zagreba.
Klupsko sjedište je na adresi Martićeva 38, Zagreb.
Centerton, Arkansas
Senterton je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.515, što je 7.369 (343,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Acetilfentanil
Acetilfentanil je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 322,444 Da.
Cressy-sur-Somme
Kresi na Somi je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 234, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km².
Ragbi klub Trešnjevka
Ragbi klub Trešnjevka je ragbijski klub iz Zagreba.
Klub je osnovan 1955. godine.
Zona Industriale, Belluno
Zona Industriale je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Fulton, Alabama
Fulton je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 272 stanovnika.
Zona Industriale, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 429 m.
Nerva
250px|right|thumb|Bista Nerve
Nerva, punim imenom Marko Kokcej Nerva (lat. Marcus Cocceius Nerva, rođen oko 30. god. n. e., stupio na presto 96. god. n. e., umro 98. godine), bio je rimski car, naslednik Domicijanov i osnivač carske dinastije koja se, ne sasvim tačno, naziva antoninskom.
Nerva je prvi od tzv. petorice dobrih careva te poslednji car koji je i po poreklu i po rođenju bio Italik. Nije imao uobičajenu državničku karijeru, ali je obavljao dužnost konzula sa Vespazijanom 71. godine i sa Domicijanom 90. godine.
Proglašen je za cara nakon Domicijanovog ubistva 96. godine. Prema rečima Kasija Diona, zaverenici su carski presto ponudili upravo Nervi zato što je bio star (u trenutku proglašenja imao je 61 godinu) i zato što nije imao dece.
Kratkotrajna Nervina vladavina simbolisala je nastupanje nove epohe sloge senata i princepsa. Proglašena je amnestija onih koji su bili optuženi pod Domicijanom po zakonu o uvredi veličanstva, a potkazivači (delatores) su bili kažnjeni. Ali među vojnicima je bilo mnogo onih koji su bili nezadovoljni izborom senatorskog cara, pa su pretorijanci 97. godine provalili u carsku palatu i čak nakratko zarobili Nervu. On je ispunio njihove zahteve za kažnjavanjem Domicijanovih ubica, a zatim je, da bi osnažio svoje uporište u vojsci, usinio Marka Ulpija Trajana, namesnika Germanije, koji je uživao veliku popularnost među vojnicima. Trajan je kasnije kaznio smrću Kasperija Elijana (Casperius Aelianus), prefekta pretorijanaca koji je poveo ovu pobunu protiv Nerve.
Nerva je sproveo agrarni zakon po kome je najsiromašnijim građanima podeljena zemlja. Ali od posebnog značaja bilo je osnivanje tzv. alimentarnih fondova, čiji puni razvitak pada u vreme vladavine Nervinih naslednika.
Umro je prirodnom smrću i odmah bio deifikovan od strane senata.
Fultondale, Alabama
Fultondale je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.380 stanovnika.
Berkeley Heights, New Jersey
Berkli Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 13.407.
Esnes-en-Argonne
En an Argon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 113 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 127 metara (maksimalnoj 311 m, a minimalnoj 205 m).
Coaticook (Quebec)
Coaticook je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 9.255 stanovnika.
Acetilmorfon
Acetilmorfon je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 327,374 Da.
Monomorin I
Monomorin I je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 195,344 Da.
3. krajiška proleterska udarna brigada
Treća krajiška proleterska narodnooslobodilačka udarna brigada formirana je 22. avgusta 1942. godine u selu Kamenici kod Drvara, od Drvarskog i Petrovačkog bataljona Petog krajiškog partizanskog odreda. Krajem oktobra u sastav brigade je ušao i samostalni bataljon Zdravko Čelar, posle čega je brigada preformisana u četiri bataljona sa oko 1.000 boraca.
Prvi komandant brigade bio je Nikola Karanović, narodni heroj, a politički komesar Simo Tadić. Do 14. novembra 1942. godine brigada je bila pod komandom Operativnog štaba za Bosansku krajinu, a potom do kraja rata se nalazila u sastavu Prve proleterske divizije.
Za svoje zasluge tokom borbi protiv neprijatelja Treća krajiška brigada je 13. septembra 1943. godine proglašena proleterskom. A od Štaba Prvog proleterskog korpusa za postignute borbene uspehe dobila je naziv „uzor-brigada“. Tokom Narodnooslobodilačkog rata pohvaljivana je pet puta od Vrhovnog komandanta NOV i POJ Josipa Broza Tita, a više puta od drugih štabova. Odlikovana je Ordenom narodnog oslobođenja Ordenom partizanske zvezde i Ordenom bratstva i jedinstva, a povodom petnaestogodišnjice bitke na Sutjesci, juna 1958. godine i Ordenom narodnog heroja.
Devet boraca Treće krajiške brigade proglašeno je za narodne heroje.
Borbeni put Treće krajiške brigade
mini|Drug Tito vrši smotru jednog bataljona 3. krajiške brigade posle [[Bihaćka operacija 1942.|oslobođenja Bihaća 1942. godine.]] Početkom juna 1941., u Bosanskom Petrovcu su hrabri ustanici iz Krnjeuše zaplenili nemački top, i ta mala pobeda petrovačkih partizana se odvila pre zvaničnog početka ustanka, na šta su borci bili veoma ponosni. U zoru 27. jula 1941. otpočeo je napad na Drvar, i to je bio prvi zvanični ustanički okršaj u Bosni i Hercegovini, gde su Drvarčani, borci prve čete, slomili otpor ustaša. Nakon toga usledile su mnogobrojne akcije partizanskih odreda na području Drvara, Bosanskog Petrovca i Vakufa, pri čemu su napadane neprijateljske jedinic: nemačke i italijanske vojske, domobrana i ustaša. Zbog velikog odziva ustanika, došlo je vreme da se od odreda formiraju brigade. Brigada je osnovana 22. avgusta 1942. godine, u Kamenici kod Drvara. Sastojala se prvo iz tri bataljona: Drvarskog, Petrovačkog i samostalnog bataljona „ Zdravko Čelar“, da bi nedugo zatim od delova ovih nastao i četvrti bataljon. Brigada je u septembru 1942. godine zauzela Cazin i četrnaest sela u njegovoj okolini. Od 2. do 4. novembra učestvovala je u Bihaćkoj operaciji i oslobođenju ovog grada. Do kraja novembra delovala je na planini Manjači, oko Ključa, Vrpolja i Sanskog Mosta. Od pristizanja u sastav Prve proleterske divizije, 14. novembra, pa sve do kraja 1942. godine učestvovala je u uništenju četničkog uporišta Čađavica i u oslobođenju Jajca, pa u borbama oko Kotor Varoši i Teslića. Zajedno s Prvom proleterskom udarnom brigadom, 1/2. januara 1943. godine zauzela je Teslić, koji je branilo više od 2.000 vojnika. Od tada do početka bitke na Neretvi delovala je u gornjem toku reke Vrbasa. Od 1943. godine pridružuje se brigadi veliki broj boraca italijanske nacionalnosti, prebeglih iz Musolinijeve vojske. Pokazali su se kao odlični borci, i sprijateljili su se sa svojim dojučerašnjim neprijateljima - partizanima. Od ovih dobrovoljaca formiran je poseban odred Mateoti, formiran 5. decembra 1943. godine, u sklopu Treće krajiške brigade.
Bitka na Sutjesci
U vreme bitke na Sutjesci do 20. maja 1943. godine vodila je borbu s Prvom brdskom nemačkom divizijom na širem sektoru Bijelog Polja i Mojkovca. Kada su snage 118. nemačke divizije i Sedme ustaško-domobranske brigade ostvarile dubok prodor od Foče prema Čelebiću i ugrozile Centralnu bolnicu. Vrhovni štab NOV i POJ je na ovaj sektor prebacio grupu brigada, među kojima i Treću krajišku. S Drinskom operativnom grupom ove snage prvo su zadržale neprijatelja, a zatim u saradnji s Prvom i Drugom proleterskom udarnom brigadom potisnule ga prema Foči i do 26. maja pokušale da ostvare proboj obruča jugoistočno od Foče.
Posle ovih borbi, do 3. juna brigada je branila prelaze na Drini kod Šćepan-polja i Uzlupa, a zatim je angažovana u borbi između reka Sutjeske i Drine. U proboju na Zelengori prvo je podržala proboj Prve proleterske udarne brigade na Balinovcu, a potom je nastavila nastupanje prema komunikaciji Kalinovik-Foča. 14. juna 1943. godine probila se preko ovog puta i nastavila nastupanje prema istočnoj Bosni.
Borbe u zapadnoj, centralnoj Bosni i Dalmaciji
minijatura|Borci i ranjenici 3. krajiške brigade prelaze reku za vreme Sedme neprijateljske ofanzive, u leto 1944. Krajem juna i tokom jula 1943. godine brigada je učestvovala u više borbi u istočnoj Bosni. U avgustu, po naređenju Vrhovnog štaba NOV i POJ, prebačena je u zapadnu Bosnu. Do sredine septembra vodila je borbe za Turbe, oslobodila Gornji Vakuf i istakla se u borbama za Bugojno, u kome je probila neprijateljski obruč sačinjen od ustaša i domobrana, ušla u grad, evakuisala radnike i potom raznela fabriku oružja. Time je i srušen mit, odnosno propaganda koja je vladala, da „ako Paveliću postane nesigurno i u Zagrebu da se može skloniti u Bugojno“. Za ove poduhvate pohvaljena je od Vrhovnog komandanta NOV i POJ Josipa Broza Tita, a 13. septembra 1943. godine proglašena je proleterskom.
U drugoj polovini septembra 3. krajiška proleterska brigada oslobodila je Duvno i vodila žestoke borbe u Dalmaciji, u koju je dobijeno naređenje da se prebace iz rejona Travnika. Sredinom septembra 1943. brigada je prodrla do Sinja u Dalmaciji, gde se borila protiv združenih ustaških jedinica i nemačkog Vermahta. Do kraja godine najviše je delovala u dolini reke Vrbasa i centralnoj Bosni; u oktobru je zauzela Kupres i izvršila diverziju u Zenici; u novembru je vodila borbe u dolini Vrbasa, u decembru je delovala na sektoru Šujice; učestvovala je u Prvoj banjalučkoj operaciji (31. decembra/1. januara 1944), prodrla u grad i zarobila 408 neprijateljskih vojnika. Od tada do kraja maja brigada je izvela brojne akcije i učestvovala u više borbi.
U drvarskoj operaciji od 25. do 27. maja 1944. godine razbila je jake neprijateljske snage koje su nadirale pravcem Livno-Glamoč. Posle toga, vodila je žestoke borbe na pravcu Lisina-Milinište (na Crnom vrhu slomila je dvadeset neprijateljskih juriša).
Prodor u Srbiju
Učestvovala je u Beogradskoj operaciji, pa u borbama na Sremskom frontu. U završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije učestvovala je u proboju Sremskog fronta i oslobođenju dela Slavonije, a 8. maja u oslobođenju Zagreba.
Narodni heroji i istaknuti borci Treće krajiške brigade
minijatura|Jelka Bulajić i Dragica Kačar, žene borci 3. krajiške brigade.
Cascina Nuova, Vercelli
Cascina Nuova je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 232 m.
Lucije Antonije Saturnin
Lucije Antonije Saturnin bio je namesnik Gornje Germanije tokom vladavine cara Domicijana. U proleće 89. god. n. e., podstaknut ličnom netrpeljivošću prema caru, poveo je ustanak dve legije (XIV Gemina i XXI Rapax), ulogorene kod grada Moguntiaka (lat. Moguntiacum, danas Mainz). Iznenadna naplava Rajne sprečila je njegove germanske saveznike da mu se pridruže, pa je ustanak bio ugušen brzom akcijom Domicijanovog vojnog zapovednika Lucija Apija Maksima (Lucius Appius Maximus), koji je posle spalio Saturninovu prepisku, u pokušaju da spasi kazne osobe koje su se u njima pominjale kao saučesnici u zaveri. Međutim, Domicijan je ipak zajedno sa Saturninom dao pogubiti i mnoge druge osobe, čije su odrubljene glave bile izložene na rostri u Rimu. Nakon ustanka, 21. brza legija (XXI Rapax) premeštena je u Panoniju, a Domicijan je izdao naređenje da u jednom vojnom logoru može biti smeštena najviše jedna legija.
Gama
Slovo Gama (grčki srednji rod: Γάμμα; veliko slovo Γ, malo slovo γ) je treće slovo grčkog pisma i imalo je brojčanu vrijednost 3.
Simbol se često koristi u matematici i fizici, njime se npr. označavaju gama-zrake.
Slovo gama vuče podrijetlo od slova gimel iz feničkog pisma:
Standardi Unicode i HTML ovako predstavljaju slovo gama:
Ammerndorf
Amerndorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 14 opštinskih središta okruga Firt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.192 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9573111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Firt Amerndorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Firt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 316 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.192 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 433 stanovnika/km².
Josip Pazman
Mons. dr. Josip Pazman (Pakrac, 18. veljače 1863. - 5. prosinca 1925.) je bio hrvatski svećenik, teolog, filozof, sveučilišni profesor i političar. Poznavao je nekoliko jezika. Osim materinskog hrvatskog znao je latinski, talijanski i njemački.
Poznati je hrvatski kanonist, poznavatelji i prevoditelj kanonskog prava. Uz imena kao što su fra Ante Crnica, Franjo Herman, Matija Belić, Josip Šalković, Nikola Škalabrin, Mato Mićan spada među najveće hrvatske kanoniste.
Školovanje
Rodio se u Pakracu 1863. godine. U Pakracu je išao u pučku školu. Gimnaziju je pohađao u Požegi. Zadnje razrede gimnazije je završio u Nadbiskupskom sjemeništu. Nakon što je maturirao otišao je u Rim na kolegij Germanico-Hunagricum pri papinskom sveučilištu Gregoriani. Ondje je odslušao filozofiju i teologiju. Prvu je doktorirao 1887., a drugu 1890. godine. Nakon toga je diplomirao i crkveno pravo. Kao student rješavao je zadane slučaje casus constientiae. Za rimskog je razdoblja uvidio važnost Marijine kongregacije za odgoj katoličke mladeži. Stoga je sedam poslije završetka studija osnovao Marijinu kongregaciju za učenike zagrebačke gornjogradske gimnazije, a njegov kasniji suradnik Fran Barac dvije godine poslije njega je osnovao isto za učenike požeške gimnazije.
Rad u hrvatskim školama
Nakon završetka studija iste 1890. vratio se u Hrvatsku. Ondje je predavao klasičnu filologiju u Zagrebu na Nadbiskupskom liceju. Sljedeće godine postao je nadstojnikom klerika u Nadbiskupskom sjemeništu. Vladinom odlukom 1892. je povjerenikom za nižu realku. Nakon dvije godine je suplentom na katedri moralnog bogoslovlja zagrebačkog Bogoslovnog fakulteta. 1896. postaje izvanrednim profesorom na istoj katedri. Pazmanov kvalitetni rad privukao je pozornost crkvenih vlasti. Zagrebački nadbiskup Juraj Posilović ga je imenovao 1899. prosynodalnim eksaminatorom kod ispita za kuratni kler. Drugu polovicu ovog desetljeća bio je urednikom Glasnika sv. Josipa.
Ravnanje Zavodom sv. Jeronima
Čim je došao na dužnost, nije gubio vrijeme, nego je pošao raditi za hrvatsku stvar. Hrvatski biskupi i nadbiskup su ga opunomoćili podnijeti nacrt za papinsku bulu. Njime se je trebalo ukinuti kaptol svetojeronimske crkve i osnovati Hrvatski zavod u Rimu. Nacrt koji je podnio sadržavao je nacrt statuta Zavoda. Pazman je to podnio kardinalu Vannutelliju. Pazmanov nacrt papa Lav XIII. je prihvatio. Sljedeće 1901. godine objavio je apostolsko pismo Slavorum gentem. Kaptol je ukinuo, a hrvatski je narod dobio svećenički zavod od bivšeg gostinjca.
Ovaj uspjeh je izazvao međunarodni problem. Države koje su imale pretenzije na hrvatske zemlje i baštinu su reagirale. Austrijske, talijanske i ugarske vlasti su pobjesnile, a nezadovoljnim se našao i crnogorski knez. Krenuli su politički i diplomatski pritisci. Radi onemogućenja provedbe ove crkvene stvari, velike su sile nasilno ometale posjed. Zadiranje svjetovnih vlasti u crkvene stvari nije bila neobična stvar u ono vrijeme. Tih su se desetljeća Austrija, Italija i Ugarska izrazito bojale buđenja, konsolidiranja i povezivanja slavenskog svijeta, posebice Hrvata s ostalim Južnim Slavenima i jačanja utjecaja Rusije u tom području, pa su tako istisnule učenje glagoljice i hrvatske ćirilice iz crkvenih škola (sam Pazman je argumentirao za uporabu glagoljice u bogoslužju), u izrazito hrvatskim mjestima ukidali su bogoslužja na hrvatskom jeziku te prekrajali crkvene pokrajine na način da bi ih izuzeli iz hrvatskih crkvenih jedinica i podredili ih nadbiskupijama u svojim zemljama, sve radi grabeži nad hrvatskim zemljama. Zbog takvih su akcija hrvatski katolički vjernici bili prisiljeni na očajničke buntovne poteze, kao što su prijetnje prelaskom na grčko-istočno kršćanstvo, što se demonstrativno i dogodilo u nekim krajevima. Posljedica ovih pritisaka je bila da su ti svjetovni pritisci urodili revidiranjem crkvene stvari, rečenog apostolskog pisma. Pored ostalog, uklonjen je atribut "hrvatski" iz imena Zavoda. Pazman nije posustao, nego je bio uporan. Zbog svega toga našao se u teškom položaju. Talijanske su ga vlasti smatrale nepoželjnim strancem te su ga namjeravale prognati. Stoga se nešto prije prosinca 1901. vratio u Hrvatsku, u Zagreb. Svjedočanstvo iz tih vremena su njegovo dopisivanje s publicistom Šimom Mazzurom i članci u Obzoru. Radi branjenja hrvatskog prava na taj Zavod, pripremao se i za obračun sudskim putem. Ishod njegove borbe nije bio siguran. Situaciju je opisao kao "gadnu i nepravednu otimačinu". Financijski su ga pomogli nadbiskup Juraj Posilović, biskup Josip Juraj Strossmayer i kaptol đakovački i biskup, Prva hrvatska štedionica te inih drugi hrvatski domoljubi i rodoljubi, a dobio je brojne brzojavke u kojima su mu izrazili potporu.
U Rimu je ostao do 1902. godine.
Povratak u Hrvatsku
Pritisci su se nastavili nakon povratka u Hrvatsku gdje je namjeravao nastaviti u prosvjetnom radu. Iako ga je narod dočekao kao junaka, banske su ga vlasti (ban je bio Károly Khuen-Héderváry) optužile da se "ogriješio o subordinaciju dužnu najvišoj nastavnoj oblasti", nisu mu dali tromjesečni dopust i t.d. Potom je predavao moralno bogoslovlje na Bogoslovnom fakultetu u Zagrebu.
1910. je izabran u Hrvatski sabor kao zastupnik kotara Nove Gradiške, kao zastupnik frankovačke Stranke prava.
Nazočio je sjednici od 4. listopada 1911. koja se je održala u Zagrebu, a koja je okupila predstavnike pokrajinskih pravaških stranaka, na kojoj je uspostavljena Vrhovnu upravu ujedinjene Stranke prava za sve hrvatske zemlje. Pazmana su izabrali za rizničara Vrhovne uprave Svepravaške organizacije.
Uređivanje Katoličkog lista završio je 1912. Nakon toga obnašao je dužnost rektora Sveučilišta u Zagrebu do 1913. godine. Od III. Godišta (1912.) uređuju Bogoslovsku smotru profesori Pazman i Fran Barac sve do 1919.. godine.
Nakon što je izbio prvi svjetski rat, bio je aktivan u saborskim raspravama. Na raspravi od veljače 1916. je podupro planove podmaršala Conrada von Hötzendorfa. U istoj raspravi je rekao za jugoslavensko pitanje da se može riješiti ili pobjedom hrvatske državnopravne nacionalne misli ili srpske nacionalne misli. Sam Pazman se izjasnio za "uskrsnuće Hrvatske na razvalinama velikosrpskih osnova". Kad su se predstavnici svih hrvatskih, srpskih i slovenskih stanaka okupili sredinom svibnja 1917. godine na poziv Austrijskog političkog društva radi raspravljanja o jugoslavenskom pitanju, nazočili su i neki pravaši, među njima Pazman i Dragutin Šafar. Indikativno je da su na taj sastanak odbili doći Hrvatsko-srpska koalicija, Starčevićeva stranka prava te političari iz BiH. Pazman je naglasio da je važno da se ujedine Hrvati i Slovenci. Istakao je i pitanje Istre i Slovenskog primorja.
Pazman i još neki frankovci su poduprijeli vrhbosanskog nadbiskupa Josipa Stadlera koji se je usprotivio Svibanjskoj deklaraciji (30. svibnja 1917.) jugoslavenskog kluba zastupnika u Carevinskom vijeću, za razliku od jednog dijela hrvatskog katoličkog svećenstva.
Ni kad je uspostavljeno Narodno vijeće Slovenaca, Hrvata i Srba nije sudjelovao u njegovu radu. Pazman kao ni ini frankovci nisu bili pozvani u to vijeće, iako su bili značajnim u Hrvatskom saboru. Razlog je bio taj jer su ih optuživali da su do zadnjeg trena radili na tome da Austrija opstane - još 18. listopada 1918. bili su išli kod austrijskog cara.
Nakon rata list koji je uređivao, Bogoslovska smotra je zbog poratnih neprilika izašla samo u 2 broja i po tom prestala. 25. ožujka 1919. policija mu je došla u stan i uhitila ga bez ikakve pravne podloge, a po stanu mu izvršila premetačinu. U zatvoru je boravio do kraja veljače 1920. godine. Ondje je boravio sa Stjepanom Radićem i inim hrvatskim političarima.
Unutar te nepune godine dana nijednom nije bio izveden pred sud. Pritisci su se nastavili i poslije. Ostao je bez posla na sveučilištu jer su ga umirovili još te iste 1919. godine zbog njegovih političkih gledišta.
Po oslobođenju iz zatvora preživljavao je od mirovine i iznajmljivanja sobe. Obnašao je počasne dužnosti kao što su defensor matrimonii, promotor iustitiae, dijecezanski cenzor i druge. Od 1923. bio je župnikom u Zagrebu u župi sv. Petra. Bio je redovnim sudionikom konferencija sv. Vinka Paulskog. Papa ga je 1925. imenovao kućnim prelatom.
Umro je 1925. godine.
O Pazmanu su pisali Ivan Miklenić, Matija Berljak, Juraj Magjerec, Ivica Zvonar i drugi.
Contrecoeur (Quebec)
Contrecoeur je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 6.252 stanovnika.
Beta (β)
Beta (grčki srednji rod: Βήτα; veliko slovo Β; malo slovo β) je drugo slovo grčkog pisma i ima brojčanu vrijednost 2. U starogrčkome jeziku beta se izgovaralo /b/, a u novogrčkom se slovo naziva víta i izgovara se /v/.
Osim grčkog slova, beta predstavlja različite veličine u matematici i fizici, npr:
Slovo beta vuče podrijetlo od slova bet iz feničkog pisma:
Standardi Unicode i HTML ovako predstavljaju slovo grčko slovo beta (varijacija se koristi u sredini riječi):
Amorbach
Amorbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Miltenberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.988 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9676112.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Miltenberg Amorbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Miltenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 165 metara. Površina opštine iznosi 50,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.988 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 78 stanovnika/km².
Cookshire-Eaton (Quebec)
Cookshire-Eaton je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5.171 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5.171 stanovnika, što je za 3,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.004 žitelja.
Mezzomonte, Latina
Mezzomonte je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Acetilpropionilmorfin
Acetilpropionilmorfin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 383,438 Da.
Contrisson
Kontrison je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Bar le Dik.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 685 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 181 m, a minimalnoj 130 m).
Callaway, Florida
Kalavej je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.405 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 14.405 stanovnika, što je 172 (1,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Domicijan
thumb|desno|250px|Bista Domicijana
Domicijan, punim imenom Tit Flavije Domicijan (lat. Titus Flavius Domitianus, rođen 51. god. n. e., stupio na presto 81. godine, umro 96. godine), bio je rimski car, brat i naslednik Titov, sin Vespazijanov i poslednji car dinastije Flavijevaca.
Pod Domicijanom jačaju apsolutističke tendencije: on je uzeo titulu stalnog cenzora, a za sebe je, kako izgleda, zahtevao i božanske počasti. Sloga između senata i cara narušena je, a to je naročito karakteristično za poslednje godine njegove vladavine. Lucija Antonija Saturnina (Lucius Antonius Saturninus), legata Gornje Germanije, njegove su trupe 89. godine proglasile za cara. Ustanak je ugušen, ali je dao povoda za progone podozrivih senatora. Državne finansije ponovo su ruinirane, pošto je car velika sredstva trošio na građevine, predstave i distribucije. To je dovelo do velike inflacije, koja je pak izazvala povećanje poreza, što je sve uvećavalo nezadovoljstvo. Veliku pažnju posvetio je Domicijan jačanju birokratskog aparata. U pogledu provincija sledio je Vespazijanov primer: zapadne provincije bile su predmet veće pažnje od istočnih. Da bi ojačao italsku poljoprivredu, Domicijan je zabranio gajenje vinove loze u provincijama, ali to naređenje nikada nije bilo strogo izvršavano.
Domicijan nikada nije prošao uobičajenu vojničku obuku niti je rimsku vojsku vodio u velike pobede. Prema Tacitu, on je čak opozvao čuvenog rimskog vojskovođu Julija Agrikolu iz Britanije nakon što je ovaj proširio rimsku vlast na ostrvu sve do škotskih Hajlenda, navodno da Agrikolina vojna slava ne bi zasenila samoga cara.
Još tokom Vespazijanove vladavine Rimskom carstvu bila su pripojena Dekumatska polja (Agri Decumates), oblast preko Rajne koja čini trougao između Rajne, Dunava i Majne. U toj su oblasti utvrđene rimske granice i stvoren sistem kaštela (utvrđenih tačaka) u kojima su se nalazili manji odredi rimske vojske. Posle ugušenja Saturninovog ustanka 89. godine Domicijan je smatrao da je situacija duž Rajne dovoljno stabilna da se vojne oblasti Gornje i Donje Germanije pretvore u obične provincije i da se neke od rajnskih trupa prebace u podunavske oblasti.
Severno od Dunava organizovana je jaka Dačka kraljevina, kojom je vladao Decebal i čije je središte bilo u današnjoj Rumuniji. Dačani su 85. godine napali oblast južno od Dunava, a sledeće godine porazili su i jednu rimsku vojsku poslatu protiv njih. Domicijan se 88. godine uspešno borio protiv Dačana, ali ga je Saturninov ustanak sprečio da postigne konačnu pobedu. Stoga su se Domcijan i Decebal sporazumeli tako da se Decebal obavezao da će štititi donji Dunav od napada Sarmata, a Domicijan da će Dačanima plaćati godišnju kontribuciju. Dunavska je granica, međutim, ostala nestabilna, i Domicijan je povećao broj vojnika koji su bili tamo stacionirani. Do kraja njegove vladavine u toj je oblasti bilo devet legija, dok je rajnskoj oblasti bilo šest. Panonija će uskoro postati vojni centar ravnoteže carstva.
Godine 96. protiv Domicijana sklopljena je zavera, u kojoj su učestovali kako članovi senata tako i pripadnici pretorijanske garde. U zaveru je bila uključena i njegova prva žena Domicija Longina (Domitia Longina), čiji je oslobođenik Stefan (Stephanus) caru i zadao osam smrtonosnih uboda nožem. Flavijevska dinastija se, kao i julijevsko-klaudijevska, završila s carem na koga je primenjen damnatio memoriae: po odluci senata, njegova je vladavina formalno izbrisana iz spiska vladara.
Monoazot monosulfid
Monoazot monosulfid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 46,072 Da.
Rakovac (Beočin)
Rakovac je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1989 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1357 stanovnika).
Selo se nalazi u brdima Fruške gore na putu Beočin-Novi Sad. Od Beočina je udaljeno oko 4 km i Novog Sada 13 km.
Istorija
Nastao je kao prnjavor, naselje manastirskih kmetova pored manastira Rakovac sagrađenog u 16. veku.
U toku 1943. godine manastir je porušen (danas delimično obnovljen), mnogi žitelji pobijeni, a selo spaljeno. Posle rata selo nije obnovljeno, već je nizvodno, severnije podignut Novi Rakovac (kasnije promenjen naziv u Rakovac, a stariji deo sela u Stari Rakovac.
Tokom poslednjih 50 godina spontanim migracijama selo je obnovljeno doseljenicima iz Bosne u potrazi za poslom u fabrici cementa u Beočinu, a i mnogim drugim koji su ovde uspeli da reše svoj stambeni problem. Zbog velike blizine Novog Sada, u brdima Rakovca se grade i mnogobrojna vikend naselja. Obnavljaju se stare kuće ili grade nove.
Demografija
U naselju Rakovac živi 1592 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,0 godina (38,4 kod muškaraca i 39,6 kod žena). U naselju ima 683 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,91.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.