cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Potrero, Santa María Zoquitlán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1230 m.
Hottendorf
Hotendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Altmark Salcvedel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 270 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15081170.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altmark Salcvedel Hotendorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Altmark Salcvedel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 83 metra. Površina opštine iznosi 14,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 270 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 18 stanovnika/km².
Acetanizol
Acetanizol je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 150,174 Da.
Luncani, Toplița
Luncani je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Toplița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 314 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 694 m.
NGC 3018
NGC 3018 je galaksija u zviježđu Sekstantu.
Tuckahoe, Virginia
Takaho je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 44.990, što je 1.748 (4,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Puerta de Macias, Valle de Guadalupe
Puerta de Macias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1900 m.
Zasela
Zasela (do 1975 — Zaselja) je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Marlborough (regija)
Marlborough je jedna od 16 regija na Novom Zelandu. Marlborough je jedna od pet unitarnih regija koje su istovremeno i regije i distrikti, a poznata je po suhoj klimi, regiji Marlborough Sounds i proizvodnji vina. Regije je ime dobila po Johnu Churchillu Marlboroughu, engleskom generalu i državniku.
Geografija
Marlborough se nalazi na krajnjem sjeveroistoku Južnog otoka i ima ukupnu površinu od 10,458 km². Graniči s distriktom Tasman, koji okupira sjeverozapadni vrh otoka, te regijom Canterbury, koja se proteže duž istočnu obalu otoka, dok se između Tasmana i Marlborougha smjestila regija grada Nelsona.
Administrativna podjela
Središte Regionalnog vijeća je u najvećem gradu, Blenheimu, koji ima 30,500 stanovnika. Ostala važna naselja su Picton, Havelock, Seddon, Ward, Rai Valley, Renwick, Clarence i Clifford Bay.
Stanovništvo
Prema procjeni broja stanovnika iz 2015. godine u regiji živi 45,300 stanovnika, po čemu je pretposljednja od 16 novozelandskih regija; manje stanovnika ima samo regija West Coast.
San Miguel, Acatepec
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Фризатик
Фризатик, фризатички или фризашки фенинг је био сребрни средњовековни динар, који се од почетка 12. до средине 13. века ковао у Корушкој, Крањској, Штајерској и касније Хрватској, односно Славонији.
Фризатик је назив добио по граду Бреже  у Корушкој (данас Аустрија), где је Конрад, надбискуп Салцбурга први ковао велике сребрне динаре, који су током наредних 100 година служили као платежно средство.
Након Конрада, фризатике су ковали и други надбискупи, до 1200. године. Убрзо након почетка ковања фризатика у Брежама, око 1150. динаре су по узору на фризатике, почели да кују и корушке војводе. Златно доба фризатик је имао за време надбискупа Еберхарда II, који је у Брежама имао своју резиденцију. 200px|mini|Динар Беле II Конрадови фризатици су због своје каквоће (високог процента сребра) постали веома тражена валута и у суседним земљама. Веома сличан новац ковали су у бројним ковницама и други средњоевропски црквени и световни великодостојници, неки од њих и у Крањској, Штајерској и Славонији.
Након напада Монгола на Мађарску 1241. године, што је за дуги низ година уништило ту државу, а затим и након настојања краља Беле да среди новчане прилике, дошло је до застоја у трговини и у раду пограничних ковница. Када је трговина са Мађарском поново успостављена, улогу фризатика је преузео бечки филир.
Салзбуршки надбискупи су ковали фризатике од 1130. до средине 14. века на подручју данашње Словеније и Аустрије, али се фризатици помињу до прве половине 15. века.
Фризатици су прављени на неправилиним плочицама и неправилно су ковани. На већини примерака, с једне стране налазе се свеци или бискупи и надбискупи, док се са супротне стране налазе прочеља цркава, анђели и други ликови. Новац је ситан и био је лако преносив, а истовремено вечан и неуништив, па се лако ширио. Фризатици се сматрају примерима романичке минијатурне скулптуре и свакако су имали велики утицај на уметничка дела већих димензија. Захваљујући њима, путујући уметници, клесари и сликари су лако могли доћи до инспирације за изградњу сакралних и световних грађевина.
Велике количине фризатика пронађени су код Зрењанина, Гајевог села у Босни и у Хрватском Загорју.
Због одличне каквоће и лошег квалитета угарског новца у Угарској се фризатик користио од Беле II, који је ковање фризатика одобрио по читавом краљевству.
Након приступања Хрватске у државну заједницу са Угарском 1102. године, Хрватска је признала угарског владара, а њоме су управљали херцези. У Хрватској се није користио угарски новц, већ је и даље у оптицају био византијски новац, кован у злату, сребру и бакру.
Крајем 12. века дошло је до валутне промене. Фризатике je у Хрватској, у време краља Емерика, ковао његов млађи брат, херцег, касније краљ Андрија II. Сматра се да су фризатици из 1196. херцега Андрије, који је у то време урпављао хрватском земљом од Драве до Хума на југу први хрватски фризатици. Израђивао их је да би спречио ширење страног новца и како би уживао од користи израде сопственог новца. Ковао их је до 1204. Његови фризатици су били пречника 16 милиметара, тежине 0,66 грама, на лицу носи  полукружни натпис „Андрија војвода Хрватске“, у пољу стоји славонско-хрватски грб: полумесец са звездом, док је на наличју црквени свод или тврђава с два торња, а изнад њих три кружнице и звезда.
Касније, након што је херцег Андрија постао хрватско-угарски краљ (1205), фризатике су наставили да кују и наредни хрватски банови и херцези (војводе), последњи од њих херцег Бела, касније краљ Бела IV из династије Арпадовића и његов брат, херцег Коломан.
Хрватски фризатици се по квалитету ипак нису могли мерити са правим фризатицима.
Око 1236. године дошло је до реформе у хрватском новцу. Наиме, до тада су се хрватски фризатици, према краљевском закону сваке године ковали изнова. Становници Славоније су морали сав новац који су поседовали да замене за нове кованице. Међутим, за ту услугу су губили велике количине новца, јер су за три старе кованице, добијали само две нове. Осим тога, сваке године су нове кованице биле слабијег квалитета и губиле су од своје номиналне вредности, а до сличне појаве дошло је у читавој Европи. На тај начин, владари су стицали велике приходе, па су људи више користили натуралну размену уместо новца. Пошто је краљ Бела IV дошао на престо. Како би се избегао непрестан губитак вредности новца, његов брат херцег Коломан спровео је реформу по којој је новац који ће стално имати једнак изглед, исту тежину просечну тежину од 0,93 грама и пречника 15 милиметара, те исти проценат сребра 900/1000, с правом оптицаја током више година, док се кованице не би искрзале од употребе. На тај начин им је била осигурана трајна и непромењива вредност која је углавном задржана током стотињак година колико се овај новац ковао. Да би се надокнадио приход који је добијао од раније замене новца, херцег је увео нови порез од седам славонских динара по кући.
Славонски динари били су многоструко квалитетнији и угледнији од хрватских фризатика. Са њиховом појавом средином 13. века, физатици су нестали с хрватског пордучја.
Славонски динар су ковали банови и херцези, као законити заступници угарског краља у Славонији. Од претходног новца славонски динари су се разликовали не само по бољем саставу сребра, већ и по квалитетнијем сечењу, савршенијој техници ковања, али и по ликовном садржају. Изгледом се овај новац убрајао међу најлепше европске кованице тог времена. На предњој страни сребрене плочице приказана је куна у трку на леву или десну страну. На ободу лица је стајао и кружни натпис, ако су коване за бана или , ако је новац кован за херцега. Натпис је у почетку био омеђен једном, а касније двема нискама бисера. Лик куне је изабран зато јер је њено крзно у средњовјековној Славонији било древно платежно средство, односно кожни новац. Тако је 1224. године једно крзно куне вредело десет славонских динара. На наличју је приказан двоструки (патријархални) крст. Испод доње пречке крста су две крунисане главе, окренуте једна према другој, које највероватније представљају краља и херцега. Изнад доње пречке у равни са горњом, стајали су звезда и полумесец. У каснијим серијама у равни са доњом пречком крста стајале су ознаке које су детаљније описивале особу која је ковала новац или краља за време којег је новац кован или назив ковнице. Уз динара су се ковали и полудинари (оболи) на којима је стајао скраћени назив или.
Славонски динари и полудинари су се ковали најпре у ковници Пакрацу, а од 1260. у Загребу, за Белу IV, Стејпана V , Ладислава IV, Андрију III, Карла I и Лудовика I, све до 1384, када је због централизације краљевства и наметања угарског краљевског новца укинута повластица ковања аутономне валуте, славонски динар је повучен, а уведени су угарски сребрни динари који су се такође ковали у Загребу. Славонија након тога више никада није добила право ковања сопственог новца.
Славонски динар пронађен је, осим на територији Хрватске, у Босни и Херцеговини, Словенији, Мађарској, Србији и Румунији.
Хрватски фризатик и славонски динар су били једини аутономни хрватски новац у средњем веку, који се користио искључиво у Славонији, али не и у другим деловима Угарске. Након њих, све до Независне државе Хрватске није постојао посебан хрватски новац.
Гошево (Сјеница)
Демографија
У насељу Гошево живи 61 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 46,7 година (44,4 код мушкараца и 49,9 код жена). У насељу има 19 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,68.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Otago (regija)
Otago (sjeverni maorski: Ōtākou) je jedna od 16 regija na Novom Zelandu. Naziv "Otago" je stara, južnjačka maorska riječ (sjeverni ekvivalent je "Ōtākou") koja je Europljanima predstavljena sredinom XIX. vijeka, međutim njezino točno značenje ostaje nejasno - neki pretpostavljaju da znači "izolirano selo", a drugi pak "mjesto crvene zemlje", što je referenca na crvenu glinu koja je česta u okolici Dunedina. Regija je poznata po proizvodnji vina, ali i kao jedan od sveučilišnih centara Novog Zelanda, u kojem boravi više od 25,000 stranih studenata.
Geografija
Otago se nalazi na Južnom otku te se proteže preko planinskog dijela na zapadu do istočne obale otoka. S ukupno 31,209 km² površine, Otago je druga najveća regija na Novom Zelandu, iza susjednog Canterburyja. Uz prethodni, Otago još graniči i s regijama West Coast i Southland.
Stanovništvo
Prema procjeni broja stanovnika iz 2015. godine u regiji živi 215,100 stanovnika, što je oko 4.7% ukupne populacije Novog Zelanda. Većina stanovnika (54.6%), živi u urbanom području grada Dunedina, gdje živi čak 117,400 stanovnika, dok još samo Oamaru i Queenstown imaju više od 10,000 stanovnika.
Athesans-Étroitefontaine
Athesans-Étroitefontaine je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regiji Franche-Comté, u departmanu Haute-Saône koja pripada prefekturi Lure.
Po podacima iz 1999. godine u općini je živjelo 564 stanovnika, a gustoća naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Općina se prostire na površini od 12,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 390 metara (maksimalnoj 367 m, a minimalnoj 269 m
Giumello, Sondrio
Giumello je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Los Laureles, Jesús María
Los Laureles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2241 m.
Bisciola, Venezia
Bisciola je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Carretera al Ajusco II, Tlalpan
Carretera al Ajusco II je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Bisciola, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Carretera al Ajusco II, Tlalpan
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2790 m.
Opatija Saint-Pierre de Moissac
Historija
Opatiju je po legendi osnovao kralj Klodvig I. Tokom srednjeg vijeka ona je bila važna međustanica hodočasnika na putu za Santiago de Compostela.
San Fernando, Victoria
San Fernando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Opatija Saint-Pierre de Moissac
Historija
thumb|left|240px| [[Timpanon sa posljednjim sudom]]
Muoio, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 304 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Opatija Saint-Pierre de Moissac
Historija
Od stare benediktinske opatije danas su preživjeli crkva (danas parohijska), klaustar i kapela, a nekadašnji dormitorij pretvoren je u hostel za hodočasnike.
It (miniserija)
It (srpskohrvatski: Ono), punim imenom Stephen King’s It, američka je horor miniserija iz 1990. godine, temeljena na istoimenom romanu Stephena Kinga. Miniseriju od dvije epizode režirao je Tommy Lee Wallace, koji je i adaptirao scenarij zajedno s Lawrenceom D. Cohenom. Ova miniserija je bila prva adaptacija ovog Kingovog djela; godine 2017., snimljen je prvi nastavak nove adaptacije, koja zaključena nastavkom iz 2019. godine.
Opatija Saint-Pierre de Moissac
Historija
Timpanon iznad crkvenog portala i klaustar nalaze se od 1998. na UNESCO-voj Listi mjesta svjetske baštine u Evropi kao dio Hodočasničkog puta Camino Francés za Santiago de Compostella.
It (miniserija)
Priča se vrti oko nadnaravnog demona koji ima sposobnost mijenjanja oblika, a koji terorizira fiktivni gradić Derry, ME. Ono se u pravilu manifestira kao najveći strah osobe koju terorizira, mada se najčešće pojavljuje kao sadistički i dovitljivi klaun po imenu Pennywise. Protagonisti su Sretna sedmorka (The Lucky Seven), odnosno Klub gubitnika (The Losers Club), skupina djece s društvenih margina, koja otkrije Pennywisea i odluči se uništiti ga pod svaku cijenu. Radnja serije događa se kroz dva vremenska razdoblja - kada djeca prvi put susretnu Pennywisea tokom 1960. godine, odnosno, kada se kao odrasli ljudi vraćaju u Derry tokom 1990. godine kako bi ga konačno uništili.
It je uključivala ansamblsku postavu u kojoj su glavne uloge tumačili Richard Thomas, John Ritter, Annette O'Toole, Harry Anderson, Dennis Christopher, Tim Reid i Richard Masur kao članovi Kluba gubitnika, te Tim Curry kao Pennywise. Glavne likove su u prvom dijelu, kao djecu, tumačili Jonathan Brandis, Seth Green, Emily Perkins, Brandon Crane, Adam Faraizl, Marlon Taylor i Ben Heller. U sporednim ulogama pojavljuju se Michael Cole, Jarred Blancard, Gabe Khouth, Chris Eastman, Olivia Hussey, Frank C. Turner, Tony Dakota, Michael Ryan, Tom Heaton, William B. Davis i Chelan Simmons.
Opatija Saint-Pierre de Moissac
Historija
Pravo remek-djelo je južni portal, sa timpanonom, koji je isklesan sredinom 12. vijeka. Taj reljef nastao je kao vizualizacija Apokalipse, koju je napisao Apostol Ivan. U sredini je Krist okružen sa 24 sveca.
It (miniserija)
Lawrence D. Cohen, kojega je ABC unajmila da adaptira Kingov roman od preko 1,100 stranica, inicijalno je zamislio osmosatnu adaptaciju u četiri dijela. Cohen je na kraju morao sabiti izvorni materijal u trosatnu miniseriju u dva dijela, zadržavajući pritom osnovne elemente priče, ali odbacujući brojne sporedne radnje zbog ABC-jevog rasporeda. Produkcija je započela početkom 1990. godine, a samo snimanje je trajalo tri mjeseca i odrađeno je u kanadskom gradu New Westminster.
It je premijerno prikazan 18. i 20. studenog 1990. godine na ABC-ju, ostvarivši gledanost od 30,000,000 ljudi tokom premijere. Kritičari su pohvalili seriju, a posebno Curryja u ulozi Pennywisea. Za svom radu na miniseriji, Richard Bellis je dobio Primetime Emmy Award za najbolju muzičku kompoziciju za miniseriju, film ili specijalni program.
Prvi dio
Godine 1960., u gradiću Derryju, ME, maleni Georgie Denbrough igra se na kišnoj ulici s papirnatim brodićem što mu ga je napravio njegov brat, Bill, koji muca. Nošen kišom, brodić završi u kanalizacijskom odvodu, gdje Georgie susretne Pennywisea, rasplesanog klauna. Nakon kratkog razgovora, Pennywise namami Georgieja da uzme svoj brod, samo da bi mu odgrizao ruku i ostavio ga da iskrvari na cesti. Mjesecima kasnije, Bill i astmatičar Eddie Kaspbrak sprijateljuju se s novim dječakom u njihovoj školi, pretilim Benom Hanscomom. Kasnije se njihovoj družini pridruže Beverly Marsh, koja živi s ocem zlostavljačem, duhoviti Richie Tozier i židovski skaut, Stan Uris. Dok se zajedno upoznaju, Ben razvije emocije prema Beverly, samo da bi otkrio kako se njoj sviđa Bill. Uz to što su meta nasilnika koje predvodi Henry Bowers, djeca u jednom trenutku susretnu Pennywisea.
Nešto kasnije, grupi se pridružuje i Afroamerikanac Mike Hanlon, također novi u gradu, dok bježi od Bowersove grupice. Djeca otjeraju Bowersa i njegove pratioce kamenjem, s tim da im Bowers obećava da će ih ubiti; u tom trenutku dobiju nadimak Klub gubitnika. Dok pregledavaju Mikeovu bilježnicu s historijskim člancima i fotografijama, djeca otkriju kako je Pennywise, kojega nazivaju Ono, čudovište koje svakih 30 godina terorizira Derry. Bill tada shvati kako je Ono ubilo Georgieja, nakon čega Gubitnici odlaze u kanalizacije Derryja kako bi ga ubili. Tamo, Bowers i njegovi prijateji Victor Criss i Belch Huggins napadaju Stana, međutim potonju dvojicu ubija Ono. Henry je doživio traumu od koje mu je kosa pobijelila. Stanley ubrzo pronalazi ostatak Gubitnika, ali ga Ono zgrabi. Gubitnici iskoriste Pennywiseovu sposobnost da pristupi njihovoj mašti protiv njega. Eddie zamisli kako je njegov inhalator prepun kiseline s kojom rastopi pola klaunova lica. Beverly ispaljuje srebrne metke u njega i Gubitnici su odjednom uvjereni kako mogu pobijediti Ono. Poraženo, Ono se povlači u dubine kanalizacije na hibernaciju. Gubitnici se zaklinju da će se, ukoliko se Ono vrati, vratiti u Derry kao odrasli i dokrajčiti ga. Traumatizirani Bowers priznaje odgovornost za Pennywiseova ubojstva i biva odveden u azilij.
Drugi dio
Preostali Gubitnici postepeno se vraćaju u Derry, samo da bi ih na putu opsjedao Pennywise; nakon što se okupe, saznaju za Stanovo samoubojstvo. Ono pomaže Henryju da pobjegne iz azilija kako bi pobio Gubitnike. Audra u međuvremenu dolazi u Derry, ali ju uhvati Ono, nakon što ju hipnotizira svojim svjetlima (Deadlights). Henry napada Mikea, ali biva ubijen vlastitim nožem nakon što Ben i Eddie interveniraju. Mike je hospitaliziran, ali je prije toga dao Billu dva komadića srebra što ih je pronašao u kanalizaciji; pomoću njih su Gubitnici prvi put svladali Pennywisea. Pet preostalih Gubitnika odlazi u kanalizaciju na konfrontaciju s čudovištem. Bill otkrije kako je Ono otelo Audru, ali mu prijatelji pruže podršku.
Odrasli Gubitnici dolaze do Pennywiseova skrovišta gdje pronalaze katatoničnu Audru, ali se i suočavaju s klaunovim stvarnim oblikom, onim divovskog, čudovišnog pauka. Bill, Ben i Richie padnu kao žrtve njegovih svjetala, dok Beverly očajnički traži komadiće srebra nakon što je ranije promašila pogoditi Ono. Eddie pokuša ponoviti ozljedu koju je nanio Pennywiseu kao dijete, ali pritom zadobije smrtonosnu ozljedu. Beverly uspije osloboditi ostale, ali Eddie ubrzo umire. Preostali Gubitnici love ranjeno čudovište i iščupaju mu srce, uspijevajući ga tako ubiti. Pri odlasku, iz kanalizacija iznose Eddiejevo truplo i katatoničnu Audru.
Gubitnici se ponovo rastaju, a njihove uspomene na Ono postepeno blijede. Mike se oporavi u bolnici, a Ben i Beverly se vjenčaju i očekuju svoje prvo dijete, dok Richie dobiva filmsku ulogu. Bill posljednji napušta Derry, nakon što je uspio probuditi Audru iz katatonije nakon vožnje na negovom starom biciklu, "Silveru". Audra se oporavlja, nakon čega se njih dvoje poljube nasred grada.
Ostali likovi
U miniseriji se pojavljuje serija sporednih glumaca i statista, toliko da bi bilo nepraktično nabrajati ih sve na ovome mjestu; za potpuni popis glumaca i njihovih uloga, vidjeti ovaj link.
Razvoj
ABC je dobio prava za snimanje miniserije temeljene na Kingovom romanu It, što bi bila prva televizijska adaptacija Kingovog djela nakon miniserije Salem's Lot iz 1979., koju je režirao Tobe Hooper. Lawrence D. Cohen, koji je ranije napisao scenarij za De Palminu adaptaciju romana Carrie iz 1976., angažiran je kao scenarist miniserije. Sam King nije, prema vlastitim riječima, što je kasnije potvrdio i Cohen, imao nikakvu ulogu u pisanju scenarija. ABC je inicijalno dogovorio da George A. Romero režira miniseriju, koja je zamišljena kao osam- do desetsatna serija koja bi bila emitirana u obliku dvosatnih epizoda. Romero je, na koncu, morao odustati od projekta zbog problema s rasporedom, jer tada je radio i na remakeu filma Night of the Living Dead, nakon čega je ABC odlučio skratiti seriju na tri epizode. Ubrzo je ABC doveo Tommyja Leeja Wallacea, prijatelja i "učenika" slavnog Johna Carpentera, kao Romerovu zamjenu. Nakon što je Wallace potpisao, ABC je donio konačnu odluku da miniseriju ograniči na samo dvije epizode. Cohen je komentirao kako je imao velikih problema s komprimiranjem knjige od preko 1,100 stranica u samo dvije epizode, što je bila posljedica ABC-jeve nervoze oko miniserije. Velik broj scena morao je biti izbačen iz scenarija, a posebice sporedne radnje koje se tiču osobnih života likova, poput scene u kojoj svi muški likovi izgube svoju nevinost s Beverly nakon borbe s Pennywiseom. Cohen je kasnije rekao: "Ne mogu uopće početi nabrajati moje najdraže scene iz knjige koje smo morali izbaciti, jer ih ima toliko mnogo. (...) Ja na to gledam kao na situaciju s polupraznom čašom. U objema epizodama imamo scene što ih je stvorio Steve [King] u svom tekstu i oduševljen sam što su preživjele, poput scene s kineskim kolačićima ili one kada se Beverly vraća u svoju kuću iz djetinjstva. Po meni, najbolji trenutci iz knjige su završili u scenariju, dok su ostalo kolateralne žrtve."
Wallace i Cohen zadržali su fokus izvornog materijala na Pennywiseu; filmski teoretičar Tony Magistrale je u knjizi Hollywood's Stephen King, kako miniserija zadržava "poveznice između odraslog svijeta Derryja i Ita, koji je dodatno utvrđen u majstorskom odabiru karnevalskog klauna kao simbola koji objedinjuje različita stvorenja koja predstavljaju čudovište". Lik Kornjače, koji je Pennywiseov prirodni neprijatelj i važan lik u kontekstu mitologije Stephena Kinga, na koncu je izbačen iz scenarija, iako je imao važnu ulogu u pomaganju Gubitnicima da poraze klauna; kada je John Ritter upitao hoće li se Kornjača pojaviti u seriji, djelatnici studija su ga upitali je li normalan.
Odabir glumaca
Dječji glumci prolazili su audicije; Emily Perkins i Marlon Taylor, koji glume mlade Beverly i Mikea, izabrani su u Vancouveru, dok su Seth Green i Jonathan Brandis, koji tumače Richieja i Billa, izabrani u Los Angelesu.
Što se tiče Pennywisea, Cohen je rekao kako tokom pisanja scenarija nije imao konkretnog glumca u vidu. Prema riječima režisera Tommyja Leeja Wallacea, prije nego što je on preuzeo projekt, glavni kandidati bili su Malcolm McDowell i Roddy McDowall, a među kandidatima se spominjao i muzičar Alice Cooper. Wallace je, ipak, želio Tima Curryja, unatoč činjenici da je s McDowallom ranije radio na filmu Fright Night Part 2 (1988.). Sam Curry je inicijalno bio skeptičan oko prihvaćanja uloge zbog velike količine šminke i prostetike koju je Pennywise trebao nositi; nakon što je Wallace obećao da će prostetika biti uklonjena, a šminka svedena na minimum, glumac je pristao. Na kraju se ispostavilo kako su dodaci bili potpuno nepotrebni, s obzirom na uvjerljivost Curryjeve interpretacije.
Snimanje
It je sniman tokom tromjesečnog perioda u Vancouveru, s budžetom od $12,000,000. Kako je koncept serije uključivao odrasle likove i njihove pandane iz djetinjstva, Wallace je želio da se odrasli glumci upoznaju s djecom, koja su glumila iste likove; povodom toga je izjavio: "Željeli smo da se odrasli glumci i djeca druže nekoliko dana, iako nas je to dosta koštalo, jer odrasli nisu imali nijednu zajedničku scenu s djecom". Lokacije snimanja uključivale su Stanley Park, jezero Beaver te Srednju školu svetog Tome Akvinskog. U razgovoru za The Hollywood Reporter, Wallace je rekao da je njegov posao bio "prepustiti pozornicu Timu i ne smetati mu previše. Bio je kao Robin Williams u smislu da je ulozi donio jednu spontanu improvizaciju". Curry je Pennywiseu dao njujorški naglasak: "Jednostavno sam pustio da bude tako. (...) Klaunovi su utjelovljenje naših najvećih strahova. Mislim da sam prestrašio jako puno djece".
Šminka i specijalni efekti
Inicijalni dizajn za Pennywisea uključivao je naglašene jagodice, izraženu bradu i ispupčeno čelo. Tim Curry, koji je ranije radio s puno prostetike i smatrao je da ona otežava interpretaciju, strogo se protivio tolikim dodacima, toliko da mu je uklanjanje istih bio uvjet za prihvaćanje uloge; Wallace je po ovom pitanju rekao: "Tim [Curry] se strogo protivio tolikoj gumi. Nedavno je bio sudjelovao u nekoliko filmova u kojima je bio prekriven prostetikom i siguran sam da je smatrao kako će mu svo to lijepilo i lateks samo smetati. Naravno, bio je u pravu. S tim očima, i s tim ustima, te s njegovim ludim, sardoničnim smislom za humor, manje se ispostavilo kao više što se ticalo šminke".
Koordinator specijalnih efekata, Bart Mixon, počeo je raditi na odljevu glave za Pennywisea nakon što je Curry dobio ulogu; izradio je i tri glinena modela za probe. Prema Mixonu, Pennywiseovu glavu temeljio je na izgledu Lona Chaneyja u filmu The Phantom of the Opera (1925.), koju je "stilizirao u klauna". Izradio je ukupno tri odljeva za klaunovu glavu, jedan koji je podsjećao na klauna-klošara, jedan koji je bio "malo zlobniji" te onaj koji ja, na koncu, korišten u seriji. Kako bi postigao bijeli ten, Curry je nosio posebnu kremu koja ga je ga je pretvorila u "živući lik iz crtanog filma".
Većina specijalnih efekata u filmu realizirana je praktički bez ikakve digitalne intervencije, izuzev scene u kupaonici tokom koje Pennywise izlazi iz odvoda; ta je scena realizirana pomoću zamjenske animacije, tehnike slične stop animaciji. Zbog takve odluke produkcije, odnosno zbog nedostatka budžeta, specijalni efekti su bili jedan od rijetkih aspekata filma na kojeg su se kritičari negativno osvrnuli.
Glumci su također bili jako razočarani konačnom borbom protiv pauka, iako je Tim Reid rekao da mu je žao što nije mogao raditi s lutkom kao i ostali, jer je njegov lik u to vrijeme bio u bolnici; John Ritter je čak rekao kako mu je žao što je pauk uopće bio konačni neprijatelj, a ne Tim Curry, jer je smatrao da je Pennywise pravi negativac u filmu. Wallace je, na koncu, bio jako razočaran krajem, ali je objasnio kako jednostavno nisu imali dovoljno novca da realiziraju tu scenu kako su inicijalno zamislili. Tokom razgovora na manifestaciji Fan Expo Canada 2017. godine, Tim Curry je o pauku rekao: "Nije bio... baš jako strašan. Niti uvjerljiv".
Glazba
Glazbu za miniseriju komponirao je Richard Bellis, a uključivala je različit splet kompozicija, od orkestralne glazbe koja je dočaravala Derry pa do jezivih elektroničkih aranžmana koji su pojačavali dojam strašnih scena. Bellis je za svoj rad na seriji dobio Primetime Emmy Award za najbolju muzičku kompoziciju za miniseriju, film ili specijalni program. Službeni soundtrack na 2 CD-a izdan je 15. studenog 2011. godine, u ukupom trajanju od 98:31 minuta. Soundtrack je izdala produkcijska kuća Intrada Records.
Emitiranje
It je premijerno prikazan na ABC-ju tokom dvije večeri, 18. (nedjelja) i 20. studenog (utorak) 1990. godine. Prvi dio bio je peti najgledaniji program tog tjedna s udjelom gledanosti 18.5/29 i ukupno 17,500,000 gledatelja. Drugi dio bio je drugi najgledaniji program tog tjedna s udjelom 20.6/33 i ukupno 19,200,000 gledatelja. S više od 30,000,000 gledatelja tokom premijernog prikazivanja, ABC je, prema Cohenovim riječima, smatrao It iznimnim uspjehom. Miniserija je u više navrata reprizirana tokom godina.
Kućna izdanja
Prvo kućno izdanje Ita pojavilo se 1991. godine u formi VHS-a i LaserDisca. Originalno VHS izdanje sadržavalo je dvije kazete, s odvojenim prvim i drugim dijelom. Prva VHS i LD izdanja sadržavala su originalnu verziju serije, u ukupnom trajanju od 192 minute. Nedugo zatim, It je reizdan na VHS-u u vidu EP formata, ovoga puta na jednoj kazeti.
Prvo DVD izdanje miniserije pojavilo se 2002. godine, dok se prvo Blu-ray izdanje pojavilo 4. listopada 2016. godine. DVD i BD izdanja sadrže skraćenu verziju serije u trajanju od 187 minuta, koja je ujedno predstavljena i kao jedinstveni film. Skraćeno izdanje sadrži skraćenu verziju scene suicida iz prvog dijela te skraćenu verziju scene na groblju iz drugog dijela, dok scena u hotelu iz drugog dijela potpuno nedostaje.
Kritike
It je izazvao prilično pozitivne reakcije kritičara te je, prema riječima nekih od njih, stekao kultni status, posebice među adaptacijama djela Stephena Kinga. U intervjuu iz 2015. godine, King se, osobno, pozitivno osvrnuo na adaptaciju: "Nemojte zaboraviti, moja očekivanja bila su nikakva. Tu je knjiga koja ima preko 1,000 stranica, a oni su ju namjeravali zbiti u četiri sata, s reklamama. Međutim, serija me stvarno iznenadila koliko je bila dobra. Bila je to jako ambiciozna adaptacije jedne jako velike knjige". Na portalu Rotten Tomatoes, miniserija ima 57% pozitivinih ocjena temeljem 14 kritika, uz prosječnu ocjenu 5.5/10.
Pisani mediji su se svojedobno jako pozitivno osvrtali na miniseriju. Matt Roush je, dajući miniseriji pozitivnu kritiku, za USA Today napisao: "Ako je Twin Peaks ponoćni film što se tiče udarnog termina, onda je It miniserijski ekvivalent onih subotnjih horor matineja koje su tako veselo oblikovale generacije prije nego su Freddy i Jason počeli sa svojom vizualno eksplicitnijom serijom... Prihvatite It pod njegovim udobnim uvjetima i ne zaboravite upaliti svjetla". Pišući za Entertainment Weekly, Ken Tucker je pohvalio glumačku ekipu, ali se negativno osvrnuo na specijalne efekte i tempo: " It sadrži visoku razinu ansamblske glume, rijetku za bilo koji horor film... (...) uz Itov spori tempo, kraj mi je bio jako razočaravajuć — neinventivni specijalni efekti animiraju čudovište u njegovoj posljednjoj inkarnaciji. Ali glumci su izvrsni, Curryjev smijeh je jeziv, a Kingova uobičajena latentna tema — o boli koju odrasli nanose djeci bez da su toga uopće svjesni (Ono?) — uvijek je vrijedna promišljanja".
Retrospektivni komentari također su bili izrazito pozitivni. Magazin The Hollywood Reporter opisao je It kao "jedno zadovoljavajuće iskustvo zahvaljujući Curryju u ulozi sirove, podrugljive zlobe". Curryja je pohvalio i Ian Jane s portala DVD Talk, koji je uz Pennywisea, posebno istaknuo kombinaciju djetinje nostalgije i horor elemenata koju miniserija donosi. Pozitivan komentar dala je i Sandra Harris s portala Movie Pilot, koja je napisala: "Ima tu i predivne scenografije i lijepog ispreplitanja prisjećanja i regularnih scena. Za ljubitelje Stephena Kinga, ovaj je film obvezni dio vaše kolekcije. Za ljubitelje horora generalno, rekla bih da biste mogli proći i gore. Isključite svoje telefone i zakopajte se ispod deke na tri sata s kokicama i daljinskim upravljačem". John Campopiano s portala Bloody Disgusting posebno je pohvalio režisera Wallacea zbog "manje oslanjanja na klasične scene zastrašivanja, a više na stvaranje neugodne atmosfere kao kontrasta djeci i njihovim pričama". Dan Stephens s britanskog portala Top 10 Films dao je miniseriji četiri od pet zvjezdica. U svojoj kritici, Stephens je pohvalio priču, razvoj likova i napetost prvoga dijela, ali se negativno osvrnuo na razočaravajući drugi dio, kritizirajući nedostatak "prijateljstva i zajedništva" među protagonostima prisutan u prvom dijelu te klišejizirani kraj.
Pišući za Rolling Stone tokom 2017. godine, Sean T. Collins je miniseriju nazvao "legendarnom" te zaključio kako je postala kultni klasik. Iako je, tvrdi, miniserija uvelike "zabrljala s Pennywiseovim moćima", dodao je da je Curryjeva interpretacija "ono od čega se sastoje besane noći. On pilji, smije se, podcjenjuje, on proždire scenu kao što samo čudovište proždire školarce – i generalno se urezuje u um gledatelja".
Fakule
250px|mini|Svetle fakule se vide narandžastom bojom. Fakule ( – mala baklja) jedna su od manifestacija Sunčeve aktivnosti na fotosferi. Javljaju se oko Sunčevih pega i gušće su, toplije i sjajnije od same fotosfere.
Fakule su toplije oblasti od prosečne toplote fotosfere, a čak i kada su oslabljene hladnijim Sunčevim pegama, fakule izazivaju ukupno povećanje Sunčevog zračenja od oko 0.1%. Stoga, Sunce proizvodi manje toplote i svetla kada nema pega, što može izazvati pojave poput malih ledenih doba. Pored fakula, kao slični vidovi Sunčeve aktivnosti javljaju se i Sunčeve plaže.
Fakule su svetle oblasti u fotosferi. Vezane su sa slabim magnetnim poljima i sjajnije su od okolne fotosfere u proseku za 20%. Vizuelno ih možemo posmatrati samo blizu rubova diska, zahvaljujući tome što će se rubovi zatamniti i to će dovesti do pojačanja kontrasta. Iako su one oblasti u kojima je izraženo magnetno polje, ali je ono drugačijeg oblika nego u Sunčevim pegama i raspoređeno je na manjim površinama. Za razliku od Sunčevih pega koje utiču da Sunce na pojednim mestima izgleda tamnije, fakule doprinose suprotnom efektu jer zbog njih Sunce izgleda svetlije. U toku ciklusa Sunčevih pega, fakule se probijaju iznad pega i taj trenutak se naziva maksimum ciklusa u kome je Sunce za oko 0,1% svetlije od prosečnog.
Fakule su tesno povezane sa pegama. Sve pege se javljaju u fakularnim poljima, mada postoje fakule bez pega. Životni vek fakula traje oko dva meseca, a fakule sa pegama mogu trajati i više meseci.
Posmatranja i model
Ako se Sunce posmatra manjim optičkim teleskopom, na njemu se mogu uočiti dve strukture: tamne Sunčeve pege i fakule.
Posmatranja pomoću SST teleskopa blizu ivice po prvi put su pokazala da Sunčeva površina nije glatka, već da ima trodimenzionalne strukture poput udubljenja i uzvišenja. Uticaj reljefne površine pripisane su Sunčevim granulama. Zbog osvetljenosti se pretpostavlja da su na tim mestima mogući lokalizovani toplotni izvori, međutim, pravo objašnjenje je da je gustina gasa u ovim oblastima vrlo smanjena usled prisustva jakog magnetnog polja. Manja gustina gasa čini te oblasti transparentnim, tako da se mogu videti dublji slojevi granula na ivicama na kojima je povišena koncentracija magnetnog polja. U tim dubljim slojevima gas je topliji i ima veći stepen radijacije što objašnjava osvetljenje. Između granula se nalaze izrazito osvetljenije površine koje se pripisuju fakulama. Njih se mora posmatrati visokom prostornom rezolucijom.
Posmatranja fakula su preko numeričkih simulacija upotpunjena detaljnim teoretskim objašnjenjima. Geometriju fakula je objasnio Keler 2004. godine, na osnovu pretpostavki koje je objavio Spruid. Napravljene su simulacije koje demonstriraju da je ovakva konfiguracija validna, ako se okruženje neprekidno menja, u vrlo dinamičnoj konvektivnoj Sunčevoj atmosferi.
Ružica Sokić
Ružica Sokić (Beograd, 14. decembar 1934-Beograd, 19. decembar 2013) bila je srpska glumica. Član je pozorišta Atelje 212. Dobila je nagrade „Velika Žanka“ 2007. i „Dobričinog prstena“ 2011. godine.
Biografija
Tokom 2010. objavila je knjigu sećanja „Strast za letenjem“.
Umrla je nakon duge i teške bolesti u Beogradu 2013. godine.
Shindler, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 584.
Zijača
Zijača je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Chalais (Vijena)
Šale je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Šatelro.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 553 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 122 m, a minimalnoj 56 m).
Nebojša Ilić (glumac)
Nebojša "Cile" Ilić (25. jun 1973, Beograd, Srbija, Jugoslavija) je srpski glumac.
Opština Sulița, Botoșani
Sulița je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Il (mitologija)
Il ( [Ílos] — Ilos, — Ilus) ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji koje su na neki način povezane s drevnom Trojom.
Dardanov sin
Il je bio sin Dardana i Bateje, kćerke Teukrove. Umro je bez potomaka i kraljevstvo ostavio svom bratu, Erihtoniju. Homer spominje da se Ilov grob nalazio u trojanskoj ravnici.
Trosov sin
Il je bio sin Trosa i Kaliroje te, s očeve strane, unuk Erihtonijev i, s majčine, unuk Dardanov. Bio je brat Asarkov, Ganimedov i Kleopatrin, a supruga mu je bila Euridika, kći Adrastova, koja mu je rodila Laomedonta, pa je tako Il bio Prijamov deda. Il je smatran osnivačem Iliona (Troje). Još kao mladić otišao je u Frigiju da bi učestvovao u takmičenjima koja je priredio tamošnji kralj. Pošto je pobedio u rvanju, kao nagradu je dobio pedeset mladića i pedeset devojaka, a kralj mu je, po nalogu proročišta, tom prilikom dodelio i jednu šarenu kravu i poručio mu da treba da osnuje novi grad na mestu gde se ta krava zaustavi i legne. Il je sledio kravu sve dok ona nije legla na jednom mestu u podnožju frigijskog brda Ate. Tu je Il podigao Ilion, a zatim se pomilio Zevsu da mu pošalje neko znamenje po kojem će znati da je odabrao pravo mesto. Sledećeg jutra Il je ispred svog šatora pronašao paladion, kip visok tri lakta, sa skupljenim nogama, koji u desnoj ruci drži koplje, a u levoj preslicu i vreteno. Potom je Il tu podigao hram Paladi Ateni, u koji je smestio kip. Kad je kasnije jednom prilikom u hramu izbio požar, Il je spasio paladion od vatre, ali je oslepeo pri pogledu na kip, koji nijedan smrtnik nije smeo videti. Ipak, na njegove usrdne molbe Atena mu je vratila vid, jer te svetogrđe počinio u krajnjoj nuždi. O njegovom kasnijem životu ne zna se mnogo. Pričalo se da je proterao Tantala ili Pelopa zbog otmice njegovog brata Ganimeda. Ilov grob pokazivan je u trojanskoj ravnici.
Mermerov sin
Il je bio sin Mermera (sr) te unuk Jasona i Medeje. Vladao je gradom Efirom u Elidi, blizu Olimpije, i posedovao je neki poguban otrov. Kad mu je došao Odisej da od njega uzme otrov za svoje strele, Il mu ga je odbio dati plašeći se osvete bogova.
Vi Superiore, Genoa
Vi Superiore je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 751 m.
NGC 3019
NGC 3019 je galaksija u zviježđu Lavu.
Opština Ahumada, Chihuahua
Ahumada je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 10185 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1274 m.
Gandža
Gandža može biti:
Zebince (Novo Brdo)
Zebnice su naselje u opštini Novo Brdo, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
La Garrapata San Lorenzo, Tantoyuca
La Garrapata San Lorenzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
El Intermedio, Mulegé
El Intermedio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Žegra
Žegra ( ili Zhegra) je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Blade: The Series
Blade: The Series je američka fantasy igrana TV serija koja se originalno emitirala na programu mreže Spike TV 2006. godine. Predstavlja ekranizaciju istoimenog stripa, odnosno nastavak igranog filma Blade: Trinity iz 2004. godine. Naslovni protagonist, koga tumači Kirk Jones (reper poznatiji pod umjetničkim pseudonimom "Sticky Fingaz") je lovac na vampire, a radnja prikazuje kako se udruži sa bivšom američkom vojnikinjom (čiji lik tumači Jill Wagner), koja po povratku iz Iraka počinje tražiti nestalog brata i naleti na opasnog vampira (čiji lik tumači Nelson Lee). Jones je u tumačenju glavne uloge zamijenio Wesleya Snipesa, koji se bio posvađao sa producentima prilikom snimanja posljednjeg kino-filma. Serija, koja je bila prva originalno producirana za mrežu Spike TV, je imala 13 epizoda. Po završetku prve sezone je otkazana. Predstavljala je posljednju igranu TV-seriju po stripovima Marvel Comicsa prije početka snimanja Marvelovog filmskog univerzuma.
San Vittore, Alessandria
San Vittore je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Huy
Hui je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Harc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.133 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15085185.
Broyes (Oaza)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 112 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 185 metara (maksimalnoj 156 m, a minimalnoj 88 m).
Southland (regija)
Southland (maorski: Murihiku) je jedna od 16 regija na Novom Zelandu.
Geografija
Kao što Northland zauzima najsjeverniji dio Sjevernog otoka, tako i Southland obuhvaća krajnji jug Južnog otoka, što je područje od 31,195 km2 površine i 3,400 kilometara obale. Područje Fiordlanda nalazi se u ovoj regiji, dok obližnji otoci Chatham, iako bi geografski pripadali ovoj regiji, imaju zasebnu samoupravu.
Administrativna podjela
Središte Regionalnog vijeća je u gradu Invercargill, koji ima 50,300 stanovnika te je tako i najveće naselje u regiji; u njemu živi čak 51.7% stanovništva cijele regije. Invercargill je ujedno i jedino mjesto s više od 10,000 stanovnika, dok su ostala urbana područja s preko 1,000 stanovnika Gore, Winton, Te Anau, Bluff i Riverton.
Stanovništvo
Prema procjeni broja stanovnika iz 2015. godine u regiji živi 97,300 stanovnika, što je posljedica velike "selidbe na sjever" u periodu od 1996. do 2001., kada je regija izgubila 6.3% stanovnika. Većina stanovnika ima europske korijene, mahom škotske i irske, dok je maorsko stanovništvo koncentrirano oko luke Bluff.
Tamarindo Huasteco, Tampamolón Corona
Tamarindo Huasteco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampamolón Corona.
NGC 3021
NGC 3021 je galaksija u zviježđu Malom lavu.
Tamarindo Huasteco, Tampamolón Corona
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Mary Wollstonecraft
thumb|Mary Wollstonecraft (oko 1797.), autor: [[John Opie.]]
Napisala je nekoliko romana, eseja i dječijih knjiga, a najpoznatija je po djelima: Obrana prava muškaraca (1790.), kritici pamfleta Edmunda Burkea o Francuskoj revoluciji, i Obrana prava žena (1792.), koje se smatra njenim najvažnijim radom.
Nešto kasnije, Wollstonecraftova tvrdi da se karakter žene formira pod utjecajem obrazovanja (ili manjka istog) koji kontroliraju muškarci te da je brak legalizirana prostitucija. Zalagala se za društveni poredak zasnovan na razumu i koji je neopterećen bilo kakvim praznovjerjem ili predrasudama.
Wollstonecraftova je bila u braku sa filozofom Williamom Godwinom, istaknutim ateistom i praocem anarhističkog pokreta, a poznata je i kao majka Mary Shelley, autorke romana Frankenstein ili moderni Prometej. Ubrzo nakon što je rodila kćerku, Mary Wollstonecraft umire od porodiljnske groznice.
Rani život
Mary Wollstonecraft rođena je u Hoxtonu (danas London) kao drugo od sedmero djece u porodici poljoprivrednika Edwarda Johna i njegove žene Elizabeth Dixson. Iako su imali dobra primanja, otac ih je uludo trošio, zbog čega se još u njezinom ranom djetinjstvu porodica često selila. Njihova situacija je jednom prilikom bila toliko teška da ju je otac nagnao da preda novac koji bi naslijedila nakon dostizanja punoljetstva. Mary je bila veoma zaštitnički nastrojena prema svojoj majci i sestrama, često spavajući pred vratima majčine sobe kako bi ju zaštitila od pijanog oca. Sestru Elizu, koja je u to vrijeme vjerojatno patila od postporođajne depresije, 1784. je natjerala da napusti svog muža i dijete.
Wollstonecraftin život obilježila su dva prijateljstva. Prvo je bilo sa Jane Arden u Beverleyu. Često su čitale knjige zajedno i prisustvovale predavanjima Janeinog oca. Uživala je u atmosferi Ardenskog domaćinstva i veoma je cijenila svoje prijateljstvo sa Jane, ponekada se ponašajući donekle emocionalno posesivno.
Drugo, važnije prijateljstvo bilo je sa Fanny Blood, koja joj je otvorila vidike. Nesretna svojim životom kod kuće, 1778. je napustila svoj dom i postala pratilja udovice Sarah Dawson, sa kojom se nije slagala zbog njene svadljivosti. Vraća se kući 1780. kako bi se brinula o svojoj majci, koja je ležala na samrtnoj postelji. Nakon majčine smrti, umjesto udovici Dawson, Mary se vraća porodici Blood, kojima ostaje posvećena ostatak života.
Spirit Folk (Star Trek: Voyager)
Spirit Folk je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 23. februara 2000. godine. Radnja se naslanja na prethodnu epizodu Fair Haven i prikazuje kako likovi u popularnom holodeck programu koji simulira irski gradić na prijelazu iz 19. u 20. vijek uočavaju neobične detalje vezane uz članove posade Voyagera, te postaju uvjereni da im oni žele zlo.
Mary Wollstonecraft
Rani život
Kako bi se finansijski održavale, Mary, njezine sestre i Fanny osnivaju školu u zajednici disidenata Newington Green. Fanny se uskoro zaručila sa Hughom Skyesom, koji ju je nakon vjenčanja odveo u Lisabon zbog njenog slabog zdravlja. Unatoč tome, Fannyino zdravlje se tokom trudnoće pogoršalo, te je Mary 1785. napustila školu kako bi se brinula o njoj. Fannyina smrt jako je pogodila Mary; to je bio događaj koji će inspirisati njezino djelo Mary: A Fiction (1788).
Spirit Folk (Star Trek: Voyager)
Spirit Folk je dobila loše kritike zbog neinventivnosti scenarija i korištenja klišeja, te se često navodi kao jedna od najgorih epizoda u cijeloj seriji.
Tierras Blancas, Zinapécuaro
Tierras Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zinapécuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1926 m.
Fazzano, Massa e Carrara
Fazzano je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 456 m.
Agua Fría, Acatepec
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.