cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tissa
Tisa je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 146 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074101.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Tisa se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 270 metara. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 146 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Ratar (Menandar)
Ratar (grč. Γεωργός) naslov je jedne komedije grčkoga pesnika Menandra, koji je delovao u okviru nove atičke komedije. Fragment ovoga komada sačuvan je na papirusu.
Frusta, Venezia
Frusta je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Ratar (Menandar)
Dramska napetost se u ovoj komediji postiže fokusiranjem na sukob između dve porodice različitog socijalnog statusa. Naime, zaplet se vrti oko dva suseda: siromašna udovica Mirina živi sa sinom i kćerkom, a bogati muškarac sa svojim sinom i kćerkom, no njih dvoje imaju različite majke. Bogatašev se sin želi oženiti Mirininom kćerkom, koja zapravo već nosi njegovo dete (on ju je naime zaveo noću tokom neke svetkovine). No mladićev otac, koji se upravo vratio s dugog putovanja, priprema da venča sina sa polusestrom. Čini se da i ratar Kleenet (on je "ratar" u naslovu) takođe želi ruku Mirinine kćerke. Tekst je veoma oštećen, no može se sa sigurnošću zaključiti da se nakon mnogih peripetija komedija završavala venčanjem Mirinine kćerke sa bogataševim sinom.
Frusta, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
NGC 256
NGC 256 je otvoreni skup u zviježđu Tukanu.
Mont Perdu
Mont Perdu ili Monte Perdido, što na oba jezika znači "Izgubljena planina", je treća po veličini planina na Pirenejima. Vapnenački vrh, Monte Perdido (3.355 m), nalazi se u Španjolskoj (provincija Huesca u Aragonu), i ne vidi se iz Francuske zbog "neprohodnih" vrhova Gavarnie i Estaubé (Hautes-Pyrénées). Na španjolskoj strani se nalaze dva najveća i najdublja europska klanca (Ordesa i Pineta), a na strmoj francuskoj strani tri najveća cirquea (zatvorene kružne litice), klasični primjeri pirenejskih glacijalnih geloških tvorevina (Gavarnie, Estaubé i Barrosa). Ovo područje je također i pastirski krajolik koji je primjer načina života koji je nekada dominirao svim gorskim područjima Europe, a sada je sačuvan samo na ovom dijelu Pireneja. Zbog toga je 1997. god. Mont Perdu upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao "jedinstven krajolik sela, farmi, polja, visinskih pašnjaka i planinskih putova". mini|lijevo| Cirque Gavarnie sa slapom lijevo
Odlike
Zaštićeno područje Mont Perdue se prostire na oko 30.639 hektara i pristupačniji je sa španjolske strane, preko doline Ordesa (Valle de Ordesa). Nacionalni park Ordesa y Monte Perdido na španjolskoj strani je osnovan 1918. godine i izvorno je imao samo 21 km² oko doline Ordesa, ali je proširen 1982. god. na 156,08 km², tako da uključuje i cijeli klanac Añisclo.
Postoji i klimatska razlika između strme francuske i stepenaste španjolske strane planine. Tako je francuska strana vlažnija, a španjolska suhija; na zapadu je pod utjecajem Atlantika, a na istoku Sredozemnog mora (obalana sredozemna klima).
Zbog klimatskih razlika, na ovom području se javila velika bioraznolikost s 3.500 vrsta i podvrsta biljaka (uključujući oko 1.500 vrsta cvijeća) od kojih je oko 5% endemskih vrsta. Od životinja na ovim prostorima obitava 171 vrsta ptica (kao što je kostoberina), 32 vrste sisavaca i 8 vrsta reptila. Od sisavaca tu se nalazi najveća populacija pirinejskih divokoza (Rupicapra pyrenaica) u Europi, te svisci (neautohtona uvedena vrsta) i papkari kao što su samo tri ženke iberskog kozoroga (Capra pyrenaica), dok se na nižim visinama može pronaći endemska pirinejska vodenkrtica (Galemys pyrenaicus).
Ovo područje je naseljeno još od paleolitika (40000.-10000. pr. Kr.), o čemu svjedoče dokazi u špiljama Anisclo i Escuain, te kameni krugovi u Gavarnieu i dolmen kod Tella. Najraniji zapisi o trajnim naseljima su iz srednjeg vijeka kada je ovo gorje imalo presudnu ulogu u komunikaciji između španjolskih i francuskih zajednica.
Tisuće godina ljudskog utjecaja je porazno djelovalo na prirodni okoliš Mont Perdua. Nekoliko velikih grabežljivaca i vrsta mesoždera su iskorijenjeni ili im je broj znatno smanjen, a nedavno (2000.) je izumrla i podvrsta iberijskog kozoroga, pirinejski kozorog (Capra pyrenaica pyrenaica). Također, izvorna šuma je posječena i oštećena te se tek u posljednje vrijeme oporavlja. Stoci, koja je stoljećima opustošila većinu pašnjaka, je danas zabranjen ulazak u nacionalni park. Ipak, unutar zaštićenog područja se nastavlja sa tisućljetnom tradicijom sezonskog napasanja stoke pri čemu velika krda ovaca prelaze španjolsko-francusku granicu. Jedan od planinskih prijevoja (Gaulis ili Ossoue) je dio izvornog hodočasničkog puta svetog Jakova za svetište Santiago de Compostela.
Jugorje pri Metliki
Jugorje pri Metliki je naselje u slovenskoj Općini Metliki. Jugorje pri Metliki se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 39 stanovnika.
La Laguna, Hueyotlipan
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Hueyotlipan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2599 m.
Raymond Radiguet
Raymond Radiguet (18.6.1903 – 12.12.1923.) bio je francuski pisac najpoznatiji po kontroverznom romanu Le Diable au corps (Đavo u tijelu).
Rođen je u mjestu Saint-Maur, blizu Pariza; njegov je otac bio karikaturist. Godine 1917. se preselio u Pariz da bi studirao u Lycée Charlemagne. Studije je vrlo brzo napustio kako bi se počeo baviti novinarstvom i književnošću. Brzo se sprijateljio s glavnim ličnostima modernističke scene, kao što su Picasso, Max Jacob, Juan Gris, a posebno Jean Cocteau, koji mu je postao mentor, a prema tadašnjim glasinama, i ljubavnik. Radiguet je istodobno imao ljubavne veze sa ženama, zbog čega je Cocteau postao predmetom Hemingwayevih zadirkivanja koji je svog poznanika upozoravao da se "Monsieur Bébé" (Radiguetov nadimak) odao porocima i "voli žene".
Početkom godine 1923. Radiguet je napisao svoj prvi i najpoznatiji roman, Le Diable au corps (Đavo u tijelu). Priča o mladoj ženi koja se upušta u ljubavnu vezu sa šesnaestogodišnjakom dok joj je suprug na fronti je izazvala skandal u zemlji koja se još oporavljala od posljedica Prvog svjetskog rata. Iako je Radiguet to poricao, naknadno je utvrđeno da je Radiguet zaplet temeljio na vlastitim iskustvima. Roman je osim toga mnoge kritičare ispočetka odbio agresivnom reklamnom kampanjom, ali su kasnije Radiguetu priznali književni talent.
Radiguetov magnum opus je još dva puta izazvao skandal. Godine 1947. Claude Autant-Lara je snimio filmsku adapataciju Le diable au corps s Gerardom Philipeom u glavnoj ulozi, a ona je izazvala zgražanje zbog toga što se pojavila nekom nakon Drugog svjetskog rata. Godine 1986. talijanski režiser Marco Bellocchio je snimio svoju adaptaciju pod nazivom Il diavolo in corpo, poznatu kao prvi mainstream film sa scenama nesimuliranog seksa.
M1 (Engleska)
Autoput M1 (engleski: M1 motorway je engleski autoput dug 311 km koji ide od Londona do Leedsa na sjever gdje se ukrštava sa autoputem A1.
Karakteristike i historija gradnje
Prva dionica na tom pravcu napravljena je kod Watforda (Grofovija Hertfordshire) i puštena u promet u novembru 1959.
Nakon tog je 1977. - M1 produžen na jug do Londona. Posljednja dionica na sjeveru od sela Aberford kod Leedsa do spoja sa autoputom A1 dovršena je 1999.
Danas M1 povezuje čitav niz velikih gradova, uključujući Luton, Leicester, Derby, Nottingham i Sheffield.
Fowlerville, Michigan
Faulervil je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.886, što je 86 (-2,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Luis, Tecolutla
San Luis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Los Pérez, Lagos de Moreno
Los Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2038 m.
Balsac
Balsak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Rodez.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 501 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 577 metara (maksimalnoj 606 m, a minimalnoj 374 m).
Samuel Umtiti
Samuel Umtiti(Yaoundé, 14. studenog 1993.) je francuski nogometaš i reprezentativac kamerunskog porijekla koji igra na poziciji stopera. Trenutno igra za Lille.
Profesionalnu karijeru započeo je 2012. u Lyonu, osvojivši Coupe de France i Trophée des Champions u svojoj prvoj profesionalnoj sezoni. U četiri godine igranja za Lyon, odigrao je 170 utakmica i postigao tri gola, prije nego je 2016. godine za €25,000,000 prešao u Barcelonu.
Na međunarodnom nivou, Umtiti je predstavljao Francusku u omladinskim kategorijama te je bio svjetski prvak u U-20 kategoriji. Unatoč pokušajima Kameruna da ga nagovore da igra za njihovu reprezentaciju, Umtiti je 2016. debitirao za francusku reprezentaciju na Euru 2016., gdje je igrao finale. Na Svjetskom prvenstvu 2018. je postigao jedini gol u polufinalnoj pobjedi Francuske nad Belgijom.
Negoiu, Lunca Cernii De Jos
Negoiu je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Lunca Cernii De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 342 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 668 m.
Calatrava la Nueva
Calatrava la Nueva (što na španjolskom znači Nova Calatrava) je arheološki lokalitet srednjovjekovnog zamka, koji se nalazi na brdu Alacranejo, pored grada Almagra u Provinciji Ciudad Real.
Karakteristike
Taj zamak bio je i samostan Viteškog reda Calatrava, u kog su se oni preselili 1217. iz svog starog sjedišta Calatrava la Vieja. Koristili su ga do 1804. kad je red raspušten, pa je odtad napušten.
Calatrava la Nueva podignuta je na strateškom mjestu sa kog se moglo kontrolirati putove preko Sierra Morene prema Meseti dolinom rijeke Guadalquivir.
To je kompleks raznoraznih objekata (od kuhinje do groblja) i šetnica podignutih od 13. do 18. vijeka na površini od 46.000 m². Ima tri reda bedema, ali samo drugi potpuno okružuje kompleks.
Na sjever se nalazi trobrodna crkva iz 13. vijeka, sa dva portala, a na jugu zgrade samostana sa klaustrom.
Od 1931 Calatrava la Nueva ima status nacionalnog spomenika, danas funkcionira kao muzej na otvorenom.
NGC 249
NGC 249 je emisijska maglica u zviježđu Tukanu.
Sant'Eusebio, Pavia
Sant'Eusebio je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 366 m.
Colonia Polvorín 18 de Septiembre 94, Cuautla
Colonia Polvorín 18 de Septiembre 94 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1348 m.
Kamenica (Metlika, Slovenija)
Kamenica je naselje u slovenskoj Općini Metliki. Kamenica se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 8 stanovnika.
Bellentrino, Bergamo
Bellentrino je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Драчић
Драчић је насељено место града Ваљева у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 267 становника.
Демографија
У насељу Драчић живи 223 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 43,9 година (41,5 код мушкараца и 46,3 код жена). У насељу има 77 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,43.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Los Liros, Santiago Tapextla
Los Liros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tapextla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Trijumf volje
Triumph des Willens je njemački dokumentarni film snimljen 1935. u režiji Leni Riefenstahl, poznat kao jedan od najuticajnijih, ali vjerojatno i najkontroverznijih dokumentarnih fllmova svih vremena.
Film prikazuje 6. kongres (Reichsparteistag) tada vladajuće Nacističke stranke održan od 5. do 10. septembra 1934. u Nürnbergu, te sadrži scene govora nacističkih vođa Adolfa Hitlera, Rudolfa Hessa i Juliusa Streichera te spektakularne parade i masovne zborove pripadnika stranačkih paravojnih formacija Sturmabteilung (SA) i Schutzstaffel (SS). Koristeći najnovija dostignuća filmske tehnike, ali i veliki talent da stvori dojmljive prizore, Rifenstahl je preko ekrana uspjela prenijeti poruku kongresa o tome da Njemačka pod vodstvom novih nacističkih vlastodržaca vraća status velike sile. Trijumf volje je postigao veliku gledanost u Njemačkoj, ali je imao i povoljne kritike izvan nje, te se često navodi kao jedan od najimpresivnijih i najuspješnijih primjera propagandnog filma.
Rifenstahl je, prema kasnijim vlastitim tvrdnjama, prilično nevoljko pristala na projekt, s obzirom da nije imala iskustava s dokumentarnim filmom. Hitleru se, međutim, bio dopao njen igrani film Das Blaue Licht te je nakon dolaska na vlast 1933. inzistirao da upravo ona snimi film o kongresu njegove stranke. Rifenstahl je pristala i na 5. kongresu, također održanom u Nürnbergu u ljeto 1933. godine, snimila Der Sieg des Glaubens. Taj je film, međutim, sljedeće godine završio u "bunkeru" nakon Noći dugih noževa, s obzirom da je glavna zvijezda bio u toj čistki likvidirani Ernst Röhm.
Riefenstahl je nakon završetka drugog svjetskog rata zbog ovog filma neko vrijeme završila u zatvoru zbog pomaganja nacističkom režimu, a u današnjoj Njemačkoj je dan-danas zabranjeno njegovo prikazivanje. Usprkos toga, imao je snažan uticaj na brojne filmaše širom svijeta. Jedan od najpoznatiji je bio američki režiser Frank Capra, koji je tvrdio da je njegov ciklus ratnih propagadnih dokumentaraca Why We Fight nastao kao svojevrsni odgovor na Trijumf volje.
Tony Scott
Tony Scott (21. srpnja 1944. - 19. kolovoza 2012.) je bio britanski filmski redatelj i producent
Mlađi brat uglednog redatelja Ridleya Scotta poznat je po komercijalnijim uratcima od svog starijeg brata (komercijalno u smislu podilaženja publici, ne u smislu boljih rezultata na kino-blagajnama), no uprkos tome (ili možda upravo zbog toga) neki od njegovih filmova su među generacijama koje su odrastale osamdesetih (i devedesetih) zadobili kultni status (Top gun 1986. godine s Tomom Cruiseom u glavnoj ulozi; Prljavi igraju prljavo s Bruceom Willisom u glavnoj ulozi 1991. godine).
Izvršio je samoubojstvo skočivši s mosta u Los Angelesu. Iza sebe je ostavio suprugu Donnu i dva sina.
Opština Santo Tomás, México
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5248 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1121 m.
Crkva sv. Georgi, Staro Nagoričane
Sveti Georgi (makedonski: Црква „Св. Великомаченик Георгиј) je pavoslavna crkva u Starom Nagoričanu, pored grada Kumanova u Republici Makedoniji.
Crkva Sv.Georgi je zbog svoje arhitekture i fresaka, najznačajniji kulturno povijesni spomenik tog dijela Makedonije.
Historija
Od 1313 do 1318 godine Raški kralj Stefan Uroš II izradio je novu crkvu, na ostatcima stare. Arhitektonski to je lijepi primjer bizantske crkvene umjetnosti 14. vijeka. Freske u crkvi su iz vremena dinastije Paleologa ( paleološka renesansa), freske su naslikali solunski slikari Mihailo i Evtihij. Jedna od njihovih fresaka prikazuje samog kralja Stefana Uroša II i njegovu četvrtu ženu Simonidu Paleolog.
U crkvi je pokopan bugarski car Mihajlo Asen III Šišman, koji je podlegao nakon rana dobivenih u bitci kod Velbužda 28. jula 1330 godine.
Vanjske veze
lijevo|thumb|320px|Freska s motivom uskrsnuća
NGC 250
NGC 250 je galaksija u zviježđu Ribe.
Opština Băleni Sârbi, Dâmbovița
Băleni Sârbi je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Petrová (Bardjejov)
Petrová je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 943 stanovnika.
NGC 251
NGC 251 je galaksija u zviježđu Ribe.
Verdelli, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Saucito de Torres, Manuel Doblado
Saucito de Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2006 m.
La Puce-San Jacopo, Pisa
La Puce-San Jacopo je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Michael Arlen
Michael Arlen (Ruse, Bugarska, 16.11., 1895 - 23.6. 1956), rođen kao Dikran Kouyoumdjian, bio je armenski esejist, novelist, romanopisac, dramatičar i scenarist, koji je doživio vrhunac književne slave pišući 1920-ih u Engleskoj. Najpoznatiji je po satiričkim romanima s radnjom u engleskom visokom društvu, ali je također pisao i gotske horore i psihološke trilere, od kojih je "The Gentleman from America," godine 1956. adaptiran kao epizoda Hitchcockove TV-serije Alfred Hitchcock Presents. Pred kraj života se posvetio političkim spisima. Arlenov stil pisanja je dobio naziv Arlenesque.
Meduze
Meduze su morfološki oblik unutar dva razreda žarnjaka, režnjaka i obrubnjaka. Oba razreda su dio koljena žarnjaka. Meduzama se, dakle, naziva samo jedan životni stadij tih životinja tijekom kojeg vodi slobodno plivajući način života.
Drugi morfološki oblik ova dva razreda su polipi i razmnožavaju se bespolno, pupanjem. To je sesilni oblik života režnjaka (Scyphoza) i obrubnjaka (Hydrozoa). Prema latinskim imenima, morfološki oblici ova dva razreda nazivaju se skifomeduze i skifopolipi odnosno hidromeduze i hidropolipi. Iako meduze žive najčešće u moru, postoje i vrste koje žive u boćatim i slatkim vodama. Jedna vrsta porijeklom iz istočne Azije, od 1880. pojavljuje se i u europskim rijekama.
Meduze nastanjuju svjetska mora već duže od pola milijarde godina.
Osobine
Izgled meduza podsjeća na zvono, kišobran ili klobuk, a rjeđe na disk. Obod meduze može imati nabrani obrub nazvan velum što služi kao jedna od glavnih osobina pomoću kojih se razlikuju skifomeduze od hidromeduza.
Tijelo meduza građeno je od dva sloja stanica:
Između ova dva sloja nalazi se želatinozna masa, t.zv. mezogleja. To je masa u kojoj nema stanica a povezuje ova dva sloja, te im istovremeno daje i određenu čvrstoću. U unutrašnjosti je šupljina sa samo jednim otvorom koji je istovremeno usni i analni. Oko tog otvora je niz lovki, koji se ponavlja i na obodu tijela meduze.
I vanjski i unutrašnji sloj tijela meduze građen je od epitelno-mišićnih stanica, koje nisu prave epitelne ali niti prave mišićne stanice, a imaju ulogu i jednih i drugih. Sastoje se od jednog proširenog dijela koji ima ulogu epitelnog, i na njega nastavljenog izduženog dijela s ulogom mišićnog vlakna.
Kontrakcija mišićnih vlakana vanjskog sloja izaziva izduživanje i skraćivanje tijela i lovki, dok kontrakcije unutrašnjeg sloja izaziva skupljanje i širenje tijela. Ovi pokreti su im dovoljni da se kreću lebdeći u vodi, ispupčenom stranom okrenutom u smjeru kretanja. Pri tome kreću koso prema gore, da bi se nakon toga pustile mirno da tonu prema dole. Krećući se na taj način, one dosižu brzinu od oko devet km/h. Kod meduza se prvi put pojavljuje živčani sustav i to u najjednostavnijem obliku. To je t.zv. "mrežasti živčani sustav" sastavljen od živčanih stanica u obliku zvijezde, koje su međusobno povezane u mrežu. Kada se meduzi dotakne jedna lovka, zgrči se cijelo tijelo, jer se nadražaj mrežom prenosi cijelim tijelom.
Većina meduza imaju duge lovke koje su "opremljene" žarnim stanicama. One se koriste za lov, ali i za obranu. Žarne stanice luče otrovni sadržaj. Dodirne li se Cnidrocil, nastavak žarne stanice, žarna čahura ona pukne i pod pritiskom od 150 bara izbacuje žarnu nit koja na svom kraju ima harpunasti završetak. Istovremeno, na taj način u tkivo koje ju je dodirnulo, prenosi otrov sadržan u žarnoj stanici. Ovo je jedna od najbržih reakcija poznatih u čitavom životinjskom svijetu. Kad je otrov izbačen, meduza odbacuje iskorištenu žarnu čahuru, i gradi novu.
Divovske meduze, kao Stomolophus nomurai, mogu doseći promjer klobuka i veći od 2 metra a težinu i iznad 200 kg. No, tijelo meduza sadrži čak 99% vode.
Razmnožavanje i smjena generacija
Meduze su životni oblik koji ima odvojene spolove i spolno se razmnožava. Spolovi se međusobno morfološki ne razlikuju. Razlika se ogleda na način, da muške jedinke "proizvode" spermije, a ženske jajne stanice. Nakon izbacivanja jednih i drugih stanica iz tijela meduza, oplodnja se odvija u vodi. Iz oplođenog jajašca razvija se trepetljikava ličinka, planula. Nakon nekog vremena ova ličinka pada na dno mora, pričvrsti se za podlogu, i iz nje se razvija polip.
Osim osnovne građe tijela, polip se od meduze razlikuje svim drugim svojstvima:
To je bio razlog zbog kojega su zoolozi polipe sve do druge polovine 19. stoljeća nazivali biljnim životinjama, ili Zoophita.
Kod ovih životinja dolazi do "smjene generacija". Meduze stvaraju spolne stanice koje se stapaju u vodi i razvija se u ličinku koja neko vrijeme živi kao plankton. Zatim se spušta na dno i prelazi u oblik polipa iz kojeg se zatim, nespolnim putem, razvijaju meduze (slika gore desno).
Fornace di Castagnole, Asti
Fornace di Castagnole je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Kapljišče
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 28 stanovnika.
Fornace di Castagnole, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Meduze
Mjere prve pomoći
Mjesto koje je bilo u dodiru s meduzom treba ispirati slanom vodom, kako bi se lovke isprale. Ne smije ih se nikako pokušati odstraniti golim prstima. Osim toga, kožu se ne smije trljati, jer bi se time izazvalo daljnje pucanje žarnih stanica.
Kad se odstrane sve lovke, treba deaktivirati preostale žarne čahure. U tu se svrhu preporučuje korištenje običnog octa. Treba ga sipati na pogođeno mjesto i ostaviti da djeluje. On će svojim osmotskim djelovanjem spriječiti daljnje pucanje žarnih čahura. Ako nema pri ruci octa, može poslužiti urin ili limunov sok. U svakom slučaju, nikako ne koristiti slatku vodu ili alkohol.
Porijeklo imena
Meduze su dobile ime po priči iz grčke mitologije o Meduzi, jednoj od tri Gorgone, krilate sestre-aveti, kćerke Forkisove. Meduza je bila vrlo lijepa, dok se nije zamjerila božici Ateni koja je njenu do tada prekrasnu kosu pretvorila u zmije otrovnice.
Klasifikacija
Meduze pripadaju dvema klasama u okviru tipa žarnjaka:
Klasa hidromeduze
Hidromeduzama pripadaju vrste kod kojih dolazi do smene generacija (polipa i meduza) ili su te generacije manje-više redukovane. Ivica zvona se produžava u nabor (velum) na kome se nalaze tentakule. Podeljena je na sledeće redove:
Klasa scifomeduze
Pripadaju joj isključivo morski, pelaški organizmi koji najveći deo života provode kao meduze i većina ne prolazi kroz stadijum polipa, odnosno, nema smenu generacija. Za razliku od hidromeduza nemaju veluma na obodu zvona.
Deli se na redove:
San Juan de Dios, Taxco de Alarcón
San Juan de Dios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Alzonne (Od)
Alzon je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Karkason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1221 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 129 metara (maksimalnoj 242 m, a minimalnoj 108 m).
San Juan de Dios, Taxco de Alarcón
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1457 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1499 m.
Rancho los Pinos, Venado
Rancho los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1633 m.
Walkerton, Indiana
Vokerton je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Tömmelsdorf
Temelsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Zale-Orla. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 144 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16075114.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Orla Temelsdorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Orla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 6,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 144 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 23 stanovnika/km².
San Lorenzo Bellizzi, Cosenza
San Lorenzo Bellizzi je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 618 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 817 m.
Gura Bordului, Lunca Cernii De Jos
Gura Bordului je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Lunca Cernii De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 659 m.
Zemlja Brankovića
thumb|230px|Zemlja Brankovića (1379 - 1396) Zemlja Brankovića, Oblast Brankovića ili Vukova zemlja (1371 - 1412) je bila samostalna upravna jedinica nastala raspadom Dušanovog carstva 1371 godine. Obuhvatala je prostor današnjeg Kosova, Raške oblasti i dela Makedonije.
Prvi vladar je bio Vuk Branković "gospodar Srbljem i Podunavlju". Nakon bitke kod Nikopolja 1396. godine, otomaski vazal Stefan Lazarević je kao nagradu dobio veći deo zemalja Vuka Brankovića, koji se do kraja odupirao Turcima.
Uspostava
minijatura|Jedini sačuvan portret Vuka Brankovića, sa freske u ohridskoj [[Crkva Bogorodice Perivlepte|crkvi Bogorodice Perivlepte.]]
Vuk Branković se javlja oko 1370. kao gospodar kosovske oblasti s Prištinom, Vučitrnom i Zvečanom, gde je bila i njihova prva postojbina (Drenica).
1377. godine od kraljevića Marka je osvojio Skoplje. Nakon smrti Đurđa Balšića 1378. godine, Vuk je osvojio njegove gradove Prizren i Peć i oblast Metohije do Lima. . Najvažniji gradovi Vukove zemlje su bili Priština, Prizren, Peć, Skoplje i Ras, kao i bogata rudarska naselja Trepča, Janjevo, Gluhavica i druga.
Vukova država je znatno ojačala. Vodio je samostalnu unutrašnju i spoljnu politiku i kovao svoj novac.
Kosovska bitka
minijatura|Boj na Kosovu, ruska minijatura iz 16. veka.
Nakon srpskog poraza na Marici, Turci nezaustavljivo prodiru na Balkan. Vuk Branković je rešio da im na svojoj zemlji pruži odlučan otpor. On je uspeo da okupi saveznike, Kraljevinu Bosnu, Kneževinu Srbiju i lokalne albanske snage.
Turski sultan Murat je prikupio silnu vojsku. Uz njegove azijske ešalone askera našle su se i evropske čete vazala, koje su verovatno vodili hrišćanski vazalni gospodari. Na putu za Kosovo, turska vojska je prolazila oblastima despota Konstantina Dragaša, već u to vreme turskog vazala. On je tu vojsku verovatno morao gostiti i sprovoditi sve do Kosova polja.
Srbi i njihovi saveznici su dočekali otomanske snage 15. juna 1389. godine, na Kosovu Polju, kod Vukove prestonice Prištine. Prema turskim povjesničarima, Turci su imali šezdesetak hiljada vojnika. Srpske snage dvadesetak hiljada manje. Vuk Branković je vodio svoje snage u bici na Kosovskom polju. Snage susedne Srbije je vodio knez Lazar Hrebeljanović, a snage Kraljevine Bosne vojvoda Vlatko Vuković.
Obe strane pretrpele su velike gubitke, ali je osvajačka turska armija poražena kao nikad do tad i izbačena iz srpskih zemalja. Dvojica od trojice otomanskih zapovednika su stradali. Ubijen je čak i sam sultan Otomanskog carstva Murat I, kao i njegov sin Jakub. Već sutradan je Bajazit sa preostalim snagama napustio bojište i vratio se nazad Maloj Aziji. Tokom bitke je poginuo i jedan od srpskih oblasnih vođa, knez Lazar Hrebeljanović. Bosanski kralj Tvrtko Kotromanić je poslao u Firencu vest potpunom porazu Turaka na Kosovu polju. Prema predanju, u Parizu su zvona sa Notr Dama zvonila u čast velike hrišćanske pobede.
Uspon Brankovića
minijatura|Nakon [[Kosovska bitka|kosovske bitke, Vuk Branković (žuto) je nastavio borbu sa Turcima, dok su okolni vladari Stefan Lazarević (ljubičasto), Marko Kraljević (crveno) i Konstantin Dragaš (zeleno) postali turski vazali.]]
Vuk Branković je iz kolosalne bitke sa Turcima izašao kao pobednik i najmoćniji srpski oblasni gospodar.
Ovenčan slavom, Vuk je proširio svoju titulu, dodeljujući sebi vladarsko ime Stefan, koje je bilo simbol krune Nemanjića. Time je jasno izrazio pretenziju na nasleđe nemanjićke države. Njegov međunarodni ugled i status bio je nesporan, njega su i Dubrovčani i Mlečani primali kao glavnog među srpskom gospodom. Već 7. jula iste godine, tri nedelje posle bitke, ugarski kralj Žigmund je uputio hrvatskog bana Nikolu Gorjanskog da dogovore o stvarima koje su na korist vašu i raške zemlje, pri čemu je unapred aminovao svaki dogovor koji postignu.
Sukob sa Lazarevićima
Ne želeći da priznaju prevlast dinastije Brankovića, Lazarevići u Srbiji odlučuju da prihvate vrhovnu vlast sultana Bajazita. Maloletni Stefan Lazarević je uz pomoć majke Milice preuzeo vlast u Srbiji. On je 1390. godine sazvao saboru u Žiči, na kome je Danilo III izabran za patrijarha, čime je došlo do dvovlašća u srpskoj crkvi - postojala su dva "pećka patrijarha", Jefrem u Peći (1375—1399), u oblasti Brankovića, i Danilo III u Žiči (1390—1396), u oblasti Lazarevića.
Borbe protiv Osmanlija
Osmanlijske snage, koje su nakon kosovske bitke potisnute u Malu Aziju, ponovo su nakon saveza sa Lazarevićima postale prisutne na Balkanu. Početkom maja 1390. godine Vuk Branković se osećao ugroženim i zatražio je od Dubrovačke republike da mu omogući utočište, ukoliko se nađe u neprilici. Tog leta 1390. godine Lazarevići su uspostavili vojnu saradnju sa otomanskim snagama.
1392. godine, Zemlja Brankovića se našla na udaru Osmanlija. Početkom 1392. godine Turci su zauzeli Skoplje i nastavili prodor na sever. Tokom 1392. godine, na dvoru Brankovića je boravila kneginja Milica. Do kraja godine, Vuk je sklopio mir sa Bajazitom i obavezao se na vazalnost, ali nije ispunjavao nametane obaveze.
1393. godine, Stefan Lazarević je postao punoletan i preuzeo vlast od majke u Srbiji. Iste godine, Bajazit je zauzeo Trnovo i uništio tzv. Trnovsku Bugarsku. Posle ovoga, mnogi učeni ljudi napustili su Bugarsku i potražili utočište u okolnim hrišćanskim zemljama, među kojima je bila i Vukova zemlja.
1394. godine sultan Bajazit je priredio okupljanje svojih hrišćanskih vazala u Seru. Svakom od njih je uputio odvojeni zahtev da dođe, tako da niko nije znao da će se svi zajedno pojaviti. Između ostalih, došli su knez Stefan, zatim Vizantinci, car Manojlo II, njegov bratanac Jovan VII i brat, morejski despot, Teodor I, kao i gospodar Velbužda Konstantin Dejanović. Bajazit je deo njih otpustio kućama, dok je sa preostalima dovršio osvajanje Tesalije i zauzeo Solun (12. aprila).
Stezanje obruča i pad Prištine (1394-1396)
Tokom jeseni 1394. godine, Bajazit je počeo da okuplja svoje vazale, za pohod protiv vlaškog vojvode Mirče Starijeg. Njemu su se od srpskih velikaša pridružili Stefan Lazarević, Marko Mrnjavčević, Konstantin Dragaš i Konstantin Balšić, sa svojim snagama. Bajazitove snage su prešle Dunav i do bitke je došlo 17. maja 1395. godine na Rovinama, nedaleko od današnjeg Arada. Ona se najverovatnije okončala otomanskim porazom, ali Bajazitove snage nisu pretrpele značajne gubitke. Vlaški vojvoda je posle bitke priznao sultanovu vrhovnu vlast i obavezao se da mu plaća danak. U samoj bici su poginuli kralj Marko i Konstantin Dejanović, nakon čega je Bajazit Otomanskoj imperiji pripojio njihove zavisne države. Osmanlije su nakon bitke zauzele i Vidin.
Početkom 1396. godine Sultanove trupe su, ojačane srpskim pomoćnim odredima, upale u oblast Vuka Brankovića zauzevši njen veći deo, zajedno sa prestonicom Prištinom.
Smrt Vuka Brankovića
Naglo osmansko širenje na Balkanu pokrenulo je poslednji veliki krstaški pohod, kojim su udružene snage evropskih država pokušale da zaustave Otomansko carstvo. Snage evropskog saveza su činile Sveto rimsko carstvo, Ugarska, Francuska, Vlaška, Poljska, Engleska, Škotska, Švajcarska, Venecija, Đenova i vitezovi drugih evropskih zemalja.
Njih je podržala mletačka flota, koja je, preko Crnog mora trebala da uplovi u Dunav i pruži podršku vojsci na kopnu. Krstaške snage su se okupile u Ugarskoj, posle čega su prešle Dunav i zauzele Vidin. Nakon toga, pohod je nastavljen niz Dunav i opsednut je Nikopolj, u kome se nalazio otomanski garnizom. Bajazit je zbog prodora krstaša, prekinuo blokadu Carigrada i uputio se ka Dunavu, a njegovim snagama su se kod Plovdiva, priključili i srpska vazalna vojska sa Stefanom Lazarevićem na čelu.
La Joya, Coneto de Comonfort
La Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Coneto de Comonfort.
Zemlja Brankovića
Smrt Vuka Brankovića
thumb|Bitka kod Nikopolja (slika [[Žan Fruasart|Žana Fruasarta iz 1398. godine)]]
Opština Soyaniquilpan de Juárez, México
Soyaniquilpan de Juárez je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Zemlja Brankovića
Smrt Vuka Brankovića
25. septembra 1396. godine u severnoj Bugarskoj vođena je presudna bitka kod Nikopolja u kojoj su evropske snage potpuno razbijene. Iako brojčano veoma velika, krstaška vojska je bila raznolika, što se odrazilo na odsustvo zajedničke komande i slabu koordinaciju na bojnom polju. Prema nekim mišljenjima, vazalni srpski oklopnici, predvođeni Stefanom Lazarevićem, su imali odlučujuću ulogu u ovoj neočekivanoj turskoj pobedi.
La Joya, Coneto de Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2035 m.
Navajo, New Mexico
Navaho je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Zemlja Brankovića
Smrt Vuka Brankovića
Posledice poraza kod Nikopolja za hrišćanske države na Balkanu su bile katastrofalne. Posle nje je uništena tzv. Vidinska Bugarska, zauzeta je oblast Brankovića, Morejska despotovina je ponovo opustošena, naredne godine je zauzeta Atina (1397),, a Carigrad je ostao u okruženju.
Emiliano Zapata, Mexicali
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Navajo, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.645, što je 452 (-21,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zemlja Brankovića
Smrt Vuka Brankovića
Sultan Bajazit I je svog najvećeg neprijatelja, koji je osam godina ranije porazio njegovu vojsku, uhvatio živog. Vuka Brankovića su Turci bacili u tamnicu, gde je nakon godinu dana teških muka izdahnuo. Umro je neznano gde, 6. oktobra 1397. Posle smrti telo mu je preneto na Svetu goru.
Veći deo zemlje Brankovića sultan je predao na upravu vazalnom knezu Stefanu Lazareviću, kao nagrada za njegovu ulogu u bici kod Nikopolja. Vukovoj udovici Mari i njenim sinovima (Grguru, Đurđu i Lazaru) je ostao samo uski pojas zemlje oko Vučitrna i Trepče, dok su Osmanlije pod svojom direktnom vlašću zadržale strateški bitna mesta.
Naslednici
Vukova udovica Mara i sinovi Đurađ i Lazar su nakon Vukove smrti uspeli da povrate deo zemalja, koje im je pomoću Turaka oteo Marin brat, knez Stefan Lazarević. Početkom 1402. godine njihova oblast je obuhvatala delove Kosova, Polimlja, okolinu Sjenice i utvrđeno Brskovo. Van njihove kontrole ostali su Zvečan, Jeleč i Gluhavica, koje su držale Osmanlije, i Priština, koju je držao Lazarević.
Od proleća iste godine se javljaju kao Bajazitovi vazali, sa istim obavezama koje je imao i knez Stefan. U bici kod Ankare 1402. godine, Grgur Branković, koji se borio na strani sultana, je zarobljen i kasnije otkupljen. On je na povratku svratio u Carigrad, gde ga je vizantijski regent Jovan VII zatvorio u tamnicu, na zahtev Stefana Lazarevića, koji je tada postao njegov despot. Đurađ je tokom septembra uspeo da pobegne iz zatvora, uz pomoć svog vlastelina Rodopa iz Drenice. Nakon toga se uputio Bajazitovom sinu Sulejmanu, koji je uspostavio vlast u evropskom delu Otomanske imperije, i od njega zatražio vojnu pomoć u borbi protiv Lazarevića.
Opština Soyaniquilpan de Juárez, México
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2122 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2323 m.
Jevgenij Zamjatin
Jevgenij Ivanovič Zamjatin (Евге́ний Ива́нович Замя́тин, ) (1.2. 1884 – 10.3. 1937) bio je ruski pisac, najpoznatiji po svom romanu Mi iz 1921. godine, futurističkoj distopiji koja je ima snažan utjecaj na Orwellovu 1984, Randinu Anthem i Huxleyev Vrli novi svijet.
Biografija
Godine 1916. je upućen u Englesku kako bi nadgledao izgradnju ledolomaca naručenih od Rusije u tamošnjim brodogradilištima. Sljedeće godine se vratio u Rusiju gdje je počeo na ruski prevoditi djela Jacka Londona i H.G. Wellsa.
Zamjatin je bio vatreni pristaša oktobarske revolucije, ali je nekoliko godina nakon dolaska boljševika na vlast u svojim djelima počeo prvo ismijavati, a zatim kritizirati njihovu sklonost birokratizmu. Posebno ga je počela mučiti sve veća sklonost cenzuri, čija je i sam postao žrtva, s obzirom da su sovjetski cenzori u romanu Mi pronašli kritiku vlastitog režima. Nakon što je roman godine 1927. objavljen u emigrantskom tisku, Zamjatin je pao u nemilost i sva djela su mu zabranjena.
Zemlja Brankovića
Napad Lazarevića i bitka kod Gračanice (1402)
thumb|thumb|Manastirska crkva u Gračanici
Jevgenij Zamjatin
Biografija
Godine 1931. Maksim Gorki je od Staljina uspio ishoditi dozvolu Zamjatinu da napusti SSSR. Zamjatin se skrasio u Parizu gdje je živio u siromaštvu sve do smrti šest godina kasnije.
Zemlja Brankovića
Napad Lazarevića i bitka kod Gračanice (1402)
Od 1402—1412. godine je vođen rat između dinastije Lazarevića i Brankovića. Krajem oktobra 1402. godine, Stefanova vojska je krenula u napad na ostatke zemlje Brankovića. On se iz Bara, preko zemlje Balšića i mletačkih poseda, uputio preko Skadra ka Kosovu. Izbegavajući glavne putne pravce koje su kontrolisali njegovi protivnici, Stefanove snage su stigle do Gračanice i 21. novembra je kod obližnjeg Tripolja, došlo do bitke.
Stefan je svoju vojsku pred početak bitke podelio na dva dela, kao što su uradili i Brankovići. Veći deo trupa stavio je pod komandu brata Vuka i usmerio ih protiv snaga kojima je komandovao Đurađ Branković, dok je on, sa manjim delom vojske, napao otomanske odrede. Deo snaga pod Stefanovom je odneo pobedu, a otomanski vazal cezar Uglješa Vlatković je tokom bitke prešao na njegovu stranu.
Glavnina moravskih snaga, kojom je komandovao Vuk Lazarević, poražena u borbi sa vojskom koju je predvodio Đurađ Branković. Lazarevići su se posle bitke povukli u utvrđeno Novo Brdo, u kome je došlo do svađe između Stefana i Vuka. Despot je mlađem bratu prebacio nepoznavanje ratne veštine i gubitke u ljudstvu.
Stefanova delimična pobeda kod Tripolja mu je omogućila da povrati vlast i uticaj u Srbiji. Borba sa Brankovićima nije bila završena, čak je dodatno zakomplikovana sukobom između Stefana i Vuka. Sam Stefan je tokom te i naredne godine nastojao da izbegne neprijateljstava prema Osmanlijama.
Novi napad Lazarevića i skadarski rat
Krajem 1403. ili početkom 1404. godine Stefan Lazarević je ponovo napao Brankoviće i njihove posede oko reke Sitnice, u čemu je možda imao i vojnu podršku mađarskih trupa. Ne zna se tačno koje oblasti je uspeo da zauzme, ali se smatra da je njegova ofanziva bile uperena ka istočnoj Srbiji i Kosovu. Posle ovih uspeha, on je uspeo da sklopi mir sa Brankovićima, a u to doba se preko svoje majke izmirio i sa samim Sulejmanom.
Početkom 1405. godine izbila je velika pobuna lokalnog stanovništva u Skadarskom kraju protiv mletačke vlasti. Razlog za nju ležao je u bahatom i osionom ponašanju mletačke vlasti, koje se manifestovalo konfiskovanjem imanja koja su potom deljena mletačkim pristalicama, uskraćivanjem prava pravoslavnim crkvama i nizom drugih zloupotreba vlasti. U ovaj sukob se uključio Balša III koji je nastojao da povrati oblast oko Skadra koju je njegov otac, Đurađ II Stracimirović, svojevremeno ustupio Mlečanima, da bi ga zaštitili od otomanske najezde.
Balša je pomoć u borbama zatražio od Sulejmana, pomagao mu je i knez Vuk Lazarević , ali je i pored toga rat vođen bez velikih bitaka i jasnog pobednika. U pregovore oko sklapanja mira umešao se kao posrednik i despot Stefan, ali oni nisu urodili plodom. U junu 1407. godinesu posredovali Stefan Lazarević, Mara Branković i Nikita Topija. Sporazum o miru je napokon sklopljen u junu 1408. godine, ali ni on nije stupio na snagu i konflikt je nastavljen.
Pobuna kneza Vuka Lazarevića (1408)
desno|thumb|175px|Vuk Lazarević (detalj freske iz [[Manastir Rudenica|manastira Rudenica, 1402—1405)]]
Krajem 1408. godine, Brankovićima se u borbi protiv Stefana Lazarevića pridružio njegov mlađi brat Vuk Lazarević. Vuk je od Sulejmana zatražio pomoć za borbu protiv Stefana. Početkom 1409. godine, Vukove snage su napale Stefana. Poprište sukoba bilo je Kosovo, a naročito je stradala Priština, o čemu svedoče pisma koja su u februaru iz grada slali dubrovački trgovci. Dubrovčani su dobili instrukcije da se pozovu na neutralnost Republike tokom sukoba, da se ne okreću protiv Stefana, kao i da u slučaju napada na gradove u kojima se nalaze, uzmu aktivnog učešća u njihovoj odbrani.
Lazareviću je u borbama pomoć pružio ugarski kralj Žigmund, čije su snage, pod komandom Filipa de Skolarisa, krajem januara, preko Kovina, ušle u Srbiju. Posle žestokih borbi koje su vođene tokom leta, snage Lazarevića i Ugara su potisnute, a sam Stefan se povukao i zatvorio u utvrđeni Beograd. On je bio primoran na pregovore sa bratom Vukom, koji su doveli do podele zemlje. Vuku je predat na upravu južni deo, koji je obuhvatao oblasti južno od Zapadne Morave. On je vladao priznajući Sulejmanovu vrhovnu vlast, kao i Brankovići.
Emiliano Zapata, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Zemlja Brankovića
Građanski rat Muse i Sulejmana (1409-1411)
1409. godine Sulejmanov brat i jedan od suparnika u borbi oko vlasti, Musa Čelebija je prešao u Evropu i počeo da okuplja pristalice i saveznike za borbu protiv Sulejmana. Stefan Lazarević se svrstao uz Musu. Musine snage su, u doba kada se Sulejman nalazio u Maloj Aziji, otpočele ofanzivu. Početkom 1410. godine su zauzele Galipolj, a 13. februara su kod Jambola potukle Sulejmanovog beglerbega Sinana, što je Sulejmana primoralo da se vrati u Evropu.
thumb|175px|thumb|[[Sulejman Čelebija]]
U tome mu je pomogao vizantijski car Manojlo II, koji mu je dao brodove za prelazak Bosfora. Manojlovo držanje je značajno uticalo na raspored snaga na terenu i vrlo brzo su Sulejmanu počeli da prilaze i oni koji su podržavali Musu. Prebacivanje njegovih snaga u Evropu pokušao je da podrži i knez Vuk Lazarević, koji je preko svog poslanika nastojao da početkom juna u Veneciji izdejstvuje da se mletačka flota uključi u prevoženje trupa. Vuk se potom pridružio Sulejmanu, što su učinili i Brankovići.
Stefan Lazarević i Musa su pokušali da spreče prelazak Sulejmanovih snaga u Evropu, napadom na flotu koja ih je prevozila, ali su Sulejmanove snage ipak uspele da pređu Bosforski moreuz. Do velike bitke između dva Bajazitova sina došlo je 15. juna kod Kosmidiona, ispred samih kopnenih bedema Carigrada. Musine i Stefanove snage su potučene. Vizantijski car Manojlo je brodovovima evakuisao Stefana u Carigrad, iako se on sam nalazio na Sulejmanovoj strani. Stefanu je u Carigradu car Manojlo dodelio venac despotskoga dostojanstva, nakon čega se on sa pratnjom brodovima uputio ka Srbiji.
Nakon bitke kod Kosmidiona, pretendenti su pokušali da svrgnu Stefana Lazarevića. Krajem juna, Vuk Lazarević i Lazar Branković su krenuli u Srbiju, ali nisu stigli. Srpske prinčeve su 4. jula uhvatile Musine pristalice u Filipolju. Vuk je pogubljen, dok je Lazar ostavljen u životu još nekoliko dana. Musa je preko njega pokušao da uceni Đurđa Brankovića da pređe na njegovu stranu. Pošto on to nije učinio, već se borio na strani Sulejmana, Musa je pogubio Lazara. Ubrzo potom, Stefan se vratio u zemlju i preuzeo kontrolu i nad južnim oblastima kojima je vladao njegov brat, ubijeni knez Vuk.
Musin položaj je posle poraza bio ozbiljno ugrožen i on se povukao kod Stefana, u Srbiju. On je uspeo da zadobije podršku Osmanlija u Evropi. Njegove snage su početkom 1411. godine potukle Sulejmanove trupe kod Serdike. Sulejman je pobegao iz Hadrijanopolja i pokušao da stigne do Carigrada, ali su ga na putu 17. februara uhvatile i ubile Musine pristalice, koji je nakon toga postao jedini vladar evropskog dela Otomanske imperije.
Izmirenje Brankovića i Lazarevića
minijatura|Vukov sin [[Đurađ Branković je nasledio Stefana Lazarevića na tronu Srpske despotovine.]]