cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Podbrezje
Podbrezje je naselje u slovenskoj Općini Naklu. Podbrezje se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Cistinurija
Epidemiologija
Homozigotna cistinurija karakteriše se doživotnim simptomima bolesti, povratnom pojavom kalkulusa u mokraćnom sistemu čiju pojavu je teško kontrolisati konzervativnim medicinskim procedurama. U principu, više od 50% asimptomatskih homozigotnih cistinurija praćeno je razvojem kamenova u bubregu. Kod sedamdeset pet odsto pacijenata iz ove grupe prisutna je i obostrana pojava kamenova.
Vizzola Ticino, Varese
Vizzola Ticino je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Cistinurija
Epidemiologija
Stopa recidiva posle hirurških intervencija prisutna je u 45 posto nakon 3 meseca bez lečenja od strane lekara. Stopa recidiva uz medicinski tretman je manja i iznosi oko 25 posto nakon 3 godine posle operacije, ali je i dalje inferiorana u odnosu na stopu ponovnog javljanja kod drugih vrsta kalkulusa.
Podbrezje
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 739 stanovnika.
Cistinurija
Epidemiologija
Simptomatologija bolesti je slična onoj kod drugih vrsta bubrežnih kalkuloza i obuhvata bubrežne kolike, hronične infekcije mokraćnog sistema kod mladih osoba sa kamenom u bubregu u porodičnoj istoriji bolesti.
Vizzola Ticino, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Cistinurija
Epidemiologija
Komplikacije cistinuria su hipertenzija, bubrežne insuficijencije, povratne infekcije kamena u mokraćnom sistemu i bubregu, pa čak i u završnoj fazi bubrežne bolesti.
Etiologija
Cistinurija je relativno retko hereditarno oboljenje sa autozomno recesivnim oblikom nasleđa i učestalošću od 1:7000 novorođene dece. Hereditarni poremećaj transepitelnog transporta cistina i dibazičnih aminokiselina (arginina, lizina, ornitina) na "brusch border" membrani tubula bubrega i membrani intestinuma (creva) i dovodi do njihovog nekontrolisanog gubitka mokraćom i stolicom.
Transepitelni transport aminokiselina je složeni, dvostepeni, proces. U prvom stepenu transporta čestice se preko "brusch border" membrane unose u epitelnu ćeliju a u drugom stepenu se preko bazolateralne membra ne sekretuje iz ćelije u peritubularni prostor.
Smatra se da na "brusch border" membrani postoje dva separatna nosačka sistema (jedan visoko afinitetni za koji se „takmiče“ cistin i lizin, po dosadašnjim saznanjama on je izmenjen u cistinuriji i drugi niskoafinitetni transporter koji ne vezuje lizin uopšte). U nedostatku nosača za resorpciju neresorbovane aminokiseline opterećuju mokraću svojom povećanom koncentracijom, pri čemu samo neresorbovani cistin ima kliničku manifestaciju - recidivantnog bubrežnuog kamenja. NJegova koncentracija u mokraći u cistinuriji je daleko veća od optimalne rastvorljivosti (od 250 mg cistina na litar mokraće), te dovodi do formiranja cistinskih kristala kao jezgra budućih cistinskih kamenaca.
Genetika
desno|mini|Cistinurija je autozomno recesivni oblik nasleđivanja Još pre više od 40 godina u odnosu na intestinalni a ne renalni poremećaj transporta, Rozenberg klasifikuje heterozigotne nosioce poremećaja u tri tipa: Svi homozigotni nosioci bolesti i heterozigoti tip II imaju koncentraciju cistina u mokraći daleko iznad njegove granice rastvorljivosti i stvaraju kamence.
Cistinski transportni gen, lociraan na kratkom kraku drugog hromozoma nazvan SLA3A1, (gen odgovoran za tip I cistinuriju) najčešće se opisuje kao mutiran, dok tip II i III imaju lokus izmenjenog gena na dugom kraku 19 hromozoma.
Koncentracije cistina u homozigotnih i heterozigotnih nosioca bolesti
Patofiziologija
thumb|center|400px| Uticaj promene pH na nivo cistina u mokraći
Lečenje pacijenata sa cistinskim kamenovima
Uklanjanje bola
Uklanjanje bola izazvanog bubrežnim kolikama može se postići primenom sledećih preparata: Diklofenaka (Voltaren), Indometacina, Hidromorfin-hidrohlorida, + Atropin sulfat (Dilaudid-Atropin), Metamizola, Pentazocina i Tramadola.
Lečenje treba zappočeti sa nesteroidnim i neopioidnim analgeticima i mdrugim alternativnim lekovima u slučaju da bol perzistira. Diklofenak ima uticaj na glomerularnu filtraciju kod pacijenata sa redukovanom renalnom funkcijom, ali ne i kod pacijenata sa normalnom bubrežnom funkcijom. Kada se očekuje sponatana pasaža kamena, primena 50 miligramskih supozitorija ili tableta diklofenaka, dva puta dnevno, tokom 30-10 dana može biti korisna u redukovanju ureteralnog edema i rizika od rekurentnog bola.
Pasaža kamena i evaluacija bubrežne funkcije treba da budu potvrđene odgovarajućim metodama. Spontano eliminisani kamenovi trebaju biti analizirani. U slučaju da se uklanjanje ili smanjenje bola ne može postići medikamentima, vrši se drenaža stentiranjem, perkutanom nefrostomijom ili drugim metodama uklanjanja kamena.
Sprečavanje stvranja kamenova
Povećan unos tečnosti kaji treba da obezbedi volumen mokraće od 3000 ml u toku 24 sata. Da bi se postigne ovaj cilj pacijent treba konzumirati svakog časa najmanje 150 ml tečnosti.
Alkalizacija mokraće. Treba je sprovesti tako da pH mokraće bude iznad 7,5. Ovo se može postići unosom kalijum citrata u dozi od 30-10 mmol u dve do tri odvojene doze.
U pacijenata sa 24 časovnom ekskrecijom cistina ispod 3-3,5 mmol primena 3-5 g askorbinske kiseline može biti od koristi.
Lečenje lekovima
Movileanca, Rădulești
Movileanca je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Rădulești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Brunswick, Ohio
Bransvik je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34.255, što je 867 (2,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Guadalupe Huexotitla, Tlaxco
Guadalupe Huexotitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Tlaxco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2566 m.
Kolari (Makedonija)
Kolari su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Kolari pripadaju opštini Kičevo.
Opština Alimpești, Gorj
Alimpești je opština u Rumuniji u okrugu Gorž.
Kolari (Makedonija)
Prirodni uslovi
Naselje Kolari je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 18 km severno.
Kolari se nalaze u istorijskoj oblasti Kičevija, oko grada Kičeva. Selo se smestilo na severno od Kičevskog polja, u gornjem delu sliva Goleme reke. Seoska dolina je zbijena od planina Bistre na jugozapadu i Bukovika na severoistoku. Nadmorska visina naselja je približno 820 metara.
Opština Alimpești, Gorj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Kolari (Makedonija)
Prirodni uslovi
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Kolari su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 880 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju čine Albanci (99%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam.
Boscolungo, Pistoia
Boscolungo je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Gerardo Gámez, San Pedro
Gerardo Gámez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1099 m.
Los Chícharos, Lagos de Moreno
Los Chícharos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Ripley, West Virginia
Ripli je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.252, što je 11 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Augy (En)
Oži je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Soason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 70 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 87 metara (maksimalnoj 159 m, a minimalnoj 48 m).
San Giorgio, Asti
San Giorgio je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Hans od Danske
Hans II latinski Johannes (Aalborg, 2. jun 1455. - Aalborg, 20. februar 1513.), bio je danski kralj od 1481. do 1513., ali kako je to bilo vrijeme Kalmarske unije on je od 1483. do 1513. bio i norveški kralj, a od 1497. do 1501. pod imenom Johan II i švedski kralj.
Hans nije uspio u svojim nastojanjima da čvršće veže Švedsku uz Kalmarsku uniju, kojom je tad dominirala Danska.
Za razliku od toga bio je puno uspješniji u jačanju danske buržuazije i njene trgovačke aktivnosti i u smanjivanju moći i uticaja plemstva.
Biografija
Hans je 1481 na dansko - norveškom tronu naslijedio svog oca Christiana I, ali uz obećanje dato danskom plemstvu da će se strogo pridržavati povelje kojom se ograničava kraljeva vlast. Iako ga je švedski Državni savjet (Riksråd) priznao za legalnog suverena 1483., tadašnji regent Sten Sture Stariji - nije, pa je i odgodio njegovu krunidbu.
Hans se 1490. dogovorio sa bratom Frederikom (kasnijim danskim kraljem Frederikom I) o podijeljeli teritorija Schleswig-Holsteina.
Ignorirajući vlastitu povelju iz 1483. - Hans je znatno povećao svoje (kraljevske) ovlasti, i smanjio uticaj plemstva, podržavajući danske trgovce protiv njihovih glavnih konkurenata - hanzeatskih trgovaca.
Njegova antihanzeatska politika dovela ga je do trgovačkih sporazuma sa Kraljevinom Engleskom, Nizozemskom (1490.) i južno njemačkim trgovcima iz porodice Fugger.
Hans je nakon što je 1493. sklopio savez sa Velikim moskovskim knezom Ivanom III prisilio Stena Sturea - Starijeg da podnese ostavku na regentski položaj 1497., a nakon tog se dao okruniti za švedskog monarha.
Taj poraz djelovao je više kao dobra propaganda, pomoćno sredstvo koje je potaklo ionako nezadovoljno švedsko plemstvo, da se pobuni i ponovo izabere Stena Stura - Starijeg za švedskog regenta.
Hans je sklopio trgovački ugovor sa Kraljevinom Engleskom a to je bio povod za rat protiv Švedske i hanzeatskog Lübecka (1510. - 1512.). On je bio izvrstan poligon za novu dansku mornaricu, koja je i ostvarila nekoliko uzastopnih pobjeda.
Fiumara, Ragusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.
El Gato Uno, Ensenada
El Gato Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 729 m.
Primavera, Santiago Yosondúa
Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Yosondúa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2483 m.
Jerrishoe
Jerisho je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 997 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059131.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Jerisho se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 16,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 997 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
San Ángel, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
San Ángel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Stjepan Tomašević
Stjepan Tomašević Kotromanić (oko 1438 — 5. juni 1463.) je bio vladar iz dinastije Kotromanić, koji je bio poslednji despot Srbije (21. mart 1459 — 20. juni 1459.) i kralj Bosne i despot Srbije, Bosne, Primorja, Humske zemlje, Donjih Kraja, Usore, Soli, Podrinja i Zapadnih strana (10. juli 1461 - 5. juni 1463). Tokom svoje kratkotrajne vladavine je pred nadmoćnom osmanskom vojskom bez borbe predao Smederevo i Srpsku despotovinu, a potom i Kraljevinu Bosnu poslije opsade Ključa. Predao se Mahmud paši Anđeloviću uz obećanje da će mu biti pošteđen život, ali je bio izveden pred sultana Mehmeda II (1451 — 1481) u Jajcu i tu je na licu mesta pogubljen po njegovoj naredbi. Stjepan Tomašević došao je na vlast nakon očeve smrti 1461. godine. Svjestan opasnosti koja mu je prijetila, Tomašević je već 1461. godine u poslanici papi Piu II predvidio tursku najezdu velikih razmjera i zamolio ga za pomoć Bosni. Sljedeće godine priznao je vrhovnu vlast hrvatsko-ugarskog kralja Matije I i očekujući pomoć iz Hrvatske i Ugarske, otkazao sultanu plaćanje danka. Na početku 1463. godine obratio se opet Mlecima upozoravajući ih da Turci smjeraju tog ljeta zauzeti svu Bosnu, a da će nakon toga zaprijetiti i mletačkim posjedima u Dalmaciji. Ali pomoći niotkuda. Velika turska vojska pod vodstvom Mehmeda II Osvajača okupila se u proljeće 1463. godine u Drinopolju i krenula na Bosnu. Prva bosanska tvrđava koja je pala (20. maja) bijaše stari kraljevski tvrdi grad Bobovac. Kralj Stjepan Tomašević izbjegao je na sjever, u Jajce, i sklonio se u obližnju tvrđavu Ključ. Opkoljen Turcima, predao se, uz tursko obećanje da će mu poštedjeli život. Međutim, odveden je u Jajce, zajedno sa stricem Radivojem, gdje su obojica pogubljeni. Poslije su nastale priče o tome kako je izdan i zatim smaknut. Ali slučajno imamo iskaz svjedoka o tome u uspomenama turskog janjičara srpskog porijekla, od čijeg se stvarnosnog opisa ledi krv u žilama: "Kad su kraljeve sluge koje su bile u tvrđavi vidjele da im je gospodar zarobljen, predale su se. Sultan je zauzeo tvrđavu i zapovjedio da se kralj i njegovi sudnizi pogube. I zatim je zauzeo svu njegovu zemlju." Iza Stjepana Tomaševića ostala je njegova udovica, tada šesnaestogodišnja kraljica Marija, kći despota Lazara Brankovića, te njihovo dvoje, u izvorima neiomenovane, djece (upitno je da li su ikako postojala). Udovica Stjepana Tomaša, kraljica Katarina Kosača, uspjela je preko Kupresa i Dubrovnika pobjeći u Rim, gdje je i umrla 1478. godine, a grobnica joj se još može vidjeti u crkvi Santa Maria in Aracoeli na Kapitolu. Dvoje njihove djece, Sigismund, poslije smrti Stjepana nasljednik bosanske krune i mala Katarina je zarobljena i odvedena u Istanbul. Tako se ugasila loza Kotromanića. Posmrtni ostaci kralja Stjepana Tomaševića pohranjeni su unutar franjevačkog samostana u Jajcu.
Ime
Važno je spomenuti da je kralj Stjepan Tomašević nosio kršteno ime Stjepan, baš kao i njegov stric Stjepan Ostojić. Dok su kraljevi od Tvrtka I nosili ime Stjepan kao tiulu, kako bi dokazali svoje pravo na Srbiju. Tako je Stjepan Ostojić trebao biti Stjepan I, a Tomašević Stjepan II. Kralj Dabiša, Ostoja, Tvrtko II i Tomaš ime Stjepan su nosili kao tiulu.
Porijeklo i djetinjstvo
mini|180px|desno|Kralj [[Stjepan Tomaš ]]
Bio je sin kralja Stjepana Tomaša i krstjanke Vojače. Pored i Stjepana Tomaš i Vojača su imali barem jednog sina koji je umro mlad (ne treba ga mješati sa sinom Katarine Kosače, koji je umro na Mljetu 1462. godine.
Nakon što je Stjepan Tomaš proglašen kraljem Bosne, Vojača nije bila smatrana podobnom za titulu bosanske kraljice, pa je Stjepan Tomaš stoga tražio ženu višeg roda. Kako je Vojači već bio obećao brak, što se u Katoličkoj crkvi, kojoj je Stjepan Tomaš pripadao, smatralo predbračnim ugovorom, papa Eugen IV je morao razriješiti to obećanje. Stjepan Tomaš je zatim oženio Katarinu Kosaču, kćer herceg Stjepana Kosače, koja je tim brakom postala bosanska kraljica i maćeha Stjepana Tomaševića.U braku s kraljicom Katarinom Stjepanov otac je imao troje djece : Stjepan Tomašević se prvi put spominje 1447. u pismu kralja Tomaša upućenom papi. U pismu kralj Tomaš spominje sina Stjepana koji uči latinsku knjigu.
Brak i srpski despot
Stjepan Tomaš se nastojao tokom svoje vladavine okrenuti prema Ugarskoj i državama na Apeninskom poluotoku. Tako je zamolio papu Pija II. da mu pomogne nći mladenku za sina Stjepana. Papa je na kraju našao Stjepanovu potencijalnu suprugu, vanbračnu kćer milanskog vojvode Francescsa Sforze, Drusijanu Sforzu. Kralj Tomaš nije bio toliko zadovoljan painom ponudom, ali ju je prihvatio. . Stjepan Tomašević je tako zaručen za Drusijanu. Godine 1458. umire Lazar Branković. Vlast naslijeđuje Stjepan Branković. U Srpskoj despotovini je vladao nered. Državi nije bilo spasa, tako da je Lazarova udovica Jelena Paleolog odlučila da svoju najstariju ći Jelenu pripremi za udaju, a miraz je bio čitava Srpska Despotovina, ovakva mladenka je bila rijetka, ali poželjna u tadašnjoj Evropi. Stjepan Tomaš je uvidio priliku da svoju vlast i uticaj proširi na Srbiju. Budući da je ova prilika bila dobra, kralj Tomaš je u januara 1459. godine krenuo u Segedin, u Mađarskoj, kako bi se sa hrvatsko-ugarskim kaljem Matijom Korvinom dogovorio oko sklapanja braka između Stjepana i Jelene Branković. . Čuvši za ovo, sultan Mehmed II Osvajač je napao Bosnu, misleći da se Bosna bez kralja neće uspjeti odbraniti. Tako je 29. januara 1459. iz Bihora i Vrhbosne izvršen napad na Bobovac i Vranduk. Tada princ, Stjepan Tomašević se uspio izvući iz Bobovca kako bi krenuo u Smederevo. U međuvremenu, kralj Stjepan Tomaš se vratio iz Segedina u Jajce između 19. i 31. januara. Stjepan Tomašević je sa velikom pratnjom preko Olova stigao u Teočak, odakle je prešao u Srbiju. U velikoj pratnji Stjepana Tomaševića je bio tada uticajni Radivoj Ostojić, kojem je kralj Tomaš dodjelivao velike posjede da ne bi želio bosansku krunu. Stjepan Tomašević je sa Radivojem stigao u Smederevo 20. marta 1459. Već 21. marta Tomašević je preuzeo dužnost despota. Dana 1. aprila 1459. oženio je Jelenu Branković, dvanaestogodišnju kćerkom srpskog despota Lazara i bizantijske princeze Jelene koja je nakon muževe smrti ostala de facto vladar Srbije. Brak je sklopljen kako bi Stjepan Tomašević preko nje dobio pravo na srpsku despotovinu, a bračne pregovore vodili su Marina majka, tada već udovica, i kralj Stjepan Tomaš mini|desno|Lazar Branković
"Sada obznanjujem vašu jasnost, da je moj preljubljeni sin, svijetli Stjepan, na osmicu iza Uskrsa uzeo za ženu kćer nekadanjega despota Lazara, te je preuzeo čitavo njegovo vladanje u Ugarskoj i Raškoj, u koliko je Turci nisu još osvojili; uz to je po prejasnom kralju ugarskom Matijašu učinjen despotom na mjesto svoga pokojnoga tasta Lazara, i to složnom voljom svih Rašana."
Pad Srbije
Kao što je već spomenuto 1. aprila je obavljena njegova ženidba sa Jelenom Branković, a kao podrška mu je stigao i mali odred iz kraljevine Ugarske. Međutim svega nekoliko nedelja kasnije pred Smederevom se pojavila osmanska vojska na čijem se čelu nalazio Mehmed II Osvajač. Iako je Smederevski Grad bio odličan utvrđeni objekat podignut po uzoru na Carigrad, koji je bio u mogućnosti i da sa malom posadom dugo odoleva opsadi, novi despot se odlučio na pregovore sa sultanom. Postignut je dogovor po kome je despot sa suprugom, amidžom i članovima porodice mogao slobodno da napusti grad, mađarski vojnici su morali da se predaju, a Osmanlije su preuzele tvrđavu. Pad Smedereva bez borbe je izazvao pravo zaprepašćenje širom Evrope u kojoj su se nadali da će se u Smederevu pružiti junački otpor poput onog u Carigradu. Zbog toga su Stjepan i njegov amidža Radivoj optuženi za izdaju kukavičluk. Međutim despot Stjepan je unaprijed upozoravao da će ako na dobije traženu pomoć od Evropskih zemalja za odbranu Smedereva i Despotovine biti primoran da preda grad Osmanlijama, ali nije dobio nikakvu pomoć osim manjeg odreda iz Mađarske, pa čak ni naznaku da pomoć stiže ni sa jedne strane.
Treba imati u vidu da je bilo jasno i pre predaje, da se Smederevo borbom ne može spasiti. Prvi razlog je bila jasna brojčana nadmoć osmanske vojske. Drugi razlog je bilo postojanje turkofilske stranke u samom utvrđenju koja je u nekom trenutku opsade mogla da pusti Osmanlije u grad, kao što se već desilo u Golubcu koji je 1427. godine predat Osmanlijama, iako je trebao da bude vraćen kraljevini Mađarskoj. Ova stranka je dodatno ojačala zbog činjenice da je novi despot bio sin kralja Bosne sa kojim je postojao sukob oko Srebrenice i koji je iskoristio smrt despota Lazara da preuzme 11. tvrđava koje su se nalazile u sastavu despotovine Srbije. Zbog svega ovoga despot Stjepan se odlučio da preda grad i pokuša da pruži otpor Osmanlijama na nekom drugom mjestu i u nekom povoljnijem trenutku, umjesto da pokuša da junački pogine u borbi koja bi se vrlo vjerovatno okončala vrlo brzo izdajom i njegovim zarobljavanjem.
Kralj Bosne
thumb|250px|Stjepan kleči pred kristom, djelo Lovre Dobrojevića - djelo Donator i Krist.
Nakon pada despotovine sultan Mehmed II je sa teritorija Srbije, u januaru 1460., poslao pismo u kojem je zatražio slobodan prolaz kroz Bosnu prema Slavoniji. Kralj je prihvatio sultanov zahtjev. Papa je ubrzo saznao u Tomaševom postupku, pa je već 18. januara zadužio hvarskog biskupa da istraži o ovoj nagodbi. Već 4. maja Simon, mačvanski ban šalje pismo papi u kojem optužuje Tomaša da je dopustio Hasan-paši slobodan prolaz kroz Bosnu. Hasan-paša je opljačakoa Slavoniju i Srem. Važno je pomenuti da su Osmanlije, iako im je Tomaš pružio pomoć, zauzele Usoru, Zvornik, Srebrenicu. Kralj Tomaš je nakon svih optužbi tražio pomoć od Mlečana, u novembru 1460. godine. Kralj Tomaš i herceg Stjepan su imali zategnute odnose, ali nakon pada Srbije postepeno su se zbližili. Već u januaru 1461. herceg Stjepan Vukčić Kosača je tražio pomoć od Venecije. Mlečani su već 5. februara poslali posrednika između Tomaša i hercega.
Stjepan Tomaš umire 10. jula 1461. godine, posle kraće bolesti, a na prijestolu ga naslijeđuje njegov najstariji sin Stjepan. Prvi potez novog kralja bilo je pomirenje sa hercegom Stjepanom Kosačom, velikim vjovdom Hracegovine sa kojim su njegovi prethodnici bili u dugim sukobima, čime je uspeo da smiri stanje u zemlji i pripremi se za sukob sa Osmanlijama. Istovremeno je sklopio savez sa krbavskim knezovima protiv bana Hrvatske Pavla Sperančića, koji su podržali Mlečani i sam herceg, čime je uspeo da obezbedi svoje zapadne granice. U odnosu sa papskom kurijom Stjepan je nastavio, pa čak i produbio, prokatoličku politiku svog oca. On se direktno obratio papi Piu II tražeći od njega kraljevsku krunu čime bi učvrstio kako svoj položaj u zemlji, tako i u odnosima sa susedima pozivajući se na sve veću opasnost od Osmanlija i ukazujući na to da je njegova kraljevina sledeća na udaru. Papa je udovoljio njegovim zahtevima i protivno primedbama kralja Mađarske Matije Korvina da je kralj Bosne de jure njegov vazal, poslao mu je zlatnu krunu kojom se Stjepan 17. novembra 1461. godine u Jajcu, u crkvi Sv. Marije, krunisao za kralja Bosne u prisustvu sve svoje vlastele 8od Kosača krundbi je prisustvao herceg Vlatko Kosača). Kralja je krunisao biskup Nikola Modruški. Međutim ovaj svečani čin nije doneo Stjepanu željenu korist, pošto je Korvin to tumačio kao potez koji je direktno uperen protiv njega i njegovog prava zbog čega je nastavio da radi protiv snaženja kraljevine Bosne, dok je Mehmed II to tumačio kao jasan signal da će se Stjepan svim svojim snagama priključiti prvom krstaškom pohodu uperenom protiv Osmanske imperije, zbog čega je otpočeo sa pripremama za konačni udar na kraljevinu Bosnu.
Pod papinim posredovanjem došlo je početkom 1462.(papa je poslao pismo Matiji 21. januara) godine do zaključenja ugovora između Matije i Stjepana prema kome je Stjepan i zvanično priznao da je kraljevina Bosna vazalna kraljevina u sklopu kraljevine Ugarske, a tom prilikom se obavezao i da novčano potpomogne kralja Matiju u pokušaju da od svetog rimskog cara Firdika III ( 1440 — 1493 ) otkupi krunu svetog Ištvana. Istovremeno je Stjepan je prekinuo plaćanje danka sultanu, pošto je u Carigradu već donesena odluka o uništenju kraljevine Bosne, a sam kralj se nadao da će uz podršku pape i Matije Korvina biti u stanju da odoli osmanlijskom napadu. Krajem maja postignut je dogovor između Stjepana Tomaševića i Matije Korvina. Tomaševiću je priznato krunisanje, ali ostaje ugarski vazal, daje mu novac za otkup krune i prekida slanje danka sultanu (predaja nekih gradova Ugarskoj?).
Početkom 1463. godine zajedničko poslanstvo kralja Stjepan i hercega Stjepana Kosače otišlo je u Dubrovnik, Veneciju, Vatikan i kod Skender Bega, tražeći od njih pomoć u predstojećem sukobu sa Osmanlijama koje su već u martu iste godine otpočele sa upadima na prostore kraljevine Bosne, a i vojvodstva Hrecegovine. Mlečani usu pružili malo vojne pomoći, jer nisu htjeli ući u rat sa sultanom. Krajem aprila 1463. albanski odredi vojske odlaze u pomoć hercegu Stjepanu. Pošto nikakva vojna pomoć nije pristigla ni sa jedne strane, u Carigrad je tokom proljeća stiglo poslanstvo iz kraljevine Bosne nudeći primirje na petnaest godina. Osmanske paše su pristale na takav dogovor, da bi već posle četiri dana uputile vojsku na kraljevinu Bosnu.
mini|200px|desno|Kraljevska utvrda Bobovac
Pad Bosne
Osmanlijski plan za udar je bio dobro osmišljen, jer je prvo zapovednik Srbije otpočeo sa manjim vojnim dejstvima na granici sa kraljevinom Ugarskom, što je kralj Matija tumačio kao najavu napada na njega pošto se ka prostoru današnje Srbije kretala jaka osmanlijska vojska.
Vojska koju je predvodio lično Mehmed II je preko Sjenice i Drine prodrla u Bosnu i bez muke slomila otpor poslednjih Pavlovića i Tvrtka Dinjičića koji se bez borbe predao pozivajući se na petnaestogodišnje primirije, ali je na licu mesta bio pogubljen po sultanovoj naredbi. Osmanlije su istovremeno prodrle i u istočni dio Hercegovine. Herceg Stjepan se sa porodicom povukao u njen zapadni dio, dok je u istočnom dijelu nekoliko zapovednika utvrda pokušalo da pruži otpor odbijajući da se preda, ali su na kraju podlegli pred nadmoćnom osvajačkom vojskom. Sultan je potom poveo deo vojske na Bobovac, Mahmud-paša Anđelović sa 20. 000 ljudi je krenuo na Jajce, dok je treći dio vojske operisao po južnim obodima Panonske nizije onemogućavajući Mađare da pruže bilo kakvu vojnu pomoć kralju Stjepanu.
Mehmed II je za opsadu Bobovca spremio veliku silu i dosta artiljerije, jer je on važio za najjači grad u kraljevini Bosni koji je odoleo i srpskom caru Dušanu Silnom, zbog čega se u njemu čuvao kraljevska kruna i riznica. Međutim posle samo tri dana opsade (21. maj), grad je njegov zapovednik, knez Radak, predao Osmanlijama. Radak je najverovatnije bio potkupljen, a ima tumačenja da je kao bogumil to učinio iz verske ostrašćenosti u Notarasevom stilu da bi pre video turski turban, nego latinsku mitru. Odmah nakon predaje Bobovca, Radak je na licu mesta po sultanovoj naredbi pogubljen što je poslalo strahovitu poruku ostaloj vlasteli ili se predajte bez borbe ili se pozdravite sa životom. Ovaj potez se pokazao kao delotvoran, jer se posle toga Visoko predalo bez borbe.
Mehmed Anđelović je stigao pod Jajce, gde mu je dojavljeno da se kralj Stjepan sklonio u utvrđeni Ključ. Otpočela je opsada utvrde, ali su istovremeno tekli i pregovori o predaji grada. Posle dužeg otpora, kralj je pristao da krajem maja preda grad i potpiše naredbu ostalim zapovednicima utvrda da se predaju pod uslovom da mu se kao u slučaju Smedereva omogući slobodno napuštanje grada. Kralj Stjepan je potom sproveden do Jajca, koje se u međuvremenu predalo Mehmedu II. Tu je on izveden pred sultana koji ga nije hteo ni pogledati, već ga je odmah dao da mu odrubi glava označivši Anđelovićevu reč kao ništavnu. Po njegovoj naredbi je na licu mesta pogubljen i kraljev stric Radivoj Ostojić, dok su njegov brat i sestra po ocu odvedena u Carigrad i preobraćeni u islam. Posle ovoga su i preostale utvrde u kraljevini Bosni otvorile svoje kapije i predale se osvajačima. Treba pomenuti da je kralj Stjepan pogubljen u samo jutro 5. juna 1463. godine. Zajedno sa sljedećim osobama : Svi ovi plemići su pogubljeni u Craevom polju kod Jajca
Kasniji događaji
Stjepanova supruga Mara je također bila zarobljena s Stjepanom u Ključu, ali je Mara izašla sa svojom pratnjom iz tvrđave Ključ. Preko Konjica i Blagaja kraljica je pobjegla u Split. Kasnije je živjea u Osmanskom carstvu. Stjepanov polubrat i polusestra, koji su rođeni u drugom Tomaševom braku su probraćeni u Islam.
Pismo Stjepana Tomaševića papi Piu II
Ovo pismo je napisano papi 17. okotbra 1461. godine.
Zinaid Memišević
Zinaid „Miki” Memišević (Sarajevo, 26. april 1950 - 7. januar 2023.), bosanskohercegovački i bivši jugoslavenski glumac koji od 1990-ih živi i radi u Kanadi.
Atotonilco, San Luis Acatlán
Atotonilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Luis Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 503 m.
Planina pod Golico
Planina pod Golico je naselje u slovenskoj Općini Jesenicama. Planina pod Golico se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 244 stanovnika.
Las Isabeles, Villaflores
Las Isabeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 659 m.
Ljutice (Koceljeva)
Љутице је насеље у Србији у општини Коцељева у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 489 становника.
Демографија
У насељу Љутице живи 517 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,5 година (45,9 код мушкараца и 49,1 код жена). У насељу има 196 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,02.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Kodžadžik
Kodžadžik je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Kodžadžik pripada opštini Centar Župa.
Prirodni uslovi
Naselje Kodžadžik je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (5 km zapadno). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 22 km južno.
Reljef: Kodžadžik se nalazi u oblasti Župa, na zapadnim padinama planine Stogovo. Naselje je položeno visoko, na zapadnim visovima planine Stogovo, dok se dalje ka zapadu tlo strmo spušta u dolinu Crnog Drima, koja je u ovo delu pregrađena, pa je tu obrazovano veštačko Debarsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 1.070 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Kodžadžik je imao 275 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (Torbeši) (100%).
Većinska veroispovest u naselju je islam.
The Man of Destiny
The Man of Destiny je komedija irskog književnika Georgea Bernarda Shawa premijerno izvedena u Londonu 1897. godine. Predstavljao je dio ciklusa drama Plays Pleasant (Ugodne drame). Radnja se događa 12. maja 1796. u sjevernoitalijanskom gradiću gdje je francuski vojskovođa Napoleon Bonaparte nakratko odsjeo za vrijeme za svog znamenitog pohoda pohoda na Italiju. Protagonistica je mlada žena koja je došla u posjed ljubavnog pisma koje bi Bonaparteu moglo na samom početku uništiti karijeru. Iako relativno slabo poznata, The Man of Destiny je tokom 20. vijeka bila predmetom nekoliko televizijskih ekranizacija - uključujući ranu TV-dramu na programu BBC One 1939. kao i Čovek sudbine iz 1959. godine, jednu od najranijih TV-drama u produkciji RTV Beograd.
Andelain
Ondljan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 159 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 112 metara (maksimalnoj 106 m, a minimalnoj 47 m).
La Cuenca Lechera, Jonacatepec
La Cuenca Lechera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Jonacatepec.
Zenna, Varese
Zenna je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Montevideo, San Pedro
Montevideo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1101 m.
Devadasu (film, 1953)
Devadasu je indijski film snimljen 1953. na telugu jeziku u režiji Vedantama Raghavaiaha. Predstavlja adaptaciju popularnog romana Devdas indijskog (bengalskog) književnika Sharata Chandre Chattopadhyaya. Naslovni protagonist (koga tumači Akkineni Nageswara Rao) je sin lokalnog zamindara koji se zaljubi u djevojku skromnog prorijekla (Savitri), te čija se veza, zbog kastinskih podjela, ne može završiti brakom. Paralelno je snimljena verzija na tamilskom jeziku, u kojoj su dijalozi nasinkronizirani te korišten soundtrack sa različitim pjesmama. Devadasu je nekoliko decenija kasnije ušao u CNN-IBN-ov izbor 100 najvećih indijskih filmova svih vremena.
Benzo(j)fluoranten
Benzo(j)fluoranten je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 252,309 Da.
Nikola Grulović
Nikola Grulović (1888-1959) je bio učesnik ruske revolucije i narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije, a nakon rata društveno-politički radnik FNR Jugoslavije, NR Srbije i AP Vojvodine.
Biografija
Grulović je rođen 4. decembra 1888. godine u selu Beška, kod Inđije, u Sremu. Posle završene osnovne škole, izučio je obućarski zanat. Godine 1906. kao obućarski radnik pristupio je sindikalnom pokretu, a od 1910. je član Srpske socijaldemokratske stranke.
Ruska revolucija
Početkom Prvog svetskog rata mobilisan je od starne Austrougarske vojske i poslat na Istočni front. Posle zarobljavanja, stupio je u Jugoslovenski dobrovoljački korpus, ali je kasnije istupio i priključio se boljševicima.
Sudjelovao u Oktobarskoj revoluciji i građanskom ratu u Rusiji od 1917. do 1919 godine, kao komandant Prvog jugoslovenskog revolucionarnog puka, a potom i komesar Jugoslovenskog komunističkog puka.
Početkom 1918. organizovao je manji jugoslovenski odred Crvene garde s kojim je ušao u sastav Prvog komunističkog Jugoslovenskog puka Crvene armije, i u kome je postao politički komesar.
Bio je i član sekreterijata Jugoslovenske komunističke grupe Ruske komunističke partije (boljševika). Sa Maksimom Čankom, Nikolom Kovačevićem i drugim formirao je Jugoslovenski revolucionarni savez u Kijevu.
Povratak u Jugoslaviju
desno|mini|Delegati Prvog kongresa [[Socijalistička radnička partija Jugoslavije (komunista)|SRPJ(k) ispred zgrade nekadašnjeg hotela Slavija, Beograd 1919. godina.]]
Krajem 1918. godine u Moskvi je dogovoreno osnivanje ilegalne revolucionarne grupe u Kraljevini SHS. U februaru 1919. stigli su u Novi Sad posljednji iz Jugoslovenske komunističke grupe predsjednik Lazar Vukićević i Nikola Grulović.
Po povratku u Vojvodini, Grulović je 27. februara 1919. sa grupom veterana ruske revolucije održao savetovanje u Novom Sadu na kom je odlučeno da naprave Kongres ilegalne komunističke organizacije na Fruškoj gori. Početkom marta na saboru na brdu Stražilovu osnovan je Jugoslovenski komunistički revolucionarni savez Pelagić, čiji je Grulović bio predsednik.
U aprilu 1919. na čelu grupe Pelagićevaca sudjeluje u Osnivačkom kongresu Socijalističke radničke partije (komunista).
Novembra 1920. godine je bio jedan od poslanika u skupštini Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, izabranih na listi Komunističke partije Jugoslavije u Sremu. Iste godine izabran je u Vukovaru za narodnog zastupnika Ustavotvorne skupštine. Bio je delegat KPJ na Trećem kongresu Komunističke internacionale. Od 1935. godine bio je član Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju.
Period SFRJ
Posle oslobođenja Jugoslavije, 1945. godine, bio je najpre u diplomatskoj službi - delegat Jugoslavije u Savezničkoj kontrolnoj komisiji u Bukureštu, savetnik Jugolovenske ambasade u Moskvi i jugoslovenski poslanik u Helsinkiju. Kasnije je bio predsednik Republičkog veća Skupštine Narodne Republike Srbije. Bio član je Centralnog komiteta Komunističke partije Srbije, Saveznog odbora SSRN Jugoslavije i Saveznog odbora Saveza boraca Jugoslavije.
Umro je 19. februara 1959. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.
El Dólar I, Álamo Temapache
El Dólar I je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Nikola Grulović
Dela
Grulović je napisao knjigu „Jugosloveni u ratu i Oktobarskoj revoluciji“, koja je izašla 1962. godine, tri godine posle njegove smrti.
El Dólar I, Álamo Temapache
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Plagioklas
Plagioklas predstavlja izomorfnu seriju minerala, čiji su krajnji članovi albit (NaAlSi3O8) i anortit (CaAl2Si2O8). Serija plagioklasa pripada grupi silikata, podgrupi tektosilikata, klasi feldspata.
Nikola Grulović
Odlikovanja
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden narodnog oslobođenja i Orden bratstva i jedinstva.
Plagioklas
Plagioklasi su izuzetno važni petrogeni minerali (izgrađuju stene). Ulaze u sastav gotovo svih magmatskih stena, izuzev ultrabazičnih. Takođe, u petrologiji su važni i zbog određivanja porekla magmatskih stena (tipa magme od koje nastaju, dubine Zemljine kore odakle ta magma potiče).
Sastav svakog minerala iz serije plagioklasa direktno je uslovljen sadržajem albitske (Ab) i anortitske (An) komponente, i može se jednostavno odrediti merenjem indeksa prelamanja minerala, ili ugla cepljivosti na polarizacionom mikroskopu. Ugao cepljivosti je optička osobina, i varira sa promenom sadržaja albitske komponente.
Serija plagioklasa sadrži šest minerala, koji se razlikuju po sadržaju albitske i anortitske komponente. Minerale ove serije i procentualni sadržaj krajnjih članova u njima, prikazuje sledeća tabela.
Albit je dobio naziv po latinskoj reči albus, zbog svoje bele boje. To je vrlo čest i važan petrogeni mineral, koji ulazi u sastav, najčešće, kiselih magmatskih stena i pegmatitskih dajkova, gde je u asocijaciji sa turmalinom i berilom.
Oligoklas se najčešće javlja u granitu, sijenitu, dioritu i gnajsu. Često je u asocijaciji sa ortoklasom.
Velizar
Velizar (, rođen između 500. i 505, umro 565. god.) bio je istaknuti vojskovođa istočnorimskog (vizantijskog) cara Justinijana I koji je, uglavnom uspešno, vodio ratove protiv Persijanaca na istočnoj granici Carstva, protiv Vandala u Africi i Ostrogota u Italiji.
Plagioklas
Andezin je karakterističan mineral u stenama kao što je diorit, koji sadrži promenljivu količinu silicijuma, i njegov izlivni ekvivalent andezit.
thumb|150px|right|[[Labradorit, nepoznata razmera]] Labradorit je karakterističan mineral u nešto bazičnijim magmatskim stenama, kao što su diorit, gabro, andezit ili bazalt, i obično je u asocijaciji sa nekim mineralom iz grupe piroksena ili amfibola. Pokazuje promenu boje u odnosu na promenu ugla osvetljenja.
Velizar
Mladost
Velizar je bio nešto mlađi od Justinijana, ali precizna razlika u godinama između cara i njegovog najvećeg vojskovođe nije poznata. Može se samo pretpostaviti da je rođen između 500. i 505. godine. Mesto Velizarovog rođenja je ipak zabeleženo. U pitanju je bilo selo Germanija u Donjoj Meziji (danas selo Saparevska Banja u zapadnoj Bugarskoj u blizini Ćustendila/Velbužda). Sudeći po imenu, Velizar je pripadao romanizovanom sloju stanovništva Balkana, možda je bio poreklom Tračanin ili čak Got.
Plagioklas
Bitovnit je vrlo redak mineral, koji se javlja u bazičnijim magmatskim stenama.
Velizar
Mladost
Robert Grevz u svojoj knjizi o Velizaru navodi da je očeva porodica slovenskog porekla i da je već više od jednog veka bila na toj teritoriji. Očigledno je uložio dovoljan trud oko slovenskih jezika pa je došao do zaključka da njegovo ime znači Beli Car (Beli Tsar) što dodatno potvrdjuje da nije bio Got.
Nije poznato kada je stupio u vojnu službu niti kada je došao u Konstantinopolj. Po Prokopiju, Velizar je bio visok i naočit i kao takav je privukao pažnju vrhovnog zapovednika rimske vojske i carevog sestrića Justinijana. Justinov naslednik je Velizara uvrstio među svoje gardiste.
Justinijan je oženio Velizara Antoninom, dobrom prijateljicom carice Teodore. Dve žene su delile ne samo prijateljstvo, već i sličnu životnu sudbinu. Antonina je bila ćerka solunskog vozača četvoroprega i glumica koja je verovatno još u teatarskim danima upoznala plesačicu Teodoru, buduću avgustu. Antonina je bila petnaestak godina starija od svog već drugog supruga i u brak sa Velizarom je dovela i sina Fotija i bar jednu kćer. Zajedno su imali samo jedno dete, ćerku Jovanu (Ioannina). Po navodima Prokopija, koji se duboko divio Velizarovim ljudskim i vojničkim kvalitetima, Antonina je bila dominantna u odnosu na njenog muža slabe volje. Preko nje Teodora je neretko uticala na Velizarove planove. Ipak, Antonina bliskost sa Teodorom je bar u početku imala pozitivan uticaj na Velizarovu karijeru.
Rat sa Persijom
Iberijski rat Vizantije sa Sasanidskom Persijom je započet 526. godine oko prevlasti nad malenom kavkaskom kraljevinom Iberijom (današnja istočna i južna Gruzija). Dva rimska pohoda iz 527. godine, koji su imali karakter pljačkaških upada, bili su usmereni protiv Parsarmenije, dela Jermenije pod persijskom vlašću. Kampanja, u kojoj je Velizar podelio komandu sa Sitom, još jednim vojskovođom tračkog porekla, pokazala se samo poluuspešnom. U svakom slučaju, moguće je da je Justinijan, u to vreme pravi vladar Carstva umesto svog vremešnog ujaka Justina I, nameravao da izvrši prostu demonstraciju sile umesto otpočinjanja ozbiljnijeg sukoba sa moćnim istočnim susedom.
San Rafael, Villa de Reyes
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Reyes.
Velizar
Rat sa Persijom
Justinijan je zvanično postao car 1. avgusta 527. godine. Novi car je, kao pravi rimski avgust smatrao za svoju obavezu da obnovi moć Carstva na zapadu gde su sada varvari držali pod svojom vlašću nekadašnje rimske teritorije. Međutim, prva Justinijanova briga bila je postizanje sporazuma sa Sasanidskom Persijom. Car je nedugo po preuzimanju prestola imenovao Velizara za vrhovnog zapovednika rimske vojske u Mesopotamiji (dux Mesopotamiae). U vreme trajanja pregovora u zimu 527/28. godine Velizar je po carevom naređenju utvrdio granicu i kada su sukobi obnovljeni u proleće 529. godine Velizar je promovisan u vrhovnog zapovednika rimske vojske na Istoku (magister militum per Orientem). Kada se pokazalo da je cilj persijskog pohoda iz 530. godine osvajanje važne tvrđave Dare, Velizar je upućen u grad sa oko 25.000 ljudi. Vizantijski vojskovođa je naredio podizanje palisada oko rimskog vojnog logora van zidina grada što se pokazalo se korisnom pred brojčano nadmoćnijom persijskom vojskom od 40.000 ratnika. Posle dvodnevnih borbi u bici kod Dare Vizantinci su odneli pobedu i naneli teške gubitke neprijatelju. Po prvi put, posle dužeg vremena, zabeležio je svedok događaja istoričar Prokopije iz Cezareje, Rimljani su uspeli da poraze tako brojnu persijsku vojsku.
Naredne 531. godine, Persijanci su napali Komagenu i Velizar, nakon što je obezbedio Mesopotamiju, je poveo glavninu vojske od nekih 20.000 vojnika. Uz put im se pridružilo i oko 5.000 Gasanidskih Arapa. Malobrojnija persijska vojska je presretnuta kod Kalinika na reci Eufrat. Iako su se Persijanci povlačili sa teritorije Carstva, oficiri su navaljivali na Velizara da neprijatelju nametne bitku. Bitka kod Kalinika, vođena na Vaskrs 19. aprila 531. godina, završila se porazom Vizantinaca. Po Prokopiju, kada su Persijanci probili rimski vojni red, Velizar je naredio svojim oficirima da sjašu i zajedno sa njima se lično umešao u bitku i spasao svoju vojsku potpunog poraza. Ipak, Jovan Malala je zapisao kako je Velizar u stvari napustio boj i sklonio se u Kalinik, dok su njegovi podređeni oficiri spasavali vojsku. Malalin prikaz događaja je izgleda verodostojniji pošto znamo da je 531. godine Velizar smenjen i opozvan u Konstantinopolj. Do početka odlučnijih mirovnih pregovora došlo tek kada je persijski kralj Kavad I umro. Justinijan je sa novim šahom Hozrojem I sklopio Večni mir u septembru 532. godine po cenu visokog godišnjeg danka.
San Rafael, Villa de Reyes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1853 m.
Velizar
Osvajanje Afrike
thumb|250px|Vandalsko kraljevstvo [[455. godine. U vreme Velizarovog pohoda Vandali su već izgubili kontrolu nad zaleđem severnoafričke obale Mediterana.]]