cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lepilemuri
Lepilemuri (Lepilemur) su rod primata koji se vode kao zasebna porodica, Lepilemuridae. Porodica ima sedam vrsta, a najbliži srodnik joj je bio izumrli divovski lemur Megaladapis.
Rasprostranjenost
I ova porodica Strepsirrhini majmuna, kao i sve porodice iz skupine Lemuriformes žive isključivo na Madagaskaru. Jedina je djelomična iznimka porodica lemura koja, osim na Madagaskaru, živi i na obližnjim komorskim otocima.
Opis
Lepilemuri su srednje veliki Strepsirrhini. Krzno im je s gornje strane tijela sivo-smeđe ili crvenkasto, dok im je donja strana bjelkasto žuta. Tipični su im kratka glava i velike, okrugle uške. Tijelo im je dugo 30 do 35 cm na koje se nadovezuje odprilike jednako dugi rep, a dosižu težinu do 900 grama.
Način života
Ova su porodica isključivo noćne životinje. Žive pretežno na drveću po kojem se kreću dugim skokovima svojih snažnih stražnjih nogu. Na tlu se kreću skačući slično klokanima. Tijekom dana se povlače u guste krošnje ili duplje u stablima. Lepilemuri su samotnjaci i odlučno brane svoj teritorij od istospolnih članova svoje vrste. Ali teritoriji mužjaka i ženki se djelomično preklapaju.
Ishrana
Lepilemuri su uglavnom biljožderi, a hrana im se sastoji pretežno od lišća. Kako ne mogu probaviti celulozu, u probavnom traktu su im prisutne odgovarajuće bakterije. One su naseljene u jako povećanom debelom crijevu. Slično kao dvojezupci, i lepilemuri ponovo jedu svoj izmet radi što boljeg iskorištavanja sastavnih dijelova hrane.
Razmnožavanje
Između rujna i prosinca, nakon skotnosti od 120 do 150 dana, ženka koti samo jedno mladunče koje obično podiže u gnijezdu u duplji nekog stabla. Sisanje traje četiri mjeseca, no mladunče ostaje uz majku do godine dana. Spolnu zrelost dosiže u dobi od oko jedne i pol godine. Očekivani životni vijek lepilemura je osam godina.
Ugroženost
Kao i svi drugi madagaskarski Strepsirrhini i lepilemuri su najviše ugroženi krčenjem šuma, a u manjoj mjeri i lovom. Ukupno su manje ugroženi od drugih primata. Na listi IUCN-a je pet vrsta uvršteno na popis slabo ugroženih, dok se dvije vode kao ugrožene.
Sistematika
Lepilemuri su jedini predstavnici porodice Lepilemuridae. Ponekad ih se zajedno s izumrlom vrstom divovskih lemura (Megaladapis) svrstava u zajedničku porodicu, Megaladapidae. Ovaj rod obuhvaća jedanaest vrsta, od kojih su najraširenije:
Santiago Alseseca, Puebla
Santiago Alseseca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 6490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
Dijalog
Dijalog (od starog Grčkog "Dialogos" što znači razgovor) predstavlja vođenje pismenog ili usmenog razgovora i protiv razgovora između dve ili više osoba. Njegova suprotnost je monolog, razgovor jedne osobe sa ili protiv sebe samog (pre svega kod drame).
Literatura
Kao literalno sredstvo o karakterisanju jedne figure i kod razvijanja radnje, dijalog određuje dramu, u lirici nalazi upotrebu kod forme prepričavanja, kao kod balade.
Jedna posebna forma epike je dijalog u romanu koji se kod Diderota, Vilanda, ili kod Fontane sastoji isključivo iz razgovora. Kao literalna vrsta, dijalog je jedan tekst sa ulogama podeljen na više govornika. Kod Platona je to kao forma filozofske diskusije, Diskusija sa namerom dubokog uvida u jedno pitanje dospeti, uputiti. U dijalogu se susreću različiti pogledi jedan za drugim. Učesnici pokušavaju svoje namere drugima da nanesu, s tim što bi došli do uvida koji je jednoj pojedinačnoj osobi uskraćen.
Kao tekst forma služi dijalog naročito jednom živahnom prikazivanju, može li jedna tema bolje nego jedan jedinstveni tekst od različitih strana razjasniti i u datom momentu služiti, da lično mišljenje autora sakrije, možda kod lične zaštite i kod izbegavanja cenzure, (tako kod Davida Hume u njegovom dijalogu "o prirodnoj religiji") ili iz principijelnog nepoverenja protiv jedinstvene forme pisanih tekstova. (tako, po nekim interpretetima, Platon)
Pavao I. Šubić Bribirski
Pavao I. Šubić Birbirski (o. 1245. - ?, 1. svibnja 1312.), hrvatski ban, gospodar Bosne i najmoćniji član velikaške obitelji Šubić koju je, za svoje vladavine, podigao na najvišu razinu moći.
Vladao je Hrvatskom u vrijeme prijestolnih borbi između zadnjeg Arpadovića i dinastije Anžuvinaca koja je polagala pravo na krunu Hrvatske i Ugarske. U takvim prilikama, uspio je osigurati za sebe i svoj rod nasljednost banske časti i upravu nad čitavom središnjom Hrvatskom, a upleo se aktivno i u sam proces riješavanja dinastičkog pitanja.
Podrijetlo i obitelj
Najstariji je sin bribirskog kneza Stjepka II., a po majci je u rodbinskoj vezi s kraljevskom dinastijom Arpadovića. Rodio se oko 1245. godine. Imao je šestoro braće braće i sestara, od kojih je najznačajniji bio Mladen I.
Početak vladavine
Naslijedio je oca na čelu velikaškog roda Bribirskih. Vladao je iz utvrde Bribir, u kojoj je podigao i franjevački samostan, s a bazilikom Svete Marije. Prvi put se spomije kao bribirski knez godine 1272., a iste godine javlja se u izvorima kao trogirski načelnik. Godine 1273. imenovan je namjesnikom primorskog bana i splitskim knezom, a od 1274. postaje primorski ban. Iskoristivši slabosti oslabljene središnje vlasti, Pavao I. je, tijekom zadnjih desetljeća 13. stoljeća podvrgao svojoj vlasti sve hrvatske velikaše i dalmatinske gradove, a uspio je skršiti i moć omiških knezova Kačića te stekao Omiš i Neretvansku krajinu koju je uže povezao s Hrvatskom.
Kao primorski ban, morao je riješavati dugogodišnji spor između komuna Splita i Trogira, kao i onaj između Šibenika i Trogira. Pri izgradnji vlasti oslanjao se na svoju braću, kojoj je dijelio kneštva u dalmatinskim gradovima, ali i na druge članove roda.
Dinastičke borbe i uspon Bribirskih
Godine 1290. umire kralj Ladislav IV. bez muškog potomka i počinju dugotrajne borbe arpadovske i anžuvinske dinastije za ugarsko prijestolje. Pravo na krunu sv. Stjepana istaknuli su Andrija, podrijetlom Mlečanin, navodni potomak dinastije Arpadovića u muškoj lozi i Karlo Martel iz dinastije Anžuvinaca, potomak Arpadovića po ženskoj liniji. Vlast nominalno preuzima Andrija III. Mlečanin, no ne uspijeva je učvrstiti zbog jake opozicije i nemogućnosti da u potpunosti dokaže svoje baštinsko pravo.
U međuvremenu, 1295. godine umro je anžuvinski pretendent na hrvatsko-ugarsko prijestolje, Karlo Martel, a novim baštinikom njegovih prava postaje njegov sin Karlo Robert.
Vrhunac moći i smrt
Pavao Bribirski je krajem 13. stoljeća imao čitavu Hrvatsku, od Gvozda do Neretve u svojim rukama. Nosio je naslov bana Hrvata, kojen je 1299. godine pridodao i titulu "gospodara Bosne" (dominus Bosnae).
Kasnije, Pavao staje otvoreno na stranu Anžuvinaca i šalje svoga brata Jurja I. u Napulj da preveze Karla Roberta preko mora u Hrvatsku. U međuvremenu Karlo Robert dobiva podršku i velikaške obitelji Babonić. Miha Madijev, splitski ljetopisac ovako je zabilježio dolazak Karla Roberta: "Ljeta Gospodnjega 1300. mjeseca kolovoza gospodin Karlo, unuk sicilskog kralja, doplovi po moru na galijama u Split, gdje je ostao mjesec dana ili gotovo dva."
Početkom siječnja 1301. godine umro je kralj Andrija III. Mlečanin, ne ostavivši nasljednika te je s njime izumrla dinastija Arpadovića. Po tom događaju, odveli su knezovi Bribirski Karla Roberta u Zagreb, odakle je otputovao u Ostrogon gdje ga je ostrogonski nadbiskup Grgur okrunio za hrvatsko-ugarskog kralja. Unatoč krunidbi, kralj Karlo I. nije uspio još gotovo desetljeće nametnuti svoju vlast u Ugarskoj, dok je njegova vlast u Hrvatskoj bila tek nominalno priznata. Ban Pavao je bio gotovo nezavisan vladar koji je takoreći obnovio doba hrvatskih narodnih vladara i vladao nad najvećim dijelom hrvatske države. Osim, središnjih dijelova Hrvatske, imao je pod svojom vlašću i Bosnu, koju je predao na upravu svom bratu Mladenu I., a 1311. godine osvojio je u ratu protiv Venecije i grad Zadar. Bio je na vrhuncu svoje moći, vladajući od Gvozda do Jadrana i do Drine, obnovivši stoga staru Hrvatsku. Iako se nije nikada krunio, bio je suvereni i samostalan vladar cijele Hrvatske (neokrunjeni kralj Hrvata), noseći titulu Ban Hrvata i gospodar Bosne. Svoju samostalnost iskazivao je i time što je dao kovati vlastiti novac.
Umro je 1. svibnja 1312. godine i pokopan u franjevačkoj crkvi Sv. Marije u Bribiru. Naslijedio ga je njegov sin Mladen II. za vrijeme kojega moć Šubića počinje slabiti.
Potomstvo
Na osnovi dostupnih genealoških podataka, Pavao I. je imao petoro sinova:
Buch (Hunsrück)
Buh je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 924 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Buh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 408 metara. Površina opštine iznosi 13,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 924 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Guram Tušišvili
Judo je započeo s 11 godina u klubu Ševardeni iz Tbilisija pod vodstvom Gurama Modebadzea. Trenutno je član kluba Dinamo iz Tbilisija. U reprezentaciju je uključen 2014. godine. Trener mu je Irakli Cirekidze. U mlađim uzrastima Guram je bio svjetski prvak (U17) 2011. godine i europski prvak 2013. godine. Od 2015. godine bori se u teškoj kategoriji, težinskoj klasi preko 100 kg. U ovoj kategoriji ostvario je mnoštvo uspjeha. Svjetski prvak je iz Bakua 2018., europski prvak iz Varšave 2017. i Minska 2019., te brončani sa EP u Pragu (2020.) i Lisabonu (2021.)
Pod ingerencijom Međunarodne judo federacije osvojio je dva zlata na Svjetskim mastersima, dva zlata na Grand Slamu i tri zlata na Grad Prix mitinzima.
Prije Europskih igara u Minsku, koje su održane u lipnju 2019. godine, imao je pauzu od gotovo pola godine. No, to mu nije predstavljalo problem i osvaja zlatno odličje. Natjecanje u judu na Europskim igrama ujedno je bilo i europsko prvenstvo, pa je tako ponio i naslov europskog prvaka te godine.
27. 12.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
27. prosinca/decembra (27. 12.) je 361. dan godine po gregorijanskom kalendaru (362. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 4 dana.
Rođenja
.
El Naranjillo, Santa Cruz de Juventino Rosas
El Naranjillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Santa Cruz de Juventino Rosas.
27. 12.
Smrti
.
Jarovnjice
Jarovnjice je naseljeno mjesto u okrugu Sabinov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
27. 12.
Blagdani
.
Jarovnjice
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 5.575 stanovnika.
27. 12.
Praznici i dani sećanja
.
El Naranjillo, Santa Cruz de Juventino Rosas
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1566 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1855 m.
27. 12.
Praznici i dani sećanja
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Međunarodne sankcije
Međunarodne sankcije su, u pravilu nenasilne, akcije koje pojedine države poduzimaju protiv drugih država kako bi ih prisilile na promjenu pojedinih aspekata vanjske i unutrašnje politike koje drže neprihvatljivim. Po tome da li ih poduzima jedna država, ili međunarodna organizacija dijele se na unilateralne i multilateralne.
Sankcije se obično dijele na tri oblika:
Ekonomske sankcije se razlikuju od trgovinskih sankcija koje se primjenjuju iz čisto ekonomskih motiva, i koje najčešće imaju oblik posebnih carinskih tarifa umjesto potpune zabrane trgovine.
Diplomatske sankcije
Diplomatske sankcije su najčešći oblik međunarodnih sankcija, a sastoje se od širokog spektra mjera kojim se ograničavaju diplomatski odnosi između dvije države. Najčešće se svode na povlačenje i reciprocitetno protjerivanje ambasadora, kao i ograničenja diplomatskih kontakata.
Jedan od najnovijih primjera je odluka Evropske Unije da godine 2003. zabrani visokim predstavnicima vlada država-članica kontakte s predstavnicima vlasti Kube, kako bi se izrazilo nezadovoljstvo ukidanjem moratorija na smrtnu kaznu.
Ponekad su diplomatske sankcije usmjerene ne prema državama, nego pojedincima koji se obično vezuju uz određenu politiku. Jedan od primjera jest odluka EU da se zabrani pristup Aleksandru Lukašenku zbog nedemokratskog načina vladavine u Bjelorusiji, odnosno određenom broju hrvatskih državnih funkcionara koje se smatralo odgovornim za skrivanje generala Ante Gotovine.
Diplomatske sankcije se uglavnom smatraju najblažim od svih sankcija, jer u pravilu imaju više simboličku nego praktičnu vrijednost. One uglavnom služe za nedvosmisleno izražavanje nezadovoljstva nečijom državnom politikom, odnosno ozbiljno upozorenje prije uvođenja strožih mjera kao što su ekonomske sankcije ili rat.
Ekonomske sankcije
Ekonomske sankcije mogu varirati od uvođenja posebnih kaznenih carinskih stopa na uvoz roba iz određenje zemlje, do potpune zabrane bilo kakve trgovine, te, konačno uvođenja pomorske, zračne i kopnene blokade s ciljem efikasne primjene tih mjera.
Neki od najpoznatijih primjera ekonomskih sankcija jesu UN-ove sankcije protiv Iraka, UN-ove sankcije protiv SRJ te embargo SAD protiv Kube.
Vojne sankcije
Vojne sankcije obično predstavljaju niz mjera kojima je cilj onemogućiti neku državu da provodi određene vojne akcije koje se smatraju neprihvatljivima.
Te se mjere mogu sastojati od embarga na uvoz vojne opreme, čime bi se određena država onemogućila da provodi vojne operacije. Jedan od takvih primjera je 15-godišnji američki embargo Pakistanu na uvoz modernih aviona tipa F-16, kojima se izražavalo nezadovoljstvo zbog razvoja nuklearnog oružja. .
Stroži oblik sankcija jest korištenje oružanih snaga kako bi se provela zračna, pomorska i kopnena blokada neke države.
Pored njih postoje i vojne sankcije kojima se zadire u suverenitet nekih država, odnosno određuju se tzv. sigurnosne zone ili zone zabrane leta, u kojima je oružanim ili policijskim snagama neke države zabranjen pristup, pod prijetnjom primjene oružane sile. Kao krajnja vojna sankcija se primjenjuje vojna intervencija, odnosno rat, mada njihovi zagovornici u tu svrhu najčešće koriste razne eufemističke nazive kao što su policijska akcija, nametanje mira i sl.
Uloga međunarodnih sankcija u suvremenom svijetu
Međunarodne sankcije su u 20. vijeku, a pogotovo nakon drugog svjetskog rata, stekle veliku popularnost kao jedan od instrumenata međunarodne politike. Kao njihova najveća prednost se navodi to da - uz diplomaciju -predstavljaju najefikasniju moguću alternativu ratu kao sredstvo rješavanja međunarodnih sporova.
Zagovornici međunarodnih sankcija tvrde da su one postale još efikasnije zahvaljujući ekonomskim, političkim i kulturnim trendovima na kraju 20. vijeka. Tako je zahvaljujući globalizaciji privreda svake zemlje daleko osjetljivija na prekid protoka robe, ljudi i kapitala. Zahvaljujući porastu broja demokratskih država na svijetu, vlastodršci su daleko osjetljiviji na sankcije. Izloženost globalnim medijima, pak, stanovnike državama pod sankcijama čini daleko svjesnijim nacionalnog poniženja, za što je jedan od primjera zabrana sudjelovanja SRJ na međunarodnim sportskim natjecanjima početkom 1990-ih.
S druge strane, međunarodne sankcije su kao koncept došle pod udar kritičara koji ih smatraju izgovorom za nepoduzimanje konkretnih akcija protiv problematičnih državama u slučajevima kada za to ne postoje neposredni interesi. Kao argument protiv sankcija se navodi činjenica da u mnogim autokratskim i nacionalističkim državama sankcije služe kao izgovor za povećanje političke represije, odnosno šovinizma, ksenofobije i teorija zavjera. Vrlo čest argument je i činjenica da sankcije dovode do njihovog kršenja koje služi kao podloga za razvoj organiziranog kriminala i korupcije.
V. također
Sankcje gospodarcze
Detant
Detant je izraz koji dolazi od francuske riječi détente (opuštanje), te se od 1970-ih koristi u međunaordnoj politici kako bi opisao situaciju u kojoj dvije prethodno međusobno neprijateljski raspoložene države poboljšavaju diplomatske, političke i druge odnose, odnosno smanjuju međusobne napetosti.
Kao sinonim za detant se svojevremeno koristio izraz reapprochement.
Najpoznatiji primjer detanta jest period hladnog rata od sredine 1960-ih do početka 1980-ih kada su SSSR i SAD nastojale poboljšati međusobne odnose i pronaći zajednički jezik u što je moguće više spornih pitanja kako bi spriječili izbijanje trećeg svjetskog rata. U užem smislu detant se koristi kao sinonim za taj historijski period.
Barbiano - Barbian, Bolzano
Barbiano - Barbian je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1520 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 784 m.
Burjassot
Burjassot je grad (i općina) od 37,575 stanovnika na istoku Španjolske, koji administrativno podpada pod autonomnu zajednicu Valenciju i Provinciju Valenciju.
Usvajanje u drevnom Rimu
250px|right|thumb|[[August (rimski car)|August, vjerojatno najpoznatiji od svih usvojenika u rimskoj historiji]]
Burjassot
Geografske karakteristike
Burjassot leži udaljen pet kilometara sjeverno od centra Valencije.
On je jedno od 45 satelitskih naselja koji formiraju Metropolitansku Valenciju - konurbaciju u kojoj živi 1.595,000 stanovnika
Usvajanje u drevnom Rimu
Usvajanje je u antičkom Rimu bila prilično česta procedura, u mnogo čemu raširenija nego u kasnijim društvima, uključujući i suvremena. To se pogotovo odnosilo na pripadnike više klase, odnosno patricija koji su u pravilu nastojali izbjeći mnogobrojno potomstvo, pogotovo kada su u pitanju bili muška djeca. Razlog je bio u izuzetno velikim troškovima odgajanja muške djece, odnosno njihove buduće političke karijere (cursus honorum). S druge strane je relativno visoka smrtnost male djece ostavljala mogućnost da aristokratske porodice ostanu bez potomaka i nasljednika; usvajanje tuđe djece je rješavalo taj problem, a često je služilo i za jačanje veza među pojedinim porodicama i stvaranje snažnih klanova. U doba Carstva je institut usvajanja korišten i na najvišoj razini, odnosno omogućavao je carevima da njime određuju nasljednike te tako političkom sistemu daju određenu stabilnost.
Opština Tepeyahualco de Cuauhtémoc, Puebla
Tepeyahualco de Cuauhtémoc je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 715 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1951 m.
Manastir Pećka patrijaršija
Dana 13. srpnja 2006. god., manastirski kompleks je upisan na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi kao dodatak već upisanom manastiru Visoki Dečani (Srednjovjekovni spomenici na Kosovu) koji se nalazi i na popisu mjesta svjetske baštine u opasnosti.
Osnutak
thumb|left| Freska Krista u unutrašnjosti crkve Svete Marije. Točan datum osnivanja manastira nije poznat, ali se pretpostavlja da je još za života Svetog Save, ova lokacija postal metohija (zemlja u vlasništvu samostana) manastira Žiča, koji je tada bio sjedište srpske crkve.
Nadbiskup Arsenije I. je tu izgradio crkvu Svetih Apostola, u želji da smjesti središte Srpske crkve bliže glavnom gradu. Oko 1250. god. je uslijedilo i njeno uređenje. Nadbiskup Nikodim I. dao je izgraditi crkvu Svetog Dimitrija oko 1320. god., sjeverno od postojeće crkve. Deceniju kasnije, oko 1330. god., njegov nasljednik, nadbiskup Danilo II. izgradio je treću crkvu, južno od postojećih – crkvu Svete Djevice Marije od hodogetrije (ona koja pokazuje put) na koju se naslonila malena crkva sv. Nikole. Ispred ove tri malene crkve podigao je i monumentalni samostalni narteks (srpski: priprata), te uz njega kampanil. U vremenu nadbiskupa Joanakija II., oko 1345. god., crkva sv. Demetrija je oslikana freskama.
Tijekom 14. stoljeća učinjene su neznatne promjene na Crkvi Svetih Apostola, koja je kasnije oslikana. Od 13. do 15. st., te kasnije opet u 17. st., poglavari Srpske pravoslavne crkve i nadbiskupi Pećke patrijarhije su sahranjivani u crkvama ovog manastira.
Požar 1981.
Manastirski konak je izgoreo u noći 15/16. marta 1981, u vreme nemira na Kosovu. Crkva smatra da je konak "spaljen" u požaru koji je krenuo na dva mesta istovremeno. Okružni javni tužilac u Peći, Selman Ukaj, je izjavio da je konak najverovatnije izgoreo "zbog nepravilno izvedenog dimnjaka i nepotpune termičke izolacije". Ipak, organima unutrašnjih poslova je naloženo da ispitaju i "druge eventualne uzroke požara". U požaru je uništena i manastirska zimska crkva, u poslednji čas su spašene najznačajnije rukopisne knjige i manastirska riznica.
Obnova
Obnova kompleksa je započeta u srpnju 2006. god., a dovršena je u rujnu iste godine. Glavni zadatak je bio zaštiti kompleks od utjecaja vremenskih prilika, ali i popravak unutarnjih zidova, te vanjskog izgleda. Prilikom popravka jedne vanjske before na fasadi crkve v. Dimitrija, otkrivene su dvije, do tada nepoznate, freske srpske kraljice i nepoznate plemkinje.
Kompleks manastirskih crkava je krajem novembra 2008. godine ofarban u crvenu boju, poput manastirske crkve u Žiči, što je izazvalo burne reakcije u stručnim krugovima, kako među onima koji taj čin osuđuju, tako i među onima koji ga opravdavaju.
Brodolom mladog Tomasa
„Brodolom mladog Tomasa“ je jugoslovenska TV drama emitovana 1965. godine u produkciji Radiotelevizije Beograd. Režirao ju je Jovan Konjović, a scenario je pisala Jovanka Jorgačević.
Donega, Genoa
Donega je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
South Haven, Minnesota
Saut Hejven je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 187, što je 17 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vunasti lemuri
Rasprostranjenost
Vunasti lemuri žive isključivo na Madagaskaru.
El Mezquite Gordo, Celaya
El Mezquite Gordo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Celaya.
Vunasti lemuri
Opis
Članovi ove porodice se veličinom tijela međusobno značajno razlikuju. Dok su vunasti makiji bez repa dugi samo 30 cm, indri je najveća živuća vrsta poderda Strepsirrhini unutar reda primata. Kod indrija je rep samo mali batrljak, a rep vunastog makija i sifaka je jednako dugačak kao tijelo. Dlaka krzna je duga i često šarena, uglavnom od bjelkaste preko crvenkaste do sivo crne. Ali zato su njihova uvijek crna lica bez dlaka. Zadnje noge su im duže od prednjih koje su duge i tanke, a palac ne mogu potpuno okrenuti nasuprot ostalim prstima prednjih ekstremiteta.
Брвеник Насеље
Брвеник Насеље је насеље у Србији у општини Рашка у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 408 становника (према попису из 1991. било је 414 становника). Изнад њега се налазе остаци истоименог утврђења, над ушћем Брвенице у Ибар, док се у његовој близини налазе Стара Павлица (XI или XII век), црква светог Николе (крај XIII или почетак XIV век) и Нова Павлица (крај XIV века) , које се налазе под заштитом Републике Србије, као споменици културе од великог значаја.
Vunasti lemuri
Način života
Sve vrste žive na drveću, ali i silaze na tlo. Na tlu stoje uspravno, a kreću se kratkim skokovima pri čemu drže prednje ekstremitete dignute u zrak. Često ih se vidi kako leže ispruženi na drveću i sunčaju se trbuhom okrenutim prema suncu. Kao većina životinja koje se hrane lišćem izravnavaju nisku hranjivu vrijednost te hrane dugim pauzama mirovanja. Indriji žive u u grupama od dvije do petnaest jedinki, a sporazumijevaju se glasanjem, ali i izrazima lica.
El Mezquite Gordo, Celaya
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1754 m.
Vunasti lemuri
Ishrana
Sve vrste ove porodice su isključivo biljožderi. Hrane se samo lišćem, voćem i cvjetovima.
Брвеник Насеље
Демографија
У насељу Брвеник Насеље живи 332 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 41,9 година (42,4 код мушкараца и 41,5 код жена). У насељу има 132 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,09.
Vunasti lemuri
Razmnožavanje
ženke i mužjaci uglavnom žive u dugogodišnjim monogamnim vezama. Nakon skotnosti od četiri do pet mjeseci, najčešće krajem sušnog razdoblja, na svijet dolazi jedno mladunče. Dojenje traje pet do šest mjeseci, a nakon tog razdoblja mladunac nastavlja živjeti još duže vrijeme u porodičnoj zajednici.
Брвеник Насеље
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Vunasti lemuri
Ugroženost
Kao i sve vrste primata na Madagaskaru, ali i drugdje, i ova je porodica ugrožena prije svega uništavanjem šuma na područjima gdje obitavaju.
Opština Jibou, Sălaj
Jibou je opština u Rumuniji u okrugu Salaž.
Milpillas, San Agustín Metzquititlán
Milpillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Agustín Metzquititlán.
Opština Jibou, Sălaj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
Izimșa, Obârșia De Câmp
Izimșa je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Obârșia De Câmp.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1267 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Jakubovani (Sabinov)
Jakubovani je naseljeno mjesto u okrugu Sabinov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 937 stanovnika.
Cintray (Er)
Sintre je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 361 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 176 metara (maksimalnoj 184 m, a minimalnoj 165 m).
Austrijska služba u inozemstvu
Zakonska regulativa
Austrijski zakon ne poznaje pojam služba u inozemstvu. Kako se civilno služenje smatra državnom službom na teritoriju Austrije, po Zakonu o civilnom služenju u pravnom smislu ovaj oblik ne predstavlja posebnu formu civilnog služenja. Sudionik u inozemnoj službi se, kroz ovaj oblik služenja oslobađa obaveze služenja u civilnoj službi. Sličan oblik civilnog služenje je u Njemačkoj pod nazivom Drugačiji oblik služenja (njem. Anderer Dienst im Ausland (ADiA))
Povijest
mini|desno|[[Andreas Maislinger kao ASF-dobrovoljac u Poljskoj (1981.)]] Krajem 1970.-tih Andreas Maislinger inicira ozakonjenje ovakvog oblika služenja obaveze vojnog roka u Austriji, koja prvenstveno za cilj ima obilježavanje spomena na žrtve holokausta. U televizijskoj emisiji Kreuzverhör, 10. listopada 1980. godine, na poziv austrijskoga novinara Antona Pelinke, Andreas Maislinger je prezentirao svoj koncept služenja u bivšem Sabirnom logoru Auschwitz. Tadašnji predsjednik Austrije Rudolf Kirchschläger je odbio njegov koncept, riječima: Tek 1995. godine Kirchschläger je priznao pozitivne rezultate i odjek u svijetu o služenju i konceptu Maislingera.
Godine 1980./'81. Maislinger s Joachimom Schlörom radio je kao volonter u projektu njemačke ASF, pod vodstvom njemačkih književnika Volker von Törnea i Christopha Heubnera, gdje je Državnom muzeju Auschwitz-Birkenau surađivao i vodio grupe njemačke mladeži. Nakon povratka u Austriju, Maislinger je bio uvjeren, da je ovakav ili sličan oblik služenja moguć i u Austriji. Podršku je dobio od Simona Wiesenthala i dr.
Realizacija
U svibnju 1991. godine, tadašnji austrijski ministar unutrašnjih poslova Franz Löschnak, obavijestio je Andreasa Maislingera pismom, da je od strane austrijske Vlade, moguće službovanje u inozemstvu, kao alternativa za civilno služenje te da se odobravaju potrebna novčana sredstva u okviru austrijskog ministarstva unutarnjih poslova. Već, 1. rujna 1991. u Državni muzej Auschwitz-Birkenau odlazi prvi obveznik s ciljem njegovanja sjećanja na žrtve holokausta.
Razvoj
U studenom 1997. godine donesena je nova zakonska odredba, kojom se omogućava službovanje u inozemstvu, također za druga dva oblika: socijalnu službu i mirovnu službu. Za vrijeme mandata austrijskog ministra unutrašnjih poslova Ernsta Strassera 2001. godine osnovano je udruženje Auslandsdienst-Förderverein, koje je zaduženo za raspodjelu novčanih sredstava nezavisnih organizacija. U međuvremenu je više od 1100 mladih Austrijanaca iskoristilo ovaj način služenja, te služilo na svih pet kontinenata. Danas je Verein Österreichischer Auslandsdienst (VÖA) jedna od osnovnih organizacija, koja pomaže pri izvođenju služenja Austrijanaca u inozemstvu.
Financiranje
Svakoj organizaciji, austrijska Vlada odobrava određena novčana sredstva po članku § 12b Zakona o civilnom služenju Svaki obveznik se potpomaže s maksimalnim iznosom od 9.000 €. Moguća je daljnja raspodjela sredstava, čime se omogućava većem broju obveznika, sudjelovanje u projektu, što, s druge strane, umanjuje iznos podrške na minimalno 4.500 €. Ovom podrškom države omogućava se ovakvo služenje obveznicima, ali se istovremeno ograničava njihov broj.
Ninguno, CECAF AC, Colima
Ninguno, CECAF AC je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Colima.
Massa, Ravenna
Massa je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Zwei tolle Käfer räumen auf
Zwei tolle Käfer räumen auf je zapadnonjemačka filmska komedija snimljena u režiji Rudolfa Zehetgrubera i premijerno prikazana 1979. godine. Predstavlja peti i dio ciklusa filmova o čudesnom automobilu po imenu Dudu. Zehetgruber ponovno tumači glavnu ulogu, ali drukčiji lik od onoga iz prethodnih nastavaka, a automobil Volkswagen Buba po kome je dobio ime se tek nakratko pojavljuje, odnosno "preuzima identitet" kompjuterski vođenog terenca. Radnja prikazuje kako se protagonistu u borbi protiv mafije pridružuje robot u obliku raka.
El Nacimiento, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1211 m.
Buch (Taunus)
Buh je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 592 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Buh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 4,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 592 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 141 stanovnika/km².
Paso Hachote, Tierra Blanca
Paso Hachote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Redovnička država Teutonskog viteškog reda
Redovnička država Teutonskog viteškog reda (njemački: Staat des Deutschen Ordens ili Deutschordensstaat, latinski: Civitas Ordinis Theutonici, poljski: Państwo zakonu krzyżackiego) bila je teokratska država koja je egzistirala od 1230. do 1561.
Teritorij Teutonskog viteškog reda po baltičkim zemljama od 1230. do 1561. naziva se državom Teutonskog reda.
Teutonska država u osnovi je obuhvaćala područje Zapadne i Istočne Pruske i dijelove Livonije, današnje Estonije i Latvije. Uz to i neke male grofovije po Svetom Rimskom Carstvu, koje su bile direktno podređene Velikom majstoru Reda.
Historija
Za osnivanje Teutonske države zaslužan je četvrti Veliki majstor Teutonskog reda - Hermann von Salza (vladao 1210.-39 ), utjecajni savjetnik cara Svetog Rimskog Carstva Friedricha II.
Teutonski viteški red počeo je premještati fokus svog interesa sa Bliskog Istoka u Istočnu Evropu. Zbog tog su na poziv ugarskog kralja Andrije (Andrása) II 1211. otišli su u Transilvaniju zaustaviti invaziju Kumana i obratiti ih na kršćanstvo.
Red je dobio veliku autonomiju, ali zahtjevi vitezova postali toliko pretjerani da su protjerani iz Ugarske 1225. Tada se otvorila nova prilika kad ih je pozvao poljski vojvoda Konrad Mazovski da mu odbrane zemlje u donjem toku rijeke Visle od poganskih Prusa.
Sultan
thumb|right|250px|Sultan [[Otomansko carstvo|Otomanskog carstva Mehmed II., ulje na platnu slikara Gentile Bellinija iz 1480.]] Sultan (arapski: سلطان) je islamska vladarska titula, koja je imala različita historijska značenja. Izvorno je to bila apstraktna arapska imenica, koja je značila; snaga, snažan, vladar, kralj. Kasnije su tu titulu počeli koristiti pojedini muslimanski vladari, koji su pretendirali i imali potpuni suverenitet nad svojim teritorijem, bez ikakve više vlasti nad sobom. Teritorij nad kojim su vladali zvao se Sultanat (arapski: سلطنة‎).
Redovnička država Teutonskog viteškog reda
Počeci i konsolidacija
Hermann von Salza je ovaj put postupao pažljivo, da izbjegne transilvanijsku sudbinu. Kako je već uživao povjerenje Friedricha II, nije mu bilo teško da ga nagovori za uslugu. Tako je 1226. Svetorimski car Friedrich II u svojoj Zlatnoj buli iz Riminija dao je Teutonskom redu sva prava na zemlje koje oni zauzmu u Pruskoj.
Ta bula bila je pravni temelj za kasniji nastanak Teutonske države.
Sultan
Prvi koji je ponio titulu sultan bio je gaznavidski vođa Mahmud Gaznevi, koji je vladao od 998. do 1030. godine. Od Tugrul bega (990. - 1063.) nadalje, su titulu sultan počeli upotrebljavati vladari iz seldžučke dinastije, a od Osmana I. i vladari Otomanskog carstva. Tu titulu nosili su i vladari iz Dinastije Ajubida i vladari Mamlučkog sultanata u Egiptu. Sultani su praktički u svojim rukama imali svu svjetovnu i vjersku vlast, iako je formalno religijska ostala u rukama kalifa.
I danas u pojedinim islamskim zemljama, državni poglavari nose titulu sultan, - poput Sultanata Oman, Sultanata Brunej.
Redovnička država Teutonskog viteškog reda
Počeci i konsolidacija
Hermann je 1230. u Kruszwici sklopio ugovor i sa Konrad Mazovskim kojim mu je potvrđeno vlasništvo nad područjem koji treba osvojiti.
Gutiérrez Zamora, Altotonga
Gutiérrez Zamora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Altotonga.
Redovnička država Teutonskog viteškog reda
Počeci i konsolidacija
Nešto kasnije 1234. Hermann je dobio i drugu bulu od pape Grgura IX. u kojoj se kaže da sve zemlje osvojene sjeverno od Mazovije pripadaju crkvi, dakle Redu.
Teutonski vitezovi započeli su osvajanje Pruske 1233., pod vodstvom Hermanna Balka, koristeći se vojskom regrutiranih njemačkih dobrovoljaca laika. Sljedećih 50 godina poznatih kao Pruski križarski rat, napredovali su od donjeg toka rijeke Visle do donjeg toka rijeke Njemen i istrijebili su većinu domorodačkog pruskog stanovništva. Naročito krvave godine bile su između 1261.-83. za velike pobune Prusa, na taj način Red stekao kontrolu nad Pruskom.
Gutiérrez Zamora, Altotonga
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1809 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2146 m.
Redovnička država Teutonskog viteškog reda
Počeci i konsolidacija
Teutonska država je pored te svoje negativne uloge, pozitivno djelovala na razvoj te regije. Za njezine vladavine osnovani su brojni gradovi, sa prilično liberalnim gradskim pravima, pa su postali okosnica za razvoj zanatsva i trgovine. Čitav niz podignutih zamaka osiguravao je mir njemačkim kolonistima koji su došli u opustjele predjele. Red je značajne količine zemljišta darovao kao feude njemačkom i poljskom plemstvu, i na taj način ih napravio svojim vazalima, uza sve to red je i monopolizirao lukrativnu trgovinu pruskim žitom, koja se rasplamsala kad je papa 1263. dopustio Redu, da se direktno bavi trgovinom, dotad im je to bilo zabranjeno zbog redovničkog zavjeta na siromaštvo.
Nešto manje od dvije godine prije smrti Hermanna von Salze, - 1237. Bratstvo mača (Schwertbrüderorden), od 1202. znano kao Livonski red, postao je grana Teutonskog reda, usprkos tome Red nikada nije uspio uspostaviti efikasnu kontrolu nad livonskim krajevima, kao što mu je to uspjelo u Pruskoj.
Još prije 1309. kad je Veliki majstor reda osnovao rezidenciju u Malborku, Red je stvorio jaku feudalnu državu]] koja je vladala ne samo Pruskom već i istočnim baltičkim zemljama; Kurlandijom i Livonijom, a nakon 1346. i Estonijom i istočnom Pomerenijom, uključujući grad Danzig (Danzig).
Tokom narednog vijeka Teutonska država kontinuirano je demonstrirala svoju snagu, aktivno štiteći gradove Hanze, proširivši svoj teritorij kupnjom i osvajanjem, iako ni u tom periodu nije uspjela osvojiti i preobratiti Litvaniju.
Propast države
Teritorijalna ekspanzija Teutonske države i sve veća moć, izazvala je neprijateljstvo kako kod Kraljevine Poljske, kojoj je odsječen pristup Baltiku, tako i kod Velike Kneževine Litvanije, na čiji su teritorij Teutonski vitezi nastavili navaljivati, pod krinkom Križarskog rata i pored tog što je 1387. Litvanija zvaničko prihvatila kršćanstvo.
Kad je izbila pobuna protiv Reda u Zemgaliji 1408., udružene poljsko-litavske snage, teško su porazile Teutonske vitezove u Bitci kod Grunwalda 1410.
Poraz je slomio vojničku moć Teutonskog reda, pa se Teutonska država morala odreći Zemgalije i kraja oko Dobrzyńa (Ugovor iz Toruńa 1411.).
Nakon tog je opao njen autoritet i financijski položaj, pa nije bila u stanju izdržati ratove sa Poljskom koji su se nastavili i pretopili u Trinaestogodišnji rat u kom su se i njihovi vazali pridružili Poljacima. Red je konačno poražen- 1466. pa je morao Kraljevini Poljskoj prepustiti Pomeraniju, obje obale Visle i Warmiju (Ugovor iz Toruńa 1466.).
Teutonska država spala je ostatak Pruske, a njegov je Veliki majstor postao vazal Poljskog kralja, pored tog dotad isključivo njemački Red bio je primoran u svoje redove primati i Poljake.
Vladavina Teutonskog reda u Pruskoj završila je 1525., kad je Veliki majstor Albert, nakon protestantske reformacije, sekularizirao red i prihvatio sizerenstvo Poljskog kralja kao njegov vojvoda.
Novi Veliki majstor Reda Walter von Cronberg preselio je 1526. svoju rezidenciju u [[Bad Mergentheim|Mergentheim (Baden-Württemberg). Nakon gubitka Pruske -1558. izgubio je i teritorije u Livoniji.
Iako je službeni jezik u toj redovničkoj državi bio latinski, velik broj njemačkih kolonista učinio je njihovu državu nositeljem njemačke kulture i germanizacije Pruske, koja je kasnije postala Prusko vojvodstvo i na kraju Prusko Kraljevstvo.
Djémila
Djémila (arapski:جميلة‎, u značenju "Lijepa"; berberski: Ğamila) je planinsko naselje, u blizini obale Sredozemnog mora u sjeverozapadnom Alžiru, koje je najpoznatije po ostacima rimskog grada Cuicula. Njegove ruševine se smatraju najbolje sačuvanim ostacima rimsko-berberskog grada, zbog čega je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1982. godine.
Historija
Cuicul je izgrađen u prvoj polovici 1. vijeka, tokom vladavine cara Nerve (96.-98.), kao vojni stožer na uskoj trokutastoj visoravni 900 metara nadmorske visine. Grad je izvorno naseljen veteranima rimske vojske, ali je zbog uspješne poljoprivrede (žitarice, masline i farme) grad izrastao u veliko trgovačko središte.
Toom 4. vijeka postao je središte kršćanstva izgradnjom monumentalne bazilike s krstionicom na jugu grada, koje su danas velika turistička atrakcija.
Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva grad je polako napušten i tek su ga u 6. vijeku naselili Arapi koji su ga nazvali Džemila ("Lijepa"), ali nikada nije izrastao u više od sela.
Iskapanjima 1909. godine otkriven je grad s forumom uokviren kolonadama, termama, akveduktima, kazalištem, s brojnim dekoracijama (mozaik, keramika, kameni reljefi, itd.) koji čine jedinstven kompleks koji svake godine posjeti oko 30,000 posjetitelja.
Znamenitosti
mini| [[Karakala|Karakalin slavoluk]] Teren oko grada je nepravilan i uokviren slivom dvije rijeke, Guergour i Betame. Graditelji Cuicula su pratili standarni plan i dvije glavne ulice (decumanus i cardo) koje se križaju s forumom u središtu, a na njihovim krajevima su ulazi u grad. Na sjeveru foruma je kapitolij (capitolium), na istoku sud (curia), a na zapadu bazilika (Basilica Julia). Bogate kuće su imale raskošne mozaike (po kojima su ih arheolozi imenovali), a na središnjem trgu se nalazi i Hram Venerina rođenja (Venus Genetrix), trgovina tkaninama (Basilica Vestiaria) i natkrivena tržnica (macellum). Cuicula je izvanredan primjer prilagođavanja rimskih graditelja planinskom terenu.
Tokom vladavine cara Karakale srušene su neke starije građevine i izgrađen je novi forum, uokviren velikim građevinama poput hrama obitelji Sever. Izvan grada je izgrađeno i veliko rimsko kazalište Antonina Pija i Komodove terme.
Jakubova Volja
Jakubova Volja je naseljeno mjesto u okrugu Sabinov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Casette, Verona
Casette je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Space Runaway Ideon
Space Runaway Ideon (伝説巨神イデオン) japanska je anime ZF serija iz 1980. koju je produciralo poduzeće Sunrise a režirao Yoshiyuki Tomino, odmah nakon njegove slavne serije Mobile Suit Gundam. Radnja se odvija u dalekoj budućnosti, u kojoj junak Cosmo Yuuki upravlja ogromnim robotom, Ideonom, kako bi se borio protiv vanzemaljaca Buff Clana, koji prijete ljudskim kolonijama po svemiru i traže izvor energije robota. Iako serija isprva nije bila popularna, te je čak iznenada prekinuta nakon 39 epizoda iako su autori planirali još četiri daljnje, s vremenom je stekla kultni status te ju neki navode kao inspiraciju za Neon Genesis Evangelion.
U drugom izdanju prestižnog časopisa Animage iz lipnja 1981., osvojio je prvo mjesto na listi 20 najboljih animea godine, sa ukupno 3.716 glasova čitatelja. Također, čak pet njegovih epizoda našlo se na popisu 20 najboljih epizoda u bilo kojoj anime seriji te godine (epizode 12, 25, 29, 31 i 32). Čak šest likova našlo se ujedno na listi 20 najomiljenijih anime likova godine (Gije-Zararu, Yuki Cosmo, Karara, Beth Jordan, Kitchener, Kasha Imhof). Iduće godine, 1982., serija se u časopisu opet našla na listi 20 najboljih animea, ovog puta na četvrtom mjestu, sa 1.032 glasa. Kako bi se priča završila, snimljena su i dva anime filma objavljena 1982.
Radnja
2300. godine, ljudi su počeli kolonizirati druge planete po svemiru. Tako su stigli i do planete Solo, gdje otkopaju tajnovite ostatke izumrle vanzemaljske civilizacije, te tri ogromna robota, nazvana Ideon, kao i moćni ratni brod. No na planeti se pojavi i vanzemaljska, čovjekolika rasa zvana Buff Clan. Karala, kćer vojnog zapovjednika Buff Clana, sleti na Solo protivno naredbama zajedno sa pomoćnicom Mayaya kako bi istražila. Sa njom je i Gije, koji je nevoljko došao. Kada ju Buff Clan izgubi iz vidika, pogrešno zaključi kako su je napali ljudi, pa oni krenu napasti njih. Cosmo Yuki, glavni junak serije koji ima afro frizuru, i njegovi prijatelji Kasha Imhof i Deck Afta uđu u tri robota koji se potom automatski aktiviraju te zajedno stvore jednog robota, Ideona, uz pomoć kojeg pobjede protiv Buff Clana. Time započne borba po galaksiji između ljudi i Buff Clana, koji traže 'Id', tajnovitu energiju koja pokreće Ideon. Uz to, Karala se zaljubi u zabranjenu osobu, u čovjeka.
Ca' Borgo, Vicenza
Ca' Borgo je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
La Hacienda, Badiraguato
La Hacienda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1066 m.
Avoca, Indiana
Avoka je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 583.
Varlam Liparteliani
Varlam Liparteliani (gruz. ვარლამ ლიპარტელიანი; Lentehi, 27. veljače 1989.) gruzijski je judist. Aktualni je olimpijski (do 90 kg) i europski (do 100 kg) viceprvak. Osvajač je ukupno pet odličja sa svjetskih prvenstava i osam sa europskih.
Varlam počinje trenirati judo s 11 godina. Inspiraciju je pronašao u japanskoj judo legendi Koseiu Inoueu i gruzijskom reprezentativcu Zurabu Zviadauriju. Godine 2007. osvaja naslov na Europskom juniorskom prvenstvu. Iste godine osvaja naslov prvaka Gruzije u klasi odraslih. Sljedeće godine postaje i svjetskim i europskim juniorskim prvakom, te osvaja ekipni naslov s reprezentacijom Gruzije.
Već s 20 godina Varlam osvaja svoje prvo veliko odličje u seniorskoj konkurenciji. Na Europskom prvenstvu koje je održano u njegovoj zemlji, u Tbilisiju, osvaja srebro. Na europskim prvenstvima koja su uslijedila, tri puta je postao europskim prvakom, još tri puta viceprvakom, a pridodao je tomu i jednu broncu. Na svjetskim prvenstvima najveći su mu uspjesi tri srebrna odličja, uz dvije bronce.
Kruna karijere mu je osvajanje srebrnog odličja na Olimpijskim igrama u Rio de Janeiru 2016. godine. U finalu je morao priznat primat Japancu Mašu Bakeru.
Na ostalim natjecanjima pod ingerencijom Međunarodne judo federacije (IJF), osvojio je čak 27 odličja, od čega 13 zlatnih, 4 srebrnih i 10 brončanih.
Karantin
Karantin, karantena ili Kontumac, je jedna od epidemioloških mera kojim se sprečava širenje zaraznih bolesti putem izolacije obolelih ili inficiranih od ostalih zdravih osoba. Karantin je ujedno i lokacija na koju se izdvajaju osobe za koje se sumnja da su obolele od neke zarazne bolesti ili samo postoji opasnost da su oboleli.
Dolazi od italijanske reči Quarante (četrdeset), jer je izolacija trajala obično četrdeset dana. Naime venecijanske vlasti su 1423. godine ustanovile izolaciju bolesnih ili onih pod sumnjom da su bolesni u trajanju od 40 dana na jednom ostrvu u Venecijanskom zalivu.
Smatralo se da sve zarazne bolesti imaju inkubaciju manju od 40 dana. Ovaj vremenski period nije određen iskustvom već na osnovu biblijskih podataka, jer su i Mojsije i Isus 40 dana živeli u izolaciji pustinje.