cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Varanus giganteus
Divovski varan (latinski: Varanus giganteus) je najveći varan koji živi u Australiji te ukupno četvrti najveći živući gušter na svijetu, iza komodo zmaja, vrste Varanus salvadorii te vodenog varana. Njihovo stanište je zapadno od Velikog razvodnog masiva, ali se rijetko sreću zbog njihove povučenosti i smještenosti njihovih staništa daleko od ljudi.
Mirjana Marković
Biografija
Mirjana Marković je rođena 10. jula 1942. godine u selu Brežane blizu Požarevca, gde je njena majka bila u partizanima. Petnaest meseci kasnije, 5. oktobra 1943. godine, Veru su u Beogradu uhapsili agenti Specijalne policije. Skrivala se u jednom skloništu ispod poda kada su došli agenti. Nisu je pronašli ni nakon dva pretresa, ali su ostavili četiri agenta u stanu, što Vera Miletić nije znala pa je podigla poklopac skloništa i tako su je uhvatili. Nakon što je uhapšena, Vera Miletić je podvrgnuta strašnom mučenju, a zatim je streljana. Nije sigurno da li je tokom mučenja izdala mnoge komuniste, ili ne, ali to je nakon rata bila zvanična partijska verzija.
Varanus giganteus
Divovski varan imao je značajan utjecaj u kulturi australskih Aboridžina, što je vidljivo na totemima i drugim oblicima duhovnosti. Bili su omiljeno jelo među aboridžinskim plemenima, a njihovo salo korišteno je za medicinske i ceremonijalne funkcije. Velik broj pojavljuje se i u aboridžinskoj umjetnosti te pripadajućim pričama.
Mirjana Marković
Biografija
Za njega se kasnije udala i imala dvoje dece — Mariju i Marka. Mirjana je imala gotovo jednako tragično detinjstvo kao i Slobodan Milošević. Rat je mimoišao tek rođenog Slobodana Miloševića, a njegovu sudbinu odredili posleratni tragični porodični događaji. Mirjana Marković dete je revolucionara Mome Markovića, jednog od najznačajnijih srpskih komunista i revolucionara, i Vere Miletić, jedne od najtragičnijih figura partizanske borbe u Srbiji. Porodica Vere Miletić bila je komunistička, pa je više članova porodice završilo u partizanima. Najpoznatija među njima je Davorjanka Paunović Zdenka, sestra Vere Miletić i Titova ljubav.
Otac Mire Marković, Moma je neposredno nakon rata bio je jedan od najmoćnijih ljudi u Srbiji, član Centralnog komiteta i drugih najviših komunističkih organa vlasti. Međutim njegova karijera ipak nije bilo tako briljantna kako se moglo očekivati. Već pedesetih godina izguran je iz vrha vlasti, i izgubio je na uticaju, za razliku od svog brata Draže Markovića, koji je sedamdesetih godina postao najmoćniji čovek Srbije.
Politika
Kako je već to bila tradicija u porodici i Mirjana je rano postala komunistkinja. Mrtva majka bila joj je idol, često se služila njenim konspirativnim imenom Mira, a stalno pokazuje svoju trajnu vezu sa majkom jednom neobičnom, simboličnom gestom. Naime, vrlo često u kosi nosi cvet, po tome je poznata i najširoj javnosti. U jednom novinskom intervjuu ona je objasnila razloge zašto nosi cvet u kosi. Na jednoj davno snimljenoj fotografiji njena je majka imala takav cvet u kosi, pa je ona odlučila, u spomen majci, da i sama nosi takav cvet u kosi, kako bi sa njom na neki način održavala kontakt.
Mirjana Marković je bila profesorka sociologije na Prirodno-matematičkom fakultetu Beogradskog univerziteta. Sociologiju je takođe predavala kao redovni profesor na Američko-francuskom fakultetu za menadžment u Beogradu kao i na Fakultetu za međunarodni menadžment u Beogradu. Bila je redovni član Ruske akademije društvenih nauka i gostujući profesor Moskovskog državnog univerziteta Lomonosov i počasni profesor Univerziteta Lomonosov u Moskvi.
Objavila je oko stotinu radova iz područja teorijske sociologije. Autorka je i dva udžbenika sociološke tematike. Dela su joj prevođena na ruski, kineski i engleski jezik. Bavi se i publicističkom radom. Njene knjige „Odgovor“ i „Noć i dan“ prevedene su na ruski, bugarski, engleski, nemački, grčki, kineski, rusinski, slovački, mađarski, rumunski, češki, albanski, turski, slovenački, makedonski, japanski i tamilski jezik.
Trenutno živi u Rusiji. Interpol je izdao poternicu za njom, ali ruska policija odbija da je uhapsi, pretpostavlja se zbog jakih veza koje porodica Milošević ima u Rusiji.
Nukleotidni šećer
Nukleotidni šećeri su aktivirane forme monosaharida. Nukleotidni šećeri deluju kao glikozilni donori u reakcijama glikozilacije. Te reakcije su katalizovane glikoziltransferazama.
Istorija
Anabolizam oligosaharida, i stoga uloga nukleotidnih šećera, nije bio dovoljno poznat do 1950-tih, kad je utvrđeno da su ključni enzimi tog procesa glikoziltranseraze. One prenose glikozilnu grupu sa šećernih nukleotida na akceptor.
Tipovi
Kod kompleksnih životinja je prisutno devet nukleotidnih šećera koji deluju kao glikozil donori. Oni se mogu klasifikovati po tipu nukleozida u sledeće grupe:
Kod biljaka i bakterija se javljaju mnogi drugi šećeri, i koriste u raznim donorima šećera. Specifično, CDP-glukoza i TDP-glukoza su prisutni u prirodi i iz njih se formira niz druge formi donorskih nukleotida CDP i TDP šećera.
Strukture
Primeri struktura nukleotidnih šećera (jedan primer po tipu).
Tigernmas
Tigernmas, sin Follacha, sina Ethrielovog, potomak Érimónov, je bio, prema srednjovjekovnim irskim legendama i tradiciji, rani veliki kralj Irske. Ime mu na staroirskom znači "Gospodar smrti" ili "Lijepi gospodar".
Prema Lebor Gabála Érennu na prijestolje je došao poslije bitke kod Óenach Mache u kojoj je ubio svog prethodnika Conmáela. U prvoj godini vladavine je vodio čak dvadeset sedam bitaka protiv potomaka Eber Finna te gotovo istrijebio njegovu lozu. Tigernmas je poslije toga vladao izuzetno dugo - 77 ili 100 godina. Postao je prvi kralj koji je poklanjao rogove s pićem svojim sljedbenicima, prvi koji je topio zlato i prvi koji je odjeću bojao u purpurnu, plavu i zelenu boju.
Prema Annals of the Four Masters, Orska je sedam godina poslije njegove smrti bila bez kralja, prije nego što je Eochaid Étgudach preuzeo prijestolje.
Angachuén, Tingambato
Angachuén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tingambato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1672 m.
Yurutí
Yurutí (Uainana, Uaínana, Wahyara, Yurutí-tapúya; česti nepravilni nazivi Juriti, Juriti, Juriti-Tapuia), pleme američkih Indijanaca porodice tucanoan, naseljeni u kolumbijskom departmanu Vaupés na rijekama Pacá, pritoka Papuríja i Caño Yi, pritok Vaupésa. Koch-Grünberg (29123), kaže da se jezik uaínana (=yurutí-tapuyo; zove se i patsoca) govori u tri maloke na igarapé Dyí. Lovci, ribari, sakupljači i uzgajivači manioke. Broj im iznosi između 250 i 300, od čega 50 u Brazilu (1991 R. Kinch SIL). Sami sebe nazivaju Wahyara ili Wajiaray, Yutabopinõ.
Bărăști (razvrstavanje)
Bărăști ima više značenja:
UTP
Termin UTP ima više značenja.
Damir Giordani
Damir Giordani (čitaj: Đordani; Osijek, 12. 12. 1959. — Osijek, 8. 11. 2000), vokalni solist i enigmat.
Životopis
Osnovnu školu kao i tadašnju gimnaziju "Braća Ribar" završio je u Osijeku. Studirao je pravo. Od 15. godine bavio se muzikom. Osnivač je muzičke grupe "Kviz", kroz koju je od 1975. godine prošla većina osječkih muzičara. Kao muzičar učestvovao je na brojnim festivalima, od Požege do Zagreba. Bio je voditelj "glazbene radionice" Odjela za skrb Ministarstva obrane Republike Hrvatske (MORH).
Enigmatika
Prvu križaljku objavio je u "Čvor-križaljci" 1972. godine. Sastavljao je najviše križaljke, ali i anagrame, indirekte, rebuse, slogovne likove, itd. Objavljivao je još i u "Čvor-razbibrizi", "Kvizu", "Kviskoteci", samizdatu "Jurijan", osječkim listovima "Glas Slavonije", "Osječki tjednik", "Bumerang", "Supermerkant"...
U "Kvizu" broj 397 (6. V. 1987) objavio je veliku skandinavku 32 x 22 sa slikama svih tadašnjih članova grupe "Kviz", koja je bila dio integralnog grafičkog rješenja plakata grupe "Kviz".
Učestvovao je na tri susreta zagonetača u Vinkovcima, na 10. susretima u Bjelovaru 1978. te na "Kvizovim" Izletima u nepoznato.
D(amir) Giordani: "Aktuelni anagram", Kviz, XVI, 397, 3 - Zagreb, 6. V. 1987. '''KAK' DO POSLA? VI I - TRKA!''' < Kadrovska politika -- Damir Giordani: "Anagrami viđenih hrvatskih političara i političarki > 10-16. mjesto" Kviskoteka, ..., 233, 7 - Zagreb, 2. IV. 1999. KRASNA DOJKARO < Jadranka Kosor
Treći lateranski koncil
Treći lateranski koncil bio je jedanaesti ekumenski koncil kog je 1179. sazvao papa Aleksandar III.
Karakteristike i historija
Pontifikat Aleksandra III bio je jedan od najtežih u srednjem vijeku, jer mu je car Svetog rimskog carstva Friedricha Barbarossa sve do sklapanja mira u Veneciji - 1177, stalno podmetao antipape koji su rušili njegov autoritet i stvarali opasne šizme u crkvi. Zbog tog je poslao legate po evropskim zemljama (čak do Islanda), da pripreme sudionike za budući koncil.
Koncil je počeo sa radom u martu 1179. pod predsjedanjem pape, pored kog su sjedili rimski kardinali, prefekti, senatori i konzuli. Skupu se odazvalo skoro hiljadu sudionika, među njima 302 biskupa.
Fondacija
Fondacija, zaklada ili zadužbina je pravni termin koji se odnosi na neprofitnu organizaciju koja obezbeđuje fondove ili podršku drugim organizacijama, ili obezbeđuje izvor sredstava za sopstvene aktivnosti.
Treći lateranski koncil
Karakteristike i historija
Njime je određeno da samo kardinali mogu glasati, a papa postaje kandidat za kog je glasalo najmanje dvije trećine kardinala koji sudjeluju na izboru. Ukoliko bi bilo koji poraženi kandidat na izborima podigao bunu i tako ugrozio dostojanstvo pape, on i njegovi simpatizeri moraju se izbaciti iz crkvenih redova i ekskomunicirati.
Fondacija
Fondacije imaju vlastita upravljačka tijela i distribuiraju financijska sredstva za obrazovne, kulturne, vjerske, poltičke, društvene ili druge općekorisne svrhe putem potpore udrugama, dobročinstvima, obrazovnim institucijama, pojedincima ili kroz vlastite programe.
Treći lateranski koncil
Karakteristike i historija
Trećim zakonom zabranjeno je postaviti za biskupe, svećenike mlađe od trideset godina, a na pozicije nižih svećenika mlađe od dvadeset i pet godina.
Fondacija
Tipovi fondacija
Fondacije kao nezavisno osnovane neprofitne organizacije s vlastitim izvorom sredstava možemo podijeliti u nekoliko tipova. Prema tipološkoj podjeli Evropski fondacijski centar (EFC) dijeli zaklade na četiri generalne kategorije:
Pri uspostavljanju tipologije EFC se vodio sa sljedeća tri kriterija:
La Nueva (razvrstavanje)
La Nueva ima više značenja:
Rukometna reprezentacija Katara
Rukometna reprezentacija Katara predstavlja Katar na međunarodnim rukometnim natjecanjima, a pod ingerencijom je QHF-a. Aktualni izbornik je uspješni španjolski trener Valero Rivera. Katar je samo jedna u nizu vaneuropskih reprezentacija koja redovito unajmljuje europske trenere kao izbornike. Prije Rivere, reprezentaciju su vodili hrvatski trener Pero Milošević te slovenski trener Borut Maček.
Historijski gledano, Katar se vrlo rano aktivirao u rukometu u Aziji, međutim iako su još od početka 80-ih bili redovni sudionici kontinentalnih prvenstava, konkretni rezultati počeli su se manifestirati tek nakon drugog mjesta na Azijskom prvenstvu 2002. godine, što im je osiguralo i prvi nastup na Svjetskom prvenstvu (2003.). Katar je u narednom periodu ostvarivao solidne rezultate na kontinentu, međutim pravu ekspanziju doživjeli su na Svjetskom prvenstvu 2015. godine, kojeg su i organizirali; Katar je tako postao treća arapska i druga azijska zemlja koja je dobila priliku organizirati Svjetsko prvenstvo. Usred vrlo kontroverznog turnira, Katar je osvojio srebrnu medalju i postao prva neeuropska reprezentacija s odličjem na Svjetskom prvenstvu. Naredne su godine nastupili i na Olimpijskim igrama.
Historija
Iako je savez osnovan još 1968. godine, Katar se prvi put na nekom međunarodnom natjecanju pojavio na Azijskom prvenstvu 1983. godine, odigranom u Južnoj Koreji. U grupi s Japanom, Bahreinom i Jordanom, Katarani su pobijedili tek Jordan i završili na ukupno šestom od mogućih osam mjesta. Iako su u narednim godinama bili redovni sudionici kontinentalnih natjecanja, prvi značajan uspjeh uslijedio je tek na Azijskom prvenstvu 2002. godine u Iranu, gdje su osvojili srebrnu medalju, nakon poraza od Kuvajta 29:25. Bila je to prva medalja za Katar na nekom međunarodnom natjecanju.
Svjetsko prvenstvo 2015.
Prekretnica za katarski rukomet uslijedila je 2011. godine, kada je IHF odabrao Katar za domaćina Svjetskog prvenstva 2015. godine. Dotad anonimna rukometna zemlja, čiji je najveći uspjeh i dalje bilo drugo mjesto s Azijskog prvenstva 2002. godine, dobila je velik zadatak i tom je trenutku započeo proces revitalizacije katarskog rukometa koji je, doduše, proveden na izrazito kontroverzan način.
Naime, koristeći IHF-ovo pravilo da igrač koji tri godine nije igrao za jednu reprezentaciju u službenoj utakmici može nastupati za drugu reprezentaciju, Katar je započeo s procesom naturalizacije serije europskih igrača, među kojima su bili Španjolac Borja Vidal, Francuz Bertrand Roiné, Crnogorac Goran Stojanović i brojni drugi. Momčad je tada vodio slovenski trener Borut Maček, koji je s novom reprezentacijom već na Azijskom prvenstvu 2012. godine osvojio srebro, međutim reprezentacija je ponovno krahirala na Svjetskom prvenstvu 2013. u Španjolskoj, gdje su završili na dvadesetom mjestu, pobjedivši samo Čile na cijelom turniru. U narednim godinama je proces naturalizacije igrača nastavljen, a Maček je na klupi zamijenjen uspješnim španjolskim trenerom, Valerom Riverom. Novi igrači i novi izbornik donijeli su velike uspjehe tokom 2014. godine, kada Katar postaje i azijski prvak i osvajač zlatne medalje na Azijskim igrama, što je bio dobar uvod u predstojeće Svjetsko prvenstvo.
Na samom početku prvenstva, Katar je ždrijeban u grupu A, gdje su, predvođeni Žarkom Markovićem i Rafaelom Capoteom te Danijelom Šarićem na golu, završili na drugom mjestu, izgubivši jedino od aktualnih branitelja naslova, Španjolske. U fazi na izbacivanje, Katar je u tijesnim utakmicama redom izbacivao Austriju (29:27), Njemačku (26:24) i Poljsku (31:29) te je, uz brojne kontroverze oko plaćenih navijača i sudačkog favoriziranja, postao prva neeuropska zemlja u finalu Svjetskog prvenstva. U finalu ih je čekala Francuska, tada aktualni olimpijski i europski prvak, koja je ipak bila prejaka za Katar i s pobjedom od 25:22 postala svjetski prvak. Katar je tako uzeo svjetsko sredstvo i ušao u historiju kao prva neeuropska zemlja s medaljom na Svjetskom prvenstvu. Ipak, način na koji su do te medalje došli izazvao je brojne kontroverze i reakcije u svijetu rukometa.
Katar nakon prvenstva 2015.
Nakon historijskog uspjeha, Katar je nastavio seriju uspjeha osvajanjem drugog uzastopnog zlata na Azijskom prvenstvu, što je bio uvod za njihove prve Olimpijske igre. Turnir u Brazilu započeo je dobro, iznenađujućom i uvjerljivom pobjedom protiv Hrvatske, nakon koje je uslijedio težak poraz od Francuske, remi s Tunisom i tijesan poraz od Danske; pobjedom nad Argentinom u zadnjem kolu grupe A, Katar je potvrdio četvrto mjesto i prolaz u četvrtfinale. Ipak, činilo se kako Katar bez domaćinstva nema kapacitet za veći rezultat, što se potvrdilo već u četvrtfinalu, gdje ih je Njemačka uvjerljivo pobijedila s 34:22. Katar je turnir završio na osmom mjestu.
Aktualni sastav
Ažurirano: siječanj 2017.
Izbornik: 🇪🇸 Valero Rivera
Naturalizirani igrači
Iako je proces započeo još i ranije, Rukometni savez Katara je 2013. godine započeo s intenzivnom naturalizacijom europskih igrača, kako bi izgradio snažnu momčad za Svjetsko prvenstvo 2015. godine. Većina igrača ranije nije nastupala za svoje reprezentacije tako da s njima nije bilo problema, dok su oni koji su ranije imali nastupa morali paziti na IHF-ovo pravilo o proteku tri godine od posljednje utakmice za prethodnu reprezentaciju. Svaki naturalizirani igrač dobio je određenu novčanu svotu za nastup za Katar te bonuse za svaku pobjedu na Svjetskom prvenstvu 2015. godine. Iako ublažena, praksa se nastavila i nakon tog prvenstva. Spisak naturaliziranih igrača je:
Portorož
Portorož (talijanski Portorose - ružina luka) je gradić u slovenskom primorju od 2 937 stanovnika.
Geografske karakteristike
Portorož leži u Piranskom zaljevu, administrativno podpada pod obližnju Općinu Piran. Portorož je izrazito turističko naselje s brojnim hotelima, marinom i malim međunarodnim aerodromom (IATA: POW, ICAO: LJPZ).
Pored grada leže nekad poznate Sečovljaske solane, koje su danas restaurirane i služe kao spomenik.
Historija
Tragovi naseljenosti postoje već od rimskih vremena, - arheološki nalazi manjeg pristaništa i ribogojilišta u moru, kod današnje Srednje pomorske škole. U široj okolici mjesta postoje tragovi villae rusticae.
Nakon Rima, pada Istra ( i Portorož ) pod Bizantsko carstvo godine 538./589.. Zatim od godine 568. slijede stalni napadi Longobarda, Germana i Slavena, na ovaj kraj. Tako je čitavo ovo područje doživjelo veliko civilizacijsko nazadovanje u 7. vijeku. Nakon toga ustoličila se ranofeudalna vlast lokalnih grofova. Na zapadnoj obali Istre su se naselja pokušala osloboditi vrlo krute feudalne vlasti, te su se počela povezivati s obližnjom Venecijom, koja je već počela bivati gospodaricom Jadrana i velesila u Sredozemlju.
Dolazak venecijanske vlasti, pogodovao je prodoru crkvenih redova u Istru, tako su benediktinci imali četiri samostana u Piranskom zaljevu već u 12. vijeku. U samom Portorožu izgrađena je velika crkva ''sv. Marije od Rozarija, koja je po nekim izvorima izgrađena u 13. vijeku (1251.), po njoj je i naselje dobilo latinsko ime Portus sanctae Mariae de Rosae, a kraćenjem je došlo do imena Portorose''. Portorose je sve do kraja 19. vijeka bio malo ribarsko - ratarsko - selo, uz obližnje solane.
Negdje od kraja 19. vijeka počinje razvoj balnearnog turizma u Portorožu, - 1891. osnovano je društvo Società stabilimento balneare di Pirano (Kupalište Piran), koje je izgradilo kupalište i prvi hotel Allo Stabilimento Balneare (koji je kasnije preimenovan u Hotel Portorose), nakon toga počela je izgradnja brojnih drugih turističkih objekata.
San Juan Bautista (razvrstavanje)
San Juan Bautista ima više značenja:
G7
right|thumb|Ministri finansija grupe G7 na sastanku 2006. (prednji red, sleva na desno:) kanadski ministar finasija [[Jim Flaherty, francuski ministar finansija Christine Lagarde, nemački ministar finansija Peer Steinbrueck, sekretar finansija SAD-a Henry Paulson, italijanski ministar finansija Tommaso Padoa-Schioppa, japanski ministar finansija Fukushiro Nukaga, kancelar blagajne Ujedinjenog Kraljevstva Alistair Darling i Žan Klod Junker, predsedavajući Evrogrupe.]] Grupa Sedam (G7) je okupljanje ministara finansija iz grupe sedam industrijalizovanih zemalja sveta.. Formirana je 1976. kada je Kanada pristupila Grupi Šestorice (G6): Francuska, Nemačka, Italija, Japan, Ujedinjeno Kraljevstvo, i Sjedinjene Američke Države.
Cordignano, Treviso
Cordignano je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
G7
Ekonomska i politička grupa sedam najvećih industrijalizovanih zemalja, moćna grupa zemalja ne uključuje nijednu zemlju u razvoju. Ministri finansija ovih zemalja susreću se nekoliko puta godišnje da bi razgovarali o ekonomskoj politici. Njihov rad je podržan redovnim, funkcionalnih sastancima zvaničnika, uključujući i zamenike ministara finansija grupe G7.
Cordignano, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4974 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
G7
Ovu grupu ne treba mešati sa G8, koja predstavlja godišnje okupljanje šefova vlade gorenavedenih zemalja zajedno sa Rusijom. G7 je održala sastanak 11. aprila 2008. u Vašingtonu,, sastala se opet 10. oktobra 2008. u Vašingtonu, i zatim ponovo 14. februara 2009. u Rimu, da raspravlja o globalnoj ekonomskoj krizi 2007-2010. Grupa ministara finansija se obavezala da preduzme "sve neophodne korake" kako bi pomogla da se kriza zaustavi. Ponašanje japanskog ministra finansija Shōichi Nakagawa's na konferenciji za štampu poslednjeg sastanka, gde je navodno delovao da je pod dejstvom alkohola, došlo je pod udar kritike Japanaca i međunarodne štampe.
U vreme formiranja grupe 1976, sedam zemalja sa najvećim GDP na svetu bile su redom: SAD, Japan, Zapadna Nemačka, Francuska, Ujedinjeno Kraljevstvo, Italija i Kanada (NR Kina 8, Indija 12). Redosled se do 2017. promenio: SAD, Kina, Japan, Nemačka, Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska, Indija (Italija 8, Kanada 10). Ako bi smo uzeli u obzir paritet kupovne moći, sedam najjačih ekonomija su (prema MMF): Kina, SAD, Indija, Japan, Nemačka, Rusija i Indonezija.
Bărăganul (razvrstavanje)
Bărăganul ima više značenja:
La Nuez (razvrstavanje)
La Nuez ima više značenja:
The Gold Rush
Radnja
lijevo|mini|200px|Skitnica se drži za kolibu Skitnica putuje na Aljasku kako bi sudjelovao u potrazi za zlatom. Nakon što ga je zadesilo nevrijeme, završava u zabačenoj kolibi s tragačem i bjeguncem. Ipak, konačno stiže u gradić pun tragača za zlatom i i odmah se daje u traganje. Nakon što je prihvatio posao nadgledanja kolibe još jednog tragača, zaljubljuje se u usamljenu djevojku iz saloona za koju pogreškom pomisli da je se i ona zaljubila u njega. Ubrzo susreće tragača kojeg je upoznao ranije, a koji je zadobio amneziju pa mu Skitnica mora pomoći da pronađe svoju parcelu.
Jedna od najslavnijih scena je ona u kojoj Skitnica, koji umire od gladi, namjerava pojesti vlastitu čizmu; druga prikazuje trošnu kolibu kako se njiše na rubu litice, prije nego što se njezini stanari (uključujući Chaplina) uspijevaju izvući.
Možda i najslavnija scena iz filma je ona u kojoj Skitnica svojim imaginarnim gostima pokazuje ples dvaju komada kruha nabodenih na vilice. Scena je parodirana u seriji Simpsoni i komediji Benny i Joon.
Produkcija
Lita Grey originalno je izabrana za glavnu žensku ulogu. Chaplin se oženio s Grey sredinom 1924., ali ona je u filmu zamijenjena Georgiom Hale. Iako postoje fotografije Grey u ovoj ulozi, dokumentarci kao što su Nepoznati Chaplin i Chaplin Today: The Gold Rush ne sadrže filmski materijal s njom u ulozi usamljene djevojke, što indicira da taj materijal nije sačuvan.
Chaplin je pokušao snimiti većinu prizora na lokaciji pokraj Truckeeja, Kalifornija, početkom 1924. Odbacio je većinu materijala, ostavivši samo uvodnu scenu. Film je na kraju snimljen u Chaplinovu studiju u Hollywoodu.
Govoreći o snimanju filma u dokumentarnoj seriji Nepoznati Chaplin, Hale je otkrila kako joj je Chaplin bio idol od djetinjstva te da je posljednja scena originalne verzije, u kojoj je dvoje poljube, reflektirala stanje njihove veze u to vrijeme (Chaplinov brak s Litom Grey propao je tijekom produkcije filma).
Zlatna groznica bila je veliki hit diljem Amerike i svijeta. Bio je to 5. najuspješniji nijemi film svih vremena, koji je zaradio više od 4 milijuna dolara 1926.
Reizdanje iz 1942.
Chaplin je 1942. novu verziju Zlatne groznice, u kojoj su dodani novi glazbeni broj i naracija koju je sam snimio. Osim toga, skratio je film za nekoliko minuta.
Kritike
Od objavljivanja 1925., Zlatna groznica je bila predmet hvaljenja od strane kritike. Morduant Hall napisao je u New York Timesu od 17. kolovoza 1925.:
Američki filmski institut je priznao film u nekoliko kategorija:
IQSEC2
IQ motiv i Sec7 domen 2 je protein koji je kod čoveka kodiran IQSEC2 genom.
Funkcija
IQSEC2 gen kodira faktor razmene guaninskog nukleotida za ARF familiju GTP vezujućih proteina (na primer ARF1).
Klinički značaj
Ovaj protein je povezan sa X-vezanom mentalnom retardacijom 1.
Bărăganu (razvrstavanje)
Bărăganu ima više značenja:
Aydie (Po)
Edi je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
San Vicente Chicoloapan, México
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 84440 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2250 m.
Făclia, Saligny
Făclia je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Saligny.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1188 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Rancho San Martín, Aguascalientes
Rancho San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1823 m.
Kiowa-Tanoan
mini|Područje rasprostranjenosti porodice Kiowa-Tanoan. Kiowa-Tanoan je porodica indijanskih jezika nastala spajanjem samostalnih porodica Kiowan i Tanoan, čiji su se jezici govorili na američkom Jugozapadu i južnim prerijama. Kulturno su ova plemena potpuno nesrodna jer su Kiowa Indijanci imala prerijski tip kulture, dok su Tanoan Indijanci nosioci kulture Puebala. Jezici što joj pripadaju su: kiowa, tewa, tiwa i jemez, te neki danas izumrli jezici, čiji se potomci danas služe engleskim ili španjolskim.
Aarhus
Aarhus [ˈɒːhuːˀs] (od 1948. do 2010. službeno Århus), drugi danski grad po veličini sa 238.559 stan. (298.409 u opštini). Aarhus se nalazi u istočnom dijelu Jutlanda.
Okrug Kuhlan Affar, Hajjah
Kuhlan Affar je okrug u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 2349 m.
La Nutria (razvrstavanje)
La Nutria ima više značenja:
Evaristo Baldera, Rioverde
Evaristo Baldera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rioverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1032 m.
Turney, Missouri
Terni je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Bărcănești (razvrstavanje)
Bărcănești ima više značenja:
Turney, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 148, što je 7 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ponte di Tavole II, Campobasso
Ponte di Tavole II je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 594 m.
Trst
Trst (tal. Trieste [triˈɛste]), grad u Italiji, u Tršćanskom zaljevu, na sjeveroistočnoj obali Jadranskog mora. Trst je glavni grad italijanske autonomnne regije Furlanije-Julijske krajine. Prema podacima iz 2003. godine Trst ima 205.521 stanovnika.
La Obra (razvrstavanje)
La Obra ima više značenja:
Trst
Historija
Nakon toga su Trstom vladali Bizantinci, od godine 788. Franci, da bi 1081. došao pod vlast akvilejskog patrijarha. Krajem 12. vijeka je vremenom postao slobodan grad. Dugo vremena je bio u sukobu sa susjednom Mletačkom republikom, da bi se u 15. vijeku stavio pod zaštitu dinastije Habsburg.
Habsburgovci se nisu previše zanimali za pomorstvo, ali se Trst zbog svog geostrateškog položaja razvijao u jednu od najvažnijih jadranskih luka. 1719. Karlo VI daje Trstu i Rijeci status slobodne luke tako da tada počinje snaniji razvoj tih austrijskih gradova na moru. Od 18. vijeka Habsburgovcima je postao važan kao baza austrijske ratne mornarice. Nakon što je Napoleon srušio Mletačku republiku, Trst je djelomično nazadovao zbog stavljanja Venecije pod austrijsku vlast, ali je u drugoj polovici 19. vijeka Venecija postala dijelom ujedinjene Italije, pa je Trst opet dobio važnost.
Otada počinje zlatno doba Trsta, koji se počeo brzo razvijati kao saobraćajni, industrijski, ali i kulturni centar. Grad je bio poznat po svojem kozmopolitanstvu, srednjoevropskom duhu i multietničnosti.
Nakon prvog svjetskog rata i propasti Austro-Ugarske, Trst, kao i čitava Julija je po Londonskom sporazumu iz 1915. došao pod italijansku vlast. Trst postaje glavni grad Pokrajine Julije (Giulia) koju su tal. nacionalisti prekrstli u Venezia Giulia kako bi se istakla tal. pripadnost. Ona je, pogotovo nakon dolaska Mussolinijevih fašista na vlast, počela provoditi etničko čišćenje na račun njemačke, slovenske i hrvatske manjine koja je podvrgnuta progonima i nasilnom potalijančivanju, kao i u čitavoj Juliji.
Nakon što je u drugom svjetskom ratu kapitulirala Italija, Trst je okupiran od nacističke Njemačke koja čitavu Juliju anektira 3. Reichu, a u blizini su Nijemci osnovali logor smrti.
U maju 1945. godine su Trst zauzele jedinice Jugoslavenske armije, nastojeći osigurati da Trst kao dio 7. Republike Julije postane dio jugoslavenske federacije. Tome su se suprotstavili Zapadni saveznici i lokalno italijansko stanovništvo. U junu su se jugoslavenske jedinice, pod zapadnim diplomatskim i vojnim pritiskom, povukle, a njihov boravak se često povezuje uz kontroverzne fojbe. Staljinovo odbijanje da podrži tadašnju FNR Jugoslaviju u tom sporu, kao i u sporu oko Koruške i grčkog ELASa, često tumači kao jedan od katalizatora budućeg raskida Jugoslavije sa SSSR-om.
Kao privremeno rješenje za jugoslavensko-italijanski spor je mirovnim ugovorom 1947. godine osnovana tzv. Slobodna Teritorija Trsta (STT), grad-država koji je trebao služiti kao tampon-zona između dviju država. Iako je imala vlastitu valutu i poštanske marke, STT nikada nije funkcionirala. Bila je podijeljena na zonu "A" koju su držale angloameričke snage, te zonu "B" koju su držale jugoslavenske snage. Zahvaljujući hladnom ratu, STT je bila predmetom stalne napetosti, a iz zone "B" je zonu "A" izbjegao veliki broj Italijana, poremetivši etničku strukturu u Trstu na račun Slovenaca. Godine 1954. je posebnim ugovorom priznat status quo, ukinuta STT, granice između zona postale granicama Jugoslavije i Italije, a Trst tako konačno završio u Italiji.
Smirivanje napetosti među dvjema državama, formalizirano Osimskim sporazumima iz 1975. godine, postupno je dovelo do ekonomskog procvata Trsta, prvenstveno zahvaljujući građanima Jugoslavije koji su tamo odlazili na ritualnu potragu za zapadnom robom.
Kada se godine 1991. Jugoslavija raspala, to je Trst teško pogodilo. Teška ekonomska situacija se odrazila na porast ekstremne desnice u gradu, pa je Trst jedno od središta iredentističkog pokreta koji zahtijeva reviziju mirovnih ugovora i povratak Istre, Dalmacije i Slovenskog primorja pod italijansku vlast.
Privreda
Velik dio privredne aktivnosti grada ovisi o luci, koja je bila i ostala glavni pokretač ekonomije grada. Trst je i danas kozmopolitski grad, u kojem su i danas 7.7% stanovnika stranci (nekad je taj postotak bio daleko veći). Trst je i danas sjedište nekih od najvećih talijanskih kompanija kao što je Assicurazioni Generali (kuća iz austrougarskih vremena), koja je i 2005, bila 2 talijanska i 24 osiguravajuća kuća po veličini na svijetu Velika tršćanska poduzeća su brodogradilište Fincantieri (koje ima sjedište u Trstu i pogone u Monfalconeu), Banca Generali SpA, Allianz Italia i Wartsila Italia.
Za vrijeme Austro-Ugarske, Trst je bio jedan od najvećih i najprosperitetnijih evropskih gradova, zahvaljujući svojoj luci koja je bila glavna luka monarhije za uvoz i izvoz. Trst je bio četrvrti grad monarhije nakon Beča, Budimpešte i Praga. Nakon Prvog svjetskog rata i pripojenja Kraljevini Italiji, Trst je doživio pad privredne aktivnosti. Fašistička mussolinijeva vlada imala je planove restrukturiranja ekonomije grada, 1930-ih godina izgrađeno je poduzeće "Cantieri Aeronautici Navali Triestini (CANT)". koje je trebalo graditi suvremeno naouružanje, velik dio tih pogona uništili su saveznici za Drugog svjetskog rata u zračnim napadima.
San Juan Bosco (razvrstavanje)
San Juan Bosco ima više značenja:
Trst
Privreda
Nakon Drugog svjetskog rata Trst je postao pogranični grad, koji je nakon slabljenja hladnoratovskih ratnih tenzija od sredine 1960-ih postao trgovački grad "izlog kapitalizma" za ondašnju socijalističku Jugoslaviju, to je praktički bila glavna privredna aktivnost grada dobrih 30 godina, uz aktivnosti vezane na luku koja je uglavnom i nadalje ostala vezana na Austriju i nešto manje na Bavarsku. Nakon sloma komunizma u Evropi 1990-ih Trst je prestao biti shoping city za građane bivše Jugoslavije, zbog tog je došlo i do velike stagnacije grada krajem 2000-ih.
Trst je i danas značajna luka za import i preradu kave još uvijek 40% sve uvežene kave u Italiju ide preko tršćanske luke ipak to je daleko manje u odnosu na austrugarska vremena ili vremena nakon Prvog svjetskog rata kad je kava i prženje kave bio gotovo monopolski posao Trsta. Nastojanja Trsta i talijanskih vlasti danas su usmjerena na razvoj prometne infrastrukture i jačanja pozicije tršćanske luke.
Stanovništvo
Pred početak Prvog svjetskog rata Trst je bio jedan od najvećih evropskih gradova sa svojih 200 000 stanovnika, usporedbe radi Zagreb je tad imao oko 80 000 (danas oko 779.145), Ljubljana 60 000 (danas oko 278.638). Ono što je još više zabrinjavajuće Trst je grad staraca, čak 27.9% stanovnika su penzioneri (talijanski prosjek je 19.94%), a samo 13.78% stanovnika je mlađe od 18 godina.
Obrazovanje
Tršćanski univerzitet u Trstu osnovan je 1924. za vrijeme fašizma, ima 12 fakulteta i 1000 nastavnika, na kojem studira 23.000 studenata.
Tuholj
Tuholj je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kladanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 524 stanovnika.
Kaigwu
Kaigwu (Gaigwu, Kiowa vlastiti) /Gǎ'-i-gwŭ, ili Kǎ'-i-gwŭ, ime kojim zovu sami sebe,= 'Principal People',/ jedna od 6, odnosno 7 skupina Kiowa Indijanaca koja je svoje ime dalo cijelom plemenu i porodici kiowan. Kaigwu su malobrjni ali čine jezgru Kiowa i njihovu najstariju plemensku zajednicu, a pripadala im je i čast čuvara tepeeja-medicine. U kružnom logoru njihovo mjesto bilo je između Koguia i Kingepa.
La Majada de la Ternera, Parras
La Majada de la Ternera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Parras.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1947 m.
Caselle, Caserta
Caselle je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 504 m.
Charles Rennie Mackintosh
Charles Rennie Mackintosh (Glasgow, 7. jun 1868. - London, 10. decembar 1928. ), bio je škotski arhitekt i dizajner, pionir britanske primjenjene umjetnosti i dizajna..
Biografija
Charles je rođen kao četvrto od jedanaest djece, pa se odmah nakon kratkog školovanja već sa 16 godina morao zaposliti, kao asistent kod lokalnog arhitekta Johna Hutchinsona.
U suradnji s još tri studenta iz umjetničke škole (Herbert McNair, Frances MacDonal i njenom sestrom Margaret Macdonald) počeo je oblikovati plakate, dekorativne predmete i namještaj. Oni su između 1896. - 1904. počeli kompletno opremati tada moderne ugostiteljske objekte - čajane po Glasgowu, a prihvatili su se opremanja i drugih enterijera tih godina. thumb|260px|right| Mackintoshov namještaj Ti neortodoksni radovi, čistih linija i svijetli enterijeri, potpuno različiti od dotadašnje mode, skrenuli su pažnju na njega, pa je već do 1890. stekao i međunarodni ugled. Njegova grupa postala je slavna kao The Four, a sa jednom od članica - Margaret Macdonald se i oženio 1900. Te iste godine je zajedno sa ženom sudjelovao je na izložbi bečke Secesije. thumb|right|260px| [[Glasgow School of Art]] Mackintoshev glavni arhitektonski projekt bila je Glasgow School of Art (Glazgovska umjetnička škola) koju je realizirao od 1896. - 1909. On ne samo da je napravio projekt, već ju je i kompletno opremio namještajem. Ta škola postala je obrazac za sve druge škole primjenjene umjetnosti koje su se tih godina počele otvarati po Evropi. Jasan i strogo funkcionalan volumen zgrade, čistih linija, velike svijetle prostorije i isto takav pomalo asketski namještaj bez puno dekoracija bili su prvi primjer Art nouveau u Britaniji. thumb|left|240px|left| Nacrt za Haus eines Kunstfreundes Mackintosh nije uvijek doživljavao uspjeh dva njegova projekta za Međunarodnu izložbu u Glasgowu - 1901. kog je projektirao - 1898. i projekt za Haus eines Kunstfreundes iz 1901. nisu mu prošla, ali ga to nije obeshrabrilo.
Od 1914. gotovo je prestao raditi bilo što u vezi arhitekture i dizajna i posvetio se slikanju akvarela.
Djelo i uticaj
Iako nije izveo puno građevina, njegov utjecaj bio je puno veći na ukus čitave Evrope.
Mackintosh je bio gotovo zaboravljen nekoliko dekada u svojoj domovini, krajem 20. vijeka oživljen je interes za njegov rad. Stroga jednostavnost njegovog namještaja, odgovara današnjem ukusu, pa se ponovno izrađuju stolice i ostali komadi namještaja po njegovim nacrtima. Njegova kuća u Glasgowu je obnovljena i otvorena za javnost kao muzej u krajem 1970-ih.
Volognano, Firenze
Volognano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Three Springs, Pennsylvania
Tri Springs je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 444, što je 1 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brockscheid
Brokšajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 109 opštinskih središta okruga Vulkanajfel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 206 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7233011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Brokšajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 450 metara. Površina opštine iznosi 2,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 206 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 100 stanovnika/km².
San Juan de Abajo (razvrstavanje)
San Juan de Abajo ima više značenja:
Pierre Werner
Pjer Verner (Sen Andre de Lil, 29. decembar 1913 — Luksemburg, 24. jun 2002) je bio luksemburški političar i premijer.
Rođen je u mestu Sent Andre nedaleko od Lila u Francuskoj.
Tokom nacističke okupacije zemlje pomagao je pokret otpora a nakon rata postao je kontrolor bankarskog sistema u zemlji.
Ministar finansija postao je 1953. a premijer je bio u dva navrata od 1959. do 1974. i od 1979. do 1984. Takođe je bio i ministar kulture.
Gmelin baza podataka
Gmelin baza podataka je velika baza podataka organometalnih i neorganskih jedinjenja. Ona je bazirana na nemačkoj publikaciji Gmelinov priručnik neorganske hemije čije prvo izdanje je napisao Leopold Gmelin 1887, i trenutno sadrži oko 1.5 miliona jedinjenja i 1.3 miliona reakcija. Ona sadrži svako jedinjenje i reakciju objavljenu od 1772. godine do danas. Održava je Elsevier MDL.
Bărbătești (razvrstavanje)
Bărbătești ima više značenja:
Kiowan
Danas se vodi kao dio porodice Kiowa-Tanoan i Velike porodice Aztec-Tanoan. Porodice Kiowan, Tanoan, Juto-Asteci i Zunian klasificirane su prije Velikoj, sada eks-porodici, Uto-Aztec-Tanoan.
Carron (rijeka)
Carron (škotsko-gelski Abhainn Carrann) je rijeka u sredini Škotske duga 32 km.
Geografske karakteristike
Rijeka izvire u brdima Campsie Fells, na granici Istočnog Dunbartonshira i Stirlinga. Od tamo teče prema istoku do ušća u estuarij Firth of Forth kod grada Grangemoutha. U gornjem toku protiče kroz veliko akumulaciono jezero - Carron Valley Reservoir.
Kingep
Kingep, najveća i najznačajnija plemenska skupina Kiowa Indijanaca. Ime im dolazi od Kiñep =  'big shields' . Svoje šatore u kružnom logoru, što započinje na istoku a zatvara se na jugu, postavljali su između Kiowa (Kaigwu) i Semata (Kiowa Apache).
Bărbulețu (razvrstavanje)
Bărbulețu ima više značenja:
La Magueyera (razvrstavanje)
La Magueyera ima više značenja:
Ribonukleat nukleotido-2'-transferaza (ciklizacija)
Termin Ribonukleat nukleotido-2'-transferaza (ciklizacija) ima više značenja.
San Juan de Arriba (razvrstavanje)
San Juan de Arriba ima više značenja:
Okrug Sharas, Hajjah
Sharas je okrug u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1159 m.
Kata
mini|Dohäsan (Dohate) Kata, ili Ree, vodeća, najveća i najznačajnija banda Kiowa Indijanaca koja je zauzimala prvo mjesto u kružnom logoru postavljenom za vrijeme Plesa sunca. Šatori Kata nalazili su se južno od ulaznih vrata logora, nakon čega su se nastavljali šatori Koguija. Kate su predstavljali aristokraciju plemena.
Naziv Ree kojim su također nazivani, prema samim Kiowa Indijancima (odnosno Kiowa Young Men's Association), dolazi zbog prisnih trgovačkih odnosa koje su imali u rana vremena sa Arikarama, a ne zbog krvnog miješanja sa tim plemenom.
Najpoznatiji poglavica Kata bio je čuveni Dohäsan.
Đurići (Sanski Most)
Đurići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Sanski Most koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 96 stanovnika.
Caupenne-d'Armagnac
Kopan d'Armanjak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Kondom.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 377 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 95 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 77 m).
El Lirio, Matamoros
El Lirio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Bănișor (razvrstavanje)
Bănișor ima više značenja:
Barrio del Zopilote, San Sebastián Tecomaxtlahuaca
Barrio del Zopilote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Sebastián Tecomaxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1702 m.
Rudine (Čajetina)
Rudine je naselje u opštini Čajetina u Zlatiborskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 159 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 191 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Parangüitiro, Tingambato
Parangüitiro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tingambato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1809 m.
San Juan de Dios (razvrstavanje)
San Juan de Dios ima više značenja:
Bănița (razvrstavanje)
Bănița ima više značenja:
The Great Dictator
Veliki diktator (eng. The Great Dictator) je slavni ali i kontroverzni američki film iz 1940., spoj satire na nacizam i tragikomedije, kojeg je režirao Charles Chaplin. To je Chaplinov prvi zvučni film. U filmu Chaplin glumi dvije uloge; skitnicu i diktatora Adenoida Hynkela, koji je parodija na Adolfa Hitlera. Film je stekao velik ugled te se na Internet Movie Databaseu nalazi i na listi 250 najboljih filmova svih vremena.
Uz Chaplina, ostale uloge tumače Paulette Goddard i Reginald Gardiner. Sa proračunom od oko 2 milijuna $, to je bio tada najskuplji Chaplinov film. Američki filmski institut (AFI) stavio je 2001. film na 37. mjesto na listi najboljih komedija 20. stoljeća, "100 godina...100 smijeha".
Radnja
lijevo|mini|200px|Diktator Adenoid Hynkel želi vladati svijetom Izmišljena država Tomanija, Prvi svjetski rat. Židovski brijač se borio za svoju domovinu i spasio život pukovniku Schultzu, ali je izgubio pamćenje i proveo 20 godina u bolnici. No brijač se iznenada jednog dana probudi zdrav i vrati natrag u svoj dom i posao, nemajući pojma da je vlast u Tomaniji preuzeo diktator Adenoid Hynkel koji planira ratove i istrebljenje Židova.
Nagrade
Veliki diktator je nominiran za pet Oscar: za najbolji film, scenarij, glavnog glumca (Charlie Chaplin), sporednog glumca (Jack Oakie) i glazbu. Osvojio je Nagradu Udruženja njujorških filmskih kritičara za najboljeg glumca (Charlie Chaplin).
Kritike
desno|mini|200px|Skitnica i Hannah Svi kritičari su hvalili film "Veliki diktator", ali su se podijelili na one kojima je taj film inferioran u usporedbi sa Chaplinovim nijemim ostvarenjima i na one kojima je jednako dobar ako ne i bolji od njegovih prethodnih radova. Usprkos kontroverznoj priči koja parodira nacizam skoro svi su zaključili da su šale, politička korektnost, drama, strava i humanost spojeni u skladnu cjelinu koje se ne proturiječe te da su vizualni gegovi genijalni i puni antologijskim scenama ( prizor u kojem se diktator Hynkel igra sa balonom u obliku globusa u rukama), ali su neki prigovarali da je završni govor skitnice odveć patetičan.
Kritčar Roger Ebert je u svojoj recenziji napisao: "Ovo je Chaplinov najozbiljniji, najtragičniji i najhumaniji film. On nikada nije smatrao Hitlera smiješnim, pa iako upotrebljava svoju genijalnu komičnost da inspirira film, humor nikada nije neutralan", Michael W. Phillips Jr. je zaključio: "Duhovito, prekrasno i zastrašujuće" dok je Mike Pinsky napisao: "Ovo je Chaplinov najambiciozniji film, pokušaj da se uhvati u koštac sa metom koja je prevelika da bi se obradila komedijom".
Bănia (razvrstavanje)
Bănia ima više značenja:
Thy1
Termin Thy1 ima više značenja.
La Majada (razvrstavanje)
La Majada ima više značenja:
Mineo, Catania
Mineo je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4567 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 496 m.
La Majahua (razvrstavanje)
La Majahua ima više značenja:
Rimska Republika (1798–1799)
Rimska Republika (talijanski: Repubblica Romana) je kratkotrajna historijska država na Apeninskom poluotoku koja je egzistirala od 1798. do 1799. kada je obnovljena Papinska Država.
Historija
Rimska Republika je osnovana u februaru 1798. nakon što je francuska revolucionarna vojska zauzela Rim i okolicu. Papa Pio VI je uhapšen i interniran u Francusku, a nova republika je organizirana po uzoru na Revolucionarnu Francusku s direktorijem od sedam konzula. Već u novembru 1798. napuljski kralj Ferdinando I poslao je vojsku koja je zauzela Rim, ali su se Francuzi pobjedonosno vratili već sljedećeg mjeseca. Ponovno uspostavljena republika trajala je samo do 1799., kad su pod udarom austrijsko-ruske ofanzive Francuzi istjerani iz Apeninskog poluotoka.
Iako je Napoléon već slijedeće 1800. ponovno zauzeo Apeninski poluotok, nije obnovio Rimsku Republiku jer je želio izgladiti odnose s papom Piom VII, sa kojim je zahvaljujući vjerojatno i time što mu je dopustio da zadrži svoju državu, potpisao konkordat 1801. godine. To nije dugo trajalo jer je 1809. Napoleon anektirao Papinsku Državu u Prvo Francusko Carstvo, a nakon tog 1811. svog tek rođenog sina Napoléona II proglasio rimskim kraljem.
Rođendan (TV drama)
Rođendan je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Sarajevo emitirana 1973. godine. Predstavlja adaptaciju drame The Birthday Party britanskog pisca Harolda Pintera. Režirao ju je Vojislav Milašević.
Bivio Santa Cecilia, Salerno
Bivio Santa Cecilia je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.