cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pivara
Pivara ili pivovara je proizvodni pogon za proizvodnju piva. Obično je podijeljena u nekoliko odvojenih odjeljenja, koja odgovaraju pojedinim fazama proizvodnje. Veličina pivovare može biti u rasponu od manjeg domaćinstva do tvrtke s velikim industrijskim postrojenjima.
Najstarija pivovara na svijetu koja i danas proizvodi pivo pivovara je Weihenstephan u gradu Freisingu u Bavarskoj. Nalazi se u državnom vlasništvu.
Yoder, Wyoming
Joder je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 151, što je 18 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mühlacker
Milaker je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 28 opštinskih središta okruga Enckrajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 25.780 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8236040.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Enckrajs Milaker se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Enckrajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 54,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 25.780 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 475 stanovnika/km².
Cellamare, Bari
Cellamare je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
PIE
Termin PIE ima više značenja:
BZP
__NOTC__ Termin BZP ima više značenja.
CP 55,244
CP 55,244 je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 402,610 Da.
MCPP
MCPP se može odnositi na:
Bazeilles-sur-Othain
Bazej sir Oten je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 91 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 337 m, a minimalnoj 187 m).
Konkurencija
__NOTC__ Termin konkurencija ima više značenja.
McClure, Pennsylvania
Maklur je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 941, što je 34 (-3,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Maria dei Miracoli (Venecija)
thumb|right|Santa Maria dei Miracoli u Veneciji. Santa Maria dei Miracoli je crkva u Veneciji, smještena u sestiereu (distriktu) Cannaregio. Između 1481. i 1489. ju je sagradio Pietro Lombardo kako bi se u nju smjestila znamenita ikona Sveta Marija od Čudesa, po kojoj je i dobila ime. Predstavlja jedan od najboljih primjera renesansne arhitekture u Veneciji.
Paraformaldehid
Paraformaldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 669,290 Da.
Elice, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 366 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
HAL
__NOTC__ Termin HAL ima više značenja.
Mühlheim an der Donau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Tutlingen Milhajm an der Donau se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Tutlingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 664 metra. Površina opštine iznosi 21,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.435 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 158 stanovnika/km².
Krvava nedelja
Krvava nedjelja odnosi se na sljedeće povijesne događaje:
Krvava nedjelja u popularnoj kulturi:
NMT1
Termin NMT1 ima više značenja.
Brian Jones
Lewis Brian Hopkin Jones (Cheltenham, 28. veljače 1942. – Hartfield, 3. srpnja 1969.) bio je britanski muzičar, osnivač i prvi vođa kultnog rock benda The Rolling Stones.
Jones je bio multiinstrumentalist, a glavni instrumenti su mu bili gitara, usna harmonika i klavijature. Njegov inovativni način korištenja tradicionalnih ili narodnih instrumenata, kao što su sitar i marimba, bio je sastavni dio inicijalno promjenjivog zvuka benda.
Iako je prvobitno bio vođa grupe, kolege iz benda Mick Jagger i Keith Richards su ga ubrzo u gurnuli u pozadinu, posebno nakon što su postali uspješni tim tekstopisaca. On je, u međuvremenu, razvio ozbiljan problem s drogom te se njegova uloga u bendu s vremenom stalno smanjivala. Jones je u lipnju 1969. godine konačno napustio Stonese, a njegovo mjesto gitarista uzeo je Mick Taylor. Preminuo je manje od mjesec dana kasnije, od posljedica utapanja u bazenu dok je bio pod utjecajem droga, u svom domu u Hartfieldu, u 27. godini života.
VNR
__NOTC__ Termin VNR ima više značenja.
Brian Jones
Originalni basist benda, Bill Wyman, rekao je o Jonesu: "On je formirao bend. On je izabrao članove. Dao ime bendu. On je izabirao muziku koju smo svirali. Nalazio nam nastupe. (...) Bio je vrlo utjecajan, veoma važan, a onda se postepeno počeo gubiti – visoko inteligentan – i nekako je protratio i upropastio sve to".
CP 55,940
CP 55,940 je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 376,573 Da.
HCN
__NOTC__ Termin HCN ima više značenja.
Mit o stvaranju
Mitovi o stvaranju su simbolične pripovijesti o podrijetlu svemira ili kozmosa. Podrijetlo kozmosa jedna je od glavnih tema svih mitologija. Mitolozi često razlikuju prave mitove o stvaranju, ili kozmogonije, i mitove o podrijetlu. Kozmogonije pripovijedaju kako je svemir postao ili je stvoren iz nekog prvobitnog stanja. Kozmogonijski mitovi općenito svoj vrhunac dosežu u stvaranju ljudskog roda, nakon čega mitski kozmos postaje sličan svijetu ljudskog iskustva. Mitovi o podrijetlu daju objašnjenje kako su nastala kasnija obilježja poznatoga svijeta, kao što su ljudska bića, životinje i društveni poredak. Ovi su mitovi obično nastavak kozmogonije i od nje preuzimaju temeljnu strukturu.
Narav i značaj mitova o stvaranju
Mitovi o stvaranju jedan su od najranijih pokušaja čovječanstva da dadne odgovor na neka od najdubljih pitanja o naravi i podrijetlu univerzuma. Na ta pitanja i danas pokušavamo dati odgovor. Kozmogonija nudi etiologiju postojećeg svijeta ili poretka te također pridonosi njegovoj stabilnosti. Međutim, kozmogonijski mit nikada nije jednostavno etiološki, jer se bavi krajnjim izvorom svih stvari. Mitovi o stvaranju su temelj za čovjekovu orijentaciju u svijetu. Oni definiraju čovjekovo mjesto u univerzumu i kakve odnose čovjek treba gajiti prema drugim ljudima, prirodi i cijelom svijetu; oni daju osnovni ton koji određuje sve druge geste, čine i strukture u nekoj kulturi.
Premda mit o stvaranju (ili kozmogonijski mit) ne vodi nužno k svom ritualnom izražaju, ritual je često dramatski prikaz mita. Ta se dramatizacija izvodi da bi se naglasila trajnost i učinkovitost središnjih tema mita, kao izvora i temelja vrijednosti u kulturi. U većini religioznih zajednica postoji predodžba o svetom i profanom vremenu. Na temelju kozmogonijskog mita ustanovljuje se sveto, ili stvarno, vrijeme. To je vrijeme ono najdjelotvornije za život zajednice, a dramatizacija (upriličenje) mita o stvaranju omogućuje zajednici da sudjeluje u vremenu koje je drukčije kvalitete od običnoga vremena. Ne radi se ovdje o prisjećanju, nego o obnavljanju dalekih mitskih događaja.
Kozmogonije imaju funkciju posadašnjenja ili ponavljanja izvornog stvaranja. Simbolično ponavljanje mita o stvaranju u mnogim kulturama smatralo se i smatra novim stvaranjem. Takvo se novo stvaranje, primjerice, "događa" kod rađanja djeteta, ozdravljenja od bolesti, pa i u samoj smrti kao nečemu novom, novoj situaciji. Osim za pojedinca, mitovi o stvaranju također su vrlo važni i djelotvorni za čitava društva: "Prilikom ponavljanja mitova, obnavlja se čitava zajednica; ona pronalazi svoje izvore, ona ponovno proživljava svoje početke." Tako se, primjerice, u nekim kulturama ustoličenje novoga kralja poistovjećivalo s ponovnim stvaranjem ili obnavljanjem svijeta. Slično tome, ceremonije i obredi vezani uz "Novu godinu" smatrani su ponavljanjem izvornog događaja nastanka svijeta. Tako je, primjerice, stvaranje svijeta u Mezopotamiji, osobito kod Babilonaca, bilo obredno ponavljano prilikom svetkovanja Nove godine. Vjerojatno je nešto od toga prisutno i u modernim proslavama Nove godine. I gradnja određenih građevina, osobito hramova, ali i čitavih gradova kao slikâ svijeta (imagines mundi), smatrana je ponavljanjem kozmogonije, ponekad čak "preslikavanjem" već postojećih nebeskih gradova.
Zajednički elementi u mitovima o stvaranju
Iako razdvojene nebrojenim geografskim preprekama, mnoge su kulture razvile mitove o stvaranju s istim temeljnim elementima:
desno|thumb|300px|[[Odin i njegova braća stvaraju svijet od tijela božanstva Ymira.]] Mnogi mitovi tako počinju s temom rađanja. Ovo je vjerojatno stoga što rađanje simbolizira novi život, a početak života na zemlji može se usporediti s početkom djetetova života. Ovo je usko vezano s predodžbom o prvom ocu i majci svijeta, ili uz pripovijedanje o rodoslovlju bogova.
U gotovo svakom drevnom mitu javlja se neko vrhovno biće. Ono je ono koje pokreće niz događaja koji rezultiraju stvaranjem svijeta. Ponekad imamo dva bića: pasivnog i aktivnog stvoritelja.
Tema nastanka života iznad ili pod zemljom također je česta. Drugi mitovi slični ovima govore o nastanku zemlje izranjanjem, a to su mitovi o roniocima.
Prema nekim predajama, ljudi i životinje su nekoć živjeli u miru. Međutim, posvadi ih grijeh ljudi. Ovaj grijeh je često izazvan strahom od tame i simbolizira ga vatra. U drugim predajama ljudsku nevinost narušava jedan od bogova, a ne ljudi sami.
Stvaranje se često događa razdvajanjem ili diferencijacijom elemenata. Primjerice, razdvajanjem neba od zemlje, svjetla od tame, kopna od mora, nekoga androginog bića na muško i žensko, i slično.
Evolucijska klasifikacija
Mitove o stvaranju možemo klasificirati prema evolucijskom stupnju njihova razvoja, počevši od najarhaičnijih (najjednostavnijih) do modernih (najsloženijih) mitova zapadnjačkih kultura. Tako bi, primjerice, najarhaičniji mitovi bili mitovi o stvaranju primitivnih afričkih ili indijanskih plemena, a najsloženiji mitovi koje nalazimo u predajama monoteističkih religija. Ovaj su pristup razvili i upotrebljavali znanstvenici 19. stoljeća. Međutim, kao prigovor ovoj klasifikaciji može se reći da početak svijeta istovremeno predstavlja početak ljudskog stanja te je nemoguće govoriti o ovom početku kao nečemu jednostavnom.
Klasifikacija prema geografskom kriteriju
Mitove o stvaranju možemo razvrstati i prema geografskom kriteriju. Tako bismo imali: mitove s Bliskog Istoka, mitove klasičnoga helenističkoga svijeta, indijske mitove, mitove s Dalekog Istoka (Kina, Japan i dr.), sjeverno- i južnoameričke mitove o stvaranju, afričke mitove i mitove Australije i Oceanije, i tako unedogled. Problem je u tome što ovom klasifikacijom teško možemo išta saznati o sadržaju i naravi samih mitova, osim nekih elemenata u mitovima koji su geografski uvjetovani. Tako, recimo, neki mitovi o stvaranju odražavaju geografske prilike određene kulture. U Mezopotamiji, primjerice, smještenoj između rijeka Eufrata i Tigrisa, ovisnost o sustavima navodnjavanja i stalna prijetnja od poplava imale su jak utjecaj na svakodnevni život, pa su, u skladu s tim, djelovanje vode i vlast nad vodama igrali veliku ulogu u sumerskoj mitologiji.
Strukturna klasifikacija
thumb|300px|[[Knjiga Postanka|Stvaranje Adama, Sikstinska kapela]]
SH3
__NOTC__ Termin SH3 ima više značenja.
KPS
__NOTC__ Termin KPS ima više značenja.
Sveti Merkurije
Merkurije (224–250) je bio kršćanski svetac i mučenik iz doba Rimskog Carstva. Rođen je pod imenom Filopater u gradu Eskentos u Kapadokiji, a također je poznat i kao Abu-Seifein, što na arapskom znači "nositelj (otac) dva mača", pri mu je drugi mač dao arhanđeo Mihael.
Prema predaji je bio sin Yaresa, skitskog oficira u rimskoj vojsci. Yares je zajedno sa sinom napadnut od divljih zvijeri prilikom lova, i tada je dobio viziju nakon koje se preobratio na kršćanstvo i sebi dao ime Noa, a sinu Merkurije. Yares je sudjelovao u borbi sa Berberima, a nakon toga umro, poslije čega je Merkurije zauzeo njegovo mjesto u vojsci. Merkurije je sudjelovao u borbi protiv Berbera prije čega mu je arhanđeo Mihael dao mač. S tim mačem je ostvario pobjedu, ali je poslije uhapšen, mučen i pogubljen jer je odbio naredbu cara Decija da štuje poganske idole.
Pietro Lombardo
Zajedno sa svojim sinovima Tulliom i Antoniom Lombardon je izvajao neke od najznamenitijih skulptura Venecije u 15. vijeku, što je uključilo grobove Dantea Alighierija, dužda Pasqualea Malipiera i Pietra Moceniga. Najpoznatije djelo mu je crkva Santa Maria dei Miracoli.
Jungcheon od Goguryeoa
Kralj Jungcheon od Goguryeoa (224–270, vl. 248–270) bio je 12. po redu vladar države Goguryeo, najsjevernijeg od Tri kraljevstva Koreje. Bio je sin kralj Dongcheona, koga je naslijedio 248. Iste je godine pogubio svoju braću Go Ye-mula i Go Sa-gua koji su ga pokušali svrgnuti. Godine 251. je kraljica dala utopiti njegovu priležnicu u Žutom moru. Godine 255. je svog sina Seocheona odredio za nasljednika. Godine 259. je uspješno odbio invaziju kineske države Cao Wei koju je vodio Wei Chijie. Nakon smrti ga je naslijedio Seocheon.
CRX
__NOTC__ Termin CRX ima više značenja.
Jamesburg, New Jersey
Džejmsburg je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.915, što je 110 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stotonic Village, Arizona
Stotonic Village je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 659 stanovnika.
Müllheim
Milhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Brajsgau-Hohšvarcvald. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 18.223 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8315074.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Brajsgau-Hohšvarcvald Milhajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Brajsgau-Hohšvarcvald. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 267 metara. Površina opštine iznosi 57,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 18.223 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 315 stanovnika/km².
Providencia (Čile)
thumb|right|200px|Položaj u komunu Providencia je grad, komuna i općina u Santiagu, Čile. Po procjenama iz 2002., ima 120.874 stanovnika i površinu od 14 km².
Trevi nel Lazio, Frosinone
Trevi nel Lazio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 851 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 805 m.
Hartford, Kentucky
Hartford je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
1512
thumb|300px|Tavanica [[Sikstinska kapela|Sikstinske kapele]]
Godina 1512 (MDXII) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Auchy-lez-Orchies
Oši lez Orši je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Andrea Zlatar Violić
Andrea Zlatar Violić (Zagreb, 13. travnja 1961. – ) hrvatska teoretičarka književnosti i političarka, ministrica kulture od 2011. do 2015. godine.
Auchy-lez-Orchies
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1156 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 148 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 52 m, a minimalnoj 32 m).
Andrea Zlatar Violić
Biografija
Rođena je 13. travnja 1961. godine u Zagrebu, gdje je polazila 1976. osnovnu školu "7 sekretara SKOJ-a" i 1980. srednju školu, (Klasična gimnazija). Godine 1984. diplomirala je studij komparativne književnosti i filozofije na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Dobitnica je Rektorove nagrade i boravila je na kraćim stručnim stipendijama u inozemstvu. Godine 1988. magistrirala je iz područja književnosti (tema Marulićeva “Davidijada”), Humanističke znanosti na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, a 1992. obranila doktorsku disertaciju (tema Modeli srednjovjekovne autobiografije: ispovijest i životopis), Humanističke znanosti, također na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu.
Usporedo sa znanstveno-nastavnom djelatnošću bavi se publicistikom, izdavačkom i uredničkom djelatnošću: prvo kao urednica kulture u Studentskom listu i na Omladinskom radiju (Radio 101), a zatim kao urednica u časopisima Gordogan, Vijenac i Zarez. Članica je Društva hrvatskih pisaca i Hrvatskog P.E.N. Aktivno govori engleski i francuski, pasivno njemački i talijanski. Udana je i majka jednog djeteta.
CP-135,807
CP-135,807 je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 351,402 Da.
Centuri
Centuri je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Bastija.
Babilonija
Babilonija, kasnije i Babilonsko carstvo, bila je nekadašnje kraljevstvo u Mezopotamiji u razdoblju između 1900. pne. ili 1800. pne. pa do propasti 539. pne.. Nalazila se na donjem toku rijeka Eufrat i Tigris, otprilike između današnjeg iračkog grada Bagdada i Perzijskog zaljeva. Kulturni centar područja bio je grad Babilon, a tijekom postojanja osvajali su ga i njime vladali vladari više raznih plemena.
Povijest
Povijest Babilonije započinje propašću sumerske civilizacije u koja se u to doba sastojala od niza gradova-država, bez neke snažnije središnje vlasti, a bila je obilježena stalnim borbama za prevlast među vladarima. Usto, bili su suočeni nadiranjem semitskih naroda. S jedne strane su pristizali Amorejci, a s druge su ih pritiskali Elamci.
Izvori babilonske civilizacije
thumb|desno|250px|Satelitska snimka juga [[Mezopotamija|Mezopotamije, s utokom Eufrata i Tigrisa u Perzijski zaljev. Kolijevka sumerske, a potom i babilonske civilizacije.]] Babilonska je civilizacija bila mješavina kultura i naroda. Oko 2000. pne. najjači pečat tome području davali su Akadijci, Amorejci i Sumerci. Sumerci i Akadijci bili su već dugo ovdje i u 3. tisućljeću pne. stvorili snažnu civilizaciju, obično nazivanu sumerskom, čiji je Babilonija bila izravni baštinik. U to doba bili je ovdje prisutno i nešto Amorejaca, no velika migracija njihovih plemena oko 2000. pne. pridonijela je stvaranju zajedničke, miješane babilonske civilizacije.
Dok su se Sumerci služili jezikom koji se ne može svrstati ni u jednu poznatu lingvističku skupinu, Akadijci i Amorejci pripadali su semitskoj jezičnoj skupini. Oko 2000. pne. upravo akadski jezik, uz snažne amorejske utjecaje, postaje snažniji od sumerskog, te ga sasvim nadvladava i postaje temeljem babilonske inačice akadskoga. Usto, u uporabi je bio i asirski jezik. Babilonci su preuzeli i sumerski sustav klinopisa, a babilonski su pisari još dugo bili sposobni čitati i pisati sumerski, iako nije bio u širokoj uporabi. Na tom su se jeziku ili na jeziku koji bio snažno njime obilježen pisali su se religiozni i znanstveni tekstovi, dok je za trgovinu, državne poslove i svakodnevne potrebe služio babilonski akadski i to sve do 700. ili 600. pne. kad ga počinje zamijenjivati aramejski jezik, prvo kao govorni jezik, a potom i u službenim spisima. Akadski se ipak nastavio koristiti u nekim krugovima sve do 1. st.
Osim jezika i pisma, babilonsko je društvo i u drugim područjima bilo snažno pod drevnim sumerskim utjecajima. To se odnosi na književnost, zakonodavstvo, religiju, društvenoekonomski i politički sustav, a najočitije je bilo na jugu Babilonije, gdje je bilo i srce sumerske civilizacije. Pravo zahvaljujući nastavku sumerske kulture u Babiloniji, danas možemo nešto znati o sumerskoj književnosti i religiji.
Rano starobabilonsko razdoblje (oko 2017.-1793. pne.)
Pad grada-države pod imenom Ur, u južnoj Babiloniji, oko 2004. pne. naznačio je i kraj sumerske civilizacije, dok je osnutak amorejske dinastije u gradu Isin, nešto sjevernije od Ura, označio početak babilonske. U početku je osnivač isinske dinastije, Išbi-Era bio vazal posljednjeg urskog vladara Ibi-Sina, no ubrzo se osamostalio. Ovo je razdoblje obilježeno većim brojem manjih amorejskih država koje su se međusobno sukobljavale, te je često jedna od tih državica znala pasti u vlast druge. U tom su neredu najjači takmaci bili gradovi-države Isin i Larsa, pa se stoga rano starobabilonsko razdoblje često naziva i isin-larško doba.
Amorejci
Amorejci su bili pokretačka snaga toga doba. To je ime nosio niz plemena semitske lingvističke skupine, koja su krajem 3. tisućljeća pne. u velikom broju pristigla iz područja od Sirije do Arabije. Bili su polunomadi, prezirani od starosjedilaca Babilonije zbog načina života, ali i uzrok straha zbog ratničkih vještina. Neki su od njih došli na miran način u ovo područje, preuzimajući niže poslove, dok su drugi prodirali nasilno. Postupno su prihvatili babilonsku kulturu, jezik i običaje, pa su kasniji kraljevi amorejskih dinastija čak nosili i babilonska imena.
Isin
Nakon smrti Išbi-Ere započinje razdoblje nesigurnosti i stalne borbe s okolnim gradovima-državama. Upravo to koristi Asirija za svoga prvog upada u Babiloniju. Unatoč tome, kulturna je djelatnost u to doba bila izuzetno snažna. U ovome se razdoblju obnavljaju i grade hramovi, nastaju književna djela, te zbirke zakona. Usto, uspostavlja se običaj da vladar izdaje uredbe kojima ispravlja društvene i ekonomske zloporabe.
Larsa
thumb|250px|Temeljna pločica hrama s natpisom Kudur-Mabuka i Rim-Sina iz Larse. Vapnenac, oko 1820. pne. I dinastija iz Larse također je bila amorejska i ustanovljena otprilike istovremeno s isinskom, oko 2025. pne., no njezini su vladari, u odnosu na one iz Isina, bili slabiji, sve dok oko 1834. pne. vlast ne preuzme Kudur-Mabuk. On i njegovo pleme dotad su bili plaćenici |Elamaca, no kad je Kudur-Mabuk osvojio Larsu, postao je neovisan. Njegova je politika bila ambiciozna i dalekosežna. Čini se da je njegov odnos prema domaćem laršanskom stanovništvu bio dosta dobar. Svoga je sina, Varad-Sina, postavio za vladara Larse (oko 1834.-1823.), a on je sam ratovao u okolici.
Nakon Varad-Sinove smrti Kudur-Mabuk je još bio živ, no ubrzo je za vladara postavio svoga drugog sina, Rim-Sina, čija je vladavina bila i najduža u povijesti Babilonije (oko 1822.-1763. pne.). To je razdoblje obilježeno pravim procvatom Larse. Kroz vojne pohode (između 1822. i 1804. pne.) Rim-Sin je osvojio gotovo čitavu Babiloniju, osim krajnjeg sjevera, a 1804. pne. osvaja i Isin, što označava vrhunac njegova vladanja. Ova pobjeda je imala toliki značaj, da je Rim-Sin, počevši od nje, datirao sve ostale događaje u svojoj vladavini, tako da je u kraljevskim spisima već za sljedeću godinu pisalo: „Ovo je prva godina otkako je kralj zauzeo Isin“. Usto, to je i prvi primjer u povijesti da se koristi sustav kalendara koji ovisi o nekoj eri. U ovom slučaju, to je isinska era. Ipak, ona se nakon Rim-Sinove smrti više nije koristila.
Kraj starobabilonskog razdoblja
Kraj ovog razdoblja obilježen je značajnim pojavama. Kulturalno, babilonska je civilizacija prošla kroz godine svoga oblikovanja i sada je bila spremna za procvat. Politički, socijalno i gospodarski, prizorište je bilo još uvijek u priličnom neredu. Budući da se takvo stanje nije moglo dugo održati, sve je bilo spremno za stupanje na scenu jednog od najvećih babilonskih vladara - Hamurabija.
Hamurabijevo razdoblje (oko 1792.-1750. pne.)
thumb|250px|Disk s natpisom Jahdun-Lima, kralja Marija. Terracotta, oko 1800. pne. Vrhunac starobabilonskog razdoblja predstavljala je bez sumnje vladavina kralja Hamurabija koji se uspio izdići iznad svojih takmaca, već spomenutog Rim-Sina iz Larse, kraljeve Marija i Šamši-Adada I.
Mari
Otkriće „Arhiva iz Marija“ s oko 20.000 pločica ispisanih klinopisom 30-tih godina 20. stoljeća, bilo je najznačajniji događaj koji je rasvijetlio Hamurabijevo doba. Većina dokumenata iz Marija, smještenog oko 300 km uzvodno od Babilona, pisma su i administrativni tekstovi iz kojih možemo upoznati služeno političko stanje toga doba, ispunjeno zavjerama i savezima.
Prije stupanja na scenu Hamurabija, Mari je bio jedan od mnogih samostalnih gradova-država u sjevernoj Mezopotamiji i Siriji, a njime je upravljala dinastija amorejskih korijena. Među najjačim vladarima Marija bio je Jahdun-Lim koji je imao pod svojom vlasti područja sve do Sredozemlja, a uspio je zaključiti sporazume s polunomadskim plemenima duž Eufrata, koja su inače bila stalan problem za Mari. Ipak grad je uskoro pao pod vlast Šamši-Adada I.
Šamši-Adad I. (oko 1813.-1781. pne.)
I Šamši Adad I. bio je amorejskog porijekla, a nakon vojnih pohoda smjestio se u gradu Šubat-Enlil u istočnoj Siriji. Na vrhuncu svoje moći osvojio je grad Ašur i čitavo područje Asirije. Nakon pogubljenja Jahdun-Lima osvaja i Mari, te ondje kao upravitelja postavlja svoga mlađeg sina, Jasmah-Adada, dok mu je stariji sin, Išme-Dagan, upravljao Ekalatumom, južno od Ašura. Tako je Šamši-Adad I., skupa sa svojim sinovima, vladao većim dijelom sjeverne Mezopotamije. No, u to doba u Babilonu preuzima vlast Hamurabi.
Hamurabi (oko 1792.-1750. pne.)
Nije bio samo ratnik i osvajać, već se obilno koristio i mogućnostima diplomacije, kao što je to vidljivo i iz „Arhiva iz Marija“. Imao je dobre odnose sa Šamši-Adadom I., kao i s Rim-Sinom kojemu čak šalje upomoć svoju vojsku u borbi protiv nomada. To se mijenja nakon smrti Šamši-Adada, kad se počinje stvarati savez Elama i grada Ešnune, dok u Mariju vlast preuzima sin ubijenoga Jahdun-Lima, Zimri-Lim. Hamurabi pomaže Zimri-Limu, te s njim ostaje u dobrim odnosima kroz mnogo godina, o čemu svjedoče brojna pisma što su ih razmijenili.
thumb|levo|200px|„Hamurabijev zakonik“, detalj. Hamurabi se tada okreće prema Larsi u ratu koji će trajati pet godina. Na koncu Larsa postaje dijelom babilonske države, a Hamurabi je dobio pod svoju kontrolu čitavu južnu Mezopotamiju. Nakon toga kreće i protiv Zimri-Lima i brzo osvaja Mari na Eufratu, a kroz sljedeće godine i Ašur na Tigrisu, te područje između ta dva grada. Tako je postao vladarem, ne samo babilonske nizine, nego i čitavog područja koje će se kasnije zvati Asirija.
No, Hamurabijeva vladavina ne smije biti gledana samo kroz vojna osvajanja. Njegov zakonik govori i o naporima oko ustrojstva učinkovite i državne uprave. U zapisima nađenim u Larsi, nalaze se i pisma u kojima vladar odgovara na upite svojih podanika i rješava zahtjeve u vezi prava na zemlju i sličnih problema. Čini se da je Hamurabi bio vrlo dostupan svakom podaniku koji je imao neku žalbu. Koliko se iz sačuvanih dokumenata može vidjeti, kao što je bio uspješan diplomat i vojskovođa, bio je i uspješan upravitelj.
Pad Babilona (oko 1750.-1595. pne.)
Hamurabijev sin i nasljednik Samsu-iluna (oko 1749.-1712. pne.) uspio je održati vlast nad većinom teritorija što ga je naslijedio, no već su se tada pojavili ozbiljni problemi i borbe za prevlast. U tome su prednjačili Kasiti, primorski narod, te Rim-Sin II. iz Larse. Upravo je to postupno dovelo do slabljenja babilonske moći.
Kasiti se prvi put spominju u dokumentima iz razdoblja Samsu-ilune, a čini se da su bili opasnost za Babiloniju kroz čitava ova dva stoljeća. Istovremeno, u primorskom dijelu, uz obalu Perzijskog zaljeva, jačala je snaga vladara Iliamaile, koji je polako osvajao južna babilonska područja. Iliamaila nije imao snažnih nasljednici, a vladari primorja sve su više slabili, dok i oni, poput Babilona, nisu pali pod vlast Kasita. U Larsi je Rim-Sin II., nećak Rim-Sina I., uspio pridobiti neovisnost, no nakon pet godina je pobijeđen i ubijen, te su kao jedine tri sile na tom području ostali Babilonija, Kasiti i primorske zemlje.
Iz čitavog ovog razdoblja vrlo je malo podataka, a jedina poznata činjenica jest da su Babilon 1595. pne. zauzeli Hetiti, predvođeni kraljem Muršilijem I. Grad je, kažu i babilonski i hetitski izvori, razoren, Hetiti su se brzo povukli, a čitavu su situaciju iskoristili Kasiti.
Kasiti
Kasiti, za razliku od ostalih imigranata u Babiloniju, do danas ostaju prilično nepoznati, što se odnosi na njihovo porijeklo, jezik i kulturu. Zna se da su bili nepismeni nomadi koji su se u Mezopotamiju probili vjerojatno iz srednjoazijskih stepa, bilo preko Kavkaza, bilo preko Perzije. Prihvatili su babilonski jezik i klinopis.
Od razdoblja Samsu-ilune, ulazili su u Babiloniju na miran način ili kroz borbe. Na miran način dolazili su kao pastiri ili žeteoci i kao takve ih spominju babilonski dokumenti. Malo se zna o njihovim vladarima, koji vjerojatno nisu bili više nego plemenski vođe, sve dok nisu zauzeli Babilon. S babilonskih popisa vladara poznata su samo njihova imena, a nešto više se zna tek o devetom kasitskom vladaru s toga popisa, Agumu II. koji je prvi vladao iz grada Babilona.
Srednjobabilonsko razdoblje (oko 1595.-1000. pne.)
Ovo je razdoblje dviju dinastija: kasitske i druge isinske. Međusobno su podijeljene probojem |Elamaca u Babiloniju oko 1157. pne., a svaka je od njih iznjedrila po jednoga velikoga kralja: kesitska Kurigalzua, a isinska Nabokodonozora I.
Kasitska dinastija
Čini se da je Agum II. bio prvi kasitski kralj koji je preuzeo vlast u Babilonu, nakon provale Hetita 1595. pne. Vladao je Babilonijom, ali i područjem istočno od Tigrisa u kojem su se Kesiti bili prethodno nastanili. Jedino što nam je o njemu poznato jest da je uspio ponovno preoteti od Hetita kip babilonskog božanstva Marduka i uz veliko ga slavlje vratiti u hram. Nakon toga nemamo nikakvih podataka o događajima u Babiloniji kroz sljedeća dva stoljeća.
GTF
__NOTC__ Termin GTF ima više značenja.
Babilonija
Kasitska dinastija
Neko vrijeme nakon toga, na vlast dolazi Kurigalzu koji vodio pobjedničke pohode protiv Asiraca i Elamaca, a čini se i primorskih vladara. Usto bio je i veliki graditelj: podizao je hramove i palače po svim gradovima, no najviše mu je na srcu bio novoutemeljeni grad Dur-Kurigalzu („Kurigalzova utvrda“) u današnjem predgrađu Bagdada.
Trio
__NOTC__ Termin trio ima više značenja.
Laramie, Wyoming
Larami je grad u okrugu Olbani u saveznoj državi Vajoming, SAD. Larami je sedište okruga Olbani, a po broju stanovnika je treći po veličini grad u Vajomingu (iza Šajena i Kaspera). Prema popisu iz 2010, grad je imao 30.816 stanovnika.
Grad je dobio ime po reci Larami koja protiče kroz grad, a sama reka je nazvana po Žaku Laramiju, francuskom-kanadskom lovcu na krzna koji je nestao u planinama Larami u drugoj deceniji 19. veka.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 30.816, što je 3.612 (13,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Trio
ثلاثي (موسيقى) Trio Trio Trio Trio Տրիո Trio Trio Trio Trio Trio วงทริโอ Trіo
Centri Commerc. Baricentro-Auchan, Bari
'''Centri Commerc. Baricentro-Auchan''' je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Paraldehid
Paraldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 132,158 Da.
Pei Xiu
Pei Xiu (224–271) bio je kineski geograf i kartografije koji je služio kao ministar na dvoru države Wei, jednog od Tri kraljevstva, kao i na dvoru dinastije Jin. Bio je jedan od bliskih suradnika i ljudi o povjerenja regenta Sima Zhaoa i pomogao je pri gušenja Zhuge Danovog pokušaja puča. Nakon što je Sima Yan preuzeo prijestolje Weija i uspostavio dinastiju Jin, Pei Xiu i Jia Chong su formalno svrgnuli cara Cao Huanga. Pei Xiu je godine 267. imenovan za ministra zaduženog za javne radove.
Pei Xiu je poznat po tome što je detaljno analizirao dostignuća dotadašnje kineske kartografije, geodezije i matematike. U svom tekstu je krititirao karte dinastije Han zbog nepreciznosti, iako su kasnija arheološka otkrića otkrila da su te karte preciznije nego što se ranije mislilo.
NDE
__NOTC__ Termin NDE ima više značenja.
Babilonija
Kasitska dinastija
I nakon smrti ovoga kralja malo je toga poznatog, osim povremenih borbi s Asirijom. Za jedne od tih borbi Asirci pljačkaju Babilon i odnose Mardukov kip (druga polovica 13. st. pne.), no Babilonija se brzo oporavlja i čini se da je kroz neko vrijeme imala i prevlast nad Asirijom. U tom se razdoblju događa i mala religijska revolucija, budući da su velikaši tražili da se Marduk prizna „bogom bogova“, na što je kralj na kraju morao i pristati (oko 1200. pne.), što je vjerojatno imalo i neke ekonomske učinke.
1157. pne. Elamci zarobljuju i odvode posljednjeg kesitskog kralja Babilonije, a odnose ponovno i Mardukov kip. U razdoblju Kasitske vlasti, osim započetih religijskih promjena i graditeljskih pothvata, značajna je i književna djelatnost. Upravo u to doba svoj konačni oblik dobiva Ep o Gilgamešu, nastaju i brojna pjesnička djela, osobito o kraljevima.
Druga isinska dinastija
thumb|desno|250px|Babilonska stela što su je bili oteli Elamci. 12. st. pne. Nakon kratkog razdoblja u kojem nam je nepoznata povijest Babilonije, u gradu Isinu izdiže se nova dinastija, a njezin najodličniji predstavnik svakako je Nabokodonozor I. (oko 1133.-1116. pne.), kojeg ne valja miješati s Nabukodonozorom II. što se spominje u Bibliji. Kad je došao na vlast, središte države ponovno je bio Babilon, a postao je slavan po velikoj pobijedi nad Elamcima o kojoj govori i pogranični natpis iz toga doba, te po tome što je opet vratio Mardukov kip u Babilon. Tom prilikom i službeno proglašava da je Marduk „bog bogova“, a u gradu se obnavlja hram te se kip vraća u svećanoj procesiji. Neće biti ponovno odnijet sve do 689. pne.
U doba Nabukodonozora I. Babilonija je u dva navrata pokušala napasti Asiriju, no bila uvijek odbijena. Ipak to govori o priličnoj moći Babilonije. Ponovno će pograničan područja Asirije napasti Marduk-nadinahe (1098.-1081. pne.) i odnijeti kipove asirskih božanstava, koji će ostati u bibilonskoj vlasti sve do 7. st. pne.
Razdoblje slabosti Babilonije (oko 1000.-748. pne.)
thumb|levo|250px|Tiglat-Pileser III., asirski kralj. Alabastreni reljef u Nimrudu, 8. st. pne. Asirija je u 10. st. pne. vodeća sila na tom području, premda se i sama mora braniti od Elamaca i sve moćnijih Aramejaca. Ipak, o tom stoljeću u Babiloniji imamo vrlo malo podataka. U 9. st. pne. Babilonija je u dobrim odnosima s Asirijom te postoji i sporazum između babilonskog kralja imenom Nabu-aplaidina (oko 887.-885. pne.) i tadašnjeg vladara Asirije. To je možda i najsvjetliji trenutak u „tamno doba“ Babilonije. Granice zemlje bile su sigurne, a zemlja se mogla posvetiti obnovi. Nabu-aplaidina je primjerice obnovio hram boga sunca Šamaša u Siparu.
I njegov nasljednik, Marduk-zakir-šumi I. (oko 854.-819. pne.) obnovio je stari savez s Asirijom, što mu je i pomoglo u nutarnjim borbama. Kad ga je brat htio svrgnuti s vlasti, u zemlju je upao Salmanasar III., asirski kralj i vratio mu kraljevstvo. U starosti Salmanasarovoj bile su borbe za vlast i u Asiriji, a babilonski kralj priskače upomoć njegovom sinu, Šamši-Adadu V., protiv drugih pretendenata, ali mu nameće ponižavajući sporazum, što će izazvati asirski napad na Babiloniju i osvajanje najvećih gradova, Babilonija je prisiljena na plaćanje danka. Takvo će stanje potrajati do prve polovice 8. st. pne. kad Asirija opet slabi i ima problema oko obrane vlastitih granica. Iz toga razdoblja nema znatnijih materijalnih ostataka, ali ni podataka o životu unutar Babilonije.
Pod asirskom vlašću (oko 747.-627. pne.)
Nakon smrti babilonskog kralja Nabu-nasira (747.-734. pne.), vlast u zemlji žele preuzeti kaldejska plemena na čelu s Mukin-zerom. To prisiljava asirskog kralja Tiglat-Pilesera III. da upadne u Babiloniju i odvrati Kaldejce. Na koncu se sam Tiglat-Pleser okrunio za kralja Babilonije, čime su po prvi puta u povijesti Babilonija i Asirija združene pod jednim vladarom.
Sama je Babilonija u to doba sastavljena od raznih naroda. Tu su domaći Babilonci, Elamci, Aramejci i Kaldejci, te odnedavno pristigli Asirci.
Jedan od najistaknutijih boraca protiv Asirije bio je Merodah-Baladan II., vođa jednog od kaldejskih plemena. Kad je Sargon II. (721.-705. pne.) postao kraljem Asirije, Merodah-Baladan proglasio se kraljem Babilona. Tek nakon deset godina (710. pne.) Asirci ga protjeruju, a on se sklanja u južna močvarna područja ušća Eufrata i Tigrisa. Vratiti će ponovno u vrijeme asirskoga kralja Sanheriba (704.-681. pne.), što ovoga prisiljava na napuštanje planova oko Kraljevstva Jude u Palestini. 689. pne. Sanherib osvaja, pali i uništava Babilon, a Mardukov je kip ponovno odnijet u Asiriju.
Babilonija će ostati pod asirskom vlašću, uz brojne borbe i često s kraljevima u vazalskom odnosu prema Asiriji, sve do 626. pne., no u zemlji će cijelo vrijeme vladati nesigurnost. Stoga ni ostaci materijalne kulture nisu značajniji, a ni književana djelatnost nije došla do izražaja.
Novobabilonsko carstvo (626.-539. pne.)
thumb|desno|200px|Babilon, Ištarina vrata. Danas u muzeju Pergamon u Berlinu. Iz pepela što su ga ostavili nemiri i ratovi s Asirijom, u Babiloniji se izdiže nova dinastija čiji je rodozačetnik Nabopolasar (625.-605. pne.), Kaldejac koji je okrunjen kraljem Babilonije nakon podbjede nad Asirijom kod Nipura i Babilona, 626. pne. Prvi njegov potez kao kralja bio je taj da je Elamcima vratio kipove bogova što su im ih Asirci oduzeli i pohranili u Babilonu, čime su potvrđene jake veze između dvije države.
Kad je Nabopolasar potisnuo asriske snage sve do gornjeg toka Eufrata, Egipat se zabrinuo i poslao pomoć Asiriji (616. pne.). Istvremeno, Medijci, koji su se nalazili na području zapadnog Irana i sada se širili prema Anatoliji, sklapaju savez s Babilonijom. 610. pne. Babilonci uz pomoć Medijaca osvajaju Haran i potiskuju Asirce i Egipćane na područje Sirije. Odlučujuća je bila bitka kod Karkemiša, 605. pne. u kojoj s Babilonske strane sudjeluju Nabopolasar i njegov sin i nasljednik Nabukodonozor II., koji i odnosi konačnu pobjedu nad Egipćanima. Odmah nakon bitke, na vijest da mu je otac umro, vraća se u Babilon i ondje biva okrunjen.
Vrhunac carstva (604.-556. pne.)
Nabokodonozor II. (604.-562. pne.), odmah nakon krunidbe, nastavio je s osvajanjima na zapadu, dok nije svojoj vlasti podložio cijelo područje Asirije. Poveo je više pohoda zapadno od Eufrata, u Siriju i protiv Jude. Neke su od tih zemalja bile pokorene, a neke su plačale danak. 601. pne. Nabukodonozor kreće i protiv Egipta, no bez uspjeha, što je potaklo zapadne zemlje na pobunu, a među njima i Kraljevstvu Jude. 597. pne. Babilonci osvajaju Jeruzalem, te ondje postavljaju svojeg kralja Sedekiju, dok prethodnoga s čitavom obitelji odvode u Babilon. Nakon Sedekijine pobene i pristajanja uz Egipat, Jeruzalem je konačno u potpunosti pokoren 587. pne., vođe su pogubljeni, a narod velikim dijelom odveden u ropstvo.
thumb|desno|550px|Ostaci staroga Babilona. Ipak, Nabukodonozor je bio i graditelj i zaštitinik kulture, što mu je i omogućeno mirom na granicama. U Babilonu je izgradio novu palaču uz obalu Eufrata, obnovio zidine grada, te izgradio most kako bi povezao dijelove grada na suprotnim obalama. Hramski zigurat u potpunosti je obnovljen, kao i obližnji Mardukov hram. Na vrhu zigurata bile su zasađene biljke, što je moglo proširiti legendu o babilonskim „visećim vrtovima“. Sačuvani su i fragmenti epa o Nabukodonozoru iz toga doba.
Nabukodonozorovi nasljednici, Evil-Merodah i Nergal-Šarezor nisu bili toliko moćni, premda su idalje vladali ogromnim cartstvom, koje se međutim više nije širilo.
IBS
__NOTC__ Termin IBS ima više značenja.
Babilonija
Nabonid i pad Babilona (555.-539. pne.)
539. pne. Babiloniju napadaju Perzijanci predvođeni kraljem Kirom. Bitka se odigrala kod Opisa, nedaleko od današnjeg Bagdada. Nabonid je potučen, a Perzijanci ulaze u Babilon. Otada više u Babiloniji neće biti domaćih vladara.
Babilonija pod Perzijancima i Grcima
Perzijski kralj Kir odlučio je očuvati značajke domaće babilonske kulture, te se nije miješao u nutarnje prilike dokle god su Babilonci bili podložni. Za kralja Darija I. (521.-486. pne.) Babilonija plača dvostruki porez u odnosu na sve druge provincije carstva. Jedini ozbiljni pokušaj pobune bio je u doba Kserksa I. (485.-465. pne.), koji šalje snažnu vojsku, uništava Babilon i razara Mardukov hram.
Za svojih osvajanja Aleksandar Veliki (331. pne.) bira Babilon kao svoju prijestolnicu, a ondje i umire (323. pne.). Nakon njegove smrti, u Babilonu preuzimaju vlast Seleukovići, a u Babiloniju snažno prodire grčki jezik. U 2. st. pne. u Babiloniju prodiru novi perzijski vladari Arsakidi. Otada je malo poznato o događajima u Babiloniji, a njezina je sudbina bitno vezana uz sudbinu Perzije.
Dezerter (razvrstavanje)
__NOTC__ Termin dezerter ima više značenja:
Akita (razvrstavanje)
Akita može da bude: ili:
Strawberry, Arizona
Strawberry je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 961 stanovnika.
LG
__NOTC__ Termin LG ima više značenja.
Riceville, Tennessee
Rajsvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 670.
Bon Scott
Bon Scott, punim imenom Ronald Belford Scott (Kirriemuir, Škotska, 9. srpnja 1946. - London, 19. veljače 1980.), bio je rock pjevač, najpoznatiji po nastupima u sastavu AC/DC.
Životopis
U Kirreimuiru je živio do svoje 6 godine. Sa svojom obitelji preselio se u Australiju. S 15 godina izbacili su ga iz škole u Perthu. Prvi bend zvao mu se The Spektors, a kasnije je osnovao The Valentines u kojem je svirao i George Young, brat Angusa i Malcolma. U Sydneyu upoznaje ekipu iz AC/DC-a. Glavni likovi u bendu bili su Angus i Malcom Young, a ostatak: Peter Clark - bubnjevi, Rob Bailey - bas i Dave Evans - vokal. Dave Evans, pod utjecajem tadašnjih glam & glitter pjevača, počeo je glumiti zvijezdu i oholo se ponašati prema bendu, pa su ga prgavi Škoti (Angus i Malcolm) izbacili iz benda. Na njegovo mjesto dolazi Brian Johnson.
S grupom AC/DC snimio je 8 albuma i to su:
Hidroponika
thumb|Hidroponske [[jagoda|jagode]] Hidroponika je metod veštačke proizvodnje useva, koji koristi pesak umesto zemlje i vodu sa odgovarajućim hranljivim sastojcima, Ovakvom kultivacijom mogu se postići visoki prinosi. U budućnosti se ova tehnika može i šire primenjivati da bi se smanjili troškovi, osim za luksuzne proizvode.
Bon Scott
Životopis
Bon Scott bio je alkoholičar. Jedne noći (19.2.1980.) se napio i zaspao u prijateljevom autu u Londonu. Ugušio se od alkohola, a pronašli su ga mrtvog tek iduće jutro. Pokopan je u Australiji. Pet mjeseci nakon Scottove smrti, sa novim pjavačem Brian Johnsonom, AC/DC snimili su album Back in Black, na kojem se nalaze pjesme "Hells Bells" i "Back in Black", posvećene preminulom pjevaču.
Hidroponika
Općenito
Hidroponi su daleko bolji nego klasični uzgoj na tlu, prvenstveno zbog automatskog dodavanja svih hranljivih sastojaka u optimalnim omerima. Ovu vrstu zaštićenih prostora podiže se na mestima gdje je tlo siromašno ili ga uopće nema.
Međutim, troškovi u hidroponima su izrazito veliki. Naime, potrebno je da se plati za svu potrebnu mehanizaciju, te za stručno osposobljene ljude koji će da da pomognu u vođenju poslova, ali uz dobro poslovanje, uložen novac će se isplatiti.
Supstrate u kojima se uzgajaju biljke moraju da se temeljito očiste te da se uklone ostaci korena. Za ishranu biljaka priprema se smesa hranljivih otopina.
Hrvoje Šalković
Hrvoje Šalković (Zagreb, 29. rujna 1973.) hrvatski pisac
Životopis
Šalković je diplomirao novinarstvo na Fakultetu političkih znanosti u Zagrebu, magistrirao je u Velikoj Britaniji (University of Westminster, London) 2000. godine.
WBC
__NOTC__ Termin WBC ima više značenja.
Kerubin Šegvić
Kerubin Šegvić (Split, 23. veljače 1867. – Zagreb, 30. srpnja 1945.), hrvatski povjesničar, književni kritičar, političar, katolički svećenik i profesor filologije, pogubljen nakon Drugoga svjetskog rata.
Životopis
Rođen je u Splitu, u seljačkoj obitelji kao Matej-Marin Šegvić. Pohodio je zadarski Teološki fakultet, gdje je i doktorirao. Zaredio se je 1889., ali je kasnije napustio franjevački red i ostao samo biskupski svećenik. Od 1890. do 1891. i od 1895. do 1898. studirao je filologiju u Zagrebu, a nakon toga arheologiju u Beču.
U Splitu i Kotoru Šegvić je radio kao srednjoškolski profesor hrvatskog jezika, povijesti, grčkog i latinskog. Nakon umirovljenja Šegvić se posvetio potpuno intelektualnoj djelatnosti, pišući brojne članke i knjige. Na otoku Šolti od 1914. do 1918. bio je na svećeničkoj službi, a od 1918. živio je i djelovao uglavnom u Zagrebu. Nešto kasnije imenovan je i ravnateljem crkvice Ranjenog Isusa na Jelačićevom trgu.
Povjesničar, književnik i intelektualni djelatnik
Godine 1933. osnovao je list Hrvatsku smotru. Hrvatska smotra predstavljala je časopis koji je okupljao hrvatske intelektualce na desnici, od onih umjerenijih do radikalnijih, poput Stjepana Buća i Vilka Riegera. Časopis je, naročito u prvim brojevima, zagovarao žestok sukob s marksizmom, obrušivši se tako na lijevo orijentirane pisce u Hrvatskoj poput Miroslava Krleže
Kao povjesničar, pokušao je na temelju radova kroničara Tome Arhiđakona i njegovog dijela Historia Salonitana objasniti Gotsku teoriju o podrijetlu Hrvata. Također je autor jedne od prvih biografija o Anti Starčeviću (1911.), te studija o životu Eugena Kvaternika (1921.). U Zagrebu je 1907. u dva sveska objavio i navodne dnevničke zapise Eugena Kvaternika pod naslovom Prvo progonstvo Eugena Kvaternika, koji su u historiografiji dugo izazivali brojne zablude i pogreške, budući da se Šegvić odlučio redigirati zapise, te ih je tako kratio, preformulirao i iskrivio. Šegvić je također pisao o Frankapanima i Zrinskima, Svetom Jeronimu, Grguru Ninskom, Grgi Martiću, Frani Buliću, Mihovilu Pavlinoviću, Petru Preradoviću i mnogim drugim osobama i temama. Godine 1927. Šegvić objavljuje svoju knjigu ''Toma Splićanin – državnik i pisac – 1200.-1268. – njegov život i djelo''. Iako danas možemo o Tomi reći više, osobito s obzirom na utjecaje vremena, mjesta i ljudi u kojima i s kim živi i obrazuje se, kao i nakon provedene analize djela uzimajući u obzir povijesna istraživanja obavljena u međuvremenu, ipak temelji za sva nova istraživanja o Tomi nalaze se u monografiji Kerubina Šegvića.