cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrvatska prije Hrvata
Panonija
Dioklecijan je naime sve četiri Panonije i Dalmaciju zajedno s oba Norika (Noricum Ripense i N. Mediterraneum) sjedinio u Panonsku dijecezu, koja se kasnije prozvala Zapadni Ilirik. Prevalitanu je Dioklecijan uvrstio u mezijsku dijecezu podredivsi je opet prefekturi Ilirik, koji se kasnije prozvao Istočni Ilirik.
Panonija je bila isprepletena cestama. Ishodište je bila Akvileja, a isle su prema Zemunu (Taurunum) uz Dravu i Savu pa na Aquincum. Za nas je zanimljiva cesta, koja je vezala savsku i dravsku nizinu od Aquae Vivae (Tuhovec kod Varaždina) prema Andautoniji kod današnjega sela Šćitarjevo, jugoistočno od Zagreba.
thumb|250px|Ostaci južnog dijela obrambenih zidina rimske Siscije
Andautonija je, kao savska luka i mjesto na značajnim državnim prometnim pravcima, od samog svog početka imala veliku stratešku važnost. Najbolje sačuvan i istražen dio Andautonije predstavlja gradsko kupalište. Razvijaju se veliko upravno-gospodarska središta na prostoru današnjih Vinkovaca koje napreduje do statusa kolonije - Colonia Aurelia Cibalae, dok na području Sotina (Cornacum) i Iloka (Cuccium) imamo granične utvrde s vojnom postrojbom. Cibalae su se kao civilno naselje razvile u trgovačko, obrtničko i upravno središte. Rimljani grade ceste i utvrđuju granicu na Dunavu. Uz Cibalae i vojne logore Cornacum i Cuccium ovo područje je imalo ruralna naselja i gospodarske komplekse - villae rusticae gdje se odvijao život poljodjelsko - stočarskog karaktera. stanovnici Cibala trgovali su svojim keramičarskim proizvodima, koji su rezultat razvijene keramičarske industrije, proizvodima sa seoskih gospodarstava te drvom. Mnogobrojni uvozni predmeti s istoka i zapada Carstva potvrđuju žive trgovačke kontakte. Od 3.stoljeća kada su na vlasti vojnički carevi pojavljuju se Valentinijan I. i njegov brat Valens, rođeni u Cibalama 321. i 328. godine. Valentinijan I. je osnovao dinastiju pa su Carstvom vladali njegovi sinovi Valentinijan II. (375. - 392.) i Gracijan (376. - 383.).
Romanizirano domorodačko stanovništvo, kao i ono naseljeno iz raznih krajeva Carstva, poštivalo je rimske kultove pomiješane s autohtonim vjerovanjima. Kršćanstvo je vrlo rano prihvaćeno na ovom području što potvrđuju mnogobrojni znaci kršćana na predmetima kao i postojanje biskupije u Cibalama već u 3. st. - Ecclesia Cibalitarum - na čelu sa biskupom Euzebijem. Car Gracijan se kao kršćanin odrekao svoje carske svećeničke titule pontifex maximus i ustupio je papi Damasu I (366. - 384.). Konstantin Veliki i Licinije zaratili su 314. u blizini Cibala. Na mjestu keltskog naselja podižu moćnu rimsku utvrdu i grad Mursu (na mjestu današnjeg Osijeka) koji car Hadrijan 133. godine uzdiže na status rimske kolonije (Colonia Aelia Mursa). Podno zidina Murse u jednoj od najkrvavijih bitaka stoljeća rimski car Konstantin II. potukao je protucara Magna Magnencija 351. godine. Južno od Cibala Konstantin II. je imao dobro utvrđen logor.
Histria
thumb|200px|thumb|left|Herkulova vrata u Puli iz [[1. stoljeće pne.|1. st. pne.]] Već 221. god. pne. Rimljani kreću u ratni pohod protiv Histra (Prvi histarski rat). Šireći svoju vlast na istok Rimljani su, nakon zauzimanja Cisalpinske Galije i zemlje Veneta, koja je graničila s Istrom, 181. godine prije Krista izgradili tvrđavu Akvileje (Oglej) i na taj način stvorili bazu, ne samo za obranu svojih istočnih granica, već i za daljnje prodiranje na istok.
Uvidjevši opasnost za svoju zemlju, Histri su nastojali omesti gradnju Akvileje, ali u tome nisu uspjeli. Da su pravilno politički i vojnički ocijenili važnost Akvileje, kao neprijateljskog uporišta, vidjelo se kasnije, kada su gospodari Akvileje (akvilejski patrijarsi) nekoliko stoljeća (sve tamo do 16. st.) vladali dijelom Istre. U vrijeme gradnje Akvileje u Istri su već postojali gradovi, što dokazuje viši stupanj tadašnje društvene organizacije. Mnogi od tih gradova postoje još i danas i nose ista imena, samo modificirana prema jezičnim zakonima kasnijih stanovnika, najprije Romana, a zatim Slavena. Današnji je Plomin stara istarska Plomona (lat. Flanona, tal. Fianona), Labin je Albona, Pola - Pula, Tergeste - Trst, Tarsatica - Trsat, a prijestolnica Histra Nesactium su Vizače.
Rat protiv Histra g. 178. pne. – 177. pne. vodio se u dvije etape. Nakon početnog neuspjeha g. 178. Rim je izvršio opsežnije pripreme i u proljeće 177. godine pne. njegova vojska počinje osvajati jednu za drugom utvrde u Istri. Do odlučne bitke došlo je kod utvrđenog gradinskog naselja Nesactiuma (Nezakcij), gdje se pred Rimljanima sklonio posljednji ilirski kralj Epulon s mnoštvom naroda. Povjesničar Livije navodi da je obrana popustila tek kad su Rimljani spriječili dopremu vode. Rimljani su tada zauzeli Nesactium, potpuno ga porušili, a Epulon i njegovi vojskovođe izvršili samoubojstvo. Od tada u Istri započinje razdoblje rimske prevlasti. Rimljani su vrlo uspješno proveli kolonizaciju Istre. Unatoč i dalje jakom otporu Histra, te ustanku iz 129. pne., rimski su osvajači potpuno pokorili ilirske starosjedioce. Rimljani nastavljaju s osvajanjima prema istoku – 50. godine pne. pokoreni su Liburni. Pod rimsku je vlast tako došla čitava današnja Istra. Znatan ja dio stanovništva raseljen, a u Istru doselilo oko 15.000 Latina iz Italije.
Prvi rimski car Oktavijan August, na prijelazu milenija pomaknuo je granicu Rimskog carstva s rijeke Rižane na rijeku Rašu. Na taj je način pripojio veći dio istarskog poluotoka sjevernoitalskoj pokrajini Veneciji pod nazivom - Venetia et Histria. Taj je teritorij sačinjavao italsku regiju. Istočna je Istra, tj. Liburnija, ostala u sastavu rimske provincije Dalmacije. Poslije prve kolonizacije i romanizacije, kada je staro autohtono stanovništvo bježalo s južne i zapadne obale i sklanjalo se u brdovit i šumovit središnji dio Istre, nastaje razdoblje seljenja u obrnutom smjeru – iz unutrašnjosti k obali. Sada se već dobrim dijelom romanizirano stanovništvo ponovno vraća u južni i zapadni dio poluotoka, gdje je plodnija zemlja i gdje se razvijaju gradovi.
Propašću Zapadnoga Rimskoga Carstva, 476. godine, Istrom su najprije zavladali Goti (476. – 539.), a potom Bizant. U Istri će bizantska vlast potrajati sve do 788. godine.
Pad Rimskog Carstva i seoba naroda
Hunska provala 375. je označila početak seobe Slavena koji u prvom naletu dolaze s Avarima. U doba velikih seoba naroda barbarska plemena uništavaju rimske naseobine. Ono što su od Murse ostavili Goti u 4. stoljeću, dokrajčili su Huni 441. godine. Avarska kultura u vrijeme trajanja I. kaganata u 6. i 7. stoljeću mijenja život koji pokazuje bogatstvo i raskoš vladajućih slojeva, osiguran snažnom konjicom. U raskošnoj opremi i okružju ističe se pojas ukraše metalnim jezičcima i dugo koplje te obilje zlata. Slavenski podložni živalj bio je orijentiran na stočarstvo. Potvrdu za to nalazimo u paljevinskim grobovima iz 7. stoljeća u Vinkovcima i Iloku. Prilozi u grobovima s ratničkim i konjskom opremom najbolje govore o raskoši tog razdoblja i karakteru ratničko - konjaničkih Avara.
Pad Zapadnog Rimskog Carstva i Odoakarova država
474. zapadnorimskim carem postaje Julije Nepot zbacivši cara Glicerija. Tako je postao zakonitim vladarom ostataka Zapadnog Rimskog Carstva: Italije, Dalmacije i Provincije (dijela južne Francuske, današnje Provence). Krajem godine vojnim zapovjednikom proglašava Panonca Oresta. Tom odlukom Nepot je sam skrivio gubitak carske vlasti u Italiji jer je Flavije Orest predobio za sebe podređene trupe i dignuo se protiv Nepota koji je bez borbe napustio Italiju i otplovio u Dalmaciju. Kako Julije Nepot tada nije imao pomoć Istočnog Rimskog Carstva, Orest je za cara postavio svog sina Romula Augustula, koji je vladao samo Italijom. Ono, što je pred godinu dana učinio Orest, dokinuvši Nepotovu vlast u Italiji, učinio je sada germanski poglavica Odoakar, kojega su germanske čete Orestove vojske izabrale svojim kraljem (476.). To je bio pad Zapadnog Rimskog Carstva. Ono se moglo nastaviti eventualnim povratkom priznatog cara Julija Nepota, ali kako opet nije imao pomoć s Istoka, ostao je faktičnim vladarom samo u Dalmaciji. Ubijen je 480., a Odoakar je zaposjeo Dalmaciju pridruživši je svojoj državi, nad kojom je vladao do godine 493.
Ostrogotska država
thumb|300px|Ostrogotsko kraljevstvo oko 495. godine Drugačije je bilo u Panoniji. Tu su se doselili Istočni Goti. Teodorik (475. - 526.), kasnije prozvan Veliki, postaje kralj Ostrogota 488. godine. Car Zenon ga šalje u Italiju kako bi preuzeo vlast od Odoakra. Porazio ga je kod Soče 489., a godine 493. zauzima Ravenu i osobno ga ubija. Teodorik je svoje carstvo u Italiji proširio po cijeloj Dalmaciji u rimskim granicama sa već osvojenom Panonijom, sve do Kolubare i čitav Srijem sa Singidunumom (Beogradom).
Ostrogoti podijele naš današnji teritorij na dvije zasebne upravne jedinice. Glavni gradovi su postali Salona i Sirmium. Teodorik je nastojao zadržati stare rimske uredbe i zakone te ih je prilagodio novom državnom ustrojstvu. U Panoniji i Dalmaciji je zavladao mir, koji je pogodovao gospodraskom uzdizanju. Posebice je oživio pomorski promet. To potaklo jači razvoj trgovine, ribarstva i proizvodnje soli. Pokušao je obnoviti rudarstvo, ali u tome nije mnogo uspio.
Istočni Goti nisu sprječavali djelovanje katoličke vjere u Dalmaciji. U Saloni, crkvenom dalmatinskom središtu, zasjedale su dvije crkvene sinode - 530. i 533. Na njima se raspravljalo o unutrašnjim prilikama u biskupijama koje su potpadale pod solinsku (salonitansku) metropoliju. Na prvom zasjedanju sudjelovali su biskupi sufragani tj. oni koji su imali pravo glasa: iz raba, Zadra, Siska, Epidauruma, Narone, Martara i Bistue. Na drugom su zajedanju osnovane još četiri biskupije na području salonitanske metropolije i to: Muccur (Makarska), Ludrum (negdje na kninskom polju), Sanseterum (Aržano) i Baloe (oko izvora rijeke Sane). Solinska je metroplija tako imala 12 sufragana čije su biskupije pokrivale čitav teritorij današnje Hrvatske i Bosne.
Teodorikova se vlast prostirala, osim nad današnjim našim krajevima, i nad Italijom. Njezini građani, koji su se još uvijek smatrali Rimljanima, nisu bili skloni istočnogotskoj vlasti. U Gotima su gledali na otimače svoje imovine, jer je trećina plodnog zemljišta pripala osvajačima. Osim toga Goti su bili arijanci. Arijanstvo je bila jedna od hereza u tadašnjem kršćanstvu. To je stvaralo i vjersku nesnošljivost. Ti i drugi razlozi uzrokovali su, poslije Teodorikove smrti (526.), dinastičke razmirice.
Justinijanovo osvajanje i Bizant
200px|thumb|left|thumb|Glavni brod Eufrazijeve bazilike thumb|300px|[[Bizant 550. za vrijeme osvajanja Justinijana]] Bizantski car Justinijan I. iskoristio je sukobe među Ostrogotima i započeo rat s njima. Gotski rat je trajao od 535. - 555. Ovaj se rat vodio u Italiji i Dalmaciji, koja je pripadala Gotima. Justinijanov voj­voda Mundo zauzeo je 535. grad Salonu, a god. 536. izgubili su istočni Goti čitavu Dalmaciju s čime je rat na području današnje Hrvatske završio.
Justinijan obnavlja Imperij ponovnim osvajanjem i ujedinjavanjem bivšeg Zapadnog s Istočnim Carstvom. Na osvajačkom putu od Carigrada do Ravene podiže duž istočne obale Jadrana brojne monumentalne građevine. Izvrsno je očuvan reprezentativni kompleks Eufrazijeve bazilike u Poreču u kojem je vrhunskom kvalitetom izražen duh i domet ranobizantske umjetnosti 6. stoljeća. Dok su Ostrogoti ratovali u očajnom ratu s Justinijanom, počeli su u slabo branjenu Panoniju i Dalmaciju preko Dunava, i Drine dolaziti Južni Sla­veni.
Naseljavanje Slavena i Avara
U krajeve rimskih provincija Dalmacije i Panonije Hrvati su se doselili u drugoj polovici 6. i prvoj polovici 7. stoljeća zajedno s vojnim osvajanjima Avara (pod čijim jarmom su tada svi Južni Slaveni), napose nakon pada Sirmiuma (582.) i Salone (614.). Bizanski car Heraklije, želeći se suprotstaviti osvajanjima Perzijanaca i Avara zove u pomoć Hrvate, koji zajedno s Bizantom 626. pobjeđuju Avare kod Carigrada.
U VI. i VII. stoljeću na istarski poluotok provaljuju Slaveni. Papa Grgur I. pisao je o tome 600. godine solinskom biskupu Maksimu kako Slaveni preko Istre nadiru u Italiju. Do veće kolonizacije Slavena dolazi poslije 788. godine, kada je Istrom zavladala franačka država, koja kao kmetove u većem broju dovodi Slavene. Činjenica da je Istra od Raše i Učke na istok pripadala franačkoj državi pospješila je priliv slavenskog življa u unutrašnjost Istre. U to je vrijeme sasvim pohrvaćeno kvarnersko primorje sve do Učke i dalje do Labina. Iz razdoblja intenzivne slavenske kolonizacije potječe i naziv starog hrvatskog utvrđenog naselja Gočan, nedaleko od Barbana.
Kada su Langobardi napustili Panoniju, Avari ostaju jedini gospodari ovog područja i šire svoju vlast prema Dalmaciji, ali i prema Češkoj i prema Alpama. Iako su bilo malobrojni, vrlo brzo su potčinili sva slavenska plemena koja su se tu našla. thumb|300px|Seoba Slavena od 5. - 10. stoljeća thumb|300px|Bijela Hrvatska u 6. stoljeću, prema knjizi Francisa Dvornika Vrijeme trajanja II. kaganata, koji počinje krajem 7. i traje čitavo 8. stoljeće, pokazuje manje raskoši i stilske promjene te sve veću orijentaciju na poljodjelstvo. Dolazi do promjene u odnosu Avara i Slavena. Sve više se osjeća slavenska prisutnost, osobito u grobovima viših slojeva. Naime, Slaveni su u početku oslonjeni na avarske tradicije, ali će se one s vremenom izgubiti dominacijom slavenskog življa, što potvrđuju groblja u Starim Jankovcima, Privlaci, Otoku, Vučedolu i Sotinu.
U 8. i 9. st., u vrijeme ekspanzije Franaka, formirane su panonske države koje se nalaze u podređanom položaju. Dolazak Mađara u 10. st. bio je sudbonosan za naše krajeva. U to vrijeme javlja se bjelobrdska kultura s izrazito slavenskim obilježjima koju pratimo u razdoblju od 10. do 13. st. Lokalitet Lijeva bara kraj Vukovara predstavlja najveće i najbolje istraženo groblje na redove ove kulture s bogatim grobnim prilozima kojima možemo pridružiti i starohrvatske nalaze iz groblja kraj Bošnjaka. Bjelobrdska naselja poslužit će kao supstrat srednjovjekovnim naseljima Hrvata koji svojim arhitektonskim ostacima, uglavnom sakralnog karaktera, svjedoče o kontinuitetu naseljavanja ovog područja.
Eksterni linkovi
Geschichte Kroatiens
Cruz de Piedra (razvrstavanje)
Cruz de Piedra ima više značenja:
Cruz Gorda (razvrstavanje)
Cruz Gorda ima više značenja:
Valea Mare, Fârliug
Valea Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Fârliug.
Hrvatski školski muzej
thumb|250px|Hrvatski školski muzej u Zagrebu Hrvatski školski muzej (kratica HŠM) otvoren je 1901. godine. Osnovao ga je Antun Cuvaj. Osnovna mu je zadaća ustavno prikupljanje, proučavanje i izlaganje građe iz prošlosti i sadašnjosti hrvatskoga školstva i pedagogije. U muzeju postoje zbirke učila, nastavnih pomagala i školske opreme, radova učenika i nastavnika, likovnih radova, udžbenika i priručnika, školskih propisa, arhivska zbirka, zbirka fotografija te dokumentacija o školstvu. U sastavu muzeja je i Pedagoška knjižnica Davorina Trstenjaka.
Boschi, Treviso
Boschi je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Fairfax County, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.081.726, što je 111.977 (11,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Boschi, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Vinkonat
Vinkonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 296,364 Da.
Perla del Grijalva, La Trinitaria
Perla del Grijalva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 589 m.
Ghilardino, Pesaro e Urbino
Ghilardino je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Esino Lario, Lecco
Esino Lario je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 698 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 867 m.
Ghilardino, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Cruz Grande (razvrstavanje)
Cruz Grande ima više značenja:
Kosmos-1639
Kosmos-1639 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1639 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 21. marta 1985. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1639 je bio komunikacioni satelit.
Franjo Hocenski Hoc
Franjo Hocenski (zvani Hoc s dugosilaznim naglaskom; Osijek, 18. XI. 1945. - Osijek, 11. I. 2005), hrvatski političar i srednjoškolski profesor matematike i fizike. Radio je 36 godina u nekadašnjem EMŠC-u i u Trgovačkoj školi (danas Trgovačka i komercijalna škola "Davor Milas" ) u Osijeku.
Životopis
Godine 1968. u Rijeci je završio Industrijsko-pedagošku školu i stekao zvanje profesora matematike i fizike. U rujnu 1968. godine zaposlio se u Metalskom školskom centru u Osijeku (od 26. XI. 1968. EMŠC Osijek), a na Elektrotehničkom fakultetu u Osijeku radio je kao asistent iz kolegija Matematika u vremenu od 1978. do 1983. godine. Potom je prešao u Trgovačku školu u Osijeku, gdje je bio profesor, voditelj, pomoćnik ravnatelja i pedagog.
Politički angažman
Bio je jedan od utemeljitelja Slavonsko-baranjske hrvatske stranke (SBHS) i vijećnik Skupštine Osječko-baranjske županije u sazivu 1993. godine te prvi predsjednik Vijeća osječke Gradske četvrti Gornji grad.
Godine 2001. napustio je SBHS i neuspješno se okušao na lokalnim izborima kao nezavisni kandidat za gradonačelnika Osijeka. Kasnije je osnovao Udrugu građana Nezavisni Slavonije i Baranje, koja okuplja brojne srednjoškolske profesore.
Biće upamćen po inicijativi da se sjedište Đakovačko-srijemske biskupije iz Đakova preseli u Osijek ili da se bar u Osijeku utemelji ured pomoćnog biskupa.
Bátaszék
Bátaszék (srpski: Batosek, njemački: Badeseck) je grad na jugozapadu Mađarske od 6,217 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Tolna.
Geografske karakteristike
Bátaszék leži u Alföldu, udaljen 18 km južno od županijskog centra Szekszárda.
Historija
Bátaszék je prvi put dokumentiran 1142. kao mjesto gdje je kralj Geza II podignuo cistercitsku opatiju. Nju su razorili Mongoli za svoje invazije, obnovio ga je kralj Matija Korvin i dao benediktincima. - 1478. To su bila zlatna vremena Bátaszéka, jer mu je daljnji razvoj zaustavljen osmanskom invazijom na Ugarsku.
Gnojnice (Mostar)
Gnojnice je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Mostar koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 2.211 stanovnika.
Bátaszék
Historija
Nakon nje nanovo je naseljen, između ostalog i njemačkim kolonistima, koji su nakon Drugog svjetskog rata masovno deportirani u Njemačku.
Bátaszék je 1989. dobio status grada.
Los 3 Potrillos, Rincón de Romos
Los 3 Potrillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1913 m.
Al Ja‘rah, Hajjah
Al Ja‘rah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
Šijanec
Šijanec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Vidovec, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 222 stanovnika te 57 obiteljskih kućanstava.
Trgovište (Kraljevo)
Trgovište je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Kraljevo u Raškom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 39 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 78 stanovnika).
Demografija
U naselju Trgovište živi 37 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 53,1 godina (51,0 kod muškaraca i 55,2 kod žena). U naselju ima 15 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,60.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Šemovec
Šemovec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Trnovec Bartolovečki, Varaždinska županija.
Obrazovanje
U naselju Šemovec djeluje Osnovna škola Šemovec. Škola je osnovana 25.10.1926. godine kao Državna osnovna škola, za prva četiri razreda osnovne škole. Od 1956. godine prerasta u cjelovitu osmogodišnju školu. Od 1957. godine djelovao je i područni odjel škole u Bartolovcu, koji prestaje s radom 1977. godine, kada Osnovna škola Šemovec postaje jedina škola za naselja: Bartolovec, Šemovec, Štefanec, Zamlaku i Žabnik.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 920 stanovnika te 261 obiteljskih kućanstava.
Lemay, Missouri
Lemej je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misuri.
Las Tierritas (razvrstavanje)
Las Tierritas ima više značenja:
MAP kinaza kinaza kinaza
MAP kinaza kinaza kinaza (, cMos, cRaf, MAPKKK, MAP3K, MEKK, MEKK1, MEKK2, MEKK3, MEK kinaza, Mil/Raf, MLK-slična mitogen-aktivirajuća proteinska trostruka kinaza, MLTK, MLTKa, MLTKb, REKS, STK28) je enzim sa sistematskim imenom ATP:protein fosfotransferaza (MAPKKKK-activated). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim fosforiliše i aktivira proteinsku kinazu, EC 2.7.12.2, mitogen-aktiviranu proteinsku kinazu kinazu (MAPKK). Za njegovo dejstvo je neophodna MAPKKK.
Candeli, Firenze
Candeli je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Sjeverni rt
mini|Severni rt mini|Ponoćno sunce na Severnom rtu
Severni rt je jedna od najsevernijih tačaka Evrope na novreškom ostrvu Magere. Nalazi se na 71°10‘ severne širine i 25°47‘ istočne dužine. Leti je važna turistička destinacija zbog „ponoćnog Sunca“ koje se vidi u toku dvomesečnog polarnog dana. levo|mini|250p
Bucoda, Washington
Bucoda je gradić u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 562 stanovnika.
Cruz Verde (razvrstavanje)
Cruz Verde ima više značenja:
Ontagnano, Udine
Ontagnano je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Corte Centrale, Ferrara
Corte Centrale je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Wes Hoolahan
Wesley "Wes" Hoolahan (Dublin, 20. svibnja 1982.) je irski nogometaš i reprezentativac koji igra kao ofenzivni vezni za engleski klub Norwich City. Karijeru je započeo u irskom Shelbourneu, a kasnije je igrao i za Livingston i Blackpool prije nego je 2008. prešao u Norwich. Godine 2007., Hoolahan je bio uključen u kontrovezni transfer iz Livingstona u Blackpool, a koji je razriješen tek nakon FIFA-ine medijacije.
Kosmos-1640
Kosmos-1640 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 21. marta 1985. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1640 je bio komunikacioni satelit.
Wes Hoolahan
Za reprezentaciju je debitirao 2008. godine i nastupio je na Euru 2016. u Francuskoj.
Cranston, Rhode Island
Krenston je grad u američkoj saveznoj državi Roud Ajland. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 80.387 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 80.387 stanovnika, što je 1.118 (1,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Dan osnivanja nacije
Dan osnutka nacije je praznik u Japanu. Slavi se 11. veljače svake godine. Praznik je utemeljen 1872. godine, prvo kao Dan Carstva. Kad je uspostavljena Revolucija Meiji, šintoizam je trebao pomoći da se uspostavi carev autoritet. Prema japanskoj legendi, prvi car Jimmu Tenno zasnovao je japansku naciju 11. veljače 660. godine prije nove ere. Prijestolnica mu je bila grad Yamato. Tvrdio je da je potomak božice Amaterasu, te je uspio ujediniti Japance u jednu naciju. Drugi svjetski rat i događaji poslije njega, ukinuli su praznik koji je pod današnjim imenom uspostavljen tek 1966. godine. Otvoreni nacionalizam se ne ističe. Većina događanja tog dana odnosi se na isticanje zastave i razmišljanja o tome što znači biti građanin Japana.
Villa María, Ciudad Valles
Villa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
La Peña, González
La Peña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini González.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Villa María, Ciudad Valles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Fauquier County, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 65.203, što je 10.064 (18,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Las Tijeras (razvrstavanje)
Las Tijeras ima više značenja:
Borovo (razvrstavanje)
Borovo može označavati:
Šibine
Šibine je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Glina, Sisačko-moslavačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 39 stanovnika te 19 obiteljskih kućanstava.
Goranci (Mostar)
Goranci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Mostar koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 509 stanovnika.
El Monte, Sahuayo
El Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Sahuayo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1529 m.
Vinflunin
Vinflunin je organsko jedinjenje, koje sadrži 45 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 816,929 Da.
Querenhorst
Kverenhorst je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Helmštet. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 546 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3154016.
Car Suizei
Car Suizei (綏靖天皇); također poznat kao Kamu-nuna-kaha-mimi no mikoto; bio je 2. car Japana, prema tradicionalnom popisu. Za život ovofg cara se ne mogu dati pouzdani datumi, ali se tradicionalno smatra da je vladao između 581. i 549. pne.
Movilița, Movilița, Vrancea
Movilița je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Movilița.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3911 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Río Minas, San Pablo Cuatro Venados
Río Minas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pablo Cuatro Venados.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1819 m.
Las Tinajas (razvrstavanje)
Las Tinajas ima više značenja:
Tunis
Tunis (ranije Tunizija, od franc. Tunisie; arap. تونس ['], berb. ⵜⵓⵏⵙ [Tunes]), službeno Tuniska Republika (arap. الجمهورية التونسية [']), je muslimanska arapska zemlja koja se nalazi na mediteranskoj obali Sjeverne Afrike. Ona je najistočnija i najmanja od država smještenih uz planinski lanac Atlas, te se graniči s Alžirom na zapadu i Libijom na istoku i jugu. 40 % teritorija čini saharska pustinja, dok ostatak sadrži prilično plodnu zemlju s pristupačnim putevima prema moru. Oba faktora su igrala značajnu ulogu u historiji, prvo prilikom stvaranja slavnog feničkog grada Kartage, potom kasnije, kada je Tunis pod imenom rimske provincije Afrike predstavljao žitnicu Rimskog carstva. Smatra se da ime Tunis dolazi od berberske riječi "prenoćiti".
Teroristi
Glavni članci: Povijest Tunisa i Kronologija Tunisa
Davna povijest
Tunis je ušao u povijest dolaskom Feničana koji su, razvijajući svoju trgovačku mrežu, osnovali niz postaja u zapadnom dijelu Sredozemlja te izvan Gibraltarskog tjesnaca. Jedna od najznačajnijih takvih postaja bila je Kartaga koju su Tirani osnovali na tuniškoj obali 814. pne. Po legendi grad je osnovala kraljica Elisa (Didona u Rimljana), sestra Pigmaliona, tirskog kralja.
Od punske do rimske Kartage
Između 6. i 5. stoljeća pne. rivalstvo s Grcima potaklo je Kartagu na jače razvijanje vlastitog položaja: uskoro je kontrolirala cijeli sjeveroistok zemlje te je pojačala svoj autoritet nad drugim feničkim teritorijima na afričkoj obali. Tada se proširuje na sjever, privučena trgovinom kositrom, te na jug, radi trgovine zlatom sa Sudanom.
Početkom 3. stoljeća pne. Kartaga je postala velika pomorska i trgovačka sila koja je potpuno kontrolirala trgovinu i plovidbu u vodama zapadnog Sredozemlja. Posjedovala je brojna područja i izvan Afrike: jug Iberskog poluotoka, zapad Sicilije, Korziku, Sardiniju i Maltu. Nesposobnost uključivanja berberskog stanovništva u svoju civilizaciju Kartagu je učinila ranjivom, kada su Rimljani istisnuli Grke kao glavne takmace. U natjecanju kontrole zapadnog Sredozemlja, dvije su sile ušle u sukob (Punski ratovi). Posjed Sicilije bio je u središtu ovog sukoba koji su se vodili tri puta između ova dva grada, počevši od 264. pne.
left|130px|thumb|Punska stela u Kartagi
Pobuna Berbera tijekom Prvog punskog rata pridonijela je pobjedi Rima nad Kartagom.
Pobjeda Hanibala u bitci kod Kane 216. pne. dala je Kartažanima prednost, ali krajem Drugog punskog rata opet je izbila berberska pobuna pod vodstvom kralja Masinise, koja je rezultirala osvajanjem brojnih kartaških teritorija. Naposljetku, na kraju Trećeg punskog rata, Rim potpuno uništava Kartagu te se postavlja na ruševinama grada 146. pne.. Kraj Punskih ratova obilježava uspostava rimske provincije Afrike. Utika je postala prvi glavni grad, ali je mjesto stare Kartage i dalje imalo veliku važnost zbog svojih prednosti. 44. pne. Julije Cezar odlučuje ondje osnovati koloniju, ali to se ostvaruje tek za vrijeme Augusta, nekoliko desetljeća kasnije.
Poslije Kartaga postaje glavni grad provincije. To je razdoblje blagostanja i napretka, kada Afrika postane važan dobavljač pšenice i ulja za Rim. Slavna kružna kartaška luka pretvorena je u luku za flotu brodova koji su prevozili žitarice za Rim. Kao integralni dio Republike, pa poslije Carstva, zajedno s Numidijom, Tunis je postao središte rimsko-afričke civilizacije.
Pokrštavanje
Kršćanstvo se javlja u ovim predjelima u vrijeme kada je najviše bilo zastupljeno poganstvo, te kao i u ostatku Magreba, nije dobro prihvaćeno kod pučanstva. U 2. stoljeću na snagu stupaju carske mjere o bogoštovlju koje su snažno provođene. Svi koji su odbijali štovati službeni kult podvrgnuti su torturi. Onima koji su ustrajali u odbijanju službene religije zaplijenjena su sva dobra te su prognani ili deportirani. Unatoč ovoj teškoj situaciji, nova religija razvijala se brže nego u Europi, pogotovo zbog društvene uloge koju je Crkva imala u drugoj polovici 3. stoljeća. Afrička Crkva razvijala se vrlo brzo te je Kartaga u 4. stoljeću postala jedan od duhovnih središta Zapada. Tertulijan, sveti Ciprijan, sveti Aurelije bili su na određeni način donatisti, a ta doktrina, koja je bila u usponu između 4. i 5. stoljeća, poslije je proglašena heretičnom.
429. godine, pod vodstvom Genzerika, Vandali prelaze Gibraltarski tjesnac. Deset godina kasnije, nakon napuštanja Hipona, ulaze u Kartagu, gdje osnivaju svoje kraljevstvo na gotovo jedno stoljeće. Bili su arijanci, što nije olakšavalo njihov odnos s većinskim katoličkim stanovništvom. Budući da se stanovništvo vjerno Crkvi pokušalo suprostaviti Vandalima, mnogi su crkvenjaci mučeni, proganjani i zatvarani u logorima na jugu Gafse. Ipak, latinska kultura sačuvana je te je kršćanstvo bilo snažno zastupljeno. Vandali su postali vlasnici najbogatije rimske provincije u kojoj je život u to vrijeme bio poprilično lagodan. Regrutiranje vojske bilo je otežano te su Vandali počeli regrutirati autohtone, romanizirane Berbere.
Ipak, u nesposobnosti odbijanja neprijateljskih plemena, koja su se gomilala na njihovim granicama, poraz od 530. godine iskoristio je bizantski car Justinijan koji je zauzeo taj teritorij u rujnu 533. godine. Najveći dio vandalskog stanovništva porobljen je i deportiran na Orijent, dok je drugi dio, prisilno ili vlastitom voljom, uključen u bizantsku vojsku kao pomoćni vojnici. Justinijan je Kartagu učinio sjedištem svoje afričke dijeceze. Nakon monoteletske krize, bizantski carevi, suprotstavljeni lokalnoj Crkvi, okreću se od Kartage. Također, uz mnoge religijske svađe, Bizant nije uspio u svoje carstvo integrirati Berbere, koji su se pobunili nekoliko puta.
Arabizacija i islamizacija Tunisa
Prvi pothvat počeo je 647. godine. Egzarh Grgur potučen je kod Sbeitle, što je pokazalo slabe točke Bizanta. 661. godine, dogodio se drugi pothvat koji je rezultirao zauzimanjem Bizerte. Treći pothvat, koji je 670. izvršio Ukba ibn Nafi (عقبة بن نافع), bio je ključan: Ibn Nafi osniva grad Kairuan te iste godine, koji je postao središte raznih pohoda na sjever i zapad Magreba. Potpunu invaziju spriječilo je ubojstvo Ibn Nafae, 683. godine te je maurska vojska istjerala arapsku vojsku iz Kairuana. Arapi se vraćaju 688. godine, ali su izgurani u Libiju. 695. godine uspijeva im preotimanje Kartage od Grka, ali je Bizant ponovno zauzima 696. Grad je potpuno osvojen 698. godine.
Za razliku od ostalih osvajača, Arapi se nisu zadovoljili samo osvajanjem obale te su zauzeli i unutrašnjost zemlje. Nakon grčevitog otpora, Berberi su se poslije poraza kod Kahene preobratili na religiju svojih novih osvajača. Ipak, brojni koji su odbili dominantnu religiju prihvatili su haridžijstvo (treća i najmanja grana islama, uz sunite i šijite), koji je smatran heretičnim, te zagovara jednakost svih muslimana, bez obzira na boju i klasu. 745. godine berberski haridžije osvajaju Kairuan. Regija je ostala pod vlašću Omejida do 750. godine.
left|250px|thumb|Natpis iz jednog [[Sokratova rada]]
800. godine, kalif Harun al-Rašid, u Ifrikiji prepušta svoje moći emiru Ibrahimu ibn Al-Aglabu koji osniva dinastiju Aglabida, koja vlada idućih 100 godina. Tunis postaje važno kulturno središte u čijem je srcu Kairouan. Aglabidi osnivaju veliku ratnu flotu kako bi se obranili od prijetnji s mora. U prosincu 909. godine, Abu Abd Allah al-Husayn al-Shi'i, uz pomoć Berbera koji su odbijali aglabidsku vlast, najavljuje silazak Fatime Zahre (Muhamedove kćeri) te se proglašava vladarom i imamom Tunisa, i osniva šijitsku dinastiju Fatimida. Pojavljuju se kao protuteža aglabidskim i omejidskim kalifima, okupljenim oko sunitizma.
921. godine osnovan je grad Mahdia koji je proglašen glavnim gradom fatimidskog kalifata. Treći kalif Ismâ`îl al-Mansûr premješta glavni grad u Kairouan te osvaja Siciliju 948. godine. Kad su Fatimidi premjestili svoju bazu u Egipat 972. godine, Ziridi malo po malo stječu svoju nezavisnost. Raskid s Fatimidima dogodio se 1048. godine, kad je jedan vladar dobio od abasidskog kalifa naslov zapovjednika svih vjerovanja u cijelom Magrebu. Raskidom s Fatimidima počinje razdoblje oslobođenja Berbera. Kao osvetu, Fatimidi šalju egipatska nomadska plemena, Hilalite, u invaziju tog područja. Kairouan, iako utvrđen, odolijeva napadima pet godina, ali na kraju završava okupiran. Opljačkane su brojne trgovine i srušene javne zgrade te svetišta. Ova invazija srušila je razlike između berberskih nomada i sjedećih stanovnika te je rezultirala općim miješanjem stanovništva. Političke trzavice u Ifrikiji, potaknute nestankom Zirida, gurnule su državu u anarhiju. Mahdia, kao i drugi gradovi Ifrikije na kraju padaju u ruke almohadskom sultanu Abd al-Muminu, koji se u svojim pothvatima ustoličio na sjeveru Maroka, 1159. godine.
Dugo prije dolaska Hilalita, od druge polovice 7. stoljeća, u regiji se prihvaća islam, ali klasični arapski jezik ostaje prerogativa bogatijih građana i dvoranina. Nakon hilalitske invazije, berberski dijalekti prilagođavaju se, te neki potpuno nestaju u korist arapskog jezika.
Razdoblje velikih osvajanja
thumb|left|Zastava Tunisa za vrijeme Hafsida po Katalonskom atlasu (oko 1375.)
Od prve trećine 12. stoljeća Tunis su često napadali Normani sa Sicilije i juga Italije (Sicilijsko kraljevstvo). 1135. godine, normandski kralj Ruđer II. zauzima Djerbu. 1148. godine, u rukama Normana završavaju Mahdia, Sousse i Sfax. Ipak, postupno su istjerani iz Mahdije, njihova zadnjeg utvrđenja kojeg preuzimaju marokanski Almohadi u siječnju 1160. U isto vrijeme zbiva se ujedinjenje Magreba. Događa se cvjetanje gospodarstva te se uspostavljaju trgovačke veze s glavnim gradovima u Sredozemlju (Pisa, Genova, Marseille, Venecija i određeni gradovi u Španjolskoj). Ovaj uspon također se događa i u kulturi, s djelima poznatog povjesničara i sociologa Ibna Khalduna. Almohadi povjeravaju Tunis Abd al-Wâhid ibn Hafsiju, ali njegov sin Abû Zakariyâ' Yahyâ od njega se odvaja i osniva novu dinastiju Hafsida. Oni vladaju iduća tri stoljeća, a postaju potpuno nezavisni od 1236. godine. 15. i 16. stoljeće obilježava dolazak maurskih muslimana i andaluških Židova koji su istjerani iz Španjolske za vrijeme rekonkviste.
thumb|right|260px|Tuniški barbaresk
Početkom 16. stoljeća, Magreb je tresla velika politička kriza iz koje su se razvile razne kneževine i mnogi nezavisni lučki gradovi koji su se bavili gusarstvom. Španjolski vladari Ferdinand II. Aragonski i Isabela Kastilijanska, kako bi zaštitili svoje obale, nastavili su s rekonkvistom i u Magrebu. Za desetak godina, osvojili su više mjesta: Mers el Kébir, Oran, Béjaïa, Tripoli i otok kod Alžira. Kako bi oslobodili svoja područja, alžirske vlasti traže pomoć od dva poznata gusara: braće Arudža i Khaijra ad-Dina Barbarose. Ovaj potez obilježava početak razdoblja sukoba između Španjolske i Otomanskog Carstva o vlašću nad područjima Magreba te uopće zapadnog dijela Sredozemlja. 1534. godine Khaijr ad-Din osvaja grad Tunis, ali je prisiljen na bijeg, nakon što su grad osvojili Španjolci Karla Petog. Otomanska vlada tada odlučuje pribaviti flotu koja joj nedostaje. 1560. godine Dragut osvaja Djerbu te 35 godina kasnije grad Tunis konačno osvajaju Turci. 1575. godine Tunis postaje pokrajina u Otomanskom Carstvu, ali upravitelji većinom žive odsječeni u lukama, dok Beduini žive u ostalim područjima. Osvajanje unutrašnjosti postižu tek Ali-beg i Hamuda-beg. Grad Tunis, kao i Alžir i Tripoli, za kršćane postaju „barbareskna kraljevstva”.
Krajem turske uprave, 1590. godine 4000 janjičara iz grada Tunisa na čelo države postavljaju dega te po njegovim naredbama bega koji je zadužen za kontrolu teritorija i sakupljanje poreza. Ubrzo beg postaje glavna ličnost namjesništva uz pašu, koji ima počasnu ulogu izaslanika otomanskog sultana, do te mjere da je 1612. godine, Murad I. osnovao begovsku dinastiju. U to vrijeme, zbog povećanja autonomije smanjuje se sultanova                        ALAH AKBAR                           financijska potpora te se povećavaju gusarske aktivnosti.
1705. godine na vlast dolaze Huseinitski begovi za vrijeme kojih je država još uvijek bila otomanski vazal, ali je u biti funkcionirala kao nezavisna država te sultanu nije plaćan danak, nego su se slali darovi u Istanbul. U isto vrijeme događa se premještaj trgovine na Atlantik, a i loše begovsko vodstvo izaziva financijsko gušenje ovog područja kojeg sve više i više priželjkuju Europljani.
Protektorat i nacionalistička borba
left|270px|thumb|Spomenik [[Charles Martial Lavigerie|kardinalu Lavigerieju (grad Tunis)]]
Tunis je postao važna strateška točka za kontrolu zapadnog i istočnog Sredozemlja. Tako je postao predmet nadmetanja između Francuske i Italije. Francuska je željela osigurati svoje alžirske posjede i spriječiti Italiju u ugrožavanju francuskih interesa u Egiptu i Levantu te preuzimanju kontrole nad pristupom istočnom Sredozemlju. Vođe tada mladog Talijanskog Kraljevstva žele proširiti svoju kolonijalnu politiku na ovo područje, na kojem bi većina europske manjine bili Talijani. 1869. godine Tunis je proglasio bankrot te su francuski, talijanski i britanski izaslanici preuzeli kontrolu nad gospodarstvom. Pod izgovorom da je tuniška vojska prešla alžirsku granicu, u travnju 1881. godine francuske trupe upadaju u Tunis i za tri tjedna bez otpora ulaze u grad Tunis. Sandok-beg bez pokušaja otpora, 12. svibnja, pristao je na potpisivanje Sporazuma u Bardu kojim je Tunis postao francuski protektorat. Godine 1883., nakon obuzdavanja pobune plemena, Francuzi povjeravaju organizaciju ovog područja rezidentalnom generalu Paulu Cambonu. Poslije razdoblja vojne uprave, civilni upravitelji iz Alžira preuzimaju ulogu lokalnih kaida.
Zemlju obuhvaćaju temeljite promjene na svim područjima: dobiva željezničku, cestovnu i lučku infrastrukturu, dok je cilj kolonizacije izrabljivanje resursa zemlje. Tako je započelo izrabljivanje rudnih bogatstava te su vršene velike investicije u mehaniziranu poljoprivredu s velikim prinosima. Ubrzani razvoj gospodarstva dovodi do stvaranja građanskog reformizma, nacionalističkog vrenja i povećane osjetljivosti autohtonog stanovništva. Pokret narodnog oslobođenja počinje s intelektualcima na fakultetu Sadiki pa onda u Francuskoj: skupina Mladi Tunižani okuplja se oko Ali Bacha Hambe i Béchira Sfara. Godine 1911., u vrijeme talijansko-turskog rata, u gradu Tunisu započela je pobuna, čime su započele aktivnosti pokreta koji je naišao na težak otpor.
right|thumb|200px|Zastava [[Francuski protektorat u Tunisu|francuskog protektorata u Tunisu (neslužbena)]]
Poslije Prvog svjetskog rata, 1920. godine, osniva se stranka Destour koja obnavlja nacionalistički pokret, kojeg od tad tresu uhićenja i egzili. Kriza 1930-ih godina te političke promjene u Francuskoj i Europi pridonose stvaranju novih političkih, kulturnih, sportskih i drugih organizacija. Zbog ovih novih promjena, Habib Bourguiba uz pomoć istomišljenika kao: Mahmoud Materi, Tahar Sfar i Bahri Guiga, napuštaju Destour i 2. ožujka 1934. godine, osnivaju Néo-Destour. Vlasti protektorata svim mogućim sredstvima pokušavaju očuvati uspostavljeni red: vođe Néo-Destoura deportirane su na jug zemlje te oslobođeni za vrijeme vlade Léona Bluma koji započinje pregovore. Krvavi incidenti u srpnju 1938. godine ponovno rezultiraju uhićenjima vođa Néo-Destour i proglašavanju opsadnog stanja.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata, u Tunisu se zbivaju prve zajedničke operacije između američke i britanske vojske, 1942. i 1943. godine. Glavnina britanske vojske, pod zapovjedništvom generala Bernarda Montgomeryja, počela je napredovati iz Libije, poslije pobjede u bitci kod El-Alameina u smjeru južnog Tunisa (Marethova linija), dok su snage SAD-a i drugih saveznika napredovale sa zapada, nakon iskrcavanja u Alžiru i Maroku (Operacija Torch). Budući da je Njemačka tad bila zauzeta bitkom kod Staljingrada, ratni pohod u Tunisu ne smatra se velikim događajem, ali je imao važne rezultate: otvorio je Saveznicima put prema Siciliji i Italiji. Ovaj sukob zaustavlja akcije nacionalista, dok se pokret krajem 1940-ih snažno pojačava. Kako bi se kanalizirale težnje nacionalista, poslije njemačke okupacije zemlje uklonjen je Moncef-beg (studeni 1942. - svibanj 1943.) zbog kolaboracije s režimom iz Vichyja te je postavljen njegov rođak Lamine-beg.
U kolovozu 1950. godine, Lamine-beg osniva vladu u kojoj sudjeluje glavni tajnik Néo-Destoura. Nova monarhija nije zadovoljila Bourguibu, koji vodi oružani ustanak, ali je ponovno zaustavljen u siječnju 1952. godine. 1954. godine dolazi do velikih promjena dolaskom Pierrea Mendèsa Francea na čelo francuske vlade te je Francuska odlučila pregovarati s nacionalistima. U govoru u Kartagi 31. srpnja Mendès France pristaje na sporazum o autonomiji koji je potpisan 3. lipnja 1955. s Taharom Benom Ammarom. 20. ožujka 1956. godine protokolom je ukinut Sporazum u Bardu te je priznata neovisnost Tunisa.
Nezavisni Tunis
Néo-Destour na izborima u ožujku 1956. godine osvaja 95% glasova. Bourguiba dolazi na čelo vlade i uništava opoziciju Salaha Ben Youssefa, miče Lamine-bega i 25. srpnja 1957. godine, proglašava republiku, čiji je on postao prvi predsjednik. Postavlja režim koji nastoji u isto vrijeme biti moderan (laikizacija u obrazovanju, ukidanje starih religijskih pravila itd.), liberalan (proznavanje osnovnih sloboda) i socijalistički (agrarna reforma i planska privreda). Odnosi s Francuskom bili su u početku teški, 1961. godine izbila je bizertska kriza (posljednja francuska vojna baza u Tunisu koja je na kraju evakuirana 15. prosinca 1963. godine).
U prvim godinama nezavisnosti ova je politika izazvala nezadovoljstvo. Nova nacionalizacija zemljišta, 1964. godine, izaziva suspenziju financijske pomoći od Francuske. U rujnu je snažno pala vrijednost tuniškog dinara. Ponovno izabran 8. studenog, Bourguibu su snažno kritizirale ostale arapske države, zbog umjerene politike prema Izraelu i palestinskom pitanju. Ukinuti su diplomatski odnosi s Egiptom u listopadu 1967. te sa Sirijom u svibnju 1968. godine.
Pogoršavanje odnosa između Destourijanske socijalističke partije (PSD) i Tuniškog općeg sindikata rada (UGTT) rezultirali su uhićenjem i osuđivanjem Habiba Achoura, glavnog tajnika sindikata u siječnju 1966. Projekt ubrzanja agrarne reforme uzrokovao je opće nezadovoljstvo. U studenom 1969. godine, ministar zadužen za taj projekt, Ahmed Ben Salah, smijenjen je i isključen iz stranke. Poslije ponovnog izbora Bourguibe, 2. studenog, premijer Bahi Ladgham završava agrarnu reformu, povisuje plaće radnicima i snižava cijene.
Na kongresu PSD-a (listopad 1971.) jačaju liberali, ali su izolirani od političkog djelovanja. Njihov predvodnik, ministar unutrašnjih poslova Ahmed Mestiri, isključen je iz stranke u siječnju 1972. U siječnju 1974., Bourguiba i pukovnik Moamer Gadafi, odlučuju spojiti Tunis i Libiju. Projekt je ukinut u ožujku te je ministar vanjskih poslova Mohamed Masmoudi izbačen iz vlade. Izabran za doživotnog predsjednika PSD-a, Bourguiba odlučuje ukinuti opoziciju i uvesti jednostranački režim. Bourguiba je ponovno za predsjednika izabran 3. studenog, a u ožujku 1975. godine proglašen je doživotnim predsjednikom. Iza toga su slijedile mnoge krize, jedna za drugom. UGTT 26. siječnja 1978., proglašava opći štrajk, koji je prerastao u pobunu koju je brutalno ugušila vojska. Glavne vođe sindikata uhićene su, a Achour je osuđen na 10 godina prisilnog rada. Zbog opće prijetnje vođe UGTT-a amnestirane su (osim Ben Salah) te je na kongresu PSD-a (travanj 1981.) Bourguiba priznao sindikatima pravo na autonomiju i razvoj prema višestranačkom režimu. Ipak, velik rast cijena osnovnih namirnica izaziva više štrajkova početkom 1984. godine.