cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meteor
Vizuelna posmatranja
Osim navedene tehnike, koja se naziva „brojanje meteora“, kod vizuelnog posmatranja slabijih rojeva koristi se i tehnika ucrtavanja meteora, radi preciznijeg određivanja pripadnosti roju. Međutim, ucrtavanje je mnogo preciznije kod teleskopskih posmatranja (greška određivanja početka i kraja meteora kod vizuelnih posmatranja je ±5°, a kod teleskopskih posmatranja ±20’).
Teleskopska posmatranja
Teleskopska posmatranja meteora se često nepotrebno zanemaruju, pri čemu se kao glavna mana ove tehnike navodi suženo vidno polje teleskopa ili dvogleda u odnosu na posmatranje golim okom. Međutim, teleskopom se mogu videti manje sjajni meteori u odnosu na one vidljive golim okom, a osim toga moguće je znatno preciznije ucrtavanje meteora i određivanje radijanta. Naročito je pri posmatranju slabijih meteorskih rojeva bitno uočiti stvarno postojanje radijanta na fonu sporadika, a za ovakvu analizu je teleskopsko posmatranje idealno. Isto važi i za otkrivanje subradijanata (finih struktura unutar radijanata koje odgovaraju različitim meteorskim potocima u okviru istog roja) kod velikih rojeva. Veliko uveličanje smanjuje vidno polje teleskopa (i to ne linearno već vidno polje opada sa kvadratom uveličanja), tako da je neophodno naći balans između ova dva parametra. Može se smatrati da je dvogled 8×50 ili 10×60 sa prividnim vidnim poljem od 55° (ili neke slične kombinacije) odlična kombinacija za posmatranje meteora.
Fotografska posmatranja
mini|thumb|250px|Žičani okidač omogućuje „beskonačne“ espozicije (u meteorskoj fotografiji se koriste ekspozicije od 5 do 15 minuta) Foto-aparatima nije moguće snimiti meteore slabog sjaja, zapravo je teško snimiti bilo koji meteor slabiji od -1. magnitude, ali uprkos tome postoji opravdanje za korišćenje ove tehnike u istraživanju meteora. Moguće je precizno odrediti putanju, radijant, brzinu, usporenje, pa čak i masu. Uz upotrebu prizme ili difrakcione rešetke moguće je snimiti i spektar meteora.
Ako se koristi foto-aparat sa filmom, neophodno je da foto-aparat ima mogućnost „beskonačne“ ekspozicije, tj. da je blenda otvorena sve dok je pritisnut okidač (koristi se žičani okidač koji se može zakočiti u poziciji za fotografisanje). Ekspozicija je najčešće između 5 i 15 minuta. Film bi trebalo da bude osetljivosti od 400 do 1600 ISO, a upotreba filmova osetljivosti manje od 400 ISO nema smisla. Osim ako je cilj fotografisati boje meteora, koristi se crno-beli film jer pri dužim ekspozicijama nebo na filmu u boji ima zelenkastu ili braonkastu nijansu. Ako su uslovi loši (mesečina, svetlosno zagađenje, izmaglica…) koristi se kraća ekspozicija i manje osetljiv film, kako se ne bi dobile zamagljene fotografije. Što su uslovi bolji, to je moguće koristiti osetljiviji film i duže ekspozicije.
Od digitalnih senzora, u opticaju su CMOS i CCD senzori. Među njima nema velike razlike, osim što se CMOS senzor sporije greje i time generiše manje šuma. Kod upotrebe digitalnih senzora za fotografisanje meteora mora se isključiti redukcija šuma, jer se ona postiže tako što se sa zatvorenom blendom napravi snimak jednake ekspozicije kao željeni snimak, što znači da foto-aparat snima samo 50% vremena.
Upotrebom više aparata na istoj lokaciji sa različitim vidnim poljima povećava se verovatnoća da će biti snimljen neki meteor. S druge strane, postavljanjem aparata na različitim lokacijama ali tako da snimaju isti deo neba, moguće je snimiti isti meteor pomoću više kamera i preciznije izračunati putanju meteora i orbitalne elemente meteoroida.
Radarska posmatranja
Od vremena Drugog svetskog rata je poznato da meteori mogu da reflektuju radio-talase. Primenjuju se dve tehnike u zavisnosti od položaja predajnika i prijemnika. Ako je predajnik istovremeno i prijemnik, tada se analiziraju radio-talasi odbijeni nazad ka samom predajniku i ovakva tehnika se naziva back-scattering (rasipanje unazad). Na ovom principu je zasnovan rad radara, koji se i koristi za radio-posmatranja meteora tehnikom back-scattering-a. Radarska istraživanja meteora su po pravilu rezervisana za profesionalne organizacije.
Amateri, s druge strane, koriste tehniku forward scattering-a (rasipanje unapred) jer im je za ovakvu vrstu posmatranja dovoljna samo prijemna antena a analiziraju se talasi koje emituje neki udaljeni izvor (ispod horizonta) a reflektuje ih meteor. Osim toga, potrebno je da izvor emituje radio-talase na frekvenciji na kojoj nema interakcije kod prijemnika. Ova tehnika je postala popularna od sredine osamdesetih godina.
Video posmatranja
Video posmatranja su najnovija posmatračka tehnika u meteorskoj astronomiji, koju su razvili profesionalni astronomi sredinom sedamdesetih godina 20. veka, a krajem osamdesetih godina je pristupačnost opreme omogućila da se i amateri bave ovom tehnikom. Video-tehnika ima velike prednosti — uz savremenu opremu je moguće snimiti sve meteore vidljive golim okom, pa čak i neke teleskopske; video-kamere mogu da rade kontinuirano i šalju signal direktno računaru na kome postoji softver za automatsku obradu podataka; brzina, sjajnost, položaj, radijant i orbitalni elementi se određuju znatno preciznije nego vizuelnim posmatranjima. Video-kamerama se mogu snimiti svetlosne krive meteora, fragmetacija meteoroida, kao i spektri meteora ako je kamera opremljena prizmom ili difrakcionom rešetkom. Fotografskim posmatranjima je moguće preciznije odrediti položaj meteora nego video posmatranjima, ali je video-kamerom moguće snimiti znatno slabije meteore nego fotografski.
Za snimanje meteora se mogu koristiti kamere sa i bez pojačivača signala. Po vedroj tamnoj noći će optimizovani sistem koji koristi kameru sa pojačivačem snimiti 3-4 puta više meteora od optimizovanog sistema sa kamerom bez pojačivača. Zbog toga je kamera sa pojačivačem signala korisnija u situacijama kada je potrebno snimiti više slabih meteora — kod snimanja spektara, trajnih tragova ili za snimanje teleskopskih meteora. Međutim, pojačivač signala poskupljuje sistem, a radni vek mu je ograničen na nekoliko hiljada sati snimanja. Osim toga, pojačivači su osetljivi na iole jaču svetlost (Mesec u vidnom polju, dnevna svetlost pa čak i svetliji sumrak — ne smeju se koristiti ako Sunce nije na više od 12° ispod horizonta, a čak i kada je kamera isključena, ako Sunčev zrak padne na objektiv kamere i osvetli pojačivač, on može pregoreti). Osim toga, pojačivači signala se u nekim zemljama (poput SAD) tretiraju kao vojna oprema i njihov izvoz može biti zabranjen. Za automatsku obradu signala najčešće se koriste programi MetRec i UFO tool suite.
Najstariji zapisi
Meteori su poznati čovečanstvu od davnina. Drevne zabeleške o sjajnim meteorima ili meteorskim pljuskovima, postoje u analima svih starih naroda. Najstariji pomen meteorskog pljuska je zabeležen u kineskim analima iz 1768. p. n. e. Još jedan kineski zapis, 687. p. n. e. beleži da su „zvezde padale kao kiša“. Beleške o meteorima se nalaze i u korejskim i japanskim analima, dok se kod Plinija Starijeg u delu Poznavanje prirode (Naturalis historia) nalazi zapis o meteoritu koji je pao 467. p. n. e. u Trakiji, blizu reke Egos-Potamos. Diogen iz Apolonije je ponudio korektno objašnjenje da su meteori „nevidljive zvezde koje padaju na zemlju umirući kao vatreno kamenje, poput kamena iz Egos-Potamosa“. Ovo obrazloženje je odbacio Aristotel koji je u svom delu „Meteorologija“ meteorit iz Egos-Potamosa proglasio običnim kamenom, a meteore objasnio kao isparenja iz zemlje koja se zapale kada se previše približe Suncu. Aristotelovo obrazloženje je dominiralo evropskom naukom do kraja 18. veka, i meteori su smatrani atmosferskom pojavom u rangu polarne svetlosti, oblaka ili snega.
Prve sumnje u poreklo meteorita
mini|thumb|250px|[[Meteorit iz Ensisajma]] Prvu sumnju u zemaljsko poreklo meteorita (koji u to vreme nisu još uvek bili povezani sa meteorima već se smatralo da su vulkanskog porekla) pobudila su brojna svedočenja o „kamenju koje je palo sa neba“. Ovih svedočanstava ima u kineskim analima, u kojima se beleže i pad meteorita, i broj fragmenata na koje se meteorit raspao. U Rusiji je zabeležen udar meteorita 25. juna 1290. godine u blizini Velikog Ustjuga, pri čemu meteoriti bili praćeni bolidima, bukom i potresima, a teško je stradala obližnja šuma. Najstariji sačuvani meteorit čije je tačno vreme pada poznato je meteorit iz Ensisajma, u Alzasu, u današnjoj Francuskoj. Ovaj meteorit mase oko 130 kilograma je pao 7. novembra 1492. godine između 11 i 12 časova pre podne u polje žita u okolini Ensisajma. U blizini se nalazio Maksimilijan I. Habsburški koji je odlomio nekoliko komada meteorita i naredio da se ostatak prenese u crkvu u Ensisajmu. Dva pada meteorita u Fracuskoj, imala su brojne svedoke. Drugi pad, 24. jula 1790. je iznedrio preko 300 pisanih svedočanstava, od kojih su mnoga data pod zakletvom, da je kamenje palo sa neba, a meteoriti su prikupljeni i zajedno sa ovim svedočanstvima poslati Francuskoj akademiji nauka, čiji su se članovi nakon toga rugali „neznanju prostog naroda“. Međutim, nakon još jednog prijavljenog slučaja pada, 26. aprila 1803. kod mesta Egl, Francuska akademija nauka je poslala Žana Batista Bioa da istraži slučaj. Bio je potvrdio da je kamenje koje je našao vanzemaljskog porekla.
Analiza putanja meteora
U to vreme su već postojale prve naznake da Aristotelovo objašnjenje pojave meteora možda nije ispravno. Halej, koji je već odredio putanju i periodičnost komete koja danas nosi njegovo ime, je pokušao da odredi brzinu i visinu bolida koji je viđen 21. marta 1676. godine. Računica je ukazivala da je brzina tela koje je izazvalo ovaj bolid bila preko 4300 m/s, što je ukazivalo na nezemaljsko poreklo objekta. Osim toga, poredeći svedočanstva ovog događaja iz različitih mesta, zaključio je da je visina ovog meteora bila preko 80 km. Međutim, pogrešno je pretpostavio da na toj visini nema atmosfere te je zaključio da je pogrešio i vratio se Aristotelovom tumačenju. Džon Pringl, škotski lekar, je određivao putanju bolida koji je 26. novembra 1758. godine prošao 400 kilometara dugim putem od srednje Engleske do zapadne Škotske, i zaključio da se bolid kretao brzinom od oko 50 km/s, na visini od 65 km. Ovaj njegov rad je bio u najvećoj meri ignorisan. Gotovo trideset godina kasnije, 1786. godine, do istih je zaključaka došao i američki astronom Dejvid Ritenhaus, analizirajući bolid koji je prošao 31. oktobra 1779. iznad Virdžinije i Filadelfije.
Međutim, tek detaljan rad Ernsta Hladnog, objavljen 1794. na nemačkom a preveden 1798. na engleski jezik je naveo šire naučne krugove na razmišljanje da su meteori i meteoriti kosmičkog a ne zemaljskog porekla. Kao dopisni član Ruske akademije nauka, odgovorio je na molbu profesora Palasa da prouči izveštaje „o kamenu koji je pao u Sibir“. Hladni se ozbiljno prihvatio ovog zadatka, proučišvi sva tada dostupna svedočanstva o meteoritima i bolidima i u svom radu je nedvosmisleno pokazao da su meteori i meteoriti vanzemaljskog porekla, te je ukazao na vezu meteorita i bolida s jedne i bolida i meteoda s druge strane. Do tada, svi ovi fenomeni su smatrani nezavisnim. Mada rad Hladnog nije bio odmah usvojen, on je posejao seme sumnje koje je proklijalo zahvaljujući pljuskovima Leonida koji su se desili uskoro.
Prvo sistematsko praćenje meteora su obavili Johan Bencenberg i Hajnrih Brandes 1798. godine, dok su bili studenti u Getingenu. Oni su posmatrali meteore između 11. septembra i 4. novembra međusobno udaljeni 15,2 km. Ukupno su uočili 402 meteora, od toga su 22 videli obojica. Na osnovu toga su odredili da se sredina traga meteora u proseku nalazi na visini od 89 km, potvrđujući teoriju Hladnog o vanzemaljskom poreklu meteora.
Rođenje meteorske astronomije
mini|thumb|250px|Umetnički prikaz pljuska [[Leonidi|Leonida 1833. godine.]] Sledeće godine, 1799, je sa južne hemisfere posmatran pljusak Leonida, ali tek 33 godine kasnije ova pojava izaziva pravu revoluciju u meteorskoj astronomiji. Pljusak Leonida 1832. godine je viđen iz Azije i istočne Evrope kada je astronom-amater Semjonov uočio pojavu radijanta — da svi meteori prividno izviru iz jedne tačke (ili jako uske oblasti). Međutim, za godinu rođenja meteorske astronomije se najčešće uzima 1833. godina kada je u noći 12. novembra iz zapadne Evrope i SAD-a viđen pljusak Leonida sa više hiljada meteora u minuti. Uz toliki broj meteora bilo je očigledno da svi imaju početnu tačku u sazvežđu Lava. Ovaj pljusak je pobudio znatno interesovanje naučne javnosti za meteore. Francuski naučnici Bio i Fransoa Arago su krenuli u pročavanje kineskih, japanskih i koejskih zapisa, ustanovivši da u kineskim analima postoje zapisi o Leonidima stari 3500 godina i da je dobro pozato da se na svakih 33 godine dešava pljusak meteora u novembru.
Arago je, nakon pljuska Leonida, postavio pitanje koliko se može očekivati meteora u noći bez pljuska i ima li još pljuskova osim novembarskih. Odgovor na ovo pitanje je potražio Adolf Ketele, osnivač i direktor opservatorije u Briselu čija je strast bila statistika. U izlaganju pred Kranjevskom akademijom nauka i umetnosti u Briselu, 3. decembra 1836, Ketele je izneo zapažanje da se u proseku može očekivati 8 meteora na sat, ali da je zapazio i pojačanu aktivnost meteora između 8. i 15. avgusta. Američki fizičar i geolog Džon Lok je već 11. avgusta 1834. u jednom malom dnevnom listu u Sinsinatiju opisao svoje zapažanje da postoji meteorski roj čiji je maksimum oko 9. avgusta, a radijant u Perseju, po čemu je ovaj roj dobio naziv Perseidi. Nezavisno od Loka i Ketelea, Edvard Herik, bibliotekar na Jejlu, je otkrio postojanje ovog avgustovskog roja, a analizom starih zapisa našao je 7 pominjanja Perseida, od 1029. u Egiptu do 1833. u Engleskoj. Herik je svoje zapažanje objavio januara 1838. Već sledeće godine, Herik je objavio Keteleovo zapažanje da su Perseidi poznati već vekovima među vernicima Engleske i Nemačke kao „vatrene suze svetog Lavrentija“, rimskog arhiđakona koji je mučen i pogubljen 10. avgusta 258.
Matična tela meteorskih rojeva
mini|thumb|250px|Kometa [[Bielin komet|3D/Bjela nakon raspadanja na 2 fragmenta 1846.]] Sledeći veliki korak u istraživanju meteora je bilo utvrđivanje njihove veze sa kometama. Očekujući povratak Leonida, 1865-1866, organizovana su sistematska istraživanja meteora širom Evrope (Viljem Dening u Engleskoj, Đovani Skjapareli u Italiji) i SAD (Herbert Njutn). Denison Olmsted, profesor sa Jejla koji je posle pljuska 1833. započeo meteorsku astronomiju u SAD, je prvi (već 1836. godine) sugerisao moguće zajedničko poreklo meteora i kometa. Prva stvarna veza je objavljena 1867 — Skjapareli je pokazao da Perseidi imaju iste orbitalne elemente kao kometa 109P/Svift-Tatl. Međutim, Skjapareli nije imao dovoljno dobre podatke da bi utvrdio matično telo Leonida, vezu Leonida i komete 55P/Templ-Tatl je otkrio 1867. nemački astronom Karl Fridrih Vilhelm Peters.
Američki astronom Denijel Kirkvud je 1861. izneo pretpostavku da su meteorske čestice ostaci nekadašnjih kometa, ali ovaj rad nije bio zapažen sve dok 1867. nije objavio knjigu o astronomiji u kojoj je izneo i ovu ideju. Ključ prihvatanja veze kometa i meteora došao je sa Andromedidima. Kometa 3D/Bjela je otkrivena prvi put 1772, zatim reotkrivena 1805, nakon čega je ustanovljeno da se radi o istoj kometi, sa periodom od 6,7 godina. Ponovo je viđena 1826. i 1832. ali je bila slabo vidljiva 1839. Kada se pojavila ponovo 1846. ustanovljeno je da se rapsla na dva fragmenta. Viđena je još samo pri sledećem prolasku 1852, ali je uočen pljusak meteora koji je koincidirao sa prolascima Bjele i bio istog perioda. Andromedidi, kako je nazvan ovaj roj, imali su iste orbitalne elemente kao Bjela, što je dokazao austrijski astronom Edmund Vajs. Vajs je predviveo jak pljusak Andromedida za 1872. godinu, i predviđanje se i obistinilo, kao definitivna potvrda veze kometa i meteora.
Meteorska fotografija
Sledeći pljusak Andromedida je bio najavljen za 1885. Ladislav Vajnek je za ovaj događaj pripremio dve kamere, jednu u Pragu i drugu u Drezdenu. Uspeo je da snimi jedan peteor kamerom iz Praga, što je prva fotografija meteora. Sa poboljšanjem fotografske emulzije povećao se broj snimljenih metera, najčešće sporedno, pri fotografisanju drugih nebeskih objekata. U Jejlu (Viljem Elkin) i Moskovskoj opservatoriji se nezavisno 1893. počelo sa upotrebom rotirajućeg zatvarača za određivanje ugaone brzine meteora. Mehanizam koji je Elkin koristio bio je krajnje jednostavan — iznad kamere je postavio točak bicikle, a jednu polovinu točka je pokrio neprovidnim materijalom i podesio da se točak okreće fiksnom brzinom. Elkin je iste godine započeo sa sistematskim fotografisanjem meteora, a pratili su ga Sikora u SSSR-u i opservatorija koledža u Harvardu.
Meteorski spektri
Prvi spektar meteora je slučajno, snimajući spektre zvezda, snimio 1897. Edvard Pikering sa Harvarda. Prvi uspešan program sistematskog snimanja meteorskih spektara je pokrenuo 1904. Sergej Blaško sa Mokovske opservatorije.
Kanadski astronom Piter Milman je 1934. objavio prvu sistematsku studiju meteorskih spektara. Od onda, meteorski spektri se snimaju redovno, upotrebom kako prizme tako i difrakcione rešetke. Ovi spektri sadrže informacije o sastavu i meteoroida i atmosfere.
Upotreba radara
mini|thumb|250px|[[Džrdel Benk opservatorija|Džordel Benk eksperimentalna stanica 1945.]] mini|thumb|250px|[[Radio teleskopi u Džordel Benk opservatoriji danas.]] Kada je 12. februara 1942. 20 nemačkih brodova isplovilo iz Bresta, a britanski radari nisu opazili ovaj pokret zbog smetnji koje su imali, Armijska operativna istraživačka grupa (Army Operational Research Group) je dobila zadatak da istraži ovaj problem. Zadatak je poveren Džejmsu Haju, britanskom fizičaru. Haj je ustanovio da je smetnja bila posledica pojačane aktivnosti Sunca. Osim toga, zaključio je da su radarski signali koji su pogrešno tumačeni kao tragovi raketa Fau-2 zapravo tragovi meteora. Ove svoje zaključke je Haj smeo da objavi tek po završetku Drugog svetskog rata. Nakon Drugog svetskog rata, već 1945. godine, jedan rashodovani vojni radar je dodeljen Univerzitetu u Mančesteru, koji je osnovao eksperimentalnu stanicu Džordel Benk (danas opservatorija Džordel Benk). Prednost upotrebe radara u meteorskoj astronomiji se ogleda u tome što je dovoljan jedan radar za određivanje položaja i brzine meteora, činjenici da je radarom moguće detektovati i slabije meteore od onih vidljivih golim okom, kao i što može detektovati meteore bez obzira na vremenske prilike (oblačnost, maglu, kišu), pa čak i po danu. Ovo poslednje je dovelo do otkrića brojnih dnevnih radio-rojeva.
Video-posmatranja meteora
Radi promovisanja i koordinisanja video-posmatranja meteora, Međunarodna meteorska organizacija (IMO) je 1997. godine na Međunarodnoj meteorskoj konferenciji u Petnici formirala posebnu video-komisiju.
Razvoj teorijskih objašnjenja
Početkom 20ih godina 20. veka, zanimanje za meteore je naglo poraslo u vezi sa proučavanjem gornjih slojeva atmosfere. Britanski naučnici Frederik Lindeman i Gordon Dobson su već 1923. primenili aproksimativnu fizičku teoriju meteora pri proučavanju strukture viših slojeva atmosfere. Sovjetski radio inženjer Nikolaj Ivanovič je 1931. objavio rad o eksperimentalno ustanovljenoj vezi između meteorskih fenomena i jonizacije atmosfere. Tridesetih godina su postavljeni temelji proučavanju atmosfere pomoću fotografija meteora. Razvojem meteorske fotografije bilo je moguće ustanoviti fizičke osobine (temperaturu, gustinu) atmosfere do 120 km. Osim toga, ustanovljeno je da postoje dve vrste meteorskih čestica — guste i mehanički čvrste čestice i druga klasa vrlo krhkih tela koja se lako raspadnu pri prolasku kroz atmosferu. Nadežda Sitinska je 1940. uspostavila vezu između mase meteoroida i sjajnosti meteora. Sovjetski astronom Boris Levin je pedesetih godina razvio vrlo detaljnu fizičku teoriju meteora. Danas se istraživanja nastavljaju na četiri fronta — proučavanje meteoroida, njihovog sastava i porekla (spektrometrijom meteora i analizom meteoroida); proučavanje uticaja koje meteoroidi trpe u orbitama (gravitacioni i negravitacioni uticaji); proučavanje interakcije meteoroida i atmosfere (fizička teorija meteora) i uloga meteoroida i meteorita u razvitku Sunčevog sistema.
La Casa, Livorno
La Casa je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Shoalwater Bay
Shoalwater Bay (Atsmitl) /Atsmitl je chehalis-ime za Shoalwater Bay. Sami sebe nazivaju Cht'afimihlch, u značenju People of the Enclosed Bay,/ naziv za bande Salishan Indijanaca iz grupe Lower Chehalis, nastanjene na sjevernom kraju istoimenog zaljeva, Washington. Po svome jeziku, ne razlikuje se mnogo od lower chehalisa, dok prema Hodgeu oni govore chinookan jezikom. Naselja su im smještena na obali zaljeva od sadašnjeg grada Northcove do ušća Palux Rivera, kao i na Willapa Riveru do Raymonda. Prema jednom Shoalwater Bay informantu ovih sela bilo je deset (oko 1840. godine) sa 50 kuća i 1,000 duša. –Mnogi od plemena, iz dva njihova sela, ženili su se za Činuke nastanjene na južnoj obali Shoalwater Baya, dok su iz druga 3 ili 4 sela sa Willapa Rivera pomiješali sa Willapa Atapaskima, sa gornjeg toka rijeke. Nešto Shoalwater Baya sada je nastanjeno u Georgetownu, a ostali na rezervatu Chehalis. –Bavili su se ribolovom (losos i druga riba) i sakupljanjem bobica.
Koxhausen
Kokshauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 108 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232068.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Kokshauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 510 metara. Površina opštine iznosi 3,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 108 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
El Charro, Granja, Pabellón de Arteaga
El Charro, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1892 m.
Santa Maria Oliveto, Isernia
Santa Maria Oliveto je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Londonderry (grofovija)
Danas pojam Grofovije Londonderry ima više istorijsko značenje, a nema upravni značaj (kao i drugih 5 okruga u okviru Severne Irske), pošto je 1972. g. Severna Irska dobila novu područnu podelu na Savete.
Položaj i granice okruga
Okrug Deri se nalazi u severnom delu Irskog otoka i sevrozapadnom delu Severne Irske i graniči se sa:
Prirodni uslovi
Londonderry je po prostranstvu jedan od srednjih irskih okruga - zauzima 15. mesto među 32 okruga.
Klima Klima u okrugu Deri je umereno kontinentalna sa izrazitim uticajem Atlantika i Golfske struje. Stoga grad odlikuje blaga i veoma promenljiva klima.
Vode: Okrug Deri na severu izlazi na Atlantski okean, koji u ovom delu ima razuđenu obalu. Najveće rijeke u Grofoviji Londonderry su Foyle, koji formira zapadnu granicu grofovije i Bann, koji formira istočnu. Na krajnjem jugoistoku grofovije je jezero Lough Neagh, najveće na Irskom otoku.
Stanovništvo
thumb|290px|right|Grad [[Coleraine, Irska|Coleraine, Administrativni centar grofovije]] Po podacima sa Popisa 2011. godine na području grofovije Londonderry živelo je oko 230 hiljada stanovnika. Ovo je neznatno više nego na Popisu 1841. godine, pre Irske gladi i velikog iseljavanja Iraca u Ameriku. Međutim, poslednje tri decenije broj stanovnika okruga raste po stopi približno 1% godišnje.
Gustina naseljenosti - Grofovija Londonderry ima gustinu naseljenosti od preko 110 st./km², što je veoma blizu proseku Sjeverne Irske (preko 120 st./km²). Severni, primorski deo okruga je bolje naseljen nego južni, unutarkopneni.
Jezik: U cijeloj grofoviji se službeno se koristi engleski.
Collemastarzo, Benevento
Collemastarzo je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Krćevina
Krćevina je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 34 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 79 stanovnika).
Demografija
U naselju Krćevina živi 32 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 53,3 godina (48,7 kod muškaraca i 57,9 kod žena). U naselju ima 14 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,43.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Riverbend, Montana
Riverbend je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 484, što je 42 (9,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Annonay
Anone je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 18.525, a gustina naseljenosti je iznosila 874 stanovnika/km².
El Aterrizaje, Urique
El Aterrizaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2294 m.
Sewickley Hills, Pennsylvania
Sevikli Hils je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 639, što je 13 (-2,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Paso del Aguacate, San Martín Chalchicuautla
Paso del Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
El Sobaco, Amatepec
El Sobaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 687 m.
John Malkovich
John Gavin Malkovich (9. decembar 1953. -) je Emmyjem nagrađen američki glumac, producent i režiser. Poznat je po nizu zapaženih uloga u filmovima kao što su Dangerous Liaisons, In the Line of Fire, Con Air, The Man in the Iron Mask, Rounders i Changeling, a ima čast da je nastupio u Being John Malkovich, filmu koji je po njemu dobio ime.
Biografija
Malkovich rođen u gradu Christopher u državi Illinois, u porodici hrvatskog porijekla. Odrastao je u gradu Benton, gdje mu je otac Daniel Malkovich bio direktor konzevracionističkog pokreta u državi te izdavač konzervacionističkog časopisa Outdoor Illinois, a majka Joanne bila vlasnica lokalnog lista Benton Evening News isto kao Outdoor Illinois. Malkovich, koji se u srednjoj školi bavio sportom, ispočetka je namjeravao nastaviti porodičnu tradiciju te je na Univerzitetu Istočnog Illinoisa upisao ekologiju, ali se potom prebacio na Državni univerzitet Illinoisa te tamo počeo studirati teatar.
Godine 1976. Malkovich je u Chicago|Chicagu zajedno s kolegama Joan Allen, Garyjem Siniseom i Glenne Headley osnovao znamenitu kazališnu družinu Steppenwolf Theatre Company. Dvije godine kasnije je zajedno s Allen, Terryjem Kinneyem, Georgem Wendtom i Laurie Metcalf imao prvi filmski nastup kao statist u Altmanovom filmu A Wedding.
Godine 1982. Malkovich se oženio za Glenne Headley, a iste godine preselio u New York gdje je nastupao u Steppenwolfovoj produkciji drame Sama Sheparda pod nazivom True West, a za koju je osvojio Nagradu Obie. Godine 1984. Malkovich je režirao Steppenwolfovu koprodikciju - ponovno izvođenje drame Lanforda Wilsona Balm in Gilead, za koju je dobio Obie i nagradu Drama Desk. Iste je godine imao i svoj broadwayski debi kao Biff u Death of a Salesman, gdje je Dustin Hoffman tumačio ulogu Willyja Lomana. Malkovich je godinu dana kasnije za istu ulogu dobio Emmy nakon što je drama adaptirana od strane TV-kuće CBS 1985.
Prva prava filmska uloga koju je Malkovich imao bio je Mr. Will, slijepi podstanar u filmu Places in the Heart 1984. godine. Za tu je ulogu Malkovich nominiran za Oscara. Iste je godine tumačio ulogu Ala Rockoffa u filmu The Killing Fields. Sljedeći zapaženi nastup je bio u filmu Carstvo sunca Stevena Spielberga.
Godine 1988. se Malkovich etablirao kao filmska zvijezda zahvaljujući ulozi Valmonta u Dangerous Liaisons gdje mu je partnerica bila Michelle Pfeiffer. S njome je imao kraću ljubavnu vezu zbog koje se razveo sa suprugom. Godinu dana kasnije je nastupao u filmu The Sheltering Sky gdje je upoznao Nicolettu Peyran. S njom se oženio te dobio dvoje djece - Amandine (1990 -) i Lowry (1992 -). U kasnijim godinama zaljubice se u misterioznu zenu srpsko-jevrejskog porekla, koja svira violinu i nosi ime jednog cveta.
Malkovicheva najkomercijalnija uloga je bio atentator na predsjednika u trileru In the Line of Fire, a za koju je dobio oskarovsku nominaciju. Njegov je ugled toliko narastao da je postao lik u filmu Being John Malkovich - iako njegov alter ego tamo ima srednje ime "Horatio".
Malkovich se politički izjašnjava kao libertarijanac, a poznat je kao vatreni zagovornik smrtne kazne. Tako je 1994. bocom šampanjca proslavio pogubljenje serijskog ubice Johna Waynea Gacyja. Njegovi desničarski stavovi, zbog kojih njegovi pretežno ljevičarski kolege iz Hollywooda ponekad misle da šali, su se odrazili i na njegov redateljski debi Dancer Upstairs iz 2001. godine.
Samsun (provincija)
Provincija Samsun (turski: Samsun ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeveru Turske.
Ime je dobila po istoimenom glavnom gradu - Samsunu.
Geografske karakteristike
Ta provincija prostire se najvećim dijelom duž obale Crnog mora na sjeveru Anadolije.
Administrativna podjela
Provincija Samsun u kojoj živi 1 252 693 stanovnika, administrativno je podjeljena na 17 okruga (ilçeler);
Općina Popovac
Općina Popovac je jedinica lokalne samouprave u Baranji, u Osječko-baranjskoj županiji (Hrvatska), sa sjedištem u naselju Popovac, po kome je i dobila ime.
Geografski položaj
Općina Popovac smještena je u sjevernom dijelu Baranje u mikroregiji Karašičke aluvijalne nizine Istočnohrvatske ravnice. Ima površinu od 62,41 km² i obuhvata tri naselja: Branjinu, Kneževo i Popovac. U ukupnoj površini, najveći je udio oranica - 4.635 ha, pa šuma - 820 ha. Šume se prostiru u sjevernom dijelu Općine (šuma Busiklica) i u dijelu koji se nalazi na Banskoj kosi.
Na zapadu Općina se graniči s Mađarskom, na sjeveru i sjeverozapadu s Općinom Draž, na jugozapadu i jugu s Općinom Kneževi Vinogradi te na jugu i jugozapadu s Gradom Belim Manastirom.
Edirne (provincija)
Provincija Edirne (turski: Edirne ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeverozapadu Turske.
Ime je dobila po istoimenom glavnom gradu - Edirneu.
Općina Popovac
Geografski položaj
Kroz Općinu Popovac prolazi jedna državna i četiri županijske ceste:
Po mjestima
Popis stanovništva 2001.
Edirne (provincija)
Geografske karakteristike
Ta provincija prostire se po istočnoj Trakiji uz granicu sa Bugarskom i Grčkom.
Općina Popovac
Po mjestima
Popis stanovništva 2011.
Edirne (provincija)
Administrativna podjela
Provincija Edirne u kojoj živi 390 428 stanovnika, administrativno je podjeljena na 9 okruga (ilçeler);
Općina Popovac
Po mjestima
Popis stanovništva 2021.
Po nacionalnosti (2001)
Narodnosni sastav Općine Popovac prema popisu iz 2001. godine:
Po nacionalnosti (2011)
Narodnosni sastav Općine Popovac prema popisu iz 2011. godine:
Po maternjem jeziku (2001)
Stanovništvo Općine Popovac 2001. prema maternjem jeziku: hrvatski 84,8 % stanovnika, srpski (11,37 %), mađarski (2,47 %), albanski (0,33 %), njemački (0,33 %), slovenski (0,12 %), makedonski (0,12 %), romski (0,12 %), bošnjački (0,08 %), češki (0,04 %), rumunjski (0,04 %), slovački (0,04 %) i 0,14 % nepoznato.
Po maternjem jeziku (2011)
Stanovništvo Općine Popovac 2011. prema maternjem jeziku: hrvatski - 1.811 (86,90 %) stanovnika, srpski - 177 (8,49 %), mađarski - 42 (2,02 %), romski - 10 (0,48 %), bosanski - 7 (0,34 %), njemački - 7 (0,34 %), albanski - 6 (0,29 %), slovenski - 5 (0,24 %), crnogorski - 1 (0,05 %), makedonski - 1 (0,05 %), ruski - 1 (0,05 %), slovački - 1 (0,05 %), srpskohrvatski - 1 (0,05 %) i nepoznato - 14 (0,67 %).
Po vjeroispovijesti (2001)
Stanovništvo Općine Popovac 2001. prema vjeroispovijesti: Katolici (73,79 %), grkokatolici (0,08 %), Srpska pravoslavna crkva (20,23 %), kalvinistička crkva (0,29 %), Jehovini svjedoci (0,21 %), islam (0,7 %), makedonska pravoslavna crkva (0,04 %), evangelistička crkva (0,04 %), agnostici (2,97 %), nisu vjernici (0,82 %) i 0,09 % nepoznato.
Po vjeroispovijesti (2011)
Stanovništvo Općine Popovac 2011. prema vjeroispovijesti: katolici - 1.551 (74,42 %), pravoslavci - 397 (19,05 %), protestanti - 8 (0,38 %), ostali kršćani - 21 (1,01 %), muslimani - 21 (1,01 %), nisu vjernici i ateisti - 36 (1,73 %), agnostici - 2 (0,1 %), nepoznato - 4 (0,19 %), ne izjašnjavaju se - 44 (2,11 %).
Izborne funkcije
Na lokalnim izborima održanim 16. V. 2021. godine, u Općini Popovac izabrani su ovakvi organi lokalne vlasti. -
Ostale funkcije
Pročelnica: dipl.iur. Dorotea Deanović
Društvo i kultura
right|thumb|300px|Zgrada Osnovne škole Popovac
Škole
U Općini Popovac postoje jedna osnovna i dvije područne škole. Osnovnu školu Popovac čine: te dvije područne škole:
Nastava se odvija u jednoj smjeni, u prijepodnevnim satima, u matičnoj školi i područnim školama, dok se u poslijepodnevnoj smjeni organiziraju izvannastavne aktivnosti i izborna nastava.
Case Androni, Napoli
Case Androni je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 275 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Smackshop
Smackshop, jedno od plemena Upper Chinook Indijanaca naseljeno u rano 19. stoljeće od Labiche (Hood River) prema gorju Cascade (Swanton) u Oregonu, odnosno do The Dallesa (Hodge ). Godine 1805.
U vrijeme dolaska Meriwether Lewisa i William Clarka, koji ih identificiraju kao podgrupu Chilluckittequawa, oni imaju 24 kuće i oko 800 duša.
Ostali nazivi koje su im ali rani autori su: Sinacsops (Wilkes, 1845), Smackshops, Smacshop (Lewis $ Clark mapa, 1893), Smacsops (Robertson, 1846)), Smakshop (Ind. Aff. Rep., 1854), Smascops (Robertson, 1848), Smockshop (Morse, 1822), Smockshops, Weocksockwillacum (Lewis $ Clark, 1814),
Cancello, Messina
Cancello je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 681 m.
Johannes Diderik van der Waals
Johannes Diderik van der Waals (Leiden, 23. studenog 1837. - Amsterdam, 8. ožujka 1923.), je bio nizozemski teorijski fizičar i termodinamičar, poznat prije svega po svojoj van der Waalsovoj jednadžbi stanja realnih plinova i tekućina. Njegova jednadžba stanja opisuje realne plinove i njihovu kondenzaciju u tekućine. Njegovo ime je vezano isto za van der Waalsove sile (sile između stabilnih molekula), van der Waalsove molekule (mali grozdovi molekula povezanih sa van der Waalsovim silama) i sa van der Waalsovim polumjerom (veličina molekula).
Bio je prvi profesor fizike na Sveučilištu u Amsterdamu, kada se otvorio 1877.. Godine 1910. dobio je Nobelovu nagradu za fiziku.
Mladost
Johannes van der Waals je bio najstariji od desetoro djece, u obitelji Jacobusa van der Waalsa i Elisabethe van den Berg. Otac mu je bio stolar u nizozemskom gradu Leidenu. Kao što je bilo uobičajeno za radničku klasu u 19. stoljeću, Johannes je zavrđio osnovnu školu, nije išao u srednju školu, koja bi mu omogućila polazak na sveučilište. Sa 15 godina postao je učitelj – naučnik u osnovnoj školi. Ipak, dodatno je učio i polagao ispite, da bi napredovao u svojoj struci.
Od 1862. počeo je prisustvovati predavanjima iz matematike, fizike i astronomije na sveučilištu, iako nije imao znanja iz klasičnih jezika. Od 1865. radio je kao nastavnik fizike.
Profesor
Johannes van der Waals je imao sreće kao student, jer baš u njegovo vrijeme su ukinuli obavezu znanja klasičnih jezika na sveučilištu. 1873. obranio je doktorski rad vezan uz kontinuitet plinskih i tekućih agregatnih stanja, gdje uvodi pojmove molekularnog obujma i molekularnih privlačnih sila.
Bio je prvi profesor fizike na Sveučilište u Amsterdamu, kada se otvorio 1877. Jedan od kolega na univerzitetu je bio poznati kemičar Jacobus Henricus van 't Hoff. U mirovinu je išao sa 70 godina. Umro je sa 85 godina.
Osobni život
1865. van der Waals se oženio sa Anna Magdalena Smit i imali su tri kćerke i jednog sina. Žena mu je umrla sa 34 godine od tuberkuloze. Nakon toga, van der Waals se nikad nije više ženio, čak oko deset godina nije ništa objavljivao, koliko je bio potresen sa ženinom smrću.
Znanstveni rad
U svom znanstvenom radu, najviše je bio zainteresiran sa termodinamikom. Najveći utjecaj na njega su imali Rudolf Clausius, James Maxwell i Ludwig Boltzmann. Od 1869. počeo je raditi na kritičnim temperaturama fluida. Uočio je da se plinovi kondenziraju u tekućine na kontinuiran način, pa je došao do svoje poznate van der Waalsove jednadžbe stanja realnih plinova i tekućina, koju je objavio 1880. U svojoj jednadžbi stanja, predviđao je postojanje molekula i atoma, što se u njegovo vrijeme nije vjerovalo. Osim toga, uočio je da između molekula postoje međumolekularne sile, što je dovelo kasnije do pojma van der Waalsovih sila.
Agostino d'Ippona (film)
Agostino d'Ippona je italijanski biografski televizijski film snimljen 1972. godine u režiji Roberta Rossellinija. Naslovni protagonist, koga tumači Dary Berkani, je znameniti kršćanski teolog Sveti Augustin, a radnja, smještena u prve decenije 5. vijeka u rimskoj provinciji Africi prikazuje njegovo nastojanje da očuva vjeru u iskušenjima koje donosi propadanje Carstva. Agostino, originalno prikazan u dva dijela, je predstavljao dio ciklusa Rossellinijevih televizijskih filmova posvećenih znamenitim filozofima.
Johannes Diderik van der Waals
Znanstveni rad
Njegov rad je pomogao da se 1898. dobije tekući vodik i tekući helij 1908., što je ostvario Heike Kamerlingh Onnes. Od 1890. van der Waals se bavi drugim zakonom termodinamike. 1893. objavio je rad na teoriji kapilarnosti. Prije njega o kapilarnosti je pisao Pierre-Simon Laplace, ali je on je imao mehanički pristup. Van der Waals je za kapilarnost imao termodinamički pristup, što je u njegovo vrijeme bilo osporavano, jer se nije vjerovalo u postojanje molekula i njihovo brzo kretanje. Tek kasnije je njegova teorija prihvaćena, kada je Jean Baptiste Perrin objasnio pokusima Brownovo gibanje, a Albert Einstein to teoretski objasnio.
Santa Cristina, Brescia
Santa Cristina je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Șuvița, Vârfuri
Șuvița je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Vârfuri.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 471 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Rancho Naolinco, San Juan Evangelista
Rancho Naolinco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
The Hot Rock
The Hot Rock, u Jugoslaviji prikazan pod naslovom Vrući dijamant, je američki kriminalistički film snimljen 1972. godine u režiji Petera Yatesa. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Donalda E. Westlakea, prvog iz ciklusa o profesionalnom pljačkašu Johnu Dortmunderu. Taj lik, koga u filmu tumači Robert Redford, na početku izlazi iz zatvora prije nego što ga njegov šurjak (čiji lik tumači Boris Segal) uključi posao krađe skupocjenog dijamanta koju je naručio diplomat jedne afričke države (čiji lik tumači Moses Gunn). Radnja prikazuje kako su sticajem okolnosti Dortmunder i njegov tim profesionalnih kriminalaca prisiljen taj dijamant krasti ne jednom, nego nekoliko puta. Scenario za film je napisao ugledni William Goldman koji je adaptaciju velikim dijelom temeljio na svom prethodnom hitu Butch Cassidy and the Sundance Kid gdje je također glavnu ulogu tumačio Robert Redford, a film je po svojim žanrovskim određenjima predstavljao kombinaciju konvencionalnog pljačkaškog filma i crne komedije. Film je također sadržavao scene leta helikopterom iznad New Yorka, a u kojima se pojavljuje Svjetski trgovinski centar, koji je tada bio u izgradnji.
Do 2001. je snimljeno još četiri filma temeljena na romanima o Dortmunderu, gdje su taj lik tumačili različiti glumci.
Mam'zelle Nitouche (film, 1931)
Mam'zelle Nitouche je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1931. u režiji Marca Allegreta. Predstavlja adaptaciju istoimene operete Henrija Melhaca i Alberta Millauda. Protagonist, čiji lik tumači Raimu, je samostanski orguljaš koji pod pseudonimom piše popularne operete, a radnja prikazuje peripetije koje nastanu kada u samostan dođe mlada djevojka (čiji lik tumači Janie Marèse). Istovremeno sa francuskom, snimana je i verzija na njemačkom sa Anny Ondra u glavnoj ulozi.
Godine 1954. je Allegretov brat Yves snimio istoimeni remake sa Fernandelom u glavnoj ulozi.
Skilloot
Skilloot, pleme američkih Indijanaca sa obje obale rijeke Columbia u Washingtonu i nasuprot ušću Cowlitza u Oregonu. Značenje njihovog imena nije objašnjeno ,a jezično su pripadali porodici Chinookan. Skillooti su se sastojali od nekoliko bandi i imali više sela, od kojih je glavno bilo Cooniac na Oak Pointu na južnoj obali Columbije u okrugu Columbia, Oregon. Ovo selo posljednji je njihov ostatak nakon što su ih 1823. uništile razne epidemije.
Bande koje im se pripisuju su Hullooetell, za koje Lewis i Clark kaže da su bili brojni i živjeli sjeverno od Columbije, i koje treba uzeti s rezervom, jer su možda i članovi porodice Salishan. Seamysty ili Noowootsoo koji su do 1835. živjeli na ušću Cowlitza, i nedvojebno su to Thlakalama (Tlakalama) sa ušća rijeke Kalama i Tlakatlala. Prema jeziku Skillooti pripadaju skupini Clackamas.
Njihovo brojno stanje iznosilo je ptrema Mooneyu 3.250 (1780.), uključujući 250 Thlakalama. Kada je ekspedicija Lewis i Clark 1806. stigla u taj kraj, procijenili su im broj na 2.500. Njihov broj će se uskoro otopiti, pa ih je 1850. preostalo tek 200, a danas se vode kao nestali.
Nitrozil-hlorid
Nitrozil-hlorid je hemijsko neorgansko jedinjenje hemijske formule ClNO.
Struktura molekula
Iako se formula vrlo često piše NOCl, struktura se bolje prikazuje formulom ONCl. Između N i O postoji dvostruka veza (razdaljina = 1,16 Å), a između N i Cl postoji jednostruka (razdaljina = 1,69 Å). Ugao koji zaklapaju O-N-Cl iznosi 113°.
Dobijanje
Može se dobiti na više načina :
1. reakcijom azot-monoksida i hlora na običnoj temperaturi, uz drveni ugalj kao katalizator: 2. reakcijom fosfor-pentahlorida i kalijum-nitrita: 3. u carskoj vodi:
Fizička i hemijska svojstva
To je narandžastožut gas, koji se pretvara u crvenkastu tečnost na temperaturi od -5,5 °C, a pri -65 °C gradi kristale limun-žute boje. Reaguje sa vodom gradeći kiseline: Takođe, reaguje sa živom gradeći merkurohlorid i azot-monoksid, a gradi i dvoguba jedinjenja kao što je SnCl4•NOCl.
Muratori, Imperia
Muratori je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Bratsk
right|thumb|225px|Centar grada Bratsk je grad u Rusiji u Irkutskoj oblasti u istočnom Sibiru. Nalazi se na rijeci Angari, na 56.3°N, 101.71667°W.
Broj stanovnika: 259.200 (2002. procjena).
Povijest
Utemeljili su ga ruski doseljenici1631. kao tvrđavu. Nekoliko drvenih toranja iz 17. stoljeća su danas izloženi u imanju Kolomenskoje, koje s nalazi na cesti od Moskve prema gradu Kolomni.
Brzi razvitak grada je započeo u ranim 1950-ima izgradnjom 4.500-megawatne hidroelektrane.
Gospodarstvo
Osim prijerečene hidroelektrane, u gradu se od značajnijih industrija nalaze tvornica aluminija (glinika) i drvne pulpe.
Fakulteti i sveučilišta
Od visokoobrazovnih ustanova u Bratsku su Bratsko državno tehničko sveulilište i ogranak Irkutskog državnog sveučilišta.
Scream (film)
Scream (ili Vrisak) je američki horor film snimljen 1996. godine u režiji Wesa Cravena. Scenarij je napisao Kevin Williamson, a zamišljen je kao film koji istovremeno parodira i odaje počast slasher filmovima 1970-ih i 1980-ih. Protagonisti su grupa srednjoškolaca u američkom gradiću koji postaju mete serijskog ubice opsjednutog horor-filmovima. Film je doživio ogroman uspjeh, te potakao ne samo istoimenu seriju filmova, nego i svojevrsnu renesansu slasher filma u Hollywoodu u drugoj polovici 1990-ih.
Radnja
Na početku filma, u uvodnoj temi zazvoni telefon. Mlada djevojka Casey javi se kad joj glas kaže da je pogriješio broj. Casey peče kokice i sprema se gledati film strave. Telefon ponovno zazvoni i javi se taj isti glas koji želi malo pričati s Casey. To kasnije prelazi u prijetnje smrću. Casey upali svjetla na balkonu kad ugleda svog dečka Stevea zavezanog za stolicu. Ubojica je pita pitanja o horor filmovima, no Casey pogriješi jedno pitanje i ubojica ubije Stevea, baci stolicu na prozor, a Casey pobjegne. Netko joj zazvoni na vrata, a kokice joj zagore. Casey uzme nož i bježi kada vidi ubojicu kako prolazi. Pobjegne na balkon kada se na nju baci ubojica i probode je u trenutku kada njezini roditelji dolaze doma. Na kraju Caseyini roditelji vide Casey obješenu o ljuljačku.
Mlada djevojka po imenu Sydney tipka na računalu kada joj se pojavi njezin dečko Billy. Sljedeće jutro cijela škola u Woodsborrou vrvi od policije i novinara. Sydney saznaje od svoje najbolje prijateljice Tatum da su Casey i Steve ubijeni. Policija pozove Sydney u ravnateljev ured. Navečer ubojica zove Sydney i pokuša je ubiti no ne uspije. Sydney nađe u Billyja telefon i pretpostavi da je on ubojica. Billy je uhićen. U policijsku stanicu dolazi novinarka Gale, a Sydney je opali šakom. Kasnije netko pokuca na vrata ravnatelja Himbryja. On otvori i vidi da nema nikoga. Kada se vrati, ubojica stoji iza vrata koji ga nasmrt probode i on umire. Policija objavi da je od 21 sat policijski sat.
Los Vásquez, Santa Cruz Zenzontepec
Los Vásquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1500 m.
Las Pulgas, Mezquitic
Las Pulgas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1848 m.