cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mljet
Klima
mini|250px|desno|[[Zaljev Polače, snijeg na Mljetu (snimljeno u veljači 2009. godine)]] Mljet pripada mediteranskom klimatskom području pa su ljeta suha i duga, dok su zime kišovite i blage. Proljetno – ljetno razdoblje je najčešće obilježeno suhim, toplim, sunčanim i vedrim vremenom, dok kiša pada samo u slučaju nevera ili jakog južnog vjetra. U ljetnim mjesecima najčešći je vjetar maestral. Jesensko – zimsko vrijeme je prilično svježe jer znade puhati jaka bura. Kiše su česte zbog izloženosti južnim vjetrovima. Temperatura se rijetko spušta ispod nule, a snijeg u pravilu padne jednom u desetljeću.
Povijest
Otoci Jadranskog mora po svom prirodnom položaju su oduvijek gravitirali Sredozemlju, ali i neposrednom dinarskom zaleđu, odakle su došli i prvi stanovnici na Mljet.
Ilirsko stanovništvo na Mljetu
mini|250px|desno|Ostaci Ilirske gradine na brdu iznad [[Veliko jezero (Mljet)|Velikog jezera na Mljetu]] Prvi stanovnici na Mljetu bili su Iliri iz plemena Ardijejaca, koji su, preko luke Prapratno na poluotoku Pelješcu, došli na Mljet prije 4000 godina. Prvi doticaj s Mljetom imali su u lukama Sobra i Okuklje, jer su bile najbliže Pelješcu, ali su također došli u doticaj s lukama Polače i Kozarica. Došavši na potpuno pošumljeni otok, polako su se naseljavali uz izvore pitke vode i uz rubove otočkih dolova. Živjeli su u malenim nastambama sagrađenim od suhozida, dok su ih pokrivali granama makije i bora. Bavili su se stočarstvom, poglavito uzgojem koza i ovaca, lovom i ribolovom. Postepeno su krčili šume, što je primarno bio posao muškog stanovništva, dok je žensko stanovništvo na prokrčenim dijelovima sadilo žito. Živjeli su u manjim i većim plemenima, koji međusobno nisu komunicirali jer su bili pretjerano neprijateljski raspoloženi. Dokaz tome su mnogobrojni ostaci tzv. gradina, koje su služile za obranu od neprijateljskog plemena ili za obranu od zajedničkog nemljetskog neprijatelja. Gradine nikad nisu pronađene u blizini mora, već su sve, bez iznimke, na srednje visokim i lako obranjivim uzvišenjima. Način gradnje i odabir mjesta skoro je identičan za sve pronađene gradine. S jedne strane je neprelazna prirodna barijera, a s ostalih strana su gradili zidove od nekoliko slojeva kamenja, pa se za vrijeme sukoba u gradine moglo skloniti više od 100 ljudi. Na mjestu gradine uvijek je bio dobar pogled na okolicu, najčešće na okolna brda, polja te more. Mnoge su gradine bile okrenute prema Mljetskom kanalu. Ilirsko je stanovništvo bilo gušće naseljeno na sredini otoka i u zapadnom dijelu (na tom je području pronađeno najviše ostataka gradina i grobova, dok ih je na istočnom dijelu mnogo manje.
Dolazak Grka i Rimljana na Mljet
mini|250px|desno|Vilino vrelo (Vodice), nepresušni izvor [[Pitka voda|pitke vode nedaleko od Polača, koji kad se napuni, tvori maleni bazen kojeg nastanjuju žabe]] Prvi povijesni zapisi o otoku Mljetu vezani su za grčke moreplovce, koji su, ploveći prema svojim kolonijama na Korčuli, Visu i Hvaru, sigurno prolazili kroz Mljetski kanal te se sklanjali u mljetske uvale za vrijeme jakih južnih vjetrova. Osim za vrijeme nepovoljnog vremena, Grci su se sklanjali u zaljeve Sobra i Polače zbog izvora pitke vode, koji su bili u blizini morke obale. Materijalnih dokaza o stanovanju Grka na Mljetu nema pa se dâ zaključiti kako Grci Mljet nisu ni naseljavali, već su ga koristili za odmor i kao zaklon od lošeg vremena. Dokaz tome su podmorska nalazišta grčkih amfora u današnjim lukama Okuklje, Sobra i Polače, koja su nastala usred stradavanja brodova u nevremenu ili za vrijeme gusarskih napada lokalnog stanovništva. Mljet je pod vlast Rimljana došao 167. godine pr. n. e. kad je ardijejski vladar Gencije zaratio protiv Rima i u tom ratu bio pobjeđen. U to su vrijeme Rimljani osvojili područje do današnje Albanije. Vlast Rima na Mljetu je bila nominalna jer su Iliri i dalje gusarili Mljetskim kanalom. Prve konkretne podatke o Mljetu nalazimo kod rimskog pisca Apijana, koji je opisivao ratove cara Augusta s lokalnim stanovništvom na Mljetu. Apijan u svojem djelu De rebus Illyricis navodi kako je August razorio ilirski grad Melitusu 35. godine pr. n. e. zbog učestalih gusarskih napada na rimsko brodovlje. Pokoravanjem lokalnog stanovništva, Rimljani u zaljevu Polače, tokom 3. stoljeća, počinju graditi impozantnu palaču u kojoj je stolovao rimski upravitelj ovog posjeda. Palača je imala i obrambenu funkciju, o čemu svjedoče dvije jake kule na njezinim krajevima. Uz palaču, tokom vremena, izgrađene su i dvije ranokršćanske bazilike i terme, što ukazuje da je u palači, osim upravitelja, živjelo i svećenstvo i, što upućuje da je Polače u ono vrijeme živjelo i funkcioniralo kao kasnoantički, odnosno ranosrednjovjekovni grad. Stvarajući veze, ponajprije trgovačke, s Ilirima, Rimljani su postepeno potpuno romanizirali lokalno stanovništvo, koje je radilo fizičke poslove za potrebe rimskog stanovništva. Ostaci gatova u podmorju Polača ukazuje na to da su Polače već tada bile trgovačka luka iz koje je brodovlje izvozilo drvo za gradnju i ogrjev, a uvozilo sve što je na Mljetu onda bilo potrebno.
Mljet u vlasti Neretvanske Paganije
mini|250px|desno|[[Saplunara, zastićeni rezervat prirodnih rijetkosti: iznimna razvedenost obale, samonikle šume pinja i pješčane plaže]] Nakon podjele Rimskog Carstva na Istočno i Zapadno, Mljet je pripao Zapadnom Rimskom Carstvu i ostao njegovim dijelom sve do njegovog konačnog pada te je poslije toga, 493. godine, potpao pod vlast Istočnih Gota. Nakon Justinijanovog pohoda 535. godine protiv Istočnih Gota, Mljet je, zajedno s cijelom Dalmacijom, pripao Istočnom Rimskom Carstvu. Kroz svo ovo vrijeme, Mljet je ostao naseljen, poglavito njegov zapadni dio, ponajprije zahvaljujući rimskoj palači u Polačama, koja je još uvijek pružala mogućnost dobrog življenja i sigurnog zaklona. Doseljenjem Slavena na prostore Dalmacije, na Mljetu zatječu romansko kršćansko stanovništvo, o čemu svjedoče bazilike u neposrednoj blizini palače u Polačama. Dolazak Slavena i Avara na ova područja donosi povijesnu prekretnicu poglavito zato što su razorili sva rimska gradska uporišta pa time i službeno završava rimska vladavina, koja je trajala duže od 800 godina na ovim prostorima. U to vrijeme svo romansko stanovništvo s kopna bježi na otoke pa tako Mljet prima iseljenike iz Narone, Ragusiuma te manjih rimskih mjesta s Pelješca i Korčule. Prema Konstantinu Porfirogenetu u to vrijeme nastaju Sklavinije koje se nazivaju: Duklja, Travunija, Paganija (predio od Cetine do Neretve), Hrvatska i Srbija. Mljet je potpao pod vlast Neretvanske Paganije tokom 7. i 8. stoljeća. Dolaskom na vlast Mihajla II. Mucavca, vlast u Bizantu počinje slabjeti, što Neretvani iskorištavaju za naseljavanje Mljeta. Car K. Porfirogenet, u svom je djelu De administrando imperio napisao kako se Mljet, Korčula, Hvar i Brač nalaze pod vlašću Neretvana, koji tamo žive, drže stoku i od nje žive. Neretvani na Mljet dolaze preko Pelješca, isto kao i Iliri, a svoje naselje (prvo slavensko naselje na Mljetu) grade iznad današnjeg naselja Maranovići i nazivaju ga Vrhmljeće (kasnije će se spustiti u Okuklje, koje im je do tada služilo kao ribarska lučica, što će rezultirati potpunim gašenjem stare matice u Vrhmljeću). Bave se ratarstvom i stočarstvom, a u polaganim migracijama naseljavaju veliko plodno polje na sredini otoka. Iz te naseobine nastat će, kasnije, Babino Polje, drugo slavensko mjesto na otoku, dok će treće postati Blato, također naseljen zbog izuzetno plodnog tla. Četvrto mjesto postat će Žare, na krajnjem istoku otoka, iz kojeg će se stanovništvo kasnije preseliti u naselje Korita, potpuno nevidljivo s mora i zato vrlo sigurno za život. Slaveni su naseljavali istočni dio otoka, gdje je oslabio utjecaj romanskog stanovništva iz Polača, koje je držalo područje do Crne klade (područje današnjeg nacionalnog parka Mljet) i koje je sve do 11. stoljeća držalo vlast na zapadnom dijelu otoka, usporavajući naseljavanje Slavena. Romansko stanovništvo se krajem 10. stoljeća sukobilo s Neretvanima. Neretvani su dobili bitku, što je rezultiralo potpunim iseljavanjem neslavenskog stanovništva. Polače, kao kontinuirano naseljeno područje od 1. stoljeća, polako zamire te na tom području neće niknuti novo naselje punih sedam stoljeća.
Vladavina Zahumlja, Duklje i Raške
Kratko nakon pobjede u borbi s romanskim stanovništvom i istjerivanjem istog s otoka, Neretvanska se oblast raspada. Dio njezinog područja pripalo je srednjovjekovnoj državi Hrvatskoj dok su otoci Korčula i Mljet pripali Zahumlju, kojim je vladao knez Ljutovit i u njegovom će posjedu ostati do polovine 12. stoljeća. Ljutovit je za vrijeme svoje vladavine darovao benediktinskom opatu Petru crkvu sv. Pankracija u Babinom Polju i zaprijetio svim stanovnicima otoka i okolice da ni na koji način ne smiju uznemiravati ili ometati benediktince u njihovom posjedovanju crkve i zemlje. U to je vrijeme Ljutovit uživao potporu Bizantske vlasti, ali kad je srpski knez Vojislav pobijedio bizantsku vojsku, automatski je potukao i Ljutovitovu. Zahumlje je izgubilo samostalnost koju je imao za vrijeme Bizanta i, zajedno s Mljetom, potpao pod Duklju. Mljet je ostao pod Dukljom i za vrijeme Vojislavovog nasljednika Mihajla (1050. – 1082.), o čemu svjedoči i zavjetna crkvica sv. Mihajla u današnjoj uvali Sutmiholjskoj u kojoj je pronađen predromanički pleter. Pod vlast Duklje tada dolaze Travunija i Raška, a dolaskom na vlast raškog kneza Dese, Mljet je došao pod Rašku vlast. U tom periodu na Mljetu su se odigrali značajni događaji koji će bitno utjecati na njegovu daljnju kulturno – ekonomsku povijest.
Benediktinska vlast na Mljetu
mini|250px|desno|[[Sveta Marija (otočić)|Otočić svete Marije s benediktinskim samostanom iz 12. stoljeća]] Benediktinski samostan na Lokrumu, sredinom 11. stoljeća, pod svoju je vlast uzeo benediktinski posjed što ga je knez Ljutovit dao opatu Petru u trajno vlasništvo. Lokrumski benediktinci taj su posjed imali u vlasništvu 200 godina i smatralo se da je najvrijedniji posjed na otoku zbog vrlo plodnih i obradivih površina koje je posjedovao. Zbog kontribucija koje su lokrumski benediktinci dobivali s Mljeta, nipošto se nisu htjeli odreći tog posjeda, što je izazvalo probleme kad su na otok došla trojica benediktinaca pulsanskog reda iz Apulije. Benediktinci Marin, Šimun i Vilim su na otok došli iz Monte Gargana u Italiji te su prvi doticaj s Mljetom imali u uvali Sutmiholjskoj gdje su benediktinci imali svoj posjed. Budući da nikad nije pronađen nijedan ostatak nekog svećeničkog dvora, predpostavlja se da su odmah po dolasku počeli tražiti mjesto za život te su ga našli na malenom otoku u jezeru na zapadnom dijelu otoka. Taj dio otoka bio idealan za benediktince jer to područje skoro uopće više nije bilo naseljeno, a izvori pitke vode i plodna polja bili su im na dohvat ruke. U sukobu oko posjeda u Babinom Polju izašli su kao pobjednici jer su dobili taj posjed u vlasništvo. Crkvu su izgradili u vrlo kratkom roku jer papa Inocent III. u svojoj buli od 1198. spominje i samostan svete Marije kao svoj posjed. U vrlo kratkom roku izgradili su i samostan uz crkvu, a ispravom srpskog kralja Stefana Prvovjenčanog, posjedi u Babinom Polju postaju vlasništvo samostana Sv. Marija, a u isto vrijeme samostan postaje vazalni gospodar cijelog Mljeta te su u vrlo kratkom roku utvrdili svoju feudalnu vlast na cijelom otoku. Benediktinci su svu hranu proizvodili sami svojim radom, a domaćem su stanovništvu pokazivali kako uzgajati pojedinu kulturu što je uvelike unaprijedilo poljoprivredu na otoku. Osim za gospodarstvo, benediktinci su odigrali veliku ulogu u razvoju pismenosti. Smatra se da je knjižnica samostana na Mljetu pripadala među deset najvećih benediktinskih opatija u cijeloj Dalmaciji. S vremenom benediktinci su postali i crkvena i civilna vlast na otoku. Posebnom listinom izdanom u Dubrovniku 24. rujna 1345. godine samostan oslobađa sve otočane od svih kontribucija i službi prema opatiji, ali uz godišnji prihod od 300 perpera i jedne kokoši po obitelji. Jačinu i važnost mljetskog samostana pokazuje i činjenica da su svi benediktinski samostani na području Dalmacije, osim onog na Lokrumu, bili podložni samostanu na Mljetu.
Arduini, Parma
Arduini je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Mljet
Dubrovačka vlast na Mljetu
Nakon donošenja mljetskog Statuta 1345. godine i nakon oslobađanja otočana od kmetske podložnosti, Dubrovčani su se polako počeli pripremati da što prije uspostave svoju vlast na Mljetu. Diplomatskim su putem, služeći se brojnim smicalima, uspjeli pobuniti lokalno stanovništvo protiv opatije te im pomogli da se riješe njezinog feudalnog gospodstva. Za vrijeme te borbe, Mljećani su primali bogatu pomoć iz Dubrovnika, ali kad su shvatili da dobivaju samo prividnu slobodu i da se njihova vlast sve više steže bilo je prekasno za bilo kakv otpor. Pobuna koju su Mljećani podigli bila je vrlo brzo ugušena te je tada Dubrovnik svoju vlast proširio i na Mljet. Veliko vijeće je 9. rujna 1410. godine donio zaključak o potčinjavanju otoka Mljeta knezu Šipana i Otoka, a 15. studenog 1410. godine Veliko vijeće donosi propise o Mljetu čime je Mljet definitivno postao dio Dubrovačke Republike. Mljet će pod Dubrovnikom ostati sve do ukidanja Republike 1808. godine.
El Zapote, Atzalan
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 466 m.
Mljet
Mljet u 20. stoljeću
mini|250px|desno|[[Utvrda koju su izgradili Talijani u Drugomu svjetskom ratu iznad Sobre]] Ukidanjem Dubrovačke Republike, Mljet postaje dijelom Ilirskih provincija, a poslije će na Mljetu vladati Austrija. Poslije Prvoga svjetskog rata Mljet je dio Države SHS, Kraljevine SHS i Kraljevine Jugoslavije (banovine Hrvatske). Tijekom Drugoga svjetskog rata Mljet je okupiran od Nijemaca i Talijana. Stanovništvo s radošću prihvaća novoosnovanu Nezavisnu Državu Hrvatsku, ali se odmah i razočarava jer je Mljet, 14. svibnja 1941. godine, predan fašističkoj Italiji zajedno s velikim dijelom Dalmacije. Tako je, prvi put u povijesti, bio fizički odvojen od svojega prirodnog okružja (zaleđa), jer su Dubrovnik i Pelješac ostali u sastavu NDH. Počinje postupna talijanizacija stanovništva. Na otok se dovode talijanske učiteljice, te djeca umjesto hrvatskoga, uče talijanski jezik. Počinju se ustrojavati prvi partizanski odredi, a 21. travnja 1944. godine izveden je prvi pomorski desant na Mljet. Rat je na otoku završio povlačenjem njemačkih snaga 10./11. kolovoza 1944. godine. Mljet je ponovo dio Hrvatske, isprva kao Federalne Države Hrvatske (u sastavu Demokratske Federativne Jugoslavije), kasnije Narodne Republike Hrvatske (FNRJ) i Socijalističke Republike Hrvatske (SFRJ). Od 8. listopada 1991., temeljem izražene želje hrvatskoga naroda na referendumu o samostalnosti Hrvatske, Mljet je dio demokratske, neovisne i suverene države Hrvatske.
Stanovništvo
mini|250px|desno|Srednjovjekovna kula u [[Prožura|Prožuri je služila za obranu od gusarskih napada. Oko takvih kula su nicala prva naselja na Mljetu]] mini|250px|desno|[[Saplunara, novo turističko naselje na krajnjem istoku otoka]] mini|250px|desno|[[Polače, novi dio naselja u istoimenom zaljevu, koji je naseljen još od doba Rimljana]] mini|250px|desno|Vinogradi, gospodarska grana kojom se stanovnici bave od uvijek O broju stanovnika otoka kroz Srednji vijek nemamo nikakvih službenih zapisa, premda se prema zapisima Mljetske kancelarije može zaključiti kako je Mljet u 14. i 15. stoljeću bio gusto naseljen na svojoj istočnoj strani, gdje su nastala prva stalna naselja. Zbog seoba stanovnika prema moru i na plodnija područja, naselja su se često gasila, jednako kao i zbog epidemija kuge, koja je nekoliko puta poharala Mljet, odnoseći i po dvije trećine ukupnog stanovništva.
Prvi pravi popis stanovnika na Mljetu izvršila je Dubrovačka Republika 1673.-1674. kada je Mljet imao 662 stanovnika. Drugi popis stanovnika na Mljetu je izvršen za vrijeme francuske okupacije te je Mljet 1807. godine imao 896 stanovnika. Od 1857. godine na Mljetu je redovito vršen popis stanovnika:
Naselja na otoku
Prema posljednjem popisu stanovnika iz 2001. godine na Mljetu živi 1111 stanovnika, što ga svrstava na 17. mjesto među hrvatskim otocima. Gustoća stanovnika je 11.1/km2. Većina se izjašnjava Hrvatima (99%), čiji je materinski jezik hrvatski, te kao katolici (96%), od ostalih vjeroispovjesti na Mljetu ima pravoslavaca, jehovinih svjedoka, evangelista te pripadnika islamske vjeroispovjesti.
Biljni i životinjski svijet
mini|250px|desno|Stoljetne očuvane [[Šuma|šume Mljeta]] Mljet je bogat vegetacijom, te je preko 70% površine otoka prekriveno šumom, koja se dijeli na dvije velike skupine: šumu alepskog bora i zimzelenu lisnatu šumu hrasta crnike. Uz ova dva tipa šume, javljaju se još makija, garig i kamenjar. Šume alepskog bora, posebno bogate na području NP Mljet tvore najočuvaniji i najljepši tip šume takve vrste na Mediteranu, jednako kao i šume hrasta crnike. Jedina veća autohtona šuma hrasta crnike na Jadranu se nalazi na otoku Rabu (šuma Dundo). U predjelu Saplunare, na istoku otoka, javlja se samonikla šuma pitomog bora, pinja. Taj je dio otoka zaštićen kao rezervat prirodnih rijetkosti. Danas poznatu floru lišajeva otoka čini ukupno 161 vrsta, a najpogodnija staništa su im stari maslinici te neopožarene šume crnike. Značajni su nalazi iz roda Usnea, osobito Usnea rubicunda, kojoj je otok Mljet zasad jedino nalazište u Hrvatskoj. Zabilježene su i svojte iz lišajne sveze Lobarion pulmonariae, koja je vrlo osjetljiva na mikroklimatske promjene i onečišćenje pa može poslužiti kao odličan indikator kvalitete zraka. Od 133 vrste gljiva zabilježene u parku, deset vrsta nalazi se na Crvenom popisu ugroženih gljiva Hrvatske. Ističu se Entoloma reinwaldii, Clitocybe collina, Dermoloma cuneifolium i Dermoloma josserandii.
Od životinjskih vrsta na Mljetu najzastupljenije su kuna bjelica, miš, puh, jež, žaba, obična čančara, mali skakavci, brojne ptice (kos, divlji golub, obični vrabac, velika ušara, galeb, sokol i druge) te bjelouška i sljepić. Do Prvog svjetskog rata na Mljetu je bilo i zmija otrovnica, ali je austrijska šumarija 1910. godina na Mljet dovela nekoliko parova indijskog malog mungosa te su zmije otrovnice potpuno istrebljenje s otoka. Osim mungosa, na Mljet su još dovedeni i jeleni, mufloni, divlje svinje, zečevi, jarebice i fazani. Jedino su se jeleni i divlje svinje uspjeli razmnožiti u dovoljno velikom broju.
Podzemna fauna iznimno je bogata, s pedesetak vrsta beskralješnjaka od kojih je dvadesetak endema. Među zabilježenima su kukci kornjaši, puževi, pauci, lažištipavci, skokuni, jednakonožni rakovi i kosci. Nekoliko vrsta su noviteti za Mljet, Hrvatsku pa čak i za znanost. Ističu se otočni endemi kukci kornjaši gobancov podzemljar (Speonesiotes gobanzi) te Krileova mrvica (Bryaxis krilei), prvi predstavnik ovog roda na Mljetu; puž mljetski špiljski pasjak (Meledella werneri); rakovi mljetska bodljikašica (Cyphodilidium absoloni) i Gamulinov špiljski veslonožac (Speleohvarella gamulini).
Uz obalu se nalaze bogata lovišta plave i bijele ribe, a podmorje je bogato i jastozima, rakovima i hlapovima. Na većim dubinama žive razni koralji, od kojih su najpoznatiji crveni i kameni koralj. Uz vanjske, južne obale Mljeta, prije je bilo stanište sredozemne medvjedice. Na području parka obitava tridesetak parova morskih vranaca koji se hrane isključivo ribom roneći i do 60 m dubine. Na razini ispod 30 m dubine temperatura mora iznosi prosječno manje od 11 Celzijevih stupnjeva tijekom cijele godine, što nije uvjetovano okolnim morem jer dolazi tek do slabog vertikalnog miješanja slojeva. U sloju su nađene stalno povišene vrijednosti hranjivih soli, klorofila, fitoplanktona i zooplanktonskih vrsta. Slična pojava bilježi se samo u dubokim brazdama Sredozemnog mora. Ovo je područje jakih morskih struja i pojave uzdizanja hladnih slojeva mora bogatih hranjivim tvarima iz dubina na površinu. To pogoduje koraligenskim zajednicama, pa se tako nalazi i cijenjeni crveni koralj (Corallium rubrum) kao i šezdesetak drugih vrsta koralja. Kako su osjetljivi na temperaturne promjene koje se zbivaju sve češće, traju sve dulje i zahvaćaju sve dublje slojeve mora, dolazi do odumiranja tkiva i ugibanja koralja.
Vode
mini|250px|desno|[[Blatina (Mljet)|Blatina u Sobri, duboko bočato jezero iz kojeg ide vodovod za Sobru]] Na otoku postoje tri velika izvora bočate vode (blatine) kod Blata, Sobre i Prožure, koje služe za navodnjavanje polja i kao izvor pitke vode u ljetnim mjesecima jer Mljet još uvijek nije spojen na državni vodovod. U blatinama se zimi stvaraju velika mrjestilišta jegulje. Osim blatina, postoje manji izvori pitke vode, od kojih su najveći u Polačama, u Omanima kraj Sobre te na Vodicama kod Polača i kod Babinog Polja.
Promet
mini|250px|desno|[[Luka Sobra te pogled na Mljetski kanal i Pelješac]] Zbog relativno malenog broja stanovnika, ali i zbog svog izduženog i uskog izgleda, Mljet nema razgranatu mrežu cesta. Svakodnevne autobusne linije ne postoje, osim jedne povratne linije na brod prema Dubrovniku te jedne povratne školske linije. U ljetnim mjesecima, autobusne linije se ne pojačavaju, već se nadoknađuju privatnim taxi službama.
Stateira (supruga Artakserksa II)
Stateira (perz. Rođenje zvijezda, umrla oko 400. pne.) je bila žena Artakserksa II., vladara Perzijske Monarhije.
Mljet
Promet
Mljet je, s druge strane, jako dobro povezan s kopnom. Postoje svakodnevne linije iz Sobre za Dubrovnik i za Prapratno na Pelješcu. U ljetnim mjesecima, Mljet je, preko luke Sobre trajektno i brzobrodski povezan s Pelješcem, Dubrovnikom, Šipanom, Korčulom, Splitom i Barijem u Italiji, dok je preko luke u Polačama povezan s Dubrovnikom, Korčulom i Lastovom.
Stateira (supruga Artakserksa II)
Rani život
Stateira je bila kćer perzijskog plemića Hidarna. Udala se za Artakserksa II., najstarijeg sina Darija II. i njegove kraljice Parisatide. Grčki historičar Ktezije piše kako je Darije II. želio uspostaviti dobre odnose sa važnom plemićkom obitelji iz koje je Stateira potjecala, te zbog toga što se njen brat Teritučmo oženio Darijevom sestrom. Teritučmo je navodno volio jednu od njegovih polusestara više nego samu princezu, zbog čega je pokušao pokrenuti pobunu. Ipak, kraljica Parisatida dala je pogubiti svu Hidarnovu djecu osim Stateire, na zahtjev kralja.
Mljet
Promet
Helidrom je u planu izgradnje, jednako kao što postoje neke naznake da bi se mogla izgraditi i zračna luka za manje zrakoplove.
Stateira (supruga Artakserksa II)
Rani život
Artakserkso II. preuzeo je vlast 404. pne., nakon smrti njegova oca Darija II. Čini se kako je Stateira bila jedina legitimna Artakserksova žena, budući kako je imao velik broj konkubina. Stateira mu je rodila nasljednika Artakserksa III., te brojnu drugu djecu među kojima se spominju sinovi Darije i Arijasp, te kćeri Atosa, Apama, Rodogina i Amestris (neki autori spominju i Sisigambis ). Budući kako su Artakserksova žena Stateira i njegova majka Parisatida željele ostvariti što veći politički utjecaj na samog velikog kralja, postale su žestokim rivalima.
Mljet
Gospodarstvo
Zbog svoje bujne vegetacije i odlične pokrivenosti šumama, stanovništvo Mljeta se u početku bavilo sječom drva i njegovim izvozom, dok su na prokrčenim mjestima sadili vinovu lozu i masline, dvije kulture koje su u mnogočemu označile gospodarstvo otoka. Zbog specifičnog položaja, lokalno stanovništvo uz more je svoje gospodarstvo više temeljilo na ribarstvu. U drugoj polovici 20. stoljeća, stanovnici Mljeta se sve manje bave poljoprivredom, a sve se više okreću turizmu i ugostiteljstvu. Mjesta uz more posebno prosperiraju, dok se stanovništvo s kopna u ljetnim mjesecima sve više seli u naselja na moru. Na Mljetu danas postoje tri kampa, mnogo privatnih iznajmljivača i restorana, dok se jedini hotel na otoku, Odisej, se nalazi u Pomeni.
Stateira (supruga Artakserksa II)
Javna djelatnost
Stateira je bila vrlo popularna u narodu, navodno zato što je ostavila otvorena zavjese kraljevske kočije prilikom putovanja i razgovarala sa običnim ljudima. Stala je iza svog supruga Artakserksa II. prilikom borbi za prijestolje sa bratom Kirom Mlađim kojeg je kao omiljenog sina podržavala njihova majka Parisatida. Sukobi između dviju žena doveli su do Parisatidinog zagovaranja vanbračnih veza Artakserksa II. u cilju da povrijedi Stateiru. S druge strane, Stateira je na kraljevskom dvoru optuživala kraljicu majku za okrutno ponašanje, npr. prema eunuhu Masabatu koji je pogubio pobunjenog Kira Mlađeg.
Smrt
Naposljetku, kraljica majka Parisatida dala je pogubiti Stateiru. Atnički izvori spominju različite razloge njenog ubojstva. Prema jednoj verziji Parisatida je željela spasiti život spartanskog generala Klearha i njegovih zapovjednika, koje je zarobio perzijski satrap Tisafern. Stateira je prema istoj priči nagovarala muža Artakserksa II. da poštedi njihov život, nakon čega ju je Parisatida dala otrovati.
Mljet
Gospodarstvo
Na području Dubrovačko-neretvanske županije raste oko 750 000 stabala masline, a plodove daje oko 40 autohtonih sorti od kojih su najzastupljenije oblica i dubrovačka bjelica. Na području otoka Mljeta uzgaja se desetak sorti maslina od kojih je šest autohtono. Autohtone sorte su: pačica, resulja, grozdača, pontoguza, krvavica i divljaka.
Obrazovanje
Na otoku postoji jedna osmogodišnja osnovna škola i nalazi se u Babinom Polju. Također, u Goveđarima postoji i područna škola, ali samo do trećeg razreda pa po završetku istog djeca školovanje nastavljaju u Babinom Polju. Srednjih škola na otoku nema pa većina djece odlazi u srednju školu u Dubrovnik. Zadnjih godina djeca upisuju srednje škole i u Splitu te u Zagrebu.
Stateira (supruga Artakserksa II)
U romanu Haritona
Stateira se spominje u romanu „Zgode Hereje i Kaliroje“ grčkog pisca Haritona iz Karije.
Mljet
Spomenici i znamenitosti
mini|250px|desno|[[Blatina (Mljet)|Blatina kod Blata, vrlo duboki izvori pitke vode i mrjestilišta jegulja]]
Zanimljivosti
Legenda o Regoču, kojeg je proslavila Ivana Brlić-Mažuranić u svojoj priči, nastala je na Mljetu.
Страгари
Страгари је насеље у Србији у општини Страгари у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 827 становника. Само насеље је подељено на два дела од којих је источни део попримио карактеристике варошице, док је западни део насеља у долини Сребренице раштркан и има карактеристике села. Под њивама се налази 569,74 ha, воћњацима 117,96 ha, виноградима 39,71 ha, ливадама 73,04 ha, пашњацима 122,54 ha док остало земљиште заузима 3,85 ha.
Географија
Налазе се на 44°8'60" северне географске ширине 20°40'0" источне географске дужине на 250 m надморске висине, 30 km северозападно од Крагујевца и око 120 km јужно од главног града Београда.
Насеље се налази на ушћу потока Сребрнице у реку Јасеницу, на североисточној страни планине Рудник (највиши врх- Цвијићев врх, 1132 m). Страгари са још 10 суседних села чине једну од градских општина Града Крагујевца. Месна заједница Страгари поред овог места обухвата још и насеља Љубичевац и Котража. У близини данашње варошице Страгари налазе се остаци средњовековног града Сребрника који је се помиње у списима као град у коме је 1426. године деспот Стефан Лазаревић сазвао државни сабор највише тадашње српске властеле и црквених великодостојника на коме је прогласио свог сестрића Ђурђа Бранковића за свог наследника. Остаци овог средњовековног града налазе се и данас у близини Страгара, а најочуванији део је северна кула.
Историја
Страгари се први пут помињу у Турском катастарском попису-дефтеру из 1476. године као Страгар. Тада су као село Рудничке нахије имали 39 домаћинстава. Након победе Аустријанаца над Турцима у периоду од 1717. до 1739. године подручје данашње општине Страгари и саме варошице Страгари се карактерише незнатним повећањем броја становништва. Варошица је тада бројала око 50 кућа, а примећује се и повећан развој трговине у овом подручју што је тадашње Страгаре сврстало у развијене трговачке центре. Имајући у виду тадашње прилике становништво се искључиво бавило земљорадњом и сточарством, а своје производе је износило на пијаци у тадашњој варошици Петковици. Почетком устанка у Србији против Турака насеље Страгари је подарило српској историји велики број устаника од којих су најпознатији Јанићије Ђурић, један од писменијих људи тог времена, Карађорђев секретар, дипломата, председник Апелационог суда и члан земаљског савета, Танаско Рајић, Карађорђев барјактар, јунак са Љубића као и Марко Тодоровић, четовођа који је предводио десетине јунака из Страгара и околине у Првом и Другом српском устанку. 1875. године подигнута је зграда основне школе. Страгари су добили статус варошице 1922. године, а 1927. године је основан фудбалски клуб Азбест који је у сезони 1985/86. године играо у Другој српској лиги. 1928. године је подигнута је бањска зграда у Бањи Вољавча (Страгарска Бања). Географски, положај ове бање се везује за североисточну страну планине Рудник и удаљена је од Страгара око 2,5 km. Налази се на надморској висини од око 350 m у густој буковој шуми крај бањског потока. Сам назив бање се везује за Манастир Вољавча из разлога што је некада бањом газдовао манастир. У историјским изворима најстарији помен бање се у писним документима јавља још у периоду XVI века, тачније 1551. године. У манастиру Вољавча у близини Страгара 1805. године Правитељствујушчи совјет је одржао своју прву седницу. За време Другог светског рата село је доста страдало јер је 1943. године спаљено од стране Немаца. После рата се 1945. године оснива осморазредна основна школа. 1946. године се отвара здравствена амбуланта, почиње телефонизација и Страгари постају општина. 1950. године оснива се земљорадничка задруга и оснива се породилиште. 1957. године је започета електрификација села и увећана је територија општине. Крајем 1965. године укинута је Општина Страгари и њена територија подељена на тадашње општине Топола и Крагујевац. Укидањем општине и свођењем Страгара на месну заједницу, потпуно је изгубљен админитративни значај насеља и долази до великог пада броја становника. Иако је било покушаја поновног оживљавања Општине Страгари то се није остварило. 2002. године је Статутом Града Крагујевца предвиђено оснивање општине, али то није остварено до 2008. године, када је ова градска општина, која је постојала само на папиру, укинута новим Статутом Града.
Привреда
У Страгарима је један од највећих азбестних рудника у Европи. Почеци рада рудника азбеста се везују за 1922. годину када је био у власништву Душана Милошевића. Пре Другог светског рата азбест као материјал није имао широку примену па је и експлоатација ове руде била на врло ниском нивоу. Записано је да су се од овог материјала у Страгарима у малим радионицама израђивале црепуље за печење хлеба. Ово је пољопривредни крај и производи се: воће, поврће и товна стока.
Главно страгарско индустријско постројење је фабрика папира Страгарит.
У атару насеља су манастири Вољавча, Благовештење (Рудничко) из XIV века и манастир Петковица (посвећен Св. Арханђелима Михајлу и Гаврилу) из XIII века.
Постоје сви предуслови да се развија бањски и планински туризам.
Бања Вољавча је једина познатија манастирска бања у Србији, која је као таква постојала све до Другог светског рата и којом је газдовао манастир Вољавча остварујући главне приходе за своје издржавање. Она је уједно и једина бања у Србији, која се и данас зове по манастиру коме је у прошлости припадала. То је јединствен пример старе манастирске бање (обновљене задужбинске бање свештеног лица и наменски грађене манастирске бање) и месне друштвене бање. Бања се налази у пределу који има изузетне могућности за развој рекреативних активности и лова.
Демографија
МЗ Страгари има 481 домаћинство са укупно 1552 становника. У насељу Страгари живи 796 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45.5 година (43.6 код мушкараца и 47.4 код жена). У насељу има 338 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2.81.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Verșești, Girov
Verșești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Girov.
Reevesville, South Carolina
je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Fizetin
Fizetin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,236 Da.
Campo Rosita, Culiacán
Campo Rosita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Stateira I
Stateira I. bila je perzijska kraljica i žena Darija III. iz ahemenidske dinastije. Prema antičkim izvorima, poznata je kao najljepša žena na svijetu.
Verșești, Girov
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Reevesville, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 196, što je 11 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stateira I
Zarobljeništvo
Stateira I. pratila je svog muža Darija III. u njegovim vojnim pohodima, što je bio običaj perzijske kraljevske obitelji. Zbog tog običaja pala je u ruke Aleksandra Makedonskog nakon bitke kod Isa, jer je Darije III. bježeći pred Makedoncima morao napustiti gotovo cijelu obitelj, uključujući majku Sisigambis, te kćeri Stateiru II. i Dripetis. Navodi se kako je Aleksandar prema zarobljenicima odnosio s velikim poštovanjem.
Smrt
Godine 331. pne. u zarobljeništvu umire Stateira I., navodno zbog porođaja. Historičari dvoje je li njeno dijete bilo Darijevo ili Aleksandrovo. Darijeva majka Sisigambis proglasila je Aleksandra njenim „jedinim sinom“ jer ju je Darije III. napustio tokom bitke, pa je očito kako je Aleksandar postao glavom perzijske vladarske porodice.
Vikentije Stefanović
Monaški čin je primio u nekom od fruškogorskih manastira, pošto je bio vaspitanik Karlovačke mitropolije. Bio je arhiđakon na dvoru karlovačkog mitropolita Vikentija Jovanovića. Kao arhiđakom vršio je i dužnost vizitatora mitropolita Vikentija, kome je podnosio pismene referate o svojim vizitacijama. Takođe je za vreme zatočenja episkopa bačkog Visariona Pavlovića upravljao Bačkom eparhijom.
Stateira I
Ostavština
Stateirina kćer Stateira II. udala se za Aleksandra Makedonskog, dok se njena sestra Dripetis udala za jednog od makedonskih dijadosa (generala). Kada je Aleksandar umro 32. pne. žene iz kraljevske obitelji žalovale su za njim, što još više potvrđuje kako su bile osobno vezane uz njega. Obje Stateirine kćeri ubijene su od strane druge Aleksandrove žene Roksane, koja je željela osigurati svome sinu prijestolje. Njena majka Sisigambis navodno je počinila samoubojstvo zbog kaosa nakon Aleksandrove smrti.
Ora, Bolzano
Ora je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Vikentije Stefanović
Posle poraza mitropolita Vikentija u borbi protiv Vladike Visariona i drugih episkopa, bio je zajedno sa generalnim sekretarom Pavlom Nenadovićem i sekretarom Matulajem, 1736. godine, zatvoren nekoliko nedelja.
Pre dolaska za patrijarha pećkog bio je mitropolit beogradski. Kao mitropolit beogradski posetio je manastir Dečane. O toj njegovoj poseti ostao je zapis u kome se kaže da je „26. juna 1753. godine posetio svetu obitelj manastir Dečane, i poklonio se svetim moštima svetog kralja Stefana i sestre mu Jelene i da je dao 11 zlatnika i 11 groša“.
Kada je postao patrijarh Vikentije je otputovao u Carigrad, gde je naprasno umro verovatno od posledica trovanja, 1758. godine.
Villa Juárez, Santiago Ixcuintla
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3000 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Čeljadice
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 918 stanovnika.
Waldport, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.033, što je 17 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chichiltepec, Coxcatlán
Chichiltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Coxcatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2132 m.
Gradska vrata
Gradska vrata, porta (latinski) ili kapija (turski) je arhitektonsko-građevinski element koji je omogućavao prolaz u utvrđeni grad. Građena su na vrlo različite načine, ali uvijek sa namjerom da budu neprobojna i neosvojiva, pa su najčešće bila i najmasivniji i najipresivniji dio gradskih bedema.
Padri, Vicenza
Padri je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 483 m.
Gradska vrata
Historija
Gradska vrata kao dio sistema utvrđenog naselja, grade se od neolita, a koristila su se (kako gdje) sve do 19. vijeka. Ona su bila jedini ulaz (i izlaz) iz grada, zatvarala su se uvečer, i otvarala u točno određeno vrijeme. Služila su i kao carinarnica za svu robu koja je ulazila ili izlazila iz grada. Čuvana su naoružanim stražarima a gradila od čvrstih i otpornih materijala, kao najosjetljiviji dio sistema bedema.
Zna se da je već antički Babilon bio opasan duplim bedemima, i da je imao 8 gradskih vrata. Rimski Londonium imao je sedam gradskih vrata, ali je tokom srednjeg vijeka njihov broj spao oko 1300 na četiri. Vrata Kine u kineskom Nanjingu su najveća na svijetu. Građena su za cara Hung-vua, iz Dinastije Ming, punih 21 godina, od 1366. do 1387. zajedno sa gradskim bedemima. Ona su trebala biti jedini ulaz u Kinu za strance. Ta kombinacija zamka i veličanstvenih vrata imala je 27 tunela koji su služili kao skaldišta za velike količine hrane i oružja za oko 3000 vojnika.
Monumentalna gradska vrata, ponekad su služila u sasvim druge svrhe, kao što je slučaj sa rimskom Porta Nigra iz Triera, koja su u 11. vijeku iskorištena kao ulaz u crkvu, za razliku od tog Vrata iz Mileta podignuta su kao ulaz u južnu agoru (tržnicu) a tek od 6. vijeka koristila su se kao gradska vrata. Srednjovjekovni Bagdad imao je četiri ulaza.
Велика Врбница
Велика Врбница је насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 470 становника (према попису из 1991. било је 484 становника).
San Pedro, San Felipe
San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2192 m.
Велика Врбница
Демографија
Ово насеље је скоро потпуно насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последњих пет пописа, примећен је пад у броју становника.
Gustavus, Alaska
Gustavus je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 442, što je 13 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Menstrualna čašica
Menstrualna čašica je menstrualni higijenski proizvod koji se umeće u rodnicu tijekom menstruacije. Njena je svrha prikupljanje menstrualne tekućine (krv iz sluznice maternice pomiješana s drugim tekućinama). Menstrualne čašice obično su izrađene od fleksibilnog medicinskog silikona, lateksa ili termoplastičnog izomera. Oblikovane su poput zvona sa stabljikom ili prstenom. Stabljika se koristi za umetanje i vađenje čašice. Zvonasta čašica prijanja uz stijenku rodnice neposredno ispod vrata maternice. Svakih 4 do 12 sati (ovisno o jačini menstrualnog protoka), čašica se uklanja, prazni, ispire i ponovno postavlja. Nakon svake menstruacije, čašicu je potrebno očistiti.
Za razliku od tampona i uložaka, čašice skupljaju menstrualnu tekućinu umjesto da je apsorbiraju. Jedna čašica može se koristiti čak do 10 godina. Time su njihovi dugoročni troškovi niži od troškova tampona ili uložaka za jednokratnu upotrebu, iako su početni troškovi veći. Menstrualne čašice također se promoviraju kao praktičnije i ekološki prihvatljivije od uložaka i tampona. S obzirom na to da se menstrualna čašica može ponovno koristiti, njezina uporaba uvelike smanjuje količinu otpada nastalog tijekom menstrualnih ciklusa jer nema dnevnog otpada, a smanjuje se i količina odbačene ambalaže.
Većina brendova menstrualne čašice prodaje u manjoj i većoj veličini. Neke menstrualne čašice prodaju se bezbojne i prozirne, ali nekoliko brendova nudi i šalice u boji.
Menstrualne čašice sigurna su opcija u odnosu na druge oblike menstrualne higijene.
Korištenje
veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Menstrual_cup_insertion.svg|mini|Pravilno umetnuta menstrualna čašica (plava) pričvrstit će se na stijenkama rodnice kao što je prikazano. Krv iz maternice (crvena) zadržana je u čašici. Menstrualna čašica prvo se presavije ili stisne, a zatim umetne u rodnicu. Obično će se automatski otvoriti i pričvrstit se na vratu maternice. U nekim slučajevima osoba će možda morati okrenuti čašicu ili napregnuti vaginalne mišiće kako bi bila sigurna da je čašica potpuno otvorena. Ako je pravilno umetnuta, čašica ne bi trebala curiti niti uzrokovati neugodu. Stabljika bi trebala biti potpuno unutar rodnice, a ako nije, višak se može odrezati. Za umetanje postoje različite tehnike presavijanja kao što su c-preklop, kao i preklop na dolje.
Ako je za umetanje čašice potreban lubrikant, on bi trebalo biti na bazi vode jer silikonski lubrikant može oštetiti silikon.
Nakon 4 do 12 sati korištenja (ovisno o količini protoka), čašica se uklanja tako da se dohvati stabljika kako bi se pronašla njena baza. Jednostavno povlačenje stabljike se ne preporučuje za uklanjanje čašice jer to može stvoriti "usisavanje". Dno čašice se lagano pritisne kako bi se otpustio vakuum koji se stvorio njenim pravilnim umetanjem i čašica se izvadi. Nakon pražnjenja, menstrualnu čašicu treba isprati ili obrisati pa ponovno umetnuti. Može se oprati blagim sapunom i sterilizirati u kipućoj vodi nekoliko minuta na kraju ciklusa. Alternativno, otopine za sterilizaciju (koje se koriste za sterilizaciju dječjih bočica i pumpi za izdajanje) mogu se koristiti za namakanje čašice. Upute za čišćenje čašica razlikuju se od brendova.
Studije prihvatljivosti
veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Fleurcup_and_tampons.jpg|mini|180x180piksel|Velika menstrualna čašica Fleurcup (u sredini) može držati oko 3 puta više tekućine od velikog tampona Randomizirano kontrolirano ispitivanje u Kanadi iz 2011. istraživalo je jesu li silikonske menstrualne čašice održiva alternativa tamponima i otkrilo je da je približno 91% žena u skupini menstrualnih čašica reklo da će nastaviti koristiti čašicu i preporučiti je drugima. U kliničkoj studiji iz 1991. godine u kojoj je sudjelovala 51 žena, 23 sudionice (45%) otkrile su da su gumene menstrualne čašice prihvatljiv način upravljanja menstruacijom.
Maiella Monti, Verona
Maiella Monti je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Menstrualna čašica
Studije prihvatljivosti
U pilot projektu među izbjeglicama u Ugandi 87% osoba koristilo je menstrualnu čašicu redovito tijekom 3 mjeseca.
Maiella Monti, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Menstrualna čašica
Studije prihvatljivosti
U randomiziranoj kontroliranoj studiji izvedivosti u ruralnoj zapadnoj Keniji, adolescentkinjama iz osnovne škole bile su na raspolaganju menstrualne čašice ili higijenski ulošci umjesto tradicionalnih predmeta od tkanine ili maramica za menstrualnu njegu. Djevojke kojima je dana menstrualna čašica imale su manju učestalost spolno prenosivih infekcija od kontrolne skupine. Također, učestalost bakterijske vaginoze bila je niža među korisnicama čašica u usporedbi s korisnicama higijenskih uložaka ili onima koji su nastavile s uobičajenom praksom. Nakon šest mjeseci, korisnice menstrualnih čašica oslobodile su se neugodnih curenja i mirisa te su se mogle uključiti u razredne aktivnosti i sport bez osjećaja poniženja ili zadirkivanja.
Pristup vodi i higijena
veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Boiling_a_menstrual_cup2.jpg|desno|mini|200x200piksel|Kuhanje menstrualne čašice
Prilikom korištenja suhog WC-a koji odvodi urin, menstrualna se krv može isprazniti u dio koji prima izmet. Ako menstrualna krv padne u lijevak za urin, može se isprati vodom.
Gavrilo IV Grk
Gavrilo IV Grk je bio 35. patrijarh srpske crkve 1758. godine. Grk po nacionalnosti. Na tronu Pećke patrijaršije bio je kratko kao i prethodnici patrijarsi Pajsije II Grk i Vikentije Stefanović.
Menstrualna čašica
Propuštanje
Menstrualne čašice skupljaju menstrualnu tekućinu unutar rodnice i uglavnom ne propuštaju (ako se dovoljno često prazne i pravilno umeću). Neke su osobe doživjele curenje zbog nepravilne uporabe ili veličine šalice. Na primjer, menstrualna čašica može iscuriti ako nije pravilno umetnuta i ne otvori se u potpunosti te se ne zalijepi za stijenke rodnice. Neki čimbenici koji se spominju u vezi s propuštanjem uključivali su menoragiju, neuobičajenu anatomiju maternice, potrebu za većom menstrualnom čašicom i pogrešno postavljanje menstrualne čašice ili činjenicu da je čašica napunjena preko svojih kapaciteta. No, pravilno priljubljivanje čašice uz stijenke vagine i stvaranje vakuuma može zadržati tekućinu u gornjem dijelu vagine i kad je čašica skroz puna.
Gavrilo IV Grk
Pominje se samo 1758. godine. Na pećkom tronu nasledio je patrijarha Pajsija II, takođe Grka po rođenju, ali se nije zadržao dugo. Kao novi patrijarh nasledio ga je Kirilo II.
Menstrualna čašica
Sigurnost
Menstrualne čašice sigurne su ako se koriste prema uputama i nisu pronađeni zdravstveni rizici povezani s njihovom upotrebom.
Nisu provedena medicinska istraživanja kako bi se osiguralo da su menstrualne čašice sigurne prije uvođenja na tržište. Rano istraživanje iz 1962. godine ocijenilo je 50 žena koje su koristile šalicu u obliku zvona. Znanstvenici su uzeli vaginalne brisove, učinili metodu bojanja po Gramu i osnovne aerobne kulture vaginalnih sekreta. Proveden je vaginalni pregled spekuluma i izmjeren je pH. Nisu zabilježene značajne promjene. Ovo izvješće bilo je prvo koje sadrži opsežne informacije o sigurnosti i prihvatljivosti široko korištene menstrualne čašice koje su uključivale i pretklinička i klinička ispitivanja te više od 10 godina postmarketinškog nadzora.
U jednom izvješću o slučaju zabilježen je razvoj endometrioze i adenomioze u jedne osobe koja je koristila menstrualnu čašicu. Nadalje, jedno istraživanje s malom veličinom uzorka ukazalo je na moguću vezu. Stoga su dvije organizacije izdale kombinirano priopćenje u kojem se traži daljnje istraživanje. Međutim, američka Uprava za hranu i lijekove odbila je ukloniti menstrualne čašice s tržišta, rekavši da nema dovoljno dokaza o riziku.
U randomiziranom kontroliranom pokusu iz 2011. mjerena je urovaginalna infekcija u usporedbi korištenja menstrualne čašice i tampona te nije pronađena razlika.
Nisu utvrđene razlike u rastu Staphylococcus aureusa niti štetnosti po zdravlje među djevojčicama u ruralnoj zapadnoj Keniji koje su dobile menstrualne čašice u usporedbi s onima koje koriste higijenske uloške ili nastavljaju svoju uobičajenu praksu.
Menstrualne čašice mogu se koristiti s IUD-om (kontracepcijska spirala) međutim, postoji nejasna povezanost u vezi s izbacivanjem IUD -a.