cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Međuzvjezdana tvar
Svojstva
Vrlo razrijeđena tvar prostire se i između galaktika, no milijun je puta rjeđa od međuzvjezdane tvari. Otkriva se apsorpcijskim spektralnim linijama galaktika. Rendgensko zračenje međugalaktičkoga plina temperature do desetak milijuna stupnjeva otkriveno je u središtima nekih skupova galaktika.
Kozmičke zrake
Kozmičke zrake su zrake visoke energije koje dopiru na Zemlju iz svemira. Još u početkom 20. stoljeća opazilo se da se nabijeni elektroskopi nakon nekog vremena sami od sebe izbijaju čak i onda kada su smješteni u hermetički zatvorenoj posudi. Isprva se vjerovalo da je izbijanje posljedica ionizacije zraka, koja potječe od zračenja radioaktivnih tvari u Zemlji. No ubrzo se pokazalo da ta ionizacija ne opada s porastom visine, nego, naprotiv, neznatno raste. Na osnovi pokusa američkog fizičara austrijskoga podrijetla Victora Franza Hessa, s ionizacijskim komorama koje su balonima bile podizane u vis, postavljena je teorija da zračenje koje uzrokuje ionizaciju potječe iz svemira, jer je utvrđeno da ne može dolaziti sa Sunca, budući da se ionizacija nije promijenila za vrijeme potpune Sunčeve pomrčine 1912. Istraživanja idućih godina pokazala su da je kozmičko zračenje izvanredno prodorno i da se djelomično sastoji od električki nabijenih čestica. Pošto na kozmičke zrake djeluje Zemljino magnetsko polje, one se gibaju zavojito i nije moguće odrediti odakle dolaze.
Ogataj-kan
Rat protiv Povolške Bugarske
Ogataj je po dolasku na vlast poslao vojsku da pokori Povolšku Bugarsku, ali je poražena na reci Uralu, ali je osvojila gornju dolinu Urala. Posle toga 1229. godine vojska se povukla, ali se vratila 1232. godine i pokorila jugoistočnu Baškiriju i okupirali južne delove Povolške Bugarske. Na velikom kuraltaju u Karakorumu Mongoli su odlučili da svoje najbolje generale iz Kine i Arabije prebace u Povolšku Bugarsku. Predvođeni Batu-kanom, Mongoli su sa 300.000 ljudi napali Povolšku Bugarsku. Jedan njihov deo od od oko 150.000 ljudi je osvojio grad Bilar, koji je branio Mir-Gazi sa oko 30.000 ljudi od kojih su svi izginuli, dok je kod Mongola bilo malo žrtava. Za to vreme ostali deo vojske je osvojio gradove Bulgar, Suvar, Žukotin... Svi povolški Bugari su ili ubijeni ili odvedeni u roblje. To je bio kraj Povolške Bugarske, koja je priključena Mongolskoj provinciji Zlatnim hordama.
Međuzvjezdana tvar
Kozmičke zrake
Nagli razvoj tehnike i instrumenata nakon Drugog svjetskog rata (usavršeni detektori, radio teleskopi, baloni i umjetni sateliti, elektronski uređaji) omogućio je daljnje istraživanje kozmičkoga zračenja. Pritom su se prvenstveno proučavali uvjeti stvaranja primarnoga zračenja tako visoke energije i visokoenergetski subatomski procesi, od kojih su mnogi prvi put opaženi upravo kod kozmičkoga zračenja. Međutim, podrijetlo kozmičkoga zračenja nije do danas potpuno razjašnjeno.
Kozmičko zračenje dijeli se na primarno i sekundarno. Primarno zračenje, koje dolazi iz svemira do Zemljine atmosfere, sastoji se od atomskih jezgara. Većinu (oko 90%) čine protoni, zatim (oko 10%) helijeve jezgre, a tek neznatan dio ostale lake atomske jezgre elemenata do, uključivo, željeza. Energija primarnoga zračenja doseže i do 1018 eV. Sekundarno kozmičko zračenje nastaje sudarom primarnoga zračenja s jezgrama koje se nalaze u atmosferi. Takvim sudarima stvaraju se mezoni, hiperoni i različiti nuklearni fragmenti, pa i radioizotopi elemenata, na primjer ugljikov radioizotop 14C, nastao od dušika 14N (radioizotopno datiranje). Nabijeni π-mezoni pretvaraju se u stabilnije μ-mezone, koji čine glavninu sekundarnoga zračenja opaženoga na Zemljinoj površini. Neutralni π-mezoni pretvaraju se u γ-zrake, koje mogu dalje proizvesti parove elektron-pozitron, a ovi opet stvaraju nove visokoenergetske fotone, koji su izvor daljnjih parova elektron-pozitron. Tako nastaju kaskadne reakcije, koje su izvor takozvanih pljuskova kozmičkih zraka, koje je prvi opisao talijanski fizičar Bruno Rossi.
Ogataj-kan
Slom
Posle toga kampanja je neko vreme zaustavljena, ali nastavila se u jesen 1231. godine. U ovoj kampanji Mongoli su osvojili Henan. Ubrzo posle toga opsednuta je prestonica dinastije Đin grad Kajfeng, koji su osvojili 1232. godine. Ogataj je ubrzo posle toga otišao natrag na sever ostavljajući vojsku pod zapovedništvom svojih generala. Ubrzo posle toga vojska je osvojila nekoliko gradova. Dinastija Song je obećala pomoć dinastiji Đin, ali pomoć je zakasnila, a za to vreme osvojeni su preostali gradovi dinastije Đin Luojang i Sjan. Do februara 1234. godine sva teritorija dinastije Đin bila je mongolska.
Pobune u Mandžuriji
Istočno carstvo Sja je podržavalo pobunu protiv Mongolske vlasti u južnoj Mandžuriji, koju je Ogataj ugušio 1233. godine i osvojio istočno carstvo Sja. Posle toga ugušio je i pobunu Tunguza u severnoj Mandžuriji 1237. godine. mini|desno|Kraljevina Gruzija
Pokoravanje Kraljevine Gruzije i njenih vazala
Godine 1232. Mongoli pod generalom Čormaganom su napali Kavkaz. Prvi otpor im je dao grad Gandža, ali njega su zauzeli 1235. godine uz pomoć katapulta i ovna. Nakon pobede povukli su se u grad Erbil da se odmore i oporave. Tražili su pojačanje, koje je Ogataj na kraju poslao pod zapovedništvom Tolujevog sina Mongke-kana. Mongke je 1238. godine napao severni Kavkaz i tako omogućio Čormaganu da osvoji Jermeniju i grad Tbilisi. Posle toga pao je bogat Mankburnijev grad Lorhe, iz koga je Mankburni sa porodicom pre opsade pobegao ostavljajući Hasan Dželala da komadnuje odbranom grada. Mongoli nisu uspeli da osvoje grad. Za to vreme Mongke je prodirao ka Gajanu u kome je na vlasti kao knez bio neki Avak. U bici je mongolski komandant Tohta izvršio pokolj Avakovih ljudi i opkolio ostale preživele. Avak se nda predao. Posle oporavka u Gruziju se posle ovog događaja vratio Čormagan. Do 1240. godine on je prisilio gruzijske plemiće da se predaju. Tada je celo Zakavkazje palo pod mongolsku vlast.
Prvi pohod
Godine 1224. godine ubijen je mongolski izaslank u Koreji, jer je odbio da plaća danak Koreji. Godine 1231. Ogataj je poslao svog generala Sarataia da bi osvetio izaslanika. Korejski kralj Gojong nije hteo rat, pa se predao. Međutim, kada su se u leto Mongoli povukli iz Koreje, Čoe Vu je iz Kaesonga premestio prestolnicu na ostrva Kanhvado. U međuvremenu Sarataieva vojska se izgubila, a sam Saratai je pogođen sa strelom i od te rane umro.
Drugi pohod
Godine 1234. počeo je novi Mongolski pohod protiv Koreje. Sada je vođa mongolske vojske u pohodu bio general Danku. U ovom pohodu Mongoli su potpuno porazili korejske generale i osvojili 40 gradova. Kada je Gojong 1238. godine ponovo pitao za mir, Ogataj je zahtevao da Gojong dođe kod njega lično. Umesto toga Gojong je poslao taoce. Do mira je došlo 1241. godine, kada je ogataj odredbama mira morao da uzme nekoliko korejaca za svoju kešiksku gardu.
Rat protiv dinastije Song
Godine 1235. Ogatajovi sinovi su sa 450.000 ljudi napali dinastiju Song. Prodrli su do gradova Čengdua, Sjangjang i reke Jangcekjang, ali morali su da se povuku zbog klime i zbog toga što je u trupama dinastije Song bilo 1 500.000 ljudi. U toj ekspediciji umro je Ogatajov sin Hoču. Godine 1240. Ogatajov sin Kuden je sa 30.000 ljudi napao Tibet. Uskoro su Kinezi ubili mongolske izaslanike. Ovaj rat protiv dinastije song se završio tek posle Ogatajove smrti 1245. godine.
Osvajanje Indije
Godine 1235. Mongoli su napali Kašmir i sa lakoćom osvajali gradove na kraju im se predao Kašmirski vladar Otoči njegov brat Namo. Godine 1241. Ogataj je imenovao Dajira Gazni i svog generala Mengetu za zapovednike grada Kunduza. Pred kraj 1241. godine Mongolski zapovednici doline Inda pod zapovedništvom Dajira su opseli važan grad Lahor. Dajir je umro u jurišu protiv grada 30. decembra 1241. godine. Taj juriš je ipak bio uspešan jer su Mongoli osvojili grad.
Mongolska invazija Evrope
mini|desno|Opsada Rjaznja mini|levo|Opsada Vladimira mini|desno|Opsada Kozelska mini|levo|Opsada Kijeva
Osvajanje Rusije
Batu-kan je 16. decembra 1237. godine opseo grad Rjazanj, prestolnicu istoimenog vojvodstva. Grad je branio Jurij Igorevič, koji se predao 21. decembra. Tada je sravljen sa zemljom i skoro svi njegovi stanovnici su poubijani. 1. januara 1238. godine kod grada Kolomne Mongolima se suprotstavio novgorodski knez Vsevolod Urevič, knez Kolomne Roman Ingvarevič i vladimirsuzdaljski vojvoda Ermej Glebovič sa oko 12 500 vojnika. Batu-kan je uz pomoć Subataja i Kiul-kana i oko 60.000 vojnika porazio Ruse u toj bici, ali Kiul je poginuo. Već početkom februara bio je opsednut grad Vladimir prestolnica vojvodstva Vladimir-Suzdalj. Grad je branio Vsevolod Urevič i Petar Osliadiukovič. Odbrana grada je bila neuspešna i grad su osvojili mongoli predvođeni Subataiem i Batu-kanom. Ubrzo posle toga zapovedništvo nad Mongolskom vojskom u Rusiji dobio je Burundai. 21. februara opsednut je od starane Mongola novgorodski grad Toržok. 4. marta u Jaroslavsoj oblasti na reci Sit, Mongole je napao vladimirsuzdaljski vojvoda Jurij II. Burundai je u ovoj bici imao velike gubitke, ali uspeo da pobedi i izvrši pokolj cele Jurijeve vojske zajedno sa Jurijem. Grad Toržok je pao 5. marta. U martu Batu-kan je sa Subatajem opseo grad Kozelsk, koji je branio černigovski knez Vasilije. U maju Mongoli su počeli da prodiru u grad, ali stanovnici su im dali žestok otpor, pa je u tom prodoru u grad poginulo 4 000 Mongola. Razjareni Batu-kan je sravni grad sa zemljom i poklao njegove stanovnike. Posle toga nije bilo većih otpora protiv Mongola u Rusiji. Mongoli su osvojili grad Černigov, gde su zatekli veći otpor i grad Magas. U jesen 1240. godine Batu-kan i Subatai su opseli Kijev, koji je branio galicijskovolinijski knez Dimitrije. Ogromna mongolska vojska je u 6. decembra porazila 1 000 branitelja grada i upala u grad. Pobila je sve branitelje, 47 000 civila i opljačkala grad. Uskoro je Velika Kneževina Litvanija osvojila ruski grad Minsk, a Novgorodska republika je postala mongolski vazal. mini|desno|Bitka kod Legnice
Osvajanje Poljske
13. februara 1241. godine mongolski general Bajdar i ogatajov sin Kadan su opljačkali poljski grad Sandomjež i pobili dosta poljskih vitezova koji su branili grad. Istog dana krakovski vojvoda Vladimir je sa svojih 1 500 vojnika pružio otpor Mongolima u blizini sela Tursko-Velke. U toj bici 1 000 Mongola generala Bajdara je uz velike gubitke porazilo Poljake i njih 800 su pobili. Istog dana Kadan je sa 10.000 ljudi naišao na treći otpor tog dana i to kod sela Terčeka, gde je uspeo da lako porazi Poljake i nastavi prodor u Poljsku. 18. marta Bajdar je dalje prodirući u Poljsku stigao do grada Hmjelnjika gde su naišli na žestok otpor od nekoliko hiljada ljudi pod vođstvom Vladimira i vojvode Sandomježa, Pakoslava. U poljskoj vojsci je bilo mnogo žrtava, a među njima su bili Vladimir i Pakoslav. 20. marta je došlo do bitke kod Raćiboža, gde je rađiboški i opolski knez, Mješko II Debeli, pobedio malobrojne Mongole i pobio njih 400. 22. marta Mongoli su opseli Krakov, koji je pao 28. marta, posle pokolja Poljskih vitezova. Mongoli su tada uništili većinu grada. Početkom aprila poljaci iz Šlezije i Malopoljske predvođeni Vladislavom Opolskim pružili su otpor Mongolima kod Opole, ali su poraženi. Poljaci, Templari, Hospitalci, Sveto rimsko carstvo, Moravska marka, Bavarsko vojvodstvo i Tevtonski red su sklopili savez protiv Mongola. Njihovu vojsku vodio je veliki poljski knez Henrik II Pjast, Mješko Debeli i Boleslav Moravski. U toj vojsci su svi strani vitezovi bili pešadinci, bilo je poljskih regruta, plećenika i bavarsih rudara. U celoj vojsci je bilo oko 6 500 vitezova, dok je u mongolskoj vojsci bilo oko 14 000 konjanika, od kojih su većina bili strelci sa konja. Mongoli su bili pod zapovedništvom Bajdara, Kadana i Orda-kana. 9. aprila između ovih vojski došlo je do bitke kod Legnice u kojoj su Mongoli do nogu potukli hrišćane. To je bio poslednji poljski otpor. mini|levo|Mongolsko osvajanje Ugarske
Osvajanje ostalih balkanskih država
Ugarski kralj se sklonio u u Dalmaciju u tvrdi grad Trogir. Kadan je krenuo za njim, ali je poražen pod Klisom, pošto nije imao flote, a ni opsadnih sprava. Nije mogao da da ponovao napadne grad, jer su mu stigle vesti o pobuni u Rusiji i Batu-kanova naredba da se povuče. Ovaj put krenuo je drugim putem, kroz Bosnu, Srbiju i Bugarsku. U ovom pohodu stradali su gradovi Svič, Drivast, Kotor i celo Kosovo. U Srbiji su načinili malu štetu, ali su u Bugarskoj izazvali potpunu pometnju, jer je u junu te godine umro bugarski car Jovan Asen II, nasledio ga Koloman I, koji nije bio dovoljno sposoban za vladara. U pljačkanju Bugarske, Kadanu se pridružio i Batu-kan, ali Koloman je da bi se spasao postao mongolski vazal. Zbog velikih stradanja svojih vojnika, Kadan je morao da se brzo povuče i to bez pljačkanja. Celo to leto Mongoli su učvršćivali svoju vlast u Ugarskoj, a tek u jesen rat se nastavio, a cilj tog nastavka rata bilo je osvajanje Panonije. Mongoli su u ovom delu rata postigli velike uspehe, čak su izašli na Jadransko more kod Dalmacije i prodrli do Beča.
Ogatajova smrt i posledice
U kasnu jesen Ogataj se pridružio Batu-kanu u Evropi i zajedno sa Batuom hteo da izvrši opsadu Beča, ali je umro na tom putu 11. decembra.
Posledice njegove smrti bile su: povlečenje Batu-kana iz Evrope i slabljenje država zbog odcepljivanja Zlatnih hordi od Mongolskog Carstva. Sve, od strane Mongola, pokorene države Evrope, osim Rusije, su se posle ovog događaja oslobodili. Ogataja je u sačuvanim delovima imperije nasledio sin Gujuk-kan.
Poiana Fagului, Lunca de Jos
Poiana Fagului je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Lunca de Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 271 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 920 m.
Kormorani
Vranci (lat. Phalacrocoracidae) su porodica ptica koja pripada redu pelikanki (Pelecaniformes ). Porodica ima samo jedan rod - Phalacrocorax, s 36 vrsta. .
Enrique Mendoza, Tecomán
Enrique Mendoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Ce Acatl Topiltzin
Cē Ācatl Topiltzin (Naš princ jednobojna pernata zmija) je mitološka ličnost koja se pojavljuje u pričama i historijskoj tradiciji zabilježenoj među Aztecima i Nahua narodima, a gdje se za njega tvrdi da je bio vladara Tolteka u 10. vijeku; Aztečke tradicije su ga navodile kao svojevrsnu aztečku preteču koja je stekla politički nadzor na dolinom Meksika i okolnim područjem prije dolaska Azteka. Kasnijim generacijama je bila legendarna ličnost često miješana sa važnim mezoameričkim božanstvom Quetzalcoatlom.
Mirko Norac
Mirko Norac (19. 9. 1967. -) je bivši general Hrvatske vojske i sinjski alkarski vojvoda, koji je 2003. godine bio osuđen na 12 godina zatvora za ratne zločine počinjene u Gospiću 1991. godine, te 7 godina zatvora za zločine počinjene tokom operacije Medački džep.
Mirko Norac se rodio u selu Keve kraj Otoka u blizini Sinja. Nakon završene škole radio je kao konobar. Godine 1990., nakon prvih višestranačkih izbora u Hrvatskoj i dolaska na vlast HDZ-a pridružio se antiterorističkoj jedinici Lučko hrvatske policije - jezgri buduće Hrvatske vojske.
Nakon što je sudjelovao u nekoliko okršaja u ranoj fazi rata u Hrvatskoj, u jesen 1991. je poslan u Gospić, koji se tada nalazio na liniji fronta između hrvatskih i krajiških snaga (podržanih od strane JNA). U septembru 1991. rukovodio je akcijom zauzimanja kasarni JNA kojom su se lokalne hrvatske snage naoružale i bile u stanju obraniti grad. Ubrzo nakon toga postao je bliski suradnik lokalnog političara Tihomira Oreškovića poznatom po ekstremnim političkim stavovima, te se učlanio u stranku Hrvatski državotvorni pokret (HDP).
U oktobru 1991. Norac je osobno sudjelovao u masakru nekoliko desetaka građana srpske nacionalnosti. Početkom 1992. dobio je čin pukovnika, a u jesen komandu nad 118. brigadom HV. Nešto kasnije je postao komandant 6. (kasnije 9.) gardijske brigade HV te sudjelovao u Operaciji Maslenica. U septembru 1993. sudjelovao je u Operaciji Medački Džep prikikom koje su počinjeni ratni zločini nad srpskim civilima.
Padine
Padine (lokalno i Padina) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Velji Breg. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Selo je na prisojnim stranama potoka ispod Ljuben Laza i Sigavca na južnim obroncima planine Rogozne. U sredini današnjeg naselja je Staro Selo oko kojeg je lokalno stanovništvo navodno nalazilo novac iz vremena cara Dušana. Selo je podeljeno na dva zaseoka. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Zvečanskog okruga, u srezu mitrovičkom, u opštini rujiškoj i 1912. godine ima 147 stanovnika.
Mirko Norac
Godine 1994. Norac je imenovan alkarskim vojvodom, a godinu dana kasnije je sudjelovao u Operaciji Oluja. Rat je završio s činom general-bojnika, a godinu dana kasnije je imenovan komandantom Kninskog zbornog područja.
Padine
Geografija
Planinski predeo očuvane prirode. Bukove i hrastove šume neprocenjive vrednosti krase ovaj predeo. Životinjski svet čine vukovi, lisice, medvedi, zečevi...
Mirko Norac
U jesen 2000. godine, nakon dolaska Trećesiječanjske vlasti na čelo Hrvatske, Norac je zajedno s 12 generala potpisao protest protiv kriminalizacije Domovinskog rata, odnosno nastojanja tadašnjih hrvatskih vlasti da se počnu procesuirati ratni zločini počinjenih od strane hrvatskih snaga. Predsjednik Stipe Mesić je tada svu 12-oricu generala prisilno penzionirao, navodeći kao argument nedopušteno uplitanje vojnih oficira u politiku.
Padine
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Mirko Norac
S vremenom su počele spekulacije da Haški sud namjerava zatražiti Norčevo izručenje od Hrvatske kako bi mu se sudilo za sudjelovanje u gospićkom masakru. 8. 2. 2001. protiv Norca je izdat nalog za hapšenje. Norac je zamolio zagrebačku policiju da mu omogući predaju u Rijeci kako bi izbjegao medije. Nakon što mu je udovoljeno zahtjevu je pobjegao.
Ubrzo nakon toga u Sinju i drugim mjestima Dalmatinske Zagore su niknule barikade, odnosno došlo je do blokada prometa nalik na balvan revoluciju. Oni su koincidirali s masovnim protestima u znak podrške Mirku Norcu, kao i protiv "izdajničke" vlade Stipe Mesića i Ivice Račana. Ti su protesti kulminirali s zborom na splitskoj Rivi gdje se okupilo oko 100.000 ljudi, a na kojem je sudjelovao i tadašnji vođa HDZ-a Ivo Sanader, tražeći da se prekine postupak protiv Norca i svih hrvatskih generala, odnosno spriječi njihovo izručenje u Haag.
Protesti su duboko podijelili hrvatsku javnost - za dio je Norac bio heroj i mučenik, a za dio su protesti bili dio plana ekstremne desnice da se svrgne demokratski izabrana vlast. Sam Norac se predao policiji 22.2. nakon što je dobio garancije da će mu se suditi u Hrvatskoj, a ne u Haagu gdje mu je kao maksimalna kazna umjesto 20 godina prijetio doživotni zatvor.
Pismenim putem Vrhovni Sud je objasnio presudu rječima da su Norac i Orešković na sastanku donijeli odluku o ubojstvu civilnih zatvorenika uz javno protivljenje Ivana Dasovića i da je Norac povikao:"Moramo činiti, moramo izvršiti određene egzekucije nad određenim ljudima". Potom je Norac napustio sastanak, otišao po zarobljenike i odvezao ih s vojnom pratnjom do mjesta egzekucije. Potom je po svjedočanstvima on izdao naređenje da se zarobljenici izvedu iz kamiona i da ih se ubije rječima "Što se čeka ?". Kada su Hrvatski vojnici odbili izvršiti naređenje, a nakon što je on ubio zatvorenicu uzeo je drugog zarobljenika i potom izdao naređenje "Pucaj što se ne puca !?". Nakon toga prisutni vojnici su otvorili vatru.
2004. godine je Tužiteljstvo Haškog suda protiv Norca, kao i protiv generala Rahima Ademija i Mladena Markača podiglo optužnicu protiv zločina u Operaciji Medački Džep. Godinu dana kasnije ICTY je posebnom odlukom dozvolio da slučaj preuzme hrvatsko pravosuđe. Od proljeća 2007. se protiv tri generala vodio postupak na zagrebačkom Županijskom sudu. Norac je proglašen krivim i osuđen na sedam godina zatvora, a njegovo prilično neobično izdržavanje zatvorske kazne tijekom kojeg se oženio, postao otac i izgradio kuću će završiti 25.11.2011. kada će zajedno s par drugih kontroverznih zatvorenika biti pušten iz zatvora.
Estación Tamuín, Tamuín
Estación Tamuín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Petar Zrinski
'''Grof Petar IV. Zrinski''' (Vrbovec, 6. lipnja 1621. - Bečko Novo Mjesto, 30. travnja 1671.), hrvatski ban, vojskovođa i pjesnik.
Život
Petar Zrinski rodio se u Vrbovcu, mjestu istočno od Zagreba,a umro 30.4.1671.u Bečku Novom Mjestu. Otac mu je bio hrvatski ban Juraj V. Zrinski, a majka grofica Magdalena Széchy. Bio je praunuk Nikole Šubića Zrinskog, sigetskog junaka, a unuk Juraja IV. Zrinskog, koji je dao tiskati prvu hrvatsku knjigu na kajkavskom narječju "Decretum tripartitum" u Nedelišću kraj Čakovca 1574. godine.
Kad je Petar imao samo pet i pol godina, njegov otac je preminuo u austrijskom vojnom taboru u Požunu (današnji glavni grad Slovačke Bratislava), sudjelujući u Tridesetogodišnjem ratu. Prema nekim povijesnim izvorima dao ga je, nakon verbalnog razmimoilaženja, otrovati habsburški general Wallenstein.
Gircourt-lès-Viéville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 171 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20,26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 335 metara (maksimalnoj 376 m, a minimalnoj 259 m).
Petar Zrinski
Život
Petar se školovao, zajedno s bratom Nikolom, najprije kod zagrebačkog biskupa Petra Domitrovića, zatim u Mađarskoj i Austriji, a neko vrijeme je boravio i u Italiji. Nakon toga je pretežno živio u dvorcu obitelji Zrinskih u Čakovcu (Međimurje), te u Ozlju.
Godine 1643. oženio se groficom Katarinom Zrinski, polusestrom Frana Krste Frankopana. Imali su četvero djece, Jelenu (rođenu 1643.), Ivana Antuna (rođenog 1651.), Juditu Petronelu i Zoru Veroniku.
Nakon smrti starijeg brata Nikole krajem 1664., Petar Zrinski je 1665. imenovan hrvatskim banom, ali je službeno preuzeo dužnost tek u godini 1668. zbog raznoraznih političkih kalkulacija bečkog dvora.
Petar je također, poput starijeg brata, bio velik ratnik koji se proslavio u mnogim bitkama, a osobito kad je s 300 hrvatskih ratnika razbio Deli-pašu Badanjkovića i njegovih 1 400 vojnika, te kad je sa svojih 2500 ratnika razbio Ali-pašu Čengića i njegovih 10 000 vojnika. Koliko je bio sjajan ratnik i velik junak, najbolje govori podatak da je kralj nazvao Petra "štitom kršćanstva i strašilom Turaka".
Petar Zrinski bio je i pjesnik, a godine 1660. preveo je s mađarskog jezika i u Mlecima izdao poznati spjev svog brata Nikole Zrinskog Čakovečkog "Sirena Jadranskoga mora".
Zrinsko-frankopanska urota
Zajedno sa svojim šurjakom Franom Krstom Frankopanom Petar Zrinski je nastavio borbu za prava Hrvatske koju je započeo njegov brat Nikola, pa se tako povezao s glavnim mađarskim vođama. Povod za nezadovoljstvo bio je sramotni Vašvarski mir, sklopljen 10. kolovoza 1664. godine, kojim su Turci, premda poraženi u Monošterskoj bitki, od Bečkog dvora dobili pravo da zadrže sve do tada osvojene teritorije. Nezadovoljnici su stvorili savez nazvan Zrinsko-frankopanska urota, kojim su željeli umanjiti sve veći centralizam i apsolutizam hrvatsko-ugarskog kralja Leopolda I. Habsburgovca. thumb|Petar Zrinski
Kad je, međutim, godine 1666. umro ostrogonski nadbiskup Đuro Lippay, a god. 1667. ugarski palatin Franjo Wesselényi, hrvatsko-ugarski savez je oslabio i na kraju se skoro potpuno raspao zbog različitih ideja i načina vođenja urote.
Ubrzo je i bečki dvor, koji je provodio centralizam i apsolutizam ne mareći za prava hrvatskog naroda i obveze potpisane Pactom Conventom iz god. 1102., sve saznao zahvaljujući izdaji iz urotničkih redova. Dana 13. ožujka 1670. godine Petar Zrinski i Fran Krsto Frankopan odlaze u Beč da bi se opravdali caru, odnosno kralju, očekujući njegovo razumijevanje za hrvatsko nezadovoljstvo. Međutim, Leopold I. ih odmah daje uhititi i zatočiti u Bečkom Novom Mjestu.
Osuda i smaknuće
Nakon dugotrajne istrage Zrinski i Frankopan bili su osuđeni na smrt odsijecanjem glave i desne ruke. 11. travnja 1671. poseban sud je optužio Petra Zrinskog da je htio postati vladar (što je značilo da je radio protiv Habsburgovaca), a Frana Krstu Frankopana da je pozvao na ustanak.
Neposredno prije izvršenja presude Leopold I. je djelomično uvažio njihovu žalbu i nije im trebala biti odsječena ruka. U Bečkome Novom Mjestu (nem. Wiener Neustadt), dana 30. travnja 1671. Petar Zrinski i Fran Krsto Frankopan pogubljeni su na opće zgražanje i zaprepaštenje hrvatske i ugarske javnosti, te čitave Evrope. Osim njih smaknuti su i članovi urote Franjo Nádasdy i Erazmo Tattenbach.
Posljedice
Petrova žena, (Katarina Zrinski), biva zatvorena, te umire umno poremećena, u samostanu u Grazu, 16. studenog 1673. Oproštajno pismo utamničenog Petra Zrinskog napisano svojoj voljenoj Katarini, započeto riječima "Drago moje serce" (srce), jedno je od najljepših pisama toga doba. Nakon pogubljenja, strvinari iz Beča potpuno su opljačkali i uništili dvije najslavnije obitelji u hrvatskoj povijesti. Mletački poslanik povodom tih događaja zapisuje: "Ovo je kraj dviju najuglednijih obitelji živućeg svijeta. Osobito Zrinski bijaše cijenjen, jer 60 potkraljeva ili banova dade njegov rod u Hrvatskoj." thumb|desno|300px|Petar Zrinski i Fran Krsto Frankopan Petrova i Katarinina djeca podijelila su žalosnu sudbinu svojih roditelja. Sin i nasljednik Ivan Antun Zrinski umro je 11. studenog 1703. godine u tamnici u Grazu i bio posljednji muški potomak slavne hrvatske velikaške obitelji. Kćeri Judita Petronela i Zora Veronika završile su život kao opatice u samostanu, prva kao klarisa u Zagrebu 1699. godine, a druga kao uršulinka u Celovcu u Austriji 1735..
Tijelo Petra Zrinskoga je zajedno s tijelom Frana Krste Frankopana bilo najprije pokopano u Bečkom Novom Mjestu, a danas se nalazi u Zagrebačkoj katedrali. Godine 1907. "braća hrvatskog zmaja" su pronašli kosti hrvatskih mučenika Petra Zrinskog i Fran Krste Frankopana, a 28. travnja 1919. hrvatski rodoljubi su njihove ostatke prenijeli i sahranili u zagrebačku katedralu.
Nueva Santa Elena, Mulegé
Nueva Santa Elena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
Nigola, Sondrio
Nigola je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
Забрђе (Сјеница)
Демографија
У насељу Забрђе живи 43 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 40,0 година (39,2 код мушкараца и 40,7 код жена). У насељу има 16 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,13.
Ово насеље је у углавном насељено Бошњацима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Zrinski
Zrinski može značiti:
Paleografija
Paleografija (grč: παλαιός+ γράφω - staro, drevno pisanje) je pomoćna istorijska nauka koja se bavi proučavanjem razvoja pisma kroz povijest, te praksa čitanja i dešifriranja starih rukopisa s ciljem da omogući ispravno čitanje, i odredi mjesto i vrijeme nastanka starih rukopisa i natpisa.
Opština Mezquital, Durango
Mezquital je opština u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 22022 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2053 m.
Paleografija
Istorijski osvrt
Paleografska istraživanja počinju u XVII st., diktirana potrebama moderne kritičke historije. Poticaj za to dala je publikacija bolandiste Daniela van Papebrocha, koji je utvrdio neautentičnost nekih povelja iz merovinškog i karolinškog razdoblja u posjedu benediktinskog samostana St. Denis kraj Pariza. U vezi s time nastalo je monumentalno djelo francuskog benediktinca Jean Mabillona (1632-1707) De re diplomatica libri VI (1681.) u kojem je učinjen prvi pokušaj klasifikacije tipova latinskog pisma i po kojemu se Mabillon smatra osnivačem latinske paleografije.
God. 1708. Bernard de Montfaucon izlaže proces razvitka grčkog pisma u djelu Palaeographia graeca sive de ortu et progressu litterarum.Time je dao novoj znanosti ime paleografija.
Novu fazu u paleografskim istraživanjima predstavlja rad F. S. Maffeia (1675-1755) obavljen na bogatom rukopisnom materijalu kaptolske biblioteke u Veroni. Ali puni razvoj postiže p. tek u XIX st., obogaćena novim metodama i potpomognuta suvremenim tehničkim pronalascima (npr. fotografije), Tada se osnivaju i posebni paleografski zavodi i škole - École des chartes u Parizu, 1821. Među paleografima novijeg vremena ističu se V. Delisle, E. Schiaparelli, Cesare Paoli, E. A: Loewe, W. M. Lindsay, W. Wattenbach, L. Traube, P. Lehman, T. Sickel. Mnogi natpisi i bogata skriptorijska ostavština s područja južnoslavenskih zemalja, sadržana u rukopisima i poveljama koje su napisane u raznim tipovima latinice, glagoljice i ćirilice, veoma su rano potakli rad naših historiografa. Djela Trogiranina Ivana Luciusa-Lučića (1604-1679) Inscriptiones Dalmatiae i Memorie istoriche di Tragurio odaju temeljitog paleografa i epigrafičara - još prije Mabillona. U slavenskim zemljama paleografska su istraživanja velikim dijelom potaknuta razvitkom slavistike - od kraja XVIII st. Ruski paleografi Aleksej Ivanovič Sobolevski, P. A. Lavrov i Evfimij Fjodorovič Karski dali su značajne radove za ćiriličku u paleografiju, dok je Čeh Josef Vais dao iscrpnu glagoljsku paleografiju. U drugoj polovici XIX stoljeća ističu se kod nas kao paleografi: Franjo Rački, Ivan Kukuljević-Sakcinski i Vatroslav Jagić; zatim Vjekoslav Klaić, Emilij Laszowski, Ferdo Šišić i dr.
Opština Bunești, Brașov
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Casale, Imperia
Casale je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 562 m.
Robert Gibbs
Robert Lane Gibbs (29. mart 1971 -) je američki politički konzultant koji je služio kao sekretar za štampu Bijele kuće u administraciji Baracka Obame. Gibbs je sudjelovao u izbornim kampanjama nekoliko demokratskih kandidata od 1998. Nakon što je 2003. napustio mjesto sekretara za štampu u predsjedničkoj kampanji Johna Kerryja, u aprilu 2004. se priključio izbornoj kampanji tadašnjeg senatskog kandidata Baracka Obame, te ubrzo postao jedan od njegovih najbližih suradnika. Smatra se jednim od ključnih članova njegove izborne kampanje. Za sekretara za štampu je imenovan nedugo nakon Obamine pobjede u novembru 2008. i na dužnost je stupio u januaru 2009. godine. U februaru 2011. na istom položaju zamijenio ga je Jay Carney. Robert Gibbs oženjen je za pravnicu Mary Elizabeth Gibbs sa kojom ima sina Ethana.
Lake Ka-Ho, Illinois
Lejk Ka-Ho je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 237.
Ostraće
Ostraće je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji, koje pripada mesnoj zajednici Lešak, a nalazi se 12 km severno od Leposavića, sa desne strane reke Ibra i prostire se na većem prostoru. Srednja nadmorska visina sela je 767 metara, a po nekim pretpostavkama, na ovom prostoru se nalazio srednjovekovni rudnik Ostraća.
Sveučilište Agdera
Sveučilište Agdera (Universitetet i Agder) je javno sveučilište u Norveškoj. Današnja institucija osnovana je 1994. spajanjem 6 visokih škola, a status sveučilišta je stekla 2007. godine. Ipak, akademske aktivnosti institucija od kojih je stvoreno sveučilište sežu do 1839. godine. Sveučilište Agdera jedno je od osam norveških sveučilišta.
Ostraće
Površina katastarske opštine Ostraće, koja obuhvata atar naselja, iznosi 1.361 ha i ograničavaju ga atari sela Donje Isevo, Guvnište, Crnatovo, Vitanoviće i Lešak. Po položaju i međusobnoj udaljenosti kuća, selo se deli na krajeve, Gornje i Donje Ostraće i zaseoke Žigolje, Parlin Potok, Kurelje, Simičište i Vrujci.
Po postanku selo spada u starija naselja. U selu se duž Ostraćke reke nalazi ravna livada nazvana Velika Livada, po kojoj se vide ostaci starih srednjovekovnih građevina i ruševina grobaljske crkve koja je zakonom zaštićena. U zaseoku Žigolje nalazi se stara crkva nazvana Borjanica, u koju se ulazi niz nekoliko stepenica, a u Simičištu ostaci otomanske karaule. Selo je asfaltnim putem povezano sa naseljem Lešak. U neposrednoj blizini atara sela nalazi se rudnik olovno – cinkane rude „Kopaonik“ u Belom Brdu. Makadamskim putem Lešak – Belo Brdo, koji prolazi kroz selo, Ostraće je povezano sa ovim rudnikom u kojem je nekada radio znatan broj radnika iz sela. U selu stanovništvo se pretežno bavi poljoprivredom, i u manjoj meri stočarstvom. U selu postoji osnovna četvorogodišnja škola, a ima i trgovinskih radnji.
Demografija
U naselju 2004. godine živi 349 stanovnika i broji 100 domaćinstava. Današnji rodovi su: Vulovići, Biševci, Leševići, Radonjići, Veličkovići, Janićijevići, Cukići, Miloševići, Šljivići, Milenkovići, Bogdanovići, Pavlovići, Zakići, Petrovići, Planići, Jevtići, Petronijevići, Neškovići.
Peña de Venado, Cochoapa el Grande
Peña de Venado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 874 m.
San Gerardo, Villagrán
San Gerardo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 390 m.
Streppasese, Alessandria
Streppasese je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Delincourt
Delenkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Bove.
Streppasese, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 432 m.
Delincourt
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 510 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 63 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 144 m, a minimalnoj 65 m).
Paruci
Paruci (koristi se i naziv Paruce) su naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Junake. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Naselje je na južnim obroncima Rogozne. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Raškog okruga, u srezu deževskom, u opštini rajetićskoj i 1912. godine ima 51-og stanovnika. Naselje je u gornjem toku Banjske reke. U periodu 1952-1955. godine naselje je bilo u sastavu Opštine Banjska u sklopu Zvečanskog sreza.
Hrabovec
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 510 stanovnika.
Paruci
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
La Loma, Zitácuaro
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1967 m.
Flesh and Blood (Star Trek: Voyager)
Flesh and Blood je dvodijelna epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 29. novembra 2000. godine. Radnja prikazuje kako se posada Voyagera sreće sa odmetnhtim hologramima koji su bili korišteni od strane Hirogena za lov.
Flesh and Blood se najčešće emitira "u komadu" kao cjelovečernji film, iako se navodi kao epizoda koju pojedine mreže i kanali znaju emitirati u dva dijela. Kod kritičara uživa izuzetan ugled prije svega što je korištenje motiva holodecka, odnosno holograma u svijetu Star Treka dovela do svojeg vrhunca.
Lusana, Massa e Carrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Wauseon, Ohio
je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Capraia
Capraia (latinski: Capraria) je otok u Italiji koji administrativno podpada pod provinciju Livorno i regiju Toskanu.
Geografija
Capraia se nalazi na sjeveru Tirenskog mora i treći je po veličini otok Toskanskog arhipelaga. Ima površinu od oko 20 km², dug je 8 km i širok oko 4 km. Kuriozum je da je zapravo bliži je Korzici (31 km) nego Italiji (54 km). Capraia je brdoviti vulkanski otok, a najviši vrh ima 447 m. Čitav otok je jedna administrativna jedinica (općina) Capraia Isola, najmanja u Toskani, u kojoj živi samo 405 stanovnika.
Historija
mini|lijevo|250px| [[Karta otoka]] Otok Capraia je bio naseljen još od 25. vijeka pne, o čemu svjedoče pronađena oruđa od kremena i opsidijana. Etruščani su se koristili njime kao rezervatom za nabavu drva za svoje livnice na Elbi. Ime je vjerojatno dobio od grčkog Aegylon (Αίγυλλον, dosl. otok koza). Postoji i druga teorija po kojoj je ime dobio od etruščanskog Carpa (dosl. kamen), dakle kameniti otok. Rimski konzul Gnej Pompej uspio je 67. pne. zavladati nad čitavim arhipelagom i od tada do 400. traje Pax Romana. To je bio period kad su patriciji gradili vile na lokalitetu Piana, a prvi kršćanski Cenobiti otkrili otok kao idealno mjesto za mir i kontemplaciju.
Odlukom Bečkog kongesa Capraia je pripala Kraljevini Sardiniji koja ga je proglasila slobodnom lukom i dozvolila sadnju duhana, sve kako bi ga naselila. Nakon osnivanja Kraljevine Italije, općina Capraia je 1873. dala na korištenje 1/3 otoka Ministarstvu unutarnjih poslova za rad poljoprivredne kaznjeničke kolonije koja je rasformirana 1986. godine. Danas je otok dio ekološke mreže Evropske unije zvane Natura 2000 i Nacionalnog parka Toskanski arhipelag, osnovanog 22. jula 1996. godine.
Privreda i transport
Glavno naselje i luka sa utvrdom iz 15. vijeka. , leži u zaljevu na sjeveroistoku. Malobrojni stanovnici bave se vinogradarstvom, ribarstvom i turizmom, i to ljeti kad otok oživi. Do otoka se može doći brodom ili trajektom iz livornske luke, koja je udaljena oko 64 km.
Olivella, Salerno
Olivella je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Parteš
Parteš je naselje u Opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija. Većinsko stanovništvo su Srbi. Selo Parteš je sedište istoimene Unmikove opštine Parteš izdvojene iz opštine Gnjilane.
Poreklo stanovništva po rodovima
Podaci iz 1929. godine
Srpski rodovi:
El Rodeo, Santiago Atitlán
El Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Atitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 438 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1220 m.
Opština Cața, Brașov
Cața je opština u Rumuniji u okrugu Brašov.
Don Quijote (balet)
Don Kihot je balet napisan na osnovu knjige Don Kihot od Migela de Servantesa. Sastoji se od četiri čina podeljenih na ukupno osam slika. Autor baleta je Marijus Petipa.
Prolog
Siromašni plemić Don Kihot, oduševljeno čita viteške romane koji u njegovoj mašti postaju stvarnost. On oseća da je potrebno da postane vitez lutalica, kako bi uništio zlo i štitio dobro. Za zaštitnicu svog srca bira lik mlade seoske devojke u koju je bezuspešno zaljubljen i daje joj ime Dulsineja. Dok Don Kihot čita roman u zamak uleće Sančo Pansa pred poterom žena sa pijace, kojima je pokušao nešto da ukrade. Izbacivši žene Don Kihot postavlja Sanču za svog vernog slugu, ponudivši mu da na dalekim putovanjima koja predstoje bude pratilac i štitonoša.
Prvi čin
Prva slika - Narod na trgu u Barseloni Na trgu je neuobičajeno živo. Huanita i Pikilija očekuju svoju drugaricu Kitri. Kitri pokušava da odgodi posetu bogatom plemiću Gamašu za koga otac želi da je uda - ona voli siromašnog seljaka Bazila. Na trg dolazi i Bazil sa gitarom, i praveći se da ne vidi Kitri počinje da se udvara prisutnim devojkama. Kitri se bučno ljuti i Bazil joj konačno prilazi, prateći njenu igru na gitari. Ubrzo odbacuje gitaru i pridružuje se Kitri u veseloj, ljubavnoj igri. Kitrin otac Lorenco prekida veselje terajući Bazila. Zaljubljeni par na kolenima moli za blagoslov za venčanje - ali Lorenco je neumoljiv.
Iz zamka izlazi Gamaš, a Lorenco hvata Kitri za ruku (pošto je prethodno obrisala oči od suza) i polazi mu u susret. Kitri odbija ponudu Gamaša. Lorenco se izvinjava i poziva Gamaša u gostionicu, uz obećanje da će pitanje njegovog i Kitrinog venčanja sam rešiti. Ulična igračica se pojavljuje na trgu, njena igra najavljuje dolazak toreadora. Na trgu se rasplamsava vatromet igre. Igru prekida Don Kihot, mačem uperenim u zamišljenog neprijatelja. Kitri, koju je ugledao u masi, u mašti pretvara u Dulsineju, ali ona u opštoj gužvi beži. Don Kihot prilazi gostionici kao najbogatijem viteškom zamku i naređuje Sanči da rogom objavi njihov dolazak. Lorencu se obraća kao gospodaru zamka. Narod na trgu, u momentu iznenađen luckastim ponašanjem nepoznatog posetioca, polako se razilazi, a Lorenco poziva Don Kihota za sto.
Veselju na trgu pridružuju se Kitri i Bazil. U opštem metežu, Sančo uzima iz gostionice šunku i vino. Lorenco i Gamaš su to videli i zajedno sa gostima kreću u poteru. U poteru kreću i Don Kihot i Sančo Pansa, da spasu ljubljenu Dulsineju.
Drugi čin
Prva slika - ciganski tabor na poljani sa vetrenjačama U sumrak u ciganskom taboru vlada zatišje. Oni se spremaju za odlazak u drugo selo. Kitri i Bazil su upravo stigli, a za njima i Don Kihot i Sančo Pansa. Prvi sa mačem a drugi sa kopljem u ruci. Don Kihot predstavlja Sanči velikog kralja i njegovu raskošnu svitu kojoj se sam smerno klanja. Sančo Pansa, poražen bujnom maštom svoga gospodara, ne protivi se. Okupljeni Cigani i njihov predvodnik istog časa vide da imaju posla sa luckastim vitezom i odlučuju da ga nasamare. Kralj Cigana priređuje u čast Don Kihota veliku igru. Ciganka, kojoj se svideo Bazil posvećuje mu svoju igru, u nadi da će ga osvojiti. Besna Kitri, shvativši situaciju vuče Bazila i oni beže. U logor stižu Gamaš i Lorenco raspitujući se za Kitri. Povređena Ciganka za zlatan talir izdaje begunce. Nastaje opšti metež u kome Don Kihot kreće u boj sa neprijateljem - vetrenjačama, kako bi odgovorio na poziv rasplakane Dulsineje, čije je obličje ugledao u mesečevom odblesku. Sančo Pansa uzalud pokušava da ga zaustavi. Kihot je neumoljiv i neustrašiv, ali, u sudaru sa krilom vetrenjače pada na zemlju bez svesti.
Druga slika - San Don Kihot sanja onesvešćen, da je na prelepom proplanku, okružen šumskim vilama - drijadama, koje predvode Glavna Drijada, Amor i Dulsineja u liku Kitri. Amor rani Don Kihota ljubavnom strelom, a Dulsineja - Kitri mu uzvraća ljubav. Kihot se polako budi, poljane nestaju, a Dulsineja u odbljesku meseca osmehom mu zahvaljuje što je spasena od neprijatelja.
Treći čin
Prva slika - gostionica U vreme praznika u gostionicu dolaze seljaci i seljanke svečano obučeni. Svi su veseli, sve je neobično bučno. Huanita i Pikilija u pratnji toreadora uključuju se u opšte veselje. Dolazi glavni toreador a za njim zaljubljeni, Kitri i Bazil, srećni što su umakli poteri. Mercedes, vlasnica gostionice, osvaja svojom igrom glavnog toreadora. U jeku opšteg veselja, stižu Lorenco i Gamaš, spaze Kitri i odmah pristupe činu venčanja. Bazil optužuje Kitri za neverstvo, vadi nož i ubija se pred svima. Tu je i Don Kihot, koji videvši šta se desilo naređuje ocu da da blagoslov svojoj kćerki i umirućem Bazilu. Otac daje blagoslov. Tog momenta „umirući“ vaskrsava, a Gamaš daje kesu zlata u miraz, shvativši da zaljubljeni pripadaju jedno drugom. Nastaje opšte veselje, svi se raduju predstojećoj svadbi.
Prva slika - Trg u Barseloni Ispred Lorencove kuće vlada pravi svadbeno raspoloženje. Sve je ukrašeno, očekuju se mladenci. Kada se pojave Bazil i Kitri, veselje doseže vrhunac i traje do zore. Počasni gosti su Don Kihot i Sančo Pansa.
Svintila
Kada je postao kralj, Svintila je pobedio Vaskone koji su pljačkali i harali provincijom Tarakonense i postigao bezuslovnu predaju, po prvi put u istoriji. Zarobljenici su bili prinuđeni da izgrade Oligik, koji je zajedno sa Vitorijom formirao odbrambenu liniju protiv budućih napada. Oligik, Vitorija i Rekopolj bili su jedini gradovi koje su osnovali Vizigoti na poluostrvu. Svintila je nastavio da se bori protiv Vizantinaca koji su od 6. veka okupirali mediteransku obalu od Valensije do Kadiza. Svintila ih je pobedio, zauzeo dotadašnje carske posede i ujedinio Iberijsko poluostrvo, san koji prethodni vladari nisu ostvarili.
Godine 631. Sisenand, upravnik Narbonske Galije (jug današnje Francuske), organizovao je ustanak protiv Svintile uz pomoć franačke države Neustrije. Na kraju, kralj je bio svrgnut i smenjen. Na Saboru u Toledu 633, kojim je predsedavao Isidor Seviljski, Svintila je bio izopšten i celo njegovo imanje je konfiskovano. Na tom istom saboru Sisenand je bio zvanično proglašen kraljem. Time je viuzigotska monarhija potvrđena kao izborna, a ne nasledna kako je to Svintila planirao. Svintila je umro godinu dana kasnije, 634. godine.
Postoje oprečna mišljenja o Svintili. Isidor Seviljski u svojoj prvoj verziji „Istorije Gota“ ga naziva „ne samo vladarem svog naroda, već i ocem siromašnih“. Međutim, u jednoj od kasnijih verzija izdatoj nakon pada Svintile, Isidor je uklonio ove hvalospeve. Hronika iz [[754.]] godine govori o Svintili sa simpatijama, dok Fredegar kaže da je bio previše surov i da je zbog toga navukao mržnju naroda.
Henry Sewell
Henry Sewell (Newport, 7. rujna 1807. – Cambridge, 14. svibnja 1879.) je bio utjecajni novozelandski političar iz XIX. vijeka. Sewell je bio jedan od glavnih zagovornika samouprave na Novom Zelandu te se danas uglavnom uzima za prvog premijera Novog Zelanda, s obzirom da je 1856. godine bio na čelu Sewellovog ministarstva.
Rani život i odlazak na Novi Zeland
Sewell je rođen 7. rujna 1807. godine u Newportu u relativno bogatoj obitelji. Obiteljski status omogućio mu je dobro obrazovanje tako da je Sewell u doglednom vremenu postao advokat. Godine 1834. oženio se Lucindom Nedham, s kojom je imao šestero djece. Godine 1840., Sewellov otac je, zbog propasti banke, izgubio velike svote novca i ubrzo umro, ostavivši obitelj u velikim dugovima; uz to, Lucinda je preminula 1844. godine. Pod velikim stresom, Sewell je djecu ostavio na skrb sestri i majci i otišao za London kako bi stekao bolje mogućnosti. Tamo se 1850. godine ponovo oženio, za Elizabeth Kittoe, te je započeo planove kako bi se preselio na Novi Zeland. Sewellova veza s Novim Zelandom došla je preko udruge Canterbury Association, kojoj je po svom dolasku u koloniju 1853. godine, pomogao riješiti probleme koji su nastali tamošnjim upraviteljem Jamesom FitzGeraldom.