cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ICAO
Osnivanje
Čikaška konvencija, u svojih 96 članaka utvrđuje prava i obaveze svih zemalja potpisnica, koje time prihvaćaju dogovorene međunarodne standarde i preporučene metode u avio transportu. Ona je preporučivala gradnju navigacijskih uređaja u zemljama potpisnicama i predložila bolju organizaciju zračnog transporta smanjenjem carinskih i imigracijskih formalnosti. Jugoslavija je bila jedna od zemalja osnivačica ICAO-a, FNRJ je Čikašku konvenciju je ratificirala 1953. godine. Čikašku konvenciju do 2007. je potpisalo 190 država. thumb|right|300px|Zgrada sjedišta u Montrealu
Ciljevi
Cilj i zadaće Agencije ICAO su razvijanje načela i tehnike međunarodne avijacije i podsticanje planiranja i razvoja međunarodnog zračnog transporta, preko:
The Plains, Virginia
Plejns je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 217 stanovnika.
Planckovo vrijeme
Planckovo vrijeme je fizikalna konstanta, sa oznakom tP, a to je jedinica vremena, a to je vrijeme koje svjetlost treba preći, u vakuumu, udaljenost od Planckove duljine. Ime je dobila po Maxu Plancku, koji ju je prvi predložio.
The Plains, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 217 stanovnika, što je 49 (18,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Planckovo vrijeme
Planckovo vrijeme se određuje kao:
ICAO
Tijela
Glavna tijela ICAO-a su Skupština i Savjet i Sekretarijat.
Planckovo vrijeme
gdje je:  - reducirana Planckova konstanta, G - gravitacijska konstanta, c – brzina svjetlosti u vakuumu. Dvije brojke u zagradama prestavljaju standardnu grešku.
Fizikalni značaj
Planckovo vrijeme dolazi iz područja matematičke fizike i dimenzionalne analize, koja proučava mjerne jedinice i fizikalne konstante. Planckovo vrijeme je jedinstvena kombinacija gravitacijske konstante G, brzine svjetlosti c i Planckove konstante h. Planckova duljina bi imala vrijednost, kada bi bila poznata teorija kvantne gravitacije, ali još uvijek je za nas to nepoznanica. Uglavnom, to je vrijeme ispod kojeg se ne može više mjeriti.
ICAO
Tijela
Skupština zasjeda najmanje jednom godišnje, a saziva ju Savjet u prikladno vrijeme i na odgovarajućem mjestu. Izvanredno zasjedanje Skupštine se može održati u bilo koje vrijeme na traženje Savjeta ili zahtjev deset država članica upućen Generalnom sekretaru. Sve države članice imaju jednako pravo da budu predstavljene na zasjedanjima Skupštine (jednako pravo glasa).
Savjet je stalno tijelo odgovorno Skupštini, sastavljeno od 36 država članica koje izabere Skupština. Izbori za članove Savjeta održavaju se svake tri godine, Savjetom predsjeda Predsjednik Savjeta.
Sjedište Savjeta ICAO je u Montrealu, Kanada, pored tog ICAO ima regionalne urede ;
Stručnu podršku pri donošenju standardа osigurava Komisija za zračni transport koja se sastoji od eksperata koji nisu predstavnici zemalja članica, a Sekretarijat obavlja tehničke poslove. Najviši funkcioneri ICAO-а su Predsjednik Savjeta i Generalni sekretar.
ICAO standardi
ICAO materijali mogu biti:
Brecciaio, Chieti
Brecciaio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
ICAO
ICAO standardi
Standardi su specifikacije kojih se sve zemlje članice moraju pridržavati. U slučaju da se koja zemlja članica, zbog nekog izuzetnog razloga, ne može pridržavati nekog standarda, dužna је da o tome obavjesti Savjet i objavi neusaglašenost sa standardom, preporučena praksa su specifikacije koje nisu obavezne, ali је poželjno da budu ispunjene. Zemlje članice su pozvane da o neusaglašenosti obavjeste Savjet.
SARPS se sastoji od osnovnih i globalnih zahtjeva, dok su specifični zahtjevi izloženi kao PANS u posebnim ICAO dokumentima. Da bi se neki materijal kvalificirao za SARPS ili PANS mora se globalno odnositi na cijeli svijet. SARPS su dodatne lokalne procedure koje se odnose na pojedine regije. Tako Evropa kao regija sa osobito gustim i intenzivnim zračnim transportom ima propisane mnoge dodatne procedure. Zemlje članice su pozvane da o neusaglašenosti sa PANS-om ili SUPPs-om obavjeste Savjet ukoliko je odstupanje od standarda bitno za sigurnost aviotransportа.
Brecciaio, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
ICAO
ICAO standardi
Priručnici su materijali najnižeg stupnja, njihova namjena је da dopune ili objasne ostale standardе.
ICAO aneksi
Osnovni standardi ICAO-а su sadržani u 19 aneksа Čikaške konvencije :
ICAO kodovi
ICAO u razvoju standardnih specifikacija i postupaka dodjeljuje jedinstvene kodove koji se koriste u raznim vrstama komunikacije, kao kod planova letenja, komunikacije zrak-zemlja, letačkoj telefoniji i slično. Neki od kodnih sistema su:
Lymanova serija
mini|desno|400px|Lymanova serija mini|desno|400px|Prijelaz elektrona i njihova rezultirajuća valna duljina za vodik Lymanova serija, u fizici i kemiji, je serija ultraljubičastih emisionih linija, koje nastaju prijelazom elektrona iz energetskih razina n ≥ 2 na n = 1. Linije u seriji se nazivaju grčkim slovima po redoslijedu, od Lyman-alfa, Lyman-beta , Lyman-gama itd. Tu seriju je otkrio Theodore Lyman 1906. godine.
Historija
Histoijski, objašnjenje nastanka vodikovih spektralnih linija je bio veliki problem u fizici u 19. vijeku. Prvo je 1885. otkrivena Balmerova serija i utvrđena je Balmerova formula za vidljivi dio spektra vodika. Na osnovu toga, Johannes Rydberg je uspio odrediti Rydbergovu formulu za sve spektralne linije vodikovog atoma.
Lymanova serija
Jedan od oblika Rydbergove formule za Lymanovu seriju je:
gdje je n – prirodni broj jednak ili veći od 2 (n = 2,3,4,...). Valne duljine (nm) Lymanove serije se nalazi u ultraljubičastom dijelu spektra:
Objašnjenje
Godine 1913. Niels Bohr je stvorio Bohrov model atoma, koji je uspio objasniti spektralne linije u Rydbergovoj formuli. Bohr je otkrio da elektroni u atomu vodika moraju imati točno određene, kvantizirane, energetske razine, po slijedećoj formuli:
Prema Bohrovoj pretpostavci, kada elektron skoči sa početne energetske razine (Ei) na konačnu energetsku razinu (Ef), atom emitira foton sa valnom duljinom:
Ako energetske razine izražavamo u elektronvoltima, a valnu duljinu u Angstromima:
Za vodikov atom vrijedi:
Pir od Konstantinopola
Pir (Πύρρος; ? - 1. jun 654) je bio patrijarh Konstantinopola od 638. do 641. te nakratko 654.
Pir je bio pristaša monotelitske doktrine. Prije dolaska na mjesto patrijarha je bio prezbiter, iguman manastira i "gospodar svih manastira". Nakon smrti svog monotelitskog prethodnika Sergija I u 20. decembra 638. imenovan za patrijarha od strane monotelistvu sklonog bizantskog cara Heraklija. Pir je mjesto patrijarha zadržao i nakon Heraklijeve smrti, ali samo nakratko. Kada je umro Heraklijev sin Konstantin III, Pir je od strane carigradske svjetine optužen da je sudjelovao u njegovom trovanju te je u septembru 641. podnio ostavku i pobjegao u Kartaginu. U međuvremenu je na mjesto patrijarha stupio Pavle II.
Maksim I od Konstantinopola
Maksim I (Μάξιμος Α΄), također poznat i kao Maksim Kinik (Μάξιμος ο Κυνικός, Maximus Cinicus) ili Maksim Aleksandrijski Μάξιμος ὁ Ἀλεξανδρεύς, Maximus Alexandrinus) bio je kratkotrajni arhiepiskop Konstantinopola od 380. do 381. godine, poznat prije svega kao suparnik Grigorija Nazijanskog.
Rođen je u Aleksandriji u kršćanskoj porodici koja je zbog svoje vjere bila progonjena - nije jasno da li od strane pagana ili arijanaca. Školovao se za kiničkog filozofa, i nastojao je kiničku filozofiju koristiti za propagiranje "ortodoksnog" (nikejskog) kršćanstva. Sa vremenom je stekao veliki ugled među kršćanima, pa ga je oko 371. Atanazije Aleksandrijski pohvalio u jednom svom pismu.
Godine 374. je za vrijeme vlasti cara Valensa uhapšen, izbičevan i prognan u pustinju od strane Lucija, arijanskog patrijarha Aleksandrije. Nakon Valensove smrti je pomilovan, te je došao u Mediolanum, gdje je caru Gracijanu predstavio svoje djelo Περὶ τῆς πίστεως (De Fide), u kome napada arijance.
Poslije je došao u Konstantinopol, gdje ga je primio i pohvalio arhiepiskop Grigorije Nazijanski. Kada se Grigorije razbolio, Maksim je to protumačio kao priliku da preuzme njegovu arhiepiskopsku stolicu. On i njegove pristaše su provalili u crkvu usred noći i započeli ceremoniju posvećenja. Čuvši za to, gradski magistrati su došli u crkvu i otjerali Grigorija, natjeravši ga da ceremoniju dovrši u šatoru uličnog svirača. Iako je Maksim sebe smatrao legitimnim arhiepiskopom, carigradski narod, kod koga je Grigorije uživao popularnost, natjerala ga je da se povuče u Solun. Odatle se, uglavnom bez uspjeha, žalio caru Teodosiju I i papi Damazu I da ga vrate na mjesto arhiepiskopa. Grigorija je na mjestu arhiepiskopa naslijedio Nektarije.
Knjiga Jina
Knjiga o Jinu ili Knjiga Jina je zbirka tekstova koja predstavlja službenu historiju kineske carske dinastije Jin. Sastavila ju je grupa historičara i velikodostojnika u službi dinastije Tang na čelu sa kancelarom Fang Xuanlingom, koristeći kao građu uglavnom službene dokumente i arhive dinastije Jin. Neke od dijelova teksta je osobno napisao car Taizong, a službeno je objavljen godine 648. Tekst pokriva period od godine 265. kada je dinastija stvorena, do godine 420. kada ju je zamijenila južnokineska dinastija Liang; osim zbivanja vezanih za samu dinastiju Jin također opisuje događaje vezane uz Šesnaest kraljevstava koje su od početka 4. vijeka zavladale sjevernom Kinom. Knjiga o Jinu je kasnije postala dio kineskog historijskog korpusa poznatog kao 24 kanonske historije.
Vera Johanides
Vera Johanides (Tompojevci, 8. listopada 1917. - Zagreb, 16. listopada 2000.), professor emeritus, sveučilišna profesorica biotehnologije, utemeljiteljica je biotehnologije, a posebno biokemijskoga inženjerstva u Hrvatskoj. Bila je počasna članica Akademije tehničkih znanosti Hrvatske (HATZ).
Životopis
Rođena je u Tompojevcima, Općina Vukovar; u Vukovaru je maturirala i ostala trajno vezana za ovaj kraj. Još prošle godine bila je jedan od organizatora “Ružičkinih dana” u Vukovaru. Studij je završila u Ljubljani, gdje je izradom disertacije s područja antibiotika 1955. godine stekla i svoja prva iskustva s antibioticima i industrijskom mikrobiologijom uopće. Za redovitoga profesora Industrijske mikrobiologije i Biokemijskog inženjerstva na Tehnološkom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu izabrana je 1964. godine. Ustanovljenjem počasnoga zvanja professor emeritus među prvima je 1997. godine primila ovo najviše zvanje Sveučilišta u Zagrebu. Već 1970. godine sudjelovala je u organizaciji četiriju poslijediplomskih studija iz biokemijskoga inženjerstva,a i izzaštite okoliša. Njezin znanstveni doprinos 110 znanstvenih radova, 53 stručna rada i 13 registriranih patenata. Promicanju znanosti pridonosila je i kao članica mnogih hrvatskih i inozemnih znanstvenih društava. Bila je prorektorica Sveučilišta u Zagrebu, a za svoju znanstvenu djelatnost, te kao utemeljitelj biotehnologije na ovim prostorima, kao i doprinos biotehnologiji u svijetu, primila je mnoga domaća i inozemna priznanja (medalju Lavoslav Ružička, medalju Purkinja, orden zasluga za narod sa srebrnim vijencem, medalju grada Zagreba, priznanje Charta Rabuziana, nagradu Fran Bošnjaković). Potpisnica je povelje o osnivanju Europske federacije za biotehnologiju, doživotna predsjednica Počasnoga odbora Biotehničke zaklade Prehrambeno-biotehnološkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, te počasna članica Akademije tehničkih znanosti Hrvatske.
Nagrada Vera Johanides
Biotehnologija na ovim prostorima začeta je još 1956., osnivanjem visokoškolskog studija pod nazivom Biotehnologija pri tadašnjem Tehnološkom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, a u suradnji i za potrebe farmaceutske i fermentativne industrije. Od prvih ideja i potreba za stručnjacima na području biotehnologije do njenog međunarodnog prepoznavanja kao visoke tehnologije, čija će primjena u budućnosti promijeniti mnoga područja djelovanja čovjeka, proteklo je dvadesetak godina. Na prvom Europskom kongresu biotehnologije, održanom 25. rujna 1978. u Interlakenu u Švicarskoj, potpisan je Dokument o osnivanju Europske federacije za biotehnologiju. Jedna od prvih potpisnica Dokumenta bila je predsjednica Udruženja jugoslavenskih društava mikrobiologije i predsjednica Hrvatskog društva za mikrobiologiju prof. dr. sc. Vera Johanides. Od osnivanja Akademije tehničkih znanosti Hrvatske 1993., prof. emeritus Vera Johanides bila je počasna članica Akademije, sve do 2000., kada je preminula u 83. godini života. Bila je ugledna znanstvenica koja je, pored svojega predanog rada kao odgajateljica mladih stručnjaka na diplomskim i poslijediplomskim studijima, ostvarila izvrsnu suradnju s gospodarstvom na području proizvodnje antibiotika, fermentacijskih procesa i zaštite okoliša. Svojim je patentima dala veliki doprinos i zaštiti intelektualnog vlasništva. Akademija je stoga svojoj godišnjoj nagradi namijenjenoj mladim znanstvenicima koji nisu članovi Akademije dodijelila njezino ime. Godišnje nagrade (do pet godišnje) dodjeljuju se redovito od 2003., a sredstva su osigurana iz gospodarstva.
Garnet
Garnet se može odnositi na
Kosovski pasoš
Kosovski pasoš je putna isprava koja se izdaje građanima Republike Kosovo. Isprava olakšava putovanja u inostranstvo a takođe služi kao dokaz o državljanstvu. Izdavanje pasoša je isključiva povlastica Ministarstva unutrašnjih poslova, s izuzetkom diplomatskih pasoša koje izdaje Ministastvo inostranih poslova Republike Kosovo. Kosovski pasoš ispunjava sve, od strane Organizacije međunarodnog civilnog vazduhoplovstva (ICAO), preporučene standarde za kompjuterski čitljive pasoše (kao što su veličina, tehnologija, bezbednost, raspored, itd.), ali kod zemlje/državljanstva RKS nije u okviru ISO 3166 i dakle nije sertifikovan od ICAO. Izgled pasoša je obelodanjen 14. marta 2008. Prvi pasoši izdati su 30. jula 2008. i sa 20. majom 2009, 300.000 pasoša je izdato građanima Kosova. Vlada Kosova je najavila da će biometrijeske pasoše, saglasne međunarodnim standardima, izdati 2010. godine.
Hanivel
Hanivel se može odnositi na
Kosovski pasoš
Novi dizajn pasoša je tamno plave boje, sa grbom Republike Kosovo u sredini prednjih korica. Reč "Pasoš" je ispisana na koricama isprave na albanskom, srpskom i engleskom. Svi značajne informacije o identitetu nosioca su takođe odštampane na ovim jezicima. Za građane, koji su 18 ili više godina stari, pasoš važi 10 godina od datuma izdavanja.
Pre uvođenja novi nacionalnih pasoša, izdavane su putne isprave od strane administracije Ujedinjenih nacija sa vremenom važenja od maksimalno 2 godine. Te putne isprave, iako se više ne izdaju, ostaju u važnosti do njihovog datuma isteka.
Vrste
Postoje četiri vrste pasoša: Uobičajeni, Zvanični, Diplomatski i Putna isprava. Neophodna je prijava u visini €25.
Strana sa informacijama o identitetu
Strana nosioca pasoša sadrži sledeće informacije: Osim slike lica nosioca, otisak prsta i potpis nosioca se takođe nalaze na strani 3.
Priznanje
mini|right|650px|{{legend|#ff0000|Kosovo}}{{legend|#0055d4|Države koje zvanično priznaju Kosovo i pasoš Kosova}}{{legend|#008000|Države koje zvanično ne priznaju Kosovo, ali su izjavile da prihvataju pasoš Kosova}}{{legend|#FFFF00|Države koje su posećene iako njihove zemlje ne priznaju pasoš Kosova ni nezavisnost Kosova.}} Jednostrana deklaracija o nezavisnosti Kosova nije univerzalno priznata. Stoga, neke zemlje ne prihvataju pasoš izdat od strane Vlade Republike Kosovo.
Nezavisnost
Zaključno sa septembrom 2011. godine 81 zemlja članica UN je zvanično priznalo Kosovo. Kao takve ove zemlje implicitno priznaju pasoš Kosova kao validnu putnu ispravu, osim ako nije navedeno drugačije.
Samo pasoši
Sledeće zemlje su zvanično izjavile da prihvataju pasoš Kosova kao važeću putnu ispravu, iako ne priznaju Kosovo kao nezavisnu zemlju:
Takođe postoji nekoliko zemalja u koje su ljudi navodno putovali sa pasošom Kosova, mada gde to nije utvrđeno kao zvanična politika ili ustanovljena de fakto praksa ovo nije pokazatelj da se takva putovanja mogu ponoviti u budućnosti. Zemlje, za koje je izvešteno da su posećene na ovaj način, uključuju:
Srbija
Srbija više ne odbija ulazak osobama koje imaju pečate ulaska i izlaska graničnih vlasti Republike Kosovo ili vize u svojim pasošima. Preko ovih pečata i viza se jednastavno stavlja novi pečat, što može da stvori probleme da se dugoročne vizame poništavaju. Međutim, Srbija smatra prelaske granice iz trećih zamalja u Republiku Kosovo nelegalnim tačkama ulaska, što može da stvori probleme ako neko pokuša da napusti Srbiju bez odgovarajućeg pečata ulaska. Nosioci pasoša Republike Kosovo ne mogu da uđu u Srbiju sa ovom ispravom.
Posebni putni propisi
Oktobra 2008. Rumunija je usvojila propisi, po kojem se putnicima sa Kosova izdaje poseban dokument koji sadrži vizu.
Sergije I od Konstantinopola
Sergije I (Σέργιος Α΄, ? - 9. decembar 638.) je bio patrijarh Konstantinopola od 610. do smrti, poznat po tome što je za njegovog stolovanja nastao monotelitski spor u kršćanskoj Crkvi.
Rodio se u Siriji u monofizitskoj porodici. Došao je u Konstantinopol gdje je godine 610. nakon smrti svog prethodnika Tome I imenovan za novog patrijarha. Njegovo dugo stolovanje je koincidiralo sa vladavinom bizantskog cara Heraklija, odnosno sa Heraklijevim velikim ratom protiv Perzije, tokom koga su Perzijanci uspjeli osvojiti najveće dijelove Carstva i na trenutak ugrozili i sam Konstantinopol.
Sergije je njegovao dobre odnose sa carem, a oko godine 619. ušao u krug ličnosti od njegovog najvećeg povjerenja. Tako je početkom 620-ih, kada je Heraklije osobno stao na čelo bizantske vojske kako bi krenuo u protuofenzivu protiv Perzijanaca, Sergije postavljen za jednog od regenata koji je upravljao prijestolnicom u njegovo ime. U ljeto 626. se Sergije nalazio među komandantima obrane grada kada su ga opsjeli Avari i Slaveni. U trenutku najveće krize Sergije je organizirao procesiju sa ikonom Bogorodice Marije na gradskim bedemima, te je ubrzo nakon toga izbila oluja, uništila avaro-slavensku flotu te tako spasila Carigrad od opsade.
Poslije uspješnog završetka rata i povratka Bliskog Istoka i Egipta pod bizantsku vlast, Sergije je proglasio kristološku doktrinu monotelitizma, odnosno jedne Isusove volje. Heraklije je na sinodu održanom na Cipru 634. podržao tu doktrinu, kojoj su se suprotstavili Maksim Ispovjednik kao i jeruzalemski patrijarh Sofronije. Nasuprot tome, njegov monotelitizam je podržao papa Honorije I.
Sergije je umro 9. decembra 638. a naslijedio ga je, također monotelitstvu skloni, patrijarh Pir.
Horis
Horis se može odnositi na
Haviland
Haviland se može odnositi na
Herington
Herington se može odnositi na
Lidija
Lidija ( [Lydía], ) je historijska regija u zapadnoj Anadoliji (današnja Turska), istočno od drevne Jonije i protezala se preko modernih provincija Izmir i Manisa. Glavni grad je bio grad Sard. U doba najvećeg uspona tokom vladavine Kreza Lidijska Monarhija protezala se preko cijele zapadne Anadolije. U kasnijem periodu Lidija je bila jedna od perzijskih satrapija, te rimskih provincija. Lidijski glavni grad bio je Sard.
Historija
Lidija je nastala kao post-hetitsko kraljevstvo, posle propasti kraljevine Hetita u 12. vijeku pne. Izvorno ime joj je bilo Mionija. Homer je spominje u svojoj Ilijadi, gde stanovnike Lidije zove Meonijancima. Homer prilikom opisa glavnog grada, grad ne naziva Sardis, već Hajd. Pretpostavlja se da je Hajd bila oblast gdje se Sard nalazio. Meonci se zadnji put spominju od strane Plinija Starijeg koji navodi da su živjeli pokraj rijeke Hermus u gradu Meoniji.
Kasnije je Herodot napisao da je kraljevina dobila ime po svom prvom kralju Lidosu, koji je bio sin Atisa i Cibele. Ovaj mit ide u prilog grčkom imenu Lidoji, dok hebrejski izvori navode ime Lidim (?) ( [Lûḏîm]), koje se odnosi Liđane, biblijske ratnike. Lidijski ratnici su bili poznati kao dobri strijelci, a imali su i veliku konjicu. Smatra se kako su se najstarije kovanice pojavile u Lidiji oko 660. pne., koje su prema Herodotu kovali od zlata i srebra Stanovnici drevne Lidije govorili su lidijskim jezikom, koji je pripadao skupini anadolijskih jezika, odnosno indoevropskoj jezičnoj porodici.
Sredinom 6. vijeka pne. Lidijom je vladao kralj Krez koji je bio poznat po golemom bogatstvu, pa i danas postoji uzrečica „Bogat kao Krez“. Krez je financirao gradnju Artemidinog hrama u Efezu koji spada u sedam svjetskih čuda. Godine 546. pne. perzijski vladar Kir Veliki osvaja Lidiju koja postaje perzijska provincija (satrapija). Prema predaji, Kir Veliki je dao poštedjeti Kreza koji je postao savjetnikom na perzijskom dvoru u Pasargadu. U vrijeme perzijske vladavine, Lidiju su često napadali Grci koji su jednom prodrli do Sarda i poharali grad, što je bio označilo početak Grčko-perzijskih ratova u kojima su Darije Veliki i Kserkso I. vodili kažnjeničke ekspedicije protiv Eretrije, odnosno Atene. Razdoblje perzijske dominacije prekida Aleksandar Makedonski koji priključuje Lidiju svom carstvu, a nakon njegove smrti ona nastavlja biti dijelom helenističkih monarhija. Sredinom 1. vijeka pne. Rimsko Carstvo osvaja Anadoliju čime Jonija i Lidija dolaze pod upravu Rima. U vrijeme cara Dioklecijana Lidija dobiva status rimske provincije. Kasnije je bila pod upravom Bizanta, sve dok je u 15. vijeku nisu osvojili Turci, pa teritorij Jonije postaje dijelom Osmanskog carstva, odnosno moderne Turske.
Popis gradova u Izraelu
2: 1996-ban alapították.
3: 1985-ben alapították.
4: 1998-ban alapították.
Treća beogradska gimnazija
Odeljenja
Od školske 2004/2005. godine svaka upisna godina ima 9 odeljenja: 4 prirodno-matematička, 4 društveno-jezička i 1 bilingvalno. U bilingvalnim odeljenjima nastava se obavlja na dva jezika, na italijanskom ili francuskom jeziku i srpskom jeziku. Za pohađanje nastave u bilingvalnom odeljenju prethodno se mora položiti prijemni ispit iz italijanskog ili francuskog jezika. Škola svake godine primi 120 učenika koja pohađaju prirodni smer, 120 učenika koji pohađaju društveno-jezički smer i 62 učenika koja pohađaju Bilingvalno (31 učenika koja slušaju nastavu na francuskom i isti broj učenika koja nastavu pohađaju na italijanskom).
Herndon
Herndon se može odnositi na
Holkomb
Holkomb se može odnositi na
Refos, Belluno
Refos je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
TAS2R3
Ovaj protein je član familije of mogućih receptora ukusa. On pripada grupi G protein spregnutih receptora i specifično je izražen u ćelijama ukusa jezika i epitela nepci. On deluje kao receptor gorkog ukusa. Ovaj receptor ukusa ne sadrži introne. Njegov gen se nalazi na hromozomu 7.
Kanzas Siti (razvrstavanje)
Kanzas Siti se može odnositi na
Drago Kocakov
Drago Kocakov (Vukovar, 15. kolovoza 1908. - Zagreb, 30. listopada 1977.), hrvatski umjetnik i ekonomist.
Počeci
Njegova majka Maria Pivonka bila je žena naprednih vidika i velike kulture, te je poticala svoju djecu da se bave aktivnostima kojima će oplemeniti svoj duh i steknuti bogato opće obrazovanje. Ubrzo je Drago Kocakov pokazao (usljed prvih poduka, koje mu je dala majka) izniman smisao i interes za glazbu, što je nagnalo njegove roditelje da mu omoguće poduke kod profesionalnih glazbenika. Kada je krenuo u srednju školu, započeo je i privatne poduke iz crtanja i slikanja kod slikara i grafičara Dragutina Renarića (1872. - 1944.), te je kao njegov učenik kroz nekoliko godina ovladao sve klasične tehnike.
Razdoblje od 1926. do kraja II. svjetskoga rata
1926. godine, sa solidnim znanjem sviranja violine i klavira, odlazi u glavni grad Zagreb, na studij ekonomije (nije poznato što stoji iza te njegove odlukle). Kako bi mogao financirati studij i egzistencijalne potrepštine, zarađivao je svirajući po kavanama i sličnim radnjama, u kojima se odvijao društveni život buržoazije. Povezao se sa glazbenicima koji su svirali u nekima od mnogih komornih sastava koji su u to vrijeme djelovali u Zagrebu i svirali na gažama po salonima bogatih stanova i kuća, privatnim poslovnim prostorima, a nešto manje i javnim mjestima, i pridružio im se. Kocakovovoj samozatajnoj naravi takvo je diskretno okružje najbolje odgovaralo. Usporedno sa studijem ekonomije i profesionalnim bavljenjem glazbom, polazio je privatne poduke skladanja te usavršavanja u violini kod nekoliko kompozitora i violinista (Ladislav Miranov, Rudolf Matz, Milan Tarbuk, Tihomil Vidošić, Miroslav Miletić, itd.) s kojima je bio prijatelj, no najviše je naučio kao samouk marljivo proučavajući partiture glazbenih vrsta unutar klasične tradicije, slično kao i Dora Pejačević. Neki naslovi koje je svirao kao solist: A. Vivaldi – Koncert za violinu i soliste 'Quattro stagioni'; M. Bruch – Koncert za violinu Op. 26; L. van Beethoven – Koncert za violinu u D-duru Op. 61; F. Mendelssohn – Koncert za violinu u E-duru Op. 64; L. van Beethoven: Sonate za violinu i klavir Op.30 No.2, Op. 23 No. 4, Op. 47 No. 9 'Kreutzer', Op. 12 No. 2 ; F. Mazas - Études mélodiques pour Violon Op. 36., .. Najviše je ipak djelovao kao član komornog sastava. Osobito je volio svirati i sudjelovao je u brojnim izvedbama kompozicija Antonína Dvořáka. 1931. godine Kocakov je završio studij ekonomije i otišao na neko vrijeme živjeti u Prag, rodni grad svoje majke, gdje je znatno proširio svoje glazbene spoznaje. Po svom povratku u Zagreb pa sve do pred kraj rata provodio je mnogo vremena sa svojim prijateljima iz studentskih dana. (U jednoj od 'avantura' išli su na otok Rab (isola d'Arbe) i kampirali u drevnoj šumi Kalifront u šatorima, na čuđenje mještana koji nikada prije nisu vidjeli takvo što!). Povremeno Kocakov se aktivno bavi i umjetničkom fotografiom, te je ostvario više albuma fotografija sa putovanja sa svojom prijateljskom družinom. (npr. album sa o. Raba). Također je vodio uzbudljive dnevničke zapise na svim tim putovanjima. Govorio je nekoliko jezika (poliglot).
Razdoblje nakon II. svjetskoga rata
Nakon drugoga svjetskoga rata i uspostave komunističke Jugoslavije nova društvena klima u Zagrebu nije tolerirala stari buržoazijski sistem, a Kocakov je instaliran na mjesto direktora jednog novoosnovanog poduzeća. Otada se njegova djelatnost kao reproduktivnog glazbenika svodi na prijateljska okupljanja ljubitelja glazbe koji su se međusobno ugošćivali i zajedno svirali (a u kasnijim godinama povremeno je svirao u simfonijskome orkestru škole Pavao Markovac). Od 1950-ih godina Kocakov je počeo trpjeti poteškoće sa zdravljem, koje su se negativno odrazile na njegove sviralačke sposobnosti. Stoga se aktivnije uključio u ekonomsku djelatnost, s mnogo uspjeha. U ovoj drugoj fazi svoga života, postao je više introvertiran i posvećen stvaralaštvu. Volio je boraviti u prirodi i upijati njene meditativne vibracije. Pritom je proučavao biljne vrste i promatrao ptice i leptire, slikao je i fotografirao. Na svojim izletima vodio je živopisne dnevničke zapise. O svome slikarstvu Drago Kocakov jednom prilikom (1973. godine) je izjavio: ''Uživam radeći. Kad napravim nešto, onda to darujem prijateljima ili sačuvam. te Tražim svoj stil, svoju boju, svoj rukopis. U tome se još nisam odredio ''. U opusu ovog slikara nenametljive palete, pune mirnih tonova, uočljivi su razni likovni utjecaji, ali uglavnom prevladava realističan izraz i specifična osobitost koja ujedinjuje sve njegove slike: osjećaj za prirodu i ljubav prema čovjeku, životu i predmetima, važnim i beznačajnim, koji nas okružuju.
Sve do svoje smrti aktivno zalazi u prirodu, koja je ostala njegov pouzdani izvor mira i nadahnuća. Ostavio je za sobom bogatu zbirku crteža, ulja i akvarela, te rukopise vlastitih i tiskana izdanja tuđih skladba, od kojih su mnoge nažalost bačene iz neznanja, ili usljed selidbi ostavljene, i nepovratno izgubljene.
1978. godine 'JAZU' i 'INA' priredili su retrospektivnu izložbu njemu u čast.
Dragutin Unkelhäuser
Dragutin Unkelhäusser (Vukovar, 15. siječnja 1866. – Budimpešta, 20. veljače 1938.), političar i pravnik.
Život
Pravo i političke znanosti diplomirao je na sveučilištu u Cluju 1888. Nakon diplome zaposlio se u upravi. Između 1892. i 1895. radio je u Vukovaru, a potom je prešao u Ministarstvo trgovine. 1896. postao je tajnik u hrvatskom ministarstvu u Budimpešti. Između 1901. i 1904. radio je u Srijemskoj županiji, da bi se vratio u hrvatsko ministarstvo. Služio je kao prvi doglavnik ministra za Hrvatsku, Gejze Josipovića, u hrvatskom ministarstvu u Budimpešti. Nakon toga preuzeo je dužnost podbana i predstojnika odjela za unutarnje poslove u kabinetu bana Slavka Cuvaja. Nakon što je Cuvaj imenovan kraljevskim povjerenikom te nakon atentata poslan na trajni dopust 20. prosinca 1912., Unkelhäusseru je povjerena uprava nad Kraljevinom Hrvatskom i Slavonijom do imenovanja Ivana Skerlecza novim povjerenikom 21. srpnja 1913. Između 1915. i 1917. bio je zamjenik zemaljskog poglavara Bosne i Hercegovine, no tu je dužnost napustio kako bi prihvatio položaj hrvatskog ministra u Budimpešti. 29. listopada 1918. Kraljevina Hrvatska, Slavonija i Dalmacija proglasila je nezavisnost te je napustio svoj položaj, koji je de facto prestao postojati. 2. studenog bio je imenovan hrvatskim banom od strane ugarske vlade u posljednjim kombinacijama prevencije raspada Translajtanije.
Châteaudouble (Drom)
Šatodubl je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 476 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 380 metara (maksimalnoj 1.102 m, a minimalnoj 270 m).
Townsend, Tennessee
Taunsend je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 448, što je 204 (83,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Philmont, New York
Filmont je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.379, što je 101 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sima Qian
Sima Qian (cca. 145. pne. - 90. pne.) je kineski pisac koji se smatra ocem kineske historiografije. Radio je kao prefekt Carskih pisara pod vladavinom cara Han Wudija. Uškopljen je nakon što se zamjerio caru. U zatvoru je dovršio Shiji (Opća historija), knjigu u kojoj je opisao sve najvažnije događaje u Kini od vremena legendadrnog Žutog cara do Han Wudija. Ta je knjiga, danas poznata kao Zapisi Velikog Historičara, je sa svojim stilom i pristupom materiji uticala na historiografiju ne samo u Kini, nego i u drugim zemljama Istočne Azije.
Magnoflorin
Magnoflorin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 342,409 Da.
Princ Takechi
Princ Takechi (高市皇子) bio je japanski carski princ iz Asuka perioda. Bio je najstariji sin cara Tenmua i služio kao komandant njegove vojske u Jinshin ratu 672. Kada je 686. na prijestolje stupila carica Jito, imenovan je Daijo Daijinom ili kancelarom. Umro je iznenada godine 696. što je kod nekih kasnijih historičara potaklo špekulacije o mogućem atentatu.
Princ Takechi je poznat i po tome što je bio zaljubljen u princezu Tochi, svoju stariju polusestru, odnosno suprugu cara Kobuna, svrgnutog u Jinshin ratu. Njoj je u počast napisao nekoliko pjesama.
The Upholsterers
The Upholsterers je bio američki rock duo, čiji su članovi bili Jack White - koji će kasnije postati članom grupe The White Stripes, i Brian Muldoon koji danas nastupa u grupi The Muldoons. White je bio vokal, gitarist i pijanist, dok je Muldoon bio za bubnjevima.
White je Muldona, koji je inače bio prijatelj porodice, upoznao kao mladi radnik u radnji za postavu namještaja. Otkrivši da ih zanima rock muzika, osnovali su bend, ali je on kratko trajao. Izdali su samo jednu ploču - singl pod nazivom "Makers Of High Grade Suites".
Muldoon je kasnije osnovao porodični bend u kome svira sa sinova, a surađivao je na nekoliko projekata White Stripesa.
Liona
Liona se može odnositi na
Liroj
Liroj se može odnositi na
Liberal
Liberal se može odnositi na
Kensington
Kensington se može odnositi na
Car Kōbun
Car Kōbun (弘文天皇) bio je 39. po redu car Japana prema tradicionalnom popisu. Njegova je vladavina je trajala samo nekoliko mjeseci u periodu 671-672.
Otac je ispočetka kao nasljednika prijestolja namjeravao postaviti svog strica Oamu, ali se na kraju ipak odlučio za Otomoa, koji je krajem 671. ili početkom 672. stupio na prijestolje kao car Kobun. Međutim, njegov stric je podigao ustanak poznat kao Jinshin rat te ga svrgnuo i postao car Temmu. Svrgnuti Kobun je izvršio samoubistvo - prema nekim navodima vješanjem, a prema drugim navodima izvršivši sepukku.
Za Kobuna je karakteristično da ga rane japanske kronike nisu navodile kao cara, nego kao uzurpatora. Ta se situacija promijenila tek u 19. vijeku nakon Meiji revolucije u Japanu kada je priznat kao car u skladu sa tada uspostavljenim carskim kultom.
Pieve Vergonte, Verbano-Cusio-Ossola
Pieve Vergonte je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1888 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
TAS2R10
Receptor ukusa tip 2 član 10 je protein koji je kod ljudi kodiran TAS2R10 genom.
Ovaj protein je član familije of mogućih receptora ukusa. On pripada grupi G protein spregnutih receptora i specifično je izražen u ćelijama ukusa jezika i epitela nepci. On deluje kao receptor gorkog ukusa. Ovaj receptor ukusa ne sadrži introne. Njegov gen se nalazi na hromozomu 12p13.
Livud
Livud se može odnositi na
Druga beogradska gimnazija
Druga beogradska gimnazija osnovana je ukazom Namesništva, a u ime maloletnog kneza Milana Obrenovića, 11. avgusta 1870. godine pod nazivom Palilulska polu gimnazija. Prvi direktor gimnazije bio je Dimitrije Nešić.
Promena imena
Aktom od 7. novembra 1875. odlučeno je da se škola nazove Druga niža gimnazija beogradska.
Godine 1889. održani su prvi "ispiti zrelosti" sa učenicima koji su završili sedmi razred. Osmi razred je uveden dve godine kasnije.
1898. pripojena su ovoj školi sva odeljenja ukinute Realke i iste godine je ponovo menjano ime u Gimnazija Vuka Stefanovića Karadžića.
Ime Druga beogradska gimnazija je vraćeno 1904. godine a posle otvaranja ženske gimnazije, 1909., škola je dobila ime Druga muška gimnazija.
Tek 1955. škola je postala mešovita, tj. gimnaziju su počele da pohađaju i učenice, i vratila se na staro ime Druga beogradska gimnazija.
Rešenjem Narodnog odbora opštine Stari grad br 674/1 od 28. decembra 1959. gimnazija dobija ime - Gimnazija "Ivo Lola Ribar"
Seobe
Škola je zajedno sa imenom menjala i lokacije na kojima se nalazila.
Od 1897. godine nalazila se u Bulevaru kralja Aleksandra, a između Vlajkovićeve i placa na kome se nalazi Skupština, pored Panđeline zgrade. Godine 1910. preseljena je u veoma lepu novopodignutu zgradu u Makedonskoj ulici, gde je ostala do 1941. godine. Zgrada je tada gotovo potpuno srušena za vreme aprilskog bombardovanja, a škola preseljena u zgradu Realke u Uzun Mirkovoj.
Posle Drugog svetskog rata škola je pola godine radila u prostorijama Prve ženske gimnazije kod Tašmajdana, a zatim u Trećoj muškoj u Njegoševoj.
Zgrada u Makedonskoj je delimično obnovljena i gimnazija se vratila u svoju kuću septembra 1947. godine, ali je srušena 1960. godine i na njenom mestu je podignut soliter „Politike“. To je ponovo dovelo do serije seoba gimnazije.
Jedno vreme se nalazila u zgradi Pete beogradske gimnazije na Tašmajdanu (1961—1964), potom u zgradi srednje elektrotehničke škole „Nikola Tesla“ u ulici narodnog fronta (1964—1965), da bi se na kraju preselila u sadašnju zgradu na Zelenom vencu.
Promena delatnosti
Od 1977. godine, postaje srednja škola u kojoj su se obrazovali kadrovi društvenog usmerenja prevodilačke i muzejsko-arhivske struke.
Osamdesetih godina imala je dva naziva: Škola za obrazovanje kadrova prevodilačke struke "Ivo Lola Ribar" i Jezička škola "Druga beogradska gimnazija Ivo Lola Ribar" nova su imena.
Filološka gimnazija
Godine 1988. Prosvetni Savet SR Srbije i GSIZ usmerenog obrazovanja Beograda odlučuju da osnuju Filološku gimnaziju. Druga beogradska gimnazija je odabrana kao eksperimentalna škola. Eksperiment je trebalo da traje osam godina, međutim, 1991. škola dobija naziv Filološka gimnazija, kada je i broj jezika sa uobičajena četiri (engleski, nemački, francuski, ruski) proširen dodavanjem španskog, italijanskog, kineskog i japanskog.
Škola od nacionalnog značaja
Ova škola je, od strane Vlade republike Srbije, 10. maja 2007. proglašena za školu od posebnog nacionalnog značaja, pored Matematičke, Prve kragujevačke gimnazije i Gimnazije u Karlovcima.
Profesori - akademici
Četrdeset tri nastavnika Druge beogradske gimanazije su postali članovi Srpske akademije nauka i umetnosti ili Srpskog učenog društva. Među njima su bili
Ostali poznati učenici
Drugu beogradsku gimnaziju su pohađali i:
Mildred
Mildred se može odnositi na
Mineapolis (razvrstavanje)
Mineapolis se može odnositi na
TAS2R12
Receptor ukusa tip 2 član 12 je protein koji je kod ljudi kodiran TAS2R12 genom.
Mišon Hils
Mišon Hils se može odnositi na
Попе
Попе могу бити:
Lost Springs
Lost Springs se može odnositi na
Rayland, Ohio
Rejland je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 417, što je 17 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mankejto
Mankejto se može odnositi na
Magnolol
Magnolol je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 266,334 Da.
Sava Šumanović
Sava Šumanović (Vinkovci, 22. januar 1896 — Sremska Mitrovica, 30. avgust 1942) je jedan od najznačajnijih slikara srpske umetnosti 20. veka.
Biografija
Rođen je 22. januara 1896. u Vinkovcima, gde mu je otac radio kao šumarski inženjer. Kada je imao četiri godine porodica se preselila u Šid. Gimnaziju pohađa u Zemunu, gde počinje da se interesuje za umetnost. Kasnije će se usprotiviti očevoj želji da postane advokat i 1914. u Zagrebu upisati Višu školu za umjetnost i obrt. Ovu školu završava sa najboljim ocenama 1918. Tada počinje da javno izlaže svoja dela.
U svojim ranim delima, Sava insistira na atmosferi i spretno koristi bojene senke i tanke slojeve boje. Pored slikarstva, bavi se ilustracijom, grafikom i scenografijom. Slikarstvo Save Šumanovića u ovom periodu pokazuje uticaje secesije i simbolizma.
Jeseni 1920. Sava odlazi u Pariz i iznajmljuje atelje na Monparnasu. Učitelj mu je bio Andre Lot, istaknuti likovni pedagog pravca analitičkog kubizma. U Parizu se družio sa Rastkom Petrovićem, Modiljanijem, Maks Žakobom i drugim umetnicima. Uticaji kubizma su vidljivi u ovoj ali i u kasnijim fazama slikarevog rada. Može se opravdano reći da je ovaj slikarski jezik Sava Šumanović doneo u Srbiju i da njegova dela ostaju najreprezentativniji primer domaćeg kubističkog slikarstva.
Narednih godina živi i slika u Zagrebu. Javnost i kritika ne prihvataju njegova dela, pa se iz protesta potpisuje francuskom transkripcijom na slikama. Godine 1924. piše studije „Slikar o slikarstvu“ i „Zašto volim Pusenovo slikarstvo“, dela koja su polazište za razumevanje njegove estetike. Ponovo boravi u Parizu 1925, gde prihvata uticaje Matisovog slikarstva.
Godine 1927. Sava Šumanović je naslikao „Doručak na travi“ koji je naišao na odlične kritike u Francuskoj. Nešto kasnije je za 7 dana i noći intenzivnog rada naslikao sliku „Pijana lađa“ koju je izložio na salonu nezavisnih. Inspiracija za sliku je bila istoimena pesma Artura Remboa koja je do njega došla preko Rastka Petrovića koji mu ju je recitovao. Druga inspiracija je bila slika Teodor Žerikoa „Splav Meduza“. Kritičari su ovo delo dočekali sa podeljenim kritikama, a Sava je iscrpljen radom teško podneo one negativne.
Vraća se u Šid 1928, umoran od teških uslova života, rada i loših kritika. U Šidu slika sremske pejzaže. Njegovu samostalnu izložbu u Beogradu kritičari su veoma pozitivno ocenili. Novac od prodaje slika omogućio mu je da ponovo ode u Pariz. Tu nastaju značajne slike: „Luksemburški park“, „Crveni ćilim“, „Most na Seni“. Ova dela karakteriše poetski realizam i umereni koloristički ekspresionizam.
Šumanovićeva dela iz poznijeg perioda se odlikuju svetlim bojama, i lirskom atmosferom. Svoj stil, koji sam naziva kako znam i umem, prilagođava motivu.
Po povratku u Šid, 1930, slika lokalne pejzaže i aktove. Tri godine radi na ciklusu velikih platana „Šiđanke“, a kasnije na ciklusu „Beračice“, posvećenom berbi grožđa.
Za vreme Drugog svetskog rata Šid ulazi u sastav Nezavisne Države Hrvatske i ćirilica je zabranjeno pismo, pa se Sava iz proteste ne potpisuje već samo označava godinu nastanka slike.
Na Veliku Gospojinu, 28. avgusta 1942. godine, Savu su, zajedno sa još 150 Srba iz Šida, oko 6 sati ujutru, uhapsile ustaše i odvele u Sremsku Mitrovicu. Svi oni su posle mučenja streljani, verovatno 30. avgusta, posle čega su sahranjeni u zajedničku masovnu grobnicu.
Njemu u čast ustanovljena je slikarska nagrada Sava Šumanović.
Dela
Najveći broj njegovih dela se čuva u Galeriji slika „Sava Šumanović“ u Šidu. U njoj se nalazi više od 400 dela, od kojih 350 ulja na platnu, crteži, pasteli i dokumentacija.
Vidi još
• 4
Abbadia di Valvisciolo, Latina
Abbadia di Valvisciolo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Luisburg
Luisburg se može odnositi na
Abbadia di Valvisciolo, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Kralj Frizijaca
Kao i većina germanskih naroda u ranom srednjem vijeku, i Frizijci su na svom čelu imali monarhe, iako su oskudni izvori jedni drugima proturječe o tome kakva je bila njihova titula. Neki navode da su Frizijcima vladali kraljevi, a drugi da su im upravljali vojvode. Moderni historičari pretpostavljaju da je Frizija bila sastavljena od više manjih plemena/kraljevstava na čelu sa vlastitim monarhom, kojima je frizijski vladar bio sizeren.
Maksvil
Maksvil se može odnositi na
Beauregard (Lot)
Borgar je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 188 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,30 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 360 metara (maksimalnoj 396 m, a minimalnoj 298 m).
Moran
Moran se može odnositi na
Spisak pravoslavnih praznika
Spisak pravoslavnih praznika obuhvata najznačajnije crkvene praznike u pravoslavnoj crkvi i oni su:
Olejte
Olejte se može odnositi na
Šesta beogradska gimnazija
Šesta beogradska gimnazija je srednja škola koja se nalazi u ulici Milana Rakića, na teritoriji Opštine Zvezdara. Osnovana je 19. oktobra 1933. godine kao „Nepotpuna muška realna gimnazija“ sa sedištem u ulici Vojvode Dragomira, a dve godine kasnije preseljena je u Bulevar Kralja Aleksandra 77. Kamen temeljac za zgradu u kojoj se danas nalazi položen je 14. maja 1939. godine. Izgradnja je završena 1942. godine.
Granati
Šest najčešćih varijeteta granata razlikuju se prema svom kemijskom sastavu. To su pirop, almandin, spassartit, grossular (čiji varijeteti su hessonit i tsavorit), uvarovit i andradit. Granati čine dvije čvrste serije; 1. pirop-almandin-spesartit te 2. uvarovit-grossular-andradit.
Spoljni izgled
Pojavljuju se u mnogo boja, uključujući crvenu, narančastu, žutu, zelenu, plavu, ljubičastu, smeđu, crnu, a mogu biti i bezbojni. Najrjeđi je plavi granat, otkriven kasnih 1990-ih u Bekilyu, na Madagaskaru. On menja boju iz plavozelenkaste na danjem svetlu do tamnoljubičaste pri svetlosti sveće (lampe), a to je rezultat relativno visokog udijela vanadija (oko 1% <tt>V2O3</tt>). I neki drugi varijeteti granata menjaju boju. Na danjem svetlu njihov raspon boja varira od zelene, bež, smeđe, sive do plave, ali pri svetlosti lampe vidimo ih u crvenkastim do ljubičastim/roze nijansama. Zbog te osobine menjanja boja, ovakve granate često menjamo s aleksandritom.
Što se propuštanja svetlosti tiče, granati mogu da budu prozirni do posve neprozirni (opáki), a svi oni se koriste u industrijske svrhe (tj. dobivaju se i sintetički). Sjaj im je staklast do smolast.
Kristalna struktura
thumb|200 px|right|Molekularni model granata. Granati su nezosilikati s općenitom formulom <tt>X3Y2(SiO4)3</tt>. X je dvovalentni katjon (<tt>Ca, Mg, Fe2+</tt>), a Y trovalentni katjon (<tt>Al, Fe3+, Cr</tt>). Kemijski elementi u granatima uključuju kalcij, magnezij, aluminij, dvovalentno i trovalentno željezo, krom, mangan i titanij. Kristali su najčešće u obliku rompskog dodekaedra, deltoidskog ikozitetraedra, te u kombinacijama tih dviju formi. Kristaliziraju u kubičnom sustavu, što znači da imau sve tri osi jednake dužine i sve tri osi međusobno okomite. Nemaju kalavost pa kada se lome pod pritiskom, nastaju neravni, oštri komadići.
Almandin
thumb|desno|200px|Almandin u gnajsu Almandin (ili almandit) je moderan dragi kamen. Ime je dobio po Alabandi, regiji u Maloj Aziji, gdje se kamenje vadilo još u antička vremena. Kemijski, almandin je željezno-aluminijski granat, s formulom <tt>Fe3Al2(SiO4)3</tt>; tamnocrveni prozirni kamen često nazivamo i dragim te ga koristimo za nakit (najčešći dragi kamen među granatima). Almandin se pojavljuje u metamorfnim stijenama kao što su tinjci, zajedno s mineralima staurolita, kijanita, andaluzita i drugih. Almandin je još poznat i kao orijentalni granat te almandinski rubin.
Freistatt, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Granati
Pirop
Varijetet piropa iz Macon Countya, Sjeverna Karolina, ljubičasto-crvenkaste je nijanse i nazvan je rodolit, prema grčkoj riječi za ružu. Prema kemijskom sastavu to je izomorfna mješavina piropa i almandina, gdje je odnos piropa i almandina 2:1. Pirop je još poznat kao Arizona rubin, California rubin, Rocky Mountain rubin, Cape rubin te Bohemian granat u Češkoj.
Alenka Mirković-Nađ
Alenka Mirković-Nađ - hrvatska prevoditeljica, novinarka
Freistatt, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 163, što je 21 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Granati
Pirop
Pirop je indikator visokotlačnih uvijeta nastanka stijena. Granati koje nalazimo u plaštu, peridotitima i eklogitima često sadrže pirop.
Alenka Mirković-Nađ
Bila je nastavnica tehničkih predmeta. Za vrijeme Domovinskog rata, radila je na Hrvatskom radiju Vukovar, zajedno sa Sinišom Glavaševićem. Bila je radijska tehničarka, glazbena urednica i novinarka. Slala je ratne izvještaje stranim medijima.
Napisala je knjigu "91,7 MHz – Glasom protiv topova", koja se smatra najboljom knjigom memoarske literature o Domovinskom ratu u Hrvatskoj. Za nju je dobila nagradu Ksaver Šandor Gjalski 1997. godine. Suautorica je knjige "Bitka za Vukovar" zajedno s Mile Dedakovićem i Davorom Runtićem 1997. godine.