cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Savojski križarski rat
Galipolje
Nakon što je ocijenio situaciju u Bugarskoj i turske pozicije u Evropi, Amadeus je poveo svoju flotu prema Dardanelima, gdje mu se pridružila flotila pod vođstvom Francesca I Gattilusia, princa Lezbosa i zeta zarobljenog carstva. Moguće je da ih je susreo odred bizantske vojske pod vođstvom patrijarha Carigrada, kako je zabilježeno u savojskim hronikama. Udružena križarska flota 22. augusta je pokrenula napad na Gelibolu (Galipolje), drugi grad evropskih Turaka. Iako je vojska započela opsadu napadom na zidine, tokom noći Turci su napustili grad i ujutro su stanovnici otvorili vrata križarima. Izvori osvjetljavaju taj kratak događaj u ograničenoj količini. Iz grofovog je registra poznato da su i grad i tvrđava bili u svojskim rukama do 26. augusta i za oboje su odabrani garnizoni i komandanti — Giacomo di Luserna za grad i Aimone Michaele za tvrđavu, uz odgovornost ne samo obrane Gelibolua, već i čuvanja ulaza u tjesnace. Jedan glasnik je 27. augusta poslan zapadno sa vijestima o grofovoj "prvoj i najslavnijoj pobjedi protiv paganskih Turaka".
Hronike objašnjavaju brz uspjeh povlačenjem Turaka, ali je također poznato da je 12. septembra kod Beyoğlua (Pera) u Carigradu grof pripremao sahranu za nekoliko svojih ljudi koji su poginuli u napadu na Gelibolu. Ubijeni su Simon de Saint-Amour i Roland de Veissy, obojica vitezovi Ogrlice, a grofov rizničar, Antoine Barbier, kupio je osamnaest grbova sa "amblemom Ogrlice" (devisa collarium) za njihovu sahranu, dok su za sahranu Girarda Mareschala iz Savoje i Jeana d'Yverdona iz Vaudoisa plaćene osamdeset jedna voštana baklja i milostinja. Velika oluja u Mramornom moru isprva je spriječila ostatak križara da napuste Gelibolu, ali su do 4. septembra morem dospjeli do Carigrada. Flota se iskrcala u Beyoğluu (Pera), u genovskoj četvrti gdje je većina njegovih ljudi i ostala, iako su neki uzeli smještaj u Galati, borgo de Veneciis (venecijanskoj četvrti), a sam Amadeus u gradu je kupio kuću, koju je morao opremiti. Pored troškova za namještaj i sahrane, grof je morao isplatiti tromjesečnu zaradu svom prevodiocu Paulu.
Bugarska
Iz Carigrada, Amadeus je poslao savojsko izaslanstvo Jovanu V, koji je bio u Vidinu. Čini se da je tražio oružanu intervenciju za svoje oslobađanje i povratak u glavni grad. Njegova carica, Helena Kantakouzene, ponudila je grofu Savoje novac za vojni pohod u Bugarsku, unatoč tome što Amadeus nije imao papino ovlaštenje da napadne Bugare, također kršćane iako šizmatike (nekatolike). Ostavivši jedan kontingent u Carigradu, grof je 4. oktobra poveo flotu duž bugarske obale Crnog mora. Za dva dana stigli su u luku "Lorfenal" (l'Orfenal) i potom u Sozopol, za koji se dugo pretpostavljalo da je bio u bizantskim rukama, ali se pokazalo da je pripadao Bugarima. Nije došlo ni do kakve bitke i nejasno je da li se grad predao ili su ga samo zaobišli. Obračuni troškova Amadeusa VI pokazuju da je bio "kod Sozopola" (apud Tisopuli) od 17. do 19. oktobra, ali je možda samo logorovao izvan njegovih zidina. Međutim, moguće je da je zauzeo Burgas. 20. oktobra zauzeti su grad Nesebar (Mesembrija) i njegova tvrđava. Budući da su pružili jak otpor koji je izazvao smrt mnogih kršćanskih vitezova i paževa, Mesembrijci su ubijeni, žene i djeca nisu bili pošteđeni, a grad je opljačkan. Pomorije, koje su Savojci nazivali Lassillo ili l'Assillo (od Axillo, ili Anchialus), zauzeto je nakon toga, a možda i Macropolis i Skafida (Stafida); Savojci su kontrolirali Burgaski zaliv.
Obalna regija Bugarske, današnja Dobrudža, tada je bila djelimično neovisna Kneževina Karvuna kojom je vladao Dobrotica kao pograničnom markom Bugarskog Carstva. Njen najveći grad, prethodno mitropolija, bila je Varna. 25. oktobra križari su stigli pred Varnu i poslali izaslanstvo njenim građanima sa zahtjevom da se predaju. Oni su to odbili, ali su obećali poslati vlastitog glasnika caru Jovanu Šišmanu, čiji je glavni grad bio u Velikom Trnovu (Tirnovo), sa zahtjevom da dopusti Jovanu V da prođe, iako Šišman u to vrijeme nije kontrolirao Vidin, već je bio u rukama njegovog brata, Jovana Stracimira. U međuvremenu, stanovnici Varne snabdijevali su križarsku vojsku i između Trnova i logora grofa Savoje razmijenjeno je nekoliko izaslanstava. Kako bi ojačao svoju pregovaračku poziciju, Amadeus je napao i zauzeo Emonu (Lemona, l'Emona), utvrdu na Rrtu Emine, južnije duž obale. Nakon predaje, Emonci su podigli pobunu koja je morala biti ugušena. Uspostavivši garnizon tamo, Amadeus se vratio u Varnu.
Kako se primirje između Varne i grofa Savoje odugovlačilo, grupa mlađih križara zaplovila je morem kako bi tokom noći zauzela mali zamak "Calocastre". Stražari su ih otkrili prilikom pokušaja penjanja uz zidine i križari su izmasakrirani. Iako je izrazio neodobravanje prema njihovom samostalnom zahvatu, Amadeus je za odmazdu poveo pohod koji je rezultirao klanjem populacije Calocastrea. Pregovori sa Bugarima nastavili su se do sredine novembra i Amadeus je, moguće na insistiranje cara, podigao opsadu Varne i povukao se u Nesebar, ostavivši garnizon u Emoni, prije 18. novembra. 23. decembra car Šišman obavijestio je Amadeusa da je caru dozvoljeno da ode iz Vidina u Kaliakru, u Dobroticinoj domeni. Grof je poslao doček za dobrodošlicu i proveo zimu u Nesebaru, gdje je temeljito upravljao gradom, izvlačeći poreze svih vrsta. U ranom januaru 1367. grof je premjestio svoj dvor preko zaliva u Sozopol, gdje je car konačno stigao 28. januara, bez zaustavljanja u Kaliakri.
U blizini Carigrada
U kasnom januaru ili ranom februaru, građani Emone su se pobunili. 15. marta, vjerojatno nakon što je car napustio Carigrad uz obećanje da će snositi cijenu Amadeusovog pohoda u Bugarskoj u zamjenu za dobijanje gradova koje je on osvojio, grof je otišao u Nesebar kako bi nadgledao konačne pripreme za njegov odlazak, uključujući razmjenu svih njegovih ljudi koji su do tada držani zarobljeni u bugarskim zatvorima. Do 9. aprila sve je postignuto i križari su se vratili u Carigrad, gdje je, prema riječima savojskih hroničara "car, kako bi primio svog rođaka grofa što uzvišenije i časnije, pripremio sveštenike, koledže i sve religijske redove, gospodu, građane, trgovce, ljude, žene i djecu i [svi su] otišli do obale kako bi se susreli sa grofom, vičući ‘Živio grof Savoje, koji je oslobodio Grčku od Turaka i cara, našeg gospodara, iz ruku cara Bugarske’." U Carigradu, Jovan V konačno je pristao platiti 15 000 fiorina kao cijenu bugarskog pohoda, iako je na kraju primljeno samo oko 10 000.
Amadeus je još uvijek namjeravao ratovati protiv Turaka, ali su se njegova sredstva da to učini smanjila od vremena zauzimanja Galipolja. Ipak, 14. maja zauzeo je turski zamak Eneacossiju na sjevernoj obali Marmore, za kojeg grčki historičar Jovan VI Kantakuzin informira da je bio "utvrda blizu Rhegiuma", u današnjem Küçükçekmeceu. Jedan od savojskih vojnika nagrađen je za postavljanje savojske zastave na vrh tornja tokom okršaja. Istog tog mjeseca, Amadeus je morao pojuriti prema sjeveru kako bi obranio Sozopol od turskog napada. Na 24. maj ili oko tog datuma njegovi ljudi zapalili su tursku utvrdu zvanu Caloneyro, koju vjerojatno predstavljaju bizantske ruševine u Büyükçekmeceu. Tokom aprila i maja glavna briga križara bila je plaćanje vlasnika brodova i skupljanje novca za povratno putovanje.
Povratak
Ostatak Amadeusovog vremena u Carigradu bio je ispunjen pregovorima za popravljanje raskola Istoka i Zapada, što na kraju nije urodilo plodom. I unatoč tome što je postavio Paula, latinskog patrijarha Carigrada, u Gelibolu umjesto u Carigrad u znak priklanjanje Grcima, Paul se vratio u Italiju sa križarima, koji su zaplovili 9. juna 1367. godine. Grof Savoje putovao je novom galijom koju je njegov sljedbenik Giovanni di Conte kupio u Peri. 13/4 juna križari su dospjeli u Gelibolu, gdje je Amadeus isplatio garnizon i predao grad i tvrđavu Bizantincima. Do 16. juna flota je dospjela do Tenedosa. Od 20. do 22. juna zaustavljena je u Halkidi, gdje je Amadeus platio četiri zlatna perperija dvama guslarima Rogera de Llúrije, vikar-generala Atinskog Vojvodstva, koji su došli sa pozdravima svog gospodara i zadržali se da bi pružili zabavu tokom večeri.
U Halkidi mnogi su napustili križarski pohod kako bi otišli na Kipar i borili se za kralja Petra I, koji je, činilo se, obećavao više prilika za borbu sa pravim nevjernicima, a manje borbi sa šizmatičkom braćom po vjeri. Križari su se u povratku zaustavili u Metoniju (Modon) i Glarentzi (Clarencia), dospjevši na Krf 10. jula. Sedmicu dana kasnije zaustavili su se u Dubrovniku, a 29. jula iskrcali su se u Veneciji. Vijesti o njihovim pobjedama putovale su brže od njih.
Amadeus je ostao u palači Carraresija u Veneciji pet sedmica: otplaćujući dugove, dajući poklone zahvalnosti crkvama, uzimajući još kredita (8872 dukata od Bartholomea Michaelisa i 10 346 od Federiga Cornara). Potom je nakratko posjetio Treviso radi nekih svečanosti, čije je značenje nejasno (od 23. do 26. augusta). Kako bi se odriješio svoje zakletve, od Amadeusa se tražilo da pošalje izaslanike Jovana V u Rim. Putovao je kopnom do Pavije, gdje je dospio 18. septembra kako bi sačekao svoj prtljag koji je dolazio uz rijeku Po i svoju riznicu koja je dolazila iz Savoje kako bi finansirao svoje konačno hodočašće u Rim. 25. septembra uputio se prema Pizi, a odatle prema Viterbu, gdje se sreo sa papom Urbanom i predstavio bizantsko izaslanstvo. Nastavio je sa papinskom pratnjom prema Rimu, gdje je papa Urban svečano ušao u grad 12. oktobra, prvi papa u Rimu od 1305. godine. Amadeus je ostao u Rimu oko dvije sedmice prije povratka u Chambéry do Božića putem Perugije i Firence (u ranom novembru), kroz Paviju (sredinom novembra), Parmu, Borgo San Donnino i Castel San Giovanni. Tokom svog putovanja od Venecije do Rima i Savoje, grofu su svuda ukazane počasti kao trijumfalnom križaru.
Gubitak Emone i Galipolja
Amadeus je ostavio grad Emonu u rukama svog vanbračnog sina, starijeg Antoinea, sa malim garnizonom. Prema savojskim hroničarima, Jehanu Servionu i Jeanu d'Oronvilleu Cabaretu, stanovnici su prevarili Savojce činovima ljubaznosti prije nego što su ih odveli u zasjedu u kojoj je zarobljen Antoine. Pretpostavlja se da je Antoine čamio u bugarskom zatvoru do svoje smrti. Iako taj iskaz ne potvrđuju raniji izvori, sigurno je da je Emona izgubljena u korist Bugara i da se poslije križarskog rata stariji Antoine nigdje ne javlja u rizničkim obračunima svog oca.
Galipolje nije oteto od kršćanskog svijeta bilo kakvim radnjama Turaka. Nakon tri godine građanskog rata između Jovana V i njegovog sina, Andronika IV, potonji im ga je predao kao otplatu za njihovu podršku. Na taj je način ono okupirano nakon deset godina kršćanskog zaposjedanja, u zimu 1376–77 od strane sultana Murata I.
C13H10Cl2O2
Molekulska formula C13H10Cl2O2 se može odnositi na:
The Adventure of the Reigate Squire
"The Adventure of the Reigate Squire" (srpskohrvatski: Rejgejtska vlastela), poznata i pod naslovima "The Adventure of the Reigate Squires" i "The Adventure of the Reigate Puzzle" je jedna od 56 pričao o Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Izvorno objavljena u Strandu 1893. godine, uz ilustracije Sidneyja Pageta, priča čini sastavni dio zbirke The Memoirs of Sherlock Holmes. Doyle je ovo priču naveo kao dvanaestu od svojih dvanaest najdražih priča.
Slučaj
U travnju 1887., dr. Watson vodi svog prijatelja Sherlocka Holmesa na odmor nakon napornog slučaja u Francuskoj. Njihov domaćin je pukovnik Hayter, čije se imanje nalazi u blizini Reigatea u Surreyju. U večernjim satima, pukovnik svojim gostima priča o nedavnoj provali na imanju Acton, u kojoj su lopovi ukrali šarolik asotriman predmeta, ali ništa vrijedno.
Sljedećeg jutra, Hayterov batler govori o ubojstvu na još jednom obližnjem imanju, onom obitelji Cunningham. Žrtva je bio kočijaš, William Kirwan. Inspektor Forrester preuzima slučaj, čiji je jedini trag komadić papira s nekoliko ispisanih riječi pronađen u ruci Williama Kirwana. Sherlock Holmes se zainteresira za slučaj i ubrzo zaključi kako su riječi na papiru ispisala dvojica muškaraca, svaki različite riječi. Holmes kasnije odlazi analizirati mjesto ubojstva, a kasnije se vraća po Watsona i Haytera. Nakon toga, sva četvorica odlaze do kuće Cunninghamovih, tokom čega Holmes dijeli svije misli i činjenice, uključujući i otkriće o postojanju pravnog spora između Actonovih i Cunninghamovih oko vlasništva gotovo polovice imanja Cunninghamovih.
Nakon razmišljanja, Holmes je zaključio kako je neophodno da pronađu ostatak poruke pronađene kod Kirwana. Detektiv vjeruje kako Cunninghamovi znaju gdje je i što u njoj piše. Koristeći niz lukavstava, Holmes je uspio izvući potrebne podatke od Aleca Cunninghama i njegovog starog oca. Znajući to, Cunninghami su pokušali ubiti Holmesa, ali to su spriječili Watson i Forrester.
Subcetate (razvrstavanje)
Subcetate ima više značenja:
El Ramillete (razvrstavanje)
El Ramillete ima više značenja:
San María Totoltepec, México
San María Totoltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 18779 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2602 m.
München
thumb|right|300px|Kip Djevice Marije na trgu Marienplatz, u pozadini simbol grada Minhena: zvonici crkve Frauenkirche
München (fonetski: Minhen) je glavni grad nemačke pokrajine Bavarske. Nakon Berlina i Hamburga, Minhen je treći po veličini grad Nemačke. Prostire se na 310,46 km² i ima 1.450.381 (31.12.2015) stanovnika.
Kratka istorija
Prvi podaci o Minhenu potiču iz 6. veka nove ere kada su Bavarci, pleme Alemana, osnovali više naseobina na reci Izar. Mesto tih naseobina dan danas možemo prepoznati po nastavku –ing, kao što su delovi Minhena: Švabing, Aubing, Sendling itd. Krajem 10. veka i početkom 11. veka monasi osnivaju manastir koji se zvao Apud Munihen. Od toga potiče današnje ime za ovaj grad. 1158. godine Heinrih zvani Lav osniva grad kome daje ime Minhen. Kraljevska porodica Vitelsbah 1180. proglašava Minhen za rezidenciju kraljevske porodice.
Već 1390. godine Minhen ima oko 10 000 stanovnika. U 15. veku počinje procvat Minhena dok se u renesansi i baroku grade mnoge građevine koje dan danas predstavljaju najlepše spomenike u Minhenu. Najznačajniji vladar, kome Minhen duguje današnji izgled, je kralj Ludvig Prvi (vladao od 1825-1848). On je Minhen uzdigao do kulturne i duhovne prestonice Evrope u to doba i sprečio industijalizaciju, zato dan danas Minhen predstavlja jedan od retkih gradova u Nemačkoj koji je uspeo da fabrike udalji od grada.
Nakon Prvog svetskog rata dolazi do velikih promena u Minhenu kada nastupaju glad i siromaštvo. Ovakve korenite promene su dovele do toga da Minhen postane centar nacional-socijalista. Adolf Hitler 1923. preduzima marš na Minhen, koji biva brutalno ugušen od strane vlasti, ali već 10 godina kasnije Minhen je u čvrstim rukama "Firera". Godine 1938. u Minhenu je potpisan Minhenski sporazum kojim je Njemačka od Čehoslovačke dobila Sudete, i koji se obično smatra vrhuncem Hitlerovih diplomatskih dostignuća.
U Drugom svetskom ratu Minhen je pretrpeo ogromne štete a kao dokaz tome služi podatak da je su neki delovi grada potpuno uništeni, a da je čak 70% zgrada srušeno. Početkom 1950. naglo dolazi do razvoja Minhena i već 1962. Minhen probija Milionsku granicu.
Međutim najveći napredak Minhen je ostvario za vreme Olimpijskih Igara 1972. godine, usprkos zloglasnom napadu palestinskih terorista, kao i za vreme Svetskog prvenstva u fudbalu 1974.
Geografski položaj
München se nalazi na obalama reke Izar, na samim obroncima Alpa i na nadmorskoj visini od 530 m. Pošto su se u starom i srednjem veku ovde ukrštavali putevi od zapada prema istoku i od severa prema jugu, Minhen je postao jako značajna raskrsnica puteva kao i trgovački centar te regije. Zahvaljujući ovom geografskom položaju Minhen i dan danas predstavlja važnu raskrsnicu puteva kako kopnenih tako i vazdušnih.
Stanovništvo
Podaci pokazuju da Minhen (sa okolinom) danas ima oko 2 miliona stanovnika i time predstavlja treći po veličini grad u Nemačkoj iza Berlina i Hamburga. Procenjuje se da u Minhenu živi više od 400 000 stranaca od kojih najbrojnije manjine čine Turci, koji se u Minhenu poznati kao prodavci bureka i pita i kao vlasnici orijentalnih radnji, Italijani, koji se bave mahom uvozom specijaliteta iz Italije, etničke grupe iz bivše Jugoslavije, verne sivoj ekonomiji, kao i Grci prodavci girosa.
Najviše zastupljena religija je katolička (oko 40% stanovnika), koju sledi protestantska i evangelistička (30%) kao i muslimanska (10%). Ovoliko veliki broj stranaca doveo je do toga da Minhen poprimi obeležja jednog kosmopolitskog grada, a da njegovi stanovnici budu jako ljubazni i gostoprimivi prema svakom. Nažalost veliki broj stranaca doveo je i do formiranja delova grada u kojima isključivo žive manjine.
Arhitektura grada i Kulturno Povijesni spomenici
Arhitektonsku sliku Minhena karakterišu više faza od kojih prva počinje već 1294 godine. Kada je car Ludvig Prvi Minhenu dao monopol nad prodajom soli, počeli su radovi na zidinama kako bi se Minhen zaštitio od napada razbojnika i neprijatelja. Tako Minhen dobija prve zidine koje su stajale do 18. veka. Ostaci ovih zidina mogu se dan danas videti na:
1. 	Trgu Sendlinger tor 1310. godine su izgrađene kule koje su predstavljale kapije-ulaz u grad kao i osmatračnicu 2. 	Trgu Isar Tor Kada se grad proširivao 1330. godine Isartor je dobio ulogu istočnog ulaza u grad i tu se grade stražarske kule. Glavni toranj je završen 1337. 3. 	Trgu Karlstor (do 1761. Nojhauzer tor) Godine 1302. je Karlstor sagrađen kao zapadni ulaz u grad.
Najstarija Crkva u Minhenu potiče iz ovog perioda, Crkva Svetog Petra, međutim od starog izgleda crkve su ostali samo temelji dok je ostali deo urađen u baroknom stilu. Nakon više godina stagniranja krajem početkom 15. veka počinje arhitektonski i umetnički uspon Minhena. Arhitekta Joerg von Halsbah počinje radove na Frauenkirhe (ženska crkva) 1468. a završava 1488. kada Frauenkirhe postaje crkva sa najvećom halom u Nemačkoj. Frauenkirhe danas predstavlja zaštitni znak Minhena sa svoja dva 99 m visoka zvonika, koja su dodata 1525. i 109 m dugačkom halom. Radovi na staroj gradskoj skupštini su počeli u istom periodu od istog arhitekte a završeni su 1480 godine. Nažalost veći deo stare gradske skupštine je uništen u požaru, tako da se danas vidi samo rekonstrukcija koja je završena 1977. Za vreme konflikta između Katoličke crkve i Reformista Martina Lutera, knez Vilhelm Peti je stao na stranu Katoličke crkve i postao centar kontrareforme. Jezuiti koji su tada došli u grad obeležili su i arhitetkturu tog vremena i uz pomoć Vilhelmovog naslednika Maksimiliana gradi se antikvarnica Rezidencije (1569-1571) koja predstavlja najznačajniji spomenik renesanse severno od Alpa. Cela rezidencija porodice Vitelsbah završena je tek 1610 i danas je jedna od najlepših građevina u Minhenu.
Posle opšte propasti Nemačkog carstva za vreme tridesetogodišnjeg rata i zauzimanja Minhena od strane Gustafa Adolfa, kralja Švedske, krajem 17. veka arhitekte opet imaju pune ruke posla. Italijanske arhitekte Bareli i Cukali grade Teatiner crkvu (1663-1688) koja je istovremeno služila kao rezidencija sa 70 m visokim zvonicima. Između Teatiner crkve i Rezidencije gradi se četvrt u francuskom stilu sa brojnim palatama koje dan danas krase ovaj deo Minhena. Dvorac Nimfenburg predstavlja remek delo ovog perioda. Gradnja je počela 1664. godine a završena tek 1820. Nalazi se izvan centra Minhena i zapravo je poklon Princa Ferdinanda svojoj ženi Mariji u čast rođenja sina Maksa Emanuela. Pravi naziv ovog zdanja je Castello delle Ninfe. 1745 završeno je pozorište Kuvilje koje predstavlja početak Rokokoa u Nemačkoj. Već tada je Minhen predstavljao jedan od najvećih gradova u Nemačkoj a 1780. broji 35.000 stanovnika. Značajan uticaj na dalji razvoj grada bilo je rušenje gradskih zidina 1791. čime se Minhen širi na okolna mesta. Već tada Karlstor dobija svoj drugi naziv Štahus. Poreklo ovog imena nije razjašnjeno ali se predpostavlja da su dve priče kumovale nazivu: vlasnik jedne kafane u blizini Karlstora se zvao Eustahije ili da je postojala kafana kod Štahelgartena što u prevodu znači kod samostrela-Štahel. 1791. počinju i radovi na Engleskom parku u centru grada. Ovaj javni park predstavlja jedan od najvećih svoje vrstu na celom svetu (5 km * 1 km), u sklopu kog se nalazi Kineska Kula i Monopteros.
Najveći uticaj na arhitekturu grada bez sumnje je ostavio Ludvig Prvi koji je proširio grad i izgradio monumentalne građevine na ulici pod njegovim imenom, pod vođstvom arhitekte Lea fon Klencea: 1.	Zgrada Ministartsva Finansije 1816-1821 koja je identična kao 2.	Zgrada Ministarstva Bavarske 1826-1828 sa koncertnom salom 34 m x 22 m 3.	Veliki Bazar 1824-1826 u kome se nalazi jedan od najstarijih Kafea 4.	Ratno Ministarstvo 1827-1830 5.	Stara Pinakoteka 1826-1836 najveći muzej sa ukupnom dužinom od 137 m Leo fon Klence takođe gradi Kraljevski trg sa Gliptotekom (1816-1830) i Propilejima (1846-1862) i Nacionalno pozorište (1811-1818) sa 2100 sedišta.
Genijalni Arhitekta Fridrih fon Gertner gradi takođe na Ludvigovoj ulici sledeće zgrade:
1.	Trijumfalna kapija 1843-1852 po ugledu na Konstantinov slavoluk u Rimu 2.	Ludvigova crkva 1829-1844 jedna od najlepših crkava u Minhenu 3.	Bavarska Biblioteka 1832-1843 kopija Ermitaža u Lenjingradu i najveća zgrada 4.	Univerzitetska zgrada 1833-1837 poklon Ludviga građanima Minhena 5.	Vojnička Hala 1841-1844 sa spomenikom bogu Odeonu
Jedan od najvećih arhitektonskih poduhvata tog doba predstavlja izgradnja Maksimilijanove ulice (1853-1865) sa Hotelom Četiri godišnja doba, Skupštinom Donje Bavarske i Maksimilijaneumom koji predstavlja skupštinu Bavarske i repliku Pantenona u Atini.
Krajem 19. i početkom 20. veka grade se jedne od najvećih i najlepših zgrada u Minhenu.
1.	Gradska Pivnica 1896-1897 prvi put javno točenje piva 2.	Vojni Muzej 1900-1905 sa 32 m visokom kupolom 3.	Bavarska Hipotekarna-kreditna banka 1895-1896 najznačajnija barokna zgrada 4.	Augustinska Pivnica 1897-1898 sa 2000 mesta najveći restoran u Minhenu 5.	Palata pravde 1891-1898 novobarokna zgrada sa liftovima i klimatizacijom 6.	Zgrada Umetnika 1892-1900 u stilu nemačke renesanse 7.	Bavarska Berza 1896-1898 8.	Anđeo Mira 1895 koji je optočen zlatom i pruža predivan pogled na Minhen 9.	Nemački Muzej čija izgradnja je trajala skoro 90 godina 1906-1982 10.	Mostovi na Izaru 1899-1905 nalik na mostove u Firenci ukupno 8
Nakon prvog i Drugog svetskog rata u kome je Minhen srušen do temelja počinje period restauracije i rekonstrukcije Minhena. Ubrzo nakon 2. svetskog rata 1950. godine Gradska Skupština donosi odluku da se sve zgrade koje su srušene u bombardovanju ponovo izgrade u svom stilu. Tako Minhen postepeno postaje replika starog Minhena a radovi na srušenim zgradama se završavaju tek krajem 20. veka. Kada se Minhen kandidovao kao mesto održavanja letnjih Olimpijskih igara počela je velika izgradnja i Minhen počinje da gradi u novijim stilovima ali van centra grada tako da danas postoji svojevrsni kontrast u Minhenu. Ulica Sunca koja se nalazi na mestu srušenih zidina nalik na Pariz ili Barselonu, predstavlja granicu između starog i novog Minhena. Za potrebe Olimpijskih igara prošireni su Minhenski Aerodrom i Železnička stanica i izgrađen Sajam.
Santa Adelaida (razvrstavanje)
Santa Adelaida ima više značenja:
C12H19NO
Molekulska formula C12H19NO se može odnositi na:
Suatu (razvrstavanje)
Suatu ima više značenja:
Primož Trubar
thumb|250px|Primož Trubar, crtež Primož Trubar (9.6. 1508., Raščica, Slovenija - 28.6. 1586., Derendingen, Njemačka) je bio najpoznatiji slovenački pisac, prevoditelj i protestantski pastor. Važi za oca slovenačke književnosti i autora prve štampane knjige na slovenačkom jeziku. Bio je i prvi crkveni predstavnik protestantske crkve u Sloveniji.
Biografija
1520.-1521. bio je učenik škole u Rijeci, 1522.-1524. školovanje je nastavio u Salzburgu. Kasnije je išao u Trst gde je bio pod tutorstvom Pijetra Bonoma. Tamo se povezao sa humanistima, od kojih je jedan bio Erazmo Roterdamski. 1528. se upisao na Bečkom univerzitetu ali studije nijer završio. 1530. vrati se u Sloveniju i postao je sveštenik. 1547. tokom protureformacije pobegao je u Nemačku, koja je bila tolerantnija prema protestantizmu. U nemačkome gradu Rotenburg nastavio je kao crkveni propovjednik. Tamo je napisao najznačajnija dela slovenačke književnosti, Abecedarijum i Katekizam. Objavljena su u nemačkom Tibingenu. Kasnije je napisao još 25 dela na slovenačkom jeziku i preveo je kompletan Novi Zavet 1582.
Umro je i sahranjen u današnjem Tibingenu, Nemačka.
Uprkos kratkoj eri Protestantizma u Sloveniji, to je bila i era najvećeg kulturnog napretka. Zajedno sa Adamom Bohoričem i Jurijem Dalmatinom predstavljao je zlatnu eru slovenačke književnosti.
Farneto, Caserta
Farneto je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Stăuceni (razvrstavanje)
Stăuceni ima više značenja:
C12H8Cl2O2S
Molekulska formula C12H8Cl2O2S se može odnositi na:
C13H14N2O
Molekulska formula C13H14N2O se može odnositi na:
Castetpugon
Katetpižon je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 170 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22,7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 148 metara (maksimalnoj 251 m, a minimalnoj 114 m).
Činovići
Činovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Zavidovići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 3.371 stanovnika.
Énna Airgdech
Énna Airgdech ("bogat srebrom", također Airgthech, Airgtheach), sin Eochu Mumua, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao nakon što je u bitci kod Carmana ubio prethodnog kralja Óengus Olmucaida, ubicu svog osca. Nakon dolaska na vlast je dao izrađivati srebrne štitove za svoje plemiće u Argatrosu. Vladao je dvadeset sedam ili dvadeset osam godina prije nego što ga je u bitci kod Raignea ubio Óengusov unuk Rothechtaid mac Main.
Gorana (Bar)
Gorana je selo u opštini Bar u Crnoj Gori. Nalazi se južno od grada Bara u regiji Mrkojevići. Sastoji se od Male Gorane i Velje Gorane.
Auletta, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1567 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Gorana (Bar)
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2003. godine selo ima 523 stanovnika.
Prezimena
Dominantna prezimena su u Maloj Gorani Šabović i Sulejmanović, a u Veljoj Gorani Nikezić, Metanović i Kovačević.
Stănița (razvrstavanje)
Stănița ima više značenja:
Bivio di Ravi, Grosseto
Bivio di Ravi je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Kurdska zastava
thumb|200px|[[Datoteka:FIAV 111111.svg|23x15px Zvanična zastava Iračkog Kurdistana Razmere: 2:3]] Kurdska zastava ili Zastava Kurdistana (kurdski: Alaya Kurdistanê, ili Alay Rengîn - "šarena zastava"), prvi put se pojavila u vreme kurdskog pokreta za nezavisnost od Otomanskog carstva. Kažu da ju je tokom 1920-tih kreirala organizacija Xoybûn (Hojbûn). Raniju verziju ove zastave je isticala otcepljena Republika Ararat u Turskoj u periodu 1927-31.. Kasnije je to bila zastava, od Sovjeta podržane, kurdske države poznate kao Republika Mahabad tokom 1946.. Danas je ističe Kurdistanska regionalna vlada u iračkom Kurdistanu. Ova zastava je zabranjena u Siriji.
Glavna kurdska karakteristika zastave je amblem zrakastog zlatnog Sunca u sredini, što je stari verski i kulturalni simbol među Kurdima. Sunčev disk ima 21 zrak, podjednake veličine i oblika. Broj 21 je značajan u starim jazdanističkim verskim tradicijama kod Kurda.
Kurdske tradicije smatraju da boje zastave potiču od boja kecelje kovača Kave. Kurdistanska Demokratska Partija Iraka (KDP), koja je više od pola veka koristila ovu trobojku, ovako objašnjava simbolizam boja:
Konstrukcija zastave
Veličina zastave je 2×3 jedinice. Prečnik Sunčevog diska je 0,5 jedinica bez zraka i 1,0 sa zracima. Zraci su oštri, strane su im prave linije. Osnove zraka se dodiruju, tako da osnovni disk nigde nije izložen. Sunčev amblem se nalazi u geometrijskom centru zastave. Sunce je tako postavljeno da je simetrala najvišeg, neparnog, zraka okomita (normalna) u odnosu na dužinu zastave.
Stare zastave kod Kurda
Neke kurdske kneževine i države, npr. Soran ili Kraljevina Kurdistan, imali su svoje zastave.
Kontroverza oko upotrebe iračke zastave u iračkom Kurdistanu
thumb|right|200px|Zvanična iračka zastava pre 2008., koja je 2006. zabranjena u iračkom Kurdistanu zbog svog panarapskog i [[baasističkog simbolizma.]] thumb|200px|Stara verzija iračke zastave, iz vremena [[Abdul Karim Kasima (1959-63.), čije je isticanje dozvoljeno u Kurdistanu, za razliku od zastave iz 2004-08.]] U 2006., Masud Barzani, predsednik regionalne vlade Kurdistana u Iraku, zabranio je isticanje nacionalne iračke zastave pored kurdske na zgradama regionalne vlade, čime su podignute tenzije na domaćoj iračkoj sceni, a i međunarodnoj (naročito sa Turskom).
Omro, Wisconsin
Omro je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Kurdska zastava
Kontroverza oko upotrebe iračke zastave u iračkom Kurdistanu
Kabinet iračkog premijera Nuri al-Malikija je dostavio kratku izjavu u vezi ovog incidenta: Sadašnja iračka zastava je jedina zastava koja bi trebala biti isticana na svakom pedlju iračke zemlje, dok parlament ne donese odluku o njoj u skladu sa Ustavom.
Santa Alicia (razvrstavanje)
Santa Alicia ima više značenja:
Omro, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.517, što je 340 (10,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
C12H19N
Molekulska formula C12H19N se može odnositi na:
Kurdska zastava
Kontroverza oko upotrebe iračke zastave u iračkom Kurdistanu
Međutim, nakon promena na iračkoj zastavi 2008. (usvojena je privremena zastava bez zelenih zvezda, na period od jedne godine), nova iračka zastava je istaknuta iznad kurdskog parlamenta.
Eksterni linkovi
(na engleskom:)
Sântămăria-Orlea (razvrstavanje)
Sântămăria-Orlea ima više značenja:
Okrug Halimayn, Lahij
Halimayn je okrug u Jemenu u pokrajini Lahidž.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1478 m.
El Reparito (razvrstavanje)
El Reparito ima više značenja:
Fitaza
Termin Fitaza ima više značenja.
Dorset, Vermont
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 249.
El Milagro, Ramos Arizpe
El Milagro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Weisenheim am Berg
Vajzenhajm am Berg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 48 opštinskih središta okruga Bad Dirkhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.648 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7332049.
El Milagro, Ramos Arizpe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1198 m.
Pozo 80, Asientos
Pozo 80 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Asientos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2038 m.
Apsces
Apsces je lokalna gnojna upala koja se može razviti u potkožnom tkivu, ali i u dubokim tkivima i organima. Apsces potkožnog tkiva se manifestuje lokalnim znacima upale: crvenilo (rubor), otok (tumor), toplina (calor) i bol (dolor) i izraženim fenomenom zvanim fluktuacija.
Uzročnik Apcesa je najčešće Staphylococcus aureus, bakterija otporna na penicilin G.
Lečenje: incizija, drenaža, antibiotici.
lijevo|mini|Edukativni video o apscesu na engleskom jeziku iz serije [[c:Category:Videos_from_Osmosis|Osmosis]]
Etar (fizika)
mini|300px|desno|Nekada se pretpostavljalo se da se [[Zemlja kreće kroz medij, nazvan eter, koji služi širenje svjetlosti i drugih elektromagnetskih valova (slično kao širenje zvuka u zraku).]]
Eter (grč. αἰϑήρ: čisti gornji zrak; nebo) je hipotetična tvar elastičnih svojstava, ali bez mjerljive mase, za koju se pretpostavljalo da ispunjava prostor i s pomoću koje je objašnjavano širenje svjetlosti i drugih elektromagnetskih valova.
A. A. Michelson je, u suradnji s E. W. Morleyem, izveo Michelson-Morleyev pokus (1887.) koji je dao negativan rezultat o postojanju etera.
Teorije
U Newtonovoj čestičnoj teoriji eter ima sekundarno značenje, on je tek protuteža teoriji djelovanja na daljinu (lat. actio in distans). Hipotezu etera kao fine, nevidljive supstancije između vidljivih tjelesa, deformiranjem i titranjem koje se prenosi svjetlost ili gravitacija, razradili su R. Descartes i C. Huygens.
Eksperimentalno pobijanje etra
Michelson-Morleyjev pokus je najznačajniji i najutjecajniji pokus s takozvanim nultim rezultatom u povijesti znanosti, izveden 1887. u Clevelandu u suradnji A. A. Michelsona i E. W. Morleyja. Pokus je bio namijenjen utvrđivanju relativne brzine gibanja Zemlje u odnosu na eter, hipotetičko sredstvo kojim se, kako se vjerovalo, šire valovi svjetlosti. Tijekom pokusa osjetljivi Michelsonov interferometar indirektno je uspoređivao duljine putova svjetlosti, koja se gibala u dva međusobno okomita smjera: u smjeru gibanja Zemlje oko Sunca i okomito na taj smjer. Ideja pokusa bila je jednostavna: ako je brzina svjetlosti stalna s obzirom na pretpostavljeni eter kroz koji se Zemlja giba, onda bi se njezino gibanje moglo utvrditi uspoređivanjem brzine svjetlosti u smjeru gibanja Zemlje, gdje bi trebalo doći do zbrajanja brzine svjetlosti i brzine gibanja Zemlje, s brzinom svjetlosti pod pravim kutom prema smjeru gibanja Zemlje. Međutim, razlike nije bilo, otuda naziv nulti rezultat. Izostanak tog učinka obesnažio je stoljetnu teoriju o postojanju etera i pridonio spoznaji kako je brzina svjetlosti univerzalna konstanta.
Premda nije pouzdano potvrđeno da je Albert Einstein u oblikovanju teorije relativnosti 1905. pošao baš od toga rezultata, pokus je omogućio prihvaćanje nove fizike i novih pojmova prostora i vremena u usporedbi s klasičnom Newtonovom fizikom.
C12H8N4O6S
Molekulska formula C12H8N4O6S se može odnositi na:
Sântimbru (razvrstavanje)
Sântimbru ima više značenja:
El Arrayán, Cuautitlán de García Barragán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 462 m.
Tony Award za najbolju glavnu glumicu u mjuziklu
Tony Award za najbolju glavnu glumicu u mjuziklu (en: Tony Award for Best Actress in a Musical) dodeljuje se od 1948. godine, a lista nominovanih glumica objavljuje se od 1956.
1950-e
Pan]]"
Rothechtaid mac Main
Rothechtaid, sin Maena sina Óengus Olmucaida, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao nakon što je u bitci kod Raignea ubio prethodnog kralja Énna Airgdecha, ubicu svog djeda. Vladao je dvadeset dvije godine. Lebor Gabála Érenn navodi dvije verzije njegove smrti. U jednoj ga je u dvoboju u Cruachanu ubio Sétna Airt, nastojeći zaštititi svog sina Fíachu Fínscothacha. Po drugoj verziji je umro od rana na Tari.
Sin mu je bio Demal mac Rothechtaid.
Aita Seacă, Bățani
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 883 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 623 m.
Nora Miao
Nora Miao (8. februar 1952 -) je hongkonška glumica, najpoznatija po nastupima u kung fu filmovima 1970-ih. Nastupila je u sva tri hongkonška filma Bruce Leeja, i bila jedina glumica koja se sa njegovim likom na ekranu poljubila - u filmu Fist of Fury. Godine 1976. je bila partnerica i Jackieju Chanu u njegovom filmu New Fist of Fury. 1980-ih se uglavnom povukla iz svijeta glume te preselila u Kanadu gdje uglavnom radi kao radio-voditeljica.
Filmografija
cameo
Sântandrei (razvrstavanje)
Sântandrei ima više značenja:
C13H10N2
Molekulska formula C13H10N2 se može odnositi na:
Santa Amalia (razvrstavanje)
Santa Amalia ima više značenja:
Sântana (razvrstavanje)
Sântana ima više značenja:
C12H24O
Molekulska formula C12H24O se može odnositi na:
Stara jezgra Avignona
Stara jezgra Avignona, povijesno središte Avignona (južna Francuska), proglašena je UNESCOvom svjetskom baštinom 1995. godine, i to kao kulturna baština razine I, II i IV. Na popis mjesta svjetske baštine u Europi, u sklopu stare jezgre Avignona, svrstana je Papinska palača, njen episkopalni kompleks i Avignonski most.
43.9508°N, 4.8075°W mini|550px|lijevo| Papinska palača u Avignonu
Papinska palača
Papinska palača (Palais des Papes) je povijesna palača i jedan od najvećih i najvažnijih spomenika srednjovjekovne gotičke arhitekture u Europi. Palača je dojmljiva građevina koja se nalazi na istoimenom trgu i svojom veličinom čini da se obližnja Avignonska katedrala Notre Dame des Doms doimlje patuljastom. Palaču su izgradili pape u 14. stoljeću, od Ivana XXII. 1316. godine, do 1370. godine kada je završena.
Povijest
Avignon je postao rezidencijom Papa 1309. godine kada je Gascon Bertrand de Goth, kao Papa Klement V., odlučio izbjeći tada nasilni i kaotični Rim po svom imenovanju (1305.), te premjestio kuriju u Avignon, započevši razdoblje poznato kao Avignonsko papinstvo. Klement je živio kao gost u dominikanskom samostanu u Avignonu, a njegov nasljednik, Papa Ivan XXII. započeo je u samostanu graditi veličanstveni dvor od stare biskupske (episkopske) palače (Rocher des Doms ) koja se nalazila na prirodnoj stijeni koja gleda na rijeku Rhônu. Papa Benedikt XII. (1334.-42.) i njegovi nasljednici, sve do 1364. godine, nastavili su nadograđivati kompleks u dvije faze, Palais Vieux (Stara palača) i Palais Neuf (Nova palača). Kada je bila gotova, palača se prostirala na 11,000 m² (2.6 hetara) i na nju je utrošena većina papinskih prihoda za njihova pontifikata.
Palais Vieux je dizajnirao arhitekt Pierre Poisson iz Mirepoixa koji je vanjski dio benediktinske biskupske palače dao srušiti i na njenom mjestu podići mnogo veću i iznimno utvrđenu građevinu sa središnjim klaustrom i visokim tornjevima na sva četiri kraja. Benedikt XII. je dao 1335. godine izgraditi utvrdu (donjon) izvan palače, nazvan "Anđeoski toranj" koji je bio zaštićen ramparts spojenih sa osobnim prostorijama papa, te Veliku kapelu, paralelnu s katedralom.
Za papa Klementa VI., Inocenta VI. i Urbana V., građevina je proširena u današnju Palais Neuf. Za Klementa VI. Jean de Louvres je izgradio novi toranj i dodao nove zgrade, uključujući 52 m dugu Veliku kapelu (Grand Chapel) koja je bila mjesto molitve za pape. Za Innocenta VI. Dovršena su još dva tornja, a za Urbana V. dovršeno je glavno dvorište (poznato kao Court d'Honneur) s građevinama koje ga zatvaraju. Interijer je bogato ukrašen freskama, tapiserijama, slikama, skulpturama i izrezbarenim drvenim stropovima. mini|lijevo|300px|Papinska palača s istoka s tornjevima Pape su napustili Avignon 1377. godine i vratili se u Rim, što je potaklo tzv. Papinski šizmu tijekom koje su antipape Klement VII. i Benedikt XIII. vladali iz Avignona do 1408. godine. Ovaj posljednji je bio i zatočen u palači 10 godina nakon opsade koju je 1398. godine vodio Geoffrey Boucicaut. Palača je još neko vrijeme bila u posjedu antipapa, a opsjedana je od 1410. do 1411. godine, da bi došla u posjed papa tek 1433. godine.
Iako je palača bila u posjedu papa (zajedno s okolnim dijelom grada i Comtat Venaissin), u slijedećih 350 godina postupno je propadala (unatoč obnovi 1516. godine). U vrijeme Francuske revolucije, kad su je zauzeli revolucionari, već je bila u ruševnom stanju. Godine 1791. bila je poprištem masakra kontra-revolucionara čija su tijela bačena u Zahodski toranj (Tour des Latrines) u Staroj palači.
Palaču su povremeno koristili Napoleonovi vojnici kao vojnu baraku i zatvor, te je još dodatno sradala od vojnika, a osobito za vrijeme anti-svećeničke Treće republike, kada je drvenarija interijera uzeta za izgradnju štala, a freske većinom prekrivene ili uništene (čime su ih ironično sačuvali). Ispražnjena je tek 1906. godine, kada je postala državnim muzejom i od tada je u stalnoj obnovi.
Većina palače je danas otvoreno javnosti (22 sobe, uključujući privatne prostorije papa i mjesta povijesnih događaja), a u njoj se nalazi konferencijska dvorana i arhiv francuskog departmana Vaucluse.
Arhitektura
mini|240px|desno|[[Avignonski most s otoka Barthelasse]] Sa svojih 15,000 m2 postora (ekvivalent 4 gotičke katedrale), Avignonska palača je najveća gotička palača u Europi.
Pored južne strane Anđeoskog tornja, papa Klement VI. Je 1342. dao izgraditi “Toranj garderobe” i “Veliku prijemnu dvoranu” iznad Velike kapele. One su, zajedno s “krilom za plemenite” na desnom kutu, zatvorile veliko dvorište “Honour”. Nakon toga prestale su vojne nadogradnje i prevladala je elegancija fasada, a unutrašnjost je ispunjena ukrštenim rebrima svodova i skulpturalnim dekoracijama.
Studij Klementa VI., poznat i kao "la chambre du cerf" je jedna od najdomljivijih soba zbog svojih freski na zidovima i svodu. Kapela Svetog Martiala, koja se nalazi na drugom katu tornja sv. Ivana, je oslikana scenama iz života sv. Martiala, koje je naslikao Matteo Giovanetti od 1344. do 1345. godine. Od 1347. do 1348. godine, Matteo Giovannetti je oslikao kapelu Svetog Ivana (Saint-Jean chapel), koja se nalazi ispod kapele sv. Martiala. mini|240px| Most prije 1660. godine.
Avignonski most
Avignonski most (Pont d'Avignon, poznat i kao Pont St-Bénézet) je slavni srednjovjekovni most preko rijeke Rhône između Avignona i Villeneuve-lès-Avignon na lijevoj obali. Izgrađen između 1171. i 1185. godine, bio je dug oko 900 m, ali je nakon nekoliko katastrofalnih poplava tijekom stoljeća od njega ostalo samo 4 kamena luka, dok su ostali zamijenjeni drvenim mostom. Na jednom od lukova stoji kapela Svetog Benezeta (Saint-Bénézet).
Sânsimion (razvrstavanje)
Sânsimion ima više značenja:
C12H19NO2S
Molekulska formula C12H19NO2S se može odnositi na:
Kinematografija
Kinematografija je izraz koji u najširem smislu obuhvaća cjelokupnu djelatnost proizvodnje filmova, što uključuje pred-produkciju, snimanje, montažu, prikazivanje, distribuciju te čuvanje i arhiviranje. U užem smislu se pod time može podrazumijevati sama djelatnost, za koju se ponekad koristi izraz filmska umjetnost. Obično taj izraz obuhvaća i pojedince i organizacije koje se bave profesionalno bave filmom, odnosno infrastrukturu kao što su filmski studiji, kinoteke i sl. Tada se često koristi izraz filmska industrija.
Kinematografija se može dijeliti po više kriterija. Jedna od najjednostavnijih podjela kinematografije je prema ciljanoj publici, odnosno svrsi izrade filmova, gdje postoji komercijalna, umjetnička i politička kinematografija.
Mnogo je češća podjela kinematografija po državama ili širim oblastima gdje se proizvode filmovi, pa se tako govori o američkoj, francuskoj, italijanskoj, njemačkoj, ruskoj, japanskoj ili evropskoj, arapskoj i latinoameričkoj kinematografiji.
Unutar jedne države može postojati više zasebnih kinematografija, za što je primjer indijska kinematografija koja se sastoji od Bollywooda (filmovi na hindiju), telugu, tamilske, malayam i kannada kinematografije. Osim po jeziku i etničkom kriteriju, zasebne kinematografije se mogu razviti i na temelju pripadnosti publike specifičnim društvenim grupama (za što kao primjer služi gay kinematografija), ali i načinu proizvodnje filmova, pa tako postoji nezavisna kinematografija.
Vasilij Gončarov
{{Infokutija02 filmska biografija |ime = Vasilij Gončarov |ime_po_rođenju = Vasilij Mihajlovič Gončarov {Василий Михайлович Гончаров) |slika = Vasiliy_Goncharov_001.jpg |opis = Vasilij Gončarov 1910. godine |datum_rođenja = 1861 |mjesto_rođenja = Voronjež, Rusko Carstvo |datum_smrti = 23. august {{death year and age|1915|1861}} |mjesto_smrti = Moskva, Rusko Carstvo |zanimanje = poduzetnik, filmski režiser, filmski producent |nacionalnost = Rus |period = 1908—1913 }}
Vasilij Mihajlovič Gončarov (Васи́лий Миха́йлович Гончаро́в; 1861 - Moskva, 23. august 1915) bio je ruski poduzetnik i sineast koji je djelovao početkom 20. vijeka, poznat kao tvorac prvog ruskog cjelovečernjeg filma i koji se zbog toga naziva jednim od očeva ruske kinematografije.
Sânpetru (razvrstavanje)
Sânpetru ima više značenja:
El Reparo (razvrstavanje)
El Reparo ima više značenja:
El Paso del Tigre, Matamoros
El Paso del Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Xiao Ji
Xiao Ji (蕭紀) (508 – 5. august 553), kurtoazno ime Shixun (世詢), poznat i po tituli Princ od Wulinga (武陵王), kasnije pogrdno promijenjenu u Taotie Ji (饕餮紀), bio je princ i pretendent na prijestolje kineske carske dinastije Liang. Bio je najmlađi sin njenog osnivača cara Wua, te je vladao nad područjem današnjeg Sečuana i Chongqinga. U kaosu izazvanom ustankom Huo Jinga i očevom smrću, godine 552. je, dijelom temeljen i događajima koje je protumačio kao nebesko znamenje, sebe proglasio carem i sa vojskom krenuo na istok da preuzme prijestolje. Pohod je završio katastrofalnim neuspjehom - godine 553. su snage države Zapadni Wei, na nagovor njegovog brata cara Yuana, napala Xiao Jijevo područje odsjekavši mui odstupnicu; potom su Xiao Jijeve trupe poražene u sukobu sa trupama cara Yuana,a a Xiao Ji ubijen u borbi.
Joya de Tablas, Rioverde
Joya de Tablas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rioverde.
SS-Totenkopfverbände
SS-Totenkopfverbände su bile jedinice njemačke nacističke paravojne formacije SS zadužene za upravu i nadzor koncentracionih i logora za istrijebljenje. Dok je Totenkopf služio kao simbol za sve SS-jedinice, pripadnici Totenkopfverbändea su ga nosili na desnom okovratniku svoje uniforme kak bi se razlikovali od pripadnika drugih SS-formacija.
Joya de Tablas, Rioverde
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2166 m.
SS-Totenkopfverbände
SS-Totenkopfverbände su osnovane 1933. godine kao nezavisna formacija u okviru SS-a, sa vlastitim činovima i organizacijom. U početku su pod njihovom kontrolom bili logori u Njemačkoj kao Dachau, Bergen-Belsen i Buchenwald, da bi poslije preuzeli logore u drugim zemljama kao Mauthausen u Austriji ili Auschwitz u okupiranoj Poljskoj. Tokom Drugog svjetskog rata su pripadnici SS-Totenkopfverbändea igrali ključnu ulogu u operaciji Reinhard, kao i drugim operacijama u svrhu provođenja konačnog rješenja jevrejskog pitanja odnosno Holokausta.