cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Latter Days
Muzika
Erik Alaman je posle završetka snimanja komponovao veći deo muzike za film. Nekoliko scena koje karakteriše brz prolazak vremena, kao što je Kristijanova očajnička potraga za Aronom na Aerodromu Solt Lejk Siti, praćeno je muzikom u tehno stilu, dok scene s emocionalnim sadržajem prati muzika u ambient 'tronica stilu. Si Džej Koks je napisao tri pesme koje je trebalo da peva Rebeka Džonson: More, Another Beautiful Day i Tuesday 3:00 a.m.. Alaman je bio impresioniran Koksovim muzičkim talentom, i obojica su komponovala još pesama kao pozadinsku muziku.
Zvanični album sa muzikom iz filma izdat je 26. oktobra 2004. Iz ugovornih razloga, Rebeka Džonson se nije pojavila na albumu, a njene pesme je izvodila Nita Vitaker.
Premijera i kontroverze
Latter Days je premijerno prikazan na Međunarodnom gej i lezbijskom filmskom festivalu u Filadelfiji, 10. jula 2003. Film je nakon prikazivanja dobio ovacije publike, a kada su glumci izašli na pozornicu ponovo su dobili ovacije. Sličan prijem kod publike film je imao i na Autfestu nedelju dana kasnije, kao i na Međunarodnom filmskom festivalu u Palm Springsu. Film je takođe prikazan na filmskim festivalima u Sijetlu i Vašingtonu, pre nego što se počelo s njegovom distribucijom širom Sjedinjenih Američkih Država tokom narednih 12 meseci. Kasnije je film distribuisan u nekoliko drugih zemalja i prikazan na brojnim gej filmskim festivalima, između ostalih i u Barseloni, Madridu (gde je takođe bio popularan kod festivalske publike) i Meksiko Sitiju. Latter Days je dobio ukupno devet nagrada za najbolji film.
Lanac bioskopa Madstone Theaters, u čijem se sastavu nalazi devet bioskopa širom države, zabranio je prikazivanje filma uz obrazloženje da film „ne odgovara našim umetničkim standardima“. Iako je prvobitno bilo predviđeno da se film prikazuje u njihovim bioskopima, kompanija je kasnije bila pod pritiskom konzervativnih grupa koje su pretile bojkotom i protestima ukoliko film bude prikazan. U 19 bioskopa u Severnoj Americi, film je zaradio 834.685 dolara, i po zaradi je najuspešniji film distributera TLA Releasing.
Kritike
Uprkos negativnim ocenama, film je dobio i pozitivne kritike. Tako je kritičarka lista Toronto san Liz Braun prokomentarisala da je Latter Days „najvažniji gej film u poslednjih nekoliko godina“. Kevin Tomas iz lista Los Anđeles tajms takođe je filmu dao pozitivne kritike, govoreći: „na trenutke romantičan, prizeman i društveno kritičan, Latter Days je dinamičan film pun humora i patetike“. Geri Buher, urednik koji je radio za mormonsku LGBT organizaciju Affirmation, rekao je: „film je bio toliko realističan da je to zastrašujuće. Osećao sam se izloženim dok su se detalji o mojim iskustvima i iskustvima drugih koje poznajem drsko širili velikom ekranom i postajali dostupni svima koji su gledali“.
Roman
Godine 2004. pisac T. Fabris adaptirao je scenario filma u istoimeni roman koji je objavila izdavačka kuća Alyson Publications. Knjiga uglavnom prati film, ali sadrži nekoliko dodatnih delova koji objašnjavaju zbunjujuće aspekte filma i daju veću pozadinu likovima. Na primer, razlog zbog kojeg Rajder govori Kristijanu gde može pronaći Arona je taj što je i njemu slomljeno srce zbog devojke u koju se zaljubio dok je bio na obuci za misionarski rad. U romanu se može pročitati i dijalog koji je izostavljen iz filma.
Izdanja u drugim zemljama
U Francuskoj, Latter Days je distribuisan pod nazivom La Tentation d'Aaron, a omot DVD izdanja prikazuje Arona nagog i u sugestivnoj pozi. Objavljen je i novi trejler koji je sadržavao znatno više seksualnog sadržaja nego original. U Italiji, Latter Days je distribuisala kompanija Fourlab. Film je objavljen pod nazivom Inguaribili Romantici. Film je prvo prikazan na pretplatničkom televizijskom kanalu, a zatim je izašlo DVD izdanje. Latter Days je takođe sinhronizovan na italijanski jezik.
St. Bonifacius, Minnesota
je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.283, što je 410 (21,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Scorrano
Scorrano ima više značenja:
Scuola
Scuola ima više značenja:
Eritrocitopoeza
desno|bezokvira|257x257piksel Eritrocitopoeza je proces stvaranja zrelih eritrocita (crvenih krvnih zrnaca) iz njihovih matičnih ćelija preko procesa razmnožavanja, sazrevanja i gubljenja jedra i dešava se (normalno) skoro isključivo u kosnoj srži, u okviru morfološke celine eritroblastnog ostrva.
Za eritrocitopoezu su potrebni brojni faktori: normalna građa kosne srži, prisustvo u srži svih činilaca potrebnih za deobu i sazrevanje ćelija (Fe, Cu, Co, belančevine, vitamini – B12 i folna kiselina), odgovarajuća lokalna temperatura i normalna endokrina regulacija eritrocitopoeze. Kosna srž svakog sata stvori oko 900 miliona crvenih krvnih zrnaca, a u slučaju potrebe eritrocitopoeza se može povećati i za 6-8 puta.
Ćelije eritrocitne loze
Prva ćelija prepoznate morfologije u eritrocitnoj lozi je proeritroblast ili pronormoblast, koji nastaje od opredeljene unipotentne matične ćelije (CFU-E). Proeritroblast je najveća ćelija eritrocitne loze (20-25μm), ima jedno veliko jedro sa jednim ili više jedaraca i jasno je odvojeno od citoplazme. Citoplazma je umereno bazofilna i ne sadrži granulacije. U ovom stupnju sazrevanja počinje endocitoza Fe3+ kompleksa iz vanćelijskog matriksa.
Deobom bazofilnog normoblasta nastaje polihromatofilni ili intermedijarni eritroblast (12-15μm). Uz smanjenje veličine ćelije, smanjuje se i jedro koje sada zauzima polovinu ćelijskog volumena, a u citoplazmi postaje vidljiva sinteza hemoglobina kao manjih acidofilnih polja u predominantno bazofilnoj citoplazmi.
Deljenjem polihromatofilnog normoblasta nastaje acidofilni ili ortohromatski eritroblast (7-10μm). Jedro ove ćelije je malo i u njemu prestaje sinteza DNK (ćelija gubi sposobnost deobe), a citoplazma sada zauzima veći deo ćelije i sadrži velike količine hemoglobina.
Izbacivanjem jedra od acidofilnog normoblasta nastaje retikulocit, koji u citoplazmi još uvek sadrži malu količinu bazofilne materije (ostaci ćelijskih organela). Jedro digestuju makrofage eritroblastnog ostrva. U ovom stadijumu ćelije prelaze iz kosne srži u krvotok preko sinusoidnih kapilara procesom dijapedeze. Prestaje endocitoza gvožđa, ali se sinteza hemoglobina odvija još izvesno vreme i postepeno prekida.
Potrebno je oko pet dana da od proeritroblasta nastane retikulocit, a još dva dana da od njega nastane zreo eritrocit.
Sve ove ćelije, počevši od proeritroblasta pa zaključno sa eritrocitom, se nazivaju jednim imenom eritron.
Regulacija proizvodnje eritrocita
Veličinu eritrocitopoeze reguliše parcijalni pritisak kiseonika u tkivima. Svako stanje koje uzrokuje smanjenu isporuku kiseonika tkivima i ćelijama, izaziva povećano stvaranje eritrocita.
Glavni faktor koji utiče na povećanje eritrocitopoeze je hormon eritropoetin. To je glikoprotein, koji se stvara najvećim delom u bubrezima (90%), a jednim delom i u jetri. Primarno mesto delovanja ovog hormona su unipotentne matične ćelije, predodređene za stvaranje proeritroblasta. Sekundarno dejstvo eritropoetina je ubrzavanje ugradnje gvožđa u hem i ubrzavanje prelaska retikulocita u perifernu krv.
Los Algodones, Baja California
Los Algodones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4874 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Mizar
Mizar može biti:
Poggio alle Monache, Arezzo
Poggio alle Monache je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Панта Џамбазоски
Панта Џамбазоски (Скопље, 9. окробар 1960) је македонски бубњар и новинар. Аутор је имена једне од најбољих македонских рок група, Мизар у којој је био члан седам година. Крајем 1988. године постаје први бубњар групе Архангел.
Тренутачно ради на једној од најгледанијих приватних телевизија у Македонији - телевизији Телма.
El Remolino, Burgos
El Remolino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Feruglio, Udine
Feruglio je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Scuole
Scuole ima više značenja:
La sfida
La sfida je italijansko-španski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. u režiji Francesca Rosija. Inspiriran je stvarnim događajima koji su se prije tri godine dogodili u Napulju, vezanih uz lokalnog vođu Camorre Pasqualea Simonettija i njegovu suprugu Assuntu Marescu. Protagonist, čiji lik tumači José Suárez, je ambiciozni krijumčar cigareta koji se ženi za lokalnu misicu (čiji lik tumači Rosanna Schiaffino) i čije aktivnosti zasmetaju suparničkim camorristima. Radnja prikazuje kako pada kao žrtva atentata, ali kako ga je njegova supruga odlučna osvetiti. La sfida je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio Specijalnu nagradu žirija. Rosiju je to bio prvi cjelovečernji film; kasnijim kritičarima je postao zanimljiv po tome što Rosi, iako je svojim tehničkim postupcima još uvijek bio vezan uz neorealizam, prvi put načeo temu organiziranog kriminala i korupcije u italijanskom društvu, a što će biti glavni motiv njegovih najpoznatijih ostvarenja 1970-ih.
Igumanova palata
Igumanova palata ili pravilnije palata Igumanov, Terazije 31 u Beogradu, sagrađena je 1938. godine prema projektu arhitekata Petra i Branka Krstića, u stilu modernizma. Podigao ju je Sima Andrejević Igumanov (1804—1882), srpski trgovac i veliki dobrotvor.
Istorija
Palata Igumanov sagrađena je u vreme intenzivnih napora da se Terazije, koje su u međuratnom periodu postale gradski centar, obogate reprezentativnim objektima. Prizrenca, zadužbina trgovca Sime Igumanova, raspisala je uži konkurs za projekat palate krajem 1935. godine. Konkurs je vodio Pera Popović, pobornik srpsko-vizantijskog stila, a na konkurs su pozvani arhitekta Aleksandar Deroko i arhitekte Branko i Petar Krstić. Zahtev je bio da palata bude monumentalna i u traženom stilu. Rad braće Krstić, modernizovana verzija srpsko-vizantijskog stila, sa širokim arkadama u prizemlju, je usvojen na konkursu i tokom 1936. godine je počela izrada glavnog projekta.
Tabimorelin
Tabimorelin (NN-703) je lek koji deluje kao potentan, oralno aktivan stimulator izlučivanja hormona rasta koji oponaša dejstvo endogenog peptidnog agonista grelina. On je bio jedan od prvih GH izlučivača. U velikoj meri je sličan polipeptidu, mada je oralno aktivan. Tabimorelin proizvodi znatna povećanja nivoa faktora rasta i IGF-1, zajedno sa manjim prolaznim povećanjem nivoa drugih hormona kao što su ACTH, kortizol i prolaktin. Međutim, kliničko dejstvo na deficit hormona rasta odraslih osoba je ograničen. Samo pacijenti sa najtežim GH-deficitom su pokazali poboljšanje, i utvrđeno je da tabimorelin deluje kao CYP3A4 inhibitor te da stoga može da izazove nepoželjne interakcije sa drugim lekovima.
Igumanova palata
Arhitektura
Tokom razrade projekta arhitekte Krstić su odustale od nefunkcionalnih elemenata, poput arkada u prizemlju i konačno završile projektovanje krajem 1936. godine. Izgradnja je započeta 1937., a završena u aprilu 1938. godine. I u vreme gradnje izvršene su neke manje ispravke, a neposredno posle Drugog svetskog rata urađene su neke manje prepravke u prizemnim prostorijama. Igumanova palata je ugaona petospratnica. Dekorativni motiv izduženog zalučenog otvora vodi poreklo iz srpsko-vizantijskog stila, a projektanti su ga suprotstavili formalnim odlikama modernizma – mermernoj oblozi fasade, nizovima pravougaonih prozora na poslednjem spratu, jakoj nadstrešnici u prizemlju, dekorativnim okruglim prozorima na vrhu građevine, dekorativnoj šipki za zastavu... U prizemlju je poslovni prostor, dok je na spratovima stanovanje. Upotrebljeni materijali odgovaraju standardima perioda u kome je objekat izgrađen. Ulazi u zgradu su dekorativno obrađeni u gipsu i štuko-mramoru. Na fasadi zgrade nalazi se natpis: „Zadužbina Sime Andrejevića Igumanova Prizrenca“.
Skulptura
Na vrhu zgrade prvobitno se nalazila skulptura Sime Igumanova sa siročićima, rad vajara Lojze Dolinara, "prvi grupni vajarski rad u našoj zemlji". Ova tri i po metra visoka bronzana grupa uklonjena je nakon Drugog svetskog rata.
Značaj
desno|mini|250px|Prednja fasada Igumanova palata je jedno od najznačajnijih dela arhitekata Petra i Branka Krstića, kao i jedan od ključnih objekata na kome se ogleda proces transformacije tradicionalnog akademskog metoda u moderni, te je zbog svojih vrednosti proglašena za spomenik kulture (Rešenje Zavoda za zaštitu spomenika kulture grada Beograda br. 1082/1 od 24.5.1977).
Sumpetar
Sumpetar je naselje u općini Dugi Rat, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Sumpetar se smjestio na Jadranskoj magistrali, 17 km jugoistočno od Splita i 6 km sjeverozapadno od Omiša, podno brda Perun.
Gospodarstvo
Većina ljudi u Sumpetru bavi se turizmom.
Stanovništvo
Broj stanovnika kreće se oko 550.
Povijest
Sumpetar se prvi put spominje 1080. godine, za vrijeme vladavine splitskog plemića Petra Crnog Gumaja, koji je u neposrednoj blizini Sumpetra podigao samostan.
Šport
Vaterpolski klub "Sumpetar", osnovan 2003. godine.
Tzejelja, Tancanhuitz
Tzejelja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
Summit County, Ohio
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 541.781, što je 1.118 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Secchia
Secchia ima više značenja:
Campestre la Güera, Pátzcuaro
Campestre la Güera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pátzcuaro.
Kosmos-590
Kosmos-590 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-590 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 2. oktobra 1973. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-590 je bio komunikacioni satelit.
Evansville, Alaska
Evansvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15, što je 13 (-46,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kosmos-591
Kosmos-591 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-591 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 2. oktobra 1973. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-591 je bio komunikacioni satelit.
Massen-Niederlausitz
Mazen-Niderlauzic je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Elbe-Elster. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.190 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12062333.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Elbe-Elster Mazen-Niderlauzic se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Elbe-Elster. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 108 metara. Površina opštine iznosi 75,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.190 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 29 stanovnika/km².
Las Cadenas, Playa Vicente
Las Cadenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Podgrađe, Nevesinje
Podgrađe je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 29 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Aleksandrovac (Negotin)
Александровац је насеље у Србији у општини Неготин у Борском округу и налази се уз саму границу са Бугарском. Према попису из 2002. било је 588 становника (према попису из 1991. било је 994 становника). До 1993. године насеље је имало званичан назив Злокуће (Сл. гласник Републике Србије 106/93).
Suhodol Zelinski
Suhodol Zelinski je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Aleksandrovac (Negotin)
Географске одлике
Александровац је ратарско-сточарско сеоско насеље збијеног типа удаљено 25 km југоисточно од Неготина. Смештено је на десној долинској стране реке Тимок испод узвишења Бели брег (265 m). Северна географска ширина насеља је 43° 2’ 29” источна географска дужина 22° 26’ 24”, а површина атара 1.157 хектара. До овог насеља се може стићи асфалтним путем од Неготина преко Кобишнице, Вељкова, Рогљева и Рајца.
Suhodol Zelinski
Zemljopis
Administrativno je u sastavu grada Svetog Ivana Zeline. Naselje se proteže na površini od 1,36 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Suhodolu Zelinskom živi 95 stanovnika i to u 29 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 69,85 st./km².
Aleksandrovac (Negotin)
Географске одлике
Насеље се први пут спомиње у турским пописима 1491. односно 1521. године под називом Зокушан (Злокуће). До краја Првог светског рата (1918. године) припадало је Бугарској. У периоду између два светска рата носило је назив Александровац (добијен по краљу Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца Александру Карађорђевићу), да би стари назив био враћен 1947. године. Од 1980-их поново носи назив Александровац.
Само насеље нема особитих делова већ се одређени крајеви називају по фамилијама (Пашујковићи, Уруковићи, Николићи, Царановићи и др). Антропогеографским и етнолошким изучавањима сврстано је у влашка насеља. Заветина у насељу је Свети Илија.
Четвороразредна основна школа у насељу постоји као подручно одељење школе „Момчило Ранковић“ из Рајца. Школске 2006/2007. године има 20 ученика. Насеље има земљорадничку задругу (од 1933. године), електричну расвету (од 1955. године), водовод (од 1975), 2 продавнице мешовите робе, 2 кафића и кабловски ТВ систем (од 1992). Асфалтни пут добија 1977. а телефонске везе са светом од 1986. године.
Демографија
У насељу Александровац живи 503 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 46,0 година (45,3 код мушкараца и 46,7 код жена). У насељу има 174 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,38.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено.
Sarsina, Forlì-Cesena
Sarsina je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1688 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Umm al Fajil, Hajjah
Umm al Fajil je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 466 m.
El Guayabo, Tonalá
El Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Ceva-I-Ra
Ceva-I-Ra (izgovor: ), do 1976. godine poznat kao greben Conway, je atol smješten oko 450 km od fidžijskog arhipelaga i dio Republike Fidži. Otok ima ukupnu površinu od oko dva hektara, a dug je oko 2.5 kilometara u smjeru istok-zapad. U sredini grebena nalazi se maleni pješčani otok visine oko 1.8 metara, dug 320, a širok 73 metra. Greben je potpuno nenastanjen, uz izuzetak brojnih ptica, a administrativno je dio provincije Nadroga-Navosa u Zapadne divizije.
Greben je prvi otkrio britanski kapetan Charles Bethune još 1838. godine dok je plovio na brodu HMS Conway, a prvi ga je mapirao, nekoliko godina kasnije, britanski kapetan Denham, zapovjednik broda HMS Herald. Otok je poznat po pomorskim nesrećama koje su se kroz povijest događale u tom području, a dvije olupine i danas se nalaze na i u blizini samog otoka.
Domusnovas Canales, Oristano
Domusnovas Canales je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Razziche, Cremona
Razziche je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Abul-Abbas
thumb|desno|200px|Slika bijelog [[bojni slon|bojnog slona iz Španije u 11. vijeku]]
Abul-Abbas, također Abul Abaz ili Abulabaz, bio je azijski slon poslan kao poklon franačkom caru Karlu Velikom od strane bagdadskog kalifa Harun al-Rashida godine 797. Slonovo ime i događaji iz njegovog života u Karolinškom Carstvu se navode u tekstu Annales regni francorum (Kraljevski franački anali), a slona također spominje Einhardov tekst Vita Karoli Magni. U abasidskim zapisima, međutim, nekama nikakvog spomena poslova sa Karlom Velikim, vjerojatno zato što je Rašid franačkog cara smatrao "nižerazrednim" vladarom.
Godine 810. je Abul-Abbas u četrdesetim godinama života umro od upale pluća, najvjerojatnije nakon kupanja u Rajni.
Kasniji izvori navode da je Abul-Abbas bio albino. Prema legendi je također služio kao bojni slon 804. godine kada je kralj Godfred napao franačko trgovište kraj danske granice i stanovništvo nasilno doveo u Hedeby. Karlo Veliki je tada mobilizirao vojsku i poslao svog slona koji je sudjelovao u toj bitci. Suvremeni izvori, međutim, šute o boji slona i njegovoj eventualnoj vojnoj karijeri.
Costomiru, Pardoși
Costomiru je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Pardoși.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Mary Jane Ward
Mary Jane Ward (Fairmount, Indiana, 27. august 1905 - Tucson, 17. februar 1981) bila je američka književnica, najpoznatija po poluautobiografskom romanu The Snake Pit, temeljenom na njenom boravku u psihijatrijskoj bolnici, a koji je 1948. ekraniziran kao znameniti istoimeni film sa Olivijom de Havilland u glavnoj ulozi.
Agua Delgada, Chiquilistlán
Agua Delgada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Chiquilistlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1619 m.
La Chiguina, San Miguel Ejutla
La Chiguina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Ejutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1486 m.
David s Golijatovom glavom
David s Golijatovom glavom je slavno ulje na platnu talijanskog baroknog slikara Caravaggia iz oko 1610. godine. Neposredna inspiracija za Caravaggiov rad je bila Giorgioneova istoimena slika iz oko 1510. god., ali Caravaggio stvara učinkovitiju dramu tako što Golijatova glava visi iz Davidove ruke i kaplje krv, a ne leži na grebenu. Mač u Davidovoj drugoj ruci ima skraćeni natpis H-AS OS, što se tumači kao kratica od latinskog izraza Humilitas occidit superbiam („poniznost ubija ponos”). David je uznemiren, „njegov izraz miješa tugu i suosjećanje” Odluka da ga se opiše više ​​kao zamišljenog nego oduševljenog pobjedom stvara neobičnu psihičku vezu između njega i Golijata. Ova sveza se dodatno komplicira činjenicom kako je Caravaggio prikazao samog sebe kao Golijata, dok je model za Davida bio il suo Caravaggino („njegov vlastiti mali Caravaggio”). Najvjerojatnije Cecco del Caravaggio, umjetnikov asistent u rimskom ateljeu od nekoliko godina ranije, zabilježen je kao dječak koji „je legao s njim”. Nadalje, Caravaggio je napravio Davidov mač tako da se sugestivno uzdiže prema gore od prepona i to pod istom dijagonalom koja povezuje pogled dječaka na svoju žrtvu.
Drugo objašnjenje prikazanih osoba se temelji na portretu mladog Caravaggia kojega je naslikao Ottavio Leoni, prema kojemu je ova verzija Davida s Golijatovom glavom možda njegov dvostruki autoportret. Ovo je potvrđeno usporedbom s njegovim ranijim autoportretima Bolesni Bakhus (također u Galeriji Borghese) i svjedokom na slici ''Mučeništvo sv. Mateja''. Tako mladi Caravaggio sjetno drži glavu odraslog Caravaggia. Divlje i razuzdano ponašanje mladog Caravaggia je u osnovi uništilo njegov život kao zrele odrasle osobe, te slika postaje odraz njegovog stanja koje nije posve nevezano s vjerskom temom. U biti, mladi i grijehom neokaljani Caravaggio ubija okorjelog griješnika.
Gustoća sjene koja prekriva Davidovu ruku s mačem isključuje mogućnost da je ova slika iz njegovog rimskog razdoblja, već ga smješta među njegove posljednje slike. Stoga je sasvim moguće kako je ovo jedna od slika koje je Caravaggio poslao kardinalu Scipioneu Borgheseu, papinom nećaku, u Rim, uz svoju zamolbu za pomilovanjem. Iako ovo nije njegova posljednja slika, Golijatova odrubljena glava, slikarev autoportret, je zasigurno tragični oproštaj, te se također može protumačiti kao osobnu molbu za milost i izraz kajanja .. Identificirajući se s Golijatom, Caravaggio je priznao svoju krivnju, ali i vjerojatno želio podsjetiti papu kako je tog kobnog dana 1606. godine i on bio ranjen u glavu. Iako je njegova zamolba prihvaćena, Caravaggio nije stigao primiti pomilovanje, već je preminuo na putu do Rima u blizini mjesta Port'Ercole. Stoga, David s Golijatovom glavom pokazuje Caravaggiov dar za iščisti svoja vlastita iskustva u izvornoj svetoj slici koja nadilazi osobno i postaje izjava o jednom općem ljudskom stanju”.
Kosmos-592
Kosmos-592 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-592 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 2. oktobra 1973. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-592 je bio komunikacioni satelit.
Ostrava
Ostrava je treći po veličini grad u Češkoj Republici. Ostrava je najvažniji grad češkog dela istorijske pokrajine Moravske i sedište upravne jedinice Moravsko-Šleski kraj, gde čini zaseban gradski okrug Ostrava-grad.
Ostrava je poznata kao "čelično srce češke države" zahvaljuući svojoj okrenutosti rudarstvu, uglju i teškoj industriji.
Prirodni uslovi
thumb|270 p|d|Masarikov trg thumb|270 p|d|Ulica u središtu grada Ostrava se nalazi u severoistočnom delu Češke Republike, nedaleko od granice sa Poljskom (10 km). Od prestonice Praga grad je udaljen 350 km istočno, dok je od bližeg Krakova grad udaljen 150 km zapadno.
Reljef: Ostrava se nalazi u istočnom delu Češke Republike, blizu tromeđe sa Poljskom i Slovačkom, na mestu gde se reke Opava, Ostravica i Lučina ulivaju u Odru. Grad leži na istorijskoj granici Moravske i Šleske. U blizini se nalaze planine Beskidi.
Klima: Klima oblasti Ostrave je umereno kontinentalna.
Vode: Grad Ostrava je smeštena na mestu gde se gde se reke Opava, Ostravica i Lučina ulivaju u Odru.
Istorija
Grad je osnovan 1267. g. Do otkrića bogatih rezervi uglja 1763. g. Ostrava je bila gradić bez mnogo značaja. Posle toga, Ostrava se razvija u važno središte teške industrije zasnovane na uglju i čeliku. Zbog svoje industrijke važnosti, grad je bio dosta bombardovan u toku Drugog svetskog rata. Nacisti su pobili brojno jevrejsko stanovništvo Ostrave. Posle rata mesni Nemci su proterani u maticu, pa je nacionalna struktura stanovništva bila temeljno promenjena.
Eksploatacija uglja je okončana 1994. g., što je dovelo do urušavanja mesne privrede i propadanja grada u odnosu na druge veće gradove u državi.
Stanovništvo
Ostrava danas ima oko 320-330 hiljada stanivnika, a poslednje dve decenije broj stanovnika opada. Šire gradsko područje je brojno (preko 1,1 milion stanovnika) i obuhvata nekoliko većih gradova u oblasti češke Šleske (Karvina, Haviržov, Fridek-Mistek), pa je ovo druga po značaju urbana celina u državi.
Gradska privreda
Eksploatacija uglja je okončana 1994. g. i grad od tada traži načine da se preusmeri na druge grane privrede, iako je čeličana i dalje značajna. Ovo je doprinelo poboljšanju ekološkog stanja u Ostravi.
U Ostravi postoje četiri pozorišta i dva univerziteta. U blizini grada je međunarodni aerodrom.
Poznate ličnosti
Rođeni u blizini Ostrave:
Palmas, San Juan de los Lagos
Palmas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1744 m.
Melchow
Melhov je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Barnim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 907 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12060161.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Barnim Melhov se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Barnim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 60 metara. Površina opštine iznosi 16,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 907 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
South Park, Wyoming
Saut Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.731, što je 867 (100,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Južna Dobrudža
mini|250px|Južna Dobrudža je označena žutom bojom
Južna Dobrudža (bug. Южна Добруджа, Yuzhna Dobrudzha ili jednostavno Добруджа, Dobrudzha, rum. Dobrogea de sud ili Cadrilater) je dio Dobrudže koji se nalazi na sjeveroistoku Bugarske.
Južna Dorudža je administrativno podjeljena na dvije bugarske oblasti: Oblast Dobrič i Oblast Silistra čiji je istoimeni glavni grad i povijesno središte Južne Dobrudže. Na ovom području veličine 7.565 km² živi oko 358.000 stanovnika.
La Escondida, Burgos
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Trumbull County, Ohio
je okrug u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 210.312, što je 14.804 (-6,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fraccionamiento Corazón de Durazno, Pátzcuaro
Fraccionamiento Corazón de Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pátzcuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2379 m.
Kosmos-593
Kosmos-593 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-593 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 2. oktobra 1973. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-593 je bio komunikacioni satelit.
Postoljani
Postoljani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 195 stanovnika, bošnjačke i srpske nacionalnosti. Od bošnjačkih porodica popisane su: Husović, Jugo, Kosović, Kukavica, Ljeljak i Pehilj; od srpskih: Bošković, Mačar, Rašović, Zubac,Pejicic,Draganić,Samardžić,Tunguz.
Sveta Helena (Sveti Ivan Zelina)
Sveta Helena je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu grada Svetog Ivana Zeline. Naselje se proteže na površini od 6,15 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Svetoj Heleni živi 400 stanovnika i to u 120 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 65,04 st./km².
Tapio Wirkkala
Tapio Wirkkala (Hanko, 2. lipnja 1915. – Helsinki, 19. svibnja 1985.) je bio finski dizajner i kipar, te ujedno i najznačajniji predstavnik skandinavskog dizajna u vrijeme njegova najvećeg uzleta pedesetih i šezdesetih godina 20. stoljeća.
Biografija
Wirkkala potječe iz umjetničke obitelji. Otac mu je bio grobljanski arhitekt koji je kontaktirao s brojnim primijenjenim umjetnicima toga vremena, a majka se bavila ukrašavanjem drva i tekstila, najčešće dekorativnim i vjerskim motivima koje srećemo i u radovima mladog Tapia. Njegova sestra i brat također su bili primijenjeni umjetnici.
Godine 1933. Tapio upisuje Središnju školu za primijenjene umjetnosti, na kojoj specijalizira dekorativnu skulpturu. Studirao je zajedno s budućim velikim imenima finskog dizajna: budućim dizajnerom pokućstva Ilmerijem Tapiovaarom, dizajnericom tekstila Armi Ratiom i keramičarem Birgerom Kaipianenom. U vrijeme Drugog svjetskog rata izraditi će velikog finskog heraldičkog lava, koji je trebao služiti kao spomenik oslobođenju Petrozavodska u Kareliji tijekom tzv. Nastavljenog rata, a na samome frontu izradio je nož od jelenjeg roga i dijela topničke granate, što predočuje njegovu ljubav prema oblikovanju priručnih, osobito prirodnih materijala i prema radu rukama, što su odlike koje su obilježile njegovu umjetničku karijeru.
Uzlet Wirkkaline umjetničke karijere počinje 1946. pobjedom na natječaju finske tvornice stakla "Iittala", s kojom će surađivati čitavog života i za koju će izraditi neka od svojih najvažnijih umjetničkih ostvarenja. Rad s kojim je pobijedio, vaza "Kantarelli", svoje profinjene vedre forme izvlači iz prirode (gljiva lisičarka), dajući time intonaciju svom Wirkkalinom kasnijem opusu koji će se svojim najvećim dijelom temeljiti upravo na biomorfnim oblicima.
Godine 1947. Wirkkala pobjeđuje i na natječaju za dizajn novih novčanica finskih maraka koje će biti u opticaju 1955. – 1981., a u to vrijeme grafički oblikuje i prigodne marke izdane povodom nadolazećih Olimpijskih igara u Helsinkiju, 1952.
Dizajn zasnovan na oblicima iz prirode
Istodobno, početkom pedesetih, njegov dizajn nadahnut formama iz prirode, uz raniju elegantno asketsku (glasoviti pladanj „List“, proglašen od američkog časopisa „House Beautiful“ najljepšim predmetom 1951.), dobiva i naturalistički ekspresivnu, gotovo sirovu notu (osobito u seriji proslavljenih vaza „Iceberg“), te će za nj kritičari onog vremena navesti da je „mladenački, primitivno jak“.
Sam Wirkkala o tome je rekao: „Uzmite u ruku komad leda i u njemu ćete pronaći našu kulturu; pronaći ćete je i u kamenju zaobljenom brzacima, ili pijesku kojeg su oblikovali valovi.“ Ta umjetnikova misao možda najjezgrovitije ocrtava polazišta njegove estetike, koja je - osobito vrednujući teme prirodnih struktura i mijena - svoje formalne izričaje našla u konturama onodobnog modernizma, iako mu je svojom poetikom zazora prema bilo čemu mehaničkom u znatnoj mjeri bila oprečna.
1950-e
Pedesete godine prošlog stoljeća svakako su najplodnije razdoblje Wirkkalina stvaralaštva. Iskoristivši poduzetničku mudrost finske tvornice stakla „Iittala“, koja mu je omogućila beskrajne eksperimente čiji su se rezultati doimali beznadno nekomercijalnim, Wirkkala stvara niz kolekcija servisa za piće od kojih se prvi, pod nazivom „Tapio“ iz 1954., uspješno proizvodi još i danas. Iste 1954. daje ostavku na mjesto umjetničkog direktora helsinške Škole industrijskog dizajna, te postaje umjetničkim direktorom tvornice „Iittala“.
Od 1955. do 1956. radi u New Yorku, u studiju poznatog dizajnera Raymonda Loewya, gdje stječe važna znanja o novim tehnikama i materijalima, ta brojne kontakte od kojih je najvažniji onaj s njemačkim tvorničarem porculana Philipom Rossenthalom, za čiju tvrtku 1957. izrađuje servis „Finlandia“, koji se proizvodio sve do 1973.
Sudjeluje na međunarodnim izložbama, te 1951. na Triennalu u Milanu dobiva čak tri Grand Prixa: onaj za staklo, drvo i za postav izložbe, a 1954. još tri, što mu je donijelo međunarodnu slavu i priznanje.
1958. na Svjetskoj izložbi u Bruxellesu dobiva prvu nagradu za plan grada budućnosti „Habitation 2000“.
Tijekom pedesetih nastaju i njegovi najpoznatiji radovi na području „čiste“ umjetnosti: skulpture od zrakoplovne (tzv. „finske“) šperploče, koje se ubrajaju u najranije primjere apstrakcije u finskoj likovnoj umjetnosti.
1959. izrađuje svoj prvi plastični pribor za jelo za finskog zrakoplovnog prijevoznika, te dizajnira finske električne žarulje, za koje će dobiti Grand Prix na Milanskom Triennalu 1960. Kupuje teren na kojem će kasnije sam izgraditi kuću za odmor u Laponiji. Ta će mu slikovita zemlja do kraja života biti antejskim mjestom nadahnuća i utočište u razdobljima životnih kriza.
1960-e
Već sljedeće, 1960. godine, za seriju skulptura u staklu komornih dimenzija, nastalih pod dojmom laponskog krajolika koje nose naziv „Paadarin jää“ („Led Paadara“), prema jezeru Paadar u koje utječe rijeka Lemmenjoki, dobiva Grand Prix na Milanskom Triennalu.
Rezervat Srebarna
Prirodni rezervat Srebrna (bugarski: Природен резерват Сребърна) je rezervat prirode u sjeveroistočnoj bugarskoj pokrajini Južna Dobrudža (Dobrič), pored istoimenog sela, 2 km od Dunava i 18 km zapadno od grada Silistra.
Postoje tri legende o nastanku njegova imena: prva kaže da je jezeru ime dao kanu Srebristu koji je poginuo u nepravednoj bitci protiv Pečeneza kraj jezera; druga spominje brod prepun srebra koji je navodno potonuo u jezeru; a treća, najuvjerljivija, kaže da je jezero dobilo ime po srebrnastom odsjaju za vrijeme punog mjeseca.
Tapio Wirkkala
1960-e
Tih godina nastaje i njegov najglasovitiji servis čaša „Ultima Thule“, koje imitiraju površinu stakla prekrivenog ledom. Za njih je grafitne kalupe izradio sam Wirkkala, nakon mnogo prethodnih eksperimenata s do tada nepoznatom staklarskom tehnikom, smišljenom posebno za njihovu izradu.
Rezervat Srebarna
Jezero Srebrna s okolicom se nalazi na migracijskom putu ptica selica između Europe i Afrike, Via Pontica. Rezervat je dom za 139 vrsta biljaka od kojih je 11 ugroženih vrsta, kao i 39 vrste sisara, 21 vrste reptila i amfibija, 10 vrsta riba, ali je najpoznatiji kao dom za 179 vrste ptica koje se gnijezde u ovom području kao što su: Dalmatinski pelikan, Grbavi labud, Sivonoga guska, Rđavi Lunj, Plavovrati slavuj, Čaplje i Vranci.
The Big Boss
Veliki gazda (The Big Boss) je hongkonški igrani film snimljen 1971. godine u režiji Lo Weija, poznat kao jedno od prvih međunarodnih komercijalnih uspjeha hongkonške kinematografije, ali prije svega kao film koji je od Brucea Leeja učinio zvijezdu.
Rezervat Srebarna
Prirodni rezervat je osnovan još 1948., a Ramsarska konvencija je zaštitila ovo područje 1979., da bi postao UNESCO-va svjetska baština 1983. godine. Rezervat je proširen 1992. i 2003. godine i danas se prostire na 6 km² zaštićenog područja oko jezera i 5.4 km² oko tog područja. Jezeru dubina varira od 1 do 3 m, a u blizini je izgrađen i muzej s kolekcijom prepariranih životinja koje žive na tom području.
The Big Boss
Protagonist, koga tumači Lee, je Cheng Chao-an, mladić koji, dijelom kako bi izbjegao sklonost da zbog tučnjava upada u nevolje, iz Kine dolazi živjeti u Tajland kod svojih rođaka. Radnja prikazuje kako se tamo sukobljava sa lokalnim bandama, ali i vlasnikom lokalne ledare (čiji lik tumači Han Yi-Chieng) koji ubije njegove rođake kako bi uklonio svjedoke trgovanja drogom, a što protagonista potakne da primijeni svoje borilačke vještine kako bi ih osvetio.
Kada se film počeo snimati, trebao ga je režirati Ng Kar-seung, a glavni lik trebao biti Hsu Chien, majstor borilačkih vještina i Chengov rođak koga tumači James Tien. Međutim, nakon što je Ng Kar-seung odustao od projekta, režiju je preuzeo Lo Wei, koji je izmijenio scenario te protagonistom učinio Chenga. Veliki gazda je nakon premijere postigao izuzetan uspjeh u Hong Kongu, razbivši sve dotadašnje rekorde gledanosti i zarade, a, što je bilo još važnije, postigao uspjeh i na stranim tržištima, uključivši zapadne. Bruce Lee je zahvaljujući njemu u sljedećih nekoliko filmova sagradio status jedne od najvećih ikona tadašnje svjetske kinematografije.
Tapio Wirkkala
1960-e
1961. izrađuje svoju vrlo uspjelu interpretaciju tradicionalnog finskog „puukko“ noža koje će se proizvoditi do 1985., a 1962. rješenje za plastičnu bocu kečapa, što pokazuje da nije zazirao ni od najprizemnijih dizajnerskih zadataka.
Inspiriran dolinom rijeke Lemmenjoki u Laponiji, 1967. je za Svjetsku izložbu u Montrealu izradio svoju najveću skulpturu, reljef u zrakoplovnoj šperploči „Ultima Thule“ dug 9, a visok 4 metra, koji je bio izložen i godinu kasnije, povodom Olimpijskih igara u Meksiku, 1968.
1970-e
1970., po uzoru na čaše iz kolekcije „Ultima Thule“ dizajnira „zaleđenu“ bocu poznate votke „Finlandia“, koja se proizvodila sve do 1999., te zbog izvoza tog popularnog proizvoda diljem svijeta, vjerojatno predstavlja Wirkkalino najpoznatije djelo.
Nekoliko godina kasnije za „Rosenthal“ oblikuje glasoviti servis „Stoljeće“ izrađen od vrlo tankog porculana (materijala koji je Wirkkali bio osobito blizak jer ga je svojom bjelinom i hladnoćom podsjećao na arktički snijeg i led), kojeg će u nekim inačicama oslikavati i njegova supruga, poznata finska keramičarka Rut Bryk, za koju se oženio još tijekom Drugog svjetskog rata.
Također je zanimljivo istaknuti da je Wirkkala za Rosenthalov odjel ekskluzivnog dizajna oblikovao 8 od ukupno 27 servisa proizvedenih između 1956. i 1985., te da je njegov servis „Varijacije“ iz 1978./79. oslikom ukrasio poznati jugoslavneski i hrvatski naivni slikar Ivan Rabuzin.
Wirkkala je u svoje oblikovanje porculana i pribora za jelo ulagao neobično mnogo mara, radeći primjerice za žlice, vilice i noževe koje je dizajnirao najprije drvene modele, koje je potom snimao rendgenom kako bi provjerio kako taj pribor leži u ruci korisnika, nastojeći uvijek da predmeti koje je izrađivao čim više ispunjavaju zahtjeve ergonomije.
Sedamdesetih surađuje i s meksičkom tvrtkom "Silver Factory Tane Orfebres" za koju dizajnira srebrni nakit i predmete za svakodnevnu uporabu.
1971. prima počasni doktorat prestižnog Royal College of Art, a 1972. postaje finskim akademikom.
1973. biva pozvan na Biennale u Sao Paulu, a 1976. i na Venecijanski biennale.
1978. osmišlja prvo djelo finske pejzažne umjetnosti, koje je iz političkih razloga ostalo neizvedeno.
1980-e
Do kraja života surađuje s velikom finskom tvornicom stakla „Iittala“, za koju izrađuje i svoju posljednju kolekciju servisa za piće „Viva“.
Način rada i umjetnička filozofija
Godine 1953. jedan engleski likovni kritičar je napisao: „U finskom pristupu primijenjenoj umjetnosti postoji stalno izbjegavanje strojne preciznosti obrisa i oblika, i povratak prisutnosti stvaratelja u životu predmeta, sa svim izmišljotinama i nepredviđenim vibracijama njegovih kreativnih prstiju.“ Ova misao savršeno opisuje rad Tapia Wirkkale, koji je, premda je bio modernistički dizajner, imao podsvijest majstora-obrtnika. Wirkkala je sam jednom rekao: „Moj rad rukama mnogo mi znači. Rekao bih da on ima gotovo terapeutsko djelovanje, kada kiparim i kada oblikujem prirodne materijale. To me na neki način prenosi u drugi svijet – svijet u kojem oči na vrhovima mojih prstiju slijede pokret i promjenu oblika, čak i onda kada me moje oči u glavi izdaju.“
U tom kontekstu vjerojatno valja vidjeti i njegov vrlo uspjeli dizajn tradicionalnog finskog narodnog puukko noža iz 1961., kakvim se i sam, poput starih pučkih drvorezbara, redovito služio pri svom radu u drvu. Ovakav Wirkkalin pristup bio je snažna protuteža racionaliziranom međunarodnom modernizmu toga vremena. Tu je protutežu ojačala i romantična slika Finske, koja je tih godina diljem svijeta bila doživljavana kao hrabra mlada zemlja u kojoj su netaknuta priroda i neiskvarena seoska kultura stvorile temelje kvalitetnog dizajna. Stoga je Wirkkala u tom kontekstu bio opisivan kao nordijski „uomo naturale“, prirodni čovjek koji je svojim rukama oblikovao predmete koji su izgledali kao iz sna.
U Finskoj koja je nedugo prije toga stekla nezavisnost i koja se hrabro i na opće iznenađenje relativno uspješno suprotstavila sovjetskoj invaziji u tzv. Zimskom ratu 1939., nepuno desetljeće kasniji početak Wirkkalina međunarodnog uspjeha odvijao se u vrijeme širih društvenih kreativnih eksperimenata koji su se spontano manifestirali i na području primijenjenih umjetnosti. Demokratski ideali funkcionalizma su na neko vrijeme ustupili mjesto idealima Wirkkale i drugih umjetnika njegove "zlatne generacije" (Wirkkala, Franck, Nurmisniemi, Sarpaneva) koji su nadilazili kontekst svakidašnjeg života. Funkcionalizam je tako dobio nov sadržaj i širu interpretaciju koja se temeljila na odlikama materijala i na tehnološkim inovacijama (kod Wirkkale prvenstveno u staklu i šperploči) koje su imale više estetski nego utilitarno-praktični karakter.
Slijedeći jednostavne forme finskog krajolika i prirode s kojima je uvijek bio u neposrednom doticaju, te majstorski poznavajući odlike prirodnih materijala koje je rado oblikovao vlastitim rukama, Wirkkala je tijekom pedesetih i šezdesetih godina revolucionarizirao ne samo finski i skandinavski, nego i svjetski dizajn. Svi oni se danas temelje na tim postignućima Wirkkale i njegove zlatne generacije, premda ih zapravo rijetko uspijevaju ponoviti.
NTV Hayat
NTV Hayat je bosanskohercegovačka televizijska stanica osnovana u maju 1991. godine. Datum početka emitiranja programa je 24. februar 1992. Televizija je privatno vlasništvo 4 fizička lica.
Program
Program se emitira 24 sata dnevno. Vlastita produkcija je od 7 do 9 sati, a od toga je program izvan studija 3 - 4 sata, studijski program - 4 - 6 sati. Stranog program se dnevno emitira 7 - 10 sati. Ostatak je reprizni program.
Kamene crkve u Ivanovu
Crkve u stijenama Ivanova (bugarski: Ивановски скални църкви, Ivanovske kamene crkve) čini skupina monolitnih crkava, kapela i manastira isklesanih u visokoj stijeni kanjona Rusenskog loma, 32 metra iznad rijeke, blizu sela Ivanovo, 18 km južno od grada Ruse u Bugarskoj. Ove crkve su potpuno drukčije od ostalih manastirskih kompleksa u Bugarskoj i postale su poznato bugarsko duhovno središte, poznate su po izvanrednim i dobro sačuvanim freskama. lijevo|mini|200px|Ivanovo u Bugarskoj mini| Stube crkve u Ivanovu Crkve Ivanova su samo dio oko stotinu srednjovjekovnih crkava, manastira, utočišta i odvojenih pustinjskih ćelija koje su nastale u razdoblju od 13. do 14. stoljeća u dolini rijeke Rusenski lom i njenih pritoka. Špilje kanjona Rusenski lom su naseljavali monasi koji su u njima isklesavali duboke prostorije u čvrstim stijenama i prakticirali "hezikazam" (grčki: hesychasmos, tiha molitva). Na vrhuncu manastirskog života u 17. stoljeću, tu je bilo oko 40 crkava i oko 300 drugih građevina od kojih mnoge nisu sačuvane. od 1979. godine upisane su na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.