cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalna ustavotvorna skupština
Sednica skupštine od 4. avgusta 1789. godine
350px|mini|Skupština od 4. avgusta 1789. "Veliki strah" primorao je skupštinu da se pozabavi pitanjem feudalnog poretka. Saglasila se da feudalne obaveze predstavljaju vlasništvo posebnog tipa, često prigrabljeno silom ili nezakonito. Stoga je naredila da se provere povelje koje svedoče o obavezama. Na istoj sednici (3. avgust) ukinuto je plemićko pravo na lov, vlastelinski sudovi, prodaja zvanja, crkvena desetina. Pretvarajući se da je saglasan, Luj je proglasio „obnovu francuske slobode“. Međutim, izvršenje nije bilo lako. Seljak je oslobođen, ali ne i njegova zemlja što znači da mora plaćati daće dok se ne otkupi. Mnogi su bili suviše siromašni da bi se mogli otkupiti. Uprkos tome, odluke od 3. avgusta srušile su stari društveni poredak. Svi Francuzi od tada imaju ista prava i dužnosti, mogli su doći na sve položaje i plaćali su isti porez. Sledećeg dana Skupština donela je odluku o potrebi donošenja Deklaracije koja bi prethodila ustavu. Deklaracija treba da bude zasnovana na pravima čoveka i da ih štiti. Deklaracija prava čoveka i građanina doneta je 26. avgusta. Ona je postavila temelje novog društvenog poretka. Raspored poslanika na ovoj skupštini doveo je do nastanka termina „levica“ i „desnica".
Levica i desnica
Skupština se takođe organizovala. Smestila se u dvoranu Maneže. Svaki građanin mogao je doći u skupštinu. Skupština nije bila jedinstvena već su se ocrtavale razne grupe, mada se ne mogu smatrati strankama u današnjem smislu te reči. Postojale su, pre svega, dve velike grupe. Prvu su činile aristokrate, pristalice „starog poretka“, a drugu rodoljubi, branitelji novog poretka. Ove dve grupe delile su se u više manjih grupacija. Krajnji desničari bili su „Crni“ ili „aristokrati“, imali su sjajne govornike, finansirani su od strane dvora, branili su ih mnogi listovi. Monarhiste je predvodio Munije koji posle oktobarskih borbi napušta Ustavotvornu skupštinu. Monarhisti, zajedno sa Crnima, pokušavaju da zaustave tok revolucije. Konstitucionalisti su predstavljali interese buržoazije. Bili su pristalice umerene monarhije. Predstavljao ih je La Fajet, a činila ih je buržoazija i kler, odnosno najveći deo onih koji su revoluciju i pokrenuli. Trijumvirat je sedeo sa leve strane. Sačinjavali su ga Barnave, Du Port i Aleksandar de Lamet, liberali, koji krajem 1790. godine prilaze desničarima. Krajnju levicu činila je demokratska grupa. Izdvajaju se Buzo, Petjon i Robespjer. Brane interese naroda i zahtevaju opšte pravo glasa. Patrioti su se solidno organizovali. Sastaju se još od 1789. godine u dominikanskom manastiru Svetog Jakova u ulici Sent Honore pod imenom „Društvo prijatelja ustava“. Poznatiji su kao jakobinci. Jakobinci privlače i klubove pokrajinskih gradova. Klub fejantinaca (La Fajetova stranka) odvaja se od Jakobinskog kluba 1791. godine. To su učinili nametanjem visoke članarine koju pripadnici srednje buržoazije nisu mogli plaćati. Kordiljerski klub ili Društvo prijatelja prava čoveka osnovan je aprila 1790. godine. U njemu se ističu Žan Pol Mara i Žorž Danton.
Deklaracija o pravima čoveka i građanina i ustav iz 1791. godine
250px|mini|levo|[[Deklaracija o pravima čoveka i građanina]] Usvojena je već 26. avgusta 1789. godine. Deklaracija predstavlja temelj novog poretka. Sadrži sedamnaest članova koji određuju suštinu prava čoveka i prava naroda. Uzor je imala u američkim deklaracijama donetim tokom rata za nezavisnost. Prava čoveka pripadala su mu pre svakog društva, ona su prirodna i nezastariva; ljudi se rađaju, ostaju slobodni i jednaki u pravima (1. član), a ta prava su sloboda, svojina, sigurnost i otpor ugnjetavanju (2. član). Narod je suveren (3. član), a sloboda nema granica, sem slobode drugih ljudi (4. član). Svi građani imaju pravo učešća u donošenju zakona (6. član). Sloboda je pre svega sloboda ličnosti, lična sloboda, jamstvo protiv optužbi i samovoljnog hapšenja (7. član). Ljudi mogu govoriti, pisati i štampati šta žele (10. član), uz pravo države da sprečava zloupotrebu (11. član). Porez je neophodan i mora biti razrezan na građane u skladu sa njihovim mogućnostima (13. član). Pravo kontrole javnih finansija imaju građani preko svojih predstavnika (14. i 15. član). Katolička vera je državna religija, dok su protestantizam i judaizam privatna vera. Građanska prava protestanti su stekli tek decembra 1789. godine, a Jevreji januara sledeće godine. Ropstvo je ukinuto u Francuskoj, ali je zadržano u kolonijama. Ustavotvorna skupština lišila je obojene ljude građanskih prava. Le Šapeljeov zakon iz 1791. godine zabranjuje štrajkove. Građani su razvrstani u tri kategorije: pasivni (nemaju biračko pravo jer nemaju svojinu, oko 3 miliona Francuza), aktivni (plaćaju direktan porez i učestvuju u lokalnim skupštinama, oko 4 miliona Francuza) i birači (po jedan na 100 aktivnih građana, u Francuskoj oko 50.000, plaćaju veći porez i učestvuju u skupštinama departmana).
Odbor od 30 članova za pripremu ustava formiran je već 7. jula 1789. godine. Raprava o konačnom tekstu počela je avgusta 1791. godine. Ustav iz 1791. godine izglasan je 3. septembra.
Reforme Ustavotvorne skupštine
Narodna skupština imala je rešiti dva velika problema: finansijski i verski. Kako bi rešila prvi problem, Ustavotvorna skupština je odlučila da stavi crkvena dobra naciji na raspolaganje. Stvorena je Vanredna blagajna koja se punila uglavnom novcem od prodaje crkvene imovine. Članovi Ustavotvorne skupštine nikako se nisu neprijateljski odnosili prema katoličkoj crkvi. Čak ni najsmeliji teoretičari 18. veka nisu zamišljali poredak u kome bi crkva i država bile odvojene. Međutim, reforma francuske crkve bila je nužna. Ustavotvorna skupština donosi odluku kojim ukida monaške redove. Jula 1790. godine Ustavotvorna skupština usvojila je Građanski ustav sveštenstva. Ustav je prihvatio samo deo sveštenstva. Aristokratija je odbijala da prihvati novi poredak. Spremao se građanski rat. Žetva je 1790. godine bila odlična što je donekle smirilo situaciju. Oficiri koji nisu emigrirali sve više su bili pogođeni reformama Ustavotvorne skupštine. Pred skupštinom se postavilo pitanje kako oteti kraljevsku vojsku od uticaja aristokratije ako se vojska ne ponarodi. Prihvaćene su privremene mere kao što je povećanje plata, administrativne i disciplinske reforme. Robespjer je ukazivao na ovaj problem: „Uništili ste plemstvo, a ono se i dalje nalazi na čelu vojske“. La Fajet je u pobunama vojnika stao na stranu zapovednika. Pobuna u Nansiju silom je ugušena.
Andrea della Robbia
Biografija
Kao i Luca i Andrea je školovan za klesara i skulptora i obradu mramora, ali se prebacio na terakotu koja je bila specijalnost te bottege. left|240px|thumb| [[Velika Gospa|Uspenje grupa u terakoti u firentinskoj opatiji San Bartolomeo]] Nastavio je izrađivati polikromne figurativne reljefe u glaziranoj terakoti, često unoseći naturalističke elemente u svoje likove. U kasnijim radovima napušta polikromiju, i ograničava se na dvije boje, bijele figure na plavoj pozadini.
Njegovo najpoznatije djelo su 10 medaljona sa figurama polugolih putta (dječica) na fasadi Brunelleschijeve Ospedale degli Innocenti u Firenci (oko 1463.). Andrein interes za narativnu skulpturu doveo ga je do toga da iz Lukinih reljefa razvije vlastite velikih dimenzija. Posao je išao jako dobro, tako da Andrejinih reljefa u terakoti ima po brojnim talijanskim crkvama i po muzejima širom svijeta.
Među njima se ističu reljef raspeće za franjevačku crkvu u Verni i oni za Santa Croce u Firenci.
Nakon negove smrti posao su nastavili njegovi sinovi Giovanni (1469-[1529]]) i Girolamo (1488-1566), koji je jedno vrijeme radio djelovao u Francuskoj.
Branka Pujić
Biografija
Diplomirala je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 1991. godine. Sprema magistarski rad iz oblasti Teatrologije. Za docenta je izabrana 2003. godine.
Santa Catarina, Mapastepec
Santa Catarina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mapastepec.
Branka Pujić
Biografija
Usavršavala se pored Beograda još u: Francuskoj, Budimpešti, Pragu i Buenos Ajresu.
Santa Catarina, Mapastepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
La Olla, La Yesca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1947 m.
Teodoro Ramírez Ojeda, Salamanca
Teodoro Ramírez Ojeda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1716 m.
La Soledad, Culiacán
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Bitka kod Ponts-de-Céa (1793)
Bitka kod Ponts-de-Céa se odigrala od 26. do 28. jula 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vandeji između vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na jednoj, i snaga republikanske vlade na drugoj strani. Do nje je došlo kada je pobunjenička vojska pod zapovjedništvom Charlesa d'Autichampa 26. jula napala Les Ponts-de-Cé, republikansko uporište na rijeci Loire. Garnizon koji je brojao oko 300 ljudi se pred napadačima, kojih je bilo oko 5000 ljudi, povukao bez borbe; nekoliko bataljona pod zapovjedništvom potpukovnika Bourgeoisa se pokušalo organizirati za obranu, ali su i oni na kraju prisiljeni na povlačenje preko Loire. Bourgeois u zbrci sa sobom nije poveo suprugu, a ona se, ne želeći živa pasti u ruke vandejskih pobunjenika, sa djetetom bacila sa stijene u rijeku. Bourgeois je dva dana kasnije organizirao kontranapad, ali je on odbijen. Iako su pobunjenici pobijedili, nisku iskoristili tu pobjedu jer su, iscrpljeni borbama, brzo napustili Les Ponts-de-Cé pred dolaskom republikanskih pojačanja.
Santa Teresita, Camargo
Santa Teresita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Villaraspa, Vicenza
Villaraspa je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 539 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Võhma
Võhma je grad od 1,280 stanovnika u centru Estonije.
Vladavina prava
thumb|250px|Kralj [[John od Engleske potpisuje Magna Cartu, jedan od najranijih dokumenata kojima se uvode načela vladavina prava.]]
Võhma
Geografske karakteristike
Võhma leži na sjeveru Okruga Viljandi na raskršću važnih cesta, odmah pored granice sa Okrugom Järva, udaljena 31 km od svog administrativnog centra Viljandija i svega 27 km od Türija.
Vaditari, Cosenza
Vaditari je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Vladavina prava
Vladavina prava (rule of law) rjeđe nomokracija, je naziv pravni i politički koncept, odnosno oblik društvenog uređenja prema kojima bi se svi dijelovi društva, a prije svega predstavnici vlasti u svome postupanju morali voditi isključivo zakonima i običajima. Koncept se obično vezuje uz anglosaksonski svijet, odnosno tamošnje pravne sisteme, te se smatra širim oblikom, odnosno sinoninimom ili ekvivalentom koncepta pravne države karakterističnog za zemlje kontinentalnog prava.
Võhma
Historija
Važni događaji bili su 1908. od kad radi lokalna Privredna komora, - 1912. kad je osnovana Zadruga mliječne industrije i 1928. kad je na inicijativu Estonskog udruženja za izvoz mesa osnovana klaonica. Ona je 1935. proširena i izrasla u mesnoprerađivačku industriju i postala motor razvoja grada.
Lijevi fašizam
Ljevičarski ili lijevi fašizam je izraz koji se koristi u političkoj teoriji i, daleko češće, u propagandne svrhe, kako bi se opisale nasilne, represivne i totalitarne tendencije kod ljevičarskih pojedinaca, organizacija i režima, a koje komprotiraju njihov progresivizam. Nešto rjeđe se koristi za opisivanje socijalističkih, odnosno "socijalnih" i antikapitalističkih tendencija u pojedincima i pokretima koje se smatraju fašističkim ili tradicionalno smještaju među radikalnu desnicu.
Võhma
Historija
Za Drugog svjetskog rata grad i njegova tvornica poprilično su oštećeni. Odmah nakon rata 1945. za vrijeme Estonske Sovjetske Socijalističke Republike Võhma je dobila status trgovišta (alevik). I nakon 1970-ih, mesnoprerađivačka industrija se nastavila razvijati, - 1975. dovršen je novi pogon za preradu mesa.U to vrijeme podignuto puno novih zgrada, što stanbenih što javnih. Nakon ponovnog stjecanja nezavisnosti Võhma je 1993. dobila status grada (lin).
Vaditari, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Lijevi fašizam
Iza drugog svjetskog rata je izraz popularizirao njemački filozof Jürgen Habermas kako bi Frankfurtsku školu ogradio od ljevičarskog terorizma.
Võhma
Privreda
Devedesetih kada je Estonija ponovno postala nezavisna, Võhma se zatekla kao grad jednog mesnoprerađivačkog poduzeća, nakon njegovog bankrota 1996., grad je izgubio vitalnost, pa mu se broj stanovnika smanjio.
Lijevi fašizam
Danas je izraz popularan među dijelom američkih i zapadnih intelektualaca koji dio radikalnih ljevičara, pogotovo onih koji kritiziraju izraelsku politiku, smatraju antimsemitima, odnosno, koji po njihovom mišljenju, iz oportunizma i drugih razloga nisu skloni kritizirati islamski fundamentalizam.
Coapan, Cuetzalan del Progreso
Coapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Cruztitla, Tlaquilpa
Cruztitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlaquilpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2305 m.
Titus Andronicus
Titus Andronicus (hrvatski: Tit Andronik) je tragedija Williama Shakespearea za koju se vjeruje da je napisana između 1588. i 1593., najvjerojatnije u suradnji s Georgeom Peeleom. Smatra se kako je Titus Andronicus Shakespeareova prva tragedija te njegov pokušaj emuliranja nasilnih i krvavih osvetničkih drama svojih suvremenika, a koje su bile izrazito popularne među publikom u XVI. vijeku.
Radnja tragedije smještena je u Rimsko Carstvo tijekom njegovih posljednjih dana, a prati naslovnog lika, Tita Andronika, koji biva upleten u krug osvete s Tamorom, gotskom kraljicom. Zbog cijele serije takvih scena, Titus Andronicus se smatra Shakespeareom najkrvavijom i najnasilnijom tragedijom, a zbog svega toga i jednom od najmanje cijenjenih. Iako je svojevremeno bila izrazito popularna, njezin je ugled opao već krajem 17. stoljećaXVII. stoljeća. Viktorijanska era je tragediju smatrala neukusnom zbog grafičkih prikaza nasilja, međutim njezina je popularnost ponovo počela rasti sredinom XX. stoljeća.
Tragedija je nekoliko puta adaptirana u različitim medijima, a jedna od najcjenjenijih adaptacija je ona filmska iz 1999. godine s Anthonyjem Hopkinsom u ulozi Tita Andronika i Jessicom Lange u ulozi Tamore.
Chalmita, Cardonal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 145 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2125 m.
Додатак (рачунарство)
У рачунарству, додатак (енг. plug-in) је софтверска компонента која додаје специфично својство на већ постојећу апликацију. Када апликација подржава додатке, онда одобрава прилагођавање према корисничким потребама. Најчешћи примери су додаци коришћени у веб прегледачима, да додају нова својства као што су веб претраживачи, вирус скенерс, или могућност да употребимо нови тип датотеке као што је нови видео формат. Познати додаци прегледачима укључују Adobe Flash Player, QuickTime Player, и Јава додатак, који може да покрене Јава аплети на странице које се извршавају на локалној Јава виртуелној машини.
Теме су пакети који садрже додатне или промењене графичке детаље, које смо постигли коришћењем графичког корисничког интерфејса, које могу бити примењене на специфичан софтфер и веб странице, и тиме омогуће кориснику да промени изглед у складу са корисничким потребама и жељама.
Сврха и примери
Апликације подржавају додатке из много разлога. Неки од главних разлога укључују:
Burdulești, Corbu
Burdulești je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Corbu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
El Espadín, Arteaga
El Espadín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Opština Copăceni, Ilfov
Copăceni je opština u Rumuniji u okrugu Ilfov.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Alamo, Tennessee
Alamo je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.461, što je 69 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Olmetto, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Antoine Joseph Santerre
Antoine-Joseph Santerre (16. mart 1752 - 6. februar 1809) bio je francuski vojskovođa, najpoznatiji po ulozi koju je kao zapovjednik pariške Nacionalne garde i strastveni republikanac imao u najvažnijim događajima Francuske revolucije.
Rodio se u porodici relativno imućnih vlasnika pivovare, koju je godine 1770. naslijedio nakon smrti roditelja. Iskazao se kao sposoban poslovan čovjek, ali još više kao filantrop te steako popularnost među masama siromašnih Parižana. Zbog toga je u burnim događajima pred Revoluciju godine 1789. izabran za zapovjednika Nacionalne garde. Na tom je mjestu 14. jula vodio juriš na Bastilju, a nakon masakra na Marsovim poljima 1791. godine je neko vrijeme bio izdan nalog za njegovim hapšenjem. U ljeto 1792. godine je sudjelovao u napadu na kraljevski dvorac Tuilleries prilikom koga je masakrirana kraljeva Švicarska garda, a sam Louis XVI zarobljen. Santerre je od strane revolucionara bio zadužen za njegovo čuvanje, a lično je nadgledao i njegovo pogubljenje na giljotini; prema nekim navodima je upravo on zapovijedio bubnjanje kako mase ne bi mogle čuti kraljev govor, iako će Santerreova porodica to osporavati. Nekoliko mjeseci kasnije, Santerre je poslan u Vandeju kako bi sudjelovao u gušenju kontrarevolucionarnog ustanka; tokom kampanje je sudjelovao u borbama promjenjivog ishoda, sve do poraza u Drugoj bitci kod Corona nakon koje je u septembru 1793. godine opozvan u Pariz i uhapšen. Njegovom hapšenju je pridonijela nepopularnost među ljudstvom, koje mu je zamjeralo navodni kukavičluk i sklonost luksuzu. Santerre je uspio preživjeti jakobinsku strahovladu te je 1794. godine pušten i ponovno dobio čin divizijskog generala, ali više nije sudjelovao u nijednoj kampanji. Nakon što je godine 1800. izašao iz vojske, ponovno se posvetio pivarstvu, ali u tome više nije imao uspjeha, te je umro u siromaštvu.
Villaggio Montegrappa, Vicenza
Villaggio Montegrappa je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1043 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Ocotla, Camerino Z. Mendoza
Ocotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Camerino Z. Mendoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2086 m.
Ounasjoki
Geografske karakteristike
Ounasjoki izvire na sjeverozapadu Regije Lapland iz Jezera Ounasjärvi kod grada Enontekiö nedaleko od švedske granice. Od tamo rijeka teče prema jugoistoku, i pritom prima pritoke; Näkkäläjoki, Käkkälöjoki, Syvä Tepastojoki, Loukinen, Meltausjoki i Marrasjoki.
Kod grada Rovaniemi ima ušće u Kemijoki.
Sliv rijeke velik je 13,968 km², i proteže se kroz rijetko naseljen kraj. Od decembra do maja rijeka se ledi, tad ima vrlo malo vode, ali od proljeća nabuja.
Occa, Cuneo
Occa je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Villaverla, Vicenza
Villaverla je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4391 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Nanon, Verona
Nanon je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 439 m.
Remochochi, Guachochi
Remochochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2347 m.
Genipin
Genipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 226,226 Da.
Juan Becerra, Mapastepec
Juan Becerra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mapastepec.
La Laguna, San Diego de la Unión
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2003 m.
Karlo I Anžujski
Karlo I Anžujski (21. mart 1226 — 7. januar 1285) zvan i Karlo I Anžuvinac ili Karlo I Sicilijanski je bio kralj Sicilije (1266 — 1282), kralj Napulja (1282 — 1285), kralj Albanije (1272—1285), kralj Jerusalima (1277—1285), grof Provanse (1246—1285), grof Anžua i Mena (1247—1285). Bio je sin francuskog kralja Luja VIII i brat francuskog kralja Luja IX. Osvojio je kraljevstvo Siciliju od Hoenštaufovaca. Pobunom na Siciliji, sicilijanskom večernjom Sicilija se oslobodila vlasti Karla I Anžuvinca. Time je kraljevstvo Sicilija podeljeno na kraljevstvo Siciliju i Napuljsko kraljevstvo.
Detinjstvo i mladost
Rodio se nakon smrti oca, francuskog kralja Luja VIII. Otac mu je ostavio grofovije Anžu i Men. Oženio se Beatričom Provansalskom, tako da postaje grof Provanse. Provansa je bila deo kraljevstva Burgundije, koje je opet bilo deo Svetog rimskog carstva. Zbog toga je dotad Provansa bila oslobođena tereta centralne vlasti. Plemstvo u gradovima je uživalo velika prava, pa se buni protiv Karla, nakon uspostavljanja čvršće vlasti.
Karlo se na poziv svoga brata pridružuje sedmom krstaškom ratu. Vratio se u maju 1250, a tokom njegovog odsustva Provansa se pobunila, tako da je po povratku bio prinuđen da suzbija pobunu. Do juna 1251. Arl i Avinjon su se predali, a Marselj se držao do jula 1252.
Šire ambicije
U Provansi Marselj se neprekidno bunio, tražeći pomoć i od nepouzdanih saveznika, kakvi su bili Piza i Alfonso X Kastiljski. Ponovo je smirio Marselj, a konačna pobuna je bila 1262. tokom Karlova odsustva iz Francuske. Marselj je taj put bio prinuđen da sruši utvrđenja i da preda oružje. Nije bilo jačih kazni, pa je Provansa nakon toga stalno bila Karlovo uporište, koje mu je obezbeđivalo novac i vojsku za druga osvajanja. Mnogi iz Provanse su bili nagrađivani visokim položajima u novoosvojenim područjima.
Kada je Manfred Sicilijanski uzurpirao tron i postao kralj Sicilije umesto mladog Konradina, odnosi među papama i Hoenštaufovcima se ponovo menjaju. Papstvo se ponovo suočavalo sa sposobnim vojnim vođom u Italiji. Papa Urban IV ponovo nudi Karlu da bude kralj Sicilije. Ovaj put kralj Francuske Luj IX je isto tako bio ogorčen Manfredovom uzurpacijom trona, pa je Karlo Anžuvinac mogao prihvatiti ponudu. Karlo I Anžuvinac je potpisao 1263. ugovor sa papom. Ugovor je sadržavao čitav niz uslova, koji su pogodovali papstvu. Kraljevstvo Sicilija se po tome nije smela ujediniti sa Svetim rimskim carstvom. Kralj Sicilije nije smeo nikad da bude car ili papa ili da se meša u crkvena pitanja.
150p|mini|Grb Anžu-Sicilija
Osvajanje Sicilije
Karlo I Anžuvinac je potpisao sa papom nepovoljan ugovor, ali vreme je radilo za njega. Kad je Manfredova vojska napredovala u papskoj državi, došlo je do ponovnih pregovora o ugovoru, koji su bili povoljniji po Karla. Kad je umro papa Urban IV, novi papa je postao Klement IV, koji je podržao dolazak Karla I Anžuvinca za kralja Sicilije. Karlo I Anžuvinac je proglašen 23. maja 1265. kraljem Sicilije, a krunisan je 6. januara 1266. godine.
Karlo I Anžuvinac je bio krunisan, a tek je trebalo da osvoji Kraljevinu Siciliju. Počeo je diplomatskom aktivnošću da umanjuje Manfredov uticaj. Kada je Karlova vojska započela kampanju Manred odlučuje da ih napadne. U bici kod Beneventa 26. februara 1266. Manfredova vojska je poražena, a Manfred Sicilijanski je ubijen. Ubrzo posle toga Karlo I Anžuvinac osvaja celo kraljevstvo.
Kao u Provansi Karlo I Anžuvinac je nastojao da izvuče što je moguće više novca iz novog vrlo bogatog kraljevstva. Nezadovoljstvo je bilo veliko, ali sam Karlo pokušava da proširi svoju moć i na severnu Italiju, što izaziva nezadovoljstvo pape, koji nije želio jakog vladara u Italiji. Ali papa je to ipak dopustio, jer mu je Konradin bio daleko veća opasnost. Gibelinski gradovi su se obratili Konradinu da im pomogne u oslobođenju Italije. Uz zadnjeg Hoenštaufovca Konradina je stalo mnogo gradova u Italiji.
Konradin je septembra 1267. krenuo južno da ponovo zahteva ono što pripada Hoenštaufovcima. Podstakao je pobunu u kraljevini Siciliji protiv Anžuvinaca. Većina Sicilije se pobunila, a pobuna se raširila na Kalabriju i Apuliju. Konradin je 1268. ušao u Rim, gde je oduševljeno dočekan. Došlo je do odlučne bitke kod Taljakoca 23. avgusta 1268, u kojoj pobeđuje Karlo I Anžuvinac. Konradin je pobegao prema Rimu, ali bio je uhapšen i zatočen u zamku del Ovo u Napulju. Konradin je osuđen za izdaju i pogubljen je 29. oktobra 1268. godine.
Do kraja 1270. Karlo I Anžuvinac uspeva da smiri pobunu na Siciliji.
Ambicije u Latinskom carstvu
Nakon učvršćenja vlasti u kraljevstvu Karlo započinje sa širim ambicijama širenja na Mediteranu. Kraljevstvo Sicilija je ranije obuhvatalo i Krf. Karlo je ponovo bio u posedu Krfa 1266. godine. Započeo je razne pregovore i urote sa preostalim plemstvom Latinskog carstva. Plemstvo se bojalo ponovnog ojačanja vizantijske moći u tom području, pa su bili prisiljeni da Karlu Anžuvincu priznaju posedovanje Krfa, prava na Ahaj i suverenitet nad većinom egejskih ostrva.
Osmi krstaški rat
Pošto se osigurao na istoku, počeo je pripreme za krstaški rat za obnovu Latinskog carstva. Mihajlo VIII Paleolog je bio time uznemiren, pa je pisao francuskom kralju, nagoveštavajući da je otvoren za uniju katoličke i pravoslavne crkve, a da napad na Carigrad može omesti krstaški rat.
Tuniski halif je bio vazal od Sicilije, ali nakon smrti Manfreda Sicilijanskog oslobađa se vazalstva. Karlo je savetovao svog brata francuskog kralja Luja IX da krene u krstaški rat protiv Tunisa, jer postoji verovatnost da halif pređe na hrišćanstvo. Tako da je osmi krstaški rat bio usmeren protiv Tunisa. Karlo je stigao kasno, a francuski kralj je već bio umro od dizenterije, pa Karlo preuzima komandu. Tuniski halif je zaključio mirovni ugovor i pristao je plaćati danak. Karlova vojska je obolila, a flota je velikim delom uništena pri povratku na Siciliju. Zbog toga je Karlo I Anžuvinac morao odustati od osvajanja Carigrada.
Osvajanje Albanije i Đenoveški rat
U februaru 1271. Karlo I Anžuvinac započinje širenje na drugoj strani Jadrana, tako da najpre zauzima Drač, a brzo posle toga kontroliše većinu Albanije. Februara 1272. proglašava se kraljem Albanije. Karlo se nadao da će krenuti protiv Carigrada, ali odgodio je sve zbog želje pape Grgura X da ujedini pravoslavnu i katoličku crkvu.
Karlo je inače bio u lošim odnosima sa gibelinskim (antipapski grad) gradom Đenovom. Novembra 1272. izbija rat sa Đenovom, a ostali gibelinski gradovi pridružuju se Đenovi, pa se gibelinska pobuna raširila po celoj severnoj Italiji. Mihajlo VIII Paleolog je slao novce gibelinskim gradovima severne Italije. U isto vreme Mihajlo VIII Paleolog je pregovarao o uniji katoličke i pravoslavne crkve. Kada je izgledalo da je taj sporazum na vidiku Karlo je bio prinuđen da se pomiri sa Mihajlom VIII Paleologom. 1274. je zaključena Lionska unija, po kojoj je Mihailo priznavao papsku suprematiju.
Gibelini su kontrolisali većinu severa Italije, pa je Karlo I Anžuvinac bio prinuđen da se povuče 1275. iz Pijemonta. Papa Grgur nije bio nezadovoljan s tim rešenjem. Želio je da na severu bude novi car Rudolf I Habzburg, a da se Karlo ograniči na jug. Papa je zato ponudio Karlu Anžuvincu da otkupi pravo da bude kralj Jerusalima, što ovaj čini 18. marta 1277. godine.
Neuspeh unije dve crkve
Mihajlo VIII Paleolog nije uspio da nametne uniju u Vizantiji, ali i dalje je uveravao papu da je iskren u pokušajima da uspostavi uniju. Zbog toga papa zabranjuje Karlu Anžuvincu da napadne Carigrad. Znajući za to Mihajlo VIII Paleolog je započeo kampanju u Albaniji pri kraju 1274, pa zauzima dva grada Berat i Butrint. Imao je uspeha i na Eubeji i Peloponezu.
Izborom novog pape Martina IV, Karlo dobija 1280. slobodu delovanja protiv Vizantije. Papa je bio Francuz i stavio je celi papinski aparat Karlu na raspolaganje. Odustalo se od unije, a Karlo Anžuvinac dobija odobrenje da obnovi Latinsko carstvo.
Sicilijanska večernja
Mihajlo VIII Paleolog i Pedro III Aragonski su kovali planove protiv Karla Anžuvinca. Anžuvinci su bili nepopularni na Siciliji. Sicilijom su vladali korumpirani francuski službenici. Pobuna protiv Francuza izbija na uskršnji ponedeljak 30. marta 1282. i poznata je kao Sicilijanska večernja. Hiljade Francuza je ubijeno tokom pobune. Jedino su pošteđeni oni Francuzi, koji su se dobro ponašali prema stanovništvu. Do kraja aprila jedino je Mesina ostala u rukama Karla Anžuvinca. Zbog diplomatskih grešaka Karlovih predstavnika i Mesina se buni 28. aprila 1282. U Mesini je zapaljena Karlova krstaška flota.
Pedro III Aragonski je bio iznenađen, jer je pobuna usledila ranije nego što se nadao. Pobuna je trebalo da usledi kada Karlo Anžuvinac krene prema Carigradu. Sicilijanci su zamolili papu da ih stavi pod svoju zaštitu. Međutim papa Martin IV je bio izuzetno lojalan Karlu Anžuvincu i francuskim interesima, koji su stajali iza njega, pa ekskomunicira pobunjenike, kao i Mihajla VIII Paleologa i gibelinske gradove severne Italije.
Karlo I Anžuvinac je prikupio vojsku u Kalabriji, iskrcao se kraj Mesine i započeo opsadu. Sicilijanci se obraćaju aragonskom kralju Pedru III Aragonskom, koji se iskrcava u Trapanima 30. avgusta 1282. godine. Umarširao je u Palermo i već 4. septembra 1282. se proglasio kraljem Sicilije. Do kraja oktobra 1282. Siciliju su napustile zadnje Karlove snage. Anžuvinci su time bili zauvek izgubili Siciliju.
Rat sa Aragonom
Iako se povukao u Kalabriju Karlo Anžuvinac je računao na svoje rođake. U to vreme podržava ga njegov rođak francuski kralj Filip III Hrabri. I papa Martin IV je bio lojalan i francuskom kralju i Karlu Anžuvincu. Pedro III Aragonski je napredovao i u Kalabriji, pa se Karlo Anžuvinac zabrinuo.
Papa Martin IV ekskomunicira Pedra III Aragonskog i proglašava 1284. krstaški rat protiv njega. To je bio Aragonski krstaški rat. U rat se meša Francuska. Papa proglašava Karla III Valoa kraljem Aragona. Karlo III Valua je bio sin francuskog kralja Filipa III Hrabrog. Pedro III Aragonski je imao domaćih problema, a brat mu staje na stranu Francuza. Suočio se sa velikom francuskom vojskom. Za to vreme Aragonci su zauzeli Maltu 1284. i uništili su gotovo celu anžuvinsku flotu u bici kod Malte. Uspevali su da blokiraju Napulj. Sin Karla Anžuvinca Karlo II Napuljski se nadao da će lako odblokirati Napulj. Ali ponovo je argonska flota bila mnogo uspešnija i zarobljava Karla II Napuljskog i većinu preostale anžuvinske flote.
Posle toga izbija pobuna protiv Francuza u Napulju. Anžuvinci su bili prisiljeni da oslobode ćerku Manfreda Sicilijanskog. Kada se Karlo I Anžuvinac vratio do Napulja pobuna je bila ugušena. Karlo Anžuvinac je napredovao po Kalabriji i pokušao je da se iskrca na Siciliji. Glavnina vojske mu je bila blokirana, tako da se povlači 4. avgusta 1284. Pripremao je novu kampanju za osvajanje Sicilije, ali umire 7. januara 1285.
Posle
Karlo I Anžuvinac je sve ostavio sinu Karlo II Napuljskom, koji je bio tada zatvorenik kod Aragonaca u Kataloniji. Tokom celoga života stvarao je flotu, koju su mu Aragonci uništili. Smatrao je sebe božjim instrumentom da podržava papstvo i kazni Hoenštaufovce.
I Anžuvinci i Aragonci nastavljaju da drže titulu kralja Sicilije. Anžuvinci su faktički bili u posedu Napuljske kraljevine, koja je predstavljala jug Italije. Njegovim ratovima Kraljevstvo Sicilija je podeljeno. Papa Martin IV je kompromitovao papstvo da bi se dodvorio Karlu Anžuvincu. Papa je sebe osramotio sazivanjem Aragonskog krstaškog rata. Bio je to kolaps moralnog autoriteta papa, što zajedno sa rastom nacionalizma dovodi do Avinjonskog papstva i zapadne šizme.
Visan-Busati, Vicenza
Visan-Busati je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Aida
Aida je opera talijanskog skladatelja Giuseppea Verdija u četiri čina. Jedna je od najpoznatijih svjetskih opera. Libreto za operu napisao je Antonio Ghislanzoni prema scenariju Augustea Mariettea. Praizvedba se dogodila u glavnom gradu Egipta Kairu, 24. prosinca 1871. godine povodom otvaranja Sueskog kanala. Praizvedbom je osobno dirigirao Giuseppe Verdi.
Likovi
thumb|desno|200px|Skica za operu, djelo libretista Augustea Mariettea
Мешево
Мешево је насељено место града Крушевца у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 626 становника (према попису из 1991. било је 746 становника).
Aida
Likovi
Mjesto radnje su egipatski gradovi Memfis i Teba u vrijeme vladavine Ramzesa III.
Buzești, Corbu
Buzești je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Corbu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Мешево
Демографија
У насељу Мешево живи 519 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,8 година (45,6 код мушкараца и 46,0 код жена). У насељу има 183 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,42.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Aida
2. čin
Mjesto radnje: Amnerisine odaje. Egipatska vojska prevođena Radamesom pobijedila je Etiopljane. Robinje spremaju Amneris za proslavu. Ona poziva Aidu, pretvarajući se da je zabrinuta za nju, i pokušava je natjerati da prizna ljubav prema Radamesu. U tome je čak i prevari rekavši joj da je poginuo. Vidjevši Aidin očaj, otkriva joj da je slagala i dok se vani čuju poklici naroda u slavu vojske, trijumfalno joj priopćava, da je na sebe navukla bijes egipatske princeze i da će joj se to osvetiti.
Mjesto radnje: Vrata Tebe. Narod dočekuje pobjedničku egipatku vojsku koju predvodi Radames. Faraon ga proglašava za spasitelja Egipta i kao nagradu daje mu Amnerisinu ruku. Radames moli faraona, da oslobodi sve etiopske zarobljenike, ali faraon, na Ramfisov savjet, pušta sve osim Aide i njenog oca, za kojeg ne znaju da je kralj, kao zalog da Etiopljani neće ponovo napasti Egipat.
3. čin
Mjesto radnje: Obala Nila kod Izidinog hrama. Noć prije vjenčanja, u pratnji Ramfisa dolazi Amneris kako bi se molila do zore boginji. Aida čeka Radamesa kojeg je pozvala. U samoći žali za svojom domovinom koju vjerovatno nikada neće vidjeti. Pojavljuje se Amonasro, koji nagovara Aidu da od Radamesa sazna egipatske ratne planove, kako bi ih ponovo mogli napasti. Aida to odbija, ali Amonasro joj prebacuje da će biti prokleta zbog pokolja vlastitog naroda. Ona pristaje slomljenog duha. Dolazi Radames i od njega uspijeva izvući informacije. Amonasro je presretan, a iz hrama izlazi Amneris koja je slučajno sve čula. Aida i Amonasro bježe, a Radames se predaje vojnicima.
4. čin
Mjesto radnje:Dvorana u palaći. Radamesu se priprema suđenje zbog izdaje domovine. Amneris mu obećava slobodu, ako zaboravi Aidu i oženi se sa njom. Ali Radames odbija i svećenici ga osuđuju na smrt, da bude živ zatvoren ispod temelja hrama.
Las Arenosas, Camargo
Las Arenosas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Aida
4. čin
Mjesto radnje: Hram i temelji u koje je Radames zatvoren. Radames je spreman umrijeti i moli se da Aida sretno živi. Pojavljuje se Aida sa željom da umre zajedno s njim. Dok njih dvoje zagrljeni napuštaju ovu "dolinu suza", u hramu iznad njih Amneris moli se bogovima da mu podare vječni mir.
Las Arenosas, Camargo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1325 m.
Francisco Labastida Ochoa, Culiacán
Francisco Labastida Ochoa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
El Amparo, Mapastepec
El Amparo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mapastepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
El Papayo, Arteaga
El Papayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Piedra Chica, Cardonal
Piedra Chica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Cardonal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 228 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2173 m.
Crucero de Pitzcuautla, Tlaquilpa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2236 m.
Druga bitka kod Luçona
Druga bitka kod Luçona se odigrala 30. jula 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Vandejskog rata između snaga republikanske vlade pod zapovjedništvom generala Augustina Tuncqa na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo mjesec dana nakon Prve bitka kod Luçona u kojoj republikanski general Sandoz porazio pobunjeničku Armiju centra. Tuncq, koji je bio zamijenio Sandoza, je 25. jula iz svog uporišta u Luçonu sa oko 1500 ljudi izvršio noćni prepad na mjesto Saint-Philbert-du-Pont-Charrault; u njemu su pobunjenici razbijeni, a njihov vođa Charles Sapinaud de La Verrie poginuo. Tuncq je ubrzo nakon toga zauzeo važno pobunjeničko uporište Chantonnay. Preživjeli pobunjenički vođa Charles de Royrand se za pomoć obratio pobunjenicima iz drugih dijelova Vandeje i ona je stigla tako da su pobunjeničke snage narasle na oko 15.000 ljudi. Tuncq se pred njima povukao iz Chantonnaya, a potom im se suprotstavio pred Luçonom sa oko 2400 ljudi. Na samom početku bitke su republikanske linije bile uzdrmane pod vatrom pobunjeničke artiljerije; Tuncq je na to reagirao odlučivši povući lijevo krilo, odnosno omogućiti odgovor vlastite artiljerije i konjice. Taj je manevar od strane pobunjenika protumačen kao početak protivnapada, te se u njihovim redovima iznenada proširila panika i nastalo sveopće rasulo. Tuncq je naredio opći kontranapad, ali su se pobunjenici uspjeli sačuvati od opće katastrofe zaslugom konjice pod vodstvom princa Talmonta.
Genipozidinska kiselina
Genipozidinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 374,340 Da.
El Tlacuache, La Yesca
El Tlacuache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1578 m.
Rozò, Bolzano
Rozò je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1226 m.
Moncerrato, Modena
Moncerrato je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
El Tropezón, Salamanca
El Tropezón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1864 m.
Anaititac, Cuetzalan del Progreso
Anaititac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
Abrud, Alba
Abrud je naselje u Rumuniji u okrugu Alba.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 598 m.
Vanjske veze
Abrud-Sat, Alba
Visonà, Vicenza
Visonà je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
Winnetou
mini|Naslovna stranica romana. Winnetou je izmišljeni indijanski poglavica iz plemena Apača. Njegov je lik u svojim romanima stvorio njemački književnik Karl May.
Winnetou se pojavljuje i u drugim književnim djelima Karla Maya, kao što su "Old Shatterhand", "Old Surehand", "Old Firehand" i dr.
Radnja romana o Winnetouu
Radnja se odvija na Divljem zapadu; pripovijeda je njemački pripovjedač po imenu "Charley" (Karl May), koji kasnije, zbog svoje snage dobiva nadimak Old Shatterhand. Karl je na početku zaposlen kao nastavnik u gradu St. Louisu, gdje se sastaje s proizvođačem oružja Mr. Henryjem. Nakon što Mr. Henry vidi Karlove vještine s oružjem, zaposli ga kao geodeta za mjerenje trase željeznice. mini|lijevo|Tabla u spomen snimanja filma Winnetou u kanjonu rijeke [[Zrmanja|Zrmanje.]] Budući da se željeznička pruga nalazi na indijanskom teritoriju plemena Apača, Karl doživljava indijanski napad, u kojem su ubijeni gotovo svi geodeti, a preživljava tek četiri lika: Sam Hawkens, Dick Stone, Will Parker i Old Shatterhand.
Old Shatterhand se vremenom sprijatelji s Winnetouom. Njihove su zajedničke pustolovine opisane u mnogim Mayevim djelima.
Filmski serijal
Snimljeno je deset filmova o Winnetouu od 1962. do 1968. godine. Snimili su ih zapadnonjemački filmaši u koprodukciji s hrvatskom filmskom kućom Jadran filmom, u divljini nedirnute hrvatske prirode: Nacionalni parkovi Paklenica, Plitvička jezera i Krka, Velebit, kanjon Zrmanje i Vrlika i drugdje.
1998. je snimljen Winnetouov povratak (Winnetous Rückkehr), s Pierreom Briceom, glavnim glumcem u serijalu o Winnetouu 1960-ih.
Monchio, Modena
Monchio je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 729 m.
Charles Sapinaud de La Verrie
Louis Célestin Sapinaud, vitez i gospodar La Verrieja, osnosno Vitez de La Verrie (6. novembar 1738 - 25. jul 1793) bio je francuski plemić i vojskovođa, koji je zapovijedao kontrarevolucionarnim pobunjeničkim snagama za vrijeme Rata u Vandeji.
Rođen je u uglednoj plemićkoj porodici de Sapinaud de la Rairie iz pokrajine Poitou; njegov rođak Charles Sapinaud de La Rairie je bio jedan od najistaknutijih vođa vandejskih ustanika. Prije Revolucije je nekoliko godina služio u elitnoj kraljevskoj gardi. Kao i brojni aristokrati, neprijateljski se odnosio prema Revoluciji, tokom koje će brojni članovi njegove porodice biti pogubljeni od strane republikanaca.
Nakon što je u Vandeji izbio spontani seljački ustanak protiv regrutacije za Rat Prve koalicije, pobunjeni seljaci su sjeverno od Chantonnaya 12. marta 1793. izvikali La Verrieja za svog vođu. Le Varrie, koji je zapovijedao tzv. Armijom Centra, se iskazao kao relativno sposoban zapovjednik u prvim borbama sa republikanskim snagama, ali je u ljeto poražen u Prvoj bitci kod Luçona. Nepunih mjesec dana kasnije je poginuo u noćnom prepadu republikanaca koji je predstavljao uvod u Drugu bitku kod Luçona.
Vadue, Cosenza
Vadue je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1336 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Arroyo Azul, Carrillo Puerto
Arroyo Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 970 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Bay St. Louis, Mississippi
Bej Sent Lui je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.260, što je 1.051 (12,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lo de Arballo, Culiacán
Lo de Arballo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Модрица
Модрица је насељено место града Крушевца у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 764 становника (према попису из 1991. било је 735 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Siturachi, Guachochi
Siturachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2297 m.
Ciurești, Corbu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Tragovi: časopis za srpske i hrvatske teme
Tragovi: časopis za srpske i hrvatske teme naučni je časopis u izdanju Srpskog narodnog vijeća i Arhiva Srba u Hrvatskoj. Časopis se objavljuje dva puta godišnje kao recenzirana naučna publikacija sa otvorenim pristupom. Tragovi objavljuju članke iz raznih pod-disciplina društvenih nauka sa fokusom na srpske, hrvatske i jugoslavenske studije. Prve inicijative za pokretanje časopisa započele su još 1993. godine u periodu rata u Hrvatskoj, ali u tom periodu nisu uživale dovoljnu društvenu podršku da ih se provede u djelo. Prilikom predstavljanja prvog broja časopisa u Arhivu Vojvodine u Novom Sadu u februaru 2019. godine glavni urednik Dejan Jović objasnio je motivaciju za osnivanje časopisa nedostatkom članaka u ovom akademskom polju i potrebom suprotstavljanja amaterizmu i političkoj propagandi. Kako se veliki dio najkvalitetnijih naučnih članaka o regiji objavljuje u inostranstvu na engleskom i drugim velikim jezicima, časopis se izdaje na hrvatskom ili srpskom jeziku kako bi se osnažilo i lokalno vlasništvo i sudjelovanje u naučnoj proizvodnji. Glavni urednik tu je ambiciju objasnio sljedećim riječima; Cjeloviti članci su indeksirani i dostupni kroz Onlajn biblioteku za centralnu i istočnu Evropu (CEEOL) i Hrčak – Portal znanstvenih časopisa Republike Hrvatske. Grafički dizajn časopisa priprema Parabureau. Časopis je predstavljen i na Kliofestu-festivalu povijesti u Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu.
El Palomino, Camargo
El Palomino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1341 m.
Liperi
Liperi (švedski: Libelits) je grad i općina na jugoistoku Finske od 12,335 stanovnika
Geografske karakteristike
Liperi leži na jugoistoku Finske u Regiji Sjeverna Karelija, u zaljevu Jezera Orivesi udaljen 26,7 km zapadno od administrativnog centra regije Joensuua.
Vitarolo, Vicenza
Vitarolo je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Monitola, Roma
Monitola je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.