cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prvi čečenski rat
Ruske snage ulaze u Čečeniju
Prvi pokušaj da se grad zauzme tokom novogodišnje noći je doživeo veliki neuspeh, uprkos tome što je ruska vojska bila mnogo brojnija i opremljenija. Ruske oklopne kolone, bez ikakve podrške su pokušale da zauzmu centar grada, misleći da će samo njihovo prisustvo naterati Čečene na predaju. Suprotno od toga, čečenski borci su bili podeljeni u male udarne grupe, koje su napadale izolovane ruske jedinice. Gubici među federalnim snagama su bili izrazito visoki - neke jedinice su bile potpuno uništene. Brigada Majkop je izgubila 20 od 26 tenkova, 102 od 120 oklopnih transportera i skoro ceo oficirski kadar, uključujući i komandanta. Procenjeno je da je oko 2.000 ruskih vojnika izgubilo živote u prvom napadu na Grozni.
Federalne snage su se pregrupisale i organizovale masovni artiljerijski i vazdušni napad, pre upada pešadijskih i specijalnih jedinicama, koje su imale za cilj osvajanje Groznog, deo po deo. Veliki delovi grada su zbog žestokih borbi pretvoreni u ruševine. Civilne žrtve su bile velike, naročito među etničkim Rusima, koji nisu imali prijatelje u Čečeniji kod kojih su mogli da se sklone.
Izveštaji o velikim ruskim gubicima su izazvali uznemirenost u ruskim medijima i javnosti. Do decembra 1995. procene o žrtvama su se kretale od 26 do 50.000, uključujući i 20.000 civila.
Odjek debakla u Čečeniji se osetio u ruskim političkim i vojnim ustanovama. Neki analitičari su tvrdili da je borba za vlast između frakcija u Kremlju kriva za ovaj debakl. Drugi su optužili političke lidere da nisu poslušali upozorenja iz vojske o opasnosti operacije. Drugi faktori koji su uticali na poraz su bili i loše stanje u oružanim snagama kao i nedostatak jedinstvene komandne strukture za pripadnike ministarstva odbrane, policije i sigurnosnih agencija koje su učestvovale u operaciji. U mnogo slučajeva se dešavalo da se loše obučeni i naoružani regruti šalju u akciju bez tačnih podataka o neprijatelju. Koordinacija operacija često nije postojala, što je rezultovalo incidentima sa prijateljskom vatrom.
Nastavak konflikta
Krajem februara 1995. čečenski borci su pod pritiskom ruske vojske napustili Grozni. Do maja su se izgledi pobunjenika pogoršali, čim je ponestalo ljudstva, municije i medicinskih zaliha. U pokušaju da preokrenu situaciju, u junu 1995. grupa pobunjenika, pod vođstvom Šamila Basajeva bez ovlašćenja čečenskih vlasti su napali grad Buđonovsk na jugu Rusije. Pobunjenici su zauzeli bolnicu i tom prilikom uzeli 2.500 talaca. Ruska vlast, postiđena zbog neuspeha da osvoje zgradu, angažovala je premijera Rusije Viktora Černomirdina da pregovara sa Basajevim. Uzdržanost je prekinuta pošto je Rusija pristala na prekid vatre. Uslov za puštanje talaca je bio postizanje dogovora oko sklapanja mira.
Pregovori tokom jula i avgusta 1995. su se kretali u smeru konačnog dogovora, i usledilo je zatišje što se tiče borbenih operacija. Serija bombaških napada na ruske zvaničnike u Čečeniji, koje su izvršili čečenski pobunjenici, su doveli do prekida mirovnih pregovora. Postojale su spekulacije da su zvaničnici iz Moskve, koji su se zalagali za nastavak borbenih dejstava, naručili te napade, da bi sprečili potpisivanje mira.
Kremlj je posle nastavka sukoba najavio da će izbori u republici biti održani decembra 1995. godine. Bivši komunistički lider u Čečeniji, Doku Zavgajev je uz podršku Moskve ostvario ubedljivu pobedu, iako je sumnja u veze političara sa Moskvom prouzrokovalo malu izlaznost.
mini|levo|250px|Kamion sa žrtvama borbi u Groznom
U januaru 1996. godine, čečenski borci su izvršili još jedan napad, sa ciljem uzimanja talaca, ovaj put u Kizlaju i Pervomajskoj u Dagestanu. Kao i kod talačke krize u Buđonovsku, i ovde je usledila prebrza i neuspešna akcija pokušaja oslobođenja talaca, koja je samo nanela dodatnu štetu vlasti u Moskvi.
U drugom krugu predsedničkih izbora u junu 1996. godine, predsednik Jeljcin je ponovio pokušaj da zaobiđe domaću nacionalističku opoziciju, nudeći čečenskim liderima mirovne pregovore, koji bi ipak očuvali integritet Ruske Federacije. Trenutak preokreta je bio kada je u aprilu 1996. ubijen Dudajev, čečenski lider, pošto je njegov položaj bio otkriven preko položaja njegovog satelitskog komunikacionog sistema. Njegov naslednik, Zelimkan Jandarbiev je otputovao u Moskvu na mirovne pregovore, koji su završeni i potpsiani 27. maja 1996. godine. Sledećeg dana, Jeljcin je otputovao u Čečeniju. Obrativši se ruskim vojnicima, na aerodromu kod Groznog, poručio im je da je rat gotov, i da je otpor bandita i sepratista slomljen.
Mirovni sporazum (avgust 1996)
Posle izbora, Lebed je postavljen za načelnika državne bezbednosti, i data su mu dva na oko nekompatibilna zadatka: da povrati kontrolu nad Groznim, i da istovremeno organizuje povlačenje ruskih trupa iz Čečenije do početka septembra.
Pokušaju ruskih snaga da povrate kontrolu nad Groznim i drugim delovima republike, su bili neuspešni. General Lebed je odlučio da vrši direktne pregovore sa čečenskim načelnikom štaba Aslanom Mashadovim. Okvirni dogovor je postignu 23. avgusta, posle tri runde pregovora. Dogovor je bio da se obe strane povuku iz Groznog na određene tačke van grada. Politički aspekt ovog dogovora sastojao se od petogodišnjeg odlaganja o odlučivanju o konačnom statusu republike. U međuvremenu, Čečenija bi, makar u ruskim očima, ostala deo Ruske Federacije, ali bi se autonomna vlast formirala posle novih izbora.
Iako je u ruskom parlamentu postojao otpor ovoj odluci, prekid vatre je stupio na snagu 27. avgusta 1996. godine. Lebed i Mashadov su potvrdili mir u Dagestanskom gradu Hasavjurtu, 30. avgusta. Predstavnici Organizacije za evropsku bezbednost i saradnju su prisustvovali potpisivanju sporazuma. Ukupan broj žrtava je procenjen na 60.000 - 100.000, a ranjenih na oko 240.000.
Dešavanja posle konflikta (1996—1998)
Otpuštanje Lebeda sredinom oktobra 1996. nije zaustavilo implementaciju Kasavurtskog sporazuma. Dalji dogovor na povlačenju ruskih snaga do januara 1997. je potpisan u novembru 1996. ostavivši Čečeniju pod kontrolom različitih čečenskih grupa. Glavni deo snaga, pod Mashadovom komandom je kontrolisala oko 60% teritorije. Tu teritoriju su kontrolisala dva kvazi nezavisna čečenska komandanta - Šamil Basaev, koji je 1995. predvodio napad na Budjenovsk, i Samal Raduev. Na severu je ostala mala teritorija lojalna proruskoj administraciji Doke Zavgaeva, dok su ostale manje teritorije bile kontrolisane od strane kriminalnih bandi.
Predsednički izbori su održani 27. januara 1997. godine. Aslan Mashadov, bivši načelnik generalštaba, je ostvario relativno laku pobedu (59% osvojenih glasova) u odnosu na konkurente, Basaeva (29% osvojenih glasova) i privremenog predsednika Jandarbieva (10% glasova). Rezultate su prihvatili svi, uključujući i Zavgaeva i Ruse koji su ga podržavali.
Međutim, brzo je postalo jasno da je nada u novi politički konsenzus sa ciljem ponovne izgradnje republike i uništene ekonomije, bila preuranjena. Nije postojala finansijska podrška iz federalnog budžeta, što je uz bezakonje i organizovani kriminal podrivalo Mashadov autoritet i onemogućavalo strane investicije. Tokom 1998. predstavnik ruskog predsednika je otet. Iste godine, tri Britanca i jedan Novozelandađnin, koji su došli u Čečeniju kao predstavnici britanskog Grendžer telekoma su takođe oteti i ubijeni od strane nepoznate grupe. Agencije za pružanje pomoći su takođe napadane. Do početak 1999. preko 1.300 Rusa, Dagestanaca i Inguša je bilo kidnapovano, mučeno ili ubijeno u Čečeniji.
Pokušaji da se promoviše islamski identitet su dodatno podelili čečensko rukovodstvo, najviše zbog rastućeg uticaja fundamentalističke interpretacije vahabizma. Vahabizam je osnovan u 18. veku, i poziva se na čist oblik vere, kao što je propovedao prorok Muhamed. Vahabizam podržava upotrebu sile u širenju učenja islama. Taj koncept vere je nepoznat umerenijoj i mističnijoj grani islama Sufi, koja je bila dominantna u Čečeniji.
Pokušaj Mashadova da zabrani taj Vahabijski pokret, bio je potkopan formiranjem savezništva između Basaeva i Vahabijskih boraca pod komandom Al-Kataba, saudijskog islamiste i veterana prvog konflikta i Građanskog rata u Tadžikistanu. Nova organizacija se zaklela da će isterati Ruse iz celog područja severnog Kavkaza i obrazovati islamsku republiku. Pored osuda čečenskog predsednika, borci su započeli napade na vojna i policijska utvrđenja u komšijskom Dagestanu.
Berdoues
Berdu je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Mirand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 352 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 162 metara (maksimalnoj 272 m, a minimalnoj 152 m).
Theodor Bergk
right|thumb|Theodor Bergk Theodor Bergk (22. maj 1812. – 20. jul 1881) bio je nemački klasični filolog, koji se naročito bavio starogrčkom poezijom.
Život
Bergk se rodio u Leipzigu, a otac mu je bio Johann Adam Bergk. Nakon studija na Univerzitetu u Leipzigu, gde mu je predavao i G. Hermann, postavljen je 1835. za predavača latinskog jezika u jednoj školi za siromašne u Helleu. Godine 1842. postao je profesor antičke književnosti u Marburgu. Godine 1852. otišao je u Freiburg, a 1857. vratio se u Halle. Zbog lošeg zdravlja 1868. povukao se iz nastave i nastavio svoj istraživački rad u Bonnu. Umro je 10. jula 1881. u Ragatzu u Švajcarskoj.
Rad
Bergkov je posebno poznat po izučavanju grčke književnosti i grčke lirike. Njegove knjige Poetae Lyrici Graeci (1843) i Griechische Litteraturgeschichte (1872–1887) (koju su dovršili G. Hinrichs i R. Peppmüller uz pomoć Bergkovih rukopisa nađenih u njegovoj zaostavštini) i dalje predstavljaju standardna dela u oblasti grčke lirike.
Osim toga, priredio je izdanja Anakreonta (1834), Aristofanovih fragmenata (1840), Aristofana (3. izd., 1872), Sofokla (2. izd., 1868), te jednu antologiju grčke lirike (4. izd., 1890). Među drugim njegovim delima nalaze se: Augusti Rerum a se gestarum Index (1873), Inschriften römischer Schleudergeschosse (1876), Zur Geschichte und Topographie der Rheinlande in römischer Zeit (1882), Beitrage zur romischen Chronologie (1884).
VIA Technologies
VIA Technologies je poznati proizvođač računalnih chipseta i procesora koji se nalazi u vlasništvu kompanije Formosa Plastics Group.
Povijest kompanije
right|thumb|180px|VIA C3, 800 MHz.
VIA Tehnologies je osnovana 1987. godine od strane bivšeg zaposlenika Intela Wen Chi Chena. Kompanija je dobila ime po skraćenici engleskih riječi Very Innovative Architecture. Pet godina nakon osnivanja sjedište VIA je preseljeno iz Silicon Valley, SAD u Taipei prestolnicu Taiwana.
Između 1992. i 1996. godine napredak ove kompanije postaje jasan pošto je pozvana da bude jedan od suradnika u osnivanju novog PC standarda ili preciznije PCIa. Ipak zlatno doba od VIA Tehnologies će započeti tek 1999. godine kada Intel čini krivi korak napuštanjem SDRam memorije. U tom trenutku veći broj proizvođača matičnih ploča i kupaca okrenuti će se od Intela i skupe RDRAM memorije prema ovoj kompaniji i njenim chipsetima koji će pružiti podršku za SDRam memoriju brzine 133 Mhz.
Koristeći novostečeno bogatstvo stečeno tim uspjehom kompanija će 1999. godine kupiti proizvođače procesora Centaur Technology i Cyrix. Tom kupovinom ona će dobiti pravo za proizvodnju serije procesora WinChip i Cyrix MII. Kako se dizajnerski tim Cyrix-a raspao prije kupovine VIA Technologies donosi odluku da počne usavršavati WinChip seriju procesora i potom ju prodavati pod marketinški puno popularnijim imenom Cyrix III, a potom pod imenom C3 i C7. Bez obzira na neuspjeh tih proizvoda VIA je nastavila s kupovinama tako da 2001. godine kupuje kompaniju S3 Graphics koja se bavi proizvodnjom grafičkih kartica kako bi usavršila svoja integrirana rješenja.
Prestankom korištenja SDRam memorije u računalima značaj ove kompanije se počeo smanjivati i ona se počinje okretati tržištu koje traži procesore koji koriste što manju količinu energije u čemu su procesori VIA C3 i VIA C7 bili tržišni pobjednici tako da se oni počinju koristiti u industriji što je privuklo pažnju konkurencije.
Tržišni udio
thumb|VIA Nano
Po pitanju tržišta ultraštedljivih procesora VIA s svojim proizvodom imena VIA Nano je postigla djelomičan uspjeh tako da su on upotrebljavao u malom broju laptopa, ali slabašna ugrađena grafička kartica kao i kašnjenje dvoprocesorske verzije je onemogućilo VIAi povratak na tržište kućnih korisnika.
Vanjski linkovi
Službene stranice tvrtke VIA Technologies
Vallicelli, Avellino
Vallicelli je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 671 m.
Cà del Borgo, Alessandria
Cà del Borgo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
La Pila, Turicato
La Pila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 916 m.
El Ajiladero, Rincón de Romos
El Ajiladero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2082 m.
Brankova nagrada
Brankova nagrada, pesnička književna nagrada koja je dobila ime po Branku Radičeviću i dodeljuje je Društvo književnika Vojvodine za najbolju prvu pesničku knjigu na srpskom jeziku, autora do 30 godina. Time se odaje počast pesniku čije ime nagrada nosi, Branku Radičeviću, koji je umro kada je imao 29 godina i tri meseca. Nagrada je ustanovljena zaslugom Borislava Mihajlovića Mihiza i Karlovčana.
El Nogalito, Río Bravo
El Nogalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Obrov
Obrov je gradsko naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 316 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 321 stanovnika).
Demografija
U naselju Obrov živi 215 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 30,8 godina (30,1 kod muškaraca i 31,5 kod žena). U naselju ima 86 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,67.
San Miguelito, Zihuatanejo de Azueta
San Miguelito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zihuatanejo de Azueta.
El Derramadero, Mazamitla
El Derramadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mazamitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1893 m.
Obrov
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
The Invisible Man (film)
The Invisible Man je američki crno-bijeli science fiction horor film snimljen 1933. u režiji Jamesa Whalea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana H. G. Wellsa. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Claude Rains, je naučnik dr. Jack Griffin koji je uspio proizvesti napitak koji ga čini nevidljivim, ali i izaziva sporedne efekte u obliku ludila. Radnja pokazuje kako se to ludilo iskazuje kroz megalomanijom potaknutu seriju masovnih ubistava u engleskoj provinciji, a kojoj će policija jedva stati na kraj.
The Invisible Man je danas poznat po za tadašnje standarde revolucionarnim, a i danas prilično impresivnim, specijalnim efektima kojima se dočaravala nevidljivost glavnog lika. Za glavnog glumca Claudea Rainsa, koji je bio prisiljen koristiti posebno odijelo i šminku, snimanje je bilo izuzetno naporno i neugodno. Taj se trud, međutim, isplatio jer je The Invisible Man (usprkos tome što mu je Wells zamjerao otklon od vlastitog predloška) postigao veliki uspjeh, a dotada Rains, mada se njegov lik gotovo ne pojavljuje u filmu, postao velika zvijezda. Režiser James Whale je još jednom potvrdio reputaciju specijalista za horore, kao i studio Universal. Godine 1940. je snimljen nastavak The Return of the Invisible Man.
Ekspozicija
Ekspozicija (lat. expositio - izložba) ili izloženost svjetlosti (oznaka Hs) je fotometrijska mjerna veličina koja opisuje ukupnu količinu svjetlosti koja pada na neku plohu (fotografski medij, film ili senzor) u određenom vremenu, a određena je umnoškom osvjetljenja Es i njegova trajanja t, to jest:
Mjerna jedinica osvijetljenosti jest luks sekunda (lx s).
U fotografiji
u svijetu fotografije je izlaganje fotografskog filma, ploče, papira ili senzora svjetlosti. U fotografskom žargonu ekspozicijom se najčešće naziva trajanje otvora blende, tj. samo trajanje izlaganje fotografskog senzora svjetlosti. U tom kontekstu "ekspozicija" se mjeri u klasičnim vremenski jedinicama - sekundama, minutama ili satima, odnosno najčešće u rasponu od djela sekunde (npr. 1/4000 ) do nekoliko desetaka sekundi (npr. 30 ) kod modernih DSLR fotoaparata.
Fotometrija
Fotometrija je grana optike koja se bavi mjerenjem svojstava svjetlosti, u smislu njenog doživljenog sjaja u ljudskom oku. Sedam osnovnih fotometrijskih veličina opisuje svojstva svjetlosti:
Ljubavnik (razvrstavanje)
Ljubavnik označava muškarca koji se nalazi u ozbiljnoj ili dugotrajnijoj ljubavnoj vezi. Također može označavati:
The Lover (drama)
The Lover je teatarski komad britanskog pisca Harolda Pintera objavljen 1962. godine. Po žanru je mješavina drame i komedije, a protagonisti su materijalno situirani muž i žena koji monotonost zajedničkog života nastoje prebroditi seksualnim pustolovinama - žena kroz preljubničku aferu s drugim muškarcem, a muž kroz posjećivanje prostitutki] - pri čemu se ispostavi da i muž i žena zapravo sve to glume kroz [[seksualna igra uloga|seksualnu igru uloga. The Lover je privukao pažnju za tadašnje standarde neuobičajeno eksplicitnim i iskrenim preispitivanjem seksualnosti u modernom društvu i Pintera učinio jednim od najpoznatijih dramskih pisaca. Već sljedeće godine je ekraniziran kao TV drama u kojoj su supružnike tumačili Alan Badel i tadašnja Pinterova supruga Vivien Merchant.
Godine 1973. je u produkciji RTV Zagreb adaptiran kao TV-drama Ljubavnik u režiji Tomislava Radića.
Roger de Clare, 2. earl od Hertforda
Roger de Clare (1116–1173) je bio anglo-normanski feudalni magnat koji je nosio titulu earla Hertforda od 1153. do smrti.
Rodio se kao sin Richard Fitz Gilbert de Clare i Alice de Gernon. Mjesto earla je naslijedio nakon što mu je brat Gilbert umro bez nasljednika. Surađivao je s engleskim kraljem Henryjem II i pomogao mu sastaviti Konstitucije Clarendona 1164. Bio je oženjen za Maud de St. Hilary, s kojom je imao sedmoro djece, uključujući sina Richarda koji ga je naslijedio na mjestu earla.
Aak
Aak je žanr korejske dvorske muzike. Nastao je od ritualne muzike koja je u Koreju uvezena iz Kine. Aak se često opisuje kao "elegantna muzika" nasuprot drugim oblicima tradicionalne korejske muzike. Aak se počeo prakticirati u Koreji kao dio "Jerye Ceremonije Svetišta Jongmyo" da bi se potom koristio i u drugim prigodama, najčešće s tekstom koji se slavio tadašnji vladar.
Sabbio Chiese, Brescia
Sabbio Chiese je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Servantes iz Malog mista
Servantes iz Malog mista je jugoslavenska filmska komedija snimljena u režiji Daniela Marušića i premijerno prikazana 1982. godine. Predstavlja nastavak izuzetno popularne crno-bijele humorističke TV-serije Naše malo misto koju je također bio režirao Marušić, te za koju je, kao i u slučaju filma, scenarij napisao Miljenko Smoje. Radnja prikazuje kako Roko Prč (čiji lik tumači Boris Dvornik), direktor lokalnog hotela, nastoji poboljšati ekonomski položaj mjesta tako što na njemu napravi nudističku plažu, a što izaziva cijeli niz komičnih nesporazuma. Naslovni lik, čiji lik tumači Ivica Vidović, je Servantes, povratnik iz Čilea; on se pojavljuje u filmu iako je u TV-seriji bio poginuo, a što je Servantes iz Malog mista učinilo jednim od rijetkih primjera retroaktivnog kontinuiteta u historiji hrvatske i jugoslavenske masovne kulture. Film nije uspio ponoviti uspjeh serije, a što se ponekad tumači time da se Marušić, koji je prije i poslije radio isključivo na televiziji, nije snašao s medijem cjelovečernjeg filma.
Padernello, Treviso
Padernello je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Servantes iz Malog mista
Uloge
Ostale uloge ▼
Padernello, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2448 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Budling
Budling je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Tionvil Est.
1,4-Dioksen
1,4-Dioksen je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 86,089 Da.
Budling
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 157 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 233 metara (maksimalnoj 343 m, a minimalnoj 176 m).
Pawhuska, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.584, što je 45 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jan Potocki
Grof Jan Potocki (8. mart 1761 - 23. decembar 1815) bio je poljski plemić, pustolov i književnik, najpoznatiji kao autor romana Rukopis nađen u Zaragozi. Poticao je iz porodice Potocki, jedne od najimućnijih i najuticajnijih u Poljsko-Litvanskoj Uniji, a poznatim je postao kada je 1790. kao prva osoba u Poljskoj poletio u balonu. Potocki je bogatstvo svoje porodice velikim dijelom koristio za brojna putovanja po Evropi gdje je pokazao veliki interes za izučavanje različitih naroda i običaja, zbog čega ga se ponekad smatra jednim od pionira ili preteča moderne etnologije.
Santiaguito, Almoloya de Juárez
Santiaguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 989 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2606 m.
Roloyna, Urique
Roloyna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1420 m.
Sicignano degli Alburni, Salerno
Sicignano degli Alburni je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 606 m.
Zemljoradnička stranka
Zemljoradnička stranka je naziv za nekoliko političkih stranaka koje djeluju ili su djelovale u prošlosti. Od njih su najpoznatije:
Ljubavnik (TV drama)
„Ljubavnik” je jugoslovenski TV film iz 1973. godine. Režirao ga je Tomislav Radić a scenario je napisan po delu Harolda Pintera.
State College, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 42.034, što je 3.614 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nvidia
Nvidia Corporation je američka multinacionalna tvrtka osnovana 1993. godine, sa sjedištem u Santa Clara, California, SAD. Tvrtka se je specijalizirala za proizvodnju grafičkih procesora za osobna računala, radne stanice i mobilne uređaje. Najpoznatiji su po seriji grafičkih kartica za osobna računala po imenu GeForce i profesionalnoj seriji po imenu Quadro. Tvrtka je još poznata i po nForce chipsetu za matične ploče.
Tvrtkino ime se sastoji od početnog n - slova korištenog kao pronumeral u matematičkim izjavama - i izvedenice iz video - što dolazi od latinskog videre, "vidjeti",namećući "najbolje vizualno iskustvo" ili "neizmjerivi prikaz".ime nVidia sugerira zavist(eng. envy - envi)(španjolski envidia ili Latinski i Talijanski invidia) što potvrđuje nVdijin slogan za GeForce(G4ce)seriju 8 "Green with envy"(Zeleno[boja tvrtkinog loga i zaštitna boja tvrtke]sa zavišću)
Značajnije linije nVidijinih proizvoda su GeForce serija čipova za kućne korisnike(prvenstveno za igranje) i Quadro seriju za grafičku obradu na radnim stanicama. Također je poznata nForce serija integriranih čipseta za matičnu ploču
Istorija tvrtke
Jen-Hsun Huang (predsjednik,CEO), Curtis Priem i Chris Malachowsky suosnovali su tvrtku 1993. s početnim kapitalom iz Sequoia Capitala.
U 2000. godini nVidia je pribavila intelektualne strane (istraživanja, tehnologije) njenog rivala 3DFX-a (jedne od najpoznatijih tvrtki 1990-ih).
14-og listopada 2005. nVidia je kupila ULI electronics koji su u to vrijeme proizvodili djelove za southbridgeove Nvidiinog rivala ATi-a. U ožujku 2006. nVidija je najavila Hibryd Graphics, a u siječnju 2007. objavila je da je kupovina PortalPlayera Inc. dovršena.
U prosincu 2006. nVidia je zajedno sa svojim rivalom AMD-om (bivši ATi) dobila kaznu od suda zbog tržišnih nepravilnosti u industriji grafičkih čipova.
Mogazin Forbes je nazvao Nvidiju "Kompanijom godine 2007" uzevši u obzir postignuća u 2007-oj kao i u proteklih 5 godina.
U veljači 2008. nVdiija je kupila Ageia Technologies za neobjavljeni iznos. Ageia Technologies je bio vlasnik tehnologije PhysX koja realno simulira fiziku u virtualnom okruženju.
Proizvodi
Nvidijin portfolio proizvoda uključuje grafičke procesore, čipsete i digitalne medija playere.
Budućnost
Tijekom 2009/2010 godine zbog Intelovih monopolističkih trikova Nvidia je potpuno prekinula razvoj chipseta za kućne kompjutere. Bez obzira odluku američkog [[FTCa koji je prisilio Intel da odustane od monopolističkog uništavanja Nvidie i VIA Technologies predsjednik Nvidie Jen-Hsun Huang je izjavio da se kompanija reorganizirala u smjeru ARM mikroprocesora..
Također već nekoliko godina kruže glasine u ujedinjenju Nvidie i VIA Technologies čime bi obje kompanije rješile svoje probleme na tržištu kućnih kompjutera
Eksterni linkovi
Službene stranice tvrtke Nvidia
Koljeno (Rožaje)
Demografija
U naselju Koljeno živi 411 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 28,9 godina (27,7 kod muškaraca i 30,2 kod žena). U naselju ima 117 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 5,38.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Ourense
Orense (galicijski: Ourense) je grad od 105,636 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske, koji administrativno podpada pod Španjolsku autonomnu zajednicu Galiciju i Provinciju Ourense.
On je administrativni centar i najveći grad Provincije Ourense. Poznat je kao jedna od usputnih stanica na Hodočasničkom putu za Santiago de Compostelu.
Geografske karakteristike
Orense leži na istočnoj obali rijeke Minho, jugoistočno od galicijske prijestolnice A Coruñe.
Grad se sastoji od tri dijela; srednjovjekovnog centra oko katedrale, novog centra iz 19. vijeka i modernog djela grada podignutog nakon pedesetih godina prošlog vijeka.
Historija
Ime je dobio zbog termalnih izvora, pa su ga Rimljani zvali Aquae Originis ili Urentae, iz tog se izrodilo današnje ime. Tokom 5., 6. i 7. vijeka bio je dio Svevskog kraljevstva kog su zauzeli i uništili Mauri 716. a pod kršćansku vlast vratio Alfonso III od Leona - 877.
Znamenitosti
Ourense ima jedan od najpoznatijih mostova u Španjolskoj Ponte Vella (Stari most). Prvi most na tom mjestu izgrađen je još za rimskih vremena, ovaj današnji lučni most od sedam lukova, centralnog raspona od 45 metara, dao je podići biskup Lorenzo 1230. da omogući hodočasnicima prelaz preko Minha na putu za Santiago de Compostela.
Privreda
Ourense je prije svega administrativno-trgovački centar ruralnog kraja poznatog po govedarstvu.
Od industrije Orense ima mlinove, željezaru i dislocirane pogone automobilske, metalurške i kemijske industrije kompanija iz Viga.
Neu-Bamberg
Noj-Bamberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Bad Krojcnah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 930 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7133069.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Krojcnah Noj-Bamberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Krojcnah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 160 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 930 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 204 stanovnika/km².
Равна Дубрава
Равна Дубрава је насеље у Србији у општини Гаџин Хан у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 450 становника (према попису из 1991. било је 727 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Roman Scandals
Roman Scandals je američki crno-bijeli filmski mjuzikl snimljen 1933. godine u režiji Samuela Goldwyna. Njegov protagonist, koga tumači Eddie Cantor, je skromni žitelj gradića West Rome ("Zapadni Rim") u američkoj državi Oklahoma koji zaspe i sanja kako se probudio u drevnom Rimu. Film je poznat po popularnoj pjesmi Keep Young and Beautiful, ali i po spektakularnoj koreografiji Busbyja Berkeleya.
Aleksandar Petrović (reditelj)
Biografija
Aleksandar Saša Petrović je rođen u Parizu 1929. godine. Studije režije je započeo 1947 godine na FAMU, čuvenoj filmskoj akademiji u Pragu. Diplomirao je 1955. godine na Beogradskom univerzitetu istoriju umetnosti. 1957. po sopstvenom scenariju režira svoj prvi dokumentarni film Let nad močvarom. Prvo pretstavljanje jugoslovenskog filma u Kanu. Nastavlja rad na filmu snimajuci dokumentarne filmove. Od 1949. objavio je na stotinu eseja, kritika o filmu i umetnosti i drugih tekstova u nacionalnoj i svetskoj štampi. Dvoje (1961) je prvi autorski dugometražni film Aleksandra Petrovića koji obeležava početak modernog jugoslovenskog filma. Prikazan je na festivalu u Kanu.
1962. postavljen je za profesora filmske režije na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu.
1972. Aleksandar Petrović duboko veruje u čvrstu vezu izmedju literature i filma i po Bulgakovu snima film Majstor i Margarita. Film izuzetno cenjen u zemljama zapadne Evrope i u Americi i nagrađen mnogobrojnim prestižnim nagradama. XX Filmski festival u Puli, 1972.: Velika zlatna arena za najbolji film, i još tri Zlatne arene za režiju, scenografiju i mušku ulogu kao i Zlatna vrata Pule, na XXXIII festivalu u Veneciji, Avgust 1972.: Srebrni lav (ukinuta je bila nagrada Zlatni lav), nagrada CIDALC za najbolju adaptaciju književnog dela i Zlatna plaketa Sv. Marka, Film godine po izboru domaće kritike. Drugo mesto po izboru francuske publike za najbolji film godine u Francuskoj 1973. I pored i mnogih domaćih i svetskih nagrada, proglašen je filmom godine od strane stručne kritike, Petrovićev film Majstor i Margarita je skinut sa bioskopskih repertoara posle premijere u Beogradu. Proglasen je za antikomunistički film.
1973. Petrović je u nemilosti, isključen sa katedre profesora filmske režije na beogradskoj Akademiji za film, pozorište, radio i televiziju, prinuđen je da napusti zemlju. Petrović piše tekstove i scenarija po narudžbini: scenario Bankar vampir, Emanuelle II, sinopsis za film o Džonu Kenediju. Takođe je za sobom ostavio scenarija po kojima je želeo da snima filmove po pripovetkama Isaka Babelja: Odesa, Benja kralj i Crvena konjica, Memoari Leopolda Trepera, Pseće srce po romanu Mihaila Bulgakova, zatim, U ime svih mojih po romanu Martina Greja (Martin Gray), koscenarista Max Gallo, originalni tekst Pravi kraj vikenda, 1975. – 1976. scenario po narodnoj pesmi Banović Strahinja (nagradjen za najbolji scenario radjen po književnom delu – festival Vrnjačka Banja) film je režirao Vatroslav Mimica. Na žalost, realizacija svih tih projekata je ostala jalova uzevši u obzir da je Aleksandar Petrović za sve svoje filmove on lično pronalazio materijalna sredstva i montirao razne saradnje a da mu je rad na filmu u Jugoslaviji u tom periodu bio onemogućen čitavih 18 godina.
1977. Veliki nemački pisac i nobelovac Hajnrih Bel (Heinrich Böll) stupa u saradnju sa Aleksandrom Petrovićem i poverava mu ekranizaciju njegovog najnovijeg dela Grupni portret sa damom. Film je prikazan na XXX festivalu u Kanu 1977. i bio nominovan za Zlatnu palmu. Nagrađen u Nemačkoj 1977. Zlatnom filmskom trakom za najbolju žensku ulogu Romi Šnajder i Srebrnom filmskom trakom za film u celini.
1979. Petrović uspeva da montira dve veoma zapažene pozorišne predstave: Majstor i Margarita u Narodnom pozorištu u Beogradu i Pseće srce u Ateljeu 212. 1987. Počinje snimanje Seobe po čuvenom istoimenom romanu Miloša Crnjanskog. Film o kome je maštao još od 1957. Film je grandiozni projekat, uporedo snima za televiziju seriju od osam epizoda. Diriguje plejadu afirmisanih glumaca Avtandila Maharadze (Avtandil Makharadze), Izabel Iper (Isabelle Huppert), Rišara Beria (Richard Berry) Bernar Bliea (Bernard Blier), Erlan Jozefsona (Erland Josephson), Dragana Nikolića, Mikija Manojlovića, Mirjanu Karanović. Petrović njegovom majstorskom umetničkom palicom stvara sliku velikih seoba Srpskog naroda. Stvorio je delo koje prikazuje ko su Srbi i kroz kakva su iskušenja, zablude i tragedije prolazili. Srpska verzija (film je bio francusko-srpska koprodukcija) prikazana je u “Sava Centru” 28. aprila 1994. godine. Francuska verzija Migrations još uvek nije prikazana publici. Snimanje serije je bilo prekinuto iz finansijskog razloga a od oko 70% snimljenog materijal koji je tokom snimanja Petrović montirao, posle njegove smrti sklopljen je film Seobe 2. Aleksandar Petrović je preminuo 20. Avgusta 1994. godine u bolnici Salpetrier (Hôpital Pitié Salpêtrière) u Parizu. Tokom svog života vodio je upornu borbu za film. Godinama je Aleksandar Petrović bio Predsednik Udruženja Filmskih Radnika. Jedan je od osnivača i član Evropske Akademije za Film i Televiziju (L’Académie Européenne du Cinéma & Télévision). Takođe je bio jedan od osnivača i predsednik FEST-a (Beogradski međunarodni festival), kao i jedan od osnivača AFUN-Akademija za Filmsku Umetnost i Nauku, član je SACD (Udruženje Autora i Dramskih Kompzitora – Pariz). Predsedavao je i bio član mnogih internacionalnih filmskih festivala. Petrović je uspeo da se afirmiše kao apsolutni autor svojih filmova i da bude drugima primer. Za sobom je ostavio bezbrojne tekstove ne samo iz oblasti filma već i iz oblasti umetnosti uopšte, estetike, književnosti. Bio je, i preko svog dela nastavlja da bude cenjeni filmski teoretičar.
1989. Aleksandar Petrović je bio jedan od prvih intelektualaca koji je digao glas protiv Slobodana Miloševića. Bio je jedan od osnivača Demoktatske stranke. Kasnije se povukao da bi prišao novo osnovanoj Liberalnoj Partiji gde je izabran za potpredsenika i tu funkciju vršio do svoje smrti.
Aleksandar Petrović je sahranjen u Parizu, na groblju Per Lašez (Père Lachaise) pored svog sina Dragana i majke Anke.
Od 1995. godine, glavna nagrada Festivala Autorskog Filma (FAF) u Beogradu nosi ime Aleksandar Saša Petrović.
La Cañadita, Santa María Atzompa
La Cañadita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Atzompa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1583 m.
Alphonso Jackson
thumb|Alphonso Jackson
Alphonso Roy Jackson (rođen 9.9. 1945. u Marshallu u saveznoj državi Teksas) je trenutni i 13. po redu sekretar za urbanizam. 28.1. 2004. ga je na tu dužnost nominirao predsjednik George W. Bush a Senat potvrdio 31.3. 2004. Prije toga je od juna 2001. služio kao zamjenik sekretara za urbanizam.
Nakon što je njegov prethodnik Mel Martinez napustio administraciju kako bi postao senator u Floridi, zamjenik sekretara Jackson je postao vršilac dužnosti sekretara za urbanizam.
Jackson, koji je diplomirao pravo, pedagogiju i političke nauke, je prije dolaska u Bushovu administraciju vršio niz važnih dužnosti na američkim univerzitetima, gradskim upravama i poslovnim korporacijama.
Robert od Arbrissela
thumb|Robert of Arbrissel na fresci u [[Rennesu iz 19. vijeka.]]
Robert od Arbrissela (Robert de Arbrissel; o. 1045–1116) bio je francuski katolički svećenik, putujući propovjednik i osnivač opatije Fontevrault.
Eyesburn
Eyesburn je srpski hardcore punk-reggae sastav.
Povijest sastava
Sastav su 1994. osnovali gitarist Nemanja "Kojot" Kojić, pjevač Nenad Živić, bubnjar Aleksandar "Alek" Petrović, te basist Vladimir "Laza" Lazić. Svoj prvi album Freedomized su snimili uživo u beogradskom klubu KST. Ubrzo nakon što su počeli snimati svoj prvi studijski album, pjevač Nenad Živić napušta sastav, a zamjenjuje ga Nemanja Kojić. Na albumu, objavljenog 1998., nazvanog Dog Life, sve su pjesme otpjevali na engleskom jeziku, te su snimili i obradu pjesme "Exodus" Boba Marleya.
U to vrijeme, Kojić je počeo svirati trombon, te su u svoju glazbu počeli uvoditi elemente reggaea, duba i drum & basa. Idući album, Full Control snimaju sa novim gitaristom Ninoslavom Filipovićem, te ga objavljuju 2000. Gotovo sve pjesme s albuma su se našle na soundtracku za film Munje. Nakon toga, sastav je nastupio na predizbornoj turneji protiv Slobodana Miloševića, te na festivalu EXIT u Novom Sadu, na kojem su nastupali sa Tonyjem Allenom i Asian Dub Foundationom. Svoj idući album Gabau! objavljuju 2001., a godinu kasnije i Cool Fire s jamajčanskim glazbenikom Ankom Steadyspearom. Zanimljivo je da su s njim uglavnom komunicirali preko interneta, te su sa snimkama koje im je poslao preko njega snimili album. Svoj idući album Solid objavljuju 2003., te ih ubrzo bivši pjevač Sepulture, Max Cavalera poziva na suradnju s njegovim sastavom Soulfly. S Soulflyjem su snimili pjesmu "Moses" na albumu Prophecy, te su nastupali na njihovoj europskoj turneji. Nakon promjene postave, svoj posljednji album How Much For Freedom? objavljuju 2005. Nakon njegove objave, sastav objavljuje prekid suradnje, te je Kojić započeo solo karijeru.
Dana 15. travnja 2011., objavljeno je da se sastav ponovo okupio i to u postavi:Aleksandar Petrović "Alek" (bubnjevi), Vladimir Lazić "Laza" (bas gitara), Nemanja Kojić "Kojot" (vokal, trombon), Aleksandar Nikić "Lale" (gitara), Zoran Đuroski "Đura" (gitara) i Vukašin Marković (trombon, prateći vokal). Također je objavljeno da ce se i postavi pridruziti Dušan Petrović na saksofonu.
Siluete (bend)
Osnivanje grupe
VIS Siluete su osnovane 20. oktobra 1961. godine u Beogradu, i to posle gledanja filma Veseli klub mladih sa Cliff Richard i grupom The Shadows. Kako su bili pod velikim uticajem The Shadows-a, oni su i svojoj grupi dali slično ime. Originalnu postavu su činili: Zoran Miščević (vokal i bas), Branko Gluščević (ritam gitara), Ilija Ika Stanić (solo gitara), Zoran Simjanović (klavijature) i Miroslav Minić Mine (bubnjevi).
1961
Prvu priliku za veći nastup pruža im Đorđe Marjanović, jedna od najvećih zvezda Ex-Yu estrade. On im je pomogao da naprave svoje prve korake na muzičkoj sceni jer im je omogućio da sviraju pred stotinama njegovih obožavalaca na njegovim nastupima. Prvi veći nastup imali su u Domu kulture Vuk Karadžić u Beogradu pod nazivom Koncert za karikaturu i tvist, a zatim su redovno svirali u Taš kafeu, Euridici, dansingu Gradskog podruma i Domu omladine. Međutim, njihov bubnjar Mine se razboleo, pa ga je zamenjivao tada nepoznati Vladimir Furduj Furda (kasnije u "Elipsama", "Korni grupi" i u folk grupi "Južni vetar").
1963-1964
Tokom leta 1963. godine dolazi do prvih personalnih promena u grupi. Zoran Simjanović prelazi u Elipse, tako da je gitarista Ilija Stanić prinuđen da dalje nastavi sa novim članovima. Branko Gluščević, sada kao basista, i Zoran Miščević, pojačani solo gitaristom Božidarom Larijem Plesničarem iz Maribora i ritam gitaristom Slobodanom Mihajlovićem osnivaju Lutalice. Pored toga, Miščević povremeno nastupa sa još jednom beogradskom grupom - Safiri.
Posle pobede Lutalica na Gitarijadi (30. mart 1964. godine), grupa prestaje sa radom, a Zoran Miščević se vraća u Siluete.
RRNK
rRNK može da bude:
Samonikli
Samonikli je beogradska muzička grupa nastala 1963. godine.
Istorija
Godine 1963. učenici Prve beogradske gimnazije Marko Novaković, Milan Pavlov, Zoran Gonda i Slobodan Živanović osnovali su vokalno-instrumentalnu grupu kojoj su dali ime Samonikli, prema istoimenoj zbirci pripovedaka Prežihova Voranca (Lovro Kuhar). U ranom osnivačkom periodu sastav se često menjao i kroz grupu su kratkotrajno prošli mnogi mladi umetnici: Dejan Stojanović ex Galebovi - bubnjevi, Toma Tokos – bubnjevi, Ognjen Kalezić - klavir, Veljko Perić - bas gitara, itd.
Siluete (bend)
1963-1964
U to vreme sa Siluetama nastupa i pevač Tomislav Tomi Sovilj.
Samonikli
Istorija
Početkom 1964. Pavlovu i Novakoviću su se priključili Bojan Drndić, takođe učenik Prve beogradske, i bubnjar Vukašin Veljković, kada se sastav ustalio i grupa počinje sa ozbiljnijim radom. Vežbali su kao članovi sekcije Kulturno umetničkog društva "Nikola Tesla" u prostorijama Društva u Skenderbegovoj ulici, na Dorćolu. Nastupali su uglavnom po osnovnim i srednjim školama. Na jednom koncertu u osnovnoj školi "Pero Popović Aga" u Gospodar Jovanovoj ulici, svirali su pesmu The Savage od čuvene britanske grupe The Shadows, sve sa koreografijom, baš kao u filmu "Veseli klub mladih" (The Young Ones).
Siluete (bend)
1963-1964
Krajem 1964. godine grupa se cepa na dva dela. Tomi Sovilj formira svoje Siluete, i sa njima snima 1966. godine singl za Diskoton. Kasnije, on odlazi u inostranstvo, i nastupa po američkim klubovima.
Rancho Nuevo, Sayula de Alemán
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Siluete (bend)
1965.
1965. godine Siluete su svojim izgledom, naročito sa dugim kosama, šokirali ondašnju javnost, i to posle nekoliko nastupa na TV. Slobodno se može reći da su tadašnji snimci - video klipovi, bili prvi muzički spotovi u svetu - u današnjem smislu te reči. Srđan Karanović, u to vreme student režije, snima za televiziju portret o njima pod nazivom Učio sam dve godine kontrabas. Svojom pojavom Siluete su izazivale pažnju na svakom mestu, a učestvovali su i u nekoliko happening-a i performance-a u Beogradu i Zagrebu, mlade slikarke Olje Ivanjicki. Neverovatna popularnost Silueta je bivala sve veća i veća iz dana u dan, a Zoran Miščević je jedna od prvih mega zvezda. Obožavaljke su ga jurile na koncertima - igrankama i po ulicama u gradovima širom Jugoslavije samo do bi se dočepale nekoliko vlasi njegove duge plave kose. Za doček 1968. godine Siluete sviraju u Domu omladine u Beogradu koncert u trajanju od dvadeset tri časa.
Samonikli
Istorija
Tokom 1965. i 1966. nastupali su redovno na igrankama na beogradskom Tehnološkom fakultetu, gde su ubrzo stekli veliku popularnost.. Na početku su svirali uglavnom instrumentalnu muziku pod uticajem grupe The Shadows, ali su se kasnije opredelili za beat muziku. Negovali su višeglasno pevanje, a pored stranih hitova obrađivali su narodne pesme i šlagere iz tridesetih i četrdesetih godina. Sa njima su na tehnološkom fakultetu nastupali, kao pevači, i braća Marin i Nikola Pečjak.
U proleće 1966. godine, kao pobednici omladinskog festivala "Majski susreti VIS-ova Jugoslavije", nastupali su van konkurencije, kao prvi "zapadni" sastav, na međunarodnom festivalu omladinskih orkestara na Nepstadionu u Budimpešti gde su učestvovali najbolji sastavi iz Istočne Evrope (Illés, Metró, Omega i dr.).
Siluete (bend)
1966-1969.
U periodu od 1966. godine do 1968. godine, Siluete prati reputacija skandal grupe - lomljava gitara i flaša na bini, skidanje pred publikom i tuče sa slušaocima.
Rancho Nuevo, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Samonikli
Istorija
Maja 1966. izlazi intervju sa njima u prvom broju kultnog časopisa "Džuboks Magazin", koji je, prema rečima novinarke tog lista Višnje Marjanović, "potpuno razgrabljen" u roku od svega nekoliko časova. Izdanje lista omladine Beograda "Susret" od aprila 1966. godine navodi da su Samonikli bili prvi "električarski" sastav u Beogradu koji je radio sa grupom od šest violinista spremajući sa za snimanje pesama Dozvoljavate li gospodine (Vous permetez messieur) i Povetarac i ja (The Breeze and I), koja je postala jedna od najslušanijih melodija "Muzičkog automata" Radio Beograda 2 u 1966. godini. Više puta su nastupali u seriji emisija Radio Televizije Beograd "Koncert za ludi mladi svet" u režiji Jovana Ristića Rice i napravili niz zapaženih audio i video snimaka za radio i TV. Zauzimali su visoka mesta na top listama tada najslušanije radio emisije "Nedeljom u devet i pet", koju je uređivao i vodio Nikola Karaklajić. Nastupali su na koncertima i čajankama u Domu Omladine, Domu Sindikata, Domu Kulture Vuk Karadžić, na letnjoj pozornici u Topčideru, na festivalima omladine, itd. i pratili su mnoge poznate vokalne soliste, kao što su Miki Jevremović, Bisera Veletanlić, Gordana Krisper, i Karlo Klemenčić, pobednik na prvoj Gitarijadi. U tom periodu, jedno kratko vreme pridružio im se i Miodrag Mive Okrugić na orguljama.
U toku 1966. i 1967. godine često su svirali u dansing dvorani Doma Omladine. Bubnjar im je tada bio Branislav Grujić - Gruja, ex Smeli. Posebno zapažena je bila njihova svirka na maskenbalu za doček Nove 1967. Godine u dansing dvorani Doma Omladine, gde su nastupali sa pevačem Karlom Klemenčićem za, kako piše na naslovnoj strani Politike od 3. januara 1967. godine, „oko 200 studenata i studentkinja iz Poljske i 800 naših omladinaca“.
Siluete (bend)
1966-1969.
Januara 1968. godine na koncertu u Sarajevu izazivaju pravu histeriju sa lomljenjem stolica, a Miščeviću su u gužvi iscepali košulju, pokidali zlatni lanac, menadžeru grupe ukrali novčanik, a klavijaturisti Ljubi Đorđeviću razbili bocu o glavu. U Novom Sadu su se potukli sa publikom, polomili gitare, a razjarena publika im je oštetila vozilo.
Samonikli
Istorija
Polovinom 1967. godine pridružio im se Slobodan Dino Matijević, bivši bubnjar Batala iz Splita. Njegov dolazak je donekle uticao na promenu muzičkog pravca, tako da su u tom periodu Samonikli izvodili čak i repertoar Jimi-a Hendrix-a. Jedno kraće vreme tokom 1967. i 1968. godine, prateći svetske trendove u muzici, svirali su i soul muziku uz pomoć duvača, Aleksandra Ace Marinkovića - trombon i Karla Krajpa - saksofon.
Siluete (bend)
1966-1969.
1968. godine i 1969. godine Siluete su pokušale da naprave i karijeru van Jugoslavije, te odlaze u Austriju i Nemačku, a sviraju i po mnogim noćnim klubovima po Zapadnoj Evropi, ali sve to im ne donosi uspeh, te se oni, jedan po jedan, posle raspada grupe 1969. godine vraćaju u Jugoslaviju.
Samonikli
Istorija
Početkom 1969. godine prestali su da se aktivno bave muzikom da bi se posvetili završavanju studija.