cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Finski građanski rat
Stanje neposredno posle rata
Nemačka intervencija uticala je na odluku finskih konzervativnih snaga kad su izabirali ustavnog monarha. Prvo je ponuđeno nemačkom kraljeviću Fridriku iz dinastije Hesen. No to je bilo u zadnjih nedelja Prvog svetskog rata. Za mesec dana Centralne su sile molile za mir. Car Vilhelm je abdicirao te je izgledalo sigurno da pobednička Antanta neće blagonaklono gledati na nemačkog princa na finskom prestolu. Fridrik je stoga abdicirao već 14. decembra.
Iako je general Manerhajm, u načelu, bio za to da Finska uđe u Beli savez za rušenje Sovjetskog Saveza koji je iz Pariza organizovalo Rusko veće u egzilu i neke zapadnoeuropske sile, Finska je odbila zahtev da Bela kontrarevolucionarna vojska koristi finsku teritoriju za napad na Petrograd, jer Rusko veće u egzilu nije želelo da garantuje finsku nezavisnost. Versajskim mirom iz juna 1919. Finskoj je priznata nezavisnost, a već u julu finski je parlament prihvatio republikansko uređenje države.
Nikolaj Mandić
Monah i mitropolit Zvorničko-Tuzlanski
Kao sveštenik udovac, zamonašio se 13. maja 1891. godine u manastiru Gomirju. Na monašenju je dobio ime Nikolaj. Iste godine 14. oktobra proizveden je za arhimandrita gomirskog. Za mitropolita Zvorničko-Tuzlanskog je imenovan 14. maja 1892. godine od austrijskog cara i ugarskog kralja Franje Josifa I.
Sveti arhijerejski sinod Carigradske patrijaršije na čelu sa patrijarhom patrijarhom Neofitom VIII, istog dana kada je imenovan izabrao ga je između trojice kandidata u patrijaršijskom hramu Svetog velikomučenika Georgija za mitropolita Zvorničko-Tuzlanskog. To je bio prvi Srbin na tronu Zvorničko-Tuzlanskih episkopa posle gašenja Pećke patrijaršije. Tada je imao oko 52 godine. O izboru ga je obavestio Vaseljenski patrijarh Neofit VIII 23. maja 1892. godine patrijaraškim pismom. Istog dana uputio je Vaseljenski patrijarh Neofit VIII pismo mitropolitu Dabrobosanskom Nikolajeviću u kome mu naređuje da sa Hercegovačkim Serafimom i još jednim episkopom Karlovačke patrijaršije izvrši hirotoniju arhimandrita Nikolaja Mandića.
Novoizabrani mitropolit Nikolaj Mandić doputovao je iz Sarajeva u Tuzlu u sredu 20. jula 1892. godine. Priređen mu je svečani doček. Na obližnjoj železničkoj stanici u „Kreki” dočekalo ga je osam članova srpskog Crkveno-školskog odbora sa sveštenikom Cvijetinom Popovićem. Odavde su zajedno nastavili put vozom do Tuzle. Na železničkoj stanici u Tuzli dočekali su ga predstavnici vlasti, sveštenstvo i mnogobrojni narod. Tom prilikom pozdravio ga je gradonačelnik Ibrahim-beg Džindo. U svom govoru istakao je da se svi građani, bez razlike na veru i narodnost, iskreno raduju sa pravoslavnom braćom. Zahvaljujući se na dočeku Mandić se posebno obratio muslimanima rekavši: „mi smo krvna braća i ako nas vjera dijeli”. Potom se karucama odvezao do crkve gde ga je u crkvenoj porti čekalo mnogo naroda.
U petak 10. jula doputovali su vozom arhijereji: mitropolit Dabrobosanski Georgije Nikolajević u pratnji konzistorijalnog prote Davidovića, igumana Gedeona Marića i protođakona R. Boškovića; Zahumsko-Hercegovački mitropolit Serafim u pratnji đakona Stevana Pravice i episkop Pakrački Miron (Nikolić). Istog dana je u Tuzlu stigao carski i kraljevski komesar baron Apel. Posvećenje je izvršeno u nedelju 12. jula 1892. godine (po starom kalendaru) u Tuzli. U ime Carigradskog patrijarha i Svetog sinoda na Liturgiji novom mitropolitu vladičanski žezal je predao mitropolit Dabrobosanski Georgije Nikolajević. Posle posvećenja na kraju Liturgije svečanu instalaciju izvršio je baron Apel.
Istog dana kada je primio mitropoliju Zvorničko-Tuzlansku, mitropolit Nikolaj obratio se okružnicom 6. avgusta 1892. godine sveštenstvu i srpskom narodu, savetujući ih da poštuju državne zakone i da ih savesno vrše, ali i „da ljubite svetu pravoslavnu crkvu svoju, i po njezinim pravilima život svoj provodite; da brižljivo njegujete školu i prosvjetu narodnu; da neslogom i ličnim zađevicama ne rastočavate svoj i narodni život, izlažući se pravednoj kletvi potomstva svoga; da se dobro i bratinski slažete sa sugrađanima svojim druge vjere, drugog imena i plemena, poštujući njihove svetinje, a svoje čuvajući i ljubeći”.
Pošto je Mandić bio darovit i obrazovan, vrstan propovednik, iskusan u crkvenoj službi, od njega se kao mitropolita očekivalo mnogo. Za četiri i po godine koliko je bio na tronu Zvorničko-Tuzlanskih mitropolita uradio je mnogo. Strpljivim radom zaveo je poredak u eparhiji. Izdao je 36 naredbi. Jednom od prvih naredbi tražio je od sveštenstva da mu se dostavi spisak svešteničkih udovica, kojima je od zemaljskih sredstava izradio godišnju pomoć. Obezbedio je pomoć i mnogim siromašnim sveštenicima. Zalagao se za osnivanje eparhijskog fonda; nažalost, u tome nije uspeo. Da bi podigao nivo svešteničkog obrazovanja, pozivao je obrazovane ljude iz Srbije da dođu u Tuzlu, ali se oni tim pozivima nisu odazivali. Sastavio je i odštampao obrasce za matice i razaslao ih svim parohijama besplatno. Trošak oko štampanja na njegovu molbu isplatila je zemaljska vlada. Da bi se učino kraj divljim brakovima, kupovini i prodaji ženske dece kao i velikom broju razvoda, izdao je Uredbu o sklapanju braka. Posebnu pažnju je posvetio verskoj nastavi. Podsticao je podizanje novih crkava. Od 1893. do 1897. godine osvetio je novopodignute crkve u Požarnici i Puračiću. Njegovom inicijativom započete su još mnoge narodno-crkvene građevine, koje će biti dovršene po njegovom odlasku na presto Dabrobosanske eparhije. Za ovo kratko vreme sagrađeni su i osvećeni parohijski domovi u: Požarnici, Jasenici, Osječanima, Srpskoj Grapskoj, Gradačcu, Sandićima, Obarskoj, Batkoviću i Zagonima. Rukopoložio je veći broj sveštenika. Pošto je za kratko vreme učinio mnogo na tronu Zvorničko-Tuzlanskih episkopa, savremenici su za njega govorili da je „bio takav arhijerej kakvog Bosna nikada dotle nije imala”.
Mitropolit dabrobosanski
Posle smrti Dabrobosanskog mitropolita Georgija Nikolajevića Dabrobosanska mitropolija bila je upražnjena preko devet meseci. Rešenjem austrijskog cara i ugarskog kralja Franca Josifa I od 7. novembra 1896. godine u sporazumu sa Carigradskim patrijarhom Antimom VII i Sinodom Carigradske patrijaršije imenovan je za Dabrobosanskog mitropolita Nikolaj Mandić, dotadašnji Zvorničko-Tuzlanski mitropolit. Odlukom cara Franca Josifa I od 17. decembra 1896. godine mitropolit Mandić je istovremeno određen za administratora Zvorničko-Tuzlanske mitropolije do njenog popunjavanja.
Čim je obavešten da je izabran za Dabrobosanskog mitropolita Mandić je 7. decembra 1896. godine obavestio sveštenstvo i narod svoje nove eparhije da će ustoličenje biti u Sarajevu 20. decembra. Odmah su počele pripreme za doček i ustoličenje. Pripremljen je veoma svečan program.
Mitropolit Mandić je poslednju arhijerejsku službu kao mitropolit Zvorničko-Tuzlanski služio u Tuzli na Nikoljdan 18. decembra 1896. godine. Na Liturgiji je bilo mnogo naroda koji je došao da se oprosti od svog omiljenog arhijereja. U oproštajnoj dirljivoj besedi mitropolit je poučio pastvu da čuva svoju veru pradedovsku i da živi u bratskoj slozi. Istog dana posle podne krenuo je vozom za Sarajevo ispraćen od mnogobrojnog naroda: pravoslavnih, rimokatolika i muslimana.
U nedelju 20. decembra u Novoj crkvi služena je Sveta arhijerejska Liturgija. Služili su novi Dabrobosanski mitropolit Nikolaj Mandić i Zahumsko-Hercegovački mitropolit Serafim Perović uz sasluženje deset protojereja, devet sveštenika i četiri đakona.
Vegetarijanstvo
thumb|right|300px
Nikolaj Mandić
Mitropolit dabrobosanski
Dva dana posle ustoličenja mitropolit Mandić je o tome obavestio okružnicom sveštenstvo Dabrobosanske eparhije i naredio im da u svim bogosluženjima i obredima spominju njegovo ime kao kanonskog jerarha. Time je stavljena van snage okružnica Konzistorije od 10. februara 1896. godine.
Preuzevši upravu Dabrobosanskom mitropolijom mitropolit Nikolaj i dalje je administrirao Zvorničko-Tuzlanskom mitropolijom do njenog popunjenja. To je bio razlog da okružnicom od 31. decembra 1896. godine pozove sveštenstvo, srpsko-pravoslavne opštine i narod mitropolije Zvorničko-Tuzlanske da se u svima duhovnim i crkveno-administrativnim poslovima, do konačnog popunjavanja mitropolijske stolice obraćaju njemu, odnosno upravi Zvorničko-Tuzlanske mitropolije. Sveštenstvu je naredio da u svim bogoslužbenim obredima i jektenijama spominju njegovo ime. Ovom mitropolijom je administrirao do 26. jula 1897. godine. Sinod Carigradske patrijaršije je 29. aprila 1897. godine izabrao potpredsednika sarajevske Konzistorije arhimandrita Grigorija Živkovića za mitropolita Zvorničko-Tuzlanskog. Bečki dvor je ovaj izbor potvrdio 29. maja 1897. godine. Hirotoniju su izvršili mitropolit Dabrobosanski Nikolaj Mandić, izaslanik Carigradskog patrijarha, mitropolit Zahumsko-Hercegovački Serafim Perović i episkop Vršački Gavrilo Zmejanović.
Vegetarijanstvo
Vegetarijanstvo ( = živ, krepak, čio; = biljke, rastinje) je način ishrane koja se satoji od namirnica biljnog porekla (širok spektar žitarica, mahunarki, voća i povrća), eventualno mlečnih proizvoda i jaja ali bez životinjskog mesa. Svojim poznatim sloganom “meso je ubistvo” vegetarijanci žele da naglase da njihova ishrana ne počiva na ubijanju životinja.
Nikolaj Mandić
Mitropolit dabrobosanski
Iste 1897. godine došlo je do izvesne promene granica Dabrobosanske i Zahumsko-Hercegovačke mitropolije. Na predlog mitropolita Serafima Perovića i u sporazumu sa mitropolitom Nikolajem Mandićem, sela Konjičkog kotara su izdvojena od Dabrobosanske mitropolije i pripojena Zahumsko-Hercegovačkoj, a od Zahumsko-Hercegovačke je uzeto Rudo i pripojeno Dabrobosanskoj mitropoliji.
Mitropolit Nikolaj Mandić je odmah po dolasku u Sarajevo počeo da radi na podeli Dabrobosanske mitropolije na dve. Razlog za to je bio veliko prostranstvo koje je zahvatala Dabrobosanska mitropolija: imala je 25 protoprezviterata, 212 parohija, preko 270 sveštenika, a komunikacije su bile loše pa se teško njome moglo uspešno upravljati. Na njegov predlog Carigradski patrijarh Konstantin je sa Svetim sinodom 1899. godine od delova Dabrobosanske mitropolije osnovao četvrtu mitropoliju u Bosni i Hercegovini – Banjalučko-Bihaćku sa sedištem u Banja Luci.
Vegetarijanstvo
= Istorija vegetarijanstva =
Nikolaj Mandić
Mitropolit dabrobosanski
Štampanje crkvenih knjiga o državnom trošku koje je započeo mitropolit Georgije Nikolajević nastavio je i mitropolit Mandić. Za njegovo vreme o državnom trošku štampane su knjige: Trebnik i Dopuniteljni Trebnik 1897; Služebnik 1898; Opšti Minej 1899; Praznični Minej 1901. i Časoslov 1902. godine. Ovim, kao i onim ranije štampanim crkvenim knjigama snabdela je Zemaljska vlada, na mitropolitov predlog, one crkve koje su se za to molbom obratile. Isto tako, vlada je na zauzimanje mitropolita snabdela mnoge crkve odeždama i crkvenim predmetima, a 1900. godine nabavila je nov nameštaj za salu gde su držane konzistorijalne sednice. Godine 1905. od uštede pisarničkog paušala osnovana je Konzistorijalna biblioteka sa preko 1.000 dela bogoslovske, pravne i lepe književnosti.
Mitropolit Mandić često je obilazio svoju mitropoliju i na licu mesta se upoznavao sa problemima. Sledeće godine po dolasku u Sarajevo, maja 1897. o Duhovima posetio je Banja Luku. Prvi i drugi dan Duhova služio je Svetu arhijerejsku Liturgiju u Banja Luci. Treći dan Duhova posetio je Maglaj i upoznao se sa radovima na novoj crkvi. Pre toga posetio je staru drvenu crkvu i Srpsko-pravoslavnu osnovnu školu gde je proveravao znanje učenika iz veronauke. Zadovoljan njihovim znanjem poklonio im je malo novca. Iz Banja Luke na putu za Sarajevo posetio je manastir Krupu, Jajce (jajački vodopad) i Travnik. U Sarajevo je došao 6. juna. Sledeće 1898. godine o Duhovima posetio je Vlasenicu. Tom prilikom je posetio crkve u okolini Vlasenice na: Rudištu, Lovnicu i manastir Papraću. U selu Koprivnu osvetio je novosagrađenu crkvu. Iz Vlasenice je 28. maja otputovao u Srebrenicu, gde je posetio okolne crkve u: Fakovićima, Žlijebcu, Crkvici, Skelanima, Visočniku, Pribojeviću, Krnjiću, Karinsku crkvu (Karine), Bratuncu i Kravici. Iz Vlasenice je 5. juna otišao u Rogaticu i Višegrad, gde je posetio Dobrun, Štrpce i Rudo. U drugoj polovini 1900. godine oko mesec dana obilazio je zapadni deo svoje eparhije. U istočnom delu eparhije je ponovo bio maja 1902. godine u pratnji prote Vasa Popovića i đakona Petra Lalića. Ovom prilikom je posetio: Višegrad, Dobrun, Štrpce i Rudo (višegradski protoprezviterat); Rogaticu, Sokolac i Donju Praču (glasinački protoprezviterat); Vlasenicu, Miliće, Lovnicu i Papraću (vlasenički protoprezviterat); Srebrenicu i Drinjaču (srebrenički protoprezviterat). Crkvenu opštinu u Visokom posetio je 28. septembra 1903. godine, služio Svetu arhijerejsku Liturgiju i poučio narod. Na Svetog Dimitrija 24. oktobra 1904. godine služio je u Jajcu Svetu arhijerejsku Liturgiju. Za vreme ovih poseta pregledao je crkve, crkvene bogoslužbene predmete, parohijske matice, arhivu, crkveni inventar i škole, proveravajući znanje iz veronauke.
Duhovni rasadnik sveštenstva – Bogosloviju u Reljevu – često je posećivao. Prvi put kao mitropolit Dabrobosanski posetio je ovaj bogoslovski zavod 30. marta 1897. godine u pratnji arhimandrita Živkovića. U prvoj poučnoj besedi učenicima mitropolit je istakao potrebu da se što bolje pripreme da posluže Pravoslavnoj crkvi i svome narodu. Obećao je da će u dogovoru sa vlastima raditi da se zavod preseli u Sarajevo „gdje ćete arhijereja viđati ne jedanput u dve godine, već svake nedjelje”. Iz izveštaja Bogoslovije vidi se da je u toku godine više puta boravio u školi, posećivao nastavu, prisustvovao i predsedavao ispitima, prisustvovao pri podeli svedočanstava i služio o hramovnoj slavi i o nekim praznicima. On je prvi Dabrobosanski mitropolit koji je od zemaljskih vlasti dobio stipendije za svršene bogoslove radi daljeg usavršavanja na bogoslovskim fakultetima u Černovcima i Atini. Mitropolit se starao da se kompletira bogoslovska biblioteka pa joj je u više navrata poklanjao knjige.
U brizi za očuvanje pravoslavne vere mitropolit Nikolaj je posebnu pažnju posvetio veronauci. Međutim, bilo je seoskih, čak i varoških parohija u kojima nije bilo narodne osnovne škole, pa nije bilo ni veronauke. Nastojeći da i vanškolska omladina stekne znanje o svojoj veri okružnicom od 19. marta 1898. godine naredio je sveštenicima da u formulare unesu imena vanškolske omladine od 10-15 godina i da se za njih organizuje verska nastava u nedeljne i praznične dane pre podne kod crkve, a gde crkve nema u parohijskom stanu ili nekom drugom podesnom mestu. Ovaj vid verskog obrazovanja vanškolske omladine, i pored mnogih problema, ostvaren je zahvaljujući upornosti mitropolita Mandića.
U Sarajevu je posebno svake godine vršeno svečano bogojavljensko vodoosvećenje. Tako je bilo i za vreme mitropolita Nikolaja Mandića. Takođe je svečano proslavljan i dan Svetog Save, kao i mitropolitova krsna slava Lazareva subota.
Zaslugom mitropolita Nikolaja Mandića zaživeo je mirovinski fond za izdržavanje sirotih svešteničkih porodica, kome je temelj položio blaženopočivši mitropolit Georgije Nikolajević. U okružnici od 16. februara 1898. godine upućenoj protoprezviterima mitropolit Mandić pokreće pitanje pomenutog fonda, u kojoj kaže da temelj fondu čini prilog Zemaljske vlade. Pored toga svaki sveštenik je dužan kao osnovnu glavnicu da uloži jedanput ili u više rata izvesnu svotu novca na koju će plaćati godišnje interes od šest odsto.
Mitropolit Nikolaj Mandić je vodio i borbu za crkveno-prosvetnu autonomiju Pravoslavne crkve u Bosni i Hercegovini. U tome je uspeo kada je od Carigradske patrijaršije 31. maja 1905. a od Austrijskog dvora 13. avgusta 1905. godine odobrena uredba crkveno-prosvetne autonomije, nad čijom je izradom radio mitropolit Mandić. Ovom Uredbom regulisana je organizacija Srpske pravoslavne crkve u Bosni i u Hercegovini, koju čine četiri mitropolije pod jurisdikcijom Carigradske patrijaršije. Opšti deo Uredbe uređuje upravu svake eparhije, čiji su delovi crkvene opštine, odnosno parohije, protoprezviteri, manastiri i manastirske parohije. Organi te uprave u crkvenim opštinama su: crkvene skupštine, crkveni odbori i protoprezviteri; u središtima eparhija, za obavljanje crkvene jurisdikcije, eparhijski crkveni sudovi, a za crkveno-ekonomske i prosvetne stvari eparhijski upravni i prosvetni savet. Članom -{XX}- Uredbe uzakonjena je narodna crkvena zastava za srpske pravoslavne mitropolije s bojama: odozgo crvena, u sredini plava i odozdo bela. Službeni jezik u svim narodno upravnim organima je srpski a pismo ćirilica.
Više godina je pokretano pitanje osnivanja svešteničkog udruženja i svešteničkog mirovinskog fonda za Bosnu i za Hercegovinu. Na sednici održanoj u Sarajevu 6. februara 1907. godine na kojoj su prisustvovali izaslanici sveštenstva Bosne i Hercegovine usvojena su pravila svešteničkog udruženja i mirovinskog svešteničkog fonda za Bosnu i Hercegovinu.
Mitropolit Mandić je posebnu pažnju posvetio Svetoj tajni krštenja. Naredio je sveštenicima da na prvi poziv roditelja odmah krste novorođenče da se ne bi desilo da dete umre nekršteno. Okružnicom od 30. avgusta 1906. godine zabranio je sveštenicima da vrše Svetu tajnu krštenja po domovima i naređuje da je vrše u parohijskim hramovima. Izuzetno je dozvolio, tamo gde nema crkve, da se Sveta tajna krštenja svršuje u parohijskom domu. Takođe je naredio sveštenicima da svaki u svojoj parohijskoj crkvi odnosno u parohijskom domu napravi krstionicu.
Prema sačuvanim podacima mitropolit Mandić je u Dabrobosanskoj eparhiji rukopoložio preko 60 sveštenika. Veoma mali broj ih je odlikovao, jer je u dodeljivanju odlikovanja bio strog. Osvetio je sledeće novosagrađene crkve: u Blažuju 1897, Koprivnu 1898, Bihaću 1898, Pritoci 1899, Pribiniću 1900, zvonik crkve u Sokocu 1901, crkvu u Žepču 1902, Srebrenici 1903, Podrašnjici 1904, Drinjači 1905, Gustovari 1907. Srpsku narodnu školu u Travniku je osvetio 1905. godine. Temelje mitropolije na jugoistočnoj strani od Nove crkve na uglu Fran-Josifove i Rudolfove ulice osvetio je na Malu Gospojinu, 8. septembra 1898. godine. Zgrada je završena sledeće godine; osvetio je mitropolit Mandić uz sasluženje nekoliko sveštenika 3. oktobra 1899. godine.
Smrt i sahrana
U početku se mislilo da će blaženopočivši mitropolit Mandić biti sahranjen u Rijeci. Posle nekoliko dana doneta je odluka da se sahrani u Sarajevu. U petak 9. avgusta u 8 časova je počela Sveta Liturgija koju je služilo pet sveštenika. Liturgiji je prisustvovao mitropolit Banjalučko-Bihaćki Evgenije Letica. Na kraju Liturgije u crkvu su došli predstavnici zemaljskih i vojničkih vlasti i razna izaslanstva. Opelo je služio mitropolit Banjalučko-Bihaćki Evgenije sa dva arhimandrita, 45 sveštenika i dva đakona. Posle opela sprovod je krenuo na groblje na Koševu. Sahranjen je u grobnicu mitropolita Georgija Nikolajevića.
Među mnogobrojnim telegramima saučešća povodom smrti mitropolita Mandića ističu se telegrami cara Josifa I i Carigradskog patrijarha Joakima.
Vegetarijanstvo
Pouzdana saznanja o vegetarijanskoj ishrani datiraju unazad nekoliko hiljada godina u Indiju, gde je vegetarijanstvo bilo i ostalo uobičajeno, kao spiritualna praksa, poznata kao ahimsa (nenasilje). U Evropi, grčki filozof Pitagora koji je živeo krajem 6. veka p.n.e je bio veliki pobornik vegetarijanstva. Vegetarijanstvo su početkom naše ere zagovarali eseni, a kasnije manihejci, bogumili i katari.
U 18. veku već su poznate sve prednosti bezmesne ishrane koje se i danas navode, što je utrlo put širenju vegetarijanstva u sve zemlje i među sve slojeve ljudi. Žitarice i povrće postaju dostupni skoro svakom čoveku, a dr Vilijam Lambe uvodi modernu metodu lečenja svojih pacijenata od raka prepisujući im bezmesnu dijetu.
Godine 1847. na sastanku u engleskom primorskom gradu Remsgejtu je osnovano Vegetarijansko društvo (Vegetarian Society). Ogranci društva su ubrzo osnovani i u Mančesteru i Londonu, i ono i dan danas deluje.Godine 1889. Mahatma Gandi je postao član Vegetarijanskog društva. Od tada svakodnevno raste broj vegetarijanaca i vegetarijanskih udruženja širom sveta. U SAD se danas oko 3 % stanovništva izjašnjava kao vegetarijanci, s tendencijom porasta tog broja.
= Vrste vegetarijanaca =
Postoji više vrsta vegetarijanaca:
= Razlozi za vegetarijansku ishranu =
Meridijan
mini|desno|225px| mini|desno|225px| [[Nulti meridijan u Greenwichu]] Meridijan (podnevnik ili podnevak) u fizičkoj geografiji predstavlja naziv za liniju koja spaja Zemljine geografske polove te je okomita na paralele ili usporednice. To je crta koja spaja sve točke na Zemlji na kojima je Sunce tokom svog prividnog kretanja u istom trenutku nalazi na najvišoj točki obzora, u zenitu. Sva mjesta koja imaju istu vrijednost geografske dužine nalaze se na istom meridijanu.
Vegetarijanstvo
Razlozi za vegetarijanstvo mogu biti mnogi, između ostalog: thumb|280px|right|Masovan uzgoj je mnogim vegetarijancima primer neetičkog ophođenja prema životinjama.
Posijeci i spali
thumb|Jhum čestica dobivena paljenjem šume, Arunachal Pradesh, Indija
Vegetarijanstvo
Etički razlozi
Jedno od osnovnih pitanja a ujedno i ciljeva etike: “Kako smanjiti višak patnje?” izmešteno izvan antropocentričke perspektive dobija sasvim novi prizvuk. Patnja više nije samo ljudska patnja a zadovoljenje ljudskih potreba se ne može ostvarivati na štetu svih ostalih živih bića. Time poštovanje ljudskog života prelazi u poštovanje života kao takvog. Vegetarijanci veruju da ni jedno živo biće ne želi biti ubijeno. Iz istog razloga mnogi vegetarijanci izbegavaju nošenje odeće i obuće od životinja odnosno kože i krzna.
Meridijan
Ponekad se, pogrešno, naziv meridijan primjenjuje na crtu punog opsega Zemlje. Riječ meridijan izvedena je iz latinskog circulus meridianus, što znači "podnevni krug".
Svi meridijani su (ako se promatra Zemlju kao kuglu ili, točnije, kao rotirajući elipsoid) jednako dugački, jer je udaljenost između polova tijela koje rotira uvijek konstantna. To znači da je, za razliku od paralela, dužina meridijana, kao i ukupni opseg Zemlje, uvijek konstantna. Prema elipsoidu WGS84 utvrđena dužina meridijana je oko 20.003,9 km
Vegetarijanstvo
Etički razlozi
Oni smatraju da nanošenje bola, a osobito oduzimanje života nije etički čin i da se samim tim nameće vegetarijanstvo kao način razmišljanja. Mnogi takođe smatraju da držanje životinja zatvorenima nije humano.
Posijeci i spali
Sistem swidden ili posijeci-i-spali bio je prisutan i u pred-povijesnoj Europi. Njegove glavne karakteristike su :
Vegetarijanstvo
Religijski razlozi
Učenja mnogih religija zabranjuju oduzimanje života iz čega proizlazi vegetarijanstvo, kao npr. hinduizam, budizam, taoizam, sikizam, đainizam, sufizam, rastafarijanizam, hare krišna i mnoge manje hrišćanske verske zajednice. U jevrejskom, islamskom i hrišćanskom predanju se govori o rajskom vrtu što mnogi vegetarijanci tumače kao argument da je prvobitna čovekova ishrana (“pre izgona iz raja”) bila vegetarijanska.
Meridijan
Krećući od pola, razmak između meridijana raste dok na kraju na ekvatoru udaljenost dosiže maksimum (1' = 1855,32 m), da bi se ponovo svi meridijani susreli na polovima u jednoj točki. Prema Besselovom elipsoidu razmak na ekvatoru je 111,307 km, a na 50° geografske širine (gdje je Centralna Evropa), razmak je 71,687 km. Najčešća je podjela geografske karte i globusa po svakom desetom ili dvadesetom meridijanu.
Godine 1884. je dogovoreno da nulti meridijan prolazi kroz londonsku zvjezdarnicu u Greenwichu.
Vegetarijanstvo
Religijski razlozi
U pravoslavlju, a posebno među monasima, postoji duga tradicija bezmesne ishrane koja se, između ostalog, temelji na rečima svetog Antonija Velikog, koji u svome Ustavu otšelničkog života poručuje svakome ko kreće duhovnim životom: "Meso uopšte nemoj jesti". Hrišćanski postovi su primer povremene peskovegetarijanske ishrane. Jedan od najpoznatijih novijih hrišćanskih vegetarijanaca je bio Lav Tolstoj.
Hinduisti smatraju vegetarijanstvo idealom. Oni veruju da hrana ima osobine. Meso predstavlja agresiju i mentalno stanje znano kao "rajas", dok biljna ishrana ima kvalitet "satva" i mentalno stanje mira. Đainisti zahtevaju kako od sveštenika, tako i od laika da budu vegetarijanci.
Duhovni razlozi
Mogi vegetarijanci navode duhovni napredak kao glavni razlog za prestanak jedenja mesa. Lav Nikolajevič Tolstoj (1828—1910, ruski pisac) je rekao: ''Kada čovjek slobodno i pošteno traži moralni put, prvo od čega se mora okrenuti je meso. Vegetarijanstvo je kriterij po kojem možemo prepoznati da li je čovjekovo stremljenje prema moralnoj savršenosti iskreno i ozbiljno.''
Takođe u nekim istočnjačkim filozofijama i verovanjima, poput đainizma, smatra se da čovek putem mesa unosi negativnu energiju u svoj organizam. To shvatanje objašnjavaju rečima: “Čovek je ono što jede”.
Ekološki razlozi
Danas na zemlji živi preko 6 milijardi ljudi, a Ujedinjene nacije predviđaju da će svetska populacija rasti do 2050. godine i dosegnuti brojku od 10 milijardi ljudi. Prema mnogim procenama već danas premašujemo "kapacitet podnošenja" zemlje, a što li će tek biti kroz 50 godina kada se broj stanavnika udvostruči a zemljini kapaciteti budu bitno smanjeni. U tom smislu, proizvodnja mesa je rasipanje zemljinih ograničenih resursa jer životinjski proizvodi koriste vrlo velike količine prirodnih izvora koji bi se mogli iskoristiti za prehranu ljudi.
Ekonomski razlozi
Ekonomski vegetarijanci su oni koji smatraju da je kupovati meso skuplje nego kupovati povrće i da se organizmu potrebni proteini mogu jeftinije uneti povrćem. Sledstveno tome, oni smatraju proizvodnju mesa ekonomski neisplativom. Postoje i oni koji usvajaju vegetarijanstvo kao strategiju jednostavnog življenja ili su jednostavno vegetarijanci iz nužde.
Tokom Drugog svetskog rata u Velikoj Britaniji su se iz nužde promenile prehrambene navike, jer su sledovanja mesa bila striktno racionalizovana, a domaće uzgajane žitarice, voće i povrće su bili široko dostupni. Takođe, u zemljama trećeg sveta, mnogi ljudi se silom prilika hrane vegetarijanski jer je mnogo jeftinije od ishrane mesom.
Zdravstveni razlozi
Najčešći zdravstveni razlozi zbog kojih se ljudi odlučuju za vegetarijansku ishranu su sledeći:
= Prednosti vegetarijanske ishrane =
Prednosti ove vrste prehrane su mnogostruke. Nutricionisti tvrde da se smanjuje koncentracija masnoća u krvi koje uzrokuju povišenje srčanog pritiska, i slobodnih radikala koji su vrlo štetni. Prema najnovijim istraživanjima kod vegetarijanaca je niži postotak pojedinih vrsta tumora, kao npr. debelog crijeva, dojke i prostate. Zahvaljujući manjem unosu masnoća vegetarijanci imaju prosećno nižu tjelesnu težinu, niži krvni pritisak i rjeđe oboljevaju od dijabetesa tip 2.
Slikovit primer prednosti vegetarijanske prehrane je i kratka životna stopa Eskima koji se hrane samo mesom kitova i riba, za razliku od dugovečnih Tibetanaca koji se hrane poluvegetarijanski. Najnovija istraživanja pokazuju da mediteranska ishrana koja se bazira na maslinovom ulju, svežem voću i kuvanom povrću uz konzumaciju ribe predstavlja jednu od najidealnijih. S tim u skladu Svetska zdravstvena organizacija kreirala je piramidu zdrave ishrane čiju bazu predstavljaju žitarice i mahunarke, koje je preporučljivo najviše konzumirati, dok vrh čini crveno meso, šećer i so koje treba najmanje konzumirati.
= Nedostaci vegetarijanske ishrane =
Valja naglasiti da biljni proteini pokazuju manjak jedne ili više "esencijalnih" aminokiselina. Međutim, dok je prehrana uravnotežena s produktima soje, kao što je tofu, dotle manjak pojedinih aminokislina ne dovodi do zdravstvenih poremećaja. Izbegavanje riba može dovesti do nedostatka omega 3 masnih kiselina koje služe za prevenciju kardiovaskularnih bolesti. Taj manjak može se nadoknaditi uzimanjem orašara - lešnika, badema, pistaćija. Takođe treba spomenuti mogući nedostatak vitamina B-12 koji je zastupljen u životinjskoj jetri, a ima ga i u punozrnatim žitaricama.
= Poznati vegetarijanci =
Ovo su neke od poznatih istorijskih ličnosti koje su duže vreme, ili do kraja svog života, bili vegetarijanaci:
= Vegetarijanski citati =
Plutarh (rimski pisac, iz eseja O jedenju mesa): "Ja bih, pre svega, voleo znati pod kojim je neočekivanim okolnostima i u kojem stanju uma prvi čovek stavio svoje usne na meso i krv mrtvog stvorenja, izneo na stol mrtva, ukočena tela i usudio se nazvati hranom delove tela koji su do malopre puštali glasove i krike, kretali se i živjeli?!"
Leonardo da Vinči (1452-1519, italijanski univerzalni genije, umetnik i naučnik): "Doći će vreme kada će se ubijanje životinja promatrati istim očima kao i ubistvo čovjeka."
Džordž Bernard Šo(1856-1950, irski pisac, dobitnik Nobelove nagrade 1925.): "Životinje su moji prijatelji, a svoje prijatelje ne jedem."
Bad Münder am Deister
Bad Minder am Dajster je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 8 opštinskih središta okruga Hameln-Pirmont. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 17.912 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3252002.
Vegetarijanstvo
Zdravstveni razlozi
Čarls Darvin (1809-1882, engleski biolog): "Činjenica je da najbolji radnici koje sam ikada video, čileanski rudari, žive samo od biljne hrane, tj. samo od mahunarki (grah, grašak, soja...)"
Bad Münder am Deister
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hameln-Pirmont Bad Minder am Dajster se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Hameln-Pirmont. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 119 metara. Površina opštine iznosi 107,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 17.912 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 166 stanovnika/km².
Vegetarijanstvo
Zdravstveni razlozi
Fridrih Niče (1844-1900, nemački filozof): "Sva antička filozofija bila je usmjerena na jednostavnost života i učila je životu bez zahteva. U tom smislu, više su za čovečanstvo učinili vegetarijanci po filozofskom uverenju nego svi novi filozofi zajedno; i sve dok ne smognu hrabrosti da potpuno izmene svoj način života i to pokažu svojim primerom, ništa od njih."
Meridijan
Određeni meridijani su granice vremenskih zona na koje je Zemlja podijeljena. Jedan puni okret Zemlje za 360° traje jedan dan, dakle 1440 minuta. Prema tome, vremenski razmak između dva meridijana (na međusobnoj udaljenosti od 1°) je točno 4 minute (1440/360). Vremenska razlika između dva mjesta čija je udaljenost 15° geografske dužine je, prema tome, točno 1 sat = 60 minuta.
Vegetarijanstvo
Zdravstveni razlozi
Rihard Vagner (nemački kompozitor): "Verujem da je celokupan život sveta stvar. Na vegetarijanstvo gledam kao na prirodnu prehranu, koja može spasiti čovečanstvo od nasilničkih tendencija i pomoći nam da se vratimo u davno izgubljeni raj."
Meridijan
Kako se vremenske zone ne određuju uvijek samo iz geografskih nego i iz praktičnih i političkih razloga, zakonsko vrijeme u nekom mjestu može se manje ili više razlikovati od stvarnog mjesnog vremena. Utvrđene vremenske zone razlikuju se uglavnom za jedan, rijetko za pola sata. Posebna situacija je na polovima, jer tu se sreću sve vremenske zone. Na polovima je moguće u par koraka proći kroz sve vremenske zone. Za Antarktik je dogovoreno da svuda vrijedi koordinirano svjetsko vrijeme.
Vegetarijanstvo
Zdravstveni razlozi
Albert Ajnštajn (1879-1955, nemački fizičar, dobitnik Nobelove nagrade 1921): "Ništa neće toliko pomoći ljudskom zdravlju niti povećati izglede za opstanak života na Zemlji kao prelaz na vegetarijansku ishranu."
Linda McCartney: "Da klanice imaju staklene zidove, svi bi ljudi bili vegetarijanci."
Harvey Diamond (pisac): "Stavite u kolevku dete i pored njega zeca i jabuku. Ako se počne igrati s jabukom, a pokuša pojesti zeca - kupiću vam novi auto!"
Henri Dejvid Toro (1817-1862, američki pisac, filozof): "Neki farmer mi kaže: 'Ne može se živeti samo na povrću, jer ono nema ništa od čega se prave kosti'; i on pobožno posvećuje deo dana snadbevanju svog organizma sirovinama od kojih se prave kosti; i pričajući tako ide za volovima koji, s kostima stvorenim od biljne hrane, cimaju njega i njegov tandrkavi plug preko svih prepreka."
= Svetski dan vegetarijanstva =
Svjeski dan vegetarijanstva obeležava se 1. oktobra, još od 1977. godine. Toga dana, širom sveta okupljaju se vegetarijanci i svi oni koji iz bilo kog razloga prihvataju taj način ishrane. “Toga dana se podsećamo brige za prirodnu sredinu i etičkih, zdravstvenih i humanitarnih dobrobiti vegetarijanskog načina života, i približavamo vrednosti i prednosti vegetarijanstva svima onima koji ih žele ubaciti u svoj životni i ishranu.”
= Literatura =
= Izvori =
= Spoljašnje veze =
Juan Gutiérrez Moreno
Karijera
Prije dolaska u nogometni klub Real Betis igrao je za Cádiz CF B, Real Betis B i Recreativo de Huelvu. Svoj debi za prvu momčad Betisa imao je 2001. godine i od tada, pa do 2009., kada napušta klub, je bio standardni igrač. Za svoje karijere u Betisu osvoji je sa klubom Copa del Rey, tj. Kup kralja u sezoni 2004/2005 i kvalificirali su se iste sezone za UEFA Ligu prvaka. Za španjolsku nogometnu reprezentaciju debitirao je 21. kolovoza 2002. godine protiv Mađarske na memorijalu Ferenca Puskása. Svoj prvi gol za reprezentaciju zabija protiv Bjelokosne Obale, utakmica je završila pobjedom Španjolske od 3-2. Igrao je sa Španjolskom na Europskom nogometnom prvenstvu 2004. godine, na SP-u 2006. godine i na Europskom nogometnom prvenstvu 2008. godine.
Godine 2009. prelazi u Atlético Madrid, gdje igra 2 sezone, a onda se 2011. seli u Real Valladolid gdje je igrao do 2012., kada se umirovio.
Atsimo-Andrefana
Atsimo-Andrefana je jedna od 22 regije (faritra) Madagaskara, smještena u provinciji Toliari. Administrativni centar ove regije je grad Toliara. Ime regije Atsimo-Andrefane na malagaškom znači jugozapad, a to i odgovara poziciji regije.
Aministrativna podjela
Regija Atsimo-Andrefana podjeljena je na devet distrikata:
Tul Hostilije
Tul Hostilije (Tullus Hostilius) (673. pne. - 642. pne.) je treći legendarni rimski kralj, koji je naslijedio na prijestolu Numu Pompilija.
Tul je bio ratoborni kralj. Vodio je uspješni rat protiv plemena Alba, Fidena i Veja i prvi je proširio rimski teritorij iza zidina grada Rima. Bio je predstavnik naroda Lucera koji su zajedno sa Ticijima i Ramnima činini rimsko stonovništvo (populus Romanus). Tul je porazio Albe i brdo Alba Longa pripojio gradu Rimu.
Legenda kaže da je Tul bio toliko zaokupljen vođenjem ratova da je potpuno zanemario božju službu, ali se vjeruje da je vjerovao u boga Jupitera, kome se i molio za snagu i pomoć.
U Tulovo vrijeme u Rimu je izgrađena i Curia Hostilia, zgrada rimskog Senata.
Alan Crosland
Alan Crosland (10. august 1894 – 16. jul 1936) je bio američki kazališni glumac i filmski režiser, najpoznatiji po tome što je režirao The Jazz Singer, igrani film koji je otpočeo eru zvučnog filma.
Odrastao je u bogatoj porodici, i diplomirao na prestižnom Darthmouth Collegeu. Nakon diplome je počeo raditi kao novinar za New York Globe, ali ga je ubrzo nakon toga počela zanimati gluma, te je nastupio u nekoliko predstava sa tada popularnom glumicom Annie Russell. Crossland je, pak, isto tako postao zainteresiran za novi medij filma, te je još 1912. našao posao u filmskoj kompaniji Edison Studios sa sjedištem u Bronxu. Tamo je nakon dvije godine stažiranja angažiran kao režiser kratkih filmova, a već 1917. su mu povjereni cjelovečernji filmovi. Potom se preselio u Hollywood gdje je angažiran od studija Famous Players-Lasky (preteča Paramount Picturesa, a 1925. je dobio posao kod Warner Bros. koji su mu povjerili testiranje nove tehnologije. Tako je nedugo prije The Jazz Singer snimio Don Juan, prvi film sa nasnimljenom muzikom i zvučnim efektima.
Njegov sin Alan Crosland Jr. (1918 - 2001) postao je etablirani televizijski režiser.
Pediculosis pubis
thumb|Stidne vaši na abdomenu thumb|Stidne vaši na očnim kapcima
Klasifikacija
Infestacija stidnim vašima se naziva phthiriasis pubis, dok je infestacija očnih kapaka phthiriasis palpebrarum.
Znaci i simptomi
Glavni simptom je svrabež, obično u području stidnih dlaka, što je posledica hipersenzitivnosti na pljuvačku vaši, koja može da se pojača tokom dve ili više nedelja nakon inicijalne infestacije. U nekim slučajevima, karakteristične zeleno-plave ili škriljasto obojene mrlje se pojave (maculae caeruleae) na mestima hranjenja, što može da traje danima. Gnjide ili žive vaši takođe mogu biti vidljive golim okom.
Blažo Bošković
Učestvovao je kao dobrovoljac u crnogorsko-turskom ratu 1876-1878 god. Bio je jedan od istaknutijih boraca u bici na Vučjem dolu 1876. Po završetku rata imenovan je za potporučnika, a potom je kao ordonans oficira i komandir knjaževe garde boravio na Cetinju. Unapređen je u čin perjaničkog komandira, a kasnije je imenovan za komandanta Bjelopavlićke brigade ukazom knjaza Nikole. 1911. god. postao je komandant Druge divizije crnogorske vojske. Ratni savjet ga je 1912. god. imenovao za komandanta Zetskog odreda, ali je knjaz Nikola poništio ovu odluku i na to mjesto postavio svog sina. Poginio je pod nedovoljno razjašnjenim okolnostima, prvih dana po objavi rata Turskoj n frontu prema Skadru.
Njegov otac je bio senator Bajo Bošković.
Muškatov oraščić
Muškatov oraščić (lat. Myristica fragrans Houtt. - officinalis L.) je vazdazeleno drvo iz obitelji Myristicaceae koje naraste do 20 metara u visinu, a ima muška i ženska stabla.
Stabla mogu doživjeti i sto godina. Ima desetak centimetara duge listove i oko 6 cm velike bijele cvijetove. Ženska stabla počinju davati plodove nakon osme godine. Plodovi su mesnati, kruškolikog oblika, žućkaste do crvenkaste boje. U tom plodu nalazi se sjemenka intezivnog mirisa i slatkastog okusa, što je zapravo ono što je poznato kao muškatov oraščić. Prirodno stanište ove biljke je na otočju Banda, pobliže, jednoj skupini u okviru Molučkog otočja u Indoneziji. Muškatni oraščić ima i ljekovito djelovanje. U narodnoj medicini služi za jačanje želuca, liječenje treperenja srca i ubrzanog rada srca, liječenje groznice i slabe cirkulacije. Poznat je i kao afrodizijak, pa služi i za jačanje i pobuđivanje spolnog nagona.
No, budući da djeluje kao narkotik, te kao toksin, potrebno ga je uzimati s oprezom i u malim količinama. Ukoliko se upotrebljava kao zamjena opijumu, česta ili velika uporeba može dovesti do stanja epileptičke konvulzije i do postupne smrti.
U kulinarstvu se upotrebljava u dijetalnim jelima, jelima s mesom, juhama, kolačima i medenjacima.
Literatura
Muskatnøttslekten Nutmeg
Eplivanserin
Eplivanserin (SR-46,349; Ciltiri) je bio eksperimentalni lek za tretman insomnije koj je razvijala kompanija Sanofi Aventis.
Sanofi Aventis je decembra 2009. povukla svoju svoju aplikaciju za odobrenje kod FDA i Evropske medicinske agencije.
Igneri
Igneri (Iñeri) ili Eyeri jedan su od naroda Arawaka koji se vode kao prastanovništvo Portorika a prethodilo je kulturi Taíno Indijanaca. Portorikanski povjesničar Arturo Morales Carrión smatra da su Igneri porijeklom iz bazena Orinoca u Venezueli. Po njemu prvi Igneri naselili su se u području Loiza oko 120. godine po Kristu, i nosioci su kulture Saladoid. Drugi autori spominju da su se Igneri iz bazena Orinoca počeli seliti prije 4,500 godina. U svakom slučaju njih nalazimo na otoku Trinidad, gdje po Bruce B. Solnick-u ('The West Indies and Central America to 1898") dijele otok s Carib Indijancima, ali ne dobrosusjedski. Ratobornost Kariba vjerojatno je Ignere otjerala na sjever, gdje su najkasnije do 200. godine naselili Portoriko. U području današnjeg grada Loíza javlja se tada kultura Saladoid. Grad je poznat i kao "El Pueblo de la Cacica" e.topuertorico.org/city/loiza.shtml, a dobio je ime po ženi-poglavici (cacique) Yuisa ili Luisa, koja je vladala na otoku u vrijeme dolaska Španjolaca. A. M. Carrión nosioce kulture Saladoid naziva i 'Saladoidi'. Nju karakterizira lončarstvo s prekrasnim egzotičnim dizajnima, fino polirane vaze i zdjele obojane crvenom i bijelom bojom. Od oruđa nalazimo petaloidne (oblika lista) ili četvrtaste kamene glave čekića.
Eplivanserin
Mehanizam dejstva
Eplivanserin je inverzni agonist serotoninskog receptora 5-HT2A. U kontrastu sa drugim sedirajućim lekovima koji deluju na 5-HT2A receptore (e.g., mirtazapin, klozapin, risperidon), eplivanserin praktično nema afiniteta za dopaminske, histaminske i adrenergičke receptore.
Rezultati ispitivanja
Placebo kontrolisana ispitivanja faze II sa 351 subjekata su pokazala da eplivanserin redukuje period pre početka sna za 39 minuta (u poređenju sa 26 minuta za placebo).
Okruzi Izraela
thumb|right|250px|Izrael i okupirani teritoriji Izrael je podijeljen na šest glavnih okruga (hebrejski: mehozot, מחוזות; jednina: mehoz) i petnaest pod-okruga (hebrejski: nafot) (נפות; jednina: nafa). Svaki od pod-okruga je podijeljen na prirodne regije, njih ukupno 50.
Okrug Jeruzalem
Okrug Jeruzalem (Mehoz Yerushalayim)
Glavni grad okruga: Jeruzalem
Igneri
O socijalnoj organizaciji Saladoida ili Ignera malo je poznato. Živjeli su od lova i ribarenja, hvatanja rakova i sakupljanja školjki. Nosioci Saladoid kulture (prema Carriónu) ostaju na otoku najmanje do 6. stoljeća. Neki arheolozi drže da su se Saladoidi usavršili, počele su se javljati sjekire i plemenski amuleti, stanovništvo se seli u unutrašnjost otoka. Ovu kulturu nazivamo 'Ostenoid'. Prema drugima nosioce kulture Saladoid, odnosno Ignere, zamijenila je nova seoba s juga. Među arheološkim ostacima Ostenoida nalaze se i tri malena idola (nazivaju se cemìes; sing. cemi ). Oko 1000. godine kultura Ostenoid evoluirala je u mnogo napredniju kulturu Taino koju su Španjolci otkrili 1492. godine.
Okruzi Izraela
Sjeverni okrug
Sjeverni okrug (Mehoz HaTzafon)
Glavni grad okruga: Nazaret
Pod-okruzi:
*- UN nije priznao kao izraelski teritorij
Okrug Haifa
Okrug Haifa (Mehoz Hefa)
Glavni grad okruga: Haifa
Pod-okruzi:
Središnji okrug
Središnji okrug (Mehoz HaMerkaz)
Glavni grad okruga: Ramla
Pod-okruzi:
Igneri
Treba reći da se Igneri i kasniji Taino Indijanci danas vode kao jedina dva naroda koji su podigli svoje kulture na Portoriku. Faza Igneri računa se (odnosno datira) od 120. do 1000. godine.
Okruzi Izraela
Okrug Tel Aviv
Okrug Tel Aviv (Mehoz Tel-Aviv)
Glavni grad okruga: Tel Aviv
Južni okrug
Južni okrug (Mehoz HaDarom)
Glavni grad okruga: Be'er Sheva
Pod-okruzi:
Okrug Judeja i Samarija*
Okrug Judeja i Samarija (Mehoz Yehuda VeShomron)*
Najveći grad: Ma’ale Adummim * UN nije priznao kao izraelski teritorij, kao niti većina zemalja
GHB
__NOTC__ Termin GHB ima više značenja.
6-Hidroksimelein O-metiltransferaza
6-Hidroksimelein O-metiltransferaza (, 6-hidroksimeleinska metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:6-hidroksimelein 6-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
3,4-Dehidro-6-hidroksimellein takođe može da deluje kao akceptor. 6-metoksimelein je fitoaleksin koji se formira u tkivu šangarepe.
Skvotiranje u Španiji
Skvoterski pokret u Španiji, a pogotovo u Barseloni, je danas jedan od najrazvijenijih u Evropi. Pokret je naročito jak u industrijski više razvijenim regionima Španije, kao što su Katalonija, Madrid, Baskija, itd. thumb|250px|Okupa y Resiste, Barselona. Zajednički naziv sa sve skvotove je okupa, ali se na španskom upotrebljava “Centros Sociales Okupados Autogestionados” (zauzeti samoupravni društveni centri, skraćeno CSOA), na katalonskom “Kasals Populars” (narodne kuće), a na baskijskom “Gaztextes” (domovi omladine).
Društveni centri su baza društvenih pokreta u Španiji. U njima, osim što se organizuju društvene aktivnosti, najčešće žive grupe mladih ljudi. Skvoterski pokret u je deo šireg antikapitalističkog pokreta, obično autonomnog ili anarhističkog. Skvoteri su najčešće uključeni u aktivnosti organizovanja komšiluka putem susedskih skupština. Dok se skvoterski pokret stišava u Severnoj Evropi (skvotovi u Nemačkoj i Holandiji se legalizuju i prinuđeni su da plaćaju rentu ili da isele) u Španiji je u punom jeku.
Češće marginalizovani od strane masovnih medija, skvoteri su razvili svoje medije: pamflete, fanzine, grafite, tribine, besplatne časopise, slobodne radio stanice, distributersku mrežu, pa čak i neformalne novinske agencije poput UPA i MOLOTOV.
Veliki broj skvotera je organizovan u zadruge ili poljoprivredne zadruge, koje skvoterima omogućuju pristup visoko kvalitetnoj, organski proizvedenoj hrani, po priuštivim cenama.
U Španiji je takođe prisutno zauzimanje zemlje (ili ruralno skvotiranje), posebno u poljoprivrednim oblastima poput Andaluzije.
Istorijat
1931. je izbio veliki štrajk protiv kirija u Barseloni, kada su desetine hiljada ljudi mesecima odbijali da plaćaju kiriju. Tokom Španskog građankog rata od 1936. do 1939. je oko 60% republikanske zemlje bilo kolektivizovano.
Posle smrti fašističkog diktatora Franka 1975. dolazi do oživljavanja društvenih pokreta. Par godina nakon toga, početkom 1980-ih, dolazi do prvih zauzimanja praznih prostora.
Prema Karitasu, u Španiji je 273.000 ljudi bez prikladnog smeštaja, jer žive na ulici, u barakama, kolibama, udžericama, i sl. dok 1.350.000. praznih prostora postoji širom Španije. “Karitas predlaže da se udvostruči stambeni fond. Mi predlažemo skvotiranje.“ - kažu stanari socijalnog centra Kasa de la Muntanya.
1992. su se održavale Olimpijske igre u Barseloni, što su bili loši dani za skvoterski pokret, jer je vlada par meseci pre toga krenula da “čisti” i da “šminka” grad za tu manifestaciju.
Feministkinje su bitan deo skvoterskog pokreta, pa tako postoje skvotirani ženski socijalni centri poput La Jerónima u Valensiji i La Eskalera Karakola u Madridu, gde redovno drže radionice iz samoodbrane, gimnastiku, ženski pab i žurke mudrih žena (fiestas de meiga).
U Španiji, kao i drugim civilizovanim zemljama, su česti protesti protiv urbanog razvoja i širenja grada. Prilikom jednog protesta 1990-ih protiv izgradnje ceste, koja je značila rušenje 1.651 domova, skvoteri su zauzeli prazno skladište koje je postalo dugovečni socijalni centar u Valensiji. Centar je nazvan Pepika La Pilona prema lokalnoj prostitutki i “najvoljenijem stanovniku te oblasti”.