cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilfrid
Nakon što je 668. godine postao nadbiskup Canterburyja, Teodor od Tarza je spor riješio smijenivši Ceaddu i vrativši Wilfrida na mjesto biskupa Nortumbrije. Na njemu je Wilfrid ostao sljedećih devet godina, pri čemu je osnivao samostane, gradio crkve i poboljšao liturgiju. Međutim, ispostavilo se da mu je biskupija vrlo velika, te je Teodor odlučio reformirati Englesku crkvu, i to tako što je velike biskupije razbio u manje. Kada se Wilfrid posvadio sa nortumbrijskim kraljem Ecgfrithom, Teodor je iskoristio priliku da svoje reforme sprovede usprkos Wilfridovog protivljenja. Kada ga je Ecgfrith protjerao iz Yorka, Wilfrid je otputovao u Rim kako bi se požalio najvišoj crkvenoj instanci. Papa Agaton je presudio u Wilfridovu korist, ali je Ecgfrith odbio poslušati papski ukaz te je umjesto toga pri povratku uhapsio, a onda protjerao Wilfrida.
Wilfrid je proveo nekoliko sljedećih godina u Selseyju, gdje je osnovao biskupiju i preobraćao pagansko stanovništvo Sussexa na kršćanstvo. Kada su Teodor i Wilfrid izgladili svoj spor, Teodor je novog nortumbrijskog kralja Aldfritha pozvao da Wilfridu dozvoli povratak. Aldfrith je pristao, ali je 691. ponovno protjerao Wilfrida. Wilfrid je tada otišao u Merciju, gdje je pomagao misionarima i služio mercijskom kralju kao biskup. Wilfrid se zbog svojeg protjerivanja oko godine 700. požalio papi; on je odlučio da engleska crkva to pitanje riješi crkvenim sabor. Sabor je održan u Austerfieldu 702. godine, i na njemu se pokušalo zaplijeniti sve Wilfridove posjede. Wilfrid je zbog toga otputovao u Rim kako bi se žalio protiv te odluke. U međuvremenu su ga njegovi neprijatelji u Northumbriji ekskomunicirali, ali je papa opet stao na Wilfridovu stranu, te mu vratio posjed nad Riponom i Hexhamom, njegovim nortumbrijskim samostanima. Wilfrid je umro 709. ili 710. Nakon smrti je proglašen svecem.
Roy Orbison
Roy Kelton Orbison (Vernon, 23. april 1936 – Hendersonville, 6. decembar 1988) bio je američki pjevač, kompozitor i gitarist. Orbison je jedan od pionira rock and rolla koji je u svojoj dugoj karijeri od četiri decenije, presudno uticao na razvoj tog muzičkog žanra.
Orbison je ostato upamćen po svojim velikim hitovima; Only the Lonely,In Dreams, Oh, Pretty Woman, Crying, Running Scared, i You Got It, koje je pjevao sa svojim finim baritonom (imao je veliki raspon glas od tri i pol / četiri oktave).
Vizualno ga se pamti po sunčanim naočalima, bez kojih se nije pojavljivao. Za zasluge na polju muzike, dobio je brojne nagrade i priznanja, od; Nagrade Grammy do uvrštenja u Rock kuću slavnih 1989.
Počeci
Orbison je odrastao u Teksasu od rodnog Vernona, Fort Wortha do Winka (blizu granice sa Novim Meksikom) kamo su se njegovi roditelji selili u potrazi za poslom. Malom Royu, muzika je bila važna, tako da je već 1949, sa samo 13 godina, osnovao svoj prvi sastav The Wink Westerners, usput je komponirao i učio gitaru. Nakon srednje škole upisao je fakultet na Univerzitetu sjeverni Teksas u gradu Denton, studirao je historiju i engleski.
Uz studij, svirao je i nadalje u svom sastavu The Wink Westerners, koji je uživao izvjesnu popularnost u lokalnim razmjerima, tako su imali i redovne nastupe na lokalnoj televiziji. U jednom od njihovih nastupa, gost im je bio i poznati Johnny Cash koji je primjetio talent Orbisona i preporučio ga svom producentu Samu Phillipsu iz diskografske kuće Sun Records. Phillips je odlučio promjeniti ime sastavu u The Teen Kings, a Orbison je pak odlučio napustiti fakultet 1956 i posvetiti se isključivo muzici.
Orbison je prvi veći uspjeh imao sa singl pločom Ooby Dooby izdanoj u junu 1956. pjesmu Ooby Dooby, komponirao je Orbisonov prijatelj sa fakulteta. Njegova vlastita kompozicija Claudette (nazvana tako po njegovoj prvoj ženi) bila je slijedeći veliki Orbisonov hit. Tu pjesmu snimili su tada vrlo popularni Everly Brothersi na B strani svog hita # 1 All I Have To Do Is Dream. Iz tog doba datira i njegov zaštitni znak - sunčane naočale, on je za jedne turneje zaboravio naočale za vid u avionu, pa su mu sunčane naočale ostale jedina alternacija na koje je mogao postaviti leće za vid.
Uspjeh
Roy Orbison je 1957 upoznao darovitog tekstopisca Joe Melsona iz grada Odessa (Teksas). Njihova zajednička suradnja rodila je novi kvalitet u rock glazbi, melodijske izmjene praćene lirskim tekstom,- prve rock balade. Tako su nastale balade Raindrops, Uptown (relativno mlaki uspjeh iz 1960) i onda singl Only the Lonely koji je odmah postao hit (#2 u SAD, i #1 u UK), nakon toga Orbison je postao međunarodna rock zvijezda. Njegova slijedeća singl ploča, Runnin' Scared postala je #1 hit u proljeće 1961. I slijedeća ploča Crying dospjela je #2 na američkoj Billboard Hot 100 ljestvici popularnosti te iste godine.
Od 1963, otpočela je plodnja suradnja Orbisona sa tekstopiscem Bill Deesom, on je koautor skladbe Oh, Pretty Woman, koja je postala najveći hit Roya Orbisona, i njegov muzički znak.
Orbison je imao veliki utjecaj na tadašnje mlade britanske rockere poput Beatlesa i Rolling Stonesa. On je bio rado viđeni gost u Britaniji, tako da je ljeto 1963, proveo na turneji sa Beatlesima po Britaniji.
Orbison je nominalno bio zvijezda broj 1, međutim kako se turneja bližila kraju, on je postao zvijezda broj 2, jer je otpočela beatlemania. Tokom te turneje Orbison je postao, a kasnije i ostao veliki prijatelj Beatlesa, osobito sa Lennona i Harrisona. Prijateljstvo sa Harrisonom izrodilo se kasnije i u zajednički projekt, osnovali su sastav Traveling Wilburys u kojem su zajedno nastupali.
Za razliku od mnogih drugih američkih muzičara, Orbison je nastavio nizati uspjehe i pored britanske invazije koja je tada zahvatila Ameriku. 1964 njegova singl ploča sa hitom - Oh, Pretty Woman, skinula je Beatlese sa #1 u Americi, a bila je i #1 u Britaniji. Ova pjesma doživjela je ponovni uspjeh 1990 kada je postala zvučna kulisa filma Pretty Woman, u kojem je nastupila Julia Roberts.
Orbison je išao na turneje i sa Beach Boysima (1964), i Rolling Stonesima u Australiju (1965). Od 1963 postao je puno popularniji u Britaniji, negoli u rodnoj Americi (imao je 3 hita #1 na britanskoj listi). U Americi mu je popularnost pala i od 1967 više nije imao nijedan hit, sve do 1980-tih. U ostatku svijeta bio je i nadalje rado slušan, tako su mu pjesme Penny Arcade i Working for the Man bile hitovi #1. u Australiji. Bio je popularan u Njemačkoj (u kojoj su izdavane njegove pjesme na njemačkom jeziku; Mama i Shahdaroba (ova pjesma je kasnije prezvana u San Fernando).
Voljeli su ga i u Francuskoj, njegovu pjesmu Blue Bayou prepjevala je pjevačica Mireille Mathieu i požnjela veliki uspjeh.
Karijera tokom 1970-ih
Sedamdesete su bile generalno govorivši loše za Orbisona, zbog promjene muzičkog ukusa, albumi i singl ploče koje je tada izdavao na sjeverno američkom tržištu doživljavali su neuspjehe. Tek 1977, vratio se na američke top liste, ali ovaj put kao kompozitor. Njegovu pjesmu Blue Bayou otpjevala je tada vrlo popularna pjevačica Linda Ronstadt na svom trostrukom platinastom albumu Simple Dreams. Singl ploča sa njezinom obradom popela se je na #3. američkih lista.
Sedamdesete su bile i loše po njegovo zdravlje, - otkriveno je da boluje od miokarda u dobi od 41 godine. 1978. se zbog toga podvrgnuo operaciji srca i tako dobio priliku za novi život.
Povratak 1980-ih
Osamdesete su bile doba kad je ponovno otkriven Roy Orbison, - osobito su rado uzimali njegove pjesme za filmove. Roy Orbison je 1980 otpjevao pjesmu That Lovin' You Feelin' Again u duetu sa pjevačicom Emmylou Harris, za to su nagrađeni Nagradom Grammy 1981 godine u kategoriji - najbolja country izvedba.
1985 godine, snimio je pjesmu Wild Hearts za film Insignificance Nicolasa Roega. 1986 David Lynch uzeo je njegovu pjesmu Dreams kao muzičku podlogu za svoj slavni film Blue Velvet. Ovaj novi interes za Orbisona, doveo je do toga da je uvršten u Rock and Roll Hall of Fame 1987 godine. Osamdesetih su izdana i brojna reizdanja starih Orbisonovih hitova, koja su bila odlično prihvaćena kod publike.
U septembru 1987. godine, snimio je televizijsku emisiju (crno bijelu) Roy Orbison i prijatelji, crno bijela noć (Roy Orbison and Friends, A Black and White Night), za televizijsku kompaniju HBO u Los Angelesu. Orbisonovi gosti bile su same zvijezde tog vremena (koji su usput bili i njegovi obožavatelji) poput gitariste Jamesa Burtona, gitariste i pjevača Bruce Springsteena, Tom Waitsa, Elvis Costella, Jackson Browna i brojnih drugih. Ova emisija pomogla je Orbisonu da se približi mlađim generacijama amerikanaca.
Nakon toga je osnovao sastav Traveling Wilburys, zajedno sa tadašnjim mega zvijezdama Bob Dylanom, George Harrisonom, Jeff Lynneom i Tom Pettyem. Sastav je doživio dobar prijem kako kod kritike, tako i kod publike.
Nastavio je uspješno i solo karijeru izdavši album Mystery Girl, koji je dobro primljen kod publike.
Smrt
Orbison je čitavog života bio srčani bolesnik, nakon serije srčanih udara umro je u bolnici 6. decembra 1988. u Hendersonvilleu.
Privatni život
Orbison je preživio velike osobne tragedije u svom nedugom životu. Njegova prva žena, Claudette Frady, poginula je vozeći motor 6. juna 1966 u mjestu Gallatin, Tennessee. 14. septembra 1968, izgorjela mu je kuća do temelja u mjestu Hendersonville, Tennessee, u toj nesreći poginula su mu i dva sina (od troje koliko je imao), on je u to vrijeme bio je na turneji u Engleskoj.
Orbisonova ostavština
Orbison će ostati upamćen po svojim baladama o izgubljenim ljubavima. Mnogi kasniji autori poput Elton Johna i njegovog koatora Taupina preuzimali su Orbisonovu recepturu za pisanje pop hitova.
Hidrogenaza (nespecifična)
Termin Hidrogenaza (nespecifična) ima više značenja.
LIP
Termin LIP ima više značenja.
Grif
Termin grif ima više značenja.
MSRB
Termin MSRB ima više značenja.
Degré
Degre je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 594, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km².
Clarendon, Arkansas
Klarendon je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Zvonko Petričević
Zvonko Petričević je bio hrvatski košarkaš. Igrao je za reprezentaciju Jugoslavije. Manje je poznato da je bio vrsni likovni umjetnik: slikar i grafičar, koji je djela izlagao diljem svijeta. Na kraju, ali ništa manje važno, bio je veliki humanist koji je pomogao brojnim dobrotvornim asocijacijama.
Clarendon, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.664, što je 296 (-15,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Socijaldemokratska partija Hrvatske
Socijaldemokratska partija Hrvatske (akronim SDP), socijaldemokratska/liberalna stranka lijevog centra u Hrvatskoj.
Zvonko Petričević
Studirao je arhitekturu, a u Belgiji je išao na poslijediplomski studij.
Socijaldemokratska partija Hrvatske
Nastala je 1990. trasnformacijom tada vladajućeg Saveza komunista Hrvatske, koji je pred prve demokratske izbore promijenio ime u Savez komunista Hrvatske - stranka demokratskih promjena. Na tim je izborima SKH-SDP izgubio vlast, a njegov status nominalno najjače opozicijske stranke je vrlo brzo erodirao zahvaljujući izbijanju rata u Hrvatskoj, kao i sve većim okretanjem desnim političkim opcijama i prešutnoj podršci nacionalističkoj politici predsjednika Tuđmana i vladajućeg HDZ-a.
Zvonko Petričević
Klupska karijera
Igrao je za Lokomotivu iz Zagreba. U četirima je sezonama bio najboljim strijelcem državnog prvenstva. U prosjeku je postizao 25 koševa po utakmici. Suigrači su mu bili Eduard Bočkaj, Damir Đaković, Ivan Franić, Mirko Glogovac, Većeslav Kavedžija, Dragan Kovačić, Boris Lalić, Ilija Matijević, Zdravko Momčilović, Mirko Novosel, Milivoj Omašić, Matan Rimac, Ivica Valek i drugi.
Planirao je igrati u NBA. Radi toga se je zaputio u SAD gdje je bio u profesionalnim košarkašim kampovima. Uspješno ih je prošao i trebao je igrati u NBA, no predomislio se. Okrenuo se poslovnoj karijeri. Došao je do dopredsjednika američke tvrtke za područje Srednjeg Istoka.
Socijaldemokratska partija Hrvatske
Danas se SDP smatra glavnom opozicijskom strankom, a podrška toj stranci u anketama je počela postupno rasti nakon što se početkom 2007. saznalo da je Račan - najdugovječniji čelnik veće političke stranke u historiji višestranačke Hrvatske - teško obolio. Nakon što je 11.4. 2007. Račan i formalno podnio ostavku, SDP je organizirao konvenciju s ciljem izbora novog čelnika, te poslije višetjedne javne kampanje između četvorice kandidata izabrao Zorana Milanovića za svog novog predsjednika. Godine 2007. SDP je pod Milanovićevim vodstvom tijesno izgubio parlamentarne izbore od HDZ-a.
Benozzo, Padova
Benozzo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Socijaldemokratska partija Hrvatske
2010. se SDP sa strankama HNS, IDS i HSU pred parlamentarne izbore udružio u izborni/koalicijski blok kolokvijalno poznat kao Kukuriku koalicija. Taj je blok osvojio apsolutnu većinu na izborima 2011. te je sastavljena koalicijska vlada na čelu sa Milanovićem kao premijerom.
Od tog datuma je podrška SDP-u, prije svega zbog nastavka negativnih ekonomskih trendova, počela padati, te je SDP poražen na svim izborima kojima je sudjelovao, a nakon izbora 2015. je izgubio vlast. Usprkos izrazitoj nepopularnosti kratkotrajne desničarske vlade Tihomira Oreškovića i prednosti u anekatama, SDP je osvojio još manje glasova na izborima 2016. godine, te je ostao u oporbi. Dan kasnije je Milanović najavio da se neće kandidirati na sljedećim izborima za predsjednika stranke. Na njima je za novog vođu SDP-a izabran Davor Bernardić, mladi fizičar i predsjednik zagrebačke organizacije SDP.
Benozzo, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Bojan Adamič
Bojan Adamič (Ribnica, Slovenija, 9. 8. 1912. — Ljubljana, 3. 11. 1995.) je bio slovenski kompozitor filmske muzike.
Njegove kompozicije se pojavljuju u više od 70 filmova.
Dobranje (Zažablje)
Dobranje je naselje u sastavu općine Zažablje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Naselje se nalazi u dolini Neretve uz lokalnu prometnicu Metković - Neum.
Stanovništvo
Nekoć je Dobranje bilo veliko naselje, ali zbog velikog raseljavanja, prema popisu stanovništva iz 2001. godine u Dobranju obitava svega 9 stanovnika.
MSRA
Termin MSRA ima više značenja.
Konnersreuth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Tiršenrojt Konersrojt se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Tiršenrojt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 573 metra. Površina opštine iznosi 23,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.917 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Marko Aurelije Kleandar
Marko Aurelije Kleandar (Marcus Aurelius Cleander, ? - 190), poznatiji kao Kleandar, bio je rimski oslobođenik koji je stekao ogromno bogatstvo, moć i uticaj kao komornik i miljenik cara Komoda, postavši na kraju komandant Pretorijanske garde.
U junu 190. je, pak, Rim pogodila nestašica hrane, a koju je još težom učinio Papirije Dionizije, prefectus anonae, glavni službenik zadužen za raspodjelu brašna siromašnima. On je namjerno zadržao dostavu novih zaliha kako bi za to optužio Kleandra. Plan je uspio i krajem mjeseca su u Circus Maximusu gledatelji počeli klicati parole protiv Kleandra. Na to su na njih krenuli pretorijanci i pobili veliki broj građana, ali su prilikom nastavka progona u samim gradskim ulicama naišli na otpor, kome su se priključili vigili, odnosno milicija pod vodstvom gradskog prefekta Pertinaksa. Pertinaksove snage su Kleandrove pretorijance uspjeli protjerati sve do ruba carske palače, gdje je Komod odjednom shvatio da pred vratima ima građanski rat. Nemajući drugog izbora, Kleandra je dao pogubiti i okupljenoj masi bacio njegovu glavu. Novim je pretorijanskim prefektom postao Pertinaks.
U popularnoj kulturi
Kleandar se pojavljuje kao lik u historijskom filmu Pad Rimskog Carstva iz 1964. godine, a u kome ga tumači Mel Ferrer. Opisan je kao slijepi rob beskrupuloznog karaktera i sa talentom za mračne intrige, te upravo zahvaljujući njemu Komodov otac Marko Aurelije pada kao žrtva trovanja.
Anatabin
Anatabin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 160,216 Da.
Lorenzo Lotto
thumb|right|250px|Portret Andrea Odonia, [[1527.]] thumb|right|250px|Milosrđe sv. Antuna, 1542, Venecija, crkva San Giovanni e Paolo Lorenzo Lotto (Treviso, oko 1480. – Loreto, 1556) bio je venecijanski slikar, crtač i ilustrator. Slikao je uglavnom oltarne pale, portrete i biblijske prizore. U vrijeme njegova rada, a to je doba visoke renesanse, njegovo slikarstvo predstavlja, svojim nervoznim i ekscentričnim kadriranjem i distorzijama, prijelaznu fazu između firentinske renesanse i rimskog manirizma 16. stoljeća.
Život i rad
Rođenjem Venecijanac, radio je u Trevisu (1503–1506), Markama (1506–1508), Rimu (1508–1510), Bergamu (1513–1525), Veneciji (1525–1549), Anconi (1549) i konačno kao dominikanski fratar, posljednje dane svog života u Loretu (1549–1556).
Školovanje
Gotovo da i dan danas ne znamo puno o njegovom školovanju. Kao venecijanac bio je pod utjecajem Giovannija Bellinija, isto tako vidljivo je da je dobro poznavao djela suvremenih venecijanskih slikara. Za njega je Vasari u svojim Vitama rekao da je isprva imitirao Bellinija, a potom Giorgionea. Iako Bellini nije bio njegov direktni učitelj, njegov utjecaj je potpuno vidljiv na njegovoj ranoj slici Bogorodica s djetetom i sv Jeronim (1506) (National Gallery of Scotland, Edinburgh). Međutim, u svojim portretima ali i na slikama, poput Alegorija vrline i razvrata (1505) (Nacionalna galerija, Washington) on pokazuje utjecaj giorgioneovog naturalizma. Kako je postajao stariji, mijenjao mu se i stil, od giorgioneovog naturalizma, do dramatike koja podsjeća na njegova suvremenika iz Parme, Correggia.
Rad u Trevisu (1503–1506)
mini|lijevo|225px|Alegorija vrline i razvrata Lotto je vrlo brzo napustio Veneciju i otišao u obližnji Treviso, jer je za mladog slikara bilo vrlo teško doći do posla pored takvih imena kao što su bili Giorgione, Palma Stariji i Tizian.
U tada cvjetajućem Trevisu, gradu teraferme Venete, došao je pod pokroviteljstvo biskupa grada Bernardina de'Rossia. Iz tog razdoblja njegova stvaralaštva, znamo za Portret biskupa , 1505. (sada u muzeju Capodimonte, Napulj), te za sliku Svetog Jeronima u pustinji (1500. ili 1506) (Louvre, Pariz). Na tim slikama vidimo njegovo mladenačko crtačko neiskustvo, ali i sposobnost da vrlo dramatično oslika pozadinu prizora (kamenjar) i tako naglasi crveno odijela sveca. Istovremeno on ima veliki osjećaj za minijaturne detalje na slici. Tada je naslikao svoje prve oltarne slike, za župnu crkvu Cristina al Tiverone (1505]]) i krstionicu katedrale Asolo (1506), a obje se nalaze u navedenim crkvama.
Poliptih Recanati (1506–1508)
Godine 1508. počeo je raditi na poliptihu za oltar crkve San Domenico, u gradiću Recanati (Marke). Ovaj konvencionalni dvokatni poliptih ima šest panela. Iz tog vremena je i njegova poznata slika Portret mladića na bijelim zavjesama (1508, danas u Kunsthistorisches Museum, Beč).
Rad u Rimu (1508–1510)
mini|lijevo|225px|Preobraćenje Kako mu je ugled kao slikara porastao, došao je u fokus Bramantea, papinskog arhitekta, koji je tad bio u prolazu kroz Loreto, na hodočašću u obližnji Recanati. Bramante je pozvao Lorenza Lotta da dođe u Rim i oslika papin stan.
Međutim danas ne postoji ništa od tog njegova rada, jer je uklonjen svega nekoliko godina iza nastanka. Najvjerojatnije zato jer je htio oponašati Rafaela, veliku slikarsku zvijezdu u papinskim očima. Na izvjestan način on je to učinio već prije u Preobraženju jednim od panela za poliptih u Recanatiu.
Rad u Markama (1511–1513)
Godine 1511. radio je za bratovštinu Buon Gesù u Jesi, sliku Polaganje u grob (Pïnacoteca Civica, Jesi). Ubrzo nakon toga, slikao je oltarne panele za poliptih u Recanatiu, Preobraženje (1512?, danas u Pinacoteca Comunale, Recanati) i fresku sv. Vincenta za crkvu San Domenico.
Rad u Bergamu (1513–1525)
Period u Bergamu, najzapadnijem gradu Mletačke republike, bio je jedan od najplodnijih razdoblja njegova života. U Bergamu je dobio brojne narudžbe od bogatih trgovaca, dobro obrazovanih intelektualca i lokalne aristokracije. Ovdje je njegovo slikarstvo postalo bogato bojom a crtež mu je postao profinjen. Osobito su mu išli portreti, u kojima je razvio svoj koncept psiholoških portreta, otkrivajući misli i emocije svojih naručitelja. U neku ruku Lotto je tu nastavio rad koji je započeo Antonello da Messina. Dobar primjer za to je njegov Portret mladića s knjigom (sada u Gallerie dell'Accademia, Venecija).
Rad u Veneciji (1525–1532)
thumb|right|260px|Portret mladića (1526)
Lotto je prvi put ušao među dominikance u samostan San Giovanni e Paolo. Ali ih je morao napustiti nakon svega nekoliko mjeseci nakon sukoba s fratrom Damjanom Zambellijem. Kako nije mogao ispunjavati brojne narudžbe, osnovao je bottegu (slikarsku radionicu). Njegova bottega isporučila je pet oltarnih slika za crkve u Markama, te jednu za crkvu Santa Maria Assunta za mjesto Celano (blizu Bergama). Izradili su još jednu palu za venecijansku crkvu Santa Maria dei Carmini, portretirajući sv. Nikolu iz Barija u slavi.
Kako je Venecija bila vrlo bogat grad, a njegova popularnost kao slikara jako narasla, dobijao je jako puno narudžaba od privatnih naručitelja, naročito za portrete. Tako je naslikao; Portret mladića  (Gemäldegalerie, Berlin), Portret Andrea Odonija  (Royal Art Collection, Hampton Court) (1527), ovaj portret utjecao je na Tizianov poznati Portret Jacopa Strade  (1568) (Kunsthistorisches Museum, Beč). No u Veneciji je sve više rasla Tizianova zvijezda, koji ga je potpuno zasjenio, tako da je napustio Veneciju i ponovno preselio kao na početku svog puta u Treviso 1532. godine.
Rad u Veneciji, Venetu i Markama (1532–1556)
U svom posljednjem razdoblju života, Lorenzo Lotto često se selio od grada do grada, u potrazi za naručiteljima i poslom. Tako se 1532. obreo u Trevisu. Zatim je proveo oko sedam godina u Markama (Ancona, Macerata i Jesi), zatim se vratio u Veneciju 1540. godine. Potom se ponovno preselio u Treviso 1542, zatim se ponovno vratio u Veneciju 1545. godine. Pri kraju života ponovno je otišao u Anconu 1549. godine.
To je bio vrlo produktivno razdoblje u njegovu životu, tijekom kojeg je naslikao više portreta i oltarnih slika: thumb|right|260px|Venecijanka kao Lukrecija (1533) Pri kraju života bilo mu je gotovo nemoguće zaraditi za život. Teško ga je pogodilo kad mu je 1550. njegovo djelo bilo neuspješno prodavano u Anconi. Taj događaj je vrlo pedantno zapisao u svojoj knjizi osobnih računa, to ga duboko razočaralo. Čitav svoj život bio je duboko religiozan čovjek, tako da je 1552. godine ušao u dominikance u Loretu, kao brat laik. Za svog redovničkog života dekorirao je baziliku sv. Marije i naslikao Prikazanje u hramu za Palazzo Apostolico u Loretu. Umro je 1556. godine, pokopan je na osobni zahtjev, u dominikanskom habitu.
Giorgio Vasari uvrstio je životopis Lotta u treći tom svojih slavnih Vita. Lotto je iza sebe ostavio brojna pisma i vrlo detaljnu bilježnicu-troškovnik (Libro di spese diverse, 1538–1556), iz koje možemo danas pročitati puno toga o njegovu životu i prilikama u tom dobu. Svojim djelom utjecao je na mnoge slikare, a najviše vjerojatno na Giovannia Busia.
Lorenzo Lotto danas
Ubrzo nakon smrti Lotto je pao u zaborav i bio je potpuno nepoznat. Njegovo slikarstvo otkrio je ponovno krajem 19 stoljeća američki povjesničar umjetnosti Bernard Berenson. Nakon toga uslijedilo je ponovno upoznavanje s Lottom, velikom izložbom u Veneciji 1953 godine, te nedavno održanom Lorenzo Lotto: ponovno otkriveni majstor renesanse u National Gallery of Art, Washington DC (novembar 1997 – mart 1998).
Southside, Alabama
Southside je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.412 stanovnika.
Pointe a la Hache, Louisiana
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 187.
Sulfitna oksidaza
Termin Sulfitna oksidaza ima više značenja.
Nader-šah Afšar
Nader-šah Afšar (perz. نادر شاه افشار; Dargaz, novembar 1688. ili 6. 8. 1698. – Habušan, 19. 6. 1747.), šah Irana i osnivač afšaridske dinastije. Jedan je od najvećih iranskih osvajača svih vremena i zbog brojnih pobjeda protiv Afganaca, Osmanlija, Rusa, Mogula, Uzbeka i Arapa u zapadnjačkoj se historiografiji oslovljava i „perzijskim Napoleonom”, „drugim Aleksandrom” i „posljednjim velikim osvajačem Azije”. Šah Nader je bio militarni genije i jako sposoban vojskovođa, ali i poznat po svojoj brutalnosti i beskrupuloznosti prilikom ekspanzija. U zadnjoj deceniji života postao je paranoidan, impulsivan i brutalan, te samim tim opasan i nepredvidljiv čak i svojim saradnicima. Ubijen je u zaveri 1747. u 59oj godini života. Iako je formirao itekako veliku imperiju, koja se prostirala od Delhija do Sirije, i od Rusije do juga arapskog poluostrva, iz neobjašnjivih razloga njegovo ime i status nisu preterano poznati zapadnim civilizacijama, tj. ljudi večinski nisu čak niti čuli za ovog velikog vojskovođu i ekspanzionistu epskih proporcija. Nakon serije pobedonosnih bitaka protiv Afgana i Osmanlija u kojima je bio glavni general, državnim udarom je došao na vlast 1736. i u narednih 11 godina je zaratio sa svakom okolnjom državom. Vrstan osvajač, političar i diplomata, Šah Nader je, kao manijakalni sadista izopačenog uma očito imao samo nezasitu želju za ekspanzijama i krvoprolićima. Ironično gledano, možda ga je upravo taj višak agresije, neuračunljivosti i sadističke naravi i stavio na marginu svetske istorije, zanemarivši strateške sposobnosti i činjenicu da je jedan od najvećih i azijskih, ako ne i svetskih vojskovođa i vladaoca. Ipak, u rodnom Iranu mu je ime visoko kotirano, uz Ismaila i Abasa Velikog njegovi sunarodnici ga gledaju kao jednog od najpreduzemljivijih monarha.
Rana karijera
Rođen je u horasanskom mjestu Dargaz na sjeveroistoku Irana, u skromnoj obitelji afšaridskog plemena koje je bilo lojalno safavidskim šahovima još od vladavine Ismaila I. (1502. – 1524.). Svoju vojničku karijeru izgradio je služenjem lokalnog plemenskog namjesnika Babe Ali-bega odnosno vladara Tahmaspa II. u borbama protiv Hotakija, pobunjenih paštunskih plemena koji su nakratko kontrolirali veće dijelove zemlje. Oduševljen nizom njegovih vojnih pobjeda, Tahmasp mu je darovao ruku svoje kćeri i proglasio ga namjesnikom istočnog Irana. Početkom 1730-ih šah Tahmasp II. na sjeverozapadu zemlje osobno pokreće pohod protiv Osmanlija i Rusa no njegov pohod ne samo da nije rezultirao vraćanjem izgubljenih teritorija već i dodatnim gubitcima, nakon čega ga Nader 1732. prisiljava da abdicira u korist svog malodobnog sina Abasa III. Nedugo kasnije Nader pokreće ofenzive na Osmansko i Rusko Carstvo te nizom vojnih pobjeda uspijeva vratiti sve ranije izgubljene teritorije. Zbog neizmjernih vojno-političkih zasluga i rodbinskih veza sa safavidskom dinastijom, Nader je odlukom vrhovnog vijeća 8. 3. 1736. okrunjen kao šah Irana.
Vladavina
Vladavina Nader-šaha kao i ranija vojnička karijera obilježena je brojnim uspješnim vojnim pohodima i osvajanjima, počevši s ofenzivom na preostale hotakijske pobunjenike na istoku. Godine 1738. uspješno opsjeda njihovu prijestolnicu Kandahar koja biva u potpunosti razrušena, te na njenim temeljima daje podići novi grad imenovan Naderabad. Zbog tolerantnog odnosa prema sunitima pridobio je simpatije i brojnih Paštunaca (Afganaca) koji su se priključili njegovoj vojsci.
Osnažen u vojnom i političkom smislu, Nader-šah počinje kovati planove o stvaranju velikog svjetskog imperija ravnom Džingis-kanovom ili Timurovom, a na meti mu se našlo bogato Mogulsko Carstvo na Indijskom potkontinentu. Od mogulskog vladara traži da mu preda afganske pobunjenike koji u Indiji našli utočište, a odbijeni zahtjev koristi kao izgovor za opću invaziju sa 90.000 vojnika. Odlučujuća bitka odigrala se kod Karnala (110 km sjeverno od Delhija) 13. 2. 1739. gdje mu se suprostavila dvostruko brojnija mogulska vojska predvođena Muhamed-šahom. Iranci su izvojevali veliku pobjedu, zauzeli prijestolnicu Delhi i zaplijenili golemo bogatstvo koje uključuje brojne dragulje, neke od najvećih dijamanata i tzv. „Paunovo prijestolje”. Na incident u kojem su poraženi mogulski vojnici napali iranske, Nader-šah uzvratio je okrutnom naredbom da se svi pobunjenici pobiju i grad opustoši, što je zarobljenog mogulskog vladara nagnalo da moli za milost. Nader-šah imenovao je Muhamed-šaha svojim vazalom, oženio se jednom od njegovih kćeri, te se vratio u Mašhad s kolosalnim bogatstvom zbog kojeg je oslobodio čitavu monarhiju od poreza na pune tri godine.
Smrt i ostavština
Posljednje godine svog života Nader-šah provodi u smirivanju učestalih pobuna širom zemlje koje su prije svega bile potaknute iznenadnim nametanjem visokih poreza. Osim problema s pukom, nevolje su mu zadavale i brojne nesuglasice unutar porodice i između vojnih klanova oko raspodjele moći na vladarskom dvoru. Dramatična situacija kulminirala je sredinom 1747. kada je prilikom pohoda protiv kurdskih ustanika u Horasanu grupa urotnika sastavljena od afšaridskih i kadžarskih časnika skovala plan o atentatu. U noći 19. 6. 1747. u vojnom logoru kraj Fatehabada (10-ak km od Habušana u Sjevernom Horasanu) Nader-šah proboden je prilikom spavanja. Prema predaji, neposredno prije smrti teško ozlijeđeni Nader-šah uspio je ubiti dvojicu urotnika. Nakon njegove smrti na vladarskom dvoru zavladao je kaos, a nasljednikom se ubrzo nametnuo njegov nećak Adel-šah kojem nije uspjelo očuvati sve osvojene teritorije.
Nader-šah ostao je upamćen kao vojni genije, ali i po osebujnom karakteru koje se za zadnjih godina života zbog bolesti opisuje i kao narcistoidno i paranoidno. Vodio je dinamičnu i neuravnoteženu ekonomsku politiku koja je zbog golemog vojnog proračuna državu umalo dovela do ekonomskog sloma, unatoč silnom bogatstvu stečenom u osvajanjima. Zbirka kraljevskih dragulja, velikim dijelom sastavljena od Nader-šahovog indijskog blaga, danas se čuva u iranskoj centralnoj banci u Teheranu i najveća je takve vrste u svijetu. Njegov odnos prema sunitima smatra se tolerantnijim nego u vrijeme safavidske vlasti, no pokušaji ublažavanja šijitsko-sunitskih razlika nisu na koncu urodili plodom pa su se sukobi nastavili nakon njegove smrti. Uz brojne vojne, ekonomske i društvene promjene, jedna od inovacija Nader-šahove vlasti bila je naredba o izradi zemljišnih knjiga poznatih kao Rakabat-e Nāderi. Mašhad, afšaridska prijestolnica, postao je vodećim ekonomskim čvorištem na Puta svile između Indije i Rusije, a u njemu se danas nalazi Nader-šahova grobnica uz pripadajući muzej i spomenik. Period nakon smrti Nader-šaha u kratkoročnom kontekstu obilježili su unutrašnji dinastijski sukobi, a u dugoročnom kraj ekspanzionizma u vanjskoj politici Irana.
Mel Ferrer
Mel Ferrer (25. august 1917 – 2. jun 2008) bio je američki glumac, filmski režiser i producent, poznat po nastupima od nekih najznamenitijih historijskih spektakala u trećoj četvrtini 20. vijeka.
Usprkos sličnog imena, Mel Ferrer nije bio u rodu sa Joseom Ferrerom i njegovim sinom Miguelom.
Filmografija
kao glumac:
Meka
Meka ( Meka, puni naziv Mekka el-Mukerrema) jeste grad u oblasti Hidžaz i prijestolnica istoimene provincije u Saudijskoj Arabiji. Grad se nalazi oko 70 km u unutrašnjosti od Džide u uskoj dolini na nadmorskoj visini od 277 metara. U 2012. imala je oko 2 miliona stanovnika, mada se svake godine njeno stanovništvo utrostruči tokom perioda hadždža koji se održava u dvanaestom mjesecu islamskog kalendara, zu-l-hidždže.
Kao mjesto rođenja poslanika Muhammeda (a.s.) i mjesto prve objave Kur'anskih ajeta Muhammedu (tačnije, u pećini Hira 3 km od Mekke), ona se smatra najsvetijim gradom u islamu i mjesto hodočašća poznatog kao hadždž, obaveznog za sve muslimane koji su u mogućnosti tamo doći. U Mekki se nalazi i Kaba, po mnogima najsvetije mjesto za sve muslimane u svijetu, jer se prema njoj okreću svi muslimani (kibla) tokom molitve (namaza).
Mekkom su dugo vremena vladali potomci i nasljednici Muhammeda (a.s.), takozvani šerifi, bilo da su vladali kao nezavisni vladari ili kao vazali većih vlastodržaca. Nju je osvojio Ibn Saud 1925. godine. U moderna vremena, Mekka se naglo proširila veličinom i kvalitetom infrastrukture, a u njoj su izgrađene zgrade poput Abradž al-Bejta, poznate kao kraljevski hotel "sahat-kula", treća najviša zgrada na svijetu i zgrada sa najvećom površinom prostora u njoj. Tokom ovog perioda izgradnje, Mekka je izgubila i neke historijske građevine i arheološka nalazišta poput tvrđave Adžjad (‎). Danas, Mekku godišnje posjeti više od 15 miliona muslimana, uključujući nekoliko miliona tokom par dana hadždža. Kao rezultat toga, Mekka je danas postala jedan od najraznolikiji, kosmopolitskih gradova u islamskom svijetu, i pored činjenice da je nemuslimanima zabranjen ulazak u grad.
Etimologija
Mekka (ranije Meka) je uobičajeni oblik bosanske transliteracije arapskog imena grada, mada zvanična transliteracija koju koristi vlada Saudijske Arabije glasi Makkah, što je donekle bliže arapskom izgovoru. Sama riječ meka u bosanskom i mnogim drugim jezicima često se koristi pri opisivanju bilo kojeg mjesta koje "privlači" veliki broj ljudi, ali mnogi muslimani takvo korištenje imena grada ne odobravaju te ga smatraju omalovažavajućim i neprikladnim. Vlada Saudijske Arabije usvojila je zvaničnu transliteraciju Makkah 1980tih, ali takav način transliteracije nije međunarodno prihvaćen niti korišten. Puno zvanično ime grada glasi Makkah al-Mukarramah (, Mekka el-Mukerrema ), što znači "Časna Mekka", ali se ponekad u slobodnom prijevodu koristi i izraz "Sveti grad Mekka".
Antičko i drevno ime današnje Mekke je Bakkah (koje se često transliterira i kao Baka, Beka, Bakah, Bekka, Bakka i sl.). U arapskom jeziku, ova riječ odnosno njena etimologija, kao i kod Mekke, je nejasna. Široko prihvaćeno mišljenje je da je ona sinonim za Mekku, a navodi se da je to bilo konkretno prvobitno ime za dolinu koja se tu nalazi, dok islamski učenjaci taj pojam općenito koriste pri opisivanju svetog područja u gradu u neposrednoj okolini Kabe, kao i samu Kabu. Oblik Bakkah za Mekku spomenut je i u Kur'anu u 3. suri u 96. ajetu, dok se oblik Mekka koristi u 48. suri u 24. ajetu.
U starom južnoarapskom, jeziku koji se koristio na jugu Arapskog poluostrva u doba Muhammeda (a.s.), glasovi b i m su se mogli međusobno zamjenjivati. (Međutim, tu teoriju još treba proučavati jer su u južnoarapskom b i m različiti fonemi). Na drugim mjestima u Kur'anu (6. sura 92. ajet i 42. sura 5. ajet), Mekka se navodi pod imenom Umm-ul Kura, što na bosanskom znači "majka svih gradova". Jedno od imena za Mekku je i Tihamah.
Geografija
lijevo|thumb|200px|Pogled na Mekku sa vrha hotela Abradž al-Bejt Mekka se nalazi na 277 metara iznad nivoa mora te oko 80 km udaljena od obale Crvenog mora. Središte grada nalazi se u uskom koridoru između planina, koji se često naziva i Mekanska udolina (šupljina). Područje grada sadrži i doline Al-Tanim, Bakkah i Abkar. Njen planinski položaj u mnogim aspektima definira i njeno današnje širenje. Središte grada se smatra područjem oko Mesdžid-ul-Harama, a ono je smješteno na nešto nižoj nadmorskoj visini od ostatka grada. Područje oko džamije pripada starom gradu. Glavne gradske avenije su El-Mudda'ah i Sūk al-Lejl sjeverno od džamije, te As-Sūk Assagir južno. Saudijci su znatno proširili Veliku džamiju u centru grada, gdje su nekada bile stotine kuća te ih zamijenili sa širokim ulicama i trgovima. Tradicionalne kuće u Mekki građene su od lokalnog kamena i pretežno su dvospratne ili trospratne. Danas cjelokupno područje grada prostire se na preko 1200 km2.
U antičkoj i srednjevjekovnoj Mekki, grad se snabdijevao sa nekoliko glavnih izvora vode. Prvo su bili lokalni bunari, kao što je izvor Zem-Zem, a koji su većinom davali slankastu vodu. Drugi izvor vode je bilo vrelo Ajn Zubejda. Voda iz ovog vrela potjecala je iz planina Džebel Sa'd i Džebel Kabkab, koje se nalaze nekoliko kilometara istočno od brda Arefata, odnosno oko 20 km jugoistočno od Mekke. Voda se transportirala od vrela koristeći podzemne kanale. Treći, ali sporadični, način vodoopskrbe je kišnica koju stanovnici čuvaju u malim rezervoarima ili cisternama. Kišnica, iako oskudna, također predstavlja rizik od poplava a od nje postoji opasnost još od davnih vremena. Prema Al-Kurdiju, do 1965. bilo je ukupno 89 većih poplava, uključujući i nekoliko u Saudijskom periodu. U prošlom vijeku, najteža poplava desila se 1942. godine. Od tada, napravljene su brane kako bi se u budućnosti taj problem otklonio.
Klima
U Mekki vlada ekstremno suha i vrela klima. Za razliku od drugih saudijskih gradova, u Mekki i zimi vladaju ekstremno visoke temperature, koje se kreću od 18 °C noću do 30 °C danju. Ljetne temperature su izuzetno visoke i gotovo svakodnevno prelaze preko 40 °C dok se noćne ljetne temperature kreću do vrućih 30 °C. Kiša u Mekki pada u vrlo malehnim količinama obično između novembra i januara.
Historija
desno|thumb|Karta Mekke oko 1814. godine desno|thumb|Slika Mekke, napravljeno u 18. vijeku u Turskoj Rana historija Mekke nije u potpunosti poznata. Sigurno je samo da se i u predislamsko vrijeme ovdje nalazilo svetište koje je bilo cilj hodočašća. Po islamskoj tradiciji, naseljavanje Mekke je počelo kada je praotac Ibrahim (po kršćanskoj tradiciji Abraham) i njegova žena Hadžera (Hagar) ovdje došli zajedno sa svojim sinom Ismailom (Ismaelom). Po dolasku tamo, Ibrahim je molio Boga da opskrbi njegovu porodicu, dok je on odsutan. Kako se navodi u 14. Kur'anskoj suri "Ibrahim", kada im je ponestalo vode, njegova žena Hadžera je počela trčati između dva brda (Saffa i Merva) ukupno sedam puta da bi pronašla vodu. Nakon što se vratila u svoj šator, pored svog sina Ismaila ugledala je izvor vode, koji postoji i danas, a poznat je kao Zem-Zem (staroarapski: stani, stani). Otprilike u isto vrijeme u Mekku su doselila dva plemena iz Jemena, Džurhum i Katura. Kasnije je Ismail oženio jednu djevojku iz plemena Džurhum. Kada se Ibrahim vratio u Mekku, zajedno sa Ismailom je sagradio Kabu. Po islamskom vjerovanju, davno prije njega Adem je sagradio Kabu kao mjesto za molitvu, ali je tokom vremena propala i pala u zaborav sve dok je Ibrahim nije ponovno pronašao. Kasnije je pleme Džurhum preuzelo kontrolu i održavanje Kabe.
Početkom 6. vijeka, kontrolu nad gradom Mekkom preuzima pleme Kurejš. Oni su se uspjeli učvrstiti pomoću uspješne trgovine, te su sa drugim arapskim plemenima uspjeli napraviti jedan sistem savezništva. Među najvažnijim vezama bila je ona sa plemenom Benu-Sulajm, koji su uglavnom naseljavali područje između Mekke i Medine. Međutim, u unutrašnjoj organizaciji plemena Kurejš postojali su mnogi rivaliteti između pojedinih porodica. U tom vremenu, Kaba je već značajno vjersko svetište koje su redovno posjećivala arapska plemena, u čast paganskog božanstva Hubala. U predislamskom periodu kult Kabe je pored slavljenja Allaha (dž.š.) uključivalo i štovanje brojnih staroarapskih božanstava poput al-Lata, Manata i Uza. Političko i društveno središte grada bila je Dar al-Nadva, vijećnica u kojoj je zasijedalo vijeće plemena Kurejš i gdje su se proslavljale najznačajnije proslave ili ustoličenja.
Oko 610. poslanik islama Muhammed (a.s.) počeo je u Mekki otvoreno pozivati ljude u tada novu, monoteističku religiju. Međutim, zbog vrlo snažnog protivljenja mnogih pripadnika plemena Kurejš protiv njega i njegovog pozivanja, u ljeto 622. njegovi sljedbenici i on sele se u grad Jesrib (danas poznat kao Medina), gdje su već mnogi pripadnici plemena Evs i Hazredž prihvatili islam. Iz Medine, Muhammed (a.s.) i muslimani započeli su borbu protiv neislamskih Mekkelija. Vojni sukobi između muslimana i višebožačkih Mekkelija mogu se podijeliti u četiri faze:
U periodu ranog islamskog doba, Mekka je postala, i do danas ostala, mjesto hodočašća i godišnjeg okupljanja miliona muslimana (hadždža). Godine 638. došlo je do obilnih kiša koje su poplavile grad, pa je tadašnji halifa Omer ibn el-Hattab u gornjem dijelu grada naredio gradnju nove brane koja je štitila džamiju od poplava. Nakon toga Mesdžid-ul-Haram je nekoliko puta proširivan, naročito u periodu abasidskog halife Mehdija (775-785.) kada je na vlasti u Mekki bio njegov namjesnik Džafar ibn Sulejman.
Od 1517. Mekka postaje dijelom Osmanlijskog carstva, sve do 1916. kada vlast preuzima veliki šerif Mekke Husein ibn Ali, kasnije on postaje kralj Hedžaza. Nedugo nakon toga, u oktobru 1924. sultan Abdul-Aziz ibn Saud preuzima Mekku, a kralj Husein bježi. Od januara 1926. sultan Abdul-Aziz se proglašava kraljem današnje Saudijske Arabije, te saziva svemuslimanski kongres u Mekki u ljeto 1926. na kojem su određeni uslovi i načini dolaska muslimana na hadždž.
Sveta mjesta
Najsvetije mjesto u samoj Meki je Mesdžid-ul-Haram, sagrađen u sadašnjem obliku godine 1570. (978. godine po islamskom kalendaru). Četvorougaone je forme i okružen kamenim zidovima. Najsvetije mjesto samog islama, Kaba, je u središtu dvorišta Mesdžid-ul-Harama.
Hira je pećina u blizini Mekke, na brdu zvanom Džebel el-Nur u području Tihame. Poznata je po tome što je u njoj Muhammed (a.s.) preko anđela (meleka) Džibrila (Gabrijela) od Allaha (dž.š.) primio objavu prvih Kur'anskih ajeta (prvih pet ajeta 96. sure "El-'Alek").
Privreda
Privreda Mekke u najvećoj mjeri zavisi od godišnjeg hadždža pa je zasnovana na pružanju usluga. Jedan akademik je izjavio: da Mekkanci nemaju izvora zarade osim usluga koje pružaju hadžijama. Prihodi dobijeni tokom hadždža, ne doprinose samo ekonomiji grada već u historijski gledano imali mnogo širi utjecaj na ekonomiju cjelokupnog Arapskog poluostrva. Prihod od hadždža ostvaruje se na nekoliko načina. Jedan od njih je oporezivanje hadžija. Porezi i takse su naročito povećani tokom velike krize 1920tih i 1930tih, a mnoge od tih taksi postojale su sve do 1972. godine. Drugi načini zarade uključuju usluge hadžijama tokom njihovog boravka u Mekki. Naprimjer, saudijska nacionalna aviokompanija Saudia ostvaruje 12% svih prihoda tokom vremena hadždža. Osim toga, prevoz koji plaćaju hadžije da bi doputovali u Mekku također jednim dijelom donosi prihode, a osim toga mnogo prihoda donose i hoteli.
Za organizaciju prihvata i smještaja haždija, grad osigurava više od 100 miliona američkih dolara, dok saudijska vlada troši oko 50 miliona za usluge tokom hadždža. U Mekki također postoje i neke industrijske firme, ali one ne igraju veliku ulogu u ekonomiji grada ni Saudijske Arabije, koja najveće prihode ima od izvoza nafte. Neke od manje zastupljenih proizvodnih firmi u Mekki uključuju fabrike tekstila, namještaja i slično.
Chartrené
Šartrene je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 54 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 43 metara (maksimalnoj 97 m, a minimalnoj 33 m).
Einsatzgruppen
mini|desno|250px|Ubijanje [[Jevreji|Jevreja u Ivangorodu 1942. godine]] Ajnzacgrupe (prevod: operativne grupe) bile su specijalne nacističke jedinice koje su operisale na zaposednutim teritorijama i čija je uloga bila da terorišu mesno stanovništvo, da likvidiraju neželjene ljude, rasno progonjene i odstrane potencijalnu opoziciju. Iz administrativnog pogleda bile su potčinjene RSHA (Rajhsziherhajtchauptamt ; prevod: glavna uprava sigurnosti rajha) u Berlinu pod vodstvom Rajnharda Hajdriha a kasnije Ernsta Kaltenbrunera.
Istorija
Jedinice Ajnzacgrupa bile su uspostavljene još pre anšlusa Austrije i razbijanjem Čehoslovačke. Posle invazije na Poljsku ove jedinice su imale zadatak da terorišu stanovništvo, da likvidiraju nepoželjne i pre svega Jevreje, poljsku inteligenciju i sveštenstvo. U maju 1941. nastale su jedinice za područje Sovjetskog Saveza za nastajuću operaciju Barbarosa. Jedinice u broju od 1.000 - 3.000 članova delile su se u Ajnzackomande ili Zonderkomande čije su vođe bili pripadnici SS jedinica i razne vrsta pripadnika policije. Ajnzatcgrupe su u početku pretežno ubijale Jevreje dok su kasnije, krajem leta 1941. godine ubijale bez obzira da li su muškarci, žene ili deca.
Suđenje
Po završetku Drugog svetskog rata, 24 visokih oficira ajnzacgrupa je procesuirano na suđenju pripadnicima Ajnzacgrupa tokom 1947. i 1948. godine, što je predstavljalo deo naknadnih nirnberških suđenja koje je sprovela Vojska Sjedinjenih Država. Lica su optužena za zločine protiv čovečnosti, ratne zločine i članstvo u SS (koja je proglašena kriminalnom organizacijom). Između ostalog je izrečeno 14 smrtnih kazni i dve kazne doživotnog zatvora; samo četiri smrtne kazne su izvršene, 7. juna 1951; ostale su zamenjene blažim kaznama. Još četvorici vođa ajnzacgrupa je suđeno u drugim zemljama i nad njima su sprovedene smrtne kazne.
mini|desno|[[Oto Olendorf, 1943.]]
Nekoliko vođa ajnzacgrupa, uključujući Olendorfa, je na suđenjima tvrdilo da su pre početka operacije Barbarosa dobili naređenje koje je od njih zahtevalo da pobiju sve sovjetske Jevreje. Još uvek nije pronađen nijedan dokaz da je takvo naređenje ikada izdato. Nemački tužilac Alfred Štrajm je istakao da ako bi se utvrdilo da je takvo naređenje izdato, posleratni sudovi bi mogli da osude vođe ajnzacgrupa samo kao saučesnike u masovnim ubistvima. Međutim, ako bi se ustanovilo da su ajnzacgrupe činile masovna ubistva bez naređenja oni bi mogli biti osuđeni kao počinioci masovnih ubistava, što bi sa sobom povlačilo strožije kazne, uključujući i smrtnu kaznu.
Većina počinilaca nacističkih ratnih zločina nikada nije optužena i mirno su se vratili civilnom životu. Zapadnonemačka centralna kancelarija tužilaštva za nacističke ratne zločince je optužila samo oko stotinjak bivših pripadnika ajnzacgrupa. Kako je vreme prolazilo postajalo je sve teže da se podignu optužnice; svedoci su postajali sve stariji i sve manje sposobni da ponude korisno svedočenje. Finansiranje suđenja nije bilo adekvatno, a vlade Austrije i Nemačke nisu bile previše zainteresovane da procesuiraju ratne zločine, želevši da zaborave nacističku prošlost.
Bura (razvrstavanje)
Bura se može odnositi na:
Buhta smjerti
Buhta smjerti (, doslovno: "Zaliv smrti") se može odnositi na:
NADPH oksidaza
Termin NADPH oksidaza ima više značenja.
NAD(P)H2:FMN oksidoreduktaza (nespecifična)
Termin NAD(P)H2:FMN oksidoreduktaza (nespecifična) ima više značenja.
NAD(P)H2 dehidrogenaza (FMN) (nespecifična)
Termin NAD(P)H2 dehidrogenaza (FMN) (nespecifična) ima više značenja.
Franconville (Dolina Oaze)
Frankonvil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 33.802, a gustina naseljenosti je iznosila 5,461 stanovnika/km².
Grampa, Vercelli
Grampa je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 948 m.
Buhta smjerti (film, 1926)
Zaliv smrti je sovjetski crno-bijeli nijemi film snimljen 1926. u režiji Abrama Rooma kome je također predstavljao cjelovečernji režijski debi. Radnja se događa za vrijeme ruskog građanskog rata, na brodu koji koriste bijeli kontrarevolucionari, a koga žele sabotirati pristaše boljševika.