cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antofagasta (regija)
Klima
Klima Antofagaste je izuzetno sušna, iako nešto blaža pored obale. Gotovo nigdje nema vegetacije osim u dolini rijeke Loa i po oazama kao što je San Pedro de Atacama.
Administrativna podjela
Regija je podjeljena na 3 provincije i 9 općina. Administrativni centar regije je grad Antofagasta u kom živi 352,638 stanovnika. , pored nje veći urbani centar je Calama.
Privreda
Glavna privredna je iskapanje bakra u divovskim površinskim kopovima.
Historija
Sve do kraja 19. vijeka regija je bila rijetko naseljena autohtonim Changosima i Atacamenima, tad su nahrupili kolonisti iz Čilea privučeni otkrićima velikih nalazišta salitre. Sve do Pacifičkog rata 1879. Regija Antofagasta pripadala je Boliviji.
Francuzi
Francuzi, romanski narod na zapadu Europe. -Politički u Francuze su popisivani i drugi narodi na području Francuske koji su nastali romanizacijom stare Galije i germanskih plemena. Među ovima danas razlikujemo Franko-Provansalce (574,000) iz istočne Francuske u pograničnim krajevima sa Švicarskom (7,100) i Italijom (71,000); Okcitance (2,377,000) na jugu Francuske; Provansalce (251,000) sa obale Sredozemlja; Gaskonjce koji su po svoj prilici akvitanijskim jezikom romanizirani Baski, a ima ih danas oko 250,000 na jugozapadu Francuske i oko 4,000 tisuća u susjednoj Španjolskoj; Korzikance sa Korzike (302,000), kojih ima i u SAD-u (104,000) i Italiji (preko 5,000). -Posebne zajednice čine danas i narodi koje poznajemo kao Franko-Švicarci, kojih u Francuskoj ima oko 29,000 i govore francuski; Franko-Kanađani (7,294,000) iz Quebeca i njihov ogranak Kajuni (Cajuns) iz Louisiane koji se smatraju posebnom zajednicom, a ima ih 1,014,000. Franko-Kanađana ima i 1,079,000 u SAD. Čistih Francuza, bez onih političkih, silom zakona pofrancuženih, ima 2005. godine 37,345,000 u Francuskoj (2005 imala je 60,491,000 stanovnika), a svih zajedno u svijetu 41,330,000 nastanjenih u 124 države. Osim u Francuskoj, pravih Francuza ima najviše u SAD (2,429,000). Francuski jezik naravno ima daleko veći broj govornika (124,000,000, 1995. godine), ali je etno-kulturno nasljeđe tih naroda sasvim različito.
Ime i porijeklo
U 17. stoljeću Francuzi su se nastanili u kanadskim Maritime Provinces, da bi od 1765. do 1785. preko 3,000 ovih ljudi, potražilo novi dom u močvarama Louisiane, koja im je postala nova Akadija. Slika prikazuje dolazak Kajuna u Louisianu.]] Francuzi svoje ime dobivaju po germanskim plemenima Franaka što su se od 3. do 6. stoljeća pojavili na granicama Galije, zemlji nastanjenoj keltskim plemenima, i počeli je naseljavati. U francuskom jeziku ovaj naziv glasi /les/ Français, (u engleskom French). - Franci su nastanili područje do rijeke Loire i u idućim se stoljećima pomiješali i stopili sa Galima. Ovo se stanovništvo prestankom rimske vladavine, koja završava u 5 stoljeću, počelo intenzivno romanizirati, a do 10. stoljeća su zaboravili svoj jezik. Jezična romanizacija galsko-franačkog stanovništva je proces koji se odvijao negdje od 11. do 14. stoljeća, kroz ovaj je period nastajao staro-francuski jezik. -Latinski jezik na području današnje francuske bio je naravno pod utjecajem lokalnih jezika, tako da je evoluirao u više dijalekata, kojima se služe potomci naroda koji su njima govorili. Jedine ne-romanizirane skupine ostali su Bretonci, što su se u 5. stoljeću na područje Bretanje naselili sa Britanskog otočja. Njihovo porijeklo je također keltsko i srodno kontinentalnim Galima. Druga grupa, također ne-romanizirana, su Baski ili Euskaldunak koji su sačuvali pred-indoeuropski jezik euskara, i tajanstvenog su porijekla. Baski naseljavaju tek ekstremni jugozapad Francuske. Kod frankofona Francuske nastalo je više dijalekata od kojih bi možda trebalo izdvojiti valonski i okcitanski (langdočki) kojima se služe Valonci, danas uglavnom nastanjeni u Belgiji i Okcitanci sa juga Francuske, koje ne treba poistovjećivati sa Francuzima. Pravi Francuzi i francuski jezik čine one grupe što su govorile langue d'oïl, a napose francuskim jezikom (u području Ile-de-France.), koji je poslužio da postane zajednički jezik svim Francuzima te postao službenim.
Historija
Prethodnici i preci današnjih Francuza i njima srodnih etničkih zajednica područja današnje Francuske, odnosno keltski Gali, nastavahu ovaj kraj još u brončano doba, a do prodora Rimljana dolazi 121. pne. Rimska vojska sa sobom je donosila latinski jezik ali i civilizaciju. Konačan plod rimskog utjecaja na susjedne narode bila je jezična romanizacija, i upravo ta rimska vojska odlučujuće je utjecala na stvaranje suvremenih romanskih naroda, koji po njihovom glavnom gradu Romi (Rim) nose ime. Na ovaj način nastali su (što se tiče zapadne Europe) Francuzi, Valonci, Španjolci, Katalonci, Portugalci, Galjegi, maleni Monegaski, pa i sami Talijani. Osvajanja Galije završava Cezar od 58. do 51. pne. Rimska vladavina završava dolaskom Salijaca i ratobornog Klodviga koji je 486. kod današnjeg Soissona potukao Sijagrija (Syagrius), posljednjeg rimskog namjesnika. -Klodvig postaje prvi dinast Merovinga. Država Merovinga širi se na područja Burgundije, Provanse, pa i Tiringije i Bavarske. Što je država postajala veća kraljevska vlast je sve više prelazila u ruke kraljevskih majordoma. Ovi još više šire franačku državu, a Karlo Martel kod Poatijea (Poitiers) tuče arapsku vojsku. Karlo ima sina Pipina Malog, on svrgava posljednjeg Merovinga i 751. proglašava se kraljem. Martelovi potomci su odlučnog i jakog kova, i Pipin Mali ima sina, Karla Prvog Velikog (768.-814.), on pak namjerava obnoviti Zapadno-rimsko Carstvo, a Papa ga 800. kruniše za rimskog cara. -Ekspanziju Franaka zaustavit će sama gramzivost koja se očitava u prijestolonasljedničkoj svađi i borbi sinova Ludiga prvog Pobožnog. On je sin Karlov, ali ne uspijeva sačuvati očevo nasljedstvo. Približava se kobna 843. -Te godine u Verdunu će Pipin, Lotar, Ludvig Drugi Njemački i Karlo Prvi Ćelavi potpisati ugovor koji će odrediti granice budućih država i nastanka novih nacija. Karlo Ćelavi što vladaše od 843.-877. naslijedit će područje zapadnog dijela franačke države, države koja će se ubuduće nazivati Francuska, i time početi pisati svoju vlastitu povijest.
Rogožarski SIM-XII-H
thumb|Motor Valter Majdžor 6 ugrađen na avion Rogožarski SIM-XII-H Rogožarski SIM–XII-H je jugoslovenski školsko-trenažni visokokrilni hidroavion sa dva plovka koji je proizveden 1938. godine u jugoslovenskoj fabrici aviona Rogožarski iz Beograda.
Francuzi
Etnografija
Ples i glazba
Rogožarski SIM-XII-H
Projektovanje i razvoj
Bezuspešno pokušavajući da izabere najprikladniji hidroavion za obuku pilota Komanda pomorskog vazduhoplovstva se obratila fabrici Rogožarski 1937. godine i naručila projekat školskog hidroaviona koji bi po svojim karakteristikama odgovarao školskom avionu SIM-X. Pošto se nije mogla izvršiti jednostavna modifikacija (prilagođavanje postojećeg aviona SIM-X) zbog ugradnje plovaka EDO, glavni konstruktor Inž. Sima Milutinović je ugradio pojačan motor Valter Majdžor 6 snage 190KS, što je dovelo do povećanja dimenzija aviona. Tako je školsko-trenažni visokokrilni hidroavion sa dva plovka predstavljao potpuno novi avion nazvan SIM–XII-H. Tokom 1937. godine pristupilo se realizaciji projekta i već krajem godine prototip je bio spreman za testiranje. Probni let je obavio 7. februara 1938. probni pilot Ivan Koroša u hidro bazi Divulje. Pošto je na ispitivanjima avion postigao zadovoljavajuće rezultate, naručena je prva serija od 4 primerka ovih aviona, koji su isporučeni polovinom 1939. godine.
Francuzi
Etnografija
Poznati francuski ples kotiljon (cotillon), nije se prvi puta pojavio u Francuskoj, kako se to često navodi, nego je porijeklom iz Zapadnih Indija (Kariba), gdje se plesao ranih 1700.-tih godina. On u Francusku dolazi 1750.-tih, gdje postaje nacionalnim plesom. Otuda se za nekih desetak godina dalje širi u Englesku, da bi se negdje 1844. pojavio kao der kotillion i u Njemačkoj. –Ime plesa dolazi po 'podsuknjii', deminutiv (=cotillon) što nastaje od 'cote' =haljina. –Kotiljon se pleše u parovima, a prati ga i dijeljenje cotillon-darova.
Rogožarski SIM-XII-H
Tehnički opis
Avion SIM-XII-H, je dvosedi poduprti visokokrilac (parasol), hidroavion sa dva plovka, sa motorom Valter Majdžor 6 snage 190KS i drvenom elisom fiksnog koraka. Avion je pretežno drvene konstrukcije, trup eliptičnog poprečnog preseka je u celosti izrađen od drveta obložen šperom dok je motor obloćen aluminijumskim limom. Krila su: noseća konstrukcija od drveta presvučena platnom, sa zaobljenim krajevima. Sa svake strane, krila su poduprta sa parom kosih čeličnih upornica koje su se oslanjale na trup aviona. Rezervoar za benzin se nalazio u središnjem delu između krila tj. na njihovom spoju. Prva serija aviona je imala ugrađena dva (par) EDO plovka model 47.
Francuzi
Etnografija
Kuhinja
Rogožarski SIM-XII-H
Operativno korišćenje
Iskustva sa korišćenjem aviona SIM-XII-H, među pilotima i tehničkim osobljem avion je popularno zvan „Mali SIM“, su bila jako pozitivna pa je Komanda PV (Pomorskog vazduhiplovstva) 15. jula 1940. godine sklopila ugovor sa fabrikom Rogožarski za drugu seriju ovih aviona (takođe 4 primerka) s tom razlikom što su ovi hidroavioni bili opremljeni za instrumentalno tj., „slepo“ letenje. Rogožarski je ove avione isporučio za pet meseci ali bez plovaka jer je isporuka plovaka iz Kanade kasnila nekoliko meseci. Po dogovoru sa Mornaricom u fabrici Rogožarski se pristupilo projektovanju i izradi domaćih plovaka za ove avione ali ova aktinost nije završena do izbijanja Aprilskog rata. U tom predratnom periodu dva aviona SIM-XII-H su imala udese i to oba u Boki Kotorskoj 1940. godine. Oba aviona su predložena za rashod pa je komanda PV zatražila odobrenje da plovke sa ovih aviona premesti na nove (avione SIM-XII-H druge serije) s obzirom da su ovi avioni bili opremljeni instrmentacijom za instrumentalno („slepo“) letenje. Pošto je odobrenje stiglo to je učinjeno tako da su dva aviona iz druge serije osposobljena za korišćenje uoči izbijanja rata.
Avioni SIM-XII-H u Drugom svetskom ratu
Nema podataka o upotrebi aviona SIM-XII-H u toku Aprilskog rata, kao ni to da li su ih Italijani koristili tokom Drugog svetskog rata.
Broad Brook, Connecticut
Brod Bruk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Život Wu Xuna
Život Wu Xuna je kineski crno-bijeli biografski film snimljen 1950. u režiji Sun Yua, poznat kao jedan od prvih značajnijih filmova napravljenih po završetku građanskog rata, ali i prvi koji je postao predmetom kritike i cenzure od strane novog komunističkog režima.
Protagonist, čiji lik tumači Zhao Dan, je Wu Xun, znameniti aktivist i društveni reformator iz 19. vijeka. Radnja prikazuje kako prosjačenjem na ulici stiče bogatstvo, ali kako ga potom ulaže u škole kako bi siromašnoj djeci pružio besplatno obrazovanje. Život Wu Xuna je postigao izuzetnu gledanost, i postao jedan od najpopularnijih filmova svog doba. Međutim, 20. maja 1951. se u službenom partijskom glasilu Renmin Ribao pojavio uvodnik pod naslovom Trebamo naglasiti diskusiju o "Životu Wu Xuna" u kojoj se film kritizirao svoje svoje ideološke "neispravnosti", odnosno promoviranja "prevladanih" buržoaskih vrijednosti. To je bio prvi slučaj da komunistički režim kritizira pojedinačni film, ali i signal za dugotrajnu kampanju u kojoj su brojni komunistički političari na čelu sa Kang Shengom napadali film. To je na kraju dovelo do njegove zabrane. Ona je ukinuta tek 1986. godine kada je "rehabilitiran" i priznat kao jedno od najvažnijih ostvarenja kineske kinematografije.
Broad Brook, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.069, što je 600 (17,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Francuzi
Etnografija
thumb|left|Poznati francuski sir Roquefort. Ljubav Francuza prema hrani je opće poznata, kao i to, da je njihov rafinirani ukus dao mnoge poznate specijalitete. Postoji velika ljubav prema sirevima, kao i raznim juhama (jedna od poznatijih je bouillabaisse iz Nice, sa umakom od šafrana), složencima, pečenkama, salatama, slasticama, a uz to naravno idu i pića od kojih su najpoznatija razna vina (pjenušac 'Champagne'), i žestoko piće 'Cognac'. –Najpoznatiji francuski sirevi su: Chevre (tradicionalni kozji sir), autentični francuski 'Brie', Raclette, Roquefort, Camembert, Gruyere (poznat i kao Comté). –Roquefort je porijeklom sa srednjih Pireneja i nazivan je 'kraljem sireva', a spominje ga još Plinije u rimsko doba.
Kraš
Kraš, prehrambena industrija d.d. je najveća hrvatska tvrtka koja se bavi proizvodnjom konditorskih proizvoda te ujedno jedna od najvećih u jugoistočnoj Europi čija godišnja proizvodnja prelazi 33.000 tona.
Osnovni podaci
Kraš d.d. je industrijski gigant koji je na hrvatskom tržištu upisan kao dioničko društvo i kao takav ima upisan i temeljni kapital u iznosu od 549.448.400,00 kuna koji je podijeljen na 1.373.621 dionicu nominalne vrijednosti 400,00 kuna. Sjedište kompanije je u Zagrebu u ulici Ravnice 48. U sklopu kompanije nalazi se još nekoliko specijaliziranih tvrtki proizvođača koje proizvode pod logom industrije Kraš a to su:
Francuzi
Etnografija
Seoska arhitektura
Tipična francuska sela građena su od kamenih kuća koje se redaju uz uske krivudave ulice, i obično okružena vinogradima, kao što je 'bordeaux' blizu istoimenog grada.
Kraš
Povijest
Kraš d.d. ima gotovo stoljetnu tradiciju u proizvodnji konditorskih proizvoda na području jugoistočne Europe jer je njegovo postojanje vezano uz tvornicu Union iz 1911. koja je bila prvi proizvođač čokolade u ovom dijelu Europe te samim time i eskluzivni carski i kraljevski dobavljač slastica za Bečki dvor, te uz tvrtku pod imenom Bizjak iz 1923. godine koja se bavila proizvodnjom dvopeka, keksa i vafla jer su se te dvije tvrtke 1950. uz još nekoliko manjih sa istog područja udružile nako što je Union nacionaliziran 1945. te dobile ime po narodnom heroju i antifašističkom borcu NOB-a, vođi sindikalnog pokreta istaknutom članu najviših rukovodnih tijela KPH i KPJ Josipu Krašu koji je poginuo u uličnoj borbi s ustašama 18. listopada 1941. godine u Karlovcu.
Od ujedinjenja kompanija svoj razvoj bazira na proizvodnju tri grupe konditorskih proizvoda: kakao proizvoda, keksa i vafla i bombonskih proizvoda. Godine koje dolaze obilježene su ulaganjima u modernizaciju proizvodnje. Kraševi stručnjaci na temeljima originalnih konditorskih receptura primjenjuju nova znanja u izradi slastica, zahvaljujući kojima se sustavno povećava ponuda asortimana i dalje zadržava vodeća pozicija na prostoru regije.
Francuzi
Populacija
Godine 2005. Francuska ima 60 milijuna stanovnika i od toga 37,345,000 etničkih Francuza, znači bez onih politički 'pofrancuženih' i 29,000 Franko-Švicaraca, koji također govore francuskim jezikom ,a matica im živi u Švicarskoj (1,475,000; 2005. godine). U ostalim zemljama Francuza ima ima u SAD (2,429,000); Belgija (115,000); Senegal (115,000); Italija (101,000); Južnoafrička Republika (84,000); Maroko (82,000); Njemačka (75,000); Egipat (62,000); Demokratska Republika Kongo (56,000); Španjolska (49,000); Mauricijus (37,000); Gabon (34,000); Nizozemska (31,000); Panama (30,000); Francuska Polinezija (27,000); Kamerun (26,000); Benin (23,000); Mađarska (22,000); Portugal (22,000); Saudijska Arabija (22,000); Luksemburg (21,000); Bjelokosna Obala (20,000); Urugvaj (20,000); Srednjoafrička Republika (18,000); Džibuti (17,000); Madagaskar (17,000); Brazil (16,000); Libanon (16,000); Monako (16,000; bez Monegaska); Austrija (15,000); Kongo (15,000); Argentina (14,000); Francuska Gijana (14,000); Ujedinjeno Kraljevstvo (14,000); Mali (11,000); Mauritanija (11,000); Meksiko (11,000); Sirija (11,000); Tunis (11,000); Alžir (10,000). -U ostalim državama u kojima još Francuzi žive broje manje od 10,000. Tako ih je na primjer najmanje u Zapadnoj Sahari i Montserratu popisano tek 30. U Svetom Kitsu i Nevisu 60; etc.
Kraš
Povijest
Društveno poduzeće se 1992. godine transformira u Kraš dioničko društvo. Od tada Kraš se razvija kao suvremeno organizirana i tržišno orijentirana kompanija čiji su proizvodi prisutni i priznati na svjetskim tržištima. Pri tome poštujući i njegujući svoju bogatu prošlost temeljenu na vrhunskoj kvaliteti proizvoda koju prepoznaju generacije Kraševih potrošača na domaćim i svjetskim tržištima. Kraš je prvi proizvođač konditorskih proizvoda u Hrvatskoj kojem je izdan certifikat ISO 9001 te dobitnik mnogih domaćih i međunarodnih nagrada i priznanja za svoje prizvode.
Čokolade
Čokolada
Bombonijere
Bombonijera
Keksi, vafli i čajna peciva
Keksi, Vafli
Bomboni
Bomboni
Rok Springs
Rok Springs se može odnositi na
Jackson Pollock
Paul Jackson Pollock (Cody, 28. siječnja 1912. - Springs, 11. kolovoza 1956.), američki slikar
U početku je bio ekspresionist, a kasnije prelazi na apstraktni izraz. Figura i predmet postaju ishodište slikarskog doživljaja, ali su transponirani u arabesku znakova i simbola. Izvršio je jak utjecaj na suvremeno slikarstvo i izvan SAD-a. Kako mu je popularnost rasla, to je više pio, kao i Jack Kerouac. U posljednoj fazi svog rada na platno kaplje boje kistovima, a ne slika u pravom smislu te riječi, pa je dobio nadimak "Jack Kapatelj". Poginuo je u 44. godini kada se autom zabio u drvo. Imao je dvije suputnice. Jednu je ubio,dok je druga preživjela. Nakon smrti, iz ateljea su mu prodane slike koje on nije za to odredio.
Rani život
Rodio se 28. siječnja 1912. na rancu Watkins u gradiću Cody, na sjeverozapadu države Wyoming, kao najmlađi od petorice sinova farmera LeRova McLurea Pollocka i kućanice Stelle May. Dok su se u potrazi za boljim životom selili u Arizonu i Californiju, majka se nadala kako joj sinovi neće završiti kao priprosti farmeri poput njenog muža. Suvremenici su kasnije za Pollockov problematičan karakter - nekonvencionalno odijevanje, nošenje duge kose, koja nije bila primjerena dobrim mladićima u to vrijeme, i stalno opiranje autoritetima - razloge nalazili u majčinom utjecaju. Naime, iako je sanjala da će joj sinovi postati umjetnici, nije im poklanjala niti dovoljno vremena, niti majčinske ljubavi. Osim toga, kako su se često selili, Jackson niti u jednom gradu nije stigao naći dobre prijatelje. U prvih deset godina njegova života, obitelj se, naime, selila deset puta, svaki put u drugi grad.
Prvi radovi
Kad je nakon srednje škole Jackson Pollock rekao da želi studirati na Visokoj umjetničkoj školi Manual Arts u Los Angelesu, majka je bila presretna. No, prije Los Angelesa, Jackson je s bratom Charlesom, koji je također želio postati slikar, otišao u New York - i ondje ostao. Zajedno s bratom, 1930. upisao se u radionicu slikara Thomasa Harta Bentona koji je dosta utjecao na mladog slikara, kojemu su se sviđali i meksički muralisti, ali sve više i simbolisti te nadrealisti, osobito nakon stoje posjetio jednu Picassovu izložbu u New Yorku.
Poput mnogih mladih slikara Pollock je u to doba tražio vlastiti put, ali ga nije nalazio. No, zato je našao ljubav: 1936. je na nekoj zabavi upoznao četiri godine stariju slikaricu Leonore Krassner, Židovku ruskog podrijetla. Iako je njihov prvi susret bio potpuni fijasko, Pollock se nije predavao dok je nije osvojio. Njegovi prijatelji nisu se mogli načuditi toj zaluđenosti: Leonora Krassner bila je toliko nepoželjne vanjštine da su je ostali muškarci zaobilazili u širokom luku.
No, Pollocku je bila neodoljivo privlačna. Na prvom susretnu pozvao ju je na ples, a zatim ju je upitao tako glasno da su se sve glave okrenule: - Biste li se poseksali sa mnom?
Šokirana i posramljena, Leonore Krassner je pohitala kući. Pollock se svojski potrudio da je pronađe -a nedugo potom njih dvoje su počeli živjeti zajedno. U to je doba Leonora Krassner promijenila ime u Lee Krasner (misleći da će s "unisex" imenom lakše uspjeti u "muškom svijetu" umjetnosti). "Svom Pollocku", kako ga je zvala, pomogla je, pak, tako što ga je uvela u umjetničke krugove i upoznala s utjecajnim mecenama i kritičarima.
Uz njezinu pomoć Pollock je održao prvu samostalnu izložbu 1943. u galeriji The Art of This Century u New Yorku. Vlasnica galerije bila je Peggy Guggenheim, nećakinja bogataša Solomona Guggenheima, po kojem je nazvan Muzej umjetnosti Guggenheim na Manhattanu. Peggy Guggenheim poslije je smatrala da je ona najzaslužnija za "otkrivanje" Pollocka i do kraja života polagala je prava na njegova djela, sukobljavajući se pritom s Lee Krasner.
No, iako se njegovo ime sve češće spominjalo kad bi se poveo razgovor o "mladim slikarima koji obećavaju", Pollock je bio sve depresivniji. I kao mladić je patio od depresije, a sad je sve češće zapadao u beznadna stanja, pojačavana dugotrajnim opijanjima, zbog čega se nekoliko puta psihijatrijski liječio.
Slikanje
- Budio bi se kasno i onda još dva sata sjedio pored proklete šalice kave - ljutila se Krasnerova.
- Takva slika živi svojim životom - tvrdio je te odlučio pokušati napraviti sliku na isti način. Po podu je počeo postavljati ogromna platna i po njima izlijevao i nanosio boje, ponekad ih miješajući s materijalima poput pijeska ili smrvljenog stakla. Za slikanje je, osim šake i zgloba, koristio cijelo svoje tijelo, uz samo jedno pravilo: kistove, palete i ostali slikarski alat izbacio je iz upotrebe te se počeo služiti štapovima, zidarskim žlicama i kuhinjskim noževima.
- Na podu je sve jednostavnije, osjećam se bližim slici, kao njezin sastavni dio jer se na taj način mogu kretati oko nje, raditi sa sve četiri strane i, doslovno, ući u sliku - objasnio je.
Djela nastala tehnikom drippinga (kapanja) prikazana su prvi put na izložbi u galeriji Betty Parsons, 1949. Nova slikarska tehnika zaintrigirala je i publiku i stručnjake, pa iako su mnogi konzervativni kritičari tvrdili kako "to što on radi - nije slikarstvo", čak je i ugledni časopis Life objavio o njemu veliki afirmativan tekst pod naslovom " Je li on najveći živući slikar u Americi?"
Prvi prijemi nove tehnike slikanja
Njegova tehnika rijetko je koga ostavljala ravnodušnim. Nasuprot onima koji su ga hvalili, na sva usta, našli su se njegovi najglasniji protivnici, konzervativni ljubitelji realizma, koji su tu tehniku proglasili umjetničkim terorom. Njihovi napadi kulminirali su nadimkom "Jack The Dripper" (Jack Kapač), koji je prvi put spomenut u magazinu Time 1956.
Pollockove apstrakcije zaintrigirale su i mladog studenta fotografije Hansa Namutha koji gaje poželio fotografirati i snimati na djelu. Pollock je pristao i obećao da će kad Namuth dođe k njemu početi slikati novo djelo, no kad se ovaj pojavio u dogovoreno vrijeme, Pollock mu se ispričao -jer je sliku već završio.
- ''U mukloj tišini, preko cijelog poda, ležalo je svježe naslikano platno. Primijetio sam da Pollock koncentrirano gleda u nj i odjednom, sasvim neočekivano, uzima limenku boje i počinje kružiti oko platna. Ništa mi nije trebao govoriti jer bilo je jasno kako je uočio da treba doraditi sliku. Tiho sam posegnuo za kamerom kako ga ne bih dekoncentrirao i počeo snimati. Njegovi u početku lagani pokreti pretvorili su se u ritmičan ples kad je platno počeo prskati crnom, bijelom i smeđom bojom. Potpuno je zaboravio da sam ja ondje.''
Suplent
Suplen(a)t (lat.; hist.), zamjenik (najčešće redovnog nastavnika), profesorski pripravnik (u srednjim i visokim školama). Početno zvanje budućeg srednjoškolskog profesora (prije nego što udovolji propisima i bude imenovan profesorom). Žena supletnica ili suplentkinja. Suplencija, zamjenjivanje nastavnika na času predavanja. (RMS, Klaić, HER, An-Gold, Vujaklija, ARJ - namjesni učitelj)
Jackson Pollock
Prvi prijemi nove tehnike slikanja
Pola sata Pollock je neprekidno skakao po studiju. Kad se Namuth već počeo pitati odakle mu tolika energija, iznenada je stao i rekao:
- To je to.
Suradnja je nastavljena još jednim filmom kad je Namuth snimao iz žablje perspektive. Na filmu se vidi kako slika po staklu, njegovi pokreti, emocije na licu i tragovi boja koje cure.
Zadnji period života
thumb|250px|lijevo|Pollockova kućica u Springsu, NY. No, zadovoljstvo zbog toga što ga počinju cijeniti prekida tragedija: na jesen 1950. Pollockov liječnik dr. Edwin H. Heller, uz kojega je bio neizmjerno vezan, pogiba u prometnoj nesreći. Smrt čovjeka koji ga je najdulje uspijevao držati podalje od alkohola strahovito ga pogađa. Prekida apstinenciju i - to je početak njegova kraja. Iako se iste godine pridružio grupi avangardnih umjetnika pod nazivom The Irascibles, koji su potpisali protest protiv izložbene politike Umjetničkog muzeja Metropolitan, Pollock se sve manje posvećivao slikarstvu.
Kao da se u potpunosti predao alkoholu. Po cijele dane je pijančevao u Cedar Baru Manhattan gdje je upoznao i Ruth Klingman, umjetničku priležnicu i svoju buduću ljubavnicu. Pollockov studio u Springsu postao je njihovo ljubavno gnijezdo, bez obzira na to stoje njegova žena, Lee Krasner, cijelo vrijeme bila kod kuće. I ne samo to, navodno se tašta Ruth u kupaćem kostimu šepirila okolnim plažama toliko dugo dok Lee nije prekipjelo i u ljeto 1956. odlučila je na nekoliko tjedana otići u Pariz. Kao da je to jedva dočekala, Ruth Klingman se odmah doselila Pollocku. Vjerovala je da će se on razvesti i oženiti se njome, pa im je već počela organizirati zajednički život. thumb|250px|Grob Jacksona Pollocka i Lee Krasner. Najčešće ih je posjećivala njezina najbolja prijateljica, Edith Metzger. Ona je i autorica fotografije snimljene na posljednji dan Pollockova života, 11. kolovoza 1956., na kojoj Ruth Klingman u kupaćem kostimu sjedi u krilu Pollocku. Na večer toga dana trio je krenuo u obilazak krčmi. Kad su se vraćali kući, pijani Pollock zaustavio je automobil nasred raskršća i kazao kako se ne osjeća dobro. Ubrzo se pored njih zaustavio policajac, ali prepoznao je poznatog slikara i očito impresioniran produžio svojim putem, i ne opomenuvši ga. Pollock je nastavio voziti natrag prema Springsu, ali je pijan, točno u 22 sata i 15 minuta, na Fireplace Roadu, nedaleko od njegova imanja u East Hamptonu, sletio s ceste i udario u stabla. On i Edith Metzger ostali su na mjestu mrtvi, a Ruth Klingman bila je teško ozlijeđena.
Kad joj je telefonom u Pariz javljeno daje Pollock mrtav, Lee Krasner počela je histerično vikati. Tek nakon povratka iz Europe čula je sve detalje događaja, ali smogla je snage da sama organizira pokop. I Ruth Klingman je žarko željela prisustvovati ispraćaju, ali liječnici je nisu željeli pustiti iz bolnice. Zato je zamolila svoju sestru blizanku, Iris, da odjene njezinu haljinu i ode na pogreb umjesto nje. No, sestra je to odbila jer se previše bojala Lee Krasner.
Dugi niz godina kasnije Ruth Klingman je ovako opisala svog nekadašnjeg ljubavnika:
''- S njim čovjek nikad nije bilo načistu. U jednom je trenutku bio agresivac, a već bi u sljedećem plakao kao malo dijete'' - kazala je prisjećajući se kako je suze na njegovu licu vidjela svaki put kada bi išla pogledati predstavu "U očekivanju Godota" Samuela Becketta.
Drugi su ga uspoređivali s dr. Jekyllom, znanstvenikom čiji je poznati alterego bio monstruozni Mr. Hyde u znanstveno-fantastičnom romanu H. G. Wellsa. No, do danas najpoznatija kulturološka usporedba glasi: Pollock je James Dean svijeta slikarstva, "buntovnik bez razloga" koji je od djetinjstva bio problematične naravi. Nije volio autoritete, nemarno se odijevao, vječno se sa svima svađao. Jeziva je koincidencija i sličan način na koji su poginuli i slikar i slavni glumac. Kao da su se obojica držala proročanske Deanove izreke. "Živi brzo, umri mlad i budi lijep leš".
Pollockova udovica, Lee Krasner, koja se, zbog potisnute kreativnosti te osjećaja nemoći pred njegovom depresijom, alkoholizmom i posljedičnim izljevima bijesa, nikako nije mogla riješiti vlastitih frustracija, konačno je osjetila spokoj. Ostatak života posvetila je slikanju i uspomeni na prerano poginulog partnera.
Lee Krasner umrla je 1984., u 75. godini. Pokopana je samo nekoliko metara od supruga, na zelenoj livadi groblja Green River u Springsu, New York. Njihove grobove označavaju dvije stijene.
Godinu dana poslije njezine smrti osnovana je Zaklada Pollock-Krasner, s ciljem da pomaže talentiranim slikarima u novcu, umjetničkim i poslovnim savjetima. Kuću na Long Islandu u kojoj su živjeli Jackson Pollock i Lee Krasner Amerikanci danas smatraju važnim mjestom nacionalne povijesti i ponosno je pokazuju turistima.
Film
O slikarevu životu je 2000. snimljen film "Pollock". Za njega je napisao scenarij, režirao ga i glumio glavnu ulogu Ed Harris.
Oupal
Oupal se može odnositi na
Jackson Pollock
Film
- ''Prije desetak godina o Pollocku nisam ništa znao. Čuo sam samo za njegovo ime, ali nisam imao pojma kakav je bio umjetnik. A onda mi je 1986. otac za rođendan poslao njegovu netom objavljenu biografiju s fotografijom na naslovnici i posvetom: "Nevjerojatno nalikuješ na njega. Razmisli, možda bi o njemu mogao snimiti film". Sa svakim pročitanim retkom knjige, sve više me intrigirao.''
Pavilion
Pavilion se može odnositi na
Jackson Pollock
Film
Harris je u knjizi "Jackson Pollock - Jedna američka saga" Stevena Naifeha i Gregorvja Whitea Smitha pronašao vrlo zahvalan materijal. U njemu se opisuje posljednjih 15 godina Pollockova života kad je postao slavan, propio se i poginuo u automobilskoj nesreći. Svoju je garažu preuredio u slikarski studio kako bi se što bolje upoznao s Pollockovom tehnikom "akcijskog slikanja", a kako bi što vjernije portretirao umjetnika koji je u posljednjim godinama života ogrezao u piću, nabacio je 15 suvišnih kilograma. Toliko se zdušno prihvatio uloge i režije filma o Pollocku da je zbog stresa u jednom trenutku kolabirao na setu i nakratko završio u bolnici. Uz Harrisovog ambicioznog, nesigurnog, egocentričnog i nasilnog Pollocka, u glumačkoj postavi bili su i Val Kilmer, Amy Madigan i Jennifer Connely. Za ulogu njegove muze, Lee Krasner, Marcia Gay Harden je 2001. nagrađena Oscarom kao najbolja sporedna glumica. Lik koji je evidentno dobro proučila i odglumila, ovako je opisala:
Norvežani
Norvežani potječu od drevnih Nordijaca koji su razvili vlastitu nacionalnu svijest formiranjem norveškog kraljevstva u srednjem vijeku. Na razvitak norveške nacionalne svijesti je znatno utjecala personalna unija s Danskom tokom koje je Norveška uživala samostalnost, ali bila i u stalnom ratu sa susjednom Švedskom. Nastojanje da se odupre Šveđanima se očuvalo i nakon stvaranja personalne unije sa Švedskom 1814. godine, ali su norveški nacionalisti na kraju ipak uspjeli mirnim putem ostvariti nezavisnost svoje države 1905.
Jackson Pollock
Film
''- Voljela je docirati, i zbog toga je bila teška osoba. No, kad je prepoznala Pollockov talent, potpuno mu se posvetila i pritom mu je dopuštala da je maltretira.''
Predrag Azap
Predrag Azap (Osijek, 10. XI. 1969. godine na dan svetog Arsenija srpskog, rodom iz Tenja), pravoslavni sveštenik, pisac i izdavač. Osnovnu školu završio u Tenju, srednju u Osijeku, dobivši 1987. godine zvanje trgovca-komercijaliste. Ljubav prema bogoslovskim naukama usađena u mladim danima, uzrastavši u porti tenjskog hrama svetog Nikole, odvela ga je na školovanje u Bogosloviju sv. Arsenija u Sremske Karlovce. Od 15. oktobra 2019. godine sveštenik je u parohiji u Iloku koja je jenda od najzapadnijih parohija Eparhije Sremske na krajnjem istoku Hrvatske. Pre dolaska u Ilok 15 je godina služio u parohiji u Vinkovcima.
Norvežani
Norvežani pretežno žive u Norveskoj, ali su teške ekonomske prilike od sredine 19. vijeka do kraja prvog svjetskog rata dovele do stalnog odljeva stanovništva u Sjevernu Ameriku, tako da u SAD postoje brojne norveško-američke zajednice.
Predrag Azap
Godine 1991. episkop osječkopoljski i baranjski Lukijan, kao učenika bogoslovije, poziva ga da se vrati u Tenje, gdje dobiva sveštenički čin. Prvo je 27. IX. 1991. rukopoložen u čin đakona, a već 30. IX. iste godine u čin prezvitera. Na parohiji Pačetin i Marinci nalazi se od 30. IV. 1992. godine došavši iz Tenja, gdje je kao administrator parohije proveo 7 mjeseci. Pored te parohije, 2000. godine dobiva u nadležnost i parohije Vinkovci i Rajevo Selo. Episkop Lukijan odlikovao ga je za revnost u svešteničkoj službi, obnavljanje porušenih svetinja i crkvenog života u nadležnim parohijama dostojanstvom protonamesnika 30. IX. 2001. godine. Zvaničnim aktom episkopa Lukijana od 14. VI. 2004. godine postaje paroh vinkovački i administrator parohije u Rajevom Selu. Na svečanoj arhijerejskoj liturgiji 29. VIII. 2004. godine episkop Lukijan ga, za mnogobrojne svešteničke i vjeroučiteljske zasluge, unapređuje u čin protojereja.
Norvežani
Norvežana danas ima oko 4,5 miliona, a Norvežana i potomaka Norvežana u SAD ima isto toliko. Norvežani govore norveškim jezikom. Po vjeri su velikom većinom luterani, ali se zbog trendova sveopće sekularizacije vjera ispovijeda samo formalno.
Predrag Azap
Mnogo svog vremena posvetio je novinarskoj i informativnoj djelatnosti. Urednik je Glasa Pravoslavlja, prvog vjersko-poučnog i informativnog časopisa novoobnovljene Osječkopoljske i baranjske eparhije. Dolaskom na vinkovačku parohiju pokreće bilten Pravoslavni hrišćanin "za vjeru i kulturu Srpske pravoslavne parohije u Vinkovcima". Crkveni život svojih parohija, eparhije i Srpske pravoslavne crkve prezentuje i na internetu, stranicama koje sam uređuje. Kao urednik, izdavač ili autor predgovora izdao je tri knjige.
Skupština Vukovarsko-srijemske županije dodijelila mu je 11. XI. 2004. godine, povodom Dana te županije, povelju za doprinos razvoju međuljudskih odnosa i za nesebično zalaganje u procesu obnove ratom razrušenih objekata Srpske pravoslavne crkve.
ETL
Termin ETL ima više značenja.
Mepirodipin
Mepirodipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 491,536 Da.
Pajndejl
Pajndejl se može odnositi na
Park Maksimir
Park-šuma Maksimir, prva u jugoistočnoj Europi, otvorena je 1794. godine na inicijativu biskupa Maksimilijana Vrhovca. Godine 1839. dao ju je urediti u engleskom pejzažnom stilu biskup Juraj Haulik. Arhitektonski objekti većinom su djela graditelja Franje Schüchta. U parku od 316 hektara je očuvana flora i fauna nizinskih šuma, a u njemu se nalazi i pet jezera (prirodnih i umjetnih).
Ime parka nose i gradska četvrt koja obuhvaća teritorij obližnjih gradskih naselja, i stadion NK Dinama.
SAP
V. također
Sap Sap (egyértelműsítő lap)
Joder
Joder se može odnositi na
Bogdan Gavrilović
Bogdan Gavrilović (Novi Sad, 1. I. 1864. - Beograd, 5. VIII. 1947) je bio srpski matematičar. U rodnom gradu završava gimnaziju kao najbolji đak, a zatim kao pitomac srpskog dobrotvora Save Tekelije odlazi na studije matematike, fizike i astronomije na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Budimpešti, gde stiče diplomu doktora filozofije 1887. godine. Iste godine postavljen je za suplenta, a 1892. za profesora Velike škole u Beogradu, od koje kasnije (1905) nastaje Beogradski univerzitet. U Beogradu ostaje do smrti 1947, aktivan kao redovan profesor matematike na Tehničkom fakultetu sve do 1941.
U svojim tridesetim godinama, pred kraj XIX. veka, objavljuje dva obimna univerzitetska udžbenika, koji imaju i monografski karakter: knjigu iz analitičke geometrije ravni i projektivne geometrije "Analitična geometrija tačke, prave, kruga i koničnih preseka" (I-II;1896), u obimu od 930 stranica, i knjigu iz linearne algebre "Teorija determinanata" (1899). Obe knjige se mogu smatrati kapitalnim matematičkim delima u Srbiji onog vremena. Akademik Radivoj Kašanin ovako ocenjuje te knjige: Obe, a naročito poslednja, činile bi čast svakoj naciji, i mnogi narodi, u to doba veći i srećniji od nas, nisu tada takva dela imali.
Početkom 20. veka skoro celu deceniju bio je vrlo aktivan na naučnom planu, kada je objavio dvadesetak kvalitetnih radova uglavnom u časopisu Glas SA i glasilu Rad Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti iz Zagreba. Radovi su iz oblasti algebre (teorije brojeva i linearne algebre), analitičke geometrije, teorije determinanata i teorije funkcija kompleksne promenljive. Tada je izabran i za člana Srpske kraljevske akademije (1901. za dopisnog, a već 1905. za redovnog) i 1906. za člana JAZU. Kasnije, pored navedenih disciplina, zanimala su ga i pitanja iz osnova matematike.
Profesor Gavrilović bio je i odličan organizator naučnog rada na Beogradskom univerzitetu i u Akademiji. Bitno je doprineo prerastanju Velike škole u Beogradski univerzitet, a kasnije kao rektor (1910-13; 1921-24) podizanju nivoa nastave i razvoju univerziteta. Takođe je u tri mandata (1931-1940?) bio biran za predsednika Srpske kraljevske akademije. Već 1894. osnovao je Matematičku biblioteku Matematičkog seminara Beogradskog univerziteta, koja je na žalost uništena krajem Drugog svetskog rata. Zajedno sa Mihailom Petrovićem i Milutinom Milankovićem zaslužan je za uvođenje moderne matematike u Srbiji početkom XX. veka.
Akademik Gavrilović bio je nosilac mnogobrojnih visokih naučnih i društvenih funkcija i dobitnik značajnih priznanja. Pored već pomenutih, bio je član društva Circolo matematico di Palermo, Dr. hon. causa Univerziteta u Atini, predsednik Društva Nikola Tesla, a od 1939, kada je osnovan Institut Nikola Tesla, direktor instituta. Takođe je jedan od osnivača Matematičkog instituta u Beogradu (1946).
Akademik Gavrilović je bio eminentan prosvetni i kulturni radnik koji je razmišljao i imao stav o mnogim važnim pitanjima iz života svoga naroda, politike, istorije i filozofije. Kao čovek univerzalnog duha, svoju nauku nije posmatrao izolovano, već u svetlu drugih nauka i kulturnih tekovina. O tome svedoče njegovi govori, mnogobrojni članci i besede u raznim važnim prilikama iz beogradskog društvenog i naučnog života. Kao pripadnik najužeg beogradskog intelektualnog kruga, doprineo je stvaranju jedne posebne atmosfere, zahvaljujući kojoj Beograd postaje jedan od centara naučnog rada.
Chantemerle-lès-Grignan
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 177 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 351 m, a minimalnoj 99 m).
Pablo Picasso
250px|right|Signatur Pablo Picasso mini|300px|Portret Pabla Pikasa koji je naslikao [[Huan Gris(1912.)]] mini|300px|Rodna kuća Pikasa u Malagi mini|desno|300px|Pikasova skulptura kod Krisinehama ([[Švedska)]]
Pablo Ruiz Pikaso (, Malaga, 25. oktobar 1881 – Mužin, 8. april 1973), bio je svestrani španski umetnik, jedan od najvećih slikara, vajara, crtača i grafičara 20. veka. Uz Žorža Braka, jedan je od osnivača likovnog pravca kubizam.
Biografija
Pablo Pikaso je bio sin Hozea Ruiza Blanka, profesora crtanja, i Marije Pikaso Lopez. Njegovo neuobičajeno interesovanje za crtež je počeo vrlo rano, negde u 11 godini, kada je postao učenik svog oca u Korunji, gde se porodica premestila 1891. godine. Od tog momenta njegov talenat i interesovanje za eksperimentisanje i razvijanje sopstvenog likovnog izraza, pomaže mu da vrlo brzo prevaziđe umetničke sposobnosti svoga oca. U Korunji, Pikasov otac je odlučio da podredi svoje umetničke ambicije sinu, dovodeći mu modele i podržavajući ga u ostvarenju njegove prve izložbe kada je imao samo 13 godina.
Porodica Ruiz-Pikaso se seli u Barselonu 1895. godine i Pablo se upisuje u Ljoču (kat. La Llotja), lokalnu umetničku akademiju, gde je njegovo otac već dobio posao kao profesor crtanja. Svi u porodici su se složili da Pablo može da postane akademski slikar, a 1897. godine, njegova slava u Španiji je išla u prilog očekivanjima, pošto je te godine njegova slika Nauka i milosrđe za koju je njegov otac bio model doktora, dobila počasnu nagradu u Madridu na izložbi Kraljevske akademije San Fernando.
Španski glavni grad je bio očigledno sledeća stanica za mladog umetnika, gdje bi mogao da stekne priznanje i ispuni očekivanja svojih roditelja. Pablo Ruiz odlazi za Madrid i upisuje se u Kraljevsku akademiju San Fernando, jeseni 1897. godine. Ali ubrzo ocenjuje nastavu na Akademiji ispod očekivanog nivoa i provodi vreme na crtanje i slikanje svakodnevnice koja ga okružuje: kafića, ulica, burdela, itd. U Pradu otkriva špansko slikarstvo i piše: „Muzej je predivan. Velaskez je prva klasa; moju pažnju privlače odlični portreti od El Greka, ali Muriljo nije uverljiv u svakoj od svojih kompozicija“. Dela ovih i drugih umetnika su ostavila jak utisak na Pikasa i takođe postala putokaz u različitim momentima njegove duge karijere. Goja je bio umetnik čija dela je Pikaso naročito kopirao u Pradu 1898. godine (portret toreadora Pepea Ila i crteže za jednu od grafika iz Gojine serije Kaprici).
U Barseloni, gde je pohađao školu, kao i u Madridu, gde je bio svakodnevni posetilac muzeja Prado, zanimalo ga je sve u vezi sa slikarstvom, a sanjao je i o Parizu, gde napokon stiže u oktobru 1900. godine.
U istoriji slikarstva malo je “državnih udara” koji se mogu meriti s onim što ga je Pablo Pikaso ostvario 1907. godine, kada je svojim zapanjenim prijateljima pokazao “Gospođice iz Avinjona", sliku na kojoj je svet predstavio kao u razbijenom ogledalu. Pikaso je bio pokretač i inspirator slikarskih smerova kao što su kubizam i sugestivni ekspresionizam koji predstavljaju pravi revolucionarni prevrat u modernoj likovnoj umetnosti.
Ženio se dva puta i imao je mnogo ljubavnica. Otac je četvoro dece. Posljednje dete, Palomu, dobio je u svojoj 68. godini.
Paralelno sa slikarstvom Pikaso se posvećivao i skulpturi, pre svega u godinama oko 1907. kada je stvarao pod uticajem kubizma, zatim oko 1930. godine i u drugim razdobljima njegovog stvaranja.
Pikaso je napravio preko 6000 slika, skulptura i crteža. Njegove slike danas vrede milione.
Umro je 1973. kada mu je otkazalo srce za vreme napada gripa.
Pacifizam
Pikaso je za vreme Španskog građanskog rata, Prvog svetskog rata, i Drugog svetskog rata ostao neutralan i nije bio ni na jednoj strani i nije ratovao. Nikakva politika nije bitno i trajno uticala na njega i ako je jedno vreme bio i u Komunistočkoj partiji, ali je posle Staljina odstupio iz nje jer je bio kritikovan.
Pikaso o tome nije nikada govorio ali je podržavao misao da je bio pacifista.
Pikasovo delo
Pikasovo delo se svrstava u nekoliko faza i ako su pojedina razdoblja u njegovom delu predmet sporova. Može se uzimati da su to bila; plavo razdoblje (1901–1904), ružičasto razdoblje (1905–1907), doba pod uticajem afričke primitivne umetnosti (1908–1909), analitički kubizam (1909–1912), sintetički kubizam (1912–1919).
Između godina 1939. i 1940. se u Njujorku održavala velika retrospektivna izložba Pikasovog dela i tom prilikom se pokazao celokupan raspon njegovog dela i mnogi teoretičari umetnosti su ispravili svoja mišljenja o njegovom delu.
Pre 1901. godine
Pikaso je učio od svog oca pre 1890. godine slikarstvu i na njegovim prvim delima se može zapaziti akademski realizam a naročito na slikama oko 1896. godine i slici na kojoj je njegova sestra Lola. 1897. godine je slikao pod uticajem simbolizma. Posle toga je nastalo doba koje se po nekada zove "modernističko".
Plavo razdoblje
Plavi period je termin koji se koristi za definisanje dela španskog slikara Pabla Pikasa između 1901. i 1904. kada je slikao u suštini monohromatske slike u nijansama plave i plavo-zelene, samo povremeno zagrejane drugim bojama. Ovi mračni radovi, inspirisani Španijom, ali slikani u Parizu, sada su neke od njegovih najpoznatijih dela.
Početak ovog perioda je neizvesan, možda u Španiji u proleće 1901, odnosno u Parizu u drugoj polovini godine. Čest je izbor asketskih boja i tužanih subjekta- prostitutke, prosjaci i pijanci. Pikaso je bio pod uticajem putovanja kroz Španiju i samoubistva svog prijatelja Karlos Kasagemasa. Iako se Pikaso sam kasnije prisećao:
, istoričar umetnosti Elen Sekel je napisala:
radovi koje je Pikaso slikao za svoju izložbu u galeriji Ambroise Vollarda, tog leta,su generalno okarakterisani "blistavim paletama i bujnim predmetima".
U drugoj polovini 1901, plavi tonovi su počeli da dominiraju na njegovim slikama. On je naslikao nekoliko posmrtnih portreta Kasagemaka, što je kulminiralo u sumornom alegorijsku sliku La Vije, naslikanu 1903. Isto raspoloženje prožima poznatu grafiku „Skroman obrok“ (1904), koja prikazuje slepog čoveka i ženu koja vidi- oboje izgladneli, sedeći za golim stolom. Slepilo je stalna tema u Pikasovim delima ovog perioda, takođe zastupljene u „Obrok slepca“ i u portretu „Celestina“ (1903). Drugi česti predmeti uključuju ženske aktove i majke sa decom. Verovatno njegov najpoznatiji rad iz ovog perioda je „Stari gitarista“. Pikasov plavi period je usledio njegov roze period.
Ružičasto razdoblje
Za ružičasto razdoblje (1905–1907) je karakterističan veseliji prilaz i izraz sa toplim naranžastim i ružičastim bojama a kao motiv se opet javlja arlekin. 1904. godine upoznao je Fernandu Olivije i ona kao i francuski slikari dali su pečat njegovom delu u ovo doba.
Afričko doba
Na početku Pikasovog afričkog doba (1907–1912) stoji njegova poznata slika gospođice iz Avinjona koja je inspirisana predmetima koji su doneseni iz Afrike (naročito na dve figure te slike) i ovo delo vodi ravno ka dobu i stilu kubizma. ...
Analitički kubizam
Analitički kubizam (1909–1912) je stil koji je razradio Pikaso zajedno sa Žorž Brakom. Oba slikara upotrebljavaju tamne braon tonove i oba slikara slikaju tako kao da posmatraju predmete iz više uglova odjedanput. Radi se o kretanju očne tačke koja je do tada u umetnosti uvek bila nepokretna. U to su doba slike Pikasa i Braka jako slične.
Analitički kubizam se odlikuje dekompozicijom- razlaganjem realnosti u pojedine poglede koji su simultano predstavljeni u jednoj površini. Ka svojim eksperimentima su se odlučivali za jednostavne oblike predmeta koji su omogućavali poglede sa strane, od gore i slično.
Sintetički kubizam
Sintetički kubizam se odlikovao slobodnim komponovanjem realnih oblika u ravni slike i težnjom da se razviju kolaži. To je bila reakcija na početne tokove nefigurativne umetnosti, koja je rušila kompozicioni red slike a takođe i na fovizam i njegovu dekorativnost.
Klasicizam i narealizam
Posle Prvog svetskog rata Pikaso stvara u neoklasicizmu i ovaj povretak "ka redu" se opaža kod mnogih umetnika dvadesetih godina 20. veka i njegova dela toga doba crpe iz dela Engra, francuskog klasiciste.
U tridesetim godinama 20. veka njegovog arlekina je zamenio minotaur, što se smatra sponom između nadrealizma, kao u slici Gernika, jedne od njegovih najpoznatijih slika, koja je obeležila bombardovanje španske Gernike od strane Nemaca.
Pozno delo
mini|Pikasov muzej u [[Malaga|Malagi]]
Pikaso je bio jedan od 250 skulptora koji su izlagali u Filadelfiji 1949. godine. U pedesetim godinama 20. veka se Pikasov stil opet promenio, kada je stvorio interpretacije po delima starih majstora slikarstva, Velaskeza, Goje, Pusena, Manea, Kurbea i Delakroa.
Pikasovo kasno delo je smesa različitih stilova slikarstva i on se menjao do kraja svoga života. Njegovi radovi u njegovo doba nisu bili priznavani i on je doživeo priznanje kao umetnika koji je bio daleko iznad svoga vremena tek kasnije.
Pikaso je najplodniji slikar svih vremena. Prema Ginisovoj knjizi rekorda napravio je oko 13.500 slika, 100.000 grafika, 34.000 ilustracija za knjige, i 300 skulptura. Ukupna vrijednost njegovog rada je 1973. godine procjenjena na 7500000 miliona dolara.