cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrovo
Privreda
Stanovništvo opštine Petrovo do 1992. godine najvećim delom bilo je radničko sa dodatnim bavljenjem poljoprivredne delatnosti. Do ovog perioda najveći broj stanovnika bio je zaposlen u industrijski razvijenom tuzlanskom bazenu, a i na području sadašnje opštine Petrovo u preduzećima za iskorišćavanje i preradu azbesta u Petrovu, proizvodnju ciglarskih proizvoda u Sočkovcu, iskorišćavanje i preradu drveta u Petrovu i Karanovcu, korišćenje termo-mineralnih voda i proizvodnju tečnog ugljen-dioksida u Kakmužu, proizvodnju građevinskih konstrukcija i elemenata u Petrovu, proizvodnju duvane ambalaže od plastike u Kakmužu, kao i peradarskim farmama u Karanovcu i Porječini. Takođe je na području sadašnje opštine Petrovo bio razvijen turizam u prelepim predelima Ozrena u čijem je centru, sada naselju Kaluđerica, smešten Manastir «Svetog Nikole» na Ozrenu iz 13.veka kao i izgrađeni ugostiteljsko-turistički objekti.
Kultura
Krsna Slava Opštine Petrovo je "Petrovdan" i dan grada Petrova. Za "Petrovdan" se u Petrovu prave "petrovdanske lile".
Ropotovo (Makedonija)
Ropotovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Ropotovo pripada opštini Doljneni.
Prirodni uslovi
Naselje Ropotovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 21 km severozapadno.
Reljef: Ropotovo se nalazi u severnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je mahom ravničarski, bez većih vodotoka, dok se severno od naselja izdižu najjužnija brda planine Dautice. Nadmorska visina naselja je približno 610 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Ropotovo je imalo 546 stanovnika.
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Pontito, Pistoia
Pontito je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 723 m.
Opština Golăiești, Iași
Golăiești je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Champeaux (Orn)
Šampo je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 117 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 266 metara (maksimalnoj 267 m, a minimalnoj 142 m).
Palo Alto, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Palo Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1994 m.
El Ranchito, Sabinas
El Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Sabinas.
La Collina, Reggio Emilia
La Collina je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
The End of Faith
Harris je započeo pisati knjigu tijekom razdoblja koje je opisao kao razdoblje "kolektivne krivnje i zaprepaštenja" nakon napada od 11. rujna 2001. Knjiga obuhvaća opsežnu kritiku svih stilova religijskog vjerovanja.
Knjiga je prvi put objavljena u kolovozu 2004. godine, a sljedeće je godine osvojila Nagradu Marthe Albrand/PEN-a za prvu nefikciju. Izdanje mekog uveza objavljeno je u listopadu 2005. godine. Istog je mjeseca knjiga uvrštena na popis najprodavanijih naslova New York Timesa kao četvrta po redu i zadržala se na popis ukupno 33 tjedana.
Sinopsis
Kraj vjere počinje literarnim prikazom jednog dana u životu bombaša samoubojice – njegovim posljednjim danom. U uvodnom poglavlju Harris poziva na okončanje poštovanja i tolerancije prema konkurentnim religijskim sustavima vjerovanja, a religije opisuje kao "sve jednako nekontaminirane dokazom". Dok se fokusira na opasnosti koje predstavljaju religijske ekstremističke skupine sada naoružane oružjem za masovno uništenje, Harris je jednako kritičan prema religijskoj moderaciji koju opisuje kao "kontekst u kojem se religijskom nasilju ne može nikad adekvatno suprotstaviti."
Harris nastavlja proučavati samu prirodu vjerovanja, stavljajući na kušnu zamisao da u svakom smislu možemo uživati u slobodi vjerovanja i tvrdeći da je "vjerovanje vrelo akcije in potentia." Umjesto toga on postulira da ako namjeravaju biti korisna, vjerovanja moraju biti logički koherentna, ali i istinski predstavnici realnog svijeta. U onoj mjeri u kojoj se religijska vjerovanja ne uspijevaju sama zasnovati na empirijskom dokazu, Harris religiju poistovjećuje nekoj vrsti mentalne bolesti koja, kako kaže, "dopušta inače normalnim ljudskim bićima ubirati plodove ludosti i smatrati ih svetima." On tvrdi da možda ima "razuma u brojevima", no to je "samo povijesna slučajnost da se u našem društvu smatra normalnim vjerovati da Stvoritelj svemira može čuti vaše molitve, dok je demonstracija mentalne bolesti vjerovati da on komunicira s vama tako što kišom tapka Morseov kod na prozoru vaše spavaće sobe."
Harris nakon toga iznosi kratak pregled kršćanstva tijekom stoljeća, razmatrajući inkviziciju i progon vještica i židova. Zaključuje da je, puno više od obična otklona, tortura heretika bio logičan izraz kršćanskog nauka – onoga koji su, kako kaže, jasno opravdavali ljudi poput svetog Augustina. Nastavljajući još dalje, Harris gleda na holokaust koji u biti nalazi svoju inspiraciju u povijesnom kršćanskom antisemitizmu. "Znajući to ili ne," on kaže, "nacisti su bili agenti religije."
U kontroverzne aspekte Kraja vjere ubraja se beskompromisna procjena i kritika islama, koji Harris opisuje kao "kult smrti". On izvodi jasnu poveznicu između islamskog nauka i terorističkih okrutnosti poput 11. rujna, a tu zamisao podupire citatima iz Kurana koji poziva na uporabu nasilja.
Također prikazuje podatke Pewova istraživačkog centra potkrepljujući da bi značajni postoci muslimana širom svijeta opravdali samoubilačko bombardiranje kao legitimnu taktiku. U napadu koji označuje "ljevičarskim nerazumom" Harris među ostalima kritizira Noama Chomskog zbog toga što, prema njegovu viđenju, prikazuje nelogičnu želju da zbog takvih stavova svali svu krivicu na američku vanjsku politiku.
No Harris također kritizira ulogu kršćanske desnice u Sjedinjenim Državama zbog utjecaja na stvari poput politike o drogi, istraživanja embrionalnih matičnih stanica, te prevencije AIDS-a u svijetu u razvoju. U onome što vidi kao postojano klizanje k teokraciji Harris snažno kritizira vodeće ličnosti kako zakonodavstva tako i sudstva zbog onoga što percipira kao nezbunjiv propust odvajanja crkve od države u njihovim raznim domenama. "Ne samo da još uvijek jedemo iznutrice antičkog svijeta", tvrdi on, "nego sa samougodom to odobravamo."
Zatim Harris prelazi na ocrtavanje onoga što zove "znanošću o dobru i zlu" – racionalnom pristupu etici za koju tvrdi da mora nužno biti utvrđena o pitanjima ljudske sreće i patnje. Govori o nužnosti za održanjem "moralnih zajednica," poduhvata u kojem osjeća da razdvojeni religijski moralni identiteti "spašenih" i "prokletih" ne mogu igrati nikakvu ulogu. No Harris je kritičan prema stavu moralnog relativizma i onomu što naziva "krivim izborom pacifizma." U drugom kontroverznom odlomku uspoređuje etička pitanja potaknuta kolateralnom štetom i sudskom torturom tijekom rata. Zaključuje da je kolateralna šteta etički problematičnija. "Ako ne želimo mučiti, onda bismo morali ne upuštati se u moderan rat," zaključuje Harris.
Konačno, Harris se okreće duhovnosti za koju crpi svoje nadahnuće u praksama istočnjačkih religija, tvrdeći da dok god smo zabrinuti zapadnjačkom duhovnošću "izgleda da stojimo na ramenima patuljaka." Raspravlja o prirodi svjesnosti i kako se naš osjećaj "jastva" može učiniti nestalim korištenjem tehnika meditacije. Harris citira istočnjačke mistike poput Padmasambhave, ali ne priznaje nikakav nadnaravan element u njegovu argumentu – "misticizam jest racionalan poduhvat," zaključuje, "religija nije." Tvrdi da je moguće da nečije iskustvo svijeta postane "radikalno preoblikovano", no tada moramo govoriti o mogućnosti u "racionalnim pojmovima".
Recepcija
U recenziji za Free Inquiry urednik Thomas W. Flynn naveo je da je Harris dopustio da njegov argument zasjeni njegova osobna politika i njegova uporaba duhovnog jezika. Harris je poslije opisao Flynnovu recenziju "podijeljenju, obmanjujuću i krajnje razbješnjujuću." Druga recenzija Davida Boultona za New Humanist također je odustao od davanja odobrenja, opisujući da knjiga sadrži "iznenađujuća pojednostavnjenja, pretjerivanja i nedorečenosti."
El Bajío, Tecate
El Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 452 m.
The End of Faith
Recepcija
Pišući za The Independent, Johann Hari bio je uvelike poticajan, no također je izrazio značajne rezervacije o Harrisovim političkim otklonima, a otkrio je kako se "počeo gušiti" dok je čitao posljednje poglavlje o duhovnosti. Ostale potpuno pozitivne ocjene dali su Natalie Angier, Daniel Blue, and Stephanie Merritt. Richard Dawkins je također prigrlio knjigu.
Kritičke ocjene kršćana uključivale su one R. Alberta Mohlera, Jr. za The Christian Post, i Matthewa Simpsona za Christianity Today. Madeleine Bunting, pišući u The Guardianu, citira Harrisa govoreći da su "neki prijedlozi toliko opasni da bi čak bilo etički ubijati ljude zbog vjerovanja u njih." Bunting komentira da "ovo zvuči potpuno jednako vrsti argumenta koju su iznosili oni koji su vodili Inkviziciju." Citirajući isti redak teologinja Catherine Keller pita se "postoji li opasniji prijedlog od toga?" i tvrdi da bi "antitolerancija" koja se time predstavlja "demontirala" Jeffersonov zid između crkve i države. Izdanje mekog uveza Kraja vjere objavljeno 2005. godine sadržavalo je novi pogovor u kojem je Harris odgovorio na neke popularnije kritike koje je dobio nakon objavljivanja. Njegov esej "Odgovor na kontroverziju" također je razjasnio kontekst očito problematičnog retka protumačivši ga time da se osvrtao na vrlo specifične slučajeve poput onih u kojima su sudjelovali religijski motivirani teroristi, a gdje bi pokušaj ubojstva terorista ubojice bilo u biti ubijanje nekoga zbog njegova vjerovanja, doslovno vjerovanja da bi one koji ne vjeruju u njihovu pojedinačnu vjeru trebalo ubiti.
Uelsby
Ilsbi je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 470 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059093.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Ilsbi se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 10,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 470 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
The End of Faith
Recepcija
Kritički ogledi muslimana uključuju Sam Harris i Kraj vjere: muslimanski kritički odgovor Billa Whitehousea. Harrisova knjiga iz 2006. godine Pismo kršćanskoj naciji bila je napisana kao odgovor na reakcije koje je dobio poslije objavljivanja Kraja vjere.
Dalmatinsko zvonce
Dalmatinsko zvonce (lat. Edraianthus dalmaticus) je endemska biljka iz porodice Zvončika (Campanulaceae). Vrstu je prvi opisao A. De Candolle 1830., u okolici Solina, a Roberto de Visiani 1847., biljku nalazi u okolici Klisa.
Transkarpatija
Karpatija se može odnositi na:
El Polvorín, Jacala de Ledezma
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1410 m.
Dalmatinsko zvonce
Izgled
Višegodišna je biljka, prilegla, rozetasta ili rahlobusenasta oblika. Cvjeta dva do pet puta godišnje, razmnožava se sjemenom. Režnjevi čaške su široko trokutasti, jednake širine i duljine. Pricvjetni listovi znatno nadvisuju glavicu. Tobolac se nepravilno otvara unutar čaške. Cvjetovi su u glavičastim cvatovima, koji su opkoljeni ovojnim listovima.
Ekologija vrste
Heliofilna je biljka. U sjevernom dijelu areala, raste na vlažnim, poplavnim ili močvarnim livadama krških polja, koja su veći dio godine pod vodom, a samo ljeti presuše. U južnom dijelu areala, rastu na suhim kamenitim mjestima, na kamenjarskim pašnjacima. Pogodna tla su ilovače i diluvijalne gline.
El Forastero, Tempoal
El Forastero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Los Bitachis, Chínipas
Los Bitachis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 953 m.
Louisiana
Louisiana (francuski: Louisiane) je južnjačka država u Sjedinjenim Američkim Državama.
Župe (Parishes)
Louisiana i Aljaska su dvije od 50 američkih država koje nisu podijeljene po okruzima (counties), a u slučaju Louisiane to je župa, točnije civilna župa, i nasljeđe su rimokatoličkih francuskih i španjolskih kolonijalnih utjecaja. Godine 1803 Orleans Territory (kasnija Louisiana) podijeljen je na 12 okruga da bi tek 1807. bila podijeljena na 19 župa. Izvornih 19 župa su bile: Ascension, Assumption, Avoyelles (po plemenu Avoyel), Concordia, Iberville, Lafourche, Natchitoches, Orleans, Ouachita (po plemenu Ouachita), Plaquemines, Pointe Coupee, Rapides, St Bernard, St Charles, St James, St John the Baptist, St Landry, St Martin i West Baton Rouge. Broj župa se kasnije povečavao i nastajale su nove, viz.: (1808), Cameron, Catahoula; (1810): East Baton Rouge, Feliciana, St Helena, St Tammany; (1811): Biloxi (po plemenu Biloxi), Pascagoula (po plemenu Pascagoula), St Mary i Warren; (1819): Washington; (1822): Terrebonne; (1823): Lafayette; (1824): East Feliciana, West Feliciana; (1825): Jefferson; (1828): Claiborne; (1832): Livingston; (1838): Caddo (po plemenu Caddo), Caldwell, Carroll, Madison; (1839): Union; (1840): Calcasieu; (1843): Bossier, DeSota, Franklin, Sabine, Tensas; (1844): Morehouse, Vermilion; (1845): Jackson; (1848): Beauregard; (1852): Winn; (1868): Iberia, Richland, Tangipahoa (po plemenu Tangipahoa); (1869): Grant; (1871): Red River, Vernon, Webster; (1873): Lincoln; (1877): East Carroll, West Carroll; (1886): Acadia; (1908): LaSalle; (1910): Evangeline; i posljednje 3 (1912): Allen, Bienville i Jefferson Davis, nastale od dijelova župe Calcasieu.
Travnik (Loški Potok, Slovenija)
Travnik je naselje u slovenskoj Općini Loškom Potoku. Travnik se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 312 stanovnika.
Louisiana
Župe (Parishes)
Louisiana se danas sastoji od 64 župe (parishes)
Promised Land, South Carolina
Promist Land je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 511, što je 48 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brugai, Bergamo
Brugai je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 813 m.
Moșna, Moșna, Iași
Moșna je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Moșna.
Sarandinovo
Sarandinovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Sarandinovo pripada opštini Doljneni.
Vega de Alatorre, Veracruz
Vega de Alatorre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Sarandinovo
Prirodni uslovi
Naselje Sarandinovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 18 km severozapadno.
Vega de Alatorre, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6710 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Sarandinovo
Prirodni uslovi
Reljef: Sarandinovo se nalazi u severnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je mahom ravničarski, bez većih vodotoka, dok se severno od naselja izdižu najjužnija brda planine Dautice. Nadmorska visina naselja je približno 610 metara.
Pavićini
Pavićini su naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Marčana, Istarska županija.
Geografski položaj
Pavićini su smješteni u mikroregiji Zapadne Istre Sjevernohrvatskoga primorja, 6 km jugoistočno od naselja Marčane. Nalaze se na križištu županijskih cesta Ž5119 (D6 - Krnica - Kavran - Šišan - Medulin - Pula /D66/) i Ž5122 (Pavićini /Ž5119/ - Turističko naselje Duga Uvala).
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 48 stanovnika te 16 obiteljskih kućanstava.
Historija
Od 1880. do 1910. naselje se zvalo Pavići, od 1910. do 1991. Pavičini. Do godine 1869. i od 1921. do 1991. bilo je zaselak naselja Krnica.
Sarandinovo
Prirodni uslovi
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Sarandinovo je imalo 98 stanovnika.
Pavićini
Privreda
Privrednu osnovu čine ratarstvo, vinogradarstvo, stočarstvo i ugostiteljstvo.
Sarandinovo
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u etnički Makedonci (100%).
Pavićini
Crkva
Pavićini pripadaju Župi sv. Marije Magdalene pokornice iz Krnice-Mutvorana, Vodnjanski dekanat Porečko-pulske biskupije.
Dinarsko zvonce
Dinarsko zvonce (lat. Edraianthus dinaricus) je endemska biljka iz porodice Campanulaceae. Vrstu je prvi opisao A. Kerner 1872., na temelju nalazišta na Mosoru.
Sarandinovo
Stanovništvo
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Dinarsko zvonce
Rasprostranjenost
Raste samo na vršnim dijelovima Mosora, duž njegova glavnoga grebena u pojasu između 1000 i 1300 m nadmorske visine.
Ekologija vrste
Raste na izloženim i ogoljelim vapnenačkim grebenima. Razvija se pojedinačno ili skupno u pukotinama stijena. Odgovara joj mnogo svjetlosti. Podnosi sušu i velike oscilacije temperature i vlažnosti.
Homohisterija
Homohisterija je strah da se osobu ne smatra homoseksualnim zbog ponašanja koje se obično smatra netipičnim za spol. Homohisterija može postojati u kulturama u kojima se podrazumijeva da ljudi jesu i mogu biti homoseksualci, čak i ako su zatvoreni, te da se homoseksualnost doživljava manje poželjnom od heteroseksualnosti. Ova kombinacija dovodi do toga da se muškarci boje da će drugi pomisliti da su homoseksualci ako ne odgovaraju stereotipima muškog spola. Neuklapanje u rodne stereotipe (rodna netipičnost) u povijesti se povezivalo s homoseksualcima, sa suđenjima Oscaru Wildeu koja su to vjerovanje proširivala u Britaniji i drugdje, s njegovim uvjerenjem u grubu nepristojnost produbljujući javne stereotipe o homoseksualnim muškarcima. Zbog tih zabluda mnogi su homoseksualni muškarci "muževnog ponašanja" bili izuzeti od javne sumnje u svoju seksualnost.
Nastanak
Homohisterija je koncept uspostavljen kao dio Inkluzivne teorije muškosti profesora Erica Andersona. I Eric Anderson i Mark McCormack tvrde da postoje tri socijalna uvjeta koja moraju biti zadovoljena da bi postojala homohistrična kultura: (1) široka svijest o tome da muška homoseksualnost postoji kao nepromjenjiva seksualna orijentacija unutar značajnog dijela populacije kulture; (2) visoka razina homofobije u toj kulturi; i (3) povezanost rodne atipičnosti s homoseksualnošću. Ove različite razine socijalnih uvjeta pomažu u objašnjavanju različitih društvenih trendova u vezi s muškošću.
Na primjer, homohisterija pomaže objasniti kako se muškarcima u mnogim islamskim zemljama dopušta fizička i emocionalna intimnost (uključujući držanje ruku) bez prijetnje njihovom javno percipiranom heteroseksualnom identitetu; dok se dvoje muškaraca koji se drže za ruke u Americi smatraju homoseksualcima, muškarci u islamskim zemljama ne smatraju se homoseksualcima zbog sudjelovanja u istim ponašanjima. To je zbog uvjerenja da muškarci u tim društvima ne mogu biti homoseksualci, a iranski predsjednik Mahmud Ahmadinedžad tvrdio je da Iran nema homoseksualce, a drugi su homoseksualnost proglasili "bolešću bijelog čovjeka".
Vjeruje se da je Eric Anderson, zapadnjačka homohisterija, dosegla vrhunac 1980-ih, nakon epidemije HIV-a / AIDS- a među homoseksualcima.
Utjecaj
Kako kultura postaje manje homofobična i manje je stigme oko fizičke platonske naklonosti među muškarcima, poboljšava se život heteroseksualnih muškaraca, jer su manje agresivni i fizički otuđeni jedni od drugih.
Zastava film
Zastava film je srpsko filmsko preduzeće sa sedištem u Beogradu poznato po tome što je od nastanka 1948. pa do raspada Jugoslavije bilo deo JNA, odnosno proizvelo veliki niz pretežno kratkih filmova, uglavnom namenjenih obuci ljudstva JNA, ali i delom distribuisanih i široj javnosti.
Dokumentarni i kratki filmovi
1940 ▼ | 1950 ▼ |  1960 ▼ |  1970 ▼ |  1980 ▼ |  1990 ▼ |  2010 ▼
Izvori
Zastava film - zvanični sajt
Trenčinski kraj
Trenčinski kraj se nalazi na severozapadu zemlje sa sedištem u Trenčinu i sastoji se od 9 okruga :
Dusty in Memphis
Dusty in Memphis je album britanske pjevačice Dusty Springfield, izdan 1969. Producurali su ga Jerry Wexler i Arif Mardin a inženjer bio Tom Dowd. Predstavljao je pokušaj Dusty Springfield da se nametne kao soul pjevačica. Na njemu su objavljenje pjesme "So Much Love", "Son of a Preacher Man", "The Windmills Of Your Mind", "Breakfast in Bed", "Just One Smile", "I Don't Want to Hear It Anymore" i "Just a Little Lovin'". Iako u svoje vrijeme nije imao veliki komercijalni uspjeh, Dusty in Memphis se često smatra jednim od najvećih albuma svih vremena.
Popis pjesama
Strana A
Side B
Perry, Utah
Peri je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.512, što je 2.129 (89,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Casazza, Biella
Casazza je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
Bosanska zvončika
Bosanska zvončika ili hofmanova zvončika (lat. Symphyandra hofmannii) je bosanskohercegovački biljni (steno)endem.
Bosanska zvončika je rasprostranjena u srednjoj Bosni: područje srednjeg toka rijeka Vrbas i Bosne, na planini Vranici i kod Brčkog. Prvi ju je otkrio njemački botaničar Otto Sendtner u proljeće 1847. godine na vapnenastim stijenama kod Srebrenika nedaleko Tuzle. Sendtner ju je zamjenio za sličnu biljku, pa je bosansku zvončiku tek 1881. godine opisao kao novu vrstu mađarski botaničar József Pantocsek.
Campetto, Ancona
Campetto je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
13. vijek pne.
thumb|300px|Istočna hemisfera godine 1300. pne. thumb|right|200px|Brončana ritualna posuda za vino, iz doba kineske [[dinastija Shang|dinastije Shang u 13. vijeku, danas izložena u Galeriji Arthura M. Sacklera u institutu Smithsonian.]]
13. vijek pne. je predstavljao period od godine 1300. do 1201. pne.
Opština San Lorenzo Victoria, Oaxaca
San Lorenzo Victoria je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 501 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1196 m.
Tolsti Vrh (Šentjernej, Slovenija)
Tolsti Vrh je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Tolsti Vrh se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 97 stanovnika.
At San Quentin
At San Quentin je live koncert Johnnyja Casha pred zatvorenicima u Državnom zatvoru San Quentin. Osim što je objavljen kao album, snimala ga je i Granada Television.
Na originalnom LP izdanju, redoslijed pjesama je promijenjen, a nekoliko pjesma je skraćeno, vjerojatno zbog nedostatka prostora. Unatoč naslovu na CD izdanju iz 2000., na njemu ne postoji cijeli koncert, ali sadrži neke dodatne pjesme i redoslijed koji odgovara stvarnoj set listi. Pjesme koje su izvedene, ali ne i objavljene su "Jackson" i "Orange Blossom Special". Ipak, uključene su u video izdanje koncerta.
Legacy Recordings je 2006. objavio luksuzno izdanje koncerta nazvano At San Quentin - Legacy Edition. U box-setu su se našla dva CD-a s 31 pjesmom, od kojih 13 prije nije bilo objavljeno, uz DVD s originalnim dokumentarcem. Postoje i iskreni intervjui sa zatvorenicima i stražarima koji su bili prisutni za vrijeme snimanja Johnny Cash Showa.
Izdanje Legacyja (2006.)
Carl Perkins The Statler Brothers The Carter Family Johnny Cash Johnny Cash, June Carter Cash i Carl Perkins The Carter Family i Carl Perkins Johnny Cash i Carl Perkins
Paloma Picasso
Paloma Picasso (rođena kao Anne Paloma Ruiz-Picasso y Gilot; 19. april 1949 - ) je francuska modna dizajnerica i poslovna žena, poznata po dizajnu dragulja za Tiffany & Co., kao i parfemu koji je po njoj dobio ime. Rođena je kao najmlađa kćer znamenitog slikara Pabla Picassa i glumice Françoise Gilot. Počecima karijere joj je značajno pomoglo prijateljstvo sa poznatim modnim dizajnerom Yvesom Saint Laurentom. Nakratko se bavila glumom, pri čemu je bila zapažena uloga Elizabethe Bathory u erotskom filmu Nemoralne priče iz 1974. godine.
At San Quentin
Ljestvice
Album - Američke Billboard ljestvice
Singlovi - Američke Billboard ljestvice
Branches
Branš je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 394 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 201 m, a minimalnoj 110 m).
Archivo de Indias
Glavni arhiv Indija (španjolski: Archivo General de Indias) je stara trgovačka burza (Casa Lonja de Mercaderes) u Sevilli, Španjolska, u kojoj se čuva iznimno vrijedan arhiv koji svjedoči o povijesti Španjolskog Carstva u Amerikama i Filipinima. Graševinu je u stilu talijanske renesanse dizajnirao Juan de Herrera i zbog svoje važnosti, ali i neobične arhitekture, upisana je 1987. godine, zajedno s Alcázarom i Katedralom u Sevilli, na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Povijest
mini|240px| [[Katedrala u Sevilli i Arhiv Indija]] Građevinu je naručio Filip II., španjolski kralj 1572. godine, i to od graditelja njegove palače El Escorial, Juana de Herrere, kako bi u njoj smjestio Savjet trgovaca Seville koji su se do tada sastajali u dvoranama katedrale kako bi raspravljali o poslovima u kolonijama. Što je kralj smatrao neprimjerenim.
Zgradu je započeo graditi Juan de Mijares, prema Herrerinim planovima, 1584. godine i počela se koristiti već 1598., što se može vidjeti po natpisu na sjevernoj fasadi. No, radovi na njoj su nastavljeni tijekom 17. stoljeća i dovršio ju je Pedro Sanchez Falconete.
Karlo III., španjolski kralj, je izdao dekret 1785. godine kojim je odredio da se u ovoj građevini smjesti novoosnovani arhiv "Savjeta Indija", kako bi se pod jednim krovom držala sva dokumentacija vezana za španjolske prekomorske kolonije, koji su do tada bili razasuti u više gradova. Ministar Indija, José de Gálvez y Gallardo, je u duhu prosvjetiteljstva odlučio kako će samo dokumente starije od 1760-ih smjestiti tu, a novije nastaviti smještati u starim arhivima, kako bi povjesničari mogli proučavati povijest španjolskog kolonijalnog carstva. Kako bi golema dokumentacija bila smještena 1785. godine proširena je Casa Lonja, a 1787. izgrađeno je masivno mramorno stubište.
Zgrada je detaljno obnovljena od 2002. do 2004. godine, za koje vrijeme nije korištena kao istraživačka knjižnica, a od 2005. godine je otpočeo proces digitalizacije njezinih 15 mlijuna stranica.
Odlike
Zgrada zatvara veliko kvadratično dvorište s galerijama na dva kata čiji su prozori utopljeni kvadrati između plošnih pilastra. Iznad svakog prozora, kao ukras, nalaze se jednostavne kvadratne ploče. Zgradu na vrhu okružuje balustrada s obeliskom na svakom kutu. Na njoj nema skulpturalnih ukrasa, samo diskretni kontrast kamena i štuko dekoracija u obliku plitkih reljefa na pilastrima, i na pločama iznad svakog prozora.
Arhiv je bogata dokumentacija španjolskih kolonija od dolaska prvih konkvistadora do konca 19. stoljeća, uključujući dnevnik Kristofora Kolumba, mapa i planova kolonijalnih gradova i mnogi drugi važni, ali i usputni sitni dokumenti. U ovoj zgradi je papa Aleksandar VI. 1493. godine izdao bulu "Inter caetera" o podjeli Novog Svijeta između Španjolske i Portugala, a Miguel de Cervantes tražio je zaposlenje.
Danas se na njegovih devet kilometara polica čuva oko 43.000 svezaka i oko 80 milijuna stranica razne kolonijalne administracije.
El Arrozal, Xilitla
El Arrozal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 655 m.
Церовац (Шабац)
Церовац је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 442 становника.
Druga bitka za Harkov
Druga bitka za Harkov je bila bitka vođena od 12. maja do 28. maja 1942. na Istočnom frontu u Drugom svetskom ratu. Nakon uspešne zimske protivofanzive koja je odbacila nemačke snage od Moskve, ali i iscrpla rezerve Crvene armije, Harkovska ofanziva je bila novi pokušaj Sovjeta da prošire svoju stratešku inicijativu.
Церовац (Шабац)
Демографија
У насељу Церовац живи 378 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,4 година (39,4 код мушкараца и 43,3 код жена). У насељу има 142 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,37.
Valli, Venezia
Valli je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Druga bitka za Harkov
12. maja 1942, sovjetske snage pod komandom maršala Semjona Timošenka, su započele ofanzivu prema Nemačkoj šestoj armiji, sa izbočine koju su uspostavile tokom Zimske protivofanzive. Ključne greške nekoliko štabnih oficira, i samog Staljina, koji nisu uspeli tačno da procene potencijal Vermahta, i precenili su svoje tek istrenirane snage, dovele su do uspešnog nemačkog uklještujućeg napada oko napredujućih sovjetskih snaga, i njihovog odsecanja od ostatka fronta.
Krvava bitka koja je trajala 17 dana je dovela do gubitka 200.000 vojnika Crvene armije, kao i na stotine tenkova. Na kraju je Fridrih Paulus izvojevao pobedu, i bio mu je otvoren put za kasniju operaciju Plavo i Staljingradsku bitku.
Opšta situacija na Istočnom frontu
Do kasnog februara 1942, sovjetska zimska kontra-ofanziva, koja je odbacila Nemce sa ulaza u Moskvu, i omogućila Sovjetima da povrate Rostov na jugu, je oslabila, i obe strane su ostale da „ližu svoje rane“. Staljin je ubeđen da su Nemci na pragu poraza, i da će da propadnu do proleća ili leta 1942, kako je i rekao na govoru početkom novembra 1941. Zato je odlučio da iskoristi ovu zamišljenu slabost u nemačkoj vojsci na Istočnom frontu organizovanjem obnovljene ofanzive u proleće.
Staljinova konačna odluka je naišla na oštro protivljenje kod njegovih glavnih savetnika, uključujući članove vrhovnog štaba Crvene armije, generala Borisa Šapošnjikova, generala Aleksandra Vasiljevskog i generala Georgij Žukova, koji su se svi zalagali za defanzivnije držanje. Vasiljevski se prisećao, "Da, nadali smo se [da će se nemačke rezerve iscrpsti], ali je realnost bila surobija od toga". Međutim, prema Žukovu, Staljin je verovao da su Nemci bili u stanju da izvode operacije simultano duž dve strateške ose, i bio je siguran da bi otvaranje prolećnih ofanziva duž celog fronta destabilizovalo nemačku vojsku pre nego što bi imala priliku da započne potencijalno kobnu ofanzivu na Moskvu. Uprkos oprezu koji su predlagali njegovi generali, Staljinova konačna odluka je bila da uhvati Nemce u iznenađenju, putem izvođenja „lokalnih ofanziva“.
Valli, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Церовац (Шабац)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Druga bitka za Harkov
Opšta situacija na Istočnom frontu
Do kraja proleća 1942, Crvena armija je još uvek bila slabija od Vermahta, i po brojnom stanju, i po kvalitetu opreme, uprkos intenzivnoj kampanji pojačavanja tokom zime i proleća 1942, za značajnim artiljerijskim, teknovskim i aviacijskim pojačanjima. Sve ukupno, Crvena armija je na Istočnom frontu imala 5.600.000 vojnika, 3900 tenkova, 44.900 topova i 2200 aviona. Sa druge strane, Vermaht je na raspolaganju imao 6.200.000 vojnika (uključujući 810.000 savezničkih vojnika), 3229 tenkova, 57.000 topova i 3395 aviona. Stoga je snaga Crvene armije još bila inferiorna u svim stavkama, osim po broju tenkova, čiji je kvalitet opet bio slabiji od nemačkih.
Izbor stragegije
Nakon zimske ofanzive, i STAVKA (komanda sovjetskih oružanih snaga), i Staljin su verovali da bi eventualne nemačke ofanzive bile usmerene na Moskvu, uz veliku ofanzivu na jugu, nalik prošlogodišnjim operacijama Barbarosa i Tajfun. Staljin i većina generala i komandira na frontu su stvarno verovali da bi glavni nemački pokušaj predstavljala ofanziva prema Moskvi. Međutim, ohrabren zimskim uspehom, Staljin je predložio da lokalne ofanzive u ovoj oblasti budu samo sa ciljem da izmore nemačke snage, što bi uslovilo slabljenje mogućnosti nemačke vojske da organizuje novu operaciju za osvajanje Moskve. Mada se isprva složio sa pripremom Crvene armije za „aktivnu stratešku odbranu“, Staljin je kasnije izdao naređenja za planiranje sedam lokalnih ofanziva, od Baltika do Crnog mora. Jedna od oblasti planiranih za ofanzivu je bila oblast Harkova, a akcija je prvobitno planirana za mart.
Početkom meseca, sovjetska vrhovna komanda je izdala naređenje jugozapadnom glavnom štabu za napad u ovoj oblasti, nakon pobeda kod Rostova i Donbasa. Borbe su eskalirale tog meseca, kad su maršal Semjon Timošenko i general Kiril Moskalenko probili nemačke položaje duž severnog dela reke Donjec, istočno od Harkova. Žestoke borbe su se nastavile i u aprilu, Moskalenko je uspešno prešao reku i uspostavio mostobran, dok je na jugu Sovjetska 6. armija imala ograničen uspeh u odbrani od nemačkih snaga, koje su uspele da zadrže svoj mostobran na istočnoj obali reke. Ovi događaji su predstavljali uvod u ono šta će se kasnije razviti u Drugu bitku za Harkov. Do 15. marta, sovjetski komandanti su sastavili preliminarne planove za kampanju oko Harkova. 20. marta, Timošenko je održao konferenciju u Kupjansku, kako bi se raspravilo o predstojećoj ofanzivi, i kasniji izveštaj za Moskvu koji je pripremio Timošenkov načelnik štaba, general Ivan Bagramjan, je uspeo da opiše događaje na konferenciji, mada je možda izostavio nekoliko ključnih obaveštajnih podataka. Prikupljanje sovjetskih snaga u oblasti se nastavilo i početkom maja, a konačne detalje su razradili Staljin, generalštab, i vođstvo Jugozapadnog fronta, koji je predvodio Timošenko, tokom marta i aprila. Jednu od konačnih direktiva, STAVKA je izdala 17. aprila.
Sovjetska postavka pred bitku
Do 11. maja 1942, Crvena armija je uspela da alocira šest armija pod dva fronta, između ostalih jedinica. Pod komandom Jugozapadnog fronta su se borile 21. armija, 28. armija, 38. armija i 6. armija. Do 11. maja, 21. tenkovski korpus se uspešno prebacio u oblast, zajedno sa 23 tenkovskim korpusom, obezbedivši 269 dodatnih tenkova. Tu su takođe bile i tri nezavisne streljačke divizije, i jedan streljački puk, iz 270. streljačke divitije, koncentrisani u oblasti koju je podržavao 2. konjički korpus u Bogdanovki. Južni front je na raspolaganju imao 57. armiju i 9. armiju, zajedno sa preostalih 30 streljačkih divizija i jednom streljačkom brigadom, i značajnim pojačanjima iz 24. tenkovskog korpusa, 5. konjičkog korpusa i tri gardijske streljačke divizije. U svom vrhuncu, Južni front je imao jedanaest topova ili bacača po kilometru fronta.
Tokom pregrupisavanja snaga u ovom sektoru je došlo do redovnih poplava, koje su većinu zemljišta pretvorile u blatište, a to je učinilo da pojačavanje Jugozapadnog i Južnog fronta traje duže nego što je očekivano. Visoki sovjetski predstavnici su takođe oštro kritikovali komandante na frontu, koje su krivili za loše upravljanje vojskom, nesposobnost da organizuju ofanzive, i za komandovanje iz fotelja, kao što je Vasilevski istakao u svojim memoarima. Pošto je pregrupisavanje vođeno toliko neorganizovano, Nemci su dobili ograničena upozorenja o sovjetskim kretanjima prema njihovim položajima. Moskalenko, komandant 38. armije krivi činjenicu da frontovi nisu skovali planove pre odluke o pregrupisavanju, i tako je demonstrirano loše upravljanje frontom. Kasnije je komentarisao da nije bilo iznenađenje što je „nemačka-fašistička komanda prozrela naše planove“.
Sovjetsko vođstvo i ljudstvo
mini|desno|200p|[[Semjon Timošenko, komandant Jugozapadnog fronta, koji je predvodio Drugu bitku za Harkov.]] Prvenstveno vođstvo u bici je dodeljeno maršalu Semjonu Timošenku, veteranu iz Prvog svetskog rata i Ruskog građanskog rata. Mada je Timošenko imao ograničeni uspeh kod Smolenska, godinu dana ranije, smatra se da su njegovi potezi doveli do konačnog poraza u ovoj bici. Kasnije je uspeo da dođe do pobede kod Rostova tokom zimskih kontranapada, i postigao je ograničen uspeh tokom prolećne ofanzive kod Harkova, pre same bitke. Poteze armije je nadgledao vojni komesar, Nikita Hruščov.
Aerodrom Bor
Aerodrom Bor se nalazi u ataru sela Slatina, prema reci Timok, iznad grada Bora i udaljen je od Zaječara 13 km. Izgrađen je 1985. godine. Njegova pista je presvučena „suvim asfaltom“ dužine 1.080 metara, 30 metara širine i zauzima površinu od 60 hektara. Uz aerodrom je tada izgrađena upravna zgrada sa hangarom. U izgradnji aerodroma učestvovala ja Vojska i RTB „Bor“.
U osnovi je bio zamišljen kao sportski aerodrom, a predviđeno je da se koristi i kao turistički, odnosno kao aerodrom na koji mogu da sleću i laki putnički (poslovni) avioni. Sledeće godine nakon izgradnje, na njemu su održana dva takmičenja: 29. Jugoslovenski aeroreli i 34. Državno prvenstvo u skakanju padobranom. I ako se ubraja među najbolje sportske aerodrome u jugoistočnoj Evropi, godinama je bio gotovo zaboravljen, da bi početkom maja 1990. ovde sleteo prvi putnički avion JAT AN 28 sa 17 sedišta.
Krajem prve decenije 21. veka, aerodrom se nalazio u zapuštenom stanju. Zahvaljujući pomoći RTB Bor, pista aerodroma je početkom 2012. godine znatno popravljena. Izgrađeni su afsaltni prilazni putevi do aerodroma i završeno opremanje upravne zgrade i velikog hangar. U maju 2012 držan je aero skup, kada je na njega sletelo oko 20 sportskih aviona iz svih krajeva Srbije. Trenutno nalazi u C kategoriji i na pistu mogu da sleću avioni do 5.700 kilograma nosivosti, što podrazumeva oko 40 putnika.
Bromodifluoroacetil hlorid
Bromodifluoroacetil hlorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 193,375 Da.
Aerodrom Bor
Planovi i razvoj
Master planom razvoja infrastrukture Srbija je definisano je da, pored postojanja međunarodnih aerodroma „Nikola Tesla“ u Beogradu i Konstantin Veliki u Nišu, bude još pet u sekundarnoj grupi, odnosno u drugoj kategoriji. Osim Aerodroma Bor, u sekundarnoj grupi bi bili: Vršac i tri vojna - Batajnica, Lađevci i Ponikve, koji bi eventulano, tako da bi u slučaju potrebe, brzo mogli da budu pretvoreni u međunarodne. U planu je asfaltiranjee postojeće staze, dogradnjom još oko 800 metara piste, kako bi se omogućilo sletanje avioni sa 70 mesta, kao i sticanje sertifikata za obavljanje i međunarodnog saobraćaja.
Aero-klub Bor planira da napravi Servis za opštu avijaciju do 5.700 kg i takođe grad je našao potencijal Aerodrom i želi takođe da investira u razvoj aerodroma tj. svetala za noćno letenje i radio far za instrumetalne prilaze. RTB Bor planira da ponovo pokrene radove na ski centru Crni Vrh i na rekonstrukciji Hotela Borskog jezera.
Druga bitka za Harkov
Sovjetsko vođstvo i ljudstvo
Načelnik generalštaba, Maršal Vasilevski, i sam primećuje da sovjetska armija 1942, nije bila spremna da sprovodi velike ofanzivne operacije protiv dobro utrenirane nemačke armije, iz prostog razloga što Crvena armija u to doba nije imala neophodne kvantitativne i kvalitativne prednosti nad Vermahtom, i zato što se rukovodstvo, i komandujuće, i niži oficiri, još uvek oporavljalo od teških poraza iz 1941. Ova napomena je ipak, u velikoj meri retrospektivna, i predstavlja analizu sovjetskog delovanja u njihovim strateškim ofanzivama 1942, pa čak i kasnije, kao što su operacija Mars iz oktobra 1942, i bitka za Targul Frumoš maja 1944.
Nemačke pripreme
mini|desno|200p|Istočni front maja 1942. Izijumska izbočina je obojena u crveno. Sovjeti nisu bili svesni, da je Nemačka 6. armija, pod komandom novopostavljenog generala Paulusa, dobila naređenja za operaciju Friderikus, 30. aprila 1942. Cilj ove operacije je bio usaglašeni napor da se slome sovjetske armije u Izijumskoj izbočini (ime dato izbočini južno od Harkova, koja je načinjena tokom sovjetske Zimske protivofanzive), oslobođenoj tokom sovjetskih ranih prolećnih ofanziva u martu i aprilu. Ovaj zadatak je dat Nemačkoj 6. armiji, a konačna direktiva je izdata 30. aprila, i najavila „očekivani početak“ 18. maja.
Nemci su takođe uložili velike napore da ojačaju grupu armija Jug, nad kojom je kontrola prebačena na feldmaršala Fedora fon Boka, bivšeg komandanta Armijske grupe Centar tokom operacija Barbarosa i Tajfun. 5. aprila 1942, Hitler je izdao direktivu broj 41, koja je odredila jug za glavno težište operacija u nemačkoj strateškoj letnjoj kampanji ove godine, i na račun ostalih frontova, divizije Armijske grupe Jug su popunjene do pune brojnosti do kraja aprila i početka maja. Strateški cilj je je ilustrovan nakon pobeda Eriha fon Manštajna i njegove 11. armije na Krimu. Centralni cilj je ostao Kavkaz sa svojim naftnim poljima, a sekundarni cilj - Staljingrad.
Uvođenje operacije Friderikus u aprilu je omogućila dalji podstrek pojačavanju snaga u oblasti 6. armije pod komandom generala Paulusa. Sovjeti znači nisu znali da i Nemačka vojska izvodi veliko pregrupisanje u oblasti koja je određena kao centar operacija u predstojećoj ofanzivi oko Harkova. 10. maja je Paulus predstavio svoj konačan nacrt planova za operaciju Friderikus. Do tada, nemačka vojska direktno suprotstavljena Timošenku je bila potpuno pripremljena za borbene dužnosti u operaciji prema Kavkazu.
Prvi dani
mini|desno|350p|Mapa Harkovske ofanzive i nemačkog opkoljavanja. Ofanziva je počela u 6:30 ujutro, 12. maja 1942, koncentrisanim jednočasovnim artiljerijskim udarom, i finalnim dvadesetominutnim vazdušnim napadom na nemačke pozicije. Kopnena ofanziva je počela dvostranim uklještujućim pokretom iz Volčanske i Barvenkovo izbočine, u 7:30 ujutro. Sovjetske snage su naišle na snažan otpor nemačke odbrane, koja je polako slamana koncentrisanim vazdušnim i artiljerijskim napadima, zajedno sa koordinisanim kopnenim napadima utvrđene pozicije. Borbe su bile toliko žestoke da su Sovjeti pripremili da ubace u borbu formacije iz svog drugog ešalona. Borbe su bile pogotovo oštre kod ruskog sela Nepokritaja, gde su Nemci organizovali tri lokalna kontranapada. Do kraja dana, najveći sovjetski proboj je iznosio deset kilometara. Sovjetska komanda na terenu je, što je dokumentovao general Moskalenko, saznala za pokrete nekoliko nemačkih rezervnih jedinica, i konačno shvatila da se njenim snagama suprotstavljaju dve nemačke divizije, a ne jedna kako je očekivano. Ovo je značilo da je Crvena armija izvela loše osmatranje i obaveštajnu pripremu pre početka bitke. U stvari, zarobljeni dnevnik poginulog nemačkog generala je skrenuo pažnju na činjenicu da su Nemci vrlo moguće znali unapred o predstojećim sovjetskim operacijama u ovoj oblasti. Tog dana je, nakon mnogo ubeđivanja od strane Paulusa, došlo do otpusta tri nemačke pešadijske divizije i jedne pancer divizije, kako bi one bile iskorištene za odbranu Harkova. U najvećem delu, sovjetsko napredovanje je bilo loše, sa značajnim uspesima samo na levom krilu, dok su se napredovanja na ostalim delovima odvijala prilično sporo. Bok je upozorio Paulusa da ne vrši protivnapad odmah, bez vazdušne podrške, mada je ova odluka kasnije ponovo razmotrena, kada je nekoliko sovjetskih tenkovskih brigada probilo kroz VIII korpus generala Valtera Hajca u sektoru Volčanska, koji je bio na samo 12 milja od Harkova, što je predstavljalo veliku opasnost za Nemce.
Početni sovjetski uspeh
Tokom prvih 72 sata, 6. nemačka armija je pretrpela snažne udare. 16 bataljona je bilo uništeno, dok su bitke vođene po gustoj kiši i blatu. Paulus je naredio seriju akcija koje bi zaustavile napad, mada su Nemci još sprovodili lokalizovane protivnapade. Mada je do 14. maja Crvena armija postigla impresivne uspehe, nemačke akcije u pojedinim oblastima su imale efekta, i nekoliko sovjetskih divizija je bilo primorano da se povuče iz napada. Samo sovjetski tenkovi čuvani u rezervi su mogli da zaustave nemačke protivnapade, uz velike gubitke života. Na Timošenkovo razočarenje, nemački gubici su procenjeni kao minimalni; na primer, procenjeno je da je samo 35-70 tenkova izbačeno iz 3. i 23. pancer divizije. Nemačka vazrušna podrška je počela da postiže efekat, primoravši jedinice poput Sovjetske 38. armije u defanzivu. 14. maja, Nemci su nastavili napade na sovjetske pozicije na severu u lokalizovanim ofanzivama, a do tad je Luftvafe stekao vazdušnu nadmoć nad sektorom Harkova, što je Timošenka primoralo da premesti svoja vazdušna sredstva napred kako bi se efikasno suprotstavio nemačkoj avijaciji, čiji je deo bio pod komandom Četvrte vazduhoplovne flote, generala Volframa fon Rihthofena. Uprkos svemu, Sovjeti su nastavljali sa pritiskom, povlačeći se iz nekoliko manjih bitaka i menjajući pravac svog napredovanja. Međutim, usled konstantnog nemačkog otpora i lokalizovanih protivnapada, sovjetski napad je oslabio, posebno u sprezi sa žestokim vazdušnim udarima. Do kraja dana, 28. armija više nije mogla da operiše u ofanzivnom maniru protiv nemačkih pozicija.
Ironično, južni krak sovjetskih klešta nije pretrpeko tako teške gubitke kao šok grupe na severu. U stvari, on je postigao veliki uspeh u prva tri dana borbe, uz dubok proboj kroz nemačke pozicije. Uspeh Južne šok krupe se može pripisati činjenici da su u početku borbi veći proboji bili na severu, pa su nemačke rezerve skoncentrisane tamo, što je ostavilo ograničene snage koje bi bile postavljene na defanzivne pozicije na jugu. Ali, do 14. maja, Hitler je naredio nemačkom generalu Evaldu fon Klajstu da njegova 1. oklopna armija preuzme inicijativu u kontraofanzivi, što bi bio uvod u konačni početak operacije Friderikus.