cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pterodactylus
Popis vrsta i sinonima
Tokom svoje historije starije od 200 godina, razne vrste roda Pterodactylus prošle su kroz brojne promjene u klasifikaciji, te je tako došlo do nastanka velikog broja sinonima. Uz to, veliki broj vrsta priključenih rodu Pterodactylus zasnivaju se na malom broju ostataka te ih je stoga bilo teško priključiti nekoj određenoj vrsti; zbog toga se posmatraju kao nomina dubia ("upitni nazivi"). U sljedeći popis uključeni su nazivi koji se trenutno zasnivaju na materijalu iz Njemačke, ili su se donedavno smatrali pravim pripadnicima roda Pterodactylus, te oni nazivi koji se zasnivaju na ostacima koji još uvijek nisu priključeni nekom drugom rodu. thumb|right|Historijski dijagram mladunca vrste P. antiquus (prethodno Ptenodracon brevirostris) thumb|Holotip upitne vrste P. grandipelvis thumb|Primjerak prvobitno priključen vrsti P. spectabilis
Brinjahe
Brinjahe je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 128 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Brinjahe se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 10 metara. Površina opštine iznosi 4,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 128 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 27 stanovnika/km².
Opština Săcel, Harghita
Săcel je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Beauchêne (Orn)
Bošen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 207 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 228 metara (maksimalnoj 277 m, a minimalnoj 147 m).
La Purísima, Lagos de Moreno
La Purísima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
Garajonay
mini|lijevo|350px| Stijena Garajonay Nacionalni park Garajonay (španjolski: Parque Nacional de Garajonay) je nacionalni park koji se nalazi u središtu i sjeveru otoka La Gomera, arhipelaga Kanari, Španjolska. Nazvan je po formaciji stijena Garajonay koja je ujedno i najviša točka otoka (1.484 m), a park uključuje i malenu visoravan na 790-1.400 metara nadmorske visine. Planina je dobila ime po legendi Guančija o nesretnim ljubavnicima Gara i Jonayu, kanarskim Romeu i Juliji.
Većinu krajolika čine velike stijene vulkanskog podrijetla koje su oblikovane kasnijom erozijom. Neke, poput Fortalenza (španj., "šuma") su domoroci Guanči smatrali svetima.
Bioraznolikost
mini| Satelitska slika otoka na kojoj se zeleni šuma laurisilva koja prekriva cijeli park Garajonay Park prekriva laurisilva koju čini Azorski lovor (španjolski: Laurus azorica, portugalski: Louro) i Kanarska laurela (španjolski: Laurus canariensis), ali i druge vrste šuma. Najveći primjerci suptropskog bilja se nalaze u dolini koja se naziva "Dolina laurisliva". Na jugu je šuma većinom mješavina vrsta koje obitavaju na suhim plažama i goletima.
Rockport, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.270, što je 110 (5,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sant'Alessandro, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 354 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
Vaglierano Basso, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Radoblje
Radoblje je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Radoblje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 100 stanovnika.
Number 5 (album)
#5 je šesti po redu studijski album japanskog benda Ling tosite sigure, premijerno izdan 14. veljače 2018. godine. Bio je to prvi studijski album benda nakon petogodišnje pauze, tokom koje su izdali tri singla, kompilacijski album i mini-album. #5 je sadržavao ukupno deset pjesama, među kojima je bio i singl "DIE meets HARD", uvodna pjesma za seriju Shimokitazawa DIE HARD. Album je izdala diskografska kuća Sony, a izdan je kao diskovni medij i digitalni download; postojalo je i izdanje s posebnim DVD-om, koji je sadržavao tri spota.
Weston, New Jersey
Veston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.235.
Number 5 (album)
Album je dosegao ukupno peto mjesto na Oriconovoj ljestvici, a zauzeo je i šesto mjesto na top listi Billboard Japan Hot 100.
Cantello, Bergamo
Cantello je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1059 m.
Opština Santa Catarina Quioquitani, Oaxaca
Santa Catarina Quioquitani je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2102 m.
Independența României
Independența României je rumunjski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1912. u režiji Aristidea Demetriadea, poznat kao prvo cjelovečernje ostvarenje u historiji rumunjske kinematografije. Radnja prikazuje ključne događaje tokom rusko-turskog rata 1877-1878. tokom koga je Rumunjska uspjela izboriti nezavisnost od Osmanskog Carstva. Nedugo prije snimanja ovog filma je francuski sineast Raymond Pellerin, šef ureda tvrtke Gaumont u Bukureštu, iste događaje obradio u filmu Războiul din 1877-1878 (Rat 1877-78), ali je to ostvarenje nakon zatvorene projekcije za vodeće vladine funkcionere zabranjeno, zaplijenjeno i uništeno zbog "nesklada sa historijskim činjenicama". Demetriadeov film je, pak, uživao snažnu podršku vlasti koja je filmašima "posudila" trupe kao statiste u nizu masovnih scena. Kasniji kritičari i suvremeni historičari su, međutim, loše ocijenili film, prije svega ukazujući na neuvjerljivost pojedinih scena i lošu montažu, a što se ponekad tumači velikim neiskustvom i nepoznavanjem narativnih i procesa novog medija.
Puerto Chichalaco, San Miguel Totolapan
Puerto Chichalaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Xaltonac, Papalotla de Xicohténcatl
Xaltonac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Papalotla de Xicohténcatl.
Puerto Chichalaco, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2880 m.
Xaltonac, Papalotla de Xicohténcatl
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2347 m.
Río Trementina, Santo Domingo Nuxaá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2109 m.
Los Guajes, Puente de Ixtla
Los Guajes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1014 m.
Kranaj
U grčkoj mitologiji, Kranaj je bio drugi po redu kralj Atene, naseljednik Kekropa I.
Život
Kranaj je autohton (rođen iz zemlje, Geje), kao i njegov prethodnik. Za vrijeme vladavine se dogodila poplava iz priče o Deukalionu. Oženio je Pediju, spartansku ženu, s kojom je imao Kranaju, Kranehmu, i Atis. Po Atis je ime dobila Atika nakon njene smrti u ranoj dobi, iako je po drugim tradicijama bila majka, zajedno s Hefestom, Erihtonija. Kranaja je svrgnuo Amfiktion, Deukalionov sin, koga je kasnije svrgnuo Erihtonije.
Burj Khalifa
Burj Khalifa (arapski: برج دبي, doslovno "Toranj Kalifa") neboder je u Dubaiju, u Ujedinjenim Arapskim Emiratima i najviša je građevina na Zemlji. Visok je 818 metara s antenom. Trebao se zvati Burj Dubai, ali je u čast šeika Kalifa al-Nahjan nazvan Burj Khalifa.
Burj Khalifa je samo jedan od predviđenih sličnih nebodera u novom centru grada, "Downtown Dubaiju". Idejni je autor ovog projekta američki arhitekt Adrian Smith, a projektantska tvrtka je Skidmore, Owings and Merrill iz Chicaga. Kako se radi o divovskom građevinskom pothvatu, mnogo je izvođača radova, među kojima su najznačajniji korejski Samsung, belgijski Besix, emiratski Arabtec i američki Turner. Investitor, Emaar Properties, u većinskom je vlasništvu Mohameda bin Rašida Al Maktuma, vladara Dubaija.
Gradnja je započela 21. 9. 2004., a neboder je otvoren 4. 1. 2010. Cijeli Burj Khalifa koštao je oko 4.1 milijarde američkih dolara.
Visina
18pxVidi još: Popis najviših nebodera svijeta lijevo|thumb|200px|Burj Dubai u usporedbi s drugim neboderima.
Namjena
Namjena Burja Khalife je široka. U zgradi je smješteno 30.000 stanova, 9 hotela, trgovinski centar, nekoliko bazena i mnogo drugih prostora.
Pusto Polje
Pusto Polje je naselje u slovenskoj Općini Nazarju. Pusto Polje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 111 stanovnika.
Arthon (Endr)
Arton je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr koja pripada prefekturi Šatoro.
Politička korektnost
Politička korektnost ili politička ispravnost, za koju se ponekad koristi i engleska skraćenica PC (political correctness) je izraz koji u najširem, odnosno originalnom, značenju predstavlja izbjegavanje gesti, ponašanja ili korištenja izraza koji predstavljaju ili se mogu protumačiti kao vrijeđanje ili omalovažanje neke društvene grupe, prvenstveno manjine koja je po nekom osnovu potlačena ili drugorazrednom položaju u nekom društvu. U svom užem obliku taj izraz ima pežorativno značenje, odnosno opisuje nastojanje da se kroz novogovor ostatku društva nametne nečija ideologija, odnosno uvede cenzura i ograniči sloboda govora.
Sam izraz je u svom originalnom kontekstu počela koristiti tzv. Nova ljevica u SAD 1970-ih, odakle se proširila na američke univerzitete. Međutim, od 1990-ih se počela koristiti u svom drugom, ironičnom obliku, najčešće od strane desnih i konzervativnih komentatora kako bi opisala nastojanje da se službeni jezik "očisti" od svih "problematičnih" izraza i zamijeni novima, koji su "politički korektni". Nastojanja da se izmisle novi "politički korektni" izrazi za dotada uobičajene su također bili česti predmet satire.
Let No Man Write My Epitaph
Let No Man Write My Epitaph je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Philipa Leacocka. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Willarda Motleya, odnosno nastavak filma Knock on Any Door iz 1949. godine. Protagonist, čiji lik tumači James Darren, je Nick Romano, mladić čiji je otac bio pogubljen zbog ubistva policajca, i koji zajedno sa majkom (čiji lik tumači Shelley Winters) živi u stanu u siromašnoj četvrti Chicaga. Radnja prikazuje kako se njegovi susjedi i poznanici udružuju kako bi ga spriječili da se oda kriminalu i završi poput oca. Let No Man Write My Epitaph je sniman na autentičnim lokacijama u Chicagu, a kasnijim historičarima filma je postao zanimljiv i zbog neobične glumačke postave u kojoj se ističu Ella Fitzgerlad u ulozi pjevačice ovisne o heroinu, kao i Jean Seberg u jednoj od rijetkih hollywoodskih uloga u svojoj filmografiji.
Custer's Last Fight
Custer's Last Fight je američki crno-bijeli nijemi vestern historijski snimljen 1912. u režiji Francisa Forda koji također tumači naslovnu ulogu - američkog potpukovnika Georgea Armstronga Custera. Radnja prikazuje njegov sukob sa indijanskim poglavicom Bikom koji sjedi, a koji će kulminirati u znamenitoj bitci kod Little Big Horna 1876. godine. Iako relativno kratak, predstavljao je jedan od spektakularnijih filmova svog vremena, te je za scenu bitke korišteno čak 2000 statista.
Bălțați, Bălțați
Bălțați je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Bălțați.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5061 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Osobni kompjuter
Osobni kompjuter, osobno računalo ili lični računar (, skraćeno: PC — izgovor: pi-si), je računalo opće namjene koje je po fizičkoj veličini, mogućnostima i cijeni pogodno za osobnu upotrebu te kojim upravlja izravno krajnji korisnik bez pomoći računalnog operatera, za razliku od središnjeg računala i poslužitelja koje istovremeno može rabiti više krajnjih korisnika ali zahtijevaju podršku dodatnog stručnog osoblja.
thumb|300px|Osnovne komponente savremenih ličnih računara <ol> <li>[[Monitor <li>Matična ploča <li>Centralni procesor <li>ATA <li>Radna memorija <li>Dodatne kartice <li>Jedinica napajanja <li>Optički uređaji <li>Hard disk <li>Tastatura <li>Miš </ol>]]
S obzirom na prikladnost za prenošenje osobno računalo može biti stolno (desktop computer), koje nije prikladno za prenošenje, ili prijenosno, kojeg korisnik može lako prenositi ili čak koristiti u pokretu.
Danas su osobna računala u masovnoj uporabi širom svijeta i na njima se najčešće koriste računalni programi za obradu teksta i slika, tablične kalkulacije, baze podataka, pregled web-stranica, e-poštu, audio-vizualnu komunikaciju, reproduciranje digitalnih multimedijskih sadržaja te za igranje. Na raspolaganju je i mnoštvo programa za razne druge specijalne namjene. Današnja osobna računala redovito imaju mogućnost spajanja u lokalnu računalnu mrežu i na internet.
Povijest
Osobna računala pojavila su se 1970-ih godina a osnivači industrije su bile tvrtke Commodore International i Apple. Veće širenje osobnih računala počelo je s pojavom računala IBM PC (model 5150) koje je izišlo 1981. godine a cijenom je bilo prikladno i za poslovnu i za kućnu uporabu u ekonomski razvijenim državama. Među popularnim kućnim osobnim računalima s početka 1980-ih bila su i sljedeća: Atari ST, Commodore 64/Amiga, ZX 80/ZX 81, ZX Spectrum.
Zahvaljujući hardverskoj arhitekturi koja je omogućavala nadograđivanje računala komponentama drugih proizvođača, računala IBM PC i njima kompatibilna drugih proizvođača (tzv. klonovi) postigla su dominaciju na tržištu, dok im je jedini konkurent ostao Apple Macintosh. Ova računala zasnivala su se na procesorima tvrtke Intel a kao operacijski sustav korišten je prvo MS-DOS a zatim Microsoft Windows. Od 1991. kada se pojavio Linux, na osobnim računalima se također koriste sustavi sastavljeni od slobodnog softvera.
Za kompjutore PC XT i PC AT morao se još da se kupi i monitor od minimalno 500 DM.
Profinni, Ragusa
Profinni je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Chicaxtitla, Axtla de Terrazas
Chicaxtitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Colle di Buggiano, Pistoia
Colle di Buggiano je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Colonia Héroes de la Patria, Mexicali
Colonia Héroes de la Patria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Mali Vlaj
Mali Vlaj je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Mali Vlaj pripada opštini Struga.
Pored naselja Mali Vlaj se nalazi granični prelaz Republike Makedonije „Ćafasan“ prema Albaniji.
Prirodni uslovi
Naselje Mali Vlaj je smešteno u krajnje zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (2,5 km jugozapadno od naselja)]. Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 10 km jugozapadno.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Mali Vlaj je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 71 stanovnika.
Većinu stanovništva naselja čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest je pravoslavlje.
Opština Sărmaș, Harghita
Sărmaș je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 692 m.
Brodersby (Angeln)
Brodersbi je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 479 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059016.
Beta-Sitosterol
Beta-Sitosterol je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 414,707 Da.
Brodersby (Angeln)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Brodersbi se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 10,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 479 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
La Asunción, Villaflores
La Asunción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
El Ebanito, Tempoal
El Ebanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
La Asunción, Villaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1118 m.
El Ebanito, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Twin Forks, New Mexico
Tvin Forks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Kapilar
thumb|300px|Kapilari Kapilari su najmanji krvni sudovi, veličine 5-10 μm, dok im je zid debljine 0,5 mikromilimetara. Mala debljina zida kapilara služi efikasnoj i brzoj razmeni iz i u kapilare, molekula kiseonika, ugljen-dioksida, šećera, amino kiselina, vode, i ostalih materija, između krvi i ćelija tkiva. Nivo razmena materija kroz zidove kapilara varira od regiona do regiona, i u nekim delovima tela, kao što je mozak, razmena ne postoji.
Kapilari su najbrojniji krvni sudovi u organizmu, i broje se na oko 10 milijardi. Veličina celokupne površine svih kapilara je oko 6000 kvadratnih metara, dok su zidovi najtanjih kapilara od jednog sloja endotelijuma. Krv teče iz srca u arterije, koje se granaju u uske arteriole, a potom se one granaju u kapilare. Nakon što je izvršena razmena materija iz krvi dopremljene kapilarima na nivou tkiva, iz arterijskih nastaju venski kapilari koji dalje formiraju venule, a zatim iz njih nastaju vene, koje vraćaju krv u srce.
Матијевац
Матијевац је насеље у Србији у општини Владимирци у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 666 становника. Стари назив насеља је Муратовац.
Демографија
У насељу Матијевац живи 619 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (41,2 код мушкараца и 45,5 код жена). У насељу има 245 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,06.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Coste di Sotto, Piacenza
Coste di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Nacionalna biblioteka Češke Republike
mini|Barokna sala Nacionalne biblioteke Češke Republike Nacionalna biblioteka Češke Republike osnovana je 1777. godine i nalazi se u Pragu u sklopu Klementinuma, istorijskog kompleksa građevina koji potiče još iz XI veka. Češka nacionalna biblioteka se smatra najstarijom bibliotekom te vrste u svetu i najvećom bibliotekom u Češkoj.
Istorija
U XIV veku, tačnije 1348. godine nastao je Karlov univerzitet. Karlo IV je poklonio zbirku kodeksa univerzitetu. Za vreme srednjeg veka ta zbirka je dopunjena sa oko 5000 kodeksa i predstavljala je srce Univerzitetske biblioteke. Godine 1622. biblioteka Karlovog univerziteta premeštena je u Klementinum. Nacionalna biblioteka u okviru Klementinuma se razvijala uporedo sa Karlovim univerzitetom i ove dve institucije su bile usko povezane. Krajem XVIII veka biblioteka Karlovog univerziteta spaja se sa jezuitskom bibliotekom i dobija naziv Carsko-kraljevska nacionalna i univerzitetska biblioteka. Uvodi se i pravilo o obaveznom primerku koje se odnosi na knjige štampane u Češkoj. Slovenska biblioteka je nastala 1924. godine, a nakon pet godina prebačena je u Klementinum. Ime biblioteke je promenjeno 1935. u Nacionalna i univerzitetska biblioteka, a 1958. sve praške biblioteke su sjedinjene u jednu, centralizovanu biblioteku pod imenom Državna biblioteka Češke Republike. Godine 1990. dobija ime koje i danas nosi – Nacionalna biblioteka Češke Republike. mini|desno|Glavna čitaonica mini|desno|Pečat biblioteke
Fond biblioteke
Nacionalna biblioteka Češke Republike sadrži preko šest i po miliona jedinica, a godišnje se fond proširi za oko 80 hiljada jedinica. Ona sakuplja, obrađuje, čuva i daje na korišćenje publikacije koje su uglavnom vezane za bohemistiku, kao i dokumentima iz oblasti prirodnih i društvenih nauka. Kolekcije iz oblasti istorije su najviše češkog i evropskog porekla. Vrednost njenih jedinica čini je jednom od najvažnijih biblioteka u Evropi a i u svetu. Kodeksi poklonjeni od strane Karla IV se danas čuvaju kao Biblioteka Stara Karolina. Takođe, ovde se čuvaju i orijentalni rukopisi kao i grčki papirusi. Nacionalna biblioteka Češke sadrži i sačuvani deo Tiho de Braheove biblioteke kao i lične biblioteke Bernarda Bolzana, Františeka Šalde i Jana Vlčeka. Jedna od često konsultovanih biblioteka je Mocartiana – napravljena u čast Volfganga Amadeusa Mocarta i nalazi se u muzičkom odeljku. Slovenska biblioteka zauzima bitan deo Nacionalne biblioteke Češke Republike i sadrži oko 800 000 jedinica i najveća je biblioteka specijalizovana za Slovene.
Poslovanje
Nacionalna biblioteka Češke Republike nudi usluge za preko milion korisnika godišnje, uglavnom studentima, nastavnicima, akademicima i naučnicima. Kao nacionalna biblioteka, ona ustanovljuje mrežu javnih biblioteka i koordinira rad u njoj, sarađuje sa stranim bibliotečkim, kulturnim i naučnim institucijama, dodeljuje međunarodni standardni broj za monografske publikacije, izrađuje katalogizaciju u publikciji i obavlja međunarodnu međubibliotečku pozajmicu. Nacionalna biblioteka je glavna pokretačka sila iza projekta CASLIN čiji je cilj povezivanje i razmena informacija između čeških i slovačkih biblioteka. Uključena je u Uneskov program Pamćenje sveta, započet 1992. godine. Učestvovanjem u ovom programu ona štiti, čini večnim i javnosti olakšava i ubrzava dostupnost retkih i starih rukopisa. Cilj je da se dokumenti digitalizuju, odnosno skeniraju u visokom kvalitetu i budu praćeni odgovarajućim detaljnim i iscrpnim opisom. Nacionalna biblioteka Češke je 2005. dobila međunarodnu nagradu od strane Uneska za svoj trud u digitalizovanju starih tekstova.
Rajnkovec
Rajnkovec je naselje u slovenskoj Općini Rogaškoj Slatini. Rajnkovec se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 78 stanovnika.
Bitka kod Visa
Bitka kod Visa (talijanski Battaglia di Lissa) je pomorska bitka koja se zbila tokom Trećeg rata za nezavisnost Italije dana 20. jula 1866. na Jadranu u blizini otoka Visa između Austro-ugarske ratne mornarice i Italijanske kraljevske ratne mornarice. To je prva velika pomorska bitka u kojoj su sudjelovali oklopljeni brodovi na parni pogon i posljednja u kojoj su izvedeni manevri namjernog zabijanja (kljunov udar).
Bitka se zbila tokom Austrijsko-pruskog rata, pošto je Italija bila pruski sveznik u ratu protiv Austro-ugarske. Osnovni cilj Kraljevine Italije bio je osvajanje Veneta na štetu Austro-ugarske i potkopavanje austrijske pomorske hegemonije na Jadranskom moru.
Brodovi u obje flote bili su kombinacija drvenih brodova jedrenjaka s dodatnim parnim pogonom i oklopnjača koje su također imale i jedra i motore na paru. Italijanska flota, sa 12 oklopnjača i 17 drvenih brodova, brojčano je nadmašivala austrougarsku flotu sa 5 oklopnjača i 11 drvenih brodova. Jedan jedini brod, italijanski Affondatore, bio je naoružan topovima montiranih na oklopljene kupole umjesto tradicionalnih topova smještenih na bokove broda. Obje mornarice pokazale su prilično veliku nestručnost u tehničkom aspektu, ali su se kod one italijanske, osim tehničkih nedostataka, pokazali i vrlo veliki problemi u vojnom kadru, od nesložnosti među komandantima do loše obuke posade.
Pozadina: Treći rat za nezavisnost Italije i osnivanje Operacijske armije
Mlada Kraljevina Italija sklopila je vojni savez s Bismarckovom Prusijom protiv Austougarskog Carstva s ciljem osvajanja posljednjih teritorija Apeninskog poluotoka u rukama Habsburške monarhije. Prusija je pak imala za cilj ujedinjenje svih njemačkih država u jednu naciju pod vlastitom dominacijom, zbog čega je objavila rat Austrougarskom Carstvu 20. juna 1866. Dana 24. juna Austrougarska vojska pobjeđuje italijansku vojsku kod gradića Custoze, ali 3. jula Austrijanci trpe katastrofalni poraz od pruske vojske kod Sadowe u današnjoj Češkoj.
U međuvremenu je došlo do opšte mobilizacije pomorskih snaga. Dana 3. maja 1866. italijanski ministar mornarice general Diego Angioletti, priopćio je kontraadmiralu Giovanniju Vacci, komandantu pomorskih snaga baze u Tarantu, da je Vlada odlučila osnivanje tzv. "Operacijske armije": ratne flote podjeljene u tri skupine. Prva je skupina sastavljena od oklopnjača pod zapovjedništvom komandanta čitave flote, koji je dodijeljen admiralu Carlu Pellion di Persanu), drugu, pomoćnu skupinu činili su drveni bojni brodovi pod zapovjedništvom viceadmirala Giovan Battiste Albinija), a treću su skupinu činili brodovi za opsadu također oklopnjače kojima je zapovijedao sam kontraadmiral Vacca. U luci Taranto nalazile su se oklopne fregate na parni pogon Re d’Italia, Principe di Carignano, San Martino, Regina Maria Pia, oklopna topovnjača Palestro, fregata na parni pogon s brodskim vijkom Gaeta i izviđački brod Messaggiere, dok su se oklopne korvete na parni pogon Formidabile i Terribile, korveta s pogonskim lopaticama Ettore Fieramosca i topovnjača s brodskim vijkom Confienza nalazile u Anconi. Ostali brodovi bili su smješteni po raznim drugim italijanskim lukama, a nekoliko oklopnjača je tek izašlo iz brodogradilišta i predano na upotrebu. Luka Taranto je imala smanjene zalihe ugljena, ali u Anconi je zaliha bila puno veća.
Odmah nakon preuzimanja zapovjedništva, Persano dolazi u Anconu 16. maja 1866. i odmah shvaća razinu nespremnosti za borbeno djelovanje u kojem se nalazila flota. Od 18. do 23. maja i opet 30. maja više je puta pokušao informirati ministra Kraljevske mornarice Angiolettija o nemogućnosti osposobljavanja flote u kratkom vremenu, potom, bez da dobije pomoć ministarstva i nakon što je pomislio i na ostavku, pokušao je sam osposobiti flotu u skladu s mogućnostima. Kontraadmiral Vacca je surađivao u pripremi flote, a viceadmiral Albini neprijateljski raspoložen prema Persanu nije htio sudjelovati u suradnji. Dana 8. juna 1866 admiralu Persanu stižu prve zapovijedi o neutraliziranju austrijske flote, o uspostavi baze za pomorske vojne operacije na Jadranu u Anconi i upute o nenapadanju luka Trst i Venecija. Nije bilo jasno tko je trebao izdavati naređenja samom Persanu, da li vrhovni zapovjednik generalštaba Kraljevine Italije general Alfonso La Marmora zainteresiran samo za kopnene operacije ili sam ministar Angioletti. Dana 20. juna 1866. s dolaskom nove vlade pod vodstvom Bettina Ricassolija, ministar Angioletti biva smijenjen s pozicije ministra mornarice, a na njegovo mjesto dolazi Agostino Depretis koji isti dan izdaje naređenje Persanu da premjesti flotu iz Taranta u Anconu; isti dan i sam Lamarmora poziva admirala da uputi flotu u Jadransko more. Persano daje naredbu paljenja kotlova svih brodova koji su bili u plovnom stanju i naređuje da brodovi Formidabile i Terribile isplove iz Ancone i da se pridruže ostatku flote u južnom Jadranskom moru kako bi ojačao flotu na moru. Flota isplovljava iz Taranta u jutarnjim satima 21. juna 1866., sastaje se s brodovima Formidabile i Terribile u vodama Manfredonije i uplovljava u Anconu u popodnevnim satima 25. juna. Plovidba se odvijala brzinom do samo 5 čvorova da bi se izbjeglo naprezanje pogonskih strojeva, ali i to nije spriječilo pojavu havarija.
Pošto luka u Anconi nije imala suhi dok i bila je u stanju primiti mali broj brodova, veći dio flote morao se usidriti na unaprijed pripremljene čvrste konstrukcije daleko od obale i tek su nakon toga mogle početi radnje transporta i ukrcavanja uglja. Ukrcavanje uglja bilo je bitno otežano i dvjema požarima koji su izbili na Re d’Italia i Re di Portogallo. Odlučeno je i da će s mnogih drvenih brodova biti razmontirani topovi i montirani na oklopnjače, kako bi ih se što je više moguće opremilo modernim topovima s užljebljenom cijevi od 160 mm. Oklopljeni brodovi Castelfidardo, Regina Maria Pia, Re d'Italia, Re di Portogallo, Principe di Carignano, San Martino e Varese opremljeni su redom s 20, 16, 12, 12, 8, 8 i 4 topa s užljebljenom cijevi. Samo četiri artiljerijska komada (montirana na Castelfidardo i Varese) dolazila su iz skladišta u Napulju, ostali su uzeti s drugih brodova: Principe di Carignano je dobio 16 topova od Formidabile i Terribile (osam sa svakog broda), dok je San Martino sa samo osam artiljerijskih komada s užljebljenom cijevi od 160 mm dobio dodatne topove s fregate Duca di Genova. Dana 26. juna 1866., Persano šalje brzi parobrod izviđač na lopatice Esploratore na misiju izviđanja mora pred Anconom.
Brodovlje
U godinama nakon ujedinjenja Italije i osnivanja Regie Marine započeo je program izgradnje brodovlja koji je imao za cilj stvaranje jake jezgre oklopljenih brodova. Pošto je brodogradnja u Italiji bitno zaostajala u razvoju, donijeta je odluka o narudžbi novog brodovlja u stranim brodogradilištima. U skladu s politikom Camilla Bensa di Cavour koja je nastojala oformiti jake ekonomske odnose s različitim nacijama, narudžbe brodova bile su raspoređene po gradilištima više država: najbrojnija narudžba od osam brodova (4 oklopne fregate na parni pogon klase Regina Maria Pia, 2 oklopne korvete na parni pogon klase Formidabile, 2 oklopne topovnjače klase Palestro), pripala je brodogradilištu Forges et Chantiers de la Méditerranée u La Seyne-sur-Mer u Francuskoj; dvije oklopne fregate na parni pogon (klase Re d'Italia) naručene su u brodogradilištu William H. Webb u New Yorku (SAD); a oklopljeni brod za zabijanje udarnim kljunom Affondatore u brodogradilištu Millwall Iron Work and Shipbulding Company u Londonu. Samo je jedan brod, oklopna fregata na parni pogon Principe di Carignano, u potpunosti isprojektiran i izgrađen u Italiji, točnije u brodogradilištu Foce u Genovi.
Rezultat ovih odluka bila je vrlo heterogena skupina brodova, mnoge od njih s različitim nedostacima. Oklopne korvete francuske proizvodnje Formidabile i Terribile, bile su projektirane kao pokretne obalne topovske baterije (osmišljene za borbu u plitkim vodama, a ne protiv drugih brodova) i naknadno prenamijenjene u korvete tokom same izgradnje i predane naručiocu s godinu dana zakašnjenja. Njihove plovne performanse bile su toliko loše da su oficiri koji su na njima služili izvještavali da su toliko spore da imaju problema ostajati u formaciji osim u idealnim vremenskim uvjetima ), a i debljina oklopa im je bila nedovoljna . Oklopne fregate na parni pogon Re d'Italia i Re di Portogallo bile su opremljene moćnim i modernim naoružanjem, koji su činili topovi s užljebljenim cijevima, ali imali su ozbiljnih slabih točaka u oklopu koji je samo djelomično štitio trup broda ispod razine vode, a pogotovo je nezaštićen bio predio kormila, (ovi su se nedostaci pokazali fatalnima za brod Re d'Italia u Viškoj bitci). Postojao je i ozbiljni problem s mašinskim dijelom, koji je u samo dvije godine (od 1864. do 1866.) toliko propao da je smanjio maksimalnu brzinu s 12 na 8 do 9 čvorova . Nakon primopredaje Regioj Marini s brodogradilišta u SAD-u, Re d'Italia je ostao na popravku dodatnih 15 mjeseci zbog radova na kotlovima, a ispostavilo se da je bio izgrađen od drveta loše kvalitete, ali nedostatak je prekasno primijećen da bi se narudžba odbila.
Dvije topovnjače klase Palestro, Palestro i Varese, bile su oklopljene, ali njihova je brzina bila premala (Varese je dosezao brzinu od samo 6 čvorova u odnosu na 10 predviđenih projektom ) da bi bile efikasno korištene u grupnim operacijama. Samo je centralni dio trupa, otprilike jedna četvrtina dužine broda bio oklopljen, a topovska tanad i barut morali su se prenositi sa skladišta na palubi kroz nezaštićene dijelove broda. Brod Principe di Carignano imala je nedostatak da je izvorno bila projektirana kao drvena fregata na parni pogon s brodskim vijkom, da bi kasnije bila prenamijenjena u oklopnu jedinicu dodavanjem željeznih ploča tokom izgradnje. Četiri oklopne fregate na parni pogon klase Regina Maria Pia bile su jedinice solidnih karakteristika, otprilike podjednake austrougarskim brodovima, iako ne u potpunosti bez problema: fregata 'Ancona je, na primjer, razvijala maksimalnu brzinu od 12,5 čvorova umjesto 13,5 predviđenih projektom. Nedostatak u brzini mnogih italijanskih jedinica ograničavao je mogućnost reagiranja u borbi čitave borbene skupine, između ostalog i zato jer su brodovi raspoređeni u grupe koje nisu bile homogene ni po brzini ni po vatrenoj moći, što se moglo nadomjestiti samo vrlo jakom disciplinom u manevriranju, kako u održavanju borbene formacije, tako i u reakciji na neprijateljeve manevre.
Affondatore je pak bio vrlo napredan brod za svoje vrijeme, koji je umjesto niza od 20-30 topova duž bokova, kao naoružanje imao samo dva topa izuzetno velikog kalibra od 254/30 mm montirana na rotirajuće oklopljene kupole, jednu na pramcu i jednu na krmi. Nakon primopredaje i velikog kašnjenja u isporuci u odnosu na dogovoreni termin, na Affondatoreu je otkriveno nekoliko problema: motori su se pokazali premalo moćni da bi brod postigao brzinu od 12 čvorova predviđenu projektom; pretjerana dužina broda (93,80 metara) usporavala je promjenu smjera, brod je naime bio prisiljen okretati se u vrlo širokom luku; baricentar je bio previsoko pozicioniran, posebno kad je brod prevozio male količine uglja i municije; raspored ambrazura na oklopljenom komandnom mostu priječila je panoramski pogled okolnog područja (ovaj će se nedostatak pokazati odlučujućim u Viškoj bitci, kad zbog nepreglednosti nije uspio manevar zabijanja u austrijski parobrod Kaiser).
Oficiri i posada
Dodatni problem bio je porijeklo i obuka oficirskog osoblja i posade. Regia Marina je nastala ujedinjenjem različitih mornarica i njihov je kadar uglavnom dolazio iz mornarica Kraljevine Sardinije i Kraljevine dviju Sicilija, ali u manjem broju i iz mornarice Velikog Vojvodstva Toskane i mornarice Papinske Države. Unutar Regie Marine, pogotovo među oficirima, privilegirao se kadar sardinijskog i pijemontskog porijekla, što je dovelo do rivaliteta i neprijateljstva od strane kadra iz drugih krajeva i pojave neformalnih grupacija na regionalnoj bazi. Pošto je u ono doba još uvijek bila vrlo raširena upotreba regionalnih dijalektata, pojavili su se i lingvistički problemi i podjele. Dodatni sukob zbivao se i između «modernističke» i «tradicionalističke» frakcije (godine 1862. ministar pomorstva, general Luigi Federico Menabrea, imao je u planu izgradnju 12 linijskih brodova i 12 fregata i korveta na parni pogon, ali od drva, što je iste godine blokirao njegov nasljednik Carlo Pellion di Persano). Osim toga, sam Camillo Benso di Cavour u strahu od širenja ideja koje su se smatrale pretjerano demokratskima, poništio je dodjelu činova oficirima koji su sudjelovali u ujedinjenju Italije koje je dodijelio sam Giuseppe Garibaldi (i podržao ih Persano) i obećao dodjelu viših činova drugim oficirima burbonske provenijencije (među njima i kontraadmiral Giovanni Vacca), jer je procijenio da garibaldini neće biti rado viđena snaga na političkoj sceni. Različiti visoki oficiri dobili su negativnu ocjenu i smatrani su se nepripremljenima za komandiranje modernim oklopljenim brodovima, a zbog naglog razvoja parnih motora i inovacija u artiljeriji velik dio kadra zaduženog za upravljanje mašinama i topovima nije bio tehnički dovoljno pripremljen. Problem nedovoljne obuke se dodatno pogoršao nakon zatvaranja škole za strojarsko inženjerstvo u Pietrarsi, te je Regia Marina bila prisiljena primiti strani personal za upravljanje mašinama na svojim brodovima. Zbog manjka oficirskog kadra pozvani su u službu i umirovljeni oficiri i automatski su se dodjeljivali visoki činovi mnogim novacima iz Italijanske mornaričke akademije.
Ovi problemi bili su dodatno izraženi kod tek isporučenih oklopnjača. Dana 30. marta 1866., nakon što je stekao uvid u stanje italijanske flote usidrene u Tarantu, Persano je otkrio da oklopne fregate Castelfidardo i Ancona imaju samo jednu trećinu predviđenih podoficira, i samo jednog topnika na predviđenih 160 (situacija nije bila bolja ni kod drvenih brodova: fregata Maria Adelaide imala je samo devet topnika ud predviđenih 64 ); osim toga, personal na parnim motorima brodova Palestro, Varese i Ancona koji su još bili pod garancijom bio je sastavljen od francuskih strojara iz samog brodogradilišta, a oni su odbijali sudjelovati u ratnim operacijama stranih vojnih sila. Nekoliko dana prije, Persano je izvijestio ministra mornarice generala Diega Angiolettija da su potrebna bar još tri mjeseca priprema prije nego će flota biti u prihvatljivom stanju za sudjelovanje u borbi, ali je dobio odgovor da i kopnena vojska ima svojih problema. Persano je razmišljao i o davanju ostavke, ali ga je od toga odgovorio Eugenio Emanuele di Savoia-Villafranca. Dva drvena broda, fregata Vittorio Emanuele i korveta San Giovanni, uopće nisu imala ljudi koji bi upravljali motorima tako da su mogle otploviti iz Taranta za Anconu tek tri dana nakon glavne flote. Dodatni problemi pojavili su se nakon dolaska flote u Anconu između 21. i 25. juna: na brodovima Re d'Italia i Re di Portogallo izbili su požari uzrokovani zapaljenjem ugljene prašine preostale još od prekooceanskog putovanja iz brodogradilišta u SAD-u. Kako bi se požar ograničio, na Re di Portogallu je bilo potrebno isprazniti skladišni prostor za ugalj, što je pak uzrokovalo opasno naginjanje broda. Prilikom prve misije na otvorenom moru protiv neprijatelja 27. juna 1866. nakon prvog kontakta s austrijskim brodovima izviđačima francuski članovi posade koji su upravljali motorima brodova Palestro i Varese napustili su svoje položaje i morali su biti zamijenjeni posadom broda bolnice Washington, a na brodu Ancona dezertirao je glavni strojar i tri pomoćna mehaničara. Četvrti i jedini mehaničar ostao je sam u strojarnici i odustao je od napuštanja položaja tek nakon što mu je komandant broda osobno obećao kao poklon prsten s dijamantima. U junu 1866. Regia Marina je morala uzeti u službu 18 francuskih strojara zbog manjka italijanskog kadra.
Među pripadnicima visoke komande odnosi su također bili zategnuti. Ministar mornarice genetral Diego Angioletti (kasnije smijenjen neposredno prije bitke kod Visa i zamijenjen Agostinom Depretisom), nije bio u dobrim odnosima s admiralom Persanom zbog kritika koje je on iznio na njegov račun dok je ovaj bio senator. Angioletti je za osvetu kao nadređenog Persanu postavio Edoarda D'Amica, vrlo bliskog svom zemljaku Vacci, također u izuzetno lošim odnosima s Persanom do te mjere da je komunicirao s njim preko treće osobe. Persano je pak htio na tom mjestu svog prijatelja Amilcarea Anguissolu. Persana nije volio čak ni sam kralj Vittorio Emanuele II, koji mu je zamjerio nakon incidenta iz 1853. kada se fregata Governolo, kojom je zapovijedao Persano i koja je prevozila kralja nasukala u blizini ostrva Maddalena. Oba oficira podređena Persanu, viceadmiral Giovan Battista Albini i kontraadmiral Giovanni Vacca bili su u neprijateljskim odnosima i sa svojim nadređenim i međusobno pošto su obojica imali ambicije postati zapovjednici flote. Pogotovo Albini je sebe smatrao superiornim i u odnosu na Persana i u odnosu na Vaccu i protivio se cijeloj operaciji protiv Visa. Vacca, također u lošim odnosima s Persanom, bio je uvrijeđen jer mu nije dodijeljena komanda Evolucijskog odjeljenja koji je bio pripojen Operacijskoj Armiji. Nitko od italijanskih admirala nikad nije sudjelovao u jednoj pomorskoj bitci. Persano i Albini su sudjelovali u opsadama Ancone i Gaete u vojnom smislu neusporedivima sa sukobom na otvorenom moru, a Vacca nije sudjelovao ni u takvim operacijama.
Austrijske snage
Austro-ugarska ratna mornarica bila je inferiorna Regii Marini i brojčano i u ukupnoj tonaži brodovlja, ali je imala izuzetno kvalitetnu posadu i kao jezgru flote u bitci kod Visa imala je dvije moderne oklopnjače klase Erzherzog Ferdinand Max, istoimenu oklopnjaču i srodnu SMS Habsburg. Ove dvije oklopne fregate od 5130 tona deplasmana porinute su 1865. i 1866., iste godine kad se zbila bitka kod Visa ; Njihovo je naoružanje bilo nešto drugačije, topovi na prednje punjenje glavnog niza (16 ili prema drugim izvorima 18 na Ferdinandu Maxu, 18 na Habsburgu), imali su glatke cijevi tipa Armstrong od 180 mm s kuglama od 48 funti, što je omogućavalo salvu od ukupno 384 funte. Ferdinand Max je trebao biti opremljen s dva topa s užljebljenim cijevima od 8" (203 mm), proizvedena u pruskoj ljevaonici Krupp, ali je njihova dostava bila blokirana prilikom embarga zbog povećanih napetosti između Austrije i Prusije . Sam brod je bio nedovršen u smislu ugradnje oklopa, a sam Tegetthoff je tokom priprema dao nalog da se montiraju dijelovi oklopa samo na prednji dio trupa, te je dao izgraditi mali komandni most ispred dimnjaka iz kojeg će voditi operacije zabijanja u neprijatelja. Pošto brod neće biti opremljen teškim topovima od 8", austrijski admiral je smatrao da će glavno oružje njegovog broda biti prednji oklop trupa kojim će se zabijati u neprijatelja. Osim toga, Ferdinand Max je izabran kao admiralski brod umjesto drvene fregate Schwarzenberg koju je Tegetthof preferirao, kako bi posada stekla potrebno povjerenje u plovilo koje je vidno nedovršeno, tako da prisutnost admirala ima efekt smirivanja posade. U tjednima prije bitke, puno brige i pažnje bilo je posvećeno treniranju posade u gađanju topovima, u manevriranju, i u borbenim taktikama koje su komandanti morali znati. Tegetthoff je više puta ponavljao svojim podređenima: "jednom u bitci, zabijajte se u bilo što obojeno u sivo" misleći na standardnu boju italijanskih brodova, za razliku od austrijskih brodova obojenih crnom bojom.
Dvije oklopne korvete na parni pogon klase Kaiser Max imale su isti niz od 16 topova od 48 funti kao i Ferdinand Max osim 15 topova s užljebljenim cijevima od 24 funte, dok je drugi par korveta, porinut 1861., imao 10 topova od 180 mm i 48 funti s prednjim punjenjem, osim 18 topova od 150 mm s prednjim punjenjem s kuglom od 24 funte.
Komandant flote Wilhelm von Tegetthoff bio je cijenjen i poštovan i od svojih podređenih i od glavne komande, a brodovi su imali kompletnu posadu. Za razliku od italijanskih komandanata, Tegetthoff je već imao prethodno iskustvo u pomorskom ratovanju, pošto je komandirao austrijskom flotom u bitci kod Helgolanda u maju 1864. protiv Danske.
Artiljerija
Italijanska mornarica bila je opremljena i topovima s užljebljenom cijevi i onima s glatkom cijevi, svi na prednje punjenje. Oni s glatkom cijevi bili u topovi od 80 funti (u italijanskoj mornarici, 1 funta težila je 0,369 kg, ) (203 mm) i od 40 funti (165 mm), haubice od 20 cm (203 mm) i top Dahlgren od XI inča (279 mm). Postojale su dvije vrste topova s užljebljenim cijevima (svi od 40 funti - 165 mm), jedni standardni, a drugi s obručima za ojačanje cijevi koji su omogućavali korištenje većih barutnih punjenja. U toku nabave bila su četiri topa Armstrong od 300 funti (254 mm) s užljebljenom cijevi i na prednje punjenje, dvjema takvim topovima trebao je biti opremljen Affondatore a dvjema Re di Portogallo, ali njihovo korištenje je bilo otežano jer su otvori na brodu bili osmišljeni za topove manjih dimenzija. Osim toga, u procesu nabave bilo je i šest topova od 150 funti (203 mm), ali dostavljeni su u Anconu tek 6. jula i dva su namijenjena brodu Re d'Italia, dva Palestru i dva Vareseu. U ovim topovnjačama došlo je do istog problema s premalim otvorima kao i s topovima od 300 funti na Re del Portogallo. Početkom rata su topovi s užljebljenim cijevima i oni s ojačanim cijevima bili montirani na drvene brodove, ali su zbog očiglednih taktičkih prednosti ubrzo bili premješteni na oklopnjače, iz kojih su pak u zamjenu skinuti standardni topovi od 40 funti i postavljeni na drvene brodove; taj je postupak 27. juna 1866. bio još u toku. Zbog vrlo malog vremenskog perioda od ugradnje novog oružja do bitke, posada nije imala nikakvog iskustva u rukovanju novim topovima i ušla je u bitku bez ikakve pripreme.
Naoružanje austrijske flote bilo je vrlo slično onom italijanskom, gotovo svi topovi bili su na prednje punjenje, neki od njih s užljebljenom cijevi, ali većina s glatkom. Austrijanci su naručili nekoliko modernih topova Krupp od 300 funti, kao naoružanje oklopnjača Ferdinand Max i Habsburg, koji s izbijanjem rata protiv Prusije nisu bili isporučeni. Topovi s užljebljenim cijevima bili su Wahrendorff od 24 funte (144 mm) na stražnje punjenje, potpuno neefikasni protiv italijanskih brodova i najčešće su bili montirani na rotirajuću osovinu na palubi nekih brodova. Osim njih, koristili su se topovi tipa Paixhans, od 60 funti (202 mm), s mogućnošću ispaljivanja eksplozivnih projektila u ravnom hitcu i topovi od 48 (191 mm) i 30 funti (164 mm), svi s glatkim cijevima.
Postoji vrlo malo informacija o austrijskoj municiji, uglavnom samo u obliku izjava članova posade prije ukrcavanja nekoliko dana prije bitke, o čeličnim topovskim kuglama na oklopnjači Drachei korveti Novara.
Prve operacije na Jadranu
Dana 24. juna 1866. kontraadmiral Wilhelm von Tegetthoff, komandant austrijske flote, uputio je molbu nadvojvodi Albertu Habzburškom-Teschenu, komandantu austro-ugarskih snaga na italijanskom frontu, za ofenzivnu ekspediciju na italijansku stranu Jadrana kako bi provjerio stvarnu prisutnost italijanskih pomorskih snaga, pošto nekoliko dana prije parobrod izviđač Stadion u patroli blizu Ancone nije ugledao nijedan brod. Nadvojvoda Albert šalje poruku dopuštenja za akciju 26. juna u poslijepodnevnim satima i Tegetthoff nakon kratke konzultacije s podređenima odmah daje naredbu za isplovljavanje flote sastavljene od oklopne fregate na parni pogon Erzherzog Ferdinand Max, oklopnih korveta Prinz Eugen, Kaiser Max, Don Juan de Austria, Drache i Salamander, drvene fregate na parni pogon s brodskim vijkom Schwarzenberg, topovnjače s brodskim vijkom Hum, Streiter, Reka i Velebit i dva izvidnička parobroda na lopatice Stadion i Kaiserin Elizabeth. Ovaj zadnji je polovio na čelu formacije podijeljene u dvije kolone.