cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rano hrišćanstvo
Progoni hrišćana
Rimljani su rane hrišćane nazivali ateistima, bezbožnicima, zbog njihovog odbijanja da poštuju rimske bogove i da se klanjaju idolima. Privedenim hrišćanima koji bi odbili da se poklone rimskim bogovima bilo je prećeno smrću, na šta su oni često bi odgovarali: „Vi nas možete ubiti, ali nam ne možete nanijeti zla“. Komentarišući hrišćanska odbijanja da po sudskom naređenju prinesu žrtvu bogovima, grčki filozof Kels piše: „Ako svako prihvati hrišćansko stanovište, nestaće vladavine zakona.“ thumb|200px|desno|Mučeništvo [[Ipolit Rimski|Ipolita Rimskog, francuska minijatura iz 14. veka.]] Prvi veliki progon hrišćana je započeo pod carem Neronom (54-68). Godine 64. je izbio veliki požar u Rimu. Neron je za podmetanje požara koji je uništio veliki deo grada optužio hrišćane i započeo progone protiv njih. Za vreme ovog gonjenja, Hristovi sledbenici su razapinjani na krst, bacani u Tibar i predavani divljim zverima u amfiteatru, radi uveseljavanja rimskih građana. Među ovim prvi mučenicima nalazili su se i apostoli Petar i Pavle, pogubljeni 67. godine, kao i preobraćeni rimski tamničari Prokes i Martinijan, koji su ih pustili iz tamnice. U to vreme je mučenički skončala i Fotina Samarićanka, nakon što je preobratila Neronovu ćerku Domninu. Hrišćani koji su bili rimski državljani kažnjavani su odsecanjem glave, dok su oni bez građanskog statusa uglavnom kažnjavani spanjivanjem. Mnogi hrišćani su tada bili razapeti i živi spaljeni u Neronovoj bašti, kao ljudske buktinje.
Posle kratkog perioda zatišija počeli su novi progoni za vreme cara Domicijana (81-96), u kojima je, između ostlih, život izgubio i sveti Timotej. 92. godine je stradao i episkop Antipa Pergamski, koga su spalili mnogobožački stanovnici tog grada. U vreme Trajana (98-117) postradali su i episkopi Simon Jerusalimski i Ignjatije Antiohijski, koji je bačen lavovima. Plinije Mlađi, provincijski guverner Ponta i Bitinija, pisao je caru Trajanu oko 112. godine povodom toga kako da se nose sa hrišćanima, koji odbijaju da obožavaju cara i umesto toga obožavaju Hrista. Za vladavine Antonina Pija (138-161) je Felicita Rimska, zajedno sa svojih sedam sinova, osuđena na smrt. U to vreme (oko 155) je pogubljen i biskup Polikarp iz Smirne.
thumb|left|200px|[[Fra Anđeliko, Mučeništvo Kozme i Damjana (1438-1440), danas u pariskom muzeju Luvr.]] Nova veća gonjenja pokrenuo je Marko Aurelije (161-180), vladar filozof, pod uticajem anti-hrišćanski nastrojenih stoika. Najpoznatija žrtva tog gonjenja je bio Justin Filozof, koji je sa grupom hrišćana pogubljen u Rimu oko 165. odsecanjem glave, zbog čega se naziva i Justin Mučenik. Car Septimije Sever (193-211) je takođe bio veliki progonitelj hrišćana, u čijim progonima su stradali i starac Haralampije, episkop u Tesaliji, i Irinej episkop Lionski.
Aleksandar Sever (222-235) je prvi rimski car koji je pokazao blagonaklonost prema hrišćanima. Carstvom su kružile glasine da je postavio kipove Avrama i Isusa pored Sokrata i drugih svetih ljudi u svom dvorskom svetilištu. Međutim, niži službenici su progonili hrišćane i bez careve naredbe, pa je tada nakon dugih muka ubijena i đakonesa Tatjana Rimska.
Nove svirepe progone hrišćana pokrenuli su i Maksimin Tračanin (235-238), Decije Trajan (249-251), u kojima je nakon strašnih muka i odsecanja grudi, ubijena Agata Sicilijska, Valerijan (253-260), za čije vladavine su ubijeni Agripina Sicilijska i Polievkt, i Aurelijan (270-275). thumb|desno|[[Četrdeset mučenika u Sevasteji, pravoslavna ikona.]] Ali najveće progone hrišćanstvo je doživelo za vreme Dioklecijana (284-311) i njegovih saradnika i savladara, naročito Galerija (305-311) i Maksimijana (286-305). Neke od mnogobrojnih žrtava ovog gonjenja su: centurion u rimskoj legiji Akakije, zapovednik tebanske legije Sveti Mavrikije, vojnik carske garde sveti Georgije, načelnik carske garde Sveti Sebastijan, osamnaestogodišnji Julijan Tarsanin, četrnaestogodišnji Pankratije Rimski, krčmar Teodot Ankirski, Ardalion Glumac, episkop Kliment Ankirski, lekari Kozma i Damjan iz Kilikije, supružnici Julijan i Vasilisa, sestre Agapija, Hionija i Irina, trinaestogodišnja devojčica Agnija Rimska, mučenice Julijana Nikomedijska, Anastasija Sremska, Pelagija Tarska, Doroteja Cezarejska, Teodosija Tirska i mnoge druge. Po svom obimu i surovosti ovo je bilo najžešće gonjenje koje je rimska država pokrenula protiv hrišćana. Država je pokrenula sve svoje institucije da bi iskorenila i uništila ovu veru. Ipak, uvidevši svu besmislenost i uzaludnost progona hrišćana, car Galerije je sa samrtničke postelje izdao edikt o prekidu gonjenja, pod uslovom da hrišćani budu lojalni državi, i da se mole svom Bogu za cara.
Međutim, iako u manjem intenzitetu, progoni hrišćana su i dalje nastavljeni, posebno u udaljenim oblastima carstva. Tako je za vreme cara Licinija (308-324) ubijen Sveti Vlasije, episkop Sevastije, 316. godine, a 320. godine je pogubljeno četrdeset vojnika rimske legije u Sevastiji koji su otvoreno ispovedali hrišćansku veru.
Trijumf hrišćanstva
303. godine hrišćani su činili manje od desetine populacije carstva, kada ih je car Dioklecijan učinio ciljnom grupom sistematskih progona, u nastojanjima da obnovi jedinstvo pod čvrstom vlašću. Ipak, već 313. godine hrišćanska religija biva proglašena zakonitom, a 325. godine car Konstantin učvršćuje svoju poziciju tako što postaje zaštitnik hrišćanske crkve i predsedavajući prvog crkvenog velikog saveta. Hrišćanstvo u narednom periodu dobija značajne privilegije i postaje jedina zvanična religija carstva.
Milanski edikt
Početkom 4. veka rimski car Konstantin Veliki (306–337) je legalizovao hrišćanstvo zakonskim aktom poznatim kao Milanski edikt, koji je proglašen u Mediolanu (današnji Milano) 313. godine. Njime je proglašena verska ravnopravnost i prestanak gonjenja hrišćana, kojima je dozvoljeno da javno ispovedaju svoju veru, a da za to ne snose nikakve posledice. U ediktu se, između ostalog, kaže:
Zakon nije samo zabranio progone hrišćana, već naređuje da se vrati imovina svima onima kojima je po tom osnovu bila oduzeta, što uključuje i imovinu koja je pripadala Crkvi. U to vreme se podižu i prve hrišćanske crkve - hrišćanske bazilike. Poslednjih godina pred smrt, sam Konstantin je naredio gradnju crkve Svetih apostola u Carigradu, na jednom uzvišenju koje nadvisuje ceo grad.
Prvi vaseljenski sabor
thumb|Ikona na kojoj rimski [[car i episkopi na Prvom nikejskom saboru (325) drže simbol vere (381).]] Car Konstantin je ubrzo po priznavanju hrišćanstva sazvao Prvi vaseljenski (svetski) sabor, koji je imao da reši sukobe između raznih struja u okviru hrišćanstva. Konstantin je pozvao svih 1.800 episkopa hrišćanske crkve (oko 1.000 na istoku i 800 na zapadu), ali samo između 250 i 318 njih se odazvalo i učestvovalo na saboru. Sabor je održan u Nikeji u Maloj Aziji tokom maja i juna 325. godine u carskim dvorima, a car lično je njime predsedavao. Doskora progonjeni episkopi putovali su carskom poštom, i car ih je dočekivao s predusretljivošću. Bila je to prva pobednička demonstracija crkve.
Na saboru su se mišljenja žestoko sukobila povodom novonastalog arijanskog spora o prirodi Hrista. Često se dešavalo da su se učesnici neobuzdano nadvikivali ne obazirući se na svoje episkopsko dostojanstvo. Čak je došlo i do nasilja kada je zbog hristoloških neslaganja Nikola iz Likije fizički napao Arija iz Aleksandrije, nakon čega je udaljen sa sabora. Nakon dvomesečnog zasedanja utvrđena je dogma po kome je Hristos bio „iste suštine kao Otac". Nebiblijsko poreklo je bilo najveći nedostatak ovog izraza, ali je pod pritiskom cara Konstantina prihvaćen kao obrazac o jedinstvu. Iako je Arijevo učenje imalo dosta pristalica, proglašeno je za jeres na ovom saboru, gde je utvrđen i Nikejski simbol vere, koji je nadalje smatran jedinim isravnim tumačenjem Hristovog učenja.
Iako je predsedavao hrišćanskim saborom, car Konstantin tada još uvek nije bio kršten:
Konstantin je ostvario crkveno jedinstvo proteravši iz zemlje sve episkope koji nisu hteli da potpišu novostvoreni simbol vere. Arije je raščinjen, proglašen jeretikom, proklet i prognan u Ilirik, zajedno sa njegovim pristalicama, ekskomuniciranim episkopima Sekundom Ptolimediskim, Teonom Marmaričkim i drugima. A episkope Evsevija Nikomedijskog i Teogonija Nikejskog koji su branili stavove Arija i posle odluka Nikejskog sabora, car je prognao u Galiju. Kako je car proglasio odluke sabora carskim zakonima, priklanjanje Ariju je od tada postalo zločin, a Arije je postao državni neprijatelj. Vlasnici njegovih knjiga su pod pretnjom smrtne kazne bili prisiljeni da ih predaju. Smatralo se da će na taj način arijanstvo biti potisnuto, ali ispostavilo se da je nasilje imalo suprotno dejstvo.
Stav prihvaćen u Nikeji nije odgovarao pravom stanju unutar hrišćanstva. Reakcija na odluku sabora potekla je od Euzebija iz Nikomedije, koji je protiv svog uverenja potpisao nikejski simbol vere, ali se posle toga pokajao. Kritičari su zahtevali izbacivanje nebiblijskih pojmova iz simbola vere, što je zahtev koji se nije mogao lako odbiti. Ubrzo, došlo je do zaokreta. Konstantinova politika je težila pacifikaciji crkve, pa je tražio izmirenje sa arijancima, koji su govorili o opasnosti dvoboštva. Car je 330. godine uputio poziv Ariju da se vrati iz progonstva, a Atanasije je oteran u progonstvo u Trir. Međutim, ni Arije nije dočekao povratak na sveštenički položaj, jer je odmah nakon napuštanja carskog dvora umro od posledica trovanja. Arijeva smrt nije okončala neslaganja, jer ona nisu bila vezana za ličnost Arija, već za pitanja koja je pokrenuo. Arijanstvo je nastavilo da se razvija i postalo je prvo hrišćansko verovanje preobraćenih Gota, Vandala, Burgunda i Langobarda. Nekoliko potonjih vizantijskih careva je podržavalo arijanstvo.
Preuzimanje državne vlasti
thumb|[[Krstionica lateranske bazilike u Rimu.]] Hrišćanstvo 387. godine postaje i zvanična državna religija Rimskog carstva, a sve ostale vere i kultovi bivaju zabranjeni. Nakon što je kršćanstvo postalo službena religija čitavog Carstva, hrišćanski biskupi su zadobili vojnu podršku i počeli zapovjedati policiji koja ih je dotada proganjala.
Tada dolazi i do progona svih "ne-pravovernih" struja u okviru samog hrišćanstva. Kazna za jeres je pooštrena, oni koji su se suprotstavljali vlasti biskupa su kažnjavani a njihovi spisi spaljivani i uništavani. Napori crkvenih vlasti da unište svaki trag "jeresi" pokazali su se tako uspešnim da su skoro sva obaveštenja o drugačijim vidovima ranog hrišćanstva — pre otkrića knjižnice Nag Hamadi u 20. vijeku — dolazila od golemih pravovernih napada na njih.
391. godine car Teodosije I naređuje unuštavanje svih paganskih hramova i tada hrišćani, na čelu sa aleksandrijskim patrijarhom Teofilom, spaljuju Aleksandrijsku biblioteku.
Proučavaoci govore o golemoj promeni koju je kršćanstvo pretrpjelo od najranijih dana do postajanja državnom religijom, ocenjujući da se nije »ta« hrišćanska religija proširila na veliku većinu stanovništva Rimskog carstva, već se, zapravo, prvotna religija vremenom pretvorila u nešto drugo. Kršćanstvo je ispunilo funkciju koju car i kult Mitre nisu ni izdaleka mogli tako dobro ispuniti, naime, integraciju masa u apsolutistički sistem Rimskog carstva.
Od 4. veka, počinju da niču crkvene građevine po Rimu, Carigradu, Jerusalimu, koje podiže rimska država.
Nastanak monaštva
Monaški pokret je započeo u Egiptu u 4. veku i njegovi su osnivači bili Kopti. Začetnici monaštva su bili Antonije Veliki, Pavle Tivejski, Pahomije i Ava Amun u egipatkoj pustinji. Antonije se smatra osnivačem otšelničkog, anahoretskog monaštva, a Pahomije opštežiteljnog ili kinovijskog monaštva. Iz Epipta se monaštvo brzo proširilo u Palestinu, Siriju, Mesopotamiju, Malu Aziju i dalje u Italiju. Monaštvo nije započelo kao ustanova ili institucija Crkve, već je bilo stihijna i sporadična pojava.
Sciacca
Sciacca (čita se Šaka) je drugi po veličini grad u sicilijanskoj provinciji Agrigento od 41 110 stanovnika.
Geografske karakteristike
Sciacca leži na jugu Sicilije, na obali Sredozemnog mora i obroncima planine Monte San Calogero.
Sciacca je udaljena oko 58 km sjeverozapadno od provincijskog središta Agrigenta.
Historija
Sciacca je izrasla u grad iz antičkih termi Thermae Selinuntinae, poznatih po svojim ljekovitim vodama. Današnje ime grada nastalo je iz arapskog ash-Shāq­qa (to je isto značilo terme), za vrijeme arapske vladavine. Za normanske vlasti Sciacca je bila prijestolnica grofovije. Nakon tog je poput ostalih sicilijanskih gradova bila pod vlašću Kraljevine Sicilije kojom su vladali švapski Hohenstaufeni, francuski Anžuvinci i španjolski Aragonci.
Najveći uspon doživjela je kao feud Guglielma Peralta grofa od Caltabellotta - 1355. on je grad utvrdio. Zatim je postala predmet oštrih borbi za vlast između dinastija Peralta i Luna, koje su puno naštetile gradu i smanjile broj njegovih stanovnika.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Sciacce je njezina katedrala Maria SS. del Soccorso iz 12. vijeka, temeljno obnovljena 1685.
Privreda
Sciacca je prije svega lučki grad, poznat i po ribarstvu, uz koje je vezana i njezina industrija - riblje konzerve, ima i tvornice ambalaže, namještaja i proizvoda od drva.
Okolica je poljoprivredni kraj u kom se uzgajaju masline, žitarice, agrumi, povrće i grožđe.
Sciacca je i danas omiljeno turističko odredište zbog svojih termi.
SAN (razvrstavanje)
__NOTC__ Termin SAN ima više značenja.
San San San San San San San San
SNY
__NOTC__ Termin SNY ima više značenja.
Caiano, Teramo
Caiano je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 840 m.
Igmanski marš
thumb|Planina [[Igman koju je usiljenim maršem prešla I proleterska brigada.]] Igmanski marš je bio usiljeni marš partizanske vojske preko Sarajevskog polja za Igman, u noći 27. januara 1942. godine. Preduzet je u toku druge neprijateljske ofanzive protiv NOVJ.
Igmanski marš Prve proleterske brigade izveden je u surovim zimskim uslovima na temperaturi od minus 32 °C.
Situacija pred marš
Kada je, već sredinom januara 1942. godine otpočela velika nemačko-ustaška ofanziva u istočnoj Bosni, Prva proleterska NOU brigada našla se u njenom središtu. Od Romanije, Prače i Rogatice do Vlasenice, Olova i Vareša njeni bataljoni su vodili teške borbe. Veliki gubici na Pjenovcu i Bijelim Vodama i uspeh neprijatelja koji je povratio ranije izgubljene gradove i ovladao svim komunikacijama na teritoriji istočne Bosne, doveli su glavninu Prve proleterske NOU brigade u veoma neizvesnu situaciju. Bila je koncentrisana na malom prostoru, na severnim padinama Romanije, u rejonu Pusto Selo-Gajevi-Rakova Noga, gde nije bilo uslova za dalje zadržavanje. Trebalo je naći izlaz iz te situacije. Štab brigade nije imao nikakvih podataka o daljim namerama neprijatelja, sa kojim je prekinuo svaki borbeni kontakt posle povlačenja sa Pjenovca i Bijelih Voda, ali je pretpostavljao da će nastaviti dejstva.
Odlazak Vrhovnog štaba povećao je odgovornost štaba brigade da sačuva svoje bataljone od udara jakih neprijateljskih jedinica, koje su energično nastupale prema planu, i vešto koristile teren, vremenske uslove, i pre svega svoje tenkove, artiljeriju, avijaciju i smučarske jedinice.
Kada su se kolone 342. i 748. nemačke divizije spojile kod Sokolca, ovladale komunikacijama i raščistile teren oko njih, komandant nemačkih snaga, opunomoćeni general u Srbiji, general Bader, smatrao je da je izvršio zadatak i naredio je da se operacija obustavi i da se jedinice povuku na svoje polazne položaje, osim 718. divizije, koja je imala zadatak da očisti od ustanika planinu Ozren. General Bader nije usvojio predlog komandanta 342. divizije da se operacija nastavi još šest dana, zapadno od puta Sokolac-Han Pijesak, prema grupi koja je čuvala prelaze preko reke Bosne, odnosno preko terena na kojem se nalazila glavnina Prve proleterske brigade.
Štab Prve proleterske brigade nije pretpostavljao da će neprijatelj prekinuti ofanzivu. S obzirom na to da su II i V bataljon pretrpeli velike gubitke, a neprijatelj pokazao da raspolaže jakim snagama, štab nije želeo da se upušta u nove borbe i povukao je jedinice dalje od neprijtelja. Štab je procenio da brigadi preti opasnost taktičkog opkoljavanja i zbog toga je zaključio da treba napustiti tu teritoriju pre nego neprijatelj počne nova dejstva. Pri tome je morao voditi računa i kako da izvrši naređenje Vrhovnog štaba - da sa delom brigade pređe na Jahorinu.
U traženju rešenja kako da se prodre jedinicama prema Jahorini, štabu su se nametnule dve mogućnosti: ili krenuti pravcem kojim je prošao Vrhovni štab, ili pokušati pravcem zapadno od Sarajeva. Nije dolazilo u obzir izvlačenje iz okruženja na istok ili sever, jer je neprijatelj pokazao da na tim pravcima ima jake snage, glavnine 342. i 718. nemačke divizije i nekoliko bataljona domobrana. Takođe je bilo rizično krenuti na zapad, preko reke Bosne, jer je neprijateljtamo postavio grupu "Vareš", koja je očekivala partizanske snage, ako budu odstupale tim pravcem. Štab je, dalje, pretpostavljao da će brigada, ukoliko krene pravcem kojim je prošla kolona Vrhovnog štaba, verovatno naići na zasede, a uzeo je u obzir i to da je neprijatelj raščistio puteve od snega i osposobio ih za kretanje motorizacije od Sarajeva ka Rogatici, što bi mu, ukoliko dođe do borbe, omogućilo da brzo i lako koncentriše jake snage i manevriše njima.
U takvoj situaciji štab je razmotrio mogućnost proboja na jug, zapadno od Sarajeva, pravcem Visovac-Semizovac-Osijek-Igman. Taj pravac je nešto duži, dva puta seče komunikacije koje od Sarajeva vode ka Slavonskom Brodu i Mostaru, trebalo je preći reku Bosnu, što je u to doba godine bilo jedino moguće preko mosta kod Semizovca ili Reljeva, put vodi preko neposredne okoline Sarajeva, pored aerodroma Rajlovac, dužinom od oko 10 kilometara, što omogućava neprijatelju brzu intervenciju iz Sarajeva. Međutim, tim pravcem se izbija na teritoriju Kalinovičkog NOP odreda, u rejonu Trnova i Kalinovika odakle se može brzo uspostaviti veza sa Vrhovnim štabom. Pored toga štab je računao da neprijatelj u Sarajevu ne može imati jake snage, jer su one angažovane u istočnoj Bosni, a i da će postići potpuno iznenađenje. Ukoliko neprijatelj i otkrije brigadu ne može pretpostaviti da se ona kreće kružnom putanjom oko Sarajeva pa da je sačeka na kraju te putanje. Najverovatnije bi neprijatelj pokušao da interveniše tamo gde se brigada već pojavila a tada bi mogao samo da je goni, pošto bi ona već prošla kroz to mesto. Štab brigade je pretpostavljao da će lako i brzo likvidirati male posade na mostu na reci Bosni i u drugim mestima na putu, o čemu je dobio podatke od Crnovrškog partizanskog bataljona. Sve te okolnosti su uticale da štab donese odluku da svoje jedinice povede iz Knežine i Imamovića na marš pravcem Pusto Selo-Visovica-Grabljiva Njiva- Vogošća-Reljevo-Osijek-Igman-Brezovača-Veliko polje-Presjenica, tj preko Sarajevskog polja, pored aerodroma u Rajlovcu, nadomak neprijateljskih kasarni u Sarajevu, i kroz mesta u kojima su bile neprijateljske posade.
Velika opasnost pretila je koloni: pri prolasku pored Vogošća, u vreme spuštanja ka Sarajevskom polju, pri prelazu preko mosta u Reljevu i preko komunikacija Sarajevo-Slavonski Brod i Sarajevo-Mostar, tj. sve dok se brigada ne dohvati planine Igman.
Pripreme za marš
mini|175px|[[Koča Popović, komandant Prve proleterske brigade.]]
Bataljoni su se prikupili 26. januara i pripremili za najdužu etapu marša. Borci su proverili oružje i opremu i sušili mokru odeću. Konji su rasterećeni suvišnog tereta. U pripremama za marš isticao se naročito I (crnogorski) bataljon, jer je njegov komandant, Pero Ćetković, bivši oficir planinskih jedinica, najbolje znao kako se to radi. On je naredio borcima da se utople najbolje što mogu, da obuću namažu lojem, da izvade zatvarače iz pušaka i nose ih u džepovima, da se ne bi zamrzli, i dao još mnogo korisnih saveta.
Značajan deo priprema odnosio se na objašnjenje borcima kakav ih zadatak čeka, koliko će napora biti potrebno da se on izvrši i kako da postupaju ako dođe do borbe.
Polazak
Posle podne 27. januara bataljoni su se pristigli kod potoka u Grabljivoj Njivi i zauzeli mesta u koloni, spremni za pokret. U prethodnici je bio I bataljon, za njim II bataljon, pa V bataljon i sanitet, a u zaštitnici III bataljon. Mesto štaba brigade nije bilo određeno. Komandant Koča Popović i politički komesar Filip Kljajić Fića su se kretali prema potrebi, sa prethodnicom, zaštitnicom ili jedinicama između njih.
U 16 časova kolona je oprezno prošla prvo opasno mesto, pored Jošanice, u neposrednoj blizini magacina koji je čuvalo nekoliko domobrana iz III Sarajevskog dopunskog bataljona, i krenula uz brdo Gradac, koje se odatle naglo uzdiže. Zatim se spustila niz gole, strme strane Perivoja, i zapadno od zaseoka Strane, i po dubokom snegu, sišla u Sarajevsko polje.
Noć je bila vedra, obasjana punim mesecom. Videlo se kao po dlanu. Borci sa začelja, kada su se spuštali niz Perivoj, mogli su da vide čelo kolone kako nastupa preko Sarajevskog polja.
Most na reci Bosni je obezbeđivala meštanska policija, koja te noći, valjda zbog velike hladnoće, nije ni postavila stražu. A i inače neprijatelj na tom delu nije imao jače snage. U Semizovcu se nalazio vod III čete Sarajevskog dopunskog bataljona (23 domobrana) i 12 žandarma.
Prethodnica brigade izbila je na most oko 19 časova. Napred je išla desetina I bataljona. Ne naišavši na neprijatelja prethodnica je postavila obezbeđenje prema Semizovcu i brigada je tiho, ali dosta sporo prelazila preko mosta. Jedan borac Semizovačke čete stajao je na kraju mosta i upućivao zaostale borce za kolonom.
Na maršu ka mostu borcima se isprečila neočekivana prepreka, mali potok Volujica. Bio je zaleđen, ali je led popustio posle prelaska prvih delova brigade, iako je temperatura bila veoma niska, minus 30 stepeni. Zbog toga što se moralo preskakati preko potoka kolona je počela da zaostaje. Potok nije bio mnogo širok, ličio je na kanalčić. Mnogi su ga borci bez zaleta preskočili, ali je bilo i onih koji su prilikom doskoka ugazili u vodu. To je bilo kobno za njih. Mokra obuća uskoro se pretvorila u ledeni oklop u kojemu su se noge smrzavale. Spotakao se u potoku i jedan konj. Jednostavno, legao je u potok. Borci su pokušavali da ga izvuku, a kada u tome nisu uspeli skinuli su sa njega tovar. Konj je ostao da leži u potoku i borcima je poslužio za odskok pri prelasku potoka.
Komandant brigade Koča Popović uznemiren što kolona zaostaje baš kada treba naročito da žuri i što pre pređe most, pojavio se na prelazu kod potoka, stao na drugu obalu, objašnjavao borcima kako da preskaču, nekima je i pružio ruku da bi lakše doskočili. Zatim je odredio jednog političkog komesara čete da pomaže borcima.
Dok je kolona zastajala kod potoka dogodilo se novo iznenađenje. Zahuktali mešoviti voz, krećući se iz Sarajeva ka Semizovcu, prošao je kroz kolonu II bataljona. Munjevito je preneto naređenje štaba brigade da kolona stane i stala je bez ikakovog komešanja. Voz je mogao da bude velika opasnost ako je neprijatelj obavešten o prelasku brigade! Ali, on je išao po redu vužnje. Prošao je uznemirivši u izvesnoj meri partizansku kolonu, verovatno više nego nego putnike u njemu. Svako iz voza je, u mesecom obasjanoj noći, mogao videti da su oko pruge vojnici, ali ako nisu bili obavešteni koji, mogli su jedino da pomisle da je to ustaška ili domobranska vojska, zastala da voz prođe. Na gotovo isti način je prošao još jedan voz, samo kroz začelje kolone.
Zastoji kod potoka i pri prelasku voza usporili su kretanje kolone, ali je nisu prekinuli. brigada je nastavila da hita prema Igmanu. Mraz je stezao sve jače. Gaženje dubokog snega, zastoji, upadanje u potok, ležanje u zasedi onih boraca koji su kolonu obezbeđivali prema Semizovcu i Sarajevu, učinili su da na takvom mrazu neki borci počnu promrzavati.
Put od mosta kod Reljeva do podnožja Igmana, dug oko 8 kilometara, vodio je ravnicom pored sela Bjelugovića i Butila i preko sela Osijek. Kolona je hitala zamrznutom prtinom. Marševska disciplina je bila dosta dobra. Samo se čula škripa smrznutog sniega pod nogama boraca.
Uz Igman
Prethodnica kolone je izbila u podnožje Igmana oko 22 časa. Bilo je potrebno još samo malo vremena da kolona zamakne u igmanske šume i da tada prestanu sve opasnosti koje su pretile brigadi, dok je prolazila pored neprijateljskih uporišta. Čim je čelo kolone izbilo na put Sarajevo-Blažuj, I bataljon je isturio II četu da obezbedi pravac od Sarajeva, a deo III čete prema Blažuju. Tada je II bataljon preuzeo ulogu prethodnice.
U podnožju Igmana brigada se rastala od svojih vodiča - boraca Semizovačke čete Crnovrškog bataljona. Brigada nije više bila u opasnosti, ali oni jesu. Morali su se vratiti istim putem.
Brigada je krenula uz Igman. Na domaku potpunog uspeha naišla je na novu prepreku. Put uz Igman najpre je vodio koso uz jednu stranu, a zatim, na oko 300 metara od puta, naglo skreće, gotovo vertikalno uz brdo. na toj strmini put je bio zaleđen, a led pokriven tankim slojem snega. Mnogi su se na njemu okliznuli, padali i ponovo, krajnjim naporom, često, puzeći, savlađivali tu poledicu. Najteže je bilo proći sa natovarenim konjima. Njihove male, bosanske potkovice, s ekserima male glave, ili stari potkovi, više su "pomagale" konjima da se kližu nego da pređu preko leda. Kolona je na tom opasnom mestu zastajala i gomilala se. Opasnost je rasla. Cela kolona se, zbijena na malom prostoru, našla na delu puta uz Igman i na drumu Sarajevo-Blažuj. Sa druma je bio očišćen sneg i njime se mogla pojaviti neprijateljska motorizacija.
Komandant brigade Koča Popović je došao da vidi zašto je kolona zastala. Videći razlog, naredio je da se sekirama razbije led, a da se konji rastovare. Borci su prihvatili mitraljeze, minobacače i drugu opremu, nosili je na ramenima i izvlačili konje uz tu stravičnu strminu. Ljudi su na njoj bili izdržljiviji od konja!
Zastoj u podnožju Igmana, na retko viđenoj hladnoći, najveći je uzročnik promrzavanja velikog broja boraca. Borcima je bivalo sve hladnije. Uzalud su se sve više utezali, cupkali u mestu. Nije više ni to pomagalo. Neki borci s kraja kolone, koje su još bili u selu, nisu mogli podneti sve jaču hladnoću i ušli su u kuće, da se ogreju. To ih je skupo koštalo. Otopio se sneg sa njihove obuće, koja se okovala ledom čim su izašli iz kuća. A onim borcima koji su na uzbrdici padali, kao i onima koji su sa konja uzimali i nosili oružje promrzli su prsti na rukama.
Licata
Licata čita se Likata (grčki: Φιντίας, latinski: Phintias ili Plintis, zvana Alicata) je treći po veličini grad u sicilijanskoj provinciji Agrigento od 38 057 stanovnika.
Igmanski marš
Uz Igman
Marš uz Igman bio je težak. I sve teži što se dalje odmicalo. Nanosi snega bili su sve veći, a prtina dublja. Ako neki borac nije dobro ugazio u prtinu posrtao je i padao u duboki sneg. Odozgo sa Igmana, borci su gledali svetla u Ilidži, Rajlovcu i Sarajevu. Znali su da je tamo toplo, ali i da je tamo neprijatelj.
Licata
Geografske karakteristike
Licata leži na jugu Sicilije, na obali Sredozemnog mora pored ušća rijeke Salso.
Licata je udaljena oko 45 km jugoistočno od provincijskog središta Agrigenta.
Igmanski marš
Uz Igman
Što se kolona više pela uz planinu hladnoća je postajala oštrija. Pred zoru je stezalo najžešće. A kolona partizana je marševala već deset časova bez odmora, umorna od prethodnih dana, a i gladna. Snage u borcima bilo je sve manje, a planina sve surovija i hladnija. Slabije odeveni borci jače su osećali zimu, iako su se kretali. Hrabrila ih je nada da će i to savladati, isto kao što su izbegli neprijatelja na tom teškom maršu.
Licata
Historija
Licata je bila poznata za antike po rtu Ecnomo (današnji Poggio Sant'Angelo), visokom 135 m, na čijem vrhu se kočio isoimeni zamak.
Znamenitosti
U okolici Licate pronađene su nekropole iz eneolitika i brončanog doba. Za arhitekturu su važne neke od grobnica na lokalitetu Corcara.
Igmanski marš
Uz Igman
Čelo kolone je stiglo oko 8 časova na Veliko polje. Tu je bila poveća, lepa planinska kuća na sprat, štab Igmanske partizanske čete. Veoma su predustljivo dočekali brigadu, borcima dali da pojedu ono što su imali i pomagali promrzlim borcima da skinu obuću. Borcima koji su ugazili u potok i onima koji su svraćali u kuće u podnožju Igmana bilo je teško skinuti zamrzlu obuću. Bolničarke, nepromrzli borci i zatečeni partizani, svi bez razlike, užurbano su masirali promrzle.
Licata
Privreda i transport
Licata je lučki grad, poznat po ribarstvu, on je i veliko željezničko čvorište iz kog se račvaju pruge za Agrigento, Canicattì i Sirakuzu. On je i industrijski grad sa tvornicama kemijskih, tekstilnih i prehrambenih proizvoda.
Licata je danas omiljeno turističko odredište zbog svojih plaža.
Igmanski marš
Završetak marša
Igmanski marš je, zbog zamisli, inicijative i odlučnosti Štaba brigade, zbog njegove procene neprijatelja i postignutog izneneđenja, a najviše zbog nadčovečnih napora, izdržljivosti i discipline boraca Prve proleterske brigade i čudesnog junaštva njenih promrzlih boraca prilikom teških operacija u fočanskoj bolnici, postao legenda.
Grimes County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.604.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 26.604 stanovnika, što je 3.052 (13,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Igmanski marš
Nacionalni spomenici
Grupa od deset spomenika posvećenih Igmanskom maršu proglašena je za Nacionalni spomenik BiH Spomenici su malih dimenzija, jednostavnog oblika od kamena s osnovnim informacijama o događaju. Postavljani su uz trasu Igmanskog marša, a nastajali su u periodu od 1951. do 1984. godine.
U popularnoj kulturi
O ovom legendarnom maršu, boraca Prve proleterske brigade, reditelj Zdravko Šotra je 1983. godine snimio film Igmanski marš.
Harrison, Nebraska
Harrison je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 251 stanovnika.
Cheminon
Šeminon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 640 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara.
(Citohrom c)-arginin N-metiltransferaza
(Citohrom c)-arginin N-metiltransferaza (, S-adenozil-L-metionin:(citohrom c)-arginin omega-N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:(citohrom c)-arginin Nomega-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz Euglena gracilis metiluje Arg-38 citohroma c u srcu konja, čime se formira Nomega-monometil-argininski derivat.
EBC-46
EBC-46 je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 562,648 Da.
Džej Ramadanovski
Džej Ramadanovski (Beograd, 29. maj 1964 — 6. decembar 2020 ) bio je jugoslovenski i srpski pevač.
Rani život
Rođen je u višečlanoj porodici obućara Mazlama i radnice Gradskog zelenila Barije Ramadanovski kao jedino muško dete. Porodica Ramadanovski vodi poreklo iz opštine Resan u Makedoniji. Rane godine života provodi u Skenderbegovoj ulici na Dorćolu. Nakon razvoda roditelja izvesno vreme provodi živeći sa bakom po majci, da bi posle zbog sklonosti ka maloletničkoj delinkvenciji vreme do punoletstva proveo po domovima za vaspitanje dece i omladine. U toku boravka u domu izučava autolakirerski zanat i nakon odsluženja vojnog roka posao dobija u Industriji poljoprivrednih mašina „Zmaj” gde se, međutim, ne zadržava dugo i vraća se životu na ulici i sitnom kriminalitetu. U to doba muzikom se bavio amaterski.
Karijera
Upoznavši se sa Marinom Tucaković, odlučuje se na prvi ozbiljniji korak u bavljenju muzikom. Sa pesmom Zar ja da ti brišem suze učestvuje na festivalu MESAM 1987. godine i osvaja drugo mesto. Tokom 1990-ih bio je popularan u celoj nekadašnjoj Jugoslaviji a naročito u Srbiji, Makedoniji, Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Dok je bio na vrhuncu popularnosti pravio je turneje po inostranstvu (u Nemačkoj, Švedskoj, Kanadi, SAD...).
Džej se takođe pojavio u filmu iz 1989. godine Hajde da se volimo 2, gde je izveo jednu od svojih, tada popularnih pesama, Slažeš li se ti.
Na Grand festivalu 2008. godine je osvojio drugo mesto sa pesmom Imati pa nemati.
Džej je u toku svoje bogate karijere sarađivao sa mnogima iz muzičkog sveta. Njegove najveće hitove napisali su i producirali; Marina Tucaković i Aleksandar Futa Radulović, Dragan Brajović Braja, Katarina Jovanić Kaća, Peca Milinović, Zlaja Timotić, Vesna Petković, Zoran Tutunović, Endži Mavrić, Sava Bojić, Zlatko Japanac, Slavko Stefanović, Neša Beković i njegov brat Iso Lero Džamba.
Privatni život
Sa bivšom suprugom Nadom ima dve kćerke. Živeo je u Beogradu, na Dorćolu.
Smrt
Umro je u 57. godini života nakon naglog srčanog zastoja 6.decembra 2020.godine u svom stanu na Dorćolu.
Kiseli kupus
thumb|right|Kiseli kupus Kiseli kupus je fino iseckani kupus koji je fermentisan raznim bakterijama mlečne kiseline, među kojima su Leuconostoc, Lactobacillus, i Pediococcus. On ima dug rok trajanja i karakterističan kiseo ukus, koji dolaze od mlečne kiseline nastale bakterijskom fermentacijom šećera iz kupusa. On se stoga razlikuje od zakišeljenog kupusa ili salate od kupusa, koja dobija svoj kiseli ukus od sirćeta.
Proteinska kinaza C
Proteinska kinaza C, takođe poznata kao PKC, je familija enzima koji kontrolišu dejstvo drugih proteina putem fosforilacije hidroksilnih grupa serinskih i treoninskih aminokiselinskih ostataka tih proteina. PKC enzimi se aktiviraju signalima poput povećanja koncentracije diacilglicerola ili Ca2+. PKC enzimi imaju važnu ulogu u nekoliko kaskada prenosa signala.
PKC familija sadrži deset izoenzima. Oni se dele u tri potfamilije, na osnovu njihovih sekundarnih glasnika: konvencionalna (ili klasična), nova i atipična. Konvencionalni (c)PKC enzimi su izoforme α, βI, βII, i γ. Njima je za aktivaciju potreban Ca2+, diacilglicerol (DAG), i fosfolipid kao što je fosfatidilserin. Novi (n)PKC proteini su δ, ε, η, i θ izoforme, i njima je potreban DAG, ali ne Ca2+. Konvencionalni i novi PKC enzimi su aktivirani istim putem prenosa signal kao fosfolipaza C. Za razliku od njih, atipični (a)PKC enzimi (protein kinaza Mζ i ι / λ izoforme) nisu zavisni od Ca2+ i diacilglicerola. Termin „protein kinaza C“ se obično odnosi na celu familiju.
DSM
__NOTC__ Termin DSM ima više značenja.
Opšti-građanski-kalendar-i-vreme
Opšti-građanski-kalendar-i-vreme (Common-Civil-Calendar-and-Time, skraćeno CCC&T ili C&T) je predlog reforme kalendara. To je jedan od mnogih primera kalendara sa prestupnom sedmicom, kalendara koji održavaju sinhronost sa solarnom godinom putem umetanja čitavih sedmica umesto pojedinačnih dana.
Dick Henry, profesor astronomije na univerzitetu Univerzitetu Johns Hopkins, je 2004. predložio usvajanje kalendara koji on pripisuje Robert McClennon-u. Kalendar je vrlo sličan gregorijanskom kalendaru. Usklađenost sa Zemljinom orbitom se održava dodavanjem jednog 7-dnevnog interkalarnog perioda, po imenu Newton, u nepravilnim intervalima od 5, 6 ili 7 godina. Obična godina ima 364 dana a prestupna 371. Struktura godine bi izgledala ovako:
Početak svake godine je u intervalu 28. decembar/prosinca - 3. januar/siječnja. Pošto prestupne godine ne slede neko jednostavno pravilo, njihov popis se mora izračunati kompjuterom ili očitati iz odgovarajuće tablice ili almanaha. Spisak postoji na internetu, radi se o godinima koje sadrže 53 ISO sedmice.
Henri tvrdi da će njegov predlog uspeti tamo gde ostali nisu, zato što održava sedmični ciklus netaknut i time poštuje Četvrtu zapovest. Takođe uverava ljude da je ovo najbolji kalendar ikada predložen i traži od pristalica drugih predloga da podrže prelaz na C&T.
Zastupao je prelaz na ovaj kalendar 1. januara/siječnja 2006, jer su tada gregorijanski i njegov kalendar istovremeno počinjali godinu.
Verzija kalendara Roberta Meklenona se od Henrijeve razlikovala po tome što je imala jednostavno pravilo za određivanje prestupnih godina, nalin onom iz gregorijanskog kalendara. Godine čiju su brojevi deljivi sa 5 imaju prestupnu sedmicu, ali ne i one godine deljive sa 40, osim ako su takođe deljive sa 400. Nedostatak ovog pravila je to što Nova godina varira 17 dana u odnosu na gregorijansku.
Rumunski predlog na pravoslavnom kongresu 1923.
Naučnik Milutin Milanković, član srpske delegacije na kongresu pravoslavnih crkava u Carigradu 1923, na kome se raspravljalo o kalendarskom pitanju, tvrdi da je rumunska delegacija iznela kalendarski projekat, koji vrlo nalikuje prethodno izloženom.
Projekt je izložio rumunski senator Dragić (Dragici ili Draghici), ali Milanković tvrdi da je "sa druge strane doznao" da je pravi autor projekta "baron Bedeus iz Sibinja" (Gustav baron Bedeus iz Hermannstadt-a, stari naziv Sibiua). Struktura godine — dužine i raspored meseci i položaj prekobrojne sedmice — istovetni su kao kod CCC&T-a. Prekobrojna nedelja bi se ispuštala svake četrdesete godine i u razmacima više kategorije, kako bi se dobila saglasnost sa dužinom tropske godine. Prvi dan Uskrsa bi bio fiksiran na 29. april, bez obzira na Mesečeve mene. .
Postoji i predlog kalendara koji je lično Bedeus predstavio, u kojem bi meseci imali ceo broj sedmica, tj. prva četiri meseca bi imali po 35 dana, a ostali po 28, osim poslednjeg u prestupnoj godini koji bi opet imao 35. Prestupne godine bi bile ovako raspoređene: u 10 navrata svaka peta i u 15 navrata svaka šesta, čime bi se dobilo 25 prestupnih godina od 140 i prosečna dužina godine od 365,25 dana, isto kao u julijanskom kalendaru.
Eksterni linkovi
(na engleskom:)
Scifelli, Frosinone
Scifelli je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 428 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Bloomingburg, New York
Blumingberg je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 420, što je 67 (19,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Herdorf
Herdorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.022 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Herdorf se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 18,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.022 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 390 stanovnika/km².
Pitofenon
Pitofenon je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 367,438 Da.
Guadalupe County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 131.533.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 131.533 stanovnika, što je 42.510 (47,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Enigma, Georgia
Enigma (Džordžija) je gradić u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.278 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.278 stanovnika, što je 409 (47,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Edivoxetin
Edivoxetin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 339,402 Da.
Hartington, Nebraska
Hartington je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,554 stanovnika.
JV
__NOTC__ Termin JV ima više značenja.
Ca2+/kalmodulin-zavisne proteinske kinaze
thumb|300px|right|Zadržavanje CaMKII gama holoenzima (A) u zatvorenoj i (B) otvorenoj [[Konformacioni izomerizam|konformaciji (modeli prikazuju i )]] Ca2+/kalmodulin-zavisne proteinske kinaze, ili CaM kinaze, su serin/treonin-specifične proteinske kinaze koje su prvenstveno regulisane Ca2+/kalmodulin kompleksom.
Tipovi
Postoje dva tipa CaM kinaza:
Funkcija
Usled njihove sposobnosti da se autofosforilišu, CaMK aktivnost može da bude dugotrajnija od intracelularnog kalcijuma koji je neophodan za njihovu aktivaciju. U neuronima, ova osobina je važna za indukciju sinaptičke plastičnosti. Farmakološka inhibicija CaMKII blokira indukciju dugotrajne potencijacije. Nakon aktivacije, CaMKII fosforiliše postsinaptičke glutamatne receptore i time menja električne osobine sinapse.
Elisabetatrienska sintaza
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mg2+.
Zona Industr. Contrada la Marchesa, Bari
'''Zona Industr. Contrada la Marchesa''' je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
DSM (kompanija)
thumb|DSM sedište, Hirlen, Holandija 2011 DSM (Koninklijk DSM N.V., Rojal DSM N.V.) je međunarodna kompanija sa sedištem u Holandiji. DSM se bavi proizvodnjom i prodajom prehrambenih suplemenata, proizvoda za ličnu negu, stočne hrane, farmaceutskih proizvoda, medicinskih uređaja, auto delova, boja, električnih i elektronskih proizvoda, alternativnih izvora energije i biološkim materijala. DSM zapošljava preko 22,000 ljudi širom sveta. DSM je ostvario prihod od oko €9 milijardi 2010. Deonice DSM-a su u opticaju na NYSE Evronekstu u Amsterdamu.
Dover, Ohio
Dover je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.826, što je 616 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Brousseval
Brusval je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 832 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 138 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara.
Columbia, Pennsylvania
Kolambija je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.400, što je 89 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hale County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 36.273.
Harvard, Nebraska
Harvard je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,013 stanovnika.
Bongolava
Bongolava je jedna od 22 regije Madagaskara, smještena u provinciji Antananarivu. Administrativni centar regije je grad Tsiroanomandidi.
Geografija
Regija Bongolava nalazi se u sredini Madagaskara, zapadno od grada Antananariva. Regija graniči s regijama Betsibokom, Melakijom, Menabeom, Vakinankaratrom, Itasijom i Analamangom. Broj stanovnika je 2004. procjenjen na 235.000, a ukupna površina na 16.821 km².
Administrativna podjela
Regija Bongolava podjeljena je na dva distrikta:
Camerale, Teramo
Camerale je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 497 m.
Cristo Valdolmo, Padova
Cristo Valdolmo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Ivan Vitez od Sredne
thumb|right|Ivan Vitez od Sredne (prizor u [[Segedinu)]]
Ivan Vitez od Sredne (lat. Johannes Vitéz de Zredna, oko 1408–1472) bio je hrvatski i ugarski humanista i latinista.
Bio je nadbiskup Ostrogona (mađ. Esztergom [ˈɛstɛrgom]) - ugarski primas, humanist, matematičar i astrolog. Iako je o njegovom podrijetlu i mjestu rođenja pisano relativno dosta, ali ponekad i nekritički pisano, još uvijek ima nejasnoća i nepotpunosti koje bi trebalo objasniti. Svakako je pripadao dijelu roda Viteza (rod je živio na prostoru Podravine i Bilogore u Komarničkoj županiji). Otac mu je bio tajnik gubernatora hrvatsko-ugarskog kraljevstva (1446–1452) Ivana Hunjadija, oca Matije Korvina. Ivan je studirao u Beču, Bolonji i Padovi, a bio je odgojitelj i kancelar Matije Korvina, ali i glavna politička ličnost na njegovu dvoru, primas Ugarske i odličan latinist. Bio je organizator, inicijator i mecena korvinskog humanističkog kruga. Osnovao je akademiju, skriptorij i knjižnicu u Budimu te sveučilište u Požunu (danas Bratislava u Slovačkoj). Potkraj života bio je inicijator bune koja je u Hrvatskoj i Ugarskoj izbila protiv kralja Matije Korvina.
Pitsburg jedinjenje B
Pitsburg jedinjenje B je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 255,324 Da.
Chemin (Marna)
Šemen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Hall County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.353.
Chemin (Marna)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 40 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 169 metara.
Hall County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.353 stanovnika, što je 429 (11,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
(Mijelin bazni protein)-arginin N-metiltransferaza
(Mijelin bazni protein)-arginin N-metiltransferaza (, mijelin bazno proteinska metilaza I, proteinska metilaza I, S-adenozil-L-metionin:(mijelin-bazni-protein)-arginin omega-N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:(mijelinski-bazni-protein)-arginin Nomega-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz mozga sisara formira Nomega-monometil-, Nomega,Nomega-dimetil- i Nomega,Nomega'-dimetil-argininske derivate.
Spoljašnje veze
(proteina basica della mielina)-arginina N-metiltransferasi
Hermeskeil
Hermeskajl je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.676 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235045.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Trir-Sarburg Hermeskajl se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 540 metara. Površina opštine iznosi 30,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.676 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 184 stanovnika/km².