cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trstenik Nartski
Stanovništvo
Naselje broji 506 stanovnika u 132 kućanstva (popis 2001.). Godišnja stopa rasta stanovništva je 9.51%. Za usporedbu naglog povećanja stanovništva, koji najviše uvjetuje izrazita blizina Zagreba,je broj stanovnika 1981. godine, kada je u naselju živjelo svega 98 stanovnika u 30 kućanstava.
Nikola Kovačević (revolucionar)
Revolucionarni rad u Kraljevini
U novembru 1918. godine Nikola Kovačević je, kao sekretar Centralnog komiteta Komunističke partije Srba, Hrvata i Slovenaca, upućen u Jugoslaviju radi pripreme boljševičke revolucije.
Kovačević i Ćopić su potkraj prosinca 1918. poslali u Moskvu izvještaj o uspešnom organiziranju komunističkih grupa u Zagrebu. Nakon stvaranja ćelije u Zagrebu — verovatno u željezničkoj radionici — Ćopić se uputio u Hrvatsko Primorje, gdje je posjetio Sušak, Rijeku, Crikvenicu, Kraljevicu i Bakar, te zatim prešao u Gorski kotar (Delnice) i Liku (Gospić i Otočac), a Kovačević prvo u Sarajevo i Mostar, a zatim Slavonsku Požegu i Slavonski Brod.
Potom je sličnu grupu osnovao i u Derventi. Prema svedočenju Vitomira Kozjaka, Kovačević mu je naložio da osnuje formaciju pod imenom Crvena garda ili Crna ruka, i prikuplja oružje »jer će doći dan kada će se podignuti čitava Jugoslavija«. Prema Kovačevićevom saopćenju, odredi »Crvene garde« i »Građanske garde« bili su organizirani u Slavonskom Brodu, Osijeku, Đurđevcu, Vrdniku, Subotici i drugdje.
Jedan je od organizatora tajne komunističke grupe „Pelagić“, osnovane početkom marta 1919.
Policijski nadzor
Pribićević od hrvatskog bana zahtjeva da spomenute osobe »treba strogo kontrolirati«. Policija je 4. siječnja javila da Nikola Kovačević nije zaregistriran i da još nije uhapšen. Pribićević je 14. siječnja u telegramu zemaljskoj vladi javio da je Kovačević »jedan od glavnih vođa jugoslavenskih boljševika«.
Progon i hapšenje
Kovačević je iz Slavonskog Broda otputovao u Beograd, održavajući vezu s Ćopićem. On opisuje način njihova konspirativnog dopisivanja. Ćopić je u otvorenoj dopisnici pisao o dobrom zdravlju roditelja, što je zna­čilo da je uspješno putovao u Gorski Kotar i Primorje. Vijest o uspostavlje­noj vezi s tetkom upućivala je na vezu s Bečom i Budimpeštom. Uspjeli upis na fakultet označavao je uspjeli rad zagrebačke grupe, nađeni stan sretan dolazak grupe. Podatak o udatoj sestri značio je da dolazi pouzdani drug s kojim se treba povezati; bio je to Filip Filipović. Iz Beograda je Kovačević uskoro protjeran u Sarajevo.
U siječnju 1919. objavio je u partijskom listu Glas slobode u Sarajevu članak pod na­slovom: »Sovjetska Rusija«. U njemu je opisao oktobarsku revoluciju i doga­đaje u Sovjetskoj Rusiji nakon Oktobra. No, ubrzo je uhapšen. List je protestirao protiv njegovog hapšenja: »Ako će jugoslavenska buržoazija početi hapsiti bolj­ševike, kao što to već radi tada će ona ostati bez proletarijata, jer je danas svaki pravi proleter boljševik svagdje u svijetu pa i u Jugoslaviji«.
U kratkom periodu legalnosti KPJ, bio je komuni­stički poslanik, ali je uhapšen 1. jula 1921. godine, nakon neuspelog atentata na regenta Aleksandra.
Emigracija u SSSR
U međuratnom periodu je kao pripadnik jugoslovenske političke emigracija u SSSR bio student, a potom i upravitelj jugoslovenskog sektora na Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada u Moskvi. Nakon neuspjeha oružanog otpora diktaturi 1929. godine, u siječnju 1930. godine smijenjen je generalni sekretar Jovan Mališić, a u rukovodstvo ilegalne KPJ su kooptirani Nikola Kovačević, Karlo Hudomal, Antun Mavrak i Akif Šeremet.
Španski građanski rat
Kovačević je učestvovao kao dobrovoljac u Španskom građanskom ratu. Bio je intendant u Štabu interbrigada u Albaceti, gde je boravio sa Milanom Ćopićem i drugim Jugoslovenima. U Španiji je bio poznat pod nadimkom "Nikita".
Familia Méndez Pantoja, Ensenada
Familia Méndez Pantoja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
5. 2.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
5. veljače/februar (5. 2.) je 36. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 329 dana (330 u prijestupnoj godini).
Događaji
.
1901-1950
.
1951-2000
.
21. stoljeće
.
Rođenja
.
Blagdani
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Nueva Victoria (razvrstavanje)
Nueva Victoria ima više značenja:
Prevlaka (Rugvica)
Prevlaka je naselje u općini Rugvica u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Selo je smješteno na lijevoj obali rijeke Save, 17 km južno od Dugog Sela, na cesti Dugo Selo-Oborovo-Dubrovčak lijevi.
Povijest
Selo se prvi puta spominje 1217. godine kao "otok Prevlaka s tri zgrade za lov riba". Prevlaka je već oko 30 godina poznata po mogućoj lokaciji za buduću nuklearnu elektrnu. Od 1850. godine je u sastavu Kotara Dugo Selo, od šezdesetih prošlog stoljeća u općini Dugo Selo, a od 1993. u sastavu je općine Rugvica. Pripada rimokatoličkoj župi Svetoga Jurja mučenika i Svetoga Jakova apostola iz susjednog Oborova, dugoselski dekanat.
Capac, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.890, što je 115 (6,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Warba, Minnesota
Vorba je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 181, što je 2 (-1,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Teron iz Akraganta
Teron (? - 473. pne.), sin Enesidamov, bio je grčki tiranin u gradu Akragantu na Siciliji od 488. pne. Ubrzo nakon toga je postao saveznik Gelona, koji je u to vrijeme kontrolirao Gelu, a od 485. pne. i Sirakuzu. Gelon je kasnije postao Teronov zet.
Teron je zaratio s gradom Selinunteom te tiranima Himere, i Terila. Potonji, prognan iz svog grada, sklopio je savez sa Kartagom preko svog zeta Anaksilaja, tiranina Regija. Teron je osvojio Himeru, ali ga je potom opsjela kartaginska vojska iz pomoć Terila. Godine 480. pne. Teron je, zajedno s Gelonom, ostvario veliku pobjedu nad Kartažanima pod zidinama Himere. Tako je za vrijeme vladavine Terona, Akragas zajedno sa Sirakuzom i Selinunteom formirao svojevrsni "trijumvirat" koji je dominirao helenskom Sicilijom. Teron je umro 473. pne. i nakratko ga je naslijedio Trazidej, a koga je porazio Gelonov brat i nasljednik Hijeron I. Nakon tog poraza je Akragas došao pod vlast Sirakuze.
Pindar je svoje dvije olimpijske ode - 2 i 3. - posvetio Teronu kao pobjedniku utrke dvokolica na Olimpijskim igrama 476. pne. Pjesnik Simonid sa Keja je također živio na Teronovom dvoru.
Reference
- 488. pne. – 473. ili 472. pne. Trazidej
Al Muḩayşib, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 738 m.
Gingst
Gingst je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Rigen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.385 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13061012.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rigen Gingst se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Rigen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 21,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.385 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Limelight (film, 1952)
Svjetla pozornice (eng. Limelight) je film Charlesa Chaplina iz 1952. U glavnim ulogama se pojavljuju Chaplin, Claire Bloom i Buster Keaton. U sceni plesa, Bloom je zamijenila Melissa Hayden. Glazbeni broj skladao je Chaplin, dok ga je aranžirao Ray Rasch.
Radnja
London, 1914., uoči početka Prvog svjetskog rata. Calvero (Chaplin), jednom slavni kazališni klaun, sada neuspješni pijanac, spašava mladu plesačicu Terezu, alias Terry (Bloom), od samoubojstva. Pomažući joj da se oporavi, Calvero joj pomaže da ponovno stekne samopoštovanje i nastavi svoju plesačku karijeru. Čineći to, on ponovno stječe vlastitu samouvjerenost, ali njegov povratak da se vrati na staru slavu je manje uspješan. Terry kaže kako se želi udati za Calvera unatoč razlici u godinama, iako iskazuje prijateljstvo Nevilleu, mladom skladatelju za kojeg Calvero vjeruje da je bolji izbor za Terry. Kako bi im dao šansu, Calvero napušta dom i postaje ulični zabavljač. Terry, koja sada nastupa u vlastitoj predstavi, pronalazi Calvera i nagovara ga da se vrati na pozornicu za predstavu u njegovu čast. Vrativši se svojem starom partneru (Keaton), Calvero se vraća trijumfalnim nastupom, ali pretrpi srčani udar i umire u kulisi, samo nekoliko koraka od Terry, koja pleše na pozornici.
Produkcija
Iako je film radnjom smješten u London, u cijelosti je snimljen u Hollywoodu, najviše u Chaplinovim studijima. Ulica u kojoj živi Calvero je preuređeni set studija Paramount, kazališna scena snimljena je u RKO-u, a neke eksterijerne scene su prikazi Londona. Većina glumaca su bili Britanci ili su govorili britanskim naglaskom, jedina iznimka je bio sami Chaplin, koji je desetljećima živio u Sjedinjenim Državama. U filmu su nastupili i članovi Chaplinove obitelji, uključujući petero njegove djece i njegov polubrat Wheeler Dryden. Za ulogu Terry Chaplin je izabrao kazališnu glumicu Claire Bloom, što je bila njezina prva filmska uloga. Chaplin je svojim starijim sinovima rekao da je mislio kako će Svjetla pozornice biti njegov posljednji film. Većina ljudi koja je proučavala Chaplinov život pretpostavlja kako je njegov lik u ovom filmu temeljen na njegovu ocu Charlesu Chaplinu starijem koji je također izgubio svoju publiku i okrenuo se alkoholu, nakon čega je 1901. umro. U njegovoj autobiografiji iz 1964. i knjizi iz 1974., My Life in Pictures, međutim, Chaplin inzistira na tome da je Calvero temeljen na životu kazališnog glumca Franka Tierneyja. Ipak, Svjetla pozornice su snimljena u vrijeme kad je sam Chaplin počeo gubiti svoju publiku. Na mnogo načina film ostaje autobiografski.
Zajednički nastup Chaplina i Bustera Keatona u glazbenom broju na kraju je povijesan jer je to prvi i jedini put da su dvojica nastupila zajedno. Chaplin isprva nije napisao ulogu za Keatona jer je mislio kako je premala za njega. Tako je bilo sve dok nije saznao kako Keaton prolazi kroz težak period (prije Svjetala pozornice, Keaton je prošao kroz katastrofalan brak, izgubio većinu imovine u razvodu, a rijetko se pojavljivao u filmovima), pa ga je Chaplin odlučio angažirati. Ostale su glasine, koje su širili obožavatelji dvojice komičara, da je Keaton odigrao tako superiornu izvedbu da je ljubomorni Chaplin izrezao njegove scene kako ga ne bi zasjenio njegov rival. Bliski Chaplinov suradnik je tvrdio da, ne samo da se Chaplin nije osjećao ugroženim, nego je izrezao neke svoje scene i produžio Keatonov dio. Prema Keatonovu biografu, Rudiju Bleshu, Chaplin je popustio u svom zloglasnom krutom redateljskom stilu, kako bi dao Keatonu prostora za improvizaciju u ovoj sekvenci. Keatonova udovica Eleanor je tvrdila da je Buster bio oduševljen svojim nastupom u filmu te da je vjerovao da je glasine proširio njegov poslovni partner Raymond Rohouer. Chaplinov sin Sydney, koji se također pojavio u filmu, rekao je da su neke od Keatonovih najboljih scena izrezane (u što nije vjerovao) jer fabula nije nije dopuštala da se sporedni glumac odjednom pojavi na pozornici i zasjeni povratak Chaplinova lika.
Kritike
Dok je bio na turneji po Britaniji kako bi promovirao film, Chaplin je saznao da su mu odbili molbu za povratnu vizu za SAD zbog njegovih navodnih komunističkih simpatija. Kao sol na ranu došla je zabrana prikazivanja filma u SAD-u. Zabrana filma bila je ironična jer je to najapolitičniji Chaplinov film iz tog perioda. Dijelom je za to zaslužan njegov prethodni film, Gospodin Verdoux (1947.), koji je bio crna komedija kojom je kritizirao kapitalizam. Film je u Americi prikazan tek 1972., a Chaplin, Larry Russell i Ray Rasch nagrađeni su Oscarom za najbolji originalni dramski glazbeni broj. Akademija je nakon toga promijenila pravila kako bi spriječila nagrađivanje filmova starijih od dvije godine.
Svjetla pozornice su jedan od Chaplinovih najmanje poznatih filmova, ali je jedan od najautobiografskijih te pruža uvid u njegovu osobnost i karijeru. Njegova vlastita karijera počela je 1914., a u priči o vremešnom zabavljaču koji gleda nazad na svoju slavnu karijeru Chaplin se vjerojatno suočava sa strahom da će i on jednom biti zaboravljen. Značajno je napomenuti da je na izblijedjelim posterima na Calverovu zidu on opisan kao "komičar skitnica", a zaista, u nekim kazališnim nastupima u filmu se jasno vidi da je njegova odjeća varijacija one Chaplinove Skitnice. Film je snimljen u vrijeme kad je Chaplin gubio svoju publiku, jasna paralela s Calverovim iskustvom u filmu. Priča o Terry - koja je mlada ostala siroče, dok je njezina sestra bila prisiljena prostitutirati se - također ima sličnosti s Chaplinovom majkom. Priča o starijem muškarcu i mlađoj ženi koji se zaljubljuju i inspriraju jedno drugo, podsjeća na Chaplinov brak s Oonom O'Neill.
Limite, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4590 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Malik-šah I
Malik-šah I (perzijski: ملكشاه; puno ime: Muiz ad-Dunija wa ad-Din Džalal ad-Daula Hasan Malik-šah ibn Muhamed, 1055. – 19. 11. 1092.) bio je sultan Seldžučke Monarhije od 1072. do smrti.
Bio je sin sultana Alp Arslana. Godine 1064. je oca pratio u pohodu na Kavkaz. Iste godine se oženio za Turkan Hatun, kćer karahanidskog vladara Ibrahima Tamgač-hana. Nakon očevog ubistva, Malik je preuzeo prijestolje, ali se protiv njega pobunio stric Kavurd-beg. U januaru 1074. su se dvije vojske srele kraj Hamadana; Kavurd-begove trupe su se sastojale od tradicionalnih turkmenskih elemenata iz Alp Arslanove vojske, dok je Malik koristio gulame i kurdske i arapske kontingente. U bitci je Qawurd poražen i zarobljen; iako mu je Malik ispočetka mislio poštediti život, otrovan je, najvjerojatnije po naređenju vezira Nizam al-Mulka.
Malik-šah je bio nominalni poglavar seldžulke države, ali je Nizam al-Mulk kao vezir stekao gotovo neograničenu vlast. Nizam se pri tome pokazao kao uspješan vladar; suzbio je pokušaje Gaznavida da povrate Horasan; od Fatimida je preoteo Siriju, napao je Gruziju i od nje učinio tursku tributarnu državu, regionalne guverner i emire podvrgnuo centralnoj vlasti, a abasidske kalife učinio seldžučkim marionetama. Iako je nakon Alp Arslanove pobjede kod Mancikerta 1071. godine nastavljen turski prodor u Anadoliju, seldžučka država od toga nije imala neposredne koristi, s obzirom da su je provodile nezavisne turkmenske voske, pa je tako stvoren Rumski Sultanat, čiji vladari nisu priznali Malik Šahovu vlast.
Pod Malik Šahovom vlašću je 1075. godine reformiran iranski kalendar te u zemljama pod seldžučkom vlašću osnovane nove obrazovne institucije. Godine 1092. je Nizam al-Mulk ubijen kod Sihne, na putu za Bagdad, od muškarca prerušenog u sufističkog mistika. Nizamovi tjelohranitelji su odmah nakon toga sasjekli atentatora, te se nije mogao ustanoviti ni njegov identitet, povod ili naručitelj. Prema nekim špekulacijama ubica je bio jedan od ranih asasina; a prema drugima ga je poslao sam Malik Šah. U svakom slučaju, sam Malik Šah se neposredno nakon toga teško razbolio i umro za nekoliko mjeseci. Neki od izvora navode da su ga ubili Nizamovi sljedbenici nastojeći osvetiti svog vođu.
Malikova smrt je seldžučku državu bacila u stanje kaosa, s obzirom da su se od centralne vlasti odmetnuli regionalni guverneri i emiri. Nekoliko godina kasnije je ona postala metom križara koji su od 1098. do 1099. zauzeli značajne dijelove Sirije i Palestine; dio historičara upravo Malikovoj smrti pripisuje te križarske uspjehe.
Woodstock
thumb|250px|Poster Woodstock festivala [[1969.]]
Festival muzike i umetnosti u Vudstoku je bio rok festival koji je održan na farmi Maksa Jasgura (Max Yasgur) u Vajt Lejku kod Betela u državi Njujork od 15 do 18. avgusta 1969.
Tokom tog kišnog vikenda su nastupili mnogi od najpoznatijih muzičara tog vremena, među kojima su The Who, Jefferson Airplane, Grateful Dead, Canned Heat, Joan Baez, Janis Joplin, Joe Cocker, Jimi Hendrix i drugi. Posetilo ga je blizu pola miliona ljudi. Posljednji je na binu izišao Jimi Hendrix, četvrtog dana slavlja, 18. kolovoza 1969. u 8:30 ujutro, koji je nadahnuto odsvirao američku himnu pred (preostalih) 40.000 najizdržljivijih.
Smatra se da je Woodstock najpoznatiji rok festival ikada održan. Festival je ušao među 50 momenata koji su promenili rokenrol časopisa Rolling Stone. Za mnoge je on najbolji primer kontrakulture 1960-ih i hipi-ere.
Pozadina
Vudstok je nastao trudom Majkl Langa, Džon Robertsa, Džoel Rozenman i Arti Kornfelda. Investitori su bili Roberts i Rozenman, koji su u novinama Njujork Tajms i Vol Strit Džurnal dali oglas pod kojim bi uložili bezgraničnu sumu novca u neki projekat. Lang i Kornfeld su primetili oglas i četvoro ljudi se sastalo.
Arroyo Blanco (razvrstavanje)
Arroyo Blanco ima više značenja:
Woodstock
Pozadina
thumb|[[Kiša na Woodstocku]]
Organizovan pod nazivom "Vudstok Avanture", kao investicija rizičnog profita, postaje besplatna atrakcija koja privlači više stotina hiljada ljudi više nego na šta su organizatori bili spremni. Oko 186,000 karata biva prodato dok organizatori očekuju oko 200,000 hiljada posetilaca. Karte su koštale 18$ (oko 75$ uračunato sa sadašnjom infalcijom ), a 24$ na dan festivala za sva tri dana. Vudstok Avanture nude Vorner Brodersu prava za snimanje filma o Vudstoku za 100,000$, a Kornfeld kaže: "Ili će film biti prodat u milion primeraka, a ako izbiju neredi, biće najbolji dokumentarac ikada snimljen".
Festival je tekao tokom vojnih problema Amerike sa Vijetnamom i situacijom oko rasizma. Tako festival rađa novu mini-naciju koja se bori za svoja prava. Umovi bivaju "otvoreni", naširoko se upražnjavaju droge i "slobodna ljubav". Morala se uključiti i vojska osiguravajući prolaz znatiželjnima, ali i prijevoz sudionika helikopterima do bine, nužnu medicinsku pomoć te hranu i vodu. Tokom festivala su umrle dve osobe: jedna od predoziranja heroinom, druga kada je traktor slučajno pregazio preko vreće za spavanje. Dve bebe su rođene tokom festivala.
Izbor mesta
thumb|Posetioci festivala
U početku je festival trebao da zaume mesto u Midltavnu, Orindž Kaunti, Njujork, izdato za 10,000$ tokom proleća 1969. Gradski čelnici su bili uvereni da neće biti više od 50,000 posetilaca, a stanovnici Midltavna su se odmah protivili događaju. Petnaestog jula festivalu zabranjuju ovo mesto pod izgovorom da nisu zadovoljeni uslovi pokretnih toaleta.
Saznavši za zabranu, Eliot Tiber nudi organizatorima svoj posed u Betelu. Iako je Tiber imao dozvolu grada, ispostavilo se da je posed isuviše mali sa svojih 61,000 m². Preko njega Vudstok Avanture bivaju povezane sa paorom Meks Džezgarom pod dogovorom za 50$ po 5,000 gostiju. Dvadesetog jula se sastaju gde ugovaraju izdaju poseda od 600 akri za 75,000$ i dodatnih 25,000$ za stanovnike u blizini. Vesti oko ovog sastanka su procurele tokom samog dogovora jer su radnici restorana gde je isti bio održan obavestili radio stanice. Organizatori ponovo uveravaju Betela da se očekuje oko 50,000 zvanica.
Ton
Majstor zvuka je bio iskusni Bil Henli, nagrađen Parneli Nagradom za svoje inovacije. Ozvučenje za očekivanih 200,000 ljudi je imalo zadatak da se izbori sa pola miliona zvanica. Podrška od zavidnih 2,000 ampera napajanja daje ovom konceptu tona etiketu Vudstok oprema (the Woodstock Bins) kao uzor daljnjim festivaliima.
Petak, 15. Avgust
Prvi dan zvanično počinje 15. avgusta u 17:07 sa nastupom Ričija Hejvensa i ostalim kantri muzičarima.
thumb|Swami otvara festival.
Subota, 16. Avgust
Festival se otvara u 12:15. Nastupi psihodeličnih rok izvođača.
Nedelja, 17. avgust do ponedeljka, 18. avgusta
Džo Koker tog dana otvara Vudstok u 14 časova, prati ga Gris bend
thumb|Publika na Woodstocku
U popularnoj kulturi
Dokumentarni film Vudstok iz 1970. režirao je Majkl Vadli. Montažeri su bili Martin Skorseze i Telma Skunmejker. Kompanija Vorner braders uložila je u snimanje filma 100.000 dolara, a Vadli je angažovao stotinjak njujorških filmskih radnika. Međutim, zbog nedostatka novca s njima sklapa ugovor po principu "duplo ili ništa" gde zarada članova ekipe zavisi od uspeha filma. Film je dobio Oskara u kategoriji dokumentarnog filma.
Pesma Džoni Mičel "Woodstock", kojom je ovekovečen ovaj događaj, postala je kasnije veliki hit grupe Krozbi, Stils, Neš i Jang.
Woodstock danas
thumb|Komemorativna ploča u Woodstocku.
Na mestu održavanja festivala podignuta je bista. Polja i bine su zadržale svoj ruralni oblik. Jasgurova farma je i dalje popularna turistička destinacija. Grupa Krozbi, Stils, Neš end Jang održala je 13. avgusta 2006. memorijalni koncert pred 16.000 gledalaca obeleživši tako tridesetsedmogodišnjicu Vudstoka. Avgusta 2007. tadašnji vlasnici farme Roj Hauard i Džeril Ejbramson daju farmu površine 103 akra na prodaju po ceni od osam miliona dolara. Muzej u šumi kod Betela otvara se 2008. godine. Četrdesetogodišnjica festivala obeležava se 2009. kada će širom sveta biti održano mnoštvo festivala, a jedan od takvih festivala, "Leto ljubavi", održaće se u Hokherstu, Kent, Engleska.
Secchiano, Pesaro e Urbino
Secchiano je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 216 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Nina Ditmajer
mini|Nina Ditmajer ([[2018.)]] Nina Ditmajer (rođena 26. mart 1988, Maribor, Slovenija) slovenska historičarka književnosti, istraživačica i urednica.
2012.-2015. godine je studirala na Bogoslovskom Fakultetu Univerziteta u Ljubljani. Od 2016. godine je nastavila svoje studije na doktoratu Slovenske akademije znanosti i umetnosti. Tema je njezinog doktorskog rada bila pjesništvo u slovenskoj Štajerskoj u drugoj polovini 18. i prvoj polovini 19. veka. 2019. godine je doktorirala na Filozofskom fakultetu u Mariboru.
Delatnost Nine Ditmajer obima povest slovenskog književnog jezika i istočno-štajerske slovenske književne inačice, slovensko propovedništvo, historiju prevoda Bilije na slovenski, crkveno i svjetovno pesništvo u slovenskoj Štajerskoj u drugoj polovini 18. i prvoj polovini 19. veka te dijelom i povest prekmurskog jezika.
U studijskim godinama je bila urednica nekojih književnih revija u Mariboru i Ljubljani, nek Liter jezika (2010.-2013.) ili Colloquia (2014.-2016.). Danas je urednica revije Tretji dan.
Aurelija Kota
thumb|200px|Lik Aurelije Kote u Promptuarii Iconum Insigniorum (1553)
Aurelija Kota (Aurelia Cotta, 120. pne. - 54. pne.) bila je rimska plemkinja iz doba kasne Republike, najpoznatija po tome što je bila majka Julija Cezara.
Otac joj je bio Lucije Aurelije Kota, plemić izabran za konzula 115. pne. a majka joj se zvala Rutilija. Tri njena polubrata su bili konzuli: Gaj Aurelije Kota (75. pne.), Marko Aurelije Kota (74. pne.) i Lucije Aurelije Kota (65. pne.). Sama Aurelija se udala za Gaja Julija Cezara, prokonzula Galije. S njime je imala troje djece:
Nakon što je Gajev otac umro 84. pne. Aurelija se posvetila njegovom odgoju. Kada je Gaj nakon zavođenja diktature prkosio Suli odbivši njegov zahtjev da se razvede od Kornelije Cinile, Aurelija je molila za njegov život zajedno s bratom Gajem Kotom, a što je Sula na kraju prihvatio.
Nakon smrti Kornelije Cinile, Aurelija je odgajala Cezarovu kći Juliju.
Godine 54. pne. je upravo Aurelija u Cezarovoj kući, za vrijeme svetkovine Bona Dee, otkrila kako je među sudionicima Publije Klodije prerušen u ženu, a što je izazvalo jedan od najvećih skandala u Rimu tog doba.
Hrvatska i Slavonija
Hrvatska i Slavonija se može odnositi na:
Nueva Vida (razvrstavanje)
Nueva Vida ima više značenja:
Wigtownshire
Wigtownshire zvan i Wigtown (škotsko-gelski: Siorrachd Bhaile na h-Uige) bio je jedan od tradicionalnih historijskih škotskih countya nastao oko grada Wigtowna.
Wigtownshire je kao county postojao do 1974. kad je ukinut. On danas služi samo u statističke i ceremonijalne svrhe kao Namjesništvo (lieutenancy area) i nema nikakvu administrativnu funkciju.
Geografske karakteristike
Wigtownshire se prostirao po krajnjem jugozapadu Škotske, duž obale Irskog mora na jugu sve do obala Sjevernog prolaza na sjeveru. Generalno govoreći prostirao se po zapadnom dijelu historijske regije Galloway.
Danas se njegov teritorij, nalazi unutar područnog vijeća - Dumfries i Galloway.
Arroyo Cacao (razvrstavanje)
Arroyo Cacao ima više značenja:
San Pietro, Benevento
San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Polikrat
Polikrat, bio je tiranin ostrva Samosa od oko 538. godine pne. do 522. godine pne.
Samos je grčko ostrvo u Egejskom moru, locirano uz samu obalu Male Azije, blizu antičkog grada Mileta. Iako grčka državica, pripadao je, kao i drugi polisi u tom delu Egejskog mora, kraljevstvu lidijskog kralja Kreza. Kada je ovaj bogati vladar poražen i ubijen 547. godine pne. od strane persijskog kralja Kira Velikog, Lidija je pripojena Ahemenidskoj imperiji. Tokom Herinog festivala 540. godine pne., tri brata, Polikrat, Pantagnost i Siloson, izvršili su državni prevrat. Podržani od strane mnogih sugrađana koji su posedovali oružje, zauzeli su citadelu u Samosu i preuzeli vlast.
Vrlo brzo nakon prevrata, Polikrat je ubivši Pantagnota i prognavši Silosona sa ostrva (posle bratovljeve smrti vratio se na Samos uz persijsku pomoć i vladao njime do 479. godine pne. kada je nakon bitke kod Mikale ostrvo oslobođeno), prigrabio celokupnu vlast za sebe. Udružio se sa Amazisom II, egipatskim faraonom, kao i sa tiraninom Naksosa Ligdamisom. Egipatski faraon bio je svestan da ga kopnenim putem Sinajska pustinja brani i da Persijanci neće napasti dolinu Nila sve dok on i njegovi saveznici „vladaju talasima“ Mediterana. Izgradio je flotu, zauzeo Kipar i Polikratu, svom glavnom savezniku, dao velike količine novca da igradi flotu od ne manje od 100 brodova od po 50 veslača i po 10 strelaca. Njihovo savezništvo koštalo je Egipat jedan talent dnevno, što je iznosilo 7-8 tona srebra godišnje, za to vreme ogromno bogatsvo. Polikrat je od tog novca počeo da gradi brodove i vrlo brzo je s flotom od 100 pentekontera i armijom od 1.000 strelaca započeo s pljačkanjem ostrva Egejskog mora i gradova na jonskoj obali Male Azije. Tom prilikom uspeo je da porazi i zarobi flote Lezbosa i Mileta. Osvojio je i malo ostrvo Renea, koje je povezao sa obližnjim Delosom u znak zahvalnosti bogu Apolonu.
left|thumb|150px|Deo zida u [[Heraionu]]
Pratila ga je reputacija neobuzdanog ratnika i prosvećenog tiranina. Kao i mnogi drugi tirani veliku pažnju poklanjao je umetnosti i nauci. Na Samosu su za vreme Polikratove vladavine stasale veličine poput pesnika Anakreona iz jonskog Teosa, najvećeg inženjera antičke Grčke Eupalinosa od Megare i velikog starogrčkog matematičara i filozofa Pitagore. Na samom ostrvu izgrađeni su veliki Herin hram (Heraion), delom očuvan do danas, jedan od prvih planski izgrađenih i najpoznatiji antički planinski tunel (Eupalinosov tunel, dužine 1036 metara koji i danas obilaze turisti) koji je služio kao akvadukt, lučki mol u Pitagoriu, vladarska palata koju je kasnije obnovio rimski imperator Kaligula i drugo. Godine 522. pne. Polikrat je organizovao proslavu, dvostruki festival u čast bogu Apolonu od Delosa i od Delfija, značajnu po tome, kako neki istorijski izvori navode, što je „Homerova oda Apolonu“ komponovana baš ovom prigodom.
Prema Herodotu, Amazis je verovao da je Polikrat i previše uspešan, te ga je posavetovao da odbaci ono što je najviše vrednovao tamo gde neće biti dostupno ni jednom čoveku kako bi izbegao gubitak sreće. Poslušavši ga Polikrat je bacio u more smaragdni prsten obložen zlatom. Nekoliko dana kasnije, jedan ribar ulovio je veliku ribu koju je poželeo da podeli sa tiraninom. I dok su Polikratovi kuvari pripremali ribu za jelo otkrili su u njoj prsten. Polikrat je, verujući da je reč o božanskom priviđenju o večitoj sreći, to preneo Amazisu na šta je Amazis odgovorio raskidanjem saveza, smatrajući da tako srećan čovek može na kraju loše završiti, a samim tim i njega povući sa sobom. Verovatnije je da je do raspada saveza došlo usled Polikratovog novog savezništva sa persijskim kraljem Kambizom II. Nije sasvim poznato zašto, ali se posle smrti Kira Velikog, oca Kambiza II, 530. g. pne. Polikrat okrenuo Persiji. Do tada je Polikrat porinuo flotu od 40 trijera, postavši tako vladarem možda i prve grčke države koja je posedovala flotu najmodernijeg tipa ratnih brodova. Na ratni poziv novog persijskog kralja u pohod protiv Egipta Polikrat je poslao svoju moćnu flotu. U posade ovih brodova uvrstio je ljude koje je smatrao politički opasnim i poslao poruku Kambizu da „mu ih ne vraća“. Međutim, prozrevši Polikratovu nameru da ih se oslobodi slanjem u sigurnu smrt, izgnanici su okrenuli brodove nazad ka Samosu da bi napali tiranina. Iako su porazili Polikrata na moru nisu uspeli da zauzmu ostrvo. Prebacili su se na grčko kopno i sklopili savez sa Spartom i Korintom, koji su potom izveli napad na Samos. Međutim, posle 40 dana neuspešne opsade citadele i ove snage su se povukle. Polikrat je nastavio mirno da vlada i da planira dalje poteze.
U narednom pokušaju da se oslobodi protivnika naredio je da se uništi gimnazijum, čime je želeo da stane jednom za svagda na kraj pederastiji antičke Grčke koja je imala reputaciju opasnu po tirane. Naime, ono što je uskratio drugima nije i sebi. Za sebe je zadržao dečaka po imenu Smerdis. Jednom prilikom, kada je pesnik Anakreon, u to vreme gost tiranina, ponesen mladićevim duhovnim kvalitetima ponudio prijateljstvo na koje mu je Smerdis odgovorio, Polikrat je postao ljubomoran i naredio da se dečakova duga kosa odseče.
Antički istoričar Herodot zabeležio je i priču o Polikratovoj smrti. Pri kraju vladavine Kambiza II, Spartanci su pripremali napad na Samos i Polikratu su bili potrebni novi prijatelji na koje bi mogao da se osloni u odbrani svoga kraljevstva. Persijski satrap Sarda, Oret, planirao je da ubije Polikrata i smislio je kako to da učini samo uz pomoć glasnika i uverljive laži. Oret je obavestio Polikrata da se pribojava Kambiza i da raspolaže sredstvima koja bi učinila Polikrata najmoćnijim grčkim tiraninom svih vremena. Polikrat je bio zaintrigiran ali je ponudu primio obazrivo. Uzvratio je porukom u kojoj je tražio od Oreta da se susretnu radi daljih pregovora, ali je Oret bio previše lukav, te je Polikratovom glasniku pokazao lažne sanduke pune zlata ispod koga se nalazilo obično kamenje. Po povratku na Samos glasnik je obavestio svoga gospodara da Oretis zaista ima nebrojeno blago. Polikratovi savetnici i proroci nisu bili tako brzi da poveruju Oretu i upozoravali su ga da se ne sastaje sa Persijancem. I Polikratova ćerka je ocu prepričala snoviđenje u kome je on, njen otac, podignut u vazduh, opran od strane Zevsa i premazan uljem od strane Heliosa. Suprotno predskazanjima i savetima Polikrat je ipak isplovio u susret sudbini praćen brojnom svitom. Oret nije gubio vreme i odmah po susretu zarobio je Polikrata i njegove pratioce. Način na koji je ubistvo izvedeno Herodot ne beleži, ali sudeći po mnogim drugim zapisima veliki tiranin je ubijen na svirep način i potom razapet. Amazisovo upozorenje i san njegove ćerke su se obistinili. Polikrat je doživeo gorak kraj, obešen u vazduhu da ga speru Zevsove kiše i oprlji dodir Heliosa (Sunca).
Nemački pesnik, dramaturg, filozof i istoričar Fridrih Šiler opevao je 1797. godine Polikrata i njegovu epohu u svojoj poznatoj baladi "Polikratov prsten" ("Des Ring des Polykrates").
Pragmatična sankcija
Pragmatička sankcija je u pravu Istočnorimskoga Carstva, carski dekret kojim se rješava neki važan problem. Izraz je prihvaćen i u Europi. Pragmatičkom sankcijom zovu se i tri dokumenta koji uređuju pitanje nasljedstva dinastije Habsburg u Austriji, Ugarskoj i Hrvatskoj. Najstarija pragmatička sankcija koju je prihvatio Hrvatski sabor datira iz 1712., a njime se nasljedno pravo proširuje i na žensku lozu.
U Hrvatskoj, zakonska odluka Hrvatskoga sabora od 9. ožujka 1712., kojom se prihvaća da se vladarsko pravo Habsburga prenese i na žensku liniju nasljeđivanja pod uvjetom da Hrvatska ostaje združena s drugim zemljama krune s kojima je bila povezana izvornim izborom habsburške dinastije za vladare Kraljevine Hrvatske. U osnovi se radilo o odluci hrvatskoga plemstva da podupre izbor Marije Terezije kao jedine nasljednice cara Karla III. za hrvatsku, a time i ugarsku kraljicu, čemu se ugarsko plemstvo protivilo. Zauzvrat, hrvatsko je plemstvo dobilo “povelju sigurnosti” i time ojačalo položaj u odnosu na ugarsko. Sam akt često se navodio kao jedan od pravnih instituta izvorne hrvatske državnosti u odnosu na Ugarsku.
Josip Metzger
Josip Metzger (Kačarevo, 17. kolovoza 1883. - Zagreb, svibanj 1945.) je bio austrougarski oficir, u vreme osnivanja Kraljevine SHS naklonjen komunistima, kasnije pripadnik ustaškog pokreta, general Nezavisne Države Hrvatske i ratni zločinac.
Životopis
Josip Metzger rodio se u Franzfeldu, današnjem Kačarevu, u južnom Banatu u Vojvodini. Završio je Kadetsku školu austrougarske vojske u Trstu. U austrougarskoj vojski imao je čin pješačkog satnika.
Afera Diamantstein
1919. godine jugoslovenski komunisti su pripremali revoluciju u Kraljevini SHS. Grupa sovjetskog povratnika Vladimira Ćopića je ilegalno radila u vojsci, koja se trebala pripremiti za učešće u ustanku. Prema materijalima sa potonjeg procesa, ova grupa je skupa sa kapetanom Metzgerom trebalo da osnuje 4 kompanije:
Kapetan Metzger je služio u Dopunskom bataljonu 35. pješadijskog puka u Zagrebu i preuzeo zadatak da s pomoću vojske povede revoluciju. Metzger je imao razgranatu mrežu, bio je povezan s poručnicima Petrom Cikom i avijatičarom Vučetićem, te njegovim bratom koji je služio u Međimurju, časničkim zamjenikom iz Osijeka Golubčićem i narednicima Stevanom Kopčinovićem i Kuzmanovićem. Novac iz Sovjetske Mađarske Metzgeru je donosio Alfred Diamantstein.
Metzger je govorio da »Ima u vojarnama nekoliko stotina koji imaju u mene slepo poverenje, koji idu samnom kada i kamo hoću.« On je u vojarnu donosio komunističke letke i brošure. Rad u vojsci nije bio težak jer su vojnici i oficiri bili nezadovoljni. Prema riječima Metzgera, »časnici već više meseci nemaju nikakve plate, momčad nema pristojbu.«
Ferrari
Trenutni vozači Ferrarija u Formuli 1 su Fernando Alonso i Felipe Massa u modelu F2012. Ferrari kao konstruktor sveukupno ima 316 bodova, te se nalazi na drugom mjestu. Tvrtka Ferrari trenutno proizvodi četiri modela automobila. To su California, 458 Italia, F12berlinetta i FF.
Josip Metzger
Afera Diamantstein
Metzgeru je sudjeno u Zagrebu u aferi Diamantstein, ali je presudom od 7. travnja 1920. oslobodjen optužbe.
Ferrari
Osnivanje i početci (1929. - 1946.)
mini|lijevo|250px|Benito Mussolini u Alfi Romeo u kolovozu 1932. godine zajedno s Enzom Ferrarijem i ostalim glavnim ljudima Alfe Romeo. U početku, Enzo Ferrari nije bio zainteresiran sa zamisli da krene u porizvodnju cestovnih automobila, pa je 1929. godine osnovao tvrtku Scuderia Ferrari (što doslovno znači štala Ferrarija, a obično se koristi u značenju "momčad Ferrari", te se pravilno izgovara [skudeˈriːa]). Tvrtka je osnovana u Modeni, Italiji, te je započela s radom kao sponzor vozačima početnicima. Enzo Ferrari je uspješno pripremio mnoge vozače koji su vozili za Alfu Romeo do 1938. godine. Te godine je angažiran kad vodeći čovjek Alfinog odjela za utrkivanje. Godine 1941., Alfa Romeo je ugašena od strane fašističke vlade koju je predvodio Benito Mussolini. Enzova tvrtka je bila toliko mala da na nju taj zakon nije imao utjecaja. Tada mu je bilo zabranjeno da se utrkuje četiri godine, te je Scuderia nakratko postala Auto Avio Costruzioni Ferrari, koja je proizvodila alatne strojeve i pribor za zrakoplove. Također poznata pod nazivom Scuderia Enzo Ferrari Auto Corse, proizvela je jedan trkači automobil, Auto Avio Costruzioni 815. To je ujedno bio i prvi Ferrarijev automobil (debitirao je 1940. godine na natjecanju Mille Miglia), ali je malo korišten zbog Drugog svjetskog rata. Godine 1943., tvrtka se preselila u Maranello gdje je ostala sve do danas. Odmah sljedeće godine tvrtka je bila uništena nakon savezničkog bombardiranja. Obnovljena je 1946. godine, te je nastavila s proizvodnjom automobila.
Josip Metzger
Emigracija u Mađarsku
Po izlasku iz zatvora je emigrirao u Mađarsku, gdje je jedno vrijeme bio mađarski časnik. Među prvima se priključio ustaškom pokretu. Bio je zapovjednik logora za vojnu obuku Zalaegerszeg, a zatim i Janka-puszta.
Ferrari
Prvi cestovni automobili (1947. - 1962.)
mini|desno|250px|Ferrari 250 GTO protiv Lancie u Nürburgringu. Ferrarijev prvi cestovni automobil 125 S počeo se proizvoditi 1947. godine. Imao je 1.5 L V12 motor. Enzo Ferrari je tada počeo s proizvodnjom cestovnih automobila da bi mogao uzdržavati Scuderiju Ferrari. Godine 1950., Ferrari se uključio u prvenstvo Formule 1. Prvu vozačku titulu u Ferrariju osvojio je Alberto Ascari, 1952. godine. Kroz cijele 1950-e Ferrari je proizvodio uspješni model 250. Godine 1961. u Ferrariju, unutarnje napetosti dosegle su vrhunac. Dugogodišnji voditelj prodaje, Girolamo Gardini bio je ljut na Enzovu ženu Lauru, zbog njenog sudjelovanja u tvrtki. Enzo i Gardini su se često svađali, ali je njihov spor stvorio krizu u tvrtki. Tada je Gardini dao ikpyotyultimatum: ako se napetosti nastave, on napušta tvrtku. Nakon toga, Enzo je otpustio Gardinija, kao i menadžera Scuderije Ferrari, Romola Tavonija. Također je otpustio glavnog inženjera Carla Chitija, šefa razvoja automobila Giotta Bizzarrinija, kao i mnoge druge koji su stajali uz Gardinija. To su bili golemi gubici, te se mislilo da će to biti kraj za Ferrari. Kasnije, svi otpušteni su stvorili novu tvrtku Automobili Turismo e Sport koja se trebala natjecati s Ferrarijem. To je bilo najteže vrijeme za Ferrari. U toj praznini, za Ferrari su počeli raditi mladi inženjer Mauro Forghieri i čovjek za utrke Sergio Scaglietti. Dvojica su razvili model 250 GTO kojeg su poslali na stazu Sebring s vozačem Philom Hillom. Automobil je počeo pobijeđivati 1962. godine, te je nadmašio Jaguarov model E-Type. Krenulo je uspješno doba za Ferrari kada je proizveo model Dino.
Josip Metzger
Emigracija u Mađarsku
Godine 1933. Ante Pavelić mu dodjeljuje čin ustaškog potpukovnika.
Period NDH
Nakon proglašenja NDH imenovan je zapovjednikom Graničnih odreda Mostar, Livno, Glamoč, osiguranja crte Sunja – Bosanski Novi, Bihać – Banja Luka, potom Kordunskoga i 3. stajaćeg zdruga u Karlovcu (1943.), i sektora Sinj (1944.), te IV. hrvatskoga zbora (1945.).
Ferrari
Povlačenje s trkaćim automobilima i fokusiranje na Formulu 1 (1972. - 1987.)
mini|desno|250px|Niki Lauda u srpnju 1976. godine na Nürburgringu. Ferrari 1970-ih godina nastavlja s proizvodnjom cestovnih automobila. Tada se javljaju dva popularna modela, 400 i 308. U utrkivanju, Ferrari je 1972. godine dominirao s modelom 312PB protiv suparnika Alfe Romeo. Sljedeće godine Ferrari je već poćeo gubiti dominaciju, gubeći utrke od Matre. Ferrari je te godine zauzeo drugu mjesto u sveukupnom poretku, te se povukao iz sportskih auto utrka. Nakon toga Ferrari se okrenuo Formuli 1. Godine 1970-e bile su uspješne za Ferrari u Formuli 1. Niki Lauda je osvojio svjetsko prvenstvo 1975. i 1977. godine, a Jody Scheckter 1979. godine. Godina 1980-ih momčad Ferrarija je ušla u razdoblje krize, što je kulminiralo smrću Gillesa Villeneuvea u Belgiji 1982. godine. Iste godine u Njemačkoj, gotovo je došle do kobne nesreće Didiera Pironija. U to doba počeo se proizvoditi model cestovnog automobila Testarossa. Automobil je postao jedan od najprodavanijih i najpopularnijih Ferrarija ikada.
Josip Metzger
Period NDH
Pod njegovim zapovjedničtvom hrvatske se jedinice u travnju povlače s srijemske fronte.
Ferrari
Smrt Enza Ferrarija i još veći uspjeh tvrtke (1988. - 1999.)
mini|lijevo|250px|Posljednji model kojeg je vidio Enzo Ferrari, F40. Godine 1988., Enzo Ferrari je nadgledao predstavljanje Ferrarija F40, posljednjeg Ferrarija koji je predstavljen prije njegove smrti kasnije te godine. Automobil se smatra jednim od najpoznatijih superautomobila koji je ikada napravljen. Osnivač tvrtke Enzo Ferrari preminuo je 14. kolovoza u 90. godini života u Maranellu, Italiji. Godine 1991. na njegovo mjesto došao je bivši sportski direktor Luca Cordero di Montezemolo. U to doba popularnost Ferrarija počinje rasti, te se javljaju modeli kao što su 348. Godine 1993. na mjesto sportskog direktora dolazi Jean Todt. Tada se pojavljuju još dva popularna modela Ferrarija 550 Maranello i superautomobil F50. Godine 1996. u momčad Formule 1 dolazi njemački vozač Michael Schumacher koji je propustio osvajanje prvenstva 1997. i 1999. godine.
Josip Metzger
Smrt
Vojni sud Komande grada Zagreba osudio ga je u ljeto 1945. na smrt.
Ferrari
Amblem
mini|desno|250px|Francesco Baracca u lipnju 1918. godine. Poznati simbol momčadi Ferrarija je Cavallino Rampante ("propeti konj"). Na amblemu se nalazi crni propinjući pastuh na žutoj pozadini, obično sa slovima SF (što znači Scuderia Ferrari), s tri pruge zelene, bijele i crvene boje (talijanske nacionalne boje) na vrhu. Cestovni automobili imaju pravokutni logo na poklopcu motora. Također imaju logo na obje strane, oba prednja krila do vrata. Enzo Ferrari je 17. lipnja 1923. godine pobijedio utrku na stazi Savio u Ravenni, gdje je upoznao groficu Paolinu, majku grofa Francesca Baracce. On je bio pilot talijanskog ratnog zrakoplovstva i nacionalni heroj Prvog svjetskog rata, koji je svoje zrakoplove oslikavao propetim konjima. Grofica je preporučila Enzu da koristi konja za svoje automobile, sugerirajući da bi mu to moglo donijeti sreću. Pravi propeti konji na Baraccinim zrakoplovima bili su obojeni u crveno na bijelom oblaku, ali je Enzo odlučio staviti crnog konja (kao znak žalosti za Baraccinu eskadrilu gdje je ubijen) i dodao je žutu pozadinu, jer je to boja njegovog rodnog grada Modene. Ferrarijev konj je od samog početka postao drugačiji od Baraccinog konja. Najuočljiviji detalj je rep. Ferrari koristi amblem kao službeni logo tvrtke od 1929. godine. Alfa Romeo je počela koristiti znak u sastavu sa Scuderijom Ferrari od 9. srpnja 1932. godine na utrci 24 sata Spa.
Korištenje amblema
Motiv propetog konjića se može naći na starim kovanicama. Sličan crni konj na žutoj pozadini je grb njemačkog grada Stuttgarta. Grad je dom Mercedes-Benzu i Porscheu koji su bili glavni suparnici Ferrariju i Alfi Romeo kroz 1930-e-
Korporativni poslovi
mini|desno|250px|Ferrarijev muzej u Maranellu. Godine 1963., Enzo Ferrari je razmišljao o prodaji Ferrarija Fordu. Ford je tada revidirao imovinu Ferrarija, ali pravni pregovori i razgovori su se prekinuli kada su u Ferrariju vidjeli da bi pod Fordovim ugovorom morali ugasiti svoj trkaći program. Henry Ford II je posljedično obnovio svoju trkaću diviziju, stvarajući suradnje s Lotusom, Lolom i Cooperom za izgradnju dovoljno dobrog automobila koji bi pobijedio Ferrari. To je na kraju rezultiralo proizvodnjom Forda GT40, 1964. godine. Kad je Fordov ugovor propao, Ferrariju je prišao Fiat koji je kupio jedan dio tvrtke. Enzo Ferrari je zadržao 10% udjela koji se trenutno nalazi u vlasništvu njegova sina Piera Ferrarija. Ferrari upravlja svojim brandom koji proizvodi i prodaje naočale, olovke, parfeme, odjeću, bicikle, satove, pa čak i laptop računala. Ferrari je također pokrenuo muzej, Galleria Ferrari u Maranellu. U muzeju su izloženi stari modeli automobila. Godine 2010. otvoren je zabavni park Ferrari World na Yas Islandu, u Abu Dhabiju.
Partnerstva
Ferrari je imao dugogodišnju vezu s tvrtkom Shell Oil. To je tehničko partnerstvo Ferrarija i Ducatija, kao i opskrba goriva i ulja u Formuli 1, MotoGP-u i Superbikeu. Poseban benzin Shell V-Power koristio se dugo godina u Ferrariju. Ferrari također opskrbljuje druge momčadi sa svojim motorima u Formuli 1. To su trenutno Scuderia Toro Rosso i Sauber.
Prodaja
Ferrarijeva procijenjena ukupna prodaja automobila kroz cijelu povijest je oko 130.000 primjeraka.
Apaxtitla (razvrstavanje)
Apaxtitla ima više značenja:
Nueva Villa (razvrstavanje)
Nueva Villa ima više značenja:
487. pne.
Godina '''487. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Sicinija i Akvilija (ili, rjeđe, godina 267. Ab urbe condita). Oznaka 487. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Negoești, Șoldanu
Negoești je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Șoldanu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1060 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Nueva York (razvrstavanje)
Nueva York ima više značenja:
Irlanda, Matamoros
Irlanda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1131 m.
Valle del Sauz, Hidalgo
Valle del Sauz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Piedra de Lumbre, San Pedro Pochutla
Piedra de Lumbre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Pomigliano d'Arco, Napoli
Pomigliano d'Arco je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Oskar Aleksander
Oskar Artur Aleksander (Zagreb, 20. 2. 1876. - Samobor, 16. 4. 1953.), jugoslavenski akademski slikar i profesor.
Obitelj
Aleksander je rođen 1876. u poznatoj i utjecajnoj zagrebačkoj židovskoj obitelji Aleksander. Njegov otac Ljudevit Aleksander rodom je iz Gradišća u Austriji, a majka Ida Weiss Aleksander kći je Maksimilijana Weissa iz Karlovca, koji je služio pod banom Josipom Jelačićem. Aleksander je odrastao uz dva polubrata: Viktora i Ericha, dva brata: Artura i Roberta Milana, te dvije sestre: Gizela i Olga. Bratići su mu bili poznati zagrebački industrijalci, Samuel David i Šandor Aleksander. Aleksanderova supruga, sudetska nijemica, Gerda Schneefuss Alexander bila je rodom iz Beča. Imali su kćerku Liselotte, rođenu 25. 1. 1922 godine. Aleksander je živio na relaciji Zagreb-Samobor-Beč. U Beču prvi susjed bio mu je austrijski pisac Hugo von Hofmannsthal.