cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sisenand
Odnos prema Jevrejima
Takođe, pošto se smatralo da Jevreji potkupljuju hrišćane kako bi se izbegla primena ovih zakona, takoše je i za taj prekršaj ustanovljena kazna — prestupnik bi bio izopšten ih crkve i na njega bi bila bačena anatema.
Ajland
Ajland se može odnositi na:
Kititas
Kititas se može odnositi na
Indeks prelamanja
desno|mini|Svetlost se prelama pri prelasku iz jedne sredine u drugu što se kvantitativno opisuje indeksom prelamanja. Strelice pokaziju pravac upadnog i prelomljenog zraka dok tamne pruge pokazuju pravac talasnog fronta. desno|mini|Prizma razlaže belu svetlost u spektar jer svaka talasna dužina ima malo različiti indeks prelamanja pa se svaka 'boja' prelama pod sopstvenim uglom. Indeks prelamanja
Indeks prelamanja zavisi od talasne dužine (frekvencije) svetlosti što se eksperimentalno ispoljava u pojavi spektra kada se zrak polihromatske (bele) svetlosti propusti kroz prizmu.
Indeks prelamanja je važna osobina materijala i zato se brižljivo meri (refraktometrom) i tabulira.
Definicije
Striktno govoreći, indeks prelamanja je odnos koji pokazuje za koliko puta je fazna brzina elektromagnetnog (EM) zračenja u njemu, c \,, manja u odnosu na brzinu u vakuumu, c_0 \,. Obično se obeležava simbolom n \,, i za materijal definiše kao:
U materijalu sa ideksom prelamanja 1,5 = 3/2 brzina svetlosti iznosi tačno 2/3 brzine svetlosti u vakuumu, približno 200.000 km/s.
Pošto je brzina svetlosti (elektromagnetnih talasa) povezana sa eletričnim i magnetnim osobinama materijala indeks prelamanja se ekvivalentno može izraziti i relacijom:
gde je relativna (dielektrična) permitivnost materijala, a \mu_r \, relativna (magnetna) permeabilnost. Za nemagnetne materijale \mu_r \, je vrlo blisko jedinici pa je n \, približno jednako. Fazna brzina predstavlja brzinu kojom se kreće vrh talasa, dakle, brzinu kojom se kreće faza talasa. Grupna brzina je brzina kojom putuje obvojnica talasa.
Brzina svetlosti
Brzina prostiranja elektromagnetnih talasa u vakuumu, c, je ista za sve vrste zračenja i približno iznosi 3×108 metara u sekundi. Dakle, ako je v fazna brzina zračenja određene frekvencije u datom materijalu, indeks prelamanja je dat izrazom:
Ovaj broj je tipično veći od jedan: što je veći indeks prelamanja svetlost se u materijalu sporije kreće. Međutim, na nekim frekvencijama (recimo u blizini apsorpcione rezonancije ili kod h-zraka) n postaje manje od jedinice. To ne protivureči teoriji relativnosti prema kojoj signal koji nosi informaciju ne može da se kreće brzinom većom od c, jer fazna brzina nije ista kao i grupna brzina kojom se informacija prenosi.
gde je vg grupna brzina. Ovaj indeks ne treba mešati sa n koji se uvek odnosi na faznu brzinu.
Smanjenje fazne brzine može se objasniti i klasičnom slikom na mikroskopskoj skali. Promenljivo električno polje EM talasa navodi na dodatne oscilacije naelektrisanja u materijalu što se zbog njihove male mase, uglavnom odnosi na elektrone. Dakle, sveprisutni elektroni (iz atoma i molekula od kojih je sačinjen materijal) osciluju pod uticajem EM talasa ali zbog postojećih privlačnih sila između elektrona i atomskih jezgara, koje se suprotstavljaju poremećaju, oscilacije malko kasne u odnosu na oscilacije EM talasa. Svako naelektrisanje prilikom promene brzine emituje sopstveno zračenje, pa tako i elektroni koji osciluju pod uticajem EM talasa. To zračenje ima istu frekvenciju kao i pobudni EM talasi, ali malo kasni u fazi za EM talasima. Makroskopska suma svih elementarnih izvora je novi EM talas sa istom frekvencijom kao i pobudni ali sa nešto manjom talasnom dužinom. Dakle, do usporavanja faze dolazi zbog smanjenja talasne dužine EM zračenja prilikom prolaska kroz materiju, koje je pak izazvano otporom koji pružaju elektroni u materijalu prinudnim oscilacijama. Ukupan efekat je da se umesto prvobitnog EM talasa čija energija je utrošena na prinudne oscilacije elektrona, kroz materijal prostire talas iste frekvencije, ali nešto manje talasne dužine. Međutim, novi mikroskopski izvori zračenja mogu nešto energije da emituju i u drugim pravcima što se eksperimentalno ispoljava kao raspršenje svetlosti (videti rasejanje svetlosti.
Ako su za dva materijala, na datoj frekvenciji, indeksi prelamanja poznati, tada se pomoću Snelovog zakona može izračunati ugao pod kojim se prelama EM talas date frekvencije pri prelasku iz jedne sredine u drugu.
Nedavna istraživanja sa mikrotalasima su pokazala postojanje negativnog indeksa prelamanja što se može dogoditi ako su i ε i μ istovremeno negativni. Takva pojava nije očekivana u prirodi, ali se može postići u takozvanim metamaterijalima i pruža mogućnost konstrukcije savršenih sočiva i drugih egzotičnih pojava poput obrnutog Snelovog zakona.
Disperzija i apsorpcija
U realnim materijalima do polarizacije ne dolazi istog momenta kada se materijal izloži polju. Polarizcija malo kasni za primenjenim električnim poljem što dovodi do pojave dielektričnih gubitaka. Dielektrični gubici se izražavaju preko kompleksne permitivnosti koja još zavisi od frekvencije. Realni materijali nisu ni savršeni izolatori, dakle, pomalo provode jednosmernu struju. Uzimajući u obzir dieletrične gubitke i provodljivost, može se definisati kompleksni indeks prelamanja:
gde se n, kao i pre, odnosi na promenu fazne brzine dok κ, koeficijent ekstinkcije, pokazuje meru u kojoj dolazi do apsorpcionih gubitaka kada EM talas prolazi kroz materijal. Obe veličine, n i κ zavise od frekvencije (talasne dužine) EM zračenja.
Zbog frekventne zavisnosti neophodno je navesti vakuumsku talasnu dužinu EM talasa kojima je indeks prelamanja meren. Obično se merenja vrše na nekoliko dobro definisanih spektralnih linija. Na primer, nD je indeks prelamanja na Frauenhoferovoj "D" liniji, centru žutog natrijumovog dubleta talasne dužine 589,29 nm.
Zavisnost indeksa prelamanja od frekvencije (izuzev u vakuumu gde sve frekvencije imaju istu brzinu, c) poznata je kao disperzija i zahvaljujući njoj prizma razlaže belu svetlost u spektralne boje. Optička disperzija je i glavni izvor hromatske aberacije sočiva. U spektralnom području gde materijal ne apsorbuje zračenje realni deo indeksa prelamanja raste sa frekvencijom zračenja. U blizini apsorpcionih maksimuma, međutim, zavisnost indeksa prelamanja od talasne dužine poprima složen oblik i n može da opada sa porastom frekvencije.
Anizotropija
Indeks prelamanja izvesnih sredina može da zavisi od polarizacije i smera kretanja svetlosti kroz sredinu. Ta je pojava poznata kao dvojno prelamanje ili anizotropija i njome se bavi kristalna optika. U opštem slučaju, dielektrična konstanta je tenzor drugog ranga (matrica 3 h 3) koji ne može da se opiše jednostavno prelo indeksa prelamanja izuzev kada je polarizacija duž glavnih optičkih osa.
U magnetno-optičkim i optički aktivnim materijalima, glavne ose su kompleksne (odgovaraju eliptičkoj polarizaciji) a dielektrični tenzor je kompleksni-Ermitski (za sredine bez gubitaka); za takve materijale ne važi simetrija po inverzije vremena i oni se koriste recimo za pravljenje Faradejevih izolatora.
Nelinearnost
Jako električno polje vrlo intenzivne svetlosti, recimo laserskog zraka, može da promeni indeks prelamanja sredine kroz koju prolazi (nelinearna optika). Porast indeksa sa kvadratom polja (linearna zavisnost indeksa sa intenzitetom) naziva se optički Kerov efekat i dovodi do pojava kao što su samofokusiranje i samo fazna modulacija. Linearna zavisnost indeksa od jačine polja (što je moguće samo u materijalima bez inverzione simetrije), naziva se Pokelsov efekat.
Kukurbalsaminol B
Kukurbalsaminol B je organsko jedinjenje, koje sadrži 31 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 488,742 Da.
Klikitat
Klikitat se može odnositi na
Mejson
Mejson se može odnositi na
Opsada Jeruzalema (637)
Opsada Jeruzalema od strane arapske muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata je trajala od novembra 636. do aprila 637. Predstavljala je dio velikog pohoda na Levant, a započela je nekoliko mjeseci nakon što su muslimani pod Halid ibn Validom na Jarmuku izvojevali odlučujuću pobjedu nad bizantskom vojskom cara Heraklija; bizantski garnizon u Jeruzalemu stoga više nije mogao očekivati pomoć iz Konstantinopola. Usprkos toga, branitelji, koje je vodio patrijarh Sofronije su se dobro pripremili za obranu i ojačali zidove. Muslimanska vojska je, pak, odlučila da grad ne zauzima na juriš nego da ga jednostavno opkoli i pokuša grad glađu natjerati na predaju. U tome je imala dosta uspjeha, jer je Sofronije već nakon četiri mjeseca počeo o tome pregovarati. Njegova ponuda da će se predati, ali samo islamskom kalifu Omeru, je na kraju prihvaćena. Zbog toga je trebalo čekati neko vrijeme da Omer dođe u Jeruzalem iz Medine. Do predaje je službeno došlo krajem aprila 637. Sofronije i Omer su potpisali sporazum kojim su se kršćanski podanici obavezali plaćati džiziju dok im je Omer garantirao slobodu ispovjedanja vjere.
Osvajanje Jeruzalema je imalo izuzetnu važnost za dalju historiju Bliskog Istoka, kršćanstva i islama. Grad je pod muslimanskom vlašću ostao sve do križarskog osvajanja 1099. godine.
Djedefptah
Djedefptah je opskurna ličnost o čijem postojanju ne postoji konsenzus. Obično se smatra da je Shepseskaf bio posljednji faraon Četvrte dinastije. Manethon pak navodi kralja Tamphthisa (ovo je vjerojatno iskvareni oblik imena ptah-djedef), te navodi da je vladao oko 9 godina.
Fruitdale, South Dakota
Frutdejl je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 64, što je 2 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1965./66.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
I grupa ?
II grupa ?
MAS1L
__NOTC__
MAS onkogenu-sličan G-protein spregnuti receptor MRG je protein koji je kod ljudi kodiran MAS1L genom.
Shepseskaf
Shepseskaf je ime osobe koja je mogla biti egipatski faraon Četvrte dinastije, ukoliko ga nije naslijedio izvjesni Djedefptah kao što tvrdi egipatska literatura i, posredno, Torinski kanon. Prekinuo je s tradicijom i sagradio svoj grob kao veliku mastabu u Saqqari, danas poznatu kao Mastabat Fara'un. Nasuprot njemu, preci su mu bili sagradili piramide u Gizi.
Fontana Murata, Latina
Fontana Murata je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Dragey-Ronthon
Drage Ronton je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 616 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 115 m, a minimalnoj 6 m).
Pasifik
Pasifik se može odnositi na
Frystown, Pennsylvania
Frajstaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 380.
Prokleta avlija
Prokleta avlija je naziv dela jugoslovenskog književnika Iva Andrića, dobitnika Nobelove nagrade za književnost 1961. godine za životno delo, a pre svega za dela Na Drini Cuprija i Prokleta Avlija. Ovaj roman pripada kasnijem periodu Andrićevog književnog stvaranjam i on se njome opet vraća bosanskoj prošlosti i motivima ljudske tragike i izgubljenosti. S obzirom na koncepciju, likove i kompoziciju, ovo delo ima sve osobine romaneskne strukture, iako se ponekad zbog obima svrstava u pripovetke.
Radnja
U Andrićevoj noveli, Prokleta avlija je naziv poznate carigradske tamnice, u koju je iz neopravdanih razloga dospeo fra-Petar iz Bosne, koga su poslali u Stambol da obavi neke samostanske poslove. Dogodi se da turske vlasti uhvate neko pismo upućeno austrijskom internunciju u Carigradu, u kojem je bilo opisano proganjanje vernika od turske vlasti i sumnja padne na fra-Petra. On bude uhapšen i zatvoren u istražni zatvor – „Prokletu avliju“, gde je ostao dva meseca dok ga nisu poslali dalje.
U „Prokletoj avliji“, fra-Petar upoznaje više ljudi, koji se u ovoj pripovesti pretvaraju u galeriju zanimljivih likova. Tu je upravnik „Proklete avlije“ Latifaga zvani Karađoz, zatvorenik Haim, Jevrejin iz Smirne, pa zatim centralni lik iz ove pripovijetke zatvorenik Ćamil-efendija, bogati mladi Turčin iz Smirne. Fra-Petar saznaje od Haima, mladićevog sugrađanina, da je ovaj zatvoren zbog sumnje da njegovo proučavanje istorije ima za svrhu buntovno spletkarenje protiv sultanovog dvora, što je bilo potpuno neistinito. Mladi Ćamil, sin bogatog Turčina i Grkinje, odmalena se posvetio nauci i samotničkom i asketskom načinu života, koji je posebno potencirala jedna nesrećna i nepreboljena ljubav. Ćamil se, naime, zaljubio u kćer mladog grčkog trgovca, no ovaj je iz nacionalističko-verskih razloga nije hteo dati Turčinu za ženu, nego ju je silom udao za Grka izvan Smirne. Posle tog događaja Ćamil se potpuno zatvorio u sebe i postao neka vrsta osobenjaka. Okružuje se knjigama i baca se na nauku, pokazujući naročit interes za istoriju turske carevine, od koje ga specijalno zanima jedno određeno razdoblje - vreme Bajazita II i Džem-sultana, njegovog brata, kojeg je Bajazit u borbi za presto dvaput porazio u bici. Tada je Džem potražio utočište na ostrvu Rodos, gde su vladali hrišćanski vitezovi. Od tada počinje odiseja Džema, koji kao zarobljenik prelazi iz ruku u ruke raznih evropskih vladara, pa čak i samog pape, a svi ga oni iskorištavaju kao adut protiv turske carevine, tj. prete Bajazitu da će ga pustiti ako ne zadovolji njihove raznorazne zahteve. Na Ćamila posumnjaju da proučava upravo to povesno razdoblje, jer ono ima sličnosti sa sadašnjom situacijom na dvoru, gde sultan takođe ima brata suparnika, kojeg je proglasio maloumnim i drži ga zatočenog. Ćamil je poslat u „Prokletu avliju“, gde upoznaje fra-Petra i ispriča mu život Džem-sultana, tvrdeći da je njegov život identičan s Ćamilovim i da su im sudbine jednake. Nakon nekog vremena odvedu ga u poseban zatvor i tu jedne noći prilikom saslušanja dođe do tuče između njega i policije. Ćamila iznesu – živa ili mrtva – ne zna se. Fra-Petar ga više nikada nije vidio.
Pripovedanje u prokletoj avliji
Kompozicija romana Prokleta avlija je čvrsta, ali i složena. Čvrsta jer se priče, kojih je više, drže usko jedna uz drugu, a složena zbog svoje prstenaste strukture. Više pričalaca i više tačaka gledišta prstenasta kompozicija drži u jednu koherentnu cjelinu. Iz težnje za shvatanjem obuhvatne, 'sveznajuće' priče, često se uvodi više pripovedača koji se dopunjavaju, s tim u vezi više 'izvora istine' u nastojanju da se stvori iluzija o tome da nije narator sveznajuć nego priča.
Objektivni pripovjedač
Recimo da je okvir čitave tabele sam roman, objektivni pripovjedač se nalazi u njegovom prologu i epilogu. Njegov govor je čisto književni i u 3. licu. Sa njegove tačke gledišta dat nam je opis groblja na početku Zima je, sneg zameo sve do kućnih vrata i epilog ''Dalje! Piši: jedna testera od čelika, mala njemačka. Jedna!'' čini okosnicu romana i nalazi se izvan svijeta Proklete avlije.
Neimenovani mladić
Neimenovani mladić je lik koji je vrlo vješto 'uvučen' u paletu ostalih likova. On je ''posrednik između pripovjedača i fra-Petra, pripovjedač se njime služi kao nijemim svjedokom fra-Petrovih pričanja. Mladić je spona između prikazanog svijeta u Avliji i realnog svijeta u kome je fra-Petar o Avliji pričao i umro''. Tehnikom retrospekcije prikazuje nam dešavanja u Avliji. Sledećeg pripovjedača uvodi nam upravo Mladić rečenicom Najbolje je ipak pustiti čoveka da priča slobodno.
Fra Petar
Fra Petrova priča je osnovna u romanu, kroz njegovo pričanje Mladiću saznajemo kako o njemu tako i o stanovnicima Avlije. On priču gradi prema redosledu kojim pojedine elemente uočava ili saznaje. Ni kriv ni dužan dopao je tamnice, u takvoj situaciji počinje duhovno da živi i da duhovno se spasava pomoću prijateljstva sa Ćamilom koji mu priča svoju priču o Džem-sultanu. Fra-Petar ne priča 'priče radi' već zato što osjeća potrebu da Bezimenom mladiću ostavi priču o Prokletoj avliji i stradanju mladog Ćamila.
Haim
Sledeći pripovjedač koji čini jednu od karika prstenaste kompozicije je Haim. Kao i ostali likovi u Avliji prikazan je sa tačke gledišta fra-Petra. Koliko je volio da govori nalazimo u konstataciji fra-Petra Ova njegova govorljivost i dovela ga je ovamo. Njegovo kazivanje je temeljno, uvjerljivo, potkrijepljeno činjenicama čak i detaljima. Njegova funkcija kao naratora je da pruži informacije o Ćamilu i o uzrocima te tragičnosti kako bi se, time predstava o Prokletoj avliji, o njenoj namjeni i besmislenosti, što potpunije stvorila u svijesti čitaoca.
Priča je kod Andrića svojevrstan sadržaj njegovog pripovijedanja. Prokleta avlija je priča o pričanjima različitih ljudi, fra-Petar zbližava se sa nesrećnim Ćamilom upravo pomoću njegove priče. Iz predjela mašte u koji ga je odvelo Ćamilova pričanje, fra-Petru i sve na zemlji počinje da izgleda drugačije. Za njega se Prokleta avlija na čudan način preobražava u nagovještaj slobode i beskraja. Kao da mu je tek priča otvorila oči za ljepotu stambolske zore, kada nebo porumeni i siđe na zemlju. Jer iza svakog pričanja ostaje zvučni oreol koji lebdi u vazduhu i onda kada je izgovorena riječ ugasla.
U Prokletoj avliji osjeća se prisustvo tradicije usmenog pripovijedanja, u njoj je Andrić pronašao svoj stilski uzor koji će biti najživotniji. Istorija predstavlja materijal kolektivnog pamćenja. Ali iz nje se pamti samo ono što je blisko ljudskoj mašti i od čega ona može da stvori legendu. Legenda nastaje tek kad događaj prođe, a narodni pripovjedač je svojim 'maštarskim pričama' kiti i gradi da bi ih duže pamtio. U toj osobini Andrić je nalazio svoje stilske i pripovjedačke modele. On se nije individualistički odvajao od naslijeđenih i raširenih kulturnih oblika već je osluškivao legende i način pripovijedanja u njima. U krvavoj istoriji, zatvoreničkoj siituaciji opet je neka legenda ono što je osmišljava i pomaže čovjeku da preživi. Legendom Andrić uobličava takvo sudbinsko iskustvo zajedničko mnogim generacijama.
U svim pričanjima u Prokletoj avliji preovlađuje treće lice, koje se samo povremeno prekida uvođenjem prvog lica tj. neposrednim navođenjem onoga što neki od naratora i govori. Džadžić primjećuje kako u Prokletoj avliji nema dijaloga. Fra-Petar ne može i ne želi da vodi dijalog. On prihvata tuđe monologe i nijemo ih komentariše. On svuda traži, nalazi i vidi začetak i posledice nepromišljenog govora, i zna cenu kojom se takav govor plaća. On pripovijeda o događajima, ali tek kada su oni daleko iza njega, kad može da ih iskaže i gramatičkim vremenom prošlim.
Govoreći o tačkama gledišta za Andrića je karakteristična ta udaljena ili visoka tačka sa koje on mirno opisuje stvarnost ljudi jednog vremena. Sa te tačke on kreće u pripovijedanje, približava se pojedinim događajima i predmetima, ali nikad ne zaboravlja tu svoju 'visoku tačku', kao svoju osnovnu perspektivu hroničara. Klasičan primjer u tom pogledu predstavlja početak Proklete avlije. Najprije opisuje izgled groblja, postepeno sužavajući svoj pogled na ćeliju. Opis je obojen lirskim doživljajem ''belina spoljnjeg sveta tu se meša sa dremljivom senkom koja vlada u ćeliji, a tišina dobro druguje sa tihom šumom njegovih mnogobrojnih časovnika koji još rade, dok su se neki, nenavijeni, već zaustavili.
Svaki put kad se objektivni pripovjedač posluži nekim govornim elementom koji pripada likovima u djelu, kada pređe na njihovu tačku gledišta, on taj govor stavlja među navodnike. Međutim, nekad se ta perspektivna udaljenost ukida. Kad se nalazimo unutar središnje priče, u osnovnome imaginativno-književnom svijetu, a to je svijet Avlije, perspektivna udaljenost između govora objektivnog pripovjedača i govora likova smanjuje se gotovo ukida u korist objektivnog pripovjedača, a prije početka te priče i poslije nje- razlike se ponovo uspostavljaju. Tako bismo mogli bez ikakvih ograda da kažemo: na okvirima Proklete avlije likovi govore ijekavski i sa lokalno-dijalekatskim elementima, a u njenome osnovnom tekstu oba se ova jezička momenta ukidaju za sve likove. Jednostavnost Andrićevog pripovijedanja je jedan od presudnih razloga popularnosti njegovog djela.
Ekranizacija
Prokleta avlija je godine 1984. ekranizirana u obliku TV-drame koju je producirala Radiotelevizija Beograd i prikazala na mreži JRT.
Vitman
Vitman se može odnositi na
St. Paris, Ohio
Sent Paris je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.089, što je 91 (4,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Morondava (rijeka)
Rijeka Morondava je rijeka na zapadu Madagaskara duga oko 200 km, koja utiče krod grada Morondave u Mozambički kanal gdje ima deltu.
Geografske karakteristike
Morondava izvire na obroncima Masiva Makai kod mjesta kod Andranomatavija, odatle teče u smjeru jugoistoka, kao brzica u čvrsto formiranom koritu. Kod mjesta Ankilizati 88 km od ušća, prima s lijeve strane najveće pritoke Sakamali i Fanikai i naglo skreće prema zapadu, zatim prelazi brdovitu kamenu barijeru od pješčenjaka-lapora i ulazi u obalnu močvarnu nizinu Morondava. thumb|left|200px| Karta rijeka Madagaskara (Morondava je na karti lijevo) Tu rijeka potpuno mijenja karakter, jako meandrira, i plavi, zatim kod grada Morondave formira deltu i utječe u Mozambički kanal
Ukupna površina porječja rijeke iznosi 6 400 km².
Obrnuti krst
thumb|right|140px Obrnuti krst ili krst svetog Petra čini jedna duža vertikalna linija koju u njenoj donjoj polovini preseca kraća horizontalna i zapravo je okrenuti latinski krst. Naziv je dobio po svetom Petru koga su hteli, kao Hristovog sledbenika da razapnu na krst kao i Isusa, ali ih je on zamolio da ga, kao nedostojnog da završi kao i Hrist, razapnu naopako. Koriste ga mahom katolici jer je sveti Petar bio prvi Papa,a za neke od njih obrnuti krst je simbol poniznosti i nedostojnosti prema Hristu. Pored njih ovaj oblik koriste i satanističke sekte kao jedan od svojih glavnih simbola jer po njihovom shvatanju Sotona je u neku ruku izokrenuti Isus,pa su samim tim i njegovi simboli izvrnuti Isusovi simboli.Često ga zamenjuju mačem okrenutim na gore koji ima isti oblik i simbolizuje (tako okrenut) smrt i bol.
Jakimo
Jakimo se može odnositi na
EUO
EUO može značiti:
Konvers
Konvers se može odnositi na
Kruk
Kruk se može odnositi na
Kloštar Ivanić
Kloštar Ivanić je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Kloštar Ivanić je naselje i središte istoimene općine u sjeverozapadnoj Moslavini smješteno 4 km sjeveroistočno od Ivanić-Grada. Leži na 159 m apsolutne visine. Površina općine iznosi 79,01 km2. Kloštar Ivanić je izrazito poljoprivredno – stočarski kraj. Razvijene poljoprivredne grane su voćarstvo, vinogradarstvo i povrtlarstvo. Zastupljene grane stočarstva na ovom području su svinjogojstvo, govedarstvo i konjogojstvo (hrvatski posavac). Na području općine Kloštar Ivanić nalaze se ležišta nafte i prirodnoga plina.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Kloštar Ivanić imala je 6.038 stanovnika, raspoređenih u 11 naselja:
Gustoća: 74, 66 st. po km2. Broj privatnih kućanstava iznosi 1.761. Stambenih jedinica je 2.966, od čega je 1.936 stanova za stalno stanovanje.
Uprava
Načelnik općine je Željko Filipović
Dan općine obilježava se 24. lipnja.
Povijest
Na području naselja Kloštar Ivanić pronađeni su ostatci iz prapovijesnog doba. Iz brončanoga je doba (11.st.pr. Kr.) ostava s rijetkim predmetima. Za to razdoblje karakteristična je kultura žarnih polja koja je dobila ime po spaljivanju pokojnika i pokapanju pepela u žare (urne). U Kloštar Ivaniću pronađena je ostava brončanih predmeta od kojih se ističu knemide – potkoljenice i mali ingot egejskog oblika što dokazuje da su ovi prostori još u brončano doba imali kontakte sa Sredozemljem.
Naziv Kloštar Ivanić se prvi puta spominje 903. godine, a potkraj 11. st. kao posjed koji je kralj Ladislav Arpadović darovao tek osnovanoj Zagrebačkoj biskupiji; nešto poslije izgrađen je biskupski dvor. God. 1226. zagrebački biskup Stjepan Babonić izgradio je u naselju crkvu sv. Marije i benediktinski samostan (kloštar), koje su 1242. spalili Tatari; 1246. biskup je obnovio samostan. U 13. st. naselje je dobilo status slobodnog trgovišta (oppidum Ivanich), što je 1405. potvrdio kralj Žigmund Luksemburški. Zagrebački biskup Luka Baretin podignuo je na početku 16. st. crkvu Sv. Ivana Krstitelja i uz nju novi samostan, u koji su se 1508. uselili franjevci. Godine 1549. samostan je bio napušten zbog osmanlijske prijetnje, a s povratkom franjevaca 1639. ponovno je obnovljen (teško oštećen 1944.). Do 1703. naselje je bilo u sastavu Vojne krajine, isprva pod kraljevom upravom, a potom pod upravom hrvatskog bana.
Povijest Kloštar Ivanića usko je vezana s Ivanić Gradom i Križom koji su veći dio 20.stoljeća bili u istoj općini (prostoru koji je još nazivan i Insulae Ivanich ili otok Ivanić)
Crkva Blažene Djevice Marije
Kloštranska Crkva Blažene Djevice Marije najznačajniji je spomenik sakralne arhitekture stare ivanićke povijesti. Crkvu, a i uz nju samostan, dao je sagraditi zagrebački biskup Stjepan II. Babonić. Godina građenja nije pismeno označena, no smatra se da je to učinio između 1227. i 1242. godine. Kuća i crkva su darovane opaticama (najvjerojatnije normantinkama) za stanovanje. Samostan i naselje spalili su Tatari 1242., ali su već 1246. godine najvećim dijelom obnovljeni. Iste godine u Kloštar Ivanić dolaze benediktinke. Opatice benediktinke borave u Kloštru od 1246. do 15. st. Pred Turcima iz Ivanića su otišle benediktinke i franjevci, a s njima i narod. Na tome području se razvija Vojna krajina i služba vojnih kapelana, koji su u 16. st. vršili sve dušobrižničke poslove kao župnici.
Nakon mira postepeno slijedi povratak ljudi na ovo područje. Zagrebački biskup Benko Vinković ponovno u Ivanić dovodi franjevce. U 17. st. obnavlja i uređuje župu Blažene Djevice Marije. Staru izvornu crkvu je župnik Jakov Gallović obnovio, a biskup Petar Domitrović 6. ožujka 1622. posvetio.
Obnovljena i posvećena Crkva Blažene Djevice Marije imala je tri oltara Blažene Djevice Marije, što znači da je temeljem predaje bilo poznato štovanje Djevice, a kasnije to potvrđuje Knjiga čudesa iz 18.st. Nastojanjem zagrebačkog biskupa Franje Thansija, župnik Franjo Vlahović je shvatio proštenjarski značaj Crkve Blažene Djevice Marije koja se štovala kao “Majka Milosrđa“ od davnina. Dakle brigom i odredbom zagrebačkog biskupa Franje Thansija, ivanićka je crkva podignuta, proširena, produljena i uređena 1757. – 1759. Dobila je svoj sadašnji izgled i posvećena je 1759. Glavni oltar dao je podići Franjo Thansi 1762. i od tada je proštenjarska crkva.
Crkva i samostan sv. Ivana Krstitelja
Franjevački samostan i crkva u Kloštar Ivaniću čine jedinstven spomenički arhitektonski kompleks. Prema svjedočanstvu urezane godine u renesansnom grbu nad glavnim portalom crkve, graditelj crkve i samostana bio je zagrebački biskup Luka Baretin, a svoje je djelo završio 1508. godine. Ova velika gotička crkva, posvećena sv. Ivanu Krstitelju, kasnije je bila barokizirana.
U gotičkom svetištu crkve koja je stradala za II. svjetskoga rata nalaze se pažljivo klesane konzole. Drveni oltari, kipovi i propovjedaonice bili su barokni. Franjevce je u samostan pozvao biskup Luka Baretin, ali su oni već oko sredine 15. st. napustili samostan koji postaje obrambena utvrda u ratovima s Turcima. Samostan i crkva, kao i Kloštar Ivanić, više su puta stradali od Turaka, a najviše štete nanio im je požar izazvan nepažnjom krajiške vojske 1572. godine. Samostan i crkva bili su popravljeni i preuređeni za biskupa Franje Ergeljskoga. U 17. st. opet su došli franjevci koji su temeljito popravili samostan, najviše nastojanjem Elezara Borena. U zvonik crkve bila su postavljena tri lijevana zvona, nabavljene su nove orgulje, postavljeno je još pet oltara, a na crkvi su izmijenjeni prozori i iznova pozlaćeni svi oltari.
Veliki zdenac
U središtu Kloštra nalazi se i seoski središnji zdenac sa zanimljivom nadzemnom arhitekturom. Građen je vjerojatno još za potrebe vojne granice. Zdenac je jedan od vrlo rijetkih povijesno – građevinskih spomenika te vrste u sjevernoj Hrvatskoj.
Knjiga čudesa Blažene Djevice Marije Ivanićke
Knjiga čudesa Blažene Djevice Marije Ivanićke čuva se danas u župnom arhivu franjevačke crkve u Kloštar Ivaniću. To je velika knjiga uvezena u tvrde korice s kožnim hrptom. Knjigu je pisalo nekoliko autora, a zapisi datiraju od 1757. do 1782. godine. Na domaćem (kajkavskom narječju) zapisano je šezdesetak događaja onog vremena. Knjiga govori o pučkom vjerovanju i pobožnom pouzdanju u Ivanićku Majku Božju te o zdravstvenim, gospodarskim i društvenim prilikama u Kloštar Ivaniću i okolici.
Kultura
Na području općine djeluju dva kulturno umjetnička društva:
Sport
Biciklistički i nogometni klub
Losego, Belluno
Losego je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 704 m.
Beloruska pravoslavna crkva
Bjeloruska pravoslavna crkva ili Bjeloruski egzarhat Moskovskog patrijarhata, je egzarhat pod jurisdikcijom Ruske pravoslavne crkve.
Poglavar je gospodin Filaret, mitropolit minski i slucki i patrijarhov egzarh sve Bjelorusije. Sjedište egzarhata se nalazi u Minsku.
Istorija
Arhijerejski sabor Ruske pravoslavne crkve se na svom zasjedanju (9—11. oktobar 1989) opredijelio za osnivanje Bjeloruskog egzarhata Moskovskog patrijarhata, potvrdivši prethodnu odluku Svetog sinoda o osnivanju Mogiljevske, Pinske i Polocke eparhije.
Dana 16. oktobra 1989, na osnovu opredjeljenja Arhijerejskog sabora na prethodno održanom zasjedanju, Sveti sinod je donio odluku da egzarh Bjelorusije ima titulu „mitropolit minski i grodnjenski, patrijarhov egzarh Bjelorusije“. Mitropolit minski i bjeloruski Filaret imenovan je za egzarha.
Arhijerejski sabor je na svom zasjedanju (30—31. januar 1990) usvojio Uredbu o egzarhatima i ubrzo je primjenio i u Ustavu Ruske pravoslavne crkve, što je naposljetku potvrđeno od strane Pomjesnog sabora (7—8. jun 1990).
Danas, Bjeloruska pravoslavna crkva ima 11 eparhija i 1.437 crkvenih opština.
General Motors
General Motors Corporation, poznat i pod skraćenicom GM, je američki automobilistički koncern sa sjedištem u Detroitu, savezna država Michigan.
Koncern je osnovan 1908., a već iste godine stekao je vlasništvo nad markama Buick i Oldsmobile. Nakon drugog svjetskog rata General Motors i Ford su stvorili reputaciju arsenala demokracije zbog zasluga u vojnoj proizvodnji za saveznike, ali zbog svoje proizvodnje za Hitlerovu Njemačku oni su također mogli dobiti titulu arsenala fašizma General Motors je danas najveći svjetski proizvođač motornih vozila, a 2002. godine 15% svih automobila i gospodarskih vozila prodanih diljem svijeta nosilo je značku nekog od proizvođača pod okriljem koncerna. General Motorsova vozila danas se proizvode u 30 saveznih država SAD-a i 32 države diljem svijeta, a koncern zapošljava 340.000 ljudi.
Koncern ima puno vlasništvo nad markama Alpheon, Buick, Cadillac, Chevrolet, Daewoo, GMC, Holden, Hummer, Opel, Pontiac, Saturn, Saab i Vauxhall, a drži i udjele u japanskim markama Isuzu, Subaru i Suzuki, te ruskoj Ladi i italijanskom Fiatu.
Kategorija
Kategorija može biti:
Jedarni ovoj
Vanjska membrana
Vanjska nukleusna membrana također ima zajedničku granicu sa endoplazmatskim retikulumom. Iako su fizički povezani, vanjska jedrova membrana sadrži proteine u daleko većim koncentracijama nego endoplazmatski retikulum. U vanjskooj nuklearnoj membrani prisutna su sva četiri nesprinska sisarska proteina. Nesprinski proteini povezuju citoskeletne niti sa jedrovim skeletom. Veze koje su posredovane nespirinom sa to citoskeletom učestvuju u pozicioniranju jedra u ćeliji i u ćelijskim mehanosenzornim funkcijama. Proteini KASH-domena p nesprina-1 i -2 dio su kompleksa LINC (Linker of Nucleoskeleton and Cytoskeleton = linker nukleoskeleta i citoskeleta) i može se direktno vezati za citoskeletne komponente, kao što su filamenti aktina, ili za proteine u lumenskom domenu jedrove membrane. Nesprin-3 i -4 može igrati ulogu u dopremi ogromnog tereta; proteini nesprin-3 vežu plektin i povezuju njedarnu ovojnicu za citoplazmatske srednje filamenate. Proteini nesprina-4 vežu plus kraj usmjerenog motornog kinezina-1. Vanjska jedarna membrana je također uključena u razvoj, jer spaja se sa unutrašnjom jedrovom membranom učestvuje u formiranju jedrovih pora.
Unutrašnja membrana
Unutrašnja jedrova membrana obavija nukleoplazmu, a obložena jedrovom pločicom, mrežom intermedijarnih filamenata koji stabilizuju jedrovu membranu tako što su uključeni u funkcije hromatina i cjelokupne ekspresije. Povezana je sa vanjskom membranom preko jedarnih pora koje prodiru kroz membrane. Dok su dvije jedrove membrane i endoplazmatski retikulum povezani, proteini koji su ugrađene u membrane imaju tendenciju da tu ostanu, a ne raspršuju preko kontinuuma.
Jedrove pore
Jedarna membrana je isprekidana hiljadama kompleksa nuklearnih pora – velikih šupljih proteina, prečnika 100 nm, sa unutrašnjim kanalom koji je širok 40 nm. One povezuju unutrašnju i vanjsku jedrovu membranu.
Ćelijska dioba
Tokom G2 faze i interfazi, ćelijska opna povećava povrinu i udvostručava broj kompleksâ jedrovih pora. Kod nižih eukariota, kao što je kvasac, koji prolaze kroz zatvorene mitoze, nuklearna membrana ostaje netaknuta u toku podjele ćelija. Vlakna diobenog vreten formiraju se ili unutar membrane ili probijaju bez njenog cijepanja na dijelove. Kod viših eukariota (životinje i biljke), nuklearna membrana mora se razgraditi u prometafazi mitoze, kako bi se omogućilo vlaknima mitotskog vretena da pristupe hromosomima unutra. Procesi tog razlaganja i reformacija opne nisu dobro shvaćeni.
Razgradnja
Kod sisara, nuklearna membrana može se razgraditi u roku od nekoliko minuta, nakon što je prošla niz koraka u ranim fazama mitoze. Prvo, M-CDK-a fosforilizira nukleoporin polipeptid i selektivno ih uklanja iz kanala nuklearnih pora. Nakon toga, ostatak kompleksa nuklearnih pora raspada se istovremeno. Biohemijske dokazi ukazuju na to da se kompleks nuklearni pora rastavlja u stabilne komade, a ne u male fragmente polipeptida. M-Cdk takođe fosforiliziraju elemente nuklearnih pločica ili lamina (okvira koji podržava ovoj) što dovodi do demontaže lamine i stoga se ovojničke membrane pretvaraju u male vezikule. Elektronska fluorescentna mikroskopija daju jake dokaze da jedrovu membranu apsorbuju jedrovi proteini endoplazmatskog retikuluma koji se u njemu normalno ne nalaze, a javljaju se tokom mitoze.
Ponovno oblikovanje
Još uvijek raspravlja se kako tačno dolazi do reformacije nuklearne membrane tokom mitotske telofaze. U tom pogledu, postoje dvije teorije:
Kamen
Kamen nastaje drobljenjem (sitnjenjem) stena. Do njegovog nastanka može doći dejstvom erozije, prirodnim putem usled uticaja: kiše, vetra, mraza, plime, oseke, zemljotresa, poplava i drugih meteoroloških pojava. Danas se kamen može dobiti i veštačkim putem: sečenjem raznim testerama, sitnjenjem pomoću eksploziva ili mlevenjem, drobljenjem i na druge načine. mini|mini |desno|250px|Kameni zid
Upotreba kamena
Kamen se od davnina koristi u građevinarstvu, kao građevinski materijal za izradu kuća, pomoćnih zgrada, mostova i puteva. U građevinarstvu razlikujemo;
Kamen u industriji se deli na;
U litografiji razlikujemo litografski kamen
U tehnici razlikujemo brusni kamen koji služi za brušenje.
U hemiji se susrećemo sa plavim kamenom, koji se upotreblava u voćarstvu za zaštitu bilja.
Clamensane
Klemansan je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 131 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 1.654 m, a minimalnoj 630 m).
Kamen
Poznati izrazi u narodu
Kult kamena bio je jako razvijen kod starih Srba. Tragovi toga kulta i danas su mnogobrojni. kamen može biti sedište duše, pokojnika ili kakovog drugog demona. U istočnoj se Srbiji kamenovima se prinose žrtve. Ako postoji bojazan da će se neko povampiriti na njegov grob se bacaju tri kamena. Nadgrobni spomenik od belog mermera prvobitno je bio sedište duše. Veliki kamenovi su često bili predmet lokalnog kulta i o takovim kamenovima su pričane razne legende koje su se obično vezivale za lokalne ili druge narodne heroje.
Kukurbitacin D
Kukurbitacin D je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 516,666 Da.
Krst
Danas je najrasprostranjeniji kao simbol hrišćanstva, jer je na njemu razapet Isus Hristos. Postoje više vrsta krstova, jedan od njih je i Andrejin krst nazvan po sv. apostolu Andreju koji ima oblik slova H, prema hrišćanskom predanju na takvom krstu je raspet sveti apostol Andrej.
Kao hrišćanski simbol nalazi se na hramovima i unutar njih, na predmetima koji se koriste u bogosluženjima, a postoji i celivajući krst koji vernici ljube (celivaju). Krstom se obeležava grob hrišćanina. Pravo nošenja naprsnog krsta (na grudima) je najviše odlikovanje koje može dobiti sveštenik, u pravoslavlju je to čin protojereja-stavrofora, naziv potiče od grčke reči „stavros“ što znači krst. U hrišćanstvu postoji verovanje da se đavo boji krsta, u srpskom jeziku postoji izreka „beži kao đavo od krsta“.
Krst se nalazi u simbolu i u nazivu najveće međunarodne humanitarne organizacije Crveni krst.
Kineska pravoslavna crkva
mini|Pravoslavni hram u [[Šangaju iz 1936.]] Kineska pravoslavna crkva je autonomna crkva pod jurisdikcijom Ruske pravoslavne crkve.
Krst
Jedan deo Beograda se naziva „Crveni krst“ prema krstu koji je u 19. veku postavio beogradski knjigovezac i knjižar Gligorije Vozarović.
Simbol krsta se nalazi u grbovima i zastavama nekih država i organizacija.
Kineska pravoslavna crkva
Nastanak
Nastala je 1956. godine kada je dobila autonomni status od Moskovske patrijaršije.
KPC je preživela veliki progon tokom kulturne revolucije šezdesetih godina u Kini i antireligiozne politike njene komunističke partije. U decembru 2004. godine u Pekingu se u svojoj 80-toj godini upokojio poslednji kineski pravoslavni sveštenik Aleksandar Du Lifu. On nije dočekao da dobije rešenje od vlade za otvaranje pravoslavne parohije u Pekingu, jer su vlasti tvrdile da za to nema dovoljno vernika (oko 300 ljudi).
U 21. veku pravoslavna crkva u Kini doživljava svoj preporod. Veliki broj kineskih studenata danas studiraju na različitim bogoslovskim institutima u Rusiji. Prema izveštaju sveštenika Dionisija Pozdnjajeva, koji je odgovoran za veze sa Kinom u OVCS Ruske pravoslavne crkve, u Kini živi oko 13.000 pravoslavnih. Postoje i parohije bez sveštenstva u Sinđangu i Unutrašnjoj Mongoliji, dok ruska pravoslavna crkva u Harbinu predstavlja lokalnu znamenitost. Moskovska patrijaršija želi zvanično priznavanje pravoslavne crkve, ali glavna prepreka za to je mali broj parohijana.
Istorija
Kineska pravoslavna crkva je nastala, istovremeno sa proširenjem Ruske Imperije na Daleki Istok preko Sibira 1651. godine. Nešto ranije, 1644. godine, dinastiju Ming su sa prestola zbacili Manžurci, koji su doveli na presto dinastiju Ćing, koja je vladala do 1911. godine. Naselja ruskih kozaka u dolini reke Amur u Albazinu su bila napadnuta od strane kineske armije 1685. godine, što je rezultiralo padom Albazina, a zarobljenici su prebačeni u glavni grad Peking.
Deo albazinskih zarobljenika je imao čast da služi u jednom od najprivilegovanijih odreda odbrane na dvoru cara Hansi u Pekingu. Njihovo pravo na duhovno rukovođenje je bilo priznato, i zbog toga je u Peking poslan (protiv svoje volje) prvi pravoslavni sveštenik otac Maksim Leontjev. Imigrantima je dodeljen stari budistički hram u severoistočnom delu glavnog grada, i pastva ga je pretvorila u pravoslavnu kapelu posvećenu svetom Nikolaju Čudotvorcu, u čast čudotvorne ikone koju je otac Maksim doneo sa sobom. mini|150px| Poslednjih 200 godina pre Bokserskog ustanka 1900. godine, broj pravoslavnih u Misiji se neznatno povećao, uglavnom zahvaljujući brakovima sa albazincima i njihovim potomcima. To je bio veliki kontrast u odnosu na aktivnu misionarsku delatnost katoličke i protestantske Misije.
Sveti Mitrofan je zajedno sa drugih dvesta kineskih i albazinskih mučenika dao svoj život za hrišćansku veru u vreme bokserskog ustanka, ili ihetuanskog pokreta, kako su ga nazivali Kinezi. Od tog vremena pa za narednih 200 godina, albazinci su se samo integrisali u lokalno stanovništvo, koje se spolja praktično nije nimalo razlikovalo od Kineza, iako su još uvek smatrali da je njihovo etničko poreklo rusko.
Broj pravoslavnog stanovništva u Kini se u 20. veku veoma povećao, uglavnom zahvaljujući doseljavanju. Arhimandrit Inokentije Figurovski, koji je 1902. godine postao prvi episkop Pekinga, je započeo prevod pravoslavnog katihizisa i liturgijskih tekstova na govorni kineski jezik guanhua. To vreme se smatra zlatnim dobom pravoslavlja u Kini kada je izgrađeno mnogo hramova.
Većina Rusa je napustila Kinu kada su 1949. godine na vlast došli komunisti. Neki su se vratili u Rusiju, a mnogi drugi su emigrirali u Australiju ili Severnu Ameriku. Poznati Svetitelj Jovan Maksimović, bivši arhiepiskop Šangajski, je bio jedan od poslednjih koji je napustio zemlju posle dolaska komunista, i na kraju se naselio u Kaliforniji.
U današnje vreme u Kini ima nekoliko stotina vernika albazinskog ili ruskog porekla, koji sebe smatraju pravoslavnima. Oni uglavnom žive u velikim gradovima, kao što su Peking, Šangaj i Harbin. Mnogi drugi su se naselili po zapadnim i severnim autonomnim regionima – Sinđangu i Unutrašnjoj Mongoliji.
Dopredsjednik
Dopredsjednik, "onaj koji je ili jedan od onih koji su po rangu do predsjednika"; žena dopredsjednica. U hrvatskoj administrativnoj terminologiji naziv za potpredsjednika ili za zamjenika predsjednika.
Riječ je novijeg postanja jer je nema ni u historijskom Rječniku JAZU, ni u drugim rječnicima (RMS, RSANU, Bujas, Jurančič), osim najnovijih (HER, Anić).
Bitka na željeznom mostu
Bitka na željeznom mostu se odigrala u sjevernoj Siriji u oktobru 637. za vrijeme velikog arapsko-muslimanskog pohoda kojim je osvojen Levant. Ime je dobila po mostu na rijeci Oront u blizini Antiohije. Do nje je došlo kada je muslimanska vojska, nakon uspješnog zauzimanja Alepa nastavila napredovanje na sjever u dubinu bizantske teritorije. O toku i detaljima bitke postoje relativno oskudni podaci, ali je u njoj muslimanska vojska izvojevala pobjeda te tako mogla opkoliti Antiohiju, tada najveći grad Sirije i jedan od najvećih gradova Bizantskog Carstva. Opsada je kratko trajala; bizantski garnizon je pristao napustiti grad u zamjenu za slobodni prolaz. Antiohija je pala 30. oktobra 637. arapsko-muslimanske snage dobile priliku da za nekoliko mjeseci dovrše pohod, odnosno uspostave novu granicu Rašidunskog Kalifata na gorju Taurus.
Hot Springs (razvrstavanje)
Hot Springs se može odnositi na
Larami
Larami se može odnositi na
Park (razvrstavanje)
Park se može odnositi na
Najobrara
Najobrara se može odnositi na
Limfotoksin
Limfotoksin (takođe poznat kao faktor nekroze tumora-beta) je limfokin. On je citokin koji proizvode "ubice" CD8+ T ćelije koje ubijaju viralno inficirane ćelije putem stvaranja otvora na njihovoj ćelijskoj membrani.
Vidi još
Limfotoksin je homologan sa faktorom nekroze tumora alfa, ali ga luče T-ćelije. On je parakrin usled male proizvedene količine. Njegovi efekti su slični TNF-alfa efektima, mada je TNF-beta takođe važan za razvoj limfoidnih organa.
Plat
Plat se može odnositi na
Šeridan
Šeridan se može odnositi na
Sablet
Sablet se može odnositi na
Howey-in-the-Hills, Florida
Haui u Brdima je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.098 stanovnika.
Svitvoter
Svitvoter se može odnositi na
Chambon (Primorski Šarant)
Šambon je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rošfor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 739 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 41 m, a minimalnoj 13 m).
Šavkat Mirzijajev
Šavkat Mirzijajev (Džizaška regija, 24. 7. 1957. – ), predsjednik Uzbekistana od 14. decembra 2016. godine. Od 12. decembra 2003. do 14. decembra 2016. bio je premijer Uzbekistana, a od 8. septembra do 14. decembra 2016. prijelazni predsjednik nakon smrti Islama Karimova.
Karijera
Prije stupanja na položaj uzbekistanskog premijera Mirzijojev je bio prvo guverner granične pokrajine, a potom Samarkanda između 2001. i 2003. godine. U svojoj političkoj, premijerskoj aktivnosti Šavkat je postao najpoznatiji po zahlađenju državnih odnosa s SAD nakon pokušaja državnog udara 2005. godine i jačanju političko-ekonomskih aktivnosti s Južnom Korejom što je dovelo do ugovora o prodaji uranija i povećanju trgovine među državama od 40% između 2005. i 2006. godine. Nakon smrti dugogodišnjeg uzbekistanskog predsjednika Islama Karimova 2. septembra 2016. godine, Mirzijojev je imenovan prijelaznim predsjednikom. Na predsjedničkim izborima 4. decembra uvjerljivo je pobijedio s osvojenih 88,6% glasova. Dužnost je preuzeo na inauguraciji 14. decembra. Pobjeda Mirzijojeva je bila očekivana jer je od početka slovio kao favorit. Iako je obećao nasljedovati politiku svog prethodnika, početak njegove vladavine obilježavaju reforme društva, a posebno su vidljive promjene u vanjskoj politici. Pokrenuo je proces obnove odnosa s Kirgistanom i Tadžikistanom koji su u vrijeme Karimova bili ozbiljno narušeni. Mnogo medijske pozornosti izazvao je posjet turskog predsjednika Recepa Tayyipa Erdogana Uzbekistanu u novembru 2016. gdje je dogovorena obnova također narušenih odnosa između dvije zemlje. Prvi je to posjet Erdogana Uzbekistanu nakon više od 13 godina. Uzbekistan je po prvi put nakon 1994. posjetio i bjeloruski predsjednik Aleksandar Lukašenko.
Akomak
Akomak se može odnositi na
Mound City, Kansas
Maund Siti je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 694, što je 127 (-15,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Veston
Veston se može odnositi na
Villa Baccile, Chieti
Villa Baccile je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Albemarl
Albemarl se može odnositi na