cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dimetiltriptamin
DMT se koristi kao psihodelična droga u mnogim kulturama, urođeničkim i modernim, bilo kao ekstrakt ili u sintetičkom obliku. Kad se DMT udiše ili konzumira, u zavisnosti od doze, njegovi subjektivni efekti se kreću u opsegu od kratkotrajnih blagih psihedeličnih stanja do moćnih impresivnih iskustva, koja obuhvataju totalni gubitak veze sa realnošću, što može da bude izuzetno ekstremno. DMT je takođe primarna psihoaktivna materija u ajavaska, napitku Amazonskih indijanaca koji se koristi za proročke i medicinske svrhe. Farmakološki, ajavaska kombinuje DMT sa MAOI, enzimskim inhibitorom koji omogućava oralnu aktivnost DMT-a.
Dimetinden
{{Drugbox-lat
}}
Dimetinden (fenistil) je antihistaminik/antiholinergik koji se koristi oralno i lokalno kao antipruritik.
CUN
__NOTC__ Termin CUN ima više značenja.
Petroselinska kiselina
Petroselinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 282,461 Da.
Celegato, Padova
Celegato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Bonanza, Colorado
Bonanza je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16, što je 2 (14,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Goi od Baekjea
Goi od Baekjea (? - 286, vl. 234–286) bio je 8. po redu kralj države Baekje, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Bio je drugi sin kralja Gaerua i mlađi brat kralja Chogoa. Nakon smrti kralja Gusua prijestolje je pripalo njegov sinu Sabanu, ali se taj kralj pokazao previše mladim, te je prijestolje preuzeo Goi.
Goi je, prema korejskim kronikama, godine 260. uveo niz reformi kojima je centralizirana državna uprava i slomljena moć regionalnih klanova, a godine 262. su uvedene oštre mjere protiv podmićivanja. Pod njegovim vodstvom je Baekje nastavila širiti vlast nad dolinom rijeke Han, napala državu Silla, a 246. i kinesku kapetaniju Daifang kada je ubijen kineski guverner.
Cao Huan
Cao Huan (246-303), formalno Car Yuan od Weija, bio je peti i posljednji car kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva.
YUR
__NOTC__ Termin YUR ima više značenja.
Izoflavon 7-O-metiltransferaza
Izoflavon 7-O-metiltransferaza je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:hidroksiizoflavon 7-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz lucerke može da metiliše daidzein, genistein i 6,7,4'-trihidroksiizoflavon. On nije aktivan na flavonima i flavanonima.
Javni prostor
thumb|Trg u [[Wrocławu.]] thumb|[[Shopping centar je samo prividno javni prostor]] Javni prostor je područje ili mjesto koje je otvoreno i dostupno svim građanima, bez obzira na spol, rasu, nacionalnu ili socio-ekonomsku pripadnost i dob.
Jedan od najranijih primjera javnih prostora su gemajde gdje su seljaci mogli dovoditi stoku na slobodnu ispašu.
Javni prostor je kriterij za pojmove kao urbani zemljopis, likovnu umjetnost, kulturalnih studija, socijalne studije i oblikovanje gradskih stredišta.
Welzow/Wjelcej
Velco ili Vjelcej je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Špre-Najse. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.057 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12071408.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Špre-Najse Velco ili Vjelcej se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Špre-Najse. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 121 metra. Površina opštine iznosi 39,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.057 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 103 stanovnika/km².
Dinapsolin
Dinapsolin je lek koji je razvijen za treatman Parkinsonove bolesti. On deluje kao selektivni puni agonist dopaminskog D1 receptora.
Konformizam
Konformizam je promjena ponašanja i uvjerenja prema grupi kao posljedica stvarnog ili zamišljenog pritiska grupe. Događa se kad se ljudi nađu u dvosmislenim ili novim situacijama i može se lako objasniti informacijskim utjecajem – drugi ljudi pružaju informacije o prikladnom ili očekivanom ponašanju. Konformizam se sastoji u nekritičnom stavu o zlu, u cilju da budemo društveno prihvaćeni od grupe s kojom se poistovjećujemo, pa čak i kad ona nema ispravne stavove.
Werder (Havel)
Verder je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Potsdam-Mitelmark. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 23.129 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12069656.
Dammarie-les-Lys
Damari le Li je naseljeno mesto u Francuskoj u Pariskom regionu, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 21.148, a gustina naseljenosti je iznosila 2,067 stanovnika/km².
CUA
__NOTC__ Termin CUA ima više značenja.
Gelanska lijaza
Gelanska lijaza je enzim sa sistematskim imenom gelan beta-D-glukopiranozil-(1->4)-D-glukopiranoziluronat lijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je veoma specifičan za gelan, i posebno za deacetilisani gelan.
Perica Bukić
Perica Bukić (Šibenik, 20. veljače 1966.), hrvatski vaterpolist i političar. Bukić je najtrofejniji svjetski vaterpolist svih vremena. U karijeri je ukupno osvojio 40 odličja. Dvostruki je olimpijski pobjednik (Los Angeles 1984. i Seoul 1988.), dvostruki prvak svijeta, te četverostruki klupski prvak europe.
Igrao za klubove: Solaris iz Šibenika, "Mladost" Zagreb, i Jadran iz Splita. Nakon igračke karijere postaje direktor HAVK Mladosti. Od 2000. do 2005. godine kao najtrofejniji hrvatski olimpijac obnašao je dužnost predsjednika Hrvatskog kluba olimpijaca. Godine 2004. je izabran za predsjednika Hrvatskog vaterpolskog saveza, a dužnost je obnašao do 2010 godine.
Keramid kinaza
Keramid kinaza (, acilsfingozinska kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:keramid 1-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Perica Bukić
Perica Bukić bio je aktivan i u politici: član je Hrvatske demokratske zajednice te je u dva mandata bio zastupnik u Hrvatskom saboru.
Dvostruki je dobitnik Državne nagrade za šport "Franjo Bučar", 1991. osobno i 1996. kao član reprezentacije.
S puno uspjeha igrao je na reprezentativnom planu, gdje je osvojio i tri olimpijske medalje. Za reprezentaciju bivše SFRJ je odigrao 32 susreta.
Paladijanizam
Paladijanizam (Paladijanski preporod) je stil u arhitekturi 18. i 19. stoljeća koji je inspiriran djelima talijanskog renesansnog arhitekta Andree Palladija (1508. – 1580.), a usmjeren protiv razuzdanosti baroknog stila. Obilježava ga oslanjanje na antičke elemente uz moderne inovacije i monumentalnost.
Mnogi arhitekti, poput Inigo Jonesa u Engleskoj, su u potrazi za renesansnim konceptima oblika pronašli da su Palladijeva djela najreprezentativnija. Njegove jednostavne i monumentalne građevine su bile snažan primjer na kojemu su gradili neoklasicistički graditeljski prototipovi. Najvjerniji učenici Andree Palladija bili su engleski arhitekti koji su njegov rad smatrali mostom između krajnosti klasicizma 16. stoljeća i neoklasicizma njihova doba.
Perica Bukić
2008. godine primljen je u Međunarodnu Kuću slavnih vodenih športova. Peričin sin Luka također je vaterpolist i od Mediteranskih igara 2013. hrvatski reprezentativac.
Paladijanizam
Paladijanizam se brzo proširio, a osobito je bio omiljen kod bogatih patrona kao izraz njihova statusa i moći. Najveći zaštitnici paladijanizma bili su bogati vigovski zemljoposjednici, naročito grofovi od Burlingtona, Pembrokea i Leicestera.
Škotski arhitekt, Colen Campbell, je u djelu Vitruvius Britannicus isticao veliku važnost elegancije u arhitekturi, što se može prepoznati na vili Burlington u Picadillyju iz 1715. god. Njegov dvorac Mereworth u Kentu (1722.-1725.) ima središnju zgradu inspiriranu Palladijevom Villom Rotondom (kasnije Villa Capra) u Vicenzi. Colen Campbell je 1726. god. na istim načelima započeo i Chiswick House za lorda Burlingtona, ali ju je dovršio William Kent koji je dodao i vičentinski vrt prema opisnim odlomcima Thompsonove poezije i slikama Salvatorea Rose i Claudea.
William Kent i lord Burlington su 1721. napravili vilu Haughton u Norfolku za premijera Walpolea, a za njegova susjeda, Thomasa Cokea, 1734. god. započeli su mnogo ambiciozniji pothvat - Holkham Hall, golemi paladijanski dvorac koji je zamišljen kao izložbeni prostor za vlasnikovu zbirku klasičnih starina, te je imao gotovo odbojan eksterijer, ali kićen interijer s ogromnim unutarnjim predvorjem.
John Wood je pretvorio Bath (započet 1728.) u grad polukružnih i kvadratičnih trgova, te ravnih i zavojitih ulica smještenih u šumovitoj dolini. Njegov sin, John Wood Mlađi, je nastavio očev rad i 1767. god. sagradio je u Bathu trideset kuća Royal Crescenta s neprekinutim zavojitim pročeljem s jonskim stupovima, inspiriran Kolosejom.
Sir Edward Lovett Pearce je prenio paladijanizam u Irsku gdje je sagradio Castletown (1722.) i započeo poplava gradnje ladanjskih kuća. Paladijanizam je najbolje predstavljen dostojanstvenim javnim zgradama u istočnom dijelu Dublina (Parlament, Trinity College, Leinster House, itd.). thumb|200px|lijevo| [[William Kent i lord Burlington, Holkham Hall, Norfolk, UK (1734.) ]] thumb|200px|lijevo| |[[John Wood Mlađi, Royal Crescent, Bath (1767.) ]] thumb|200px| [[Sir Edward Lovett Pearce, Castletown, Celbridge, Irska (1722.) ]] thumb|200px| [[Thomas Jefferson, Kupola Sveučilišta u Virginiji, SAD (1826.) ]]
No, smrću Colena Campbella 1729. god., paladijanizam se našao u opadanju, a potiskivali su ga tradicionalist sir William Chambers i inovacije Roberta Adama. Ponovno se obnovio u radu Thomasa Jeffersona u SAD-u gdje se naziva i kolonijalnim stilom. Na svojoj privatnoj kući Monticello (1772.-1808.) pokraj Charlottesvillea u Virginiji kombinirao je francusku udobnost i englesku jednostavnost. Svoju inspiraciju vilom Rotondom i rimskim Panteonom pokazao je i na pročelju Sveučilišta u Virginiji (1823.-1826.).
Kolonijalni stil je, uz mnoge varijacije, preuzet na plantažnim kućama američkog juga. Mnoge od tih kuća su na pročelju imale lođe i dvostruke nizove stupova poput Paladijeve Ville Coronaro u Padovi (1551.-1553.).
Kolonijalni stil se u Europi smatrao potpuno nemodernim i primjerom zaostajanja za vremenom.
Dedham, Massachusetts
Dedam je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.729, što je 1.265 (5,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
CUU
__NOTC__ Termin CUU ima više značenja.
Cambridge, Nebraska
Cambridge je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,063 stanovnika.
Bolest
Bolest je izraz kojim se opisuje poremećaj normalnih zbivanja u organizmu, odnosno nepravilno odvijanje životnih funkcija kao reakcija na spoljne ili unutrašnje nadražaje mehaničke, fizikalno-kemijske, biološke ili psihološke prirode.
Nakon poboljšanja zdravstvenog stanja nastupa stadij rekonvalescencije, a iza toga do izliječenja koje može biti potpuno ili s trajnim ostacima bolesti na organizmu.
Mirko Žaja
Mirko Žaja (18. siječnja 1988.), hrvatski nogometaš
Prošao je cijelu Hajdukovu školu, bio standardan u svim postavama mlađih kategorija. U svojoj generaciji 1988. bio je ponajbolji igrač i strijelac uz Kalinića, Ljubičića i druge.
Početkom 2007. godine s Hajdukom potpisuje profesionalni ugovor i biva proslijeđen na posudbu u HNK Šibenik. U tom je klubu zabilježio jedan prvenstveni nastup. Po završetku sezone odlazi u NK Mosor i postiže 3 pogotka u 23 nastupa.
Nakon što je proveo prvi dio sezone 2008./2009. u Hajdukovoj drugoj momčadi, u siječnju 2009. odlazi na posudbu do kraja sezone u slovenski NK Primorje Ajdovščina.Nakon epizode u Sloveniji vraća se u NK Mosor gdje mu na kraju sezone ističe ugovor s matičnim klubom.Kao slobodan igrač prelazi u NK Solin.
UUG
__NOTC__ Termin UUG ima više značenja.
Werneuchen
Vernojhen je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Barnim. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.957 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12060280.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Barnim Vernojhen se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Barnim. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 75 metara. Površina opštine iznosi 116,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.957 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Steven Gerrard
Steven George Gerrard (Whiston, Merseyside, UK, 30. svibnja 1980.) je engleski nogometaš.
Životopis
Od malih nogu vezan uz klub s Anfielda, te je za razliku od nekih drugih Liverpoolovih legendi koji su navijali za Everton, oduvijek bio navijač Liverpoola, te je išao u katoličku školu Cardinal Heenan Catholic high school West Derbyju. Svoj prvi nastup zabilježio je kao zamjena u utakmici protiv Blackburn Roversa u studenom 1998. godine. Prvi nastup od prve minute zabilježio je protiv Celte iz Viga kada je pokazao iznimnu kvalitetu te nagovijestio veliku karijeru. U listopadu 2003. Gerard Houllier, tadašnji trener Liverpoola dodijelio mu je kapetansku traku koju od tada nosi.
Tijekom posljednjih godina nositelj igre svog kluba, te strijelac gotovo svih najvažnijih golova, od kojih je dovoljno napomenuti onaj protiv Milana u finalu lige prvaka, te onaj protiv West Hama u finalu FA kupa 2006. godine sa preko 40m. U ljeto 2005. Gerrard je bio na meti bogatog vlasnika Chelsea Romana Abramoviča, no ljubav prema voljenom klubu, i bogata Liverpoolova ponuda u posljednji trenutak su ga zadržali na Anfieldu.
Steven Gerrard je dobitnik mnogih priznatih nagrada od kojih su najistaknutije ona za najkorisnijeg igtača lige prvaka u sezoni 2004/05 i PFA za najboljeg igrača Premier lige u 2006. godini.
Za englesku reprezentaciju je nastupao 114 puta i postigao 21 gol.
Igra u centralnom srednjem redu.
Zanimljivo je kako je Gerrard u jednom interviewu za britanski dnevnik Daily Star otkrio kako ga je u počecima bavljenja nogometom često bilo strah da neće uspjeti kao profesionalni nogometaš. Igrač koji je danas okosnica Liverpoola i engleske reprezentacije rekao je kako je često pomišljao kako će ga nizak rast spriječiti da obuče najdraži crveni dres i zaigra na Anfieldu.
Kobalt-faktor II C20-metiltransferaza
Kobalt-faktor II C20-metiltransferaza (, CbiL) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:kobalt-faktor-II C20-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u anaerobnoj biosintezi vitamina B12.
Everson, Pennsylvania
Everson je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 793, što je 49 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kolektivizam
Kolektivizam u najširem smislu opisuje teoretski i praktični pristup koji najveći značaj daje grupi, a ne pojedincu.
They Were Expendable
They Were Expendable ; poznat i pod naslovom Bili su žrtvovani) je američki crno-bijeli ratni film snimljen 1945. u režiji Johna Forda. Radnja se temelji na knjizi Williama Lindsaya White koja je opisivala aktivnost američke Eskadre torpednih čamaca br. 3 za vrijeme bitke za Filipine na početku drugog svjetskog rata na Pacifiku. Radnja prikazuje kako pripadnici eskadre pod vodstvom poručnika Brickleya (koga tumači Robert Montgomery) ispočetka trpe porugu zato što služe na malim i "nevažnim" torpednim čamcima, ali kako se za vrijeme bitke pokaže kako su upravo ta plovila jedino sredstvo s kojim se Amerikanci mogu kako-tako suprotstaviti brojčano nadmoćnim japanskim napadačima. Film je sniman na Floridi uz suradnju američke ratne mornarice, koja je autorima "posudila" autentične PT čamce.
Kolektivizam
Kolektivizam se prevashodno interesuje za ostvarivanje zajedničkih, opštih, društvenih ciljeva. To znači da je opšte dobro uvek ispred interesa pojedinca, te da pojedinac mora da podredi svoje interese grupi. Ovakvo mišljenje najverovatnije potiče od verovanja da u borbi za opstanak grupa ima više šansi od pojedinca.
Kolektivizam je i kulturološki društveni obrazac koji je duboko usađen u nekim društvima u Latinskoj Americi, Africi i Aziji a podrazumeva visoku međuzavisnost individua i porodica. Stoga se za te kulture može reći da su kolektivističke.
They Were Expendable
Izvori
Napomene
Kolektivizam
Danas se pod kolektivizom još i smatraju:
They Were Expendable
Izvori
Literatura
Kolektivizam
Danas je mnogo balasta na pojmu kolektivizma. Mnoga nedela su učinjena u ime "opštih društvenih interesa". Iako se većina osoba ponaša u nekim situacijama individualistički a u drugim kolektivistički, često se kolektivizmu daje negativna konotacija.
Anti-kolektivisti
Pojam "kolektivizam" zapravo najčešće koriste njegovi protivnici. Oni se slažu da je borba za opstanak i napredak najizglednija u grupi, ali smatraju da su pojedinci najvažniji element grupe, te da njihov individualni napredak doprinosi napretku grupe. Najglasniji anti-kolektivisti su pobornici individualizma i objektivizma. Oni tvrde da je kolektivizam "faličan u teoriji" a "nemoralan u praksi".
John Terry
John George Terry (London, 7. prosinca 1980.), engleski nogometaš.
Od 1997. godine igra u engleskom klubu Chelsea gdje je i kapetan.
3. lipnja 2003. godine je prvi put nastupao za englesku reprezentaciju u utakmici protiv Srbije i Crne Gore.
Sezone 2004/2005. je od drugih igrača izabran za najboljeg nogometaša engleske Premier lige. Iste godine je njegov klub Chelsea bio prvak lige, prvi put za točno 50 godina.
Živi u mjestu Oxshott, Surrey sa suprugom Toni i blizancima Georgie Johnom i Summer Rose rođenima 18.5.2006. S dugogodišnjom djevojkom Toni Poole se oženio 15.6.2007. u Blanheim Palace. Bračno putovanje su proveli u Hrvatskoj na jahti predsjednika Johnovog kluba, Romana Abramoviča.
Njegov brat Paul također je nogometaš, igra u Leyton Orientu u engeskoj prvoj ligi.
Glavno je lice Umbra, a pojavljivao se i u reklamama Samsunga i Nationwidea te na naslovnici igrice Pro Evolution Soccer.
U trenutku potpisivanja novog ugovora s Chelseajem postao je najplaćeniji nogometaš na Otoku.
Andrijevica
Andrijevica je središte istoimene opštine i smatra se nezvaničnim centrom Vasojevićke regije.
Istorija
Sjeverno od Komova nalazi se nezvanični centar Vasojevićke regije – Andrijevica. Opštinski centar Andrijevica je relativno mlado naselje, jer njeni prvi začeci počinju tek sredinom XIX vijeka. To ne znači da teritorija opštine nije bila od uvijek prostor ljudskog djelovanja i prostor sa privredno aktivnim mjestima, koja su u zatišju nastajala ili nestajala najezdom osvajača.
Gradić je ime dobio po crkvi Andrijevni iz vremena ratničkog plemena Vasojevića.
Uz istorijske znamenitosti, Andrijevica se ističe i brojnim prirodnim znamenitostima koje ljepotom oduzimaju dah. Ne samo da se na području ove opštine nalaze planine Komovi, Bjelasica i Prokletije, već i reke Lim, Zlorečica, Kraljštica. Među hidrološke ukrase spadaju i vodopadi, izvori i vrela. A ako samo malo zađe u nepregledne šume koje vode do Komova čiji se suri vrhovi naziru u daljini, posjetilac će imati jedinstvenu priliku da uživa u netaknutoj prirodi i na svježem vazduhu.
Otkriveni su i brojni lokaliteti rimskih naseobina ne samo u Ivangradskoj kotlini gdje je postojao rimski grad Municipium, već i u okolini Andrijevice. Na rimskim nekropolama nađeno je više spomenika. Na osnovu ovih dokaza može se zaključiti da je prostor opštine Andrijevica bio društveno ekonomski aktivan počev od najstarijih vremena.
Jugozapadno od Andrijevice, na daljini od 1 km. U selu Božiću nalazi se uzvišenje Grace, gdje u Srednjem vijeku postojala tvrđava – grad što i samo ime kaže. I danas je primijetan prostor gdje je bila tvrđava koja je imala strategijski značaj na raskrsnici puteva uz rijeku Lim i njenu pritoku Zlorječicu. Ovi putevi su bili sastavni dio glavnog puta između stare Raške i Zete.
Brojni srednjovjekovni spomenici: hrisovulje, akti, ljetopisi, i zapisi, zabilježili su poveći broj sela koja se i danas nalaze u zaleđu Andrijevice i koja su bez sumnje starija od same varošice.
Zabilježeno je da je gravitacioni centar bio Budim grad u Budimljanskoj Župi 15 kilometara udaljen od Andrijevice i njene
U kasnijem periodu (1853) godine, staro ratničko pleme Vasojevići podizalo je često ustanke protiv turske vlasti, počelo je i da razvija naselje oko crkve Andrijevne po kojoj je i dobila ime ova varošica. Godine 1858. istaknuti vojvoda plemena Vasojevića Miljan Vukov proglašava Vasojeviće sastavnim dijelom Crne Gore.
Od 1878. godine, Andrijevica postaje glavno političko jegro za čitavu sjevernu Crnu Goru.
U Andrijevicu je već 1882.god. bilo 20 kuća. U ovo vrijeme ona se razvija u više pravaca. Sem vojničke funkcije ona stiče administrativno-upravnu, trgovačku, a otvaranjem škola i prosvjetno kulturnu.
Tako je Andrijevica do 1912. godine, šireći se uz glavni polimski put na fluvijalno glacijalnoj terasi iznad Lima, dobila fizionomiju varošice. Razvoj kraja i varošice biva prekinut tokom Balkanskog i Prvog svetskog rata, da bi tek posle oslobođenja od Austrougarske nastao njen značajan procvat. Odmah posle Prvog svetskog rata Andrijevica je najprije bila okružno mjesto sa četiri sreza: Andrijevački, Kraljski, Ljevorečki i Plavsko – Gusinjski.
Ukidanjem okruga od 1921. godine ona postaje sredsko mjesto za sve pomenute srezove. I posle Drugog svetskog rata u Andrijevici je bilo sjedište sreza sve do 1951. godine, zahvatajući veliko gravitaciono područje: Lijevu Rijeku, Mateševo, Bare Kraljske, Plavsko – Gusinjsku kotlinu, Trebačko-Šekularsku opštinu i naravno sadašnje područje opština. U vrijeme između dva svetska rata doživljava najzapaženijni razvitak. Postoje glavni, administrativno upravni, privredni, kulturni i obrazovni centar sjeveroistočnog dijela Crne Gore.
Zakonom o osnovama društvenog i političkog uređenja Narodne Republike Crne Gore od 22 jula 1957. godine, ukinuti su srezovi i prestao da postoji 1 januara 1958. godine.
GCN
__NOTC__ Termin GCN ima više značenja.
UUA
__NOTC__ Termin UUA ima više značenja.
Andrijevica
Istorija
Od tada je Andrijevica bila opština sve do donošenja novog Zakona o podjeli Narodne Republike Crne Gore na opštine. Tim Zakonom 15. aprila 1960. godine, izgubila je i status opštine, njena teritorija podijeljena je i ustupljena susjednim komunama, a sve administrativno upravne funkcije, privredni, obrazovni u kulturni subjekti priključeni Beranskoj opštini.
Tačno nakon 30 godina od ukidanja opštine Skupština Republike Crne Gore ponovo je donošenjem izmjena i dopuna Zakona o teritorijalnoj podjeli Crne Gore na opštine vratila status opštine i ovoj sredini, pa je 1991. god. Ponovo formirana opštinska Skupština i njeni izvršni organi lokalne vlasti.
Stanovništvo
Andrijevica je administrativni centar opštine Andijevica, koja je 2003. imala 5.785 stanovnika. Sam grad Andrijevica je tada imala 1.073 stanovnika.
Stanovništvo Andrijevice:
Etničke grupe (popis iz 1991):
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 2003. godine, općina Andrijevica imala je 5.785 stanovnika, raspoređenih u 24 naseljena mjesta.
Nacionalni sastav (2011):
Vjerski sastav:
Saobraćaj
Lokalni putevi povezuju Andrijevicu sa Beranima i Kolašinom (oba oko na 30 km udaljenosti), gde se lokalni putevi ukrštaju sa putem E65/E80, koji je glavna drumska veza jadranske obale i Podgorice sa severnom Crnom Gorom i Srbijom.
Charleville
Šarlvil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 146, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km².
Rodno mesto pesnika Artura Remboa.
Campbell, Nebraska
Campbell je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 347 stanovnika.
Mala lođa u Šibeniku
Šibenska mala renesansna lođa izgrađena je u 16. stoljeću, vjerojatno na mjestu starije građevine. Smještena je na istočnoj strani starog glavnog gradskog trga (danas Trg Republike Hrvatske), između šibenske gradske vijećnice i katedrale Sv. Jakova.
Skiti
Skiti (grčki: Σκύθες, Σκύθοι), nomadski narodi i plemena iranskog porijekla koja u 8. i 7. stoljeću pr. Kr. migriraju iz središnje Azije na područje čije je središte bila današnja Ukrajina, i gdje su osnovali tzv. Skitsko kraljevstvo. Skitija kao etnički skitski teritorij se protezala sve od Dunava na zapadu pa do granica Kine na istoku a vladavina ovog naroda održala se negdje do 2. stoljeća pr. Kr. Skiti su bili veoma vješti nomadski jahači koji nije imao svoj sistem pisanja, a većina podataka o njima potjeće od Grka Herodota koji je živio u 5. stoljeću pr. Kr. Njihove 'kuće' bili su šatori od pusti koje su prenosili na kolima sa volovskim zapregama. Poznavali su stremen i laso i kao i Sarmati pili su uzavrelo kobilje mlijeko, 'kumys'. Grci koji su ih nazivali barbarima trgovali su sa njima u 7. stoljeću pr. Kr. prodajući im vino i drugu luksuznu robu. Poznato je da su u istom stoljeću upali u gornju Mezopotamiju i Siriju i u 4. stoljeću pr. Kr. na Balkan, te da su ratovali sa Darijem I. (512. pr. Kr.). Oko 300. su iščezli su na Balkanu, a u Rusiji su ih tijekom 2. ili 1. pr. Kr. zamijenili Sarmati.
Ime
Skite je prozvao Herodot (Historija 4.6) po Skolotoi kako su sami sebe zvali. Grčki naziv Skythēs je vjerojatno inačica istog imena, ili *Skuδa- (gdje Herod nepoznati glas [ð] mijenja s Λ; dok -toi predstavlja istočnoiransku množinu nastavka -ta). Ova riječ je izvorno značila "strijelac", a izvcedena je od indo-europskog korijena *skeud- u značenju "bacati, pucati" (usporedi s engleskim shoot, ili njemačkim Schütze).
Sogdijanci su svoje ime - Swγδ, najvjerojatnije izveli iz istog korijena (*Skuδa > *Suγuδa s anaptičkim glasnikom). Ime postoji i u asirskom jeziku u obliku Aškuzai ili Iškuzai ("Skit"). Što je možda bio izvor biblijskom hebrejskom nazivu Aškenaz (izvorno *אשכוז ’škuz se pogrešno čita kao אשכנז ’šknz), što je bio kasniji židovski naziv za germanska područja središnje Europe i skupni naziv za židove koji su živjeli na tim područjima - Aškenazi ("Nijemci") koji su sebe tada nazivali Teutoncima ili Vendelima.
Etnografske odlike
mini|200px| Konjanik iz Pazyryka u Sibiru [[tapiserija u Ermitažu, Sankt Peterburg ]] Ono što se zna o Skitima ostavio nam je Herodot, ili je ostalo zakopano u skitskim grobovima, veoma dobro očuvanim. U Pazyryku na rijeci Bolshoy Ulagan su skitski grobovi iz 5. stoljeća pr. Kr. ostali pod naslagama leda, gdje se očuvao sav organski materijal, koji bi u normalnim okolnostima istrunuo. Pazyryk se nalazi u suhoj dolini u Kazahstanu, a sastoji se od 5 velikih i devet malenih grobnih humaka koji datiraju u vremenu između 5. i 3. stoljeća pr. Kr., iskopanih 1929. i između 1947. i 1949. Oni su najvažniji izvor podataka o Skitima prije njihove migracije u zapadnu Aziju i Europu. Pronađena su drvena kola, razni predmeti od kože, drveta, konjska oprema, glazbeni instrumenti, krzno, tekstil, sagovi (Najstariji pleteni sag, pronađen u smrznutom skitskom grobu u Pazaryku na planinama Altaj, datira iz 5. stoljeća pr. Kr. (slika)), svila i tetovirana tijela pokojnika. –Svila je porijeklom iz Kine, i po svoj prilici bili su posrednici trgovini ovom veoma traženom robom. Skiti su razvili svoju osobito vlastitu umjetnost i nisu bili siromašan narod. Imali su i zlata i voljeli su ga, a neki zlatni i brončani predmeti pronađeni su i u području Kostromskaye u južnom Sibiru i porijeklom su iz grčkih gradova na crnomorskoj obali ili su ih radili grčki umjetnici koji su živjeli u Skitiji.
Jedina stalna naselja Skita nalazila su se u južnom Sibiru, a i ona su rijetka. Najpoznatije se nalazilo sjeverno od Crnog mora kod Kamenskoye, bilo je to veliko utvrđeno naselje. Većina ih je bila nomadska a kretali su se sa stadima goveda, ovaca i konja, prevozeći svoje šatore na zapregama, u potrazi za pasišnjacima, a ponekad bi se kad je prigoda pozabavili i lovom. Skit je jahač, naoružan lukom i strijelom, vrstan ratnik koji poznaje gerilsku taktiku i koji će u skalpirati svog pobijeđenog neprijatelja. I Grci i Perzijanci Skitima su se znali služiti kao najmljenom konjicom, u to vrijeme najboljih jahača svijeta.
Kvaliteta života
Pojmom  Kvaliteta života  obično se opisuju čimbenici koji imaju utjecaj na životne uvjete društva ili pojedinaca. Općenito se pod pojmom kvaliteta života misli na stupanj blagostanja pojedinačne osobe ili grupe ljudi.
Skiti
Etnografske odlike
Skitska plemena napadaju na istočnu i jugoistočnu Europu u 4 stoljeću pr. Kr., a njihovi grobovi pronađeni su od sjeverne Njemačke do Balkana.
Povijest
Porijeklo i mit
Kvaliteta života
Jedan od faktora je fizičko blagostanje, a pored toga postoje i brojni drugi čimbenici, kao što je obrazovanje, mogućnost zapošljavanja, socijalni status, zdravlje itd. Kvaliteta života je temeljna tema u filozofiji, medicini, vjeri, ekonomiji i politici. Neki znanstvenici polaze od toga da se ocjena kvalitete vlastitog života događa po vrlo subjektivnim kriterijama. Drugi govore o tome da je ocjena kvalitete života pojedinca u velikoj mjeri ovisna o individualnom temperamentu.
Pojava pojma
Pojam  Kvaliteta života prvi put je u godini 1920. koristio Arthur Cecil Pigou. Predsjednik SAD-a John F. Kennedy ga je kasnio koristio u svojim govorima o stanju nacije. Izraz je postao popularan od 1970. godine.
Skiti
Povijest
Sakâ
mini|300px| Srebrni novac kralja [[Azes II.|Azesa II. (oko 35.-12. pr. Kr.) s budističkim simbolom triratne u lijevom polju stražnjeg dijela kovanice. ]] Srednjoazijska stepa, dom stoljećima je bila dom mnogih plemena što su napadali urbane centre na zapadu i jugu. Prvi ih opisuje Herodot i često ove skupine naziva Sacae. Sami sebe ovi Sacae i Skiti nazivali su Skudat, i uz isto ime imali su iste običaje. Perzijanci su ih nazvali Sakâ, Grci ih prozvaše Skythai a Kinezi Sai.
Skitsko porijeklo treba tražiti u plemenima koja su učestvovala u stvaranjima indiranskih (arijskih) naroda koji se na području današnjeg Afganistana podijeliše na nekoliko glavnih skupina. Ova plemena početkom 2. tisućljeća pr. Kr. koja su još govorila proto-indoiranskim jezikom sa područja Ukrajine migriraju na jugoistok gdje tada sa arheološke točke gledišta pastoralnu kulturu jamnaja mijenja andronovska kultura, tako prozvana po selu Andronovo. Zauzeše područje kasnijeg Afganistana i podijeliše se na iransku i indijsku grupu. Prvi se zatim nasele oko 1000. pr. Kr. u zemlji Aria, čije će se ime sačuvati u riječi Iran. Druga grupa stigla je oko 1500. pr. Kr. na područje Pandžaba. Od drugog tisućljeća postoje dvije skupine jezika kojima govore njihovi potomci, a to su indoarijska i iranska.
Indijska grana, današnji su Hindusi koji na području Indije stvoriše više naroda koji su razvili vlastite jezike. Iranska grupa podijeli se na brojna plemena, a to su: a) Perzijanci s plemenima Pasargad, Maraphii i Maspii. Plemenu Pasargadi pripada i klan Ahemenida čijeg je porijekla prva perzijska dinastija. Ostala plemena bila su nomadska: Dahae, Mardi, Dropici, Sagarti.
Batonski ustanak
Batonov ustanak ili Veliki ilirski ustanak, je bio najveći vojni sukob između nekoliko ilirskih plemena i antičkog Rima koji je trajao četiri godine; od 6. do 9. godine n.e. Ustanak dalmatinsko-panonskih plemena dogodio se nakon decenije i po od uspostavljanja rimske prevlasti na prostorima Dalmacije i Panonije i perioda prividnog mira. Car Oktavijan Avgust je vodio aktivnu ekspanzionu politiku. Širenje rimske države preko Ilirije na sjever i istok bio je dio njegovih ambicioznih planova. Ilirska pobuna bila je prirodna posljedica velikog nezadovoljstva stanovnika Ilirije ogorčenih zbog loše uprave rimskih guvernera koji su nametnuli nepodnošljive namete.
Skiti
Povijest
Druga grupa iranskih plemena su Kimerijci koje su Asirci nazvali Gimirru. Po njima Krim je dobio ime. Ovi u ranom 7. stoljeću uništiše kraljevstvo Urartu. Kimerijci su po svoj prilici potisnuli Skiti jer su se još očuvale kimerijske utvrde.
Batonski ustanak
Uvod
Vođe ustanka bili su dva imenjaka Batona (Bato), breučki i dezitijatski. Dezitirijatski rođen je vjerovatno između 35. i 30. godine pne. na području gornje Bosne. Pripadao je Dezitijatima koji su naseljavali područja današnje centralne Bosne i Hercegovine. Od 33. godine pne. Dezitijati su bili pod Rimskom vlašću sa statusom polu-nezavisnog peregrina (naziv za slobodno stanovništvo koje je imalo određenu administrativnu i teritorijalnu autonomiju, ali bez statusa građana Rima). U dato vrijeme navedene teritorije su bile dio rimske provincije Ilirikum čije je sjedište bilo u Saloni, na obali Jadranskog mora. Smatra se da je Batonova porodica bila uticajna, a da je on kao odrastao muškarac bio politički i vojni zvaničnik Dezitijata.
Skiti
Povijest
Od ovih iranskih plemena u u 6, 5, i 4. stoljeću pr. Kr. preostalo je nekoliko nomadskih plemena u srednjoazijskoj stepi koja su poznata kao Sakâ:
Batonski ustanak
Razlozi za pobunu
Razlozi sa pobunu su bili brojni i uslovljeni datim istorijskim, političkim, ekonomskim i socijalnim okolonostima. Kao glavne razloge mogu se pretpostaviti slijedeći:
Skiti
Skitska plemena
Upravo su plemena Sakâ paradrayâ oni koje Grci prozvaše Skitima: U područjun duž rijeke Sule i jugoistočno od današnjeg Kijeva Herodot spominje i Ljudoždere, oni žive blizu Neura
Pojava Sarmata
Njihovi posljednji predstavnici su Alani, plemena koja su se očuvala još u prvom stoljeću n.e. a živjeli su u Kazahstanu odakle polaze na zapad, tjerani od Huna koje su Kinezi nazvali Xiung-nu. Skiti su nestali a u povijesti su se pojavili neki novi narodi koje znamo kao Avare, Hazare, Bugare, Kumane, Mađare i druge. Skiti možda ipak nisu nestali, ali se njihovi potomci danas zovu malo drugačije, to su Oseti, narod koji govori jednim iranskim jezikom i koje su tako prozvali kavkaski Gruzi. Njihovo pravo ime je Alani, i potomci su onih Alana koji su ovamo došli pred hunskom najezdom.
Batonski ustanak
Razlozi za pobunu
Nekoliko ilirskih plemena iz Panonije i Dalmacije pobunili su se protiv rimske vlasti zbog visokih poreza i prisilne regrutacije. Rimljani su planirali napasti germansko pleme Markomane te je s tim ciljem Oktavijan Avgust naredio mobilizaciju među Ilirima.
Jačina snaga
Antički istoričar Marko Velej Paterkul (oko 19. p.n.e - 31. n.e) procijenio je da su snage ilirskih plemena bile jačine oko 200.000 pješaka i 9.000 konjanika. Procijenjeni broj pješadije je pretjeran, uzevši u obzir broj lokalnog stanovništva i mobilizaciju za rimske potrebe, realnija procjena bi bila do oko 120.000 ratnika (vojno sposobnih muškaraca).
Rimskih legija je na početku bilo osam; pet ih je bilo raspoređeno kod Siscike (današnji Sisak, Hrvatska) pod komandom Tiberija, budućeg imperatora: -{Legio VIIII Hispana, Legio XIII Gemina, Legio XIIII Gemina, Legio XV Apollinaris}- i -{Legio XX Valeria Victrix}-. U Makedoniji i Meziji bile su tri legije pod komandom Aula Cecina Severa: -{Legio VII Claudia, Legio VIII Augusta}- i -{Legio XI Claudia}-.
Veliki ilirski ustanak
Ustanak je počeo spontano i brzo se raširio. U proljeće 6. godine n.e. Dezitijatima iz centralne Bosne s Batonom na čelu uskoro su se pridružili Breuci čije se vođa takođe zvao Baton. U jesen iste godine, dva Batona su skupa vodili ujedinjenu armiju pobunjenika. Veoma brzo, rimski trgovački putevi su bili prekinuti, a vojne jedinice uništene. Za samo nekoliko sedmica cijela teritorija na kojoj je današnja Bosna bila je izgubljena za Rim. Umjesto daljih osvajanja Rim je gubio teritorije, što je vjerovatno stvorilo veliku uznemirenost. Istoričar Suetonijus je opisao ovaj veliki ilirski ustanak kao najteži po Rim još od vremena Punskih ratova, oko dva stoljeća ranije, a vjerovatno najveći u Avgustovo vrijeme. Rim je morao poslati desetak legija i približan broj pomoćnih trupa, saveznike iz Trakije i plaćenike kako bi ugušio ustanak. Vrhovni komandant ovih snaga bio je budući imperator Tiberije.
Prilike na strani ustanika
Najznačajniji doprinos ustanku su dali Dezitijati, Breuci, Dalmati, Mezeji, Andizeti, Kolapijani, Pirusti, moguće i Liburni i Japodi (iako su ovi drugi u dato vrijeme bili gotovo potpuno romanizirani). Jedan dio ustanika je prošao vojnu obuke u rimskoj vojsci i imao vrijedno ratničko iskustvo i vještine. Najvažnija odlika vojske ustanika bila je njena velika mobilnost, a bili su lako naoružani.
Ustanici ipak nisu činili jednu kompaktnu masu i stiče se utisak da nisu imali ni jasan strategijski cilj i plan osim onog glavnog: da istjeraju Rimljane. Mudar potez bi bio koncentracija snaga oko Siscije i njeno zauzimanje a zatim razmještanje na područje jugoistoičnih Alpa i efektivno spriječavanje prolaza rimskoj vojsci prema Iliriji. Također nisu očekivali ni intervenciju Tiberija, odnosno, brzu reakciju i premještanje njegovih trupa sa germanskog fronta u Ilirikum.
Vojno djelovanje
Glavno vojno djelovanje koje se moglo uočiti na strani ustanika je Batonov neuspješan pokušaj osvajanja Salone, rimskog administratvnog središta provincije, tokom kojeg su se Dezitijatima pridružili i Dalmati. Marko Valerije Mesala Mesalin, guverner Ilirikuma, ipak je uspio odbiti napade i poraziti ustanike pa se Baton povukao sjevernije, gdje se sastao sa Breucima i njihovim Batonom.
Na sjevernom frontu ustanici su imali relativnog uspjeha pri pokušaju osvajanja Sirmijuma i na Fruškoj gori) koju su uspjeli zadržati neko vrijeme uprkos pomoći koju su na tom području Rimljanima pružili Tračani. Nedostajalo je vrlo malo i da zaustave spajanje rimskih legija koje su dolazile sa istoka u namjeri da se spoje sa glavninom snaga u Sisciji. Vođena je teška bitka u močvarama oko rijeke Vuke, gdje su ustanici nanijeli velike gubitke Rimljanima, ali uz cijenu sopstvenog poraza.
Snage ustanika su djelovale i na južnom frontu, uz jadransku obalu, čak do Apolonije (antički grad na obali današnje Albanije), gdje su uspjeli osvariti nekoliko pobjeda i uzeti značajan plijen.
Kraj ustanka
Panonska plemena su bila iscrpljena bolestima i glađu a njihovo jedinstvo dodatno oslabljeno potkupljivanjem od strane Rima. Nakon dvije godine gerilskih borbi po bosanskim planinama i močvarama Panonije, u ljeto 8. godine n.e. breučki Baton se predao Tiberiju na obali rijeke Bosne) i izručio mu Pinesa, jednog od vođa. Zauzvrat je dobio amnestiju od Rima i dozvoljeno mu je da zadrži svoju poziciju vođe.
Ovaj preokret je veoma uzdrmao snagu ustanka jer su Panonci s Breucima činili značajan dio ustaničke moći. Nedugo zatim, dezitijatski Baton je uspio zarobiti breučkog Batona i odlučeno je da se on pogubi. Baton dezitijatski je nakon toga uspio ponovo pridobiti Panonce.
Naredne, 9. godine n.e. Tiberije i Germanik su pokrenuli završne ofanzive protiv Dezitijata. U septembru 9. godine n.e. (samo nekoliko dana prije bitka u Teutoburškoj šumi) dogodile su se vjerovatno najteže bitke nakon kojih su Dezitijati morali prihvatiti poraz.
Komentari
Moral Ilira zadivio je i same Rimljane. U posljednjoj velikoj bici, kada su Rimljani opkolili posljednji Batonov bedem otpora, grad Andretium, kod Salone, rimski hroničari zabilježili su slijedeće: "Ponosne ilirske žene sa djecom u naručju bacaju se za zidina grada u vatre koje plamsaju svud okolo. One se ne predaju Rimljanima, a Ilirski ratnici oduzimaju sebi život svojim mačevima..." .
Antički istoričar Strabon navodi da nakon što je Baton zarobljen na teritoriji Dalmata, Tiberije je navodno upitao Batona i Dezitijate zašto su se pobunili a Baton je odgovorio: "Vi Rimljani ste sami krivi jer ste poslali vukove da čuvaju vaša stada a ne pastire." (prema Dionu Kasiju). Baton je odveden u Rim, po običaju prema kojem su se poražene vođe pokazivali kao trofeji a ostatak života je proveo u Raveni. .
6. godina n. e.
thumb|300px|Prva godina: Tiberije je prisiljen odložiti kampanju u Markomaniji a umjesto toga intervenisati u Iliriji.
Ustanak je počeo prvo u zaleđu Dalmacije (područje današnje Bosne), među Dezitijatima koje je predvodio Baton a zatim se proširio među panonske Breuke koje su predvodili još jedan Baton i Pines. Ova plemena su predvodili ljudi sa određenim vojnim iskustvom stečenim tokom služenja u rimskoj vojsci i koji su, dakle, dobro poznavali i primjenjivali vojne metode i disciplinu. Zbog ovog ustanka, kampanja protiv Markomana morala je biti odložena a Tiberije uložiti svo svoje vojno znanje i vještinu.
Tiberije je poslao nekoliko jedinica kako bi spriječio napredovanje naprijatelja u slučaju da odluče krenuti na Italiju. Marko Valerije Mesala Mesalin je uspio odbiti neprijateljsku armiju od oko 20.000 vojnika i zabarikadirati se u utvrđen Sisciu (današnji Sisak, u Hrvatskoj) gdje je sačekao dolazak Tiberija. Za to vrijeme Aulus Caecina Severus je odbranio Sirmium i odbio Breuke do rijeke Drave uz velike gubtike. Tiberije je stigao na područje ratnih dešavanja krajem godine kada je već veliki dio teritorija sve do Jadrana bio izgubljen sa izuzetkom dva navedena utvrđena mjesta. Tračani su se pridružili sukobu na strani Rimljana.
Ustanici su držali Frušku goru, sjeverno od Sirmijuma, gdje su uspeli odoljeti tračanskoj konjici kralja Remetalka I. Tračani su imali zadatak i da spriječe invaziju na Makedoniju i to im je uspjelo uz veliku muku.
7. godina n. e.
thumb|300px|Druga godina: Tiberije koncentriše čak deset legija u Sisciji.
Avgust, pošto nije bio uvjeren da će Tiberija uspjeti smiriti Dalmaciju dovoljno brzo, u zonu operacija poslao je i Germanikusa, koji tada bio tek kvestor.
Tiberijeva taktika bila je jasna. Trebalo je spojiti dvije rimske armije; onu iz Ilirikuma i onu iz Makedonije i to na liniji Siscia-Sirmium kako bi razdvojio snage ustanika: panonsku grupu na sjever od rijeke Save a dalmatsku na planinsko područje Bosne. No, za to su mu bile potrebne i dodatne trupe. Nastavilo se sa prikupljanjem dodatnih kohorti dobrovoljaca a došle su i još dvije legije (-{Legio IIII Scythica}- i -{Legio V Macedonica}-) na istočni front pod komandom Marka Plauzia Silvana, guvernera Galacije i Panfilije. Ove dvije legije pridružile se se onim pod komandom Cecina Severa tako da ih je ukupno bilo pet - jednako kao i onih koje je Tiberije skoncentrisao kod Siscjie. Sada je Tiberije raspolagao sa dovoljno moći da kontroliše cijelu dolinu Save, na pomenutoj liniji Siscija-Sirmijum.
Prve vojne operacije u 7. godini n.e. su počele na istoku, s pomjeranjem legija pod komandom Cecine Severa i Plaucija Silvana na zapad. Ustanici su ih namjeravali blokirati na tom putu i spriječiti spajanje sa Tiberijem. Rimska prethodnica se pokušala utvrditi i sačekati dolazak preostalih jedinica, ali Iliri su se iznenada sručili na njih i zamalo ih naterali u rasulo koristeći pri tome taktiku sličnu onoj koju je Hanibal primijenio u bici kod Trazimenskog jezera.
Bitka se odigrala u močvarama rijeke Vuke). Rimljani su umalo poklekli silovitim naletima ustanika ali, na kraju je prevagnula čvrsta disciplina i upornost disciplinovanih legija. Severo i Silvano su ipak doveli trupe do Siscije i spojili se sa Tiberijem. Ova bitka je ocijenjena kao jedna od mogućih velikih katastrofa rimske vojske koja je "za dlaku" izbjegnuta.
Ostvarivši premoć u dolini Save, Tiberiju je preostalo da ojača pozicije gradnjom utvrđenja i time spriječi ponovno spajanje snaga ustanika a zatim da ih jednu po jednu eliminira. Do kraja godine Tiberije je naredio istovremene napade na nekoliko neprijateljskih položaja. U ovim akcijama je učestvovao i Germanikus pobijedivši Mezeje.
Prije početka zime Tiberije je odlučio da se dvije legije vrate u Meziju (vjerovatno u Naisus) radi spriječavanja upada Dačana, tri legije su se vratile u Sirmijum a preostalih pet je ostalo sa njim u Sisciji.
8. godina n. e.
thumb|300px|Treća godina: Panonska plemena su poražena.
Dio rimske vojske stacionirane oko Siscije se brzo pokrenuo ka istoku i negdje u dolini rijeke Bosne odnijela novu pobjedu nad pobunjenim Panoncima. Tiberije je bio strpljiv i oprezan strateg što mu je uz oskudice na strani neprijatelja i izdaje naročito pospješene potkupljivanjem, osiguralo polaganu ali sigurnu pobjedu (Tiberije je jasno koristio strategije spržene zemlje" i divide et impera''). Za ustanike je vjerovatno bila najporaznija predaja Batona koji je predvodio Breuke. Baton Dezitijatski je saznao za to, zarobio je svog imenjaka i sa svojim savjetnicima donio odluku da se on pogubi. Istovremeno je uspio ponovo pridobiti Panonce za nastavak borbe. No, rimske snage pristigle iz Sirmiuma ponovo odnose pobjedu.
Baton je tada donio odluku da se povuče u planine na jugu. Zatvorio je sve prilaze ka Bosni a Rimljani su u međuvremenu konačno porazili Breuke.
Tiberije je tokom zime pažljivo isplanirao djelovanje na teškom bosanskom terenu rasporedivši svoje vojskovođe tako da su držali pobunjeničke teritorije pod okruženjem a on sam se vratio u Rim kako bi podnio izveštaj Avgustu.
9. godina n. e.
thumb|300px|Četvrta godina: Tiberije se iz tri pravca spustio ka obali i stavio pod kontrolu cijelo područje.
Zato je August odlučio da ponovo pošalje Tiberija u Dalmaciju i rat konačno privede kraju. Tiberije je podijelio vojsku u tri dijela:
Tu je bila i četvrta grupa, pod komandom guvernera Dalmacije koji je "čistio" obalu od ustanika. Tiberije se polako približavao Andetriumu dok su pred nastupom rimskih snaga padala posljednja uporišta ustanika, neka u borbi a neka i bez borbe. Andetrium je stavljen pod opsadu koja je zaključena dugom i teškom bitkom pod njegovim zidinama i Batonovom predajom.
Rimski trijumf
Za ovu pobjedu Tiberije je još jednom proglašen imperatorom i skupa sa Germanikusom počašćen ceremonijom trijumfa.
Posledice
Dati period bio je nepovoljan za Rim; bilo je pobune u Africi, piratstva u morima oko Sardinije, nedostatak novca i sl. Nakon ustanka i teškog poraza u Teutoburškoj šumi, Rim je izgubio svaku volju za dalju ekspanziju prema sjevernoj i centralnoj Evropi.
Uništavanja po cijeloj Iliriji tokom sukoba su bila ogromna i ostavila su teške posljedice na stanovništvo. Ipak, nakon prestanka sukoba Rim nije vršio odmazdu ni masovno porobljavanje preživjelih. Nakon ustanka Rim vodi pravedniju politiku i mudriju upravu u Ilirikumu i uspostavlja drugačiju administrativnu podjelu razdvojivši provinciju na dvije: Panoniju i Dalmaciju.
Liberty County, Florida
je okrug u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.365.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 8.365 stanovnika, što je 1.344 (19,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
AUG
__NOTC__ Termin   ima više značenja.
TGA
__NOTC__ Termin TGA ima više značenja.
Vicero, Frosinone
Vicero je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 377 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.