cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Weimarska Republika
Kontrolisana revolucija
Izbori za nacionalnu skupštinu održani su 19. januara 1919. U ovo doba nove partije lijevog krila, uključujući USPD i KPD su jedva bile sposobne da se organizuju, što je većinu mjesta u parlamentu donijelo umjerenim snagama. Zbog tekućih borbi u Berlinu, nacionalna skupština je zasijedala u Weimaru, što je budućoj republici i dalo nezvanično ime. Weimarski ustav je stvorio republiku pod polu-predsjedničkim sistemom, gdje se reichstag birao po proporcionalnom predstavljanju.
Za vrijeme debata u Vajmaru, borbe su se nastavile. Sovjetska republika je proglašena u Minhenu, a zatim su je ugušili Freikorps i regularne vojne jedinice, i sporadične borbe su nastavile da izbijaju po cijeloj zemlji. Borbe su trajale i u istočnim pokrajinama Njemačke koje su bile lojalne caru, ali nisu htjele da budu dio republike: veliki poljski ustanak u pokrajini Pozen i 3 silesijska ustanka u Gornjoj Silesiji.
Zanimljiv je i podatak o dostignućima te republike. Rejting Njemačke rastao je s međunarodnim uspjesima, pa je tako '22. u Rapallu potpisan sovjetsko-njemački sporazum (Rapallski sporazum) "uspostava odnosa punog prijateljstva i trgovine". SSSR time izlazi iz vanjskopolitičke izolacije. Također se međusobno odriču potraživanja uključujući i ratnu odštetu. Ebert umire početkom 1925., a novi predsjednik je feldmaršal znameniti Paul von Hindenburg, kandidat desnice i monarhist.
Nakon nekoliko perioda strašnih ekonomsko-političkih kriza, on 1932. biva ponovo izabran, a iste se godine smjenjuju i kancelari Brunning, Schleicher i Papen.
Rane godine: Unutrašnji sukob (1919. – 1923.)
Republika je od početka bila pod velikim pritiskom od ekstremista i sa lijevog i sa desnog krila. U suštini ljevičari su optuživali socijal-demokrate za izdaju ideala radničkog pokreta paktiranjem sa snagama stare države umjesto organizovanja komunističke revolucije; desno krilo se protivilo demokratskom sistemu, jer se zalagalo za očuvanje autoritativne države poput carstva iz 1871. Da bi podrilo kredibilitet republike, desno krilo (posebno vojska) je optuživalo republiku da je odgovorna za poraz Njemačke u Prvom svjetskom ratu. Tu se i stvorila legenda o ubodu u leđa koja je kasnije dosta korištena u propagandne svrhe i od strane Nacista. 13. marta 1920. se odigrao Kapov puč. Ovo je podrazumijevalo da je grupa Freikorpsa zauzela Berlin i postavila Volfganga Kapa, desničarskog novinara za kancelara nove vlade. Nacionalna vlada je morala da pobjegne u Študgart, odakle je pozvala na generalni štrajk. Ovaj štrajk je u potpunosti blokirao ekonomiju, i Kapova vlada je doživjela kolaps već 17. marta. Inspirisan uspjehom generalnih štrajkova, podignut je komunistički ustanak u oblasti Rur, 1920. kada je 50.000 ljudi formiralo crvenu armiju i preuzelo kontrolu nad pokrajinom. Regularna vojska i Freikorps su ugušili ustanak, bez da su primili ikakvo naređenje od vlade. Još komunističkih pobuna ugušeno je u martu 1921. u Saksoniji i Hamburgu.
Do 1923. godine republika više nije mogla da priušti da plaća rate reparacije koje su proizlazile iz Versajskog sporazuma, i vlada je prestala da plaća rate. Kao odgovor, francuske i belgijske trupe su okupirale Rur, Njemačku najvažniju industrijsku regiju tog vremena, i preuzele kontrolu nad rudarskim i proizvodnim preduzećima u januaru 1922. U januaru 1923. opet je stigao poziv na štrajkove, i ohrabrivan je pasivni otpor. Štrajkovi su trajali osam mjeseci, što je nanijelo štetu njemačkoj ekonomiji, i započeo je uvoz.
Kako je država isplaćivala platu štrajkujućim radnicima, štampan je dodatni novac, što je dovelo do hiperinflacije. Vrijednost marke je opala od 4,2 za američki dolar, do 1.000.000 za dolar u avgustu 1923. i 4.200.000.000.000 za dolar 20. novembra. 1. decembra je uspostavljena nova valuta, po kursu od 1.000.000.000.000. starih maraka za 1 novu marku (Rentenmark). Isplaćivanje reparacija je nastavljeno i Rur je vraćen Njemačkoj.
1920. Njemačka radnička partija je postala Nacistička partija (NSDAP) i ona će biti glavna snaga koja će dovesti do kolapsa Vajmara. Hitler je postao predsjednik partije u julu 1921. Jurišni odredi (Sturmabteilung) su uspostavljeni u novembru 1921. i oni će djelovati kao hitlerova lična armija u njegovoj borbi za vlast. Onda je 8. novembra 1923. Borbeni savez (Kampfbund) u savezu sa Erihom Ludendorfom preuzeo miting od bavarskog premijera, Gustava von Kara, u pivskoj hali u Minhenu. Ludendorf i Hitler proglasili su novu vladu, i planirali su da preuzmu kontrolu u Minhenu sljedećeg dana. 100 policajaca je razbilo 3.000 demonstranata i Hitler je uhapšen i osuđen na 5 godina zatvora. Kazna je bila minimalna za taj vid optužbe, a Hilter je odležao svega 9 mjeseci prije nego što je pušten. Poslije neuspjeha Pivskog puča, hapšenja i puštanja na slobodu, Hitler se fokusirao na legalne metode sticanja vlasti.
Štresemanova zlatna era (1923. – 1929.)
Gustav Štreseman je bio kancelar Njemačke tokom kratkog perioda 1923., i služio je kao ministar vanjskih poslova od 1923. do 1929. Ovo je bio period relativne stabilnosti za Vajmarsku republiku tokom koga je bilo manje pobuna i izgledalo je da ekonomija počinje da se oporavlja. Štresemanov prvi potez je bilo izdavanje nove valute, zlatne marke, kako bi zaustavio ekstremnu hiperinflaciju koja je gušila njemačko društvo i ekonomiju. Ovaj potez bio je uspješan jer je Štreseman uporno odbijao da štampa dodatni novac – što je bio početni uzrok inflatorne spirale. Kako bi dodatno stabilizovao ekonomiju, on je smanjio potrošnju i birokratiju. Tokom ovog perioda je također stvoren Dejvisov plan, koji je vezivao isplate reparacija sa sposobnošću njemačke ekonomije da ih isplaćuje. Njemačka je primljena u Ligu Naroda, napravljeni su dogovori o zapadnoj granici, potpisan sporazum o nenapadanju sa Rusijom i zaustavljeno je razoružavanje. Ipak, ovaj progres je finansiran pozajmicama iz inostranstva, što je povećavalo državni dug, dok je ukupna trgovina opadala, a nezaposlenost rasla. Reforme koje je sproveo Štreseman nisu uticale na dubinske slabosti Weimarske Njemačke, već su samo dale privid stabilne demokratije. Štresemanova smrt 1929. je označila kraj "zlatne ere" Vajmarske Republike.
Kolaps Weimarske Republike i dolazak Hitlera na vlast
Kako nepopularni finansijski zakon nije dobio podršku u Rajhstagu, Hindenburg ga je donio kao dekret baziran na članu 48. ustava. 18. jula 1930. zakon je ponovo ukinut tankom većinom u parlamentu uz podršku SPD-a, KPD-a, tada malih NSDAP-a i DNVP-a. Odmah potom je Biring predao Rajhstagu predsjednički dekret u kome se on raspušta.
Opšti izbori za Rajhstag koji su uslijedili 14. septembra 1930. donijeli su ogromnu promjenu u političkim snagama: 18,3 % glasova je otišlo nacistima, što je pet puta veći procenat nego 1928. Ovo je imalo razorne posljedice po republiku. Nije više bilo većine u Rajhstagu, čak ni za veliku koaliciju umjerenih partija, i to je ohrabrilo pristalice NSDAP-a da iznesu svoje zahtjeve za vlašću, povećavajući nasilje i teror. Poslije 1930. republika je sve više klizila u stanje građanskog rata.
Opšti izbori održani 31. jula 1932. donijeli su 37,2% glasova NSDAP-u, što ju je učinilo najvećom partijom u Reichstagu. Hitler je sada zahtijevao da bude postavljen za kancelara, što je Hindenburg odbio 19. augusta 1932. Ipak nije postojala većina u parlamentu ni za jednu vladu, pa je zbog toga parlament opet raspušten i još jednom su organizovani izbori u nadi da će rezultirati stabilnom većinom.
Ovo se nije dogodilo. Izbori od 6. novembra 1932. su donijeli 33,0% glasova nacistima (dakle izgubili su 4%). Franc von Papen je dao ostavku i na mjestu premijera ga je naslijedio general von Šlajher 3. decembra. Njegov smjeli plan je bio da skupi većinu u Reichstagu ujedinivši trgovačke unioniste lijevog krila iz raznih partija, uključujući struju NSDAP-a koju je vodio Gregor Štraser. Ni ovo nije bilo uspješno.
4. januara 1933. Hitler se tajno sastao sa von Papenom u kući kelnskog bankara, Kurta von Šredera. Oni su se dogovorili da formiraju zajedničku vladu u kojoj su osim Hitlera samo dva pripadnika nacističke partije trebali biti članovi vlade (Vilhelm Frick kao ministar unutrašnjih poslova i Herman Gering kao komesar Pruske), a fon Papen bi bio Hitlerov vicekancelar. U novi kabinet je ušao uticajni medijski mogul, Alfred Hugenberg, koji je u to vrijeme bio predsjednik DNVP (takođe desničarske partije).
Razlozi za slom Republike
Zašto je Weimarska republika imala tako katastrofalan kraj i ustupila mjesto nacističkoj diktaturi, i danas je tema debata. S jedne strane Hitler je postao kancelar legalno, kroz mehanizme postavljene ustavom, i NSDAP je osvojila relativnu većinu u parlamentu na dva izbora 1932. S druge strane Hitler je postavljen za premijera u trenutku kada je bilo jasno da njegova partija nije imala dovoljnu moć da preuzme vlast.
Naučnici su davali razne razloge i, zavisno od ličnog političkog stanovišta, jedna analiza daje prednost jednom setu razloga, druga analiza drugom. Situacija se na određeni način još više iskomplikovala činjenicom da su tokom Hladnog rata historijske analize u određenom stepenu bile zamagljene pokušajima da se opravdaju određene ideologije.
Ekonomski problemi
Vajmarska republika je imala neke od najozbiljnijih ekonomskih problema koje su ikada iskusile zapadne države. Neobuzdana hiperinflacija, visoka stopa nezaposlenosti i veliki veliki pad životnog standarda (kada se uporedi s onim prijeratnim), bili su glavni ekonomski razlozi kolapsa Republike. Do velike depresije 1930-ih institucija Republike kao takve je okrivljavana za većinu ekonomskih problema. Ovo se može zaključiti ako se posmatraju izborni rezultati, gdje su političke partije koje su se borile protiv republike (zajedno lijevo i desno krilo) učinile demokratsku većinu u parlamentu nemogućom.
U ovom kontekstu, Versajski sporazum su Nijemci smatrali kažnjavajućim (što je u određenoj mjeri i bio) i degradirajućim dokumentom, koji ih je prisilio da predaju zone bogate resursima i da plate velike kompenzacije. Ove kaznene reparacije su uzrokovale veliko zaprepašćenje i srdžbu njemačkog naroda. Stvarnu ekonomsku štetu koju je Versajski ugovor nanio Njemačkoj nije baš lako utvrditi. Mada su zvanične reparacije koje je Njemačka imala da plati bile značajne, u stvarnosti je ona platila samo mali dio ovoga duga. Ustvari, više je novca ušlo u Njemačku od savezničkih zajmova, nego što je Njemačka platila putem reparacija. Ipak, reparacije su štetile Njemačkoj ekonomiji, jer su obeshrabrivale zajmove, i stoga primoravale Vajmarsku vladu da finansira deficit štampajući novac – što je dovelo do hiperinflacije.
Danas se većina historičara slaže da su mnoge industrijske vođe poistovjećivale republiku sa radničkim sindikatima i socijal-demokratama, jer su oni uspostavili socijalne koncesije iz 1918/1919. Ali iako su neki vidjeli Hitlera kao sredstvo da se ovo prekine, ipak nisu svi oni podržavali nacizam u cjelosti, te su Hitlera smatrali samo prelaznim rješenjem u njihovom nastojanju da se ukine republika. Sama Njemačka je bila nestabilna i prije nego što su određene industrijske vođe podržale Hitlera. Dalje, podrška industrijalaca, sama po sebi, nije bila dovoljna da se objasni podrška koju je Hitler imao u velikim dijelovima populacija, što je podrazumijevalo i mnoge radnike koji su se okrenuli od lijevih partija.
Institucionalni problemi
Opšte je stanovište da je ustav iz 1919. imao veliki broj fundamentalnih slabosti, koje su uspostavljanje diktature učinile isuviše lakim. Da li bi drugačiji ustav spriječio Treći rajh je doduše diskutabilno; u svakom slučaju; zapadnonjemački ustav iz 1949. je prihvatio ovaj prigovor, i može se u velikoj mjeri posmatrati kao snažna reakcija na ove mane.
Institucija predsjednika države (Reichspräsident) je često bila nazivana terminom republikanski car (Ersatzkaiser) – pokušaj da se zamijeni car koji je abdcirao 1918. sa autoritarnom institucijom slične snage. Ovo je najvidljivije u članu 48. ustava koji je predsjedniku davao ovlaštenja da "preduzme sve neophodne korake" ako su "javni red i bezbjednost ozbiljno narušeni ili u opasnosti". Mada je planiran samo kao vanredna klauzula, ovaj član je korišten u mnogo prilika, čak i prije 1933. kako bi se izdali dekreti bez podrške parlamenta; i učinio je Gleichschaltung lakšim. Na primjer, dekret o požaru u Reichstagu je izdat na bazi člana 48.
Upotreba gotovo čistog proporcionalnog predstavljanja je značila da je bilo koja partija sa malom podrškom mogla da uđe u republički parlament. Ovo je dovelo do velikog broja malih partija, od kojih su neke imale ekstremističke ideologije, i dozvolilo im da izgrade političku bazu unutar sistema.
Reichstag je mogao da ukloni kancelara, čak i ako poslanici nisu sposobni da se dogovore oko njegovog nasljednika. Ova destruktivna klauzula je dovela do toga da dođe do brze promjene velikog broja kancelara i političke nestabilnosti republike. Kao rezultat, ustav iz 1949. (Grundgesetz) utvrđuje da kancelar može biti smijenjen samo ako se u isto vrijeme izabere njegov nasljednik.
Weimarska Republika je bila građansko-demokratska republika, kao takva je predstavljala veliki jastuk za mekano prizemljenje i oporavak opustošene države. Oporavak koji je kasnije stvorio uvjete za pojavu fašizma.
Predstavnici te republike nisu bili sveci; mahom su naginjali autoritativnim oblicima vladavine i lovili stranputice u diplomatskim odnosima s pobjednicima Prvog svjetskog rata. Dokaz toj tvrdnji je i blag, gotovo majčinski odnos Weimarske republike prema nacionalsocijalističkoj stranci od njenog nastanka 1919.
Arcola, Missouri
Arkola je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 55, što je 10 (22,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Charles Jencks
Charles Jencks (rođen. 1939) je američki arhitektonski teoretičar.
Sugartown, Louisiana
Šugartaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 54.
Dearing, Georgia
Diring (Džordžija) je gradić u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 549 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 549 stanovnika, što je 108 (24,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Cruz, Arizona
Santa Cruz je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 37 stanovnika.
Тиква (разврставање)
Тиква може да буде:
или
Bussy-le-Repos (Marna)
Bisi le Repo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 106 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 149 metara.
Case Fontanella, Padova
Case Fontanella je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Paladijum(II) bromid
Paladijum(II) bromid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 266,228 Da.
Cinepazet
Cinepazet je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 392,446 Da.
Borgo Fra' Diavolo, Bari
Borgo Fra' Diavolo je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Branko Smiljanić
Branko Smiljanić (Zagreb, 13. srpnja 1956.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Borgo Fra' Diavolo, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 526 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
Bronson, Florida
Bronson je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.113 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.113 stanovnika, što je 149 (15,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Geneseo, Kansas
Dženesio je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 267, što je 5 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mladen Vedriš
Dr. sc. Mladen Vedriš (Zagreb, 29. prosinca 1950.), hrvatski političar (HDZ), gospodarstvenik i ekonomski stručnjak
Životopis
Rođen je 29. prosinca 1950. u Zagrebu. Osnovnu školu te gimnaziju završio je u Zagrebu. Diplomirao je 1973. na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Dobitnik je Rektorove nagrade. Magistrirao je na Sveučilištu u Zagrebu, poslijediplomski studij Financijska teorija i politika, s temom Analiza uzroka porasta javnih rashoda u suvremenom svijetu. Doktorirao je na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu 1996., s temom Strukturna politika u funkciji uspostave efikasnog tržišnog gospodarstva Republike Hrvatske.
U razdoblju 1975. - 1984. bio je zaposlen kao znanstveni istraživač u Centru za istraživanje i migracije, Sveučilište u Zagrebu. Od 1984. zaposlen je u Skupštini Grada Zagreba, u tadašnjem Gradskom komitetu za prostorno uređenje i komunalne poslove.
Bio je predsjednik Hrvatskoga nogometnog saveza u vrijeme osamostaljenja od Fudbalskog saveza Jugoslavije.
Nakon izbora 1990. izabran je u Skupštini Grada Zagreba za predsjednika onodobnoga Izvršnog vijeća Grada Zagreba. U razdoblju 1990. - 1992. predsjednik je Kriznog štaba Grada Zagreba. Godine 1992. postaje i član Vlade RH (područje urbanog življenja i preustroj državne uprave), a krajem iste godine imenovan je za potpredsjednika Vlade RH, područje gospodarstva. Bio je zastupnik u drugom sazivu Hrvatskog sabora. Od svibnja 1993. do rujna 1995. predsjednik je Hrvatske gospodarske komore.
Polovicom 1990-ih napušta politiku i bavi se ekonomskim i znanstvenim radom. Nakon znanstveno-istraživačkog rada i usavršavanja u Hrvatskoj i inozemstvu 2004. godine izabran je za naslovnog docenta Ekonomskog fakulteta u Zagrebu za znanstveno područje društvenih znanosti, polje ekonomija, predmet Međunarodna ekonomija. Od svibnja 2005. docent je na znanstvenom području društvenih znanosti, Katedra za ekonomsku politiku Pravnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Dosada je objavio niz znanstvenih radova i stručnih članaka te održao brojna predavanja na nizu znanstvenih i javnih tribina.
Estrun
Estren je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Santan, Arizona
Santan je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Estrun
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 421 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 149 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 52 metara (maksimalnoj 72 m, a minimalnoj 34 m).
Kasai (rijeka)
Kasai (portugalski: Rio Cassai, zvana još i Kassabi, Ibari, Nkutu, Noqrat ili Kwa) je rijeka u Centralnoj Africi, velika lijeva pritoka Konga duga 2153 km.
Hidrografija
Kasai izvire na angolskoj Visoravni Bié. Od izvora teče u smjeru istoku nekih 402 km, a zatim zavija prema sjeveru i tako teče gotovo 483 km, u tom dijelu formira granicu između Angole i Demokratske Republike Kongo. Tu rijeka teče po dubokim kotlinama, na visoravni od 900 do 600 m, ima nekoliko spektakularnih brzaka i vodopada. Nakon tog ulazi u zonu u kom se njegova dolina širi, pa je odtud moguće i ploviti.
U svom donjem toku rijeka ulazi u pojas ekvatorijalnih prašuma, nizvodno od grada Ilebo prima najveću desnu pritoku Sankuru i skreće prema istoku. Nakon ušća svoje najveće lijeve pritoke rijeke Kuango formira jezero (nekad zvano Wissmann), u koje na njegovom donjem kraju utječe rijeka Fimi (Lukenje), koja donosi vode jezera Mai-Ndombe. Odatle nizvodno rijeka je poznata pod imenom Kwa, tu teče ravno na zapad do svog ušća u rijeku Kongo kod mjesta Kouamout, 200 km iznad Jezera Malebo i grada Kinshase. thumb|left|240px|Karta toka Kasaia na [[porječje|porječju rijeke Kongo]] Kasai ima porječje veliko oko 881.890 km², koje se proteže od Angole do Demokratske Republike Kongo. Prosječni protok rijeke je 9873 m³/s, pa Kasai donosi čak 1/5 voda Kongu. Kasai je plovan 820 km od glavnog grada Kinshase sve do grada Ilebo, mada uz velike teškoće. Iznad Ileba, plovidbu ometaju plićaci, ali brodovi plitkog gaza mogu doploviti sve do luke Djokupunda. Iznad njega su nepremostivi Slapovi Mai-Munene, pa se teret prevozi 64 km kamionima do mjesta Luebo.
Zmijska kocka
thumb|Neriješena kocka ... thumb|... i riješena kocka thumb|thumb|Rješenje kocke Zmijska kocka je mehanička slagalica u obliku lanca od 27 odnosno 64 kockica, povezanih elastičnom trakom koja prolazi kroz njih. Kockice se oko trake mogu slobodno okretati. Cilj slagalice je da se lanac složi na takav način da čini kocku sastavljenu od 3 x 3 x 3 odn. 4 x 4 x 4 kockice.
Varijacije
Varijacija zmijske kocke je tzv. "kibble cube", slagalica koja je također niz kockica, ali sa žljebovima, koje se po određenim pravilima slažu u veću kocku.
Zmijske kocke i varijacije prave se od različitih materijala (drveta, plastike itd.), različitih veličina i u različitim bojama.
Jugoslavenski odbor
Jugoslovenski odbor je bio političko interesno telo, formirano od strane južnoslovenskih političara iz Austro-Ugarske. Cilj ovog tela je bilo ujedinjavanja svih južnoslovenskih naroda u jednu, nezavisnu državu.
Osnivanje
Prema Mihailovićevoj preporuci, Ante Trumbić, Frano Supilo i Ivan Meštrović, "Dalmatinici i katolici", posetili su ambasade Antante u Rimu i predstavili pitanje Dalamacije, kao jugoslovensko pitanje. Podstaknut istupanjem trojice Dalmatinaca u Rimu, Nikola Pašić je dao inicijativu da se Jugoslovenski odbor organizuje. Pašić je krajem oktobra 1914, dvojici srpskih prvaka iz Bosne i Hercegovine, Nikoli Stojanoviću i Dušanu Vasiljeviću, dao instrukcije za rad odbora. Jugoslovenski odbor osnovan je ne sa ciljem da bude partner Srbije u misiji ujedinjenja, nego propagandni odbor pri srpskoj Vladi. Njegovim članovima Pašić je poručio: "Idite u Evropu i vičite: Hoćemo ujedinjenje sa Srbijim". Propagandno utirući put za stvaranje jugoslovenske države, Odbor je trebalo da javno istupi kao potpuno nezavisno telo, a tajno da sarađuje sa Vladom Srbije preko njenih diplomatskih predstavništava. Svim članovima odbora obećano je pristojno izdržavanje i u slučaju neuspeha.
Oklevanje
Sa osnivanjem Jugoslovenskog odbora se oklevalo. Ante Trumbić je čekao da vidi da li će Srbija preživeti Poćorekovu kaznenu ekspediciju. Trumbić je tražio dodatna uveravanja da Srbija neće, sa osloncem na Rusiju, sa jugoslovenskog preći na put velike Srbije. Ako bi se Frano Supilo, koji se spremao na put za Sankt Peterburg preko Niša, uverio da Srbija i Rusija nisu sasvim posvećene jugoslovenskoj ideji, onda hrvatski emigranti treba da rade za Veliku Hrvatsku. Ante Trumbić je sa osnivanjem jugoslovenskog odbora oklevao i zbog toga što je čekao da se Italija opredeli. Čim je saznao da se Italija opredeljuje za Antantu, uz obećanje dobitika Dalmacije, odjednom su otpali razlozi za odlaganje. Jugoslovenski odbor je formiran 30. aprila 1915. u Parizu. Uz izbor Anta Trumbića za predsednika, rešeno je da o ciljevima Odbora obaveste vlade Antante. Dalmatinski političari iz Austo-Ugarske pokušali su da u zadnji čas učine ono što je Nikola Pašić činio mesecima, nastojeći da odvrati vlade Antante da prepuste Dalmaciju Italiji.
Najveći broj članova bio je iz Hrvatske, a neki i iz Bosne i Hercegovine (poslednja dva člana sa spiska). Prvo okupljanje bilo je 1914. u Firenci, a formalni nastanak je bio 30. aprila 1915. godine u Londonu.
Odbor je potpisao Krfsku deklaraciju sa Kraljevinom Srbijom 1917. godine. Frano Supilo je umro 1917. godine, napustivši pre toga Jugoslovenski odbor, navodno razočaran u motive srpske vlade.
Trska za klarinet
Ovaj trščani jezičak, tzv. trska, vibrirajući proizvodi zvuk na klarinetu. mini|desno|190p|3. Trske se čuvaju od oštećenja u plastičnim ovojnicama. mini|desno|190p|4. Mašinica za kraćenje trski.
Jugoslavenski odbor
Oklevanje
Ante Trumbić je navodno žalio zbog propasti Austro-Ugarske i koncesija datih Italiji, kao i neispunjavanja reformi koje je planirao za Hrvatsku. Umro je 1938. godine. Ivan Meštrović se potpuno posvetio umetnosti.
Trska za klarinet
Poleđina trske je potpuno ravna sa meko zaobljenim uglovima pri vrhu, dok se njena gornja strana od polovine ka vrhu naglo stanjuje.
Trska se poveznicom ili ligaturom pričvršćuje za usnik klarineta (vidi sliku br. 1).
Od kog materijala se proizvode trščani jezičci
Za većinu drvenih duvačkih instrumenata, pa i za klarinet, proizvođači izrađuju jezičke od Arundo donax trske (vidi sliku br. 2).
Arundo donax je visoka višegodišnja trska. Raste u vlažnim zemljištima. Poreklom je iz istočne i južne Azije, a verovatno i delova Afrike.
Raste do 6 metara, dok u idealnim uslovima može da pređe visinu od 10 metara. Ima šuplje stablo 2 do 3 centimetra prečnika.
Zbog preterane veličine podseća na bambus.
Izbor trske za klarinet
Trsku ne treba birati na kraju radnog dana, kada je prisutan umor usana (mišići i nervi), već petnaestak minuta posle usviravanja.
Na novu trsku se prilagođavamo i nju prilagođavamo nama (obično 3 do 4 dana).
Najbolje je izdvojiti 3 do 4 trske sličnog kvaliteta i koristiti ih naizmenično prilikom vežbanja – po dvadesetak minuta na svakoj. Svaku trsku na poleđini treba označiti nekim znakom da biste ih razlikovali.
Za 3 do 4 dana pokazaće se koja je trska najbolja.
Naravno, za javne nastupe izdvojiti one najbolje.
Trska se nikada ne bira na sam dan nastupa! Nova trska nije pouzdana jer nije prošla sve opisane test-kontrole. Ona često može da ”otkaže” i bitno da umanji kvalitet javnog nastupa, i time upropasti sav trud koji je uložen da bi se naučilo delo.
Mašinica za kraćenje trski
Poznato je da najkvalitetnije trske za klarinet proizvode renomirani proizvođači. Trske izgledaju identično jedna drugoj, međutim, među njima su velike razlike u debljini ("tvrdoći"), kvalitetu drveta, pa samim tim i kvalitetu tona i intonaciji
Tvrdoća trske se uglavnom meri na skali od 1 do 5, od najmekše do najtvrđe, što od proizvođača do proizvođača često varira.
Za kraćenje premekih i mekih trski, klarinetisti koriste mašinicu za kraćenje trski koja sam vrh trske pravilno odrubi za svega 1–2 mm (vidi sliku br. 4).
Ivanovo (Ivanovska oblast)
thumb|Grb Ivanova thumb|Zastava Ivanovske pokrajine Ivanovo (ruski: Иваново) je upravno središte Ivanovske oblasti u Rusiji. Zemljopisni položaj mu je 57.01667°N, 40.98333°W, 250 km sjeveroistočno od Moskve.
434.000 (1974).
407.400 (2004).
U gradu su brojne upravne i kulturne ustanove. Od industrija su najvažnije tekstilna, a pored nje kemijske i strojogradnja.
Povijest
Ivanovo se prvi put spominje 1561. godine.
U 17. stoljeću ovo se naselje razvilo u trgovački gradić. 1710. car Petar Veliki je naredio uvođenje tekstilne proizvodnje.
U 19. stoljeću Ivanovo je bio vodeći ruski grad po tekstilnoj industriji i zvalo ga se "ruski Manchester".
Današnje Ivanovo je nastalo spajanjem industrijskog gradića Ivanova, gdje su se obrađivale tekstilne biljke, sa selom Voznesenskij Posad 1871., posljedica čega je da je do 1932, službeno ime gradu bilo Ivanovo-Voznesensk.
Početkom 20. stoljeća, Ivanovo se takmičilo sa Lodzem (gradom u Poljskoj, tada dijelom Ruskog carstva) za naslov glavno središte tekstilne proizvodnje u Europi.
Znamenitosti
U znamenitosti ovog grada spadaju Muzej pamuka, kao i umjetnički muzej, unutar kojem se, među ostalim, brojne ikone mogu vidjeti. U Ivanovu se može naići na djela svih umjetničkih pravaca od baroka do moderne umjetnosti. Posebno zanimljive su građevine konstruktivizma, među kojima se kao iznimno lijepi primjerak ističe Gradsko operno kazalište. U brojnim se oblicima može naći i bečki secesijski stil. Grad je bio sjedište brojnih plemićkih obitelji i stoga su brojne palače i vile u ovom gradu.
P90
P90 se može odnositi na:
Kralj Joram
Kralj Jehoram ili Joram se može odnositi na:
T9
T9 se može odnositi na:
Knittlingen
Knitlingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 28 opštinskih središta okruga Enckrajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.820 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8236033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Enckrajs Knitlingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Enckrajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 196 metara. Površina opštine iznosi 26,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.820 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 297 stanovnika/km².
TFR2
Transferinski receptor 2 je protein koji je kod ljudi kodiran TFR2 genom.
Ovaj gen je član grupe transferinskih receptora. On kodira jednoprolazni membranski protein tipa II sa proteaznim domenom, M28 peptidaznim domenom i dimerizacionim domenom koji je sličan transferinskom receptoru. Ovaj protein posreduje ćelijski unos transferina vezanog za gvožđe. Mutacije ovog gena uzrokuju naslednu hemohromatozu tipa III. Alternativno splajsovane varijante koje kodiraju različite proteinske izoforme su poznate, međutim samo deo njih je potpuno okaraterisan.
Luzerne, Pennsylvania
Luzern je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.845, što je 107 (-3,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nenad Turkalj
Nenad Turkalj (Zagreb, 19. prosinca 1923. - 23. rujna 2007.), hrvatski je muzikolog, glazbeni kritičar i urednik, dramaturg, operni redatelj.
1950-ih postaje glazbeni urednik na tadašnjem Radio Zagrebu, gdje ubrzo počinje raditi kao glazbeni kritičar. U svojoj karijeri bavio se opernom režijom i dramaturgijom, a jedno vrijeme je bio na vodećim funkcijama u Hrvatskom društvu skladatelja, Koncertnoj dvorani Vatroslava Lisinskog i na Muzičkom biennalu Zagreb. U svojim je kritikama gotovo uvijek nastojao zastupati stavove prosječnog posjetitelja koncerta i davati poticaj mlađoj populaciji.
Napisao je i nekoliko knjiga, a neke od najpoznatijih su; "Historija muzike", "Sto opera", "125 opera" i "Prema glazbi - zapisi o hrvatskim operama i skladateljima".
Životopis
Nenad Turkalj rođen je 19. prosinca 1923. u Zagrebu, gdje je završio srednju glazbenu školu pri Muzičkoj akademiji, a među ostalima predavali su mu i Zlatko Grgošević (harmonija), Mladen Stahuljak (kontrapunkt) i Natko Devčić (klavir). Od 1948. godine piše glazbene, filmske i kazališne kritike. Od 1950. godine kao glazbeni urednik radi na Radio Zagrebu, te kao glazbeni kritičar početkom 1950-ih objavljuje glazbene kritike u Narodnom listu, Vjesniku i Telegramu. 1951. godine povodom proslave 25. obljetnice Radio Zagreba, dobiva nagradu za inovacije u predstavljanju glazbenih emisija.
Početkom 1970-ih, Turkalj obnaša dužnost direktora Muzičkog biennala Zagreb. 1973. postaje programski direktor tek otvorene Koncertne dvorane "Vatroslava Lisinskog", gdje radi do 1982. godine kada odlazi u mirovinu. 1957. godine na Dubrovačkim ljetnim igrama radi kao šef pressa, a također radi i na Muzičkom biennalu Zagreb, te Jugoslavenskoj muzičkoj tribini u Opatiji. Od 1985. do 1987. godine glavni je i odgovorni urednik časopisa Muzička kultura, a od 1985. do 1989. dramaturg je Opere HNK Zagrebu. U dva je mandata od 1981. do 1983. godine predsjednik Hrvatskog društva skladatelja i glazbenih pisaca, te 1979. potpredsjednik Saveza organizacija kompozitora Jugoslavije.
U časopisima Izvor, Kolo, Mogućnosti, Cantus, Monde de la Musique, Le Théâtre de Monde i mnogim drugima, redovito objavljuje glazbene, kazališne i filmske kritike. Autor je i redatelj mnogih filmova, a na televiziji vodi emisije iz kulture. Također je autor knjiga koje su prodane u više od 40.000 primjeraka, a neke od njih su rasprodane poput "Mala historija muzike" (1957., 1960., 1963.), "100 opera" (1963., 1964.), "Historija muzike" (1980.) i "111 opera" (1987.). Napisao je više tekstova za kantate Ive Kirigina i Borisa Papandopula, te je autor je libreta za opere "Kentervilski duh" Borisa Papandopula, "Richard III" Igora Kuljerića i "Karolinu Suhodolsku" Miroslava Miletića. 1985. godine režira u zagrebačkoj Operi Verdijeva "Trubadura", koji je i danas na redovitu repertoaru, zatim 1991. "La Boheme" od Puccinia, te 1997. godine Verdijevu Aidu.
Mills, Wyoming
Mils je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.461, što je 870 (33,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cinepazid
Cinepazid je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 417,499 Da.
Corvara, Pescara
Corvara je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 641 m.
Aiguilhe (Gornja Loara)
Egij je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1555 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1413 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 650 metara (maksimalnoj 751 m, a minimalnoj 609 m).
San Tan Valley, Arizona
San Tan Valley je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 81,321 stanovnika.
Andover, New Jersey
Andover je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 606, što je 52 (-7,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stadium Arcadium
Stadium Arcadium je album sastava Red Hot Chili Peppers.
Ovaj album se može gledati kao univerzalno izdanje Red Hot Chili Peppers jer na jednom mjestu objedinjava dva vrhunca benda. Prvi disk podnaslovljen 'Jupiter' nadopunjava ono što je bend radio s Californication s nešto lakšim rock pjesmama. Drugi disk nadimka 'Mars' vraća se duboko u prošlost i osvrće se na ono što su radili na Blood Sugar Sex Magik gdje su funk i reperskiji vokal bila glavna karakteristika. S druge strane, album se može gledati i kao ultimativni kompromis jer u jednom daje praktički dva albuma za dvije glavne skupine svojih fanova.
Скакавац (разврставање)
Скакавац може да буде:
или
Korntal-Münchingen
Korntal-Minhingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 18.542 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118080.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Korntal-Minhingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 304 metra. Površina opštine iznosi 20,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 18.542 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 895 stanovnika/km².
222
thumb|Car [[Aleksandar Sever]]
Godina 222. (CCXXII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Antonina i Severa (ili, rjeđe, godina 975. Ab urbe condita). Oznaka 222. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Kralj Ahazija
Kralj Ahazija se može odnositi na:
Carbondale, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.427, što je 1.231 (23,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
TFRC
Transferinski receptor 1 (TfR1, Klaster diferencijacije 71, CD71) je protein koji je kod ljudi kodiran TFRC genom. TfR1 je neohodan za prenos gvožđa vezanog za transferin u ćelije.
Interakcije
TFRC formira interakcije sa GABARAP i HFE.
Piliero, Frosinone
Piliero je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Bussy-le-Château
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 178 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara.
PGM
Termin PGM se može odnositi na:
Lakewood Park, Tennessee
Lejkvud Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 990.
Teologija
Teologija (grč. θεός [theós] – "bog" i λόγος [lógos] – "nauka, doslovno: "nauka o Bogu") ili bogoslovlje, sistematsko i racionalno, proučavanje koncepata Boga ili bogova i njihovog utjecaja na prirodu religijskih istina. Teologijom se također naziva zvanje stečeno po završetku specijaliziranog religijskog studija, obično na univerzitetima, teološkim fakultetima ili sjemeništima (seminarima ).
PGK
__NOTC__ Termin PGK ima više značenja.
Teologija
Teologijom se često naziva i visoka škola na kojoj se odvija studij te naučne discipline. Stručnjaci u teologiji se nazivaju teolozi.
Definicija
Augustin je latinski pojam theologia definirao kao "rasuđivanje ili rasprava o Bogu"; Ivan Cvitković, sociolog religije, teologiju definira kao "teorijski sistematizirano učenje o Bogu i njegovom odnosu prema svijetu". Richard Hooker "teologiju" je definirao kao "nauku o božanskim stvarima". Alister E. McGrath nudi specifično kršćansku definiciju teologije: "Ako postoji samo jedan Bog i ako je taj Bog 'Bog kršćana' (da se poslužimo izričajem Tertulijana, pisca iz drugog stoljeća), tada su narav i djelokrug teologije poprilično dobro određeni: teologija je promišljanje o Bogu kojega kršćani štuju i obožavaju." Teolozi koriste razne oblike analize i argumentacije (filozofski, etnografski, historijski, duhovni i druge) kako bi razumjeli, objasnili, testirali, kritizirali, branili ili promovirali bilo koju od mnoštva religijskih tema. Teolog se teologijom bavi kako bi:
Historija pojma
thumb|352x352px|[[Augustin (354-430), latinski teolog. Njegovi spisi o slobodnoj volji i istočnom grijehu i dalje su utjecajni u zapadnom kršćanstvu.]] Riječ teologija je izvorno iz grčkog jezika. Grčka riječ theología (θεολογία) je nastala od riječi theós (θεός), u značenju: "Bog", i nastavka -logía (-λογία), u značenju: "govor", "učenje", "nauka" (izvedenog iz riječi lógos [λόγος] koja znači: riječ, govor, smisao, načelo, zakon, nauka), te je preuzeta u latinski kao theologia, a kasnije i u druge jezike (eng. theology, franc. théologie, španj. teología, tal. teologia, njem. Theologie, rus. теоло́гия itd.). Značenje koje danas ova riječ ima u srpskohrvatskom jeziku uvelike ovisi o značenju koje su njeni latinski i grčki ekvivalenti dobili njihovom upotrebom u kršćanskoj patristici i srednjovjekovlju, iako se u novije vrijeme ovaj pojam koristi i izvan kršćanskog konteksta. Pojam boga (theós) u definicijama teologije u zapadnoeuropskoj tradiciji je sve donedavno bio identičan kršćanskom pojmu Boga i teolozi nisu osjećali potrebu da izričito naglašavaju da se radi o kršćanskom Bogu. To se jednostavno podrazumijevalo.
Antička filozofija
U svom djelu Metafizika Aristotel je teorijsku filozofiju podijelio na matematičku (mathematike), fizičku (physike) i teološku (theologike), pri čemu se u ovoj posljednjoj uglavnom bavi metafizikom, koja je, za Aristotela, obuhvaćala i raspravu o božanskoj naravi. Aristotel teologiju naziva "prvom filozofijom", naukom o apsolutnom biću, "prvom pokretaču", neprouzrokovanom. Pojam "prvi pokretač" kod Aristotela identičan je pojmu "bog", te će kasnije biti mnogo korišten u kršćanskoj teologiji.
Oslanjajući se na grčke stoičke izvore, latinski pisac Varon je razlikovao tri oblika teološkog diskursa: mitski (bavi se mitovima o grčkim bogovima), racionalni (filozofska analiza bogova i kozmologije) i građanski (bavi se obredima i dužnošću vršenja javnih religijskih činova).
Biblija
Ni u Starom ni u Novom zavjetu riječ teologija se izričito ne spominje. Međutim, theologos, pojam usko povezan s pojom theología, javlja se jedanput u nekim biblijskim rukopisima u naslovu Knjige Otkrivenja: apokalypsis ioannou tou theologou, "otkrivenje Ivana theologosa". Međutim, riječ theologos se na tom mjestu ne odnosi na Ivana "teologa" u modernom srpskohrvatskom značenju te riječi, nego – koristeći malo drukčije značenje korijena lógos, ne u smislu "racionalnog diskursa" nego u značenju "riječi" ili "poruke" – na onoga tko govori riječi Božje, logoi tou theou.
Rano kršćanstvo i patristika
Neki latinski kršćanski pisci, među kojima su i Tertulijan i Augustin, su prihvatili Varonovu trostruku upotrebu, iako je Augustin pojam teologija koristio i u jednostavnom značenju "promišljanja ili rasprave o božanstvu".
Srednji vijek
U nekim srednjovjekovnim grčkim i latinskim izvorima pojam theologia (u smislu "iznošenja ili svjedočanstva Božjeg nauma") jednostavno se odnosio na Bibliju.
Latinski pisac Boetije početkom 6. stoljeća koristio je pojam theologia da označi jedan odsjek filozofije kao predmet akademskog studija koji se bavi nepokretnom, netjelesnom stvarnošću (nasuprot odsjeku physica koji se bavi tjelesnim, pokretnim stvarnostima). Boetijeva definicija je utjecala na kasniju latinsku upotrebu.
U skolastičkim latinskim izvorima pojam je dobio značenje racionalnog studija doktrina kršćanske religije ili (preciznije) akademsku disciplinu koja je ispitivala koherentnost i implikacije jezika i tvrdnji Biblije i teološke tradicije (pri čemu je za sadržaj tradicije najčešće bile relevantne Sentencije Petra Lombardskog, koje se pak oslanjaju na Crkvene Oce.) Teologija je tako postala "disciplina svetog nauka, obuhvaćajući cjeloviti kršćanski nauk, a ne samo nauk o Bogu."
Renesansa i kasnije
U renesansi, pogotovo s firentinskim platonističkim apologetama Danteove poezije, razlikovanje "poetičke teologije" (theologia poetica) i "objavljene" ili biblijske teologije poslužit će kao temelj za oživljavanje filozofije kao znanosti neovisne o teološkom autoritetu.
Od 17. stoljeća naovamo, također je postalo moguće koristiti pojam "teologija" za proučavanje religijskih ideja i učenja koja nisu specifično kršćanska (primjerice, u izrazu "naravna teologija" koji je označavao teologiju utemeljenu na zaključivanju iz prirodnih činjenica neovisnih o specifično kršćanskoj objavi) ili ideja i učenja koja su svojstvena nekoj drugoj religiji (vidi ispod). Teologija tako postaje analiza religijskih vjerovanja.
"Teologija" se danas u izvedenom smislu može koristiti kao naziv za "sistem teoretskih principa; (nepraktičnu ili rigidnu) ideologiju".
Ateologija
Pojam "ateologija" skovali su ateistički pisci tijekom 1960-ih kako bi imenovali sistem vjerovanja zasnovan na ateističkim pretpostavkama.
Tealogija
Budući da je grčka riječ theós muškog roda, činilo se da u sebi sadrži ideju Boga kao muškarca. Stoga su neke feminističke spisateljice skovale pojam "tealogija" (eng. thealogy, grč. thealogía [θεαλογία], od riječi theá [θεά], boginja, božica) kako bi naglasile Božju žensku dimenziju.
Druge religije
U nekim se akademskim teološkim krugovima tvrdi da teologija predstavlja aktivnost svojstvenu kršćanskoj religiji i da se riječ "teologija" treba isključivo koristiti u kontekstu kršćanske teologije, a da za slične diskurse u drugim religijskim tradicijama treba koristiti neko drugo ime. Za neke je taj pojam prikladan samo za proučavanje religija koje štuju neko božanstvo (theós) i da pretpostavlja uvjerenje u mogućnost govora i mišljenja o tom božanstvu (u pojmu logía) – te da je stoga manje prikladan za religijske kontekste koji su drukčije organizirani (religijama koje nemaju božanstva, ili religijama koje negiraju mogućnost logičkog proučavanja takvih tema). ("Hijerologija" je predložena kako alternativni, općenitiji pojam.)
Budizam
Neka od akademskih istraživanja unutar budizma posvećena razumskom proučavanju budističkog razumijevanja svijeta preferiraju odrednicu budistička filozofija više nego pojam budistička teologija, budući da u budizmu ne postoji isti koncept theósa. Jose Ignacio Cabezon, koji tvrdi da upotreba pojma "teologija" jest prikladna, to može tvrditi samo zato što prema njegovim riječima: "Ne smatram da je teologija ograničena na diskurs o Bogu... Pojam 'teologija' ne smatram ograničenim na njegovo etimološko značenje. U tom etimološkom smislu naravno da je budizam neteološki, budući da odbacuje ideju Boga."
Hinduizam
Unutar hinduističke filozofije nalazimo čvrstu i drevnu tradiciju filozofske spekulacije o naravi svemira, Boga (nazvanog "Brahman", Paramatma i Bhagavan u nekim školama hinduističke misli) i Atmana (duše). Sanskrtska riječ za razne škole hinduističke filozofije je daršana ("viđenje" ili "gledište"). Vishnu teologija je stoljećima u Indiji bila predmet proučavanja mnogih štovalaca, filozofa i učenjaka, a u novije vrijeme njome se počeo baviti niz evropskih akademskih institucija, kao što su Oksfordski centar za hindu studije i Bhaktivedanta College. ''Vidi također: Krishnologija
Islam
Islamska teološka rasprava paralelna kršćanskoj teološkoj raspravi naziva se "kalam". Kršćanskoj teološkoj raspravi bolji i precizniji pandan ipak nalazimo u istraživanju i razradi islamskog prava ili "Fikhu". "Kalam... u muslimanskoj misli ne zauzima vodeće mjesto kao što ga teologija zauzima u kršćanstvu. Da bi se pronašao ekvivalent 'teologiji' u kršćanskom smislu, potrebno je posegnuti u nekoliko disciplina, u usul al-fikh koliko i u kalam." (L. Gardet)
Judaizam
U judaizmu historijski nedostatak političkog autoriteta značio je da se teološka refleksija većinom odvijala unutar konteksta židovske zajednice i sinagoge, a ne unutar specijaliziranih akademskih institucija. Unatoč tome, židovska teologija je historijski bila veoma aktivna i izrazito značajna za kršćansku i islamsku teologiju. Međutim, ponekad se iznose tvrdnje da, ako želimo povući paralelu između judaizma i kršćanstva, kršćanskoj teološkoj raspravi bolje odgovara rabinska rasprava o židovskom zakonu i židovski biblijski komentari.