cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burgess Meredith
Burgess se setio jedne noći, kada se dobar deo filmske ekipe, krišom uvukao na jednu od projekcija „Rockija“: "Kada smo gledali grubu verziju filma na univerzitetu Južne Kalifornije, od vibracija smo drhtali i Silvester i ja. Reakcija je bila neverovatna." "Biti deo „Rocky“ fenomena, za mene je od samog početka bilo nešto što se voli svim srcem. Rocky III je za mene ipak nešto što se ne da porediti ni sa čim drugim." U priči o ulozi Mickeya u filmu „Rocky III“, Sylvester Stallone dodaje da je Mickey razvio očinski odnos, i ljubav prema Rocky-ju. Jedan bez drugog, oni su ništa. Njihova srećna budućnost zavisi od toga da li će biti jedan uz drugoga." "U prilog svim drugim elementima koje je Mickey uneo u samu priču, scenario je sadržao tople i dirljive, očinske izlive ljubavi između mentora i učenika ili prosto – dva najbolja prijatelja, i to su scene koje su najsvetlija tačka „Rocky“ filmova."
Meredith je igrao u četiri, od ukupno šest nastavaka, s’ tim što se u petom delu vratio u Rokijevim flashback-ovima. Nakon što je neko vreme istovremeno bolovao od „Melanoma“ raka kože i degenerativnog oblika Alchajmerove bolesti, Burgess Meredith je umro u svom domu u Malibuu, California, septembra 1997. Imao je 88 godina. Rocky V je bio njegov poslednji veliki film.
Washakie County, Wyoming
je okrug u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 8.533, što je 244 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Los Silos (razvrstavanje)
Los Silos ima više značenja:
Kosmos-2207
Kosmos-2207 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2207 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 30. jula 1992. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-2207 je bio vojni satelit za fotografsku kartografiju.
Al Barḩah, Taiz
Al Barḩah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 703 m.
El Chijol (razvrstavanje)
El Chijol ima više značenja:
In Which We Serve
In Which We Serve (u bivšoj Jugoslaviji distribuiran pod naslovom Borimo se na moru) je britanski crno-bijeli ratni film snimljen 1942. u režiji Davida Leana, kome je to predstavljalo režijski debi.
Film je nastao kao projekt uglednog dramskog pisca Noela Cowarda, koji je napisao scenarij inspiriran stvarnim događajima vezanim uz britanski razarač HMS Kelly i njegovog komandanta Lorda Mountbattena. Coward se u filmu pojavljuje u glavnoj ulozi kapetana Kinrossa čiji razarač HMS Torrin za vrijeme bitke za Kretu tone nakon što su ga njemačke Štuke pogodile bombama. Radnja kroz flashbackove prikazuje ratni put broda, odnosno njegovo sudjelovanje u norveškoj operaciji i evakuaciji iz Dunkerquea, te odraz ratnih zbivanja na živote članova posade.
Film je napravljen za vrijeme trajanja samog rata i imao je snažan propagandni naboj, te su prilikom snimanja producenti surađivali sa Kraljevskom mornaricom. Coward je originalno namjeravao režirati film, ali je shvatio da za to nema interesa i talenta, pa je posao povjerio Davidu Leanu, s kojim će kasnije surađivati. Film koji veliča stoicizam, odlučnost i zajedništvo među pripadnicima britanskih oružanih snaga je primio dobre kritike, isto kao i Coward za svoj nastup. Sljedeće se godine našao među kandidatima za Oscara.
Jiangxi
Jiangxi, čita se Đangsi (kineski: 江西省), je jedna od 23 kineske pokrajina, smještena na istoku zemlje.
Geografija
Pokrajina Jiangxi graniči sa sjevera s kineskim pokrajinama Hubei i Anhui, a sa istoka s pokrajinama Zhejiang i Fujian. S juga graniči sa pokrajinom Guangdong, a sa zapada sa pokrajinom Hunan.
Glavni grad pokrajine Jiangxi je Nanchang, a prema podacima iz 2010. u njoj živi 44,567.475 stanovnika. Pokrajina ima površinu od 164.800 km², koja se proteže u slivu rijeke Jangce.
Klima
Po Köppenovoj klasifikaciji klime Jiangxi ima Vlažnu subtropsku (Cfa, Cwa) s vrućim vlažnim ljetima i relativno toplim zimama.
Privreda
Pokrajina Jiangxi je jedna od siromašnijih kineskih pokrajina s malim BDP koji je iznosio 183,8 milijardi dolara 2011., odnosno 2525 USD po glavi stanovnika. Jiangxi je još i danas pretežno poljoprivredna zemlja, s razvijenim rudarstvom (volfram, bakar).
Los Solares (razvrstavanje)
Los Solares ima više značenja:
Laurence Olivier
Sir Laurence Olivier (Dorking, 22. svibnja 1907. - Brighton, 11. srpnja 1989.), engleski glumac, redatelj i producent. Jedan je od najslavnijih i napoštovanijih glumaca 20. stoljeća, zajedno sa svojim suradnicima Johnom Gielgudom, Peggy Ashcroft i Ralphom Richardsonom. Olivier je u kazalištu i na filmu igrao široki raspon uloga, od grčkih tragedija, šekspirijanskih i restoracijskih komedija do modernih američkih i britanskih dramskih komada. Bio je prvi umjetnički direktor Britanskog državnog kazališta, a danas njegova glavna pozornica nosi njegovo ime. Općenito se smatra najvećim glumcem 20. stoljeća, u istoj kategoriji kao David Garrick, Richard Burbage, Edmund Kean i Henry Irving u svojim stoljećima. Četrnaest je puta nominiran za Oscara, s dvije pobjede za najboljeg glumca i najbolji film za  Hamleta iz 1948., te dvije počasne nagrade uključujući statuu i certifikat. Osvojio je i pet Emmyja, od ukupno devet nominacija.
Rex Harrison
Životopis
Harrison započinje svoju karijeru u dobi od 16. godina u kazalištu u Liverpoolu, a zatim seli u London, gdje u kazališnom komadu Terrencea Rattigana pokazuje svoj talent.
Tijekim 1930-ih sve do 1946. glumio je u oko 20 filmova, različite manje uloge, s prekidom između 1942. do 1944. kada je tijekom Drugog svjetskog rata služio u Royal Air Forceu.
1946. doživljava slavu s glavnom ulogom u filmu Anna and the King of Siam. Svoje najpoznatije filmove snimio je tijekom 1960-ih.
Laurence Olivier
Olivierova karijera kazališnog i filmskog glumca protegla se na više od šest desetljeća u kojima je nastupio u širokom rasponu uloga, od Shakespearova Othella i sir Tobyja Belcha u Dvanaestoj noći do sadističkog nacističkog zubara u  Maratoncu. Kao sin anglikanskog svećenika koji je stekao slavu na daskama West Enda, Olivier je postao odlučan kako će svladati Shakespearea, te je s vremenom postao jedan od najistaknutijih šekspirijanskih interpretatora 20. stoljeća. Nastavio je glumiti sve do svoje smrti 1989. Olivier je nastupio u više od 120 kazališnih uloga, uključujući Richarda III., Macbetha, Romea, Hamleta, Othella, Ujaka Vanju i Archieja Ricea u Zabavljaču. Nastupio je u gotovo šezdeset filmova, uključujući Orkanske visove Williama Wylera,  Rebeccu Alfreda Hitchcocka,  Spartaka Stanleyja Kubricka, Bunny Lake je nestala Otta Premingera, Oh! Kakav krasan rat Richarda Attenborougha,  Njuškalu Josepha L. Mankiewicza,  Maratoncu Johna Schlesingera, Betsy Daniela Petrieja,  Sudaru titana Desmonda Davisa i vlastitim  Henriku V.,  Hamletu i  Richardu III. Na film je prenio i svog Othella, s cijelom kazališnom glumačkom postavom. Na televiziji je, između ostalih, nastupio u komadima kao što su John Gabriel Borkman, Dugo putovanje u noć, Mletački trgovac, Mačka na vrućem limenom krovu i Kralj Lear.
Rex Harrison
Životopis
1964. za svoju ulogu Professora Higginsa u filmu My Fair Lady nagrađen je Oscarom za najboljeg glumca.
Harrisonu, koji je bio elegantna i šarmantna osoba, dodijeljena je 1989. titula Sira.
Laurence Olivier
Rani život
Olivier je rođen 1907. u Dorkingu, Surey, Engleska. Odrastao je u uglednom, strogom i religioznom domu, kojim je dominirao njegov otac, Gerard Kerr Olivier (1896.-1939.), anglikanski svećenik čiji je otac, Henry Arnold Olivier, bio rektor. Mladi Laurence je utjehu našao u pažnji svoje majke, Agnes Louise Crookenden (1871.-1920.), te je bio strašno pogođen kad je ona umrla (s 48 godina) kad je njemu bilo samo 12. Richard i Sybille bili su njegovi stariji brat i sestra.
Rex Harrison
Životopis
Bio je oženjen šest puta:
1948. dok je bio oženjen s Lilli Palmer, imao je ljubavnu vezu s glumicom Carole Landis; koja je počinila samoubojstvo kada se veza završila.
Poslije toga je često u "žutom tisku" nazivan kao Sexy Rexy. Tvorac, američke animirane serije "The Family Guy", Seth McFarland, je u nekoliko intervjua rekao da je karakter "Stewiea Griffina", njegov način govora kao i držanja tijela baziran po Harrisonovom liku.
Laurence Olivier
Rani život
Nastupao je u školskom kazalištu, a u prosincu 1924. kao zamjenik i pomoćnik redatelja u manje poznatom komadu Trough the Crack. U travnju 1925. je glumio Lennoxa u Shakespearovu Macbethu i bio pomoćnik direktora kazališta.
Rana karijera
Olivier je nakon toga sa 17 godina počeo pohađati Central School of Dramatic Art. 1926. se pridružio glumačkoj družini Birmingham Repertory. Isprva su mu u kazalištu dodjeljivani beznačajni zadaci, kao što je zvonar, no njegove su uloge s vremenom postale značajnije, a 1937. je nastupao u ulogama kao što su Hamlet ili Macbeth. Tijekom svoje karijere je tvrdio da je njegova gluma bila čista tehnika, dok je prezirao kolege koje su prisvojili 'Metodu' koju je popularizirao Lee Strasberg. Olivier je upoznao i 25. srpnja 1930. oženio Jill Esmond, obećavajuću glumicu, i dobio jednog sina, Tarquina, rođenog 1936.
Filmski debi je ostvario filmom Privremena udovica, te odigrao glavnu ulogu u  Žutoj karti; međutim, nije puno cijenio film. Kazališnu slavu je stekao u Privatni životima Noela Cowarda 1930., i u Romeu i Juliji 1935., mijenjajući uloge Romea i Mercutija s Johnom Gielgudom. Olivier se nije slagao s Gielgudovim glumačkim šekspirijanskim stilom te bio izritiran činjenicom da je Gielgud dobivao bolje kritike od njega. Tenzije su se užarile 1940. kad je Olivier prišao londonskom impresariju Binkieju Beaumontu i pitao ga hoće li financirati repertoar četiri Shakespearove velike tragedije, Hamleta, Othella, Macbetha i Kralja Leara, ali Beaumont je rekao kako to dolazi u obzir samo u slučaju ako Olivier i Gielgud zamijene svoje uloge Hamleta/Laerta, Othella/Iaga, Macbetha/Macduffa i Leara/Gloucestera te da Gielgud režira bar jednu produkciju, što je Olivier odbio s gnušanjem.
Nakon uloge Romea, pozvala ga je Lilian Baylis kako bi nastupao u Old Vic Theatreu 1937./'38. Olivierove izvedbe u ulogama Hamleta i Iaga su dobile negativne recenzije, dok je uloga Macbetha podijelila kritiku. Ali njegova pojavljivanja u ulogama Henrika V., Coriolanusa i sir Tobyja Belcha u Dvanaestoj noći bili su trijumfi, a njegova popularnost među publikom u Old Vicu učinila ga je jednim od glavnih šekspirijanskih glumaca u Engleskoj do kraja sezone.
Vivien Leigh
Laurence Olivier vidio je Vivien Leigh u The Mask of Virtue 1936., a prijateljstvo se razvilo nakon što joj je on čestitao na izvedbi. Dok su glumili ljubavnike u filmu Vatra iznad Engleske (1937.), Olivier i Leigh su se zaljubili, a nakon završetka snimanja započeli su vezu.
Leigh je igrala Ofeliju u Olivierovu Hamletu u produkciji Old Vica, a Olivier se kasnije prisjetio kako joj se rapoloženje iznimno brzo promijenilo kad se u tišini pripremala za izlazak na pozornicu. Bez neke očite provokacije, počela je vrištati na njega, a onda odjednom zašutjela i počela zuriti u prazno. Odigrala je ulogu bez poteškoća, a sutradan se vratila u normalu bez da se prisjećala događaja. Bilo je to prvi put da je Olivier svjedočio takvom njezinom ponašanju.
Olivier je putovao u Hollywood kako bi započeo snimati  Orkanske visove u ulozi Heatcliffa. Leigh je ubrzo pošla za njim, djelomično da bude s njim, ali i zbog vlastitog sna da dobije ulogu Scarlett O'Hara u filmu Zameo ih vjetar (1939.). Olivier je ubrzo shvatio kako će snimanje Orkanskih visova biti teško, ali bila je to i prekretnica za njega, zbog njegova uspjeha u Sjedinjenim Državama koji mu je do tada izmicao, ali i zbog njegova stava prema filmu, kojeg je smatrao inferiornijim medijom u odnosu na kazalište. Producent filma Samuel Goldwyn je nakon nekoliko tjedana snimanja bio jako razočaran Olivierovom prenaglašenom izvedbom pa mu je zaprijetio da će ga otpustiti. Olivier je glavnu glumicu, Merle Oberon, nazvao amaterkom; međutim, kad je svoje mišljenje iznosio Goldwynu, podsjetili su ga da je Oberon zvijezda filma i već dobro poznato ime u američkom filmu. Rečeno mu je da bi morao biti malo više popustljiviji i tolerantniji prema Oberon. Olivier se kasnije prisjetio kako je Goldwynove riječi uzeo k srcu, ali je kasnije uvidio je bio u pravu; smanjio je intenzitet izvedbe kako bi ona bila u skladu s osobnijim medijom filma i počeo cijeniti mogućnosti koje je nudio.
Film je bio hit, Olivier je hvaljen zbog svoje izvedbe, a uskoro je nominiran za Oscar za najboljeg glavnog glumca. Leigh je osvojila Oscar za najbolju glavnu glumicu u Zameo ih vjetar, a par se odjednom našao u situaciji da su bili najslavnije zvijezde u svijetu. Htjeli su se vjenčati, ali i Leighin muž i Olivierova supruga, Jill Esmond, se isprva nisu htjeli razvesti. Konačno razvedeni, vjenčali su se 31. kolovoza 1940.
Olivierova američka filmska karijera je procvjetala s hvaljenim izvedbama u filmovima  Rebecca (1940.) i  Ponos i predrasude.
Olivier i Leigh zajedno su nastupili u kazališnoj produkciji Romea i Julije u New Yorku. Bila je to raskošna produkcija, ali komercijalni podbačaj. Brooks Atkinson je napisao za New York Times, "Iako su gđica. Leigh i g. Olivier zgodan mladi par, jedva izvode svoje uloge." Par je uložio gotovo svu svoju ušteđevinu u produkciju, a komercijalni podbačaj za njih je značio katastrofu.
Zajedno su snimili film Hamiltonova žena (1941.), s Olivierom u ulozi Horatija Nelsona, i Leigh u ulozi Emme Hamilton. Kako se Britanija uključila u Drugi svjetski rat, Olivierovi su se vratili u Englesku, a 1944. je Leigh dijagnosticirana tuberkuloza na lijevom plućnom krilu, ali nakon što je provela nekoliko tjedana u bolnici, izgledalo je da se oporavila. Na proljeće je snimala  Cezara i Kleopatru (1945.) i otkrila da je trudna, ali je pobacila. Pala je u duboku depresiju koja je dosegnula najnižu točku kad se okrenula protiv Oliviera, verbalno i fizički ga napadajući sve dok nije pala na pod jecajući. Bio je to prvi od mnogih većih živčanih slomova povezanih s maničnom depresijom, ili bipolarnim poremećajem. Olivier je počeo prepoznavati simptome nadolazeće epizode - nekoliko dana hiperaktivnosti praćenih periodom depresije i eksplozivnim slomom, nakon kojeg se Leigh ne bi ničega sjećala, ali bi se osjećala posramljeno i pokajnički.
left|thumb|250px|Olivier i Leigh po dolasku u Brisbane, [[Australija, lipanj 1948.]]
Olivier je 1947. proglašen vitezom, a 1948. se našao u Odboru direktora Old Vic Theatrea. On i Leigh su otputovali na turneju po Australiji i Novom Zelandu kako bi prikupili sredstva za kazalište. Tijekom šestomjesečne turneje, Olivier je postavio Richarda III. i s Leigh nastupio u Školi za skandale i The Skin of Our Teeth. Turneja je polučila veliki uspjeh, a iako je Leigh mučila nesanica te je umjesto jedan tjedan nastupala zamjena, općenito je razumjela zahtjeve koji se pred nju postavljaju, dok je Olivier primijetio kako zna "očarati novinare". Članovi glumačke družine kasnije su se prisjetili svađa između para, od kojih je najdramatičnija bila ona u Christchurchu kad je Leigh odbila izaći na pozornicu. Olivier ju je ošamario, a ona mu je uzvratila i opsovala ga prije nego što je izašla na pozornicu. Krajem turneje, oboje su bili iscrpljeni i bolesni, Olivier je rekao novinarima, "Možda ne znate, ali razgovarate s parom hodajućih leševa." Kasnije je rekao kako je u Australiji "izgubio Vivien".
Uspjeh turneje ih je ohrabrio da se po prvi put zajedno pojave na West Endu, u istim djelima, s dodatkom Antigone, na Leighino inzistiranje jer je htjela odigrati ulogu iz tragedije.
Leigh i Olivier su 1951. nastupili u dvije predstave o Kleopatri, u Antoniju i Kleopatri Williama Shakespearea i Cezaru i Kleopatri Georgea Bernarda Shawa, mijenjajući predstave svaku večer i zaradivši dobre recenzije. Preselili su produkcije u New York, gdje su jednu sezonu nastupali u Zigfield Theatreu. Kritike su uglavnom bile pozitivne, ali ih je kritičar Kenneth Tynan razljutio kad je napisao da je Leigh osrednji talent koji je natjerao Oliviera da kompromitira svoj. Tynanova žučljiva kritika umalo je izazvala novi kolaps; Leigh je, prestrašena od neuspjeha i s namjerom da postigne veličinu, prihvatila njegov komentar, ignorirajući u isto vrijeme pozitivne recenzije drugih kritičara.
U siječnju 1953. je otputovala u Ceylon kako bi snimala Slonov hod s Peterom Finchom. Ubrzo nakon završetka snimanja, pretrpjela je još jedan živčani slom, a Paramount ju je zamijenio s Elizabeth Taylor. Olivier ju je vratio u njihov dom u Englesku, gdje mu je u periodu nedosljednosti Leigh rekla da se zaljubila u Fincha te da ga je prevarila s njim. Nakon nekoliko mjeseci se oporavila. Mnogi Olivierovi prijatelji su nakon toga saznali za njezin problem. David Niven je rekao kako je bila "tiha, tiha, luda", a Noel Coward je u svojem dnevniku izrazio iznenađenost da su "stvari bile loše i pogoršavale se od 1948. ili tu negdje".
Leigh se oporavila dovoljno kako bi 1953. s Olivierom glumila u Uspavanom princu, a 1955. su cijelu sezonu nastupali na Stratford-upon-Avonu u Shakespeareovim Dvanaestoj noći, Macbethu i Titu Androniku. Predstave su uvijek bile dobro posjećene, a kritike su bile dobre. Leighino zdravlje se činilo stabilnim. Noel Coward je uživao u uspjehu s komadom South Sea Bubble, s Leigh u glavnoj ulozi, ali je ona zatrudnila i povukla se iz produkcije. Nekoliko tjedana poslije je pobacila i zapala u period depresije koja je potrajala mjesecima. Pridružila se Olivieru na europskoj turneji s Titom Andronikom, ali je turneja poremećena Leighinim čestim izljevima bijesa na Oliviera i druge članove družine. Po povratku u London, njen bivši muž Leigh Holman, koji je još uvijek vršio veliki utjecaj na nju, je ostao s Olivierovima i pomagao da je smire.
1958., smatrajući kako je brak okončan, Leigh se upustila u vezu s glumcem Jackom Merivaleom, koji je poznavao njeno zdravstveno stanje i uvjerio Oliviera kako će se brinuti za nju. 1959. je postigla uspjeh s komedijom Noela Cowarda Look After Lulu, s tim da ju je kritičar Timesa opisao kao "prekrasnu, ugodno opuštenu, zapravo, ona je domaćica svake situacije."
Rat
Kad je izbio Drugi svjetski rat, Olivier se namjeravao pridružiti Kraljevskom zrakoplovstvu, ali je bio pod ugovorom za druge projekte. Prezirao je glumce kao što su Charles Laughton i sir Cedric Hardwicke, koji su održavali dobrotvorne kriket mečeve kako bi pomogli ratnim naporima. Olivier je uzimao i sate letenja i skupio ih preko 200. Nakon dvogodišnje službe je stekao čin poručnika, ali nikad nije vidio pravi rat.
1944. su on i glumac Ralph Richardson dobili dopust iz mornarice kako bi oformili novu glumačku družinu Old Vic Theatrea u New Theatreu (kasnije Albery, danas Noel Coward Theatre) s noćnim repertoarom s tri komada, prvotno s Peer Gynt Henrika Ibsena, Oružje i čovjek Bernarda Shawa i Shakespeareovim Henrikom III.. Probe su se održavale 10 tjedana uz zvuke njemačkog bombardiranja. Projekt će se na kraju produžiti na pet hvaljenih sezona završivši 1949., nakon prestižne turneje 1948. po Australiji i Novom Zelandu, koja je uključivala Vivien Leigh u produkcijama Richarda III., Škola za skandale Brinsleyja Sheridana i The Skin of Our Teeth Thorntona Wildera.
Druga sezona New Theatrea započela je s Olivierom u ulogama Harryja Hotspura i Justicea Shallowa i Richardsonom u ulozi Falstaffa u Henriku IV., Dijelovi 1 i 2, što se danas naziva vrhuncem engleskog klasičnog kazališta. Čarolija se nastavila s jednim od Olivierovih najslavnijih pokušaja, da u jednoj večeri odigra Sofoklova Edipa i Sheridanova Kritičara; Olivierova tranzicija iz grčke tragedije u komediju u jednoj večeri postala je legendarna. Nakon ovog trijumfa slijedila je jedna od njegovih najdražih uloga, Astrova u Ujaku Vanji.
El Chijolar (razvrstavanje)
El Chijolar ima više značenja:
Laurence Olivier
Rat
U novoj Olivierovoj biografiji Michaela Munna (nazvanoj Lord Larry) tvrdi se da je Olivier unovačen kao agent na tajnom zadatku u Sjedinjenim Državama za britansku vladu od strane filmskog producenta i MI5-ova operativca Alexandera Korde po uputama Winstona Churchilla.
Prema članku u Telegraphu, David Niven, dobar Olivierov prijatelj, je rekao kako je rekao Michaelu Munnu, "To što je bilo opasno za njegovu želju je to da je (Olivier) mogao biti optužen da je bio agent. Bilo je to opasno za Larryja jer je mogao biti uhićen. Još gore, da su njemački agenti shvatili što je Larry radio, siguran sam, pošli bi za njim."
Šekspirijanska trilogija
Nakon što je postigao opću popularnost na filmu, Oliviera je kontaktiralo nekoliko investitora (Filippo Del Giudice, Alexander Korda i J. Arthur Rank), kako bi snimio nekoliko šekspirijanskih filmova, temeljenih na kazališnim produkcijama. Olivier se okušao u režiranju i snimio tri iznimno uspješna filma:  Henrik V.,  Hamlet i  Richard III.
Henrik V.
Kritike su bile odlične, unatoč Olivierovoj nesklonosti. Bio je to prvi naširoko uspješni šekspirijanski film, a mnogi ga smatraju umjetničkim djelom. Nominiran je za Oscare za najbolji film i najboljeg glumca, ali Akademija, prema Olivierovom mišljenju, nije bila sklona ideji dodijeliti sve glavne nagrade strancu, pa su mu dodijelili Počasnu nagradu. Olivier je odbacio nagradu kao "prijevaru".
Hamlet
Olivier se nadovezao na uspjeh s ekranizacijom Hamleta. Igrao je ovu ulogu više od one Henrika, te mu je puno bliži bio melankolični Danac. Međutim, nije mu posebno dobro sjela uloga introvertiranog Hamleta, koji je bio čista suprotnost ekstrovertima za čije je portrete stekao slavu. Duljina  Hamleta (1948.) nije smjela prijeći 153 minute pa je Olivier izrezao gotovo pola Shakespearova teksta. Puristi su ga napali zbog toga, posebno Ethel Barrymore; Barrymore je izjavila kako adaptacija nije ni približno vjerna originalnom tekstu kao što je bila kazališna produkcija njezina brata Johna iz 1922. Ironično, Ethel je te godine dodjeljivala Oscar za najbolji film - te je bila vidljivo potresena kad je pročitala, "Hamlet".
Richard III.
Iako je kritika dobro primila film, bio je komercijalni promašaj. Koda je prodao prava američkoj televizijskoj mreži NBC, a film je postao prvi koji je u isto vrijeme prikazan na televiziji i u kinima. Mnogi su nakon toga iz ogromne gledanosti zaključili da je više ljudi gledalo Richarda III. u jednom prikazivanju nego svi ljudi koji su ga ikad gledali u kazalištima.
Macbeth
Macbeth je navodno trebao biti Olivierov sljedeći šekspirijanski film. No, zbog komercijalnog neuspjeha Richarda III., zajedno sa smrću Alexandera Korde i Mikea Todda, film nikad nije snimljen. Njegova uloga Macbetha u Shakespeare Memorial Theatreu 1955. proglašena je jednom od najboljih svih vremena. Originalno ga je mislio snimati 1948. umjesto Hamleta, ali Orson Welles je u to vrijeme snimao vlastitu ekranizaciju Macbetha koja je došla u kina prva, pa se Olivier odlučio za Hamleta.
Zabavljač
Od kraja Drugog svjetskog rata, Olivier je osim šekspirijanske trilogije rijetko nastupao na filmu.
Vidal Moreno, Charcas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2283 m.
Familia Marroquín, Ensenada
Familia Marroquín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Laurence Olivier
Zabavljač
U drugoj polovici pedesetih, britansko kazalište se mijenjalo s uspjehom "Bijesnih mladih ljudi". John Osborne, autor komada Look Back in Anger, napisao je kazališni komad za Oliviera naslovljen Zabavljač, priču o istrošenom kazališnom komičaru zvanom Archie Rice, koja je premijerno prikazana 10. travnja 1957. u Royal Courtu. Kako je Olivier rekao, "Ja sam Richie. Nisam Hamlet."
Tijekom proba za Zabavljača Olivier je upoznao Joan Plowright koja je od Dorothy Tutin preuzela ulogu Jean Rice kad je produkcija Tonyja Richardsona iz Royal Courta prebačena u Palace Theatre u rujnu 1957. Kasnije, 1960., Richardson je režirao filmsku verziju s Olivierom i Plowright koji su reprizirali svoje kazališne uloge.
Zbog Plowright je ostavio Vivien Leigh, zbog čega je osjećao krivnju do kraja života. Olivier se oženio s Plowright na Dan sv. Patricka 1961., konačno pronašavši sreću. Leigh je umrla 1967.
National Theatre
Olivier je bio jedan od osnivača National Theatrea. Postao je njegov dirketor u Old Vicu prije nego što je sagrađena zgrada u South Banku.
Tijekom svog mandata je nastupio u dvanaest komada (preuzevši uloge u tri) i režirao devet. Međutim, njegova karijera u Nationalu je završila, po njemu, u izdaji i tragediji.
Othello
Za  Othella, Olivier se podvrgnuo transformaciji, za što je bila potrebna posebna studija i veliko mršavljenje, kako bi postigao fizički izgled koji je bio potreban za Venecijanskog Maura. Govorilo se kako je sat vremena mukao na stado krava kako bi postigao željeni duboki glas. Kazališna produkcija Johna Dextera iz 1964. ekranizirana je 1965., za što je Olivier šesti put nominiran za Oscara za najboljeg glumca.
Tri sestre
Olivierov posljednji film u ulozi redatelja bio je  Tri sestre iz 1970., temeljen na istoimenoj Čehovljevoj drami i njegovoj kazališnoj produkciji iz 1967. Prema Olivierovu mišljenju, bio je to njegov najbolji redateljski rad.
Njegove najupečatljivije izvedbe u National Theatreu u Old Vicu bile su one u ulozi Astrova u njegovoj produkciji Ujaka Vanje; kapetana Brazena u produkciji The Recruting Officera iz 1963. Georgea Farquhara; Shylocka u Trgovačkom trgovcu iz 1970.; i portret Jamesa Tyronea u Dugom putovanju u noć Eugenea O'Neilla, produkciji Michaela Blakemorea iz prosinca 1971. Ove dvije zadnje produkcije kasnije su postavljene za televiziju i prikazane u Engleskoj i Sjedinjenim Državama.
Kasnija karijera
Slavan tijekom cijele karijere po svojoj posvećenosti umjetnosti, Olivier je u svojim kasnijim godinama još više vremena posvećivao svojem radu, što mu je navodno bio način da sam sebi skrene pozornost od krivnje koju je osjećao zbog napuštanja bivše supruge Vivien Leigh. Češće se počeo pojavljivati u filmovima, posebno u karakternim ulogama, a ne onim romantičnim iz rane karijere. Nominiran je za Oscar za uloge u filmovima Njuškalo (1972.), Maratonac (1976.) i Momci iz Brazila (1978.). Kako je bio prisiljen povući se iz uloge direktora Royal National Theatrea, bojao se da mu obitelj neće biti zbrinuta u slučaju njegove smrti pa je snimao televizijske specijale i manje filmske uloge, za što je odmah dobivao čekove. Kasnije je slobodno priznao kako nije bio ponosan na većinu tih uloga, i naglasio da posebno prezire film iz 1982. Inchon, u kojem je glumio generala Douglasa McArthura.
Olivier se 1967. podvrgnuo tretmanu zračenja zbog raka prostate, a bio je hospitaliziran i zbog upale pluće. Do kraja života je patio od raznih zdravstvenih tegoba, uključujući bronhitis, amneziju i upalu porebrice. 1974. mu je dijagnosticirana distrofija mišića, a sljedeće godine umalo nije umro. Ipak je preživio sljedeće desetljeće, zarađujući novac u slučaju financijske katastrofe. Ovo objašnjava zašto je Olivier prihvaćao sve poslove koji su mu se nudili, kako bi njegova obitelj bila financijski osigurana nakon njegove smrti. Objašnjava to i njegovo pojavljivanje u filmu iz 1982. Inchon, koji se naširoko smatra jednim od najgorih filmova ikad snimljenih.
Jedno od Olivierovih najdugotrajnijih postignuća ne veže se ni za kazalište ni za film. 1974. je britanska Thames Television objavila Svijet rata, 26-dijelni dokumentarac o Drugom svjetskom ratu za koji je Olivier, doduše nevoljko, posudio glas. Njegovo pripovijedanje bilo je tzv. "Božji glas" koji jadikuje nad razaranjima.
Kad je 1985. dodjeljivao Oscar za najbolji film, odsutno ga je dodijelio pristupivši mikrofonu i jednostavno rekavši "Amadeus". Bio je dosta zaboravljiv pa je zaboravio pročitati nominirane.
1986. se pojavio kao prije snimljeni holografski pripovjedač u produkciji multimedijskog rock mjuzikla Time Davea Clarka na West Endu.
Umro je od raka u Steyningu, West Sussex, Engleska 1989., s 82 godine. Ostavio je sina iz prvog braka, kao i suprugu i njihovo troje djece. Tijelo mu je kremirano, a pepeo pokopan u Westminster Abbey, London.
Unatoč tome što je petnaest godina prošlo od njegove smrti, Olivierovo ime se ponovno našlo na filmskoj špici. Uz pomoć kompjuterske grafike, materijal s njim u mladim danima je uklopljen u film Gospodar neba i svijet sutrašnjice (2004.) u kojem je Olivier "glumio" negativca.
Glasine o biseksualnosti
Od Olivierove smrti nekoliko je biografa napisalo knjigu o njemu, od kojih su neki ustvrdili kako je bio biseksualac.
Joan Plowright je rekla, "Uvijek sam zamjerala na komentarima da sam ja bila ta koja je uništila Larryjev brak s Vivien Leigh. Danny Kaye je povezivan s Larryjem puno prije mene", referirajući se na tvrdnju biografa Donalda Spotoa da se Kaye i Olivier bili ljubavnici. Prema sir Noelu Cowardu, govoreći u seksualnom kontekstu, Olivier je je bio "povodljiv za svim iskustvima", kao što je rekao pokojni prijatelj Michael Thornton. Olivierova autorizirana biografija Terryja Colemana sugerira vezu između Oliviera i starijeg glumca, Henryja Ainleyja, što se temelji na korespondenciji od Ainleyja Olivieru iako knjiga osporava da je bilo ikakvih dokaza koji bi Oliviera seksualno povezivali s Kayeom. Olivierov sin Tarquin je to odbacio kao 'neoprostivo smeće' i pokušao spriječiti objavljivanje knjige. Osim toga, tijekom snimanja filma  Tramvaj zvan čežnja, u kojem je nastupala Olivierova supruga, Vivien Leigh, David Niven je uhvatio Marlona Branda i Oliviera kako se ljube u bazenu. "Okrenuo sam im leđa i vratio se unutra k Vivien. Siguran sam da je ona znala što se događa, ali nije ništa spominjala. Niti sam ja." U kolovozu 2006., na radijskom programu Desert Island Discs, Plowright je odgovorila na pitanje o Olivierovoj navodnoj biseksualnosti rekavši: "Ako je čovjek genij, on nije obična osoba. Ne vodi običan život. Ima ekstreme u ponašanju koje razumijete i pokušavate pronaći način da vas ne zahvate njegovi demoni. Držite se podalje. Nastavljate raditi vlastiti posao i zaokupljeni ste obitelji. A druge stvari na kraju nisu ni važne."
Počasti
Olivier je bio osnivač Chichester Festival Theatrea (1962.-1966.) i Royal National Theatrea Velike Britanije (1962.-1973.), za što je dobio viteško odlikovanje. 12. lipnja 1947. je proglašen vitezom i proglašen barunom Olivierom od Brightona u okrugu Sussex, čime je postao prvi glumac s takvim priznanjem. 1981. mu je dodijeljen Order of Merit. 1984. su u njegovu čast preimenovane nagrade Društva londonskih kazališta, u Laurence Olivier Awards. Iako je bio doživotni plemić i jedna od najcjenjenjenijih osoba u industriji, Olivier je inzistirao da ga zovu "Larry". Jednostavno nije htio čuti da ga netko naziva po titulama kao što su "lord" i "sir".
14 de Noviembre, Güémez
14 de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Los Solís (razvrstavanje)
Los Solís ima više značenja:
Kosmos-2208
Kosmos-2208 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2208 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 12. avgusta 1992. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 900 kilograma. Kosmos-2208 je bio komunikacioni satelit.
Pontirolo Nuovo, Bergamo
Pontirolo Nuovo je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4428 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Windom, Minnesota
Vindom je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.646, što je 156 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Chijolito (razvrstavanje)
El Chijolito ima više značenja:
Kosmos-2209
Kosmos-2209 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
1837
thumb|250px|[[Viktorija (vl. 1837-1901)]]
Kosmos-2209
Kosmos-2209 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 10. septembra 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
1837
Godina 1837. (MDCCCXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom, odn. redovna godina koja počinje u petak po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru (linkovi pokazuju godišnje kalendare).
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
thumb|200px|[[Samuel Morse|Morseov telegraf]]
Kroz godinu
thumb|220px|Verovatno prva [[dagerotipija]]
Rođenja
thumb|150px|[[Elizabeta od Bavarske (carica)|Elizabeta od Bavarske]]
Smrti
thumb|150px|[[Aleksandar Puškin]]
Holle
Hole je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Hildeshajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.396 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3254022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hildeshajm Hole se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Hildeshajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 116 metara. Površina opštine iznosi 61,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.396 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 121 stanovnika/km².
Beorchian, Udine
Beorchian je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Jichișu de Sus, Jichișu De Jos
Jichișu de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Jichișu De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
Los Soto (razvrstavanje)
Los Soto ima više značenja:
Las Tórtolas, Guerrero
Las Tórtolas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 390 m.
Weston County, Wyoming
je okrug u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 7.208, što je 564 (8,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ateistički feminizam
Ernestina Rouz
mini|left|alt=Waist high portrait of woman in her forties, wearing a dark dress, with hair in ringlets|[[Ernestina Rouz bila je feministkinja i ateistkinja pre nego što je sam termin „ateistički feminizam“ nastao]] Ernestina Rouz, rođena u Poljskoj 13. januara 1810. prva je istoriji poznata feministkinja, koja je ujedno bila i ateistkinja. Njeno otvoreno priznanje da ne veruje u judaizam tokom adolescencije doveli su je u sukob sa njenim ocem, koji je bio rabin. Kako bi je prisilio da se vrati jevrejskoj veri, otac ju je bez njenog pristanka obećao za ženu svom prijatelju Jevreju kada je imala 16 godina. Umesto da iznese svoj slučaj pred jevrejskim sudom (gde je njen otac kao lokalni rabin izricao presudu u ovakvim slučajevima), Rouzova je zastupala sebe na sekularnom sudu i dobila parnicu. Godine 1829. preselila se u Englesku, gde je 1835. osnovala britansku ateističku organizaciju „Udruženje svih staleža i nacija“, koja je „tražila ljudska prava za svakoga, bez obzira na pol, stalež, rasu i nacionalnost.“ Držala je predavanja u Engleskoj i Americi (gde se preselila u maju 1836), a Samjuel P. Putnam Treći nazvao ju je „jednim od najboljih predavača svog vremena“ koga „nijedan religiozni muškarac nije mogao da nadmaši u debati.“
U zimu 1836. sudija Tomas Hartel, radikal i slobodni mislilac, podneo je akt o svojini udatih žena u saveznoj državi Njujork, kojim bi se utvrdilo na koji način usavršiti građanska i imovinska prava udatih žena i dozvoliti im da poseduju nekretnine koje bi bile uknjižene na njihovo ime. Pošto je čula za ovu rezoluciju, Ernestina Rouz je pokrenula peticiju i počela da traga za što više ljudi koji bi je podržali, a 1838. je poslala kompletnu listu imena zakonodavnom telu države Njujork. Ovo je bila prva peticija koju je pokrenula jedna žena u Njujorku. Ernestina je nastavila da organizuje sve veći broj peticija, koje je potpisivalo sve više ljudi, sve dok „Akt o imovini udatih žena“ nije usvojen 1848. Ateistkinje Suzan B. Entoni, Elizabet Kejdi Stanton, Lukresija Mot i Franses Rajt su se takođe zalagale za usvajanje ovog akta. Kada su kasnije Suzan B. Entoni i Elizabet Kejdi Stanton analizirale uticaje koji su doveli do održavanja Konvencije u Seneka Folsu, prve konvencije o ženskim pravima koja je održana 1848, navele su tri glavna razloga, a prva dva su bile radikalne ideje Franses Rajt i Ernestine Rouz o religiji i demokratiji, i polazne reforme zakona o imovinskim pravima žena tridesetih i četrdesetih godina 19. veka.
Ernestina se kasnije pridružila grupi slobodnih mislilaca koji su organizovali „Društvo za moralne filantrope“, gde je često držala predavanja. Godine 1837. učestvovala je u debati koja je trajala 13 nedelja, tokom koje je govorila o abolicionizmu, pravima žena, jednakom pravu na obrazovanje i građanskim pravima. Godine 1845. prisustvovala je prvoj nacionalnoj konvenciji ateista. Ernestina Rouz je takođe uvela „agitaciju teme ženskog prava glasa“ u Mičigenu 1846. Tokom predavanja u Vusteru (Masačusets) 1851. suprotstavila se pozivanju na Bibliju kada je u pitanju obezbeđivanje ženskih prava, tvrdeći da su građanska prava i slobode žena zasnovana na „zakonima humanosti“ i da ženama, s ozbirom na to, ne treba pisani autoritet Pavla i Mojsija, jer „naši zakoni i naši zahtevi prethode“ njihovim.
Septembra 1853. prisustvovala je konvenciji o pravima žena u Njujorku i govorila je na biblijskoj konvenciji u Hartfordu 1854. U martu iste godine, krenula je na govorničku turneju u Vašington sa Suzan B. Entoni. Suzan B. Entoni je ugovorila sve susrete, dok je Ernestina Rouz bila zadužena za govorenje; nakon uspeha ove turneje Suzan B. Entoni je krenula na svoju prvu samostalnu govorničku turneju.
Piagge, Pesaro e Urbino
Piagge je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Ateistički feminizam
Ernestina Rouz
Kasnije, u oktobru 1854. Ernestina Rouz je izabrana za predsednicu „Nacionalne konvencije za ženska prava“ u Filadelfiji, uprkos zamerkama da nije prikladno da bude na toj poziciji zbog svojih ateističkih stavova. Suzan B. Entoni ju je podržala u ovoj borbi, rekavši da pripadnost bilo kojoj religiji - i pripadnost nijednoj - treba da imaju jednaka prava na tom događaju. Godine 1856. govorila je na sedmoj Nacionalnoj konvenciji za ženska prava i tom prilikom je izjavila sledeće: „Kada vam ministar traži novac za misionarske svrhe, recite mu da postoje važnije i plemenitije misije koje treba ostvariti kod kuće. Kada bude tražio za koledže koji će obrazovati ministre, recite mu da mora da obrazuje žene... kako bi mogle da nađu neko korisno zaposlenje.“
Ponovo je govorila u Olbaniju na „Državnoj konvenciji za ženska prava“ (početkom februara 1861, poslednjoj koja je održana sve do kraja Građanskog rata. 14. maja 1863. govorila je zajedno sa Elizabet Kejdi Stanton, Suzan B. Entoni, Lusi Stoun i Antonetom Blekvel kada se prva „Ženska lojalna nacionalna liga“ sastala kako bi zahtevala ženska prava i podržala vladu u Građanskom ratu ukoliko je u pitanju „rat za slobodu.“
Wilhelm List
Učestvovao je u Prvom svetskom ratu kao oficir. Posle prisajedinjenja Austrije nemačkom Rajhu najpre je bio komandant 5. armijske grupe u Beču, a po izbijanju Drugog svetskog rata komandovao je 14. i 12. nemačkom armijom. Bio je jedan od komandanata prilikom napada na Poljsku 1939, zatim je učestvovao u ratu protiv Francuske i u napadu na Jugoslaviju i Grčku 1941.
Njegove trupe su zauzele Srbiju i Makedoniju i po okupaciji ovih područja postao je vojni zapovednik Balkana. List je bio jedan od naredbodavaca za masovni teror i zločin nad civilnim stanovništvom Srbije. U toku 1942. otišao je na istočni front i komandovao grupom armije A, radi osvajanja Kubana i Kavkaza ali je ubrzo smenjen. Po završetku rata 1948.god. osuđen je od Savezničkog vojnog suda na doživotni zatvor, ali je 1952. pušten na slobodu.
Ateistički feminizam
Ernestina Rouz
Prisustvovala je sastanku „Američkog udruženja za jednaka prava“, tokom koga je došlo do raskola, a zatim se 15. maja 1869. pridružila Elizabet Kejdi Stanton, Suzan B. Entoni i Lusi Stoun u osnivanju „Nacionalnog udruženja za žensko pravo glasa“. Preminula je u Brajtonu (Engleska) 4. avgusta 1892. u osamdeset drugoj godini života.
Elizabet Kejdi Stanton i Matilda Džozlin Gejdž
left|mini|upright|alt=Shoulder high portrait of an old woman with white hair|[[Elizabet Kejdi Stanton]] right|mini|upright|alt=Chest high portrait of a middle aged woman wearing a dark dress and white shirt, hair up in a bun|[[Matilda Džozlin Gejdž]] Najprominentnije ličnosti koje su se javno zalagale i za feminizam i za ateizam krajem 19. veka bile su Elizabet Kejdi Stanton i Matilda Džozlin Gejdž. Godine 1885. Elizabet je napisala esej pod nazivom „Da li su žene imale korist od hrišćanstva?“ u kome je govorila o tome da je religija u stvari naštetila ženskim pravima navodeći sledeće: „Sve religije do sada učile su nas o vođstvu i superiornosti muškaraca i inferiornosti i potčinjenosti žena. Kakvo god bi novo dostojanstvo, čast i samopoštovanje promenljive teologije donele muškarcu, uvek bi u isto vreme ženama donosile neki novi oblik poniženja.“ Godine 1893. Matilda Džozlin Gejdž napisala je svoje najpoznatije delo „Žena, crkva i država“, koja je bila jedna od prvih knjiga koja je došla do zaključka da je hrišćanstvo glavna prepreka napretku žena i civilizacije uopšte. Godine 1895. Elizabet Kejdi Stanton napisala je „Žensku Bibliju“, a tri godine kasnije objavila je još jedno prerađeno izdanje, u kome je kritikovala religiju navodeći da "Biblija u svom učenju degradira ženu od Postanja do Otkrovenja.“ Stantonova je preminula 1902. godine, a nakon što su se žene u Sjedinjenim Američkim Državama 1920. izborile za pravo glasa, feministički pokreti su bili prilično neaktivni sve do šezdesetih godina 20. veka.
Sadašnjost
Druge značajne savremene ateističke feministkinje su Ajan Hirsi Ali, Ofelija Benson, Amanda Markot,  i Taslima Nasrin.
Od 18. do 20. maja 2012. održana je prva konferencija „Žene u sekularizmu“ u Arlingtonu (Virdžinija), a 28. juna iste godine osnovana je organizacija „Sekularne žene“, prva nacionalna organizacija čiji je fokus na ženama koje nisu religiozne i čija je misija da proširi njihove reči, prisustvo i uticaj.
U avgustu 2012. Dženifer Makrajt osnovala je pokret unutar ateizma poznat pod nazivom „Ateizam plus“ čiji je cilj da „skepticizam bude prisutan pri preispitivanju svega, uključujući društvene probleme kao što su seksizam, rasizam, politika, siromaštvo i kriminal.“
84. pne.
Godina '''84. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Karbona i Cine (ili, rjeđe, godina 670. Ab urbe condita). Oznaka 84. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
El Chilar (razvrstavanje)
El Chilar ima više značenja:
Pamvotida
Jezero Pamvotida (grčki: Παμβώτιδα) ili Janjinsko jezero (Λίμνη Ιωαννίνων, starije ime jezera bilo je: Pamvotis Παμβώτις) najveće je jezero u periferiji Epir.
Geografske karakteristike
Jezero se nalazi u središtu Prefekture Janjina u Grčkoj. Leži u pravcu sjeverozapad-jugoistok. Na zapadu jezera nalazi se grad Janjina, a na sjevernim obalama jezera leži naselje Perama. Preostali dio obale je poljoprivredno zemljište i šume.
Uz jezero su smještene i male ribarske luke i jedna luka za izletničke brodove i nautičare. Jezero ima i jedan otok na svom istočnom dijelu. Na tom otoku, koji se zove Nisi (Nisos), nalazi se servis za brodove. Jezero je s tri strane, sjever, jug i istok (Mitsikeli), okruženo planinama. Grčka magistralna cesta GR-6 ide duž sjevernih obala jezera.
Zanimljivosti
left|thumb|220px|Jezero Pamvotida pored [[Janjina|Janjine, Grčka]]
Župa (Drvar)
Župa je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Drvar koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 81 stanovnika.
Istorija
Vidljivih i otkrivenih starina nema na ovom području. Sadašnje stanovništo se doselilo prije Karlovačkog mira 1699. god. i po tome je jedinstveno u području Unca.
Anna Maria Mozzoni
Ana Marija Moconi (5. maj 1837—14. jun 1920) bila je italijanska feministkinja i najznačajnija figura sufražetskog pokreta zaslužna za utemeljenje feminističkog pokreta u Italiji.
Na početku svoje karijere, Moconijeva je prihvatila utopijski socijalizam francuskog filozofa Šarla Furijea. Kasnije je branila siromašne i borila se za rodnu ravnopravnost, ističući neophodnost zapošljavanja žena kako bi se njihova ličnost razvijala van patrijarhalne porodice.
Godine 1864. napisala je delo „Žena i njen društveni odnos povodom revizije italijanskog građanskog koda“, feminističku kritiku italijanskog porodičnog zakona. Godine 1877. pokrenula je peticiju da parlament ženama da pravo glasa. Naredne godine predstavljala je Italiju na Međunarodnom kongresu o ženskim pravima u Parizu. Godine 1879. prevela je esej „Potčinjenost žene“ Džona Stjuarta Mila sa engleskog na italijanski jezik. Godine 1881. Moconijeva se pridružila ostalim republikancima, radikalima i socijalistima koji su zahtevali opšte pravo glasa, a samim tim i pravo glasa za žene. Iste godine u Milanu osniva Ligu za promociju ženskih interesa kako bi promovisala brojne teme od značajnog interesa za žene. Nastavila je da se bori za ženska prava do kraja svog života i iznela je brojne predloge italijanskom parlamentu od 1877. do 1906. Preminula je u Rimu 1920. godine.
Los Soyates (razvrstavanje)
Los Soyates ima više značenja:
Hollen
Holen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Kukshafen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 860 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3352023.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kukshafen Holen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Kukshafen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 15,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 860 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
El Chilarillo (razvrstavanje)
El Chilarillo ima više značenja:
Fucecchio, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14479 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
1884
Godina 1884 (MDCCCLXXXIV) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom, odn. prijestupna godina koja počinje u nedjelju po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru (linkovi pokazuju godišnje kalendare).
Jun/Juni/Lipanj
mini|200px|left|[[Edison Machine Works, prvo Teslino radno mesto u Americi]] mini|180px|[[Francuska Indokina]]
Avgust/August/Kolovoz
thumb|250px|Železnička stanica u Beogradu