cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antiratni protesti u Sarajevu 1992.
Protesti su započeli kao reakcija na političku situaciju u Bosni i Hercegovini koja se iz dana u dan sve više zaoštravala i prijetila otvorenim oružanim sukobom. Neposredan povod demonstracija je bila blokada Sarajeva od strane Jugoslovenske narodne armije.
Politička pozadina
thumb|right|[[SR Bosna i Hercegovina u SFRJ.]]
1. marta 1992. godine je većina građana BiH referendumom donela odluku o nezavisnosti Bosne i Hercegovine. Srbi su uglavnom bojkotovali referendum o nezavisnosti jer su želeli da ostanu u državnoj zajednici sa Srbijom, te su započeli sa organizovanjem paralelnih institucija. U narednom periodu, u mnogim mestima počinju sukobi između Srpske demokratske stranke i lojalni vladinih snaga. Istovremeno, započinju sukobi između Hrvata i Srba u BiH.
Do 31. marta, više od 200 hiljada Sarajlija potpisalo je zahtev protiv deljenje Bosne i Hercegovine, za nove prevremene izbore i za odlazak nacionalističkih partija sa vlasti.
1. aprila zloglasni Arkanovi "Tigrovi" zauzimaju Bjeljinu, ubijajući više desetina civila. 3. aprila je srpska vojska preuzela Banja Luku. U Mostaru je ispred JNA kasarne eksplodirao tanker sa eksplozivom. 4. aprila u Neumu je proglašena mobilizacija. U noći između 4. i 5. aprila srpske paravojne jedinice su napale policijsku stanicu u Sarajevu.
4. aprila, Evropska zajednica je priznala nezavisnost Bosne i Hercegovine.
Demonstracije u Sarajevu
Hiljade ljudi je izlazilo na ulice kako bi izrazili nezadovoljstvo blokadom Sarajeva, koja je uslijedila odmah poslije proglašenja nezavisnosti BiH. Tadašnja RTV Sarajevo pozivala narod da otvoreno protestuje protiv velikosrpske agresije na Bosnu. Mnogi ljudi, bez obzira na nacionalnost, su bili užasnuti mogućnošću ratnih sukoba i spontano su izlazili na ulice. Tisuće i tisuće ljudi su tokom marta i aprila 1992. godine na ulicama Sarajeva pokušavali sačuvati bratstvo i jedinstvo i spriječiti sukob. Mnogi su nosili Titove slike i obilježja SFRJ. Prosvjedi su trajali tjednima. Iako je rat u BiH bio na pomolu, većina je ljudi odbacivala tu mogućnost kao iluzornu jer su bosanski narodi desetljećima živjeli na istom prostoru.
5. aprila je pred zgradom parlamenta u Sarajevu demonstriralo oko 40 000 ljudi protiv rata u Jugoslaviji. Demonstranti su nakon toga ušli u zgradu narodne skupštine Bosne i Hercegovine, gde su raspravljali o tome kako da se prevaziđe sadašnja kriza i zaustavi rat u BiH. Okupljeni građani su nakon rasprave u zgradi parlamenta jednoglasno usvojili deklaraciju o osnivanju Komiteta narodnog spasa BiH radi očuvanja sigurnosti građana, očuvanja BiH i putem vanrednih izbora uspostave novih organa vlasti. Od JNA je zatraženo da zaštiti građane i njihove živote, obezbedi mir u Sarajevu, da razoruža i otera sve paravojne formacije. Građani Sarajeva su na juriš osvojili republički parlament, rasterali njegove poslanike i konstituisali Komitet javnog spasa sa mandatom da raspiše nove parlamentarne izbore na kojima će biti zabranjeno učešće trenutno vladajućim „nacionalnim“ strankama. Za predsednika tog Komiteta bio je izabran "nezavisni" policijski funkcioner Dragan Vikić (koji se kasnije priključio Izetbegoviću).
Na prosvjednike su pucali pripadnici srpskih paravojnih jedinica iz hotela Holiday Inn, u kojem je bilo sedište Srpske demokratske stranke. 5 ljudi je poginulo a 30 ranjeno. Među ubijenima su bile studentkinje Suada Dilberović i Olga Sučić, koje se smatraju prvim sarajevskim žrtvama rata u Bosni i Hercegovini. Po njima nazvan Most Suade i Olge u Sarajevu. Među ranjenima je bio i foto-reporter Tanjuga Hidajet Delić.
Epilog
7. aprila su predstavnici Srba proglasili nezavisnost Republike Srpske Bosne i Hercegovine. 8. aprila predsednik BiH Alija Izetbegović je proglasio vanredno stanje u Sarajevu.
Ministarstvo unutrašnjih poslova Bosne i Hercegovine je 20. aprila 1992 podnelo krivičnu prijavu protiv Radovana Karadžića zato što je 6. aprila naredio svojim dobrovoljcima da pucaju u grupu od 700 lica iz mase mirovnjaka koji su se nalazili ispred zgrade Skupštine BiH.
U narednom periodu, rat u Bosni i Hercegovini se razbuktao svom žestinom. Unatoč neviđenim masovnim demonstracijama svih naroda Bosne i Hercegovine, počela je krvava oružana borba. Rat je potrajao sve do 1995., kad je okončan potpisivanjem Dejtonskog mirovnog sporazuma.
Ostfildern
Ostfildern je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Eslingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 35.612 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8116080.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Eslingen Ostfildern se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Eslingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 348 metara. Površina opštine iznosi 22,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 35.612 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.561 stanovnika/km².
Hills and Dales, Kentucky
Hils end Dejls je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 142, što je 11 (-7,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ičan Kala
Ičan Kala (perzijski: ایچان قلعه) je utvrđeni Unutarnji stari dio grada Hive u Uzbekistanu. Ičan Kala je stoljećima imala veliku trgovačku važnost kao posljednje odmaralište karavanama prije njihova puta preko pustinje prema Iranu. U 4. vijeku je bio prijestolnicom Horasana, iranske regije koja je procvala zahvaljujući iznimno uspješnom sustavu navodnjavanja čime su tzv. "crni pijesak" pretvarali u raskošne pašnjake, vrtove i voćnjake. Ičan Kala novi procvat doživljava u 18. i 19. vijeku kada je bio prijestolnica Hivanskog kanata kojim su vladali Astrahanci, potomci Džingis-kana.
U njemu se nalazi više od 50 historijskih spomenika, od kojih je nekoliko džamija, medresa i mauzoleja, dvije veličanstvene palače i 250 starih kuća, većinom iz 18. i 19. vijeka, ali starijih korijena. Tako je npr. Džamija Džuma osnovana u 10. vijeku, o čemu svjedoči proslavljena dvorana sa 112 stupova donešenih iz još ranijih građevina, ali joj je današnji izgled iz obnove 1788.-89. godine.
Najznamenitije su njezine pravilne četvrtaste gradske zidine od opeke s četiri gradska vrata na sredini svake strane. Iako su njezini temelji postavljeni u 10. vijeku, današnje 10 metara visoke zidine su podignute u kasnom 17. vijeku i kasnije su obnavljane.
Ostale građevine iz 19. vijeka, kao što su medrese Ala Kulija (1835.) i Islam Hodže (1908.-10.) su izvanredni primjeri skladnog uklapanja novih građevina u staru urbanu jezgru. Zbog toga je Ičan Kala upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2001. godine.
Milan Lang
Milan Lang (Volavje kraj Jastrebarskog, 10. rujna 1863. – Samobor, 6. srpnja 1953.), hrvatski učitelj, pisac, prevodilac i etnograf. Brat je zagrebačkog biskupa Josipa Langa.
Biografija
Lang je cijeli svoj život proveo u Samoboru, iako se rodio u Jastrebarskom. U Samobor je došao 1883. kada se zaposlio kao učitelj gdje se iskazao u svom poslu. Pismenost je, zahvaljujući njemu, porasla.
Lang se iskazao i kao aktivan član u neškolskim udrugama. Bio je član Općinskog odbora, tajnik i zborovođa HPD "Jeka" te tajnik vatrogasne postaje.
Zbog svih ovih zasluga Općinsko poglavarstvo proglasio ga je počasnim građaninom Samobora.
"Samobor-narodni život i običaji"
U knjizi "Samobor-narodni život i običaji" Lang je opisao tadašnji život u Samoboru i njegovoj okolici. Knjiga je najprije tiskana u "Zborniku za narodni život i običaje" koju je Jugoslavenska akademija znanost i umjetnosti izdavala te je 1915. počela izlaziti kao posebna knjiga.
Valenciennes
Valensijen je grad u severnoj Francuskoj u regionu Sever Pa de Kale i departmanu Sever. Istorijski, grad pripada regionu Eno (Hainaut). Kroz Valensijen protiče reka Šelda, koju Francuzi zovu Esko (Escaut).
Valensijen se nalazi na 52 kilometra od Lila, 106 kilometara od Brisela i 200 kilometara od Pariza.
Ovaj region je doživeo ekonomski i demografski pad u periodu 1975—1990, ali se od tada oporavlja. Po popisu iz 1999. grad je imao 41.278 stanovnika, dok je u široj oblasti živelo 399.677. Godine 2008. Valensijen je imao 42.656 žitelja.
Do 1970ih glavna industrija je bila industrija čelika i tekstila. Godine 2001. u gradu je otvorena linija za proizvodnju automobila (Tojota Jaris). To je danas najznačajnija industrija u Valensijenu.
Istorija
Valensijen se prvi put pominje 693. u pravnom dokumentu kralja Klovisa II. Od 923. je pod suverenitetom Svetog rimskog carstva. Veruje se da je 1008. Bogorodica „sveim kordonom“ spasla Valensijen od kuge, što se i danas proslavlja. Od 16. veka grad je u okviru Španske Nizozemske. Luj XIV je 1677. zauzeo Valenijen za Francusku.
Horezm
mini|hochkant=1.2|[[Satelitsko snimanje|Satelitska snimka (2009.)]]
Horezm (ili Horezem i Kvarizem) je drevno područje uz donji tok rijeke Amu-Darje južno od Aralskog jezera koje obuhvaća moderni Uzbekistan, Tadžikistan, Turkmenistan i sjeverni Iran. Na zapadu se preko iranske visoravni vjerovatno prostirala sve do obale Kaspijskog jezera. Na jugu je bila omeđena Horasanom, na jugoistoku Kangdžuom i Sogdijska Transoksanijom, na sjeveru zemljom Alana, na sjeveroistoku zemljom Huna. Glavni grad je bio Keneurgenč (Stari Urgenč). U 17. vijeku glavni grad premješten je u Hivu kada je osnovana država poznata kao Hivski Kanat.
Etimologija
Horezm je bio poznat i pod imenima Horazmija (Horasmia), Hvarezmija, Hvarizm, Hvarazm, Horasam i Horesm. Arapski geograf Jakut al-Hamavi je u svom djelu al-Baladanov Mu'jem napisao da je ime „Hvarezm” potječe perzijske riječi „hvar” (خور) i „-konv” (زم), a odnosi se na kuhano riblje meso koje je bilo glavna hrana tamošnjeg stanovništva.
C. E. Bosworth s ovom tvrdnjom se ne slaže, navodeći da (خور) znači „Sunce”, a (زم) „Zemlja”. Naziv zemlje bi trebao doslovno značiti „Zemlja izlazećeg Sunca”. Drugi tvrde da je u pitanju spoj iranskih riječi „hvar/har”, što znači „niska” i „zam/zem”, što znači „zemlja” odnosno „domovina”. Stoga bi naziv Horezm doslovno trebao značiti „nizina”, a što odgovara opisu jer je Horezm uistinu najniži dio Središnje Azije, s izuzetkom područja uz Kaspijsko jezero na dalekom zapadu. Različiti oblici hvar/har/hor se često rabe u Perzijskom zaljevu za ravnice i zaljeve, odnosno močvarna područja, na primjer Hor Musa, Hor Abdallah, Hor al-Azim, Hor al-Himar itd. Naziv se pojavljuje i u ahemenidskim natpisima kao „Huvarazmiš” kao opis za dio Perzijske Monarhije odnosno satrapiju. S izuzetkom seleukidskog i mongolskog perioda, odnosno u vremena kada su Horezmom vladali lokalni vladari do 1878. i osvajanja od strane Ruskog Carstva Horezm je u većoj ili manjoj mjeri uvijek bio dijelom Irana – bilo kao satrapija, kao kanat Horasana ili iranska pokrajina. Tradicionalno se smatra dijelom iranske kulturne sfere.
Na području nekadašnjeg Horezma danas žive različiti narodi: Uzbeci, Karakalpaci, Turkmeni, Perzijanci, Tadžici i Kazasi.
Crkva bosanska
thumb|desno|250px|Rasprostranjenost crkava u Bosni. Crkva bosanska je bila crkvena zajednica bosanskih hrišćana u srednjem veku. Iako su je katolička i pravoslavna crkva smatrale jeretičkom, njeni pripadnici su sebe smatrali pravim hrišćanima. I dan danas se u nauci vode rasprave o karakteru crkve bosanske i njenoj povezanosti sa bogumilskim pokretom.
Crkva bosanska prestala je da postoji nakon sloma srednjovekovne bosanske države i osmanlijskog osvajanja Bosne 1463. godine.
Prvu studiju o Crkvi bosanskoj napisao je 1849. francuski povjesničar Charles G. A. Schmidt, u kojoj navodi da je bila dualistička, umjerene orijentacije i vrlo srodna katarskoj sekti koja se iz Carigrada proširila do Dalmacije, a odatle u Bosnu, sjevernu Italiju i južnu Francusku (albižani). Božidar Petranović 1867. prvi je južnoslavenski autor koji se bavio fenomenom Crkve bosanske. On tvrdi da je u biti bila pravoslavna s malim modifikacijama. Kao odgovor njemu katolik Franjo Rački 1869. i 1870. dokumentira tvrdnje da je Crkva bosanska pripadala neomanihejskoj dualističkoj herezi, a 1924. Vaso Glušac učvršćuje Petranovićeve tvrdnje da je Crkva bosanska bila pravoslavna.
Uređenje
Među pripadnicima Crkve bosanske razlikovali su se pravi hrišćani (duhovnici, koji su se u pridržavali svih verskih propisa) i mrsni odnosno mirski ljudi (vernici, koji se nisu morali strogo pridržavati verskih propisa). Naziv hrišćanin ili pravi hrišćanin, se često shvata u značenju reči monah, zbog podvižničkog života koji su ispunjavali. Za razliku od istočne i zapadne crkve, čija su zvanja na grčkom ili latinskom jeziku, bosanski hrišćani su koristili narodne slovenske reči za sveštenstvo. Vrhovni poglavar crkve bio je djed, a sveštenici su bili gosti i starci (pod zajedničkim imenom strojnici). Mnogi povezuju te nazive sa odgovarajućim grčkim nazivima, pa se smatra da je značenje reči gost — iguman (koji je imao svoju gostionu), starac – prezviter, strojnici su jereji, a djed — episkop.
Obeležja
thumb|right|[[Hvalov zbornik iz 1404.]] Pripadnici Crkve bosanske su sebe nazivali hrišćanima (hristjani, krstjani). U bogosluženju su koristili staroslovenski jezik, a u verskim knjigama ćirilično pismo. U hižama (staroslovenski: hiža — kuća; opštežitije) bosanskih hrišćana bio je uobičajen zajednički život žena i muškaraca. Djedovi crkve bosanske nosili su narodna slovenska imena (umesto tada uobičajenih hrišćanskih imena grčkog i jevrejskog porekla), a za sva sveštena zvanja su koristili slovenske nazive. Godine su brojali od rođenja Hrista, a ne od stvaranja sveta (kao što je po vizantijskom kalendaru). Crkva bosanska nije prihvatala crkvenu hijerarhiju ni zapadne, niti istočne rimske crkve. Usled pritisaka, Crkva bosanska zvanično je priznala papu i Rim, ali nije ispunjavala svoje obaveze prema rimskoj crkvi, čak su pružali utočište onima koje je proganjala katolička i pravoslana crkva.
Sačuvani spisi bosanskih hrišćana (Hvalov zbornik, Testament gosta Radina, Mletačka apokalipsa, Radoslavljevo jevanđelje, Kopitarovo bosansko jevanđelje) su pravoverni prepisi delova Novoga zaveta, u kojima nema „velikih tema“ manihejskog dualizma, sa kojima su često povezivani: dobri i zli bog, materija kao zamka zla, Satanin pad, reinkarnacija.
Istorija
Hrišćanska crkva u Bosni se prvi put pominje pod latinskim imenom -{ecclesia bosnensis}- (ili -{bistuensis, boestoensis}-) 530. i 533. godine na crkvenim saborima u Saloni, metropoli rimske Dalmacije, gde je njen biskup (episkop) Andrija potpisao akte crkvenih sabora. Smatra se da je sedište ove starohrišćanske crkvene opštine bilo u Mošunju kod Travnika ili kod Zenice, u vreme kada su Bosnom vladali Istočni Goti.
XI vek
Najranije podatke o Crkvi bosanskoj dobijamo iz spiska djedova crkve bosanske, gde se kao prvi poglavar navodi djed Jeremija, za koga se pretpostavlja da je vodio crkvu između 1010. i 1024. godine i koga neki povezuju sa popom Jeremijom.
U to vreme neki od hrvatskih glagoljaša i pristalica slovenskog bogosluženja, koje je katolička crkva proglasila jereticima na splitskim saborima otišli su u Bosnu, gde je crkva dopuštala staroslovenski jezik.
XII vek
thumb|right|Odložen luk i prijateljski pozdrav otvorenom šakom. Za vreme Kulina bana (1180—1204) bosanska crkva dospela je u središte međunarodne pažnje jer je pružala utočište prognanim patarenima iz Dalmacije i babunima iz Raške. Ban Kulin je bio oženjen sestrom Stefana Nemanje, za koju se tvrdi da je imala bogumilska uverenja. Kulin je prognanima pružio utočište i primio ih kao dobre hrišćane i tako ostao u narodu upamćen kao „dobri ban Kulin“.
Usled progona bogumila u Raškoj, započetih Saborom protiv bogumila Stefana Nemanje 1186. godine, veliki broj preživelih je prebegao u Bosnu, gde je pronašao utočište u hižama (opštežitijima) bosanske crkve. Približno u isto vreme, katolička crkva, na čelu sa splitskim nadbiskupom, proterala je iz Splita i Trogira veći broj patarena, koji su našli spas kod Kulina bana. Među prebeglim patarenima je bio i Aristodije, „vješt latinskoj i slavenskoj knjizi“, za koga se smatra da je kasnije postao djed Rastudije, poglavar Crkve bosanske. I pored toga što će bosanskog bana Kulina zbog toga proganjati i papa i Ugarska, Bosna je ipak još dugo ostala slobodna oaza „kamo su se spašavali heretici zapadnog, latinskog svijeta, kao na jedino evropsko ostrvo, gdje se poštuje sloboda savjesti i uvjerenja“.
Godine 1199. kralj Dalmacije i Duklje, Vukan Nemanjić, najstariji sin raškog vladara Stefana Nemanje, obavestio je papu Inoćentija III, osnivača Inkvizicije, da se „u zemlji Bosni razvija jeres ne malih razmera i to u tolikoj meri da je i sam ban Kulin, pošto je sa svojom ženom i svojom sestrom ... i sa više svojih srodnika bio zaveden, preveo u ovu jeres više od deset hiljada hrišćana“. U pismu se još obrazlaže opasnost od njihovog učenja koje se toliko raširilo u Bosni, da predstavlja ozbiljnu opasnost po interese rimske crkve.
XIII vek
Dana 11. oktobra 1200. papa Inoćentije III je pisao svom vazalu, ugarskom kralju Emeriku:
Papa je ugarskom kralju Emeriku naredio da se obrati Kulinu i da izdejstvuje da Kulin iz Bosne protera jeretike, a ako Kulin ne posluša, da pokrene vojsku na Bosnu. Kulin je pokušao de izbegne opasnost od krstaškog rata pismom papi u kom je pravdao svoje postupke time što tobožnje jeretike nije smatrao krivovercima nego dobrim hrišćanima, te je zamolio papu da pošalje izaslanika da ispita stvari. Dana 21. novembra 1202. papa je napisao splitskom nadbiskupu Bernardu:
Bilinopoljska izjava
Dana 8. aprila 1203. godine, papini izaslanici na crkveno-državnom saboru na Bilinom Polju kod Zenice iznudili su potpisivanje Bilinopoljske izjave od bana Kulina i starešina bosanskih hrišćana — Dragiše, LJubina, Dragoša, Pribiše, LJubena, Radoša i Vladoša — kojom se ovi odriču raskola (šizme) i priznaju učenje i običaje rimske crkve, uz svedoka dubrovačkog arhiđakona Marina. Tom izjavom su prvaci Crkve bosanske dali pismenu izjavu papinom poslanstvu da se odriču raskola, da će ostati verni naredbama i zapovedima svete Rimske crkve, da će u svim mestima gde imaju zajednice imati i hramove i sveštenike koji moraju barem nedeljom i praznicima držati službu i ispovedati, da će u crkvama imati oltare i krstove, a pored crkvi groblja, da će čitati knjige, kako Novog tako i Starog zaveta, da će najmanje sedam puta godišnje pričešćivati od sveštenika, da će se pridržavati postova određenih od crkve, da će slaviti crkvene praznike, da će žene u zajednici biti odeljene od muškaraca kako u spavaonicama tako i za trpezom, da neće primati venčane žene ili muškarce, osim ako se oboje zajednički obrate, da nikoga ko je manihejac ili drugi krivoverac, neće primiti da s njima stanuje, da će se od svetovnjaka razlikovati odećom, koja će biti zatvorenih boja, ne šarena, da se neće zvati hrišćanima nego braćom, da će izbor starešina potvrđivati rimski sveštenik. Na kraju kažu: Za sve stavke starešine su potpisali da jamče „u ime sviju koji pripadaju našoj zajednici, sa svim imanjima i stvarima“. Posle toga su hrišćanski poglavari LJubin i Dražeta povedeni s Jovanom Kazamarisom na dvor ugarskog kralja Emerika, gde su 30. aprila, u prisustvu mnogih, ponovili obećanje i zakleli se da će biti verni katoličkoj crkvi.
Ipak, bosanski hrišćani su se veoma brzo vratili svojim običajima. Nastavili su da biraju starešine ne predlažući ih papi na potvrdu. Papa je onda optužio biskupa Vladimira da je puki neznalica i besramni branitelj jeretika, kojima je poglavica njegov rođeni brat, da u crkvi ne vrši nikakve službe božje niti deli svete tajne, pa ni forme krštenja ne zna, već s jereticima u nekom selu boravi.
Krstaški pohodi na Bosnu
thumb|right|Proterivanje golih [[katari|katara iz Karkasona 1209. godine]] Početkom 13. veka inkvizicija je započela masovne progone hrišćana koji su se protivili rimskoj prevlasti. Papa Inoćentije III je pokrenuo dvadesetogodišnji krstaški rat protiv katara u Langdoku (danas južna Francuska) koji je trajao od 1209. do 1229. godine. Stepen nasilja prema katarima je bio ekstremno velik, a na početku rata krstaši su pobili ceo grad Bezijer od 10.000 stanovnika. Dana 15. avgusta 1209. krstaši su osvojili Karkason, gde su oduzeli stanovništvu svu imovinu i proterali ih gole iz grada. Mnogi hrišćani beže u Bosnu pred progonima krstaša. Dana 2. jula 1223. godine kardinal Konrad, papin legat za Francusku napisao je pismo kojim saziva francuske biskupe na sinod u kom je takođe dodao da na Balkanu živi njihov starešina, kojeg albižani nazivaju papom, i kome dolaze po savete i da on ima svog namesnika u Francuskoj, Bartolomeja iz Karkasona. Engleski istoričar Rodžer de Vendover 1236. takođe je pominjao jeretičkog papu u Bosni. U to vreme na čelu Bosanske crkve bio je djed Rastudije.
Istovremeno, usled nastavljenih progona bogumila u Raškoj koje su vršili Nemanjini sinovi, Stefan i Sava Nemanjić, mnogi prognanici su takođe bežali u Bosnu. Prvi Sinod Srpske pravoslavne crkve u Žiči 1221. godine prokleo je poglavare bosanske crkve koja prima prognane hrišćane:
Godine 1233. papa je poslao u Bosnu svog izaslanika, Jakova Pekorarija, naloživši mu da smeni bosanskoga biskupa, „zaštitnika jeretika“, koji se branio da je iz neznanja pogrešio. Jakov Pekorari je okrivio dubrovačkog nadbiskupa za stanje u bosanskoj biskupiji, jer je on bio dužan da zna za to, a ipak je postavio jeretika za biskupa i trpeo da se služba božja ne obavlja u crkvama. Zato je papin legat Jakov izuzeo bosansku biskupiju iz dubrovačke jurisdikcije i podredio je kaločkom nadbiskupu. Zatim je smenio bosankog biskupa, i umesto njega 1234. postavio Nemca Johana iz Vildeshauzena, pripadnika dominikanskog reda, osnovanog za suzbijanje jeresi. Bosanci nisu priznali ovog biskupa, već su izabrali svoga, tako da su u Bosni uporedo postojala dva biskupa, jedan bosanski i drugi latinski. Dominikanci su onda uz pomoć inkrivicije počeli progone krivoveraca po Bosni, što je izazvalo veliko nezadovoljstvo među stanovništvom.
Papa Grgur IX 1234. godine započeo je krstaški rat protiv jeretika u Bosni, a 1235. potvrdio je darovnicu ugarskog kralja Andrije po kojoj je Bosna pripadala hercegu Kolomanu. Između 1235. i 1237. Ugarska je izvršila krstaški pohod na Bosnu i pri tom zauzela područje Humske zemlje. Rat je trajao skoro pet godina, krstaši su preplavili Bosnu, a stanovništvo je pružalo žilav otpor. Novi biskup Johan je tražio od pape da ga razreši dužnosti, a papa mu je odgovorio: „Ako te teškoće ratne pritišću, ljubav prema Bogu, prema tvojoj duši i poverenoj ti crkvi traže od tebe, da do smrti ne bežiš od tvoje teške službe. Stoga te savetujemo, da odustaneš od molbe za ostavku i ne ostaviš upravu tvoje crkve, nego da na jeretike i ostale protivnike katoličke vere muški i jakom rukom udariš.“ Pošto je ovaj pohod ostao bez znatnijih uspeha, ugarski kralj Bela IV i kaločki nadbiskup ponovili su svoj zahtev papi Inoćentiju IV da im izda dozvolu za pokretanje novog krstaškog rata. Bosanski ban Matej Ninoslav napisao je papi pismo u kom je pokušao da ga ubedi da je revni katolik i da nikada nije bio jeretik, što su papi potvrdile i komisije koje je slao u Bosnu. Godine 1248. papa je napisao kaločkom nadbiskupu: „Kako smo doznali, nije plemeniti gospodin Ninoslav, ban bosanski, odstupio od prave vere, nego živi kao katolik i opslužuje hrišćanske propise, iako je nekada u nevolji dobio pomoć i naklonost jeretika protivu neprijatelja svojih.“
Po završetku rata, ugarski dvor 1250. godine izmestio je sedište bosanske biskupije iz Bosne u Đakovo. Približno u isto vreme i pravoslavni episkop Humske zemlje napustio je sedište u Stonu i prešao u manastir sv. Petra na Limu. NJihovim odlaskom nastao je vakuum u kojem tokom narednog perioda izrasta heterodoksna Crkva bosanska.
Godine 1284. Stefan Dragutin je od ugarskog kralja Ladislava IV dobio na upravu delove bosanske zemlje. Kao uporišta protiv bogumilskog uticaja iz Bosne, podizao je manastire s obe strane Drine: Tronoše, Rače, Papraće i Tamne. Godine 1291. godine Dragutin je javio papi Nikoli IV kako po Bosni ima mnogo patarena i zamolio ga da pošalje franjevce koji su poznavali bosanski jezik. Na njegovu molbu papa mu je poslao dvojicu franjevaca slavonske pokrajine. NJegov biograf, Danilo Drugi, kaže da Dragutin „mnoge od jeretika bosanske zemlje obrati u hrišćansku veru i krsti ih.“
XIV vek
1325. godine Papa Jovan XXII piše Stefanu Kotromaniću da se „veliko mnoštvo jeretika sabralo sa svih strana i preselilo u Bosnu“.
1337. godine hrvatski knez Nelipac preduzima krstaški pohod na Bosnu. Papa poziva hrvatske velikaše da pomognu knezu Nelipcu, a u pismima, kao glavnog krivca za jeres koja je zadesila Bosnu, navodi bana Stjepana II. Bosanski ban Stefan II pokušava da sukob izgladi mirno, i papinog legata franjevca Gerarda, koji 1339. dolazi da istraži probleme u Bosni, na samoj granici ljubazno dočekuje, ubeđujući ga da nema potrebe za novim krstaškim ratom. Gerard o tome piše papi, koji nakon toga u drukčijem duhu piše bosanskom banu februara 1340. godine: "Dragom sinu plemenitom Stjepanu banu bosanskom pozdrav i apostolski blagoslov. Iz izveštaja fra Gerarda doznali smo, da je na nagovor kralja Karla došao kod tebe i našao te spremna, da se u bosanskoj banovini obnovi služba Božja, koja je zbog mnogih tamošnjih jeretika odatle sasvim nestala, te želiš da se obnove sve crkve, koje tamo leže sada porušene, i da se u njima vrši služba Božja po obredu i običaju crkvenom. Stoga te molimo da dobro promisliš, kolika opasnost tebi i tvojim naslednicima preti, ako u Bosni slobodno ostanu. Zato svoju odluku hrabro sprovedi i ako nam budeš slao poslanike, da nas o svemu obavestiš, a mi ćemo ugarskog kralja i ostale vernike i vladare okolnih mesta pozvati da ti pomognu". U skladu sa Stjepanovim obećanjima, između 1340. i 1343. godine organizovan je franjevački red u Bosni i počinje jače delovanje katoličke crkve. Podizani su franjevački manastiri, a "fratri su obraćali i krštavali mnogo jeretika, pa su iz svih onih krajeva, na glas o njihovoj dobroti i dobrim delima koja su činili, svakodnevno hrlile mnoge osobe sveta života u bosansku vikariju, kako se nazivalo glavno njihovo sedište."
Nakon velikih šumskih požara u Bosni 1366. godine, u izgorelim krajevima su "podignuta mnoga sela, u kojima stanuju bosanski patareni, koji se zovu manihejci, i ti tvrde da je Bog spalio i sažgao ona brda na njihovu korist, jer Bog ljubi njihovu vjeru..."
Povremeno i dalje nailazimo na svedočanstva o verskim prognanicima koji se sklanjaju u Bosnu, poput engleskog jeretika Gvalterija krajem 14. veka. Italijanski katar Jakov Beh (it: Giacomo Bech) pred inkvizicijskim sudom priznaje da je 1378. godine krenuo u Bosnu gde je trebao naučiti nauku od tamošnjih učitelja, ali zbog lošeg vremena nikada nije stigao. On navodi i mnoge druge katare (Moretus Rebelator de Barbis, Ivan Naro, Granoni Bencio, Petar Patrius, njegov brat Jakobini, Bernardo Rošerio...), iz njegovog gradića Chieri na severu Italije, koji su tih godina takođe išli u Bosnu radi učenja.
XV vek
Godine 1402. papa Bonifacije IX zapisuje u svojoj buli „Ex iniucta Nobis“ da su franjevci obratili krivovernika »pet stotina tisuća ili oko toga broja«. 19. decembra 1403. godine Dubrovčani pišu ugarskom kralju Žigmundu o velikim troškovima koje su imali "obraćajući patarene od bosanske vere na hrišćanstvo".
Ugarski kralj Žigmund Luksemburški je nakon rata protiv Bosne, iz njenog sastava izdvojio Srebrenicu, poznatu po rudnicima srebra, i poklonio je srpskom despotu Stefanu Lazareviću 1411. godine. Stefan Lazarević je svoju vladavinu u toj oblasti započeo jednim teškim činom. Kad su se u rudniku Srebrenici pobunili rudari, naredio je da se kolovođe kazne stavljanjem usijanih belutaka pod kolena, i tako zauvek ostanu osakaćeni. U starom ćirilskom srpskom dokumentu koji opisuje kako je Srebrenica osvojena od Bosne, za njezine stanovnike se kaže: "Se že vsi jeresi bogomilskie sut".
U 1440-im godinama katoličenje je bilo u punom zamahu. Poslednji vladari Bosne su bili saveznici katoličke crkve i progonitelji bosanskih krstjana, u nadi dobijanja pomoći zapadnih država za odbranu od nadirućeg Osmanskog carstva. Početkom 1453. godine djed bosanske crkve (verovatno Miloje 1430-1450 ili Ratko II 1450-1465) napušta teritoriju Bosne i traži utočište u Hercegovini kod hercega Stjepana Vukčića, gde mnoge bosanske hrišćane preobraćaju u pravoslavlje. Tako se 1453. godine u poslanici carigradskog patrijarha Genadija II Sholarija sinajskim kaluđerima kaže da je pravoslavni vladika u zemlji Hercega Stjepana obratio mnoge od ''kudugera" u pravoslavnu veru, uključujući i bosanskog djeda.
Godine 1459. za vladavine kralja Stefana Tomaša (1444 — 1461) započinje zvaničan progon bosanskih hrišćana, koji su morali da dođu pod okrilje Rimske crkve ili da budu prognani.
1461. Stjepan Tomaš zarobljava tri poglavara bosanskih hristjana: Đura Kućinića, Stojšana Tvrtkovića i Radmila Voćinića, i šalje ih u Rim papi Piju II na isleđivanje. Po papinom nalogu, kardinal Huan de Torkemada, stric velikog inkvizitora Tomasa de Torkemade, je sastavio odricanje (objuraciju) u pedeset tačaka, gde se navodno izlažu sve njihove glavne zablude, koje on pobija katoličkom naukom. Spis je poznat pod nazivom Pedeset zabluda manihejskih u Bosni.
1466. godine je jedan od poglavara Crkve bosanske, gost Radin, pismeno zatražio od Mlečana odobrenje da se pred Turcima skloni u Mletke (Veneciju), i zapitao da li može povesti pedeset-šezdeset članova svoje crkve, što neki smatraju glavninom preostalih starešina.
Bosanska crkva nakon propasti bosanske države i sama prestaje postojati, a bosanski hrišćani se vremenom stapaju sa postojećim religijama u Bosni. Postoji teza, koju uglavnom zastupaju bošnjački naučnici, po kojoj bosanski hrišćani, odnosno bogumili, progonjeni kako od pravoslavne tako i od katoličke crkve, dolaskom Osmanlija masovno prelaze u islam. Ovu tezu mnogi naučnici osporavaju, a prema stranim autorima (Fine, Malkolm) broj krstjana uoči osmanlijskog osvajanja, i u prvim decenijama turske vlasti, je iznosio nekoliko stotina ljudi. „Stoga se čini da se u vreme kad su Turci preuzeli vlast, Crkva bosanska bila već raspala i stvarno ugasila.“
XVI vek
U otomanskim katastarskim knjigama za Bosnu od druge polovine 15. do kraja 16. veka, u kojima su ljudi razvrstani po verskoj pripadnosti, uporedo sa pravoslavnima i katolicima, za koje se upotrebljavaju nazivi “gebr” ili “kafir” (što znači nevjernik), navodi se i naziv kristian. U prvim takvim knjigama navedena su dva-tri čitava sela kao kristiani, čiji ukupan broj iznosi oko 700 ljudi.
Stećci
Bosanski hrišćani nisu pokopavali mrtve na crkvenim grobljima već na njihovom imanju, planini, livadi, šumi, voćnjaku. Stećci, kameni nadgrobni spomenici koji se nalaze svuda po Bosni, razasuti pojedinačno ili u malim grupama, smatraju se najvažnijim materijalnim ostacima bosanskih hrišćana.
Do sada je pronađeno preko 60.000 stećaka na teritoriji Bosne i pograničnim predelima okolnih zemalja. Na mnogim stećcima, pokojnik ističe da leži na svojoj zemlji "na svojini, na plemenitoj", što ukazuje da su sahranjivani na svojim imanjima. Ipak, iako neki stećci nesumnjivo svedoče o pripadnosti pokojnika „pravoj veri bosanskoj“, postoje i oni pod kojima su pokopani pripadnici pravoslavne i katoličke crkve.
Bogumili i crkva bosanska
Jedno od spornih mesta za istraživače srednjevekovne bosanske prošlosti je odnos bogumila i crkve bosanske. Tumačenje tog odnosa varira od pružanja utočišta, bez ikakvog uticaja na učenje, do potpunog stapanja bogumilskog pokreta sa bosanskom crkvenom organizacijom. Bogumili, koji su se takođe nazivali hrišćanima, takođe nisu prihvatali vlast Rima ni Carigrada, kao ni strani jezik na uštrb slovenskog. Smatra se da je jedan od njih, Rastudije, čak postao i djed bosanske crkve. Pa ipak, bogumilsko dualističko učenje se dosta razlikuje od sačuvanih pravovernih spisa crkve bosanske. Koliko su ovi hrišćani, koje su proglašavali jereticima, uticali na učenje i ustrojstvo crkve bosanske, još uvek je predmet proučavanja.
Bogumilsko tumačenje
Bogumilsko tumačenje datira iz 19. veka, kada je hrvatski istoričar Franjo Rački u svom delu „Bogumili i patareni“ objavljenom 1870. pokušao dokazati da je Crkva bosanska izdanak bogumilstva. On je isticao da Crkva bosanska pripada dualističkom pokretu, da je srodna katarima i patarenima a različita od katoličanstva i od pravoslavlja. Širenje dualizma iz Bugarske je izvršeno u uslovima nepostojanja snažne pravoverne crkve na prostoru Bosne (neki čak poistovećuju bosanskog djeda Jeremiju sa bugarskim popom Jeremijom). U vreme Kulina kad Bosanska crkva izranja kao međunarodni problem, ona je već ukorenjena u svom samostalnom razvoju od skoro 200 godina. U prilog ove teorije navodi se da su ih i katolici i pravoslavni nazivali jereticima, da su primali prognane jeretike sa istočnih i zapadnih strana, i da nisu pokopavali mrtve na crkvenim grobljima već na njihovim imanjima ili negde u prirodi, što su i katari u zapadnoj Evropi takođe činili. Stećci se smatraju njenim najvećim materijalnim ostacima i naglašava se sličnost sa kasnijim muslimanskim nišama. Prihvatanje islama od velikog dela bosanskog stanovništva se tumači time što su bogumili vekovima progonjeni od strane katolika i pravoslavnih. Ova teorija je postala posebno raširena među bosanskim muslimanima u 20. veku.
Ovu teoriju zastupaju: Franjo Rački, Ivo Pilar, Dragutin Prohaska, Vladimir Ćorović, Aleksandar Solovjev, Dmitri Obolenski, Mihailo Dinić, Sima Ćirković, Dragutin Knivald, Dragoljub Dragojlović, Pejo Ćošković i drugi.
Pravoslavno tumačenje
Pravoslavno tumačenje naglašava da je crkva bosanska bila izvorno pravoslavna crkva, koju su katolici proglasili jeretičkom da bi imali opravdanje za krstaške pohode. Zadarski pravnik Božidar Petranović u delu „Bogumili, Crkva bosanska i krstjani“ objavljenom 1867. godine, ističe da je Crkva bosanska bila jedna od Pravoslavnih crkava, verovatno srpska, koja je pod uticajem bugarskih bogumila prihvatila neka jeretička verovanja. Bogumilima se u Bosni osporava svako postojanje jer se njihovo ime ne spominje u izvornim spisima. Naziv "patareni", kojim su katolici nazivali pripadnike bosanske crkve, Glušac tumači verovanjem u ishođenje Svetog Duha samo od Oca (ex Patre), koje je zapadna crkva osudila na splitskom saboru 1060. godine. Kao dokazi ove teorije se obično navode: narodna imena djedova crkve bosanske (koja se tumače kao srpska), ćirilično pismo i staroslovenski jezik u bogosluženju, slavljenje praznika prema istočnom kalendaru i naziv šizmatik koji je rimska crkva upotrebljavala za pravoslavce (Šizmatik (raskolnik) je onaj ko se odmetne hijerarhijski, a jeretik (krivoverac) ko se odmetne i dogmom odnosno učenjem.
Bosanska crkva koja je bila istočnopravoslavna postojala je i nakon turskog osvajanja Bosne, praktički sve do 1920., kada ulazi u sastav novoformirane Srpske pravoslavne crkve. Kao dokaz tvrdnji da pripadnici Bosanske crkve nisu bili ni bogumili, niti patareni već hrišćani pravoslavci jest činjenica da nikada, na području Dalmacije, Slavonije i Hrvatske, historijski nisu bili zabilježeni bilo bogumili bilo nekakvi patareni, koji bi došli iz Bosne u te zemlje, a poznato je, naime, da je 90 % stanovništva Dalmacije i Slavonije bosanskohercegovačkog podrijetla, i da je to stanovništvo oduvijek bilo dijelom rimokatoličko, a dijelom pravoslavno, što znači da su u srednjovjekovnoj Bosni živjeli rimokatolici i pripadnici Bosanske crkve tj. pravoslavci.
Ovu teoriju zastupaju Genadije monah, Božidar Petranović, Atom (pseudonim Sime Tomića), Vid Vuletić Vukasović, Vaso Glušac i drugi. Žarko Vidović u svojoj knjizi „ Njegoš i Kosovski zavet" tvrdi slično, smatrajući Crkvu Bosansku diplomatskim telom potpuno pravoslavne Bosanske crkve, i da na Balkanu nikad nije bilo Bogumila s Manihejskim učenjem, već da su pravoslavni tako nazivali Katolike zbog toga što, kako neki pravoslavni autoriteti smatraju, katoličko učenje o Ishođenju takođe uvodi podelu na dvoje-deli Svetog Duha.
Katoličko tumačenje
Katoličko tumačenje zastupa istorijska škola nastala u Hrvatskoj, koja tvrdi da je bosanska crkva samo jedna biskupija (ili monaški red), koja se tokom razvoja udaljila od katoličke crkve u okviru koje je nastala. Zastranjivanje bosanskih hrišćana se objašnjava uticajem slovenskog paganstva, odbacivanjem klinijevsko-gregorijanskih reformi i upotrebom slovenskog jezika bogosluženja. U prilog ove teorije se navodi da je crkva bosanska direktan prevod latinskog naziva “ecclesia bosnensis", stare biskupije u čijem krilu je nastala, da je priznavala papi primat, da u sačuvanim spisima nema dualizma već su u duhu hrišćanskih svetih knjiga i da bosanski hrišćani broje godine od rođenja Hrista, a ne od stvaranja sveta, kako su činili pravoslavci. Truhelka tvrdi da je Crkva bosanska nastavak stare prakršćanske crkve iz “ilirskih” vremena, koja je usled promenjenih političkih prilika izgubila vezu s maticom, ali je po svom karakteru ostala katolička.
Zastupnici ove teorije su Ćiro Truhelka, Jaroslav Šidak, Hofer, Veg, Petrović, Miletić, Mandić i drugi.
G17 Plus
G17 plus je bivša liberal-konzervativna politička stranka (ranije je bila nevladina organizacija) u Srbiji. Osnovana je decembra 2002. godine. Predsednik stranke je Mlađan Dinkić. Stranka se transformisala ujedinenjem stranka i pokreta u koaliciju Ujedinjeni regioni Srbije koji su od 2013. su postali politička stranka, čime je G17 plus kao organizacija prestao da postoji.
Učešće u prvoj vladi Vojislava Koštunice (2004.)
Stranka je na vanrednim izborima za Skupštinu Srbije, 28. decembra 2003. dobila 34 poslanička mesta. Nakon dvomesečnih pregovora o formiranju nove srpske Vlade, ušla je u Vladu (3. mart 2004) zajedno sa DSS i SPO-NS, uz manjinsku podršku SPS-a. Šef poslaničke grupe u republičkom parlamentu je bio Miloljub Albijanić
Dehidroepiandrosteron
Kancer
Više in vitro studija je utvrdilo da DHEA ima antiproliferativne i apoptozne efekte na ćelijama kancera. Kliničkih značaj tih nalaza nije poznat. Visoki nivoi DHEA i drughi endogenih seks hormona su u znatnoj meri vezani za povišeni rizik od razvoja raka dojki pre- i postmenopozalno.
G17 Plus
Učešće u prvoj vladi Vojislava Koštunice (2004.)
U toj Vladi je imala ministarstvo finansija na čijem čelu je bio Mlađan Dinkić. Posle ostavke vicepremijera, Labusa, na njegovo mesto je došla dotadašnja ministarka poljoprivrede, vodoprivrede i šumarstva, Ivana Dulić-Marković, koja je 9. septembra izabrana za potpredsednicu stranke. Na njeno mesto ministra poljoprivrede, vodoprivrede i šumarstva, došao je Goran Živkov, takođe član ove partije. Takođe je držala i ministarstvo zdravlja na čijem je čelu dr Tomica Milosavljević, koji je ostao potpredsednik stranke i nakon Izborne skupštine.
Radovan Jelašić, funkcioner stranke, nalazio se na mestu guvernera Narodne banke Srbije.
Prvog oktobra 2006. G17 PLUS je dala ostavke na sva ministarska mesta. Ostavke su u Skupštini usvojene 9. novembra, što je dovelo do novih izbora 21. januara 2007.
Učešće u drugoj vladi Vojislava Koštunice (2007.)
G17 plus je u Vladi od 15. maja 2007. godine (Demokratska stranka Srbije, Demokratska stranka, G17 plus i Nova Srbija ) imala ministarstvo ekonomije i regionalnog razvoja (Mlađan Dinkić), ministarstvo zdravlja (Tomica Milosavljević), ministarstvo za omladinu i sport (Snežana Samardžić-Marković) i ministarstvo nauke (Ana Pešikan).
Učešće u vladi Mirka Cvetkovića (2008.)
Nakon izbora 11. maja 2008. godine, na kojima je učestvovala kao deo koalicija Za evropsku Srbiju (ZES), G17 PLUS osvojila je 24 poslaničkih mesta u republičkoj skupštini. Šef poslaničke grupe je Suzana Grubješić.
G17 plus je u Vladi od 7. jula 2008. godine pored resora koje je imala i u prethodnoj vladi - ministarstvo ekonomije i regionalnog razvoja (Mlađan Dinkić, koji je ovaj put bio i potpredsednik Vlade), ministarstvo zdravlja (Tomica Milosavljević), ministarstvo za omladinu i sport (Snežana Samardžić-Marković), dobila i ministarstvo kulture (Nebojša Bradić), ministarstvo za telekomunikacije i informatičko društvo Jasna Matić) i ministarstvo za Nacionalni investicioni plan (Verica Kalanović), dok je resor nauke prepušten koalicionim partnerima (DS).
Početkom 2011. godine došlo je do neočekivanih promena u vladi. Ubrzo nakon što je u krajem januara dugogodišnji ministar zdravlja Tomica Milosavljević podneo ostavku (iz ličnih razloga), usledilo je i razrešenje/ostavka ministra ekonomije i regionalnog razvoja i potpredsednika Vlade Mlađana Dinkića a s njim se solidarisala i ministarka za Nacionalni investicioni plan Verica Kalanović, koja je (takođe) podnela ostavku.
Radovan Jelašić je do 2010. bio na mestu guvernera Narodne banke Srbije.
Učešće u vladi Ivice Dačića (2012.)
G17 plus je učestvovao u Vladi Ivice Dačića, čiji je potredsednik bio Aleksandar Vučić, sve do rekontrukcije Vlade 2012. godine. Na izbore stranka je izašla u okviru koalicije Ujedinjeni regioni Srbije. Stranka je o voj vladi imala potpredsednika za evropske integracije (Suzana Grubješić) i dva ministarska resora - ministarstvo finansija i privrede (Mlađan Dinkić) i ministarstvo regionalnog razvoja i lokalne samouprave (Verica Kalanović).
Poslanička grupa Ujedinjeni regioni Srbije u 8. sazivu parlamenta (2008-2012. godina)
Poslanička grupa Ujedinjeni regioni Srbije formirana je 14. marta 2011. u Narodnoj skupštini Republike Srbije. Poslaničku grupu čine sledeći narodni poslanici:
== Poslanička grupa Ujedinjeni regioni Srbije u 9. sazivu parlamenta (od 2012. godine) (nakon rekonstrukcije Vlade) == Poslanička grupa Ujedinjeni regioni Srbije u Narodnoj skupštini Republike Srbije čine poslanici članovi G17 plus i drugih stranaka - uglavnom članova koalicije Ujedinjeni regioni Srbije. Poslaničku grupu čine sledeći narodni poslanici: Iz G17 plus: Iz Zajedno za Šumadiju: Iz Živim za Krajinu:
Organizacija stranke
G17 plus je organizovana po teritorijalnom principu. Svi organizacioni oblici stranke u svom sastavu, po pravilu, imaju 30% manje zastupljenog pola. Organizacioni oblici stranke su mesni, opštinski, gradski i pokrajinski odbori.
Mesni odbor
Mesni odbor je deo opštinskog odbora i obuhvata teritoriju jedne mesne zajednice. G17 plus ima 834 mesna odbora. Mesni odbor bira predsednika mesnog odbora koji dalje kooordinira radom mesnog odbora.
Opštinski odbor
Opštinski odbor je osnovni organizacioni oblik stranke. G17 plus ima 165 opštinskih odbora, od 168 opština koliko postoji u Srbiji. Svi članovi opštinske organizacije biraju članove opštinskog odbora na Izbornoj skupštini opštinske organizacije i to 5% od broja članova opštinske organizacije. Spisak opštisnkih odbora G17 plus
Gradski odbor
Gradski odbor se formira za područje grada koje u svom sastavu ima više opštine. G17 Plus ima 24 gradska odbora.
Pokrajinski odbor
Pokrajinski odbor se formiraju za područja pokrajine Republike Srbije.
Bridei III od Pikta
thumb|Prizor bitke na [[Piktski stećak|piktskom stećku Aberlemno, za koga se smatra da prikazuje bitku kod Dunnichena, Pikte na lijevo, Nortumbrijance na desno, lik na konju bi mogao biti Bridei]]
Kralj Bridei III (ili Bridei m. Beli; staroirski: Bruide mac Bili) (616/628?-693) je bio kralj države Fortriu odnosno vrhovni kralj Pikta između 671. i smrti 693.
Bridei se mogao roditi oko 616, ali ne kasnije od 628. Bio je sin Belija, kralja Alt Cluta. Na fortreansko prijestolje je prisizao temeljem djeda po ocu, kralja Nechtana od Pikta. Nennius' Historia Brittonum navodi kako je Bridei bio fratruelis, odnosno rođak po majci kralja Ecgfritha. Brideijeva majka je možda bila kćer kralja Edwina od Deire.
Bridei je bio jedan od aktivnijih i teritorijalnoj ekspanziji sklonijih fortreanskih monarha. Godine 680/81. je napao Dunnottar i vodio pohod protiv Orkadijanskog podkraljevstva 682. godine, a koji je bio tako nasilan da Anali Ulstera navode da su Otoci Orkney bili "uništeni" od Brideija ("Orcades deletae sunt la Bruide"). Također se navodi da je sljedeće godine Bridei napao Dundurn u Strathearnu. Na temelju tih navodi historičari zaključuju da je Bridei iz svog uporišta u Fortriuu (ili Morayu), uspostavljao hegemoniju na sjeveru i jugu, i tako došao u priliku napsati anglijske posjede i vazale na jugu.
Dio historičara vjeruje da je Bridei bio vazal kralja Ecgfritha. Prema tradicionalnom tumačenju, ta je veza raskinuta, a je Ecgfrith krenuo u pohod. To je dovelo do znamenite bitke kod Dunnichena 685. godine, u kojoj je Ecgfrithova anglosaksonska vojska uništena. Jedan irski izvor navodi da se Bridei "borio za djedovinu", što sugerira da je Ecgfrith ili nastojao oduzeti Brideijevu krunu, ili je Bridei nastojao osloboditi teritorije ranije osvojene od Anglosaksonaca. Posljedica bitke je bilo protjerivanje anglosaksonskih Nortumbrijaca iz južnog Piktlanda i dominacija Fortriua nad tim područjem.
Bridei je umro 693. prema navodima Annals of Ulster i Annals of Tigernach.
Prema kasnijoj predaji je žalopojka za Brideijem pripisana Adomnánu, opatu Ione.
Galerija
Vrste galerija
Galerije mogu biti javne a te su najčešće u muzejima koji tim putem izlažu određene zbirke iz sopstvene kolekcije ili iz kolekcija drugih muzeja, privatnih zbirki i sl. Pristup javnim galerijama je slobodan ili uz plaćanje simbolične naknade.
Privatne galerije su komercijalne prirode jer služe u svrhu prodaje umjetnina. I privatne galerije mogu izlagati djela iz zbirki u tuđem vlasništvu.
Galerije u muzejima
Prostori u muzejima u kojima su izložena umjetnička djela često se također nazivaju galerije, i u njima pojedine prostorije mogu biti posvećene svaka određenoj vrsti umjetnosti; npr. "Srednjovjekovna umjetnost na tlu Bosne i Hercegovine, "Ilirska umjetnost na Balkanu" i sl.
Online galerije
Sa pojavom interneta, mnogi umjetnici i umjetničke galerije pokrenuli su online umjetničke galerije. Internet je omogućio popularizaciju i uvid u umjetnička djela svim ljudima na svijetu.
Djela likovne umjetnosti koja se ne prikazuju u galerijama
Kustosi nerijetko odlučuju da radove na osjetljivim materijalima poput papira, znači, crteže, grafike, knjige sa posebno vrijednim ilustracijama-iluminacijama (npr. Hvalov zbornik, najbogatije iluminirani bosanski rukopis) ne izlažu na stalnim postavkama kako se ne bi oštetili. Ovakva djela se čuvaju u posebnim prostorijama.
Murali obično ostaju tamo gdje su naslikani mada je znatan broj prenešen u muzeje. Neke druge umjetničke forme također ostaju locirane van galerije a u galerijama ih možemo vidjeti na fotografijama.