cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ero s onoga svijeta
I. čin
Na gumnu bogatog seljaka Marka, djevojke komušaju kukuruz i pjevaju. Tužna je samo gazda-Markova kći Đula: majka joj je umrla a maćeha za nju ne mari. Đulin glas probudi Miću, momka kojeg nitko ne poznaje, i dok žene tješe Đulu, pa ponovo prihvate pjesmu, on sklizne s velikog plasta, na kojem je neprimijećen ležao, - kao da je s neba pao! Praznovjerne žene mu i povjeruju kada kaže: Ja sam Ero s onoga svijeta! - pa raspreda priču o onom životu tamo gore i izručuje pozdrave pokojnika. Izlazi Doma, Đulina maćeha, i grdi ih što ne rade, ali je Mića prijevarom vrati u kuhinju, pa, ostavši nasamo s Đulom, izjavi djevojci da joj ga je njezina pokojna mati odabrala za muža. I dok se oni dogovaraju kako da privole Marka da pristane na njihov brak, naiđe sam gazda i goni Miću, odbivši primiti jednog odrpanca na konak. No, i Doma je čula za mladića s onoga svijeta, pa, kada Marko ode, ispituje Eru o svome pokojnom Matiji; a kada začuje da joj prvi muž predbacuje što se preudala a za dušu mu nikad ništa ne daruje, da je uz to i praznog džepa, ona u grižnji savjesti uruči Eri punu čarapu dukata, pokojniku da se nađe, i tobožnji Ero veselo odlazi. Samo, kada Marko sazna za dukate, on odmah prikupi momke i daje se u potjeru za Mićom.
Monte, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 430 m.
Ero s onoga svijeta
II. čin
U mlinu. Sima, mlinar, melje i veselo pjeva sve dok ne navale žene: svakoj se žuri, i on ne zna kako da im ugodi; a kada se pojavi Doma s Đulom i traži da joj se samelje preko reda, izbije svađa. Đula pokušava smiriti maćehu, ali se ova okomi na nju, pa bijesno ode. Djevojka jadikuje zbog svoje zle kobi; Sima ju tješi, i ona odlazi sa ženama. No, evo Miće, koji bježi pred potjerom. Sima se sklanja, a mladić se prerušava u mlinarskog pomoćnika i u najvećoj buci dočekuje potjeru: da, vidio je lupeža kako je maločas zamakao u planinu! Ovi ostave konje i nastave gonjenje pješice. Vraća se Đula i on joj, na njeno predbacivanje što je uzeo dukate, kaže da je to samo šala i nagovori ju da pođe s njim. Oni odu na gazda-Markovom konju. Dolazi Sima, a odmah zatim i Marko s potjerom, koji izgrdi mlinara zato što ih je njegov pomoćnik nasamario. No, dok se Sima brani, naiđe jedno čobanče i ispriča kako je Mića pobjegao s Đulom, na gazdinu konju... Konačno, Sima ostaje opet sam.
III. čin
Na sajmu; gužva, vika, veselje. Nailaze Marko i Doma: svađaju se zato što joj muž ne da novac da nešto kupi i ona bijesno odlazi. Mlinar Sima prilazi Marku i priča mu da se Đula zapravo udala za bogatog mladića iz susjednog sela i da sretno žive; Đula čezne za ocem, ali Mića neće doći dok ga Marko ne pozove. Ovaj to i učini, a kad se Mića i Đula pojave u svečanoj odjeći, narod ih radosno dočeka. I sve se razjašnjava: po majčinu savjetu, Mića je, preobučen u siromaška, tražio sebi djevojku, jer koja ga takvog zavoli, ta će mu biti dobra žena. I on je, evo, voljan vratiti konja i dukate, ali traži blagoslov. Marko to rado učini, pa počinje opće veselje, koje se završava velikim kolom.
Preuzeto sa straniceSrpskog narodnog pozorišta, Novi Sad
Eparhija vranjska
Obnova
Obnovljena eparhija se privremeno nalazila pod administrativnom i duhovnom vlašću episkopa Niške eparhije, dr. Jovana Ilića, a potom, posle smrti episkopa Jovana 1975. godine, pod vlašću novoizabranog episkopa niškog Irineja Gavrilovića. 1. juna 1978. godine izabran je za (prvog) episkopa ove obnovljene eparhije od strane Svetog arhijerejskog sabora Domentijan Pavlović, arhimandrit i rektor Bogoslovije Svetog Save u Beogradu.
Na sam dan ustoličenja novoimenovanog episkopa Vranjske eparhije, Domentijana, 24. septembra 1978. godine, završena je izgradnja episkopskog dvora i izvršeno osvećenje istoga. Tako je nakon nešto manje od dve godine okončano delo koje je 15. decembra 1976. godine započeo vladika Irinej, onda episkop niški i administrator Vranjske eparhije, kada je položio kamen temeljac za izgradnju novog doma.
Golden Bič
Golden Bič se može odnositi na
Eparhija vranjska
Obnova
Episkop Domentijan odmah po ustoličenju osniva Crkveni sud Vranjske eparhije i postavlja svoga zamenika i sekretara. Takođe osniva Eparhijski upravni odbor Vranjske eparhije i Eparhijski savet.
Plodan arhipastirski rad episkopa Domentijana bio je prekinut nenadanom smrću 2. jula 1983. godine. Vladika je doživeo saobraćajni udes na putu između Markovca i Velike Plane. I on i đakon koji je vozio auto prebačeni su zbog teških telesnih povreda na neurohiruršku kliniku u Beogradu. Đakon je preminuo istoga dana, a vladika dan posle. Sahranjen je u vranjskoj Sabornoj crkvi, u severozapadnom delu hrama.
Do izbora novog episkopa Vranjske eparhije istom je administrirao episkop niški Gospodin Irinej. Novi episkop Eparhije vranjske postao je dotadašnji episkop moravički, gospodin Sava (Andrić). Za episkopa moravičkog hirotonisan je na Duhove 20. juna 1982. godine, a za episkopa vranjskog ustoličen je na Duhovski ponedeljak, 11. juna 1984. godine.
Na osnovu knjige prote Petra V. Gagulića "Prilog istoriji Vranjske eparhije"
Grand Ridž
Grand Ridž se može odnositi na
Jambol
Historija
Na mjestu Jambola prvo znano naselje, bio je trački kraljevski grad Kabila. Ovaj grad osvojili su makedonci Filipa II makedonskog, nakon njih gradom Kabile (Cabyle) vladaju Rimljani. Ovaj grad razorili su Avari 583 godine.
Današnji grad Jambol osnovao je car Dioklecijan 293 god. ne. pod imenom Diospolis (Božji grad - Zeusov grad). Ovo ime vremenom se izokrenulo u Diampolis ili Hiambouli (po bizantskim kroničarima), Dinibouli (po arapskim kroničarima), Dbilin ili Diamboli (po bugarskim napisima) da bi nakraju postalo Jambol. Tijekom većeg dijela srednjeg vijeka grad je bio u sastavu Bizanta pod imenom Diamboli, 1373 godine grad je pao pod vlast Otomanskog carstva.
Jambol su oslobodile 1878 godine ruske snage za vrijeme rusko-turskog rata 1877.-1878. godine. Od 1885 god. Jambol je u sastavu Bugarske, tada je postao grad u koji se je doseljavalo prognano stanovništvo bugarskog (slavenskog) porijekla za vrijeme velikih razmjena stanovništva na početku 20 st. - između tek stvorenih balkanskih država Bugarske, Grčke i Turske. U Jambol su se doselili i prognanici nakon neuspjelog Ilindenskog ustanka 1903 godine.
Za prvog svjetskog rata u Jambolu je bila smještena jedinica njemačke aviacije sa cepelinima koji su se koristili za izviđanje nad Rumunjskom, Istočnom Afrikom, Rusijom i Maltom.
Danas se 10 km zapadno od Jambola nalazi američka vojna baza - Besmer, po nekim vojnim analitičarima jedna od šest najvažnijih američkih vojnih baza izvan Sjedinjenih Američkih država. left|thumb|214px|Stari trgovački centar ([[Bezistan) u centru Jambola]]
Lobivin
Lobivin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 193,242 Da.
Galfport
Galfport se može odnositi na
Eparhija gornjokarlovačka
Eparhija gornjokarlovačka je eparhija Srpske pravoslavne crkve sa sjedištem u Karlovcu, gdje se nalazi i Saborna crkva i vladičanski dvor eparhije. Nekadašnje sjedište eparhije bilo je Plaškom, u Lici, pa se stoga eparhija nazivala i Plaščanskom eparhijom.
Nadležni arhijerej je gospodin Gerasim.
Eparhija gornjokarlovačka pokriva pravoslavne vernike na u zapadnoj Hrvatskoj, i to na Kordunu, Baniji, Liki, Gorskom Kotaru, Kvarneru, Istri, kao i u sasvim malom delu južne Slovenije (Bela Krajina sa crkvom u crkvom u Bojancima).
Istorijat
Gornjokarlovačka eparhija obuhvata prostore Banije, Korduna, Like i Krbave, Gorskog Kotara, zatim, sjevernu Hrvatsku i Istru. Svoj naziv je dobila po Karlovcu, gradu u kojem je sjedište Gornjokarlovačke eparhije. Srbi ove prostore naseljavaju još od 15, a naročito prvih decenija 16. vijeka. Glavna staništa su im Žumberak i Bela Krajina, a potom naseljavaju prostore oko Gomirja i Gorski Kotar. U vreme turske uprave srednjom Likom (1528—1699), na ličke vrleti dolaze Srbi iz Dalmacije, a Krbavu naseljava srpski živalj iz Bosne. Mnogi od njih prelaze odavde na austrijsku teritoriju, odnosno na prostore Vojne krajine.
Tokom 16. vijeka, duhovni nadzor nad pravoslavnim Srbima ovog područja vrše dabrobosanski mitropoliti. Jedno vrijeme sjedište ove mitropolije je u manastiru Rmnju, na bosansko-dalmatinsko-ličkoj tromeđi. Kada su krajem 17. vijeka oslobođeni dijelovi Like, Banije i Krbave, koji su do tada bili pod turskom vlašću, osnovana je za ove krajeve 1695. godine posebna Karlovačko-zrinopoljska eparhija. Prvi arhijerej ove eparhije bio je izbjegli dabrobosanski mitropolit Atanasije Ljubojević (1696—1712).
Arhijerejska namjesništva
thumb|290px|d|[[Manastir Gomirje]] Danas Eparhiju gornjokarlovačku sačinjavaju pet arhijerejskih namjesništava: Glinsko, Karlovačko, Kostajničko-dvorsko, Ličko i Plaščansko.
Arhijerejsko namjesništvo glinsko obuhvata Bačugu, Blatušu, Blinju, Bović, Bojnu, Brezovo Polje, Buzetu, Vlahović, Vrginmost, Glinu, Veliki Gradac, Mali Gradac, Dragotinu, Jabukovac, Kirin, Donji Klasnić, Obljaj, Pernu, Petrinju, Glinsku Poljanu, Majske Poljane, Slavsko Polje, Stipan, Topusko, Hajtić, Čemernicu i Veliki Šušnjar.
Arhijerejsko namjesništvo kostajničko-dvorsko obuhvata Brđane, Vukoševačke Brđane, Šamaricu, Velika Gradusu, Dvor, Drljače, Dubicu, Živaju, Žirovac, Javnicu, Javoranj, Jošavicu, Komogovinu, Kostajnicu, Kukuruzare, Ljubinu, Meminsku, Mečenčane, Rujevac, Svinicu, Slabinju, Staro Selo, Utolicu, Crkveni Bok, Šakanlije i Šegestin.
Arhijerejsko namjesništvo ličko obuhvata Bjelopolje, Lučane, Brlog, Bruvno, Bunić, Visuć, Vrebac, Vrelo Korenice, Vodoteč, Gornje Vrhovine, Donje Vrhovine, Gospić, Gračac, Dabar, Debelo Brdo, Divoselo, Dobroselo, Doljani (Donji Lapac), Doljani (Otočac), Zalužnicu, Zrmanju, Jošane, Komić, Korenicu, Kosinj, Krbavicu, Donji Lapac, Mazin, Medak, Mekinjar, Mogorić, Mutilić, Nebljuse, Osredce, Ostrvicu, Otočac, Ličko Petrovo Selo, Ploču, Podlapaču, Popinu Veliku, Počitelj, Pribudić, Raduč, Senj, Smiljan, Srb, Srednju Goru, Studence, Gornju i Donju Suvaju, Švicu, Široku Kulu, Škare i Štikadu.
Arhijerejsko namjesništvo plaščansko obuhvata Drežnica, Gornje Dubrave, Dubrave, Jasenak, Ličku Jesenicu, Munjavu, Ogulin, Peroj, Plaški, Ponikve, Pulu, Rijeku, Srpske Moravice, Tržić i Crikvenicu.
Episkopi
Gornjokarlovački episkopi:
Manastiri
Eparhija poseduje četiri manastira:
Kings Pojnt
Kings Pojnt se može odnositi na
Zdenka Ištvanović
Zdenka Ištvanović (Virovitica, 7. travnja 1943.) je bivša hrvatska rukometašica. Igrala je na mjestu vratarke.
Državno prvenstvo osvojila je 1958. s virovitičkom Lokomotivom, 1962., 1964. i 1965 sa zagrebačkom Lokomotivom, a istim klubom Kup 1965. i 1971. godine.
U sastavu bivše jugoslavenske ženske rukometne reprezentacije je sudjelovala na nekoliko velikih natjecanja. Na SP-ima je sudjelovala pet puta, osvojivši zlato 1973., srebro 1965. i 1971., 1962. je bila četvrta, a 1975. je bila na 5. mjestu.
Pernik
Pernik (bugarski: Перник) je grad od 121 366 stanovnika u Bugarskoj (oko 30 km jugozapadno od Sofije). Grad je sjedište istoimene Oblasti Pernik, leži na obalama rijeke Strume u Perničkoj dolini, okružen planinama Ljuljin, Vitoša i Golo Brdo. Pored grada prolazi europska cestovna magistrala E79 i važna željeznička pruga.
Okolica grada je bogata nalazištima ugljena, tako da je grad Pernik bio sjedište rudarstva u Bugarskoj.
Historija
Prvotno naselje razvilo se iz tračke utvde iz 4. st pne., koje je kasnije poslalo rimsko naselje. Pod imenom Pernik prvi put se spominje u 9 st. Ime Pernik naselju je dalo novodošlo slavensko stanovništvo po svom bogu Perunu. U 11 st. utvrda Pernik je neosvojiva za Bizant, u njoj stoluje legendarni vojvoda Kakra Pernički koji je imao značajnu ulogu u ranoj Bugarskoj srednjovjekovnoj državi.
U 14. st. Pernik podpada pod tursku vlast i postupno gubi svaki značaj, - tako da je 1878 godine, nakon oslobođenja od otomanske vlasti Pernik bio selo. Otkriće velikih nalazišta ugljena u neposrednoj blizini grada (početkom 20. st.), dovelo je do naglog rasta naselja, u kojem su se otvarala i industrijska postrojenja vezana uz ugljen. Tako da je 1929 godine Pernik postao i službeno grad, a od 1958 godine i admistrativno sjedište Oblasti Pernik.
Misao
mini|Kip žene mislioca
Mišljenje je umna sposobnost koja nam omogućuje da putem misaonih operacija određujemo svojstva pojava i otkrivamo odnose među njima.
Mišljenje je mentalni proces koji se odlikuje rasuđivanjem i zaključivanjem, odnosno shvatanjem uzročno-posledičnih veza između različitih pojmova. Mišljenje zahvata beskonačni univerzum fenomena i procesa, uključujući i sam proces mišljenja. Misao, odnosno sadržaj mišljenja, se očitava u nekom sudu ili tvrdnji. Misao, koja uključuje i opažajne podatke, ne proizlazi samo iz stvarnosti, nego i na nju deluje. Mišljenje je sled misli upravljenih na pronicanje stvarnosti, a samimi tim i na njeno menjanje.
Pernik
Geografske i klimatske karakteristike
Na području općine Pernik nalazi se i dio Parka prirode Vitoša (bugarski: Природен парк Витоша) koji ima 26 600 hektara od toga se u općini Pernik ima 9988 hektara. 5 km južnije od grada nalazi se Park prirode Ostrica smješten na padinama planine Golo Brdo (bugarski: Голо Бърдо ).
191 Kolga
'''
Misao
Nauka o principima i pravilima mišljenja naziva se logika. Filozofija uma izučava prirodu uma, svesti, mentalnih funkcija i njihov odnos sa telom, a posebno mozgom. Odnos uma i tela se smatra centralnim pitanjem filozofije uma. Takođe je pitanje da li samo čovek misli ili i druga živa bića i mašine (vidi veštačka inteligencija).
191 Kolga
191 Kolga je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 101,03 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,154 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,633 AJ.
Pernik
Školstvo
Na području općine Pernik djeluje 20 osnovnih škola, 9 srednjih strukovnih škola i 6 gimnazija. right|thumb|280px|Palača kulture (izgrađena 1953.-1957.) right|thumb|280px|Zgrada rudarske uprave (izgrađena 1929.-1932.) right|thumb|280px|Ostatci srednjovjekovne utvrde Krakra
191 Kolga
Ekscentricitet orbite iznosi 0,089, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 11,510 stepeni, a orbitalni period iznosi 1798,477 dana (4,923 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,07 a geometrijski albedo 0,040.
Asteroid je otkriven 30. septembra 1878. godine.
Pernik
Sport
U gradu djeluje nogometni klub Minjor Pernik, koji od sezone 2008.-09 igra u bugarskoj prvoj ligi.
Misao
U budizmu se misli smatraju mentalnim pojavama koje um registruje, i koje ne podrazumevaju postojanje mislećeg subjekta.
Misaone operacije
Misaone operacije su:
Mišljenje u filozofiji
mini|[[Ogist Roden, Mislilac]]
Antička
Starogrčki filozof Parmenid proces mišljenja vezuje za biće, tvrdeći da "misliti i biti je isto."
Novovekovna
Prema Hobsu, izvor svih misli su čula, jer ne postoji zamisao u ljudskoj svesti koja, u celosti ili u delovima, nije najpre začeta putem organa čula. On sled misli naziva misaonim govorom, i primećuje da šta god čovek pomišlja, naredna misao nikad nije slučajna, kako se to čini. Hobs razlikuje nenavođen i uređen niz misli.
U 17. veku francuski filozof René Descartes je došao do svog čuvenog zaključka „Mislim, dakle jesam“. Dekart je ovaj osnovni stav svoje metafizike najpre formulisao u delu „Rasprava o metodi“ 1637. godine. Njegovo stajalište pretpostavlja sumnju u sve, osim u subjekt koji misli, odnosno sumnja. Tako u mišljenju svest spoznaje samu sebe kao svest i jedina izvesnost bića potiče iz svesnog mišljenja.
Za Kanta, razum je moć mišljenja, a misliti znači saznavati pomoću pojmova.
"Unutar logike se raspravlja o njenom predmetu, to jest o mišljenju, tačnije pojmovnom mišljenju; njegov pojam se stvara u njenom proticanju i prema tome ne može se postaviti unapred."
- Hegel
Za Hegela, um je jedinstvo mišljenja i bića. Prema Hegelu, logika se bavi mišljenjem kao svojim predmetom, a sam pojam mišljenja stvara se u toku izučavanja. Logika je misao koja se bavi samom sobom.
Šeling je tvrdio da je misao »nezavisna moć koja za sebe dalje deluje«, i da je »stvorena od duše«. Fender, logičar fenomenološke orijeritacije, svoju osnovnu koncepciju zasniva na razlikovanju misli (predmet logike) i mišljenja (predmet psihologije).
Savremena
Hrišćanski filozof Jovan Kronštatski smatra da ljudska misao neograničeno teče zahvaljujući tome što postoji neograničeni misleći duh.
"Mi možemo da mislimo zato što postoji bezgranična misao kao što i dišemo zato što postoji bezgranično prostranstvo vazdušno."
Savremeni indijski filozof Krišnamurti smatra da ne postoji sopstvo koji misli, već samo misao koja stvara subjekta, odnosno "uspostavlja deo sebe kao mislioca", kao entitet koji posmatra i sudi. Dakle, mislioca je stvorila misao. On dalje nalazi da je misao stvorila sav sadržaj naše svesti, uključujući boga, religiju, strah, bol, mržnju, ljubav i zamisao o sopstvu, i taj sadržaj čini naš ego. Krišnamurti zaključuje: "Ja postoji dokle misao postoji". Po njemu, misao je tvar jednako kao pod, zid, telefon, jer energija delujući po obrascu postaje tvar.
Krišnamurti tvrdi da sveto možemo naći samo slobodni od buke misli. Stoga, nužno je osloboditi svih iluzija i verovanja koje je stvorila misao, da bi videli istinski sveto. To se postiže motrenjem bez riječi, i bez misli, što je jedna od najčudnovatijih pojava.
Mišljenje u biologiji
Neuron (isto tako poznat kao nervna ćelija) je izvršna ćelija u nervnom sistemu koja obrađuje i transmituje informacije putem elektrohemijske signalizacije. Neuroni su sržne komponente mozga, kičmenjačke kičmene moždine, beskičmenjačke verntralne nervne niti i perifernih nerva. Postoje brojni specijalizovani tipovi neurona: senzorni neuroni odgovaraju na dodir, zvuk, svetlo i brojne druge stimuluse koji utiču na ćelije senzornih organa koje zatim šalju signale do kičmene moždinei mozga. Motorni neuroni primaju signale od mozga i kičmene moždine koji uzrokuju mišićne kontrakcije i utiču na žlezde. Interneuroni povezuju neuronesa drugim neuronima unutar mozga i kičmene moždine. Neuroni odgovoraju na stimuluse, i komuniciraju prisustvo stimulusa do centralno nervnog sistema, koji obrađuje te informacije i šalje odgovore do drugih delova tela za akciju. Neuroni ne prolaze kroz mitozu i obično se ne mogu zameniti nakon što su uništeni, mada je uočeno da astrociti mogu da se preobraze u neurone, pošto su oni ponekad pluripotentni.
Mišljenje u psihologiji
mini|Prema [[Buda|Budi, cilj je motriti misli i na taj način dostići smirenje.]]
Psihologija proučava mentalni proces mišljenja, kao i poremećaje do kojih dolazi u tom procesu. Postoje poremećaji mišljenja koji su karakteristični za pojedine osobe ali i za vrstu psiholoških poremećaja koju imaju.
U psihologiji, prisilna misao odnosi se na veliku grupu prisilnih fenomena kao što su prisilne radnje, impulsi, nagoni ili predstave. Sadržaj prisilnih misli je u tesnoj vezi sa vrstom fobija pri čemu se kao propratna pojava javlja strah, uznemirenost, sumnjičavost isl.
Mišljenje u sociologiji
Socijalna psihologija je studija načina na koji ljudi i grupe interaguju. Naučnici u ovoj interdisciplinarnoj oblasti obično su psiholozi ili sociolozi, iako svi socijalni psiholozi koriste individue i grupe kao njihove analitičke jedinice.
Uprkos njihove sličnosti, psihološki i sociološki istraživači imaju tendenciju da se razlikuju u pogledu njihovih ciljeva, pristupa, metoda i terminologije. Oni takođe favorizuju različite naučne časopise i stručna udruženja. Najznačajniji period saradnje između sociologa i psihologa bio je tokom godina neposredno nakon Drugog svetskog rata. Mada je nastala sve veća izolacija i specijalizacija zadnjih godina, izvesni stepen preklapanja i uticaja preostaje između dve discipline.
Kolektivno nesvesno, ponekad i kolektivna podsvest, je termin analitičke psihologije, koji je skovao Karl Jung. To je deo nesvestnog uma, zajedničkog za društvo, ljude, ili celokupno čovečanstvo, u međusobno povezanom sistemu koji je proizvod svih zajedničkih iskustava i sadrži pojmove kao što su nauka, religija, i moralnost. Dok Frojd nije pravio razliku između „individualne psihologije” i „kolektivne psihologije”, Jung je razlikovao kolektivno nesvesno od lične podsvesti, osobene svakom ljudskom biću. Kolektivno nesvesno poznato je i kao „rezervoar iskustava naše vrste”.
Odnos uma i tela
Problem odnosa uma i mozga se tiče objašnjavanja odnosa koji postoji između umnih procesa i telesnih stanja ili procesa. Cilj filozofa jeste da se utvrdi priroda uma i mentalnih procesa, te kako na um utiče telo i obratno. Pitanje je kako je moguće da svesna iskustva proističu iz gomile sive materije obdarene ničim drugim osim elektrohemijskih svojstava. Srodan problem je da se objasni kako nečiji propozicioni statovi (e.g. verovanja ili želje) mogu da uzrokuju aktivaciju individualnih neurona i kontrakcije mišića na precizno korektan način. Sa ovim problemima se suočavaju epistemolozi i filozofi uma još od vremena Renea Dekarta.
Mirijevski potok
Mirijevski potok je beogradski vodotok koji protiče, na površini ili kroz podzemni kolektor, kroz dolinu u kojoj leže naselja Mirijevo, Ćalije, Rospi Ćuprija i deo Karaburme, na istočnom kraju grada.
Po nekim mišljenjima, Beograd ima šest reka, Mirijevski potok je jedna od njih, a ostale su (prilično različite veličine) Sava, Dunav, Topčiderska reka (ili Topčiderka), Banjički i Rakovički potok.
Tok
Potok se do 2011, i produžavanja Mirijevskog bulevara pojavljivao iz tunelskog otvora iznad osnovne škole "Despot Stefan Lazarević" u Novom Mirijevu. Zatim je tekao betoniranim koritom, koje je često bilo obraslo bujnim zelenilom. U generalnom severnom pravcu, sa desne strane bi ostavljao VII gimnaziju u Mirijevu (ex OŠ Vukica Mitrović). Nakon izgradnje bulevara i sprovođenja potoka u podzemni sanduk, potok se sada pojavljuje na površini malo iznad raskrsnice bulevara i ul. Dr. Drage Ljočić. Zatim teče između ulica Mirijevski bulevar i Kornatska (kroz Ćalije i Rospi Ćupriju). Nakon što prođe ispod Višnjičke ulice, izliva se u dunavski Rukavac, odeljen od glavnog toka reke Adom Hujom. U blizini se nalazi najniža tačka užeg gradskog područja (66 metara nadmorske visine). Sa leve strane potoka se nalazi zvezdarsko brdo, koje se sa 253 mnv. smatra najvišom tačkom užeg gradskog područja, a sa desne strane su Orlovica (265 mnv., ponegde označeno i kao Orlovača) i Lešće (252 mnv.).
Osim što je prirodni vodotok, Mirijevski potok služi i kao kolektor kanalizacije, što izaziva ekološke probleme kod Ade Huje.
Produženje Mirijevskog bulevara
Od februara do oktobra 2011 je izgrađen produžetak ulice Mirijevski bulevar, čime je spojena sa ulicom Vitezova Karađorđeve zvezde u Mirijevu. Deonica je dugačka jedan kilometer i praktično se poklapa sa koritom Mirijevskog potoka, zbog čega je on morao biti sproveden ispod kolovoza nove saobraćajnice, ali i uzvodno, pored škole "Despot Stefan". Za tu potrebu je ispod kolovoza izgrađen betonski sanduk koji će zameniti korito potoka i obezbediti nesmetani tok površinskih voda. Paralelno sa podzemnim tokom Mirijevskog potoka gradi se oko 2 kilometra vodovodne i kanalizacione mreže, a predviđene su i nove gasovodne instalacije. Izgradnja zasebnog korita Mirijevskog potoka bi trebalo da ga zaštiti od daljeg zagađenja.
Lejk Hamilton
Lejk Hamilton se može odnositi na
Mirijevski potok
Produženje Mirijevskog bulevara
Radovi na produžetku Mirijevskog bulevara su završeni u oktobru i saobraćaj na novoj saobraćajnici je krenuo 1. novembra 2011.
Cvijetna propovijed
Cvijetna propovijed (Flower Sermon; 拈華微笑 je izraz kojim se u zapadnoj literaturi opisuje priča koja se prenosi među sljedbenicima zen budizma, a u kojoj n Śākyamuni Buddha (Siddhartha Gautama) prenosi neposrednu prajnu (mudrost) učeniku po imenu Mahākāśyapa. U pričiŚākyamuni bez ikakve riječ prenosi propovijed svojim učenicima (sangha) tako što drži cvijet. Nitko među publikom ne razumije Cvjetnu propovijed osim Mahakayape koji se smiješi. U zenu Cvjetna propovijed održava nepogrešivu prirodu tathātā (takvosti) a Mahākāśyapin smješak označava direktnu transmisiju (prijenos) mudrosti bez riječi.
OR5F1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
OR5D18
Olfaktorni receptor 5D18 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5D18 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Lejk Batler
Lejk Batler se može odnositi na
Lucerna, Latina
Lucerna je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 538 m.
Hilkrest Hajts
Hilkrest Hajts se može odnositi na
Zdenka Weber
Zdenka Weber (Varaždin, 17. lipnja 1950.) je hrvatska muzikologinja, glazbena kritičarka, predavačica, pedagoginja i diplomat.
U Varaždinu je pohađala gimnaziju i Srednju muzičku školu (glavni predmet je bio klavir). Potom odlazi na studij u Zagreb, gdje je studirala na Filozofskom fakultetu njemački jezik i književnost te engleski jezik i književnost, a na Muzičkoj akademiji je diplomirala muzikologiju.
Studirala je na poslijediplomskom studiju bečkog sveučilišta kao stipendistica austrijske vlade. Potom je otišla studirati u Francusku, na Sorbonnu kao stipendistica francuske vlade. Ondje je magistrirala te kasnije doktorirala na temu Recepcije glazbe Claudea Debussya u Hrvatskoj (La réception de la musique de Claude Debussy en Croatie). U Njemačkoj je dobila Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD) za postdoktorski studij na dvama berlinskim sveučilištima: Slobodnom sveučilištu i Tehničkom sveučilištu.
Radila je u Deutsche Oper u Berlinu.
Predavala je na zagrebačkoj Muzičkoj akademiji (radila od 1974. do 1992.) i osječkom Pedagoškom fakultetu. U inozemstvu je predavala u Berlinu na Visokoj glazbenoj školi Hanns Eisler. Znanstvenički je u inozemstvu radila također u Berlinu, u Institutu za muzikološka istraživanja Preussischer Kulturbesitz. Predavala je glazbenu povijest na osječkom, zagrebačkom i berlinskom sveučilištu.
Autorica je mnoštva znanstvenih, stručnih i publicističkih članaka (više od 3000) u Hrvatskoj i inozemstvu, uređivala je muzikološke zbornike te sudjelovala na znanstvenim skupovima u svijetu. Za svoj je rad dobila brojne nagrade. Piše za hrvatske časopise (Hrvatsko slovo - kulturna rubrika i dr.).
Članica je Hrvatskog društva skladatelja, Hrvatskog muzikološkog društva i inih.
Članicom je ocjenjivačkih žirija (za dodjelu Vjesnikove nagrade Josip Štolcer Slavenski), festivalskog žirija Varaždinskih baroknih večeriju (za nagradu Ivan Lukačić
Njeni poznati studenti su muzikologinja Jagoda Martinčević i skladatelj Berislav Šipuš.
Djela
Urednica je izdanja:
Nagrade
suradnje između hrvatske i njemačke kulture
Hilijard
Hilijard se može odnositi na
Holi Hil
Holi Hil se može odnositi na
1910 Mikhailov
1910 Mikhailov je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 3,043 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 10,7.
Ivan Dobravec Plevnik
Ivan Dobravec Plevnik (Zagreb, 10. listopada 1873. - Virovitica, 19. prosinca 1959.), publicist, pripovjedač i dramski pisac. Ubraja se među tridesetak osnivača Hrvatskog novinarskog društva 1910., uz Milana Grlovića, Antuna Gustava Matoša, Mariju Jurić Zagorku. Njega je kao jednog od svojih uzora spominjao i Ive Mihovilović. Uvršten je među znamenite Hrvate 19. stoljeća. Djed je hrvatskog publicista i novinara Danka Plevnika.
Životopis
Ivan Dobravec Plevnik izučio je u Zagrebu tiskarski zanat, te se - nakon Trsta, Gorice, Ljubljane, Graza, Beča i Pešte, kao aktivni pravaš - 1899. doselio u Viroviticu gdje je otvorio vlastitu tiskaru i pokrenuo novine (“Virovitičan”, 1899.-1941.). U njima je, pod pseudonimima Ivan Starić i Pegaz, objavljivao i vlastite književne priloge - pjesme, članke, crtice, feljtone, igrokaze, osvrte, kronike i memoarske zapise. Književni uspjeh postigao je kratkim romanom “Ljubav je jača od mača” (1902.) i “Igrokazima za diletantske pozornice” (1930.). Ivan Dobravec Plevnik bio je aktivan u Hrvatskom pjevačkom društvu “Rodoljub”. Njegovi sinovi, Zvonko, koji se više bavio tipografijom, i Božo, doajen osječkog “Glasa Slavonije”, također su se bavili novinarstvom.
O Plevnikovu književnom opusu Vinko Brešić Piše:
“Ljubav je jača od mača, historijska pripovijest iz doba turskog gospodstva u Slavoniji”, drži se šenoinskoga modela povijesneoga romana: romantična priča o ljubavi između muslimanke, agine kćeri Ljeposave, i kršćanina, Stanka Ilića, isprepliće se s prikazom borbe Slavonaca protiv Turaka u 17. stoljeću. Vodeći se svojim načelom “vjernosti i istinitosti”, Plevnik uvodi povijesne osobe poput fratara Luke Ibrišimovića i Mate Lapsanovića, vođa ustanka protiv Turaka,  bana Nikole Zrinskoga i dr. Likovi su oslikani crno-bijelom tehnikom pa su tako na jednoj strani junaci koji su oličenje junaštva i plemenitosti, a na drugoj izdajice i slabići. Autor u prvi plan ističe zanosni optimizam i patriotizam svojih junaka te njihovu vjeru u slobodu i moć ljubavi. Riječi virovitičkog junaka Stanka Ilića: “Ja ljubim Hrvatsku i vjeru mojih otaca, a ta je ljubav jača od mača” leitmotiv su ove priče, koja je doživjela čak četiri izdanja.
Dramski Plevnikov rad obuhvaća pet kraćih igrokaza za diletantske pozornice s glazbenim prilogom pisanih u maniri domaćeg pučkog igrokaza 19. stoljeća. Pobude su mu prosvjetiteljske i patriotske, tj. da kroz zabavu pouči obični puk, istisne loše prijevode i tuđinski duh, te ublaži pomanjkanje srodne domaće dramske literature. Plevnik uspijeva kroz humor i blagu ironiju, kadšto i karikaturu, upozoriti na mane i poroke koji vladaju u njegovoj neposrednoj sredini i vremenu uopće. Radnja veselih igara zbiva se uglavnom u Virovitici i u sadašnjosti, a likovi su tipični predstavnici svoga doba i malograđanske sredine (Orlić iz Počima smijehom, svršava plačem, Miško iz Nasamarenog mladoženje, literat i Margita iz Tiskarske pogrješke).
Zbog otvorene didaktičnosti i moraliziranja te naglašene sentimentalnosti Plevnik nije dosegao prosjek pučkog glumišta, ali je ostvario teatar u skladu s vlastitim poimanjem njegove društvene uloge. Slično vrijedi i za njegovu prozu.
Quonochontaug, Rhode Island
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 333.
Richmond, Ohio
Ričmond je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 481, što je 10 (2,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Homsted
Homsted se može odnositi na
Indijan Krik
Indijan Krik se može odnositi na
Interlaken
Interlaken se može odnositi na
Avanne-Aveney
Avan Avne je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Invernes
Invernes se može odnositi na
OR5H2
Olfaktorni receptor 5H2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5H2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Lorel Hil
Lorel Hil se može odnositi na
Lejk Vort
Lejk Vort se može odnositi na
Pian-Fossal, Belluno
Pian-Fossal je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1409 m.
Edward Ispovjednik
Sin je Ethelreda II. Nespremnog, koji je 1013. pred danskim napadima izbjegao u Normandiju i Eme Normandijske. Odgojen je u Normandiji, pa je stoga bio sklon normanskim utjecajima. Njegovim ustoličenjem za engleskog kralja prekinuta je danska prevlast u Engleskoj, te je ponovno vraćena na vlast anglosaska kraljevska dinastija. Anglosaski pravni običaji, kodificirani poslije njegove smrti, prozvani su po njemu (Leges Edwardi confessoris). Bio je poštovan u narodu zbog djelâ milosrđa; razvijao je zajedništvo sa Svetom Stolicom.
Za vrijeme njegova kraljevanja se kraljevska vlast u Engleskoj nastavila raspadati, dok je moć grofova rasla. Pretkazala je buduću normansku vlast, čiji je vojvoda Vilim Osvajač porazio Edvardovog nasljednika Harolda II. Godwinsona i prisvojio englesku krunu.
Edvard je naslijedio sina Knuta Velikog, Hartaknuta, vrativši vlast dinastiji Wessex nakon razdoblja danske vlasti koja je trajala otkad je Knut pokorio Englesku 1016. godine. Kad je Edvard umro 1066., nije imao sina koji bi ga naslijedio, zbog čega je uslijedio sukob u kojem su tri čovjeka polagala pravo na englesko prijestolje.
Svecem je proglašen u Katoličkoj Crkvi, štuje ga Engleska crkva i druge anglikanske zajednice. Zaštitnik je kraljeva, teških brakova, razdvojenih supružnika i britanske kraljevske obitelji. Od vremena kad je vladao Henrik II. sve do 1348., smatralo ga se svecem zaštitnikom Engleske. Kad je kraljevao Edvard III., za sveca zaštitnika Engleske se uzelo svetog Jurja, a Edvard je ostao zaštitnikom britanske kraljevske obitelji. Njegov blagdan je 13. listopada. Za sveca ga je proglasio papa Aleksandar III. 1161. godine u Rimu.
Naslijedio ga je Harold II., kralj Engleske.
Lantana
Lantana se može odnositi na
Melroz Park
Melroz Park se može odnositi na
1913 Sekanina
1913 Sekanina je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,877 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,5.
Orlando (razvrstavanje)
Orlando se može odnositi na
Largo
Largo se može odnositi na
Cherry Creek, Colorado
Čeri Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Tedaldo (biskup)
Tedald (cca. 990 – 12 . jun 1036), također poznat kao Theodald, Theodaldus, Tedaldus, Tedaldo ili Teodaldo, bio je četrdset-treći biskup Arezzoa koji je stolovao od 1023. do smrti.
Tedald je pripada najvišem plemstvu tadašnje centralne Italije. Bio je drugi sin Tedalda, grofa Brescie iz Kuće Canossa, i Wille, za koju se pretpostavlja da je mogla biti kćer Theobalda II od Spoleta. Njegov stariji brat je bio Bonifacije III od Toskane. Bio je stric Matilde od Toskane, rođene nakon njegove smrti.
Na mjestu biskupa Tedald je poticao i ohrabrivao monastički život. Dao je dozvolu Svetom Romualdu da osnuje samostan i eremitorij (eremo) u Camaldoliju u njegovoj biskupiji (cca. 1024). Tedald je također bio pokrovitelj redovnika Guida Aretinskog, čiji je traktat o muzičkoj teoriji Micrologus posvećen upravo njemu. Na Tedaldov poziv Guido je oko 1025. došao u Arezzo podučavati tamošnje katedralne pjevače. Biskup je također bio pokrovitelj arhitekta Maginardoa, koji je za vrijeme njegovog episkopata radio na katedrali te 1026. bio poslan na plaćeno putovanje u Ravennu kako bi proučavao tamošnju bizantsku arhitekturu.
Nort Majami
Nort Majami se može odnositi na
CCL11
__NOTC__
CCL11, hemokin (C-C motiv) ligand 11, je mali citokin iz CC hemokin familije. On je takođe poznat kao eotaksin-1. CCL11 selektivno regrutuje eozinofile putem indukovanja njihove hemotakse, i zato je impliciran u alergijske response.
Efekti CCL11 su posredovani njegovim vezivanjem za G-protein spregnuti hemokin receptor. Hemokin receptori CCL11 liganda su CCR2, CCR3 i CCR5. Međutim, bilo je ustanovljeno da eotaksin-1 (CCL11) ima visok stepen selektivnosti za CCR3 receptor, tako da je neaktivan na neutrofilima i monocitima, koji ne izražavaju CCR3. Gen ljudskog CCL11 (SCYA11) je kodiran sa tri eksona i lociran je na hromozomu 17.
Mejtland
Mejtland se može odnositi na
Drakes Branch, Virginia
Drejks Branč (Virdžinija) je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 530 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 530 stanovnika, što je 26 (5,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Colle delle Pietre, Chieti
Colle delle Pietre je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 346 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Nubijske piramide
right|300px|thumb|Pogled iz vazduha na piramide u Meroeu.
Područje doline Nila poznato kao Nubija, koje se nalazi u sadašnjem Sudanu, bila je u prošlosti dom tri kušitska kraljevstva: prvog s glavnim gradom Kerma (2400. pne.-1500. pne.), drugog sa centrom u Napati (1000. pne.-300. pne.) i, konačno, kraljevstvo Meroe (300. pne.-300).
Dominacija Napate u Egiptu bila je relativno kratka, okončana je asirskimosvajanjem 656. pne. – ali je kulturni uticaj Egipta bio izuzetno velik i izazvao je pravi procvat izgradnje piramida u Nibiji, koja se održala i u potonjem carstvu Meroe.
Oko 220 piramida je sagrađeno na tri mesta u Nubiji lpke su služile kao grobnice kraljeva i kraljica Napate i Meroe. Prve su građene u mestu el-Kuru. Tu su grobnice kralja Kašta i njegovog sina Pije (Pjanki), zajedno s grobnicama Pijeovih naslednika Šabaka, Šabataka i Tanvetamani, i 14 piramida, grobnica kraljica. Kasnije napatanske piramide nalazile su se u Nuri, na zapadnoj obali Nila u Gornjoj Nubiji. Ova nekropola bilo je mesto sahrane 21 kralja i 52 kraljice i princa. Najstarija i najveća piramida u Nuri je grobnica napatanskog kralja i faraona Dvadesetpete dinastije Taharke.
Najprostranije mesto nubijskih piramida je Meroe, koje se nalazi između petog i šestog katarakta Nila, oko 100 km severno od Kartuma. Za vreme meroeskog perioda preko četdeset kraljeva i kraljica je ovde sahranjeno.
Fizičke proporcije nubijskih piramida se značajno razlikuju od egipatskih: građene su od stepenastih slojeva horizontalno postavljen og kamenja, a visina im je od oko tri do trideset metara. Osnova im je, međutim, mnogo manja i retko prelazi osam metara u širinu, tako da su piramide mnogo uže i strmije, sa nagibom od oko sedamdeset stepeni. Većina ima male žrtvene hramove, nalik egipatskim, koji su prslonjeni uz podnožje. Poređenja radi, egipatske piramide iste visine imaju osnovu koja je pet puta veća, a nagib im je između četrdeset i pedeset stepeni.
Sve piramidalne grobnice u Nubiji su opljačkane još u davna vremena, ali zidni reljefi sačuvani u grobnim kapelama otkrivaju da su njihovi kraljevski stanovnici bili mumificirani, ukrašeni nakitom i ostavljeni da počivaju u drvenim kovčezima. U vreme kad su ih arheolozi istraživali u 19. i 20. veku, u nekim piramidama su otkriveni ostaci lukova, tobolaca sa strelama, prstenova, drvenih kutija i nameštaja, grnčarije, obojenog stakla i metalnog posuđa i mnogih drugih artefakata koji su svedočili o razvijenoj meroitskoj trgovini s Egiptom i helenističkim svetom.
Eksterni linkovi
أهرام النوبة Pyramiden von Meroe Nubian pyramids Pyramide nubienne פירמידות נוביות Нубијске пирамиде
Miniola
Miniola se može odnositi na
Mejo
Mejo se može odnositi na
La Venta
right|thumb|225px|"Baka", La Venta (reprodukcija). Službeno poznat kao Spomenik 5, vjeruje se da predstavlja patuljka. La Venta je predkolumbovsko arheološko nalazište olmečke civilizacije smješteno u suvremenoj meksićkoj državi Tabasco.
Malon
Malon se može odnositi na
Opa-locka North, Florida
je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 6.224.
Chénas
Šena je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 442 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 515 m, a minimalnoj 215 m).
1914 Hartbeespoortdam
1914 Hartbeespoortdam je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,404 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,4.
Hrvatsko vijeće obrane
mini|desno|Grb HVO-a iz 1995.|200px Hrvatsko vijeće obrane ili Hrvatsko vijeće odbrane (HVO) bila je vojna formacija nepriznate Hrvatske Republike Herceg-Bosne tokom Rata u Bosni i Hercegovini koju je osnovala Hrvatska demokratska zajednica (HDZ). HVO je bio glavna vojna sila Hrvata u Bosni i Hercegovini.
Početkom rata HVO se s Armijom Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH) borio protiv vojnih formacija Srba, ali se u kasnijoj fazi rata sukobio sa svojim bivšim saveznikom, naročito na području Mostara.
HVO je u decembru 1995. pripojen Vojsci Federacije Bosne i Hercegovine (VFBiH) prema sporazumu postignutom nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma. U decembru 2005. HVO je reorganiziran u Prvu pješačku (gardijsku) pukovniju Oružanih snaga Bosne i Hercegovine pošto su se VFBiH i Vojska Republike Srpske (VRS) ujedinile u jedinstvenu oružanu snagu.
Montebuglio, Verbano-Cusio-Ossola
Montebuglio je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Pazardžik
Pazardžik (bugarski: Пазарджик) grad je u južnoj Bugarskoj. Administrativno je središte istoimene oblasti Pazardžik.
Geografske karakteristike
Grad Pazardžik se nalazi u južnom dijelu Bugarske. Od glavnog grada Sofije udaljen je oko 140 km, a najbliži veći grad je Plovdiv, udaljen svega 36 km od Pazardžika.
Grad leži na obalama rijeke Marice, na mjestu gde ona prestaje biti planinska rijeka (u svom gornjem toku ona teče po planinskom masivu Rodopa) te postaje ravničarska, jer od Pazardžika teče kroz Tračku ravnicu. Planinski masiv Rodopa uzdiže se strmo južno od grada, dok sa sjevera grad okružuje Srednja gora.
Klima u gradu je umjereno kontinentalna s utjecajem Sredozemlja, tako da su ljeta u gradu izuzetno vruća i suha.
Historija
Širi teritorij grada Pazardžika bio je naseljen već od antike. Krajem 14. stoljeća ovim područjem zagospodarili su Turci. Oni su 1485 osnovali na lijevoj obali Marice tatarsko naselje Tatar Pazarcιk (pazar na turskom znači trgovište) kao usputnu stanicu i trgovište na važnom prometnom pravcu Carigrad - Sofija - Niš.
Ruska vojska je pod vodsvom kneza Nikolaja Kamenskog zauzela Pazardžik nakon kratke opsade 1810 Sredinom 19. stoljeća Pazardžik se razvio u obrtnički i sajmišni grad (s dva godišnja sajma) i narastao na 25.000 stanovnika.
Za vrijeme Rata za oslobođenje Bugarske 1877.-1878., grad je spaljen od strane osmanskih snaga koje su se povlačile. Grad su oslobodile snage ruskog generala Josifa Vladimiroviča Gurkova 2. januara 1878 Nakon oslobođenja, grad se proširio i na desnu obalu rijeke Marice.
Od 1885 godine Pazardžik je ušao u sastav bugarske države. Od tada se grad ubrzano razvijao (industrija, školstvo, infrastruktura). left|thumb|200px|Zgrada stare pošte left|thumb|200px|Toranj sa satom, obilježje Pazardžika
OR5H6
Olfaktorni receptor 5H6 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5H6 genom.
CCL9
__NOTC__
OR5H6
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
CCL9
CCL9, hemokin (C-C motiv) ligand 9, je mali citokin iz CC hemokin familije. On se naziva makrofagni inflamatorni protein-1 gama (MIP-1γ), protein-2 koji je sličan macrofagnom inflamatornom proteinu (MRP-2) i CCF18. Bio je opisan kod glodara. CCL9 je ranije imao oznaku CCL10. Ta oznaka se više ne koristi. On se izlučuje iz folikl-asociranog epitelijuma (FAE). CCL9 privlači dendritske ćelije koje poseduju CD11b molekule na ćelijskoj površini i hemokin receptor CCR1. CCL9 može da aktivira osteoklaste putem njegovog receptora CCR1 (koji je najobilniji hemokin receptor na osteoklastima) što ide u podršku važnosti CCL9 uloge u resoprciji kostiju. CCL9 je konstitutivno izražen u makrofagama i mijeloidnim ćelijama. Gen za CCL9 je lociran na hromozomu 11 kod miševa.
Leslie Charteris
Leslie Charteris (Singapur, 12. maj 1907– Windsor, 15. april 1993.), rođen kao Leslie Charles Bowyer-Yin, bio je kinesko-engleski pisac kriminalističkih romana i scenarist. Najpoznatiji je kao tvorac lika Simona Templara poznatog kao "Svetac."
Agmé
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 102 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 48 m).
Lista epizoda serije House, M.D.
right|300px Popis epizoda Dr. Housea, američke televizijske serije koju je osmislio David Shore, a koja se od 16. studenog 2004. emitira na američkoj TV-postaji Fox. Dosad su snimljene 154 epizode emitirane u 7 sezona, dok je 8. sezona u fazi snimanja. Fox je sve sezone izdao i u DVD-formatu, a dostupni su u regijama 1, 2 i 4. U planu je izdavanje serije u Blu-ray formatu, no datumi izlaska nisu još poznati.
Sezona 6: 2009. - 2010.
Šesta sezona počela je 21. rujna 2009. godine dvosatnom premijernom epizodom u kojoj se prikazuje Houseovo liječenje u Psihijatrijskoj bolnici Mayfield.
Sveti Andrija (Vis)
Sveti Andrija (lokalno Štondrija; prethodno Svetac i Sućadrijevac), otok na pučini Jadranskog mora, 22 km zapadno od otoka Visa i 19 km sjeverozapadno od Biševa.
Svetac
thumb|Pravoslavna [[ikona svih svetih.]] Svetac u kršćanstvu je osoba koju je radi načina života sasvim posvećenog Kristu neka kršćanska Crkva proglasila ili od davnine štuje kao svetu. Na kršćanskim ikonama, sveci se često prikazuju sa oreolom oko glave.