cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Džemal Bijedić
Džemal Bijedić (12. april 1917. — 18. januar 1977), rođen u Mostaru, gdje je i odrastao kao potomak ugledne trgovačke porodice. Kao gimnazijalac se simpatiše sa pokretom komunista, kome se tokom studije u Beogradu i priključuje. Oktobra 1939. u Beogradu biva primljen u SKOJ, a decembra 1939 u mostarskoj organizaciji u KPJ. Četri puta biva zatvaran, svaki put u Mostaru. Za vrijeme Drugog svjetskog rata aktivno kao član Partije učestvuje u NOB-i. Nakon rata postaje pomoćnik ministra unutrašnjih poslova vlade Bosne i Hercegovine, potom 1948. načelnik Uprave za agitaciju i propagandu Centralnog komiteta KPBiH. Lista njegovih funkcija je duga i vodi ka gore na hijerarhijskoj ljestvici: sem dvije navedene funkcije bio je i sekretar Oblasnog komiteta KPJ za Hercegovinu, član Izvršnog vijeća Bosne i Hercegovine, predsjednik Republičkog vijeća, predsjednik Skupštine SRBiH i na kraju predsjednik Saveznog izvršnog vijeća (SIV) 1971 godine. Tragično je preminuo 18. januara 1977. g. u avionskoj nesreći na putu za Sarajevo u vrhuncu svoje moći. Supruga Razija je poginula zajedno sa Bijedićem. Iza sebe su ostavili troje djece: Dragana, Azru i Milenka.
Markdorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bodenze Markdorf se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Bodenze. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 453 metra. Površina opštine iznosi 40,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.857 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 314 stanovnika/km².
Rugby union
Pravila i tijek igre
Polaganja su glavni način ostvarivanja bodova i svaka momčad teži polaganjima tijekom utakmice. Drop golovi i kazneni udarci sigurniji su način ostvarivanja bodova protiv brzonoge i pokretljive obrane. U rijetkim situacijama, sudac može dodijeliti kazneno polaganje u korist momčadi u napadu ako njihovi protivnici naprave prekršaj koji je, po sucu, na nedozvoljen način spriječio polaganje momčadi u napadu ili ako konstantnim prekršajima zaustavljaju igru i tako onemogućavaju polaganja.
Igrači
mini|desno|300px|Skup (scrum).
Momčad u unionu sastoji se od petnaest igrača: osam napadača označenih brojevima od 1 do 8 te sedam braniča (bekova) označenih brojevima od 9 do 15. Ovisno o pravilima natjecanja svakoj momčadi dozvoljeno je držanje do sedam zamjena (rezervi). U profesionalnoj utakmici svaka momčad ima na raspolaganju upravo sedam zamjena, a igrač jednom kada bude zamijenjen nema više pravo sudjelovati do kraja utakmice. Iznimka ovom pravilu je blood bin, tj. igrač koji krvari mora trenutačno napustiti teren i ako je ozljeda sanirana, vratiti se na teren. Tijekom boravka u blood binu ozlijeđenoga igrača smije zamijeniti jedan od rezervnih igrača. Ako se ozlijeđeni igrač vrati unutar petnaest minuta umjesto rezerve koja ga je zamijenila, ta zamjena se ne računa i igrač koji je nakratko zamijenio ozlijeđenoga igrača kasnije tijekom utakmice može ponovo ući kao zamjena nekom suigraču.
Glavna uloga napadača je osvajanje i očuvanje posjeda lopte. Također sudjeluju u prekidima (skupu i line-outu). Najčešće, napadači su teži i jači od braniča, no zato su sporiji. U napadu imaju zadaću osvajanja prostora što čine tako da se pretežno zabijaju u protivničke napadače. Nakon zabijanja u protivnike do izražaja dolazi brzina broja 8 i braniča, koji napreduju trčeći s loptom u rukama i nastoje napraviti polaganje. Uloga braniča je napredovanje prema protivničkom golu trčanjem s loptom u rukama, dodavanjem sa suigračima ili napucavanjem lopte nogom. Nakon što broj 9 (scrum-half) dobije loptu najčešće je dodati broju 10 (fly-half), koji će nakon toga svojim dodavanjima odrediti tijek napada svoje momčadi. Braniči će pokušati doći do protivničkih vrata stvaranjem rupa u protivničkoj obrani, jer upravo kvalitetni braniči rastežu protivničku obranu toliko da ne mogu pokriti čitav teren. Kada se to dogodi, lopta se najčešće dodaje najbržim igračima na terenu, krilima i fullbackovima.
Oprema
Tradicionalna oprema za rugby union sastoji se od majice s ovratnikom (koja je i danas popularna u modi i često se naziva rugby majicom), kratkih hlača, dugih čarapa (štucni) i kopački. Dozvoljena je i skromna zaštita glave, ramena i ključne kosti. Takva dodatna oprema mora imati odobrenje i zadovoljiti sve standarde IRB-a. Igrači koriste i štitnik za zube.
mini|300px|Klasična oprema igrača.
Majica i hlače
Majice za rugby lagane su, udobne i čvrste, te moraju podnijeti mnogo povlačenja bez oštećenja. Za izradu modernih majica koriste se lagana, vodootporna, sintetička vlakna. Napadači imaju posebne majice za koje ih njihovi suigrači mogu primiti. Na stražnjem dijelu majice najčešće se nalazi broj igrača i ponekad prezime igrača iznad ili ispod toga broja. Grb kluba tradicionalno je otisnut postrance na gornjem dijelu prsa. Logo i imena sponzora također su otisnuti na majici. Većina klubova koriste domaće i gostujuće dresove, koji su različitih boja.
Hlače su tradicionalno izrađene od pamuka i dizajnirane tako da izdrže sve zahvate i udarce koje im nanose protivnici. Napadači u drugoj liniji sada koriste posebne hlače koje imaju dodatni dio koji omogućuje njihovim suigračima da ih podignu tijekom line-outa. Primjer
Kopačke
Dvije su vrste kopački; one s osam i one sa šest čepova. Kopačke s osam čepova najviše koriste napadači u prvoj liniji, a pomažu im dajući im dodatni kontakt s podlogom prilikom skupa. Kopačke sa šest čepova uglavnom koriste braniči, što im pruža više pokretljivosti i mogućnost bržega napredovanja prema protivničkim vratima. U zadnje vrijeme među braničima postaju popularne kopačke s plastičnim čepovima, baš kakve se koriste u nogometu.
Zaštita tijela
Zaštitna majica i zaštita za glavu postaju sve popularniji među igračima. Zaštitna majica poglavito štiti ramena i ključnu kost, no pokriva i gornji dio ruke i prsa. Bilo koja zaštitna oprema mora biti odobrena od strane IRB-a. Postoje i rukavice koje ne pokrivaju prste, a služe za bolju kontrolu i primanje lopte. Teška plastika i metali strogo su zabranjeni u rugbyju, kao i bilo koja dodatna oprema koja može prouzročiti ozljedu tijekom igre (iznimka su čepovi na kopačkama, izrađeni od metala ili tvrde plastike). Igrači s problemima s vidom koriste kontaktne leće pošto su tradicionalne naočale strogo zabranjene.
Džemal Bijedić
Po Džemalu Bijediću je nazvan Univerzitet Džemal Bijedić koji danas djeluje u istočnom dijelu Mostara.
Goldens Bridge, New York
Goldens Bridž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.630, što je 52 (3,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rugby union
Štitnik za glavu
Štitnik za glavu (poznat i kao scrum cap) najčešće je napravljen od lagane plastike koja apsorbira udarac, ponajviše u skupu. Štitnik za glavu postaje popularan zbog brojnih ozljeda i krvarenja koje nastaju udarcem čepova kopački u nezaštićenu glavu, najčešće prilikom borbe za loptu nakon što je igrač koji je nosio loptu srušen (rucking). Ipak, pokazalo se da štitnik za glavu ne može spriječiti potres mozga, no štiti od hematoma auris.
Štitnik za zube
Jedan od prijeko potrebnih dijelova sigurnosne opreme u rugbyju je štitnik za zube, koji štiti zube i desni, te ublažava štetu koju trpe čeljusti i smanjuje šansu za dobivanje potresa mozga. Najbolje štitnike za zube izrađuju zubari. Nakon što se uzme otisak zubiju, štitnik se postavi unutar toga otiska što omogućuje tijesno prianjanje uz zube i uokolo usta. Dostupni su i masovno izrađeni štitnici, a otisak zubiju može uzeti svatko uz pomoć vruće vode.
Povijest
Porijeklo rugbyja često se pripisuje mladiću W.W. Ellisu koji je "uzeo loptu u svoje ruke i počeo trčati" dok je igrao jedan od prijašnjih oblika nogometa u školi Rugby 1823. godine. Povjesničari su počeli istraživati podrobnije ovu priču sumnjajući u njenu vjerodostojnost, počevši jednu od prvih provjera te verzije priče davne 1895. godine. Usprkos tomu, trofej uručen pobjedniku svjetskih prvenstava u rugbyju nosi ime Webb Ellis u njegovu čast, a memorijalna ploča ispred škole Rugby obilježava njegov pothvat. Igranje raznih vrsta nogometa u Engleskoj ima tradiciju od sredine 17. stoljeća, čak dvjesto godina prije donošenja prvih službenih pravila igre koja se tada nazvala Hurling to Goal. Do osnivanja Engleskoga nogometnoga saveza u listopadu 1863. godine, dvije suprotstavljene strane na terenu dogovarale su pravila prije početka utakmice. Momčadi koje su se međusobno sastajale igrale su sličnu vrstu nogometa.
Titulu najstarijega kluba koji je igrao neku vrstu nogometa sebi prisvajaju upravo klubovi ragbijaški klubovi; Barnes R.F.C., osnovan u Londonu 1839., te Guy's Hospital Football Club osnovan 1843. godine, usprkos tomu što nema nikakve službene dokumentacije o osnivanju tih klubova upravo te godine. No, najstariji klub koji ima službenu dokumentaciju i potvrđeni datum i godinu nastanka je Dublin University Football Club, irski klub koji je prvi djelovao organizirano te igrao neku od vrsta nogometa. Blackbeath Rugby Club najstariji je klub u Engleskoj (osnovan 1858.), a ujedno je sudjelovao u stvaranju Engleskoga nogometnoga saveza. No, kada je postalo jasno da će taj Savez zabraniti manevriranje loptom rukama te "rušenje, držanje, saplitanje i udaranje u noge", Blackbeath se povukao iz Saveza, i to nakon samo mjesec dana od stvaranja Saveza. Ostali ragbijaški klubovi slijedili su Blackbeathov primjer i odbili su pristupiti Engleskom nogometnom savezu, načinivši tako završni korak u odvajanju nogometa pod pojmom pod kojim ga danas podrazumijevamo, i rugbyja.
Idućih nekoliko godina ragbijaški klubovi dogovarali bi pravila prije početka svake utakmice, čemu se na kraj stalo 26. siječnja 1871. godine, kada je osnovan Rugby Football Union (RFU). RFU je napravio prva službena pravila za sve vrste rugbyja koje su se tada igrale u Engleskoj. Uskoro su počeli nastajati i prvi ragbijaški savezi u državama sa ragbijaškom tradicijom i zajednicom. 1886. godine, osnovan je International Rugby Board (IRB), koji je i službeno postao vrhovna grana rugbyja u čitavome svijetu od 1890. godine, kada ga je RFU takvim priznao.
Rugby je na Novi Zeland došao preko Charlesa Johna Monroa, sina Davida Monroa, tadašnjega člana novozelandskoga parlamenta. Charles je poslan u London na sveučilište gdje se prvi put susreo s rugbyjem, da bi kasnije upoznao lokalno novozelandsko stanovništvo s novim sportom, a naposljetku organizirao i prvu ragbijašku utakmicu između Nelson Collegea i Nelson Football Cluba, odigranu 14. svibnja 1870. godine. No, jedan oblik rugbyja na Novom Zelandu igrao se već 1853. godine. U Sjevernoj Americi rugby se razvio u kanadski i američki nogomet.
U devedesetim godinama dvadesetoga stoljeća pojavila se i prva naznaka profesionalnoga bavljenja rugbyjem, i to nakon sve većeg jaza koji se stvarao između radničkih klubova sjeverne Engleske i južnih klubova srednje klase. 22 kluba istupila su iz RFU-a 29. kolovoza 1895. i sastali se u George Hotelu u engleskom Huddersfieldu. Tom prilikom osnovali su Northern Rugby Football Union (NRFU), često nazivan i Northern Union, što je značilo podjelu rugbyja na rugby union i rugby league, iako se naziv league nije koristio sve do 1922. godine. NRFU je donio svoja prva službena pravila 1901. godine.
mini|400px|Line-out.
Na početku 20. stoljeća, na čitavoj se Australiji igrao rugby union. No, nakon gostovanja koja je odradila profesionalna reprezentacija Novoga Zelanda u Australiji i Velikoj Britaniji 1907. godine, te gostovanja koje je australska reprezentacija odradila u Velikoj Britaniji, čitava se južna polutka priklonila pravilima rugby leaguea. Nakon nastanka dvaju struja u rugbyju, postalo ih je potrebno razlikovati. Pod unionom su ostali savezi koji su i dalje bili članovima IRB-a. Članovi leaguea dopuštali su i profesionalizam, za razliku od uniona u kojemu su mogli djelovati samo amateri.
IRB-u je trebalo gotovo sto godina (26. kolovoza 1995.) da proglasi union igrom otvorenom za apsolutno sve igrače, profesionalce ili amatere, te uklonio sva ograničenja na primanja igrača koja su se odnosila na sam sport. Za taj potez čelnici IRB-a su se odlučili nakon što su se pojavile glasine da će američki moćnik Rupert Murdoch financirati profesionalno natjecanje rugby leaguea koje je obuhvaćalo čitavu južnu Zemljinu polutku. Prijelaz iz amaterizma u profesionalizam stvorio je jaz između dotada poprilično izjednačenih reprezentacija. Osim toga, na udaru se našao veliki broj klubova s dugom tradicijom koji nije uspio pratiti korak s profesionalnim sportom. No, pozitivna strana nenadanoga profesionalizma postala je velika popularnost uniona među ženama u SAD-u i Kanadi.
Rasprostranjenost uniona po svijetu
Za relativno kratko vrijeme od kako je union profesionalan, postao je najpopularniji sport u malom broju država (poglavito onim oceanijskim kao Tonga, Samoa..), te relativno popularan širom svijeta, uključujući i Hrvatsku, koja polaganim ritmom izlazi iz amaterizma, a već tradicionalno splitska Nada bilježi izvrsne rezultate u jakim europskim natjecanjima, uključujući i višestruke naslove u Interligi, 2001. godine osvojeni Kup srednjoeuropskih prvaka, uz brojne domaće trofeje. Ukupan broj registriranih igrača uniona (amatera i profesionalaca) diljem svijeta je između dva i tri milijuna, u usporedbi s 270 milijuna nogometaša.
Žene sudjeluju u unionu preko sto godina; prvi put je spomenuto da žene igraju na Novom Zelandu 1891., a u Francuskoj 1901. godine. Od sedamdesetih godina dvadesetoga stoljeća igra se sve više razvija, te se danas igra u preko osamdeset država svijeta (prema RFU-u).
Para-Nitrofenilfosfat
Para-Nitrofenilfosfat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 219,089 Da.
Rugby union
Velika natjecanja
Najvažnije i medijima najpokrivenije natjecanje u unionu zasigurno je Svjetsko prvenstvo, turnir za muškarce koji se održava svake četiri godine a okuplja elitne reprezentacije. Južnoafrikanci su trijumfom u Francuskoj 2007. godine nad Englezima (tadašnjim braniteljima naslova) trenutni svjetski prvaci. Činjenica da su zadnjih pet prvenstava osvojilo četiri različite reprezentacije daje dodatnu napetost i povećava zanimanje navijača, sponzora i medija. Osim Prvenstva, postoje i Kup šest nacija te Kup tri nacije. U Kupu šest nacija sudjeluju Engleska, Irska, Italija, Škotska i Wales. Svaka država igra sa svakom samo jednom, dok u Kupu tri nacije sudjeluju Australija, Novi Zeland i Južna Afrika. U Kupu tri nacije svaka momčad igra sa svakom dva puta; po jednom kod kuće i u gostima. 2006. godine, pak, došlo je do promjene sustava, te sada svaka momčad igra sa svakom tri puta. Od 2008. vjerojatno će se primiti i Argentina.
Žene su s međunarodnim turnirima započele 1982. godine. Preko šest stotina ženskih reprezentativkinja igra u više od četrdeset različitih reprezentacija. Osim Svjetskoga prvenstva za žene, koje se također održava svake četiri godine u drugačijem terminu od muškoga natjecanja, postoji i ženski Kup šest nacija, koji se održava u isto vrijeme kada i muško natjecanje.
Somerton, Arizona
Somerton je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.287 stanovnika.
Canale-di-Verde
Kanale di Verde je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Kor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 335 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 460 metara (maksimalnoj 1.093 m, a minimalnoj 0 m).
MMA
__NOTC__ Termin MMA ima više značenja.
R1
__NOTC__ Termin R1 ima više značenja.
Dabigatran
Dabigatran je organsko jedinjenje, koje sadrži 34 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 627,733 Da.
Ho-Ho-Kus, New Jersey
je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Casamassima, Bari
Casamassima je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18380 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Chisa
Kiza je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 88, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km².
Austrijsko Carstvo
Austrijsko Carstvo (njem. Kaiserthum Österreich) naziv je nasljednoga carstva nastalog na dijelu područja Svetog Rimskog Carstva i u ostalim krajevima kojima su vladali Habsburzi oko današnje Austrije, a trajalo je od 1804. do 1867. godine.
Austrijskim Carstvom ponekad su se i prije 1804. godine nazivale austrijske nasljedne zemlje, premda je češće rabljen jednostavan naziv Austrija.
Austrijsko Carstvo utemeljio je car Svetog Rimskog Carstva Franjo II. koji je tada uzeo ime Franjo I. Ovaj njegov potez bio je odgovor na Napoleonovo proglašenje Prvog Francuskog Carstva 1804. Sljedeće godine, u prosincu 1805., Franjo I. pristao je na ponižavajući Požunski mir koji je označio kraj Svetog Rimskog Carstv, preustrojstvo izgubljenih njemačkih zemalja pod utjecajem Napoleonovim, te je sadržavao i ostale mjere kojima je Austrija oslabljena. Neki austrijski posjedi u njemačkim zemljama prepušteni su francuskim saveznicima Bavarskoj, Würtembergu i izbornom knezu Badena.
U kolovozu 1806. Franjo I. ugasio je Sveto Rimsko Carstvo, jer je strahovao da bi ga na mjestu cara, što su ga Habsburzi gotovo neprekidno držali od 1440. godine, mogao zamijeniti Napoleon.
Stvaranje
thumb|thumb|250px|Austrijska carska kruna Glavne promjene koje su oblikovale Austrijsko Carstvo dogodile su se na konferencijama u Rastattu (1797.-1799.) i Regensburgu (1801.-1803.). 24. ožujka 1803. proglašeno je Carevinsko vijeće koje je znatno smanjilo broj crkvenih područja (s 81 na samo 3) i carskih gradova (s 51 na 6). Car Franjo uzeo si je naslov cara Austrije, napustivši potom, 1806., naslov cara Svetog Rimskog Carstva.
Raspad Svetog Rimskog Carstva ubrzano je francuskom intervencijom u rujnu 1805., kad je 20. listopada te godine austrijska vojska što ju je predvodio general Karl Mack von Leiberich poražena kod grada Ulma. Pritom je zarobljeno oko 20.000 austrijskih vojnika. Napoleon je ponovno pobijedio 2. prosinca 1805. kod Austerlitza, te je Austrija prisiljena na pregovore koji su trajali od 4. do 6. prosinca 1805. i koji su se završili primirjem.
Francuske pobjede navele su neka područja koja su ovisila o Austriji da se osamostale. Tako se 10. prosinca 1805. izborni knez Bavarske proglasio kraljem, a potom je to učinio i izborni knez Würtemberga, 11. prosinca. Konačno, 12. prosinca, markgrof Badena dobio je je naslov velikog vojvode. Svaka od tih novih zemalja potpisala je sporazum s Francuskom i postala njezinom saveznicom. Požunski mir, potpisan 26. prosinca 1805. proširio je teritorij Napoleonovih njemačkih saveznika na račun Austrije.
Kad je 11. kolovoza 1804. car Svetog Rimskog Carstva Franjo II. uzeo naslov cara Austrije kao Franjo I., njegovo se carstvo protezalo od sjevera današnje Italije do Nizozemske, te od današnje Poljske do Hrvatske. U granicama carstva živjelo je 6,500.000 Nijemaca, 3,360.000 Čeha, 2,000.000 Valonaca i Flamanaca, 1,000.000 Poljaka, 900.000 Hrvata, 700.000 Srba, 700.000 Slovenaca i brojne manje narodnosti. Car je i dalje zadržavao naslov kralja Ugarske, Češke, Hrvatske, Slavonije i Dalmacije. Carstvo je ustrojeno u centralističkom obliku, premda su ugarske zemlje imale poseban položaj s vlastitim saborom, a poseban je položaj imao i Tirol. Područje ugarskih zemalja uključeno je konačno u sastav Austrijskog Carstva nakon gušenja revolucije 1848.-1849.
Vanjska politika
Razdoblje od 1804. do 1815. godine značajno je obilježeno napoleonskim ratovima. Nakon što je Prusija potpisala mir s Francuskom 5. travnja 1795., Austrija je bila prisiljena ponijeti najveći teret rata s Francuskom kroz sljedećih desetak godina. To je dovelo do slabljenja austrijske ekonomije, pa je Franjo II. odbio sudjelovati u sljedećem ratu protiv Napoleona. Ipak, ušao je u studenome 1804. u tajni vojni savez s Ruskim Carstvom protiv Francuske.
Požunski mir, bez obzira na ponižavajuće uvjete za Austriju, omogućio je jačanje vojske i gospodarstva, što je pak dovelo do novog rata protiv Francuske.
Unatoč višestrukim porazima, posebice velikim gubicima u bitkama kod Marenga, Ulma, Austerlitza i Wagrama, i unatoč gubitku teritorija u ratovima (sporazumi iz Campo Formija iz 1797., Požuna 1806. i Schönbrunna 1809.), Austrija je odigrala odlučnu ulogu u zbacivanju Napoleona 1813.-1814.
Koncem napoleonskih ratova veliki je utjecaj na austrijsku vanjsku politiku imao Metternich koji je s početka podržavao savez s Francuskom, ugovarajući i vjenčanje između Napoleona i Marije Luize, kćeri Franje II. Ipak, 1812. i on je podržavao rat protiv Francuske, a njegov je utjecaj na Bečkom kongresu bio presudan.
Tomislav Šojat
Tomislav Šojat (Zagreb, 6. studenog 1963. ) hrvatski je glazbenik koji je u svojoj glazbenoj karijeri snimio petnaestak studijskih albuma i sudjelovao na mnogim albumima kao gost glazbenik.
Životopis
mini|lijevo|Tomislav Šojat 2013. Tomislav Šojat rođen je u Zagrebu, 6. studenog 1963. godine gdje s 14. godina počinje svoju glazbenu karijeru. Oženjen je i ima sina Marka. Prvi glazbeni angažmani bili su mu sa sastavom "Prva Ljubav", s kojima je svirao do njihovog raspada 1984. Prva ljubav glasi za najmlađi pop sastav u Europi i Šojat s njima snima pet singlova i četiri studijska albuma, koji su dobili zlatni certifikat. Nakon dolaska iz JNA gdje je služio vojni rok, pridružuje se sastavu "Regata", s kojima snima jedan album. Grupa se razilazi 1987.g. i Šojat nakon toga dolazi u sastav Aerodrom, gdje kao gost glazbenik nastupa s njima na turnejama po bivšem SSSR-u. S Aerodromom ostaje do njihovog razlaza 1988., a 1990. snima i svira sa Sevdah Shuttle Bandom, novim sastavom Branimira Štulića. Godine 1992. s Juricom Pađenom osniva sastav Pađen Band s kojim snima tri studijska albuma. Za europsko tržište objavljuju kompilacijski album Pađen band retro 16 s najboljim hitovima izdanim do tada. Nekoliko je skladbi prepjevano na engleski jezik s albuma Timeless koji je izdan isključivo za europsko tržište.
Piramide u Güímaru
mini|Položaj Güímara na otoku Piramide u Güímaru ili Guimarske piramide predstavljaju šest pravokutnih terasastih građevina u obliku piramide, sagrađenih od vulkanskog kamenja bez maltera, a koje se nalaze u distriktu Chacona, odnosno gradu Güímar na kanarskom otoku Tenerife. Pažnju javnosti su privukle nakon što je 1990. norveški istraživač Thor Heyerdahl, doznavši za njih, počeo špekulirati da bi mogle biti artefakt drevne civilizacije, odnosno svojevrsna spona između staroegipatske i mezoameričke kulture. Njegove špekulacije, međutim, nisu potvrdila istraživanja materijala; većina stručnjaka smatra kako su piramide nastale daleko kasnije, odnosno u 19. vijeku kao odlagalište kamenja prilikom raščišćavanja poljoprivrednog zemljišta. Slične građevine se mogu naći i na drugim lokacijama na Tenerifeu. U samom Güímaru je bilo devet piramida, od kojih je do danas očuvano njih šest. One danas predstavljaju dio tzv. Etnografskog parka Guimarskih piramida (Parque Etnográfico Pirámides de Güímar).
Tomislav Šojat
Životopis
Sastav Aerodrom nanovo se okuplja 2001. i Šojat postaje njihov menadžer. Sa starom postavom 2001. godine snimaju album Na travi i 2007.g. album Rock @ Roll. U dugogodišnjoj karijeri koja traje od 1978. godine, Šojat je snimio petnaestak studijskih albuma i sudjelovao na mnogim materijalima kao gost glazbenik.
Markgröningen
Markgreningen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.490 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Markgreningen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 281 metra. Površina opštine iznosi 28,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.490 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 515 stanovnika/km².
Velika džamija i bolnica u Divriğiju
Velika džamija i bolnica u Divriğiju (turski: Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) je kompleks koji je izvana bogato ukrašen reljefnim ornamentima 1229. godine. Nalazi se u gradu Divriğiju u pokrajini Sivas, središnja Turska. Velika džamija i bolnica u Divriğiju su zbog izvanredne arhitekture i jedinstvenih reljefnih ukrasa, 1985. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji. mini|lijevo|Krovovi i kupole kompleksa
Povijest
Nakon bitke kod Mancikerta 1071. godine, ovo područje je osvojio Gazi-Mengücek, general seldžučke vojske koji je postao njegovim prvim begom. Od 1228. do 1229. godine, za vrijeme uprave bega Mengücek Emir Ahmeda-šaha, izgrađena je Velika džamija (Divriği Ulu Camii) koja stoji netaknuta i dan danas. Džamija je spojena s bolnicom za umobolnike (marestan) Darüşşifa ("Kuća zaliječenja") koju je dala izgraditi njegova supruga Malikaturan Malik, kćerka sultana Fahredina Behrama-šaha, vladara pokrajine Erzincan. Ovaj kompleks se smatra najvažnijom seldžučkom građevinom u Anatoliji.
Odlike
Džamija i bolnica su djelo arhitekta Hürremšaha iz Ahlata. Džamija ima jedinstvenu prostoriju s pet brodova za molitvu koja je nadsvođena sofisticiranom svodnom konstrukcijom rebara koji podupiru pandantive na kojima su dvije kupole različite veličine. Prostor je oganiziran prema istočnom ajvanu (trostrana nadsvođena dvorana koja je otvorena s jedne strane) i bočno prema druga dva ajvana okružena dvjema sobama. Na taj način je građevina bila izolirana ali u isto vrijeme i otvorena prema lokalnoj zajednici.
Najljepši ukras ovog kompleksa su geometrijski i cvjetni ukrasi na glavnom portalu, ali na druga dva portala, koji su u kontrastu s interijerom bez ukrasa. Natpisi između kuranskih ajeta navode ime anatolijskog seljdžučkog sultana Alaeddina Kejkubada I. Umjetnici su, kao i u slučaju kupola, vjerojatno bili inspirirani armenskim i gruzijskim motivima koje su oblikovali velikom maštovitošću.
Para crveno
Para crveno je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 293,277 Da.
Rawlins, Wyoming
Rolins je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Kasimov
thumb|Gradski grb
Rawlins, Wyoming
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.259, što je 721 (8,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kasimov
Kasimov [kasímov] (Каси́мов, Касыйм, Qasím, historijski Xankirmän, Gorodec Meščorski (Городец Мещёрский), do 1471 Novi Nizovoj Gorod (Новый Низовой Город)) je grad u Rusiji koji pripada Rjazanskoj oblasti, te predstavlja upravno središte Kasimovskoga rajona. Nalazui se na lijevoj obali rijeke Oke. Godine 2010. je imao 33.357 stanovnika.
Prvo poznato stanovništvo tog područja je bilo finsko pleme Meščjori, koga su kasnije asimilirali Rusi i Tatari.
thumb|left|Kovanica od 10 [[rubalja 2003, posvećena gradu Kasimov]]
Grad je godine 1152. osnovao Jurij Dolgoruki, vladar kneževine Vladimir-Suzdalj pod imenom Gorodec Meščorski.
Feng Xi
Feng Xi (? - 222) je bio oficir kineske države Shu Han, jednog od Tri kraljevstva. Za vrijeme pohoda na državu Istočni Wu je komandirao je jednim odredom vojske u bitci kod Xiaotinga. Na samom je početku imao uspjeha, opkolivši snage Sun Huana, ali je potom poginuo u kontranapadu koji je organizirao Lu Xun.
Damir Škaro
Damir Škaro (Zagreb, 2. studenog 1959.), hrvatski boksač, jugoslavenski olimpijac, političar, poduzetnik i osuđeni silovatelj. Doktor je ekonomskih znanosti i bivši čelnik Autokluba Siget, najvećeg autokluba u Hrvatskoj. Kao političar bio je zastupnik u Trećem sazivu Hrvatskog sabora od 1995. do 2000. godine na listi HDZ-a. Prije svega Damir Škaro poznat je po svojoj uspješnoj boksačkoj karijeri u kojoj je od 350 mečeva imao 20 poraza, a osvojio je i olimpijsku brončanu medalju. Godine 2023. nepravomoćno je osuđen na 2.5 godine zavora za spolno uznemirvanje i silovanje djelatnice AK Siget.
Dabrafenib
Dabrafenib mesilat je reverzibilni ATP-kompetitivni inhibitor kinaze koji deluje na MAPK put. FDA je odobrila ovaj lek maja 2013.
Sonoita, Arizona
Sonoita je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 818 stanovnika.
Di Girolamo, Pescara
Di Girolamo je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 440 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Hardinsburg, Kentucky
Hardinsburg je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Jolly Roger (razvrstavanje)
Jolly Roger može značiti:
Hardinsburg, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.343, što je 2 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
NATO-ova fonetska abeceda
NATO-ova fonetska abeceda upotrebljava se radi bolje razumljivosti za spelovanje u radio-saobraćaju. Osim NATO-a, njome se služi i radio-telefonija svih međunarodnih aerodroma. Kod radio-amatera upotrebljava se u sličnom, ali regionalnim potrebama prilagođenom obliku.
NATO-ova fonetika
Hláskovací tabulka Buchstabiertafel fa:الفبای آوایی Radioaakkoset אלפבית צלילי Fonetisk alfabet Фонетический алфавит Heceleme alfabesi Фонетичний алфавіт
Ostrogoti
thumb|300px|Ostrogotsko kraljevstvo Istočni Goti zvani i Ostrogoti su bili varvarsko germansko pleme koje je sa istoka došlo na prostore Zapadnog Rimskog Carstva i Istočnog rimskog carstva (Vizantija) i bitno su utjecali na političke prilike kasnog Rimskog Carstva. Najznačajniji kralj Ostrogota je bio Teodorih Veliki, koji je svrgnuo prvog varvarskog kralja Italije Odoakara.
Goti su bili jedan narod sve do 3. stoljeća, kad su se podjelili na Ostrogote i Vizigote. Oba plemena imaju mnogo toga zajedničkog, posebno poštovanje rimskog boga Marsa.Ta prirodna podjela je nastupila zbog prenaseljenosti u području Crnog mora, gdje su Ostrogoti osnovali kraljevstvo. Gepidi su postali njihovi vazali.
Pod Hunima
Uspon Huna oko 370. godine doveo je Ostrogote u vazalni odnos. Ostrogotski vladar Ermanarik ubija se 378. godine. Tokom slijedećeg desetljeća Ostrogoti su došli do Balkana sa Hunima. Bili su glavni hunski vazal kao u bitci kod Halonsa 451. Nekoliko ustanaka protiv Huna je ugušeno. Od Huna su naučili mnogo o konjima. Nakon smrti Atile Gepidi i Ostrogoti predvođeni Teodemirom pobjeđuju Hune u bici kod Neda 454. godine.
Poslije Huna
Ostrogoti dolaze u dodir sa Carstvom i naseljavaju se na području Panonije. Tokom drugog dijela 5. stoljeća igraju sličnu ulogu, koju su Vizigoti igrali 100 godina ranije. Oni su sklapali saveze sa Carstvom, pa su opet ratovali, uglavnom njihovi odnosi su uključivali čitavu skalu između savezništva i neprijateljstva. Onda su kao i Vizigoti otišli na Zapad.
Na zenitu-Teodorik Veliki
Najveći ostrogotski vođa je bio Teodorik Veliki. Rođen je 454. godine. Bio je sin kralja Teodemira. Još kao mladi dječak otišao je u Konstantinopol kao talac, tj. osiguranje mira između Ostrogota i Bizanta. Život na dvoru u Konstantinopolu omogućio mu je obrazovanje o vojnoj taktici i načinu vladanja velikim Carstvom. To mu je kasnije poslužilo kad je postao vladar jednog dijela Rimskog carstva sa romaniziranom mješavinom naroda. Bizantski carevi Lav I. i Zenon su ga iznimno cijenili. Vratio se među Ostrogote kad je imao 20 godina. U to vrijeme Ostrogoti su se naselili na bizantskim dijelovima Rimskog carstva i postali teško kontrolirani saveznici Bizanta. Teodorik Veliki pokorava i ujedinjuje gotska plemena na europskom dijelu Istočnog Rimskog Carstva. Car Zenon ga imenuje konzulom 484. godine bojeći se da će se od saveznika pretvoriti u neprijatelja. Teodorik Veliki postaje kralj Ostrogota 488. godine. Car Zenon ga šalje kao svog mandatara u Italiju kako bi preuzeo vlast od Odoakra, koji je 476. godine srušio Zapadno Rimsko Carstvo. Godine 488. Teodorik je sa svojom vojskom stigao u Italiju, čime su panonsko područje i Dunav ostali bez gospodara. Pobjeđuje u bikama kod Isonza (489.), Milana (489.) i Ade (490.). Godine 493. zauzima Ravenu i osobno ubija Odoakra. Pošto je bio regent maloljetnog Vizigotskog kralja, njegovog unuka Amalrika, Teodorik Veliki je bio u stvari i kralj Vizigota. Teodorik će svoje carstvo u Italiji proširiti po cijeloj Dalmaciji u rimskim granicama, sve do Kolubare i čitav Srijem sa Singidunumom (Beogradom).
Povod za rat
Poslije Teodorikove smrti 526. Ostrogoti i Vizigoti su se ponovo razdvojili. Amalarik je naslijedio vizigotsko kraljevstvo u Španjolskoj. Maloljetni Atalarik je naslijedio Italiju i Provansu. Ubrzo počeše sukobi među Ostrogotima. Atalarika naslijeđuje majka Amalasunta, koju ubijaju. Tako oslabljen ostrogotski položaj koristi car Justinijan I., koji ubojstvo kraljice koristi kao povod za rat. To je bio početak gotskog rata (535-552).
Prvi pohod i poraz Ostrogota
Belizarije, kao najuspješniji carski general, predvodio je napad na Ostrogote. Belizarije je odmah zauzeo Siciliju, prešao u Italiju i do studenog zauzeo Napulj, a Rim do prosinca 536. Iz Rima je pobjegao ostrogotski kralj Vitiges. Belizarije zauzima prijestolnicu ostrogotskog kraljevstva, Ravenu 540. i zarobljava ostrogotskog kralja Vitigesa.
Ponuda mirovnog sporazuma
Justinijan I. je imao problema na istoku Bizanta. Perzijanci su napadali i pravili probleme, tako da mu je bio potreban miran zapadni front i jedna neutralna zemlja, koja bi ga odvajala od neprijateljskih Franaka. U tom trenutku Justinijan I. nudi Ostrogotima velikodušan sporazum, da oni zadrže nezavisno kraljevstvo na sjeverozapadu Italije, ali da mu predaju pola blaga Ostrogotskog kraljevstva. To je bilo zaista ogromno blago, jer je Italija bila izuzetno bogata dotada. Tu Justinijanovu poruku Ostrogotima nosio je Velizarije, koji je sam bio protiv takve ponude. Ostrogotsko plemstvo se plašilo da sporazum ne sadrži nekakvu skrivenu namjeru. Ostrogoti nisu vjerovali Justinijanu, a Velizariju su verovali jer su s njim često bili u kontaktu, pa su zahtjevali da i on potpiše sporazum. Ostrogoti su baš bili izgubili kralja pa ponudiše krunu Velizariju. Velizarije je bio vojnik lojalan caru pa se pretvarao da prihvaća ponudu i da ide u Ravenu na krunidbu. Međutim on hapsi vođe Ostrogota i zahtjeva da cijelo Ostrogotsko kraljevstvo bude dio Bizanta. Justinijan I. je bio ljut, jer je imao probleme sa Perzijom i trebao je miran zapad, pa je poslao Velizarija na front prema Perziji.
Nastavak rata
Godine 541. Ostrogoti ubijaju jednog svog vođu koji je počeo pregovore sa carstvom. Odmah biraju Totilu kao svog novog vođu. Totila je započeo silovitu i uspješnu borbu protiv Bizanta, zauzimajući cijelu sjevernu Italiju i čak uspjevajući zauzeti Rim posijle duge druge opsade. Velizarije se vratio u Italiju 544. Uspio je spasiti Rim, ali njegov pohod je ovog puta bio neuspješan, zbog problema u opskrbi i dodatnim pojačanjima, koje Justinijan I nije slao. Neki povijesničari smatraju da je bio ljubomoran. Justinijan I- 548. godine smjenjuje Velizarija i postavlja Narzesa za zapovjednika. U bitci kod Tagine Narzes pobjeđuje i ubija Totilu. Ostrogoti u Rimu se predaju, a u konačnoj bitci na Vezuvu u listopadu 553. Narzes pobjeđuje zadnje ostatke ostrogotske vojske u Italiji.
Posljedice poraza
Sa konačnim porazom gotsko ime se polako zaboravljalo. Goti nisu uspjeli ono što je uspjelo u Galiji i Iberiji,uspostaviti nacionalnu državu jedinstvom romanskih i germanskih elemenata. U Španjolskoj su Goti donijeli značajan elemenat modernog naroda, dok su u Italiji oni viđeni samo kao okupatori i vladari.
Ostrogotski vladari Italije
Dinastija Amal:
Kasniji kraljevi:
Aubigny-au-Bac
Obinji o Bak je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1048 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 203 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 39 metara (maksimalnoj 61 m, a minimalnoj 32 m).
Sima Marković
dr. Sima Marković (1888-1939) bio je srpski matematičar, filozof i političar, poznat kao jedan od osnivača i prvih vođa Komunističke partije Jugoslavije.
Sima Marković je bio doktor matematičnih nauka i univerzitetski profesor. Napisao je više dela iz oblasti matematike, filozofije, fizike i politike.
Bio je aktivista Srpske socijaldemokratske partije u Kraljevini Srbiji, a od ujedinjenja levice 1919. godine član KPJ. Bio je najistaknutiji predstavnik desne frakcije u partijskom rukovodstvu. Zalagao se za očuvanje i reformu Kraljevine Jugoslavije u republiku, nasuprot tadašnjem stavu Kominterne.
Ubijen je u Staljinovim čistkama 1939. godine. Rehabilitovan je 10. 6. 1958. godine odlukom Vrhovnog suda SSSR-a.
Biografija
Rođen je 8. 11. 1888. godine u Kragujevcu u Kraljevini Srbiji. Bio je četvrto dete oca Miloša i majke Anke. Njegov otac je radio kao profesor geografije i direktor gimnazije u Kragujevcu. Bio je jedan od učenika Svetozara Markovića i jedan od osnivača i vođa Narodne radikalne stranke. Navodno je bio saborac Nikole Pašića još iz vremena Timočke bune i spadao je među najistaknutije predstavnike njenog levog krila.
Sima Marković je do sedmog razreda gimnazije pripadao radikalima, pod uticajem oca Miloša. Od 1905. godine prilazi radničkom pokretu »pod uticajem prve ruske revolucije«. Ubrzo postaje član Srpske socijaldemokratske stranke.
Obrazovanje
Godine 1907. je završio Kragujevačku gimnaziju. Maturski ispit polagao je kod Mihaila Petovića, tadašnjeg izaslanika ministra za prosvetu i profesora teorijske matematike na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Tokom školovanja bio je predsednik đačke literarne družine „Podmladak“ kroz koju su tokom njenog dugog trajanja prošli mnogi budući književnici, naučnici i političari. Iste godine je prešao na studije u Beograd i postao član srpske Socijaldemokratske partije.
1913. godine postaje doktor matematičkih nauka. Disertaciju pod naslovom: „Opšta Rikatijeva jednačina prvog reda“, odbranio je 26. 6. 1913. godine pred članovima Ispitnog odbora, vodećim matematičarima Mihailom Petrovićem i Milutinom Milankovićem. Njegov doktorat je bio drugi doktorat iz matematičkih nauka odbranjen na Beogradskom univerzitetu. Iste godine je postao asistent čuvenog akademika Mihaila Petrovića, Mike Alasa. Već naredne 1914. godine Sima Marković polaže profesorski ispit i postaje profesor Beogradskog univerziteta.
6. 5.
Dani - Godine
Sima Marković
Obrazovanje
Za vreme Prvog svetskog rata, uz veliku pomoć glumice Žanke Stokić, upravljao je azilom za ratnu siročad, a takođe je i predavao u tzv. Opštinskoj realnoj gimnaziji u Kragujevcu koju su okupacione vlasti, na zahtev Opštine, pod određenim uslovima, otvorile. Tokom rata napisao je četiri srednjoškolska udžbenika iz algebre koje je objavio 1920. godine.
6. 5.
prethodni dan - sledeći dan
Ples
mini|Ples Ples je ritmično pokretanje tijela prema zvucima glazbe (rjeđe bez glazbe), pojedinačno, u parovima ili u skupinama. Ples prati čovjeka od pamtivijeka, a još i crteži u spiljama pokazuju čovjeka kako pleše. U svojim počecima, ples je bio motorička reakcija na određene emocije, na pojačano veselje, strah, žalost, ljubav ili mržnju. Motoričke reakcije na ta uzbuđenja bili su živahni, iracionalni, ali vrlo izraženi sljedovi pokreta, koji su višekratnim uzastopnim ponavljanjem poprimili određeni ritmički obrazac i pretvorili se u ples.
6. 5.
6. maj/svibanj (6. 5.) je 126. dan godine po gregorijanskom kalendaru (127. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 239 dana.
Sima Marković
Profesor i narodni poslanik
Po završetku Prvog svetskog rata, Sima Marković se vratio u Beograd na mesto profesora Druge beogradske gimnazije i nastavio da drži vežbe na Filozofskom fakultetu. U časopisu Jugoslovenske akademije znanosti i umetnosti objavljuje 1919. godine rad pod naslovom: „O jednačini (y')2+y2=w(x)“. Ubrzo zatim raspisan je konkurs za njegovo unapređenje u zvanje docenta za teorijsku matematiku na Filozofskom fakultetu i on je na osnovu pozitivnog referata koji su potpisali Mihailo Petrović i Mladen Berić izabran za to zvanje.
Ples
Moderni društveni plesovi
U dugoj tradiciji plesova se neki folklorni plesovi - iz različitih razloga - u modificiranoj varijanti prenose iz naroda u "više slojeve društva", postaju općeprihvaćeni, i izdvajaju se u novu kategoriju pod nazivom "društveni plesovi". U početku u tu kategoriju spadaju razni dvorski plesovi, a tek preseljenjem valcera iz folklora među plemstvo - što je zbog međusobne bliskosti plesača i plesačice bio svojevrstan skandal - započinje era modernih društvenih plesova. Moderni društveni plesovi su uz rijetke izuzetke plesove u paru, bazirani na popularnoj glazbi.
Organska sinteza
Organska sinteza je grana hemijske sinteze sa fokusom na sintezi organskih jedinjenja putem organskih reakcija. Organski molekuli su često veoma kompleksni u poređenju sa čisto norganskim jedinjenjima. Postoje dve glavne oblasti: totalna sinteza i metodologija.
6. 5.
Događaji
.
Ples
Moderni društveni plesovi
Danas društvene plesove možemo podijeliti na više načina. Podjela prema kategorijama natjecanja je vrlo česta, ali je i među najmanje točnima - neki su plesovi "zalutali" u "pogrešne" kategorije (primjerice u natjecateljske "latino-američke" plesove se svrstava jive, koji nije latino, te paso doble, koji nije američki ples), a u nekim natjecateljskim sustavima se nerijetko neki plesovi dodaju, ili izbacuju, već prema interesu natjecatelja i publike (show-dance natjecanja). Nadalje, uvijek postoji dvojba, da li da se plesove dijeli prema srodnosti u glazbi, ili prema indentičnosti u koraku i pokretu, jer su i jedno i drugo bitni sastavni dijelovi plesa, a te podjele nisu uvijek u skladu.
Organska sinteza
Totalna sinteza
Totalna sinteza je kompletna hemijska sinteza kompleksnih organskih molekula počevši od jednostavnih, komercijalno dostupnih (petrohemijskih) ili prirodnih prekurzora. U linearnoj sintezi, koja je često adekvatna za jednostavne strukture, izvodi se nekoliko uzastopnih koraka se dok se ne formira molekul. Hemijska jedinjenja koja nastaju u tim koracima se smatraju sintetičkim intermedijarima. Za kompleksnije molekule, se primenjuju različiti pristupi: konvergentna sinteza obuhvata zasebnu pripremu nekoliko komponenata (ključnih intermedijara), koji se zatim kombinuju da bi se formirao željeni produkt.
Robert Burns Vudvard, kome je dodeljena Nobelova nagrada za hemiju 1965. za nekoliko totalnih sinteza (e.g., njegova sinteza strihnina iz 1954 ), se smatra osnivačem polja moderne organske sinteze.
Ples
Moderni društveni plesovi
Možda bi najbolja podjela društvenih plesova mogla biti ona prema njihovom zemljopisnom, vremenskom i kulturuloškom podrijetlu:
6. 5.
Rođenja
.
Ples
Moderni društveni plesovi
Klasični (europski) društveni plesovi:
6. 5.
Smrti
.
Ples
Moderni društveni plesovi
Boogie- (ili swing-) plesovi:
6. 5.
Blagdani/Praznici
..
Maulbronn
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Enckrajs Maulbron se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Enckrajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 251 metra. Površina opštine iznosi 25,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.730 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 265 stanovnika/km².
6. 5.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Sima Marković
Profesor i narodni poslanik
Pod uticajem Oktobarske revolucije, sve više se okretao politici. 1919. bio je jedan od inicijatora stvaranja Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista), kao i inicijator njezina ulaska u Treću komunističku internacionalu.
Na Drugom kongresu SRPJ(k), održanom juna 1920. u Vukovaru, izabran je sa Filipom Filipovićem, takođe matematičarem, za sekretara Centralnog partijskog vijeća. Na izborima za Ustavotvornu skupštinu održanim 1920. izabran je za narodnog poslanika i predsednika kluba poslanika KPJ. Triša Kaclerović, također komunistički poslanik, piše da se dr Marković samovoljno ponašao na čelu Kluba posanika:
Posle donošenja „Obznane“, decembra 1920. godine udaljen sa Univerziteta. Na skupštinskoj sednici od 8. aprila 1921. godine je govorio protiv Obznane. Poslanici KPJ nisu bili zadovoljni govorom Markovića u ovoj diskusiji; on se prethodno nije konsultovao sa Klubom poslanika ni Izvršnim odborom Partije oko nastupa.
Emigracija u Beču
Sima Marković je 20. svibnja 1921. godine, na čelu delegacije KPJ ilegalno otputovao u Moskvu na Treći kongres Komunističke internacionale. Na tom kongresu je izabran za člana Izvršnog komiteta Kominterne. Kongres je trajao do 12. srpnja, ali se delegacija zadržala duže u Moskvi. U Moskvi Marković upoznaje Lenjina i zbližava se sa njim.
U međuvremenu u Jugoslaviji kreće pravi klasni rat. Nakon atentat na regenta Aleksandra i ministra policije Milorada Draškovića, Skupština je po hitnom postupku usvojila Zakon o zaštiti države, uperen protiv komunista. U leto 1921. godine poslanici KPJ u parlamentu su pohapšeni, a svaka aktivnost komunista stavljena izvan zakona. Tada je na prijedlog Đure Đakovića, odlučeno da se delegacija KPJ u Moskvi podjeli, te da se jedan dio vrati preko Bugarske, a drugi preko Beča. Grupa koja se vraćala preko Bugarske je uhapšena, što je bio znak da Marković s još nekoliko članova CK KPJ ostane u Beču. On Beču septembra 1921. osniva Zagranični komitet KPJ, čime je praktično stvoreno dvojno vodstvo.
Kao posledica policijskog progona, došlo je do razbijanja jedinstvenog rukovodstva partije. Delovali su zamenički Izvršni odbor u zatvoru i Zagranični biro u Beču. U uslovima zabrane KPJ, počele su frakcijske borbe. Sima Marković, vođa desne frakcije, je radio u nezavisnim sindikatima sa sedištem u Beogradu, smatrajući da je zabrana KPJ prolazna i da ima mesta za rad. Ubrzo je konstituisana Leva frakcija unutar KPJ, koja se borila protiv "oportunističke politike."
Početkom dvadesetih godina Simu Markovića, čitav KPJ, kao i celu zemlju zaokuplja tzv. nacionalno pitanje. On je nacionalnom pitanju pisao je u više novinskih članaka i brošura, od kojih je najpoznatija „Ustavno pitanje i radnička klasa Jugoslavije“ (1923), kao i u knjizi „Nacionalno pitanje u svetlosti marksizma“. Stavovi u ovoj knjizi gde se on u osnovi zalaže za očuvanje Jugoslavije, nasuprot stavu Kominterne, stvoriće mu kasnije velike probleme u okviru vlastite partije.
Robija
thumb|Grupa političkih osuđenika u lepoglavskoj kaznioni.
Pred kraj 1922. godine odlazi u Jugoslaviju gde biva uhapšen i osuđen na dve godine zatvora. Kaznu izdržava u Požarevcu, u istoj ćeliji u kojoj je pre četrdeset godina ležao njegov otac Miloš, posle Timočke bune, a kasnije biva prebačen u Lepoglavu. Za vreme izdržavanja kazne napisao je dve knjige, koje su objavljene 1924. godine. To su „Teorija relativiteta“ i „Iz nauke i filozofije“.
Dok je Sima Marković bio u zatvoru održana je Treća zemaljska konferencija KPJ januara 1924. godine, na kojoj je usvojena rezolucija o nacionalnom pitanju, načelo protivna stavovima Sime Markovića.
Marković je izašo iz zatvora krajem 1924. godine.