cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Italijanska kampanja (Drugi svetski rat)
Iskrcavanje na Siciliju
Američki ratni brod USS Robert Rovan nakon direktnog pogotka nemačkog bombardera, Sicilija, 11. jul 1943.|desno|mini|200px Prvi korak u invaziji na Italiju bio je Operacija Haski. Na Siciliji se nalazilo oko 350.000 neprijateljskih vojnika (od toga 75.000 nemačkih), podržanih iz vazduha sa preko 1.400 aviona i opremljenih sa oko 260 tenkova. Ovim brojkama valja dodati i 3 italijanske obalske divizije naoružane jakim topovima i obalskim utvrđenjima. Na ove snage saveznici su pokrenuli oko 160.000 vojnika, preko 600 tenkova i oko 2.000 aviona.
Operacija je počela u noći između 9. i 10. jula padobranskim skokom delova američke 82. padobranske i jedrilicama britanske 1. padobranske divizije. Njihov glavni cilj je bio ometanje snabdevanja, napad na komunikacije i zauzimanje mostova. Tačka okupljanja je bila u blizini aerodroma grada Džele.
Invazija kontinentalne Italije
minijatura|Kapitulacija Italije i ustanak u okupiranoj Jugoslaviji 1943.
Britanska 8. armija iskrcala se na tlo kontinentalne Italije 3. septembra 1943. godine u operaciji "Bejtaun". Istog dana italijanska vlada zatražila je primirje koje je potpisano par dana kasnije a 8. septembra javno objavljeno. Dok su britanske snage napredovale na sever nemačka komanda je otpočela radove na odbrani italijanskog poluostrva bez pomoći italijanske vojske koju je razoružavala. Protiv britanske 8. armije borile su se samo dve nemačke divizije dok su divizija Herman Gering, 16. oklopna i 15. pancergrenadirska divizija čuvale bokove i moguća mesta nakdnadnih iskrcavanja. Iako su Britanci napredovali ne nailazeći na veći otpor to napredovanje je bilo sporo i uz veliko kašnjenje, prouzrokovano diverzijama i miniranjem puteva. Da bi nemačka komanda dobila na vremenu oslonila se na usporavanje a ne potpuno zaustavljanje savezničkih trupa. U isto vreme ubrzana je izgradnja odbrambenih linija južno od Rima kada su 11. septembra pale luke Bari i Brindizi.
Pohod na Rim
Saveznici su posle Gustafove linije i Monte Kasina najzad slomili žestok otpor nemačko - italijanskih snaga. Svim snagama nastupile su ka Rimu. Otpor je bio veoma slab. Nemačke snage su se povlačile napadane od strane partizanskih jedinica.
Loma de Zacatón, Santiago Tlazoyaltepec
Loma de Zacatón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2768 m.
Barrington, Illinois
Barington je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.327, što je 159 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Morelos, Tehuipango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2133 m.
Sengoku burai
Skitnice u zaraćenoj zemlji (戦国無頼), na engleskom govornom području poznatiji kao Sword for Hire, je japanski crno-bijeli jidai geki snimljen 1952. u režiji Hiroshija Inagakija. Radnja je smještena u Japan u 16. vijeku u vrijeme građanskih ratova, a protagonisti - koje tumače Toshiro Mifune i Danshiro Ichikawa - su dva suborca koji će se razdvojiti prilikom prepada na neprijateljski logor, a što će dovesti do situacije da postanu zaljubljeni u jednu te istu ćenu (koju tumači Shirley Yamaguchi).
Karantanija
Karantanija je bila kneževina, nastarija država koja je bila nastanjena pretežno južnim slovenima, nastala u VII veku.
Samostalna kneževina
Sloveni u istočnim Alpama bili su, kao i Sloveni u Panoniji, pod vlašću avarskih kagana. Slabljenjem avarske vlasti, na prostoru južne Koruške, početkom 7. veka formira se prilično samostalna „krajina Slovena“ („marca Vinedorum“), sa svojim knezom na čelu. Godine 623. se verovatno pridružila alpskim Slovenima pod vođstvom kneza Sama. Po propasti Samovog plemenskog saveza 658. godine, »krajina Slovena« sa središtem u Krnskom gradu, severno od današnjeg Celovca, počela se nazivati Karantanijom. Oko stotinjak godina ona je bila samostalna kneževina.
405. pne.
Godina '''405. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Barbata, Kapitolina, Cincinata, Medulina, Jula i Mamercina (ili, rjeđe, godina 349. Ab urbe condita). Oznaka 405. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Helespont
Scheiditz
Šajdic je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 48 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Šajdic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 1,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 48 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 29 stanovnika/km².
Karantanija
Karantanski vladari
Karantanski vladari si slijede ovako: Samo (kralj); Valuk; Borut; Gorazd; Hotimir; Valtunk; Pribislav; Semik; Stojmir; Etgar. Među ovima postoji i jedan legendarni knez, to jest Ingo. Prema najnovijim otkrićima arheologa te historičara – a n.pr. Franca Glazera i Franca Nikolaša je bio istorijska ličnost također knez Domicijan, čije vladanje stavljaju iza Valtunka a ispred Pribislava, to jest do početka carevanja Karla Velikoga, dakle do oko godine 802.
Gradovci
Gradovci su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gradovci pripadaju opštini Zelenikovo, koja okuplja jugoistočna predgrađa Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Gradovci su smešteni u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 30 km jugoistočno.
Naselje Gradovci je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se pruža južno od Skopskog polja. Naselje je smešteno ma brdima iznad priobalja Vardara. Južno od naselja se izdiže planina Kitka. Nadmorska visina naselja je približno 560 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Gradovci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 2 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Monteverdi Marittimo, Pisa
Monteverdi Marittimo je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 365 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Brousses-et-Villaret
Brus et Vilare je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Karkason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 307 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 594 m, a minimalnoj 229 m).
Los Mazos, Mascota
Los Mazos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1535 m.
Leo Mirković
Leo Mirković (rođen: Friedmann) (Sarajevo, 31. 1. 1904 – Miami, SAD, 7. 9. 1990), jugoslavensko-američki operni pjevači (bariton) i kantor "Sinagoge bratstvo" u New Yorku, SAD.
Biografija
Leo Mirković je rođen 31. 1. 1904 u Sarajevu. Već u mladosti je pokazivao snažan glumački talent nastupajući u različitim sarajevskim diletantskim družinama. Kada je u Sarajevu 1923 utemeljena opereta, Leo je debitirao na glazbenoj sceni u opereti Heinrich Bertea "Tri djevojčice". Pjevao je basovske uloge u operama i nastupao u dramama. Nakon studija pjevanja u Milanu, Italiji i na Konzervatoriju u Beču, Leo je djelovao u Čehoslovačkoj i Njemačkoj. Od 1930 bio je član opere u Hrvatskom narodnom kazalištu (HNK) u Zagrebu. U HNK-u je debitirao u ulozi Rigoletta. Okupacijom Kraljevine Jugoslavije tj. po uspostavi marionetske Nezavisne Države Hrvatske (NDH), u maju 1941, Leo je još uvijek bio u angažmanu u HNK, ali ne na sceni. Krajem juna iste godine režim NDH mu je odobrio odmor u "svrhu gostovanja u Splitu", no ubrzo je bio uhićen i interniran u koncentracijski logor. Kasnije je uspio pobjeći i pridružiti se talijanskom pokretu otpora u Rimu. Nakon rata, Leo je napustio FNR Jugoslaviju i otišao u Italiju, te se iz Italije preselio u SAD. U SAD-u je živio u New Yorku i Washingtonu gdje je služio kao kantor u reformskim sinagogama. Studirao je na "Hebrejskom koleđu sakralne glazbe" u Washingtonu. Od penzionisanja, 1974, živio je u Miamiju tj. Miami Beachu na Floridi. Leo Mirković je preminuo 7. 9. 1990.
Barnwell Castle
thumb|Zamak se može vidjeti u sredini fotografije Zamak Barnwell (Barnwell Castle) je bio zamak čije se ruševine nalaze južno od gradića Oundle, odnosno zapadno od sela Barnwell u engleskoj grofoviji Northamptnonshire. Podignut je 1132. , a potom ga je od kamena dogradila porodica Berengara Le Moynea za vrijeme vladavine kralja Henryja III. U doba građanskog rata ga je vlasnik Sir Edward Montagu, preuredio u rojalistički arsenal. Poslije rata je porodica Montagu u blizini podigla velebnu rezidenciju Barnwell Manor.
Od zamka je sačuvan veliki dio zidova visok 30 m i debeo 12 m. Nalazi se u privatnom vlasništvu i pristup mu nije dozvoljen.
Zapadnorusinski jezik
Zapadnorusinski jezik ili panonskorusinski jezik (руски язик / русински язик) je jezik koji se govori u severnoj Srbiji (Vojvodina) i istočnoj Hrvatskoj. Zapadnorusinskim jezikom govore etnički Rusini, dok u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini ovaj jezik predstavlja jedan od šest službenih jezika. Za razliku od istočnorusinskog jezika, koji se govori u Ukrajini i koji spada u grupu istočnoslovenskih jezika, zapadnorusinski jezik spada u grupu zapadnoslovenskih jezika i najsličniji je slovačkom jeziku.
Zapadnorusinski jezik koristi ćirilično pismo prilagođeno ovom jeziku. Koristi se 31 slovo i dodatni meki znak:
Аа Бб Вв Гг Ґґ Дд Ее Єє Жж Зз Ии Її Йй Кк Лл Мм Нн Оо Пп Рр Сс Тт Уу Фф Хх Цц Чч Шш Щщ Юю Яя ь
Osnove gramatike rusinskog jezika je postavio Havrijil Kosteljnik (Гавриїл Костельник} još 1923., ali ih je potpuno uredio lingvista i pisac Mikola Kočiš u svom Pravopisu (Правопис руского яазика) izdatoj 1971. godine u Novom Sadu, a tri godine kasnije je izdao i prvu gramatiku rusinskog u Vojvodini (Ґраматика руского язика).
Prema izveštaju Ujedinjenih nacija, zapadnorusinski jezik, odn. jezik Rusina u Vojvodini, je jedan od retkih mikrojezika, kako u Evropi, tako i u svetu, koji ima priliku da se razvija zahvaljujući tome što se pored žive upotrebe, gaji i književnost na ovom jeziku, a takođe i postoje svi stepeni obrazovanja (osnovno, srednje i visoko) na rusinskom, uz aktivnu Katedru za rusinski jezik na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Pored redovnog nedeljnika Руске слово (Rusinska reč) čiji je izdavač Izvršno Veće APV, postoji i bogato izdavaštvo u rusinskim zajednicama u Vojvodini.
Gornji Vranovci
Gornji Vranovci su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem države. Gornji Vranovci pripadaju opštini Čaška.
Prirodni uslovi
Gornji Vranovci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 25 km zapadno.
Naselje Gornji Vranovci se nalazi u istorijskoj oblasti Grohot. Naselje je smešteni su na padinama planine Jakupice, dok se istočno od naselja tlo silazi u dolinu reke Topolke. Nadmorska visina naselja je približno 680 metara.
Kapitulacija
Za stranu koja se odlučila na kapitulaciju se govori da je kapitulirala. Taj se izraz u prenesenom značenju koristi i u drugim djelatnostima. Tako se za investitore koji su se trajno ili u potpunosti povukli s financijskog tržišta govori da su "potpisali kapitulaciju".
Gornji Vranovci
Prirodni uslovi
Mesna klima je kontinentalna.
Istorija
U Gornjim Vranovcima je tokom NOB-a delovala štamparija u kojoj je 29. oktobra 1944. godine objavljen prvi broj „Nove Makedonije“, najstarijih dnevnih novina koje izlaze u Republici Makedoniji.
Stanovništvo
Gornji Vranovci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 199 stanovnika.
Prema istom popisu pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (95%), a ostalo su mahom Turci. Do početka 20. veka Turci su bili isključivo stanovništvo u naselju.
Većinska veroispovest je islam.
Śniardwy
Karakteristike
Otok ima formu trokuta, dugog 22 i širokog 13.4 km, pa ga zbog veličine zovu Mazursko more, ali kako je relativno plitak (prosječno 5.8 m) sa vrlo neravnim dnom (ponekad ima samo 20 cm, jako je opasan za plovidbu, naročito za jakih vjetrova, kad valovi mogu biti visoki i do 2 m.
Jezero prima vode od ostalih Mazurskih jezera sa površine od oko 2.400 km², odnosno sa dvije trećine sliva Mazurskih jezera, u kom se nalazi oko 10% svih poljskih jezera. Vode mu otiču sa juga, ponajviše Jeglinskim kanalom i rijekom Wyszka, pa nadalje rijekom Pisa, sve do Viste.
To glacijalno jezero nastalo je za posljednje glacijacije prije otprilike 12 000 godina, kao rezultat otapanja velikog glečera, što se vidi po morenskim brdima i ispranim ravnicama na čijim supstratima dominira pijesak, šljunak i glina.
Jezero se ledi od decembra do aprila.
Obale su mu vrlo niske i razvedene (91.3 km) brojnim uvalama. Na jezeru se nalazi 8 otoka ukupne površine 38 hektara.
Mazurska jezera su jedna od najvažnijih poljskih turističkih destinacija, a jezero Śniardwy je glavni punkt za jedriličare i kupače. Oko jezera postoji biciklistička staza duga 95 km.
Historija
Na okolnim brdima i po otocima nalaze se ostatci staropruskih naselja, a na otoku Czarci i ruševine utvrde. Nakon poraza u Sedmogodišnji rat, pruski kralj Fridrik Veliki podigao je utvrdu koju su 1787. prvo načeli valovi i tornado, a nakon tog 1787. uragan pa se više nije mogla koristiti, nakon tog je srušena 1796.
Santa Lucia III, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 282 m.
Porto Pride
Porto Pride je godišnja parada ponosa LGBT osoba, koja se od 3. Avgusta 2006. godine održava u Portou. Prosečan broj učesnika parade iznosi oko 1500, iako je prema izjavi organizatora u Porto Pride-u 2009. učestvovalo 5000 osoba.
Azetidin-2-karboksilna kiselina
Azetidin-2-karboksilna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 101,104 Da.
Summerville, Oregon
Samervil je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 135, što je 18 (15,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pietra de' Giorgi, Pavia
Pietra de' Giorgi je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 292 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 310 m.
Campo el Capulín, Emiliano Zapata
Campo el Capulín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1283 m.
Velika njorka
Velika njorka (Pinguinus impennis) je ptica izumrla sredinom 19. veka. Bila je jedina vrsta roda Pinguinus koja je preživela do modernih vremena. Rod Pinguinus je obuhvatao nekoliko vrsta džinovskih njorki bez sposobnosti letenja sa Atlantika. Bila je poznata i pod nazivom gejrfaul (garefowl) koji potiče iz staronordijskog jezika i znači „koplje-ptica“ a odnosio se na oblik njenog kljuna, i kao pingvin – pre nego što je današnja ptica koja se tako naziva dobila to ime. Kada su evropski istraživači na Južnoj hemisferi otkrili pticu koja ih je izgledom i načinom života potsetila na veliku njorku nazvali su je po njoj – pingvin. Velika njorka je živela u velikom broju na ostrvima severnog Atlantika: istočnoj Kanadi, Grenlandu, Islandu, Norveškoj, Irskoj i Velikoj Britaniji – pre nego što je izlovljena do istrebljenja. Fosili nađeni na Floridi, poreklom iz 14. veka, upućuju na to da je ona bar povremeno za vreme zima migrirala u južne krajeve.
Taksonomija
Velika njorka je jedna od mnogih vrsta koju je švedski prirodnjak Karl Line (Carolus Linnaeus) opisao u svom delu iz 18.veka „Systema Naturae“. Analiza DNK je potvrdila njenu vezu sa oštrokljunom njorkom (Alca torda) kao najbližim živim rođakom. Takođe bila je u bliskoj vezi i sa malom njorkom (Alle alle) koja je pošla potpuno različitim evolutivnim putem od nje. Zbog velike sličnosti sa oštrokljunom njorkom velika njorka se ponekad uvrštava u rod Alca, ali je proučavanje fosilnih ostataka dovelo do smeštanja velike njorke u poseban rod Pinguinus koji je veoma blizak sa rodovima oštrokljune, male i tankokljune njorke (Uria aalge) - Alca, Alle i Uria. Ova četiri roda čine stablo Alcini u okviru familije Alcidae.
Ekologija i ponašanje
Velika njorka se kretala sporo i ponekad je koristila krila kako bi prošla teške terene. Imala je malo prirodnih neprijatelja uglavnom morskih sisara, belih medveda i ptica grabljivica. Nije imala urođen strah od ljudi. Nemogućnost letenja i trapavost na kopnu učinile su ih lakim plenom ljudi, koji su ih lovili zbog hrane, perja i kao primerke za muzeje i privatne kolekcije. Životni vek im je bio 20 do 25 godina. Bile su odlični plivači koristeći krila kao peraja. Mogle su da se nagnu, skrenu i okrenu pod vodom. Veruje se da su mogle da zagnjure do dubine od 76m i dužine i do1km. Mogle su da zadrže dah i do 15 minuta što je duže od foke. Karakteristično je bilo njihovo plivanje velikom brzinom i zatim munjevito izranjanje iz vode i sletanje na kopno. Za vreme zime ptice su se selile u južne krajeve u parovima ili manjim grupama ali nikada sa celom kolonijom. Hranu su nalazile u plitkim vodama i to pre svega ribu dužine 12 do 20 cm. Mladi su hranjeni planktonom i polusvarenom ispljunutom ribom.
Razmnožavanje
Veruje se da su parovi velike njorke ostajali verni celog života. Gnezdili su se u podnožjima litica. Legli su po jedno jaje svake godine u periodu od kraja maja i početka juna. Oba roditelja su pravila grubo gnezdo od guana iako je poznato da katkad nisu pravili gnezda za inkubaciju jaja. Gnezda u kolonijama su bila veoma blizu jedna drugim. Inkubacija jaja trajala je šest nedelja i ptići su se obično izlegali u junu. U hranjenju mladih smenjivali su se mužjak i ženka. Ptići su po piljenju bili sive boje. Već nakon dve do tri nedelje mladi ptići su stasavali dovoljno da napuste gnezdo i uđu u vodu.
Izumiranje
Poznato je da je velika njorka bila lovljena od strane Neandertalaca pre 100.000 godina s obzirom da su njihove kosti nađene u blizini njihovih naseobina. Crteži ove ptice nađeni su na zidovima pećine El Pinto u Španiji a stari su 35.000 godina, dok su oni u francuskoj pećini Cosquer stari 20.000 godina. Indijanci su naročito cenili meso ove ptice tokom zima. U mestu Port au Choix u Njufaunlendu u Kanadi nađen je leš osobe odevene u odelo izrađeno od kože oko 200 velikih njorki, a koje datira od pre 2000g. pre nove ere. Procenjeno je da je populacija ove vrste za vreme svog maksimuma bila brojna u milionima iako se neki naučnici sa tim ne slažu. Bar od 8. veka velika njorka bila je lovljena u ogromnoj meri zbog mesa, jaja, kože i perja. upright|thumb|Preparirana velika njorka, [[Belgija.]]
Marmorito Santa Maria, Asti
Marmorito Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
El Tular, Nanacamilpa de Mariano Arista
El Tular je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Nanacamilpa de Mariano Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2701 m.
Opština Madero, Michoacán
Madero je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Marmorito Santa Maria, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
Opština Madero, Michoacán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 7633 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1045 m.
Marty, South Dakota
Marti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 402, što je 19 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ossian
Osijan je pripovedač i pretpostavljeni autor ciklusa pesama koje je škotski pesnik James Macpherson tvrdio da je preveo drevne izvore na škotskom gelskom jeziku. Tema ovog ciklusa pesama je Oisin, čiji je otac bio Fionn mac Cumhaill, mitski lovac-ratnik prisutan najviše u irskoj mitologiji, a zatim i u mitologijama stanovnika Škotske i Isle of Man. Iako su pesme dobro prihvaćene, mnogobrojni kritičari su izrazili zabrinutost po pitanju njihove autentičnosti što je izazvalo polemike koje traju i do danas.
Opština Afumați, Dolj
Afumați je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Courcelles-lès-Semur
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 187 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 352 metara (maksimalnoj 387 m, a minimalnoj 297 m).
Лалинци
Лалинци су насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 224 становника.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Râu Mic, Sălașu De Sus
Râu Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Sălașu De Sus.
Colonia Cuauhtenco, Tlalpan
Colonia Cuauhtenco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2708 m.
Rancho Alegre del Llano, Técpan de Galeana
Rancho Alegre del Llano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 999 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Liettoli Milani, Venezia
Liettoli Milani je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Herradura, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Schwaara
Švara je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Grajc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 149 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16076067.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grajc Švara se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Grajc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240–286 metara. Površina opštine iznosi 3,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 149 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Case Rebuffi, Piacenza
Case Rebuffi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Cruz Blanca, Nanacamilpa de Mariano Arista
Cruz Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Nanacamilpa de Mariano Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2687 m.
Gallineros, Mascota
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1472 m.
Salon (Pariz)
Salon, rjeđe i Pariški Salon je bila, počevši s 1725. godinom, službena umjetnička izložba Académie des Beaux-Arts u Parizu. Od 1748. do 1890., Salon je bio najveći godišnji ili dvogodišnji umjetnički događaj u Zapadnom svijetu. Sve do 1881. godine, izložbe u Salonu organizirala je država, a kada je ista povukla sredstva, organizaciju Salona preuzelo je Société des Artistes Français.
Isprva, Salon je organiziran kako bi izlagao djela diplomiranih umjetnika Mazarinove École des Beaux-Arts. U to je doba Salon bio lokacija na kojoj su umjetnici morali izlagati ako su željeli ostvariti ikakav uspjeh, a smatralo se kako djela izložena u Salonu imaju kraljevu podršku. Godine 1725., Salon je održan u palači Louvre te je ubrzo otvoren za javnost i organiziran na godišnjoj ili dvogodišnjoj bazi. Od sredine XVIII. stoljeća, utjecaj i značaj Salona nije dovođen u pitanje.
Izložbe u Salonu bile su poznate po velikom broju eksponata koji su bili izlagani po cijeloj izložbenoj dvorani, koristeći svaki slobodan komad prostora. Od kraja XVIII. stoljeća, Salon je postao glavno umjetničko zbivanje u Zapadnom svijetu, a reakcije i komentari pojedinih izložbi označile su početak suvremene likovne kritike. Do 1789., u Salonu su izlagali samo francuski umjetnici, no Francuska revolucija je istu otvorila i stranim umjetnicima. Daljnja liberalizacija uslijedila je 1848. godine, kada se broj odbijenih djela drastično smanjio, a četiri godine kasnije uvedene su i medalje.
Ipak, pojava moderne umjetnosti u liku impresionističkih ideja dovela je do raskola u Salonu. Žiri koji je odabirao djela nije blagonaklono gledao na impresioniste te je dobio izlagati njihova djela u Salonu. Godine 1863., žiri je odbio neuobičajeno velik broj djela, što je izazvalo nezadovoljstvo redovnih izlagatelja. Napoleon III je organizirao Salon des Refusés, gdje su izložena djela koje je Salon odbio te godine. Salon des Refusés je otvoren 17. svibnja 1863. godine, što se smatra početkom moderne i avangardne umjetnosti. Odbijeni impresionisti su kasnije održali niz samostalnih izložbi, počevši s onom kultnom 1874. godine.
Konačni raskol pariškog Salona desio se 1890. godine, kada je predsjednik Društva francuskih umjetnika, William-Adolphe Bouguereau, predložio da se u Salonu izlažu djela mladih i neafirmiranih slikara, što je izazvalo negodovanje drugih članova Društva, među kojima je bio i Auguste Rodin. Odmetnuti umjetnici osnovali su Société Nationale des Beaux-Arts te su pokrenuli vlastitu izložbu pod nazivom Salon du Champ de Mars, a koja će ubrzo postati poznata kao Nationale. Godine 1903., došlo je do osnivanja još jedne izložbe, Salon d'Automne (čiji su pokretači bili Renoir i Rodin), koja se usprotivila onome što su smatrali konzervativnošću i birokratizmom.
Hannah Van Buren
Hannah Hoes Van Buren (rođena Hoes; 8. mart 1783 – 5. februar 1819) bila je supruga američkog predsjednika Martina Van Burena. Iako se ponekad navodi kao Prva dama SAD, preminula je više od dvije decenije prije nego što joj je muž preuzeo predsjedničku dužnost, te je u Van Burenovoj Bijeloj kući dužnost Prve dame de facto vodila Van Burenova snaha Angelica Singleton Van Buren.
Hannah je, slično kao i Van Buren, bila nizozemskog porijekla, te je, prema navodima suvremenika, cijeli život engleski govorila sa primjetnim nizozemskim naglaskom. Za Martina Van Burena se udala u dobi od 23 godine, i rodila mu je četvoro sinova:
Umrla je od tuberkuloze, a nakon toga je njen muž cijeli život ostao udovac.
Puerta del Río, Villa de Guadalupe
Puerta del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1594 m.
San José de la Ceiba, Yajalón
San José de la Ceiba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 735 m.
Emily Donelson
Emily Donelson (1. jun 1807 – 19. decembar 1836) bila je nećaka Rachel Jackson, supruge američkog predsjednika Andrewa Jacksona, odnosno de facto Prva dama SAD tokom prvih godina njegovog predsjednikovanja.
Rodila se na farmi Johna Donelsona, brata Rachel Jackson. Bila je jedna od rijetkih žena u tadašnjem Tennesseeju koja je imala formalno obrazovanje. Godine 1824. se udala za svog rođaka Andrewa Jacksona Donelsona, koji će kasnije postati američki diplomat.
Četiri godine kasnije je njen tetak Andrew Jackson izabran za predsjednika nakon kampanje u kojoj ga je tadašnji predsjednik John Quincy Adamas žestoko napadao zbog navodne bigamije, odnosno ženidbe za Rachel Jackson dok je ona još uvijek formalno bila udana za prvog muža. Jackson je pobijedio, ali je Rachel Jackson iznenada preminula prije inauguracije. Zbog toga je Emily preuzela dužnost domaćice u Bijeloj kući, odnosno de facto postala Prva dama.
Njen odnos sa tetkom se brzo pokvario zahvaljujući tzv. aferi podsuknje, odnosno skandalu izazvanom optužbama protiv Peggy Eaton, supruge Johna Eatona, ministra rata u Jacksonovom kabinetu. Peggy je bila optužena za preljubničku aferu, te je cijelo otmjeno društvo Washingtona okrenulo protiv supružnika, smatrajući ih "nedostojnima"; to je uključivalo i Emily, ali ne i predsjednika, koji je podržavao svog ministra. Zbog toga su predsjednik i njegova nećaka bili u lošim odnosima, te je Emily, za razliku od svog muža, u ljeto 1830. napustila Washington. Početkom 1834. je dužnost Prve dame preuzela Sarah Yorke Jackson, supruga Jacksonovog usvojenog sina Andrewa Jacksona Jr.
Emily Donelson se 1836. naglo razboljela, i umrla krajem godine. Historičari najvjerojatnijim uzrokom smrti smatraju tuberkulozu. U dobi od 29 godina je tako postala Prva dama s najkraćim životnim vijekom u historiji SAD.
Montopoli, Pisa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4019 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Попучке
Попучке је насељено место града Ваљева у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 2627 становника.
Рељеф и воде
Површина целог села је 1476 ha 89 ar 89 m². Село се налази на десној обали реке Рабас према Лукавцу. Сеоске куће су под падинама и јаругама, а спуштају се и у долину саме Колубаре. Оне су на северној страни од Кривошије, речице која протиче кроз село. Сеоско земљиште на којем су куће неравно је и бреговито, али се врло благо спушта у Рабаску и Колубарску долину, које су равне и ненасељене.
Главнија узвишења су: Мрамор до Забрдице, Кременица до Јасенице и Златарић по врху села до Дупљаја. Испод Мрамора спушта се 4-5 km дугачка, врло дубока, 20-200 m широка јаруга која је спушта у долину реке Рабас. Са друге стране Мрамора, постоји друга јаруга која је кратка, уска и продужава се у корито сеоског потока, којим снежна и кишна вода отичу у Кривошију.
У Попучкама ако има извора, има их по јаругама или при силаску самих брегова у равницу. Свака кућа поред извора има и свој бунар. Главније текућице, поред пограничних река Колубаре и Рабаса су Кривошија, која долази из Забрдице и Јасенице, тече кроз равнији јужни део села и улива се у Колубару. Речица, је назив сеоског потока којим се кишна и снежна вода сливају у Кривошију.
Земље и шуме
Попучке су једно од најбогатијих рабаских села квантитетом и квалитетом своје зиратне земље. Најбоље земље за кукуруз су око Колубаре, а за стрмне усеве по брдима, око села и по брдским и брежуљкастим падинама. Одличне ливадске земље су око Рабаса и ушћа Љубостиње, а особито добре земље за испашу око Кривошије и Рабаса. Колубарски потеси зову се: Косирић, при ушћу Рабаса и Брашиновац на западу од ушћа Кривошије.
Имају мало своје шуме, више ораница. По Колубари, Рабасу, Кривошији и Горићу имају велике и најлепше забране лиснатог дрвета, али главни део села трпи велику оскудицу у дрвима.
Тип села
Попучке су село разбијеног типа. Горић је на западној страни села, издваја се из села као засебна и имовна и географска целина. Са правим селом везује га лак саобраћај и близина.
Засеоци су: Брђанија, Горић, Греда, Иверак, Јаруге, Кривошија, Ливаде 1, Ливаде 2 и Река.
Попучке се граниче са Лукавцем и Дупљајем, Јасеницом, Забрдицом и Доњом Грабовицом.
Етимологија имена
Постоје два предања о томе како је село добило име:
Порекло становништва и оснивање села
Терзићи су позната свештеничка кућа, у сродству су са Јанкићевићима и Симеуновићима. Славе Ђурђиц. Симића кућа је су сродству са Пајићима и Којићима. Славе св. Јована. Шашићи су некад били једна од најугледнијих породица, коју су Турци много расејавали и које има по Поцерини. Славе св. Николу.
У најраније досељене породице у селу рачунају се Деспотовићи, који су род са баболучким Симеуновићима, досељени пред крај 17. столећа из Куча у Црној гори, па прво насељени у Љештанском, округу ужичком и одатле сишли Ваљеву и поделили се, па једни отишли у Забрдицу и Бабину Луку, а они дошли овде. Деспотовићима су близак род Богићевићи и Милчевићи. Славе св. Николу.
Исто кад и Деспот, доселио се и стари Мишко (Милорад) с Повија на Чеву. Од овог Мишка су: Мишковићи, Бранковићи и Станићевићи. Славе св. Арханђела.
Мало после Мишка, али пре аустријске окупације, доселио се и Ранко са својом продицом из Будимље у Старом Влаху. Од Ранка су: Ранковићи и Стојићи. Славе св. Јована.
У доба аустријске окупације, одмах првих година доселили су се из Барича, округа београдског данашњи Зазићи или Јелисавчићи. Они су се доселили у 2 куће и растурили по целом селу, осим Горића. Од њих су: Јелисавчићи (Зазићи), Рашићи, Нићифоровићи, Чубровићи, Јеремићи, Даниловићи, Мирковићи и Кузновићи. Славе св. Јована.
Мало после Зазића, али после аустријске окупације, доселили су се из Осата Радукићи. С њима су у сродству и Милановићи, досељени као мајстори. Славе св. Ђурђа.
Кад и ови, досељени су из никшићких Рудина данашњи Радојчићи, с којима су у сродству: Савићи, Јеросимићи, Петронијевићи, Станојевићи, Живковићи и Јеремићи. Славе св. Ђурђа.
За време Кочине крајине сишао је Филип из Зарожја у округу ужичком и од њега су Филиповићи и Војисављевићи. Славе св. Јована. Кад и Филип, са Стрмне Горе сишао је и Антоније и од њега су Антонијевићи, који славе св. Николу. Са њима је, из Лелића, прешао предак данашњих Јаковљевића, који такође славе св. Николу. У ово доба тек се почео насељавати Горић и у њега се прво доселио предак данашњих Стојановића из Дробњака из Превиша, од породице Томића. Славе светог Николу. У Горић се тад доселила и породица Зарића из Будимље у Старом Влаху који славе светог Ђурђа. У Попучке прешла је и Козличка породица из Козлице у Бачевцима из породице Ђурића. Прво су били у Пироману, па се тек овде доселили. Славе Ђурђиц.
У првом устанку доселили су се Богдановићи из Маоча у Полимљу - славе светог Николу. Равићи су из Суводања, доселила их Баба Рава, славе светог Тому. Росићи су из Бранеговића од породице Милићевића, славе св. Ђурђа. Грбићи су с Његуша у Црној Гори и славе светог Стевана. Јосиповићи у Горићу су из Заруба од тамошњих Павића, славе св. Марту. Јовановићи су из Црвеног Дола на Чеву и славе св. Лазара, док су Мијаиловићи (Швабићи) од неког Банаћанина. Славе светог Ђурђа.
Досељеници из новијег доба (након првог устанка до 1907. - тј. изласка ове књиге у штампу;) су: Мијаиловић из Бабине Луке, Милосављевић из Оклеца, Миловановић из Оглађеновца од тамошњих Бражђана, Јелић из Солтуше (округа ужичког), Милосављевић из Стојића у округу ужичком, Павићевић из Штрбаца у Старом Влаху, Алексић у Горићу је из Јасенице, Савић и Јелић из Горића су из Црне Горе са Чева, Пантић је из Осата, Ђукић је из Маоча у Полимљу, Пејић је из Брезовице, Чкрбић је из Колашина, док је Пантић из ваљевске Брезовице.
'''*ПОДАЦИ УНЕТИ ИЗ ОВЕ КЊИГЕ ЗАВРШАВАЈУ СЕ 1907. ГОДИНОМ, ТАКО ДА НИКАКО НЕ ОДРАЖАВАЈУ СЛИКУ ПОРЕКЛА И РАЗВОЈА СТАНОВНИШТВА НАКОН ПОМЕНУТЕ ГОДИНЕ, У НАРЕДНОМ, ВЕЋ ДУЖЕ НЕГО СТОГОДИШЊЕМ ПЕРИОДУ!'''
Развој становништва
Према списку ваљевске епархије, 1735. године било је 13 домова у овом селу. 1818. према харачким тефтерима било је 113 породица и 288 харачких личности. 1866. године попис бележи 88 домова са 774 становника. 1890. било је 149 домова са 1141 становником, док је 1900. било 127 домова са 1054 становника.
Горић се у прво време звао Крушчиш, али је због тадашње многе шуме усвојен данашњи назив Горић. Подаци из 1900-их казују да је судница била у Лукавцу, црква у Рабровици, а да су Попучке припадале Луковачкој општини у срезу Ваљевском.
Црква
Црква Вазнесења Господњег налази се у самом срцу села и још увек је у изградњи. Као што је раније поменуто, мештани Попучака посећивали су цркву у Рабровици до скоро. Грађена је по узору на цркву из Великих Црљена. Пројектовао ју је архитекта Милосављевић, у српско-византијском стилу. Спољни габарит износи 19,50 x 12 m². Иконе су рад Миће Параментића.
Гробље је у средини села на брду за Попучке, док Горић има засебно гробље.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Пољопривреда
Од стоке се гаје краве, свиње и живина, од поврћа парадајз, паприка, грашак, боранија, пасуљ, кромпир, краставац, лук, цвекла, ротква. Од житарица највише пшеница, кукуруз, овас, јечам и зоб. Од воћа, највише има шљиве и то Маџарке пре свега, од које се прави ракија. Сви производи се продају на пијаци. Већином се самостално наступа. Земљорадничка задруга села више не функционише, просторије су затворене.
Саобраћај
Село Попучке се налази на путу Ваљево-Београд на удаљености 10 km од Ваљева и 90 km од Београда. Кроз Попучке пролази регионални пут М4. Из села се може отићи у два правца, на Уб и према Шапцу. Већина путева која повезују село са градом је асфалтирана, али подлога путева је лошег квалитета.
Школство
Школа постоји од 1. септембра 1999. као самостална, а пре тога је била у саставу ОШ „Ваљевски НОП одред“, познатије као VII школа која се налази у Новом насељу у Ваљеву. Име школа носи по Светом Сави и има 8 разреда. Школа има једну библиотеку која броји 8200 наслова, издаје школски лист и организује приредбе.
Здравство и култура
У селу постоји здравствена амбуланта, где једном недељно долази лекар из Дома здравља Ваљево, у чијем је оквиру ова амбуланта. Нема зубне амбуланте, стоматолога, нити зубног техничара. Постоје две приватне ветеринарске амбуланте са по два ветеринара и два ветеринарска техничара.
Село нема дом културе нити обданиште.
Спорт
Активан је фудбалски спортски клуб „Полет Попучке“, са тереном за велик фудбал и свлачионицама. Званично се такмичи у првој општинској лиги у фудбалу.
Постоји терен за мале спортове на Иверку, одбојку, кошарку, мали фудбал; ограђен, бетониран, са расветом. Постоји рукомет секција клуба „Полет Попучке“. У самом селу спортски турнири се не организују.
Pueblitos, New Mexico
Pueblitos je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 794.
Sarah Yorke Jackson
Sarah Yorke Jackson (16. jul 1803 – 23. august 1887) je bila snaha američkog predsjednika Andrewa Jacksona, odnosno de facto Prva dama SAD u posljednjim godinama njegovog predsjednikovanja.
Rodila se kao kćer Petera Yorkea, imućnog pomorca i trgovca iz Philadelphije. Njena majka Mary Haines Yorke je umrla kada je Sarah imala 5 godina. Godine 1831. se udala za Andrewa Jacksona Juniora, usvojenog sina predsjednika Jacksona. U tom će mu braku roditi 5-oro djece. U novembru 1834. ju je predsjednik pozvao u Bijelu kuću da bude domaćica, te tako zamijeni njegovu nećaku Emily Donelson, sa kojom je bio u lošim odnosima zbog Afere podsuknje. Nakon što je Jacksonu 1837. istekao mandat, sa njime i mužem se vratila na imanje Hermitage u Tennesseeju gdje će provesti ostatak života.
Istočnorusinski jezik
Istočnorusinski jezik je jezik koji se uglavnom govori u zapadnoj Ukrajini, kao i u susednim regionima Slovačke i Poljske. Ovim jezikom govore etnički Rusini, koji naseljavaju navedeno područje. Istočnorusinski jezik spada u grupu istočnoslovenskih jezika i razlikuje se od zapadnorusinskog jezika, koji spada u grupu zapadnoslovenskih jezika.
Istorija
Pisane tragove rusinske/slovenske kulture moguće je naći i u runskim zapisima u srednjoj Evropi, jer je pre pojave ćirilice i glagoljice verovatno korišćeno runsko pismo kao opšte rašireno u Evropi od 1. do 12. veka kada je potpuno zamenjeno ćirilicom i latinicom.
Jezik koji se naziva crkveno-slovenski, staro-ruski, cerkveno-srpski, staro-ukrajinski, staro-beloruski itd. može se jednakim ako ne i većim pravom nazvati staro-rusinskim, jer su u vreme prevođenja Biblije sa grčkog, Rusini naseljavali oblasti od Balkanskog poluostrva do skandinavije i od Crnog do Baltičkog mora i to je bio jezik na koji je prvo prevedena Biblija.
Bugari su se pri svom doseljavanju na Balkan sretali i ratovali sa Rusinima i još i danas u njihovom jeziku možete naći naziv „Rusnacite" pod kojim podrazumevaju Ruse. Staro-bugarski jezik je jezik Rusina, odnosno dijalekt slovenskog jezika koji je bio najrašireniji i koji su Bugari naučili.
Rusini u Srednjoj Evropi tj. u Moravskoj, primili su hrišćanstvo od Ćirila i Metodija oko 866. godine, zanči 122-125 godina pre Rusina u podkarpatskoj Rusiji u kojoj su bili pokršteni oko 988. godine.
Ćirilo i Metodije prevodili su crkvene knjige na svoj maternji jezik koji su najbolje znali a kojim se govorilo i u Moravskoj. Prevođenje knjiga na jezi koji Moravci ne bi razumeli, nebi imalo smisla jer su već propali takvi pokušaji na nemačkom i latinskom jeziku.
Rusinski je bio zvanični jezik u poljsko-litvanskoj kneževini i na njemu je vođena državna korespondencija i službena bogosluženja još od vremena Ćirila i Metodija, pa do raspada Kneževine.
Río de Milpa, Santiago Tlazoyaltepec
Río de Milpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2271 m.
Torre Amalfitano, Palermo
Torre Amalfitano je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Zawiercie
Zawiercie je grad od 49,204 stanovnika na jugu Poljske u Šleskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Zawiercie se nalazi 45 km sjeveroistočno od Katowica, i 70 km sjeverozapadno od Krakova. U kvartu Kromołów izvirea rijeka Warta.
Historija
Kromołów je najstariji kvart današnje Zawiercie, on je dokumentiran još 1193., - 1431. se spominje kovačnica Zawiercie, a 1492. i selo Zawiercie. Kasnije se o njemu piše kao feudu koji povremeno mjenja vlasnike.
Izgradnja željezničke pruge Varšava - Beč u drugoj polovici 19. vijeka imala je presudnu ulogu na razvoj grada, jer su tad proradile prve tvornice; predionica pamuka (1869.), željezara (1880), staklarna (1898.).
Gornji Konjari
Gornji Konjari su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gornji Konjari pripadaju opštini Petrovec, koja okuplja istočna predgrađa Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Gornji Konjari su smešteni u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 35 km istočno.
Naselje Gornji Konjari je u okviru istorijske oblasti Blatija, koja se obuhvata istočni deo Skopskog polja. Naselje je smešteno na istočnom obodu polja, u dolini Pčinje. Zapadno od naselja izdiže se brežuljkast kraj Kotorci, dok se istočno izdiže Gradištanska planina. Nadmorska visina naselja je približno 250 metara.
Opština Maravatío, Michoacán
Maravatío je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Gornji Konjari
Prirodni uslovi
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa manjim uticajem Egeja (žarka leta).
Opština Maravatío, Michoacán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 34852 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2021 m.
Gornji Konjari
Stanovništvo
Gornji Konjari su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 237 stanovnika.
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Marmorito, Asti
Marmorito je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Paraje Palo Escrito, Emiliano Zapata
Paraje Palo Escrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1208 m.
Ocotelica, Tehuipango
Ocotelica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Garrett, Indiana
Garet je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Ocotelica, Tehuipango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2138 m.
Garrett, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.286, što je 483 (8,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Augerans
Ožeran je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 137 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 210 metara (maksimalnoj 248 m, a minimalnoj 206 m).
Thibaut Courtois
Thibaut Nicolas Marc Courtois (Bree, 11. svibnja 1992.) je belgijski nogometni golman i reprezentativac koji od 2018. godine brani za Real Madrid.
Courtois je produkt omladinske škole Genka te je igrao ključnu ulogu u osvajanju naslova prvaka Belgije 2011. godine. U srpnju 2011. prelazi u Chelsea za oko £8,000,000, ali odmah odlazi na posudbu u Atlético Madrid. U tri sezone na posudbi, Courtois je osvojio Europa ligu (2012.), Copa del Rey (2013.) i La Ligu (2014.). Također, u posljednje dvije sezone je dobio Trofej Ricardo Zamora, koji se dodjeljuje najboljem golmanu španjolske lige. U Chelsea se vratio 2014. godine te je u prvoj sezoni osvojio Liga kup i Premijer ligu. Godine 2018. godine prelazi u Real Madrid.
Za reprezentaciju je debitirao u listopadu 2011. godine, postavši najmlađi golman u historiji belgijske reprezentacije. U međuvremenu je sudjelovao na Svjetskom prvenstvu 2014., Euru 2016. i na Svjetskom prvenstvu 2018.; na potonjem je s Belgijom osvojio treće mjesto i dobio Zlatnu rukavicu za najboljeg golmana turnira.
Klinje
Jezero Klinje je vještačko jezero u Opštini Gacko, Republika Srpska, BiH. Jezero se nalazi u Gatačkom polju, nedaleko od magistralnog puta Gacko-Foča, na oko osam kilometara udaljenosti od Gacka. Poznato je i kao Donje jezero jer je neposredno iznad ovog jezera akumulirano je i jezero Ulinje (Vrba).