cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponte del Paradiso
Historija
thumb|left|180px|Gotički luk s reljefom Bogorodice iznad mosta Ponte del Paradiso je jedan od starijih venecijanskih mostova, podignut u 15. vijeku. Iznad mosta, na ulazu u ulicu ističe se posebno kameni gotički luk iz 15. vijeka koji povezuje dvije palače. To je reljef u mramoru s medaljonom u sredini s likom Bogorodice. U prošlosti je imao i dva grba sa strane koji su pripadali porodicama Foscari i Mocenigo, vlasnicima dviju palača na krajevima mosta.
Beldžum
Beldžum se može odnositi na
Huang Shan
Gorje Huang (kineski: 黃山, pinyin: Huáng Shān, što znači "Žuta planina") je gorje na jugu istočne kineske pokrajine Anhui. Gorje se sastoji od materijala koji se uzdigao s dna drevnog Yangtse mora tijekom mezozoika, prije oko 100 milijuna godina, a koji se tijekom kvartara oblikovao pomjeranjem ledenjaka u današnji oblik planina Huang Shana. Vegetacija gorja je gušća ispod 1.100 metara, a šume se pružaju sve do visine od 1.800 metara.
Huang Shan, jedna od svetih planina Kine, je najslavniji po svojim slikovitim krajolicima jedinstveno oblikovanih granitnih vrhova, Huangshan borova i veličanstvenim oblacima iz kojih vire. Tako je Huang Shan često bio motivom tradicionalnog kineskog slikarstva i pjesništva, pa čak i moderne fotografije. Zbog toga je gorje Huangshan, poznato i kao "najljupkija planina Kine", upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji, 1990. godine.
mini|lijevo| Panorama Huangshana mini|lijevo| Huangshan na tradicionalnoj slici [[tušem]] mini|lijevo| Stube na liticama Huangshana
Povijest
mini| Huangshan bor na litici Tijekom dinastije Qin, gorje je bilo poznato kao planina Yi (Yi Shan), no 747. godine, carskim dekretom joj je ime promijenjeno u Huang Shan, u spomen na mitskog kineskog vladara, Žutog cara (Huang Di), koji je prema predaji otac svih Han Kineza, a upravo je s ovog mjesta uzašao na Nebesa. Druga predaja kaže kako je na planini Žuti car "uzgajao moralni karakter i skupio besmrtnost u pilule". Navodno je prvi ovo ime za planinu koristio slavni pjesnik Li Po. U ta stara vremena, Huangshan je uglavnom bio gotovo nedostupan i malo se znalo o njoj, no nakon promjene imena njoj su počeli hriti hodočasnici i uskoro je niknulo mnogo hramova i tada je, navodno, isklesano 60.000 stuba na njegovim liticama. Slikari i pjesnici su je toliko koristili za motiv da danas razlikujemo "Huangshan kulturu" kao povijesno razdoblje kineske umjetnosti 13. i 14. stoljeća, za dinastije Yuan (1271.-1368.). Za dinastije Ming, 1606. godine, monah Pumen je na Huang Shanu izgradio Meditacijski hram Fahai i Hram Wonshu koji su s podnožjem planine povezani stubama isklesanim u stijeni.
U narednim godinama imenovano je mnogo lokaliteta na Huanshanu, većinom prema legendama i predajama. Tako je jedan vrh dobio ime prema hodočasniku koji nije vjerovao u ljepotu Huangshana - Shixin (视信), što ugrubo znači "vjerovati nakon viđenja".
God. 1982. Kineska vlada je Huang Shan proglasila "mjestom slikovite ljepote i povijesne važnosti", a UNESCO-va svjetska baština je postao kako bi se zaštitile njegove ljepote i dom mnogih ugroženih vrsta 1990. godine. Značaju planine pridonose i mnoga tibetanska sela koja su uključena u tampon zonu zaštićenog područja. Od 2002. godine, "sestrinska planina" Huangshanu je Jungfrau u Švicarskim Alpama.
Prirodne odlike
mini| Hoteli na liticama Huangshana Geologija i geomorfologija ovog područja je nedvojbeno velikog značaja, posebno njegove odlike visinskog krša, uključujući vapnenačke pličine tufa, slapove i plitka jezera, koje su nastale nabiranjem i pomacima koji su posljedica tektonske aktivnosti ledenjaka. U dolinama u obliku slova U, tjesnaci i kamene gromade su dokazi o kasnoj glacijaciji tijekom razdoblja kvartara. Šume kamenih stupova su brojne, a tu su i groteskni oblici stijena, slapova, jezera i vrućih izvora. Najstarije stijene su sedimentne naslage i metamorfne stijene iz Yangtse mora, formiranih tijekom 570 milijuna godina (proterozoik), i hridi na južnom podnožju planine Huangshan, a južno od ploče Xiaoyaoxi. Granitne formacije, nastale orografskim aktivnostima, karakteriziraju veliki uzdužni spojevi, odgovorni za mnoge impresivne špilje, grebenja i klance.
Šume, karakterizira borova šuma ispod 800 m, i Huangshan borovi od 800 m do 1.800 m, koji pokrivaju više od pola gorja. Pretežno vlažna zimzelena šuma javlja se između 600 m i 1.100 m. Listopadna šuma nastaje od 1.100 m do 1.800 m, a alpski travnjaci iznad linije krošanja. Estetski, lokalitet predstavlja gotovo jedinstven spektakl, sa svojom kombinacijom privlačnih visokih vrhova, šuma, jezera, plitkih jezera, slapova i vapnenačkih klanaca. Bogatstvo boja je također značajano, od od jezera s bistrom, tirkizno zelenom vodom ili jesenji kaleidoskop raskošnih boja.
Tu se nalazi velika raznolikost biljnih i životinjskih vrsta, uključujući i brojne ugrožene vrste. Zabilježeno je nekih 1.650 biljnih vrsta, od čega oko 1.450 izvornih, a ostatak su uvedene tijekom posljednjih dvadeset godina. Od stabala slave se najstarija, groteskno oblikovana ili na strmoglavim položajima, mrđu kojima su i tidsućljetni primjerci Huangshan bora (Pinus hwangshanensis), stabla viline vlasi (Ginkgo biloba) i alpske smreke (Sabina squamata). Of faune tu je oko 300 vrsta kralježnjaka: sisavaca, ptica, gmazova, vodozemaca i riba. Ukupno trinaest vrsta je pod zaštitom države. Veliki sisavci su makaki majmuni (rhesus i trupcorepi), azijski mrki medvjed, divlji pas, cibetka, Kineski tvor-jazavac, oblačasti leopard, divlja svinja, jelen Sika, kontinentalni serow, crvenorepa i pjegava vjeverica, te pangolin. Najpoznatija od avifaune je orijentalna bijela roda.
Poveznice
Znamenite kineske planine povezane s taoizmom:
Belvud
Belvud se može odnositi na
Belflauer
Belflauer se može odnositi na
Miran Erceg
Miran Erceg (Ljubljana, 21. IV. 1958. - Ljubljana, 15. V. 2012), slovenski enigmat.
Enigmatski rad
Prvi enigmatski rad objavio je 1982. godine u enigmatskoj reviji KIH. Enigmatikom se počeo baviti u osnovnoj školi, najprije kao odgonetač, a kasnije i kao sastavljač. U početku bavljenja enigmatikom bio je samouk, bez mentora.
Iako se enigmatikom počeo baviti u vrijeme dok je Slovenija još bila dio bivše Jugoslavije, nije – kao neki drugi slovenski enigmati - sastavljao radove na srpskohrvatskom jeziku.
Pseudonimi
Svoje radove potpisivao je pravim imenom i prezimenom te vlastitim anagramima svoga imena i prezimena: Meri Cegnar ili Ingemar Cer (u "Superpipu"). Potpisivao se i anagramom German Irec autora Jožeta Stabeja. thumb|desno|150px|"Palindromna rečenica u krugu" Mirana Ercega
Primjer zagonetke
Svojim najboljim radom drži palindromnu rečenicu u krugu od dvanaest slova: ŠE NI TELETINE (Još nema teletine). Ako se u krug u obliku sata na mjestu broja 12 upiše slovo Š, a ostala slova na mjesta gdje stoje brojevi od 1 do 11, onda se gornja rečenica može pročitati bilo u smjeru kretanja kazaljke na satu, bilo u suprotnom smjeru. To je jedan od rijetkih sastava toga oblika u slovenskoj enigmatici.
Naylor, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Colle Luna, Chieti
Colle Luna je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
CCL12
__NOTC__
CCL12, hemokin (C-C motiv) ligand 12, je mali citokin iz CC hemokin familije koji je bio opisan kod miševa. On je takođe poznat kao monocitni hemotaksni protein 5 (MCP-5). Usled njegove sličnosti sa ljudskim hemokinom MCP-1, on se ponekad naziva MCP-1-slični hemokin. CCL12 specifično privlači eozinofile, monocite i limfocite. Ovaj hemokin se prvenstveno nalazi u limfnim čvorovima i timusu pod normalnim uslovima. Njegovo izražavanje može biti snažno indukovano u makrofagama. Smatra se da CCL12 koordinira ćelijsko kretanje u toku ranih alergijskih reakcija, i imunski odgovor na patogene. Gen za CCL12 se nalazi u klusteru CC hemokina na mišjem hromozomu 11.
Naylor, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 632, što je 22 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1933 Tinchen
1933 Tinchen je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,352 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,9.
Silistra
Silistra (bugarski Силистра), nekad se zvao Drastar ( bugarski Дръстър), to je lučki grad od 49 166 stanovnika ( popis iz 2005 g.), na sjeveroistoku Bugarske, koji leži na južnim obalama Dunava. To je i granični grad prema Rumunjskoj, koja se nalazi preko Dunava. Silistra je upravno središte Oblasti Silistra, i povijesni centar regije Južna Dobrudža.
Longifolen
Longifolen je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 204,351 Da.
Silistra
Historija
Već su rimljani podigli utvrdu 29 ne. na mjestu starijeg keltskog naselja i zadržali keltsko ime - Durostorum (ili Dorostorum). Ta utvrda bila je značajni vojni centar rimske provincije Mezije, a dobila je status grada za vrijeme vladavine cara Marcusa Aureliusa. Od 388 g., Durostorum je sjedište biskupa i centar ranog kršćanstva u regiji.
Nakon diobe Rimskog carstva, grad je podpao pod njegovu istočnu polovicu Bizant i od tad je poznat po grčkom imenu: Δουρόστολον, Durostolon.
Pod kraj 7. stoljeća, Drastar je podpao pod vlast Prvog bugarskog carstva, a biskup Drastara postao je prvi patrijarh Bugarske. Grad je zauzeo Svjatoslav I. Kijevski 969, ali je dvije godine kasnije poražen u Bitci za Dorostoru. Nakon ponovne uspostave vlasti Bizanta nad gradom, on je prezvan u Theodoropolis, po vojničkom svecu Teodoru Stratelatesu, za koga kažu da je kasnije postao car Ivan I. Cimisk Car Samuilo je 976 povratio vlast nad ovim krajem do svog poraza, 1001, nakon kojeg ovim krajem ponovno vlada Bizant.
Od 1186, nakon Bugarsko-Vlaške pobune, grad je postao dio Drugog bugarskog carstva, koje je trajalo do Otomanskog zauzeća Bugarske 1396 Tokom Otomanske vladavine, grad je prezvan u (turski:) Silistre, i bio je dio osmanskog vilajeta (provincije) Rumelije, i sjedište Sandžaka Silistra.
Ovaj sandžak prerastao je u elajet Silistra (turski: Silistre Eyaleti), koji je uključivao veći dio crnomorske obale. Grad je potpao višekratno pod Rusiju za vrijeme nekoliko Rusko-turskih ratova.
Silistra je 1878, nakon Rusko-turski rat 1877.-1878., ušla u sastav tadašnje Kneževine Bugarska, koja je kasnije postala Kraljevina Bugarska 1908
U maju 1913., nakon neuspjelih Bugarsko - Rumunjskih pregovora u Londonu, dvije zemlje prihvatile su arbitražu tadašnjih velesila. One su odlučile na konferenciji u Sankt Peterburgu dati grad Silistru i njenu bližu okolicu ( u radijusu od 3 km) Rumunjskoj. Nakon Drugog balkanskog rata, i Mira iz Bukurešta (1913.) Silistra i cijela pokrajina Južna Dobrudža pripale su Rumunjskoj. Bugarska je ponovno vladala Silistrom tijekom Prvog svjetskog rata jer se Rumunjska predala Centralnim silama (1918), (uključujući Bugarsku). Nakon rata po klauzulama Mira iz Neuillya (1919) Silistra je vraćena Rumunjskoj. Silistra je ostala dio Rumunjske sve dok pod pritiskom Sila Osovine nije napravljen Sporazum iz Krajove 1940., po kojem je grad ponovno pripojen Bugarskoj, ovo stanje potvrđeno je Pariškim mirovnim ugovorom iz 1947 god.
800px|Panoramska slika Silistre na obalama Danava
Banker Hil
Banker Hil se može odnositi na
Bavans
Bavan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3917 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 443 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 341 metar (maksimalnoj 487 m, a minimalnoj 300 m).
OR5T1
Olfaktorni receptor 5T1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5T1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Lenora, Kansas
Lenora je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 250, što je 56 (-18,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
CCL13
__NOTC__
CCL13, hemokin (C-C motiv) ligand 13, je mali citokin iz CC hemokin familije. Njegov gen se nalazi na ljudskom hromozomu 17 unutar velikog klastera CC hemokina. CCL13 indukuje hemotaksu monocita, eozinofila, T limfocita, i bazofila putem vezivanja za G-protein spregnute hemokin receptore kao što su CCR2, CCR3 i CCR5. Aktivnost ovog hemokina je bila implicirana u alergijske reakcije kao što je astma. CCL13 može biti indukovan inflamatornim citokinima interleukin 1 i TNF-α.
Fontaines-sur-Saône
Fonten na Saoni je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Po podacima iz 2009. godine broj stanovnika u mestu je bio 6.303, a gustina naseljenosti je iznosila 2,717 stanovnika/km².
Armillac
Armijak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Moraso, Verbano-Cusio-Ossola
Moraso je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Armillac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 141 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 139 m, a minimalnoj 60 m).
Moraso, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 943 m.
Takelot I
Hedjkheperre Setepenre Takelot I je bio sin Osorkona I i kraljice Tashedkhons. Takelot je oženio kraljicu Kapes koja mu je rodila Osorkona II. Egiptom je, prema Manethou, vladao 13 godina.
Vjeruje se kako Takelot I nije kontrolirao cijeli Egipat, te da se za vrijeme njegove vladavine u Gornjem Egiptu ustoličio suparnički vladar po imenu Hersiese A. Njega je savladao tek Takelotov sin Osorkon II.
Razgrad
Razgrad (bugarski: Разград) je grad na sjeveroistoku Bugarske i upravno središte Oblasti Razgrad. Razgrad je podignut na ruševinama antičkog rimskog grada Abrittusa na obalama rijeke Beli Lom.
Razgrad ima značajan broj pripadnika turske manjine u ukupnom stanovništvu grada, - čak 27% po popisu stanovnika iz 1998 godine. Bugara ima uvjerljivo najviše - 69% no ima i 4% Roma (Cigana).
Geografske karakteristike
Razgrad se nalazi u dolini rijeke Beli Lom, na sjeveroistoku Bugarske u kraju koji se zove Ludogorje, to je blago valoviti kraj, nastavak Dunavske ravnice prosječne nadmorske visine 250-270 m.
Historija
Nedaleko od današnjeg Razgrada, na 3 km od grada kod lokaliteta Hisarljka, nalaze se ostatci Rimskog naselja Abrittus, iz 2. - 4. stoljeća.
251 godine, odvila se kod grada poznata Bitka kod Abrittusa, u kojoj su Goti pobijedili Rimsku vojsku predvođenu carevima suvladarima; Trajanom Deciusom i njegovim sinom Herenniusom Etruščanininom. Kuriozum te bitke je da je u njoj po prvi put poginuo jedan rimski car - Trajan Decius u borbi sa barbarima.
Bjuda
Bjuda se može odnositi na:
Razgrad
Historija
Hrazgrad. su oslobodile otomanske vlasti jedinice Ruske carske vojske koje je vodio knez Aleksandar Dondukov - Korsakov od 16. do 28. januara 1878 godine. Prilikom napada poginulo je mnogo ruskih vojnika i 68 bugarskih dobrovoljaca.
Znamenitosti Razgrada
Središte grada iz 19. st. - Varoš, dobro je očuvana arhitektonska cjelina sa brojnim neoklasicističkim zgradama u kojima su danas smješteni gradski muzeji, tu je i karakteristični Toranj sa satom ( moda u otomanskom carstvu 19. stoljeća), crkva ''Sv. Nikole'' (podignuta 1860). U Varoši se nalazi i - Ibrahim pašina džamija iz 1530 godine. Za ovu džamiju se govori da je treća po veličini na cijelom Balkanu.
OR5U1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Berbank
Berbank se može odnositi na
Theresa, New York
Terisa je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 863, što je 51 (6,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bernam
Bernam se može odnositi na
Bakli
Bakli se može odnositi na
OR5T2
Olfaktorni receptor 5T2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5T2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
CCL14
__NOTC__
CCL14, hemokin (C-C motiv) ligand 14, je mali citokin iz CC hemokin familije. On je takođe poznat kao HCC-1. On se proizvodi kao proteinski prekurzor koji podleže modifikacijama da bi formirao krajnji aktivni protein koji sadrži 74 aminokiseline. On je 46 % identičan po aminokiselinskoj kompoziciji sa CCL3 i CCL4. Ovaj hemokin je izražen u nizu tkiva uključujući slezinu, koštanu srž, jetru, mišiće, i creva. CCL14 activira monocite, ali ne indukuje njihovu hemotaksu. Ljudski CCL14 se nalazi na hromozomu 17 u klasteru sa drugim hemokinima iz CC familuje.
Brokton
Brokton se može odnositi na
Robert II (nadbiskup Rouena)
Rodio se kao sin vojvode Richarda I i njegove druge supruge Gunnore. Bio je brat vojvode Richarda II te stric vojvode Roberta I. Odmalena mu je bila predviđena crkvena karijera; otac ga je 989/90. imenovao nadbiskupom, a također mu je dao svjetovnu titulu grofa od Évreuxa; bio je oženjen za izvjesnu Herleveu s kojom je imao tri sina - Richarda (u. 1067). , Ralph de Gacé, gospodara Gacea, i Guillaumea d' Évreuxa. Druga supruga mu je bila Hawise de Echauffour, s kojom je imao kćer Judith, kasnije udatu za sicilijanskog grofa Rogera de Hautevillea.
Tokom duge crkvene karijere se iskazao kao blisku suradnik i saveznik svog oca i brata. Nakon bratove smrti, i dolaska mladog Richarda III, došao je u sukob s njegovim bratom Robertom, koji je ubrzo postao novi vojvoda. Robert je 1028. napao Rouen i protjerao svog strica, te zaplijenio crkvena imanja. Nadbiskup je nakon toga pronašao utočište u Francuskoj te ekskomunicirao ne samo svog nećaka, nego i cijelu Normandiju. Mladi vojvoda se, međutim, relativno brzo pomirio sa svojim stricem. Robert se vratio u Rouean, a crkvena imanja su vraćena. Godine 1033. je uspješno posredovao u sporu između Roberta i bretonskog vojvode Alana III. Nakon Robertove smrti 1035. je služio kao regent.
Brukfild
Brukfild se može odnositi na
Watch Hill, Rhode Island
Voč Hil je popisno mesto u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 154.
Samokov
Samokov (bugarski: Самоков) je grad na jugozapadu Bugarske u Oblasti Sofija. Grad se smjestio na prijevoju planina Rila i Vitoša, udaljen svega 55 kilometara od glavnog grada Sofije. Zbog brojnih terena za zimske sportove Samokov, se uz obližnji Borovec, razvio u jedan od najvećih bugarskih zimskih turističkih središta.
U svojoj prošlosti Samokov je bio središte zanatsva, osobito kovača. Brojni majstori iz Samokova danas su značajne bugarske povijesne ličnosti poput; Zahari Zografa, Hriste Dimitrova i Nikole Obrazopisova. I samo ime grada, govori o kovačkoj aktivnosti u gradu. Jer ime je sastavljeno od riječi samo i kov, koje i u bugarskom imaju isto značenje kao i u hrvatskom. Dakle Samokov bi bio mjesto gdje se predmeti sami kuju, pomoću mehaničkog čekića pokretanog snagom vode (samokova).
Historija
Predpostavlja se da je Samokov osnovan u 14 st. kao rudarsko naselje uz pomoć njemačkih saskih rudara. Sa sigurnošću se prvi put navodi 1455 godine, u turskom popisu, i ponovno 1477 godine, pod imenom - Vlajčov Samokov. Kroz 16. i 17 st., Samokov je izrastao u najveći rudnik željeza u regiji. Zabilježeno je da je u razdoblju 1565-1566, Samokov proizveo i isporučio 20 000 konjskih potkova za Beograd i 30 000 klinova za potrebe Otomanske vojske. Samokov je proizvodio brodska sidra i ostale metalne predmete za brodogradilišta u Bugarskoj, naročito za ono u Ankialosu u bugarskom primorju. left|thumb|200px|Slika naivne škole iz Samokova, Nikole Obrazopisova iz 1892. godine
Sport
Jedina Bugarska skijaška skakaonica nalazi se u Samokovu. Skakaona je mala, omogućuje skokove samo do 45 m, jer je izgrađena na malenom brijegu. Skijaški centar Samokov ima staze za skijaško trčanje, malo skijalište za alpske discipline i snowboard.
CCL15
__NOTC__
CCL15, hemokin (C-C motif) ligand 15, je mali citokin iz CC hemokin familiji koji je poznat kao leukotaktin-1, MIP5 i HCC-2. CCL15 je izražen u jetri, tankim crevima, kolonu, i u pojedinim tipovima leukocita i makrofaga u plućima. CCL15 je hemotaksan za neutrofile, monocite, i limfocite. On dejstvuje putem vezivanja za hemokinske receptore na ćelijskoj površini poput CCR1 i CCR3. Ljudski CCL15 gen sadrži četiri eksona i lociran je na hromozomu 17 zajedno sa ja još jednim CC hemokinom poznatim kao CCL14.
Broton
Broton se može odnositi na
1934 Jeffers
1934 Jeffers je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 6,46 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,390 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 23,146 stepeni, a orbitalni period iznosi 1349,571 dana (3,694 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,299. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 12,80 a geometrijski albedo 0,321.
Asteroid je otkriven 2. decembra 1972. godine.
1935 Lucerna
1935 Lucerna je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,625 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,0.
Blu Maund
Blu Maund se može odnositi na
CCL16
__NOTC__
CCL16, hemokin (C-C motif) ligand 16, je mali citokin iz CC hemokin familije koji je poznat pod nekoliko pseudonima, uključujući LEC ( - hemokin izražen u jetri), i monotaktin-1 (MTN-1). Ovaj hemokin je izražen u jetri, timusu, i slezini. On je hemoatraktant za monocite i limfocite. CCL16 ćelijska ekspresija se može jako indukovati u monocitima sa IL-10, IFN-γ i bakterijskim lipopolisaharidima. Njegov gen je lociran na hromozomu 17 kod ljudi, u klasteru sa drugim CC hemokinima. CCL16 dejstvuje na ćelije putem interakcija sa hemokinskim receptorima na ćelijskoj površini kao što su CCR1, CCR2, CCR5 i CCR8.
Bacco, Latina
Bacco je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Brimfild
Brimfild se može odnositi na
Amathay-Vésigneux
Amate Vezinje je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 129 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 921 m, a minimalnoj 642 m).
Brodlands
Brodlands se može odnositi na
Roaming Shores, Ohio
Roming Šors je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.508, što je 269 (21,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Brodvju
Brodvju se može odnositi na
Der Process
Der Process (njemački: Proces) je roman Franza Kafke napisan tokom 1914. i 1915., ali izdan tek 1925. godine u Berlinu. Jedno od Kafkinih najpoznatijih djela, Proces prati neobičnu priču bankovnog službenika Josefa K., čovjeka koji je uhapšen i optužen za nepoznat zločin od strane nepoznatog autoriteta. Priroda zločina za kog je optužen nije otkrivena niti njemu niti čitatelju.
Kao i ostali Kafkini romani, Proces je ostao nedovršen, ali sadrži poglavlje koje radnju privodi kraju. Upravo zbog ovoga, u romanu postoji nekoliko rupa i nekonzistentnih dijelova, mada je jedan dio nedovršenih ili neuklopljenih poglavlja napisan i danas je uglavnom uključan u izdanja romana kao dodatak.
Roman je izdao Kafkin prijatelj Max Brod, u berlinskoj izdavačkoj kući Verlag Die Schmiede, suprotno Kafkinim željama, koji je želio da se ovaj roman, zajedno s ostatkom njegova opusa, uništi.
Radnja
Nepoznati agenti, ni sami ne znajući zašto to čine i po čijem nalogu, hapse beznačajnog bankarskog činovnika Josefa K. u njegovom stanu. Međutim, agenti uhapšenika ne vode ni li zatvor ni u tamnicu, pa on može i dalje raditi svakodnevni posao, ali uz saznanje da je uhapšen i da se o njemu vodi istražni postupak, odnosno sudski proces, Josef K. mirno prihvata činjenicu da je uhapšen na neobičan način, ne protivi se, iako nije svjestan svoje krivice. Njega lagano ispunjava osjećaj da je u tamnici, mada je na slobodi. Pošto ne može biti oslobođen bez prethodnog procesa, K. prikuplja protudokaze, iako ne zna protiv čega. Proces se odvija tako da ostavlja dojam sasvim normalnoga životnoga događaja. K. nalazi advokata kog unajmljuje kao svog branitelja, prisustvuje istražnom postupku, pokušava se, preko žena, približiti suciama, dok istovremeno obavlja svoj uobičajeni posao u banci. Naravno, ne treba dodatno naglašavati da je sva pomoć koju je dobio (branitelj, žene, slikar Titorelli) bila apsolutno beskorisna, izuzev one koju mu je ponudio zatvorski kapelan u obliku kultne i enigmatične parabole "Pred zakonom". Pokrenut iz nepoznatih razloga i vođen na neobičan način, proces, iako nije dokazao Josefovu krivicu, završava se Josefovim pogubljenjem.
I sam opis izvršenja presude, koja nikada nije izrečena pred sudom, veoma je neobičan. U nekom malom kamenolomu, u blizini grada, dva čovjeka u cilindrima i redengotima, nad Josefom K., položenim na kamen, pružaju jedan drugom oštar nož, kao da bi željeli da K. sam istrgne nož i da se probode. Ipak, K. to nije učinio već je čekao izvršenje presude. Pred samo izvršenje, K. je ugledao siluetu na osvijetljenom prozoru (što se najčešće interpretira kao Kafkino umetanje Nade, koja je ključna za razumijevanje njegova opusa, u ovo djelo), nakon čega ga je jedan od izvršitelja uhvatio za grkljan, a drugi mu zario nož u srce i dvaput ga okrenuo. Kafka je roman završio sljedećom rečenicom: "Kao psa!", reče on, kao da će ga stid nadživjeti.
Popis izbačenih poglavlja
Kao što je rečeno u uvodu, Kafka svoj roman nije dovršio, ali je napisao određeni broj poglavlja koja nikada nisu uklopljena u sam roman, mada se danas tiskaju zajedno s njim, kao dodaci. Poglavlja su sljedeća:
Metabotropni glutamatni receptor 2
Metabotropni glutamatni receptor 2 je protein je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Der Process
Pravo
U novijoj studiji temeljenoj na Kafkinim uredskim spisima, Reza Banakar ističe kako se večina Kafkinih prikaza zakona i zakonitosti smatra metaforama za druge, nepravne stvari, ali kako su ti prikazi jako pogodan materijal za istraživanje takvog zakona i zakonitosti koji funkcioniraju paradoksalno kao integralni dio ljudskog života u modernizmu. Josef K. i njegovo neobjašnjivo iskustvo sa zakonom u Procesu su, primjerice, nastali pod utjecajem stvarnog slučaja u kojem je Kafka sudjelovao.
Metabotropni glutamatni receptor 2
PAM
Razvoj podtip 2 selektivnih pozitivnih alosternih modulatora (PAM) je doživeo stabilan napredak zadnjih godina. mGluR2 potencijacija je nov pristup tretiranju šizofrenije. thumb|right|290px|Visoko selektivni mGluR2 PAM (2010), BINA analog
Literatura
{{PBB_Further_reading }}
Lofoforin
Lofoforin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 235,279 Da.
Karlovo
Historija
Karlovo je nastalo kao slijednik starije srednjovjekovne tvrđave Kopsis (13. - 14. stoljeće), posjeda bugarske vlastelinske obitelji Smilec. Današnje Karlovo razvilo se iz sela Sušica (danas je to dio grada) 1483 godine za vrijeme Otomanske vlasti. Važnost grada narasla je početkom 19. stoljeća kada je Karlovo postalo značajni centar bugarskog nacionalnog preporoda.
Između 1953 do 1962 godine grad se zvao Levskigrad.
Geografske karakteristike
left|thumb|220px|Ulica iz Karlova Karlovo se nalazi u najsjevernijem dijelu historijske pokrajine Trakije, u prostranoj dolini zvanoj Dolina ruža. Ovu dolinu sa sjevera zatvara planinski masiv Balkan a sa juga Sredna Gora. Od glavnog grada Sofije udaljen je 140 km, a od Plovdiva samo 60 km.
Iznad samog grada uzdiže se najviši vrh Balkanskog planinskog masiva Botev (2376 m). Grad leži na rijeci Strjami, u gornjem dijelu njezina toka.
Privreda
Grad Karlovo i okolica poznati su po proizvodnji ružinog ulja. U gradu djeluje i industrija mesa, kozmetike i vinarija. Pored grada u selu Vedrare, radi tvornica malih poljoprivrednih strojeva.
Braunstaun
Braunstaun se može odnositi na
Brauning
Brauning se može odnositi na
Karbondejl
Karbondejl se može odnositi na
Ruta (knjiga)
Ruta (heb. ‏רות Rut; grč. Ρούθ; lat. Ruth) naslov je osme knjige Staroga zavjeta. U katoličkom kanonu ubraja se među Povijesne knjige, a u židovstvu među Spise i među pet svitaka (Megilot). Kratica za ovu knjigu: Rut.
Struktura
Ruta je vrlo kratka knjiga, a sastoji se od četiri dijela. U prvom dijelu (Rut 1), predstavljena je Noemi i njezine dvije snahe, Ruta i Orpa. Drugi dio (Rut 2) sadrži izvještaj o boravku Noemi i Rute u Judeji i o Rutinu pabirčenju na Boazovu polju, a treći dio (Rut 3) opisuje noć na gumnu i Rutin odnos s Boazom. Knjiga završava (Rut 4) opisom Boazove ženidbe s Rutom.
Sadržaj
Knjiga govori o Moapki Ruti koja se bila udala za Židova čiji su se roditelji, Noemi i Elimelek odselili iz Betlehema u Judeji u područje Moaba i naselili se na Moapskim poljanama. Nakon smrti svoga muža i dvojice sinova, Noemi se odlučuje vratiti u Betlehem. Jedna njezina snaha, Orpa, ostaje u Moabu, a druga snaha, Ruta, ostaje vjerna svojoj svekrvi i s njome se vraća u Betlehem.
Budući da Noemi i Ruta ondje nisu imale vlastitih prihoda, Ruta počinje pabirčiti po poljima, to jest skupljati ono što je ostalo za žeteocima. Tako upoznaje vlasnika polja, Boaza koji je bio iz roda Elimeleka, Noemina pokojnog muža. Prema propisima Staroga zavjeta, Boaz, kao njezin rod, trebao joj je biti skrbnik, pa Ruta od njega traži zaštitu jedne noći na gumnu. To je značilo da traži od njega da je, prema zakonu, uzme za ženu i tako nastavi potomstvo svoje obitelji.
Riječ je o pobudnoj priči koja želi pokazati da pouzdanje u Boga donosi čovjeku, u ovom slučaju Ruti, nagradu. Bitno je pritom da je Ruta bila strankinja, a ne pripadnica izraelskoga naroda. Na taj način, u vrijeme kad je Bog viđen kao Bog Izraelov, ova knjiga otvara vrata njegova milosrđa i prema drugima. Posebnu važnost knjiga je dobila zbog činjenice da se Ruta spominje kao prabaka kralja Davida i kao jedna od žena spomenutih u Isusovu rodoslovlju.
Datiranje
Iako se događaji opisani u ovoj knjizi smještaju u vrijeme Sudaca, vrijeme nastanka knjige o Ruti vrlo je sporno, a različite pretpostavke kreću se od vremena kraljeva Davida i Salomona (10. st. pne.), pa do vremena Nehemijina, nakon povratka Židova iz babilonskoga progonstva (6. st. pne.). Na ovo kasnije datiranje navodi mjesto knjige u hebrejskom kanonu, među Spisima, kao i obiteljski običaji opisani u knjizi. S druge strane, knjiga je po svemu mogla biti napisana u monarhijskom razdoblju, u vrijeme Kraljevstva Jude, osobito izuzme li se njezine završne retke koji sadrže rodoslovlje do kralja Davida (Rut 4,18-19).
Povijesno značenje
Riječ je o pobudnoj priči, a ne o povijesnom izvještaju, pa u njezinim likovima i događajima ne treba tražiti odraz stvarnih likova i događaja. Ipak, knjiga opisuje obiteljske običaje i svakodnevni život koji nisu izmišljeni, o čemu postoje i arheološke potvrde.
Kartervil
Kartervil se može odnositi na
OR5T3
Olfaktorni receptor 5T3 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5T3 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Argenton
Aržanton je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 268 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 52 metara (maksimalnoj 169 m, a minimalnoj 45 m).
Piasent, Belluno
Piasent je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 812 m.
Sinbad
mini|desno|200px|Epizoda petog putovanja Sindbada moreplovca. Ilustracija iz "Hiljadu i jedne noći ("Les Mille et une nuits", izdavač Galland - Pariz, 1865)
Sindbad je lik u knjizi Hiljadu i jedna noć. Postoje dva Sindbada: Sindbad nosač i Sindbad moreplovac koji zajedno čine dio sedam povezanih priča. Priče su bazirane na stvarnim doživljajima mornara ali i na Homerovoj Odiseji i starim perzijskom pripovjetkama. Sindbad je izmišljeni pomorac iz Basre, koji je živio u vrijeme Abasidskog halifata, heroj iz priča porijeklom sa Srednjeg istoka. Tokom svojih putovanja morima istočno od Afrike i južno od Azije, on ima fantastične avanture idući u magična mjesta, susreće čudovišta, i nailazi na natprirodne pojave.
Sindbadove priče
Šeherzada svoje pripovijedanje pročinje pričom o Sindbadu nosaču i Sindbadu moreplovcu. Prva priča počinje pričanjem o Sindbadu nosaču, mladom čovjeku, koji je bio razočaran svojim životom. Jedne prilike zapjevao je pjesmu o svojoj nesreći, te o tome kako ga je "sahvatila gorka i tamna sudba", kako mu je život bijedan i da to Bog vidi, ali ništa ne poduzima. Sindbad nosač sreće starijeg čovjeka Sindbada moreplovca, koji priča priču o svojim putovanjima. Još kao mlad, živio je lagodnim životom, ali kada mu je sve to dosadilo krenuo je na svoje prvo putovanje. Na tom putovanju sve je bilo uredu dok kapetan broda nije poželio usidriti brod na nekom ostrvu. Putnici su se tu odmorili i teferičili, dok kapetan nije objavio da se nalaze na ležima uspavanog kita. Tada se već grdosija i počela kretati, mnogi su i poginuli dok se Sindbad moreplovac spasio, uz kako on to sam i kaže, Allahovu pomoć. Na tom ostrvu sreće čovjeka koji ga odvede do njihovog kralja Mihradžana. Kralj je zavolio Moreplovca, međutim Sindbadu sva ta pažnja kralja nije ugušila želju za rodnim gradom Bagdadom, ali u tom mjestu niko nije ni znao ni čuo za Bagdad.
Jednog dana je na ostrvo došao kapetan koji je bio prinuđen da ih nekolicinu ostavi na kitu, te ga Sindbad prepoznaje i odlazi s njim u Bagdad.
Nakon svake ispričane priče Sindbad moreplovac daje po sto zlatnika sindbadu nosaču i šalje ga kući uz napomenu da i sutra dođe da čuje još zanimljiviju priču, toliko zanimljiviju da će prethodnu priču i zaboraviti. Pričanje završava nakon sedam priča kada se Sindbad zadnji put vraća sa svojih putovanja u Bagdad. Tu ga dočekuje kralj koji naredi da se Sindbadova priča zapiše zlatnim slovima, nakon čega se Sindbad vraća kući i porodici.
Porijeklo imena Sindbad
Burton, prvi prevodilac Hiljadu i jedne noći na engleski, navodi da ime Sindbad potiče od sanskritskog "Siddhapati" što znači gospodar, vođa mudraca.
Drugi izvori smatraju da je "Sind" (ili "Sindh") antičko ime rijeke Indus i jednog dijela današnjeg Pakistana, dok perzijsko "baad" znači vjetar.
Uticaji
Danas je Sindbad moreplovac prisutan na više načina. Osim što se malo ostrvo na Shatt-Al-Arab rijeci u Basri se naziva i Sindbadovo ostrvo jer je navodno tu Sindbad naprvaio svoj kamp kad nije bio na moru, snimljene su i mnoge televizijske serije, crtani filmovi i ispričani mnogi romani sa ovom osnovom. Ali u ovim obradama nije trgovac taj koji upada u avanture, nego je to slobodnjak koji trči za avanturama.
Edinburg, Virginia
Edinburg (Virdžinija) je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.041 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.041 stanovnika, što je 228 (28,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
OR5V1
Olfaktorni receptor 5V1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5V1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Nada Dimić
Nada Dimić (1923 — 1942), učesnica Narodnooslobodilačke brobe i narodni heroj Jugoslavije i narodna heroina. Članica prvog partizanskog odreda u Hrvatskoj, onog Sisačkog.
Biografija
Rođena je 6. septembra 1923. godine u selu Divoselu, kod Gospića, gde je i završila osnovnu školu, a četiri razreda gimnazije i prvi razred Trgovačke akademije u Zemunu. Majka joj je umrla kad je imala devet godina. Godine 1938. postala je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ).
Dana 14. decembra 1940. godine, u Beogradu su organizovane demonstracije na kojima je učestvovala i Nada. Uskoro se umešala policija, rasterala demonstrante i deo njih pohapsila. Među uhapšenima je bila i Nada Dimić. Narednih petnaest dana provela je u zatvoru „Glavnjača“ i u zemunskom zatvoru. Po izlasku iz zatvora, otišla je u Sisak kod brata, koji ju je uveo u krug komunista. Ubrzo je postala član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i Kotarskog komiteta KPH za Sisak.
Već u junu 1941. je bila u Sisačkom partizanskom odredu u Brezovici, kraj Siska. Učestvovala je u diverzantskim akcijama na pruzi Zagreb-Sisak, a u šumi Šikara rukovodila je tehnikom OK KPH za Sisak sa ciljem da se umnoži propagandni materijal. U julu 1941. su bile prekinute veze partijskih organizacija grada i Odreda, pa je dobila zadatak da ponovo uspostavi vezu. Tokom tog zadatka su je uhapsili ustaški agenti i poslali ju u zatvor u Karlovac. Na putu do Karlovca popila je otrov sa sporim delovanjem, nakon čega je prevezena u bolnicu „Sv. Duh“ u Zagrebu.
Ubrzo je, uz pomoć zagrebačkih partijskih aktivista, oslobođena i prebačena na Kordun, u Petrovu goru. Tu je dobila zadatak da ode u Karlovac i da radi sa karlovačkom partijskom organizacijom i članom Centralnog komiteta KPH Josipom Krašom. U oktobru te godine je postala član Okružnog komiteta KPH za Karlovac. Tada je, među ostalim, radila na održavanju veza između Karlovca i Korduna. Osmislila je plan oslobađanja Marijana Čavića iz karlovačke bolnice pod nadzorom ustaša, koji je trebao da sprovede Većeslav Holjevac. Plan nije ostvaren, jer je Čavić u međuvremenu prebačen iz bolnice, ali je ova akcija imala razoran udarac za reputaciju okupatorskih snaga.
Nada je već imala nove planove a rad u Karlovcu je bio gotovo onemogućen, i Nadin život doveden u pitanje. Preko Karlovca je vodila glavna linija prebacivanja drugova na slobodni teritorij i Nada je imala pune ruke posla. Drugovi joj predlažu da pređe na slobodni teritorij, no ona to odgađa zbog ostvarivanja zadataka i na kraju pada u ruke policije. I jednog prosinačkog dana, na izlasku iz grada, zaustavili su je agenti i zatražili dokumente. Nadi nije preostalo ništa drugo nego borba. Otvorivši torbicu da pokaže legitimaciju, izvadila je pištolj i ubila prvog agenta koji ju je legitimirao, a drugog je, koji je potrčao da intervenira, ranila, ali metak joj se tada zaglavio u pištolju i njezin otpor, uz pomoć Talijana, savladan je.
Zatvorena je najpre u Karlovcu, potom na Savskoj cesti u Zagrebu. Dva mjeseca trajalo je mučenje u Zagrebu. Pekli su joj dlanove i stopala, otkidali nokte, čupali kosu,, nije priznala čak ni svoje ime. Posle toga je bila konačno odvedena u logor Staru Gradišku u ruke poznatog krvnika Ljube Miloša. Nakon dopremanja u logor, bila je u teškom stanju zbog mučenja. O njoj su se brinule partijske drugarice, sve dok joj nije bilo bolje. Međutim, zbog loših uslova u logoru, ubrzo se zarazila pegavim tifusom. Posle toga je najverovatnije ubijena 17. marta 1942. godine u zloglasnoj logorskoj bolnici „Dr. Gavro“.
Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 7. jula 1951. godine, proglašena je za narodnog heroja.
Nasleđe
Jedna ulica u Zemunu i bivša trgovačka akademija koju je pohađala, a sada srednja Ekonomska škola takođe u Zemunu nosi njeno ime.
Dana 18. marta 2012. godine, u Spomen-području Jasenovac, održan je okrugli sto „Nada Dimić u kulturi sjećanja“, povodom 70. godišnjice njene smrti.
Katlin
Katlin se može odnositi na
Floyd Hill, Colorado
Flojd Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 998.
Colle Marrollo, Chieti
Colle Marrollo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Kejpron
Kejpron se može odnositi na
Kamargo
Kamargo se može odnositi na
NK Dilj Vinkovci
NK Dilj je nogometni klub iz grada Vinkovaca. U sezoni 2009./10. se natječe u 4. HNL - Istok.
Povijest
Od 1972. godine NK Dilj se počinje stalno natjecati u najnižem rangu. 1984. godine ostvaruje plasman u tadašnju Općinsku ligu Vinkovci.
Ulaskom u istu radi se na poboljšanju uvjeta i izgradnji infrastrukture. Godine 1988. klub ulazi u međuopćinsku ligu. Među najznačajnijim uspjesima iz tog razdoblja predstavlja osvajanje Općinskog kupa 1989. godine.
Stvaranjem HNL-a NK Dilj započinje natjecanje u 3. HNL, da bi u sezoni 1996./97. postao članom 2. HNL - Sjever, a sezonu kasnije novostvorene 2. HNL - Istok koju iste sezone i napušta. Najveće uspjehe ostvaruje nastupima u 2. HNL - Sjever u razdoblju od 2002.-2006., da bi krajem sezone 2005./06. zbog ponovne reoganizacije natjecanja ispao u 4. HNL - Istok u kojoj i danas nastupa.
Ime navijačke skupine je Cigla Boys.
1936 Lugano
1936 Lugano je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 24,81 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,044 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,305 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,138, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 10,251 stepeni, a orbitalni period iznosi 1598,319 dana (4,375 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 11,10 a geometrijski albedo 0,104.
Asteroid je otkriven 24. novembra 1973. godine.
OR5W2
Olfaktorni receptor 5W2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR5W2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Su Shi
Su Š (, 8. januar 1037 —, 24. avgust 1101) je bio pisac, pesnik, slikar, kaligraf i državnik Song dinastije. Poznat i kao Su Tungpo.
Život
Su Š je rođen u Meišanu, pokrajina Sečuan. Njegov otac Su Šin i brat Su Dže  su bili poznati pisci. Suovo rano učene je bilo pod Taoističkim sveštenikom u zavičajskoj seoskoj školi. Kasnije u svom detinjstvu, njegova majka je ga učila, koja je sama bila obrazovana žena. Su se oženio 17. godine. 1057. godine kada je Su bio 19., on i njegov brat su položili carske ispite da bi ušli u državnu službu. Njegova dostignuća u tako mladim godinama su privukle pažnju Oujang Šjua, koji je postao Suov pokrovitelj.
desno|mini|200px|Portret Su Ša iz [[Dinastija Yuan|Yuan dinastije]]
Protivio se reformama Vang Anšia, te je u periodu od 1071. do 1084. godine bio u službi daleko od prestonice. Imao je dugu političku karijeru, ali je nekoliko puta po kazni upućivan u udaljene provincije. Godine 1085. vratio se u prestonicu i potom postavljen za poglavara u Handžou, da bio 1094. bio proteran u Hvendžou, a 1097. na ostrvo Hainan.
Ašurnasirpal II
Ašurnasirpal II  (ili Asurnasirpal II  ) je bio kralj Asirije od 884. do 859. pre Hrista.
Nasledio je oca Tukulti-Ninurta II 884. pre Hrista. Osvojio je Mesopotamiju i teritorij današnjeg Libanona, čime je uvećao Asiriju. Okrutno se obračunao sa pobunom u gradu Suru u Bit Halupi. Bio je poznat po svojoj brutalnosti. Koristio je porobljene zarobljenike da mu izgrade novu asirijsku prestonicu Kalhu (Nimrud) u Mesopotamiji. Tu je osnovao grad na mestu gde je stajala ruševina od prethodnog grada. Izgradio je brojne palate. Bio je promućuran administrator, koji je zaključio da će imati veću kontrolu nad carstvom ako postavlja asirijske guvernere, nego da ovisi o lokalnim vladarima i njihovom danku.
Nasledio ga je sin Šalmanasar III. Ašurnasirpalova palata je bila izgrađena i završena 879. u Nimrudu, koji je bio u današnjem Iraku, severno od Bagdada. Zidovi palate bili su prekriveni reljefima od alabastera. Ti reljefi su imali interesantne motive, uglavnom portrete kralja i krilatih junaka. Svaki reljef je imao popratni tekst. Tekst je bio sličan na reljefima, pa se zato nazivao standardni natpis. Standardni natpis je zapisao krvno srodstvo poreklo Ašurnasirpala tri generacije unatrag. Osim toga bile su pobrojane sve Ašurnasirpalove pobede i opisane su granice carstva. Tu je napisano kako je osnovao Nimrud i sagradio palate. Većina tih reljefa je danas izložena u muzejima SAD i Evrope.
1937 Locarno
1937 Locarno je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 13,11 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,749 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,003 AJ.