cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Operacija Mihailović
Tok operacije
6. decembra ujutro nemačka borbena grupa »Rot« (deo nemačke 342. pešadijske divizije) opkolila je selo Struganik (kod Valjeva) pošto je raspolagala podacima da se u tu nalazi štab Draže Mihailovića. Pukovnik Mihailović je uoči nemačke operacije naredio svojim jedinicama izvlačenje iz oblasti Ravne gore. Aleksandar Mišić navodno nije hteo da se sklanja od kuće s obzirom na njegov raniji sastanak sa Nemcima. Međutim, Nemci su zarobili majore Aleksandra Mišića i Ivana Fregla, sproveli u Valjevo i streljali 17. decembra 1941. Izgleda je Nemce u selo doveo četnički vojvoda Jovan Škavović, kojeg je nakon toga Mihailović proglasio izdajnikom.
Sutradan, 7. decembra nemačka borbena grupa »Straus« je upala u Štab Draže Mihailovića na Ravnoj gori ne našavši tamo nikog. Izvršili su detaljno čišćenje terena i posle nekoliko sati spaljuju obližnja sela. Najviše su stradala sela Struganik i Koštunići jer se u njima još od maja 1941. nalazila Dražina Komanda. Nemci su do temelja uništili kuću Aleksandra Mišića (sina vojvode Živojina Mišića), u kojoj se nalazila Dražina Komanda.
Britanski oficir za vezu Bil Hadson je stigao je na Ravnu goru noću između 7. i 8. decembra dok su Nemci opkoljavali i vršili napad na Mihailovićevu komandu. On kaže da su se četnici izvukli prelaskom u Nedićeve odrede:
Zbog nemačke potere, kapetan Dragoslav Račić po Dražinom prethodnom naređenju, prebacuje svoju Cersku brigadu sa planine Medvednik prema Drini, a potom preko Drine u Istočnu Bosnu, 12. decembra 1941., gde se pridružuje četnicima majora Jezdimira Dangića.
mini|210px|Nemačka poternica za pukovnikom Dražom Mihailovićem iz decembra 1941.
Nemačka komanda u završnom izveštaju navodi da su tokom operacije likvidirana 12 DM oficira i vojnika, zarobljeno 482 muškarca i 2 žene, zaplenjeno 317 pušaka, 21.000 metaka, 3 automobila, 37 konja, 2 telegrafske centrale, 1 kratkotalasnu radio-stanici i dr. Pošto nisu uhvatili četničkog vođu, Nemačka vojna komanda 9. decembra objavljuje poternicu za Dražom Mihailovićem u kojoj su mu ucenili glavu na 200.000 dinara, označali vođom odmetnika i optužili za dizanje ustanka protiv nemačkih okupatorskih snaga koji zbog toga na svojoj savesti nosi krv više hiljada Srba. U ratnom dnevnom biltenu Vrhovne komande Vermahta u Berlinu zavedeno je 10. decembra 1941. godine sledeće o operaciji Mihailović:
Nemci su pretpostavili da se Draža nalazi sa ovim snagama, pa su naveli u poternici „nalazi se u bekstvu, po svoj prilici u pravcu Bosne“. Međutim, Draža se tog 10. decembra nalazio podno Ravne gore, u selu Teočin, na istoj teritoriji gde je bio i pre početka operacije.
Draža se do 21. decembra 1941. godine nalazio u selu Teočin, gde su mu se pridružili potpukovnik Dragoslav Pavlović, major Mirko Lalatović, poručnici Nikola Kalabić i Zvonimir Vučković, radiotelegrafista Slobodan Likić, kao i britanski SOE kapetan Bil Hadson. U ovo doba, pukovniku Draži stižu dve vesti, prva da je na predlog izbegličke Jugoslovenske vlade generala Dušana Simovića, koja se nalazila u Londonu, Ukazom od 19. decembra 1941., kralj Petar II unapređen u čin brigadnog generala, i druga mnogo važnija za ishod rata da su Sjedinjene Američke Države objavile rat Japanu i Nemačkoj i njihovim saveznicima.
Mihailović je počeo da pušta bradu nakon što je na poternici objavljena fotografija sa njegovim likom.
Savezničko priznanje
Decembra 1941. poternice za Mihailovićem su prekrili Srbiju. Zbog sve veće opasnosti od nemačkih potera, on se prebacuje sa Komandom 22. decembra 1941. na planinu Vujan u selo Lunjevica, a potom, 12. januara 1942. nalazi trajniji smeštaj, u zimskom vajatu iznad sela Jablanica. U ovo doba, novi predsednik Jugoslovenske vlade u Londonu, Slobodan Jovanović, imenovao je Dražu za ministra vojske, vazduhoplovstva i mornarice, 11. januara 1942., zbog zasluga koje je postigao sa svojim gerilskim pokretom otpora i dizanjem ustanka protiv Nemaca. U kolibi na obroncima snegom zavejane planine Draža je, preko radio-aparata, u vestima Radio Londona saznao da je postavljen za ministra vojske, mornarice i vazduhoplovstva, što je svojim oficirima prokomentarisao u šaljivom tonu: "Biće dobro ako nam pošalju limuzinu da se više ne mučimo peške".
A jedan od Dražinih pratilaca napisao je ugljenom na zidu kolibe: Ministarstvo vojske, mornarice i vazduhoplovstva. Ovim su Četnički odredi Jugoslovenske vojske postali legitimna i međunarodno priznata oružana snaga Kraljevine Jugoslavije od strane Saveznika, jer su sve članice antihitlerove koalicije imale uspostavljene diplomatske odnose i akreditovane ambasadore (V. Britanija, SSSR, Poljska, Francuska, Grčka, Čehoslovačka i SAD) kod Jugoslovenske vlade čiji je ministar vojni bio Draža Mihailović.
Kralj Petar II ga je na osnovu Ukaza, 19. januara unapredio u čin divizijskog generala.
Mühlau
Milau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.290 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522380.
Jakalj
Јакаљ је насеље у Србији у општини Бајина Башта у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 472 становника (према попису из 1991. било је 593 становника).
Mühlau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Milau se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 329 metara. Površina opštine iznosi 8,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.290 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 283 stanovnika/km².
Jakalj
Демографија
У насељу Јакаљ живи 418 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,5 година (47,0 код мушкараца и 49,9 код жена). У насељу има 170 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,78.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Vigonovo di Sopra, Treviso
Vigonovo di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 969 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Gubari
Gubari (Lymantriidae) porodica su leptira velikih krila (promjera do 10 cm). thumb|lijevo|Gusjenica zlatokraja (Euproctis chrysorrhoea) thumb|lijevo|Gusjenica hrastova gubara (Lymantria dispar)
Razmnožavanje
Ženka snese i do 2 000 jaja koja ostavlja na kori drveta u obliku nakupina pokrivenih dlakama sa svog zatka pa nalikuju gubi (odatle ime). Iz jaja izlaze male gusjenice koje se penju u krošnju i nagrizaju listove domaćina. Često prelaze na drugo drveće, no kukulje se na matičnom stablu.
Gusjenice su plavkastosmeđe, dlakave, sa redovima plavih i crvenih točaka.
Kukuljica je duga do 3 cm, smeđe boje.
Stanište
Žive u listopadnim šumama i parkovima, najčešće se hrane lišćem hrasta, bukve, graba, tople. U velikom broju mogu biti najdestruktivniji su štetnici bjelogoričnog drveća.
Vrste
Poznato je oko 2 500 vrsta a u Hrvatskoj su najčešći: hrastov gubar ili gubar glavonja (Lymantria dispar), topolin gubar (Stilpnotia salicis), zlatokraj (Euproctis chrysorrhoea).
Alain de Lille
Alain de Lille, također poznat kao Alain Delisle ili Alain de L'Isle (Alanus Insulis; Lille, o. 1128 ? - Opatija Cîteaux, 1202) bio je francuski katolički teolog i pjesnik. Iako o njegovom životu postoje relativno oskudni podaci, za njega je stekao veliki ugled kao erudit i nastavnik na najprestižnijim tadašnjim školama, kao i titulu doctor universalis. Godine 1179. je sudjelovao na Trećem lateranskom saboru. Poznat je kao autor brojnih djela u kojima je iznosio vlastitu filozofiju temeljenu na kršćanskom misticizmu; među njima su i teološke knjige u kojima se obračunava sa valdenškim i katarskim hereticima, ali i tekstovi kojima je opisivao razne seksualne anomalije, uključujući sodomiju, kao zločin protiv Boga.
Santa Gertrudis, Yahualica de González Gallo
Santa Gertrudis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1774 m.
Opština Curtuișeni, Bihor
Curtuișeni je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Plan Jacaranda, Tlacoapa
Plan Jacaranda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1305 m.
Hati (nordijska mitologija)
Hati je stvorenje iz nordijske mitologije, vuk koji svake noći progoni i pokušava progutati Mani, ili mjesec. Njegov brat je Skoll.
Opisuju se kao djeca/braća vuka Fenrisa.
Za Ragnaroka će Hati konačno uspjeti progutati mjesec i skršiti ga u svojim čeljustima.
Leopold I od Štajerske
Leopold I, također poznat i kao Liutpold, odnosno kao Leopold Jaki (Leopold der Starke; ? - 26. oktobar 1129) bio je markgrof Štajerske od 1122. do smrti.
Bio je sin markgrofa Ottokara II i Elisabeth Austrijske iz porodice Babenberg. Supruga mu je bila Sophie od Bavarske. Naslijedio ga je sin Ottokar III.
Lastinrepci
Lastinrepci (Papilionoidae) porodica su velikih danjih leptira. Velika krila pri mirovanju uzdignu uvis, stražnja krila su im na unutrašnjem rubu izrezana. Ticala su im kratka.
Ptičie
Ptičie je naseljeno mjesto u okrugu Humenje, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Lastinrepci
Gusjenice otraga na glavi imaju rašljice. Kukuljica je slobodna, bez zapretka.
Ptičie
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 638 stanovnika.
Lastinrepci
U Hrvatskoj žive vrste: lastin rep (Papilio machaon), prugasto jedarce (Iphiclides podalirius), crvenooki parnasovac (Parnassius apollo), crnorebri parnasovac (Parnassius mnemosyne).
Ciglane (naselje)
Ciglane su sarajevsko naselje. Ciglane pripadaju općini Centar.
Bistrik
thumb|right|200px|Crkva sv. Ante na Bistriku Bistrik je naselje u Sarajevu, smješteno na lijevoj obali Miljacke. Administrativno pripada općini Stari Grad.
Sköll
Skoll ili Sköll je vuk iz nordijske mitologije, koji svakog dana progoni Sunce, isto kao što njegov brat Hati pokušava progutati mjesec.
Za Ragnaroka će Skoll uspjeti u svom naumu.
Bistrik
U sklopu naselja Bistrik se nalaze dva Nacionalna spomenika Bosne i Hercegovine: Franjevačka crkva Sv. Ante Padovanskog i Konak na Bistriku, kao i dva spomenika na privremenoj listi: Zgrada željezničke stanice Bistrik i Sarajevska pivara.
Zarli, Lucca
Zarli je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 832 m.
Runcurel, Mătăsari
Runcurel je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Mătăsari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 528 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Heidrun
250px|right|thumb|Ilustracija Heidrun u islandskom rukopisu iz 18. vijeka
Agija (razvrstavanje)
Agija (Ἀγίας) ime je ovih osoba iz starogrčke historije:
Pellizzari, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 361 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Jean Barraqué
Jean-Henri-Alphonse Barraqué (Žan Barak, 17. 1., 1928. – 17. 8., 1973.) bio je francuski kompozitor i pisac na temu muzike, koji je razvio individualnu formu serijalizma u malom broju veoma kompleksnih i strastvenih dela.
El Moro, Tijuana
El Moro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
Hel
Hel je izraz koji se koristi za:
Méndez, Uruapan
Méndez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1827 m.
Stanleytown, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.422, što je 93 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Monte Alegre, Tamazunchale
Monte Alegre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Campaccio, Sondrio
Campaccio je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2061 m.
Francis Picabia
Francis Picabia (pravog imena François Marie Martinez Picabia), francuski slikar i pjesnik. Majka mu je bila Francuskinja, a otac Španjolsko-Kubanskog podrijetla, te je kasnije postao tajnikom kubanske veleposlanstva u Parizu.
Studirao je na École des Beaux Arts i École des Arts Decoratifs u Parizu u klasi slikara F. Cormona. U ranoj fazi blizak je impresionistima, osobito slikara Alfreda Sisleya, ali poslije sve više eksperimentira i približava se kubistima (1909.).
Trtar
mini|desno|300px|Brdo Trtar, vjetrenjače i autocesta [[Autocesta A1 (Hrvatska)|A1.]] Trtar je brdo oko 5 km sjeveroistočno od Šibenika. Proteže se u smjeru sjeverozapad-jugoistok, a najveći vrh brda je na visini 494 m n/v.
Brdo je prepoznatljivo po vjetrenjačama koje su lako vidljive sa autoceste A1.
Fours (Nijevr)
Fur je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Šato Šenon (grad).
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 780 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 238 metara (maksimalnoj 263 m, a minimalnoj 201 m).
Quetzalcóatl, Uruapan
Quetzalcóatl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1435 m.
Abeytas, New Mexico
Avejta je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Emperadores Aztecas, Tula
Emperadores Aztecas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Tula.
Abeytas, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 56.
Emperadores Aztecas, Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1255 m.
Dobrinja (razvrstavanje)
Dobrinja može biti:
Naselja u BiH:
Vidi i:
Piano Grande I, Cosenza
Piano Grande I je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Faraldo-Nocelleto, Salerno
Faraldo-Nocelleto je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1061 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
San David, Tampico Alto
San David je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Sedmi kontinent
Sedmi kontinent je jugoslavensko-čehoslovački film za djecu snimljen 1966. u režiji Dušana Vukotića. Radnja prikazuje kako grupa djece pronađe sedmi kontinent na kome odluči živjeti bez roditelja, te kako im se ubrzo pridruže sva djeca svijeta, izazivajući kaos među odraslima.
Heimdall
thumbnail|300px|Heimdall vraća [[Brisingamen Freyi]]
Heimdall (staronordijski Heimdallr) je ličnost iz nordijske mitologije.
Poznat kao čuvar bogova, on je čuvao Gjallarhorn - rog u koji će puhati kad se približi kraj svijeta - Ragnarok. Do tada rog je zakopan ispod Yggdrasila. Govorilo se da je imao 9 majki. Čuva Bifrost od planinskih divova, treba mu vrlo malo sna, dobro vidi i čuje.
U jednom irskom mitu zove se Rigr i smatra se ocem ljudske vrste.
Dobrinje
Dobrinje je naziv za nekoliko lokaliteta.
BiH:
Crna Gora:
Srbija:
Vidi i:
Santa Venera, Messina
Santa Venera je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 338 m.
Edward Steichen
Edward Jean Steichen (27. mart 1879 – 25. mart 1973) bio je američki fotograf, slikar i kustos galerija i muzeja rodom iz Luksmburg. Poznat je kao najčešći autor fotografija u časopisu Camera Work koji je od 1903. do 1917. izrađivao Alfred Stieglitz, a također je stvorio logo i font časopisa. U partnerstvu sa Stieglitzom je osnovao "Little Galleries of the Photo-Secession", koje su kasnije postale poznate kao galerija 291, a u njoj su američkoj publici prvi put postali dostupni Henri Matisse, Auguste Rodin, Paul Cézanne, Pablo Picasso i Constantin Brâncuşi. Steichenove fotografije haljina koje je dizajnirao couturier Paul Poiret za časopis Art et Décoration 1911. se smatraju prvim primjerom moderne modne fotografije. Za vrijeme prvog svjetskog rata je služio u američkoj vojsci (a za vrijeme drugog svjetskog rata u ratnoj mornarici) i to kao komandant jedinica zaduženih za snimanje vojni fotografija. Kasnije je radio kao fotograf za časopise firme Condé Nast kao što su Vogue i Vanity Fair u periodu 1923–1938, a potom za agencije kao što je J. Walter Thompson. Steichen je u to vrijeme bio najpoznatiji i najbolje plaćeni fotograf na svijetu. Steichen je režirao ratni dokumentarni film The Fighting Lady, koji je 1945. osvojio Oscara. Poslije drugog svjetskog rata je bio direktor fotografije u njujorškom Muzeju moderne umjetnosti do 1962. Tamo je 1955. stvorio izložbu The Family of Man, s kojom je potom putovao po raznim zemljama svijeta, uključujući i bivšu Jugoslaviju. Godine 1962. ga je na mjestu direktora fotografije zamijenio John Szarkowski.
Bentbaša
Bentbaša (bent-nasip, brana; u izgovoru često i Bembaša) je dio Sarajeva uz tok rijeke Miljacke. U vrijeme nastanka grada ovdje su se nalazili Isa-begovi mlinovi i menzilhane (gostionice).
Rijeku je ovdje nekada premošćivala ćuprija od jarećih mijehova, koju je ovdje dao postaviti Omer-paša Latas. Zatim drveni most, sagrađen 1793. godine, koji je služio vađenju drvenih balvana, koji su spuštani u Paljansku Miljacku i rijekom transportirani do grada. Tomrukčije (trgovci drvetom) vadili su ih iz vode na Bentbaši i prodavali. Dolaskom Austro-Ugarske na ovom dijelu sagrađeno je kupalište Da Rive još 1884. godine. Gradnjom ceste ka Kozijoj ćupriji, probijen je današnji tunel i sagrađena Narodna banja, koja je otvorena 20. jula 1902. godine. Ovdje su Sarajke prale rublje i ćilime i vozili su se kerepi.
Bentbaša je opjevana u pjesmama sevdalinkama. U Hadži-Šabanovoj kahvi, uz ples Jermenki i dibek (tucanjem zdrobljenu kahvu), ostajalo se do zore. Imala je dva nivoa, s terasom na stubovima iznad vode. Na brežuljku sa druge strane rijeke, nalazila se kafana Babića bašta i jedno od prvih dječijih igrališta u Sarajevu. Sa naseljima Toplik, na lijevoj i Brodac, na desnoj obali Miljacke, ulazilo se sa Bentbaše u grad. Danas se ovdje nalaze gradski bazen, brana, Goetheov Institut BiH, Ambasada Republike Slovenije u BiH i dr.
Zaštićeno područje
Bentbaša je proglašena za zaštićeno podruje, slijedećih karakteristika:
Gurani
Gurani mogu biti:
Arroyo Aguacate, Santa María Tlalixtac
Arroyo Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tlalixtac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1143 m.
Baščaršija
thumb|250px|Čuveni Sarajevski sebilj Baščaršija je stara sarajevska čaršija i historijski i kulturni centar grada. Baščaršija je izgrađena u 15. vijeku kad je Isa Beg Isaković osnovao cijeli grad. Riječ Baščaršija potiče od riječi "baš", koja znači "glavna" na turskom, tako da Baščaršija znači "glavna čaršija". Zbog velikog požara u 19. vijeku, današnja Baščaršija je dvostruko manja nego što je nekad bila.
Baščaršija se nalazi na sjevernoj obali rijeke Miljacke, u općini Stari Grad Sarajevo. Na Baščaršiji se nalazi nekoliko važnih historijskih objekata, poput Gazi Husrev-begove džamije i sahat-kule. Danas je Baščaršija glavna turistička atrakcija grada Sarajeva.
Historija
thumb|300px|Motiv sa Baščaršije thumb|right|250px|Baščaršijska džamija Prije dolaska Osmanlija najveće naselje na Sarajevskom polju je bio seoski trg Tornik, koje se nalazilo na raskršću puteva gdje je danas Alipašina džamija. Baščaršija je nastala godine 1462. kada je Isa-beg Ishaković izgradio han, a pored njega brojne dućane. U to doba, većina stanovnika Sarajeva je živjela u okolini Careve džamije. Zato je Isa-beg Ishaković izgradio most preko Miljacke da bi povezao glavno sarajevsko naselje i novi privredni centar grada, Baščaršiju.
U ova doba izgrađen je čitav niz trgovačkih objekata, poput bezistana, hanova, i karavansaraja. Sarajevo je bio važan centar trgovine na Balkanu i imao je tri bezistana (danas još uvijek postoje Gazi Husrev-begov bezistan i Brusa bezistan). Postojale su kolonije Mlečana i Dubrovničana. Baščaršija je u to doba imala otprilike 12.000 trgovačkih i zanatskih dućana. Nakon zemljotresa 1640. godine i nekoliko požara 1644. i 1656. godine, Sarajevo su 1697. zapalile i opustošile trupe Eugena Savojskog. Putopisac Evlija Čelebi je 1660. godine napisao: Do 19. vijeka, područje grada Sarajeva se ne širi. Sa austrougarskom okupacijom 1878. godine, strani arhitekti su htjeli da Sarajevo pretvore u moderni evropski grad. Pomogao im je veliki požar koji je uništio stari grad osim dijela koji je i dan danas tu. Tako nastaje današnja poznata granica između Baščaršije i ulice Ferhadije. Sa oslobođenjem Sarajeva 1945. godine, novi gradski narodni odbor je donio odluku da se čaršija postepeno ruši, smatrajući da stari trgovački centar nema ulogu u modernom gradu.
Dobrnja
Dobrnja može biti:
Naselja u BiH:
Vidi i:
Tlachichilco del Carmen, Poncitlán
Tlachichilco del Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Marie-Louise od Austrije
Marie-Louise od Austrije, punim imenom Maria Ludovica Leopoldina Franziska Therese Josepha Lucia von Habsburg-Lothringen (Beč, 12. prosinca 1791. - Parma, 17. prosinca 1847.) je bila austrijska nadvojvotkinja koja je od 1814. do svoje smrti vladala kao vojvotkinja od Parme. Povijest ju najviše pamti kao drugu suprugu Napoleona I, a u tom svojstvu i kao caricu Francuza od 1810. do 1814. godine.
Kao najstarije dijete habsburškog cara Franza II i njegove druge supruge, Marije Terese od Napulja i Sicilije, Marie-Louise je odrasla u periodu kontinuiranog konflikta između Austrije i revolucionarne Francuske. Serija poraza od Napoleona dovela je do masovnih ljudskih gubitaka na strani Austrije što je Franza II dovelo do toga da 1806. godine raspusti Sveto Rimsko Carstvo. Završetak Rata Pete koalicije doveo je do vjenčanja Napoleona i Marie-Louise, koje je uspostavilo kratkotrajni mir između dvaju zemalja. Iako odgojena da prezire Francusku, Marie-Louise je poslušno pristala na brak te je Napoleonu bila odana supruga. Napoleon je nju, s druge strane, obožavao, a njegova želja da se oženi pripadnicom neke od vodećih vladarskih obitelji Europe, a sve kako bi konsolidirao svoje još uvijek mlado carstvo, konačno se ostvarila. U braku je rođeno jedno dijete, sin koji će nakon Napoleonove abdikacije 1815. kratkotrajno postati car Napoleon II.
Rohožník (Humenje)
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 44 stanovnika.
Marie-Louise od Austrije
Nakon Napoleonove smrti, od kojega se nikada nije razvela, 1821. godine, Marie-Louise je sklopila još dva morganatska braka. Njezin drugi suprug bio je Adam Albert von Neipperg, kojega je upoznala 1814., a za njega se vjenčala 1821. godine. U braku je rođeno troje djece. Neipperg je umro 1829. godine. Treći brak sklopila je 1834. godine s grofom Charlesom Renéom de Bombellesom, s kojim je bila do svoje smrti.
Popis NGC objekata (4001-5000)
Ovdje je dat spisak objekata dalekog svemira iz Novog općeg kataloga za NGC objekte 4001-5000. Podaci su bazirani na revizirani NGC i IC katalog koji je napravio Wolfgang Steinicke.
Gusjenica
thumb|Gusjenica leptira iz porodice [[grbice|grbica]] thumb|Detalj glave jedne gusjenice Gusjenicom se naziva razvojni stadij života ličinke leptira i nekih drugih kukaca (na primjer biljnih osica, (Symphyta)).
U ovom dijelu razvoja leptira (i drugih kukaca kod kojih postoje gusjenice) je najznačajnija posvećenost hrani. Kod nekih vrsta, to je jedino razdoblje života u kojem jedu. Kod vrsta kod kojih se odrasle jedinke uopće ne hrane, nakon izlaska iz kukuljice traže partnera, pare se, i vrlo brzo nakon što polože jajašca, ugibaju. S rastom tjelesnog obujma, gusjenice povremeno (3-5 puta) moraju mijenjati vanjsku ovojnicu. Ispod stare, oblikuje se nova a stara puca. Gusjenica zatim korištenjem mišića gura staru ovojnicu prema natrag i izvlači se iz nje.
Osobine
Tijelo gusjenica leptira sastoji se, slično kao i kod kukaca koji prolaze kroz potpunu preobrazbu, od ravnomjerno jedan za drugim nanizanih segmenata. Leptirove gusjenice imaju 14 segmenata od kojih su zadnja tri kod većine srasla u analni dio. Poput tijela leptira, i tijelo gusjenica se može podijeliti u tri dijela; glavu, prsište i zadak.
Glava im je obično ojačana hitinskom naslagom. Na vanjskom dijelu s donje strane imaju najčešće po šest točkastih očiju (ocela). Vid im je dobar, oblike vjerojatno dobro fokusiraju, no slika koju vide je skromno rezolucije. Najvažniji i izgledom dominirajući dio glave je čeljust. Vrlo je izražena, za razliku od ticala. thumb|lijevo|Desno su vidljiva prvo tri para "nogu" na prsištu, zatim četiri na trbuhu, i, sasvim lijevo nabor na stražnjem dijelu tijela Prsište im se satoji od tri segmenta. Na njima je po jedan par nogu koje su, kao i kod odraslog leptira, kratke. S leđne strane prvog segmenta, na zatiljku, obično se nalazi zaštitna pločica ojačana hitinom. Bočno od nje, nalaze se odušci (stigme) koji potsjećaju na pore. Povezani su s gustim spletom traheja, kapilarnih cjevćica koje tijelo gusjenice snabdjeva s kisikom. Osim na prvom, stigme se vrlo rijetko nalaze i na drugim prsnim segmentom. Neke gusjenice leptira iz porodice resičara (Pyralidae) imaju škrge što im omogućuje disanje u vodi.
Iza prsišta, slijedećih 11 segmenata tvori zadak koji nije značajno razdvojen od prednjeg dijela tijela. Svaki segment ima stigmu za disanje. Neki segmenti, najčešće šesti do devetog, imaju udove u obliku kožnih izraslina. Nemaju članke, i ne mogu se nazvati nogama, no životinja se pomoću njih kreće. Tijelo završava kožnim naborom koji podržava i gura tijelo prema naprijed.
Neke gusjenice mogu osjetiti vibracije, obično određenih frekvencija. Tako gusjenice Drepana arcuata "proizvode" zvukove radi obrane svojih svilenih zapredaka za obranu od vlastitih srodnika grebanjem po listovima u ritualiziranom zvučnom dvoboju. Neke gusjenice mogu prepoznati vibracije krila prirodnih neprijatelja.
Gusjenice imaju oko 4 000 mišića (čovjek 629). Kreću se skupljanjem mišića stražnjih segmenata tijela. Tako se srž gura prema prednjim segmentima koji tako budu pogurani prema naprijed. U segmentima glave, gusjenice imaju prosječno 248 mišića.
Način života
Gusjenice obično žive skrivenim životom i dobro su prilagođene svojoj okolini. Najčešće su zelene ili smeđe boje. Razvile su niz oblika, šara i načina ponašanja kojima se brane od grabežljivaca. One koje žive na crnogoričnim biljkama, obično imaju uzdužne pruge što ih čini neupadljivim. Otrovne gusjenice, kao neke vrste porodice medonjice, upozoravaju grabežljivce vrlo živim, upadljivim bojama i ne skrivaju se. Neke druge gusjenice, koje nisu otrovne, oponašaju ih (mimikrija) sličnim bojama i tako zbunjuju grabežljivce.
Većina gusjenica su pravi biljojedi. Mnoge se hrane isključivo jednom vrstom biljki. No, neke se, uključujući prave moljce, hrane detritusom. Ima i grabežljivih gusjenica. Većina takvih jede jajašca drugih kukaca ili njihove ličinke (mrava) ili gusjenice drugih vrsta (havajske Eupithecia, rod moljaca), dok neke parazitiraju na dugim kukcima. Neke druge havajske gusjenice (Hyposmocoma molluscivora) koriste svoje zapretke kako bi uhvatile puževe.
Pored toga, neke gusjenice su noćne dok su druge dnevne životinje. Neke težište aktivnosti mijenjaju s rastom.
Radoslav Rotković
Radoslav Rotković (ćiril. Радослав Ротковић, 1928.-2013., Herceg Novi), akademik, crnogorski povjesničar, filolog, povjesničar crnogorske književnosti.
Bio direktor Odjela za društvene znanosti Leksikografskog zavoda Crne Gore, do njegova ukinuća 1990.
U periodu 1992. - 1998. bio poslanik LSCG u crnogorskom parlamentu.
El Faro, Yahualica de González Gallo
El Faro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1781 m.
Agija iz Trezena
Agija ili Hagija iz Trezena (Ἀγίας Τροιζήνιος) bio je starogrčki pesnik, čije se ime ranije navodilo kao "Augija" zbog pogreške u prvom izdanju Proklovih izvoda. Tu je pogrešku ispravio Friedrich Thiersch, na temelju Minhenskog kodeksa, u kome se na jednom mestu spominje "Agija", a na drugom "Hagija". Ime ovog pesnika ne spominje se u delima starijih grčkih autora, osim što je moguće da imena "Egija" ili "Hegija" (Ἡγίας) kod Klimenta Aleksandrijskog i kod Pausanije, predstavljaju samo druge oblike tog imena.
Agija je rođen u Trezenu, a čini se da je živeo i stvarao negde u 7. veku pne. U antici se smatrao jednim od mogućih autora Povratka (Νόστοι), epa koji pripada trojanskom ciklusu u okviru kikličkih epopeja i koji je opevao povratak ahejskih junaka svojim domovima nakon razorenja Troje. Ta je pesma počinjala opevajući uzroke nedaća koje su snašle razne grčke junake na povratku iz Troje i nakon što su stigli kući, odnosno nepravdu učinjenu Kasandri i oskvrnuće paladija; cela se pesma, dakle, sadržinski naslanja na Razorenje Ilija i prethodi Homerovoj Odiseji. Još u antici spominjali su se različiti pesnici kao mogući autori Povratka, a često se navodi samo naslov pesme ili se jednostavno koristi izraz "autor Povratka" (ὁ τὴν τῶν Ἀτρειδῶν ποιήσας κάθοδον ili ὁ τοὺς Νόστους γράψας).
Las Torres, Acuña
Las Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
Croici, Mătăsari
Croici je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Mătăsari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 512 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Santa Inés (otok)
Santa Inés (španjolski: Isla Santa Inés) je otok u Ahipelagu Ognjena zemlja, na jugu Južne Amerike.
Geografske karakteristike
Otok administrativno podpada pod Čileansku regiju Magallanes y Antártica Chilena (Provincija Magallanes).
Santa Inés leži na zapadnom ulazu u Magellanov tjesnac odmah do otoka Desolación. Zapadne i južne obale okrenute su prema Pacifiku, a sjeverne prema Magellanovom tjesnacu.
Otok ima površinu od 3 688 km², dug je 85 km (u smjeru zapad - istok) i maksimalno širok 63 km Najviša planina ima 1 371 m nadmorske visine.
Historija
Do otoka je prvi doplovio Ferdinand Magellan 1579., on ga je i nazvao - Santa Inés (po sv. Agnezi).
Oleksandr Turčinov
Oleksandr Turčinov (ukr. Олександр Турчинов, Oleksandr Turčynov); rođen 31. ožujka 1964. u Dnjipropetrovsku; je ukrajinski političar, redatelj, ekonomist i peti (privremeni) Predsjednik Ukrajine, koji je na dužnosti bio od 22. veljače do 7. lipnja 2014. godine. Političku karijeru je započeo u sovjetskom Komsomolu, a u prvim godinama ukrajinske nezavisnosti nastavio pod pokroviteljstvom predsjednika Leonida Kučme, da bi 2000-ih bio blizak suradnik Julije Timošenko i jedan od vođa stranke Batkivščina. Nakon Narančaste revolucije je nakratko bio prvi civilni direktor Službe bezbjednosti Ukrajine. Godine 2010. je nakratko vršio dužnost premijera prije dolaska na vlast pro-ruskog bloka na čelu s predsjednikom Viktorom Janukovičom. Kada su prilikom kulminacije evromajdanskih protesta demonstranti preuzelu kontrolu nad Vrhovnom radom, Turčinov je imenovan njenim predsjednikom, a nakon Janukovičevog bijega je proglašen v.d. predsjednika. U proljeće je, nastojeći suzbiti pro-ruski separatistički pokret na istoku Ukrajine, naredio pokretanje tzv. "antiterorističke operacije" koja je prerasla u oružani sukob. Mjesto predsjednika je predao Petru Porošenku izabranom u maju iste godine. Od decembra 2014. se nalazi na mjestu čelnika Savjeta nacionalne bezbjednosti i obrane Ukrajine.
Mühlental
Milental je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Fogtland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.609 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14523230.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fogtland Milental se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Fogtland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 metara. Površina opštine iznosi 39,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.609 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Zarra, Lucca
Zarra je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Tino
Tino je talijanski otok u Ligurskom moru na najzapadnijem dijelu zaljeva La Spezia. On je južni otok otočja Spezzina koji čine još dva otoka, veliki i srednji Palmaria i maleni Tinetto sjevernije, koji čine povezan niz.
Otok ima površinu od 0,13 km² i najviši vrh od 121,8 m, a nalazi se u jednoj od najslikovitijih i najpoznatijih mediteranskih priobalnih područja, poznatom po svojoj ljepoti i popularnosti kao turističke destinacije. Obala Cinque Terre sa svojih pet sela i okolna brda Nacionalnog parka Portovenere su zajedno s ova tri otoka od 1997. god. UNESCO-va svjetska baština.
Historija
Svetac zaštitnik zaljeva Spezia, Sveti Venerije (San Venerio, oko 560.—630.), je živio kao pustinjak na Tinu, a kasnije kao opat. Njegova svetkovina se slavi u okolici svake godine 13. rujna. Na mjestu njegove smrti je izgrađeno svetište koje je u 11. stoljeću izraslo u samostan čiji ostatci su još vidljivi na sjevernoj strani otoka.
Danas se na otoku nalazi samo svjetionik i dijelom je vojna zona zabranjena za posjetitelje.
Agija iz Sparte
Agija iz Sparte (Ἀγίας), sin Ageloha i unuk Tisamena iz Eleje, bio je spartanski prorok u službi Lisandrovoj, koji je predvideo da će ovaj odneti pobedu u bici kod Egospotama 404. pne., kojom je završen peloponeski rat. Neki antički autori smatrali su da je Agijino proročanstvo ― da će, naime, Lisandar zarobiti celu atinsku flotu osim deset trirema (koje su pobegle prema Korkiri) ― pre bilo uzrok te pobede nego njeno predskazanje. Pausanija spominje da je na Avgustovom žrtveniku na spartanskoj agori video kip Agije. U Delfima se nalazila skulpturna grupa Agije i Lisandra, koju je navodno bio postavio Lisandar i koja je delimično rekonstruisana.
Biblos
Biblos (Βύβλος, Byblos) je grčko ime za feničanski grad Gebal (ranije Gubla). To je grad na obalama Mediterana u Guvernatoratu Libanonske gore u suvremenom Libanonu gdje se koristi suvremeno arapsko ime Jbeil (جبيل ), a dok se za vrijeme križarskih ratova koristio naziv Gibelet. Vjeruje se da je osnovan oko 5000. pne., a prema fragmentima koji se pripisuju legendarnom feničanskom historičaru Sanhuniatonu (koji je navodno živio prije trojanskog rata), sagradio ga je Kron kao prvi grad u Feniciji. Danas se vjeruje da je jedan od najstarijih stalno naseljenih gradova na svijetu.
Također se spominje u Bibliji, kao mjesto odakle potiču graditelji Solomonovog hrama, a također u Ezekijelu 27:9, kao referenca na bogatsvo Tira.
Historija
thumb|250px|Pristanište thumb|250px|Crkva sv. Ivana Krstitelja s krstionicom thumb|250px|Križarski grad
Najstariji arheološki nalazi o stalnom naseljavanju datiraju iz 5. milenijuma pne., kada se tadašnja neolitska naseobina bavila jednostavnom zemljoradnjom, uzgajanjem životinja i ribolovom. U to doba se vjerojatno razvila i trgovina s Anadolijon. U doba halkolitika (4. milenijum pne.) se izrađivala keramika, oružje od bakra s Cipra i Kavkaza, a mrtvi pokapali u glinenim ćupovima. Pred kraj tog perioda su blatne kolibe bile zamjenjivanje s pravokutnim kućama koje su imale drvene krovove, dok je sama naseobina prvi put opasana zidom.
U 3. milenijumu pne. je grad postao važno trgovačko i vjersko središte, s obzirom na razvoj trgovine s Egiptom. Egipćanima se prodavao kedrovina s Libanonskog gorja, smola, vuna i maslinovo ulje, dok se od Egipćana kupovalo zlato, alabaster, papirus, lan, konop i žito. Također su postojale razvijene trgovačke veze s Anadolijom i Mezopotamijom. Egipatski faraoni su velikodušno darovali hram Baalat-Gebal (ženska »varijanta« boga Baala, ekvivalent egipatske boginje Hator).
Pred kraj 3. milenijuma pne. su područje prepravili Amoriti te se pomiješali s prvotnim stanovništvoom. Veze s Egiptom su postupno obnovljene, obnovio se kult Baalat-Gebal, ali iz tog perioda datiraju i tragovi semitskog uticaja na egipatski način pokopa u grobnicama. Godine 1725. pne. su grad s novim voijnim tehnikama (bojne dvokolice s konjskim zapregama) na pola vijeka zauzeli Hiksi, sve dok ih godine 1580. pne. nisu istjerali Egipćani i u Biblosu uspostavili vazalnu državu. Uveden je kult Izide i Ozirisa. Pred kraj 13. vijeka pne. (najstariji zapis je pronađen na sarkofagu kralja Ahirama iz tog perioda) su se u Biblosu pojavili prvi tragovi feničanske abecede, koja je najstarija linearna abeceda na svijetu (ugaritska abeceda je starija, ali se temelji na klinopisu).
Za razliku od ostalih feničanskih gradova se Biblos odupro napadima Hetita te ostao vezan uz oslabljen Egipat, sve dok ga oko godine 1200. pne. nisu zauzeli tzv. Morski narodi te tako okončali egipatsku vlast. U tom periodu se važnost Biblosa smanjila, dok je primat pripao Tiru na jugu i Arvadu na sjeveru. Biblos je otada ostao manje trgovačko središte, koje je uglavnom trgovalo papirusom između Egipta i Grčke. Prema (grčki biblos) je također dobio današnje ime iz koga potječe grčka riječ za knjigu i naziv "Biblija".
Biblos je nakon toga došao pod vlast Asiraca a zatim Novobabilonaca (Kaldejci). Kada je godine 539. pne. Kir II. zauzeo Babilon, pod Perzijancima je započeo novi uspon grada. Godine 332. pne. se bez otpora predao Aleksandru Velikom te je zato u doba helenizma u gradu dugo vremena postojala polu-autonomna kraljevska dinastija.
Pod Pompejem je uključen Rimski imperij (64. pne.) nakon čega počinje ekonomsko slabljenje, uzrokovanom sječom kedrovih šuma na Libanonskom gorje. Kada su Rimljani prestali s opsežnim građevinskim radovima, Biblos opstao važno vjersko središte, gdje se kult Adonisa slavio do 2. vijeka. U periodu Bizantskog Carstva (godine 395.) je kršćanstvo potpuno istisnulo dotadašđnje poganstvo te je Biblos postao sjedište biskupije.
Nakon arapskog osvajanja godine 636, grad je dobio današnje arapsko ime te pod njima ostalo sve do križarskih radova. Križari su ga osvojili godine 1104. te je Raymond de Saint-Gilles dao sagraditi znamenitu tvrđavu. Nakon Raymnodove smrti sljedeće godine je pod vlašću Đenovežana trgovao s Evropom, dok ga godine 1187. nije osvojio Saladin i u njemu naselio Kurde. Godine 1199. su ga križari ponovno osvojili te se zadržali sve do godine 1266, kada ih je prognao emir Nadžibi, poručnik mamelučkog sultana Bejbarsa. Mameluke je slijedilo Otomanski imperij a mjesto nikada nije doselo nekadašnju slavu.
Literatura
Je m'appelle Byblos, Jean-Pierre Thiollet, H & D, Paris (ISBN 2 914 266 04 9)
Vanjske veze
- na engleskom:
Colonia San José, Tlacoapa
Colonia San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2234 m.
Barbey-Seroux
Barbe Seru je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Sen Dije de Vogez.
Ratko Đurović
Ratko Đurović (1914 — 1998), bio je crnogorski i jugoslovenski filmski scenarista i istoričar kulture, jedan od prvih profesora na Grupi za dramaturgiju Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu. Autor je preko trideset scenarija za kratkometražne i dugometražne filmove i jedan je od pionira moderne jugoslovenske kinematografije.
Barbey-Seroux
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 116 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15,85 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 870 m, a minimalnoj 545 m).
Ratko Đurović
Biografija
Rođen je u Nikšiću, 25. novembra 1914. Filozofski fakultet završio je u Zagrebu. Bio je prvoborac NOB-a tokom Drugog svetskog rata. Posle rata, bio je direktor drame Narodnog pozorišta NR Crne Gore, stručni savetnik „Avala filma”, umetnički direktor „Dunav filma”, direktor Leksikografskog zavoda Crne Gore.
Autor je niza scenarija za kratkometražne i dugometražne filmove, među kojima je i prvi scenario za dugometražni igrani film u crnogorskoj profesionalnoj kinematografiji Lažni car. Čuveni su i filmovi Zle pare, Četiri kilometra na sat, Kampo Mamula, ali i Kozara, Bitka na Neretvi, Čovjek koga treba ubiti i 13. jul, koji su takođe nastali po njegovim scenarijima.
Najčešće je sarađivao sa rediteljem Velimirom Stojanovićem, ali i sa Veljkom Bulajićem, Predragom Golubovićem i drugima. Objavio je niz studija, eseja, prikaza i enciklopedijskih članaka iz teorije i prakse, istorije pozorišta i filma, književnosti i kulture. Za rad na igranom filmu nagrađivan je visokim profesionalnim i društvenim priznanjima, među kojima i Trinaestojulskom nagradom.
1960. godine, Josip Kulundžić, dramski pisac, pozorišni reditelj i dotadašnji nastavnik glume i pozorišne režije, osnovao je Grupu za dramaturgiju na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju (današnji FDU). 1961. godine, Ratko Đurović počinje da predaje filmski scenario i zaslužan je za formiranje mnogih kasnije poznatih filmskih stvaralaca u Jugoslaviji.
Od 1971. godine predavao je i na novoosnovanim teatrološkim i filmološkim poslediplomskim studijama. Ratko Đurović bio je i prorektor i rektor Univerziteta umetnosti u Beogradu. Umro je 17. juna 1998. godine u Beogradu.
Opština Derna, Bihor
Derna je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Jan Pieterszoon Coen
Kao četvrti generalni guverner Nizozemske Istočne Indije, uspio je rastjerati Portugalce i podići lanac fortifikacija u Indonezijskom arhipelagu da spriječi prodor Engleza u taj akvatorij.
Dobrinja
Naselje Dobrinja izgrađeno je za potrebe Zimske olimpijade, održane 1984. u Sarajevu. Niklo je na prostoru bivšeg sela Dobrinja, udaljenog nekoliko kilometara od središta grada. Nakon Olimpijade, u izgrađene objekte koje su koristili vrhunski športaši, useljavaju novi stanovnici, mahom stambeno nezbrinuti građani Sarajeva, te Dobrinja postupno dobiva obrise pravog gradskog naselja. Zahvaljujući dobroj prometnoj infrastrukturi, tj. povezanosti s ostalim gradskim naseljima, stanovnici nemaju problema kad je riječ o prijevozu do radnih mjesta koja su uglavnom u drugim dijelovima grada. Naime, na području Dobrinje, po prirodi stvari, nema industrijskih kapaciteta.
Stanovništvo
Iako je nezahvalno govoriti o brojci stanovnika, procjenjuje se da se kreće oko četrdesetak tisuća. Administracijski, naselje je inkorporirano u općinu Novi Grad.
Historija
Prva faza izgradnje naselja završena je još 1983. godine, kada je izgrađena Dobrinja 1 i 2, čije su zgrade pružile dom novim stranovnicima grada, a nakratko i učesnicima 14. Zimskih olimpijskih igara. Dva oveća kvarta, jedna škola i trolejbuska veza sa gradom bila bi osnovna struktura tadašnjeg izgleda naselja. Uskoro se toj slici pridružuje još jedna škola, a onda i Dobrinja 3. Nova škola i nova dva kvarta, Dobrinja 4 i 5 izgrađeni su i useljeni neposredno pred početak rata. Upravo ta dva kvarta pretrpjela su najveću destrukciju u ratu. Sve tri škole su uništene. Mali dijelovi Dobrinje 4 i Dobrinje 1 danas pripadaju Republici Srpskoj.
Na području Dobrinje se nalaze 3 osnovne škole: Osnovna škola "Skender Kulenović", OŠ "Ćamil Sijarić" i OŠ "Osman Nuri Hadžić" i jedna srednje škola: Gimnnazija Dobrinja.
Župa Dobrinja
Rimokatolički vjernici s područja Dobrinje, njih oko šest stotina, duhovne potrebe zadovoljavaju u okviru župe osnovane 1997. godine. Još nemaju vjerski objekt u kojem bi se okupljali na misna slavlja, ali u perspektivi je izgradnja crkve i pratećih objekata.
Pelucchini, Alessandria
Pelucchini je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
Mulda/Sa.
Mulda je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.785 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522390.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Mulda se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 505 metara. Površina opštine iznosi 43,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.785 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
Demeter Bitenc
Demeter Bitenc (21. juli 1922 - 22. 4. 2018.) bio je slovenski glumac.
Grbavica (Sarajevo)
Grbavica je sarajevsko naselje u opštini Novo Sarajevo. Sastoji se od dva naselja, Grbavica 1 i Grbavica 2.
Sport
Na Grbavici se nalazi stadion Grbavica, na kom svoje utakmice igra FK Željezničar. U periodu od 1992. do 1995.
Uglješa Mrnjavčević
thumb|300px|Srpsko carstvo 1360. godine, u vreme cara Uroša, sa teritorijama oblasnih gospodara Jovan Uglješa Mrnjavčević je bio srpski despot i brat kralja Vukašina Mrnjavčevića. Uglješa je imao titulu gospodara srpskih zemalja, Grčke i Pomorja. Bio je despot u Serskoj oblasti od 1356. do 1371, preuzevši tu titulu od carice Jelene, majke cara Uroša poslednjeg srpskog cara iz dinastije Nemanjića. Carigradski patrijarh je spomenuo u pismu iz 1371. da je Uglješina oblast bila oko donjeg toka Strume.
Despot Jovan Uglješa je marta 6876 (1368) pokušao da ublaži raskol sa Carigradom koji je Dušan izazvao. Zalagao se za ponovno uspostavljanje jedinstva srpske i carigradske crkve. Osudio je rad cara Dušana koji je “nepravedno otrgnuo od Vizantije zemlje i gradove i samovlasno postavivši u svojoj zemlji samozvanog patrijarha, otcepio time svoj narod od vaseljenske crkve”.
Sa svojim bratom Vukašinom je pokušao da spreči prodor Turaka na Balkan, ali je poginuo je u Maričkoj bici 26. septembra 1371. Uglješina supruga je bila Jelena (monaško ime Jefimija), koja je izvezla Pohvalu knezu Lazaru.
Uglješa je čest lik u srpskim narodnim epskim pesmama pretkosovskog ciklusa.