cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Čvor (tvrtka)
Danas je značajna računalna grafička priprema na najmodernijim Apple Macintosh i PC računalima, digitalni tisak za papir (više strojeva), digitalni tisak velikog (širokog) formata, te pripadajuća dorada (uvez, plastifikacija i sl.). U tiskari se digitalnim tiskom proizvode sve vrste obrazaca, blokovske robe, knjige, časopisi u malim nakladama, kalendari (novogodišnji program). Tu je i pečatoreznica i lasersko graviranje na najmodernijem laserskom graverskom stroju. Godine 2006. nabavljen je i najmoderniji CTP uređaj za osvjetljavanje ploča za offset tiskare. Od ostalih djelatnosti vezanih uz ove strojeve u ponudi je oslikavanje vozila, izrada svjetlećih i drugih natpisa, te reklama. U prodaji se nalaze i pehari, te medalje za sportska natjecanja. Također, postoji i digitalni tiskarski stroj kojim je moguć tisak na razne vrste materijala (staklo, plastika, pleksiglas, drvo i dr.), te se njime tiska i na upaljače, olovke, keramičke pločice i druge gotove proizvode.
U izdavaštvu danas su stalna izdanja dvotjednik Osmosmjerka, mjesečnici Ribiči & ribe, Županijski oglasnik, te gradski informacijski vodiči za Bjelovar, Kutinu i Sisak. Tu je i niz povremenih izdanja, raznoraznih manifestacija u koje je uključen Čvor. Jedna od najznačajnijih je Međunarodni salon karikature Čvorak koji je privremeno obustavljen zbog nezainteresiranosti pokrovitelja i gradskih vlasti. Čvor ima i vlastitu internet prodajnu galeriju amaterskih likovnih stvaralaca s područja središnje Hrvatske. 2008. godine navršit će se 40 godina postojanja i rada tvrtke.
Jezebel (film)
Džezebel je američka drama iz 1938. reditelja Vilijama Vajlera sa Beti Dejvis u glavnoj ulozi. Dejvisova je za svoju izvedbu dobila Oskar za najbolju glavnu glumicu, a Fej Bejnter za najbolju sporednu. Film je pored toga bio nominovan za još tri Oskara.
Radnja
Film je smešten u 19. vek, u Nju Orleans. Džuli Marsden je odlučna i tvrdoglava devojka, verena za bankara Prestona Presa Dilara. Pošto zbog nekih obaveza Preston ne može da je vodi u kupovinu za najvažniji bal u godini, Džuli traži da joj kupe crvenu haljinu, iako su u to vreme neudate devojke mogle nositi isključivo belu boju. Kada se u takvom izdanju pojavi na balu, Preston i svi ostali su zgroženi i iznenađeni, a ona shvata kakave će posledice imati njena mala šala. Preston raskida veridbu i odlazi na sever, a Džuli pada u depresiju i odbija posetioce. Posle godinu dana Pres se vraća u grad i Džuli žuri da ga moli za oproštaj, govoreći mu da ga još uvek voli. Nakon što je rekla sve što je imala, on joj predstavlja svoju suprugu Ejmi. Džuli nagovara lakomislenog Baka, koji joj se udvara, da izazove Prestona na dvoboj jer je kompromitovao, što ovaj i čini. Na dvoboj izlazi Prestonov brat, koji ubija Baka. Uskoro se u gradu pojavljuje epidemija, i Pres je zaražen pa kao i svi ostali mora na ostrvo, u karantin. Ejmi želi da se stara o njemu pa se sprema da pođe na ostrvo, ali je Džuli sprečava govoreći joj da ona nije navikla na takve uslove i da će se umesto nje ona starati o Presu. Ejmi se plaši da je on možda još uvek zaljubljen u svoju bivšu verenicu, ali je ova razuverava govoreći joj da u njegovom srcu ima mesta samo za njegovu suprugu.
Marzhausen
Marchauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 267 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143261.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Marchauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 3,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 267 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Sabljići
Sabljići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Sjeverozapadno su Vantačići, sjeverno su Turčić i Zidarići, sjeveroistočno su Milčetići, Bogovići, Kremenići, Žgombići, Milovčići, Oštrobradić, istočno su Ljutići, Barušići, Sveti Anton i Sveti Ivan, jugoistočno su Strilčići i jezero Ponikve, jugozapadno su Poljica i Nenadići.
Egipat (rimska provincija)
mini|desno|275px|Rimski Egipat [[117. (označen crvenom)]] Egipat (Aeqyptus) je rimska provincija postao godine 30. pne. nakon što je po završetku tzv. Ptolemejskog rata rimski državnik Oktavijan zauzeo Aleksandriju i teritoriju dotadašnjeg Ptolemejskog Kraljevstva anektirao Rimskoj Republici. Teritorija provincije je otprilike odgovarala teritoriji današnjeg Egipta, s izuzetkom Sinaja, koji je pripadaju provinciji Judeja. Na zapadu se rimski Egipat graničio s provincijom Cyrenaica et Creta, a na jugu s nezavisnim kraljevstvom Kuš. Za vrijeme rimske vladavine Egipat je bio izuzetno važna provincija, s obzirom da se u njemu proizvodilo žito za ishranu građana Rima i drugih provincija.
Provincija je ispočetka sadržavala samo Donji Egipat, da bi godine 26. pne. Kornelije Gal uspostavio rimsku vlast u Gornjem Egiptu. Kasnije je uspostavljena nova granica na jugu s Kušom, dok je obala Crvenog mora osvojena u doba cara Klaudija.
Rimsku vlast je karakterizirala snažna društvena stratifikacija, odnosno podjela društva na različite klase prema kojoj su na vrhu bili Rimljani, a na dnu egipatski domoroci. U kulturnom smislu je period rimske vlasti bilježio postupno nestajanje staroegipatske kulture, čemu je bitno doprinio dolazak kršćanstva, odnosno stvaranje nove koptske kulture.
Egipat je nakon podjele Carstva godine 395. pripao Istočnom Carstvu, odnosno Bizantu. Taj period su karakterizirali brojni vjerski sukobi vezani uz monofizitska vjerovanja egipatskih kršćana. Oni su oslabili autoritet Carstva u provinciji i omogućili da Egipat početkom 7. vijeka nakraktko dođe pod sasanidsku vlast, da bi rimska/bizanstska vlast konačno prestala osvajanjem od strane Arapa 641–646. godine.
Aleksandar Gavrić
Biografija
Aleksandar Gavrić je rođen je u Beogradu 28. maja 1932. godine. Glumu je diplomirao na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu 1956. godine. Glavne uloge je igrao u filmovima Žike Mitrovića, Signali nad gradom (1960), Solunski atentatori (1961), Obračun (1962), Marš na Drinu (1964) i Operacija Beograd (1968). Igrao je i u italijanskim i nemačkim akcionim filmovima. Odlikovan je Ordenom rada sa srebrnim vencem.
Poginuo je u automobilskoj nesreći u Inđiji 1972. godine.
Arduino, Alessandria
Arduino je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
1389 (udruženje)
Udruženje građana 1389 osnovano je početkom oktobra 2004. Trenutno postoje dve organizacije koje u nazivu imaju reči pokret 1389, jedna je Pokret 1389 a druga Srpski narodni pokret 1389.
U mreži
„ U mreži “ je jugoslovenski film, snimljen 1956. godine u režiji Bojana Stupice.
1389 (udruženje)
Istorija
Pokret je najpre nosio naziv „1389“, a prvi predsednik bio je Radojko Ljubičić. Kasnije je pokret preimenovan u „Pokret ‘1389’“. Pokret se predstavljao kao „Srpski narodni pokret ‘1389’“. Godine 2008, Miša Vacić i još nekoliko članova su napustili pokret, a 2010. su registrovali novi pokret — „SNP 1389“. „SNP 1389“ negira da je ikada došlo do rascepa u pokretu, i tvrdi da je Ljubičić smenjen u decembru 2008, i da je od tada zloupotrebljavao ime pokreta.
U mreži
Kratak sadržaj
Radnja se odvija u primorskom mestu između dva svetska rata. Protagonistica je devojka koja će posvađati dva najbolja prijatelja.
1389 (udruženje)
Istorija
„SNP 1389“ se nakratko ujedinio sa pokretom Naši iz Aranđelovca, a naziv novog udruženja je bio Srpski narodni pokret Naši „1389“. Ujedinjenje je objavljeno krajem avgusta 2010, međutim u junu 2011. godine usled, kako su iz pokreta naveli, „pritiska vlasti na njihove aktiviste i simpatizere“, došlo je do ponovnog razdvajanja ove dve organizacije na Srpski narodni pokret 1389 i na Srpski narodni pokret Naši.
La Encantada, Santa Catarina
La Encantada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
1389 (udruženje)
SNP 1389
Srpski narodni pokret 1389 kao svoj osnovni cilj navodi oslobođenje i ujedinjenje svih „srpskih zemalja“ u koje, pored Srbije, ubraja i Crnu Goru, Makedoniju, Bosnu i Hercegovinu, prostor nekadašnje Republike Srpske Krajine sa proširenjima i severni deo Albanije. Pored toga, pokret kao svoje ciljeve ističe socijalnu pravdu koja se, po njima, treba ostvariti nacionalizacijom preduzeća koje su kupile strane kompanije, i saradnju sa Rusijom i zemljama organizacije BRIK.
Pokret kao svoja osnovna načela ističe rodoljublje, pravoslavnu veru, slogu, očuvanje čistote i bogatstva srpskog jezika, ćilirično pismo, porodične vrednosti, državni suverenitet i teritorijalnu nedeljivost Srbije, a suprotstavlja se Sektaštvu i unijaćenju, narkomaniji, gej pokretu, kriminalu i korupciji.
Pokret 1389
Aktivisti „Pokreta 1389“ lepili su u Bulevaru AVNOJ-a plakate sa natpisom Bulevar Ratka Mladića, četiri dana nakon što je odlučeno da se taj bulevar preimenuje u Bulevar Zorana Đinđića. Predsednik pokreta Radojko Ljubičić izjavio je da akcija nije bila usmerena protiv pokojnog Zorana Đinđića, već protiv ljudi koji zloupotrebljavaju njegovo ime u političke svrhe.
SNP 1389
Dana 19. septembra 2008. grupa od oko 20 mladića sa hiruškim maskama i kapuljačama napala je učesnike Kvir festivala koji su izlazili iz kluba „Reks“ u Beogradu. Tom prilikom povređeno je troje učesnika festivala. Jedan američki državljanin zadobio je prelom ruke i potres mozga, a povređene su i dve devojke iz Srbije. Policija je uhapsila dva napadača. Godinu dana kasnije, prilikom podnošenja zahteva za zabranu, Republičko javno tužilaštvo navelo je ovaj događaj kao najozbiljniji incident u kojem su učestvovali pripadnici pokreta. Prema navodima tužilaštva, među uhapšenima je bio i Miša Vacić, u čijem stanu su pronađeni pištolj, municija, pancir i fantomke.
Pokret je za 11. jul 2010., na godišnjicu masakra u Srebrenici, najavio okupljanje u centru Beograda pod nazivom „Srećan 11. jul, dan oslobađanja Srebrenice", međutim Ministarstvo unutrašnjih poslova je zabranilo skup . Pored Srpskog Narodnog Pokreta "1389" organizator ovog skupa je bilo i udruženje "Naši" iz Aranđelovca. Ova akcija protumačena je od mnogih kao izrugivanje žrtvama masakra i Srebrenici.  Srpski narodni pokret 1389 otvoreno negira da se u Srebrenici dogodio genocid.
SNP Naši 1389 optužio je LDP da je u jednoj osnovnoj školi zloupotrebila decu u političke svrhe (2. januar 2011.)
Reagujući na izjavu Televizije B92 da šire antisemitizam i mržnju protiv jevrejskog naroda, članovi SNP 1389 pokušali su da održe nenajavljen protest ispred zgrade Televizije B92, ali je policija prekinula skup i uhapsila 25 članova SNP 1389, od kojih je njih četvoro osuđeno na 15 dana zatvora.
„Protest podrške generalu Mladiću“ —Protest protiv hapšenja Generala Ratka Mladića u zajedničkoj organizaciji sa Radikalima, Obrazom i Dverima (28. maja 2011.)
Na kamenom mostu u Kragujevcu ispisani su grafiti koji pozivaju na proterivanje homosekualaca iz Srbije, i potpisani su sa SNP 1389, međutim portparol SNP 1389 Miša Vacić se javno ogradio od ovog događaja.
Srpski narodni pokret Naši 1389 započeo je 2011. sa prikupljanjem potpisa za preregistraciju u političku partiju. Program SNP 1389 predstavljen je na Sretenje 15. februara u Orašcu u Marićevića jaruzi na mestu na kom podignut Prvi srpski ustanak.
U maju 2011. godine objavljeno je da je polovina gradskog odbora Srpske napredne stranke u Leskovcu prešla u Srpski narodni pokret Naši 1389, i da će u Leskovcu formirati gradski odbor SNP Naši 1389. SNP 1389 je u maju 2012. predao svoju izbornu listu za lokalne izbore na Novom Beogradu.
Zahtev za zabranu
Krajem septembra 2009, Republičko javno tužilaštvo najavilo je da će na inicijativu Ministarstva pravde zatražiti od Ustavnog suda Srbije zabranu djelovanja Pokreta "1389". Dana 25. septembra 2009. godine, republički javni tužilac Slobodan Radovanović podneo je i zvanično zahtev Ustavnom sudu Srbije za zabranu organizacija Obraz i Pokret "1389". Postupak za zabranu ovih organizacija trenutno je u toku pred Ustavnim sudom.
Zahtev za zabranu bio je podnet samo protiv manje frakcije „Pokreta 1389“, dok „SNP 1389“ na čelu sa Mišom Vacićem, nije bio obuhvaćen zahtevom za zabranu. U novembru 2011, Republičko javno tužilaštvo povuklo je prvobitni zahtev i podnelo novi prošireni zahtev za zabranu kojim su obuhvaćena i udruženja „SNP 1389“ i „Naši“ iz Aranđelovca. Ustavni sud je 14. novembra 2012. godine odbio zahtev za zabranu udruženja „SNP 1389“, „SNP NAŠI 1389“, kao i udruženja „NAŠI“ iz Aranđelovca.
Duțulești, Șimnicu de Sus
Duțulești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Șimnicu de Sus.
Sršići (Malinska - Dubašnica)
Sršići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Jugozapadno su Sveti Vid - Miholjice, Radići i Maršići, sjeverozapadno su Njivice, sjeverno je jezero Jezero, sjeveroistočno su Sužan i Tribulje, istočno su Klanice, jugoistočno su Sveti Ivan Dobrinjski, Rasopasno i Gabonjin.
Nikola Đerfi
Biografija
Potpukovnik Nikola Đerfi je rođen 1952 godine u Požarevcu u Vojvodini. Prve borbene letove za Jugoslavensko ratno zrakoplovstvo (JRZ) potpukovnik Đerfi je imao 1991 godine u vrijeme Rata u Sloveniji. U to vrijeme je bio stacioniran u Puli tj. bio je dio 229-ta LBAE (lovačko-bombarderska aviacijska eskadrila) JRZ-a. Prilikom intervencije Jugoslavenske narodne armije (JNA) u SR Sloveniji potpukovnik Đerfi je bio zadužen da sa lovcem Soko G-4 Super Galeb i svojom jedinicom kojom je komandovao pruži podršku jedinicama KoV (kopnena vojska). Uz to izvršio je nekoliko napada na slovenske cestovne blokade oko Ljubljane, Postojne i Gornje Radgone. Ovom prilikom je G-4 taktički broj 631 i sa još jednim pratiocem takođe G-4 izvršio napad 250kg bombama BL-755 i topom 23mm u dva naleta na blokadu branjenom civilnim licima koja se nalazila na glavnom putu Ljubljana-Zagreb tačno na kraju Medvedjek i time počinio krivično delo. Drugi napad je izvršen nekoliko minuta kasnije tačno u momentu kad su se ranjenici utovarali u vozila hitne pomoči. Stradalo je 9 civilnih lica među njima i troje maloletne dece. Za to nikad nije odgovarao ispred suda jer optužnica protiv njega nikad nije bila podignuta, istina je da za to postoji foto i video dokumentacija te brojni svedoci. Na fotografiji svedoka koja pokazuje Đerfijev napad tačno se vidi bomba koja se otkačila u trenutku napada. U vreme napada to se nije znalo ali se pokazalo kasnije ko je bio pilot kad je bio oboren iznad Hrvatske. Jedan par avoina G-4 iz iste eskadrile u isto vreme (11:30) je napao granični prelaz Šentilj. Ubijeno je nekoliko civinih lica u glavnom šoferi teretnih vozila koji su se nalazili u blokadi. Upotrebljene su bile zabranjene kazetne bombe britanske proizvodnje.
Nakon napuštanja Pule, potpukovnik Đerfi je bio prebačen u Tuzlu. Odande je vršio borbene letove iznad Slavonije tokom Rata u Hrvatskoj. Eskadrila potpukovnika Đerfija se 5. 10. 1991 prebacila u Titograd. 24. 4. 1992 godine, potpukovnik Đerfi je leteći u G-4 Super Galeb (registracijska oznaka: 23631) zajedno sa još jednim G-4 napao položaje 1. gardijske brigade Hrvatske vojske (HV) na brdu Rujnica u okolici Gradca. Oba zrakoplova su došla pod vatru Hrvatske protuzračne obrane (HPZO). G-4 potpukovnika Đerfija je bio pogođen, te je on bio prisiljen iskočiti, dok se drugi G-4 udaljio ostavljajući trag dima iza sebe. Za vrijeme pada potpukovnik Đerfi je pokušao svoj padobran usmjeriti prema srpskim linijama, ali je brzo došao pod puščanu vatru koja mu je oštetila padobran i prisilila ga na grubo slijetanje 400 metara od srpskih položaja. Prilikom slijetanja ozlijedio je nogu, a zadobio je i prostrijelnu ranu. Iako naoružan automatskim pištoljem Škorpion, prilikom zarobljavanja nije pružao otpor. Odveden je u Vojno istražni centar Lora, gdje je prema svjedočanstvima bio sustavno mučen. Potpukovnik Đerfi je nakon tri mjeseca, zajedno sa pilotima JNA Milanom Mičićem i Draganom Arsovskim, bio razmijenjen u Nemetinu za sedam vukovarskih Hrvata osuđenih na smrt u Srbiji. Hrvatsko tužilaštvo je 2009 vodilo istragu protiv 28 pilota JNA zbog sumnje da su tokom dejstava u okolici Dubrovnika, april 1992 godine, počinili ratni zločin. Potpukovnik Đerfi je bio jedan od osumnjičenih pilota.
U knjizi utiska u Kući cvijeća potpukovnik Đefri je napisao: "Ja sam bio tvoj pilot. Uvek se sećam onih putovanja. Danas sam posetio tvoj grob s dubokim poštovanjem". Potpukovnik Đerfi je oženjen i ima troje djece.
Literatura
Joco Žnidaršič Knjiga Vojna za Slovenijo Str.28,29, 39 (Cankarjeva založba Ljubljana 1991) ISBN 86-361-0758-X
Cisterna, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
La Concahua, Santiago Tuxtla
La Concahua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 247 m.
Babur
Babur (‎; 14. februar 1483 — 26. decembar 1530) je prvi car Mogulskog carstva u Indiji. Vladao je severnom Indijom od 1526. do 1530. Pripadao je naslednoj liniji Timura Lenka, a sam je verovao da je po majci naslednik DŽingis-kana. Postavio je osnove za Mogulsko carstvo.
Vojna karijera
Kada je imao 12 godina nasledio je svoga oca kao vladar Fergane. Stričevi su pokušali da mu preotmu poziciju i teritorije, tako da je dosta vremena proveo u izbeglištvu. Osvojio je Samarkand 1497. nakon sedam meseci opsade. Za to vreme pobunjeno plemstvo mu je oduzelo vlast nad 350 km udaljenom Ferganskom dolinom. Na putu za Ferganu vojska ga je napustila, pa je ostao i bez Samarkanda. Ponovo je 1501. bio u posedu Samarkanda, ali pobedio ga je uzbečki kan Muhamed Šajbani. Tri godine je stvarao jaku vojsku, najviše od Tadžika iz Badakšana. Sa novostvorenom vojskom je 1504. prešao snegom okovani Hindikuš i osvojio Kabul. Time je dobio novo bogato kraljevstvo. Jedno vreme se udružio sa rođakom iz Herata, sa kojim je nameravao da zajednički osvoji Samarkand. Smrt rođaka je odgodila taj pothvat. Pobuna dela njegovih generala proterala ga je iz Kabula, koga je ponovo kasnije osvojio. Safavidski vladar Persije šah Ismail I porazio je 1510. Baburovog neprijatelja Muhameda Šajbanija, pa je to Babur iskoristio da bi povratio stare teritorije, koje su pripadale Timuridima. Udružio se sa persijskim šahom da zajedno dele zauzete teritorije Centralne Azije. Od šaha je dobio vojnu pomoć. Babur je osvojio Buharu, gde je bio dočekan kao oslobodilac, jer je za razliku od Uzbeka, on kao Timurid imao legitimitet. Posle toga Babur raskida savezništvo sa Persijom i sam osvaja Samarkand. 285p|levo|mini|Babur prima na dvoru
The Prince and the Showgirl
The Prince and the Showgirl (naslov preveden kao Princ i plesačica) je britanska filmska komedija snimljena 1957. u režiji Laurencea Oliviera. Temelji se na kazališnom komadu The Sleeping Prince dramatičara Terencea Rattigana koji je također napisao scenario. Radnja je smještena u London 1911. godine u vrijeme krunidbe britanskog kralja Georgea V, kada se tamo okupljaju mnogi monarsi i prinčevi Evrope, uključujući protagonista - regenta fiktivne države Karpatije, čiji lik tumači sam Olivier. Radnja opisuje njegov susret i ljubavnu vezu sa plesačicom (čiji lik tumači Marilyn Monroe).
Babur
Osvajanje severne Indije
Babur je verovao da je on zakoniti naslednik Timura Lenka. Timur Lenk je svojedobno ostavio Kizr Kana kao svoga vazala u Pendžabu, gde je postao sultan Delhijskog sultanata i osnivač dinastije Sajidske dinastije. Ibrahim Lodi iz afganistanskog plemena zbacio je Sajidsku dinastiju, pa se Babur smatrao pravom da vrati teritorije pod vlat Tmurida. U toku priprema za osvajanje severne Indije Babur je najpre osvojio Kandahar, grad na strateškom mestu da se spreči napad na Kabul sa zapada, dok on osvaja severnu Indiju. Opsada Kandahara je trajala pune tri godine. Ibrahim Lodi je bio jako omražen i među svojim plemstvom, tako da je nekoliko njegovih plemića pozivalo Babura da interveniše. Babur je sakupio vojsku od 12.000 ljudi i krenuo u osvajanje severne Indije. Usput mu se pridruživalo lokalno stanovništvo. Prva bitka odigrala se februara 1526. Baburov sin je pobedio u prvoj bici.
The Prince and the Showgirl
Snimanje filma su obilježili sukobi između dvoje glavnih glumaca, uzrokovani različitim stilovima - Olivier je bio tradicionalni šekspirijanski glumac, dok je Monroe preferirala metodske tehnike Actor's Studija. Film je na kraju imao solidan komercijalni uspjeh, ali mlake kritike.
Babur
Osvajanje severne Indije
Ibrahim Lodi je imao vojsku od 100.000 ljudi i 100 ratnih slonova. Iako se Baburova vojska usput povećavala regrutacijom lokalnog stanovništva, ona je bila mnogo manja od Lodijeve. Pretpostavlja se da je Babur imao 25.000 vojnika. Međutim Baburova vojska je bila naoružana vatrenim oružjem. U Prvoj bici kod Panipata 21. aprila 1526. Baburova vojska je pobedila, a Ibrahim Lodi je ubijen. Babur je brzo posle toga zauzeo Delhi i Agru. Babur je odmah posle bitke naredio svom sinu da krene prema Agri, koja je bila Ibrahimova prestolnica. Tu su našli porodicu od radže od Gvaliora, koji je poginuo kod Panipata. Radžina porodica se sakrivala strahujući od Mongola, o kojima su od davnina kružile najstravičnije priče. Kada im je novi vladar garantovao bezbednost, oni su novom vladaru predali najveći dijamant na svetu Koh-i-Nur (znači planina svetlosti).
The Prince and the Showgirl
Godine 2011. je snimanje postalo predmetom filma My Week with Marilyn u kome lik Marilyn Monroe tumači Michelle Williams, a Oliviera Kenneth Branagh.
Babur
Bitke sa Radžputama
Radžpute su bile moćni vladari u delu Indije i uspele su pre Baburove invazije da osvoje delove teritorije Delhijskog sultanata. Vladali su jugozapadno od Baburovih teritorija u području poznatom kao Radžputana. Nije to bilo jedinstveno kraljevstvo, nego konfederacija kneževina, pod neformalnim suverenitetom dinastije Radžput. Tada je vladar iz dinastije Radžput bio Rana Sanga. Pošto su saznali da je Babur pobedio Lodija, Radžpute su smatrale da im je to prilika da zauzmu Delhi i možda celu Indiju vrate pod vlast hinduskih Radžputa po prvi put nakon 350 godina. Radžpute su znale za postojanje nezadovoljstva u Baburovoj armiji. Mnogo vojnika je želelo da se vrati u Centralnu Aziju, gde leta nisu tako vruća. Osim toga Radžpute su imale mnogo veću vojsku, pa su svojom superiornošću delovale psihološki negativno na Baburovu vojsku. Baburova vojska nije imala volje za daljnjim ratovanjem. Babur je zbog toga pred svojom vojskom rat sa Radžputama prikazao kao sveti rat, a sebe kao gaziju, tj. svetog ratnika. Baburu su se njegovi vojnici morali zakleti na Kuran da niko neće pobeći od neprijatelja.
Dve armije su se srele na oko 70 km zapadno od Agre kod Kvanve. Radžpute su pobedile Baburovu prethodnicu. Radžpute su zatim na pregovore sa Baburom poslali generala Silhadija, kome je Babur obećao nezavisno kraljevstvo ako izda Radžpute. Došlo je do bitke kod Kvanve 17. marta 1527. General Silhadi je sa delom vojske napustio bojno polje, pa su Radžpute izgubili bitku. Rana Sanga je pobegao iz bitke, ali nakon godinu dana je bio mrtav. Babur je posle toga ovladao i teritorijom Radžputa, od kojih je zahtevao da mu plaćaju danak. I dalje su prinčevi radžputa mogli da vladaju po svojim običajima i da zadrže kontrolu svojih kneževina.
Posle pobede nad Radžputama
Babur je postao vladar severozapadne Indije i doline Ganga i započeo je daljnju ekspanziju. Postavljao bi plemstvo, a oni su dalje bili zaduženi da stvore novu vojsku da bi se carstvo dalje širilo. Babur je stalno koristio nova oružja. Pored pušaka testirao je nova oružja za opsade, kao npr. topove, koji su mogli da bace veliki kamen na udaljenost od dva kilometra. Poboljšao je organizaciju armiju uvođenjem pojačane discipline i redovnih inspekcija. Brat od Muhameda Lodija je predvodio jednu vojsku koju je Babur pobedio 6. maja 1529. Time je prestao svaki otpor Baburovoj vlasti u severnoj Indiji.
Započeo je sa gradnjom brojnih struktura, koje su predstavljale mešavinu hinduskih elemenata sa tradicionalnim muslimanskim dizajnima koje su koristili Persijanci i Turci. Bio je jako rasipan, tako da je uspeo da potroši gotovo sve ono što je popljačkao tokom osvajanja.
Familia Díaz (razvrstavanje)
Familia Díaz ima više značenja:
Irving, Illinois
Erving je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 495, što je 1.989 (-80,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mateševo
Demografija
U naselju Mateševo živi 70 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,1 godina (38,7 kod muškaraca i 41,4 kod žena). U naselju ima 36 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,69.
M/T Šoltanka
M/T Šoltanka je trajekt u sastavu flote hrvatskog brodara Jadrolinije. Izgrađen je 1971. u Titovom brodogradilištu (danas Kraljevica). Dio je serije tzv. škovacera, u kojoj su još i trajekti Pelješčanka, Lošinjanka i Krčanka. Svi ti trajekti, pa i Šoltanka, izgrađeni su za mala pristaništa gdje veliki trajekti teško pristaju. M/T Šoltanka je kapaciteta 200 osoba i 30 automobila.
Neofelis
Neofelis ili oblačasti leopardi su rod mačaka koji se sastoji od dvije vrste: oblačastog leoparda (N. nebulosa) sa podvrstama: tajvanski ili Neofelis nebulosa brachyurus Swinhoe, 1862 †, nepalski, Neofelis nebulosa macrosceloides Hodgson, 1853 i indokineski, Neofelis nebulosa nebulosa (Griffith, 1821); i sundskog oblačastog leoparda (N. diardi) s podvrstama Neofelis diardi borneensis (G. Cuvier, 1823) i Neofelis diardi diardi (G. Cuvier, 1823).
Znanstveni naziv Neofelis dolazi od grčke riječi νέος (νεο-) koja znači "nov" i latinske riječi feles ("mačka"). Prijevod na hrvatski bi tako bio "nova mačka".
Povijest
Naziv Neofelis prvi je predložio britanski zoolog John Edward Gray, 1867. godine. Prema njegovoj klasifikaciji, rod se trebao sastojati od dvije vrste - Neofelis macrocelis (danas N. nebulosa) i Neofelis brachyurus, nekad rasprostranjen na Tajvanu.
Drugi britanski zoolog, Reginald Innes Pocock, prihvatio je klasifikaciju 1917. godine, ali je pretpostavio postojanje samo jedne vrste, N. nebulosa, s nekoliko podvrsta. Tako je Neofelis bio monotipičan rod do 2006. godine, kada su borneoška i sumatranska populacija oblačastog leoparda izdvojene u zasebnu vrstu - Neofelis diardi.
Izgled
Lubanja mačaka roda Neofelis je izdužena i liči na leopardovu te na onu izumrle mačke Smilodona. Čeljust im je izrazito razvijena, sa snažnim očnjacima.
Najupečatljivije obilježje roda Neofelis je ipak krzno, koje na sebi ima karakteristične mrlje zvane "oblaci". Oblaci se sastoje od crnog ruba i lagano potamnjene unutrašnjosti, a pojavljuju se većinom na tijelu mačke, dok se na udovima i glavi pojavljuju točke i pruge.
Rasprostranjenost
Mačke roda Neofelis rasprostranjene su po cijeloj jugoistočnoj Aziji te u dijelovima Kine.
Oblačasti leopard rasprostranjen je u Nepalu, sjevernoj Indiji, Mjanmaru, Indokini, južnoj Kini i kontinentalnom dijelu Malezije. Tajvanska podvrsta (Neofelis nebulosa brachyura) je vjerojatno istrijebljena.
Sundski oblačasti leopard (N. diardi) rasprostranjen je na otocima Borneu i Sumatri, dok su fosilni ostaci pronađeni i na Javi.
Ugroženost i zaštita
Najveća prijetnja opstanku ovog roda je deforestacija, do koje najviše dolazi zbog potreba za biodizelom koji se dobiva iz uljne palme, koja se, pak, sadi na velikim plantažama na području nekadašnjih šuma. Druga opasnost je krivolov zbog navodnih ljekovitih svojstava kostiju te zbog krzna.
Rod Neofelis zaštićen je CITES-om, no brojno stanje mu opada.
Provezze, Brescia
Provezze je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Bayonne, Pyrénées-Atlantiques
Bajon (, bask. Baiona) je grad na krajnjem jugozapadu Francuske u regionu Akvitanija. Administrativno pripada departmanu Atlantski Pirineji. Područje oko Bajona se smatra francuskim delom Baskije.
Kroz Bajona se spajaju reke Ardur i Niv.
Po podacima iz 2006. godine broj stanovnika u gradu je bio 44.406, a gustina naseljenosti je iznosila 2048 stanovnika/km².
Mesto Bajon je poznato po bajonetima. Naime, sredinom 17. veka seljaci iz okoline Bajona su stavljali lovačke noževe na vrhove musketa, pretvarajući ih u neku vrstu koplja, kada bi im ponestalo baruta. Tako je ovo oružje dobilo ime bajonet.
Provezze, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Ben Stiller
Benjamin Edward "Ben" Stiller (30. novembar 1965 -) je Emmyjem nagrađeni komičar, glumac, filmski producent i režiser. Roditelji su mu poznati komičari i glumci Jerry Stiller i Anne Meara.
Nakon što je glumačku karijeru započeo u kazalištu, napisao je nekoliko scenarija za lažne dokumentarce, a potom radio na dvije TV-serije pod nazivom The Ben Stiller Show. Nakon nekoliko filmskih uloga, Stiller je imao redateljski debi s ostvarenjem Reality Bites, a potom nastupao, napisao ili režirao 50-ak filmova ili TV-serija.
Poznat je i kao član neformalne humorističke družine pod nazivom Frat Pack, a čiji se članovi pojavljuju u njegovim filmovima, od kojih su najpoznatiji Heavyweights, Zoolander, Starsky and Hutch, There's Something About Mary, Dodgeball: A True Underdog Story, Meet the Parents, Tropic Thunder i Night at the Museum.
Quinta la Cáscara Amarga, Reynosa
Quinta la Cáscara Amarga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Strilčići
Strilčići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Sjeverozapadno su Sabljići, sjeverno je Sveti Anton, sjeveroistočno su Sveti Ivan, Ljutići i Barušići, jugoistočno je jezero Ponikve, jugozapadno su Poljica i Nenadići.
Versano, Caserta
Versano je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 391 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Parma, Idaho
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.983, što je 212 (12,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Charlie Chaplin
Charles Spencer Chaplin (London, 16.4. 1889. - Cousier-sur-Vevey, 25.12. 1977.), poznatiji kao Charlie Chaplin, engleski glumac, zvijezda nijemog filma, redatelj, scenarist i glazbenik.
Djetinjstvo
Charlie Chaplin rođen je 16.4. 1889. u Walworthu u Londonu. Njegovi roditelji bili su zabavljači u varijeteu, a rastali su se prije nego što je Charlie navršio tri godine. Od roditelja je naučio pjevanje. Popis stanovništva iz 1891. pokazuje da je njegova majka, glumica Lily Harvey (Hannah Harriet Hall), živjela s Charliejem i njegovim starijim bratom Sydneyjem u ulici Barlow, u Walworthu. Kao dijete je Charlie s majkom živio i na drugim adresama u i oko Kennington Roada u Lambethu. Njegov otac Charles Chaplin stariji bio je romskog podrijetla. Bio je alkoholičar te je slabo kontaktirao sa sinom, iako su Charlie i njegov brat kratko živjeli s njim i njegovom ljubavnicom. Tamo su poslani kad im je majka doživjela živčani slom nakon čega je poslana u umobolnicu. Ljubavnica Charliejeva oca poslala ga je u školu na Kenningotn Roadu. Chaplinov otac umro je kad je Charlieju bilo dvanaest, 1901.
Bolest grla okončala je pjevačku karijeru Chaplinove majke. Hannina prva kriza došla je 1894. kad je nastupala u The Canteenu, vojnom kazalištu blizu Londona. U kazalište su obično zalazili pijanci i vojnici, a bilo je to najgore mjesto za nastup. Hannah je bila teško ozlijeđena nakon što su na nju počeli bacati razne predmete te je potjerana s pozornice. Iza pozornice, plakala je i svađala se sa svojim menadžerom. U međuvremenu, petogodišnji Chaplin izašao je na pozornicu i počeo pjevati u to vrijeme dobro poznatu pjesmu, "Jack Jones".
Hannah Chaplin ponovno je poslana u umobolnicu. Chaplin je završio u sirotištu u Lambethu u Londonu, a nakon nekoliko tjedana završio je u londonskoj školi za siromašne. Mlada braća Chaplin držali su se zajedno kako bi preživili. Dok su bili dječaci, odlazili su u varijete, a obojica su se dokazala na pozornici. Chaplinove rane godine očajnog siromaštva izvršile su veliki utjecaj na njegove likove. Teme u njegovim filmovima u kasnijim godinama oživit će scene njegova djetinjstva u siromašnom Lambethu.
Iako to Charlie i Sydney nisu znali, imali su polubrata preko njihove majke, Wheelera Drydena, koji je odrastao u inozemstvu s ocem. Poslije se pomirio s obitelji i radio za Chaplina u njegovom holivudskom studiju. Chaplinova majka umrla je 1928. u Hollywoodu, sedam godina nakon što su je sinovi doveli u SAD. Iako je kršten u Engleskoj Crkvi, Chaplin je veći dio života bio agnostik.
Amerika
left|thumb|thumb|250px|Chaplin 1914. u filmu "Kid Auto Races in Venice" Chaplin je prvi put nastupao u Americi s glumačkom družinom Freda Karnoa od 1910. do 1912. Tada, nakon nekoliko mjeseci nazad u Engleskoj, vratio se s družinom Karno u SAD 2.10. 1912. U družini su bili Arthur Stanley Jefferson, koji će kasnije postati poznat kao Stan Laurel (Stanlio). Chaplin i Laurel bili su cimeri u pansionu. Stan Laurel vratio se u Englesku, ali Chaplin je ostao u Americi. Krajem 1913., Chaplinov nastup s družinom vidio je filmski producent Marc Sennett, koji ga je angažirao za filmski studio Keystone Film Company. Chaplin je prvi put nastupio na filmu u komediji Making a Living, objavljenoj 2.2. 1914.
Pionir filmske umjetnosti
Chaplinovi prvi filmovi (1914.) bili su u produkciji Keystone Studios, gdje je kreirao svoj lik Skitnice i vrlo brzo svladao umijeće snimanja filmova. Skitnica se prvi put pojavio pred publikom u Chaplinovu drugom filmu Kid Auto Races at Venice (objavljen 7.2. 1914.), dok je Mabel's Strange Predicament, njegov treći film, (objavljen 9.2. 1914.) bio produciran nekoliko dana prije. Za ovaj film je Chaplin smislio i odglumio lik Skitnice. Chaplin se u svojoj autobiografiji sjetio:
Krajem godine u Keystoneu, režirao je i montirao vlastite filmove. Odmah je ostvario uspjeh kod publike. 1915. je počeo jednogodišnji ugovor sa studijom Essanay; poboljšao je vlastite vještine i unio malo kompleksnosti u jeftine komedije u Keystone-stilu. 1916. je potpisao unosan ugovor s Mutual Film Corporation kako bi producirao desetak zahtjevnijih komedija. Dali su mu gotovo potpunu umjetničku kontrolu, a snimio je dvanaest filmova u osamnaest mjeseci od kojih se neki smatraju najutjecajnijim komedijama u povijesti filma. Chaplin je poslije rekao kako mu je razdoblje u Mutualu bilo najsretnije u karijeri.
Većinu svojih filmova snimio je za Keystone, Essanay i Mutual. Nakon što je 1918. preuzeo kontrolu nad svojim produkcijama (i ostavio prikazivače i publiku da ih čekaju), poduzetnici su poslušali zahtjeve za Chaplinom prikazujući njegove stare komedije. Filmovi su prerađeni, promijenjena su im imena, a izdavani su po nekoliko puta, prvo u kazalištima, zatim za kućnu upotrebu, a u zadnje vrijeme za VHS i DVD tržište. 12 komedija iz Mutuala 1933. su čak obnovljene kao zvučni filmovi kad im je producent Amadee J. Van Beuren dodao orkestralnu glazbu i zvučne efekte. Popis desetaka Chaplinovih filmova i alternativnih verzija može se naći u knjizi Teda Okude i Davida Maska, Charlie Chaplin at Keystone and Essanay: Dawn of the Tramp.
Kreativna kontrola
Na kraju ugovora s Mutualom, 1917., Chaplin je potpisao ugovor s kućom First National kako bi producirao osam filmova. First National producirao je i distribuirao ove filmove (1918.-1923.), ali mu i dao potpunu kreativnu kontrolu oko produkcije. Chaplin je sagradio vlastiti holivudski studio te koristio svoju neovisnost kako bi stvorio jedinstven, bezvremenski opus koji ostaje zabavan i utjecajan. Iako je First National očekivao da će Chaplin snimiti kratke komedije kao u Mutualu, Chaplin je ambiciozno proširio većinu svojih osobnih projekata u dugometražne filmove, kao što su O desno rame (1918.), Dokoličar (1923.) i dugometražni klasik Mališan (1921.).
1919. je Chaplin zajedno s Mary Pickford, Douglasom Fairbanksom i D.W. Griffithom osnovao kompaniju United Artists. Svi oni su bježali od sve većeg utjecaja i moći filmskih distributera i financijera koji su se udruživali i stvarali holivudski studijski sustav. Ovaj potez, zajedno s potpunom kontrolom produkcije svojih filmova, osigurao je Chaplinovu neovisnost kao filmašu. Bio je jedan od čelnih ljudi studija sve do početka pedesetih.
Svi Chaplinovi filmovi pod markom United Artists su bili dugometražni, počevši s Parižankom (1923.). Taj film su slijedili klasici Zlatna groznica (1925.) i Cirkus (1928.).
Nakon dolaska zvučnog filma, snimio je Svjetla velegrada (1931.), kao i Moderna vremena (1936.) prije nego što je prešao na zvuk. Bili su to nijemi filmovi u kojima su se pojavili njegova glazba i zvučni efekti. Svjetla velegrada je vjerojatno bio savršena ravnoteža komedije i osjećajnosti. Za zadnju scenu je kritičar časopisa Life, James Agee, 1949. napisao kako je to bila "najbolja gluma ikad zabilježena na celuloidnoj vrpci".
Njegovi zvučni filmovi snimljeni u Hollywoodu bili su Veliki diktator (1940.), Gospodin Verdoux (1947.) i Svjetla pozornice (1952.). left|thumb|thumb|250px|Chaplinov javni nastup na trgu 1918. Iako su Moderna vremena (1936.) nijemi film, u njemu se ipak govori - obično to dolazi iz beživotnih predmeta kao što su radio ili TV monitor. To je napravljeno zbog publike tridesetih koja se odvikla od nijemih filmova. Moderna vremena je bio prvi film u kojem se čuje Chaplinov glas (u besmislenoj pjesmi na kraju). Međutim, mnogi ga gledatelji smatraju nijemim filmom - i krajem te ere.
Iako su zvučni filmovi postali dominantni nakon pojave 1927., Chaplin nije htio snimati takve filmove i kroz tridesete. Smatrao je kako je film prvenstveno pantomimička umjetnost. Rekao je:
"Kretnje se općenito bolje razumiju nego riječi. Kao i kineski simboli, uvijek će značiti različite stvari ovisno o konotaciji. Poslušajte opis neke nepoznate životinje-afričke divlje svinje, na primjer. Zatim pogledajte sliku životinje i vidite kako ste iznenađeni."
Još jedan primjer Chaplinove svestranosti bila je uvodna špica za film Svjetla pozornice (1952.) na kojoj je potpisan kao koreograf, a za film Cirkus iz 1928. je otpjevao naslovnu pjesmu. Najpoznatija od nekoliko pjesama koje je skladao je Smile, za film Moderna vremena, kojoj su dodani stihovi kako bi uspješnije promovirala ponovno prikazivanje filma u pedesetima. Pjesmu je otpjevao Nat King Cole. "This Is My Song" iz Chaplinova zadnjeg filma, Grofica iz Hong Konga, bio je hit broj jedan na raznim jezicima u šezdesetima, a Chaplinova tema iz Svjetla pozornice je bila hit u pedesetima pod nazivom "Eternally". Chaplinova glazba za film Svjetla pozornice bila je 1972. nominirana za Oscara zbog odgode premijere u Los Angelesu koja je potrajala dva desetljeća.
Veliki diktator
Njegov prvi zvučni film, Veliki diktator (1940.), bio je čin prkosa protiv Adolfa Hitlera i nacizma, a sniman je i objavljen u Sjedinjenim Državama godinu dana prije nego što je SAD napustio svoju politiku izolacionizma kako bi ušao u Drugi svjetski rat. Paulette Goddard ponovno je snimala s Chaplinom, portretiravši ženu u getu. Film je u to vrijeme opisan kao hrabar čin s obzirom na politički ambijent, zbog izrugivanja nacizmu i prikaza progona Židova. Chaplin je glumio oba glavna lika, diktatora Adenoida Hynkela, koji je očigledno temeljen na Hitleru, i židovskog brijača koji fizički podsjeća na Chaplinova Skitnicu, ali to ipak nije Skitnica. Na kraju, dva lika koja je utjelovio Chaplin mijenjaju pozicije kroz složenu radnju. Chaplin je zatim napustio komičarski lik kako bi se izravno mogao obratiti publici. Zanimljivo, Chaplin je rođen 4 dana prije Hitlera.
Politika
thumb|thumb|desno|250px|Chaplin i Gandhi 1931. Chaplinove političke simpatije su uvijek naginjale lijevo. Njegovi stavovi su se prilagođavali modernim standardima, ali u četrdesetima (u vezi s njegovim utjecajem, slavom i statusom u Sjedinjenim Državama kao strani državljanin) su viđena kao komunistička. Njegovi nijemi filmovi prije Velike depresije nisu nosili političke teme ili poruke, ali njegovi filmovi iz tridesetih su bili više politički otvoreni. Moderna vremena opisuje radnike i siromahe u strašnim uvjetima. Posljednji dramatični govor u Velikom diktatoru, koji je bio kritičan prema nacionalizmu bez pitanja, i njegova javna podrška otvaranju drugog europskog fronta 1942. kako bi se pomoglo Sovjetskom Savezu u 2. svjetskom ratu bili su kontroverzni. U bar jednom od ovih govora, prema člancima u Daily Workeru, je navijestio kako bi komunizam mogao zahvatiti cijeli svijet nakon rata te ga izjednačio s "ljudskim napretkom". levo|thumb|200px|thumb|Chaplin u filmu [[Mališan. Ova scena iz filma danas je jedna od najpoznatijih u povijesti filma]] Zasebno od njegovih kontroverznih govora iz 1942., Chaplin je odbio dati potporu ratnim naporima kao što je napravio za vrijeme Prvog svjetskog rata, što je dovelo do javnog gnjeva, iako su dva njegova sina služila u vojsci u Europi. Tijekom većeg dijela rata, borio se protiv teških optužbi povezanih s njegovom kratkom aferom s glumicom Joan Berry. Nakon rata, suočio se s protestima u mnogim američkim gradovima zbog crne komedije Gospodin Verdoux (1947.), u kojoj je izrazio svoje poglede na kapitalizam. Kao rezultat, Chaplinov posljednji američki filma, Svjetla pozornice, bio je manje političan i više autobiografski. Njegov sljedeći film snimljen u Europi, Kralj u New Yorku (1957.), bio je satira političkog progona i paranoje koji su ga prisilili da napusti SAD pet godina prije. Nakon ovog filma, Chaplin više nije davao javne političke izjave, rekavši kasnije kako bi komičari i klauni trebali biti "iznad politike".
McCarthyizam
Iako je Chaplin ostvario veliki uspjeh u Sjedinjenim Državama te je bio stanovnik od 1914. do 1952., zadržao je britansku nacionalnost. Tijekom ere mcCarthyizma, Chaplin je bio optužen za "neameričke aktivnosti" i osumnjičen da je komunistički simpatizer, a J. Edgar Hoover, koji je naredio FBI-ju da vodi tajne dokumente o njemu, pokušao ga je istjerati iz zemlje. FBI-jeva kampanja protiv Chaplina se pojačala nakon njegove kampanje iz 1942. za otvaranje drugog europskog fronta u ratu, a vrhunac je dosegnula krajem četrdesetih, kad su mu kongresnici prijetili da će ga pozvati kao svjedoka na saslušanjima. To se nikad nije ni dogodilo, vjerojatno zbog straha od Chaplinove sposobnosti da ismije istražitelje. Bila je to vjerojatno mudra odluka, a Chaplin je kasnije rekao, da su ga pozvali, da bi se pojavio odjeven u kostim Skitnice. thumb|thumb|desno|250px|Karikatura Grega Williamsa 1952. je Chaplin napustio Ameriku na ono što je trebalo biti kratki put kući u Englesku; Hoover je doznao za to i nagodio se s Imigracijskim uredom da mu ponište dozvolu za ponovni ulazak. Chaplin se odlučio ne vratiti u Sjedinjene Države, napisavši, "... Od kraja zadnjeg svjetskog rata, bio sam predmet laži i propagande od strane moćnih revolucionarnih grupa koje su, svojim utjecajem i uz pomoč američkog žutog tiska, stvorile nezdravu atmosferu u kojoj se liberali mogu izdvojiti i kazneno goniti. Shvatio sam da je praktički nemoguće nastaviti moj rad na filmu te sam se odrekao svog boravišta u Sjedinjenim Državama."
Chaplin se zatim odselio u Vevey u Švicarsku. Vratio se nakratko u Sjedinjene Države u travnju 1972., sa svojom ženom, kako bi primio Oscar za životno djelo. Međutim, u to vrijeme animoziteti prema tada starijem i apolitičnom Chaplinu su nestali, a njegov posjet bio je trijumf.
Posljednji radovi
Posljednja dva Chaplinova filma snimljena su u Londonu: Kralj u New Yorku (1957.) u kojem je nastupio u glavnoj ulozi, te ga napisao, režirao i producirao; i Grofica iz Hong Konga (1967.), sa Sophiom Loren i Marlonom Brandom u glavnim ulogama, u kojem se Chaplin posljednji put pojavio na filmu u maloj cameo ulozi, kao konobar koji pati od morske bolesti, a kojeg je režirao, producirao i napisao scenarij.
U svojoj autobiografskoj knjizi, My Life in Pictures, objavljenoj 1974., Chaplin je odao kako je napisao scenarij za svoju najmlađu kćer, Victoriju. U filmu nazvanom The Freak Victoria je trebala glumiti anđela. Prema Chaplinu, scenarij je bio dovršen te su počele probe (u knjizi se nalazi fotografija Victorije u kostimu), ali je otkazan kad se Victoria udala. "Namjeravam ga završiti jednog dana", napisao je Chaplin; međutim, zdravlje mu se pogoršalo u sedamdesetima te je umro prije nego što se to dogodilo.
U sedamdesetima, Chaplin je skladao originalnu glazbu za svoje nijeme filmove te ih ponovno objavio. Skladao je aranžmane za sve svoje filmove koje je snimio za First National te za Mališana i Cirkus.
Jedan od zadnjih Chaplnovih kompletiranih radova, aranžman za svoj neuspješni film iz 1923., Parižanka, dovršen je 1976.
Odnosi sa ženama
Chaplinove veze s raznim ženama bile su važan dio njegova života i karijere, u pozitivnom i negativnom smislu.
Hetty Kelly
Hetty Kelly je bila Chaplinova prva "prava" ljubav, plesačica u koju se Chaplin zaljubio kad je imala 15 godina, dok je njemu bilo 19, kad je Kelly nastupala prije njega u londonskom varijeteu. Chaplin ju je upitao hoće li se naći s njim sljedećeg vikenda, a ona je pristala. Chaplin se ozbiljno zaljubio u nju i zaprosio je. Kad ga je odbila, Chaplin je predložio kako bi najbolje bilo da se nikad više ne vide. Bio je shrvan kad je ona pristala. Godinama kasnije, uspomena na nju postat će 'fetiš' za njega. Bio je slomljen kad je 1921. saznao da je umrla od gripe tijekom velike epidemije 1918.
Edna Purviance
Chaplin i njegova prva velika glavna glumica, Edna Purviance, bili su u vezi tijekom produkcije njegovih filmova za Essanay i Mutual 1916. i 1917. Čini se da je romansa pukla 1918., a Chaplinov brak s Mildred Harris krajem 1918. otklonio je svaku mogućnost pomirenja. Purviance je nastupala kao glavna glumica u njegovim filmovima sve do 1923., a ostat će na njegovom platnom spisku sve do svoje smrti 1958. Ona i Chaplin su se uvažavali do kraja života.
Mildred Harris
3.10. 1918., 29-godišnji Chaplin oženio se s 16-godišnjom popularnom dječjom glumicom, Mildred Harris. Do braka je došlo nakon što je Harrisova ustvrdila da je trudna, što se pokazalo lažnim. Imali su jedno dijete, Normana Spencera Chaplina (poznatog kao "Mali miš"), koji je umro u ranom djetinjstvu; razveli su se 1920. Tijekom razvoda, Chaplin je tvrdio da je Harris imala lezbijsku aferu s poznatom glumicom u to vrijeme, Allom Nazimovom, koja je bila poznata po zavođenju mladih glumica. Harris je uzvratila tvrdnjom da je Chaplin seksualni ovisnik.