cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Napad četnika na Užičku Republiku
Davanje "časne reči"
4. novembra 1941. godine u 16 časova poručnik Zvonimir Vučković se nalazio na sastanku povodom odbrane Gornjeg Milanovca sa partizanskim komandantom Brankom Rakićem, kada ga je telefonom pozvao Načelnik Gorskog štaba potpukovnik Dragoslav Pavlović i naredio da odmah napadne partizane i da ih razoruža. Lokalni četnički komandanti su tada odlučili da Zvonko Vučković ode lično u Vrhovnu komandu u Brajićima i obavesti potpukovnika Pavlovića da je njegovo naređenje trenutno nemoguće izvršiti jer nije kod vojnika stvoreno potrebno raspoloženje, jer su baš tih dana u Milanovcu uspeli da uspostave relativno dobre odnose sa partizanima. Potpukovnik Pavlović je odbio ove razloge i naredio da u Milanovcu odmah postupe po izdatom naređenju.
U međuvremenu, partizani su posumnjali da se nešto sprema. Jedan deo četnika se izvukao iz grada, a drugi deo četnika su razoružali borci Takovskog bataljona Čačanskog NOP odreda u Gornjem Milanovcu. Po povratku u Milanovac, Vučković je našao četnike u Selu Brusnici, pored Milanovca, kako se pripremaju za napad. Poručnik Vučković se potom vratio u Milanovac kako bi uverio partizane da njihovo savezništvo neće biti prekršeno. Sa partizanskim komandantom Brankom Rakićem se, dajući časnu oficirsku reč, sporazumeo da oružje vrate razoružanim četnicima, i da se ostali četnici mogu odmah vratiti u Milanovac.
Neposredno uoči napada na partizane u G. Milanovcu, i četnički kapetan Radovan Stojanović je uveravao partizane da ne želi sukob, iako je upravo on predvodio napad koji je usledio. Takovski partizani su dozvolili da četničke snage budu prisutne u gradu zahvaljujući uveravanju i "časnoj oficirskoj reči" Stojanovića i Vučkovića. Sve ovo se dešavalo uporedo sa napadom četnika na partizane u čačanskom kraju.
Napad na partizane u bolnici
Noću između 6. i 7. novembra četnici su iznenada napali na partizane u Gornjem Milanovcu. Glavnina partizanskih snaga bila je smeštena u dve zgrade. Takovski bataljon nalazio se u Zdravstvenom domu, a Šumadijski odred u bolnici. U toku noći, četnici Zvonka Vučkovića, koje je vodio narednik Kljajić, su iznenada opkolili bolnicu i napali partizane. Nakon kraće borbe, punih šest časova narednik Kljajić je pokušavao da ubedi opkoljene partizane da se predaju. Partizani koji su bili opkoljeni u zgradi bolnice (oko 125 boraca) predali su se nakon što im je garantovana bezbednost.
Istovremeno, četnički odred Radovana Stojanovića je napao Zdravstveni dom. Većina partizana smeštenih u zdravstvenom domu uspela je da se probije iz grada i izbegne zarobljavanje. Iz te grupe ih je zarobljeno deset. Prema četničkim podacima, četnici su u Gornjem Milanovcu 8. novembra 1941. zarobili oko 135 partizana. Partizani zarobljeni u gradu, zajedno sa borcima zarobljenim u okolnim selima, 8. novembra su sprovedeni u Mihailovićev štab na Ravnu goru, nakon čega su zarobljeni partizani predati Nemcima. Nemci su većinu zarobljenih streljali, dok je samo manji broj uspeo da se spase.
Uporedo sa četničkim napadom na partizane u G. Milanovcu, četnički štab je pripremao napad na Guču od koga je odustao zbog toga što je četnička Gučka četa odbila da učestvuje u napadu. Kasnije su četnici napali partizane u Guči 19. novembra.
Drugi četnički napad na Užice
Četnička Vrhovna komanda na Ravnoj gori našla se u vrlo složenoj situaciji - svi pokušaji da se savlada glavnina partizanskih snaga i zauzmu Užice i Čačak, najveći gradovi na slobodnoj teritoriji i ključna partizanska uporišta, propali su. Mihailovićeva komanda naredila je novi napad na Užice sa severnog pravca, uvodeći u borbu protiv partizanske glavnine četničku grupaciju (oko 1.500 boraca) pod komandom kapetana Dragoslava Račića, koja je povučena sa položaja prema Nemcima kod Valjeva i Krupnja.
Borba u Karanu
Račićevi četnici stigli su 4. novembra u Kosjerić, odakle su produžili ka Karanu, selu južno od Kosjerića. Oni su stigli u dolinu Lužnice 4. novembra, dok se glavnina partizanskih snaga još uvek nalazila u Požegi, koju su tek zauzeli. Dok se Račić pripremao za napad, deo partizanskih snaga je žurio iz Požege prema Karanu. Uoči napada četnika na Karan, prispelo je partizansko pojačanje. Četnici su napali Karan u noći 7-8. novembra. Oni su uspeli da zauzmu naselje i zarobe veći broj partizanskih boraca, koji su položili oružje verujući da će im životi biti pošteđeni.
Zarobljeni partizani su prvo sprovedeni u zatvor u Kosjeriću. Poznata su imena 115 zarobljenih partizana i simpatizera partizanskog pokreta koji su 9. novembra sprovedeni iz četničkog zatvora u Kosjeriću na Ravnu goru (neposredno pred partizansko zauzimanje Kosjerića), da bi 13. novembra bili predati Nemcima.
Borba za Metaljku
Delovi Užičkog partizanskog odreda uspeli su da se konsoliduju na brdu Metaljka, između Karana i Užica. Takođe, iz Užica je uveče, 7. novembra, pristiglo partizansko pojačanje, zbog značaja ovog položaja za odbranu grada. U ovoj borbi učestvovali su i borci Slovenačke partizanske čete "Ivan Cankar", sastavljene mahom od slovenačkih izbeglica koje su bile koncentrisane u Užicu.
Teška borba za Metaljku vođena je 8. novembra, celi dan, a lokacija je prelazila nekoliko puta iz jednih ruku u druge. Na kraju, partizani su uspeli da odbace četnike ka Karanu. Sutradan su partizani uspeli da potisnu četnike prema Kosjeriću, i kasnije istog dana zauzmu varoš. Četnici su odstupili prema Ražani, severno od Kosjerića i prema Vardi zapadno od Kosjerića. Uskoro je zauzeta i Ražana, tako da se glavnina četnika pod komandom Dragoslava Račića povukla ka Ravnoj gori. U ovim borbama, od kojih je najveću korist imao okupator, poginulo je na desetine četnika i partizana.
Ostali napadi
13. novembra četnici i odredi kvislinške vlade pod komandom Milana Kalabića (oca Nikole Kalabića) napadaju 500 partizana između Lazarevca i Belanovice.
Mihailovićevi pozivi u pomoć
Pošto su odbile napad, partizanske snage su produžile gonjenje četnika ka Ravnoj gori, stežući obruč oko štaba Draže Mihailovića. Teška pozicija u koju je dospeo, primorala je pukovnika Mihailovića da traži pomoć na svim mogućim stranama.
Apel jugoslovenskoj vladi
5. novembra 1941. pukovnik Mihailović predsedniku jugoslovenske vlade Dušanu Simoviću iznosi svoju verziju događaja, insistirajući da Britanija ne šalje pomoć za partizane:
9. novembra 1941. pukovnik Mihailović javlja generalu Simoviću da samo hitna britanska pomoć njemu može popraviti situaciju:
10. novembra 1941. godine, dan uoči dogovorenog sastanka sa Nemcima, pukovnik Mihailović urgira generalu Simoviću da mu omogući borbu protiv okupatora:
Poziv bosanskim četnicima
9. novembra 1941. Draža Mihailović se obratio četnicima iz istočne Bosne pod komandom majora Jezdimira Dangića. Mihailović je naredio Dangiću da sve četničke trupe iz Bosne odmah prebaci u Srbiju za napad na Užice i Kosjerić ("najnužnije čete ostaviti samo u Bosni, ali samo najnužnije"), da usput napada i razoružava partizane, i naoružava svoje ljude:
Još mu je naredio da pozove sve četničke komandante "na pravcu Višegrad—Sarajevo i na drugim pravcima" da mu se pridruže. U svom naređenju Mihailović navodi da su 31. oktobra noću "partizani napali mučki" njegove snage, "i sa koncentrisanim snagama gurnuli na Požegu". Na kraju naređenja on poručuje:
Međutim, Dangić nije postupio po naređenju, niti su bilo koje četničke jedinice iz Bosne došle u pomoć Mihailoviću. Četnici Draže Mihailovića su kasnije zbog toga krivicu za neuspeh borbi za Užice prebacili na majora Dangića.
Sastanak sa Nemcima
Dva dana nakon što je poslao poziv četnicima istočne Bosne, Draža Mihailović se 11. novembra 1941. sastao sa Nemcima u selu Divci. Pukovnik Mihailović je na sastanku ubeđivao Nemce da im nije neprijatelj i tražio je naoružanje kako bi nastavio borbu protiv partizana. Pukovnik Mihailović se nadao da će od Nemaca dobiti oružje, ili bar municiju, i da će četničke akcije usaglasiti sa Nemcima u predstojećoj operaciji za uništenje partizanskog pokreta. U vreme sastanka, u obližnjem selu Slovac Nemcima je predato oko 350 partizana zarobljenih od strane četnika.
Nemci su njegove predloge kategorički odbili i zatražili bezuslovnu predaju četnika.
Saveznička podrška
Istog dana, Dušan Simović je intervenisao preko Poslanstva Kraljevine Jugoslavije u SSSR-u, tražeći da Moskva hitno izda uputstvo partizanima da se potčine Mihailoviću u zajedničkoj borbi protiv okupatora. Sličnu intervenciju učinili su i Britanci, preko svog ambasadora u SSSR-u. Moskva nije zvanično naložila da se partizanski odredi stave pod komandu Mihailovića, ali je Radio-Moskva prenela propagandne poruke Radio-Londona u prilog Mihailovića.
Britanski oficir za vezu Bil Hadson je sredinom novembra 1941. prvi prozreo plan, da Mihailović nastoji da dobije britansko oružje da bi uništio komunističke suparnike, pod izgovorom da je potrebno da bi se borio protiv Nemaca. Hadsonovu preporuku Britancima da odlože avionske pošiljke dok se ne organizuje zajednička komanda pokreta otpora, Mihailović je proglasio sabotažom.
Partizanski protivnapad i opkoljavanje četničkog štaba
minijatura|Planinska visoravan [[Ravna gora (visoravan)|Ravna Gora, gde se nalazio štab pukovnika Mihailovića.]]
13-14. novembra usledilo je opšte nastupanje partizanskih snaga prema Ravnoj gori, gde je primorana da se povuče glavnina četničkih snaga. Četnici su uskoro poraženi kod Dobrinja, Tometinog Polja, Leušića, Pranjana i partizanski odredi su opkolili Mihailovićev štab na Ravnoj gori.
15. novembra general Dušan Simović je preko radio Londona promovisao pukovnika Dragoljuba Mihailovića za komandanta „svih jugoslovenskih oružanih snaga u zemlji". Mihailović je 16. novembra izdao Proglas kojim obaveštava da ga je kralj, na predlog „slobodne jugoslovenske vlade u Londonu", imenovao za Komandanta celokupne jugoslovenske vojne sile na okupiranoj teritoriji Jugoslavije, čime se svi naoružani pokreti stavljaju pod njegovu komandu.
Nakon toga Mihailović je poslao delegaciju partizanima sa pismenim uslovima da se stave pod njegovu komandu. Partizansko vodstvo je odbilo te uslove i rekli su da može biti samo međusobnog sporazuma.
Pregovori partizana i četnika
Partizani su bili spremni da se stvori zajednički operativni štab, ali nikako nisu pristajali da prihvate komandu Mihailovića. Nakon toga, pukovnik Mihailović je naredio majoru Radoslavu Đuriću telefonom: „Odmah se vratite natrag i napravite sporazum ma pod kojim uslovima".
Vrhovni štab NOPOJ je ponudio Mihailoviću da stupi u borbu protiv Nemaca, da se odrekne zahteva za potčinjavanjem partizana i da se pitanje jedinstvenog operativnog vodstva reši sporazumno. Vrhovni štab je ponudio Draži Mihailoviću sporazum na sledećoj osnovi:
Britanski oficir za vezu Duane Hudson je prisustvovao pregovorima, pokušavajući da ujedini pokret otpora pre nego što Nemci otpočnu s ofanzivom. U vreme sastanaka 20. novembra u Čačku, Hadson je obavestio Kairo:
Primirje partizana i četnika
Partizanski delegati Aleksandar Ranković i Petar Stambolić postavili su sledeće uslove: da se obrazuje mešovita istražna komisija od ljudi iz redova četnika i partizana, koji će povesti istragu po pitanjima bratoubilačke borbe. Zatim da se obrazuje mešoviti sud, koji će suditi svim izazivačima bratoubilačke borbe; i da će se produžiti pregovori po svima ostalim pitanjima dok se to ne svrši, a sutra u 12 sati, 21 novembra, prestaju neprijateljstva, sve jedinice ostaju gde su se zatekle i da se zarobljenici jedne i druge strane puste bez obzira na broj. Primirje je zaključeno na sastanku predstavnika dva štaba 20. novembra 1941. u Čačku.
Kad se Đurić vratio u Mihailovićev štab, sačekao ga je na vratima Dragiša Vasić i kad mu je rekao da je sporazum potpisan, on je skočio i rekao: „Vi ste nas spasli". Mihailović je odmah izvestio jugoslovensku vladu da je „uspeo da prekine bratoubilačku borbu koju izazvala druga strana", da nastoji da udruži sve snage za borbu protiv Nemaca i da mu je hitno potrebno oružje, municija i sve ostalo:
29. novembra 1941. godine britanska vlada je čestitala Mihailoviću sporazum sa partizanima i najavila slanje pomoći u materijalu i novcu:
Nemačka ofanziva i slom ustanka
Nakon što je četničko-partizanski sukob iznurio ustanike, Nemci su krenuli u završnu ofanzivu. Uprkos izjavama jugoslovenskoj vladi da ujedinjuje snage za borbu protiv Nemaca, Draža Mihailović nije pružio otpor.
Za svega pet dana od početka ofanzive, nemačke operativne divizije zauzele su centar tzv. Užičke republike. Ljubovija je pala 25, a Čačak 28. novembra. Ujutro 29. novembra snage Vermahta su ušle u Užice. Partizani su na Kadinjači pružili očajnički otpor. Nemci su tenkovima izbili na Zlatibor 30. novembra, gde je streljano oko 100-120 partizanskih ranjenika. Glavnina preostalih partizanskih jedinica se povukla ka Sandžaku.
Mihailović je 30. novembra 1941. održao sastanak sa svojim komandantima na Ravnoj gori, gde je odlučeno da legalizuju četničke jedinice u sporazumu sa Nedićem i u zajedničkoj akciji protiv partizana. 1. decembra partizani se povlače preko Uvca u Sandžak, a tamo ih gone Mihailovićevi komandanti Vučko Ignjatović i Miloš Glišić, ovaj put kao legalizovani Nedićevi odredi. Nemci su bili iznenađeni tako brzim uspehom antiustaničke ofanzive:
Nakon obračuna sa partizanima u novembru, Nemci su 7. decembra preduzeli akciju protiv Mihailovićevog štaba, ali se Mihailović izvukao. 8. decembra 1941. Mihailovićev delegat Rudolf Perhinek piše komandantu Rasinsko-bistričkog bataljona o povoljnom razvoju situacije u Srbiji:
13. decembra 1941. godine, sukladno dogovorima viših instanci, komandant valjevskog četničkog odreda Neško Nedić naređuje svojim ljudima tajnu saradnju sa kvislinškim vlastima u borbi protiv komunista:
U naređenju se kaže da će četnički obveznici biti raspušteni kućama, "izuzev neke krajnje nužde kada će biti naređena njihova upotreba radi borbe sa komunistima". On naređuje da se dostavi izveštaj "koliko se seljaka vratilo kućama koji su se borili kao partizani" i njihova imena. Na kraju naređuje da se počne odmah sa propagandom protiv komunista "da je do ovoga žalosnog stanja došlo zato što su oni u želji da preotmu vlast počeli borbu prerano".
U Srbiji su ostale manje partizanske snage, koje su tokom zime 1942. godine vodile teške borbe sa nedićevcima, četnicima i Nemcima, i vremenom bile razbijene.
Posleratno suđenje Mihailoviću
mini|desno|Optuženi [[Dragoljub Mihailović pred vojnim sudom u Beogradu 1946.]] Na beogradskom procesu 1946. godine Mihailoviću je, između ostalog, suđeno što je pomogao Nemcima u slamanju ustanka u Srbiji 1941. godine. Optuženi Mihailović se branio kako napad na Užice nije njegovo delo već su to njegovi podređeni učinili na svoju ruku:
(...) (...)
Optuženi Mihailović je svoju odbranu zaključio rečima:
Uprkos ovakvoj Mihailovićevoj odbrani, sudsko veće je presudilo da je kriv:
Blok 6
Granice Bloka 6 su Nova Dalmatinska Ulica na sjeveru, Bulevar Meše Selimovića na istoku, Bulevar Mihaila Lalića na jugu i Ulice Đoka Miraševića, Sima Barovića i Milutina Vučinića na zapadu. Blok 6 je okarakterisan kao porodični kvart kojim dominiraju stambeni kompleksi. U njemu se nalazi Osnovna škola "Radojica Perović" i Dječiji vrtić "Simba" kao i brojni marketi, igrališta za djecu i parkovi. Južno od kvarta je Tološka Šuma, zelena oaza i rekreativni park.
U parku na jugu kvarta nalazi se Spomenik Američkim i Britanskim pilotima u Drugom svjetskom ratu.
U Ulici Đoka Miraševića, na granici sa Blokom 9, otvorena je Fotografska Galerija f64, prva galerija tog tipa u Crnoj Gori.
Santa María, Badiraguato
Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Busatti, Vicenza
Busatti je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Lębork
Lębork (njemački: Lauenburg in Pommern) je grad od 35,273 stanovnika na sjeveru Poljske u Pomeranskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Lębork leži na ušću riječice Okalice u rijeku Łebu, udaljen 30 km od Baltičkog mora i grada Łeba, a 65 km od Gdańska.
Historija
Historija Lęborka počela je u 10. vijeku, kad je nastao kao slavensko naselje. Teutonski viteški red zauzeo je naselje 1310., i dodjelio mu gradska prava 1341.
Lębork se 1440. pridružio Pruskoj konfederaciji, protiv Teutonskog viteškog reda, ali se uspio osloboditi tek 1454. kad ga je zauzeo Poljski kralj Kazimir IV Jagelović i odtad je kao dio Zapadnopomeranskog vojvodstva, domena Kraljevine Poljske.
Tokom 15. vijeka prosperirao je kao zanatsko - trgovački centar.
Za Drugog svjetskog rata između 1941.-45. u gradu je djelovala filijala Koncentracionog logora Stutthof.
Privreda i znamenitosti
Današnji Lębork je industrijski grad sa pogonima mašinske, prehrambene, građevinske i drvne industrije i transportni centar kao čvorište željezničkih pruga.
Od znamenitosti ima crkvu iz 15. vijeka (restaurirana 1907 - 10.) i fragmente gradskih bedema iz 14. vijeka.
Pobratimski gradovi
Lębork ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
San Antonio Tijuana, Ocosingo
San Antonio Tijuana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Corbehem
Korbeam je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
San Antonio Tijuana, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 711 m.
Curia Julia
Curia Julia predstavlja jednu od rijetkih rimskih građevina koja je do današnjih dana očuvana manje-više netaknutom, i to zahvaljujući tome što je u 7. vijeku prenamijenjena u baziliku Sant'Adriano al Foro.
Corbehem
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2318 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 891 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 22 metara (maksimalnoj 36 m, a minimalnoj 28 m).
Opština Vărbilău, Prahova
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 441 m.
Jablonka (Mijava)
Jablonka je naseljeno mjesto u okrugu Mijava, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 470 stanovnika.
Proberta, California
Proberta je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 267 stanovnika.
La Bienvenida, Celaya
La Bienvenida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Celaya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1775 m.
Sabotage
Sabotage je riječ koja u nekoliko jezika označava sabotažu. Također može označavati:
Franjo Kuharić
Franjo Kuharić (Pribić, 15. travnja 1919. - Zagreb, 11. ožujka 2002.), hrvatski kardinal, počasni akademik HAZU-a
Rođen je kao najmlađe, trinaesto, dijete u siromašnoj ratarskoj obitelji u prigorskom selu Gornjem Pribiću u Općini Krašić.
Teologiju je studirao u Zagrebu. Zaređen je za svećenika 15. srpnja 1945. nakon župničke službe (Sv. Martin pod Okićem, Samobor). Pri njegovu je zaređenju u zagrebačkoj katedrali nadbiskup Alojzije Stepinac mladim svećenicima izrekao poznatu rečenicu: Šaljem vas u krvavu kupelj. Službovao je nakratko kao kapelnik u župi Radoboj, te kao upravitelj župa u Rakovu Potoku i u Svetom Martinu pod Okićem. Pokušani su atentati na njega u Rakovom Potoku 1947. i u Jakovlju 1948., ali je preživio. Tadašnji zagrebački nadbiskup Franjo Šeper u jesen 1957. postavio ga je za župnika u Samoboru. Dana 3. svibnja 1964. posvećen je za biskupa u zagrebačkoj katedrali, te određen za pomoćnog biskupa nadbiskupu dr. Franji Šeperu. Kad je Šeper, imenovan za prefekta Svete kongregacije za nauk vjere, u kolovozu 1969. je imenovan apostolskim administratorom Zagrebačke nadbiskupije, 16. lipnja 1970. zagrebačkim nadbiskupom, a u rujnu iste godine predsjednikom Biskupske konferencije SFRJ. Papa Ivan Pavao II. proglasio ga je kardinalom 1983.
Njegovo stolovanje, koje je trajalo više od četvrt stoljeća, su obilježili burni događaji u povijesti Hrvatske - hrvatsko proljeće, tzv. olovne godine, te, na kraju raspad Jugoslavije, rat i stvaranje nezavisne hrvatske države. Među katoličkim, nacionalističkim, ali i u velikom dijelu liberalnih krugova hrvatske javnosti se smatrao moralnim autoritetom. Za vrijeme rata je podržavao obranu Hrvatske kao pravedan rat, ali je pozivao hrvatske branitelje da se pri tome drže moralnih načela. Pred samo izbijanje rata se nakratko sastao sa episkopom SPC Jovanom Pavlovićem kako bi se pokušalo zajedničkim djelovanjem izbjeći eskalacija nasilja, ali ta diplomatska inicijativa na kraju nije imala nikakvog uspjeha.
Bio je domaćinom pape Ivana Pavla II. za njegova posjeta Hrvatskoj 1994. godine. Otišao je u mirovinu 1997., a naslijedio ga je kardinal Josip Bozanić. Preminuo je 11. ožujka 2002.
Car An od Hana
Car Ān od Hàna, kion. 漢安帝, py. hàn ān dì, wg. Han An-ti, (94-125) je bio kineski car iz dinastije Hàn, šesti vladar Istočne dinastije Han, koji je formalno vladao od 106. do 125. Bio je unuk cara Zhanga.
Nakon što je njen malodobni posinak car Shang stupio na prijestolje 106, carica majka Deng je 12-godišnjeg princa Hua zadržala u carskoj prijestolnici Luoyang kao svojevrsno "osiguranje" u slučaju Shangove iznenadne smrti. Kada je u auguistu ili septembru iste godine Shang uistinu umro, mladi princ je preuzeo prijestolje pod imenom car An. Međutim, carica majka je kao regentica preuzela svu vlast i zadržala je do svoje smrti 121.
Izvorălu de Jos, Livezile
Izvorălu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Livezile.
Car An od Hana
Kada je An u dobi 27 godina preuzeo vlast, ispostavilo da je za nju potpuno nesposoban. Nije pokazivao nikakvog interesa za državne poslove, koje je prepustio korumpiranim dvorskim eunusima i klanu okupljenom oko svoje supruge Yan Ji, dok se sam odao piću i ženama. Samo četiri godine kasnije je umro prilikom putovanja u grad Nayang. Kineski historičari ga tradicionalno smatraju prvim carem koji je otvoreno podsticao nemoral, te prvim od slabih vladara koji su doveli do propasti dinastije.
Ministarstvo ljubavi (film)
Ministarstvo ljubavi je hrvatsko-češka filmska komedija snimljena 2016. godine u režiji Pava Marinkovića.
Izvorălu de Jos, Livezile
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 381 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Ministarstvo ljubavi (film)
Radnja
Hrvatska vlada suočena s financijskim problema i u nastojanju da smanji rashode, odlučuje, gdje je god to moguće, oduzeti mirovine udovicama hrvatskih vojnika poginulih u Domovinskom ratu. Protagonisti, koje tumači Stjepan Perić i Dražen Kühn, su dva službenika koji dobijaju zadatak istražiti sve slučajeve gdje udovice primaju mirovine iako zapravo žive u vanbračnim zajednicama sa drugim muškarcima.
Kontroverze
Početkom 2018. godine je najavljeno prikazivanje filma na programu Hrvatske radiotelevizije, zbog navodno omalovažavajućeg odnosa filma prema Domovinskom ratu, izazvalo javne prosvjede udovica i branitelja. Film je javno osudio i ministar hrvatskih branitelja Tomo Medved.
Roghudi Vecchio, Reggio Calabria
Roghudi Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Jablonjec (Pezinok)
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 919 stanovnika.
Santa Rita Tlahuapan, Puebla
Santa Rita Tlahuapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7639 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2609 m.
La Pedrera, Alto Lucero de Gutiérrez Barrios
La Pedrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alto Lucero de Gutiérrez Barrios.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Fairmont, North Carolina
Fermont je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Hristifor Gopčević
Hristifor Gopčević - Христифор Гопчевић (Herceg Novi, 1765.- Trst, 1850.), bio je poznati austrijsko - trščanski brodovlasnik porijeklom iz Herceg Novog.u Boki Kotorskoj.
Biografija
Za Hristofora se zna da je bio oženjen sa Sofijom Kvekić iz (Herceg Novi, 1792.- Trst, 1854.) sa kojom je dobio dva sina Đorđa (1814.) i Spiridona (1815.)
Hristifor Gopčević je prvi put došao u Trst 1805. a uskoro se i preselio iz Herceg Novog (koji je tad pripao Austriji) sa svoja tri brigantina u Trst, privučen njegovim eksplozivnim rastom i mogućnošću zarade.
Zahvaljujući svom uspješnom poslovanju i trgovini, bio je jedan od osnivača Novog Ilirskog osiguravajućeg društva, zajedno sa partnerima Jacobom Curielom i Alessandrom Galattijem.
Bongiovanni, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 491 m.
Rekurzivno prebrojiv jezik
U matematici, logici i računarstvu, rekurzivno prebrojiv jezik je tip formalnog jezika koji se još zove i parcijalno odlučiv ili Turing-prepoznatljiv. Poznat je kao jezik tipa 0 u Chomskyjevoj hijerarhiji formalnih jezika. Klasa rekurzivno prebrojivih jezika je poznata kao klasa složenosti RE.
Definicije
U literaturi su prisutne tri glavne istovjetne definicije koncepta rekurzivno prebrojivog jezika.
Svi regularni, kontekstno neovisni, kontekstno ovisni i rekurzivni jezici su rekurzivno prebrojivi.
RE, skupa sa svojim komputacijskim komplementom co-RE, čini okosnicu aritmetičke hijerarhije.
Svojstva zatvorenosti
Rekurzivno prebrojivi jezici su zatvoreni nad sljedećim operacijama. To jest, ako su L i P dva rekurzivno prebrojiva jezika, tada su sljedeći jezici također rekurzivno prebrojivi:
Uočimo da rekurzivno prebrojivi jezici nisu zatvoreni nad razlikom ili komplementom. Razlika jezika L\P kao i komplement jezika L mogu ali i ne moraju biti rekurzivno prebrojivi jezici.
Germán Torres, Colima
Germán Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Colima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 441 m.
Mikenska vojska
thumbnail|300px|Istočno Sredozemlje i Bliski Istok tijekom 14. stoljeća pne. (mikenska Grčka je u ljubičastoj boji). O vojničkoj prirodi mikenske Grčke (oko 1600–1100. pne.) u kasno brončano doba svjedoče brojna otkrivena oružja, ratnički i borbeni prikazi u suvremenoj umjetnosti, kao i sačuvani grčki zapisi na pismu poznatom kao linear B. Mikenjani su ulagali u razvoj vojne infrastrukture, a vojna proizvodnja i logistika nadzirali su se izravno iz mikenskih palača. Ovaj militaristički etos nadahnuo je kasniju starogrčku tradiciju, a posebno Homerove epove, koji su usredotočeni na herojsku prirodu ratničke elite iz mikenskog doba.
Grčka je u kasnom brončanom dobu bila podijeljena u niz ratničkih kraljevstava, od kojih su najvažnija imala svoja središta u Mikeni, kojoj kultura ovog razdoblja duguje svoje ime, te u Tirintu, Pilu i Tebi. Od 15. stoljeća pne. mikenska se moć počela širiti prema Egejskom moru, maloazijskoj obali i Cipru. Mikenske vojske dijelile su nekoliko zajedničkih obilježja s drugim njima suvremenim silama kasnog brončanog doba: u početku su se temeljile na teškom pješaštvu, naoružanog kopljima, velikim štitovima i, u nekim prilikama, oklopima. U 13. stoljeću pne. mikenske su jedinice promijenile taktiku ratovanja i svoje naoružanje te su postale ujednačenije i fleksibilnije, a njihovo je oružje postalo manje i lakše. Neki reprezentativni tipovi mikenskog oklopa/oružja bili su kaciga od veprovih kljova i štit u obliku osmice. Štoviše, većina značajki kasnijeg hoplitskog naoružanja iz klasičnog doba Grčke bila je već poznata u to vrijeme.
Ratnički etos
thumbnail|[[Vaza ratnika|Krater s prikazom vojnika u maršu, Mikena, oko 1200. pne.]] Prisutnost važne i utjecajne vojne aristokracije koja je nastala u mikenskom društvu pruža neodoljiv dojam žestokog i ratobornog naroda. Taj dojam militarizma pojačan je utvrdama podignutim u cijeloj mikenskoj Grčkoj, velikim brojem i kvalitetom oružja iz mikenskih kraljevskih grobova, umjetničkim prikazima ratnih scena i tekstualnim dokazima iz zapisa na linearu B. Ovi zapisi nude i neke detalje o organizaciji vojske, dok su proizvodnju za vojsku i vojnu logistiku nadzirale središnje vlasti iz palača.
Podaci s pločica
Tumačenje nekih tekstova zapisanih na pločicama linearnim B pismom ponekad je problematično s obzirom na poteškoće da se jasno odredi značenja. Što se tiče vojnih položaje, vjeruje se da je wa-na-ka, koji se obično identificira kao "kralj", imao vrhovno zapovjedništvo nad vojskom. S druge strane, pojavljuju se i ra-wa-ke-ta i e-qe-ta, kojima neki autori također pripisuju vojne funkcije, možda kao istinski vođe koji su odlučivali o strategiji vojske i koordinirali jedinicama. Postoje pločice na kojima se spominju jedinice zvane o-ka, koje bi mogle biti vojne formacije ili transportni brodovi. Na drugim se pločicama nalaze inventari oružja – vrhovi strijela, mačevi, koplja, džiliti – te konja i predmeta koji su činili borna kola. U linearu B postoje brojni ideogrami koji služe za označavanje oružja. Prema zapisima iz palače u Pilu, svaka seoska zajednica (damos) bila je dužna dati određeni broj ljudi koji su morali služiti vojsku; sličnu službu vršila je i aristokracija.
Gallinaria, Genoa
Gallinaria je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Mikenska vojska
Podaci s pločica
Na nekim pločicama iz Pila opisano je kako je bronca distribuirana iz palača kovačima koji su živjeli u raštrkanom stanovništvu, tako da su ovom metalnom legurom kovali vrhve strelica i koplja, mačeve i pribor za čamce. Izračun opisanih količina bio je dovoljan za izradu 534.000 vrhova strijela ili 1.000 brončanih kaciga, koliko je izračunato za više od jedne tone bronce.
Gallinaria, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Mikenska vojska
Taktika i razvoj
thumbnail|150px|Freska s prikazom štita u obliku osmice, Mikena. thumbnail|Rekonstruirana freska koja prikazuje formaciju mikenskih ratnika, izložena u [[Arheološki muzej u Tebi|Arheološkom muzeju u Tebi.]] Mikenske vojske dijelile su nekoliko zajedničkih obilježja s drugim značajnim silama kasnog brončanog doba: u početku (oko 1600–1300. pne.) njihova se vojska temeljila na teškom pješaštvu koje je od oružja imalo duga koplja, velike štitove i, u nekim prilikama, oklop. Nosili su samo tkaninu vezanu u struku ili neku vrstu suknje. Nisu bili obuveni. Vjerojatno su se borili u brojnim formacijama nekoliko linija duboko sa zatvorenom strukturom, gdje su se napadna snaga koplja i obrambena sposobnost štitova efikasno borili s lakšim trupama.
Tu je bila i laka pješadija, sastavljena od ratnika koji su nosili bacačko oružje ili mačeve. Prvi su se borili u fleksibilnijoj strukturi no što je bila struktura teškog pješaštva i njihova glavna funkcija trebala je biti pokušaj dezorganizacije neprijateljskih linija projektilima lansiranim praćkama i lukovima, a da se izbjegne borba prsa u prsa. Oni koji su nosili mačeve morali su biti posebno korisni za blisku borbu u planinskim predjelima, gdje je teško pješaštvo imalo više poteškoća.
Kasnije, u 13. stoljeću pne., mikenski način ratovanja pretrpio je velike promjene kako u taktici, tako i u naoružanju. Naoružane jedinice postale su ujednačenije i fleksibilnije, dok je oružje postalo manje i lakše. Koplje je ostalo glavno oružje među mikenskim ratnicima sve do propasti brončanog doba, dok je mač igrao sporednu ulogu u borbi. U tom razdoblju prikazi na ikonografiji svjedoče da su vojnici nosili lanenu tuniku kratkih rukava koja je sezala do koljena ili suknju na koju je bio postavljen kožni odjevni predmet, i nosili su različite vrste obuće: sandale i vrstu čizama vezanih vezicama.
Točna uloga i značaj ratnih dvokolica na bojnom polju još uvijek je predmet spora među znanstvenicima zbog nedostatka dovoljne količine podataka. Općenito se čini da su se tijekom prvih stoljeća (od 16. do 14. stoljeća pne.) dvokolice koristile kao borbeno vozilo, dok je kasnije, u 13. stoljeću pne., njihova uloga bila ograničena na prijevoz na bojnom polju. Na dvokolici su se obično vozile dvije osobe – kočijaš i ratnik – ali postoje slikovni prikazi koji ukazuju na to da je na njima mogala biti i samo jedna osoba. Nije jasan ni način na koji je dvokolica korištena na bojnom polju, jer nije poznato jesu li dvokolice bile smještene na čelu vojske, na krilima ili u pozadini, a pouzdano se ne zna je li im glavna uloga bila boriti se protiv neprijateljskih dvokolica ili uznemiravati teško pješaštvo neprijatelja izbjegavajući frontalni sudar s njima. Ratnici na kočijama morali su biti naoružani kopljem, a čini se i mačem u slučaju da budu s njih oboreni. Neke su kočije prevozile i strijelce. Moguće je da je od 13. stoljeća pne. uloga dvokolica bila ograničena na puki transport na bojnom polju.
Konjanici su također bili dio mikenske vojske, no njihova precizna uloga nije jasna zbog nedostatka arheoloških podataka, koji su ograničeni na keramičke prikaze iz posljednje faze mikenske civilizacije. Na njima su prikazani jahači sa zaštitnim elementima na gornjem dijelu tijela ili jahači odjeveni u tunike. Prikazi na kojima se vidi oružje koje su nosili nisu sačuvani. Neki autori vjeruju da je ovom kasnom razdoblju došlo do razvoja konjaništva jer je slabija dostupnost resursa u tom razdoblju zahtijevala stvaranje jeftinijih vozila, ali drugi vjeruju da se konjica nikad nije koristila u mikenskoj vojsci.
Utvrde
thumb|left|Ograđeni prostor sa zidinama Mikene. U svojim ranim danima mikenske palače nisu bile utvrđene. Do izgradnje prvih obrambenih građevina došlo je tek u 14. stoljeću pne. Od tada su neka glavna mikenska središta bila su dobro utvrđena i obično su se nalazila na povišenom terenu, poput Atene, Tirinta i Mikene, ili u ravnicama uz obalu, kakav je bio lokalitet Gla. Međutim, druga važna središta, poput Pila ili Jolka, nikada nisu bila okružena zidinama.
Oružje za napad
thumbnail|Rekonstruirani mikenski mačevi. Koplja su u početku bila dugačka i njima se uglavnom moralo rukovati objema rukama, budući da su imala više od 3 metra dužine. Iako rjeđe, ratnici su imali i koplja čija je duljina bila od 0,5 do jednog metra. Prikazi na slikama pokazuju da su vojnici, kako bi izveli napad, obično hvatali koplje objema rukama u vodoravnom položaju u visini ramena, iako se pojavljuju i prikazi na kojima ih vojnici drže samo jednom rukom. Tijekom kasnijih mikenskih stoljeća usvojene su kraće verzije, koje su obično bile praćene malim vrstama štitova, uglavnom kružnog oblika. Ova kratka koplja korištena su i tako što su se bacala na neprijatelja i tako što su se u njega zabijala iz blizine.
Najprimitivniji mikenski mačevi, poznati su kao "tip A", nastali su oko 1700. pne. Takav je mač imao izraženo središnje rebro, koje je prolazilo kroz oštricu, bio je dug oko 1 metar i imao je ravnu i usku šiljak. Njegova glavna funkcija bila je udarati, a ne rezati. Nešto kasnije nastali su i drugi kraći mačevi (između 40 i 60 cm) i sa širokim i dugim šiljcima, koji su također imali središnja rebra i poznati su kao "tip B". U 16. stoljeću pne. pojavili su se mačevi zaobljenih vrhova, koji su imali dršku koja je bila produžetak sječiva. Bili su 130 cm dugi i 3 cm široki. Druga vrsta, mač s jednom oštricom, bio je čvrsti komad od bronce, dug između 66 cm i 74 cm. Ovaj kraći mač najvjerojatnije je korišten za borbu iz neposredne blizine. U 14. stoljeću pne. obje su vrste postupno modificirane tako da su im drške ojačane, a sječiva skraćena. Napokon, u 13. stoljeću pne., nova vrsta mača, danas poznata kao "Naue II", postala je rasprostranjena u mikenskoj Grčkoj.
Štitovi
thumbnail|150px|Kacige od veprove kljove bile su tipične u mikenskom ratovanju. Rane mikenske vojske koristile su štitove u obliku kule, tj. velike štitove koji su pokrivali gotovo cijelo tijelo. Međutim, uvođenjem brončanog oklopa, ovaj se tip manje koristio, premda nije u potpunosti nestao, što se vidi u sačuvanoj ikonografiji. Štitovi u obliku osmice postali su najčešći tip mikenskih štitova. Ti su štitovi bili izrađeni od nekoliko slojeva bikove kože, a u nekim su slučajevima bili ojačani brončanim pločama. Tijekom kasnijeg mikenskog razdoblja usvojeni su manji tipovi štitova. Oni su bili ili potpuno kružnog oblika ili gotovo kružni s izrezanim dijelom donjeg ruba. Pravljeni su od nekoliko slojeva kože s brončanim ispupčenjem i pojačanjima. Čini se da su ponekad bili u cijelosti izrađeni od bronce.
Kacige
Najčešći tip mikenske kacige ima oblik konusa (kupe ili stošca) i ojačan je nizovima kljova od vepra. Ova se vrsta široko koristila i postala je najpoznatiji komad mikenskog oklopa, koji je bio u upotrebi od početka do propasti mikenske kulture. Poznat je i po nekoliko prikaza u suvremenoj umjetnosti u Grčkoj i na Sredozemlju. Kacige od veprove kljove sastojale su se od kožne kape s podlogom od filca, na koju je bilo ušiveno nekoliko nizova izrezanih veprovih kljova.
Korištene su i kacige izrađene u cijelosti od bronce, pri čemu su neke od njih imale velike štitnike za obraze, vjerojatno ušivene ili zakovane za kacigu, kao i gornji probušeni čvor koji je držao perjanicu. Male rupe oko štitnika za obraze i donjeg ruba kacige korištene su za pričvršćivanje unutarnjeg obloga. Korištene su i druge vrste brončanih kaciga. Tijekom kasnog mikenskog razdoblja koristili su se i drugi tipovi, kao što su rogate kacige izrađene od kožnih traka.
Oklop
Upotreba oklopa s krljuštima očita je tijekom kasnijih mikenskih stoljeća, kao što se vidi iz ikonografije i arheoloških nalaza. Općenito, mikenskoj je Grčkoj već bila poznata većina obilježja kasnijeg hoplitskog naoružanja klasične grčke antike.
Dvokolice
thumbnail|125px|Prikaz dvokolica na fresci iz Pila, oko 1350. pne. Dvokolice se na grčkom kopnu javljaju najmanje od 16. stoljeća pne. Mikenska borna kola razlikovala su se od onih koje su koristile suvremene bliskoistočne države. Prema sačuvanim zapisima na linearu B, Knosos i Pil raspolagali su sa nekoliko stotina dvokolica. Najčešći tip mikenskih dvokolica bila je "dvostruka kočija", koja se pojavila sredinom 15. stoljeća pne. U 14. stoljeću pne. pojavila se lakša verzija, "kočija s prečkama", koja je imala otvorenu kabinu i koja se najvjerojatnije koristila kao prijevoz na bojnom polju, a ne kao borbeno vozilo.
Brodovi
Najčešći tip mikenskog plovila, sudeći prema sačuvanim umjetničkim prikazima, bila je galija na vesla s dugim i uskim trupom. Oblik trupa konstruiran je na način da maksimalizira broj veslača. Dakle, mogla se postići veća brzina bez obzira na vjetar. Iako je galija imala jarbol i jedro, bila je manje efikasna kad je plovila na vjetar. Mikenska galija nudila je određene prednosti. Iako je bila lakša u usporedbi s jedrenjakom Minojaca s Krete, mogla je primiti više veslača. Njezin upravljački mehanizam bio je trokutasto upravljačko veslo, preteča potonjeg upravljačkog vesla iz arhajskog doba.
Ratovanje
Oko 1450. pne. Grčka je bila podijeljena u niz ratničkih kraljevstava, od kojih su najvažnija imala svoja središta u Mikeni, Tirintu, Pilu i Tebi. Krajem 15. stoljeća pne. ova ratoborna civilizacija zamijenila je na Egejskom moru nekadašnju civilizaciju minojskih Krećana. Tako su Mikenjani počeli graditi svoju pomorsku moć na Egejskom moru, šireći se prema egejskim otocima i maloazijskoj obali. Ratoborna priroda Mikenjana bila je vjerojatno presudan faktor u diplomatskim odnosima koje su održavali s drugim silama kasnog brončanog doba. Mikenski ratnici također su unajmljivani kao plaćenici u stranim vojskama, poput egipatske.
Suvremeni hetitski tekstovi ukazuju na prisutnost zemlje Ahhiyawa, koja je ojačala svoj položaj u zapadnoj Anadoliji od oko 1400. pne. do oko 1220. pne. Za ime Ahhiyawa danas se općenito drži da predstavlja hetitski naziv za mikensku Grčku i da je ekvivalentan nazivu "Ahejci" kod Homera. U tom su razdoblju kraljevi zemlje Ahhiyawa očito bili u mogućnosti parirati hetitskim kraljevima i na vojni i diplomatski način. Ahhiyawa se miješala u maloazijske poslove, podupirući pobune protiv Hetita ili lokalne vazalne vladare, koje je kralj zemlje Ahhiyawa koristio kao agente za proširenje svog utjecaja. Jednom prilikom, oko 1400. pne., Attarsiya (mogući hetitski prijevod za Atreja) pokrenuo je pohod s vojskom čiju su udarnu pesnicu predstavljale dvokolice te napao područja koja su bila pod hetitskim utjecajem. Kasnije je Attarsiya napao otok Alashiya (Cipar) zajedno s nizom svojih saveznika iz Male Azije. Napadači su naposljetku preuzeli kontrolu nad tim otokom i svrgnuli tamošnju hetitsku vlast. Pohodi koje je Attarsiya poduzeo predstavljaju najranije zabilježeno vojno djelovanje mikenske Grčke protiv Hetita. Sukob Hetita i naroda Ahhiyawa kod Wiluse, što je hetitsko ime za Troju, u 13. stoljeću pne. možda je pružilo povijesni temelj za tradiciju o trojanskom ratu.
Oko 1250. pne. u raznim središtima kontinentalne Grčke zabilježen je prvi val razaranja, do koga je došlo iz razloga koje arheolozi ne mogu identificirati. Čini se da su ti incidenti pokrenuli masovno jačanje i širenje utvrda na različitim mjestima. U nekim je slučajevima bila dogovorena i izgradnja podzemnih prolaza koji su vodili do cisterni pod zemljom. Ipak, čini se da niti jedna od ovih mjera nije spriječila konačno uništenje mikenskih središta u palačama, do kojeg je došlo u 12. stoljeću pne. Razlozi koji su doveli do propasti mikenske kulture i dalje su predmet žive rasprave među znanstvenicima. Dvije najčešće teorije jesu seoba stanovništva i unutarnji sukob.
Nasljeđe
Zbog informacija koje su pružali grčki epovi, a posebno Homerova Ilijada i Odiseja, ovo se vremensko razdoblje grčke povijesti smatralo razdobljem ratnika-heroja, koji su poduzimali razne vojne pohode u Grčkoj i susjednim područjima. Homerski epovi o mikenskim Grcima ostavljaju dojam kao o svadljivim ljudima i ratničkoj eliti, kojoj je osobna čast bila najveća vrijednost.
Malá Poľana
Malá Poľana je naseljeno mjesto u okrugu Stropkov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 115 stanovnika.
Sabotage (film, 1936)
Sabotage je britanski crno-bijeli filmski triler snimljen 1936. u režiji Alfreda Hitchcocka. Predstavlja ekranizaciju romana The Secret Agent anglo-poljskog pisca Josepha Conrada. Protagonistica filma, koju tumači Sylvia Sidney, je gospođa Verloc, supruga vlasnika kino-dvorane Karla Antona Verloca (koga tumači Oskar Homolka), koja ne zna da joj je muž, u stvari, operativac terorističke ćelije koja za račun neimenovane "strane sile" postavlja eksplozivne naprave po Londonu. Radnja prikazuje kako Scotland Yard razotkriva teroristički plan napada na podzemnu željeznicu, ali ne prije nego što on izazove tragične posljedice po porodicu Verloc.
North Star (Star Trek: Enterprise)
North Star je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 12. novembra 2003. godine. Radnja prikazuje kako posada Enterprisea pod krinkom istražuje planetu na kojoj su potomci Zemljana otetih od strane vanzemaljaca stvorili civilizaciju nalik na Divlji Zapad.
Sabotage (film, 1936)
Kritičari su Sabotage često znali tumačiti kao Hitchcokov komentar na političku situaciju u Evropi pred izbijanje drugog svjetskog rata, odnosno upozorenje od opasnosti koju predstavlja nacistička Njemačka i njeni sljedbenici u Britaniji i drugim zapadnim državama. Hitchock je, međutim, film nastojao "očistiti" od bilo kakvih političkih konotacija te je Verlocov lik, koji je u originalnom romanu nosio ime Adolf, preimenovan kako bi se izbjegle bilo kakve asocijacije s tadašnjim njemačkim vođom Adolfom Hitlerom. Iako je radnja, za razliku od romana, smještena u suvremeni London, Hitchcock joj je, zapravo, bio prilično vjeran, uključujući antologijsku scenu nošenja skrivene bombe koja se često navodi kao najbolji primjer Hitchcockovih tehnika stvaranja napetosti. Sabotage se, zbog sličnog naslova, često greškom zamjenjuje za Hitchcockov kasniji film Saboteur iz 1942. godine.
Jablonove (Bitča)
Jablonove je naseljeno mjesto u okrugu Bitča, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 864 stanovnika.
San Juan, Ocosingo
San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1255 m.
Beuren (Hochwald)
Bojren je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 941 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Bojren se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 545 metara. Površina opštine iznosi 18,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 941 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Eadgifu
Kraljica Eadgifu (staroengleski: Ēadgifu; 902. – nakon 955.) bila je kraljica Francuske kao druga supruga kralja Charlesa III Glupog, za kojeg se udala 919. Njihov je sin bio kralj Louis IV.
Dommery
Domeri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Šarlvil Mezjer.