cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rottenbuch
Rotenbuh je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Vajlhajm-Šongau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.793 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9190145.
Danijel Premerl
Nogometaš
Bio je jedini nogometaš koji je nastupio za sve najbolje zagrebačke klubove do 1941. godine (HAŠK, Viktorija, Concordia i Građanski jedini zagrebački klubovi koji su se natjecali u završnicama prvenstva Jugoslavije 1923.-1940.). Igrao za reprezentaciju Jugoslavije s kojom je nastupio na Olimpijskim igrama 1928. godine u Amsterdamu. S reprezentacijom Zagreba osvojio je 1925. i 1926. godine Zlatni pehar kralja Aleksandra. Prvenstvo Jugoslavije osvaja u sezonama 1930. (Concordia) i 1936./37. (Građanski).
Rottenbuch
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vajlhajm-Šongau Rotenbuh se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vajlhajm-Šongau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 763 metra. Površina opštine iznosi 31,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.793 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 57 stanovnika/km².
Danijel Premerl
Nogometni trener
Kao nogometni trener počeo je 1926. godine kada dolazi iz vojske i zbog namještenja prelazi iz HAŠK-a u Viktoriju za koju ujedno i igra. Uz posao bankovnog činovnika, trenerski posao nastavlja nakon završetka igračke karijere 1941. godine. Trenirao je zagrebačke klubove Makabi, Ferariju i Tekstilac, te Dravu (Ptuj), vinkovački Dinamo i Zvečevo iz Slavonske Požege.
Zanimljivosti
Jednom prilikom je odigrao tri nogometne utakmice u jednom danu. Prijepodne nogometnu utakmicu u prvenstvu škole (Gimnazija – Građevinska škola 9:0), a poslijepodne dvije međunarodne, juniorsku i seniorsku utakmicu za HAŠK (HAŠK – Union Žižkov), te su ga često u novinama crtali s automobilskim kotačima. Prilikom gostovanja Concordije u Berlinu odbio je ponudu Herthe od milijun tadašnjih dinara da bude njihov član.
Amado, Arizona
Amado je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 295 stanovnika.
Campagnac-lès-Quercy
Kampanjak le Kersi je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Sarla la Kaneda.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 293 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 290 metara (maksimalnoj 345 m, a minimalnoj 135 m).
East Canton, Ohio
Ist Kanton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.591, što je 38 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ilija Crijević
Ilija Crijević (lat. Aelius Lampridius Cervinus, rođen 1463. u Dubrovniku, umro 1520. u istom gradu) bio je hrvatski latinista, humanista, pesnik i leksikograf, mlađi savremenik Marka Marulića i glavni predstavnik dubrovačkog humanističkog kruga. Školovao se u Dubrovniku, Ferrari i Rimu, a 1485. godine postao je članom Akademije na Kvirinalu.
Tokom svog boravka u Rimu napisao je i svoje glavne radove: raspravu o Vergiliju, latinski enciklopedijski rečnik (Lexicon) i niz pesama, pretežno erotskog sadržaja, koje je inspirisala ljubav prema obrazovanoj ali preslobodnoj Rimljanki Flaviji. U tim pesmama Crijević se pokazuje kao pravi humanistički pesnik: učenost i samostalno oponašanje antičkih i humanističkih pesnika prepliće se s naglašenom osećajnošću i ljubavnom čežnjom, u čemu ponekad ide i dalje od svoga glavnog uzora Katula. Poput Katula, Crijević peva o različitim fazama i oblicima ljubavnog zanosa: od zaljubljenosti preko ljubomore gotovo do mržnje zbog prezrene ljubavi. Godine 1484. bio je za ove svoje erotične pesme ovenčan lovorovim vencem (poeta laureatus).
Bosentan
Bosentan je dualni antagonist endotelinkog receptora koji se koristi za lečenje plućne hipertenzije. On je prodaji u SAD-u, Evropskoj Uniji i drugim zemljama pod imenom Tracleer od strane kompanije Actelion Farmaceutikal.
Ilija Crijević
U kodeksima Vatikanske biblioteke, osim erotskih pesama, sačuvane su i ode, elegije, himne i epigrami, epistole i rasprave različitih sadržaja.
Bosentan
Mehanizam dejstva
Bosentan je kompetitivni antagonist endotelin-1 na endotelin-A (ET-A) i endotelin-B (ET-B) receptorima. Pod normalnim uslovima, vezivanje endotelina-1 za ET-A ili ET-B receptore izaziva pulmonarnu vazokonstrikciju. Blokiranjem te interakcije, bosentan umanjuje pulmonarni vaskularni otpor. Bosentan ima neznatno veći afinitet za ET-A nego ET-B.
Ilija Crijević
Tri godine kasnije vratio se u rodni Dubrovnik, gde je zatim vršio razne manje službe: bio je gradski pravobranilac, kastelan u Stonu, vicerektor škola, kastelan pogranične tvrđave Sokol itd. Prešavši u sveštenički stalež, postaje rektor dubrovačkih škola i kanonik. Njegov pesnički rad u kasnijim godinama ima uglavnom prigodnički karakter.
Nedovršen mu je ostao spev O Epidauru (De Epidauro). I u tom spevu i u svojim manjim pesmama, posebno odama, Crijević se pokazuje i kao pesnik svog rođenog grada koga odlikuje i vrsni talenat za opisivanje prirodnih lepota, među kojima su posebno upečatljivi krasni opisi Lopuda i Rijeke Dubrovačke. Svoj grad poredi pesnik sa drevnim Rimom, a svoje sugrađane naziva Kviritima.
Kao i neki drugi hrvatski humanisti, Crijević se veoma negativno odnosio prema narodnom jeziku, uveren da je latinski jedini dostojan da bude književni jezik, premda su davno pre njega književnosti na narodnim jezicima dale velika dela, naročito u Italiji (Dante, Petrarca, Boccaccio). Crijevićeva dela, osim tri epigrama, nisu bila štampana za vreme njegova života: sav njegov opus nalazio se u Vatikanskoj biblioteci (Cod. Vat. Lat. 1678, 2939), a Lexicon u biblioteci Marciana u Veneciji.
Besokatra (Madagaskar)
Geografske karakteristike
Rijeka Besokatra izvire u podnožju vrha Velika Bésokatra u Masivu Ambohitra (1 475), na nadmorskoj visini od 1 100 m (10 km jugozapadno od gradića Ambohitra).
Od izvora Besokatra teče isprava na sjever u dubokom kanjonu, pored tri vrha Andhranotsiamalona i lagano zavija prema zapadu obilazeći planinu Bianentsindra u veličanstvenom klancu, uklesanom u bazalte stijene. Korita prepunog velikih kamenih blokova, koju njegove divlje vode valjaju i drobe na svom putu u dolinu. U tom dijelu korito rijeke je osobito strmo sa jednim vodopadom.
Do 300 m nadmorske visine, Besokatra je pravi planinski brzak, mijenja karakter, na nadmorskoj visini od 100 m, između mjesta Betankilotrabe i Besokatra, Besokatra ulazi u obalnu ravnicu- Nivato. Odatle pa sve do ušća u Zaljevu Rigni, rijeka ima široko korito. Dvije najveće pritoke s lijeve strane, su joj Antsahasifotra i Sakarami a sa desne Sandrambata i Sandrangotiki. Rijeka Besokatra ima ušće u Indijski ocean u Zaljevu Rigni, udaljeno svega 200 metara do ušća potoka Sankazo.
Ukupna duljina rijeke Besokatra je 40 km, a površina njegova sliva je oko 3300 km².
Nestorijanstvo
Nestorijanstvo ili nestorijanizam je kršćansko učenje o Isusovoj dualnosti, tj. da je Isus postojao kao dvije ličnosti - Isus čovjek i Isus Sin Božji. Ovo učenje se pripisuje Nestoru, Patrijarhu Konstantinopoljskom (c. 386-451). Na Ekumenskom saboru u Efesu, 431., ovo učenje je proglašeno heretičkim, a sukob oko ovog gledišta je doveo do nestorijanskog raskola, pri kojem se Asirska istočna crkva odvojila od Bizantijske crkve.
Fontebruna, Pescara
Fontebruna je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
August Bivec
August Bivec je bivši hrvatski nogometaš.
Za jugoslavensku reprezentaciju zaigrao je jedan put. To je bilo na utakmici 6. kolovoza 1933. godine protiv Čehoslovačke u Zagrebu.
East Point, Georgia
Ist Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 33.712 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 33.712 stanovnika, što je 5.883 (14,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Saladinova citadela
Historija
Utvrda na ovom mjestu je postojala još u 1. mileniju pne., za vrijeme Feničana, koji su je predali Aleksandru Makedonskom 334. pne. Prema predaji, Aleksandar je nakon neuspješne opsade utvrde sanjao Herkula koji mu je pokazao gdje se nalazi njegova toljaga s kojom je uspio probiti vrata utvrde.
Za utvrdu se ponovno čuje tek u 10. vijeku kada je bizantski car Ivan I. Cimiskije osvojio od alepske dinastije Hamdaninda, i dao izgraditi njene zidine. Početkom 12. vijeka zauzeli su je križari, te se već 1119. godine spominje kao posjed Roberta Saonskog koji ga je dobio od kneza Antiohije, Rogera od Salerna. Današnji oblik utvrde je većinom nastao tada, a bila je poznata kao jedina kojom nisu upravljali viteški redovi, niti Ivanovci niti Templari.
U srpnju 1188. godine utvrdu je osvojio muslimanski vojskovođa Saladin, po komu je kasnije i dobila ime. Od tada je njome upravljala Nasr al-Dinova plemićka obitelj Manguviri, koji su je predali egipatskom sultanu Bajbarsu 1273. godine. Kratko vrijeme, od 1280., njome je vladao lokalni vladar Sonkor al-Aškar, ali su je Mameluci ponovno osvojili 1287. godine.
Odlike
Najznamenitija osobitost utvrde je jarak dubok 28 metara koji su, najvjerojatnije još Bizantinci isklesali u živoj stijeni. On je dug 156 metara, širok je 14 do 20 metara, i ima samo jako uski stub usred jarka koji je služio kao potporanj za pokretni most do glavnog, južnog portala utvrde. S desne strane ulaza se nalazi križarski toranj, te još jedan samo par metara dalje, pored velike cisterne za vodu i skladišta za hranu. Ova utvrđena vrata imaju 5 m debele zidove i površinu od gotovo 24 m². Na sjevernoj strani se nalaze vrata od kojih se spuštao pokretni most preko jarka.
Iranska Pro Liga 2004./05.
Iranska Pro Liga 2004./05. bila je četvrta sezona Iranske Pro Lige, najviše iranske nogometne lige.
Konačna ljestvica
Konačna ljestvica Iranske Pro Lige za sezonu 2004./05.
Loma Linda East, Starr County, Texas
Loma Linda Ist je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Teksas.
Beugnies (Sever)
Benji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 522 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 192 metara (maksimalnoj 219 m, a minimalnoj 179 m).
Ca' Peraro, Padova
Ca' Peraro je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Krak des Chevaliers
Krak des Chevaliers (karak je na sirjačkom "utvrda", dok je des Chevaliers na francuskom "Viteška"), na arapskom poznata kao Qal'at al-Ḥiṣn al Akrad (قلعة الحصن‎, "Utvrda Kurda"), je križarska utvrda u Siriji i jedan od najvažnijih sačuvanih tvrđava srednjeg vijeka. Nalazi se 40 km zapadno od grada Homsa, u blizini granice s Libanonom.
Utvrda je trenutačno u vlasništvu sirijske vlade, a od 2006. godine je zajedno s utvrdom Qal’at Salah El-Din, upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji kao "najvažniji primjer razmjene utjecaja i evolucije fortifikacijske arhitekture na Bliskom istoku tokom bizantskog, križarskog i islamskog razdoblja". mini|lijevo| Krak des Chevaliers s okolicom
Historija
mini|lijevo| Izgled utvrde u srednjem vijeku
Prva utvrda na strateškom položaju na brdu visokom 650 metara u prolazu Homs (tzv. "Vrata Sirije"), između planinskih vijenaca Antilibanona i An-nusajrijah, na putu od Antiohije za Bejrut i Sredozemlje, izgrađena je 1031. godine za emira Alepa. Ta utvrda je bila značajno drukčija od današnje: imala je samo jedan red zidina i to na mjestu današnjih unutarnjih zidina. Tokom Prvog križarskog rata, 1099. godine zauzeo ga je Raymond IV., vojvoda Toulousea koji ga odmah napušta zbog marša prema Jeruzalemu.
God. 1110., ponovno ga zauzima Tankred Galilejski, a 1142. godine Raymond II., vojvoda Tripolija ga daruje vitezovima Ivanovcima u čijem posjedu ostaje do 1271. godine kao njihov stožer. Od 1150. godine biva proširen i temeljito obnovljen, te je u njemu moglo boraviti oko 50-60 vitezova i 2,000 vojnika pješaka. God. 1163., neuspješno ga je opsjedao Nur ad-Din, a do 1170. godine Ivanovci su završili njegove zidine i postali su neovisna sila na granici s muslimanima. Koncem 12. i početkom 13. stoljeća nekoliko potresa je nagnalo Ivanovce na popravke zidina.
Tokom neuspješne opsade utvrde 1188. godine, Saladin je zarobio kaštelana utvrde koji je odveden do vrata i natjeran da naredi njihovo otvaranje.
God. 1217., tokom Četvrtog križarskog rata, Hrvatsko-ugarski kralj Andrija II. je dao dodatno utvrditi vanjske zidine i plaćao je stražarske ophodnje.
Dana 8. travnja 1271. godine, utvrdu je osvojio mamelučki sultan Bajbars uz pomoć teških katapulta i mangonela, ali i prijevare. Naime, Bajbars je osigurao da dao branitelja dođe falsificirano pismo od križarskog zapovjednika u Tripoliju koji im naređuje da predaju utvrdu. Bajbars je iskoristio Krak de Chevaliers kao svoj stožer u napadu na Tripoli, a ivanovsku kapelu je pretvorio u džamiju.
God. 1935., utvrdu je kupila francuska vlada i otpočela je njezinu obnovu. mini|lijevo| Unutarnje zidine
Odlike
Današnji izgled, ova najveća križarska utvrda je dobila od 1150. do 1250. godine kada su izgrađene vanjske zidine, debele oko 3 m, sa sedam stražarskih tornjeva, zidina debelih 8-10 metara, koje su zatvarale koncentrični krug oko unutarnjih zidina. Unutarnje zidine su na dnu utvrđene talusom (kosim zidovima), a između vanjskih i unutarnjih zidna nalazila se velika otvorena cisterna koja se opskrbljivala akveduktom izvan utvrde. Od istočne strane dvorišta do portala unutarnjih zidina vodi krivudava rampa koja se lako mogla braniti s unutarnjih zidina. Zgrade u unutarnjem dvorištu su izgrađene u gotičkom stilu s prijemnom dvoranom, kapelom (s rijetkim sačuvanim križarskim freskama), nadsvođenim štalama (koje su mogle primiti stotine konja) i 120 metara dugim skladištem. Na vanjskim stijenama utvrde postojala su i druga skladišta i štale, uklesne u stijene. Neki pretpostavljaju da su u ovoj utvrdi Ivanovci mogli pretrpjeti opsadu punih pet godina.
Mamelučki Sultanat (Kairo)
Mamelučki Sultanat stvoren je 1250. kada su bivši robovi Mameluci osvojili Egipat zamijenivši slabi Ajubidski sultanat i ostatke Fatimidskog kalifata. Završili su ono što je počeo Saladin: osvojili su sve križarske posjede na Levantu i odbili napade Mongola na Siriju i Egipat. Potrajali su nešto manje od 300 godina kada je sultanat 1517. ukinuo osmanski sultan Selim I.
Ratovi protiv Mongola
Mameluci su imali dvije dinastije: dinastiju Bahrija (od arapski Bahr što znači more jer su potjecali s obala Nila) (1250. - 1390.) koja se odmah morala suočiti s Mongolskim carstvom. Mongolsko carstvo se protezalo od Tihog oceana preko Koreje, Kine, Rusije i Perzije pa to nipošto nije bio lak zadatak. Ali, 1260. kod Ain Jaluta Mameluci su pobijedili Mongole i istjerali ih iz Sirije.
Ratovi protiv križarskih država
Upravo je dinastija Bahrija uništila sve križarske države. Naime sultan Baibars ( umro 1277.) je 1268. ušao u Antiohiju uništivši kneževinu Antohiju. Baibarsov sin Kalavun al - Alfi (umro 1290.) je 1289. uništio kneževinu Tripoli i podigao mnoge spomenike u Kairu. Njegov je sin al - Khalil je Akru, poslijednju križarsku utvrdu na Levantu 1291. uništio. Tako su prestale postojati sve križarske države, a 3 od 5 su uništili Mameluci.
Rat protiv Portugalaca i Osmanlija
Godine 1382. dinastija Burğa je zamijenila dinastiju Bahrija. Kaitbaj (umro 1495.) uspio sačuvati status quo, ali je njegov naslijednik Kansuh objavio rat Portugalcima. Imao je nekoliko početnih uspjeha, ali je poražen i ubijen kod Alepa 1516. Naslijedio ga je Tumanbej. Osmanski sultan Selim I. mu je objavio rat. Ljudi su bili nezadovoljni tako da je Selim već 1517. osvojio Kairo i tako je sultanat prestao postojati.
Rumski Sultanat
thumb|285px|Rimski sultanat i okolne zemlje oko [[1200.]] Rimski sultanat ( [Saljūqiyān-e Rūm]) je službeno ime za državu kojom su od 1071. pa do 1307. vijeka na području današnje Male Azije vladali Turci Seldžuci, dok su u to praktički isto vreme drugi ogranci Turaka Seldžuka vladali u svojim drugim državama na području Centralne Azije i Bliskog istoka. Najčešće se u balkanskim krajevima koristi ime Sultanat Konije ili Ikonijski sultanat po gradu Konya koji je bio prestolnica s kratkim prekidima između 1097 i 1307.
Nonakosan
Nonakosan je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 408,787 Da.
Rottenburg an der Laaber
Rotenburg an der Laber je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Landshut. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.605 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9274176.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Landshut Rotenburg an der Laber se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Landshut. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 453 metra. Površina opštine iznosi 90,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.605 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Anegam, Arizona
Anegam je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 151 stanovnika.
BIIE-0246
BIIE-0246 je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima, i koji deluje kao potentan i selektivan antagonist neuropepdnog Y receptora Y2. On je bio jedan od prvih ne-peptidnih Y2-selektivnih antagonista, i još uvek je jedno od najšire korišćenih oruđa za izučavanje tog receptora. Pomoću njega je demonstrirano da Y2 ima ulogu presinaptičkog autoreceptora koji ograničava dalje oslobađanje neuropeptida Y, kao i da modulira oslobađanje dopamina i acetilholina. Bilo je pokazano da utiče na ponašanje životinja. Ovaj materijal umanjuje alkoholni utrošak kod zavisnih pacova kao i anksiolitičke efekte. Dok bi selektivni Y2 agonisti trebalo da budu korisni kao anoreksici, BIIE-0246 nema uticaja na apetit.
Manassa, Colorado
je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 991, što je 51 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ramello, Vercelli
Ramello je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
London, Arkansas
Landon je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.039, što je 114 (12,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rotthalmünster
Rotalminster je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Pasau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.003 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9275143.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Pasau Rotalminster se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Pasau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 340–485 metara. Površina opštine iznosi 44,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.003 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 112 stanovnika/km².
Rocca d'Arce, Frosinone
Rocca d'Arce je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 479 m.
Antares, Arizona
Antares je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 126 stanovnika.
Teatar po državama
Ovo je popis članaka o teatru za sve države svijeta.
Vidi još: Popis država
A
Afganistan - Albanija - Alžir - Andora - Angola - Antigva i Barbuda - Argentina - Teatar Armenije - Australija - Austrija - Azerbejdžan
B
Bahami - Bahrein - Bangladeš - Barbados - Belgija - Belize - Benin - Bjelokosna Obala - Bjelorusija - Bocvana - Bolivija - Bosna i Hercegovina - Brazil - Brunej - Bugarska - Burkina Faso - Burma (danas Mianmar) - Burundi - Butan
C
Cipar - Crna Gora
Č
Čad - Češka - Čile
D
Danska - Dominika - Dominikanska Republika
DŽ
Džibuti
E
Egipat - Ekvador - Ekvatorska Gvineja - Eritreja - Estonija - Etiopija
F
Fidži - Filipini - Finska - Francuska
G
Gabon - Gambija - Gana - Grčka - Grenada - Gruzija - Gvajana - Gvatemala - Gvineja - Gvineja Bisau
H
Haiti - Honduras - Hrvatska
J
Jamajka - Japan - Jemen - Jordan - Jugoslavija - Južni Sudan - Južnoafrička Republika - Južna Koreja
K
Kambodža - Kamerun - Kanada - Katar - Kazahstan - Kenija - Kina - Kirgistan - Kiribati - Kolumbija - Komori - Kongo, vidi Demokratska Republika Kongo (bivši Zair) i Republika Kongo - Koreja, vidi Sjeverna Koreja i Južna Koreja - Kostarika - Kuba - Kukovi otoci - Kuvajt
L
Laos - Lesoto - Letonija - Libanon - Liberija - Libija - Lihtenštajn - Litva - Luksemburg
M
Madagaskar - Mađarska - Makedonija - Malavi - Maldivi - Malezija - Mali - Malta - Maroko - Maršalovi otoci - Mauritanija - Mauricius - Meksiko - Mianmar - Mikronezija - Moldavija - Monako - Mongolija - Mozambik
NJ
Njemačka
O
Obala Bjelokosti, vidi Bjelokosna Obala - Oman
P
Pakistan - Palau - Palestina - Panama - Papua Nova Gvineja - Paragvaj - Peru - Poljska - Portoriko - Portugal
R
Ruanda - Rumunjska - Rusija
S
Salvador - Samoa - San Marino - Saudijska Arabija - Sejšeli - Senegal - Sijera Leone - Singapur - Sirija - Sjedinjene Američke Države - Sjeverna Koreja - Slovačka - Slovenija - Solomonski Otoci - Somalija - Srbija - Srednjoafrička Republika - Sudan - Surinam - Svazi - Sveta Lucija - Sveti Kristofor i Nevis - Sveti Toma i Princip - Sveti Vincent i Grenadini
Š
Španjolska - Šri Lanka - Švedska - Švicarska
T
Tadžikistan - Tajland - Tajvan - Tanzanija - Togo - Tonga - Trinidad i Tobago - Tunis - Turkmenistan - Turska - Tuvalu
U
Uganda - Ujedinjeni Arapski Emirati - Ukrajina - Urugvaj - Uzbekistan
V
Vanuatu - Vatikan - Velika Britanija - Venezuela - Vijetnam
Z
Zair, vidi Demokratska Republika Kongo - Zambija - Zapadna Sahara - Zapadna Samoa, vidi Samoa - Zelenortska Republika - Zimbabve
Vienna Bend, Louisiana
Vijena Bend je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.251.
RK Željezničar Sarajevo
Historija
Poslije Borca iz Banja Luke, Željezničar je jedan od najuspješnijih klubova u BiH. Bili su prvaci jugoslavije 1978. godine, što je ujedno najveći uspjeh kluba. Ušli su i u finale evropskog EHF kupa gdje su izgubili od njemačkog Gummersbacha. Poslijeratni period je bio manje uspješan, pa tako Željezničar nikada nije osvojio neku titulu, iako su u nekoliko navrata bili veoma blizu. Klub je povremeno igrao i u evropskim EHF kupovima. Prije nastanka i osnivanja 1970.godine Rukometni klub Željezničar prije zvao je se klub Mlada Bosna.Osnivač Rukometnog kluba i predlagač imena kluba Mlada Bosna bio je Srđan Praljak-Šjor, prvi predsjednik kluba Mlada Bosna bio je Ismet Mujezinović, a prvi trener kluba bio je Milan Vranić, a igrač Hakija Hadžiahmetović.
Biološki fakultet Univerziteta u Beogradu
Biološki fakultet Univerziteta u Beogradu postoji kao nezavisan fakultet od 1995. godine, iako tradicija predavanja biologije i postojanja bioloških odseka u Beogradu postoji još od 1853. godine, od početka rada Liceja Kneževine Srbije. Fakultet pruža obrazovanje za budući nastavni i naučni kadar, i to za tri biološka profila: biologija, molekularna biologija i fiziologija, ekologija i zaštita životne sredine. Studije su organizovane na tri nivoa: osnovne akademske, master akademske i doktorske akademske studije. Kuriozitet je da fakultet ne poseduje sopstvenu zgradu, već se nastava odvija na nekoliko mesta u gradu.
Cunèges
Kinež je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 255 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 87 metara (maksimalnoj 128 m, a minimalnoj 36 m).
Dubravka Lakić
Dubravka Lakić je srpska filmska kritičarka koja od 1989. piše za list Politika, član Evropske Akademije za film EFA, podpresednik Federacije kritičara zemalja Evrope i Mediterana FEDEORA, član Međunarodne federacije filmskih kritičara FIPRESCI, selektor internacionalnog porograma festivala Cinema City IFF Novi Sad, član Saveta beogradskog festivala dokumentarnog filma Beldocs i član UO FCS...
Rođena je u Beogradu, gdje je godine 1983. diplomirala žurnalistiku na Fakultetu političkih nauka. Karijeru je započela 1982. na Programu 202 Radio-Beograda. Od 1995. do 1997. je na TV Politika uređivala filmsku emisiju In Medias Res, a od 2000. do 2004. emisiju Kino klub, također na programu TV Politika.
Internacionalna karijera
Osim po svojim kritikama i kontinuiranom praćenju događaja na međunarodnoj sceni već 3 decenije, Dubravka Lakić je poznata po svojim brojnim intervjuima i ličnim susretima sa velikanima i veličinama svetske kinematografije. Kako na sceni međunarodne filmske kritike uživa veliki ugled, u dosadašnjoj karijeri bila je birana za člana ili predsednicu žirija na internacionalnim filmskim festivalima Cannes, Berlin, Venice, San Sebastian, Thessaloniki, Pusan, Tromsø, Bergen, Sofia, Koper, Pula...
Festivali
Na domaćoj sceni poznata je kao autor evropskog koncepta Palić Film Festivala, na kojem je bila selektor (2005,2006,2007) glavnog i paralelnog programa „Paralele i sudari“ i ustanovila nagradu Tolerance Award za najbolji film jugoistočne Evrope, kao i po tome što je osnovala nagradu „Eritrocit“ za najbolji film programa „Evropa van Evrope“ beogradskog FEST-a, čiji je član Saveta bila četiri godine (2004-2008).
Nagrade
Dubravka Lakić je dobitnik Zlatne značke Kulturno-prosvetne zajednice Srbije za doprinos domaćoj kinematografiji (1998) i dobitnik ZLATNOG BEOČUGA ( 2002) za izuzetan doprinos propagiranju filmske umetnosti i razvoju pisane filmske misli
Breil (Men i Loara)
Brej je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 309 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,09 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 81 metar (maksimalnoj 119 m, a minimalnoj 60 m).
Occupy Wall Street
thumb|250px|Demonstracije na ulicama New Yorka 1. oktobra 2011.
Occupy Wall Street ( ili Okupirajmo Wall Street) je naziv za kontinuiranu protestnu akciju koja se od 17. septembra odvija na ulicama New Yorka, odnosno demonstracije protiv vodećih američkih banaka i multinacionalnih korporacija koje njihovi sudionici drže odgovornima za naglo osiromašenje svjetskog stanovništva i druge štetne efekte globalne financijske krize. Akciju je 17. septembra započela kanadska antikonzumeristička organizacija Adbusters, a s vremenom joj se priključio niz drugih pojedinaca i organizacija, uglavnom pripadnika američke radikalne ljevice, a logističku podršku im je pružila i svjetska haktivistička organizacija Anonymous. Iako organizatori tvrde da će se demonstracije, u obliku "okupacije" javnih površina nastaviti dok "se ciljevi ne ostvare", ti ciljevi još uvijek, prema njihovim riječima "nisu formulirani"; neki od sudionika su, pak, naveli da se oni prvenstveno odnose na nastojanje da se ukloni štetni uticaj krupnog kapitala, oličenog o tvrtkama na Wall Streetu, na američku politiku, odnosno da se najbogatijim pojedincima i tvrtkama nametnu visoki porezi i tako prikupljenim sredstvima održe federalni socijalni programi i izbjegnu rezovi izazvani ekonomskom krizom i budžetskim deficitom. Neki od tih ciljeva su uobličeni u sloganu "Mi smo 99 %" kojim se ističe društvena nejednakost u SAD, odnosno činjenica da "1 %" ili maleni broj građana SAD drži u svojim rukama daleko veći udio društvenog bogatstva.
Organizatori su naveli kako im je uzor za akciju Arapsko proljeće, odnosno da nastoje, koristeći iste metode, provesti revoluciju nalik na revoluciju u Egiptu početkom 2011. Van Jones, ljevičarski aktivist i bivši visoki funkcionar Obamine administracije, koji se priključio protestima, najavio je kako će se protesti pretvoriti u "Američku jesen". Na demonstracijama se okupljalo između nekoliko stotina do nekoliko hiljada ljudi i uglavnom nisu zabilježeni nikakvi ozbiljni incidenti. Izuzetak je predstavljalo policijsko bacanje paparnog spreja u lice tri demonstrantice 24. septembra (a što je demonstrantima donijelo brojne simpatije u međunarodnoj javnosti) te masovno hapšenje 700 demonstranata koji su 1. oktobra 2011. blokirali Bruklinski most. Organizatorima su, u različitoj mjeri, podršku dale brojne javne ličnosti - među kojima se ističu sineast Michael Moore, glumica Susan Sarandon, lingvist Noam Chomsky i slovenački filozof Slavoj Žižek - kao i sindikati, uz čiju pomoć je organiziran marš solidarnosti 6. oktobra na kojem je učestvovalo 15.000 ljudi. Dio komentatora smatra kako je protestna akcija u New Yorku prvi ozbiljniji odgovor američke ljevice i demokrata na akcije desnih populista okupljenih u Pokret čajanke.
U drugoj polovici oktobra i početkom novembra je pokret došao u krizu, s obzirom da je dolazak jeseni, odnosno hladnog vremena trajni boravak na ulici učinio nepraktičnim; logističkim i drugim problemima, koje se pokušalo riješiti dijeljenjem vreća za spavanje i organiziranjem šatorskog naselja, pridružili su se sigurnosni problemi vezani uz infiltraciju beskućnika i uličnih kriminalaca, a negativni publicitet su izazvali medijski napisi o intenzivnoj trgovini drogom, pljačkama, silovanjima, tučnjavama i frakcijskim sukobima. "Okupacija" Wall Streeta je izazvala i negativnu reakciju stanara okolnih zgrada i vlasnika lokalnih trgovina, koji su zahtijevali da se demonstranti isele iz. 16. novembra 2011. je gradonačelnik Michael Bloomberg naredio da se Park Zucotti - neslužbeno sjedište pokreta - iseli; kasnije je izjavio da će ga demonstranti moći koristiti za protestne akcije, ali da više u njega neće smjeti donositi šatore niti vreće za spavanje.
Sestrinske "Okupiraj" akcije
Protesti u New Yorku su izazvali slične demonstracije i protestne akcije po američkim gradovima, koje su također preuzele naslov "Occupy" ("Okupiraj"). One su se proširile i izvan američkih granica te kulminirale u globalnim protestima održanim 15. oktobra 2011. širom svijeta; među njima su najmasovnije bile demonstracije u Barceloni gdje se okupilo 350.000 ljudi, a najnasilnije u Rimu gdje su zabilježeni žestoki sukobi demonstranata sa policijom, te paljenje automobila, demoliranje banaka i crkava.
Marko Doranić
Egon Wasserlauf - Marko Doranić (Gubaševo, Veliko Trgovišće, 22. studenog 1901. - Zagreb, 21. travnja 1971.), hrvatski nogometaš, odbornik HAŠK-a i diplomirani pravnik. Po rođenju nosi ime Egon Wasserlauf, a 1926. godine se pokrštava i mijenja ime u Marko Doranić.
Igračka karijera
Nogomet počinje igrati 1917. godine u raznim momčadima za pomoć “Crvenom križu“. Za HAŠK igra od 1919. godine kao junior, a član prve momčadi i standardni igrač postaje 1920. godine. Na poziciji desnog braniča igra od 1921. godine kada je s HAŠK-om dva puta za redom osvojio naslov prvaka Zagreba (1920./21. i 1921./22.), te pokal Jugoslavenskog nogometnog saveza 1923. godine. Bio je osrednjeg rasta, tehničar, te vrhunski uigran s preciznim dodavanjima. Na državnom prvenstvu 1927. godine nastupa pod novim imenom (u zapisnicima se spominje kao Wasserlauf, a u zagradama piše Doranić). Zadnji nastup imao je 4. srpnja 1927. godine (HAŠK - BSK 4:3).
Pravnik
Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Zagrebu 1933. godine. Kao sudac radio je od 1937. godine u Zagrebu, a nakon drugog svjetskog rata kratko vrijeme u Pisarovini. 1948. godine bio je predsjednik vijeća u Sisku.
Nogometni djelatnik
Na jesen 1933. godine ulazi u Upravni odbor HAŠK-a kao odbornik, član vodstva nogometne sekcije. Član “Akademskog zbora“ postaje 1938. godine. Stalni djelatnik Upravnog odbora HAŠK-a, te po potrebi pročelnik nogometne sekcije ili njezin član, je od 1942. do 1945. godine. Bio je stalan i bliski suradnik Ice Hitreca.
Nonakozilna kiselina
Nonakozilna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 438,770 Da.
Ambohitra
Ambohitra znana i po svom francuskom nazivu Joffreville, je grad na sjeverozapadu Madagaskara od 5 000 stanovnika u Provinciji Antsiranana i Regiji Diana, administrativni centar Distinkta Antsiranana II, koji se nalazi 25 km južno od provincijskog središta Antsiranane.
Ambohitra je danas poznata kao polazni grad za ulaz u Nacionalni park Montagne d'Ambre / Ambohitra.
Historija
Ambohitru je 1903. osnovao, kao sjedište lokalne administracije, i mjesto za odmor kolonijalnih oficira, francuski pukovnik Joseph Joffre, po kome je dugo nosila ime. Tad su izgrađene prve veće građevine u mjestu zgrade uprave, škola, ambulanta.
thumb|left|240px|Kolonijalna kuća u Ambohitri
Geografske i klimatske karakteristike
Ambohitra leži na sjevernim obroncima Masiva Ambohitra (1 475), 25 km jugozapadno od provincijskog središta Antsiranane i mora. Gradić ima umjerenu tropsku klimu - s prosječnom temperaturom od 28 °C.
Transport i privreda
Ambohitra je udaljena 1,076 km od glavnog grada Antananarivo, s kojim je povezan nacionalnim cestama br. 7. i 4 preko Antsiranane. Ambohitra je grad u kome je većina aktivnosti vezana uz proizvodnju azijske trešnje liči, banana i povrća.
Većina stanovnika Ambohitre, njih 90 % bavi se poljoprivredom, a 8 % bavi se stočarstvom, u industriji upravi i uslugama radi 2 % stanovnika.
Na udaljenosti od desetak kilometaram u pravcu juga nalazi se Nacionalni park Montagne d'Ambre / Ambohitra, sa brojnim ugaslim vulkanskim kraterima, planinarskim jezerima i slapovima.
Cenn Fáelad mac Ailella
Cenn Fáelad mac Ailella (alias Cennfaeladh) (? -679) bio je irski plemić i učenjak, poznat po tome što je iznenada stekao neuobičajeno dobro pamćenje nakon što je teško ranjen u glavu u borbi.
Bio je član klana Cenél nEógain, unuk kralja Báetán mac Muirchertaiga i daleki potomak Niall Noígiallacha. Bio je u rodu sa svojim suvremenicima - kraljem Aldfrithom od Northumbrije i biskupom Cuthbertom od Lindisfarnea. Otac Ailill mac Báetán mu je ubijen, a i sam Cenn Faelad je umalo stradao nasilnom smrću zahvaljujući svom sudjelovanju u velikoj bitci kod Mag Ratha. Tada je dobio udarac u glavu, te je sa bojišta odveden u obližnji samostan Tomregan kako bi se oporavio. Prema tradiciji, u samostanu su se u to vrijeme nalazile tri škole - jedna za "latinsko znanje", jedna za irsko pravo i jedna za irsku poeziju.
Kada se oporavio, Cenel Faelad je, prema predaji, mogao ponoviti svaku riječ koju su redovnici i njihovi učenici recitirali, odnosno "udarac mu je izbacio zaboravljanje iz glave". Zbog toga je postao učen čovjek, odnosno jedan od najvećih mudraca svog vremena. Svoja znanja je počeo bilježiti u knjige. Jedan tekst koji mu se pripisuje se danas čuva u Dublinu.
Littlestown, Pennsylvania
Litltaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.434, što je 487 (12,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Saharenana (Madagaskar)
Saharenana je jedna od rijeka Sliva Masiva Ambre na krajnjem sjeveroistoku Madagaskara duga 52 km.
Geografske karakteristike
Rijeka Saharenana izvire oko 1 km kod mjesta Col des Fougeres, ispod vrha Mala Besokatra u Masivu Ambohitra (1 475), na nadmorskoj visini od 1 100 m (desetak km jugozapadno od gradića Ambohitra). Od izvora brzo zavija prema jugu, i probija se kanjonom (na pojedinim mjestima dubokim do 100 m), između vulkanskih vrhova, koji se nižu s njene desne strane. Sa Masiva se spušta kod mjesta Beharara u dubokom kanjonu između stijena.
Posljednju barijeru Saharenana prolazi kod Saharainambanija, na 175 metara nadmorske visine, gdje se probija punih 5 km preko barijere Sahafari. Kod mjesta Antsaharena, na 100 metara nadmorske visine, Saharenana ulazi u obalnu ravnicu, mijenja karakter i ima široko nisko korito, a nakon 6 km dopire do Indijskog oceana južno od sela Ambolobozo. Teren oko ušća je za vrijeme velikih kiša prava močvara, ali je za sušnog perioda posijan brojnim malim jezerima i barama, krcatih krokodilima i ribama.
Glavna pritoka Saharenane je rijeka Andranotsiamalona, koja ima ušće malo iznad mjesta Saharainamboni. Ime Andranotsiamalona doslovno znači "voda u kojoj nema jegulja", iako rijeka obiluje njima, ali ih lokalno stanovništvo ne jede zbog vjerske zabrane - "fady". Andranotsiamalona izvire u istom planinskom masivu, ispod tri vulkanska vrha koji nose njegovo ime.
Stari Egipat
Egipćani su verovali u zagrobni život. Preminule su balzamovali i sahranjivali u piramidama. Reč 'mumija' dolazi iz arapskog jezika i znači 'telo sacuvano pomoću voska ili katrana'. Balzamovanje je počinjalo vađenjem mozga, creva, srca i pluća koji su čuvani u četiri zasebne vaze. Zatim su u telo stavljane soli, koje su u delovanju sa suvim pustinjskim suncem, izvlačile vlagu. Osušeni leš umotali bi u stotine metara pamučnog platna. Čitav proces trajao je 70 dana.
Najimpresivnije građevine Egipta svakako su piramide koje su građene kao grobnice faraona. Do sada je pronađeno ukupno 46 piramida, a pretpostavlja se da ima i još neotkrivenih pod nepreglednim peskom pustinja. U 27. veku pre nove ere izgrađena je prva piramida i od tada su one postale osnovni način sahranjivanja vladara. Jedan od razloga što su piramide toliko fascinantne je taj što su to bile prve građevine ikada sagrađene samo slaganjem precizno isečenih ogromnih kamenih blokova jednih na druge. Jedna od najpoznatijih piramida je Velika piramida faraona Keopsa - sagrađena od 2 miliona i 300 hiljada kamenih blokova, a svaki blok teži oko 2,5 tone. Ispred ove piramide nalazi se divovska skulptura lava s Božjim licem oblikovana po uzoru na boga-kralja Kefrena (Keopsa). Sfinga je nekad bila prekrivena gipsom i obojena žarkim bojama. Visoka je 20 m, a isklesana od jednog komada kamena oko 2.500 g. pre nove ere. Nos i brada su otpali (ostaci se cuvaju u Britanskom muzeju u Londonu), ali deo ukrasa u obliku kobre još uvek je vidljiv na čelu.
Dolina kraljeva (Valley of the kings) danas je, zajedno s piramidama u Gizi, najznamenitije i najviše posećeno mesto u Egiptu. Tu se nalaze brojne grobnice razlicitih kraljevskih dinastija Egipta. Grobnice su imale brojne jednostavne ili kompleksne samoodbrambene mehanizme koji su trebali obeshrabriti i onemogućiti eventualne provalnike i pljačkaše grobova. Uglavnom su to bile lažne dvorane, lažni zidovi ili vrata, iskopane provalije, smrtonosne zamke i sl. Nažalost, pljačkaši grobova su uvek bili dovoljno sposobni da savladaju sve prepreke.
Staro carstvo
thumb|desno|220px|Statua pisara iz perioda 4. ili 5. dinastije Ogroman napredak u arhitekturi, umetnosti i tehnologiji je načinjen tokom perioda starog carstva, podstaknut povećanom poljoprivrednom produktivnošću, za šta zasluge idu dobro razvijenoj centralizovanoj administraciji. Pod rukovodstvom vezira, državni službenici su prikupljali poreze, koordinisali projekte navodnjavanja radi poboljšanja prinosa useva, prikupljali seljake da rade na izgradnji projekata i osnovali pravosudnog sistema za održavanje reda i mira.
Zbog sve veće važnosti centralizovane administracije nastala je nova klasa obrazovanih pisara i funkcionera koji su dobijali imanja od faraona kao platu za svoje usluge. Faraoni su takođe darovali zemljište hramovima kako bi ove institucije imale sredstava da obožavaju faraone posle njihovih smrti. Na kraju starog carstva, pet vekova tih feudalnih praksi su polako umanjile ekonomsku moć faraona, koji više nisu mogali da priušte održavanje veliki centralizovane administracije. Kako je moć faraona bila smanjena, regionalni guverneri zvani nomarsi su počeli da osporavaju autoritet faraona. To je, zajedno sa teškim sušama između 2200. i 2150. godine pne., na kraju izazvalo ulazak države u 140 godina dug period gladi i sukoba poznat kao prvi prelazni period.
Prvi prelazni period
Posle kolapsa centralne vlasti krajem Starog carstva, administracija nije više mogla da održava ili stabilizuje ekonomiju zemlje. Regionalni guverneri nisu više mogli da se osloni na kralja da im pomogne u kriznim vremenima, a potonje nestašice hrane i politički sporovi eskalirali su u gladi i male građanske ratove. Ipak, uprkos teškim problemima, lokalni lideri, pošto nisu zavisili od faraona, su koristili svoju nezavisnost da uspostave uspešna kulture u svojim provincijama. Kako su stekli kontrolu na sopstvenim sredstvima, pokrajine su postala ekonomski bogatije, što pokazuju sve veće i bolje sahrane u svim društvenim slojevima. [1] U naletima kreativnosti, pokrajinske zanatlije su usvojle i prilagodile kulturne motive ranije ograničeni samo za kraljevsku porodicu Starog carstva, a pisari su stvorili književne stilove koji su izražavalo optimizam i originalnost ovog perioda.
Nezavisni od faraonove kontrole, lokalni vladari počeli da se nadmeću jedni sa drugima za kontrolu nad teritorijama i političku moć. Od 2160. pne. vladari u Herakleopolju su kontrolisali Donji Egipat, dok je rivalski klan sa sedištem u Tebi, preuzeo kontrolu nad Gornjim Egiptom. Kako je moć tebanske dinastije rasla i proširila svoju kontrolu na sever, sukob između dve rivalske dinastije postao je neizbežan. Oko 2055. pne. tebanske snage pod Mentuhotepom II su porazile herakleopoljske vladare, ponovo ujedinile dve države i pokrenuli period ekonomskog i kulturnog preporoda poznat kao Srednje carstvo.
Srednje carstvo
thumb|220px|upright|Bista [[Amenemhat III|Amenemheta III.]]
Faraoni Srednjeg carstva su vratili državi stabilnost i prosepritet, stimulišu tako ponovnu pojavu umetnosti, književnosti i gradnje grandioznih objekata. Mentuhotep II i njegova 11. dinastija su vladali iz Tebe, ali je vezir Amenemhet I, nakon što je preuzeo kraljevsku vlast na početku 12. dinastije oko 1985. pne. je premestio prestonicu u grad Iti-taui smešten u oazi Fajum. Iz Iti-tauija faraoni dvanaeste dinastije su pokretali velike projekte isušivanja i navodnjavanja da bi povećali poljoprivrednu proizvodnju. Faraoni 12. dinastije su išli u pljačkaške pohode u Libiju i proširili granice Egipta do drugog katarakta. Ponovo osvojena teritorija u Nubiji je bila bogata kamenolimima i rudom zlata, a radnici su podigli veliki odbrambenu strukturu u istočnoj delti, nazvanu Zidina vladara, da se odbrane od stranih napada.
Pošto je osigurala vojnu i političku bezbednost i veliko poljoprivredno i rudno bogatstvo, stanovništvo, umetnost i religija su napredovale. Nasuprot elitističkim stavovima prama bogovima iz perioda Starog carstva, Srednje carstvo je doživelo porast izražavanja lične pobožnosti i „demokratizacije“ zagrobnog života, pri čemu su svi ljudi posedovali dušu i mogli su biti primljeni u društvo bogova posle smrti. Književnost Srednjeg carstva se odlikovala sofisticiranim temama i likovima i bila je napisana sigurnim, elokventim stilom, a reljef (umetnost)reljefi i portreti iz ovog perioda prikazuju suptilne, individualne detalje koji su dostigli novi stepen tehničke savršenosti.
Poslednji veliki vladar Srednjeg carstva Amenemhet III je dozvolio azijatskim narodima da se nasele u oblasti delte kako bi osigurao dovoljno radne snage za svoje svoje građevinske i rudarske poduhvate. Međutim, ovi ambiciozni projekti, zajedno sa nedovoljnim poplavama Nila u kasnijim periodima njegove vladavine, su poremetili privredu i započeli spori proces propadanja tokom vladavine 13. i 14. dinastije što je vodilo ka Drugom prelaznom periodu. Za vreme 13. dinastije ponovo je počelo rasulo egipatske države. Robovi su dizali ustanke i ubijali bogataše. Tokom ovog perioda azijatski dseljenici su počeli da preuzimaju kontrolu nad oblašću delte, i na kraju zavladali Egiptom u vidu Hiksa.
Drugi prelazni period i Hiksi
Kako je moć kraljeva Srednjeg carstva slabila azijatski doseljenici koji su živeli u istočnom delu delte Nila u gradu Avarisu su preuzeli kontrolu nad oblašću i primorali centralnu vlast da se povuče u Tebu. Egipatski kraljevi su tretirani kao vazali i primorani da plaćaju danak. Hiksi („strani vladari“) su oponašali egipatski model vlasti i predstavljali sebe kao njihove kraljeve, integrišući tako egipatske elemente u svoju kulturu srednjeg bronzanog doba.
Nakon povlačenja u Tebu, tebanski kraljevi su se našli opkoljeni Hiksima na severu i Kušitima, njihovim nubijskim saveznicima na jugu. Posle godina neaktivnosti i slavosti, tebanski kraljeci su skupili dovoljno snage da izazovu Hikse u rat koji je trajao više od 30 godina, sve do 1555. pne. Kraljevi Tao II Hrabri i Kamose su bili u stanju da pobede Nubijce, ali tek je Kamoseov naslednik Ahmose I uspešno vodio niz ratova koji su trajno uništili postojanje Hiksa u Egiptu.
Novo carstvo
thumb|220px|Najveći obuhvat Novog carstva (i generalno Starog Egipta) za vreme kralja [[Thutmose III|Tutmosa III.]] thumb|upright|left|Četiri kolosalne statue [[Ramzes II|Ramzesa II na ulazu u njegov hram Abu Simbel.]]
Oko 1350. pne. stabilnost Novog carstva je bila ugrožena kada je na presto stupio Amenhotep IV i uveo niz radikalnih i haotičnih reformi. Nakon što je promenio svoje ime u Ehnaton, uzdigao je prethodno malo poznato boga sunca Atena kao vrhovno božanstvo (atenizam se smatra prvom monoteističkom religijom), zabranjivao obožavanje drugih božanstava i napadao moć svešteničkog staleža. Nakon što je premestio prestonicu u novi grad Ahetaton (današnja Amarna), Ehnaton nije obraćap pažnju na spoljnu politiku i zatvorio seve u svoju novu religiju i umetnički stil. Nakon njegove smrti, obožavanje Atena je brzo napušteno, a sledeći faraooni Tutankamon, Aj i Horemheb su obrisali sva pominjanja Edžnatonove jeresi, poznate danas pod imenom amarnski period.
Oko 1279. pne. na presto je stupio Ramzes II, koji je podizao još više hramova, statua i obeliska. Kao daroviti vojskovođa, Ramzes II je vodio svoju vojsku protiv Hetita u bici kod Kadeša i nakon neodlučenog ishoda, sklopio je prvi zabeleženi mirovni sporazum oko 1258. pne. Egipatsko bogastvo je prestavljalo veliki razlog za invazije, posebno Libijaca i Naroda sa mora. U početku, Egipat je uspevao da odbije ove invazije, ali je na kraju izgubio Siriju i Palestinu. Uticaj spoljašnjih pretnji je pojačan unutrašnjim problemima kao što je korupcija, pljačkanje grobnica i nemirima podanika. Visoki sveštenici Amonovog hrama u Tebi su akumulisali velike količine zemljišta i blaga, a njihov narastajući uticaj je podelio zemlju tokom Trećeg prelaznog perioda.
Fornaci, Pescara
Fornaci je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.