cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gospina batarija
Danas je utvrda kulturno središte otoka u kojemu se održavaju izložbe, kazališne predstave, pjesničke večeri. U njoj je smještena Arheološka zbirka Issa, hidroarheološka zbirka, arheološko–etnografska i kulturnopovijesna izložba. Izloženi su predmeti vezani uz ribarstvo, brodogradnju, vinogradarstvo, prijevoz robe te suvremenu povijest.
Hinton, West Virginia
Hinton je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.676, što je 204 (-7,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kriza vesti
Kriza vesti je jugoslavenski crno-bijeli kratki igrani film snimljen na slovenskom jeziku 1966. godine u režiji i po scenarijui Lade Trohe. Radnja prikazuje kako čovjek okružen mehanizacijom i urbanizacijom gubi svoje moralne kvalitete, ali i kako ih pokušava vratiti.
Džumade-l-uhra
Konverzija u gregorijanske mjesece
Islamski kalendar je lunarni kalendar, i mjeseci odgovaraju početku nove mjesečeve faze. S obzirom da je islamski kalendar 11 do 12 kraći od solarne godine, Muharrem se mijenja kroz solarne godine. Ovdje su počeci i krajevi Muharrem (prema Umm al-Qura kalendaru Saudijske Arabije: )
Black Panther (strip)
Crni Panter (engl. Black Panther) je fiktivni superheroj koji se pojavljuje u američkim stripovima koje objavljuje Marvel. Lik je kreiran od strane pisca-urednika Sten Lij a i pisca-umetnika Džeka Kirbija. Prvi put se pojavljuje u stripu Fantastična četvorka # 52 iz Srebrnog doba stripa. Pravo ime crnog pantera je T'Čala (engl. T'Challa), kralj i zaštitnik fiktivne Afričke nacije Vakande. Pored pojačanih sposobnosti stečenih kroz drevne Vakanda rituale ispijanja biljke u obliku srca, T'Čala se oslanja na svoje znanje u nauci, rigorozan trening, veštinu borbe prsa u prsa i pristup bogatstvu i naprednoj tehnologiji u borbi protiv svojih neprijatelja.
Crni panter je prvi superheroj afričkog porekla u mejnstrim američkim stripovima. Debitovao je nekoliko godina pre ranih afro-američkih superheroa kao što su Marvelovi Falkon (1969), Luk Kejdž (1972) i Blejd (1973) ili DC komiks ovi Džon Stjuart kao Zeleni Lantern (1971). Uloga Crnog Pantera i vođstvo Vakande takođe se daje T'Čalinoj sestri Šuri za vreme kada se oporavlja od kritičnih povreda.
Crni Panter se pojavljuje u raznim televizijskim emisijama, animiranim filmovima i video igricama. Lik glumi Čedvik Bouzmana u filmu "Kapetan Amerika: građanski rat" 2016. godine, i u filmovima "Crni panter" i "Osvetnici: Rat beskraja", koji su smešteni u Marvelovom filmskom univerzumu.
Mladost
Crni panter je svečana titula koja se daje vođi Panter plemena afričkog naroda Vakande. Pored vladavine zemljom, on je i šef njenih raznih plemena (koji se zajedno nazivaju Vakande). Panter je simbol kancelarije (šef države) i koristi se i tokom diplomatskih misija. Panter je titula koja se nasleđuje, ali se ipak mora zaslužiti.
U dalekoj prošlosti, meteorit napravljen od (fiktivnog) minerala vibranijuma koji apsorbira vibracije srušio se u Vakandi. Bodeći se razmišljanjem da bi autsajderi eksploatisali Vakandu za ovaj dragoceni resurs, vladar, kralj T'Čaka, kao i njegov otac i drugi Panteri ispred njega, sakrio je svoju zemlju od vanjskog sveta. Prva T'Čakova supruga N'Jami umrla je tokom porođaja sa T'Čalom, a njegova druga supruga Ramonda postala je zatvorenik Anton Pretoriusa tokom posete njenoj domovini Južnoj Africi, tako da je većinu njegovog detinjstva T'Čalu podigao njegov otac sam. T'Čaka je ubijen od strane avanturiste Julisisa Klava u pokušaju da uzme vibranijum. Mladi T'Čala je iskoristio Klav-ovo zvučno oružje na Klavu i njegovim ljudima, i tako razbio Klavovu desnu ruku i prisilio ga da beži.
T'Čala je bio sledeći u redu za kralja Vakande i Crnog Pantera, ali dok nije bio spreman da postane lider nacije, njegov ujak S'jan (mlađi brat T'Čake) uspešno je prošao testove da postane Crni Panter. Tokom svog vakandanskog obreda prolaznosti, T'Čala je upoznao i zaljubio se u Ororo Monro, koja odrasta i postaje član Iks-mena, Oluja. Prekinuli su svoju vezu zbog svoje želje da osvete očevu smrt i postanu tip čoveka koji je pogodan da vodi Vakandu, ali bi se viđali tokom godinama kada su mogli.
U svom prvom pojavljivanju, sada već odrasli T'Čala poziva američki tim superheroja Fantastična Četvorka U Vakandu, zatim ih napada i pokušava da ih neutrališe pojedinačno kako bi se testirao da li je spreman za borbu sa Klavom, koji je zamenio njegovu razbijenu desnu ruku sa soničnim oružjem. Fantastična Četvorka uspeva da se okupi i stanu na put T'Čali u kontra-napadu tima, što je nateralo impresioniranog kralja da stane i objasni svoje postupke timu. Nakon što vladar iskupio Četvorki, sprijateljili su se i pomogli T'Čali, a on im je zauzvrat pomogao protiv superzlikovca Psihomana. T'Čala se kasnije pridružuje Osetnicima, i tako počinje dugu saradnju sa timom superheroja.
Povratak u Vakandu
Kasnije, dok je tražio i pronašao svoju maćehu Ramondu, Panter se suprotstavlja južnoafričkim vlastima tokom apartheida.
Godinama kasnije, Panter prihvata izaslanika iz Vašingtona, Evereta K. Rosa, i suočava se sa višestrukim pretnjama za suverenitet Vakande. Ros mu pomaže u mnogim od ovih pretnji. Kao zahvalnost, Panter često rizikuje mnogo za Rosa u zamenu za pomoć koju mu je pružio. Prva pretnja sa kojom se on i Ros susreću je "Ikskon", savez pobunjenika obaveštajnih agenata koji podržavaju državni udar koji je vodio Prečasni Ačibi. Nakon toga, Kilmanger ponovo pokreće zaveru da uništi ekonomiju Vakande. To tera T'Čalu da nacionalizuje inostrane kompanije. Kilmanger ga potom poražava u ritualnoj borbi, i na taj način nasleđuje ulogu Crnog Pantera, ali pada u komu nakon što je pojeo biljku u obliku srca koja je otrovna svima van kraljevske krvne linije, koja je imala nasledni imunitet na njene toksične efekte. T'Čala je spasao život svog suparnika umesto da mu dozvoli da umre.
Kasnije, T'Čala otkriva da ima aneurizmu mozga kao njegova alternativna buduća verzija, i podlegava nestabilnosti i halucinacijama. Nakon što njegovo mentalno stanje skoro uzrokuje plemenske ratove, Panter daje svoju moć svom savetu i krije se u Njujorku. Tamo je mentor policajcu Kasperu Kolu, iskustvo koje T'Čali daje snagu da se suoči sa svojom bolešću, povrati svoju poziciju i vrati se aktivnom članstvu u Osvetnicima, kojima pomaže da obezbede poseban status Ujedinjenih nacija.
Moći i sposobnosti
Naziv "Crni Panter" je čin, poglavica Vakandanskog Panter klana. Kao poglavica, Panter ima pravo da jede posebnu biljku u obliku srca koja, pored svoje mistične šamantičke veze sa Vakandanskim panter Bogom Bastom, daje mu nadljudska akutna čula, povećanu snagu, brzinu, agilnost, izdržljivost, isceljenje i reflekse.
On je u međuveremnu izgubio tu vezu i novu sa drugim nepoznatim Panter božanstvom, dajući mu povećane fizičke atribute, kao i otpor magiji. Njegova čula su toliko moćna da može da oseti miris plena i zapamtiti desetine hiljada pojedinačnih. Nakon svog rata sa Dumom, T'Čala gubi svoje poboljšane sposobnosti samo da ponovo uspostavi vezu sa Bogom Pantera. Pored oporavka svojih sada nadljudskih sposobnosti, on je proglašen "Kraljem mrtvih", dajući mu moć i znanje svih prošlih crnih pantera, kao i sposobnosti da kontroliše nemrtve. Posle Batlvorlda i obnavljanja Multiverzuma T'Čala je pokazao nove moći u vezi sa njegovim statusom kralja mrtvih, jer ne samo da je mogao reanimirati mrtve već i pozvati napuštene duhove u fizički svet sa opipljivom formom. Korišćenje ovih duhovnih energija takođe mu omogućava da prizove mitsko mistično koplje koje sija plavom energijom u ruku.
T'Čala je radio sa svojim čarobnjakom, Zavavarijem, da T'Čali dodeli imunitet za mistične napade i detekciju kako bi porazio doktora Duma. Kada je T'Čala alhemijska nadogradnja testirana od strane najmoćnijih Vakandskih akolita koji su istovremeno napadali T'Čalu, svaki mistični napad se apsorbovao i samo je ojačao T'Čalu. Tokom ovih priprema, T'Čala je izumio snažnu mistično-naučnu hibridnu umetnost pod nazivom "fizika senke" i bila je u stanju da je koristi za izradu senskog oružja i pratiti vibranijum na kvantnom nivou.
Kao kralj Vakande, Panter ima pristup ogromnoj kolekciji magičnih artifakata, naprednog Vakandanskog tehnološkog i vojnog oružja, kao i podršku širokog spektra njenih naučnika, ratnika i mistika. Vakandanska vojska je opisana kao jedna od najmoćnijih na svetu. Njegova odeća je sveti vibranijumski kostim Vakandanskog Panter Kulta.
On je iskusni lovac, tragač, strateg, političar, pronalazač i naučnik. Ima doktorat iz fizike na univerzitetu u Oksfordu. On je stručnjak za fiziku i naprednu tehnologiju, a takođe je pronalazač. T'Čala je poseduje snagu i znanje svakog prošlog Crnog Pantera.
T'Čala je strogo obučen u akrobatici i borbi prsa u prsa. Kvalifikovan je u različitim oblicima nenaoružanih borbi, sa jedinstvenim hibridnim borbenim stilom koji uključuje akrobacije i aspekte životinjske mimikrije.
Šef Vakandanskog Panter Klana je jedan od najbogatijih ljudi na svetu, iako je finansijska procena teška zbog izolacije Vakande od svjetske ekonomije i neizvesne vrednosti Vakandske ogromne rezerve vibranijuma i izuzetno naprednih tehnologija.
U knjizi Crni Panter 3, pisac Kristofer Prist proširio je Panterov standardni arsenal kako bi uključio opremu kao što su "energetski bodež", vibranijumsko tkano odelo i prenosivi superračunar i "Kimojo kartica". U knjizi Crni Panter 4, pisac Redžinald Hudlin predstavio je specijalizovanu opremu kao što je "trostruki blažen oklop" i "laki oklop" za određene zadatke.
Srbijanska ekspedicija na Mount Everest 2005.
Srbijanska ekspedicija na Mount Everest 2005, pod nazivom Vojvođanska Everest 8848 ekspedicija Proljeće 2005, ostvarila je uspješan uspon na Mount Everest dvadesetdevetog maja 2005.
Ekspediciju je organizovao Planinarski savez Vojvodine. Članovi su bili:
U sklopu priprema, 2002. godine osvojili su Kilimanjaro, a naredne dvije godine dva himalajska vrha, Barunce (7129. metara) i Shishapangma (8.012 metara), čime su postali prva srbijanska ekspedicija koja je osvojila neki vrh na Himalajima i prva koja se popela preko osam hiljada metara.
Na put vojvođanski alpinisti su krenuli 28. marta. Prvo odredište bio je Katmandu. Tu su proveli nekoliko dana obezbeđujući opremu, a onda su 2. aprila krenuli za Tibet, gde su desetak dana, na nadmorskoj visini od 4.000 metara, iskoristili za aklimatizaciju. Slijedeća stanica bio je Bazni kamp (5.174 metra), gde uzimaju 32 jaka (himalajsko goveče) kako bi pet tona opreme prenijeli do mjesta gde su napravili svoj bazni kamp (6.400 metara), koji će im narednih 46 dana biti jedini dom.
Angažovali su i kuvara, pomoćnika kuvara i trojicu Šerpa kao vodiče. Poslije nekoliko dana privikavanja na vremenske uslove i smanjenu količinu kiseonika u vazduhu, podigli su kamp "Veliko sedlo", na visini od 7.042 metra. Tu su iznijeli užad, šatore i hranu, i taj kamp je služio kao neka vrsta magacina. Zatim su na visini od 7.800 metara podigli drugi visinski kamp (C2), a na 8.300 metara treći (C3). Nakon toga, vratili su se u Bazni kamp. Uslijedili su dugi dani iščekivanja, sa vjetom koji je bukvalno svakog dana duvao, i to jačinom i do 77 kilometara na čas. Nervoza je neprestano rasla.
Uspon
Dvadesetdevetog maja 2005. godine, u 8,10 sati, Iso Planić, član šestočlane alpinističke ekspedicije iz Vojvodine, zajedno sa dvojicom Šerpa, osvojio je krov svijeta. Jednom od dvojice nepalskih Šerpa, koji je sa Isom Planićem došao da vrha Everesta, amputiran je prst na jednoj ruci, iako je imao debele rukavice. Ovo je teško palo svim članovima ekspedicije jer su sa svom trojicom Šerpa veliki prijatelji, a to prijateljstvo je građeno godinama, pošto su ove Šerpe bili njihovi vodiči i prilikom pohoda na Shishapangmu (8027 m.).
Objašnjenje
Planinarski savez Srbije je sljedbenik Srpskog planinskog društva, osnovanog 17. juna 1901. godine u Beogradu i pravni sljedbenik Planinarskog saveza Srbije i Crne Gore koji je prestao da postoji 01.12.2006. godine.
Joseph Will
Joseph Will (4. novembar 1970 -) je američki glumac, najpoznatiji po epizodnim nastupima na televiziji.
Huni
thumb|250px|Hunsko područje (zelena boja) oko 450. godine. Huni su bili nomadski narod koji su živjeli u Istočnoj Europi, Kavkazu i središnjoj Aziji između 4. stoljeća i 6. stoljeća. 350. su godine uništili državu barbara Alana, a 375. pod vodstvom Balamira prodiru u Europu kroz Vrata naroda i potiču seobe barbarskih plemena prema granicama Rimskoga carstva - to je početak seobe naroda. Napadaju teritorije Ostrogota i Vizigota i poražavaju ih. 434. g. vlast nad Hunima preuzima Atila, Bič Božji, i ujedinjuje njihova plemena, stvarajući tako moćno carstvo koje se prostiralo od Karpata do Podunavlja. 451. godine Huni se bore protiv rimskog vojskovođe Aecija u bitci na Katalunskim poljima (Galija). Aecije pobjeđuje, ali dopušta Atili da se povuče jer ga vidi kao moguću pomoć protiv Germana. 452. Huni međutim napadaju sjevernu Italiju i zauzimaju Akvileju, no razvoj carstva zaustavljen je 453. Atilinom smrću. Tada se oni i povlače iz Europe i dalje miješaju sa Turcima, Germanima i Avarima.
Podrijetlo
Još i danas se brojni znanstvenici prepiru oko hunskog podrijetla. U 18. st. Joseph de Guignes je identificirao Hune sa nomadskim ratnicima koji su se zvali Xiongnu, a poznavali su ih u drevnoj Kini.
Današnje teorije sadrže brojne elemente, a jedan od elemenata je i ime Hun koje je u početku opisivalo vladajuću skupinu nomadskih ratnika iz središnje Azije, najvjerojatnije današnje Mongolije, koji su vjerojatno bili u srodstvu, ili sjedinjeni sa nomadskim narodom Xiongnu koje su porazili Kinezi, te su oni najvjerojatnije bili prisiljeni krenuti zapadnije, naposlijetku osvajajući Europu 200 godina kasnije. Ali nema dovoljno dokaza o tome što se događalo sa tim nomadskim narodima od vremena kada su napustili Kinu do vremena kada su se pojavili u Europi. Jedan od dokaza koji povezuje Hune sa nomadima Xiongnu, jest činjenica da srednjoazijski izvori prevode Hune kao Xiongnu a Xiongnu kao Hune.
U drugom stoljeću poslije Krista, Dionizije Perieget govori o ljudima koji su živjeli uz Kaspijsko jezero a europski geograf Ptolomej Klaudije govori da su narodi koje on naziva Khuni živjeli uz rijeku Dnjepar pod vlašću Suna.
Povijest
Nakon što su uništili državu Alana, pod vodstvom Balamira prodrli su u Europu kroz vrata naroda i potakli seobu naroda. Uskoro su uništili Ostrošotsko kraljevstvo i unijeli veliku paniku u Europu. Oko 430.g. Rua je postao kralj Hunske konfederacije. Sklopio je savez sa Rimskim vojskovođom Flavije Aecijem te mu pomogao u bitci za dominaciju na Zapadu. Rua je bio vrlo ambiciozan, te se spremao na veliki osvajački pohod protiv Istočnog Rimskog Carstva. Planovi su mu propali jer je uskoro umro, ostavivši svoje nećake Atilu i Bledu za naslijednike. Rimljani nisu ni slutili da će prava opasnost tek uslijediti.
Bleda i Atila su podijelili svoje carstvo na dva odvojena dijela, ali su ga uvijek držali kao jedno. Uskoro je Atila uspio prisiliti vojno oslabljeno Istočno Rimsko Carstvo da potpiše sporazum sa Hunima, priznajući Hunsku nadmoć. Taj je sporazum donekle pokušao iskoristiti Istočnorimski car Teodozije II. sagradivši velike zidine oko carske prijestolnice u Carigradu.
Mir nije dugo potrajao, budući da je rimski biskup Marg prešao Dunav kako bi opljačkao Hunske grobove, u čemu je i uspio, ali je tim činom razbijesnio Hune što je rezultiralo novim sukobima Huna i Rimljana.
Huni su uskoro nahrlili na Istočno Rimsko Carstvo. Car Teodozije je bio praktički bespomoćan budući da su u isto vrijeme Vandali u sjevernoj Africi osvojili rimski grad Kartagu te su se istovremeno odvijali ratovi Rimljana sa Perzijancima. Huni su ubrzo osvojili brojne gradove na njihovu putu do Carigrada. Kratkim primirjem 441.g. Huni su nakratko zaustavljeni. Međutim već 443.g. sukobi su se nastavili kada su Rimljani Hunima odbili plaćati danak. Huni su pod vodstvom Atile, kojega su kršćani nazivali Bič božiji, došli do Carigrada i pokorili carsku vojsku, ali nisu uspijeli osvojiti prijestolnicu Ističnog Rimskog Carstva, budući da nisu imali dovoljno dobre opsadne sprave koje bi im omogućile osvajanje golemih Carigradskih zidina. Atilina se barbarska vojska ubrzo povlači u unutrašnjost svog carstva a Bleda uskoro umire, ostavivši Atilu jedinim vladarem Huna. Ova hunska pobjeda nad Rimljanima bila je tek početak njihove prave moći.
Postavši prvim vladarom Huna koji je imao definitivno svu moć, Atila je nastavio pljačkati i paliti sve na svom putu. Preživio je i opis njegove invazije koji govori da je hunska nacija postala toliko snažna, da je više od sto gradova osvojeno a sam Carigrad je bio pod velikom opasnošću te je mnogo ljudi pobijeglo iz grada a mnogi su ubijeni, tako da se mrtvi više nisu mogli brojati.
U Carigradu su Rimljani hunskom vojskovođi Ediku obećali veliko bogatstvo i slavu, ako sudjeluje u uroti protiv Atile, ali je ovaj, stigavši do hunskog kralja, izdao Rimljane za pokušaj Atilina ubojstva. Rimljani su se vratili u Carigrad, ne sluteći da su izdani. Saznavši da je urota otkrivena a jedan od urotnika Bigal, zarobljen, car Teodozije je odlučio sklopiti primirje. Zanimljivo je da je Atili i Hunima plaćanje danka bilo draže od rata a razlog je vjerojatno taj da je Hunima danak a ne osvojen teritorij, bio najveći simbol nadmoći.
Iako su Huni dotada bili većinom u dobrim odnosima sa Zapadnim Rimskim Carstvom dok su ratovali sa Istočnim, to se uskoro promijenilo. Dobri odnosi su većinom bili prisutni zbog Flavija Aecija, vojskovođe Zapadnog Rimskog Carstva sa kojim su Huni bili prijatelji još od Atilinog ujaka Rue. Mnogi povjesničari tvrde da je jedan od razloga zaoštravanja odnosa između dvaju carstava taj što je Vandalski kralj Gaizerik Atili ponudio pomoć u borbi protiv Vizigota u Galiji te je to dovelo i do sukoba sa Rimljanima u Zapadnom Rimskom Carstvu i Atile. Ali postoji i drugi motiv; Honorija, problematična sestra zapadnorimskog cara Valentinijana III., poslala je pismo Atili u kojem ga je zamolila da joj pomogne izbijeći brak sa rimskim senatorom Herkulanom na koji je možda bila prisiljena. Honorija možda nije htijela time zaprositi Atilu, Atila je pismo protumačio kao molbu za ženidbu, na što je pristao te zatražio pola Zapadnog Rimskog Carstva kao miraz. Kada je car Valentinijan otkrio Atilin plan, odbio je predati svoju sestru Honoriju i dio svoga carstva. Carev je postupak hunski kralj iskoristio kao izgovor kako bi napao Galiju. Istovremeno je istočnorimski car Teodozije umro a novi car Marcijan koji ga je naslijedio, odbio je plaćati danak Hunima. Budući da nije mogao istovremeno napadati istok i zapad, Atila je krenuo na zapad prema Galiji, paleći i rušeći brojne gradove. Uvidjevši sa kakvom je opasnošću Zapadno Rimsko Carstvo suočeno, rimski je vojskovođa Flavije Aecije bio prisiljen sklopiti savez sa Vizigotima, narodom koji je najviše mrzio.
7. Travnja Huni su osvojili i spalili grad Metz te nakon toga krenuli prema Orleansu, gdje su na putu prema gradu bili iznenada zaustavljeni, kada je Atila ugledao da se na obzorju pojavila sijedinjena vojska Vizigota i Rimljana te je bio prisiljen krenuti prema Katalaunskim poljanama, gdje će se 20. Lipnja 451. g. dogoditi jedna od najodlučnijih i najvažnijih bitki u povijesti.
Ova se bitka često prikazuje kao sukob Huna sa Rimljanima, ali su u stvarnosti obje strane bile vrlo multinacijonalne. U skladu sa hunskim običajima, Atila je naredio da se pregledaju organi žrtvovane životinje rano ujutro prije bitke. Prorečeno je da će Hune zadesiti katastrofa a jedan od suparničkih vođa biti će ubijen. To se i dogodilo, budući da su idućeg jutra Vizigoti otkrili da je njihov vođa Teodorik poginuo.
Iako je imao prednost Flavije Aecije je odlučio da Hune ne uništi u potpunosti, jer ako bi to učinio, bojao se da bi Vizigoti mogli prekinuti njihov sporazum te postati još veća prijetnja. Tako je nagovorio Vizigote da se povuku i time omogućio Hunima i Atili da pobijegnu sa bojnog polja. Ishod ove bitke je u ustvari bio neodlučan, budući da su obje strane pretrpile velike gubitke, ali se uglavnom smatra pobjedom Rimljana i njihovih saveznika jer se uvidjelo da Atila nije nepobjediv te je njegov juriš i osvajački pohod na Galiju zaustavljen.
Atila se povukao, ali je uskoro poveo svoje vojnike u osvajanje Italije. 452.g. zauzeo je i opljačkao brojne gradove, pod izgovorom da je došao po Honoriju. Akvileju je uništio i šrušio do temelja a legenda govori kako je otišao toliko daleko, da je čak sagradio utvrdu na vrhu brda, kako bi gledao kako grad gori te je na taj način utemeljio grad Udine. Car Valentinijan je pobijegao iz Ravenne u Rim a njegov je vojskovođa Flavije Aecije ostao na licu mijesta, ali nije imao dovoljno snažnu vojsku da započne bitku. Rimljani su bili zatečeni iznenadnom hunskom invazijom pa su brzo pokušali sklopiti mir poslavši izaslanstvo sa svojim najboljim diplomatima koji su uključivali Papu Leona I. i prefekta Trigencija.
thumb|400px|Hunska invazija Italije
Iako nije sigurno kako su se pregovori odvijali, sigurno je to da su se nakon njih Huni povukli iz Italije, najvjerojatnije zbog epidemije koja ih je poharala.
BAY 57-1293
BAY 57-1293 je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 402,491 Da.
Huni
Povijest
Nakon što su se vratili u nizine Mađarske, koje su bile sjedište hunskog carstva, Atila je pripremao napad na Carigrad, ali taj pohod i daljnji razvoj svojega carstva je prekinut njegovom smrću. Tradicionalan opis njegove smrti je napisao antički povjesničar Prisko, koji govori da je veliki hunski vođa umro od izljeva krvi u mozak tijekom njegove prve bračne noći sa mladom Ildiko, koja je najvjerojatnije bila germanskog podrijetla. Alternativna priča o njegovoj smrti je nešto drukčija a govori kako je Atilu ubila njegova žena, vjerojatno na poticaj Istočnorimskog cara Marcijana. Pravu istinu vjerojatno nikada nećemo znati, ali ono što je sigurno jest da su hunski vojnici, nakon što su otkrili mrtvo tijelo svojeg vođe, počeli rezati svoju kosu te probadati i ranjavati svoje lice i tijelo mačevima. Smrt najvećeg od svih ratnika nije bila oplakivana plečem žena, već krvlju ratnika. Legenda govori da je pokopan u trostrukom sarkofagu od zlata, srebra i željeza ispod riječnog korita a oni koji su ga pokopali i znali gdje se grob nalazi bili su ubijeni kako bi točna lokacija ostala tajnom.
Krvoločnog je Atilu naslijedio njegov stariji sin Ellak koji nije bio niti približno sposoban da održi prije osvojena područja i golemo carstvo na okupu. Drugi su Atilini sinovi iskoristili situaciju i započeli borbu oko podijele Atilina naslijeđa. Usred svega toga, Huni su oslabili te su ih naposlijetku porazili Gepidi pod vodstvom Ardarika u bitci kod dugo neidentificirane rijeke Nedao 454 g. gdje je Atilin sin Ellak poginuo. Arheologija je utvrdila lokaciju bitke tek 2007. Smrću Atilina sina Dengizika, posljednjeg hunskog kralja, Huni se povlače prema Aziji, gdje nestaju u vjetrovima, isto tako kao što su se i pojavili.
Društvo i način života
Arheologija nam danas malo pomaže u otkrivanju Huna, ali potvrđuje činjenicu da su cjenili lijep nakit koji su pokapali sa svojim mrtvima, budući da su arheolozi otkrili bogate grobne priloge, što se rijetko pronalazi među barbarskim grobovima.
Prema Rimljanima Huni su jeli, spavali i živjeli na konjima te bi zadobivali vrtoglavicu kada bi stali na zemlju. To je vjerojatno i uveličano, ali sigurno dokazuje kako je Hunima, za razliku od Europljana u to vrijeme, konj bio neizmjerno bitan u njihovu životu. U stepskim područjima u kojima su živjeli konj je bio neizmjerno bitno prijevozno sredstvo. Također su im konji bili vrlo važni u lovu, bogatstvu i preživljavanju te prije svega ratnim osvajanjima. Zbog njihovog nomadskog načina života Huni su bili neprekidno u pokretu, svake noći tražeći novo mjesto na kojem bi zastali. Sto god bi im se našlo na putu, bilo da je to bilo naselje ili nešto drugo, oni bi uništili.
thumb|left|300px|Huni u bitci
Hranili su se korijenjem divljih biljaka i polusirovim mesom koje bi čuvali ispod svojih sedla. Mogli su koristiti samo grubi lan i kože za odjeću koju su nosili sve dok im se nije raspala a bila je poderana. Takva pohabana odijeća im je činila izgled još strašnijim.
Budući da su njihovi vladari imali veliki interes za pljačkanjem, uništavanjem, osvajanjem i zlatom, možemo zaključiti da su moć i blagostanje bili usko povezani. Upravo su visoki dužnosnici i činovnici bili oni koji su nakon uspješnog ratnog pohoda pridobili najviše ratnoga plijena koji je bio bitan za osiguravanje visokokih društvenih položaja. Carstvom je upravljala skupina činovnika koje je odabrao vladar ili je služba bila naslijeđena. Oni su služili poput administratora ili zapovjednika koji je imao vlast nad malom vojskom. Budući da su talentirani i sposobni činovnici bili rijetki, nije bila rijetkost da su kraljevi pokorenih zemalja često zapošljavani u toj službi. Većim dijelom su ti podređeni kraljevi bili vrlo odani hunskom kralju.
Poput drugih stepskih naroda, daleko najveći je dio hunske vojske činilo konjaništvo a hunski su se ratnici oslanjali na pokretljivost, spretnost i brzinu njihovih konja te prodornu snagu njihovih lukova i strijela. Bili su prirodni ratnici koji su jahali konja i gađali strijelama cijelog svog života. Na bojnom polju bi se oslanjali na brzi juriš kojeg je slijedila kiša strijela ispaljenih iz njihovih lukova. Na takve brze taktike Europljani nisu bili navikli, pa nisu imali prednost. Velikaši su uglavnom nosili tijelesni oklop za razliku od običnih ljudi koji uglavnom nisu imali ništa slično, ali su svi imali štitove. Uz lukove i strijele Huni su koristili mačeve, koplja i druga rijetka oružja kao što je laso. Često bi krenuli konjima u suprotnome smjeru od neprijatelja a tijelima bi se okrenuli te počeli ispaljivati strijele. Vojska se sastojala od otprilike 30 000 vojnika. Nije bila rijetkost da su u nju, uz Hune koji su bili na čelu, bili i drugi barbarski narodi.
Hunima su vladali kraljevi koje je vrlo teško upisati u kraljevsku listu budući da o Hunima znamo malo te nemamo mnogo informacija. Huni su prije Atile bili konfederacija te nisu imali jednog definitivnog vladara. Vjerojatno je Atila bio jedini vladar koji je uspostavio potpunu i cijelovitu kontrolu i upravu nad Hunima.
thumb|210px|Atila
Lista hunskih kraljeva izgleda ovako:
Jezik
Jezik kojim su se ovi strašni ratnici služili je već odavno izumro. Zapisa toga jezika ima iznimno malo a njegov je odnos sa drugim jezicima predmet rasprave. Mnogi drže da je on bio Altajski jezik, koji je u srodstvu sa današnjim Kuvaškim jezikom. Neki smatraju da su Huni govorili i tzv. r i l tip Turskog jezika.
Religija i pogrebni običaji
Njihova vjerovanja su donekle misteriozna. Rimski je povjesničar Amijan Marcelin iz 4. st. tvrdio da Huni nisu bili vezani nikakvim štovanjem religije ili praznovjerja, ali njegovim se izjavama suprotstavljaju brojni drugi izvori toga vremena. Oni čak nude neke dokaze o vjerovanjima Huna.
Jedini sistematski opis je napisan u armenijskim kronikama Mojsija Daskhuranki iz druge polovice 7. st. koji govori kako su Huni koristili konje kao spaljene žrtve pri štovanju boga kojeg Mojsije naziva nekim "gigantskim brutalnim čudovištem". Također su prinosili žrtve vatri i vodi te određenim bogovima puteva i mjesecu te svim stvorenjima koje su oni smatrali neobičnim i jedinstvenim. Mojsije je veliku pozornost posvetio hunskim pogrebnim običajima koji su bili vrlo neuobičajeni. Udarali su u bubnjeve, žviždali preko trupla, rezali dijelove svojih tijela te se goli borili mačevima. Prije nego što bi pokopali tijelo, ako je pokojnik bio osoba visokog položaja, naricatelji bi jahali oko mrtvačkih nosila, galopirajući. Tijelo bi se stavilo u lijes i pogrebni banket bi prethodio ukopu. Bio je običaj da uzvanici stave dragocjenosti u grobnice. Atila je pokopan tijekom noći, u tajnosti, a oni koji su ga pokopali su ubijeni. Neki smatraju da je to učinjeno kako bi lokacija grobnice ostala tajna. Naime, moguće je da se izvršilo ljudsko žrtvovanje.
Potvrđena je i prisutnost haruspeksa koji su gatali iz utroba životinja. U večini aspekta, čini se da je hunska religija bila šamanska i totemska iako nema pisanih izvora koji to izravno potvrđuju.
Naslijeđe
Huni su nekada bili narod kojeg su se bojali i plašili svi njihovi neprijatelji. Često se broj ratnika u njihovoj vojsci uvečavao kako bi se ukazalo na njihovu surovost i okrutnost.
Nakon Atiline smrti, njegovi su sinovi željeli prigrabiti što više moći i slave svaki za sebe samog. Nisu imali tehnike i sposobnosti da vladaju i održe svoje golemo carstvo, koje se protezalo od Kavkaza do Rajne i bilo tada največe i najsnažnije u Europi, na okupu. Nisu bili zadovoljni zajedničkom vladavinom te je to pridonijelo podjelom carstva na dva dijela kojima su vladala dva Atilina sina. To je doprinijelo i skoroj propasti carstva. Praktički Atilu, njegovo carstvo nije moglo nadživjeti, a to je za Hune značilo njihovo povlačenje i nestanak iz povijesti.
U Zapadnoj Europi, Huni nisu postigli ništa više od premještanja barbarske moći. Gote su potjerali zapadno i pomogli u stvaranju grada Venecije, koju su osnovali izbjeglice iz gradova poput Akvileje koje su Huni razorili tijekom njihova pljačkanja po Sjevernoj Italiji. Zbog toga su zapamćeni kao najstrašniji od svih barbarskih grupa koje su doprinjele padu Rima te su opisani kao okrutni i barbarski. Sasvim su suprotni trag ostavili u Istočnoj Europi, gdje su u državama poput Mađarske i Bugarske Huni i Atila postali heroji i simboli hrabrosti i moći. Mađarska dinastija Arpadovića i bugarski carevi čak su tvrdili da su njihovi direktni potomci.
Bili Atila i njegov narod beskrupulozni barbari ili narod hrabrosti i snage, Huni će uvijek ostati zapamćeni po svojoj okrutnosti i hrabrosti svojih vojnika. Iako su nestali, njihov je utjecaj i danas vidljiv diljem Europe.
Sari
mini|desno|200px| Primjeri sarija Sari (hindu) je tradicionalna indijska ženska narodna nošnja. Sastoji se od velikog platna dužine oko 7 metara izrađenog od pamučnog platna ili svile. Sari je često umjetnički izrađen i u raznim bojama. Omotava se oko tijela i ponekad prebacuje preko glave. Jedan od načina motanja sarija je desnom rukom staviti jedan kraj sarija na lijevi bok, drugom rukom drugi kraj omotati oko leđa i provući ispod ruke pa preko grudi i zakačiti ukrasnom šnalom ili špenadlom. Ostatkom koji ostane visiti se prekrije glava. Postoji ukupno 80-ak različitih stilova motanja sarija.
Valle Verde, Jiutepec
Valle Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Jiutepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1327 m.
Sciorbagno, Varese
Sciorbagno je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Obrežje (Brežice, Slovenija)
Obrežje je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Obrežje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Obrežje je imalo 361 stanovnika.
A Kind of Loving
A Kind of Loving, na prostoru bivše Jugoslavije također poznat i kao I to se zove ljubav, je britanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Johna Schlesingera, kome je predstavljao cjelovečernji debi. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju istoimenog romana Stana Barstowa. Protagonist, čiji lik tumači Alan Bates, je Vic Brown, mladić skromnog porijekla koji radi kao tehnički crtač u manchesterskoj tvornici te tamo započne ljubavnu vezu sa daktilografkinjom Ingrid (čiji lik tumači June Ritchie). Radnja prikazuje kako je Vic prisiljen preseliti se kod Ingridine majke (čiji lik tumači Thora Hird) nakon što Ingrid zatrudni. A Kind of Loving, koji je tematski naslanjao na pokret tzv. realizma slivnika, a stilom na tzv. Britanski novi val, prikazan je na berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed. Taj je uspjeh Schlesingera učinio jednim od najznačajnijih britanskih sineasta svoje generacije, a od Batesa veliku zvijezdu.
San Felipe, Ensenada
San Felipe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Tarn
Tarn je departman u južnoj Francuskoj. Pripada regionu Jug—Pirineji, a glavni grad departmana (prefektura) je Albi. Departman Tarn je označen rednim brojem 81. NJegova površina iznosi 5.758 km². Po podacima iz 2010. godine u departmanu Tarn je živelo 375.379 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 65 stanovnika po km².
Osnivači (Star Trek)
Osnivači ili Mjenjolici (Changeling) je fiktivna vanzemaljska rasa iz univerzuma Zvjezdanih staza. Zovu se Mjenjolici zbog sposobnosti da mijenjaju oblik. Prvi put su se pojavili u izvedenici Zvjezdane staze: Deep Space Nine.
Njihovo prirodno stanje je viskozna tekuća protoplazma.
Tarn
Ovaj departman je administrativno podeljen na:
Osnivači (Star Trek)
Smatraju se najpovlaštenijom rasom Dominiona.
[[klica}}
Pratomorone, Asti
Pratomorone je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Zubovo
Prirodni uslovi
Zubovo je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne tromeđe sa Grčkom i Bugarskom (10 km jugoistočno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 20 kilometar istočno.
Naselje Zubovo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u središnjem delu Strumičkog polja. Seoski atar je ravničarski i ceo pod ratarskim kulturama. Nadmorska visina naselja je približno 210 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Zubovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 648 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Nova vas ob Sotli
Nova vas ob Sotli je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Nova vas ob Sotli se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Nova vas ob Sotli je imala 60 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Mörlenbach
Merlenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Bergštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.368 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6431017.
Charquito Blanco, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Charquito Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2005 m.
Macario Cortés Soledad, Álamo Temapache
Macario Cortés Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Petar Kanavelić
Petar Kanavelić (Korčula, 27. prosinca 1637. – Korčula, 16. siječnja 1719.), hrvatski pjesnik, epski i dramski pisac. Njegovo prezime navodi se i kao Kanavelović, dok se u talijanskoj varijanti potpisivao kao Pietro Canaveli, odnosno De Canavellis.
Biografija
Petar Kanavelić bio je posljednji muški potomak stare, vrlo bogate i ugledne korčulanske plemićke obitelji. U Korčuli je pohađao mjesnu i klerikalnu školu, a pretpostavlja se da je studirao pravo u Padovi, kao i većina ondašnjih dalmatinskih intelektualaca. Obavljao je niz gradskih dužnosti, većinom sudskih, te se bavio trgovinom i upravljanjem svojih posjeda. Bio je i učitelj, advokat, a 1665. je postao član Velikoga vijeća. U Zadru je bio kancelar mletačkih generalnih providura za Dalmaciju C. Cornara i A. Priulija (1665-68). 1673. je bio izaslanik korčulanske komune u Mlecima. Iz Korčule je, uz naknadu, obavljao obavještajne usluge za Dubrovačku Republiku.
Književna djelatnost
Kanavelićev književni opus jedan je od najopsežnijih i najraznovrsnijih u 17. stoljeću. Pisao je pjesme na hrvatskom i talijanskom jeziku, lirska i epska djela, prigodnu i ljubavnu poeziju, prigodnu svadbenu poeziju i pohvalnice ("začinke" i "začinke pirne"), šaljivu, satiričnu, religioznu i narativnu epsku poeziju te dramska djela. Najstariji sačuvani trag o Kanavelićevu književnom radu je pisana potvrda iz 1660. po kojoj mu se treba isplatiti 12 lira za pjesmu koju je ispjevao povodom dolaska generalnoga providura A. Cornara u grad Korčulu 1660. godine, riječ je o jednoj od najstarijih zabilježenih isplata honorara u povijesti lokalne književnosti. Za vrijeme boravka u Zadru Kanavelić je, čini se, u Splitu 1667. sudjelovao u talijanskoj komediji La moglie di quattro mariti mletačkoga libretista Giacinta Andreje Cicogninija. Kao providurski izaslanik mnogo je putovao Dalmacijom i u Dubrovnik, te je stekao veze s mnogim vodećim dubrovačkim književnicima i intelektualcima (Nikola Bunić, Baro Bettera, Šiško Gundulić, Đuro Matijašević) i postao član Akademije ispraznijeh.
Korčulanski svećenik Petar Franasović pripadao je krugu istaknutijih suradnika dubrovačkog "Slovinca" (1878-1884), objavljujući u njemu crtice iz korčulanske povijesti. U "Slovincu" objavljuje članak o potrebi postavljanja natpisa na kući Petra Kanavelića, zalažući se i za podizanje spomenika ovom korčulanskom pjesniku u rodnom gradu.
Pjesnička djela
Najveći dio Kanavelićeva opusa nastao je nekim povodom te je stoga najčešće u žanru pohvalnice.
Ep
Kanavelovićevo je najveće i najvažnije književno djelo ep religiozno-povijesne tematike Sveti Ivan biskup trogirski i kralj Koloman, nastao između 1705. i 1718. godine, a štampan tek 1858. u Osijeku. Djelo povezuje realnu povijest o Kolomanu s kršćanskom legendom o trogirskom vladici svetom Ivanu Orsiniju (zapisanoj 1203. godine). Ep je nastao u baroknoj tradiciji 17. stoljeća, kao sklop sečentističke tradicije, kronikalnoga pripovijedanja, uzvišene retorike i romantičnih epizoda.
Od Kanavelićeva planirana epa o opsadi Beča 1683., nazvanoga Kara Mustafa i vezijer Azem, sačuvano je samo nekoliko uvodnih stihova.
Dramska djela
Dramska su djela vrlo istaknut dio Kanavelovićeva opusa, pogotovo drama Vučistrah.
Današnja recepcija
Premda jedan od najuglednijih književnika 17. stoljeća, Kanavelovićev opus nije nikada u potpunosti kritički obrađen. Nije bio zastupljen niti u zasebnim svescima u edicijama Stari pisci hrvatski JAZU i Pet stoljeća hrvatske književnosti Matice hrvatske. Uz suvremeno izdanje drame Vučistrah, njegova ostala djela danas ugavnom nisu dostupna. Zastupljen je na CD-ROM-u Klasici hrvatske književnosti (II: Pjesništvo) Naklade Bulaja (2000, ISBN 953-6737-02-7).
Kunarska pokrajina
mini|desno|Mapa pokrajine na karti Afganistana Kunarska pokrajina (pers. کُنَر) jedna je od 34 pokrajine Avganistana. Nalazi se na severoistočnom delu zemlje.
Administrativni centar je grad Asadabad. Površina pokrajine je 4.942 km², sa populacijom od oko 578.500 ljudi. Glavno stanovništvo su Paštuni.
El Tequila, Villaflores
El Tequila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 605 m.
Paktijska pokrajina
mini|desno|Mapa pokrajine na karti Afganistana Paktijska pokrajina je jedna od 34 pokrajine Avganistana. Na istoku je zemlje. Glavni grad je Gardez. Ova pokrajina je ranije uključivala i teritoriju Hostanske pokrajine, koja je nedavno nastala.
Doktor Nadžibulah Ahmadzai, bivši predsednik Avganistana, je iz Paktijske pokrajine. On je rođen u Melanskoj dolini.
Paktija se sastoji od 12 oblasti (centri oblasti su u zagradama):
Crnotince
Crnotince (Corrotica) je naselje u Srbiji u opštini Preševo u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1454 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1730 stanovnika).
Demografija
U naselju Crnotince živi 902 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 29,1 godina (28,3 kod muškaraca i 29,8 kod žena). U naselju ima 326 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,46.
Casa Morganti, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Ion Ghica, Ciulnița
Ion Ghica je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Ciulnița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 352 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Presa San Agustín, Villa de Reyes
Presa San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 394 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1957 m.
Zdenci
Zdenci su naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Virovitičko-podravskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva od 2001. gdoine, Zdenci su imali 2.235 stanovnika.
Po etničkom sastavu su većinu imali Hrvati, kojih je bilo 1.965 (87,92%), dok je etničke manjine činilo 11 Albanaca (0,49%), 4 Mađara (0,18%), 1 Slovak (0'04%) i 213 Srba (9'53%)
Načelnik općine je Mato Barukčić
Calle de Sinatlixpa, Xochimilco
Calle de Sinatlixpa je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2658 m.
Safari-jakna
thumb|220px|Safari-jakna. Safari-jakna je jakna specifičnog izgleda, rađena sa namenom da izdrži ogrebotine i afričku vrućinu i vlagu na safariju. Zato su vrlo jakog kroja, ali zračene. Uglavnom su kaki-boje i tako se slivaju sa okolinom. Safari-jakne su komforne, sa mnogo džepova i vrlo funkcionalne.
Dominion (Star Trek)
U izmišljenom svijetu Zvjezdanih staza, Dominion je okrutna militaristička država u Gama Kvadrantu, koja se sastoji od mnogih različitih rasa, ali u kojoj najvišu vlast drže ksenofobični Osnivači. Dominion je vodio rat protiv Ujedinjene federacije planeta i njenih saveznika u drugoj polovini 24. vijeka.
Soiana, Pisa
Soiana je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 317 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Dolina Pandžšir
mini|300px|Dolina iz ptičje perspektive Dolina Pandžšir (također se piše i kao Panjsheer ili Panjsher; - Dare-ye Panjšēr; doslovno Dolina pet lavova) je dolina u sjeverno-središnjem dijelu Afganistana, 150 km sjeverno od Kabula, u blizini planinskog lanca Hindukuš. Nalazi se u pandžširskoj pokrajini, a dijeli su rijeka Pandžšir. Dolina je dom oko 140.000 osoba, među njima i najvećoj afganistanskoj koncentraciji Tadžika.
Bila je poprište ofenziva koju su Demokratska Republika Afganistan i SSSR vodili protiv antikomunističkih mudžahedina tijekom afgansko-sovjetskog rata od 1980. do 1985., u sklopu pandžširske ofenzive. Dolina je ponovno pretrpjela rat tijekom afganistanskog građanskog rata 1996.-2001. koji se vodio između Talibana i Sjevernog saveza koji je vodio narodni heroj države, Ahmad-šah Masud.
Fallen Hero
Fallen Hero je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 8. maja 2002. godine. Radnja prikazuje kako Enterprise dobije zadatak sa planete Mazar odvesti uglednu vulkansku ambasadoricu, a za koju se ispostavi da je želi likvidrati jedna od mazaritskih frakcija.
El Triunfo, Santiago Yaveo
El Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Yaveo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Josip Kozarac
Josip Kozarac (Vinkovci, 18. ožujka 1858. - Koprivnica, 21. kolovoza 1906.), hrvatski je prozaist - novelist, romanopisac, pjesnik, pisac pripovjetki i polemičar, diplomirani inženjer šumarstva, jedan od najpoznatijih hrvatskih šumara.
Životopis
Bio je jedan od važnijih hrvatskih prozaista, novelista, polemičara, pjesnika, ujedno i diplomirani inženjer šumarstva te najpoznatiji hrvatski šumar. Osnovnu školu završio je u Vinkovcima, te je pohađao gimnaziju koju je završio s puno muke, ali se sve promijenilo kada je upisao fakultet šumarstva u Beču. Diplomirao je 1879. godine na Visokoj školi za kulturu tla kao najbolji student na svojoj godini. Prije fakulteta živio je dosta slobodan i neobuzdan život. Puno je vremena provodio u prirodi, jednostavno promatrajući život koji se odvijao oko njega.
Svoje je spisateljske sposobnosti razvio pišući poezije, a kasnije je svoj talent pronašao u pisanju proze (pripovijetke i romani). Nakon što mu je otac preminuo, Kozarac je ostao živjeti sa svojom majkom. Kao jedan od boljih šumarskih stručnjaka radio je na mnogim mjestima: Vinkovci, Vrbanja, Nijemci, Županja, Nova Gradiška, Lipovljani i mnogim drugim.
Od 1896. do 1898. godine bio je jedan od urednika, tada poznatog «Šumarskog lista». Pisao je brojne članke, ali su svi bili vezani za njegov posao. Dok je bio u svojoj struci, najvažnije što je učinio bilo je službovanje u Lipovljanima od 1885. do 1895. godine, tada je posjekao i pomladio tisuće hektara šuma hrasta lužnjaka koje danas, njemu u čast nose upravo njegovo ime. Bio je poznat i po raspravama vezanih za šume, koje su bile poznate čak i mnogim stručnjacima iz Zapadne Europe i Rusije. Nakon što je ispunio sva očekivanja u svom poslu i time doprinio razvoju hrvatskog šumarstva, Kozarac se povukao i više posvetio razvijanju svojih drugih talenata i spisateljskom životu što je pokazao i mnogim svojim djelima koja su i danas rado čitana. Umro je 21. kolovoza 1906. u Koprivnici.