cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novi Beograd
Začetak
Prvi urbanistički planovi koji su planirali širenje Beograda na levu obalu Save su napravljeni 1923, ali ih je nedostatak sredstava i ljudstva da se isuši močvarni teren odložio na neodređeno vreme. Beograđanin Petar Kokotović je 1924. otvorio kafanu na Tošinom bunaru koju je nazvao „Novi Beograd“. Posle 1945. Kokotović je bio predsednik mesne zajednice Novo Naselje-Bežanija koja je kasnije izrasla u opštinu Novi Beograd. . Nešto kasnije, 1939, u Zemunu izlazi i prvi broj nedeljnog lista „Novi Beograd“. Na Bežaniji je 1924. izgrađen aerodrom, dok je fabrika Rogožarski izgrađena 1928. Godine 1934. planovi su prošireni na izgradnju urbanog jezgra koji će povezivati Beograd i Zemun, pošto je Zemun administrativno pripojen gradu Beogradu 1929, čime je izgubio status grada. Takođe je podignute most preko Save i uspostavljena je tramvajska linija koja je spajala Beograd i Zemun. Sagrađen je i zemunski aerodrom.
Godine 1938. podignut je kompleks zgrada mesnoj zajednici Staro Sajmište. Na površini od 15.000 km2 su se održavali sajmovi i izložbe čiji je cilj bio da pokažu ekonomski razvoj Kraljevine Jugoslavije. Iste te godine, opština Beograd je potpisala ugovor sa dve danske građevinske kompanije da sagrade novo naselje. Projekat je poveren inženjeru Branislavu Nešiću.
Logor Sajmište
Godine 1941. nemačka vojska i njeni saveznici su okupirale Kraljevinu Jugoslaviju. Nemačka tajna policija Gestapo je preuzela kontrolu nad Sajmištem. Gestapo ga je okružio sa nekoliko krugova bodljikave žice i pretvorio ga u zatvor. Sajmište je na kraju postalo logor za uništenje.
Do maja 1942. nacisti su koristili logor Sajmište za likvidaciju Jevreja iz Beograda i drugih delova Srbije. Među zatvorenicima su se nalazile žene, deca i starci sa Kozare, jevrejske porodice iz Beograda i drugih gradova, romske porodice, kao i celokupna stanovništva raznih sremskih naselja. Partizani uhvaćeni širom Srbije su takođe slati u Sajmište, kao i zarobljenici iz drugih delova Jugoslavije, naročito nakon velikih nemačkih ofanziva na oslobođene teritorije. Od aprila 1942. zatvorenici su prebacivani u ustaške logore Jasenovac i Staru Gradišku. Likvidacije zarobljenika su trajale sve vreme postojanja logora.
Izveštaj Jugoslovenske državne komisije za zločine okupatora i njihovih saradnika procenio je da je oko 100.000 zatvorenika prošlo kroz Sajmište, a da je ubijeno 48.000 ljudi. Dana 9. jula 1987. Skupština Beograda odlučila je da Staro Sajmište proglasi kulturnim dobrom i time je zaštiti od rušenja. Spomenik sećanja žrtvama Sajmišta je otkriven 21. aprila 1995.
Brzi razvoj
thumb|desno|250px|Palata „Srbija“ thumb|desno|250px|Novi Beograd 2005. thumb|desno|250px|Izgradnja Univerzitetskog sela Tri godine nakon završetka Drugog svetskog rata, 11. aprila izgradnju Novog Beograda započele su omladinske radne brigade. Taj dan se uzima za nastanak Novog Beograda. Zgrade su nicale jedna za drugom, a 1952. je osnovana opština Novi Beograd, a 1955. opština Bežanija je pripojena Novom Beogradu. Godinama je Novi Beograd bio najveće gradilište u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji i izvor velikog ponosa za komunističke vlasti koje su nadgledale taj projekat.
Pre nego što je sama izgradnja počela, teren je izravnan peskom iz Save i Dunava kako bi se isušilo močvarno zemljište i podigao nivo zemljišta izvan domašaja poplava i podzemnih voda. Samo tokom prve tri godine igradnje, više od 100.000 radnika i inženjera iz cele Jugoslavije je radilo na izgradnji. Radničke brigade sačinjene od stanovnika dovedenih iz seoskih područja su obezbeđivale većinu radne snage. Čak su i srednjoškolci i studenti učestvovali u izgradnji. Radnici nisu imali potrebnu mehanizaciju, pa je mešanje betona i nošenje peska rađeno ručno, dok su konjske zaprege korišćene samo za dizanje izuzetno teškog tereta.
Jedna od prvih završenih zgrada bila je Palata federacije (danas Palata „Srbija“), koja je obuhvatala 75.000 m2 korisne površine koja je od tada bila dom Saveznog izvršnog veća FNRJ i SFRJ, kao i Vlade SRJ i Saveta ministara Srbije i Crne Gore i kancelarija Predsednika Srbije i Crne Gore. Njena buduća namena još uvek nije određena.
Prve zgrade za stanovanje su bili paviljoni blizu Tošinog bunara. Kompleks Studentskog grada je izgrađen u isto vreme da bi se zadovoljile stambene potrebe studenata rastućeg Univerziteta u Beogradu koji su dolazili iz svih delova Srbije.
Druge značajne građevine izgrađene u Novom Beogradu su kongresna dvorana Sava centar, Geneksove kule, sedište Naftne industrije Srbije, sportske i koncertne dvorane Hala sportova i Beogradska arena i hoteli sa 5 zvezdica Kontinental Hotel Beograd i Hajat Ridžensi. Za potrebe učesnika Univerzijade 2009. u Beogradu je izgrađeno Univerzitetsko selo (Belvil). Dan opštine je 11. april, dan početka izgradnje Novog Beograda, a slava Pokrov Presvete Bogorodice, 14. oktobar.
Privreda
Kako je u vreme socijalizma teška industrija smatrana pokretačkom silom cele privrede, teška industrija je decenijama dominirala i privredom Novog Beograda. Tu su izgrađeni „Industrija motora i traktora“ (IMT), „Fabrika odlivaka i modela“ (FOM), brodogradilište „Beograd“ (nekada Tito), toplana na Savskom Nasipu, fabrika elektro-opreme „MINEL“. Sa kolapsom gigantskih društvenih preduzeća tokom 1990-tih, ekonomija Novog Beograda je nazadovala i preusmerila sa na trgovinska preduzeća, a ta tendencija se dalje uvećala tokom 2000-tih.
Danas u privredi Novog Beograda dominiraju finansijski, uslužni, komercijalno-zastupnički, trgovački, sportsko-rekreativni i građevinski sektor.
U opštini Novi Beograd je na dan 31. oktobra 2007. bilo nezaposleno 12867 osoba, od kojih su 7379 žene (57 %), a najviše nezaposlenih je sa četvrtim stepenom stručne spreme.
Planiranje
Ideja urbanizacije prostora na kome se nalazi današnji Novi Beograd začeta je nakon stvaranja države SHS (kasnije Jugoslavija), kada je reka Sava prestala biti granica. Prvi plan izgradnje Novog Beograda uradio je Đorđe Kovaljevski 1923. godine.
Odlučni koraci ka planiranju i izgradnji nove naseobine napravljeni su u prvim posleratnim godinama. Na osnovu idejnih projekata Nikole Dobrovića iz 1946. godine, u to vreme najeminentijeg arhtitekte modernizma u Jugoslaviji, usledilo je nekoliko arhitektonskih konkursa 1947. godine na osnovu kojih je ustanovljena saglasnost mišljenja u vezi plana novog grada.
Sledeće, 1948 godine Dobrović je izradio Plan Novog Beograda u kome ortogonalnim urbanim sklopom dominiraju dva objekta, jedan državni i jedan partijski. Ambicija tadašnjih vlasti je bila izgradnja administrativnog centra nove socijalističke države u kojoj bi dominantne ideje bile narodna demokratija, ravnopravnost i internacionalizam. Izgradnja na praznom prostoru je imala i dodatnu simboliku raskida sa prošlošću, kao odklon od Beograda kao glavnog grada monarhije, i novog početka nakon Drugog svetskog rata.
Deo raskida sa ovjetskim savezom bilo je i svjesno opredeljenje jugoslovenskih vlasti za Modernu arhitekturu. Urbanističkim planom Beograda iz 1950. godine izgradnja Novog Beograda postala je dio tog plana, što je značilo da se odustalo od gradnje administrativnog centra države. Zajedno sa Zemunom, Novi Beograd postaje jedinstvena urbanistička celina Beograda.
Kao odgovor na ubrzanu migraciju iz sela u grad, počela je izgradnja stambenih blokova Novog Beograda po principima Funkcionalnog Grada koje je postavio Le Corbusier kroz 95 tačaka Atinske Povelje 1943. Zato je arhitektura stambenih objekata Novog Beograda arhitektura evropskog modernizma. U povelji se, između ostalog navodi da:
Problemi koje koncept Funkcionalnog grada donosi su danas poznati i istraženi. Najviše kritike je bilo zbog odsustva ambijenta koji modernistički grad nije mogao da proizvede, kvalitet koji izrasta organski i često spontano iz nedovršenih i fleksibilnih urbanih konstrukcija. Monotonija precizno lociranih solitera i praznina otvorenih zelenih prostora između njih je neminovno stvarala osećaj izolacije, dok je urbano zoniranje učinilo da grad ne razvije složenost i slojevitost tradicionalnog grada. Ni u sledećem planu (Plan Centralne zone Novog Beograda iz 1960. god), koji su uradili Uroš Martinović, Milutin Glavički, Milosav Mitić, Leonid Lenarčič, i Dušan Milenković, nisu uzeta u obzir saznanja o štetnosti planiranja po načelima Atenske povelje. Grad je i dalje ostao funkcionalno podeljen na zone (reprezentativni centar monumentalnih zgrada, prostor stambenih blokova).
Ipak, kao nezavršen projekat i uprkos mnogim problemima, Novi Beograd poseduje ogroman potencijal zahvaljujući prostranosti i značajnim infrastrukturnim kapacitetima.
Kultura i prosveta
Muzej savremene umetnosti na Novom Beogradu|thumb|250px Novi Beograd je projektovan kao moderan grad, ali centralna osovina (blokovi 24, 25 i 26) sa tri trga - administrativnim, kulturnim i komercijalnim - nikada nije izvedena po planu. Nije realizovana ni ideja kulturnog klastera na Ušću, tako da se u gradu sa više od 200.000 stanovnika nalazi samo jedan muzej (i to van stambenog područja), dok u njemu nema pozorišta, pa se kod Beograđana stekao utisak o Novom Beogradu kao o velikoj spavaonici.
Muzej savremene umetnosti se nalazi na Ušću. Gradska vlada je planirala da se na Ušću izgradi i zgrada buduće Beogradske opere. Ovaj plan je tokom 2000. godine naišao na otpor stanovnika Novog Beograda, članova operskog ansambla i najpoznatijoh arhitekata i umetnika koji su smatrali da je Ušće vrlo loše mesto za zgradu opere.
Decenijama je Crkva svetog Đorđa na Bežaniji bila jedina crkva u opštini. Izgradnja nove Crkve svetog Vasilija Ostroškog na Bežaniji je počela 1996, dok je izgradnja Crkve svetog velikomučenika Dimitrija počela 1998.
Obrazovanje je imalo veći prioritet od kulture, pa se na Novom Beogradu nalazi nekoliko osnovnih, srednjih i visokih škola, kao i Studentski grad, kompleks zgrada koje čine najveći dom studenata Univerziteta u Beogradu. Na Novom Beogradu nalaze se sledeće škole: Deveta beogradska gimnazija, Deseta beogradska gimnazija, Fakultet dramskih umetnosti, Visoka tehnička škola strukovnih studija Novi Beograd, Srednja škola grafičkog dizajna, Politehnička akademija, Tehnička škola „Novi Beograd“, Ruska škola i Srednja turistička škola, kao i privatni univerziteti "Alfa" i "Džon Nezbit".
Noćni život
right|thumb|250px|Pogled na Novi Beograd sa Kalemegdana noću. Novi Beograd pruža bogati noćni život duž obala Save i Dunava. Ono što je počelo uglavnom kao klubovi za druženje na splavovima za rečne ribolovce tokom 1980-ih, tokom 1990-ih se razvilo se u velike splavove koji su nudili hranu i piće uz uživo izvođenu turbo-folk muziku.
Gradske četvrti
Novi Beograd je podeljen na nekoliko mesnih zajednica. Za razliku od Bežanije i Starog Sajmišta, ostale četvrti nemaju istorijska ili tradicionalna imena. Za pet decenija postojanja Novog Beograda, neki njegovi delovi su postepeno postajali posebne četvrti. thumb|Lokacija Novog Beograda na karti beogradskih opština thumb|Opština Novi Beograd thumb|Mesne zajednice Novog Beograda Četvrti Novog Beograda su:
Još nekoliko četvrti se trenutno izgrađuju: Erport Siti Beograd, Savograd i Univerzitetsko selo (Belvil).
Demografija
Ne postoje zasebna naselja u opštini, pošto cela opština administrativno pripada Gradu Beogradu i u statistikama se navodi kao deo Beograda. Oblast oko skupštine grada i obližnjeg kružnog puta se smatra centrom Novog Beograda.
Od početka izgradnje 1948. Novi Beograd je doživeo nagli porast broja stanovnika, ali je poslednji popis pokazao da se broj stanovnika tokom 1990ih smanjio.
U naselju Novi Beograd živi 181.797 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,3 godina (40,2 kod muškaraca i 42,2 kod žena). U naselju ima 79.649 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,73.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Kritike
Kada je Novi Beograd projektovan i izgrađivan krajem 1940ih i 1950ih glavni cilj je bio da se podigne što više zgrada što je pre moguće kako bi se zadovoljile potrebe rastućeg broja stanovnika usled migracija i velikog priraštaja.
Sveobuhvatni brutalistički arhitektonski pristup je doveo do toga da brojne stambene zgrade, pa čak i cele stambene četvrti izgledaju monumentalno na neugledan način. Iako je taj problem malo ublažen u poslednjih nekoliko decenija izgradnjom nekoliko modernih objekata (hoteli Hajat i Interkontinental, Geneksove kule, poslovni centar Ušće, Beogradska arena, Delta siti), stanovnici Novog Beograda se i dalje žale zbog sivila grada i često koriste pogrdni izraz „spavaonica“ da naglase svoj pogled na Novi Beograd kao mesto koje ne inspiriše kreativan život niti ohrabruje zdrave ljudske odnose i da je jedino dobro za noćni odmor nakon napornog radnog dana.
Ovavko mišljenje je našlo sebi put i u popularnu srpsku kulturu. Početkom 1980ih pesma Riblje čorbe „Neću da živim u Bloku 65“ peva o depresivnoj osobi koji mrzi svet jer je okružen betonom Novog Beograda, dok se u skorašnjim filmovima Novi Beograd predstavljen kao srpska verzija crnačkih geta poput onih u Harlemu, Bruklinu i Bronksu. Najočigledniji primer za to je film „1 na 1“ iz 2002. koji prikazuje grupu srpskih tinejdžera koji repuju, pucaju iz pištolja, igraju uličnu košarku i okrivljuju život u Novom Beogradu za mnoge svoje probleme. Drugi filmovi, poput „Apsolutnih 100“ i „Rane“ takođe prikazuju Novi Beograd u negativnom svetlu, ali oni imaju skladniji ugao posmatranja i smeštaju svoje priče u kontekst 1990ih kada su rat u bivšoj Jugoslaviji i međunarodna izolacija znatno pogoršali život ljudi u Srbiji.
Sport
U naselju Ušće na opštini Novi Beograd održavaju se svake godine kulturne,sportske i muzičke manifestacije kao što su Beer Fest,Međunarodni polumaraton Imel Group i ostalo.
Gradovi pobratimi
Novi Beograd je pobratimljen sa sledećim gradovima i opštinama :
Faisal ibn Abdulaziz al-Saud
Faisal ibn Abdulaziz al-Saud (Rijad, 14. 4. 1906. – Rijad, 25. 3. 1975) bio je kralj Saudijske Arabije od 1964. do 1975. godine. Na vlast je došao nakon dugogodišnje borbe sa ocem Ibn Saudom koga je na kraju uspio prisliti na abdikaciju. Njegovu vladavinu su na unutrašnjem planu obilježila nastojanja da popravi financije zemlje i sprovede određene reforme, među kojima je bilo uvođenje ženskih škola i televizije, a čemu su se protivili konzervativni vjerski krugovi, te teritorijalna organizacija zemlje koja je i danas na snazi. Na vanjskom planu je kao fanatični antikomunist nastavio politiku savezništva sa SAD, istovremeno se suprotstavljajući panarabizmu i nudeći kao alternativu panislamizam. U izraelsko-arapskom sukobu je, međutim, stao na stranu Palestinaca kao i drugih arapskih država, a što je posebno došlo do izražaja u Jomkipurskom ratu kada je, nastojeći natjerati Zapadni svijet da prestane podržavati Izrael pokrenuo veliki naftni embargo koji će dovesti do Prvog naftnog šoka. Taj je događaj doveo do dramatičnog povećanja cijene nafte, te postavio temelje kako današnjeg blagostanja u Saudijskoj Arabiji, tako i modernog svjetskog ekonomskog poretka temeljenog na petrodolarima. Ubrzo nakon toga ga je u atentatu ubio njegov nećak Faisal ibn Musaid.
Camera obscura
mini|desno|250p|Camera obscura - mračna soba Kamera opskura je optička sprava koja se ranije koristila kao pomagalo za crtanje a predstavlja takođe izum koji je vodio otkriću fotografije. Današnji fotoaparati se ponekad zovu kamere upravo zbog analogije sa ovom spravom.
Uvod
Optičke pojave su oduvek postojale ali su tumačene na različite načine. U najranim vremenima ljudske istorije za njihovo dejstvo vezivane su tajanstvene, mistične sile. Opisi manifestacija svetlosti kao prirodnih pojava, čije se poreklo može donekle objasniti, javljaju se, prvi put, u staroj Kini, zatim u Indiji i Egiptu. Neki svetlosni fenomeni praćeni su očima posmatrača, dakle neposrednim opažanjem, ali to nije bilo uvek moguće. Postojali su fenomeni koji se nisu mogli pratiti bez posrednika, na primer promačenje sunca. Jedan takav posrednik bila je tamna komora.
Godine 350. pre nove ere u Platonovoj Državi opisana je pećina na čijim zidovima se, zahvaljujući jednom otvoru koji propušta svetlost, javljaju zanimljive igre senki. Takav princip svetlosne projekcije bio je poznat i drugim misliocima u starom veku. Nešto docnije, Aristotel je uočio, i u svojoj Fizici opisao, sličan fenomen: "On je posmatrao polumesečast oblik delimično pomračenog sunca koji se projektovao na zemlju kroz rupe na situ, ili kroz propuste između lišća, u senci jednog drveta. Primetio je takođe da slika postaje oštrija što je otvor manji."
Prilikom arheoloških iskopavanja u Kini otkrivena je slikana keramika na kojoj je prikazana perspektiva nedogleda, a naslikane ljudske figure, sa raspoznatljivim likovima, neodoljivo su podsećale na fotografije. Očigledna analogija sa fotografijom navela je na zaključak da su te slike nastale u kombinaciji sa nekim jednostavnim oblikom kamere opskure. Takva pretpostavka nalazi svoju potvrdu i na stranicama istorije nauka. Pre dve i po hiljade godina, u najstarijim indijskim spomenicima iz vremena Veda (5. vek pre nove ere) zabeležen je opis zatamnjene sobe sa malim otvorom na jednoj strani, usmerenim na osunčani predeo. Sličan tome je i opis koji je ostavio kineski filozof materijalističke orijentacije, Mo Cu. On je opisao formiranje izvrnute slike, to jest fenomen koji se javlja kad svetlost prolazi kroz otvor veličine igle i formira projekciju spoljašnjeg prostora.
Sva ta zapažanja bi pala u zaborav, zajedno sa Aristotelovim pergamentima, da antička znanja, posredstvom Arapa, nisu ponovo oživela u Evropi krajem Srednjeg veka, a naročito u doba rane renesanse.
Zablude o otkriću kamere opskure
Dugo se verovalo da je kamera opskura evropski izum. Pripisana je Rodžeru Bejkonu, monahu, filozofu i alhemičaru. Bejkon jeste izložio zapažanja o posmatranju Sunca pomoću sprave slične kameri opskuri, ali nije bio njen izumitelj. Docnije je utvrđeno da je iskoristio arapski izvor, zapravo beleške Arabljanina Ibn al Haitama, u Evropi poznatijeg pod imenom Alhazen. Arapski naučnik je u desetom veku (950. g.) opisao kako se tada upotrebljavala kamera opskura. On je zapazio da na belim zidovima zatamnjenih soba, ili u šatoru postavljenom u sunčanom pejzažu srednjeg Istoka, svetlost pri prolasku kroz pukotinu u zidu na suprotnoj strani projektuje sve ono što se napolju zbiva – lepršanje zastava, pokrete pešaka, konjanika i dr. Bejkon, izumitelj naočara i povećavajućeg stakla (lupe), bio je pionir eksperimentalne fizike. Osim principa kamere opskure objasnio je stvaranje duge, perspektivu, amplitudu morskih talasa i neke druge pojave iz prirode, koje su njegovi suvremenici smatrali božanskim čudesima.
Zajedno sa zapažanjem manifestacija nekih prirodnih fenomena i fenomeni optike postali su predmet neprestanog zanimanja učenih ljudi. U periodu renesanse kamera opskura, kao pomagalo naučnika, a pre svih astronoma, zatim umetnika, arhitekata i slikara, bila je opšte vlasništvo obrazovanih humanista. Posmatrajući svet oko sebe, čovek je želeo da ga razume. Pokušavao je da ga opiše, ili što vernije naslika.
Renesansni pisac Đorđo Vazari zabeležio je u delu Vite dei eccelenti pittori, scultori ed architetti (Životi slavnih slikara, vajara i arhitekata), Firenca, 1550, da je Leon Batista Alberti, podstaknut Gutenbergovim otkrićem štampe, "pomoću jedne sprave pronašao način prikazivanja prirodnih perspektiva, smanjenja i uveličavanja figura". Iako se izričito ne navodi, opis te sprave upućuje na osobine kamere opskure. Tipičan predstavnik novog vremena, Alberti je, u skladu sa tadašnjim duhom obnove antičkih ideala, težio istinitom prikazu viđenog. Mada nije bio pronalazač kamere opskure, svakako ju je koristio. Možda je baš uz njenu pomoć postavio teorijske osnove o vernoj reprodukciji prirode, u svojoj raspravi o slikarstvu iz 1437. godine.
Docniji, manje obavešteni istraživači pripisivali su otkriće kamere opskure Leonardu da Vinčiju. Uistinu, koncizan opis kamere opskure notiran je u docnijim izdanjima njegovog glavnog dela, ali on nije sebe smatrao njenim pronalazačem. Nejasnoće oko uloge Da Vinčija u opisivanju kamere opskure potiču i otud što su njegovi rani rukopisi dugo bili obavijeni tajnom. U prvoj polovini 16. veka sakupljen je jedan deo rukopisa, i objavljen, ali u njima ne stoji da se Leonardo služio kamerom opskurom, već su to dodali njegovi komentatori.
Najstarija ilustracija kamere opskure potiče iz januara 1545. godine. To je bio dovoljan razlog da je istraživači proglase za izum holandskog prirodnjaka i matematičara Rajner Gema-Frisijusa, autora dela De radio astronomico et geometrico liber (Knjiga o sjaju astronomije i geometrije), Antverpen, 1545, u kome je ilustracija objavljena. Najukorenjenija zabluda, koja i najduže traje, jeste ona koju su zastupali rani promoteri i neki istoričari fotografije (Fransoa Arago, Robert Hant, a u 20. veku Žorž Potonije i neki drugi) – da je Đovani Batista dela Porta zaslužan za otkriće kamere opskure. Ali, Dela Porta je samo objedinio prethodna znanja o tom instrumentu, uz preporuku umetnicima kako da koriste kameru kao pomoć pri crtanju predela ili arhitekture. Svoje savete izneo je u delu Magiae naturalis (Čarolije prirode) 1558. godine.
Usavršavanje i oblici kamere opskure
Sredinom 16. veka, zbila se i upotreba sočiva u kameri opskuri. Milanski lekar Đirolamo Kardano prvi je u otvor kamere opskure uneo optički element – sočivo, a svoja zapažanja opisao u traktatu De subtilitate, libri XXI (O ukusu, knjiga 21.), 1550. godine.
Prva sočiva, budući dvostruko ispupčena (bikonveksna), viđena iz profila ličila su na smeđa zrna sočiva – biljke koja se upotrebljava za ishranu ljudi i domaćih životinja. Otud dolazi i naziv (lat. lensit, sočivo, leća). Kardanova inovacija znatno je poboljšala svojstva kamere opskure: slika na projekcionoj ravni bila je svetlija i oštrija.
Kontrolisanom izmenom veličine otvora kamere opskure znatno su poboljšana njena svojstva, ali je slika i dalje bila izvrnuta. Podatak da je u kameru opskuru uneto ogledalo radi dovođenja slike u ispravan položaj sreće se već u delima Johana Keplera, zatim i Atanasijusa Kirhera. Ali najraniji tehnički opis refleksne kamere opskure, sa ilustracijama, dao je Johan Šturm 1676. godine. Tu se pominje da je u unutrašnjosti kutije, iza sočiva, uneto ogledalo pod uglom od 45 stepeni. Novo unapređenje uveo je Daniel Šventer, profesor matematike na Univerzitetu u Altdorfu. U delu Deliciae physico-mathematicae (Radosti fizike i matematike), 1636, on je opisao sistem sočiva sa kojim se, u odgovarajućim kombinacijama, mogu postići tri različite fokusne daljine. Njegova scioptrička kugla, nazvana i "volovsko oko", bila je, zapravo, jedna šuplja drvena lopta koja se mogla okretati, i na čijoj su površini načinjena dva naspramna otvora po osi simetrije, sa po jednim umetnutim sočivom. Sočiva, svako za sebe, davala su različite žižne daljine, poput danas izmenljivih objektiva, ali kad su stavljena u zajedničku optičku osu, njihove optičke vrednosti su sabrane i dobijala se neka druga žižna daljina. Zabeleženo je da je slikar Hans Hauer koristio kameru opskuru sa jednim takvim optičkim pomagalom i pomoću njega nacrtao veliku panoramu Nirnberga.
Pokretne kamere opskure
U opisima ranih pisaca pojam tamne komore podrazumevao je prostoriju, najčešće zamračenu sobu na vrhu kakve građevine, zamka ili tornja, iz koje se kroz jedan mali otvor pružao vidik na okolinu. U prvo vreme korisnik je bio ograničen nepokretnošću, pa je mogao da posmatra, i crta, samo predeo ispred otvora. Početkom 17. veka napravljene su prve pokretne, mada veoma glomazne, kamere opskure u obliku šatora ili nosiljke. Jedan od pionira moderne optike, austrijski astronom Johan Kepler, 1620. godine, prilikom premeravanja zemljišta u Austriji, upotrebljavao je jednu takvu kameru opskuru. Njegov crni šator imao je na vrhu pokretno sočivo i ogledalo koje je projektovalo sliku na tablu za crtanje. Uz šatore, kočije, nosiljke, i druge neobične oblike kamere opskure, za imućne ljude, zanete novom umetničkom igračkom, konstruisani su modeli naročitih stolova koji su se stilom uklapali uz nameštaj.
Već u drugoj polovini 17. veka veličina kamere opskure je bitno smanjena. Kamera Atanasijusa Kirhera iz 1646. godine bila je načinjena u obliku nosiljke. Deceniju docnije, njegov učenik Kaspar Šot je našao bolje rešenje: konstruisao je malu kameru opskuru sastavljenu od dve kutije različitih veličina, da bi, prilikom izoštravanja, manja klizila u veću. (Sličan princip je, docnije, usvojio jedan od pionira fotografije Luj Dager za komercijalni model takozvane Dager-Žiru kamere).
Dva izuma Georga Fridriha Brandera, mehaničara iz Augsburga, omogućila su još veću preciznost. Prvi, tamna komora u obliku stola imala je niz izvlaka koje su ulazile jedna u drugu. Drugi izum, nazvan polimetroscopium dioptricum, bio je univerzalan aparat: tamna komora-mikroskop-teleskop. Jedan takav uređaj Brander je napravio za Karlov univerzitet u Pragu. Zanimljivo je da su Branderove knjige krajem 17. veka postale popularne i u južnoslovenskom svetu.
Nešto drugačije oblikovana bila je i refleksna kamera opskura Johana Cana iz 1685. godine. Njen opis u delu Oculus artificialis teledioptricus sive telescopium (Veštačko teledioptrijsko oko ili teleskop) iz 1685/86, dopušta da shvatimo stepen usavršenosti tog instrumenta sredinom 17. veka. Svetlost je prolazila u pravoj liniji kroz malu rupu izbušenu u centru jednog od zidova kutije. sočivo, stavljeno na taj otvor, usmeravalo je zrake na ogledalo, postavljeno u središtu kutije pod uglom od 45 stepeni, koje je prelamalo svetlost i usmeravalo je naviše. Na taj način slika je projektovana pravilno, umesto obrnuto kao do tada. Na gornjoj strani kutije stavljano je staklo ili providni papir, na kome je slika ostavljala svoj nestalni odraz. Taj opis iz 1685. godine gotovo da se ne razlikuje od opisa one kamere opskure koju će tvorac prve fotografije, Nisefor Nijeps, upotrebiti sto pedeset godina kasnije.
Kamera opskura kao alatka naučnika i umetnika
Prva funkcija kamere opskure bila je naučna – njom se pratila ekliptika (pomračenje) Sunca. Međutim, veoma brzo, naročito u periodu visoke renesanse, težnja ka verodostojnosti prikazanog i razumevanju prirode učinila ju je neophodnim pomagalom umetnika. Mnogobrojne beleške dokazuju da ju je koristio najveći broj renesansnih arhitekata i slikara. Dela Porta je prvi savetovao umetnike kako da upotrebljavaju kameru opskuru kao pomoć pri crtanju. U prvom izdanju dela Čarolije prirode on predlaže da najpre kopiraju oblike i linije a zatim da dodaju boju. U drugom, proširenom izdanju (1589), oslonjen na iskustva i opise prethodnika, i on savetuje da se na otvor postavi jedno sočivo, a potom i jedno konveksno ogledalo, tako da slika bude uvećana i ispravljena. Tada je dao i preporuku kako da se taj instrument koristi za crtanje portreta. Sličan princip koristili su Filipo Bruneleski, Pjero dela Frančeska, Paolo Učelo a svakako i drugi renesansnih slikari, graditelji i naučnici.
U 17. i 18. veku umetnici su redovno upotrebljavali kameru opskuru kao pomoć pri slikanju pejzaža, žanr-scena, katkad i portreta. Pomoću nje postavljali su osnovni skelet slike u koji su docnije unosili figure. Česte su uljane slike ili grafike sa vedutama gradova, na kojima su verno, primenom tačne perspektive, prikazani trgovi, ulice ili pejzaži sa arhitektonskim objektima (naselja, dvorci, tornjevi). Kamera opskura je postala deo standardne opreme, posebno značajan za umetnika nedovoljno spremnog u prenošenju perspektive. Mnoge knjige objavljene u 17. veku sadrže instrukcije ili ilustrovane opise operacija sa raznim mašinama za crtanje među kojima je obavezno i kamera opskura. Jan Vermer van Delft koristio je kameru opskuru radi tačnosti perspektive na svojim slikama. Takođe i Đuzepe Marija Krespi, kao i venecijanski slikari Antonio Kanal i Bernardo Beloto (ujak i sestrić, obojica sa nadimkom Kanaleto) i Frančesko Gvardi. U radu mlađeg Kanaleta (B. Belota) slikanje veduta uz pomoć kamere opskure bilo je usavršeno do virtuoznosti. Postupak naučne tačnosti, baš kao i rad obojice Kanaleta, ili docnije Gvardija, karakteristika je mletačke slikarske škole settecenta (17. vek) u njenom kasnom dobu. Njihova slikarska iluzionistička vizija, i zgusnuto predstavljanje prostora, znatno su uticali na onovremene, kao i docnije, slikare vedutiste i pozorišne scenografe. Kamera opskura bila je od pomoći i prilikom neobaveznog, amaterskog crtanja predela. Jedan od oblika takvog crtanja su i takozvane putne sličice (voyages pittoresques), izuzetno popularne u 17. i 18. veku. Uz pomoć kamere opskure su znatno lakše rešavani i komplikovani slikarski problemi, problemi svetlosti, senki i vazdušne perspektive. Ni najbolji umetnici, koji traže naturalizam, nisu mogli nadmašiti optiku, niti bolje dati vizuelne činjenice koje kamera opskura daje sa autoritetom same prirode.
U 18. veku Venecijanac grof Frančesko Algaroti, mecena Tijepola i nekih drugih umetnika, u delu Essey on Painting (Esej o slikarstvu – engleski prevod iz 1764) bezrezervno podržava upotrebu kamere opskure. U jednom poglavlju, koje joj u celini posvećuje, on tvrdi da se "najbolji savremeni italijanski slikari uveliko služe tom spravom, i bez nje ne bi uspeli da stvari prikažu tako verno prirodi". U to doba slikari još nisu skrivali pomoćna sredstva svoga zanata (kako će većina njih to zdušno činiti u 19. i 20. veku). Na jednom autoportretu slikara Joakima Franca Bajha, hrabro su otkriveni atributi njegovog zanimanja: uz paletu, boje, kistove i slikarske nogare, tu je i kamera opskura.
Lutra
Lutra je rod vidri koji obuhvaća tri vrste. Pripadnice roda jesu europska vidra (Lutra lutra), te vrste dlakava vidra (Lutra sumatrana) i japanska vidra Lutra nippon Imaizumi and Yoshiyuki, 1989.
Izgled
Pripadnice ovog roda imaju izdužena i vitka tijela, s kratkim udovima i snažnim mišićavim repom. Glava je okrugla, a njuška zbijena; malene uši i nosnice moguće je zatvoriti tijekom boravka pod vodom. Njihovo je gusto, vodootporno krzno smeđe boje, dok su trbuh i donji dijelovi tijela obično svjetlije obojeni. Vrat može biti bjelkaste boje. Ove životinje dosegnu dužinu tijela od 50 do 82 centimetra, dužinu repa od 33 do 50 centimetara, te težinu od 5 do 14 kilograma. Mužjaci su obično teži od ženki.
Ove su životinje u prirodnom staništu ovisne o blizini vode. Većina obitava u slatkovodnim vodama, te rjeđe u pritocima rijeka ili obalama mora. Mogu biti dnevne ili noćne životinje, no obično se hrane tijekom noći. Tijekom dana, skrivaju se u svojim nastambama. Odlični su plivači i ronioci.
Ranchito, Soledad de Graciano Sánchez
Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1840 m.
Splav Meduze
Splav Meduze ili Brodolomnici s fregate Meduza je remek-djelo slikara Théodorea Géricaulta zasnovano na stvarnim događajima brodoloma fregate Meduza. Izložena na pariškom Salonu 1819. godine, slika je bila presudna u pojavi romantizma u umjetnosti.
Povijest
mini|lijevo|200px| Géricaultova skica pobune na platnu, 38 × 28 cm, [[Louvre. ]] Dana 2. srpnja 1816. godine francuska fregata Meduza je udarila u greben Banc d'Arguin nadomak zapadnoafričke obale. Kapetan i njegovi oficiri su se ukrcali na šest čamaca za spašavanje sa samo nekolicinom putnika. Ostalih 149 putnika i članova posade je ukrcano na improvizirani drveni splav koji je kapetan vezao za čamce za spašavanje, samo da bi ih kasnije otkačio i napustio. Slijedećih trinaest dana splav Meduze je prošao kroz pakao smrti, bolesti, pobune, gladi i kanibalizma. Samo je petnaest ljudi preživjelo na njegovoj plovidbi.
Ova epizoda je postala državnim skandalom kada se saznalo da je kapetan svoje namještenje dugovao monarhističkim simpatijama prema kralju, a ne svojim zaslugama. Nadalje, francuska vlada je pokušala prikriti najgore detalje incidenta. Istina o pravim događajima je izašla na vidjelo tek kada je brodski kirurg, jedan od preživjelih sa splava, objavio detalje nesreće nakon što su mu odbili zahtjev za naknadom kao žrtvi. Géricault se osjetio pozvanim da ustane protiv društvene nepravde i napravi sliku o borbi čovjeka protiv prirode.
Kako bi postigao što veći nivo autentičnosti, Géricault je razgovarao s preživjelima i napravio brojne studije mrtvih i umirućih u bolnicama prije nego je počeo slikati finalno platno. Čak je pronašao preživjelog stolara sa Meduze i dao mu da mu napravi kopiju pravog splava u razmjeri. Naposljetku je Géricault obrijao glavu, zatvorio se u svoj atelijer 28. lipnja 1818. i izašao tek u srpnju 1819. kada je dovršio svoje remek-djelo.
Nakon što je, usprkos negodovanjima, izloženo na pariškom Salonu 1819. godine, to se radikalno djelo pokazalo iznimno kontroveznim, jer je kritiziralo aktualnu vlast, ali i predstavljalo izazov tradicionalnim umjetničkim pravilima pomodnog neoklasicizma. Slika je postala nadahnućem brojnim romantičarima poput Delacroixa.
Odlike
Ovom slikom Géricault je uklopio romantičarsku sklonost avanturama i osobnim slobodama sa stvarnim događajem u kojem žrtve nepravde se bore protiv sila prirode za goli opstanak.
Las Palancas, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Las Palancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Los Chichos, Playas de Rosarito
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Las Palancas, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
The Golden Girls
Koncept serije je osmislio jedan od direktora NBC-a Brandon Tartikoff, a kasnije razradilaSusan Harris. Tartikoff je na ideju došao posjetivši svoju ostarjelu tetku i promatrajući kako se stalno svađa sa svojom susjedom, za koju se ispostavilo da je njena najbolja prijateljica.
Harris je od toga kasnije stvorila zaplet o četiri ostarjele žene koje dijele otmjenu kuću u Miami Beachu na Floridi. U pilot-epizodi je lik Blanche Deveraux (Rue McClanahan) bila vlasnica kuće. Na njen oglas o "cimericama" su odgovorile Dorothy Zbornak (Bea Arthur) i Rose Nylund (Betty White). Kasnije im se pridružila Sophia Petrillo (Estelle Getty), Dorothyina majka čiji je starački dom bio izgorio u požaru.
Humor u seriji se često zasnivao na dotada kontroverznom pristupu starijim ženama, koje su prikazane kao osobe još uvijek opsjednute seksom, odnosno spremne na "nekonvencionalno" ponašanje primjerenije mlađim generacijama. Serija se često doticala tema koje su na američkoj televiziji bile tabu kao što su impotencija, narkomanija, homoseksualnost, plastična kirurgija, demencija ili HIV. One su se često obrađivale na humorističan način, s time da se koristio za američke televizijske standarde prilično "sočan" rječnik. Za to je bio zaslužan moždani udar lika Sophije, koji joj uništio centar za inhibicije te omogućio da o svakoj temi kaže upravo ono što misli i osjeća.
Serija je doživjela ogromnu popularnost, te je za vrijeme trajanja dobila 65 nominacija za Emmy, od čega je osvojila njih 11. Također je osvojila i 4 Zlatna globusa. The Golden Girls je, zajedno s All in the Family i Will & Grace, jedina TV-serija gdje su svi glavni glumci osvojili Emmyje.
Drastične promjene u scenarističkom timu su od 1990. godine doveli do pada kvalitete teksta, a s njome i gledanosti. Godine 1992. je seriju okončala odluka Bee Arthur da napusti snimanje. U tu svrhu je napisana posebna oproštajna epizoda koju je gledalo 27 miliona gledatelja.
Serija je sljedeće sezone imala svojevrstan nastavak u novoj seriji The Golden Palace, u kome nije nastupala Arthur, ali se on zbog slabe gledanosti održao samo jednu sezonu (1992-1993).
Spinoffi i remakeovi
Osim Golden Palacea, TV-serija The Golden Girls je potakla snimanje još nekoliko novih serija. Od njih je najpoznatija Empty Nest, sitcom koji na svom početku 1988. godine nije imao veze s Golden Girls, dok se kasnije nije otkrilo da mu se odigrava u neposrednom susjedstvu mjesta radnje Golden Girls. Serija je i sama postigla uspjeh, te se snimala do 1995. godine, potaknuvši i vlastiti spinoff Nurses (1991-94). Kada se emitirala serija Golden Palace (1992-93) likovi iz sve tri serije su često gostovali u pojedinim epizodama.
Uz američku verziju, britanska TV-kuća ITV je otkupila autorska prava i 1993. godine snimili vlastitu seriju Brighton Belles, ali je njoj zbog slabe gledanosti prekinuto snimanje nakon šest epizoda.
The Golden Girls na prostoru bivše Jugoslavije
The Golden Girls je emitirala Hrvatska radiotelevizija pod nazivom Zlatne djevojke.
Alfi Kabiljo
Alfi Kabiljo (Zagreb, 22. prosinca 1935.), hrvatski skladatelj i dirigent poznat po svom radu na polju kako klasične tako i popularne glazbe.
Biografija
Rodio se u Zagrebu 22. prosinca 1935. godine u porodici sefardsko-židovskog podrijetla. Glazbu ga je naučio poznati skladatelj Rudolf Matz, a skladateljske vještine izbrusio je s Rogerom Samynom. Svoju prvu pjesmu napisao je 1943., u dobi od 8 godina. Osim bavljenja glazbom, Kabiljo je diplomirao i arhitekturu, ali njome se nikada nije bavio. Većinu života proveo je na Šalati, gdje je i odrastao, iako je kratko vrijeme boravio u Parizu. U razdoblju od 1981. do 1983. bio je potpredsjednik, a od 1996. do 1998. predsjednik Hrvatskog društva skladatelja.
Njegov opus uključuje flimsku glazbu, popularnu glazbu i šansone, ali i klasičnu glazbu; napisao je 2 baleta (jedan je nagrađen Porinom), 2 televizijska i 3 dječja mjuzikla i 8 klasičnih mjuzikla među kojima je najpoznatiji Jalta, Jalta, praizveden 1971. Jalta, Jalta se razvila u Kabiljovo najpoznatije i najpopularnije djelo, a donijela mu je i Porina za životno djelo 2004. godine.
Cobden, Illinois
Kabden je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.157, što je 41 (3,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Choisel (Ivlen)
Šoazel je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Ivlen koja pripada prefekturi Rambuje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 538 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara (maksimalnoj 178 m, a minimalnoj 89 m).
Tutti fratelli nel West… per parte di padre
Tutti fratelli nel West… per parte di padre je italijansko-zapadnonjemačko-španska vestern filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Sergija Grieca. Protagonist, koga tumači Antonio Sabàto, je mladi pustolov koji pokušava pronaći put do rudnika sa skrivenim blagom, a koji je prikazan na karti čije dijelove drži pet različitih ljudi. Radnja prikazuje kako mu u potrazi pomaže prostitutka (čiji lik tumači Marisa Mell).
Emilija Lepida
Emilija Lepida (Aemilia Lepida) je u starom Rimu bilo ime koje su nosile pripadnice porodice Emilijevaca, odnosno koje su dobijale kćeri ogranka Lepid (Lepidus) iste porodice. Rimska historija poznaje nekoliko žena s tim imenom, od kojih je većina živjela u doba ranog Carstva, odnosno bila rodbinski povezana s vladajućom Julijevsko-Klaudijevskom dinastijom. Ovdje se navode:
Oancea, Oancea
Oancea je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Oancea.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1559 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Jean-Baptiste-Camille Corot
Žan Batist Kamij Koro (, Pariz, 16. jul 1796 — 22. februar 1875) je bio francuski slikar. Slikarstvom počinje da se bavi tek 1822. inspirisan delima Kloda Lorena i Nikole Pusena. Više puta je boravio u Italiji gde je slikao panorame Rima (Pogled na Koloseum, 1825) i mnogobrojne predstave pejzaža. Bio je povezan sa umetnicima Barbizonske škole ali je ublažavao njihov realizam unoseći na slike mitološke i alegorijske elemente. Njegovi kasni radovi na kojima su zastupljene skale sivih tonova anticipiraju impresionizam. Pored pejzaža slikao je i aktove na kojima je primetan uticaj Đorđonea i Vermera kao i grafike. Njegov opus obuhvata oko 2000 slika, 300 crteža i desetak grafičkih listova. Koro je slikar koga su još za života kritičari i kolege prozvali ”kralj pejzaža”. Iako nikad nije shvatao mišljenja impresionista, smatra se da je upravo on oslobodio francuski pejzaž od neoklasičnih kanona i otvorio put umetnosti nove epohe (impresionalizmu). Načešće je radio u šumi Fontenblo koja je bila raj za slikare tog vremena, pogotovo za barbizonce. Na slikama Koro ne stremi da prikaže prirodu takva kakva u stvari i jeste već samo svoj utisak o njoj, koristeći njene oblike i nijanse pomoću kojih želi da izrazi svoje poetično raspoloženje. Bio je slikar širokih, svetlih horizonta prekrivenih maglom, prozračnog neba iz kojih se vide njegova iskrena i puna života osećanja.
Orzaglia, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
1761
thumb|Svečano otvaranje Bridgewaterskog kanala.
Godina 1761 (MDCCLXI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u subotu po julijanskom kalendaru.
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|150px|left|Schweidnitz
La Encarnación, Soto la Marina
La Encarnación je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Pueblo Bonito
250px|right|thumb|Pueblo Bonito snimljen iz zraka
Pueblo Bonito je najveća građevina (velika kuća) u kanjonu Chaco, odnosno lokalitetu drevne Anasazi kulture na sjeverozapadu današnje američke države New Mexico. Prostire se na preko 8000 m² površine i sastoji od 650 do 800 odvojenih prostorija. Pretpostavlja se da je u njoj živjelo između 70 i 800 stanovnika.
Raúl Robles Cascio, Acuña
Raúl Robles Cascio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Portofino
Portofino je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
El Roblar, San Andrés Duraznal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 841 m.
Schwarze Augen
Schwarze Augen je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1951. u režiji Geze von Bolvaryja. Po žanru je mješavina melodrame i kriminalističkog filma. Protagonist, koga tumači Will Quadflieg, je violinski virtuoz koji se zaljubi u nepoznatu ali lijepu ženu (čiji lik tumači Cornell Borchers), koju je slučajno sreo. Radnja prikazuje kako zbog toga postane optužen za ubistvo koje nije počinio.
Hausweiler
Hausvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 44 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336035.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Hausvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 190 metara. Površina opštine iznosi 1,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 44 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Glen Rice
Glen Rice (Flint, Michigan, SAD, 28. maj 1967) je bivši američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Michigan. Na draftu 1989. odabrao ga je Miami Heat kao 4. pika.
Hiroshige
Ichiryusai Hiroshige (一幽斎廣重) ili Utagawa Hiroshige (歌川広重), pravog imena Ando Tokutaro (安藤徳太郎) (Tokyo, 1797. – Tokyo, 12. listopada 1858.), bio je jedan od najvećih japanskih majstora drvoreza.
Hiroshige je bio sin vatrogasca u Edu (kasnije Tokyo). Školovao se u Ukiyo-e školi Utagawa (po kojoj ga često zovu Utagawa) U. Toyohira, a nakon njegove smrti postao je voditelj njegove radionice. Postao je slavan serijom višebojnih drvoreza Pedeset i tri postaje na cesti Tokaido, likovnih putopisa izrađenih rafiniranim koloritom. Posljednji i najslavnija serija mu je bila Stotinu pogleda na Edo.
U japansko tradicionalno slikarstvo je počeo unositi europska shvaćanja, poglavito primjenu perspektive. Kao što je vidljivo na drvorezu Kazalište Saruwaka-cho iz 1856. godine gdje je prikazao mnoštvo ispred kazališta na ulici koja se udaljava u linearnoj perspektivi, dok sjajna mjesečina čini ljudske sjene dugima i jasnima.
Vricciullo, Salerno
Vricciullo je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Antipapa Paskal III
Paskal III, rođen kao Guido da Crema bio je antipapa katoličke crkve od 1164. do 1168. za pontifikata pape Aleksandra III.
Biografija
Guido je bio jedan od najstarijih pristalica Antipape Viktora IV, kog je nasljedio 22. aprila 1164. i tako postao drugi antipapa kog je instalirao car Svetog Rimskog Carstva Friedrich I Barbarossa.
Izabran je najviše zahvaljujući utjecaju Nadbiskupa Kölna Rainalda od Dassela, barbarosinog kancelara i vikara u Italiji, iako u Carstvu nisu puno držali do njega.
Po naredbi cara u Aachenu je 1165. kanonizirao Karla Velikog, taj čin crkva nikad nije potvrdila, iako se i danas Karla Velikog neformalno smatra blaženim.
Guido je ustoličen kao Paskal III, kad je Barbarossa opsjedao Rim. Kao Paskal III je po drugi put u augustu 1167. okrunio Friedricha I Barbarossu, zajedno sa suprugom Béatrix.
Nakon iznenadnog izbijanja epidemije kuge koja je desetkovala carsku vojsku, Barbarossa se u proljeće 1168. u pratnji Paskala povukao u Njemačku.
Janesville, Iowa
Džejnsvil je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 930 stanovnika.
Opština Pilu, Arad
Pilu je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Janesville, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 930 stanovnika, što je 101 (12,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
2-Nitropropan
2-Nitropropan je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 89,093 Da.
Palmitas, Puerto Vallarta
Palmitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Orecchiazzi, Messina
Orecchiazzi je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Colonia Vicente Guerrero, Santa María Huatulco
Colonia Vicente Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Huatulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.