cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svećenikova djeca
Produkcija
320px|thumb|left|Za anonimno otočko mjesto korišten je gradić [[Prvić Šepurine na otoku Prviću, gdje je snimana glavnina filma. Glavnina filma snimana je upravo u okružju crkve, koja je prikazana na slici.]] Film Svećenikova djeca nastao je prema istoimenoj drami Mate Matišića. Radi se tu o drami u užem smislu praizvedenoj u splitskom HNK još 1999. godine, a koja govori o mladom svećeniku u malom dalmatinskom gradiću na kopnu. Mada je prevedena na ruski jezik i izvedena u Moskvi, kao i tijekom Marulićevih dana 2005. godine, drama nije naišla na veliko oduševljenje publike i kritike tako da je brzo pala u zaborav. Gotovo istovremeno, Brešan je dobio ideju za film po tom dramskom predlošku, ali je ona realizirana tek 10-ak godina kasnije. Brešan je to i objasnio: "Riječ je o tekstu koji znam jedno 15 godina i odmah mi se svidio, ali nisam znao kojom metodom da mu pristupim. Naime, taj tekst ima jedan humorni diskurs, ali žanrovski nije komedija. Trebalo mi je dugo vremena da shvatim da je fabula gdje svećenik buši kondome toliko artificijelna da jedino artificijelni žanr kao što je komedija može to sve skupa zbrojiti. Druga stvar, nisam znao kako da složim priču, budući da se drama zbiva u neimenovanom gradu, a u gradu je dosta teško kontrolirati kontracepciju. Dugo vremena mi je trebalo da se sjetim da na otoku postoji samo jedna trafika i ako želim kupiti kondom mogu ga kupiti samo u toj trafici. Jako je glupo reći da je meni, koji sam radio dvije komedije koje se zbivaju na otoku, trebalo 15 godina da se sjetim da radim komediju na otoku, ali zapravo je tako."
Konkretna realizacija ideje započela je početkom 2012. godine, ali je Brešan odlučio izmijeniti Matišićev tekst. Radnju je smjestio a otok, a tekst je iz drame odlučio pretvoriti u komediju. Brešan se tako odlučio vratiti žanru koji ga je proslavio, a mjesto radnje promijenio je jer se bolje uklapalo u koncept. Naime, Brešan je odlučio radnju smjestiti na otok zbog izoliranosti - u gradu uvijek ima kakav-takav protok ljudi i robe, dok je otok redovno izoliran i moguće je uspostaviti kontrolu nad natalitetom. Film je izvorno zamišljen pod radnim naslovom Tri vjenčanja i beba, ali je on subsekventno promijenjen kako bi odgovarao naslovu drame. Za lokaciju Brešanova fiktivnog mjesta odabran je otok Prvić, mjesto Prvić Šepurine, gdje je i snimana većina filma. Producent Maloča objasnio je kako se Prvić nametnuo kao idealno mjesto za snimanje, unatoč činjenici da je nepostojanje trajektne linije otežalo dopremanje opreme na otok. Snimanje na otoku je počelo 30. ožujka 2012. godine, iako je ono najavljeno za 10. travnja. Osim otoka, dio scena sniman je i u Zagrebu, gdje je smješten jedan mali segment radnje, s ranijim početkom, 27. ožujka 2012. godine.
U vrijeme najave snimanja, još uvijek nisu bili poznati svi glumci, s tim da je producent Ivan Maloča najavio kako će u filmu glumiti krema hrvatskog glumišta. Za glavnog glumca izabran je Krešimir Mikić, kojemu je Brešan film najavio tokom neformalnog susreta, ali mu nije htio ništa odavati prije nego film dobije financijska sredstva. Nakon odobrenja istih, Brešan je Mikiću poslao scenarij. U intervjuu u emisiji Studio 45, Mikić je rekao kako se dva puta nasmijao na glas, što mu je bilo dovoljno da prihvati ulogu. Mikića, kao i ostatak glavne glumačke ekipe (Marija Škaričić, Nikša Butijer, Jadranka Đokić, Dražen Kühn), Brešan je angažirao godinu dana prije početka snimanja. Osim velikih glumačkih imena iz Hrvatske, glumačkoj ekipi filma se, tokom travnja, pridružio i Lazar Ristovski, u ulozi modernog biskupa, čija je producentska kuća, Zillion film, sudjelovala kao manjinski producent na filmu uz Interfilm, koji je bio glavni producent. Casting je, suštinski, rađen godinu i pol dana i Brešan je objasnio kako je apotekarski precizno birao svoje glumce, gledajući mogu li oni iznijeti određeni lik ili ne. Na audicijama je bilo nekoliko vrhunskih glumaca, a konačnu postavu sastavio je upravo Ivan Maloča, kog je Brešan posebno pohvalio jer mu je omogućio da ima točno ono što želi, od glumaca do lokacija.
Snimanje je izvorno trebalo trajati tri-četiri tjedna, ali je kasnije rok produljen na dva mjeseca, u kojem je snimanje i realizirano. Neki kritičari su se pohvalno osvrnuli na činjenicu da snimanje filma nije trajalo odviše dugo. Filmu je bio potreban budžet od oko 10,000.000 kuna, a omogućen je uz sufinanciranje Hrvatskog audiovizualnog centra (koji je platio 4,900.000 kuna, najviše za jedan film te godine) i potporu Eurimagesa. Ovo je bio ujedno i prvi Brešanov film koji nije snimljen uz potporu Hrvatske radiotelevizije, što je bio rezultat konflikta s vodstvom državne televizije, o čemu Brešan nije puno govorio.
Nakon što je snimanje završeno, film je više od pola godine bio u fazi postprodukcije, a prije premijernog prikazivanja u kinima, koje je najavljeno za 3. siječnja 2013., organizirane su testne projekcije, poslije kojih je publika odgovarala na pisani upitnik. Pretpremijerna prikazivanja započela su 27. prosinca 2012. godine u Cinestar i Cineplexx dvoranama diljem Hrvatske. Pretpremijerna prikazivanja trajala su do 30. prosinca 2012. godine, a mogla su se gledati u Zagrebu, Splitu, Osijeku, Varaždinu, Dubrovniku, Rijeci, Zadru i Šibeniku. O svemu tome, Brešan je rekao: "Previše je filmova koji su ušli u distribuciju na loš način, nepripremljeni pa onda novine pišu da je taj i taj film vidjelo manje od tisuću ljudi. Kada bismo svi radili kao što treba raditi, onda bi hrvatski film imao i drukčiji status u društvu, a danas taj status, budimo realni, nije baš visok." Sam Brešan nije bio ni na jednom od pretpremijernih prikazivanja na inzistiranje producenata i distributera kako njegova prisutnost ne bi stvorila pritisak kod gledtelja, od koji se tražila što objektivnija ocjena, pogotovo zato što je produkcija finalizirana tek 2 dana prije prikazivanja. Ipak, Brešan je rekao kako na filmu ne bi ništa mijenjao čak i da je dobio negativnu reakciju publike.
Mnogo pitanja vrtilo se i oko datuma premijere, koji se nije poklapao s festivalskim datumima, među kojima je najznačaniji onaj pulski. Kako je montaža filma bila gotova još tokom jeseni 2012. godine (listopad/studeni), Brešan je smatrao da bi bilo previše čekati do sljedećeg festivala u Puli te je distributerima, Continental Filmu, predložio termin u siječnju 2013. godine, što su ovi prihvatili. Takvo otvaranje imao je i film Što je muškarac bez brkova?, koji je također bio velika uspješnica.
Marketing
220px|thumb|Promotivni poster Svećenikove djece kojeg je osmislio Martin Milinković. Praksa teaser plakata bila je nepoznata na polju hrvatske kinematografije do ovog filma. Za standarde hrvatske kinematografije, Svećenikova djeca imala su dotad neviđenu marketinšku kampanju. Marketinška kampanja izvedena na nekoliko razina, koristeći, pri tome, uhodani holivudski model, što je bio pionirski potez u hrvatskoj kinematografiji. Kampanja je započela nekoliko mjeseci prije premijernog prikazivanja filma i prošla je kroz nekoliko etapa, od uličnog marketinga statista u svećenićkim haljama, preko teasera na webu i tokom kino projekcija. Gotovo tri mjeseca prije premijernog prikazivanja, Seid Ružić, PR manager Continental Filma, komentirao je već zahuktalu kampanju: "Činjenica je da se i kod nas sve više i više počinju primjenjivati marketinška pravila kinodistribucije kakva su već odavno prisutna u zemljama gdje je kinomreža već razvijena. Upravo razvojem kinomreže kakav se događa u Hrvatskoj u posljednjih godinu i pol, paralelno se razvija i kinodistribucija koja sada puno više može doći do izražaja nego prije."
Marketinšku kampanju preuzeo je distributer filma, Continental Film, koji je već ranije distribuirao uspješnice poput Koka i duhova. S idejom su se javili glavnom producentu, Ivanu Maloči, koji ih je kontaktirao i prepustio im ideju promocije filma. Kao što je već rečeno, promocija filma prošla je kroz nekoliko faza. Prvi fazu obilježili su unajmljeni statisti koji su, odjeveni u svećenićke halje, šetali Zagrebom s posterom filma, a onda se pojavio i prvi teaser plakat. Teaser plakat, što je također nova praksa u hrvtaskoj kinematografiji, prikazivao je siluetu svećenika koji u desnoj ruci drži iglu, a u lijevoj kondom. Plakat je naišao na pohvale kritičara, a za njegov dizajn bio je zadužen Martin Milinković, izvršni direktor Continental Filma. Milinković je također osmislio i glavni plakat filma korišten tokom kino distribucije filma, koji prikazuje don Fabijana okruženog bebama.
Velik dio marketinga odradio je i Facebook, odnosno službeni profil filma na toj društvenoj mreži, koji je redovito objavljivao sve vijesti vezane uz film i njegov uspjeh, a posjetiteljima je omogućio uvid u video zapise, kao i fotografije iz filma i sa snimanja.
Cijela marketinška kampanja bila je timski rad u kojem su sudjelovali Interfilm, Continental Film te kompanija "Utorak" Jakova Vilovića i izvedena je na svjetskoj razini. Impresivno otvaranje filma, najbolje u povijesti hrvatskog filma, svakako je rezultat impresivne marketinške kampanje i primjene nekoliko uspješnih holivudskih formula, među kojima je i ona koju je ugasli hrvatski magazin Hollywood u listopadu 1998. godine objavio povodom izlaska hita Armageddon Michaela Baya.
Nakon impresivnog otvaranja na kino blagajnama, nastavljena je i marketinška kampanja. Osim niza društvenih faktora koji su doprinijeli marketingu (o čemu više piše u tekstu ispod), autori i glumci sudjelovali su u nizu intervjua i televizijskih emisija u kojima su komentirali uspjeh filma, a distributeri su u javnost pustili i dvije kompilacije bloopera (greške sa snimanja) kako bi pomogli promiciji filma.
Teme
Film Svećenikova djeca je satirička komedija koja problematizira nekoliko značajnih problema hrvatskog i globalnog društva. U samom središtu filma nalazi se problematika nataliteta, koja je u Hrvatskoj tada bila itekako aktualna. Naime, don Fabijan na otoku na kojeg je premješten susreće katastrofalno brojčano stanje - 20 umrlih, 0 rođenih. Kako su u Hrvatskoj objavljeni rezultati popisa stanovništva pokazali kako se broj stanovnika smanjuje, a ta je tendencija hrvatske otoke pravila već godinama, Brešanova natalitetna tematika bila je nikad aktualnija (iako je drama na nju ukazivala još 1999. godine). Aktualizacija te tematike poklopila se i oko sukoba na relaciji crkva-država po pitanju novog zdravstvenog odgoja koji je u vrijeme emitiranja filma bio izrazito aktualan.
Ipak, najveće mjesto među tematizirianim problemima zauzima katolička crkva, koja je u filmu prikazana kroz nekoliko slojeva. U kontekstu ranije napisanog, utjecaj katoličke crkve na poboljšanje natalitetne politike u Hrvatskoj prisutan je godinama, a sami postulati katoličke pronatalitetne politike dio su biblijske nauke koju katolička crkva provodi kroz svoju povijest. Korištenje kondoma, koje na otoku uzrokuje nepostojan natalitet, protivno je službenom katoličkom nauku te je odlika onoga što don Fabijan u filmu naziva materijalističkim egoizmom, odnosno otklonom od katoličke duhovnosti. Dok službena crkva natalitetnu politiku promiče govorom, mladi don Fabijan s pobožnim trafikantom odluči poduzeti praktične mjere kako bi vratio otočane na pravi put. Brešan kroz svoj film također tematizira službene (pitanje celibata i spolnih odnosa svećenika) i moralne stavove crkve, kroz odnos don Fabijana prema ostavljenom djetetu, ali i preko biskupa koji na otok dolazi u luksuznoj jahti. Biskupova jahta je očita kritika crkvenog materijalizma, koji se kao jedno od najgorih kršenja katoličke dogme provlači stoljećima, a izvrsno je satirizirana komentarom "ili je tajkun ili mafijaš". Lazar Ristovski, koji glumi biskupa, na svoju se ulogu osvrnuo sljedećim rječima: "Kao što je kod nas vozni park Svetog sinoda sav u crnim džipovima, tako se i hrvatski biskupi vozaju u bijelim jahtama. Druga vjera, ali ista ikonografija."
Vjerojatno najznačaniju tematiku u cijelom filmu zauzima pitanje pedofilije u redovima katoličke crkve. Ta tematika najavljena je već u razgovoru don Fabijana i biskupa u kojem potonji ne brani don Fabijanu spolne odnose ukoliko oni nisu s djecom, referirajući pri tom na skandale koji su se dogodili u svijetu. Kroz film se ipak čini kako je ta tema daleka, negdje u svijetu, ali kada se na samom kraju otkrije kako je ona itekako blizu, cijela priča dobije šokantan preokret. Radilo se o dramskom šoku kog je Brešan izveo briljantno i neočekivano, a zapravo je referirao na dvoličnost crkvenih institucija koje su godinama prikrivale kaznena djela počinjena na štetu djece u vlastitim redovima. Količina gorčine izražena je kroz gorčinu i bijes don Fabijana na kraju filma.
U jednom manjem segmentu nego u svojim ranijim radovima, Brešan koristi i svoje klasične političke teme, odnosno sukob na relaciji nacionalistička desnica - liberalna ljevica, kao i ilustracija licemjerja hrvatske političke scene kroz odnos gradonačelnika (SDP) i učitelja (HDZ). Isti odnos nakratko je tematizirao homoseksualnost, čime je ovaj film zapravo postao kao "Hrvatska u malome".
Posebno mjesto među problematiziranim temama zauzima otočka malograđanština, koja gotovo zatucano odbija novine. Kondomi su prikazani kao gotovo blasfemične tvorevine, don Fabijan u početku ima tek šačicu ljudi na svojim misama, a u ispovjedaonici nikoga i to samo zato što je novi, prema otočkoj luđakinji Ani svi se odnose posprdno, a vrhunac svega prikazan je kroz Petrov odnos prema Aninom djetetu kog se, zbog povijesti mentalnih bolesti u obitelji, želi riješiti pod svaku cijenu iako njegova supruga i on ne mogu imati djece.
Svećenikova djeca u kontekstu Brešanova djela
200px|thumb|Svećenikovom djecom, redatelj [[Vinko Brešan vratio se žanru u kojem je najbolji - komediji.]] Redateljski opus Vinka Brešana sadržavao je, do Svećenikove djece, četiri filma od kojih su dvije bile satirične komedije, jedna drama i jedna crnohumorna drama. Brešan se na hrvatskoj filmskoj sceni svakako etablirao kao briljantan redatelj komedija tako da njegovi dramski filmovi Svjedoci i Nije kraj, iako šokantni (što je još jedna bitna odlika Brešanovih filmova), nisu ostvarili komercijalni i popularni uspjeh kao njegova prva dva filma, Kako je počeo rat na mom otoku i Maršal, mada se radilo o nagrađivanim i hvaljenim ostvarenjima. Svećenikovom djecom, Brešan se vratio žanru u kojem je najbolji. Radi se tu o novoj satitiričnoj komediji koja lucidno secira društveno tkivo i aktualnu situaciju, progovarajući o nekim tabuima. Identičan postupak on čini u svojim ranijim komedijama - u Kako je počeo rat na mom otoku koketira s temom rata koja je u Hrvatskoj bila itekako aktualna, dok u Maršalu progovara o odjecima jugonostalgije u periodu u kojem Hrvatska pati od autoritarnih odjeka Tuđmanova predsjedništva.
Svećenikova djeca po mnogočemu zauzima posebno mjesto u Brešanovom opusu. Zbog odabira otoka, zatvorene malograđanske sredine u kojoj se, u malom, pronalaze svi oni karakteri vrijedni satire, Svećenikova djeca smatrana je svojevrsnim nastavkom njegova prva dva "otočka filma" - poslijednji dio njegove "otočke trilogije o ljudima i otocima". Ipak, sam Brešan odbio je paralele sa svojim ranijim filmovima iz nekoliko razloga. Dok je možebitnu sličnost s Maršalom dopustio kao mogućnost, to isto je striktno odbio kad je u pitanju Kako je počeo rat na mom otoku. Naglasio je kako su Svećenikova djeca samo silom prilike smještena na otok (jer je Matišićeva drama smještena u gradu) zbog efektnosti i realističnosti, što je zapravo jedini razlog smještanja radnje na otok. Dodao je i kako "sad to izgleda kao trilogija, ali neću to reći jer možda je dio tetralogije ili nečeg još šireg. Otkud znam da neću opet snimati film s otokom ili nekim drugim geografskim dalmatinskim pojmom u centru fabule..."
Svećenikova djeca ujedno je i druga suradnja scenarista Mate Matišića i redatelja Brešana. Matišić je jedan od najizvođenijih suvremenih dramskih pisaca iz Hrvatske, koji u svom radu uspijeva zabiti oštricu u društveno tkivo i glib u kojeg je upalo. Njihova prva suradnja, film Nije kraj, crnohumorna priča o romansi hrvatskog ratnog veterana i srpske porno glumice nije naišla na svekoliko oduševljenje publike i kritike, unatoč nekolicini nagrada. Ovdje, Brešan koristi Matišićev 15 godina star dramski tekst u stvaranju satirične komedije na tragu njegovih prvih hitova. Pogreške njihove prve suradnje uklonjene su i film je realiziran bez ikakve pogreške. Ovaj uspjeh imao je dvojako značenje jer je istovremeno enorman doprinos hrvatskom filmu, ali i veliki povratak Vinka Brešana, kog se naziva spasiteljem hrvatskog filma.
U konačnici, film je još jedna ilustacija Brešanovih "proročkih" sposobnosti. Naime, Kako je počeo rat na mom otoku snimljen je 1996. godine, u periodu završetka Domovinskog rata, a bavio se tematikom početka tog istog rata u razdoblju kada je taj rat još uvijek bio aktualan. Brešan je prvi redatelj koji se otvoreno narugao ridikuloznosti tog rata što je doprinijelo uspjehu filma. S druge strane, Maršal se pojavljuje 1999. godine, godine kada umire Franjo Tuđman, a Račanov SDP ubrzo odnosi pobjedu na izborima protiv HDZ-a, a bavi se tematikom SFR Jugoslavije. Svećenikova djeca pogodila su društveni trenutak u nekoliko segmenata. Distribucija filma započela je gotovo paralelno s objavom razultata o popisu stanovništva koji su pokazivali smanjenje broja stanovnika. Film koji se bavi povećanjem nataliteta na otoku gotovo je savršeno uklopljen u tada aktualnu demografsku debatu koju je prikazao na izrazito satiričan i komičan način. S druge strane, upravo je uplitanje crkvenih institucija u natalitetnu politiku u "stvarnom životu", ovoj "filmskoj priči" dalo dodatni realizam. Crkveno uplitanje u seksualne teme u filmu također se poklopilo i s tada žestokom debatom između crkve i države oko programa zdravstvenog odgoja kojeg je iniciralo Ministarstvo znanosti, obrazovanja i sporta. Žustra rasprava o, kako je Brešan rekao, kondomima na relaciji crkva-država išla je u korist filmu i tako samo doprinijela izvrsnoj kampanji.
Nevjerojatna je činjenica kako se Brešan u svoja tri hita upravo vizionarski osvrnuo na društvenu zbilju. Tematika koju koristi izvrsno se uklopila u aktualnu društvenu zbilju i tako postala pravi društveni fenomen. Naravno da Brešan nije imao u vidu društveni marketing niti su njegovi filmovi nastali kao promućurna refleksija budućeg vremena (pogotovo jer je Matišićeva drama stara 15 godina), ali je dokazao kako posueduje nos za društveni moment kao izraz kombinacije umjetničkog nagona i redateljske sreće.
Kritike
Brešanova Svećenikova djeca dobila su pretežito dobre kritike, kako od struke tako i od publike. Na internetskom filmskom portalu IMDb, film drži ocjenu od 7.2/10 te spada u 10 najbolje ocijenjenih hrvatskih filmova. Ujedno, to je i drugi najbolje ocijenjen Brešanov film, iza Kako je počeo rat na mom otoku (7.4/10).
Kritičar Slobodne Dalmacije, Marko Njegić, u svojoj kritici, objavljenoj u periodu između pretpremijernih i premijernih prikazivanja, filma naziva sigurnim megahitom i, simbolički, daje "[Imate] blagoslov za gledanje". Za njega, Svećenikova djeca su "izolirana otočna zajednica mediteranskog podneblja, nešto crnje “Naše malo misto“ (scenaristički) pretrpano živopisnim likovima na rubu karikatura poput lokalnih moćnika, PTSP-ovaca, rasista, redikula..., u “Svećenikovoj djeci“ je zapravo suvremena Hrvatska u malom, čije je društvene temelje Brešan malčice opet prodrmao zdravom, vizualnostilski dotjeranom narodskom komedijom fizičkih gegova i gorko-slatkog humora." U Njegićevoj kritici naglašeno je i kako će film, kao i slavna "paštašuta" iz Kako je počeo rat na mom otoku, ponuditi nekoliko pamtljivih replika koje imaju potencijal ući u jezik. Njegić se također nije libio usporediti Brešana s popularnim Jamesom Cameronom, autorom globalnih hitova poput Titanica i Avatara, naglašavajući kako je Brešan, za hrvatske standarde, svojim radom ostvario uspjeh sličan onome Camerona.
Mada umjereniji, film su pohvalili i Nenad Polimac i Jurica Pavičić, najugledniji hrvatski kritičari, obojica pišući za Jutarnji list. Polimac je potvrdio kako su Svećenikova djeca doista najuspješnije ostvarenje hrvatske filmografije i pohvalio marketinšku kampanju, koja je uvelike doprinijela tom uspjehu. Posebno je pohvalio i Brešanov osjećaj za tajming, koji svakako nije pomno isplaniran, ističući kako je Brešan jedan od onih redatelja koji smatraju da moraju "zadirati u relevantne probleme". Dodao je i kako "postoji, [međutim], razlika između redatelja koji pričaju priče i žele zabaviti (što ne mora biti loše) i onih koji žele provocirati, a Brešan je na svu sreću objedinio oba pristupa." U konačnici, zaključio je Polimac, Svećenikova djeca su veliki povratak Vinka Brešana od kojeg će cijela hrvatska kinematografija imati koristi. Pavičić je, također, pohvalio Brešanov osjećaj za društveni tajming i naglasio kako će sigurno stvoriti redove pred blagajnama. Istaknuo je kako su Svećenikova djeca njegov redateljski najzreliji film i kako se, po pitanju izvedbenog majstorstva, radi o vjerojatno najumješnijem hrvatskom redatelju. Ipak, njemu osobno, Svećenikova djeca "su nova demonstracija onog što je kod Brešana i najbolje i onog što nije" - film izvrsnog režisera koji je sklon "u dramaturškom smislu [sklon] pretrpavanju i baroknom gomilanju". Brešan je stvorio film "koji je po izvedbenoj razini majstorija", ali je u njemu nagomilao toliko fenomena da neki bitni likovi (a tu posebno navodi ludu Anu) nisu dobili prostora, zaključivši kako bi "film u fazi “script-doctoringa” trebalo okljaštriti kao maslinu u siječnju: oljuštiti viškove, da ostane ono izvrsno." Pavičić je posebno pohvalio i cast filma, kojemu ne nalazi mane, i stiliziranu scenografiju, koju uspoređuje s radom Wesa Andersona.
Neke kritike bile su i neutralne, tako da Maja Hrgović u Novom listu piše: "Brešan je išao na sigurno kad je u film ubacio toliko dopadljivih općih mjesta u obradi teme licemjerja institucije Crkve, čija aktualnost ne jenjava: s jedne strane ponudio je gledateljima maratonski niz skečeva (od onih koji se temelje na pogrešnim interpretacijama, mehanizmu komedije zabune, pa do anegdotalnih rješenja koja kao da su »pokupljena« iz kakvog lošijeg sitcoma, na primjer ono kad se ženskaroš ulovljen u bračnu stupicu napije i popne na stup i otamo pjeva klapske pjesme, a žena i majka neuspješno ga nagovaraju da siđe), a s druge strane, priču je »pojačao« zgodnim ilustracijama pojedinih situacija, na primjer ono kad ljekarnik (nacionalist, rasist i ksenofob) prestravljen naglo probuđenim zanimanjem medija za »otok ljubavi« predviđa kako će stranci pokupovati nekretnine na otoku i potpuno zavladati tradicijom, pa pop u bljesku imaginacije koji možda najavljuje njegovo kasnije mentalno »puknuće«, vidi mjesnu klapu sastavljenu od crnaca i Kineza."
Loše kritike, s druge strane, bile su malobrojne. Pišući za portal film-mag.net, Robert Jukić se oštro osvrnuo kako na redatelja tako i na sam film. Cijeli premisu filma nazvao je dosta naivnom, a komični segment neinventivnim, uz izuzetak nekolicine gegova, smatrajući kako je uspjeh filma rezultat nabrijanog marketinga i niskih kriterija hrvatske publike. Ipak, u svom se mišljenju našao izoliranim. Najžešće kritike su, očekivano, došle iz redova katoličke crkve, koju je predstavljao teolog Adalbert Rebić. Rebić je o filmu rekao sljedeće: "Pa pogledajte samo o čemu govori film 'Svećenikova djeca', pa to je komunistički pamflet protiv Katoličke crkve. To je dio globalnog pokreta devijantnih seksualnih manjina protiv većine..." Samog redatelja, ta izjava je nasmijala i komično se na nju osvrnuo riječima "Marx i Engels izmislili su kondome, Lenjin ih je koristio, a Josip Broz Tito dao je direktivu: ‘Narodi Jugoslavije, kupujte kondome kao da će sutra biti rat, a trošite ih kao da nam predstoji sto godina mira.’", dok je nešto oštriji bio umirovljeni svećenik don Ivan Grubišić, koji je snažno osudio Rebića riječima "to je isključivost, pa čak i jedna vrsta talibanštine! Crkva ima pravo reći svoje mišljenje, ali ga ne smije nametati, pritiskati...", naglasivši još kako bi Crkva prvo trebala "[kada Crkva] počisti(ti) ispred svojega praga, (a) onda i druge [može] pozivati na red." Zbog svojih izjava, Rebić je pozvan na obavijesni razgovor na policiju.
Coayuca (razvrstavanje)
Coayuca ima više značenja:
Selfi
thumb|upright| Selfi ili selfie (od engl. self: svoje »ja«; sepstvo), autoportretna fotografija na kojoj je osoba fotografirala sebe ili sebe s drugim osobama držeći fotoaparat ili mobilni telefon, odnosno smartfon. Iako je korištena i ranije, riječ je postala češće upotrebljavana tokom 2013. godine kada ju je Oxfordski rječnik engleskog jezika proglasio za riječ godine. Termin se najčešće povezuje sa društvenim mrežama. Ove fotografije su uglavnom neformalne i spontane, a najčešće nastaju fotografiranjem sebe u ogledalu ili slikanjem sebe (i drugih) držeći aparat fokusiran na određeni kadar.
Mironești, Goștinari
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 883 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Selfi
I u srpskohrvatskom je preuzet engleski oblik ove riječi iako se povremeno javljaju ideje prevođenja ovog anglicizma na srpskohrvatski, npr. svojko, sebizam, sebić, samoklik, samookidač i dr.
Historija
thumb|left|125px|Prvi poznati selfie snimio je Robert Cornelius 1839. Robert Cornelius, američki pionir u fotografiji, proizveo je vlastitu dagerotipiju 1839. što je ujedno i jedna od prvih fotografija neke osobe. Budući da je postupak bio spor, uspio je otkriti objektiv, utrčati u kadar na minutu ili više i zatim vratiti poklopac na objektiv. Na poleđinu je zapisao ''The first light Picture ever taken. 1839.'' (engl.: Prva svjetlosna slika dosad snimljena. 1839.")
Pojava prijenosne fotografske kutije Kodak Brownie 1900. godine uzrokovala je da fotografsko autoportretiranje postane sve raširenijom tehnikom. Metoda se obično izvodila s pomoću zrcala i stabilizacijom fotoaparata ili na obližnjem predmetu ili na tronošcu, dok se kadriranje vršilo putem tražila na vrhu kutije. Ruska velika kneginja Anastazija Nikolajevna u dobi od 13 godina bila je jedna od prvih tinejdžera koja je rabeći zrcalo načinila svoju vlastitu sliku da bi je poslala prijateljici 1914. godine. U pismu koje je priložila fotografiji napisala je: "Načinila sam ovu sliku sebe dok gledam u zrcalo. Bilo je veoma teško jer su mi ruke drhtale."
Koncept postavljanja grupnih vlastitih snimljenih fotografija (sada znanih kao superselfieji) na internet, iako s jednokratnim fotoaparatom, a ne s pametnim telefonom, potječe još s mrežne stranice koju su izradili Australci u rujnu 2001., a koja je sadržavala fotografije snimljene u kasnim 1990-ima (Internet Archive snimio ju je u travnju 2004). Najranija uporaba riječi selfie može se pronaći već 2002. godine. Prvi se put pojavila na jednom australskom internetskom forumu (ABC Online) 13. rujna 2002. godine.
Um, drunk at a mates 21st, I tripped ofer [sic] ''and landed lip first (with front teeth coming a very close second) on a set of steps. I had a hole about 1cm long right through my bottom lip. And sorry about the focus, it was a selfie. (engl.: Hm, pijan na kompinu 21. [rođendanu], pao sam i prizemljio prvo usnicu (s prednjim zubima koji su došli veoma blizu drugima) na stubama. Imao sam rupu od oko 1 cm posred svoje donje usnice. I oprosti zbog fokusa, bio je to selfie''.)
El Encinito, Llera
El Encinito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Llera.
San Francisco del Rincón, Ayutla
San Francisco del Rincón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
El Encinito, Llera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
San Francisco del Rincón, Ayutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1382 m.
Osam hiljada lija Oblaka i Mjeseca
Osam hiljada lija Oblaka i Mjeseca je kineski igrani film snimljen 1947. godine u režiji Shi Dongshana i Wang Weiyija. Protagonistica, čiji lik tumači Bai Yang, je šangajska studentica koja se nakon izbijanja rata sa Japanom protiv volje porodice priključuje trupi putujućih glumaca koja zabavlja kineske vojnike. Radnja prati kako tokom godina upoznaje kolegu (koga tumači Tao Jin, sa kojim će se vjenčati, ali i nedaće koje je čekaju kada se nakon završetka rata vrati u Šangaj gdje vlada siromaštvo. Film, usprkos melodramatskih elemenata ima izraženo društveno angažiranu notu; to se posebno ističe u samoj završnici, gdje sudbina glavne protagonistice ostaje sasvim neizvjesna, a natpisom na ekranu koji od gledatelja traži da sami zamisle kakav će biti kraj, odnosno jesu li oni odgovorni za sudbinu likova protiv nje. Snimljen je nedugo nakon izuzetno popularnog filma Proljetna rijeke teče na istok u kome su također glavne zvijezde bile Bai Yang i Tao Jin. Godine 1999. ga je časopis Asia Weekly proglasio jednim od 100 najboljih filmova na kineskom jeziku.
Santiago Ixcuintla
Santiago Ixcuintla ima više značenja:
Društveno preduzeće
Društveno preduzeće je preduzeće koje u celini posluje društvenim kapitalom.
Los Olivos, Tacámbaro
Los Olivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Društveno preduzeće
Društveni kapital je podeljen na akcije ili udele određene nominalne vrednosti i upisuje se u registar.
Los Olivos, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1970 m.
Društveno preduzeće
Organ društvenog preduzeća su skupština, upravni odbor, direktor i nadzodrni odbor. U društvenom preduzeću sa manje od 50 zaposlenih ne bira se upravni i nadzorni odbor ako statutom nije dručije određeno.
Najviši organ društvenog preduzeća je skupština. Drustvenim preduzecem upravljaju zaposleni i drugi vlasnici društvenog kapitala, koji biraju svoje predstavnike u skupštini preduzeća. Upravni odbor društvenog preduzeća bira skupština. Direktor je organ poslovođe (organizuje i vodi poslovanje) u društvenom preduzeću, koji je ovlasćen za zastupanje preduzeća.
Nadzorni odbor ima najmanje tri člana koji se mogu birati i iz reda stručnjaka van preduzeća. Na nadzorni organ društvenog preduzeća primenjuju se odgovarajuće odredbe zakona koje važe za akcionarsko društvo.
Statut je osnovni opšti akt drustvenog preduzeća, koji donosi skupština preduzeca, a čiju sadržinu određuje zakon.
Hierba Santa, San Pedro Quiatoni
Hierba Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Quiatoni.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1307 m.
Hugo Gernsback
Hugo Gernsback (16. august 1884 – 19. august 1967), rođen kao Hugo Gernsbacher, bio je američki izumitelj, pisac, urednik i izdavač rodom iz Luksemburga, najpoznatiji po pokretanju prvog science fiction časopisa. Njegov doprinos žanru kao urednik je bio takav, da ga se zajedno sa piscima H. G. Wellsom i Julesom Verneom, ponekad naziva jednim od "očeva naučne fantastike". Njemu u počast, godišnje nagrade koje se dijele na konvenciji World Science Fiction Convention su dobile ime "Hugo".
Klein Bünzow
Klajn Bincov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ostforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 856 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13059041.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostforpomern Klajn Bincov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ostforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 31 metra. Površina opštine iznosi 34,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 856 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Al ‘Āţif, Taiz
Al ‘Āţif je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1015 m.
Villa Giulia, Pesaro e Urbino
Villa Giulia je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
NGC 2272
NGC 2272 je galaksija u zviježđu Velikom psu.
Correctionville, Iowa
Korekšonvil je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 821 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 821 stanovnika, što je 30 (3,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ž
Ž je trideseto, poslednje slovo srpskohrvatske abecede. Ž označava zvučni, alveo-palatalni, frikativni suglasnik. Ž označava i:
Slovo Ž uvedeno je iz češkog, a koristi se i u slovenskom jeziku.
Cocotitlán (razvrstavanje)
Cocotitlán ima više značenja:
Montefiridolfi, Firenze
Montefiridolfi je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 345 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
Santiago Jamiltepec (razvrstavanje)
Santiago Jamiltepec ima više značenja:
Roland Garros 1968
Otvoreno prvenstvo Francuske 1968. je bio teniski turnir održan na stadionu Roland Garros u Parizu od 27. maja do 9. juna 1968. To je bilo 67. po redu otvoreno prvenstvo Francuske u tenisu, 38. po redu otvoreno stranim natjecateljima te drugi Grand Slam godine. Također je predstavljao prvi Grand slam u tzv. Otvorenoj (Open) eri.
Muškarci pojedinačno
🇦🇺 Ken Rosewall porazio 🇦🇺 Rod Laver 6–3, 6–1, 2–6, 6–2
Žene pojedinačno
🇺🇸 Nancy Richey porazila 🇬🇧 Ann Haydon-Jones 5–7, 6–4, 6–1
Muški parovi
🇦🇺 Ken Rosewall / 🇦🇺 Fred Stolle porazili 🇦🇺 Roy Emerson / 🇦🇺 Rod Laver 6–3, 6–4, 6–3
Ženski parovi
🇫🇷 Françoise Durr / 🇬🇧 Ann Haydon-Jones porazile 🇺🇸 Rosemary Casals / 🇺🇸 Billie Jean King 7–5, 4–6, 6–4
Sopotnica (Kakanj)
Sopotnica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kakanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 720 stanovnika.
Roland Garros 1968
Miješani parovi
🇫🇷 Françoise Durr / 🇫🇷 Jean-Claude Barclay porazili 🇺🇸 Billie Jean King / 🇦🇺 Owen Davidson 6–1, 6–4
Serra dei Monti, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Cocoyoc (razvrstavanje)
Cocoyoc ima više značenja:
The Medium (film, 1951)
The Medium je američko-italijanski crno-bijeli operni film snimljen 1951. u režiji Gian Carla Menottija. Predstavlja filmsku adaptaciju Menottijeve istoimene opere premijerno izvedene 1947. godine. Glavni lik, koga tumači Marie Powers je Madam Flora, šarlatanski medij koji osjeti prisustvo stvarnog natprirodnog bića prilikom jedne od svojih seansi. The Medium je Menotti snimio u rimskim studijima Scalera Films uz pomoć avangardnog sineasta Alexandera Hammida, a stilom je bio blizak film noiru. Sljedeće godine je bio prikazan na Kanskom festivalu, gdje je dobio nagradu za najbolji lirski film.
Prometej s otoka Viševice
Prometej s otoka Viševice je jugoslavenska/hrvatska drama iz 1964. godine koju je režirao Vatroslav Mimica. Glavne uloge tumače Slobodan Dimitrijević, Mira Sardoč, Janez Vrhovec i Dina Rutić. Otok Viševica je izmišljena lokacija a priča je moderna parafraza mita o Prometeju, boga koji je dao ljudima vatru, pošto se u filmu glavni junak prisjeća kako se trudio dovesti struju na svoj otok. Film je osvojio Zlatnu arenu u Puli.
Radnja
Mate, sredovječni ravnatelj poduzeća iz nekog velegrada, putuje brodom na rodni otok Viševicu kako bi održao govor na ceremoniji kojom će se otkriti spomenik palim borcima. Tamo ga svi dočekaju kao junaka a on odluči svojoj supruzi pokazati malo ljepote otoka. Kada na plaži naiđe na starog poznanika, Vinka, počinje se prisjećati razdoblja dok je još kao mladić bio na otoku. S vremenom, mračna i traumatična sjećanja ga sve više progone: dok je trajao Drugi svjetski rat, pridružio se Partizanima i napao utvrdu neprijatelja.
Međutim, iako je bio veliki zagovornik Komunizma, postao je razočaran kada je primjetio koliko se puno hrane oduzima od seljaka Viševice tijekom kolektivizacije. Odlučio je uvesti električnu struju do otoka, no zaostali mještani su mu zagorčavali život i maltretirali ga, tvrdeći da je struja nepotrebna. Život nije bio lagan ni drugdje: iako se oženio i dobio dijete, primjetio je da je život na otoku isprazan i bez perspektive. Na kraju je napustio sve i bez prtljage otišao u grad gdje je uz pomoć bivšeg ratnog kolege našao posao. Natrag u sadašnjosti, Mate naiđe na mladog mještana koji traži kredit za svoju zamisao, otvaranje turističkog centra na otoku. Iako mu ne može dati novac, savjetuje mu da ne odustane od sna te odlazi brodom s Viševice.
Kritike
Daniel Rafaelić je za hrvatski filmski leksikon zapisao:
Santiago Juxtlahuaca (razvrstavanje)
Santiago Juxtlahuaca ima više značenja:
Didim (gramatičar)
Didim zvani bibliolathas (u prevodu, "koji zaboravlja knjige koje je napisao") bio je aleksandrijski gramatičar i kritičar, iz vremena Augusta. Bio je pisac rimske gramatike, živeo je u Rimu i po rečima Seneke (Ad Luc. 88, 37), napisao je četiri hiljade knjiga.
NGC 2273
NGC 2273 je galaksija u zviježđu Risu.
Radovan Vuković
Radovan Vuković, student i partijski funkcioner. Rođen 1910. u Peći. Član KPJ od 1929, a od 1936. godine bio sekretar Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju. Uhapšen 1937. i osuđen na pet godina zatvora. Posle bekstva iz zatvora, prešao u Mačvu, a odatle u Valjevski partizanski odred gde je učestvovao u Narodnooslobodilačkoj borbi i poginuo 1941. godine. Sahranjen je u Beloj Crkvi, kod Krupnja.
Santiago Llano Grande (razvrstavanje)
Santiago Llano Grande ima više značenja:
Valea Agrișului, Iara
Valea Agrișului je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Iara.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Santa Teresa, San Miguel el Alto
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Miguel el Alto.
Snježna gruda Zemlja
Snježna gruda Zemlja je popularni naziv za hipotezu koja nastoji objasniti niz fenomena zabilježenih u geološkim nalazima tako što tvrdi da je ledeno doba u neoproterozoiku bilo tako oštro da su se Zemljini oceani u potpunosti zaledili te je samo toplina iz Zemljine kore omogućavala postojanje tekuće vode ispod ledenog pokrova debelog jedan kilometar. Opća hipoteza postoji već desetljećima. Joseph Kirschvink, profesor geologije na Kalifornijskom institutu za tehnologiju je stvorio izraz "Snježna gruda Zemlja" godine 1992. Hipoteza je kasnije preformulirana i promovirana od Paula F. Hoffman, profesora geologije na Harvardu i njegovog kolege Daniela P. Schraga.
Starposle
Starposle je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kakanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 393 stanovnika.
Campo Morado (razvrstavanje)
Campo Morado ima više značenja:
Valle Santa Maria, Bergamo
Valle Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 867 m.
Beacon Square, Florida
Bikon Skver je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.224, što je 39 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rancho Oasis, Ensenada
Rancho Oasis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
NGC 2274
NGC 2274 je galaksija u zviježđu Blizancima.
Ivan Knežević (revolucionar)
Radovan Vuković, student i partijski funkcioner. Rođen 1910. u Peći. Član KPJ od 1929, a od 1936. godine bio sekretar Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju. Uhapšen 1937. i osuđen na pet godina zatvora. Posle bekstva iz zatvora, prešao u Mačvu, a odatle u valjevski gde je učestvovao u Narodnooslobodilačkoj borbi i poginuo 1941. godine. Sahranjen je u Beloj Crkvi, kod Krupnja.
Campo Murrieta (razvrstavanje)
Campo Murrieta ima više značenja:
El Cuarenta y Cinco, Juárez
El Cuarenta y Cinco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Juárez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Al Jirāf, Taiz
Al Jirāf je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1767 m.
Santiago Matatlán (razvrstavanje)
Santiago Matatlán ima više značenja:
San Miguel de los Castillo, Matehuala
San Miguel de los Castillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Položaj LGBT osoba na Papui Novoj Gvineji
LGBT osobe na Papui Novoj Gvineji nisu ravnopravne sa heteroseksualnim osobama. Istopolni odnosi su legalizovani 2009. godine, ali se ne priznaju istopolne zajednice, a muška homoseksualnost u vojsci je i dalje zabranjena. Takođe, društvena diskriminacija LGBT osoba je veoma raširena, naročito od strane pravosudnih organa. Krivični zakon Papue Nove Gvineje ne priznaje zločin iz homofobije, kao ni zločin iz mržnje. Posebni antidiskriminacioni zakoni ne postoje.
San Miguel de los Castillo, Matehuala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1693 m.
WRGB
WRGB, također poznata i kao CBS 6 Albany, je televizijska stanica smještena u gradu Albany u SAD. WRGB je u vlasništvu kompanije Sinclair Broadcast Group, te predstavlja dio CBS-ove mreže koji pokriva televizijsko tržište u području Albany-Schenectady-Troy u državi New York. Stanica dijeli studio i urdski prostor sa stanicom WCWN (channel 45) i Niskayuni, a njen odašiljač je smješten izvan Voorhesvillea.
WRGB je najpoznatija po tome što je bila među prvim eskperimentalnim televizijskim stanicama na svijetu. Testove sa emitiranjem je započela početkom 1928. Kasnije iste godine je otpočela s javnim emitiranjem. Kasnije je postala jedna od rijetkih televizijskih stanica u SAD kojim je licencirano emitiranje u komercijalne svrhe prije završetka drugog svjetskog rata.
Case Michieletto, Treviso
Case Michieletto je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Blagoja Fotev
Blagoja Naumov Fotev (German kod Lerina, 14. avgust 1900 — Bistrica kod Bitolja, 27. januar 1993), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i revolucionar. Od 1947. do decembra 1950. godine obavljao je funkciju predsednika Prezidijuma Narodne skupštine NR Makedonije.
Biografija
Blagoja Fotev rođen je 14. avgusta 1900. godine je u selu German kod Lerina. U septembru 1914. godine njegova porodica preselila se u selo Bistricu kod Bitolja. Godine 1924. otišao je na pečalbu u Sjedinjene Američke Države, gde je bio dve godine. Član Komunističke partije Jugoslavije postaje 1938. godine, nakon čega osniva Mesni komitet KPJ u Bitolju i postaje njegov član.
Godine 1940. policija je izvršila provalu u bitoljskoj organizaciji, nakon čega je Fotev u Beogradu osuđen na pet godina robije, koju je služio u Sremskoj Mitrovici. 22. avgusta 1941. godine, on i grupa robijaša organizovali su beg iz zatvora. Nakon toga se vraća u Bistricu, gde se priključuje Narodnooslobodilačkom pokretu. Stupio je u Fruškogorski partizanski odred.
NGC 2275
NGC 2275 je galaksija u zviježđu Blizancima.
Blagoja Fotev
Biografija
Od 1943. bio je član inicijativnog odbora za osnivanje ASNOM-a, a u avgustu 1944. godine učestvuje u Prvom zasedanju ASNOM-a. Izabran je u Prezidijum ASNOM-a kao poverenik za finansije, a kasnije za poljoprivredu u Vladi NR Makedonije. Godine 1947. postao je predsednik Prezidijuma NR Makedonije.
Nakon donošenja Rezolucije Informbiroa u junu 1948. godine, Fotev se kolebao između sovjetske i jugoslovenske pozicije. Zbog toga je došao u sukob sa partijskim rukovodstvom Makedonije na čelu sa Lazarom Koliševskim, pa je u decembru 1950. godine smenjen sa svih funkcija i penzionisan.
Početkom 1951. godine sa svojom se suprugom vratio u Bistricu. Godine 1990. je rehabilitovan, nakon čega je postao član Saveza komunista Makedonije – Partija demokratskih promena (SKM – PDP).
Umro je 27. januara 1993. godine u selu Bistrici kod Bitolja.
Dream of a Rarebit Fiend (film, 1906)
Dream of a Rarebit Fiend je američka kratka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1906. u režiji Wallacea McCutcheona i Edwina S. Portera. Predstavlja adaptaciju popularnog stripa Winsora McKaya koja je prethodne godine izlazila u New York World-Telegramu. Protagonist - čiji lik tumači Jack Brawn - se preždere velškog fondija (welsh rarebit) u restoranu, te po povratku kući doživljava bizarne halucinacije i noćne more. Film je značajan historičarima filma zbog toga što su u različitim scenama korištene mnoge inovativne tehnike specijalnih efekata, ali i zbog toga što predstavlja prvu ekranizaciju stripa u historiji filma.
Santiago Miahuatlán (razvrstavanje)
Santiago Miahuatlán ima više značenja:
Држина
Држина је насеље у Србији у општини Пирот у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 472 становника (према попису из 1991. било је 593 становника).
Демографија
У насељу Држина живи 399 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,3 година (44,4 код мушкараца и 48,3 код жена). У насељу има 179 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,64.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Grădinari, Grădinari, Giurgiu
Grădinari je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Grădinari.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3738 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Subotinje
Subotinje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kakanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 148 stanovnika.
Klein Kussewitz
Klajn Kusevic je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Bad Doberan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 754 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13051037.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Doberan Klajn Kusevic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Bad Doberan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 14,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 754 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
Primož Ulaga
220px|minijatura|Primož Ulaga Primož Ulaga (Ljubljana, 20.7. 1962. - ) je bivši slovenski (jugoslavenski) skakač skijaš. Skakao je za SSK Ilirija. Nastupao je u svetskom kupu od 1980 do 1991. godine i to kao predstavnik SFRJ.
Prvi značajniji uspeh bilo mu je 3. i 4. mesto na Planici. Prvu pobedu u svetskom kupu ostvario je 1980/81. u Tanderbeju. Usledile su slabije sezone u svetskom kupu a tek prva bolja bila je 1985/86. kada je bio šesti i moglo bi se reći takmičarski sazreo.
Tek sezona 1987/88. biće mu najuspešnija jer je uspeo na Olimpijadi da osvoji timsko srebro a na svetskom prvenstvu u letovima u Oberzdorfu bio je 2.iza Fidjestela i Nikenena.