cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alan Ford
Likovi
Nosonja, pas koji se prvi put pojavljuje u epizodi "Pas za milijun dolara" (18), gdje otpočetka, što slučajem, što sudbinom, bira Bob Rocka za svog "gazdu". Često spašava glave članovima grupe. Vrlo je inteligentan, iako mu hrana lako odvuče pozornost. Skviki, zamorac kojega je pronašao Šef te mu je napravio dom u šalu kojeg uvijek nosi oko vrata. Iako Šef rijetko kada dolazi do hrane, za Skvikija uvijek pronađe list salate. Skviki se nikad ne odvaja od Šefa. Prvi put pojavio se u epizodi "Čuvaj se bombe" (21). Xerex, konstantno "nacugana" zmija koju je Broj Jedan dobio od svog prijatelja Tobije Quantrilla. Vjerni je obožavatelj porta. Prvi put pojavio se u epizodi "Broadway" (99). Prudy, bljedunjavi mačak kojega je Broj Jedan dobio na poklon od svoje sestre Calamity. Prvi put pojavio se u epizodi "Prudy, Prudy" (217).
Gerstheim
Gersthajm je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Selestat Erštajn.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 2797 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 169 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 154 metara (maksimalnoj 157 m, a minimalnoj 149 m).
Jordan Valley, Oregon
Džordn Vali je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 181, što je 58 (-24,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Karate klub Sokol (Split)
O klubu
Karate klub "Sokol" Split osnovan je u lipnju 1985. godine. U proteklom periodu mijenjao je naziv, sjedište, dvorane za treniranje, ali po kvaliteti svojih natjecatelja i rezultatima rada uvijek je bio u samom vrhu hrvatskog karatea. Na inicijativu Slavena Mikelića (u to vrijeme već afirmiranog natjecatelja i trenera), a uz podršku nekolicine istomišljenika, u lipnju 1985. g. u Vranjicu osniva se karate klub "Omladinac". Iako osnovan u Vranjicu, treninzi su se od samih početaka odvijali u Splitu. Večernji termini u dvorani O.Š. "Bratstvo i Jedinstvo" (danas O.Š. "Bol") bili su popunjeni mladim karatašima koji su svojim entuzijazmom i upornošću ponekad dočekivali i kasne noćne sate.
Povijest kluba
Početak 1987. godine ujedno je označio i ozbiljniji pristup radu. Klub je u to vrijeme brojio 100-tinjak članova kojima se priključio i dio članova škole mladeži Splitskog karate saveza te karate kluba "Jadran". Svakodnevnim treninzima i mukotrpnim radom došlo se do prvih rezultata. Između ostalih, na "Prvenstvu Hrvatske" u kadetskoj konkurenciji ženski kata tim osvojio je prvo mjesto, čime su cure osigurale pravo nastupa na Prvenstvu ex. Jugoslavije (što je bio znak perspektivnog početka). 1988. godine započeta je suradnja sa firmom "SEM" koja je potpomogla financiranje brojnih natjecanja i turnira u predstojećem natjecateljskom periodu. Također, Klub mijenja naziv u "Sem-Omladinac". Te godine, na Prvenstvima Hrvatske ostvareni su rezultati u svim uzrasnim kategorijama; kako u borbama, tako i u katama.
Naredna, 1989., najplodnija je godina Kluba, koji stječe status jednoga od najuspješnijih karate klubova u Hrvatskoj. Te godine karataši "Sem-Omladinca" zauzimali su mjesta na pobjedničkom prijestolju svih Prvenstava (Splita, Dalmacije, Hrvatske i ex Jugoslavije). Pored osvojenih 24 zlatnih, 16 srebrenih i 11 brončanih medalja, posebno treba istaknuti brončanu medalju Damira Pejića osvojenu na Europskom Prvenstvu u Parizu u superlakoj kategoriji. To je ujedno bila i prva medalja na Europskom Prvenstvu iz Hrvatske.
1990. godine ostvaruje se dugogodišnji san o adekvatnom prostoru za treniranje. Klubu se dodjeljuju prvi termini u S. C. Gripe - 1. dvorana za karate, gdje se i danas održavaju svi treninzi.
U posljednjem mjesecu 1990. godine, sukladno ugovoru sa sponzorom, Klub ponovno mijena naziv i sada on glasi "SEM".
Klub kakav je danas
Karate klub "Sokol", kroz koji je prošlo preko 4 000 mladih karataša, danas broji više od 300 članova, raspodijeljenih u 12 grupa (ovisno o uzrastu i pojasu). Treninzi se održavaju pod vodstvom 6 stručno osposobljenih i školovanih trenera.
Po mišljenju mnogih, karate klub "Sokol" najbolje je organiziran i opremljen karate klub u Hrvatskoj, a nadamo se da će ga takva reputacija nastaviti pratiti i ubuduće.
HVK Gusar
Hrvatski veslački klub "Gusar" iz Splita najtrofejniji je veslački klub u Hrvatskoj.
Povijest
Klub je osnovan 5. ožujka 1914. u Splitu, pred početak prvog svjetskog rata, a osnivači su bili inž. Fabjan Kaliterna (osnivač Hajduka), inž. Josip Kodl i dr. Ivo Stalio koji je izabran za prvog predsjednika. Već iste godine, na inicijativu “Jadrana” ustanovljena je veslačka sekcija Hrvatskog sportskog saveza u Zagrebu..
Najznačajniji uspjesi
8. rujna 1923. godine u Crikvenici na prvom veslačkom prvenstvu Jugoslavije, na kojem su sudjelovali samo klubovi iz Hrvatske (“Krka”-Šibenik, “HVK”-Zagreb, “Neptun”-Dubrovnik, “Gusar”-Split, “Adria”-Split i “Vukovar” iz Vukovara) Gusar je odnio skoro sve pobjede. 1929. “Gusarov” osmerac nastupa na europskom prvenstvu u Bidgoszczu u Poljskoj i osvaja srebrenu medalju. Veslali su: Dragi Glavinović, prof. Josip Gattin, Miće Ljubić, Emil Brainović, Petar Kukoč, Josip Mrklić, prof. Andro Žeželj, Duško Žeželj i kormilar Kamilo Roić. 4. rujna 1932. na europskom prvenstvu u Beogradu, “Gusarov” osmerac u sastavu Vjekoslav Rafaelli, Ivo Fabris, Elko Mrduljaš, Jure Mrduljaš, Petar Kukoč, Jakov Tironi, Luka Marasović, Bruno Marasović i kormilar Miroslav Kraljević, osvojio je zlatnu medalju. 1952. na Olimpijskim Igrama u Helsinkiju Gusarov četverac bez kormilara osvaja zlatnu olimpijsku medalju. To su bile prve zlatne olimpijske medalje koje su osvojili hrvatski sportaši i prve zlatne olimpijske medalje za Jugoslaviju. Veslali su: Duje Bonačić, Mate Trojanović, Velimir Valenta i Petar Šegvić. Trener je bio Davor Jelaska. Na svjetskom prvenstvu u Indianapolisu 1994. godine u dvojcu sa kormilarom Tihomir Franković, Igor Boraska i kormilar Milan Ražov osvajili su zlatnu medalju. Trener je bio Igor Čulin. Braća Siniša i Nikša Skelin tri puta (2002., 2005. i 2007.) su osvojila svjetski kup u disciplini dvojac bez kormilara. Trener je bio Igor Čulin. Ukupno, veslači Gusara (kao članovi Gusara, jer neki od njih su osvajali medalje i kao članovi drugih klubova) osvojili su 4 zlatne, 2 srebrne i 7 brončanih olimpijskih medalja, 3 zlatne, 11 srebrnih i 5 brončanih medalja sa svjetskih prvenstava, 9 zlatnih, 9 srebenih i 10 brončanih medalja s europskih prvenstava, 6 zlatnih medalja na Svjetskom kupu, mnoštvo medalja na Mediteranskim igrama, svjetskim prvenstvima za juniore i najznačajnijim međunarodnim regatama, te više stotina medalja na državnim prvenstvima Jugoslavije i Hrvatske. Sam legendarni veslač Gusara Zlatko Celent, sudionik 4 Olimpijade i osvajač jedne olimpijske brončane medalje i jednog 4. mjesta (poginuo u prometnoj nesreći 25. veljače 1992. kod mjesta Miškovići na otoku Pagu) bio je 25 puta državni prvak!.
Šipovice
Šipovice je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 35 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 49 stanovnika).
Demografija
U naselju Šipovice živi 28 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,6 godina (41,6 kod muškaraca i 35,0 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,89.
Znamenite ličnosti
Elvis Sijarić (1980-) Sarajevski ratni teatar - radnik godine.
Espanola (Ontario)
Espanola je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5.364 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5.364 stanovnika, što je za 0,9 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.314 žitelja.
Carletta, Frosinone
Carletta je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 404 m.
Merriam Woods, Missouri
Merijam Vuds je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.761, što je 619 (54,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ćamil Sijarić
Umro je 6. decembra 1989. godine.
RK Split
RK Split je rukometni klub iz grada Splita.
O klubu
Rukometni klub Split je osnovan 1948. godine u Splitu.
Klupski uspjesi
Najveće uspjehe su postizali u drugoj polovici devedesetih godina prošlog stoljeća, pod vodstvom trenera Vatromira Srhoja, kada su bili doprvaci države i polufinalisti Kupa EHF (1997./98.).
Sezone 2010./11. Splitovi rukometaši su došli do poluzavršnice hrvatskog kupa, izbacivši prethodno favorita Nexea iz Našica. U poluzavršnici su izgubili od Poreča 33:34 (18:18), iako su u 49. minuti vodili 31:24.
Hrvatsko prvenstvo
Prvenstvo SR Hrvatske
Dvorana
RK Split igra u maloj dvorani SC Gripe. Posjeduju i igralište u Vukovarskoj ulici.
Poznati igrači
Klub je iznjedrio nekoliko vrhunskih igrača kao što su Petar Metličić, Ivano Balić, Drago Vuković, Ljubo Vukić, Jakov Gojun, Dalibor Anušić, Ivica Maraš, Ante Vukas, Stipe Mandalinić, Šime Ivić, Ivan Slišković, Nikola Blažičko, Dragan Jerković,  Goran Bogunović, Jakov Vranković, Mario Cvitković  i  Josip Božić-Pavletić. Za Split je od 1997. do 1999. branio hrvatski reprezentativni vratar Tonči Peribonio, kad je bio kapetan momčadi.
Hrvatski reprezentativac Zoran Mikulić je 2008. postao trener Splitovih rukometaša.
Hrvatski izbornik Željko Babić je bio trener Splitovih rukometaša.
U Hrvatskoj
Sezone prvog ranga hrvatskog prvenstva | Sezone nižih rangova hrvatskog prvenstva
Međunarodna natjecanja
Utakmice Splita (Brodomerkura, Koteksa) u međunarodnim natjecanjime. Utakmice su označene:
Kadmijum fluorid
Kadmijum fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 150,408 Da.
Laboratorij za istraživanje boli
Istraživanja
Laboratorij se bavi istraživanjima neurobiologije neuropatske boli i doživljaja boli.
NK Adriatic Split
NK Adriatic je hrvatski nogometni klub iz Splita.
O klubu
NK Adriatic je osnovan je 25. svibnja 2010. godine. Brzo nakon osnutka NK Adriatic je stekao veliku popularnost među mladim nogometašima, pa je interes dječaka za upis u klub nadmašio sva početna očekivanja. Klub se natječe u 1.županijskoj ligi Splitsko-dalmatinske županije.
Osnivač kluba je: Franko Bogdan.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji je nastala ujedinjenjem svih pravoslavnih mesnih crkava na području novouspostavljene Kraljevine. U Kraljevini Jugoslaviji SPC je imala status državne crkve.
NK Adriatic Split
Igralište
NK Adriatic svoje utakmice kao domaćin igra na terenu CTS (pomoćnom terenu RNK Split) stadiona Park mladeži.
Škola nogometa
Natječu se u uzrastima pionira, kadeta i juniora. Za NK Adriatic se može reći da se već u prvoj natjecateljskoj sezoni pozicionirao među tri najjača omladinska pogona u Dalmaciji, s tim da je u programu kluba i organizacija dvaju dječjih turnira, Adriatic Cupa, koji je održan u veljači 2011. (Lokomotiv Moskva je osvojio turnir), te natjecanje za najmlađe „Prvi koraci“, koje je popularnost steklo još u vrijeme dok je alfa i omega kluba Franko Bogdan vodio školu nogometa vranjičkog Omladinca. Taj uskrsni turnir ujedno je i najmasovnije nogometno natjecanje na ovim prostorima.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Nakon stvaranja Kraljevine SHS, 1920. dolazi i do ujedinjenja svih mesnih pravoslavnih crkvi na prostoru Kraljevine SHS u novo uspostavljenu Srpsku pravoslavnu crkvu. U njen sastav su ušle samostalne (autokefalne) crkve: Beogradska mitropolija, Karlovačka patrijaršija i Cetinjska mitropolija, te polusamostalne: dalmatinska i bosansko-hercegovačka (pod jurisdikcijom Carigrada). Nadležnost nad pravoslavnim vernicima Makedonije je stečena isplatom Carigradskoj patrijaršiji, te zabranom Bugarske crkve.
U razdoblju od nastanka Jugoslavije 1918. do 1935. SPC je bila "državotvorna" verska organizacija, veličala je postojeći poredak, podržavala frankofilski državni kurs i integralno jugoslovenstvo kralja Aleksandra, i ispoljavala "klerikalni legitimizam". Pravoslavni crkveni poglavari, pogotovo patrijarh Varnava, bili su na poziciji ideologije jugoslovenskog nacionalizma i šestojanuarske diktature, a SPC je sarađivala sa jugoslovenskim nacionalnim organizacijama kao što su Jugoslovenska nacionalna stranka, Sokoli, Skauti, Narodna odbrana, Četnici, itd. Na verskom planu, Srpska pravoslavna crkva je blisko sarađivala sa Anglikanskom crkvom i starokatoličkim crkvama, protiveći se Rimokatoličkoj crkvi.
U namesničkom razdoblju vladavine kneza Pavla, po obrazovanju vlade Milana Stojadinovića u julu 1935. godine, dolazi do razlaza državnog vrha i SPC, prvenstveno zbog spoljnopolitičkog i unutrašnje političkog zaokreta. Srpska crkva je podržala vojni puč 27. marta 1941. godine.
Pozadina
Srpski teolozi školovali su se tokom prvog svetskog rata na anglikanskim teološkim seminarima. Episkop Nikolaj Velimirović, diplomirani teolog starokatoličkog fakulteta u Bernu, bio je glavni zagovornik ideje o spajanju srpske crkve sa anglikanskom. Boraveći u Engleskoj u vreme prvog svetskog rata, sa Vojom Janićem, udario je temelje pravoslavno-anglikanskog spajanja.
Ujedinjenje SPC
thumb|[[Dimitrije Pavlović, posljednji beogradski mitropolit i prvi patrijarh ujedinjene Srpske pravoslavne crkve.]] Crnogorski mitropolit Gavrilo Dožić je bio na čelu grupe od 18 poslanika crnogorskog parlamenta koja je u novembru 1918. odnela u Beograd svoju odluku o ujedinjenju sa Srbijom. Neposredno po proglašenju Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine, započeli su pregovori oko ujedinjenja pravoslavnih pomesnih crkvi. Ujedinjenje nije izvršeno u vidu potčinjavanja jedne episkopije drugoj već u vidu "slivanja" mjesnih crkava u jednu višu celinu. Ujedinjenje pravoslavnih crkava sa područja novoformirane Kraljevine SHS je dogovarano na četiri preliminarne konferencije, održane od 1918. do 1920. godine. Značajnu ulogu u ujedinjenju srpskih pravoslavnih crkava imao je regent Aleksandar.
Prva konferencija pravoslavnih episkopa održana je 18/31. decembra 1918. godine u Sremskim Karlovcima. Tom prilikom zaključeno je da postoji volja za ujedinjenjem i da se očekuje da će i crkva u Crnoj Gori pristati na ujedinjenje, koja nije bila zastupljena na ovom zboru episkopa. Druga konferencija održana je od 11/24. do 15/28. maja 1919. u Beogradu. Tada je proglašeno "duhovno, moralno i administrativno jedinstvo svih srpskih pravoslavnih crkvenih oblasti", koje će se definisati kada se ceo Arhijerejski sabor "Ujedinjene Srpske Crkve" sastane pod predsedništvom svoga Patrijarha. Formiran je i privremeni odbor od pet članova („Središnji Arhijerejski Sabor Ujedinjene Srpske Crkve”). 19. septembra 1919. godine Carigradska patrijaršija je Srpskoj crkvi za 800.000 franaka ustupila jurisdikciju nad pravoslavnim vernicima Makedonije. Na Trećoj konferenciji, održanoj od 20. novembra/3. decembra do 2/15. decembra u Sremskim Karlovcima, usvojen je "Nacrt zakona o proglašenju i vaspostavljanju Srpske Patrijaršije". Pregovori sa Carigradskom patrijaršijom trajali su više od šest meseci. Okončani su tek kada je plaćeno 1,5 milion franaka naknade. Nakon toga je Carigradska patrijaršija 19. marta 1920. priznala i blagoslovila ujedinjenje.
1920. godine je uspostavljena jedna Srpska pravoslavna crkva u jednoj državi – Kraljevini SHS. Sjedinjenje pokrajinskih pravoslavnih Crkava u jednu Srpsku Crkvu proglasio je Kralj Aleksandar I. svojim aktom od. 17. juna 1920. Četvrta konferencija, održana 27. avgusta/9. septembra 1920. godine, proglasila se Svetim arhijerejskim Saborom Srpske Pravoslavne Crkve. Za patrijarha izabran Dimitrije Pavlović, dotadanji arhiepiskop Srbije i mitropolit beogradski. Tada je ukinuta i zasebna Pravoslavna crkva u Crnoj Gori a njena imovina je pripala Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Uspostavljanje Srpske patrijaršije izvršeno je 12. septembra 1920. u Sabornoj crkvi svetog Nikole u Karlovcima, na ceremonijalan način prepun kosovske simbolike. Srpski patrijarh je svečano ustoličen u Peći 28. avgusta 1924. godine.
Zakonska regulativa
Nova država je odbacila model državne crkve kakav se primenjivao prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi u kraljevini Srbiji, ali nije u potpunosti prihvaćen ni model doslednog odvajanja crkve i države, kojim bi crkva bila svedena na položaj privatnog udruženja. U Kraljevini SHS crkve su imale položaj javnopravne korporacije (udruženja), a država je bila u obavezi da, preko svojih resora, vodi nadzor i kontrolu nad organizacijom i radom crkava i verskih zajednica i materijalno ih potpomaže.
Iz tih razloga je u julu 1919. obrazovano Ministarstvo vera, koje je vršio vrhovnu nadzornu i upravnu vlast u svim versko-političkim poslovima, ukoliko su spadali u njihov delokrug. Javnopravni položaj u Kraljevini imale su verske organizacije koje je država priznala zakonom. Priznanje su dobile sledeće organizacije: Srpska pravoslavna crkva, Rimokatolička crkva, Islamska verska zajednica, protestantske (obuhvatajući i Anglikansku crkvu), starokatoličke crkve i Mojsijeva (jevrejska) crkva.
SPC i Anglikanska crkva
Nakon Prvog svetskog rata, Anglikanska crkva je preduzela inicijativu da, kao produžena ruka britanske države, okupi pravoslavne crkve oko Carigradske patrijaršije i da stvori novog "orijentalnog Papu", koji je trebalo da poremeti svemoć rimskog Pape. Anglikanska crkva se posebno angažovala u politici Društva naroda.
Sukladno savezničkim vezama, Srpska pravoslavna crkva je bila posebno povezana sa engleskom nacionalnom Anglikanskom crkvom, pa se čak radilo na tome da dođe do dogmatskog i liturgijskog jedinstva. Zamisao o spajanju srpske i anglikanske crkve potekla je od strane samih anglikanaca. Osnovan je Komitet za ujedinjenje srpske i anglikanske crkve, čiji je predsednik Charles Gore izjavljivao da "veruje da može postati prvi član pravoslavne crkve ne menjajući svoje verovanje". Voja Janić, profesor bogoslovije i ministar vera Kraljevine SHS, tvrdio je da se učenje "Visoke crkve" potpuno poklapa sa učenjem pravoslavne crkve, pa se iz tih razloga između njih dozvoljava puno opštenje. Srpski patrijarh Dimitrije dozvoljavao je anglikanskim i američkim biskupima da služe protestantsku liturgiju u kapeli patrijaršije u Beogradu.
Московски државни универзитет Ломоносов
thumb '''Московски државни универзитет М. В. Ломоносов''' је највећи и најстарији универзитет у Русији, основан 1755. Према подацима из 2004. године, имао је 4000 запослених који су подучавали око 31000 студената и 7000 последипломаца. Тренутни ректор универзитета је професор математике Виктор Антонович Садовничи.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
SPC i Anglikanska crkva
Vaseljenska patrijaršija je 22. jula 1922. donela rešenje da priznaje anglikansko rukopoloženje i apostolsko prejemstvo njenih episkopa. Vaseljenski patrijarh se 22. avgusta 1922. obratio svim autokefalnim crkvama tražeći izjašnjavanje. Sveti arhijerejski Sabor SPC (10.IX 1923.) je odlučio da se pribavi stručno mišljenje Bogoslovskog fakulteta. Pravoslavni bogoslovski fakultet je Sinodu podneo 18. juna 1923. referat o autentičnosti anglikanske hirotonije, koji kaže:
Московски државни универзитет Ломоносов
Историја Универзитета
мини|thumb|десно|Главне зграде универзитета у улици Моховаја, 1789. Овај универзитет основан је на иницијативу Ивана Ивановича Шувалова и Михаила Васиљевича Ломоносова наредбом руске царице Јелисавете Петровне 25. јануара (12. јануара по грегоријанском календару) 1755. године. Прва предавања одржана су 27. априла. 25. јануар се и данас прославља као Дан студената у Русији. Neoklasicizam|неокласичну]] грађевину на другој страни улице Моховаја. Главна грађевина изграђена је између 1782. и 1793. самртнички бледим дизајном Матвеја Казакова, а реконструисана након Наполеоновог похода на Русију од стране Доменика Ђилардија.
Essex (Ontario)
Essex je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 19.600 stanovnika.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
SPC i Starokatoličke crkve
SPC je podržavala nacionalizovanje katoličke crkve u Francuskoj i jačanje "galikanizma", te stvaranje starokatoličkih crkava u Jugoslaviji i Evropi. Sve te crkve, koje su podržavale "frankofilski" građanski evropski poredak, udružile su protiv Vatikana. "Otpadnici" od Rimokatoličke crkve, starokatolici, stupili su, zajedno sa Srpskom pravoslavnom crkvom, u tabor “državotvornih” jugoslovenskih unitarista. Kraljevina Jugoslavija je podržavala širenje starokatolika i osnivanje novih "narodnih crkava".
Essex (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 19.600 stanovnika, što je za 2,2 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 20.032 žitelja.
Московски државни универзитет Ломоносов
Историја Универзитета
У 18. веку универзитет је био подељен на 3 одсека – филозофију, медицину и законодавство. Академија за будуће студенте била је припојена универзитету, све до њеног укидања 1812. године. 1779. Михаил Карасков је основао интернат за племиће (-{Благородный пансион}-), трансформисан у гимназију за руско племство 1830. године. Универзитетска штампа, вођена Николајем Новиковом 1780-их издаје најпопуларније новине царске Русије - -{Московские Ведомости}-.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Bogomoljački pokret
Episkop Velimirović se 1930-ih godina sve više približio antisemitizmu, nacionalizmu i izrazitom anti-komunizmu. Velimirović je propagirao odbacivanje "svih stranih običaja i površnih zapadnih tradicija", uključujući demokratiju, jednakost, individualizam, religioznu toleranciju i druge vrednosti humanizma i prosvećenosti.
Konkordatska kriza
Direktna podrška SPC šestojanuarskim integralcima dovešće, nakon ubistva kralja Aleksandra, do sukoba sa snagama koje su stvarale novi ideološki državni poredak. Vlada Milana Stojadinovića je odbacivala ideologiju jugoslovenskog nacionalizma, i uključivala katolička i islamska rešenja u političkom životu namesničkog razdoblja. Rimokatolička crkva u novim, povoljnijim uslovima, deluje kao konfesija bliska režimu M. Stojadinovića. Potezi vlade, koji su išli u prilog favorizovanja Rimokatoličke crkve, izazvali su podozrenje SPC i tzv. jugoslovenskih nacionalista.
Indoarijci
Indoarijci su etnolingvistički potomci indijske grane Indoiranaca. Najstariji zapisi o Indoarijcima su u Rigvedi, te u hetitskim i asirskim referencama na vladare naroda Mitanija. Indoarijska plemena koja su stvorila vedsku civilizaciju se ponekad nazivaju Vedskim Arijcima, a njihova vedska religija je preteča modernog hinduizma.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Konkordatska kriza
Predlog konkordata omogućavao je i Rimokatoličkoj crkvi da zakorači u državne nadležnosti. Vezivanje Jugoslavije sa Vatikanom, preko konkordata, doživljeno je kao raskid sa zapadnoevropskim uticajem Britanije i Francuske i savezništvo sa italijanskim fašizmom. SPC, kao nacionalna crkva, osećala se teško pogođena pravima i povlasticama koje su date hijerarhiji jedne internacionalne crkve. Patrijarh Varnava je tvrdio da se "konkordatom ugrožavaju načela državnog suvereniteta, jer se iznad državne volje stavlja volja Rimske kurije, koja je konkordatom mogla čitav niz pravnih pitanja u državi rešavati propisima kanonskog prava Rimokatoličke crkve". SPC je tvrdila da će Jugoslavija postati podređen organ Rimske crkve, jezuitsko-fašistička kolonija, uz pomoć "bankarsko-klerikalnog" režima M. Stojadinovića.
Krajem jula 1937. dolazi do teških sukoba i incidenata u Beogradu između vođstva SPC i naroda, s jedne strane, i žandarmerije. Beogradu se žandari sukobljavaju sa povorkom sveštenstva i naroda, te dolazi do eskalacije nasilja ("Krvava litija"). Narodne demonstracije se odvijaju širom Srbije, u Crnoj Gori, Bosni i Krajini. Mnogi demonstranti su kažnjavani sve do februara 1938, kada su vlasti izvršile aboliciju optuženih.
Vojni puč 27. marta 1941.
Patrijarh Gavrilo i episkopi SPC su činili sve što su mogli da bi onemogućili potpisivanje Pakta sa silama Osovine. Djelatnost patrijarha dr Gavrila Dožića bila je prvih mjeseci 1941. dobrim dijelom usmjerena na politički teren, Patrijaršiju su redovno posjećivali političke ličnosti iz opozicije. 20. marta Maršalat Dvora je pozvao u Beli dvor patrijaraha Gavrila koji je tada saopštio knezu Pavlu da "tradicija, ponos i glas koji uživamo u svetu, zatim obaveze prema žrtvama koje su date za jugoslovensku državu, imperativno nalaže da se ne priključimo Tripartitnom paktu." 23. marta 1941, patrijarh je ponovo bio u Belom dvoru. On je pokušao da ubedi kneza Pavla protiv sporazuma, ali mu je Pavle rekao da je odluka jugoslovenske vlade o pristupanju Trajnom paktu nevoljno, ali u tom trenutku najracionalnije rješenje. Patrijarh je insistirao da "to mi ne možemo da primimo, pa makar svi mi izgubili živote" i da niko ne može donositi odluke u ime srpskog naroda mimo crkve.
Istog dana kada su oficiri izvršili vojni puč 27. marta, Sveti arhijerejski sabor SPC je već bio na okupu, jer je bio sazvan za taj dan. Otvarajući vanredno zasedanje Sabora patrijarh Gavrilo je rekao:
Phelps, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 893, što je 160 (-15,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Vojni puč 27. marta 1941.
27. marta 1941. patrijarh je više puta izlazio na prozor Patrijaršije i držao govore mnogobrojnim demonstrantima. Nacionalno ushićenje doveo je do tačke ključanja Dožićev govor na beogradskom radiju, prepun kosovske simbolike, koji su prenosile i stanice Zagreb i Ljubljana, poručujući da je na saboru Srpska pravoslavna crkva jednoglasno podržala vojni puč kao opredeljenje za "carstvo nebesko":
Indoarijci
Indoiranska nadporodica u modernoj se terminologiji naziva i arijskom, a korištenje termina arija ovjereno je kod obje podgrupe (iranske i indoarijske). Termin se na indoarijskoj strani pojavljuje u sanskritu, a na iranskoj u avestičkom i staroperzijskom.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Vojni puč 27. marta 1941.
Patrijarh Gavrilo je 28. Marta 1941. u patrijaršiji dočekao pučistu generala Simovića i tom prilikom je rekao da puč nije samo delo vojnika već "celokupnog srpskog naroda i nas svih koji smo se za to angažovali". On je tom prilikom ocenio da je 27. mart jedan od najvažnijih datuma u srpskoj istoriji i da je ravan Vidovdanu:
Indoarijci
Danas ima otprilike milijardu ljudi koji govore indoarijskim jezicima, uglavnom na Indijskom podkontinentu, ali i na drugim kontinentima.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Vojni puč 27. marta 1941.
28. marta, povodom stupanja na presto maloletnog kralja Petra II održano je blagodarenje u svim bogomoljama. U Sabornoj crkvi su bili Petar II, nova jugoslovenska vlada na čelu sa generalom Simovićem, predstavnici političkog i javnog života, generalitet, admiralitet, episkopi Srpske pravoslavne crkve i druge javne ličnosti. Ulice i prilazi oko Patrijaršije i Saborne crkve bili su zakrčeni sa svih strana od ogromne mase sveta i od automobila.
Московски државни универзитет Ломоносов
Историја Универзитета
1905. унутар универзитета се оснива социјал-демократска организација, позивајући на збацивање цара и завођење републике у Русији. Царска влада је поново започела затварање универзитета. 1911. у знак протеста због увођења трупа на кампус и малтретирања одређених професора, 130 научника и професора је масовно дало оставке, укључујући и истакнуте као што су Николај Димитријевич Зелински, Пјотр Николајевич Лебедев и Сергеј Алексејевич Чаплигин. Такође је на хиљаде ученика избачено 1911.
Након Октобарске револуције 1917. године универзитет је отворен и за децу пролетеријата и сељака, а не само за припаднике буржоазије. У 1919. школарине су укинуте и изграђени су објекти за припремање деце радничке класе за пријемне испите. 1940. универзитет је преименован у част свог оснивача Михаила Васиљевича Ломоносова.
После 1991. основано је још 9 одсека. 1992. универзитету је додељен јединствени статус: финансиран је директно из буџета (заобилазећи Министарство просвете), што је универзитету дало значајан ниво независности.
Кампус
Од 1953. већина факултета се налази на Врапчевим брдима, југоисточном делу Москве (1935.—1999.: Лењинове горе). Главну зграду дизајнирао је архитекта Лев Владимирович Рудњев. У послератној ери, Стаљин је наредио изградњу 7 огромних вишеспратних кула око града (”седам сестара”). Главна зграда Московског универзитета била је далеко највећа. Била је, такође, и највећа грађевина ван Њујорка на свету у то време, и остала је највиша у Европи све до 1988.
Централна кула са 36 спратова, висока 240 метара, била је опасана са 4 огромна крила за студентски смештај. Говори се да садржи 30 километара ходника и 5000 соба. Расположиви објекти унутар ове грађевине обухватају концертну салу, позориште, музеј, разне административне службе, библиотеку, базен, полицијску станицу, пошту, вешерницу, фризерски салон, банку, продавнице, кафетерије, склониште од бомби, итд. Заједно са анминистрацијом универзитета, четири главна одсека: Факултет за механику и математику, Геолошки факултет, Географски факултет и Факултет за лепе и примењене уметности су тренутно остали у главној згради. Звезда на врху куле је довољно велика да пружи мању собу са терасом; тешка је 12 тона. Фасаде грађевине украшене су џиновским сатовима, барометрима и термометрима, статуама, резбареним мотивима пшенице, совјетским грбовима итд. Стоји пред терасом са статуама мушког и женског студента који заједно оптимистично и самоуверено корачају у будућност.
Док су Врапчија брда била на периферији града у време конструкције главне грађевине, сада су на пола пута између Кремља и градских граница. Неколико зграда и спортских објеката су касније додати главном кампусу, укључујући и једини специјализовани стадион за бејзбол у Русији. Тренутно се гради нова зграда за одсек друштвених наука, и огромна нова зграда је саграђена за библиотеку, која је друга у Русији по броју књига. Универзитет такође поседује неколико спаваоница изван кампуса у југозападном делу Москве.
Историјску зграду у улици Моховаја сада користи факултет за новинарство, факултет за психологију и институт за афричке и азијске студије.
Tina Erceg
Tina Erceg (Split, 3. svibnja 1988.) je hrvatska gimnastičarska reprezentativka. Članica je gimnastičarskog kluba Marjan.
Московски државни универзитет Ломоносов
Кампус
Координате зграде су 55°42′10″С, 37°31′50″И.
Tina Erceg
Športska karijera
Gimnastikom se bavi od 7 godine u Kaštelima. Državna je reprezentativka. Sudjelovala je na nekoliko juniorskih i seniorskih prvenstava te na OI 2008. godine.
Московски државни универзитет Ломоносов
Факултети
Универзитет има (2005.) 29 факултета и 15 истраживачких центара.
Reginaldo, Chieti
Reginaldo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Srpska pravoslavna crkva u Kraljevini Jugoslaviji
Vojni puč 27. marta 1941.
Đoko Slijepčević, pisac poznate "Istorije Srpske pravoslavne crkve", ovako je okarakterisao ponašanje patrijarha Gavrila i Svetog arhijerejskog sabora u tim odlučujućim trenucima:
Tina Erceg
Športski uspjesi
Hrvatska:
Na svjetskom kupu u Mariboru 2005. osvojila je srebro za vježbu na parteru. 2006. je na svjetskom kupu u Mariboru osvojila srebro na razboju i broncu na prijeskoku. Na otvorenom prvenstvu Nizozemske je osvojila zlato u preskoku 2004. godine.
Izborila je pravo sudjelovati na OI 2012.
Ćelije (Lajkovac)
Ćelije je naselje u opštini Lajkovac u Kolubarskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 824 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 774 stanovnika).
Geografske odlike
Pruga Beograd-Bar kod Ćelija|thumb|left|200px
Naselje se nalazi na 110-180 metara nadmorske visine na dodiru šumadijskog pobrđa i desnih aluvijalnih ravni Kolubare i njene pritoke Ljig, 3 kilometra istočno od Lajkovca i 65 kilometara južno od Beograda. Kroz selo prolazi pruga Beograd-Bar, kao i Ibarska magistrala, koja dalje vodi ka Jadranskom moru. Kroz selo protiču tri potoka: Kamenica, Bukovac i Lađevac i reke Kolubara i Ljig.
Selo se sastoji iz 13 zaseoka, a to su: Albanija, Vrače Brdo, Mokro Polje, Čovka, Obrenove livade, Poljnu, Perilo, Bukovac, Lađevac, Beli brod, Obradovića kraj, Čuk i Vreline, raspoređenih po kosama.
Istorija
U ugovoru despota Stefana Lazarevića i ugarskog kralja Žigmunda iz 1426. godine, pominje se Castrum Brodare, što odgovara današnjem prelazu preko reke i zaseoku Beli brod. U popisu vlaha Beogradske nahije 1628. godine, spominje se selo Kamenica. Drugi naziv sela je Dragilići, dok današnji naziv sela označava kaluđerske kelije (ćelije) u kojima su se kaluđeri molili u prošlosti. Ćelije kao naselje se prvi put pominje 1811. godine. Za vreme Prvog svetskog rata, na teritoriji ovog sela vodila se Kolubarska bitka. Selo je potpuno stradalo, a brda su bila preorana od granata koja su mesec dana padala po njima. Na Vrače brdu izvan sela je poginuo i Dimitrije Tucović, istaknuti srpski socijalista. Na Vrače Brdu je posle Drugog svetskog rata podignut spomenik njemu u čast. Četvororazredna škola u selu je počela sa radom 1931. godine. Električnu energiju selo dobija 1952. godine, a telefonsku liniju 1978/79. godine.
Privreda
U selu se nalazi krečana „Dimitrije Tucović“, mlin sa pekarom „Mlin-Pek“, preduzeće za mašinsku obradu motora „Živanović“, stolarsko preduzeće „Enterijer“. Poljoprivreda je veoma razvijena. Njive se nalaze oko reke Kolubare i Ljiga, kao i na padinama Vrače Brda i Čovke. Pašnjaci su u brdima, kao i voćnjaci. Zemljište je najplodnije oko Kolubare zbog nanosa od njenih poplava. Od poljoprivrednih kultura najviše se gaje kukuruz i pšenica, dok se ječam slabije gaji. Od voćnih kultura se gaje: jabuka, kruška i šljiva. Od stoke najviše svinje i krave.
Kulturne znamenitosti
Manastir Svetog Velikomučenika Georgija, obnovljen je 29. jula 2006. godine. Na temeljima starijeg zdanja, podignuta je mala spomen-kosturnica poginulim vojnicima u Kolubarskoj bici. U starim zapisima je otkriveno da je nakada tu bio manastir. Tokom njegove obnove, u porti manastira, otkriven je grob srpskog velmože iz srednjeg veka. Veruje se da je to grob Grgura Brankovića, sina despota Đurđa Brankovića.
Demografija
U naselju Ćelije živi 669 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,3 godina (40,1 kod muškaraca i 42,3 kod žena). U naselju ima 286 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,87.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Appomattox, Virginia
Apomatoks je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.733 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.733 stanovnika, što je 28 (1,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Konferencija u Jalti
U razdoblju od 4. do 12. 2. 1945. godine, na Jalti su se sastali Roosevelt, Staljin i Churchill, te drugi vojni i civilni stručnjaci, kako bi raspravili i donijeli odluke o izgledu poslijeratnoga svijeta.
Konferenciji u Jalti je prethodila Teheranska konferencija sa istim sudionicima iz 1943. godine; završetak II. svjetskog rata je označila Potsdamska konferencija održana u srpnju 1945. - gdje je umjesto preminulog američkog predsjednika Roosevelta sudjelovao novi predsjednik Harry Truman, a umjesto Churchilla novi britanski premijer Clement Attlee.
Na Jaltskoj konferenciji postignut je sporazum u nekoliko glavnih točaka:
Ovim sporazumom dogovorene su i podjele sfera poslijeratnog političkog utjecaja, koje su u principu pratile doseg zone koje je u Europi osvojila Crvena armija - koja je u tom trenutku u kontinentalnoj Europi imala trostruko više vojske nego SAD i Velika Britanija zajedno.
Auppegard
Upegar je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Djep.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 561 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 76 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 102 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 73 m).
Boris Škanata
Boris Škanata je bivši hrvatski plivač iz Splita, državni reprezentativac u plivanju leđnim stilom.
Sudionik je europskih plivačkih prvenstava. Ovo su njegovi značajniji rezultati:
Dreux od Vexina
Drogo od Mantesa (Dreux de Mantes; 996–1035) bio je francuski velmoža, odnosno grof od Valoisa i Vexina od 1027. do smrti. Ime je stekao po naselju Mantes, koje mu je bilo sjedište. Oženio se za princezu Godu, kćer engleskog kralja Ethelreda Nespremnog i kraljice Emme od Normandije; šurjak mu je bio kralj Edward Ispovjednik. Njegov sin je bio Ralph Blagi, earl Hereforda.
Case Barp, Belluno
Case Barp je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Andski univerzitet
Andsko sveučilište (kastiljanski/španjolski: Universidad de los Andes) može biti jedno od ovih sveučilišta:
Heraldika
Heraldika je nauka o grbovima.
U srednjem veku kad su vitezovi nosili oklope i kacige bilo je vrlo teško da se međusobno raspoznaju. Zbog toga su počeli da nose znamenja (grbove) vladara kojima su potčinjeni. Naročito tokom krstaških ratova ova "moda" se proširila u celoj Evropi. Ubrzo je broj različitih grbova toliko narastao da kraljevi nisu više mogli da pamte koji je koji. Umesto njih su pamtili prvi heraldičari. Oni su za vreme bitaka stajali pored kraljeva i pojašnjavali im koji vojnici pripadaju kom velikašu i na čijoj strani se bore.
Još tada, iz XI – XIII veka, datiraju prva pravila heraldike. Prvo i osnovno je: grb mora da bude prepoznatljiv (jasan) na daljinu–razumljivo je zašto. Iz ovog su izvučena neka praktična pravila. Boja ne sme da ide uz boju, i metal ne sme da bude uz metal. (Metali su inače srebro i zlato, tj. bela i žuta.) Zatim, koriste se samo čiste boje a ne pastelne ili nejasne, kako bi se i na velikoj daljini razlikovale.
Punjenje je ono što stavimo unutar grba, najčešće kakva životinja ili biljka, a može da bude i tvrđava, ili uopšte ma koji predmet.
Ako stručnim jezikom "opišemo" grb, svaki heraldičar će po tom tekstualnom opisu moći da nacrta kako grb približno izgleda. Postoje i računarski programi koji manje ili više uspešno crtaju grbove po opisima. Taj opis se naziva blazon, i prilično je jednostavan, s tim što je potrebno poznavati terminologiju, koja je mešavina francuskih, engleskih i latinskih naziva.
Neka od imena boja koje se koriste u heraldici su: žuta (zlato)—or, bela (srebro)—argent, crvena—gules, plava—azure, crna—sable, zelena—vert, ljubičasta—purpure, narandžasta—tenne, nebesko plava—bleu celeste, "krvavo" crvena—sanguine, tamno crvena—murrey...
Slavoljub Hadži Tančić
Slavoljub Hadži Tančić (1948 - 2014) je srpski književnik i novinar.
Biografija
Rođen je 1948. godine u Leskovcu. Osnovnu školu i gimnaziju završio u Nišu, diplomirao (1972) na Višoj pedagoškoj školi u Nišu (srpska i bugarska književnost), a 1994, u Prištini, na Filološkom fakultetu na Odseku za jugoslovensku književnost i srpskohrvatski jezik. Bio novinar „Narodnih novina“ u Nišu, potom glavni urednik časopisa „Gradina“ (1978 – 1989) i glavni i odgovorni urednik IP „Gradina“ (1989 – 1994), kada postaje profesor u Srednjoj muzičkoj školi, pa direktor Umetničke škole u Nišu, a kraće vreme bio je pomoćnik ministra kulture u Vladi Republike Srbije. Potom je direktor Biblioteke u Leskovcu (2002 – 2006) i Narodnog pozorišta u Nišu (2006 – 2009). Bio je i urednik časopisa „Osvit“ u Leskovcu devedesetih godina, „Leskovčanina“ i „Leskovačke mućkalice“.
Shannon, Illinois
Šenon je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 757, što je 97 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Magdalena
Magdalena se može odnositi na:
Kadmijum hidroksid
Kadmijum hidroksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 146,426 Da.
Trogen (Oberfranken)
Trogen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Hof. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.569 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9475182.
Rgveda
Rgveda ili Rigveda (sanskrit: ', tatpurusha složenica od ' "pohvala, stih" i  "znanje") je zbirka himni na Vedski sanskrit koja se smatra jednim od četiri najsvjetija vjerska teksta hindusa, poznatih kao Vede. Također se smatra jednom od najstarijih zbirki ideja u historiji čovječastav. Geografske i etnološke reference u Rigvedi daju naznake da je Rigveda bila napisana oko godine 3000. pne. za vrijeme vedskog perioda u Punjabu (Sapta Sindhu), što ga čini jednim od najstarijih tekstova napisanih na jednom od indoevropskih jezika te jednim od najstarijih vjerskih tekstova na svijetu. Kroz vijekove se prenosio usmenom predajom te se vjerojatno nije zapisao sve do kasne antike ili ranog srednjeg vijeka.
Josipa Šupraha
Josipa Šupraha (Split, 9. lipnja 1991.) je hrvatska vaterpolistica i hrvatska reprezentativka. Igra u obrani. Studira menadžment u Stocktonu u Ohiu, SAD. Visine je 172 cm. Igra desnom rukom. Sudjelovala je na EP 2010. kad su hrvatske vaterpolistice nastupile prvi put u povijesti. Te je sezone igrala za Buru.
Diemeringen
Dimeringen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Savern.
KŠR Split
Klub za športski ribolov Split poznato i kao KŠR Split je športski klub iz Splita čija aktivnost je vezana za športski ribolov, ronjenje i ekološke aktivnosti.
Osnovne informacije
Klub športskih ribolovaca Split osnovan je 16. studenog 1950. godine i jedan je od najstarijih ribolovnih klubova u Hrvatskoj. KŠR Split je član Hrvatskog saveza za športski ribolov na moru i Hrvatskog ronilačkog saveza koji su punopravni članovi svjetske ronilačke federacije CMAS.
Temeljne aktivnosti kluba su: Djelatnost kluba očituje se kroz:
Kontakt informacije
KŠR Split ima sjedište na adresi Lučica 4, u Splitu.
Milica Mićić Dimovska
Milica Mićić Dimovska je književnica rođena 1947. godine u Novom Sadu. Diplomirala je Opštu književnost sa teorijom književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Priče su joj prevođene na engleski, mađarski, poljski, slovački, italijanski i švedski jezik. Zastupljena je u nekoliko domaćih i stranih antologija srpske proze.
Fort Erie (Ontario)
Fort Erie je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 29.960 stanovnika.
Milica Mićić Dimovska
Živi i radi u Novom Sadu. Bila je jedna je od urednica Letopisa Matice srpske i jedno vreme predsednica Društva književnika Vojvodine.
Fort Erie (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 29.960 stanovnika, što je za 0,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 29.925 žitelja.
Milica Mićić Dimovska
Poslednji zanosi MSS
Knjiga «Poslednji zanosi MSS» je priča o životu Milice Stojadinović Srpkinje, tragične figure našeg romantizma. Za života slavljena, a potom brzo zaboravljena, pesnikinja je paradigma jednog vremena u kome su uzvišeni zanosi vrlo brzo pali u blato životnog pragmatizma. Roman je poema o čovekovom padu i porazu u burnom vremenu.
Larisa Latinjina
Larisa Semjonovna Latinjina,, sovjetska (ukrajinska) gimnastičarka, rođena je 27. decembra 1934. u gradu Herson, u Ukrajini, u tadašnjem SSSR-u. Ona je sportistkinja s najviše osvojenih olimpijskih medalja - uopšte: ukupno 18, i to 9 zlatnih, 5 srebrnih i 4 bronzane; na Olimpijskim igrama u Melburnu 1956, Rimu 1960 i Tokiju 1964. Trener joj je bio Aleksandar Mišakov, koji je bio i trener još jednog slavnog sovjetskog gimnastičara, Olimpijskog pobjednika, Borisa Šaklina.
Na četiri Svetska prvenstva (1954, ‘58, ’62. i ’66.) Latinjina takođe beleži impozantan bilans - osvaja 9 zlatnih, 4 srebrne i 1 bronzanu medalju, dok sa tri Evropska prvenstva (1957, ’61. i ’65.) donosi 7 zlatnih, 6 srebrnih i 1 bronzanu medalju.
Sve skupa: 46 (četrdeset i šest) medalja s velikih takmičenja. Teško ponovljiva karijera, uistinu vredna divljenja.
Rođena je kao Larisa Diri (Latinjina postaje udajom 1955), i prvo se počela baviti baletom, ali kad se njen koreograf otselio, prešla je na gimnastiku. S 19 godina se prvi put predstavila svetu, 1954 godine na Svetskom prvenstvu u gimnastici, kada je počeo njen veliki niz, sudelujući u osvajanju zlata u ekipnom višeboju.
Svoj olimpijski pohod počinje na Olimpijskim igrama u Melburnu, 1956 godine kada u borbi sa sjajnom Mađaricom Agnes Keleti postaje najuspešnija gimnastičarka Igara. Latinjina pobeđuje Keleti u višeboju i predvodi sovjetske gimnastičarke do pobede u ekipnom višeboju. Osvaja i zlato u vežbi na tlu (deli ga s Keleti), zlato u preskoku, srebrnu medalju u dvovisinskom razboju i ekipnu bronzanu medalju (dele je s Poljskom) u, kasnije ukinutoj disciplini, prenosnim spravama. Keleti takođe osvaja šest medalja: četiri zlatne i dve srebrne.
Veliki uspeh Latinjina postiže na Svetskom prvenstvu, 1958 godine, gde osvaja 5 od 6 naslova, dakle gotovo sve titule, osim srebra na tlu. Ono što je ostalo u analima jest činjenica da je to postigla – trudna. Ona je ponovo glavni favorit gimnastičkih takmičenja na Olimpijskim igrama u Rimu, 1960 godine, gde opet pobeđuje u višeboju (sovjetske gimnastičarke osvajaju prva četiri mesta), osvaja zlato u ekipnom višeboju, brani i zlato u vežbi na tlu, osvaja i dve srebrne medalje, u vežbama na gredi i dvovisinskom razboju, te zaključuje zbirku bronzanom medaljom u preskoku.
Na Svetskom prvenstvu 1962 godine osvaja tri zlatne, dve srebrne i jednu bronzanu medalju.
Na Olimpijskim igrama u Tokiju, 1964 godine Latinjina je poražena u višeboju od nove zvezde svetske gimnastike – čehoslovakinje Vere Časlavske, ali osvaja zlatne medalju u ekipnom višeboju, i u vežbi na tlu, obe zlatne medalje kao treće u nizu (na trima OI). Osvaja srebro u preskoku kao i dve bronzane medalje, na gredi i dvovisinskom razboju, čime završava svoju blistavu olimpijsku karijeru. Na tim OI imala je već 30 godina, a to su godine u kojima su današnje gimnastičarke odavno prestale sa takmičenjima.
Nakon Svetskog prvenstva 1966. godine, gde osvaja srebrnu medalju u ekipnom višeboju, Latinjina se povlači i počinje raditi kao gimnastički trener.
Uvrštena je u Međunarodnu kuću slavnih žena sportista (International Women's Sports Hall of Fame) 1985, a, u Međunarodnu gimnastičku kuću slavnih (International Gymnastics Hall of Fame), tek 1998. godine.
Danas živi u Japanu.
Karijera
thumb|[[2000]]