cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opsada Antiohije
Prva opsada
U međuvremenu Boemund Tarantski i Robert Flandrijski, koji su krenuli u potragu za hranom, napadnuti su od strane Dukaka iz Damaska, koji je krenuo u pomoć Antiohiji. Pobedili su Dukaka, ali morali su se vratiti do Antiohije sa vrlo malo hrane a Dukak se vratio u Damask. Taj mesec je završio čudnim znacima. Bio je zemljotres 30. decembra, a sledeću noć se videla polarna svetlost. Nekoliko sedmica posle toga vreme je bilo mnogo hladnije i kišovitije nego inače.
Glad i kanibalizam
Zbog nedostatka hrane dolazi do umiranja od gladi i krstaša i konja. Svaki sedmi krstaš je umro od gladi, a samo 700 konja je ostalo. Navodno su neki od gorih vojnika, ostataka seljačkog krstaškog rata Petra Pustinjaka, postali ljudožderi.
Jeli su tela mrtvih Turaka. Drugi su jeli konje, a neki vitezovi su radije odabrali da umru. Lokalni hrišćani, pokušali su da pošalju nešto hrane, ali to nije bilo dovoljno. Neki vitezovi i vojnici su počeli bežati. Petar Pustinjak je isto pokušao pobeći, ali ga je Tankred Galilejski vratio. thumb|250px|Zidine Antiohije na planinskom terenu
Vizantijski general Tatik odlazi
U februaru je otišao vizantijski general Tatik, koji je išao sa krstašima kao savetnik i predstavnik cara Aleksija I Komnina. Tatik je izjavio da su ga krstaši prestali slušati, a Boemund Tarentski ga je obavestio da ga ostale voće nameravaju likvidirati, navodno jer Aleksije I Komnin ohrabruje Turke.
Boemund je s druge strane tvrdio da je Tatik kukavica, pa da je to dobar razlog da krstaši ne vrate Antiohiju Vizantiji kako su obećali Aleksiju Komninu. Boemund Tarentski je želeo Antiohiju za sebe. U međuvremenu Turci su tražili pomoć, pa je stigla jedna muslimanska vojska, koju su krstaši porazili 9. februara 1098.
Engleska pojačanja
U martu je stigla engleska flota, pod vođstvom Edgara Atelinga iz Konstantinopolja. Doneli su materijale za gradnju opsadnih sprava. Iako su taj materijal faktički poslali Vizantinci, krstaši to nisu smatrali direktnom pomoći Vizantije. Krstaši su započeli sa gradnjom opsadnih sprava, a i sa gradnjom utvrde, koja bi blokirala Vrata Mosta, kuda su Turci iz Antiohije ugrožavali krstaško snabdevanje.
Popravili su i jedan napušteni manastir zapadno od Vrata sv. Đorđa, koja su Turci koristili za snabdevanje Antiohije. Tankred Galilejski je postavio vojsku u taj manastir i time je blokirao snabdevanje Antiohije. Rejmond Tuluški postavlja vojsku u utvrdu kojom sprečava da Turci ometaju snabdevanje krstaša. thumb|desno|300px|Masakr u Antiohiji, slika Gusava Dora
Osvajanje Antiohije
Krajem marta 1098. dolazi muslimanska vojska iz Mosula pod vodstvom Kerboge blizu Antiohije. Kerbogi su se priključili Ridvan i Dukak, a bilo je tu i vojske iz Persije. Krstaši su imali vremena da se pripreme. Najpre je Kerboga otišao da ponovo zauzme Edesu, koju je zauzeo Baldvin Jerusalimski tokom 1098. Kerboga ne uspeva povratiti Edesu. Potrošio je tri sedmice na taj neuspešan izlet.
Krstaši su znali da im nema opstanka, ako dočekaju Kerbogu pred zidinama Antiohije. Moraju zauzeti Antiohiju pre nego što se Kerboga pojavi. Beoemund Tarantski je uspostavio kontakt sa jermenskim stražarem Firuzem, koji je kontrolisao kulu Dve Sestre. Podmitio ga je da otvori vrata kad bude potrebno.
Stražar Firuz savetuje Boemunda da se pretvara ka da kreće prema Kerboginoj vojsci, a da se preko noći vrate u grad i pokušaju merdevinama preko zidova. To je i učinjeno, a Firuz je otvorio kapije. Preostali hrišćani su otvorili ostale kapije. Usledio je masakr nad Turcima, u kome su učestvovali i preostali hrišćani. Krstaši su pobili ne znajući i nešto hrišćana u gradu. Tako je ubijen i Firuzov brat. Jagi Sijan je bežao, ali je uhvaćen od sirijskih hrišćana van grada. Odsečena glava je odnesena Boemundu.
Druga opsada
Do kraja 3. juna krstaši su kontrolisali većinu grada, osim citadele, koju je držao sin Jagi Sijana. Jovan Oksitski je ponovo postavljen kao patrijarh Antiohije. Grad je imao malo hrane, a Kerboga se kretao prema Antiohiji. Kerboga je stigao 5. juna, samo tri dana nakon zauzimanja Antiohije. Pokušao je osvojiti grad 7. juna, ali nije uspeo pa 9. juna stavlja grad pod opsadu.
Dosta je bilo dezertera u krstaškoj vojsci pre nego što je stigao Kerboga. Stefan Blua je bio jedan od dezertera i kad je video ogromnu Kerboginu vojsku mislio je da su sve nade izgubljene. Stefan Blua i ostali dezerteri su se vraćali u Konstantinopolj i na putu su sreli cara Aleksija I Komnina, koji je kretao prema Antiohiji da pomogne krstašima. Aleksije I Komnin nije znao da su krstaši zauzeli Antiohiju, a nije znao ni da su sad krstaši opsednuti od strane Kerboge.
Otkriće Svetog Koplja
U Antiohiji je 10. juna jedan dotad malo poznati monah Petar Bartolomej tvrdio da je imao vizije u kojima mu je rečeno da se Sveto Koplje, kojim je Hrist proboden, nalazi u gradu. Gladni krstaši su bili skloni vizijama i halucinacijama, tako da je jedan drugi monah tvrdio da je vidio Hrista i Bogorodicu. Jedan meteor je pao 14 juna blizu neprijateljskog logora pa se to smatralo dobrim znakom.
Ademar Pijski nije mnogo verovao, jer je već viđao Sveto Koplje u Konstantinopolju. Međutim Rejmond Tuluški je verovao Petru Bartolomeju, pa je nekoliko njih kopalo po katedrali Svetog Petra. Petar Bartolomej tu nalazi vršak koplja, što Rejmund Tuluški smatra božjim znakom da će preživeti, pa se pripremaju za konačni obračun. Ademar Pijski i dalje nije mnogo verovao toj relikviji.
Otkriće Svetog Koplja je značajno podiglo moral krstaške vojske. Petar Pustinjak odlazi 27. juna na pregovore sa Kerbogom, ali pregovori su završeni neuspešno.
Krstaši su podelili svoju vojsku u 6 grupa. Boemund Tarantski je bio glavni, a komadanti delova su bili Boemund Tarantski, Gotfrid Bujonski, Robert Normandijski, Tankred Galilejski, Ademar Pijski i Igo Vermandoa sa Robertom Flandrijskim.
Bitka kod Antiohije
Krstaška vojska je izašla iz zidina 28. juna, a Rejmond Agiljerski je nosio Sveto Koplje ispred vojske. Kerbogini generali su želeli napad po delovima krstaške vojske, a sam Kerboga je želeo napad odjednom na celu krstašku vojsku.
Turci su krstašima nanosili velike gubitke, a Kerboga je pored toga zapalio i travu između Turaka i krstaša. Ništa to nije moglo pokolebati krstaše, koji su fanatično ratovali sa vizijama tri sveca koja jašu pred njima. Bitka je bila kratka. Kad su krstaši došli do Kerbogine borbene linije, Dukaka je dezertirao, a većina Turaka je pobegla u panici. Posle toga cela muslimanska vojska se povlačila.
Posledice
Posle bitke Boemund Tarantski smatra da je grad njegov, čemu se opiru Ademar Pijski i Rejmund Tuluški. Igo Vermandoa je otišao u Konstantinopolj, a Aleksije I Komnin nije hteo da šalje vojsku da traži grad za sebe. Boemund je tvrdio u Antiohiji da je Aleksije I Komnin napustio krstaški rat, tako da zakletve, koje su mu dali više ne važe.
Ubrzo izbija epidemija, izgleda epidemija tifusa. Papin legat Ademar Pijski umire 1. avgusta. U septembru vođe krstaša pišu papi Urbanu II da lično preuzme Antiohiju, što papa odbija. Tokom 1098. zauzeli su okolinu Antiohije, ali i dalje je vladala glad i bilo je još manje konja. Vitezovi nižeg ranga i obični vojnici postadoše nestrpljivi, pa u novembru Rejmond Tuluški konačno predaje Antiohiju Boemundu Tarentskom, s ciljem da se krstaški rat nastavi u miru.
Boemund Tarantski tako postaje prvi princ Antiohije, a krstaši su nastavili prema Jerusalimu početkom 1099., pa su u proleće 1099. započeli opsadu Jerusalima.
Uspeh Petra Bartolomeja kod Antiohije i pronalazak navodnog Svetog Koplja dolazi kasnije pod pitanje. Skeptici su tvrdili da to nije istina i da Petar laže. Petar Bartolomej je ponudio da prolaskom kroz vatru dokaže da je bio vođen od boga. Krstaši su napravili put izmeću plamenih zidova. Petar je šetao kroz vatru i bio je strašno ispečen. Umro je nakon 20 dana agonije. Gotovo niko nije više pričao o Svetom Koplju, ali ostala je jedna grupa, koja ga je i dalje smatrala od boga nadahnutim.
Bourgaltroff
Burgaltrof je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 239 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 312 m, a minimalnoj 217 m).
La Mesa del Jagüey, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 839 m.
Colonia Durango, Río Bravo
Colonia Durango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
René Barthélemy
René Barthélemy (10. mart 1889 - 12. februar 1954) bio je francuski inženjer, poznat kao vodeći pionir televizije u Francuskoj. Godine 1931. je prvi javno demonstrirao mehaničku televiziju u Francuskoj, a 1932. preko PTT-a u Parizu emitirao eksperimentalni program.
Miogost
Miogost je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 20 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 27 stanovnika).
Demografija
U naselju Miogost živi 20 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,1 godina (49,3 kod muškaraca i 65,3 kod žena). U naselju ima 10 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Münster-Sarmsheim
Minster-Zarmshajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.839 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339038.
Frazer, Montana
Frejzer je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 362, što je 90 (-19,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Acil-aktivirajući enzim
ima više značenja.
Tuorocasale, Caserta
Tuorocasale je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Rudolf Emert
Prof. dr. Rudolf Emert, dipl. inž. (Budimpešta, 6. VIII. 1943), profesor Poljoprivrednog fakulteta u Osijeku. Diplomirao je 1968. godine na Strojarsko-brodograđevnom fakultetu u Zagrebu, magistrirao 1974. godine na Agronomskom fakultetu u Zagrebu, a doktorirao 1987. godine na fakultetu na kom je i diplomirao. Zaposlio se 1968. godine u Poljoprivredno-remontnom pogonu Beli Manastir, postavši na koncu i direktor beljskog Pogona Remont.
Nastava na fakultetu
Nastavnu djelatnost na Poljoprivrednom fakultetu u Osijeku započeo je 1979. godine kao predavač u dopunskom radnom odnosu na predmetu "Održavanje i popravak poljoprivrednih strojeva". U martu mjesecu 1990. godine izabran je za isti predmet u zvanje docenta. Od 1996. godine, uvođenjem novih nastavnih programa, postaje sunositelj i predmeta "Osnove strojarstva - Motori i traktori" i predmeta "Poljoprivredni traktor". Godine 1998. izabran je za izvanrednog profesora. Od 2002. godine nalazi se u svojstvu redovitog profesora, a od novembra 2005. godine redovitog profesora u trajnom zvanju.
Također predaje i na Strojarskom fakultetu u Slavonskom Brodu na predmetima "Poljoprivredni strojevi" i "Održavanje postrojenja". Na Veleučilištu u Požegi - Poljoprivredni odjel u Vinkovcima predaje predmet "Poljoprivredni traktori" te "Goriva i maziva".
1. 11.
Dani - Godine
Rudolf Emert
Nastava na fakultetu
Na poslijediplomskom studiju iz Mehanizacije u poljoprivredi predaje predmet pod nazivom "Motori i traktori - izabrana poglavlja" i "Metode održavanja tehničkih sustava u poljoprivredi".
1. 11.
prethodni dan - sledeći dan
Rudolf Emert
Funkcije
Od 1997. godine bio je voditelj znanstvenog projekta "Održavanje i popravak poljoprivrednih strojeva u funkciji uštede i ekologije", a od 1998. godine projekta "Organizacija održavanja i popravaka poljoprivrednih strojeva".
1. 11.
1. novembra/studenog (1. 11.) je 305. dan godine po gregorijanskom kalendaru (306. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 60 dana.
Rudolf Emert
Funkcije
Od 2000. do 2003. godine bio je predsjednik Nadzornog odbora Belja d.d.
1. 11.
Praznici i dani sećanja
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Rudolf Emert
Funkcije
Član je Hrvatske udruge poljoprivredne tehnike te Hrvatskog agronomskog društva, a od 2004. godine član je Mađarske akademije nauka. Od 2001. do 2006. godine nalazio se na funkciji dekana Poljoprivrednog fakultetu. Od 1. novembra 2005. godine vršio je funkciju prorektora za razvoj i suradnju s gospodarstvom na Sveučilištu J. J. Strossmayera u Osijeku.
Znanstvenoistraživački rad
Njegova znanstvenoistraživačka djelatnost odnosi se na nekoliko područja kao što su: održavanje i popravak poljoprivrednih strojeva, s posebnim osvrtom na istraživanje dijagnostičkih postupaka i njihovo korištenje pri održavanju te na regeneraciju strojnih dijelova i njihovu pouzdanost u radu. Značajnije područje rada je izučavanje korištenja motora i traktora u poljoprivredi, s posebnim osvrtom na pouzdanost pojedinih sustava, njihovo pravilno podešavanje, uštedu energije i zaštitu okoliša.
Knjige
Kao prvi autor Rudolf Emert napisao je dva sveučilišna udžbenika: "Održavanje traktora i poljoprivrednih strojeva" i "Popravak poljoprivrednih strojeva" te kao koautor sveučilišni udžbenik "Osnove strojarstva".
U okviru znanstvene djelatnosti objavi je preko 70 znanstvenih i stručnih radova.
Lucije Vipsanije Agripa
Lucije Vipsanije Agripa (Lucius Vipsanius Agrippa, 1. vijek pne.) je bio rimski plemić, poznat prije svega kao otac vojskovođe i državnika Marka Vipsanije Agripe. Bio je porijeklom plebejac iz italijanske provincije te je imao rang viteza. Uz Marka je imao sina Lucija i kćer Vipsaniju Polu.
O njegovom životu se ne zna gotovo ništa. Agripa mu je tek odao počast natpisom na Panteonu.
Llano del Guajolote, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Llano del Guajolote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2403 m.
Prato, Brescia
Prato je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
Hor Virap
Hor Virap (jer. Խոր Վիրապ) je jedan od najvećih i najpoznatijih manastira jermenske apostolske crkve. Nalazi se na planini Ararat, 8 km od Artašata, blizu granice sa Turskom. Hor Virap je usko povezan sa prihvatanjem hrišćanstva u Jermeniji. Postao je veliki religiozni centar zahvaljujući Svetom Grigoriju Prosvetitelju, koji je u njemu bio utamničen trinaest godina. Naime, paganski jermenski kralj Tiridat III Veliki zatvorio je sveca u njemu i ubrzo nakon toga počeo da gubi razum. Njegova sestra je imala snove u kojima joj anđeo govori da samo zatvorenik u Hor Virapu može izlečiti njenog brata. U zadnjem trenutku, ali posle trinaest godina, kralj je poslušao sestru i naložio da se Sveti Grigorije oslobodi. Kao što je san predvideo, svetac je izlečio kralja, a ovaj je hrišćanstvo proglasio za glavnu državnu religiju.
Dahlgren Center, Virginia
Dalgren Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 599.
Nucleo Baldessin, Treviso
Nucleo Baldessin je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Bechet, Bechet
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 3824 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
El Zarco (razvrstavanje)
El Zarco ima više značenja:
EMI
EMI (početno akronim od Electric and Musical Industries) je britanska diskografska kuća. To je jedna od najvećih diskografskih kuća. Imaju mnogo klijenata, od kojih su najpoznatiji Robbie Williams i Iron Maiden. Dio je "velike četvorke" u glazbenoj industriji. Ima mnogo podružnica od kojih je najpoznatija EMI Music Publishing sa sjedištem u New Yorku. Tvrtka je nekada bila u vlasništvu FTSE 100 Indexa, ali sada je u potpunosti u vlasništvu Terra Firma Capital Partnersa.
Potrero San Isidro, Rincón de Romos
Potrero San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1957 m.
Belafonte Sings of the Caribbean
Belafonte Sings of the Caribbean je album američkog pjevača Harryja Belafontea, originalno izdan 1957. godine. Na njemu se nalaze pjesme inspirirane motivima Kariba, a najpoznatija od svih je Island in the Sun, koja je poslužila glavna tema iste godine prikazanog istoimenog filma u kome je Belafonte tumačio jednu od glavnih uloga.
Châteaudun
Šatoden je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Centar, u departmanu Er i Loar.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 14.511, a gustina naseljenosti je iznosila 510 stanovnika/km².
Los Osos, Mezquitic
Los Osos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2088 m.
1,2-Dihloro-4-nitrobenzen
1,2-Dihloro-4-nitrobenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 192,000 Da.
Wapanucka, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 438, što je 7 (-1,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jicotera, Uruachi
Jicotera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1355 m.
El Oriente, Sayula de Alemán
El Oriente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 195 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Edward Norton
Edward Harrison Norton (Boston, 18. kolovoza 1969.) američki je filmski glumac i redatelj, dobitnik Zlatnoga globusa te dviju nominacija za prestižnu nagradu Oscar. Najpoznatije uloge ostvario je u filmovima Iskonski strah, Generacija X i Klub boraca.
Rana mladost
Edward Norton je rođen u Bostonu (Massachusetts), a odrastao u Columbiji (Maryland). Njegova majka Robin, učiteljica engleskoga jezika, umrla je 1997. od tumora na mozgu, a otac Edward James bio je državni tužitelj za vrijeme predsjednika Cartera. Majčin otac, James W. Rouse, kao građevinski inženjer sudjelovao je u dizajniranju samoga grada Columbije te nekoliko građevina u Bostonu, Baltimoreu i Norfolku.
Američki glumac ima mlađu braću: sestru Molly i brata Jamesa. Zajedno s Jamesom je od 1981. do 1985. godine pohađao glumački kamp Pasquaney u Hebron New Hampshireu. Godine 1984. osvojio je tzv. glumački kup, a kasnije se vratio u kamp kao kazališni redatelj.
Pohađao je sveučilište Yale, gdje je stekao, osim glumačkog, i iskustvo u kazališnoj produkciji. Diplomirao je povijest 1991. godine, a zatim se zaposlio u djedovoj građevinskoj tvrtki Enterprise Foundation u japanskoj Osaki.
Karijera
Preselivši se u New York, Norton započinje glumačku karijeru u Off-Broadway kazalištu. Tamo zapažen dobiva svoje prve filmske uloge, uglavnom mračnih i grotesknih likova. Veliki proboj ostvaruje 1996. ulogom Aarona Stamplera u filmu Iskonski strah. U glavnoj se ulozi našao Richard Gere, a Norton je, nakon što je Leonardo DiCaprio odbio ulogu, prošao na audiciji između 2000 prijavljenih kandidata. Tada 27-godišnji Norton za prikaz poremećenoga mladića optuženog da je počinio teško ubojstvo osvaja Zlatni globus te nominaciju za Oscara u kategoriji najboljega sporednog glumca. Ubrzo su filmske ponude počele pljuštati sa svih strana. Iste je godine zaigrao u filmovima Svi kažu volim te Woodyja Allena te Narod protiv Larryja Flinta.
Za ulogu neonacista u Generaciji X iz 1998. godine morao je pravilnom vježbom i prehranom dobiti čak 15 kilograma u mišićima, no nije ih zadržao nakon završetka snimanja. Ta mu je uloga priskrbila nominaciju za Oscara za najboljega glumca. Iste godine snimio je i film o pokeraškom maheru pod nazivom Kockari, u kojemu glumi s Mattom Damonom, a u maloj se ulozi pojavljuje i naš Goran Višnjić.
Osim uloge skinheada u Generaciji X, Nortonova najpoznatija uloga svakako je ona u Klubu boraca iz 1999. Film je adaptacija vrlo cijenjenoga istoimena romana Chucka Palahniuka, a majstorski ga je režirao David Fincher ( Alien 3, Igra, Sedam, Zodijak). U njemu Nortonu glumačko društvo prave Brad Pitt i Helena Bonham Carter.
Nedugo nakon terorističkoga napada na Svjetski trgovački centar u New Yorku Edward Norton snima 25. sat redatelja Spikea Leeja. U njemu pratimo posljednji dan na slobodi osuđenoga dilera drogom. Cijeli je film u ozračju 11. rujna, a jedan od glavnih likova živi u skupocjenome njujorškom stanu s pogledom na zgarište (američki naziv: Ground Zero). Filmska kritika ga je dobro prihvatila.
U Kraljevstvu nebeskom, također visoko ocijenjenom po mišljenju struke, tumači gubavoga kralja u Jeruzalemu, a 2006. godine nastupa u ulozi mađioničara u nezavisnome filmu Iluzionist, koji je premijeru doživio na Filmskome festivalu Sundance.
Drignana, La Spezia
Drignana je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Edward Norton
Karijera
Redateljski debi ostvaruje 2000. godine filmom Vjeruj u ljubav, u kojemu je i producent i jedan od glavnih glumaca. Radio je kao producent i na filmovima 25. sat, Down in the valley, Oslikani veo, Pride and glory te Motherless Brooklyn (u kojemu je i redatelj i scenarist). Godine 2008. pojavljuje se u ulozi Brucea Bannera, odnosno u nastavku o zelenome superjunaku Hulku, u čijoj se ekranizaciji našao i u ulozi scenarista.
Drignana, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Edward Norton
Privatni život
Edward Norton ima dozvolu privatnoga pilota, o čemu je razgovarao s Davidom Lettermanom u njegovoj emisiji The Late Show with David Letterman.
Poznat je i po društvenom aktivizmu: sudjeluje na projektima zaštite okoliša putem obnovljivih izvora energije te ulaže novac u poboljšanje životnoga standarda zajednica s malim prihodima.
Što se ljubavnoga života tiče, od 1996. do 1999. je hodao s kontroverznom pjevačicom Courtney Love, suprugom pokojnoga Kurta Cobaina, a zatim do 2003. godine s Meksikankom Salmom Hayek. S obje se zaručio, ali i prekinuo zaruke. Trenutačno je u vezi s producenticom Shaunom Robertson.
Vecchio Dazio, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Laguna Seca, Río Bravo
Laguna Seca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Opsada Jerusalima (1099)
Opsada Jerusalima (1099.) odigrala se od 7. juna do 15. jula 1099. tokom Prvog krstaškog rata. Krstaši uspevaju da zauzmu Jerusalim. Time su oslobodili Hristov grob i ostvarili su cilj Prvog krstaškog rata. Gotovo svo stanovništvo Jerusalima je poklano po osvajanju. Gotfrid Bujonski 22. jula uzima titulu čuvara groba Gospodnjeg. Nakon godinu dana njegov brat Baldvin I Jerusalimski postaje kralj Jerusalima.
Uvod
Posle uspešne opsade Antiohije u junu 1098. krstaši su proveli u tom području ostatak godine. Papski izaslanik je umro, pa Boemund Tarentski preuzima kontrolu nad Antiohijom. Baldvin I Jerusalimski je ostao u Edesi, koja je ranije zauzeta tokom 1098. Bilo je neslaganja među prinčevima što dalje da se radi. Rejmond Tuluški razočaran napušta Antiohiju i osvaja tvrđavu Marat al Numan. Pri kraju 1098. niži vitezovi i pešadija počinju da prete da će na Jerusalim bez posvađanih prinčeva.
Opsada Arke
Pri kraju decembra Robert Normandijski i Tankred Galilejski složili su se da postanu vazali Rejmonda Tuluškog. Rejmond je bio dovoljno bogat da plati njihovu službu.
Rejmond Tuluški je krenuo 13. januara 1099. prema jugu, obučen kao hodočasnik. Pratili su ga Robert Normandijski i Tankred Galilejski. Duž mediteranske obale nisu nailazili na otpor, jer su lokalni muslimani bili više zainteresovani za trgovinu, nego za rat. Domaći suniti Libana nisu mnogo voleli vlast, koju je predstavljao šitski Fatimidski Egipat.
Rejmond Tuluški je planirao da sam zauzme Tripoli u Libanu i uspostavi državu sličnu Boemundovoj Antiohiji. Prvo je opsedao obližnju Arku.
U međuvremenu je Gotfrid Bujonski sa Robertom Flandrijskim krenuo južno sa preostalim krstašima. Boemund Tarentski je išao jedno vreme sa njima, pa se vratio u svoju Antiohiju. Tankred Galilejski prelazi u službu kod Gotfrida Bujonskog. Pridružuje im se i Gaston IV jer je Gotfrid Bujonski imao dovoljno novca od svog brata Badvina Jerusalimskog, koji je kontrolisao Edesu.
Gotfrid, Robert, Tankred i Gaston opsedaju Arku u martu, ali opsada se produžuje neplanirano. Ne samo da su vojne vođe posvađane, nego su i sveštenici posvađani. Posle smrti papskog legata nema pravog vođe, pa nastaju sukobi, kojima se pojedini od njih diskreditiraju.
Opsada Jerusalima
Opsada Arke trajala je do 13. maja, kada krstaši odlaze neobavljena posla. Fatimidi su pokušali sa mirovnim pregovorima, pod uslovom da krstaši ne nastave prema Jerusalimu. Fatimidski guverner Jerusalima kao da nije razumevao da je to cilj krstaškog pohoda. Od vladara Tripolija krstaši dobijaju konje i novac. Nastavljajući južno duž obale krstaši prolaze 19. maja kraj Bejruta, a 23. maja kraj Tira.
Onda su skrenuli u unutrašnjost kod Jafe i došli su 3. juna do Ramale. Stanovništvo je već bilo napustilo Ramalu. U Ramali uspostavljaju biskupiju u crkvi svetog Đorđa.
Gotfrid šalje 6. juna Tankreda Galilejskog i Gastona da zauzmu Vitlejem. Tankred Galilejski na taj način oslobađa Crkvu Bogorodičinog Groba u Vitlejemu. Krstaši konačno dolaze 7. juna do Jerusalima. Mnogi su bili ganuti videvši grad zbog koga su se uputili na tako daleki put.
Jerusalim stavljaju pod opsadu, ali krstaši su trpili mnogo više od onih koje su opsedali, pošto je okolina Jerusalima bila oskudna hranom i vodom. Grad je bio dobro pripremljen za opsadu, a fatimidski guverner je već proterao većinu hrišćana. Od 7.000 vitezova, koji su krenuli samo je 1.500 došlo do Jerusalima. Bilo je tu i 12.000 krstaša pešadinaca. Gotfrid Bujonski, Robert Flandrijski i Robert Normandijski opsedali su severne zidine Jerusalima do Davidove kule. Rejmond Tuluški je postavio logor sa zapadne strane, od Davidove kule do planine Cion.
Neuspešan je bio pokušaj direktnog napada na zidine 13. juna. Bez hrane i vode ljudi i životinje su brzo umirali od žeđi i gladi van zidina Jerusalima. Krstaši su zato znali da vreme radi protiv njih. Međutim imali su sreće da je posle prvog neuspešnog napada došlo nekoliko hrišćanskih brodova u Jafu, pa su se snabdeli za kratko vreme. Krstaši su u Samariji sekli drveće za gradnju opsadnih sprava. Još uvek je nedostajalo hrane i vode, a krajem juna je stigla i vest da Fatimidi šalju vojsku iz Egipta prema njima.
Bosonoga procesija
Suočavajući se sa nemogućim zadatkom sveštenik Petar Desiderije duhovno podiže krstaše tvrdeći da je imao božju viziju, po kojoj ga je anđeo savetovao da se posti tri dana, pa da se krene u procesiju oko Jerusalima bosih nogu. Navodno će grad posle toga pasti za 9 dana, što je bilo slično biblijskom primeru Jošue pri opsadi Jerihona.
Iako su umirali od gladi krstaši su postili tri dana, pa su 8. jula krenuli u procesiju oko zidina Jeusalima. Sa zidina Jerusalima bili su praćeni podrugivanjima. Procesija se zaustavila na Maslinovoj gori, gde je liturgiju vršio Petar Pustinjak, Anulf od Čoka i Rejmund Agiljerski.
Konačni napad i pokolj
Tokom opsade napadani su zidovi, ali svi ti napadi su bili odbijani. U međuvremenu krstaši su uspeli da naprave tri opsadne naprave. Dovukli su ih do zidina Jerusalima 14. jula, što iznenađuje i zabrinjava opsednuti garnizon. Ujutro 15. jula opsadna kula Gotfrida Bujonskog dolazi do zidina blizu severoistočnih ugaonih vrata.
Prvi ulazi u Jerusalim flandrijski vitez Letold, pa onda Gotfrid Bujonski, brat mu Eustas Bujonski i Tankred Galilejski. Opsadna kula Rejmonda Tuluškog bila je zaustavljena, ali kad su drugi krstaši ušli u Jerusalim, muslimani koji su čuvali vrata predaju se Rejmondu Tuluškom.
Kad su krstaši ušli u Jerusalim pobili su gotovo sve stanovnike Jerusalima do sledećeg jutra. Pobili su i muslimane, Jevreje i hrišćane. Mnogi muslimani su našli sklonište u Al aksa džamiji, ali pokolj je bio tako strašan, da je prema istorijskim izvorima krv bila do kolena. Tankred Galilejski zauzima četvrt gde je bio jerusalimski hram i tu je ponudio zaštitu muslimanima, ali nije ih mogao zaštititi.
Fatimidski guverner Jerusalima se povukao u Davidovu kulu. Predao se pod uslovom slobodnog izlaska iz Jerusalima za sebe i svoju pratnju. Oni su jedini preživeli pokolj. thumb|Otkriće časnog krsta, grafika od Gustava Dorea
Posledice
Nakon pokolja Gotfrid Bujonski 22. jula uzima titulu čuvara groba Gospodnjeg. Odbio je da ga proglase kraljem u gradu gde je Hristos umro. Rejmond Tuluški odbija bilo kakvu titulu, a Gotfrid ga uspeva nagovoriti da preda Davidovu kulu. Arnulf Čokski koristi Rejmondov odlazak na hodočašće, pa je izabran 1. avgusta kao prvi Latinski patrijarh Jerusalima. To je bila zona grčkih patrijarha, ali grčki opravdani zahtevi su ignorisani. Arnulf otkriva 5. augusta relikviju, tj ostatke Časnog Krsta, na kome je bio razapet Hrist.
Gotfrid Bujonski je predvodio 12. augusta krstašku vojsku, noseći ispred vojske ostatke Časnog Krsta. Sukobljavaju se sa fatimidskom vojskom 12. avgusta u bici kod Askalona. Pobedili su u toj bici, pa je većina posle toga smatrala da su ispunjeni njihovi krstaški ciljevi.
Samo stotinjak vitezova ostaje, a svi ostali se vraćaju kući. Njihova pobeda je utrla put uspostavljanju Latinskog jerusalimskog kraljevstva. Nakon godinu dana, tj. 1100. Baldvin I Jerusalimski postaje kralj Jerusalima.
Loma Saayii, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Loma Saayii je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Münsterappel
Minsterapel je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 541 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333049.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Minsterapel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 199 metara. Površina opštine iznosi 6,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 541 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
Papinska konklava 2013.
Papska konklava 2013. se održala nakon odluke pape Benedikta XVI da odstupi s mjesta poglavara Rimokatoličke crkve.
Na datum sedisvakancije je bilo 207 kardinala Rimokatoličke crkve, ali s obzirom na pravila izbora iz 1996. godine koja su to pravo oduzela kardinalima starijima od 80 godina, papskoj je konklavi moglo pristupiti njih 117. Od njih su u Rim došla njih 115.
Papska konklava je započela u utorak 12. marta 2013. a završila u srijedu 13. marta kada je nakon petog glasanja izabran nadbiskup Buenos Airesa Jorge Mario Bergoglio, koji je uzeo ime Franjo.
ACS
ima više značenja.
18. pne.
Godina '''18. pne.''' bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Lentula i Lentula ili, rjeđe, '''godina 736. Ab urbe condita'''. Oznaka 18. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Llano Grande, México
Llano Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2009. godine u naselju je živelo 246 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3222 m.
La Victoria Dos, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Kraljevina Rumunija
Kraljevina Rumunjska (rumunjski: Guvernământul Regatul României) egzistirala je od 13. marta 1881. do 30. decembra 1947. kad ju je na osnovu zakulisnih dogovora Konferencije u Jalti demontirao Sovjetski Savez.
Put do nezavisnosti
Rumunjske fanariotske kneževine Vlaška i Moldavija postale su nakon Rusko-turskog rata (1768–1774) i Kučukkainardžijskog mira gotovo nezavisne države, iako su i nadalje formalno bile dio Osmanskog Carstva, a sultan njihov suveren, one su de facto bile vazali Ruskog Carstva.
Rumunji su 1848. podigli bune po kneževinama Vlaškoj i Moldaviji protiv Ruskog Carstva, nezadovoljni krutom centralističkom politikom koju je carstvo provodilo po tim tada njihovim marionetskim tvorevinama, traživši ujedinjenje i veću samostalnost. Njihove težnje ostvarile su se nakon ruskog poraza u Krimskom ratu od strane alianse u kojoj su bili Velika Britanija - Francuska - Osmansko Carstvo. Uz njihovu podršku i tutorstvo oslobodili su se ruskog utjecaja i 1859. izabrali (u uskom aristokratskom krugu a ne na izborima) za kneza u obadvje kneževine moldavskog bojara Alexandrua Ioan Cuza.
Cuz je 1861. i formalno ujedinio te dvije kneževine i pokrenuo ambiciozan program političkih i društvenih reformi, koji je kulminirao 1864. ograničenom agrarnom reformom, te donošenjem novog ustava, u kojem je knez i nadalje imao presudnu vladarsku ulogu, ali je njime smanjena uloga pravoslavnog klera u građanskim poslovima, što je doprinjelo sekularizaciji rumunjskog društva. Sve te promjene izveo je na svoju ruku - ne zatraživši dopuštenje od svog nominalnog suverena osmanskog sultana, pa je time i de facto potvrdio nezavisnost Ujedinjenih kneževina Moldavije i Vlaške. Ipak su mu njegove autoritarne metode stvorile neprijatelje, koji su ga udruženi prisilili - 1866. da abdicira.
Habsburgovci su uspjeli inastalirati za njegovog nasljednika svog favorita - princa Karla iz dinastije Hohenzollern-Sigmaringen koji je od 1866. do 1881. vladao kao domnitor (knez) a od 1881. do 1914. kao kralj - pod imenom Carol I. Njegovu vladavinu obilježila je daljnja izgradnja države i donošenje novog ustava 1866. prema zapadnom modelu. Za njegove vladavine iskristalizirale su se dvije glavne političke partije, liberali i konzervativci, koje su bile motori političkog života do Prvog svjetskog rata.
On je postigao i formalno priznanje nezavisnosti svoje Kneževine nakon sudjelovanja u Rusko-turskom ratu 1877-1878. Kako bi se poboljšao status svoje zemlje i svoj vlastiti status - zemlju je - 1881. proglasio kraljevinom što su mu priznale i tadašnje velesile.
Aleksa Dundić (film)
„Aleksa Dundić“ je jugoslovenski-sovjetski film iz 1958. godine u režiji Leonida Lukova o Aleksi Dundiću, heroju iz doba Ruskog građanskog rata.
Kraljevina Rumunija
Put do nezavisnosti
Tokom vladavine Carola I iskristalizirale su se glavne karakteristike rumunjskog parlamentarnog sistema u kom je kralj bio ključna figura i na unutrašnjem i vanjskom planu. Relativno mala politička klasa imala je privilegiju da direktno sudjeluje u političkom životu zemlje, iz kog je većina stanovnika isključena. Ipak su se sloboda štampe i udruživanja uglavnom poštovale, pa je to omogućavalo i opoziciji da iznese svoje stavove.
Aleksa Dundić (film)
Radnja
Februarska revolucija potresa Rusku Imperiju i Srpski dobrovoljački korpus. Vojnici počinju da dezertiraju iz korpusa i pridružuju se jedinicama Crvene garde. Jedan od njih je i Aleksa Dundić, dobrovoljac i poručnik Srpskog dobrovoljačkog korpusa, koji odbija da služi vladu Aleksandra Kerenskog. Njegov odred. Zajedno sa svojim odredom se proslavlja u Buđonijevoj konjici u borbama protiv Belih, na čiju stranu je prešao Pavle Hodžić, njegov bivši saborac iz SDK.
Kraljevina Rumunija
Put do nezavisnosti
Primarni cilj kralja Carola I u vanjskoj politici, koji je s njim dijelila i većina liberalnih i konzervativnih političara, bio je da uvjeri tadašnje velike sile da je Rumunjska regionalna sila i njihov nezamjenjiv saveznik u održavanju međunarodne stabilnosti, s tim da one budu garant sigurnosti kraljevstva i štite njegove vitalne interese. U tu svrhu Carol I je uz znanje malog broja ministara uveo zemlju u Trojni savez - 1883. želivši da Njemačko Carstvo, čija ga je vojna i ekonomska moć fascinirala bude njegov zaštitnik od Ruskog Carstva. Ali kako je većina Rumunja simpatizirala Francusku - ugovor je ostao strogo čuvana tajna. Isto tako ni Njemačka nije htjela to isticati zbog svog partnera Austro-Ugarske s kojim je Rumunjska imala konstantne trzavice.
Aleksa Dundić (film)
Produkcija
Film je snimljen u sovjetsko-jugoslovenskoj koprodukciji u godinama nakon Staljinove smrti i otopljavanja odnosa između sve zemlje.
Kraljevina Rumunija
Put do nezavisnosti
Do 1900. primarno pitanje u sporu između Rumunjske i Austro-Ugarske bila je asimilaciona politika ugarske vlade prema Rumunjima u Transilvaniji. Da bi postigla taj cilj službena Budimpešta je ograničila korištenje rumunjskog jezika u obrazovanju i javnim poslovima i smanjila autonomiju unijatsko - pravoslavnih crkava - glavnih bedema rumunjske kulture. Ugarska je također odbacila rumunjski zahtjev za priznanjem kolektivnih političkih prava kao nacionalnosti. Istovremeno su se Rumunji opirali integraciji u Ugarsku državu, tako da se kompromis pokazao kao nemoguća misija, jer su obje strane bile uvjerene da je sam etnički opstanak u pitanju.
Rumunjska je do Prvog svjetskog rata bila pretežno agrarna zemlja, u kojoj je tek od 1880-ih počela nicati industrija, uz pomoć stranog kapitala i uz velike protekcionističke mjere koje je poduzela vlada. Ona je počela nuditi robu široke potrošnje, ali joj je sve do 1914. nedostajala metalurgija kao baza za daljnji razvoj.
U to vrijeme porasla je vanjska trgovina, naročito sa Njemačkom i Austro-Ugarskom, u kojoj je Rumunjska bila inferiornija strana izvozivši uglavnom jeftine poljoprivredne proizvode i sirovine a uvozila skuplju industrijsku robu. Istovremeno je građen i bankarski sistem, osnivanjem velikih privatnih banaka i Rumunjske nacionalne banke 1880. kao koordinatora financijske politike. Istovremeno je značajno proširena željezničke i cestovna mreža.
Rumunjski intelektualci promatrati su razvoj vlastite zemlje sa mješovitim osjećajima. Titu Maiorescu, vodeći književni kritičar druge polovice 19. vijeka, glasnogovornik utjecajne konzervativne grupe - Junimea (Mladost), kritizirao je nagli rumunjski prekid sa svojom seljačkom prošlošću, to je za njega bila kontradikcija rumunjskog društva. I Constantin Stere, glavni teoretičar rumunjskog populizma, tvrdio je krajem 19. vijeka da bi Rumunjska mogla postati prosperitetna, moderna država jedino ako slijedi zakone razvoja specifične za agrarna društva.
Ali su mnogi drugi, poput liberalnog ekonomista Petre Aureliana, smatrali da se Rumunjska mora industrijalizirati, i slijediti zapadnjački model razvoja društva.
Velika Rumunjska
Prvi svjetski rat bio je prekretnica u životu moderne Rumunjske. Zemlja je ušla u rat na strani Antante 1916. u zamjenu za francusko - britansko obećanje teritorijalnog proširenja na Transilvaniju, ako dozvoli transport ratnog materijala za Rusiju. No rat je otpočeo loše po rumunjsku vojsku, jer je do kraja godine ona odbačena natrag u Moldaviju. Oktobarska revolucija izolirala je Rumunjsku od savezničke Antante pa je ona u maju 1918. bila prisiljena na sklapanje separatnog mira sa Centralnim silama. Ipak kad su Centralne sile krajem te godine počele kolabirati - Rumunjska je ponovno ušla u rat kao saveznica Antante, na vrijeme da dobije mjesto na Pariškoj mirovnoj konferenciji i status pobjednika. Ali je taj status skupo platila velikim ljudskim gubitcima i ogromnim materijalnim razaranjima.
Ipak zahvaljujući ratu Rumunjska se toliko proširila, da je obuhvatila većinu krajeva u kojima je bilo Rumunja. Zemlja se udvostručila i postala Velika Rumunjska, jer je došla do Transilvanije i Banata na račun Ugarske, Bukovine na račun Austrije i Besarabije na račun Rusije. I broj njenih stanovnika se također udvostručio i popeo na više od 16 milijuna, ali je to postao i problem, jer je imala i značajne manjine, naročito Mađare u Transilvaniji i Židove u Besarabiji, uz značajan broj Slavena (Ukrajinci, Bugari, Rusi) pa se broj manjina u ukupnom broju stanovništva popeo do gotovo 30 %.
Većina Mađara odlučila se za ostanak u Transilvaniji, a ne za odlazak u Mađarsku, tako da su 1930. činili 31 % stanovnika pokrajine. Ipak oni su nastojali sačuvati svoj etnički i kulturni identitet i suprostavljali su se integraciji u rumunjsko društvo. Rumunjska vlada i većina Rumunja uglavnom su bili vrlo oprezni prema velikomađarskim zahtjevima iz Budimpešte, pa su odbacili zahtjeve transilvanijskih Mađara za političkom autonomijom.
Pored tog u Transilvaniji te iste godine živjelo i 7,7 % njemačkih - Sasa, koji su također željeli zadržati svoj etnički identitet, oni su čak i uspjeli dobiti neke autonomne institucije na lokalnoj razini. Židovi su te iste 1930. činili 4,2 % stanovništva zemlje, a bili su i predmet diskriminacije, jer je antisemitizam imao simpatizere u svim društvenim slojevima, iako nije bilo nekih većih akata nasilja sve do izbijanja Drugog svjetskog rata.
Rumunjska međuratna politika lomila se između parlamentarizma i autoritarnosti. Na početku - 1920. sve je izgledalo sjajno i činilo se da će zemlja izgraditi demokratsko društvo, jer su dvije najjače partije podržavale parlamentarizam. Liberalna partija, koja je prvih dekada bila dominantna politička snaga, revidirala je ustav iz 1923. Njime se štitio ekonomski i politički interes srednje klase. Njen najveći rival - Nacionalna seljačka partija, čiji je lider - Iuliu Maniu, bio stup rumunjske demokracije uspjela je pobjediti na izborima 1928., to je za neke analitičare bio vrhunac rumunjske demokracije.
Dva događaja imala su presudan utjecaj na budućnost rumunjske boležljive demokracije; stupanje kralja Carola II na tron 1930., i svjetska ekonomska kriza. Novi kralj je prezirao demokraciju pa je ionako namjeravao da sam bude odlučujući faktor u nacionalnim poslovima. Na ruku mu je išao i enormni pad cijena poljoprivrednih proizvoda i velika nezaposlenost. Sve to bio je amalgam koji ruši povjerenje u demokratsku vlast, kad su mnogi potražili spas u ekstremističkoj politici, od kojih su se mnogi pridružili Željeznoj gardi, najuspješnijijem političkom pokretu na desnici, koji se nametnuo mješavinom nacionalizma, pravoslavlja i antisemitizma.
Rumunska komunistička partija privukla je u svoje redove relativno malo članova, jer je ionako bila zabranjena od 1924., ali su Rumunji od nje zazirali i zbog njene podređenosti Sovjetskoj Komunističkoj partiji, njenog internacionalizma i zanemarivanja seljačkih interesa. Carol II je rješenje za sve probleme u zemlji, pronašao u tome da raspusti parlament i sve političke partije i proglasi 1938. - kraljevsku diktaturu.
U vanjskoj politici primarni cilj svih međuratnih rumunjskih vlada bila je zaštitita granica Velike Rumunjske, pa su Rumunji postali veliki zagovornici principa kolektivne sigurnosti i nepokolebljivi branitelji Versajski mirovni sistem, pa su se angažirali i u formiranju regionalnih saveza (Mala Antanta 1921. i Balkanski pakt 1934.) i pridržavali konvencije o razoružanju i očuvanju međunarodnog mira. Garante takvog stanja vidjeli su u Francuskoj i Velikoj Britaniji.
Drugi svjetski rat
Kralj Carol II nije mogao preživjeti katastrofu, pa je 6. septembra natjeran da potpiše abdikaciju.
Rumunjsko društvo i privreda u međuratnom periodu bio je impresivni kontrast između trajne zaostalosti i rastuće, iako neujednačene, industrijalizacije i urbanizacije. Agrarna reforma provedena od 1918. do 1921, prenijela je 6 milijuna hektara iz ruku velikih feudalaca - malim seoskim domaćinstvima. Cilj te reforme bilo je jačanje poljoprivrede u želji da se poveća proizvodnja žitarica za izvoz, ona je samo djelomično uspjela, zbog zaostalog načina obrade zemljišta, usitnjavanja i loše organizacije. U međuvremenu je industrija zabilježila impresivno povećanje proizvodnje čelika, ugljena i nafte. Tako da je i pored svih poteškoća Rumunjska do 1939. mogla zadovoljiti gotovo sve potrebe za hranom, tekstilom i kemikalijama, ali domaća industrija još nije mogla pružiti svu tehnologiju i strojeve potrebne za daljnji privredni rast.
Sve teorije o ekonomskom razvoju postale su bespredmetne tokom Drugog svjetskog rata. U septembru 1940. general Ion Antonescu prisilio je kralja Carol II na abdikaciju, pa je nakon tog on sa profašističkom partijom - Željezna garda uspostavio autoritarnu Nacionalnu legionarsku državu.
Bellaria, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 239 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Kraljevina Rumunija
Drugi svjetski rat
Antonescu je svoju vanjsku politiku bazirao na savezu sa Trećim Reichom, za kog je bio siguran da će pobijediti u ratu. Većina Rumunja s oduševljenjem se pridružila Hitlerovoj invaziji na Sovjetski Savez u junu 1941., želivši tako povratiti Besarabiju i sjevernu Bukovinu (koje im je SSSR anektirao) i usput se rješiti sovjetske prijetnje zauvjek. Posljedice njegove silne vjere u njemačku pobjedu, izjalovile su se nakon Bitke za Staljingrad kad je postalo jasno da je odabrao krivu stranu.
Glavna preokupacija Antonescua i dotad uspavane građanske demokratske opozicije, na čelu s Maniom, svodila se na to kako da se izbjegne da ih Crvena Armija ne pregazi. Zbog tog je Maniu od 1944. počeo komplicirane pregovore sa zapadnim saveznicima o prelasku (i predaji) Rumunjske na savezničku stranu, ali ne i sa Sovjetima koji su već bili na rumunjskim granicama, jer se Antonescu očajnički držao uz Treći Reich.