cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crkva sv. Mihovila u Ovčarevu
Historija
Župa Ovčarevo (ranije nazvana Orašje) osnovana je 25. aprila 1832. godine odvajanjem od župe Dolac. Pripadala su joj malobrojna katolička sela smještena oko rijeke Lašve do Turbeta. Sela su bila u blizini Travnika, smještena na padinama Vlašića.
Crkva sv. Mihovila u Ovčarevu jedna od tri danas najstarije izvorno sačuvane franjevačke crkve u Bosni. Ostale dvije su stara crkva u Varešu i crkva u Docu kraj Travnika. Građena je krajem XIX stoljeća, prije 1870. godine. Podigao ju fra Jako Baltić čiji potpis stoji na ploči u crkvi. Baltić je tražio od travničkog kajmakana Ahmeda da mu za gradnju crkve pribavi odobrenje (ferman). Kako se nije nadao fermanu, počeo je u isto vrijeme sa gradnjom crkve i župnog stana za koji je imao odobrenje. Odobrenje za crkvu je dobijeno prije završetka izgradnje crkve. Veličina područja župe Ovčarevo objašnjava veličinu izgrađene crkve.
Baltić je vodio gradnju crkava u Ovčarevu i Gučoj Gori, koje imaju slične arhitektonske elemente, ali se ne zna njihov projektant. Projektant crkve u Imotskom je bio fra Francesco Maria da Vicenza alias Matteo Lorenzoni(3), što ukazuje na projektanta koji je obilježio franjevačku gradnju polovinom devetnaestog stoljeća, kao što će Vancaš i Paržik obilježiti prelaz iz XIX u XX stoljeće.
Izvanredna oblikovnost ove crkve, posebno njeno zapadno trolisno pročelje, pripada stilskim obilježjima rane renesanse koja se mogu vidjeti kod crkava u Dalmaciji i u Veneciji – od Sv. Spasa u Dubrovniku do San Zaccaria ili San Michele in Isola.
Lucedale, Mississippi
Lusdejl je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Crkva sv. Mihovila u Ovčarevu
Historija
U periodu od 1975. do 1979. na Crkvi sv. Mihovila u Orašju su izvođeni konzervatorsko-restauratorski radovi. Radove je vodio akademski kipar Zdenko Grgić a tehnički realizirao arhitekta Mišo Subotić, uz konsultaciju Zavoda za zaštitu spomenika kulture BiH. Zahvat na dijelu korske galerije je jedina veća građevinska intervencija u objektu crkve. Drvena konstrukcija korske galerije koja je bila oslonjena na dva kata, zamijenjena je masivnom betonskom konstrukcijom.
Lucedale, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.923, što je 465 (18,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Crkva sv. Mihovila u Ovčarevu
Historija
U isto vrijeme kraj crkve je postavljena brončana bista nobelovca Ive Andrića, rad sarajevskog kipara Zdenke Grgića. Ivo Andrić je bio progonjen za vrijeme Prvog svjetskog rata i boravio je u župnoj kući u Ovčarevu.
Za vrijeme ratnih dejstava 1992.-1995. godine stanovnici Ovčareva su napustili svoje kuće a velika većina ih se do sada vratila.
Opis
Crkva sv. Mihovila u Ovčarevu kod Travnika izgrađena je u neorenesansnom stilu. Uzdužna osovina crkve orijentirana je u pravcu jugoistok–sjeverozapad. Osnova crkve je pravougaona na čijoj dužoj strani je prislonjen zvonik, a na sredini bočnih strana nalaze se dvije poligonalne niše (kapelice). Ukupna dužina crkve sa zvonikom iznosi cca 38,15 m a ukupna širina sa nišama iznosi cca 21,65 m. U središnjem dijelu jugoistočne strane crkve, u produžetku glavnog broda, smješten je zvonik čije vanjske dimenzije iznose cca 6,26 x 4,15 m. Prizemlje zvonika ima funkciju sakristije.
Crkva je jednobrodna građevina čije unutrašnje dimenzije iznose cca 32,30 X 12,23 m
Thérèse Desqueyroux
Thérèse Desqueyroux je roman francuskog književnika Françoisa Mauriaca, objavljen 1927. godine, a koji se smatra jednim od najznačajnijih u njegovoj bibliografiji odnosno francuskoj književnosti 20. vijeka.
Naslovna protagonistica i naratorica romana je Thérèse Desqueyroux, supruga Bernarda Desqueyrouxa, bogatog zemljoposjednika u oblasti Landes na jugozapadu Francuske, kojoj se sudi za neuspješni pokušaj trovanja muža. Radnja prikazuje kako, usprkos uvjerljivih dokaza, biva oslobođena zahvaljujući porodici koja, bojeći se skandala, sve tumači kao "nesporazum", ali i kako Thérèse postaje praktički zarobljenik svog muža koji je drži na svom izoliranom imanju, u strahu da nekim novim ispadom ne ugrozi njegov društveni položaj.
Inspiraciju za roman su pružili stvarni događaji koji su se zbili u Bordeauxu 1906. godine, odnosno suđenje ženi koja je oslobođena optužbe za pokušaj ubistva muža, ali zato osuđena za falsificiranje ljekarskih recepata.
Mauriac je lik Thérèse koristio kao protagonist još nekoliko romana - Thérèse chez le docteur i Thérèse à l'hôtel 1933. godine i La Fin de la nuit 1935. godine.
Mesa del Yerbanís, Batopilas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1849 m.
Thérèse Desqueyroux
'Thérèse Desqueyroux se smatra najpoznatijim Mauriacovim djelom, te je citirano u službenoj biografiji izdanoj povodom dodjele Nobelove nagrade za književnost. Osim toga je osvojio niz prestižnih priznanja. Jedan od rijetkih kritičara koji ga je negativno ocijenio bio je Jean-Paul Sartre, zamjerajući autoru da, "poput Boga likovima oduzima slobodnju volju".
Roman je poslužio kao predložak za dva igrana filma - Thérèse Desqueyroux iz 1962. godine u režiji Georgea Franjua sa Emmanuelle Riva u glavnoj ulozi, te istoimeni film iz 2012. godine u kome je glavnu ulogu tumačila Audrey Tautou''. ''
Cieneguita de Morales, Pénjamo
Cieneguita de Morales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Masserie, Bolzano
Masserie je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1079 m.
Rosarito, Rosamorada
Rosarito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Rosamorada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 287 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Tennessee Titans
Tennessee Titans su profesionalni klub američkog nogometa iz Nashvillea u Tennesseeju. Natječu se u južnoj diviziji AFC konferencije NFL lige. Osnovani su 1960., a do 1996. su imali sjedište u Houstonu. Najveći uspjeh kluba su dva osvojena AFL prvenstva početkom 1960-ih. Titansi svoje domaće utakmice igraju na stadionu LP Field u Nashvilleu.
Počeci Houston Oilersa u AFL-u
Klub je osnovan 1960. godine u Houstonu u Texasu pod imenom Houston Oilers. Oilersi su bili jedan od 8 klubova osnivača AFL lige. Predvođeni running backom Billyem Cannonom, već prve sezone svog postojanja osvajaju svoju istočnu diviziju te u finalu AFL lige igraju protiv San Diego Chargersa. U utakmici igranoj na domaćem terenu u Houstonu, Oilersi pobjeđuju Chargerse 24:16 i tako osvajaju prvi naslov prvaka AFL lige. Sezonu kasnije, Oilersi su opet na vrhu divizije i u finalnoj utakmici AFL lige se ponovno susreću s Chargersima koje i ovaj put pobjeđuju (10:3). Oilersi i 1962. stižu do prvenstvene utakmice, ali ovaj put su im protivnici Dallas Texansi. Texansi pobjeđuju tek nakon dva produžetka (20:17) u dotad najdužoj profesionalnoj utakmici američkog nogometa. Do kraja 60-ih Oilersi su još jednom u finalu, i to 1967. Tada su im protivnici bili Oakland Raidersi koji ih glatko pobjeđuju sa 40:7. Godinu kasnije Oilersi sele na novi stadion Astrodome te tako postaju prvi profesionalni klub američkog nogometa koji igra na natkrivenom (zatvorenom) stadionu.
Oilersi u NFL-u
Oilersi, zajedno sa 9 preostalih klubova iz AFL-a 1970. ulaze u NFL ligu. Smješeni su u centralnu diviziju AFC konferencije, a prve 4 sezone imaju vrlo loš omjer od samo 9 pobjeda u 52 utakmice. Stvari se mijenjaju 1975. kada trener Oilersa postaje Bum Phillips. Prevođeni Phillipsom i igračima defensive endom Elvinom Betheom, defensive tackleom Curleyem Culpom i wide receiverom Billyem Johnsonom, Oilersi su već prve sezone pod novim trenerom na 10 pobjeda u sezoni, ali im doigravanje izmiče. Do tog cilja konačno dolaze 1978. Pojačani running backom Earlom Campbellom i linebackerom Robertom Brazileom, ulaze u doigravanje po prvi puta u NFL-u. Tu pobjeđuju Miami Dolphinse i New England Patriotse i tako dolaze do konferencijskog finala, gdje ih pobjeđuju kasniji prvaci Pittsburgh Steelersi. Sličan uspjeh imaju i iduće sezone, do konferencijskog finala stižu pobjedama nad Denver Broncosima (13:7) i San Diego Chargersima (17:14), ali ih tamo opet pobjeđuju Steelersi (27:13), koji ponovno pobjeđuju u Super Bowlu te sezone. Unatoč odličnoj sezoni Campbella (1934 jarda probijanja u sezoni), 1980. Oilersi dolaze samo do wild-card runde doigravanja. 150px|minijatura|lijevo|Warren Moon Do druge polovice 80-ih Oilersi imaju redom loše sezone, ali jedan od ključnih trenutaka događa se 1984. kada iz kanadske CFL lige u momčad dolazi quarterback Warren Moon. Zajedno sa centrom Bruceom Matthewsom (čak 14 puta izabranim u Pro Bowl) i offensive guardom Mikeom Munchakom, Moon vodi Oilerse do 7 uzastopnih pojavljivanja u doigravanju. U tih sedam sezona 4 puta dolaze do divizijske runde (1987., 1988., 1991. i 1993.). Moonove najbolje sezone su vjerojatno 1990. i 1991. kada ima preko 4600 jarda dodavanja. Također, 1991. po prvi put otkad igraju u NFL-u osvajaju diviziju, a to ponavljaju i 1993. kada imaju dotad rekordnih 12 pobjeda u regularnom dijelu sezone.
Međutim, nakon te sezone vlasnik Oilersa Bud Adams, nezadovoljan što momčad nije došla do Super Bowla, otpušta iz momčadi nekoliko važnih igrača, među kojima i Moona. Oilersi 1994. završavaju sa samo dvije pobjede u 16 utakmica. Potkraj sezone momčad preuzima trener Jeff Fisher, a Oilersi na idućem draftu 1995. biraju quarterbacka Stevea McNaira.
U Tennesseeju
200px|minijatura|desno|Jeff Fisher, trener Titansa od 1994. do 2010. Zajedno sa lošim rezultatima, Oilersima pada i posjećenost utakmica, a pošto se ne uspijeva dogovoriti s čelnicima grada Houstona o gradnji novog stadiona, vlasnik Adams donosi 1995. odluku o preseljenju momčadi 1997. u Tennessee. Prvu sezonu u Tennesseju Oilersi igraju domaće utakmice u Memphisu. Predvođeni McNairom i running backom Eddijem Georgeom, prve dvije sezone bilježe 8 pobjeda i 8 poraza u sezoni. 1999. klub mijenja ime u Tennessee Titans i počinje igrati na novom stadionu u Nashvilleu, tada zvanom Adelphia Coliseum. Prva sezona Titansa im donosi i do danas najveći uspjeh. Sa 13 pobjeda u sezoni osvajaju drugo mjesto u diviziji i ulaze u doigravanje. U wild-card rundi ih čekaju Buffalo Billsi koje Titansi pobjeđuju sa 22:16. U divizijskoj rundi pobjeđuju Indianapolis Coltse koje predvodi quarterback Peyton Manning i dolaze u konferencijsko finale AFC-a gdje su im protivnici divizijski rivali Jacksonville Jaguarsi koje Titansi pobjeđuju 33:14 i tako ulaze u svoj prvi Super Bowl u povijesti. U Super Bowlu igraju protiv St. Louis Ramsa, momčadi tada zvane "Greatest Show on Turf" zbog svoje eksplozivne napadačke igre. Ramsi pobjeđuju 23:16 i osvajaju naslov.
La Libertad, Ocozocoautla de Espinosa
La Libertad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 877 m.
Campo la Baqueta, Culiacán
Campo la Baqueta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Tašk (razvrstavanje)
Tašk (perz. طشک) se može odnositi na:
Tjekovska Breznjica
Tjekovska Breznjica je naseljeno mjesto u okrugu Žarnovica, u Banskobistričkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.250 stanovnika.
Chiusa, Viterbo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Las Canillas, Tlacotalpan
Las Canillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlacotalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Opština Coroiești, Vaslui
Coroiești je opština u Rumuniji u okrugu Vasluj.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Ocotlajapa, Atlahuilco
Ocotlajapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atlahuilco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2208 m.
Baons-le-Comte
Baon le Kont je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 359 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara (maksimalnoj 154 m, a minimalnoj 131 m).
Bojador
Geografija
Bojador leži pored istoimenog rta nedaleko od atlanske obale u Zapadnoj Sahari, udaljen oko 200 km jugozapadno od svog glavnog grada El Aaiúna i oko 340 km sjeveoistočno od Dakhle.
Historija
thumb|left|240px| [[Vojna baza marokanske vojske sa svjetionikom]] Ime je dobio po nedalekom rtu Bojador čije je orginalno arapsko ime Abu Khaṭar (dosl. Otac opasnosti). Tako je nazvan zbog brojnih hridi, plitkog mora i jakih struja, zbog čega ga je bilo opasno oploviti.
Prvi evropski moreplovac koji ga je oplovio 1434. bio je portugalski istraživač Gil Eanes. Kasnije su portugalski trgovci roblem koristili uvalu iza rta za sidrenje i trgovanje s domorocima. Nakon 1450. nastupio je period u kojem su se Španjolci i Portugalci međusobno nadmetali oko Bojadora. Španjolska je konačno dobila pravo na rt i tadašnje selo Bojador 1860. godine, nakon sklapanja mirovnog ugovora s Marokom u Tétouanu, pa ga je 1884. i službeno anektirala.
Početkom 20. vijeka podignut je svjetionik kako bi olakšao plovidbu oko rta. Nakon povlačenja Španjolske iz Zapadne Sahare 1976. godine, Maroko je anektirao taj kraj i značajno investirao u Bojador izgradivši postrojenje za desalinizaciju i vojnu bazu s kasarnama za prilično veliki garnizon. Usto ga je proglasio administrativnim centrom svoje nove provincije provincije Boujdour.
Dobrom asfaltnom cestom dugom 200 km povezan je sa svojim glavnim gradom El Aaiúnom na sjeveru.
La Espuela, Ignacio Zaragoza
La Espuela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ignacio Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1996 m.
Bojador (rt)
Rt Bojador (španjolski i portugalski: Cabo Bojador, arapski: رأس بوجدور, ra's Būyadūr) je rt u Atlanskom oceanu u Zapadnoj Sahari. Pored njega danas leži lučki grad Bojador.
Historija
Njegovo orginalno arapsko ime je Abu Khaṭar, doslovno Otac opasnosti, dobiven zbog brojnih hridina, plitkog mora i vrlo jakih struja zbog čega ga je bilo teško oploviti. Prvi evropski moreplovac koji je oplovio opasni rt bio je portugalski istraživač Gil Eanes 1434. godine. Kasnije su portugalski trgovci robljem koristili kraj za trgovanje s domorocima i ukrcaj robova. Nakon 1450. nastupio je period u kojem su se Španjolci i Portugalci trvili oko toga kraja. Španjolska je konačno dobila pravo na rt i selo Bojador s okolicom 1860. godine, nakon sklapanja mirovnog ugovora s Marokom u Tétouanu, pa ga je 1884. i službeno anektirala. thumb|left|240px| [[Svjetionik na rtu]] Početkom 20. vijeka podignut je svjetionik kako bi olakšao plovidbu oko rta. Nakon što se Španjolska povukla iz Zapadne Sahare 1976. godine, Maroko je anektirao kraj i značajno investirao u Bojador gdje je sagradio postrojenje za desalinizaciju i vojnu bazu s kasarnama za prilično veliki garnizon. Usto ga je proglasio administrativnim centrom svoje nove provincije Boujdour. Dobrom asfaltnom cestom dugom 200 km povezan je sa svojim glavnim gradom El Aaiúnom na sjeveru.
Casalbarbato, Parma
Casalbarbato je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Cigliano, Roma
Cigliano je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 857 m.
Sharpsburg, Iowa
Šarpsburg je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 89 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 89 stanovnika, što je 9 (9,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nur (jezero)
Nur ( ili نئور; također i Neor ili Neur) je jezero između Ardabilske pokrajine i Gilana na sjeverozapadu Irana, oko 30 km jugoistočno od Ardabila odnosno 115 km sjeverozapadno od Rašta. Smješteno je podno zapadnih obronaka Tališkog masiva na nadmorskoj visini od 2480 m. Jezero ima površinu do 560 ha, dubinu do 5,5 m i volumen do 16,800.000 m³, no navedene vrijednosti mogu oscilirati ovisno o godišnjem dobu i navodnjavanju. Vodom se napaja prvenstveno pomoću 13 krških izvora i lokalnim planinskim potocima. Jedino naselje na obali Nura jest Daš-Bolag.
Geografija
Nur se nalazi u sjeverozapadnom dijelu Tališkog masiva odnosno u tektonskoj kotlini koja se usporedno s planinskim lancem pruža u smjeru sjever−jug i od čijih je vrhova najkraćom zračnom linijom udaljen oko 5,0 km. Jezero je tektonskog podrijetla i njegova kotlina oblikovana je tokom kasnog eocena, dok se voda akumulirala kroz posljednje ledeno doba zahvaljujući količini padalina većoj od evaporacije. U užoj okolici jezera primjetni su procesi snažne erozije koja je rezultirala razaranjem stijena andezita i bazalta, a tokom holocena u kotlini su nakupljene i velike količine treseta koji sadrži aluminij, silicij i titanij. Oblik jezera je izdužen i proteže se paralelno s okolnim planinama duljinom od 4,8 km, a širina mu oscilira od 0,85 km na sjevernom do 1,4 km na južnom dijelu. Litoralni pojas najstrmiji je prema zapadu odnosno najblaži prema jugu i sjeveroistoku gdje se nalazi velika aluvijalna lepeza oblikovana sezonskim potokom. Površina mu iznosi do 5,6 km², najveća dubina 5,5 m (prosječno 3,0 m), a nadmorska visina do 2480 m. Obale Nura slabo su naseljene i jedino naselje je selo Daš-Bolag smješteno na jugu. Na jezeru je aktivan sportski ribolov i uz njegovu obalu ili u neposrednoj okolici nalazi se šest turističkih odmorišta: Abasabad, Čala-Džuli, Bag-Degol, Udžalu, Bazpuzlu i Kurme Ču-Kur. Uz sjevernu obalu prolazi lokalna cesta koja se zapadno kod Budalalua nadovezuje na državnu cestu 31 odnosno istočno kod Haštpara na cestu 49.
Flora i fauna
Flora okolice jezera određena je velikom nadmorskom visinom i snježno-šumskom klimom, a među prevladavajućim vrstama biljaka su Hieracium maschukense iz roda runjika i Ziziphora elbursensis iz porodice usnača. Nur je oligo-mezotrofno jezero, siromašan je hranjivim tvarima i ima malu organsku proizvodnju. Među podvodnom faunom makrobeskralježnjaka identificirano je 12 vrsta raspoređenih u tri koljena, sedam razreda, 10 redova i 10 porodica što također implicira i nisku bioraznolikost. Dominirajuće vrste su Gammarus fasciatus (49%), Pisidium supinum (43%) i Quistadrilus multisetosus (5%), a u manjinu spadaju Dasycorixa hybrida, Fossaria humilis, Gammarus lacustris, Mooreobdella fervida, Stagnicola catascopium, Stylodrilus heringianus i Podura aquatica. Identificirani planktoni prema sistematici su: Među ribama u jezeru ističe se introducirana vrsta kalifornijske pastrve (Oncorhynchus mykiss), a među pticama zlatokrila utva. Jezero nema veliki migracijski značaj za ptice jer je zaleđeno tokom više mjeseci godišnje. Svega nekoliko kilometara istočno od Nura nalazi se zaštićeno područje porječja Rud-e Lisara koje zbog izloženosti vlažnom kaspijskom zraku ima vrlo različite biogeografske karakteristike.
Hasan Zvizdić
Hasan Zvizdić (Sjenica, 1892 — Adapazari, 1980) bio je tokom Drugog svetskog rata komandant odreda Muslimanske milicije iz Sjenice (u Sandžaku), te glavni trgovac stokom u regionu koji je zavisio od stočarstva — zbog čega je njegov uticaj u Sandžaku bio snažan.
Biografija
Hasan-aga Zvizdić je rođen 1892. godine u Sjenici. Najstariji je sin Muhameda i Amine Zvizdić. Morao je da napusti rodno mesto (Gacko, BiH) i seli se veoma često zbog progona; iako je menjao lokaciju i brodom, svojevremeno je ipak završio u logoru (Dahau, gde je proveo dve godine). Porodicu, uključujući mlađeg brata Osmana, ubili su mu teroristi.
Angažman
U decembru 1941, Zvizdić je odbio da dozvoli partizanima ka zauzmu Sjenicu, jer se bojao da će četnici, nemačke i italijanske snage napasti partizane u ovom mestu i takođe pobiti veći deo populacije. Objasnio je partizanima kako je imao oko 5.000 članova Muslimanske milicije pod svojom komandom i da će ih usmeriti protiv partizana ili četnika ako pokušaju sa zauzimanjem. Prema istoričaru Živkoviću, Zvizdić je zapravo bio zabrinut da njegovi unosni ugovori za snabdevanje italijanske i nemačke vojske stokom ne bi bili otkazani ako bi partizani zauzeli grad.
Dana 22. decembra 1941. godine, snage Muslimanske milicije iz Prijepolja — pod komandom Pačariza, te iz Sjenice — pod komandom Zvizdića, uspešno su onemogućile napad partizana koji su pokušali da zauzmu Sjenicu. Jedna grupa iz Tutina ih je podržavala — pod komandom DŽemaila Koničanina, koji se pridružio po pozivu Zvizdića.
Početkom delovanja Muslimanske milicije iz Sjenice kojoj je komandovao Zvizdić, februara 1942. — zajedno sa odredima milicije iz Prijepolja, Brodareva i Komarana, u saradnji sa četnicima kojima je zapovedao Pavle Đurišić, te sa italijanskim snagama, planiran je napad na partizane koji su se povlačili iz Sandžaka nakon poraza u Užicu. Kad je Pačariz shvatio da su partizani uspeli da pobede četnike, nije se suzdržavao od napada na partizane, ali je odlučio da premesti svoje snage u Sjenicu da bi pomogao Zvizdiću ako bi partizani odlučili da ponovo napadnu grad.
Zvizdić nije bio uticajan samo u Sjenici i Tutinu, nego i u širem regionu. Mislio je da će mu koristiti ako poseti sedište četnika i pregovara s Dražom Mihailovićem. Dana 27. juna, Zvizdić i ostali muslimanski i albanski lideri (među kojima i Aćif Hadžiahmetović, DŽafer Deva, Ferhat-beg Draga i Ahmet Daca) pregovarali su sa predstavnicima Mihailovićevih četnika. Pregovori su okončani dogovorom o saradnji na zajedničkoj borbi protiv komunista. Ekmečić pominje Zvizdića kao muslimanskog četničkog vođu.
Karl fon Krempler je planirao da osnuje Sandžak kao zaseban politički entitet i ponudio je Zvizdiću funkciju guvernera. Ovaj je odbio Kremplerovu ponudu. Kada su Nemci preuzeli kontrolu nad Crnom Gorom nakon kapitulacije Italije pred kraj 1943. godine, osnovali su marionetsku vladu s Hasanom Zvizdićem kao ministrom bez portfelja.
Smrt
Posle rata, Zvizdić je emigrirao iz Jugoslavije da ga ne bi uhvatili i pogubili partizani. Umro je 1980. godine u Adapazariju (Turska). Godine 2012, ispred kuće u kojoj je živeo Zvizdić otkrivena je komemorativna plaketa.
Opština Jocotitlán, México
Jocotitlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 38482 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2621 m.
Tatranska Javorina
Tatranska Javorina je naseljeno mjesto u okrugu Poprad, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 228 stanovnika.
Državna himna Hondurasa
"Državna himna Hondurasa" (španjolski: Himno Nacional de Honduras) je od 1915. godine državna himna Hondurasa, kada je usvojena donošenjem službenog predsjedničkog dekreta. Autor teksta himne je pisac Augusto Coello, dok je glazbu komponirao Carlos Hartling, honduraški kompozitor njemačkih korijena. Himna se ponekad neslužbeno naziva "Tvoja zastava je ljepota na nebu" (španjolski: Tu bandera es un lampo de cielo), što je ujedno i prvi stih himne.
Himna se sastoji od referna i sedam strofa, koje prezentiraju kratku povijest Hondurasa. Službeno se izvode samo refren i posljednja strofa, s tim da se refren pjeva dva puta - prije i poslije strofe.
Amsterdam Gay Pride
thumb|320px|Canal Parade na Amsterdam Gay Pride-u. Amsterdam Gay Pride je godišnja proslava i parada ponosa LGBT osoba koja se od 1996. godine održava u Amsterdamu prvog vikenda avgusta. Centralni deo proslave je parada po kanalima (Canal Parade), šarena parada na brodovima koji prolaze kroz Amsterdam obično krećući od Westerdoka, preko Prinsengrachta, Amstel, Zwanenburgwal do Oosterdoka.
Osim toga, tokom petka, subote i nedelje održavaju se ulične žurke na različitim mestima u gradu. Svake godine nekoliko stotina hiljada osoba poseti ovaj događaj, što ga čini jednim od najpopularnijih događaja u Holandiji. Tokom ovih dešavanja obično se organizuju i manji sportski događaji kao i konferencija o LGBT ljudskim pravima.
Amsterdam Gay Pride nije isto što i Roze Zaterdag (Roze subota), parada ponosa koja se organizuje poslednje subote juna, svake godine u drugom gradu Holandije.
Istorija
Prva amsterdamska parada ponosa na kanalima je organizovana 1996. godine. Godine 1998. događaj je preklopljen sa petim Gej igrama, a 1999. godine program je proširen tako da uključuje više kulturnih i sportskih događaja.
Do 2005. godine organizator je bio Gay Business Amsterdam (GBA). Od 2006. u organizovanju učestvuju druga udruženja, kao što fondacija Pro Gay Amsterdam, koja se bavi koordinacijom i marketingom parade.
2007.
Godine 2007. pojavili su se po prvi put novi "zvanični" brodovi na paradi: brod sa heteroseksualnim osobama, brod sa LGBT osobama mlađim od 16 godina (Jong&OUT), neki u pratnji roditelja, brod sa osobama ometenim u razvoju i dva broda sa LGBT pripadnicima i pripadnicama amsterdamske policije.
2008.
mini Godine 2008. paradi su se priključili ministar Ronald Plasterk, ministar Bert Koenders i ministarka Guusje ter Horst, zajedno sa gradonačelnikom Job Cohenom i policajcima koji su po prvi put mogli da paradiraju u zvaničnim uniformama. Paradu su po prvi put podržale velike multinacionalne kompanije, kao što su ING i TNT. Broj učesnika se procenjuje na oko pola miliona.
Мали Шењ
Мали Шењ је насеље у градској општини Аеродром у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 89 становника. Насеље је основано 1809. године. Под њивама се налази 225,77 ha, воћњацима 40,93 ha, виноградима 3,81 ha, ливадама 21,31 ha, пашњацима 5,07 ha док остало земљиште заузима 0,49 ha.
Демографија
У насељу Мали Шењ живи 86 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 50,5 година (49,6 код мушкараца и 51,3 код жена). У насељу има 40 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,50.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Casa Hipona, Uriangato
Casa Hipona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Uriangato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1906 m.
Gandolfi Sottani, Cuneo
Gandolfi Sottani je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Parišan
Parišan je najveće slatkovodno jezero u Iranu, smješteno u aluvijalnoj kotlini podno Zagrosa odnosno u pokrajini Fars. Jezero ima površinu od 48 km², dubinu do 7,0 m i volumen od 144,000.000 m³, no navedene vrijednosti mogu bitno oscilirati ovisno o godišnjem dobu ili sušama zbog kojih ponekad potpuno presuši. Parišan nema stalnih pritoka i napaja se otjecanjem odnosno padalinama. Prosječna nadmorska visina površine jezera jest 819 m. Kotlina oko jezera naseljena je sa stotinjak hiljada ljudi od čega većina živi u gradu Kazerunu koji se nalazi 12 km prema sjeverozapadu. Zbog bioraznolikosti u jezeru i pripadajućim močvarama, dana 23. 6. 1975. godine Parišan je zajedno s obližnjim Aržanom proglašen ramsarskim područjem, a godinu dana kasnije kod UNESCO-a je priznat kao rezervat biosfere.
Geografija
Parišan se nalazi na centralnom dijelu Zagrosa odnosno u tektonskoj kotlini koja se usporedno s planinskim lancem pruža u smjeru sjeverozapad-jugoistok i tektonski je oblikovana tokom mezozoika. Kotlina je prema zapadu omeđena planinama Kuh-e Šaru (1484 m), Kuh-e Keble (1806 m) i Kuh-e Mast (1686 m), a prema istoku Kuh-e Famurom (1784 m), Kuh-e Davanom (2250 m) i Kuh-e Šapurom (1552 m). U užem smislu, zapadni litoralni pojas jezera proteže se preko aluvija i vrlo je blagog nagiba, dok su dijelovi istočne obale pod brdima Kuh-e Bozom (1177 m) i Kuh-e Kučaklom (1063 m) izazito strmi. Ove se litice sastoje pretežito od vapnenca i datiraju se u oligocen i miocen. Najveća nadmorska visina površine jezera iznosi 819 m, no tokom sušnih godišnjih doba može se spustiti za 3,0 m.
Hidrologija
Količina padalina zanemariva je za ovo područje i iznosi ispod 250 mm s obzirom da prevladava vruća pustinjska klima (<tt>BWh</tt>). Minimalne temperature zraka (8,6°C) i vode (8,2°C) zabilježene su tokom januara, a maksimalne (29,8 °C odnosno 28,2°C) u augustu. Relativna vlažnost zraka najniža je u augustu (32,68%) odnosno najviša tokom februara (79,2%). Evaporacija je najizraženija kroz juli (250% u odnosu na prosjek), a najniža u februaru (48,5%). Velika suša s početka 2000-ih godina kao i nekontrolirani rast poljoprivrednih aktivnosti uvjetovali su smanjenjem Parišana za 80% izvornog volumena. Godine 2005. pokrenut je sveobuhvatni proces održavanja u sklopu Programa Ujedinjenih naroda za razvoj kojim se jezero planira vratiti u prvobitno stanje do konca 2012. godine. U planinama oko slatkovodnog Parišana nije izražen fenomen prodiranja dijapira pa ima različite limnološke karakteristike u odnosu na velika slana jezera u Farsu kao što su Bahtegan, Maharlu ili Tašk.
Simionești, Cordun
Simionești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Cordun.
Prirodni nuklearni reaktori
mini|desno|250px|Geološki uvjeti u rudniku Oklo (Gabon), koji su stvorili prirodni nuklearni reaktor prije otprilike 2 milijarde godina: 1. Područje prirodnog nuklearnog reaktora 2. Pješčenjak 3. Slojevi uranijeve mineralne sirovine 4. Granit mini|desno|250px|Koncentracije prirodnih izotopa neodimija (plava boja) i u radioaktivnom otpadu nuklearnih reaktora (crvena boja). mini|desno|250px|Koncentracije prirodnih izotopa rutenija (plava boja) i u radioaktivnom otpadu nuklearnih reaktora (crvena boja). Prirodni nuklearni reaktori su nalazišta mineralne sirovine uranija, gdje analiza izotopa pokazuje da se odvijala samoodržavajuća nuklearna lančana reakcija. Jedino takvo mjesto u svijetu, koje je do sada pronađeno, je u rudniku Oklo (Gabon). Pojavu prirodnih nuklearnih reaktora je predvidio 1956. Paul Kazuo Kuroda. Uvjeti u rudniku Oklo su vrlo slični predviđanjima.
Rudnik Oklo ima 16 različitih područja, na kojima su pronađeni tragovi samoodržavajuće nuklearne lančane reakcije, koja se dogodila prije oko 2 milijarde godina i trajala je stotinama hiljada godina, a razvijala je snagu oko 100 kW.
Historija
U maju 1972., u mjestu Pierrelatte (Francuska), gdje se nalazi postrojenje za obogaćivanje uranija, redovito su se pregledavali uzorci mineralnih sirovina iz rudnika Oklo masenom spektrometrijom i primijećeno je da ima manje uranija-235 nego što je normalno za nalazišta uranija. Normalna koncentracija uranija-235 je 0,72%, a uzorci iz Okla su imali 0,717%, što je velika razlika. Mjerenja koncentracija mineralnih sirovina uranija su vrlo točna, jer se vodi briga da višak ne bi završio kao nuklearno oružje. Od tada su počela istraživanja u Gabonu i prije svega su proučavani uranij-235 i uranij-238, dva najvažnija izotopa uranija. Naknadno su proučavani izotopi neodimija i rutenija, koji nastaju nakon nuklearne lančane reakcije.
Smanjenje koncentracije uranija-235 događa se normalno u nuklearnom reaktoru i zato je logično objašnjenje da se u rudniku Oklo nekad odvijala nuklearna lančana reakcija. Kasnija istraživanja su pokazala da se to dogodilo prije oko 2 milijarde godina i to na 16 mjesta u području rudnika Oklo.
Izotopi neodimija
Izotopi neodimija su pronađeni u različitim koncentracija nego što je normalno u Zemljinoj kori. Tako na primjer, prirodni neodimij ima 27% izotopa neodomija-142, dok je u Oklu pronađeno samo 6%, što se podudara s podacima iz nuklearnih elektrana.
Izotopi rutenija
Istraživanja su pokazala da u Oklu ima izotopa rutenija-99 u puno većoj koncentraciji nego je normalno u Zemljinoj kori, bilo ga je 27% do 30%, a normalno ga ima 12,7%. Povećana koncentracija rutenija-99 nastaje radioaktivnim raspadom tehnecija-99. Izotop rutenij-100 nastaje radioaktivnim raspadom molibdena-100, koji ima vrlo dugo vrijeme poluraspada od 1019 godina, i zato ga nema u radioaktivnom otpadu.
Objašnjenje
Prirodni nuklearni reaktor nastaje kada podzemna voda preplavi mineralna nalazišta uranija, pa voda služi kao usporivač neutrona ili moderator, pa je nuklearna lančana reakcija mogla započeti. Toplina koja nastaje nuklearnom fisijom je omogućila da voda ispari, da bi usporila ili zaustavila nuklearnu lančanu reakciju. Nakon zaustavljanja i hlađenja, nuklearna fisija bi se ponovo pojavila kod novog prodora podzemne vode. I tako je ta pojava trajala stotinama tisuća godina, sve dok se nuklearno gorivo nije potrošilo.
Nuklearna fisija stvara pet poznatih izotopa plina ksenona i svi su ono pronađeni u području prirodnog nuklearnog reaktora. Koncentracija ksenonovih izotopa je omogućila da se izračuna trajanje vremena perioda rada nuklearnog reaktora: nakon 30 minuta zagrijavanja, nastupilo bi 2,5 sati hlađenja i tako svakih 3 sata.
Odlučujući utjecaj da se prirodna nuklearna reakcija uopće pojavila, je bila da je prije 2 milijarde godina u rudnicima bilo oko 3% izotopa uranija-235 (obogaćeni uranij), što imamo i u današnjem nuklearnom gorivu. Budući da vrijeme poluraspada uranija-235 je puno kraće od uranija-238, koji se ne raspada, zato je pronađeno samo 0,717% uranija-235. Normalno, nuklearna fisija drugih nalazišta uranija nije moguća bez teške vode.
Rudnik Oklo u Gabonu je jedino poznato mjesto u svijetu, gdje su pronađeni dokazi da se pojavio prirodni nuklearni reaktor. Osim povoljne kombinacije mineralnih sirovina uranija, podzemne vode i nekih drugih uvjeta, bitno je u to vrijeme bio i sadržaj kisika u Zemljinoj atmosferi. Da bi se pokrenuo prirodni nuklearni reaktor, trebalo je i više od 3% uranija-235 u slojevima uranijeve mineralne sirovine (normalno je je 0,72%). Uranij je topiv u vodi samo uz prisustvo kisika. Zato je povećana koncentracija kisika u atmosferi omogućila da se uranij-235 otopi u podzemnim vodama, koje su omogućile njegovu povećanu koncentraciju u nalazištima uranija.
Procijenjeno je da je u mineralnim žicama rudnika Oklo, debljine od centimetar do metar, potrošeno oko 5 tona uranija-235, čime se temperatura povećala na nekoliko stotina ºC.
Atotonilco el Grande, Hidalgo
Atotonilco el Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Willow Lake, South Dakota
Vilou Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Atotonilco el Grande, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6871 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
Colonia Plazuelas, Pénjamo
Colonia Plazuelas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
El Mil, Rosamorada
El Mil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Rosamorada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Colonia Plazuelas, Pénjamo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1791 m.
Willow Lake, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 263, što je 31 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Châtre (Endr)
Šatr je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr koja pripada prefekturi la Châtre.
Camel (bend)
Camel je engleski progresivni rock bend koji, s prekidima, djeluje od 1971. godine. Najpoznatiji je po konceptualnim albumima iz druge polovice 1970-ih. U bendu su, bilo kao članovi, bilo kao prateći muzičari, nastupala brojna ugledna imena.
Cinelli, Viterbo
Cinelli je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Libramiento Sur, Atlixco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1807 m.
Kitty (CSI: Crime Scene Investigation)
Kitty je 316. epizoda, odnosno 21. epizoda 14. sezone TV-serije CSI: Crime Scene Investigation i temelj (odnosno backdoor pilot) za TV-seriju CSI: Cyber. Prvi put je prikazana na programu američke TV-mreže CBS 30. aprila 2014. godine. U njoj je prvi put prikazan rad FBI-jeve Odseka za Sajber hakovanje iz Washingtona. U ovoj epizodi je upoznat jedan od glavnih likova iz serije CSI: Cyber, Ejveri Rajan. Scenario za epizodu su pisali tvorci serije CSI: Cyber Anthony E. Zuiker, Ann Donahue i Carol Mendelsohn a režirao ju je Eagle Egilsson.
Radnja prikazuje kako istražitelji istražuju ubistvo supruge istaknutog vlasnika kazina povezanog sa sajberom i dobijaju pomoć od visokotehnološke kriminalističke divizije FBI-ja.
El Marsa
El Marsa (arapski: المرسى‎), zvana i Playa de Aaiún, Port of Laayoune ili Port of Aaiun, lučki je grad od 17.917 stanovnika, smješten na sjeveru Zapadne Sahare. Nad gradom od 1976. kontrolu ima Kraljevina Maroko, a pravo polaže Saharska Arapska Demokratska Republika.
Geografija
El Marsa leži na obali Atlanskog oceana, udaljena tridesetak kilometara jugozapadno od El Aaiúna.
Veliki i Mali Han
Nekropola sa stećcima Veliki i Mali Han, naselje Lištani, opština Livno,  Bosna i Hercegovina. Livanjska opštna bila je među četiri opštine s najviše stećaka u Bosni i Hercegovini. Nekropola je i nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik čine tumulus na kojem su grobovi i 84 stećka (Veliki Han sa 25 stećaka i Mali Han sa 59 stećaka.
Prapovijesni tumulus i nekropola sa stećcima Veliki i Mali Han, smještena je u selu Lištani, koje je udaljeno 20 km zračne linije sjeverozapadno od Livna.
Nekropola sa stećcima Veliki Han, udaljena je oko 100 metara južno od nekropole Mali Han, smještena na sasvim blagom uzvišenju od cca 80 cm (mogućem zemljanom tumulusu sa radijusom od oko 30 m) i broji 25 stećaka.
Darrtown, Ohio
Dartaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 516.
El Conejo, Ignacio Zaragoza
El Conejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ignacio Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2116 m.
Tješedikovo
Tješedikovo je naseljeno mjesto u okrugu Šalja, u Njitranskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 3.724 stanovnika.
Stefano, Reggio Calabria
Stefano je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Španjolska Sahara
Španjolska Sahara (španjolski: Sáhara Español, arapski: الصحراء الاسبانية- As-Sahrā'a Al-Isbānīyah) službeno Prekomorska Provincija Španjolska Sahara (Provincia Ultramarina del Sahara Español) bila je kolonija Španjolskog imperija na tlu Zapadne Afrike koja je egzistirala od 1884. do 1975.
Historija
Historija španjolskog prodora u Zapadnu Saharu počela je 1884. kad se oficir Emilio Bonelli, u ime Španjolskog društva Afrikanaca i kolonista (Sociedad Española de Africanistas y Colonistas) iskrcao na Poluotoku Río de Oro i sklopio ugovore sa lokalnim Saharcima o protektoratu. Kasnije je taj ugovor španjolskoj vladi bio argument za tvrdnju da ima pravo na protektorat nad čitavom obalnom zonom. Daljnji španjolski prodor bio je spriječen francuskim prodorom u Mauritaniju i gerilcima šeika Mā' al-Aynayna (Muhammad al-Mustafā), koji se između 1898. - 1902. utvrdio u oazi u unutrašnjosti Smari.
Španjolski pukovnik Francisco Bens zauzeo je 1916. Rt Jubi (Āarfāyah), nakon tog je 1920. zauzeta La Güera, a Smara i ostatak unutrašnjosti zauzeti su do 1934.
Maroko koji je stekao nezavisna 1956. već 1957. zatražio je najveći dio Španjolske Sahare, tvrdeći da je to njegov teritorij. španjolske trupe uspjele su odbiti marokanske oružane upade na teritorij. Zbog tog je Španjolska 1958. formalno ujedinila Río de Oro i Saguiu el-Hamru u španjolsku provinciju pod imenom Španjolska Sahara. Situacija se dodatno zakomplicira kad je iMauritanija koja je postala nezavisna 1960. zatražila dio teritorija Zapadne Sahare, a još više 1963. nakon otkrića velikih količina fosfata kod grada Bucraa na sjeveru zemlje, Sad se pokazalo da to nije samo besplodni pojas pustinje, već zemlja koja krije veliko rudno bogatstvo. Eksploatacija fosfata započela je 1972.
Velika materijalna razlika između malog broja onih koji su živjeli ekspolatacije fosfata i siromaštva autoktonih nomadskih Saharaca, koji su dekadama trpili zbog širenja pustinje i sve većih suša, i nisu se mogli prilagoditi velikim socijalnim i ekonomskih promjena dovela je do jačanja nacionalizma i antikolonijalizma. To je bio amalgam koji je 1970-ih doveo do gerilske pobune Polisarija. Pobuna je navela Španjolsku da 1975. najavi odlazak iz tih krajeva, na to ih je naveo i konstantni pritisak Maroka i Mauritanije, i to što je tom trenutku imala gomilu političkih problema na unutrašnjem planu. Nakraju je Španjolska pristala na podjelu Zapadne Sahare između dviju država i pored toga što je Međunarodni sud pravde presudio da su zahtjevi Maroka i Mauritanije pravno tanašni i neuvažavaju pravo Saharaca na samoopredjeljenje. Tako je Maroko stekao 2 / 3 teritorija duž sjevera (i fosfate) a Mauritanija je dobila južnu 1 / 3 na jugu.
Tad su buknuli sporadični sukobi između Polisarija, kog je podržavao Alžir i marokanskih snaga. Polisario je 1976. osnovao vladu u egzilu svoje Saharske Arapske Demokratske Republike, tu vladu priznalo je oko 70 država, uz to nastavio je napadati mauritanske i marokanske snage po Zapadnoj Sahari.
Mauritanija se povukla iz sukoba i sklopila mirovni ugovor sa Polisariom 1979., na to je Maroko odmah anektirao i mauritanijski dio Zapadne Sahare. Marokanska vojska je početkom 1982. počela je graditi pješčani zid prema Alžiru kako bi spriječio gerilske napade Polisaria. . Tako je prvo osiguran vitalni trokut između rudnika fosfata pored Bucraa, El Aaiúna i Smare, pa iako su gerilci ]Polisarija nastavili s napadima oni više nisu bili tako efikasni. Naokon tog su Ujedinjeni Narodi 1988. izašli sa prijedlogom mirovnog sporazuma čija je ključna točka - provođenje referenduma, da se utvrdi što stvarno žele autoktoni stanovnici - priključenje Maroku ili samostalnu Saharsku Arapsku Demokratsku Republiku sa Polisariom na čelu. Taj prijedlog mirovnog sporazuma prihvatili su i Maroko i Polisario, pa su obje strane dogovorile i prekid vatre 1991. Nakon tog su Ujedinjeni Narodi uputili mirovne snage i svoje službenike, koji su trebali nadgledati provođenje primirja i pripremiti teren za provođenje referenduma. Tad je Maroko počeo doseljavati na taj teritorij na desetke hiljada "naseljenika" i inzistirati na tome da i oni imaju pravo na glasanje. Taj problem tko pored domicilnih Saharaca još ima pravo na glasanje nastavio se razglabati tokom 1990-ih i početkom 21. vijeka. U međuvremenu je Maroko nastavio širiti svoju fizičku prisutnost po Zapadnoj Sahari, i pored poprilično velikih međunarodnih protesta.
Za to vrijeme Polisario je nastavio sa svojim napadima i pored tog što je trpio velike gubitke. Veliki udarac njegovim naporima bilo je radikalno smanjenje pomoći koju je dotad uživao, naročito od strane Alžira, koji je od tog morao odustati zobog naraslih unutrašnjih problema, ali i zbog pritiska izvana. Iako Alžir i nadalje diplomatskim sredstvima podržava Polisario situacija se bitno izmjenila tako da je do 2001. više desetaka hiljada izbjeglica uključujući i borce Polisarija prebjeglo u Alžir gdje žive po kampovima koji im postaju trajni dom.
Ojo de Agua, Ocozocoautla de Espinosa
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 801 m.
Guarato, Verona
Guarato je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Casalbaroncolo, Parma
Casalbaroncolo je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Tjeplička (Spiška Nova Ves)
Tjeplička je naseljeno mjesto u okrugu Spiška Nova Ves, u Košičkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.168 stanovnika.
Santa Rita, Tlacotalpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Petergan
Petergan (, također i Patargan ili Pitargan) je sezonsko slano jezero smješteno zapadnim dijelom u Južnom Horasanu u Iranu odnosno istočnim dijelom u Heratskoj pokrajini u Afganistanu. Jezero ima površinu od približno 600 km², dubinu do 1,0 m i volumen do 300,000.000 m³, no navedene vrijednosti javljaju se isključivo tokom vlažnih godišnjih doba. Vodom se napaja prvenstveno pomoću pritoka dok je količina padalina zanemariva. Prosječna nadmorska visina površine jezera jest 626 m.
Geografija
Petergan se nalazi na središtu Iranske visoravni i u širem orografskom smislu predstavlja geološku depresiju uklještenu između Istočnoiranskog masiva na zapadu odnosno krajnjih ogranaka afganistanskog masiva Kuha-je Sijah na istoku. Depresija u cjelini obuhvaća i Namakzar smješten sjeverno na 30 m nižoj nadmorskoj visini, iako je fizički odvojen planinama Huma-Kuh (1170 m) i Šekaste-je Čah-Tam (729 m). Između dvaju jezera nalazi se i Dak-e Hamun, jezerce površine svega 1,5 km². Navedeno područje dijeli slične geološke i stratigrafske karakteristike s pustinjom Dašt-e Lut i profilno se sastoji od stabilne paleozojske platforme prekrivene gustim mezozojskim sedimentima odnosno holocenskim aluvijem. Jezero je trapezastog oblika i proteže se u smjeru istok-zapad duljinom od približno 30 km, dok mu širina iznosi do 25 km. Na sjeveroistočnom dijelu nalazi se i manji ljevkasti odvojak koji se djelomično proteže i Afganistanom. Litoralni pojas prema svim stranama izrazito je blagog nagiba i kreće se od 0,1 ‒ 1,0 %, dok su strmine ograničene na manja izolirana područja uz podnožja planina Šekaste-je Čah-Tam (729 m) i Katarpul (690 m) na sjeveru odnosno Kuh-e Marzangi (638 m) na istoku.