cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1602
NGC 1602 je galaksija u zviježđu Zlatnoj ribi.
Vinko Žganec
Hrvatske pučke popijevke iz Međimurja
Svoju drugu knjižicu Hrvatske pučke popijevke iz Međimurja, svezak II, izdaje Vinko Žganec u vlastitoj nakladi 1920. godine. U toj zbirci nadopunjuje i potvrđuje ispravnost i opravdanost svojega rada kao melografa i muzikologa jer je pred hrvatsku javnost onoga vremena iznio nepoznato bogatstvo narodnog stvaralaštva u dugim godinama robovanja pod tuđinskim jarmom, kad je taj isti narod (međimurski) svojom popijevkom jasno rekao svima što je mislio i osjećao.
Već u to vrijeme zapanjuje Žgančeva radinost, tjelesna i duševna snaga, ogromna glazbena kultura, znanje i svestranost. Godine 1924. i 1925. JAZU izdaje dva vrlo poznata Žgančeva sveska međimurskih svjetovnih i crkvenih pučkih popijevaka. Vinko Žganec harmonizira i narodne napjeve. Prvi je spoznao usku vezu između melodija narodnih crkvenih pjesama iz Međimurja i starih načina. Po ocjeni ondašnjih glazbenih stručnjaka on je ujedno i prvi pravilno i uspješno izveo harmonizaciju starih načina u narodnoj popijevci kod nas. Kasnije je svoj etnomuzikološki rad, a naročito melografski, proširio Bačkom, Baranjom, Slavonijom, a posebno okolicom Sombora.
Olmo Panno, Salerno
Olmo Panno je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Vinko Žganec
Hrvatske pučke popijevke iz Međimurja
Povremeno izdaje Hrvatske pučke popijevke harmonizirane ili obrađene za mješovite i muške zborove u više svezaka. U njima se nalaze popijevke iz Međimurja, Primorja, Krka, Istre, Kastva, Turopolja, Poljica, Dubrovnika itd.
Olmo Panno, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Vinko Žganec
Vrhunac karijere
Najveću aktivnost u svojem etnomuzikološkom radu razvija nakon 1948. godine. Zapisivao je u svim krajevima gdje žive Hrvati,' bilo u zemlji ili u Mađarskoj i Austriji. Popunjuje građu zapisanih i magnetofonom snimljenih s mnogo inačica preko 10.000 pučkih popijevki iz Međimurja, zatim uređuje također zapise i snimke iz drugih krajeva, koji se nalaze u Institutu za narodnu umjetnost u Zagrebu (danas Zavodu za istraživanje folklora), a ima ih oko 10.000.
Posebno treba istaknuti jedinstvene snimke glagoljaškog hrvatskog liturgijskog pjevanja koje je 1955, 1956. i 1957. snimio na otocima Krku, Rabu, Pagu, Braču, Šibenskim otocima i u Istri, kao i u gradovima i mjestima Hrvatskog primorja. Veliki dio tih snimaka pohranjen je u Staroslavenskom institutu "Svetozar Ritig" u Zagrebu.
Petraro, Cosenza
Petraro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 533 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
Vinko Žganec
Vrhunac karijere
Tijekom svog života napisao je te uglavnom i objavio preko tisuću evidentiranih radova s područja glazbe i prava - od kraćih napisa i prikaza do većih znanstvenih radova i rasprava. Za muzičku enciklopediju Leksikografskog zavoda u Zagrebu obradio je dio muzičko-folklornih natuknica koje se odnose na hrvatske pučke popijevke. Održao je zapažena predavanja na kongresima folklorista Jugoslavije na Bjelašnici, u Puli, Varaždinu, Bledu, Novom Vinodolskom, Zaječaru, Skopju i u drugim mjestima.
Lippetal
Lipetal je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 14 opštinskih središta okruga Zoest. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 12.424 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5974024, NUTS (DEA5B) i LOCODE (DE LPE) kod.
Vinko Žganec
Vrhunac karijere
Kao aktivan sudionik na međunarodnim konferencijama i kongresima u inozemstvu održao je referate i predavanja u Oslu, Freiburgu, Londonu, Kopenhagenu, Budimpešti, Bukureštu, Stuttgartu, Trossingenu, Jeruzalemu, u gradu Badia Greca da Grottaferata (Rim), Ateni, Beču, Gracu i Dubrovniku.
Lippetal
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zoest Lipetal se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Zoest. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 69–155 metara. Površina opštine iznosi 127,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.424 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 98 stanovnika/km².
Vinko Žganec
Vrhunac karijere
Godine 1964. primio je nagradu "Božidar Adžija" za svoje djelo Hrvatske pučke popijevke iz Koprivnice i okolice, izdanje JAZU 1962. godine. 1965. odlikovanje Ordenom rada s crvenom zastavom, a 1970. dobio je najviše društveno priznanje koje se daje za vrhunska dostignuća u znanstvenom i umjetničkom radu, nagradu AVNOJ-a.
Na temelju prakse i radnog iskustva u institutskom djelovanju Vinko Žganec uvodi svoju jedinstvenu metodu rada na području etnomuzikologije, posebno kod analize, klasifikacije i leksikografiranja pučkih napjeva.
Kao aktivni glazbeni pedagog na Muzičkoj akademiji u Zagrebu prenosio je i prenio na generacije studenata ljubav za naše narodno blago, kulturnu baštinu naših predaka, prema kojoj se neopravdano maćuhinski odnosimo. Dokazao je opravdanost njegovanja pučke popijevke, običaja i tradicije općenito.
Orahovo (Kosovska Mitrovica)
Orahovo je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Vinko Žganec
Vrhunac karijere
Organizirao je i uspješno vodio ekskurzije po čitavoj Hrvatskoj vodeći studente od mjesta do mjesta da bi zajedno zapisivali i otkrivali još neotkrivene i nepoznate ljepote pučkih popijevaka i običaja.
Aeskin
Aeskin je organsko jedinjenje, koje sadrži 55 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1131,257 Da.
Vinko Žganec
Vrhunac karijere
U svim glazbenim udžbenicima koji su tiskani u zemlji od 1945. do naših dana nalazimo mnogo pučkih popijevaka koje je upravo Vinko Žganec zabilježio.
Arkansaw, Wisconsin
Arkanso je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 177.
Álamo, Santiago Atitlán
Álamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Atitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1159 m.
Francisco Primo de Verdad, Lagos de Moreno
Francisco Primo de Verdad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1251 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2086 m.
Razglednica
250px|thumb|Razglednica iz [[Valencia|Valencije u Španiji iz 1930. godine]]
Razglednica je dopisna poštanska karta sa slikom, fotografijom, crtežom i sl. na poleđini. Nauka o razglednicama i njihovo prikupljanje se naziva deltiologija.
Razglednice su stekle veliku popularnost s razvojem turizma u 19. i 20. vijeku kada služe kao suveniri.
NGC 1578
NGC 1578 je galaksija u zviježđu Zlatnoj ribi.
Castione Andevenno, Sondrio
Castione Andevenno je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1553 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 447 m.
Opština Otáez, Durango
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3265 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1548 m.
Faza (termodinamika)
U fizičkim naukama, faza je skup stanja makroskopskih fizikalnih sistema koji imaju relativno unifoman hemijski sastav i fizičke osobine (npr. gustoću, kristalnu strukturu, indeks prelamanja, itd.). U sistemu koji se sastoji od leda i vode u staklenoj tegli, kocke leda su jedna faza, voda je druga, a vlažni vazduh iznad vode je treća faza. Staklo tegle je još jedna zasebna faza.
Termin faza se ponekad koristi kao sinonim za agregatno stanje materije, mada može da postoji nekoliko faza koje se ne mešaju, iako su u istom agregatnom stanju. Isto tako, termin faza se ponekad koristi za označavanje skupa ravnotežnih stanja razdvojenih faznim granicama na faznom dijagramu izraženih u vidu promenljivih stanja, kao što su pritisak i temperatura. Pošto se fazne granice odnose na promene u organizaciji materije, kao što su promene od tečnog do čvrstog stanja, ili na suptilnije promene jedne kristalne strukture u drugu, ovaj drugi vid primene je sličan primeni "faze" kao sinonima za stanje materije.
Tipovi faza
Različite faze sistema mogu se predstaviti korištenjem faznih dijagrama. Ose dijagrama su relevantne termodinamičke promenljive. Za jednostavne mehaničke sisteme, obično se koriste pritisak i temperatura.
Distinktne faze mogu da postoje unutar datog agregatnog stanja materije. Kao što je prikazano na dijagramu leguraa gvožđa, postoji nekoliko faza u čvrstom i tečnom stanju. Faze se isto tako mogu diferencirati po osnovi rastvorljivosti, ne polarne (hidrofilne) i nepolane (hidrofobne). Smeša vode (polarne tečnosti) i ulja (nepolarne tečnosti) se spontano razdvaja u dve faze. Voda ima veoma nisku rastvorljivost (nerastvorna je) u ulju, a ulje ima veoma nisku rastvorljivost u vodi. Rastvorljivost je maksimalna količina rastvorka koji se može rastvoriti u rastvaraču pre nego što rastvora prestane da se rastvara i ostaje u zasebnoj fazi. Smeša se može razdvojiti u više od dve faze. Koncept separacije faza je primenljiv na čvrste materije, i.e., čvrste materije mogu da formiraju čvrste rastvore ili da kristalizuju u distinktne kristalne faze. Metalni parovi koji su uzajamno rastvorni mogu da formiraju legure, dok metalni parivi koji su uzajamno nerastvorni ne mogu.
Postoje sistemi koji sadrže i do osam nemešljivih tečnih faza Uzajamno nemešljive tečne faze se formiraju od vode (vodene faze), hidrofobnih organskih rastvarača, perfluorougljenika (fluorne faze), silikona, nekoliko različitih metala, kao i rastopljenog fosfora. Svi organski rastvarači se ne mešaju, e.g. smeša etilen glikola i toluena se može razdvojiti u dve zasebne organske faze.
Faze ne moraju da se spontano makroskopski razdvajaju. Emulzije i koloidi su primeri nemešljivih faza parova kombinacija koji se fizički ne razdvajaju.
Fazna ravnoteža
Voda u zatvorenoj posudi sa vazdušnim prostorom iznad nje formira dvofazni sistem. Najveći deo vode je u tečnoj fazi, gde se održava putem uzajamnog privlačenja molekula vode. Molekuli vode koji su u ravnoteži se konstantno kreću, i povremeno molekul tečne faze stekne dovoljnu kinetičku energiju da se odvoji od tečne faze i uđe u gasnu fazu. Slično tome, s vremena na vreme molekul pare se sudari sa površinom tečnosti i kondenzuje se u tečnost. U ravnoteži, procesi evaporacije i kondenzacije se međusobno balansiraju i nema neto promene zapremine bilo koje faze.
Na sobnoj temperaturi i pritisku, sud sa vodom dostiže ravnotežu kad vazduh nad vodom ima vlažnost od oko 3%. Taj procenat se povećava sa povećanjem temperature. Na 100 °C i atmosferskom pritisku, ravnoteža se ne dostiže dok vazduh ne sadži 100% vode. Ako se tečnost zagreje malo preko 100 °C, prelaz iz tečnosti u gas se javlja ne samo na površini, nego u celoj zapremini tečnosti: voda ključa.
Broj faza
Za datu kompoziciju, samo pojedine faze su moguće na datoj temperaturi i pritisku. Broj i tip faza koji će se formirati je teško predvideti i obično se eksperimentalno određuje. Rezultati takvih eksperimenata se mogu prikazati u obliku faznih dijagrama.
Fazni dijagram koji je ovde prikazan je za jednokomponentni sistem. U tom jednostavnom sistemu, moguće faze zavise samo od pritiska i temperature. Oznake prikazuju tačke gde dve ili više faza mogu da istovremeno postoje u ravnoteži. Na temperaturama i pritiscima koje su udaljene od oznaka, postoji samo jedna faza u ravnoteži.
U dijagramu, plava linija koja označava granicu između tečnosti i gasa se ne produžava neograničeno, nego se završava u tačci koja se naziva kritična tačka. Kad temperatura i pritisak pristupaju kritičnoj tački, svojstva tečnosti i gasa postaju progresivno sve sličnija. U kritičnoj tački, tečnost i gas se ne razlikuju. Iznad kritične tačke, ne postoji više razlika imeđu tečne i gasovite faze: postoji samo generična tečna faza koja se naziva superkritični fluid. U vodi, kritična tačka se javlja oko 647 K (374 °C ili 705 °F) i 22.064 MPa.
Neobično svojstvo vodeneg faznog dijagrama je da linija između čvrste i tečne faze (ilustrovano tačkastom zelenom linijom) ima negativni nagib. Kod većine supstanci, nagib je pozitivan kao što je ilustrovano tamno zelenom linijom. Ovo neobično svojstvo vode je povezano sa manjom gustinom leda od tečne vode. Povećanje pritiska dovodi vodu u fazu veće gustine, što uzrokuje topljenje.
Još jedno interesantno, mada ne i neobično, svojstvo faznog dijagrama je tačka gde se linija čvrste i tečne faze sastaje sa linijom tečne i gasne faze. Presek se naziva trojnom tačkom. U njoj, sve tri faze koegzistiraju.
Eksperimentalno, fazne linije se relativno lako mapiraju usled nezavisnosti temperature i pritiska koji se razvija kad se formiraju višestruke faze. Pogledajte Gibsovo fazno pravilo. Razmotrimo test aparat koji se sastoji od zatvorenog i dobro izolovanog cilindra, na kome je prisutan piston. Menjajući količinu vode i zagrevanja, sistem se može dovesti u bilo koju tačku u gasnom regionu faznog dijagrama. Ako se piston polako snižava, sistem će pratiti krivu povećane temperature i pritiska unutar gasnog regiona faznog dijagrama. U tački gde se gas počne kondenzovati u tečnost, smer krive temperature i pritiska se naglo menja da bi išao duž fazne linije dok se sva voda ne kondenzuje.
Osojane
Osojane je naselje u opštini Istok na severu Metohije. To je staro srpsko selo 17 kilometara udaljeno od Istoka.
Geografija
Selo leži u istoimenoj dolini na nadmorskoj visini od 531 metra. Nedaleko od naselje se nalazi selo Opraške.
Istorija
Pre rata na Kosmetu, krajem 90ih u ovoj mesnoj zajednici (Osojane i susedni zaseoci) živelo je 2.450 Srba. Za vreme rata selo je bilo spaljeno i napušteno, a već 2001. meštani su počeli da se vraćaju. Osojane su jedan od retkih primera uspešnog povratka Srba u Metohiju. Danas je broj stanovnika sela oko 400.
Privreda
Stanovništvo se bavi prvenstveno poljoprivredom, dok se velikim šumskim površinama ne usuđuju da priđu iz straha za svoju bezvednost. Od Manastira Dečani stanovnici dobijaju veliku pomoć u svim sferama života.
Kultura
U Osojanu se nalazi parohijski hram Svetog Arhanđela Gavrila, koji je posle dolaska međunarodnih snaga spaljen, kao i gotovo sva domaćinstva u Osojanu. Donacijom iz Grčke, je obnovljen i osveštan u martu 2010. godine
Obrazovanje
U selu se nalazi i „Osnovna škola Radoš Tošić“ sa oko 80 učenika. Zbog sve većeg broja dece u selu, grad Beograd je finansirao izgradnju obdaništa.
Bézouotte
Bezuot je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 214 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 194 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 219 metara (maksimalnoj 226 m, a minimalnoj 193 m).
Nosalje
Nosalje su naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Mali Kavkaz
Prostire se južno od Velikog Kavkaza i proteže se paralelno sa njim na prosečnoj udaljenosti oko 100 km i ograničava jermensku visoravan sa severa i severoistoka. Sa Velikim Kavkazom je povezan preko planine Likhi, a odvojen Kolhidskom nizijom na zapadu i Kurskom depresijom (reka Kura) na istoku.
Najviši vrh je Aragac, visok 4.090 metara. U vegetacijskom pogledu dominiraju šume (listopadne i četinarske) te visokoplaninske livade. Na severnoj strani su uglavnom vlažne subtropske šume koje sa visinom postepeno prelaze u visoke planinske četinarske šume, dok na južnim obroncima šuma postepeno prelazi u stepe Jermenske visoravni.
Opština Fundata, Brașov
Fundata je opština u Rumuniji u okrugu Brašov.
Ca' Bortolan, Venezia
Ca' Bortolan je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Rancho de Guadalupe, Cochoapa el Grande
Rancho de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2154 m.
Linda Vista, Zitácuaro
Linda Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 423 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
NGC 1554
NGC 1554 je dvostruka zvijezda u zviježđu Biku.
Quillota (provincija)
Quillota punim imenom Provincia de Quillota je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen, ona je jedna od osam provincija Regije Valparaíso.
Tassarolo, Alessandria
Tassarolo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
El Carrizo, Tamuín
El Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Đuro Pilar
Đuro Pilar (Slavonski Brod, 22. travnja 1846. - Zagreb, 19. svibnja 1893.), hrvatski geolog, sveučilišni profesor, prvi profesor astronomije na zagrebačkom sveučilištu, rektor Sveučilišta, putopisac.
El Carrizo, Tamuín
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 517 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Quillota (provincija)
Karakteristike
Provincija se prostire u centru Čilea po planinskoj unutrašnjosti na površini od 1,113 km² u kojoj živi 219,073 stanovnika.
Administrativni centar provincije je grad Quillota u kom živi 74,238 stanovnika.
Tassarolo, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 504 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Đuro Pilar
Rodio se 22. travnja 1846. godine u Slavonskom Brodu, u vrijeme kada je diljem Europe vjera u vrijednost i potrebu proučavanja prirodnih znanosti počela polako utirati čovječanstvu novi put. Otac mu je bio kovač u Brodu, po narodnosti Čeh. Đuro Pilar je pučku školu završio u rodnom gradu, a gimnaziju u Osijeku i Zagrebu, da bi s 20 godina bio mladi erudit sa znanjem njemačkog, francuskog, engleskog, talijanskog, ruskog i češkog jezika. Ujesen 1866. godine nalazimo ga u Bruxellesu na sveučilištu gdje ubrzano studira filozofiju, da bi dvije godine kasnije, u dobi od 22 godine, doktorirao, uz obvezu da još cijele školske godine 1868/69. nastavi rad u fizikalnom i kemijskom laboratoriju. Dana 28. lipnja 1869. godine polučuje docenturu i proglašen je "članom sveučilišta". Iste godine tiskana je u Bruxellesu njegova radnja o revoluciji zemaljske kore, a dokaz njezine vrijednosti i zanimljivosti je prijevod tiskan u Washingtonu 1877. godine. Iako je radnja iz predmeta opće geologije i njome je već zacrtan put budućega hrvatskog znamenitog geologa, nije zanemariva činjenica da već tada nalazimo kod Pilara ne samo zavidno astronomsko znanje, već i očitu sklonost prema astronomiji. Kako o ovoj knjizi piše Kišpatić, Pilar je predočio faze u razvoju Zemlje u skladu s tada poznatim astronomskim činjenicama. Počinje s atrakcijom, govori o plinovitom stanju nebeskih tjelesa i izvodi razvoj tih nebeskih tjelesa i njihovih trabanata (pratilac, satelit) te razmatra razvoj Sunčevog sustava i same Zemlje.
Za vrijeme njegova školovanja, u Zagrebu se dosta radilo na razvijanju prirodnih znanosti. Tako godine 1866. Narodni muzej postaje Zemaljskim zavodom. Godine 1867. Spiridon Brusina preuzima kao pristav upravu prirodoslovnoga dijela Narodnoga zemaljskog muzeja u Zagrebu. Zagrebački prijatelji nagovorili su Đuru Pilara, mladog i sposobnog znanstvenika da se poglavito posveti geologiji kako bi mogao pomoći razvoju moderne hrvatske geologije. On je ovaj zadatak prihvatio i cijeli život posvetio tom cilju. Vratio se u Zagreb, u dobi od 24 godine i 29. srpnja 1870. imenovan je upraviteljem Mineraloško - geološkog odjela Narodnog muzeja u Zagrebu, a 1875. i profesorom za mineralogiju i geologiju na Zagrebačkom sveučilištu.
Još od vremena studija u Bruxellesu, omiljena Pilarova tema bila je ekscentričnost zemaljske osi. Ovu Zemljinu posebnost on, naravno, nije koristio samo u užem astronomskom smislu, nego je raspravljao o utjecaju te ekscentričnosti na različitu razdiobu topline na jednoj i drugoj polukugli i nagomilavanju većeg leda oko jednog pola nego oko drugoga. Napisao je više radova o uzrocima oleđivanja.
Ženio se dva puta. Prva žena, Klementina Crnadak, rodila mu je sina Ivu, koji je radio kao odvjetnik u Tuzli; druga žena, Filipina Reiss, rodila mu je tri kćeri. Pilar je u Brodu 1881. i 1884. biran za narodnog zastupnika.
Astronomska predavanja na zagrebačkom sveučilištu
Vrlo brzo nakon svečanoga otvaranja sveučilišta, godine 1875., otvara se Matematičko-prirodoslovni odjel Mudroslovnog fakulteta i Pilar preuzima katedru za minerologiju i geologiju. Prema čl. 50 zakonskoga članka od 5. siječnja 1874. godine, po kojem se imala odvijati nastava na Kraljevskom sveučilištu, bilo je na Matematičko-prirodoslovnom odjelu predviđeno i predavanje iz astronomije. Pritom je astronomija spadala u neobavezne predmete za koje slušatelji mogu birati žele li ih slušati, a predavanja bi se trebala održavati svake ili barem svake druge ili treće godine. Čini se, međutim, da je astronomija imala tu nesreću da na zagrebačkom sveučilištu tada nije bilo stručnjaka koji bi je htio ili mogao predavati, a poticaj za predavanja iz astronomije potekao je tek nakon osnutka katedre za geografiju, godine 1883. Tih je godina Đuro Pilar upisivao svoje ime u povijest geoloških znanosti, a godine 1879., sa svoga geološkog putovanja po zapadnoj Bosni daje i doprinos književnosti, putopisom: Putopisne crtice iz Bosne, Zagreb, 1879. Sljedeće godine bolestan je, vjerojatno od posljedica napornog putovanja, da bi potom u Zagrebu doživio potres 9. studenoga 1880. godine i svim se žarom posvetio proučavanju seismijskih odnošaja zemlje. Temeljem tih proučavanja piše djelo o tekućoj Zemljinoj unutrašnjosti i dosta tankoj čvrstoj kori. Godine 1884. izabran je za rektora u školskoj godini 1884/85., a u inauguracijskom predavanju zalaže se za što skorije otvaranje medicinskoga fakulteta u Zagrebu.
Tih godina Pilar svim snagama radi sa Spiridonom Brusinom na oživotvorenju ideje o osnutku Hrvatskoga naravoslovnog (prirodoslovnog) društva, što je okrunjeno osnutkom društva krajem 1885. godine, u godini sjećanja na pola stoljeća proteklih od početka ilirskog preporoda.
Godine 1886., nedugo nakon početka djelovanja Hrvatskoga naravoslovnog društva, a dvanaest godina nakon navedenog zakonskog članka, kojim su odobrena predavanja iz astronomije, Đuro Pilar započinje predavati astronomiju, u zimskom semestru školske godine 1886/87. Navedene je školske godine tri sata u tjednu predavao Opisnu astronomiju, a zatim šk. god. 1890/91. isti kolegij dva sata tjedno, dakle, za svaku generaciju studenata svake četvrte godine.
Astronomiju, koju je Đ. Pilar očito volio, iako nije bila primarna znanost kojom se bavio, zadužio je s još dvije stvari. Godine 1890. kao zadnje djelo objavio je Geografijske koordinate ili položaji glavnijih točaka Dalmacije, Hrvatske, Slavonije i djelomice susjednih zemalja, imenito Bosne i Hercegovine, Istre, Kranjske itd. na temelju nove specijalne karte Austro-ugarske monarhije u mjerilu 1 : 75.000, s preko 6000 mjesta. U Obzoru je o tom djelu napisano: "On je nuždan ne samo za znanstveno istraživanje potresa, u koju svrhu postoji poseban odbor kod naše akademije, ne samo u svrhe astronomičke i za kalendariografiju, nego i za praktičnu geografiju, nuždan i koristan je planincima i mornarima, za poznavanje srednjega mjestnoga vremena i za ustanovljenje polutnika. Koristan je turisti, kartografu i geologu. Svi ovi bit će zahvalni našemu Pilaru, a osobito mu duguje naša naučna književnost, koju je toli liepim dielom obogatio."
Na izložbi u Prirodoslovnom muzeju u Zagrebu, povodom stote obljetnice Pilarove smrti, 1993. godine, pod naslovom Slavonac i Zemlja, među izlošcima je prikazan i rukopis Pilarova sveučilišnog udžbenika iz astronomije, iz kojeg se može vidjeti na koji način i u kojem obimu je Pilar svojim studentima prezentirao tada poznata astronomska znanja. Smrt ga je svakako spriječila u dovršenju i tiskanju istog. Umro je u Zagrebu, 19. svibnja 1893., u dobi od samo 47 godina.
Pidić
Pidić je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Дуб (Бајина Башта)
Дуб је насеље у Србији у општини Бајина Башта у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 419 становника (према попису из 1991. било је 496 становника).
У селу се налази Црква брвнара.
Демографија
У насељу Дуб живи 373 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 49,0 година (46,8 код мушкараца и 51,1 код жена). У насељу има 155 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,70.
Rosina, Villagrán
Rosina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Villagrán.
Дуб (Бајина Башта)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Rosina, Villagrán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 416 m.
Dragutin Gorjanović-Kramberger
thumb thumb Dragutin Gorjanović-Kramberger (Zagreb, 25. listopada 1856. - Zagreb, 22. prosinca 1936.), hrvatski prirodoslovac.
Rođen je u Zagrebu 25. listopada 1856. Tu je završio osnovno školovanje, zatim četiri razreda velike realke, te dio preparandije. Tada upisuje studij prirodnih znanosti u Zürichu, no ubrzo prelazi na sveučilište u München k znamenitom anatomu i paleontologu profesoru Karlu Zittelu. Godine 1879. doktorirao je disertacijom o fosilnim ribama u Tübingenu. 1880. godine vratio se u Zagreb, primljen je u Narodni muzej k prof. Pilaru. Dvije godine potom kao dobar hrvatski rodoljub, sukladno cjelokupnom tadašnjem ozračju, promijenio je svoje njemačko prezime u Gorjanović. Uz karijeru muzealca, od 1883. godine započeo je i karijeru sveučilišnog nastavnika predajući najprije paleontologiju kralješnjaka, a od 1886. godine cijelu paleontologiju. Vrlo mlad, 1891. godine izabran je za dopisnog člana Jugoslavensku akademije znanosti i umjetnosti. Baveći se poglavito paleontologijom, već u tom razdoblju, do kraja 90-ih godina, objavio je više od 50 radova u uglednim europskim časopisima. Otkrio je, opisao i sistematizirao velik broj novih vrsta, rodova i porodica fosilnih riba, odredivši njihovu starost, životni okoliš i filogenetske odnose. Proučavao je i druge skupine organizama, fosilne guštere, sisavce, i dr. Već tada, smiono i razložno ulazio je u raspre sa starijim i tada poznatijim autoritetima iz poznatih znanstvenih središta, o čemu govore i mnoga sačuvana pisma. Ona ujedno svjedoče o uvažavanju na koje je nailazio već kao mlad znanstvenik.
Slava i zasluge D. Gorjanovića-Krambergera ipak su najviše vezane uz otkriće i obradu praljudi iz Krapine. Potkraj kolovoza 1899. godine on je, naime, otkrio u Krapini znanstveno vrlo važno pretpovijesno nalazište ljudskih kostiju, pepela, oruđa, kamenog krša, i sl. Bitno je pri tom da se našao stručnjak koji je otprve osjetio o čemu je riječ i kako nalazištu pristupiti. Iscrtani geološki profili i crteži u njegovu radnom notesu svjedoče o pristupu koji je daleko iznad ondašnjih europskih postupaka pri iskopavanju sličnih nalazišta. Već 1899. vijest o otkriću brzo se iz Zagreba proširila europskim središtima. Gorjanović je odmah među ostacima kostiju uočio veliku morfološku raznolikost, ustanovio da tu ima kosti djece, odraslih, robustnih i gracilnih oblika. Ta varijabilnost oblika pružila mu je uporište za tumačenje evolucijskih promjena do kojih je došlo na kostima fosilnih i današnjih ljudi. Njegov nalaz bio je odlučujuća potpora da se napokon odbaci mišljenje prema kojem je anatomija dotad poznatih kostiju fosilnih ljudi u Europi bila posljedica raznih koštanih oboljenja. Isto tako, opovrgao je tvrdnju velikog G. Cuviera da fosilni čovjek nije uopće postojao. Gorjanovićevo nalaziše postalo je svjetski poznato i bilo je znanstveni dokaz o postojanju tzv. Homo primigeniusa o kojem je Gorjanović pisao.
Gorjanović je u znanosti o čovjeku bio pridošlica i mnogi su izrazili sumnju u njegove tvrdnje. Zato je on odmah pristupio vrlo zamršenom poredbenom proučavanju kostura današnjih ljudskih oblika u muzejima Beča i Budimpešte. U tu svrhu, u istraživanju fosilnih kostiju, na samom pragu 20. stoljeća, uveo je i primijenio neke posve nove, izvorne metode. Da bi dokazao arhaičnost i istodobnost ljudskih i životinjskih ostataka, određivao im je starost po sadržaju fluora. U proučavanju unutrašnje građe okamenjenih kostiju prvi se poslužio tek otkrivenim (1895) rendgenskim zrakama. Ubrzo su mu se javljali vodeći antropolozi i anatomi tog doba zanimajući se za mnoge pojedinosti. Neki su, dapače, htjeli da im kosti ustupi, arogantno pomišljajući da je otkrivač ignorant koji i ne razumije važnost nalaza. U Zagreb je smjesta dohrlio veliki njemački autoritet u anatomiji i paleoantropologiji H. Klaatsch koji se lako uvjerio u Gorjanovićevu kvalificiranost. Sljedećih desetljeća on će se, međutim, s Gorjanovićem često razići u objašnjenju mnogih pitanja oko ovog nalaza. No, i danas, Klaatsch se u literaturi spominje po zabludama i pogrešnim postavkama, a Gorjanović po ispravnom prosuđivanju.
Osim mnogobrojnih studija, članaka, prikaza, Gorjanović je rezultate svojih iskapanja i istraživanja krapinskog nalazišta iznio u velikoj monografiji o "diluvijalnom čovjeku iz Krapine", Der Diluviale Mensch von Krapina in Kroatien, Wiesbaden 1906. I po sudu najpozvanijih stručnjaka današnjice, bio je to dotad najiscrpniji prikaz fosilnog čovjeka, a Gorjanovićev opis fosilnih koštanih ostataka jedan je od najboljih ikad objavljenih o paleontologiji čovjeka. Uz osteologiju pračovjeka monografija sadrži geološke i stratigrafske podatke, te prethodnu raspravu o arheološkim i faunističkim ostacima. Gorjanović je zaključio da su fosilni ostaci u krapinskoj polušpilji istaloženi tijekom zadnjega velikog međuledenog razdoblja. Najnovijim analizama to je potvrđeno. O njegovim zaključcima glede relativne starosti neki su posumnjali, no najnovije analize određivanja apsolutne starosti pokazuju da je imao pravo. Gorjanović je od 1899. god. do 1929. god. o "svojim krapincima" objavio 53 znanstvene rasprave. Obradio je razne njihove značajke, ali i usporedbu tih neandertalaca sa svim poznatim mu nalazima. Začudno je kako je već dvadesetih godina uvelike dvojio o autentičnosti Piltdownskog čovjeka, za koji se kasnije jasno pokazalo da je riječ o vještoj krivotvorini.
U svojoj polustoljetnoj karijeri znanstvenika dvorski savjetnik, redovni sveučilišni profesor, neumorni muzealac i ravnatelj Geološko-paleontološkog muzeja, jedan od utemeljitelja Hrvatskoga naravoslovnog družtva akademik D. Gorjanović-Kramberger objelodanio je više od tri stotine radova. Najzaslužniji je i za utemeljenje Geologijskog povjerenstva za Kraljevinu Hrvatsku i Slavoniju, ustanove koja je kao služba bila od posebnoga narodnoga interesa, koja je kasnije prerasla u sadašnji Geološki zavod.
Po Gorjanovićevu sudu, ostatci pračovjeka iz Krapine dokazuju da su neandertalci bili pretci današnjih ljudi. Rijetki su se s njime tada složili, a najizravniju potporu pružio mu je njemački anatom Gustav Schwalbe. Kasnije, krajem 20-ih godina ovoga stoljeća, Gorjanovićeve nazore elaborirat će uvelike znameniti američki antropolog češkog podrijetla Aleš Hrdlička. Iako je to zapravo Gorjanović, Hrdlička se smatra utemeljiteljem tzv. unilinearne sheme o evoluciji ljudskog roda. Desetljeća kasnije te ideje slijedio je Franz Weidenreich, čovjek kome dugujemo obradu i temeljne spoznaje o pekinškom pračovjeku. On je jednu svoju monografiju, kao svome uzoru, posvetio upravo hrvatskom znanstveniku Gorjanoviću.
Ako se priklonimo tvrdnji suvremenog engleskog povjesnika znanosti A. Desmonda kako "znanstvenici ne djeluju u zrakopraznom prostoru, nego su i oni odraz svoje šire kulture", onda je osobnost i znanstvena djelatnost Gorjanovića, u europskim i svjetskim okvirima, ipak refleksija njegove zagrebačke, hrvatske i srednjoeuropske kulture. Ne smijemo, naime, smetnuti s uma kako je Gorjanovićeva znanstvena djelatnost, proučavanje biološkog podrijetla čovjeka, zadirala u same temelje europskog tradicijskog nauka i intelektualne misli. Ona se kosila sa svjetonazorom i osjećajima mnogih pojedinaca i zajednica. No, suprotno mnogima u širokom svijetu, manje u nas, on nije neutemeljeno širio staze svog intelektualnog djelovanja. Premda su kušnje slave, posebice u njegovoj znanosti, uvijek podvrgnute skretanju, on je do smrti sačuvao primjeran znanstveni autoritet, nikad ne zadirući u područja i uvjerenja drugih.
Nevidljive odrednice ovakva Gorjanovićeva ponašanja možda su upravo proizašle kao plod male znanstvene sredine i male zemlje Hrvatske iz koje je uvijek s mukom i ustrajno, biološki rečeno, imajući posebne prilagodbe, trebalo kročiti u europska obzorja. Njegova kultura, njegov životopis i sav znanstveni opus kao da su tako različiti od ideologiziranih sklopova velikih naroda i njihovih znanstvenika, od sklopa npr. Haeckelova u Njemačkoj ili Huxleyeva u Engleskoj. Posve dobro upoznat sa znanstvenom djelatnošću velikih europskih središta, Gorjanović se nije olako priklanjao autoritetima, već je u svome Zagrebu sačuvao i razvio samosvojni put znanstvenog promišljanja. Talentu se priključila velika radišnost i ustrajnost, pa otuda možda iznalaženje uvijek novih pojedinosti, metodološke inovacije i originalne spoznaje. I tako, njegovo veliko otkriće nije samo smiješak sreće nego i poklon radišnom velikanu znanosti koji je taj dar najbolje znao ugraditi u kulturnu i znanstvenu baštinu Hrvatske i Svijeta.
D. Gorjanović-Kramberger, obasut priznanjima i slavljen, umro je u Zagrebu 22. prosinca 1936. godine.
Godinu 2006. UNESCO obilježava kao godinu Dragutina Gorjanovića-Krambergera
Harrison, Michigan
Harison (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.114 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.114 stanovnika, što je 6 (0,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Pasjak (Gnjilane)
Pasjak ( ili Pasjaku) je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Hansi Niese
Njen suprug je bio poznati glumac i režiser Josef Jarno.
Claypool, Indiana
Klejpul je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 431, što je 120 (38,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Păltiniș-Ciuc, Lunca de Sus
Păltiniș-Ciuc je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Lunca de Sus.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 638 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 873 m.
Santa Teresita, Mulegé
Santa Teresita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 591 m.
NGC 1530
NGC 1530 je galaksija u zviježđu Žirafi.
Magliano, Massa e Carrara
Magliano je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 398 m.
Olmo, Salerno
Olmo je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Knezovi Zrinski
Zrinski su hrvatska velikaška obitelj koja je tijekom srednjeg vijeka, sve do kraja 17. stoljeća značajno utjecala na politički, kulturni i društveni život u Hrvatskoj.
Podrijetlo knezova Zrinskih
Počeci uspona obitelji sežu u 12. stoljeće, kada knezovi Bribirski iz starog hrvatskog plemena Šubića, zajedno s predstavnicima ostalih hrvatskih velikaških rodova, sklapaju državni ugovor (Pacta Conventa) s ugarskim kraljem Kolomanom iz dinastije Arpadovića. Vrhunac dosižu početkom 14. stoljeća za vladavine Pavla I. Šubića Bribirskog koji je nosio časti bana Hrvata i gospodara Bosne te pod svojom vlašću imao cjelokupni prostor stare Hrvatske.
Uspon obitelji Zrinski
250px|thumb|right|Ruševine [[Utvrda Zrin|utvrde Zrin]] 250px|thumb|right|Stari grb Zrinskih, iskovan na srebrnom taliru [[Nikola III. Zrinski|Nikole III. u Gvozdanskom početkom 16. stoljeća]] 250px|thumb|right|Novi grb obitelji kojeg je dobio [[Nikola Šubić Zrinski|Nikola IV. (Sigetski) od kralja Ferdinanda 1554. godine]] thumb|right|250px|Simon Hollósy (1896.): Zrinski u napadu. Po dolasku u Slavoniju i novo sjedište Zrin, obitelj je postupno širila posjede između gornje Kupe i Une. Tako su u drugoj polovici 15. stoljeća posjedovali vlastelinstva Pedalj, Gvozdansko, Pastuški grad, Završki grad, Stupnički grad, Semidraž, Jamnički grad, Dobriljin i Podmilanski grad.
Sve do kraja 15. stoljeća obitelj se nije previše isticala u javnom životu Hrvatske. Održavala je veze s ostalim članovima roda Bribirskih, pa je tako Petar I. (1400.-1440) baštinio posjede Jakova Bribirskog.
Zrinski su od 16. stoljeća, uz Frankopane, bili najmoćnija hrvatska velikaška obitelj. Uspon obitelji započeo je s Nikolom III. († 1534.) koji je znatno proširio posjede na račun Vranskog priorata i baštine bana Ivana Karlovića s kojim je sklopio baštinski ugovor nakon vjenčanja s njegovom kćerkom Jelenom.
Na saboru u Cetinu 1526. godine podupirao je Ferninanda Habsburškog. Njegovi sinovi bili su Nikola IV. Šubić Zrinski († 1566.) i Ivan I. († 1541.), istaknuti protuturski ratnici koji su za odanost dinastiji nagrađeni posjedima i gradovima Kostajnica, Medvedgrad, Čakovec i Međimurje, Ozalj i Bakar. U to vrijeme sjedište obitelji postaje grad Čakovec. Preuzimanjem novih stečevina posjedi obitelji Zrinski protezali su se od Mure do Jadrana.
Nikolini sinovi Juraj IV. (1549.-1603.) i Nikola V. (1559.-1605.) bili su pristaše protestantizma, dok su se Jurjevi sinovi Nikola VI. († 1625.) i Juraj V. (1589.-1626.), hrvatski ban i sudionik Tridesetogodišnjeg rata, vratili katoličkoj vjeri.
Vrhunac moći i pad
Sinovi bana Jurja, Nikola VII. (1620.-1664.) i Petar IV. (1621.-1671.), hrvatski banovi, bili su istaknuti protuturski ratnici u 17. stoljeću. Nasilni kraj obitelji u drugoj polovici 17. stoljeća uzrokovan je sukobom s bečkim dvorom, poznatim kao urota zrinsko-frankopanska koji je izbio zbog nezadovoljstva hrvatskih i ugarskih velikaša politikom centralizacije i germanizacije.
Posljednji ban iz roda Zrinskih, Petar IV., ubijen je u Bečkom Novom Mjestu 30. travnja 1671. godine zajedno sa svojim šurjakom Franom Krstom Frankopanom. Petrova supruga Katarina i njihov sin Ivan Antun Baltazar Zrinski († 1703.) proveli su ostatak života zatočeni u tamnici u Gradecu. Njihovi posjedi su opljačkani i predani Dvoru.
Nikolin sin Adam Zrinski zadržao je svoje posjede i časti, no poginuo je 1691. u bici kod Slankamena ne ostavivši potomke nakon čega su i njegovi posjedi pripali bečkom dvoru.
Slomom obitelji Zrinski i njihovim nestankom s povijesne scene znatno se umanjila otpornost hrvatskog plemstva da se odupre centralističkim tendencijama bečkog dvora.
Grčki ogranak Zrinskih
Krajem 20. stoljeća pojavile su se vijesti o postojanju grčke loze obitelji Zrinski. Te tvrdnje do danas nisu znanstveno valorizirane, iako je Hrvatski plemićki zbor, krovna udruga hrvatskog plemstva, potvrdio autentičnost njihova podrijetla. Prema tradiciji grčke obitelji Sdrinias, u 16. stoljeću je jedan pripadnik obitelji Zrinski imenom Martin stupio u službu Mletačke Republike i bio imenovan vojnim zapovjednikom na otoku Kefalonija. Podatak o tome zabilježen je u Libro D'Oro (Zlatna knjiga) kefalonskog plemstva u kojoj se prezime navodi u oblicima Sdrin, Sdrinia, Sdrigna i Zrin.
U drugoj polovici 19. stoljeća jedan ogranak obitelji preselio se u Atenu, dok su drugi članovi ostali na Kefaloniji. Potomak jednog od članova grčke obitelji, Dionisios Sdrinias, živi danas u Grčkoj.
Bisacquino, Palermo
Bisacquino je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
San Martín Dos, Villaflores
San Martín Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 660 m.
Neltume (jezero)
Neltume (španjolski: Lago Neltume) je jezero na jugu Čilea, dio hidrografskog bazena rijeke Rijeke Valdivia.
Karakteristike
Jezero Neltume leži udaljeno 62 km sjeveroistočno od grada Panguipullija u Provinciji Valdivia (Regija Los Ríos).
Neltume je površinom od 9,5 km² malo jezero, ali je dubinom od 86 metara poprilično puno vodom.
Jezero je dio turističke destinacije Sedam jezera (Panguipulli, Riñihue, Pullinque, Pirihueico, Neltume, Pellaifa i Calafquen).
Vodom ga pune rijeke Cuacuá sa sjevera i Chanchán jugoistoka, a otječe rijekom Neltume (Llanquihue) do Jezera Panguipulli.
El Laurel, Cañadas de Obregón
El Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cañadas de Obregón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1764 m.
Roddy McDowall
Roderick Andrew Anthony Jude McDowall (17.9. 1928 – 3.10. 1998) bio je anglo/američki kazališni i filmski glumac poznat po nizu karakternih uloga od kojih je najpoznatije one u filmovima iz ciklusa Planeta majmuna.
Biografija
McDowall se rodio u londonskom kvartu Herne Hill u porodici Thomasa Andrewa McDowalla, pomorca škotskog porijekla, i Winsfriede L. née Corcoran, irske glumice. Oba roditelja su bili zaljubljenici u teatar. U istoj porodici mu se rodila sestra Virginia (1927 - 2006).
NGC 1506
NGC 1506 je galaksija u zviježđu Zlatnoj ribi.
Roddy McDowall
Biografija
McDowall je svoj filmski debi imao kao dijete u nekoliko britanskih filmova, a u SAD se preselio zbog bombardiranja Velike Britanije u prvim godinama drugog svjetskog rata. Prva važnija uloga mu je bila "Huw" u How Green Was My Valley (1941) a kasnije se etablirao kao popularni dječji glumac, zahvaljujući naslovima kao što su The White Cliffs of Dover (1944) i Lassie Come Home (1943). U potonjem je nastupio zajedno s Elizabeth Taylor sa kojom će često surađivati tokom karijere i biti najbolji prijatelj do smrti.
McDowall se kasnije nametnuo kao jedna od rijetkih dječjih zvijezda koja je uspjela nastaviti uspješnu karijeru i nakon što je odrasla. Međutim, uglavnom je dobijao karakterne uloge, ali se u njima uspio nametnuti, kao što je bio slučaj s Oktavijanom Augustom u spektaklu Cleopatra. Nešto kasnije je ipak stekao popularnost ulogom čimpanze Corneliusa u filmu Planeta majmuna iz 1968. godine, a slične uloge je ponovio u još nekoliko filmova iz ciklusa, kao i u kratkotrajnoj TV-seriji.
Godine 1974. McDowall je napunio naslovnice kada je FBI izvršio raciju u njegovom stanu i zaplijenio brojne magnetoskopske vrpce s poznatim holivudskim filmovima, optuživši ga za kršenje autorskih prava. McDowall je priznao posjedovanje ilegalnih kopija, ali je to objasnio nastojanjem da ih očuva za potomstvo, odnosno prikazuje svojim holivudskim prijateljima i kolegama. Na kraju protiv njega nisu bile podignute optužbe.
Jedna od njegovih posljednjih velikih uloga bio je TV-voditelj emisije posvećene horor-filmovima u filmu Fright Night iz 1985. godine, a u filmu Overboard je tumačio batlera.
Pred kraj života McDowall se posvetio očuvanju holivudske kulturne baštine, te je vodio kampanju da se Cleopatra izda u svojoj dužoj i originalnoj verziji od četiri sata.
Osim glumom, McDowall se bavio i fotografijom te je izdao pet knjiga, čiji su sadržaj uglavnom bili portreti njegovih holivudskih kolega i prijatelja.
McDowall je bio i poznat po tome što je svoj privatni život uporno i uspješno krio od medija. Premda se tokom života nije outovao, postojale su glasine da je bio gej, što je bila jedna od hollywoodskih javnih tajni. Nakon njegove smrti, kao njegovi ljubavnici navođeni su Marlon Brando i Montgomery Clift.
Umro je u dobi od 70 godina od raka pluća.
Aeskuletin
Aeskuletin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 178,142 Da.
El Molino, Santiago Atitlán
El Molino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Atitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1137 m.
Harshavarman I
Harshavarman I (? - 923.) bio je angkorski kralj od 910. godine do smrti. Otac mu je bio kralj Yasovarman I, a mlađi brat Ishanavarman II.
Zajedno s bratom je oca naslijedio nakon njegove smrti, a što je označilo početak nestabilnosti u Kmerskom Carstvu. Dvojica braće su bila prisiljena ratovati protiv svog ujaka Jayavarmana IV u sukobu koji je trajao sve vrijeme Harshavarmanove vladavine. Ujak je na kraju u doba Ishanavarmanove vladavine protjeran iz Angkora te je postavio novu prijestolnicu udaljenu oko 100 km.
O Harshavarmanu se ne zna gotovo ništa, osim da je dao sagradio brdo-hram Baksei Chamkrong na podnožju Phnom Bakhenga, posvećeno svojim roditeljima. Naslijedio ga je brat.
Dulce, New Mexico
Dalsi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Opština Hălchiu, Brașov
Hălchiu je opština u Rumuniji u okrugu Brašov.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
Arianna Huffington
Arianna Huffington, rođena kao Arianna Stassinopoluos (Αριάννα Στασινόπουλος, 15. jul 1950) je američka spisateljica i politička komentatorica rodom iz Grčke, najpoznatija kao osnivač uticajnog ljevičarskog bloga i informativnog portala Huffington Post. Huffington je prije toga bila poznata kao supruga republikanskog kongresnika Michaela Huffington, a 1990-ih imala zapaženu karijeru kao konzervativni kolumnist. Od početka 2000-ih njeni stavovi skreću ulijevo, da bi se 2003. kandidirala za guvernera Kalifornije. Zahvaljujući Huffington Postu, koji se smatra jednim od najuticajnijih medija u današnjim SAD i svijetu općenito, Huffington je kao vatreni pristaša Baracka Obame imala značajnu ulogu na predsjedničkim izborima 2008. godine. Nakon Obaminog dolaska na vlast je, pak, počela kritizirati njegovu politiku kao previše kompromisersku i okrenutu prema centru.
Vanjske veze
50px|none|Commons logo U Wikimedijinom spremniku nalazi se još materijala vezanih uz temu: Commons:Kategorija:
Paralovo (Gnjilane)
Paralovo je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Poreklo stanovništva po rodovima
Podaci iz 1931. godine)
Srpski rodovi:
Albanski muhadžirski rodovi: