cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Politički komesar
Politički komesari u NOVJ
Politički komesari i njihovi pomoćnici sve do 24. aprila 1944. godine nisu imali oficirske činove. Tada je Vrhovni štab NOV i POJ doneo Uredbu o zvanjima političkih komesara i njihovih pomoćnika, koji su dobili odgovarajuće rangove ravne činovima komandanata i njihovih zamenika.
Funkcija političkih komesara zadržana je u organizaciji Jugoslovenske armije i posle završetaka Drugog svetskog rata, sve do 1. juna 1953. godine, kada je ukinuta naredbom Vrhovnog komandanta JNA maršala Josipa Broza Tita.
Gornjani
Gornjani su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gornjani su naselje u okviru opštine Čučer-Sandevo, koja obuhvata severna predgrađa Skoplja.
Gornjani imaju veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine značajnu manjinu u naselju.
Prirodni uslovi
Gornjani su smešteni u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Skoplja, selo je udaljeno 15 kilometara severno.
Selo Gornjani se nalazi u istorijskoj oblasti Crnogorje, u južnoj podgorini Skopske Crne gore, na približno 620 metara nadmorske visine. Severno od naselja izdiže se planina, a južno se pruža Skopsko polje.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Gornjani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 80 stanovnika.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Gustav IV Adolf od Švedske
Gustav IV Adolf  (Stockholm, 1. novembar 1778. - Sankt Gallen, 7. februar 1837.), bio je švedski kralj od 1792. do 1809.
Gustav Adolf bio je monarh koji je provodio lošu vanjsku politiku, što je rezultiralo gubitkom istočnih dijelova Švedske i Finske. Zbog tog je skinut s trona nakon državnog udara - 1809.
Biografija
Kao sin ubijenog Gustava III - Gustav Adolf uspeo se na tron 1792. u vrijeme dok je kao regent vladao njegov ujak Karl vojvoda od Södermanlanda.
Vladavinu Gustava Adolfa obilježili su Napoleonski ratovi, pa se i on 1805. pridružio anti-napoleonskoj koaliciji Kad je Carska Rusija postala saveznik Francuske sklopivši sa njom Tilsitski mir - 1807., ruski car Aleksandar pokušao je nagovoriti Gustava da se pridruži kontinentalnoj blokadi protiv Velike Britanije.
Situacija je postala daleko ozbiljnija kad su tad ujedinjene Danska i Norveška - objavile rat Švedskoj 1807. i tako je potpuno izolirale. I pored tog Gustav je odbio postati rusko - francuski saveznik, pa je Rusija napala Švedsku 1808. Taj rat je završio 1809. švedskim porazom, i predajom Finske Rusiji.
U takvim prilikama određene skupine liberalnih vladinih funkcionera i oficira švedske zapadne armije organizirale su državni udar - 13. marta 1809. u kojem je Gustav svrgnut. Njegovoj djeci uskraćeno je pravo da ga nasljede na tronu, pa su on i njegova porodica napustili Švedsku i otišli u egzil.
Nakon dosta lutanja Gustav se konačno skrasio i naselio u Švicarskoj pod imenom pukovnik Gustafsson.
Historičari su dugo opisivali Gustava kao nesposobnog, tvrdoglavog, a ponekad i kao mentalno retardiranog čovjeka - kreatora katastrofalne vanjske politike. Novija analiza njegove vladavine, prikazuje ga u drugom svijetlu, uz sugestiju da je njegov anti-francuski stav bio uzrokovan zbog velike švedske ovisnosti u trgovini sa Velikom Britanijom.
Uz to Gustav je za svoje vladavine uspio provesti i važne ekonomsko - zemljišne reforme, donošenjem Zakona o zemljištu - 1807.
Casteldardo, Piacenza
Casteldardo je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Krška vas (Brežice, Slovenija)
Krška vas je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Krška vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Krška vas je imala 496 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
NGC 294
NGC 294 je otvoreni skup u zviježđu Tukanu.
El Fraile, Taxco de Alarcón
El Fraile je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Opština Charo, Michoacán
Charo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
El Fraile, Taxco de Alarcón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 464 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1477 m.
Opština Charo, Michoacán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 6856 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2187 m.
Scavolio, Cosenza
Scavolio je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 616 m.
Danko Grlić
Danko Grlić (Gračanica, (Bosna i Hercegovina), 18. 9. 1923 - Zagreb, 1. 3. 1984), jugoslavenski (Hrvatski) marksistički filozof, pripadnik praxisove škole mišljenja.
Biografija
Danko Grlić je rođen u malom bosanskom mjestu Gračanica, no već 1931 sa obitelji seli u Zagreb. Grlićeva obitelj s očeve strane su podunavski Njemci. Obitelj Grlić (izvorno Gerlich) je došla u naše krajeve iz današnje Njemačke tj. Schwarzwalda u doba kraljice Marije Terezije i Habsburške Monarhije. Nastanili su se u podunavlju, a prezime su promijenili u 17. stoljeću preseljenjem iz Banata u Zagreb. Danko Grlić je iznad svega cijenio slobodu, tako je zbog svog slobodoumnog izražavanja, često dolazio u sukobe sa sredinom, koji su završavali vrlo loše po njega. 1948 odležao je tri mjeseca na Golom otoku zbog Informbiroa. Zapravo radilo se o tome da ni Danko nije prihvaćao rezoluciju, ali je držao da je onaj njen dio u pravu u kojem se govori da nema dovoljno demokracije u partiji. Po povratku s Golog otoka Grlić se prihvaćao svakakvog posla, samo da preživi; prevodio je, pisao, čak i pod tuđim imenima. Tako i danas kola priča da je on napisao neke od eseja za knjigu Franje Tuđmana Rat protiv rata. Od 1950 do 1955 Grlić studira filozofiju na Filozofskomu fakultetu u Zagrebu. Od 1959 na poziv Miroslava Krleže radi u Jugoslavenskom leksikografskom zavodu. Grlić je bio jedan od utemeljitelja čuvenog filozofskog časopisa Praxis 1965 godine. U razdoblju 1966-1968 Grlić obnaša dužnost predsjednika Filozofskog društva Hrvatske. Doktorirao je 1969 na Filozofskom fakultetu u Zagrebu obranivši svoju doktorsku dizertaciju Temeljna promišljanja Friedricha Nietzschea.
Grlić je svoju profesorsku karijeru započeo 1962 predavajući estetiku na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, no to je potrajalo sve do 1968, kada mu je ponovno zbog njegova slobodoumlja zabranjeno dalje raditi, - te je ponovno ostao bez posla. Prilika da se opet zaposli došla je sa Beogradskog filozofskog fakulteta, tu je izabran za profesora i predavao je od 1971 do 1974 Kad da se ispraznila katedra za estetiku 1974 u Zagrebu na Filozofskom fakultetu na tom fakultetu ostao je sve do smrti 1984.
Grlićev najveći filozofski izazov bila je estetika, napisao je najkompletniji udžbenik za tu filozofsku disciplinu u našoj sredini koji se koristi i danas. To opsežno enciklopedijsko djelo u četiri toma izlazilo je od 1974-1979 a štampao ga je zagrebački Napriijed.
Najznačajnija djela
I Grlić je poput ostalih praxisovaca bio zastupnik tada moderne filozofske pozicije, na temelju kritičkog promišljanja marksističke filozofije prakse. Pored Marxa, na Grlića je osobito snažan utisak ostavio Friedrich Nietzsche. Grlića su inspirirala njegova razmišljanja o slobodi kao perspektivi razvoja univerzalnih mogućnosti ljudskog bića, posebno u umjetnosti kao perjanice slobode. Grlić je ispravio negativnu sliku o Nietzscheu u marksističkim krugovima, dokazujući da je mračna slika njegova djela plod nacističke propagande i da uopće nema veze sa suštinom njegovih promišljanja.
Rancho Alvídrez, Mexicali
Rancho Alvídrez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Opština Valea Lungă, Dâmbovița
Valea Lungă je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Ian Macpherson (romanopisac)
Ian Macpherson (1905 – 1944), je škotski pisac. Diplomirao je engleski jezik na aberdeenskom univerzitetu godine 1928. Poginuo je u prometnoj nesreći vozeći motocikl godine 1944.
Hazal Leyla Kaya
Leyla Hazal Kaya (Lejla Hazal Kaja), poznatija kao Hazal Kaya, je jedna od najuspješnijih turskih glumica. Hazal je rođena 1.listopada 1990. u Gaziantepu, Turska. Još kao mala se povezala sa umjetnošću iako su joj oba roditelja političari. Kao mala se nije bavila glumom već glazbom. Profesionalno zna svirati klavir i violinu. Zbog napornog vježbanja sviranja violine i klavira kao mala se često osjećala usamljeno kada bi čula kako se djeca ispred igraju dok ona naporno vježba. Ali ako što je i sama rekla u jednom intervjuju,nikad nije prestala vježbat unatoč svemu. Roditelji su joj se rastali kad joj je bilo tek 7 godina. Sa 16 godina se okrenula glumi. 2006. godine dobiva svoju prvu ulogu u filmu Tajna kamena, u kojem je tumačila Bengü.
Chamboeuf (Zlatna obala)
Šambef je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 268 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 425 metara (maksimalnoj 551 m, a minimalnoj 360 m).
Aurapten
Aurapten je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 298,376 Da.
Križe (Brežice, Slovenija)
Križe je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Križe se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Hammerstedt
Hamerštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 168 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071027.
Üsküdar
thumb|right|250px| [[Kızkulesi (Istanbul)|Kız Kulesi, nedaleko obale Üsküdara]] Üsküdar je veliki i gusto naseljeni distrikt Istanbula koji se nalazi na anadolijskoj strani Bospora, u blizini Kadıköya. U njemu živi oko pola miliona ljudi.
Üskűdar je osnovan u 7. vijeku pne. kao grad, odnosno kao grčka kolonija pod imenom Hrizopolis (Χρυσόπολις) te je predstavljao jedno od najvažnijih središta drevne Bitinije. Godine 410. pne. ga je atena|atenski vojskovođa Alkibijad zauzeo i dao utvrditi kao pomorsku bazu preko koje se nadzirala trgovina Grčke i obale Crnog mora. Kasnije je Hrizopolis počeo gubiti na važnosti zbog jačanja susjednog Carigrada, ali je dugo vremena bio glavna baza bizantske ratne mornarice. U srednjem vijeku je bio poznat pod nazivom Scutari. U 14. vijeku je pao pod otomansku vlast, otprilike stotinu godina prije Carigrada.
Sloboda tiska
thumb|250px|[[Indeks slobode medija prema nvo "reporteri bez granica"]]
Sloboda tiska je sloboda medija za objavljivanje i širenje informacija ili mišljenja, bilo putem tiska ili elektronskih medija bez ikakve kontrole vlasti ili cenzure. Sloboda tiska označava slobodno društvo i demokratsko upravljanje.
Postoji nekoliko nevladinih organizacija koje uz ocjenjivanje nekoliko kriterija određivanju stupnja slobode medija u svijetu. Poznate su primjerice organizacija reporteri bez granica ili Freedom House.
Marina di Pisa, Pisa
Marina di Pisa je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4000 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -9999 m.
Cañada del Agua, Comonfort
Cañada del Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 637 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1930 m.
Jaramas, Villa de Arriaga
Jaramas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2148 m.
Teatar u starom Rimu
Arhitektonski oblik kazališta u starom Rimu povezan je s kasnijim, poznatijim primjerima iz razdoblja od 1. do 3. stoljeća n.e. Kazalište starog Rima, u smislu vremenskog razdoblja u kojem su se u Rimu počele prikazivati scenske izvedbe, vezuje se za ranije vrijeme i seže u 4. stoljeće prije n.e., nakon prijelaza države iz monarhije u republiku. U kazalištu se tijekom ovog razdoblja općenito razlikuju žanrovi tragedije i komedije, koje karakteriziraju određeni stil arhitekture i scenske igre, a publici se prenose isključivo kao oblik zabave i kontrole. Kada je riječ o publici, Rimljani su prednost davali zabavi i performansima u odnosu na tragediju i dramu, prikazujući tako moderniji oblik kazališta, koji se i danas koristi. "Spektakl" je postao važan dio svakodnevnih očekivanja Rimljana kada je u pitanju kazalište. Neka djela Plauta, Terencija i Seneke Mlađeg, koja su sačuvana do danas, ističu različite aspekte rimskog društva i kulture u to vrijeme, uključujući napredak u rimskoj književnosti i kazalištu. Kazalište će u to doba početi predstavljati važan aspekt rimskog društva tijekom republikanskog i carskog razdoblja Rima.
Postanak teatra u Rimu
Prema predaji, Rim je osnovan 753. g. pne. kao monarhija pod etrurskom vladavinom i takav je ostao tijekom prva dva i pol stoljeća svog postojanja. Nakon protjerivanja posljednjeg rimskog kralja, Tarkvinija Oholog oko 509. g. pne., Rim je postao republika i od tada su njime upravljali magistrati koje je birao rimski narod. Smatra se da je rimsko kazalište rođeno tijekom prva dva stoljeća Rimske Republike, nakon širenja rimske vlasti na velike dijelove Apeninskog poluotoka, oko 364. g. pne.
Prema Titu Liviju, nakon pustoši koju je za sobom ostavila epidemija kuge 364. g. pne., rimski su građani počeli uključivati kazališne igre kao dodatak ceremonijama Lektisternija koje su se već izvodile, kako bi pojačali svoje napore da pacifikuju bogove. U godinama nakon uspostavljanja ove prakse, glumci su počeli prilagođavati ove plesove u performanse tijekom kojih su izvodili pokrete i izgovarali tekstove usklađene s glazbom.
Kako je doba Rimske republike napredovalo, građani su počeli uključivati profesionalno izvođenu dramu u repertoar svojih festivala (ludi, proslave državnih praznika) koje su se održavale svake godine. Najveći od tih festivala bile su Rimske igre (ludi Romani), koje su se održavale svakog septembra u čast rimskg boga Jupitera. Upravo je u sklopu Rimskih igara 240. g. pne. pisac i dramatičar Livije Andronik postao je prvi koji je izradio prijevode grčkih drama i prikazao ih na rimskoj pozornici. Nedugo potom, oko 207. pne., senat je dopustio osnutak udruženja književnika i glumaca (collegium scribarum histrionumque) sa sjedištem u Minervinom hramu na Aventinu u Rimu.
Prije 240. g. pne. rimski kontakt sa sjevernim i južiom italskim kulturama počeo je utjecati na rimski koncept zabave. U ranoj rimskoj fazi dominirali su: flijak (oblik tragičke parodije koji se pojavio u Italiji za vrijeme Rimske Republike od 500. do 250. g. pne.), atelanska igra (ili vrsta komedije koja je tobože prikazivala glupost stanovnika jugoističnog osačkog grada Atele; oblik etničkog humora nastao oko 300. g. pne.); te fesceninski stihovi (podrijetlom iz južne Etrurije). Nadalje, prikazi flijaka otkriveni na vazama sa scenama iz stare atičke komedije (npr. iz Aristofanovih grčkih komedija) navelo je znanstvenike da ustvrde kako su flijačke komediografske predstave u jednom trenutku bile predstavljene italskoj, a možda i latinskoj publici, već u 4. stoljeću prije n.e. U prilog toj teoriji govori činjenica da je latinski jezik bio bitna komponenta rimskog kazališta. Od 240. pne. do 100. pne. rimsko je kazalište ušlo u razdoblje književne drame, u kojem su klasične i postklasične grčke predstave prilagođavane rimskoj publici. Od 100. g. pne. do 476. g. n.e. rimskom zabavom dominiraju cirkuske predstave, spektakli i mimovi, mada kazališne predstave još uvijek privlače pozornost.
Scenske igre u klasično doba
Dramske izvedbe natjecale su se međusobno na igrama, što je znalo prouzrokovati veliku konkurenciju između prikazivača i njihovih sljedbenika, pa bi često u kazalištu nastao i metež u publici. Nagrade su bile palme, vijenci od zlatnog i srebrnog lima, skupocjena odjeća i novac. Osobita je vrsta scenske izvedbe bila atelana, komedija sa stalnim karakternim licima, koje su u početku kao završnu igru (exodium) na natjecanju izvodili uglavnom mladići, a kasnije su je preuzeli profesionalni glumci. Često se kao završna igra izvodio i mim, također karakterna slika iz svakodnevnog života, ali bez stalnih lica. U mimu su ljudi glumili bez kazališnih maski, koje su bile obvezne u svim ostalim vrstama scenskih prikazivanja u Rimu, a ženske uloge, koje su inače igrali muškarci, u mimu su igrale žene. Mim je već od 173. g. pne. bio glavni i najznačajniji dio Floralija, javne svetkovine koja se svake godine održavala u čast božice Flore. U vrijeme cara Augusta veliku je popularnost stekao i pantomim: radnju, koja je uglavnom bila uzeta iz mitologije, prikazivao je plesač plesom i ritmičkim pokretima, dok je kor uz pratnju frula i drugih instrumenata pjevao pjesme (cantica).
Kazališni žanrovi
Prva važna djela rimske književnosti bile su tragedije i komedije koje je napisao Livije Andronik počevši od 240. pne. Pet godina kasnije, Gnej Nevije, mlađi Andronikov suvremenik, također je počeo pisati drame, kako tragedije tako i komedije. Nijedna drama ovih prvih pisaca nije sačuvana. Početkom 2. stoljeća pne., drama se čvrsto ukorijenila u Rimu i osnovan je ceh pisaca (collegium poetarum).
Rimska tragedija
Tragediju koja je obrađivala grčku tematiku, poglavito teme iz grčke mitologije, uveo je u Rim Livije Andronik, a onu koja je obrađivala nacionalne, rimske teme i koja se zvala preteksta (fabula praetexta), uveo je Gnej Nevije. Rimska tragedija grčkoga tipa za uzor je većinom uzimala atenskog tragediografa Euripida, vjerojatno zbog njegovog dubokog retoričkog patosa, a možda i zbog njegovog racionalizma.
Nijedna rimska tragedija iz arhajskog doba nije sačuvana, iako je u svoje vrijeme bila vrlo cijenjena; povjesničari znaju za trojicu ranih tragičara: Enija, Pakuvija i Lucija Akcija. Jedan od važnih aspekata tragedije, koji se razlikovao od ostalih žanrova, bila je uvođenje kora u radnju na sceni tijekom izvođenja mnogih tragedija.
Međutim, iz vremena carstva sačuvana su djela dvojice tragičara: jedan je nepoznati autor, dok je drugi stoički filozof Seneka Mlađi. Sačuvano je devet Senekinih tragedija, a sve su to fabulae crepidatae, tj. rimske tragedije koje obrađuju grčku tematiku. Seneka se pojavljuje kao lik u tragediji Oktavija, jedinom sačuvanom primjeru pretekste (fabula praetexta), tj. tragedije s rimskom tematikom, koju je prvi stvorio Gnej Nevije; kao rezultat toga, Seneki je pogrešno pripisano i autorstvo ove tragedije. Međutim, iako su povjesničari od tada potvrdili da ovu dramu nije napisao Seneka, pravi autor ostaje nepoznat.
Senekine trageije pisane su deklamatorskim stilom, odnosno stilom koji je izrazito naglašavao retoričku strukturu. Taj su stil karakterizirali paradoks, diskontinuitet izričaja, antiteza i usvajanje deklamacijskih struktura i tehnika koje su uključivale aspekte kompresije, razrade, epigramatičnosti i naravno hiperbole, jer se činilo da većina njegovih drama naglašava takva pretjerivanja kako bi iznesena gledišta učinila uvjerljivijim. Seneka je pisao tragedije koje su se bavile ljudskom dušom i mentalnim stanjima čovjeka, pa je upotreba retoričkih sredstava trebalo da oblikuje tragični lik i otkrije nešto o stanju njegova uma. Jedan od najistaknutijih načina na koji je Seneka razvio tragediju bila je upotreba "govora u stranu", uobičajene dramske tehnike u helenističkoj drami, koja je u to vrijeme bila strana svijetu atičke tragedije. Seneka je istraživao unutrašnjost psihologije uma kroz "samopredstavljajuće solilokvije ili monologe", koji su se usredotočivali na nečije unutarnje misli, središnje uzroke njihovih emocionalnih sukoba, samozavaravanje, kao i na druge vrste psiholoških previranja koja su služila za dramatiziranje osjećaja na način koji je postao središnji za rimsku tragediju, i u tome se razlikovao od ranijih grčkih oblika tragedije. Zabilježeno je da oni koji su svjedočili Senekinoj uporabi retorike - učenici, čitatelji i publika - naučili Senekinu verbalnu strategiju, psihičku pokretljivost i javno igranje uloga, što je utjecalo na promjenu mentalnog stanja mnogih pojedinaca.
Rimska komedija
U rimskom komičkom stvaralaštvu razlikuje se nekoliko dramskih vrsta. Komedija s grčkom tematikom nazvana je palijata (fabula palliata), prema grčkom ogrtaču (pallium), dok se komedija s rimskom tematikom zvala togata (fabula togata), nazvana prema togi, a ponekada i tabernarija (fabula tabernaria), tj. "komedija o daščarama", jer je prikazivala ljude iz nižih staleža. Pred kraj Augustove vlade razvijao se i jedan oblik togate nazvan trabeata, tj. "viteška komedija", nazvana tako prema svečanoj odjeći rimskih vitezova, koja je nastojala uzdići komediju na višu društvenu razinu.
Sve sačuvane rimske komedije mogu se svrstati u kategoriju palijate (fabula palliata), tj. komedije temeljene na grčkim uzorima, a napisala su ih dva komediografa: Tit Makcije Plaut i Publije Terencije Afer. Nije sačuvana nijedna togata (fabula togata), tj. rimska komedija s rimskom tematikom, no nekoliko deseta stihova i nekoliko stotina stihova sačuvano je od njezinih glavnih pjesnika Titinija, Lucija Afranija i Tita Kvinkcija Ate.
Prilagođavajući grčke drame koje će se izvoditi za rimsku publiku, rimski komediografi unijeli su nekoliko promjena u dramskoj strukturi. Najočitije je uklanjanje prethodno istaknute uloge kora kao sredstva za razdvajanje radnje u različite epizode. Uz to, glazbena pratnja dodana je kao simultani dodatak dijalogu. Radnja svih scena obično se odvijala na ulicama izvan stana glavnih likova, a komplikacije radnje često su bile posljedica onoga što je neki manje važan lik u komediji doznao prisluškivanjem. I rimska palijata razlikuje govoreni, dijaloški dio (diverbium) i pjevani ili recitirani dio (canticum); u Plautovim djelima, osobito u komadima iz kasnijeg razdoblja njegova stvaralaštva, cantica zauzimaju mnogo više prostora i povremeno postaju solo-scene, prave arije, dok je Terencije u tome više konzervativan i primjenjuje mnogo manje metričke raznolikosti.
Los Potreritos, Cuernavaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
Teatar u starom Rimu
Rimska komedija
Plaut je djelovao između 205. i 184. pne. i dvadeset njegovih komedija sačuvano je do danas, od kojih su najpoznatiji njegovi farsični komadi. Divili su mu se zbog duhovitosti njegovog dijaloga i zbog njegove raznolike upotrebe pjesničkih metara. Kao rezultat sve veće popularnosti Plautovih predstava, kao i ovog novog oblika pisane komedije, scenske predstave postale su istaknutija komponenta na rimskim festivalima toga doba i uspješno su zauzele svoje mjesto na događajima koji su prije sadržavali samo utrke, atletska natjecanja i gladijatorske borbe.
Sačuvano je svih šest komedija koje je Terencije napisao između 166. i 160. pne. Složenost njegovih zapleta, u kojima je rutinski kombinirao nekoliko grčkih izvornika u jednu produkciju (tzv. contaminatio), izazvala je žestoke kritike, uključujući tvrdnje da je time uništavao izvorne grčke drame, kao i glasine da je u sastavljanju svojih komada dobijao pomoć od ljudi iz visokih društvenih slojeva. Zapravo, ove su glasine potaknule Terencija da u nekolikosvojih komada iskoristi prolog kao priliku da se obrati publici i od nje zatraži da objektivno pristupi njegov materijal i da je ne pokoleba ono što su možda čuli o njegovoj komediografskoj tehnici. To je bila izrazita razlika u odnosu na napisane prologe drugih poznatih dramatičara tog razdoblja, koji su svoje prologe rutinski koristili da uvedu radnju komada koji će se prikazati.
Tipski likovi
Palijata, koja je cvjetala u drugoj polovini trećeg i u prvoj polovini drugog stoljeća pne., jest komedija pisana po uzoru na neki grčki komad, većinom iz korpusa nove atičke komedije, koja je svoj vrhunac imala 4. i u 3. stoljeću pne., a bavi se svakodnevnim obiteljskim situacijama, najčešće s nekom ljubavnom intrigom kao dijelom zapleta, bilo da se radi o mladiću koji mora osvojiti djevojku u koju se zaljubio, bilo da se radi o svađi, rastanku i pomirenju između dvoje ljudi koji su već bili zajedno. Na tim temeljima stvara se kakva zamršena situacija, koja obvezno dovodi do sretnog završetka i u kojoj se pojavljuju tipski likovi, kao što su lakoumni i zaljubljeni mladići (sinovi), namćorasti i škrti starci (očevi), lukavi robovi, proždrljivi i laskavi paraziti, brbljivi i kradljivi kuvari, lakomi svodnici, hvalisavi vojnici, dominantne i goropadne supruge, elegantne i lukave hetere, obljubljene djevojke koje su na prevaru dopale ropstva. Odnosno, Apulejevim riječima, tu su: "lažljivi svodnik, mladić što gori od ljubavi, prevejani rob, prevarna družbenica, dominantna supruga, popustljiva majka, stric što grdi, drug što pomaže i vojnik što boj bije, ali i proždrljivi paraziti i nježni roditelji i bestidne hetere".
Neki su od primjera tipskih likova u rimskoj palijati:
Standardni likovi javljaju se i u atelani, također fiksirani i maskama koje su glumci nosili. Tih je likova bilo četiri ili pet: Maccus ― smiješni glupan (μακκοᾶν "blesaviti"); Bucco ― brbljivac i hvalisavac, koji je nosio masku s napuhanim obrazima (buccae); Pappus ― škrti starac, čije je ime u vezi s grčkim πάππος (= djed); Dossenus ― najverojatnije lukavac koji je tjerao šegu na račun ostalih likova, i to možda grbavko, ako mu je ime u vezi s latinskom riječi dorsum (= leđa), ali možda predstavlja i osački oblik za latinsku riječ dautiae (= gozba), pa bi taj lik bio istovjetan s maskom Manducus, koja predstavlja žderonju (prema manduco = žvakati).
Scena i prostor
Počevši od prve kazališne izvedbe u Rimu 240. pne. predstave su se često izvodile tijekom javnih festivala. Budući da su ove predstave bile manje popularne od nekoliko drugih vrsta događaja (gladijatorske borbe, događaji u cirku itd.) koji su se održavali u istom prostoru, kazališne predstave izvodile su se na privremenim drvenim konstrukcijama, koje su danima morale biti sastavljane i rastavljane, kad god bi se trebali održati drugi spektakli. Postupni proces stvaranja stalnog prostora za kazališne izvedbe bio je posljedica odlučnog prigovora visokih dužnosnika: članovi senata smatrali su da građani provode previše vremena na kazališnim priredbama i da bi odobravanje takvog ponašanja dovelo do korupcije rimske javnosti. Kao rezultat toga, trajna kamena građevina za kazališne predstave nije bila izgrađena sve do 55. pne. Ponekad su projekti izgradnje kazališnih konstrukcija mogli trajati generacijama prije dovršenja, a financirani su kombinacijom privatnih dobročinitelja, javnih sredstava i prihoda od summae honorariae, tj. plaćanja za službene pozicije koja su vršili magistrati. Da bi se demonstriralo dobročinstvo pojedinaca, postavljani su njihovi kipovi ili natpisi s njihovim imenima, ponekad sa spomenom uloženog novčanog iznosa, koje su svi mogli vidjeti ispred tribunalia, u prosceniju na prednjoj sceni, dijelovima zgrade koji su bili dostupni pogledu javnosti. Izgradnja kazališne zgrade zahtijevala je i veliki napor i značajnu količinu vremena te je često trajala nekoliko generacija.
Rimska kazališta, posebno ona izgrađena u zapadnom dijelu Carstva, uglavnom su oblikovana po uzoru na grčka. Često su bila postavljena u polukrugu oko orkestre, ali i scena i scenska zgrada bili su spojeni zajedno s gledalištem i uzdignuti na istu visinu, čime je stvoren ograđeni prostor vrlo sličan modernom kazalištu po strukturi i po izgledu. To su potpomogli i "odeoni" (odea), tj. manja kazališta s krovovima ili veća kazališta sa zastorima (vela), što je publici omogućilo da ima malo hlada.
Za vrijeme privremenih struktura kazališne su predstave imale vrlo minimalističku atmosferu. To je uključivalo prostor u kome su gledatelji mogli stajti sjediti kako bi gledali predstavu, poznat kao cavea, te pozornicu, ili "scenu" (scaena). Postavka za svaku predstavu prikazana je pomoću razrađene pozadine (tzv. prednja scena ili scaenae frons), a glumci su nastupali na sceni, u prostoru za igranje ispred prednje scene, nazvanom proscaenium. Te su privremene strukture postavljane na različitim mjesta, uključujući hramove i arene, a ponekad su se predstave održavale i na središnjem trgu u Rimu (forum Romanum). thumb|300px|Pompejevo kazalište (rekonstrukcija) Društvene podjele bile su u kazalištu očite po tome kako je gledalište bilo podijeljeno, obično širokim hodnicima (praecinctiones), na jednu od tri zone: prednja zona (ima), srednja (media) i stražnja (summa cavea). Te su zone služile za odvajanje određenih skupina stanovništva. Od ova tri odjela, "stražnja" zona ili "galerija" bila je tamo gdje su sjedili muškarci bez toge, tj. pullati (siromašni), žene, a ponekad i robovi. Raspored sjedenja u kazalištu odslikava rodne razlike u rimskom društvu, jer su žene sjedile među robovima. Sur primjećuje da je ova segregacija publike u kazalištu, gdje su žene morale sjediti straga, primijenjena tek u doba cara Augusta.
Kazališta su održavana sredstvima pojedinih dobročinitelja i na njih se gledalo kao na poželjni cilj dobočinstva, uglavnom iz potrebe održavanja građanskog reda i kao posljedice želje građana za kazališnim predstavama. Kazališta su građena gotovo uvijek potporom ljudi koji su držali najviše položaje u Rimskoj Republici. Da bi se održala podjela vlasti, oni visokog ranga često su sjedili blizu scene ili svakako tamo gdje ih je šira publika mogla vidjeti (tribunalia). Pojedinci koji su činili dobrobiti za izgradnju kazališta to bi često činili iz propagandnih razloga. Bez obzira na to je li se radilo o dobročinitelju iz carske obitelji ili kakvom bogatom pojedincu, visoki troškovi izgradnje kazališta obično su zahtijevali više od donacije jedne osobe.
Prvo stalno kazalište dao je od kamena izgraditi Pompej Veliki 55. g. pne. od plijena zadobijenog u ratu s Mitridatom. To je kazalište podignuto na Martovom polju, pokraj kurije i moglo je primiti oko 10,000 gledatelja. Glavna svrha ove građevine zapravo nije bila izvođenje drame, već da se sadašnjim i budućim vladarima omogući mjesto na kojem mogu okupiti javnost i demonstrirati svoju pompu i autoritet nad masama. Uz sjedeća mjesta za publiku, ova grandiozna građevina imala je pozornicu široku 300 metara i mogla se pohvaliti trospratnom "prednjom scenom" (scaenae frons), obrubljenom mnogobrojnim kipovima. Pompejevo kazalište ostalo je u uporabi sve do početka 6. stoljeća n.e., ali je u srednjem vijeku rastavljeno zbog kamena. Danas gotovo ništa od ove goleme građevine nije vidljivo iznad zemlje. Kasnije su u blizini Pompejevog podignuta još dva kazališta: jedno je 13. g. pne. dao izgraditi Lucije Kornelije Balbo, a drugo je dao izgraditi car August i nazvao ga Marcelovim kazalištem po svom posinku.
Glumci
Prema izvješću Tita Livija, za vrijeme konzula Gaja Sulpicija Petika i Gaja Licinija Stolona (364. pne.) izbila je u Rimu neka strašna zarazna bolest te su tom prilikom, pored drugih događaja priređenih radi umirivanja gnjeva bogova, prvi put organizirane "scenske igre" (ludi scaenici) ― "novina u ratničkom narodu koji je dotad uživao samo u igrama u cirku". Za tu priliku Rimljani su doveli glumce (ludiones) iz Etrurije, koji su na sceni izveli neku vrstu pantomimičkog plesa uz pratnju frule, ali bez ikakve pesme i bez mimike. pa stoga te prve scenske igre i nisu imale pravi dramski karakter. No, ova tradicija korištenja inozemnih glumaca nastaviće se i u kasnijem razdoblju rimskih dramskih predstava. Već od prvih predstava, glumcima su uskraćivana ona politička i građanska prava koja uživali obični rimski građani zbog niskog socijalnog statusa glumaca. Uz to, glumci su bili izuzeti od vojne službe, što je dodatno umanjivalo njihova prava u rimskom društvu, jer je bilo nemoguće da pojedinac igradi političku karijeru, a da nema neki oblik vojnog iskustva. Iako glumci nisu posjedovali mnoga prava, robovi su imali priliku izboriti svoju slobodu ako su se uspjeli dokazati kao uspješni glumci. Deklamiranje, gestikuliranje, pjevanje i ples na otvorenom zahtijevali su od rimskih glumava izdržljivost i okretnost.
Širenje dramaskih izvedbi po cijelom Rimu pratilo je osnivanje glumačkih trupa, za koje se vjeruje da su na kraju počele putovati po cijeloj Italiji. Te glumačke trupe obično su bile sastavljene od četiri do šest školovanih glumaca. Obično bi dvoje do troje glumaca u trupi imalo govorničke uloge u izvedbi, dok bi ostali glumci u trupi bili prisutni na pozornici kao pratitelji glumaca koji govore. Uglavnom, glumci su se specijalizirali za jedan žanr drame i nisu se pojavljivali u drugim dramskim žanrovima. drame.
Najpoznatiji glumac koji je razvio uspješnu karijeru u doba pozne Rimske Republike bio je Kvint Roscije Gal (125-62. pne.). Prvenstveno je bio poznat po izvedbama u žanru komedije, a zbog svojih nastupa stekao je veliku popularnost među višim slojevima rimskog društva. Zahvaljujući tim vezama, zbližio se s Lucijem Licinijem Krasom, velikim govornikom i članom Senata, kao i sa Kornelijem Sulom. Osim što je razvio usjpešnu glumačku karijeru, Gal će svoje glumačke sposobnosti upotrijebitii za podučavanje glumaca amatera glumačkom zanatu.Tako se istakao i znatnim bogatstvom koje je kao glumac zaradio i podučavanjem glume u polju koje nije bilo visoko cijenjeno. Naposljetku je odlučio ostatak svoje glumačke karijere provesti tako što je glumio bez naknade, jer je svoje predstave želio ponuditi kao uslugu rimskom narodu.
Donedavno se vjerovalo da, iako postoji mogućnost da su žene u rimskim kazališnim predstavama imale negovorničke uloge, povijesni dokazi ukazuju na to da su muški glumci igrali sve govorne uloge. Kasnija istraživanja pokazala su da je, iako vjerojatno rijetko, bilo i žena koje su se na pozornici pojavljivale i u govorničkim ulogama. Basila i Fabija Areta bile su, primjerice, dvije žene poznate po tome što su glumile lik Haritije u popularnom pučkom mimu. U kazališnim predstavama sigurno je bilo uspješnih scenskih izvođačica u plesu i pjevanju, od kojih su mnoge očito uživale veliku slavu, a postojala je i udruga koja je okupljala scenskih izvođačica koja je okupljala samo žene i zvala se Sociae mimae. No, pojavljivanja žena u govorničkim ulogama gotovo je sigurno bilo ograničeno na mim i pantomim.
Javnost nije imala visoko mišljenje o glumcima i stavljala ih u isti socijalni red kao i kriminalce i prostitutke, a bavljenje ovom profesijom smatralo se nelegitimnim i odbojnim. Mnogi su rimski glumci bili robovi i nije bilo neobično da je izvođača njegov gospodar tukao kao kaznu zbog nezadovoljavajuće izvedbe. Ovi postupci i mišljenja uvelike se razlikuju od onih vezanih za starogrčko kazalište, kada su glumci smatrani cijenjenim profesionalcima i kada su u Ateni dobijali građanska prava.
NGC 295
NGC 295 je galaksija u zviježđu Ribe.
Kleofont (političar)
Kleofont (grčki:, Kleophōn; ?-404. pne.) bio je drevni atenski političar i demagog koji je stekao veliki uticaj u završnoj fazi peloponeskog rata. Kleofont je pripadao radikalnoj demokratskoj struji atenskih političara, koja se zalagala za nastavak rata sa Spartom do konačne pobjede. Zbog toga je njegov poticaj odbijen spartanski mirovni prijedlog nakon atenske pobjede u bitci kod Kizika 410. pne. Kleofont je 406. pne. odbacio još jedan spartanski mirovni prijedlog, ovaj put nakon atenske pobjede kod Arginuskih otoka. Kleofont se za nastavak rata zalagao čak i kada je atenska flota odlučno pobijeđena nakon bitke kod Egospotama 405. pne. Kada su Atenu opsjele snage spartanske snage pod Lisandrom javno mnijenje se okrenulo protiv demokrata, a što je pro-spartanskim oligarsima omogućilo da Kleofonta uhapse pod optužbom za dezerterstvo, a potom pogube.
Kleofont je bio predmetom satire u Aristofanovoj komediji Žabe.
Iuka, Illinois
Ajuka je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 489, što je 109 (-18,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chiquinivalvo, Zinacantán
Chiquinivalvo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 825 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1510 m.
Sassani, Palermo
Sassani je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Darlington, South Carolina
Darlington je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.289, što je 431 (-6,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Receptor žučne kiseline
Receptor žučne kiseline je G-protein spregnuti receptor koji vezuje žučne kiseline. Jedan od efekata ovog receptora je aktivacija enzima dejodinaza, koji konvertuje prohormon tiroksin (T4) u aktivni hormon trijodotironin (T3). T3 zatim aktivira receptor tiroidnog hormona koji uvećava metaboličku stopu.
Spoljašnje veze
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Lavezzole Basso, Asti
Lavezzole Basso je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Ginovci
Ginovci su naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Ginovci su u okviru opštine Rankovce.
Prirodni uslovi
Ginovci su smešteni u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 35 kilometara istočno.
Selo Ginovci se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno u dolini Krive reke (tzv. Slaviško polje), na približno 490 metara nadmorske visine.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Ginovci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 315 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (97%), a prisutni su i Romi i Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Hardisleben
Hardisleben je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Zemerda. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 604 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16068024.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zemerda Hardisleben se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zemerda. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 180 metara. Površina opštine iznosi 9,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 604 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
400-e pne.
thumb|Alkibijad
Golema Crcorija
Golema Crcorija je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje severoistočnom delu države. Golema Crcorija je u okviru opštine Kriva Palanka.
Prirodni uslovi
Selo Golema Crcorija se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno na južnim padinama planine Čupina, na oko 1.100 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
NGC 296
NGC 296 je galaksija u zviježđu Ribe.
Golema Crcorija
Stanovništvo
Golema Crcorija je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 85 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Santa Rosa, Tepetitla de Lardizábal
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Tepetitla de Lardizábal.
Klodije Ezop
Klodije Ezop bio je najslavniji tragički glumac antičkog Rima. Živeo je u vreme Cicerona, tj. u 1. veku pre nove ere, ali datumi njegovog rođenja i smrti nisu poznati. Izgleda da njegovo ime pokazuje da je bio oslobođenik nekog člana klodijskog gensa.
Santa Rosa, Tepetitla de Lardizábal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2231 m.
Peenestrom
Peenestrom (njemački, poljski: Piana) ili Peene je zapadni rukavac rijeke Odre na sjeveroistoku Njemačke dug dvadesetak km koji kod grada Peenemünde uvire u Baltičko more.
Klodije Ezop
Ciceron je održavao prijateljske odnose i sa Ezopom i sa Roscijem, podjednako uglednim komičkim glumcem, i nije prezao od toga da koristi njihova uputstva u govorničkoj dikciji i mimici. Prema Plutarhu, Ezop se jednom prilikom, glumeći na pozornici Atreja koji je razmišlja o tome kako da se osveti Tijestu, toliko zaboravio u žaru akcije da je palicom udario i ubio jednog slugu koji je prelazio binu.
Peenestrom
Hidrologija
Peenestrom je prirodni kanal kojim vode Szczecinskog zaljeva otječu prema sjeverozapadu u Baltičko more.
U geografskom smislu Peene je tjesnac jer razdvaja Otok Usedom od kopna. Peenestrom je ime dobio po rijeci Peene, koja uvire u Peenestrom odmah na početku kod sela Anklam.
Klodije Ezop
Glumačko umeće
Navodno nikada nije navukao masku za neki lik kojeg je trebalo da glumi, a da prethodno nije neko vreme tu masku pažljivo gledao iz daljine, kako bi u izvođenju na sceni mogao da svoj glas i scensku akciju u potpunosti prilagodi sa izgledom koji će imati. Možda ova anegdota može potvrditi mišljenje da su maske u scenska izvođenja u Rimu bile uvedene tek nedavno i da se nisu uvek koristile čak ni za glavne likove; prema Ciceronu, Ezop se isticao "vatrenošću izraza lica i pokreta", što naravno ne bi bilo vidljivo da je glumio isključivo s maskom licu.
Peenestrom
Hidrologija
Peene je sve do 18. vijeka bio jedini rukavac, od tri (ostala dva su Dziwna i Świna) kojim su tadašnji jedrenjaci plovili do Szczecina.
Duž Peenestroma danas ima nekoliko marina u; Freest, Kröslinu, Peenemündeu i Wolgastu, pa je popularna destinacija jahtaša.
Klodije Ezop
Glumačko umeće
Iz jednog Ciceronovog odlomka i iz anegdota zabeleženih o Ezopu, moglo bi se zaključiti je njegovu glumu karakterisao uglavnom snažan naglasak i žestina. U celini, Ciceron ga naziva "vrhunskim umetnikom" (summus artifex) i kaže da je bio sposoban da igra glavnu ulogu ne manje u stvarnom životu nego na sceni. Čini se da nikada nije nastupao u komediji. Valerije Maksim naziva Ezopa i Roscija "najveštijim ljudima u zabavnoj umetnosti" (ludicrae artis peritissimos viros), ali to može označavati i pozorišnu umetnost uopšte, uključujući i tragediju i komediju. Fronton ga naziva "tragičkim Ezopom" (tragicus Aesopus). Međutim, iz jedne Ciceronove primedbe, moglo bi se zaključiti da je lik Ajaksa za njega bio previše tragičan.
Peenestrom
Hidrologija
Krajem 2009. Peenestrom je jaružanjem produbljen na 7,50 metara, tako da njime mogu ploviti i brodovi dubljeg gaza.
Klodije Ezop
Glumačko umeće
Poput Roscija, Ezop je održavao bliske odnose s velikim govornikom Ciceronom, koji ga naziva "mojim Ezopom" (noster Aesopus), i "mojim prijateljem" (noster familiaris) i čini se da su jedan od drugoga učili kako bi se usavršili svako u svom umeću. Tokom izgnanstva, Ciceron je dobio mnoge vredne znake Ezopovog prijateljstva. Jednom prilikom, kada je trebalo da glumi Telamona, prognanog iz svoje zemlje, u jednoj od tragedija Lucija Akcija, svojim je manirom i veštim naglaskom i povremenom promenom neke reči, očito naveo publiku da ceo slučaj primeni na Ciceronono progonstvo i tako govorniku učinio veću uslugu nego što je bilo koja direktna odbrana to mogla učiniti. Ceo teatar je aplaudirao. Drugom prilikom, umesto "Brut koji je osnažio slobodu građana" (Brutus qui libertatem civium stabiliverat), izgovorio je "Tulije", a publika je reagovala s oduševljenjem i povicima tražila od glumca da taj deo ponovi "hiljadu puta".
Smrt i ostavština
Vreme Ezopove smrti ili njegova starost u trenutku smrti ne mogu se sa sigurnošću utvrditi; ali na posveti Pompejevog pozorišta 55. g. pne. izgleda da je već bio star, jer se čini da se već ranije povukao sa scene, a izvori ne govore da je bio krhkog zdravlja; ipak, iz tog se odlomka može zaključiti da je razlog njegovog povlačenja bila starost ili loše zdravlje. Tom prilikom, međutim, u čast festivala, ponovo se pojavio na sceni; ali baš kad je dolazio do jednog od najistaknutijih delova drame, početka zakletve, glas ga je izdao i nije mogao da završi svoj govor. Očigledno nije bio u mogućnosti da nastavi i publika je pokazala razumevanje za njega, što, kako Ciceron u tom odlomku navodu, rimska publika nikada ne bi učinila za obične izvođače.
Ezop, iako nije bio štedljiv, stekao je veliko bogatstvo zahvaljujući svom glumačkom umeću, isto kao i Roscije. Ostavio je oko 200.000 sestercija svom sinu Klodiju, koji se pokazao glupim rasipnikom. Navodi se, na primer, da je uzeo dragoceni biser iz minđuše Cecilije Metele, rastvorio ga u sirćetu i popio,  što je bio omiljeni štos ekstravagantne monomanije u Rimu. Veza Ciceronovog zeta Publija Kornelija Dolabele sa istom damom nesumnjivo je povećala nelagodu koju je Ciceron osećao zbog raspusnog postupka sina svog starog prijatelja.
Ojo de Agua, Tehuipango
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 707 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2452 m.
La Providencia, Santiago Tilantongo
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tilantongo.
Petar Krelja
Petar Krelja (Štip, Makedonija, 24. lipnja 1940.) hrvatski je dokumentarist, filmski kritičar, filmski urednik na Prvom programu Hrvatskog radija (prije Radio Zagreba).
La Providencia, Santiago Tilantongo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2277 m.
Petar Krelja
Diplomirao je komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Bavi se filmom od kraja 1960-ih. Snimio je oko 240 filmova, najviše dokumentarnih. Najviše je radio emotivno angažirane dokumentarne filmove o društvenim autsajderima, osobito djeci i mladima (npr. "Povratak", 1975.; "Prihvatna stanica", 1977.) te o neobičnim društveno - psihološkim fenomenima (npr. "Ponude pod broj", 1969.; "Coprnice", 1971.) te izravnim društveno-kritičkim naslovima ("Recital", 1972.; "Splendid Isolation", 1973.).
Sabinilla, La Manzanilla de la Paz
Sabinilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini La Manzanilla de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1861 m.
Petar Krelja
Najpoznatiji mu je igrani film "Vlakom prema jugu" (1981.), komedija iz života stanara Novog Zagreba, oslonjena na tradiciju Kreše Golika, o kojem je napisao monografiju "Golik" (1997.).
U mirovini snima dokumentarne filmove i piše knjige o filmu.
Parada del Conejo, Xochimilco
Parada del Conejo je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.