cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glasin
Glasin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 877 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058030.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Glasin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 75 metara. Površina opštine iznosi 39,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 877 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 22 stanovnika/km².
1840
Godina 1840 (MDCCCXL) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|150px|left|[[Mihailo Obrenović III]]
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|100px|[[Penny Black]]
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|230px|[[RMS Britannia]]
mini|200px|[[Istočna kriza (1840)|Istočna kriza: rat protiv Muhamed Alijevog Egipta]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|150px|† [[Smail-aga Čengić]]
Rođenja
mini|100px|[[Émile Zola]] mini|100px|[[Petar Iljič Čajkovski]] mini|100px|[[Claude Monet]]
Smrti
mini|100px|[[Niccolò Paganini]]
Groblje sv. Ive
'''Groblje sv. Ive u Livnu''' je arheološki lokalitet u Livnu, Bosna i Hercegovina. Na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj 6. do 10. jula 2008. godine, groblje proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović (predsjedavajuća), Ljiljana Ševo i Tina Wik. Nacionalni spomenik čini historijsko područje sa ostacima kasnoantičke crkve i grobnica na svod, dijela srednjovjekovnog franjevačkog samostana posvećenog sv. Ivanu, srednjovjekovnih i kasnijih grobnica i arheološki materijal pohranjen u Franjevačkom muzeju - galeriji Gorica u Livnu.
Dinastija Liang
Dinastija Liang, također poznata i pod nazivom Južna dinastija Liang (南梁) je bila dinastija careva koji su vladali južnom Kinom u 6. vijeku, odnosno treća od Južnih dinastija. Osnovao ju je general Xiao Yan kada je 502. godine zbacio cara Hea, posljednjeg vladara prethodne dinastije Južni Qi. Njegova izuzetno duga vladavina je ostala upamćena kao vrijeme prosperiteta i mira, ali je pred njen kraj država pogođena političkom nestabilnošću, te je godine 555. - samo nekoliko godina nakon njegove smrti - njegov nasljednik car Jing prisiljen na abdikaciju od generala Chen Baxiana koji je osnovao novu dinastiju Chen. Iste je godine Wuov unuk Xuan sebe proglasio carem, što dio historičara smatra početkom nove, tzv. Zapadne dinastije Liang, a dio nastavkom dinastije Liang. Njeni vladari, za razliku od prethodne dinastije, nisu imala suverenu vlast, odnosno bili su u vazalnom odnosu prema sjevernim dinastijama Zapadni Wei, Sjeverni Zhou i na kraju dinastiji Sui čiji ju je vladar car Wen službeno ukinuo 587.
Groblje sv. Ive
Lokacija
Lokalitet Groblje sv. Ive nalazi se pored bolnice u ravnici, uz desnu obalu rijeke Bistrice, u centru  Livna.
Historija
Lokalitet je, od antičkog, preko kasnoantičkog doba, do početka XX stoljeća, bio funeralno-sakralnog  karaktera. On je to ostao sve do danas, samo što mu je promijenjen izgled pretvaranjem u arheološki park. Na lokalitetu su uočene mnoge pregradnje, tako da su stariji ostaci stradali i ponekad ih je teško determinirati. Također je kasnije groblje prekrilo skoro cijeli teren. Bujice rijeke Bistrice, prije regulacije obala, su raznijele ruševine na sjevernom i istočnom dijelu lokaliteta.
Arheologija
Godine 1974. godine, pri gradnji bolnice, fra Bono M. Vrdoljak je otvorio dvije male sonde kod jugoistočnog i sjeverozapadnog ugla kapelice. Tokom 1991. godine izvršena su djelimična iskopavanja pod rukovodstvom Tihomira Glavaša, višeg kustosa u Zemaljskom muzeju u Sarajevu i fra Bone Vrdoljaka iz Samostana Gorica u Livnu, uz saradnju i nadzor stručnjaka iz Republičkog zavoda za zaštitu kulturne i prorodne baštine iz Sarajeva. Završni radovi na iskopavanju obavljeni su 1994 -1995. godine. Konzervatorski radovi vršeni su 1995 -1996. godinepod nadzorom Mate Zekana, arheologa iz Muzeja hrvatskih arheoloških starina, Split, a uz djelimičnu finasijsku podršku Ministarstva kulture Republike Hrvatske, kroz angažiranje Konzervatorskog odjela Državne uprave za kulturnu i prirodnu baštinu u Splitu, tj. stručne pomoći konzervatora Ive Vojnovića. Pokretni arheološki materijal se nalazi u Muzeju-galeriji Gorica u Livnu. Rezultati arheoloških iskopavanja nisu objavljeni, te je nemoguće dati potpune opise i determinaciju svih istraženih građevinskih, konzerviranih i djelimično rekonstruiranih dijelova zgrada.
Opis
Najstariji nađeni ostaci pripadaju dijelovima zgrada iz antičkog doba. Nalaze se uz obalu rijeke Bistrice. Uz zapadni zid antičke zgrade vežu se krajnji ostaci kasnoantičke bazilike. Zapadno od ostataka bazilike su i dvije kasnoantičke grobnice na svod, koje su bile preslojene ostacima samostanske zgrade iz srednjeg vijeka.
Nuevo Chapultepec (razvrstavanje)
Nuevo Chapultepec ima više značenja:
Aquiles Serdán (razvrstavanje)
Aquiles Serdán ima više značenja:
Tizoc (film)
Tizoc je meksički igrani film snimljen 1957. godine u režiji Ismaela Rodrígueza, poznat kao jedan od prvih meksičkih filmova u boji, ali i kao posljednje ostvarenje u filmografiji velike filmske zvijezde Pedra Infantea. Po žanru je drama, a Infante u njemu tumači naslovni lik Indijanca u državi Oaxaca koji se beznadno zaljubi u lijepu kreolsku ženu koju tumači María Félix. Infante je nedugo prije premijere filma poginuo u avionskoj nesreći. Nakon što je film prikazan na berlinskom filmskom festivalu, Infante je posthumno osvojio Srebrni medvjed za najboljeg glumca.
Groblje sv. Ive
Opis
Izuzetno brojan pokretni arheološki materijal potječe iz nekoliko perioda, od prahistorijijskog do kasnog srednjeg vijeka. Iz prahistorijog perioda pokretni nalazi se pripisuju bronzanom i željeznom dobu.
Keflavík
Keflavík je islandski grad, danas u sastavu općine Reykjanesbær koja ima 14 153 stanovnika.
Nuevo Coyolar (razvrstavanje)
Nuevo Coyolar ima više značenja:
Keflavík
Geografske karakteristike
Keflavík leži na jugozapadu Islanda, na početku poluotoka Reykjanesskagi, koji zatvara zaljev Faxaflói, udaljen 50 km zapadno od glavnog grada Rejkjavika. Keflavík se 1994. udružio sa naseljima Njarðvík i Hafnir u općinu Reykjanesbær, pa ga od tad i tako zovu.
On je najpoznatiji po međunarodnom aerodromu Keflavíkurflugvöllur (IATA: KEF, ICAO: BIKF) koji je igrao veliku ulogu za Drugog svjetskog rata i u vrijeme Hladnog rata.
Administrativno pripada regiji Suðurnes u izbornom okrugu Suðurkjördæmi.
Historija
Keflavík je osnovan u 16. vijeku, kao malo ribarstvo naselje. On je to bio sve do Drugog svjetskog rata kad su Sjedinjene Američke Države izgradile pored grada veliki aerodrom koji je služio za punjenje gorivom tadašnjih aviona na preletima za Evropu. Od 1951. - 2006., aerodrom je formalno bio baza Sjevernoatlantskog saveza, a od tad je samo civilni aerodrom koji ima nešto manje od dva milijuna putnika na godinu , kao glavni transportni punkt za cijeli Island.
Keflavík je status grada dobio tek 1949., 1960-ih je imao status islandskog beatles grada zbog puno mladih muzičara koji su svirali taj tip muzike.
Građanin
Građanin odnosno građanstvo je izraz koji, ovisno o pravnom, sociološkom ili historijskom kontekstu može imati različita značenja.
Najjednostavnija definicija pojma građanin jest demografska. Ona pod građanima podrazumijeva stanovništvo gradova, odnosno urbanih naselja u nekoj regiji ili državi, nasuprot stanovništvu seoskih naselja koji se nazivaju seljacima. Ovakva podjela je, s druge strane, danas uglavnom napuštena, jer se često vezuje uz kulturološke stereotipove i ideološke predrasude.
Danas je pak daleko češće korištenje naziva građanin kao sinonima za državljanina neke države ili subnacionalnog (poddržavnog) entiteta, što znači da se građaninom smatra čak i osoba koja živi na selu.
Pojam građanina nije uvijek bio sinonim pojmu državljanin, s obzirom da je evoluirao iz koncepta građanina u starogrčkim polisima. Pod tim pojmom su se tada, pak, podrazumijevali isključivo slobodni muški građani, a što je isključivalo žene, robove i strance (meteci). Taj koncept je kasnije preuzeo i Rim koji je za vrijeme širenja svog Imperija status građanina zadržao samo za osobe rodom iz Rima, dok su sve ostale osobe pod rimskom vlašću bile podanici. Rim je s vremenom dijelove stanovništva pokorenih provincija počeo inkorporirati u svoje građanstvo, a taj je proces dovršen 212. godine kada je Karakala svim slobodnim rimskim podanicima dao status rimskog građanina te je tako ono bilo najsličnije današnjem konceptu državljanstva.
S raspadom Rimskog Carstva i uspostavom feudalizma u Evropi, pojam građanina vraća svoje ranija značenja, odnosno ograničava se na stanovnike srednjovjekovnih gradova, koji se s vremenom profiliraju u posebnu društvenu klasu s privilegijama u odnosu na robove i kmetove. Na temelju toga će marksistička doktrina uvesti pojam građanske klase koja je istovjetna s buržoazijom, te joj suprotstaviti koncept u kapitalizmu stvorene radničke klase. Primjena takve podjele u praksi jest službena ideologija bivše Jugoslavije koja je za svoje stanovništvo koristila izraz radni ljudi i građani, a izraz "građanske" koristila za ne-marksističke odnosno ne-socijalističke ideologije, društva i države.
Suvremeno značenje izraza građanin, pak, temelji se na konceptu jednakosti u pravima koji su sproveli tzv. građanske revolucije te na temelju koga su svi državljani postali građanima. Otada se izraz "građanin", najčešće uz epitete "dobri", "aktivni" ili "odgovorni" često koristi za osobe koje aktivno upražnjavaju svoja građanska prava i vrše građanske dužnosti.
U nekim je državama izraz građanin i službeno kodificiran kao ideal, odnosno titula koju su mogli koristiti svi njeni državljani. Primjer za to predstavlja Francuska nakon revolucije,. odnosno Sovjetski Savez nakon preuzimanja vlasti od strane boljševika. U oba slučaja je izraz trebao zamijeniti ranije "reakcionarne" titule kao što je gospodin. Isti se izraz kraće vrijeme koristio u FNRJ pod sovjetskim utjecajem, ali je 1950-ih uveden izraz drug.
Al Jadīdah, Taiz
Al Jadīdah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Valentin Porte
Valentin Porte (Versailles, 7. rujna 1990.) je francuski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Montpellier HB na kao desni vanjski ili desno krilo. Za reprezentaciju je debitirao 2012. godine, a na prvom velikom natjecanju sudjelovao je 2013. kao zamjena za Guillaumea Jolija.
Borgo San Giacomo, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3737 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Kejnzijanizam
Kejnzijanska ekonomija (također poznata i kao kenzijanizam ili Keynesova škola) je naziv za makroekonomsku teoriju temeljenu na idejama britanskog ekonomista Johna Maynarda Keynesa. Kejnzijanski ekonomisti tvrde kako odluke koje se donose u privatnom sektoru nacionalne ekonomije ponekad dovode do neefikasnih, odnosno neželjenih makroekonomskih efekata, a koje može suzbiti aktivna ekonomska politika preko javnog sektora, odnosno monetarna politika centralne banke i fiskalna politika vlade koja nastoji stimulirati proizvodnju bez obzira na poslovne cikluse. Keynes je te ideje prvi put oformio u svom djelu The General Theory of Employment, Interest and Money iz 1936. godine. Iako se to djelo smatra jednim od najuticajnijih u historiji ekonomske nauke, njegova tumačenja su predmet debate, tako da se nekoliko međusobno suprotstavljenih škola naziva kejnzijanskim.
Kejnzijanska ekonomija zagovara miješanu privredu - odnosno dominaciju privatnog sektora, ali uz važnu ulogu vlade i javnog sektora. Taj je model dominirao ekonomskim politikama vodećih zapadnih zemalja pred kraj Velike ekonomske krize, u drugom svjetskom ratu te u poratnim decenijama sve do 1970-ih kada je izgubio svoj uticaj uslijed toga što mu se pripisivao novi fenomen stagflacije. krajem 2000-ih i početkom 2010-ih je, međutim, dovela do svojevrsnog preporoda kejnzijanskih ideja koje su stekle popularnost kako među javnošću, tako i među mnogim zapadnim vladama.
Tacabtaj, Huehuetlán
Tacabtaj je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Windows API
Windows API, ili kraće WinAPI je Microsoftov temeljni skup sučeljâ (interfejsâ) za programiranje aplikacija (API) dostupan u Microsoft Windows operacijskim sustavima. Naziv Windows API se skupno odnosi na niz različitih implementacija programskih platformi koje se često nazivaju vlastitim imenima (na primjer, Win32 API za 32-bitne verzije Windowsa). Gotovo svi Windows programi koriste Windows API, izuzevši mali broj posebnih programa iniciranih prilikom pokretanja Windows procesa na na Windows NT liniji operacijskih sustava, koji koriste Nativni API.
Podrška razvijateljima aplikacijâ je dostupna u obliku Windows Software Development Kit (SDK), koja pruža dokumentaciju i alate potrebne za izgradnju softvera temeljenih na Windows API-jima, te povezanih Windows sučeljâ.
Windows API je implementiran u programskom jeziku C i nije objektno-orijentiran. Novije verzije kao što su Windows 8, pored podrške za takav proceduralni Win32 API također pružaju podršku i za WinRT API koji je implementiran u programskom jeziku C++ i jest objektno-orijentiran.
San Pedro, Hidalgo
San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
The Snows of Kilimanjaro (novela)
250px|right|thumb|Hemingway na afričkom safariju 1934. godine, za koga se vjeruje da je poslužio kao inspiracija za priču.
The Snows of Kilimanjaro je novela američkog književnika Ernesta Hemingwaya, originalno objavljena u časopisu Esquire 1936. godine, a dvije godine kasnije kao dio zbirke The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories. Protagonist je književnik po imenu Harry koji se ozlijedi na safariju i čija se rana zagnoji, osudivši ga tako na sporu, ali sigurnu smrt. Radnja prikazuje kako preostalo vrijeme provodi prisjećajući se svog života, odnosno brojnih pustolovina, koje na kraju ne znače ništa jer ih nije imao vremena niti volje napisati. The Snows of Kilimanjaro, koji se zbog dužine ponekad naziva pripovjetkom ili čak romanom, se smatra jednim od najboljih Hemingwayevih djela. Godine 1952. je poslužio kao predložak za istoimeni hollywoodski film. Godine 1961. je po njoj prozvana još jedna Hemingwayeva zbirka priča, a 1966. godine i Les neiges du Kilimandjaro, jedna od najpopularnijih francuskih pop pjesama 1960-ih.
El Piste, San Pedro Pochutla
El Piste je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Aquixtla (razvrstavanje)
Aquixtla ima više značenja:
Nuevo Durango (razvrstavanje)
Nuevo Durango ima više značenja:
Glasow
Glasov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Iker-Randov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 177 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13062016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Iker-Randov Glasov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Iker-Randov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 15,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 177 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 11 stanovnika/km².
Aquixcuatitla (razvrstavanje)
Aquixcuatitla ima više značenja:
San Salvatore Telesino, Benevento
San Salvatore Telesino je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Geografska preimenovanja u Hrvatskoj
90-e godine 20. stoljeća
Usporedno sa ratnim djelovanjima na području bivše Jugoslavije u kojima je dolazilo do progona civilnog stanovništva i etničkih čišćenja provođene su i odluke o preimenovanjima ulica, naselja i drugih toponima.
Copru, Cătina
Copru je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Cătina.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Frankopani
Frankopani, uz Zrinske, spadaju među najznačajnije i najpoznatije hrvatske velikaške rodove koji su od 11. do 17. stoljeća, vrlo usko bili povezani s poviješću, prošlošću i sudbinom hrvatskoga naroda i Hrvatske. Stoljećima su članovi tih velikaških rodova bili nositelji i branitelji Hrvatske od nadmoćnijega osmanlijskoga osvajača osvajača, ali i odlučni protivnici sve opasnijega habsburškoga carskog apsolutizma i njemačkoga hegemonizma, koji se je u duhu europskoga merkantilizma nastojao učvrstiti u čitavoj Habsburškoj Monarhiji. I prošlost tih dvaju rodova međusobno je isprepletena bračnim vezama, prijateljstvima i sudjelovanjima u skoro svim značajnijim zbivanjima u Hrvatskoj, osobito na bojištima u obrani Hrvatske od osmanlijskoga osvajača.
Povijest
Krčki knezovi Frankopani su jedina obitelj na jadranskim otocima koja se razvila do moći u europskim razmjerima. Smatra se da potječu iz Gradeca - danas napuštenog dvorca kraj Vrbnika, a prvi je poznati član ove domaće obitelji plemenita roda bio Dujam I. koji je 1118. godine sklopio s Mlečanima ugovor da će kao mletački vazal upravljati otokom.
Prvog krčkog kneza Dujma naslijedila su 1163. godine dva njegova sina: Bartol I. i Vid I. Treći sin Bartol II. "bio je valjda još nedorasao, pak tako su otčevinu preuzela dva starija brata". Bartol i Vid bilo je najčešće ime Frankopanskih potomaka – sve do Bartola IV. i Vida V.
Krčki knezovi ime Frankopani uzimaju tek nakon mnogo godina svoje prisutnosti na ovim prostorima. Neki povjesničari smatraju modom onog vremena uzimanje imena koje vuku porijeklo iz rimskih vremena. Tako je i ova naša obitelj uzela ime rimskih patricija “FRANGAPANIBUSA” te nakon toga i mijenjaju svoj grb u dva lava (simbol Venecije) koja lome kruh (frangere pane – lomiti kruh).
Potječu od knezova krčkih, a do sredine 15. stoljeća, osim otoka Krka, stekli su posjede u županiji Gackoj s Otočcem, do Slunja i Cetingrada, Pounja, Vrlike, Ostrovice i Skradina. Većinu tih posjeda Frankopani su izgubili u borbama sa Osmanlijama. U 17. stoljeću njihovi posjedi protezali su se od Bosiljeva i Severina na Kupi do Novoga u Vinodolu. I Frankopani su hrvatskom rodu dali na desetke uglednika: banova, književnika i ratnika. Među poznatijima su knez Bernardin Ozaljski, sudionik bitke na Krbavskom polju 1493., poznati branitelj Hrvatske i osobito poznat po protuosmanlijskom govoru koji je kao starac održao pred njemačkim staležima 1522. u Nürnbergu te njegov sin Krsto I. Brinjski (1482.-1527.), poznati ratnik protiv Osmanlija, Mlečana i Habsburgovaca, hrvatski ban, "skrbnik i zaštitnik kraljevstva" kojeg je kao hrvatske zaslužnike poznati književnik Milutin Cihlar Nehajev prikazao u romanu "Vuci", primorski i karlovački general i ogulinski kapetan Vuk Krsto Tržački (oko 1589.-1652.), njegova djeca književnica Katarina ud. Zrinski (1625.-1673.) i pjesnik, prevoditelj i senjski kapetan Fran Krsto Frankopan (1643.-1671.) koji se je svom puninom pridružio svomu šurjaku u borbi protiv bečkog apsolutizma.
Knezovi Frankopani omogućili su franjevcima dolazak na otočić Košljun na Krku. Ivan VII. i Martin Frankopan dobili su od pape Nikole V. dozvolu (bulu- koja se danas nalazi u samostanu) da franjevci preuzmu “MOSTIR” – Košljun 1447. Godine. Uz pomoć 1000 dukata Ivana Frankopana obnovio se samostan na Košljunu.
Ivan Frankopan – pjesnik, usadio je ljubav za otok i svojoj kćerci Katarini Frankopan. Iako udana u Veneciji i u izgnanstvu, ona oporučno ostavlja drugih 1000 dukata (u ono vrijeme veliku svotu) samostanu na Košljunu – uz uvjet da bude pokopana “u zemlji svojih otaca”. Kod ulaza u crkvu i danas se nalazi njen grob s originalnom nadgrobnom pločom. Katarina je prenesena na Košljun 9 godina iza svoje smrti 1529. Godine.
1671. godine “Judicium delegatum” – posebno određen sud osuđuje Frana Krstu Frankopana na smrt zato što nije prijavio Petra Zrinskog i što je pozivao na ustanak. Ban Petar Zrinski osuđen je zato što je htio postati vladar.
Knez Fran Krsto Frankopan u zatvoru u Bečkom Novom Mjestu piše zbirku pjesama “Gartlic za čas kratiti”, a Zrinski piše svojoj supruzi Katarini Frankopan – sestri Frana Krste Frankopana:
''Moje drago srce! Nemoj se žalostiti svrhu ovoga moga pisma, ni burkati. Polag Božjega dokončanja sutra o deseti uri budu mene glavu sekli i tulikajše naukupe tvojemu bratcu. Danas smo jedan od drugoga srčeno prošćenje uzeli. Zato jemljem ja sada po ovom listu i od tebe jedan vekovečni valete, tebe proseći, ako sam te u čem zbantuval, ali ti se u čemu zameril (koje ja dobro znam) i oprosti mi! Budi Bog hvaljen, ja sam k smrti dobro pripravan, niti se plašim, ja se ufam u Boga vsemogućega, koji me je na ovom svitu ponizil, da se tulikajše mene hoće smilovati, i ja ga budem molil i prosil (komu sutra dojti ufam se), da se mi naukupe pred njegovim svetim tronušem u diki vekivečne sastanemo. Već ništa ne znam ti pisati, niti za sina, niti za druga dokončanja našega siromaštva, ja sam vse na volju Božju ostavil.''
Nuevo Edén (razvrstavanje)
Nuevo Edén ima više značenja:
Frankopani
Povijest
''Predraga i preljubljena Julijo! Moja draga! Pošto mi je voljom neba i Božjom odredbom prijeći iz ovoga svijeta u drugi, da tako dadem zadovoljštinu za počinjene uvrede proti carskom Veličanstvu premilostivoga gospodara, htjedoh te iz srca da zagrlim ovim redcima i reći ti posljednji s Bogom, moleći te, moja ljubezna Julijo, da mi za Božje milosrđe oprostiš kršćanskom blagohotnosti, budeš li radi moje neobzirnosti morala trpjeti uvredu i muka. Isto te tako molim, draga Julijo, da mi oprostiš svaku i najmanju uvredu, koju sam ti nanio, otkad smo se uzeli.''
Dopuna rodoslovlja
Ravno stotinu godine poslije Vjekoslava Klaića uspjelo se pronaći još jednoga Frankopana. Istraživački Klaićev trud, kao i drugih znanstvenika i stručnjaka bio je toliko ozbiljan da se nije više nailazilo niti na jednoga poznatoga Frankopana te, u proteklom 20. stoljeću pronađen je samo jedan jedini Frankopan. Uspjeh je tim značajniji kad se uzme u obzir da je taj Frankopan pronađen u Skandinaviji, Švedskoj. Tako je došlo do sljedećega prinosa frankopanskoj genealogiji.
Ivan VI., najstariji sin hrvatsko-dalmatinskoga bana Nikole IV., prvoga s pridjevkom Frankopan, sprijateljio se s Erikom VI. Pomeranskim, kraljem Danske i vladarom skandinavske Kalmarske unije, te je 20-ih i u početku 30-ih godina 15. stoljeća kao Erikov namjesnik živio u Švedskoj. Poslije smrti svoga oca Ivan je postao suban uz brata Stjepana II. i nakon uspjeha švedskih ustanika protiv Danaca, vratio se u domovinu. U Švedskoj mu je ostao sin Matija; ne zna se, za sada, tko mu je bila majka. Naime, do sada je poznata Ivanova žena Katarina, kćerka magnata Ivaniša Nelipića iz Južne Hrvatske, s kojom je Ivan imao sina Jurja I, začetnika cetinske frankopanske loze.
Ne zna se, za sada. tko su bili još jedni Frankopani; radi se o labinskima, u Istri. Zanimljivost u vezi s njima leži i u tome da su u vrelima zapisani u oba poznata hrvatska oblika: Francopano i Francapagna. Zna se za sada za njih dvoje. Prvi je 1505. god. Ioanes Francopano. No, osobito je zanimljiva druga pojava, i zbog imena, jer se ta osoba zove Dona Cathiza Francapagna. Po oblicima prezimena te po obliku žene, očito su oboje hrvatskoga podrijetla. No, to dvoje ipak ne moraju biti i Frankopani — možda su ti istarski Frankopani podrijetlom bili samo frankopanski službenici ili s nekoga frankopanskog posjeda, pa su zbog toga tako imenovani.
Heinrich V, svetorimski car
Henrik V (1081—23. maj 1125) je bio kralj Nemačke (1099 — 1125) i car Svetog rimskog carstva (1111 — 1125). Zadnji je vladar iz Salijske dinastije. Tokom gotovo čitavog perioda njegove vlasti odvijao se nasleđeni sukob oko investiture, koji je rešen kompromisnim konkordatom iz Vormsa 1122. godine.
Papa potiče Henrika V da se pobuni protiv oca
Papa je poticao sinove Henrika IV da se bune. Najpre se pobunio stariji sin, pa je Henrik IV odredio da mu naslednik bude mlađi sin Henrik V, kojeg je dao krunisati 1099. za kralja Nemačke. Papa se ponovo meša i pravi probleme u Nemačkoj, tako da se i sam Henrik V buni protiv oca 1105, pa ga svrgava iste godine. Henrik IV umire 1106. godine.
Borba za investituru
Papa se nadao da će dobiti kooperativnog kralja Nemačke, koji će pristati na to da kraljevi ne postavljaju biskupe. Henrik V se pokazuje jednako tvrd kao i njegov otac. Henrik V je inzistirao da on postane car Svetog rimskog carstva. Papa nije pristajao, pa je Henrik V izvršio invaziju Italije 1110. godine.
Pod pritiskom Henrikove vojske sklopljen je dogovor 1111. da Henrik odustane od postavljanja biskupa, ali da crkva preda sve posede, koje je dobila od careva, još od doba Karla Velikog. Papa Paskal II je nerado na to pristao, a tokom priprema za Henrikovo krunisanje za cara narod Rima se pobunio. Henrik je utamničio papu i 16 kardinala i držao ih zatvorene dva meseca.
U pomoć papi dolazili su saveznici Normani pod vodstvom Roberta I od Kapue. Henrik je uspio odbiti odvratiti normansku vojsku u akciji spasavanja. Papa je bio prinućen da se pokori i da prizna Henriku pravo da postavlja biskupe. Henrik je odmah krunisan 13. aprila 1111. godine. Henrik se sa vojskom povukao u Nemačku tek kad je dobio obećanje od kardinala da neće da se svete zbog iznućenog priznanja kad se on sa vojskom povuče preko Alpi.
Čim se Henrik povukao crkveni koncil je ekskomunicirao cara, a koncesije su proglasili nevažećim, jer su dobijene iznuđivanjem.
Borba za investituru se nastavila. Henrik je ponovo izvršio invaziju Italije 1116. godine. Postavio je antipapu. Spor je razrešen kompromisnim konkordatom iz Vormsa 1122. po kome papa postavlja biskupe, a car ih dodatno postavlja kao feudalce. Carevi su tako zadržali dosta uticaja pri izboru biskupa.
Borbe u Bohemiji, Poljskoj i Mađarskoj
U Bohemiji je trajao sukob Svatopluka i vojvode Bohemije Borivoja II. Svatopluk je zarobio Borivoja. Henrik je bio nezadovoljan ratom u Bohemiji, pa prisiljava 1107. Svatopluka da oslobodi Borivoja II. Henrik postaje Svatoplukov kum, pa ovaj ipak postaje vojvoda Bohemije.
Henrik je 1108. krenuo u rat u Mađarsku protiv Kolomana s namerom da na mađarski tron postavi Kolomanova brata Almoša. Svatopluk se priključio tom vojnom pohodu, ali zbog napada u Bohemiji prisiljen je da se vrati. Borivoj II je napao Bohemiju uz pomoć poljskog vojvode Boleslava III. Henrik je ostao sa smanjenom vojnom silom, pa nije uspio da zauzme Presburg, a Koloman je harao po Moraviji.
Henrik je bio ljut i odlučio je da se osveti Poljskoj, Uz pomoć Svjatopluka napada Poljsku. Opsedali su Glogov 1109. godine. Poljska vojska oko Glogova je bila poražena, a Boleslav III Pjastović se sklonio u Glogov. Henrik je dao građanima Glogova pet dana primirja, ali da predaju svoju decu kao taoce, da bi se poštovalo primirje. Obećao je decu predati nakon pet dana bez obzira na odgovor. Boleslav III Pjastović se nije predavao, a Henrik je prekršio obećanje i nije vratio decu. Decu je vezao za opsane sprave da mu budu živi štitovi. U toj opsadi je stradalo mnogo dece, a Glogov je obranjen.
U bici na Psećim Poljima Poljaci su ponovo pobedili, pa se Henrik povukao.
San Rafael Lejía, Tacámbaro
San Rafael Lejía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 276 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1780 m.
Chesaning, Michigan
je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Hayjat Juhlān, Taiz
Hayjat Juhlān je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 702 m.
Warren, Minnesota
Voren je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Aragón (razvrstavanje)
Aragón ima više značenja:
Warren, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.563, što je 115 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lo Spinoso, Firenze
Lo Spinoso je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
El Lopeño, La Barca
El Lopeño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini La Barca.
Nuevo Egipto (razvrstavanje)
Nuevo Egipto ima više značenja:
Glewitz
Glevic je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 601 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057030.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Glevic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 7 metara. Površina opštine iznosi 42,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 601 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 14 stanovnika/km².
Călăreți, Tămădău Mare
Călăreți je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Tămădău Mare.
Car Jianwen od Lianga
Car Jianwen od Lianga (梁簡文帝) (503–551), osobno ime Xiao Gang (蕭綱), kurtoazno ime Shizuan (世纘), nadimak Liutong (六通), bio je kineski car iz dinastije Liang. Bio je sin cara Wua, ali je status krunskog princa dobio tek 531. nakon smrti starijeg brata Xiao Tonga. Kada je godine 549. pobunjeni general Hou Jing zauzeo prijestolnicu Jiankang, Hou je nakon smrti cara Wua krunskog princa Ganga učinio novim carem pod imenom car Jianwen. Njegova vladavina je bila vladavina samo formalna, jer je svu vlast imao Hou. Kada je godine 551. Hou odlučio preuzeti prijestolje, prvo je natjerao cara Jianwena da abdicira u korist svog pranećaka Xiao Donga, a potom ga dao zadaviti.
Rimokatolička biskupija Mainz
Biskupija Mainz (Bistum Mainz; Diocesis Moguntina) je biskupija Katoličke crkve u Njemačkoj. Stvorena je 1802. nakon ukidanja stare Nadbiskupije Mainz. Biskupija je sufragan Nadbiskupiji Freiburg; teritorija joj se nalazi u saveznim njemačkim pokrajinama Rajnaska Falačka i Hesen. Sjedište je biskupije je u gradu Mainzu Katedrali posvećenoj svetom Martinu i Stjepanu.
El Cerrito, Tamazula de Gordiano
El Cerrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1182 m.
Contrada Inficherna, Agrigento
Contrada Inficherna je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Morelos Dos, Matamoros
Morelos Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Svibje
Svibje je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Rugvica. Naselje se proteže na površini od 1,93 km². Smješteno je u Zagrebačkoj mikroregiji Središnje Hrvatske, udaljeno 5 km sjeverozapadno od Rugvice i 8 km jugozapadno od Dugog Sela. Prostire se uz križište cesta Ivanja Reka-Rugvica-Dugo Selo i Sesvetski Kraljevec-Trstenik Nartski. Pripada rimokatoličkoj župi Uznesenja Blažene Djevice Marije iz Savskog Narta, Dugoselski dekanat Zagrebačke nadbiskupije.
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Svibju žive 443 stanovnika i to u 117 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 229,53 st./km². Blizina Zagreba, Sesveta i Dugog Sela, odnosno povoljan smještaj i mogućnosti zapošljavanja pridonijeli su ubrzanom naseljavanju Svibja, posebice od 70-ih godina prošlog stoljeća. Od tada se stanovništvo povećalo za skoro 8 puta. U najvećem broju Hrvatima iz Bosne i Hercegovine , ali i ostalih dijelova Hrvatske.
Povijest
Svibje se prvi puta spominje 1333. godine. U Svibju žive potomci Vučića, vođe bune štibrenaca (17. stoljeće) protiv Kaptola. U selu su živjeli nekada čuveni paleri Kolčići (tesari koji su nekad ručno, uz pomoć sjekira planjkača ili širočki tesali planjke). Od 1850. godine do 1955. je u sastavu kotara Dugo Selo, a od tada do 1993. godine u sastavu je općine Dugo Selo. U sastavu općine Rugvica nalazi se od 1993. godine.
Gospodarstvo
Gospodarska osnova je poljodjeljstvo, stočarsvo (ne značajno), građevinarstvo, trgovina, ugostiteljstvo i razni obrti.
Rancho Pueblito, Ensenada
Rancho Pueblito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Car Wu od Chena
Car Wu od Chena (陳武帝) (503–559), osobno ime Chen Baxian (陳霸先), kurtoazno ime Xingguo (興國), nadimak Fasheng (法生), je bio kineski car i osnivač dinastije Chen. Prije dolaska na prijestolje se istakao general u službi dinastije Liang vodeći borbu protiv pobunjenog generala Hou Jinga. Godine 555. je preuzeo vlast u puču protiv svog pretpostavljenog, generala Wang Sengbiana, godine 557. je prisilio cara Jinga da mu prepusti prijestolje. Iznenada je umro godine 559. a s obzirom da mu je jedini sin Chen Chang bio talac države Sjeverni Zhou, naslijedio ga je nećak Chen Qian (car Wen).
Nuevo Emiliano Zapata (razvrstavanje)
Nuevo Emiliano Zapata ima više značenja:
Srpski narodno-crkveni sabori u Karlovačkoj mitropoliji
Srpski narodno-crkveni sabori u Karlovačkoj mitropoliji su predstavljali jednu od najvažnijih institucija Srba u Habzburškoj monarhiji.
Održavanje sabora
mini|desno|270p|Područje Karlovačke mitropolije 1909. godine. U ovom periodu, jurisdikcija mitropolije se nije prostirala na Transilvaniju i Bukovinu, jer su tu formirane nove crkvene oblasti - Sibinjska i Černovička mitropolija. Prvi Srpski narodno-crkveni sabor, posle Sabora u Baji (1694), održan je 1708. y Manastiru Krušedolu, u cilju izbora novog arhiepiskopa. Sabor je otvorio izaslanik austrijskog cara, kao što su i sve tadašnje staleške sabore otvarali specijalni carski izaslanici ili opunomoćnici. Članovi ovoga Sabora bili su, uglavnom, crkveni velikodostojnici. Docnije je pravo otvaranja ovoga Sabora pripalo ugarskoj vladi, pošto se jurisdikcija Karlovačke mitropolije uglavnom prostirala u zemljama krune Sv. Stevana, najvećim delom u Habzburškoj Ugarskoj, a takođe i u Kraljevini Slavoniji, Kraljevini Hrvatskoj, Vojnoj krajini, Tamiškom Banatu i Kneževini Transilvaniji. Delom se jurisdikcija mitropolije prostirala i na Bukovinu. Tako su Srbi Karlovačke mitropolije, s jedne strane, bili zastupani u staleškim saborima Hrvatske i Slavonije i Ugarskom saboru, a s druge pak strane oni su imali i svoje narodno zastupništvo u Narodno-crkvenim saborima, koje je postajalo utoliko značajnije što je broj svetovnih članova toga Sabora više rastao.
Samo na prvih nekoliko Sabora preovlađivao je broj crkvenih lica nad brojem svetovnih. U docnijem vremenu ušlo je u praksu, a posle toga je bilo i ozakonjeno, da se pored arhiepiskopa, episkopa i sveštenstva, čiji je broj u svemu iznosio jednu trećinu članova, bira i dve trećine članova Sabora iz reda svetovnjaka. U tome vremenu određen je i stalan broj članova sabora, kao i način kako se biraju. Tako je na Narodno-crkveni sabor koji je 1749. održan došlo, uz 25 lica sveštenog čina, još i 25 krajiških oficira i 25 predstavnika građana i seljaka iz cele mitropolije. 1779. godine, jednom carskom Deklaratorijom, ta srazmera bila je ozakonjena i nije menjana sve do poslednjeg Sabora, samo što je 1871, posle ukidanja Vojne Krajine, bilo određeno da na mesto 25 krajiških oficira sam narod bira još 25 svojih pretstavnika. U toku prvih nekoliko decenija 18. veka članove ovih Sabora imenovali su sami arhiepiskopi i mitropoliti po svojim eparhijama, a oni su imenovali samo najuglednije bogate ljude, „bojare". Docnije je pravo izbora preneseno na ondašnja tri glavna staleža u srpskom narodu na području mitropolije. Po toj odredbi su posle toga vremena sveštenici, krajišnici i građani sa seljacima, svaki za sebe birali po 25 poslanika. Po izbornom redu koji je donesen 1871, taj način izbora bio je izmenjen tako što je bilo uređeno da oba staleža, sveštenički i svetovnjački, po naročito određenim izbornim srezovima i po tačno utvrđenom broju, po srazmeri duša u eparhijama, zajednički biraju svih 75 poslanika, od kojih 25 moraju biti sveštena lica, a 50 lica mogu biti pretstavnici svih društvenih redova.
Stalno sedište Srpskih narodnocrkvenih sabora postali su Sremski Karlovci, gde je bilo i glavno sedište mitropolije i arhiepiskopije, ali su Sabori, naročito u ranijim vremenima, održavani i u drugim mestima. Tako je Sabor iz 1649. održan u Baji, 1718. u Dalju, 1722. u Novom Sadu, 1790. u Temišvaru, 1708. i 1710. u Krušedolu a dva Sabora održana su i u Beogradu, 1730. i 1732. godine. Za više od dve stotine godina održano je u svemu 47 Srpskih narodno-crkvenih sabora, a poslednji je održan u maju 1910. godine u Sremskim Karlovcima. Od pomenutih 47 sabora njih devetnaest imalo je zadatak da bira arhiepiskopa i mitropolita karlovačkog, i to su bili izborni Sabori, dok su ostalih 28 Sabora bili privilegijalno-raspravni, razume se u okviru autonomije koju su imali, a često puta i van okvira te autonomije, jer su se Sabori bavili i raspravljanjem čisto političkih pitanja.
mini|levo|270p|Banat, posebna srpska autonomna oblast - vojvodstvo, tražena na Temišvarskom saboru 1790. godine. Od privilegijalno-raspravnih Sabora jedan od najvažnijih bio je onaj koji je 1769. godine održan u Sremskim Karlovcima. On je doneo nekoliko važnih zaključaka koji su, nešto docnije, poslužili kao osnova za Deklaratoriju koja je donesena 1779, a ta Deklaratorija je u stvari prvi narodno-crkveni ustav habzburških Srba. Po značaju, iza ovoga Sabora ne zaostaje ni Sabor koji je 1790. održan u Temišvaru, koji je imao čisto politički karakter i koji je Austriji poslužio kao adut u političkoj borbi sa Mađarima. Od interesa je pomenuti da je taj Sabor, uz 75 svojih redovnih članova, imao još i 25 članova Srba, „bojara" iz Ugarske, tako da je brojao u svemu 100 članova biranih iz svetovnih redova. Temišvarski sabor doneo je nekoliko važnih zaključaka u pogledu na potrebe srpske autonomije u Habzburškoj monarhiji, a sem toga tražio da ce, u smislu darovanih povlastica, odredi zasebna teritorija u Banatu za Srbe, kako bi se što bolje očuvali od tuđih i ponajviše mađarskih uticaja. Slične zaključke doneo je i najstariji Sabor koji je održan u Baji 1694. godine, koji se sastao po pozivu patrijarha Arsenija III Čarnojevića i srpskog podvojvode Jovana Monasterlije.
Politička organizacija
Karlovačka mitropolija je pod svojom jurisdikcijom imala veliku teritoriju, koja se protezala od Hrvatske do Bukovine. Ova područja su, u političkom smislu, bila podeljena na više teritorija Habzburške monarhije. Sedište mitropolije, Sremski Karlovci, nalazilo se u sastavu Vojne krajine, a tokom revolucije iz 1848-1849. u sastavu Srpske Vojvodine, čije su proklamovane granice obuhvatale zapadni Banat, Bačku, Baranju i najveći deo Srema. Jedan deo tih prostora držala je Austrija pod svojom vlašću već od kraja 17. veka, izuzevši Banat i donji Srem koji su ostali pod turskom upravom i posle Karlovačkog mira koji je sklopljen 1699. godine. Ta dva područja su takođe pripala Austriji posle mira sklopljenog u Požarevcu 1718, a 1739, posle Beogradskog mira, reke Dunav i Sava su postale granica između dveju carevina, Osmanske i Habzburške, čime je i Karlovačka mitropolija prema Osmanskom carstvu dobila svoju definitivnu granicu. Na velikoj teritoriji te mitropolije živeo je, još od srednjeg veka, veliki broj Srba i drugih slovenskih plemena, a njihov broj se stalno povećavao dolaskom novih naseljenika koji su sa Balkana, povlačeći se ispred Turaka, naseljavali te krajeve po dozvoli austrijskih vlasti. U tome istorijskom procesu koji je dugo trajao, najvažnija je bila Velika seoba Srba pod pećkim patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem, poslednjih godina 17. veka. Ti doseljenici naseljeni su, gotovo isključivo, u granicama buduće Karlovačke mitropolije na čijoj su teritoriji, blagodareći privilegijama koje je kod cara Leopolda izradio patrijarh Čarnojević, imali versku a donekle i političku autonomiju koja je bila data ne samo Srbima koji su tada doseljeni, nego i Srbima starosedeocima. Otuda dolazi i činjenica da ce, u jednoj čisto crkveno-administrativnoj oblasti, u granicama Karlovačke mitropolije, razvijao i jedan politički život kome su, istina, ton davali karlovački mitropoliti i patrijarsi, ali i život u kome je sam narod, na osnovu svoje crkvene autonomije, mogao da rešava mnoga svoja unutrašnja čisto politička pitanja.
Prvu organizaciju pravoslavne crkve pod Habzburškom monarhijom izvršio je patrijarh Arsenije III Čarnojević. On nije imao nameru da se sa doseljenim narodom trajno naseli u tim krajevima, jer je verovao da će Austrija, pomoću srpskih izbeglica i Srba uopšte, uspeti da potisne Turke i oslobodi područja nekadašnje srednjovekovne Srbije. Radi toga je patrijarh Čarnojević tražeći od cara Leopolda privilegije za doseljene Srbe i za pravoslavnu crkvu, tražio ista prava i za Srbe starosedeoce i sve Srbe gde god ih ima u toj carevini. Privilegijom koju je dao car Leopold bilo je to pravo priznato svima Srbima, u svim krajevima u kojima žive. Te tada date privilegije bile su osnov narodnoj crkveno-političkoj i prosvetnoj samoupravi koju su imali Srbi u Karlovačkoj mitropoliji, i na osnovu njih, u užem ili širem opsegu, što je zavisilo od blagonaklonosti dvora i političkih prilika, razvijao se i politički život srpskog stanovništva tih krajeva.
Na osnovu te privilegije za arhiepiskopa mogao je da bude izabran samo Srbin, koga izabere Narodno-crkveni sabor. Arhiepiskop pak upravljao je crkveno-narodnim životom na osnovu starih običaja, a kako je patrijarh pod Turcima imao i neka svetovna prava nad Srbima, ta prava su mu bila data i tom carskom privilegijom. Na taj način narod je u oblasti ove mitropolije došao do svoje seoske i gradske samouprave, pa su Srbi u selima i varošima mogli živeti u svojim starim narodnim organizacijama, po svojim starim narodnim običajima, i pod upravom svojih narodnih vlasti, kneževa i drugih starešina, koje sami izaberu.
Te povlastice dale su osnovu za organizaciju narodno-crkvenog života kome su ton i propise davali Srpski narodno-crkveni sabori, jedna ustanova koja je proisticala iz okvira datih privilegija, koju su birali crkveni i svetovni staleži. Sabori su dakle bili jedna versko-politička autonomna ustanova, koja je trajala preko 200 godina i bila centar najboljeg dela svega kulturno-političkog rada u prostranim oblastima Karlovačke mitropolije.
Razume se da su Srpski narodno-crkveni sabori služili mitropolitima i arhiepiskopima kao snažan oslonac u odbrani narodnih prava i privilegija koje su vrlo često bile u opasnosti bilo od bečkih bilo od peštanskih vlastodržaca. Sa ovih sabora često su slate carevima tužbe i mnogobrojne deputacije kojima je uspevalo da povoljno reše mnogo važnih narodno-političkih i verskih pitanja. Protivno tome, državne vlasti su veoma često ometale rad i funkcije Sabora pa su čak i toliko uspele da među Srbima raspire borbu između višeg sveštenstva i građanskih slojeva, tako da je među njima povedena uporna borba za prevlast. Od toga vremena mnogi Srpski narodni crkveni sabori bili su više na štetu nego na korist i narodu i crkvi, a ta je borba učinila da su kasniji Sabori kod Srba u Habzburškoj monarhiji mnogo izgubili od svoga ranijeg značaja i važnosti.
Sabori, ukoliko su držani u sedištu mitropolije u Sremskim Karlovcima, održavani su u katedralnoj crkvi Sv. Nikole, a docnije u raznim drugim prostorijama, najviše u sali karlovačke gradske opštine. Tek krajem 19. veka sagrađen je u Karlovcima Narodni dom, sa naročitom saborskom dvoranom, u kojoj je održano nekoliko poslednjih Sabora.
Izbori za Srpski narodno-crkveni sabor u Sremskim Karlovcima, naročito oni iz poslednjeg perioda, imali su veliki politički značaj i postojećim srpskim političkim strankama davali mogućnost afirmacije. Tako je, na primer, na poslednjem Saboru, koji je održan 1910. godine u Sremskim Karlovcima, većinu imala Srpska samostalna stranka, dok je Narodna radikalna stranka bila u manjini.
Poslednji Srpski narodno-crkveni sabor Karlovačke mitropolije otvoren je 29. maja 1910. godine. Otvaranje čitanjem carevog reskripta izvršio je komesar ugarske vlade Julije Rohonji, ugarski državni sekretar koji je reskript pročitao na mađarskom jeziku. Tome Saboru bio je glavni zadatak da obnovi središnje narodno-crkvene autonomne vlasti, da izabere novi Saborski odbor, Mitropolitski crkveni savet i Narodni školski savet, da izvrši izbor glavnog školskog referenta i izvrši dopune nekih autonomnih odredaba. Sabor je u svemu održao 47 sednica ali su njegovi zaključci ostali neizvršeni jer je ugarska vlada našla za potrebno da suspenduje glavne odredbe autonomne uredbe motivišući taj korak time „što su Srpski narodno-crkveni sabori, posle 9 zakonskog članka od 1868. doneli neke uredbe koje su štetne po najviši kraljevski nadzor i krnje majestetska prava".
Organi srpskih narodno-crkvenih sabora
Srpski narodno crkveni sabori imali su i svoje organe čiji se delokrug da ovako odrediti:
Srpski narodno-crkveni sabori imali su uz čisto verski i prosvetni karakter u okviru verske autonomije i politički karakter koji je bio od velikog značaja za Srbe u Karlovačkoj mitropoliji, a naročito za onaj njihov deo čiji pretstavnici nisu odlazili u daleko tolerantniji Hrvatski, već u Ugarski sabor. U okviru te autonomije, Srbi u Sremu i ostatku Vojvodine snažili su se moralno i materijalno; tim radom oni su pripremili čitav jedan kadar inteligencije koja je u obnovljenoj Srbiji, još od Karađorđeva vremena pa do osnivanja Velike škole u Beogradu i docnije, igrala jednu od najvažnijih kulturnih i političkih uloga; oni su, u tome istom okviru, uspeli da razviju veliku kulturnu, književnu, umetničku i naučnu delatnost čiji se sav značaj tek danas može pravilno oceniti. Naposletku, da nije bilo te autonomije koja je preko Sabora dobivala veći značaj nego što ga je stvarno imala, ne bi bilo ni Srpske Atine, ni onoga uticaja koje je to staro srpsko duhovno središte vršilo u najkritičnijim vremenima srpske nacionalne istorije.