cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grčka komedija
Teme i likovi
Kako je krajem antike Menandrov opus izgubljen, moderni su vekovi upoznali svet nove komedije putem Plautovih i Terencijevih prerada. Ideja o zabavnim događajima, izmišljenim ali temeljenim na stvarnom svakodnevnom životu običnih ljudi, pokazala se vrlo plodnom, te je od antike do danas proizvela mnogobrojne izdanke, koji danas, pored drame, uključuju i roman, radio, televiziju i film. Dela ovakve vrste imaju dve osnovne odlike: s jedne strane, njihovi likovi i zapleti pružaju gledaocima mogućnost bekstva u svet u kome se njihove želje ostvaruju, a s druge, ta dela u većoj ili manjoj meri poseduju i određeni vaspitni ili obrazovni uticaj.
Dramska nadmetanja
Drame su se prvobitno prikazivale na tzv. Malim ili Seoskim Dionisijama (Διονύσια τὰ κατ᾽ ἄγρους), koje su se slavile od 8. do 12. posejdona (novembar/decembar), i to uglavnom u Pireju, ali i u okolnim atičkim demama, npr. u Kolitu (Κολλυτός), Eksoni (Αἰξωνή), Eleusini i Toriku. Kad su ustanovljene Leneje i Velike Dionisije, na Seoskim Dionisijama najverovatnije su prikazivani samo reprizni komadi, i to možda bez hora. Na Lenejskom festivalu, koji se održavao od 8. do 12. gameliona (decembar/januar) i koji je ustanovio Pizistrat, isprva su se prikazivale tragedije, ali nakon ustanovljenja Velikih Dionisija na Lenejama su se pre svega prikazivale komedije. Tu su, na primer, premijerno prikazani Aharnjani, Vitezovi, Ose i Žabe. Tragedije su se na Lenejama ponovo prikazivale od 464. pne. ili, prema drugima, tek od 443. pne. Pretpostavlja se da je nadmetanje na Lenejama trajalo dva dana, što bi bilo dovoljno za dve tragičke trilogije od dva različita tragičara te za jedno komičko nadmetanje, koje je verovatno bilo organizovano kao i ono na Velikim Dionisijama. U početku su na Lenejama prikazivani samo novi, premijerni komadi. Strancima, kako se čini, prisustvo nije bilo dozvoljeno. O organizaciji dramskih nadmetanja na Lenejama starao se arhont basileus. Na Velikim ili Gradskim Dionisijama (Διονύσια τὰ ἐν ἄστει), koje su se održavale od 8. do 14. elafeboliona (februar/mart) i koje su ustanovljene nakon persijskih ratova, prikazivale su se i tragedije i komedije, pri čemu je glavni događaj svakako bilo prikazivanje tragedija. U komičkom nadmetanju takmičila su se prvo tri pesnika a od 4. veka pne. petorica pesnika s po jednom komedijom, pri čemu je do povećanja broja pesnika možda došlo zbog toga što je nestalo hora kao organskog dela komada. Organizacija dramskih nadmetanja na Velikim Dionisijama bila je u rukama arhonta eponima. Na Antesterijama, koje su se održavale od 11. do 13. antesterija (januar/februar), komedije se nisu prikazivale, jer se zakon govornika Likurga (τὸν περὶ τῶν κωμῳδῶν ἀγῶνα τοῖς Χύτροις ἐπιτελεῖν ἐφάμιλλον ἐν τῷ θεάτρῳ = "da o svetkovini lonaca treba da se održi nadmetanje komičara") odnosio na takmičenje komičkih glumaca, a ne na izvođenje komičkih predstava. Na svim svetkovinama na kojima su održavana dramska takmičenja komedije su prikazivane pre tragedija. Pretpostavlja se da su se na Velikim Dionisijama sve komedije izvodile u jednom danu, nakon čega je tri dana bilo predviđeno za tri tragičke tetralogije ― po jedan dan za svaku.
O uspehu predstava odlučivale su sudije koje je arhont postavljao žrebom, i to njih petoricu za komediju i najverovatnije desetoricu za tragediju. Kao pobednika sudije bi proglasile autora najbolje predstave, ali i njegovog horega i protagonista, a arhont bi najverovatnije svu trojicu ovenčao bršljanovim vencem, dok bi pesniku dodelio i neku novčanu nagradu. O celom nadmetanju arhont bi sastatvio zapisnik, u kojem bi naveo svoje ime, praznik, imena pesnika i horega, naslove drama, imena protagonista i sudsku ocenu ― takav zapisnik zvao se didaskalija i čuvao se u državnom arhivu. Prikazivani su samo novi komadi, a ponavljanje starijih bio je redak izuzetak. Ali kad se završilo doba velikih grčkih tragičara, postalo je uobičajeno da se jedna njihova drama prikaže na svakom tragičkom nadmetanju. Takva tragedija u didaskalijama je označena kao "stara" (παλαιά), nasuprot "novoj" (καινή). Na komičkom nadmetanju 345. pne. spominju se četiri nove komedije; 352. pne. prikazana je jedna Euripidova tragedija; no što se tiče komedije, tek u 2. veku pne. nalazimo da je prikazana komedija nekog od starijih komediografa ― Menandra, Posidipa ili Filemona, ali dakako ne Aristofana, čija bi dela imala malo smisla ako bi se izvodila u vreme kad više nisu bile među živima osobe koje se u njima kritikuju. Na osnovu toga se možda može izvesti zaključak da je običaj da se prikazuju drame starijih pesnika za komediju uveden kasnije u poređenju s tragedijom.
Glumci
thumb|200px|Figura glumca koji na glavi nosi masku ćelavog roba i u ruci drži nešto (torbu?), terakota, 2. vek pne. Broj glumaca bio je ograničen i svi su bili muškarci. U početku je sve uloge tumačio jedan glumac, da bi Eshil uveo drugoga, a Sofokle trećega glumca. Taj se broj više nije menjao ni u komediji ni u tragediji, pa je jedan glumac tokom predstave prikazivao više uloga, a to je bilo moguće samim tim što su glumci prikazivali i muška i ženska lica i što su nosili maske. Prvi glumac (protagonist) prikazivao je najteže i najzahtevnije uloge, drugi glumac (deuteragonist) one uloge koje najviše dolaze u kontakt s protagonistom, a treći (tritagonist) neznatnije uloge, uključujući lica koja izgovaraju prolog i ona koja se u tragediji pojavljuju kao deus ex machina (θεὸς ἀπὸ μηχανῆς). Glumac je morao biti vešt u deklamaciji i pevanju i melodramskom prikazivanju, tj. deklamaciji uz pratnju frule, a morao je znati i bar malo plesati. Jampski trimetri su kazivani, a ono što je bilo u drugim metrima, kao i replike koje su izmenjivali hor i glumci, to se ili pevalo ili se recitovalo uz frulu.
Maske
Glumci su na pozornici nosili naročitu odeću i obuću te maske ili obrazine ili ličine (πρώσοπα), a svi su se ti elementi razlikovali u različitim vrstama drame ― u tragediji, komediji i satirskoj igri. Maske su u nastarije vreme pravljene od kore drveta, a kasnije obično od platna. Na slikama se vidi da su na prednjoj strani imale veliki otvor za usta i dva manja za oči. Razlikovale su se tipične ili karakterne i netipične ili individualne maske. Maske u staroj komediji, ako su i imale periku ili venac, uglavnom su ličile na osobe koje su se u predstavili kritikovale, odnosno bile su potreti savremenika ili su bile načinjene tako da budu što smešnije, odnosno kao karikature. U novoj komediji bilo je 43 tipične maske: 8 za starce, 11 za mladiće, 7 za robove, 3 za stare robinje, 14 za mlade robinje. Za maske u srednjoj i novoj komediji Platonije kaže: "Ni maske nisu jednako pravili kao u staroj komediji. U staroj pravili su maske slične onim licima koja su izvrgnuta ruglu, i to zato da bi se lice po sličnosti odmah prepoznalo, pre no što glumac išta kaže. U srednjoj i novoj napravili bi maske namerno za smeh (...) trudeći se da ni slučajno ne liče na nekog makedonskog službenika i da ne bi pesnik pao u sumnju da se namerno ruga i tako nastradao. Ta na maskama u Menandrovoj komediji vidimo kakve obrve imaju i kako su im usta iskrivljena: i uopšte nisu kao kod ljudi". Maske je pravio "maskar" ili "obrazinar" (σκευοποιός), za koga Aristotel kaže: "Za oblikovanje prizora još je važnija veština obrazinarska nego pesnička". No jasno je da su, naročito u staro vreme, i sami pesnici bili uključeni u definisanje izgleda maski, a to se vidi i po tome što su se Frinihu i Eshilu pripisivale naročite zasluge za razvitak maski.
Odeća i obuća
Odeću koju su glumci nosili u staroj atičkoj komediji poznajemo kako iz navoda u samim dramama tako i iz slika na vazama, posebno onih iz južne Italije, na kojima su predstavljene flijačke scene, koje su u značajnoj meri nalikovale komediji u Atini. No postoje i atičke vaze, sa scenama iz vremena koje prethodi Aristofanu i svim sačuvanim komičkim fragmenatima. I koncept komičkog hora sastavljenog od životinja (ptica, insekata, riba) stariji je od Aristofana, koji ga je povezivao s Magnetovom starom komedijom. Na jednoj amfori iz sredine 6. veka pne., koja se čuva u Berlinu, naslikani su frulaš i trojica mladića u oklopu, koja su uzjahala trojicu starijih bradatih muškaraca: atinski vitezovi, nekih 125 godina pre no što će ih Aristofan upotrebiti kao komički hor. Mlađi su prikazi frulaša i po dvojice plesača obučenih u kostim petla (500‒480. pne.), koji su naslikani na jednoj drugoj amfori u Berlinu i na jednom vinskom krčagu (oinochoe) koji se čuva u Londonu.
Komički glumci bili su obučeni u tradicionalni komički kostim, napred s napuhanim jastukom privezanim za stomak, a iza s ogromnim jastukom pričvršćenim za stražnjicu, a za muške uloge i s kožnim falusom koji je visio na bedru ispod kratkog ogrtača i koji se, po Aristofanovim rečima, mogao iskoristiti za to da izmami smeh od dečaka u publici. Falusni rekvizit bio je od kože, vrha obojenog crveno, a ponekad se kačio i oko vrata. Neka vrsta trikoa ili hula-hopki (σωμάτιον), od kože ili od tkanine, navlačila se preko stomaka i grudi, a bila je toliko uzana da na slikama likovi koji je nose često izgledaju nagi. Čini se da je taj triko redovno nošen, i nalazimo ga s rupama probušenim u obliku očiju, kao i ukrašenog vezom ili horizontalnim prugama. Ponekad ne prijanja uz telo, nego pada u naborima. Od druge odeće koja se nosila uz telo, likovi slobodnih ljudi nosili su neku vrstu tunike (ἀμφιμάσχαλος), dok su likovi robova i radnika nosili tzv. eksomis (ἐξωμίς), koji je desnu ruku i rame ostavljao nepokrivene, a nekad i kožuh (διφθέρα ili σπολάς ). Hiton se retko spominje kod Aristofana, ali povremeno se nailazi na neke njegove podvrste (ἡμιδιπλοίσιον, κροκωτίδιον i κροκωτός, koji su nosile žene). Od ogrtača glavni je za muškarce bio himatij (ἱμάτιον), dok su skromnije i jeftinije verzije bile λῃδάριον i τριβώνιον. Udobna kabanica koju su nosili likovi starih ljudi zvala se χλαῖνα, dok je σισύρα bio ogrtač od ovčje kože i takođe se nosio kao kabanica. Žene su takođe nosile himatij, čija je podvrsta bio "okružnik" (ἔγκυκλον), možda kružnog oblika. U jednoj sceni Tesmoforijazusa vidimo da žena oblači odeću ovim redom: triko (σωμάτιον), božurni hiton (κροκωτός), pojas (στρόφιον) i "okružnik" (ἔγκυκλον).
Od pokrivala za glavu u tekstovima se spominje κυνῆ ("kožna kaciga"), dok su na slikama predstavljene najraznovrsnije kape, npr. šešir širokog oboda (πέτασος) na Hermesu. U određenim prilikama na glavu su se stavljali venci. Za žene se spominje da na glavi imaju mrežice (κεκρύφαλοι), povezače (μίτραι) i perike (κεφαλαὶ περίθετοι).
Što se tiče obuće, na slikama su glumci uglavnom predstavljeni bosi, ali to je svakako samo zbog nepažnje umetnikâ. U tekstovima se spominju papuče od crvene kože (ἐμβάδες), zatim "lakonske" (Λακωνικαὶ) za muškarce i "persijske" (Περσικαὶ) za žene. U specijalnim prilikama glumac je u komediji nosio obuću s veoma visokim drvenim đonom, zvanu koturn (κόθορνος), koja je inače bila uobičajena obuća tragičkih glumaca.
Neka lica u komediji imala su i svoja specijalna obeležja; na primer, kad Dionis oponaša Herakla u Žabama, u ruci drži toljagu i ogrnut je lavljom kožom, dok je na slikama Zevs predstavljen s munjom u grci. Dakako, groteskni likovi bili su obučeni u jednako groteskni kostim, kao npr. Pseudartabas u Aharnjanima.
Toni (film, 1935)
Toni je francuski crno-bijeli film snimljen 1935. u režiji Jeana Renoira. Po žanru predstavlja kombinaciju kriminalističkog filma i drame. Radnja je smještena u Provansu i prati sudbine sezonskih radnika zaposlenih u tamošnjim kamenolomima i poljoprivrednim imanjima. Naslovni protagonist, koga glumi Charles Blavette, je italijanski imigrant koji zbog ljubavi prema lijepoj Špankinji bude upetljan u ubistvo. Toni je sniman na autentičnim lokacijama, sa velikim brojem neprofesionalnih glumaca. Zbog svog stila, kao i učešća Luchina Viscontija kao Renoirovog pomoćnika, navodi se kao svojevrsna preteča italijanskih neorealističkih filmova snimanih deceniju kasnije.
Grčka komedija
Odeća i obuća
Što se tiče kostima članova hora, čini se da se u staroj atičkoj komediji odeća sastojala od trikoa (σωμάτιον), hitona (χιτών) i himatija (ἱμάτιον), od kojih se ovaj poslednji skidao pre plesne tačke. Naravno, kad je to zahtevala tematika komada, horeuti su nosili najčudnovatije fantastične ukrase, npr. u obliku osa, ptica, oblaka, žaba: Aristofanove ose same kažu da imaju žalac, a za oblake se doznaje iz sholija da su imali šarene himatije. Deo kostima članova hora bio je, dakako, i falus, ali glumci u novoj komediji više ga nisu nosili. Na nogama su horeuti nosili sandale (σανδαλίσκοι).
U novoj komediji menja se groteskni kostim stare komedije i još više se približava odeći u običnom životu. I dalje se često naizlazi na triko (σωμάτιον), ali bez napuhanih jastuka ispod njega, koji su bili karakteristični za staru komediju. Dugi hiton obično nose slobodni muškarci svih uzrasta, parazit te neki robovi, a kratki hiton vojnici i većina robova. Himatij su nosili muškarci iz svih slojeva, pri čemu se njegov donji deo prebacivao preko levog ramena. Hlamidu (χλαμὺς), vrstu putne kabanice, nosili su vojnici. Pastirski ogrtač nazvan κοσύμβη verovatno je bio neka vrsta marame koja bi se obavila oko tela ili bi se prebacila preko ramena; ἐγκόμβωμα ili ἐπίρρημα bio je beli plašt koji su nosili robovi i zavezivao se tako da je obe ruke ostavljao slobodne. Na nogama su uglavnom nosili neku vrstu uzanih hula-hopki, a samo retko svojevrsne široke pantalone. Kuvari su nosili kecelju (διπλῆ). Na slikama su glumci u novoj komediji uglavnom nepokrivenih glava, no vojnik se nalazi s okruglim ravnim šeširom. Na nogama glumci su nosili obuću sa zatvorenim prstima (ἐμβάς) ili pak obuću koja je ostavljala otvorene prste, a nailazi se i na čarape. Likovi žena nosili su hiton koji je dopirao do poda i često se zvao συμμετρία, a preko njega navlačile su himatij. Što se tiče dodatnih rekvizita za pojedine likove, čujemo da su starci imali zakrivljeni štap za šetnju (καμπύλη); seljaci su imali ravnu motku (λαγωβόλον), torbicu (πήρα) i kožnu tuniku; svodnici su imali ravnu palicu koja se zvala ἄρεσκος parazit je imao posudicu s uljem (λήκυθος) i strigil (στλεγγίς), tj. strugalicu za telo; vojnik je imao mač.
Hor
Prema glumcima stajao je hor, koji je bio i jedan od temeljnih elemenata atičke komedije, a sastojao se od 24 člana ― horeuta (χορευταί), koje je predvodio horovođa ili korifej (κορυφαῖος). Za hor se starao horeg, čija se dužnost nazivala horegijom i pripadala je u tzv. liturgije, tj. službe koje je za narod obavljao bogati građanin. Horegija za tragičke predstave uvedena je nakon Klistena, a ranije su se o tragičkim horovima brinuli Pizistratidi. A "komičkim pesnicima" ― kaže Aristotel ― "arhont je tek kasno odobrio hor, a njega su ranije činili dobrovoljci"; to se dogodilo između 465. i 450. pne., kad je uvedena scenografija. Arhont je odlučivao kojem pesniku će se dodeliti koji horeg da spremi hor. Horeg je morao hor sastaviti, opremiti i pronaći mu frulaše i učitelja koji će ga uvežbati. Demetrije Faleranin ukinuo je sistem horegije 310. pne. i postavio jednog agonoteta na mandat od godinu dana, koji je za Velike Dionisije kod svih nadmetanja vršio funkcije i arhonta i horega.
Publika
thumb||200px|Aristofan (levo) i Menandar (desno) ― dva lica atičke komedije Pravo da posećuju pozorišne predstave imali su u Atini građani, meteci i stranci, a robovi najverovatnije samo kao pratioci svojih gospodara. Postavljalo se pitanje o tome da li je ženama bilo dopušteno da prisustvuju komičkim predstavama, kao što su svakako mogle prisustvovati tragičkim. Čini se da je zakon dozvoljavao ženama prisustvo komičkim predstavama, a da su one tu mogućnost i koristile vidimo, na primer, za staru komediju po jednom stihu u Aristofanovom Miru, za novu komediju po jednom fiktivnom Menandrovom pismu iz pera Alkifronova, a za rimsko doba po tome što su određena mesta u Dionisovom pozorištu bila namenjena sveštenicama. Osim toga, tragedija i komedija činile su jedinstveni, povezani događaj, pa je dozvola za prisustvo tragičkim nadmetanjima prirodno podrazumevala dozvolu i za komičke predstave. Ali to ne znači da su sve žene i prisustvovale, a može se pretpostaviti da su npr. mnoge devojke iz uglednih porodica izbegavale takve predstave. Da sve žene nisu prisustvovale može se možda pretpostaviti na osnovu jednog odlomka iz Ptica. Dečaci su svakako prisustvovali.
Baština grčke komedije
Nova komedija, doduše preko Plauta i Terencija, izvršila je snažan uticaj na evropsku književnost, koji je posebno izražen u komedijama Williama Shakespearea, Bena Jonsona, Williama Congrevea i Williama Wycherleya, kao i Molièrea, Goldonija i drugih dramskih pisaca. U krajnjoj liniji, svaka savremena romantična komedija i komedija intrige duguje mnogo toga senzibilitetu nove atičke komedije.
Agustín López, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Agustín López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Ixtacuixtla de Mariano Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2466 m.
HS Produkt
thumb|right|[[Jurišna puška HS Produkta.]] thumb|right|[[Pištolj HS 2000.]] HS Produkt d.o.o. je hrvatska tvrtka za proizvodnju vatrenog oružja. Poznata je po proizvodnji poluautomatskog pištolja HS 2000 i jurišne puške VHS koji se uspješno prodaju na tržištu SAD pod imenom Springfield Armory XD. Njihov revolver RHS dobio je nagradu za inovacije ARCA 2012.
Povijest
HS Produkt je osnovan kao IM-metal 1990. u vrijeme početka demokratskih promjena u Hrvatskoj. Tvrtka je bila smještena u gradu Ozlju.
Početkom 2001. nakon tržišnog uspjeha u prodaji HS 2000 pištolja na svjetskom tržištu, tvrtka je promijenila ime u HS Produkt.
HS Produkt trenutno proizvodi oko 30.000 pištolja godišnje, s trendom rasta. Devedeset posto proizvodnje izvozi se u SAD. Broj zaposlenih porastao je sa oko 80 u 2000. godini na gotovo 1000 u 2007. i preko 1350 u 2012., s daljnjim rastom. HS Produkt predstavlja jednog od vodećih poslodavca u Karlovačkoj županiji.
Osnivači i suvlasnici HS Produkta Ivan Žabčić i Marko Vuković su inžinjeri strojarstva, a Vuković je glavni dizajner većine proizvoda tvrtke.
Adenozinski A1 receptor
Biohemija
A1 receptori učestvuju u promovisanju sna putem inhibicije holinergičkih neurona bazalnog prednjeg mozga. A1 receptori su takođe prisutni u glatkim mišićima širom vaskularnog sistema.
Signalizacija
Aktivacija adenozinskog A1 receptora agonistom uzrokuje vezivanje Gi1/2/3 ili Go proteina. Vezivanje Gi1/2/3 proteina izaziva inhibiciju adenilat ciklaze, i stoga umanjenje cAMP koncentracije. Povišenje koncentracije inozitol-trifosfata/diacilglicerola je posledica aktivacije fosfolipaze C, dok je elevacija nivoa arahidonske kiseline posredovano DAG lipazom, koja odvaja DAG i formira arahidonsku kiselinu.
Nekoliko tipova kalijumskih kanala se aktivira, dok se N-, P-, i Q-tipovi kalcijumskih kanala inhibiraju.
Mehanizam
Ovaj receptor ima inhibitornu funkciju na većinu tkiva. U mozgu, on usporava metaboličku aktivnost kombinacijom dejstava. Presonaptički, on redukuje otpuštanje iz sinaptičkih vezikula.
Ligandi
Kofein, kao i teofilin, su antagonisti A1 i A2A receptora u mozgu. {{columns-list|2|
Antagonisti
}}
Friedelshausen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Fridelshauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 6,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 326 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 47 stanovnika/km².
Saracena, Cosenza
Saracena je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3521 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
Konjiška vas
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 172 stanovnika.
Gospa Ise
thumb thumb|Ise; autor [[Kanō Tan’yū, 1648]] Lady Ise (伊勢 ili 伊勢の御息所 Ise no miyasudokoro) (cca. 875 – c. 938) bila je japanska waka pjesnikinja i dvorjanka. Rođena je kao kćer plemića Fujiwara no Tsugukagea iz Isea. S vremenom je postala ljubavnica princa Atsuyoshija i konkubina cara Ude; imala je sina po imenu princ Yuki-Akari.
22 njene pjesme su uključene u zbirku Kokin Wakashū.
She is not to be confused with Ise no Taiu, a later poet with a similar name.
Foča u Narodnooslobodilačkoj borbi
Okupacija Foče i zločini
U kratkotrajnom Aprilskom ratu, 20. aprila 1941. godine, Foču su okupirale italijanske snage. Krajem maja u gradu je uspostavljena ustaška vlast i vojni garnizon Nezavisne Države Hrvatske, a italijanske trupe su ga privremeno napustile. Glavni organizator ustaške vlasti u Foči je bio Redžep Hajrović, advokat iz Nevesinja, a njegovi glavni saradnici - Stjepan Bralić, iz Travnika i Drago Kolovrat iz Bugojna.
Ustaše su i Foči i okolnim selima započele pretrese, pljačku, maltretiranja i hapšenja viđenijih ljudi. Od kraja juna represalije su pojačane, došlo je do brojnih hapšenja, paljenja kuća, ubistava, interniranja, u prvom radu nad srpskim stanovništvom. Početak i razvoj antifašističkog ustanka prisilili su Italijane da u septembru 1941. godine ponovo zaposednu Foču i druga mesta jugoistočne Bosne.
Ubrzo je Kalinovički partizanski odred oslobodio prostranu teritoriju između Sarajeva, Foče i Konjica. U njegov sastav ušla je i Fočanska partizanska četa, formirana 11. novembra 1941. godine. Četničke jedinice, koje su nastale usporedo s partizanskim, u ovom periodu su prešle u službu okupatora.
Italijani su 5. decembra napustili Foču, i prepustili je četnicima. Komandanti četničkih jedinica u Foči su bili kapetan bivše Jugoslovenske vojske Sergije Mihailović i vojvoda Đekić. Sergije Mihailović je prvoga dana održao govor u kojem je rekao: „Mi smo četnici i ujedno osvetnici." Zatim je počelo pljačkanje i ubijanje nedužnog muslimanskog stanovništva, koje nije imalo nikakve veze sa ustaškim zločinima. Tako su četnici pod Mihailovićevom komandom 6. decembra pozvali proglasom sve muslimane i Hrvate od 16 do 60 godina, pa su za nekoliko dana poubijali oko 400 meštana i oko 700 muslimana, koji su se u Foči zatekli kao izbeglice iz jugoistočne Bosne, sklanjajući se od četničkog terora. U periodu od 5. decembra 1941. do 20. januara 1942. godine, četnici su ubili oko 3.000 ljudi sa teritorije srezova Foča i Čajniče, od čega 298 meštana Foče.
Vrapčište
Vrapčište je naselje u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Vrapčište je sedište istoimene opštine Vrapčište.
Foča u Narodnooslobodilačkoj borbi
Oslobođenje Foče
minijatura|3. bataljon [[Prva proleterska brigada|1. proleterske brigade za vreme primanja zastave u Foči 5. marta 1942.]] Bataljon „Vojvoda Momčilo“ Durmitorskog partizanskog odreda, pod komandom Obrada Cicmila, zauzeo je Foču, 20. januara 1942. godine, pošto su prethodno četničke jedinice napustile grad i otišle u Goražde, a potom u Čajniče. Dva dana po oslobođenju grada, u njega su stigli Moša Pijade, Mitar Bakić i Marijan Stilinović, a 25. januara su stigli i ostali članovi Vrhovnog štaba NOP i DVJ i Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije, predvođeni Josipom Brozom Titom. Oni su smestili u hotel „Gerstel“ u centru Foče i tu su boravili do 10. maja 1942. godine.
Vrapčište
Prirodni uslovi
Naselje Vrapčište je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara 6 km severno.
Vrapčište se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na zapadnom obodu Pološkog polja. Istočno od naselja pruža se polje, a zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 570 metara.
Foča u Narodnooslobodilačkoj borbi
Oslobođenje Foče
Prilikom nailaska Narodnooslobodilačke vojske u Foču, još uvek je bilo leševa ubijenih muslimana na mostu, a i ispod mosta zakačenih na delove mosta.
Foča centar ustanka
Dolaskom Vrhovnog štaba i Centralnog komiteta KPJ u Foču, ona je tada postala centar velike slobodne teritorije, nazivane i „Fočanska republika“. Oni su odatle rukovodili Narodnooslobodilačkom borbom u čitavoj Jugoslaviji.
Vrapčište
Prirodni uslovi
Klima u Vrapčištu je umereno kontinentalna.
Familia Barragán, Mexicali
Familia Barragán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Foča u Narodnooslobodilačkoj borbi
Foča centar ustanka
Aktivnost Vrhovnog štaba NOP i DVJ je tokom boravka u Foči bila veoma bogata:
Vrapčište
Stanovništvo
Stanovništvo u naselju je etnički mešovito. U većini su Turci (59%), a u manjini su Albanci (36%) i etnički Makedonci (4%).
Familia Barragán, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Vrapčište
Stanovništvo
Većinska veroispovest je islam, a manjinska je pravoslavlje.
Foča u Narodnooslobodilačkoj borbi
Foča centar ustanka
Deo ovih dokumenata štampan je u „Biltenu Vrhovnog štaba“ u brojevima 14, 15 i 16, u organu CK KPJ „Proleteru“, listovima „Narodni borac“ i „Partizanski sanitet“, koji su izlazili u Foči.
Na sednici održanoj 4. aprila 1942. godine, Centralni komitet Komunističke partije Jugoslavije ocenio je razvoj Narodnooslobodilačke borbe, ukazao na propuste i zastranjivanja u pojedinim regionima i odlučio da se to energično suzbije i da se proširi platforma Narodnooslobodilačke borbe. Iz Foče je Josip Broz uspostavio radio-vezu sa Kominternom i radio na međunarodnom afirmisanju Narodnooslobodilačkog pokreta.
U periodu od 19. marta do 26. aprila 1942. godine u Foči su boravili članovi britanske vojne misije „Hidra“, predovđene majorom Terensom Atertonom. Oni su 25. februara stupili u kontakt sa Mošom Pijadom na Žabljaku, i on ih je uputio u oslobođenu Foču. Oni su se odmah po dolasku u Foču sastali sa Vrhovnim komandantom NOP i DVJ Josipom Brozom Titom, koji ih je upoznao sa vojno-političkom situacijom u Jugoslaviji. Oni su u Foči ostali do 26. aprila, kada su, zajedno sa generalom bivše Jugoslovenske vojske Ljubom Novakovićem, otišli u nepoznatom pravcu.
Aktivnosti u gradu
minijatura|Prva proslava 27. marta na oslobobenoj teritoriji Foče. Veliki narodni zbor na dan 27. marta 1942. godine. U gradu je po oslobođenju organizovana Komanda mesta, a za komandanta je bio određen Mitar Bakić. Pri ovoj komandi radile su krojačka, obućarska, pekarska i druge radionice. Pored ovoga, u gradu i široj okolini bila je razvijena svestrana aktivnost:
U Foči je bila formirana i partizanska bolnica, koja je kasnije prerasla u Centralnu bolnicu NOVJ, a njen načelnik je bio Gojko Nikoliš, učesnik španskog građanskog rata i narodni heroj. Pored njega u bolnici su radili doktori - brat i sestra Đura i Julka Mešterović, bračni par Sima i Olga Milošević, Đani Popović i dr. U ovoj bolnici lečili su se i promrzli učesnici Igmanskog marša, tzv „Igmanci“, kao i borci iz drugih jedinica.
Partizani su imali sasvim drugačiji odnos prema muslimanskom stanovništu od četnika. U vremenu kada je u Foči bio Glavni štab Narodnooslobodilačke vojske svakodnevno je deljeno siromašnom muslimanskom stanovništvu 3.000 obroka hrane dnevno.
Borbe za Foču sa silama Osovine
U toku prolećne ofanzive italijanske snage su 10. maja 1942. godine prodrle u Foču. Na preostaloj slobodnoj teritoriji fočanskog sreza kod sela Vrbnice, vrhovni komandant NOP i DVJ, Josip Broz Tito, 17. juna 1942. godine formirao je Četvrtu proletersku crnogorsku brigadu, a 19. juna doneo odluku o pohodu grupe proleterskih brigada u zapadnu Bosnu.
Četnički napad na Foču
Kada su četnici prvi put bili primorani da napuste Foču, Italijani su im govorili da je to zbog pritiska NDH i Nemaca, i obećavali da će Foča kasnije da pripadne Crnoj Gori. Četnici su pokušavali da uz saglasnost Italijana preotmu Foču od NDH. 8. avgusta 1942. godine Petar Baćović i Dobrosav Jevđević su izvestili Dražu Mihailovića o pripremama za napad. Oni su javili da u okolini imaju dovoljan broj domaćih bataljona, ali je neophodno da im Pavle Đurišić pošalje minobacače.
Talijanska vojska je saznala za pripremu napada i talijanski pukovnik je četnicima formalno saopštio da će napad na Foču smatrati napadom na sebe i da će Foču zajedno sa Hrvatima da je brane. 9. avgusta 1942. Petar Baćović javlja Draži Mihailoviću:
15. avgusta 1942. Petar Baćović i Dobrosav Jevđević mole Dražu Mihailovića da odloži napad na Foču, inače skidaju sa sebe svaku odgovornost zbog rđavih posledica. Istog dana Zaharije Ostojić izveštava Dražu da mu njih dvojica prave "velike teškoće", traže da obustavi napad, i da pismeno skine sa njih svaku odgovornost.
Četnici su ipak uspeli da italijanskog generala pridobiju "drugim metodama". 18. avgusta 1942. godine, četnici su sa fašističkom Italijom dogovorili napad na Foču:
Četnici su krajem avgusta ponovo ušli u Foči, počinivši strahovite zločine u gradu i okolini. Depešom br. 466 od 23. avgusta 1942. godine Zaharije Ostojić javlja Draži Mlhailoviću:
Nastavak borbi
Za vreme bitaka na Neretvi i Sutjesci 1943. godine, oko Foče su vođene žestoke borbe. U septembru 1943. godine u selu Ivovićima kod Foče formiran je Drugi udarni korpus, čije su jedinice tada oslobodile grad. Krajem 1943, u Foču su prodrle nemačke snage, a u toku 1944. godine, grad je više puta bio oslobađan i okupiran.
Foču je 11. januara 1945. godine konačno oslobodila Šesta brigada Treće udarne divizije NOVJ.
Posleratno suđenje
Na posleratnom suđenju 1946. godine četničkom vođi Dragoljubu Mihailoviću stavljeni su na teret, između ostalog, i pokolji u Foči. Pred sudom u Beogradu je nekoliko preživelih svedočilo o četničkim pokoljima u Foči decembra 1941. i januara 1942. godine:
Svedok Latif Lojo se prisećao da je četnički komandant bio "neki Obrad Tostić", koji je govorio da mu je Draža Mihailović komandant.
Isti svedok se zatim prisećao kako četničko nasilje nije bilo ograničeno samo na muslimansko stanovništvo:
Prema njegovom svedočenju, komandant četnika koji su vršili zločine bio je Risto Gavrilović, vojvoda.
Kurtović Halil iz okolice Čajniča je svedočio o pokolju u Goraždu decembra 1941. godine:
Svedok je također izjavio da je četnički komandant mesta bio major Risto Gavrilović. Mihailović se u svojoj završnoj reči branio na sledeći način:
U presudi Mihailoviću pominju se, između ostalog, i četnički zločini u Foči:
Козељ
Козељ је насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 384 становника.
Демографија
У насељу Козељ живи 413 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,9 година (46,4 код мушкараца и 47,4 код жена). У насељу има 141 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,38.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Gianotti, Asti
Gianotti je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Santa Ana, Villa de Arriaga
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2204 m.
Le Conche, Pisa
Le Conche je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Aktivirajući protein GTPaza sa GIQ motivom
Njegovo dejstvo je vezano za ro GTP-vezujući protein.
Tierra Colorada, Yajalón
Tierra Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1199 m.
Boiling Springs, South Carolina
Bojling Springs je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.219, što je 3.675 (80,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Villa Santiago, Cuernavaca
Villa Santiago je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
Politico Europe
Politico Europe su tjedne novine na engleskom jeziku sa sjedištem u Briselu. Glavna tema članak je Evropska unija i njen rad. Pokrenute su 1995. godine pod naslovom European Voice od strane Economist Group. Godine 2013. su prodane francuskom medijskoj kompaniji Selectcom čiji je vlasnik bio Shéhérazade Semsar de Boisséson. U decembru 2014. su ih zajednički otkupili američka medijska kompanija Politico i njemačka medijska kompanija Axel Springer AG.
Vraneštica
Vraneštica je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Vraneštica je bila sedište i najveće naselje istoimene opštine Vraneštica, koja je ukinuta i priključena opštini Kičevo 2013. godine.
Prirodni uslovi
Naselje Vraneštica je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 12 km jugoistočno.
Reljef: Vraneštica se nalazi u Donjekičevskom kraju, koja obuhvata središnji deo slika reke Treske. Selo je položeno iznad doline reke na severu i planine Baba Sač na jugu. Nadmorska visina naselja je približno 660 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Istorija
Po statistici sekretara Bugarske egzarhije, 1905. godine Vraneštica je imala 960 stanovnika, u celosti pravoslavnih Slovena.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Vraneštica je imala 438 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Richard Long
thumb|250px|Detalj Riverlinesa instaliranog u hodniku njujorškog nebodera [[Hearst Tower (New York City) (2006)]]
La Ola, Manuel Doblado
La Ola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Richard Long
Richard Long (2. jun 1945 -) je engleski kipar, fotograf i slikar, koji se smatra jednim od najpoznatijih britanskih land art umjetnika. Godine 1989. je osvojio Turnerovu nagradu za djelo White Water Line.
La Ola, Manuel Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Politico
Politico je američka političko-novinska organizacija sa sjedištem u Okrugom Arlington, koja se bavi praćenjem političkih zbivanja u SAD i svijetu. Svoj sadržaj distribuira preko televizije, Interneta, novina The Politico, radio-emisija i podcastova. Uglavnom pokriva zbivanja u Washingtonu, prije svega rad Kongresa, lobista, medija i predsjednika.
John F. Harris i Jim VandeHei su napusrili The Washington Post kako bi postali glavni i izvršni urednik lista The Politico koji je pokrenut 23. januara 2007. Frederick J. Ryan Jr. je služio kao prvi predsjednik i generalni direktor kompanije. Robert L. Allbritton je bio osnivač i izdavač. U oktobru 2013. je Jim VandeHei, dugogodišnji urednik The Politico, preuzeo mjesto generalnog direktora i predsjednika. Godine 2015. je Politico pokrenuo evropsko izdanje sa sjedištem u Briselu pod naslovom Politico Europe.
Gabrovo (Strumica)
Gabrovo je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Gabrovo je naselje u okviru opštine Strumica.
Prirodni uslovi
Gabrovo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (7 km južno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 15 kilometra jugoistočno.
Naselje Gabrovo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na južnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 300 metara.
Stanovništvo
Gabrovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.992 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
West Terre Haute, Indiana
Vest Tere Out je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Aspidofitin
Aspidofitin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 382,453 Da.
West Terre Haute, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.236, što je 94 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Traschio, Piacenza
Traschio je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
Chauffour-lès-Bailly
Šofur le Baji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 94 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 137 metara.
Bydgoszcz
Bydgoszcz (njemački: Bromberg) je grad od 348,190 stanovnika na sjeveru Poljske u Kujavsko-pomeranskom vojvodstvu.
Bydgoszcz je uz nedaleki Toruń (46 km) administrativni centar Kujavsko-pomeranskog vojvodstva.
Geografske karakteristike
Bydgoszcz leži u ravnici na ušću rijeke Brda u Vislu.
On je značajni transportni centar, raskršće željezničkih pruga i plovnih rijeka koje povezuju Gornju Šlesku i luke na Baltiku. Od Varšave je udaljen 267 km, od Szczecina 259 km, a od Gdańska - 167 km.
Historija
thumb|left|240px| Centar [[grada]] Bydgoszcz je izrastao uz pograničnu utvrdu podignutu oko 1038.
U 13. vijeku su ga zauzeli vitezi Teutonski vitezi, a status grada dobio je 1346. Prosperirao je kao trgovište za žitarice i drvo, ali je  je opustošen za vrijeme Švedsko-poljskih ratova u 17. vijeku. Oporavio se u 18. vijeku kad je prokopan Bydgoszczki kanal koji je povezao Odru sa Vislom, pa je postao velika riječna luka.
Grad je pružao odlučan (ali uzaludan) otpor za vrijeme napada Nacističke Njemačke na Poljsku 1939. za što je po oslobođenju 1946. nagrađen Ordenom Grunwaldskog križa. thumb|left|240px| Moderni dio grada [[Bulevar|Aleja Ivana Pavla II]]
Kultura i obrazovanje
Bydgosz je značajni kulturno-obrazovni centar, grad sa vlastitom opernom kućom, nekoliko teatara i koncertnih dvorana, brojnih muzeja i sjedište državnog Univerziteta Kazimira Velikog.
Privreda
Bydgoszcz je prije svega grad drvne i prehrambene industrije. Pored tog ima i tvornice tekstila, mašina, kemijskih i metalnih proizvoda, elektronike i štamparije.
Kopriva (Razkrižje, Slovenija)
Kopriva je naselje u slovenskoj Općini Razkrižju. Kopriva se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 19 stanovnika.
San Giovanni I, Palermo
San Giovanni I je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 456 m.
Santa Cruz Tihuixte, Santiago Tetepec
Santa Cruz Tihuixte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tetepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 558 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 485 m.
Gabrevci
Gabrevci su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Gabrevci u sastavu opštine Konče.
Prirodni uslovi
Gabrevci su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 15 kilometara jugozapadno.
Naselje Gabrevci se nalazi u istorijskoj oblasti Lukavica. Naselje je položeno u dolini reke Krive Lukavice, na približno 500 metara. Dolina je zatvorena planinama, pa se zapadno od naselja izdiže Konečka planina, ka jugu Gradeška planina, a ka istoku Smrdeš. Pored sela je Mantovo jezero.
Mesna klima je kontinentalna, sa uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Gabrevci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 355 stanovnika.
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Las Cuevas, San Miguel Totolapan
Las Cuevas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1046 m.
GNAO1
GNAO1, Guanin nukleotid-vezujući protein G(o), podjedinica alfa, je protein koji je kod čoveka kodiran GNAO1 genom.
Interakcije
Za GNAO1 je bilo pokazano da interaguje sa RGS20, RGS19, RIC8A i RGS5.
Friedersdorf
Fridersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 227 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ilm Fridersdorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 570 metara. Površina opštine iznosi 3,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 227 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 73 stanovnika/km².
Opština San José del Rincón, México
San José del Rincón je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 24887 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2692 m.
Los Olivos, Lagos de Moreno
Los Olivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Turkmenska Sovjetska Socijalistička Republika
Turkmenska Sovjetska Socijalistička Republika (turkmenski: Түркменистан Совет Социалистик Республикасы; ruski: Туркменская Советская Социалистическая Республика, akronim: TSSR) bila je jedna od 15 republika Saveza Sovjetskih Socijalističkih Republika.
Historija
Historija te republike u Centralnoj Aziji počela je 7. augusta 1921. kad je osnovana kao Turkmenska oblast u sastavu Turkestanske Autonomne Sovjetske Socijalističke Republike koja je s druge strane bila administrativna jedinica Ruske Sovjetske Federalne Socijalističke Republike.
Ona je 13. maja 1925. izdvojena iz Ruske SFSR i uzdignuta u rang konstitutivne republike, pod imenom Turkmenska Sovjetska Socijalistička Republika. Pritom joj je pridodat i dobar dio teritorija Buharske i Horezmanske Narodne Sovjetske Republike koje su tad rasformirane.
Turkmenska Sovjetska Socijalistička Republika prestala je postojati 25. decembra 1991. kad se je proglasila nezavisnom Republikom Turkmenistan.
Almașu Mic, Pestișu Mic
Almașu Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Pestișu Mic.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Songs of Experience
Songs of Experience je četrnaesti studijski album irskog rock sastava U2. Osmišljen je kao nastavak na njihov prethodni album, Songs of Innocence. Prethodnik je bio odraz adolescentne dobi članova benda u Irskoj 1970.-ih, dok Songs of Experience tematski predstavlja zbirku pisama koje je glavni vokal Bono napisao sebi dragim ljudima i mjestima.
Album je osmišljen za vrijeme snimanja albuma Songs of Innocence, a prve je pjesme za njega Bono pisao nakon nesreće na biciklu u studenom 2014. Puna produkcija albuma je počela za vrijeme Innocence + Experience turneje 2015. godine, a bend je surađivao s producentima za vrijeme putovanja. Produkcija je većinom završila krajem 2016. i izlazak albuma je bio planiran za četvrti kvartal, ali nakon što je globalna politika krenula smjerom konzervativizma, uključujući referendum o Brexitu i rezultate američkih predsjedničkih izbora iste godine, bend je odlučio odgoditi izlazak albuma i razmisliti o njegovom tonu. Mnoge su pjesme ponovno snimljene, eksperimentirajući s različitim produkcijskim tehnikama, dok je Bono prepravio tekstove kako bi odrazio političke događaje i "suočavanje sa smrtnošću" koje je doživio krajem 2016. Album je dovršen za vrijeme obljetničke turneje albuma The Joshua Tree 2017. godine.
Album je prodan u 1,3 milijuna primjeraka u prvom mjesecu izlaska, a pratila ga je Experience + Innocence turneja 2018. godine.
Osoblje
Prilagođeno s knjižice albuma.
Dodatni izvođači
Tehničko osoblje
Sirigari, Pavia
Sirigari je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Zelengrad (razvrstavanje)
Pojam Zelengrad može značiti:
Vasa (dinastija)
Vasa je ime švedske kraljevske dinastije, koja je vladala Kraljevinom Švedskom od 1523. do 1654. i Poljsko i Litavskom konfederacijom od 1587. do 1668.
Historija
Dinastija potječe od stare plemićke porodice iz Upplanda, koja je rodbinski bila vezana sa porodicama Sture i Bonde (iz nje je bio švedski kralj Karl VIII, umro 1470.).
Osnivač dinastije bio je Gustav Eriksson Vasa, koji je postao švedski regent - 1521., a 1523. i kralj pod imenom Gustav I.
Unuk Gustava Vase - Sigismund postao je 1587. poljski kralj, pod imenom Sigismund III, on je istovremeno od 1592. bio i švedski kralj. Nakon Sigismundove smrti - 1604, na poljskom tronu ga je nasljedio sin Vladislav IV; a na švedskom ujak Karl IX, koji je već bio regent.
Dinastija Vasa egzistirala je u Poljskoj završno sa idućom generacijom sve do 1668., odnosno do ostavke Sigismundova drugog sina - Jana II Kazimira.
Opština Hulubești, Dâmbovița
Hulubești je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Bitka na Bach Dangu (938)
Prva bitka na rijeci Bach Dang se odigrala u današnjem sjevernom Vijetnamu 938. između vijetnamskih ustanika na čelu sa Ngô Quyềnom, i vojske kineske države Južni Han pod kraljem Liu Yanom s druge strane. U njoj su ustanici izvojevali pobjedu te tako omogućili da Vijetnam kao novostvorena država Dai Viet stekne nezavisnost nakon više od hiljadu godina kineske vlasti.