cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ojo Zarco, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1948 m.
IHF Svjetsko rukometno prvenstvo 2009.
mini|Izvedba pjesme [[Morska vila Marijana Bana na zagrebačkom Trgu Bana Jelačića nakon završetka prvenstva.]] mini|200px|Gusjenica Ruksi, maskota Svjetskog prvenstva u rukometu Svjetsko prvenstvo u rukometu 2009. održavalo se u Hrvatskoj. Natjecanje je otvoreno u Splitu, 16. siječnja 2009. u Spaladium Areni, a održavalo se u još 6 gradova: Pula, Osijeku, Varaždinu, Zadru, Poreču i Zagrebu. Finale se igralo u Zagrebu, u dvorani Arena Zagreb, 1. veljače 2009. Trećeplasirana momčad je Poljska koja je pobijedila europske prvake Dance, dok je prvak olimpijski prvak Francuska koja je u finalu pobijedila Hrvatsku.
Skupina I (Zagreb)
-
- -
Skupina II (Zadar)
-
- -
Utakmice za plasman
23./24. mjesto
21./22. mjesto
19./20. mjesto
17./18. mjesto
13./14. mjesto
11./12. mjesto
7./8. mjesto
5./6. mjesto
Razigravanje za medalje
mini|300px|Arena Zagreb, Francuska-Hrvatska 22:19, 58:11 min
Finale
Statistike
Suci
mini|400px|Njemački sudački par Frank Lemme i Bernd Ullrich
Santa Inés, Río Bravo
Santa Inés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Plinoviti div
Plinoviti divovi su sastavljeni prvenstveno od plina, a mogu imati i kamenu ili metalnu jezgru. Vjeruje se da je čvrsta jezgra nužna za formiranje ovih planeta, pa je vjerojatno svi plinoviti divovi imaju.
Većina mase plinovitog diva je plin (ili plin koji je pod tlakom prešao u tekuće stanje).
Plinoviti divovi Sunčevog sustava
U Sunčevom sustavu se nalaze 4 plinovita diva: Jupiter, Saturn, Uran i Neptun. Ova se 4 planeta često nazivaju i Jovijanski planeti.
Znanstvenici često planete Uran i Neptun svrstavaju u posebnu podklasu planeta - ledene divove ili uranske planete, zbog činjenice da su sastavljeni uglavnom od leda i stijenja te plina, za razliku od "klasičnih" plinovitih divova kao što su Jupiter i Saturn. Uran i Neptun imaju mnogo manji udio vodika i helija zbog njihove veće udaljenosti od Sunca.
Terminologija
Izraz "plinoviti div" skovao je James Blish, pisac znanstvene fantastike. Izraz je zapravo pogrešan, jer su ovi planeti većinom tekući. Kod Urana i Neptuna su plinovite atmosfere poprilično tanke i debele su tek oko 1% promjera planeta. Argument u prilog ovom nazivu je činjenica da u kemijskom sastavu Jupitera i Saturna dominiraju vodik i helij, koji su pri manjem tlaku i pri temperaturama koje vladaju u tom dijelu Sunčevog sustava u plinovitom stanju.
U planetološkoj terminologiji, pojmovi "stijena", "plin" i "led" se koriste za označavanje klasa elemenata i kemijskih spojeva koji tvore tijela Sunčevog sustava, bez obzira u kojem se agregatnom stanju nalaze.
U vanjskom Sunčevom sustavu, vodik i helij su "plinovi", voda, metan i amonijak su "ledovi", a silikati su "stijenje". Kad se govori o dubokim unutrašnjostima planeta, često se pod "ledom" podrazumijevaju kisik i ugljik, pod "stijenjem" silikati, a pod "plinom" vodik i helij.
Uzevši u obzir ovu termilnologiju, dio astronoma Uran i Neptun nazivaju zajedničkim imenom "ledeni divovi", zbog velikog udjela "ledova" (u tekučem stanju) u njihovoj unutrašnjosti.
Ekstrasolarni plinoviti divovi
Uslijed činjenice da je velike planete mnogo lakše pronaći od malih, skoro svi planeti pronađeni u orbitama oko drugih zvijezda su plinoviti divovi.
Uzmemo li u obzir kemijski sastav svemira (više od 90% otpada na vodik), malo je vjerojatno da će se pronaći kameni planet mase Jupitera. S druge strane, dosadašnji modeli formiranja planetarnih sustava su ukazivali na nemogućnost nastajanja plinovitih divova na tako malim udaljenostima kakve su zabilježene kod već otkrivenih planeta.
Gornja granica mase smeđeg patuljka je oko 70 masa jupitera (tj. oko 0.08 mase Sunca). Kod tijela veće mase, visoka temperatura i tlak uzrokuju nuklearnu fuziju u središtu tijela, pa tijelo postaje crveni patuljak. Zanimljivo je da još uvijek nisu otkrivena tijela masa između masa 70 i 80 masa Jupitera (donja granica za crvene patuljke). Nedostatak ovih tijela bi sugerirao da sustavi sa velikim planetima i višestruke zvijezde nastaju u bitno različitim procesima.
Zastava Norveške
Zastava Norveške je crvena sa plavim krstom koji ima beli obod, i prostire se do ivica zastave; vertikalni deo krsta je pomeren ka jarbolu u stilu Danebroga, zastave Danske. Razmere elemenata nacionalne zastave su širina - 6-1-2-1-12 i visina - 6-1-2-1-6. Razmere elemenata državne zastave su 6-1-2-1-6-11 - horizontalno; i 6-1-2-1-6 - vertikalno.
Crvena boja je PMS 200 a plava PMS 281 u Panton sistemu. Ovo približno odgovara RGB vrednostima boja <tt>#BA0C2F</tt> (crvena) i <tt>#00205B</tt> (plava).
Istu zastavu koriste i norvečke zavisne teritorije, Svalbard i Jan Majen.
Istorija
thumb|right|Nacionalna i trgovačka zastava Norveške (1844. - 1899.), sa grbom unije [[Švedska-Norveška.]]
Od 16. veka naovamo do 1814. Norveška je koristila istu zastavu kao i Danska, jer je bila u uniji sa njom. 1814. je nezavisna Norveška usvojila dansku zastavu sa norveškim lavom. Ova zastava je bila u upotrebi do 1821. Kasnije 1814, Norveška se ujedinila sa Švedskom, i 1815, je uvedena zajednička zastava za obe države, švedska zastava sa belim krstom na crvenoj pozadini u gornjem levom uglu zastave. Ovaj dizajn je korišćen za državne zastave i trgovačke brodove. Posebnu norvešku zastavu je 1821. načinio Fredrik Melcer, član parlamenta (Storting).
Do 1838, ovaj dizajn je korišćen samo u severnim vodama, jer Norveška nije imala sporazum sa piratima Severne Afrike. 1844. grb unije, koji kombinuje norveške i švedske boje je stavljen na zastave obe zemlje. Grb je u narodu prozvan Sildesalaten jer je podsećao na salatu od haringi. U početku je zastava unije bila popularna u Norveškoj, jer je jasno označavala jednak status dveju ujedinjenih država. Ali kako je unija sa Švedskom postajala sve manje popularna, norveški parlament je skinuo grb unije sa nacionalne, trgovačke i državne zastave, 1899. Raspadom unije, 1905, grb je skinut i sa ratne zastave. Švedska ga je zadržala do 1905.
Simbolizam
Fredrik Melcer je izabrao hrišćanski krst, prateći tradiciju drugih nordijskih zemalj (Danske i Švedske). Crvena, bela i plava su izabrane da označe demokratiju, jer su ove boje korišćene na zastavama manje-više demokratskih država (Holandija, Ujedinjeno Kraljevstvo, SAD i Francuska). Melcerov dizajn se takođe oslanja na crveno-belu dansku zastavu koja je bila i norveška do 1814. Plavi krst verovatno potiče od plave boje sa švedske zastave.
6. pne.
Godina '''6. pne.''' bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Balba i Veta ili, rjeđe, '''godina 748. Ab urbe condita'''. Oznaka 6. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Merzò, La Spezia
Merzò je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 548 m.
Gighera, Gighera
Gighera je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Gighera.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3609 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Хум (Ниш)
Хум је насељено место у градској општини Црвени Крст на подручју града Ниша у Нишавском округу. Налази се на рубу Нишке котлине, на око 6,5 км северно од центра Ниша. Према попису из 2002. било је 1450 становника (према попису из 1991. било је 1497 становника). Недалеко од села се налази археолошки локалитет Хумска чука.
Историја
Преисторијско насеље неолитско-бронзаног доба које су 1934. године истраживали А. О. Славетић и М. Грубић, а касније М. Гарашанин, показују да Хум спада у врло стара села. Налазиште је лоцирано изнад данашњег насеља на Ћувику, између два потока, и лак му је приступ само с југа. Касније, као село Хум се јавља у античком периоду и средњем веку. Турски попис 1498. године затекао га је као село са 64 дома, 18 неожењених, 7 удовичких и две муслиманске куће, 3 хаса њиве, 1 виноградом (који је пуст) и дажбинама од 8.108 акчи, а манастир Светог Николу са 1 калуђером и дажбинама од 317 акчи. Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 61 кућа, 9 удовичка домаћинства, 15 самачка домаћинства, 1 муслимана. Године 1564. пао је на око 50 домаћинстава. Као и друга села у Великом рату с краја 17. века скоро се угасио, а потом се постепено обновио. Године 1757. Хум је водио мукотрпну и безуспешну парницу пред турском Портом против власника Јусуф-бега због тога што овај селу, поред осталих дажбина, узима од сваке куће оку масла и кола дрва и што их тера да му бесплатно раде на њивама. Ускоро (1760/61. године) читлук-сахабија Џафер-Заим (који је зачитлучио и Доњи Комрен) купио је од нишког накибулешрафа Сејид Омера за 1.000 гроша сву земљу, ливаде и пашњаке, а затим, још за 500 гроша све зграде, баште и гумна у Хуму. Тако су, уместо позитивног решења по парници против Јусуф-бега, мештани Хума постали чифчије Џафер-бега и доспели у још гори положај. Након више деценија без значајнијих података, Хум се поново спомиње у вези с буном 1841, године, када је заједно са још 121 селом у нишком крају био спаљен. Хум не припада мањој групи села која су се откупила директном нагодбом са спахијом (као на пример Горњи Матејевац и Каменица), већ се откупио отплатом аграрног дуга; већини села у нишком крају овај дуг или његов део морао је бити отписан законом 1907. године. Отплата аграрног дуга, као и други економски разлози тог времена, подстакли су у Хуму, и у другим бројним селима, појаву печалбарства.
Погодан положај Хума на додиру двају различитих производних средина (котлинско дно и котлински обод) оријентисао је његову производњу у правцу ратарства и сточарства. У периоду између два светска рата Хум је на нишком тржишту, поред осталог, пласирао приличне количине меса, млека и млечних производа. Близина Ниша подстакла је, после 1955/60. године, прилично пресељавање (пре свега у Ниш), дневну миграцију и оријентацију на мешовиту привреду, на шта указују и послератни статистички подаци. Тако је у Хуму 1971. године било 67 пољопривредних, 226 мешовитих и 11 непољопривредних домаћинстава.
Демографија
Крајем 19. века (1895) Хум је село са 68 домаћинстава и 644 становника, а 1930. године имао је 128 домаћинстава и8 779 становника.
У насељу Хум живи 1170 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,6 година (40,4 код мушкараца и 40,7 код жена). У насељу има 384 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,78.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
33. venecijanski filmski festival
33. izdanje Međunarodne smotre filmske umjetnosti u Veneciji je bio filmski festival održan u Veneciji od 21. augusta do 3. septembra 1972. godine.
U skladu sa odlukom donesenom nekoliko godina prije, organizatori nisu dodjeljivali službene nagrade, a što je praksa koja se nastavila do 1980. godine. Nakon ovog festivala je, uslijed financijskih i drugih problema, došlo do dvogodišnje pauze, te je sljedeći - 34. festival održan tek 1975. godine.
Честа
Честа је насеље у Србији у општини Алексинац у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 215 становника (према попису из 1991. било је 230 становника).
Демографија
У насељу Честа живи 180 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,7 година (44,5 код мушкараца и 48,8 код жена). У насељу има 63 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,41.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Juan Manuel Fangio
Juan Manuel Fangio (Balcarce, 24. lipnja 1911. – Buenos Aires, 17. srpnja 1995.), argentinski vozač Formule 1. Imao je nekoliko nadimaka poput El Chueco (u slobodnom prijevodu "krivonogi"), zato što je kao dijete igrajući nogomet mogao savinuti lijevu nogu oko lopte pri udarcima na gol, i El Maestro ("majstor"). Bio je vozač trkaćih automobila te je dominirao tijekom prvog desetljeća postojanja Formule 1. Osvojio je titulu Svjetskog prvaka za vozače pet puta. Ovaj rekord nadmašio je tek nakon 46 godina Michael Schumacher 2003. godine osvajanjem šeste titule Svjetskog prvaka.
Mladost
Fangio je rođen na blagdan sv. Ivana Krstitelja godine 1911. u Balcarce, malom gradu u pokrajini Buenos Aires. Zanimljivo je da je njegov rodni list greškom nosio kao datum rođenja 23. lipnja. Bio je četvrti od šestoro djece u obitelji. Fangiov djed Giuseppe Fangio emigrirao je u Argentinu 1887. godine. Nakon tri godine, zaradeći novac proizvodnjom ugljena, uspio je kupiti farmu u blizini Balcarcenakon. Fangiov otac Loreto, emigrirao je u Argentinu iz malog grada u središnjoj Italiji, Castiglione Messer Marino. Njegova majka Herminia Dérano bila je iz mjesta Tornareccio. Oboje roditelja bili su iz provincije Chieti u regiji Abruzzo. Vjenčali su se 24. listopada 1903. Živjeli su na različitim farmama gdje je majka bila domaćica, a otac je radio u građevinarstvu postavši kamenorezački pripravnik. Kada mu je bilo 13 godina Fangio je prekinuo školovanje i počeo raditi kao pomoćnik mehaničara, a sa 16 godina već je nastupao kao mehaničar za mušterije svog poslodavca. U to je doba jedva preživio upalu pluća. . Razbolio se nakon nogometne utakmice u kojoj je pretjerao s trčanjem što je prouzročilo oštru bol u prsima. Sljedeća dva mjeseca, dok je ležao u postelji, njagovala ga je majka. .
Prije Formule 1
Započeo je svoju karijeru u Argentini godine 1934., vozeći 1929 Ford model A kojeg je obnovio. Za vrijeme utrka po Argentini, vozio je Chevroletove automobile i bio je argentinski državni prvak godine 1940. i 1941. Prvi put je došao u Europu za utrku godine 1948., kada su ga financirali argentinski autoklub i argentinska vlade. Fangio je sudjelovao u svojoj prvoj utrci u Turističkoj kategoriji od 18. do 30. listopada 1938. kao suvozač Luisa Finocchiettia. Fangio je vozio većim dijelom utrke i osvojio sedmo mjesto. U studenom iste godine trebao je sudjelovati u natjecanju 400 km Tres Arroyosa, ali je utrka bila otkazana zbog nesreće.
Tijekom 1938. vodio je momčad Chevroleta u tzv. "Turismo Carretera" klasi natječući se za Veliku nagradu Argentine. Iako je trka bila privremeno prekinuta zbog jake kiše, nastavila se u Cordobi, gdje je Fangio ostvario prvu etapnu pobjedu za sebe i za momčad pobijedivši u četvrtoj etapi od mjesta Catamarca do San Juana. Konačno je u listopadu te godine, nakon prijeđenih 9500 km utrkujući se na teritoriju Argentine, Bolivije i Perua, osvojio svoju prvu pobjedu u klasi "Turismo Carretera" osvajanjem Međunarodne Velike nagrade Sjever. Tako je postao Prvak Argentine u toj klasi, prvi ikada koji je vozio za momčad Chevroleta.
Tijekom 1941. pobijedio je Oscara Gálveza na Velikoj nagradi Getúlio Vargas u Brazilu. Te je godine po drugi put okrunjen za prvaka Argentine u klasi "Turismo Carretara". Iduće godine pobijedio je na utrci "Mar y Sierras", ali je zatim morao prekinuti sve s automobilizmom povezane aktivnosti zbog II Svjetskog rata.
Nakon duljeg perioda trkaće neaktivnosti zbog rata tijekom 1946. i 1947. Fangio se vratio utrkama sudjelujući u dvije utrke vozeći čak i Ford T, kao i na utrci za Nagradu grada Rosaria.
Formula 1
Fangiovo prvo sudjelovanje na utrkama za Velike nagrade dogodilo se 1948. na Velikoj nagradi Francuske u Reimsu. Vozio je automobil Simca Gordini startavši sa jedanaeste pozicije, ali je tijekom utrke odustao. Sljedeći pokušaj je došao tek iduće godine u Sanremu, Ali ovaj put za volanom Maserati 4CLT/48 sponzoriranog od Automobilskog kluba Argentine. Dominirao je pobijedivši u oba predviđena dijela utrke i osvojio ukupnu pobjedu sa gotovo minutom prednosti ispred poznatog vozača Princa Bire. Tijekom 1949. Fangio je sudjelovao u još šest utrka za Velike nagrade, pobijedivši u četiri, natječući se sa vozačima iz najviše klase.
Za razliku od kasnijih vozača Formule 1, Fangio je započeo svoju trkaću karijeru u već poodmakloj dobi te je u mnogim trkama u kojima je sudjelovao bio najstariji sudionik. Kao i ostali vozači njegovog doba utrkivao se praktično bez ikakve zaštitne opreme na stazama koje uglavnom nisu bile opremljene bilo kakvim sigurnosnim sredstvima. Bio je poznat po tome što se nije ustezao napustiti momčad i otići u drugu nakon uspješne sezone, pa čak ni usred sezone, ako je mislio da će u drugoj momčadi imati bolji autompbil i bolje šanse za uspjeh. Nekoliko rezultata koje je postigao u utrkama dijelio je s momčadskim kolegama nakon što bi preuzeo njihov automobil tijekom utrke kada bi njegov automobil imao tehničkih problema. Pri tome je s njima dijelio i bodove koji su se računali za svjetsko prvenstvo, a što je tada bilo u skladu s važećim pravilima. Vozio je u vrijeme kada su među njegovim rivalima na stazi bile vozačke legende poput Alberta Ascarija, Giuseppe Farine i Stirlinga Mossa. Karijera mu je u znatnoj mjeri bila pomognuta i financiranjem od strane argentinske vlade pod vodstvom Juana Perona.
Život nakon Formule 1
mini|Juan Manuel Fangio 1955. godine Fangio je bio počasni predsjednik ispostave kompanije Mercedes-Benz u Argentini od 1987., godinu dana nakon otvaranja njemu posvećenog muzeja, do smrti 1995. godine. Godine 2011., na stogodišnjicu njegovog rođenja, u sjećanje na njega širom svijeta su održavane različite svečanosti.
Naslovi
Osvojio je 5 titula prvaka svijeta u Formuli 1 sa 4 različita tima:
Clear Lake, Illinois
Klir Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
The Adventure of the Devil's Foot
"The Adventure of the Devil's Foot" (srpskohrvatski: Đavolje stopalo) je jedna od 56 kratkih priča o Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Priča je izvorno objavljena u Strandu 1910. godine, uz ilustracije Gilberta Holidayja, a čini sastavni dio zbirke His Last Bow. Doyle je ovu priču stavio na deveto mjesto među svojih dvanaest najdražih priča.
Clear Lake, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 229, što je 38 (-14,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Adventure of the Devil's Foot
Slučaj
Sherlock Holmes i dr. Watson borave u Cornwallu, gdje se Holmes oporavlja od napornih slučajeva. Ipak, odmor prekida posjet gospodina Mortimera Tregennisa, mještanina, i gospodina Roundhayja, lokalnog vikara. Njih dvojica dolaze kako bi Holmesu predstavili slučaj - dvojica Tregennisove braće su potpuno poludjela, a sestra mu je umrla. Tregennis je prethodne noći kartao s njima i kada je otišao, sve je bilo uredu. Spomenuo je kako je, tokom večeri, njegov brat uočio nešto neobično kroz prozor, ali ništa što bi se moglo identificirati. Kada ih je ujutro posjetila sluškinja, pronašla ih je u takvom stanju i izgubila svijest. Liječnik je ubrzo pozvan te je ustanovio vrijeme, ali ne i uzrok smrti. Zanimljivo je kako je i on nakratko izgubio svijest po ulasku u sobu.
Holmes odlazi u kuću i, naizgled slučajno, udari posudu s vodom i svima smoči noge. Od sluškinje sazna kako se ništa neobično nije desilo u posljednje vrijeme i kako je cijela obitelj bila prilično zadovoljna. Holmes prouči i ostatke u kaminu te od Tregennisa saznaje kako je prethodna noć bila prilično hladna, što je razlog paljenja vatre u kaminu.
Nakon svih dokaza, Holmes izloži slučaj na sljedeći način: iako nema sumnje da sve upućuje na đavolji posao, ovaj zločin mogao je izvesti samo čovjek. Nadalje, štogod da se dogodilo u toj prostoriji, dogodilo se netom nakon Mortimerova odlaska, jer su svi bili na svojim mjestima, a ništa nije dirano. Tregennis je, nakon napuštanja kuće, brzo otišao do vikarijata, gdje spava (čemu svjedoče otisci stopala, koje je Holmes potvrdio temeljem "incidenta s vodom"), a ujedno je i jedina osoba koja sugerira neko objašnjenje slučaja. Holmesu je nejasna tajnovita prikaza ispred prozora.
Ubrzo se u slučaj upliće i dr. Leon Sterndale, poznati lovac i istraživač, koji je odustao od plovidbe kada mu je vikar javio za tragediju (Sterndale i Tregennis su rođaci). Sterndale zahtijeva od Holmesa da podijeli s njom svoje sumnje, ali detektiv to odbija, nakon čega Sterndale ljutito odlazi. Holmes ga odluči diskretno slijediti. Sljedećeg jutra, Holmes se i dalje nije maknuo s početka, ali ubrzo dolazi vikar s viješću kako je Mortimer Tregennis umro - na isti način kao i njegova sestra. Holmes brzo odlazi u sobu i hitro analizira cijelu scenu. Od posebnog interesa je otvoreni prozor u sobi, a kao dodatni trag, uspijeva pronaći neobičan prah u svjetiljci te ga stavi u kovertu.
Holmes ubrzo zaključi kako je cijeli zločin izveden. Kako bi testirao hipotezu, kupi lampu identičnu onoj Tregennisovoj i na nju naspe prah što ga je pronašao te pušta da izgori. Prah je, zapravo, izrazito potentan otrov i Holmes gotovo trenutno gubi svijest. Watson se uspijeva oduprijeti otrovu i izvuče Holmesa na zrak, baš na vrijeme. Sada, kada je jasno da je Tregennis pobio svoju obitelj, ostaje jedino pitanje - tko je ubio Tregennisa?
Za to je ubojstvo kriv dr. Sterndale, koji ostavlja jasne tragove u vikarijatu. Kada ga Holmes suoči s optužbama, Sterndale priznaje kako je godinama volio Brendu Tregennis (ali se nisu mogli vjenčati zbor britanskih propisa o razvodu braka) te da je Mortimera Tregennisa ubio iz osvete. Otrov s kojim je baratao zove se Radix pedis diaboli (latinski: Korijen đavoljeg stopala), a Sterndale ga je nabavio u Africi iz čiste znatiželje. Sterndale govori kako je jednom davno Mortimeru objasnio što je "Đavolje stopalo" i kako djeluje, nakon čega je dio otrova iz bočice nestao. Ubojstvo je izveo tako da je prah usuo u vatru netom prije nego je napustio kuću. Tregennis se nadao kako će Sterndale već biti na brodu kada se pročuje za tragediju, ali telegram je stigao na vrijeme, a Sterndale je odmah prepoznao o čemu se radi.
Nianell
Nianell (rođena 25. rujna 1971. kao Sonia Aletta Nel u Omaruruu, Namibija) afrikanerska je pjevačica, pijanistica, gitaristica i skladateljica, koja trenutno živi i radi u Južnoj Africi.
The Adventure of the Devil's Foot
Slučaj
Na koncu, Holmes pokazuje suosjećanje prema Sterndaleu te mu govori kako slobodno može ići u Afriku i nastaviti sa svojim radom.
Nianell
U međunarodnim krugovima proslavile su je pjesme poput Who Painted The Moon i Angel Tongue. Od njenih afrikaans hitova poznate su Magaliesburgse Aandlied i Sal Jy Onthou.
Njena pjesma I Hold the Sun and the Moon in my Hands je nominirana 2010. godine za pjesmu godine na LA Music Awards.
Životopis
Nakon odrastanja u Windhoeku i trogodišnje diplome iz lagane glazbe sa Pretoria Technikona u Južnoj Africi, Nianell je studirala klasičnu glazbu na Trinity Collegeu u Londonu i na Univerzitetu Južne Afrike.
Sama sklada svoju glazbu, pjeva na afrikaansu i na engleskom i svira klavir i akustičnu gitaru. Ima glasovni raspon od četiri oktave i njene pjesme se opisuju kao kombinacija "elemenata folka, popa, R&B-ja, countryja, klasične pa čak i keltske glazbe". Četiri njena albuma (Who Painted The Moon, Angel Tongue, Life's Gift i I Know I'm Lucky) su dostigla platinum status u Južnoj Africi. Nianellin prvi međunarodni platinum hit bila je pjesma Who Painted the Moon.
Tempa la Mandra, Salerno
Tempa la Mandra je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Nianell
Životopis
Pjesma Isn’t It? sa njenog prvog albuma Who Painted the Moon? postala je međunarodno poznata i puštala se na radio postajama u Kanadi i SAD. Sa pjesmama Have Faith, Isn’t It?, As One, Just for Tonight i Who Painted the Moon? Nianell je imala pet Top 20 radio hitova u Južnoj Africi. Novozelandska pjevačica Hayley Westernra je uradila cover pjesme Who Painted The Moon na svom albumu Pure. Album se prodao u više od 2 milijuna primjeraka.
La Quebradora, Zihuatanejo de Azueta
La Quebradora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zihuatanejo de Azueta.
Nianell
Životopis
Njen drugi album Angel Tongue (2004) je dostigao gold status u njenoj domovini. Osvojila je dvije SAMA nagrade 2005. godine: za Angel Tongue je osvojila Najbolji engleski contemporary album, a za "We'll Find a Way" je osvojila Najbolji ženski tekstopisac.
Izdala je duet album sa Dozijem 2009. godine. U travnju 2011. godine, izdala je svoj prvi album u Sjedinjenim Državama. . Svoj duet album izdaje sa sastavom Romanz u svibnju 2011. godine.
Nianell je uspješna izvođačica uživo i redovno putuje južnom Afrikom, ali također nastupa i u inozemstvu, kao npr. na UK Kasie Festival u Royal Albert Hallu u Londonu 2004. godine.
Privatni život
Nianell i njen bivši muž, Andrew Thompson, imaju trojke, sve djevojčice. Godine 1998., igrala je netball u namibijskom nacionalnom timu. Nianellina mlađa sestra, Riana Nel, također je cijenjena pjevačica i tekstopisac, ali se uglavnom bavi duhovnom glazbom. Sestre su u nekoliko prilika nastupale zajedno.
Tempa la Mandra, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 601 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
La Quebradora, Zihuatanejo de Azueta
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Potrero Colorado, Calvillo
Potrero Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1765 m.
Acholchi, Urique
Acholchi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1863 m.
Gorges, Loire-Atlantique
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2649 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 167 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 35 metara (maksimalnoj 49 m, a minimalnoj 5 m).
Los Sauces, Mascota
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1372 m.
Huizachal, Aculco
Huizachal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Aculco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2345 m.
Barton, Maryland
Barton je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 457, što je 21 (-4,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rodoljub Čolaković
Rodoljub Roćko Čolaković (Bijeljina, 7. juna 1900. – Beograd, 30. marta 1983.), revolucionar i književnik, učesnik Španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFRJ i SR Bosne i Hercegovine, junak socijalističkog rada i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 7. 6. 1900. godine u Bijeljini. Potiče iz jedne od najbogatijih bijeljinskih građanskih porodica tog doba. Osnovnu i Nižu trgovačku školu završio je u Bijeljini, a Trgovačku akademiju u Sarajevu. Potom je studirao na Visokoj komercijalnoj školi u Zagrebu.
Partijski rad
U omladinski revolucionarni pokret uključio se u ranoj mladosti. Marta 1919. godine, postao je član Socijaldemokratske partije Bosne i Hercegovine, a kada je formirana Socijalistička radnička partija Jugoslavije (komunista) (kasnije KPJ) postao je i njen član. Tad se upoznao sa Alijom Alijagićem, s kojim je radio na osnivanju organizacija Komunističke partije i učestvovao u radničkim štrajkovima.
thumb|[[Crvena pravda u Zagrebu, koja je sebi stavila u zadatak da se obračunava sa tvorcima zloglasne Obznane. S leva na desno: Alija Alijagić, Nikola Petrović, Rodoljub Čolaković, Stevo Ivanović i Dinko Lopandić.]] mini||Bista u [[Sarajevo|Sarajevu]]
Kada je decembra 1920. godine, vlast Kraljevine Jugoslavije, donela „Obznanu“, kojom je zabranjen rad KP Jugoslavije i počeo progon komunističkih i radničkih boraca, Čolaković je s Alijom Alijagićem i drugim mladim komunistima osnovao organizaciju „Crvena pravda“. Ogorčeni na „Obznanu“ kao akt bezakonja i nasilja, oni su smatrali da na teror treba odgovarati terorom, pa su u svoj program uneli i individualni teror kao sredstvo klasne borbe, iako je zvanična politika KPJ nikada nije odobravala takav stav. Oni su 21. 7. 1921. godine u Delnicama izveli atentat na ministra unutrašnjih poslova Milorada Draškovića. Atentat je izvršio Alija Alijagić, a u njemu je učestvovao i Rodoljub Čolaković. Oni su odmah potom uhapšeni. Alija Alijagić je osuđen na smrt, a Čolaković je na 12 godina robije. Zatvorsku kaznu je izdržavao u Lepoglavi, Sremskoj Mitrovici i Mariboru.
U teškim uslovima zatvorskog života, zajedno sa ostalim osuđenim komunistima, organizovao borbu za bolje uslove života političkih robijaša. Na robiji su organizovali ilegalni „Crveni univerzitet“, na kojem se učilo i prevodilo. Čolaković je preveo nekoliko dela klasičnog naučnog socijalizma, među kojima i Lenjinovu „Državu i revoluciju“, a zajedno sa Mošom Pijade i Prvi tom Marksovog „Kapitala“. U Mariborskom zatvoru se upoznao sa Josipom Brozom, tada metalskim radnikom. Zajedno sa Brozom bio je član zatvorskog komiteta KPJ i radio na ideološkom obrazovanju robijaša-komunista kao i na poboljšavanju veza između zatvorskog komiteta i partijske organizacije na terenu.
Posle izlaska s robije, oktobra 1932. godine, obavljajući zadatke, koje je preuzeo u dogovoru s Josipom Brozom i Radom Vujovićem, izvesno vreme je boravio u Bijeljini, a zatim u Zagrebu i Beogradu. Početkom 1933. godine bio je prisiljen da emigrira, jer mu je zbog stalnog nadzora policije bilo onemogućeno da obavlja partijske zadatke.
Po nalogu CK KPJ otišao je u Sovjetski Savez, i u Moskvi završio Međunarodnu „Lenjinovu školu“. Kasnije je bio uključen i u partijski rad u Moskvi, koji su sačinjavali istaknuti jugoslovenski komunisti. Prilikom održavanja Sedmog kongresa Kominterne, po nalogu CK KPJ, bio je određen da pomogne članovima delegacije KPJ, sa kojima je učestvovao u radu Kongresa, jula i avgusta 1935. godine.
Krajem 1935. godine, dobio je zadatak da, kao instruktor CK KPJ, pređe na ilegalni rad u Jugoslaviju i radi na ideološkom obrazovanju kadrova, ali je zbog masovnog hapšenja komunista krajem 1935. i početkom 1936. godine, njegov dolazak odložen. Tada je radio u Centralnom komitetu, čije je središte bilo u Beču i pomagao Vladimiru Čopiću u uređivanju lista „Proleter“, a aprila 1936. godine učestvovao je na Plenumu CK KPJ.
Krajem juna 1936. godine preko ilegalnih veza došao je u Split, gde je ostao oko dva meseca, pomažući na ideološkom obrazovanju članova Pokrajinskog komiteta KPJ za Dalmaciju. Potom je prešao u Zagreb, ali je zbog policijske provale morao da se vrati u Beč. Sredinom avgusta, postao je član kolektivnog rukovodstva KPJ (zajedno s Adolfom Mekom i Sretenom Žujovićem) u vreme kada su članovi Politbiroa bili pozvani u Kominternu, da bi rešili nastale probleme zbog pojave grupaških i frakcijskih borbi unutar KPJ.
U septembru 1936. godine otišao je u Pariz, a potom u Brisel, gde je prisustvovao Svetskom kongresu naroda za mir. Krajem oktobra ponovo je došao na ilegalni rad u Jugoslaviju, da pomogne partijskom rukovodstvu u Sloveniji i Hrvatskoj. Pošto mu je policija ušla u trag, nekoliko dana po dolasku u Ljubljanu, bio je prinuđen da se povuče u ilegalnost, a krajem novembra je otišao iz zemlje. U međuvremenu je postao član Politbiroa novog rukovodstva KPJ, koje je imenovano u Moskvi, na čelu sa Milanom Gorkićem, kao generalinm sekretarom, i Josipom Brozom Titom, koji je odgovarao za rad Partije u zemlji. Posle prenošenja središta CK KPJ iz Beča u Pariz, početkom 1937. godine, Čolaković je određen za urednika listova „Proleter“ i „Klasna borba“, a kasnije je obavljao i dužnost organizacionog sekretara CK KPJ.
Obavljajući funkciju člana najužeg rukovodstva KPJ, Čolaković je od septembra do novembra 1937. godine boravio u Španiji, gde je u to vreme bio građanski rat. Krajem decembra iste godine, Josip Broz Tito ga je uputio da obavi važne zadatke s partijskim rukovodstvima u Hrvatskoj, Srbiji, Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori. Zbog situacije koja je vladala u rukovodstvu KPJ i krize njenog položaja u Kominterni, iz Kominterne je stigao nalog da se Rodoljub Čolaković izbaci iz rukovodstva KPJ. Međutim, Tito je Čolakovića zadržao u rukovodstvu sve do marta 1938. godine.
Tokom 1940. i 1941. godine, po nalogu CK KPJ, ponovo je uključen u rad partijskog rukovodstva, najpre u odeljenju za Agitaciju i propagandu Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju, a potom i u redakciji lista „Borba“, koja je trebao da bude pokrenut sredinom 1941. godine.
Narodnooslobodičačka borba
Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine, bio je jedan od organizatora oružanog ustanka u Srbiji i Bosni i Hercegovini. Kao jedan od članova Glavnog štaba NOP odreda Srbije, na početku ustanka, jula 1941. godine, napustio je okupirani Beograd i otišao u Šumadiju. Tokom boravka u Šumadiji obilazio je i učestvovao u u organizovanju i učvršćivanju pojedinih partizanskih odreda; pomagao je njihovim Štabovima u organizovanju vojnog i političkog života jedinica, kao i u organizovanju akcija. Posetio je Prvi i Drugi šumadijski, Posavsko-kosmajski, Čačanski, Užički, Kragujevački i Jagodinski partizanski odred. Učestvovao je na savetovanju rukovodstva partizanskih odreda Šumadije i zapadne Srbije, u selu Dulenima, kod Kragujevca, a krajem septembra 1941. godine učestvuje na Savetovanju u Stolicama, kod Krupnja.
Septembra 1941. godine bio je postavljen za političkog komesara Glavnog štaba NOP odreda Bosne i Hercegovine i prešao u istočnu Bosnu, gde je rukovodio oružanom borbom. Pored organizovanja oružane borbe, radio je i na organizovanju revolucionarne narodne vlasti. Bio je većnik AVNOJ-a i ZAVNOBiH-a. Na drugom zasedanju AVNOJ-a, novembra 1943. godine, u Jajcu, izabran je za sekretara Predsedništva AVNOJ-a. Godine 1943. bio je jedan od osnivača i prvi urednik „Oslobođenja“.
Campia, Lucca
Campia je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Rodoljub Čolaković
Posleratna karijera
thumb|desno|350px|Grob Rodoljuba Čolakovića u [[Aleja zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu|Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu]]
Campia, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Rodoljub Čolaković
Posleratna karijera
Posle oslobođenja Jugoslavije vršio je odgovorne dužnosti u državnom i političkom životu Narodne Republike Bosne i Hercegovine i Federativne Narodne Republike Jugoslavije. Obavljao je dužnosti:
Više puta je biran za narodnog poslanika Skupštine FNRJ i Skupštine NR BiH, a bio je i član Saveta federacije.
Biran je za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije i Centralnog komiteta Saveza komunista Bosne i Hercegovine. Bio je član Predsedništva Saveznog odbora SSRN Jugoslavije i Centralnog odbora SUBNOR-a Jugoslavije.
Umro je 30. 3. 1983. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
Knjige i odlikovanja
Aktivno se bavio književnošću i publicistikom. Bio je član Saveza književnika Jugoslavije. Među velikim brojem objavljenih knjiga i prevoda, najznačajniji su mu memoarski zapisi:
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su: Orden junaka socijalističkog rada, Orden narodnog oslobođenja, Orden jugoslovenske zastave, Orden zasluga za narod, Orden bratstva i jedinstva i dr. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. 11. 1953. godine
Oberbachheim
Oberbahhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 215 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141100.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Oberbahhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 2,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 215 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
Dramski film
1960-e i 1970-e
Šezdesete su donijele politički vođene drame fokusirane na rat, kao što su Suđenje u Nürnbergu (1961.) i Mandžurijski kandidat (1962.). Sportske drame bile su predmet inspiracije; primjeri su Hazarder (1961.) i Downhill Racer (1969.).
Tijekom sedamdesetih, moderni dramski redatelji snimili su neke od svojih prvih filmova. Francis Ford Coppola snimio je Kuma (1972.). Martin Scorsese je režirao Taksista (1976.), Ulice zla (1973.) i glazbenu dramu New York, New York (1977.). Sylvester Stallone je stvorio jednu od najuspješnijih sportskih dramskih ranšiza Rocky (1976.) te režirao nastavak Rocky II (1979.). Osim toga, sportske su se drame fokusirale na napore sportaša kao što su Brianova pjesma (1970.) i Zatvorski krug (1974.). Producirani su ratni filmovi s naglaskom na Drugi svjetski rat koji su bili najrealstičniji do tada. Tora! Tora! Tora! (1970.), Patton (1970.) i Apokalipsa danas (1979.), koji prikazuju izazove i napore rata, i danas se smatraju klasičnim ratnim filmovima.
1980-e - 1990-e
U osamdesetima su se dramski filmovi ponajviše orijentirali na emocionalne teme. Učini pravu stvar (1989.), debi Spikea Leeja, te Boja purpura (1985.) bili su karakterne studije afroameričke kulture i povijesti. Ratne drame i dalje su igrale veliku ulogu: tako je Vod smrti (1986.) prikazivao užase Vijetnama. Podmornica (1981.) je prikazala njemački pogled na Drugi svjetski rat. E.T. (1982.) Stevena Spielberga i Blade Runner Ridleyja Scotta bile su drame s primjesom znanstvene fantastike.
Tijekom devedesetih, Dobri momci (1990.) su prikazali crnu, sirovu stranu mafije. Iskupljenje u Shawshanku (1994.), smješten u zatvor, imao je snažnu temu nade, kao i Schindlerova lista (1993.) na temu holokausta. Drama je iskombinirana i s egzistencijalističkim trilerima, kao što je Klub boraca (1999.) i priča o tjeskobi predgrađa u Vrtlogu života (1999.). Rasni odnosi bili su tema Generacije X (1998.), a epidemija AIDS-a Philadelphije (1993.). Bile su zastupljene i humorne drame kao što su Barton Fink (1991.) i Jerry Maguire (1996.).
2000-e
U 2000-ima među redateljima su postali popularni biografski filmovi kao što su Ali (2001.), Frida (2002.), Ray (2004.) i Hod po rubu (2005.), posebno među onima koji su bili u potrazi za priznanjima struke kao što su Oscari. Gladijator (2000.) je epski dramski film koji je pokrenuo cijeli niz sličnih ostvarenja u sljedećim godinama. Zaljevski rat i slični sukobi postali su inspiracija za dramske filmove kao što su Pad crnog jastreba (2001.) i Gušteri (2005.).
Calvario, Benevento
Calvario je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Ieng Sary
Ieng Sary (kmerski: អៀង សារី; Lương Hòa, 24. listopada 1925. – Phnom Penh, 14. ožujka 2013.) je bio kambodžanski komunistički političar, jedan od vođa i osnivača Crvenih Kmera te šef diplomacije iz perioda Demokratske Kampućije. Za vrijeme komunističke vladavine, bio je znan kao "brat broj 3" te je bio treća osoba u državi, iza Pol Pota i Nuon Chee.
Rodio se 1925. godine u vijetnamskom selu Lương Hòa kao Kim Trang, u obitelji miješanog porijekla. Školovao se u Phnom Penhu, gdje je upoznao i postao blizak prijatelj sa Salothom Sarom (Pol Pot); njih su dvojica tokom srednje škole upoznali sestre Khieu Thirith i Khieu Ponnary, s kojima će se kasnije oženiti. Nakon završene srednje škole, Saloth i Ieng odlaze u Pariz na studij, međutim potonji se prije odlaska zaručio s Khieu Thirit. Studirao je na uglednom fakultetu Sciences Po te je živio u unajmljenom stanu u Latinskoj četvrti, koja je bila centar studentskog pokreta. Saloth i on su upravo tu došli u doticaj s francuskim komunistima te su urbzo usvojili njihove ideje. Godine 1951., u Parizu se oženio s Khieu Thirit, koja je uzela njegovo prezime i postala Ieng Thirit.
Po povratku u Kambodžu i pridruživanju Crvenim Kmerima, Ieng je promijenio svoje rodno, vijetnamsko ime i postao Ieng Sary. Godine 1960., postao je član Centralnog komiteta KP Kampućije. Aktivno je sudjelovao u političkom djelovanju Crvenih Kmera tokom građanskog rata, a nakon preuzimanja vlasti 1975. godine, postao je ministar vanjskih poslova i zamjenik premijera. U tom je svojstvu, na samom početku nove države, pozvao kambodžanske emigrante da se vrate u zemlju i pomognu u njezinoj obnovi; međutim, nakon što se dio njih vratio, odmah su uhapšeni i bili izloženi mučenju, prije nego su na koncu pogubljeni. Ieng je bio jedan od glavnih odgovornih za brojne čistke u državnim službama, nekoliko valova kojih se dogodilo u Kampućiji.
Kako je bio šef diplomacije, Ieng je bio jedan od rijetkih čelnika Crvenih Kmera koji nisu skrivali svoj identitet od javnosti, te je od samoga početka bio izložen istoj. Dočekivao je strane dužnosnike (najvažniji među kojima je bio rumunjski čelnik Nicolae Ceaușescu), ali i vodio vanjsku politiku. Krajem 1977. godine, pred Ujedinjenim nacijama je odbacio sve optužbe kambodžanskih emigranata i disidenata za brutalnosti Pol Potovog režima te je odbio dijalog s istima.
Nakon uspješne vijetnamske vojne invazije i pada režima početkom 1979., Ieng je pobjegao s Pol Potom u džunglu na granici s Tajlandom. Narodni revolucionarni sud, koji je uspostavljen na području NR Kampućije, osudio je Ienga i Pol Pota na smrt in absentia 1979. godine, međutim sankcija nikada nije izvršena.
Nakon godina skrivanja, Ieng je sredinom 90-ih godina pobjegao od Pol Pota te je 1996. godine dobio kraljevski oprost od Norodoma Sihanouka. Ipak, 12. studenog 2007. godine je uhapšen u Phnom Penhu te doveden pred Kambodžanski tribunal pod optužbama za ratne zločine i zločine protiv čovječnosti; s njim je uhapšena i njegova supruga. Presudu nikada nije dočekao jer je preminuo 14. ožujka 2013. godine od posljedica srčanog udara.
Das Testament des Dr. Mabuse
Das Testament des Dr. Mabuse je njemački crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1933. u režiji Fritza Langa, poznat kao drugi dio njegove trilogije o dr. Mabuseu, odnosno posljednje ostvarenje koje je napravio u Njemačkoj prije dolaska nacista na vlast.
Das Testament predstavlja nastavak Langovog velikog nijemog hita iz 1922. godine o vrhunskom hipnotizeru (čiji lik tumači Rudolf Klein-Rogge) koji je uspio stvoriti tajnu vojsku sljedbenika s kojom čini svakojake zločine. Novi, zvučni film prikazuje kako se zločini nastavljaju iako je Mabuse već godinama zatvoren u duševnoj bolnici; nakon što se pokrene novi val zločina, inspektor Lohmann (čiji lik tumači Otto Wernicke) nastoji otkriti kako Mabuse uspijeva komunicirati sa svojim sljedbenicima.
Langu je Das Testament predstavljao drugi zvučni film u karijeri, te posljednji koji je napravio u suradnji sa svojom suprugom Theom von Harbou. Uz verziju na njemačkom je istovremeno snimljena i verzija na francuskom pod naslovom Le Testament du Dr. Mabuse.
Lang je godine 1960. u Zapadnoj Njemačkoj snimio treći nastavak pod naslovom Die 1000 Augen des Dr. Mabuse. Dvije godine kasnije je Das Testament dobio istoimeni remake.
Cardona, Alessandria
Cardona je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
My Little Pony: Friendship Is Magic
je kanadsko-američka animirana televizijska serija iz 2010. godine. Seriju je razvila Lauren Faust kao dio nove linije medija Hasbrove franšize My Little Pony. Lauren Faust poznato je radila na mnogim crtanim serijama kao The Powerpuff Girls i Foster's Home for Imaginary Friends. Prva epizoda serije je bila premijerno prikazana na kanalu The Hub, sad zvan Discovery Family. Serija je bila prvi program na kanalu. Serija je poznata kao Generation 4, skračeno G4 jer je četvrta inkarnacija franšize My Little Pony.
Glavni likovi serije jesu Twilight Sparkle i Zmaj Spike, duo koji je živio u kraljevstvu Canterlot, u dalekoj zemlji Equestriji. Twilight je učenica Princeze Celestije, i, kada je započela jubilarna Proslava ljetnog Sunca, Celestia je poslala Twilight i Spikea u grad Ponyville da pronađu prijatelje. Tamo se Twilight sprijatelji s pet ponija (Pinkie Pie, Applejack, Rainbow Dash, Rarity, i Fluttershy) i preseli se u knjižnicu. Ostatak serije skupa šire čaroliju prijateljstva, i na kraju Twilight Sparkle zamjeni Celestiju i njenu sestru Lunu kada postane vladarica Equestrije.
Serija je postala velik hit čim je započela s emitiranjem na Kanadskom kanalu Discovery Family. Srbija i Hrvatska obje imaju po dvije sinkronizacije, s demo DVD-om koji je izašao 2011. U Bosni i Hercegovini se emitira srpska verzija, te bosanska sinkronizacija (koja se sastoji od treće i četvrte sezone). Emisija je dobila spin-off franšizu Equestria Girls, dugometražni film, spin-off seriju Pony Life, i stripove kompanije IDW Publishing.