cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stow Fair (Lincolnshire)
U blizini su pronađeni ostaci naselja iz rimskog perioda. Do 18. vijeka se na istom mjestu nalazila crkva sv. Marije (St. Mary), koja je, prema nekim izvorima osnovana kao ženski samostan krajem 7. vijeka od sv. Werburgh te posvećen sv. Etelredi. Samostan su godine 870. uništili Danci, te je crkva sagrađena na njegovim ruševinama.
Pratelle, Frosinone
Pratelle je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Sueski kanal
Gradnju kanala izvelo je francusko trgovačko društvo Compagnie Universelle du Canal de Suez pod upravom Ferdinanda Lessepsa. Planove za gradnju radio je još od 1838. austrijski pionir željeznica Alois Negrelli. Sueski kanal pušten je u promet 16. studenog 1869. godine.
Pratelle, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Samuilova tvrđava u Ohridu
Samuilova tvrđava u Ohridu (makedonski: Самуиловата тврдина) je utvrda iznad starog dijela grada Ohrida, u Republici Makedoniji.
U njoj se nalazio glavni grad Samuilove države, vjeruje se da najveći dio njenog današnjeg izgleda potječe upravo iz tog vremena - 1018. thumb|left|250px|Vrata Samuilove tvrđave u Ohridu Utvrda se nalazi na dva brda čiji se vrhovi uzdižu od 90 do 50 m iznad Ohridskog jezera, koje pruža prirodnu zaštitu južnoj strani utvrde. Tvrđava je s tri strane; zapadne, sjeverne i istočne, utvrđena bedemima različite visine (ovisno o terenu).
Historija utvrde
Na području današnjeg Ohrida, još za drevne Grčke postojao je grad Lihnidos čije se središte nalazilo na prostoru današnje tvrđave (Gornji grad) o čemu svjedoče brojni arheološki nalazi. Jaka utvrda u Lihnidosu prvi put se spominje u bizantskoj kronici Ivana Malalasa oko 476 godine kad ju je ostrogotski kralj Teodorik Veliki neuspješno pokušao zauzeti. 280px|right|thumb|Pogled na Samuilovu tvrđavu u Ohridu Nakon osnutka Samuilovog carstva nova prijestolnica njegova carstva (nakon Prespe) postao je Ohrid koji je tad utvrđen bedemima. Nakon propasti Samuilovog carstva, utvrdu zauzima 1018 godine bizantski car Bazilije II. Nakon toga utvrda prelazi iz ruke u ruku između Bugara i Bizanta, potom je osvajaju Normani na svom pohodu na Balkan. Srpski kralj Dušan je zauzima 1334 godine, i od tad je utvrda u srpskim rukama sve do smrti Kraljevića Marka 1394 godine, tada je utvrda mirnim putem pala u osmanske ruke.
Tvrđava je višestruko renovirana i dograđivana još od vremena Bizanta, preko otomanskih vremena do danas.
Do sada su arheolozi pronašli ostatke utvrđenog zida i kula koje potječu iz rane antike. Naučni dokaz za svoje tvrdnje pronašli su i u zapisu iz Liviusa iz 208. pne. u kojem se spominje Tvrđava Lihnidos.
Sueski kanal
Istorija
Istorija Sueskog kanala je vrlo stara, seže još u Stari vijek, u vrijeme Starog Egipta. Dokumentirano je postojanje dva pradavna kanala koji su olakšavali putovanje između Nila i Crvenog mora. Jedan uži kanal izgrađen je u vrijeme vladavine Sesostrisa III ili Ramsesa II. . U drugi, duži kanal bio je inkorporiran i dio prvog, no bio je smješten južnije. Građen je u vrijeme vladavine Necha II. , no nije dovršen. To je pošlo za rukom tek perzijskom velikom kralju Dariju I. (511. pr. Kr. do 486. pr. Kr.). Prema Herodotu, ovaj veliki projekt uzeo je oko 120.000 ljudskih života. Ptolomejevići su ga održavali i dalje poboljšali.
Već u vrijeme vladavine Kleopatre kanal je bio dijelom zasut pijeskom, a izvori ne spominju ništa značajno o kanalu u vrijeme vladavine Rimljana. Nakon arapskog osvajanja Egipta kanal je obnovljen i korišten je prije svega za prijevoz žitarica, a već u 8. stoljeću kanal je ponovo bio neupotrebljiv. Danas još samo slabi tragovi ukazuju na staro djelo na kojem su radili faraoni, Perzijanci Ptolomejevići, rimski carevi i arapski kalifi.
Kanal u novom vremenu
Ideja o gradnji kanala nije se izgubila ni u srednjem vijeku kao niti u novije vrijeme. Određeno zanimanje pokazivali su Mlečani i Nijemci, no ozbiljnije radnje vezane uz kanal poduzeo je tek Napoleon.
Napoleon je htio iskoristiti Egipat kao mostobran za napad na Britansku Indiju, što bi uvelike bilo olakšano postojanjem pomorske veze između Sredozemnog i Crvenog mora. No, rezultati mjerenja pokazali su razliku u razinama tih mora od gotovo 10 metara, pa se odustalo od toga, a i Napoleon je 1801. morao napustiti Egipat.
Barometrijska mjerenja engleskih oficira 1841. kao i rad studijske grupe Francuza, Britanaca i Austrijanaca 1846. godine pouzdano su dokazali, da su razlike u razinama ovih mora zanemarive.
Lesseps uspijeva 1856. dobiti od Visoke Porte koncesiju za gradnju kanala i osnivanje dioničkog društva Compagnie universelle du canal maritime de Suez. Društvo dobija i prava na korištenje kanala na 99 godina, nakon kojih bi kanal postao egipatski.
Gradnja
25. travnja 1859. gradnja počinje u Port Saidu, na sjevernom kraju kanala, i povezana je s ogromnim poteškoćama. Sav materijal, alati, strojevi, ugljen, željezo, drvo, sve je trebalo dopremiti iz Europe.
1862. je od 1.800 deva u vlasništvu Kompanije njih čak 1.600 korišteno je svaki dan za dopremanje pitke vode za 25.000 radnika. Dnevni troškovi samo za dopremu vode bili su ogromni, tako da je bilo neophodno prvo sagraditi kanal za dopremu pitke vode. To je dovršeno krajem 1863. godine.
Gradnja kanala praćena je nizom poteškoća. Pored neprekidnih financijskih problema, došlo je i do izbijanja kolere. Od ukupno 1,5 milijuna radnika, pretežno Egipćana, umrlo je oko 125.000, uglavnom od kolere. mini|Brodovi u Port Saidu čekaju na prolaz kanalom (oko 1880.)
Gospodarsko značenje
Najveću gospodarsku korist od kanala imale su najsnažnije pomorsko-trgovačke tvrtke iz područja Sredozemlja jer su sad imale značajno bržu vezu s Dalekim istokom nego nacije sa sjevera i zapada Europe. Najznačajniji profit imao je Austrijski Lloyd (Österreichische Lloyd), austrijska tvrtka za pomorsku trgovinu, koja dožljivava strelovitu ekspanziju nakon otvaranja kanala.
Uloga kanala u političkim razmiricama
Upravljanje kanalom u početku je bilo visoko nerentabilno, i Egipat se našao pred bankrotom, pa 1875. vlada Velike Britanije preuzima egipatski dio dionica u kompaniji i time stiče odlučujući utjecaj na kanal. Otpor stanovništva utjecaju Britanije rezultirao je Urabijevom pobunom, što je opet, suzbijanjem pobune (1882.), dovelo do britanske okupacije Egipta koji je do tada bio dio Osmanskog Carstva.
Iako je Konvencijom iz Konstantinopolisa 1880. godine Sueski kanal proglašen neutralnom zonom i proklamiran slobodan prolaz trgovinskim i ratnim brodovima, područje kanala bilo je već u Prvom svjetskom ratu predmet prijepora.
I nakon osnivanja Kraljevine Egipta 1922. godine, Velika Britanija zadržava kontrolu nad područjem kanala, što potvrđuje ugovorom 1936. godine. Vlasnik i gospodarski korisnik kanala, koji je u međuvremenu postao vrlo profitabilan, i dalje ostaje Compagnie universelle du canal maritime de Suez.
Britanska kontrola zadržala se i tijekom Drugog svjetskog rata. Uspjeli su odbiti napade Italije 1940. kao i njemačkog Afričkog korpusa u veljači 1941. godine.
Egipatsko preuzimanje kontrole nad kanalom
Nacionalizacija kanala od strane Egipta 26. srpnja 1956., dakle 12 godina prije isteka vremena na koje je Društvo imalo koncesiju, dovelo je do Sueske krize, i kanal ostaje neprohodan do travnja 1957.
Desetak godina kasnije (1967.), bliskoistočni sukobi ponovo dovode do zatvaranja kanala, a plovidba je obnovljena je tek u svibnju 1975. godine.
Kastor i Polideuk
thumb|Dioskuri na novčićima [[rimskoga cara Maksentija]] thumb|Polideuk, rimska skulptura iz [[4. stoljeće|4. st.]]
Rođenje
Zovu se Dioskuri da bi se označilo da su Zeusovi sinovi. Ima više legenda o njihovu porijeklu, uključujući i porijeklo njihovih sestara, a najpoznatija je ona po kojoj se Zeus prerušio u labuda i zaveo Ledu, koja je zatim snijela dva jaja iz kojih su se izlegla njih dvojica. Druga inačica mita donosi da im je Ledin smrtni muž Tindar bio otac. Po nekim su pričama besmrtni kao bogovi, po drugima (Ilijada) smrtnici. Jedino što je stalno u svim inačicama jest da ako je jedan besmrtan, to je Polideuk. U Homerovoj Ilijadi Helena gleda sa zidina Troje i pita se zašto ne vidi braću među Ahejcima. Homer zatim govori da su obojica već mrtvi i pokopani u Lakedemonu, svojoj domovini, a to pak govori da su bili smrtni.
thumb|[[Peter Paul Rubens: Silovanje Leukipovih kćeri]]
Život
Kad je kraljica Astidameja uvrijedila Peleja, blizanci su mu pomogli razrušivši njezin grad Iolkos (grč. Ιωλκός) u Tesaliji.
Kastor i Polideuk oteli su i oženili Febu i Hileiru, Leukipove kćeri. Ida i Linkej, Leukipovi nećaci, ubili su potom Kastora. Polideuku je Zeus dao besmrtnost koju je on potom molio za svoga brata Kastora. To ide u korist tvrdnje da je Polideuk bio Zeusov sin, a da je Kastor bio Tindarov. Na posljetku su braća uznesena na Olimp.
thumb|left|Hram Dioskura na [[Rimski forum|Rimskome forumu]]
Rimska mitologija
Rimska mitologija odaje mnogo veće poštovanje Kastoru (Castor). Rimsko Polideukovo ime glasi Poluks (Pollux).
Zviježđa
Zviježđe Blizanaca (Gemini) predstavlja njih dvojicu, pa se njegove dvije najsvjetlije zvijezde zovu Kastor i Poluks (α i β Geminorum). Drevni ih izvori vežu i uz jutarnju i večernju zvijezdu.
Stojnik
Stojnik može biti:
Bridget Marquardt
Bridget Christina Sandmeier, bolje poznata kao Bridget Marquardt (rođen 25. septembar 1973.) je američka televizijska ličnost, manekenka i glumica, najpoznatija po tome što je kao jedna od djevojaka Hugha Hefnera nastupila u TV-seriji The Girls Next Door.
Biografija
Marquardt je rođen u gradu u Oregonu kada se njena porodica preselila se iz Kalifornije. Ubrzo nakon njenog rođenja, majka porodicu preselila nazad u Kaliforniju, gde je ona podignuta. Njena majka se ponovo udala, a Marquardt i njen mlađi brat Edward preselio u ranču svog očuha, gde su kasnije stekao polusestra.
Marquardt diplomirao u Kaliforniji sa saradnikom stepena. Ona je kasnije studirao na sveučilištu i diplomirao u 1998. godine s Bachelor of Arts u komunikacijama i naglaskom na odnose s javnošću. Ona je zaradio u 2001. godine joj stupanj mastera u obavijesnim sredstvima, a kasnije je uzeo diplomski razini tečaj emitiranja novinarstva.
Karijera
Na savjet prijatelja koji su joj predložili pozirati za časopis Playboy, Marquardt poslao pismo Playboy upitan kako postati Playmate. U 2001. godine, Marquardt preselio u Los Angelesu i da li lokalne modelovanje radnih mesta i male glumačke uloge. Nakon testiranja dva puta bezuspešno za Playboy, ona je pozvana na Playboy Mansion i ubrzo postaoredovni tamo. U oktobru 2002, posle više od godinu dana poseti vilu, ona je pozvana da se kreće u i postao jedan od prijateljice Hugh Hefnera.
Marquardt se pojavljuje na TV seriji The Girls Next Door, i pojavio se s Holly Madison i Kendra Wilkinson na tri uvala u časopisu Playboy u novembru 2005, septembru 2006 i marta 2008. Ona se pojavila u nekoliko filmova, uključujući u horror komediji Kottentail u kojoj je resi znanstvenik radi genetska istraživanja na kunića. Ona je također pojavila kao i sama zajedno s Madison, Wilkinson i Hefner u epizode neke TV-serije.
Marquardt mi svoj konačni izgled na Playboy u februaru 2009, u obnažen foto snimak s Madison i Wilkinson kao oprostio The Girls Next Door. Nakon odlaska iz Playboy, Marquardt domaćin TV-serija Bridget's Sexiest Beaches, koji je debitovao 12. marta 2009, a završila posle jedne sezone. U aprilu 2010, Marquardt najavio planove za sopstveni reality serije. Prva epizoda će pucati u aprilu i da će pokriti njen život posle Playboy Mansion i njen trenutni odnos.
Osobni život
U septembru 2007, Marquardt izjavila da je bila udata, ali odvojeni i živela je u Playboy Mansion od oktobra 2002. Prema intervju, njen suprug podržao njen potez u Los Angelesu, da su ostali prijatelji i da su u procesu razvoda. U decembru 2008 intervjua, Marquardt izjavila da je bila jedna, a početkom januara 2009, objavljeno je da Marquardt preselio iz Playboy Mansion da živi sama.
Kao što se vidi na raznim epizodama The Girls Next Door, Marquardt pekinezer ima psa po imenu Wednesday, a crni persijski mačka po imenu Gizmo.
Velika rasjedna dolina
mini|desno|220px|Karta Velike rasjedne doline Velika rasjedna dolina (poznata i kao Velika rascelinska dolina, Veliki istočnoafrički rov ili Fossa magna) je najveći sistem dubokih rasjeda na Zemlji. Dug je oko 9500 km, širok 40 do 60 km i dubok do nekoliko kilometara. Počinje u Jugozapadnoj Aziji gdje se nalaze Galilejsko jezero, Mrtvo more i rijeka Jordan. Dalje se proteže na jug preko Crvenog mora, zatim preko Etiopske visoravni do jezera Turkana. Tu se razdvaja u dva kraka zaobilazeći Jezersku visoravan na kojoj se nalazi Viktorijino jezero. Dalje prema jugu nalaze se jezera: Albertovo, Edwardovo, Kivu, Tanganjika (drugo po dubini u svijetu) i Malavi. Dolina se završava u donjem toku rijeke Zambezi.
Duž ovih rasjeda vertikalno su pomjereni slojevi Zemljine kore. Izdizanjem Zemljine kore nastali su horstovi. Spuštanjem slojeva Zemljine kore nastali su rovovi u kojima su smještena najveća jezera Afrike (osim Viktorijinog jezera). Rasjedanje Zemljine kore pratila je vulkanska aktivnost, što se vidi po prostranim vulkanskim platoima i masivima u planinama istočne Afrike i Etiopije. Tu i danas ima aktivnih vulkana.
Hemlock, Ohio
Hemlok je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 155, što je 13 (9,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Yan Liben
Yan Liben (cca. 600-673), formalno Baron Wenzhen od Bolinga (博陵文貞男), bio je kineski slikar i državni službenik na početku vladavine dinastije Tang. Njegovo najpoznatije djelo je Svitak trinaest careva, odnosno portreti raznih kineskih careva od vremena dinastije Han do vremena dinastije Sui. Godine 643. ga je tadašnji Taizong angažirao da naslika portrete 24 velikodostojnika koje je smatrao najzaslužnijim za uspjeh svoje vladavine, odnosno 18 učenjaka koji su ga obrazovali dok je bio prijestonasljednik - oni su poznati kao Portreti u paviljonu Lingyan. Njegovo djelo se izuzetno cijenilo u doba dinastije Tang, pogotovo od pisaca kao što su Zhu Jingxuan i Zhang Yanyuan, od kojih je potonji njegove slike opisao "djelima slavnim za sva vremena".
Od 669. do 673. je Yan Liben služio i kao kancelar Taizongovom sinu caru Gaozongu.
Donna Summer
Donna Summer (rođena kao LaDonna Adrian Gaines, 31. decembra, 1948 —17. maj 2012. ) bila je američka pevačica koja je stekla slavu tokom disko muzičke ere. Poznata je po pesmama kao što su Hot Stuff, I Feel Love i mnogim drugim.
Lettomanoppello, Pescara
Lettomanoppello je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3019 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Frane Fingušt
Frane Fingušt (Split, 1937), hrvatski pomorac i enigmat.
Životopis
mini|250px|Frane Fingušt 1975. godine mini|250px|Frane Fingušt 2007. godine mini|250px|Frane Fingušt (treći slijeva u drugom redu) 2007. godine na 50. godišnjici [[matura|mature ispred Tehničke škole u Splitu]] Godine 1957, nakon završene gimnazije (1951-1952) i Srednje tehničke škole, brodostrojarski odjel (1953-1957), a sve u Splitu, kao pomorski strojar odlazi ploviti. Kasnije je diplomirao na Pomorskom fakultetu u Rijeci.
U 45 godina pomorskog života obišao je cijeli svijet. Sada živi u Kanadi s dvojnim kanadsko-hrvatskim državljanstvom, a dosta vremena provodi u malom mjestu Punat na otoku Krku. Prijatelji ga zovu "hodajuća enciklopedija". Godine 2007. proslavio je 50. godišnjicu mature.
Enigmatika
Sastavljačkom enigmatikom aktivno se bavio samo 1950-ih godina (od 1953. do 1957), ali je enigmatici kao hobiju ostao vjeran cijeli život. Nakon odlaska na more, ljubav prema enigmatici je ostala jer je u danima plovidbe imao dosta vremena, a koristio ga je za ono što voli: enigmatiku i šah.
Enigmatski opus
Sastavljao je križaljke, rebuse, kvadrate, brojčanice, posjetnice i druge zagonetke te skupljao palindrome (posebno mu je bila draga račja rečenica "Udovica baci vodu!") te troslovne i četveroslovne riječi, koje su tada objavljivane u osječkoj "Zagonetki". U 42. broju "Zagonetke" iz 1954. godine objavljena je njegova križaljka na naslovnoj stranici.
Echemiré
Ešmire je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Frane Fingušt
Enigmatski opus
Veliki podstrek i ljubav za enigmatiku dobio je od tada legendarnog Boživrana (Božidara Vranickog), koga je osobno poznavao. Suradnja s enigmatskim listovima prestala je 1957. godine kad je "otišao na more" (kako to pomorci kažu).
Echemiré
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 466 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 63 metara (maksimalnoj 101 m, a minimalnoj 33 m).
Frane Fingušt
Primjer zagonetaka
Zagonetne opreke, "Zagonetka", broj 41 (1954), str. 3 BOLESNO - PROFESIONALAC - SIT - PITANJE - DAN - EKSOGEN - HLADAN - DUGAČAK - PASIVA. Gornjim riječima treba naći riječi suprotnog značenja. Prva slova tih novih riječi dat će naziv našega enigmatskog lista. Rješenje: Zagonetka
Posjetnica, "Zagonetka", broj 13, 26. III. 1955, str. 3 Ing. Luka Danett profesor Kladovo Rješenje: dekan Prirodoslovnog fakulteta Napomena: Prezime Danett postoji (usp. Daniel Danett)
Brojčanica, "Rebus", br. 1, II. 1957, str. 8 Rješenje: Tko rano rani, dvije sreće grabi. Rješenje se dobiva od riječi tić, Grk, sav, jod, ben po principu "isti broj - isto slovo", s tim da se u nabrojanim riječima svako slovo pojavljuje samo jedanput.
Stiks
thumb|290px|Gustave Doré: Stiks, [[1861. ]]
Stiks ili Stig (grč. Στύξ, Stýx = mržnja) ime je rijeke koja tvori granicu između zemlje i podzemnog svijeta - Hada. Okružuje Had, ovisno o izvorima, devet ili dvadeset puta. Zajedno s Flegetonom, Aherontom i Kokitom, sreće se u središtu Hada na velikoj močvari.
Rijeka
thumb|300px|Joachim Patenier: [[Haron (mitologija)|Haron na rijeci Stiks, 16. stoljeće ]]
Stiks čuva Flegije, koji prenosi duše sa jedne strane rijeke na drugu. U drugoj pak inačici mita, on je čuvao rijeku Flegeton. Također je spominjan i Haron da je prevozio duše preko ove rijeke, premda je češća inačica da je to činio preko rijeke Aheront.
Bogovi su jako poštovali rijeku Stiks, a zakletva njome nije se smjela prekršiti. Zeus se zakleo Semeli rijekom Stiks te je morao ispuniti njezinu molbu da ga vidi u pravom božanskom obličju, nakon čega je ona umrla. Helije je također sinu Faetontu obećao što je god poželio, zakunuvši se rijekom Stiks, a on je poželio voziti njegove Sunčeve kočije, naravno, to nije uspio te je umro. Bogovi koji bi prekršili zakletvu, morali su piti iz rijeke i tako izgubiti glas na devet godina.
Prema nekim inačicama mita, Stiks posjeduje čudesne moći te može nekog učiniti besmrtnim. Ahilej je u djetinjstvu bio uronjen u tu rijeku što je kod njega uzrokovalo neranjivost. Njegova ga je majka Tetida držala za petu koja je ostala jedino ranjivo mjesto na njegovu tijelu. Danas u modernom svijetu Ahilova peta ili tetiva označava izuzetno slabu točku nekog čovjeka.
Leesburg, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.896 stanovnika, što je 263 (10,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Stiks
Božica
Stiks je isto i ime božice, Oceanove i Tetijine kćeri, koja je predstavljala tu rijeku kao jedina ženska predstavnica. Tu je čast zaslužila kad je pomogla Zeusu tj. prva je stala na njegovu stranu u borbi protiv iskonskih bogova Titana u Titanomahiji.
Vićentije Jovanović
Vićentije Jovanović (Sentandreja, 1689 — Beograd, 6. jun 1737 ) je bio mitropolit karlovački u periodu od 1731. do 1737. godine.
Biografija
Rođen je 1689. godine u Sentandreji. Zamonašen je u manastiru Rakovcu.
Odigrao je značajnu ulogu u sjedinjenju Karlovačke i Beogradske mitropolije na crkveno-narodnom saboru 1726. godine. Po završetku ovog sabora izabran je za episkopa aradskog, jenopoljskog i velikovardarskog. U svojoj eparhiji je radio veoma mnogo, naročito u periodu kada je pretila opasnost od unije, tada je često putovao po eparhiji i utvrđivao verni narod u pravoslavlju. Prilikom jednog takvog obilaska eparhije pucali su na njega.
Na Saboru 22. marta 1731. godine jednoglasno je izabran za arhiepiskopa i mitropolita srpskog naroda u Austrougarskoj.
Mitropolit Vićentije je, u saradnji sa episkopima, izdao 1. novembra 1733. godine Monaška pravila. I za mirsko sveštenstvo je takođe propisao pravila.
Osnovao je latinske škole u Beogradu, Sremskim Karlovcima, Osijeku i Dalju. Za profesore ovih škola doveo je iz Rusije Emanuila Kozačinskog, Jovana Minackog i Nikolu Nikolajevića.
Bavinchove
Bavenšov je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Denkerk.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 955 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 114 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 38 metara (maksimalnoj 93 m, a minimalnoj 15 m).
BAY 73-6691
BAY 73-6691 je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 356,730 Da.
Bakar glukonat
Bakar glukonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 258,693 Da.
Nikl tetrakarbonil
Nikl tetrakarbonil je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 170,734 Da.
Neustadt an der Aisch
Nojštat an der Ajš je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.228 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575153.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm Nojštat an der Ajš se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 61,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.228 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 200 stanovnika/km².
Nika
thumb|Nika s krilima
Nika (grč. Νίκη) u grčkoj mitologiji božica je trijumfa i pobjede. Kći je Titana Palanta i personificirane božice Stiks. Njezin je pandan u rimskoj mitologiji Viktorija.
Karakteristike
thumb|left|Nikin [[Efez|efeški reljef]]
Kao božica ratne pobjede, prikazivana je uz Zeusa, Atenu i Aresa, a kao božica pobjede u natjecanju, prikazana je kako ovjenčava pobjednika glazbenog ili atletskog natjecanja. Bila je na Zeusovoj strani u Titanomahiji, zajedno sa svojim ocem Palantom i djedom Okeanom, a također je podržavala Zeusa kad je svrgnuo svoga oca Krona. Kad je Zevs zatim postao najviši bog, primio je Niku na Olimp i uzvisio je na položaj svoje nerazdvojne pratilje. Nika nije pružala pomoć samo Zevsu nego i drugim bogovima, a uz njih i ljidima, donosila im pobedu u borbi oružjem, u umetničkim i sportskim takmičenjima.
I ona je sama mogla vrlo brzo trčati i letjeti, zato je prikazivana s krilima. Prikazivana je kao prekrasna djevojka, a glavu joj je često ukrašavao pobjednički vijenac ili palmino lišće. Spartanci su je prikazivali u lancima tako da ih ne bi nikad, kao personifikacija pobjede, napustila.
thumb|Nika sa Samotrake
Kult
Nika je obično štovana uz božicu Atenu s kojom je povezivana nakon grčke pobjede nad Perzijancima u Maratonskoj bitki. Katkad je i sama Atena prikazivana s Nikinim atributima. Prema Pauzaniju, kip božice Atene Nike koji prikazuje Niku bez krila (Nika Apteros) bio je takav da božica nikad ne napusti grad Atenu. Poznat je i kip božice koja popravlja sandalu (Nika Slancio).
Nika sa Samotrake
Ranom helenizmu pripada i figura Nike sa Samotrake koja se čuva u Louvreu. Iako joj nedostaju ruke i glava, figura je zadržala svoj očaravajuć doživljaj. Otkrivena je 1863. godine, a autor nije poznat. Možda je bio učenik Praksitelove ili Lizipove škole, moguće da je to bio Eutihid. U samom je kipu ostvarena snaga izraza, ljepota oblika i čistoća ideje odražavajući vrhunac antičke umjetnosti i utjelovljenje estetike.
Nikin hram
Hram Atine Nike na atinskoj Akropolji potiče iz 427—424 godine pre n.e. Sagrađen je pod rukovodstvom arhitekte Kalikrata, od pantelskog mermera, u jonskom stilu. Godine 1686. srušili su ga Turci, da bi na tom mestu postavili bastion za topove. U godinama 1835. do 1837. hram je ponovo sagrađen od originalnih kamenih blokova koji (na sreću) nisu bili uklonjeni s toga mesta. Uprkos svojim skromnim dimenzijama hram se ubraja među najatraktivnije građevine klasične Grčke.
Braga, Padova
Braga je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Amoret, Missouri
Amoret je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 190, što je 21 (-10,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sibnica (Sopot)
Sibnica je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 686 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 754 stanovnika).
Istorija
Sibnica se nalazi jugozapadno od Sopota. Sibnica je staro naselje. U blizini crkve je staro groblje, koje se u narodu zove „madžarskim“. Sa ovog groblja je uziman kamen, koji je upotrebljen za zidanje crkve i škole. Po predanju je kod Seone, u ataru ovoga sela, postojalo selo Seonica, koje je uništeno. U blizini Seonice postojao je manastir koji je propao, po predanju zbog toga što su kaluđeri zaklali jedno dete koje su hajduci tu sklonili. Zbog toga su hajduci poubijali kaluđere, manastir je opusteo, a zatim je i selo Seonica uništeno. Mesto manastira se zove Manastirine. Tu se i danas vide tragovi temelja zgrade, a iskopavani su i starinski novac i drugi predmeti.
Za najstarije porodice smatraju se: Ivankovići (koji su se ranije prezivali Odžakovići), Obradovići (i od njih kasnije izdvojeni Pop Lazići), Mandići (danas sa raznim prezimenima), Skorupanovići i Jakovljevići, nepoznatog porekla. Za ostale porodice poznato je oddakle su doseljene. U izvodu iz pisma kapetana Katića od 28. decembra 1832. godine u „Spisku novograđenih crkava u kapetaniji turijskoj“ pominje se crkva sibnička, građena 1821. godine (podaci krajem 1921. godine). Najstarije porodice koje naseljavaju selo Sibnicu su tu došle početkom 18. veka, najverovatnije za vreme Austrijske Srbije. Ove porodice su došle najvećim delom iz oblasti Kosova i Stare Raške, ali i iz Hercegovine.
U Sibnici je u vreme Srpske despotovine bila izgrađena crkva svetog Nikole sa zidinama koje su je opasivale. Sredinom 30-ih godina 20. veka, crkva je zbog svoje dotrajalosti i nedovoljne prostranosti da primi sve vernike srušena. Na njenom mestu je izgrađena nova u moravskom stilu. Bedemi iz doba despota Stefana Lazarevića su ostali i do dan danas. U porti crkve se takođe nalazi i memorijalno groblje meštana Sibnice, vojnika koji su poginuli u Prvom svetskom ratu i čije se pravo mesto pokopa ne zna.
Selo Sibnica je imalo vrlo važnu ulogu i u stvaranju moderne Srbije. Nakon što je ubio Turke u Orašcu, Karađorđe je 15. februara 1804. došao u obližnje šumadijsko selo Sibnicu i sa njenim meštanima pobio lokalne Turke i spalio njihov han. Ovaj deo istorije sela Sibnice je opevan u epskoj pesmi Početak bune protiv dahija koju je ispevao Filip Višnjić, a zapisao Vuk Stefanović Karadžić.
Demografija
U naselju Sibnica živi 569 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,2 godina (47,7 kod muškaraca i 48,6 kod žena). U naselju ima 270 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,53.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
Ande
right|thumb|Ande right|thumb|Cono de Arita, Salta ([[Argentina)]] Ande su nabrano gorje koje se u dužini od 7200 km protežu uz zapadnu obalu Južne Amerike. Građeno pretežno od paleozojskih i mezozojskih naslaga, izdignutih alpskim nabiranjem i znatno prekrivenih vulkanskim izljevima.
Istočni ogranci ističu se rudnim bogatstvom u paleozojskim stijenama. U sjevernim i srednjim Andama planinaske zavale i ravnjaci dobro su obrađeni.
Panamski kanal
mini|Shema panamskog kanala mini|desno|Panamski kanal na mapi desno|mini|Panamski kanal Panamski kanal je iskopan u periodu od 1883. do 1914. Dug je 82 km i prostire se kroz Panamsku prevlaku, povezujući Atlantski i Tihi okean. Zbog krivudavog oblika Paname, Atlantski okean je na severnoj, a Tihi okean na južnoj strani kanala, što je suprotno od uobičajene orijentacije ovih okeana prema Američkom kontinentu. Na najužem mestu je širok 91,5 m, a na najširem 350 m. Dubina iznosi 13,7 m.
Uz Sueski kanal predstavlja jednu od najvažnijih pomorskih arterija sveta. Dovršen je 10. oktobra 1913. godine. Jedan od najvećih i najtežih građevinskih projekata ikada izvedenih, imao je ogroman uticaj na pomorski saobraćaj između dva okeana. Panamski kanal, kao najkraći morski put između Tihog i Atlantskog okeana, prokopan je na panamskoj prevlaci u Srednjoj Americi.
Istorija
Prvi planovi o prokopavanju kanala koji bi spajao ova dva okeana javljaju se još u 16. veku. U 19. veku, kada izgradnja kanala postaje izvesna, dolazi do sukoba dva glavna aktera: SAD i Velike Britanije. U seriji ugovora prvi je sklopljen 1850. (Klejton-Bulver) na bazi priznanja jednakih interesa i prava u zoni budućeg kanala. Ugovor predviđa neutralizaciju budućeg kanala i slobodu plovidbe kako u doba mira tako i u doba rata, a kao garanti se pojavljuju obe ugovornice.
Krajem 19. veka SAD se okreću politici dominacije nad kanalom. Pravno to čine zaključenjem Hej-Pouncefotkovog ugovora 1900. i 1901. godine. Prvi ugovor je predviđao pravo SAD da same prokopaju kanal, regulišu plovidbu i upravljaju kanalom na bazi pravila analognih onim iz Carigradske konvencije iz 1888. godine o Sueskom kanalu. Nezadovoljni Senat SAD je odbio ratifikaciju tražeći da u ugovor uđe i odredba koja bi ovlašćivala SAD da u određenim slučajevima suspenduju neutralizaciju kanala. To je učinjeno drugim ugovorom iz 1901. godine. SAD 1903. godine sklapaju sa Kolumbijom o koncesiji za gradnju kanala, koji je odbio da ratifikuje Kolumbijski parlament. Zbog toga su SAD iscenirale oružanu pobunu u Kolumbijskoj provinciji Panami, priznale Panamu za nezavisnu državu i iste godine sklopile sa njom ugovor o izgradnji i eksploataciji kanala.
Kanal je pušten u saobraćaj 3. avgusta 1914. godine, skraćujući put između NewYorka i San Francisca za preko 7 500 milja. Na osnovu ugovora sa SAD, Panama je dopustila SAD stalnu upotrebu i zaposedanje zone kanala koja obuhvata širinu od 10 milja protežući se na razdaljini od 5 milja sa svake strane centralne linije od puta kanala, kao i morski pojas od 3 milje. Nad ovom zonom su SAD imale suverenitet, dobile su pravo da u zoni kanala drže policiju, vojne trupe, grade utvrđenja, čime su se naročito koristile tokom Drugog svetskog rata. Kanal je neutralizovan i otvoren za prolaz trgovačkim i ratnim brodovima svih država na bazi pune jednakosti u pogledu uslova i plovidbenih taksi. To pravilo nije poštovano u praksi. Nakon stupanja u Prvi svetski rat SAD su zabranile prolaz neprijateljskim brodovima i sprečavale prolaz trgovačkih brodova neutralnih zemalja koji su prevozili robu silama Osovine. Isto su činili i u Drugom svetskom ratu.
Od 50-ih godina Panama počinje da zhteva reviziju ugovora sa SAD. Pregovori vođeni 1967. i 1974. godine urodili su plodom i doveli do zaključenja novih ugovora koji se tiču pravnog statusa Panamskog kanala. Panama i SAD su 1977. godine sklopile dva ugovora, Ugovor o Panamskom kanalu (Osnovni ugovor) i Ugovor o trajnoj neutralizaciji Panamskog kanala uz seriju propratnih akata. Ugovori su stupili na snagu 1979. godine.
Osnovni ugovor predviđa da će Panama steći teritorijalnu jurisdikciju u zoni kanala, i kao teritorijalni suveren primenjivati svoje krivično i građansko zakonodavstvo. SAD su do 31. oktobra 1999. godine zadržati kontrolu nad zemljom, vodom i instalacijama, uključujući tu i vojne baze, kako bi obezbedile upravu, plovidbu i kontrolu kanalom. Panama će se postepeno uključivati u odbranu kanala kako bi se do isteka ugovora osposobila za samostalnu upravu i odbranu kanala.
SAD su do 2000. godine upravu nad kanalom vršile posredno, preko Komisije Panamskog kanala kao agencije američke vlade. Do 31. decembra 1999. godine administrator Komisije je bio američki državljanin, a nakon toga panamski koga imenuje američka vlada na predlog Paname.
Ugovor o trajnoj neutralizaciji i režimu panamskog kanala predviđa povratak kanala pod suverenitet Paname koja se obavezuje na neutralizaciju kanala sa svrhom da i u vreme mira i u vreme rata i dalje ostane siguran i otvoren za mirni prolaz brodova svih država pod uslovima pune jednakosti. Garant neutralizacije Panamskog kanala su SAD. U slučaju da se kanal zatvori ili povredi status neutralizovanog područja, SAD i Panama imaju pravo da preduzmu odgovarajuće mere, uključujući i oružane, da se uspostavi stanje predviđeno Ugovorom o neutralizaciji kanala.
Gradnja kanala
desno|mini|230px|Detalj gradnje kanala 1907. Konstrukcija kanala je bio jedan od najvećih i najtežih inžinjerskih projekata ikad poduzetih. Imao je ogroman utjecaj na brodarstvo između dva oceana, zamjenjujući dugi i opasan put kroz Drakeov prolaz i rt Horn na najjužnijem vrhu Južne Amerike. Brod ploveći iz New Yorka za San Francisco kroz kanal putuje 9.500 km (6.000 milja) što je bitno manje od 22.500 km (14.000 milja) oko rta Horn. Iako koncept kanala blizu Paname seže natrag do ranog 16. stoljeća, prvi pokušaj konstruiranja kanala započeo je 1880. godine pod francuskim vodstvom. Nakon što je pokušaj propao i nakon što je umrlo 22.000 radnika, projekt izgradnje kanala su pokušale i uspješno završile Sjedinjene Američke Države u Panami početkom 1900-ih, a kanal je otvoren 1914.
Gradnja 77 kilometara (48 milja) dugog kanala je bila prožeta problemima, uključujući bolesti (posebno malarija i žuta groznica) i odronima zemlje. Do kraja izgradnje, procjenjuje se da je ukupno 27.500 radnika umrlo u francuskim i američkim pokušajima izgradnje. Od otvaranja, kanal je bio vrlo uspješan i nastavlja biti ključna poveznica za međunarodni brodski prijevoz. Svake godine više od 14.000 brodova prođe kanalom, prevozeći više od 205 miljiuna tona tereta.
Kanal može prihvatiti brodove od malih privatnih jahti pa sve do velikih teretnih brodova. Maksimalna veličina brodova koja se može koristiti kanalom poznata je pod nazivom Panamax; a sve veći broj modernih brodova prelazi ta ograničenja, te su poznati kao post-Panamax brodovi. Uobičajni prolazak kroz kanal teretnog broda traje oko devet sati. U 2005. godini kanalom je prošlo 14.011 brodova, ukupniog kapaciteta 278,8 milijuna tona tereta, što prosječno čini gotovo 40 brodova na dan.
Konstrukcija
desno|mini|150px|Detalj [[brodska prevodnica|prevodnice na Jezeru Gatún]] Kanal se sastoji od sedamnaest umjetnih jezera od kojih je najveće Gatúnsko, nekoliko poboljšanih umjetnih kanala i tri kompleta brodskih prevodnica. Dodatno umjetno jezero, Jezero Alajuela (za vrijeme američke uprave poznato kao Madden), predstavlja rezervar za kanal. U početku su prevodnice na Gatúnskom jezeru bile 28,5 metara široke. 1908. godine Ratna mornarica SAD-a je zatražila da se prošire na širinu od barem 36 metara. Na kraju se je došlo do kompromisnog rješenja od 33 metra. Svaka prevodnica je duga 300 metara te debljine zidova u rasponu od 15 metara na dnu do 3 metra na vrhu.
Pristojbe
Pristojbe za prolaz kanalom određuju vlasti Panamskog kanala, a temelje se na tipu broda, veličini i vrsti tereta kojeg prevozi. Za kontejnerske brodove, pristojba se procjenjuje na osnovu kapaciteta ukrcaja TEU (Twenty-foot equivalent unit), standardnog kontejnera 6.1 × 2.4 × 2.6 metara). Većina drugih tipova brodova plaća pristojbu prema neto tonaži, gdje u biti „tona“ označava volumen od 100 kubnih stopa (2,8 metara kubnih).
Učinkovitost i održavanje
Postojala je bojazan da će se učinkovitost i održavanje smanjiti nakon povlačenja SAD-a, no to se ne pokazuje kao slučaj, štoviše, efikasnost kanala se povećava pod panamskom kontrolom. Canal Waters Time (CWT), srednje vrijeme koje je brodu potrebno da prođe kroz kanal, uključujući čekanje, te je ključni pokazatelj učinkovitosti, prema pokazateljima opada. Vlasti tvrde da je broj pomorskih nesreća u kanalu rekordno nizak.
Budućnost
Usprkos napretku u učinkovitosti, očekuje se da će kanal ubrzo dosegnuti svoj maksimalni kapacitet. Dodatni problem je da se proporcije velikih brodova koji prolaze kanalom stalno povećavaju, što može dovesti do daljnje redukcije broja prolazaka, iako tonaža tereta raste, tako da će se morati poduzeti određeni koraci kako bi se povećao njegov kapacitet.
Očekuje se da će do 2011. godine 37% svjetskih kontejnerskih brodova biti preveliki za današnji kanal. Maksimalni podnošljivi kapacitet sadašnjeg kanala, obzirom na neke manje popravke, se procjenjuje na 330 i 340 milijuna tona godišnje, a očekuje se da će se taj kapacitet dostići negdje između 2009. i 2012. godine. Već danas gotovo 50% brodova u tranzitu iskorištava punu širinu ustava.
Vanjski linkovi
9.08°N, -79.68°W
Guberevac
Guberevac može biti:
ili slično:
All About Eve
Sve o Evi (eng. All About Eve) je američka drama iz 1950. godine koju je napisao i režirao Joseph L. Mankiewicz, a koja se temelji na kratkoj priči "The Wisdom of Eve" autorice Mary Orr iz 1946. godine.
U filmu su glavne uloge ostvarile Bette Davis kao Margo Channing, visoko cijenjena, ali ostarjela Broadwayska glumica i Anne Baxter kao Eve Harrington, mlada obožavateljica glumice koja ulazi u njezin život i uskoro zaprijeti njezinoj karijeri i privatnim odnosima. George Sanders, Celeste Holm, Hugh Marlowe, Barbara Bates, Gary Merrill i Thelma Ritter također glume u filmu u kojem je jednu od svojih najranijih uloga ostvarila Marilyn Monroe.
U vrijeme njegove kino distribucije, filmska kritika pisala je hvalospjeve, a sam film nominiran je za rekordnih 14 nagrada Oscar (jedini film s istim brojem nominacija do danas je Titanic iz 1997. godine) od kojih je osvojio njih 6, uključujući one za najbolji film i najboljeg redatelja. Sve o Evi do danas je jedini film u povijesti čije su čak četiri glumice nominirane za nagradu Oscar (Davis i Baxter u kategoriji glavne ženske uloge, a Holm i Ritter u kategoriji sporedne ženske uloge). 1990. godine Sve o Evi postao je jedan od prvih 50 filmova odabranih za očuvanje u nacionalnom filmskom registru SAD-a. 1998. godine na listi najboljih američkih filmova svih vremena Američkog filmskog instituta, Sve o Evi zauzeo je 16. mjesto.
Radnja
Tijekom ceremonije dodjele nagrada, Eve Harrington (Anne Baxter) - nova i sjajna zvijezda Broadwaya - dobiva nagradu Sarah Siddons za ulogu Core u predstavi Footsteps on the Ceiling. Kazališni kritičar Addison DeWitt (George Sanders) kroz zlobnu naraciju objašnjava ceremoniju i prisjeća se na koji je zapravo način Eve postala slavna.
Radnja se vraća godinu dana unatrag. Margo Channing (Bette Davis) jedna je od najvećih zvijezda Broadwaya, ali unatoč njezinom uspjehu ona stari; upravo je navršila četrdesetu i u potpunosti je svjesna što to znači za njezinu karijeru. Jedne večeri nakon predstave njezina najbolja prijateljica Karen Richards (Celeste Holm), žena uglednog pisca kazališnih komada Lloyda Richardsa (Hugh Marlowe) upoznaje vjernu obožavateljicu Eve Harrington u hladnoj uličici ispred kazališta. Prepoznavši je od ranije (Eve tvrdi da je vidjela svaku glumačku izvedbu svog idola u predstavi Aged in Wood), Karen ju odvodi iza pozornice kako bi upoznala Margo. Eve u Marginoj svlačionici uskoro grupi ljudi koji uključuju Karen i Lloyda, Marginog dečka Billa Sampsona (Gary Merrill), redatelja koji je osam godina mlađi od nje, te Marginu pomoćnicu Birdie (Thelma Ritter) govori da je pratila sve Margine kazališne izvedbe do New Yorka nakon što ju je vidjela po prvi puta u San Franciscu. Ispriča im dirljivu priču o svom teškom životu, uključujući i dio kad je bila siroče i kad je izgubila svog mladog muža u Drugom svjetskom ratu. Čini se poniznom i u potpunosti idolizira Margo. Uskoro se Margo sprijatelji s Eve koja se seli u njezin dom i postaje njezina asistentica te zapostavlja Birdie kojoj se Eve od početka ne sviđa.
I dok izvana Eve ostavlja dojam osobe koja samo želi pomoći Margo i biti joj na usluzi, ona joj konstantno radi iza leđa i pokušava postati njezina zamjena na pozornici (uzrokuje svađe između Margo i Lloyda te između Margo i Billa) te kuje zavjeru s nevinom Karen kako bi Margo propustila važnu performansu. Znajući unaprijed da će upravo ona biti ta koja će nastupiti u predstavi umjesto Margo, Eve pozove gradske kazališne kritičare te ostvaruje trijumf. Uskoro pokušava zavesti Billa koji ju odbija. Nakon oštre kolumne u novinama kritičara Addisona, Margo i Bill se pomiruju, večeraju s Richardsesima i odlučuju vjenčati. Te iste večeri u restoranu Eve ucjenjuje Karen da nagovori Lloyda da joj dodijeli ulogu Core; u protivnom će reći Margo da je zbog nje propustila nastup u važnoj kazališnoj predstavi. Prije nego Karen uopće uspije popričati s Lloydom, Margo na sveopće iznenađenje izjavljuje da ne želi više glumiti lik Core. Eve dobiva ulogu i pokušava se uspeti još više na ljestvici popularnosti koristeći kritičara Addisona koji postaje sumnjičav. Netom prije premijere u kazalištu Shubert u New Havenu, Eve prezentira Addisonu svoj sljedeći plan: oženiti se s Lloydom za kojeg smatra da joj je izjavio ljubav i da planira napustiti suprugu te da će za nju pisati najbolje kazališne komade. Addison, bijesan što ga pokušava iskoristiti, otkriva Eve da zna kompletnu pozadinu njezine priče i da je sve ono što je rekla prve večeri bila laž. Njezino pravo ime je Gertrude Slojinski i ona nije nikakva ratna udovica niti siroče niti pratiteljica Margine turneje. Prije nego je upoznala Margo, plaćeno joj je da ode iz grada nakon afere sa svojim šefom, pivarom iz Wisconsina. Addison ucjenjuje Eve i govori joj da se ona neće oženiti s Lloydom niti s ikim drugim; u zamjenu za Addisonovu šutnju, ona sada "pripada" njemu.
Radnja filma vraća se na uvodnu sekvencu gdje Eve, sada prava zvijezda Broadwaya koja kreće prema Hollywoodu, dobiva svoju nagradu. U svom toplom govoru zahvaljuje Margu i Bill, Lloydu i Karen dok ju oni potpuno hladno promatraju. Nakon ceremonije, Eve daje svoju nagradu Addisonu i bježi s tuluma organiziranog u njezinu čast te se vraća kući gdje se susreće s mladom srednjoškolskom obožavateljicom koja je ušla u njezin stan i slučajno zaspala. Mlada djevojka izražava divljenje prema Eve i nudi da joj spakira kovčeg za put u Hollywood. "Phoebe" (Barbara Bates), kako djevojka tvrdi da se zove, otvara vrata na kojima Addison stoji s Eveinom nagradom. I dok ona flertuje s kritičarom, Addison joj daje nagradu i odlazi. Na upit Eve tko je to bio na vratima, Phoebe laže i kaže da je bio taksist koji je ostavio nagradu. Dok se Eve odmara u drugoj sobi, Phoebe na sebe stavlja Evein elegantni kostim i stane ispred nekoliko ogledala držeći nagradu kao da je u pitanju kruna. Ona se naginje, kao da zahvaljuje na nagradi uz gromoglasan pljesak i trijumfalnu glazbu u pozadini.
Podrijetlo priče
Podrijetlo priče Sve o Evi vezano je za anegdotu glumice Elisabeth Bergner o kojoj je kratku priču napisala Mary Orr. Dok je nastupala u predstavi The Two Mrs. Carrolls tijekom 1943. i 1944. godine, Bergner je dopustila mladoj obožavateljici da postane dio njezine svakodnevice zaposlivši je kao svoju asistenticu. Ipak, kasnije se pokajala zbog te odluke nakon što ju je djevojka pokušala potkopati. Govoreći o njoj samo kao o "okrutnoj djevojci", Bergner je ispričala svoju anegdotu Orr koja ju je iskoristila kao bazu sa svoju kratku priču "The Wisdom of Eve" (1946). U priči Orr djevojku čini još nemilosrdnijom i dopušta joj da ukrade karijeru starije glumice. Bergner je kasnije u svojoj autobiografiji Bewundert viel, und viel gescholten potvrdila navedenu anegdotu.
1949. godine Mankiewicz je razmišljao o pisanju priče o ostarjeloj glumici i, nakon što je pročitao "The Wisdom of Eve", osjetio da bi upravo ta priča bila savršena za adaptaciju. Poslao je dopis producentu Darrylu F. Zanucku u kojem je naglasio da se "priča podudara s mojoj originalnom idejom i mogao bih ih iskombinirati. Susan Hayward bila bi savršena za ulogu." Mankiewicz je uskoro predstavio svoj projekt zajedničkih priča pod naslovom Best Performance. Promijenio je ime glavnog lika (Margola Cranston) u Margo Channing te zadržao nekoliko Orrinih likova kao što su Eve Harrington, Lloyd i Karen Richards te gđica Caswell, dok je u potpunosti maknuo lik Marginog muža i zamijenio ga s novim likom Billom Simpsonom. Namjera je bila da se Channing nađe u novoj vezi kako bi ona omogućila Eve Harrington prijetnju Marginoj karijeri, ali i osobnom životu. Mankiewicz je za potrebe filma također dodao likove Addisona DeWitta, Birdie Coonan, Maxa Fabiana i Phoebe.
Zanuck je bio oduševljen i predložio je još nekoliko stvari za poboljšanje scenarija. U nekim dijelovima osjećao je da Mankiewiczu nedostaje suptilnosti, dok je u drugim bio previše eksplicitan. Predložio je da se prorijedi ljubomora Birdie Coonan na Eve kako publika ne bi prepoznala Eve kao negativca sve do drugog dijela filma. Zanuck je skratio scenarij za 50-tak stranica i odabrao naslov Sve o Evi iz naracije na početku filma u kojoj lik Addisona DeWitta kaže da će uskoro "otkriti Evu... Otkriti sve o Evi, zapravo."