cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miomir Dašić
Miomir Dašić (rođen 15. novembra 1930, Rovca, Berane) crnogorski je istoričar i redovni član CANU.
Biografija
Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu, a Višu realnu gimnaziju u Beranama. Diplomirao je istorijske nauke na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1954. godine. Magistar istorijskih nauka postao je na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1961. Na Filozofskom fakultetu u Beogradu stekao doktoray nauka sa disertacijom ""Crna Gora i oslobodilački pokreti u Gornjem Polimlju od početka XIX vijeka do Berlinskog kongresa".
Rusi
Sažeta historija
U vrijeme Aleksandra I. (1801.-1825.) Napoleon vodi golemu vojsku na Ruski imperij, njegove trupe doživjele su poraz 1812. Dvije vojske srele su se na polju Borodino, a Ruse je predvodio maršal Kutuzov. Oko 108.000 vojnika ovdje izgubi život. U Parizu, jesen 1815. ruski car Aleksandar I., austrijski Franjo I. i pruski kralj Fridrik Vilim III. potpisuju Svetu alijansu. Taj su dokument kasnije potpisali svi evropski monarsi osim britanskoga regenta, sultana i pape. Ona govori o podršci koju će potpisnici pružiti jedna drugoj u bilo kojem trenutku. Aleksandar II. granice Rusije širi sve do Pacifika i Centralne Azije. Tada pak slijedi rat s Japanom u kojoj Rusi gube flotu i gotovo sve bitke.
Miomir Dašić
Biografija
Od 1954. do 1962. godine bio je profesor gimanzije u Beranama, a potom njen direktor (1962-1972). Od oktobra 1972. godine radio je kao rukovodilac Sektora za kulturu i nauku u Republičkom zavodu za međunarodnu naučnu, kulturnu i tehničku saradnju Crne Gore u Podgorici i istovremeno bio profesor na Pedagoškoj akademiji u Nikšiću. Na Filozofskom fakultetu u Nikšiću biran je za vanrednog (1981) i redovnog profesora (1985) za predmete Istorija jugoslovenskih naroda u novom vijeku i Uvod u istoriju sa osnovama pomoćnih istorijskih nauka. Kao univerzitetski profesor držao je predavanja, po pozivu, u gotovo svim većim univerzitetskim centrima u SFRJ, a u inostranstvu na istorijskim fakultetima i katedrama univerziteta u Moskvi, Kijevu, Utrehtu, Krakovu i dr. Studijski je boravio na univerzitetima u Parizu (1958, 1961, 1973, 1974. i 1979), Utrehtu (Holandija, 1982) i Krakovu (Poljska, 1978. i 1981). Na Visokoj pedagoškoj školi u Krakovu održao je više predavanja o istorijsko-kulturnim vezama Crnogoraca i Poljaka u 19. vijeku. U Utrehtu je na Institutu za slavistiku održao kurs o Istoriji Crne Gore od 15. do početka 20. vijeka.. Sa naučnim saopštenjima nastupao je na međunarodnim naučnim skupovima u Moskvi, Beču, Ankari, Bariju, Beogradu, Ljubljani, Mariboru, Zagrebu, Traniju, Sofiji, Pragu, Podgorici, Banjaluci, Skoplju i dr.
Rusi
Sažeta historija
U vrijeme Nikole II. završena je izgradnja trans-sibirske pruge (1916.) i pojavljuje se nova ideologija – boljševizam. Cara Nikolu i njegovu obitelj nakon abdikacije ubijaju boljševici u Jekaterinburgu 1918. Istovremeno, Sergej Mihailovič Prokudin-Gorskii (rođen u Muromu; Сергей Михайлович Прокудин-Горский) napušta Rusiju, i preko Norveške odlazi za Englesku da bi patentirao prvu kolor kameru. Velike demografske gubitke Rusi će doživjeti tokom sovjetskih čistki i Drugog svjetskog rata.
Miomir Dašić
Biografija
Predmet njegovog naučnog interesovanja kreće se od zavičajne, nacionalne, do balkanske i opšte istorije, kao i metodologije istorijske nauke. Pod njegovim mentorstvom izrađeno je više magistarskih radova i doktorskih disertacija.
Rusi
Etnografija
mini|Ruski nacionalni instrument [[balalajka]]
Miomir Dašić
Biografija
Za vanrednog člana Crnogorska akademija nauka i umjetnosti izabran je 1991. a za redovnog 1997. godine. Od 1993. do 1997. godine bio je sekretar Ođeljenja društvenih nauka, a od 1997. do 2001. godine potpredsjednik CANU. Za inostranog člana Ruske akademije prirodnih i društvenih nauka izabran je 1998. godine. Od 1974. do 1979. godine bio predsjednik Društva istoričara Crne Gore i član Predsjedništva Saveza Jugoslavije (1974–1985). Za predsjednika Saveza istoričara Jugoslavije izabran je 1985. godine i tu funkciju obavljao je do 1989. godine.
Rusi
Glazba i ples
Kozački utjecaj vidljiv je od 15. do 20. vijeka. Najpoznatiji ruski odnosno kozački ples «Hopak» popularan je među ruskim seljacima, kao i čuvenim kompozitorima Musorgskim i Čajkovskim. Od kozaka sa Tereka je i «Lezginka», dok je popularni «Čardaš» mađarskog porijekla, Mađari ga poznaju od 9. vijeka i plešu ga uz «Tárogató», moguće je da su ga oni preuzeli od Roma. Ovaj ples popularan je i među Jevrejima (tzv. jevrejski čardaš, a Rusi su ga sa sobom prenjeli i u SAD. Popularni plesovi su također «Barynya», «Drobushki» (step ples) uz tradicionalna glazbala garmoška, trešotki, ložki ili balalajku. Korobuška ili «Korobeiniki» je lirska narodna pjesma i ples, star oko 150 godina.
Miomir Dašić
Biografija
Za šest decenija naučnog rada objavio je 12 knjiga, oko 270 studija, rasprava, članaka i istorijskih eseja, oko 420 kritičkih osvrta, recenzija, polemika, više od 130 naučnih i stručnih referata i saopštenja, a bibliografija njegovih radova ima 830 jedinica.
Rusi
Glazba i ples
Poznata ruska glazbala: balalajka, domra, gusle, koljosnaja lira, donsloj rilej, autentični ruski hurdi-gurdi, gudok, rožok, žaleika, volinka, svirel, kugikli, ložki, treščotki, kaliuki.
Miomir Dašić
Život
Ima troje djece: sin Žarko, ćerke Tatjana i Biljana. Trenutno živi u Podgorici.
Rusi
Kuhinja
mini|Najpoznatije rusko jelo «[[Šči».]] O ruskoj kuhinji može se govoriti tamo od 9. vijeka kada je slavenska populacija naučila peći kruh od raži i kvasca za dizanje. Zapise o prvim receptima ostavili su nam redovnici koji su u manastirima morali živjeti od plodova svoga rada. Obrađivali su tlo, lovili ribe, sakupljali gljive, bilje i voće, ali su i zapisivali svoje recepte u knjigu kuhanja. Jedno od najpoznatijih ruskih jela je juha od kupusa poznata kao šči (rus. Щи), u koju se po današnjem receptu stavljaju još i mrkva, korijen celera, luk, krumpir i drugo. Od tradicionalnih pića najpoznatija su im kvas i vodka.
Moskovski period: U vrijeme tzv. Moskovije i Moskalja, bile su dvije kuhinje, ona za bogate, i jedna za siromašne. Hrana običnih ljudi bila je jednostavna, no zato su sofisticirani boari uživali u posebnim specijalitetima, osobito u vrijeme kakvih blagdana.
Novije doba: U vrijeme Petra Velikog i Katarine Velike počinje njihova kulinarska tradicija ali i počinju prihvaćati neka zapadnoevropska jela, kao što su sendviči, francuski i nizozemski sirevi, šunka ,etc.
Seoska arhitektura
Tradicionalno rusko selo sastoji se od drvenih kuća. Drvo je najuobičajeniji materijal za gradnju jer Rusija njime i obiluje. Od drveta se grade i crkve, i kuće za kupanje i drugi gospodarski objekti. Tipična kuća na farmi  'izba'  javlja se u tri regionalna tipa, gospodarske zgrade prave četvrtasto dvorište i ograđene su niskom drvenom ogradom. U sjevernim dijelovima Rusije sporedne strukture vežu se na glavnu, dok su na jugu svaka zasebno. Varijacije izbe se očitavaju u broj veličini i broju zidova. Piatstenok (peterozidni) ima ekstra zid koji dijeli dnevni od skladišnog prostora. Glavna soba ima i veliku glinenu peć koja zagrijava jedinu prostoriju kuće, a koju nema «klet», građevina sa četiri zida, vrlo jednostavne drvene strukture.
Populacija
U drugim državama-slijednicama SSSRa postoje velike ruske manjine, kao na primjer u Ukrajini, Bjelorusiji, Kazahstanu, Kirgistanu, Latviji, Litvi, Estoniji kao i u SADu i Australiji. U Narodnoj Republici Kini su Rusi službeno priznati kao manjina, oni tamo žive već generacijama. Oni u Kini žive na sjeveru Xinjianga (uključujući Ürümqi) i u Heilongjiangu.
Od kraja SSSR-a dolazi ponovo do velikih useljavanja, kako Rusa u Kinu, tako i Kineza u Rusiju. U vrijeme Carske Rusije kao i za vrijeme Sovjetskog Saveza, poticano je naseljavanje Rusa na cijelo područje tadašnje države. Nakon sloma, Rusi se polako vraćaju na područje današnje Ruske Federacije. Rusi imaju posebno značajnu manjinu u Ukrajini gdje ih živi oko 8 milijuna.
Branko Milićević
Branislav Milićević (rođen 3.4.1946. u Zemunu), poznatiji kao Branko Kockica, čuveni je pisac i glumac za decu.
Kocka, kocka, kockica
Jedan od najpoznatijih radova Milićevića je Kocka, kocka, kockica, program za decu koji se snimao od 1978 do 1992, pa zatim ponovo od 2006. godine. U programu učestvuje Milićević, koji sa grupom dece predškolskog uzrasta istražuje čovekovo okruženje i svakodnevnicu, ali i kako se lepo ponašati i biti dobar prijatelj.
Emisija je karakteristična po svom žargonu i uzrečicama. Na primer, Milićević se uvek obraća deci s „drugari“, a kolektivni uzvik im je „tata-ta-tira“.
Pozorištance Puž
Pozorištance Puž je pozorište za decu. Osnovano je 1977. godine kao Putno Pozorištance Puž, a njihova prva predstava, „Brankov urnebes“, je imala je svoje prvo gostovanje u Zenici. Pozorište se danas nalazi u Beogradu.
Anticiganizam
Anticiganizam je relativno novi pojam za staru društvenu pojavu, za mržnju, marginalizaciju i progon Roma u svetu.
Istorija ovog naroda prepuna je nasilnih migracija, izbeglištva i ponovnog naseljavanja novih prostora. Oduvek su bili opažani kao stranci, skitnice, kriminalci, tako da još od XIV veka u evropskim zemljama nalazimo zakonske odredbe koji su dopuštali diskriminaciju Roma.
Definicija
Prema definiciji European Commission against Racism and Intolerance (ECRI, Evropska komisija protiv rasizma i netolerancije) iz 2011, anticiganizam je specifična forma rasizma, ideologija koja je zasnovana na rasnoj superiornosti, forma dehumanizirajućeg i institucionalnog rasizma uzgajana istorijskom diskriminacijom, koja se, pored ostalog, izražava nasiljem, govorom mržnje, eksploatacijom, stigmatizacijom i po njagoru vrstom diskriminacije.
Genocid nad Romima
Istrebljenje Roma bilo je deo programa Nacionalsocijalističke partije Nemačke. Odmah po dolasku na vlast nacisti donose propise i zakone o rasnoj pripadnosti, gde se Romi prepoznaju kao rasni problem za Nemačku. Posle toga, u celoj zemlji lokalni policijski odredi počinju da zatvaraju Rome u lokalne logore, koji kasnije postaju koncentracioni logori za Rome. Berlin-Marcan (Berlin-Marzahn) i drugi logori za Rome (Zigeunerlager), koje su nacisti osnovali između 1935. i 1938. godine, bili su preliminarna faza na putu ka logorima smrti Aušvic (Auschwitz), Zaksenhauzen (Sachsenhausen) i Dahau (Dachau). Romi su bili žrtve progona svuda gde su fašisti došli na vlast, kao i njihove vojne sile. Tako se sabirni logori za Rome formiraju i u fašističkoj Italiji, a zatim i u drugim zemljama okupiranim od strane Nemačke. Jedno od značajnijih mesta stradanja Roma jeste i logor Jasenovac, formiran od strane ustaškog režima u Hrvatskoj. Odmah po početku nemačke okupacije Srbije počinje progon Roma i Jevreja. Naredbom od 30. maja 1941. godine, Jevreji i Romi se isključuju iz javnog i privrednog života i obavezuju na registraciju u posebne spiskove (Judenregister i Zigeunerlisten). Uvodi se i prisilni rad, a propisuje se i obavezno nošenje žutih traka. U svemu tome učestvuju i lokalne kvislinške vlasti, prvo Komesarska uprava, a zatim i Nedićeva vlada sa svojom policijom. Ubrzo se formira i Odeljenje za Jevreje i Cigane.
Žrtve genocida nad Romima (Porajmos), kao i njihove porodice, kako u Srbiji tako i u celoj Evropi, nikada nisu obeštećene za patnje koje su doživele tokom Drugog svetskog rata.
Cerro del Tepatule, Taxco de Alarcón
Cerro del Tepatule je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2294 m.
Farwell, Michigan
Farvel je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Krysten Ritter
Krysten Alyce Ritter (16. decembar 1981 -) je američka glumica, najpoznatija po naslovnoj ulozi u TV-seriji Jessica Jones. Ritter, koja se prije glumačke karijere nakratko bavila manekenstvom, je prije toga imala zapažene nastupe kao lik Chloe u TV-seriji Don't Trust the B in Apartment 23, odnosno Janet Margolis u TV-seriji Breaking Bad.
Rani život
Riterova je rođena u Blumsburgu, Pensilvaniji, kao kćerka Gerija Ritera i Keti Tejlor. Odrastala je na farmi u blizini Šikšajini, Pensilvanija, gde su živjeli njena majka, očuh i sestra, dok je njen otac živeo u blizini Bentona. Diplomirala je 2000. godine. Riterova je nemačkog, škotskog i engleskog porekla.
Manekenstvo
Riterovu je otkrio modni agent u lokalnom tržnom centru, kada je imala 15 godina. Još za vreme svojih srednjoškolskih dana, putovala je u Njujork i tamo se bavila manekenstvom kao i u Filadelfiji. Preselila se u Njujork kada je napunila 18 godina i tamo ostvarila međunarodnu manekensku karijeru. Pojavljivala se u časopisima, katalozima, kao i na modnim pistama u Milanu, Njujorku, Parizu i Tokiju. mini|Riterova na Komikonu 2017|alt=|levo
Gluma
Glumačku karijeru započela je na audiciji za reklamu o gaziranom piću Doktor Peper. Od 2001. godine počela je da dobija i uloge u filmovima, a 2003. glumi studenta istorije umetnosti u filmu Osmeh Mona Lize.
Riterova je imala nekoliko gostujućih uloga u televizijskim serijama, pojavila se u drugoj sezoni serije Veronika Mars, kao i u osam epizoda serije Gilmorove. Glumila je i u Foksovom sitkomu Do smrti.
Nastavila je da glumi u filmovima, najčešće u ulozi glavne prijateljice glavnog lika. Glumila je u romantičnim komedijama Vegas za dvoje i 27 haljina za venčanje 2008. godine, kao i u filmu Ispovesti kupoholičarke 2009. godine. Pojavila se u jednoj epizodi televizijske serije Tračara, koja je premijerno puštena 11. maja 2009. godine. Zapaženiju ulogu imala je u dramskoj seriji Čista hemija, a glumila je sa Dženom Džejmson u filmu Kako se vodi ljubav sa ženom iz 2009. zasnovanom na knjizi za odrasle. U seriji Gravitacija glumila je uz Ivana Sergeja, Ving Rejmsa i Rejčel Hanter.
Početkom februara 2011. godine, Riterova se pridružila glumačkoj postavi sitkoma Ne veruj komšinici iz stana 23, kao glavni lik Kloi. Serija je otkazana nakon dve sezone, 22. januara 2013. godine.
Sava Dolinka
Sava Dolinka je rijeka na sjeverozapadu Slovenije duga 50 km, koja zajedno sa Savom Bohinjkom formira rijeku Savu.
Krysten Ritter
Gluma
Decembra 2014. godine, izabrana je za glavnu ulogu u Marvelovoj seriji Džesika Džouns. U toj seriji glumi bivšu superherojinu koja otvara svoju istražiteljsku agenciju u Njujorku. Riterova je otkrila da je za ovu ulogu čitala stripove da bi se pripremila za lik, kao i da je oduševljena što radi sa Melisom Rozenberg i ženama uopšte. Ovu ulogu ponovila je i u spinof seriji Branitelji uz Čarlija Koksa kao Derdevila, Majka Koltera kao Luka Kejdža i Fin Džounsa kao Ajron fista, kao i u drugoj sezoni serije Džesika Džouns.
Sava Dolinka
Geografske karakteristike
Sava Dolinka izvire iz slapa Nadiža u Tamarskoj Dolini (Julijske Alpe) na slovensko - talijanskoj granici na nadmorskoj visini od 837 metara. Nakon svega 100 metara toka - ponire, i teče pod zemljom preko doline Planice do lokaliteta Zelence, u kom ponovno izvire u zelenkastom jezercu. Nakon tog Sava Dolinka teče prema jugoistoku, i razdvaja Karavanke od Julijskih Alpi. Pritom prikuplja puno pritoka, tako da je kod Jesenica, već ozbiljna rijeka.
Krysten Ritter
Gluma
Riterova će se okušati u režiranju na jednoj od epizoda treće sezone Džesike Džouns.
Sava Dolinka
Geografske karakteristike
Iza Jesenica kod naselja Moste je pregrađena i stvara malo akumulaciono jezero za potrebe hidroelektrane. Nakon jezera prima pritoku Završnicu, koja je skreće ravno prema jugu, nakon tog prima najveću pritoku Radovnu i ponovno teče prema jugoistoku. Uz nešto meandriranja teče prema Radovljici gdje se spaja sa Savom Bohinjkom i tako formira Savu.
Krysten Ritter
Privatni život
Riterova se preselila iz Bruklina u Los Anđeles 2007. godine. Promoviše životinjska prava i pojavljivala se u reklamama koje su upozoravale vlasnike kućnih ljubimaca o opasnosti ostavljanja pasa u automobilima ljeti, kao i protiv držanja orki u zarobljeništvu. Od avgusta 2014. godine, u romantičnoj je vezi sa muzičarem Adamom Grandusilom. Strastveni je ljubitelj pletenja i pojavljivala se na naslovnoj strani poznatog američkog magazina o pletenju.
Fabbri, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Celestino Acevedo, Santiago Pinotepa Nacional
Celestino Acevedo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Pinotepa Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
San Mateo, Rancho, Huamantla
San Mateo, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Huamantla.
Empleado Municipal, Cuautla
Empleado Municipal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
San Mateo, Rancho, Huamantla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2442 m.
El Progreso Piedral, Yajalón
El Progreso Piedral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Empleado Municipal, Cuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1362 m.
El Progreso Piedral, Yajalón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 822 m.
Bifrons
Bifrons je, prema demonologiji, četrdeset i šesti duh Goecije koji vlada nad šest legija (drugi izvori spominju šezdeset legija). Ima čudovišni lik, ali može uzeti oblik ljudskog bića. Podučava moćima dragog kamenja, drveća i ljekovitog bilja te astronomiju. Ponekad pali svijeće na grobovima i premješta mrtvace s jednog mjesta na drugo.
Dan Stevens
Den Stivens (London, 10. oktobar 1982) engleski je glumac poznat po ulogama Metjua Krolija u kostimiranoj drami Dauntonska opatija, Zveri u igranoj verziji Diznijevog klasika Lepotica i zver i Dejvida Holera u naučnofantastičnoj seriji Legija.
Carrión de Calatrava
Carrión de Calatrava je općina od 3,082 stanovnika u Španjolskoj provinciji Ciudad Real.
La Ermita, Lagos de Moreno
La Ermita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Carrión de Calatrava
Općina je poznata po Arheološkom parku - Alarcos, u kom se nalaze dva lokaliteta; Iberijski oppidum iz brončanog doba i srednjovjekovni zamak u kom je nastao Viteški red Calatrava.
La Ermita, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2027 m.
Javorovica
Javorovica je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Javorovica se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Carrión de Calatrava
Historija
Carrión je nastao u 9. vijeku kao maursko naselje Qal’at-Rabat.
Javorovica
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 38 stanovnika.
Carrión de Calatrava
Historija
Selidba Viteškog reda Calatrava 1217. u novi zamak Calatrava la Nueva (Nova Calatrava) utjecala je na Carrión jer su mu se stanovnici počeli osipati. Stanje se stabiliziralo krajem 15 i početkom 16. vijeka kad je izgrađena parohijska crkva, pa je u 16. vijeku Carrión imao oko 2000 stanovnika, a osnovan je i franjevački samostan.
Nastavio je rasti sve do polovice 20. vijeka, kad mu se stanovništvo počelo osipati odlaskom u velike gradove. Danas je mjesto brojnih vinarija jer je okružen vinogradima.
Edon, Ohio
je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 834, što je 64 (-7,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Buneš
Buneš je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Buneš je u sastavu opštine Probištip.
Prirodni uslovi
Buneš je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Probištipa, naselje je udaljeno 10 kilometara istočno.
Naselje Buneš se nalazi u istorijskoj oblasti Zletovo, na istočnom obodu Zletovske kotline. Severno od naselja izdižu se prva brda južnog dela Osogovskih planina. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara. Zapadno od naselja teče Zletovska reka donjim delom svog toka.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Buneš je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 48 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Opština Estelnic, Covasna
Estelnic je opština u Rumuniji u okrugu Kovasna.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 744 m.
Ritual
Ritual (iz latinskog ritualis = "u vezi obreda") označava svečan čin ili svečanu ceremoniju koje se održava u skladu sa određenim zadanim pravilima sa simboličnim sadržajem.
Obredi su često praćeni određenim riječima, gestama a mogu biti vjerske ili svjetovne prirode (npr., pozdrav, vjenčanje, pogreb, prijem itd.). Uglavnom su uvjetovani faktorima kulture.
Barbaira (naselje u Francuskoj)
Barbera je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Karkason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 523 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,40 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara (maksimalnoj 502 m, a minimalnoj 66 m).
Il Prato, Pisa
Il Prato je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Roßdorf (Thüringen)
Rosdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 702 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066061.
Land art
thumb|[[Robert Smithson|Robert Smitson: Spiralni Jeti]] thumb|Breze od [[Herman Prigana ]] thumb|[[Kurt Flekenštajn Ocean kod Miliza]] Lend–art (od engleske reči koja označava pejzažnu umetnost ) jeste jedan pravac u savremenoj umetnosti koji se razvijao u šezdesetim i sedamdesetim godinama 20. veka u Americi, kao reakcija na komercializaciju i izveštačenost u umetnosti. Ova umetnost napušta muzeje i galerije i razvija monumentalne projekte u slobodnom prostoru. Inspiracija za nastanak lend–arta je bila konceptualna umetnost i minimalizam.
Termin
U SAD je pojam „earthworks“ (zemljani radovi) upotrebljen na jednoj izložbi u Galeriji Vidžinija u Njujorku 1968. godine. U to je vreme je ova umetnost postala platforma za teoretsku i ideološku izmenu mišljenja. Ova produkcija je integrisana u pejzaž i koristi prirodne procese kao erozije i atmosferske uticaje radi stvaranja dela umetničkog karaktera.
Katekteristike dela
Dela lend- arta su po svojim dimenzijama ogromna i često su iziskivala velike radove, i ne mogu se izlagati u galerijama i muzejima jer nisu transportabilna te su se za izložbe neretko koristili materijali koji su snimljeni kao fotografije, video ili filmski snimci. Taj ko je želeo da vidi ova dela morao je da ode do njih. Ova dela se ne izlažu u parkovima i pejzažu i ona ne upotrebljavaju pejsaže kao pozadinu u koju se uklapaju već sama postaju pejsaži. Ova dela su dimenzija koje se mere i u kilometrima i Mihael Hajzer je svoje delo „Duble Negative“ radio pomoću dinamita i pomoću bagera. Umetnici lend- arta su bili sponzorisani za svoje skupe projekte od strane privatnih fondacija. U Evropskoj umetnosti lend- arta u sedamdesetim godinama on se orijentiše na ekološke osnove, te su u skladu sa shvatanjima o zaštiti prirodne okoline i mnoga dela koja se smatraju izrazima ove umetnosti u osnovi se razlikuju od dela pionira američkog lend- arta i nastaju kao dekorativni promenljivi objekti u prirodi.
Važan je uticaj prirode na umetnička dela ove umetnosti. Česte promene vremenskih prilika i promene upotrebljenog materijala utiču na umetnička dela i nastaju dinamičnost i procesi te je dokumentacija pomoću fotografija jako značajna za praćenje ovih dugotrajnih procesa.
Vanjske veze
okvir|desno|Flug Rost; Slike i instalacije transportabli lend- art
Aromadendrin
Aromadendrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 288,252 Da.
Opština Zapopan, Jalisco
Zapopan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1008442 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1591 m.
Enver Hoxha
Enver Hodža (albanski: Enver Hoxha, 16.10.1908. — 11.4.1985.) je bio vrhovni vođa Albanije od kraja Drugog svetskog rata do svoje smrti 1985. godine, kao Prvi sekretar Komunističke albanske partije rada. Bio je i premijer Albanije od 1944. do 1954. i ministar spoljnih poslova od 1946. do 1953.
Rana mladost i Drugi svetski rat
Hodža je rođen u Girokastru (Gjirokastër), gradu na jugu Albanije. Njegov otac, trgovac tkaninom, je putovao po Evropi te je najveći uticaj na Hodžu bio njegov stric, Hisen Hodža, militantni borac za nezavisnost Albanije. Hisen Hodža se takođe borio i protiv represivnih vlada koje su došle nakon nezavisnosti.
Hodža je otpušten sa ovog radnog mesta nakon što su Italijani okupirali Albaniju 1939, zbog toga što je odbio da pristupi Albanskoj fašističkoj stranci. Otvorio je radnju duvana u Tirani, gde su ubrzo komunisti počeli da se okupljaju. Uz pomoć jugoslovenskih komunista, osnovao je i postao vođa Albanske komunističke partije (kasnije preimenovane u Partiju rada) u novembru 1941. Bio je i vođa oslobodilačke borbe (Narodna oslobodilačka armija), koja je preuzela vlast 1944. godine.
Socijalne i ekonomske reforme
Režim je konfiskovao obradivu zemlju od bogatih zemljoposednika i konsolodovao je u kolektivno zemljište (kooperativi), uz hiljade zatvaranja i ubijanja tokom procesa. Albanska vlast je tvrdila da je Albanija postala potpuno samostalna u snabdevanju hranom tokom komunističke vlasti, kao i uspesima u industrijalizaciji, elektrifikaciji i izbijanju nepismenosti i bolesti.
Ipak, otvaranje albanskih granica, nakon pada komunista, je pokazalo drugu sliku: Albanije nije bila industrijalizovana i bila je ekonomski nazadna u poređenju s ostalim zemljama istočne Evrope. Poljoprivreda nije bila osavremljena, bilo je veoma malo telefonskih priključaka, a plate i standard su bili veoma niski po evropskim merilima. Mnogo radnika je napustilo Albaniju i potražilo posao u Italiji ili Grčkoj. Najkarakterističnija zaostavština Hodžine vlasti je 600.000 bunkera u zemlji od tri miliona.
Staljinizam i loši odnosi s SSSR
Hodža je ostao staljinista i pored ograđivanja Nikite Hruščova od Staljinovih metoda. Ovo je značilo izolaciju od ostatka socijalističke istočne Evrope. Hodža je zaoštrio odnos sa Sovjetskim Savezom, a odnos sa Jugoslavijom je već bio potpuno hladan. 1960. godine, Albanija se priklonila Kini, a loš odnos sa Moskovom je kulminirao 1968. godine, kada je Albanija istupila iz Varšavskog pakta, kao odgovor na sovjetsku invaziju Čehoslovačke.
Unutrašnje uređenje Albanije je odgovaralo Staljinovoj doktorini, te njegov je kult ličnosti podsećao na Staljinov. Albanska tajna policija, „Sigurimi“, je bila organizovana po ugledu na sovjetski KGB i istočnonemački Štasi. Tajna policija je bila toliko dalekosežna, da je svaki treći građanin Albanije ili bio u radnom logoru ili ga je tajna policija privela na ispitivanje. Da bi minimalizovali ili eliminisali opoziciju, vlast je progonila neistomišljenike, oduzimajući im poslove, zatvarajući ih, pa i osuđivajući ih na smrt. Putovanje u inostranstvo, osim poslovnih puteva, je bilo zabranjeno.
Santa Catalina, Tecolutla
Santa Catalina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Enver Hoxha
Ateistička kampanja
1967. godine, nakon dve dekade progresivno jačeg progona religije, Hodža je proglasio naciju prvom i jedinom zvanično ateističkom zemljom u istoriji. Delom inspirisan kineskom Kulturnom revolucijom, konfiskovao je džamije, crkve, manastire i ostale religijske objekte (Albanci su uglavnom bili muslimani i katolici). Neki od objekata su uništeni, a drugi pretvoreni u radionice, skladišta, štale, ili pak u kulturne ustanove, kao što su bioskopi. Bilo je zabranjeno davati deci religijska imena, a svako uhvaćen s Kuranom, Biblijom, ikonom ili sličnim religijskim objektom je mogao biti lišen slobode.
Santa Catalina, Tecolutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Săcămaș, Ilia
Săcămaș je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Ilia.
Enver Hoxha
Odnosi sa Kinom
Hodža nije bio zadovoljan Kineskom saradnjom s SAD početkom sedamdesetih godina dvadesetog veka. Smrt Mao Zedonga 1976. i njene posledice su dovele do razdora odnosa Kine i Albanije, te je Albanija opet ušla u političku izolaciju. Hodža je optuživao i Kineze i Sovjete za revizionizam.
Săcămaș, Ilia
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Enver Hoxha
Odnosi sa Kinom
1981. se dogodio još jedan progon državnika. Premijer Mehmet Šehu je tada možda bio ubijen, mada se zvanično tvrdilo da je izvršio samoubistvo.
Penzija i epilog
Hodža se postepeno povukao u penziju početkom osamdesetih, a Ramiz Alia ga je nasledio. Umro je 11.4.1985, sa 76 godina. Alia je vodio otvoreniju politiku i Albanija je 1990. napustila jednopartijski sistem.
Amnesty International, u dokumentu objavljenom 1984. godine, tvrdili su da su ljudska prava stradala tokom Hodžinog režima. Ljudima je bilo ograničena sloboda govora, religije, kretanja i udruživanja, iako je ustav iz 1976. garantovao ta prava. Takođe, stanovnici Albanije nisu imali pristup informacijama, osim onoga što je dolazilo iz državnih kanala. „Sigurimi“ je konstantno kršio prava na privatnost ličnosti, doma i komunikacije, te je svojevoljno hapsio. Sudovi su uvek bili naklonjeni vladajućoj stranci.
Dodir zla
Touch of Evil je američki crno-bijeli film snimljen 1958. godine u režiji Orsona Wellesa, a koji se smatra jednim od najboljih i najuticajnijih ostvarenja njegove filmografije, odnosno posljednjim velikim crno-bijelim ostvarenjem žanra film noir.
Temelji se na romanu Badge of Evil Whita Mastersona. Radnja je smještena u grad na granici sa Meksikom gdje lokalni poslovni čovjek postane žrtvom tempirane bombe podmentnute u auto, a nakon čega američki policijski kapetan Quinlan (čiji lik tumači Orson Welles) izuzetno brzo otkriva ne samo počinitelja, nego i dokaze protiv njega. Protagonist, koga tumači Charlton Heston, je meksički policajac Ramon Vargas koji se također uključio u istragu, ali koji sumnja da je Quinlan dokaze podmetnuo, te čiji napori da otkrije pravu istinu dovedu u opasnost njegovu američku suprugu Susan (koju tumači Janet Leigh).
La Cañada San Juan, Venado
La Cañada San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
Dodir zla
Welles je originalno bio tek angažiran za ulogu Quinlana; Heston je, pak, kao glavni glumac došao na ideju kako bi film mogao biti još bolji ako Wellesu budu povjereni scenario i režija, a što su producenti na kraju prihvatili. Welles se tog posla prihvatio s velikim oduševljenjem, uvjeren kako će Dodir zla nakon višegodišnjeg rada u Evropi predstavljati njegov veliki povratak u Hollywood. Wellesov angažman je, pak, potakao brojne ugledne hollywoodske glumce da se nude producentima za makar i simboličan nastup u filmu, te se tako tada još uvijek velika zvijezda Marlene Dietrich za minimalni honorar pojavila u relativno malenoj i neuglednoj ulozi Quinlanove bivše djevojke.
La Cañada San Juan, Venado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2157 m.
Dodir zla
Wellesove nade se međutim nisu ispunile. Producenti su, dijelom zbog potencijalnih kontroverzi koje je mogao izazvati motiv rasističkih predrasuda u scenariju, a dijelom zbog scena vezanih uz zloupotrebu droge i lezbijskih aluzija u sceni zlostavljanja Susan od muškobanjaste gangsterice koju tumači Mercedes McCambridge, karakterističnih za tadašnje eksploatacijske filmove zaključili da bi Dodir zla najbolje bilo distribuirati kao B-film, odnosno kao drugi film u tzv. dvostrukim predstavama. Zbog toga je materijal koji je Welles dostavio producentima značajno srezan na nešto više od sat i pol vremena. Dodir zla je značajno podbacio na američkim kino-blagajnama i tako od Wellesa ponovno udaljio direktore vodećih hollywoodskih studija.
Njegovi rezultati su, s druge strane, bili daleko bolji u Evropi, a još više kod kritičara koji su značajno hvalili film. Pri tome se posebno isticala spektakularna početna scena, koja u jednom neprekinutom kadru gledatelji upoznaju glavne likove, mjesto radnje i elemente zapleta. Ona je ušla u brojne filmske antologije te su je kasnije kopirali i počast joj odali brojni sineasti, među kojima se ističu Martin Scorsese, Brian de Palma, Paul Thomas Anderson i Robert Altman čiji film The Player sadrži sličan neprekinuti kadar gdje likovi kao temu razgovora imaju upravo scenu iz Dodira zla.
Originalna verzija filma se danas smatra izgubljenom. Usprkos toga, Universal Pictures je godine 1976. pronašao nešto Wellesovog neiskorištenog materijala te je u kino-dvorane distribuirao novu, proširenu verziju. Godine 1998. je montažer Walter Murch, koristeći dodatni materijal i Wellesove memorandume za vrijeme produkcije, napravio još dužu "restauriranu" verziju.
Vaio, Piacenza
Vaio je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Leukoarajoza
Leukoarajoza je neuroradiološki koncept koji označava oštećenje bijele moždane tvari u području oko moždanih komora, što imaju karakterističan prikaz na MR i CT snimkama mozga. U osnovi ovih promjena je oštećenje bijele moždane tvari u obliku demijelinizacije te gubitka aksona i oligodendrocita praćenog gliozom.
Trinidad Altamirano Hernández, Huamantla
Trinidad Altamirano Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Huamantla.
Vaio, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 767 m.
Leukoarajoza
Osnovni faktori rizika za leukoarajozu su starenje i arterijska hipertenzija. Naime, leukoarajoza nastaje usljed oštećenja malih krvnih žila uzrokovanog najčešće ishemijom, ali i drugim uzrocima kao što su razne virusne i autoimune bolesti, te Alzheimerova bolest.
Leukoarajoza je indikator ozbiljne bolesti malih krvnih žila mozga te ukazuje na povećani rizik od moždanog udara i razvoja vaskularne demencije. Valja znati da leukoarajoza sama po sebi ne znači automatski i razvoj demencije.
Liječenje je usmjereno na poboljšanje moždane cirkulacije i metabolizma, te poboljšanje kognitivnih funkcija, socijalne aktivnosti i opće kvalitete života pacijenta.
Trinidad Altamirano Hernández, Huamantla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2633 m.
Familia Meza, Mexicali
Familia Meza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Marko Vinicije (konzul 30)
Marko Vinicije (Marcus Vinicius, cca. 5. pne. - 46) bio je rimski plemić i velikodostojnik iz doba Julijevsko-Klaudijevske dinastije.
Bio je sin konzula Publija Vinicija i unuk Marka Vinicija. Prvi put se spominje kao kvestor godine 20. Godine 30. je, pak, služio kao Rimski konzul|konzul zajedno sa Lucijem Kasijem Longinom. Historičar Velej Paterkul je upravo Viniciju posvetio svoje znamenito historijsko djelo.
Godine 33. ga je car Tiberije odredio za muža Julije Livile, najmlađe od Germanikovih kćeri. U doba Kaligule je 38-39. služio kao prokonzul Azije. Poslije je sudjelovao u zavjeri protiv Kaligule, a neposredno nakon njegovog ubistva 41. čak neko vrijeme pokušavao zauzeti carsko prijestolje. Novi car Klaudije mu, to, međutim, nije zamjerio, te ga je 43. pratio prilikom pohoda na Britaniju, a poslije pohoda je odlikovan sa ornamenta triumphalia'. 45. je služio nekoliko mjeseci služio kao konzul.
Vinicije je, međutim, godinu dana kasnije pao u nemilost carice Mesaline. Ona je Klaudija nagovorila da pogubi Vinicija. Usprkos tome mu je priređen pogreb sa državnim počastima.
Vinicijev fiktivni sin Marko se pojavljuje kao protagonist romana Quo vadis Henryka Sienkiewicza.
Bell hooks
Rođena je u Hopkinsville, Kentucky-u - gradu u kome je postojala rasna segregacija, u siromašnoj porodici radničke klase. Diplomirala je osnovne studije na Stanford Univerzitetu 1973 godine, a master studije engleskoge kniževnosti na univerzitetu Wisconsin-Madison 1976 godine. Doktorske studije je završila 1983 na univerzitetu California-Santa Cruz baveći se temom rada poznate spisateljice Toni Morrison.
Bernard-Henri Lévy
Bernard-Henri Lévy (Beni-Saf, 5. XI 1948. – ), u javnosti poznat i po inicijalima BHL, je francuski filozof, pisac i publicist, poznat kao jedan od najistaknutijih predstavnika tzv. Novih filozofa, ali i po kontroverzama koji su njegovi politički stavovi izazvali u domaćoj i međaunarodnoj javnosti.
Nikola Kalabić
Predratna biografija
Rođen je 1906. u Podnovlju kod Dervente, na severu Bosne, od oca Milana i majke Joke. Nikolin otac se razveo od Joke posle Prvog svetskog rata, i zatim se ženio još tri puta. Nikolu je u početku vodio sa sobom, tako da se on školovao u mestima očevog službovanja, a nakratko i u Novom Pazaru.
Bernard-Henri Lévy
Biografija
Rođen je u Francuskom Alžiru u jevrejskoj obitelji. Oženjen sa poznatom glumicom Arielle Dombasle. Jednostavno poznat pod skraćenicom BHL, kao osoba sa jakim karakterom u Francuskoj je rano stekao ugled kao kritičar društva, advokat etike i pravde.
Nikola Kalabić
Predratna biografija
Završio je šest razreda gimnazije, a zatim je upisao geodeziju u Beogradu. Na studijama je upoznao godinu dana mlađu koleginicu Borku, rođenu u Rajkovićima kod Valjeva. Borka i Nikola su se venčali 1929. godine u Valjevu, a sledeće godine, trećeg avgusta, rodili su im se blizanci Mirjana i Milan. Prvu službu su dobili u Beogradu. Usledio je premeštaj u Aranđelovac, i najzad u Valjevo, gde su Kalabići ostali da žive. Nikola Kalabić je do početka Drugog svetskog rata radio u valjevskoj katastarskoj upravi. Kao aktivni pripadnik četničkog udruženja Koste Pećanca odlikovan je 1936. godine Jugoslovenskom krunom.
Bernard-Henri Lévy
Biografija
Lévy koji je također istaknuti novinar, započeo je svoju karijeru kao ratni izvještač za Combat, čuvene podzemne novine čiji je osnivač bio Camus, za vrijeme nacističke okupacije Francuske. Lévy je pokrivao i rat između Pakistana i Indije preko Bangladeša. Vrativši se u Pariz, postao je poznat kao mladi osnivač Škole novih filozofa (Nouveaux Philosophes). To je bila grupa razočarana komunističkim i socijalističkim odgovorima na nadolazeće revolucionarne prevrate u Francuskoj maja 1968. godine, koja je artikulisala žestoke i beskompromisne moralne kritike marksista i socijalističkih dogmi u godinama prije kolapsa Sovjetskog saveza.
Suprotno neokonzervativcima nastalim iz američkih ex-ljevičarskih intelektualaca anti-marksista, ni Lévy, a ni novi filozofi nisu prigrlili kapitalističku ideologiju nakon raskida sa ranijim ideološkim ubjeđenjem. Godine 1977. kada je imao 28 godina, Lévy je napisao knjigu "Barbarizam sa humanim licem" (La barbarie a visage humain), objašnjavajući da je marksizam inherentno pokvaren. Neki su ga pozdravili kao novog Camusa, a drugi su smatrali njegovo pisanje lukavim marketinškim trikom. Druge knjige uključuju: Le testament de Dieu, L'ideologie française, Les derniers jours de Charles Baudelaire, Mondrian and the play Le Jugement dernier.
Bučište
Bučište je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Bučište je u sastavu opštine Probištip.
Bernard-Henri Lévy
Biografija
Član je Selection Comitteea (Editions Grasset), a vodi magazin La règle du Jeu. Piše sedmičnu kolumnu u magazinu Point i predsjedava Conseil de Surveillance of La Sept-Arte.
Nikola Kalabić
Drugi svetski rat
Prvi dan rata, 6. april 1941. godine, rezervnog poručnika Nikolu Kalabića zatekao je sa nogom u gipsu zbog povrede u saobraćajnoj nesreći. Skinuo je gips i otišao u Šabac, gde mu je bio ratni raspored. Vratio se kući posle dvadesetak dana, sa pričom o rasulu Jugoslovenske vojske.
Bernard-Henri Lévy
1990-e
Smatrao je da je Ratko Mladić bio "oličenje monstruoznog nijekanja stvarnosti, pa i samodopadnosti i sukrivnje Srbije, između ostalog i zbog nastavka plaćanja njegove mirovine kao umirovljenom generalu sve do 2000-ih" te da je njegovo uhićenje "blagosolov Srbiji, koja je živjela sa rupom u memoriji".
Kada se 1999. odigrala NATO bombardovanje SR Jugoslavije, Levy je izjavio:
Ipak, bio je vrlo kritičan i prema Franji Tuđmanu, zato jer je "od partizana i antifašista postao nacionalsocijalist", te ga je kasnije optužio da je bio "mali Putin".
21. vijek
Levy je smatrao da su ljevičari, i nakon pada komunizma, ostali "zarobljeni u stanju uma teorija zavjera, koji smatra da, pošto je kapitalistička Amerika uzork svih zala, svi protivnici Amerike ili kapitalizma su ipso facto pozitivci. Zato su mnogi ljudi koji su se zvali ljevičari, su se prošlog desetljeća našli braniti genocidni režim Slobodana Miloševića; simpatizirati diktaturu Sadama Huseina; pretvarati Durban konferenciju 2001. od rasprave protiv rasizma u festival antisemitičke mržnje; i namjerno ignorirati genocid u Darfuru jer se ne uklapa u njihov udoban antiamerički pogled na svijet".
Godine 2003. napisao je interesantnu priču o naporu da uđe u trag ubicama reportera Wall Street Journala, Daniela Perla, kojeg su pogubili tzv. islamski ekstremisti prethodne godine. U vrijeme Pearlove smrti, Lévy je bio u posjeti Afganistanu kao specijalni izaslanik francuskog predsjednika Jacques Chiraca.
Sljedeću godinu je proveo u Pakistanu, Indiji, Evropi i Sjedinjenim Državama pokušavajući otkriti uzroke Pearlove otmice i ubistva. Rezultat toga je knjiga "Ko je ubio Daniela Pearla?", u kojoj se kao uzrok navode Pearlova saznanja o vezama pakistanske obavještajne službe, nuklearnih naučnika i Al-Kaide. Knjiga je pobrala mnoge pohvale, kako zbog Levyijeve hrabrosti, tako i zbog samog sadržaja.
Početkom 2000-ih, postao je izraženi kritičar Vladimira Putina, kojeg je optužio da od Rusije stvara kripto-fašističku državu u Europi 21. vijeka i da dozvoljava radikalni ruski nacionalizam:
Izjavio je i da "samo nacionalisti krajnje desnice i fašisti podupiru Putina u Francuskoj" i da "prosječni Francuz zna da je Putin ruski Marine Le Pen".
Usprkos svojim uzvišenim idealima, on je, sa svojom trećom suprugom, glumicom Arielle Dombasle redovni top model magazina Paris Match  noseći bijele raskopčane košulje zaštićenih maraka i odijela vrhunskih modnih kreatora. Levyeva reputacija narcisoidnosti već je legenda. U jednom članku je smišljena uzrečica o njemu: "Bog je mrtav ali moja kosa je perfektna" - iako on to nikada nije izjavio, ironično je zahvalio časopisu koji je skovao tu izmišljenu uzrečicu jer je stekla veliku popularnost. Redovita je žrtva lansiranja torti, što otkriva Levyja kao jednog taštog dandyja. Godine 1997g. Levy je upravljao Arielleom Dobasle u svom prvm dugometražnom filmu, Dan i noć, ona nasuprot Allenu Delonu koji je igrao ulogu jednog pisca jasno građenu na liku Levyja osobno.
Levyjev životni stil omogućen je nasljedstvom bogatstva kojeg je njegov pokojni otac stekao u poslovima trgovine gradjevnim drvetom. Vrijednost mu je procijenjena na otprilike 150 mil. eura, posjeduje luksuzni apartman u Saint-Germain de Près, jedno "skrovište" na Azurnoj obali i dva velika imanja u Maroku.
Nikola Kalabić
Odlazak u četnike
Ubrzo je na Bukulji pristupio četničkoj organizaciji Koste Pećanca. Po okupaciji u Srbiji, a po Pećančevim direktivama, među prvima je počeo formiranje četničkog odreda u Valjevu i Kolubari, u kome je kasnije vršio funkciju obaveštajnog oficira. Za ovaj rad Pećanac je poručnika Nikolu Kalabića nagradio zvanjem vojvode cerskog i valjevskog. Nakon kraćeg vremena, Kalabić mu je vratio uniformu i objavu, s porukom da ga napušta, navodno, stoga što je vojvoda Pećanac "krenuo sa Nedićem".
Nakon četničkog napada na partizane krajem oktobra 1941. godine, kao i posljedične propasti ustanka u Srbiji krajem te godine, Mihailović se odlučio na legalizaciju četničkih odreda kod Nedićeve vlade. Više od polovine Mihailovićevih komandanata i odredâ na čijem su čelu bili (pretežno sa područja zapadne Srbije), prihvatili su legalizaciju i postali integralni dio kvislinških oružanih formacija; jedan od njih je bio i Nikola Kalabić.
19. decembra 1942. godine, Nemci su odveli na Banjicu Nikolinu i Borkinu rodbinu, koju je Kalabić uspeo kasnije da izbavi preko svojih veza.
Četnički teror u Srbiji (1943)
Četnici Nikole Kalabića su 31. decembra 1942. i 1. januara 1943. u selima Dračić i Ravnje u okolini Valjeva zaklali devet lica. Ista grupacija je odgovorna za klanje još devet lica u nekoliko valjevskih sela između 17. marta i 8. aprila 1943. Kalabićevi četnici su 20. marta u Makovištu pokraj Kosjerića zaklali pet stanovnika okolnih sela. U selu Stapar kod Osečine Kalabićevi četnici su u noći 7-8. aprila 1943. zaklali petoricu muškaraca iz porodice Spasojević.
Kalabićevo "čišćenje komunista" u Srbiji ubrzo se otrglo kontroli. Lazar Trklja, bliski saradnik Draže Mihailovića, izveštava ga o Kalabićevom teroru sredinom 1943. godine:
Nakon savezničkog iskrcavanja na Siciliju, 10. jula 1943, Draža Mihailović je procijenio da će doći do „glavne akcije”, pa je u tom smislu narednog dana poslao raspis svim komandantima JVuO. Jedna od ključnih mjera je bila eliminisanje lokalnih partizanskih snaga. U naređenju štaba korpusa Gorske kraljeve garde (jedinica kojom je komandovao Kalabić) od 13. jula 1943. komandantu 2. Orašačke brigade poručniku Milovanu Nedeljkoviću o uništenju pripadnika i simpatizera NOP-a na teritoriji korpusa, između ostalog, stoji:
O autoritetu Nikole Kalabića među komandnim kadrom Jugoslovenske vojske u otadžbini, kao i o snazi koju je jedinica pod njegovim zapovjedništvom imala, najbolje svjedoči izvještaj koji je 13. oktobra 1943. Draži Mihailoviću poslao kapetan Dragiša Ninković, komandant Rudničkog korpusa JVuO:
U borbama protiv partizanskog pokreta otpora, Kalabićevi četnici činili su surove zločine. 3. novembra 1943. jedan član Kalabićevog Štaba pisao je Draži Mihailoviću o zločinima Kalabićevih četnika na području Rudnika:
Na rad komandanta Gorske garde JVuO Nikole Kalabića u svojim je izvještajima često upozoravao i inžinjer Petar Milićević (pseudonim »Ante«), jedan od najznačajnijih Mihailovićevih obavještajaca u okupiranom Beogradu. Milićević za Kalabića tvrdi da se kreće u društvu „beznačajnih ličnosti i sumnjivih ženski“, da ima dogovor sa „Nemcima na osnovu koga on Nemcima ne smeta da vrše rekviziciju“ a „Nemci njemu ne smetaju da od naroda uzima novac“, da njegovi ljudi plijene stoku od seljaka, ne plaćaju i prijete „batinama“ itd.
Savezništvo sa Nemcima (1943)
thumb|Zone odgovornosti četničkih komandanata u okupiranoj Srbiji, prema sporazumu sa Nemcima 1943. [[Jevrem Simić i Nikola Kalabić (roze), Vojislav Lukačević (plavo), Ljuba Jovanović Patak (zeleno) i Mihailo Čačić (sivo).]]
Bučište
Prirodni uslovi
Bučište je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Probištipa, naselje je udaljeno 8 kilometara južno.
Nikola Kalabić
Savezništvo sa Nemcima (1943)
Po sklapanju sporazuma, Kalabić je naredio svojim ljudima "da se Nemci i pripadnici Nemačke oružane snage ne smeju napadati pa ni razoružavati." Svaki napad na nemačke okupatore Nikola Kalabić je kažnjavao smrću: