cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Delski savez
Uređenje saveza
Za saveznike veliku teškoću predstavljala su ograničenja njihove samostalnosti u oblasti sudstva. U početku su Atinjani izuzeli iz delokruga lokalnih sudova sve poslove koji se odnose na međusobne odnose savezničkih gradova i Atine: slučajeve pokušaja saveznika da izađu iz saveza, pritužbe saveznika na visinu forosa itd. Istovremeno su počeli sa ograničenjima jurisdikcije saveznika u pogledu drugih dela. Nešto kasnije atinski sudovi su preuzeli sve predmete građana savezničkih gradova koji su eventualno mogli povući za sobom odluku o oduzimanju građanskih prava, proterivanju ili smrtnoj kazni. Atinski sudovi su preuzeli i rasprave u velikim građanskih parnicama saveznika, tako da su u nadležnosti lokalnih sudova ostali samo predmeti koji su se odnosili na beznačajne sporove i potraživanja. Nešto širu sopstvenu jurisdikciju saveznički gradovi su sačuvali samo u slučajevima koji su bili posebno predviđeni njihovim ugovorima s Atinom.
Pored političke i vojne kontrole, Atinjani su počeli sa ostvarivanjem ekonomske kontrole nad saveznicima. Atinska moneta dobila je tako široku upotrebu u svim savezničkim gradovima da je lokalni novac izdavan samo za opticaj na lokalnom tržištu. Kasnije je atinska moneta postigla potpunu dominaciju na svim tržištima, pa je 434. godine atinska narodna skupština savezničkim gradovima zabranila da samostalno kuju svoj srebrni novac. Istina, ta odluka nije primenjivana naročito strogo – poznato je, na primer, da je Hios nastavio sa kovanjem vlastitog novca koji je bio u opticaju širom čitavog maloazijskog obalskog pojasa. Zato je 420. godine atinska narodna skupština donela novu odluku kojom se naređuje svim savezničkim gradovima da izvrše zamenu postojeće valute atinskim novcem, ali pošto je u to doba već počelo opadanje atinske moći, ta odluka nije realizovana u potpunosti.
Pod atinskom kontrolom našla se i trgovina savezničkih gradova. Tako su Atinjani, na primer, zaveli redovnu kontrolu nad tovarima žita i ostale hrane koji su preko Helesponta dolazili iz crnomorskih oblasti. Ti tovari raspoređivani su po savezničkim gradovima samo kroz ruke Atinjana. Nešto kasnije, već u godinama peloponeskog rata, Atinjani su na najužem mestu Bosporskog moreuza kod Hrisopolja postavili svoju carinarnicu i od svakog broda koji je tuda prolazio počeli su da naplaćuju carinu u visini od 10 odsto vrednosti tovara.
Međutim, atinska politika prema saveznicima nije se u svemu zasnivala na goloj sili. Savezom pod atinskom hegemonijom mnogi gradovi bili su međusobno zbliženi. Između njih, s jedne, i Atine, s druge strane, uspostavljene su bliže ekonomske veze i saradnja. Dominacijom atinske flote na moru olakšane su i obezbeđene trgovačke veze između saveznika, a centralizovanim rešavanjem sukoba, koji su izbijali u procesu tih odnosa, učvršćivale su se trgovinske veze. Tako je poraslo blagostanje mnogih savezničkih polisa. Politika zavođenja demokratskog poretka u tim gradovima kao i politika opšte podrške demokratiji koju je sprovodila Atina takođe je imala veliki značaj. Mađutim, sve te pozitivne strane saveza bile su u suprotnosti sa upornim nastojanjem Atinjana da nemetnu svoju neograničenu vlast saveznicima i da podignu svoje blagostanje na račun eksploatacije nad njima.
Rosciano, Pescara
Rosciano je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Delski savez
Kraj saveza
Atinski je savez bio vrlo stabilan, a raspao se tek nakon 27 godina peloponeskog rata, ne bez velike pomoći Persije. Već 377. godine osnovan je Drugi atinski pomorski savez, ali on nikada nije dostigao razmere delskog saveza, s obzirom da su neprijatelji Atine sada bili mnogo jači i mnogrobrojniji.
Rosciano, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 620 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Estradiol undecilat
Estradiol undecilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 440,658 Da.
Sterling County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.143.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.143 stanovnika, što je 250 (17,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Boris Rozing
Boris Ljvovič Rozing (Бори́с Льво́вич Ро́зинг; na Zapadu poznatiji kao Boris Rosing; 23. april 1869 - 20. april 1933) bio je ruski fizičar i prosvjetni radnik, poznat po pionirskom radu na televiziji.
Rozing je rođen u Sankt Peterburgu u porodici nizozemskog porijekla. Tamo je završio gimnaziju i univerzitet, gdje je poslije predavao. Godine 1907. je izveo uspješni eksperiment koji je kombinirao Nipkowljev disk i katodnu cijev sa kojim je prenosio sliku na daljinu. To je dostignuće sljedećih godina patentirao u nekoliko zemalja. Jedan od njegovih učenika i asistenata bio je i Vladimir Zvorikin.
Rozing je rad nastavio u Rusiji i nakon Revolucije. On je prekinut kada je godine 1931. uhapšen pod optužbom da je pružao "financijsku pomoć kontrervolucionarima". Nakon što se su ze njega kod vodećih sovjetskih funkcionara založili istaknuti članovi naučne zajednice, pušten je na slobodu, ali mu je zabranjeno raditi u Moskvi. Zbog toga je otišao u Arhangeljsk i preuzeo katedru fizike na tamošnjem Šumarskom institutu. Tamo je umro od izliva krvi u mozak.
Godine 1957. ga je lenjingradski sud službeno rehabilitirao.
Poriol
Poriol je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,279 Da.
Forest Park, Georgia
Forist Park (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 18.468 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 18.468 stanovnika, što je 2.979 (13,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Proricanje
thumb|200px|right|Vrač u [[Kamerunu proriče.]]
Proricanje ili gatanje je veština upoznavanja budućnosti ili volje bogova na osnovu različitih vrsta znakova.
Namere bogova mogu ljudima biti nagoveštene ili spoljašnjim znacima ili neposredno, preko snova ili nadahnuća. U prvu grupu proricanja svrstava se predskazivanje volje bogova na osnovu leta ili glasova ptica (ornitomantija), instinktivnih postupaka (npr. nehotično izgovorene reči), bacanja kocki ili drugih vrsta objekata (kleromantika, astragalomantika), a posebno na osnovu posmatranja utrobe žrtvovanih životinja, vatre na oltaru (epiromantika), nebeskih tela (astrologija) ili vode (hidromantika). Drugu grupu proricanja čini otkrivanje božanske volje preko snova (oniromantika), najčešće onih koji traže ozdravljenje u Asklepijevim svetilištima (inkubacija, ijatromantika), prikazivanjem seni pokojnika (nekromatika) i otkrovenjima dobijenim preko nadahnuća (enthousiasmos). U najranijim istorijskim epohama, prorokovanja su obavljali nadahnuti pojedinci koji su oglašavali volju ili želje bogova. Kasnije ta vrsta proricanja nije imala značajniju ulogu jer je slobodno prorokovanje nadahnutih pojedinaca bilo zamenjeno proroštvima dobijenim od različitih svešteničkih redova ili zvaničnih proročišta, naročito delfskog (v. Proročišta).
Tek posle smrti Aleksandra Velikog, kad je grčko-rimski svet stupio u neposredni kontakt s Orijentom, naglo su postale omiljene sve vrste proricanja, pre svega astrologija. U Rimu su zvanično priznavana jedino prorokovanja koja su obavljali državni magistrati ili sveštenstvo, ali mere koje su preduzimane radi sprečavanja proricanja nezvaničnih lica pokazuju da su sve vrste proricanja bile omiljene. Već od vremena Tiberija nezvanična prorokovanja smatrana su zločinom i kažnjavana su proterivanjem i oduzimanjem imovine. Uprkos toj zabrani, a i kasnijim zabranama, u Rimu su postojali i profesionalci, najčešće stranci s Orijenta, koji su se bavili isključivo astrologijom. Dioklecijan je najstrože zabranjivao ars matematica, tj. astrologiju, ali su tek dolaskom na vlast hrišćanskih imperatora konačno ugušene sve vrste prorokovanja.
Anglards-de-Salers
Anglar de Saler je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Kantal koja pripada prefekturi Morjak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 755 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 48,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 825 metara (maksimalnoj 1.317 m, a minimalnoj 530 m).
Kompjuterski monitor
Računalni monitor je uređaj koji služi za prikaz slike stvorene računalom.Glavni dio monitora je zaslon ("ekran"), pa se u svakodnevnom govoru ti nazivi često koriste i za cijeli uređaj.
Boje
Piksel na color monitoru sadrži podpiksele osnovnih komponenti boja: crvenu, zelenu i plavu točkicu. Dojam o rezultirajućoj nijansi zavisi od intenziteta osvijetljenosti pojedinih podpiksela. Dubina boja je sinonim za brojnost nijansi. Standardizirani su slijedeći stupnjevi dubine boja:
Siromašnija paleta boja daje stepeničaste prelaze pri pretapanju nijansi i suviše jake kontraste boje.
Veličina zaslona
duljina dijagonale zaslona izražena u colima ili centimetrima. Kod CRT zaslona, veličinu ograničava velika težina debelog stakla katodne cijevi, stoga je nagli porast veličine zaslona krenuo osobito iza pada cijena LCD i plazma zaslona.
Rezolucija zaslona
mini|desno|300px|Grafčki prikaz razlučivosti desno|mini|300px|Računalni video standardi
Razlučivost se iskazuje u brojevima piksela po horizontali i vertikali zaslona (na primjer 640x480), ili se označavaju imenima:
Omjer širine prema visini zaslona (Aspect Ratio) različit je za različite vrste zaslona i uobičajeno iznosi:
U tim se omjerima odnose i brojevi piksela po širini i visini računalnih zaslona pri odabranoj razlučivosti. Veća razlučivost daje preciznije razlaganje sitnih detalja slike, širi obuhvat objekata većih od prostora zaslona, ali i manju veličinu elemenata slike. Za oštrinu crtanja, važna je veličina piksela, odnosno razmaka dijagonalno susjednih podpiksela iste boje, iako na dojam oštrine utječu i drugi čimbenici (Anti-aliasing, tehnologija proizvodnje i dr.). Taj razmak se kreće oko 0.25 mm (manje je bolje). Optimalnu i maksimalnu razlučivost monitora definira proizvođač, dok izbor standardnih razlučivosti u rasponu od 640 x 480 (VGA) do maksimalne, zavisi od grafičke kartice. Tabela daje standardne razlučivosti naprednije grafičke kartice. Bolja grafička kartica dati će još veći izbor standardnih razlučivosti. U tabelu su uneseni i odnosi širine prema visini zaslona (Aspect Ratio) te približne veličine dijagonale zaslona koje pripadaju pojedinim razlučivostima ako se one definiraju kao maksimalne, u inčima.
Frekvencija osvježavanja slike
kazuje koliko puta u sekundi se slika na zaslonu ponovo ispisuje s novim podacima. Većom frekvencijom osvježavanja izbjegavaju se skokovita micanja kod bržih pokreta i smanjuje titranje slike koje uzrokuje umaranje očiju, osobito na CRT zaslonima. LCD zasloni su tromiji ("gašenje" ili promjena boje piksela duže traje), pa podnose niže frekvencije osvježavanja bez primjetnog titranja slike. Frekvencija osvježavanja kreće se od 60 – 85 Hz kod LCD zaslona, a kod CRT zaslona i više, no s jakim grafičkim karticama kod svih prelazi i 100 Hz.
Televizijski zaslon
Kod televizije i videa razlikuju se standardna (720 x 576 px) i visoka razlučivost (HD - 1280x720 - 1920x1080 px),
Pikseli na televizijskom zaslonu nisu kvadratični, nego pravokutni, pa je pri slanju slike sa kamere ili računala na televizor i obratno potrebno izvršiti odgovarajuću prilagodbu koju codec (rutina za prevođenje video snimke iz jednog video-formata u drugi) obavlja automatski.
Na televizijskom zaslonu, primjenjuju se dvije vrste ispisa slike:
mini|250px|Usporedba TV razlučivosti
Prema geografskom području primjene razlikuju se dva osnovna standarda kojima su definirani televizijski video signali:
Ord, Nebraska
Ord je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,112 stanovnika.
Farnezil-difosfat kinaza
Farnezil-difosfat kinaza (, farnezil pirofosfatna kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:farnezil-difosfat fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
ADP takođe može da bude donor.
1-Alkenilglicerofosfoetanolamin O-aciltransferaza
1-alkenilglicerofosfoetanolamin O-aciltransferaza (, 1-alkenylglycerophosphoethanolamine O-acyltransferase) je enzim sa sistematskim imenom acil-KoA:1-alkenilglicerofosfoetanolamin O-aciltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Dugolančani nezasićeni acil-KoA molekuli su najbolji supstrati. Ova enzim nije identičan sa EC 2.3.1.104, 1-alkenilglicerofosfoholin O-aciltransferazom.
Emden
Emden je grad i luka u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Glavni je grad Istočne Frizije i leži na reci Ems.
Istorija
Postoji bar od 8. veka. Gradske privilegije dobio je 1495. od cara Maksimilijana II. Zahvaljujući velikom prilivu holanskih imigranata grad je postao veoma bogat u 17. veku. Emden je 1744. anektirala Prusija. Fridrih II Veliki dao je 1752. prava Emdenskoj kompaniji da trguje sa Kantonom. Francuzi su 1757. za vreme Sedmogodišnjega rata zauzeli Emden, što je upropastilo Emdensku kompaniju. Tokom 1758. englesko-nemačke snage vratile su kontrolu nad gradom, koji su Britanci onda koristili kao glavnu bazu za snabdevanje prilikom rata u Vestfaliji. Krajem 19. veka izgrađen je kanal Dortmund-Ems, što je Ems povezalo sa Rurskom oblašću. Emden je postao glavna luka za Rur, sve do 1970. Ugalj se transportovao prema severu, a gvozdena rudača na jug. Poslednji tegljač sa gvozdenoim rudom porinut je 1986.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 112,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 51.562 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 459 stanovnika/km². Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3402000.
Vanjske veze
Emden
Gronau (Leine)
Gronau je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Hildeshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.315 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3254018.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hildeshajm Gronau se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Hildeshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 79 metara. Površina opštine iznosi 20,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.315 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 257 stanovnika/km².
Porodično stablo Dvadeset šeste dinastije Egipta
Porodično stablo 26. dinastije je isto tako složeno i nejasno kao i kod ranijih dinastija Drevnog Egipta. Ono je završilo sa smrću Apriesa, koga je zamijenio Amasis II, general koji uopće nije pripadao kraljevskoj kući.
Receptor retinoinske kiseline alfa
Receptor retinoinske kiseline alfa (RAR-alfa), isto poznat kao NR1B1 (nuklearni receptor potfamilije 1, grupa B, član 1), je nuklearni receptor kodiran genom.
Interakcije
Pokazano je za receptor retinoinske kiseline gama da može da formnira interakciju sa NCOA6,  CLOCK, TADA3L, Cink prst i BTB domen-sadržavajući protein 16, Src,  Nuklearni receptor srodni 1 protein (NURR1), Mali heterodimer partner (SHP),  NPAS2, Cyclin D3, Nuklearni receptor korepresor 1,  BAG1, Nuklearni receptor korepresor 2,  NRIP1,   Protein promielocitna leukemije i Retinoidni X receptor alfa.
Joel Campbell
Prije Arsenala, igrao je za Deportivo Saprissa (uz jednosezonsku posudbu u Puntarenasu), a nakon što je 2011. stigao u London, dvije sezone proveo je na posudbama (u Lorientu i Betisu). Za seniorsku reprezentaciju debitirao je 2011. i postigao 7 pogodaka.
Orleans, Nebraska
Orleans je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 386 stanovnika.
Kobilje (Malo Crniće)
Kobilje je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Malo Crniće u Braničevskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 930 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1547 stanovnika).
Demografija
U naselju Kobilje živi 759 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,1 godina (43,8 kod muškaraca i 50,1 kod žena). U naselju ima 286 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,25.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno.
Laburistička stranka jedinstva
Laburistička stranka jedinstva (Unity Labour Party) je socijalistička politička stranka koja djeluje na Svetom Vincentu i Grenadinima. Nastala je od Svetovincentske laburističke stranke nekadašnjeg premijera Miltona Catoa. Godine 2001. je na izborima većinu i formirala vladu pod vodstvom Ralpha Gonzalvesa koji je dan-danas premijer. Stranku, koja je 1970-ih i 1980-ih bila umjerena, danas kritičari optužuju da je skrenula ulijevo, odnosno da pokušava emulirati radikalno lijeve režime poput komunističke Kube i Chavezove Venezuele. Godine 2009. je bez uspjeha na referendumu pokušala promijeniti ustav kojim bi Sveti Vincent i Grenadini postali republika.
Frederick, Colorado
Frederik je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.679, što je 6.212 (251,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Raskol
Raskol je izraz koji u najširem smislu označava podjelu neke organizacije uzrokovanu neslaganjem njenih članova oko neke važne odluke ili doktrinarnog pitanja. U užem smislu se primjenjuje na religijske organizacije ili zajednice; tada se koristi izraz shizma ili šizma (od grčke riječi σχίζω, skhízō za "podijeliti, razdvojiti"); najčešće se događa u obliku odvajanja dijela vjernika koji više ne priznaju dotadašnji vrhovni vjerski autoritet te se nazivaju raskolnicima ili šizmaticima.
Porfirazin
Porfirazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 312,288 Da.
Estradiol valerat
Estradiol valerat je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 356,498 Da.
Ashville, Ohio
Ešvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.097, što je 923 (29,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Osceola, Nebraska
Osceola je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 880 stanovnika.
La Rosa, Brindisi
La Rosa je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Nekauba
Nekauba ili Nechepsos je bio staroegipatski velmoža sa sjedištem u Saisu o čijoj se vladavini ne zna ništa, osim podataka koji je naveo Manetho. Prema tim podacima, Nekauba je bio nasljednik lokalnog vladara/kralja Tefnakhta II i vladao šest godina - u periodu od 678. do 672. pne. Njega je naslijedio Neho I, daleko poznatiji vladar koji se smatra osnivačem XXVI dinastije.
Dio egiptologa vjeruje kako je lik Nekaube izmišljen kako bi legitimirao XXVI dinastiju. Drugi dio smatra kako je ipak riječ o historijskoj ličnosti, odnosno kako je Nekauba bio Tefnakhtov sin, odnosno Nehov brat.
Stonewall County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.490.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.490 stanovnika, što je 203 (12,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Calmont (Gornja Garona)
Kalmon je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1610 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 40,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 324 m, a minimalnoj 206 m).
2-Oksoglutaratna karboksilaza
2-Oksoglutaratna karboksilaza (, oksalosukcinatna sintetaza, karboksilujući faktor za ICDH, CFI, OGC) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mg2+.
Igor Stravinski
Igor Fjodorovič Stravinski (rus. И́горь Фёдорович Страви́нский, Igor' Fëdorovič Stravinskij; Oranienbaum, 17. lipnja 1882. - New York, 6. travnja 1971.), je bio ruski skladatelj, kojeg danas mnogi, i na zapadu i u njegovoj rodnoj domovini, smatraju najutjecajnijim skladateljem glazbe XX. stoljeća. Bio je utjelovljenje kozmoplitskog Rusa kojeg je TIME imenovao kao jednog od najutjecajnijih ljudi prošloga stoljeća. U dodatku priznanjima koje je dobio za svoje skladbe, zadobio je slavu i kao dirigent i kao pijanist, najčešće na premijerama vlastitih mu djela.
Skladateljska karijera Igora Stravinskog značajna je zbog njezine stilsitičke promijenjivosti. Međunarodnu slavu prvo je zadobio sa svoja tri baleta, koja je naručio Sergej Dijagilev, a čiji ih je Ballets Russes i praizveo. Tri baleta su Žar-ptica (1910.), Petruška (1911.) i Posvećenje proljeća (1913.). Posvećenje proljeća, čija je premijera izazvala pobunu, preobrazila je način na koji su kasniji skladatelji gledali ritmičku strukturu. Do danas, njegova vizija poganskih rituala oživljenih u imaginarnoj prapovijesnoj Rusiji očarava i oduševljava publike.
Za 1950-ih adaptirao je serijske procedure, koristeći nove tehnike tijekom zadnjih 20 godina svog života da piše djela koja su kraća i više ritmična, harmonična i strukturalno kompleksnija od njegove ranije glazbe. Unatoč njihovoj kompleksnosti, ova djela dijele karakteristike sa svim prijašnjim djelima Igora Stravinskog. Ritmička energija, konstrukcija proširenih melodičkih ideja iz malih struktura kompromirajući samo dvije ili tri note, te čistoća forme, instrumentacije i ekspresije.
Stravinski je bio i pisac, i kompilirao je, uz pomoć Alexisa Rolanda-Manuela, teoretsko djelo Poetika glazbe, u kojem je rekao poznatu rečenicu da je glazba nesposobna da "izrazi išta drugo osim same sebe". Mnogi intervjui u kojima je Stravinski razgovarao sa Robertom Craftom izdani su kao knjiga nazvana Razgovori sa Igorom Stravinskim. Njih dvoje surađivali su na još 5 izdanja tijekom sljedećih desetljeća.
Rusija
Te iste godine, zaručio se sa svojom rođakinjom Katerinom Nosenko, koju je poznavao od ranog djetinjstva. Vjenčali su se 23. siječnja 1906., te su u roku od dvije godine dobili dvoje djece - sina Feodora (1907.) i kći Ludmilu (1908.).
Godine 1909., njegov Vatromet je izveden u Sankt Peterburgu, gdje ga je čuo Sergej Dijagilev, šef Ballets Russesa u Parizu. Dijagilev je bio dovoljno impresioniran djelom da je odmah angažirao Stravinskog da mu napiše orkestracije, a kasnije i cijelovečernji balet - Žar-pticu.
Švicarska
Stravinski je 1910. otputovao u Pariz kako bi gledao premijeru Žar-ptice. Nedugo zatim pridružila mu se i njegova obitelj, te su odlučili da će ostati na zapadu jedno vrijeme. Preselio se u Švicarsku, gdje je ostao do 1920., i to, izmjenično, u mjestima Clarens i Lausanne. U tom periodu, skladao je još 3 djela za Ballets Russes - Petrušku (1911.), napisanu u Lausannei, Posvećenje proljeća (1913.) i Pulcinellu, oba napisana u Clarensu.
Dok je obitelj Stravinski boravila u Švicarskoj, rođen je njihov drugi sin, Soulima (1910.), i njihova druga kći, Marija Milena (1913.). Tijekom zadnje trudnoće, otkriveno je da Katerina boluje od tuberkuloze, te je smještena u švicarski sanatorij na njegu. Nakon kratkog povratka u Rusiju u srpnju 1914. da pokupi materijale za Vjenčanje, Stravinski je napustio svoju domovinu i vratio se u Švicarsku tik prije početka rata. U Rusiju se nije vratio skoro cijelih 50 godina.
Francuska
Godine 1920. preselio se u Francusku. Nakon kratkog boravka u blizini Pariza, on i njegova obitelj preselili su se na jug Francuske gdje su ostali do 1934., kada se ponovno vraćaju u Pariz gdje se smještaju u rue Fabourg St.-Honoré. Stravinski je kasnije rekao da mu je to bila poslijednja i najtužnija europska adresa na kojoj je boravio. Dok je tu boravio, tuberkuloza njegove supruge prešla je na njegovu najstariju kći Ludmilu i na njega samoga. Ludmila je preminula 1938., a Katerina sljedeće godine. Dok je Stravinski boravio u bolnici, gdje je liječen 5 mjeseci, preminula mu je i majka. Stravinski je već tada imao kontakte u SAD-u. Tada je radio na simfoniji u C-molu za Čikaški simfonijski orkestar i pristao je predavati na Harvardu tijekom školske godine 1939/40. Kada je u rujnu izbio rat, otputovao je u SAD. Na početku je živio u Hollywoodu, no 1969. seli se u New York. 200px|thumb|left|Grob Igora Stravinskog na groblju [[San Michele (groblje)|San Michele.]]
Sjedinjene Američke Države
Stravinski je nastavio sa životom u SAD-u od 1939. pa sve do smrti 1971. Državljanstvo je dobio 1945. Priča kako ga je dobio dosta je zanimljiva. Kada je sa 58 godina došao SAD i otišao u ured za dobivanje državljanstva, službenik ga je pitao za prezime. Stravinski je rekao da se prezima Stra-vin-ski pazeći na naglasak svakog sloga. Kada je službenik zapisao prezime, nasmiješio se i rekao: Znate, mogli biste ga i promijeniti. Stravinski se navikao na život u Francuskoj, no preseljenje u SAD u dobi od 58 godina bila je velika promjena. Jedno vrijeme držao je krug prijatelja emigranata iz Rusije, no eventualno je shvatio da to neće ograditi njegov intelektualni i profesionalni život u SAD-u. Kada je planirao napisati operu sa Wystanom Hughom Audenom, potreba da se bolje upozna sa engleskim jezikom poklopila se sa njegovim susretom sa dirigentom i glazbenikom Robertom Craftom. Craft je živio sa Stravinskim sve do skladateljeve smrti, te mu je pomagao gao interpretator, kroničar, pomoćni dirigent i pomagač u mnogim glazbenim i socijalnim zadacima.
Godine 1962., Stravinski je pristao na poziv natrag u rodnu Rusiju da bi odradio seriju koncerata, no ostao je emigrant baziran čvrsto na Zapadu.
Igor Fjodorovič Stravinski preminuo je 6. travnja 1971. u New Yorku u 88. godini života, a pokopan je na venecijanskom groblju San Michele. Njegov grob nalazi se u blizini groba njegovog dugogodišnjeg suradnika Sergeja Dijagileva. Život Igora Stravinskog obuhvatio je većinu XX. stoljeća, uključujući i mnoge njegove moderne stilove klasične glazbe, a sam Stravinski je utjecao na mnoge skladatelje tijekom svog života, ali i nakon njega. Stravinski ima zvijedzu na Hollywoodskoj stazi slavnih na 6340 Hollywood aveniji, a posthumno je dobio Grammya za životno djelo 1987.
257
thumb|Zlatni [[Galea (kaciga)|rimski šljem pronađen kraj Sirmiuma (današnja Srbija)]]
Ferro, Padova
Ferro je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Igor Stravinski
Osobnost
Stravinski je prezentirao neiscrpnu želju da istražuje umjetnost, književnost i život. Ta želja se manisfestirala u dosta njegovih pariških kolaboracija. Ne samo da je bio principalni skladatelj za Dijagiljevljev Ballets Russes, nego je surađivao i sa umjetnicima kao što su Pablo Picasso (Pulcinella), Jean Cocteau (Edipus rex) i George Balanchine (Apollon Musagète).
257
Godina 257. (CCLVII) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Valerijana i Galijena (ili, rjeđe, godina 1010. Ab urbe condita). Oznaka 257. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Igor Stravinski
Osobnost
Kada je Stravinski upoznao Veru za vrijeme 1920-ih, ona je bila u braku sa slikarom i dizajnerom Sergejom Sudejkinom, no ona i Stravinski su ubrzo započeli aferu što je dovelo do Verinog napuštanja njezinog supruga. Od tada pa do smrti njegove supruge Katerine uzrokovane rakom 1939., Stravinski je vodio dvostruki život, provodeći dio svog vremena sa obitelji, a ostatak slobodnog vremena sa Verom. Nakon Katerinine smrti, Stravinski se vjenčao sa Verom u Bedfordu 9. ožujka 1940. Za to vrijeme, oboje su napustili Francusku i otišli u SAD kako bi se sakrili od Drugog svjetskog rata. Stravinski se odselio 1939., a Vera 1940.
Tecchiena, Frosinone
Tecchiena je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Igor Stravinski
Osobnost
Zaštita nikad nije bila predaleko. Za ranih 1920-ih, Leopold Stokowski, je omogućio Stravinskome potporu kroz pseudonimnog "donatora". Stravinski je također bio u mogućnosti da privuče komisije: većina njegovih djela nakon Žar-ptice napisana su za posebne prigode i dobro su plaćena.
Stravinski se pokazao podoban za igranje uloge "svjetskog čovjeka", dobivši izoštren instinkt za biznis i nastupajući hladnokorvno i opušteno u mnogim velikim svjetskim gradovima. Pariz, Venecija, Berlin, London i New York su ugostili Stravinskog i kao pijanista i kao dirigenta. Većina ljudi koji su ga poznavali kroz poslovne dogovore oko izvedbi tvrdili su da je bio pristojan, obziran i spreman pomoći. Na primjer, Otto Klemperer, koji je dobro poznavao Arnolda Schönberga, je rekao da je Stravinski uvijek bio bolji i lakši za suradnju. No u to vrijeme, Stravinski je obilježio nepoštovanje prema onima za koje je bio da su bili socijalno iznad njega: Robert Craft se sramio njegovog običaja da lupa žlicom o staklo i viče u restoranu kako bi zadobio pozornost. thumb|220px|left|Igor Stravinski i Jurij Moskvitin (sredina) u pratnji [[Karen Blixen|Karen Blixen/Isak Dinesen (desno) u Kopenhagenu tijekom 1950-ih.]] Stravinskijev ukus u književnosti bio je velik, i uvijek je težio ka nečemu novom. Tekstovi i literarni izvori za njegova djela započeli su sa periodom interesta u ruski folklor, pa na klasične autore i latinsku liturgiju, sa kojih je prešao na francuske mu suvremenike (André Gide u Persefoni) i na koncu na engleske književnike kao što su Wystan Hugh Auden i Thomas Stearns Eliot i srednjovjekovnu englesku književnost. Na kraju svog života, u svoje djelo Abraham i Isak ubacio je i hebrejsku skripturu.
Bellerose, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.193, što je 20 (1,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tecchiena, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5082 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.
Igor Stravinski
Stilistički periodi
Većina djela Igora Stravinskog može se svrstati u tri stilistička perioda u koje se njegova karijera može podijeliti.
Ruski period
Prvi od značajnijih stilskih perioda Igora Stravinskog (isključujući neka manja ranija djela) je označen sa tri baleta koje je napisao za Sergeja Dijagiljeva. Ovi baleti imaju dosta sličnih karakteristika: napisane su za jako velik orkestar, koriste ruske narodne teme i motive i nose znakove imaginativnih nota i instrumentacije Rimski-Korsakova. Unatoč ovome, pokazuju znatan stilistički razvoj: od stliskih nacrta Rimski-kosrakova iz Žar-ptice, pa do važnosti bitonalnosti u Petruški, te sve do brutalnih polifonskih disonanca u Posvećenju proljeća.
Prvi od ovih baleta, Žar-ptica, je značajan po svom neobičnom uvodu (12/8 mjera u nižim basovima) i velikoj orkestraciji. I Petruška je distinktivnno napisana, te je prvi Stravinskijev balet koji se bazira na narodnoj mitologiji. No tek je treći balet, Posvećenje proljeća, smatran apotezom Stravinskijevog "ruskog perioda". U baletu, Stravinski se osvrće na brutalnost poganske Rusije, reflektirajući te dojmove u loše narisanim, bockajućim motivima koji se ponavljaju u cijelom djelu. Djelo ima podosta poznatih prijelaza, no dva su posebno važna: uvodna tema koju svira fagot sa svojim najvišim notama i veliki, osmonotni motiv kojeg sviraju gudala uz pratnju roga.
Kako je Stravinski rekao o premijerama, njegova namjera je bila da ih sve "pošalje k vragu". U tome je i uspio: godine 1913. premijera Posvećenja proljeća izazvala je najpoznatiju pobunu publike u povijesti glazbe.
Ostala važnija djela iz ovog perioda su: Le Rossignol, Renard (1916.), Vojnikova priča (1918.) i Vjenčanje (1923.).
Neoklasični period
Sljedeća faza u Stravinskijevoj karijeri, koja je malo zasjenila prijašnju, obilježena je sa dva djela: Pulcinella (1920.) i Oktet za puhačke instrumente (1923.). Oba djela sadrže ono što je postalo glavna kvaliteta ovog perioda, tj. Stravinskije povratak na klasicističku glazbu Mozarta, Bacha i njihovoh suvremenika. Taj "neoklasicistički" stil uključivao je napuštanje velikih orkestara koje su zahtjevali baleti. U tim djelima, napisanih u periodu od 1920-ih pa do 1950-ih, Stravinski se uglavnom okreće puhačkim instrumentima, klaviru, te vokalnoj i komornoj glazbi. Simfonije puhačkih instrumenata i simfonija psalama su među najboljim djelima napisanih za puhala.
Neka veća djela iz ovog perioda su 3 simfonije: Simfonija psalama (1930.), Simfonija in C (1940.) i Simfonija u tri stavka (1945.). Apolon, Persefona (1933.) i Orfej (1947.) također označavaju Stravinskijevu zabrinutost, tijekom ovog perioda, o vraćanju ne samo na klasicističku glazbu, nego i na klasicističke teme: u ovim djelima, mitoligija antičkih Grka.
Vrhunac ovog perioda je opera Život razvratnika. Završena je 1951., i nakon izvedbi u Metropolitanu 1953., skoro je ignorirana. Izvedena je u Santefeškoj operi u njezinoj godini otvaranja (1957.), sa samim Stravinskim prisutnim. Ta izvedba označila je skladateljevu dugogodišnju suradnju sa opernom kućom. Ova opera, napisana prema libretu Wystana Hugha Audena i temljena na djelima Williama Hogartha, kondenzira sve što je Stravinski usvaršio u poslijednjih 20 godina. Glazba je direktna, no čudna. Posuđuje elemente klasicističke tonalne harmonije, no upliće i iznenađujuće disonance. Ona sadrži Stravinskijev neritmički zaštitni znak i vraća se na opere i teme Claudia Monteverdija, Christopha Willibalda Glucka i Wolfganga Amadeusa Mozarta.
Serijski period
Tek nakon smrti Arnolda Schönberga 1951. Stravinski počinje koristiti dodekafoniju, sustav od 12 tonova, koji je Schönberg razvio u svojim djelima. Stravinski je imao pomoć pri razumijevanju i prebacivanju na dodekafoniju od strane svog suradnika i prijatelja Roberta Crafta, koji je već davno advokatirao promjenu. Sljedećih 15 godina provedene su u piasnju djela tim stilom.
Stravinski je sa dodekafonijom prvi put ekspermentirao u manjim vokalnim djelima kao što su Kantata (1952.), Tri pjesme iz Shakespearea (1953.) i In Memoriam Dylan Thomas (1954.). Canticum Sacrum (1955.) je njegovo prvo djelo u kojem je koristio tonske redove u cijelom djelu. Stravinski je kasnije proširio korištenje dodekafonije na djela bazirana uglavnom na biblijskom tekstovima, kao što su Threni (1958.), Propovijed, pripovijest i molitva (1961.) i Poplava (1962.).
Važno tranzicijsko djelo iz ovog perioda je zapravo povratak Igora Stravinskog na ono što mu je donijelo svjetsku slavu - balet. Agon je balet za 12 plesača kojeg je Stravinski pisao između 1954. i 1957. Neki dijelovi Agona ponovno sakupljaju "blijedi" tonalitet neoklasičnog perioda, dok drugi (npr. Bransle veseli) izlažu njegovu jedinstvenu reinterpretaciju serijskog perioda. Taj balet je kao mala enciklopedija Igora Stravinskog, koji sadrži mnoge njegove zaštitne znakove koji se provlače kroz mnoga njegova djela, bila ona primitivistička, naoklasicistička ili serijska. Ti znakovi su: ritmička odstupanja i eksperimentacija, harmonička domišljatost i školovano uho za majstorsku orkestraciju. Ove karakterisike su ono što djelo Igora Stravinskog čini jedinstvnim u usporedbi sa djelom njegovih suvremenika na pordučju serijske glazbe.
Skladateljske inovacije
thumb|270px|Žar-ptica - kostim balerine koja tumači žar-pticu u istoimenom Stravinskijevom baletu koji je dizajnirao [[Léon Bakst.]] Stravinski je počeo razmišljati o ponovnom korištenju motiva i ostinata već u Žar-ptici, no korištenje tih elementa procvjetalo je tek u Posvećenju proljeća.
Motivski razvoj, tj. korištenje određene glazbene fraze koja je kasnije promijenjena i razvijena tijekom djela, vuče svoje korijene iz sonatne forme iz Mozartovog vremena. Prvi veliki inovator ove metode bio je Ludwig van Beethoven. Poznati "sudbinski motiv" koji otvara 5. simfoniju i ponavlja se u djelu u iznenađujućim i osvježavajućim mutacijama je klasičan primjer. No, Stravinskijevo korištenje motivskog razvoja je jedinstveno po načinu na koji je on mutirao svoje motive. U Posvećenju proljeća predstavlja aditivne mutacije, to jest, oduzimanje ili dodavanje note motivu bez žaljenja zbog promjena u mjeri.
Isti balet značajan je i zbog svog intezivnog korištenja ostinata. Poznati prijelaz, kako je zapisano gore, je osmonostni ostinato za gudala uz pratnju osam rogova koji se događa u odlomku Plesovi mladih djevojaka. Ovo je možda prvi događaj u glazbi u kojem prošireni ostinato nije korišten ni za varijaciju, ni kao popratna melodija. U drugim raznim vremenima u djelu Stravinski okomi dva ostinata jedan protiv drugog ne mareći za harmoniju i tempo, stvorivši pastiš, neku vrstu glazbene ekvivalente kubističkoj slici. Ovi prijelazi nisu značajni samo zbog svoje pastišne kvalitete, nego iz zbog duljine: Stravinski ih tretira kao cijela i kompletna glazbena djela.
Ovakve tehnike su na nekoliko desetljeća zasjenile minimalistička djela skladatelja kao što su Terry Riley i Steve Reich.
Neoklasicizam
Stravinski nije bio prvi zagovornik neoklasicizma. Njemački skladatelj Richard Strauss je jedan od ranijih primjera, (skladao je mozartijansku operu Der Rosenkavalier 1910., kada je Stravinski tek započinjao sa svojim ruskim periodom, a zanimljivo je da su noviji proučavatelji Straussa negirali da je Rosenkavalier neoklasično djelo) dok su drugi, kao Max Reger, skladali u Bachovom stilu puno prije nego je Stravinski počeo skladati u tom periodu. Neoklasični stil će kasnije biti adaptiran od strane mnogih skladatelja kao nešto drugačije od Dariusa Milhauda i Aarona Coplanda. Sergej Prokofjev je jednom otpilio Stravinskog zbog njegovih neoklasičnih manirizama, iako suosjećajno, jer je sam Prokofjev koristio takav stil u svojoj 1. klasičnoj simfoniji iz 1916/17.
Stravinski je korištenje novog stila najavio 1923. sa svojim Oktetom za puhala. Čiste harmonije vraćaju slušatelja natrag u klasični stil Mozarta i Bacha, a jednostavnije kombinacije ritma i melodije bile su direktan odgovor namjernim kompleksnostima Druge Bečke škole. Moguće je da su, prethodno Stravinskome, drugi skladatelji, kao Erik Satie, koristili slične ili iste metode, no Stravinski je bio puno utjecajniji. Aaron Copland, na primjer, je skladao svoj balet Appalachian spring po uzoru na Stravinskog.
Do kasnih 1920-ih i 1930-ih, neoklasicizam je postao naširoko prihvaćan moderni žanr glazbe. Ironično je da je sam Stravinski utjecao na pad popularnosti naoklasicizma sa svojom operom Nemoralnikov napredak, dovršenom 1951. Napisan putpuno u klasičnom stilu, glazbeni jezik opere je naširoko izkritiziran da je previše staromodan, čak i od strane onih koji su samo tri desetljeća prije navelike hvalili neoklasicizam.
Citati i pastiš
Kako korištenje glazbenih citata nije ni na koji način bilo novo, Stravinski je skladao djela koja elaboriraju na individualnim djelima ranijih skladatelja. Primjer ovoga je njegova Pulcinella iz 1920., u kojoj je kao izvorni materijal koristio glazbu Giovannia Battiste Pergolesija, dijelom je izvorno citirajući, a dijelom je izmjenjujući. Tu tehniku je usavršio 1928. u baletu Vilin poljubac, koja je bazirana (najviše na klavirskim djelima) Petra Iljiča Čajkovskog.
Kasniji primjeri glazbenih aranžmana uključuju korištenje Schubertove Cirkus polke (1942.) i pjesme Sretan rođendan ti u Prijateljskom preludiju (1955.)
Korištenje narodnog materijala
U XX. stoljeću postojali su skladatelji koji su skupljali i uvečavali svoju narodnu glazbu i koristili je u svojim djelima. Istaknutiji primjeri su Béla Bartók i Zoltán Kodály. No u Posvećenju proljeća vidimo da Stravinski ponovno doprinosi u svom korištenju narodnih materijala. On te materijale skida do njihovih najosnovnijih obrisnih linija, samo melodija, i često ih izobliči do neprepoznatljivosti sa dodatnim notama, inverzijama, diminucijama i drugim tehnikama. To je napravio tako dobro, da su tek u novijim studijama, kao što je Stravinski i ruske stradicije Richarda Taruskina, analitičari otkrili originalni izvorni materijal za neke dijelove glazbe iz Posvećenja proljeća.
Orkestralne inovacije
Kasno XIV. i rano XX. stoljeće bilo je idealno vrijeme za orkestralne inovacije. SKladatelji kao Anton Bruckner i Gustav Mahler su uvelike hvaljeni zbog njihove vještine pisanja za osrednje. Na njih je utjecalo proširenje tradicionalnog klasičnog orkestra od strane Richarda Wagnera kroz njegovo korištenje velikih sila i neobičnih instrumenata.
Stravinski je nastavio sa svojim romantičarskim pisanjem za velike orkestralne sile, posebito u ranijim baletima. No, kada se sve više udaljavao od ove tendencije, počeo je sa predstavljanjem jedinstvenih kombinacija za instrumente. Na primjer, u Vojnikovoj priči sile korištene su klarinet, fagot, kornet, trombon, kontrabas i udaraljke. Ta kombinacija je u ono vrijeme (1918.) bila izuzetno šokantna. To kombiniranje distinktnih boja zvuka će skoro postati kliše u klasičnoj glazbi nakon Drugog svjetskog rata. Stravinski je bio jedan od prvih skladatelja koji je skladao za dva fagota, i to među velikom orkestralnom paletom Posvećenja proljeća.
Kritike
thumb|200px|Poprsje Igora Stravinskog u aleji pozatih u [[Poljska|Poljskoj.]] Erik Satie je napisao članak o Stravinskome koji je 1922. izdan časopisu Vanity Fair. Satie je Stravinskog prvi put upoznao 1910. Satievo ponašanje prema Stravinskome obilježeno je poštovanjem, kako se može vidjeti iz pisama koje mu je pisao 1922., pripremajući se za članak za Vanity Fair. Sa malim dodatkom ironije, završio je jedno pismo: "Ja vam se divim: zar vi niste Veliki Stravinski ? Ja sam samo mali Erik Satie." U izdanom članku, Satie je tvrdio da je mjerenje "veličine" nekog umjetnika u usporedbi sa drugim umjetnicima, ako se govori o nekoj "istini", iluzija: svaki glazbeni komad treba se suditi prema vlastitoj mu vrijednosti, a ne da se uspoređuje sa djelima drugih skladatelja. To je upravo napravio Jean Cocteau, kada je nezadovoljno komentirao o Stravinskome o njegovom djelu Arlekinski pijetao iz 1918.
"Svi znakovi indiciraju snažnu reakciju protiv noćne more buke i ekcentričnosti koji su bili jedni od ostavština rata... Što je postalo od djela koja su sačinjavala program Stravinskijevog koncerta koji je stvarao takve emocije par godina prije ? Praktički sve to je već na polici, i ostati će tamo sve dok par neurotika ne dobiju potrebu da se nahrane pepelom i napune svoj trbug istočnim vjetrom." - (Musical Times, London, listopad 1923., citirano u: Slonimski, 1953.)
Skladatelj Constant Lambert je 1936. procijenio da djela kao što su Vojnikova priča sadrže "esencijalno hladnokrvnu apstrakciju". Nastavlja, govreći da su "melodični fragmenti iz Vojnikove priče sami kompletno beznačajni. Oni su samo niz nota koje se konvencionalno mogu podijeliti u grupe od tri, pet ili sedam i ponovno sastaviti prema drugim matematičkim grupama", a candenta za solo bubanj je "glazbena čistoća... postignuta raznim vrstama glazbene kastracije.". Uspoređujući Stravinskojev izbor "najblijeđih i najneznačajnijih fraza", sa rečenicom Gertrude Stein: "Svaki dan su bili veseli, svaki dan su redovito bili veseli", ("Helen Furr i Georgine Skeene", 1922.), "čiji je efekt bio jednako cijenjen jednako i u osoba koji engleski jezik uopće ne razumiju."
U svojoj knjizi Filozofija moderne glazbe (1948.), Theodor Adorno naziva Stravinskog akrobatom, civilnim službenikom, krojačevom lutkom, zrelim, psihotičnim, djetinjastim, fašistom i čovjekom žednim zarade. Dio skladateljeve greške, kako Adorno kaže, je bio njegov neoklasicizam, ali ponajviše njegov "pseudomorfizam slikarstva", svirajući le temps espace (prostor), a ne le temps durée (duracija) Henrija Bergsona. "Jedan trik karakterizira sve Stravinskijeve formalne pokušaje: trud njegove glazbe je da portretira vrijeme kao na cikruskom panou i da prezentira vremenske komplekse kao da su prostorni. No, taj trik se ubrzo sam iscrpi." Njegove "ritmičke procedure blisko sliče shemi transnih stanja. U određenim shizofrenijama, proces kod kojeg motor postaje neovisan vodi do beskrajnog ponavljanja gestura ili riječi, kojem uslijeđuje truljenje ega."
Snimke
Stravinski je snimke smatrao vrlo praktičnim i korisnim sredstvima za sačuvanje njegovih misli o interpretaciji vlastite mu glazbe. Kao dirigent vlastite glazbe, snimke je uglavnom stvarao za Columbia Records, počevši 1928. sa izvedbom originalne suite iz Žar-price i završavajući 1967. suitom iz 1945. iz istog baleta. Za vrijeme 1940-ih napravio je par snimki za RCA Records u Los Angelesu.
Mala Antanta
Mala Antanta (Malá dohoda, Malá dohoda, Mica Antantă; Petite Entente) je naziv za regionalni vojni savez koji su 1922. godine sklopile Čehoslovačka, Rumunjska i Kraljevina SHS; predstavljao je prvi formalni vojni savez sklopljen u Evropi nakon prvog svjetskog rata. Svrha mu je bila zajednička obrana od eventualnih pokušaja Mađarske da pokuša vojnim putem povratiti u ratu izgubljene teritorije, odnosno pokušaje da se preko povratka Habsburgovaca pokuša obnoviti Austro-Ugarska. Jedan od glavnih pokrovitelja saveza je bila Francuska, koja je sklopila zasebne sporazume o vojnoj pomoći sa svakom od tri države-članice. Izraz "Antanta" se odnosio na Antantu, odnosno blok država-pobjednica u prvom svjetskom ratu čiji je Francuska bila član.
Iako su bilateralni sporazumi potpisani još 1922. godine, trebalo je vremena da se savez ojača. Kao stvarna organizacija je počeo delovati tek deceniju kasnije.
Krajem novembra 1932. kralj Aleksandar je inicirao vanredni sastanak ministara država članica Male Antante (Jugoslavije, Rumunije i Čehoslovačke), koji je održan 18-19. decembra u Beogradu. Najvažnija odluka doneta na tom sastanku bila je da će ubuduće Mala Antanta nastupati kao jedinstvena politička zajednica. Odluka da se samostalno politički deluje obrazložena je činjenicom „da su se tri države umorile od toga da budu igračke u rukama velikih suseda".
Pakt o novoj organizaciji Male antante potpisan je na konferenciji u Ženevi, održanoj 14-16. februara 1933. godine. Tri države - ističe se u uvodnom delu ovog dokumenta - obrazuju „višu međunarodnu zajednicu, kojoj mogu pristupiti i druge države". U organizacionom pogledu, u ovu zajednicu ugrađeno je nešto što do tada nije postojalo ni u jednom bilateralnom ili regionalnom savezu. Kao upravni organ zajedničke politike država Antante ustanovljen je Stalni savet, sastavljen od ministara inostranih poslova, koji odluke donosi konsenzusom. Sastaje se obavezno najmanje tri puta godišnje, u prestonici svake države čiji ministar te godine predsedava Savetom.