cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maidu
Etnografija
mini|Udubljenja u stijenama u kojima se naročitim kamenim maljevima drobio žir za proizvonju brašna iz kojeg su se izrađivale pogačice ili kruh-od-žira (acorn-bread). Maidu su skupina autonomnih grupa i tribeleta kalifornijskog kulturnog područja, od kojih svaka ima svoj vlastiti teritorij, koje djeluju kao samostalne jedinice. Slično drugim srednje-kalifornijskim plemenima prakticiraju kuksu-kult, poznaju tajna društva i ezoterične obrede, koje održavaju zakrabluljeni i zamaskirani članovi u, za to posebno namijenjenim prostorijama, prekrivenim zemljom. Osim autonomnih skupina, Maidui nisu imali drugog sistema socijalnih grupa. Postojale su i poglavice, a kod Južnih skupina on je nasljedan. Maidu Indijanci  'žeteoci'  su žira i sakupljači sjemenja. Uz žir, koji je temelj prehrane zbog toga što daje sirovinu za izradu brašna od kojega se pekao 'acorn bread' (kruh od žira), oni su i lovili jelene, zečeve, divlje guske i patke i bavili se ribolovom, osobito lososa i jegulja. Ovisno o staništu (planine ili doline), razlikovala se Maidu-nastamba. Kod Maidua iz doline to je bila zemljom prekrivena komunalna nastamba, dok se kod planinskih grupa javljaju štitnici od granja ili koliba od kore drveta. Šamanizam je kod Maidua nasljedan, ali, kaže Mircea Eliade, ta se sposobnost stiče 'tek pošto se u snu vide duhovi.' Maidu-šaman je najvažnija osoba ove zajednice. nakon što su ga 'ubili'  'ljekarijom-otrovom'  neofit postaje sposoban bez bola drži u ruci užareno kamenje. Ove moći Maidu-šamana, nisu osamljen slučaj, i uočene su kod više zajednica Sjevernoameričkih Indijanaca.
Taidnapam
Taidnapam (Upper Cowlitz, Taitnapam, Taitinapam), ogranak Cowlitz Indijanaca koji jezično pripadaju porodici Shahaptian, ali su očito izvorno bili Salishan govornici. Taidnapami su živjeli u području između gornjih tokova rijeka Cowlitz i Lewis u okrugu Skamania, Washington, a zajedno sa Klickitatima 1780. su brojali oko 600 duša.
Sela su im se nalazila istočno od Mossyrocka u okrugu Lewis u jugozapadnom Washingtonu. Putem međuplemenskih bračnih veza adoptirali su shahaptinski jezik, tako da ih danas vode kao Shahaptian govornike. Vlada ih službeno nikada nije priznala. Kao samostalno pleme nestali su 1907. i vjerojatno su izgubili identitet sa Klickitat Indijancima.
Luis Garza, Reynosa
Luis Garza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Rhamphorhynchus
Rhamphorhynchus ("kljunasta njuška") je rod dugorepih pterosaura iz perioda jure. Manje specijaliziran od tadašnjih kratkorepih pterosaura (pterodaktiloida) kao što je Pterodactylus, imao je dug rep ukrućen ligamentima, koji je završavao karakterističnim krilcem u obliku dijamanta. U čeljusti Rhamphorhynchusa nalazili su se iglasti zubi, usmjereni prema naprijed, sa zakrivljenim, oštrim, kljunastim vrhom bez zuba, što su osobine koje ukazuju na ishranu ribama i insektima.
Iako su nepotpuni fosilni ostaci koji možda pripadaju Rhamphorhynchusu pronađeni u Engleskoj, Tanzaniji i Španiji, najbolje očuvani primjerci potiču iz solnhofenskog krečnjaka u Bavarskoj (Njemačka). Kod mnogih od tih fosila nisu se očuvale samo kosti, već i otisci mekog tkiva, kao što su membrane krila. Raštrkani zubi, za koje se smatra da su pripadali Rhamphorhynchusu, pronađeni su i u Portugalu.
Opis
Najveći poznati primjerak Rhamphorhynchus muensteri (kataloški broj BMNH 37002) dug je 1,26 metara i ima raspon krila od 1,81 metra.
Lubanja
Suprotno izvještaju istraživača pterosaura Ferdinanda Broilija iz 1927. godine, Rhamphorhynchus nije imao ni koštanu ni meku krestu, koja je bila prisutna kod nekoliko tadašnjih malenih pterosaura pterodaktiloida. Broili je tvrdio da je pronašao krestu od tanke kosti dužine dva milimetra koja se protezala duž većeg dijela lubanje jednog primjerka Rhamphorhynchusa, dokazi čiji su utisak u kamenu oko fosila i nekoliko djelića same kreste. Međutim, naknadno ispitivanje tog primjerka od strane Wellnhofera 1975. i Bennetta 2002. pomoću vidljive i ultraljubičaste svjetlosti nije pokazalo tragove kreste; obojica su zaključili da je Broili napravio grešku. Navodna kresta, zaključili su, bila je samo rezultat očuvanja fosila.
Historija i klasifikacija
thumb|left|Jedna od prvih restauracija Rhamphorhynchusa iz [[1863. godine, prikazan sa tragovima za koje se sada zna da pripadaju Mesolimulusu]] Klasifikacija i taksonomija Rhamphorhynchusa, kao i mnogih vrsta pterosaura poznatih od viktorijanskog doba, komplikovane su, sa dugom historijom reklasifikacije pod raznim nazivima, često za jedne te iste primjerke.
Prvi imenovani primjerak Rhamphorhynchusa predstavljen je Samuelu Thomasu von Soemmerringu od strane kolekcionara Georga Grafa zu Münstera 1825. godine. Von Soermmerring je zaključio da je taj primjerak pripadao drevnoj ptici. Kada je tokom naknadnih priprema otkrio zube, Graf zu Münster je poslao odljev profesoru Georgu Augustu Goldfussu, koji ga je priznao kao pterosaura. Poput većine pterosaura opisanih u 19. vijeku, Rhamphorhynchus se prvobitno smatrao vrstom iz roda Pterodactylus. Međutim, mnogi su naučnici tada neispravno smatrali da je Ornithocephalus važeći naziv za Pterodactylus. Taj primjerak Rhamphorhynchusa je stoga prvobitno nazvan Ornithocephalus Münsteri. Prvog ga je 1830. kao takvog spomenuo sam Graf zu Münster. Međutim, opis koji je učinio taj naziv važećim dao je Goldfuss u nastavku (1831) Münsterovog kratkog članka. Treba naglasiti da je ICZN kasnije odlučio da se nestandardni latinski znaci, kao što je ü, ne smiju koristiti u naučnim nazivima, te je iz tog razloga Richard Lydekker 1888. promijenio münsteri u muensteri.
Münster je 1839. opisao još jedan primjerak za kojeg je smatrao da pripada Ornithocephalusu (tj. Pterodactylusu), sa upadljivim dugim repom. Nazvao ga je Ornithocephalus longicaudus, što znači "dugi rep", kako bi ga razlikovao od primjeraka sa kratkim repovima (pravih primjeraka roda Pterodactylus).
thumb|left|Holotip R. munsteri (lubanja) ilustriran [[1851.]] Hermann von Meyer je 1845. službeno izmijenio izvornu vrstu Ornithocephalus münsteri u Pterodactylus münsteri, budući da je naziv Pterodactylus do tada priznat kao prioritetan u odnosu na Ornithocephalus. U naknadnom članku iz 1846. godine, u kojem je opisao novu vrstu dugorepog "pterodaktila", von Meyer je odlučio da su dugorepe forme Pterodactylusa bile dovoljno različite od kratkorepih formi da bi se svrstale u podrod, te je svoju novu vrstu nazvao Pterodactylus (Rhamphorhynchus) gemmingi po primjerku u posjedstvu kolekcionara kapetana Carla Eminga von Gemminga, kojeg je ovaj kasnije prodao za tri hiljade guldena Muzeju Teylers u Haarlemu. Von Meyer je tek 1847. uzdigao Rhamphorhynchus u puni rod i službeno uključio u njega obje do tada poznate dugorepe vrste Pterodactylusa, R. longicaudus (izvornu vrstu sa dugim repom) i R. gemmingi. Nomenklaturni tip roda Rhamphorhynchus je R. longicaudus; njegov holotip je također prodan Muzeju Teylers, gdje se još uvijek nalazi pod nazivom TM 6924.
Izvorna vrsta, Pterodactylus muensteri, ostala je pogrešno klasificirana do ponovno procjene koju je Richard Owen objavio u knjizi 1861. godine, u kojoj ju je preimenovao u Rhamphorhynchus münsteri. Holotip R. muensteri, kojeg su opisali Münster i Goldfuss, izgubljen je tokom Drugog svjetskog rata. U slučaju da je prvobitni holotip izgubljen ili nedovoljno očuvan, uzima se novi primjerak ili neotip. Peter Wellnhofer je odbio odrediti neotip u svom pregledu tog roda iz 1975. godine, zato što su u muzejskim kolekcijama još uvijek postojali brojni kvalitetni odljevi izvornog primjerka. Oni mogu služiti kao plastotipovi.
Do 1990-ih (i nakon Wellnfoferovog spajanja mnogih prethodno imenovanih vrsta), iz solnhofenskog je krečnjaka u Njemačkoj priznato oko pet vrsta roda Rhamphorhynchus, kao i još nekoliko iz Afrike, Španije i UK-a zasnovanih na fragmentarnim ostacima. Većina solnhofenskih vrsta razlikuje se na osnovu veličine i osobina vezanih za veličinu, kao što je relativna dužina lubanje. thumb|upright|Restaurirana lubanja Istraživač pterosaura, Chris Bennett, je 1995. objavio opširan pregled trenutno priznatih njemačkih vrsta. Bennett je zaključio da su sve, navodno različite, njemačke vrste zapravo jedinke različite starosti i pripadnici jedne te iste vrste, R. muensteri, pri čemu su manji primjerci bili mladunci, a veći odrasle jedinke. Bennettov članak nije obuhvatio britanske i afričke vrste, iako je sugerirao da bi se one trebale smatrati prelaznim pripadnicima porodice Rhamphorhynchidae i ne nužno vrstama samog roda Rhamphorhynchus. Unatoč smanjenju roda na samo jednu vrstu, nomenklaturni tip ostaje R. longicaudus.
Kladogram (porodično stablo) ramforinkida dolje rezultat je velike filogenetske analize koju su Andres & Myers objavili 2013.
Odrastanje
upright|thumb|left|Primjerak sa krilcem na repu, Royal Ontario Museum Tradicionalno se uzimalo da su velike varijacije u veličini među primjercima Rhamphorhynchusa predstavljale varijacije među vrstama. Međutim, Benett je 1995. u jednom članku tvrdio da te "vrste" zapravo predstavljaju različite uzraste jedne vrste, Rhamphorhynchus muensteri, od tek izlegle mladunčadi do odraslih. Slijedeći tu interpretaciju, Bennett je pronašao nekoliko važnih promjena koje su se javljale kod jedinki R. muensteri dok su odrastale.
Mladunci Rhamphorhynchusa imali su relativno kratke lubanje sa velikim očima, a bezubi vrh čeljusti sličan kljunu bio je kraći nego kod odraslih. Zaobljeni, tupi vrh donje čeljusti s vremenom je postajao tanji i zašiljeniji. Na kraju donje čeljusti bi se kod odraslih Rhamphorhynchusa također razvila snažna kuka usmjerena prema gore. Broj zuba je ostajao isti, mada su oni postajali kraći i zdepastiji, moguće radi hvatanja većeg i snažnijeg plijena. Karlični i rameni pojas srastali bi sa starošću, a do punog srastanja ramenog pojasa došlo bi nakon prve godine života.
Oblik repnog krilca također se mijenjao među primjercima Rhamphorhynchusa različite starosti. Kod mladunaca je krilce bilo plitko u odnosu na rep i otprilike ovalno, u obliku lancete. S rastom, repno krilce poprimalo je oblik dijamanta, a kod najvećih je jedinki bilo trougaono. thumb|R. intermedius, malen primjerak koji bi mogao pripadati mladuncu R. muensteri Najmanji poznati primjerak Rhamphorhynchusa ima raspon krila od samo 290 milimetara; međutim, nevjerovatno je da je čak i tako malena jedinka bila sposobna za let. Bennett je ispitao dvije mogućnosti za tek izleglu mladunčad: da su bili čučavci, tj. zahtijevali određeni period njege od strane roditelja prije napuštanja gnijezda, ili da su bili potrkušci, dovoljno veliki mladi sposobni za let. Ako su bili potrkušci, Bennett je sugerirao da bi legla bila malena, sa samo dva do tri jajeta po leglu, kako bi se nadomjestila relativno velika veličina tek izleglih mladunaca. Bennett nije nagađao o tome koja je opcija vjerovatnija, iako otkriće jednog embrija pterosaura (Avgodectes) sa jako okoštalim kostima ukazuje na to da su pterosauri generalno bili potrkušci, sposobni za let odmah nakon izleganja, sa minimalnom roditeljskom njegom. Ovu teoriju usporilo je histološko istraživanje Rhamphorhynchusa, koje je pokazalo da je nakon brzog rasta slijedio produžen period sporog rasta.
Metabolizam
thumb|240px|left|R. muensteri u [[Museo Civico di Storia Naturale di Milano]] Odredivši da primjerci Rhamphorhynchusa predstavljaju jedinke različite dobi, Bennett je uspio procijeniti stopu rasta tokom jedne godine usporedivši veličinu jednogodišnjih i dvogodišnjih primjeraka. Otkrio je da je prosječna stopa rasta tokom prve godine života Rhamphorhynchusa iznosila 130% do 173%, malo brže od stope rasta kod aligatora. Rast se vjerovatno znatno usporavao nakon spolne zrelosti, pa bi im trebalo više od tri godine da dostignu maksimalnu odraslu veličinu.
Ta stopa rasta mnogo je sporija od one kod velikih pterosaura pterodaktiloida, kao što je Pteranodon, koji su dostizali gotovo pa punu veličinu u prvoj godini života. Uz to pterodaktiloidi su imali određen rast, što znači da su dostizali ustaljenu maksimalnu odraslu veličinu i prestajali rasti nakon toga. Prethodne pretpostavke o visokoj stopi rasta kod ramforinkoida zasnivale su se na tome da su morali biti toplokrvni kako bi bili aktivni letači. Toplokrvne životinje, kao što su današnje ptice i šišmiši, obično imaju visoku stopu rasta do odrasle dobi i određen rast. Budući da nema dokaza ni za jedno od to dvoje kod Rhamphorhynchusa, Bennett je smatrao da su njegovi zaključci u skladu sa ektotermnim metabolizmom, iako je preporučio da bi se trebalo izvršiti još istraživanja. Hladnokrvni Rhamphorhynchus, sugerirao je Bennett, izležavao bi se na suncu ili razmahivao mišiće kako bi akumulirao dovoljno energije za nalete letenja, a hladio bi se do temperature svoje okoline kada nije bio aktivan kako bi sačuvao energiju, kao današnji gmazovi.
Spolni dimorfizam
I Koh Ting-Pong i Peter Wellnhofer prepoznali su dvije različite grupe među odraslim jedinkama Rhamphorhynchus muensteri, koje se razlikuju po proporcijama vrata, krila, stražnjih udova, ali naročito po omjeru dužine lubanje i ramene kosti. Oba istraživača naglasila su da su primjerci te dvije grupe pronađeni otprilike u omjeru 1:1, zbog čega su ih interpretirali kao različite spolove. Bennett je tražio znakove spolnog dimorfizma kod Rhamphorhynchusa koristeći se statističkom analizom i zaključio je da se primjerci doista jesu dijelili na jedinke s malenom i jedinke s velikom glavom. Međutim, bez ikakvih poznatih varijacija u pravoj formi kostiju ili mekog tkiva (morfoloških razlika), smatrao je slučaj za spolni dimorfizam neuvjerljivim.
Usmjerenje glave
thumb|John Conwayev prikaz Tim istraživača pod vođstvom Lawrencea Witmera 2003. je istražio anatomiju mozga nekoliko tipova pterosaura, uključujući Rhamphorhynchus muensteri, koristeći odljeve moždane šupljine koje su stvorili CAT skeniranjem njihovih lubanja. Usporedbama sa današnjim životinjama, uspjeli su procijeniti razne fizičke atribute pterosaura, uključujući usmjerenje glave tokom leta i koordinaciju mišića membrane krila. Witmer i njegov tim ustanovili su da je Rhamphorhynchus držao glavu paralelno sa tlom zbog usmjerenja koštanog labirinta unutrašnjeg uha, koji kod životinja ima ulogu u održavanju ravnoteže. Za razliku od njega, pterosauri pterodaktiloidi, kao što je Anhanguera, obično su držali glavu pod uglom prema dolje, i u letu i na tlu.
Ekologija
thumb|left|upright|Fosilni primjerak WDC CSG 255, uključujući i Rhamphorhynchusa sa ribom [[Leptolepides u ždrijelu, uhvaćen u čeljustima Aspidorhynchusa]] Otkriveno je nekoliko krečnjačkih ploča na kojima se fosili Rhamphorhynchusa nalaze zajedno sa ganoidskom ribom Aspidorhynchus. Na jednom od tih primjeraka, čeljusti Aspidorhynchusa prolaze kroz krila Rhamphorhynchusa. Rhamphorhynchus također ima ostatke malene ribe, moguće Leptolepidesa, u grlu. Ta ploča, katalogizirana kao WDC CSG 255, možda predstavlja dva nivoa grabežljivosti; jedan kod Rhamphorhynchusa i jedan kod Aspidorhynchusa. U opisu primjerka WDC CSG 255 iz 2012. godine, istraživači su predložili da je jedinka Rhamphorhynchusa bila uhvatila Leptolepidesa u niskom letu nad vodom. Dok je Leptolepides prolazio niz ždrijelo, veliki Aspidorhynchus napao je iz vode i slučajno probio membranu lijevog krila Rhamphorhynchusa svojim oštrim kljunom. Zubi u njegovoj njušci uhvatili su se u zamku u vlaknastom tkivu membrane krila, te dok se riba batrgala kako bi se oslobodila, lijevo krilo Rhamphorhynchusa povučeno je prema nazad u iskrivljenu poziciju koja se može vidjeti na fosilu. Susret je završio smrću obije jedinke, najvjerovatnije zato što su obije potonule u anoksičan sloj u vodi, zbog čega je ribi ponestalo kisika. Moguće je da su se očuvali zajedno zato što je teža glava Aspidorhynchusa spriječila podizanje mnogo lakšeg tijela Rhamphorhynchusa.
Vrste
thumb|Rhamphorhynchus sp., Houston Museum of Natural Science thumb|Holotip R. gemmingi, Teylers Museum, Haarlem thumb|upright|Primjerak prvobitno priključen R. intermedius sa repnim krilcem thumb|upright|right|Odljev bezglavog primjerka R. muensteri prvobitno priključenog vrsti R. longicaudus, Oxford University Museum of Natural History. Glava je rekonstruirana za odljev. Veliki broj vrsta Rhamphorhynchusa dobio je naziv, ali većina istraživača ih smatra godišnjim klasama R. muensteri. Trenutno priznati primjerci roda Rhamphorhynchus prethodno su objavljeni pod sljedećim mlađim sinonimima:
Upamtiti da je Rhamphorhynchus'' također rod orhideja, kojeg je 1977. imenovao botaničar L.A. Garay. U biološkoj nomenklaturi, isti se naziv smije koristiti za životinju ako je već iskorišten za biljku i obratno.''
Neizvjesne vrste
Neizvjesne vrste roda Rhamphorhynchus:
"Odontorhynchus"
"Odontorhynchus" aculeatus je zasnovan na lubanji sa donjom vilicom, koja je sada izgubljena. Ta čeljust navodno se razlikovala po tome što je na vrhu donje vilice imala dva spojena zuba, a ni jedan na vrhu gornje vilice. Duga je 6,5-7 cm, što ju je činilo manjom formom. Stolley, koji je opisao taj primjerak 1936. godine, tvrdio je da se R. longicaudus također treba reklasificirati u rod "Odontorhynchus". I Koh i Wellnhofer su odbacili tu ideju, tvrdeći da je "Odontorhynchus" bio mlađi sinonim za R. longicaudus. Bennett se složio sa njihovim procjenama i uključio i "Odontorhynchus" i R. longicaudus kao sinonime za R. muensteri.
Da Ding od Shanga
Da Ding 大丁 (Da1 Ding1) – "Veliki IV" isto tako poznat kao Tai Ding 太丁 (Tai4 Ding1) je bio prijestonasljednik i najstariji sin kineskog vladara Tanga, osnivača dinastije Shang
大丁 (Da1 Ding1) je trebao naslijediti svog oca, ali je umrlo mlad. Umjesto toga je novim vladarom postao 外丙 (Wai4 Bing3) – “Vanjski III” ili 卜丙 (Bu3 Bing3). Da Ding je poznat kao vladar s najkraćom vladavinom u dinastiji Shang.
Coppoli, Benevento
Coppoli je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Zihuatzio, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 350 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2219 m.
Les Aventures de Tintin
Avanture Tintina (Les Aventures de Tintin) je naziv serije stripova koje je nacrtao i osmislio Belgijanac Žorž Remi, poznatiji pod umetničkim imenom Erže (1907–1983). Strip se po prvi put pojavio 10. januara 1929. godine u dečjem dodatku belgijskog časopisa "Dvadeseti vek" (Le Vingtième Siècle). Od tada pa do 1983. godine kada je preminuo Erže izašlo je tačno 23 stripa, a naknadno je izašlo još 7 stripova koje nije nacrtao Erže.
Glavni junak stripa je mladi i naivni belgijski reporter Tintin, koga verno u avanturama prati pas Sneško (Milou). Ostali junaci su: nesposobni detektivi Tomson i Tompson (Dupond et Dupont) koji liče kao da su braća blizanci iako to nisu i imaju samo jednu malu razliku a to su brkovi, dežurni zajedljivac kapetan Hadok (Capitaine Haddock) i lečeni alkoholičar u pokušaju, nagluvi ali bistri profesor Lakmus (Professeur Tournesol).
Serija stripova Avanture Tintina je postigla veliki uspeh širom Evrope i sveta i prevedena je na preko 50 svetskih jezika. Na našim prostorima Avanture Tintina su objavljivane u Eks almanahu i Politikinom zabavniku.
Mortaiolo, Livorno
Mortaiolo je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Les Aventures de Tintin
Realizaciju animirane 3D filmske trilogije TinTin rade Stiven Spilberg i Piter Džekson. Predviđeni budžet za ovaj film iznosi 135 miliona američkih dolara, a distributerska kuća Tuck je najavila srpsku premijeru filma za 3. novembar 2011. godine.
Tokom 2007. godine u mestu Louvain-la-Neuve, koje se nalazi u Belgiji 20 km jugoistočno od Brisela, počela je konstrukcija Muzeja Erže, a radovi bi trebalo da budu gotovi 2009. godine.
Berthelming
Berthelming je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sarbur.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 520 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 48 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 282 m, a minimalnoj 231 m).
Gašparci
Gašparci su pogranično naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na južnoj obali rijeke Kupe. Zapadno je Sedalce (Hrvatska), sjeverozapadno su Turke (Hrvatska), Bosljiva Loka (Slovenija), sjeverno preko rijeke su Mirtoviči (Slovenija), jugoistočno su Kočičin (Hrvatska) i Srobotnik na Kupi, južno je Zagolik.
Palouse
mini|Harlish Washshomake ili Chief Wolf Necklace mini|Palouse/Colville obitelj Palouse (Paloos; Kod Lewisa i Clarka Pelloatpallah) pleme američkih Indijanaca porodice Shahaptian, u dolini rijeke Palouse i na Snake Rivweru u Washingtonu. Palouse su jezično najsrodniji plemenima Nez Percé i Wanapam. U novije vrijeme oko 200 (2000) žive na rezervatima Yakima i Colville u Washingtonu.
Ime
Značenje riječi Palouse nije poznato (Swanton). Lewis i Clark koji ih posječuje 1806. godine nazivaju ih  'Pallotepellows' . Indijanci Sinkiuse nazivali su ih  '.spalu'.sox' , naziv nastao prema jednom mjestu (Swanton), no ovo je očito varijanta riječi Palouse. Prema imenu ovog plemena došao je naziv za appaloosa-konje (vidi )
Bande i plemena
Palouse su podijeljeni na više lokalnih skupina, i kojih je prema Swantonu bilo šest:
Povijest
Palouse prvi opisuju Lewis i Clark koji ih nalaze na 1805. na Clearwateru u Idahu. Godine 1855. oni su uključeni u ugovoru Yakima, ali odbijaju voditi rezervatski život. Nakon rata iz 1855. priključuju se 1858. i ustanku plemena Spokan i Coeur d’Alêne. Sherry Hutt, menadžer nacionalnog NAGPRA programa (Native American Graves Protection and Repatriation Act), kaže (2005.) da su mnogi Palusi nakon Nez Perce rata 1877. poslani u Oklahomu. U posljednjoj dekadi 19. stoljeća oni Palusi koji su ostali na području sela Palus, na svojoj tradicionalnoj zemlji, ostali su okruženi bijelim naseljenicima, te počinju odlaziti na rezervate Colville, Nez Perce, Umatilla i Yakima. Do 1897. u selu Palus je živjelo 75 Indijanaca. U proljeće 1905. u selo dolazi američki vojni parobrod i odvozi mnoge stanovnike. Nekoliko stanovnika je ostalo, a među njima poglavica Old Bones, njegova žena i najmanje dvoje njegove djece. Old Bones je umro 1916. i sahranjen je na groblju u Palusu, a nakon njega i njegova supruga i djeca. U selu su tada ostala još dva stanovnika, izvjesni Sam Fisher i njegova žena, gđa. Helen Fisher. Helen Fisher je bila posljednja pripadnica Palusa koja je sahranjena na paluskom groblju nakon njene smrti 1944 godine. -Njihovo brojno stanje 1780 Mooney je (1928) procijenio na 5,400, što govori koliko je pleme bilo jako. Lewis i Clark drže da ih je 1805. bilo 1,600, a 1854. je sveden na 500; 82 (1910); 200 (2000).
Калетинац
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је назив Калатинац, а имало је 11 кућа, 1 удовичко домаћинство, 2 самачка домаћинства.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Njemačka abeceda
Nemački jezik poseduje u svom alfabetu 26 slova. Na to se dodaju još 3 slovna znaka za posebne glasove. To su takozvani umlauti, pomućeni glasovi nastali spajanjem, tj. zajedničkim izgovaranjem dva vokala.
A/a, B/b, C/c, D/d, E/e, F/f, G/g, H/h, I/i, J/j, K/k, L/l, M/m, N/n, O/o, P/p, Q/q, R/r, S/s, T/t, U/u, V/v, W/w, X/x, Y/y, Z/z i umlautizovani vokali Ä/ä, Ö/ö i Ü/ü.
Na sve ovo dodaje se i tzv. oštro S ili escet (ß) - slovni znak nastao prvobitno iz ligature, da bi se kasnije kroz goticu primenjivao za udvojena dva slovna znaka "s" (ss ili sz). Kuriozitet predstavlja činjenica da se on danas smatra zastarelim i da se, iako je zvanično u upotrebi, u Švajcarskoj uopšte i ne upotrebljava, a sve manje ljudi zna tačno kada se on i koristi. Zabuna je nastala pogotovo od reforme nemačkog pravopisa, sredinom devedestih godina. Ovome treba dodati i činjenicu da se escet javlja samo pri pisanju malim slovina. Dakle u naslovima ispisanim majuskulom escet zamenjuju dva "s". Dakle: schließen vs. SCHLIESSEN.
Umlautizovani glasovi ä, ö, ü i njihovo beleženje
Umlaut je pojava mućenja glasova, karateristična ne samo za nemački jezik. U njemu, međutim, ona nalazi najveću primenu od svih germanskih jezika. To je kombinatorna glasovna promena. Prvi primerci umlauta javljaju se za vreme starovisokonemačke jezičke epohe koja je trajala između 750. i 1050. godine. Najviše primera mućenja glasova (izazvanog vokalom iz potonjeg sloga) javiće se u narednoj jezičkoj eposi - u srednjevisokonemačkom. Međutim, pomućeni vokali nisu se beležili od svog nastanka kao danas - sa dvema tačkicama iznad vokala (u tipografiji: umlaut). Današnje beleženje datira tek iz vremena srednjevisokonemačkog kada su se samo kratki pomućeni vokali obeležavali uz pomoć tačkica. Danas nije bitno da li je vokal kratak ili dug - sva tri vokala (dakle osim E) beleže se sa tačkama iznad vokala. ..
Santa Fe, Jesús María
Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
El Rodeo, San Martín Chalchicuautla
El Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Kameni horizonti
Kratak sadržaj
Radnja filma se odigrava u primorju 1940. godine. Svoju kćerku Malu, siromašni Jakov, da bi odplatio svoje dugove, odvodi je gazdi Roku Pajdagraciju, koji je prima u službu kao sluškinju. Mala bi, radeći kao sluškinja, trebala otplatiti očev dug. Posle Pajdagracijeve smrti, Mala odlazi da radi kod gostioničara Rude Amerikanca, ali je otac ubrzo odatle odvodi i ona se zapošljava u imućnoj buržujsko-plemićkoj porodici. Mala se malo zadržava i u toj službi, te se Jakov mora sam zaposliti i to kao štrajkolomac. Posle nekog vremena on nalati smrt u moru, a Mala se nalazi sa svojom ljubavlju iz mladosti, Banetom, revolucionarom koga progone žandari.
Bu Bing
U Zapisima Velikog Historičara se spominje kao drugi kralj dinastije Shang, a dano mu je i posthumno ime Wai Bing (kineski: 外丙 ). Međutim, u gatačkim zapisima se spominje kao treći kralj dinastije Shang, s š posthumnim imenom Bu Bing (kineski: 卜丙 ).
Smilin' Through (film, 1932)
Smilin' Through je američki crno-bijeli ljubavni film snimljen 1932. u režiji Sydneya Franklina. Predstavlja prvu zvučnu adaptaciju istoimene drame Jane Murfin i Jane Cowl. Protagonistica, koju tumači Norma Shearer je mlada djevojka Kathleen koja voli mladića Kennetha Waynea (koga glumi Fredric March), ali kojoj skrbnik Sir John Carteret (čiji lik tumači Leslie Howard nastoji spriječiti vezu, traumatiziran tragičnim iskustvom sa vlastitom nevjestom Moonyeen (koju također glumi Shearer).
Režiser Franklin je stajao i iza prve, nijeme verzije filma 1922. godine. Nova verzija je postigla još veći uspjeh te bila nagrađena Photoplayevom nagradom za najbolji film, kao i nominacijama za nekoliko Oscara.
Donji Turni
Donji Turni su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Zapadno je Raskrižje Tihovo. Jugozapadno su Delnice, Marija Trošt, Gornji Turni, izvor rječice Kupice, park šuma Japlenški vrh je zapadno i jugozapadno. Sjeverno je Gornje Tihovo i Velika Lešnica, sjeveroistočno su Donje Tihovo, Mala Lešnica i Skrad. Južno jugoistočno je Dedin, jugoistočno su Podstena, Kupjak i Zalesina. Istočno je geomorfološki rezervat Vražji prolaz i Zeleni vir i Podstena.
Rilindja
desno|bezokvira Rilindja (alb. Rilindja = preporod) je list na albanskom jeziku na Kosovu čiji je prvi broj izašao 12. februara 1945. godine u Prizrenu. U početku imao je redakciju zajedno sa Jedinstvom, potom su u Prištini redakcije razdvojene. Bila je organ Oblasnog odbora Narodnog Fronta Kosova i Metohije, da bi potom postala organ SSRN-a Kosova.
Do šezdesetog broja izlazi u Prizrenu, potom u Prištini. Od 1948. do 1958. izlazi četiri puta nedeljno, a potom postaje dnevni list. Čitava kultura Albanaca na Kosovu i Metohiji ponikla je iz ovog lista, njegove redakcije i izdavačke delatnosti.
Uz list „Rilindju“ u Prištini je postepeno formirana velika novinsko-izdavačka i grafička kuća NIGRO „Rilindja“ sa redakcijama listova i časopisa, štamparijom, trgovačkom i knjižarskom mrežom i distribucijom. U Domu štampe držala je devet spratova i ogroman skladišni prizemni i podrumski prostor sa štamparijom. Uz dnevni list „Rilindju“, izdavala je još deset listova, revija i časopisa i imala posebnu izdavačku delatnost. Izdavala je revije i časopise: „Jeta e re“, „Përparimi“ (1955), „Fjala“, „Pionieri“ (1949), „GEP-i“, „Shkëndija“, „Kosovarja“, „BAT-i“, „Thumbi“ i „Bujku“. Jedno vreme štampala je godišnje više knjiga no ijedna izdavačka kuća u Jugoslaviji - oko tristotine naslova. Njene knjige su bile posebno dotirane od države, tako da su u prodaji imale simboličnu cenu.
"Rilindja" je objavljivala svetske, jugoslovenske i srpske pisce, pa i one sa prostora Kosova i Metohije. U njenom izdanju objavljene su knjige Vuka Filipovića, Radoslava Zlatanovića, Petra Sarića, Srboljuba Tasića, Moše Odalovića, Darinke Jevrić, Milenka Jevtovića i drugih.
Sedamdesetih godina 20. veka „Rilindja“ je imala izuzetno bogatu kulturnu saradnju sa Tiranom, odakle je uvozila raznorodnu literaturu za učenike osnovnih i srednjih škola. Kasnije je od strane srpskih nacionalista i Miloševićeve vlasti optuživana za promoviranje albanskog nacionalizma i separatizma.
Flaka Surroi
Flaka Surroi (1964 - ) je kosovska novinarka i urednica, poznata kao direktor izdavačke i medijske kuće Koha grupa. Rodila se kao kćer kosovskog političara i jugoslavenskog diplomata Rexhaija Surroija, a brat joj je istaknuti novinar i političar Veton Surroi. Srednju školu je završila u Meksiku, a fakultetsku diplomu stekla na Prištinskom univerzitetu. 1990-ih je prije izbijanja kosovskog rata radila u međunarodnim nevladinim organizacijama, a nakon završetka rata neko vrijeme i u kabinetu premijera Kosova. Nakon bratovog ulaska u politiku je preuzela njegovu izdavačku kuću.
Lud, zbunjen, normalan (sezona 6)
Kratak opis
Glavnoj postavi se pridružuju Ljubomir Bandović, Zlatan Zuhrić, Džana Pinjo, koja je zamenila Mariju Omaljev u ulozi Barbare, Ksenija Marinković i Admir Glamočak. Mirvad Kurić i Snežana Marković su ponovo unapređeni u glavne uloge. Miraj Grbić, Predrag Ejdus, i Elvira Aljukić su napustili glavnu postavu. Emir Hadžihafizbegović se vratio u glavnu postavu. Aleksandar Seksan se pojavio epizodno u tri epizode.
Epizode
{| class="wikitable plainrowheaders" style="width:98%;" ! scope="col" style="background-color: #A92422; color:#fff; text-align: center;" width=5%|Br. u seriji ! scope="col" style="background-color: #A92422; color:#fff; text-align: center;" width=5%|Br. u sezoni ! scope="col" style="background-color: #A92422; color:#fff; text-align: center;"|Naslov ! scope="col" style="background-color: #A92422; color:#fff; text-align: center;"|Scenarista ! scope="col" style="background-color: #A92422; color:#fff; text-align: center;"|Reditelj ! scope="col" style="background-color: #A92422; color:#fff; text-align: center;"|Datum emitovanja
Histologija
Histologija je biološka disciplina koja proučava tkiva. Savremena histološka metodologija se zasniva na korišćenju mikroskopa. Neformalni naziv histologije je i mikroskopska anatomija. 'Histopatologija' proučava obolela tkiva, i veoma je važan deoo discipline koja se zove anatomska patologija, pomoću koje se može jasno uspostaviti dijagnoza obolelom tkivu.
Histološka analiza počinje sa operacijom, biopsijom ili autopsijom. Dobijena tkiva se zatim stave na stakla i fiksiraju kako bi se sprečilo izumiranje uzorka. Jedan od najčešćih načina održavanja uzorka je pomoću formalina (10% rastvor formaldehida u vodi). Uzorci se zatim speru sa veoma koncentrovanim etanolom, kako bi se uzorak dehidrirao, i zatim se očisti hemikalijama kao što su hlorofopm ili ksilen. Tokom ovog celog procesa, koji traje od 12 do 16 časova, uzorak tkiva će biti u takvom fizičkim stanju da je moguće raspoznati simptome obolelog tkiva. Da bi tkivo sa svim svojim ćelijama i organelama u ćelijama bilo vidljivo, neophodno je obojiti tkivo određenim agensima koji se nadovežu na organele na osnovu naelektrisanosti.
Početak histologije
U 19-tom veku, histologija je već postojala kao samostalna nauka. 1906 godine Nobelova Nagrada za Fiziologiju i Medicinu je dodeljena dvojici histologa, Kamilo Goldžiju (po kome organela Goldžijev aparat nosi ime) i Santjago Ramon i Kahalu (po kome su nazvane nuklearne organele Kahalova tela). Oni su uspeli da interpretiraju neuronske strukture zahvaljujući uzorcima tkiva koji su dobili.
Klasifikacija tkiva
250px|thumb|Crvena krvna zrnca
Literatura
1. Merck Source (2002). Dortlandov Medicinski Rečnik. Preuzeto 2005-01-26.
2. Štedmanov Medicinski Rečnik (2005). Stedman's Online Medical Dictionary. Preuzeto 2005-01-26.
3. Mikrobiologija, Prescott et al. (2003)
Sinji galeb
Sinji galeb može označavati:
Gradonačelnik Beograda
Gradonačelnik Beograda predstavlja i zastupa Grad i vrši izvršnu funkciju u Gradu Beogradu. On je, takođe, predsednik Gradskog veća u kojem ima pravo glasa.
Gradonačelnik se bira neposredno, istovremeno kada i odbornici za Skupštinu grada i ima pomoćnika i zamenika koji ga zamenjuje u slučaju duže odsutnosti ili drugih razloga sprečenosti da obavlja svoju dužnost.
Telekom Srpske
Uprava Telekoma Srpske
Dana 18.06.2007. godine u Banja Luci Upravni odbor Telekoma Srpske je donio Odluku o konstituisanju Upravnog odbora, a za predsjednika Upravnog odbora imenovan je mr Draško Petrović. Na istoj sjednici je imenovan i novi generalni direktor Telekoma Srpske – Predrag Ćulibrk. Dana 19.06.2007. godine, a u skladu sa odlukom Upravnog odbora Preduzeća, generalni direktor je imenovao izvršne direktore Preduzeća, kako slijedi: Goran Božić, dipl. inž, Marko Lopičić, dipl. pravnik Jasmina Lopičić, dipl. ekonomista mr Milenko Cvijanović, dipl. inž Saša Adamović, dipl.inž
Gradonačelnik Beograda
Sadašnji gradonačelnik
Od izbora 2004. godine do svoje smrti, 27. septembra 2007, gradonačelnik Beograda bio je Nenad Bogdanović iz Demokratske stranke. Na izborima je izabran u drugom krugu, dobivši 50,19% glasova, a protivkandidat mu je bio Aleksandar Vučić iz Srpske radikalne stranke.
Bogud
Bogud (cca. 110. pne. - ?) je bio kralj drevne Mauretanije. Bio je sin kralja Bokha I i brat kralja Bokha II s kojim je dijelio prijestolje. Za vrijeme Cezarovog građanskog rata 49 - 45. pne. su oba brata podržavala Cezara, dajući mu trupe i napadajući pompejanska uporišta u Sjevernoj Africi. Za to su nagrađeni dijelom teritorija Numidije nakon što je kralj Juba poginuo poslije bitke kod Tapsa. Braća su se, međutim, posvađala i godine 38. pne. je Bokh, koristeći Bogudovu zauzetost pomaganjem rimskim trupama u Hispaniji, svrgnuo Boguda i proglasio se kraljem. Trijumvir Oktavijan je priznao Bokha kao jedinog vladara, na što je Bogud otišao na dvor Oktavijanovog suparnika Marka Antonija. Kao Antonijev pristaša je godine 31. pne. ubijen u Meseniji.
Gradonačelnik Beograda
Sadašnji gradonačelnik
Do izbora novog gradonačelnika, dužnosti gradonačelnika vršio je Zoran Alimpić, predsednik Skupštine grada. Zamenica gradonačelnika bila je Radmila Hrustanović, a pomoćnica − Gorica Mojović.
Od 19. avgusta 2008. do 2013. gradonačelnik je bio Dragan Đilas.
Telekom Srpske
M:tel
Preuzimanjem Telekoma Srpske od strane Telekoma Srbija, MOBI’S je promijenio ime u m:tel. Međutim, ova promjena je mnogo više od promjene naziva kompanije.
TEOL je za svoje korisnike obezbijedio zaštitu od virusa koji dolaze putem email poruka i zaštitu od spam poruka (neželjene pošte). Prednosti antivirus i antispam zaštite su povećana sigurnost vašeg računara, smanjeni troškovi zbog manjeg broja neželjenih poruka, ušteda vremena.
Korisnici imaju mogućnost da sami vrše podešavanja nivoa sigurnosti na svom email nalogu. Podešavanja se mogu vršiti na my.teol.net korisničkim stranama. Naš mail sistem je podešen tako da će obezbijediti antivirus i antispam zaštitu za sve korisnike i bez njihove intervencije u korisničkom panelu. Korisnicima koji žele dodatno da podešavaju parametre zaštite za svoj email nalog, savjetujemo da pri podešavanjima budu oprezni, kako ne bi blokirali regularne email poruke, primili virus na svoj nezaštićen računar i slično.
Istorijat
Strukturu funkcionisanja PTT sistema na zajedničkom prostoru bivše Jugoslavije promenili su ratni događaji. Odlukom vlade Republike Srpske od 1. juna 1992. god. formirano je jedinstveno Javno preduzeće PTT saobraćaja RS sa ciljem obezbeđivanja tehničko-tehnološkog jedinstva PTT sistema. Ova organizacija, stalno prilagođavana ratnim događajima, ispunila je svoje zadatke i trajala je do 1996. god.
Podela Javnog preduzeća PTT saobraćaja na Poštu i Telekom izvršena je na osnovu programa definisanog od strane resornog ministarstva u maju 1996. godine, a formiranje dva nezavisna preduzeća Telekom Srpske i Srpske pošte izvršeno je u decembru 1996. god, otkada se delatnost telekomunikacija obavljala u JODP za telekomunikacije. Od novembra 2002. godine Telekom Srpske je korporatizovan i radi kao akcionarsko društvo. Uporedo s ekspanzijom i modernizacijom tehničkih resursa pristupilo se reorganizaciji Telekoma Srpske na način koji omogućava formiranje moderne kompanije koja je orentisana ka slobodnom tržištu i sposobna da se suoči sa svim njegovim izazovima.
U decembru 2006., Telekom Srbija je pobedio na tenderu Vlade Republike Srpske za otkup 65 odsto deonica Telekoma Srpske sa ponudom od 646 miliona evra, čime je postao većinski vlasnik ove kompanije.
Novi Zakon o javnim preduzećima uslovio je novu makro-organizaciju Telekoma Srpske koju čine: ija za fiksnu mrežu U Preduzeću su organizovane radne jedinice kao tehničko-tehnološke, saobraćajne i radne celine za obavljanje poslova iz delatnosti Preduzeća na određenom području.
Za pružanje usluga Mobilne telefonije u Republici Srpskoj na nivou Preduzeća je specijalizovana Radna jedinica za Mobilnu telefoniju M*tel. Za Internet servise specijalizovana je Radna jedinica za Internet servise Telekoma Srpske TEOL.
Kilbourne, Illinois
Kilborn je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Tenino
Tenino (Warm Springs Indijanci) su pleme ili grupa plemena Shahaptian Indijanaca u području uz rijeku Columbia, napose sa ušća Deschutesa i sa rijeke John Day, Oregon. Ime označava nekoliko srodnih plemena, viz.:
Kilbourne, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 302, što je 73 (-19,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tenino
Povijest
Za Tenine se prvi puta čuje u ranom 19. stoljeću, a rvi ih 1805 susreće ekspedicija Lewisa i Clarka. Njihovu ranu populaciju Mooney (1928) procjenjuje na 3,600 (1780) uključujući i skupinu Yakima koja je poznata pod imenom Atanum. Ugovorom iz 1855. zajedno sa drugim Shahaptian plemenima naseljavaju se na rezervat Yakima u Washingtonu ,gdje se dugo vremena posebno ne popisuju. Gradić u okrugu Thurston u Washingtonu sačuvao je njihovo ime.
Celularna biologija
Celularna biologija (ćelijska/stanična biologija; nekad citologija) je biološka disciplina koja za cilj ima proučavanje i razumevanje ćelija. Ovakvo proučavanje se odvija na mikroskopskom i molekularnom nivou i podrazumeva fizičke osobine ćelije, životni ciklus, ćelijsku deobu, fiziologiju i komunikaciju jedne ćelije sa drugom.
Podela ćelija
Sve ćelije se dele na prokariote i eukariote. Prokariote( Grčki pro pre i kario koštica ili jezgro) nemaju jasno ograđen region koji sadrži genetski materijal, DNK, od ostatka ćelije i ima jednostavniju građu od eukariota. Eukariote su druga vrsta ćelija koje imaju jasno definisan region sa genetski materijalom, veliki broj organela koje imaju određene funkcije i morfološki su komplikovanije.
Najočiglednija razlika između prokariotske i eukariotske ćelije je postojanje unutrašnjih membrana i njihove funkcije. Kod eukariota region koji sadrži genetski materijal je odvojen od ostatka ćelije membranom, dok kod prokariota taj region nema membranu i nije jasno definisan. Membrane kod eukariota takođe imaju važnu ulogu u strukturi različitih organela. Organele su intracelularne strukture koje imaju jasno određene funkcije u ćeliji analogno organima koji imaju jasno određene funkcije u telu. Samo ime organela (mali organ) je nastalo tako što su biolozi uvideli paralelu u odnosu organela i ćelije i organa i tela.
Citoplazma
70-85 % ukupne težine eukartioske ćelije čini voda, koja se u najvećem delu nalazi u citplazmičnom matriksu. Deo ove vode se nalazi u slobodnom stanju i predstavlja osmotski aktivnu vodu (videti Osmoza). Dok se ostatak vode nalazi na površini mnogih organela, proteina i drugih makromolekula i ona je osmotski neaktivna.
Najverovatnije sve ćelije imaju u svom sastavu strukture zvane mikrofilamenti koji su jako tanka proteinska vlakna, ne šira od 4 do 7 nm nanometar u prečniku, i oni mogu biti ili razbacani po unutrašnjosti ćelije ili strukturno organizovani. Mikrofilamenti igraju važnu ulogu u kretanju ćelije i njenom oblikovanju i formi.
Druga vrsta vlaknastih organela koje se takođe mogu naći u citplazmi su mikrotubule. Za sada se zna da imaju tri uloge u životu ćelije:
Ove dve grupe vlaknastih organela pripadaju velikoj mreži koja se zove citoskeleton i koja za ulogu ima kretanje đelije i njeno oblikovanje. Prokariote nemaju visoko organizovani citoskeleton.
Organele
thumb|300px|Ćelija sa organelama
Gary Oldman
Gary Oldman (London, 21. ožujka 1958.) je engleski glumac.
Rodio se kao Leonard Gary Oldman. Otac Len mu je bio nasilni alkoholičar, bivši mornar koji je radio kao zavarivač. Majka Kathaleen bila je domaćica irske krvi. Gary se prijavio za upis na prestižnu britansku Kraljevsku akademiju dramskih umjetnosti, ali je odbijen te mu je rečeno da "''nađe nešto drugo od čega će živjeti'. Ipak je diplomirao dramu 1979. godine.
Na filmu se prvi put pojavio 1982. godine, a 1986. dobio je prvu glavnu ulogu. Glumio je u velikom broju filmova, a prvi od njih u kojemu je postigao svetsku slavu biva Bram Stoker's Dracula Francisa Forda Coppole iz 1992. godine. Jedan film je režirao i napisao scenarij te je 1998. godine dobio nagradu BAFTA za najbolji film. Ima veliki talent za svjetske naglaske.
Nominiran je za Emmya, ali ga nije osvojio dok nagradu Saturn dobiva u kategoriji najboljeg glumca (na filmu), za film Bram Stokerov Drakula (eng. Bram Stoker's Dracula) 1992. godine.
Ženio se tri puta i ima tri sina. Sestra Laila Morse, također je glumica.
PNL
Termin  ima više značenja.
Zhong Ren
Zhong Ren (仲壬) je bio kralj dinastije Shang u Kini. Originalno ime mu je bilo 子庸 (Zi3 Yong1). Gotovo ništa se ne zna o njegovoj vladavini, osim trajanja koje je prema nekim izvorima bilo tri, a nekima četiri godine.
Prema nekim izvorima, Zhong Ren zapravo nije vladao, nego je to činio regent 伊尹 (Yi1 Yin3). On je nakon Zhong Renove smrti odredio da novi kralj bude 太甲 (Tai4 Jia3).
John Millar Watt
John Millar Watt (14. oktobar 1895 – 13. decembar 1975) bio je britanski slikar, ilustrator i strip crtač, najpoznatiji kao autor stripa Pop.
Odrastao je u porodici inženjera, a nakon službe u prvom svjetskom ratu i školovanja se zaposlio kao ilustrator za londonske novine. Godine je u časopisu Daily Sketch započeo objavljivati humoristički strip o gojaznom biznismenu pod naslovom Reggie Breaks It Gently, ali je on ubrzo dobio nadimak Pop. Poznat kao jedan od prvih britanskih stripova koji je koristio oblačiće, doživio je i međunarodni uspjeh. Pop je crtao sve do 1949. kada se preorijentirao na reklame i ilustracije.
Lazarev Krst
Lazarev Krst je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 48 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 89 stanovnika).
Demografija
U naselju Lazarev Krst živi 42 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,0 godina (49,4 kod muškaraca i 45,0 kod žena). U naselju ima 22 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,18.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Japet (mjesec)
Japet (također Saturn VIII) je prirodni satelit planeta Saturn. Unutarnji pravilni satelit s oko 1472 kilometra u promjeru i orbitalnim periodom od 79,3215 dana.
Vanjske poveznice
Astronomska sekcija Fizikalnog društva Split - Japet, saturnov satelit
La Bellota, Reynosa
La Bellota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Bitka za Alžir (film)
Bitka za Alžir (La battaglia di Algeri; معركة الجزائر; La Bataille d'Alger) je italijansko-alžirski crno-bijeli ratni film snimljen 1966. u režiji Gilla Pontecorva, koji se smatra jednim od najpoznatijih i najuticajnijih ostvarenja politički angažirane kinematografije u 20. vijeku.
Temelji na istinitim događajima, odnosno memoarima Saadija Yacefa, alžirskog aktivista i militanta iz vremena rata za nezavisnost, koji se u filmu pojavljuje tumačeći lik temeljen na samom sebi. Radnja se odvija u gradu Alžiru, prijestolnici Alžira pod francuskom vlašću te započinje 1954. godine kada nacionalistički Front nacionalnog oslobođenja (FLN) stvara ilegalne paravojne formacije koje će nekoliko godina kasnije započeti sa terorističkim napadima na francuske policajce i doseljenike, a što će se s vremenom pretvoriti u brutalan sukob poznat kao bitka za Alžir. Nominalni protagonist, koji se temelji na stvarnoj ličnosti po imenu Ali la Pointe, je sitni alžirski kriminalac koji se tokom boravka u zatvoru priključi FLN-u te postaje jedan od njegovih najboljih boraca prije nego što na kraju pogine u neravnopravnom sukobu sa elitnim francuskim padobrancima koje vodi brutalni, ali efikasni pukovnik Mathieu (čiji lik tumači Jean Martin).
Minidoka, Idaho
Minidoka je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Bitka za Alžir (film)
Pontecorvu su poticaj za film pružile ne samo njegova vlastita ljevičarska uvjerenja, zbog kojih je simpatizirao borbu Alžiraca protiv imperijalističke i kolonijalističke vlasti, nego i vlastita iskustva iz Drugog svjetskog rata, odnosno aktivnosti italijanskih partizana čiju je borbu protiv Nijemaca i fašista smatrao sličnom borbi FLN protiv Francuza. Film je snimljen u samom Alžiru uz značajnu financijsku i logistočku podršku alžirske vlade, koju su, nekoliko godina nakon završetka rata i sticanja nezavisnosti, činili veterani FLN. Pontecorvo je film snimao pod snažnim uticajem svog mentora Roberta Rossellinija, odnosno u stilu italijanskog neorealizma, pri čemu je najvažnije bilo inzistiranje na autentičnosti. Upravo zbog toga je odbio angažirati profesionalne glumce, te je inzistirao na naturščicima. Jedini izuzetak je bio relativno nepoznati francuski teatarski glumac Jean Martin koji je, pak, poput lika koji glumi, u stvarnom životu imao vojnička iskustva u Drugom svjetskom i ratu u Indokini. Pontecorvljevo inzistiranje na autentičnosti se odrazilo ne samo kroz montažu sličnu dokumentarnim filmovima, nego i nastojanje da se postigne što veća objektivnost, odnosno prikažu kako su obje strane u sukobu koristile brutalno nasilje - alžirski nacionalisti kroz bomabške napade na nedužne francuske civile, a Francuzi kroz brutalno mučenje i likvidacije zarobljenih militanata.