cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Saucito, Cortazar
El Saucito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cortazar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1747 m.
Rossarola, Piacenza
Rossarola je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 737 m.
Quarazzana, Massa e Carrara
Quarazzana je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 613 m.
Hrvatski audiovizuelni centar
Hrvatski audiovizuelni centar je javna ustanova u Republici Hrvatskoj. Osnovala ju je Vlada Republike Hrvatske temeljem Zakona o audiovizualnim djelatnostima (NN 76/07) radi sustavnog promicanja audiovizualnog stvaralaštva u Republici Hrvatskoj. Hrvatski audiovizuelni centar financira se iz državnog proračuna i dijelom iz iz dijela ukupnog godišnjeg bruto-prihoda koje su audiovizualnim djelatnostima ostvarile HRT, nakladnici televizijskih programa na nacionalnoj i regionalnoj razini, operatori sustava kabelske distribucije, operatori u nepokretnim i pokretnim telekomunikacijskim mrežama, davatelja usluga pristupa Internetu i osoba koje javno prikazuju audiovizualna djela. Djelatnost Centra je priprema i provođenje Nacionalnog programa promicanja audiovizualnog stvralaštva potičući obavljanje, organiziranje i financiranje priprema, razvoja, proizvodnje, distribucije i prikazivanja hrvatskih, europskih i svjetskih audiovizualnih djela.
Santa Fe, Tamuín
Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Bovše
Bovše je naselje u slovenskoj Općini Vojniku. Bovše se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 103 stanovnika.
La Piedra, Tantoyuca
La Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
El Sauzal, Mulegé
El Sauzal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 446 m.
Wernburg
Vernburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Zale-Orla. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 734 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16075124.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Orla Vernburg se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Orla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 340 metara. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 734 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 107 stanovnika/km².
La Cabaña, Villa Corzo
La Cabaña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Velika Hrvatska
Velika Hrvatska je nacionalistička ideologija koja se javila u Hrvatskoj u 19. vijeku i koja se zalaže za stvaranje hrvatske nacionalne države koja bi, osim područja postojeće Hrvatske, obuhvatila i susjedna područja na kojima u većini žive Hrvati i/li koja su u prošlosti bila dio hrvatske države. Ideologija koja promiče Veliku Hrvatsku se naziva velikohrvatstvo. Često se navodi kao svojevrsna protuteža i pandan konceptu Velike Srbije.
Velikohrvatska ideologija u 19. vijeku
Nastanak velikohrvatske ideologije se tradicionalno vezuje uz početke modernog hrvatskog nacionalizma u 19. vijeku, ali ju je ponekad teško razlučiti od sličnih pokreta i ideologija, inspiriranih nacionalnom romantikom, koji su postojali u to doba. To se prvenstveno odnosi na ideologiju jugoslavenstva koja je nastala upravo u Hrvatskoj. U 17. i 18. stoljeću, Pavao Ritter Vitezović je već zagovarao stav da su svi slaveni Hrvati, pa tako i Srbi.
Drugi važan faktor koji je pridonio razvoju velikohrvatske ideologije bila je sve veći osjećaj ugroženosti hrvatske javnosti i intelektualne elite od suparničkih nacionalističkih koncepata. To se prije svega odnosilo na velikomađarski koncept koji je inzistirao na vlastitom historijskom tumačenju odnosa Hrvatske i Mađarske u Hrvatsko-Ugarskom Kraljevstvu, te Hrvatsku i sve njene teritorije smatrao tek običnom mađarskom provincijom. Istovremeno se pod uticajem Risorgimenta u Dalmaciji javlja italijanski nacionalizam, odnosno pokret za pripajanje tih krajeva italijanskoj državi. S obzirom na ekonomske i demografske okolnosti, Hrvatska se u odnosu na Mađarsku i Italiju nalazila u podređenom položaju, te su njeni političari to nastojali kompenzirati pripajanjem teritorija i stanovništva koje bi Hrvatsku učinilo koliko-toliko ravnopravnom. Zato se već u doba revolucija 1848. te rata s Mađarskom javljaju ideje da se tadašnjem nukleusu hrvatske države pripoje ostale južnoslavenske oblasti Habsburške Monarhije - područja koja odgovaraju današnjoj Sloveniji i Vojvodini čime bi nastala jedna vrsta Jugoslavije pod kontrolom Habsburga. Od polovice 19. vijeka se sve više počinju javljati ideje da bi hrvatska država trebala uključivati ne samo habsburška područja, nego i područja tadašnjeg Otomanskog Carstva - prije svega Bosnu i Hercegovinu.
Godine 1878. je Austro-Ugarska, na temelju odluke Berlinskog kongresa, okupirala Bosnu i Hercegovinu, kao i Sandžak. Za pravaše i druge hrvatske nacionaliste, to je bila prilika da se okupirana teritorija, koju su smatrali historijski hrvatskom, vrati majci domovini. Habsburške vlasti, međutim, za takve ideje nisu imale razumijevanja, dijelom iz vanjskopolitičkih razloga - BiH i Sandžak su sve do aneksije 1908. godine formalno još uvijek bile dio Otomanskog Carstva - a dijelom iz unutrašnjopolitičkih razloga; s BiH se upravljalo kao austro-mađarskim kondominijem kako bi se izbjegle trzavice oko toga čijoj polovici Monarhije ta nova oblast treba pripasti. Usprkos toga, u Hrvatskoj se tada javlja snažna propagandna djelatnost u svrhu promicanja hrvatskog identiteta i "državnog prava" u BiH, među kojim se ističe znamenita Starčevićeva teza da je tamošnje muslimansko stanovništvo predstavlja ne samo "Hrvate islamske vjere", nego da se zbog nedostatka politike odnarođivanja koje su provodili njemački, mađarski i italijanski nacionalisti u Monarhiji, ima smatrati "cvijećem hrvatskog naroda". Takve su ideje otvorile novu frontu u rastućem sukobu hrvatskog i srpskog nacionalizma, koji je na BiH imao vlastite iredentističke pretenzije, kako iz Kneževine Srbije, tako i iz Crne Gore.
Velikohrvatska ideologija početkom 20. vijeka
Velikohrvatski koncept je, osim unutrašnjopolitičkih faktora u Monarhiji, priječilo i vanjskopolitička situacija, odnosno pro-austrijska politika koju je Kneževina, a kasnije Kraljevina Srbija vodila pod dinastijom Obrenovića. Međutim, majski prevrat 1903. godine je svrgnuo Obrenoviće i srpsku vanjsku politiku počeo okretati prema Rusiji. Istovremeno se u Hrvatskoj počinju međusobno povezivati dotada zavađeni hrvatski i srpski političari, a sve više jačaju i jugoslavenske ideje, odnosno zamisao kako bi se južnoslavenske zemlje Habsburške Monarhije trebale ujediniti sa Srbijom.
Habsburška vlast, koja se zbog tog razvoja događaja osjeća sve više ugroženom, na to reagira formalnom aneksijom Bosne i Hercegovine, ali i intenziviranjem anti-srpske propagande. Jugoslavenske ideje se nastoje kompenzirati alternativom u obliku zamisli o tzv. trijalističkom preuređenju Monarhije, prema kome bi ona uz Austriju i Mađarsku trebala dobiti treći, odnosno južnoslavenski entitet. Antijugoslavenski nastrojena Čista stranka prava kao taj entitet prevenstveno vidi Hrvatsku, koja bi bila proširena i na druge južnoslavenske oblasti Monarhije. Habsburške vlasti tim idejama djelomično odlaze u susret uvodeći na "carevinskim" područjima (Istra i Dalmacija) novu statističku kategoriju, odnosno etničko određenje pod nazivom Srbohrvati. Koncept Velike Hrvatske je tako sve do 1918. bio istovremeno i koncept Hrvatske kao integralnog dijela Habsburške Monarhije, ali i alternativne jugoslavenske države.
Velikohrvatska ideologija u Prvoj Jugoslaviji
Stvaranje nove države je predstavljalo težak udarac za hrvatske nacionaliste, s obzirom da je njime prekinut državnopravni kontinuitet sa srednjovjekovnom državom koji je postojao u formalnom smislu, a zajedno s njim i koncept "hrvatskog državnog prava". Hrvatska je svedena tek na dio naziva nove države, a nakon izglasavanja Vidovdanskog ustava njene dotadašnje upravne i druge institucije zamijenjene, a potom i utopljene u novi centralistički i unitaristički sistem. To u Hrvatskoj izaziva sve veće nezadovoljstvo, odnosno zahtjeve za promjenom statusa Hrvatske. Na čelo tog nezadovoljstva staje Hrvatska pučka seljačka stranka i njen vođa Stjepan Radić, koji traži da se Kraljevina SHS preuredi tako da postane složena država pri čemu bi Hrvatska vratila svoju državnost. Radić istovremeno inzistira i na tome da bi budući hrvatski entitet trebao sadržavati i BiH i Vojvodinu, odnosno da bi se u sudbini tih područja trebao održati plebiscit.
Nakon ubistva Radića i zavođenja šestojanuarske diktature, koja je, između ostalog, konceptom "integralnog jugoslavenstva" iz službene upotrebe eliminrala čak i hrvatsko ime, u Hrvatskoj počinje jačati radikalni separatistički pokret poznat kao ustaše. Njegov vođa Ante Pavelić se oslanja na ranije frankovačke ideje, odnosno uz koncept nezavisne Hrvatske inzistira i njenom teritorijalnom proširenju na sve ili većinu bivšeg austro-ugarskog dijela Jugoslavije. Od Starčevića je također preuzet koncept Muslimana kao "hrvatskog cvijeća" koji bi opravdao koncept "Hrvatske u prirodnim i povijesnim granicama", tj. istočnu granicu Hrvatske na rijeci Drini, koja se naziva granicom svjetova. Ustaška orijentacija velikohrvatske politike na istok također poticaj ima u činjenici da je taj pokret uživao podršku među vladama Mađarske i Italije koje su imale vlastite iredentističke pretenzije prema hrvatskim teritorijama, odnosno proširenje buduće hrvatske države na istok je trebalo kompenzirati gubitak teritorija na zapadu u korist ustaških saveznika i pokrovitelja.
U samoj Jugoslaviji je do kraja 1930-ih postalo jasno da je, s obzirom na pogoršanje vanjskopolitičke situacije te stalne međuetničke tenzije, dotadašnje unitarističko uređenje neodrživo, odnosno da je Jugoslaviju potrebno preurediti na način koji bi makar djelomično otklonio hrvatske zamjerke. Rezultat takvih nastojanja je sporazum Cvetković-Maček kojim je godine 1939. od Savske i Primorske banovine stvorena Banovina Hrvatska, čime je obnovljena hrvatska državnost nestala 1918. godine. Teritorij novog entiteta je sadržavao također i velike dijelove današnje Bosne i Hercegovine nastanjene hrvatskim stanovništvom. Koncept Banovine Hrvatske će zbog toga kasnije također nazivati "velikohrvatskim", iako su ga u svoje vrijeme ustaše i mnogi velikohrvatski političari smatrali izdajničkim.
Nakon sklapanja sporazuma i uspostavljanja Banovine Hrvatske, pojavili su se prijedlozi da se njena teritorija proširi, i to pripajanjem Vrbaske banovine, a koja je u to vrijeme imala većinski srpsko stanovništvo. Toj inicijativi su se pridružili i neki srpski političari, smatrajući da na taj način srpsko stanovništvo očuvati svoju političku "težinu" u novom entitetu. minijatura|Letak kakav je širen po Hrvatskoj 1940. godine
Velikohrvatska ideologija u drugom svjetskom ratu
thumb|desno|Podjela NDH na župe, prije pada Italije.
Banovina Hrvatska je prestala postojati kada su, za vrijeme drugog svjetskog rata, u proljeće 1941. godine, nakon pro-britanskog puča Sile Osovine u aprilskom ratu razbile i okupirale Kraljevinu Jugoslaviju. One su odlučile da se njena teritorija raskomada, a pri tome formira i hrvatska država. Nakon što je vođa HSS Vladko Maček odbio ponudu da postane njen vođa, vlast su nakon toga uz italijansku podršku preuzele ustaše te uspostavile Nezavisnu Državu Hrvatsku (NDH).
Nova država je svojom teritorijom predstavljala dotada najpotpunije, ali ne i potpuno ispunjenje ciljeva maksimalističkog velikohrvatskog koncepta. NDH je Mađarskoj prepustila Međimurje, i Baranju, dok je Italiji prepušten veliki dio Dalmacije, većina jadranskih otoka i Boka Kotorska. Velikohrvatska nastojanja da Hrvatska uključi Vojvodinu su samo djelomično ostvarena - Bačku je preuzela Mađarska, Banat je formalno ostavljen Nedićevoj Srbiji, dok je Hrvatskoj ostao samo Srijem (s time da je Zemun na krajnjem istoku bio pod njemačkom vojnom upravom).
Hrvatska država je te gubitke - uključujući i Sandžak, koji je završio u proosovinskoj Crnoj Gori - trebala kompenzirati time što je preuzela cjelokupnu teritoriju današnje BiH. NDH je nakon toga započela pripreme da se glavni grad NDH iz Zagreba prebaci u Banja Luku, s obzirom da se ona činila pogodnijom s obzirom na svoj središnji položaj u takvim granicama.
Naglo proširenje hrvatske države je, s druge strane, stvorilo problem s obzirom da se samo tijesna većina njenih stanovnika smatrala Hrvatima. Vlasti NDH su taj problem u slučaju Muslimana riješile tako što su ih jednostavno proglasile Hrvatima islamske vjere. Srbi su se, međutim, iz političkih razloga smatrali nepoćudnima te su ih vlasti NDH nastojale fizički eliminirati, pri čemu je ta politika čak javno formulirana od strane najviših predstavnika vlasti. Pokušaji da se ta politika sporvede u djelo je, pak, izazvala oružani otpor zbog čega NDH u stvarnosti nikada nije ostvarila kontrolu nad svom svojom teritorijom. Predaja hrvatskih teritorija Italiji, a kasnije i sve izgledniji poraz Sila Osovine je, pak, izazvala snažno nezadovoljstvo ustaškim režimom među hrvatskim stanovništvom, koje se s vremenom počelo sve više okretati partizanskom pokretu pod vodstvom KPJ.
Naroodnoslobodilački pokret pod paskom partizana je takvom raspoloženju pridonio i svojim programom kojim se zalagao za preuređenje poratne Jugoslavije na federalnim osnovama - čime bi Hrvatska ponovno dobila svoju državnost - ali i proširenjem Hrvatske na teritorije koje su poslije prvog svjetskog rata pripale Italiji, prvenstveno Istru, Zadar i Lastovo. Prilika za to se ukazala nakon kapitulacije Italije, kada su donesene odluke o priključenju Istre Hrvatskoj, koje je poslije potvrdio i AVNOJ. Pavelićev režim je, pak, izlazak Italije iz rata iskoristio da u septembru 1943. proglasi Rimske ugovore ništavnima i pripoji Dalmaciju NDH. Ta je odluka bila uglavnom formalne prirode, s obzirom da se vlast NDH na tim područjima bila toliko slaba da se mogla održati jedino uz prisustvo njemačke vojske koja je do proljeća 1945. godine poražena, a zajedno s njom je nestala i NDH. Njene teritorije su zauzeli partizani koji su na njima formirali novu vlast.
Velikohrvatska ideologija u doba Druge Jugoslavije
Nakon drugog svjetskog Hrvatska je, pod imenom NR Hrvatska, postala jednom od šest republika nove jugoslavenske federacije. Njena teritorija nije odgovarala ni NDH ni Banovini Hrvatskoj nego je vraćena na stanje iz poslednjih dana pre nastanka Jugoslavije. Historijska 300 godina stara granica Hrvatske (i Dalmacije) prema Bosni i Hercegovini je vraćena, a istovremeno su istočni dio Srema (od 1689 deo Hrvatske) i Boka Kotorska (od 1797 deo Dalmacije) dani Srbiji to jest Crnoj Gori po etničkom ključu. Ti su prema nekim tumačenjima "hrvatskog državnog prava" trebali biti hrvatska teritorija, a ne dio NR Srbije, odnosno NR Crne Gore. S druge strane je NR Hrvatska kao dio svoje teritorije dobila Međimurje, Baranju i Rijeku koji su u habsburška vremena bili dio Mađarske, odnosno Istru, jadranske otoke i Zadar koji su Pariškim mirom prepušteni Jugoslaviji. Takva NR Hrvatska je ustavno definirana kao hrvatska nacionalna država, a osim u njoj su Hrvati status konstitutivnog naroda imali i u NR BiH.
Ideje koje bi kao alternativu takvom stanju stvari nudile velikohrvatski koncept su bile proskribirane, odnosno nije ih smjelo eksplicitno iznositi u tadašnjoj Jugoslaviji. Koncept Velike Hrvatske se smatrao nespojivim s bratstvom i jedinstvom kao službenom ideologijom, a također je bio kompromitiran svojim vezama s ustaštvom i njegovim zločinima. Usprkos tome, kada je sredinom 1960-ih nakon brionskog plenuma došlo do određene liberalizacije, počinje se javno govoriti o izmjenama statusa Hrvatske u Jugoslaviji, a u nekim krugovima čak i promjenama njenih granica. Tako je Masovni pokret djelovao ne samo na teritoriji SR Hrvatske, nego i u krajevima SR BiH i tadašnje SAP Vojvodine s hrvatskim stanovništvom. Slamanjem Masovnog pokreta su te ideje ponovno javno proskribirane, i o njima se neće otvoreno govoriti sve do 1990. godine.
Dok je koncept Velike Hrvatske u samoj Hrvatskoj bio proskribiran, on je istovremeno dominirao ideologijom i programima hrvatske političke emigracije. Dijelom je to bilo zato što su većinu emigranata neposredno nakon uspostavljanja Titove Jugoslavije činili sljedbenici poražene NDH, a dijelom zato što su kasnije njihovim redovima dominirali Hrvati iz BiH, koji se nisu mogli pomiriti da nakon eventualnog raspada Jugoslavije njihov rodni kraj ne bi završio u hrvatskoj državi. Stoga su emigrantskim pokretima i organizacijama dominirale maksimalistički programi koji bi budućoj nezavisnoj hrvatskoj državi pripajali BiH, Vojvodinu, Boku Kotorsku i Sandžak. Programi koji su zadovoljavali granicama Banovine Hrvatske ili avnojskim granicama su bili rijetkost u emigraciji. Kao jedan od izuzetaka se navodi i tzv. Sporazum Pavelić-Stojadinović iz 1954. godine.
Velikohrvatska ideologija u doba raspada SFRJ
Decenijama proskribirano, javno iznošenje velikohrvatskih ideja je ušlo u hrvatski politički i društveni život krajem 1989. i početkom 1990. godine, u doba demokratskih promjena i uvođenja višestranačja. Većina tada formiranih stranaka je bila nacionalističke orijentacija, a veliki broj je, u većoj ili manjoj mjeri, uz antikomunizam i stvaranje nezavisne hrvatske države u svojim programima eksplicitno ili implicitno sadržavao priključenje teritorija drugih jugoslavenskih republika. Tome je također pogodovala činjenica da je najmanje dvije godine prije uvođenja demokracije hrvatska javnost preko televizije i masovnih medija bila izložena antibirokratskoj revoluciji u Srbiji tokom koje su se eksplicitno iznosile velikosrpske ideje, odnosno teritorijalne pretenzije prema Hrvatskoj, dok su slične pojave u Hrvatskoj bile službeno suzbijane. Nakon što je SKH, koji je sve do kraja 1989. godine, nastojao braniti status quo, konačno dozvolio višestranačke izbore, godinam i decenijama taložene frustracije i nezadovoljstvo u stanovništvu su pronašle svoj odraz u nacionalizmu ekstremnog tipa, odnosno shvaćanju da se na velikosrpstvo može odgovoriti jedino velikohrvatstvom.
Među najeksplicitnijim zagovornicima velikohrvatstva se našla i 1989. godine formirana Hrvatska demokratska zajednica, koja se brzo isprofilirala kao najsnažnija među svim antikomunističkim i nacionalističkim strankama, velikim dijelom i zbog snažne financijske i druge podrške od strane hrvatske političke emigracije, kojom je još uvijek dominirala velikohrvatska ideologija. To se odrazilo i na njen program, pa se tako među programskim dokumentima moglo pronaći stvaranje "Hrvatske u povijesnim i prirodnim granicama", a njen vođa Franjo Tuđman je na službenom televizijskom predstavljanju stranke pred izbore 1990. godine ukazao na "neprirodni" oblik Hrvatske čija je slika služila kao ukras u studiju. Neposredno nakon dolaska na vlast, HDZ je prestao eksplicitno iznositi takve stavove; to je bilo dijelom zbog nastojanja da se kroz korištenje tadašnjih ustavnih mehanizama projektu nezavisne hrvatske države da legitimitet pred međunarodnom i javnosti drugih jugoslavenskih republika, a dijelom zbog mišljenja kako Hrvatska, u kojoj je počeo eskalirati konflikt sa srpskom manjinom kao i s JNA treba vrijeme da bi se pripremila za eventualni oružani sukob.
Drugi važan razlog je bio i taj što se u BiH kao najjača od svih novoformiranih stranaka profilirala muslimanska Stranka demokratske akcije koja je svojim inzistiranjem na bosanskohercegovačkoj državnosti i vlastitom nacionalnom (bošnjačkom) identitetu odbacila koncept Muslimana kao hrvatskog cvijeća, koji je predstavljao temelj velikohrvatskih pretenzija na BiH. Velikohrvatske pretenzije na BiH su se stoga mogle ostvariti jedino ukoliko bi Muslimani/Bošnjaci odnosno "njihova" država prestala biti državnopravni faktor, i to tako da budući raspad Jugoslavije slijedi i raspad, odnosno podjela BiH. Mnogi od događaja koji su uslijedili za vrijeme jugoslavenskih ratova, a prije svega pregovori Tuđmana i Miloševića, se često tumače nastojanjem da se taj cilj postigne kompromisom velikohrvatskog i velikosrpskog koncepta.
Ostvarenje tog kompromisa je, pak, zaustavilo izbijanje rata u ljeto 1991. godine, ali koji je istovremeno dao novi argument zagovornicima Velike Hrvatske. S obzirom da je teritorija BiH bila glavna baza JNA za operacije protiv Hrvatske, ona se morala staviti pod hrvatsku kontrolu, odnosno, kako se tada govorilo, "Hrvatska se morala braniti na Drini". U tome je najeksplicitnija bila Hrvatska stranka prava Dobroslava Parage, koja je, usprkos korištenja ustaške ikonografije, modificirala velikohrvatski koncept nastojeći ga učiniti prihvatljivim Muslimanima kroz priznanje BiH kao samostalnog entiteta, koja bi se naknadno raznim državnopravnim mehanizmima vezao uz hrvatsku državu.
Paragin je koncept, međutim, odbačen od Tuđmana i HDZ-a, čija bosanskohercegovačka podružnica počinje politički organizirati bosanskohercegovačke Hrvate na isti način na koji su organizirani tamošnji Srbi, odnosno u jesen 1991. godine stvara Hrvatsku Zajednicu Herceg-Bosnu pod vodstvom Mate Bobana.
Ti će se entiteti na samom početku rata u Bosni i Hercegovini, za razliku od muslimanskih uglavnom uspješno oduprijeti napadima bosanskih Srba i JNA, te će s vremenom postati država u državi, sa sve manje, čak i formalne veze s bosanskohercegovačkim vlastima u opsjednutom Sarajevu. Međusobno nepovjerenje među saveznicima će u proljeće 1993. eskalirati u obliku bošnjačko-hrvatskog sukoba koji je doveo do brojnih zločina i etničkog čišćenja na obje strane. Taj je sukob imao sudbonosne posljedice po velikohrvatski koncept, s obzirom da je izazvao trajno razdvajanje Hrvata i Muslimana koji su u jesen 1993. na Drugom bošnjačkom saboru preimenovanjem u Bošnjake i simbolički postali jasno profilirana nacija, a ne vjerska zajednica koja se može, zajedno s područjima gdje su činili većinu, pripajati drugim nacionalnim korpusima. To, kao i simpatije koje je bošnjačka strana osjećala u međunarodnoj javnosti, natjerao je Tuđmanovu vladu da do kraja 1993. počne napuštati velikohrvatsku politiku.
Tome je pomogla i diplomatska intervencija SAD, koja je hrvatske i bošnjačke vlasti natjerala da, u zamjenu za vojnu pomoć u borbi protiv Republike Srpske i Republike Srpske Krajine, sklope Washingtonske sporazume kojima je stvorena Federacija BiH. Sporazumi su ostavili opciju da se Federaciji priključe područja pod tadašnjom bosanskosrpskom kontrolom, odnosno da se Federacija konfederalno veže za Hrvatsku. Te odredbe, međutim, nisu uključene u Daytonski mirovni sporazum kojim je završen rat. Hrvatska je njime priznala BiH kao samostalnu državu prema kojoj više ne može imati nikakve teritorijalne pretenzije.
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) je u presudi protiv Darija Kordića potvrdio ovu tezu:
Velikohrvatstvo danas
minijatura|270px|Ideja Velike Hrvatske prema konceptu hrvatskih nacionalista
Velikohrvatstvo se u današnjoj Hrvatskoj uglavnom smatra prevladanim konceptom, za koga se zalažu isključivo marginalne političke snage s krajnje desnice. Kao razlozi se najčešće navode neuspjeh provedbe velikohrvatskog koncepta za vrijeme rata, više nego izražena želja međunarodne zajednice da se BiH očuva kao suverena i jedinstvena država, ali i brojni negativni stereotipi stvoreni u hrvatskom stanovništvu zbog masovnog priljeva bosanskih Hrvata kao izbjeglica, a koje se, pogotovo u urbanim sredinama smatra "primitivcima" i zaostalim šovinistima. Važan argument protiv Velike Hrvatske je ulazak Hrvatske, a nakon nje i BiH, u Evropsku Uniju, kojim bi se "elegantno" trebala ostvariti ideja o životu svih Hrvata u jednoj državi.
S druge strane, u samoj BiH se nastojanja bosanskohercegovačkih Hrvata za revizijom Daytonskog sporazuma u smjeru stvaranja tzv. trećeg entiteta imaju običaj nazivati velikohrvatskim od strane bošnjačkih krugova.
Elsa (rijeka)
Elsa je 63 km duga rijeka u Toskani u središnjoj Italiji. Dolina kroz koju protiče po rijeci se zove Valdelsa (dolina Else).
Geografija
Elsa izvire na gori Montagnola Senese, pored mjesta Sovicille u Sienskoj provinciji, oko 10 km jugozapadno od grada Siene. Od svog izvora rijeka gotovo pravilno teče na sjever do grada Empolija gdje se ulijeva u rijeku Arno. Rijeku u svom prvom dijelu toka, od Casole d'Elsa i Colle di Val d'Elsa, uobičajeno zovu mrtva Elsa (L’Elsa Morta) jer nema pritoka, a jedine vode koja prima su oborinske vode i pritok iz termi Caldane. Nakon mjesta Gracciano d'Elsa, rijeku zovu živa Elsa (L’Elsa Viva). Nakon toga rijeka prolazi pored gradića Poggibonsija i ostavlja iza sebe Provincija Siena i ulazi u Firentinsko metropolitansko područje. Nakon toga rijeka protječe pored naselja Barberino Val d'Elsu i gradova Certalda i Castelfiorentina, gdje prima pritok Lamu. Potom rijeka teče prema Empoliju, i tu se pored naselja Isole ulijeva u rijeku Arno.
Maywood, Illinois
Mejvud je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.090, što je 2.897 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Eloyes
Eloa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3256 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 260,27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 387 metara (maksimalnoj 781 m, a minimalnoj 361 m).
Hiton
Hiton (χιτών / chitōn) je starogrčki oblik tunike koja se pričvršćivala na ramenu i koju su nosili i muškarci i žene u staroj Grčkoj i Rimu. Postoje dva osnovna oblika hitona: stariji dorski hiton i mlađi jonski hiton.
Oblici i stilovi
Dorski hiton ima oblik pravougaonika i napravljen je od vunene ili lanene tkanine. Mogao se nositi u običnom obliku ili sa preklopnim delom koji se naziva apoptygma i koji su češće nosile žene. Mogao se ogrnuti i pričvrstiti na ramenu pomoću igala,(περόνη / ) šivenjem ili dugmićima.
Jonski hiton takođe se pravio od platna ili vune i ogrtao se bez nabora; od vrata do zgloba ruke držao se pomoću nekoliko malih igli ili dugmića. Herodot navodi da su Atinjanke napustile dorski peplos i počele oblačiti jonski hiton nakon što su udovice muškaraca ubijenih u jednoj vojnoj ekspediciji na Eginu izbole i ubile jedinog preživelog iglama sa svojih peplosa, zahtevajući da im kaže gde su im muževi. Ovaj linč je "izgledao strašnije od samog vojnog poraza". Nakon toga, njihovi hitoni koristili su dugmiće, koji su često bili ukrašeni likom Gorgone.
Veliki pojas poznat kao zoster mogao se nositi preko hitona, obično ispod grudi ("visoki pojas") ili oko struka ("niski pojas") ili se mogla koristiti uža "zona" ili pojas. Dužina hitona bila je veća od visine nosioca, pa se prekomerna tkanina navlačila iznad pojasa, poput bluze. Postojao je i dvostruki pojas. Hiton se često nosio u kombinaciji sa težim himationom, koji se navlačio preko hitona i ima imao ulogu ogrtača.
Kada se koristio sam (bez himationa), hiton se zvao monohiton. Dugi hiton koji je dosezao do pete, nazivao se hiton poderes, dok se duži vukao po tlu i zvao se hiton sirtos ili helkehiton (ἑλκεχίτων) (doslovno, "hiton koji se vuče po zemlji"). Ženski hiton bi se uvek nosio do gležnja. Muškarci su nosili dugački hiton tokom arhajskog doba, ali su ga kasnije nosili i do kolena, izuzev određenih zanimanja kao što su sveštenici i kočijaši, a takođe i starije osobe.
Hiton s rukavima nosili su sveštenici i glumci. Boja ili dizajn hitona često bi ukazivali na status osobe koja ga nosi, ali je to tokom vremena variralo. Hiton je bio odeća Afrodite jer se smatrao vrlo ženstvenim, mada su nosili i muškarci. Dionis je često prikazan obučen u hiton. Hiton su nosili i Rimljani posle 3. veka pre n.e., ali su ga nazivali tunikom. U hitone su, na primer, obučene karijatide u tremu Erehtejona u Atini. U hiton je obučen i kip delfijskog vozača dvokolica (474. pre n.e.).
U Sparti je ženska odeća bila jednostavna i kratka. Nosili su dorski peplos, sa prorezanim suknjama koje su im ogoljavale bedra. Dorski peplos bio je izrađen od težeg vunenog materijala nego što je to bilo uobičajeno u Joniji, a na ramenu je bio pričvršćen iglama. Kada su se nadmetale u trčanju, spartanske devojke nosile su poseban hiton koji je dopirao do kolna i ostavljao jedno rame ogoljenim.
Kraća verzija hitona zvala se hitoniskos.
Campylognathoides
Campylognathoides ("kriva čeljust", Strand 1928) je rod pterosaura otkriven u württemberškim naslagama lijasa (rani toarcij ). Prvi primjerak sastojao se od djelića krila. Ostali, bolje očuvani primjerci pronađeni su u holzmadenskom škriljcu, te je na osnovu tih primjeraka Felix Plieninger stvorio novi rod.
Otkriće
Friedrich August Quenstedt je 1858. dao naziv novoj vrsti roda Pterodactylus: P. liasicus. Zasnovao ju je na fosilu, holotipu GPIT 9533, koji se sastojao od nekoliko kostiju krila i koji je pronađen u Wittbergu blizur Metzingena u slojevima iz ranog torcija prije oko 180 miliona godina. Naziv vrste odnosi se na lias, litostratigrafsku jedinicu koja pokriva veći dio zapadne Evrope. Quenstedt je smatrao da je identificirao duge kosti zapešća krila i zaključio je da ta nova vrsta stoga nije pripadala nekom od primitivnijih rodova, kao što je dugorepi Rhamphorhynchus.
Trgovački skupljač fosila Bernhard Hauff stariji 1893. je otkrio skelet velikog pterosaura u blizini Holzmadena. Felix Plieninger je 1894. na tom primjerku zasnovao novi rod, Campylognathus. Naziv roda potiče iz grčkog kampylos, "zakrivljen", i gnathos, "čeljust", što se odnosi na zakrivljenu donju čeljust. Nomenklaturni tip je Campylognathus zitteli. Naziv vrste dat mu je u čast Alfreda von Zittela. The holotype is SMNS 9787.
Hauff je 1897. pripremio još jedan primjerak kojeg je 1903. kupio Prirodoslovni muzej Carnegie u Pittsburghu. Taj fosil, CM 11424, zbog svoje potpunosti predstavlja najbolji izvor informacija o tom rodu.
Plieninger je 1901. po prvi put izučio P. liasicusa i otkrio da je Quenstedt pomiješao kost zapešća (koja je u stvarnosti bila kratka) sa korakoidnom kosti, što znači da je u pitanju bio primitivan pterosaur. Plieninger je 1906. prenio P. liasicus i pittsburški primjerak u Campylognathus, mada još uvijek nije uspostavio tačan status bilo kojeg od tri primjerka. Međutim, 1907. je priznao drugu vrstu Campylognathusa, C. liasicus, kojoj je priključen i CM 11424.
Norveški entomolog Embrik Strand tokom 1920-ih je otkrio da je naziv Campylognathus već iskorišten za afričkog insekta Campylognathus nigrensis, rod stjenica koji je dobio naziv 1890. godine. S obzirom na to da je taj naziv već bio zauzet, 1928. je preimenovao pterosaura u Campylognathoides.
Tokom dvadesetog vijeka nova otkrića podigla su broj poznatih primjeraka na oko 12.
Anatomija i hod
thumb|left|Restauracija Campylognathoidesa sa hipotetskim oblikom repa U usporedbi sa svojim istovremenikom iz istih slojeva, Dorygnathusom, njuška ovog roda bila je relativno kratka, mada je lubanja općenito izdužena i mnogo lakše građe. Velike očne duplje, postavljene nisko na lubanji iznad uske jugalne kosti, navele su neke istraživače na špekuliranje da je Campylognathoides imao izrazito oštar vid ili možda čak bio noćna životinja. Stražnji dio lubanje je relativno visok i ravan, sa iznenadnim padom tik ispred očiju. Njuška završava tankim vrhom koji se malo krivi prema gore pri samom kraju. Velik dio njuške zauzimale su duge koštane nosnice. Ispod njih je prisutan malen trougaoni otvor, fenestra antorbitalis.
Slično kao što je i njuška plitka, zubi Campylognathoidesa također su kratki i uopće nisu prilagođeni rezanju ili slični očnjacima kao što je slučaj kod izrazito heterodontnog Dorygnathusa. Kupasti su i zakrivljeni, ali imaju široku osnovu sa vrhom ukošenim iznutra, formirajući oštru i snažnu površinu za rezanje. U gornjoj čeljusti nalaze se četiri prilično razmaknuta zuba u premaksilarnoj kosti, s rastućom veličinom sprijeda prema nazad; četvrti par zuba najveći je. Iza njih, u maksilarnoj kosti, nalazi se deset manjih zuba, koji se postepeno smanjuju. U donjoj čeljusti C. liasicus ima 12 do 14 zuba, a C. zitteli 16 do 19. Najveći ukupni broj je, prema tome, 66. thumb|Lubanja Campylognathoidesa, dio odljeva skeleta u Američkom prirodoslovnom muzeju Prema istraživanju Kevina Padiana prisutno je osam vratnih pršljenova, četrnaest leđnih, četiri do pet krsnih i do 38 repnih. Osnova repa je fleksibilna, sa oko šest kratkih pršljenova; iza njih se pršljenovi šire i ukrućeni su veoma dugim produžecima, što je omogućavalo repu da funkcionira kao kormilo.
Prsna kost Campylognathoidesa bila je prilično duga, pravougaona koštana ploča, sa kratkom krestom sprijeda, koja se naziva cristospina. Nadlaktica je kratka, ali robusna, sa četvrtastom deltopektoralnom krestom. I podlaktica je kratka, ali je krilo prilično dugo zbog ruke, koja ima kratke kosti zapeća, ali veoma dug prst krila za jednog primitivnog pterosaura; druga falanga je najduža. Pteroidna kost je kratka i robusna.
Malo se zna o zdjelici. Prikupljač fosila 1986. je pronašao dobro očuvan kuk Campylognathoidesa u rudniku škriljca u Braunschweigu. Ta zdjelica, BSP 1985 I 87, pokazala se od naučne važnosti zato što je čašica kuka, prema Wellnhoferu, stajala u božnoj poziciji okrenuta navis, što bi sprječavalo tu životinju da usmjeri noge usprevno kao dinosauri, ptice i sisari. To bi dokazalo da Campylognathoides nije bio u stanju hodati na stražnjim nogama, već da na sve četiri. Takva pozicija tokom hoda potvrđena je i kod ostalih primitivnih pterosaura. Međutim, Padian je 2009. došao na suprotan zaključak, ustanovivši da je uspravna pozicija bila neophodna za postavljanje stopala na tlo i da je, iako je četveronožno kretanje bilo moguće, dvonožan hod bio neophodan za brzo kretanje. To pitanje još uvijek je kontraverzno.
Noge su prilično kratke, a stopala malena. Peti nožni prst, za kojeg se obično smatra da je nosio membranu između nogu, izrazito je kratak za primitivnog pterosaura.
Vrste
Naziv je dat trima vrstama roda Campylognathoides:
Razlika između C. liasicus i C. zitteli je problematična. Plieninger je priznao manju vrstu samo zato što je smatrao da je njen fosil preslabe kvalitete da bi se uspoređivao s ostalim primjercima. Međutim, švedski istraživač Carl Wiman je 1925. godine, izučavajući primjerak UUPM R157, zaključio da bi se te dvije vrste mogle razlikovati na osnovu jedne fundamentalne morfološke razlike: C. zitteli ima proporcionalno mnogo duža krila. Ipak, Padian je 2008. istakao da bi to mogla biti stvar ontogenetskog razvoja, gdje veće jedinke razviju mnogo veća krila kako bi ograničile opterećivanje krila. Ostale razlike, poput većeg broja zuba u donjoj čeljusti i duže njuške i nosnica, pet umjesto četiri kosti krstače, okomitih krstačnih rebara i duže noge mogli bi također biti u povezani s veličinom. Konačni dokaz mogla bi pružiti samo kontinuirana serija rasta, kao što je prethodno učinjeno u slučaju Rhamphorhynchusa i Pterodactylusa. Padian je privremeno nastavio razlikovati dvije vrste, ali je dva primjerka prebacio u C. zitteli (SMNS 51100 i GPIT 24470) zbog njihove veće veličine i morfoloških sličnosti.
Filogenija
Plieninger je u kasnijim objavama priključio rod Campylognathus skupini "Rhamphorhynchoidea". Budući da je taj podred parafiletičan skup primitivnih pterosaura koji nisu uvijek međusobno srodni, ta klasifikacija samo naglašava negativnu činjenicu da on nije bio pterodaktiloid. Baron Franz Nopcsa je prvi pokušao pozitivno određenje i 1928. ga priključio potporodici Rhamphorhynchinae unutar porodice Rhamphorhynchidae. After a period in which very little work was done on pterosaur systematics, in 1967 Oskar Kuhn placed Campylognathoides in its own subfamily within the Rhamphorhynchidae, the Campylognathoidinae. Međutim, Peter Wellnhofer je 1974. zaključio da se nalazi niže na filogenetskom stablu, ispod Rhamphorhynchidae. U ranom 21. vijeku ekstenzivne i precizne kladističke analize potvrdile su to. I David Unwin i Alexander Kellner su 2003. uveli kladus Campylognathoididae; prema Unwinovoj terminologiji taj kladus je sestrinski kladus od Breviquartossa unutar Lonchognatha; primijenivši Kellnerovu terminologiju on je najbazalniji ogranak unutar Novialoidea. Materijalne razlike između te dvije pozicije ne postoje.
Prema analizama, Campylognathoides bi bio u bliskom srodstvu sa Eudimorphodonom, s kojim dijeli sličnu lubanju, prsnu i ramenu kost. Padian je 2009. to i potvrdio, mada je također istakao nekoliko primitivnih osobina prisutnih kod Eudimorphodona, a koje Campylognathoides nije imao. Analiza Briana Andresa iz 2010. pokazala je da je Eudimorphodon sa Austriadactylusom formirao vrlo primitivan kladus, što je ostavilo Campylognathoidesa kao jedinog pripadnika Campylognathoididae. Ostale nedavne filogenetske analize potvrđuju te rezultate i ukazuju na to da je Campylognathoides napredniji od svih pterosaura iz trijasa, kao i ranojurskog Dimorphodona i Parapsicephalusa. Campylognathoides je najprimitivniji pripadnik skupine Novialoidea, koja se definira kao takson zasnovan na čvoru koji sadrži posljednjeg zajedničkog pretka Campylognathoidesa, Quetzalcoatlusa i svih njegovih potomaka.
Paleobiologija
Za Campylognathoides se tradicionalno vezuje ishrana ribom, kao što je slučaj sa većinom pterosaura; u ovom slučaju tom stavu u prilog ide činjenica da su primjerci pronađeni u morskim sedimentima i da je imao vrlo duga krila. Padian je, međutim, predložio da je zbog kratkih, zdepastih zuba idealnih za probadajući ugriz možda bio lovac na malene kopnene životinje. Ekološku nišu specijaliziranog lovca na ribe onda bi ispunjavao Dorygnathus, koji se u tim sedimentima javlja pet puta češće. To nalazište fosila u ranoj se juri nalazilo sjeverozapadno od velikog otoka, Bohemijskog masiva, u plitkom zalivu okeana Tetis.
Izvoru Mureșului, Voșlăbeni
Izvoru Mureșului je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Voșlăbeni.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 800 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 830 m.
Dijkstrin algoritam
Neka je dat težinski usmereni graf G i početni čvor s iz G. Ako skup svih čvorova grafa obeležimo sa V, skup ivica sa E, tada je svaka ivica iz E, predstavljena parom čvorova (u,v) koje ona povezuje iz V. Takođe, neka svaka ivica dobije određenu vrednost (težinu) w. Težina svake ivice se može predstaviti kao rastojanje između dva čvora koje ona povezuje. Dužina puta između dva čvora je suma težina ivica na tom putu. Za dati par čvorova s i t iz V, Dajkstrin algoritam nalazi vrednost najkraćeg puta. Česta je njegova upotreba za nalaženje najkraćeg puta od čvora s do svih ostalih iz skupa V.
Opis algoritma
Dajkstrin algoritam je pohlepni algoritam koji se zasniva na pamćenju vrednosti d[v] trenutnog najkraćeg puta od s za svaki čvor v. Za početni čvor ta vrednost najpre iznosi 0, tj. d[s]=0, a za ostale čvorove se uzima vrednost beskonačno. Pri prestanku rada algoritma, d[v] dobija vrednost najkraćeg puta iz s u v, ili vrednost beskonačno, ukoliko takav put ne postoji.
Cippi, Palermo
Cippi je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Dijkstrin algoritam
Opis algoritma
Osnovna operacija Dajkstrinog algoritma je oslobađanje ivica: ukoliko postoji ivica iz u ka v, tada trenutno najkraći put iz s u u (d[u]) može dobiti vrednost sume d[v] i težine ivice (u, v). Dakle, njegova dužina će iznositi d[u]+w(u, v), ukoliko je ova vrednost manja od d[v]. Proces oslobađanja ivica se nastavlja se dok vrednost d[v] ne određuje najkraći put iz s u v, za svaki čvor v.
Cippi, Palermo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 600 m.
Dijkstrin algoritam
Opis algoritma
Tokom izvršavanja algoritma izdvajaju se dva skupa čvorova S i Q. U skupu S su oni čvorovi za koje je poznata vrednost d[v], a u skupu Q svi ostali. Na početku je skup S prazan, a u svakoj iteraciji jedan čvor se premešta iz Q u S. To je onaj čvor koji ima najmanju vrednost d[u]. Na kraju se oslobađaju sve ivice (u,v) gore opisanim postupkom.
Pseudokod
U sledećem pseudokodu, u := Extract_Min(Q) nalazi čvor u iz skupa Q koji ima najmanju vrednost d[u]. Taj čvor se izbacuje iz skupa Q.
1 function Dijkstra(G, w, s)  2     for each vertex v in V[G]                        // Inicijalizacija 3          d[v] := infinity 4          previous[v] := undefined 5    d[s] := 0 6    S := empty set 7    Q := V[G] 8    while Q is not an empty set                      // Dajkstrin algoritam 9          u := Extract_Min(Q) 10          S := S union {u} 11          for each edge (u,v) outgoing from u 12                  if d[u] + w(u,v) < d[v]             // Oslobađanje ivice (u,v) 13                       d[v] := d[u] + w(u,v) 14                       Q := Q union {v} 15                       previous[v] := u
Sada, jednostavno možemo odrediti najkraći put iz s do t:
1 S := empty sequence 2 u := t 3 while defined previous[u] 4      insert u to the beginning of S 5       u := previous[u]
U skupu S ke sadržana lista čvorova koji se nalaze na najkraćem putu iz s u t. Ukoliko taj put ne postoji, skup S je prazan.
Vremenska složenost
Vremenska složenost Dajkstrinog algoritma nad grafom sa ivicama E i čvorovima V se može izraziti u zavisnosti od |E| i |V|.
Kod jednostavne implementacije čvorovi iz skupa Q su sadržani u nizu, a operacija Extract-Min(Q) zahteva samo linearnu pretragu za sve čvorove iz skupa Q. U tom slučaju, vremenska složenost iznosi O(V2).
Efikasnije je implementirati Dajsktrin algoritam koristeći binarni hip. Tada je vremenska složenost O((E+V)logV).
La Loma, José Sixto Verduzco
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini José Sixto Verduzco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1686 m.
Finian's Rainbow
Finian's Rainbow (doslovno: Finianova duga) je američki mjuzikl iz 1947. za koga je scenario i libreto napisao Yip Harburg, a muziku komponirao Burton Lane. Radnja je smještena u fiktivnu državu Missitucky na američkom Jugu gdje iz Irske dolazi emigrant Finian MacLonergan i doživljava pustolovine vezane uz vilenjaka po imenu Og i korumpiranog zadrtog rasističkog senatora.
Via Francigena
right|thumb|300px|Putokaz za Francigenu u [[Italija|Italiji]] Via Francigena (doslovno prevedeno Franački put) bio je antički hodočasnički put iz engleskog Canterburyja za Rim, koji je prolazio kroz Italiju, Švicarsku, Francusku i Englesku. Za putnike koji su išli na jug u Rim to je bila Via Romea, a za one koji bi se vraćali na sjever, to je bila Via Francigena.
Via Francigena i historija hodočašća u Rim
Via Francigena je bio glavni srednjovijekovni hodočasnički put u Rim sa sjeverozapada Evrope. Francigenom se čak i danas koriste hodočasnici, ali u daleko manjem broju nego puno popularnijem Putu sv. Jakova (Camino de Santiago). Taj intinerer je prvi put zabilježen pod imenom Langobardski put, a kasnije Franačka ruta ili Franački put u knjizi Itinerarium sancti Willibaldi (Putovanje sv. Vilibalda) iz 725., u kojoj se opisuje putovanje Vilibalda, biskupa iz Eichstätta u Bavarskoj u Rim. Pod imenom Via Francigena prvi put se spominje u Actum Clusio, pergamentu iz 876. iz samostana San Salvatore u Monte Amiata (Toskana). Pri kraju 10. vijeka nadbiskup Canterburyja Sigeric (990. – 994.), koji se i sam koristio Francigenom i opisao ga uspio je nagovoriti papu da posveti taj put. thumb|left|200px|Stepeničasti dio Francigene kod mjesta [[Settimo Vittone (Pijemont)]] Via Francigena nije bio jedan put, kao što su to bile rimske ceste, popločene kamenim blokovima sa usputnim konačištima za promjenu konja i odmor putnika. Umjesto toga, Via Francigena sastojala se nekoliko mogućih ruta koje su se mjenjale tokom vjekova u skladu sa trgovačkom i hodočasničkom aktivnošću, ali i u skladu sa godišnjim dobom, političkom situacijom, i popularnosti usputnih svetišta. Hodočasnici su koristiti tri-četiri prijelaza preko Alpa i Apenina. U svoje vrijeme Langobardi su financirali održavanje i obranu dijela Via Francigene kroz svoje teritorije, kao trgovački put za sjever iz Rima, kojim se moglo izbjeći neprijateljske gradove koje su držali Bizantinci, poput Firence. Za razliku od rimskih puteva, Via Francigena nije povezavala gradove, već više samostane u koji su se hodočasnici mogli smjestiti.
Via Francigena danas
U novembru 2009. je talijanska vlada pokrenula projekt obnove talijanskog djela Francigene, cilj plana je da se obnovi cijela ruta "ali ne samo zbog duhovnih i vjerskih razloga nego i zbog zaštite okoliša, arhitekture, kulture, historije, vina, gastronomije i sporta." Taj projekt podržava i Regija Toskana, kroz koju prolazi 400 km Francigene.
Via Francigena imala je načelno 80 međustanica, tako da su hodočasnici pješačili po 20 km dnevno, da prođu oko 1700 km do Rima.
Dosso (Ciappanico), Sondrio
Dosso (Ciappanico) je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 980 m.
Alfa-Parinarinska kiselina
Alfa-Parinarinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 276,414 Da.
Zerbe Inferiori, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.