cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka kod Karbale
Habibovo okupljanje snaga
Povodom okupljanja neprijateljske vojske u Karbali i svjestan malobrojnosti vlastitih snaga, Habib ibn Muzahir al-Asadi je od Huseina zatražio dopuštenje da u tajnosti ode plemenu Banu Asadu i kod njih pita vojnu pomoć. Članovi tog plemena zajedno s Habibom pošli su po noći s namjerom da se priključe Huseinovom taboru, no kod Eufrata na putu im se ispriječilo 400 ili 500 konjanika na čelu s Azrakom ibn Harbom al-Sajdavijem, oficirom u službi Omara ibn Sada. Nakon oružanog okršaja, pripadnici Banu Asada pošli su svojim kućama, dok se Habib sam vratio Huseinu.
Seleuk II Kalinik
thumb|350px|right|Kovanica s likom Seleuka II. Glava prikazuje boga [[Apolona na tronošcu te grčki natpisΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΕΛΕΥΚΟΥ (od kralja Seleuka).]]
Bitka kod Karbale
7. muharema i blokada vode
Dana 7. muharema 61. AH (7. oktobra 680. AD) Omaru ibn Sadu stiglo je ibn Zijadovo pismo u kojem je zatražio da Huseinu i njegovim sljedbenicima onemogući pristup vodi, na način da im ne dozvoli uzeti niti jednu jedinu kap. Po primitku pisma, Omar je odmah naredio Amru ibn Hadžadžu al-Zubajdiju da sa 500 konjanika Huseinovom taboru blokira vezu s Eufratom. Određeni izvori navode da je Husein, nakon zatvaranja pristupa vodi i opće žeđi, pozvao polubrata Abasa i poslao ga sa 30 konjanika i 20 vojnika da uzmu vodu u 20 ćupova. Grupa je na čelu s barjaktarom Nafijem ibn Hilalom al-Džamalijem tokom noći krenula prema Eufratu i stigla do obale, gdje ih je napala patrola Amra ibn Hadžadža. Jedan dio Huseinove grupe uspio je napuniti ćupove vodom, a drugi predvođen Abasom i Nafijem angažirao se u borbi protiv Amrovih vojnika, štiteći tako vodonoše. Grupa je naposljetku uspješno obavila zadatak i donijela vodu u Huseinov tabor.
Posljednji pregovori Huseina i Omara
Sve veće gomilanje snaga u tabor Omara ibn Sada ponukalo je Huseina da mu pošalje Amra ibn Karzu al-Ansarija s porukom da želi susret s njim te noći. Husein i Omar su se susreli na dogovorenom mjestu, oboje u pratnji 20 konjanika. Prilikom približavanja Husein je zatražio da se udalji cijela pratnja osim njegovog polubrata Abasa i sina Alija al-Akbara, a isto je učinio i Omar, pošavši Huseinu u susret sa sinom Hafsom i jednim podanikom. Husein je na sastanku apelirao Omaru: "Odbaci svoj nevaljan stav i izaberi ispravan put za svoju vjeru i ovaj svijet". Budući da Omar nije prihvatio promijeniti stranu, Husein mu je na kraju rekao: "Bog te uništio i ne oprostio ti na Sudnjem danu, nadam se dobrotom Božjom da nikad nećeš okusiti pšenicu Reja", te se vratio u svoj tabor.
Seleuk II Kalinik
Seleuk II Kalinik (grčki: Σέλευκος Β' Καλλίνικος, ? - 225. pne.), poznat i kao Seleuk II Pogon bio je vladar Seleukidskog Carstva od 246. pne. do 225. pne.
Bio je sin i prijestonasljednik kralja Antioha II i kraljice Laodike. Na kraju drugog sirijskog rata mu se otac razveo od majke kako bi se, u sklopu mirovnog sporazuma, mogao oženiti za egipatsku princezu Bereniku, kći kralja Ptolemeja II. Tada je Seleuk razbaštinjen, a prijestolje određeno za Berenikinog sina. Nedugo nakon Ptolemejeve smrti godine 246. pne. Antioh se odlučio pomiriti sa Laodikom i došao k njoj u Efez, gdje je naglo umro. Laodika je tvrdila da je na samrti proglasio Seleuka prijestonasljednikom, a nju regenticom. Tada su Laodikini pristaše, da bi osigurali prijestolje, likvidirali Bereniku i njenu djecu, što je Berenikin brat, Ptolemej III iskoristio kao povod za treći sirijski rat.
Bitka kod Karbale
Posljednji pregovori Huseina i Omara
Pregovori Huseina i Omara ibn Sada ponovili su se tri ili četiri puta, a nakon njihovog svršetka Omar je ibn Zijadu napisao pismo u kojem je stajalo: "Husein ibn Ali je zaključio dogovor sa mnom da će se vratiti tamo odakle je i došao ili će otići u neko muslimansko mjesto na periferiji države, da će u pravima i dužnostima biti poput drugih muslimana odnosno njihov sudrug u dobru i zlu, ili da će otići Jazidu i prihvatiti sve kalifove odluke, što je zadovoljavajuć dogovor i dobra vijest za muslimansku zajednicu". Kada je ibn Zijad pročitao pismo, komentirao je: "Ovo je zaista pismo čovjeka koji je sluga svom zapovjedniku i prijatelj svom narodu", izraživši pritom želju da prihvati prijedlog. Međutim, Šimr ibn Zil-Džavšan uspješno ga je odgovorio od toga i zatražio stroži pristup. Ibn Zijad je potom naredio Šimru: "Prenesi Omaru moju poruku da tražim od Huseina i njegovih pomagača da se smjesta pokore, ako prihvate onda ih zdrave isporuči meni, a ako ne prihvate bori se protiv njih. Ukoliko Omar bude ratovao, budi mu pokoran i slušaj njegova naređenja, no ako to odbije onda ti kao zapovjednik vodi bitku protiv Huseina, a potom za kaznu obezglavi Omara i pošalji mi njegovu glavu".
Ubajdulah ibn Zijad je onda napisao pismo Omaru ibn Sadu: "Nisam te poslao Huseinu da bi s njim postupao popustiljivo, da mu želiš zdravlje i da budeš njegov zagovornik kod mene. Ako se Husein i njegovi sljedbenici žele pokoriti mojoj naredbi (prisegnuti na vjernost Jazidu), pošalji mi ga zdravog, a ako odbijaju onda im prolij krv i iskasapi njihova trupla da budu pouka za druge, jer su oni dostojni da im se to učini. Kada Husein bude ubijen, nahitaj konje na njegove grudi i leđa jer on je zločinac i nepravednik. Ne vjerujem da će to naškoditi nekom tko je mrtav, ali obećao sam samom sebi da ću to napraviti ako ga ubijem. Ukoliko budeš radio shodno ovoj naredbi, nagraditi ću te nagradom koja se daje pokornom čovjeku, a ako to ne prihvatiš, ukidam ti zapovjedništvo i prepuštam ga opunomoćeniku Šimru ibn Zil-Džavšanu".
9. muharema
Dana 9. muharema (7. oktobra) Šimr ibn Zil-Džavšan je nakon poslijepodnevne molitve stigao u tabor Omara ibn Sada i isporučio mu ibn Zijadovo pismo. Pročitavši naređenja, Omar je rekao Šimru: "Preuzimam odgovornost za ovaj zadatak". Šimr, pripadnik plemena Banu Kilaba kao i Um al-Banin, zajedno s njenim nećakom Abdulahom ibn Abi al-Mahalom, od ibn Zijada su ranije zatražili i dobili dopuštenje da se poštede njeni potomci. Abdulah je pismeno odobrenje u Karbalu poslao posredstvom svog podanika Kizmana ili Irfana koji je tamo pročitao pismo potomcima, ali oni nisu prihvatili ponudu. Prema drugoj verziji, Šimr je osobno dostavio poruku Abasu i njegovoj braći Abdulahu, Džafaru i Osmanu koji su skupno odbacili prijedlog. Al-Mufid navodi da im je Šimr pristupio i poručio: "Nećaci moji, vi ste sigurni", a oni su odgovorili: "Neka Bog prokune tebe i tvoje garancije, nama obećavaš zaštitu, dok Muhamedovom unuku ne?!".
Seleuk II Kalinik
Pokušaj da brata kazni je oko 235. pne. doživio težak neuspjeh u bitci kod današnje Ankare. Nakon toga se Seleuk okrenuo na istok, nastojeći eliminirati prijetnju koju je predstavljala novostvorena partska država. O rezultatima tog pohoda postoje kontradiktorne tvrdnje u antičkim izvorima - po jednima je Seleuk doživio fijasko i čak bio zarobljen od partskog kralja Arsaka, dok je po drugima uspio natjerati Parte da ga priznaju kao svog sizerena.
Oko godine 228. pne. je Antioh Hijeraks pokušao napasti Seleukidsko Carstvo, ali je poražen uz pomoć pergamskog kralja Atala. Nedugo potom je Seleuk poginuo prilikom pada s konja. Seleuk je bio oženjen za princezu Laodiku, s kojom je imati dva sina - Seleuka Kerauna i Antioha Velikog, koji će obojica postati kraljevi.
Bitka kod Karbale
9. muharema
Poslijepodne je Omar ibn Sad glasno povikao: "O, vojsko Božja! Uzjašite i širite radosne vijesti!". Vojnici su potom uzjahali i krenuli prema Huseinovom taboru. Kada je Husein obaviješten o neprijateljskim namjerama, rekao je svom polubratu Abasu: "Ako si u stanju, nagovori ih da odgode bitku do sutra i time nam večeras daju vremena za molitvu. Bog zna koliko volim molitvu i recitiranje Kurana". Abas je otišao neprijateljskoj vojsci i iznio Huseinove želje, a Omar je prihvatio iste i dao Huseinovom taboru još jednu mirnu noć. Tokom ovog dana, šatori Huseina, njegove porodice i ostalih pristaša bili su pod punom opsadom.
Obnavljanje zavjeta kod Huseinovih drugova
Al-Mufid bilježi da je Husein o svojim prijateljima navečer rekao: "Ja ne poznajem vjernije i bolje drugove od svojih, niti dobrostiviju i istinoljubiviju porodicu od moje". Početkom noći uoči Ašure okupio je svoje sljedbenike i nakon slave i hvale Bogu obratio im se riječima: "Mislim da nam je ovo posljedni dan. Znajte da vam dajem dopuštenje da odete, slobodno idite mirne savjesti, bez obzira na prisegnutu vjernost. Tmina noći će vas prekriti, uzmite konje i idite". Tada su prvo članovi Huseinove porodice, zatim i njegovi prijatelji, pojedinačno izrekli epske govore, obnovili svoje prisege na vjernost i potvrdili davanje svojih duša u obrani svoga imama. Historijski izvori i maktali prenijeli su neke od ovih govora.
Zajnabina zabrinutost oko lojalnosti
Husein se nakon sastanka povukao i ušao u šator svoje sestre Zajnab. Nafi ibn Hilal al-Džamali je stražario ispred i čuo kako Zajnab govori Huseinu: "Jeste li ispitali svoje drugove? Ja sam zabrinuta da nam oni ne okrenu leđa kada se sukobite s neprijateljima i da vas ne predaju njima". Husein joj je odgovorio: "Tako mi Boga, ispitao sam ih i uvjerio se da su hrabri muškarci koji ne prezaju od smrti, a borbu na mom putu vide milom kao što dojenče vidi majčine grudi". Kada je Nafi osjetio da je Huseinova porodica zabrinuta oko odanosti i morala njegovih drugova, otišao je kod Habiba ibn Muzahira al-Asadija i nakon međusobnog savjetovanja su odlučili da okupe prijatelje, odu k Huseinu i njegovoj porodici, te ih uvjere da će ih braniti do zadnje kapi krvi.
Habib ibn Muzahir je sazvao Huseinove drugove da se okupe, a onda se Banu Hašimu (Huseinovom plemenu) obratio riječima: "Vratite se u svoje šatore". Nakon toga se okrenuo drugovima i ispričao ono što je čuo od Nafija ibn Hilala, a oni su komentirali: "Tako nam Boga koji nam je učinio veliko dobro time što se nalazimo na ovom mjestu, da trenutno ne čekamo Huseinovu naredbu sada bismo udarili na neprijatelja svom snagom i brzinom da bi time svoje duše očistili i svoje oči osvijetlili". Habib i ostali su potom s mačevima u rukama zajedno došli pred šator Huseinove porodice i rekli: "O, porodico Božjeg poslanika! Ovo su mačevi vaših momaka i gospode, koji se neće vratiti u korice sve dok ne otkinu vratove onih koji vam žele zlo. Ovo su koplja sinova vaših koji su se zakleli da će ih zabiti samo u prsa onih što odbijaju vaš poziv".
Dan Ašure
mini|desno|225px|Umjetnički prikaz bitke (keramika iz [[Kermanšaha)]] Husein je nakon jutarnje molitve postrojio redove svojih snaga, sastavljene od 32 konjanika i 40 pješaka. Potom je uzjahao konja i zajedno s nekolicinom svojih drugova odjahao neprijateljskoj vojsci i uputio im savjete. Nakon njega, govor o Huseinovim vrlinama održao je i Zuhajr ibn Kajn, savjetovavši protivnike da preispitaju svoj stav. Značajniji događaj koji se odigrao tog jutra bio je odlazak Hura ibn Jazida iz Omarove vojske i njegovo priključenje Huseinovim snagama.
Napadi su na početku bitke bili grupnog tipa i prilikom prvog udara poginulo je oko pedeset Huseinovih vojnika. Nakog toga, njegovi vojnici ulazili su u bitku pojedinačno ili u paru, ne dozvoljavajući pritom da se bilo tko od neprijateljskih vojnika približi Huseinu. Tokom jutra i ranog popodneva poginuli su svi njegovi drugovi, a onda su se za bitku spremali članovi Banu Hašima. Prvi koji je tražio dozvolu za ulazak u borbu bio je Huseinov sin Ali al-Akbar, a nakon njegove pogibije borili su se ostali članovi porodice i padali svi zaredom. Abas, barjaktar i čuvar šatora, istupio je u bitku protiv stražara obale Eufrata i poginuo. Nakon mučeništva svih iz Banu Hašima, Husein je sam krenuo u bitku, međutim, u početku se nitko od kufanskih vojnika nije usudio boriti protiv njega. Uprkos usamljenosti i teškim ranama na glavi i tijelu, udarao je mačem do posljednjih trenutaka.
Huseinova smrt
Huseina su naposljetku opkolili vojnici Šimra ibn Zil-Džavšana, ali nitko od njih nije imao hrabrosti da priđe i pokrene dvoboj. Šimr ih je bodrio na napad i naredio je strijelcima da ispale strijele. Huseinovo tijelo ubrzo je postalo prekriveno mnogobrojnim strijelama, zbog čega je počeo posustajati, dok mu se neprijatelj istovremeno sve više približavao. Mnogobrojne rane i umor od borbe žestoko su ga oslabili pa je nakratko zastao da se odmori, no u tim trenucima njegovo čelo pogodio je kamen i potekla mu je krv. Dok je krajem košulje čistio krv s lica, otrovna trovrha strijela pogodila ga je u srce. Malik ibn Nusajr je potom Huseina snažno udario po glavi zbog čega mu je pala kaciga, a onda mu je Zara ibn Šarik al-Tamimi zadao jak udarac u lijevo rame. Završne udarce zadali su mu Sinan ibn Anas al-Nahaji koji je ispalio strijelu u vrat, te Salih ibn Vahb al-Džufi (ili ponovo Sinan ibn Anas) koji ga je kopljem udario u prsa pa je pao s konja na zemlju. Huseinu je tada prišao Šimr sa skupinom Omarovih vojnika, uključujući Sinana ibn Anasa i Havlija ibn Jazida al-Asbahija. Šimr ih je bodrio da mu zadaju još udaraca, ali nitko nije prilazio bliže. Havliju je naredio da obezglavi Huseina i on mu je prišao, no odjednom je počeo paničariti i odustao. Husein je u konačnici obezglavljen od strane Šimra (ili prema drugoj verziji Sinana) koji je predao glavu Havliju.
Događaji nakon bitke
mini|desno|225px|[[Mauzolej imama Huseina|Huseinova grobnica u Karbali]] Nakon što je Šimr ibn Zil-Džavšan predao Huseinovu glavu Havliju ibn Jazidu, vojnici Omara ibn Sada su opljačkali sve što su našli na Huseinovom tijelu. Kajs ibn al-Ašas i Bahr ibn Kab su uzeli odjeću, Asvad ibn Halid al-Avadi čizme, Džami ibn Halk al-Avadi mač, Ahnas ibn Mursad turban, Badždal ibn Sulajm al-Kalbi prsten, a Omar ibn Sad oklop.
Pljačkanje šatora
Omarovi vojnici su nakon pljačkanja Huseinovog tijela napali šatore i sve što su tamo našli uzeli su kao ratni plijen, utrkivajući se tko će uzeti više. Šimr ibn Zil-Džavšan sa skupinom vojnika ušao je u jedan šator s ciljem da ubije Huseinovog sina Alija, ali u tome ga je spriječila Zajnab, ili prema alternativnoj verziji sami njegovi vojnici. Omar ibn Sad je naredio da sve žene okupe u jednom šatoru, te postavio stražu oko njega.
Jurišanje konja na Huseinovo tijelo
Sukladno uputi Ubajdulaha ibn Zijada, Omar ibn Sad je naredio da deset dobrovoljaca iz kufanske vojske svojim konjima nasrnu na Huseinovo tijelo koje su unakazili tako što su mu polomili grudne kosti i leđa. Među desetoricom su bili Ishak ibn Hajva i Ahnas ibn Mursad.
Slanje glava u Kufu
Omar ibn Sad je predvečer naredio Havliju ibn Jazidu al-Asbahiju i Humajdu ibn Muslimu al-Azdiju da odnesu Huseinovu glavu Ubajdulahu ibn Zijadu. Kasnije je također naredio da se obezglavi svih 72 mučenika i da Šimr ibn Zil-Džavšan, Kajs ibn al-Ašas, Amr ibn Hadžadž i Uzrah (Urvah) ibn Kajs odnesu njihove glave u Kufu.
Porobljavanje Huseinove porodice
Prema Omarovoj naredbi, poginuli kufanski vojnici su pokopani, dok su tijela Huseina i njegovih suboraca ostala neukopana na zemlji. Ali (Zajn al-Abidin), Huseinov sin koji je tokom bitke bio bolestan, zajedno sa Zajnabom i ostalima je odveden u zarobljeništvo. Prvo su odvedeni Ubajdulahu ibn Zijadu u Kufi, a kasnije Jazidu u Siriji.
Sahrana mučenika
Dana 11. ili 13. muharema (11. ili 13. oktobra) obavljena je sahrana mučenika s Karbale. Nakon što se Omar ibn Sad vratio sa svojom vojskom, skupina iz plemena Banu Asada koji su živili u blizini Karbale, došla je na mjesto bitke i tokom noći, kada su prilike to dozvoljavale i kada su bili sigurni od neprijatelja, obavili su pogrebnu molitvu za Huseina i njegove suborce, a potom su ih pokopali.
BU-48
BU-48 je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On pripada oripavinskoj familiji, i srodan je sa lekovima etorfin i buprenorfin.
Jedinjenje iz kojeg je BU-48 izveden (sa N-metilom umesto metilciklopropila na azotu, i bez alifatične hidroksilne grupe) je moćan μ-opioidni agonist, 1000x potentniji od morfina. U kontrastu s tim BU-48 ima samo slabo analgetsko dejstvo, i primarno deluje kao δ-opioidni agonist. Njegov glavni efekat su konvulzije, mada takođe može da ima antidepresivno dejstvo.
Nutlin
Nutlin je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 581,490 Da.
Banner Hill, Tennessee
Baner Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.497, što je 444 (42,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chassaignes
Šasenj je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 90 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 58 m).
Pascione-Quattro Strade, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Tussenhausen
Tusenhauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Unteralgoj. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.941 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9778204.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Unteralgoj Tusenhauzen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Unteralgoj. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 575 metara. Površina opštine iznosi 41,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.941 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
Ptolemej III Euerget
thumb|Zlatnik s likom Ptolemeja III koga je u njegovu počast izdao sin Ptolemej IV.
Ptolemej III Euerget, (Πτολεμαῖος Εὐεργέτης, Ptolemaĩos Euergétēs, ? - 222. pne.) bio je treći po redu helenistički egipatski kralj iz dinastije Ptolemejida.
Eeurget je bio najstariji sin kralja Ptolemeja II i njegove prve supruge Arsinoje I. Na prijestolje je stupio godine 246. pne. nakon očeve smrti koja je pokrenula niz dramatičnih događaja u susjednom i suparničkom Seleukidskom Carstvu. Seleukidski vladar Antioh II Teos je tada napustio svoju suprugu Bereniku, inače Eurgetovu sestru, kako bi se vratio svojoj prvoj supruzi Laodiki. Ubrzo nakon toga Antioh je umro, a Laodika je sebe proglasila regenticom, svog sina Seleuka kraljem te dala likvidirati Bereniku i njenu djecu. Ptolemej je zbog toga pokrenuo rat protiv Seleukida. U njemu je imao prilično uspjeha, osvojivši najveći dio Sirije, Antiohiju i prodrijevši do Babilona i Suse, a po nekim izvorima čak i do granica sa Baktrijom i Indijom. Međutim, nešto kasnije je bio prisiljen Seleuku prepustiti najveći dio osvojenih teritorija, te se poslije toga posvetio unutrašnjim reformama Egipta, nastojeći očuvati prosperitet i druge tekovine vladavine svog djeda i oca.
Ptolemej je tada počeo ulagati velike napore kako bi približio kulture svojih podanika, odnosno spojio staroegipatsku tradiciju sa dostignućima grčke civilizacije. Između ostalog je promicao sinkretistički kult grčko-egipatskog boga Serapisa, te podigao prvi Serapeum u Aleksandriji. Iz doba njegove vladavine potiče pokušaj reforme egipatskog kalendara, zabilježen na Kanopusovom ukazu, ispisanom na nekoliko jezika, a koji je kasnije poslužio za dešifriranje egipatskih hijeroglifa.
Godine 244/243. pne. Euerget se udao za bivšu kirensku kraljicu Bereniku, koja mu je rodila četvoro djece: Arsinoju, Ptolemeja, Magasa i Bereniku.
Nakon smrti ga je naslijedio sin Ptolemej.
Vjekoslav Bastl
Vjekoslav Bastl (Přibram, 13. kolovoza 1872. – Zagreb, 3. rujna 1947.), hrvatski arhitekt.
Hrvatski protomodernisti
Početak dvadesetog stoljeća u zagrebačkoj, odnosno hrvatskoj arhitekturi obilježilo je djelovanje dvojice arhitekata- Viktora Kovačića (1874. - 1924.) i Vjekoslava ( Alojza) Bastla, predvodnika tzv. “druge akademske generacije”, koja će koncem 20. stoljeća, nasuprot akademskom eklekticizmu kasnohistoricističkog stilskog izričaja, kod nas afirmirati nove ideje arhitektonskog oblikovanja. Tu se prije svega radi o afirmaciji secesije, te ranog, prijelaznog oblika modernizma, odnosno protomoderne. Jedan od bitnih, iako ne i prvih podsticaja tome je što su oba ova arhitekta pohađala, tada popularnu visoku školu arhitekture Otta Wagnera, pri bečkoj Akademiji lijepih umjetnosti ( Akademie der Bildenden Künste). Prvi, iako nešto mlađi, 1896. k Wagneru odlazi Kovačić, a u semestrima između 1899./900. - 1901./2. i Bastl, koji se do tada već afirmirao radeći u tada vodećem zagrebačkom arhitektonsko - projektantskom atelieru i izvođačkoj tvrtci Hönigsberg & Deutsch.
mini|200px|Alojz Bastl- Kuća Pečić (apoteka K Svetom Trojstvu), Zagreb 1899.
Kod Hönigsberga & Deutscha
Arhitekt Vjekoslav ( Alojz) Bastl rođen je 13. kolovoza 1872. u češkom gradu Přibramu. Pod još nepoznatim okolnostima i motivima seli se u Zagreb gdje će od 1892., u prvoj generaciji polaznika Kraljevske zemaljske obrtne škole, skupa s Stjepanom Podhorskim, također jednim od utemeljitelja Kluba hrvatskih arhitekta.
Nakon što je 1896. apsolvirao i diplomirao, iako još nije zasigurno potvrđeno radi izgubljene dokumentacije, Bastl najvjerojatnije odmah počinje raditi u arhitektonskom atelieru Hönigsberg & Deutsch. Arhitektonski biro Hönigsberg & Deutsch jedan je od vodećih u Zagrebu na prijelomu stoljeća, obuhvaćajući posljednje desetljeće devetnaestog stoljeća i prva dva desetljeća dvadesetog stoljeća. Arhitekti Leo Hönigsberg i Julio Deutsch, jedni od predstavnika prve generacije akademskih arhitekata, izravni su izdanci bečke arhitektonske škole historijskih stilova, budući da su obojica završila studij na bečkoj tehničkoj školi kod jednog od, tijekom sedamdesetih i osamdesetih godina devetnaestog stoljeća najutjecajnijih bečkih historicističkih arhitekata Heinricha von Ferstela, autora glasovite bečke neogotičke crkve "Votivkirche". Kao što je rečeno, arhitekt Alojz Bastl najvjerojatnije dolazi u atelier Hönigsberg & Deutsch oko 1896. godine, u vremenu kada promjenom ustrojstva ovog poduzeća dolazi do drugog razdoblja, kojim dolazi do značajne prekretnice u njegovom djelovanju. Kuću apotekara Pečića "K Svetome Trojstvu" (Ilica 43) Bastl za atelier Hönigsberg & Deutsch realizira 1899. godine Ova zgrada od izuzetne je važnosti za povijest domaće arhitekture, budući da predstavlja jednu od prvih manifestacija wagnerijanske secesije u Zagrebu. Smjele konstrukcije s otvorenim i ostakljenim pročeljem prizemlja, te naglašenom vertikalom dvije gornje etaže, osobito u središnjoj zoni, pročelje ove zgrade zaključuje se sa po dvijema bočnim atikama te kvadratnim zabatom između, skrivajući tako od pogleda s ulice konstrukciju krova. Pročelje je bilo u potpunosti urešeno bogatim secesijskim ukrasima. Osobito valja istaknuti središnji zabat drugog kata koji je ukrašavao natkriveni reljef Svetog Trojstva, rad kipara Rudolfa Valdeca. Nažalost, krajem dvadesetih godina pročelje je u potpunosti preoblikovano, a reljef uklonjen, te nam dragocjene podatke o njegovom izvornom izgledu daje tek nekoliko sačuvanih crteža i fotografija. Kuća Pečić postaje najranije datirano Bastlovo ostvarenje vezano za atelier Hönigsberg & Deutsch. Godinu poslije realizacije, kuća Pečić će biti predstavljena i u tada utjecajnoj bečkoj arhitektonskoj reviji Der Architekt. U to vrijeme Bastl je već na školovanju kod Wagnera.
mini|200px|Alojz Bastl- Trgovačko obrtni muzej ([[Etnografski muzej Zagreb|Etnografski muzej), Zagreb (1902.- 1903.)]]
Akademie der Bildenden Künste
mini|200px|[[Kuća Kallina u Zagrebu|Kuća Kallina 1903-4. Masarykova 21-23 - Gundulićeva 23, Zagreb (1903.- 1904.)]]
Klub hrvatskih arhitekta (1905. – 1914.)
Arhitekti Vjekoslav Bastl i Stjepan Podhorsky 1905. godine inicirali su osnivanje Kluba hrvatskih arhitekta kome se prvo pridružuju Edo Šen, Viktor Kovačić, Ćiril Metod Iveković, a nešto kasnije i Hugo Ehrlich i Dionis Sunko. Cilj djelovanja kluba bio je da: „goji i unapredjuje arhitekturu kao glavnu granu obrazovnih djelatnosti” i da štiti strukovne interese hrvatskih arhitekata. Godina 1906. prijelomna je godina Bastlova života. Kao što je rečeno, te godine on napušta atelier Hönigsberg & Deutsch i postavši ovlašteni civilni arhitekt započinje sa samostalnim radom. Do Prvog svjetskog rata Bastl će samostalno ostvariti nekoliko objekata. Među inim trgovačko-stambenu zgrade Goršak u Ilici 166 (1906.) i stambenu zgradu Hodovsky u Gajevoj 47 (1909./10.). Tada Bastl djeluje i kao eksterni učitelj na Obrtnoj školi u Zagrebu. No svakako najznačajniji njegov projekt iz toga razdoblja je zgrada Kraljevskog zemaljskog ludžbenog i farmakognostičkog labaratorija na Marulićevom trgu (1913./14.). Nakon rata od 1919. godine Bastl se posvećuje profesuri na zagrebačkoj Obrtnoj školi. No njegova projektantska djelatnost ne prestaje. 1920. godine projektira hotel s kupalištem za d.d. Manduševac na uglu Vlaške i Schlosserovih stuba, čiju gradnju u izmjenjenom obliku za Slavensku banku preuzima Hugo Ehrlich, a nešto kasnije realizira i trgovačko-stambenu zgradu Exporting u Draškovićevoj 25 i uglovnicu Središnjeg doma Hrvatskog radiše ( Mislavljeva/ Bornina, 1924./27.). Kraj dvadesetih i početak tridesetih obilježit će njegovo kapitalno ostvarenje zagrebačke Gradske tržnice Dolac (1926./30.) u okviru koje, u Art Decor maniru izvodi trgovačko-stambenu zgradu i ljekarnu dr.Vlatka Bartulića (1927./28.) te zgradu Tržnog nadzorništva (1929./30). U isto vrijeme Bastl izvodi i rekonstrukciju crkve svetog Petra u Vlaškoj ulici, a realizacijom vile Deruf-Radošević, poput svojih suvremenika, arhitekata Rudolfa Lubinskog i Ede Šena, očituje potpuno prihvaćanje novog, funkcionalističkog arhitektonskog izričaja. Arhitekt Vjekoslav (Alojz) Bastl svojim djelovanjem zauzima značajno mjesto u formiranju hrvatske moderne arhitekture. Njegova djela danas su kao cjelina opće mjesto za razumijevanje i izučavanje arhitektonskih ali i sveopće kulturoloških fenomena u Hrvatskoj na prijelomu i tijekom prve polovice dvadesetog stoljeća, i njihova odnosa s analognim zbivanjima na međunarodnom planu.
Augusta, Georgia
Ogasta je konsolidovan grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 195.844 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 195.844 stanovnika, što je 662 (0,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Agenda, Kansas
Adženda je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 68, što je 13 (-16,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colorado City, Arizona
Colorado City je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.821 stanovnika.
Gionges
Žionž je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 129 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 207 metara.
Ljekarska dozvola
Ljekarska dozvola ili licenca je naziv za ispravu odnosno uvjerenje temeljem koga osobe koje su prošle odgovarajuće stručne kvalifikacije mogu vršiti ljekarsku djelatnost, odnosno prakticirati medicinu. Tijelo koje izdaje licencu, odnosno uvjeti za njeno sticanje variraju ovisno o zakonodavstvu pojedine države. U pravilu je sticanje ljekarske dozvole nužno prethodno završiti, odnosno steći diplomu medicinskog fakulteta, raditi neko vrijeme kao stažist u određenoj zdravstvenoj instituciji te proći stručni ispit. Ljekarsku dozvole može izdati državni organ ili od države ovlaštena organizacija koja okuplja zdravstvene stručnjake.
Sabbia, Vercelli
Sabbia je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 725 m.
Guo Yuan
Guo Yuan može biti:
FK Bačka Bačka Palanka
FK Bačka je srpski fudbalski klub iz Bačke Palanke i trenutno se takmiči u Superligi Srbije, pošto se u sezoni 2015/16. kao prvak Prve lige Srbija plasirao u viši rang. Bačka je jedan od najuspešnijih fudbalskih klubova iz Srbije na večnoj tabeli druge savezne lige Jugoslavije.
Trenutni sastav
Ažurirano: 21. jul 2018.
Arsinoja III od Egipta
thumb|Arsinoja III Filopator
Anahita
mini|desno|250px| Investitura [[Hozroje II|Hozroja II u Tak-e Bostanu s Ahurom Mazdom zdesna i Anahitom slijeva (6. vijek)]] mini|desno|250px| Investitura [[Narzeha u Nakš-e Rustamu s prikazom Anahite zdesna (3. vijek)]] mini|desno|250px| Kovanica [[Bahram II|Bahrama II s prikazom Anahite zdesna (3. vijek)]] Anahita (stperz. Anāhitā, grč. Anaitis, perz. ناهید; Nahid, dosl. Venera) je drevna iranska božica vode, plodnosti i mudrosti. Pojavljuje se u najstarijim dijelovima zoroastrijske zbirke Aveste i ima indoiransko porijeklo o čemu svjedoči etimološka srodnost sa sanskritskom Sarasvati, mitološkom rigvedskom rijekom. U 5. vijeku pne. starogrčki historičar Herodot došao je do pogrešne pretpostavke da su drevni Perzijanci preuzeli kult prema semitskoj božici Ištar, no jedino preuzeto zapravo je epitet banu (dama). Moderni historičari pretpostavljaju da postoji mogućnost da je njeno porijeklo hibrid staroiransko-elamskih vjerovanja koji je postojao i prije širenja zoroastrizma, ili da se radi o izvornom avestičkom kozmološkom liku koji je vremenom dobio i neke nove osobine.
Arsinoja III od Egipta
Krajem oktobra i početkom novembra 220. pne. udala se za svog brata, kralja Ptolemeja IV. Nakon toga je, uz prešutnu podršku svemoćnog glavnog ministra Sosibija, uzela aktivnog učešća u upravljanju zemljom. Godine 217. pne. je jahala na čelu konjice u bitci kod Rabije. Kasnije je svom mužu rodila sina po imenu Ptolemej. Godine 204. pne. je, nedugo prije muževe smrti, ubijena u dvorskom puču.
Anahita
Kult Anahite kod Artakserksa II ostavilo je dubok trag na partsku dinastiju Arsakida koji su se smatrali njegovim izravnim nasljednicima i vladali drevnim Iranom gotovo pola milenijuma (247. pne. – 226.). Kroz partski period kultovi Anahite i Mitre rašireni su i van iranskih granica što se osobito odnosi na Rimsko Carstvo gdje od 1. do 4. vijeka cvate mitraizam, novi kult koji su donijeli legionari s istočnih frontova. Također je primjetan utjecaj i na same temelje kršćanstva, npr. moderni historičari M. J. Vermaseren i F. Cumont ukazuju na višestruke sličnosti Anahite i Mitre s Marijom i Isusom, simboliku Anahite kao Venere s Betlehemskom zvijezdom, biblijskih maga s pravim magima, datumska preklapanja (25. 12.), itd. O direktnoj interakciji svjedoči historijski podatak da je partska invazija na Levant nastupila je 30-ak godina prije Isusovog rođenja.
Kasniji utjecaj očituje se u činjenici da je tokom 2. i 3. vijeka centar Anahitinog kulta bio drevni grad Istahr u kojem je kao zoroastrijski visoki svećenik radio Sasan, eponimski predak Sasanida odnosno djed Ardašira I (Artakserksa I Sasanidskog) koji je utemeljio Sasanidsku Monarhiju (226. – 651.). Tokom sasanidskog perioda kult Anahite dolazi do maksimalnog izražaja u odnosu na ranije periode o čemu svjedoče reljefi iz Nakš-e Rustama i Tak-e Bostana s investiturama sasanidskih vladara na kojima im Anahita predaje kraljevski prsten. Među takvim prikazima najpoznatije su investiture Narzeha (vl. 293. – 302.) u Nakš-e Rustamu i Hozroja II (vl. 590. – 628.) u Tak-e Bostanu. Anahita je također identificirana na kovanicama Bahrama II (vl. 276. – 293.), te nizu sasanidskih rukotvorina poput srebrnih posuda gdje se pojavljuje noseći cvijet, voće, pticu ili dijete. Kćer Šapura I (vl. 240. – 270.) nosila je ime Adur-Ahanid što znači Anahita od Vatre. Tokom kasnijeg sasanidskog perioda prikazi Anahite iščezli su zbog uspona ikonoklazma. Postoje indicije da je grobnica Bibi Šahrbanu kod Raja (moderni Teheran) u drevna vremena bila Anahitino svetište.
Campagnola, Padova
Campagnola je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2489 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Comobabi, Arizona
Comobabi je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8 stanovnika.
Burns, Wyoming
Berns je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 301, što je 16 (5,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ureaplasma urealyticum
Ureaplasma urealyticum je bakterija iz porodice Mycoplasmataceae, tip T960.
Franklin, New York
Frenklin je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 374, što je 28 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ivana Bolanča
Ivana Bolanča (Zagreb, 2. ožujka 1977.) hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
NVP-AUY922
NVP-AUY922 je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 465,541 Da.
Hrvoje Banaj
mini|Hrvoje Banaj (siječanj, 2010.) Hrvoje Banaj (Zagreb, 1980.), hrvatski bariton i kontratenor.
Uz srednju školu izvanredno je studirao orgulje na Institutu za crkvenu glazbu Katoličkog bogoslovnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Kao orguljaš i dalje je koncertno, te liturgijski aktivan u zemlji i inozemstvu. Solo pjevanje učio je kod mnogih internacionalno priznatih vokalnih pedagoga kao što su: prof. Mario Gjuranec, Hella Seitz-Ritt, Biljana Keserić-Košćal i dr.
Diplomirao je germanistiku i fonetiku na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Od 2001. godine stalni je vanjski suradnik GK Komedija u Zagrebu u kojem je debitirao kontratenorskom ulogom Mary Sunshine u mjuziklu Chicago¸(2004.), a opernoj se publici prvi put predstavio tenorskom ulogom Mladog mornara i baritonskom, onom Kormilara, u Wagnerovoj operi Tristan i Izolda - (HNK Zagreb, 2005.). Okušao se i u glumačkom fahu ulogom Miss Lynch u mjuziklu Briljantin (2006.) u GK "Komedija" u Zagrebu.
Koncertno je kao pjevač i orguljaš, te kazališni umjetnik gostovao u gotovo cijeloj zemlji i inozemstvu (Austrija, Njemačka, Slovenija, Bosna i Hercegovina, Crna Gora).
Surađivao je s mnogim istaknutim redateljima (Jochen Zörner-Erb, Kraft-Eike Wrede, Vlado Štefančić, Ozren Prohić, Dora Ruždjak-Podolski, Igor Barberić) i dirigentima (Mladen Tarbuk, Veseljko Barešić, Tomislav Uhlik, Josip Šego, Dinko Appelt).
Posjeduje velik raspon glasa (D – c2) s mogućnošću uspješne interpretacije njemačkog lieda i operne literature, no i mjuzikalskog žanra.
Nedavno je kao interpret polusatnog teksta na njemačkom sudjelovao na Međunarodnom kazališnom festivalu na njemačkom jeziku u Osijeku.
Također je interpretirao tekstove na audio-snimkama za nacionalne ispite iz njemačkog jezika, a skladao je i kompozicije za elektroničke udžbenike za njemački jezik.
Aleksandar Brdarić
Aleksandar Brdarić (?, 1813./14. - Zagreb, 18. siječnja 1872.), zagrebački graditelj.
Istaknuti je domaći graditelj prve polovice 19. stoljeća. Zidarski zanat izučio je u Lavovu (Galicija), a u Zagreb je došao 1836. godine. Od važnijih Brdarićevih radova ističe se palača Paravić u Opatičkoj 10 iz 1839. godine (pregrađena 1892.), dvorac Jaškovo kraj Ozlja, palača u Opatičkoj 27 (1840.) s kvalitetnim klasicističkim interijerom, te palača Zagrebačke županije, na mjestu današnje zgrade Hrvatskog sabora. Njegova djela rađena su u duhu klasicizma.
Guardie e ladri
Guardie e ladri je italijanska filmska komedija snimljena 1951. u režiji Marija Monicellija i Stenoa. Protagonisti, čije likove tumače Totò i Aldo Fabrizi, su profesionalni rimski varalica i policajac koji ga nastoji uhvatiti i zatvoriti. Radnja prikazuje kako se dva muškarca, usprkos toga što se nalaze na suprotnim stranama zakona, sprijatelje i jedan drugog dovode u niz komičnih situacija. Toto i Fabrizi su godinama prije snimanja bili dobri prijatelji, ali nikada nisu nastupili zajedno; njihove zajedničke scene su često morale biti prekidane i ponovno snimane, jer su imali običaj jedan drugoga tjerati u nekontrolirani smijeh. Daleko veće probleme je producentima predstavljala cenzorski odbor, kojom je tada na čelu bio budući premijer Giulio Andreotti, koji je stalno zahtijevao izmjene i nadosnimavanje pojedinih scena, navodeći da se policija i drugi državni organi izvrgavaju ruglu, a kriminalac prikazuje sa simpatijama. Nakon što je konačno dobio dozvolu za prikazivanje. Guardie e ladri je postigao izuzetnu gledanost i postao komercijalno najuspješniji film u Totovoj karijeri. Za Tota je, međutim, bilo još važnije da su ga kritičari konačno prihvatili kao talentiranog umjetnika, pa je Guardie e ladri dobio niz prestižnih nagrada.
U Rusiji je 1997. godine snimljen remake pod naslovom Policejskije i vori.
Langhorne, Pennsylvania
Langhorn je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.622, što je 359 (-18,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Figarov pir
Figarov pir (Le nozze di Figaro ossia la folle giornata), K. 492, je komična opera koju je 1786 skladao Wolfgang Amadeus Mozart, s libretom Lorenza da Pontea, temeljen na scenskoj komediji Pierra Beaumarchaisa, Figarov pir (1784). Doduše predstava Beaumarchaisa je prvobitno bila zabranjena u Beču zbog izrugivanju više klase, ali opera je postala jedna od Mozartovih najuspješnijih djela. Često je smatrana kao kamen temeljac standarnih opernih repertoara. Uvertira je posebno poznata i često svirana kao koncertski komad.
Povijest djela
Ova opera prva je u nizu suradnji između Mozarta i da Ponta; surađivali su i na pravljenju opera Don Giovanni i Così fan tutte. Mozart je donio kopiju Beaumarchaisove drame da Pontu, koji ju je za 6 tjedana preradio u libreto, prevevši priču u oblik talijanske poezije te uklonivši iz nje sve političke reference. Suprotno popularnom mitu, libreto je odobrio sam car, Josip II., prije no ga je Mozart uglazbio. Figaro je premijerno izveden u Burgtheateru, u Beču, 1. svibnja 1786. te stekao ogromnu popularnost, iako je izveden samo 9 puta. Car je bio poznat po tome da je donio zakon prema kojem je bio točno određen broj ponavljanja napjeva iz ove opere, jer ih je publika zahtjevala toliko mnogo da je inače četverosatna opera znala trajati i dvostruko duže upravo zbog ponavljanja istih. 1789. opera je ponovno izvedena, a Mozart i Da Ponte u njoj su napravili nekoliko sitnih promjena kako bi bolje odgovarala novoj pjevačici u ulozi Sussanne.
Zvučni zapis
Uvertira Figarovog pira: Datoteka:Marriage of Figaro.ogg Uvertira Figarovog pira u izvođenju Edison Concert Choir (1908.): Datoteka:Marriage of Figaro2.ogg
Ivana Bakarić
Ivana Bakarić (Zagreb, 20. srpnja 1970.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Guo Yuan (dinastija Han)
Guo Yuan (? -202) je bio kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, koji je služio gospodara rata Yuan Shaoa. Njegov ujak je bio Zhong Yao, velikodostojnik na dvoru Yuanovog glavnog suparnika Cao Caoa. Nakon Yuan Shaove smrti je Guo Yuan služio Yuan Shanga i sudjelovao u pohodu na Cao Caove snage, prilikom koga su ga porazili Cao Caovi generali Pang De i Ma Chao; pri tome mu je Pang De osobno odrezao glavu.
Bachant
Bašan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Uffenheim
Ufenhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.183 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575168.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm Ufenhajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 329 metara. Površina opštine iznosi 59,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.183 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 104 stanovnika/km².
Zanesfield, Ohio
Zejnsfild je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 197, što je 23 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pastena, Frosinone
Pastena je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 594 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Pang Ji
Pang Ji (? -202), stilsko ime Yuantu (元圖), bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han koji je služio gospodara rata Yuan Shaoa.
Tradicionalno se opisuje kao krajnje sumnjičav i osvetoljubiv prema svojim kolegama na Yuan Shaovom dvoru. Nakon bitke kod Guandua su upravo njegove intrige dovele do samoubistva Yuanovog vjernog ministra Tian Fenga. Poslije Yuan Shaove smrti je prešao u službu njegovog sina Yuan Shanga. Ubijen je od strane Yuan Shangovog brata Yuan Tana, kada mu je odbio dati pojačanja za borbu protiv Cao Caoa.
Huntsville, Tennessee
Hantsvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.248, što je 267 (27,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
BRL-54443
BRL-54443 je lek koji deluje kao agonist 5-HT1E i 5-HT1F serotoninskih receptora.
Gospa Wu
Gospa Wu (? -202) je bila kineska plemkinja iz doba kraja dinastije Han, poznata kao supruga gospodara rata Sun Jiana. Sa njime je imala petoro djece - sinove Sun Cea, Sun Quana, Sun Yija i Sun Kuanga, te kćer Sun Shangxiang.
Krka
Krka može da se odnosi na:
AouSainte-sur-Sye
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 989 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 110 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 215 metara (maksimalnoj 841 m, a minimalnoj 186 m).
Pozzo, Pescara
Pozzo je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Unterschleißheim
Unteršlajshajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Minhen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 26.453 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9184149.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Minhen Unteršlajshajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Minhen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 473 metra. Površina opštine iznosi 14,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 26.453 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.773 stanovnika/km².
O-Anizinska kiselina
O-Anizinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 152,147 Da.
Congress, Arizona
Congress je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,975 stanovnika.
Untergriesbach
Untergrisbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Pasau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.233 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9275153.
Xiahou Ba
Xiahou Ba (? -259) bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva, koji je karijeru započeo u službi države Cao Wei da bi kasnije prebjegao državi Shu Han. Kao sin znamenitog vojskovođe Xiahou Yuana je pripadao uglednoj i uticajnoj porodici u Cao Weiju, ali ga je na bijeg natjerala politička nestabilnost u prijestolnici Luoyang.
Salaro, Vercelli
Salaro je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 901 m.
Alba, Missouri
Alba je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 555, što je 33 (-5,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dylan and Cole Sprouse
Dilan Tomas Spraus i Kol Mičel Spraus (rođeni 4. avgusta 1992, Areco, Italija) su američki glumci. Oni su blizanci i zajeno ih nazivaju Dilan i Kol Spraus ili Spraus Bros. Njihova prva poznata velika uloga je u filmu Veliki tata, gde igraju sa Adamom Sandlerom. Kasnije su se pojavili u nekoliko televizijskih serija.
Godine 2005. stekli su popularnost širom sveta, zahvaljujući ulogama u seriji TV kanala Disney The Suite Life of Zack & Cody (Apartmanski život Zeka i Kodija).
Godine 2006. braća su pokrenula franšizu poznatu kao "Sprouse Bros" brend, koji je uključivala linije odeće, knjiga i magazina.
Krajem 2008. godine, glumili su u seriji The Suite Life On Deck (Ugodan život na palubi).
U aprilu 2009. godine pojavili su se na naslovnoj strani magazina People, u šezdeset stranica specijalnog izdanje na temu serije Apartmanski život na palubi.
Godine 2010. počeli su studije na univerzitetu u Njujorku i usresredili se na školovanje.
Rani život
Braća Spraus su rođena u Arecu u Italiji, od američkih roditelja Metjua Sprousa i Melani Rajt, koji su u to vreme predavali engleski jezik u Arecu.
Dilan je dobio ime po pesniku Dilanu Tomasu, a Kol po džez pevaču Nat King Kolu. Dilan je stariji od Kola 15 minuta.
Četiri meseca nakon rođenja vratili su se u rodno mesto njihovih roditelja u Kalifornij.
Njihovi su se roditelji razveli 1997. godine.
"Spraus Bros" brend
Godine 2005, braća Sprouse su potpisali ugovor o licenciranju sa Dualstar, za proizvodnju "Sprouse Bros" brendirane robe za pretežno tinejdžersko tržište. "Sprouse Bros" brend uključuje linije odeće, strip serijala i časopisa.
Unterthingau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ostalgoj Untertingau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ostalgoj. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 773 metra. Površina opštine iznosi 45,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.728 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 60 stanovnika/km².
Solunski proces
thumb|Šef vojne obaveštajne službe i vođa [[Crna ruka|Crne ruke, Dragutin Dimitrijević Apis, prvooptuženi na solunskom procesu.]] Solunski proces je bio montirani sudski proces protiv pukovnika Dragutina Dimitrijevića Apisa, šefa vojne kontraobaveštajne službe, zamenika načelnika štaba Treće armije i vođe tajnog oficirskog udruženja „Crna ruka“ za navodnu zaveru protiv dinastije i navodni pokušaj ubistva srpskog regenta Aleksandra Karađorđevića, kod Ostrove 11. septembra 1916. godine.
Solunski proces je i sa pravne tačke gledišta imao mnogo nepravilnosti. Optuženi nisu mogli da angažuju advokate koje su hteli a nije saslušan ni jedan svedok odbrane. Proces je obnovljen u socijalističkoj Jugoslaviji od 2. do 13. juna 1953. i tada su svi osuđenici rehabilitovani kao nevini.
Pozadina
Posle povlačenja srpske vojske preko Albanije na Krf, Vlada se nalazila u tuđoj zemlji, okružena vojskom koja ju je krivila za propast Srbije 1915. Apis i njegovi sledbenici su otpočeli široku akciju na Krfu – okupljaju svoje istomišljenike među oficirima i javno kritikujući vladu. Sličnu akciju je među srpskim izbeglicama u Francuskoj vodio pukovnik Vladimir Tucović, brat srpskog socijaliste Dimitrija Tucovića.
Crnorukci su na Krfu čak stvorili i sopstvenu oružanu jedinicu od petnaestak bosanskih dobrovoljaca, koji su bili van ostalih redovnih formacija srpske vojske. Njima je komandovao jedan od najbližih Apisovih saradnika major Ljuba Vulović, koji ih je spremao za izvršavanje „specijalnih zadataka”. Aprila 1916. dobrovoljci Muhamed Mehmedbašić i Vladeta Bilbija poslati su u Atinu da ubiju pronemački raspoloženog grčkog kralja Konstantina, ali nisu uspeli. Istovremeno je Mustafa Golubić otišao u Švajcarsku da organizuje atentat na nemačkog cara Vilhelma, a planirano je i ubistvo bugarskog kralja Ferdinanda.