cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bainit
Brzina hlađenja čelika
Kada se čelik hladi brzinom između gornje i donje kritične brzine hlađenja na nižim temperaturama (između temperature stvaranja perlita i martenzita) tada se dobiva struktura sastavljena od ferita i cementita, ali različita od perlita. To je struktura međustupnja ili međustruktura nazvana bainit, prema američkom metalurgu Edgaru Bainu, koja nije jako izražena kod nelegiranih čelika. Struktura bainita razlikuje se od strukture perlita, jer je brzina difuzije atoma ugljika na ovoj temperaturi tako mala da se atomi ugljika ne mogu pomicati na veće udaljenosti i stvoriti lamele cementita. Zbog toga se umjesto lamela ferita i cementita stvaraju samo lamele ferita na čijim granicama se izdvaja cementit u obliku sitnih, kuglastih čestica vidljivih samo pomoću elektronskog mikroskopa. Razlika u strukturi između perlita i bainita posljedica je razlike u procesima njihovog nastajanja.
Sporazum iz Camp Davida
mini|250px|[[Menahem Begin (lijevo), Jimmy Carter (u sredini) i Anwar el-Sadat (desno) nakon sklapanja Sporazuma]] Sporazum iz Camp Davida bio je sporazum koji su 17. rujna 1978. u Bijeloj kući, pod pokroviteljstvom američkog predsjednika Jimmyja Cartera, potpisali egipatski predsjednik Anwar el-Sadat i izraelski premijer Menahem Begin, nakon dvanaest dana tajnih pregovora u Camp Davidu.
Termodinamički sustav
300px|mini|desno|[[Nicolas Léonard Sadi Carnot|Carnotov toplinski stroj prenosi energiju iz toplijeg (ogrjevnog) spremnika temperature TH u hladniji (rashladni) spremnik temperature TC, te pritom dio te toplinske energije (topline) pretvara u mehanički rad W.]]
U praksi ne postoje u potpunosti prva dva tipa sustava nego se oni opisuju većim ili manjim približenjem (aproksimacijom). Tako se stanje u parnom kotlu može opisati kao zatvoreni sustav ako je dotok topline jednak gubitcima, pa unutar kotla postoji stalna temperatura, tlak i količina vodene pare. Zakonitostima promjena unutar termodinamičkoga sustava bavi se termodinamika.
Savoie
mini|desno|220px|Položaj Savoje u Evropi mini|desno|220px|Zastava Savoje Savoja je povijesna pokrajina u istočnoj Francuskoj. Obuhvata otprilike teritoriju zapadnih Alpa između Ženevskog jezera na severu i Dofena na jugu.
Istorijska oblast Savoja je nastala kao feudalna teritorija porodice Savoja od 11. do 14. veja. Ova istorijska tertorija je danas podeljena između Francuske, Italije i Švajcarske.
Zvanično postavljena 1003. od Rudolfa III od Burgundije, dinastija Savoja je postala najdugovečnija vladarska dinastija Evrope. Ona je vladala grofovijom Savoja do 1416. a zatim Savojskim vojvodstvom od 1416. do 1714.
El Pedregal, Soconusco
El Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soconusco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Tres Piedras, Cosío
Tres Piedras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Cosío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1972 m.
Alatni čelik
mini|desno|300px|Alati od alatnog čelika. mini|desno|300px|Rezni alati od alatnog čelika. mini|desno|300px|Glodalo od alatnog čelika. mini|desno|300px|Razne oštrice alata od brzoreznog čelika. mini|desno|300px|Sjekira se obično izrađuje od ugljičnog alatnog čelika. mini|desno|300px|Vrh svrdla od niskolegiranog alatnog čelika. mini|desno|300px|Razvrtala od niskolegiranog alatnog čelika. mini|desno|300px|Različite vrste kliješta. mini|desno|300px|Rezna pila. mini|desno|300px|Oštrice od tvrdog metala. mini|desno|300px|Oštrice od tvrdog metala.
Toplinska obrada alatnih čelika
Alatni čelici se primjenjuju u toplinski obrađenom stanju (kaljenje i popuštanje). Dodatno se mogu provesti neki od postupaka oplemenjivanja površine. Poboljšavanje svojstava alata površinskim toplinskim obradama uglavnom se provodi sljedećim postupcima: Zbog traženih svojstava i potrebe zakaljivanja i prokaljivanja alatni čelici u pravilu imaju viši udio ugljika (> 0,6%) nego konstrukcijski čelici. Uglavnom se isporučuju u toplovaljanom, hladnovučenom, kovanom ili lijevanom stanju u obliku šipki, traka ili ploča.
Historija
Upotreba raznih alata potječe od samih početaka ljudske civilizacije. Prvi korišteni alati bili su kamena sjekira, kameni nož, te svi ostali predmeti koje je čovjek koristio u svakodnevnom životu. Prije 5000 godina započinje upotreba alata izrađenog od meteoritskog željeza. Kasnijim kontaktom u vatri takvog željeza sa sredstvom za pougljičavanje nastaju prvi alati od čelika. Alat predstavlja svako sredstvo kojim čovjek olakšava ili omogućava izvršenje željene radnje bilo neposredno, snagom ruke, bilo posredno snagom nekog stroja.
Razvoj modernih industrijskih alata doživljava tehnološku revoluciju u drugoj polovici 19. stoljeća. U tom razvoju najvažnije je istaknuti sljedeće godine:
Vrste alatnih čelika
S obzirom na kemijski sastav alatni čelici mogu biti: Prema radnoj temperaturi i uvjetima primjene alatni čelici se dijele na:
Ugljični alatni čelik
Ugljični ili nelegirani alatni čelici pripadaju skupini plemenitih čelika, a sadrže 0,5 - 1,5% ugljika, te manje udjele silicija i mangana. Što je viši udio ugljika u čeliku to je viša tvrdoća (viši udio sekundarnog cementita), a niža žilavost. Budući da nisu legirani, ova skupina čelika ima nisku prokaljivost (∼ 10 mm). Zbog niske prokaljivosti imaju bolju žilavost u odnosu na druge alatne čelike, jer se kaljenjem u rubnim slojevima postiže martenzitna mikrostruktura, dok u jezgri ostaje eutektoidna mikrostruktura. Ova skupina alatnih čelika se kali s relativno niskih temperatura austenitizacije u vodi i nisko popušta (< 200 °C) zbog pada tvrdoće. Prije kaljenja obično se provodi sferoidizacijsko (meko) žarenje, kojim se olakšava obrada odvajanjem čestica i priprema kasnija austenitizacija. Ugljični alatni čelici mogu se podijeliti na četiri kvalitetne skupine: W1, W2, W3 i WS.
Do kraja 19. stoljeća svi alati su izrađivani iz ugljičnih alatnih čelika. Trenutno nelegirani (ugljični) alatni čelici zauzimaju oko 10% udjela u ukupnoj masi proizvedenih alatnih čelika. Unatoč znatno nepovoljnijim svojstvima tako visoki udio ugljičnih alatnih čelika održao se zbog toga što su: najjeftinija vrsta alatnih čelika, najšireg asortimana dimenzija, jednostavni za toplinsku obradu, razmjerno niske temperature austenitizacije, manje osjetljivi prema razugljičenju površine tijekom toplinske obrade, lakše obradivi odvajanjem čestica, bolje zavarljivi.
Glavni nedostatak ugljičnih alatnih čelika je vrlo kratko inkubacijsko trajanje do pretvorbe pothlađenog austenita u eutektoidne ili bainitne konstituente. Zbog toga što taj period traje svega nekoliko sekundi nužno je intenzivno hlađenje u vodi. To može dovesti do pojave velikih naprezanja koja uzrokuju napuknuća i lomove. Najvažnija prednost ove skupine alatnih čelika predstavlja njihova žilavost, pa stoga mjesto primjene uglavnom pronalaze u izradi udarnih alata.
Niskolegirani alatni čelici za hladan rad
Zajednička karakteristika ove skupine čelika je niska otpornost na popuštanje, osrednja žilavost (u odnosu na ugljične alatne čelike), te visoka otpornost na trošenje. Osnovni cilj zbog kojeg se provodi legiranje ovih čelika predstavlja povišenje prokaljivosti, te dobivanje kvalitetnijih i postojanijih karbida u odnosu na karbid Fe3C. Niskolegirani alatni čelici popuštaju se nisko (≤ 250 °C), pri čemu je primarni cilj izbjegavanje pojave velikih naprezanja i pukotina.
Podskupine niskolegiranih alatnih čelika za hladan rad su:
Visokolegirani alatni čelici za hladan rad
Glavni legirajući element ove skupine čelike je krom (> 5%) uz moguće dodatno legiranje vanadijem, molibdenom i/ili volframom. Povišenjem stupnja legiranosti i temperature austenitizacije raste udio zaostalog austenita u zakaljenoj mikrostrukturi, što može smanjiti pojavu deformacija nakon kaljenja. S obzirom na kemijski sastav, mikrostrukturu i svojstva visokolegirani alatni čelici za hladni rad mogu se podijeliti u 3 podgrupe:
Alatni čelici za topli rad
Alatni čelici za rad u toplom stanju primjenjuju se za izradu alata koji su tijekom rada zagrijani na temperaturu višu od 200 °C. Najvažnije svojstvo alatnih čelika za topli rad predstavlja otpornost na popuštanje. Otpornost na popuštanje obuhvaća pojave koje se mogu javiti tijekom izloženosti povišenim temperaturama (npr. smanjenje tvrdoće, mikrostrukturne promjene, toplinski zamor). Pored otpornosti na popuštanje pred alatne čelike za topli rad postavljaju se još i dodatni zahtjevi poput otpornosti na: trošenje, visokotemperaturnu koroziju, pojavu plastičnih deformacija, udarno opterećenje (žilavost).
Alatni čelici za topli rad mogu se podijeliti u tri glavne grupe:
Brzorezni čelici
Brzorezni čelici su alatni čelici predviđeni za rad u uvjetima povišene i visoke temperature oštrice tj. za rezanje velikim brzinama. Najčešće su brzorezni čelici u radu izloženi lokalnom zagrijavanju do ≈ 600 °C (ponekad i 1000 °C), trošenju, te udarnom djelovanju obratka na alat. Kemijski sastav ove skupine čelika karakterizira povišeni udio ugljika (0,7 - 1,3%) i legiranje jakim karbidotvorcima poput kroma, volframa, vanadija i molibdena. Povišeni udio ugljika utječe na stvaranje karbida koji su postojani i pri povišenim temperaturama. Poput svih alatnih čelika brzorezne čelike karakterizira višefazna mikrostruktura sastavljena od metalne osnove i karbida. Kompleksna legiranost brzoreznih čelika uzrokom je pojave različitih vrsta karbida.
Sinterirani alatni čelici
Istraživanje i razvoj različitih procesa, te laboratorijskih metoda sinteriranja, započeli su početkom 20. stoljeća znanstvenici poput Moissona, Troosta, Wedekinda i dr. Spomenuti istraživači predstavljaju začetnike nove industrijske discipline – metalurgije praha (eng. Powder Metallurgy – PM). Današnji suvremeni materijali dobivaju se optimiranjem sastava i mikrostrukture materijala prema željenim svojstvima. Metalurgija praha pruža velike mogućnosti za ostvarenje takvog pristupa proizvodnji materijala i različitih dijelova strojeva. Metalurgija praha obuhvaća ne samo proizvodnju metala u obliku praha, nego i nemetalnih prahova, te oblikovanje dijelova iz takvih prahova postupkom sinteriranja, odnosno srašćivanja.
Dead Ringer (film, 1964)
Davis je već bila tumačila ulogu sestri-blizanki u filmu A Stolen Life iz 1946. godine, zbog čega se često pogrešno navodi da je Dead Ringer njegov remake.
Call of Duty serijal
desno|mini|250px|Zvanični logo serijala Call of Duty je poznata serija video igara, sa tematikom drugog svetskog rata, hladnog rata i izmišljenog vojnog sukoba iz bliske budućnosti. Serijal trenutno broji osam izdanja (bez dolazećeg dela Call of Duty: Black Ops II). Sve igre iz serijala su pucačine iz prvog lica, s tim što se pojavljuju delovi u igrama koji imaju karakter pucačine iz trećeg lica. Svako izdanje igre je objavljivao Aktivižn, a distributeri su uglavnom bili Infiniti Vard i Trijarč, (poznatiji pre kao Grej mater interaktiv), ali i Aspir Medija. U distributere za poslednji deo igre su se priključili i Sledžhamer gejms i Rejvn Softver. Većina igara iz ove serije su bile proglašene za najbolje igre godine u kojima su i izdavate što Call of Duty serijal čini jednim od najpopularnijih serija video igara ikada.
Istorijat i razvitak
Prvobitna izdanja serijala su namenjena računarima. Takođe, većina igara je imala tematiku drugog svetskog rata. Prva izdanja za Plejstejšn 2 konzolu, su bila izdavana odmah nakon prvog dela igre Call of Duty. Kasnije su proizvođači, nakon nove generacije konzola, nastojali da izdavaju igre za sve konzole i računare ujedno. Svaka igra iz serijala je izdavata za računare, sem trećeg dela, koji je isključivo izašao u prodaju za Plejstejšn konzole i Xbox 360. Kasnije, u novijim delovima igre, serijal više nije objavljivao izdanja za Plejstejšn 2, usred znatnog poboljšanja sistema grafike. To su uglavnom igre sa tematikom modernog rata i hladnog rata. Osim prethodno navedenih konzola, postoje i posebna izdanja za mobilne telefone, kao i za Nintendo konzolu.
San Pedro Denxhi Segundo Cuartel, Aculco
San Pedro Denxhi Segundo Cuartel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Aculco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 665 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2277 m.
Oberfischbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Oberfišbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 355 metara. Površina opštine iznosi 5,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 186 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
Oak Valley, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.483, što je 264 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Capannori, Lucca
Capannori je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Popeasa, Goiești
Popeasa je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Goiești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Hoschton, Georgia
Hušton je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.377 stanovnika.
Nikejsko-carigradski simbol vjere
Nicejsko-carigradsko vjerovanje, također Nicejsko-carigradski simbol vjere, najrašireniji je tekst Vjerovanja u kršćanskim Crkvama. Prihvaćeno je 381. na Prvom carigradskom saboru, a predstavlja proširenje ranijeg vjerovanja koje je prihvaćeno 325. na Prvom nicejskom saboru.
Ovo Vjerovanje, kao sažeti izričaj svoje vjere prihvaćaju Rimokatolička Crkva, Pravoslavne Crkve, Istočne pravoslavne Crkve, Asirska Crkva Istoka, Engleska crkva, Luteranske crkve i većina ostalih protestanata.
Povijest nastanka
Nakon Prvog nicejskog sabora arijanstvo je ponovno počelo jačati, a pojavili su se i sljedbenici carigradskog biskupa Macedonija I. koji su nijekali božanstvo Duha Svetoga. Kasnije su nazvani pneumatomasi (duhoborci). Kao odgovor na ta učenja sazvan 381. je Prvi carigradski sabor na kojem je potvrđeno Nicejsko vjerovanje, te je proširen onaj njegov dio koji govori o Duhu Svetomu. Po tome je ovo vjerovanje i nazvano Nicejsko-carigradsko, premda će ga se nazivati i jednostavno Nicejskim vjerovanjem, budući da se na njega nije gledalo kao na neko novo vjerovanje, nego samo kao na tumačenje Nicejskoga. U sastavljanju teksta ovog vjerovanja osobitu su ulogu imali Kapadočani: sveti Bazilije Veliki, sveti Grgur Nazijanski i sveti Grgur Niški.
Analiza teksta
Tekst Nicejsko-carigradskog vjerovanja, kako ga je proglasio Prvi carigradski sabor, donosi i nešto stilskih i sadržajnih pormjena u tekstu Nicejskog vjerovanja. Ponajprije, u članku koji govori o Ocu, osim što se kaže da je on stvoritelj svega vidljivoga i nevidljivoga, rečeno je i da je stvoritelj neba i zemlje.
U članku koji govori o Sinu izbjegnuta su suvišna ponavljanja, a dodana je tvrdnja da se Sin utjelovio »po Duhu Svetom, od Marije Djevice«, pridodan je i spomen njegova razapinjanja »pod Poncijem Pilatom« i činjenica da je bio »pokopan«, te da se uskrsnuće dogodilo »po Svetom pismu.« Osim toga, naglašeno je da u slavi »sjedi zdesna Ocu«, te da »njegovu kraljevstvu neće biti kraja.« Time se, osim stilskog poboljšanja teksta, postigla i veća konkretnost u govoru o Kristovu utjelovljenju, spominjanjem pojedinih osoba poimenično, a naglašena je i vječnost njegova gospodstva. Ovaj posljednji dodatak uključen je u Vjerovanje kako bi se odgovorilo na krivovjerje pripisivano Marcelu, biskupu Ancyre (današnje Ankare, koji nije priznavao vječnost prisutnosti božanstva u Sinu, nego je tvrdio da je uskrsnućem Sin ponovno sasvim stopljen s Ocem i postao jedna osoba.
Najveće promijene doživio je, naravno, treći članak, onaj o Duhu Svetom, koji je i proširen kako bi se odgovorilo na naučavanje pneumatomaha. Nakon početne izjave vjere u Duha Svetoga, koja je postojala i u Nicejskom vjerovanju, ovaj simbol vjere i Duhu Svetom daje božanski naslov »Gospodin«, te pridodaje: »životvorac«, što ga bitno združuje u stvaralački Božji čin. Ipak, ovo Vjerovanje ne koristi izraz »istobitan« za Duha, kao što ga koristi za Sina. Bez obzira na to, iz dodanoga teksta jasno proizlazi ta istobitnost. Tako se za Duha Svetoga kaže da »izlazi od Oca«, te da »se s Ocem i Sinom skupa časti i zajedno slavi« i pojašnjava se da je taj Duh »govorio po prorocima.«
Kasnija povijest
Treći ekumenski sabor, onaj održan u Efezu 431. godine potvrdio je tekst Nicejsko-carigradskog vjerovanja i odredio da se u njega ne smiju unositi promjene, te da ne može biti zamijenjeno nekim drugim vjerovanjem.
Pitanje »Filioque«
Na Zapadu je u tekst Nicejsko-carigradskog vjerovanja vrlo rano uključen i tekst koji se obično navodi pod latinskim nazivom »Filioque«, što znači »i Sina.« To je dodano u tekstu o Duhu Svetom, za kojega se tako kaže da »izlazi od Oca i Sina«, što je postao i službeni tekst Nicejsko-carigradskog vjerovanja na Zapadu. Ovaj je dodatak prvi puta umetnut 447. godine u Toledu, u današnjoj Španjolskoj, čime se htjelo suprotstaviti arijanskoj vjeri vizigotskog plemstva. Takav se tekst potom proširio i Francuskom, pa je Karlo Veliki 809. sazvao sabor u Aachenu, na kojem je papa Lav III. zabranio uoprabu dodatka »Filioque« ne želeći stvarati razlike s Bizantom. S druge strane, Karlo Veliki nije priznavao moć bizantskih careva nad Zapadom, pa je inzistirao na tome da su zapravo istočnjaci izmijenili Vjerovanje. 1014. kad je u Rimu Henrik II. krunjen za cara, u liturgiji je bio uključen i tekst s »Filioque.« Na Drugom lionskom saboru 1274. taj je tekst i službeno uključen u Vjerovanje zapadne Crkve.
Kod Anglikanaca koji su, kao dio Zapada, koristili »Filioque« u svome Vjerovanju, danas prevladava mišljenje da u novim liturgijskim knjigama taj dodatak treba ispustiti (Lambeth Conference of Anglican Bishops, rezolucija 6.5, 1988.).
Pianezze, Treviso
Pianezze je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1063 m.
Loeb Classical Library
thumb|200px|Naslovna stranica [[Herodotove Historije (1–2. knjiga) u izdanju Loebove klasične biblioteke, 1990.]] Loebova klasična biblioteka (Loeb Classical Library, skraćeno LCL, nazvana po Jamesu Loebu) skupni je naziv za ediciju knjiga koju danas publikuje Harvard University Press i u kojoj se objavljuju najznačajnija dela antičke grčke i rimske književnosti, i to na način da ih se učini pristupačnim najširoj mogućoj publici, tako što se grčki i latinski tekst štampaju na svakoj levoj stranici knjige, a relativno doslovan engleski prevod na desnoj stranici.
Historija
Loebovu klasičnu biblioteku osmislio je i u početku finansirao jevrejsko-nemačko-američki bankar i filantrop James Loeb (1867–1933). Prva izdanja uredili su T. E. Page, W. H. D. Rouse i Edward Capps, a štampala ih je 1912. izdavačka kuća William Heinemann, Ltd.. Već tada knjige su štampane u čvrstom povezu, i to u zelenoj boji (za grčke tekstove) i u crvenoj boji (za latinske tekstove), i taj će njihov vanjski izgled ostati do danas. Od tada je objavljeno mnogo novih naslova, a najstariji prevodi nekoliko su puta u međuvremenu revidirani. Poslednjih godina ta revizija obuhvata i uklanjanje ranije cenzure, koja je u starijim izdanjima uključivala i zamenu roda u prevodima kako bi se prikrile homoseksualne aluzije. Profit koji se ostvaruje od prodaje knjiga iz ove edicije i dalje se koristi za finansiranje postdiplomskih stipendija na Harvardskom univerzitetu.
Virginia Woolf napisala je 1917. u The Times Literary Supplement:
Loebova biblioteka, s grčkim ili latinskim tekstom na jednoj strani i engleskim prevodom na drugoj, došla je kao dar slobode [...] Objavljivanjem ove edicije priznato je da postoje laici i, u velikoj meri, da zaslužuju poštovanje [...] Ne bavimo se dovoljno teškoćama povezanim s grčkim jezikom, možda najviše zato što se sirene koje nas mame u te opasne vode uglavnom pojavljuju u obliku filologa koji su te teškoće zaboravili. Ali za običnog laika te su teškoće vrlo stvarne i vrlo velike; i trebalo bi da priznamo tu činjenicu, kao i da shvatimo da nikad nećemo biti nezavisni od našeg Loeba.
Harvardski je univerzitet 1989. preuzeo potpunu odgovornost za ovu ediciju, a u poslednje vreme četiri ili pet revidiranih izdanja objavljuje se svake godine.
Harvard University Press počeo je 2001. objavljivati drugu ediciju u sličnom formatu, pod naslovom I Tatti Renaissance Library. U toj se ediciji objavljuju ključna renesansna dela na latinskom jeziku, s engleskim prevodom na suprotnoj stranici. Povez je sličan onome koji se koristi za Loebovu klasičnu biblioteku, ali je plave boje i u većem formatu. Godine 2010. utemeljena je i treća edicija, Dumbarton Oaks Medieval Library, u kojoj se objavljuju dela iz vizantijske, srednjolatinske i staroengleske književnosti. Knjige iz ove edicije imaju sličan format kao i knjige iz edicije I Tatti, ali se štampaju u braon boji.
Godine 2014. Fondacija za Loebovu klasičnu biblioteku (Loeb Classical Library Foundation) i Harvard University Press pokrenuli su digitalnu Loebovu klasičnu biblioteku, koja je opisana kao "virtualna biblioteka svega onoga što je važno u grčkoj i rimskoj književnosti, koja je međusobno povezana, u potpunosti pretraživa i stalno raste".
Kritike
Kako se tokom 20. veka poznavanje latinskog jezika među historičarima i arheolozima smanjivalo, naučnici su se sve više oslanjali na ove tekstove namenjene laicima. Kako je 2001. Birgitta Hoffmann primetila za Tacitovog Agrikolu, "nažalost, prvo što se dešava u dvojezičnim izdanjima kao što su Loebova jeste da veći deo kritičkog aparata nestane, a ako korstite prevod, obično ne možete znati da pre svega postoje problemi u vezi s utvrđivanjem tačnog antičkog teksta".
Millard Fillmore
250px|right|thumb|Predsjednik SAD Millard Fillmore
Millard Fillmore (7.1. 1800. - 8.3. 1874.) je američki političar, najpoznatiji po tome što je bio 13. predsjednik SAD.
Filmmore se rodio u državi New York kao drugo od osmoro djece u siromašnoj porodici. Za život je još kado dijete bio prisiljen zarađivati kao tkalac, sve dok nije uštedio nešto novca da bi završio pravo na Univerzitetu u Buffalou. Godine 1823. je primljen u advokatsku komoru.
Političku karijeru je otpočeo 1828. kao član državne skupštine New Yorka. Nešto kasnije se priključio Vigovskoj stranci, te je od 1833. do 1843. služio u Kongresu kao njen zastupnik.
Fillmore je godine 1848., kao relativno nepoznati sjeverni advokat koji se vlastitim trudom izdigao iz siromaštva vigovcima predstavljao savršen nadomjestak za predsjedničkog kandidata - južnjačkog i apolitičnog generala Zacharyja Taylora. Na vigovskoj konvenciji je Fillmore izabran za potpredsjedničkog kandidata, a nakon što je Taylor izabran za predsjednika, Fillmore je postao potpredsjednik SAD.
Taylor i Fillmore su se, iako članovi iste stranke, sukobili po pitanju ropstva na teritorijama osvojenim od Meksika u nedavnom ratu. Taylor, iako južnjak i robovlasnik, je držao da teritorije moraju same odlučiti žele li ropstvo ili ne, a ne, kao što su južnjački političari inzistirali, da se o tome odluči u Washingtonu u svrhu održavanja ravnoteže između slobodnih i robovlasničkih država. Fillmore, iako protivnik ropstva, je smatrao kako se južnjacima mora popustiti radi očuvanja nacionalnog jedinstva.
Ordeñitas, Turicato
Ordeñitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Millard Fillmore
U vrijeme kada je spor eskalirao, Taylor je iznenada umro od trovanja hranom. Fillmore je isti dan položio predsjedničku zakletvu, uveo novi kabinet i uz pomoć umjerenih vigovaca u Kongresu nekoliko mjeseci progurao tzv. Kompromis 1850. - paket od pet zakona kojim su regulirana neka sporna pitanja vezana uz ropstvo na teritoriji SAD. Iako mnogi drže da je Kompromis barem za deset godina odgodio otcjepljenje i građanski rat, Fillmorea su suvremenici ocijenili kao slabog predsjednika koji je previše popustio pritisku južnjačkih robovlasnika.
Ordeñitas, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 716 m.
Millard Fillmore
Najvažniji događaj Fillmoreovog predsjednikovanja, iako ga takvim suvremenici nisu smatrali, bila je odluka da se u Japan pošalje mornarička ekspedicija na čelu s komodorom Matthewom Perryjem u svrhu otvaranja tamošnjim luka za zapadne trgovce.
Fillmoreu je nakon isteka mandata Vigovska stranka okrenula leđa, te nije uspio izboriti predsjedničku nominaciju 1852. godine. Još je važnije bilo to da su samoj Vigovskoj stranci, nakon serije razočaranja, leđa okrenula njeni glasači, dok se članstvo podijelilo u niz suprotstavljenih frakcija. Sam Fillmore se godine 1856. natjecao za predsjednika kao kandidat anti-imigrantske Američke stranke i osvojio dovoljno glasova da Johna C. Fremonta, kandidata nove Republikanske stranke liši pobjede nad demokratom Jamesom Buchananom.
Fillmore je dugo vremena služio kao funkcionar na Univerzitetu u Buffalou. Nakon izbijanja građanskog rata se oštro protivio Lincolnovoj politici, a za vrijeme predsjednikovanja Andrewa Johnsona se suprotstavljao Rekonstrukciji južnih država.
Casa Bianca, Alessandria
Casa Bianca je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, у u regiji Пијемонт.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Arroyo el Tequesquite, Santa María del Río
Arroyo el Tequesquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1226 m.
Kuti
Kuti se može odnositi na:
Rudolf Clausius
Rudolf Julius Emanuel Klauzijus (Rudolf Julius Emanuel Clausius) (2. januara 1822. - 24. avgusta 1888.) bio je nemački fizičar i matematičar. Smatra se jednim od osnivača nauke o termodinamici. Svojim prepravljanjem principa Sadi Karnoa, poznatog kao Karnoov ciklus, pružio je temeljniju osnovu za teoriju toplote. Njegov najvažniji rad je „O pokretnoj sili toplote“ (1850). Prvi je objavio drugi zakon termodinamike. On je uveo koncept entropije 1865. i viral teoremu o toploti 1870. godine. . Proučavajući termodinamičke procese, uveo je koncept entropije, razvio kinetičku teoriju toplote i ustanovio da je specifična toplota idealnog gasa konstantna Klauzijusov zakon.
Biografija
Klauzije je rođen u Koslinu (danas Koszalin u Poljskoj) u pokrajini Pomerania u Pruskoj. Otac mu je bio protestantski pastor i školski inspektor, i išao je u školu svog oca. Posle nekoliko godina, otišao je u Gimnaziju u Stetinu (sada Šečecin).
Klauzije je diplomirao na Berlinskom univerzitetu 1844. godine, gde je studirao matematiku i fiziku, sa njim su studirali i Gustav Magnus, Peter Gustav Lejžne Deriklet i Jakob Stainer. Takođe je studirao istoriju kod Leopolda fon Rankea. Tokom 1847. godine doktorirao je na Univerzitetu u Haleu o optičkim efektima u Zemljinoj atmosferi. Potom je postao profesor fizike na Kraljevskoj artiljerijskoj i inženjerskoj školi u Berlinu i Privat dozent na Berlinskom univerzitetu. 1855. postao je profesor na ETH Cirih, Švajcarskom saveznom tehnološkom institutu u Cirihu, gde je boravio do 1867. Preselio se u Vurzburg 1867. godine. a dve godine kasnije, 1869. u Bon.
Tokom Francusko-Prusog rata Klauzije je 1870. organizovao korpus hitne pomoći. Ranjen je u bitci, a svoje usluge odlikovan je Gvozdenim krstom.
Njegova supruga Adelaida Rimpham umrla je na porođaju 1875. godine, ostavivši ga da sam odgaja njihovo šestoro dece. Nastavio je da predaje, ali je zbog toga imao manje vremena za istraživanje.
Oženio se 1886. sa Sofijom Sak i sa njom je imao još jedno dete.
Rad
Clausijusova doktorska teza o refrakciji svetlosti obrazlaže da tokom dana gledamo plavo nebo i različite nijanse crvene pri izlasku i zalasku sunca zbog refleksije i refrakcije svetlosti. Kasnije bi lord Railih pokazao da je to u stvari posledica raspršenja svetlosti, ali bez obzira na to, Clausius je koristio daleko više matematički pristup nego što su neki drugi koristili.
Njegov najpoznatiji rad, (Ueber die bewegende Kraft der Wärme) „O pokretnoj snazi toplote“, objavljen je 1850. godine i bavio se mehaničkom teorijom toplote. U ovom radu pokazao je da postoji kontradikcija između Carnotovog principa i koncepta očuvanja energije. Klauzije je drukčije izložio Prvi i drugi zakona termodinamike da bi prevazišao ovu kontradikciju. Treći zakon termodinamike razvio je Valther Nernst tokom 1906.–1912..
Klauzijusov najpoznatiji izkaz drugog termodinamičkog zakona objavljen je na nemačkom 1854, i na engleskom 1856.
Klauzijus je iz termodinamike izvoditi zaključak da je odnos Klausijus-Klapeiron odnos, koji predstavlja karakteristiku faznog prelaza između dva stanja materije, kao što su čvrsta i tečna, prvobitni zaključak je razvio 1834. godine Emil Klapeiron.
Clausijus je 1870. godine dao viralnu teoremu, koja predstavlja odnos između prosečnog vremena kinetičke energije i prosečnog vremena potencijalne energije zatvorenog nepokretnog fizičkog sistema. Zbog toga je povezan sa mehanikom i zatvorenim termodinamičkim sistemom.
Klausijus je takođe uveo srednji slobodni put u fiziku, temeljni koncept statističke mehanike.
Entropija
Klausijus je 1865. dao prvu matematičku verziju koncepta entropije, i dao i mu ime (. Klauzije je odabrao reč jer je značenje (od grčkog εν „u“ i τροπη „preobražaj“) „transformacija sadržaja“ ili „sadržaj transformacije“ (Verwandlungsinhalt) . Za entropiju je koristio napuštenu jedinicu Clausius (simbol: Cl).
Orijentacioni rad iz 1865. godine u koji je uveo koncept entropije završava se sledećim kratkim pregledom prvog i drugog zakona termodinamike :
Klauzijus-Rankineov proces
U tehnici se taj proces ostvaruje u termoenergetskom postrojenju kombinacijom sledeće osnovne opreme:
Klausijus-Klaperon jednačina
Klausijus-Klapeiron jednačina jedna je od osnovnih termodinamičkih jednačina koja opisuje izotermalne fazne prelaze tipa 1 (na primer, topljenje ili isparavanje). mini|desno|Tipični fazni dijagram temperature i pritiska . Klausius-Clapeironova jednačina može se koristiti za utvrđivanje odnosa temperature i pritiska na granicama faza Ako je: jednačina glasi:
Fazni prelazi
Fazni prelazi su promene stanja određene faze (elementarne, jedinjenja, eutektike, periferne itd.), pri promeni temperature. Sledeća fazni prelazi su različiti:
Bellegarde (Žers)
Belgard je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Mirand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 136 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 315 m, a minimalnoj 212 m).
Zachary Taylor
right|250px|thumb|Zachary Taylor
Zachary Taylor (24.11. 1784. - 9.7. 1850.) je američki vojskovođa i političar, poznat po velikim pobjedama u meksičko-američkom ratu, kao i po tome što je bio 12. predsjednik SAD.
Zachary Taylor se rodio kao dijete siromašnog ogranka inače bogatih i utjecajnih virginijskih zemljoposjednika, tako da mu je jedan od rođaka bio i bivši predsjednik James Madison.
Godine 1808. Zachary Taylor se priključio američkoj vojsci. Prvo komandno mjesto mu je bio Fort Harrison u tadašnjoj federalnoj teritoriji Indiana. Tamo je Taylor stekao veliko iskustvo u borbi protiv Indijanaca, a posebno se istakao u anglo-američkom ratu.
Taylor se istakao u Black Hawk ratu 1832. godine, a kasnije i u Drugom seminolskom ratu. Tayloru je slavu donijela američka pobjeda u bitci na jezeru Okeechobee, kada je stekao nadimak Old Rough and Ready. Tada je stekao i reputaciju ekscentrika, zbog svog običaja da umjesto vojničke nosi civilnu uniformu te slamnati šešir kao svoj zaštitni znak.
Kada je godine 1846. izbio spor oko granica Teksasa, koji je pripojen SAD-u, i Meksika, koji nikada nije priznao nezavisnost svoje bivše pokrajine, predsjednik James K. Polk je poslao opservacioni korpus na čelu s Taylorom kako bi utvrdio granicu na rijeci Rio Grande. Meksikanci su taj korpus napali, ali ih je Taylor - iako s četiri puta manje ljudstva - porazio u bitci kod Palo Altoa.
Taylor se prije toga nikada nije bavio politikom, pa čak nije ni glasao, ali je, ogorčen Polkovim postupkom i uvjeren kako je iz politikantskih razloga bespotrebno produžen rat, odlučio prihvatiti vigovsku ponudu da se kandidira za predsjednika.
Godine 1848. Taylor je relativno lako osvojio vigovsku nominaciju, a protiv sebe je na demokratskoj strani imao Lewisa Cassa. Tayloru je na izborima pomoglo to što su na sjeveru protivnici ropstva iz redova Demokratske stranke iz protesta dali glas bivšem predsjedniku Martinu Van Burenu, sada kandidatu abolicionističke Stranke slobodnog tla.
Taylor nakon stupanja na dužnost pokazao kako nema mnogo razumijevanja za vigovsku politiku, niti politiku uopće. Nastojeći voditi državu na isti način na koji je vodio vojsku, stvorio je neprijatelje na Sjeveru otporom protekcionizmu, dok se južnjacima zamjerio odlukom da teritorijama Kalifornije i New Mexica odluče o pitanju ropstva i tako ugasi nade o ravnoteži između slobodnih i ropskih država na području osvojenom od Meksika. Iako južnjak i robovlasnik, Taylor je oštro zaprijetio da će poslati vojsku na Jug ukoliko bude ikakvog govora o otcjepljenju.
Austenit
mini|desno|300px|Krivulja hlađenja čistog željeza. mini|desno|300px|Dijagram stanja ([[fazni dijagram) željezo – ugljik prikazuje uvjete pod kojim je austenit (gama-željezo) stabilan.]] mini|desno|300px|Kada se [[metalni meteoriti poliraju i jetkaju, pokazuju poznate Widmanstättenove figure.]] mini|desno|300px|Prikaz martenzita kod niskolegiranog čelika 42CrMo4 (AISI 4140). mini|desno|300px|Prikaz bainita kod smirenog (dezoksidiranog) čelika.
Austenit je naziv za intersticijsku čvrstu otopinu (ugljik se otapa u čvrstom željezu jer su njegovi atomi puno manji) ugljika u gama-željezu (γ-Fe) s plošno centriranom kubičnom kristalnom rešetkom. Maksimalna topivost ugljika u austenitu je 2,06 % kod 1147 ºC. Austenit nije stabilan na sobnoj temperaturi, ali se može pod određenim uvjetima dobiti i na sobnoj temperaturi (kaljenje). Uglavnom je stabilan u području od 911 ºC do 1392 ºC. Za naziv je zaslužan engleski metalurg William Chandler Roberts-Austen (1843. – 1902.).
Čisto željezo
Kada otopimo čisto željezo, a zatim ga dovoljno sporo hladimo, on se počinje skrućivati na temperaturi od 1538 ºC i stvara volumno centriranu kubičnu kristalnu strukturu, koju nazivamo delta-željezo (δ-Fe), sve do temperature od 1392 ºC. Ispod temperature od 1392 ºC željezo počinje mijenjati kristalnu strukturu u plošno centriranu kubičnu kristalnu rešetku. Željezo s takvom kristalnom rešetkom se naziva gama-željezo ili austenit (γ-Fe). Austenit je postojan sve do 911 ºC, kada ponovo mijenja kristalnu strukturu. Na temperaturi od 911ºC nastaje ferit ili α-Fe (γ-Fe). Do temperature od 768 ºC ili Curieve temperature ova modifikacija željeza je nemagnetična (i nekad pogrešno nazvana beta-željezo ili β-Fe). Ispod ove temperature α-Fe postaje magnetično. Navedena pojava vezana je uz promjenu unutrašnje energije, električne vodljivosti itd.
Temperature pretvorbe jednog alotropskog oblika željeza u drugi jako ovisi o brzini promjene temperature. Pri ravnotežnom ili stabilnom (dovoljno sporom) ohlađivanju i zagrijavanju pretvorbe su pri istim temperaturama. Pri neravnotežnom (brzom) ili metastabilnom ohlađivanju i zagrijavanju postoje odstupanja od ravnoteže i to: pri zagrijavanju su odstupanja su prema višim vrijednostima temperaturama, a pri ohlađivanju prema nižima. Odstupanje je razmjerno brzini promjene temperature i naziva se temperaturna histereza temperatura pretvorbi.
Čelik
Čelik je legura željeza i ugljika, s manje od 2,11 % ugljika, uz prisutne pratioce (silicij, mangan) i nečistoće (fosfor, sumpor i druge) i eventualni dodatak jednog ili više legirnih elemenata.
Eutektoidni čelik
Eutektoidni čelik je čelik s 0,8% ugljika (masenih udjela), a naziva se i perlit. Perlit se sastoji od 88% ferita i 12% cementita (Fe3C). Eutektoidni čelik ili perlit ima u uvjetima polaganog hlađenja perlitnu mikrostrukturu, koja se sastoji od naizmjenično raspoređenih lamela ferita i cementita. Lamele ferita su oko sedam puta deblje od lamela cementita i mogu se vidjeti samo kod većeg povećanja optičkog mikroskopa.
Podeutektoidni čelik
Polagano hlađenje podeutektoidnog čelika s 0,4% C (masenih udjela) karakterizira slijedeće:
Kada se podeutektoidni čelik hladi polako ispod 911 ºC dolazi do precipitacije ferita na granicama austenitnog zrna. Ukoliko je hlađenje brže ili su zrna austenita veoma velika, ferit koji je kristalografski orijentiran kao i austenit, više neće precipitirati na granicama austenitnog zrna kao ekviaksijalna zrnca, već u obliku iglica ili pločica, pa nastaje tzv. Widmanstattenova struktura ili Widmanstättenove figure.
Nadeutektoidni čelik
Polagano hlađenje nadeutektoidnog čelika s 1,2% C (masenih udjela) karakterizira slijedeće:
Brzina hlađenja čelika
Ukoliko se čelik hladi s povećanom brzinom nedostatno je vrijeme za završetak procesa difuzije; ili ovaj proces ne započinje, zbog pada temperature na onu vrijednost kod koje je difuzija "beskonačno" spora. To se često događa u proizvodnji, gdje uslijed ubrzanog hlađenja fazni preobražaji nastupaju pri nižim temperaturama od ravnotežnih ili do njih uopće ne dolazi. Mikrostruktura takvog čelika razlikuje se od one koju daje ravnotežni dijagram stanja, tim više što je veća brzina hlađenja, a ovisi još o sastavu legure i temperaturi zaustavljanja brzog hlađenja.
Utjecaj brzine hlađenja na temperature faznih prijelaza odnosno na raspad austenita kod jednog podeutektoidnog čelika s 0,45% C (maseni udjel) prikazan je na slici. Kod malih brzina hlađenja (< 50 ºC/s) linije Ar3 i Ar1 su značajno udaljene. Ispod linije Ar3 izlučuje se proeutektoidni ferit, a kod Ar1 preostali austenit pretvara se u perlit.
S povećanjem brzine hlađenja u ovom području izdvaja se sve manje ferita. Kod brzine hlađenja od 50 ºC/s dolazi do spajanja dviju linija u jednu točku, jer se više ne izdvaja proeutektoidni ferit, već nastaje samo finolamelarni perlit. Struktura nastalog perlita tako je fino heterogena, da pod mikroskopom malog povećanja izgleda homogena i različita od strukture perlita. Taj strukturni sastojak čelika dobio je svojevremeno naziv sorbit, prema engleskom metalurgu Henry Clifton Sorbyu, koji se danas više ne upotrebljava.
Daljnjim porastom brzine hlađenja smanjuje se temperatura Ar1. Kod brzine hlađenja od 250 ºC/s dolazi do nagle promjene mikrostrukture: pored perlita koji nastaje kod 600 ºC (Ar') pojavljuje se novi mikrostrukturni sastojak čelika martenzit kod 300 ºC (Ms), koji je dobio naziv prema njemačkom metalurgu Adolfu Martensu. On nastaje kada se čelik austenitne strukture ohladi na određenu, dovoljno nisku temperaturu Ms (temperaturu početka stvaranja martenzita) brzinom hlađenja koja se naziva donja kritična brzina hlađenja. U mikrostrukturi takvog tzv. kaljenog čelika martenzit se javlja u obliku nakupina igličastih kristala, koji se sijeku pod određenim kutevima.
Kod martenzitne reakcije transformira se γ-faza s plošno centriranom kubičnom kristalnom rešetkom u α-fazu s bazno-centriranom tetragonskom rešetkom. Uslijed velike brzine hlađenja i pada temperature brzina difuzije približava se praktički nuli, pa ugljik više nema mogućnosti da difundira kroz kristalnu rešetku ferita (α-Fe). Zbog viška atoma ugljika u prezasićenoj čvrstoj otopini kubična struktura α-Fe deformira se u tetragonsku. Tetragonska kristalna struktura martenzita zapravo je prezasićena čvrsta otopina ugljika u α-Fe. Nastala struktura ima određenu unutrašnju napetost, kojom se objašnjavaju visoka tvrdoća i otpornost martenzita prema nagrizanju s metalografskim reagensima.
Martenzitna transformacija ne nastaje procesom difuzije već spada u veoma brze, nedifuzijske procese. Temperatura početka stvaranja martenzita Ms ne ovisi o brzini hlađenja, već o sastavu legure, temperaturi s koje se čelik hladi (temperaturi kaljenja) i postupku kojem je čelik podvrgnut prije samog hlađenja. Ipak, da bi uopće mogao nastati martenzit mora biti dosegnuta i određena brzina hlađenja (donja kritična brzina hlađenja).
Iznad gornje kritične brzine hlađenja (od 600 ºC/s) ne nastaje više perlit već se dobiva samo martenzit. Ako se čelik ohladi na temperaturu između A1 i A3 brzinom iznad kritične dobivaju se strukture koje pored martenzita (eventualno trostita) sadrže ferit, odnosno sekundarni cementit.
Silvia, Aldama
Silvia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1198 m.
Quebrantahueso, Santa María Colotepec
Quebrantahueso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
1-Metilindol
1-Metilindol je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 131,174 Da.
Castelletto, Brescia
Castelletto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1611 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Чукљеник (Нишка Бања)
Чукљеник је насељено место у градској општини Нишка Бања на подручју града Ниша у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 287 становника (према попису из 1991. било је 318 становника).
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је назив Чупљеник, а имало је 30 кућа, 7 удовичка домаћинства, 5 самачка домаћинства.
Демографија
У насељу Чукљеник живи 240 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,7 година (45,8 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 97 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,96.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
У близини села налази се познато место, Поткапина, где се одржава "Поткапина фест", фестивал енто стваралаштва - музике, игре и песме, сваке године почетком августа.
Takaaki Katō
Grof Katō Takaaki (加藤 高明) bio je japanski diplomat i državnik, najpoznatiji kao 14. premijer Japana, koji je služio od 1924. do smrti, i čiji je mandat često navođen kao vrhunac predratne demokracije u Japanu.
Rodio se kao Hattori Sokichi, drugi sin pratioca/sluge samuraja u službi Owari, ogranka plemićkog klana Tokugawa. U dobi od 13 godina ga je usvojio Katō Bunhei, a potom se upisao na Tokijski carski univerzitet gdje se istakao kao jedan od najboljih studenata te počeo detaljno proučavati englesko običajno pravo. Potom se zaposlio u Mitsubishiju, sa kojim će do kraja života i karijere biti u bliskim odnosima, dodatno ojačanim ženidbom za kćer njegovog osnivača Iwasakija Yatara. Kato je nekoliko godina proveo na dodatnom školovanju u Londonu.
Bliski odnosi sa Britanijom će doći do izražaja nakon što je 1887. postao sekretar Okume Shinegobua, tadašnjeg ministra vanjskih poslova i budućeg premijera. Od 1894. do 1899. je služio kao japanski ambasador u Velikoj Britaniji, a godine 1900. je nakratko postao ministar vanjskih poslova. Njegov mandat, iako kratkotrajan, imao je značajne posljedice, jer je zahvaljujući njemu skopljen Anglo-japanski savez, koji će značajno pomoći jačanju Japana kao regionalne velesile, odnosno pobjedi u ratu sa carskom Rusijom. Nakon toga je još u nekoliko navrata služio kao ambasador u Britaniji i ministar vanjskih poslova. Na tom je mjestu bio 1914. godine kada je premijerom imenovan njegov dotadašnji mentor Ōkuma Shigenobu. Nekoliko mjeseci kasnije je izbio Prvi svjetski rat u Evropi, a što je Kato nastojao iskoristiti kako bi dodatno ojačao japanski položaj u Aziji. Zbog toga je, usprkos nesklonosti velikog dijela tadašnje japanske genro elite, progurao odluku da se Japan uđe u rat na strani sila Antante. Njegov pokušaj da se 1915. godine japanski položaj dodatno ojača sa tzv. Dvadeset jednim zahtjevom upućenim susjednoj Kini je, međutim, doveo do negativnih reakcija kako kod japanskih saveznika, tako i u domaćoj javnosti, te je Kato morao odstupiti.
Kato se nakon toga posvetio unutrašnjoj politici, te je 1916. osnovao političku stranku Kenseikai. Iako je ona po svojoj ideologiji bila konzervativna, zalagala se za reforme kako u svrhu poboljšanja ekonomskog položaja siromašnih slojeva, tako i uvođenje općeg muškog prava glasa. Kada je 1924. godine imenovan premijerom, imao je podršku tri stranke u Parlamentu te je njegova vlada predstavljala prvu koalicijsku vladu u modernoj historiji Japana. Usprkos toga je uspio progurati značajne reforme kroz Parlament, prije svega zakon kojim je 1925. konačno uspostavljeno opće muško pravo glasa u Japanu; sa druge strane je, u nastojanju da se suzbije socijalistička i komunistička aktivnost donesen Zakon o održavanju mira čije će se odredbe u sljedećim godinama početi tumačiti tako da od Japana učine policijsku državu. Sa susjednim SSSR-om je početkom 1925. sklopio Sovjetsko-japansku osnovnu konvencije kojom je Japan diplomatski priznao sovjetsku državu i povukao trupe sa sjevernog dijela Sahalina, dok se SSSR obavezao poštovati odredbe Portsmouthskog mira. Kato je početkom sljedeće godine preminuo na dužnosti od upale pluća.
San Ramón, Río Bravo
San Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Chahuirare, Urique
Chahuirare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2151 m.
Monte Marcello-Zanego, La Spezia
Monte Marcello-Zanego je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.