cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sicilijska komedija
Sicilijska komedija razvila se tokom 6. veka pne. u okviru antičke grčke književnosti i smatra se jednim od izdanaka dorske komedije. Aristotel je smatrao da su sicilijski komediografi dali prvi umetnički oblik kasnijoj staroj atičkoj komediji: Epiharm i Formid ― kaže Aristotel u Poetici, ‒ "stvorili su umetnost obrađivanja priča" (τὸ μύθους ποιεῖν), a te reči, prema jednima, znače da su njih dvojica stvorili komički zaplet, a prema drugima, da su prvi stvarali komedije s mitološkom tematikom. U svakom slučaju, obe teorije govore o tome da su ovi sicilijski komediografi pučkoj lakrdiji, gruboj i anonimnoj, dali umetničku obradu u dorskom ambijentu Velike Grčke. Premda je bila kratkog trajanja, sicilijska komedija ostavila je traga na razvoj kasnije komedije, posebno u južnoj Italiji i u rimskoj književnosti.
Epiharm
Sicilijska komedija dobila je svoj umetnički oblik u delimma komediografa Epiharma, koji se rodio oko možda oko 530. pne. i doživeo duboku starost. Čini se da je prvi deo života proveo u Megari Hiblejskoj na Siciliji i da je odatle prešao u Sirakuzu, možda oko 486. pne., kad je Megaru Hiblejsku razorio sirakuški tiranin Gelon. U Sirakuzi je Epiharm delovao na dvoru tiranina Gelona (umro 477. pne.) i zatim njegovog naslednika Hijerona I (umro 462. pne.), koje je hvalio u svojim delima. Epiharm se smatra izumiteljem prave komedije, koji je iz postojećih pučkih oblika (farse, improvizacije, lakrdije, šala tokom svetkovina i procesija) uklonio element improvizacije, uveo jedinstveni zaplet, pisao književnim jezikom i pažljivo oblikovao stihove, koristeći uglavnom trohejski tetrametar, te je tako izjednačio komediju s drugim pesničkim formama tog razdoblja.
Epiharmove su drame često obrađivale mitološke teme u obliku travestije mita i parodije tragičkih pesnika i pokazivale su snažan duh i iskričav humor. Neka ideja o njegovoj umetnosti može se dobiti na osnovu fragmenata njegovog komada Hefest ili Svečari (Ἤφαιστος ἢ Κωμασταί), koja slika boginju Heru koju su na Olimpu začarali Dionis i njegova pijana pratnja (κῶμος), kao i na osnovu fragmenata komada Odisej dezerter (Ὀδυσσεὺς αὐτόμολος). Kako se vidi iz sačuvanih fragmenata, njegove su se drame bavile ljudskim karakterima i obilovale su poslovicama (γνωμαί) i dugim monolozima.
Gée (Men i Loara)
Že je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 287 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 2 metara (maksimalnoj 33 m, a minimalnoj 19 m).
Sicilijska komedija
Sofron
Drugi predstavnik sicilijske komedije bio je Sofron iz Sirakuze, čije stvaralaštvo pada u sredinu 5. veka pne., možda između 460. i 420. pne., dakle više od pola veka posle Epiharma. Na osnovu starih pučkih formi i mitološke građe pisao je tzv. mime, svojevrsne skečeve, koji su obrađivali događaje iz svakodnevnog života, bili pisani dorskim dijalektom u ritmovanoj prozi, sadržavali uzbudljivu akciju i živ dijalog i možda bili namenjeni pre recitovanju nego scenskom izvođenju. Među sačuvanim naslovima su, na primer, Učesnice na Istamskim igrama, Tunolovac (Θυννοθήρας), Prometej, Žene koje koće da isteraju boginju Hekatu. Platon je sa zanimanjem čitao Sofronove mime i doneo ih u Atinu.
Rinton
Jedan izdanak sicilijske komedije, koji je stajao pod uticajem nove atičke komedije, bila je hilarotragedija ("vesela tragedija") Rintona iz Sirakuze, koji je živeo i stvarao u južnoitalskom gradu Tarentu. Živeo je u doba Ptolemeja I, što znači da mu je vrhunac stvaralaštva padao oko 320. pne. Za temelj svoje hilarotragedije uzeo je flijačku farsu, premda su na njega uticale i Epiharmove komedije i Euripidove tragedije. Njegovi komadi, pisani dorskim dijalektom, nalikovali su nekadašnjim pučkim oblicima i oživeli su mim i satirsku igru, parodirajući mitološku tematiku, npr. mit o Amfitrionu. Sačuvani su samo vrlo oskudni fragmenti.
Pečora (rijeka)
Pečora (ruski: Печо́ра) je velika rijeka koja teče kroz evropski dio Rusije; Republiku Komi i Nenečki autonomni okrug duga 1809 km, najveća pritoka Lene.
Hidrografija
Pečora izvire na sjevernim obroncima Urala, u Republici Komi na granici sa Sverdlovskoj oblasti. Od izvora teče u prema sjeverozapadu u uskoj kotlini, koja se postepeno širi, zatim naglo zavija i teče prema jugoistoku. Od ušća pritoke Ižma ponovno promjeni smjer prema sjeveru do svog ušća u Pečorski zaljev, gdje kod grada Narjan-Mara formira deltu, široku 45 km. thumb|left|240px|Karta [[porječje|porječja Pečore]] Pečora ima porječje veliko oko 322.000 km², koje se proteže od Republike Komi do Nenečkog autonomnog okruga. Prosječni protok rijeke je 4100 m³/s na ušću u more.
Rijeka je plovna do grada Pečore, ali samo ljeti, jer se zimi zaledi od novembra do maja.
Dizajn lekova
Dizajn leka (racionalni dizajn leka racionalni dizajn) je kreativni proces nalaženja novih lekova koristeći poznavanje biološkog cilja. Lek je najčešće organski mali molekul koji aktivira ili inhibira funkciju biomolekula kao što je protein, čime se proizvodi terapeutski efekat kod pacijenta. U najosnovnijem smislju, dizajn leka obuhvata dizajn malih molekula koji su komplementarnog oblika i naelektrisanja sa biomolekulskim ciljem sa kojim oni formiraju interakcije. Dizajn leka se često oslanja na tehnike računarskog modelovanja. Ovaj tip modelovanje se često naziva računarom pomognuti dizajn leka. Dizajn leka koji se oslanja na poznavanje trodimenzione struktrue biomolekulskog cilja je poznat kao strukturni dizajn leka.
Fraza „dizajn leka“ je u izvesnoj meri neprecizna. Ona zapravo podrazumeva dizajn liganda (i.e., dizajn malog molekula koji se čvrsto vezuje za svoj cilj). Mada su tehnike za predviđanje afiniteta vezivanja relativno uspešne, postoje mnoge druke karakteristike, kao što su biodostupnost, poluvreme eliminacije, odsustvo nuspojava, itd., koje je potrebno optimizovati pre nego što ligand može da postane bezbedan i efikasan lek. Te druge karakteristike je često teško optimizovati koristeći tehnike racionalnog dizajna leka.
Vidi još
• 2
Igor Lukšić
Igor Lukšić (rođen 1976 u Baru, SR Crna Gora, Jugoslavija) je bivši premijer Crne Gore. Prethnodno je bio ministar finansija i zamenik premijera u vladi Crne Gore.
Biografija
Njegova porodica vuče korene iz Crmnice, jednog od regiona stare Crne Gore.
3. oktobra, 2006, Đukanović je najavio da neće biti kandidat za mesto premijera na sledećim izborima i izabrao Igora Lukšića kao svog prvog kandidata za premijera. Međutim, umesto Lukšića, Željko Šturanović izabran je za novog premijera zbog kompromisa između Đukanovića i Svetozara Marovića.
Pored maternjeg crnogorskog, on takođe govori engleski, francuski i italijanski.
Mekteb
thumb|Zgrada mekteba u mjestu Pirage pokraj [[Srebrenika]] Mekteb (ar.: ب‎ـتـ‎ـكـ‎مـ) odgojno-obrazovna je institucija, koja djeluje pri državi ili pri nekoj zvaničnoj islamskoj organizaciji. Vjerska škola koja je više razine od mekteba je medresa. Mekteb na području zemalja bivše Jugoslavije djeluje u okvirima islamskih zajednica, dok se u islamskoj svijetu nalazi pri državi.
Mekteb je škola gdje se djeca uče osnovama islama: vjere, načina života, osnovama sufare (arapskog pisma), odnosno kako čitati, pisati i izgovarati riječi pisane arapskim pismom, potom osnovama gramatike arapskog jezika, te pravilnom čitanju Kur'ana.
Historija
Mektebi se prave u sklopu svake džamije ili mesdžida, bilo kao njen sastavni dio, ili u njenom dvorištu ili pak nedaleko od nje. Podižu se i u selima (mejtef) i u gradovima, i njega po pravilu posjećuju sva muslimanska djeca i omladina. Dobrotvorni filantropi također su nekada mogli otvoriti osnovnu školu i upravljati njome uz pomoć vakufa (fondacija). Mekteb kao institucionalni odgojno-obrazovni temelj dao najveći doprinos očuvanju islamskih temeljnih vrijednosti muslimana.
Sličnost mekteb-ibtidaijje sa sibjan-mektebima sastojala se u tome što se i u njima počinjalo učiti od sufare. Razlikuje se i po tome što su u njima radili mnogo vrsniji učitelji: imali su propisanu jedinstvenu edukacijsku osnovu. U medresama su svladali islamske nauke. Završili su Darul-muallimin, islamsku učiteljsku školu u Sarajevu, gdje su prošli najnužnije znanje iz pedagogije i metodike. Imenovao ih je reis-ul-ulema ili u njegovo ime predsjednik Zemaljskog vakufskog povjerenstva.
Mekteb-ibtidaijje karakterisale su i klupe kao i u ostalim školama, čega nije bilo u sibjan-mektebima. Sobe su bile čiste i svijetle, a za pisanje su imali table kao i u osnovnim školama. Osnivač i uzdržavatelj mekteb ibtidaija bilo je Zemaljsko vakufsko povjerenstvo. Kao osnivač i uzdržavatelj, imalo je pravo biti nadzornim tijelom. Ulogu odgovorne osobe za nadzor obnašali su kadije ili njihovi zamjenici.
Institucija mekteba i danas postoji u Bosni i Hercegovini, te se nalazi pod jurisdikucijom Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini. Svaki džemat na svome području obrazuje mekteb po nastavnom planu i programu koji je utvrdila Islamska zajednica.
Vina, Alabama
Vina je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 358 stanovnika.
Der ewige Jude
Der ewige Jude je njemački crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1940. u režiji Fritza Hipplera, a koji se zbog promoviranja nacističke antisemitske politike prema Jevrejima, kao i okolnosti u kojima je nastao smatra jednim od najzloglasnijih filmova svih vremena.
Film započinje prikazivanjem Jevreja i njihovog života u getima u nedavno okupiranoj Poljskoj, pri čemu se inzistira kako njihovo "prirodno" stanje predstavlja nedostatak higijene, izopačenost i primitivizam, odnosno sve što je strano "ispravnoj" zapadnoj civilizaciji. Film potom prikazuje kako se Jevreji jednostavnom zamjenom odjeće i manira mogu transformirati u ličnosti koje gotovo potpuno nalikuju kršćanima ili "arijevcima", te sugerira kako im je ta sposobnost omogućila da se s vremenom infiltiriraju u evropski i svjetski establišment, odnosno počnu dominirati svjetskim financijama, politikom i kulturom. Film, koristeći brojne primjere, ali i segmente ranijih igranih filmova kao što su hollywoodski The House of Rothschild i njemački klasični film M nastoji gledatelje uvjeriti da je to za posljedicu imalo dekadenciju zapadne kulture, razvrat, ali i izbijanje drugog svjetskog rata. Film završava Hitlerovim govorom u kojima nacistički vođa tvrdi da će "djelatnost jevrejskih financijera dovesti do uništenja jevrejske rase u Evropi".
Film je nastao kao dio nastojanja Hitlerovog nacističkog režima da pred međunarodnom i domaćom javnosti opravda eskalaciju antisemitskih progona do koje je došlo nakon Kristalne noći 1938. godine, a koja će s vremenom dovesti do tzv. Konačnog rješenja jevrejskog pitanja ili Holokausta. Posao je povjeren Ministarstvu propagande na čelu sa Josefom Goebbelsom, ali je u slučaju Der ewige Jude posljednju riječ imao sam Hitler te uzeo aktivnu ulogu u stvaranju njegovog sadržaja. Snimanje je trebalo započeti još 1938. godine, ali je odgođeno jer poljske vlasti nisu dozvolile njemačkim filmskim ekipama pristup u jevrejske četvrti svojih gradova; to je omogućila tek njemačka vojna okupacija Poljske. Uz dokumentarni materijal su, prvenstveno kod prikaza judaističkih vjerskih rituala, korištene igrane scene sa prisilno angažiranim jevrejskim glumcima.
Film je premijerno prikazan u jesen 1940. godine, ali nije imao veliku gledanost. Smatra se da je razlog za to bio u previše "sirovom" i banalnom pristupu, koga je karakterizirala scena u kojoj su kadrovi Jevreja na ulicama umontirani s kadrovima pacova, odnosno previše očigledne sugestije da su oni "gamad koju treba istrijebiti"; čak i publika koja se otvoreno slagala sa tim stavovima je, međutim, u to vrijeme od podsjećanja na rat i siromaštvo preferirala eksapističku zabavu. Goebbels je, pak, također preferirao indirektni pristup, a za što je kao primjer poslužio Jud Süß, koji je iste teze kao i Der ewige Jude publici ponudio kroz raskošnu historijsku melodramu, a koja je na kraju imala i veliki komercijalni uspjeh.
East Camden, Arkansas
Ist Kamden je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 931, što je 29 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Biološki cilj
Biološki cilj leka je biopolimerna struktura koja interakcijom s aktivnom molekulom proizvodi fiziološki efekat suzbijanja bolesti ili pomaže u dijagnozi specifične bolesti.
Lekovi svoj učinak ostvaruju na različite načine npr. delovanjem na prenos signala u ćelija, interakcijom s receptorima ili uticajem na biohemijsku ravnotežu.
Mehanizam delovanja
Mehanizam delovanja zavisi od načinu vezivanja odgovarajuće aktivne materije za strukturu biološke mete.
Zavisno od prirodi interakcije veza može biti:
Međusobna interakcija aktivne materije i strukture mete može da proizvede aktivaciju, inhibiranje ili supresiju biološkog odgovora.
Prema mehanizmu delovanja aktivne materije mogu da budu:
Proteinske mete
Proteini su veza između gena i bolesti, te su ključ za razumevanje bioloških procesa bolesti. Takođe oni grade ćeliju, omogućavaju ćelijsku komunikaciju, i učestvuju u kontroli izgradnje i smrti ćelije.
Nukleinske kiseline kao mete
Aktivne materije za nukleinskim kiseline mogu da deluju kao interkalatori koji se ugrađuju u DNK između dve baze, ometajući transkipciju što dovodi do blokiranje sinteze proteina. Mogu da deluju kao alkilirajući agensi koji narušavaju funkciju DNK. Kao rezači DNK lanca.
Lipidi
Primer delovanja na lipide kao mete su opšti anestetici, koji utiču na fluidnost ćelijske membrane membrane.
HAŠK
HAŠK, kratica od Hrvatski akademski športski klub, osnovan je 6. listopada 1903. u Zagrebu kao Akademički šport klub (AŠK), a ime HAŠK dobio je na prvoj godišnjoj skupštini 1904. Utemeljitelji su bili zagrebački sveučilištarci: Krešimir Miskić, Hinko Würth, August Adam, Dragutin Albrecht, Petak Čerlek, Vjekoslav Jurković, Marko Kostrenčić, Oskar Mohr i Lav Wodwarka. Za prvoga predsjednika bio je izabran Hinko Würth. Osnutkom HAŠK-a bio je postavljen temelj razvoju suvremenoga, sustavno organiziranog športa u Hrvatskoj.
Između dva svjetska rata, HAŠK je bio jedan od vodećih športskih klubova u Jugoslaviji. U njemu su se sustavno razvijali nogomet, atletika, hazena, tenis, stolni tenis, mačevanje, klizanje, skijanje, sanjkanje, hokej na ledu, hokej na travi, biciklizam, motociklizam, gimnastika, plivanje, boks, kuglanje i lov, s podjednakom brigom za muške i ženske športske sekcije. Državno prvenstvo osvojili su tenisači u ekipnoj konkurenciji (1929./30., 1933., 1935.) i tenisačice (1929./30.), atletičari i atletičarke (1932., u krosu 1922.), nogometaši (1937./38.) i hazenašice (1938).
Nogometni dio društva je bio sudionik natjecanja u jugoslavenskoj I. ligi, od 1923. do 1940. Prvakom Jugoslavije postao je 1938. Nastupao na igralištu u Maksimiru (1912.–1945.). Najpoznatiji igrači: Dragutin Friedrich, Stjepan Vrbančić, Eugen Dasović, Ivica Gajer, Ico Hitrec, Ivica Medarić, Branko Kunst, Đuka Agić, Slavin Cindrić, Emil Perška, Eugen Emil Plazzeriano, Vladimir Vinek, Svetozar Peričić, Ratko Kacian, Ivica Golac, braća Zlatko i Željko Čajkovski. Godine 1945. ukinut je dekretom. HAŠK-ova je djelatnost prestala, a igrališta i prostorije naslijedilo je novoosnovano Studentsko fiskulturno društvo Akademičar, koje se 1946. spojilo s Omladinskim fiskulturnim društvom Mladost, osnovanim 12. lipnja 1945. Tradiciju je preuzelo spomenuto društvo pod novim nazivom Akademsko sportsko društvo Mladost. Danas se naziva Hrvatsko akademsko športsko društvo Mladost.
Violet, Louisiana
Vajolit je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.973, što je 3.582 (-41,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nemertelin
Nemertelin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 310,352 Da.
Lista ekranizacija romana Les Trois Mousquetaires
Dolje je naveden kronološki popis filmskih i televizijskih adaptacija romana Tri mušketira francuskog književnika Alexandrea Dumasa.
Foro, Chieti
Foro je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 572 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Osman-aga Temišvarski
desno|mini|300px|Karta Europe 1683.
Osman-aga Temišvarski (Temišvar 1671.- Istanbul 1725. ) bio je turski prevoditelj, vojnik Osmanskog carstva te autor rijetke autobigrafije iz tog razdoblja, Autobiografija Osman-age Temišvarskog, u kojoj je opisao svoje zarobljeništvo u Habsburškoj monarhiji. To je bio jedini očuvani primjer turske autobiografije o zarobljeništvu u drugoj zemlji u tom razdoblju, sve do 19. stoljeća. Također je autor knjige o diplomaciji (Kitâb-i insâ) te jedne nepotpune, Njemačka povijest (Nemçe tarıhi).
Život
Temišvar je grad u Banatu, današnja Rumunjska, koji se našao u sklopu Osmanskog carstva nakon turskih osvajanja u 16. stoljeću. Osman-aga se rodio u tom gradu - njegov otac zvao se Ahmed-aga, pripadnik pješaštva koji se u Temišvar doselio iz Beograda, a njegova majka je bila žena koja se doselila iz Slankamena. U 25 godina braka imali su devetero djece, ali je preživjelo samo petero. Kada su umrli roditelji, djeci je dodijeljen skrbnik. Kada je počela opsada Beča 1683., pojačali su se sukobi između austrijskih i turskih snaga.
Kao vojnik Osmanskog carstva, Osman-aga je zarobljen u tvrđavi Solymos, Lipova, s 17 ili 18 godina, u akciji generala Caraffa. Njegov gospodar je postao poručnik Fischer. U blizini Arada, Fischer je od njega zatražio novac za otkup, ukupno 60 zlatnika. Jedan zarobljeni turski časnik, Ibrahim, pristao je biti mu jamac uz uvjet da i njega otkupi za još deset dukata u Szegedu. Osman-aga se vratio u Temišvar po novac te uputio u Szeged kako bi otplatio dug zajedno s još četvoricom bivših zarobljenika. Kada su čuli da je Fischer otišao prema Osijeku i Erdutu, krenuli su tim smjerom, ali je naišao na brod na Dunavu čiji su ga vlasnici opljačkali. Osman-aga je uspio pobjeći i ponovno sresti Fischera te mu dati novac, ali ga je ovaj prevarom zadržao i odveo duboko u Slavoniju, do Siska i Ivanića, gdje je jedva preživio tešku prehladu te neuspješno pokušao pobjeći u Bosnu, natrag u Osmansko carstvo. Predviđeno je da bude prodan Mlećanima kao rob, ali je na intervenciju jednog svećenika to spriječeno.
Tijekom boravka u Hrvatskoj, dospio je u kućanstvo generala grofa Staubenberga kao konjušar. Novi vlasnik ga je premjestio na svoj posjed u Kapfenbergu (današnja Austrija). Stekao je naklonost grofice, ali se nije htio vezati nego napustiti mjesto - te noći, grofičina sluškinja, Margot, potajno je ušla u njegovu staju gdje je noćio i izjavila da je zaljubljena u njega, ali on nije htio spavati s njom iako je bila privlačna jer nije htio da zatrudni. Osman-aga je premješten u Beč u kućanstvo grofičina šurjaka, koji ga je pak prepustio članu Dvorskog vijeća grofu Christophu Tiedmayeru von Schallenbergu. Osman-aga je tamo naposlijetku ostao sedam godina te čak i naučio zanat slastičara. Usavršio je njemački tako da ga nitko nije razlikovao od domorodaca. Opisao je razne pustolovine iz tog razdoblja, među njima kako je jedva izvukao živu glavu nakon jedne svađe u krčmi s prijateljima. desno|mini|300px|Umjetnički prikaz [[opsada Beograda 1717.|opsade Beograda 1717.]] 1699. potpisan je mir u Srijemskim Karlovcima te su mnogi turski zarobljenici zamijenjeni za austrijske ili mađarske. Osman-aga se odlučio na bijeg sa još jednim Turčinom i dvije djevojke dok su grof i njegova supruga bili u nekim toplicama. Falsificirao je grofov rukopis na jednom dokumentu u kojem piše kako je slobodan čovjek i kako se tobože želi doseliti u Bačku. Njih četvero se ukrcalo na brod i Dunavom spustili do Budima. U Novom Sadu su privedeni zbog sumnje u njihove dokumente te smiješteni u kućni pritvor do dolaska potvrde iz Beča. Tijekom ta tri tjedna, Osman-aga je tražio vodiče koji bi ih prebacili na osmanski teritorij, no bez uspjeha - jedan navodni vodič, Sava, oduzeo je od njega dva puta novac unaprijed, ali ga je samo potrošio u krčmi ne održavši obećanje. Najzad, Osman-aga je sreo nekog Srbina, Petra, koji mu je organizirao prijevoz ćamcem preko Dunava te kočiju do prelaska granice. Međutim, dok su bili u kočiji, susreli su ih neki hajduci i zarobili kako bi ih vratili natrag, jer su čuli vijest o nagradi za turske bjegunce. Iako je potrošio sav novac, Osman-aga ih je ipak uspio nagovoriti da njih četvero puste u Beograd jer će im tamo isplatiti više novca od potjernice. Tamo je Osman-aga sve ispričao Uzunu Ahmed-baši. Vraćen mu je novac te je postao tumač osmanskih vlasti za njemački jezik.
Oženio se i dobio osmero djece, ali je od njih ostalo živo samo dvoje - kćer i sin. 17 godina je živio u Temišvaru te stekao veliki imetak. Međutim, morao je s obitelji napustiti Temišvar 1716. koji su zauzele austrijske snage. Tijekom opsade Beograda 1717. izgubio je velik dio imovine te ženu i deset rođaka kad je eksplodiralo skladište baruta. Nakon toga se ponovno oženio i dobio troje djece, od koje je jedno umrlo. Preselio se u Istanbul gdje je živio u neimaštini. Njegovi zadnji zapisi datirani su 1725., nakon čega mu se gubi svaki trag.
Povijest autobiografije
Za objavljivanje autobiografije najviše su zaslužni austrijski orijentalist Heinz Griesbach, koji je prvi radio na Osman-aginu autografu, te Richard Franz Kreutel i Otto Spies, koji su njegov prijevod dopunili vlastitim te objavili pod nazivom Život i pustolovine prevoditelja Osman-age. Oni su uspijeli "dešifrirati" njemačka osobna imena, toponime, zvanja, činove i druge izraze nečitko napisane arapskim pismom. Također su identificirali razne povijesne ličnosti opisane u knjizi.
Dosta je pitanja ostavila činjenica što se Osman-aga u životopisu nevješto izražava: rečenice mu nisu uvijek dovršene a povremeno im nedostaje predikatni glagol ili su greške u glagolskim rekcijama čudne. Prevoditelj Ekrem Čaušević stoga smatra da Osman-aga nije bio etnički Turčin, već sin konvertita slavenskog porijekla u čijoj se kući nije uvijek govorio turski jezik. Kreutel također zastupa istu tezu te napominje kako je Osman-aga s dvadesetak godina govorio razne balkanske jezike (hrvatski, srpski, mađarski i rumunjski). Tolasa pak smatra da je autor bio "rumelijski Turčin", tj. Turčin koji se rodio i odrastao na Balkanu u slavenskom i mađarskom okruženju, daleko od prave turske sredine.
U članku s naslovom "Lingvističko istraživanje o turskome jeziku Osman-agine Autobiografije i etničkome podrijetlu njezina autora", objavljenom 2018. godine (http://www.osmanlimirasi.net/dergiayrinti/temesvarli-osman-aganin-esaret-hatiralari-adli-eserinde-kullandigi-turkce-ve-etnik-kokeni-hakkinda-dilbilimsel-bir-inceleme-ss-23-31_167) Čaušević je iznio uvjerljive argumente koji jednoznačno upućuju na zaključak da su Osman-agini predci najvjerojatnije bili hrvatskoga podrijetla.
Nancy Reagan
Nancy Frances Robbins (New York, 6. 7. 1921. – Los Angeles, 6. 3. 2016), bivša američka prva dama, supruga guvernera Kalifornije, kasnije predsjednika Ronalda Reagana.
Rodila se kao Anne Frances Robbins u četvrti Flushing New Yorka. Majka joj je bila glumica. Roditelji su joj se rano razveli, te je jedno vrijeme djetinjstva provela sa ujakom i ujnom dok joj je majka tražila glumačke poslove. Majka joj se kasnije preudala za dr. Loyala Davisa, neurokirurga. On je posvojio Anne, tj. Nancy. Kasnije je Anne studirala teatar, te je nastupala kao glumica pod imenom Nancy Davis. Snimila je 11 filmova, samo jedan sa Ronaldom. Glumila je do 1962. godine.
Upoznala je Ronalda dok je on bio predsjednik Ceha filmskih glumaca. Naime tokom 1950-ih i histerije senatora Josepha McCarthya, bila je glumica koja se zvala isto kao i ona, koja se nalazila na crnoj listi. Ona se susrela s njim kako bi razjasnila nesporazum i omogućila si daljnje angažmane. Vjenčali su se 1952. godine, a Ronaldov kum bio je glumac William Holden. Imali su dvoje djece, kćer Patti i sina Rona. Nancy je bila i maćeha Maureen i Michaelu, Ronaldovoj djeci iz njegovog prvog braka sa Jane Wyman.
Nancy je bila aktivna kad je Ronald bio guverner, a postala je puno eksponiranija kad je Reagan došao na položaj predsjednika. Zamijenila je stari porculan, odijevala se tako da je percipirana kao da se otuđila od naroda (zato je skovan pogrdan naziv "Kraljica Nancy"), i osnovala je udrugu "Samo reci ne" koja se bori protiv droge. Inicirala je skup prvih dama iz cijelog svijeta o ovom problemu. Također je odgovorna za odnose Ronalda i Mihaila Gorbačova. Ona je s druge strane bila u odnosima s Raisom, suprugom Mihaila. Obično su u Bijeloj kući pile čaj, ali njih dvije nikad se nisu osobito slagale.
Pokušaj atentata na Ronalda 1981. godine bio je najgrozniji dan u njenom životu. Kad je došla u bolnicu, Ron joj je rekao: "Draga, zaboravio sam se sagnuti" (kopiravši izjavu Jacka Dempseya, boksača). Neki senator je došao u bolnicu i rekao da je predsjednikov "bliski prijatelj". Međutim, Nancy ga je izbacila iz sobe. Kasnije je potražila savjet astrologa, što se jednoj zaposlenici Bijele kuće nije sviđalo, pa je Reagan 1987. dobio njenu ostavku. Nakon 8 godina Bijele kuće, Reaganovi su se povukli i živjeli između kuće na Bel-Airu i ranča u Santa Barbari. Dana 5. 6. 2004. umro je Ronald Reagan. Često je bila na televiziji tokom državnog pogreba koji je trajao cijeli tjedan. Godine 2007. vratila se u politiku i bavila se pitanjima istraživanja matičnih stanica.
Mathieu Grébille
Mathieu Grébille (Pariz, 6. listopada 1991.) je francuski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra za francuski Montpellier HB. Profesionalnu karijeru započeo je 2009. godine, a igra na poziciji lijevog vanjskog. Godine 2014. bio je u sastavu Francuske za Euro u Danskoj, što mu je bio debi na nekom međunarodnom natjecanju.
Поповићи (разврставање)
Поповићи могу да буду:
или
Vincent, Alabama
Vincent je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.988 stanovnika.
Auga (mitologija)
thumb|250px|Hram Atene Aleje u Tegeji Auga (grčki: Αὐγή) bila je, u grčkoj mitologiji, kći tegejskog kralja Aleja i Nereje.
Pošto je prorečeno da će Auga roditi sina koji će poubijati svoje ujake, njen otac ju je postavio za sveštenicu Atene Aleje u hramu te boginje u Tegeji i zavetovao je na devičanstvo. Međutim, u hramu ju je pronašao i silovao Herakle u stanju pijanstva kad je prolazio kroz Tegeju. Prema jednoj priči, kralj Alej je otkrio da je njegova kćer rodila sina Telefa i zatvorio ih je oboje u kovčeg koji je bacio u more. Talasi su ih odneli u maloazijsku Miziju, odnosno do ušća Kajka, gde ih je pronašao kralj Teutrant, koji se oženio Augom, a Telefa usvojio.
Prema drugoj priči, Auga je sakrila svog sina u hram čime je počinila svetogrđe. Zato je zaraza zavladala zemljom i kralj je otkrio istinu pitajući proročište za uzrok. Otac je Augu predao Teutrantu i naredio da se beba ostavi u planini. Postoji i priča da je Auga još uvek bila trudna kada je otac saznao istinu, te je naložio Naupliju ("mornaru") da je baci u more. Dok ju je vodio preko planine Parteniju iznad Tegeje, Auga je rodila Telefa i tu ga i ostavila, a kasnije ga je našla i podojila košuta. Pri tom mu je ostavila i prsten koji joj je poklonio Herakle i po kome je kasnije poznao svog sina. Nauplije se sažalio na Augu i nije je bacio u more, već ju je predao trgovcima koji su je predali Teutrantu.
Prema drugoj verziji, Augu je Teutrant usvojio kao ćerku. Kasnije se u Miziji pojavio i Telef, već odrastao; kad je Teutrant hteo da Telefu za ženu preda svoju usvojenu ćerku Augu i kad je ovo dvoje trebalo da stupe u seksualni odnos, začuo se snažan grom, koji ih je sprečio u tome; njih dvoje su se zatim prepoznali kao majka i sin na osnovu prstena koji je Augi dao Herakle, a koji je ona predala malom Telefu.
U doba Pausanije (2. vek) pokazivao se grob Augin u Pergamu, gde su Atalidi poštovali Telefa kao junaka-osnivača.
Auga u umetnosti
Mit o Augi je bio inspiracija velikim grčkim tragičarima Eshilu (Mizijci), Sofoklu (Mizijci, Aleadi) i Euripidu (Telef, Auga), kao i komediografima Fililiju i Eupolidu. U likovnoj umetnosti je retko prikazivana. Predstavljena je na pompejanskim freskama i na Pergamskom žrtveniku, gde je na Telefovom frizu prikazana među sporednim likovima.
Druge ličnosti
Higin je navodi kao jednu od Hora.
Querceto, Frosinone
Querceto je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 731 m.
Aplaviro
Aplaviro je organsko jedinjenje, koje sadrži 33 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 577,711 Da.
Iseljavanje muslimana iz Srbije
thumb|[[Muhadžiri u Istanbulu 1912.]] Iseljenje muhadžira iz Srbije podrazumeva kontinuirano iseljavanje muslimana iz Srbije tokom više uzastopnih etapa. Najmasovnija iseljenja su se odigrala u periodu Prvog srpskog ustanka, sticanja nezavisnosti Kneževine Srbije na Berlinskom kongresu 1878. godine i tokom Prvog balkanskog rata 1912.
U više navrata, veliki broj muslimana, uglavnom Slovena (većinom Bošnjaka), Turaka i Albanaca, iseljen je iz zemlje. Nakon povlačenja Osmanlija sa teritorija pod srpskom kontrolom dolazi do uništavanja islamskih verskih zdanja, a iseljenja muslimanskog stanovništva neretko poprimaju razmere verskih progona.
Prvi srpski ustanak (1804)
Pre Prvog srpskog ustanka, je živelo muslimansko stanovništvo, čija se brojnost procenjuje i do nekoliko stotina hiljada muslimana. Većinu "turskog", odnosno muslimanskog stanovništva po varošima u ustaničkoj Srbiji činili su muslimani Slaveni i Albanci. Tokom više sukcesivnih etapa oslobađanja Srbije, broj muslimana u Srbiji se neprestano smanjivao, praćeno njihovim pojačanim iseljavanjem iz Srbije.
Tokom Prvog srpskog ustanka, muslimansko stanovništvo, koje je predstavljalo većinu u mnogim gradovima, je proterano iz zemlje. Takođe, u prvom ustanku Srbija je započela isterivanje najsevernijih albanskih naselja "još od Jagodine".
U Prvom srpskom ustanku, mnoge beogradske džamije su stradale, a one preostale bile su pretvorene u bakalnice, svinjce, privremene sveštaje, a jedna je bila pretvorena u pravoslavnu crkvu. Džamije su rušene i u drugim gradovima koji su se našli u sastavu kneževine Srbije. Tako su u Užicu porušene 34 džamije, u Smederevu 24, itd.
Konferencija u Kanlidži (1862)
thumb|Porušena [[Batal-džamija u Beogradu, oko 1860. godine]] 22. novembra 1862. godine na međunarodnoj konferenciji velikih sila u Kanlidži na Bosforu je naređeno iseljenje muslimana iz Srbije. Iseljavane su čitave porodice iz sela i gradova koji su pripali novoformiranoj Kneževini Srbiji.
Tih godina mnogi muslimani kao izbeglice prelaze u Bosnu ili Novopazarski sandžak, koji još uvek nije bio u sastavu Srbije. U Bosansku Kostajnicu krajem 1862. i početkom 1863. godine migriraju muslimani iz Valjeva, Šapca, Užica, pa se deo u kome su izbegli muslimani najviše koncentrisani naziva Užice (Bosanska Kostajnica). Mnogi muslimani izbegli iz Srbije 1862. i 1863. godine su naseljeni u Zvorniku, koji je tada bio u sastavu Bosanskog pašaluka.
1867. godine, iseljenjem iz Beograda muslimanskog življa (među kojima je veliki broj bio slovenskog porekla) započeo je kraj beogradskih džamija, kojih je u to vreme preostalo oko petnaestak. Kako navodi Feliks Kanic ”gde kad bi noću slučajno eksplodirale mine rušeći džamije koje su ometale regulaciju”. Vremenom su porušene sve preostale beogradske džamije, osim jedne, Bajrakli džamije na Dorćolu.
Berlinski kongres (1878)
Albanci muslimani su sve do 1878. godine živeli na području Leskovca, Vranja, u Pešteru blizu Sjenice i u dolini južne Morave kao plaćenici Otomanske imperije tzv. nizam. To je bila turska pešadija plaćenika i bašibozuka. Vasa Čubrilović piše da su oblasti Prokuplja, Kuršumlije i Leskovca, sve do Niša, nazivane "Toplički Arnavutluk". Srpsko-turski rat 1876-1878. godine je vođen u oblasti Niškog sandžaka, uključujući njegove jugozapadnom delove naseljene Albancima. Albanci, kao deo nizama su se selili za vojskom i nisu imali stalno mesto boravka. Srpska vojska je potisnula i naterala ih da napuste svoje domove i odu. Poverenik na srpskoj granici, Englez Džon Ros zabeležio je sledeće: “Gotovo svo stanovnišvo zapadnog dela Niškog sandžaka, koji je predat Srbiji, bili su Albanci muslimanske veroispovesti ... Svi oni su izbegli u Kosovski vilajet, napuštajući čitavu zemlju.
Nakon završetka rata i priznavanja nezavisnosti Kneževine Srbije 1878. godine, članovima 35 i 39 Berlinskog ugovora je jasno istaknuto da u novopripojenim krajevima muslimani i hrišćani treba da uživaju jednaka građanska i politička prava i slobodno raspolažu svojom imovinom. Međutim, u Srbiji dolazi do masovnih prisilnih iseljenja muslimanskog stanovništva iz novopripojenih krajeva (prvenstveno iz Topličkog okruga, nekada naseljenog Albancima) i spaljivanja albanskih sela i gradskih četvrti. Albanci su se kao pripadnici Otomanskog nizama povukli sa ostatcima porazene Otomanske vojske. Svi Albanci koji se nisu bili povukli, kao i svi njihovi povratnici sa turske teritorije, iseljeni su nastojanjem srpskih vlasti odmah po zaključenju Berlinskog ugovora 1878. Srpski autori navode da oko 30.000 do 40.000 izbeglih i prognanih Albanaca iz Kneževine Srbije prelazi u Otomansko carstvo, gde se naseljavaju uglavnom na području Kosovskog vilajeta. Albanski autori procenjuju broj Albanaca izbeglih u Kosovskih vilajet 1878. godine na oko 60.000. Engleski konzul Geuld je razgovarao sa gradonačelnikom Prištine, koji se žalio na nevolje sa izbeglicama iz Niša, Leskovca i drugih gradova, navodeći da ih je oko 90,000-100,000 izbeglo u Prištinu. Zbog nepoštovanja Berlinskog ugovora Albanci su uputuli diplomatskim predstavnicima velikih sila peticiju u kojoj se kaže:
Jovan Hadži-Vasiljević kao glavne motive srpske države za ekspatrijaciju Albanaca navodi: 1) stvaranje nacionalno čiste države, 2) sprečavanje Porte da povrati zemlje naseljene Albancima, 3) stvaranje povoljnijih okolnosti za prodor na Kosovo i 4) stvaranje mira i bezbednosti u regionu.
Po proterivanju Albanaca iz Topličkog okruga, na njihovu zemlju su doseljeni kolonisti iz Crne Gore, Sjenice, Vranja, Kosova, Peći, itd.
Balkanski ratovi (1912-1913)
thumb|Albanci koje je srpska vojska proterala u Tursku. Nakon Balkanskih ratova 1912. i 1913. godine, Kraljevina Srbija je pripojila novoosvojene oblasti Kosova, novopazarskog Sandžaka i vardarske Makedonije, u kojima je živeo veliki broj muslimana. Još u toku rata, mnogi muhadžiri su izbegli u Tursku. Na njihovu zemlju su nakon rata kolonizacijom naseljene uglavnom srpske porodice.
Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca je došla do zemljišta za naseljavanje kolonista vršeći otkup zemlje od bivsih aga i begova dok je jedan deo zelmlje bio i ostao državni. Turci (misli se na nacionalnost) su želeli da se isele u Tursku i svoja imanja nisu imali kome da prodaju osim državi. |Bili su to veliki zemljišni posedi koje niko nije hteo niti je imao novaca da kupi.
Sledi tabela sa ukupnim brojem iseljenih Turaka, Muslimana i Albanaca iz Kraljevine Jugoslavije u Tursku, prema službenim podacima:
Napomena: Jugoslovenska državna statistika je registrovala samo slučajeve u kojima je poštovana procedura i samim tim gubila iz vida talase neregularnih iseljavanja, potcenjujući njihov stvarni broj.
Najveći broj iseljenika su bili kosovski Albanci, ali je takođe bilo i Turaka i Bošnjaka. Radi pospešivanja iseljavanja, "leteći odredi" vojske, policije i četnika mučili su i ubijali albansko stanovništvo. Od 1918. do 1938. vojska je zapalila i uništila 320 albanskih sela. Albanske porodice su iz novoosvojenih oblasti deportovane preko Grčke u Tursku. Paralelno sa prinudnim iseljavanjem Albanaca, tekao je proces srpske kolonizacije Kosova, koji su neretko naseljavani na imanja raseljenih Albanaca.
Posledice
Kao posledica prisilnog iseljavanja muslimanskog stanovništva, oblast uže Srbije, nekada naseljena znatnim procentom muslimanskog življa, je danas naseljena gotovo isključivo srpskim pravoslavnim stanovništvom. U Srbiji, veća muslimanska naselja su opstala samo na teritorijama pripojenim nakon 1912, odnosno u delovima Sandžaka i na Kosovu.
Manojlo II Paleolog
Manojlo II Paleolog (grčki: Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος) (Konstatinopolis, 27. jul 1350. - Konstatinopolis, 21. jul 1425.) bio je vojnik, političar i bizantski car od 1391. do svoje smrti 1425.
On je uspio diplomatskim potezima i miroljubivom politikom prema Osmanlijama odgoditi propast Bizantskog carstva punih 50 godina, prije konačnog sloma.
Biografija
Manojlo je bio sin Janisa V Paleologa (vladao uz prekide od 1341. do 1391.) i Helene Kantakuzine, njega je - 1373. otac imenovao za nasljednika, nakon što je njegov stariji brat Andronik izveo neuspješnu pobunu protiv oca. Manojlo je okrunjen za suvladara u septembru 1373., a već je 1379. pomogao ocu da zauzme Konstatinopolis i povrati prijestolje, koji je zauzeo Andronik 1376. Istina otac i sin vratili su se na ton uz pomoć Osmanlija, pa su zbog tog bili su prisiljeni plaćati danak sultanu, i davati mu vojnu pomoć. Nakon te bune je i sin Andronika IV - Janis VII ponovno organizirao bunu 1390. i zauzeo Konstatinopolis i zasjeo na carski tron, ali su Osmanlije i ovaj put pomogle Manojlu i njegovu ocu da povrate vlast.
Zauzvat je Manojlo bio prisiljen živjeti na dvoru Bajazida I u Bursi, kao dobrovoljni talac i odani vazal. Tako je izdržao sve do 1391. kad je saznao da mu je otac umro, nakon tog je pobjegao u Konstatinopolis. thumb|left|260px| Karta Bizantskog carstva [[1403.]] Kada su - 1396., Osmanlije pregazili Tesaliju i Peloponez, Manojlo je poduzeo turneju po zapadnoevropskim zemljama gorljivo traživši prije svega vojnu pomoć za spas svoga carstva. Uz veliku pompu i ljubaznost dočekivan je u Rimu, Milanu, Londonu i Parizu, u kom je ostao pune dvije godine.
Njegov posjet značio je puno za upoznavanje kultura Bizanta i Zapada, ali nije rezultirao nekom značajnijom vojnom pomoći.
Nakon te neuspješne misije Manojlo je 1403., uspio dogovoriti sporazum o miru sa bajazidovim nasljednikom 1403. Mehmedom I., nakon tog je uspio ponovno ovladati Solunom i prestati plaćati danak. Miroljubivi odnosi sa Osmanlijama potrajali su sve do Mehmedove smrti - 1421., nakon koje se i Manojlo povukao sa carskog položaja i vlast prepustio sinu Janisu VIII, i prepustio se svojim vjerskim i književnim interesima.
Za razliku od njega, njegov sin potpuno je napustio njegovu dotadašnju politiku suradnje i prijateljskih odnosa sa Osmanlijama, pa je i zvog interesa podržao pretendenta na osmanski tron Mustafu Çelebia protiv zakonitog nasljednika Murata II, koji je ipak nakraju savladao Mustafinu pobunu. Nakon tog je Murat II iz osvete navalio - 1422. na Konstatinopolis i bezusješno ga opsjedao. Grad se uspio održati, ali su Osmanlije 1423. pregazili Peloponez i nakon tog prisilili Bizant da potpiše ponižavajući sporazum, nakon tog se Manojlo povukao u manastir.
Krfska deklaracija
thumb|Prva stranica teksta Krfske deklaracije. thumb|Druga stranica teksta Krfske deklaracije s potpisom Ante Trumbića na ćirilici.
Krfska deklaracija prvi je zajednički politički akt srbijanske vlade i Jugoslavenskog odbora, objavljen 20. srpnja 1917. godine na Krfu u kojem se prvi puta navodi utemeljenje jedne nove zajedničke države nakon Prvog svjetskog rata.
Rezultat je rada konferencije u Krfu i kompromisa izmedju srpske Vlade i Jugoslovenskog odbora. To je dokument propagandno-manifestacionog karaktera kojim su se definisala temeljna načela na kojima bi se konstituisala buduca država Srba, Hrvata i Slovenaca.
Povijest
Nakon smrti cara Franje Josipa, u Austro-Ugarskoj je na prestolje 1916. godine došao novi car Karlo. U svibnju 1917. godine, Hrvati iz Dalmacije i Slovenci Svibanjskom deklaracijom predložili su da se Austro-Ugarska preuredi na trijalističkom principu, tj. da se uz Austriju i Ugarsku stvori treća jedinica koja bi obuhvatila sve južnoslavenske zemlje u Monarhiji (Sloveniju, Hrvatsku, BIH i Vojvodinu). Svibanjska je deklaracija, predviđala rješavanje hrvatskoga pitanja unutar Austro-Ugarske; no taj prijedlog nije bio prihvaćen. Nikolu Pašića uznemiravala je ideja ujedinjenja bez Srbije i Trijalizam koji su zahtijevali hrvatski političari tražeći rješenje unutar Dvojne Monarhije. U međuvremenu se iz rata povukao glavni diplomatski saveznik Srbije, Rusija u kojoj je započela februarska revolucija.
U deklaraciji su se »autorizirani predstavnici Srba, Hrvata i Slovenaca« složili da na bazi samoodređenja naroda i na demokratskim principima osnuju zajedničku jedinstvenu, slobodnu i nezavisnu državu, koja će biti ustavna, demokratska i parlamentarna monarhija s dinastijom Karađorđevića na čelu, a prema toj unitarističkoj ideji, Srbi, Hrvati i Slovenci uzimani su kao jedan narod te se dalje priznavala ravnopravnost njihovih imena, znakova, pisama i vjera, pri čemu se na ostale narode i narodnosti nije ni mislilo.
Krfsku deklaraciju prihvatili su sa zadovoljstvom oporbeni srbijanski političari i predstavnici Jugoslavenskog odbora, koji su vjerovali da će nova država osigurati južnoslavenskim narodima punu slobodu i ravnopravnost, međutim deklaracija je svojom kompromisnošću omogućila Srbiji nadređivanje nesrpskim narodima i zapravo je predstavljala samo proširenu Srbiju.
Frano Supilo, tada već teško bolestan, pozdravio je Deklaraciju, misleći kako je njome srpska vlada postavila pred Saveznike pitanje jugoslavenskog sjedinjenja, koje je tako postalo međunarodnim, i što je njom bilo isključeno djelomično sjedinjenje koje bi moglo dovesti do komadanja hrvatskih zemalja, tj. do podjele Hrvatske.
Nikola Pašić kasnije je cinički izjavio kako je sve učinjeno radi inozemstva. Deklaracija u Hrvatskoj nije bila oduševljeno primljena, jer je njome negirana hrvatska državnost kojom je Hrvatska gubila sve elemente svoje suverenosti.
Lupburg
Lupburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Nojmarkt (Gornji Palatinat). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.341 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9373143.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojmarkt (Gornji Palatinat) Lupburg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojmarkt (Gornji Palatinat). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 532 metra. Površina opštine iznosi 30,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.341 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 76 stanovnika/km².
Courcelles-sur-Viosne
Kursle sir Vion je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 287, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km².
Vinegar Bend, Alabama
Vinegar Bend je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 192 stanovnika.
Cimarron, Kansas
Simaron je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.184, što je 250 (12,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Crystal River, Florida
Kristal River je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.108 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.108 stanovnika, što je 377 (10,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Apremilast
Apremilast je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 460,500 Da.
Nemonoksacin
Nemonoksacin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 371,430 Da.
George Lazenby
George Robert Lazenby (fonetski: Džordž Robert Lezenbi}; 5. septembar 1939 - ) je australijski glumac i bivši maneken, najpoznatiji po tome što je godine 1969. glumio Jamesa Bonda u film On Her Majesty's Secret Service.
Mainbernheim
Majnbernhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Kicingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.330 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9675144.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kicingen Majnbernhajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kicingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 226 metara. Površina opštine iznosi 12,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.330 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 191 stanovnika/km².
Igor Anić
Igor Anić (Mostar, 12. lipnja 1987.) je francuski rukometaš i reprezentativac koji igra na pozicji pivota. Anić je karijeru započeo u Montpellieru da bi onda pet godina igrao u Njemačkoj (THW Kiel, VfL Gummersbach), a od 2012. godine igra za francuski Cesson-Rennes Métropole HB.
Za reprezentaciju je debitirao 2009. godine protiv Latvije, a svoj prvi značajniji nastup na velikom natjecanju imao je na EHF Euru 2014. godine u Danskoj.
Chassé (Sart)
Šase je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Branson West, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 478, što je 70 (17,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chassé (Sart)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 139, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km².
Vredenburgh, Alabama
Vredenburgh je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 312 stanovnika.
Lebbia, Vercelli
Lebbia je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
Cameo
320px|thumb|Hitchockov cameo u filmu [[Rear Window]] Cameo je kratko pojavljivanje poznatih osoba u primijenjenim umjetnostima, kao što su predstave, filmovi, videoigre i televizija. U takvim ulogama često se pojavljuju filmski redatelji, političari, sportaši, glazbenici i druge slavne osobe.
Cameo nastupi su često nepotpisani zbog njihova kratkog trajanja. Često služe za privlačenje pozornosti. Razlog može biti glumčev doprinos ranijem djelu, kao što je to slučaj kod mnogih filmskih adaptacija TV serija ili remakeova ranijih filmova.
Cameo nastup može predstaviti neki lik važnijim bez obzira na kratkoću pojavljivanja. Primjeri takvih nastupa su oni Seana Conneryja u filmu Robin Hood: Princ lopova ili Teda Dansona u  Spašavanju vojnika Ryana.