cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Car Huizong od Songa
Rodio se pod imenom Zhao Ji, kao 11. sin cara Shenzonga. Na prijestolje je došao 1100. kada je njegov polubrat, car Zhezong umro bez muških nasljednika. Vladavinu mu je obilježilo promoviranje taoizma, ali i veliki talent za poeziju, slikarstvo, kaligrafiju, koje je zdušno upražnjavo. Njegov je dvor postao jedan od najprosvijećenijih i najsofisticiranijih na svijetu, ali je zbog toga zanemario državnu upravu, a prije svega vojsku. Kada su Džurčeni u današnjoj Mandžuriji osnovali vlastitu dinastiju Jin, Huizong je s njima odlučio stupiti u savez s ciljem da ukloni Kitansko Carstvo koje je pod dinastijom Liao više od vijeka bilo trn u oku kineskih vladara. Međutim, nakon što je Kitansko Carstvo uklonjeno, Džurčeni su se okrenuli protiv svojih kineskih saveznika i došli nadomak prijestolnice Kaifeng. Huizong je početkom 1126. abdicirao u korist svog sina Qinzonga kako bi olakšao mirovni sporazum, ali nije mogao spriječiti još jednu invaziju prilikom koje su Džurčeni 1127. zauzeli Kaifeng, a njega i sina zarobili u Jingkang incidentu. Taj je događaj označio kraj tzv. Sjeverne dinastije Song; na jugu Kine, koji je ostao izvan džurčenskog domašaja, je Huizongov daleki rođak Zhao Gu obnovio dinastiju koja će postati poznata kao Južni Song. Car je zajedno sa sinom pretrpio brojna poniženja i proveo posljednje godine života kao zarobljenik u Mandžuriji.
Miramontes (razvrstavanje)
Miramontes ima više značenja:
Croton-on-Hudson (New York)
Croton-on-Hudson (fonetski: Kroton-on-Hadson) je selo u američkoj saveznoj državi New York, smješteno u Okrugu Westchester. Administrativno pripada gradu Cortland, koji, pak, predstavlja jedno od prigradskih naselja New Yorka. Službeno je inkorporirano 1893. godine, a dugo vremena je glavna ekonomska djelatnost bila vezana uz željezničku stanicu podignutu 1903. godine. Tokom 20. vijeka je stekao reputaciju kao omiljeno okupljalište američkih komunista i radikalnih ljevičara; u njemu se od 1961. godine nalazi i sjedište konzervativnog trusta mozgova Hudson Institute.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.070, što je 464 (6,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Case Cestaro, Treviso
Case Cestaro je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Susak (Mali Lošinj)
Susak je mjesto u Primorsko-goranskoj županiji, na otoku Susku.
Povijest
Na otok prvi dolaze Iliri, koji su na Veloj Straži, najvišoj točki otoka (98 m), sagradili obrambenu i dojavnu građevinu. Nakon Ilira dolaze Rimljani. Rimski pisac Plinije spominje Susak kao pjeskovit otok nedaleko od današnje Pule.
Barche, Brescia
Barche je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 613 m.
Susak (Mali Lošinj)
Povijest
Hrvati otok naseljavaju u 8. stoljeću, a otok u 10. stoljeću postaje dio kraljevine Hrvatske. Na otok dolaze benediktinci, kojima hrvatski kralj Krešimir gradi samostan. Prvi redovnici dolaze iz Osora, a poglavar dolazi iz Monte Cassina u Italiji. Samostan ubrzo prerasta u opatiju.
Prvi pisani dokument spominje otok je Mletačka kronika Ivana Đakonina iz 884. godine, u kojem se Susak naziva "Sansagus"'u kojem je zapisan pod imenom.
Otok često napadaju gusari i uskoci, pa se u 12 st. gradi utvrda, čije je ruševne temelje utvrde i danas moguće vidjeti u blizini crkve.
Susak je u srednjem vijeku doživio jedan demografski doseljenički val stanovnika iz Sinjske krajine, pa su tako nastali štokavsko-čakavski govori.
San Donato, Pesaro e Urbino
San Donato je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Susak (Mali Lošinj)
Povijest
U 14. stoljeću opatija se ukida, ali nastavlja djelovati kao samostan sve do 1770.. Po ukidanju opatije, otok i imovina pripada osorskom biskupu, koji na otoku osniva župu i na ostacima benediktinske opatije gradi župnu crkvu sv. Nikole. Današnji oltar Gospe Karmelske je izgrađen na svetištu opatije.
San Donato, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Susak (Mali Lošinj)
Povijest
Po odlasku benediktinaca otok je imao oko 300 stanovnika.
U 18. stoljeću otok dolazi pod upravu Habsburške Monarhije odnosno Austro-Ugarske, koje gradi odmaralište, lječilište, šetnicu koja spaja dvije najveće pješčane uvale, svjetionik (1885.), te uvodi uredno vođenje zemljišnih knjiga (katastar).
Nakon Austro-Ugarske, otok potpada pod Italiju, koja provodi radikalnu talijanizaciju: talijanski postaje službenim jezikom, a sva se imena i prezimena prevode na njihovu talijansku verziju.
Završetkom Drugog svjetskog rata Susak postaje dio Hrvatske, tj. Jugoslavije. Komunistički režim provodi nacionalizaciju i agrarnu reformu, što je imalo jako loše posljedice po otok. Tvornica za preradu riba se zatvara, a 1960-ih godina počinje masovno iseljavanje. Čak 1395 suščana napušta otok zbog političkih i ekonomskih razloga. Svatko tko je mogao čamcima na vesla bježi u Italiju, a odatle za Sjedinjene države, Hoboken, New Jersey.
Stanovništvo
Jedino autohtono i apsolutno većinsko stanovništvo su Hrvati (Sansegoti).
Svojevremeno je otok bio najgušće naseljeni prostor u bivšoj SFRJ. Masovno iseljavanje je počelo 1964. godine, uvođenjem poreza na vino, inače glavnog susačkog proizvoda.
Velik broj sušćanskih iseljenika živi u Sjedinjenim Američkim Državama, najviše u Hobokenu i New Jersey.
Promet
Brodskom linijom je povezan sa Malim Lošinjem i Rijekom.
Gospodarstvo
Svojevremeno su 97% Suska činili vinogradi.
Otok je imao i svoju autohtonu vinsku sortu, trojišćinu.
Kao druga važna djelatnost na otoku je bilo pomorstvo; Suicani su bili poznati i kao vrsni mornari.
Miss Marple
Gospođica Jane Marple je fiktivni lik iz romana Agathe Christie.
Ona živi u selu St. Mary Mead. Izgleda kao i svaka usidjeliva, zadubljena u vuni i znatižaljna kao nitko, no kad je u pitanju zločin ili umorstvo ima oštar logični um. U najboljim kriminalističkim romanima sramoti "profesionalnu" policiju, najčešće radeći analogiju sa nekim mještanom.
Glumice
Miss Marple su u filmovima tumačile:
i druge...
Barrio del Rosario (razvrstavanje)
Barrio del Rosario ima više značenja:
Porvenir de Tacubaya, General Cepeda
Porvenir de Tacubaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini General Cepeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1556 m.
Mirandilla (razvrstavanje)
Mirandilla ima više značenja:
Midžikenda
Mijikenda (Midžikenda) (doslovno devet, ponekad nazvani Nyika ili Nika) je naziv za devet plemena duž obale Kenije, Somalije i Tanzanije. To su Digo, Chonyi, Kambe, Duruma, Kauma, Ribe, Rabai, Jibana i Giriama. Svaki ima posebne običaje i jezik, iako su jezici slični jedni drugom i suahiliju. Bogati su tradicijom jer su britanski i njemački kolonisti imali značajniji utjecaj u unutrašnjosti Kenije, ostavivši siromašnu obalu na miru.
Al Qardūrah, Taiz
Al Qardūrah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Svahili (narod)
thumb|Žena sa Zanzibara oko 1890. Swahili je naziv za narod i kulturu koja se može pronaći na obalama istočne Afrike, uglavnom u obalnim područjima i otocima Kenije i Tanzanije. Danas ima između 3,200.000 i 3,600.000 Swahilija. Ime Swahili dolazi od arapske riječi Sawahil, što znači "stanovnici obale", a Swahili govore suahili.
Al Qardūrah, Taiz
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Svahili (narod)
Historija
Kroz historiju su se Swahili mogli pronaći na sjeveru do Mogadishua u Somaliji te na jugu do rijeke Rovuma u Mozambiku. Iako se nekoć smatralo da predstavljaju potomke perzijskih kolonista, većina historičara, paleolingvista i arheologa smatra da su drevni Swahili u suštini Bantu narod koji je bio u stalnoj i intenzivnoj vezi s muslimanskim trgovcima već u kasnom 7. i ranom 8. vijeku n.e. U 12. vijeku Swahili su se postali posebna i moćna kultura, koncentrirana u nizu obalnih trgovačkih gradova od kojih je najvažniji bio Kilwa. Tragovi ovog zlatnog doba se i danas mogu pronaći.
Portugalski dolazak na obalu godine 1498. doveo je do gubitka nezavisnosti Swahilija godine 1509. Portugalce su krajem 17. vijeka smijenili Omanski Arapi, koji su kontrolirali regiju. Između 1822. i 1837. Swahili oblast je čak bila dio Omanskog Carstva, a Sultan Seyyid Said premjestio je svoju prijestolnicu iz Muscata u Omanu u Zanzibar. Arapi su bili prilično aktivni u trgovini robljem, pa se do 1860-ih oko 70.000 ljudi godišnje prodavalo na tržnicama roblja u Zanzibaru.
Do 1900. godine Britanija i Njemačka su preuzeli nadzor nad regijom, stvorivši temelje modernih država Kenije i Tanzanije.
Kultura
Swahili se uglavnom vide kao gradski trgovci, iako to danas i nije tako točno kao što je bilo u prošlosti, jer Swahili više ne dominiraju trgovinom. Poljoprivreda je postala raširenija aktivnost, pa uzgajaju kikiriki, proso, rižu, sijerak, voće i površe kao nadopunu ribarenju. Muškarci vole ribolov na otvorenom moru, dok žene više vole loviti ribu s obale pomoću mreža.
Religija
Islam se pojavio na istočnoafričkoj obali oko 8. vijeka, kada su trgovci iz Perzijskog zaljeva i Arapskog poluotoka putovali u to područje tokom sezone monsuna kako bi kontaktirali s lokalnim stanovništvom kroz trgovinu, miješane brakove i stvaranje obalnih gradova, pa su zbog tog utjecaja većina današnjih Swahilija muslimani.
Danas, u većini sela i gradova gdje su Swahili većina, džamije i medres su temelj života Swahilija, i ispovijeda se islam. Neke zajednice unose elemente tradicionalnih afričkih vjerovanja u svoju religiju.
Familia Navarro Rosas, Ensenada
Familia Navarro Rosas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Rancho Margarita, Tamazula de Gordiano
Rancho Margarita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1144 m.
Kisii
Kisii je naziv koji se može koristiti za:
Alessandria della Rocca, Agrigento
Alessandria della Rocca je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2979 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Kuprej
Godine 1937., mladi mužjak kupreja poslan je u pariški zoo Vincennes, gdje ga je opisao francuski zoolog Achille Urbain i proglasio holotipom. Broj kupreja danas je izrazito malen (manji od 250), ako ih je uopće preostalo u divljini; posljednji primjerak viđen je 1983. godine. Njihov nestanak bio je posljedica degradacije staništa, bolesti i izlova. IUCN mu je dodijelio status kritično ugrožene vrste, uz mogućnost da se radi o izumrloj vrsti. Primjerci u zatočeništvu ne postoje; primjerak iz pariškog zooa uginuo je početkom Drugog svjetskog rata.
Benton Heights, Michigan
Benton Hajts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Kuprej
Kuprej je nacionalni sistavac Kambodže. Izuzev te zemlje, navodna staništa su mu južni Laos, jugoistočni Tajland i zapadni Vijetnam.
Benton Heights, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.084, što je 1.374 (-25,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Miranda (razvrstavanje)
Miranda ima više značenja:
Meru (narod)
Meru je naziv za Bantu etničku grupu koja živi na sjeveroistočnim padinama Mt. Kenya u Keniji.
Bitka za Vranje
Bitka za Vranje predstavlja jednu od završnih etapa srpsko-turskih ratova. Posle početka Drugog srpsko-turskog rata, vojska kneževine Srbije je pokrenula ofanzivu na teritoriji današnje južne Srbije. Posle Grdeličke bitke je uspela da provali u Masuričku kotlinu, čime joj se put za Vranje praktično otvorio. Istovremeno su buknuli brojni ustanci širom južne Srbije, pa i u samoj okolini Vranja, a srpska komanda je, da bi se povezala sa ustanicima u Poljanici, poslala potporučnika Stepu Stepanovića sa zadatkom da osnuje ustanički bataljon, koji je odigrao veoma važnu ulogu u bitki.
Meru (narod)
Iako se smatraju Bantu narodom, imaju dosta kušitskih primjesa. Po vjeri su animisti, iako se među njima dosta proširilo i kršćanstvo.
Čine 6 % stanovništva Kenije.Bave se uglavnom poljoprivredom i pčelarstvom.
Marrowstone, Washington
Marouston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
La Estancia, Atoyac
La Estancia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atoyac.
Marrowstone, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 844, što je 7 (0,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bitka za Vranje
Srpskim snagama je komandovao general Jovan Belimarković i bile su raspoređene duž desne strane Južne Morave, dok je osmanskim snagama komandovao divizijski general Asaf-paša. Njegove snage bile su raspoređene duž leve strane Južne Morave. Bitka je zvanično počela 26. januara, kada su srpske snage počele da se prebacuju na levu stranu Morave i kulminirala je velikom bitkom 31. januara, u kojoj je učestvovalo oko 22.000 vojnika, a završila se srpskom pobedom i zaplenjivanjem brojne osmanske opreme.
U bitki se, pored Stepe Stepanovića, istakao i potporučnik Stojičević koji je poginuo u borbama na Devotinu, kao i major Radomir Putnik, koji je bio zadužen za poteru za osmanskim vojnicima koji su posle bitke bežali prema Preševu i Bujanovcu.
Posle Sanstefanskog sporazuma, Vranjanci su, uplašeni da ne potpadnu pod upravu kneževine Bugarske, poslali pismo srpskom knezu Milanu Obrenoviću s molbom da ne povlači srpsku vojsku iz Vranja. Međutim, posle Berlinskog kongresa Vranje je i zvanično postalo deo Srbije.
Pozadina i pripreme
Drugi srpsko-turski rat je otpočeo 13. decembra 1877. godine. Po ratnom planu Vojske Kneževine Srbije, za početak ratovanja kao poprište operacija bile su određene reke Nišava, Toplica i Južna Morava u niško-leskovačkom predelu. U toku ratovanja, sa povoljnim razvitkom borbi protiv Osmanlija i brojnim uspesima srpske vojske, ustaničkih pokreta i revolucionarnih stremljenja, operaciono područje srpske vojske prošireno je na ceo Južnomoravski sliv, sve do Preševa i Preševske Moravice, i preko Vitine na Binačkoj Moravi ka Kosovu i Metohiji.
Srpska regularna vojska, uz pomoć Dobrovoljačkog korpusa i mesnih ustanika, osvojila je Surdulicu i Vladičin Han 23. januara 1878. godine, kao i vlasinska sela Masuričke kotline. Dobrovoljački korpus srpske vojske je iz Priboja 24. januara uputio jednu svoju grupu oficira i podoficira u srpska sela duž vranjskog područja koja su još uvek bila pod osmanskom kontrolom sa zadatkom da podstiču narod na ustanak.
Prema naređenju komandanta Prve šumadijske divizije, potporučnik Stepa Stepanović je 25. januara 1878. godine iz Priboja otišao u Poljanicu, kako bi preuzeo komandu ustaničkih snaga i izvršio napad na osmanske snage s leđa. Tom prilikom je bila obrazovana Dobrovoljačka četa od boraca Kragujevačke brigade na čijem čelu se nalazio potporučnik Stepanović. Njegov zadatak je bio da formira bataljon i da ga dobro naoruža. On se povezao sa vođama srpskih mesnih ustanika: Vasilijem Popovićem, Stojiljkom Popovićem i Simeonom Stojiljkovićem, i razdelio oružje. Obrazovan je Ustanički bataljon iz poljaničkih sela: Golemog Sela, Gradnje, Studene, Kruševe Glave, Tumbe, Drenovca, Sikirija, Vlasa i drugih.
Jake snage Dobrovoljačkog korpusa srpske vojske pošle su iz Priboja ka Vranjskoj banji kao prethodnica Šumadijskog korpusa. Jedna četa dobrovoljaca naišla je na turske ratne položaje kod Banje koju je branila četa regularne turske vojske uz pomoć oko 200 naoružanih osmanskih i albanskih građana. Kako je tom prilikom došlo do sukoba, u pomoć srpskoj četi stigao je i jedan dobrovoljački bataljon, pa su turske jedinice razbijene i naterane u bekstvo ka Vranju. Tako je 26. januara 1878. godine preuzeta Vranjska Banja, a tom prilikom je poginulo 28 osmanskih i 6 albanskih vojnika. Srpske snage su tada zauzele most na Južnoj Moravi koji je bio važan strategijski čvor za prebacivanje srpskih jedinica ka Vranju.
Supruga Pan Yunu
Suoruga Pan Yunu (潘玉奴) (? -501) bila je supruga, odnosno konkubina kineskog cara Xiao Baojuana iz dinastije Južni Qi. Opisivana je kao žena izuzetne ljepote, a usprkos toga što joj je otac Pan Baoqing (潘寶慶) bio pučanin, car joj je dao titulu Guifei (貴妃), čime je dobila rang viši od običnih priležnica. Car joj je odao počast i tako što je pod carske palače popločao zlatom u obliku lotusa. Njen otac je, pak, brzo stekao veliki uticaj te ga iskoristio da mnoge carske i državne velikodostojnike lažno optužuje za zločine, te poslije njihovog pogubljenja preuzima konfisciranu imovinu. Između ostalog, to je bio razlog za brojne pobune, od kojih je, posljednja, pod generalom Xiao Yanom dovela do carevog svrgavanja i smrti. Xiao Yan je ispočetka mislio uzeti Pan Yunu za svoju priležnicu, ali ga je od toga odgovorio Wang Mao (王茂) obrazloživši to da je upravo ona odgovorna za propast dinastije. Xiao Yan je umjesto toga naredio da je zadave.
Bitka za Vranje
Početak borbe
Istog dana je počela i borba za Vranje. Odred ustanika iz vranjskog kraja je, sa četom Dobrovoljačkog korpusa, prešao sa desne na levu obalu Južne Morave s namerom da prodre u pozadinu osmanskih borbenih jedinica nadomak Vranja. Četa je imala zadatak da izvrši izviđanje osmanskih snaga i prikupi podatke o njima. Radi boljeg uspeha i zavaravanja protivnika, jedinica je obukla uniforme poginulih Osmanlija i uspešno se približila Vranju, gde je sa jednog brega sakupila podatke o položajima osmanske vojske i o njenoj celokupnoj fortifikaciji. Međutim, kad su Osmanlije otkrili njeno prisustvo došlo je do okršaja i srpski vojnici bili su prinuđeni na povlačenje, prilikom kog su pretrpeli neznatne gubitke.
Supruga Pan Yunu
Neki historičari smatraju da je upravo Pan Yunu zaslužna za kinesku tradiciju vezivanja ženskih stopala, ali za to ne postoje jasni dokazi. Književni kritičari, pak, smatraju da je njena biografija poslužila kao podloga za Pan Jinlian, ključni lik kineskih romana Rub rijeke i Jin Ping Mei.
Bitka za Vranje
Početak borbe
U toku 27. januara, srpske jedinice i odredi ustanika koncentrisale su svoje snage od pravca predela Poljanice i Vranjske kotline i to od Banje i Priboja, gde je bila koncentrisana glavnina snaga srpske vojske. Radi uspešnijeg komandovanja, istog dana je glavni štab Šumadijskog korpusa premešten iz Leskovca u Vladičin Han. Do manjih borbi je došlo na Pašinom Govedarniku i Popovom Gumnu. Turske jedinice su tada potisnute prema Vranju, a srpska vojska je zauzela selo Moštanicu, most na Južnoj Moravi i put koji vodi za selo Korbevac — veoma važna čvorišta. Ohrabrena ovim uspehom, srpska vojska je počela da okuplja svoje snage na prilazima Vranju, a komandant Šumadijskog korpusa general Jovan Belimarković odlučio je da postepenim napadima na osmansku vojsku opkoli Vranje a potom da izvrši i direktan napad na samu osmansku posadu u Vranju.
Црвење
Демографија
У насељу Црвење живи 143 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 56,1 година (51,1 код мушкараца и 61,0 код жена). У насељу има 72 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,11.
Bitka za Vranje
Početak borbe
Radi realizacije Belimarkovićevog plana, komanda Šumadijskog korpusa je 28. januara izdala naređenje da se zauzmu borbeni položaji. Smederevskoj brigadi je naređeno da kao prethodnica nastupa uz Južnu Moravu. Glavne snage ove brigade su se nalazile u selu Priboju, dok su isturena odeljenja bila u selu Mazaraću. Ova brigada je zauzela položaj za borbu od Moštaničkog mosta na Južnoj Moravi, do okoline sela Bresnice i Ranutovca. Jedan bataljon ove brigade je zauzeo položaj iznad Banje i Korbevca. Na desnoj strani Južne Morave nalazio se je Dobrovoljački korpus, kome je bio pridodat jedan bataljon Smederevske brigade. Ustanički odredi iz Vlasine, Masurice i Vlasotinca pristupili su Dobrovoljačkom korpusu, znatno pojačavajući napadnu moć Šumadijskog korpusa. Druga Šumadijska divizija je iz Veternice i Porečja prodrla u Poljanicu, kako bi opkolila osmanske snage utvrđene u Vranju. Istovremeno, štab Šumadijskog korpusa je krenuo iz Vladičinog Hana u selo Stubal.
Srpske snage i raspored
Komanda Šumadijskog korpusa se 29. januara sastala u Priboju kako bi razmotrila plan za napad na Vranje i kako bi se izvršio raspored jedinica prema osmanskim položajima. Odlučeno je da glavni pravac napada bude Bresnički i Moštanički vis. Jedinice srpske vojske su bile duplo manje od osmanskih jedinica. Šumadijski korpus je brojao 7.000 boraca svrstanih u 12 bataljona, s jednim eskadronom konjice, dok je artiljerija imala 22 topa. Tome svakako treba dodati i Dobrovoljački korpus koji je imao oko 1.500 boraca, kao i odrede ustanika iz vranjskog područja. mini|desno|200px|General Jovan Belimarković, komandant srpskih oružanih snaga kod Vranja. Prva poljska baterija zauzela je položaj kod planine Dva brata, gde se ukopala i zauzela položaj na obalama Južne Morave i putu Vranje — Vladičin Han. Zatim, Četvrta baterija je bila ukopana na visu iznad Bresničkog potoka. U rezervi se nalazila Treća baterija, smeštena ispod sela Moštanice.
Beogradska brigada je bila stacionirana između sela Moštanice i Bresnice. Druga šumadijska divizija, sa nekim jedinicama Dobrovoljačkog korpusa i ustanika, dobila je zadatak da se uputi prema osmanskim odbrambenim položajima na planini Pljačkovici. Drugi lepenički bataljon, dve čete inženjeraca i dva brdska topa su bili prebačeni u selo Drenovac. Kragujevački i Kolubarski bataljoni, ojačani ustaničkim odredima iz Poljanice, konjicom i inženjercima, zaposeli su položaje kod Beljanice i Devotina, ispred Pljačkovice. Rudnička brigada je bila raspoređena kao rezerva u Mazaraću i Moštanici, dok je Četvrti bataljon ove brigade (isto kao rezerva) bio smešten na Popovom gumnu; Drugi artiljerijski puk i konjica nalazili su se kao kao rezerva u Priboju.
U izveštaju komande Šumadijskog korpusa od 28. januara 1878. stoji da su na položaju kod Moštanice i Priboja, uz regularnu vojsku, uzeli učešća u borbama i „pridošli ustanici iz Trna i Vlasotinca pod komandom poručnika Sokolova“ koji su se 29. januara pridružili srpskim jedinicama u borbama kod sela Kumareva. Prema vranjskoj narodnoj tradiciji, bio je obrazovan i odred od ustaničkih boraca iz Vranja i prigradskih naselja. Po mestu formiranja, odred je nosio ime Kumarevski odred i bio je sastavljen od vranjskih zanatlija, trgovaca, varoške sirotinje, zemljoradnika i nadničara.
Sve navedene jedinice, a naročito artiljerija, morale su da zauzmu navedene položaje u toku noći kako Osmanlije ne bi otkrili njihove položaje i pripreme za napad. Cele noći (između 28. i 29. januara) vršile su se pripreme, bila je podeljena hrana, rezervna municija, obnovljene su pripreme za poljsku bolnicu i prihvatanje ranjenika i ponegde je bila izvršena i popuna potrebnog ljudstva. Štab Šumadijskog korpusa je izdao naredbu da se spremi rezervni položaj kod Mazaraća, ako srpska vojska bude prinuđena na povlačenje.
Osmanske snage i raspored
Jedno od glavnih utvrđenja turskih odbrambenih položaja bila je planina Pljačkovica, prema kojoj je nadirala Druga šumadijska divizija srpske vojske. Druga važna odbrambena strategijska tačka osmanske vojske bilo je brdo Čevrljuge, prema kom su bile usmerene jedinice Prve šumadijske divizije i Dobrovoljačkog korpusa. Kod sela Ranutovca i na planini Dva brata, osmanska vojska je imala rovovska utvrđenja, a na Čevrljugama i Pljačkovici bila su još veća strategijska utvrđenja. Vojska je bila tako postavljena da je pokrivala oružanom vatrom sve prilaze ka Vranju iz svih pravaca.
Dužina fronta se prostirala na oko 10 kilometara. Međutim, Osmanlije nisu mogli da pokriju svaku odbrambenu tačku, jer nisu imali dovoljno snaga i odbrambene moći, pa su zbog toga zaposeli samo određene položaje i na njima skoncentrisali snage. Ovi osmanski položaji nisu bili međusobno povezani, a i sredstva nisu bila zadovoljavajuća, pa se veza održavala pomoću kurirske službe. Obodi ranutovačke šume bili su dobro utvrđeni rovovima, koji su se prostirali prema selu Moštanici. Najbolje utvrđen i najbolje povezan položaj osmanske vojske bila je linija Čevrljuge — Dva brata dužine oko 2 km. To je bila najčvršća odbrambena tačka Vranja i njegove osmanske posade.
Bitka
Komanda Šumadijskog korpusa želela je da napad otpočne tačno u podne 29. januara. Međutim, kako su turske izvidnice otkrile pripreme srpske vojske za napad, preduhitrile su je i u 10.30 časova krenule u ofanzivu, koja je bila izvršena sa svih turskih položaja istovremeno: kod sela Ranutovca, sa planine Dva brata, iz Vranja i sa Čevrljuga. Kada su turske jedinice dospele na 300—500 metara ispred borbenih linija srpske vojske, komandant Prve šumadijske divizije je izdao naredbu da artiljerija sa celog fronta otvori paljbu na nadolazeće turske jedinice, nakon čega je pod zaštitom artiljerije u napad krenula i pešadija. Žestoke borbe su se vodile neprekidno oko tri časa i srpske jedinice su bile zaustavljene usled jakih turskih napada. mini|desno|200px|Potporučnik [[Stepa Stepanović je odigrao dosta važnu ulogu u zauzimanju Vranja. Ustanički bataljon kojim je komandovao ne samo što je uspeo da zauzme Poljanicu, već je napao turske snage s leđa kod Devotina i Grota, čime je dosta doprineo slabljenju morala Turaka.]] Oko 14 časova turske jedinice su uspele da potisnu srpsku vojsku u središtu fronta i zauzmu položaj Kamen na desnoj obali Bresničkog potoka, pošto je Kosmajski bataljon, koji je branio taj položaj, bio desetkovan i prinuđen da se povuče ka Moštaničkoj kosi. Komandant Prve divizije je, da bi zaustavio napredovanje turske vojske i povratio izgubljene položaje, ubacio rezervu: dva bataljona (Drugi gročanski i Prvi podunavski bataljon) i Treću poljsku bateriju.
U to vreme, na borbene položaje kod Vranja bio je postavljen komandant Šumadijskog korpusa, general Jovan Belimarković, koji je preuzeo neposrednu komandu nad srpskom vojskom. Osnovni plan generala Belimarkovića je bio da se prikupe podaci o tome da li su u napad uključene sve jedinice osmanske vojske ili je izvestan deo vojske ostavljen kao rezerva. Prema prikupljenim podacima ispostavilo se da su Osmanlije angažovali celokupnu vojnu strukturu koja im je bila dostupna. Zbog toga je srpska komanda odlučila da se izvrši napad sa položaja Kumarevo — Šuplji kamen — Toplac — Katalenac na turske položaje kod Zlatokopskog mosta. Kod mosta su bila ušančena dva tabora sa oko 2.000 osmanskih vojnika i jednim topom.
Kako su glavne osmanske snage bile skoncentrisane na brdu Čevrljuge, general Belimarković je izdao naredbu komandi Prve šumadijske divizije da se pripremi za napad i osvajanje Čevrljuge. Za napad na Čevrljuge je bio angažovan i Moravski bataljon Rudničke brigade. Nastao je pravi dvoboj između srpske i osmanske artiljerije koji je trajao nekoliko sati. Zatim su usledili neprekidni juriši srpske pešadije, pojačane rezervnim jedinicama, a gubici su bili znatni na obe strane. Osmanska vojska je pretrpela napade kako frontalno, tako i bočno, i bila je prinuđena (oko 16 časova) da odstupi sa prednjih položaja, dok su srpske jedinice nastavile sa napadima s ciljem da se protivnik spreči da zauzme nove odbrambene položaje. Nakon toga jedinice Drugog gružanskog bataljona i jedna četa Dobrovoljačkog korpusa osvojile su položaj Ćvik i Čevrljuge. Posle pobede u Grdeličkoj bici, ovo je bio najveći uspeh srpske vojske kojim je srušena osmanska odbrana ispred Vranja.
Srpske snage su zauzele selo Ranutovac, a istovremeno turske jedinice su napale sa Pljačkovice srpske položaje u selu Struganici, s namerom da okruže Prvu šumadijsku diviziju. Međutim srpske jedinice su odbile turske napade, vrativši ih na prvobitne položaje. Turske jedinice su napadale i sa Pljačkovice i Krstilovice Drugu šumadijsku diviziju u čijem je sastavu dejstvovao i odred ustanika kod Devotina pod komandom Stepe Stepanovića.
Napad u pravcu Vranja je nastavljen 30. januara. U 9 časova srpski vojnici su uspeli da na rukama iznesu jedan top iznad Belanovca, na planini Grot. Sa ove visine su topovskom paljbom tukli turske položaje iznad Devotina. Zatim je četa pod komandom Stepe Stepanovića napala turske odbrambene jedinice na Goču. Istovremeno su im se pridružile i dve čete Drugog lepeničkog bataljona pod komandom potporučnika Stojičevića. Posle dva časa krvavih borbi, turske snage napuštaju položaje na Goču i Devotinu (potporučnik Stojičević je poginuo u bici).
Štab Šumadijskog korpusa je izdao, u toku dana, naređenje Drugoj diviziji da napadne i razbije turske odbrambene jedinice na Pljačkovici. Za taj napad su spremljena dva brdska i dva laka topa. Topovi su postavljeni za dosta kratko vreme nadomak Pljačkovice. Kada su turske jedinice primetili srpske vojnike, bezuspešno su pokušavali da ih odbiju puščanom paljbom. Srpske jedinice ne samo da su se zadržale na datim položajima, već su im se i približili na oko 200 metara i otvorili paljbu na njih. Borba se vodila nekoliko sati, ali je usled mraka prekinuta.
General Jovan Belimarković je izdao naređenje da se sve pešadijske jedinice u toku noći 30. i 31. januara utvrde na zadatim položajima, a da se artiljerija postavi na nova pogodna mesta, kako bi što uspešnije dejstvovala prema neprijatelju. Aktivirana je celokupna rezerva i usmerena na polazne položaje. Kao pojačanje, na Kumarevsku čuku prebačena su još dva topa i njima je stavljeno u zadatak da 31. januara izvrše artiljerijsku paljbu na Vranje i pozadinu turske vojske. U zapovesti je zacrtano i formiranje lako pokretnog odreda, koji bi razbijenog neprijatelja gonio, ne dozvoljavajući mu da se koncentriše i postavi nove položaje za odbranu. Za komandanta tog odreda imenovan je major Radomir Putnik. U odred su ušle jedinice Prvog rudničkog bataljona i Dobrovoljačkog korpusa, sa jednim eskadronom konjice, a pridodata su im i dva topa.
U noći između 30. i 31. januara, turske jedinice su se povukle sa položaja Čevrljuge i Kamen, jer je komanda turske vojske odlučila da ove trupe zauzmu položaje između Suvodolskog potoka i Vranjske reke. Ovi položaji su bili dobri za odbranu Vranja, a povlačenje turske vojske je bilo nepoznato srpskim jedinicama. Ujutru 31. januara Komanda Šumadijskog korpusa je izdala naređenje da srpska vojska krene u napad sa ciljem zauzimanja Vranja. Međutim, istovremeno je turska vojska pokušala da zauzme položaje na Suvodolu i došlo je do ratnog okršaja na otvorenom polju.
Turci su bili iznenađeni videvši kako srpska vojska nastupa ka Suvodolu, što je dovelo do straha i panike u njihovim redovima. Srpske izvidnice su bile prisebnije, pa su otvorili vatru pre turske izvidnice. Istovremeno je srpska artiljerija otvorila vatru sa Kumarevske čuke na tursku pešadiju. Turci su imali znatne gubitke i počeli su da se povlače prema Vranju, gde se nisu zadržali. Bez velike borbe, u toku tog dana srpska vojska je posle kratkih puškarenja konačno zauzela Vranje. Prve su u grad ušle jedinice Dobrovoljačkog korpusa, zajedno sa ustanicima iz okoline.
Posledice
Vranjanci su srdačno dočekali srpsku vojsku, a varoš je bila iskićena zastavama i ćilimima. Oko 13 časova 31. januara 1878. umarširao je svečano general Jovan Belimarković sa komandom Šumadijskog korpusa, a Vranje je Srpskoj vojsci predao istaknuti turski feudalac Ramiz-paša Husejinpašić. General Belimarković je prihvatio predaju i tom prilikom je obećao vranjskim Turcima imovinsku sigurnost i ličnu slobodu, što je uneto u aktu o predaji Vranja. Međutim, zabeleženo je da je došlo do pljačke kako turskih, tako i srpskih radnji. General Belimarković je kraćim govorom pozdravio Vranjance, zahvalio im se na pomoći preko ustaničkih odreda i čestitao im na pobedi. Posle toga su se svi sakupili i otišli u Sabornu crkvu na blagodarenje, gde je protojerej I. Petrović pozdravio vojnike. Istog dana je Belimarković odredio komandanta varoši, kome su poverene oružane jedinice, sa ciljem da se staraju o bezbednosti svih građana. Poginuli borci za Vranje su sahranjeni na vranjskom groblju, dok su ranjeni delimično zadržani u vranjskoj bolnici na lečenju, a delimično poslati u leskovačku bolnicu.
Istog dana (31. januara) je odred Radomira Putnika krenuo je u poteru za osmanskom vojskom koja se povlačila prema Bujanovcu i Preševu. Odred je napao delove osmanske vojske i izazvao paniku među turskim izbeglicama, koje su se povlačili zajedno sa vojskom. Odbrambene jedinice osmanske vojske na Pljačkovici i Krstilovici su bile neobaveštene o padu Vranja, tako da su one nastavile borbu. Vrhovna komanda je u pomoć srpskim jedinicama kod Krstilovice poslala Kragujevački bataljon i Posavski bataljon sa zadatkom da napadnu osmanske jedinice na Krstilovici. Takođe, iz Vranja je poslat Kosmajski bataljon sa dva topa da napadnu osmanske jedinice na Pljačkovici.
Istovremeno, dok se u varoši slavila pobeda, sa Pljačkovice je sišla grupica od 20 osmanskih vojnika. U varoši je nastala panika, jer su varošani mislili da se osmanska vojska vratila i izvršila kontranapad. Srpska vojska je zarobila vod, a od njih je saznala da Osmanlije na Pljačkovici ne znaju da je glavnina njihove vojske napustila Vranje. Srpske jedinice su zatim pozvale preostale osmanske jedinice da se predaju, što su one učinile krajem tog dana i sprovedene u Vranje.
Šumadijski korpus, sa izvesnim delovima Dobrovoljačkog korpusa, 1. februara 1878. godine je otpočeo ofanzivu prema osmanskoj vojsci za preuzimanje ostalih delova južne Srbije. U toj ofanzivi, 1. februara je zauzet Bujanovac, a 2. februara Preševo, manastir Sveti Prohor Pčinjski i Trgovište sa selima Vranjske Pčinje. U Vranju se je smestio štab Šumadijskog korpusa. Jedrenski mir je zaključen 31. januara 1878. čime je okončan Rusko-turski rat. Sastavljena je komisija od osmanskih, ruskih i srpskih predstavnika i počela je da zaseda od 10. februara, radi postavljanja demarkacione linije, a njen rad je bio gotov 13. februara. Prema osmanskim izvorima, srpska vojska je nakon ulaska u grad uništila džamije koje su bile u njemu.
Srpski gubici
Od toga 70 ranjenika su iz današnje Republike Srbije, Bosne i Hercegovine, Rumunije; 3 ranjenika iz današnje Makedonije, 4 iz Hrvatske i 2 iz Nemačke. Nastradali srpski vojnici su sahranjivani na više mesta, ali ih je najviše sahranjeno u Moštanici (mahala Osatica).
Zaostavština
mini|desno|200px|Svakog 31. januara pripadnici 4. brigade kopnene vojske Srbije polažu venac na [[Čika Mitke|spomenik žrtvama bitke]] Prva proslava bitke za Vranje od osmanske vlasti svečano je obeležena tek dve godina kasnije, 30. januara 1880. godine. U spomen tome, Vranjanci su poslali telegram generalu Jovanu Belimarkoviću u kome su mu se zahvalili na izvojevanoj slobodi. Dvanaest godina kasnije, 1. maja 1890. godine, dodelili su mu diplomu vranjskih građana, a u telegramu su mu još jednom izrazili zahvalnost za „mudro komandovanje srpskom vojskom, koje je jugu Srbije donelu vekovno očekivanu slobodu.“
Vranjanci su počeli da sakupljaju donacije za podizanje spomenika palim borcima, pa se tako spominje da je 31. januara 1900. godine bila organizovana zabava sa igrankom, a ulaznica je bio dobrovoljan prilog za podizanje spomenika. Sam Belimarković je priložio 2.000 tadašnjih dinara za izgradnju tog spomenika. Spomenik je konačno otkriven 1903. godine i u narodu je poznat kao Čika Mitke.
Danas u gradu postoji nekoliko ulica koje nose ime koje je u vezi sa bitkom (Ulica 31. januara, Ulica General Belimarkovića i Ulica Kralja Milana). Od 2008. godine gradska uprava u Vranju je donela odluku da se 31. januar obeležava kao Dan Vranja. Tog dana se organizuju brojne manifestacije, uručuju se nagrade iz raznih oblasti i polaže se venac na spomenik, kod „Čika Mitketa“. Između ostalog obeležava se ski-kup „Đulbars i Kace” na Besnoj kobili u okviru Dana Vranja, a takođe i marš „Stazama oslobodilaca Vranja iz 1878. godine.”
Gusiji
mini|desno|250px|Gusijska starica Kisii, Gusi ili Gusii je naziv za Bantu etničku grupu koja živi u Kisii oblasti Kenije.
U današnju domovinu su migrirali u 16. vijeku, pod pritiskom naroda Luo.
Bave se uglavnom poljoprivredom i oblast u kome žive je najgušće naseljena u Keniji. Muška djeca se obrezuju, dok se na djevojčicama obavlja kliteridektomija.
Gusiji su teško pogođeni AIDS-om.
Gradina Pod (Bugojno)
Gradina Pod (Bugojno) je praistorijsko naselje, i arheološki lokalitet u opštini Bugojno. Proglašeno je za nacionalni spomenik BiH Nalazi se iznad magistralnog puta koji iz Bugojna vodi ka Gornjem Vakufu, u naselju Čipuljić, danas sastavnom dijelu Bugojna. Nalazi sa ovog nalazišta doprinijeli su definisanju Srednjebosanske kulturne grupe čiji nosioci su bili Desitijati.
Arheologija
Od 1957. - 1984. godine, lokalitet su sistematski istraživali arheolozi Jozo Petrović, Zdravko Marić i Borivoj Čović iz Zemaljskog muzeja u Sarajevu. Pokretni arheološki materijal nalazi se u Zemaljskom muzeju i moguće ga je podijeliti u više perioda.
Doba eneolita
Naselje je bez odbranbenog bedema, sa poluzemunicama male površine. Na osnovu keramičkog materijala datira se u vrijeme oko 2500. godine p.n.e. Stanovnici su pripadali Vučedolskoj kulturnoj grupi. U narednih 400 godina nastao je prekid u naseljavanju.
Doba ranog bronzanog doba - Pod A.
Ovaj period dijeli se na Pod A-1, koje je trajalo od oko 2000. do 1850. godine i Pod A-2, sa trajanjem od 1850. do 1600. god. p.n.e. Naselje je pripadalo malobrojnoj društvenoj skupini, od desetak do dvadesetak obitelji, koja se bavila najvjerojatnije stočarstvom. Pošto je nađeno nekoliko manjih, ukrasnih predmeta od bronzanog lima i žice, fragment pincete, nekoliko sitnih grumenova bronze, te posudica za koju se smatra da bi mogla služiti za taljenje rude, pretpostavlja se da su rudimentarno poznavali metalurgiju.
Od pokretnih nalaza najbrojniji je keramički materijal (lonci, krčazi, duboke zdjele, konične šolje, dijelovi cijediljki) ukrašen udubljenjima izvedenim utiskivanjem prsta i aplicirane plastične vrpce. Opet je nastao prekid u naseljavanju u trajanju od 600 godina.
Doba kasnog bronzanog doba - Pod B
Prema nalazima i stratigrafiji, na Podu se opet formiralo naselje oko 1050. godine i traje do kraja 8. stoljeća (750./725. godine) p.n.e. U ovoj fazi postojao je obrambeni bedem na lako pristupačnim dijelovima gradine, koji je uništen gradnjom masivnog zemljanog bedema i šanca u sljedećoj fazi naselja Pod C. Prostor gradine, oko 5500 m2, izgrađen je primjenom ortogonalnog rasporeda kuća i prostora za kretanje između njih, sa dvije glavne komunikacije, popločane kamenom ili šljunkom.
Kuće su većinom bile dvodijelne. Manja prostorija imala je podnicu na nešto višoj razini od druge, veće prostorije. U većoj prostoriji su bile “klupe” duž jednog ili oba duža zida. Na njima su bile ugrađene peći sa kalotama, obično jedna veća ili dvije do tri manje. Pored njih bile su i pokretne peći. Podnice i “klupe” građene su od debljeg sloja čvrsto nabijene pjeskovite zemlje ili gline.
Keramika je ukrašena geometrijskim likovima. Osnovne odlike ovog stila su: tektonska povezanost ukrasa i oblika po određenim kanonima, stroga simetričnost i apstraktni geometrizam, tj. nedostatak predstava iz realnog svijeta.
Nalazom kalupa za srpove dokumentirana je lokalna proizvodnja srpova. Pored toga, nađeno je jedno bronzano dlijeto, te lonac sa ostacima od taljenja željezne rude limonita. Od nakita pronađen je bronzani prsten sa sprilanim završecima.
Željezno doba, Pod C,D
Značajna proizvodnja predmeta od željeza dovela je do razvoja trgovine, što potvrđuje helenistički materijal. Na gradini Pod je nađen najstariji pisani spomenik na teritoriji BiH, a riječ je o vazi iz VI stoljeća p.n.e. sa natpisom na etrursko-umrijskom jeziku. Čuva se u Zemaljskom muzeju. Radi se o prepisu posvećenom bogovima Janu i Juturni
Predstava božanstva
U sloju iz VI stoljeća pronađena je impresivna predstava glave muškarca sa bradom. Ovaj izuzetno vrijedan primjer plastike rađen od gline u tehnici kućnog lijepa, izvajan je na uglu jednog ognjišta, koje je i inače bilo rađeno sa posebnom pažnjom - čitava njegova ograda ukrašena je udubljenim ornamentima. Ovaj lik se može smatrati predstavom nekog božanstva, čime je zamišljanje bogova u ljudskom obliku već tada bilo našlo mjesta kod Desitijata. Sam lik je grub, lice je nepravilan petougaonik, zaobljen na donjoj strani, na kojoj je uzdužnim kanelurama prikazana brada. Reljef djeluje impresivno i zaslužuje da se uvrsti u vrhunska likovna dostignuća predrimskog perioda na zapadnom Balkanu.
Graus
Graus je selo u španskoj provinciji Huesca, smješteno u Pirinejima gdje se spajaju rijeke Esera i Isabena. Predstavlja administrativno sjedište regije, kao i jedno od područja Aragona gdje se još uvijek govori aragonski.
Barrio San Pedro Mártir, San Pedro Molinos
Barrio San Pedro Mártir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Molinos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2110 m.
Blievenstorf
Blivenstorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ludvigslust. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 476 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13054010.
Telefon sa slušalicom od jastoga
Telefon sa slušalicom od jastoga (francuski: Téléphone-homard) je nadrealistički objekt koji je 1936. napravio Salvador Dalí u suradnji s Edwardom Jamesom. Tema za objekt razjašnjena je u Dalíjevoj knjizi Tajni život gdje Dalí postavlja pitanje zašto, kada bi u restoranu naručio jastoga, nikad nije dobio telefon.
Blievenstorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Blivenstorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 44 metra. Površina opštine iznosi 21,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 476 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 22 stanovnika/km².
Telefon sa slušalicom od jastoga
Ova kompozicija sastoji se od pravog i ispravnog telefona i jastoga napravljenog od žbuke. Dimenzije objekta su otprilike 15 x 30 x 17 cm.
Dalí je ovaj objekt stvorio s ciljem da jastogove genitalije budu spojene na žicu i na kraj slušalice tako da bi onaj tko priča na telefon svoja usta morao prisloniti uz jastogove genitalije i pričati u njih.
Postoje četiri kopije kipa u boji i šest kopija u bijeloj boji, a original se čuva u Muzeju Boymans-van Beuningen u Rotterdamu.
Barrio del Río (razvrstavanje)
Barrio del Río ima više značenja:
Pecki
Pecki su selo u Hrvatskoj. Nalaze se u Banovini, u Sisačko-moslavačkoj županiji.
Povijest
Zagrebačka crkva i biskupi bili su uz knezove Zrinske i knezove Blagajske najveći feudalni posjednici na području između Une, Save i Kupe. Zbog obrane posjeda na tom su području, uglavnom na sjevernim padinama Zrinske gore, izgrađene utvrde zagrebačke biskupije: Vinodol, Veliki Gradac, Mali Gradac, Hrastovica (s dvije utvrde) i Gora.
Uz te utvrde zagrebački Kaptol je, približavanjem turske opasnosti, izgradio još nekoliko manjih utvrda na strateški osjetljivim položajima: Čuntić, Klimna gora (Klinac grad), Križ, Sokol te u Peckima Pecki grad.
Za vrijeme velikosrpske agresije na Hrvatsku i četničke pobune Pecki su bili mjestom velikog pokolja. 16. kolovoza 1991. kojeg su počinili su ga velikosrpski teroristi nad mjesnim Hrvatima.
Suvaja (Bosanski Petrovac)
Suvaja je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosanski Petrovac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 315 stanovnika.
Geografija
Mjesto se nalazi na putu Bosanski Petrovac - Bosanska Krupa. Jednim dijelom je na ravnici koja pripada Medenom polju, drugim dijelom na obroncima Grmeča, gdje su dva zaseoka, Trnovac i Marjanovića Do. Kroz selo protiče periodski potok Suvaja, po kojem je selo i dobilo ime. Potok izvire iz dva izvorišna kraka na Grmeču, na 1100 m. nadmorske visine. U ovom izvorišnom dijelu, je vodopad Maglaj, koga stanovnici zovu Skakavac. Visok 13-15m. Na jednom mjestu tok prelazi u klisuru. Za vrijeme maksimalnog proticanja dolazi do Medenog polja (620 m.) koje mu je ponorska zona iz koje vode podzemnim putem otiču ka slivu rijeke Unca.
Istorija
U selu postoje dvije gradine, jedna na vrhu Obljaja a druga kod Suvog vrha. U turskom periodu bosanske istorije, cjelokupno zemljište u Suvaji bilo je u vlasništvu, bilo kao begluk ili selište, čuvene begovske porodice Kulenović Suvaja. Tako je bilo i u austrijsko-ugarskom periodu, sve do 1918 kada je nova država Kraljevina SHS izvršila agrarnu reformu.
Nakon što su Sile Osovine okupirale 1941. god. Kraljevinu Jugoslavije, područje Suvaje našlo se u novostvorenoj Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Stanovništvo se organizovalo i priključilo Narodnooslobodilačkoj borbi, koju su predvodile partizanske snage. U toj borbi živote su izgubili mnogi borci i civilno stanovništvo. Podsjećanje na te događaje je spomenik u selu Vođenica.
U selu je rođen narodni heroj Đuro Pećanac Đurekan.
Sabbioncello San Pietro, Ferrara
Sabbioncello San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
La Posta, Firenze
La Posta je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 832 m.
Su Xiaoxiao
thumb|right|108px|Obnovljena grobnica Su Xiaoxiao
Su Xiaoxiao (蘇小小, ? - cca. 501), također poznata kao Su Xiaojun a ponekad i po nadimku "Little Su", bila je znamenita kineska kurtizana i pjesnikinja iz doba dinastije Južni Qi.
Rodila se u Qiantangu (današnji Hangzhou, u provinciji Zhejiang), a imala je sestru po imenu Su Pannu. Bila je poznata po izuzetnoj ljepoti, ali i po intelektu. O njenom životu postoje brojne anegdote, u kojima se uglavnom slavi njena velikodušnost, odnosno sklonost da materijalno pomaže siromašnima, pa čak i da im pruža seksualne usluge. Vrlo mlada je oboljela, ali je pred smrt izjavila kako su joj nebesa ispunila želju, jer će biti pamćena po ljepoti. Sahranjena je u grobnici kraj mosta Xilin na obali Zapadnog jezera. Grobnica je uništena za vrijeme kulturne revolucije 1960-ih, ali je 2004. obnovljena.
Lik Su Xiaoxiao je inspirirao pjesnike dinastije Tang kao što su Bai Juyi, Li He, Wen Tingyun, te pisca Zhang Daija iz doba dinastije Ming. Kasnije je o njoj u Kini snimljena i TV-serija.
Al Marhūb, Taiz
Al Marhūb je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1131 m.