cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Žuti Krist
Opis
Utjecaj na Gauguinovu figuru Krista na križu imalo je raspelo iz 17. vijeka koje je zamijetio u crkvi u Trémalu nedaleko od Pont-Avena. Skicirao je to raspelo i prenio ga na svoje ulje na platnu. Umjetničko djelo je izloženo u umjetničkoj galeriji Albright-Knox u Buffalu.
Vanjske veze
Albright-Knox Art Gallery, The Yellow Christ
Lokavec (Ajdovščina)
Lokavec je najveće naselje nakon Ajdovščine u Općini Ajdovščina. Leži na sjevernom rubu gornje Vipavske doline na padini grebena Čaven u dolini potoka Hudelj. Naselje se sastoji od 16 većih i 10 manjih zaselaka.
Zaseoci
alt=|lijevo|mini|235x235piksel|Zaselak Gorenje
mini|344x344piksel|Pogled na Lokavec s [[Trnovski Gozd|Trnovskog gozda, Otlica]]
Povijest
Lokavec se u zapisima prvi put spominje u darovnom ugovoru s benediktinskim samostanom u Rožacu 1086. g. Da je područje Lokavca naseljeno već 5. st. pr.n.e. dokazuju arheološki nalazi keltske kulture zahvaljujući prirtodnim pogodnostima, prije svega alt=|lijevo|mini|257x257piksel|Klizište Slano blato iznad Lokavca blizina šuma Trnovskog gozda i velik potok,radi čega se u Lokavcu razvila proizvodnja drvenog ugljena kao i kovački obrt..
Lokavec ima tri crkve.
Prebivalište
Prebivalište (domicil) stalno je boravište, tj. pravni naziv za mjesto gdje se neka osoba nastani s namjerom da tu stalno prebiva; služi kao osnova za određivanje mjesne nadležnosti suda, odnosno tijela državne i javne vlasti.
Pozitronij
Pozitronij je vezano stanje pozitrona i elektrona. To je najlakši formirani egzotični atom, jer je sličan atomu vodika, samo što je proton zamijenjen pozitronom. To vezano stanje elektrona s nabojem e^- i pozitrona s nabojem e^+ zove se pozitronij i označava Ps.
Prebivalište
Prebivalište u hrvatskom zakonodavstvu
Do odluke Ustavnoga suda Republike Hrvatske iz 2000. godine, od građana se prigodom prijave prebivališta zahtijevalo dokazivanje osiguranog stalnog stana odnosno kuće te je tijelo državne uprave koje vodi postupak upisa u očevidnik prebivališta, tzv. JRO (Jedinstveni registar osoba) imalo pravo odbiti upis u slučaju nepostojanja dokaza o zaposlenju ili drugom izvoru prihoda. Takva praksa je prethodno navedenom odlukom ukinuta, a Sud je naglasio kako Ustav ne poznaje pojam "prebivalište", već samo "boravište". Stoga se pod ustavni pojam "boravište" mora podvesti i zakonski pojam "prebivalište", u značenju trajnog boravišta u mjestu u kojem građanin ima namjeru trajno živjeti, bez drugih ograničenja. Dakle, i prebivalište iz članka 2. stavka 1. i boravište iz članka 5. Zakona o prebivalištu i boravištu građana treba smatrati boravištem u smislu odredbe članka 32. stavka 1. Ustava Republike Hrvatske.
Nitko nema pravo ograničiti ili onemogućiti prijavu prebivališta građaninu koji u nekom mjestu nema osigurano stalno stanovanje, nitko nema pravo ograničiti slobodan izbor prebivališta i tako ograničavati ili onemogućavati ustavno pravo građanina na slobodno kretanje i dovoditi do nesuglasja s temeljnom vrednotom jednakosti iz članka 3. Ustava Republike Hrvatske. Ograničenje prava kretanja moguće je samo temeljem nužnosti, a radi zaštite pravnog poretka ili zdravlja, prava i sloboda drugih.
Pozitronij
Postojanje pozitronija teorijski je predvidio hrvatski fizičar Stjepan Mohorovičić 1934. Eksperimentalno su ga dokazali Deutsch i suradnici 1951., istražujući proces usporavanja pozitrona u plinovima. Naime, kada pozitron naleti na plin, prije anihilacije, usporava se gotovo do termičkih energija i tada može nastati pozitronij.
Vela Učka
Vela Učka je ruralno naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Opatije. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Pozitronij
U kvantnoj mehanici struktura pozitronija analogna je strukturi vodikova atoma (vezano stanje jednog elektrona i jednog protona), samo što je reducirana masa u slučaju pozitronija gotovo dva puta manja nego u vodikovom atomu, gdje je u dobroj aproksimaciji dana masom elektrona. Naime, u pozitroniju oba konstituenta, i elektron i pozitron, imaju jednake mase,. Stoga reducirana masa u pozitroniju iznosi točno polovicu mase elektrona:
Zato je energija svakoga stanja pozitronija približno upola manja nego energija odgovarajućeg stanja u vodikovom atomu. Naime, ako ne uzmemo u obzir relativno malene relativističke korekcije, nego samo interakciju Coulombovim potencijalom, kvantnomehaničke diskretne energetske razine pozitronija lako dobijemo ako u Bohrovoj formuli (za energetske razine vodika) masu elektrona zamijenimo tom reduciranom masom. Kako je ona točno upola manja od elektronske, moguće energije stanja u kojima se može nalaziti pozitronij dane su izrazom:
Pri tome je \alpha\, konstanta fine strukture i iznosi približno 137^{-1}, a n je glavni kvantni broj.
Negativni predznak u izrazu za energiju pokazuje da se radi o vezanom stanju. Energija osnovnog stanja pozitronija iznosi E_1=-6,8eV, sljedeća
Kao i vodikov atom, pozitronij se može nalaziti u jednom od dva moguća spinska stanja, singletnom i tripletnom. U singletnom stanju, kada su spinovi postavljeni u suprotnim smjerovima i kada je ukupni spin nula, pozitronij je parapozitronij. U tripletnom stanju, kada su spinovi postavljeni u istom smjeru i kada je ukupni spin jedan, pozitronij je ortopozitronij. Ta dva tipa pozitronija se razlikuju po produktu anihilacije. Naime, anihilacijom parapozitronija nastaju dva fotonska kvanta, dok kod ortopozitronija nastaje jedan više. Vrijeme poluraspada parapozitronija iznosi, a vrijeme poluraspada ortopozitronija iznosi.
Lucije Kornelije Balb Mlađi
Lucije Kornelije Balb (Lucius Cornelius Balbus), također poznat i po nadimku Mlađi (Minor) je bio rimski vojskovođa hispanskog porijekla.
Karijeru je započeo kao oficir u Cezarovoj vojsci za vrijeme građanskog rata. Vjeruje se da mu je pokrovitelj bio istoimeni stric, koji je također bio Cezarov pristaša. Balb je kasnije služio Cezarovom posinku i prvom rimskom caru Augustu. Godine 21. pne. je postavljen za prokonzula Afrika (provincija)|Afrike. Na tom je mjestu porazio Garamante. Za to je postignuće 27. marta 19. pne. nagrađen trijumfom, postavši posljednji vojskovođa kojemu je ukazana ta čast prije nego što su monopol na nju preuzeli carevi.
Antički izvori navode da je bio autor nekoliko knjiga na temu historije i religije, ali koje su kasnije izgubljene.
Münchweiler am Klingbach
Minhvajler am Klingbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 213 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337054.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Minhvajler am Klingbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 273 metra. Površina opštine iznosi 2,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 213 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 100 stanovnika/km².
Bardos, Pyrénées-Atlantiques
Bardo je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Bajon.
Valle Benedetta, Livorno
Valle Benedetta je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Bardos, Pyrénées-Atlantiques
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1271 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 183 m, a minimalnoj 0 m).
Valle Benedetta, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
Supsaharska Afrika
thumb|249px|Satelitska kompozitna slika Afrike koja prikazuje ekološki prijelom između sjevernih i supsaharskih regija
Contura, Messina
Contura je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Supsaharska Afrika
Supsaharska Afrika ili podsaharska Afrika (nepravilno subsaharska Afrika i potsaharska Afrika), područje je u Africi koje se nalazi južno od Sahare, a koristi se za označavanje zemalja Afrike koje se ne smatraju dijelom Sjeverne ili nekih područja zapadne Afrike. U Europi i Americi tijekom 19. stoljeća Supsaharska Afrika je bila poznata kao Crna Afrika ili Tamna Afrika, dijelom zbog rase urođeničkih naseljenika, a dijelom zbog velikog dijela koji Zapadnjaci nisu u potpunosti kartirali ili istražili (Afrika je ponekad u cijelosti bila označena kao "crni kontinent"). Ti su termini danas zastarjeli, te su se često smatrali uvredljivima. Hegel i ostali pisci toga vremena preferirali su neutralnu frazu Afrička gorja čija je prvotna namjera bilo označavanje afričke unutrašnjosti u suprotnosti s obalnim regijama.
Contura, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 236 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 566 m.
Supsaharska Afrika
Od završetka posljednjeg ledenog doba sjeverna i supsaharska regija Afrike bile su odvojene ekstremno surovom klimom koja je karakterizirala raštrkano naseljenu Saharu. Ta klima je formirala učinkovitu prepreku koju je prekidao jedino tok rijeke Nil. Moderni termin supsaharski odgovara standardnom prikazu sjevera na vrhu i juga na dnu. Tropska Afrika je alternativna moderna oznaka povezana s riječju afrotropski, koja se koristi za raznolikost regionalne ekologije. Kad bi se taj termin ipak strogo primijenio, onda bi on isključivao Južnu Afriku čija se većina nalazi izvan pojasa obratnica.
Podjela Afrike na ove dvije, široke regije također se uzdigla iz povijesnih i geopolitičkih razmatranja. Na Zapadu su se sjevernoafrički naseljenici općenito percipirali da su pretežito kavkazoidi. Usprkos tome što te termine sada osporavaju antropolozi i ostali znanstvenici, Sjevernoafrikanci su se oduvijek prilično razlikovali od većine crnaca iz Subsaharske Afrike.
Problematično grupiranje afričkih država u geopolitičke regije zajedno s percepcijama pripisanim takvim podjelama--posebice one utemeljene na idejama rase i etniciteta--ispunjene su inherentnim paradoksima. Sudan se primjerice smatra sjevernoafričkom zemljom, iako su njegovi stanovnici pretežito crnački Afrikanci.
Uz malene iznimke Mauricijusa i Južne Afrike supsaharska je Afrika poput ostatka kontinenta jedna od najsiromašnijih regija na svijetu koja još uvijek pati od naslijeđa kolonijalnog osvajanja i okupacije, neokolonijalizma, inter-etničkih konflikata i političkog razdora. U regiji se nalaze brojne zemlje koje pripadaju najslabije razvijenim zemaljama na svijetu. (Vidi Ekonomija Afrike.)
Države supsaharske Afrike
Točan položaj razdijelne linije između dviju regija nije jasno definiran zbog diskontinuiranih i nejasnih prijelomnih točaka između državnih granica, ekologijâ i etnicitetâ. Supsaharska Afrika prema jednoj klasifikaciji dviju regija uključuje četrdeset osam država. Od ukupnog se broja njih četrdeset i dvije nalaze na afričkom kopnu. Ostalih šest država, koji se također smatraju dijelom supsaharske Afrike, čine četiri otočne države u jugozapadnom dijelu Indijskog oceana (Madagaskar, Komori, Mauricijus i Sejšeli) i dvije otočne države u Atlantskom oceanu (Zeleni Rt i São Tomé i Príncipe). Prema toj klasifikacijskoj shemi, zemlje Supsaharske Afrike su:
Garamanti
250px|right|thumb|Karta Rimskog Carstva godine 125. na kojoj je označeno područje Garamanta
Garamanti (Garamantes) su bili drevni narod koji je u antici obitavao u Sahari, a za koji historičari vjeruju da je bio berberskog porijekla. Prvi put ih spominje Herodot, opisujući ih kao narod "etiopskih troglodita", odnosno navodeći da žive u pećinama. Kasniji antički autori navode da su Garamanti sagradili sistem podvodne irigacije, koji im je omogućio da se bave poljoprivredom, te razviju trgovinu i gradove. Povremeno su napadali rimske kolonije na obali. Vjeruje se da je njihova država opstala do 600. godine n.e.
Muzeologija
Muzeologija je znanost o prikupljanju, znanstvenom obrađivanju, čuvanju i izlaganju muzejskih predmeta. Dijeli se na opću muzeologiju i specijalnu muzeologiju.
Opća muzeologija
Opća muzeologija obuhvaća povijest muzeja, njihovu namjenu, tipologiju, organizaciju rada stručnih i tehničkih službi, dokumentaciju, načela i metode izlaganja, načela zaštite i konzervacije izložaka, muzejsku pedagogiju, arhitekturu muzeja, način osvjetljavanja muzejskih izložaka i prostorija.
Kamiah, Idaho
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.295, što je 135 (11,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Wanette, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 350, što je 52 (-12,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Agua Fría, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 824 m.
Ejido Cañada Santa María, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Ejido Cañada Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2086 m.
Ravna Gora (Ravna Gora)
Ravna Gora je naselje u Hrvatskoj, sjedište općine Ravne Gore. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Jugozapadno je Stari Laz, sjeverozapadno su Zalesina, Kupjak, Leskova Draga i Šije, sjeverno su Hlevci i Bukov Vrh, istočno je Stara Sušica.
Familia Ortiz (razvrstavanje)
Familia Ortiz ima više značenja:
Aqua Virgo
Aqua Virgo je bio jedan od 11 akvedukta koji su u antici vodom snabdijevali Rim. Godine 19. pne. ga je sagradio Marko Vipsanije Agripa. Bio je dug 20 km.
Nakon pada Rimskog Carstva je, kao i svi akvedukti, ispao iz upotrebe. No, već u 8. vijeku ga je djelomično obnovio papa Adrijan I. Konačno ga je godine 1453. obnovio papa Nikola V. i dao mu moderno ime Acqua Vergine.
USS Philippine Sea (CV-47)
USS Philippine Sea (CV-47) bio je američki nosač zrakoplova u sastavu Američke ratne mornarice i jedan od nosača klase Essex. Bio je prvi brod u službi Američke ratne mornarice koji nosi ime Philippine Sea. Služio je od 1946. do 1958. godine. Ušao je u službu nakon završetka Drugog svjetskog rata. Philippine Sea je odlikovan sa 9 borbenih zvijezda (eng. battle stars – odlikovanje za sudjelovanje u bitkama) za sudjelovanje u Korejskom ratu. Ostatak svoje operativne službe je proveo u Tihom oceanu. Za razliku od većine ostalih brodova klase Essex, Philippine Sea nije moderniziran tako da je bio zadržao klasičan izgled nosača Essex klase iz Drugog svjetskog rata.
Povučen je iz službe 1958. godine, a 1971. je prodan kao staro željezo.
Mokri Lug (Bijelo Polje)
Demografija
U naselju Mokri Lug živi 34 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,2 godina (40,9 kod muškaraca i 35,2 kod žena). U naselju ima 13 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,62.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Mia Oremović
Životopis
Mia je završila Školu primijenjene umjetnosti i Školu dramskih umjetnosti (kod Branka Gavelle) u Zagrebu. Svoju kazišnu karijeru otpočinje 1942. Od 1945., stalna je članica zagrebačkog HNK, a od 1953. Dramskog kazališta (danas Gavella). Godine 1967. prelazi u slobodne umjetnike.
Mia Oremović je kao vrhunska karakterna glumica ostvarila mnogo iznimno zapaženih uloga širokog raspona. Debitira glavnom ulogom udovice u filmu H-8 (1958.) Nikole Tanhofera za koju je nagrađena je glavnom glumačkom nagradom na festivalu u Puli. U filmovima Imam dvije mame i dva tate (Krešo Golik, 1968., Zlatna arena za gl. ulogu), kao neurotična malograđanka, i Tko pjeva zlo ne misli (Krešo Golik, 1970.), kao usidjelica srednjih godina, iskazuje se kao izvanredna komičarka, iako taj njezin talent nije kasnije na filmu i na TV bio dovoljno iskorišten.
Osim na filmu puno radi na TV i na radiju. Za svoj rad u kazalištu, na filmu i na radiju, primila je više značajnih priznanja i nagrada, između kojih nagradu Vladimir Nazor za životno djelo na području filma te (1996.) nagradu za životno djelo "Fabijan Šovagović " Udruženja hrvatskih filmskih redatelja (2002.).
El Arado, Santa Catarina
El Arado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 826 m.
Santa Teresita, Sayula de Alemán
Santa Teresita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Pralboino, Brescia
Pralboino je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2795 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Šije (Ravna Gora)
Šije su naselje u Hrvatskoj u općini Ravnoj Gori. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Fred Zinnemann
Fred Zinemmann (fonetski: Fred Zineman' 29. aprila 1907, Beč, Austrougarska — 14. mart 1997, London, Velika Britanija) je američki reditelj austrijsko-jevrejskog porekla. Njegov verovatno najpoznatiji film je klasični vestern Tačno u podne (1952), sa Garijem Kuperom u glavnoj ulozi, građen na osnovama evropske tradicije klasične tragedije. Ostali važniji filmovi Freda Zinemana su: Odavde do večnosti (po romanu Džejmsa Džounsa), Sedmi krst (njegov prvi veliki uspeh) i Čovek za sva vremena (biografija Tomasa Mora).
Osvojio je četiri Oskara: za režiju filmova Odavde do večnosti i Čovek za sva vremena (takođe i Oskar za najbolji film), te za kratkometražni dokumentarac Benjy (1951).
Po mišljenju teoretičara filma, Fred Zineman se svojim najboljim delima svrstao među vrhunske američke reditelje poratnog perioda (uz Džona Hjustona, Džordža Stivensa, Bilija Vajldera i Vilijama Vajlera).
Münchweiler an der Alsenz
Minhvajler an der Anlsenz je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.233 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Minhvajler an der Anlsenz se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 259 metara. Površina opštine iznosi 7,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.233 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 174 stanovnika/km².
Iordăchești, Argetoaia
Iordăchești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Argetoaia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Saguaravo, Uruachi
Saguaravo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Bavantore, Alessandria
Bavantore je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Châtelets (Er i Loar)
Šatle je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Er i Loar koja pripada prefekturi Dre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 92 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 202 m, a minimalnoj 163 m).
Luchino Visconti
Luchino Visconti di Modrone, grof od Lonate Pozzolola (2. novembar 1906 - 17. mart 1976), bio je italijanski kazališni, operni i filmski režiser, koji se smatra jednom od najvažnijih ličnosti italijanske kinematografije u 20. vijeku. Najpoznatiji je po filmovima Gepard (1963) i Smrt u Veneciji (1971). Odrastao u aristokratskoj porodici, Visconti, koji je za vrijeme drugog svjetskog rata postao član Komunističke partije, često je u svojim djelima prikazivao život vladajuće klase. Također je bio poznat po otvorenom iskazivanju homoseksualnosti, kao i po dugoj vezi sa austrijskim glumcem Helmutom Bergerom, koji je često surađivao u njegovim filmovima.
Estación Canales, Río Bravo
Estación Canales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Zolli, Avellino
Zolli je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
La Cruz, Rincón de Romos
La Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1915 m.
Detiña, Acambay de Ruíz Castañeda
Detiña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2453 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2541 m.
Foucaultovo klatno
mini|desno|200px|Foucaultovo njihalo. mini|desno|180px|Foucaultovo njihalo unutar [[Panteon u Parizu|Panteona u Parizu.]] mini|desno|180px|[[Putanja kugle na podlozi koja se okreće prikazuje Coriolisov učinak.]]
Foucaultovo klatno ili foucaultovo njihalo je jedan od najpoznatijih fizikalnih pokusa koji zorno dokazuje da se Zemlja vrti oko svoje osi, a prvi je izgradio fizičar Léon Foucault 1851. Prvo Foucaultovo njihalo se sastojalo od 28 kilograma teške olovne kugle obložene mjedom, obješene na nit koja je bila duga 67 metara (period njihanja je iznosio 17 sekundi), unutar kupole Panteona u Parizu. Na donjem kraju kugle nalazila se pisaljka koja je pisala tragove njihala na ploči posutoj pijeskom. Iz zakreta tragova utvrđeno je da se zakreće ravnina njihala kao posljedica vrtnje Zemlje oko svoje osi. Na zemljopisnoj širini u Parizu, predviđen i promatran pomak bio je oko 11° (u smjeru kazaljke na satu) na sat, tako da je trebalo 32.7 sati da Foucaultovo njihalo napravi puni krug. Foucaultova njihala sada se njišu po muzejima po cijelom svijetu. I zgrada UN-a (Ujedinjeni narodi) u New Yorku ima jedno Foucaultovo njihalo. Na Sjevernom ili Južnom polu bi ravan njihanja napravila puni krug za 24 sata, na 45° zemljopisne širine za oko 34 sati, a na ekvatoru bi mirovala.
Foucaultov pokus nudi mogućnost opažanja rotacije Zemlje oko svoje osi i bez proučavanja gibanja ostalih nebeskih tijela, i to pomoću rezultata Newtonove mehanike: s obzirom da se rotira, promatrač na Zemlji nije u takozvanom inercijalnom sustavu, već u sustavu koji ubrzava. A u takvom sustavu se javljaju neinercijalne sile, a tipičan primjer jest centrifugalna sila, svojstvena za rotirajuće sustave. Osim te sile, u sustavu koji se vrti jednolikom brzinom javlja se još jedna sila, koja je razmjerna (proporcionalna) brzini kojom se tijelo giba u tom rotirajućem sustavu. Smjer te sile je okomit na ravninu koju tvore os rotacije sustava i vektor brzine tijela. Ta se sila zove Coriolisova sila ili Coriolisov učinak. Ako zanjišemo uteg (klatno)obješen na nit, s obzirom da tijelo ima neku brzinu, osim centrifugalne sile javit će se i Coriolisova sila, i to okomito na ravninu gibanja (njihanja) tijela. A to onda znači da će se ravnina njihanja zakretati. I sve to samo zato što se Zemlja vrti oko svoje osi.
Kada je Foucaultovo njihalo ovješeno na ekvatoru, ne dolazi do zakretanja ravnine njihanja. Za sve ostale zemljopisne širine, dolazi do zakretanja ravnine njihanja, ali uvijek sporije nego na polovima. Kutna brzina zakretanja ravnine njihanja ω (mjerena u stupnjevima u smjeru kazaljke na satu po sideričkom ili zvjezdanom danu) je razmjerna sinusu kuta zemljopisne širine φ:
gdje se sjeverna i južna zemljopisna širina određuju kao pozitivne ili negativne. Na primjer, Foucaultovo njihalo ovješeno na 30° južne zemljopisne širine (- 30° S), promatrano iznad Sjevernog pola, će se zakrenuti cijeli krug (360°) obrnuto od kazaljke na satu, točno za 2 dana. Na Sjevernom ili Južnom polu bi ravan njihanja napravila puni krug za 24 sata.
Coriolisov učinak
Coriolisov učinak spada u prividne sile, kao i tromost. Djeluje na svako tijelo koje se kreće unutar rotirajućeg sustava. Prvi put ga je matematički opisao Gaspard Gustave de Coriolis. Smjer Coriolisovog učinka okomit je na smjer kretanja tijela kao i na os rotacije određenog sustava. Snaga učinka proporcionalna je masi tijela koje se kreće, frekvenciji rotacije i projekciji vektora brzine na ravninu okomitu osi rotacije. Ako su smjer kretanja i os rotacije paralelni, učinak je ravan nuli.
Pojednostavljeno, sve točke na Zemlji u roku od 24 sata prijeđu puni krug. Kako se ti krugovi, krećući od polova prema ekvatoru, povećavaju, tako su i putanje tih točaka sve duže, pa tako i brzina njihovog kretanja. U meteorologiji i fizikalnoj oceanografiji Coriolisov učinak ima vrlo važnu ulogu. Zbog rotiranja Zemlje zračne i vodene mase kreću se unutar rotirajućeg sustava. Posljedica Coriolisovog učinka je da te mase na sjevernoj polutci skreću udesno, što se odnosi i na kretanje visokog odnosno niskog atmosferskog tlaka, dok su ova kretanja na južnoj polutci obrnuta. Temperaturna razlika stvara razliku u tlakovima što uzrokuje pomicanje zračnih masa. Topli zrak zagrijan oko ekvatora diže se u visinu sve do oko 10 kilometara, a istovremeno putuje prema polovima. Kada zemlja ne bi rotirala topao zrak bi jednostavno samo došao do polova, ohladio se, potonuo i krenuo nazad prema ekvatoru. Budući da zemlja rotira na vjetar utječe i Coriolisov učinak. Ovaj učinak ima odraz na čitav niz drugih pojava, a pogotovo u ljudskim aktivnostima kao što je balistika i slično.
Križarski rat 1101
Krstaški rat 1101. je bio manji sukob sastavljen od tri pohoda, koji su se dešavali tokom 1100. i 1101. godine posle uspešnog završetka Prvog krstaškog rata. Dobio je naziv Krstaški rat malodušnih zbog značajnog učešća povratnika iz prvog krstaškog pohoda.
Uspešnost Prvog krstaškog rata je zahtevala hitna pojačanja novoformiranoj Kraljevini Jerusalimu, i papa Paskal II, naslednik pape Urbana II (koji je umro pre nego što je saznao rezultate rata u koji je pozivao), je zahtevao novi pohod. Posebno je pozivao one koji su se odazvali na prethodni poziv ali nisu nikad krenuli kao i one koji su krenuli ali su se predomislili tokom puta i vratili. Neki od ovih ljudi su kući bili podvrgnuti velikom pritisku da se vrate na istok. Adela od Bloa, žena Stefana, grofa od Bloa, koji je pobegao iz opsade Antiohije tokom 1098. je bila toliko posramljena svojim mužem da mu nije dozvolila da ostane kod kuće.
Lombardi
Septembra 1100. velika grupa Lombarda napušta Milano. Ovo su bili većinom za rat nespremni seljaci predvođeni milanskim nadbiskupom Anselmom IV. Kada su stigli na teritoriju Vizantijskog carstva krenuli su u bahato pljačkanje, pa ih vizantijski car Aleksije I pod pratnjom smešta u logor van Konstantinopolja. Ovo ih ne zadovoljava, pronalaze način da uđu u grad i pljačkaju carsku palatu, čak su ubili carevog lava ljubimca. Lombardi prelaze preko Bosfora i dižu logor kod Nikomedije, gde čekaju pojačanje.
Ove snage krajem maja kreću u pravcu Dorileuma, istom stazom kojom su Rejmond i Stefan išli 1097. godine tokom Prvog krstaškog rata. Planirano je da nastave ka Koniji, ali Lombardi, koji su bili mnogobrojniji od ostalih saveznika, su bili odlučni u nameri da napreduju na sever ka Niksaru gde je Bohemund I Antiohijski bio zarobljen od Danišmenidida. Po zauzeću Ankire 23. juna, i vraćanju pod vlast cara Aleksija, krstaši nastavljaju ka severu gde su ubrzo napadnuti od Turaka Seldžuka. Turci su krstaše uznemiravali i napadali nedeljama dok nisu uništeni blizu Kastamonua ali tek u julu.
Bitka kod Mersivana
Lombardi shvataju grešku i celokupna armija se okreće ka istoku, ulazeći u teritoriju Danišmendida. Turci Seldžuci, sa druge strane, shvatajući da je nejedinstvo bilo razlog nemoći zaustavljanja Prvog krstaškog pohoda se ujedinjuju sa Danišmendidima i sa Ridvanom od Alepa. Početkom avgusta krstai se sreću prvi put sa ujedinjenom muslimanskom vojskom kod Mersivana. Krstaši su bili organizovani u 5 odvojenih grupa: Burgundi, Rejmond i Vizantinci, Nemci, Francuzi i Lombardi. Lombardi, predvodnica u pohodu, su bili žestoko poraženi, Pečenjezi su pobegli, a Nemci i Francuzi su bili primorani na povlačenje. Rejmond je bio opkoljen i zamalo uhvaćen ali ga spašavaju Stefan i Konrad. Bitka se nastavila i sledeći dan kada je logor krstaša zauzet, dok su se vitezovi razbežali ostavljajući iza sebe sveštenike, žene i decu da budu ubijeni ili odvedeni u ropstvo. Većina Lombarda, koji su uglavnom bili pešadinci, su Turci lovili, hvatali i pobili. Rejmond, Stefan od Bloa i Stefan od Burgundije beže na sever u Sinop, a u Konstantinopolj se vraćaju brodom.
Pomoć Vilijama od Nevera
Ubrzo pošto su Lombardi napustili Nikomediju, dodatne snage pod komandom Vilijema II od Nevera pristižu u Konstantinopolj. On nastupa na Vizantinsku teritoriju morskim putem preko Jadranskog mora iz Barija i marširaju ka Konstantinopolju bez incidenata, što je neuobičajeno za krstaške armije. Bez puno zadržavanja kreće dalje u susret drugim armijama, ali nikad ne dolazi do susreta sa njima. Iako su armije bile blizu jedne drugima njihove putanje se ne približavaju. Vilijem ubrzo ide u opsadu Ikonijuma, ali ne uspeva da ga zauzme i ubrzo ga napada Kilidž Arslan u zasedi kod Herakleje, koji je upravo pobedio Lombarde kod Mersivana i bio je veoma raspoložen da se u što kraćem roku obračuna sa svim armijama koje se kreću njegovom zemljom. Kod Herakleje je cela armija iz Nevera bila zbrisana, sem samog grofa i par najbližih prijatelja.
Francuzi i Bavarci
Ubrzo pošto Vilijem II napušta Konstantinopolj stiže i treća vojska koju vodi Vilijem IX od Akvitanije i Hugo od Vermandoa, sin Filipa I kralja Francuske i jedna od onih koji je ispunio svoj zavet dat pri prvompohodu na Svetu zemlju. Pored njih tu je i Velf I, vojvoda od Bavarske, i sa njim Ida od Austrije, majka Leopolda III od Austrije. Ova vojska je popljačkala vizantijska mesta usput do Konstantinopolja i skoro su ušli u otvoren sukob sa plaćeničkom vojskom Pečenjega koja je poslata da ih zaustavi da nisu intervenisali Vilijem i Velf.
Rezultati i posledice
Vilijem od Nevera takođe beži u Tarsus i pridružuje se drugim preživelima. Rejmond od Tuluza im se takođe pridružuje ubrzo. Rejmond komanduje zauzimanjem grada Tortoze uz pomoć Đenovljanske flote. Do ovog trenutka je krstaški pohod više ličio na hodočašće. Preživeli pristižu u Antiohiju krajem 1101., a na Uskrs 1102. godine dolaze u Jerusalim. Posle ovoga se mnogi jednostavno vraćaju kući, jer su ispunili date zavete, mada neki ostaju da pomognu kralju Boldvinu I od Jerusalima da se brani od egipatskog napada u Ramli. Stefan od Bloa je poginuo u ovoj bici, kao i Hugo VI od Luzinjana, predak buduće dinastije Luzinjana od Jerusalima i kraljevine Kipra. Žoselin od Kortineja takođe ostaje u Svetoj zemlji da bi kasnije postao grof od Edesa 1118. godine.
Veličanstvena pobeda Kilidža Arslana je omogućila da svoju prestonicu premesti u Koniju, a takođe je pokazala ostalom muslimanskom svetu da krstaši nisu nepobedivi, kao što se činilo tokom Prvog krstaškog rata. Krstaši i Vizantija su jedni druge krivili za poraz i niko nije bio u stanju da obezbedi siguran put kroz Anadoliju, pogotovo kad je Kilidž Arslan učvrstio svoje položaje. Jedini siguran put u Svetu zemlju je bio morski. Ovo je pogotovo odgovaralo italijanskim gradovima. Nepostojanje sigurnog kopnenog puta iz Konstantinopolja je takođe pogodovalo kneževini Antiohiji, gde je Tankred, koji je tu vladao u ime svog strica Bohemunda, bio u stanju da konsoliduje svoju vlast bez vizantijskog upliva.
I Drugi krstaški pohod i Treći krstaški pohod su imali iste probleme pri prolasku kroz Anadoliju.
Ključ (alat)
Veličina ključa za standardne vijke sa šesterostranom glavom
Veličina ključa za standardne vijke sa šesterostranom glavom:
Veličina ključa za nestandardne vijke sa šesterostranom glavom:
Bitka kod Askalona
Bitka kod Askalona odigrala se 12. avgusta 1099. i često se smatra poslednjom bitkom Prvog krstaškog rata.
Vojska fatimidskog Egipta je krenula da preotme Jerusalim od krstaša. Daleko brojnija fatimidska vojska je teško poražena. Zbog svađe među vođama krstaša sam Askalon je ostao u rukama Fatimida kao odskočna daska za invazije tokom sledećih 50 godina.
Posle te bitke većina krstaša se vratila u Evropu, jer je ostvaren cilj Prvog krstaškog rata.
Uvod
Krstaši su pregovarali sa Fatimidima tokom marša prema Jerusalimu, ali nije se s njima mogao postići zadovoljavajući kompromis. Fatimidi su pristajali da krstašima predaju Siriju, ali ne i Palestinu, što je krstašima neprihvatljivo, jer njihov cilj je oslobađanje Svetog groba u Jerusalimu. Krstaši su oslobodili Jerusalim 15. jula 1099. nakon duge opsade. Fatimidska armija je krenula iz Egipta da povrati Jerusalim.
Gotfrid Bujonskije imenovan 22. jula Čuvarom Svetog Groba, a Arnulf Čokski je imenovan 1. avgusta patrijarhom Jerusalima. Arnulf Čokski otkriva 5. avgusta relikviju Časni Krst, na kome je bio razapet Hrist. Petar Pustinjak je predvodio procesije katolika i pravoslavaca kroz Jerusalim.
Gotfrid Bujonski ide u susret fatimidskoj vojsci
Fatimidski ambasadori dolaze u Jerusalim zahtevajući od krstaša da napuste Jerusalim. Gotfrid Bujonski je odveo krstaše 10. avgusta prema Askalonu ususret fatimidskoj vojsci. Sa Gotfridom su pošli Robert Flandrijski i latinski patrijarh Arnulf Čokski. Rejmond Tuluški i Robert Normandijski su ostali, a Gotfridu se pridružuju tek na potvrdu dolaska egipatske fatemidske vojske. Blizu Ramale sreću Tankreda Galilejskog i Eustaka Bujonskog.
La Loma Tres, Mezquitic
La Loma Tres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2171 m.
Bitka kod Askalona
Gotfrid Bujonski ide u susret fatimidskoj vojsci
Na čelu krstaške vojske patrijarh Arnulf Čokski nosio je Časni Krst.
Brojno stanje
Fatimide je predvodio vezir Al Afdal Šahanšah, koji je predvodio verovatno 50.000 vojnika (postoje procene od 20.000 do 200.000). U toj vojsci su se nalazili Turci Seldžuci, Arapi, Persijanci, Jermeni, Kurdi i Etiopljani. Nameravali su da opsedaju krstaše u Jerusalimu, iako su pošli bez opsadnih sprava.
Ne zna se tačan broj krstaša, ali Rejmond Agiljerski je naveo da je bilo 1.200 vitezova i 9.000 pešadinaca.
Fatimidska vojska nije svesna da su krstaši krenuli prema njima
Vezir Al Afdal je postavio logor u dolini van Askalona, pripremajući se da nastavi prema Jerusalimu i da opseda krstaše u Jerusalimu, nesvestan da su krstaši na putu prema njegovoj vojsci.
Krstaši nalaze 11. avgusta volove, ovce, kamile i koze, namenjene ishrani fatimidske vojske. Našli su ih kako pasu oko grada. Prema onome što su rekli zarobljenici, životinje su tu dopremljene da bi se krstaši ohrabrili da krenu okolo u pljačku, čime bi oslabili Jerusalim. Ipak vezir Al Afdal još uvek nije znao da su krstaši blizu i nije ih ni očekivao.
Valle di Lazzaro, Livorno
Valle di Lazzaro je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Bitka kod Askalona
Fatimidska vojska nije svesna da su krstaši krenuli prema njima
Ujutro 12. avgusta izviđači su izvestili gde se nalazi fatimidska vojska i krstaši su krenuli u susret fatimidskoj vojsci. Krstaši su se organizovali u 9 grupa. Gotfrid Bujonski je predvodio levo krilo, Rejmond desno, a Tankred, Eustak, Robert Normandijski i Gaston su bili u centru.
Valle di Lazzaro, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 281 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Bitka kod Askalona
Velika pobeda krstaša nad daleko brojnijom vojskom
Prema većini izvora, i krstaških i muslimanskih, Fatimidi su bili uhvaćeni nespremni za bitku i bitka je kratko trajala. Dve strane su se najpre borile strelama, dok nisu prišli blizu jedni drugima. Etiopljani su napali centar krstaške borbene linije, a fatimidska prednja linija je uspela zaobići krstaške bokove i opkoliti zadnje redove, dok nije došao Gotfrid Bujonski i spasio ih.
Dolina miru
Dolina miru (Dolina mira) je jugoslavenski dugometražni igrani film snimljen 1956. na slovenskom jeziku u režiji France Štiglica. Glavnu ulogu je tumačio crni američki glumac John Kitzmiller koji ju je za nju nagrađen Zlatnom palmom na Kanskom festivalu 1957. godine.
Bitka kod Askalona
Velika pobeda krstaša nad daleko brojnijom vojskom
Usprkos tome što su bili daleko brojniji od krstaša, vojska vezira Al Afdala nije bila jaka i opasna kao Seldžučka vojska, koju su krstaši ranije sretali. Bitka je već bila gotova, a da fatimidska teška konjica još nije ni ušla u bitku.
Dolina miru
Radnja
Radnja se događa za vrijeme drugog svjetskog rata na granici Slovenije i Austrije. Djevojčica Lotti i dječak Marko su ostali siročad za vrijeme savezničkih zračnih napada, i njemačke vlasti su ih smjestile u u sirotište. Nakon što mu Lotti počne pričati o "dolini mira" gdje ne padaju nikakve bombe, Marko je uvjeren kako je riječ o mjestu gdje mu živi stric. Njih dvoje bježe u planine, ali putem nabasaju na oborenog crnog američkog pilota, koji se s njima sprijatelji i uzme ih u zaštitu. U međuvremenu za pilotom u potragu kreće njemačka vojska koja ga želi zarobiti, ali i partizani koji ga žele zaštititi.
Bitka kod Askalona
Velika pobeda krstaša nad daleko brojnijom vojskom
Vezir i njegova vojska su pobegli do dobro utvrđenog grada. Rejmond je potisnuo deo njih u more, a drugi su pobegli na drveće, gde su skinuti strelama. Mnogi su stradali pri begu do Askalona. Vezir Al Afdal je ostavio logor i blago u njemu, koje su zarobili Robert i Tankred. Ne znaju se krstaški gubici, a Egipćani su izgubili oko 10.000 do 12.000 vojnika.
Posledice
Krstaši su proveli celu noć u napuštenom logoru, spremajući se za drugi napad, ali sledeće jutro su saznali da se Fatimidi povlače u Egipat.
Vratili su se u Jerusalim 13. avgusta, a posle proslave pobede i Gotfrid Bujonski i Rejmond Tuluški polažu pravo na Askalon. Kad je garnizon u Askalonu saznao za svađu, odbijaju predaju. Posle bitke većina krstaša se vraća kući, jer je obavljen glavni cilj krstaškog rata. U Jerusalimu je ostalo samo nekoliko stotina vitezova do kraja godine. Posle su počeli ponovo dolaziti novi vitezovi inspirirani uspehom prvog krstaškog rata.
Askalon je ostao u rukama Fatimida i ubrzo je dopunjen novom vojskom. Askalon je postao baza za operacije protiv Jerusalimskog kraljevstva i mnoge bitke su se tu vodile, dok nije konačno zauzet 1153.
Die Verdammten
Die Verdammten (u prijevodu Prokletnici ili Prokleti) ili La caduta degli dei (u prijevodu Sumrak bogova) je zapadnonjemačko-italijanski igrani film snimljen 1969. u režiji Luchina Viscontija. Radnja je smještena u Njemačku početkom 1930-ih, kada nacisti dolaze na vlast i prikazuje porodicu bogatih industrijalaca čiji se članovi međusobno bore za kontrolu poslovne imperije u novim okolnostima. Film je poznat po antologijskoj sceni u kojoj Helmut Berger, odjeven i našminkan kao žena, parodira muzičku točku Marlene Dietrich iz filma Plavi anđeo, kao i za dotadašnje standarde neuobičajeno eksplicitnim prikazima homoseksualnosti, pedofilije i incesta.
Tuoro Podesti, Caserta
Tuoro Podesti je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Grga Jankes
Grga Jankes (1906 — 1974), učesnik španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFRJ i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Bio je aktivan u sindikalnom pokretu, i već u ranim godinama pao je u oči policiji koja ga je držala pod prismotrom. Zbog toga, kao i zbog teških uslova rada, često je morao da menja gazde i mesto boravka. U Zaječaru je bio biran za sekretara Mesnog sindikalnog veća; s tom funkcijom je postao i član SKOJ-a, a ubrzo i član Komunističke partije Jugoslavije, 1927. godine. Tada su njegove obaveze u radničkom pokretu postale sve veće. U Zaječaru je organizovao radničko kulturno-umetničko društvo „Abrašević“ i radnički sportski klub „Mladi radnik“, koji su služili za okupljanje i aktivnosti radničke omladine.
Među većim radničkim akcijama, u čijem je organizovanju učestvovao, bila je i proslava 1. 5. 1927. godine, kada su zaječarski radnici prvi put potpuno obustavili rad. Iste godine Grga je postao i sekretar Mesnog komiteta KPJ u Zaječaru. Tada su uslovi za njegov revolucionarni rad u Zaječaru postali sve teži. Svakog dana je očekivao da ga policija uhapsi.
Godine 1928, vratio se u Zagreb i odmah se uključio u aktivnost Partije i sindikata. Bio je izabran u Gradski komitet SKOJ-a, a ubrzo i u Pokrajinski komitet SKOJ-a za Hrvatsku. U isto vreme radio je u redakciji „Mladog boljševika“, koji je, kao organ skojevske organizacije, izlazio u Zagrebu. Objavio je mnoge tekstove u ovom listu, organizovao štampanje i rasturanje. Radeći na tom poslu, u jednoj od racija koje je policija često organizovala u vreme šestojanuarske diktature, 1929. godine, je uhapšen s primercima „Mladog boljševika“ i lecima koji su bili pripremljeni za rasturanje.
Valsalvin manevar
Valsalvin manevar izvodi se srednje jakim pokušajem forsiranog izdisaja uz zatvorene dišne puteve (zatvorena usta i zatvoren nos). Valsalvin manevar i njegove varijacije služe u medicini kao test autonomnog živčanog sustava srca ili za izjednjačavanje tlaka u bubnjištu srednjeg uha i okolini.
Cornell, Illinois
Kornel je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Valsalvin manevar
Manevar je nazvan prema talijanskom liječniku i anatomu iz 17. stoljeća Antonio Maria Valsalvi, koji ga je prvi opisao proučavajući Eustahijevu cijev i srednje uho.
Grga Jankes
Biografija
Iako je u policiji bio izložen mučenju, ništa nije priznao. Potom je, posle godinu dana provedenih u istražnom zatvoru, izveden pred Državni sud za zaštitu države, koji ga je osudio na šestogodišnju robiju. Kaznu je izdržavao u zatvorima u Sremskoj Mitrovici i Lepoglavi. Na robiji je, zajedno s ostalim osuđenim komunistima, organiziovao „Crveni komunistički univerzitet“, na kojem je učio i stecao nova znanja iz marksizma i komunizma. Učestvovao je u štrajkovima glađu i drugim akcijama koje su organizovali komunisti u zatvorima u Sremskoj Mitrovici i Lepoglavi.
Kad je izašao iz zatvora, vlasti su ga internirale u rodno mesto. Otuda je, 1936. godine otišao u Niš, gde je nastavio revolucionarnu aktivnost. Izabran je u Oblasni komitet KPJ u Nišu, ali mu je policija ušla u trag, i uhapsila ga. Dok su ga sprovodili iz Niša u Beograd, uspeo je da iskoči iz voza u pokretu, i pobegne. Izvesno vreme je živeo u Paraćinu, a odatle je otišao u Kragujevac, gde su ga izabrali za sekretara Oblasnog komiteta KPJ.
Cornell, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 467, što je 44 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grga Jankes
Biografija
Kada je 1937. godine, došlo do velike policijske priovale u kragujevačku partijsku organizaciju, u kojoj je uhapšen veliki broj aktivista i rukovodilaca Partije u Srbiji, Grga je uspeo da pobegne policiji i da, kao ilegalac, ode u Zagreb. Odatle se ilegalno prebacio u Austriju, a zatim u Francusku. Posle četveromesečnog boravka u Parizu, posedujući lažni pasoš, kao češki građanin, s grupom jugoslovenskih dobrovoljaca prešao je Pirineje i priključio se borcima Internacionalnih brigada u Španiji, oktobra 1937. godine.
Kada je Španska republikanska armija, doživela poraz, Grga se, s ostalim borcima Internacionalnih brigada, prešao je iz Španije u Francusku. Tamo se nalazio u koncentracionom logoru, u kojem je ostao do 1941. godine. Uz ogromne napore i rizik uspeo je da se, preko okupirane Evrope, probije do Jugoslavije, u kojoj je tada već otpočeo ustanak protiv okupatora. U okupirani Zagreb je došao septembra 1941. godine. Odmah je stupio u vezu s Centralnim komitetom Komunističke partije Hrvatske, koji ga je uključio u akcije organiziovanja ustanka. Učestvovao je u organizovanju Bjelovarskog, Kalničkog, Moslavačkog i Bilogorskog partizanskog odreda.
Januara 1942. godine, žandari su mu postavili zasedu i uhapsili ga. Dok su ga sprovodili, pred samom opšinskom zgradom, dokopao je od stražara karabin, kojim je ubio trojicu sprovodni ka i uspeo da pobegne. Potom je izvesno vreme radio u Povereništvu CK KP Hrvatske u Zagrebu, odakle je održavao vezu s partijskim rukovodstvom na neoslobođenoj teritoriji. Upućen je, zatim, na oslobođenu teritoriju, gde mu je poverena dužnost komandanta Treće (slavonske) operativne zone Glavnog štaba NOV i PO Hrvatske.
U jednom sukobu s neprijateljem, teško je ranjen, pa je upućen na lečenje u partizansku bolnicu u Italiji, 1944. godine. Otuda je došao u Vrhovni štab NOV i POJ na ostrvo Vis, a zatim, u jesen 1944. godine, u Beograd, gde je učestvovao u formiranju narodne vlasti i organizovanju privrednog života u glavnom gradu.
Posle oslobođenja, vršio je odgovorne dužnosti u društvenom i političkom životu NR Hrvatske i FNR Jugoslavije. Bio je predsednik Sindikalnog veća Beograda i sekretar Centralnog odbora Saveza sindikata Jugoslavije. Na Šestom kongresu KPJ izabran je za sekretara Centralne revizione komisije CK SKJ. Bio je poslanik Savezne skupštine i član Predsedništva Centralnog veća Saveza sindikata Jugoslevije.
Godine 1960. objavio je knjigu „Zapisi ilegalaca“. Umro je 11. 11. 1974. godine i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih stranih i jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 24. 7. 1953. godine.
Bodo
Bodo može biti:
Los Cazahuates, Turicato
Los Cazahuates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Nove-San Floriano, Treviso
Nove-San Floriano je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Los Cazahuates, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 770 m.
1,2-Dibromoetan
1,2-Dibromoetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 187,861 Da.
Bourdonnay (Mozel)
Burdone je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 239 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 320 metara (maksimalnoj 283 m, a minimalnoj 217 m).
Jennings, Louisiana
Dženings je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.383, što je 603 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Catherine Zeta-Jones
Catherine Zeta-Jones (25. rujna 1969.), velška glumica i oskarovka koja pretežno živi u SAD-u. Rodila se u Swanseau, primorskom gradu na južnoj obali Walesa. Majka Paticia bila je irska krojačica, a otac David bio je vlasnik tvornice slatkiša. Ima dvoje braće, Davida i Lyndona.