cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista najdugovječnijih vladara
Lista najdugovječnijih vladara je lista samostalnih kneževa, kraljeva, careva i diktatora koji su najduže vladali u ljudskoj povijesti. Na listi se nalaze samo najdugovječniji vladari s potvrđenim godinama vladanja. U skladu s tim na listi se ne nalaze na primjer kneževi s područja Svetog Rimskog Carstva pošto oni nisu bili nezavisni.
San Bernardino Verbano, Verbano-Cusio-Ossola
San Bernardino Verbano je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Melville, Rhode Island
Melvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.320, što je 1.005 (-43,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kift
Kift (arapski:قفط / Qift, koptski: Keft, egipatski: Gebtu) kog su Grci zvali Koptos, a Rimljani Justinianopolis je grad od 22,921 stanovnika na jugu Egipta u Muhafazi Kena.
Geografske karakteristike
Kift leži u Gornjem Egiptu na istočnoj obali Nila, na mjestu gdje se jako širi. Od svog administrativnog centra Kene je udaljen je dvadesetak km nizvodno, a od Luxora 43 km uzvodno.
Historija
thumb|left|240px| [[Kanal]] thumb|left|240px| [[Portretna skulptura faraona Amenemhata III pronađena u Kiftu]]
Antički Gebtu nastao je još u vrijeme Prvih Egipatskih dinastija kao mjesto za promet i trgovinu zlatom i kvarcitom, koji su se iskapali u nedalekim rudnicima po Istočnoj pustinji. Ti su rudnici intenzivno radili za Prve i Druge dinastije (oko 2925. pne.-2650. pne.).
Grad je bio polazna točka Vadi Hammamata, rijetkog prohodnog puta prema obali Crvenog mora i Kusejrskoj luci.
Za srednjeg vijeka bio je karavansko trgovište, a danas je poznat po svojim ruševinama i artefaktima pronađenim po njima.
Ekonomija Kifta bazira se na poljoprivredi.
Ruben Zackhras
Ruben R. Zackhras je maršalski političar koji je 2009. vršio dužnost predsjednika Maršalskih Otoka.
Menogaril
Menogaril je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 524,539 Da.
275. pne.
Godina '''275. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Dentata i Kaudina (ili, rjeđe, godina 479. Ab urbe condita). Oznaka 275. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Carica Wang (Gaozong)
Carica Wang (王皇后, osobno ime nepoznato) (? - cca. 655 ) je bila kineska carica iz dinastije Tang. Bila je prva supruga cara Gaozonga i caricom je proglašena nedugo nakon njegovog stupanja na prijestolje 649. Ubrzo se ispostavilo da car daleko veću naklonost iskazuje svojoj konkubini Supruzi Xiao, koja je, za razliku, od Carice Wang, rodila sina i dvije kćeri. Uplašena da bi je Supruga Xiao mogla istisnuti s mjesta carice, caru Gaozongu je predložila da za konkubinu uzme Suprugu Wu (kasnije poznatu kao Wu Zetian), jednu od konkubina Gaozonogovog pokojnog oca cara Taizonga. Supruga Wu je trebala biti protuteža Supruge Xiao, ali se ubrzo ispostavilo da je Gaozong u nju smrtno zaljubljen, zbog čega je stekla značajan politički uticaj. Supruga Xiao i Carica Wang su se stoga udružile kako bi je istisnule s dvora. Supruga Wu se, međutim, pokazala spretnom u političkim i dvorskim spletkama, te je svoje suparnice optužila za čaranje. To je caru Gaozongu bio povod da ih 655. smijeni i Suprugu Wu proglasi novom caricom. Carica Wu je potom Caricu Wang i Suprugu Xiao dala pogubiti na izuzetno okrutan način - objema su ženama odrezane noge i ruke, te su uronjene u bačve s vinom gdje su nekoliko dana kasnije umrle u najgorim mukama.
275. pne.
mini|Shema Pirovog pohoda na Italiju
Eowa od Mercije
Eowa (ili Eawa; ? - 642) je bio mercijski velmoža, odnosno sin kralja Pybbe i brat kralja Penda; prema tekstovima Historia Brittonum i Annales Cambriae je bio kralj Mercije, odnosno kao kralj sudjelovao i poginuo u bitci kod Maserfielda 642. Na temelju tako oskudnih podataka nije jasno da li je bio zajednički vladar Mercije, odnosno bratov vazal, ili možda čak vazal i saveznik njegovog neprijatelja Oswalda od Nortumbrije. Nekoliko kasnijih vladara Mercije - Ethelbald, Offa i Ecgfrith su bili njegovi neposredni potomci.
Driping Springs
Driping Springs se može odnositi na
Driskol
Driskol se može odnositi na
1047
Godina 1047. (MXLVII) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru.
El Senizo
El Senizo se može odnositi na
Peada od Mercije
thumb|right|Zamišljeni prikaz Peade u knjizi "Saxon Heptarchy" [[John Speed|Johna Speeda iz 1611.]]
Peada (? - proljeće 656), sin Pendin, bio je kratkotrajni kralj južne Mercije od očeve smrti u novembru 655. do smrti u proljeće sljedeće godine.
Peadin otac, po vjeri pagan je kao Bretwalda dominirao anglosaksonskim kraljevstvima. Beda Uvaženi ga, pak, opisuje kao "naočitog mladića" koji je, nakon očeve pogibije u bitci kod Winwaeda zavladao južnom Mercijom; sjevernu je sebi kao ratni plijen pripojio kralj Oswiu od Nortumbrije te Peadu učinio svojim vazalom. Peada je zamolio svog sizerena za ruku njegove kćeri Alchflaed. Oswiu je pristao, ali jedino pod uvjetom da se Peada prethodno pokrsti. Peada je pristao te ga je krstio biskup Finan od Lindisfarnea.
Postavši prvim kršćanskim kraljem Mercije, Peada je nastojao širiti novu vjeru među svojim podanicima. Međutim, već na sljedeći Uskrs ga je supruga, prema Bedinim navodima, "izdala" i dala ubiti.
Reference
[[en:Peada of Mercia]
656
Godina 656. (DCLVI) bila je prijestupna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 656. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Alija postaje kalif.
Toronto, Kansas
Toronto je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 281, što je 31 (-9,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Koncil u Sutriju
Sabor u Sutriju, Koncil u Sutriju ili Sinod u Sutriju su nazivi za sinod Rimokatoličke crkve održan 20. decembra 1046. u gradiću Sutri nedaleko od Rima, poznat po tome što su na njemu smijenjena trojica suparničkih papa - Benedikt IX, Silvestar III i Grgur VI.
Casale Ciabacchi, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 929 m.
Koncil u Sutriju
Sazvan je na inicijativu Heinricha III, njemačkog kralja i prijestonasljednika Svetog Rimskog Carstva sa ciljem da se razriješi politička kriza nastala u Rimu nakon protjerivanja Benedikta IX u jesen 1044. godine. Benedikt, koji je bio pripadnik moćnog aristokratskog klana Tusculani ali i tradicionalno podržavao rimsko-njemačke careve, postao je omražen zbog nemorala te je protjeran u ustanku rimskog stanovništva. U januaru 1045. je za novog papu izabran biskup Ivan od Sabine, pripadnik suparničkog klana Crescenzi, koji je uzeo ime Silvestar III. Benedikt je, međutim, uspio ishoditi Heinrichovu podršku te se uz pomoć njegovih trupa na proljeće vratiti u Rim i ponovno preuzeti papsku stolicu. Međutim, već u maju je odlučio napustiti papsku stolicu kako bi se mogao oženiti; nju je za novac ponudio svom kumu Giovanniju Grazianiju, inače uglednom i neporočnom svećeniku. On je na to pristao i uzeo ime Grgur VI.
Iako je Grgur uživao podršku reformski nastrojenih crkvenih vođa, uključujući Hildebranda (budući papa Grgur VII), nije bio u stanju nametnuti autoritet Rimu, gdje se vratio Silvestar III sa svojim pristašama i zauzeo dio grada. Za nekoliko mjeseci je, nakon propalog braka, Benedikt IX odlučio da mu se ipak sviđa mjesto pape te se također vratio u Rim, proglasio papom i sa svojim sljedbenicima preuzeo dio grada. To je dovelo do stalnih sukoba i nasilja na gradskim ulicama.
Heinrich III, koji se namjeravao formalno okruniti za cara, odlučio je intervenirati i sa svojom vojskom i svitom prešao Alpe. Poziv za sinod je poslao iz Piacenze. Na njega su pozvana sva tri pape. Odazvali su se i Silvestar i Grgur, ali ne i Benedikt. Na sinodu je Grgur suočen s optužbom za simoniju; on je priznao kako je dao novac svom kumu, ali je tvrdio kako to ne predstavlja simoniju, jer ga nije zanimala vlast nego je samo nastojao spriječiti da poglavarom Crkve nastavi biti toga nedostojna ličnost.
Sinod je na kraju odlučio da nijedan od trojice papa ne zaslužuje stolicu (iako su se u službenim vatikanskim historijama formalno nastavili navoditi kao pape, a ne kao antipape), te ih je smijenio. Silvestar III je ne samo smijenjen sa mjesta pape, nego mu je oduzet svećenički čin i naložen odlazak u samostan. Međutim, jedino je Grgur u potpunosti prihvatio odluke Sinoda i svoju kaznu, te je pratio cara natrag u Njemačku, gdje je umro. Silvestar je, po svemu sudeći, prihvatio gubitak papske stolice, ali ne i mjesta biskupa, gdje je, ostao sve do smrti 1063.
Heinrich je nakon toga odlučio mjesto pape ponuditi Adalbertu, nadbiskupu Bremena, koji je to odbio. Onda se okrenuo svom ispovjedniku, bamberškom biskupu Suidgeru koji je 25. decembra proglašen papom pod imenom Klement II. Već za nekoliko dana je Klement Heinricha formalno okrunio za cara, a njegovu suprugu Agnes od Poitoua za caricu.
Klement je za manje od godinu dana umro, a Benedikt je to iskoristio u još jednom, na kraju ipak bezuspješnom pokušaju da ponovno preuzme papsku stolicu. Usprkos toga, Sinod je ispunio svoju svrhu i okončao političku krizu u Rimskom Vojvodstvu. Njime je, međutim, ustanovljen presedan koji su rimsko-njemački carevi koristili kako bi imenovali i potvrđivali pape. To je kasnije dovelo do sukoba s papama i svećenicima koji su prigrlili gregorijanske reforme, odnosno spora o investituri.
Ptolemejsko Kraljevstvo
Ptolemejsko Kraljevstvo (Πτολεμαϊκὴ βασιλεία) je helenistička država koja se obuhvaćala teritoriju današnjeg Egipta, a na vrhuncu moći i Levant, dijelove današnje Libije, Male Azije, Arabije i Grčke. Ime je dobila po Ptolemeju, makedonskom generalu u vojsci Aleksandra Velikog koji je imenovan guvernerom Egipta nedugo nakon Aleksandrove smrti. Koristeći ratove dijadoha, Ptolemej je stekao de facto nezavisnost i proširio teritorije pod svojom vlašću prije nego što se godine 305. pne. proglasio kraljem, odnosno nasljednikom drevnih egipatskih faraona. Ptolemej i njegovi nasljednici iz dinastije Ptolemejida su Egipat učinili politički najstabilnijom i jednom od najbogatijih helenističkih država, a glavni grad Aleksandrija je postala najveći grad antičkog svijeta i glavno središte antičke, odnosno zapadne kulture. Kasniji vladari su, zbog uvođenja staroegipatskih tradicija ženidbe s vlastitim sestrama, postali sve slabiji i slabiji dok posljednja kraljica Kleopatra VII svojim samoubistvom 30. pne. nije omogućila Rimljanima da preuzmu vlast i Egipat učine vlastitom provincijom.
Châtel (Savoja)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 134 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 2.730 m, a minimalnoj 560 m).
Maryville, Tennessee
Merivil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Ensinal
Ensinal se može odnositi na
Maryville, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 27.465, što je 4.345 (18,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Emori
Emori se može odnositi na
Campodivivo, Latina
Campodivivo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Sandra Sterle
Sandra Sterle (Zadar, 1965.), hrvatska umjetnica.
Životopis
Završila je Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu 1989., a na akademiji u Düsseldorfu pohađala je studij Filma i videa u klasi Nan Hoover. Od 1991. do 2001. živi i radi u Amsterdamu gdje aktivno participira na umjetničkoj sceni. Dobitnica je Nagrade za najboljeg mladog video umjetnika na međunarodnom festivalu Video Medeja u Novom Sadu 1997. i Nagrade nizozemske zaklade "Werkburs" 1999. U svojstvu izvanredne profesorice predaje kolegije Performans i video te Umjetnost novih medija na Umjetničkoj akademiji u Splitu.
<!--/POTREBNA STILSKA DORADA (lektura, prijevod, wikipediziranje, Wikipedija:Navođenje izvora)/
Stvaralaštvo
Sandra Sterle djeluje na području videa, performansa, fotografske i video instalacije i internetske umjetnosti. Kroz brojne radove stražuje vlastitu prošlost i identitet u vidu fiktivnih autoportreta na društvenoj i nacionalnoj pozadini. U svojem interaktivnom CD-ROM radu The Characters iz 1998. ona konstruira pet različitih osoba kao mjesta samopredstavljanja. Odbijajući tražiti neku „istinsku“ ili „stvarnu“ sebe, Sandra Sterle ostavlja slobodan prostor sociološkim istraživanjima imaginarnih uloga koje igra. Nadalje, u radovima se bavi i feminističkim pitanjama, te umjetničkim aktivizmom.
New York Diary
Daljnja istraživanja područja u kojima se preklapaju osobni, nacionalni i fiktivni identiteti rezultiraju 2001.projektom go_HOME (http://www.project-go-home.com/gohome/project_gohome.html). Umjetnica je ovaj projekt radila u suradnji s bosanskom umjetnicom Danicom Dakić od rujna do prosinca 2001. U tom projektu (uz sudjelovanje gostujuće umjetnice i arhitektice Marjetice Potrč iz Slovenije, i umjetnice Milice Tomić i teoretičara Branimira Stojanovića iz Srbije), umjetnici su upotrijebili virtualni dom Interneta za istraživanje pitanja koja se odnose na fizičku i kulturnu dislokaciju, migracije, nacionalni identitet, tehnologiju i globalizaciju. Projekt je također uključivao brojne izravne prijenose putem interneta (live web cast) seminara začetih kao okupljanja za stolom u New Yorku („Location 1“) i s druge strane – u Zagrebu (MAMA), Beogradu (B92), Sarajevu i Ljubljani na koja su bili pozivani lokalni i međunarodni profesionalci s područja umjetnosti i arhitekture, kao i predstavnici službi imigracijskih organizacija. Razmatrana je nestabilnost koncepta identiteta i šire nestabilnost čvrstog koncepta doma, koji može biti shvaćen kao proces njegovanja veza s više mjesta odjednom, iznalaženja novih geografskih matrica i odustajanja od apsulutističkih obrazaca državljanstva. Forma umjetnosti u javnom prostoru u projektu je diskurzivna, pretpostavljena je interaktivnost s publikom i među različitim društvenim skupinama. Razbija se restriktivno određenje umjetnosti, umjetnika i gledateljstva, subjektivnosti i zajedništva poticanjem razvoja kritičkog dijaloga koji infiltrira i uznemiruje dominantnu kulturu što počiva na stereotipima identiteta i suženih predodžbi mjesta. Kao takva, paradigma javna umjetnost održava socijalnu svijest, obnovljenu nužnost djelovanja i preuzimanja odgovornosti. U spoju s go_Home Sandra Sterle je producirala New York Diary, on-line dnevnik o svome boravku u New Yorku, djelomično fiktivan, a djelomično stvaran. New York Diary je i fotografska instalacija u kojoj stapajući stvarnost i fantaziju, patriotizam i filmske uloge, sadašnju dislokaciju i virtualnu dislokaciju, Sandra Sterle ističe različitosti između osobnog iskustva i povijesno i medijski konstruiranih reprezentacija ženstvenosti.
Okolo naokolo
Performans „Okolo naokolo“ Sterle prvi put izvodi 1996/97. Povezan je sa serijom fotografija u kojima „pronalazimo“ umjetnicu, prerušenu u seljanku s otoka u naizgled dokumentarnim scenama „prirodnog“ i svakodnevnog okruženja. Postavljena mimikrija etnografske reprezentacije „zdravog seljačkog života“ dodatno je podcrtana rumenilom na obrazima umjetnice te stvaranjem pastoralnih idealiziranih scena. U video performansu, umjetnicu vidimo u „slow-motion“-u kako trči oko stabla masline dok se ne sruši i „nestane“ iza debla. Umjetnica je ponavljala isti performans, planirajući to svakih sedam godina do kraja svog života, a jedina promjena trebala se odnositi na centar kruga (vrstu drveta), kao i tehnološku podršku (zahvaljujući napretku tehnologije). Inzistirajući na ponavljanju maskerade, dodatno podcrtavajući metaforu kruženja, „repeticija“ procesa društvenog upisivanja roda i rodnog identiteta ovdje se precizno razotkriva odabirom „prirodnog“ okruženja i njegove „endemske“ vegetacije. Opsesivno kružeći oko mjesta koje generira fikciju „urođenosti“ i biološke determinacije roda i rodnih uloga, umjetnica „opisuje“ rodni identitet kao krug; moguće je identificirati i srušiti ga, a opet nikada u potpunosti napustiti same mehanizme identifikacije.
Integracije/ Tko će se igrati?
Problematizirajući modele komunikacije i medijske tehnologije, umjetnica istražuje umjetničke i strateške mogućnosti manipulacije slikom. Koristeći vlastiti identitet u obliku fiktivnih autoportreta na suvremenoj društvenoj pozadini realizira radove u kojima ističe različitost između osobnog iskustva i medijski konstruiranih prikaza. U video instalaciji Integracije/ Tko će se igrati? (2005.), provlače se ideje integriranja različitosti između pokreta i zastoja, filma i videa, muškog i ženskog, artificijelnog i prirodnog, domaćeg i stranog, hrvatskog i europskog, dječjeg i odraslog.
New Path to the Waterfall
U performansu New Path to the Waterfall (2009.) umjetnica je prerušena u Duchampov „Akt koji silazi niz stepenice“. Efekt "otuđenosti" i dezintegracije ženske golotinje koju je Duchamp postigao koristeći kubističke metode slikanja, Sterle uspijeva dočarati stroboskopskim efektima koji osvjetljavaju njeno golo tijelo dok silazi niz stepenice, noseći naramak knjiga u plastičnoj vrećici na kojoj je ispisano „Keruma za gradonačelnika“. Vrećice su bile korištene u izbornoj kampanji poslovnog čovjeka Željka Keruma. Njegova kampanja u potpunosti razotkriva stanje demokracije „u Hrvata“, gdje se u konačnici politički programi spuštaju na razinu ekstremnog populizma bez ikakvog sadržaja, serviranog u plastičnoj vrećici u supermarketu. Sterle puni te vrećice knjigama, preuzimajući mehanizam političke kampanje kako bi postao umjetnički mehanizam te se suprostavlja politici koja sustavno lišava umjetnost i kulturu bilo kakve društvene vrijednosti. Još jednom medijske reakcije pokazuju da ono što društvo smatra skandaloznim nije takva vrsta politike, već golo žensko tijelo, koje se opet tumači kao kukavan objekt ugrožavanja postojećeg poretka.
Mariska Avedon
U radu Mariska Avedon (2011.), Sandra Sterle stvara svog «avatara» kojem je nadjenula ime Mariska Avedon. Za razliku od «običnih» sudionika igre Second Life koji su u taj virtualni svijet, koji im omogućuje ponovno osmišljavanje vlastite društvenosti, došli ostvariti svoje fantazme, Sandra Sterle se tu našla u istraživačkoj poziciji. Nju posebno zanima upravo činjenica da platforma u posljednje vrijeme gubi na popularnosti, jer tvrdi da „upravo kada trendovi umiru postaju zanimljivi“. Mariska Avedon Sandre Sterle doima se kao rad u procesu, iako ima svoj vlastiti život već kroz ovu video instalaciju, postoji velika vjerojatnost da će se Mariska i njena zajednica umjetnički razvijati i dalje.
Ukazanje Djevice Marije
U ovom performansu autorica problematizira vizure u nastajanju gradova tranzicijskih zemalja u kojima se uz šoping molove grade i nove crkve.Katalozi i reklame velikih lanaca koje svakodnevno nalazimo u pošti, pred vratima, u smeću i u kojima se reklamiraju namirnice pod "povoljnim cijenama", služe kao postolje za fiktivni lik "djevice Marije", koja nakon što siđe s pijedestala od sastavljenog od hrpe kataloga, postavi kataloge u formu križa, te po njima hoda...
Samostalne izložbe
2011 MARISKA AVEDON, exhibition, VN Gallery, Zagreb
2011 TRANSIT, Perform-d-ance, Varaždin
2010 RE:RE:RE:RE:RE, exhibition, MKC/Multimedia Center, Split
2009 NEW PATH TO THE WATHERFALL, presentation, Gallery Prozori, Zagreb
2009 NEW PATH TO THE WATHERFALL,, performance, Dopust, Akvarij , Split
2008 NAUSEA, performance, Dopust, Akvarij, Split
2006 WONDERFULL CREATURES, exhibition (s/with Dan Oki), Gallery Krizic-Roban, Zagreb
2005 INTEGRATIONS/who wants to play?, exhibition,
2005 Gallery Galženica, Velika Gorica, HR
2004 NA DINI/ON THE DUNE, exhibition, Jablonka/Luehn galerija, Koln, D
2003 ON THE DUNE, Modern Gallery/studio “Josip Racic”, Zagreb
2001 SOUFFLE/ BREATHING, exhibition (with Heike Mutter), Optica gallery, Montreal
2001 go_HOME, project (with Danicom Dakić), Location 1 Gallery, NY
1999 EXERCISES, exhibition, Lokaal 21, Venlo, NL
1998 ROUND AROUND, exhibition, Miroslav Kraljevic galerija, Zagreb
1998 TO FORGET TO REMEMBER AND TO KNOW, project (s/with Dan Oki), Amsterdam College, Amsterdam
1997 ROUND AROUND, broadcast, PARK4DTV, Amsterdam, NL
1995 TRANSFORMATION CULINAIRE, happening (with Dan Oki, Ivo Martinović, Luka Stojnić), W139 Gallery, Amsterdam
-->
Goran Paskaljević
Goran Paskaljević (Beograd, 22. april 1947 - Pariz, 25. septembar 2020) je bio srpski filmski reditelj. Diplomirao je filmsku režiju na Praškoj akademiji. Režirao je mnoge dokumentarne filmove i TV drame za TV Beograd, a prvi dugometražni igrani film — „Čuvar plaže u zimskom periodu“, snimio je 1976. Napravio je preko 30 dokumentarnih i 13 igranih filmova.
Filmovi
Scenario za filmove:
Frutvejl
Frutvejl se može odnositi na
Bitka na Winwaedu
Bitka na Winwaedu se odigrala 15. novembra 655. (ili 654 ) u današnjoj Sjevernoj Engleskoj između bernicijske vojske pod kraljem Oswiuom na jednoj, i mercijske vojske pod kraljem Pendom na drugoj strani. Završila je bernicijskom pobjedom i Pendinom pogibijom, nakon koje je Oswiu ujedinio Berniciju i Deiru u jedinstvenu nortumbrijsku državu, a sebe učinio Bretwaldom, odnosno hegemonom tadašnjih anglosaksonskih država. Smrt Pende, kao posljednjeg velikog paganskog vladara, se također smatra ključnim događajem za učvršćenje dotada prilično krhkog kršćanstva među Anglosaksoncima.
Uvod
Godine 642. je Penda u bitci kod Maserfielda porazio i ubio tadašnjeg Bretwaldu, nortumbrijskog kralja i Oswiuovog brata Oswalda. Nakon nje se Nortumbrija raspala na dva dijela - Berniciju kojom je vladao Oswiu, te Deiru. Obje države su priznale Pendu kao svog sizerena. Međutim, godine 655. je Penda došao u sukob sa Oswiuom; mogući povod je bilo Oswaldovo nastojanje da ponovno ujedini Nortumbriju, a što je bilo razlogom za ubistvo deirskog kralja Oswinea 651. Historičar Beda Uvaženi navodi kako je Penda prikupio veliku vojsku, u kojoj je bilo trideset "gospodara rata", među kojima su bili i gwyneddski (velški) kralj Cadafael Cadomedd ap Cynfeddw, istočnoanglijski kralj Aethelhere te deirski kralj Aethelwald. Te su snage prodrle duboko u Oswiuovu teritoriju, te ga opsjele u tvrđavi Iudeu. Oswiu je bio toliko očajan, da je Pendi ponudio velike količine zlata i drugih dragocjenosti kako bi odustao od opsade. Beda navodi da je ta ponuda odbijena, iako je kao taoca uzeo Oswiuovog sina Ecgfritha.
Iako je Penda htio pobiti Oswiuov narod "od najvišeg do najnižeg", iz nikada razjašnjenih razloga je odustao od opsade. Historičari špekuliraju da je primio zlato ili da su ga na to prisilili loša logistička situacija ili vremenske prilike. U svakom slučaju je Oswiu sa svojom vojskom došao u sukob sa Pendinom vojskom u blizini rijeke koju Beda naziva Winwaed. Ona danas nije identificirana, a kao mogući kandidati se spominje Cock's Beck u Yorkshireu.
Bitka
Prije samog početka bitke su Pendu napustili njegovi velški saveznici, a njegov nominalni saveznik Aethelwald je jednostavno zauzeo poseban položaj, odlučivši se ne uključiti u bitku prije nego što bude siguran tko će pobijediti. Usprkos toga, Beda navodi kako je Penda zadržao značajnu brojčanu nadmoć nad Oswiuom. Bernicijski kralj je stoga pred samu bitku pomolio Bogu i obećao kako će vlastitu kćer učiniti redovnicom i pokloniti zemlju za trideset samostana ako mu se udijeli pobjeda.
Beda navodi kako je za vrijeme bitke počela padati snažna kiša, zbog koje se rijeka počela izlijevati iz korita. U svakom slučaju, Nortumbrijci su odnijeli pobjedu, a Penda je ubijen, i to tako da mu je odrezana glava. U bitci je poginuo i Aethelhere kao i veliki broj vazalnih velmoža. Beda navodi da je manji broj ljudi poginuo u borbi, a mnogo veći se udavio prilikom pokušaja bijega.
Posljedice
Mercijski poraz je za posljedicu imao kraj mercijske i ponovno uspostavljanje nortumbrijske hegemonije nad Engleskom. Oswiu je ponovno ujedinio Nortumbriju (sudbina Aethelwalda nije poznata), a Mercija je podijeljena na dva dijela. Sjeverni dio je pripojen Oswiuovom kraljevstvu, a južni je za vladara dobio Pendinog sina Peadu koji se pokrstio i postao Oswiuov vazal. Taj je aranžman prestao kada je Peada ubijen, ali je Nortumbrija svejedno stekla nekoliko godina hegemonije nad ostalim anglosaksonskim kraljevstvima.
Tonko Šoljan
Tonko Šoljan (grad Hvar, otok Hvar, 1907. - Sarajevo, 1980.), akademik, ugledni svjetski ihtiolog, autor prvog naučno zasnovanog ključa za determinaciju riba Jadrana, istraživač biologije mora, međunarodno priznat stručnjak u poznavanju i organiziranju morskog ribolova i ribarstvene tehnologije.
Biografija
Rođen je 18. aprila 1907. godine u Hvaru. Osnovnu školu je pohađao u Zadru i Splitu, a gimnaziju u Zadru, Dubrovniku i Šibeniku, gdje je i maturirao 1925.. Studije prirodnih nauka je započeo na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, a nastavio na univerzitetima u Beču i Grazu, gdje apsolvira 1929. Ubrzo zatim je i doktorirao 1930., kada je, na poziv Srpske akademije nauka u Beogradu i Jugoslovenske akademije znanosti i umjetnosti u Zagrebu, postavljen je za kustosa novoosnovane Stanice Biološko-okeanografskog instituta u Splitu i ujedno obavljao dužnost stalnog konsultanta za morsko ribarstvo Komore za trgovinu, obrt i industriju u Zagrebu (od 1930. do 1939.).
Godine 1932. je obavio specijalizaciju iz marine biologije na Institutu za biologiju mora u Helgolandu. Nakon polaganja ispita za profesora zoologije, botanike, mineralogije i geografije (1932.) obavlja i dužnost profesora, angažiran je u Realnoj gimnaziji u Splitu (1935. - 1941.) i direktora Gradskog prirodoslovnog muzeja, Zoovrta i Morskog akvarijuma u Splitu (1939. - 1941.). Nakon italijanske okupacije Splita u II svjetskom ratu morao je preseliti u Zagreb, gdje je preuzeo dužnost Šefa Katedre zoologije na Filozofskom fakultetu (1943. - 1945.), kao i direktora Zoološkog muzeja (1943. - 1944.). Odmah po oslobođenju Zagreba, imenovan je za načelnika Odjela za ribarstvo, a zatim šefa njegovog Odsjeka za naučno unapređenje ribarstva u Ministarstvu obalnog pomorstva i ribarstva NR Hrvatske (1945-46.) Na toj poziciji je osnovao nekoliko stanica za istraživanje mora i unapređenje ribarstva, duž jadranske obale. Zatim je 1946-47. direktor Tehnološke stanice za unapređenje školjarstva u Stonu do 1955.) Do juna 1956. je Načelnik Odjeljenja za ihtiologiju i ribarstvo, a zatim je jula 1956. prešao u Sarajevo. Ovdje je izabran za redovnog profesora zoologije na tadašnjem Filozofskom, a zatim od njega izdvojenom Prirodno-matematičkom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, gdje je od 1957-59. i šef Katedre za biologiju. Od 1959. do kraja 1970. bio je direktor Biološkog instituta Univerziteta u Sarajevu. Istovremeno je i Načelnik njegovog Odjeljenja za ihtiologiju i ribarstvo.
Bio je, također, i glavni i odgovorni urednik časopisa Ichthyologia (Ihtiološkog društva Jugoslavije), Godišnjaka Biološkog instituta Univerziteta u Sarajevu i Biološkoga lista (glasila Biološkog društva BiH), te redaktor Bulletin Scientifique, Section A (za BiH). Godine 1973. je bio predsjednik Organizacionog komiteta prvog evropskog ihtiološkog kongresa (First European Ichthyological Congress; Sarajevo, 1973.). Akademik Šoljan je bio i jedan od prvih potpredsjednika Unije bioloških naučnih društava Jugoslavije. Bio je član Ihtiološkog društva BiH (i Jugoslvije), Društava ekologa Jugoslavije, Društva biosistematičara BiH, Srpskog biološkog društva, Društva biosistematičara Jugoslavije itd.
Djela
Tonko Šoljan je svoj publicistički opus posvetio problemima biosistematike i ekologije riba, njihove biologije, razmnožavanja, problemima populacione dinamike, ribarstvene biologije i ribarstva uopće. Iz tih oblasti je objavio preko 170 naučnih i stručnih radova               , a prevođena su i na strane jezike. Najajpoznatije mu je „Ribe Jadrana", dosad neprevaziđeni "inventar" riba ovog dijela Sredozemlja i najupotrebljavani ključ za njihovo određivanje. Nezaobilazno se citira i u svim ozbiljnijim studijama živog svijeta Jadranskog i drugih evropskih mora.
U narednom periodu, slijedećih 20-ak godina 1939. - 1958., ukupno je objavio 47 objavljenih radova (prosječno dva rada godišnje). U ovom razdoblju doživljava vrhunac stvaralačke zrelosti, koja je rezultirala kapitalnim djelom Ribe Jadrana, prvom knjigom o ribama Jadranskog mora, i to u vremenu kada ni drugi evropski narodi koji žive na Mediteranu nisu imali tako kvalitetan "ključ" za determinaciju sredozemnih riba.
U hronologiji publicističke aktivnosti Tonka Šoljana, uočljiva je i jedna praznina: od 1958. do 1963. nije napisao nijedan rad. Međutim, 1968. u Washingtonu izlazi njegova knjiga Ribe Jadrana na engleskom jeziku, a 1975. (u Milanu) i na italijanskom. Reprint izdanje na hrvatskom jeziku objavljeno je 1995.. Državne delegacije SFRJ su je poklanjale u međunarodnim kontaktima, a jedan primjerak je Josip Broz Tito lično uručio japanskom caru (Hirohito), prilikom posjete njegovoj zemlji.
Najpoznatiji i najučinkovitiji terensko-istraživački projekat mu je 15-to mjesečna ribarstveno-biološka ekspedicija "Hvar", koju je organizirao i predvodio 1948. i 1949., a za koji je dobio i značajna društvena priznanja.
Aromuni
Aromuni govore aromunskim jezikom, koji pripada romanskoj grupi indoevropske porodice jezika. Religiozno opredeljeni Aromuni su uglavnom pravoslavne veroispovesti. Nekada su bili poznati po bavljenju trgovinom, ekstenzivnim stočarstvom (feta sir), ugostiteljstvom, itd. Aromuna ukupno ima oko 151.000, od toga u Grčkoj 65.000, Rumuniji 50.000, Albaniji 22.000, Severnoj Makedoniji 10.000, Bugarskoj 4.000. Manji broj Aromuna živi i u Srbiji, gde su od strane Republičkog zavoda za statistiku službeno priznati pod imenom Cincari, dok su u Severnoj Makedoniji priznati pod imenom Vlasi.
Ganejdo
Ganejdo se može odnositi na
Mentofuran
Mentofuran je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 150,218 Da.
Gorman
Gorman se može odnositi na
Grozbek
Grozbek se može odnositi na
San Gregorio nelle Alpi, Belluno
San Gregorio nelle Alpi je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 545 m.
Miklavž na Dravskem polju
Miklavž na Dravskem polju (njemački: St. Nikolai) je grad u Sloveniji od 3.934 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Miklavž na Dravskem polju.
Geografske karakteristike
Miklavž na Dravskem polju leži na sjeveroistoku Slovenije, na južnom ulazu u Maribor, pored autoputa za Austriju i dravskog kanala hidroelektrane - Zlatoličje.
Historija i znamenitosti
Miklavž se prvi put spominje 1202. kao malo feudalno naselje. U 15. vijeku se spominje neki dvorac u mjestu, a u 16. vijeku su seljani počeli graditi svoju crkvu u romaničkom stilu, koju su dovršili 1662. Zna se da su 17. vijeku Herbersteini iz Maribora tu izgradili svoj lovački dvorac, kao i to da je u 18. vijeku u lokalnoj crkvi proradila prva škola.
Miklavž je 1869. imao samo 246 stanovnika, a 1920. - 477. U to vrijeme je dvorac pretvoren u muški zatvor, ali je mjesto još uvijek bilo selo - daleko od Maribora.
Nakon Drugog svjetskog rata počeo je skokoviti razvoj Miklavža vezan uz ubrzani razvoj Maribora, kao industrijskog grada. Naselje je 1947 dobilo električnu energiju, a dvorac je preuređen u stambeni objekt.
Prema popisu stanovništva iz 1961. u Miklavžu je živjelo 935, a jednu dekadu kasnije 1971 - 2.425, da bi to 1981 naraslo na 3.220 stanovnika. Početkom 1960-ih počela je gradnja kanala Srednja Drava I, koji je dovršen 1968. on je razdvojio Miklavž na dva dijela, historijski centar oko crkve i novi dio naselja oko Ptujske ceste.
Scott Taylor
Skot Tejlor je kanadski novinar sa ekspertskim poznavanjem vojnog i ratnog izveštavanja. Njegovi izveštaji o ratnim događanjima uključuju ratove u bivšoj SFRJ, Kambodži, Africi i od nedavno u Iraku. Tejlor je bivši redov u Vojsci Kanade, a trenutno je glavni urednik vojnog magazina Esprit de Corps.
Novinarska karijera
U novinarskoj karijeri izveštavao je iz Persijskog zaliva još tokom vojne operacije "Pustinjska oluja" 1991. godine, dok je na prostore bivše Jugoslavije kao ratni izveštač prispeo aprila 1992. Prošao je s beležnicom, perom i foto-aparatom ratne okršaje u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, kao i NATO bombardovanje SRJ, te napade OVK na srpske snage bezbednosti na Kosovu i Metohiji, ali i makedonsko-albanski sukob u Makedoniji.
Tejlor je veliki kritičar kanadske vojske i Ministarstva nacionalne odbrane, a takođe je bio žestoki protivnik intervencije zapadnih sila u kosovskom i iračkom ratu. Tejlor je redovan kolumnista za kanadski magazin Halifax Herald iz Nove Škotske.
Potom je, nošen vetrovima rata, otišao u Irak, gde je, 2004. godine, Skot Tejlor, zajedno sa jednim turskim kolegom, kidnapovan od strane Ansar al-Islamske pobunjeničke grupe, grane Al-Kaide u Iraku. Tejlor je fizički i mentalno teško zlostavljan, nekoliko puta su mu otmičari pretili smrću. Posle pet dana Tejlor je ipak pušten na slobodu. U Beogradu je o tome na srpski jezik upravo prevedena i objavljena Tejlorova knjiga „Od Beograda do Bagdada“
Skot Tejlor je pozvan da svodoči na suđenju bivšem jugoslovenskom predsedniku Slobodanu Miloševiću u Hagu, i proveo je 6 sati u ćeliji sa Miloševićem u pripremi za svedočenje. 10 dana pre nego što je Tejlor trebao da svedoči, Slobodan Milošević je umro.
Pickens, Mississippi
Pikens je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.157, što je 168 (-12,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Laboratorijska oprema
Laboratorijski pribor predstavlja različit pribor i opremu koju koriste naučnici koji rade u laboratoriji. Laboratorijski pribor može biti jednostavna oprema, kao što je Bunzenov plamenik ili mikroskop, kao i specijalizovana oprema, kao što je spektrofotometar, kalorimetar ili zaštitni orman sa rukavicama. U laboratorijski pribor takođe spada i laboratorijsko posuđe.
Laboratorijski pribor se koristi prilikom eksperimenta ili merenja, to jest prikupljanja podataka. Veća i komplikovanija oprema se obično naziva instrument.
Équipement de laboratoire
Paluba
mini|desno|Paluba broda [[Falls of Clyde je tipićna paluba za brodove iz kasnog 19. vijeka, na slici se još vidi i nekoliko palubnih kućica]]
Paluba je stalni pokrov preko odjeljka ili trupa broda to jest vodoravne ljuske trupa broda, koje u vojevima čine limovi palube. Na brodu ili čamcu, glavna paluba je vodoravna struktura koja tvori 'krov' trupa, koji jača trup i služi kao glavna radna površina. Plovila često imaju više od jedne palube kako unutar trupa te na nadgrađu iznad glavne palube koji su slični podovima višekatnih zgrada, a koji se također nazivaju palube, kao što su i pojedini odjeljci i palube izgrađeni nad određenim područjima nadgrađa.
Vrste paluba
Vrste paluba su:
Skok palube
mini|Na slici je prikazan skok palube plavom bojom. Skok je uzvišenje palube u uzdužnom smjeru prema krmi i prema pramcu. Skok palube doprinosi boljoj pomorstvenosti broda, čvrstoći i izgledu trupa. Općenito na malim brodovima bez kaštela i krmice skok palube je važan i posebno velik, a kod jako velikih trgovačkih brodova sa velikim nadvođem nije bitan i može se izostaviti. Skok palube na pramcu je otprilike 3 puta veći od skoka na krmi.
Preluk palube
Preluk palube je tako zakrivljenje po širini kod kojega je da je paluba u središnjoj osi nešto uzdignutija u odnosu na bočnu oplatu. Preluk je na manjim brodovima obično visine oko 1/50 širine broda. Služi u svrhu nezadržavanja (otjecanja) vode na palubi (valovi, atmosferilije), povećanja krutosti palube, a volumen kojega osigurava brodu služi i kao rezervna istisnina (volumen). Preluk može biti:
Grovton
Grovton se može odnositi na
Hakberi
Hakberi se može odnositi na
Harlindžen
Harlindžen se može odnositi na
Ahu Akivi
thumb|Ahu Akivi sa figurama pogleda uperenim prema moru. thumb|left|William Mulloy prilikom podizanja moaia na ahu (postolje). Ahu Akivi, jedan od najvažnijih ahua na Uskršnjem otoku. Bio je posebno sveto mjesto koje je služilo kao svetište i nebeska zvjezdarnica. Izgrađen je oko 1500. godine i na sebi nosi sedam moaia (skulptura). Ahu Akivi je bio predmet prve ozbiljne obnove na Uskršnjem otoku kojeg su se prihvatili arheolozi William Mulloy i Gonzalo Figueroa, i posao priveli kraju sa odličnim rezultatima.
Ahu Akivi je izgrađen astronomski precizno, a njegovih sedam moaia gleda prema mjestu gdje sunce zalazi za vrijeme ekvinocija. Kako su statue bile oborene na tlo arheolog William Mulloy i njegov tim proveli su 1960/61 godine nekoliko mjeseci na njihovom podizanju u izvorne položaje. Prema legendi, 7 figura predstavljaju 7 istraživača koje je kralj Hotu Matu'a doveo preko mora, vjerojatno sa Markeškog otočja, kako bi pronašli ovaj novi domovine za njega i njegov narod.
Ahu Te Pito Kura
thumb|Oznaka da je u blizini Ahu Te Pito Kura koji se vidi u pozadini kako leži licem prema tlu okrenut od mora i odlomljenim pukauom. Ahu Te Pito Kura, ahu na sjeveroistočnoj obali Uskršnjeg otoka nedaleko plaže Ovahe što se nalazi nešto južnije od Anakene. Moai Paro koji se nekad nalazio na ovom ahuu još uvijek leži na tlu okrenut licem pema dolje. Ovaj moai težak je 82 tone i dug je 9.8 m (32.15 stope).
Paro je najveć moai koji je u jednom komadu dopremljen sa kamenoloma udaljenog 6 kilometara (4 milje). Samo njegov pukao ima dužinu od 1.7 metara (5.5 stopa) i težinu od 11.5 tona.
Areometar
Areometar je instrument kojim se brzo određuje gustina tečnosti. Konstrukcija areometra je zasnovana na zakonima ravnoteže u hidrostatici. thumb|Areometar To je u stvari zatvorena staklena cev, proširena u osnovi. U prošireni deo se stavi olovna sačma ili živa, što omogućava areometru da vertikalno plovi u tečnosti. Gornji, uži deo areometra sadrži skalu, fabrički obeleženu sa jedinicama za gustinu.
Pri merenju sa areometrom on se potopi u tečnost čija se gustina meri. U zavisnosti od gustine tečnosti areometar tone. Što je gustina veća areometar manje tone, i obratno. Čitanje gustine se vrši tako što se na skalai čita podeljak koji se poklapa sa nivoom tečnosti. Pri tom areometar daje najtačniju vrednost kada se merenje vrši na temperaturi koja je ubeležena na njegovoj skali. Ova temperatura je označena na svakom areometru.
Pronalaženje areometra se pripisuje Hipati, grčkoj filozofkinji i matematičarci koja je živela u IV veku naše ere.
Različiti specijalni areometri upotrevljavaju se za određivanje gustoće pojedinih vrsta tekućina npr. alkoholometar, laktometar, urinometar, saharometar,bomrometar i dr.
Ljestvice na areometrima su različite:
San Carlo, Verbano-Cusio-Ossola
San Carlo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 576 m.
North Collins, New York
Nort Kolins je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.232, što je 153 (14,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Haslet
Haslet se može odnositi na
Paukolike životinje
Paukolike životinje (Chelicerata) pripadaju zglavkarima, a od ostalih zglavkara se razlikuju dvema posebnim odlikama:
Herford (razvrstavanje)
Herford se može odnositi na
Paukolike životinje
Telo im je podeljeno na dva telesna regiona:
Na prozomi se nalazi 6 pari ekstremiteta:
Dondas
Donda je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Ažan.
Paukolike životinje
Opistozoma ima najviše 13 segmenata i telzon i na njoj nema ekstremiteta za hodanje već su oni redukovani ili izmenjeni u škrge ili pluća, čulne organe i paučinaste bradavice. Oblik opistozome varira u različitim grupama paukolikih životinja.
Dondas
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 231 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 177 metara (maksimalnoj 222 m, a minimalnoj 75 m).
Paukolike životinje
Paukolike životinje su aktivni lovci, mada ima i onih koje se hrane biljnom hranom ili parazitiraju na biljkama i životinjama. Grabljivice svoj plen hvataju helicerama i pedipalpima, a zatim na njega izlučuju enzime. Polusvarenu, kašastu hranu usisavaju pomoću posebno prilagođenog prednjeg creva.
Klasifikacija
Podtip helicerata podeljen je na tri klase:
1. merostomata (Merostomata)
2. morski pauci (Pycnogonida)
3. arahnida (Arachnida)
Klasa arahnida obuhvata škorpije, pauke, krpelje i dr. Među škorpijama i paucima ima otrovnih vrsta. U našoj zemlji živi škorpija iz roda Euscorpius, koja je otrovna, ali nije smrtonosna. Ujed pauka poznatog kao crna udovica (crne boje sa crvenim pegama na trbuhu) može kod čoveka da izazove smrt. Kod nas žive i tarantule čiji je ubod bolan.
Krpelji su paraziti, prenosioci a istovremeno predstavljaju i prirodne rezervoare uzročnika oboljenja čoveka:
Hoče - Slivnica
Geografske karakteristike
Općina Hoče - Slivnica prostire se na sjeveroistoku Slovenije, između Pohorja i Dravskog polja na južnom ulazu u Maribor, na površini od 53.7 km², na kojoj leži 13 naselja. U općini se nalazi međunarodni mariborski aerodrom (u Slivnici) i dvije željezničke stanice.
Naselja Općine Hoče - Slivnica
Bohova, Čreta, Hočko Pohorje, Hotinja vas, Orehova vas, Pivola, Polana, Radizel, Rogoza, Slivnica pri Mariboru, Slivniško Pohorje, Spodnje Hoče, Zgornje Hoče
Hajko
Hajko se može odnositi na
Bitka kod Beneventa
Bitka kod Beneventa se može odnositi na:
Holidej Lejks
Holidej Lejks se može odnositi na
Leon Tornikios
thumb|250px|right|Tornikiosov napad na Carigrad, ilustracija u [[Madridski Skilica|Madridskom Skilici.]]
Vlasi (Srbija)
Vlasi je naziv za vlahofono autohtono stanovništvo u istočnoj Srbiji  koja živi na području između Morave, Timoka i Dunava na teritoriji četiri okruga: Borski, Braničevski, Zaječarski i Pomoravski. U manjem broju naseljavaju i Podunavski, Nišavski i Rasinski. U pogledu konfesije, Vlasi pripadaju pravoslavnoj veroispovesti i Srpskoj pravoslavnoj crkvi, ali su se u njihovom verskom i obrednom životu do danas zadržali u znatnoj svežini mnogi prehrišćanski, indoevropski i paleobalkansi elementi.
Leon Tornikios
Leo Tornikios (Λέων Τορνίκιος; ) bio je bizantski plemić i vojskovođa, najpoznatiji po neuspješnom ustanku koji je vodio sa ciljem svrgavanja cara cara Konstantina IX Monomaha.
Vlasi (Srbija)
Vlasi nisu kompaktni u etničkom smislu, već se dele na više grupa, među kojima su tri osnovne: Carani, na istoku, oko Kladova, Negotina i Zaječara, Ungurjani na zapadu u Homolju, Zviždu, Stigu, Braničevu, Mlavu, Resavi i okolini Ćuprije, i Munćani u sredini, naseljavaju slivove Porečke i Crne Reke. Zasebnu grupu Vlaha čine Bufani u Majdanpeku. Vlasi govore Vlaški jezik, koji nije kodifikovan. Ungurjani govore Braničevsko-homoljskim dijalektom, Carani Krajinsko-timočkim dijalektom, dok je područje Munćana, u lingvističkom smislu, limitrofni govorni areal.
Leon Tornikios
Rodio se u Hadrijanopolju (današnje Jedrene), u uglednoj armensko-gruzijskoj porodici Tornikios. Stekao je naklonost cara te je imenovan patrikiosom i komandantom (doux) bizantskih trupa u Meliteni (prema Mihailu Atilatisu), ili možda Iberiji (prema Mihailu Pselu). Psel ga opisuje kao lukavog i ambicioznog političara, koji je brzo zbližio sa carevom sestrom Euprepijom, koja se protivila bratovoj politici. Dok je Leon služio na Istoku, njegovi pristaše u Makedoniji su digli ustanak. Tornikios je smjesta povučen u Carigrad te prisilno zaređen; s druge strane je zadržan na slobodi.
Vlasi (Srbija)
Prema podacima sa popisa stanovništva iz 2002. godine, u Srbiji živi 40.054 Vlaha. U Bugarskoj takođe živi oko 10.500 etničkih Vlaha, koji su srodni Vlasima u Srbiji, tačnije rečeno Krajinsko timočkim Vlasima.
Vlasi su predstaljeni preko Nacionalnog saveta vlaške nacionalne manjine.
Leon Tornikios
Takvo stanje stvari je iskoristio kako bi 14. septembra 1047. pobjegao u Hadrijanopolj. Tamo se među svojim pristašama proglasio carem, okupio vojsku i sa njom marširao na Carigrad, pod čije bedeme je stigao 25. septembra. Gradska ad hoc milicija poslana da ga zaustavi je lako poražena, što je stvrilo paniku u gradu. Tornikios je, međutim, oklijevao i nije iskoristio priliku da naredi juriš. Konstantin je to iskoristio kako bi pozvao pojačanja iz Male Azije. U sljedeća četiri dana - do 28. septembra - Tornikiosve pristaše su dva puta jurišale na gradske zidine, i oba puta su odbijeni. Iako Konstantin nije imao nikakvog vojničkog iskustva i iako je bolovao od gihta, pokazao se dostojnim protivnikom Tornikiosu te je hrabrošću potakao svoje ljude. Tornikios se nakon toga povukao na zapad. Nastojeći povratiti inicijativu, napado je Rhaidestos, ali je odbijen. Tada su ga sljedbenici počeli masovno napuštati. Našao je utočište u crkvi u Boulgarophygonu, ali je odatle na prevaru namamljen u klopku carevih pristaša i zarobljen. Na Božić 1047. je zajedno sa svojim glavnim pristašom po imenu Jovan Vatac oslijepljen. Što se dalje dogodilo s njim, nije poznato.
Tiverton, Rhode Island
Tiverton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.557, što je 275 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vlasi (Srbija)
Vanjske veze
Istorija:
Hačins
Hačins se može odnositi na
Vlasi (Srbija)
Vanjske veze
Nevladine organizacije:
Izvorna vlaška muzika:
Studije iz vlaške religije, mitologije i magije:
Rogožarski SIM-H
thumb|Motor Valter ZNR 120 ugrađen na avion Rogožarski SIM-H Rogožarski SIM-X je jugoslovenski avion, sportsko turistički dvosed, jednomotorni visokokrilac koji je proizveden 1937. godine u jugoslovenskoj fabrici aviona Rogožarski iz Beograda.