cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melicești, Telega
Melicești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Telega.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 665 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Real del Monte, Zongolica
Real del Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 886 m.
Lazar Mamula
Lazar Mamula (njem.: Lazarus Freiherr von Mamula) (Gomirje 22. maja 1795. - Beč, Austrija, 17. januara 1878.), austrijski barun, feldzeugmeister (artiljerijski general) Vojske Austrijskog Carstva i namjesnik za Dalmaciju.
Životopis
Barun general topništva Lazar Mamula je rođen 22. maja 1795. u Gomirju, u blizini grada Vrbovsko, u srpskoj oficirskoj obitelji. U Beču je završio inžinjerijsku vojnu akademiju, te je 1815. godine kao kadet (Kadett-Feldwebel) stupio u "Carsko-kraljevski korpus" u Beču, a kasnije u Zadru i Karlovcu. Sudjelovao je u vojnim pohodima na Padovu, Mantovu i Siciliju. Postupno je napredovao u službi sve do 1831. godine, kada mu je dodijeljen čin kapetana (Hauptmann). Od 1831. do 1839. godine, Mamula se istaknuo u utvrđivanju Splita, Visa i Hvara, te izgradnjom pograničnih utvrda u Tirolu, oko Comorna i u okolici Innsbrucka. Mamuli je 1841. godine dodijeljen čin majora, a 1848. čin pukovnika (Oberst). Ban Josip Jelačić ga je imenovao rukovoditeljem "Glavnog vojnog stožera Austrijskog Carstva" u Hrvatskoj, te je među inim branio granicu od Mađara. Pod zapovjedništvom podmaršala Franca Dalena fon Orlaburga sudjelovao je u ratu protiv Mađara, a u prosincu 1848. objedinio je "Štajersko-hrvatski vojni korpus" sa kojim se borio na području između Drave i Dunava. Spriječio je prodor Mađara u Slavoniju i Srem tako što je 1849. napredovao do Osijeka i Petrovaradina, zatvorivši obje tvrđave, a k tomu je odbio napade na Sremsku Kamenicu i Sremske Karlovce. Zbog tih je zasluga 1849. dobio Viteški križ Reda Marije Terezije i Viteški križ Leopoldova reda, te naslov baruna. Ruski car Nikolaj I ga je odlikovao Ordenom svete Ane II. reda. Od austrijskog cara Franje Josifa dobio je 1850. godine čin general-majora, a 1853. čin podmaršala (Feldmarschalleutnant). Car ga je 1857. godine imenovao zapovjednikom Dalmacije, 1859. namjesnikom za Dalmaciju, a 1865. mu je dodijelio čin artiljerijskog generala (Feldzeugmeister).
El Triunfo, Pijijiapan
El Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Lazar Mamula
Životopis
1858. godine, barun Mamula je osnovao fondaciju "Dalmatinski invalidi" sa početnim kapitalom od 20.000 fiorina. 1867. godine barun Mamula je dao izgraditi pravoslavnu Crkvu Sv. Georgija u Ogulinu. Zvona crkvi darovao je sam car Franjo Josif I, dok je ikonostas crkvi poklonio barun Mamula. Barun Mamula je umro u Beču 12. januara 1878. godine. Njegov direktni potomak je Bogdan Mamula, general i narodni heroj.
El Triunfo, Pijijiapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Los Parejos, Coalcomán de Vázquez Pallares
Los Parejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Águila de González, Arandas
Águila de González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
Hipopneja
Hipopneja je poremećaj disanja koji se karakteriše do 50% manjim disajnim (tidal) volumenom, zbog smanjene frekvencije (bradipneja) i/ili dubine disanja, koje traje duže od 10 sek.
Patofiziologija
Hipopneja se karakteriše smanjenjem respiratorne frekvence (bradipneja) i tidal volumena ili potpunom tranzitornom inhibicijom inspiracije (apneja). Apnejom se smatra svaka pauza u disanju koja traje duže od 3 sekunde. Najznačajnija karakteristika hipopneje je produženje vremena trajanja ekspirijum koje se ogleda u odloženom početku prvog disajnog ciklusa nakon dejstva stimulusu iz disajnog centra. Nakon pauze koja je zavisna od dejstva nervnog stimulusa iz disajnog centra, disanje se ponovo uspostavlja uz snižen tidal volumen ali se već posle nekoliko ciklusa normalizuje i vraća na početne vrednosti.
Respiratorni odgovori tipa hipopneje ili apneje u brojnim istraživanjima dobijeni su nakon mikroinjekcija glutamata u području ventralnog Kölliker-Fuse jedra i uskom pojasu između motornog i principalnog senzitivnog jedra nervus trigeminusa koje se definiše kao intertrigeminalni region.
Klinička slika
Najčešći simptomi koji dominiraju kliničkom slikom hipopneje su;
Ostali simptomi hipopneje uključuju:
Kod bolesnika sa hipopnejom nisu istovremeno prisutni svi navedeni simptomi, kao što ni svi ljudi sa ovim simptome ne pate od hipopneje.
Komplikacije
Ako se hipopneja ne leči pravovremeno i pravilno, može izazvati ozbiljne zdravstvene probleme koji se mogu ispoljiti kao:
Haciendita de Buburrones, Guanajuato
Haciendita de Buburrones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1943 m.
Colle Viglia, Rieti
Colle Viglia je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 410 m.
Herentals
Herentals je grad i općina od 28,194 stanovnika na sjeveru Belgije u Provinciji Antwerpen.
Geografske karakteristike
Herentals se nalazi udaljen 43 km istočno od Antwerpena, na spoju Kanala Bocholt-Herentals sa Albertovim kanalom.
Historija
Budući da su interesi ta dva naselja bili rivalski brabantski vojvoda Hendrika I dodjelio je Herentalsu 1209. gradska prava. Promocija Herentala u slobodni grad dala je novi impuls trgovištu na sjeveru, koje je još prije 1253. podiglo hospicij a nakon 1266. i beginaž.
Herentals se tokom 19. vijeka ekonomski oporavio, nakon što su proradile dvije tvornice tekstila i željezara, a krajem vijeka i tvornica obuće. Ona je bila inicijator procvata Industrije kože i obuće koja je potrajala sve do izbijanja Drugoga svjetskog rata. Povoljan položaj grada utjecao je na to da je postao važno raskršće kanala i željezničkih pruga.
Nakon rata se 1964. važna kompanija iz prehrambene industrije De Beukelaer - Parein preselila se iz Antwerpena u Herentals.
Herentals je 1977. kooptirao susjedna naselja Noorderwijk i Morkhovenom, pa mu se broj stanovnika povećao od 18,000 na 25,000. U novije vrijeme grad je podigao industrijsku zonu na površini od 220 hektara.
Znamenitosti
Najveća znamenitost nalazi se u centru grada, to je palača tkalačkog ceha, izgrađena početkom 15. vijeka. Ona je 1512. gotovo potpuno uništena u požaru, pa je 1534. rekonstruirana. Nakon tog je adaptirana u gradsku vijećnicu i više puta restaurirana, posljednji put 2010.
Njen zvonik visok 35 metra sa Karijonom od 50 zvona teškim 4 tone, uvršten je 1998. na UNESCO-vu Listu evropske svjetske baštine kao lokalitet Zvonici u Francuskoj i Belgiji.
Znamenitost je i beginaž osnovan još prije 1266., koji je srušen za Nizozemske revolucije. Nakon povratka španjolske vlasti u Herentals, magistrat je 1590. dopustio obnovu beginaža, koji radio do 1951. kad je umrla posljednja beginka.
El Lindero, Huaquechula
El Lindero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huaquechula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1559 m.
Pian dei Pini, Siena
Pian dei Pini je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
1642 Hil
1642 Hil je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,750 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 10,5.
Juntzigupiac, Tecpatán
Juntzigupiac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tecpatán.
Serraglio, Verona
Serraglio je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Juntzigupiac, Tecpatán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 671 m.
Serraglio, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Branko Mamula
Branko Mamula (Slavsko Polje, kod Vrginmosta, 30. 5. 1921), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, admiral flote JNA i junak socijalističkog rada. Načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije od 1979. do 1982. i bivši Savezni sekretar za narodnu odbranu SFR Jugoslavije od 1982. do 1988. godine.
Životopis
Admiral Branko Mamula je rođen 30. 5. 1921. u Slavskom Polju, kod Vrginmosta. Nakon završenoga školovanja zaposlio se kao namještenik. Godine 1940. učlanio se u Savez komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), a 1941. se pridružuje partizanima. Godine 1942. ustaše su mu ubile majku, dvije sestre i brata. Iste te godine učlanio se u Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ). U ratu je bio politički komesar bataljona, Oficirske škole Narodnooslobodilačkih partizanskih odreda Hrvatske (osnovana pri Glavnom štabu Hrvatske), 3. brigade 8. divizije, zatim Štaba mornarice za Hrvatsko primorje i Istru, te Pomorske komande Sjevernog Jadrana. Iz rata izlazi kao potpukovnik. Završio je Višu pomorsku akademiju, tečaj operatike i tečaj za visoke dužnosti u Jugoslavenskoj ratnoj mornarici. Nositelj je Partizanske spomenice 1941., Ordena za vojne zasluge s velikom zvijezdom, Ordena bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem.
mini|250px|Ulaz u bivšu "Mamulinu vilu" u Opatiji 1991. godine, na kojem piše Mamula is gone. Nakon rata obnašao je odgovorne dužnosti u Oružanim snagama SFRJ, bio je politički komesar flote, Vojnopomorskog školskog centra, eskadre, te pomorske zone. Također je bio i pomoćnik zapovjednika armije, zapovjednik Vojnopomorskog područja, pomoćnik Saveznoga sekretara za narodnu odbranu, te načelnik uprave RM u SSNO. Od 1979. do 1982. bio je načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije. Godine 1982. postavljen je za Saveznoga sekretara za narodnu odbranu (ministra odbrane). U najviši vojni čin admirala flote (četiri generalske zvjezdice) unaprijeđen je 1983. godine. Na dužnosti Saveznoga sekretara za narodnu odbranu admiral Mamula se zadržao sve do 1988. godine, kada je službeno umirovljen. 1987. godine idejni je začetnik posljednjeg velikog preustroja JNA znanog kao plan "Jedinstvo". Sam admiral Mamula je ustvrdio da poslije smrti Josipa Broza Tita "nitko od generala nije vjerovao u Predsjedništvo SFRJ". Isto tako je ustvrdio da su na čelo Saveza komunista Jugoslavije (SKJ) po pravilu birani ljudi u koje nije bilo sumnje da će sačuvati "status quo", i to prema načelu ako se ništa ne mijenja SFR Jugoslavija će se sačuvati, u protivnom će se raspasti. Admiral Mamula je 1988. godine utvrdio da SR Slovenija i SR Srbija pokreću mehanizam razbijanja SFR Jugoslavije, smatrajući oba dvije republike jednako odgovornima. Admiral Mamula je sa dijelom generala JNA smatrao da Slobodan Milošević nije najpogodnija osoba za realizaciju planova JNA o reunitarizaciji zemlje, te da ga je potrebno ukloniti ako se želi sačuvati SFR Jugoslavija. Za admirala Mamulu Miloševićeva politika je bila isuviše prosrpski nastrojena, te kao takva neprihvatljiva za SFR Jugoslaviju kao cjelinu. Admiral Mamula je bio pripadnik tvrdolinijaške komunističke generalske struje u JNA. Ta struja je smatrala da “jugoslavensku krizu”, koja je počela krajem 1980-ih, treba spriječiti rezolutnom akcijom Armije – kontrolom graničnih prijelaza i uhićenjem tada na neposrednim izborima izabranoga hrvatskoga i slovenskoga vodstva. Jedan je od osnivača "SKJ – Pokreta za Jugoslaviju", tzv. generalske stranke koja je na 14. izvanrednom kongresu SKJ trebala zamijeniti propali SKJ kao vodeća snaga SFR Jugoslavije. Početkom 1960-ih proveo je preko dvije godine na dužnosti vojnog savjetnika u Vladi Republike Sudan, odmah po oslobođenju te države. Admiral Mamula je autor vojnostručnih rasprava u općevojnim i pomorskim časopisima SFR Jugoslavije.
Od 1985. do 1991. godine živio je u Opatiji, u vili uz more koju su izgradili ročni vojnici JNA. Admiral Mamula je 2003. godine podnio tužbu kojom je od Općinskog suda u Opatiji tražio vlasništvo nad trećinom nekretnine. Admiral Mamula je naveo kako je 1985. godine temeljem valjanog ugovora s tadašnjim vlasnikom, Saveznim sekretarijatom za narodnu obranu (SSNO JNA), potpisao ugovor o korištenju stana i garaže, a on je potom uz suglasnost JNA vlastitim sredstvima preuredio objekt. Dvije godine kasnije opatijski sud odbio je njegov zahtjev, a Županijski sud u Rijeci u oktobru 2008., uz neznatnu preinaku, potvrdio je prvostupanjsku odluku, čime je presuda postala pravomoćna. Godine 2009. Admiral Mamula zatražio je od Vrhovnoga suda Republike Hrvatske reviziju procesa koji vodi za povrat svoje nekadašnje rezidencije u Opatiji.
Admiral Mamula je u Podgorici 2000. godine objavio knjigu Slučaj Jugoslavija u kojoj sebe vidi kao unitarnog Jugoslavena. Danas živi u Seljanovu, mjestu kilometar udaljenom od Tivta u Crnoj Gori, sa suprugom, rođenom Splićankom, iz obitelji Jakelić.
Poveznice
Barun general topništva Lazar Mamula (1795. - 1878.) (predak admirala Mamule).
El Bacatete, Guasave
El Bacatete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Lilesville, North Carolina
je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 536, što je 77 (16,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Carol Channing
Carol Elaine Channing (31. januar 1921 - 15. januar 2019) bila je američka glumica, pjevačica, plesačica i komičarka, najpoznatija po nastupima u broadwayskim mjuziklima, među kojima se posebno ističe lik Dolly u popularnom mjuziklu Hello Dolly, a za koji je 1954. godine osvojila Tony za najbolju glumicu u mjuziklu te tumačila punih četrdeset godina. Osim u teatru, nastupala je na televiziji i na filmu, te je za nastup u filmu Thoroughly Modern Millie 1967. godine osvojila Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu u filmu.
La Subestación, Benito Juárez
La Subestación je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Benito Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
1643 Brown
1643 Brown je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,488 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,8.
Glukometrija
Glukometrija je medicinska metoda za određivanje glikemije odnosno koncentracije glukoze u plazmi, uz pomoć glukometra i drugih laboratorijskih testova. Ona je danas postala neizostavni deo praćenja i lečenja obolelih od šećerne bolesti. Zahvaljujući primeni jednostavnih, vrlo praktičnih i jeftinih glukometara, upotrebljivih čak i za starije osobe, osobe sa oštećenim vidom, sluhom i/ili kognicijom, metoda je postala dostupna velikom broju obolelih od šećerne bolesti. Zdravstveni radnici savetuju pacijentima sa šećernom bolešću odgovarajući režim glukometrije u odnosu na njihovo zdravstveno stanje. Većini ljudi, sa šećernom bolešću tip 2, glukometrija se savetuje najmanje jednom dnevno. Dok se dijabetičarima koji koriste insulin (svi oblici šećerne bolesti tipa 1 i neke vrste tipa 2s) savetuju se češće testiranje nivoa šećera u krvi (3 do 10 puta dnevno), kako bi se na adekvatan način procenila efikasnost prethodne doze insulina i utvrdimo broj jedinica sledeće doze insulina.
Valja naglasiti da određivanje glukoze pomoću glukometara nije referenta metoda za dijagnozu šećerne blesti, već su to odgovarajući laboratorijski analizatori, za određivanje glukoze u krvi u ambulantim uslovima. Analizatori u laboratorijama imaju strogo definisane standarde za većinu parametara potrebnih za dobijanje tačnih rezultata, i kod njih su dozvoljena odstupanja vrlo mala. Mada se često savetuje pacijentima da mere glukozu uvek u istoj laboratoriji.
Boșilcești, Telega
Boșilcești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Telega.
1643 Brown
Asteroid je otkriven septembra 1951. godine i ime je dobio po poznatom britanskom matematičaru i astronomu Ernestu Vilijamu Braunu.
Glukometrija
Istorijat
Šećerna bolest je hronični, sistemski poremećaj metabolizma, koji se karakteriše hiperglikemijom, to jest trajno povišenim nivoom glukoze u krvi. Međutim, i pored karakteristične simptomatologije, zabeležene još pre 3.500 godina u drevnim egipatskim medicinskim spisima, tek su razvoj i primena hemijskih postupaka (laboratorijskog) određivanja glukoze u urinu i krvi, od sredine 19. veka do danas, omogućili pouzdanu dijagnozu i praćenje ovog oboljenja.
Šećerna bolest, kao i činjenica da se visokih nivo šećera u krvi može manifestovati njegovim izlučivanjem preko bubrega, poznata je od davnina. Tu pojavu među prvima uočili su stari Indijci i Kinezi koji su primetili da mrave privlači šećer iz pacijentovog urin. U „Sušruta Samhita“ nailazimo na koncept „Madhu-meh“ ili „Slatka mokraća“ (jedan od 20 mogućih varijeteta). Ovaj nalaz je veoma značajan i predstavlja prvi poznati pomen o prirodi mokraće dijabetičara.
Teofil Protospatarije (630) prvi je primenio zagrevanje urina kao dijagnostički test. Arapski lekar, Avicena (980–1037) (koji je dao prvi naučni opis dijabetične gangrene) uočio je sladak ostatak (još uvek nepoznatog porekla) nakon stajanja urina na sobnoj temperaturi. Paracelzus (1493–1541) zabeležio je da se posle isparavanja zagrejane mokraće dijabetičara može naći i do 4 unce „kristala-soli“ ali ne otkriva prirodu tih kristala. Smatra da je uzrok bolesti „suvišna toplota u bubrezima“. Kao i Avicena, i on je preporučio organoleptičko testiranje urina dijabetičara.
Testiranje urina na glukozu, kao dijagnostička metoda za dijabetes primenjuje se tek nešto više od jednog veka (pre modernih hemijskim tehnika, određivanja šećera u uzorak urina koji smatraju validnim testom). Međutim mogućnost da sami pacijenti testiraju njihov urin, kao sredstvo praćenja glukoze u krvi, novijeg je datuma. 300px|mini|Tromerov test
Testiranje glukoze u urinu, imalo je veoma ozbiljan problem. Kada se kod osoba razvija dijabetesa, nivo glukoze u urinu je razuman pokazatelj preteranog nivo glukoze u krvi. Međutim, kod ooba sa normalan i niskim nivoom glukoze u krvi pregledom urina, nikada nije moguće proceniti nivoe šećera u krvi pomoću urina. Takođe kako bolest vremenom napreduje, metoda postaje mnogo manje pouzdana, zbog visokog nivoa šećera u krvi. Čak i u ranoj fazi merenja, ona nikad nije tačna mera, iako su višestruko poboljšani uređaji za testiranje uređaja ("merne trake") tokom godina. Tako da test za određivanje đežera u mokraći nikada nije bio više nego "polu-kvantitativna" test metoda.
Da biste dobili tačne vrednosti, neophodno je da se merenje količina glukoze u samoj krvi, a to je dugo rađeno u ordinacijama lekara i laboratorijama. Međutim, za ljude sa dijabetesom kako bi održavali poželjan nivo glukoze, bio je potreba jednostavniji, precizan test koji bi mogli pacijenti da primenjuje i kod svojih kuća.
Godine 1964., nakon razvoja mnogo testove za određivanje glukosze u urinu, Ernest Adams iz Amesa razvio je praktičnu test traka za merenje glukoze u krvi pod nazivom Dekstrostik (na osnovu naziva dekstroza, drugog imena za glukozu). Umesto korišćenja hemijske reakcije za merenje glukoze, Dekstrostik koristio je biohemijsku reakcije sa enzimom pod nazivom glukooksidaza, koja reaguje sa glukozom i daje vodonik peroksid. Vodonika peroksid menja boju u prisustvu orto-tolidina i u zavisnosti od intenziteta boja na test traci nakon izlaganja kapnjici krvi određuje se i do danas nivu glukoze u krvi. Isprva, količina boje je jednostavno upoređivana u odnosu na tabelu boja štampanu na etiketi, i tako je određivana koncentraciju glukoze prema boji upoređenjem. Postupak nije trivijalna, i pružao mogućnost pacijentu da ga lako savlada i primeni u kućnim uslovima.
Tokom 20. veka, došlo je i do razvoja raznovrsnih metoda kvantitativnog određivanja glukoze u krvi:
Prvi glukometar pojavili su se u prodji 1971. godine. Od prvobitnog testiranja slatkog ukusa urina do savremenih biohemijskih analiza glukometrom, kroz vekove rasla su saznanja o dijabetesu a dijagnostičke metode postajale sve sofisticiranije. U budućnosti se očekuju još specifičniji testovi za dijagnozu različitih varijeteta dijabetesa od kojih će neki pripadati području genetičkog skrininga ili farmakogenetike.
Značaj
Značaj glukometrije ogleda se u sledećem:
Glukometrija glukometrom
Samokontrola koncentracije glukoze u krvi pomoću glukometra, danas je verovatno najveća prednost u kontroli šećerne bolesti nakon otkrića insulina 20-tih godina 20. veka. Merenje glukoze u krvi koje je uz pomoć glukometra moguže u bilo kojem trenutku bolesnikovog života, pomaže prevenciji posledica vrlo visokih i vrlo niskih koncentracija šećera u krvi.
Princip rada glukometra
Današnja glukometrija zasniva se na primeni digitalizovanih glukometra koji radi na principu glukoznog biosenzora ugrađenog u dijagnostičku test trakicu glukometra. Biološki aktivni sloj senzora glukometra sadrži enzim glukoza-oksidazu, koja se glukozom iz uzorka periferne krvi reaguje. Ta hemijska reakcija uz pomoć transduktora pretvara se u izlazni signal, u obliku električne struje razlićitog intenziteta između dve elektrode biosenzora.
Standardizacija glukometara
Glukometri dostupni na tržištu moraju zadovoljavati određene ISO standarde koji omogućavaju pravilnu kućnu samokontrolu glukoze u krvi. Takav trenutni standard u Srbiji glasi: „da pri vrednostima glukoze iznad 4,2 mmol/l 95% svih rezultata merenja glukometra ne smeju prelaziti odstupanje od +/- 20% u odnosu na rezultat dobijen laboratorijskim merenjem, odnosno za vrednosti ispod 4,2 mmol/l odstupanje ne sme prelaziti +/- 15% .” To znači da ako je stvarna izmerena koncentracija glukoze u krvi 5,0 mmol/l dopuštena su odstupanja od +/- 1 mmol/l, a za koncentraciju glukoze od 10 mmol/l dozvoljena odstupanja su od +/- 2 mmol/l.
Postupak merenja glukometrom
300px|mini|Postupak glukometrije Postupak merenja šećera u plazmi glukometrijom sprovodi se u više koraka:
Neinvazivna glukometrija
Neinvazivni monitorinng glukoze je nova tehnologije za praćenje nivoa glukoze u krvi, kod koje nije potrebna kap krvi za čitanje nivo glukoze. Neinvazivna tehnologija zasniva se na primeni ultrazvuka i dielektrične spektroskopije. Ova metoda je jako praktična jer oslobađa osobu sa dijabetesom da koristi prst kao izvor kapi krvi za analizu glukoze u krvi. Naime ovaj neinvazivni merač nivoa glukoze u krvi može da obezbedi merenja nivoa glukoze bezbolno, bez uzorkovanja krvi ili uboda prstiju, u roku od samo nekoliko sekundi.
Većina neinvazivnim metoda u procesu rada koristi kontinuiranu metodu za praćenje nivoa glukoze u krvi i time nudi brojne prednost jer pruža dodatne informacije u odnosu na konvencionalne glukometre koje koriste kap krvi iz prsta, jer merenja šećera u krvi vrše i u vremenskim periodima kada pacijent spava. Takođe uređaj se može lako prilagoditi da istovremeno obezbedi kontinuirano praćenje i pamćenje-memorisanje (za određeni vremenski period) više parametara, npr. nivoa glukoze i nivo kiseonikom u krvi, broja otkucaja srca itd.
1644 Rafita
1644 Rafita je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,548 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,82.
El Huarache, Coalcomán de Vázquez Pallares
El Huarache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1453 m.
1641 Tana
1641 Tana je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 25,66 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,328 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,703 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,103, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 9,342 stepeni, a orbitalni period iznosi 1913,019 dana (5,237 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 11,40 a geometrijski albedo 0,073.
Asteroid je otkriven 1951. godine i ime je dobio po reci Tani.
Pedregal, Arandas
Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2065 m.
Balistika
thumb|400px|upright=2.0|Razne [[Putanja|putanje]] Balistika je nauka o kretanju projektila pod dejstvom pogonskog punjenja. Dijeli se na unutrašnju i spoljnu balistiku.
Unutrašnja balistika proučava dinamičke i termodinamičke karakteristike pogonskog punjenja. Spoljna balistika proučava kretanje projektila od trenutka napuštanja uređaja za lansiranje (cijevi, lansera) do završne tačke leta. Svaka zahtijeva korištenje posebnih balističkih mjerenja. Pojam balistika na cilju (meti) se bavi efektima projektila na cilju, i obrađen je u članku probojnost zrna.
Historija i razvoj
Problemima balistike se prvi bavi Leonardo da Vinči, pokušavajući da poveže uticaje dužine i prečnika cijevi, položaja rupice za pripalu baruta, i drugih, na let projektila. U to vrijeme se smatralo da projektil ide horizontalno, a da po gubitku energije vertikalno pada na zemlju. Nikolo Tartalja 1538. ispravno zaključuje u „Quesiti et inventioni diverse“ da slobodni let projektila nije pravolinijski ni u jednom trenutku, i postulira da je domet najveći uz elevaviju od 45 stepeni. Galileo 1638. opisuje putanju leta kao parabolu, a Njutn 1684. uvodi u razmatranje i otpor vazduha, smatrajući da se povećava s kvadratom brzine tijela.
U 18. vijeku Francuz B. Belidor nalazi eksperimentalno da je najbolji odnos težine baruta i projektila 1:3, a Englez Bendžamin Robins stvara balističko klatno. Leonard Ojler rješava matematički sistem jednačina kretanja projektila, koji ima i danas značaj za brzine ispod 240 m/s. Ojler uvodi i sistem postupnog rješenja sistema jednačina po sukcesivnim lukovima, koji se koristi i danas.
Tokom 19. vijeka mnogi naučnici rade na usavršavanju mjerenja i metoda. Uvodi se krešer za mjerenje pritiska gasova u cijevi, i hronograf za mjerenje brzine projektila. Utvrđena je zavisnost sile baruta, gustine punjenja, i razvijenog pritiska gasova u komori konstantne zapremine poznata kao Ejbel-Noublov zakon. Nađen je i zakon otpora sredine, od kojih je Gavrov korišten do Prvog svjetskog rata. Italijan Anđelo Sijači s razradama P. Šarbonijea daje metod rješavanja jednačina kretanja u konačnom obliku, koji je primjenjiv bez obzira na korišteni zakon otpora. S ovim su sačinjene tablice koje se i danas koriste.
U 20. vijeku dolazi do daljeg razvoja teorijskog razmatranja problematike balistike, i razvoja sprava za mjerenje i registraciju. Uvođenjem elektronskih računara sve više se koristi Runge-Kuta metod numeričkog integraljenja.
Teorije o kretanju raketnih projektila daju Rusi Konstantin Ciolkovski i Ivan Meščerski. Metod Runge-Kuta se koristi danas i za ove vrste proračuna. Kretanje raketnih vođenih projektila velikog dometa i orbitalnih letjelica se zasniva na principima nebeske mehanike i astronomije.
Razvoj aerodinamike je omogućio definisanje aerodinamičkih osobina projektila, što omogućava definisanje uslova statičke i dinamičke stabilnosti i kretanja projektila oko težišta. Osnovne uslove definiše Magnus de Spar 1894. Kasnije dolazi do velikog napretka i na ovom polju balistike.
Trenutni problemi
Najvažnija pitanja savremene unutrašnje balistike su problemi procesa i načina sagorijevanja pogonske materije za oruđa velikih početnih brzina projektila, problemi raketnih motora s čvrstim gorivom, i talasni procesi pri opaljenju.
M6 (Engleska)
Autoput M6 (engleski: M6 motorway) je autoput na zapadu i sjeverozapadu Engleske dug 373.7 km.
Karakteristike i historija gradnje
To je najduži i najprometniji engleski autoput čija je izgradnja započela 1958. obilaznicom oko Prestona.
Autoput M6 ide od Rugbya u Warwickshiru gdje je povezan sa autoputom M1 sve do Carlisla u Cumbriji odnosno do škotske granice.
Amfiteatar u Puli
Arena krasi (zajedno s tlocrtom Motovuna) naličje novčanice od 10 kuna.
San Luis, Ciénega de Flores
San Luis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Ciénega de Flores.
Amfiteatar u Puli
Opis građevine
thumb|left| Pulski amfiteatar iznutra Zidni plašt s velikim polukružnim otvorima izgrađen je od domaćeg vapnenca. Unutarnji dijelovi temelja, koji nisu bili vidljivi, kao i zidovi unutrašnjih tehničkih hodnika, prolaza i stepeništa, bili su građeni od sitnog kamenja vezanog žbukom, s ožbukanom površinom. Kamen za gradnju amfiteatra dopremao se na gradilište iz kamenoloma oko Pule koji su bili uz samu morsku obalu, jer je velike blokove za gradnju impozantnog gledališta i vanjskog plašta koji je do danas sačuvan bilo najjednostavnije prevoziti morem do pulske luke. Kamenoloma oko Pule ima više, ali najpoznatiji je vinkuranski koji je i danas poznat pod imenom Cave Romane.
San Luis, Ciénega de Flores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
Amfiteatar u Puli
Opis građevine
Izuzetno geometrijski pravilna građevina, ima eliptični izgled duljine 132,45 m (duža os), širine 105,10 m (kraća os) i visine na morskoj strani do 32 metra. Zbog pojednostavnjenja i stabilnosti, istočni dio konstrukcije sa samo dva kata položen je na prirodno uzvišenje. Zapadni dio amfiteatra, okrenut moru, izgrađen je na tri kata. Središte amfiteatra je borilište ili arena veličine 67,90 x 41,60 m, a od prostora za gledatelje bila je odijeljena 1,16 m širokim kanalom pokrivenim pločama. U samu arenu ulazilo se na dvoja glavna ulaza u smjeru njezine duže osi i na nekoliko sporednih ulaza. Naziv arena potječe od lat. harena = pijesak, jer ona je u rimsko doba bila posuta pijeskom kojim su se također poslije svake borbe posipali i tragovi krvi ljudi i životinja.
Prostor za gledatelje nalazio se iznad same arene i širio se poput elipsoidnog lijevka u koncentričnim stepeničasto položenim redovima kamenih sjedala. Katove su međusobno povezivale stepenice. Prostor za gledatelje (cavea) natkrivao se platnom ili velarijem, a mogao je primiti oko 23 000 gledatelja, koji su sa stubišta koje je okruživalo cijeli središnji ravni prostor - borilište, mogli pratiti gladijatorske i slične borbe i nerijetko krvoločne prizore sa zvijerima.
U amfiteatar je vodilo ukupno 15 prolaza. U četiri tornja na vanjskoj fasadi nalazile su se dvojne stepenice kojima se ulazilo u gornje katove. Svaki od četiriju tornjeva imao je po dvije vodospreme te sprave za špricanje mirisne vode po gledalištu. Ispod borilišta u smjeru njegove duže osi nalazila se prostorija kojoj su strop nosili stupovi i pilastri, a u njoj su bile smještene sprave za aranžiranje scene. Ispod borilišta nalazio se i sustav kanala za prikupljanje voda koje su se odvodili u more. Također su pronađeni i ostaci hodnika koji je vodio prema sjeveroistoku, a koji je vjerojatno spajao amfiteatar sa zgradom za gladijatore koja se nalazila u njegovoj neposrednoj blizini, čiji ostaci nisu pronađeni. thumb| Flavijevski plašt iznutra thumb| Presjek amfiteatra iz švedske encikloopedije Nordisk familjebok (1876.-1957.) Prostorije za zvijeri nalazile su se na krajevima podzemne prostorije amfiteatra koja se prostirala duž veće osi amfiteatra u smjeru sjever-jug. Prostorije za zvijeri bile su povezane prolazom sa središnjom podzemnom prostorijom. Pored popločenog atrija na južnoj strani amfiteatra nalazili su se mali podest i svetište božice Nemeze. Svečana dvorana nalazila se na zapadnom kraju a do nje se dolazilo iz dva ulaza s morske strane kroz uski nadsvođeni hodnik. S obje strane svečane dvorane nalazile su se počasne dvorane, a ispred svih njih odmah uz unutarnji potporni zid terase bilo je smješteno malo svetište, najvjerojatnije posvećeno Mitri.
Zbog specifičnosti konstrukcije, na pulskom se Amfiteatru mogu izučavati tradicionalni načini i metode građenja u antici, što ga čini jedinstvenim i po čemu se bitno razlikuje od ostalih u svijetu. Posebice se ističu nosači koji su služili za natkrivanje amfiteatra velarijem koji je štitio gledatelje od kiše i sunca, što potvrđuju rijetko sačuvani elementi konstrukcije upravo na pulskom primjeru.
Gradnja
Sama gradnja Arene se odvijala u nekoliko faza tijekom 1. stoljeća. Smatra se da je već u doba cara Augusta na istom mjestu stajala slična,ali manja i pretežno od drva izrađena građevina. Za vrijeme vladavine dinastije Flavijevaca (Vespazijan, Tit, Domicijan) u drugoj polovici 1. stoljeća Arena je dodatno proširena, a drveni dijelovi su zamjenjeni kamenom, a Arena poprima današnji izgled. Ne znaju se podrobniji podaci o točnom vremenu i trajanju izgradnje, niti o graditeljima: kako povijesni, tako i arheološki izvori o osnovnoj namjeni amfiteatra vrlo su škrti. Zanimljivo je da se u otprilike isto vrijeme gradi Koloseum u Rimu, Italija.
Još nije u potpunosti poznato zašto su uopće Rimljani u Puli gradili ovako monumentalnu građevinu. Jedna legenda kaže da je amfiteatar u Puli dao sagraditi car Vespazijan u čast svojoj ljubavnici Antoniji Cenidi koja je u Puli imala posjede.
Legenda o gradnji Divić-grada
U davno doba Istru su nastavale vile. Noću bi plesale po livadama i šumskim proplancima, ponekad bi se i ukazale običnim ljudima, ali nikad nikome nisu učinile ništa nažao. Vile iz istarskih legendi mogu čovjeku podariti sreću, a često su i graditeljice. Pripovijeda se tako da su vile gradile Arenu u Puli. Cijelu su noć nosile kamenje s Učke, slagale ga uokrug i tako je red po red nastajao njihov grad, Divić-grad (staroslavenski naziv za čudo je divić). Ali, kako su vile stvorenja noći, gradit su mogle tek dok se ne začuje prvi pijetao. Vile su morale prekinuti posao i pobjeći da ih ljudi ne spaze. Njihov je Divić-grad ostao nedovršen i zato je Arena danas bez krova. Širom Istre, od Učke do mora, ostalo je rasuto ogromno kamenje koje su vile nosile da ga ugrade u Arenu, ali ih je pijetlov glas u tome omeo, i vile su kamenje morale ispustiti na mjestu na kojem su se zatekle.
Ova legenda vjerojatno je nastala kao posljedica strahopoštovanja koje je amfiteatar izazivao kod svih pridošlica u Istru, pa tako i kod Slavena koji su je, poput drugih, smatrali za čudo. Tako je Arena dobila i svoj pučki naziv - Divić-grad - jer 'divić' znači čudo, i etimološki nema veze s 'divicama', odnosno vilama. Zanimljivo je da su rimski graditelji učinili ono što vilama iz legende nije uspjelo: na četiri tornja bili su postavljeni uređaji za zatezanje velarija, platnenog krova koji je štitio gledatelje od jakog sunca.
Sudbina Arene u srednjem vijeku
thumb| Pulski amfitatar oko [[1820. s bakropisa Thomasa Allasona]] Za pulsku Arenu nema nepobitnih povijesnih tragova ubijanja prvih kršćana, ali kasnija legenda o sv. Germanu kazuje da su mu 284. godine sudili u amfiteatru da bi ga vojnici potom odveli podalje od grada gdje su mu odrubili glavu. Svojoj prvotnoj svrsi amfiteatar je služio do 5. stoljeća kada je car Honorije zabranio gladijatorske borbe. Borbe među osuđenicima, posebice onima osuđenima na smrt, i divljim životinjama nastavile su se do 681. godine kada su i one zabranjene.
Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva i tijekom Srednjeg vijeka amfiteatar je uglavnom služio za ispašu stoke koja je prehranjivala lokalno stanovništvo, a ponekad su se znali održati sajmovi i viteški turniri koje su organizirali Malteški vitezovi. Osim toga, tijekom mletačke vladavine Pulom, Arena se povremeno koristila za održavanje sajmova, ali kako je gospodarstvo Pule od 14. stoljeća bilo u opadanju zbog opadanja broja stanovnika, tako je i značaj amfiteatra bio sve manji. Ipak, to što se Pula zbog malaričnosti nije mogla razvijati kao grad, luka i posredničko središte, dovelo je do gotovo posvemašnjeg zastoja u graditeljskoj djelatnosti, pa je možda i to spasilo vanjski zidni plašt Arene koji i danas stoji kao ponosna kruna čipkaste strukture lučnih i četvrtastih "prozora" što nijemo svjedoče o nekadašnjoj velebnosti, o sjaju i raskoši prošlih vremena.
Opstanak usprkos opasnostima
thumb| Pula oko [[1840. Arhiv Deutschland und die Welt]] thumb| Pogled na Amfiteatar, [[1842.; zdesna: Via Flavia i srednjovjekovni most]] U nekoliko je navrata kroz povijest prijetila opasnost da amfiteatar u Puli potpuno nestane.
Tonalixco Grande, Zongolica
Tonalixco Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 942 m.
Amfiteatar u Puli
Opstanak usprkos opasnostima
Godine 1458. gradsko vijeće Pule zabranilo je korištenje materijala iz Arene kao i prodaju dijelova građe, nakon što je veliki dio arene doslovce ugrađen u palače i trgove Mlečana.
Godine 1583. Mletačka Republika došla je na ideju da amfiteatar "razmontira" te ponovno složi, ali u Veneciji. Nasreću ovom suludom planu suprostavio se ugledni mletački senator Gabriele Emo, pa do "preseljenja" Arene ipak nije došlo. Zahvalni Puljani su mu na sjeverozapadnoj kuli Arene postavili ploču s obiteljskim grbom i zahvalnicom na latinskom, koja glasi:
Opasnost za cjelovitost Arene ponovila se i u 17. stoljeću kada su Mlečani predložili vojnom graditelju Antoineu De Villeu, koji je tek bio podigao tvrđavu na samom središnjem brežuljku da, radi uštede novca iz državne blagajne, za gradnju utvrde na otočiću Sv. Andrije u pulskom zaljevu upotrijebi kamen sa spomenika. Ali iz spomenutog De Villeovog teksta "Prejasnom vladaru Države Mletačke" saznajemo kako se De Ville srčano s mnogo argumenata usprotivio takvom naumu, te zaključio riječima:
Amfiteatar se posljednji put koristio kao izvor kamena 1709. godine za izgradnju temelja zvonika pulske katedrale.
Dojmovi posjetitelja
Amfiteatar je bio i predmetom zanimanja svih onih koji su u prošlosti, slučajno ili namjerno, došli u Pulu, mnogi i samo zato što su lađe u pulskoj luci morale ponekad čekati povoljan vjetar za nastavak putovanja. Ipak, i takvi slučajni posjetitelji širili su vijesti o postojanju velebnih antičkih spomenika Pule, među kojima je Arena, zbog svoje veličine i očuvanosti, svakako imala status gotovo zaštitnog znaka. Sebastiano Serlio i Andrea Palladio crtali su pojedinosti konstrukcije i ukrasa, ono malo ukrasa koji čine razgibanost svjetla i sjene u igri na površini zidnog plašta. Gianbattista Piranesija je zanimala Arena kao spomenik, ruina, ruševina u isto toliko zapuštenom krajoliku, Louis-François Cassas je risao dokumentaristički, Thomas Allason romantičarski. Svako je razdoblje na svoj način doživljavalo Arenu, pa tako i današnje vrijeme ima svoj odnos prema spomeniku koji je možda najlakše opisati kao ljetnu preplavljenost posjetiteljima što radoznalo zaviruju u svaki kutak, penju se na svaku izbočinu, na sjeverozapadnu kulu odakle se vidi bliža okolica spomenika koji je danas uronjen u vrevu gradskog tkiva. thumb| Pogled na južnu stranu Amfiteatra u Puli oko [[1900. godine]]
Rekonstrukcije Arene
thumb| Stara slika Arene iz zraka General Auguste Marmont, francuski upravitelj Ilirskih provincija započeo je obnovu Arene. Godine 1816. obnovu je nastavio ticinski arhitekt Pietro Nobile, kojemu je taj zadatak povjerio car Franjo I. Austrijski.
Godine 1932. obnovljeno je gledalište samo s jedne strane amfiteatra, ali i taj dio bio je tek polovica prvotnog gledališta koje je izvorno bilo podijeljeno na dva kata ili meniana. Amfiteatar je tako postao mjesto kazališnih izvedbi, vojnih ceremonija i javnih okupljanja. U današnjem stanju može prihvatiti 5.000 gledatelja.
Posljednja rekonstrukcija Arene bila je sredinom 1980-tih. Smatra se da je nestručna rekonstrukcija 1980-tih "zaslužna" što Arena danas nije na Listi svjetske baštine UNESCO-a. U tijeku je nova rekonstrukcija (pokrenuta 2008.) koja će odvijati u nekoliko faza, a pretpostavlja se da će trajati oko 20-tak godina.
Arena danas
Arena je danas prvorazredna turistička atrakcija Pule, ali i cijele Hrvatske. Međutim, posve je jasno da je turistički premalo iskorištena. Arenu godišnje posjeti oko 300 000 posjetitelja, a godišnja zarada iznosi oko 1 milijun eura. Za usporedbu rimski Koloseum godišnje posjeti više od 5 milijuna posjetitelja sa zaradom od 32 milijuna eura.
Od 1954.g u Areni se svake godine održava Festival igranog filma u Puli koji nakon raspada Jugoslavije gubi blještavilo i glamur koji je do tada imao.
Također, Arena je danas magnet i za popularne svjetske glazbenike: Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli, Jose Carreras, Jamiroquai, Anastacia, Eros Ramazzoti, Norah Jones, Zucchero, Sinéad O'Connor, Elton John, Sting, Michael Bolton, Il Divo, Manu Chao.
Arena se pojavljuje i u filmu Titus (1999.), adaptaciji Shakespearove tragedije Titus Andronicus.
Umjetničkom instalacijom Kravata oko Arene 2003. godine svijet je obišla slika najduže kravate na svijetu omotane oko Arene. Tako je kravata duga 808 m i teška 800 kg ušla u Guinessovu knjigu rekorda.
Ostali rimski amfiteatri na području današnje Hrvatske
thumb| Amfiteatar u Saloni Iako je Arena u Puli najveći i najsačuvaniji rimski amfiteatar na području današnje Hrvatske, nipošto nije jedini. Svakako značajno mjesto zauzima amfiteatar u današnjem Solinu kod Splita, a u rimsko doba Saloni koja je kroz stoljeća bila središte rimske provincije - najprije Ilirika, a potom Dalmacije. S obzirom na važnost i veličinu Salone nije ni čudo da su Rimljani u drugoj polovici 2. stoljeća sagradili prilično veliki amfiteatar (126 x 102m, na južnoj strani je imao čak 3 kata) koji je mogao primiti između 15 000 i 18 000 ljudi. Amfiteatar je preživio propast Salone, ali su ga Mlečani srušili u 17. stoljeću kako ne bi Turcima poslužio kao zaklon. Daljnja devastacija se nastavila od strane domaćeg stanovništva koje je odnosilo kamen za svoje građevinske potrebe. Tako su danas od amfiteatra ostale tek ruševine. Kasnije ga je prekrila zemlja,a amfiteatar je zaboravljen. Otkriven je tek 1846. godine. Istraživanju solinskog amfiteatra doprinjeli su poznati arheolozi poput Don Frane Bulića i danskog arheologa Ejnara Dyggvea.
Osim solinskog amfiteatra u starijoj literaturi spominju se amfiteatri u Epidaurumu (danas Cavtat), Jaderi (današnji Zadar), Aequumu (danas Čitluk kod Sinja) i Burnumu (kod Knina).
Haine
Haine (francuski: Hene, njemački: Henne, valonski: Hinne) je rijeka u Belgiji i Francuskoj duga 72 km, lijeva pritoka rijeke Scheldt.
Hidrologija
Haine izvire na terenu općine Anderlues u Belgijskoj provinciji Hainaut. Od tamo teče prema prema sjeverozapadu do grada Monsa, gdje prima pritoku Trouille. Zatim gotovo pravolinijski kanaliziranim koritom teče prema zapadu do ušća u rijeku Scheldtu (Escaut) gotovo na samoj granici na terenu francuskog grada Condé-sur-l'Escaut.
Porječje rijeke prostire se na površini od 801 km² po Belgijskoj provinciji Hainaut koja je po njoj i dobila ime.
Santa Cruz, Cosamaloapan de Carpio
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cosamaloapan de Carpio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 539 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Obalna sekvoja
Obalna sekvoja (lat. Sequoia sempervirens) vrsta je drveća iz porodice Cupressaceae (neki autori još uvijek je svrstavaju u porodicu Taxodiaceae, koja je međutim, znatno izmijenjena nakon novih filogenetičkih istraživanja). Jedina je živa vrsta iz roda Sequoia.
To je četinjača porijeklom iz Sjeverne Amerike, raste naročito u zapadnom dijelu Sjedinjenih Američkih Država.
Ime Sequoia također se koristi kao zajednički naziv za potporodicu Sequoioideae u kojem je ovaj rod klasificiran zajedno s golemim mamutovcem (lat. Sequoiadendron giganteum i s kineskom metasekvojom (lat. Metasequoia glyptostoboides).
Kora je debela do 30 cm i prilično mekana, vlaknasta jarko crveno-smeđe boje, kada je starija tamni. Korijenski sustav sastoji se od plitkog i širokog bočno korijenja. Listovi su igličasti, dugi 15-25 mm i tamnozelene boje. Češer je jajolik, dug 15 – 32 mm. Oprašivanje se događa zimi, a češeri sazrijevaju oko 8-9 mjeseci poslije. Sjemenka je s dva krilca. Jednodomna je biljka.
Obalna sekvoja najpoznatija je zbog svoje visine i starosti. Stablo obalne sekvoje iz Nacionalnog parka Sequoia u Kaliforniji visoko je 115 m i najviše je stablo na svijetu. U istom nacionalnom parku raste i stablo obalne sekvoje opsega 7.9 metara, čime je obalna sekvoja na četvrtom mjestu liste drveća s najvećim opsegom stabala. Stablo "Posljednji monarh" koje raste u Kaliforniji ima volumen 1.203 m³, po čemu je obalna sekvoja druga vrsta drveća iza golemog mamutovca po najvećem volumenu stabla. Može doživjeti tisuću godina. Pojedina stabla tako su velika i snažna, da se kroz njih kopaju rupe, kroz koje mogu proći automobili. Deblo ima grane uglavnom sama pri vrhu.
Sadi se u u mnogim zemljama za ukrasne svrhe.
Camelot (film)
Camelot je američki filmski mjuzikl snimljen 1967. godine u režiji Joshue Logana. Predstavlja adaptaciju istoimenog popularnog brodvejskog mjuzikla, a koji je bio inspiriran legendama o kralju Arthuru. Radnja je smještena u pseudohistorijsku srednjovjekovnu Britaniju i prikazuje kako se kralj Arthur (čiji lik tumači Richard Harris) ženi za lijepu Guinevere (čiji lik tumači Vanessa Redgrave) te saziva Vitezove okruglog stola sa kojima će iz svog zamka Camelot započeti novo zlatno doba mira, blagostanja i pravde, ali kako sve to ugrozi Guineverina ljubavna veza sa njegovim najboljim vitezom Lancelotom (koga glumi italijanski glumac Franco Nero).
Camelot je predstavljao jedan od najskupljih i najambicioznijih projekata u Hollywoodu svog doba. Usprkos toga, nije izazvao dobre kritike, a usprkos relativno dobre gledanosti nije predstavljao komercijalni uspjeh, što se tumači izuzetno visokim budžetom. Redgrave je na setu započelu ljubavnu vezu s Nerom sa kojim će se nakon više decenija i vjenčati.
Isla Novillero, Pijijiapan
Isla Novillero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.