cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meksiko
19. vek
Između 1846. i 1848. Meksiko je bio u ratu sa SAD zbog spora u vezi sa teksaškim teritorijama. Rat je zaršen sporazumom Gvadalupe—Idalgo, kojim je Meksiko bio primoran da se odrekne više od polovine svojih teritorija u korist SAD. Nakon završetka rata, sukobi između političkih struja u zemlji su se nastavili, što je dovelo do jedanaestog dolaska na vlast Santa Ane (1853—1855) koji je po drugi put uspostavio diktaturu. Godine 1854. liberali su se digli na oružje pod vođstvom Huana Alvareza, što je dovelo do zbacivanja Santa Ane i dolaska liberala na vlast. mini|desno|200p|Porfirio Dijaz, predsednik Meksika sa jednom pauzom od 1876. do 1911. Proglašenje Reformskih zakona liberalne vlade nije odgovaral interesima konzervativnih grupa, a naročito crkvi. Godine 1857. proglašen je novi ustav Meksika, koji je, između ostalog, uspostavio odvajanje crkve od države, proglasivši Meksiko laičkom državom, kao i federalizam kao oblik vladavine. Pošto konzervativni krugovi nisu hteli da priznaju taj ustav, 1858. godine izbio je Reformski rat tokom kojeg su obe strane imale svoje vlade. Rat se završio 1861. godine pobedom liberala, a na vlast je došao Benito Huarez, prvi meksički predsednik indijanskog porekla (pripadao je narodu Zapoteka). Tokom šezdesetih godina 19. veka, Meksiko je pretrpeo invaziju Francuske koja je pomagala konzervativce i čiji je rezultat bio uspostavljanje Drugog meksičkog carstva, na čiji je presto seo Maksimilijan Habzburški pod imenom Maksimilijan I od Meksika. Francuska intervencija je bila završena 1867. konačnim porazom konzervativaca. Maksimilijan je bio uhapšen, suđeno mu je 14. a pogubljen je 19. juna 1867. godine u Santijagu de Keretaru.
Benito Huarez je ostao predsednik sve do svoje smrti 1872. godine. Poslednje godine njegove vlasti doživele su teške kritike raznih liberalnih frakcija. Nakon Huarezove smrti, na mestu predsednika našao se Sebastijan Lerdo de Tehada, za koga se govorilo da je jakobinac. Nakon Tehadinog neuspelog pokušaja reizbora, na vlast je došao Porfirio Dijaz, republikanski general tokom francuske intervencije. Porfirio Dijaz je vladao u dva navrata, od 1786. do 1880, i od 1884. do 1911. Tokom ovog perioda, poznatog pod imenom Porfirijato, Meksiko je doživeo značajan ekonomski napredak zahvaljujući stranim ulaganjima. S druge strane, ovaj period je takođe poznat i po velikoj društvenoj nejednakosti i političkoj represiji. Radnici i seljaci su živeli veoma bedno, politička opozicija je bila na silu eliminisana, a pobunjenici su bivali proterani ili slati na prinudan rad.
Meksička revolucija
mini|250p|Grupa pobunjenika u [[Čivava|Čivavi.]]
Narodno nezadovoljstvo režimom bilo je izraženo štrajkovima u Kananeji (1906) i Riju Blanku (1907), a 1910. godine Porfirio Dijaz je putem izborne prevare pobedio na predsedničkim izvorima i poslao u zatvor svog protivnika, Fransiska I. Madera. Madero je pobegao iz zatvora i pozvao narod na oružje. Ustanku su se pridružili razni društveni slojevi, podr različitim zastavama. Drugi revolucionarni lideri bili su Alvaro Obregon, Fransisko Vilja, Venustijano Karanza, Emilijano Zapata. Porfirio Dijaz je podneo ostavku 24. maja 1911. i izbegao u Francusku, gde je ubrzo i umro, dok je Madero bio izabran za predsednika Meksika.
U februaru 1913. godine general konzervativac Viktorijano Uerta je izvršio državni udar u kom su bili ubijeni Madero i potpredsednik Hose Marija Pino Suarez. Ovaj događaj je oživeo građanski rat u kom su učestvovali razni vođe sa svojim nezavisnim vojskama. Najistaknutiji su bili Fransisko Vilja i Emilijano Zapata, kao i ustavna vojska Venustijana Karanze. Karanza je pokušao da ujedini sve ustaničke vojske sazivanjem Konvencije u Agvaskalijentes, a 1917. godine objavio je novi ustav kojim se i dan danas vodi Meksiko. Konflikt između revolucionarnih frakcija kulminirao je ubistvom Karanze u Tlakskalantongu 1920, Zapate u Činameki u Morelosu 1919, i Fransiska Vilje u Paralu u Čivavi 1923. Nakon ubistva Karanze, na vlast je došao još jedan revolucionarni vođa, Alvaroo Obregon, koga je nasledio Plutarko Elijas Kaljes. Obregon je bio ponovo izabran 1928. godine, ali je bio ubijen pre nego što je uspeo da preuzme funkciju.
Procenjeno je da je u ratu poginulo 900.000 ljudi od ukupnog broja stanovništva koje je imao Meksiko 1910. godine koje je brojalo 15 miliona.
Savremena istorija
Godine 1929. osnovana je Revolucionarna narodna partija, prethodnica Institucionalne revolucionarne partije. Iste godine otpočeo je period poznat pod imenom Maksimato, koji je bio priveden kraju izborom Lazara Kardenasa del Rija (1934—1940). Kardenas je proterao Kaljesa, poboljšao obrazovni sistem, pokrenuo agrarnu reformu i nacionalizovao naftne izvore u Meksiku, što je stvorilo diplomatsku krizu s onim zemljama čiji su građani bili oštećeni Kardenasovim radiklanim merama. NJegov naslednik, Manuel Avila Kamačo (1940—1946), zaustavio je agrarnu raspodelu, sklopio je mir s novonastalom industrijskom buržoazijom i suočio se s početkom Drugog svetskog rata.
U periodu između pedesetih i osamdesetih godina 20. veka, Meksiko je prošao kroz period velikog ekonomskog razvoja, poznatog pod imenom Meksičko čudo. Godine 1960. nacionalizovana je elektrodistribucija. Ekonomski razvoj se ogledao u poboljšanju infrastrukture i javnih usluga, kao i socijalne zaštite. Međutim, velike socijalne razlike su i dalje bile predmet narodnog nezadovoljstva. Zahtev za većim političkim slobodama ogledao se u studentskom pokretu 1968, koji se tragično završio pokoljem studenata na trgu Tlatelolko 2. oktobra 1968. godine, u kojem je život izgubilo između 30 i 800 protestanata. Tih godina pojavile su se i razne gerilske jedinice u različitim delovima zemlje, koje su bile surovo ugušene u procesu poznatom pod imenom Prljavi rat u Meksiku.
Izborne reforme i visoka cena nafte okarakterisali su administraciju Luisa Ečeverije. Sledila je inflacija i kriza 1982. godine. Te godine cene nafte su naglo pale, interesi su vrtoglavo porasli, a vlada je prestala da plaća svoje dugove. Predsednik Migel de la Madrid je posegao za devaluacijom državne valute, što je kao rezultat dalo inflaciju.
Osamdesetih godina 20. veka pojavile su se prve pukotine u monopolističkoj poziciji Institucionalne revolucionarne partije. U Donjoj Kaliforniji na izborima za guvernera pobedio je Ernesto Rufo Apel, a 1988. godine levičarski predstavnik Kvautemok Kardenas je izgubio predsedničke izbore zahvaljujući izbornoj prevari. Na mesto predsednika došao je Karlos Salinas de Gortari, što je dovelo do masovnih protesta u Meksiko Sitiju.
Salinas je pokrenuo niz neoliberalnih reformi kojima je fiksirao valutni kurs i zauzdao inflaciju. Izvršena je privatizacija i zemlja se otvorila za upliv stranog kapitala. Poslednje godine Salinasovog mandata, 1. januara 1994, Meksiko je potpisao Severnoamerički sporazum o slobodnoj trgovini (NAFTA). Istog dana Zapatistička vojska narodnog oslobođenja otpočela je dvonedeljni oružani ustanak protiv vlade koji je, zajedno sa ubistvima Luisa Donalda Kolosija i Hosea Fransiska Ruiza Masieua, ozbiljno potresao meksičku političku scenu.
Decembra 1994, meksička ekonomija je ušla u recesiju poznatu pod imenom „decembarska greška“. Kriza je brzo rešena zahvaljujući pomoći SAD koju je autorizovao tadašnji predsednik SAD, Bil Klinton, kao i značajnim makroekonomskim promenama koje je preduzela vlada novog predsednika, Ernesta Zedilja. Rezultat je bio brz oporavak meksičke ekonomije koja je 1999. godine dostigla rast od gotovo 7%.
Nakon 71 godine dominacije na meksičkoj političkoj sceni, Institucionalna revolucionarna partija je 2000. godine doživela poraz na predsedničkim izborima, kada je pobedio Visente Foks, predstavnik opozicione stranke Partija narodne akcije. Godine 2006. pobedu na predsedničkim izborima odneo je predstavnik vladajuće partije, Felipe Kalderon Inohosa, sa vrlo malom prednošću nad levičarskim kandidatom Andresom Manuelom Lopezom Obradorom koji je doveo u pitanje legitimnost izbora. Iste godine otpočeo je i rat protiv narko-kartela tokom kog je poginulo više od 34.000 osoba, a samo u 2010. je bilo 15.273 žrtve.
Geografija
mini|d|250p|Topografska mapa Meksika Meksiko obuhvata teritoriju na krajnjem jugu severnoameričkog kontinenta i krajnjem severu Srednje Amerike između 14° i 33° severne geografske širine i 86° i 118° zapadne geografske dužine. U geomorfološkoj osnovi najvećeg dela zemlje je severnoamerička tektonska ploča, za razliku od poluostrva Donja Kalifornija koje leži na pacifičkoj ploči. Manji delovi države Čijapas leže na karipskoj ploči. U geofizičkom pogledu oko 12% teritorije Meksika istočno od prevlake Tevantepek nalazi se u Srednjoj Americi. U geopolitičkom pogledu Meksiko se smatra isključivo severnoameričkom državom (zajedno sa Kanadom i SAD). Najviša tačka je vulkan Orizaba sa nadmorskom visinom od 5.610 m, dok se najniža tačka nalazi 10 metara ispod nivoa mora i reč je o jezeru Laguna Salada u saveznoj državi Donja Kalifornija.
Državna teritorija obuhvata površinu od 1.964.375 km², a po veličini teritorije Meksiko se nalazi na 14. mestu na svetu. Kontinentalni deo obuhvata 1.959.248 km² dok na ostrva otpada 5.127 km². Meksiku pripada i 3.269.386 km² akvatorije kao deo eksluzivne ekonomske zone, odnosno sva akvatorija udaljena do 200 nautičkih milja od obala (oko 370 km).
Na severu teritorija Meksika omeđena je granicom sa SAD u dužini od 3.152 km, na jugoistoku su granice sa Belizeom (u dužini od 196 km) i Gvatemalom (956 km). Na zapadu Meksiko izlazi na obale Tihog okeana (uključujući i Kalifornijski zaliv), a istočne obale zapljuskuju Meksički zaliv i Karipsko more (ivične akvatorije Atlantskog okeana). Ukupna dužina obala je 11.122 km (ne računajući ostrva), od čega 3.117,7 km otpada na atlantsku, a 8.475,1 km na pacifičku obalu. Čak 17 od ukupno 32 meksičke savezne države ima izlaz na neku od akvatorija.
Reljef
mini|d|250p|Erupcija vulkana [[Korisnik:Joxica/Parikutin|Parikutin iz 1943.]]
Reljefom Meksika dominiraju visoravni, planine i vulkanske kupe. Stenovite planine se kroz teritoriju Meksika protežu od severa ka jugu, od granice sa SAD pa sve do granice sa Gvatemalom. Zapadnim delom države paralelno sa pacifičkom obalom pruža se planinski lanac Zapadne Sijera Madre u dužini od oko 1.250 km. Lanac je od obale odvojen niskom priobalnom nizijom prosečne širine oko 300 km koja se postepeno sužava idući ka jugu gde joj je širina svega 50-ak kilometara. Ova nizija se na krajnjem severu stapa sa pustinjom Sonorom. Ovaj planinski lanac južno od ušća reke Lerma postepeno prelazi u Transmeksički vulkanski pojas. Prosečna nadmorska visina Zapadne Sijera Madre je oko 2.250 m dok je najviši vrh vulkanska kupa Sero Moinora (Cerro Mohinora) na 3.311 metara.
Duž istočne polovine države, od granice sa Teksasom pa sve do Vulkanskog pojasa i planinskog venca Sijera Miksteka proteže se venac Istočne Sijera Madre u dužini od oko 1.350 km. Između ovog planinskog lanca i obale Meksičkog zaliva na istoku nalazi se nešto šira priobalna ravnica koja se takođe postepeno sužava idući ka jugu. Prosečna nadmorska visina Istočne Sijere je oko 2.200 metara, a nekoliko vrhova prelazi 3.000 metara. mini|d|250p|Detalj sa [[meksička visoravan|Meksičke visoravni]] Južno od obe Sijere, a između pacifičkog i primorja Meksičkog zaliva, pruža se 900 km dugački i do 130 km široki Transvulkanski pojas, poznat i kao Kordiljera Neovolkanika (Cordillera Neovolcánica). Ovaj vulkanski pojas, deo vatrenog pojasa Pacifika, poznat je po brojnim aktivnim vulkanima i izraženom seizmizmu. Ovo je najviši deo Meksika i tu se nalaze tri vrha sa preko 5.000 metara nadmorske visine: Orizaba (5.610 m, treći najviši vrh u Severnoj Americi), Popokatepetl (5.462 m) i Icaksivatl (5.286 m). Značajnije vulkanske kupe su još i Nevado de Toluka (4.690 m), Malinče (4.461 m) i Nevado de Kolima (4.340 m). U ovoj geografskoj regiji nalazi se i vulkan Parikutin koji se smatra najmlađom vulkanskom kupom na svetu (prva erupcija naizgled mirnog brežuljka desila se 20. februara 1943). Kordiljera Neovolkanika se smatra geološkim razvođem između Severne i Centralne Amerike.
Duž jugozapadne pacifičke obale proteže se planinski lanac Južne Sijera Madre u dužini od oko 1.200 km (od juga države Mičoakan do prevlake Tevantepek). Širina ovog planinskog lanca kreće se od 100 na severu do 150 km u južnom delu. Istočnije je planinski lanac Sijera Madre de Oahaka koji se kod prevlake Tevantepek stapa sa Južnom Sijerom. Južno od prevlake, od međudržavne granice između Čijapasa i Oahake pa sve do granice sa Gvatemalom u dužini od 280 km pruža se lanac Sijera Madre de Čijapas. Najviši vrh u ovom delu zemlje čija je prosečna visina oko 1.100 metara je vulkanska kupa Takana (4.060 m). mini|250p|d|[[Orizaba|Piko de Orizaba najviši je vrh Meksika.]] Između Istočne i Zapadne Sijere i Kordiljera Neovolkanika nalazi se prostrana Meksička visoravan (Altiplanicie Mexicana) prosečne nadmorske visine od oko 1.200 metara. Visoravan je podeljena na dve manje celine nižim planinskim lancima koji se zajedničkim imenom nazivaju Sijeras Transversales. Severni deo je znatno sušniji i niži (u proseku oko 1.100 m) i veliki deo tu zauzima pustinja Čivava i polupustinja Zakatekas. Južni, viši deo (oko 2.000 m) ove visoravni je najneseljenije i najplodnije područje Meksika i tu se nalaze i najveći meksički gradovi Meksiko Siti i Gvadalahara.
Na krajnjem severozapadu Meksika nalazi se poluostrvo Donja Kalifornija. Poluostrvo koje je od ostatka zemlje odvojeno donjim tokom reke Kolumbije i Kalifornijskim zalivom se proteže od grada Meksikali na severu do grada Kabo San Lukas na krajnjem jugu u dužini od 1.247 km. Na istočnoj obali duboko u Meksički zaliv zalazi poluostrvo Jukatan obraslo tropskim kišnim šumama.
Seizmička aktivnost
250px|mini|levo|Mapa [[tektonika ploča|tektonskih ploča na kojima leži Meksiko.]] S obzirom da se u osnovi meksičkog kopna nalaze čak 4 velike tektonske ploče Meksiko se ubraja u seizmički i vulkanski najaktivnije regione na svetu. Najveći deo zemlje leži na severnoameričkoj tektonskoj ploči koja se na zapadu sudara sa pacifičkom pločom a na jugozapadu sa tektonskom pločom Kokos. Okeansko dno koje je kompaktnije i čvršće se usled kretanja podvlači pod kopno formirajući tako srednjoamerički tektonski rov koji se proteže duž južne obale Meksika. Podvlačenje Kokosove ploče je glavni uzročnik snažnih trusova u južnom delu Meksika. Stene sa okeanskog dna ove ploče koje se podvlače pod kopno se tope i izbijaju na površinu u vidu lave u području Transmeksičkog vulkanskog pojasa duž kojeg se nalaze brojni aktivni vulkani. Južni ogranak raseda San Andres je doveo do stvaranja Kalifornijskog zaliva i odvajanja poluostrva Donja Kalifornija od ostatka kontinenta, a ceo proces je praćen jakim trusovima u severozapadnom delu zemlje.
Trnčići
Trnčići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 30 stanovnika.
Meksiko
Seizmička aktivnost
Usled tektonskih pokreta područje oko Akapulka na pacifičkoj obali je 19. septembra 1985. pogodio veoma jak zemljotres magnitude 8,1° rihtera. Stradalo je između 30.000 i 40.000 ljudi, od čega oko 10.000 u 300 km udaljenoj prestonici Meksiko Sitiju. Bio je to najsmrtonosniji zabeleženi zemljotres u meksičkoj istoriji.
Vulkanske erupcije su takođe uobičajena pojava. Najpoznatiji (a ujedno i najmlađi) vulkan u Meksiku je Parikutin koji se naglo pojavio u noći 20. februara 1943. kao fisura u polju kukuruza u severnom delu države Mičoakan. Vulkan je za svega 7 dana od prve erupcije izbacio količinu lave i drugog materijala u visini petospratnice, a nakon godinu dana dostigao je visinu od 336 metara. Danas je Perikutin jedan od najaktivnijih vulkana u Meksiku, i trenutno je visok 2.800 metara.
Hidrografija
Reke koje teku ka obali su u najvećem broju slučajeva jako kratkog i strmog toka uslovljenog brojnim planinskim lancima koji se pružaju duž obale. Teritorija Meksika deli se na tri slivna područja:
Najveće reke u Meksiku su Santijago i Balsas. U središnjoj zavali nalazi se nekoliko jezera: Čapala, Kuiceo i druga.
Klima
Meksiko je klimatski raznolika zemlja. Klimatski se deli na tri visinska pojasa. Najniži tierra caliente (vruća zemlja) obuhvata tropske ravnice u istočnom primorju sa visokom temperaturom i velikom količinom padavina. Iznad tog vrućeg pojasa nalazi se tierra templada (umerena zemlja) sa umerenom klimom koja je povoljna za život i rad čoveka. Iznad 2.000 m je tierra fría (hladna zemlja) gde su godišnja doba, a naročito leto i zima, izrazita. Unutrašnje zavale i ravnice imaju karakterističnu kontinentalnu klimu sa toplim letima i hladnim zimama. Na jugoistoku zemlje su tropske oblasti sa 8–10 vlažnih meseci godišnje. U oblasti povratnika, klima je sušna cele godine, dok je u oblasti poluostrva Kalifornije klima mediteranska.
Stanovništvo
Meksiko ima 110.000.000 stanovnika, po poslednjem zvanično sprovedenom popisu stanovništva (2009. godine), koji je sproveo meksički Nacionalni institut za statistiku, geografiju i informatiku, sa sledećim etničkim sastavom: 47% mestici, 30% kreoli, 10% kastici, 12% Indijanci i 1% ostali, najviše pripadnici crne rase. (Broj stanovnika u desnoj tabeli predstavlja trenutnu estimaciju).
Oko 5,8 % stanovništva govori izvorne indijanske jezike. Manje od 1 % stanovništva ne govori španski. Najzastupljeniji indijanski jezici su navatl (oko 1,6 miliona govornika) i majatan (oko 900.000). Od godine 2003, država priznaje 62 lokalna jezika.
Razvoj ustavnosti
mini|220p|Originalne korice meksičkog ustava Politički ustav Sjedinjenih Meksičkih Država (šp. Constitución Política de los Estados Unidos Mexicanos) postoji od 1917. godine. Nastao je kao rezultat meksičke revolucije i izrađen je od strane ustavnotvorne skupštine. Ustav je pradstavljao kompromis različitih interesnih grupa, zbog čega sadrži elemente antiklerikalizma, nacionalizma, antiimperijalizma, republikanizma, paternalizma i socijaliskičkog reformizma. Na to dolaze i elementi liberalizma, kao što su građanska prava i slobode, pravna država, opšte i jednako izborno pravo - koje je pak do 1953. bilo ograničeno samo na muškarce, socijalna država i zagarantovanost prava na privatnu svojinu, pri čemu je ustav priznavao i jemčio prava i drugih oblika svojine. Član 27, najduži član meksičkog ustava, pripisuje državi svojinu nad zemljom i vodama, kao i pravo da prenese njihovo upravljanje privatnim licima ili kolektivima. Primarna svrha ovog člana je bilo ograničavanje moći velikih zemljoposednika. Sličan cilj je imao i član 123, kojim su zajamčena prava radnika. Oba člana zajedno, su dugo vremena činili osnov legitimiteta postrevolucionarnoj vladi u svom delovanju za revolucionarni projekat i političku kontrolu.
Ustavom formalno zagarantovana prava građana su se, međutim, dugo vremena nalazila izvan realnosti meksičkog političkog sistema. U meksičkom korporativizmu utuživost prava nije bila naročito izražena, već je na tom mestu stajao sistem sačinjen od političkih prednosti, lojalnosti i favorizacija, koje su u pregovorima izdeferencirane (raščišćavane). Stoga je sprovođenje ustavom zagaranovanih prava bilo uglavnom vezano za sposobnost mobilizacije različitih društvenih grupacija i važnosti istih za održanje vlade predvođene Institucionalnom revolucionarnom partijom. Državne institucije i sudovi su se dugo vremena manje bavili obezbeđenjem primene prava, već su ista funkcionalizovali u okvirima postojećeg političkog poretka.
Meksički ustav je od svog proglašenja 1917. god. menjan preko 150 puta. Članovi 27 i 123 su promenjeni 1990. godine u sklopu promene ekonomske politike. Uz to je odnos crkve i države novo određen. Pored navedenog, došlo je, pre svega, do reformi koje su trebale da poboljšaju situaciju ljudskih prava u zemlji. Pod predsedništvom (ikovanjem, dnovanjem) Karlosa Salinasa de Gortarisa dopunjen je član 102, kojim se regulišu ovlašćenja glavnog državnog tužioca. Meksički kongres, kao i zakonodavni organi pojedinačnih saveznih država, su obavezni da stvore organe kojim treba da se nadzire pridržavanje ustavom jemčenih ljudskih prava, ali koji pritom nemaju ovlašćenja vezana za izbre, sudske procese i odnose na radu. Pod Ernesto Zedilo Ponce de Leonom u ustav je još dodato i pravo na javnu zaštitu. Uprkos ovim prilagođavanjima ustava, stanje ljudskih prava i sloboda u Meksiku se gotovo nije promenilo, zbog čega je društveno, političko i kulturno einbettung (ili ...) ustavnih reformi, još uvek upitna.
Politički sistem
Meksiko je od 1917. godine predsednička federalna država.
Predsednik
Predsednik je istovremeno i šef savezne vlade i najviši predstavnik države. Biran je neposredno na izborima od naroda na jedan jedini mandat u trajanju od šest godina - takozvani sexenio. Zabrana reizbora na funkciju je propisana ustavom. Prevremeni odlazak sa funkcije, ustavom nije predviđen i stupa na snagu samo u slučaju smrti. Funkcija predsednika sjedinjuje u sebi veliki broj smernica moći. Predsednik ima pravo zakonodavne inicijative, kao i pravo na veto na zakonodavne inicijative iz Kongresa. Pored toga je i vrhovni zapovednik meksikanse vojske, gde i imenuje njene najviše dužnosnike, kao i red visokih državnih službenika i glavnog državnog pravobranioca. Do 1996. mogao je da imenuje šefa vlade Federalnog distrikta Grada Meksika, koji se od tada bira neposredno. U saglasnosti sa Kongresom, može da proglasi vanredno stanje. Ima i pravo iniciranja objave rat, daje smernice za vođenje spoljne politike i potpisuje međunarodne ugovore. Pored ovih, funkciju predsednika karakterišu i mnogobrojne druge ovlasti (→ Predsednik Sjedinjenih Meksičkih Država).
Pored navedenih ustavom propisanih ovlašćenja, dug period vladavine Institucionalne revolucionarne partije karakterisala su i druga neformalna pravila vezana za funkciju predsednika. Predsednik je bio dominantna figura unutar i nad strankom, uzdržavao se od kritike svojih prethodnika (u funkciji), te morao da se povinuje njihovim tradicijama, jer bi u suprotnom mogao biti isključen iz centra moći. Tokom svog šestogodišnjeg mandata, tek je u trćoj i četvrtoj godini dostizao zenit moći, da bi se pri kraju mandata starao o svom nasledniku. Uprkos izbora od strane naroda, sukcesija nije vršena na transparantan način, već je rešavana neformalnim procesom između različitih frakcija i grupa unutar meksičke političke klase. Vrhunac je bio čin obelodanjivanja koji je opisivan kao otkrivanje (destape) i u kojem je predsednik svog naslednika imenovao pokazivanjem prstom (dedazo).
Administrativna podela
Meksiko se sastoji iz 32 savezne države, kojima vladaju guverneri, i jednog saveznog distrikta, u kome se nalazi glavni grad.
Privreda
Meksiko se nalazi u grupi srednje razvijenih zemalja, a u siromašnoj Latinskoj Americi ubraja se u njen najrazvijeniji deo. Glavne privredne delatnosti su: metalna industrija, rudarstvo, metalurgija obojenih metala, poljoprivreda i turizam. Zahvaljujući obilju vulkanskih izliva Meksiko je bogat rudama obojenih metala-po proizvodnji cinka, srebra, olova i žive spada u grupu prvih zemalja sveta. U pogledu uslova za poljoprivredu, priroda nije bila izdašna prema Meksiku. Oko 1/3 ukupne površine čine pustinje, polupustinje i krševiti planinski predeli, a obradiva površina zauzima samo 13% ukupne površine. Veće su površine pod pašnjacima i šumama. Obradiva površina širi se veštačkim navodnjavanjima. Osnovu ishrane stanovništva čine kukuruz i pasulj, a i u glavne proizvode spadaju: pšenica, pamuk, kafa, šećerna trska, narandže, banane i ananas. Po prihodima od inostranog turizma, koji uglavnom potiče od turista iz SAD, Meksiko se nalazi među prvim zemljama sveta. Meksiko izvozi: rude, obojene metale, naftu, pamuk, voće, šećer, duvan i meso, a uvozi pšenicu i razne industrijske proizvode. Spoljnotrgovinska razmena obavlja se najvećim delom sa SAD.
Književnost
Meksička književnost je zajedno sa književnostima Španije, Argentine i Kube jedna od najplodnijih i najuticajnijih književnosti španskog govornog područja.
Pretkolumbovska književnost
mini|desno|200p|Prva stranica rukopisa Popol Vuh, Biblioteka NJuberi, [[Čikago, SAD.]] Koreni meksičke književnosti nalaze se kako u književnostima autohtonih naroda Mezoamerike, tako i u španskoj književnosti sa Iberijskog poluostrva. S istorijske tačke gledišta, meksička književnost podrazumeva književnost nastalu kako na jeziku navatl prekolumbovskih civilizacija, tako i književnost na španskom jeziku koja je nastajala tokom kolonijalnog doba, kao i doba nakon ostvarenja nazavisnosti. S tim u vezi, određuje se i geografski koncept meksičke književnosti, koji podrazumeva kako teritorije sadašnjeg Meksika, tako i teritorije Gvatemale, kad je prekolumbovska književnost u pitanju, zatim teritoriju koju je obuhvatalo vicekraljevstvo Nova Španija tokom kolonijalnog doba, kao i različite granice koje je Meksiko imao nakon proglašenja nezavisnosti. mini|levo|200p|Kopija knjige [[Čilam Balam, Nacionalni antropološki muzej, Meksiko Siti.]] Pretkolumbovska književnost na teritoriji današnjeg Meksika odnosi se na književni izraz na jeziku navatl, na kojem su stvarali kako pripadnici naroda Tolteka, tako i Asteka i drugih naroda koji su koristili taj jezik. Književnost na jeziku navatl, i uopšte meksička pretkolumbovska umetnost tesno je vezana za religiju, koja je sačuvana u malobrojnim kodeksima koji se danas čuvaju u nacionalnim bibliotekama širom sveta. Pošto navatl nije imao pismo u pravom smislu reči, kodeksi su predstavljali piktografsku pomoć za memorisanje tekstova koji uključuju genealogije, astronomske zapise ili spiskove poreskih obveznika. Književnost na jeziku navatl uključivala je prozu, poeziju i pozorište. Poezija je najvažniji deo ove književnosti i obuhvata verske i epsko-religiozne poeme. Prozu čine u velikoj meri didaktički tekstovi, ali takođe i religiozni i istorijski. Što se pozorišta tiče, ono se sastojalo od plesa i pevanja kao i od pantomime. Nažalost, nije sačuvan nijedan dramski tekst na jeziku navatl, tako da informacije koje imamo potiču iz zapisa španskih sveštenika.
U meksičku pretkolumbovsku književnost ubrajaju se i dva veoma značajna dela naroda Maja — Popol Vuh i Čilam Balam. Popol Vuh je napisan jezikom kiče, nastao je na teritoriji današnje Gvatemale i predstavlja kolekciju majanskih legendi o nastanku sveta, dok je Čilam Balam napisan između 17. i 18. veka na jeziku jukatek latinskim pismom na meksičkom poluostrvu Jukatan, i predstavlja rekopilaciju majanskih znanja
Književnost u doba osvajanja i kolonijalna književnost
mini|200p|levo|Stranica 51 IX knjige [[Florentinski kodeks|Florentinskog kodeksa. Tekst je napisan na jeziku navatl latinskim pismom.]] Osvajanje novog kontinenta bilo je obeleženo neprocenjivim uništenjem velikog dela umetničkog i književnog stvaralaštva domorodačkog stanovništva i bilo je motivisano što pohlepom, što verskim fanatizmom, što neznanjem. Međutim, kad je prošao najžešći period osvajanja, uticaj domorodačke kulture počeo je da se manifestuje u svim izrazima kolonijalnog života, pa i u književnosti. Sveštenici religioznih redova, prisutni još na prvim Kolumbovim putovanjima kao i u etapama osvajanja i kolonizacije sa zadatkom evangelizacije novog kontinenta, pored toga što su sa sobom doneli evropsku i špansku kulturu i običaje, takođe su aktivno širili domorodačku kulturi i radili na njenom očuvanju. Kao deo misionarskih napora, pripadnici religioznih redova (u prvom redu franciskanci, dominikanci i nešto kasnije, i jezuiti), uveli su latinsko pismo u jezik navatl. Tokom prvih 20 godina osvajanja, zapisivani su tekstovi na navatl jeziku latinskim pismom. Rad franciskanca Bernardina de Saaguna je od neprocenjive važnosti za ovaj period — Firentinski kodeks je dvanaestotomna zbirka astečke kulture. Takođe valja spomenuti i Hroniku Mešikajotl, hroniku kraljevske porodice Tenočtitlana, delo Fernanda Alvarada Tezozomoka.
Deo književnosti perioda osvajanja takođe čine i hroničari osvajanja i kolonizacije, među koje spadaju Ernan Kortes i jedan od Kortesovih vojnika, Bernal Dijaz del Kastiljo. Kortes je bio prvi koji je opisao novi svet u svojim pismima upućenim Karlu V, dok je delo Bernala Dijaza del Kastilja, Istinita istorija osvajanja Nove Španije, bilo posvećeno samom osvajanju astečkog carstva. mini|150p|Portret sor Huane Ines de la Kruz, autor: fra Migel de Erera. Stvaraoci Nove Španije bili su takođe pod uticajem tendencija u književnosti i umetnosti koje su vladale u metropoli i Evropi. Renesansa je u „novi svet“ došla preko italijanskih uticaja koje je u meksičku poeziju uveo Gutijere de Setina. Pored Setine, treba pomenuti i Euhenija de Salazara de Alarkona, Huana de la Kuevu i Pedra Treha.
Barok je u Novoj Španiji, kao i u svim drugim španskim kolonijama, stigao preko uticaja iz metropole i njenog Zlatnog veka. U poeziji, nesumnjiv uticaj je izvršio Luis de Gongora i kultizam. Gongorizam u Novoj Španiji nije bio samo puko imitiranje stila koji je došao iz metropole, već je bio originalan stil koji je u sebi sjedinjavao domorodačku trezvenost sa španskim preferencijama za ceremonijalni i svečani stil. Na polju epskog pesništva, ističe se Bernardo de Balbuena, dok se u oblasti lirike ističu sor Huana Ines de la Kruz (takođe zvana i Deseta muza), kao i Karlos de Sigvenza i Gongora, koga je Sor Huana iz milja zvala „ugodni labud poezije“. Barokno pozorište se ogledalo u kreolskom teatru koji, iako pod uticajima iz metropole, imao je sopstveni senzibilitet koji se ispoljio kako na jezičkom planu, tako i u pogledu scenografije i psihologije specifičnih likova. Istaknuta imena, pored Huane Ines de la Kruz, bila su i Huan Ruiz de Alarkon (koji je bio rodom iz Nove Španije, ali je stvarao u metropoli, u Španiji) i Fernan Gonzalez de Eslava. Proza se ograničavala uglavnom na hronike. Iako su se u mnogim proznim delima mogli naći elementi romana, moderan roman u pravom smislu reči nije postojao u kolonijalno doba. Postojali su uticaji pastoralnog romana, naročito Montemajorove „Dijane“, koji se ogleda u delu Bernarda de Balbuene i Fransiska Bramona, kao i pikarskog romana koji se ogleda u delu Karlosa Sigvense i Gongore.
Prosvetiteljstvo i ilustracija
U 18. i 19. veku, španske kolonije, pa i Meksiko, prestaju da se ugledaju samo na metropolu i okreću se i drugim evropskim zemljama i njihovim uticajima, ponajviše Francuskoj, ali i drugih književnosti kao što su italijanska, engleska nemačka, evropska uopšte kao i književnost SAD. Prosvetiteljska književnost u Hispanskoj Americi je okrenuta pre svega nauci i filozofiji, pokazuje interes za čoveka, i razvija se od druge polovine 18. veka. Nove ideje dobijaju sve više pristalica, i po ugledu na metropolu, osnivaju se društva čiji je razvoj hispanoameričkih zemalja. U Meksiku su 1808. osnovana dva: Sociedad de Guadalupe i La Arcadia Mexicana. Međutim, prosvetiteljska književnost Meksika nije dala neka velika dela niti velika imena. Jedino ime vredno pomena jeste Hose Hoakin Fernandez de Lizardi, čiji rad se smatra simbolom meksičke pikareske i prvi moderan roman napisan na američkom tlu.
Književnost nezavisnog Meksika
Romantizam u Hispanskoj Americi, pa i Meksiku, doživljava najveći uspon između 1840. i 1890. godine. Pisci opet stavljaju čoveka u u središte svojih interesovanja. Opada interes za Evropu i raste interes za ono što se dešava kod kuće. U Meksiku, glavna tema je bio rat sa SAD 1845, potom aneksija Teksasa i građanski rat između 1851. i 1859. Istaknuti predstavnici meksičkog romantizma su Ignacio Rodrigez Galvan, Giljermo Prijeto i Manuel Pajno. Galvan je bio autor istorijskih drama, Prijeto je bio pesnik koji je u pravom romantičarskom stilu uzdizao rat, meksičke pejzaže i običaje, dok je Pajno bio posvećen narativi. Od pesnika takođe treba pomenuti i Manuela Floresa, Huana de Diosa Pezu i Manuela Akunju.
Modernizam u Meksiku doživljava svoj puni izražaj kroz dela pesnika Manuela Gutijereza Nahere i Amada Nerva. Od postmodernista, valja istaći Luisa G. Urbinu.
mini|levo|250p|Oktavio Paz, dobitnik Nobelove nagrade za književnost (1990).
Realizam u Meksiku prima uticaje Benita Pereza Galdosa. Među istaknutim realističkim piscima nalaze se Rafael Delgado, Hose Lopez Portiljo i Rohas, i Emilio Rebasa. Naturalizam u Hispanoamerici je pod jakim uticajem Zolinih romana. Roman „Santa“ (Svetica) meksičkog pisca Federika Gamboe smatrao se hispanoameričkim ekvivalentom Zoline Nane.
Izbijanjem meksičke revolucije 1910. pojavljuje se čitava plejada pisaca koji u svojim delima predstavljaju dramatičnu realnost građanskog rata. Marijano Azuela, hroničar ovog rata u širem smislu reči, zauzima posebno mesto među ovim piscima. Takođe treba pomenuti i Martina Luisa Gusmana i Gregorija Lopeza i Fuentesa. U delima ovih pisaca, glavni protagonista postaje narod koji je u stalnoj potrazi za novim načinom života, uvek iznova frustriran porazom i razočarenjem.
Via Nazionale, Arezzo
Via Nazionale je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Meksiko
Književnost nezavisnog Meksika
mini|desno|250p|Huan Rulfo.
Via Nazionale, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Meksiko
Književnost nezavisnog Meksika
Pedesetih i šezdesetih godina 20. veka u Hispanoamerici dolazi do pojave u književnosti poznate pod imenom „hispanoamerički bum“. Pisci ove grupe imali su nesumnjiv umetnički kvalitet i talenat za inovaciju. Pojavljuju se novi mladi romanopisci koji se istovremeno bore protiv ustaljenih modela i daju oblik jednom novom tipu romana, potpuno drugačijem od onog koji je do tada vladao. Veoma važnu ulogu u stvaranju novog hispanoameričkog romana imali su meksički pisci, od kojih dvojica — Huan Rulfo i Karlos Fuentes — pripadaju plejadi najboljih i najpoznatijih pisaca novog hispanoameričkog romana. Huan Rulfo je uveo korenite promene u meksičku narativu prvo svojim pripovetkama sakupljenim u zbirci Dolina u plamenu (1953) koju je kasnije proširio romanom „Pedro Paramo“ (1955)u kome dolazi do prave revolucije u pripovedačkoj strukturi i upotrebi vremena. Meksička revolucija i njen neuspeh takođe su teme i u delu Karlosa Fuentesa. La región más transparente (1958) i Smrt Artemija Kruza (1962) dva su fundamentalna romana za nastanak novog hispanoameričkog romana, od kojih je drugi potvrdio Fuentesa kao pisca. U ovom romanu, Fuentes oštro kritikuje oportunizam onih koji su prodali Revoluciju. Struktura je veoma kompleksna sa preklapanjem višestrukih vremenskih prostora koji idu od Montezume preko nacističke Evrope do modernog Meksika.
Kultura
Kultura Meksika je zapravo mešavina više kultura. Način života u Meksiku obuhvata mnoge aspekte koji potiču od praistorijskog i kolonijalnog perioda. Drugi važni aspekti meksičke kulture su vrednosti, jedinstvo porodice, poštovanje, trud i solidarnost zajednice.
Meksiko se naglo promenio tokom devetnaestog veka. Na razne načine, savremeni način života u meksičkim gradovima, postao je veoma sličan onom u gradovima u Sjedinjenim Američkim Državama i Evropi. Međutim, ljudi u većini meksičkih sela i dalje žive na način kako su živeli njihovi preci. Više od 45% stanovništva živi u gradovima sa preko 50.000 stanovnika, što je znatno uticalo na meksičku kulturu.
Kinematografija i fotografija
mini|desno|„Otvoreni bioskop“ tokom Međunarodnog filmskog festivala u Gvdalahari
Istorija meksičkog filma počinje završetkom 19. veka i početkom 20. veka, kada je nekoliko entuzijasta dokumentovalo istorijske događaje, najviše Meksičku revoluciju, te proizveli filmove koji su tek nedavno otkriveni. Industrija „nemog filma“ u Meksiku je proizvela nekoliko filmova; međutim, mnogi od filmova koji su snimljeni do 1920. godine su izgubljeni, jer nisu dobro dokumentovani. Prvi film u Meksiku, prema izvorima, izveden je 1895. godinu pomoću kinetoskopa, kojeg je izumeo Tomas Edison. Prvi redovi ispred prestoničkih bioskopa pojavili su se prilikom prikazavinja jednominutnih međunarodnih filmova poput The Card Players, Arrival of a Train, i The Magic Hat. Tokom Zlatnog doba meksičkog filma, Meksiko je dominirao latinoameričkom filmskom industrijom. Međunarodni filmski festival u Gvadalahari je najprestižniji filmski festival Latinske Amerike, a održava se svake godine u Gvadalahari, Meksiko. Meksički filmovi su, više od filmova bilo koje druge nacije Latinske Amerike, pobeđivali na Kanskom filmskom festivalu, dva puta osvojivši Zlatnu palmu; film Marija Kandelarija je nagradu osvojio 1946, a film Viridijana 1961. godine. Meksiko Siti je trenutno četvrti najveći filmski i televizijski centar u Severnoj Americi, iza Los Anđelesa, NJujorka i Vankuvera, ali najveći u Latinskoj Americi.
Prvi meksički dagerotipist zvao se H. M. Dijaz Gonzalez. Bio je učenik San Karlosa, a 1844. godine je otvorio studio u ulici Santo Domingo, u Meksiko Sitiju, gde je pravio minijaturne fotografije pomoću dagerotipije. Kasnije, kada je tehnika dagerotipije prevaziđena, postoje izvori da se fotografski papir u Meksiku prvi put koristio oko 1851. godine. Nakon što se cene fotografija pale, više ih nisu pravile samo bogate porodice, već i niži društveni stalež. Takođe, fotografija se uveliko koristila za političke promocije. Tako je kompanija Kruses i Kampa posle smrti predsednika Benita Huareza prodala izdanje od dvadeset hiljada primeraka portreta za veliki novac. Jedan od prvih poznati meksičkih fotografa bio je Hesus Ermenehildo Abitija, koji je prvih godina dvadesetog veka imao fotografski atelje te bio snimatelj dokumentarnog filma i fikcije.
El Corozo, Gómez Farías
El Corozo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Meksiko
Muzika i ples
Muzika Meksika je veoma raznovrsna i ima širok spektar muzičkih žanrova i izvođačkih stilova. Na nju su, od kasnog srednjeg veka, uticale različite kulture, naročito kulture domorodačkih naroda i Evropljana. Mnoge meksičke pesme, kao što su Bésame mucho, Granada, Cielito lindo, El Rey, La bamba, Maria Bonita i La Cucaracha, poznate su širom sveta. U tradicionalnu meksičku muziku spadaju i muzički sastavi kao što su marijači, banda, nortenja, rančera i korido; međutim, Meksikanci najviše slušaju savremenu muziku, kao što su pop, rok, itd. Meksiko ima najveću medijsku industriju u Latinskoj Americi, a meksički umetnici poznati su u Centralnoj i Južnoj Americi i delovima Evrope, naročito u Španiji.
El Corozo, Gómez Farías
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Meksiko
Muzika i ples
Meksički rok pokret nastaje krajem pedesetih i početkom šezdesetih godina 20. veka, i brzo postaje popularan, a kulminira osamdesetih i devedesetih godina 20. veka, sa autentičnim zvukovima i stilovima. Neki od najznačajnijih izvođača meksičke rok muzike su, između ostalih, Caifanes, Café Tacuba, Karlos Santana, El Tri i Molotov.
Poslednjih trideset godina meksičku pop muziku su predvodili tinejdžerski pop bendovi, a kasnije i njihovi bivši članovi. Tinejdžerski pop bendovi koji su se istakli u poslednjih nekoliko decenija su Timbiriche, OV7 i RBD. Trenutno najpoznatiji meksički pop izvođači su Anai Puente, Luis Migel, Alehandro Fernandez, Talija, Lusero, Marko Antonio Solis, Paulina Rubio, Alehandra Guzman, Glorija Trevi, Kristijan Kastro, Belinda Peregrin i Dulse Marija.
Kuhinja
mini|200p|Carnitasa tacos
Godine 2005, Meksiko je kandidovao svoju kuhinju za svetsku baštinu kod Uneska. To je bio prvi put da je neka zemlja svoju gastronomsku tradiciju predstavila u tom smislu. Međutim, prvi pokušaj nije bio uspešan jer komisija nije uspela da na pravi način istakne značaj kukuruza u meksičkoj kuhinji. Konačno, 16. novembra 2010. godine, meksička kuhinja je bila proglašena za nematerijalno kulturno nasleđe čovečanstva.
Meksička kuhinja je poznata po svojim intenzivnim i raznovrsnim ukusima, šarenim dekoracijama, kao i raznim začinima. Većina današnje meksičke hrane zasniva se na tradicionalnim jelima pretkolumbovskih civilizacija kombinovanim sa kulinarskim trendovima koje je su doneli španski doseljenici.
Konkistadori su verovatno kombinovali svoju hranu, to jest pirinač, govedinu, svinjetinu, piletinu, vino, beli luk i crni luk sa autohtonim američkim vrstama u koju spadaju kukuruz, paradajz, vanila, avokado, guava, papaja, ananas, ljuta paprika, pasulj, bundeva, slatki krompir, kikiriki i ćuretina. Meksička hrana se razlikuje od regiona do regiona zbog lokalne klime i geografije, etničkih razlika među starosedeocima, kao i zbog različitog intenziteta uticaja španske kulture i kuhinje.
Severni deo Meksika poznat je po proizvodnji i jelima od govedine, kozetine i nojetine, a posebno je poznat po goveđim šniclama. Kuhinja centralnog dela Meksika uglavnom je nastala pod uticajem ostatka zemlje, ali ima i svoja autentična jela, kao što su roštilj, pozole, menudo, tamales i karnitas. Jugoistočni Meksiko, sa druge strane, poznat je po svom pikantnom povrću i jelima na bazi piletine. Na kuhinju jugoistočnog Meksika dosta je uticala karipska, s obzirom na njihov geografski položaj. Teletina je uobičajena u Jukatanu, dok se morski plodovi obično pripremaju u državama koje izlaze na Tihi okean ili Meksički zaliv, a jedan od najpoznatijih ribljih specijaliteta je verakruzana.
Dolaskom drugih svetskih kuhinja, koje su postale veoma popularne u Meksiku, pripremaju se i jela koja su karakteristična za neku drugu državu, ali na meksički način. Na primer, suši u Meksiku se često pravi sa raznovrsnim sosevima na osnovu manga ili tamarinda, a vrlo često se služi uz mešavinu soja sosa i ljutih papričica.
Najpoznatija međunarodna priznata meksička jela su čokolada, takos, kesadilja, enčilada, burito, tamale i mole sos. Poznata regionalna jela su mole poblano, čile en nogada (punjene papričice u sosu od oraha sa narom) i čalupa iz Pueble; kozetina i mačaka iz Montereja, kočinita pibil iz Jukatana, tlajuda iz Oaksake, te mnoga druga jela poput roštilja, čilakilesa, bečkih šnicli (koje se na španskom zovu milanesas), itd.
Znamenitosti
Meksički zakon smatra istorijskim spomenikom sve što je izgrađeno između 16. i 19. veka, odnosno, sve od dolaska, pa do odlaska španske kolonijalne vlasti. Sva arheološka nalazišta i istorijski spomenici smatraju se imovinom meksičke nacije, a čuvaju ih Nacionalni institut za antropologiju i istoriju i Nacionalni institut lepih umetnosti. Deo toga su i kompleksi istorijskih spomenika u istorijskim jezgrima gradova, kao što su Santijago de Keretaro, Meksiko Siti, Puebla de Saragosa, Oahaka i San Fransisko de Kampeče, a svi se nalaze na spisku mesta Svetske baštine. Pored ovih poznatih znamenitosti, brojni objekti koji se nalaze širom zemlje deo su kataloga Nacionalnog instituta za antropologiju i istoriju.
Sport
Najpopularniji sport u zemlji je fudbal. Sistem fudbalskih takmičenja je takav da sezonu deli na dva prvenstva: aperturu i klasuru. Ovakav sistem takmičenja je čest u celoj Latinskoj Americi. Najuspešniji timovi u istoriji meksičkog fudbala su: Deportivo Gvadalahara (Club Deportivo Guadalajara, 11 titula), FK Amerika (Club América, 10 titula), Toluka (Toluca) i Kruz Azul (Cruz Azul) sa po 8 titula.
Od ostalih sportova značajni su: bejzbol, boks i varijanta profesionalnog rvanja slobodnim stilom pod imenom luča libre (lucha libre).
U Meksiku su održane Letnje olimpijske igre 1968. (u gradu Meksiku) i dva svetska prvenstva u fudbalu, 1970. i 1986.
La Yagua (razvrstavanje)
La Yagua ima više značenja:
Shannon County, South Dakota
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.586, što je 1.12 (9,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Castelfranco, Ferrara
Castelfranco je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
496. pne.
Godina '''496. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U Rimskom Carstvu bila je poznata kao Godina konzulstva Alba i Trikosta (ili, rjeđe, godina 258. Ab urbe condita). Oznaka 496. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Castelfranco, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
La Yerba Buena (razvrstavanje)
La Yerba Buena ima više značenja:
Groß Berßen
Gros Bersen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 664 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emsland Gros Bersen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 23 metra. Površina opštine iznosi 20,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 664 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 32 stanovnika/km².
Katilina
thumb|300px|[[Cesare Maccari: Ciceron razotkriva Katilinu.]]
Lucije Sergije Katilina (Lucius Sergius Catilina, 108. pne. - 62. pne.) bio je rimski političar, najpoznatiji po svom pokušaju da 63. pne. nasilno sruši Rimsku Republiku, odnosno zavjeri čije je raskrinkavanje opisao Ciceron.
Trzanj
Trzanj je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 424 stanovnika.
Katilina
Biografija
Katilina je pažnju na sebe prvi put skrenuo u Savezničkom ratu, istakavši se godine 89. pne. kao oficir u vojsci Pompeja Strabona. Kada su 80-tih godina pne. Rimom zavladali populari, Katilina se nakratko povukao iz poitike. Kada je Sula drugi put marširao na Rim Katilina se priključio optimatima. 70-tih godina pne. je služio u provincijama, a pažnju javnosti je ponovno privukao godine 73. pne. kada je optužen za ljubavnu vezu s vestalskom djevicom po imenu Fabija. Katilina je oslobođen optužbe nakon što je vođa optimata Kvint Lutacije Katul svjedočio u njegovu korist.
Godine 68. pne. je izabran za pretora, a potom je dvije godine služio u Africi. Pri povratku se natjecao za konzula, ali mu je tadašnji konzul Lucije Volkacije Tul poništio kandidaturu zbog optužbi za pronevjeru od strane provincijske delegacije. Katilina je sljedeće godine oslobođen optužbi na suđenju gdje ga je branio konzul Lucije Manlije Torkvat.
Prva Katilinina zavjera
Iako je Torkvat pomogao Katilini, on je, prema Ciceronu, trebao godine 65. pne. postati metom zavjere čiji je član bio i Katilina. Nju su pokrenuli Publije Autronije Pet i Publije Kornelije Sula, izabrani za konzule godine 66. pne. Međutim, prije nego što su 1. januara 65. pne. trebali preuzeti dužnost, optuženi su, a kasnije i osuđenni za ambitus, odnosno izbornu preveru na osnovu Lex Calpurnia. Konzulski mandati su im oduzeti i predani Torkvatu i Luciju Aureliju Koti. Autronije i Sula se s time nisu htjeli pomiriti nego su planirali da na početku godine ubiju novopostavljene konzule i njihove pristaše u Senatu te preuzmu konzulska mjesta. Zavjera je propala, navodno zato što je Katilina u posljednji trenutak odustao. Većina historičara je skeptična prema Ciceronovim tvrdnjama, te smatra vjerojatnijim Svetonijeve da su iza te zavjere stajali Marko Licinije Kras i mladi Julije Cezar, a Ciceronove tvrdnje objašnjava time da je nastojao što više ocrniti svog glavnog neprijatelja.
Izbori za konzula
thumb|Zdjele koje je Katilina biračima dijelio u propagandne svrhe prilikom izbora za konzula 63. pne. (desno).