cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pequawket
mini|Lokacija Pigwacketa Pequawket (Pigwacket, Pegouakki, Peguaki) /“plodna dolina duž rijeke”, “punched up rock”. Prema Gerardu od pekwakik ='at the hole in the ground,'/ pleme američkih Indijanaca porodice Algonquian sa Lovell's Ponda i gornjeg toka rijeke Saco u saveznim američkim državama Maine u okrugu Oxford i New Hampshire u okrugu Carroll. Glavno selo Pequawket Town nalazimo se na gornjem Sacu blizu današnjeg Fryeburga (Maine). Pequawketi su pripadali konfederaciji Abenaki. Pleme je poznato po bitci iz 1725. između kapetana John Lovewella koji je predvodio 50 Engleza i poglavice Paugusa i 80 Indijanaca. U bitci su poginula obje vođe, ali su oslabljeni Indijanci nakon poraza zajedno sa plemenom Arosaguntacook otišli prema izvoru Connecticuta. Tu su Arosaguntacooki ostali kraće vrijeme pa su otišli u Kanadu na Saint-François, a Pequawketi su ostali u Connecticutu, da bi se kasnije vratili u svoj stari kraj.
Povijest bilježi i drugog poglavicu poznatog pod imenom Atecouando koji nije sudjelovao u Paugusovoj bitci, nego je otišao na Saint-François u Kanadu. U Pequawketu su se Indijanci zadržali do 1744. kada je započeo Rat Kralja Georgea {1744-1748; King George's War (1744-1748)} između Britanaca i Francuza, nakon čega odlaze na Saint-François u Kanadu, gdje će se izgubiti među ostalim grupama Abenaka.
1455
Godina 1455 (MCDLV) bila je redovna godina koja počinje u srijedu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Case Selvatiche, Ravenna
Case Selvatiche je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Gorica pri Šmartnem
Gorica pri Šmartnem je naselje u slovenskoj Općini Celju. Gorica pri Šmartnem se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Case Selvatiche, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Gorica pri Šmartnem
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 522 stanovnika.
Los Dorados, Canatlán
Los Dorados je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
Santa Fe Uno, Cuapiaxtla
Santa Fe Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Cuapiaxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2498 m.
Bloomfield, Indiana
Blumfild je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.405, što je 137 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jakrenovo
Jakrenovo je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Jakrenovo pripada opštini Kruševo.
Prirodni uslovi
Naselje Jakrenovo je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 35 km severozapadno.
Jakrenovo se nalazi na severozapadnom obodu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naselje je položeno u istočnom podnožju Buševe planine, dok se jugoistočno od naselja pruža polje. Nadmorska visina naselja je približno 730 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Jakrenovo je imalo 212 stanovnika.
Stanovništvo u naselju je etnički mešovito sa relativnom albanskom većinom (47%). U manjini su Turci (28%) i Bošnjaci (24%).
Većinska veroispovest u naselju je islam.
Passamaquoddy
Passamaquoddy (Quoddy, St. Croix Indijanci, Unchechauge, Unquechauge, Machias Tribe, Peskotomuhkati, Pestomuhkati), jedno od plemena američkih Indijanaca porodice Algonquian, članova labavog plemenskog saveza Abenaki, naseljenih u području zaljeva Passamaquoddy, rijeke St. Croix River i jezera Schoodic Lake u američkoj državi Maine i kanadskoj provinciji New Brunswick. Danas žive na rezervatima Pleasant Point (preko 2,000) i Indian Township (preko 1,300).
Ime
Naziv Passamaquoddy dolazi iz domorodačkog naziva Peskotomuhkati, u značenju  'place where pollock are plentyful'  ili "those who spear pollock", od "peskotom" = pollock, "-uhke" = spear (glagol), "-ati" = people. Ova riba (atlantski pollack ili pollock) pripada rodu pollachius, a Indijanci su je prakticirali loviti kopljem. Uz već navedene nazive nazivani su i Opanango, Pesmokant, Scotuks i Scootuck.
Sela
Po imenima poznata su njihova sela Gunasquamekook ili Qonasqamkuk, njihovo glavno središte (sada St. Andrews), Imnarkuan (današnji Pembroke, Maine), Machias, Sebaik i Sipayik, danas rezervat Pleasant Point Passamaquoddy. Ostala su bila na Lewis Islandu i Calais u Maine, te neka na kanadskoj strani rijeke St. Croix. Nadalje tu su još sela: Mud-doc-mig-goog (Peter Dana Point), blizu Princetona u Maine. N'tolonapemk (Village at Meddybemps), Motopehsok (Meddybemps Lake), Kethonosk (Dennys River), Kci-punamuhkatik (Sipp Bay, Pembrook), Penomahqanihkuk (Pennamaquan Lake), Kapskuk (Cobscook Bay), Skutik (St. Croix River), Mekaluwakakom (Magurrewock Stream), Wapskonikonok (River/Portage Woodland), Kepamkewis (East Machias).
Povijest
Passamaquoddy su nastanjivali cijelo područje oko zaljeva Passamaquoddy i krajeve uz rijeku St. Croix i jezero Schoodic, a njihova prisutnost u ovim krajevima je prema arheološkim nalazima je veoma stara, a njihova ekonomija u području zaljeva Passamaquoddy strogo orijentirana prema moru. prvi susret sa bijelcima dogodio se najkasnije 1604. kada susreću Samuel de Champlaina, no još ranije ove krajeve je istraživao Giovanni da Verrazano. Pritisak bijelaca smanjuje njihov teritorij pa su 1866 smješteni poglavito u selu Sebaik na južnoj strani zaljeva blizu Perryja, i na toku Lewis. Od njihove populacije koja je 1600. iznosila oko 2,000. pandemija im je 1617. odnesla 75% populacije, da bi 1700. iznosila tek 150 duša. Broj im polako raste tek nakon 1825. (379), 1930. (435), 1989. (1,497).
Etnografija
Passamaquoddy su živjeli od ribolova i lova a uzgajali su i kukuruz, grah i tikvu. Njihove nastambe čunjaste su kolibe od brezove kore, a sela sa velikom kućom vijeća, ponekad su zaštićena palisadama. Tijekom jeseni i zime odlaze u unutrašnjost raspršeni po malenim skupinama. Svaki muškarac ima svoje vlastito lovačko područje koje je naslijedio od svog oca. Plemensko vijeće sastoji se od ratnog i civilnog poglavice te zastupnika iz pojedinih obitelji. Obitelj je proširena. Glooskap, čije se ime javlja u još nekoliko sličnih varijanti čest je gost legendi Penobscota i Passamaquoddyja.
Sharpes, Florida
Šejps je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.411, što je 4 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Dobromir, Constanța
Dobromir je opština u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Fontenelle (Zlatna obala)
Fontnel je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 104 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 273 m, a minimalnoj 217 m).
Lago Villa, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Tessano, Cosenza
Tessano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Gorica pri Dobjem
Gorica pri Dobjem je naselje u slovenskoj Općini Dobju. Gorica pri Dobjem se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 39 stanovnika.
Jezerani
Prirodni uslovi
Naselje Jezerani je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 40 km zapadno, a od opštinskog središta 15 južno.
Jezerani se nalaze u oblasti Gornje Prespe, oblasti koja zauzima viši deo kotline Prespanskog jezera. Naselje je smešteno u polju severno od Prespanskog jezera. Polje je mahom pod voćem. Dalje, ka istoku izdiže planina Baba sa vrhom Pelisterom. Nadmorska visina naselja je približno 860 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Jezerani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 203 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Yosocohoyo, Santiago Nundiche
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Las Palmitas, Zirándaro
Las Palmitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 723 m.
Alger od Liègea
Alger od Liègea (Alger de Liège; Alger von Lüttich; 1055/1060 - 1131), također poznat i kao Alger od Clunyja ili Algerus Magister (na latinskom "Učitelj Alger") bio je benediktinski redovnik i učenjak. Bio je sekretar i blizak suradnik lješkog biskupa Otberta, koji je, pak, tokom borbe za investituru bio na strani cara Heinricha IV, a protiv papa. U svom tekstu Liber di misericordia et justicia se, međutim, založio za clunyjevske reforme i protiv simonije, nastojeći pronaći kompromis između dvije strane u sporu. Godine 1106. je posredovao kod pape Paskala II izmirivši ga sa Otbertom. Položaj je zadržao i nakon Otbertove smrti 1119. ali se 1121. povukao u Cluny, gdje je umro u dubokoj starosti.
Alger je autor brojnih tekstova, od kojih je najvažniji - Historija Crkve u Liègeu - izgubljen. S druge strane su očuvane njegove rasprave i traktati, koje, između ostalog, pružaju uvid u ortodoksno viđenje berengarijske hereze.
Mendhausen
Mendhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Hildburghauzen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 338 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16069031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hildburghauzen Mendhauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Hildburghauzen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 338 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Samrtno proleće
Samrtno proleće  je jugoslovensko-špansko-američki igrani film snimljen 1973. godine. Predstavlja ekranizaciju istoimenog romana mađarskog pisca Lajoša Zilahija, odnosno rimejk istoimenog mađarskog filma iz 1939. godine. Po žanru je kostimirana romantična drama.
Radnja
Mladi diplomata vraća se iz Barselone skrhan rastankom sa voljenom ženom.Pa ipak, uskoro upoznaje novu ljubav.Ali, kad treba da tu vezu kruniše brakom, vraća se nekadašnja devojka.On je čovek dubokog osećanja časti i rastrzan između dve žene , ne našavši drugi izlaz, uzima revolver...
Io (mjesec)
Ija (ili Iona, grč. Ιώ [Ió], lat. Io) je satelit Jupitera. Kruži oko Jupitera na udaljenosti od 422 000 km. Ijin polumjer iznosi 1815 km (malo veći od Mjesečeva), a masa 8.93 × 1022 kg.
Ime je dobila po djevojci iz grčke mitologije (vidi Ija).
Fizička svojstva
Ija, kao i Europa, za razliku od ostalih planetnih satelita, ima fizička svojstva donekle slična terestričkim planetima (Merkur, Venera, Zemlja, Mars), što znači da je građen uglavnom od otopljenih silikata.
Podaci s letjelice Galileo upućuju na postojanje željezne jezgre (sa primjesama željeznog sulfida) promjera najmanje 900 km okružene plaštom od djelomično otopljenog stijenja te korom, što ga čini najgušćim od galilejanskih satelita.
Za razliku od ostalih galilejanskih satelita na Iji gotovo nema vode. Smatra se da je to posljedica velikih temperatura na Jupiteru u ranim stupnjevima razvoja Sunčeva sustava. Temperatura površine u prosjeku iznosi oko 130 K, dok najtoplije točke na Iou mogu dosegnuti i 2000 K. Iako mu je promjer manji od trećine Zemljinog, Io generira dvostruko više topline.
Ija ima slabašnu atmosferu sastavljenu od sumpor dioksida i drugih plinova. Posjeduje i ionosferu koja znatno varira s promjenama vulkanske aktivnosti.
thumb|lijevo|260px| Vulkan Pele okružen crvenim prstenom lave.
Reljef
Pored vulkanskih kaldera visokih i do 17 km, Ija ima vrlo raznovrsnu površinu. Na fotografijama su prepoznati usjeci dubine do nekoliko kilometara, jezera otopljenog sumpora, ne-vulkanske planine, kilometarski tokovi slabo viskoznog materijala te vulkanska grotla. Spojevi sumpora odgovorni su za Iovu raznobojnu površinu na kojoj prevladavaju crvena, narančasta, žuta, zelena i bijela boja. Planine koje dosežu i do 10 km visine nalaze se uglavnom u polarnim područjima iako ih se može naći i bliže ekvatoru.
Na Iji nije uočen ni jedan udarni krater, prvenstveno zbog vulkana koji ih neprestano zatrpavaju.
Vulkanizam
Ija je geološki najaktivnije tijelo u Sunčevu sustavu i njezina je površina bitno drukčija od bilo čega viđenog kod ostalih tijela. Letjelica Voyager 1 na Iji nije našla, kako se očekivalo, mnoštvo kratera, već površinu prekrivenu vulkanskim kalderama. Neki su vulkani još uvijek aktivni, te stalno mijenjaju Ijinu površinu, zbog čega je gotovo nemoguće pronaći tragove kratera. Ija ima najmlađu površinu u Sunčevu sustavu, a vrijeme potrebno da se cijela površina potpuno promijeni procjenjuje se na milijun godina. Promjene površine mogu se uočiti i usporedbom fotografija snimljenih u razmaku od samo nekoliko godina. Između prolazaka Voyagera 1 i 2 (samo 4 mjeseca razlike), neki su vulkani prestali izbacivati lavu, a drugi su postali aktivni.
Vulkani izbacuju dim i prašinu u svemir. Čini se da izbačeni materijal po svom sastavu sumpor ili sumpor dioksid. Neka novija temperaturna mjerenja izvedena zemaljskim infracrvenim teleskopima daju naslutiti da je lava na Iji zapravo rastopljeno silikatno stijenje, a analiza infracrvenih fotografija teleskopa Hubble upućuje na veliki postotak natrija. Na fotografijama koje su poslali "Voyager 1", "Voyager 2" i "Galileo", mogu se vidjeti i do 300 km visoki stupovi dima.
U srpnju 1994. letjelica "Galileo" je detektirala tokove prašine koji potječu s Ije. Pretpostavlja se da su izvor ove prašine Ijini vulkani. Izbačene čestice prašine se naelektriziraju, nakon čega dođu pod utjecaj Jupiterovog magnetskog polja koje ih izbacuje u svemir brzinama od 50 do 100 km/s, dovoljno za odlazak iz Sunčevog sustava.
Za vulkanizam na Iji odgovorne su plimne sile Jupitera te susjednih satelita Europe i (nešto manje) Ganimeda. Jupiterovo jako gravitacijsko polje rasteže Iju stvarajući plimu i oseku. Iako se plimna izbočina (zbog sinkrone rotacije) uvijek nalazi na istom mjestu, Europa i Ganimed svojim prolaskom pokraj Ije značajno mijenjaju njezinu putanju koja je zbog toga nepravilno eliptična. Zbog ovih velikih varijacija u udaljenosti Ije od Jupitera, znatno varira i intenzitet plimnih sila, zbog čega se plimna izbočina smanjuje i povećava. Visina Ijine površine može mjestimično varirati i do 100 m. Trenje uzrokovano stalnim stezanjem i rastezanjem Ije neprestano topi njegovu unutrašnjost i održava vulkane aktivnima.
Magnetsko polje
Ijina orbita se nalazi unutar magnetskog polja Jupitera, što uzrokuje induciranje električnih struja unutar Ije. Inducirana snaga je mala u usporedbi s onom koja se oslobađa uslijed plimnih sila, ali ipak može doseći 1 trilijun (1012) W.
Magnetsko polje Jupitera podiže materijal s Ije (uglavnom sumpor i kisik), koji tvori torus oko Jupitera. Čestice koje bježe iz Ijina torusa su dijelom odgovorne za neobično veliku jupiterovu magnetosferu, te pojavu polarne svjetlosti na Jupiteru. Ijino gibanje unutar Jupiterova magnetskog polja, uzrokuje i jake električne struje između Jupitera i Ije, što ponekad uzrokuje jake radio-bljeskove koji se mogu detektirati i na Zemlji.
Noviji podaci s letjelice "Galileo" govore u prilog postojanju Ijina vlastita magnetskog polja, kao što ga ima još jedan galilejanski satelit - Ganimed.
San Miguel de la Unión, Jesús María
San Miguel de la Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
Io (mjesec)
Povijest istraživanja
Tri su letjelice poslale na Zemlju fotografije ovog satelita: Voyager 1 i Voyager 2, te Galileo). Otkriće vulkanizma na Iou se smatra najvećim dostignućem misija Voyager, jer se potvrdilo da i drugi terestrički planeti i sateliti imaju vruću unutrašnjost.
Dupăpiatră, Buceș
Dupăpiatră je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Buceș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 359 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Lanac transporta elektrona
thumb|400px|Lanac elektronskog transporta mitohondrije je mesto [[oksidativna fosforilacija|oksidativne fosforilacije kod eukariota. NADH i sukcinat generisani u Krebsovom ciklusi se oksiduju, čime se oslobađa energija za rad ATP sintaze.]]
thumb|400px|Lanac fotosintetičkog elektronskog transporta [[Tilakoidi|tilakoidne membrane.]]
Lanac transporta elektrona ( - ETC) povezuje elektronski transfer između donora elektrona (kao što je NADH) i akceptora elektrona (kao što je O2) sa transferom H+ jona (protona) kroz membranu. Rezultujući elektrohemijski protonski gradijent se koristi za generisanje hemijske energije u obliku adenozin trifosfata (ATP). Lanci elektronskog transporta su ćelijski mehanizmi koji se koriste za ekstrakciju energije iz sunčevog svetla u fotosintezi, kao i iz redoks reakcija, poput oksidacije šećera (respiracija).
Colonia Ejidal Rafael Merino, Ayala
Colonia Ejidal Rafael Merino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 521 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1176 m.
Paolo Guerrero
José Paolo Guerrero Gonzales (Lima, 1. siječnja 1984.) je peruanski nogometaš i reprezentativac koji igra kao napadač, a trenutno je član brazilskog Internacionala.
Svoju ranu karijeru započeo je u Njemačkoj, odradivši omladinske godine u Bayern Münchenu, za čiju je prvu momčad igrao od 2004. do 2006. godine. Nakon toga odlazi u Hamburger SV, gdje igra do 2012. godine, skupivši 161 nastup uz 47 golova kroz osam provedenih sezona u njemačkoj Bundesligi. Kasnije seli u Brazil, gdje je za Corinthians postigao pobjednički gol u finalu Svjetskog klupskog prvenstva 2012. protiv Chelseaja. Od 2015. do 2018. je bio član Flamenga, nakon kojega prelazi u Internacional.
Za peruansku reprezentaciju debitirao je 2004. godine te je postao njezin najbolji strijelac, prestigavši legendarnog Teófila Cubillasa. Sudjelovao je na četiri Cope Américe te je pomogao svojoj reprezentaciji da osvoji treće mjesto 2011. i 2015. godine; Guerrero je bio i najbolji strijelac tih turnira. Godine 2015. postao je prvi Peruanac nominiran za FIFA-inu Zlatnu loptu. Guerrero je trebao biti kapetan Perua na Svjetskom prvenstvu 2018. godine, ali je dobio jednogodišnju suspenziju zbog pozitivnog doping testa; nakon dugotrajnog žalbenog procesa, švicarski sud je krajem svibnja 2018. godine privremeno ukinuo suspenziju, tako da je Guerrero na koncu ipak nastupio i bio reprezentativni kapetan na turniru, gdje je postigao i jedan gol.
551
Godina 551. (DLI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 551. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Case Negro, Asti
Case Negro je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Brazilski portugalski
Brazilski portugalski je skupno ime za varijacije portugalskog jezika koji se govore u Brazilu. Brazilskim portugalskim se koristi 180 milijuna stanovnika Brazila i nekoliko milijuna brazilskih imigranata kojih je najviše u Kanadi, SAD-u, Portugalu, Paragvaju i Japanu. Brazilski portugalski jezik možemo podijeliti na:
Pisani standard službenoga brazilskog portugalskog regulira Academia Brasileira de Letras, institucija stvorena po uzoru na francusku akademiju. Ona regulira brazilski pravopis i leksik.
Portugalsko nasljeđe
Portugalski jezik u Brazilu je nasljeđe portugalske kolonizacije Južne Amerike. Prvi val imigranata iz portugalskog govornog područja naišao je u 16. stoljeću, i upotrebljavao je mješavinu arhaičnog portugalskog i Tupy jezika (zvanu kao Língua geral) za komunikaciju.
Ipak, do kraja 18. stoljeća, portugalski je dekretom markiza Pombala nametnut kao jedini službeni jezik Brazila, a Língua geral, koja je do tada imao više govornika od portugalskoga, je zabranjena.
Pisani i govoreni jezici
Pisani brazilski portugalski se u mnogočemu razlikuje od pisanog luzitanskoga (tj. europskoga) portugalskog. Brazil se ponosi vlastitim pravopisom, pravogovorom i leksikom. Fonetske promjene dovele su do mnogih promjena u sintaksi. Pisani brazilski portugalski se od razdoblja modernizma, zahvaljujući brazilskim piscima kao Mário de Andrade i Oswald de Andrade, podosta udaljio od luzitanskog portugalskog i približio brazilskom vernakularu. Mnogi Portugalci ne podnose pisani brazilski portugalski pa će radije čitati knjigu na engleskom izvorniku nego u brazilskom prijevodu. Uspjeh Paula Coelha u Portugalu bio je moguć tek nakon što su njegove knjige prevedene s brazilskog portugalskog na luzitanski portugalski.
Govoreni jezik je u Brazilu, išao drugačijim putem od europskog portugalskog zbog vrlo malog ili nikakvog utjecaja europskih govornika portugalskoga. Za razliku od Španjolske, koja je ulagala u jezik svojih kolonija (najstarija sveučilišta u Novom Svijetu nalaze se u Santu Domingu i u Limi), Portugalci nisu marili mnogo za obrazovanje u Brazilu (tako da je prvo sveučilište otvoreno tek nakon brazilske neovisnosti). Sve to je dovelo do velikog odvajanja između dva dijalekta portugalskog jezika. Dok je u španjolskom govornom području usmena komunikacija očuvana, Brazilci imaju mnogo teškoća u razumijevanju govornog europskog portugalskog, pa stoga, portugalska glazba nije popularna u Brazilu, portugalske filmove se titluje, portugalske serije sinkronizira na brazilski portugalski. Identitet govorenog brazilskog portugalskog je bio vrlo čvrst pa se niti nakon pojave televizije i radija nije narušio.
Učinak brazilskoga portugalskog jezika
Kulturni utjecaj brazilskog portugalskog u ostatku država s portugalskog govornog područja je bio znatno povećan u posljednjim desetljećima 20. stoljeća zbog popularnosti brazilske glazbe i sapunica. Otkad je Brazil pristupio Mercosulu, slobodnoj trgovačkoj zoni za Južnu Ameriku, portugalski je postao drugi jezik po važnosti u toj zajednici. Miješani jezik Portunhol se priča najviše u Urugvaju i državama u njegovoj okolici.
Paso de Valencia, Castillo de Teayo
Paso de Valencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Castillo de Teayo.
Brazilski portugalski
Učinak brazilskoga portugalskog jezika
Mnoge riječi iz brazilskog portugalskog su ušle u međunarodnu upotrebu, kao npr. samba, piranha ... Sve te riječi postale su popularne diljem svijeta zahvaljujući ogromnoj popularnosti u matičnoj zemlji, Brazilu.
Paso de Valencia, Castillo de Teayo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Sokoki
mini|Lokacija Sokokija mini|Zastava Zapadnih Abenaka (Sokokija) Sokoki (Sokoni, Zapadni Abenaki), jedno od plemena konfederacije Abenaki izvorno nastanjeni kroz Vermont i New Hampshire do obala jezera Lake Champlain. Populacija Sokokija iznosila je u domorodačko vrijeme oko 10,000 (Sultzman). Danas njih oko 2,500 živi u blizini jezera Champlain u Vermontu i nešto u Kanadi na rezervatu Odanak uz rijeku Rivière St-François. Službeno su organizirani kao Sokoki-St. Francis Band of the Abenaki Nation.
Ime
Ostali nazivi po kojima su u povijesti nazivani su: Assokwekik, Ondeake, Onejagese, Sakukia, Sokokiois, Sokoquios, Sokoquis, Sokokquis, Sokoni, Sokwaki, Soquachjck i Zooquagese.
Plemena
Sokokima su se priključivala razna nadvladana algonkinska plemena koja se danas smatraju dijelom naroda Abenaki, to su: Cowasuck (Cahass, Cohassiac, Coos, Coosuc, Koes), jedno od plemena iz saveza Pennacook. Glavno selo im je bilo Cowass "place of the pines" nalazilo se na rijeci Connecticut u sjevernom Vermontu; Hoosac Abenaki, porijeklom od Mahicana; Missisquoi (Mazipskoik, Misiskuoi, Missiassik, Missique, Missisco) "place of flint," sa istočne obale jezera Champlain; Schaghticoke, ovo pleme imalo je istoimeno selo čiji su stanovnici bili porijeklom od Mahicana i drugih novoengleskih plemena, a nalazilo se na rijeci Hudson sjeverno od Albanyja, New York. Squakheag (Squaeg, Squawkeag). Ovo pleme pripadalo je po svoj prilici i Pocomtucima i Nipmucima, te na kraju Sokokima. St. Francois Abenaki (Odanak, St. Francis, St. Francois du Lac), su zajednica iz Quebeca duž rijeke St-François.
Jankovec
Jankovec je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Jankovec pripada opštini Resan.
Pored naselja se nalazi istoimeni Manastir Jankovec.
Prirodni uslovi
Naselje Jankovec je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 35 km zapadno, a od opštinskog središta 3 km severno.
Jankovec se nalazi u oblasti Gornje Prespe, oblasti oko zapadne i severne obale Prespanskog jezera. Naselje je smešteno na severnom obodu prijezerskog polja. Zapadno od naselja se izdiže planina Galičica, a istočno planina Bigla. Kroz naselje protiče Golema reka. Nadmorska visina naselja je približno 910 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Jankovec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 1.169 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Cincari.
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
El Baztán, Cortazar
El Baztán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cortazar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1742 m.
RoboCup 2014
RoboCup 2014 je 18. svjetsko prvenstvo u robotici, održano od 19. do 25. 7. 2014. u brazilskom gradu João Pessoi. Natjecanja su se odvijala u deset različitih disciplina i na njima su sudjelovali timovi iz ukupno 45 država svijeta. Prema osvojenim najboljim mjestima, najuspješnije države redom su Iran, SAD, Kina, Nizozemska i Njemačka.
Mali roboti (Small Size)
Napomena: dodatnih 16 timova odustalo je od natjecanja, a dva se nisu kvalificirala.
Srednji roboti (Middle Size)
Napomena: dodatnih pet timova odustalo je od natjecanja.
Standardna platforma
thumb|desno|250px| Zajednička fotografija svih SPL timova Napomena: dodatnih 11 timova odustalo je od natjecanja ili nisu prošli preliminarnu fazu.
Legenda:
Mali humanoidi (Kid Size)
Napomena: dodatnih pet timova odustalo je od natjecanja.
Legenda:
Srednji humanoidi (Teen Size)
Napomena: dodatna dva tima odustala su od natjecanja.
2D simulacija
Napomena: dodatnih devet timova odustalo je od natjecanja.
Razigravanje za prvi krug se održavalo po grupama A, B, C i D isključivo za uvodni grupni poredak (svi natjecatelji su kvalificirani za daljnje natjecanje).
Finale
3. mjesto
3D simulacija
Napomena: dodatnih sedam timova odustalo je od natjecanja.
Razigravanje za prvi krug se održavalo po grupama A i B isključivo za uvodni grupni poredak (svi natjecatelji su kvalificirani za daljnje natjecanje).
Spasilačka simulacija
Natjecanje spasilačke simulacije odvija se u tri različite potkategorije – spasilačkih agenata, multiagenata (virtualnih robota) i infrastrukture.
Chicago Bulls
250px|right Chicago Bulls je košarkaška momčad američke lige NBA, a domaće utakmice igra u Chicagu u saveznoj državi Illinois.
Povijest
Klub je osnovan 1966. godine, a tijekom devedesetih je osvojio šest naslova prvaka lige NBA. U ovom klubu igrao je i vjerojatno najbolji košarkaš svih vremena Michael Jordan, koji je zajedno sa suigračima Scottiem Pippenom i našim Tonijem Kukočem osvojio naslove prvaka 1991., 1992., 1993., 1996., 1997. i 1998. godine. U sezoni 1995.-96. Bullsi su imali omjer pobjeda i poraza 72-10, što je drugi najbolji score neke momčadi u jednoj NBA sezoni.
No, nakon posljednjeg osvojenog naslova u sezoni 1997.-98. i odlaska najboljih igrača momčad je značajno oslabila te je do 2004. u svakoj sezoni osim 2002.-03. zauzimala posljednje mjesto na tablici u svojoj diviziji. Međutim, u sezoni 2004.-05. Bullsi su uspjeli osvojiti 2. mjesto u svojoj diviziji i plasirati se u doigravanje, ali tamo su već u prvom krugu u šest utakmica izgubili od Washington Wizardsa s 4-2. No, u aktualnoj sezoni Bullsi trenutačno zauzimaju posljednje mjesto u svojoj diviziji bez značajnih izgleda za boljim plasmanom.
Patty Shepard
Patty Shepard (1. oktobar 1945 - 3. januar 2013) bila je španska glumica rodom iz SAD.
Orioles, Palermo
Orioles je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Gorica pri Slivnici
Gorica pri Slivnici je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Gorica pri Slivnici se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 585 stanovnika.
Anisatin
Anisatin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 328,315 Da.
Casotti di Moriolo, Pisa
Casotti di Moriolo je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Roosevelt Park, Michigan
Ruzvelt Park (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.831 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.831 stanovnika, što je 59 (1,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Državna himna Ukrajine
Šče ne vmerla Ukrajina (ukrajinski Ще не вмерла Україна, srpskohrvatski Još nije umrla Ukrajina) je ukrajinska himna. Prijevod naziva na srpskohrvatski jezik glasio bi Još Ukrajina nije umrla.
Prijevod teksta na srpskohrvatskom
(Doslovni prijevod)
Historija
Himna ima za tekst domoljubnu pjesmu Ще не вмерла Україна koju je etnograf Pavlo Čubinskij skladao 1862. godine, mada je današnji tekst izmijenjen i prilagođen himni. Muzičku skladbu je 1863 napisao grkokatolički svećenik Mihajlo Verbickij. Radi se o patriotskoj pjesmi koja slavi ljubav prema Ukrajini i čuva sjećanje na nacionalne junake kao što je Severin Nalivajko, vođa narodnog ustanka u Ukrajini i Bjelorusiji od 1594. do 1596.
Prema rečima savremenika, u jesen 1862. godine na jednoj od zabava Pavla Čubinskog, srpski studenti koji su studirali na Kijevskom univerzitetu pjevali su rodoljubivu pjesmu u kojoj se spominjao car Dušan. Čubinskom je se pjesma veoma dopala i odjednom je otišao u drugu sobu da bi poslije pola sata izašao sa gotovim tekstom pjesme Još nije umrla Ukrajina, koja je odmah otpjevana po srpskom motivom. Neki istraživači smatraju da su na pisanje utjecali i motivi iz mazurke Jeszcze Polska nie zginęła – posebno na početnoj liniji –, tekst koji je 1797. napisao Józef Wybicki, nosi ime po vojnom zapovijedniku Jan Henryku Dąbrowskome a kasnije – de facto 1918. pa zvanično 1927. – je postala himna poljske države. Treba imati na umu da je Mazurka Dombrovskog bila popularna u to vrijeme među narodima koji su težili nezavisnosti, a Januarski ustanak je počeo samo nekoliko mjeseci nakon što je Čubinskij napisao pjesmu. Štoviše na osnovu poljske pjesme slovački pjesnik Samo Tomášik napisat će pjesmu Hej, Slováci (1834) koja će postati himna panslavenskih krugova između 19. i 20. vijeka, te poslije Drugog svjetskog rata postati himna SFR Jugoslavije – Hej, Slaveni. Izgleda da je iz mazurke nastala i Шуми Марица, koja je bila bugarska himna od 1886. do 1947. Prema drugim izvorima, Čubinskijeva pjesma ima bliske srodnosti sa gajevom čuvenom Još Hrvatska ni propala iz 1832. godine. Tekst Čubinskog nastao je u Velikoj Vasilkivskoj ulici, br. 122, u kući trgovca Lazareva u kojoj je živio autor. Sada je na tom mjestu zgrada broj 106. Pjesma je prvi put objavljena 1863. u broju br. 4 lavovskog časopisa Meta. Pjesma je vrlo brzo počela kružiti po ukrajinofilskim grupama, tek udeninjenih u Hromadi, i već 20. oktobra iste godine, šef žandara knjaz V. A. Dolgorukov izdao je naredbu da se Čubinski «zbog štetnog utjecaja na umove običnih ljudi» pošalje da živi u Arkhangelskoj guberniji pod nadzorom Prometne Milicije. Djelo je bilo popularno u zapadnoj Ukrajini i zapaženo je od vjerskih ličnosti tog vremena tako da će nadahnuti glazbenika i svećenika [[Mihajla Verbickog, podrijetlom iz Galicije, koji će napisati glazbu pjesme i prvi put sam ju izvesti u dvorani bogoslovnog sjemeništa u gradu Przemyślu, tadašnjem njemačkom Premslenu. Partitura je prvi put izvedena 1864. u Ukrajinskom kazalištu u Lavovu. Prvi put je snimljena u kölnskom ogranku Grammophon u oktobru 1910. u izvedbi Modesta Mencinskog.
Ще не вмерла Україна počela je se koristiti 1917. godine kao himna Ukrajinske Narodne Republike, Sovjeti su je ukinuli 1920. Godine 1939. odobrena je kao himna Karpatske Ukrajine.
No, kada je donesena odluka da se naprave himne raznih republika Sovjetskog Saveza, prijedlog pjesme Još nije umrla Ukrajina je odbačen kako se ne bi raspirivale separatističke osjećaje među Ukrajincima. Bila je potreba za tekstom koji će proslaviti Ukrajinu kao državu SSSR-a, «jednakom među jednakima, slobodnom među slobodnima» te da će istaknuti ulogu Komunističke partije. Novi tekst sovjetske Ukrajine je napisao je 1949. tada poznati ukrajinski pjesnik Pavlo Tičina – Živi, Ukrajino, prekrasna і silyna –, a glazbu je skladao Anton D. Lebedinec. Zbog spominjanja Staljina u drugom stihu, dugo nakon 1953. je se izvodila bez riječi, sve dok 1978. Mikola Bažan – Tičina je u međuvremenu preminuo (1967) – nije uredio tekst. Ta himna je se koristila do 1991. godine. Himna Još nije umrla Ukrajina prvi je put javno opet otpjevana 24. septembra 1989. godine na glavnoj pozornici festivala Červona ruta u natupu Vasila Ždankina kojem su se pridružili Viktor Morozov i Eduard Drač.
Sa padom Sovjetskog Saveza, Ukrajina je stekla neovisnost, a Još nije umrla Ukrajina je vraćena kao nacionalna himna, otpjevana na inauguraciji predsjednika Leonida Kravčuka 5. decembra 1991. Natjecanje za novu nacionalnu himnu održano je nakon odcjepljenja od SSSR-a a jedna od pjesama bila je Za Ukrajinu. Verhovna Rada je službeno usvojila člankom 20. Ustava Još nije umrla Ukrajina 15. januara 1992., iako formalno samo u melodiji, proglašenog 28. juna iste 1992. Ukrajinski ustav iz 1996. službeno potvrdio glazbu Verbickog. Godine 1998. na inicijativu kabineta Ukrajine sastavljen je prijedlog zakona za označavanje službenog teksta himne, kao i odobrenje Molitve za Ukrajinu kao duhovne himne zemlje. Službeni tekst je usvojen 6. marta 2003. zakonom o himni Ukrajine (Закон про Гімн України, zakonom br. 602-IV). U novoj formulaciji teksta Rada je neznatno modificirala prvu strofu: ako je prije incipit bio «Još nije umrla Ukrajina, ni njezina slava, ni njezina sloboda», danas tekst glasi «Još nije umrla slava Ukrajine, ni njezina sloboda». U drugom stihu je promijenjena jedna riječ: «nam, braćo Ukrajinci (ili patrioti), sudbina će se opet osmjehnuti», koja je postala «nam, braćo (ili patrioti), mladi,...».
Tierra y Libertad, Villaflores
Tierra y Libertad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 708 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1158 m.
Milan Spasić
Milan Spasić (Beograd, Srbija, 8. novembar 1909. – Boka kotorska, Kraljevina Jugoslavija 17. april 1941) bio je mornarički poručnik Kraljevske jugoslavenske vojske, koji je za Aprilskog rata zajedno sa svojim kolegom Sergejom Mašerom raznio i potopio razarač Zagreb da ne padne u ruke talijanskoj mornarici i pritom zajedno sa Mašerom poginuo.
Biografija
Milan Spasić je osnovno školovanje završio u rodnom Beogradu, tu je pohađao i gimnaziju koju je završio 1929. s odličnim uspjehom. Nakon toga upisao se u VII klasu Pomorske vojne akademije, koja je tada bila u Dubrovniku i trajala tri godine. Na Akademiji je ostao i na specijalizaciji za torpeda i mine.
Aprilski rat i pogibija
U trenutku izbijanja kratkotrajnog Aprilskog rata 1941. godine Spasić је bio poručnik bojnog broda II. klase na tada jednom od najmodernijijih brodova jugoslavenske mornarice razaraču Zagreb stacioniranom u luci Dobrota (uz razarače: Beograd i Ljubljana to je bio vrh mornarice). Na brodu je bio oficir zadužen za torpeda i mine.
Razarač Zagreb, bio je cilj zračnog napada pet talijanskih bombardera već 6. aprila, ali kako je napad izvršen s velike visine Zagreb nije pretrpio nikakva oštećenja. Zagreb je ostao neoštećen i za slijedećeg zračnog napada 13. aprila. Već 15. aprila demoralizirana i razbijena Kraljevska jugoslavenska vojska zatražila je primirje. Posadama brodova stacioniranim u Boki kotorskoj naređeno je da ne otvaraju vatru na osovinske snage, te da brodove i svoju opremu mirno predaju osovinskim snagama, strogo im je naređeno da ih ne uništavaju. Veći dio mornara iskrcan je na kopno.
Već 17. aprila u Boku kotorsku počele su ulaziti talijanske snage, tad je i preostalim članovima posade razarača Zagreb oko 14 h, toga dana naređeno da napuste brod. No, Spasić je zajedno sa svojim školskim kolegom poručnikom Sergeјom Mašerom odlučio (izgleda bez nekog predhodnog razrađenog plana) odbiti naredbu svog prepostavljenog zapovjednika i ostao je na brodu, koji su nešto kasnije minirali običnim štapinima i potopili, ali uz najveću moguću žrtvu – vlastiti život.
Nakon dvije eksplozije, razarač Zagreb je teško oštećen potonuo na plitko dno. Slijedećeg dana, ribari su u moru pronašli leš Milana Spasića, on je sahranjen 19. aprila 1941. na mornaričkom groblju u Savini pokraj Herceg Novog zajedno sa Mašerom (njegov leš nije pronađen). Na njihov posljednji ispraćaj došli su brojni stanovnici, ali i odred talijanske vojske, koji su bili impresionirani herojstvom Milana Spasića i Sergeja Mašere te su ih ispratili uz uobičajene vojne počasti.
Spasić i Mašera nakon smrti
U FNR Jugoslaviji se o tom činu prvih poratnih godina uopće nije ništa govorilo, pisalo, a ni znalo, oni se valjda nisu uklapali u ideološki obrazac da su jedino komunisti imali ispravnu koncepciju i patriotsku svijest za otpor okupatorima, a Spasić i Mašera se nikako nisu uklapali u taj kalup, jer kako objasniti da su oficiri kraljevske vojske (kralj Petar II je upravo tih godina optuživan za kolaboraciju s okupatorima preko četnika) bili u stanju napraviti takav čin. O njima se počelo pisati tek 1960-ih nakon demokratizacije zemlje (Privredna reforma 1964.). Francuzi su snimili 1968. igrani film Flammes sur l'Adriatique (Plamen nad Jadranom), posvećen tom događaju po scenariju Meše Selimovića u režiji Alexandra Astruca i Stjepana Čikeša.
Mengersgereuth-Hämmern
Mengersgerojt-Hemern je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Zoneberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.794 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16072012.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zoneberg Mengersgerojt-Hemern se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zoneberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 metara. Površina opštine iznosi 18,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.794 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 148 stanovnika/km².
Milan Spasić
Spasić i Mašera nakon smrti
Na valu tih procesa i proglašeni narodnim herojima SFR Jugoslavije ukazom predsjednika Tita 10. septembra 1973. godine, povodom 30 godišnjice osnutka JRM. Nakon toga Spasić i Mašera dobili su po neku ulicu u većim jugoslavenskim gradovima. U Tivtu im je podignut spomenik u gradskom parku. Danas se po njima zove hostel i đački dom pored Kotora.
La Tortuga, Tierra Nueva
La Tortuga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tierra Nueva.
Arinthod
Arento je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
La Tortuga, Tierra Nueva
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1657 m.
Arinthod
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1214 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 444 metara (maksimalnoj 841 m, a minimalnoj 335 m).
Romeji
Romeji (Ῥωμαῖοι / Rhomaioi, jedn. Ῥωμαῖος / Rhomaios) ime je po kojem su Grci bili poznati u srednjem vijeku i za vrijeme osmanlijske vladavine. To je ime u antici izvorno označavalo stanovnike grada Rima u Italiji, ali je sve većim širenjem rimskog državljanstva na Grke i druge narode Rimskog Carstva ubrzo izgubilo vezu s Latinima. Taj je proces kulminirao 212. godine nove ere, kada je car Karakala putem tzv. Antoninske uredbe (Constitutio Antoniniana) dodijelio rimska građanska prava svim slobodnim muškarcima Carstva. Kasniji bizantski autori kao što su Nikefor Bazilakes, Mihael Atalijat, Teodor Prodrom, patrijarh German II, Niketa Honijat i nikejski car Teodor II. Laskaris upotrebljavali su i klasicizirajući izraz "Auzonjani" (Αὔσονες, ) za ljude koji su nastanjivali Istočno Rimsko Carstvo. Međutim, Jovan Ceces, u svojoj sholiji uz Likofronovu Aleksandru, navodi da bi naziv "Auzonjani" u njegovom odgovarajućem kontekstu trebalo shvatiti samo kao književno sredstvo. Općenito, riječ "Romeji" označavala je helenizirane stanovnike Istočnog Rimskog Carstva. Ta se riječ koristi i danas (iako izuzetno rijetko) kao naziv za moderne Helene (Ἕλληνες).
Ova pozajmljenica ("Romeji") u početku je značila jednostavno "Rimljani" i imala je više političko nego nacionalno značenje, što je išlo ruku pod ruku s univerzalnom ideologijom Rima, koja je težila obuhvaćati sve nacije svijeta pod istinskim Bogom. Sve do početka 7. stoljeća, kada se Carstvo još uvijek prostiralo na velikim područjima i obuhvaćalo mnoge narode, upotreba naziva "rimski" uvijek je ukazivala na državljanstvo i nikada na porijeklo. Razne etničke skupine mogle su primijeniti vlastite etnonime ili toponime da bi uspostavile razliku između državljanstva i etniciteta, zbog čega povjesničar Prokopije radije naziva Bizantince "heleniziranim Rimljanima", dok drugi autori koriste izraze kao što su "Romheleni" i "Grekoromani", da bi time istovremeno ukazali i na porijeklo i na državljanstvo. Langobardske i arabljanske invazije u istom stoljeću rezultirale su gubitkom većine provincija, uključujući Italiju i cijeli Bliski istok, osim Male Azije. U oblastima koja su ostala u okviru Carstva uglavnom se govorio grčki, što je Carstvo pretvorilo u mnogo kohezivniji entitet, koji je na kraju razvio prilično samosvjestan identitet. Za razliku od prethodnih stoljeća, pred kraj 1. tisućljeća već postoji jasan nacionalni osjećaj koji se vidi u istočnorimskim dokumentima.
Neuspjeh Bizanta da zaštiti papu od Langobarda primorao je papu da potraži pomoć drugdje. Čovjek koji se odazvao njegovom pozivu bio je Pipin II. iz Akvitanije, kojega je nazvao "Patricij", naslov koji je prouzročio ozbiljan sukob. Godine 772. Rim je prestao slaviti cara koji je vladao u Carigradu, a 800. godine sam je papa Karla Velikog okrunio za rimskog cara i tako službeno odbacio Istočno Rimsko Carstvo kao istinske Rimljane. Prema franačkom tumačenju događaja, papinstvo je ispravno "prenijelo rimsku carsku vlast s Grka na Nijemce, u ime njegove veličine, Karla". Od tada se rat oko imena Novog Rima svodio na pitanje rimskih carskih prava. Pošto nisu mogli poreći da u Carigradu doista stoluje neki car, zapadnjaci su se zadovoljavali time da poriču njegovu ulogu kao nasljednika rimske baštine s obrazloženjem da Grci nemaju nikakve veze s rimskom ostavštinom. Godine 865. papa Nikola I. napisao je bizantskom caru Mihaelu III: "Prestali ste se zvati car Rimljana zato što su Rimljani, kojima tvrdite da vladate kao car, za vas zapravo barbari".
Od tada su cara na Istoku nazivali na Zapadu "carem Grka", a njegovu zemlju "Grčkim carstvom", dok su uporabu "rimskog" nazivlja rezervirali isključivo za franačkog vladara. Interesi obje strane bili su nominalni, a ne stvarni. Nijedna strana nikada nije polagala pravo na neka kopnena područja, ali uvreda koju su Bizantinci osjećali zbog optužbe da nemaju veze s rimskom baštinom pokazuje koliko im je rimsko ime (Ῥωμαῖος) bilo priraslo srcu. Ustvari, biskup Liutprand iz Cremone, poslanik franačkog dvora, nakratko je zatvoren u Carigradu jer bizantskog cara nije oslovio ispravnom carskom titulom, na što je njegov kralj, Oton I, uzvratio tako što se proglasio za "svetog rimskog cara“.
Vidi Rûm i Rumeli za turska i islamska značenja ovog termina.
Jablanica (Struga)
Jablanica je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Jablanica pripada opštini Struga.
Prirodni uslovi
Naselje Jablanica je smešteno u krajnje zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (6 km zapadno od naselja). Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 30 km severno.
Jablanica se nalazi u istorijskoj oblasti Drimkol, koja obuhvata gornji tok Crnog Drima. Naselje je smešteno na istočnim padinama planine Jablanica. Istočno se tlo spušta u klisuru Crnog Drima. Nadmorska visina naselja je približno 950 metara.
Klima u naselju je planinska.
Stanovništvo
Jablanica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 553 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%).
Cuauhtémoc Lote 1, Comondú
Cuauhtémoc Lote 1 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Copítaro, Zirándaro
Copítaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Cuauhtémoc Lote 1, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Copítaro, Zirándaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Khalid Boutaïb
Khalid Boutaïb (arapski: خالد بوطيب; Bagnols-sur-Cèze, 24. travnja 1987.) je marokanski nogometaš i reprezentativac koji igra na poziciji napadača, a trenutno igra za turski klub Yeni Malatyaspor.
Hannah Arendt
Hana Arent (1906-1975) je bila nemačka teoretičarka politike i filozof jevrejskog porekla.