cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grčka kolonizacija
Južna Italija
Južna Italija bila je naseljena Grcima već krajem 8. veka pne. U kolonizaciji južne Italije učestvovao je niz grčkih gradova, a takođe i Ahejci koji su bežali sa Peloponeza. Približno u isto vreme Spartanci su osnovali Tarent. Južnoitalske kolonije, kao i one na Siciliji, nikle su skoro u isto vreme. Naseljavanje obale Tarentskog zaliva trajalo je najviše 10-15 godina, a bitan stimulans za ovu kolonizaciju moglo je biti i spartansko osvajanje Mesenije, koje je možda izazvalo onakav talas emigracije kakav je pre četiri stoleća izazvala pretpostavljena najezda Dorana.
Najstarije ahejske kolonije u južnoj Italiji bili su Sibaris i Kroton. Da bi se zaštitili od neprijateljskog Tarenta i da bi sprečili njegove dalje ekspanzionističke težnje, stanovnici Sibarisa su osnovali Metapont, čije su stanovništvo popunili novim ahejskim doseljenicima sa Peloponeza. Kasnije su nametnuli svoju dominaciju i oblasti južno od Metaponta. To je Sibarisu osiguralo prevlast nad celom obalom Tarentskog zaliva.
Kroton je širio svoj uticaj u pravcu juga. Nalazeći se u vrlo plodnoj oblasti, Sibaris i Kroton su pre svega bili zemljoradničke kolonije i takav su karakter sačuvali i kasnije, kada su već stekli izvestan značaj i u trgovini. Oni su uspeli da prošire svoje teritorije ne samo duž obale, već i u unutrašnjost zemlje sve do obale Tirenskog mora. Sibaris je tu, između ostalih, osnovao koloniju Posejdoniju (latinski Paestum). Pod vlašću Sibarisa, po jednim izvorima, nalazilo se 100.000 stanovnka, a po drugima, njih 300.000. I Kroton je raspolagao teritorijom unutar zemlje. Ahejski gradovi Sibaris i Kroton, zajedno sa ahejskim kolonijama koje su zavisile od njih, obrazovali su ahejsku konfederaciju sa središtem u hramu boginje Here, nedaleko od Krotona, koji je imao značaj religijskog centra. Ta konfederacija igrala je izvesnu političku ulogu: ona nije dozvoljavala da se na njenoj teritoriji osnivaju druge grčke kolonije i uspešno je sprečavala širenje Tarenta na jug.
Spartansku koloniju Tarent, prema predanju, osnovala je jedna grupa stanovnika Lakonije koji su bili obespravljeni i lišeni zemljišnih poseda. Stanovnici Tarenta čuvali su sve do 5. veka pne. u svom državnom uređenju mnogo odlika iz spartanskih ustanova. Ubrzo po osnivanju Tarent se pretvorio u snažan ekonomski centar. Grad je imao jednu od najboljih luka u južnoj Italiji, a njegova okolina bila je čuvena po plodnosti. Međutim, nailazeći na otpor, na severu od Mesapa i Japiga, a na zapadu od Ahejaca, Tarent je mogao širiti svoje posede samo u pravcu juga i istoka, gde je i osnovao nekoliko kolonija.
Na krajnjem jugu Apeninskog poluostrva Lokra Opuntska je osamdesetih godina 7. veka pne. osnovala Lokru Epizefirsku. Poput Sibarisa i Krotona, Lokra je proširila svoje posede po celoj okolnoj teritoriji sve do Tirenskog mora.
Za kolonizatorski pokret 8. veka pne. karakteristično je to što grčki kolonisti, usmeravajući sve svoje težnje prema plodnim teritorijama Italije i Sicilije, nisu poklanjali pažnju obližnjim planinskim obalama Akarnanije i Epira. Tek u narednom periodu, kada su na dalji razvitak kolonizacije sve više delovali interesi pomorske trgovine koja se ubrzano širila, i na ovoj će teritoriji nići niz kolonija, uglavnom korintskih.
Helespont
Krajem 8. veka pne., a možda i ranije, u prvoj polovini 8. veka pne., stanovnici Parosa zauzeli su ostrvo Tasos. Pesnik Arhiloh žali se na neplodnost zemlje na tom ostrvu, ali ne pominje njegovo bogatstvo u zlatu. To svedoči o tome da su se na ostrvo najpre doselili zemljoradnici. Kasnije su se Parošani počeli seliti sa Tasosa na obližnje obale Trakije gde su osnovali nekoliko beznačajnih naselja. Dalje, na tračkoj obali, polovinom 7. veka pne. stanovnici Klazomene osnovali su koloniju Abderu, koju su zatim razorili Tračani i ponovo naselili stanovnici grčkog maloazijskog grada Teosa, koji su bežali spasavajući se od Persijanaca. Otprilike u isto vreme Hios je ovde osnovao koloniju Maroneju. Izgleda da je ona osnovana pre nego što su Parošani zauzeli Tasos, jer su Parošani morali da izdrže upornu borbu s Maronejcima. Još dalje na sever pružao se pojas zemljoradničkih naselja koja su osnovali stanovnici Lezbosa i Eoljani; među njima su najznačaniji bili Sest i samoska kolonija Perint.
Obale Propontide i Tračkog Bosfora nastanili su iseljenici iz Megare. Na azijskoj obali oni su, možda još krajem 8. veka pne., osnovali Astak i Kalhedon, a na evropskoj obali Selimbriju i Bizant (659. pne.).
Azijske obale Helesponta i Propontide naseljavane su prvenstveno kolonistima iz Mileta. S izuzetkom Lampsaka (kolonija Fokeje) sve ostale kolonije ovde je osnovao ili neposredno Milet, ili su osnovane uz njegovo učešće i pod njegovim rukovodstvom. Svoje najstarije kolonije Milet je osnovao još u 8. veku pne.: to su Sinopa na južnoj obali Ponta i Kizik na obali Propontide. Obe ove kolonije bile su razorene sredinom 7. veka pne. za vreme najezde Kimerana, ali su kasnije obnovljene. Najintenzivnija kolonizatorska delatnost Mileta pada u drugu plovinu 7. veka pne. Između ostalih, Milet je tada osnovao Abidos na obali Propontide i niz manjih kolonija. Na ulazu u Propontidu nalazi se već pomenud Kizik, koji je 675. pne. po drugi put nastanjen miletskim kolonistima i miletsko naselje na ostrvu Prokonezu, koje je bilo čuveno po svojim majdanima mramora.
Južna obala Crnog mora
Prvi od mediteranskih naroda koji su prodrli na Crno more bili su Karijci, ali su oni o svom boravku na obalama Crnog mora ostavili samo slabe tragove. Raniji pohodi Grka u tajanstveni i za njih tada strašan Pont sačuvali su se u sećanju Grka u obliku legende o Argonautima. Opasnosti u koje je zapadao Jason i njegovi saputnici predstavljaju odraz pravih teškoća s kojima su se susretali grčki moreplovci ploveći pontskim vodama: vrtlozi i jake struje u moreuzima, plovidba nepreglednom pučinom gde se ne vidi ni jedno ostrvo. U 8. veku pne. pohodi grčkih moreplovaca u Crno more postaju skoro redovna pojava.
U početku se grčka ekspanzija odvijala duž maloazijskih obala. Najstarija ovde osnovana kolonija bila je Sinopa. Prema antičkoj tradiciji, ona je nikla 812. pne. na mestu domaćeg naselja i to na onom delu obale gde se nalazila najbolja luka. Odatle je išao stari put koji je vodio u unutrašnjost zemlje, u Sard i Babilon. Lokalno stanovništvo – pleme Haliba – odavno je već bilo poznato po obradi gvožđa čiji kvalitet nije zaostajao iza čelika. Negde oko 750. pne. Sinopa je, sa svoje strane, osnovala koloniju Trapezunt. Može se pretpostaviti da joj je u tome pomogla i njena metropola Milet.
Tokom 6. veka pne. Milećani su tamo osnovali još niz kolonija, doduše manje značajnih od Sinope. Među njima su bile Sezam i Kromna, kolonije osnovane na mestima naselja koja su vodila svoje poreklo iz doba pre grčke kolonizacije, zatim Teos, bez neke značajnije uloge, i Kitor. Sinopa je sa svoje strane osnovala Keras, Kotioru i neka manja naselja.
Nagrada SAG za najbolju glumicu u dramskoj seriji
Nagrada Udruženja glumaca za najbolju glumicu u dramskoj seriji priznanje je koje  dodeljuje Udruženje filmskih glumaca od  1994. godine.
Grčka kolonizacija
Južna obala Crnog mora
Zanimljiva je istorija osnivanja Amisa, koji se nalazio na putu između Sinope i Trapezunta, upravo na onom mestu obale odakle su se račvali dobri putevi u unutrašnjost zemlje, u Kapadokiju. Izgleda da je tu postojalo naselje još iz doba Hetita. Krajem 7. veka pne. na tom su se mestu učvrstili Fokejani koji su na svojim pola trgovačkim pola gusarskim brodovima preduzimali vrlo daleke plovidbe. Ali Fokejani nisu uspeli da za duže vreme zadrže Amis: grad su preplavili doseljenici iz Mileta. Uloga miletskih kolonista bila je tako velika da su neki pisci, na primer Strabon, smatrali Amis kolonijom Mileta.
Zapadna obala Crnog mora
Grčko osvajanje zapadne obale Crnog mora započelo je znatno kasnije nego što je to bio slučaj sa južnom – od sredine 7. veka pne. Mesno stanovništvo, Tračani, odavno je bilo poznato Grcima i ušlo je u grčku mitologiju. Za zapadnu obalu Crnog mora takođe je bio vezan niz grčkih mitova, na primer mit o ostrvu Leuki, mestu boravka heroja trojanskog rata Ahileja, koji je posle smrti proglašen božanstvom; ovo ostrvo se nalazilo tačno ispod ušća Dunava. Medu kolonistima zapadne obale kasnije se razvija kult Ahileja koji je poštovan kao vladar mora i nazivan Ahilejem Pontarhom.
Prvi kolonisti zapadne obale takode su bili iseljenici iz Mileta, koji su pre svega osnovali Istriju na omanjem ostrvu južno od delte Dunava. Tu se nalazila dobra prirodna luka, a Dunav je bio vanredno pogodan vodeni put u unutrašnjost zemlje. Osnivanje Istrije tradicija stavlja u 650. pne., što potvrđuju i arheološki nalazi.
Oko 609. pne. Milećani su na zapadnoj obali Crnog mora osnovali drugi grad, Apoloniju. Ona se nalazila na malenom ostrvu u južnom delu Bugarskog zaliva i imala je veoma dobru luku. Apolonija je sa svoje strane osnovala naselje Anhijalu. Zatim je u periodu lzmedu 590. pne. i 560. pne. Milet osnovao Odes na mestu sa najboljom lukom na čitavoj obali. Osim dobre luke, Odes je imao i tu prednost što se nalazio na ušću reke Penize, koja mu je omogućavala vezu sa unutrašnjošću zemlje. Otprilike u isto vreme izgleda da je na mestu gde je postojala dosta pogodna luka nikao grad Tomi. Time se završava kolonizatorska delatnost Mileta na zapadnoj obali Crnog mora. Prema tome, ona se razvijala do sredine 6. veka pne. Na zapadnoj obali Crnog mora bilo je još nekoliko manjih naselja koja su osnovali Jonjani. Među njih spada gradić Kruni, koji je kasnije zbog izuzetnog napretka vinarstva dobio novo ime Dionisopol.
Kao, i na južnoj obali, tako su se i na zapadnoj obali crnomorskog primorja dorski kolonisti pojavili nekoliko decenija kasnije, u vreme kada se već završila kolonizatorska delatnost Mileta. I ovde su Dorani znatno zaostajali za Jonjanima. Oko 530. pne. doseljenici iz Herakleje osnovali su grad Kalatis. Izbor mesta bio je uslovljen plodnošću ravnice u okolini i blizinom slatkovodnog jezera koje je bilo bogato ribom. Kalatis nije imao prirodne luke. Skoro u isto vreme, 520. pne., Megara je pomogla svoju koloniju Kalhedon u osnivanju grada Mesembrije. Ovaj grad nalazio se na poluostrvu na severnoj obali Bugarskog zaliva i imao je vrlo dobro mesto za pristajanje brodova. U naseljavanju Mesembrije učestvovao je i Bizant. Sa svoje strane i Mesembrija je osnovala nekoliko manjih naselja. U privredi nekih zapadnopontijskih gradova (npr. Kalatisa) preovladivala je poljoprivreda, dok se u drugima (npr. Istrija, Apolonija, Odes i Mesembrija) znatno razvilo zanatstvo i trgovina.
Kolonizacija južne i zapadne obale Crnog mora trajala je, dakle, skoro tri stotine godina – od kraja 9. veka pne. do prve polovine 6. veka pne. Tokom 6. veka pne. crnomorske kolonije su brzo napredovale. Na južnoj obali naročito se istakla Sinopa kao značajan trgovački centar. Ona je izvozila gvožde koje su obrađivali Halibi, gradevinsko drvo, orah i badem. Koristeći se pogodnostima klime, Sinopljani su počeli da gaje masline, sadeći veliki broj stabala masline. Kasnije su od toga imali odličan prihod. U ekonomskom pogledu Sinopa je u 6. veku pne. napredovala toliko da je grad počeo da kuje vlastitu monetu. Herakleja je, eksploatišući rad Marijandina, izvozila žito i drvo.
O trgovini zapadnopontijskih gradova postoje detaljni podaci. Primerci grčke keramike na koje se nailazi daleko uz Dunav i njegove pritoke pokazuju da je Istrija u to doba razvila živu trgovinu s udaljenim tračkim plemenima. Intenzivne su takođe bile i veze zapadnopontijskih gradova ne samo sa njihovim metropolama već i s velikim trgovačkim centrima tog doba uopšte. Krajem 7. i početkom 6. veka pne. Istrija i Apolonija trgovale su s Rodosom i Parosom, a kasnije i sa Samosom. Odes je stupio u trgovačke veze s Korintom odmah po svom osnivanju. Sredinom 6. veka pne. u privredi zapadnopontijskih i južnopontijskih gradova značajno mesto je zauzimala i trgovina s Atinom. U periodu od 580. pne. do 560. pne. u celoj Grčkoj raste atički izvoz i smanjuje se obim trgovine s Korintom. U isto vreme veliki značaj dobijaju odnosi gradova južne i zapadne obale Ponta sa gradom Kizikom koji se nalazio u Propontidi i čija moneta od elektruma postepeno postaje osnovna novčana jedinica duž čitavog obalskog pojasa Crnog mora. Kasnija istorija južnopontijskih i zapadnopontijskih gradova poznata nam je relativno malo.
Sredinom 6. veka pne. severne oblasti Male Azije pokorio je kralj Lidije Krez. Krez je održavao prijateljske odnose sa grčkim svetom, iako su se maloazijski gradovi nalazili pod njegovom vlašću. Nije isključeno da su vrhovnu vlast Kreza morali priznati Sinopa i drugi gradovi južnog Ponta. Međutim, Krezova vlast nije bila dugog veka. Njegovo kraljevstvo uskoro je uništila persijska država. Herodotovo svedočanstvo o tome da su Marijandini morali Dariju plaćati danak omogućava pretpostavku o zavisnosti Herakleje od persijske države. Nije isključeno da se i Amis nalazio u istoj situaciji. Strabon kaže da je taj grad izvesno vreme bio pod vlašću nekog lica koje je vladalo nad Kapadokijcima. Očigledno je da u tom licu možemo gledati nekog od persijskih satrapa.
Izgleda da su i zapadnopontijski gradovi morali priznati vlast persijskog cara. Herodot kaže da je krajem 6. veka pne., za vreme Darijevog skitskog pohoda, njegova flota svraćala u luke na zapadnoj obali Crnog mora. Istina, ta potčinjenost nije trajala dugo. Već 499–493. pne. Mesembrija služi kao utočište Bizantincima i Kalhedoncima koji su se digli protiv Persijanaca i persijske flote upućene da ih umiri. Da li su u tom jonskom ustanku učestvovali gradovi južnog Ponta, zasad ostaje nerazjašnjeno.
Unutrašnja istorija južnopontijskih i zapadnopondjskih gradova u 6. veku pne. skoro da nam je nepoznata. Zahvaljujući kratkoj Aristotelovoj belešci, imamo izvesnu predstavu samo o opštem toku događaja u Herakleji. Prvo je u njoj držala vlast demokratska stranka. Zatim je demokratija bila oborena i u Herakleji je uspostavljena vlast oligarhije. Nije isključeno da su heraklejski aristokrati osnovali grad Kalatis radi toga da im taj grad posluži kao mesto u koje bi mogli proterivati najaktivnije demokrate i tako obezbediti svoju vlast u Herakleji. Na ovakvu predstavu navodi i to što je Kalatis od samog postanka predstavljao demokratski polis koji je i dalje zadržao demokratsko uređenje.
Severna obala Crnog mora
Relativno kasnije zaposedanje severnih obala Crnog mora od strane grčkih kolonista objašnjava se velikom udaljenošću tih mesta od njihove domovine. Jasno je da su pojedini grčki moreplovci povremeno dolazili na severnu obalu i nešto ranije. O tome da su Grcima od ranije bila poznata ta mesta, pored legendi i mitova, svedoče i pojedini predmeti grčke proizvodnje koji potiču iz 7. veka pne., a koji su nađeni u oblasti severnog crnomorskog primorja.
Vodeća uloga u kolonizaciji severnih obala Crnog mora pripadala je jonskim Grcima, iseljenicima iz gradova maloazijskog primorja, a ponajviše iz Mileta. U 6. veku pne. oni su na ušću Bugo-Dnjeprovske delte osnovali grad Olbiju i niz kolonija na istočnoj obali Krima, duž obe obale Kerčkog moreuza koji se u antici zvao Bospor Kimerijski. Najveće od njih su bile: Pantikapej, Nimfej, Teodosija, Fanagorija, Hermonasa i Kepa. Od svih bosporskih naselja najsevernije je bilo Tanais, koje se nalazilo blizu ušća Dona; istina, ovo naselje postalo je kasnije. Preko Tanaisa održavane su vrlo žive veze između bosporskih kolonija i plemena u oblasti Dona. Jedina dorska kolonija na severnoj obali Crnog mora bio je Hersonez, koji su u 5. veku pne. osnovali iseljenici iz Herakleje Pontijske. Nije isključena mogućnost da je na mestu Hersoneza, pre dolaska heraklejskih kolonista, postojalo manje jonsko naselje.
U 6. veku pne. već su mnogi grčki gradovi osećali potrebu za sirovinama sa crnomorskih obala, a naročto za žitom. Osim toga, grčkom zanatstvu bilo je potrebno tržište radi plasiranja svojih proizvoda. Zainteresovanost za to najpre su osetili gradovi sa obala Male Azije koji su bili najnapredniji i ekonomski najrazvijeniji grčki gradovi toga doba. Grčke kolonije sa obala Crnog mora, posebno sa severnih, u 6. veku pne. dobijaju izuzetno veliki značaj u ekonomskom životu čitavog helenskog sveta. One postaju izvoznici sirovina, žita i radne snage – robova. Tako je od njihove delatnosti zavisilo blagostanje mnogih grčih gradova.
Jugoistočna obala Sredozemnog mora
Ako se kolonizatorski pokret Jonskih gradova pod vođstvom Mileta odvijao u pravcu severa, u oblasti Propontide i Ponta, to je Rodos, koji je među dorskim polisima igrao isto tako vodeću ulogu, svoje iseljenike upućivao starim, poznatim putem duž južnih obala Male Azije. Početkom 7. veka pne. u Likiji, na granici Pamfilije, obnovljena je ili ponovo osnovana kolonija Faselida. Iako je pokušaj Grka da se učvrste na obali Kilikije početkom 7. veka bio odlučno suzbijen otporom asirskog cara Senaheriba, Grci su ipak uspeli da osnuju ovde nekoliko, istina beznačajnih naselja smeštenih na kraju puta koji je počiniao od obala Ponta blizu Sinope i presecao Malu Aziju pravcem sever–jug.
Polovinom 7. veka pne. Grci prodiru u Egipat, u početku kao najamnici. Naselje tih najamnika, koje se nalazilo na jednom rukavcu ušća Nila, kasnije je napušteno. Docnije su se Grci u Egiptu stabilizovali, pošto su tu osnovali koloniju Naukratis. To je učinjeno uz dozvolu faraona Psametiha, koji je pokušavao da obnovi snagu i značaj Egipta i u tom cilju rado se koristio uslugama grčkih najamnika i trgovaca. Međutim, Naukratis nisu osnovali Rodošani, već opet energični i preduzimljivi Milećani.
Tokom iskopavanja u južnom delu Naukratisa otkriveno je egipatsko naselje; uz njega se sa severne strane priljubilo grčko naselje koje se postepeno širilo. Tragovi tog grčkog naselja datiraju iz sredine 7. veka pne. Najzad su u severnom delu Naukratisa pronađeni ostaci Heleniona i hramova koje su podigli Milet, Samos i Egina; najstariji kulturni slojevi u tim naseljima nisu stariji od sredine 6. veka pne. Relativno male razmere celog naselja daju osnovu za pretpostavku da ga se ubroji u tip faktorije.
Početkom tridesetih godina 7. veka pne., u periodu zaoštravanja socijalne borbe na ostrvu Teri, kolonisti su pod vođstvom oikista koji je prigrabio kraljevsku vlast i ime Bata, zauzeli ostrvo Plateju koje se nalazilo nedaleko od obale. Zatim su se preselili na kopno, gde su 631. pne. osnovali koloniju Kirenu. Ova kolonija imala je agrarrni karakter. Polovinom 6. veka pne. u Kirenu je došla nova grupa kolonista. Za njih je trebalo stvoriti zemlju, a to je rešeno na taj način što su sa jednog dela svoje teritorije potisnuti Libijci s kojima su Grci, kako izgleda, dotad održavali mirne odnose.
Scott County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Maslinasti pavijan
Maslinasti pavijan (Papio anubis), također poznat pod imenom anubis, pripadnik porodice majmuna Starog svijeta, ili uskonosih majmuna (Cercopithecidae). To je najraširenija od pet vrsta pavijana; naseljava 25 država Afrike, od Malija i Etiopije do Tanzanije i Mozambika na jugu. Izdvojene populacije se mogu naći na nekim planinskim područijima Sahare. Prirodna staništa obuhvaćaju savane, otvorene travnate površine, kao i šumska područja.
Rasprostranjenost
Maslinasti pavijani naseljavaju pojas od 25 afričkih ekvatorijalnih država, s tim da se teritorij preklapa s teritorijem drugih vrsta pavijana. Na mnogim mjestima, rezultat se ispoljava u mješanim rasama između vrsta. Na primjer, u Etiopiji postoji popriličan broj križanaca između maslinastih i grivastih pavijana (hamadrija). Također je zabilježena mješanost između gvinejskih i žutih pavijana. Međutim, iako prijavljene, međurase nisu detaljno proučavane.
Širom svog životnog pojasa, maslinasti pavijani se mogu pronaći u različitim prirodnim staništima, uključujući savane i otvorene ravnice. Ravnice, posebno one blizu šumovitih krajeva, u velikom dijelu ispunjavaju njihovo stanište. Pavijani također obitavaju u džunglama i pustinjama. Prašume u Ugandi i Demokratskoj Republici Kongu nadmorske visine do 4 500 metara predstavljaju utočište nekim populacijama.
Izgled
Ovi pavijani su dobili ime po svom maslinasto-zelenkastom krznu. Naziv „anubis" dolazi od imena staroegipatskog boga Anubisa koji je često predstavljen sa psećom glavom i njuškom, upravo kakvu sličnu imaju i maslinasti pavijani. Dlaka na licu pavijana je od tamno sive do crne boje. Obojenost je slična kod oba spola, s tim da mužjaci posjeduju grivu sa dugačkim dlakama koja se pruža duž leđa. Izuzev grive, mužjaci su i krupniji od ženki - teže oko 24 kilograma i visoki su 70 centimetara, dok su ženke visine do 60 centimetara i težine od 14.7 kilograma. Dužina repa iznosi od 38 do 58 cm.
Kao i ostali pavijani, i maslinasti nemaju ravno lice, već dugačku, izduženu, pseću brnjicu. Upravo s takvom njuškom i četvoronožnim načinom hodanja, pavijani izgledom podsjećaju na povećeg psa. Rep je dugačak i stoji u uspravnom pravcu do prve četvrtine dužine, imajući izgled slomljenog repa. Kao i svi uskonosi majmuni, i maslinasti pavijani imaju kese na obrazima gdje skladište hranu. Poznati su po svojoj ogoljenoj zadnjici koja je izrazito tamnije boje.
Prehrana
S obzirom da žive u različitim staništima, maslinasti, kao i uostalom svi pavijani su se prilagodili svežderskom načinu prehrane. Potražiti će hranu na što širem području mogu, jedući zapravo sve što pronađu, uključujući razne vrste biljaka, beskralješnjaka i manje kralježnjake. Od biljaka jedu praktično sve njihove dijelove - lišće, travu, koru, sjemena, izdanke, cvijeće, korijenje, lišaje i pečurke. U sušim regijama, hrana uključuje i kukce, pauke i škorpione.
Poznato je da svi pavijani love omanji plijen, od glodavaca i zečeva do ostalih sisavaca i majmuna. Granica ovakvog plijena jesu manje vrste preživara, kao što je gazela. Lov na ove gazele čini 33% od ukupnog lova maslinastih pavijana. Love obično u grupama, gdje i mužjaci i ženke sudjeluju.
Ponašanje i razmnožavanje
Maslinasti pavijani žive u čoporima od 15 do 150 jedinki kojima vlada matrijarhat. Čopor čini nekoliko mužjaka, veliki broj ženki, kao i njihova mladunčad. Kao i kod ostalih primata, poput gorila i čimpanza, postoji složena društvena hijerarhija. Svaki pavijan ima određen položaj u čoporu. Dominantnost ženki je nasljedna, tako da kćeri imaju skoro isti položaj kao svoje majke. Mužjaci, pak, moraju pridobiti svoj status. To ispoljavaju u okršajima sa drugim mužjacima koje će pokušati pokoriti.
Scott County, Tennessee
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 22.228, što je 1.101 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Oetzen
Ecen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Ilcen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.293 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3360015.
Maslinasti pavijan
Ponašanje i razmnožavanje
Bolji pristup parenju i pronalaženju hrane pripada onim majmunima sa višim činom u čoporu, tako da su svađe i okršaji česti među mlađim mužjacima koji stalno žele pridobiti viši položaj. Pošto ženke ostaju u istom čoporu cijelog života, a mužjaci se konstantno sele, često se nađe novi mužjak koji će pokušati zauzeti svoje mjesto u novom čoporu. Obično se stariji mužjaci, kojima opadne društveni hijerarhijski status, preseljavaju u novi čopor.
Las Guadalupes (razvrstavanje)
Las Guadalupes ima više značenja:
Grčka kolonizacija
Kasnija kolonizacija Zapada
U periodu rane kolonizacije Italije i Sicilije zapadne obale Balkanskog poluostrva nisu bile nastanjene. Tek u drugoj polovini 7. veka pne. napredovanjem korintske trgovine ovde niče niz korintskih kolonija: Leukada, Anaktorij i Ambrakija (na Ambrakijskom zalivu), Apolonija i Epidamnos (na obali Ilirije) koje su osnovane zajedno s Korkiranima.
Passons, Udine
Passons je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Oetzen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ilcen Ecen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ilcen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 49 metara. Površina opštine iznosi 30,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.293 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Passons, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2649 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Grčka kolonizacija
Kasnija kolonizacija Zapada
U isti period spada i prodiranje iseljenika iz maloazijske Fokeje na daleki Zapad gde su nedaleko od ušća reke Rodane (Rone) osnovali koloniju Masiliju (današnji Marseille). Osnivanju kolonije prethodilo je uspešno putovanje Samošanina Kolaja koga su vetrovi oterali daleko na Zapad, tako da je on, prošavši Heraklove stubove, stigao do grada Tartesa (na ušću reke Tartes, danas Guadalquivir). Ugledavši prvi put ovu srebrom bogatu zemlju i stupivši u trgovačke odnose s lokalnim stanovništvom, Kolaj je stekao basnoslovno bogatstvo – po predanju oko 60 talenata. Glasovi o njegovom tako srećnom putovanju pobudili su fokejske moreplovce da i sami okušaju sreću. Stigavši do Tartesa bili su, prema tradiciji, veoma toplo primljeni kod tamošnjeg kralja Argantonija, čiju su zemlju još pre Grka posećivali Feničani (Kartaginjani). Uspeh prvog putovanja pokrenuo je Fokejane na opremanje ekspedicije većeg obima čiji je rezultat bio osnivanje Masilije prvih godina 6. veka pne. Karakteristično je to što su već od samog početka uspostavljeni prijateljski odnosi između kolonista i mesnog stanovništva; kasnije su se ti odnosi pokvarili.
El Arrayán (razvrstavanje)
El Arrayán ima više značenja:
Grčka kolonizacija
Kasnija kolonizacija Zapada
Učvrstivši se u novoj koloniji, Fokejani su ubrzo proširili svoj uticaj osnivanjem niza zavisnih naselja duž čitave istočne obale Hispanije i Ligurije (južna Francuska) od Majnake (Malaga) do Mopojka (Monako). Oslanjajući se na svoje kolonije, osnovane tokom 6. i 5. veka pne., Masalijci su u svojim rukama držali svu trgovinu sa severom uzduž reke Rodane.
Pokušaj Fokejana da se učvrste na ostrvu Korzici, gde su šezdesetih godina 6. veka pne. osnovali koloniju Alaliju (Aleriju), bio je manje uspešan. Posle pada Fokeje, koju je osvojio Harpag, u Alaliju su stigle mnogobrojne izbeglice. Gledajući u Fokejanima opasne konkurente, protiv njih su se udružili Kartaginjani i Etrurci. Pomorska bitka kod Alalije 535. pne. završena je potpunim porazom fokejske ratne flote. Pretrpevši taj poraz, oni su morali napustiti Korziku. Na zapadnoj obali Italije Fokejani su osnovali novu koloniju Hijelu koja je poznatija pod imenom Eleja ili Velija.
Maslinasti pavijan
Ponašanje i razmnožavanje
Ženke su spolno zrele sa 7 do 8, a mužjaci sa 7 do 10 godina. Početak ovulacije je signal mužjacima da su spremne za parenje. Tijekom ove faze, ženkama koža oko zadnjice natekne i pocrveni jarkom crvenom bojom. Zbog toga se ženke teže kreću i bivaju podložnije raznim zarazama i bolestima. Dominantniji mužjaci imaju veće šanse za parenje iz prostog razloga što su jači i uspjevaju zadržati one mlađe podalje od ženki.
Knox City, Missouri
Noks Siti je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 216, što je 7 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
100. pne.
Godina '''100. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Marija i Flaka (ili, rjeđe, godina 654. Ab urbe condita). Oznaka 100. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Godina '''100. pne.''' bila je prva godina 1. vijeka pne.
El Harah
El Harah (arapski: الجزائر) za Francuske kolonijalne uprave znan kao Maison-Carrée je grad i općina od 48,869 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Alžir. On je i administrativni centar vlastitog distrikta (daïrasa).
Geografske karakteristike
El Harah leži oko 14 km istočno od glavnog grada Alžira, sam centar leži oko 2 km uzvodno od ušća Vadi El Haraha u Alžirski zaljev, pa ga rijeka dijeli na dva dijela.
Historija
Prva građevina - utvrda na tom terenu podignuta je za osmanske vlasti. Utvdu je iskoristila francuska vojska i instalirala svoj garnizon, uz kog je izraslo naselje Maison-Carrée, koje je službeno osnovano 1844.
Maison-Carrée je dekretom u oktobru 1844. priključen općini Husein Dej, a nakon tog 1851. tadašnjoj općini La Rassauta. Od 1959. je dio grada Alžira kao njegov 10 arondisman.
Nakon proglašenja alžirske nezavisnosti gradu je promjenjeno ime u današnje a ono znači nešto kao makija šuma.
Danas je industrijsko i univerzitetsko predgrađe metropolitanskog Alžira sa kojim je povezan metroom.
Joe Start
Joseph Start (New York, 14.10., 1842 - Providence 27.3. 1927.), poznat pod nadimkom "Old Reliable" (Stari pouzdani) je bio SAD\američki igrač bejzbola u ranim danima tog sporta, koji se često naziva najboljim prvim basemanom svog doba.
Start je igrati bejzbol počeo još prije američkog građanskog rata. Na sebe skrenuo pažnju još u prvoj, tada još uvijek amaterskoj, nacionalnoj ligi National Association of Base Ball Players (NABBP), nastupajući za Brooklyn Atlanticse, kojima se priključio 1862. te sudjelovao i njihovim sjajnim sezonama 1864. i 1865.
Kada je godine 1871. formirana prva profesionalna liga National Association, 28-godišnji Start je postao član New York Mutualsa, i postigao svoj rekordni prosjek udaraca od .360. S tim klubom i sudjelovao u prvoj sezoni nove lige National League. Godine 1877. je igrao za Hartford Dark Blues, a godine 1878. za Chicago White Stockings. Potom je 1879. igrao za Providence Grays, gdje je ostao do 1885. Godine 1886. se priključio Washington Nationalsima, ali je za njih odigrao samo 31 utakmicu prije povlačenja u dobi od 43 godine.
Start je bio član kluba koji je osvojio National League, ali i World Series.
Izvor, Cornereva
Izvor je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Cornereva.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 756 m.
Valrubicin
Valrubicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 34 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 723,644 Da.
Venseneska šuma
Venseneska šuma (francuski Bois de Vincennes) je park engleskog tipa na istoku Pariza u Francuskoj.
Karakteristike
Park se prostire na istoku Pariza, na rubu 12 arondismana, južno od Vincennesa. Venseneska šuma je svojom površinom od 9,95 km², nešto veći park od Bulonjske šume na zapadu, zbog tog ga zovu zelenim plućima Pariza. Čak je tri puta veći od njujorškog Central Parka.
U parku se nalaze zoološki i botanički vrt sa velikim cvjetnjakom tu se nalazi i hipodrom i brojni sportski tereni. Na jugozapadu parka nalazi se arboretum sa preko 2000 stabala. Tu se nalaze i paviljoni tropskog vrta, koji je osnovan 1899. kao eksperimentalni kolonijalni vrt, za studij tropskog bilja.
Zoološki vrt ima preko 2000 životinja.
U parku se nalaze i četiri velika umjetna jezera, a najveće je Daumesnil na jugu sa dva otoka. Na sjeveru se nalazi nešto manje jezero Minimes sa ruinama srednjovjekovnog samostana, a najmanje Gravelle leži na jugozapadu. Velika atrakcija parka je srednjeovjekovni Zamak Vincennes.
U Venseneskoj šumi se ljeti održavaju brojni festivali na otvorenom (jazz i klasične muzike).
Historija
Park je svoje današnje konture dobio za vladavine cara Napoleona III između 1855. i 1866. Za srednjeg vijeka tu šumu su Francuski kraljevi koristili kao lovište, jer su u to vrijeme Zamak Vincennes koristili kao rezidenciju. Šuma je inače znatno starija, zna se da su je Gali zvali Lutetia, a Rimljani Vilcena (iz tog je izvedeno današnje ime Vincennes).
Kralj Louis VII je negdje oko 1150. podigao lovačku kuću, a tokom 13. vijeka ga je kralj Philippe II ogradio.
Mislav
Mislav, također i Mojslav, bio je knez Primorske Hrvatske otprilike od 835. do 845. godine. U povelji kneza Trpimira njegovo je ime Mislavus, ali u nekim prijepisima i Oyslavus, a u kronici Ivana Đakona i Muisclavus.
Početak vladanja
Došao je na vlast nakon Borne i Vladislava, a već je na početku svoga vladanja ratovao s Mlečanima. Uzroci i tijek ratovanja pouzdano se ne znaju, ali se zna da je 839. mletački dužd Petar Tradonik sa svojom ratnom mornaricom krenuo navaliti na hrvatsko primorje. Međutim kod primorskog dvorca sveti Martin, sukobivši se s hrvatskim snagama, dužd se predomislio, te je ugovorio mir s knezom Mislavom.
Potom je dužd krenuo na jug napasti neretvanske otoke, ali je i tamo ugovorio mir s neretvanskim velikim županom Družakom. O tome izvješćuje Ivan Đakon koji Mislavu daje naslov princeps, a Družaku iudex. Ovaj drugi naslov doista odgovara županu, a prvi, „princeps“, obično je hijerarhijski iznad naslova dux, no Ivan Đakon piše kasnije i moguće je da prenosi prilike s kraja 10. stoljeća. Sljedeće godine (840.), Neretvani su predvođeni velikim županom Deodatom potpuno razbili Mlečane u pomorskom boju, pa se tako dužd Petar kao veliki gubitnik morao vratiti u Veneciju.
Jačanje države i veća samostalnost
Knez Mislav nije više stolovao u Ninu (ili u Lici kako misle neki), kao njegovi prethodnici, nego u Klisu. Čini se da sjedište vladara u to doba nije bilo stabilno, nego se mijenjalo između Klisa, Nina i Bijaća. Mislav je bio pobožan vladar koji je počeo graditi prve kulturne i crkvene zadužbine. Tako je dao sagraditi crkvu sv. Jurja u mjestu Putalju, kojoj je darovao zemljišni posjed i kmetove. Kao susjed grada Splita, u kojem je tada nadbiskupom bio Justin, Mislav je odredio da splitska nadbiskupija dobiva desetinu od plodova i životinja s njegovoga kneževskog posjeda u susjednom Klisu.
Još boljom organizacijom vojne snage na kopnu i na moru, knez Mislav sve je više jačao hrvatsku kneževinu. Uvijek je imao na raspolaganju velik broj pješaka i konjanika, koji su tada rabili lukove sa strjelicama, mačeve, koplja i drugo oružje. Na raspolaganju je imao i dobar broj brodova s odgovarajućom posadom mornara-ratnika. Od 840. godine morali su se Neretvani i Hrvati boriti, zajedno s Bizantom i Mlečanima protiv zajedničke opasnosti - arapskih gusara koji su opsjedali Boku kotorsku, Dubrovnik i ostale krajeve u Jadranu. Čini se da se u to vrijeme dogodilo i oslobođenje primorskih Hrvata od franačke vlasti. Konstantin VII. Porfirogenet u svome djelu De administrando imperio (gl. 30) spominje o sedmogodišnjoj borbi ovih Hrvata protiv Franaka i konačnoj pobjedi Hrvata.
Kneza Mislava naslijedio je oko 845. knez Trpimir.
Las Guayabas (razvrstavanje)
Las Guayabas ima više značenja:
Roșcari, Dumitrești
Roșcari je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Dumitrești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 166 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 458 m.
Nueva Esperanza el Ocotal, La Trinitaria
Nueva Esperanza el Ocotal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1502 m.
El Arroyito (razvrstavanje)
El Arroyito ima više značenja:
Las Guayabitas (razvrstavanje)
Las Guayabitas ima više značenja:
Al Madman, Hajjah
Al Madman je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Prst
Prsti su krajnji dijelovi ruke ili noge, broj im varira od 3-5 (ljudi imaju po 5 prstiju na svakoj ruci i nozi).
Prsti
Svaki prst čovjeka ima jedinstveno kulturno i funkcionalno značenje.
La Pavita, Gómez Farías
La Pavita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Fenile, Pesaro e Urbino
Fenile je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Čemernica Lonjska
Čemernica Lonjska je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Kloštar Ivanić. Naselje se proteže na površini od 14,08 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Čemernici Lonjskoj živi 279 stanovnika i to u 89 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 19,82 st./km².
Eparhijski savjet
Eparhijski savjet je predstavništvo u poslovima eparhijske crkvene samouprave.
El Arroyo Seco (razvrstavanje)
El Arroyo Seco ima više značenja:
Eparhijski savjet
U Eparhijski savjet ulaze:
Članove sveštena lica imenuje Sveti arhijerejski sinod, a članove svetovna lica postavlja Patrijaršijski upravni odbor, i jedne i druge na predlog nadležnog arhijereja.
Predsjednik eparhijskog savjeta je arhijerej ili arhijerejski zamjenik, ako je arhijerej spriječen da uopšte prisustvuje sjednicama.
Ako bi arhijerej u toku rada eparhijskog savjeta bio privremeno sprečen da sjednicama predsjedava, zamjenjuje ga u predsjedavanju potpredsjednik savjeta.
Potpredsjednika iz redova članova svetovnjaka i dva sekretara, jedno svešteno i jedno svetovno lice, bira eparhijski savjet iz svoje sredine prostom većinom glasova.
Veliki crkveni sud Srpske pravoslavne crkve
Veliki crkveni sud Srpske pravoslavne crkve je viša crkvena sudska vlast za krivice sveštenika, monaha i svetovnjaka i za crkvenobračne sporove, kao i za sve crkvene sporove unutrašnje crkvene uprave koji ne spadaju u sudsku nadležnost Svetog arhijerejskog sabora i Svetog arhijerejskog sinoda.
Eparhijski savjet
Mandat članovima eparhijskog savjeta traje šest godina. Eparhijski savjet saziva arhijerej, odnosno administrator, u sjedište eparhije najmanje jedanput godišnje u redovno zasjedanje, a u vanredno po potrebi.
Veliki crkveni sud Srpske pravoslavne crkve
Predsjednik Velikog crkvenog suda je mitropolit crnogorsko-primorski g. dr Amfilohije.
Eparhijski savjet
Eparhijski savjet može punovažno rešavati kad je prisutna natpolovična većina članova i donosi odluke većinom glasova. Pri jednakoj podjeli glasova odlučuje glas onoga koji predsjedava.
Djelokrug
Eparhijski savjet:
Veliki crkveni sud Srpske pravoslavne crkve
Sastav
U slučaju spriječenosti predsjednika ili članova arhijereja, zamjenjuju ih arhijereji članovi Svetog arhijerejskog sinoda koje određuje Sveti arhijerejski sinod.
Odluke
Veliki crkveni sud donosi punovažne odluke u vijeću sastavljenom od predsjednika, četiri člana i referenta.
Član Velikog crkvenog suda koji je lično zainteresovan, ili je učestvovao u istrazi, ili je sudio u nižoj instanci, ne može po tom predmetu suditi. Predsjednik, odnosno njegov zamjenik, i članovi Velikog crkvenog suda pri odlučivanju daju svoje mišljenje potpuno nezavisno.
Sud donosi odluke većinom glasova. Glasanje počinje od najmlađeg člana suda.
Djelokrug
Veliki crkveni sud u drugom i posljednjem stepenu razmatra, odobrava, preinačava i poništava rješenja i presude eparhijskih crkvenih sudova, po službenoj dužnosti ili po izjavljenoj žalbi.
Po službenoj dužnosti Veliki crkveni sud razmatra:
Veliki crkveni sud rješava o izuzeću pojedinih eparhijskih sudova, kao i o sukobu nadležnosti između tih sudova, i u tom slučaju određuje koji će eparhijski sud suditi. Isto tako rješava o izuzeću predsjednika i članova Velikog crkvenog suda.
Juncal, Puerto Rico
Hunkal je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Cincinnati, Ohio
Cincinnati je grad u jugozapadnom Ohiu u SAD, koji se nalazi na obali Rijeke Ohio. Predstavlja okruga Hamilton. Cincinnati je treći po veličini grad u Ohiu, iza Columbusa i Clevelanda. Međutim, Širi Cincinnati je druga po veličini metro-regija u Ohiju, odmah iza Clevelanda. Stanovništvo regije Širi Cincinnati je do 2000. godine narasla 4,7 posto - te će uskoro prijeći Metropolitansko područje Cleveland, prema procjenama Biroa za popis stanovništva.
Biondi, Firenze
Biondi je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Cincinnati, Ohio
Godine 2005. Cincinnati je imao 331.310, stanovnika, što gačini trećim po veličini u Ohiou i 56. po veličini u SAD. Ima daleko veće metropolitansko područje, kolokvijalno zvano "Širi Cincinnati", koje pokriva područje Ohioa, Kentuckyja i Indiane. Dana 1.7. 2005. je Biro za popis stanovništva SAD procijenio da Kombinirano statističko područje Cincinnati-Middletown-Wilmington ima 2,113.011 stanovnika (odnosno 20. po broju stanovnika u SAD) te da ima godišnju stopu rasta od 1 %. Širi Cincinnati je 25. najveće metropolitansko područje u SAD. U Cincinnatiju su također smješteni znameniti sportski klubovi, uključujući Cincinnati Reds (koji se smatra svojevrsnim nasljednikom prvog profesionalnog bejzbol klub), Cincinnati Bengals (klub National Football Leaguea), Cincinnati Masters (najstariji teniski turnir u SAD koji se još uvijek igra u originalnom gradu), kao i neki manje poznati klubovi kao Cincinnati Kings (fudbal), Cincinnati Cyclones (hokej),i Cincinnati Jungle Kats (dvoranski football).
Biondi, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Cincinnati, Ohio
Cincinnati se smatra prvim američkim "boomtownom", s obzirom da se naglo proširio u unutrašnjosti SAD početkom 19. vijeka te po veličini i bogatstvu postao rival obalnim metropolama. Kao prvi veći grad u unutrašnjosti SAD, često se smatar prvim čisto američkim gradom, s obzirom da mu nedostaje snažan evropski utjecaj primjetan na Istočnoj obali. Međutim, do kraja 19. vijeka je njegov rast naglo prestao, pa su ga po veličini prestigli mnogi drugi gradovi u unutrašnjosti.
Cincinnati je također poznat po tome što ima najvećih broj zgrada koji pripadaju italijanatskom stilu u SAD, koji su uglavnom koncentrirani u kvartu Over-the-Rhine, sjeverno od centra grada. To je najveći Nacionalni historijski distrikt u SAD.
Difesa Grande, Avellino
Difesa Grande je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 502 m.
Las Jiménez, Etzatlán
Las Jiménez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Etzatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1654 m.
Kosmos-1484
Kosmos-1484 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1484 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 24. jula 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 2500 kilograma. Kosmos-1484 je bio satelit namijenjen za istraživanje prirodnih bogatstava Zemlje.
Sequatchie County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 14.112, što je 2.742 (24,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Las Guitarras (razvrstavanje)
Las Guitarras ima više značenja:
Ars
ARS se može odnositi na:
Francisco Bermúdez Vielma, San Miguel Tlacamama
Francisco Bermúdez Vielma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Tlacamama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Los Robles, Cojumatlán de Régules
Los Robles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Cojumatlán de Régules.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2119 m.
El Arroyo (razvrstavanje)
El Arroyo ima više značenja:
Presijan
Kan Presijan ili Presijam je bio bugarski vladar od 836. do 852. godine. Bio je sin kneza Zvinica i brat kneza Malamira.
Nakon uspešnog rata protiv Vizantije, Presijan je osvojio zemlju slovenskog plemena Smoljani - zapadne Rodope i zemlju od reke Strume do Egejskog mora, severnu Makedoniju i južnu Albaniju do Jadranskog mora. Presijan je dovršio vojno-administrativno uređenje kneza Omurtaga i podelio Bugarsku na 10 upravnih jedinica.
Uprkos proširenju Bugarskog knežestva na slovenske zemlje, Presijan nije imao uspeha u borbi protiv Srba (kampanja 839-842). Srbija i Bugarska ostaju u krhkom primirju.
Denore, Ferrara
Denore je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 431 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Waukesha, Wisconsin
Vokiša je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 70.718, što je 5.893 (9,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Las Guásimas (razvrstavanje)
Las Guásimas ima više značenja:
Lijevano željezo
mini|desno|300px|Ploče od lijevanog željeza na [[klaviru.]] mini|desno|300px|Dijagram stanja ([[fazni dijagram) željezo – ugljik. Lijevano željezo lijev je legura željeza i ugljika, te nekih drugih legirnih elemenata, gdje je sadržaj ugljika veći od 2,06% (maseni udio).]] mini|desno|300px|Cijevi od lijevanog željeza. mini|desno|300px|Tava od lijevanog željeza ([[sivi lijev).]] mini|desno|300px|Most od lijevanog željeza. mini|desno|300px|Stare peći na drva od lijevanog željeza. mini|desno|300px|Žilavi lijev ([[mikrostruktura) pod povećanjem od 100 puta. ]]
Lijevano željezo ili željezni lijev je legura željeza i ugljika, te nekih drugih legirnih elemenata, gdje je sadržaj ugljika veći od 2,06% (maseni udio). Za razliku od lijevanog željeza, čelik je legura željeza i ugljika, s manje od 2,06 % ugljika, uz prisutne pratioce (silicij, mangan) i nečistoće (fosfor, sumpor i druge) i eventualni dodatak jednog ili više legirnih elemenata. U praksi se pod lijevanim željezom obično podrazumijeva sivi lijev, koji se najviše primjenjuje.
Al Lujaym, Hajjah
Al Lujaym je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Lijevano željezo
Lijevano željezo dobiva se lijevanjem sirovog željeza u visokim pećima. Sadržaj ugljika je kod lijevanog željeza obično između 2,5 i 3,5%. Struktura lijevanog željeza može biti feritna, feritno–perlitna i perlitna, zbog čega je sivom lijevu čvrstoća u rasponu od 100 N/mm2 za feritnu strukturu, do 400 N/mm2 za perlitnu strukturu, te od 380 do 700 N/mm2 kod žilavog lijeva (nodularni lijev).
Vrste lijevanog željeza
Ovisno o strukturi lijevano željezo dijeli se na:
U lijevanom željezu ima osim željeza i ugljika, još i silicija, mangana, fosfora i sumpora. Sastav sivog i bijelog lijeva može se mijenjati u slijedećim granicama: 2,0 – 4,5% C, 0,5 – 3,5% Si, do 1,3% Mn, do 1% P i 0,06 – 0,15% S. Za taj lijev je svojstven visoki postotak ugljika koji se izlučuje kao grafit ili je vezan u cementit (Fe3C).