cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sve-trans-nonaprenil difosfat sintaza (geranilgeranil-difosfat specifična)
Sve-trans-nonaprenil difosfat sintaza (geranilgeranil-difosfat specifična) (, nonaprenil difosfatna sintaza, solanezil difosfatna sintaza, At-SPS2, At-SPS1, SPS1, SPS2) je enzim sa sistematskim imenom geranilgeranil-difosfat:izopentenil-difosfat transtransferaza (dodaje 5 izopentenilnih jedinica). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Geranilgeranil difosfat je preferentni supstrat.
Oerlenbach
Erlenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Bad Kisingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.106 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9672140.
Gilmer County, Georgia
je okrug u američkoj saveznoj državi Džordžija.
Oerlenbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Kisingen Erlenbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bad Kisingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 304 metra. Površina opštine iznosi 33,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.106 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 153 stanovnika/km².
759
Godina 759. (DCCLIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 759. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Gilmer County, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 28.292, što je 4.836 (20,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Milaș, Milas
Milaș je naselje u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud u opštini Milas.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1546 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Casefabre
Kasfabr je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Istočni Pirineji koja pripada prefekturi Prad.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 34 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 557 metara (maksimalnoj 664 m, a minimalnoj 236 m).
Birda, Birda
Birda je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Birda.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1032 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Shōten
Shōten (笑点) je Japanska humoristična TV-emisija koja se od 15. maja 1966. svake nedjelje emitira na programu mreže Nippon TV. Koncept emisije se sastoji u natjecanju šestorice japanskih rakugo komičara koji sjede oko voditelja obučeni u kimonoe različitih boja i pokušavaju ispričati najsmješniji vic ili obaviti neki zadatak koji im je dao voditelj. Onaj koji pobijedi u tom natjecanju dobija sjeda na zabuton (japanski jastuk), a onaj tko izgubi ga gubi. Emisija je uspjela očuvati popularnost više od četiri decenije, te je duga najdugovječnija TV-serija koja se kontinuirano emitira u historiji japanske televizije.
Andrews Air Force Base, Maryland
Vazduhoplovna baza Endruz je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.973, što je 4.952 (-62,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Long, Hot Summer
The Long, Hot Summer je američki igrani film snimljen godine 1958. u režiji Martina Ritta, a u kome su glavne uloge tumačili Paul Newman, Joanne Woodward, Anthony Franciosa i Orson Welles. Temeljen je na djelima Williama Faulknera, a najviše na romanu "The Hamlet." Bio je u konkurenciji kanskog filmskog festivala 1958. godine prilikom koga je Newman dobio nagradu za najboljeg glumca.
Glumačka postava/uloge
Ovaj film je bio prvi u kome su zajedno nastupali Newman i Woodward. Ubrzo nakon snimanja su se vjenčali.
Maltignano, Ascoli Piceno
Maltignano je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 945 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Al Faş‘ah, Hajjah
Al Faş‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Vreme leoparda
Vreme leoparda je jugoslovensko-mozambički igrani film snimljen 1985. godine u režiji Zdravka Velimirovića. Protagonisti su mozambički domorodac i Portugalac koji su kao deca u Mozambiku pod portugalskom kolonijalnom vlašću bili najbolji prijatelji, ali koji se 1971. godine, za vreme rata za nezavisnost nalaze na suprotnim stranama.
Na rubu znanosti
"Na rubu znanosti" je hrvatska televizijska emisija koja se emitira na televizijskom kanalu HRT 1 od listopada 2002. svakog ponedjeljka kasno navečer, oko 23 sata. Emisija je ubrzo postala vrlo popularna zbog polemiziranja neobjašnjivih, paranormalnih fenomena i misterija.
U prvoj sezoni, 2002./2003., svaka emisija emitirala se jednom mjesečno, a trajanje svake epizode iznosilo je 60 minuta. U drugoj sezoni 2003./2004., emisije su emitirane dva puta mjesečno. Od treće sezone 2004./2005. emisije su krenule u tjednom režimu emitiranja što traje do današnjeg dana. Od šeste sezone 2007./2008. trajanje svake epizode iznosi 45 minuta.
Koncept
Autor i voditelj Krešimir Mišak u emisiji govori o neobičnim i neobjašnjivim fenomenima u alternativnoj znanosti i svijetu. Razvitak emisije bio je potpuno slučajan. Urednik Znanstveno-obrazovnog programa Božidar Domagoj Burić je zamislio cijelu jednu emisiju sa paranormalnim tematikom te je, zajedno sa Jasnom Ulagom, pitao Miška bi li ju osmislio i vodio, na što je on pristao. Režiser Mislav Hudoletnjak, istraživač i koscenarist Giuliano Marinković, organizatorica Sanja Knez i novinari Matej Crnogaća i Božidar Essert ubrzo su se priključili projektu, dobili svoj vlastiti studio sa kulisom, te je tako nastala emisija "Na rubu znanosti".
Mišak je u to vrijeme radio na Hrvatskom radiju te, prema vlastitom priznanju, "nije znao ništa o televiziji", ali je svejedno prihvatio ponudu za emisiju jer je to smatrao kao "izlet". Nakon što je napravio deset emisija u jednoj godini, potkraj 2003. je smatrao da "više nema tema", a onda su mu ponudili i drugu sezonu, s tim da bi se emisija prikazivala dva puta mjesečno. Po vlastitoj izjavi, on je prihvatio iako je "smatrao da je to nemoguće" raditi svaka dva tjedna. Potom se emisija počela emitirati tjedno, no on je izjavio da je uspio jer je "promijenio kut gledanja" i počeo ubacivati teme iz futurizma i kreacionizma, a na sreću u Hrvatskoj su se počele održavati razne konferencije posevećene alternativi koje su mu pružile dodatno nadahnuće. Mišak sam bira goste a po vlastitim tvrdnjama najdraže teme su mu ufologija, alternativna arheologija i utjecaj svijesti na svijet.
U sijecnju 2004. emitiran je i dokumentarac "Nebo NLO-a" u trajanju od 60 minuta koji je sadržavao priloge iz prijašnjih emisija o NLO-ima uz nove materijale poput intervjua s očevicima i istraživačima iz Hrvatske. Dokumentarac je bio veoma gledan i bio je tada učestalo komentiran na forumima i Usenetu, što je dovelo do još veće popularnosti emisije.
Emisija je od 2002./2003. emitirana jednom mjesečno, no od 2004./2005., emitirana je tjedno zbog velike popularnosti.
Koncept kvaziznanstveno-obrazovne emisije, koja traje oko 60 minuta, je da voditelj Mišak najčešće sa dva gosta diskutira o tim fenomenima o kojima su još pripremljena oko 3 kratka priloga sastavljenih iz arhiva. Sam Mišak je u jednom intervjuu izjavio o svojoj emisiji:
Los Llanitos, Pilcaya
Los Llanitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Pilcaya.
Na rubu znanosti
Koncept
Među gostima u emisiji su bili i analitičar ufologije Giuliano Marinković, dipl. ing. Božidar Kemić, Ivan Šimatović, mr. sc. Ilija Rkman, mr. sc. Aleksandar Žiljak, Miroljub Petrović, prof.dr.sc Slobodan Ribarić, Biserka Blašković, Ivana Petrušić i drugi.
Los Llanitos, Pilcaya
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1506 m.
Na rubu znanosti
Koncept
Među slavnijim gostima izdvajaju se Edgar Mitchell, Lynne McTaggart, Michael Cremo i David Icke.
Kritike i znamenitosti
Neki su prigovarali da emisija paranormalne teme previše okreće široj publici i da ih trivijalno obrađuje.
Stjepan Gjurinek i Ivan Šimatović u emisiji su premijerno predstavili svoju knjigu Čovjek i NLO - Dolazimo u miru 2005. Dr. Lidija Gajski je 2009. također u emisiji predstavila svoju kontroverznu knjigu "Lijekovi ili priča o obmani".
21. rujna 2009. emitirana je epizoda "David Icke o Europskoj uniji" u kojoj je Icke ponovio svoje negativno stajalište prema EU, za koju smatra da se pretvara u centraliziranu super-državu, te se izravno osvrnuo na situaciju u Hrvatskoj i njenom pristupu toj organizaciji:
Znakovito je to što je to bila jedna od prvih emisija koje su se emitirale na javnoj Hrvatskoj Radio Televiziji koje su izrazito negativno izrazile stajalište prema EU članstvu. Većina emisija na HRT-u pozitivno piše o toj organizaciji i lobira za ulazak, pošto je postojala čak i emisija za djecu koja je obrađivala tu temu, "Abeceda EU".
30. studenog 2009. emisija je ugostila kontroverznu austrijsku novinarku Jane Burgermeister koja je tvrdila da je virus svinjske gripe pušten namjerno na svijet te je uložila kaznenu prijavu američkom FBI-u protiv Svjetske zdravstvene organizacije, Ujedinjenih naroda i nekoliko visokih vladinih i farmaceutskih dužnosnika zaduženih za cjepiva. Emisija je također podigla buru pošto su je neki kritizirali, a drugi hvalili
Zanimljivo je i to što je nedugo nakon početka emitiranja "Na rubu znanosti" dobila svoju talijansku emisiju "blizankinju" koja se je, također ponedjeljkom, počela emitirati 2003. na programu RAI 2; "Voyager - Ai confini della conoscenza" ("Voyager - na rubu znanja").
Peticija znanstvenika 2010.
23. svibnja 2010. fizičar dr. Dejan Vinković sa Sveučilišta u Splitu pokrenuo je peticiju koju je potpisalo stotinjak znanstvenika, a u kojoj se tvrdi da HTV u sklopu znanstveno-obrazovnog programa emitira pseudoznanstvenu emisiju “Na rubu znanosti”, čime se krši Zakon o HRT-u i Zakon o elektroničkim medijima. Vinković je programskom vijeću HRT-a, Saboru, Hrvatskom novinarskom društvu i Vijeću za elektroničke medije uputio pritužbu zbog popularne emisije “Na rubu znanosti”, tražeći da se ona iz znanstveno-obrazovnog prebaci u zabavni program. U pismu je optužio institucije koje obavljaju nadzor nad radom HRT-a da ne razlikuju znanost od pseudoznanosti te nisu svjesne štetnosti pseudoznanosti za razvoj institucija. Također, potpisnici peticije negoduju zbog toga što se novac predviđen za znanstveno-obrazovni program troši na emisije neznanstvenoga i neobrazovnog karaktera. Autor i voditelj emisije Mišak Odgovorio je da se znanstvenici koji se bune protiv njegove emisije pozivaju na razne zakone, što za njega znači da traže da se znanstvena istina određuje na sudu, a po njemu: "određivanja znanstvene istine na sudu nikad nisu dobro prošle." Također je napomenuo da su kod njega u emisiji bili mnogi diplomirani znanstvenici i da je "nemoguće odrediti koji su pravi a koji lažni znanstvenici". Na tvrdnju u Vinkovićevoj pritužbi da "ponekad (ali izuzetno rijetko) u emisiji gostuje i poneki znanstvenik", Mišak je u javnom odgovoru napomenuo da je probao izbrojati koliko je doktora znanosti nastupilo u emisijama, ali je odustao kod brojke od pedeset, budući da je bilo previše za brojati. Nasuprot peticiji znanstvenika protiv Miškove emisije, pokrenuta je, putem interneta, protupeticija potpore Mišku i njegovoj emisiji. Ta druga peticija prikupila je oko 23 000 potpisa.
Termini emitiranja
Tijekom prvih šest sezona, emitirala se kasno navečer, oko 23 sata. Povremeno je dolazilo do kraćih promjena u rasporedu programa. Emisije su u početku išle utorkom na HRT2, no kasnije je konstantniji termin prebačen u ponedjeljak na kanalu HRT1. U prve dvije sezone postojala je i repriza. Repriza je kasnije ukinuta na standardnim kanalima HRT-a, no i dalje se emitirala subotom ujutro oko 7 sati na kabelskom kanalu HRT +.
U prvoj sezoni, 2002./2003., svaka emisija emitirala se jednom mjesečno, a trajanje svake epizode iznosilo je 60 minuta. U drugoj sezoni 2003./2004., emisije su emitirane dva puta mjesečno. Od treće sezone 2004./2005. emisije su krenule u tjednom režimu emitiranja što traje do današnjeg dana.
Od šeste sezone 2007./2008. trajanje svake epizode iznosi 45 minuta. Od sedme sezone 2008./2009. trajanje svake epizode iznosi 40 minuta. Nakon dugogodišnjih kritika gledatelja o kasnom terminu emitiranja, emisija je u sedmoj sezoni konačno premještena u novi termin emitiranja od 18:30 h. Emisija se sada emitira na televizijskom kanalu HRT 2. U osmoj sezoni (2009./2010.) emisija je dobila i termin reprize, a novo trajanje svake epizode iznosi 50 minuta. Emisija se sada emitira svaki ponedjeljak na kanalu HRT 2 oko 17:05 h dok je repriza isti dan oko 23:30 h na kanalu HRT 1. Skupina gledatelja koja se navikla na noćni termin prigovarala je promjeni termina koja se dogodila u sedmoj sezoni. No, ne treba zaboraviti da su prvih šest sezona drugi gledatelji konstantno lobirali da se emisija prebaci u raniji termin što se i dogodilo u sedmoj sezoni, no time je ukinut noćni termin emitiranja. S dvostrukim terminom emitiranja u osmoj sezoni, zadovoljene su obje skupine gledatelja.
U devetoj sezoni (2010./2011.) opet dolazi do promjene termina. Prvih nekoliko emisija na početku sezone, emisija se emitirala četvrtkom iza 23 sata na kanalu HRT 1. No, termin emitiranja ubrzo se opet mijenja pa se emisija prikazivala svaki petak na kanalu HRT 2. Vrijeme emitiranja uvijek varira, ali općenito se može reći da emisija uvijek počinje negdje poslije 23 sata. U desetoj sezoni emitiranja (2011./2012.) emisiju opet vraćaju na kanal HRT 1, a emitiranje ostaje i dalje petkom iza 23 sata. Repriza ide subotom dva puta na kanalu HRT plus, u terminima oko 14 i 20 sati. U jedanaestoj sezoni (2012./2013.) emitiranje se s petka seli na ponedjeljak na kanalu HTV 1 iza 23 sata. Ovaj put postoje dvije reprize. Prva repriza ide na istom kanalu utorkom oko 5 sati ujutro dok druga ide srijedom na HTV 2 oko 11:30 sati. U rujnu 2012. na kanalu HTV 3 također kreće i poseban reprizni serijal pod naslovom "Antologija prvih emisija" u kojem se emitiraju klasici emisije. U dvanaestoj sezoni (2013./2014.) dolazi do ključne promjene. Emisija se seli na HRT 3 kamo se seli i većina emisija iz znanstveno-obrazovnog programa. Dok većina emisija koje idu na kanalu HTV 3 dijeli isti studio, Na rubu znanosti zadržava svoj prepoznatljiv studio. Emitiranje se i dalje emitira iza 23 sata dok repriza ide na istom kanalu utorkom oko 13 sati.
San Francisco, Tzimol
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tzimol.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
2912 Lapalma
2912 Lapalma je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,289 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,7.
Stevan Stojanović Mokranjac
thumb|Mokranjčev portret (autor: Uroš Predić)
Šta je to što čini da su Mokranjčeva dela i danas živa i sveža, dok su mnogi drugi srpski kompozitori njegovog vremena već gotovo zaboravljeni? Razlog svakako nije samo u činjenici da se gotovo celokupan njegov opus zasniva na narodnom (odnosno, tradicionalnom duhovnom) melosu, jer tu Mokranjac nije usamljen. Još sredinom XIX veka je Kornelije Stanković proklamovao romantičarsku tezu da srpsku umetničku muziku treba graditi na temeljima srpske narodne muzike. Davorin Jenko, prenevši u Srbiju duh slovenačkog čitalničkog preporoda, trudio se da se srodi sa muzičkim folklorom svoje nove domovine. Josif Marinković — jedini koji se po kompozitorskom formatu može uporediti sa Mokranjcem — obogatio je ovaj nacionalni stil artističkim kvalitetima. Mokranjac je, međutim, dublje od svih njih pronikao u duh narodne melodije, istakavši svojom umetničkom stilizacijom sve one vrednosti koje se kriju u delu anonimnog narodnog stvaraoca. Pouzdanim osećanjem odabirao je iz folklorne riznice ono što je u njoj najvrednije i što najbolje dočarava naše podneblje, duh i život našeg naroda. U tome se sagledavaju elementi realističkog pristupa i svakako da nije slučajno što se početak Mokranjčevog rada vremenski poklapa sa procvatom realizma u srpskoj književnosti. Narodne motive je zaodenuo u ruho čistog, bogatog i zvučnog horskog sloga i probranih harmonija koje izvrsno odgovaraju karakteristikama folklorne melodike, i uokvirio ih u zaokrugljene, doterane muzičko-formalne celine. Tako je "obrađivanje" narodnih melodija postalo ravno originalnom kompozitorskom stvaranju, a Mokranjac je još kroz više decenija bio uzor i polazna tačka svima onima srpskim kompozitorima koji su svoja stremljenja usmeravali ka nacionalnom muzičkom izrazu: od Stanislava Biničkog, Petra Krstića i Isidora Bajića, preko Petra Konjovića, Miloja Milojevića, Stevana Hristića i Koste Manojlovića, do Marka Tajčevića, Milenka Živkovića ili Svetomira Nastasijevića. Takvih kompozitora je bilo i u kasnijim generacijama, a Mokranjčev uticaj nije mimoišao ni pojedine kompozitore nacionalnog smera drugih jugoslovenskih naroda.
Vlastimir Peričić
SABRANA DELA | Stevan. St. Mokranjac | Život i delo | Tom 9 | Priredio Dragoslav Dević Izdavači: Muzičko izdavačko preduzeće "Nota" — Knjaževac & Zavod za udžbenike i nastavna sredstva — Beograd | Beograd, 1996 Početkom XIX veka, u prvim zbirkama srpskih narodnih pesama nalaze se i zapisi narodnih melodija.1 Od prvih melografisanih pesama do danas većina sakupljača prilazila je ovome poslu sa manje ili više iskustva ili stručnog znanja. Sakupljači narodnih melodija iz prve polovine XIX veka ostavili su malo prave građe. Prema shvatanjima toga doba, oni su svoje zapise publikovali zajedno sa svojim harmonizacijama.2 U drugoj polovini XIX veka melografi više teže da zabeležene melodije objave, pre svega, kao građu koja bi se svestrano koristila. U ovu grupu sakupljača ubrajamo i Stevana Mokranjca, koji se, kao i neki njegovi prethodnici i sledbenici, osim kompozitorskim, bavio naročito i melografskim radom.3 Mada u početku sakuplja i zapisuje narodne melodije za svoje rukoveti, i pored prezauzetosti, interesovao ga je i narodni melos raznih balkanskih naroda. O tome kada je tačno počeo da zapisuje narodne melodije, i kuda je sve putovao zbog toga, nema pouzdanih podataka ni u njega ni u njegovih biografa.4 Narodne melodije je verovatno počeo da zapisuje kada je došao u Beograd, 1870. godine. Ima podataka da je neke narodne pesme zabeležio i harmonski obrađivao između 1872. i 1876. godine. O nameri da želi da putuje po Srbiji i sakuplja narodne melodije saznaje se iz njegovog pisma upućenog ministru prosvete u Beogradu 1881. godine sa muzičkih studija u Minhenu, u kojem moli da mu se odobri da školski raspust provede u Srbiji: "...jer sam nameran da jedan deo istočne Srbije ili bar Krajinski okrug proputujem, te da odabranije od srpskih napeva pokupim, ni malo ne sumnjam da će mi ovo biti od velike koristi za docniju studiju i rad".5 Od 80-ih godina XIX veka, kada nastaju prve rukoveti, pa gotovo do kraja svoga života S. Mokranjac često sluša narodne pesme i zapisuje ih od pevača koje poznaje ili od onih za koje je saznao od drugih.6 Većina pesama u ovom izdanju potiče iz dve određene predeone i etničke oblasti (Levač i Kosovo).7 Ostale su iz drugih srpskih krajeva ili iz mesta gde žive Srbi, kao i iz Makedonije.8 Iz autobiografije saznajemo koliko je Stevan Mokranjac zapisao melodija, gde kaže: "... da ima a) oko 160 srpskih narodnih melodija koje je na Kosovu prikupio u februaru 1896. g.; b) oko 300 narodnih melodija iz raznih srpskih krajeva, koje je zabeležio ili po svom znanju ili po pevanju raznih pevača".9
Kao izvori za ovo izdanje poslužili su: a) sačuvani autografi u Arhivu Srpske akademije nauka i umetnosti u Beogradu, redni broj 14 455 sa pododeljkom III i IV (A/SANU, III, 1a; III, 1; III, 2; III, 3 — notne sveske, džepnog formata). Ostali autografi su na notnim listovima, folio-formata (A/SANU, IV, 4; III, 5; III, 6; III, 7; III, 8; III, 9; III, 10; III, 11; III, 12; III, 14; III, 15). Svi autografi su pisani olovkom, a samo nekoliko mastilom. Nije objavljeno oko sto melodija; b) sačuvani autografi u Arhivu Muzikološkog instituta SANU, jedna notna sveska, vodi se u odeljku rariteta, sa oznakom: A/MI, R—br. 18. Nije objavljeno pet melodija; v) objavljena građa, Srpske narodne pesme i igre s melodijama iz Levča (88 melodija), prikupio Todor M. Bušetić, muzički priredio Stevan Mokranjac, Srpska kraljevska akademija, Srpski etnografski zbornik, knjiga treća, u Beogradu, 1902; g) objavljena građa: Stevan St. Mokranjac, Zapisi narodnih melodija (171 mel. vavarijantama), SANU, posebna izdanja, knjiga 13 (priredio Dragoslav Dević), Beograd, 1966.1 Na osnovu postojećih izvora (pod v, g) do sada je objavljeno 259 narodnih melodija. Pripremajući građu za ovo izdanje, imali smo na raspolaganju celokupnu sačuvanu melografsku zaostavštinu Stevana Mokranjca, koja se do 1981. godine nalazila kod njegove porodice, i nju smo delimično koristili za štampanje Zapisa narodnih melodija, 1966. godine. Bili smo uvereni da ćemo za ovo izdanje pripremiti oko 200 nepoznatih narodnih melodija zapisanih Mokranjčevom rukom, ali smo nažalost utvrdili da je sačuvano samo više od stotinu. U ovoj knjizi se nalazi 381 melodija. Od toga samo 358 pesama i igara su zaokruženi melogrami, a preostale 23 melodije su nepotpuni zapisi pesama i razni motivi, za koje je redakcija smatrala da treba da budu na kraju knjige. Da bismo, bar približno, utvrdili koliko autografa nedostaje, analizirali smo 76 pesama iz Rukoveti10, i u ovom izdanju se nalaze 32, ali su one sačuvane u izvorima a) i b), kao Mokranjčevi autografi.11 Takođe smo izostavili 23 nepotpuna zapisa i motiva, i preostalim pesmama (od 358 zapisa) dodali 18 varijanata, što iznosi 376. Tome smo dodali 44 pesme iz Rukoveti koje nisu sačuvane u izvorima a) i b), pa se ovim Mokranjčeva zaostavština uvećava na 420 zapisa, što prema 460 pokazuje razliku od 40 melodija koje možemo smatrati izgubljenim.
Sav ovaj program rada, koji se uobličio na kraju Mokranjčevog melografskog opusa, on je, delimično, sprovodio od početka sakupljačko-melografskog posla kojim se bavio, a naročito, videli smo, deceniju ranije, kada je boravio u Prištini na Kosovu.18 Da je imao i fonograf, kao što je to bilo uobičajeno u drugim zemljama u Evropi toga vremena,19 danas bismo nesumnjivo raspolagali dragocenim zvučnim snimcima sa njegovim transkripcijama naših narodnih melodija, jer je Mokranjac pouzdano znao: ..."da naši narodni pevači sa sela ne daju gotovo nikad ton savršeno čist i dobro artikulisan, već ga uvek, i kod svake strofe drugače, okite sitnim šarama i raznim grlenim i falsetnim odskocima"...20 Kao i zapisivači pre i posle njega, Mokranjac je narodne melodije zapisivao onako kako ih je čuo, na sluh. U to vreme tako se u nas obavljao melografski posao, pa mu se ne može zameriti što nije poštovao sve zahteve savremene etnomuzikologije. Iako nije imao fonograf, on je katkad zapisivao celu pesmu sa ukrasima i tonskim trajanjima (pesma "Aman, šetnala si, more, Jano", br. 163 i dr.). Zatim, ako pevač osobeno interpretira pesmu, naglašavajući pojedine tonove, Mokranjac će ih označiti obeležavajući akcentovana mesta ("Kad Ivan-beg novi beg bijaše", br. 179 i dr.). U većini pesama taktne crte raspoređuje prema metrici pevanog stiha. Uz zapis, na primer, pesme "Katarino, devojko, ajde da se zemamo", br. 121, u napomeni kaže: ..."ali ja sam ovde kao i u svim ovakvim prilikama upravljao se po akcentu teksta, te sam po njemu delio ritmus u taktove."21 U Mokranjčevo vreme školovani muzičari malo su znali o postojanju asimetričnih taktova, odnosno o "aksak" ritmu u folklornoj muzici. Naglašavamo da je on jasno zapažao hemiolni odnos u pojedinih zapisanih melodija, razlikujući ga od triole ("A što su ti sele", br. 130, "Ajde, Kito, ruse kose imaš", br. 135, neke instrumentalne igre i dr.). Da je Mokranjac bio iskusan poznavalac srpske narodne muzike potvrđuju originalna intonacija pevača i precizno notirane tonske visine, oznake za tempo (istina, ne metronomske), izbor notnih vrednosti i postavljanje taktne crte. Mada je, katkad, redigovao neke svoje prvobitne zapise (što je, uostalom, činio i Bartok a što činimo i mi danas), što se može videti kada se uporede terenske melografske beležnice III, 1a, III, 5 sa III1 (sa Kosova I),22 svi njegovi melogrami su veran odraz narodnog pevanja, jer je on bio istovremeno izvrstan muzičar i odličan pevač narodnih pesama, a i jedno i drugo je od neprocenjive koristi i u savremenoj melografiji. Objavljivanjem u ovoj knjizi svih sačuvanih Mokranjčevih autografa sa narodnim melodijama, tako objedinjena štampana građa postaje nezaobilazan izvor za dalja uporedna proučavanja srpskog i balkanskog narodnog melosa na prostoru jugoistočne Evrope u vezi sa našom etnogenezom, koju treba bolje osvetliti i sa etnomuzikološkog aspekta.
* * *
Narodne melodije koje se nalaze u ovoj knjizi čine interesantnu i dragocenu melografsku građu, jednim delom dosad nepoznatu i nedostupnu, i mogu se višestruko upotrebiti u proučavanju stvaralačkog opusa Stevana Mokranjca, o čemu smo u dva maha pisali,23 a naročito u etnomuzikološkim istraživanjima. Imajući to u vidu, redakcija je vodila računa da ne odstupi od originalnih Mokranjčevih rukopisa. Iznad melodije naveli smo podatke o vrsti pesme i pevaču (kad ih je bilo), kao što stoji u autografima, a Mokranjčeve primedbe i napomene na kraju ili u toku tekstova pesama, označavajući ih inicijalima S.S.M. Ostale napomene i komentari su od priređivača. Za više od polovine građe naveli smo kada je melografisana i gde: u Prištini, 1896. godine i u Beogradu, 1901. godine, "Sava, poručnik, Beč, marta, 1893. g." (pesma br. 215); "Šuško, Skoplje, 9. maj, 1894. g." (pesma br. 291). Najviše podataka o pevačima ima u građi sa Kosova, pored čijih je imena katkad dato i mesto iz koga su (vidi u Prilogu registar pevača str. 325). Za objavljene melodije iz Levča zadržali smo istu numeraciju, od 1 do 88, i tako ih povezali sa Mokranjčevim izlaganjem u Predgovoru, koji se nalazi na početku ove knjige. Ostala numeracija je nova, od 89 do 381, ali je na kraju uz tekstove navedena i numeracija pesama objavljenih u knjizi: S. Mokranjac, Zapisi narodnih melodija, Beograd, 1966. Za ostale autografe naveli smo skraćenu oznaku izvora. Na primer, pesma broj 240, "Povila se zlatna žica", uz tekst na kraju ima oznaku A/SANU, III, 6. Melodije nismo transponovali na zajednički finalis g1, kako je to uobičajeno u savremenim etnomuzikološkim edicijama; sačuvali smo originalnu visinu tonova, kao u autografu. Rukovodeći se principima savremene melografije, a ujedno i jasno izraženim stavom samoga Mokranjca u njegovom predgovoru (vidi u ovoj knjizi str. 3), iz autografa smo izostavili predznake, koji se u originalnim zapisima nalaze iza violinskog ključa.
U tekstovima ispod melodija posebno smo izdvojili pevanu strofu, a potom doneli ceo tekst pesme, ukoliko ga je bilo. Osim pesama sačuvanim u Arhivima, ili objavljenih, u ovom izdanju se nalaze još i pesme "Sadi jelu za nedelju", iz okoline Vučitrna, broj 133 i "Sva se livada travom njihala", broj 225a,24 koje su bile objavljene u knjigama Branislava Nušića i Vladislava Karića. U ovoj knjizi se nalaze i turske i ostale pesme, koje je Mokranjac zapisao uglavnom na Kosovu od srpskih pevača, kako su ih oni znali. Zato sve te pesme prevodioci nisu mogli da prevedu do kraja.25 Smatramo da je Mokranjac neke pesme koje je znao da peva, takođe zapisao "po svom znanju" i da su to verovatno one pesme uz koje stoji napomena: "Teksta dalje ne znam."
Znamo da se Rukoveti zasnivaju na oko osam-desetak narodnih pesama koje potiču iz raznih krajeva, od kojih se u ovom izdanju nalaze 32.26 Smatramo da u Mokranjčeve zapise treba uračunati i ostale pesme u Rukovetima, ali ih nismo objavili u ovoj knjizi, pošto su delimično promenjene njegovim kompozitorskim tretmanom.27 Činjenica je da se on, zahvaljujući istraživačko-melografskom radu, najdoslednije identifikovao sa narodnom muzikom svoga zavičaja i šire, upivši u sebe njenu suštinu kao osnovu za svoj maternji muzički jezik. U pripremanju ovoga izdanja bilo je teškoća sa pojedinim nejasnim autografima, kada su pesme zapisivane u težim okolnostima, pa se tom prilikom bilo u nedoumici, te ispuštali predznaci i preskakale ili zaboravljale reči pesme. Ali, pošto postoje autografi istih pesama u više primeraka i na raznim mestima u rukopisima, uspeli smo da ih sredimo za ovo izdanje. U zagrade smo stavili sve ono što smo smatrali da nije ispravno u autografima, a kad potpisane reči ili taktovi nisu bili jasni, koristili smo isprekidanu taktnu crtu. Izvesnih teškoća je bilo i prilikom grupisanja žanrova pesama i utvrđivanja krajeva iz kojih potiču. Redakcija je odlučila da se kao celina prvo objave Narodne pesme i igre s melodijma iz Levča, onako kako je to i Mokranjac zamislio. Ostala građa, Pesme i igre iz raznih krajeva, sređena je na sličan način, prema krajevima: Srbija, Bosna, Hercegovina, Crna Gora, Makedonija, zatim slede turske i druge pesme i igre, pa nepotpuni zapisi pesama i razni motivi. Radi celovitijeg pregleda građe, na kraju knjige nalaze se, pored azbučnog registra pesama po prvom stihu, poseban registar za turske pesme i za igre, registri za vrste pesama i pevače i rečnik manje poznatih reči. Redakcioni odbor zahvaljuje na pomoći Arhivu Srpske akademije nauka i umetnosti i Arhivu Muzikološkog instituta SANU. Takođe zahvaljuje na saradnji svim članovima redakcionog odbora, a posebno akademicima Vlastimiru Peričiću i Dejanu Despiću. Dragoslav Dević U Beogradu, juna 1996. Iz Predgovora
___________________
Squizzato, Padova
Squizzato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Barlow, Kentucky
Barlou je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Stevan Stojanović Mokranjac
SABRANA DELA | Stevan. St. Mokranjac | Život i delo | Tom 9 | Priredio Dragoslav Dević Izdavači: Muzičko izdavačko preduzeće "Nota" — Knjaževac & Zavod za udžbenike i nastavna sredstva — Beograd | Beograd, 1996
Barlow, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 675, što je 40 (-5,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Molina di Ledro, Trento
Molina di Ledro je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Kunheim
Kunhajm je naselje i opština u Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Gornja Rajna.
Po podacima iz 2006. godine u opštini je živelo 1.800 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 112 stanovnika/km².
Nippon Television
Nippon Television Network Corporation (日本テレビ放送網株式会社) (tyo: 9404) je japanska televizijska mreža čije je sjedište Shiodome u Minatou, oblastiu Tokija. Vlasnik mreže je Yomiuri Shimbun. Često se naziva Nihon TV (日本テレビ), skraćeno Nittele (日テレ), odnosno "NTV".
LiveLeak
LiveLeak je internetski servis za razmjenu video sadržaja gdje korisnici mogu postavljati, pregledavati i ocjenjivati video isječke. Za postavljanje sadržaja potrebna je registracija, dok za pregledavanje nije. Prema pravilima korištenja, korisnici mogu postavljati vlastite originalne uratke i uratke za koje imaju dopuštenje vlasnika autorskih prava. LiveLeak utemeljen je 31. 10. 2006. od strane Haydena Hewitta i suradnika, a popularnost je stekao 2007. godine kada je objavljena snimka pogubljenja Sadama Huseina. Web-stranica je nadalje nastavila s objavljivanjem raznih kontroverznih sadržaja, uglavnom političkog i ratnog karaktera, po čemu se razlikuje od popularnog YouTubea. LiveLeakova sekcija "YourSay" djeluje kao vlog i poznata je po debatama.
ADP-ribozil-(diazotna reduktaza) hidrolaza
ADP-ribozil-(diazotna reduktaza) hidrolaza (, azoferedoksinska glikozidaza, azoferedoksin-aktivirajući enzim, glikohidrolaza aktiviranja dinitrogenazna reduktaze, ADP-ribozilna glikohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom ADP-D-ribozil-(diazotna reduktaza) ADP-ribozilhidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Likvidator
Likvidator može označavati:
ADP-ribozil-(diazotna reduktaza) hidrolaza
Zajedno sa EC 2.4.2.37, NAD+—diazotnom reduktazom ADP-D-riboziltransferazom, ovaj enzim kontroliše nivo aktivnosti enzima EC 1.18.6.1, nitrogenaza.
2909 Hoshi-no-ie
2909 Hoshi-no-ie je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 21,5 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,017 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 11,441 stepeni, a orbitalni period iznosi 1914,303 dana (5,241 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,119. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 10,9 a geometrijski albedo 0,167.
Asteroid je otkriven 9. maja 1983. godine.
Deerfield, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 898, što je 107 (-10,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Torijum(IV) orthosilikat
Torijum(IV) orthosilikat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 324,121 Da.
Alberone, Ferrara
Alberone je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 955 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Punta Estrella, Othón P. Blanco
Punta Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Othón P. Blanco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Matrin (lek)
Matrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 248,364 Da.
Montevergine, Avellino
Montevergine je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 459 m.
La Sabana, San Juan Cotzocón
La Sabana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Cotzocón.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
San Miguel Ateopa, Zumpahuacán
San Miguel Ateopa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Zumpahuacán.
Oakwood, Texas
Oakwood je gradić u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 510 stanovnika.
San Miguel Ateopa, Zumpahuacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 332 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1929 m.
Thor Heyerdahl
Thor Heyerdahl (Larvik, 6. listopada 1914. - Colla Michieri, 18. travnja 2002.), norveški pomorski biolog i antropolog.
Bio je pacifist i vatreni pristaša ekologije ("zeleni"). Najpoznatiji je po ekspediciji "Kon-Tiki" iz 1947. godine na koju 33-godišnji Heyerdahl odlazi s grupom suradnika u Južnu Ameriku. Tamo gradi splav od balzamova drveta i drugih domorodačkih materijala. Želio je dokazati komunikaciju pretkolumbovskih civilizacija iz Polinezije i Južne Amerike. Jedini moderni uređaj koji su ponijeli na ekspediciju bio je radio. Sa sobom na splav ponijeli su samo suhu hranu, pitku vodu u 56 limenki, a kao nadopunu jelovniku, lovili su ribu.
Putovali su 101 dan preko Pacifika, a na kraju putovanja splav imena Kon Tiki razbila se na koraljnom grebenu Raroia iz otočja Tuamotu. Heyerdahl je postigao svoj cilj, te je knjiga o ekspediciji postala bestseler, a dokumentarac o legendarnom putovanju osvojio je Oscara 1951. godine.
Napisao je i niz drugih knjiga. Teoriju o komunikaciji J. Amerike i Polinezije je temeljio na legendi Inka. Govorio je da su preci stanovnika Uskršnjeg otoka živjeli u doba Kon Tikija, legendarnog Kralja Sunca starih Inka. Brodovima Ra i Ra 2 želio je dokazati komunikaciju Egipćana s američkim kontinentom. Ra je upio previše vode i potonuo, ali Ra 2 je ispunio svoju misiju.Danas se Ra 2čuva u muzeju Kon Tikija u Oslu.
Brodom Tigris je želio dokazati komunikaciju civilizacija iz Mezopotamije i onih iz doline Inda. Ne uspjevši zbog rata proći kroz Sueski kanal, ogorčen javno spaljuje brod 3. travnja 1978., istodobno uputivši otvoreno pismo Kurtu Waldheimu, tadašnjem glavnom tajniku UN-a sa zahtjevom za obustavom prodaje oružja zemljama u razvoju.
Istraživao je Maldive i Indijski ocean. Dobio je 11 počasnih doktorata, a posljednju knjigu naslovio je: "U potrazi za Odinom" u kojoj razrađuje Snorrijevu tezu da su svi bogovi nordijske mitologije bili ljudi, a kasnije slavljeni kao bogovi. Jednu od saga iz Prozne Edde uzeo je kao povijesnu istinu, te je objasnio na znanstveni način.
No,zbog te knjige napali su ga filolozi, povjesničari, i gotovo cijela znanstvena zajednica.Optužen je za pseudoznanost, za temeljni nedostatak znanstvene metodologije u svojem radu i za druge stvari. Međutim, Heyerdahl nikad nije bio obični, još manje ortodoksni znanstvenik. On nije pisao za znanstvenu zajednicu, nego za široke mase. Njegov stil pisanja bio je zanimljiv i slikovit.
Umro je od tumora na mozgu u 87. godini života u mjestu Colla Michieri u Italiji.
Rani život
Rođen 6. listopada 1914. u gradiću Larviku, na jugu Norveške, Thor Heyerdahl odrastao je u dobrostojećoj obitelji. Njegovog djeda u tom su kraju pamtili kao "čovjeka koji je donio električnu energiju", a otac mu je bio bogati bankar. No, upravo je razlika u svjetonazorima oca vjernika i majke, pristalice Darwinove teorije nastanka čovjeka, uvelike odredila njegov životni put. Budući da je, kao i mnogi drugi Norvežani, volio prirodu te je kao dječak istraživao obližnje fjordove i planine, kad je 1930. trebalo odabrati studij, upisao je biologiju i zoologiju. Na studiju je ubrzo postao nezadovoljan zbog, tvrdio je, "besplodnih akademskih rasprava i gubljenja kontakta sa stvarnim životom".
No, prije nego što je krenuo na put, mladi Heyerdahl se oženio. Na studiju je upoznao Liv Coucheron Torp i neposredno prije diplome odlučio se oženiti.
Dapače, Heyerdahl je ne samo osvojio djevojku nego ju je i zaprosio. Bračnu je ponudu još uljepšao pozivom da s njim krene na osamljen otok i u divljini provede godinu dana. Zaručnica je, zaljubljena, pristala.
Otkrića koja su mu odredila život
Dan nakon vjenčanja, 22-godišnji Thor Heyerdahl i 20-godišnja Liv krenuli su na daleko putovanje. No, ubrzo nakon dolaska na otočić Fatu-Hiva, najudaljeniji u otočju Marquises, i to škunom koja je ondje plovila jednom godišnje, shvatili su da to nije raj na zemlji kakvim su ga isprva zamišljali. Mladi bračni par stanovao je u kućici od bambusa, koju su sami izgradili na čistini u džungli, nedaleko od domorodačkog sela na obali. Prehranjivali su se voćem i kokosovim orasima te ribom koju su ulovili, a druge ljude nisu viđali mjesecima.
Nakon nekog vremena uvidjeli su i lošu stranu života na otoku. Devedeset posto autohtonog stanovništva umrlo je od bolesti koje su donijeli Europljani. Na otoku su, naime, vladali encefalitis i guba. Kad je došla sezona kiša, Liv je dobila čir na nozi, a da stvar bude gora, brod koji je otočanima donosio namirnice u zamjenu za njihove proizvode, nije te godine pristao. Stoga su se domoroci počeli neprijateljski ponašati prema dvoje bijelaca.
Tražeći pomoć, Heyerdahlovi su prešli preko planine na drugu stranu otoka, gdje je živio stari kanibal, posljednji pripadnik svoga plemena, i njegova posvojena kći. Prije nego što je doplovio parobrod koji ih je vratio a civilizaciju, Heyerdahl je došao na neobičnu ideju.
Drugi svjetski rat
Kad se vratio kući, predao je fakultetu staklenke s uzorcima otočkog bilja i riba te priopćio roditeljima da se kani baviti antropologijom. Ponuđeno mu je da proučava iskopine kanadskih Indijanaca i on je to prihvatio, maštajući cijelo vrijeme kako će se baciti na istraživanje o naseljavanju Polinezije. No, njegov je znanstveni rad prekinuo rat koji je buknuo u Europi. Nijemci su okupirali njegovu domovinu i Heyerdahl se prijavio u Armiju slobodne Norveške.
Proveo je tri ratne godine iza neprijateljskih linija, u Finskoj, a 1945. je, sad već razveden od Liv, s kojom je dobio sinove Thora mlađeg i Bjorna, odlučio ostvariti svoj san. Skupljao je arheološke i druge dokaze, proučavao sličnosti između južnoameričke i polinezijske kulture, čitao mitove i stare putopise. No, kad je mislio da je skupio dovoljno dokaza da objavi svoj rad, znanstvena ga je zajednica ismijala. - Tko bi mogao preploviti Pacifik na splavi - govorili su mu. Jedini način da dokaže svoju teoriju bio je - da je sam provjeri.
Putovanje splavom preko Pacifika
Nakon povratka s arhipelaga Tuamotu, gdje je po njih došao jedan norveški brod, Heyerdahl je bio slavljen kao nacionalni heroj. Uz knjigu koja je postala bestseller, dokumentarni film nagrađen Oscarom te brojnim novinskim tekstovima o "hrabrom pustolovu" i "posljednjem velikom istraživaču", stasiti je Norvežanin stekao slavu i ugled u cijelom svijetu.
Daljni projekti
Iako znanstvenu zajednicu nije do kraja uvjerio u svoje teorije, Heyerdahl sad barem nije imao problema sa skupljanjem sredstava za nastavak svojih istraživanja. A on nije dugo čekao. Počeo je istraživati goleme kamene kipove na Uskrsnim otocima i napisao knjigu o njihovu porijeklu.
Ubrzo nakon toga se i drugi put oženio, s Yvonne Dedekam-Simonsen, s kojom je pak dobio tri kćeri: Anette, Marian i Bettinu. S Yvonne, koja ga je svuda pratila, prošao je cijeli svijet. Nastavio je istraživati polinezijsku i peruansku kulturu, a zatim i kulture drugih drevnih naroda, otkrivajući u njima zajedničke elemente: predaju o bijelim precima, kamene piramide, sličnosti u jeziku...
Pritom je rado obarao dotad neprijeporne znanstve-nečinjenice: dokazao je da je Kolumbo doplovio u Ameriku nekoliko godine prije 1492., kao što se to smatralo, odredio točniju kronologiju putovanja legendarnog vikinškog moreplovca Leifa Ericsona, prvog Europljanina koji je doplovio u Novi svijet. No, kad je utvrdio da je pronašao dokaze da su stari Egipćani svojim brodicama od trstike preplovili Atlantik i prenijeli stanovnicima Srednje Amerike znanje o gradnji piramida, javnost mu opet nije htjela vjerovati. A on je opet naumio dokazati ono što su svi smatrali nemogućim. Pritom se susreo s još većim poteškoćama, nego kad je odlučio graditi Kon Tiki: umijeće gradnje velikih brodica od trstike u Egiptu je bilo već odavno zaboravljeno, a malobrojni stari crteži nisu mu bili dovoljni da ih rekonstruira. Heyerdahl se ipak nije predavao. Vidio je da slične čamce, ali manje, grade Indijanci na jezeru Titicaca. Proučavao ih je, skicirao nacrte, u vlastitoj kadi ispitivao koliko trska može izdržati prije nego što upije vodu i potone, a kad je skupio dovoljno novca i organizirao ekspediciju - ovaj put sastavljenu od pripadnika nekoliko nacija i pod zastavom Ujedinjenih naroda - u Maroku je dao izgraditi brod Ra, sposoban preploviti Atlantik te je 1969. isplovio iz luke Safi.
Novi splavovi
No, novo se putovanje pokazalo znatno opasnijim od onoga na Pacifiku. Trstika je brže od balze upijala vodu, ekspediciju je pratilo lošije vrijeme i kad su bili samo tjedan dana udaljeni od obala karipskog otoka Barbadosa, Ra je potonuo. Posada se spasila, a iako bi svatko drugi odustao od daljnjih pokušaja, Heyerdahl se nije predavao.
Sljedeće godine izgradio je Ra II, ovaj put vjerniji starim egipatskim crtežima i uz pomoć četiri pripadnika južnoameričkog indijanskog plemena Aymara koji su živjeli na jezeru Titicaca i još uvijek izrađivali slične brodove na način identičan njihovim precima, što se pokazalo punim pogotkom. Novim brodom za 55 dana uspio je preploviti 3200 milja od Maroka do Barbadosa.
Poslije porvratka Heyerdahl se vratio u Colla Micheri, svoj mirni dom u Italiji, s kojeg se s jedne strane pruža pogled na Korziku, a s druge na Alpe. Tu je, opet sam, jer se u međuvremenu razveo i od Yvonne, ponovno posvetio istraživanjima drevnih migracija, duboko uvjeren da su stari narodi bili mnogo bolji pomorci nego što povjesničari priznaju te da su oceani oduvijek spajali, a ne razdvajali ljude.
Tvrdio je da ne postoje tri oceana, nego jedan. Ocean je poput velike ceste koja se pruža u svim smjerovima Potkraj sedamdesetih to je ponovno naumio dokazati. U autobiografiji objavljenoj 2000. godine izjavio je da bi, budući je već prešao Atlantski i Tihi ocean, bilo logično da preplovi i Indijski.
Jedrenjak Tigris
U studenom 1977., na jedrenjaku Tigris, izgrađenom kao i Ra od trstike - jedinog materijala za brodove u Mezopotamiji - otisnuo se rijekom Tigris prema Perzijskom zaljevu. Želio je doploviti do rijeke Ind i natrag do Egipta, kako bi dokazao povezanosti starih civilizacija Mezopotamije i Indije.
Heyerdehal je tvrdio da je i ranije plutao morima, nošen vjetrom i strujama, no ovaj put želio je pokazati da su prvi pomorci znali upravljati brodovima i da su poznavali navigaciju. Putovanje je bilo uspješno, no kad je Heyerdahl na povratku iz Indije htio ući u Crveno more, posadi i njemu zabranjen je prolaz. Vodio se krvavi rat između Eritreje i Somalije, a zaraćene strane nisu imale razumijevanja za norveškog istraživača.
Iako je završetak putovanja bio dramatičan, ekspedicija Tigris potvrdila je mogućnost da su civilizacije u Egiptu, Mezopotamiji i Indiji, koje su se pojavile u gotovo isto doba, bile povezane te da su utjecale jedna na drugu.
Dalnji projekti i zadnji period života
Sljedećih desetak godina Heyerdahl je istraživao povijest prvih stanovnika Maldiva, a zatim se potkraj osamdesetih preselio u Peru, gdje je nastavio proučavati piramide i stare narode koji su ih gradili. Te građevine bile su ključni dokaz u njegovoj tezi da oceani spajaju ljude: morskim putevima prenosilo se sve, čak i građevinske vještine. Piramide je otkrio u mnogim dijelovima svijeta, čak i na Siciliji, a najviše ga je oduševila vijest koju je dobio 1991. da slične građevine postoje i na Kanarskim otocima.
Osim piramida, u Guimara je našao i novu ljubav. Bila je to Jacqueline Beer, Miss Francuske 1954., glumica koja je pedesetih godina nastupila u nekoliko francuskih filmova, a zatim se potkraj tog desetljeća okušala i u Hollywoodu, gdje je dobila uloge u filmovima "That Certain Feeling", "The Prize" i "Šaputanje na jastuku" te šest godina glumila u američkom televizijskom serijalu "'77 Sunset Strip". Nakon što joj je dojadio Hollywood, Jacqueline Beer se povukla u mirni kutak, na Tenerife.
Kad su mjesni intelektualci doznali da na njihov otok dolazi slavni istraživač, odlučili su ga upoznati s nekad popularnom glumicom, i ne sluteći da će se među njima roditi ljubav. Ubrzo nakon prvog susreta Heyerdahl, koji je mislio da se više nikad neće ženiti, nije mogao zamisliti život bez ljupke Francuskinje. I Jacqueline se na prvi pogled zaljubila u visokog Norvežanina, koji je i u osmom desetljeću života sačuvao privlačnost i neiscrpnu energiju.
Vjenčali su se 1991., na jednom zajedničkom putovanju u Zapadnoj Sahari, i odlučili nastaviti živjeti na Tenerifima. Heyerdahl je ondje osnovao muzej i mali istraživački centar u kojem je posljednih desetak godina tražio nove dokaze za svoje teorije o vezama među drevnim civilizacijama, redovito putujući diljem svijeta, od Južne Amerike do azijskih stepa.