cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amonijak
Kiselost
Iako je amonijak poznat kao baza, može se ponašati i kao izuzetno slaba kiselina. Može se disocirati, formirajući amidni (NH2−) ion, kao na primjer kada se kruti litij-nitrid doda tekućem amonijaku, formira se litij-amidna otopina. Ovo je Brønsted-Lowry kiselo-bazna reakcija u kojoj se amonijak ponaša kao kiselina.
Moskovski Kremlj
Moskovski Kremlj i Crveni trg su 1990. godine uvršteni na listu UNESCO-ove svjetske baštine.
Amonijak
Formiranje drugih spojeva
Amonijak se može ponašati kao nukleofil u reakcijama supstitucije. Amini se mogu formirati reakcijom amonijaka s alkil halogenidima, iako je rezultirajuća NH2 grupa također nukleofilna, a sekundarni i tercijarni amini često se formiraju kao sporedni proizvodi. Korištenje viška amonijaka smanjuje višestruke supstitucije i neutralizira vodikove halogenide koji su formirani. Metilamin se komercijalno priprema reakcijom amonijaka s klorometanom, a reakcijom amonijaka s 2-brompropanskom kiselinom priprema se racemični alanin i ta reakcija daje prinos od 70%. Etanolamin se priprema reakcijom otvaranja prstena s etilen oksidom, a nekada se dopušta da se reakcija nastavi, pri čemu se formira dietanolamin i trietanolamin. Amidi mogu biti pripremljeni reakcijama s brojnim derivatima karboksilnih kiselina. Acil kloridi su najreaktivniji, ali amonijak mora biti prisutan u najmanje dvaput većoj količini da bi se neutralizirala formirana klorovodična kiselina. Estri i anhidridi reagiraju s amonijakom i pritom formiraju amide. Amonijeve soli karboksilnih kiselina mogu biti dehidratirane do amida ukoliko nema prisutnih drugih grupa koje su termički osjetljive. Za takvu dehidrataciju potrebne su temperature od 150 °C do 200 °C. Vodik u molekuli amonijaka može se zamijeniti metalom, a kao posljedica toga magnezij gori u amonijaku formirajući magnezij-nitrid. Mg3N2, a kada se plinoviti amonijak propusti preko zagrijanog natrija ili kalija, formiraju se natrijamid, NaNH2, i kalijamid, KNH2. Gdje je to neophodno IUPAC preporučuje upotrebu imena "azan" za amonijak, tako bi kloramin bio nazvan kloroazan, a ne kloroamonijak.
Amonijak kao ligand
Amonijak se ponaša kao ligand u kompleksima prijelaznih metala. On je čisti s-davalac, u sredini spektrokemijske serije i pokazuje prijelazno tvrdo-meko ponašanje. Iz povijesnih razloga amonijak je dobio ime "amin" u nomenklaturi koordinacionih spojeva. Pojedini važni amino kompleksi uključuju:
Moskovski Kremlj
Istorija Kremlja
250px|thumb|desno|Uspenska saborna crkva-mesto krunisanja ruskih careva. (Izgrađena 1475-79) Moskva je nastala i razvijala se oko utvrđenog sedišta vladara, na početku oblasnog, a po premeštanju prestonice u Moskvu i vladara ruske države. Još u 11. veku javljaju se gradovi u dolini reke Volge, kao što su Vladimir i Rostov. Početkom 12. veka, Rusi počinju intenzivnije da kolonizuju dolinu Volge. Zbog pritiska nomadskih plemena, politički centar Rusije tog doba premešta se sa obala Dnjepra ka istoku, u gornji tok Volge. Najveća kolonizacija, za ovaj rad važne teritorije, počinje sredinom 12. veka, seobom ratničkih plemena na teritoriju kneževine Suzdalj, kojom je u to vreme vladao Jurij Dolgoruki, sin kijevskog kneza Vladimira Monomaha, sa sedištem u gradu Vladimiru. Prenošenjem centra države u dolinu gornje Volge otvoreni su novi trgovački putevi prema centralnoj Aziji, umesto starih, koji su spajali staru rusku prestonicu Kijev sa Konstantinopoljom i nemačkom Hanzom. Teritorija današnje Moskve je u to vreme ležala na raskrsnici važnih kopnenih i rečnih trgovačkih puteva. Taj prostor, okružen dvema rekama, rekom Moskvom i Neglinom, sa jedne strane i gustim šumama sa druge, predstavljao je prirodno utvrđenje koje je stanovništvu davalo veliku prednost u odbrani svog naselja od pljačkaša i osvajača. Tako povoljna geostrateška pozicija bila je presudna da se baš to naselje razvije u tako snažan gradski centar, dominantan nad susedima i konkurentskim gradovima.
Amonijak
Amonijak kao ligand
Amino kompleksi krom-(III) bili su poznati krajem 19. stoljeća, i bili su osnova teorije koju je postavio Alfred Werner o koordinacijskim spojevima. Alfred Werner je primjetio da kompleks [CrCl3(NH3)3] može formirati samo dva izomera, što ga je navelo na zaključak da ligandi moraju biti raspoređeni oko metalnog iona na vrhovima oktaedra. To je potvrđeno rendgenskom kristalografijom. Veza između amino liganda i metalnog iona je izrazito kiselija nego što je kiselost slobodnog amonijaka, također deprotoniranje u vodenoj otopini je rijetko. Jedan primjer je reakcija s kalomelom ( živa-(I)-klorid ), gdje je proizvedeni spoj amidoživa-(II) jako razgradiv.
Primjene
Najbitnija primjena amonijaka je u proizvodnji dušične kiseline. Mješavina jednog dijela amonijaka i devet dijelova zraka propusti se preko mrežaste platine kao katalizatora pri temperaturi od 850 °C, zbog čega amonijak oksidira u dušikov oksid.
Moskovski Kremlj
Istorija Kremlja
Prvo zabeleženo pleme koje je živelo na ovom prostoru bilo je slovensko, pagansko pleme Vjatič, koje je među prvima primilo hrišćanstvo. Sam naziv Moskva se u ruskim istorijskim studijama vezuje za 1147. godinu. Postoje mnoge legende o nastanku tog imena, od kojih je jedna od najpopularnijih priča koja se prvi put sreće kod ruskih istoričara iz 16. veka, a koja govori o čoveku po imenu Mosok, koji se smatra za osnivača Moskve. Po toj priči, Mosok je imao ženu po imenu Kva, pa se odatle i izvodi ime grada Moskva.
Amonijak
Primjene
Katalizator je osnova toga procesa, jer obična oksidacija (ili sagorijevanje) amonijaka proizvodi dušik i vodu, proizvodnja dušikovog oksida je primjer kinetičke kontrole. Pošto se smjesa plinova ohladi do 200-250 °C, dušikov oksid se dodatno oksidira zbog viška kisika koji je prisutan u smjesi, pri čemu se dobiva dušik-(IV)-oksid. On reagira dalje s vodom, pri čemu se dobiva dušična kiselina, koja se koristi u proizvodnji gnojiva i eksploziva.
Moskovski Kremlj
Istorija Kremlja
Kao što je već napomenuto, grad je formiran oko poseda kneza i nalazio se na čvoru trgovačkih puteva. Kako je grad postajao sve važniji na trgovačkoj, pa samim tim i političkoj mapi, tako je postajao sve primamljiviji osvajačima i pljačkašima. Zbog toga je već sredinom 12. veka podignut drveni bedem sa istočne, najslabije zaštićene strane naselja, koji je spajao obale reka Moskve i Negline. Tako je po prvi put kompletiran i dan-danas prepoznatljiv kremaljski utvrđeni trougao. Naknadno je 1156. godine uz istočni bedem prokopan šanac koji je spajao obale dve reke.
Amonijak
Primjene
Izdvojeni dušik-(II)-oksid, NO, vraća se u proces, a dobivena HNO3 povremeno se ispušta i koncentrira, sve dok ne dostigne svoju maksimalnu koncentraciju od 68,5%. Dušična kiselina koja se dobiva ovim procesom, bez naknadnog koncentriranja ima koncentraciju od 60%. Amonijak služi kao sastojak gnojiva, ali se može koristiti i direktno kao gnojivo, otapajući se u vodi koja se koristi za navodnjavanje, bez ikakvog dodatnog kemijskog postupka. Ova uporaba amonijaka dopušta uzgajanje usjeva koji su ovisni o količini dostupnog dušika, kao što je kukuruz. Ukoliko se stalno na istom zemljištu uzgaja vrsta usjeva koja crpi rezerve dušika koje se nalaze u zemljištu, to će dovesti do lošeg stanja obradivog zemljišta zbog nedostatka dušičnih spojeva u njemu.
Moskovski Kremlj
Istorija Kremlja
Sama reč kremlj, a vezano za Moskvu, se prvi put pominje u izveštajima o požaru u Moskvi 1331. godine. Posle toga sama reč se gubi i ne sreće se u narednih dva i po veka sve do 1589. godine kada je izgrađen zid i oko novopripojenog naselja koje se razvilo severno od Kremlja, nazvanog Belgorod. U tadašnjim izveštajima se za utvrđeno sedište cara u samom jezgru Moskve upotrebljava naziv Kremlj, koji od tada do danas postaje stalan i nezamenljiv.
Amonijak
Primjene
Amonijak ima termodinamička svojstva koja ga čine pogodnim da se koristi kao rashladno sredstvo, budući da lako prelazi u tekuće stanje pod tlakom, i koristi se u gotovo svim vrstama rashladnih uređaja i sustava, sve do pojave alkalnih halogenida kao što je freon. Amonijak je toksičan i djeluje kao iritant, djeluje korozivno na sve legure s bakrom, povećavajući mogućnost da se pojavi curenje i izazove velik rizik. Njegova uporaba u malim rashladnim sustavima je uveliko zamijenjena alkalnim halogenidima, koji nisu toksični niti su iritanti i praktički su nezapaljivi. Amonijak se i dalje koristi kao rashladno sredstvo u velikim industrijskim procesima, kao što su proizvodnja leda u velikim količinama i u prehrambenoj industriji. Amonijak je koristan kao komponenta u rashladnim sistemima absorpcionog tipa, koji ne koriste kompresijski ekspanzijski ciklus, ali mogu iskoristiti temperaturnu razliku. Otkad je upotreba alkalnih halogenida doprinijela smanjenju ozonskog sloja, ponovo se povećava uporaba amonijaka kao rashladnog sredstva. Ponekad se dodaje vodi za piće zajedno s klorom da bi formirao kloramin, dezinfekcijsko sredstvo. Za razliku od klora, kloramin ne reagira s organskim spojevima (koji sadrže ugljik) da bi formirao kancerogene spojeve metana i halogenih elemenata, kao što je kloroform, CHCl3.
Tijekom 1960-ih godina, tvrtke za proizvodnju duhana kao što su Brown & Williamson i Philip Morris počele su koristiti amonijak u cigaretama. Dodavanje amonijaka cigaretama služilo je tome da se poveća dotok nikotina u krvotok. Kao rezultat toga, povećana je količina nikotina u krvi i pojačana je sposobnost cigareta da razviju nikotinsku ovisnost, a da nije povećana količina nikotina u cigaretama.
Moskovski Kremlj
Istorijski razvoj moskovskog Kremlja
Tokom više od osam vekova postojanja, izgled Kremlja se više puta menjao. Svaka epoha ruske istorije i vladari koji su ih obeležili, ostavili su svoj trag u izgradnji i razvoju zgusnutih kremaljskih građevina, od kojih su Ivan Kalita, Ivan III, Katarina II i Nikolaj I Romanov imali najviše zasluga za konačan izgled Kremlja.
Amonijak
Uloga amonijaka u biološkim sustavima i bolestima kod ljudi
Amonijak je važan izvor dušika za žive sustave. Iako dušika ima u velikim količinama u atmosferi, svega je nekoliko živih bića sposobno koristiti taj dušik. Dušik je neophodan za sintezu aminokiselina, koje su osnova građe proteina. Neke biljke ovise o amonijaku i drugim dušikovim spojevima koji se nalaze u zemljištu kao materije koje se raspadaju. Druge biljke, kao što su dušično fiksirajuće leguminoze, koriste simbiozne odnose s rhizobiom, koja stvara amonijak iz atmosferskog dušika.
Amonijak je važan i za normalnu i abnormalnu fiziologiju kod životinja. Amonijak se stvara putem normalnog metabolizma aminokiselina i toksičan je u velikim koncentracijama. Jetra pretvara amonijak u ureu kroz cijeli niz reakcija koji je poznat kao urein ciklus. Disfunkcija jetre, kao što se javlja kod ciroze, može prouzročiti povećane koncentracije amonijaka u krvi, hiperamonemiju. Slično tome, poremećaji kod enzima odgovornih za funkcioniranje ureina ciklusa, kao što je enzim ornitin transkarbamilaza, dovode do hiperamonemije.
Moskovski Kremlj
Istorijski razvoj moskovskog Kremlja
Istorija Kremlja se može podeliti na tri perioda:
Amonijak
Uloga amonijaka u biološkim sustavima i bolestima kod ljudi
Hiperamonemija doprinosi zbunjenosti i komi jetrene encefalopatije kao i neurološkim bolestima koje su uobičajene za ljude s poremećenim ureinim ciklusom i organskoj aciduriji. Amonijak je važan za normalnu kiselo-baznu ravnotežu kod životinja. Nakon formiranja amonijaka iz glutamina, alfa-ketoglutarat može se razgraditi, pri čemu nastaju dvije molekule bikarbonata koje tada služe kao puferi prehrambenih kiselina. Amonijak se izlučuje putem urina, što vodi do smanjenja kiselosti. Amonijak može difundirati putem bubrežnih cjevčica, sjedinjujući se s vodikovim ionom, dopuštajući na taj način ponovno izlučivanje kiselosti.
Tekući amonijak kao otopina
Tekući amonijak je najbolja poznata i najproučavanija nevodena ionizirajuća otopina. Njegovo najistaknutije svojstvo je mogućnost da otapa alkalne metale da bi formirao visoko obojene elektrovodičke rastvore koji sadrže solvatirane elektrone. Izuzev ovih izuzetnih otopina, većina kemijskih procesa u tekućem amonijaku može se usporediti s odgovarajućim reakcijama u vodenim otopinama. Usporedba fizičkih svojstava NH3 s fizičkim svojstvima vode pokazuje da NH3 ima nižu točku topljenja, točku ključanja, gustoću, viskoznost, dielektričnu konstantu i električnu vodljivost, to je uslijed dijelimično slabijeg vezivanja H u NH3 i zbog činjenice da takvo vezivanje ne može formirati ukršteno povezane mreže s obzirom da molekula NH3 ima samo jedan nevezani elektronski par, za razliku od molekule H2O, koja ima dva nevezana elektronska para u svojoj strukturi. Ionska konstanta samodisocijacije molekule NH3 na -50 °C je približno 10−33 mol2•l−2.
Moskovski Kremlj
Srednjevekovni Kremlj
Za razvoj Moskve i Kremlja važan je period mongolske dominacije, koja je trajala sve do raspada Zlatne Horde 1405. godine. Taj period je važan zato što je tada nastala nova ruska država ujedinjena oko Velike moskovske kneževine.
Amonijak
Topljivost soli
Tekući amonijak je ionizirajuća otopina. Iako je slabiji od vode, otapa cijeli niz ionskih spojeva uključujući mnoge nitrate, nitrite, cijanide i tiocijanate. Većina amonijevih soli je rastvorljiva, i te se soli ponašaju kao kiseline u otopinama tekućeg amonijaka. Topljivost halogenih soli povećava se idući od fluorida prema jodidima. Zasićena otopina amonijeva nitrata sadrži 0,83 mola rastvora prema 1 molu amonijaka i ima tlak pare koji je manji od 1 bara čak i na temperaturi od 25 °C.
Otopine metala
Tekući će amonijak otopiti alkalne metale i druge elektropozitivne metale kao što su: kalcij, stroncij, barij, europij i iterbij. Pri malim koncentracijama ( <0,06 mol/L ), formiraju se otopine tamnoplave boje koje sadrže metalne katione i solvatirane elektrone, slobodne elektrone koji su okruženi rešetkom molekula amonijaka. Ove su otopine vrlo korisne kao jaki reducirajući agensi. Pri većim koncentracijama, otopine su metalne po izgledu i vodljivosti. Na niskim temperaturama, dvije vrste rastvora mogu postojati kao faze koje se ne miješaju.
Moskovski Kremlj
Srednjevekovni Kremlj
Prvi veliki vladar “iz Kremlja” bio je Ivan Danilovič Kalita (1327-1341.), koji je od Zlatne Horde uspeo da izdejstvuje titulu velikog kneza i funkciju skupljača ruskog poreza za Hordu, što mu je omogućilo da stekne znatno veći materijalni dobitak, pa samim tim i političku moć u odnosu na ostale ruske plemiće. U tom periodu Moskva je zvanično i formalno preuzela titulu glavnog grada od Vladimira na Volgi. Ruski verski poglavar Petar i njegov naslednik Teognost premestili su sedište ruske eparhije iz Vladimira, u koji je premeštena iz Kijeva, u Moskvu, čime Moskva postaje duhovna i svetovna prestonica ruske države. Takav razvoj događaja dao je Kremlju centralni značaj u novoj ruskoj državi. thumb|levo|250px|Detajl krova Blagovještanske saborne crkve. (1484-89) Kalita je sve činio da od Moskve napravi veliki grad. Za vreme svoje vladavine je izgradio prve važne crkve i hramove u samom kompleksu Kremlja: crkve Samopomazanja, Arhanđela Mihajla, Jovana Lestvičnika, kao i crkvu Spasitelja iz Šume. Takođe je i obnovio i osnažio bedeme Kremlja. Umesto nejakih borovih klada koje su bile postavljene oko Kremlja, Kalita je podigao masivne zidova od hrastovih stabala i kule koje su služile kao osmatračnice. Crkva Spasitelja je jedina od građevina iz te i starijih faza razvoja Kremlja koja je uspela da se održi i do dan-danas. Sve ostale građevine stradale su u brojnim ratnim razaranjima koja je Kremlj pretrpeo za osam vekova postojanja. Ipak, ostati Kalitovih bedema nađeni su prilikom rekonstrukcije Velike Palate (1838-1848).
Amonijak
Detekcija i determinacija
Prisustvo amonijaka i amonij soli može se lako utvrditi, čak i u vrlo malim tragovima dodavanjem Nesslerove otopine, koja u prisustvu najmanjih tragova amonijaka ili amonijevih soli daje izrazito žutu boju. Sumporni štapići se spaljuju da bi se detektirala mala curenja amonijaka u industrijskim rashladnim sustavima. Veće količine amonijaka mogu se detektirati zagrijavanjem soli amonijaka s kaustičnim alkalijama ili s kalcijevim oksidom, pri čemu se oslobađa karakterističan miris amonijaka. Količina amonijaka u amonijevim solima može se kvantitativno utvrditi destilacijom soli s natrijevim hidroksidom ili kalijevim hidroksidom, amonijak koji se oslobodi apsorbira poznata masa standardne sumporne kiseline, a višak se kiseline određuje volumetrijski, ili amonijak može biti apsorbiran u klorovodičnoj kiselini, a tako formirani amonijev klorid daje precipitat kao amonijev heksakloroplatinat, (NH4)2PtCl6.
Moskovski Kremlj
Srednjevekovni Kremlj
Prvi moskovski i ruski vladar koji je uspeo vojno da porazi Tatare bio je Kalitov unuk, Dmitrij Ivanovič Donski. Nadimak Donski dobio je posle pobede upravo nad Tatarima u bici kod Kulikova na Donu 1380. godine. Veliki knez Dmitrij Ivanovič postavio je 1367. godine temelje prvim kamenim zidinama grada Moskve, odnosno samog Kremlja. Tom prilikom je i proširio Kremlj za dodatnih 70-tak metara ka istoku. Za ovaj graditeljski poduhvat korišćen je klesani, beli, peščani kamen. Zid je građen kao snažno odbrambeno utvrđenje. Bedem se sastojao od dva potporna zida koji su bili ispunjeni šljunkom, radi veće otpornosti na udarce oružja osvajača, a na njemu se nalazilo odbrambeno oružje, kao i vojska koja je bila zaštićena snažnim, drvenim grudobranima. Celo utvrđenje je sa svoje kopnene strane bilo dodatno zaštićeno jarkom, a masivne drvene kapije, do kojih su preko jarka vodili mostovi, bile su okovane gvožđem.
Dmitrij Ivanovič Donski
thumb|250px|Crkva 12 apostola (1654–56). Takve zidine su, pored svoje očiglednog i primarnog praktičnog, imale i veliki politički i strateški značaj po Moskvu i njenog vladara Dmitrija Donskog. Naime, ovi snažni bedemi oslikavali su uticaj i nadmoć Moskve i velikog kneza nad ostalim ruskim gradovima i plemstvom, kako u političkom tako i u vojnom smislu.
Zidine su dokazale svoju svrsishodnost već godinu dana po izgradnji. Te 1368. godine litvanski knez Olgerd krenuo je u vojni pohod na Moskvu. Videvši nove zidine nije ni pokušao da ih zauzme, već je odmah tražio primirje. Ipak, uprkos svojoj masivnosti i lepom izgledu, Dmitrijeve zidine su probijene već 1368. godine prilikom tatarske opsada Moskve. Ovaj osvetnički pohod Tatara, za poraz kod Kulinova, vodio je kan Toktaniš, čija je vojska uništila sve unutar i oko Kremlja. Razaranje i pustošenje je bilo skoro potuno, kremaljske crkve i dvorci i svi važni pisani dokumenti iz tog i ranijeg period koji su se čuvali u Kremlju su spaljeni, a moskovska naselja su potpuno uništena.
Pobijeno je oko 24.000 Moskovljana. Međutim, uprkos tom strašnom razaranju, Kremlj je brzo obnovljen i nove građevine, podignute na temeljima starih, su velelepno ukrašene freskama i pozlatama od strane najboljih tadašnjih zanatlija i freskoslikara kakvi su bili Teofan, Prohor i najpoznatiji među njima Andrej Rubljov.
Oko zidina Kremlja nicale su nove gradske četvrti i naselja i to u koncentričnim krugovima. Zanimljivo je napomenuti da ukoliko se pogleda današnja mapa Moskve, vidi se da su moskovska naselja i danas raspoređena u koncentrične krugove u čijem se u samom središtu nalazi Kremlj. Izuzev severoistočnog ugla, koji je, zajedno sa novom ugaonom kulom dodatno dozidan krajem 15. veka, oblik Kremlja iz perioda vladavine Dmitrija Donskog zadržao se i do danas, što će reći da su svi budući radovi i gradnje izvođene u tadašnjim granicama Kremlja. Međutim, od zidina iz 14. veka nije ostalo ništa. Bele peščane stene od kojih su zidine građene ipak nisu bile dovoljno čvrst materijal koji bi izdržao brojne napade osvajača i požare koji su pustošili Moskvu u više navrata tokom tog perioda. Bukvalnom nestanku tih zidina doprinela je i činjenica da oni nikada nisu obnavljani ponovnom nadogradnjom kamenih blokova, već su popravljani isključivo drvenom građom. Takvo građevinsko rešenje uz česta nova oštećenja doveli su do toga da su kremaljski zidovi, sredinom 15. veka, po pisanju nekih zapadnjačkih, onovremenih putopisaca, izgledaju kao da su u potpunosti napravljeni od drveta.
Iako u ovoj fazi svog razvoja Kremlj nije dostigla svoj puni sjaj, ovo je možda i najvažniji period Kremlja u kome je učvršćen njegov centralni položaj u ujedinjenju, jačanju i širenju ruske države i kulture.
“Italijanski Kremlj”
U drugoj polovini 15. veka, Rusija je i dalje bila opkoljena neprijateljskim susedima. Litvanci i Šveđani sa severa i zapada zatvarali su izlaz na evropska mora. Iako se 1405. godine Zlatna Horda raspala zajedno sa jedinstvenom tatarskom državom, mada razbijena, preostala tatarska plemena i dalje su predstavljala opasnost sa istoka po rusku državu. Mnogi značajni gradovi i provincije bili su autonomni, nezavisni ili buntovni. Od sjaja “belokamenog Kremlja” velikog kneza Donskog nije ostalo skoro ništa. Takva nestabilnosti i izolovanosti od savremenih političkih i kulturnih tokova u Evropi tog doba dovelo je do toga da Rusiju zaobiđu prve decenije renesansnog kulturnog buđenja koje se odvijalo na Zapadu.
Čovek koji je uspeo da oslobodi Rusiju stalne tatarske pretnje, da ujedini i proširi rusku državu i da je približi Evropi bio je Ivan III (1462-1505). Oženivši se vizantijskom princezom, kćerkom brata poslednjeg vizantijskog cara, koja je boravila u Rimu posle pada Carigrada, na svoj dvor je doveo mnoge rimske i carigradske arhitekte, slikare, pisce i mnoge druge majstore raznih grana umetnosti. Na taj način je u Kremlj preneta mešavina vizantijskog i italijanskog kulturnog uticaja, što se vrlo brzo odrazilo na izgled samog Kremlja.
Ivan III
Kremlj pod Ivanom III, slika [[Apolinarij Vaznjecov|Apolinarija Vaznjecova|thumb|250p]] Politički, društveni i kulturni napredak Rusije podržavala je i ideologija diktirana iz Kremlja po kojoj je Rusija bila zakonski naslednik Vizantije, a Moskva samim tim “Treći Rim”. Takođe je postojalo verovanje da su ruski vladari potomci rimskih imperatora. Koristeći raspoloženje u ruskom društvu stvoreno ovakvim stavovima, kruniše se za cara „ujedinitelja cele Rusije“. Takvi politički uslovi doveli su do početka velikih građevinskih radova u Kremlju, kome je sada, kao sedištu cara, bilo neophodno dati novi sjaj dostojan položaja.
U to vreme, tačnije 1485. godine, otpočela je velika rekonstrukcija Kremlja. Pre toga, 1474. godine, na podsticaj carice, car Ivan III je poslao misiju u Italiju predvođenu Simonom Tolbuzinom, carevim stručnjakom za arhitekturu, sa ciljem da pronađu i dovedu na Kremlj najboljeg dostupnog arhitektu. Već sledeće godine sa Tolbuzinom na Kremlj je stigao Ridolfo Firavanti Aristotele de Bolonja, jedan od najpoznatijih italijanskih majstora, ne samo arhitekture, već i metalurgije, inženjerstva, hidraulike i građenja vojnih utvrđenja. Ovakve misije su se u narednih dvadesetak godina još nekoliko puta ponovile, tako da su na rekonstrukciji i ponovnoj izgradnji Kremlja radili najpriznatiji i najbolji italijanski, renesansni majstori 15. veka.
U to vreme je podignut novi zid od crvene cigle sa osamnaest kula od čega je najpre bila izgrađena Tainitski kula, kao nagoveštaj izgleda novog utvrđenja. Za proizvodnju te cigle bilo je neophodno najpre izgraditi ciglanu i uputiti ruske zanatlije u tehnike i recepte pravljenja pogodnog građevinskog materijala, što je Firavanti i učinio. Na taj način je uticaj novog stila gradnje preko Kremlja, a posredstvom obučavanja ruskih stručnjaka, prenet u temelje ruske arhitekture tog vremena. Te kule su bile najupečatljiviji deo zidina. Bile su pokrivene drvenim krovom i oblik i visina su im varirali od 28 do 71 metar, u zavisnosti od položaja i namene. Iako je novim arhitektonskim rešenjima delimično očuvana specifičnost i neobičnost staro-ruske gradnje, uticaj sevrno-italijanske arhitekture je bio veoma prepoznatljiv na zidinama, ali posebno na dvorcima i palatama koje su neodoljivo podsećali na renesansne dvorce severne Italije. Potpuno drugi slučaj je bio sa crkvama i hramovima koji su se nalazili unutar Kremlja. Pri njihovoj izgradnji i rekonstrukciji insistirako se na arhitekturi ruske i vizantijske tradicije, što zbog nastojanja da se očuva tradicionalni ortodoksni-vizantijski stil, što iz straha od uticaja Rima i pape s kojim ruska autokefalna crkva nije bila u dobrim odnosima.
Rekonstrukciju Kremlja je dovršio Vasilij III (1505-1533), sin Ivana III, koji je ponovo prokopao šanac između istočnog zida i požarom opustošene čistine, po tome i nazvane Požar - budući Crveni trg. Taj šanac je ponovo spojio reke Moskvu i Neglinu i imao je odbrambenu ulogu. Italijani su uneli potpuno drugačiji stil gradnje. Zidovi, kule, dvorci koje su oni izgradili stoje i dan-danas, izazivajući divljenje svakog ko dođe u kontakt sa njima.
Period modernog Kremlja
Plan Kremlja iz 1601.|thumb|250px|levo Zlatno doba razvoja Kremlja je svakako bilo druga polovina 14. i i ceo 15. vek. U tom periodu Kremlj je postao sedište cara i dobio je sasvim nov, velelepan izgled, stvaran rukama najvećih majstora svog vremena, čije remekdelo predstavlja i dan-danas.
Osnovni oblik, koji je dobio u vreme vladavine Ivana III i njegovog sina Vasilija III, održao se tokom narednih vekova i pretrpeo je veći broj izmena, rušenja u više ratova i novih gradnji koje ipak nisu izmenile njegovu osnovnu strukturu. Najveća razaranja u svojoj novijoj istoriji Kremlj ja doživeo u vreme Napoleonovih osvajanja i za vreme nacističkih bombardovanja u Drugom svetskom ratu, kada je nemačka vojska došla na samo pedesetak kilometara od samog Kremlja. Zanimljivo je pomenuti da je Napoleon, osvojivši Moskvu, ušao u već zapaljen grad, spaljen od strane same ruske vojske koja nije htela simbol svoje istorije da ostavi u rukama osvajača. Videvši takav postupak i takvu odlučnost, Napoleon je shvatio da je, uprkos osvajanju i samog Kremlja, izgubio rat i uskoro je otpočeo povlačenje.
Svaki ruski vladar ili vlast ostavili su u kremaljskoj arhitekturi trag svog učešća u građenju istoriji Rusije. Pored italijanskog danas se u Kremlju mogu prepoznati uticaji nemačkog, engleskog i holandskog stila. Uticaji strane arhitekture su umnogome zavisili od orijentacije spoljne politike vladara. Zidine Kremlja danas|thumb|250px Među vladarima koji su ostvarili značajniji uticaj na sam izgled Kremlja je i Ivan Grozni koji je u 16. veku ukrasio crkve, hramove i dvorce. Mihajlo Romanov je početkom 17. veka obnovio najveći deo tvrđave i dogradio oštećene delove zidina. Petar Veliki je bio prvi ruski vladar posle četiri veka koji je sedište trona izmestio iz Moskve i Kremlja. Nova ruska prestonica postao je Sankt Peterburg, čija je pozicija više odgovarala politici približavanja Rusije savremenim evropskim kulturnim i političkim tokovima.
Krajem 19. i početkom 20. veka, javila se ideja da se Kremlj, kao spomenik ruske istorije i kulture pretvori u džinovski muzej, ali je Oktobarska revolucija 1917. godine prekinula te planove. Marta 1918. godine prva sovjetska vlada preseljena je u Moskvu, u Kremlj. Od tog momenta pa sve do 1955. godine Kremlj je bio zatvoren za javnost. Nova komunistička vlada nije imala mnogo razumevanja za istorijsku i kulturnu vrednost nekih od verskih objekata koji su srušeni. Na njihovom mestu je podignuta zgrada Vojne škole. Umesto zlatnih orlova, na kremaljske kule su podignute crvene zvezde petokrake, koje i danas stoje. Zidine u blizini Lenjinovog mauzoleja su pretvorene u Kremaljske nekropole, gde se nalaze ostavi zaslužnih sovjetskih građana.
1990. godine Kremlj je uvršten u Svetsku kulturnu baštinu pod zaštitom Uneska, kao jedinstven kulturni i istorijski spomenik od izuzetne umetničke, kulturne i istorijske vrednosti.
Danas je Kremlj jedna od najvećih turističkih atrakcija Rusije, koji svake godine privuče ogroman broj turista. Međutim, Kremlj je i danas političko jezgro Rusije i sedište ruskog predsednika i vlade, čime je nastavljena viševekovna tradicija Moskve kao jezgra ruske države.
Amonijak
Međuzvjezdani prostor
Detekcija trostruko deuteriranog amonijaka bila je iznenađenje, budući da je deuterij relativno rijedak. Smatra se da niska temperatura dopušta ovom molekulu da opstane i da se akumulira. Prisustvo molekula amonijaka primijećeno je i u atmosferi planeta plinovitih divova, uključujući tu Jupiter, u čijoj se atmosferi nalazi amonijak zajedno s drugim plinovima, kao što su metan, vodik i helij. Unutrašnjost Saturna može sadržati zaleđeni amonijak u obliku kristala.
USS Ticonderoga (CV-14)
USS Ticonderoga (CV-14) bio je američki nosač zrakoplova u sastavu Američke ratne mornarice i jedan od nosača klase Essex. Prvi je brod u klasi sa produženim pramcem prema kojem je cijela podklasa dobila naziv "Long-hull". Bio je četvrti brod u službi Američke ratne mornarice koji nosi ime Ticonderoga. Služio je od 1944. do 1973. godine. Sudjelovao je u borbama u Drugom svjetskom ratu i Vijetnamskom ratu. Ticonderoga je odlikovan sa 5 borbenom zvijezdom (eng. battle stars – odlikovanje za sudjelovanje u bitkama) za sudjelovanje u bitkama u Drugom svjetskom ratu i sa 12 borbenih zvijezda za sudjelovanje u Vijetnamskom ratu.
Amonijak
Toksičnost i podatci o skladištenju
Toksičnost amonijačnih rastvora obično ne izaziva probleme ljudima ili drugim sisavcima, s obzirom da postoji specifični mehanizam koji sprječava njegovo akumuliranje u krvotoku. Amonijak se pretvara u karbamil fosfat pomoću enzima karbamil fosfat sintaze, i onda ulazi u urein ciklus, gdje se ugrađuje u aminokiseline ili izlučuje putem urina. Ribe i amfibije nemaju ovaj mehanizam, one amonijak obično eliminiraju tako što ga direktno izlučuju iz organizma. Amonijak je čak i u razblaženim koncentracijama visoko toksičan za vodene životinje i zato je klasificiran kao "opasan za okoliš". Spojevima amonijaka nikada se ne smije omogućiti da dođu u kontakt s bazama (osim ako je namjera održavanje reakcije), zbog toga što može doći do oslobađanja opasnih količina plinovitog amonijaka.
USS Ticonderoga (CV-14)
Povučen je iz službe 1973. godine, a 1975. je prodan kao staro željezo.
Amonijak
Kućna primjena
Otopine amonijaka (10% po težini) koriste se kao kućna sredstva za čišćenje, posebno za čišćenje stakla. Ove su otopine iritantne za oči i mukozne membrane (dišni i probavni sustav), i u manjoj mjeri za kožu. Otopine amonijaka nikada se ne smiju miješati s proizvodima koji sadrže klor ili s jakim oksidantima, kao što je varikina, jer se stvara mnoštvo toksičnih i kancerogenih spojeva kao što su kloramin, hidrazin i klor.
Mionski neutrino
Mionski neutrino (νμ) je jedan od tri vrste neutrina. Smatra se elementarnom česticom u skupini fermiona. Zajedno s mionom čini drugu generaciju leptona po kojem je i dobio pridjev "mionski". Nekoliko ljudi ga je teoretiziralo tijekom 40.-ih godina 20. stoljeća, a otkrili su ga 1962. Leon Lederman, Melvin Schwartz i Jack Steinberger. Za to otkriće su 1988. dobili Nobelovu nagradu. Antičestica mionskom neutrinu je mionski antineutrino (μ).
Amonijak
Laboratorijska primjena otopina amonijaka
Opasnost od otopina amonijaka ovisi o koncentraciji: razblažene su otopine amonijaka obično 10% po težini (<5.62 mol/L). Koncentrirane su otopine obično 25% po težini, takva otopina ima gustoću od 0.907 g/cm3, a otopina koja ima manju gustoću bit će više koncentrirana. Klasifikacija otopina amonijaka Europske Unije dana je u tablici.
Pare amonijaka koje se oslobađaju iz koncentriranog amonijaka vrlo su iritirajuće za oči i dišni sustav. Ovakvim otopinama treba rukovati samo u prostorijama s osiguranom ventilacijom. Zasićene otopine amonijaka mogu izazvati značajan tlak unutar zatvorene boce po toplom vremenu. S takvim bocama treba pažljivo rukovati, iako to obično nije problem za otopine od 25%. Otopine amonijaka ne smiju se miješati s halogenima, zbog nastajanja eksplozivnih i toksičnih spojeva. Produžen kontakt otopina amonijaka sa solima srebra, žive ili joda može dovesti do stvaranja eksplozivnih spojeva. Takve se smjese obično formiraju tijekom kvalitativne kemijske analize i njima se treba dodati kiselina i trebaju se razblažiti prije odlaganja, nakon završetka testa.
Laboratorijska primjena bezvodnog amonijaka (plin ili tekućina)
Bezvodni amonijak je klasificiran kao "toksičan" ("T") i "opasan za okoliš" ("N"). Plin je zapaljiv ( temperatura samopaljenja 651 °C ) i može formirati eksplozivne smjese sa zrakom (16 do 25%). Dopuštena koncentracija amonijaka u SAD-u iznosi 50 ppm (35 mg/m3). Ponovljena izlaganja amonijaku smanjuju osjetljivost na njegov miris. Miris se može osjetiti pri koncentraciji manjoj od 0,5 ppm, ali osobe koje imaju smanjenu osjetljivost ne osjećaju ga čak ni kod koncentracija od 100 ppm. Bezvodni amonijak djeluje korozivno prema legurama bakra i cinka, zato se brončane posude ne smiju koristiti prilikom rukovanja plinom. Tekući amonijak može djelovati na gumu i određene vrste plastike. Amonijak burno reagira s halogenima i izaziva eksplozivnu polimerizaciju etilen oksida. Može formirati eksplozivne spojeve sa zlatom, srebrom, živom, germanijem ili telurijem. Burne su reakcije primijećene i s acetaldehidom, hipokloritnim otopinama, natrij fericijanidom i peroksidima.
Island in the Sun
Island in the Sun (na engleskom: "Otok na suncu") može označavati:
Velika jezera (Afrika)
thumb|279px|right|Velika jezera i istočnoafrička obala viđeni iz svemira. [[Indijski ocean može se vidjeti u desnom dijelu slike.]]
Velika jezera Afrike čine niz jezera koja se nalaze u Velikoj rasjednoj dolini i oko nje. Ovim jezerima pripada i Viktorijino jezero koje je svojom površinom treće najveće jezero na svijetu. Velika jezera čine:
Ponekad se Velikim jezerima smatraju samo Viktorijino, Albertovo i Edwardovo jezero budući da su ona jedina tri jezera iz kojih izvire Bijeli Nil. Jezero Tanganjika i Kivu otječu prema rijeci Kongo, pa se stoga nalaze u kongoanskom riječnom sistemu.
La Ceiba, Santiago Tuxtla
La Ceiba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Velika jezera (Afrika)
Regija Velikih jezera
Velika jezera također označavaju regiju koja obuhvaća okolno područje tih jezera. Ona uključuje u cijelosti države Ruandu, Burundi i Ugandu, te dijelove Demokratske Republike Kongo, Tanzanije i Kenije.
La Ceiba, Santiago Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Velika jezera (Afrika)
Regija Velikih jezera
Ova regija je jedna od najgušće naseljenih područja na svijetu. Procjenjuje se da u regiji Velikih jezera živi 107 milijuna ljudi. Zbog vulkanske aktivnosti u prošlosti ovaj je dio Afrike jedno od najboljih područja za poljoprivredu na svijetu. Iako se Velika jezera nalaze na ekvatoru ona zbog svoje nadmorske visine imaju umjerenu klimu. To je ostavilo regiju izvan oboljele zone i omogućilo široko rasprostranjenu uporabu stoke, posebice goveda i koza.
Budući da se dugo tragalo za izvorom Nila, regija je dugo vremena bila interes za Europljane. Prvi Europljani koji su stigli u regiju u većem broju bili su misionari. Oni su imali ograničen uspjeh u preobraćivanju lokalnog stanovništva, ali su otvorili regiju za kasniji proces kolonizacije. Povećani kontakt s ostatkom svijeta vodio je serijama devastirajućih epidemija koje su jednako pogađale ljude kao i stoku. Stoga se stanovništvo regije dramatično smanjilo, a u nekim područjima i do 60%. Sve do 1950-ih regija nije povratila svoje prethodno stanovništvo.
Nakon stjecanja nezavisnosti regija se smatrala da posjeduje veliki potencijal, ali je tijekom nedavnih godina zapala u građanski rat s nesagledivim nasiljem, koji je regiju ostavio u velikom siromaštvu, a od kojega su jedino Kenija i Tanzanija bile pošteđene.
Miho Bošković
Miho Bošković (Dubrovnik, SFRJ, 11. novembar 1983.) je hrvatski vaterpolista. Trenutno nastupa za Jug. Igra na poziciji krila.
Sa reprezentacijom Hrvatske osvojio bronzane medalje na svetskim prvenstvima 2009. u Rimu i 2011. u Šangaju i zlatnu medalju na Evropskom prvenstvu 2010. u Zagrebu.
USS Oriskany (CV-34)
USS Oriskany (CV-34) bio je američki nosač zrakoplova u sastavu Američke ratne mornarice i jedan od nosača klase Essex. Bio je treći brod u službi Američke ratne mornarice koji nosi ime Oriskany. Služio je od 1950. do 1975. godine. Nije sudjelovao u borbama u Drugom svjetskom ratu. Prvi je brod nadograđen na dizajn nazvan SCB-27 ili "27-Charlie" koji je postao osnova za modernizaciju ostalih 14 nosača klase Essex koji su dovršeni prije USS Oriskanya. Oriskany je odlikovan sa dvije borbene zvijezde (eng. battle stars – odlikovanje za sudjelovanje u bitkama) za sudjelovanje u Korejskom ratu i pet za sudjelovanje u Vijetnamskom ratu. Godine 1966. jedan od najgorih brodskih požara od Drugog svjetskog rata buknuo je na Oriskanyu kada se slučajno zapalila magnezijska baklja. U tom požaru je poginulo 44 članova posade.
Povučen je iz službe 1975. godine, a 1995. je prodan kao staro željezo, ali je vraćen natrag dvije godine kasnije. Godine 2004. je odlučeno da će ga se potopiti kao umjetnički greben blizu obale Floride u Meksičkom zaljevu. Nakon mnogih pregleda o štetnosti za okoliš i uklanjanja toksičnih tvari, pažljivo je potopljen uz pomoć eksploziva montiranog na ključnim djelovima trupa u maju 2006. iznad mjesta čije je morsko dno na dubini dostupnoj rekreativnim roniocima. Oriskany je najveći umjetnički greben na svijetu.
Vitaliani, Avellino
Vitaliani je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Mörsbach
Mersbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 484 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143265.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Mersbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 340 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 484 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Operacija Spajalica
Operacija Spajalica je kodno ime za (tada tajnu) operaciju, izvedenu 1945. godine, kojom su SAD regrutovale naučnike iz poražene nacističke Nemačke. Neki od naučnika koji su na taj način regrutovani su i raketni inženjeri Verner fon Braun i Artur Rudolf, i lekar Hubertus Strughold.
Slobodan Marunović
Glumac Crnogorskog narodnog pozorišta Slobodan Marunović, rođen je 4. jula 1957. godine u Mojkovcu, Crna Gora. Osnovnu školu i Gimnaziju završio je u Danilovgradu a srpsko-hrvatski jezik i književnost studirao u Nikšiću i Beogradu. U svojoj karijeri, ostvario je veliki broj uloga u pozorištu, na filmu i televiziji.
Pozorišne predstave
U matičnom Crnogorskom narodnom pozorištu, čiji je član od 1982. godine, Kraljevskom pozorištu Zetski dom, Gradu teatru, Barskom ljetopisu, Nikšićkom pozorištu, igrao je u sljedećim predstavama:
Evolventno ozubljenje
mini|desno|500px|Evolventno ozubljenje za lijevi pogonski zupčanik i desni gonjeni. Plava linija prikazuje zahvatnu liniju, koja je kod evolventnog ozubljenja pravac.
Slobodan Marunović
Poezija
Objavio je pet CD-a poezije.
Za TV Crne Gore snimio je preko 20 emisija „Život knjige“ u kojima je u igranoj formi govorio stihove crnogorskih pjesnika.
Evolventno ozubljenje
Evolventno ozubljenje se zbog svojih prednosti kao što su relativno jednostavna izrada zupčanika i neosjetljivost prijenosnog omjera na manje promjene osnog razmaka, najčešće koristi za izradu profila boka zuba zupčanika u obliku evolvente. Evolventa je krivulja koju opisuje svaka točka pravca koji se bez klizanja odvaljuje po temeljnoj kružnici. Temeljna kružnica je kružnica na zupčaniku od koje počinje evolventa na zubu.
Slobodan Marunović
Režija
Režirao je preko dvadest predstava sa studentskim, alternativnim i ad hoc pozorišnim grupama u Podgorici, Baru, Bijelom Polju, Cetinju i Danilovgradu.
Evolventno ozubljenje
Za evolventni bok zuba normala u svakoj točki dodira tangira isti temeljni krug zupčanika. Budući da svaka od tih normala prolazi i kroz odvalnu točku, proizlazi da je ona jedna te ista i nepomična, bez obzira koja je točka u dodiru. Kako je normala zajednička za oba zupčanika u zahvatu, i nepomična, profil boka zuba spregnutog zupčanika može i mora biti samo evolventan, jer samo kod evolvente normala u proizvoljnoj točki tangira isti (temeljni) krug. Dakle, normala za svo vrijeme zahvata tangira oba temeljna kruga. To znači i da je kut zahvata konstantan, kao i promjeri temeljnih krugova. Očito je također da se zahvat bokova odvija po tom pravcu koji se zato naziva dodirnica ili zahvatna linija, a zahvatni kut se naziva joši kut dodirnice. Uočljivo je i da je zahvatni kut ustvari kut pritiska na kinematskom krugu.
Slobodan Marunović
Privatni život
Oženjen je Ljiljanom Marunović. Imaju kćer Anđelu i sinove Blagotu i Danila. Učestvovao je u planinarskim pohodima na Olimp u Grčkoj, Rila u Bugarskoj, Feldberg u Njemačkoj, Materhorn u Švajcarskoj, Mon Blan u Francuskoj i na našim planinama. Kolekcionar je knjiga, slika i skulptura.
Evolventno ozubljenje
Zahvatnu liniju dobivamo ako spojimo sve dodirne točke zupčanika, u kojima se dodiruju bokovi. Prostorno gledano, dobivamo površinu zahvata. Zahvatna linija je apsolutna putanja dodirne točke. Kod evolventnog ozubljenja zahvatna linija je pravac. Kod cikloidnog ozubljenja zahvatna linija je luk. Kut zahvatne linije je standardiziran i iznosi α = 20º, a kod evolventnog ozubljenja je konstantan. To je kut tangente u točki dodira i spojnice osi vrtnje.
Bater
Zemljopis
Jugozapadno su Donji Zagon, Ledenice, Povile i Novi Vinodolski, a Breze su sjeveroistočno.
Prefekt pretorija
Prefekt pretorija (latinski Praefectus praetorio) je u doba Rimskog Carstva bio načelnik civilne administracije u Italiji.
Tau neutrino
Tau neutrino (ντ) je jedan od tri vrste neutrina. Smatra se elementarnom česticom u skupini fermiona. Zajedno s tauonom (tau lepton, tau čestica) čini drugu generaciju leptona po kojem je i dobio pridjev "tau". Teoretiziran je sredinom 70.-ih godina 20. stoljeća, a otkriven je 2000. godine. Među zadnjima je otkrivena čestica standardnog modela. Antičestica tau neutrinu je tau antineutrino (τ).
Južna Afrika (regija)
[[Datoteka:LocationSouthernAfrica.png|right|thumb|350px|
Posteghe, Brescia
Posteghe je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
Južna Afrika (regija)
]]
Južna Afrika je najjužnija regija afričkog kontinenta čija se definicija razlikuje u geografiji i geopolitici. Unutar regije se nalaze brojni teritoriji - uključujući Republiku Južnu Afriku, zemlju nasljednicu Južnoafričke Republike (Transvaalske Republike).
Definicije i uporaba
Na UN-ovoj shemi geografskih regija pet zemalja koje čine Južnu Afriku su:
Zemlje koje se često ubrajaju u ovu regiju su:
Zvjezdana noć
Zvjezdana noć, Van Goghovo ulje na platnu, slavno remek-djelo postimpresionizma, iz 1889. godine.
Južna Afrika (regija)
Definicije i uporaba
Demokratska Republika Kongo i Tanzanija, iako se obično smatraju srednjoafričkom odnosno istočnoafričkom zemljom, ponekad se ubrajaju u Južnu Afriku. Apropos, Južnoafrička zajednica za razvoj (Southern African Development Community) osnovana je 1980. godine radi olakšavanja suradnje u regiji, a okuplja sve gore navedene zemlje osim Komora (ukupno broji 15 članica).
Zvjezdana noć
Historija
Van Gogh je ovu sliku naslikao tijekom boravka u umobolnici u Saint Rémyju. Datirana je sa lipanj 1889., mjesec dana nakon njegova dolaska i 13 mjeseci prije samoubojstva. Umjetnik je svom bratu Theu o tom razdoblju napisao: ''“Moja me kukavna bolest tjera da radim s nijemim bijesom, veoma polako, ali bez prekida od jutra do mraka ... Vjerujem da će mi to pomoći da ozdravim.”''
Južna Afrika (regija)
Definicije i uporaba
Termin Južna Afrika se također koristio za označavanje Republike Južne Afrike i "nezavisnih" Bantustana koji su ponovo uključeni u Republiku Južnu Afriku nakon završetka apartheida 1994. godine.
Zvjezdana noć
Karakteristike
mini|lijevo| Umjetnikov kasniji crtež perom i tušem prema slici. Slika prikazuje seoski pejzaž noću, s plošnim brežuljcima u pozadini. To nije tiha, mirna noć, već prizor uznemirenog treperenja elemenata prirode i ljudskog svijeta, dok se selo pruža prema nebu uz spiralne i zapletene pokrete.
Južna Afrika (regija)
Definicije i uporaba
Druga geografska delineacija za regiju je dio Afrike koji se nalazi južno od rijeka Cunene i Zambezi – to jest, Južna Afrika, Lesoto, Svazi, Namibija, Bocvana, Zimbabve i južna polovica Mozambika. Definicija se najuobičajenije koristi u Republici Južnoj Africi.
Geografija
Teren Južne Afrike je vrlo raznolik, te se proteže od šuma i travnjaka do pustinja. Regija osim planina obuhvaća i nisko položene obale.
Zvjezdana noć
Karakteristike
Jednostavna otvorena kompozicija, u kojoj tamnoplavo nebo zauzima dvije trećine slike, usredotočena je na odnos između okomitih linija čempresa i zvonika i snažnih izvijenih poteza kistom (kratki, debeli i naočigled neprekinuti) koji, pojačavajući ritam slijeva nadesno i vodeći promatračevo oko, nanose snažan i dinamičan udarac liniji obzora. U sredini neba se nalazi kružni vrtlog boje koji svojim položajem i veličinom postaje središnjim motivom kompozicije. Oblik vrtloga podsjeća na taoistički krug (Yin-Yang) koji je sastavljen od dva suzolika dijela, pozitivnog i svijetlog yanga i negativnog i tamnijeg ženskog yina, koji utječu na sudbinu Prava izražajna snaga kompozicije proizilazi iz boje – čiste i snažne, s neočekivanom svjetložutom koja naglašava hladnoću plave. Poetski sjaj zvijezda, određen svjetlijim bojama, razvija se u mahnito i neprekidno pulsiranje (poput treptanja pravih zvijezda). Može se reći da je ovo najuspješniji rani pokušaj da se slikarstvu doda još jedna dimenzija – vrijeme.
Južna Afrika (regija)
Geografija
Južna Afrika je područje koje obiluje dijamantima i mineralima poput zlata, platine i uranija.
Zvjezdana noć
Karakteristike
Van Goghov originalni način slikanja očituje se u slikarskom jeziku, u odvažnosti nanošenja boje, prožimanju površine pokretom i stvaranju kompozicije s dinamičnim kontrastima. Tako su na slici tamno zeleni čempresi naslikani širokim potezima prošarani posvijetljeni odsjajima crvenih i žutih linija, a svijetlo nebo je određeno tamnim obrisom brda. mini| Zvjezdana noć izložena u [[MoMA|Muzeju moderne umjetnosti u New Yorku. ]]
Južna Afrika (regija)
Povijest i ekonomija
Regija se razlikuje od ostatka Afrike po svojim glavnim izvoznim proizvodima dijamantima, zlatu i uraniju, ali također sliči Africi jer dijeli neke probleme zajedničke ostatku kontinenta. Dok je kolonijalizam tijekom povijesnog toka ostavio svoj pečat na regionalni razvitak, najveći faktori koji danas sprječavaju ekonomski rast su siromaštvo, korupcija i HIV/AIDS. Provedba ekonomske i političke stabilnosti, koju demonstrira i SADC, važan je dio regionalnih ciljeva.
Kultura i ljudi
Južna Afrika je dom mnogim kulturama i ljudima. Neka afrička plemena na ovom području uključuju narode Zulu, Xhosa, Ndebele, Tswana, Pedi, Venda, Sotho, Ndebele, San i Tsonga (iako je ova lista daleko od one iscrpne). Proces kolonizacije i naseljivanja rezultirao je u značajnijoj populaciji europskih i indijskih potomaka u mnogim južnoafričkim zemljama.
Ignacio Manuel Altamirano, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Ignacio Manuel Altamirano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2376 m.
Familia Gutiérrez (razvrstavanje)
Familia Gutiérrez ima više značenja:
Leordoasa, Argetoaia
Leordoasa je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Argetoaia.