cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garrincha
Životopis
Garrincha je rođen u Pau Grande u četvrti Magé, u Rio de Janeiru (Brazil), 1933. godine. Rođen je sa lijevom nogom savijenom prema unutra i desnom nogom koja je bila 6 centimetara kraća i savijena prema van. Ipak to ga nije spriječilo da postane jedan od najboljih nogometaša svih vremena, najpoznatiji je zbog svoje eksplozivnosti i čudesnih driblinga. Mnogi stručnjaci kažu da je najtalentiraniji nogometaš koji je došao iz Brazila, prelazeći čak talent koji je pokazivao Pelé.
Klupski nogomet
1953. potpisuje za klub Botafogo iz Rio de Janeira. Prvu utakmicu je odigrao 19. srpnja 1953. U toj utakmici zabio je tri gola u pobjedi 6-3 protiv nogometnog kluba Bonsucesso. Za Botafogo je odigrao 581 utakmicu i zabio 232 gola. Igrao je još za Corinthians (1966), Portuguesa (1967), Flamengo (1968-69), Olaria (1971-72) - svi iz Brazila i Atletico Junior(1968)- iz Kolumbije. Poslijednji nastup kao igrač imao je na Božić 1982. godine.
Brazilska reprezentacija
Odigrao je 60 utakmica za Brazil od 1955. do 1966., igrao je za Brazil na Svjetskim prvenstvima 1958., 1962. i 1966. godine. Igrajući za reprezentaciju Brazila izgubio je samo jednu utakmicu (3-1 poraz od Mađarske) na Svjetskom prvenstvu 1966. To mu je bila zadnja utakmica za Brazil. Zanimljivo je da Brazil nikad nije izgubio utakmicu u kojoj su on i Pelé zajedno igrali.
Garrincha je umro kao zaboravljeni heroj 1983. godine u 49 godini života od ovisnosti o alkoholu nakon nekoliko poreznih i bračnih problema.
Desert Aire, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.626, što je 502 (44,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zaborsko Selo
Zaborsko Selo je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Netretić, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 13 stanovnika te 7 obiteljskih kućanstava.
Kosmos-1282
Kosmos-1282 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1282 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 15. jula 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6700 kilograma. Kosmos-1282 je bio osmatrački satelit.
Winneconne, Wisconsin
Vinekon je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.383, što je 18 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kišobran, osveta i uzica
Kišobran, osveta i uzica je jugoslovenska humoristička TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1962. godine. Režirao ga je Zdravko Šotra, a scenario su pisali Dušica Manojlović i Aleksandar Obrenović po motivima novela Gi de Mopasana.
El Agostadero (razvrstavanje)
El Agostadero ima više značenja:
Xumuljá, Tumbalá
Xumuljá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tumbalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Afrička divlja mačka
Afrička divlja mačka (lat. Felis silvestris lybica) je zbirni naziv za podvrste divlje mačke iz porodice mačaka koje žive u Africi. Danas se smatra, da se s velikom vjerojatnoćom može reći da je ona jedini predak današnje domaće mačke.
Postoji devet podvrsta divljih mačaka koje odgovaraju tipu falb mačke. Neke od njih su:
Osobine
Afrička divlja mačka svojim izgledom jako podsjeća na domaću (kratkodlaku) mačku. Dlaka joj je boje pijeska i vitka je. Od glave do početka repa dugačka je oko 50 cm, a rep ima oko 25 cm. U pravilu je teška oko 5-6 kg, ali može doseći i do 8 kg.
Rasprostranjenost
Osim u pustinjskim predjelima, afrička divlja mačka naseljava sva područja Afrike, a osim toga i talijanske otoke Siciliju i Sardiniju. Žive u vrlo različitim životnim okolinama, od polupustinja preko savane pa sve do tropskih kišnih šuma. Od poznatih devet podvrsta afričke divlje mačke, njih čak pet žive u tropskim kišnim šumama zapadne i središnje Afrike, ali su upravo radi toga puno manje istražene i poznate od podvrsta čije su životne okoline na "otvorenom".
Prehrana
Ove mačke se prije svega hrane s malim glodavcima, ali jedu i manje ptice, vodozemce, a ponekad i pauke pa čak i škorpione.
Značenje, povijest, kultura
Novija istraživanja smatraju, da je afrička divlja mačka udomaćena vjerojatno u Mezopotamiji već prije oko 8.000 godina (6000 pr. Kr.)
Falb mačka je navedena u Washingtonskom sporazumu o zaštiti životina u prilogu B. Time je trgovina ovom mačjom vrstom strogo ograničena. Najveća opasnost za ovu vrstu nije, kao kod drugih vrsta, čovjek ili smanjivanje njenog prirodnog okoliša, nego mogućnost parenja s domaćom mačkom, koje je više nego često.
The Elder Scrolls: Arena
The Elder Scrolls: Arena je računarska role-playing igra iz prvog lica za MS-DOS, razvijena sa strane Bethesda Softworksa i izdata 1994. godine. 2004. godine, objavljena je verzija igre dostupna za besplatno preuzimanje kao deo 10. godišnjice serije The Elder Scrolls, ali noviji sistemi zahtijevaju emulator poput DOSBox-a da bi ih pokrenuli, jer je Arena DOS baziran program.
Poput njegovih nastavaka, radnja se odvija na kontinentu Tamrielu, upotpunjenim sa divljinom, pećinama i sistemom stvaranja magija koji igračima omogućava da miješaju razne efekte magije u novu magiju onoliko dugo koliko za to imaju novca, i mnogim drugim aspektima igre koji su bili ispred svoga vremena.
Još jedan zanimljiv dio Arene je bila njena težnja da bude "nepraštajuća" prema novijim igračima. Bilo je lako umrijeti u tamnici u kojoj igrač započinje igru, jer su se mogli pronaći moćniji neprijatelji ako se igrač predugo zadrži u njoj. Ipak, ovaj efekat je polako izblijedio kako je igrač postajao moćniji i više svjestan opasnosti koje su se nalazile svuda okolo. Čak je i Ken Rolston, glavni dizajner The Elder Scrolls III: Morrowinda, izjavio da je igru pokrenuo najmanje dvadeset puta prije nego što je uspio jednom izaći iz tamnice.
Tok igre
Arena je poznata po svom ogromnom okruženju, koje je značajno veće od njenih nastavaka, The Elder Scrolls III: Morrowinda i The Elder Scrolls IV: Obliviona, ali manje od onoga iz The Elder Scrolls II: Daggerfalla. Ovo je zbog nasumično generisanih područja u igri, što omogućava veliki broj raznolikih kombinacija za svako područje.
Igra se igra iz perspektive prvog lica. Borba se izvodi korišćenjem miša i pomjeranjem kursora preko ekrana za napade ako se koristi kratkometno oružje.
Priča
Car Uriel Septim VII je zarobljen u drugoj dimenziji (u kopiji Black Horse Couriera u The Elder Scrolls IV: Oblivionu, otkriveno je da je to dimenzija Oblivion) i njegov lik je preuzeo Imperial Battlemage Jagar Tharn. Jedini način da se car vrati je pronalaženje osam dijelova Štapa Haosa (Staff of Chaos). Nakon što su dijelovi sakupljeni, heroj se bori sa Tharnom u Imperial Cityju. Ria Silmane je, prije početka igre, pomoćnica Jagara Tharna. Tokom svog uspela na tron, Tharnu ne polazi za rukom da korumpira svoju pomoćnicu, pa je ubija. Ona uspijeva da se zadrži dovoljno dugo da pomogne igračevom liku da pobjegne od spore smrti u tamnicama pomoću teleportacijskog uređaja pod nazivom shift gate. Nakon toga, gubi moć da se zadrži u fizičkom obliku i pojavljuje se u igračevim snovima. Osnovna misija zahtijeva da igrač pronađe raznolike artifakte. Svaki put kada je takav predmet pronađen, Silmane se pojavljuje sljedeći put kada se igrač odmori da bi pružila informacije o lokaciji sljedećeg takvog predmeta.
Dio priče se pojavljuje u Daggerfallu, Morrowindu i Oblivionu u seriji knjiga "The Real Barenziah".
Uriel Septim VII je dio svih četiriju igara iz serije The Elder Scrolls.
Sljedeća igra u seriji je bila The Elder Scrolls II: Daggerfall, izdana 1996. godine.
Greške
U početnom dijalogu prikazanom kada igrač pokrene novu igru, Uriel Septim VII se naziva Uriel Septim VI. Ovo je vjerovatno zbog toga što je uvodna scena Arene napravljena prije ostatka glavnog toka priče, a developeri su je zaboravili izbaciti iz igre.
Floppy Disk, CD-ROM i Deluxe izdanja
Arena je originalno izdana na CD-ROM-u i 3.5" floppy disku. CD-ROM izdanje je naprednije od ova dva izdanja, i sadrži prošireni govor nekih likova i CGI video scene.
U kasnoj 1994. godini, Arena je ponovno izdana u specijalnom "Deluxe Edition" pakovanju, koje je sadržavalo CD-ROM sa posljednjim zakrpama, podlogu za miša sa odštampanom mapom Tamriela, i "Codex Scientia", sveobuhvatnu detaljnu knjigu savjeta. Neotvorene kopije ovih izdanja se mogu pronaći na eBayu po cijenama i do 70€.
Verzija koju je Bethesda Softworks besplatno izdala 2004. godine je 3.5" floppy disk verzija, ne CD-ROM izdanje.
Wentworth Miller
Wentworth Earl Miller III (Chipping Norton, Oxfordshire, Engleska, Velika Britanija, 2. jun 1972.) američki je glumac, najpoznatiji po ulozi Michaela Scofielda u američkoj hit-seriji Prison Break ("Bekstvo iz zatvora"). Zahvaljujući toj ulozi nominovan je 2006. godine za prestižnu holivudsku nagradu Zlatni globus za najboljeg glavnog glumca u dramskoj TV seriji.
Životopis
Rođen u Chipping Nortonu, Oxfordshire, Engleska, Velika Britanija, Wentworth je sin Wentwortha Earla Millera II, advokata i nastavnika, i Roxann Miller, nastavnice za posebno obrazovanje. Afričkog je, jamajkanskog, engleskog, njemačkog i židovskog porijekla s očeve strane, dok je ruskog, francuskog, holandskog, sirijskog i libanonskog porijekla s majčine strane. Iako se porodica preselila u Park Slope, Brooklyn, New York, kad mu je bilo 19 godina, Wentworth je zadržao dvojno državljanstvo. Ima 2 sestre: Leigh i Gillian. Pohađao je Srednju školu Midwood. Bio je član SING!-a, godišnje muzičke produkcije koju je pokrenula škola Midwood. Porodica se opet preselila u okolinu Pittsburgha, gdje je 1990. završio Srednju školu Quaker Valley. Nakon toga diplomirao je englesku književnost na Princetonu. Dok je studirao, nastupao je s a capella grupom Princeton Tigertones i bio član još dvaju klubova.
Miller je dugo godina bio predmetom špekulacija o homoseksualnoj orijentaciji, koje je 2013. potvrdio u otvorenom pismu upravi filmskom festivala u Sankt Peterburgu, kojim je objasnio da ne dolazi u znak protesta zbog progona homoseksualaca u Rusiji.
Karijera
Miller je, također, gostovao u prvoj epizodi 11. sezone serije "Zakon i red: Odjel za žrtve" kao detektiv Nate Kendall iz 24. policijske stanice u New Yorku. U SF-filmu "Resident Evil: Afterlife" je glumio "Chrisa Redfielda, Claireinog brata i popularnog lika iz serije igrica".
Miller je stekao iznenađujuće velik stepen slave u Južnoj Koreji, gdje ga odmilja zovu "Seok Ho-pil" (od korejske verzije imena Frank Schofield, koji je bio veterinar i uključio se u korejsku borbu za oslobođenje od Japana, a predavao je i veterinu na Nacionalnom univerzitetu u Seulu), po prezimenu njegovog lika iz "Prison Breaka".
El Agua Caliente (razvrstavanje)
El Agua Caliente ima više značenja:
Layamon
Layamon kojiput pisan kao Layamon ili Laghamon, aktivan tokom 12. vijeka, bio je rano srednjovjekovni engleski pjesnik, autor romana-kronike - Brut, jedne od najistaknutijih engleskih poema 12. vijeka.
To je prvo djelo na engleskom jeziku koje se odnosi na legendu o Kralju Arthuru i Vitezove Okruglog stola, napisano u vrijeme kad je engleski jezik bio gotovo potpuno zasjenjen francuskim i latinskim kao jezicima književnosti.
Biografija
Layamon je sam sebe opisao kao svećenika koji radi i živi u Arley Kingsu u Worcestershireu. Njemu je kao inspiracija za Bruta poslužio Waceov - Roman de Rou, koji je pak bio anglo-normanska adaptacija Monmouthove - Historia Regum Britanniae. On je u oko 16.000 dugih redova (često isprekidanim kratkim stihovima), ispričao mitološku historiju Britanije, od iskrcavanja Bruta Trojanskog, pra-praunuka slavnog Eneje, sve do konačne Saksonske pobjede nad Britima 689.
Jedna trećina poeme posvećena je legendi o Kralju Arthuru, ali kako Layamon nije bio sklon pisanju klasičnih viteških romansi onog vremena, koncentrirao se na opisivanje ratničkih prizora sa sjajnim ratnikom Arthurom na čelu.
Žarko Paspalj
Žarko Paspalj (rođen 27. marta 1966. u Pljevljima, SFRJ) je bivši jugoslovenski i crnogorski košarkaš. U svojoj karijeri je igrao za Budućnost, Partizan, San Antonio Sparse, Olimpijakos, Panatinaikos, Panionios, Paris Basket Rasing, Aris i Virtus. Sa Jugoslavije je osvojio 2 srebrne medalje na Olimpijskim igrama, Svetsko prvenstvo 1990. i tri zlatne medalje na Evropskim prvenstvima, kao i jednu bronzanu sa EP.
Početak karijere
Žarko Paspalj je započeo svoju karijeru polovinom 80ih u Budućnosti, u to vreme malom klubu koji je služio kao rasadnik talenata za veće klubove kao što su KK Partizan, Cibona, Jugoplastika, Crvena zvezda i Bosna.
Pošto je često bila u opasnosti da ispadne iz prve lige, Budućnost se ponekad nije oslanjala samo na svoje kvalitete. Po nepotvrđenoj priči sa početka 80ih, kada je Paspalj bio junior, Cibona je došla u Titograd na ligašku utakmicu koja je bila beznačajna za nju, ali presudna za nade Budućnosti za opstanak u najjačoj ligi. Dalje se tvrdi da su se dve strane sporazumele da se dopusti domaćem timu da pobedi, dok će zauzvrat Cibonini ljudi moći da gledaju treninge juniora Budućnosti i uzeti bilo kog igrača koji im se dopadne. Znajući da je Paspalj bio najbolji mladi igrač i igrač koji će uskoro mnogo vredeti, uprava Budućnosti mu nije dozvolilo da trenira nekoliko dana, što je značilo da ga Cibona nikada nije videla i da je odabrala drugog igrača.
Nedugo posle toga Paspalj je ušao u prvi tim, značajno doprinevši trećem mestu Budućnosti u sezoni 1985/86 i polufinalu u kom će izgubiti od potonjeg šampiona Zadra.
Godine u Partizanu
Tokom leta 1986. Budućnost je prodala Paspalja Partizanu. Vlade Divac, još jedna buduća zvezda, je takođe tog leta prešao u Partizan. Zajedno sa mladim Sašom Đorđevićem i već dokazanim igračima Milenkom Savovićem i Goranom Grbovićem, Partizan je osvojio prvenstvo pobedom u finalu nad Crvenom zvezdom. Paspalj je igrao dovoljno dobro da bi privukao pažnju nacionalnog tima koji je osvojio bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu 1987. u Atini. Sledeće 1988. godine, Paspalj je igrao veću ulogu u timu koji je poražen u finalu Olimpijskih igara 1988. od Sovjetskog Saveza i skrenuo pažnju na sebe kao potencijalnu zvezdz igrajući sa Partizanom na Mekdonalds Openu.
San Antonio Spars
1989. Paspalj je postao jedan od prvih evropskih igrača koji je prešao u -{NBA}- ligu, pridruživši se San Antonio Sparsima. Međutim, ovaj potez nije bio uspešan i on je nastupio u samo 28 utakmica, postigavši ukupno 72 poena (2,5 po utakmici) za ukupno 181 minut igre.
Povratak u Partizan
Paspalj se 1990. vratio u Jugoslaviju i u Partizan. Tu je postao najbolji strelac lige i predvodio je tim, zajedno sa Đorđevićem i Danilovićem, do final plej-ofa, ali je Pop 84 i bez Dina Rađe bio prejak. I pored svega toga, ukupan učinak u sezoni je obezbedio Paspalju dobro plaćen prelazak u grčki Olimpijakos u leto 1991.
Olimpijakos
U sezoni 1991/92. Paspalj je skoro sam predvodio Olimpijakos, tim koji je prethodne sezone bio osmi, do finala protiv solunskog PAOKa. Paspalj je postizao prosečno 32 poena i bio je proglašen za najkorisnijeg igrača lige. Međutim, PAOK je savladao Olimpijakos, a Paspalju je uskraćena šansa da učestvuje na Olimpijskim igrama 1992. u Barseloni zbog sankcija koje su uvedene SR Jugoslaviji.
U drugoj sezoni u Olimpijakosu, Paspalj je iskoristio osnažen tim i osvojio je prvenstvo Grčke, savladavši ljutog rivala Panatinaikos u kontroverznoj finalnoj seriji. Paspalj je postizao prosečno 25 poena po utakmici, ali je koštao svoj tim fajnal-fora Evrolige kada je nagazio na liniju u poslednjim sekundama odlučujuće utakmice protiv francuskog Limoža.
Panatinaikos
Avgusta 1994. Paspalj je izazvao senzaciju prešavši u ljutog atinskog rivala Panatinaikos. Odnosi između Paspalja i uprave Olimpijakosa su se pogoršali tokom tog leta, a njegov prelazak u redove večitog rivala je razbesneo navijače Olimpijakosa, koji su ga progonili kada god bi se dva tima srela. Ovo je u početku inspirisalo Paspalja i on je, u oktobru 1994. u svojoj prvoj utakmici protiv Olimpijakosa, započeo utakmicu sa tri uzastopne trojke u prvom minutu utakmice.
Ipak, ovaj potez nije mogao da sakrije pad u Paspaljevoj igri i njegov šut je nastavio sa slabi. Paspalj je bio najbolji strelac svog novog tima, ali tim nije uspeo bolje od drugog mesta u prvenstvu Grčke i polufinala Evrolige, gde je u oba slučaja Panatinaikos poražen od Olimpijakosa, što je razočaralo navijače Panatinaikosa u Paspalja.
Ovo je bilo očigledno tokom Evropskog prvenstva 1995. koje je održano u Atini, kada su mu navijači oba kluba zviždali, iako se veliki deo njihovog nezadovoljstva može pripisati tome da je Paspalj bio kapiten reprezentacije Jugoslavije koja je prekinula nade Grka da mogu da osvoje šampionat na domaćem terenu u emocijama nabijenom polufinalu. Podizanje pobedničkog pehara usred Atine je poslužilo kao velika osveta i dodatno samopouzdanje za Paspalja nakon nekoliko teških sezona.
Olimpijada 1996., Atlanta Houks i Rasing
Ovo je postalo očigledno na Olimpijskim igrama 1996. u Atlanti, kada je 30-godišnji Paspalj postigao 16 poena u prvom poluvremenu finala protiv Tima snova. U drugom poluvremenu je pao, zajedno sa celim jugoslovenskim timom, ali je ipak utakmicu završio kao najbolji strelac sa 19 poena, ostavivši dobar utisak koji je podstakao Atlantu Houks da ga pozove u predsezonski trening-kamp. Na njegovu nesreću, povratak u -{NBA}- je propao nakon otkrića vanbračne veze sa ženom iz Atine, koji je uticao na Paspaljevu igru, a on je sezonu 1996/97. proveo u Parizu, igrajući za Pariz Rasing Basket i dovevši ekipu do prve nacionalne titule nakon 43 godine.
Virtus
U leto 1998. Paspalj je prešao u redove novog prvaka Evrope, bolonjski Kinder. Međutim, posledice prošlih povreda i godine pušenja su ga stigle i bio je odstranjen iz ekipe u decembru nakon niza nezadovoljavajućih igara. Paspalj se povukao iz košarke u svojoj 32. godini.
Srčani problemi
U martu 2001. Paspalj je preživeo ozbiljan srčani udar dok je rekreativno igrao fudbal u Atini i ležao je u bolnici nekoliko nedelja. Drugi srčani udar je preživeo u julu 2001.
U jesen 2005, tokom diskusije na RTS-u u vezi srčanih problema, izjavio je da dva srčana napada nisu bila dovoljna da ga nateraju da prestane sa pušenjem i da promeni način života.
Uloga na klupi reprezentacije Srbije i Crne Gore
Početkom 2004. godine Paspalj je postao tim-menadžer reprezentacije Srbije i Crne Gore, radeći zajedno sa prvim trenerom Željkom Obradovićem. Najvažniji deo Paspaljevog posla je bilo da pomogne stvaranju dobre atmosfere delujući kao spona između igrača i trenera. Paspalju je takođe bio poveren zadatak da ubedi mnoge igrače, posebno one iz -{NBA}-, da dođu da igraju za reprezentaciju.
Na njegovu nesreću, njegov posao na ovom mestu se poklopio sa dva najgora rezultata reprezentacije u nedavnoj istoriji, pošto je Srbija i Crna Gora završila na 11. mestu (od 12 ekipa) na Olimpijskim igrama 2004. u Atini, a kasnije nije uspela da dođe do četvrt-finala Evropskog prvenstva 2005., koje se održavalo u Srbiji i Crnoj Gori.
Paspalj kao biznismen
Paspalj je takođe odlučio da se okuša u poslovnom svetu investirajući u projekat Akva park u novobeogradskom Bloku 44. Radovi su počeli u jesen 2005. i još uvek su u toku na ogromnom gradilištu pored reke Save.
Prvobitno predviđanje otvaranja u leto 2006. se pokaualo previše optimističnim i, prema, Paspalju, novi rok za svečano otvaranje je leto 2007.
Porodica
Paspalj se oženio sa 20 godina, ubrzo nakon što je prešao u Beograd da igra za Partizan. On i njegova žena Milka imaju dve kćerke: Stašu (rođenu 1987) i Anju (rođenu 1995).
Bocca Callalta, Treviso
Bocca Callalta je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 581 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Santa Lucía, San Diego de Alejandría
Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1816 m.
Opklada (film)
Opklada je jugoslovenski film iz 1971. godine. Režirao ga je Zdravko Randić, a scenario je pisao Živojin Pavlović.
Marozzo, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 166 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -2 m.
Opklada (film)
Nagrade
Na 18. Filmskom festivalu u Puli 1971. godine:
Korča
Korča je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 421 stanovnika.
El Agua de los Coyotes (razvrstavanje)
El Agua de los Coyotes ima više značenja:
El Agua Fría (razvrstavanje)
El Agua Fría ima više značenja:
Lake County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 11.200, što je 76 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Al Manyār, Hajjah
Al Manyār je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 553 m.
Vukmanić
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 261 stanovnika te 90 obiteljskih kućanstava.
La Higuerita, Ixtlahuacán del Río
La Higuerita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1671 m.
Bichești, Boghești
Bichești je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Boghești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
El Agua Escondida (razvrstavanje)
El Agua Escondida ima više značenja:
Kosmos-1283
Kosmos-1283 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1283 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 17. jula 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1283 je bio osmatrački satelit.
Cascina Fornace, Lecco
Cascina Fornace je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Witt, Illinois
Witt je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 903 stanovnika.
Arroyo Tigre, San Miguel Soyaltepec
Arroyo Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Soyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 528 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 104 m.
Triamteren
Triamteren je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 253,263 Da.
Klesarstvo
Klesarstvo ili kamenarstvo, kamenorezbarstvo je zanimanje gotovo isto još od starog vijeka, u kom treba komad grubog prirodnog kamena modificirati u željeni oblik kontroliranim uklanjanjem dijelova kamena, dlijetom i čekićem. I skulptori se koriste klesarstvom kod stvaranja skulptura, jer latinski: sculpere, zapravo znači sjeći, rezati, klesati ili tesati.
Klesar ili kamenorezac mora dobro poznavati karakteristike svih vrsta kamena. U kamenolomima radi na vađenju kamena i njegovoj osnovnoj obradi u blokove. U klesarskim radionicama obrađuje kamen u željenu formu, tako da ga lomi, reže, kleše, brusi i polira. Na taj način klesari izrađuju kamene ploče za stepenice, balkone, fasade, mostove, grobnice i druge predmete. Kamen formira prema nacrtu ili šablonu, a ponekad ga i boji.
U klesarstvu se najčešće koristi granit, vapnenac, pješčenjak i mramor. Pored prirodnih, danas se sve više upotrebljava umjetni kamen. Klesari se danas pored tradicionalnih alata (čekić, dlijeto, visak, libela), služe i mašinama za rezanje, tokarenje, poliranje... Površinu kamenih ploča klesari često dekoriraju uklesanim ornamentima ili natpisima.
Klesari često surađuju sa skulptorima na izradi ili obnovi spomenika, a isto tako i sa arhitektima na obnovi zgrada.
Historija
Klesarstvo je nastalo za paleolita kad su ljudi morali nadomjestiti korisne, ali rijetke prirodne spilje umjetno podignutim spiljama od kamenih gromada. Do 4. milenija pne. Stari Egipat razvio je tehniku kleserstva po kamenolomima, koja je kulminirala piramidama.
Kamen je i nadalje ostao primarni građevinski materijal kroz cijeli srednji vijek, a koristi se još i danas.
Piko (film)
Piko je jugoslavenski srednjemetražni film za djecu snimljen 1959. u režiji Sreća Weyganda. Bio je prikazan na venecijanskoj Mostri.
Uloge
Kompletna filmska ekipa ▼
Kiri
mini|desno|300px|Marie Curie, slika za Nobela, 1911.
Kiri (simbol: Ci) je mjerna jedinica za radioaktivnost, a nije SI mjerna jedinica. Određuje se kao:
ili
U radioterapiji aparati imaju otprilike vrijednost radioaktivnosti od oko 1000 Ci, s izotopima cezijem-137 ili kobaltom-60. Ta količina radioaktivnosti može izazvati znatna oštećenja ljudskom zdravlju, u samo nekoliko minuta, ako se ne koristi zaštitna oprema.
Ponekad se koristi višekratnik mikrokiri:
Tako na primjer, ljudsko tijelo sadrži oko 0,1 μCi radioaktivnosti prirodnog izotopa kalija-40.
Kosmos-1284
Kosmos-1284 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1284 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 29. jula 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1284 je bio osmatrački satelit.
Gilten
Gilten je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Zoltau-Falingbostel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.220 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3358010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zoltau-Falingbostel Gilten se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Zoltau-Falingbostel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 33,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.220 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
Кличевац
Кличевац је насеље у Србији у општини Пожаревац у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 1329 становника (према попису из 1991. било је 2084 становника).
Географија
Налази се у Стигу, окружен брдима Помрлово, Голо Брдо и Брдо Планина од познатијих.
Етнографија
Село има осмогодишњу школу, дом здравја и дом културе, али поред свега популација села има тенденцију опадања.
Место је такође познато јер се ту налази кућа војводе Миленка Стојковића и овде је пронађен кличевачки идол који је симбол општине Пожаревац
Демографија
У насељу Кличевац живи 1089 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,8 година (43,0 код мушкараца и 46,3 код жена). У насељу има 387 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,43.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Wellsburg, Iowa
Velsburg je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 707 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 707 stanovnika, što je 9 (1,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Banteng
Banteng (lat. Bos javanicus) je vrsta divljega goveda, koji nastanjuje jugoistočnu Aziju.
Bantenzi su pripitomljeni na nekoliko mjesta u jugoistočnoj Aziji, te ima oko 1,5 milijuna domaćih bantenga, koji se nazivaju stoka s Balija. Koriste se kao radne životinje i za meso. Unešen je u sjevernu Australiju, gdje ima stabilnu populaciju.
Po veličini sliči domaćem govedu, visok je 1,55 do 1,65 m u ramenima te ima 2,45 do 3,5 m u ukupnoj dužini, uključujući i 60 cm repa. Tjelesna težina može biti u rasponu 400 do 900 kg. Ima spolni dimorfizam, tj. spolovi se razlikuju po boji i veličini. Građa je slična onoj od domaćih goveda, ali s relativno tankim vratom i malom glavom. Rogovi ženke su kratki i čvrsto zakrivljeni, s vrhovima prema unutra, dok su rogovi mužjaka u luku prema gore dužine 60 do 75 cm.
220px|minijatura|lijevo|Grupa bantenga Ova vrsta se smatra ugroženom. Skupine bantenga nalaze se u zoološkim vrtovima te u Australiji, a križani su sa stokom (lat. Bos taurus), te su takvi hibridi.
Merlana, Udine
Merlana je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Banteng
Areal bantenga obuhvaća veći broj država. Vrsta je prisutna u sljedećim državama: Tajland, Mianmar, Malezija, Indonezija, Vijetnam, Laos i Kambodža. Izumrla je u Bruneju, Indiji i Bangladešu.
Staništa vrste su: šume, bambusove šume, močvarna područja, travna vegetacija, ekosustavi niskih trava, šumski ekosustavi i riječni ekosustavi. Vrsta je rasprostranjena do 2100 metara nadmorske visine.
Merlana, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
San Miguel, Puruándiro
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Puruándiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 542 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1941 m.
Efigenia (razvrstavanje)
Efigenia ima više značenja:
Case Bertulli, Pesaro e Urbino
Case Bertulli je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Čovjek sa željeznom maskom (razvrstavanje)
Čovjek sa željeznom maskom može označavati:
Ecuatitla (razvrstavanje)
Ecuatitla ima više značenja:
Egipto (razvrstavanje)
Egipto ima više značenja:
Air Jamaica
Air Jamaica je necionalna avio-kompanija države Jamajke. Vlada jamajke posjeduje 16% dionica ove kompanije. Od 26. maja 2011. većinski vlasnik kompanije postao je Caribbean Airlines. Kompanija je osnovana u oktobru 1968., a sa radom je započela 01. aprila 1969. godine. Kompanija je najbrže rasla tokom 1970-tih. Prvi let u Europe je izveden 01. aprila 1974. Već 1994. kompanija je velikim djelom privatizirana, vlada je zadržala 25% dionica, a radnicima je podijelila 5% dionica. Zbog financijskih gubitaka vlada Jamajke je ponovo nacionalizirala kompaniju 2004., a nakon stabilizacije vlast se ponovo odlučila za privatizaciju 2007. Od prvoga jula 2011. Air Jamajka postao je dio Caribbean Airlinesa.
Asimetrično ratovanje
Asimetrično ratovanje (nesimetrično ratovanje) je rat među sukobljenim stranama čija se relativna vojna moć, odnosno strategija ili taktika značajno razlikuju. Ono se najčešće povezuje s ratovanjem među nejednakim protivnicima kada manje ili slabije snage moraju koristiti teren, vrijeme, iznenađenje ili određene slabosti većih i jačih protivničkih snaga radi ostvarenja pobjede, odnosno ostvarenja svojih strateških ciljeva.
Asimetrična prijetnja se definira kao „prijetnja koja proizlazi iz moguće uporabe različitih sredstava ili metoda radi zaobilaženja ili negiranja protivničkih sposobnosti, uz istovremeno korištenje njegovih slabosti radi postizanja nerazmjernog učinka“.
Pojam asimetričnog ratovanja obuhvaća mnoge ranije znatno određenije pojmove kao što su gerilsko ratovanje, špijunaža, nasilni otpor, nenasilni otpor, sabotaža i terorizam.
Asimetrično ratovanje kroz povijest
Biblijska priča u kojoj David pobjeđuje Golijata kamenjem izbačenim iz praćke često se spominje kao primjer pobjede slabijeg i potlačenog nad jakim i moćnim. Davidova pobjeda simbolizira uspjeh novog i naprednog nad starim i zastarjelim; njegovo nadmoć u planiranju, vještini i znanju pobijedila je Golijatovu ovisnost o očitoj snazi, zastrašivanju i teškom oružju.
Hanibal je malom vojnom silom poduprt slabim saveznicima napao jake rimske snage na Apeninskom poluotoku. Uspješnom primjenom različitih oblika i kombinacija napadnih djelovanja ozbiljno je bio zaprijetio rimskoj vojsci i čitavoj tadašnjoj Rimskoj republici koja je imala 38 legija (preko 120 tisuća vojnika nasuprot 40-tak tisuća pripadnika kartaške vojske).
U drugom svetskom ratu primeri asimetričnog ratovanja bili su gerilski pokreti širom okupirane Evrope, posebno u partizani u Jugoslaviji, koji su uspešno ratovali protiv tada najjače svetske sile, Vermahta.
Iz Drugog svjetskog rata izrasle su dvije jake sile, Sjedinjene Američke Države i Sovjetski savez, kao dvije prevladavajuće svjetske velesile. Želeći osigurati svoju nadmoć, obje su ponekad pomagale određene političke grupacije unutar pojedinih blokova, odnosno NATO-a i Varšavskog pakta. Djelovanje takvih političkih grupacija je po svojoj prirodi bilo asimetrično, a u svom su „arsenalu“ nerijetko imale terorizam kao glavni oblik djelovanja (npr. Frakcija Crvene armije poznata kao skupina Baader-Meinhof).
Obje sile su pomagale različite političke skupine i u trećim državama (npr. pomoć SSSR-a borcima sjevernog Vijetnama u borbi protiv SAD-a te pomoć SAD-a mudžahedinima u borbi protiv sovjetske invazije u Afganistanu). Rat u Vijetnamu i rat mudžahedina protiv Crvene armije u Afganistanu su klasični primjeri asimetričnog rata. Međutim, zbog pomoći koju su od SSSR-a primali borci sjevernog Vijetnama i mudžahedini u Afganistanu od SAD-a, ti ratovi su, isto tako, klasični primjeri tzv. „posredničkog rata“ (en. proxy war) u kojem suprotstavljene supersile koriste treće države da bi ostvarile svoje vlastite ili onemogućile ostvarenje ciljeva druge suprotstavljene strane. Razdoblje Hladnoga rata je puno primjera takvih sukoba.
Posthladnoratovsko razdoblje je dovelo do toga da istočne zemlje više nemaju potporu koju su imale u SSSR-u i nisu u stanju pratiti strateško naoružavanje na zapadu koje se uglavnom svodi na visokotehnološke inovacije, posebno u dijelu koji se odnosi na zračne snage i precizno dalekometno naoružanje. Te zemlje znatno više nego ranije ovise o manjim pokretnim postrojbama i korištenju postojećih zastarjelih vojnih platformi. Stoga se i u eventualnim budućim ratnim sukobima može očekivati primjena sredstava i taktika koje su svojstvene asimetričnom ratovanju.
Royal Kunia, Hawaii
Rojal Kunija je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.525 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 14.525 stanovnika.
Košćan
Košćan je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 39 stanovnika.
Vukoder
Vukoder je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Karlovca, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 115 stanovnika te 39 obiteljskih kućanstava.
Ventena, Arezzo
Ventena je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
San Pedrito, Gómez Farías
San Pedrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Čovek sa gvozdenom maskom
Čovek sa gvozdenom maskom je jedan od najčuvenijih zatvorenika u francuskoj istoriji. Misterija koja okružuje njegov život, kao i razni filmovi i romani koji ga opisuju ne prestaju da pobuđuju maštu.
Polazna tačka legende je smrt koja je, posle dugog zatočeništva, zadesila 19. novembra 1703. u zloglasnom zatvoru Bastilja jednog zatvorenika čije ime, kao ni razloge hapšenja, niko nije znao. Sahranjen je pod imenom Marchiali, premda neki izvori navode imena Marchioly ili Marchialy. Na temelju tih činjenica, priča je znatno preuveličana, predanje joj je pridodalo brojne detalje, politika ju je uzela pod svoje, te je čovek sa gvozdenom maskom postao, iz pera Voltera, simbol kraljevskog apsolutizma.
Istorijske činjenice
mini|desno|400px| „Čovek sa gvozdenom maskom.“ Gravura nepoznatog autora iz [[1789. Prema tvrđenju sadržanom u legendi ove gravure — a koje otkriva moguću revolucionarnu propagandu — čovek sa gvozdenom maskom nije niko drugi do Luj Burbonski (1667—1683), grof od Vermandoa, vanbračni sin Luja XIV. „Čovek sa gvozdenom maskom, odnosno priča o njemu, koja je tako dugo zaokupljala pažnju mnoštva autora, upravo je izašla iz mračnog haosa gde ju je varvarska diskrecija ministarskih posrednika bila zaturila sve do danas. Dokumenti pronađeni u Bastilji nam ukazuju da je to ime oduvek predstavljalo Luja Burbonskog, grofa od Vermandoa, biološkog sina Luja XIV, rođenog 2. oktobra 1667, koji je osuđen na doživotnu robiju jer je, sa 16 godina, udario šamar prestolonasledniku. Da bi sakrili njegove crte lica neprozirnom koprenom, stavili su mu na lice gvozdenu masku čije su mu čelične opruge i podbradnik omogućavale da se prehrani i održi u životu. Trenutak njegovog zatvaranja smešta se u 1683. godinu. Ovaj zlosrećni princ je umro u Bastilji 1703. godine nakon zatočeništva dugog 20 godina po raznim zatvorima. (Oni koji bi želeli da se podrobnije informišu o celoj stvari mogu da pogledaju dokument koji se prodaje u Rue de Chartres N° 85.)“ ]] Dana 4. septembra 1687, usred vladavine Luja XIV, jedne rukopisne novine, koje su se krišom čitale, izvestile su svoje čitaoce da je oficir g. De Sen-Mars odveo „po kraljevom naređenju“ nekog zatvorenika u tvrđavu na ostrvo Sent Margerit, u Provansi. „Niko ne zna o kome je reč; zabranjeno je izgovoriti njegovo ime i postoji naređenje da se ubije ukoliko ga sam izusti; sproveden je kočijom sa čeličnom maskom na licu, a sve što se moglo doznati od g. De Sen-Marsa bilo je da je taj sužanj dugo vremena proveo u Pinjerolu i da javnost veruje kako je on mrtav.“
Zatim, 29. septembra 1698. druge novine obznanile su da je „g. De Sen-Mars, koji je bio upravitelj ostrva Sent Onora i Sent Margerit, stigao ovde pre nekoliko dana da bi preuzeo upravljanje Bastiljom, po želji Njegovog Veličanstva.“ Dana 3. oktobra isto glasilo dodalo je da je „g. De Sen-Mars preuzeo rukovođenje Bastiljom, u koju je smestio zatvorenika koji je putovao s njim, a drugog je, prolazeći kroz Lion, ostavio u mestu Pjer an Siz.“
Drugo pominjanje zatvorenika sa gvozdenom maskom nalazi se u knjižici anonimnog autora: Tajni memoari u prilog istoriji Persije (Amsterdam, 1745, in-12), koja nije ništa drugo do satira o političkim i ljubavnim spletkama na dvoru Luja XIV, pod persijskim imenima. U njoj se govori o poseti regenta jednom maskiranom političkom zatvoreniku. Taj zatvorenik, koji je premešten iz tvrđave grada Hormuza (ostrvo Sent Margerit) u tvrđavu grada Isfahana (Bastilja), nije niko drugi do Luj Burbonski (1667—1683), grof od Vermandoa, sin Luja XIV i gđice De La Valijer, uhapšen jer je lupio šamar prestolonasledniku, a za koga se smatralo da je umro od kuge. „Zapovednik gradske tvrđave Hormuz, kako se navodi u Memoarima, odnosio se prema svom zatvoreniku s najdubljim poštovanjem; lično ga je posluživao i preuzimao bi poslužavnike na vratima ćelije iz ruku kuvara, od kojih nijedan nikada nije video lice Žijafea (Giafer) (grof od Vermandoa). Princ se jednoga dana dosetio da vrhom noža ureže svoje ime na poleđini tanjira. Rob u čije je ruke taj tanjir dopao verovao je da će se dodvoriti komandantu time što će mu odneti tanjir i nadao se da će za to biti nagrađen; ali se ovaj nesrećnik prevario u svojim očekivanjima, te je odmah izvršio samoubistvo kako bi sa njim bila pokopana strogo čuvana tajna. Žijafe je ostao zatočen tokom više godina u citadeli Hormuza. Napustio ju je samo jednom, i tom prilikom je premešten u citadelu Isfahana, kada je Ša-Abas (Luj XIV) poverio na upravljanje tvrđavu Isfahana komandantu, kao znak zahvalnosti za njegovu odanost. Preduzete su mere opreza, kako u Hormuzu tako i u Isfahanu, te je princu stavljena maska pošto su, iz razloga moguće bolesti i drugih razloga, morali da ga izlože pogledima. Nekolicina ljudi od reči potvrdila je da je videla u nekoliko navrata tog maskiranog zatvorenika kako se obraća upravitelju na „ti“, dok je, s druge strane, upravitelj njega bezgranično uvažavao.“
Legendu je prvi začeo Volter posvetivši „Čoveku sa gvozdenom maskom“ deo XXV poglavlja knjige Vek Luja XIV, koja je prvi put štampana 1751. godine. Ističući da je ta osoba bila lišena slobode iste godine kada je umro Žil Mazaren, 1661, on je prvi koji je izneo detalj, osmišljen da pobudi maštu, o „masci na čijem su se podbradniku nalazile čelične opruge koje su mu ostavljale mogućnost da jede sa maskom na licu“ dodajući: „Postojalo je naređenje da ga ubiju ako se razotkrije.“ Napominje, takođe, da su se prema zatvoreniku odnosili sa najvećim počastima, da mu je svirana muzika u ćeliji i da je: „Ispoljavao je sklonost za odećom izvanredne finoće i čipkama.“ Godine 1752. novo izdanje knjige Vek Luja XIV donosi anegdotu o srebrnom tanjiru na kojem je zatvorenik napisao svoje ime bacivši ga potom kroz prozor zatvora; pronašao ga je nepismeni ribar i odneo upravitelju zatvora koji mu je rekao, pošto se prethodno uverio da ribar nije mogao odgonetnuti šta je na tanjiru pisalo: „Hajdete, treba da budete veoma srećni što ne umete da čitate.“
Zatočeništvo dugo trideset i četiri godine
Izvod iz zapisnika vođenog u zatvoru od 19. novembra 1703. svedoči o smrti zatvorenika u Bastilji. Zapisnik je vodio poručnik Etjen di Žinka:
„U ponedeljak 19. novembra 1703. zatvorenik koji je stalno nosio crnu baršunastu masku — a koju je g. De Sen-Mars, upravitelj, bio doneo zajedno sa njim sa ostrva Sent Margerit — koju je dugo vremena čuvao, osetio se loše po izlasku sa mise i umro je istoga dana u deset sati noću [...] ovaj nepoznati zatvorenik koji je tako dugo bio čuvan sahranjen je u utorak u četiri sata posle podne, 20. novembra na groblju Sen Pol, u našoj parohiji; u grobljanskom zapisniku g. De Rozarg, vojni lekar, i g. Rej, hirurg, nadenuli su mu ime koje meni nije poznato.“ na margini je zabeleženo: „Posle sam saznao da su ga u zapisniku zaveli pod imenom g. De Maršiel i da je sahrana plaćena 40 livri.“ Zapisnik koji je vođen u parohiji Sen Pol navodi sa svoje strane: „Dana 20. novembra o. g. Maršioli [ili Maršiali], star oko četrdeset pet godina, preminuo je u Bastilji, a njegovo telo sahranjeno je na groblju Sen Pol u njegovoj parohiji, u prisustvu g. Rozarga, vojnog lekara, i g. Regla, hirurga Bastilje, koji je dao svoj potpis.“
„Među oficirima, vojnicima i poslugom još je živo sećanje na zatvorenika sa maskom, a brojni očevici svedoče da je bio otišao u dvorište ne bi li prisustvovao crkvenoj službi. Čim je umro, spalili su uglavnom sve što je koristio, poput rublja, odeće, dušeka, pokrivača; sastrugali su i okrečili sve zidove njegove sobe, promenili pod i tako uklonili sve tragove njegovog boravka iz bojazni da je mogao sakriti koju cedulju ili kakav znak koji bi otkrio njegovo ime.“
Zatvorenik je stigao zajedno sa svojim tamničarem Beninjom Dovernj de Sen-Marsom (bivšim musketarom i osobom od poverenja Fransoa Mišel Le Teljea, tj. markiza Luvoa) kada je ovaj postao upravnik Bastilje 1698. godine. Ovo potvrđuje drugi izvod iz zapisnika o primanju zatvorenika od 18. septembra 1698: „U četvrtak 18. septembra u tri sata popodne gospodin De Sen-Mars, upravnik zamka Bastilja, došao je po prvi put nakon službovanja na ostrvima Sent Margerit i Sent Onora dovezavši se kočijom u pratnji starog zatvorenika koji je bio utamničen u Pinjerolu, kog je uvek držao sa maskom na licu, čije ime se ne izgovara [...] tog zatvorenika će opsluživati g. De Rozarg, a hraniće ga gospodin upravnik“.
mini|250px|desno|Zatvor na ostrvu Sent Margerit u kome je boravio čovek sa gvozdenom maskom
Iz ovoga proizilazi da je zatvorenik sa maskom bio nerazdvojni pratilac Sen-Marsa prilikom svakog njegovog premeštanja na novu službu: bio je sa njim na ostrvu Sent Margerit, koje pripada grupi Lerinskih ostrva (u blizini kanske obale), na koje je stigao 30. aprila 1687, a pre toga na ostrvu Egzil, na koje je bio premešten 1681, kao i na tvrđavi u Pinjerolu, u Pijemontu, kojom je Sen-Mars komandovao od 1665. do 1681. godine.
Prilikom dolaska na ostrvo Egzil, Sen-Mars je bio u pratnji dvojice zatvorenika: „Njegovo Veličanstvo [...] smatra da je dobro što vam predaje ostrvo Egzil na upravljanje […] na koje će biti premešteni zatvorenici koji su pod vašim nadzorom a za koje misli da su isuviše važni da bi bili prepušteni ikom drugom osim vama“ (Pismo koje je Luvoa uputio Sen-Marsu 12. maja 1681). „Staraću se o dvema zatvorskim ptičicama koje su mi poverene na čuvanje, koje nemaju drugog imena do gospoda iz donje kule“ (Sen-Mars u pismu D’Estradu, 25. juna 1681). Za ove zatvorenike bilo je procenjeno da su isuviše značajni te im je bio sagrađen na Egzilu poseban zatvor, što je, inače, na više meseci odgodilo njihov transfer na novu lokaciju.
Jedan od dvojice zatvorenika o kojima se govori preminuo je potkraj 1686. godine ili na početku 1687, neposredno pre nego što je Sen-Mars bio premešten na ostrvo Sent Margerit. Drugi zatvorenik stigao je na Sent Margerit 30. aprila 1687. u kočiji zatvorenoj ciradom. Namenili su mu zaseban zatvor, sa pogledom na more, u koji se moglo stupiti samo pošto se prethodno prođu višestruka uzastopna vrata.
Lawrence County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Čovek sa gvozdenom maskom
Zatočeništvo dugo trideset i četiri godine
Zatvorenik je stigao u Pinjerol 24. avgusta 1669. Dana 19. jula Luvoa piše Sen-Marsu o zatvoreniku kojeg mu je poslao: „od najveće je važnosti da bude dobro čuvan i da ni na koji način ne može da saopštava novosti, ni pismom nikome […] postarajte se da u narednim danima prostorije u kojima bude boravio ne pružaju pogled na mesta kojima neko može prići i neka budu sa više vrata, zabravljenih jedna za drugim, tako da vaši stražari ne mogu ništa čuti. Treba da vi lično odnesete ovom jadniku jedanput dnevno nešto od čega će moći da preživi taj dan i da nikada ne slušate, ni pod kakvim izgovorom, ono što vam želi reći, preteći mu uvek da ćete ga ubiti ako ikada zausti da vam kaže bilo šta drugo osim o svojim osnovnim životnim potrebama“.