cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masakr na dan sv. Bricea
'''Masakr na dan sv. Bricea''' (St. Brice's Day Massacre) je naziv za masovno ubistvo Danaca koji su se zatekli na teritoriji Kraljevine Engleske 13. novembra 1002. a koje je izvedeno po naređenju kralja Ethelreda Nespremnog. O razmjerima ubistva, kao i motivima nema podataka, iako se oni mogu naslutiti na temelju kraljevske povelje koju je Ethelred 1004. izdao kako bi objasnio obnovu današnje Kristove crkve u Oxfordu. Kralj navodi kako je crkva morala biti obnovljena nakon što je spaljena od građana koji su odatle pokušali potjerati Dance koji su se pokušali skloniti pred masakrom. Među najpoznatijim žrtvama masakra su Pallig, Ethelredov danski dvorjanin i earldoman Devonshire, kao i njegova supruga Gunhilde; potonja je, prema tradiciji, bila kćer kralja Haralda Plavozubog i sestra kralja Svena Rašljobradog.
Gunhildina smrt se među historičarima često tumači kao povod za Svenove invazije na Englesku koje će kulminirati Knutovim osvajanjem nekoliko godina kasnije. Dio historičara, pak, navodi kako se neposredno prije masakra Pallig odmetnuo od kralja, davši mu povod za masakr.
S obzirom da je masakr potaknuo seriju događaja koja će nekoliko decenija kasnije kulminirati krajem anglosaksonske Engleske, postao je kasnije predmetom rasprave među historičarima. Dio smatra da je po razmjerama bio ograničen, dok dio smatra kako je kralj na njega bio prisiljen dubokim nezadovoljstvom podanika zbog plaćanja danegelda, intenziviranjem vikinških napada u prethodnim godinama i milenarističke histerije.
HPV
HPV se može odnositi na:
Frano Meneghello Dinčić
Frano Meneghello Dinčić (Kotor, 28. veljače 1900. – Beograd, 17. siječanj 1986. ), je hrvatski, srpski, crnogorski i jugoslavenski medaljer i kipar iz Dalmacije. Rodio se u pomorskoj obitelji, podrijetlom s Korčule. Živio je u Splitu gdje završava Školu primijenjenih umjetnosti a kasnije i akademiju u Pragu, u klasi profesora Otakara Španiela. Dodatno je oplemenio svoje vještine u Parizu i Münchenu. Prije odlaska za Beograd – 1928. g. – radio je od 1922. do 1924. kao predavač u Splitu. Bio je član Društva likovnih umjetnika Srbije. Meneghellovo umjetničko stvaralaštvo ostvario se u reljefnomu modelarenju, uključivo i plastičnoj portretistici, što je osiguralo kakvoću njegovim portretnim medaljama, spomenicama (spomen-medaljama), plaketama i spomenicima. Istraživanja Vladete Vojinovića pokazala su da je Orden narodnog heroja (tip 2.), izrađivan u zagrebačkomu IKOM-u, oblikovao upravo Frano Meneghello Dinčić.
Providens (razvrstavanje)
Providens se može odnositi na
Pikova dama (Puškin)
Pikova dama (Пиковая дама; lat. Pikovaja dama) je priča ruskog književnika Aleksandra Puškina originalno objavljena 1834. u časopisu Biblioteka dlja četnija. Protagonist romana je oficir ruske carske vojske koji nastoji od ostarjele grofice doznati zašto stalno uspijeva dobivati partije karata. Priča, kojoj je kao model za naslovni lik poslužila Natalija Petrovna Golicina, je doživjela ogroman uspjeh i smatra se jednim od najpoznatijih djela Puškinovog opusa.
Također je poslužila kao predložak za najmanje tri opere, od kojih je najpoznatija Pikova dama Pjotra Iljiča Čajkovskog. Također su po njoj ili po operi snimani i igrani filmovi.
Alamans
Alamans se može odnositi na
Vientiane
Vientiane (zvan još i Viangchan) je glavni i najveći grad Laosa od 194.200 stanovnika (u široj okolici živi 702.000).
Geografija
Grad leži na sjeveroistočnim obalama rijeke Mekong pored granice sa Tajlandom gotovo u sredini zemlje.
Historija
Vientiane je osnovan krajem 13. vijeka, sredinom 16. vijeka postao je prijestolnica laoskog kraljevstva (poznatog kao Lan Xang) umjesto dotadašnje prijestolnice Luang Prabang (današnji Louangphrabang). Vientiane je 1778. potpao pod vlast susjednog Sijama. Grad je razoren i opljačkan 1828. nakon sijamske odmazde protiv pobune laoških kraljeva. Od 1899. do 1953., s iznimkom japanske okupacije 1945. godine, Vientiane je bio sjedište francuskog kolonijalnog guvernera i njegove administracije.
Znamenitosti, kultura i školstvo
Najveća znamenitost grada je hram To Luang, koji datira iz 1566., obnovljen za francuske kolonijalne uprave od strane princa Phetsaratha.
Vientiane ima Univerzitet Sisavangvong (osnovan 1958) s agronomskim, pedagoškim, šumarskim, medicinskim i umjetničkim fakultetom.
Privreda
Vientiane je naprometnija laosko luka na Mekongu, unatoč tome što je udaljen mora i do njega mogu doploviti samo manji brodovi.
Vientiane je glavni industrijski centar zemlje sa tvornica piva, građevinskog materijala, tekstila, cigareta, šibica, deterdženata, plastike, drva, metala i obuće. Grad je središte bogatog poljoprivredno - stočarskog kraja u kom se najviše uzgaja riža i kukuruz i čuva goveda. Sve do 1975 grad je bio poznat po brojnim klaonicama i kao centar trgovine stokom.
Do 1994. kad je izgrađen most preko Mekonga, promet sa susjednim tajlandskim gradom Nong Khai, obavljao se isključivo trajektima. Vientiane je povezan cestama sa laoskim gradovima Louangphrabang i Savannakhet, te preko njih i sa vijetnamskim glavnim gradom Ho Chi Minh. Tri kilometara od centra grada, nalazi se međunarodni Aerodrom Wattay (IATA kod: VTE, ICAO kod: VLVT) sa vezama prema svim većim gradovima u zemlji i Aziji.
Sjeverno od grada nalazi se velika hidroelektrana Nam Ngum koja daje dovoljno energije za loklne potrebe, a dio se čak izvozi u Tajland.
Anson
Anson se može odnositi na
Miha Madijev
Miha Madijev de Barbezanis (Split, oko 1280. – Split, oko 1338.), splitski povjesničar i kroničar.
Životopis
O životu Mihe Madijeva malo se toga pouzdano zna. S majčine strane ga je povezivalo sordstvo sa srpskom dinastijom Nemanjića.
Iza njega je ostalo djelo pod nazivom De gestis Romanorum imperatorum et summorum pontificatum (O podvizima rimskih careva i papa). Iako zamišljeno kao pregled svjetske povijesti od stvaranja svijeta do autorovih dana, djelo je pretežno pregled lokalnih splitskih zbivanja. Iako predstavlja iznimno važno povijesno vrelo, književna kvaliteta teksta okarakterizirana je kao "suhoparna i siromašnija" u usporedbi s Mihinim prethodnikom Tomom Arhiđakonom. Sačuvan je samo drugi dio spisa koji je 1666. prvi objavio Ivan Lučić.
Caixon
Kekson je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 377 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 204 metara (maksimalnoj 317 m, a minimalnoj 192 m).
Coats, Kansas
Kouts je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 83, što je 29 (-25,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kvibrahitol
Kvibrahitol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,182 Da.
Bitka kod Heliopolisa
Bitka kod Heliopolisa se odigrala u julu 640. u Egiptu između arapske-muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata pod Amr ibn al-A'asom na jednoj, i bizantske vojske na drugoj strani. Predstavljala je dio velikog muslimanskog pohoda na tadašnju bizantsku provinciju Egipat. Nekoliko mjeseci nakon početka pohoda, muslimanske snage su prodrle u dolinu Nila i suočile se sa bizantskom vojskom na čelu sa generalom Teodorom. Iako je raspolagao sa nešto manjim snagama, Amr ih je podijelio na tri dijela - prvi je na sebe navukao Teodorovu glavninu, drugi ju je iznenada napao u bok, a treći spriječio povlačenje, što je dovelo do potpunog razbijanja bizantske vojske. Odmah nakon bitke je pod muslimansku vlast pao cijeli centralni i južni Egipat; ostale su tek neke tvrđave koje su se, poput Aleksandrije predale 641. Ova je bitka označila trajni gubitak bizantske vlasti nad Egiptom, koji je otada počeo dobivati islamski i arapski karakter.
Colavi, Chieti
Colavi je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1019 m.
Avery
Avery se može odnositi na
Kohabitacija (politika)
Kohabitacija je izraz koji se u politici upotrebljava za situacije kada izvršnu vlast u nekoj državi dijele pojedinci, grupe ili političke stranke koje predstavljaju tradicionalne suparnike, odnosno koji su oštro ideološki, interesno ili na neki drugi način suprotstavljeni. Kohabitacija se od velike koalicije razlikuje po tome što nije posljedica koalicijskog sporazuma, nego rezultat redovnog, odnosno normalnog ustavno-političkog procesa u nekoj državi, odnosno izbora. Kohabitacija se također razlikuje od dvovlašća s obzirom da dvije strane temeljem ustava imaju relativno jasno definirane ovlasti koje priznaju jedna drugoj, te su prisiljene "živjeti zajedno" (cohabitatio).
Kohabitacija u pravilu nastaje u sistemima gdje izvršnu vlast manje-više jednakopravno dijele državni poglavar i šef vlade. U prošlosti je to najčešće bio slučaj u ustavnim monarhijama gdje je državni poglavar svoju vlast temeljio na tradiciji i nasljednom pravu, dok je šef vlade bio biran i odgovoran parlamentu. U današnjem svijetu je kohabitacija karakteristična za tzv. polupredsjednički sistem, odnosno polupredsjedničke republike, u kojima šef vlade svoj legitimitet vuče na temelju parlamentarne većine, dok je predsjednik republike izabran na neposrednim izborima od strane građana.
Kao klasični primjer kohabitacije se najčešće navodi Francuska u kojoj je od 1958. godine na snazi polupredsjednički sistem poznat kao Peta republika, te u kojoj postoji relativno oštra podjela na stranke ljevice i desnice. Dosad se u tri navrata dogodila situacija kada su predsjednik i premijer pripadali međusobno suprotstavljenim opcijama:
Nešto svježiji primjer predstavlja i Ukrajina nedugo nakon sloma tzv. narančaste koalicije kada je od 2006. do 2007. pro-zapadni predsjednik Viktor Juščenko bio prisiljen dijeliti vlast sa pro-ruskim premijerom Viktorom Janukovičem.
Iako su sve današnje države na prostoru bivše Jugoslavije po svom ustrojstvu parlamentarne, a ne polupredsjedničke republike, te se izraz kohabitacija ne može primijeniti u svom uobičajenom smislu, ponekad se koristi za situaciju koja postoji u Hrvatskoj od 2003. godine s obzirom da su se na mjestu predsjednika nalazile u uvjetnom smislu lijevo orijentirane ličnosti kao Stjepan Mesić i Ivo Josipović, dok su mjesto premijera držali desničari Ivo Sanader i Jadranka Kosor.
Barijum-jodat
Barijum-jodat je neorgansko hemijsko jedinjenje hemijske formule Ba(IO3)2. To je bela, zrnasta supstanca.
Dobijanje
Može se dobiti ili reakcijom joda sa barijum-hidroksidom ili barijum-hlorata sa kalijum-jodatom.
Svojstva
Jedinjenje je stabilno do temperature od otprilike 580° S. Preko te vrednosti dešava se Ramelzbergova reakcija:
Blejden
Blejden se može odnositi na
Zrenjaninska biskupija
thumb|Mapa biskupije|250px Zrenjaninska biskupija je biskupija Katoličke crkve.
Nadležni biskup je monsinjor Laslo Nemet a sjedište biskupije se nalazi u Zrenjaninu.
Trenutno stanje
Nadbiskupija je osnovana je 1923. godine kao Apostolska administratura za jugoslovenski Banat. Katedralna crkva ove biskupije je Katedrala Svetog Ivana Nepomuka u Zrenjaninu, sagrađena 1868. godine.
Zrenjaninska biskupija se prostire u Banatu, AP Vojvodina, Srbija, sa sjedištem u gradu Zrenjaninu. Podređena je Beogradskoj metropoliji.
Vernike čine uglavnom Mađari, ali i Hrvati, Bugari, Česi i Nemci, nekad najveća etnička zajednica na prostoru ove biskupije.
Bankom
Bankom se može odnositi na
OR10G9
Olfaktorni receptor 10G9 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10G9 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Colle Sughereto, Latina
Colle Sughereto je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 314 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Mishicot, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.442, što je 20 (1,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dejvidson
Dejvidson se može odnositi na
Dejvi
Dejvi se može odnositi na
Arbresle
Arbrel je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Lion.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5777 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1719 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 231 metar (maksimalnoj 304 m, a minimalnoj 212 m).
Jerolim Miše
Jerolim Miše (Split, 25. rujna 1890. – Split, 14. rujna 1970.), bio je hrvatski slikar, poznat po svom opusu slika razuzdanih tema i mrtvih priroda.
Životopis
Jerolim Miše je nakon školovanja u rodnom Splitu, započeo je studij na tadašnjoj  Privremenoj višoj školi za umjetnost i obrt u Zagrebu 1910/11. Vrlo je brzo izbačen sa Akademije zbog kritike objavljene u listu Zvono, u kojoj je napao svog profesora Mencija Klementa Crnčića. Studij je nastavio u Rimu na Instituto di Belle Arti, potom odlazi na Akademiju u Firencu i nastavlja studij 1913.-14.
Nakon toga 1922. provodi na studijskom putovanju po Münchenu, Berlinu i Dresdenu, gdje se upoznaje sa starim majstorima ali i Cézanneovim slikarstvom. Potom u dva navrata (1925. i 1929.) ide u Pariz, koji na njega presudno djeluje, i tu likovno sazrijeva.
Od 1917.-1937. radi kao srednjoškolski profesor u Krapini, Slavonskom brodu i Zagrebu. Od 1937. predaje na Umjetničkoj akademiji u Beogradu, da bi se 1941. vratio u Zagreb, gdje od 1943. predaje na Akademiji likovnih umjetnosti, na kojoj će raditi do umirovljenja 1961. godine
Trajno će ostati upamćen po svojim ekspresionističkim portretima, slikama pijanki i razuzdana veselja, autoportretima i brojnim mrtvim prirodama. Osobito su mu ležali mali pejzaži Brača, Šolte, Krka, Korčule i dubrovačkog kraja.
Jerolim Miše umro je 14. rujna 1970. godine u Splitu.
OR10H1
Olfaktorni receptor 10H1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10H1 genom.
Daram (razvrstavanje)
Daram se može odnositi na
Spencer, Tennessee
Spenser je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.601, što je 112 (-6,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Crasville, Manche
Kravil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 255 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 49 metara.
Tysilio
Sveti Tysilio (? -640) bio je velški princ, biskup i učenjak, poznat kao sin Brochwel Ysgithroga, kralja Powysa, nećak opata Dunod od Bangor Iscoeda. Od svog oca je pobjegao kako bi se posvetio redovničkom životu. Nakon smrti brata se njegova udovica, kraljica Gwenwynwyn, htjela udati za njega, pa je Tysillio pobjegao u Bretanju gdje je osnovao samostan Saint Suliac 640. Danas se pamti i zbog toga što mu je ime dio niza lokacija u Walesu, uključujući najduži toponim u Ujedinjenom Kraljevstvu - Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, što doslovno znači ''Crkva svete Marije u dolini bijelog kestena i crkva svetog Tysilioa kraj crvene pećine".
Gaston
Gaston je muško ime porijeklom iz Francuske. Također može označavati i prezime.
Pleasant City, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 447, što je 8 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kvircetagetin
Kvircetagetin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 318,235 Da.
Forno, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 902 m.
2005
April/Travanj
thumb|250px|Pogreb [[Ivan Pavao II.|Ivana Pavla II.]] thumb|120px|[[Benedikt XVI (2005-2013)]]
Avgust/August/Kolovoz
thumb|200px|Posledice [[Uragan Katrina|Katrine]]
Oktobar/Listopad
mini|220px|[[Parametricizam: Naučni centar phæno u Wolfsburgu, arh. Zaha Hadid]]
Novembar/Studeni
thumb|180px|[[Angela Merkel]]
Decembar/Prosinac
thumb|180px|[[Evo Morales]]
Gejts
Gejts se može odnositi na
Britanija (rimska provincija)
Povijesni spisi nakon dolaska Rimljana su rijetki, iako je dosta rimskih povijesničara spominjalo provinciju u prolazu. Mnogo našeg znanja o tom periodu protivi se arheološkim istraživanjima a pogotovo pismenim dokazima.
Hemijska veza
Hemijska ili kemijska veza je privlačna sila između dva atoma nastala interakcijom njihovih perifernih elektrona. Sila je mnogo jača od energije toplotnog kreatnja tako da su atomi trajno vezani obrazujući stabilnu grupu - molekul. Elektroni su istog naelektrisanja pa bi trebalo da se odbijaju, međutim, u elektronskim orbitalama sparivanje njihovih spinova stabilizuje elektronske parove i ukupan efekat je obrazovanje stabilne veze. Dva osnovna tipa hemijske veze su jonska i kovalenta ali se u prirodi sreću i 'mešane' veze, t.j., one koje imaju delimično jonski i delimično kovalentni karakter. Jonska veza se ostvaruje između atoma sa izrazito različitim afinitetom za elektron (različitim elektronegativnostima), recimo između alkalnih metala (koji lako otpuštaju elektron) i halogenih atoma (koji lako primaju elektron). Tada atom koji otpusti elektron postaje pozitivni jon a onaj koji ga prima negativni. Jonska je veza između natrijuma i hlora u kuhinjskoj soli, Na+Cl-. Kovalentna veza nastaje između atoma koji imaju slične afinitete prema elektronu pa elektron koji učestvuje u stvaranju veze ostaje između atoma. Pošto svaki atom daje po jedan elektron (nekada može i više) onda dolazi do obrazovanja elektronskog para. Kovalentna veza može biti polarna i nepolarna. Ako su atomi baš isti (ili veoma slični) onda je nepolarna jer se centar elektronskog para nalazi na sredini između dva atoma. Ako su atomi različiti veza je polarna jer se središte elektronskog para pomera ka atomu sa većim afinitetom pa negde ima malo više pozitivnog a negde više negativnog naelektrisanja. U polarnoj vezi dolazi do razmicanja centara pozitivnog i negativnog naelektrisanja, dakle, dolazi do polarizacije. Nepolarna kovalentna veza je, recimo, u molekulu kiseonika, O2, a polarna u molekulu ugljenmonoksida, CO.
Spin
Spin ima dimenzije dejstva, a izražava se kao umnožak Plankove konstante \hbar i spinskog kvantnog broja.
Pored elementarnih čestica spin mogu posedovati i njihove kombinacije, recimo, atomska jezgra pa se onda govori o nuklearnom spinu. Nuklearni spin je kombinacija spinova protona i neutrona od kojih je jezgro načinjeno.
Isto tako, orbite elektrona u atomima i molekulima mogu imati spin.
Čestice sa celobrojnim spinskim kvantnim brojem su bozoni, a sa polucelim fermioni.
Put 16 (Iran)
Cesta 16 (perz. جاده ۱۶) je državna cesta u sjeverozapadnom Iranu koja se proteže od kaspijske luke Astare do graničnog prijelaza Gomrok-e Serov kod Turske. Duljina prometnice iznosi 428 km i prolazi kroz Gilan, Ardabilsku pokrajinu, Istočni i Zapadni Azarbajdžan. Trasa ceste 12 dijelom se preklapa s cestom 14, 21, 32 i autocestom 2, a prema zapadu se nadovezuje na tursku cestu D400 (dio međunarodnog koridora E90). Važniji gradovi uz cestu su još Ardabil, Sarein, Nir, Sarab, Duzduzan, Bostanabad, Tabriz, Hosrovšaher i Urmija. Dana 13. 11. 2008. dovršena je gradnja 15-kilometarskog mosta preko Urmijskog jezera (dio ceste 16) čime je put od Urmije do Tabriza reduciran za 135 km.
São Cristóvão
São Cristóvão (pt. za Sveti Kristofor) je grad u sjeveroistočnoistočnoj brazilskoj državi Sergipe; treći po veličini poslije gradova Aracaju i Nossa Senhora do Socorro.
Kako grad bio prva prijestolnica države Sergipe del Rey, do 1855. god. kada je to postao Aracaju, São Cristóvão se drži za četvrti najstariji grad u Brazilu. Njegovu kolonijalnu prošlost najbolje opisuje središnji gradski trg, Trg sv. Franje, koji je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Amerikama 2010. godine jer "svojim izvanrednim planom svjedoči o povijesti grada od njegovog osnutka do 19. stoljeća". mini|lijevo| Unutrašnjost franjevačke Crkve sv. Križa
Povijest
mini|lijevo| Unutarnje dvorište Samostana sv. križa São Cristóvão je primjer portugalske urbanizacije brazilske obale gdje su osnovana mnoga lučna naselja kako bi se učvrstila veza s drugim portugalskim kolonijama koje su već postojale u Africi, Aziji i Južnoj Americi. Svako naselje je pratilo konfiguraciju tla i prilagođavalo se lokalnim uvjetima. São Cristóvão je nastao kao utvrda koja je povezivala velike kolonije Salvador i Olindu u području gdje su indijanci pružali snažan otpor kolonizatorima, a francuski krijumčari blokirali pristup mnogim rijekama.
Osnovao ga je Cristóvão de Barros na poluotoku rijeke Poxim, mjestu koje mu je darovao Filip II., kralj Španjolske, u nadi kako će nova kolonija ojačati njegov utjecaj u tom području za kratko vrijeme ujedinjenja dvije velike rivalne kolonijalne sile, Portugala i Španjolske (1580.-60.), poznato kao Iberijska unija. Grad se selio dva puta, 1549.-95. i ponovno 1607. godine na današnju lokaciju. Kada je osnovana država Sergipe, između trgovačkih središta Recife na sjeveru i Salvadora na jugu, Sao Cristóvão je postao njezinim glavnim gradom i polaznom točkom kolonizacije unutrašnjosti u 19. st.
Nuklearni spin
Nuklearni spin je mehanički moment atomskog jezgra i nastaje kao kombinacija spinova protona i neutrona.
São Cristóvão
Znamenitosti
Trg sv. Franje (Praça de São Francisco) predstavlja dosljednu i skladnu cjelinu koja spaja obrasce portugalske okupacije zemljišta i normi izgradnje gradova koje su utvrdili Španjolci. Osnovan u skladu s dužinom i širinom propisanom Zakonom IX. Filipinskog pravilnika, ovaj trg uključuje koncept Glavnog trga (Plaza Mayor) koji se nalazio u svim kolonijalnim gradovima Latinske Amerike, dok je u isto vrijeme umetnut u urbani obrazac portugalskog kolonijalnog grada u tropskom krajoliku. Dakle, može se smatrati izvanrednom simbiozm urbanog planiranja gradova Portugala i Španjolske. Relevantne državne i vjerske institucionalne građevine okružuju trg. Od kojih su glavne:
Zwickau
Cvikau je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Cvikau. To je četvrti grad Saksonije po veličini, nakon Lajpciga, Drezdena i Kemnica. Sa okolnim gradovima, Cvikau je deo regije „Saksonski trougao“. Najbliži veći gradovi su Kemnic, koji se nalazi oko 31 kilometar istočno, i Gera, oko 33 kilometra severozapadno. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14524330.
Geografski i demografski podaci
thumb|left|Položaj grada u okrugu Cvikau Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 241-444 metra. Površina opštine iznosi 102,5 km². U samom gradu živi 94.887 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 925 stanovnika/km².
Istorija
thumb|470px|n|Panorama glavne tržnice u Cvikauu Već u 7. veku naselili su se Sloveni u oblasti između reka Elbe i Sale, u 10. veku usledila je hristijanizacija Slovena i doseljavanje germanskih stanovnika. Ime Cvikau potiče od lužičkosrpske reči Świkawa, što po jednoj teoriji potiče od imena slovenskog boga Svaroga, a po drugoj od reči koja znači dolina.
Cvikau se prvi put pominje 1118, u povelji biskupa Ditriha I od Naumburga. U njoj se ne pominje konkretno naselje, već grupa slovenskih naseobina. Gradske privilegije, Cvikau je dobio 1212. Manastir franjevaca sa školom je podignut 1232. u Cvikauu. Gradsko veće je počelo da upravlja gradskim poslovima 1273.
Pod rukovodstvom Georgiusa Agrikole, u Cvikauu je 1519. osnovana grčka škola. Naredne godine, ona se ujedinila sa latinskom školom. Cvikau je postao jedan od najznačajnijih centara izdavaštva u doba Reformacije, tako da su ga nazivali „Tvrđava Reformacije“.
Od srednjeg veka u Cvikauu se razvijalo rudarstvo, naročito eksploatacija kamenog uglja. Poslednji rudnik je zatvoren 1970-ih.
thumb|right|160px|Kuća Roberta Šumana Najpoznatiji građanin Cvikaua, kompozitor Robert Šuman, rođen je ovde 1810.
Avgust Horh je 1904. u Cvikauu osnovao fabriku automobila, koja je pet godina kasnije dobila ime Audi. Od tog vremena, u gradu su se neprekidno proizvodili automobili. U periodu oktobar 1957. do aprila 1991. u Cvikauu se sklapao Trabant. Danas, fabrika Folksvagen u gradu proizvodi modele Golf i Pasat.
Tokom Drugog svetskog rata, Cvikau je ostao pošteđen teških bombardovanja, tako da je istorijski centar grada očuvan.
Granvil
Granvil se može odnositi na
Gilford
Gilford se može odnositi na
OR10H2
Olfaktorni receptor 10H2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10H2 genom.
Avenas
Avna je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 105, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km².
AUI
AUI se mođe odnositi na:
Papa Ivan IV
Ivan IV. († 12. listopada 642.g.), izabrani papa od 640. g. do 642.g., podrijetlom iz Dalmacije.
Lille
Lille (nizozemski: Rijsel) je grad na sjeveru Francuske, u srcu prostrane ravnice nedaleko od belgijske granice, usred široke zone urbanih naselja. Trgovačko središte s mnogo glasovitih tekstilnih tvornica, Lille je i sjedište poznatog sveučilišta.
Papa Ivan IV
Rođen je u Dalmaciji, vjerojatno u Zadru. Njegov otac Venancije, bio je odvjetnik. U vrijeme biranja novoga pape, 640. g. imao je važnu ulogu u Vatikanu kao arhiđakon. Postao je papa, 24. prosinca 640. g.
Lille
Lille je, sa svojih 226.000 stanovnika, najveći grad u svom okružju. Njegova aglomeracija ima oko 1,1 milijuna stanovnika.
Njegovo ime je starofrancuskog podrijetla od riječi L’Isle, kao na flamanskom (Ryssel, Rijsel na modernom nizozemskom), što znači otok, vjerojatno zbog toga što je nastao na jednom riječnom otoku.
Povijest
Prema legendi, Lille je osnovan 640. godine, ali prvi spomen grada datira iz 1066. godine. Taj prostor su u to doba kontrolirali grofovi Flandrije. Flandrija je tada bila jedna od gospodarski najrazvijenijih regija Europe. Posebno je bila razvijena trgovina, te su postojali brojni poznati sajmovi. Sajam u Lilleu je s vremenom postao jedan od najvažnijih, te je Lille postao značajan trgovački centar. Nekoliko puta je došlo do sukoba između Flandrije i Francuske, te su između 1304. i 1369. gradom vladali Francuzi. U 16. st. je grad pogodila kuga, ali u to doba jača tekstilna industrija po kojoj Flandrija postaje poznata. Dolazi i do sukoba s protestantima.
Papa Ivan IV
Papa Ivan IV. dao je podići kapelu unutar bazilike sv. Ivana Lateranskog u Rimu i u nju je postavio relikvije, koje je donio opat Martin iz Dalmacije i Istre. U kapeli su prelijepi mozaici, koji prikazuju solinske i istarske mučenike. Papa Teodor I., nasljednik Ivana IV., dovršio je kapelu.
Lille
Povijest
Tokom 19. st. se grad razvija i povećava se broj stanovnika. 1846. je sagrađena željeznička pruga do Pariza. Tekstilna industrija se modernizira. Od 1896. je Lille prvi grad u Francuskoj koji ima socijalističku vlast. Tokom 1. svj. rata su njemačke snage razorile i okupirale grad. U Pasteurovom institutu u Lilleu je 1923. otkriveno prvo cjepivo protiv tuberkuloze. Tokom 2. svj. rata su grad brzo zauzele njemačke snage koje su ga stavile pod vojnu upravu iz Bruxellesa. Nakon rata se industrija modernizira i napušta se ugljen. Nakon otvaranja tunela ispod La Manchea Lille postajevažno prometno čvorište.
Papa Ivan IV
Po želji pape Ivana IV. doveo je opat Martin u Rim također hr­vatske mladiće, koje će uvježbati u kršćanskoj službi, da se kući vrate kao širitelji kršćanstva.
Umro je 12. listopada 642. g. i pokopan u bazilici sv. Petra u Rimu.
Lille
Zemljopis
Lille se nalazi na krajnjem sjeveru Francuske, u neposrednoj blizini granice s Belgijom. Reljef je nizinski. Kroz grad teče rijeka Deûle, te postoji značajna riječna luka. Lille je povezan u konurbaciju s okolnim gradovima Roubaix i Tourcoing. Gravitiraju mu i belgijski gradovi Kortrijk i Tournai.
lijevo|250px|thumb|Europsko željezničko čvorište Klima je umjerena oceanska. Godišnje razlike temperature nisu visoke, a padalina ima dovoljno cijele godine.
Privreda
Oblast gradova Lil, Rube i Turkoing je tradicionalno poznata po tekstilnoj industriji.
U Lilu postoji 8.341 preduzeća (31.496 u širem području), od kojih je 57% posluje u oblasti usluga, 34% u trgovini, a 9% u industriji. Među njima dominiraju (90%) mala preduzeća sa manje od 10 zaposlenih.
Promet
Lille je jedan od najvažnijih europskih željezničkih čvorišta koje posebno jača nakon otvaranja tunela ispod La Manchea. Tada postaje čvorište vlakova koji voze između Bruxellesa, Pariza i Londona. Lille je također čvorište vlakova Eurostar koji voze iz Londona prema Amsterdamu i Kölnu. 1983. je u Lilleu otvorena prva automatska linija metroa u svijetu. left|250px|thumb|Ulaz u tvrđavu
Znamenitosti
Najvažnija je gradska tvrđava (citadela) koju je sagradio poznati graditelj vojnih utvrda Vauban. Tvrđava ima tipičan oblik zvijezde (Vaubanov stil). Grad ima nekoliko poznatih botaničkih vrtova.
Odense
thumb|Kuća u kojoj je živio H.K. Andersen Odense je treći danski grad po veličini i najveći na otoku Fynu. Nalazi se na zaljevu Odense Fjord te je značajna luka. Odense je i značajno prometno čvorište prometnice koja vodi mostovima preko danskih otoka između Njemačke i Švedske. Također je i željezničko čvorište. Grad ima značajno brodogradilište, te metaloprerađivačku, tekstilnu i industriju strojeva.
Masakr
Masakr (, pokolj, ubijanje, masakriranje, krvoproliće ) je akt ubijanja većeg broja ljudi neselektivno i okrutno. Neke definicije unose pretpostavku da su žrtve masakra bespomoćne odnosno da nisu u mogućnosti da spreče masakr. O masakru se može govoriti i kada su žrtve životinje, a ne samo ljudi.
Odense
Odense je jedan od najstarijih gradova Sjeverne Europe, utemeljen 988. godine. 1935. je u gradu podignut drugi najviši toranj u Europi Odinstårnet koji je srušen u 2. svj. ratu. Značajna je katedrala sv. Knuta. U gradu su rođeni najpoznatiji danski književnik Hans Christian Andersen i skladatelj Carl Nielsen.
Komanda Srednjeg Istoka
thumb|Saveznički komandosi na [[Visu]] Komanda Srednjeg Istoka (en. The Middle East Command) je bila britanska vojna komanda formirana uoči II svetskog rata u Egiptu. Njena primarna uloga je bila komandovanje britanskim kopnenim snagama i koordinacija sa pomorskim i zračnim komandama radi odbrane britanskih interesa na Srednjem Istoku i Sredozemlju.
Dijod-heksaoksid
Dijod-heksaoksid je oksid joda hemijske formule I2O6.
Komanda Srednjeg Istoka
Zapovednik Komande Srednjeg Istoka bio je Henry Maitland Wilson.
Dijod-heksaoksid
Dobijanje
Može se dopiti raspadanjem H5IO6 ili dehidratacijom ekvimolarnih rastvora H5IO6 i HIO3 u 95% sumpornoj kiselini, ali na takav način dobijeni proizvod sadrži i neke nusprodukte sumporne kiseline. Neki izvori navode hemijsku reakciju koja opisuje dobijanje ovog oksida raspadanjem tetrajod-nonoksida, ali ne potvrđuju dobijanje na taj način, na primer:
Struktura
Bazična jedinica molekula je I4O12, sačinjena iz dva IO6 oktaedra sa zajedničkom ivicom i dva piramidalna IO3 koji dele temena sa aksijalno postavljenim duplim oktaedrom. U tako postavljenim oktaedrima, atomi joda imaju oksidacioni broj +7, dok preostala dva u piramidi imaju oksidacioni broj +5. Zbog toga, I4O12 predstavlja spoj dva različita molekula.
Vatoga
Vatoga se može odnositi na
TLI
TLI se može odnositi na:
Foster
Foster se može odnositi na
Molinello, Belluno
Molinello je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Hazlehurst, Mississippi
Hejzelherst je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.009, što je 391 (-8,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hetinger
Hetinger se može odnositi na
Nikola Marčetić
Nikola Marčetić (Split, 1935.), hrvatski književnik, prevoditelj i istraživač. Živi u Zagrebu.
Nakon pravnoga studija i višegodišnjega djelovanja u trgovinskim poslovima s inozemstvom, posvetio se svekolikoj problematici nesvrstanih zemalja. Marčetić pristupa području svog interesa s kulturološkoga i kulturnopolitičkog gledišta, osobito proučavajući područja Južne Amerike i Afrike.
Kao vrstan poznavatelj povijesti i kulture prevodio je iz latinskoameričkih i afričkih književnosti, s portugalskoga, francuskoga i španjolskoga.
Surađivao je s Radio-televizijom Zagreb i Radio-televizijom Sarajevo, te brojnim časopisima i listovima.
Darovao je Gradu Zagrebu svoju Funkcionalnu kulturološku zbirku 22. srpnja 1991., koja se sastoji od 130 umjetničkih predmeta i stručne knjižnice s oko 1500 svezaka, te arhivskoga gradiva.
Djela:
Tauner
Tauner se može odnositi na
Lambert od Maastrichta
Sveti Lambert ili Landebert (cca. 636. - cca. 700) bio je biskup Maastrichta (Tongerena) od oko 670. do svoje smrti. Bio je potomak maastrichtskih plemića i nećak svog prethodnika i pokrovitelja, biskupa Theodarda od Maastrichta. Također je bio u rodu sa merovinškim dvorjaninom Hugobertom i Plektrudom, suprugom majordoma Pipina Herstalskog. Kada je Theodard 669. ubijen, dvorjani kralja Hilderika II su ga postavili na biskupsko mjesto. Kada je 673. Hilderik ubijen, dvorska frakcija okupljena oko Ebroina je Lamberta svrgnula i na njegovo mjesto postavila Faramunda. Lambert se povukao u opatiju Stavelot gdje je zajedno sa britanskim misionarom Willilbrodom pokrštavao preostale pagane u donjem toku Meuse. Godine 681. se vratio na mjesto biskupa. Bio je poznat po tome što je javno kritizirao Pipina Herestalskog zbog toga što je uz ženu imao i ljubavnicu Alpaidu, Kada su njegovi rođaci ubili Alpaidinog oca Dodoa, Alpaidine pristaše su upale u Lambertov dom i za odmazdu ga ubili.
Antica Menac
Antica Menac (Split, 1922.) je hrvatska slavistica, akademkinja HAZU i prevoditeljica.
U Splitu je pohađala osnovnu školu i gimnaziju. Potom odlazi studirati u Zagreb na Filozofski fakultet, na kojem je diplomirala slavistiku: ruski jezik i književnost, hrvatski jezik sa staroslavenskim, poredbenu slavensku gramatiku, jugoslavenske književnosti i talijanski jezik. Doktorirala je na temi koja je iz područja poredbene hrvatske i ruske sintakse.
Zaposlila se na zagrebačkom Filozofskom fakultetu na kojem je cijeli radni staž predavala ruski jezik. Na fakultetu je prošla sva zvanja, od asistentice do redovne profesorice. Četvrt stoljeća je bila predstojnicom katedre za ruski jezik.
Godine 1975. su ju u Hrvatskoj akademiji znanosti i umjetnosti izabrali za članicu suradnicu. 6 godina poslije je postala izvanrednom članicom, a 1988. je postala redovnom članicom HAZU.
Djela
(izbor)
Cheust (Gornji Pirineji)
Še je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Aržele Gazo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 94 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 458 metara (maksimalnoj 862 m, a minimalnoj 532 m).
Karteret
Karteret se može odnositi na
Mountain Meadows, Colorado
Mauntin Medous je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 274.
Alušta
thumb|300px|Mapa Krima sa prikazanom lokacijom većih gradova. Alušta (ukrajinski i ruski: Алу́шта, krimskotatarski: Aluşta) je ladanjski grad u ukrajinskoj - Autonomnoj republici Krim od 28 418 stanovnika.
Geografija
Alušta leži na jugu krimskog poluotoka na obali Crnog mora, udaljena 46 km južno od Simferopolja. Nedaleko od grada leži i slavna Jalta, pa je udaljenost od tih 30 km, najljepši i najrazvikaniji dio krimske rivijere. Iznad grada steru se Krimske planine
Historija
Grad je pod imenom Aluston (grčki: Αλουστον) u 6. vijeku osnovao bizantski car Justinijan I. Veliki. Jedno vrijeme njime je vladala Republika Genova, tad se zvao Lusta, iz tih vremena ostali su ostatci njihove utvrde. je dobio svoje današnje ime, a status grada tek 1993. pa je jedan od najmlađih krimskih gradova.
Milomir Stakić
Milomir Stakić (19. 1. 1962., Marićka, Bosna i Hercegovina), predsjednik samoproglašene Skupštine srpskog naroda općine Prijedor, predsjednik Savjeta za narodnu obranu iste općine i predsjednik ratnog predsjedništva tijekom rata u Bosni i Hercegovini. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju/ICTY osudio ga je zbog ratnih zločina na 40 godina zatvora.
Mlade godine
Dr. Stakić je karijeru započeo kao ljekar. Studirao je medicinu na Medicinskom fakultetu sveučilišta u Banjoj Luci i nakon diplome počeo stažirati u tom gradu. Godine 1989. ljekarsku je karijeru nastavio u Tesliću. Potom se zaposlio u Domu zdravlja u Omarskoj, a njegov posao je uključivao rad u službi hitne pomoći i seoskim ambulantama u Lamoviti i Kevljanima. Stakić se 1987. oženio Božanom Cuk iz sela Busnovi. Dobili su dvoje djece.
Prije višestranačkih izbora u Bosni i Hercegovini 1990. godine, sudjelovao je u osnivanju mjesnog ogranka Narodne radikalne stranke "Nikola Pašić" i postao predsjednik te stranke za područje Omarske. Srpska demokratska stranka ga je predložila za potpredsjednika Skupštine, na koju je funkciju imenovan 4. 1. 1991.
Rat u Bosni
Dana 7. 1. 1992., članovi Skupštine općine Prijedor srpske nacionalnosti i predsjednici općinskih odbora SDS-a proglasili su paralelnu Skupštinu srpskog naroda općtine Prijedor. Za predsjednika te Skupštine izabran je dr. Milomir Stakić. Deset dana kasnije, odlukom koju je potpisao dr. Stakić, Skupština je odobrila "udruživanje srpskih teritorija općine Prijedor u Autonomnu regiju Bosanska Krajina" (ARK). Krajem travnja 1992. u općini je osnovano više tajnih srpskih policijskih stanica, a više od 1.500 naoružanih ljudi bilo je spremno da preuzme vlast. U noći sa 29. na 30. 4. 1992. izvršeno je nasilno preuzimanje vlasti, koje je predvodio SDS.
Na mjesto legitimnih centralnih organa došli su članovi SDS-a i kadrovi lojalni SDS-u. Prije svega, dr. Stakić dolazi na mjesto predsjednika Skupštine općine izabranog na slobodnim izborima, profesora Čehajića. Skupštinu općine je zamijenio Krizni štab, kasnije preimenovan u Ratno predsjedništvo, čiji je sastav bio gotovo identičan sastavu Savjeta za narodnu obranu i kojim je također predsjedavao dr. Stakić. Krizni štab se u razdoblju odmah nakon preuzimanja vlasti sastajao veoma često, te je usvojio brojne odluke, naloge i druge akte. Krizni štab je odlučio da se osnuju logori Omarska, Keraterm i Trnopolje.
Suđenje u Haagu
ICTY je prvu optužnicu podigao 1997. Stakića su 2001. uhitile srbijanske vlasti. Suđenje je započelo 16. travnja 2002., a završilo 15. 4. 2003. nakon 150 dana rasprave. Ukupno je u spis uvršteno 1448 dokaznih predmeta. Sudsko vijeće je između ostalog utvrdilo da je u općini Prijedor vršen progon Bošnjaka i Hrvata:
Srpska strana u BiH, Predsjedništvo, Vlada, Savjet za nacionalnu sigurnost, donijela je strateške prioritete srpskog naroda, odnosno strateške ciljeve srpskog naroda. Za drugi strateški cilj se kaže:
Utvrđeno je da je između januara 1991. i septembra 1992. dr. Stakić bio na raznim funkcijama s vlašću nadređenog, te da je 1992. bio vodeća politička ličnost u općini Prijedor. Jedan svjedok je u Haagu izjavio: "U Prijedoru nije bilo ni de facto ni de jure vlasti, niti ikoga tko bi bio iznad dr. Stakića". Vršio je propagandu i donosio odluke o progonima i ubojstvima.
Stakić je omogućavao koordinaciju vojske i policije sa civilnim vlastima. Razna tijela kojima je Stakić bio na čelu također su pružala logističku i financijsku pomoć vojsci. Stakić je oslobođen optužbe za genocid jer je sudsko vijeće zaključilo da se u Prijedoru nije dogodio zločin takve kategorije, ali je proglašen krivim za "teške slučajeve progona, istrebljenja i deportacije" te ubojstvo ukupno 1.500 osoba tijekom pokolja u Prijedoru. Osuđen je isprva na doživotni zatvor, no nakon podignute žalbe presuda mu je umanjena te je pravomoćnom presudom osuđen na 40 godina zatvora.
OR10H3
Olfaktorni receptor 10H3 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10H3 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Churchtown, Pennsylvania
Čerčtaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 470.
Kolambus (razvrstavanje)
Kolambus se može odnositi na
Lenor
Lenor se može odnositi na
MHP
Termin MHP ima više značenja.
Louis XVIII od Francuske
thumb|Luj XVIII., francuski kralj
Ovaj kralj pravog imena Luj-Stanislav-Ksavier je bio unuk Luja XV. i brat giljotiniranog Luja XVI.. Na čelo dinastije Bourbon dolazi 1795. godine nakon smrti bratovog sina takozvanog Luja XVII.
U prvom razdoblju Francuske revolucije Luj XVIII. se nalazio u Francuskoj koju napušta bježeći 1791. godine u dogovoru s Lujom XVI.. Za razliku od kraljevskog brata, uspješno je pobjegao, dok je ovaj bio uhvaćen i kasnije giljotiniran.
Uvjet za ponudu krune Luju XVIII. nakon Napoleonovog poraza 1814. godine je bilo je prihvaćanje ustavne i parlamentarne monarhije. Iako on to prvobitno potpisuje tokom svoje prve godine na vlasti dolazi do reformi koje potkopavaju njegova obećanja. Rezultat toga je da u trenutku iskrcavanja Napoleona s Elbe 1815. godine nitko nije htio boriti za novog kraljevskog diktatora.
Kada je nakon samo 100 dana carski uzurpator bio pobijeđen od nove europske koalicije Luj XVIII. se opet vratio na vlast. Sadašnja njegova vladavina je bila puno pažljivija, opreznija prema željama vlastitih podanika. Koliko god je ovaj kralj mrzio nametnuti Ustav nije imao hrabrosti ukinuti ga.
"Francuska" pod vladavinom Luja XVIII. opet postaje europska velesila što uspješno dokazuje vojna intervencija u Španjolskoj tokom posljednje dvije godine života ovog kralja. Francuski vojnici u tom svom pohodu osvajaju cijelu Španjolsku oslobađajući tamošnjeg kralja Ferdinanda VII. od revolucionara koji su osvojili vlast u zemlji.
Brojčana oznaka ovog kralja uz ime dolazi po tome što on neprihvaća odluku parlamenta o proglašenju republike što znači da je u skladu s tim nasljednik Luja XVI. je njegov sin Luj XVII. Stvarni razlog prihvaćanja ove brojčane oznake možemo naći u tome da je on osamnaesti istoimeni vođa dinastije Bourbon.
Definitivna pohvala ovom kralju je kako nakon njegove smrti 16. rujna 1824. dolazi do jedine regularne primopredaje vlasti u Francuskoj tokom cijelog XIX. stoljeća.
Vid Morpurgo
Vid Morpurgo (Split, 7. svibnja 1838. - Split, 31. siječnja 1911.), austrougarski i hrvatski nakladnik, tiskar, bibliograf, knjižničar i političar.
Obitelj
Obitelj Morpurgo je židovska obitelj podrijetlom iz slovenačkog Maribora (njem. Marburg). Prvi splitski član obitelj bio je David-Vita (u. 1774.) koji se doselio u Split u prvoj polovini 18. stoljeća. Njegov praunuk David-Elija (u. 1882.) oženio se 1837. godine Anettom Gentili iz Gorice s koja mu je rodila sina Vida.
Vid Morpurgo je osnovnu školu završio u Splitu (1846.-1849.), zatim pohađa Carsko kraljevsku gimnaziju u Splitu, a maturirao je 1856. godine na Nadbiskupskom sjemeništu'. Bio je dobar učenik, ali hrvatski jezik nikada nije u potpunosti svladao. Zato se u novinskim polemikama i spisima uvijek služio talijanskim jezikom.
Bron (Rona)
Bron je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Vid Morpurgo
Obitelj
Unuka njegova brata Josipa bila je Tina Morpurgo, hrvatska slikarica iz Splita.
Bron (Rona)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 39.683, a gustina naseljenosti je iznosila 3,853 stanovnika/km².
Vid Morpurgo
Knjižarska i izdavačka djelatnost
Još kao mladić, Vid se zaposlio u knjižnici splitskog posjednika Petra Sava. Tu je mladi Vid razvio živu knjižarsku djelatnost povezavši se sa brojnim inozemnim izdavačkim kućama. U tu svrhu je 1855. godine putovao u Veneciju i Trst kako bi sklopio ugovore s knjižarima i nakladnicima. Godine 1860. otvorio je vlastitu knjižaru pod imenom "Libreria Morpurgo succ. Savo", a od 1862. godine "Libreria Morpurgo". Knjižara se nalazila u kući Tomašić na današnjem Narodnom trgu, gdje se i danas nalazi i djeluje pod imenom "Knjižara Morpurgo". Godine 1861. pokrenuo je Morpurgo i prvu splitsku posudbenu biblioteku (Biblioteca circolante o da nolo), ali projekt nije sasvim zaživio.
Morpurgo je želio pokrenuti časopis koji bi okupio dalmatinsku inteligenciju u Dalmaciji i izbavio pokrajinu iz kulturne zaostalosti u kojoj se nalazila. U tu je svrhu pokrenuo "Annuario Dalmatico" (Dalmatinski godišnjak), tiskan 1859. godine u koji su svoje tekstove poslali brojni dalmatinski intelektualci (Kosta Vojnović, Nikola Tommaseo i dr.). Godine 1861., izdao je drugi svezak "Dalmatinskog godišnjaka", koji se za razliku od prvog sveska čisto literarne prirode, počeo baviti političkim problemima zemlje. Tijekom 1861. godine u splitu je izdano oko deset publikacija političkog sadržaja, od kojih je pet objavio Morpurgo. Također, izdavao je razne prigodne knjige i brošure, s vremenom sve više na hrvatskom jeziku.
Narodnjačka i politička djelatnost
Već kao dvadeset trogodišnjak nalazi se među potpisnicima zahtjeva za sjedinjenje Dalmacije s Hrvatskom. Morpurgova je knjižara od samih početaka svog djelovanja bila bila sjedište Narodne stranke u Splitu gdje su se okupljali mladi intelektualci zaneseni preporodnim idejama. Sam Morpurgo bio je neformalni organizator i savjetnik narodnjaka, zbog čega mu je "Naše jedinstvo", povodom smrti, 1911. godine, odalo počast navodeći:
"U njegovoj knjižari još prije nego se je počela razvijati borba u Splitu, okuplčjali su se prvi narodnjaci; tu su bili prvi sastanci sa kojih je naviješten u čitavoj pokraijini narodni pokret pa i za to je ime Vida Morpurga steklo uvaženje u cijeloj zemlji".
"Naše jedinstvo" je na najbolji način izrazila njegov značaj za razvoj i djelovanje narodnog preporoda u Dalmaciji riječima:
"Bio je običan vojnik za širok puk, ali u stvari bio je duša svega".