cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Frente, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2307 m.
Primero de Marzo, General Zuazua
Primero de Marzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Zuazua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 366 m.
Al Mukaddis, Sa'dah
Al Mukaddis je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2234 m.
Emiliano Zapata, Santiago Sochiapan
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Bogata, Baia
Bogata je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Baia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Johnny Palacios
Johnny Eulogio Palacios Suazo (La Ceiba, 20. prosinca 1986.) je honduraški nogometaš i reprezentativac koji igra kao obrambeni igrač. Profesionalnu karijeru započeo je 2006. godine te je jedini od braće Palacios (Milton, Jerry i Wilson) koji je cijelu karijeru proveo u matičnom klubu. Za reprezentaciju nastupa od 2009. godine te je sudjelovao na Svjetskom prvenstvu 2010. godine i na Olimpijskim igrama 2016., na kojima je osvojio četvrto mjesto.
El Álamo, Pisaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 585 m.
La Concepción, Copanatoyac
La Concepción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2018 m.
Ardeoani, Ardeoani
Ardeoani je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Ardeoani.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2532 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 327 m.
Sous le soleil de Satan (film)
Sous le soleil de Satan je francuski igrani film snimljen 1987. godine u režiji Mauricea Pialata. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Georgesa Bernanosa. Protagonist, čiji lik tumači Gerad Depardieu je katolički svećenik na sjeveru Francuske, koji svoju vjeru shvaća toliko ozbiljno da svojim fanatizmom izaziva nelagodu kod pretpostavljenih. Radnja prikazuje kako će njegova vjera biti stavljena na iskušenje kda se suoči sa trudnom djevojkom (čiji lik tumači Sandrine Bonnaire) koja je ubila svoga ljubavnika.
Sous le soleil de Satan, napravljen u Pialatovom ultra-realističkom stilu, je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio Zlatnu palmu. Ta je odluka izazvala skandal, jer je publika u dvorani nakon objave te odluke počela zviždati i negodovati, a na što je iznervirani Pialat odgovorio vulgarnom gestom.
Francisco Villa, Sinaloa
Francisco Villa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
San Isidro las Huertas, San Cristobal De Casas
San Isidro las Huertas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2373 m.
Tilos
Tilos (grčki: Τήλος, talijanski: Piscopi, turski: İlyaki) je jedan od dvanaest otoka Arhipelaga Dodekanez u Egejskom moru u Grčkoj.
Karakteristike
Tilos leži u jugoistočnom Egeju, smješten između Nisirosa i Halkija, udaljen 209 nautičkih milja od Pireja i 48 n.m. od Rodosa. Do Nisirosa ima 13 km, Halkija 18, Simija 34, a do turskog Poluotoka Datçi 20 km.
Ukupna površina otoka iznosi 63 km², a dužina njegove obale 63 km. , on je pravi arhipelag u malom, jer se uokolo njega nalazi 16 otočića i hridi od kojih je najveći Antitilos leži udaljen 2 n.m.. Zajedno sa njima Općina Tilos ima 64.54 km².
Na Tilosu i svim otočićima uokolo koji su administrativno jedna općina (Dímos Tílou) ukupno živi 790 stanovnika.
Teren otaka je bazično kraški (pa ima puno spilja), brdovit a na pojedim dijelovima i planinski, tu leži najviši vrh Ai-Lias od 612 metara. Mala plodna dolina Eristos u sredini otoka, koja se spušta do plaže Eristos predstavlja izuzetak.
Administrativni centar otoka Megalo Horio (241 stanovnika ) leži na sjeverozapadu u relativno plodnoj dolini zbog brojnih podzemnih izvora. On ima dva zaseoka Eristos i Agios Antonios koji je luka.
Najveće naselje i glavna otočka luka Livadia (484 st. ) leži u dubokom zaljevu na istok, a njegov znatno stariji zaseok iz 15. vijeka Mikro Horio na brdu.
Mikalojus Konstantinas Čiurlionis
Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (Senoji Varena, 22. septembar 1875. – Pustelnik, 10. april 1911.), litvanijski slikar i kompozitor. U svom kratkom životu komponirao je više od 400 muzičkih djela i naslikao oko 300 slika. Većina njegovih slika pohranjena u Zemaljskom muzeju u Kaunasu. Njegov rad uvelike je utjecao na razvoj moderne litvanijske kulture.
Tilos
Historija
Historija Tilosa slična je drugim otocima Dodekaneza, naseljavali su ga različiti narodi od Pelazga do Dorana, i vladali brojni vladari od Venecijanaca, Malteških vitezova do Osmanlija, pa je postao mješavina civilizacija.
Jarušice
Јарушице се може односити на:
Mission: Impossible (TV serija, 1988)
Mission: Impossible je američka televizijska serija koja prati rad ekipe američkih vladinih agenata poznatijih kao Jedinica za nemoguće misije (JNM). Serija je rimejk serije iz 1966. godine i nosi isti naziv. Jedini glumac iz originalne serije koji se vratio kao član stalne posteve je Peter Graves, koji je igrao Džejmsa Felpsa, iako su se još dva člana iz originalne serije (Greg Morris i Lynda Day George) vratili kao epizodni. Jedini član stalne postave (koji se nije video) se vratio u svakoj epizodi kao "Glas na traci" (u seriji, "Glas na disku") je Bob Johnson.
Mikalojus Konstantinas Čiurlionis
Biografija
Čiurlionis je bio najstariji od devetero djece Konstantina i Adele. Porodica se preselila u mjesto Druskininkaj 1878., gdje je njegov otac dobio posao. Mikalojus Konstantinas Čiurlionis studirao je klavir i kompoziciju na Konzervatoriju u Varšavi, između 1894. i 1899. godine. Između 1901. i 1902. studirao je kompoziciju na Konzervatoriju u Leipzigu, a između 1904. i 1906., slikarstvo na Umjetničkoj školi u Varšavi. Bio je jedan od inicijatora prve litavske izložbe 1907., nedugo nakon što je osnovano Litvanijsko udruženje umjetnika.
Priznanja
Po njemu je nazvano otočje na sjeveru Rusije, vrh u gorju Pamir i asteroid #2420.
Tilos
Historija
Za Herodota zlatno doba Tilosa bio je 7. vijek pne., jer je tad Tilini iz Gele kolonizirao Siciliju stanovnicima Tilosa i grada Lindosa sa Rodosa.
Mission: Impossible (TV serija, 1988)
Pregled
Serija, koju je osmislio producent Bruce Geller, pratila je rad Impossible Mission Force (doslovno Odred za nemoguće misije) - tima tajnih agenata vlade SAD koji je obavljao najdelikatnije i najopasnije misije. Karakteristika serije je bila u tome da članovi tima nisu bili stalni, odnosno postojao je tek vođa koji je za svaku misiju okupljao članove čiji bi talent, odnosno specijalnost odgovarao njenoj prirodi. Misije su se obično ticale nastojanja da se spriječe planovi hladnoratovskih protivnika SAD i svakojakih korumpiranih diktatora u Trećem svijetu, ali su u kasnijim sezonama mete IMF-a postali pripadnici organiziranog kriminala.
Tilos
Historija
Tokom 5. vijeka pne. Tilos je postao dio Atenskog Delskog saveza a nakon tog je postao zavisan od susjednog Rodosa sve dok nije došao pod vlast Antičkog Rima. Bogatstvo arheoloških nalaza iz rimskog i ranokršćanskog perioda, svjedoče o tadašnjem blagostanju.
Mission: Impossible (TV serija, 1988)
Originalna lumačka postava
Po redoslijedu pojavljivanja u seriji:
Tilos
Historija
Negdje oko 350. pne. na Tilosu je rođena pjesnikinja Erinna, koja je opjevala svoj otok.
Mission: Impossible (TV serija, 1988)
Originalna lumačka postava
Napomena: Glumačka postava se značajno mijenjala kroz sedam godina snimanja, pa se svi gore navedeni likovi nisu pojavljivali istovremeno, a čak ni redovni članovi glumačke postave nisu nastupali u svakoj epizodi, a što je ovisilo o misiji. Najpostojaniji članovi postave su bili Morris i Lupus koji su nastupali u svim sezonama, a Graves je nastupao u svakoj sezoni osim prve. U Sezoni 4 nije bilo redovne ženske uloge, nego su se koristile različite glumice (najčešće Lee Meriwether koja je u šest epizoda glumila "Tracey"). Lik agentice Casey, pak, nije dobio ime sve dok se nije pojavila u drugoj seriji, kada je nazvana Lisa.
Tilos
Historija
Prosperitet otoka trajao je sve do velikog potresa - 550., od tad Tilos je slijedio sudbinu Rodosa, sa kojim je bio ujedinjen.
Za Bizanta Tilos je zajedno sa Nisirosom, Kosom i Samosom bio dio Teme Samos. Malteški vitezovi sa Rodosa naselili su se na otoku 1310. i obnovili (ili podigli) tri zamka koji i danas postoje.
Od 1552. Tilosom vladaju Osmanlije, ali su mu dale izvjesnu autonomiju u zamjenu za porez.
Tilos je sjedinjen sa Kraljevinom Grčkom 1948.
Tilos je od nekadašnjeg importera električne energije, postao izvoznik jer je uz pomoć fondova Evropske unije podigao vjetroelektrane i solarne panele po krovovima kuća.
Transport
Tilos je povezan dnevnom brodskom linijom sa Rodosom.
Vitold
Vitold je bio uključen u potpisavanje Saveza s Poljskom u dvorcu Kreva (u Bjelorusiji) 1385. godine. Kršten je 1386. i dobio je kršćansko ime Aleksandar. Poticao je gospodarski razvoj Litve i uveo mnoge reforme.
U suvremenoj Litvi, Vitold je nacionalni junak. Bio je važan simbol nacionalne reforme Litve u 19. vijeku. Po njemu je nazvan Univerzitet u Kaunasu (Univerzitet Vitolda Velikog) povodom 500. godišnjice njegove smrti, a u Litvanijii se mogu naći i brojni spomenici u njegovu čast pogotovo iz međuratnog vremena 1918.–1939.
Salida de Janamoro, Hidalgo
Salida de Janamoro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2084 m.
Cascina San Pedrino, Milano
Cascina San Pedrino je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Hattem
Hattem je općina od 12,307 stanovnika i grad od 11,070 stan. u sredini Nizozemske u Provinciji Gelderland.
Geografske karakteristike
Hattem se prostire duž lijeve obale Kanala IJssel, točno prekoputa Zwollea.
Historija
Hattem je dobio gradska prava od Gelrenskog grofa Reinouda I 1299. Od tada je gradsko vijeće moglo samo dijeliti pravdu i graditi bedeme.
Kako se nalazio nedaleko ušća IJssela u Zuiderzee zarana se okrenuo pomorstvu i trgovini pa se pretpostavlja da je postao i hanzeatski grad, iako za to nema puno dokaza u općinskim arhivima, osim 1306. i 1485.
Iako nikad nije postao značajan hanzeatski grad kao Deventeru ili Zwolle i on je prosperirao zahvaljujući trgovini, pa je gradska vijećnica otvorena 1533. podignuta zahvaljući tom.
Početak Francusko-nizozemski rat 1672. označio je kraj dobrih godina za Hattem, koji je odtad radikalno osiromašio.
Cascina Vallazzetta, Novara
Cascina Vallazzetta je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 314 m.
Ixcatzitzi, Libres
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2357 m.
Leontinești, Ardeoani
Leontinești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Ardeoani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 920 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 353 m.
El Chinillal, Pisaflores
El Chinillal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Pisaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1010 m.
Kunīyah, Sa'dah
Kunīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1930 m.
Bouchard od Avesnesa
Bouchard od Avesnesa (oko 1170.-1244.) bio je plemić iz Avesnesa, poznat kao prvi suprug Margarete od Konstatinopola.
Biografija
Bouchard se kao drugi sin školovao za svećenika pa je i zaređen kao đakon. Jedno je vrijeme radio kao kanonik u crkvi sv.Petra u Laonu. Nakon tog ga je 1202. francuski kralj Philippe II postavio za regenta u Grofoviji Hainaut da vlada i brine se o maloljetnim kćerima poginulog cara Latinskog Carstva Balduina VI; Johanni i Margareti.
Alaxcuatitla, Chicontepec
Alaxcuatitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 518 m.
Bouchard od Avesnesa
Biografija
Zbog tog je 1219. podpao je pod utjecaj svoje šogorice Johanne od Konstantinopola, koja je kao starija već postala grofica u Flandriji i Hainautu. Ona mu je obećala pomoći ako ode u Rim i ishodi poništenje njezina braka. Dok je bio na putu njegova supruga se ponovno udala 1223., za Willema Dampierra. U tom je braku rodila petoro djece, što je kasnije dovelo do borbi između njegove djece (Dinastija Avesnes) i one iz Dinastije Dampierre za nasljeđe na Flandriju i Hainaut.
Bouchard je na povratku iz Rima umro 1244., ili je ubijen po nalogu svoje žene Margarete, ali za to nema nekih dokaza.
Njegov sin Jan I (1218.-1257), kome je isprva bio osporavan grofovski tron na Hainaut i Flandriju jer je bastard. Nakon desetogodišnjih borbi sa majkom i polubraćom Dampierres arbitražom francuskog kralja Louisa IX ipak je 1246. dobio pravo na Grofoviju Hainaut i titulu grofa.
Elburg
Elburg je općina od 23,740 stanovnika i grad od 11,630 stan. u sredini Nizozemske u Provinciji Gelderland.
Geografske karakteristike
Elburg je poznat po svom dobro očuvanoj srednjovjekovnoj utvrdi u kojoj se nalazi 600 spomenika i 8 muzeja, pa privlači brojne turiste.
Historija
thumb|left|240px| [[Tlocrt grada iz 16. vijeka]]
Historija Elburga seže do 796. kad je prvi put dokumentiran. Kako se nalazio na Zuiderzeeu zarana se bavio ribarstvom, pomorstvom i trgovinom pa je gradska prava dobio 1233.
Između 1392. i 1396. potpuno obnovljen i od tad historijski centar ima današnji oblik utvrde. Ona je projektirana na principu zlatnog reza, što je tada bilo rijetkost, tako da ima pravilni ortogonalni raspored ulica.
Još od 1367. Elburg je bio član Hanzeatskog saveza, koji kao udruženje postoji još i danas i okuplja gotovo 200 centralnoeropskih gradova.
Sve do 1932. bio je ribarska luka na Zuiderzeeu, tad je izgrađena Brana Afsluitdijk i stvoren IJsselmeer sa polderima, tako da se Elburg udaljen od mora pa je ribarstvo ustupilo mjesto drugim zanimanjima.
Colonia Santa Cruz, Copanatoyac
Colonia Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1824 m.
Brodokomerc
Brodokomerc d.d. su ostaci nekadašnjeg moćnog trgovačkog lanca desetkovanog hrvatskom "privatizacijom". Sjedište je u Rijeci.
Povijest
mini|277x277piksel|RK Korzo Između Municipija i [[Gradski toranj u Rijeci|gradskog tornja]] Brodokomerc je u svojoj povijesti bio neposredno vezan uz dinamičan razvitak Rijeke i regije, njenih prodajnih kapaciteta, razvoj pomorske privrede, vanjske trgovine, hotelijerstva i ugostiteljstva na području Kvarnera, malograničnog prometa te prehrambene industrije. mini|282x282piksel|Gradnja Brodokomercove RK Korzo početkom [[1970-e|1970-ih]] S obzirom na mjesto koje je zauzimao razvoj jugoslavenske trgovačke flote u poratnim godinam, ukazala se potreba za jedinstvenom organizacijom, koja bi se bavila opskrbom brodova. Stoga je 20. I. 1947. vlada FNRJ donijela rješenje o osnivanju državnog privrednog poduzeća saveznog značaja, pod nazivom Opskrba brodova sa sjedištem u Rijeci i predstavništvom u Splitu, s 25 zaposlenih radnika.
Od 10. maja 1957. izmijenjen je naziv poduzeća u Brodokomerc. Osim glavne djelatnosti shipchandler (opskrbe brodova), Brodokomerc se bavi inozemnim zastupstvima i konsignacijskim skladištima.
Započeo je nezadrživi i dinamični rast Brodokomerca sve do "neodvisne" države Hrvatske. mini|Haludovo danas pod kapitalističkim režimom suverene Hrvatske Trgovačko poduzeće Trgopromet pripojeno je Brodokomercu dana 4. III. 1965. godine.
Hotelijersko poduzeće Kvarner iz Omišlja pripojeno je 22. XII. 1967. godine.
La Unión Progreso Tatahuicapa, Santiago Sochiapan
La Unión Progreso Tatahuicapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Cieneguillas, Hidalgo
Cieneguillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Brodokomerc
Povijest
Opće trgovačko poduzeće OTP Rijeka pripojeno je 1. oktobra 1968. godine i od onda nosi naziv OTP Brodokomerc.
La Unión Progreso Tatahuicapa, Santiago Sochiapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 131 m.
Brodokomerc
Povijest
Početkom 1970. Brodokomerc gradi svoju Robnu kuću 'Korzo' (projekt riječkog arhitekte Igora Emilija), lijevo|mini|309x309piksel|[[Hotel|Hotelsko naselje Haludovo u doba "mraka"]] Gradi se i Robna kuća na Vežici.
Kraj Omišlja se (1969-72.) gradi luksuni hotelski kompleks Haludovo (projekt Borisa Magaša).
U procesu restauracije kapitalima u Hrvatskoj 1990-ih, režim u Zagrebu nacionalizira i riječki Brodokomerc i doslovno ga poklanja HDZ-ovskom mešetaru Josipu Guciću kome ta moćna firma služi samo za izvlaćenje gotovine i gomilanje dugova pa nakon pokretanja postupka Država osniva Brodokomerc Nova kao dioničko društvo.
Milișăuți, Milișăuți
Milișăuți je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Milișăuți.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Cieneguillas, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 389 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2353 m.
Oriano, Parma
Oriano je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
La Cumbre, Mezquital
La Cumbre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1685 m.
San José, Urique
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1798 m.
Making It (film)
Making It je američki igrani film snimljen 1971. godine u režiji Johna Ermana. Po žanru je adolescentska drama, a protagonist, čiji liok tumači Kristoffer Tabori, je 17-godišnji gimnazijalac koji zahvaljujući privlačnom izgledu uživa u reputaciji neodoljivog zavodnika. Radnja prikazuje kako se prvi put suočava sa problemima i odgovornošću odraslih, kada ga jedna od djevojaka zamoli da joj pomogne izvršiti abortus.
Grad (sastav)
Grad je rock sastav iz Rijeke.
Povijest
Priča o sastavu Grad priča je o riječkoj glazbenoj sceni i počinje u ”boljoj prošlosti” 1985. godine. Godina je to u kojoj izravno s riječkih dokova na koncertne podije cijele bivše države slijeću Let 3, Fit, Grč, Cacadou Look, Ogledala i, konačno, Grad. I upravo su oni u svim napisima koji su pratili bilo skupne, bilo pojedinačne nastupe riječkih sastava isticani kao perjanice cijele scene.
Iako su uživali naklonost kritike i publike kao urbani rock sastav, sklon artističkim izletima koji su se najbolje reflektirali kroz suradnju na video brojevima s cijenjenim video-umjetnikom Daliborom Martinisom, proći će još šest godina do njihovog debitantskog albuma. Objavljivanje ploče ”Ljudi” (1991.) ”Novi list” proglašava jednim od najvažnijih događaja u povijesti riječke scene, odajući priznanje dosadašnjem beskompromisnom i upornom radu sastava. ”Ljudi” su poput best of albuma donijeli najbolje pjesme iz dotadašnjeg opusa Grada, kao što su Vodi me, Zid i klasik Ima li nešto.
Dvije godine kasnije izlazi ”Amerika”, drugi album, čija naslovna pjesma tjednima drži vrh tada popularnog Hit Depoa. Priznajući značaj i utjecaj Grada na Ri-rock scenu, na albumu gostuju Prlja (Let 3), Damir Urban, Leo Rumora (ex-Ogledala), Neno Belan i Davor Tolja (Denis & Denis).
Iste će godine Grad izaći na kompilaciji ”The Best Of Indie Rock - Made In Croatia”, potvrđujući i time svoj status jednog od najjačih domaćih rock sastava.
No to će biti i njihov gotovo posljednji korak, sastav ima veliki pauzu u radu sve do 1998., kada izlazi treći album ”Planet Majmuna 1999”, koji uz 11 novih pjesama donosi i podsjetnik na najbolje pjesme sastava u obliku 6 bonus tema (radi se o ranijim demo inačicama koje mnogi smatraju boljim od kasnijih studijskih inačica. Uz singlove ’Cyber love’ i ’Biti normalan’, ploča dobiva solidne ocjene kritike, a sastav to kapitalizira sjajnim svirkama unutar i izvan granica Hrvatske.
Album ”Nebo” iz 2001.godine prije svega donosi novu zvučnu sliku bojanu prepoznatljivim pastelama iskusnih glazbenika - vokalom Deana Škaljca i gitarama Igora Stevanovića i Orijena Modrušana uz odličnu produkciju, te povratnički singl «Nebo» koji je vratio Grad na pozicije koju zaslužuju – odličan rock sastav s modernom produkcijom i sjajnim osjećajem za pjesmu.
Fort Dodge, Iowa
Fort Dadž je grad i sedište Okruga Vebster (Webster County) u američkoj saveznoj državi Ajova. Smešten je na obalama reke Di Moin i predstavlja glavno privredno središte za severni centralni i severozapadni dio države. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 25.206 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 25.206 stanovnika, što je 70 (0,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Margarita Yogopi, Santiago Sochiapan
Santa Margarita Yogopi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 293 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Casco dell'Acqua, Perugia
Casco dell'Acqua je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Miguel Hidalgo, Villa Comaltitlán
Miguel Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Comaltitlán.
Casco dell'Acqua, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Hrvatska vila
Hrvatska vila je bio hrvatski polumjesečnik iz Zagreba i Sušaka.
Izlazile su od siječnja 1882. do lipnja 1885. godine kao tjednik, polumjesečnik i mjesečnik.
Izdavači je bio Gavro Gruenhut.
Uređivali su ju:
La Esperanza, Libres
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Libres.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2397 m.
La Venta de San Andrés, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2183 m.
Tontic, San Cristobal De Casas
Tontic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2376 m.
La Cuevita, Sinaloa
La Cuevita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Asău, Asău
Asău je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Asău.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7438 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Guacamaya, Copanatoyac
Guacamaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1967 m.
Cascina Santa Brera, Milano
Cascina Santa Brera je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
San Francisco, General Zuazua
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Zuazua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Pinos Chicos, Mezquital
Pinos Chicos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1956 m.
Greenville, Missouri
Grinvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 511, što je 60 (13,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bădeuți, Milișăuți
Bădeuți je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Milișăuți.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1474 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
Nuldernauw
Nuldernauw je izuljeno usko slatkovodno umjetno jezero u sredini Nizozemske na granici provincija Flevoland i Gelderland.
Karakteristike
Nuldernauw je nastao 1967. za melioracije istočnog Flevolanda. Zajedno sa povezanim jezerima; Gooimeer, Eemmeer, Veluwemeer, Nijkerkernauw, Wolderwijd, Drontermeer, Vossemeer i Ketelmeer, formira pojas Graničnih jezera (Randmeren), koja trebaju osigurati da se tlo ne osuši i slegne.
Marcos López Hernández, Villa Comaltitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Nuldernauw
Karakteristike
Nuldernauw je zajedno sa 14 drugih jezera uvršten 2000. u Ramsarsku konvenciju, kao stanište ugroženih vrsta bilja,
Zapotal, Chicontepec
Zapotal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
El Limoncito, Pisaflores
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Pisaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Sloboda (Zagreb)
Sloboda je bio hrvatski dnevnik iz Sušaka, a poslije iz Zagreba.
Izlazile su od 1. rujna 1878. do 30. siječnja 1886. godine, svakim danom osim nedjelje. Prvih pet godina, dok su izlazile na Sušaku, izlazile su triput tjedno, do 1883. godine.
Vlasnici i izdavači bili su: Primorske tiskare, Milan Kerdić te Fran Folnegović. Prvotno su tiskane u Primorskim tiskarama, a poslije u Tiskari Davida Starčevića.
Apa Asău, Asău
Apa Asău je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Asău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1579 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
Sloboda (Zagreb)
Uređivali su ih:
Za Slobodu je pisao Nikola Kokotović i drugi.
Na baštinu dnevnika Slobode nastavlja se dnevni list Hrvatska.
Cascina Viganale, Novara
Cascina Viganale je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Crikvenička narodna nošnja
Crikvenička narodna nošnja srodna je svim sredozemnim nošnjama. Svečane narodne ženske i muške nošnje na prostoru grada Crikvenice, bile su ovdje u uporabi do kraja 19. stoljeća. Tada se počinje gubiti, a uporabno se zadržala (naročito ženska), samo u svečanim prigodama, do kraja Drugog svjetskog rata.
Povijest
Način odijevanja ljudi u nekom kraju određuju klimatske prilike, gospodarska moć stanovništva, doticaji s drugim kulturama, poznavanje određenih tehnologija i drugi čimbenici.
Stanovništvo Crikvenice bavilo se poljoprivredom, obrtom, zidarstvom, ribarstvom i pčelarstvom. Kulturno je bilo vezano s područjem Hrvatskog primorja, odakle su s mora dolazili sredozemni utjecaji, a manjim dijelom s dinarskim zaleđem, odakle su se također širili utjecaji. Crikvenička nošnja srodna je svim sredozemnim nošnjama, što se vidi po bijeloj košulji i crnoj suknji s našivenim prslučićem.
Gospodarske promjene događaju se koncem 19. stoljeća, kada se počinje razvijati promet, trgovina i turizam, koji postupno postaje nadmoćna gospodarska aktivnost. Turizam povezuje Crikvenicu s drugim krajevima, približava je srednjoeuropskoj kulturi, što se jako odražava i u načinu odijevanja. Poseban utjecaj ima osnivanje škola za obrazovanje djevojčica. Veliki dio muškog stanovništva se iseljava u potrazi za poslom. Zato se prvo gubi muška nošnja, koja je do konca devetnaestog stoljeća potpuno nestala iz dnevne uporabe. Rabila se samo košulja stomanja.
Ženska tradicijska odjeća održala se puno duže. Starije žene često su pokapali u svečanim nošnjama, u kojima su se vjenčale, te je i to utjecalo na gubitak nošnje. I nakon nestanka iz dnevne uporabe, žene su u privatnim i javnim svečanim zgodama – proslavama, ženidbama i slično – oblačile nošnju čak do iza Drugog svjetskog rata.
Sjećanja stanovništva sežu do nešto prije Prvog svjetskog rata, a od tada se javljaju i pisani opisi tradicijskog odijevanja. Od šezdesetih godina dvadesetoga stoljeća bilo je više pokušaja da se nošnja obnovi.
Mapa Nikole Arsenovića (između 1855. i 1869. godine)
Jedan od najstarijih do sada poznatih prikaza crikveničke nošnje je crtež Nikole Arsenovića, izučenog krojača iz Retfale, danas dijela Osijeka, koji je u Vukovaru imao veliku krojačku radionicu i bio vrsni majstor. Izrađivao je seljačku odjeću, odijela za časnike, svećenike i bogatije ljude. (Braica, 2003.)
Nikola Arsenović je želio likovno prikazati nošnje svih južnoslavenskih zemalja. Proputovao je Sloveniju, sjevernu Hrvatsku, Hrvatsko primorje, Dalmaciju, Istru, Srijem, Crnu Goru i Hercegovinu. Izdržavao se slikanjem, krojenjem i šivanjem, a svoju obitelj i posao u krojačkoj radionici je sasvim zapustio. (Zega, 1923.)
Nikola Arsenović slikao je akvarele. Nije bio spretan u prikazivanju lica i ruku i nije dobro poznavao perspektivu. Ponegdje je koristio usluge boljih akvarelista. Iako nevješti u nekim detaljima, često su nam njegovi prikazi nošnji naših krajeva dragocjeni izvor. Pokušao je u Zagrebu osnovati i zanatsko-umjetničku školu, ali mu to nije uspjelo.
U prikazima je nastojao zabilježiti starije slojeve nošnje, pa se može pretpostaviti da akvareli prikazuju nošnje s početka 19. stoljeća. Mapa je nastajala do 1868. ili 1869. godine, kada ju je počeo nuditi raznim ustanovama za izdavanje, ali bez uspjeha. Naposljetku, mapu otkupljuje srpska Vlada i poklanja današnjem Etnografskom muzeju u Beogradu. Kopija dijela mape, rad slikarice Milice Matlas, likovno na višoj razini od izvornika, nalazi se u Etnografskom muzeju u Splitu (Braica, 2000.).
Mapa Nikole Arsenovića često je spominjana u etnološkim krugovima, ali je do izdavanja djela Silvija Braice Mapa hrvatskih narodnih nošnji Nikole Arsenovića bila prilično nepoznata i teško dostupna.
Muškarac iz Crikvenice, prikazan u Mapi Nikole Arsenovića ima na glavi plitak crni šešir, ukrašen trakom oko šešira, s ravnim, podjednako širokim obodom. Nosi bijelu košulju s klasičnim, presavinutim ovratnikom i maramom vezanom ispod vrata. Na oba kraja marame vidljive su rese. Povrh košulje nosi prsluk i crni kaput uskih rukava s uskim presavinutim reverom i ovratnikom. Na kaputiću su vidljivi kružni ukrasi postavljeni okomito na njega. Muškarac iz Crikvenice ima vezan crveni pojas, čiji jedan kraj visi na lijevoj strani. Na kraju ima rese. Hlače su od tamnoplavog materijala. Postoji usmena predaja da su šivane po uzoru na francuske uniforme, od tamnoplavog materijala zaostalog iz vremena francuske okupacije. Hlače imaju relativno uske nogavice. Na nogama nosi crne cipele.
Crikveničanka iz Mape Nikole Arsenovića ima na glavi dugačko bijelo pokrivalo, lagano vezano ispod brade, sa spuštenim krajevima na prsa i leđa. Prema krajevima je ukrašeno utkanim dvostrukim i jednostrukim crvenim crtama. Na ušima nosi viseće naušnice, crveni prsni nakit u nekoliko niski preko bijele košulje.
Na gornjem dijelu tijela Crikveničanka nosi smeđi kaputić zaobljenih donjih rubova, jako sužen u struku. Bogato nabrana suknja ima na donjem kraju dva vodoravna pregiba. Na dnu ima crvenu vrpcu, a podsuknje vire ispod donjeg ruba suknje. Na nogama nosi bijele čarape i crnu jednostavnu obuću na naticanje.
Nazivi dijelova nošnje
U Crikvenici se često javljaju različiti nazivi za iste dijelove nošnje. Nešto je zaboravljeno, a nešto je miješanjem stanovništva došlo iz susjednih mjesta. Podsuknja se najčešće naziva fris, a često se koristi i noviji naziv berhan, kako neki kazivači nazivaju i cijelu suknju sarzu, spojenu s prslukom kasom. Pojam fris se u Vinodolskoj dolini javlja za cijelu suknju s prslukom – sarzu s kasom. U Novom Vinodolskom naziv berhan koristi se za bijelu suknju s prslukom – sarzu s kasom.
Dijelovi crikveničke ženske nošnje su:
Dijelovi građanske nošnje su:
Ženska košulja - stomanja nabranica
Ženska košulja - stomanja nabranica izrađivala se prvotno od platna tkanog na tkalačkom stanu krosni, širine 50 do 60 cm, a kasnije, kada je stanovništvo bilo nešto bogatije, od kupljenog finog bijelog platna ujednačene strukture. Za njenu izradu koristile su se tri vrste konca: za šivanje, za nabiranje i za vezenje. Konci su se razlikovali po debljini. U starijim vremenima košulja je bila u jednom dijelu do ispod koljena. Sačuvano je nekoliko starih stomanja koje sežu do struka.
Kroj stomanje nabranice veoma je jednostavan. Sastoji se od kvadrata, koji se spajaju prema priloženom kroju. Košulja se sastoji od prednjeg i stražnjeg dijela iste veličine, samo je prednji dio prorezan po sredini. Tijelo stomanje sastoji se od tri pačetvorine. Leđa su široka 55 cm, a dvije prednjice po 28 cm. Dužina košulje stomanje nabranice je, od ramena do pojasa osobe, oko 43 cm.
Na jednoj stranici duljine 30 centimetara napravi se ažur - iz platna se izvuku uzdužne niti, a poprečne se niti vezu u pravilne geometrijske oblike. Na rukavu (broj 4), širokom 86 centimetara, duljine oko 55 centimetara – prema dužini ruke, rade se nabori i širina materijala se s tri niti pamučnog konca broj 10, koji su po visini razmaknuti jedan od drugoga 3 milimetra, stišće s 86 na 30 centimetara. To su jednostavni i plitki nabori, a izgledaju kao mijeh na harmonici. Rukav se sašije na ramena (broj 3), i to na mjestu gdje je izrađen ažur. Nakon toga se ramena spajaju s prednjicom i s leđima.
Kod spajanja ovih dvaju dijelova vidi se vještina žene koja izrađuje košulju, jer ovaj spoj nosi svu težinu širokog rukava. Rukav se na zapešću također nabire i to 5 cm od ruba, prošivanjem dva do tri konca. Nabrani rub se opšije kosom trakom od platna. Na jednom kraju prišiva se putac, a na drugom se od konca izradi petljica za hvatanje puca, šakulica.
Dok je na susjednom otoku Krku latica veličine oko 14 cm, na crikveničkoj nošnji ona je znatno veća, oko 23 do 25 cm.
Mission Bay, Florida
Mišon Bej je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Crikvenička narodna nošnja
Ženska košulja - stomanja nabranica
Oblikovanje ovratnika je najzahtjevniji dio košulje. Spajanjem prednjica i leđa dobije se širina oko vrata od 170 centimetara. Platno se nabire s devet niti jakog pamučnog konca, kao na rukavu, prema predlošku 1 (sitniji uzorak) ili predlošku 2 (krupniji uzorak). Kod nabiranja iglom se ubada vodoravno po jednoj liniji, dok se okomito preskače po četiri niti. Širina vratnog ukrasnog dijela iznosi 1 centimetar. Na završetku se ušivam koso krojena traka od platna. Na lijevoj strani ušiva se putac, a na desnoj se od konca izrađuje petljica za putac, šakulica. Duljina izrađenog ovratnika je oko 18 cm. U kasnijim fazama razvoja, u prvoj polovici devetnaestog stoljeća, dodaje se kupovna ili čipka vlastite izrade.
Mission Bay, Florida
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 2.926.
Crikvenička narodna nošnja
Ženska košulja - stomanja nabranica
Prsni izrez ženske košulje, koji seže sve do struka, opšiva se platnenom vrpcom i ukrašava prozračnom kukičanom čipkom širine 8 centimetara merlićima. Čipka je izrađena na volane, a može se nabrati i kupovna čipka. Ista vrsta čipke našiva se na zapešću rukava.
Haljina - sarza s kasom
Preko košulje stomanje nabranice nosi se gornja vunena haljina crne boje, sarza s kasom. Sastoji se od dva dijela – gornjeg dijela, prsluka s uskim naramenicama spojenog u struku sa suknjom.
Suknja se najčešće naziva sarza, i nekada je izrađivana od crnog teškog platna sarze ili carze, po čijem je nazivu suknja dobila ime. Krojem je slična podsuknji i nešto kraća od nje. Suknja je bila krojena od dva uska i dugačka komada platna, širine 50 do 60 cm, spojenih šavom iznad kojega je cijelom dužinom izrađen pregib sajmrla (prema njemačkom säumen – porubiti, opšivati), od dva do pet centimetara široka. Jedan pregib pokrivao je spoj dvaju komada platna od kojih je sarza bila sašivena, a drugi je služio za podešavanje dužine suknje, koja je trebala biti nekoliko centimetara kraća od podsuknje. Sarza je bila glačana na okomite nabore, falde na kantun, što se kasnije izgubilo.
U dvadesetom stoljeću javljaju se i sarze bez nabora, s našivenim poprečnim crnim trakama, koje oponašaju sajmrle. Te sarze su od boljih, industrijski tkanih kupovnih materijala, koji se zovu svilnica. Tako se i sarze od finijih kupovnih materijala i od svile zovu sarze svilnice.
Sarza je imala okomiti raspor od tridesetak centimetara na sredini prednjeg dijela, dok je taj raspor prvotno bio na boku. Donji je rub sarze rijetko bio obrubljen ukrasnom trakom, kao i prsluk. Sarza je u struku pravilno nabrana s dubinom nabora od pola centimetra. Nabori su se izrađivali čvrstim koncem (dretva).
U starim zapisima pronađen je naziv tibet, za materijal za suknju. Komad tkanine izrađene od mješavine svile i vune pronađen je kod jedne Crikveničanke. Gornji dio, kas ili bušt, kratki je prsluk, sašiven nešto iznad pojasa za suknju i podržava prsa. Pronašli smo kas iz osamdesetih godina devetnaestog stoljeća i po njemu je napravljen kroj u prilogu. Kas je krojen, rubovi nisu rezani po niti. Najčešće je po rubovima bio ukrašen crvenom ili crnom trakom. U zapisima iz prve polovice dvadesetog stoljeća spominju se modra i zelena boja trakica. Kas ima i podstavu, prvotno od grubljeg materijala, sličnog juti za izradu vreća, a kasnije od finijih kupovnih tkanina. Usporedbom s okolnim područjima, Vinodolom i Selcem, može se ustvrditi da je kas ranije na leđima bio sastavljen od tri dijela spojena trakama provučenima kroz rupice na rubovima, poput korzeta. Tako se kas po potrebi, kada bi žena ojačala, mogao proširiti popuštanjem vrpci. Time nije mijenjan izgled odjeće. Ove vezice ujedno su i ukrašavale nošnju, jer su bile od ukrasnih vrpci crvene boje. Krajevi vrpci su slobodno visili niz sarzu u duljini od tridesetak centimetara. Prema istraživanju dr. Radmile Matejčić, razvoj ovog načina spajanja leđnih dijelova napredovao je, pa su rupice zamijenjene kupljenim ukrasnim metalnim kvačicama. Konačna inačica, raširena u našem okruženju, su žabice – poseban način oblikovanja i nabiranja široke ukrasne vrpce, kojima se oponašalo prijašnje vezanje i spajalo sve dijelove kasa. U tom slučaju nije se više moglo podešavati širinu nošnje. Znak je to i boljih gospodarskih prilika, kada se moglo šilici platiti šivanje novog dijela nošnje. Žabice su prišivane uzduž šavova na leđima. Stariji se ljudi sjećaju da su se žabice ponekad protezale preko naramenica sve do prsa. Krajevi na leđima su ostajali slobodni, samo su bili nešto dulji – pedesetak centimetara i završavali su stiliziranim cvijetom oblikovanim od iste vrpce.
Kas se na prsima kopča metalnim kupovnim kopčicama prišivenima s unutrašnje strane, a prve kopče ostavljale su se nezakopčane. Zanimljivo je istaći da je kroj kasa bio takav da je pritiskao grudi, a nije ih isticao kao simbol ženstvenosti.
Podsuknja - fris
Podsuknje frisi vjerojatno su ranije bili u jednom komadu s košuljom, a početkom dvadesetog stoljeća se razdvajaju u dva dijela. Izrađeni su od domaćeg bijelog tkanog lanenog platna, a kasnije od kupovnog bijelog platna. Prijelaz od struka do donjeg ruba postiže se šivanjem na katove ili šivanjem na kunji. Fris je morao sezati do polovice lista, a krojen je od dva komada platna, spojena po dužini, s jednim uzdužnim ušivkom, naborom ili sajmrlom, koja je služila za podešavanje duljine podsuknje.
Pri donjem rubu podsuknje bili su utkani ukrasi od konaca ili je čak izveden vez raspletanjem. Početkom dvadesetog stoljeća, prema mogućnostima domaćinstava, izrađivana je ili kupovana čipka, kojom se ukrašavao donji rub podsuknje. On se vidio ispod suknje, dok je ukras od utkanih ili vezenih niti bio dvadesetak centimetara iznad ruba podsuknje i bio je vidljiv samo kod okreta u plesu.
Pojas - kanica
Šivani spoj prslučića kasa i suknje sarze pokriva se vunenim tkanim pojasom, kanicom, širine oko četiri centimetra. Sačuvana je samo jedna crvene boje, s utkanim žutim ukrasom u sredini. Vjerojatno je bilo kanica i dugih boja (žute, zelene), ovisno od ukusa tkalja koje su ih izrađivale. Kanica se opasivala oko struka, a krajevi su slobodno visili na lijevoj strani.
Pokrivalo za glavu - rub
Najstarija varijanta pokrivala za glavu je rub – široka traka od bijelog platna duljine oko dva metra, a širine četrdesetak centimetara. Krajevi ruba su raspleteni u rese duljine 7 centimetara. Desetak centimetara od kraja poprečno su u osnovno tkanje utkane niti druge boje, u obliku geometrijskih šara, trake ili ažura izrađenog od izvučenih i prepletenih niti. Iznad ovih ukrasa javlja se isti takav ukras, ali izveden samo do trećine širine ruba. Način slaganja ruba na glavu vidljiv je na fotografiji broj 4 crikveničke nošnje. Nažalost, nema podataka o načinu slaganja ruba na glavu.
Prema istraživanjima dr. Radmile Matejčić, rub je pokrivalo udatih žena, dok su djevojke bile otkrivene glave, kako je to uobičajeno na širem sredozemnom području. Postoji jedan podatak da su djevojke nosile crvenkapu posebne izvedbe. Gornja ploha nije bila ravna, nego u obliku vrlo niskog stošca. Budući da je takva kapa potvrđena kod ilirskog plemena Japoda, koji su živjeli i do Vinodola, ovakav podatak nije nemoguć. Nedavno su u ovom obliku obnovljene ličke crvenkape u Gackoj i Otočcu.
U vrijeme kada se u odijevanju pojavljuje kaputić šurka, rub se postupno gubi iz uporabe i zamjenjuje običnom kupovnom kvadratnom maramom, koja se nosi preklopljena u trokut i vezana pod bradom.
Uređenje kose
Crikveničanke su uređivale kosu na više načina. Najčešće je kosa razdijeljena na dva dijela po sredini glave i upletena u dvije pletenice. U njih se upliće i crvena tekstilna traka. Pletenice se obavijaju oko glave i na vrhu glave vežu upletenim vrpcama.
Drugi način je poznat pod nazivom na pinćok. Kosa se uplete u jednu pletenicu i omota na vrh glave i pričvrsti gabrljama (većim ukosnicama). Uređenje kose na baškot izvodi se tako da se kosa provuče između dviju žica čijim se okretanjem („rolanjem“) kosa umata i potom se se krajevi žice spoje. Tako se dobije izgled baškota (geometrijski oblik torusa) promjera 15 cm.
Uređenje kose na barčicu. Dvije pletenice na potiljku se slažu zavojito jedna do druge na zatiljku tako da čine plohu (barčicu).
Čarape i obuća
Crikveničani su čarape zvali hlače, kalcete prema talijanskom nazivu za čarape, ili holjevi, prema njemačkom höhe (visoko) a bile su izrađivane od bijelog pamuka, bumbaka. Dosezale su do ispod koljena i tu bi se vezale ukrasnim crvenim vrpcama. Plele su se kod kuće, različitim vrstama boda – glatkim, naizmjence pravo-krivo, dva pravo, dva krivo, ili različitim rupičastim uzorcima muštrama.
U starije doba, na nogama su se nosile papuče izrađene kod kuće, kakve je zabilježio Nikola Arsenović. Postojale su natikače bez zapetka i papuče. Na nogu se oblačila vunena čarapa, na koju se dodao potplat i platneni gornji dio. Na vunenu pletenu čarapu, do visine gležnja našivala se čvršća tkanina. Po platnenom gornjem rubu se našivala uska ukrasna traka crvene boje. Vez s biljnim ornamentima se izrađivao odvojeno, a potom bi ga se našilo na prednji dio papuče. Potplat se izrađivao od tvrđe kože. Papuče su se zadržale u upotrebi do poslije Drugog svjetskog rata, najčešće kao dječja obuća, a nosile su ih i stare žene.
Pojavom postolara, tradicijska obuća zamjenjuje se kožnim cipelama postolima. Prema istraživanjima dr. sc. Radmile Matejčić (koju su svi njeni suradnici zvali teta Rada), od tradicijske obuće zadržao se crveni, sada kožni rub cipele i crveni paspul, tj. isti takav uski crveni kožni rub oko cijele cipele na spoju s potplatom. Na prednjem se dijelu našivao kožni ukras, najčešće u obliku crvenog cvijeta. Cipela oblikom sliči na papuču, samo joj je dodana široka peta visine dva do tri centimetra.
Nakit
Karakterističan nakit Crikveničanki su morčići na ušima – naušnice u obliku glave crnca s turbanom, koje su se kupovale u riječkim zlatarnicama. Osim morčića, žene su nosile i naušnice na bati – poznate duž cijele jadranske obale. Na gornjoj polovici kruga ove naušnice imaju žicu za provlačenje kroz ušnu resicu, a na donjoj polukružni valjčić od puhanoga zlata, koji s donje strane ima karičicu, na kojoj visi batić u obliku stošca i kuglica nešto veća od stošca. Jednostavnije rećini imaju jedan bat, a bogatije tri.
Na prsa se u kas zaticalo cvijeće, najčešće bosiljak, mažurana i ružmarin.