cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dawn of the Planet of the Apes
Kritike
Film Planet majmuna: Revolucija pobrao je hvalospjeve filmske kritike. Na internetskoj stranici Rotten Tomatoes koja se bavi prikupljanjem kritika, film ima 90% pozitivnih ocjena temeljenih na 257 zaprimljenih tekstova uz prosječnu ocjenu 7.9/10 i konsenzus kritičara: "Uz inteligenciju i emotivnu rezonancu koji u potpunosti idu uz dlaku fantastičnim specijalnim efektima, Planet majmuna: Revolucija svojom kvalitetom nadjačava vlastitog prethodnika uz uzbudljive i ambiciozne znanstveno-fantastične elemente." Na drugoj internetskoj stranici koja se također bavi prikupljanjem filmskih kritika - Metacritic - film Planet majmuna: Revolucija ima prosječnu ocjenu 79/100 temeljenu na 48 zaprimljenih tekstova.
Kritičar Guy Lodge u magazinu Variety je napisao: "Više nego zadovoljavajući nastavak Planeta majmuna: Postanak iz 2011. godine koji je sam po sebi bio bolji od očekivanog, ovaj živopisan i nasilan nastavak priče o majmunu Cezaru nadmašuje svog prethodnika u gotovo svakom tehničkom i konceptualnom aspektu, a Matt Reeves svojom sigurnom redateljskom rukom i žanrovskim elanom nadmašuje Ruperta Wyatta, redatelja prvog dijela." Todd McCarthy iz Hollywood Reportera napisao je da film "fantastično uspijeva u najmanje tri stvari koje je samostalno teško ostvariti: zadržati napetost priče od dva sata, ozbiljno poboljšati vrlo dobar početak franšize i producirati moćnu ljudskost koristeći majmunske likove. A što se vječnog razgovora o filmskim nastavcima tiče, Revolucija je za Postanak danas ono što je Carstvo uzvraća udarac bilo za Novu nadu. Da, toliko je bolji od svog prethodnika." Tim Robey iz Daily Telegrapha napisao je: "U filmu je vidljiva evidentna strpljivost i inteligencija kao i sudjelovanje s raznim idejama o diplomaciji, zastrašivanju, zakonu i vodstvu. Impresivno je koliko je film ispao dobar." Drew McWeeny iz HitFixa dao je filmu ocjenu "5+" i nadodao: "Revolucija nije samo dobar žanrovski film ili dobar ljetni hit. To je odličan znanstveno-fantastični film, točka, i općenito jedan od najboljih filmova godine."
Ty Burr iz Boston Globea napisao je da "u držanju, govoru i agonizirajućoj ekspresivnosti, Serkisov Cezar prenosi konflikte s kojima se suočava kralj s gotovo šekspirijanskom veličanstvenošću". A. O. Scott iz New York Timesa hvalio je film zbog fantastičnog postizanja ravnoteže između akcijskih sekvenci i specijalnih efekata uz snažnu priču te nadodao: "Planet majmuna: Revolucija je puno više od napetih akcijskih scena, emotivnih udaraca i humora aranžiranih u predvidljivu priču. To je tehnički impresivno ostvarenje koje je istovremeno i uzbudljivo, ali koje nas također tjera i na razmišljanje te čak i na zabrinutost."
Međutim, nisu svi kritičari bili oduševljeni filmom. Andrew O'Hehir, kritičar internetske stranice Salon.com napisao je: "Evo pravila koje mi je postalo kristalno jasno: svaki film koji počinje s lažnom montažom vijesti koje donose novosti o nadolazećoj apokalipsi loš je i prije nego je uopće počeo. Ovaj film trudi se ne postati dio tog koša, ali na kraju ipak spektakularno pada."
Izdanja za kućno kino
Kompanija 20th Century Fox Home Entertainment izdala je film Planet majmuna: Revolucija na Blu-rayu i DVD-u dana 2. prosinca 2014. godine. Prema podacima Nielsen VideoScan film je u konačnici postao najprodavanije izdanje za kućno kino toga tjedna.
Nastavak
Dana 6. siječnja 2014. godine kompanija 20th Century Fox objavila je da će se snimati i treći nastavak koji će također režirati Matt Reeves, a napisati Mark Bomback te da će film s kinodistribucijom krenuti u srpnju 2016. godine. Iako se prema nekim glasinama zaključilo da će novi film nositi jednostavan naslov Planet majmuna još uvijek nije objavljen službeni naziv trećeg filma. U siječnju 2015. godine kompanija Fox je odgodila početak kinodistribucije filma za 14. srpnja 2017. godine.
Rancho Nuevo Número Dos, Tamuín
Rancho Nuevo Número Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Beznovci
Beznovci (mađarski: Búzahely, njemački: Pernstein) je naselje u slovenskoj Općini Puconcima. Beznovci se nalazi u pokrajini Prekomurju i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 174 stanovnika.
Braunichswalde
Braunihsvalde je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Grajc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 665 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16076009.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grajc Braunihsvalde se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Grajc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 325 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 665 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 128 stanovnika/km².
Martin Sagner
Martin Sagner (Novigrad Podravski, 11. 8. 1932) hrvatski i jugoslavenski glumac, najpoznatiji po ulozi Dudeka u popularnoj TV-seriji Gruntovčani. Sagnerova obitelj je bavarskog podrijetla, a zahvaljujući poduci svoga djeda, kao dječak je naučio arhaičnu varijantu njemačkog.
Politička aktivnost
Bio je HDZ-ov zastupnik u prvom postkomunističkom sazivu Sabora Republike Hrvatske (1990. - 1992.) te u Drugom sazivu Hrvatskog sabora (1992. - 1995.).
Proljeće Janka Potlačeka
Proljeće Janka Potlačeka je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1988. godine. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Danilo Bata Stojković, je umirovljenik koji pokušava svoje skromne prihode povećati kroz niz bizarnih shema u kojima im pomaže njegov mlađi prijatelj (koga glumi Zvonimir Zoričić). Režirao ju je Vanča Kljaković, a scenarij napisala Zora Dirnbach.
Prednji zubi
mini|desno|250p|Prednji zubi Prednji zubi se nalaze u frontalnom delu usne duplje i obuhvataju dve klase zuba:
Sekutići
U humanoj denticiji postoji osam sekutića, po četiri u svakom dentalnom luku. To su prvi i drugi zub od medijalne linije u sva četiri kvadranta:
Sekutići, kao klasa imaju tri glavne funkcije: mastikacija, fonetika i estetika. Oni predstavljaju „sečivo“ denticije, odnosno učestvuju u procesu sečenja i rezanja hrane na prikladne komade, pogodne za dalju obradu (žvakanje) na griznim površinama premolara i molara. Oni učestvuju i u izgovoru nekih suglasnika: labiodentalnih (f, v), dentalnih (t, d) i lingvodentalnih (s, c, z). Takođe, svojim oblikom, bojom, proporcijama i rasporedom utiču na fiziognomiju i estetiku lica.
Očnjaci
Očnjaci su najvažniji zubi mesoždera, jer služe za prihvatanje i razdiranje plena, a kod zmija to su i otrovni zubi (namenjeni kako hvatanju plena, tako i odbrani). Naziv canini je izveden od latinske reči canis (što u prevodu znači pas). U humanoj denticiji postoje četiri očnjaka, po dva u gornjem i donjem dentalnom luku:
Očnjaci su sposobni da izdrže veliki mastikatorni stres i deluju kao „amortizeri“, pružajući podršku bočnim zubima u toku žvakanja. Njihova osnovna uloga je kidanje i razdiranje hrane, što čini sredinu između sečenja (karakterističnog za sekutiće) i gnječenja i mlevenja (karakterističnog za bočne zube). Svojom labijalnom površinom podupiru uglove usana, pa doprinose i fiziognomskom izgledu osobe, a njihove oralne površine sa dobro razvijenim cingulumom imaju veliki značaj pri lateralnim kretanjima mandibule.
Cachorro
Cachorro (poznat i pod engleskim nazivom Bear Cub) je španski dramski film iz 2004. godine u režiji i po scenariju Miguela Albaladeja. Film prati bear gej muškarca, koji dobija svog sestrića na čuvanje dok mu je majka u Indiji, ali ga produženi boravak dečaka natera da promeni svoj način života. Španska reč cachorro znači mladunče.
Alta Luz, Xicoténcatl
Alta Luz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Cachorro
Radnja
Da bi učinio uslugu svojoj hipi sestri koja odlazi na put u Indiju, Pedro (José Luis García Pérez), gej zubar, prihvata da se stara o njenom sinu, devetogodišnjem Bernardu (David Castillo). Dečakov otac je umro, a Pedro i Bernard nisu do sada bili bliski. Berbardo je najpre trebalo da ostane samo par dana kod Pedra, ali nakon šest nedelja njegova majka se još uvek ne javlja.
Prisustvo dečaka u njegovom životu tera Pedra da promeni svoj izuzetno aktivan seksualni život. Zapravo, Pedro je i sam počeo da se zamara od površnih poznanstava koje ima. Međutim, novi problemi nastaju kada se pojavljuje Bernardova baka po ocu, Doña Teresa (Empar Ferrer), koja želi kontakt sa unukom. Bernardova majka je uhapšena u Indiji zbog krijumčarenja droge i preti joj kazna do 30 godina zatvora. Suočen sa šokom da je sada odgovoran za dečaka, Pedro rešava da preuzme očinske obaveze i njih dvojica polako počinju da sređuju svoj novi život: preuređuju stan, Bernard polazi u školu u Madridu, a Perdo obnavlja svoj seksualni život, u znatno mirnijoj varijanti.
Doña Teresa, međutim, ima druge planove za dečaka i traži starateljstvo nad Bernardom. Pedro je rešen da se bori sa njom. Nakon što doña Teresa ilegalno dolazi do Pedrovog medicinskog kartona (saznajući da je HIV pozitivan), kao i do fotografija njegovg noćnog provoda, Pedro pristaje na kompromis. Bernardo je upisan u internat, a oboje zadržavaju pravo poseta. Kada mu baka saopštava, kršeći dogovor, da je Pedro bolestan, Bernardo otkriva da sve vreme zna da je ujak HIV pozitivan, kao i da je njegova majka HIV pozitivina.
Tri godine kasnije iz pisama koje likovi razmenjuju saznajemo da su se odnosi stišali i normalizovali. Na kraju filma, Bernardo je na sahrani u pratnji prijatelja i prijateljice. Momenat kasnije vidimo Pedra koji dolazi taksijem po Bernarda. Bernardo se oprašta od svojih prijatelja ostavljajući gledaocima da zaključe sa kim je u odnosu koji je više od prijateljskog i odlazi sa Pedrom.
Prikazivanje
Film je premijerno prikazan na Berlinaleu, 2004. godine, a zatim je pušten u bioskope u Španiji, 24. februara. Film je prikazivan i na drugim festivalima, kao što su Međunarodni festival gej i lezbejskog filma u Miamiju, Međunarodni gej i lezbejski filmski festival u Philadelphiji, Filmski festival u Tribeci itd. Godine 2005. prvi put je objavljen na DVD-u, a kasnije ponovo 2007. godine kao director's cut.
Prosperity, South Carolina
Prosperiti je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.180, što je 133 (12,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ait Ben Haddou
Ait Ben Haddou (berberski: Ath Benhadu, ar.: آيت بن حدو) je utvrđeni grad (ksar) na karavanskom putu između Sahare i Marakeša u današnjem Maroku, županija Souss-Massa-Draâ. Ovo naselje je divan primjer kazbe (naselje s citadelom), koja nažalost pomalo propada sa svakom kišnom olujom. Većina stanovnika danas ne živi u njemu već na drugoj strani rijeke Ouarzazate u modernijem selu, ipak 10 obitelji i dalje žive u ksaru. On je "tradicionalno pred-Saharsko naselje i izvanredan primjer arhitekture južnog Maroka", zbog čega je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1987. godine.
Ait Ben Haddou je najbolji primjer arhitekture od zbijene zemlje i glinene opeke na uzvišenju iznad oaze; koja se može pronaći u dolinama Dra, Todgha, Dades i Sous, u južnom Maroku, a nekada se rasprostirala širom Magreba, Mauritanije i Libije. Njegova zemljana gradnja je starija od islamizacije doline Džebel 757. godine, iako su najstarije građevine u današnjem Ait Ben Haddou iz 17. stoljeća.
Građevine su izrazito raznolike, ali većinom su to velike kuće (berberski: tighremt, ar.: dar) koje su skupljene oko kvadratičnog dvorišta, dok četiri visoka krila s tornjevima na kutovima čine citadelu (kazba). Kazbe u južnom Maroku su obiteljske jedinice bogatijih stanovnika koje su imale različite namjene od kojih je obiteljska kazba - ksar. Donji kat je služio kao spremište za poljoprivredu, dok su gornji služili za stanovanje, donji ljeti, a gornji zimi. No, kazba je mogla služiti i kao utvrđena palača, sjedište lokalne uprave i mogla je poprimiti veličinu manjeg grada. Tako Ait Ben Haddou ima zbijene kuće, obrambene zidine s ukrašenim tornjevima na kutovima i cik-cak postavljena gradska vrata. Jedinstvena obrambena odlika Ait Ben haddoua su potkrovlja kuća koja su bila povezana (agadir ili ighram) i služila su kao posljednji bastion u slučaju opsade. No, tu su i javno društvene zgrade kao velike štale za ovce i goveda, silosi, tržnica, džamija, medresa i vijećnica plemenskih starješina.
Zbog arhitekture koja podsjeća na drevne gradove, u Ait Ben Haddou su snimljeni i mnogi filmovi kao što su: Lawrence od Arabije (1962), Vremenski banditi, Dah smrti, Posljednje Kristovo iskušenje (1988), Kundun, Mumija (1999), Gladijator (2000), i mnogi drugi.
Nejednakost (razvrstavanje)
Nejednakost može označavati:
Мушићи (Косјерић)
Демографија
У насељу Мушићи живи 367 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,1 година (45,7 код мушкараца и 44,5 код жена). У насељу има 129 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,36.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ivan Padovec
U Zagrebu je pohađao učiteljsku školu, a glazbu je učio kod J.K. Wisner-Morgensterna. U gitari je samouk. Od 1827. godine je koncertrirao, potom je živio u Beču i nastupao u Europi. Godine 1848. vratio se potpuno slijep u Varaždin, gdje je podučavao, ponekad nastupao i skladao. Prema njegovu nacrtu izrađena je u Beču gitara sa 10 žica (čuva se u zagrebačkom Muzeju za umjetnost i obrt) i za nju je napisao priručnik. Skladao je djela za gitaru i popijevke u kojima ima prizvuka hrvatskih pučkih napjeva.
Apatsiltlizhihi
Apatsiltlizhihi /black [tlizhi] Apache/ ime jedne od nekadašnjih skupina Jicarilla Indijanaca, čiji je dom bio u blizini današnje More u Novom Meksiku. Ostale skupine bile su Dachizhozhin, Golkahin, Ketsilind i Saitinde.
Boca de Chapala, Mulegé
Boca de Chapala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 572 m.
Colonia Dieciocho de Marzo, Tantoyuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Bouxurulles
Buksiril je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 149 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22,24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 402 m, a minimalnoj 282 m).
San Giorgio, Piacenza
San Giorgio je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
La Nueva Ilusión, Villaflores
La Nueva Ilusión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 542 m.
White Fang
White Fang je roman američkog književnika Jacka Londona objavljen 1906. godine, poznat kao jedno od njegovih najpopularnijih ostvarenja. Izdavac bio je Macmillan
Los Tepetates, Jalostotitlán
Los Tepetates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1760 m.
White Fang
Slično kao i njegov prethodni roman Zov divljine, inspiriran je autorovim iskustvima za vrijeme Zlatne groznice u Clondikeu, te se, sa obzirom na sličnost likova, radnje i milje, smatra njegovim svojevrsnim nastavkom ili "spin offom". Naslovni protagonist je mješanac vuka i psa, odrastao u divljem vučjem čoporu, a radnja prikazuje kako se sticajem okolnosti pridruži kopačima za zlato i sa vremenom postane njihov prijatelj i ljubimac. White Fang se često navodi i kao svojervsna antiteza Zova divljine, s obzirom da se u njemu protagonist od divlje životinje transformira u domaćeg i "civiliziranog" psa.
White Fang je u 20. vijeku postao predmetom brojnih filmskih i televizijskih ekranizacija.
Ponte Magra, Massa e Carrara
Ponte Magra je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Wagner-Werk-Verzeichnis
Indeks Vagnerovih dela, poznatiji pod skraćenicom WWV (nemačkog Wagner-Werke-Verzeichnis), predstavlja spisak, načinjen nakon kompozitorove smrti, svih umetničkih dela Riharda Vagnera. Spisak obuhvata dramska, muzička, muzičko-dramska i slična dela, ali ne i njegove brojne eseje.
Aloksan
Aloksan je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 142,070 Da.
Semovigo, Genoa
Semovigo je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Martín Pinto, Tecomán
Martín Pinto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Barranca de la Palma, Cochoapa el Grande
Barranca de la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2152 m.
Popis kompozicija Wolfganga Amadeusa Mozarta
mini|desno|200px|Mozart 1789. Autorica portreta Doris Stock. Ovo je odabrani popis djela Wolfganga Amadeusa Mozarta.
Wolfgang Amadeus Mozart (27. siječnja 1756. – 5. prosinca 1791.) bio je plodan skladatelj u mnogim žanrovima klasične glazbe. Vjerojatno njegov najcijenjeniji dio opusa predstavljaju opere, koncerti za klavir, simfonije, te gudački kvarteti i kvinteti. Također je skladao za solo glasovir, kao i druge oblike komorne i sakralne glazbe, te velik broj plesova, divertimenta i drugih lakih skladbi.
Simfonije
Mozartovo skladanje simfonija pokriva razdoblje od 24 godine (od 1864. do 1788.) Prema nedavnijim istraživanjima, Mozart nije skladao samo 41 simfoniju tradicionalno uvrštenu u izdanjima, nego i do 68 dovršenih skladbi ove vrste. No tradicionalne oznake konvencionalno nisu mijenjane, te je tako njegova posljednja simfonija još poznata pod brojem 41. Neke simfonije je kasnije revidirao.
Simfonije skladane u djetinjstvu (1764.-1771.)
Ovo je popis označenih simfonija iz Mozartovog ranog djetinjstva. Treba napomenuti kako iz ovog razdoblja postoji priličan broj neoznačenih simfonija.
Salzburške simfonije (1771.-1781.)
Ove simfonije ponekad se dalje razvrstavaju u "ranije" (1771.-1773.) i "kasnije" (1773.-1775.), kao i u podkategorije "njemačkih" (s menuetom) ili "talijanskih" simfonija (bez menueta). Nijedna od njih nije objavljena za Mozartovog života.
Iako se ne broje kao "simfonije", tri divertimenta oznaka K. 136-138 u stilu trostavačne talijanske uvertire ponekad se također klasificiraju kao "Salzburške simfonije".
Kasnije simfonije (1781.-1791.)
Tri posljednje simfonije Mozart je dovršio u razdoblju od oko tri mjeseca, u ljetu godine 1788. Vrlo je vjerojatno ih da se je nadao zajedno objaviti kao jedinstveni opus, iako su ostale neobjavljene do nakon njegove smrti.
Koncerti za violinu
Pet koncerata za violinu skladano je krajem drugog desetljeća Mozartovog života kada je još s ocem putovao Europom, što je izniman pothvat za putujećeg skladatelja. Mozartovi violinski koncerti ističu se ljepotom melodije u spretnošću uporabe ekspresivnih i tehničkih karakteristika instrumenta, iako vjerojatno nije iskoristio sve njegove sposobnosti kao neki drugi skladatelji poslije njega (npr. Beethoven i Brahms).
Glazba za glasovir
Mozartovi prvi skladateljski pokušaji počinju sa sonatama i drugim skladbama za glasovir, budući da je to instrument na kojemu se učio glazbenom umijeću. Gotovo sve što je skladao bilo je namijenjeno vlastitoj solo izvedbi ili sa sestrom Nannerl koja je također bila iskusna pijanistica. Primjeri najranijih skladbi nalaze se u "Nannerlinoj glazbenoj knjizi". Između 1782. i 1786. skladao je 20 radova za solo glasovir, uključujući sonate, varijacije, fantazije, suite, fuge, ronda i radove za glasovir, za dva glasovira, i za glasovir četveroručno.
Varijacije
12 varijacija na temu "reči ću vam majko"
Glazba za violinu
Mozart je također skladao 16 dovršenih sonata, te nekoliko fragmenata i dva kompleta varijacija za glasovir i violinu gdje, uglavnom u zrelijim godinama, glasovir ne služi samo kao pratnja drugom instrumentu, nego i s njim ostvaruje dijalog.
Gudački kvinteti
Gudački kvinteti (K. 174, 406, 515, 516, 593, 614), za dvije violine, dvije viole i violončelo. Prema Charlesu Rosenu: "Mozartovo najveće dostignuće u komornoj glazbi je skupina gudačkih kvinteta s dvije viole." .
Serenade, divertimenti, i ostali instrumentalni radovi
Za instrumentalne ansamble, osim naravno simfonija, Mozart je skladao divertimente, nokturne, serenade, kasacije, marševe i plesove. Skladane su uglavnom za gudačke ansamble kao i za drvene puhačke ansamble i razne kombinacije gudača i drvenih puhača.
Plesovi
Mozart je ostavio ogroman broj plesova za orkestar, uključujući žanrove menueta (preko 100), kontradanca, njemačkih plesova itd. U skladanju menueta, Mozart općenito slijedi Haydnov primjer, preferirajući polagani karakter plesa. Plesovi Allemies (56 između 1787. i 1791.) skladani su uglavnom za javne balove u Beču.
Sakralna glazba
Mozartova sakralna glazba uglavnom je vokalna, iako postoje i instrumentalni primjerci, kao Sonate da Chiesa za dvije violine, kontrabas i orgulje, skladane između 1767. i 1780. Mozartova sakralna glazba predstavlja bogat stilistički mozaik - elementi gregorijanskog korala susreću se sa čvrstim kontrapunktom, pa čak i opernim elementima. Sve karakteriziraju stilsko jedinstvo i dosljednost. Ovdje su zbog liturgijskog karaktera glazbe uključene i skladbe napisane za masonsku ložu, kao što je kantata Laut Verkunde unsre Freude, K623 i Maurerische Trauermusik ("Masonska pogrebna glazba") K477.
Snimljena glazba
</ul>
Ad Reinhardt
Adolph Frederick Reinhardt ("Ad" Reinhardt) (24. decembar 1913 – 30. august 1967) bio je američki apstraktni slikar koji je djelovao u New Yorku od 1930-ih do 1960-ih. Bio je član grupe Ameriičkih apstraktnih umjetnika i dio pokreta stvorenog oko galerije Betty Parsons kasnije poznatog kao apstraktni ekspresionizam. Također je bio i jedan od osnivača Umjetničkog kluba. Osim slikanja se bavio i predavanjima i pisao tekstove na temu umjetnosti,. te imao važan uticaj na razvoj konceptualne, minimalističke umjetnosti i monokromatskog slikanja. Najpoznatiji je po svojim "crnim" ili "konačnim" slikama, za koje je tvrdio da su "posljednje slike" koje svatko može naslikati. Vjerovao je u filozofiju umjetnosti poznatu kao Umjetnost-kao-umjetnost te koristio svoje tekstove i karikature kako bi promovirao apstraktnu umjetnost.
Manhattan, Illinois
Menhetn je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Realni aikido
Realni aikdo je stil aikidoa koji je stvaran i stvoren u nekadasnjoj Yugoslaviji. Njen najpoznatiji stvaralac je Ljubomir Vracarevic, majstor realnog aikidoa, 10.dan. Ovaj stil je karakteristican i osoben svojim dinamicnim kretanjem. Tehnike su godinama istrazivane i prilagodjavane "realnim", konkretnim, zivotnim, situacijama. Upotrebljivost tehnike i kretanja je isprobavana u obuci razlicitih vojnih i policijskih struktura u zemlji i inostranstvu, kako od srane majstora Vracarevica, tako i od njegovih najboljih ucenika.
The Manchurian Candidate (roman)
The Manchurian Candidate je roman američkog književnika Richarda Condona objavljen 1959. godine. Po žanru je kombinacija političkog i špijunskog trilera, a na čiju je radnju značajno uticao Hladni rat koji je u vrijeme pisanja bio na svom vrhuncu, te svoj odraz našao u makartističkoj histeriji. Naslovni lik je Raymond Shaw, bivši narednik američke vojske koji je za vrijeme Korejskog rata zbog uspješnog bijega iz kineskog zarobljeništva stekao reputaciju heroja, a što koristi njegov očuh, ambiciozni senator Johnny Iselin koji kod parolom antikomunističke borbe namjerava postati novi predsjednik. Radnja prikazuje kako njegov nekadašnji suborac, major Bennett Marco, koji je u međuvremenu postao vojni obavještajac, mučen neobičnim noćnim morama, otkriva kako su i on i Shaw tokom zarobljeništva bili podvrgnuti pranju mozga od strane kineske vojske i namjerno pušteni na slobodu, te da je Shaw, zapravo, "programirana" krtica čiji je zadatak preko svog očuha izvesti državni udar i uspostaviti komunističku vladavinu nad SAD.
Usprkos svog kompliciranog zapleta, neobičnih likova i motiva (koji uključuju incest), te ambivalentne završnice, The Manchurian Candidate je doživio uspjeh. Tome je, između ostalog, pomoglo i to što je sadržaj snažno aludirao na stvarne događaje i ličnosti. Tako je sam Condon, prema vlastitom priznanju, lik Shawove majke Eleanor modelirao prema Royu Cohnu, advokatu koji je pomagao senatoru McCarthyju u njegovim progonima, a sam lik senatora Iselina je često tumačen kao alter ego samog McCarthyja.
Među publikom romana se našao i predsjednik John F. Kennedy, koji je njime bio oduševljen te hollywoodskim producentima dao neslužbeni blagoslov da 1962. godine snime istoimenu filmsku adaptaciju, a koja se danas smatra klasičnim ostvarenjem špijunskog žanra i političkog trilera. Samo godinu dana kasnije je sam Kennedy pao kao žrtva atentata čije su okolnosti odgovarale nekim detaljima romana, te je zbog toga izraz mandžurijski kandidat ušao u svakodnevni govor. Godine 2004. je snimljena nova verzija koja je imala daleko manje uspjeha.
Villa Del Foro, Alessandria
Villa Del Foro je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 383 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Opština Pârscov, Buzău
Pârscov je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Biserjane
Biserjane je naselje u slovenskoj Općini Svetom Juriju ob Ščavnici. Biserjane se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.Ovde je rođen Anton Korošec.
Arapsko-izraelski sukob
Podjela Mandatne Palestine
Nijedno svjetsko žarište u proteklih pola stoljeća nije bilo neprekidno nestabilno, niti je imalo globalno važne posljedice kao područje prednjeg Bliskog istoka. Regija obuhvaća države Bliskog istoka okrenute Mediteranu - Izrael, područja pod palestinskom samoupravom, te Libanon, Siriju, Egipat i Jordan. Početkom 20. stoljeća ta područje su se nalazila u sastavu Osmanskog Carstva, s iznimkom Egipta koji je bio britanski protektorat i Libanona u koji je prije djelomično penetrirala francuska kolonijalna vlast. Naseljavala ga je apsolutna većina muslimanskog stanovništva arapskog podrijetla s malim enklavama kršćanskih maronita, Židova i šijitskih muslimana.
Slabljenje Osmanskog Carstva krajem XIX. stoljeća dalo je određenu nadu arapskim liderima da će svršetkom osmanlijske vlasti biti stvorena jedinstvena arapska država. No, razvoj događaja tekao je drugim smjerom. Važnost regije za strateške interese europskih kolonijalnih sila bila je velika te je područje Bliskog istoka krajem I. svjetskog rata i propasti osmanske imperije, uz blagoslov Lige naroda, bilo razdijeljeno između europskih sila na više teritorija s različitim stupnjem autonomije. Tako su na području prednjeg Bliskog istoka Velikoj Britaniji kao mandatna područja pripali Palestina, s obvezom stvaranja nacionalnog doma za Židove (od koje će ona, ubrzo, otcijepiti 4/5 i od toga stvoriti državu Transjordan, za svog saveznika, šerifa od Meke, koji je izgubio utjecaj u svojoj domovini, sada Saudijskoj Arabiji, i Židove, a Francuskoj Sirija.
Nastanak cionističkog pokreta i ideja židovske države
thumb|desno|230px|Područja u kojima su [[Jevreji|Židovi činili većinu u Britanskom mandatu Palestine 1947.]] Kao odgovor na val antisemitizma, koji je u drugoj polovici XIX. stoljeća ponovno zapljusnuo Europu, a u kontekstu nastajanja brojnih nacionalnih pokreta, među europskim Židovima nastala je ideja stvaranja suverene židovske države, koja bi bila jamstvo opstanka Židova u svijetu. Na inicijativu austrougarskog Židova Theodora Herzla 1897 godine osnovan je cionistički pokret, koji je na svom prvom zasjedanju za mjesto osnivanja države izabrao biblijski Izrael. Pokret je dobio naziv po brdu Cion, na kojem je bio smješten jeruzalemski hram, a tvorac kovanice bio je austrijski filozof Nathan Birnbaum. Pokret je istodobno zatražio međunarodnu potporu za svoj cilj, no ideja židovske državnosti isprva nije naišla na osobito odobravanje u međunarodnim diplomatskim krugovima.
No, realizacija ideje židovske državnosti ipak se pojavila na horizontu, nakon što je britanska vojska 1917 zauzela taj dio Osmanskog Carstva. U tom trenutku najvećim postignućem cionističkog pokreta pokazalo se donošenje tzv. Balfourove deklaracije u studenom 1917., nazvane po britanskom ministru vanjskih poslova Balfouru. Tom je deklaracijom britanska vlada, nastojeći pridobiti potporu svjetskih Židova za sile Antante, dala potporu ideji da se na području Palestine osnuje nacionalni dom za Židove. No, britanska je diplomacija vješto trgovala Palestinom u dva ranija slučaja. London je obećao Arapima stvaranje države na ruševinama Osmanskog Carstva u zamjenu za njihovu borbu protiv Turaka, o čemu svjedoči korespondencija britanskog povjerenika za Egipat McMahona i tada najutjecajnijeg arapskog vođe Huseina Ibn Alija vođena između 1915 i 1916, godine. U drugom dokumentu, tajnom dogovoru Sykes-Picot iz 1916. Velika Britanija je obećala podjelu područja svojim saveznicama Francuskoj i Rusiji.
Balfourova je deklaracija otvorila put većem židovskom useljavanju u Palestinu. Ubrzo, podjelom Palestine na Palestinu i Transjordan, dio Palestine istočno od rijeke Jordan zatvoren je za židovsko useljavanje. Iako je u početku britanskog mandata u Palestini živjelo 590 tisuća Arapa i tek pedesetak tisuća Židova, taj se omjer počeo naglo mijenjati. Od Britanaca pomognuto useljavanje Židova dodatno su potaknuli gospodarska depresija tridesetih godina i uspon nacizma u Njemačkoj. Arapsko, pak, useljavanje ubrzano je gospodarskim razvojem regije. Iako su Britanci nastojali održati političku ravnotežu između doseljenih Židova i arapske većine hraneći ih kontradiktornim obećanjima, s rastom židovske imigracije u Palestinu jačalo je i arapsko nezadovoljstvo. Prvi napadi na doseljene Židove dogodili su se 1920 u Jeruzalemu, a kulminirali su velikim arapskim ustancima 1929 i 1936 godine. Pobune su Britanci ugušili silom, a činjenica da je osim britanskih vojnih ciljeva na meti arapskih ustanika bilo i židovsko stanovništvo imala je za posljedicu stvaranje i naoružavanje židovskih milicija.
Najveća židovska paravojna formacija bila je lijevo orijentirana skupina Hagana sa svojom elitnom jedinicom Palmach, iz koje je potekao niz židovskih lidera XX. stoljeća, kao što su Yitzhak Rabin i Moshe Dayan. Na drugoj strani nalazila se ideološki desna oružana skupina Irgun Zvai Leumi, iz koje su pak potekli bardovi izraelske desnice Menachem Begin i Yitzhak Shamir. Obje su skupine sudjelovale u okršajima s arapskim militantima te u napadima na britanske garnizone u Palestini, da bi poslije, tijekom političke konsolidacije izraelskog vodstva, došlo i do kratkotrajnog oružanog sukoba između te dvije skupine.
Tretirajući ga kao unutrašnje britansko pitanje, problem Palestine je 1937 pokušala riješiti tzv. Peelova komisija koja je predložila novu podjelu Palestine na dva dijela. Uoči početka II. svjetskog rata Velika Britanija je unatoč vijestima o progonu europskih Židova, u nastojanju da da ustupke Arapima, smanjila broj Jevreja koji se mogu useljavati u Palestinu na 75.000 tijekom pet godina, dok je za veći broj imigranata bila potrebna arapska suglasnost. No, sve ozbiljne pokušaje rješavanja arapsko-židovskog konflikta prekinuo je početak II. svjetskog rata.
Ali ni rat u Europi i Sjevernoj Africi nije okončao povremene međusobne sukobe Židova i Arapa, koji su 1944 godine kulminirali oružanim ustankom židovske milicije Irgun protiv britanske vlasti u Palestini. Nakon što su na vidjelo izbila stradanja Židova za vrijeme holokausta, ideja židovske državnosti na Zapadu je dobila simpatije i veće razumijevanje. Unatoč tome, Velika Britanija nije dopustila useljavanje stotinjak tisuća preživjelih zatvorenika koncentracijskih logora u Palestinu, pa su mnogi našli utočište ilegalno. U razdoblju nakon rata London je stvorio nekoliko planova političkog rješenja Palestine koji su bili odbijeni jedan za drugim. Na posljetku, Velika Britanija oslabljena u II. svjetskom ratu shvatila je da više nije spremna nositi teret angažmana u Palestini gdje je svojim potezima koji su izazvali ogorčenje Arapa podigla postotak Židova s 10 % 1914 godine, na 33 % 1947, te je u veljači 1947 stavila svoj mandat u Palestini na raspolaganje Ujedinjenim Narodima i odlučila se povući. thumb|desno|300px|Države koje su glasovale za UN-ovu rezoluciju 181 (zelena boja) U međuvremenu su se ostale zemlje regije polako izvlačile ispod kolonijalne vlasti - 1944. godine Veliki Libanon odvojen od Sirije je postao neovisan, 1946. Transjordanija i Sirija, a Egipat je još 1922 stekao formalnu neovisnost uz britansku vojnu nazočnost na svom tlu koja se protegnula do 1956 godine. Unatoč neovisnosti, u većini zemalja na vlasti su ostale monarhije ili političke elite koje su odgovarale bivšim kolonijalnim posjednicima. Tek su revolucije koje su se dogodile desetljeće kasnije otrgnule arapske države od kolonijalnog utjecaja. U Kairu su 1945 Egipat, Libanon, Sirija, Transjordanija, Irak, Saudijska Arabija i Jemen osnovali Arapsku ligu, političku organizaciju arapskih država čiji je deklarirani cilj bio zajednička suradnja i koordinacija vanjske politike država članica. No, u trenutku stvaranja, jedna od najvažnijih političkih zadaća Arapske lige bilo je sprječavanje nastanka židovske države u Palestini, koja će proglašenjem države Izrael tri godine kasnije evoluirati u vojnu zadaću.
U studenom 1947. Ujedinjeni narodi su Rezolucijom br. 181 odlučili da mandat Velike Britanije u Palestini prestaje u svibnju 1948 i objavili plan o podjeli Palestine na dvije države - židovsku koja će dobiti 55 % teritorija i u kojoj će odnos Židova i neŽidova biti 498.000 prema 497.000 i arapsku na 45 % teritorija i odnosom Apapa-neArapa 807.000 prema 10.000. Prema planu, oba su dijela trebala biti ujedinjena gospodarskom unijom a podjela je predviđala posebni status grada Jeruzalema kao područja pod izravnom jurisdikcijom Ujedinjenih naroda. Odluka je donesena uvjerljivom većinom glasova u Glavnoj skupštini, uz istodobnu potporu glasova Sjedinjenih Država i Sovjetskog Saveza. Velika Britanija ostala je suzdržana, a protiv podjele glasale su sve arapske zemlje. Palestinski Židovi prihvatili su plan, dok ga je arapska zajednica odlučno odbacila. Različit stav dviju zajednica prema UN-ovom planu rezultirao je eskalacijom borbi.
Stvaranje države Izrael i prvi izraelsko - arapski rat
Na temelju odluke UN-a u studenom 1947 britanski je mandat u Palestini prestao u ponoć 14. svibnja. Istog je dana Židovsko narodno vijeće na području koje mu je dodijeljeno planom podjele okrunilo svoju četiri desetljeća staru cionističku borbu za židovsku državnost i proglasilo izraelsku državu. Odmah su je priznale i Sjedinjene Američke Države i Sovjetski Savez, a do kraja godine učinila je to i većina suverenih država u svijetu, s iznimkom arapskih.
Nastojeći spriječiti podjelu Palestine, dan nakon proglašenja Izraela počeo je napad vojski arapskih zemalja na tek proglašenu židovsku državu. U napadu je sudjelovalo šest arapskih država, članica Arapske lige - Egipat, Sirija, Transjordanija, Irak i Libanon te mali vojni kontingent iz Jemena, a arapskim vojskama svakako treba pribrojati i aktivne arapske borce iz Palestine, kojima je zapovijedao klerik al-Susayn. Sjever Izraela napadale su sirijske i libanonske snage, a transjordanska Arapska legija, ojačana iračkim vojnim kontingentom, prodrla je u smjeru grada Jeruzalema. Egipatske snage, koje su s otprilike dvanaest tisuća vojnika bile najbrojnija arapska vojska u ratu, napreduju s područja Sinajskog poluotoka u smjeru grada Tel Aviva. No, arapske vojske su djelovale bez jasno definiranih ciljeva i međusobne koordinacije što će se u drugoj fazi rata pokazati kobnim.
Uoči rata na području cijele Palestine živjelo je milijun i tristo tisuća Arapa te šesto tisuća Židova. Iako je Izrael od prije imao poluautonomnu vladu, a u trenutku napada arapskih država imao je pod oružjem trideset i pet tisuća ljudi, nije bio spreman za rat većih razmjera. Najvažniji oslonac obrane bile su milicije u koje su bili organizirani stanovnici malih poljoprivrednih komuna - kibuca. S druge strane, palestinski se Arapi nisu nikad oporavili od poraza u ustanku 1936 te je većina njihovih lidera bila u egzilu (najpoznatiji od kojih je jeruzalemski muftija Hadž Amin al Huseini, osnivač Handžar divizije), a veliki dio arapskih gerilaca razoružala je britanska vlast.
Nakon dva tjedna borbi, transjordanska vojska zauzela je stari dio grada Jeruzalema koji su od prije opsjedali arapski militanti, dok su židovske snage ostale odsječene u novom dijelu grada. Na sjeveru Palestine sirijske snage osvojile su grad Mishmar Hayarden, a na jugu su Egipćani zauzeli pojas Gaze te pustinju Negev i grad Bershevu. Nekoliko dana kasnije egipatske su se snage južno od Tel Aviva spojile s transjordanskom vojskom, čime su arapska osvajanja u ratu 1948. godine dosegnula svoj teritorijalni maksimum. Izrael se u tom trenutku nalazio u izrazito teškoj poziciji. Državnost i opstanak Židova u Palestini bili dovedeni su u pitanje,a jedini segment bojišta kojim je još uvijek dominirala izraelska strana bio je zračni prostor. thumb|desno|250px|Napadnuta židovska četvert u Jeruzalemu [[2. prosinca 1947., par dana nakon pozitivne odluke o podjeli Palestine]] Na inicijativu Ujedinjenih naroda 11. lipnja 1948 borbe su zaustavljene. Izrael je iskoristio stanku u ratu za dopremanje oružja te reorganizaciju i pregrupiranje svojih snaga, a broj ljudi pod oružjem na izraelskoj strani u to je vrijeme narastao na šezdeset tisuća. Zanimljivo je da je presudnu ulogu u naoružavanju Izraela u Prvom izraelsko-arapskom ratu imao Sovjetski Savez preko Čehoslovačke. On je u nastanku Izraela vidio priliku za realizaciju vlastitih strateških interesa na Bliskom istoku. No, sljedećih se godina fokus Moskve premjestio s Izraela na mlade arapske socijalističke republike u izraelskom susjedstvu, a blisko savezništvo se počinje stvarati između Tel Aviva i Washingtona.
Vrijeme prekida vatre izraelski je lider Ben Gurion iskoristio i za konsolidaciju izraelskog vojnog zapovjedništva te je odlučeno da se sve naoružane skupine stave pod zajedničko zapovjedništvo. Ben Gurion je još krajem svibnja proglasio stvaranje Izraelskih obrambenih snaga ili Zvah Haganah Le Yisrael, koje su zabranjivale druge oružane snage na izraelskom teritoriju. Najveći problem izraelskom vodstvu bila je desna milicija Irgun Zvai Leumi, koja je poluautonomno vodila borbe protiv Arapa.
Uz međunarodno posredovanje predvođeno švedskim diplomatom grofom Bernadotteom, predstavnici dviju strana na grčkom otoku Rodosu počeli su pregovore o budućnosti Palestine. Bernadotte je predlagao davanje područja Galileje Židovima a pustinje Negev Arapima, no obje su strane odbile njegov prijedlog te su 9. srpnja, nakon četiri tjedna obustave vatre, borbe obnovljene. Izrael je nizom manjih operacija nastojao vratiti pod svoju kontrolu teritorij koji je izgubio tijekom proteklih mjeseci, ali i proširiti se izvan područja koje mu je bilo namijenjeno UN-ovim planom. Operacija "Dani" izvedena je na središnjem dijelu bojišta kod mjesta Lod i Ramle radi razdvajanja arapskih vojski. Izraelska ofenziva "Dekel" bila je na sjeveru Palestine, a rezultirala je izraelskim osvajanjem grada Nazareta i donje Galileje. Istodobno je izraelsko ratno zrakoplovstvo napalo glavne arapske gradove Kairo, Damask i Aman. Na pritisak UN-a 18. srpnja sklopljeno je novo primirje s namjerom oživljavanja pregovora, no konačni udarac mirnom rješenju sukoba zadalo je ubojstvo međunarodnog posrednika grofa Bernadottea, kojeg su ubili židovski ekstremisti iz organizacije Lehi.
Izraelske pobjede stvorile su nesuglasice između arapskih saveznika u pogledu daljnjeg vođenja rata - Jordan i Irak su bili spremni na pregovore s Izraelcima, dok je egipatski kralj Faruk I odbio pred vlastitom javnosti priznati poraz te je i nadalje podržavao nastavak borbi. Završna faza rata počela je početkom listopada izraelskom ofanzivom na južnom bojištu. U njoj su nakon deset dana borbi Egipćani odbačeni u pojas Gaze. Krajem prosinca 1948. godine Izraelci su krenuli u novu ofenzivu na području pustinje Negev. Nakon što je izraelska vojska odsjekla egipatske snage u Gazi, egipatski kralj Faruk pristao je na primirje.
Prekid vatre između Izraela i Egipta potpisan je na otoku Rodosu 24. veljače 1949, čime je okončan Prvi izraelsko-arapski rat. Izraelski teritorij je nakon rata bio veći za otprilike 3400 kvadratnih kilometara od onog koji mu je bio namijenjen UN-ovim planom podjele. Od dijelova Palestine koje su nadzirale arapske vojske prostor zapadne obale rijeke Jordan anektirala je Transjordanija koja je 1949. promijenila ime u Jordan, dok je područje Gaze bilo pripojeno Egiptu.
Poraz arapskih država u ratu 1948. godine doveo je do političkih previranja i krupnih promjena u arapskim zemljama. U Siriji je u ožujku 1949. izveden vojni udar generala Husnija al Zaima, koji je već nakon nekoliko mjeseci bio srušen, nakon toga je sljedećih godina uslijedila serija novih vojnih udara. Jordanskog kralja Abdulaha je u srpnju 1950 ubio palestinski tinejdžer, nezadovoljan potpisivanjem primirja s Izraelom. Poraz u ratu 1948. - 1949. bio je najvažniji razlog zbog kojega je 1952 godine svrgnut egipatski kralj Faruk i proglašena Republika Egipat. Za razliku od svojih arapskih susjeda, koji su nakon rata bili u stalnom političkom previranju, Izrael se učvrstio kao stabilna parlamentarna demokracija. U zemlji su 1949. održani izbori, nakon kojih je Ben Gurion postao prvi premijer a bivši cionistički lider Chaim Weizmann prvi izraelski predsjednik.
Prvi izraelsko-arapski rat je u pogledu ljudskih gubitaka bio najskuplji rat koji je Izrael vodio - u ratu je poginulo oko šest tisuća Izraelaca, od toga trećina pri opsadi Jeruzalema, a ranjeno je oko 35 tisuća ljudi, što je bilo otprilike pet posto tadašnjeg židovskog stanovništva Palestine. Na arapskoj je strani poginulo oko osam tisuća ljudi, od toga tisuću civila. Obje su strane počinile više zločina nad civilnim stanovništvom. Tijekom borbi i nakon rata oko devet stotina tisuća palestinskih Arapa je protjerano na teritorij susjednih zemalja, više stotina arapskih naselja je nestalo; iz arapskih je zemalja u to vrijeme pa do iza rata 1967. godine emigriralo između 800.000 i 1,00.000 Židova. Proces protjerivanja izraelskih Arapa protegao se do 1951. godine, kada je protjerano nekoliko tisuća Arapa sa sjevera Izraela tijekom projekta skretanja vodnih tokova. Arapski izbjeglički val bit će povod mnogih regionalnih sukoba koji će uslijediti u budućnosti i stalni izvor destabilizacije cijele regije. Za njih će biti stvorena i posebna agencija UN-a za izbjeglice.
Sueski rat
thumb|desno|250px|Napad na [[Sinaj]] Početkom pedesetih godina Izrael je uz dotadašnje donacije svjetskih židovskih organizacija počeo primati i pomoć iz inozemstva, prije svega Sjedinjenih Američkih Država. Ekonomska asistencija je pomogla da se gospodarstvo mlade izraelske države osovi na noge te izvuče iz teškoća izazvanih ratom i stalnim useljavanjem prvih godina postojanja.
Izrael je 1953. godine izveo osvetničke napade koji su imali za posljedicu velike civilne žrtve - pri napadu na izbjeglički kamp El-Bureig u pojasu Gaze, te na mjesto Quibyu na jordanskom teritoriju, ubijeno je sedamdeset arapskih civila.
Otprilike šestinu tadašnje populacije Izraela činili su Arapi koji nisu napustili svoje domove nakon rata 1948. Njih je Izrael držao pod vojnom upravom te ih je u više navrata preselio iz pograničnih zona. Izraelsko je vodstvo imalo na umu da će arapske zemlje teško prihvatiti postojanje Izraela te su uložili velike napore na uvježbavanje snažne, male vojske, koja je sredinom pedesetih brojala oko dvjesto tisuća pričuvnih vojnika.
Mogućnost sklapanja mira između Izraela i najumjerenijeg arapskog lidera, jordanskog kralja Abdullaha, neslavno je propala nakon što su kralja Abdullaha u Jeruzalemu 1950. ubili palestinski ekstremisti. Rušenje monarhije u Egiptu 1952. označilo je novu prekretnicu u odnosu snaga na Bliskom istoku. Tako je razdoblje političkih previranja u Egiptu, izazvanih porazom 1948., kulminiralo vojnim udarom kojim je srušen kralj Faruk. Zbivanja u Egiptu s pozornošću su bila praćena u Tel Avivu. Egipatska vojska se u ratu 1948. pokazala najtežim izraelskim protivnikom i najvećom opasnošću, dok je Egipat bio najčešća polazna točka za ubacivanje arapskih komandosa na izraelski teritorij. Izrael je zabrinjavao rast arapskog nacionalizma, a činjenica je da je Egipat imao niz nabavki oružja iz istočnog bloka, zbog čega je bio na najboljem putu da se etablira kao regionalna velesila. Radi diskreditacije Egipta u očima Zapada, izraelska obavještajna skupina je početkom pedesetih u Egiptu izvela niz protuameričkih terorističkih akcija u obliku podmetanja bombi. Nakon što je to otkriveno u javnosti nekoliko godina kasnije, cijela operacija je prozvana prema tadašnjem ministru obrane koji je naredio cijelu akciju "Afera Lavon". No, veze između Egipta i Zapada nisu presjekli izraelski obavještajni agenti već sam egipatski predsjednik Gamal Abdel Naser.