cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Smrt 12 banjalučkih beba
Verzija događaja prema srpskim medijima 1992. godine
U to vreme su hrvatske vojne snage pod blokadom držale „posavski koridor“, koji je povezivao Bosansku Krajinu i Srbiju. Ovim je bilo onemogućeno da se potreban kiseonik do Banje Luke dostavi kopnom. Jedni put kojim je kiseonik bilo moguće dostaviti je vazdušni, ali zbog zabrane leta nad teritorijom BiH od strane Saveta bezbednosti, avionu koji je trebao da iz Beograda dostavi kiseonik za Banja Luku nije bio dozvoljen let.
Upućeni su mnogi apeli za pomoć putem radija, televizije, Glasa Srpskog i ostalih novina, ali iako su predstavnici UNICEF-a i ostalih međunarodnih humanitarnih organizacijama bili dobro upoznati sa ovim problemom, avion sa bocama kiseonika je nekoliko dana čekao dozvolu za poletanje koju na kraju nije dobio. Nedugo zatim zbog nedostatka kiseonika umire 12 novorođenčadi na Klinici za dečije bolesti u Banjoj Luci. Iako su doktori pokušali da upotrebe „industrijski kiseonik“ kojeg su dobili od VRS i nekoliko privatnih poduzetnika, kao i od nekoliko građana, to je bilo nedovoljno da se bebe spasu.
Nakon sedam dana od datuma smrti poslednje umrle bebe, Vojska Republike Srpske uspostavlja koridor sa Srbijom, kojim se od tada kiseonik redovno mogao dostavljati.
Jean-Paul Sartre
Jean-Paul Charles Aymard Sartre (Pariz, 21. lipnja 1905. - Pariz, 15. travnja 1980.), francuski filozof, romanopisac, esejist, dramaturg, scenarist i kritičar. Sartreu je 1964. dodijeljena Nobelova nagrada za književnost, no odbio ju je primiti iz moralnih razloga.
Rani život i razmišljanja
thumb|left|Sartre fotografiran 1924. godine Jean-Paul Charles Aymard Sartre rođen je 21. lipnja 1905. u Parizu kao sin mornaričkog časnika Jean-Baptistea Sartrea i njegove supruge Anne-Marie Schweitzer. Majka mu je, njemačko-alzaškog porijekla, bila rođakinja nobelovca Alberta Schweitzera. Kad je Sartre imao samo 15 mjeseci, umro mu je otac. Otad ga je odgajao djed po majci, Charles Schweitzer, profesor njemačkog jezika, koji ga je podučavao matematici i upoznao ga sa klasičnom književnosti u vrlo ranoj dobi.
Kao mladić, 1920-ih godina, Sartre se počeo zanimati za filozofiju, nakon što je pročitao Bergsonov Esej o trenutnim podacima svijesti. Studirao je u Parizu na École Normale Supérieure, institutu višeg školstva, koji je bio ishodište svih francuskih mislilaca i intelektualaca toga doba. Sartre je bio uvelike inspiriran zapadnjačkom filozofijom; upijao je ideje filozofa kao što su Immanuel Kant, Georg Wilhelm Friedrich Hegel i Martin Heidegger.
Godine 1929. na École Normale upoznao se sa Simone de Beauvoir, koja je studirala na Sorbonni i kasnije postala istaknuta intelektualka, književnica i feministica. Zapisano je da su njih dvoje imali prisnu prijateljsku, te otvorenu ljubavnu vezu.
Njih su dvoje zajedno doveli u pitanje kulturne i socijalne pretpostavke svojega odgoja, koji su smatrali buržujskim. Konflikt između opresivnog, duhovno uništavajućeg konformizma (mauvaise foi, loša vjera, zla namjera) i autentičnog bivanja postao je glavnom temom Sartreovih djela, pa i njegovoga filozofskog spisa Bitak i ništo (L'Être et le Néant, 1943.).
Uvod u Sartreovu filozofiju njegov je spis Egzistencijalizam je humanizam (L'Existentialisme est un humanisme, 1946.) koji je prvobitno predstavljen kao predavanje. U tom djelu on brani egzistencijalizam od njegovih kritičara, što naposljetku rezultira u donekle nepotpunom opisu njegovih ideja. Djelo se smatralo popularnim; pojednostavljeno, početnicom za one koji su željeli saznati više o Sartreovim idejama, ali im je nedostajalo filozofskog obrazovanja da bi potpuno apsorbirali Bitak i ništo. Ovdje iznesene teze ne bi se smjele uzeti bez zadrške. Sartre je 1965. izjavio da je izdavanje ovog djela bila "greška".
Na École Normale Supérieure Sartre je diplomirao 1929. s doktoratom iz filozofije, a od 1929. do 1931. služio je u francuskoj vojsci.
Sartreova metafizika
Baza za Sartreov egzistencijalizam nastala je u njegovom djelu "La Transcendance de l'Ego. Za početak, stvar u sebi je beskonačna i preplavljujuća. Svaku direktnu svijest o stvari u sebi Sartre naziva "predreflektivna svijest". Svaki pokušaj da se stvar u sebi opiše, razumije, historizira itd. Sartre naziva "reflektivna svijest". Nema načina da reflektivna svijest uključi predreflektivnu, i tako je refleksija (tj. ljudsko stanje) osuđena na stanovitu tjeskobu. Reflektivna svijest u svim svojim oblicima (znanstvenoj, umjetničkoj i ostalima) može samo ograničiti stvar u sebi pokušavajući je razumjeti ili opisati. Iz toga proizlazi da je bilo koji pokušaj samospoznaje (samosvijesti) uvijek neuspješan koliko god se puta pokušao (samosvijest je reflektivna svijest preplavljujuće beskonačnosti). Kako bi rekao Sartre, (ili točnije, prema jednom tumačenju Sartreovih riječi), "Svijest je svijest same sebe u onoj mjeri u kojoj je svijest transcendentnog objekta".
Sve to vrijedi i za spoznaju "Drugoga". "Drugi" (jednostavno, bića koja nisu "ja") je konstrukcija reflektivne svijesti. Valja biti oprezan: riječ je više o svojevrsnom upozorenju nego o ontološkom iskazu. Ipak, Sartre smatra solipsizam fundamentalnim za svako dosljedno objašnjenje ljudskog stanja.
Sartre svoj solipsizam prevladava svojevrsnim ritualom. Samosvijest treba "Drugog" kako bi pokazala i dokazala svoje vlastito postojanje. Ona ima "mazohističku želju" da bude ograničena tj. ograničena reflektivnom sviješću drugog subjekta. Ovo je metaforički izraženo u poznatoj rečenici iz Sartreova djela Bez izlaza - Pakao, to su drugi (tj. ljudi).
Mučnina i egzistencijalizam
Pripovijetke iz Zida (Le Mur, 1939.) naglašavaju proizvoljan aspekt situacije u kojima se ljudi zatječu, te apsurdnost njihovih pokušaja da se racionalno nose s njima. Iz toga se kasnije razvila cijela škola književnosti apsurda.
Sartre i Drugi svjetski rat
thumb|lijevo|350px|Francuski novinari u posjetu [[George Marshall|Georgeu Marshallu 1945. Sartre stoji (treći s lijeva).]] Godine 1939. Sartre je mobiliziran u francusku vojsku u kojoj je služio kao meteorolog. Njemačka vojska zarobila ga je 1940. u Padouxu i 9 je mjeseci proveo kao ratni zarobljenik - kasnije u Nancyju, a na koncu u Trieru, gdje je napisao svoj prvi kazališni komad, Barionà, fils du tonnerre, dramu o Božiću. Zbog slabog zdravlja (slab mu je vid narušavao ravnotežu), Sartre je pušten u travnju 1941. Dobivši status civila, Sartre je ponovno dobio mjesto učitelja na Lycée Pasteur blizu Pariza, smjestio se u hotelu blizu Montparnassea i dobio je novo učiteljsko mjesto na Lycée Condorcet zamijenivši židovskog učitelja kojemu je po vichyjevskim zakonima bilo zabranjemo predavati. Nakon povratka u Pariz u svibnju 1941., Sartre je sudjelovao u osnivanju tajnog društva Socialisme et Liberté zajedno sa Simone de Beauvoir, Merleau-Pontyjem, Dominique Desantie i drugima. U kolovozu, Sartre i Beauvoir odlaze na francusku rivijeru kako bi zadobili podršku Andréa Gidea i Andréa Malrauxa. No, i Gide i Marlaux su bili neodlučni i to je možda bio uzrok Sartreova razočaranja i obeshrabrenja.
Socialisme et Liberté se uskoro raspalo i Sartre se odlučio posvetiti književnosti više nego aktivnom otporu. U tom periodu napisao je Bitak i ništo, Muhe i Iza zatvorenih vrata, tri knjige od kojih nijednu Nijemci nisu zabranili. Objavljivao je i u ilegalnim i legalnim književnim časopisima. Nakon kolovoza 1944. i oslobođenja Pariza, Sartre je vrlo aktvno surađivao u časopisu "Combat", što ga je u tajnosti osnovao Albert Camus, filozof i pisac koji je imao slične poglede kao i Sartre. Sartre i Beauvoir su s Camusom bili u prijateljskim odnosima sve dok se on nije udaljio od komunizma, a raskol prijateljstva dogodio se 1951., nakon izdavanja Camusovog Pobunjenog čovjeka.
Kasnije, dok su Sartra neki kritizirali kao pripadnika pokreta otpora, Vladimir Jankélévitch mu je spočitavao premalen politički angažman za vrijeme njemačke okupacije, a njegova daljnja zalaganja za slobodu tumačio je kao pokušaj iskupljenja.
Nakon završetka rata, Sartre je utemeljio mjesečni književno-politički časopis «Les Temps Modernes» («Moderna vremena») i time je postao punovremeni pisac i nastavio svoj politički angažman. U tom je periodu radio skice ratnih iskustava za svoju trilogiju Les Chemins de la Liberté’’ (Putovi slobode'').
Sartre i komunizam
thumb|350px|Sartre (sredina) sa [[Simone de Beauvoir i Che Guevarom]] Prvi period Sartreove karijere, koji je obilježilo djelo Bitak i ništo (1943.), utro put drugoj fazi, u kojoj je Sartre postao politički aktivist i intelektualac. Njegovo djelo iz 1948., Prljave ruke (Les Mains Sales) je naročito problematiziralo politički aktivnog intelektualaca. Sartre je prigrlio komunizam, iako se službeno nije učlanio u Komunističku partiju, i uvelike se zalagao za oslobođenje Alžira od francuske kolonizacije. Postao je možda najeminentiji pobornik Alžirskog rata za nezavisnost. Imao je alžirsku ljubavnicu, Arlette Elkaïm, koja je 1965. postala njegova posvojena kći. Protivio se Vijetnamskom ratu i 1967. zajedno sa Bertrandom Russellom i drugima organizirao je tribunal na kojemu su se trebali raskrinkati američki ratni zločini. Taj tribunal danas je poznat kao Russelov tribunal. Njegovi su učinci bili ograničeni.
Sartreovo naglašavanje humanističkih vrijednosti u ranim radovima Karla Marxa dovelo ga je u sukob s vodećim francuskim komunističkim intelektualcem 1960-ih, Louisom Althusserom, koji je tvrdio da su ideje mladog Marxa uvjerljivo zasjenjene "znanstvenim" sistemom kasnoga Marxa.
Za vrijeme 1960-ih Sartre je otišao na Kubu posjetiti Fidela Castra i Ernesta "Che" Guevaru. Nakon Che Guevarine smrti Sartre je izjavio da je on najkompletnije ljudsko biće njegova vremena.
Sartre i književnost
Za vrijeme 1940-ih i 1950-ih egzistencijalizam je postao omiljena filozofija Beatnik generacije.
Osim očitog utjecaja Mučnine, Sartreov je najveći doprinos književnosti bila trilogija Putovi slobode koja govori o tome kako je Drugi svjetski rat utjecao na Sartreove ideje. Tako Putovi slobode daju manje teoretski a više praktičan pristup egzistencijalizmu. Prvi roman trilogije, Razumno doba (L'âge de raison, 1945.) je Sartreovo djelo koje je dobilo najširi odaziv.
Sartre nakon književnosti
Godine 1964., Sartre se povukao iz književnosti autobiografskim djelom u kojemu na duhovit i zajedljiv način opisuje prvih 6 godina svojega života, Riječi (Les mots). Knjiga je ironičan protunapad na Marcela Prousta, čija je reputacija neočekivano zamračila onu Andréa Gidea (koji je Sartreovoj generaciji bio modelom angažirane književnosti). Književnost je, zaključio je Sartre, buržujska zamjena za pravu posvećenost u životu. Iste te godine Sartreu je dodijeljena Nobelova nagrada za književnost i to zbog "svog djela koje je, bogato idejama, ispunjeno duhom slobode i potragom za istinom, snažno utjecalo na naše doba", no on ju je odbio izjavivši da je uvijek odbijao službena odlikovanja i da se ne želi pridruživati institucijama. Sartreu to nije bila prva nominacija. Predložen je ukupno 14 puta u razdoblju od 1957. do 1964. godine, s tim da je najviše prijedloga dobio 1962. i 1963. godine.
Iako je sada postao naširoko poznat (kao što je to burnih 1960-ih bio egzistencijalizam), Sartre je ostao jednostavan čovjek s malo imetka, aktivno posvećen idealima do kraja svog života, što je pokazao u studentskim revolucionarnim štrajkovima u Parizu tijekom 1968., kada je uhićen zbog građanske neposlušnosti. General De Gaulle se umiješao i pomilovao ga, izjavivši: ne hapsite Voltairea.
Sartreovo se fizičko stanje pogoršalo, dijelom zbog nemilosrdnog ritma posla (zbog čega je koristio amfetamin) koji si je natovario pišući Kritiku, kao i zadnji projekt svog života, opsežnu, analitičku biografiju Gustavea Flauberta, L'idiot de la familie (Obiteljski idiot); no oba djela, i Kritika i Idiot, ostala su nedovršena. Jean-Paul Sartre preminuo je u Parizu 15. travnja 1980. u 75. godini života od edema pluća. thumb|200px|Zajednička grobnica J. P. Sartrea i S. de Beauvoir
Sartreov ateizam bio je temelj njegova egzistencijalistizma. U ožujku 1980., mjesec dana prije smrti, Sartrea je intervjuirao njegov asistent Bernard-Henri Lévy. U tom je intervjuu Sartre izrazio veliko zanimanje za judaizam. Neki su to tumačili kao vjersko preobraćenje. No, iz teksta intervjua može se jasno zaključiti da je njega interesirala samo etički i "metafizički karakter" židovske religije, dok je on i dalje odbacivao ideju postojanja Boga. U jednom drugom intervjuu, iz 1974., sa Simone de Beauvoir, Sartre je rekao da sebe jako često vidi kao "biće koje je jedino moglo, čini se, nastati od stvoritelja". No odmah je dodao da to "nije jasna, točna ideja…", a u ostatku intervjua on izjavljuje da je i dalje ateist i da u ateizmu nalazi osobnu i moralnu moć. Sartre je rekao:
Sartre je pokopan na pariškom groblju Cimetière du Montparnasse, a na pogrebu mu je bilo oko 50,000 ljudi. Organizatori pogreba odbili su policijsku pomoć, zbog čega je došlo do spomenute prenapučenosti koja je, u jednom trenutku, rezultirala time da je jedan od posjetitelja pogreba upao u pogrebnu jamu prije nego je Sartre pokopan.
Sartre i terorizam
Kada je na Olimpijadi u Münchenu 1972. palestinska teroristička organizacija Crni rujan ubila 11 izraelskih olimpijaca, Sartre je o terorizmu rekao da je to «strašno oružje», no da «potlačeni siromasi drugoga nemaju». Također je smatrao "krajnje skandaloznim da su francuske novine i dio javnog mnijenja osudili münchenski maskar kao netolerantan skandal".
Tijekom jednog kolektivnog štrajka glađu, Sartre je posjetio njemačkog terorista Andreasa Baadera u zatvoru Stammheim. Sartre je kasnije Baadera opisao kao "nevjerojatno glupog" i kao "šupka". "Sartre par lui-même", 1976.
Epileptički napad
Epileptički napadi su osnovna zajednička karakteristika različitih vrsta epilepsija (ali istovremeno i drugih poremećaja kao što su provocirani i spontani izolovani epileptički napadi). Od pouzdanosti kojom se dijagnostikuje epileptički napad zavisi pouzdanost dijagnoze epilepsije i drugih poremećaja u kojima se epileptički napadi javljaju.
Definicija epileptičkog napada
Trebalo je da prođe preko 35 godina od pokušaja formulisanja prve međunarodno predložene klasifikacije epileptičkih napada (koja je uključivala i njihovu definiciju) do pojave definicije o kojoj postoji konsenzus svih vodećih eksperata i koja je prihvaćena kao zvanična definicija Međunarodne lige za borbu protiv epilepsije.
Elementi definicije epileptičkih napada
Pomenuta definicija obuhvata sve slučajeve epileptičkih napada ali na nedovoljno karakterističan način, zbog čega je korisna operacionalizacija pojedinih elemenata definicije. Analiza definicije ukazuje da u njoj postoje 3 bitna elementa.
Način javljanja epileptičkih napada
Termin napad u sebi sadrži u većem ili manjem obimu odrednice: paroksizmalnost (naglost) i iznenadnost (neočekivanost), prolaznost (tranzitornost) i kratkotrajnost. Pored epileptičkih napada, ovo su karakteristike mnogih drugih poremećaja koji nisu povezani sa epilepsijom. Uobičajeno se kaže „srčani napad“ za anginozni bol u grudima, „panični napad“ za epizodu straha, panike i vegetativnih poremećaja ili „asmatični napad“ za nagli poremećaj disanja usled inflamatorne opstrukcije u bronhijama. Mnogi od ovih poremećaja mogu da podsećaju po nekim karakteristikama na neke vrste epileptičkih napada. Ipak, većina epileptičkih napada se i po načinu javljanja relativno lako razlikuje od drugih poremećaja jer najčešće obuhvata karakterističan način događanja u vidu tranzitornosti, intermitentnosti, paroksizmalnosti, iznenadnosti, kratkotrajnosti i postiktalnog umora.
Način početka i završetka simptoma
Epileptički napad je prolazan (tranzitoran) poremećaj, koji je jasno ograničen u vremenu naglim početkom i naglim prestankom. Ipak, prestanak simptoma nije uvek toliko nagao kao početak jer postiktalni simptomi mogu da zamagle pravi biološki kraj napada. Početak i kraj napada po pravilu mogu da se utvrde kliničkom i EEG analizom, iako u nekim slučajevima početak kliničke slike napada i početak EEG pražnjenja sa površnih elektroda ne moraju da se podudaraju (uobičajeno se viđa pri pražnjenjima iz bazalnih struktura frontalnog i temporalnog režnja).
Trajanje simptoma
Na osnovu video-EEG analize velikog broja napada zaključeno je da prosečno trajanje pojedinačnog generalizovanog tonično-kloničnog napada iznosi 62 sekunde.
Uz to, tipični generalizovani tonično-klonični napad kod odraslih osoba veoma retko traje duže od 5 minuta. Suprotno tome kod odraslih i dece starije od 5 godina, 50-60% napada koji traju duže od 5 minuta će trajati i duže od 30 minuta ako se ne prekinu antiepileptičkim lekovima (zbog čega je promenjena i definicija generalizovanog toničko-kloničkog epileptičkog statusa kao stanja u kome se 1 ili više napada javljaju tokom bar 5 minuta).
Tipičan i atipičan način javljanja epileptičkih napada
Tipičan način javljanja podrazumeva tranzitorne (prolazne) napade koji se javljaju intermitentno (povremeno), paroksizmalno (naglo), iznenadno (neočekivano), i koji uprkos kratkom trajanju (do nekoliko minuta) maksimalno iscrpe i izmore bolesnika zbog čega se naknadno satima i danima oporavlja.
Paroksizmalnost i postiktalni umor su karakteristike koje su najupadljivije povezane sa epileptičkim napadima. Takođe, umor i iscrpljenost sami bolesnici redovno i pouzdano referišu i onda kada zbog amnezije ne mogu da se prisete ostalih karakteristika napada.
Pojedini tipovi napada ne ispunjavaju sve pomenute karakteristike, ali oni čine manjinu slučajeva.
Kliničke karakteristike (vrsta simptoma i znakova)
Klinička slika epileptičkog napada zavisi od lokacije početka napada u kori velikog mozga, puteva lokalne i udaljene propagacije, zrelosti mozga, prisustva komorbiditeta, ciklusa budnost-spavanje, medikacije i mnogih drugih faktora. Bilo koji simptom može da se javi kao simptom epileptičkog napada. Iako se neki simptomi javljaju često u sklopu napada (pomućenje ili gubitak svesti, konvulzije, mioklonizmi, ritmički treptaji, epigastrična aura i sl.) nijedan pojedinačni simptom nije sam po sebi patognomoničan za epilepsiju.
Kada su epileptička pražnjenja ograničena samo na mali deo korteksa (jednostavni fokalni napad), može da se javi u sklopu napada nemerljivo veliki broj različitih simptoma koji mogu da deluju neobično (npr. nagon na mokrenje, krčanje u trbuhu, trnjenje u tabanima, kijanje, svrab u nosu, bol u grudima, lupanje srca i sl.) zbog čega se na njihovu epileptičku prirodu ni ne posumnja. Kod ovakvih fokalnih epileptičkih napada gubitak svesti je redak simptom.
Vrste simptoma (sadržaj napada)
Epileptički napadi mogu da obuhvataju izmenu: senzorijuma, senzibiliteta, motorike, svesti, pamćenja, ponašanja, kognicije, emocionalnih ili autonomnih funkcija. Nema svaki napad sve pomenute simptome, ali svaki napad obuhvata bar jedan od simptoma. Neki prateći znaci, kao što su jak ugriz jezika, pražnjenje mokraćne bešike, cijanoza, prelomi kostiju, teža nagnječenja tkiva i opekotine se po pravilu javljaju u sklopu epileptičkog napada, a mnogo ređe kod napada druge prirode.
Vreme pojave napada može da bude od značaja. Ukoliko se napad pomenutih karakteristika i sadržaja javi tokom spavanja, mala je verovatnoća da se radi o bilo čemu drugom sem o epileptičkom napadu.
Takođe, mioklonus koji se javlja posle naglog buđenja i prethodno nedovoljnog spavanja je po pravilu epileptički.
Supklinička EEG pražnjenja i epileptički napad
Razni epileptiformni obrasci koji podsećaju na obrasce koji se vide tokom napada, a nemaju vidljivi klinički korelat ne smatraju se epileptičkim napadom. Problem sa ovim EEG pražnjenjima ipak postoji, jer je moguće da bolesnik ili osoba koja opservira ne uočava klinički korelat koji možda postoji, u kom slučaju bi se i ovi događaji shvatili kao epileptički napad.
Nenormalna prekomerna ili hipersinhrona aktivnost neurona u mozgu
Bolesnici sa fokalnim napadima imaju grupu neurona u lokalizovanom delu moždanog korteksa čija je električna aktivnost nenormalno pojačana i koji regrutuju okolne i udaljene neurone u epileptički napad.
Bolesnici sa generalizovanim epilepsijama imaju nenormalne mehanizme kontrole u povratnim spregama između talamusa i moždanog korteksa zbog čega tokom napada neuroni rade u istoj fazi (hipersinhrono), bez pojačanog rada i jednog pojedinačnog neurona. Pomenuto predstavlja dva osnovna patogenetska modela epilepsije.
Na kliničkom nivou nije jednostavno da se nenormalno prekomerna (fokalni napadi) ili hipersinhrona aktivnost (generalizovani napadi) registruje, što otežava primenu definicije epileptičkog napada, ali je to jedina karakteristika koji apsolutno potvrđuje prirodu nekog događaja kao epileptičkog napada. Iako je u najvećem broju slučajeva dijagnoza epileptičkog napada pouzdana isključivo na osnovu kiliničke slike (način javljanja i vrsta simptoma), bez uključenja električne hiperaktivnosti ili hipersinhronije neurona u najopštiju definiciju epileptičkog napada, neki drugi poremećaji bi mogli da ispunjavaju kriterijume načina javljanja i vrste simptoma koji su karakteristični za epileptičke napade, čime bi definicija bila neprecizna.
Uloga iktalnog EEG-a u prepoznavanju epileptičkog napada
Prekomerna ili hipersinhrona električna aktivnost neurona ukoliko zahvata dovoljno veliku površinu korteksa, se na površini glave registruje EEG-om i naziva se iktalna epileptiformna aktivnost. Dakle, ukoliko se tokom klinički definisanog napada registruju iktalne epileptiformne promene, dijagnoza epileptičkog napada je sigurna i isključuje druge biološke uzroke paroksizmalnog poremećaja. Problem je što kod manjeg broja bolesnika sa fokalnim napadima površina korteksa zahvaćena pražnjenjem može da bude ili mala ili topografski nepristupačna za registrovanje sa površnih elektroda što rezultuje odsustvom iktalnih EEG promena za vreme pravog fokalnog epileptičkog napada.
Operacionalizovana definicija epileptičkog napada
Iako nijedan simptom nije apsolutno karakterističan za epileptički napad, niti su tranzitornost, intermitentnost, paroksizmalnost, iznenadnost, kratkotrajnost i postiktalni umor apsolutno karakteristični za svaki epileptički napad, ukoliko se udruže uobičajeni simptomi epileptičkog napada sa karakterističnim načinom pojave simptoma prepoznavanje epileptičkog napada je očigledno, bez obzira da li se registruje li ne registruje iktalni EEG obrazac za vreme napada.
Možda je najtačnije da se kaže da vremenski sled (način) pojave karakterističnih simptoma najbolje definiše epileptički napad i da je to razlog zbog kojeg se kaže da je dijagnoza epileptičkog napada primarno klinička, dok je EEG dopunski dijagnostički metod.
U najvećem broju situacija (90-95%) klinički pristup omogućava postavljanje dijagnoze, što omogućava svakom lekaru ispravno prepoznavanje epileptičke prirode najvećeg broja napada. U samo 5-10% slučajeva postavljanje dijagnoze epileptičkih napada zahteva primenu EEG-a ili drugih specijalističkih postupaka.
Terry, Mississippi
Teri je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.063, što je 399 (60,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Caporio, Rieti
Caporio je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 420 m.
Ardmore, Alabama
Ardmore je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.194 stanovnika.
Pleasantville, New York
Plezantvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.019, što je 153 (-2,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Andički okrug
Andički okrug je jedan od 27 okruga u pokrajini Huzestan na jugozapadu Irana. Glavni grad okruga je Kale-je Hvadže.
Golubić
Golubić može biti:
Metoksiketamin
Metoksiketamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 233,306 Da.
Playboy (razvrstavanje)
Playboy ili, fonetski, plejboj, može označavati:
Opština Grocka
Opština Grocka je beogradska opština.
Opština Grocka
Prvo pominjanje Grocke, u pisanoj formi, zabeleženo je u 9. veku (878. godine), kada se za naselje na ušću male rečice u Dunav srećemo sa slovenskim imenom Gardec. Sledeće pisano pominjanje zabeleženo je u zapisu Evlije Ćelebije 1521. godine, pod nazivom Hisarlik (utvrđena vojna postaja na carigradskom drumu).
Najviše podataka o Grockoj u srednjem veku nalazimo u turskim popisima i iz zapisa putopisaca. Gerlah, putopisac koji je 1578. godine prošao kroz Grocku i zabeležio: "...veliki potok deli Grocku na dva dela, u jednom delu podignute su male srpske kolibe pokrivene trskom i slamom, a u drugom ima i lepih turskih kuća, često šindrom pokrivenih."
Danas je Grocka beogradska opština koja zauzima površinu od 28.923 ha, na kojoj živi 75.466 stanovnikai i ima 15 naseljenih mesta. Opština je osnovana 1955. od kada je pristupila zajednici beogradskih opština. Dan opštine, kao i opštinska slava, je Sveta Petka, 27. oktobar. Severni deo teritorije izlazi na reku Dunav dužinom od 24 kilometra, a obim granice opštinske teritorije je 96 kilometara. Do Grocke stižete autoputem Beograd-Niš, železničkom prugom Beograd-Niš-Skoplje-Solun-Atina, magistralnim putem Beograd-Smederevo. Gradski i prigradski saobraćaj može vas dovesti do bilo kojeg mesta na teritoriji opštine.
Varoške i seoske kuće
Najstarije jezgro Grocke danas je deo nekadašnjeg Carigradskog druma, uz koji se i formiralo prvo naselje. Da je današnja glavna ulica korišćena od samog nastanka naselja kao čaršija, trgovački i poslovni centar, svedoče karakter i namena očuvanih starih kuća. Osim poslovnih zgrada sa dućanima, zanatskim radionicama i kafanama, u čaršiji se nalazilo i nekoliko stambenih zgrada varoškog tipa, čiji su vlasnici bili imućni trgovci i zanatlije. Gročanska čaršija je danas zaštićena ambijentalna celina od velikog značaja za Srbiju, u rangu Kosančićevog venca i starog jezgra Zemuna. Specifičan karakter Grocke, koja je s jedne strane bila varošica, odnosno administrativni i trgovački centar, a sa druge seosko naselje sa izvanrednim prirodnim uslovima, odredio je osnovnu podelu starih gročanskih kuća na varoške i seoske.
U pogledu tipskih obeležja, celokupni sačuvani arhitektonski fond sadrži elemente narodne arhitekture sa različitih područja Srbije, koji su u određenim momentima imali presudan značaj u formiranju ruralne arhitekture ne samo u Grockoj, već na celom području grada Beograda.
U jednoj od takvih tradicionalnih kuća varoškog tipa nalazio se i "Zavičajni muzej Grocke" koji je otvoren 1982. godine u adaptiranoj "Rančićevoj kući". Dubočajska zbirka prof. dr Aleksandra Kostića bila je stalna postavka Muzeja. Kao svestran čovek posvećen nauci, profesor dr Aleksandar Kostić se bavio i arheologijom. Godine 1933. na Dubočajskom grebenu u Grockoj otkrio je mnoge rimske grobove, nakit, novac, keramiku, oružje i ostatke životinjskog i biljnog sveta. Dubočajska zbirka je stalna izložbena postavka paleoloških, arheoloških, numizmatičkih i drugih iskopina. U muzeju su se nalazili interesantni eksponati (200 odabranih), a posebno se isticala vilica hipariona (preteče konja) iz pliocenske ere, stara oko 12 miliona godina. Rančićevu kuću od 2008. godine koristi Centar za kulturu Grocka, koji je od 2015. ustanova kulture Gradske opštine Grocka. Misija ustanove koja je osnovana 2006. godine je promovisanje kulturnih vrednosti i baštine, izgradnja publike i kreativne lokalne zajednice - kao nasleđe narednim generacijama. Ciljna grupa su stanovnici opštine Grocka, a posebno deca i mladi. Svoju osnovnu delatnost realizuje u širokom polju savremene kulture, kroz organizaciju izložbi, koncerata, kreativnih radionica, diskusionih programa, manifestacija… Centar za kulturu svoje bogate programske aktivnosti realizuje samostalno ili u saradnji sa kulturnim i obrazovnim institucijama, kao i civilnim sektorom. Od sadržaja se ističu bogat galerijski program, manifestacije Stvaralačka Grocka, Putujući sajam knjiga, letnji festival Muzička bašta....
Manastir Rajinovac - Jedan od prvih susreta sa manastirom Rajinovac sačuvan je u turskom popisu iz 1528. godine, gde se pominje kao manastir Sveti Rajko. Pod istim imenom javlja se i 1530. godine. Legenda kaže da je nekada davno kod nekog bogataša Bugarčića u Begaljici služio momak iz Bosne, po imenu Raja. Kada je odslužio svoje, Bugarčić mu je pošteno isplatio zarađene dukate. Raja je krenuo svojoj kući, ali ga kod izvora sačekaju Bugarčićevi sinovi, ubiju ga, novac pokupe, a Raju zatrpaju kladama. Posle dve godine nađu ga čobani mrtvog i prijave gazdi. Gazda prepozna svog bivšeg slugu Raju, i doseti se da su ga ubili njegovi sinovi, jer je jedan u međuvremenu "sišao s uma", a i drugi se ozbiljno razboleo. Da bi okajao greh koji su njegovi sinovi počinili, Bugarčić za istu sumu dukata, kolika nekada beše isplatio Raji, na svome imanju, nedaleko od izvora gde je Raja ubijen, podigne malu drvenu crkvu Raji za dušu, a sebi za spasenje.
U narodu je ostala priča da je crkvu podigao Rajin novac, pa se ona i danas zove Rajinovac.]
Bourgvilain
Burvilen je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Opština Grocka
Vinčanska kultura
Istražen je samo centralni deo lokaliteta, odnosno oko 4 posto od ukupne površine nalazišta. Na istraženoj površini, profesor Vasić je otkrio arheološki sloj debljine oko 10 metara. U arheološkim slojevima otkrivene su ruševine naselja i tragovi života od neolita (5500. godina pre nove ere), pa sve do današnjih dana, što praktićno znači da se u Vinči u kontinuitetu živi sedam hiljada godina. Posebnu zanimljivost predstavlja podatak da je 80 posto arheoloških naslaga formirano u periodu od 5250. do 4250. godine pre nove ere.
Bourgvilain
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 321 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,81 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 681 m, a minimalnoj 260 m).
Marko Umidije Kvadrat Anijan
Marko Umidije Kvadrat Anijan (Marcus Ummidius Quadratus Annianus, 138 - 182) bio je rimski političar i plemić iz Nervo-Antoninske dinastije. Bio je sin konzula Gaja Umidija Kvadrata Anijana Vera i Anije Faustine Kornificije, sestre budućeg cara Marka Aurelija. Zajedno sa ujakom Markom Aurelijem, tadašnjim carem je 167. služio kao rimski konzul. Nakon majčine smrti je održavao vezu sa Marcijom, oslobođenicom koja će kasnije postati ljubavnicom cara Komoda. Nakon što je godine 180. Komod došao na vlast Anijan se priključio Komodovoj sestri Lucili u zavjeri čiji je cilj bila Komodova likvidacija i proglašenje Lucilinog muža Klaudija Pompejana za novog cara. Međutim, plan je propao jer je atentator Kvincijan prerano izvadio bodež i svojim poklikom upozorio Komodove tjelohranitelje. Anijan je uhapšen i pogubljen zajedno sa svojim usvojenim sinom.
Izvori
en.Marcus Ummidius Quadratus Annianus
Opština Grocka
Vinčanska kultura
U vreme vinčanske kulture podižu se nadzemne kuće složene arhitekture sa više prostorija, građene od drveta i oblepljene blatom. Kuće u naselju formiraju nizove, uvek su iste orijentacije, sa prolazima i ulicama između njih, tako da je u Vinči stvorena prva urbana celina na tlu Evrope.
Vinčanski čovek se uglavnom bavio poljoprivredom i stočarstvom. Veliki viškovi proizvoda doveli su do razvoja trgovine, što je Vinčanima omogućilo brzi ekonomski razvoj.
Bogata arheološka nalazišta
Teritorija opštine Grocka obiluje većim brojem arheoloških nalazišta. Profesor Petar S. Pavlović je dvadesetih godina dvadesetog veka na lokalitetu Kargača (Vrčin) otkrio 48 novih vrsta fosila školjki i puževa, koji nisu pronađeni nigde na teritoriji nekadašnjeg Panonskog mora.
U useku peščanog nanosa koji je napravila Dubočajska reka, profesor dr Kostić otkrio je veću količinu školjki, puževa, fosila, lišća i raznih vrsta drveća. Na istom lokalitetu otkriveni su i rogovi jelena i kosti mamuta, a posebno je vredna pažnje vilica hipariona koja potiče iz sredine pontinskog perioda kada je Panonsko more bilo na kraju svoga postojanja.
Na ušću Bolečice u Dunav, na njenoj desnoj obali, postojalo je veće naselje iz vremena badenske kulture (2200-1800. godine pre nove ere). Fragmentalni keramički sudovi nađeni su i na Šupljoj steni u Vrčinu pod Avalom.
U periodu starijeg gvozdenog doba (1000-300. godine pre nove ere) područje Grocke bilo je nastanjeno keltskim stanovništvom i to pripadnicima plemena Trikorninci. Veliki broj ostataka metalnih predmeta nađeni su na potesu od Vinče do Orašja.
Oko 300. godine pre nove ere u ove krajeve se nastanjuju Skordisci - mešano keltsko pleme koje na ovim prostorima živi i u vreme ranog Rimskog carstva.
Grocka u rimsko doba pripada naseljima na gornjomezijskom limesu koje čini niz gradova i utvrđenja na Dunavu. Kao značajno naselje u najbližoj okolini pominje se Trikornium (Ritopek). Odatle potiču i mnogobrojni natpisi na latinskom, tračkom i keltskom jeziku. Trikornium se takođe pominje i u Prokopijevom spisku tvrđava na Dunavu. Ostaci arhitekture iz toga doba za sada su otkriveni u Ritopeku (kastrum - vojni logor), grobnice u Brestoviku (Kasnorimska grobnica u Brestoviku) i Grockoj i delovi vile na lokalitetu Dubočajski potok.
Turističke manifestacije i sadržaji
Gročani su veseli ljudi, uvek spremni za šalu i razgovor. Radni i vredni znaju dobro i da se zabave. Gosta dočekuju onako kako se dočekuje svugde u Srbiji, s radošću i poštovanjem. Gost je ovde svetinja.
Prvu veću manifestaciju u toku jedne kalendarske godine, organizuju naravno žene, i to u selu Begaljica. Za “Dane žena Begaljice” izlažu se ručni radovi koji se izrađuju tokom zime i donose se jela spremljena po starim receptima. Poseban žiri ocenjuje kvalitet radova i jela a najbolji bivaju nagrađeni. Retki su muškarci koji imaju privilegiju da budu pozvani na ovu svetkovinu.
Spasovdanski sabor harmonikaša u Boleču već godinama okuplja najbolje harmonikaše iz Grocke i cele Srbije. Celog dana se na bini smenjuju najbolji i najuspešniji virtuozi na instrumentu koji je postao nezamenljiv u narodnoj muzici. Pored harmonikaša, nastupaju i pevači koji uz pratnju harmonike i orkestra pevaju stare i novokomponovane narodne pesme. Svake godine se na saboru okupi više hiljada posetilaca.
Nedeljom pre Petrovdana u Vrčinu se održava festival folklora. Davne 1989. godine pokrenuta je u Vrčinu kulturno-sportska manifestacija pod imenom "Pesmom za Srbiju". U okviru manifestacije organizovane su smotre folklornog stvaralaštva, takmičenje pevača amatera, izložbe slika i ikona, koncerti starogradske i klasične muzike, izložbe narodnog stvaralaštva kao i turniri u malom fudbalu, košarci, rukometu, šahu. Svakako je svih ovih godina najveću pažnju posetilaca privlačilo takmičenje u spravljanju lovačkog paprikaša.
Ovu tradiciju nastavlja Festival folklornog stvaralaštva "KRENI KOLO" koji je zamišljen kao mesto gde će se okupljati grupe koje neguju folklorno stvaralaštvo svojih krajeva.
Prva nedelja avgusta rezervisana je za starce na točkovima. Oldtajmeri, iliti automobili veterani, tada se šepure gročanskim putevima i ponosno se pokazuju. Oldtajmer klub iz Grocke koji poseduje nekoliko starih automobila, organizuje izlozbu starih automobila. Gosti i domaćini koji se tih dana šetaju ili odmaraju u Grockoj imaju priliku da vide automobilsku istoriju uživo.
Manifestacije su otvorene za sve ljude dobre volje.
Brojne su lokacije i sadržaji za šetnju, sport, razonodu i odmor. Velika reka sa adama, peščanim sprudovima i vrbacima, koja lenjo teče pored Grocke, pruža izuzetne uslove svima koji vole vodu, odmor uz vodu i ribolov. Raznolikost ribljih vrsta u kojima preovlađuju bela riba, som, šaran, uz mnoge druge vrste, dovoljan je razlog da se u avanturu ribolova upuste iskusni ribolovci (amaterski i sportski) ali i početnici. Bogatstvo ulova ribolovce početnike će ubediti u pravi izbor hobija. Ako vas sreća i ne posluzi, onako kako ste očekivali, dan proveden pored reke svakako će vas opustiti i spremiti za nove životne napore.
Kada završite pecaroški dan, vaš ulov možete odneti kući da se pohvalite dragim osobama i prijateljima, ali pre toga morate da svratite u neku od čuvenih gročanskih kafana u kojima se, pod obavezno, na jelovniku nalazi i riblja čorba ili fiš paprikaš (na samoj obali Dunava u Grockoj nalaze se restorani Marina i Afrika, splavovi Sjaj, Zelenko i Sv. Nikola, gde se uz povoljne cene i kvalitetnu uslugu može gastronomski upotpuniti poseta lepoj varošici). Pored ukusnog jela bićete posluženi i dobrim vinom, a onda će i vaš ulov na kraju dana izgledati mnogo lepši i veći.
Restoran "Vinogradi" u Grockoj koji je u staroj Jugoslaviji bio stecište elite i stranih delegacija, od 2016. godine, posle višegodišnje pauze, ponovo će biti otvoren. Lista gostiju svedoči o čuvenju gročanskih „Vinograda“. Počev od Tita, za stolovima restorana viđeni su šefovi država Evropske zajednice, glumci poput Sofije Loren, astronaut Nil Armstrong, snimani su filmovi… U restoranu sa pristupačnim cenama i izvanrednim pogledom, predah su redovno nalazili i meštani sa porodicama. Čuvena panorama obuhvata vinograde koji ga okružuju i po kojima nosi naziv, reku Dunav, rečne ade, brežuljke i ravnice, prostor do smederevske tvrđave i dalje do vršačkih vinograda i Karpata. Restoran sa fantastičnom panoramom smešten je na Aginom brdu udaljenom od centra Grocke svega 500 metara.
Na teritoriji opštine Grocka postoje aktivna ribolovna i lovna udruženja, kao što su Ribolovačko-nautički klub ,,Smuđ  iz Ritopeka, Nautički klub ,,Dunavac  iz Grocke, Opštinska organizacija sportskih ribolovaca ,,Gročica '' iz Grocke, Lovačko društvo „Dunav“ - Grocka. U sklopu nautičkog kluba ,,Dunavac '' nalazi se i prostrana marina u kojoj je usidreno više od stotinu čamaca, dok ribolovno društvo ,,Gročica“ broji preko 550 članova svih uzrasta.
Udruženja organizuju raznovrsna takmičenja u sportskom lovu i ribolovu, i aktivno učestvuju u ovoj vrsti nadmetanja širom zemlje. Udruženje ,,Gročica '' organizuje Zlatnu bućku, "Lov soma muvanjem", kao i čuvenu tradicionalnu manifestaciju "Zlatni kotlić" tokom opštinske manifestacije „Gročanske svečanosti“, koje okupljaju brojne učesnike i posetioce iz svih krajeve Srbije, a imaju i međunarodni karakter. Organizatori pobednike uvek obraduju dobrom zabavom i vrednim nagradama.
Konjički klub "Urban Cowboy" porodice Paunić otvoren je za sve ljubitelje konjičkog sporta i plemenitih četvoronožaca. Porodica Paunić je u Grockoj naseljena preko 300 godina, oduvek je uzgajala konje, a konjičkom sportu se posvetila 90-tih godina 20. veka. Konjički klub iz Grocke sa 10 do 12 konja i tri fijakera, rado je viđen učesnik na manifestacijama i svečanostima, ali se prvenstveno usmerio na jahanje, uz obavezan odlazak u prirodu. Jedni su od malobrojnih konjara koji jašu neograničeno i odlaze na sve terene, po svim vremenskim uslovima. Škola jahanja u klubu je otvorena za sve uzraste, konji su pitomi i svakodnevno dostupni posetiocima.
Boccioleto, Vercelli
Boccioleto je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
Agadžarijski okrug
Agadžarijski okrug je jedan od 27 okruga u pokrajini Huzestan na jugozapadu Irana. Glavni grad okruga je Agadžari.
4-Hlorofenilizobutilamin
4-Hlorofenilizobutilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 183,678 Da.
Bavijski okrug
Bavijski okrug je jedan od 27 okruga u pokrajini Huzestan na jugozapadu Irana. Glavni grad okruga je Mulasani.
Argo, Alabama
Argo je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 4.071 stanovnik.
Zhang He
Zhang He (? - 231), stilsko ime Junyi (儁乂) bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva, poznat po tome što je služio gospodara rata Cao Caoa, a kasnije i njegove nasljednike u državi Cao Wei.
CCL5
CCL5, hemokin (C-C motiv) ligand 5, takođe poznat kao RANTES je protein koji je kod ljudi kodiran CCL5 genom.
Funkcija
CCL5 je 8 kDa protein koji je klasifikovan kao hemotaksni citokin ili hemokin. CCL5 je hemoatraktant T ćelija, eozinofila, i bazofila. On učestvuje u regrutovanju leukocita na mesta zapaljenja. Uz pomoć određenih citokina (npr., IL-2 i IFN-γ) koji se oslobađaju iz T ćelija, CCL5 takođe stimuliše proliferaciju i aktivaciju pojedinih tipova (NK) ćelija da formiraju CHAK (CC-hemokin-aktivirane ubice) ćelije. CCL5 je takođe HIV-supresivni faktor koji izlučuju CD8+ T ćelije. Gen ovog hemokina je lociran na hromozomu 17 kod ljudi.
RANTES je prvobitno bio identifikovan u toku potrage za "kasno" izraženim genima (3–5 dana) nakon T ćelijske aktivacije. Naknadno je bilo utvrđeno da je on CC hemokin i da je izražen u više od 100 ljudskih bolesti. RANTES izražavanje je regulisano u T limfocitima Krupel sličnim faktorom 13 (KLF13).
GPR148
GPR148, G protein-spregnuti receptor 148, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR148 genom. On je prvenstveno izražen u nervnom sistemu i testisima. Pretpostavlja de učestvuje u razvoju raka prostate.
CCL5
Interakcije
Za CCL5 se zna da formira interakcije sa CCR3, CCR5  and CCR1.
CCL5 takođe aktivira G-protein spregnuti receptor GPR75.
Ariton, Alabama
Ariton je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 764 stanovnika.
Playboy TV
Historija
Od njegovog lansiranja u 1982. u suradnji s Cablevision koji je na kraju prodala svoj ​​udio natrag na Playboy, Playboy TV je postala vodeći zabavni kanal za odrasle. Playboy TV je dostupan u SAD-u, Švedskoj, Brazilu, Kanadi, Japanu, Meksiku, Novom Zelandu, Portugalu, Grčkoj, Španiji, Norveškoj, te drugim zemljama. Kanal je u vlasništvu Playboy Enterprises.
Zhang Fei
250px|right|thumb|Statua Zhang Feija u hramu Zhuge Lianga u današnjem [[Chengduu.]]
Zhang Fei (? -221) bio je kineski vojskovođa iz doba početka Tri kraljevstva, poznat po dugogodišnjoj službi Liu Beiju, osnivaču države Shu Han. Zhang Fei je bio mesar, a godine 184. se zajedno sa Guan Yuom pridružio Liu Beijevoj miliciji koja se borila protiv Žutih turbana. Kada je godine 221. Liu Bei pokrenuo veliki pohod protiv svog istočnog suparnika Sun Quana i njegove države Wu, ubili su ga potčinjeni oficiri Fan Jiang i Zhang Da.
Avon, North Carolina
Ejvon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Gotvandski okrug
Gotvandski okrug je jedan od 27 okruga u pokrajini Huzestan na jugozapadu Irana. Glavni grad okruga je Gotvand.
Cremps (Lot)
Kren je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 270 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 229 metara (maksimalnoj 283 m, a minimalnoj 173 m).
Torres, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 674 m.
Luzio, Chieti
Luzio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Haftgelski okrug
Haftgelski okrug je jedan od 27 okruga u pokrajini Huzestan na jugozapadu Irana. Glavni grad okruga je Haftgel.
Makedonci u Srbiji
Makedonci u Srbiji su zvanično priznata nacionalna manjina u Republici Srbiji, čija nacionalna prava u domenu kulture, obrazovanja, informisanja, kao i službene upotrebe jezika i pisma predstavlja Nacionalni savet makedonske nacionalne manjine, sa sedištem u Pančevu.
Prema popisu iz 2011. godine, u Srbiji živi 22, 755 Makedonaca, što je za 3, 092 manje nego pri popisu 2002. godine. Najveća koncentracija Makedonaca je u mestima Plandište, Jabuka, Glogonj i Kačarevo, gde oni čine od 12 do 33% ukupnog stanovništva. U Republici Srbiji, prema popisu iz 2002. godine, 14, 355 građana izjasnilo se da je njihov maternji jezik makedonski.
Imigracija
U periodu 1945–1992, Makedonci i makedonski jezik bili su konstitutivni narod i jezik Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. U tom periodu, mnogi Makedonci migrirali su u različite krajeve tada zajedničke države. Najveći intenzitet naseljavanja bio je kada se na hiljade Makedonaca iz Severne Grčke proteranih tokom grčkog građanskog rata doselilo u Vojvodinu. Najveći broj ovih izbeglica doveden je upravo u Socijalističku Republiku Srbiju, a posebno u Socijalističku Autonomnu Pokrajinu Vojvodinu gde se do danas i nalazi najveća koncentracija ove nacionalne manjine u Srbiji.
Rasprostranjenost u Srbiji
Makedonska populacija koja živi u Srbiji koncentrisana je u dva regiona- Grad Beograd i Vojvodinu. Najviše Makedonaca u Beogradu koncentrisano je u opštinama Novi Beograd i Palilula.
Hamidijski okrug
Hamidijski okrug je jedan od 27 okruga u pokrajini Huzestan na jugozapadu Irana. Glavni grad okruga je Hamidije.
Makedonci u Srbiji
Makedonci u Vojvodini
Kada je u pitanju Vojvodina, postoji više zona u kojima žive Makedonci. Mesta u kojima Makedonci čine značajnu etničku manjinu su mesta Plandište, Glogonj, Dužine, Kačarevo i Jabuka koja se sa 32,54% Makedonaca smatra važnim uporištem Makedonaca u Vojvodini. U ovim mestima žive uglavnom Makedonci koji su se doselili 1960ih i 1970ih godina iz Republike Makedonije, iz ekonomskih razloga.
thumb|desno| Makedonci u Srbiji {{legend|#000000|<7000|border=#dc9}} {{legend|#554400|1000–2000}} {{legend|#D4AA00|500-1000}} {{legend|#FFE680|100-500}} {{legend|#B9B9B9|nepoznato}} Makedoncima su zagarantovana manjinska prava, a makedonski jezik je zvaničan u mestima: