cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dekolonizacija Afrike
Rano političko organizovanje
Do 1940. godine političke partije, grupe koja je vršila politički pritisak, ili nezvanične organizacije nacionalista postojala je u gotovo svim afričkim kolonijama. Ali gotovo u svim slučajevima članstvo je bilo ograničeno na evropski obrazovanu srednju klasu gradskog afričkog stanovništva koja je poznavala ustrojstvo kolonijalne države i shvatila da je učestvovanje u radu u okviru same države najbolji način da se dosegne nezavisnost i preuzme kontrola, bilo silom ili pregovorima. U političkoj klimi pre Drugog svetskog rata nezavisnost se činila toliko dalekom da su se nacionalisti usresredili na manje ciljeve kao što su veća ovlašćenja samouprave, ostavljajući pravo na nezavisnost negde u pozadini.
Zatim je došlo do Drugog svetskog rata koji je u Africi bio katalizator pokreta za nezavisnost. On je ponekad doprinosio da držanje očvrsne, ponekad da se promeni ali svuda je pooštravana težnja ka daljim socijalnim, ekonomskim i političkim promenama. Pronalaženje načina da se usmere i usklade zahtevi toliko grupa i slojeva u okviru društva bilo je veliki problem. Uopšteno rečeno rešenje se nalazilo u proširivanju postojećih malih partija srednje klase obuhvatanjem gradskih radnika i seoskih masa.
Pokreti nakon Drugog svetskog rata
U pojedinim kolonijama došlo je do tranzicije. Iskustvo Alžira postalo je primer za ceo Magreb. U Alžiru je prvi pokušaj stvaranja masovnih partija krenuo sa Narodnim frontom u Francuskoj koji je prvi put 1937. godine doneo srazmernu izbornu slobodu Alžiru ali je stvarni proboj usledio tek nakon rata. Godine 1946. Masali Hadž udružio se sa ostalima da bi stvorili Pokret za pobedu demokratskih sloboda. Posle promena u vođstvu i organizaciji jedna frakcija ovog pokreta postaje Front nacionalnog oslobođenja koji se borio protiv Francuske od 1954. do 1962. godine u ratu za nezavisnost i ostao na vlasti dugo posle dobijanja nezavisnosti.
Egipat je svakako imao dugu tradiciju političkog života u kome se politika postepeno širila ka obuhvatnijim sektorima stanovništva ali su se prve masovne partije u britansko-egipatskom Sudanu pojavile tek 1943. godine. Jedna od njih partija Ašik proširila se na široke mase preko nezvaničnog povezivanja sa verskim bratstvom Katmija dok je druga Uma delovala preko Mahdijevog sina. Ove dve partije preuzele su stara suparništva između sudanskih najvažnijih verskih bratstava i svaka od njih je predviđala novu vrstu sudanskih odnosa sa Britanijom i Egiptom posle rata.
U francuskoj zapadnoj Africi srazmerno elitne partije prerasle su u masovne partije čak i kasnije. Politička aktivnost bila je moguća u svim delovima francuske zapadne Afrike tek posle 1946. godine i tada se odnosila na predstavljanje u Narodnoj skupštini Francuske u Parizu. Političke partije koje su se pojavile bile su kvazisavezi lokalnih partija. Afrička demokratska zajednica nila je najjača i najviše rasprostranjena od ova tri rana saveza. Široki narodni pokreti nisu se ravnomerno pojavljivali na svim teritorijama. Na nekim jedva da su postojali u vreme sticanja nezavisnosti ali je opšta pokretna snaga pokreta za nezavisnost bila dovoljno jaka da ponese čitave saveze kao što su francuska zapadna Afrika i francuska ekvatorijalna Afrika uprkos nedovoljnim prethodnim pripremama u kolonijama koje će postati Čad, Niger ili Centralnoafrička republika.
Masovne partije su se mnogo sporije razvijale u delovima istočne i centralne Afrike, mada je nezavisnost Gane 1957. godine dala primer i podstrek. Masovne partije počele su da se stvaraju gotovo svuda 1958. godine.
Političko delovanje u Južnoj Africi
Prisustvo doseljenika u južnoj Africi guralo je afrički nacionalni pokret u nešto drugačijem pravcu, ali on ipak nije bio potpuno različit. I tamo je posle Drugog svetskog rata stvorena mnogo militatnija politička atmosfera. U toku rata Afrički nacionalni kongres i dalje je postojao ali nije bio delotvoran. Godine 1944. grupa mladih intelektualaca uključujući Valtera Sisulua, Antona Lemebedea, Olivera Tamboa i Nelsona Mendelu, postaje aktivna i uspeva da 1949. godine osviji kontrolu nad ANK. Njihov novi program obuhvatao je štrajkove, građansku neposlušnost i odbijanje saradnje da bi naterali vladu da ukine diskriminacione zakone. Godine 1952. oni su izabrali Alberta Lutulija za generalnog predsednika Kongresa. Slična pomeranja ka borbenosti odvijala su se i u Južnoafričkom industrijskom kongresu i Političkoj organizaciji obojenih.
Međutim od 1948. godine oni su delovali protiv još čvršće uprave belaca – Burske nacionalističke partije. Tokom pedesetih godina dvadesetog veka ANK je delovao u sporazumu sa druge dve grupacije i često sa liberalnim evropskim ili multirasnim organizacijama. Oni su započeli niz mirnih kampanja, bez nasilja. Glavna taktika bila je otvoreno suprostavljanje diskriminacionim zakonima. Na taj način izazivali su hapšenja: u prvoj kampanji 1952. godine uhapšeno je 8 000 ljudi a u drugoj kampanji 1955. hapšenja su bila još masovnija i uvedeno je još represivnije zakonodavstvo. Ovog puta vlada Nacionalističke partije uhapsila je vođstvo partije i optužila ih za veleizdaju ali vlada nije uspela da izdejstvuje izricanje presude protiv optuženih.
Sredinom pedesetih godina 20. veka neki Afrikanci pristalice nasilnijeg pristupa počeli su da sumnjaju u delotvornost multirasnog saveza i da zagovaraju čisto afrički pokret posvećen oslobođenju afričke većine svim sredstvima- nasilnim ili bilo kojim drugim. Kada zagovorenici nasilnih metoda nisu uspeli da osvoje kontrolu nad ANK 1959. godine, oni su se odvojili i osnovali novi Panafrički kongres pod vođstvom Roberta Sobukvea. Godine 1960 PAK je krenuo u nosu kampanju tražeći od velikog broja Afrikanaca da izazovu hapšenje nenošenjem svoje propusnice pri odlasku u policijsku stanicu koju su obavezno morali da nose svi Afrikanci izvan rezervata. U policijskoj stanici u Šarpvilu blizu Johanesburga policija je otvorila vatru na masu i ubila 69 Afrikanaca koji su protestovali.
Broj ubistava nije bio tako veliki ali je Šarpvilski masakr bio deo velikog niza političkih promena koje su krenule od 1959. godine. On je izazvao demonstracije podrške u celoj zemlji. Ceo svet je bio uznemiren i iznenađen. Vlada je izvratila donošenjem zakona kojima se ukidaju ANK, PAK pa čak i umerena multirasna Liberalna partija. Na unutrašnjem planu Južna Afrika je počela da ide ka izdvajanju iz Britanskog komonvelta nacija u kojem su se novi nezavisni članovi poput Indije protivili južnoafričkoj rasističkoj politici. Godine 1961. Južna Afrika postala je republika. U toku nekoliko sledećih godina Ujedinjene nacije su pokušale da stave embargo na prodaju oružja Južnoafričkoj Republici i zvanično ali neuspešno ukinule mandat Lige naroda kojim je Namibija stavljena pod kontrolu Južne Afrike. Onda su povučeni potezi kojima je Južnoafrička Republika izbačena iz svetske zajednice bez obzira koliko neuspešno ali je time uništena biulo kakva nada ka otvorenoj ili zakonskoj opoziciji u dogledno vreme. Obnova afričke opozicije od sredine sedamdesetih i tokom osamdesetih godina 20. veka pripad istoriji postkolonijalne Afrike.
Nezavisnost Egipta
Prvi proboj ka nezavisnosti dogodio se na severu, tačno tamo gde su Evropljani zadržali bar privid vršenja protektorata nad neevropskom vladom. Što se toga tiče, Egipat je bio zvanično nezavisan pre 1914. godine i ponovo 1922. godine, mada je u stvarnosti britanska vladavina trajala od 1882. godine i, u izvesnim vidovima, nastavila se sve do sredine pedesetih godina 20. veka. Trideset godina posle dobijanja zvanične nezavisnosti Britanija je sporazumom zadržala pravo kontrole egipatske odbrane, inostranih i sudanskih poslova- zajedno sa pravom međunarodnog prolaza preko Egipta kroz Suecki kanal. Novinarska fraza za ova produžena prava koja su sledila period zvanične kolonizacije je neokolonijalizam ali stvarnost se jedva razlikovala od vrste nezvanične imperije koja je tako često prethodila zvaničnom pripajanju.
Poređenje perioda od pre 1914. godine i posle 1922. u Egiptu još su upadljivija. U oba perioda postojeće parlamentarne institucije nisu imale uspeha u svojim odnosima sa kraljem koji je zadržao stvarnu moć. A još neuspešniji bili su u odnosu na britansku okupaciju. Prvo nacionalno suprostavljanje britanskoj okupaciji 1882. godine sproveli su armijski oficiri koji su podržali puč Urbi-paše i koji su pokušali da se vojno odupru uprkos slabostima Egipta. Taj pokušaj je propao, ali je konačno suprostavljanje Britaniji počelo 1952. godine kada je druga grupa armijskih oficira koju je ovog puta predvodio Gamal Abdel Naser uzela vlast u drugom puču kojim je svrgnuta monarhija. Novi parlament je ponovo otpočeo pregovore sa Britanijom koji su završena britanska vladavina Sudana, s tim što je Sudan mogao da bira između saveza sa Egiptom i potpune nezavisnosti. Sudan je izabrao nezavisnost i 1956. godine postao prva nova nezavisna država južno od Sahare. U međuvremenu je drugim okončao britansko vojno prisustvo u zoni Sueckog kanala od 1955. godine, čime je obeležen zvanični kraj britanske nezvanične imperije u Egiptu.
Nezavisnost Etiopije
Etiopija je ponovo dobila nezavisnost u slično vreme kao i Egipat. Početkom Drugog svetskog rata britanska mornarica odsekla je italijansku istočnu Afriku od metropole. Britanska armija je 1941. godine počela da ulazi iz Kenije i Sudana, što je dovelo do italijanske predaje i povratka cara Hajle Selasija 1942. godine. Ali, Etiopija je ostala nezvanični britanski protektorat sve do kraja rata, a čak i u prvim posleratnim godinama. Konačni koraci ka dekolonizaciji na Rogu Afrike preduzeti su 1949. godine kada su Ujedinjene nacije stavile italijansku Somaliju pod italijansko tutorstvo za sledećih deset godina. U isto vreme one su dale bivšu italijansku koloniju Eritreju carevini Etiopiji počev od 1952. godine. Time je završena dekolonizacija etiopskih planinskih područja što se Evrope tiče ali je to tek bio početak duge i produžene borbe za nezavisnost Eritreje od Etiopije.
Nezavisnost Libije
Libija je bila još jedna bivša italijanska kolonija koju su osvojili saveznici u toku Drugog svetskog rata. Nakon rata Saveznici su razmatrali tri mogućnosti- da je vrate Italiji pod nekim vidom tutorstva, da je zadrže pod sopstvenom kontrolom ili da je predaju pod lokalnu upravu odgovarajućeg značaja kao što je etiopski car u Etiopiji. Ona je izabrala monarha Muhameda Idriza al Sanusija starešinu verskog reda Sanusija koji je učestvovao u borbi protiv italijanskih osvajača. Britanske i neke američke trupe ostale su kao okupacione snage tako da je Libija započela svoju zvaničnu nezavisnost sa izraženim elementom neokolonijalizma. Ona je imala naftu koja je mogla da donese bogastvo onima koji njome vladaju. Godine 1969. kapetan Moamer Gadafi organizovao je vojni puč, svrgao kralja i sam postao diktator koji je godinama imao značajnu ulogu u afričkoj i bliskoistočnoj politici u postkolonijalnom periodu.
Nezavisnost zemalja Magreba
Konačno, 1958. francuska armija u Alžiru pobunila se protiv Četvrte republike. Osnovana je nova Peta republika, na čelu sa energičnim Šarlom de Golom. On, međutim nije bio zadrti imperijalista sa kojim su doseljenici računali. Kao vođa pokreta otpora u Francuskoj Slobodna Francuska za vreme Drugog svetskog rata bio je simbol patriotizma. Stoga je on mogao da popusti tamo gde drugi nisu imali političku snagu da to učine. On je postepeno, u toko nekoliko godina povukao francuske trupe iz Alžira mada je pretila opasnost ponovne vojne pobune. Kada je konačno, 1962. godine osvojena nezavisnost doseljenici i ekstremno vojno rukovodstvo osnovali su Tajnu vojnu organizaciju koja je pokušala da izvede poslednji puč ali bez uspeha. Gotovo svi doseljenici su pobegli u Francusku bojeći se odmazde zbog svojih poslednjih akcija terorizma.
Nezavisnost zemalja južno od Sahare
Pokret za nezavisnost južno od Sahare kretao se sasvim drugačije od pokreta za nezavisnost u Egiptu i Magrebu. U prvoj fazi od 1951-1960, došlo je do opšteg mirnog sporazuma o nezavisnosti za britansku zapadnu Afriku, Madagaskar, francusku Afriku južno od sahare i Belgijski Kongo. U drugoj fazi koja se neznatno preklapala i zahvatila početak 1960ih nezavisnost su dobile britanska istočna i centralna Afrika, Ruanda i Burundi i tri do tada britanske teritorije u južnoj Africi – Bocvana, Lesoto i Svazilend. Tek posle deset godina u trećoj fazi koja je započela 1974/1975, nezavisnost su dobile portugalske kolonije s tim što su Namibija (bivša nemačka jugozapadna Afrika), Južnoafrička Republika i Rodezija (Zimbabve) bile jedini značajni ostaci evropske moći.
Zbog brzog i konačnog kraja kolonijalne vladavine sasvim se zaboravlja da ishod nije bio onakav kao što su svi očekivali. Britanija i Francuska koje su bile saglesne da je neophodna kolonijalna reforma iz rata su izašle sa drugačijim ciljevima. Britanci su prihvatili ideju preleska kolonija na samoupravu a zatim i na nezavisnost u okviru Komonvelta. Nedavni primeri Indije i Pakistana bili su očigledni. Evropljani su verovali da će taj proces u afričkim kolonijama biti dug ali su očekivali da će do njega doći. Međutim, oni su želeli da prave razliku između zapadne Afrike sa srazmerno malim brojem doseljenika i ostalih teritorija kao što su Kenija i Rodezija gde su doseljenici i to samo oni imali politička prava. Problemi oko namirivanja Evropljana i još veće induske manjine u Keniji i Tanganjiki nagoveštavali su da do nezavisnosti može doći tek posle dugog perioda postepene pripreme i obiljnog pogađanja.
U Francuskoj nezavisnost nije prihvaćena tako spremno. Posleratni period obnovio je preobraćeničke ideje 19. veka i nadu da će se francuske kolonije ubrzo izjednačiti sa Francuskom i stvoriti širu francusku uniju (kasnije nazvanu Francuska zajednica), sličnu Britanskom komonveltu nacija ali sa mnogo zvaničnijim vezama. Stoga su novi politički ustavi doneti 1946. za Afriku počeli sa otklanjanjem zloupotreba prošlosti kao što su prisilni rad i neki oblici pravne nejednakosti. Oni su osnovali nova parlamentarna tela kao začetak zakonodavstva na Madagaskaru i u svakoj od kolonija koje su bile u sastavu dve velike federacije Francuske zapadne Afrike i Francuske ekvatorijalne Afrike.
Međutim, najupečatljiviji napredak bilo je proširenje afričkog predstavljanja u Narodnoj skupštini Francuske. U Parizu je bilo samo nekoliko desetina predstavnika francuskih kolonija ali je ova grupa afričkih političara dobila osećanje moći u širokom okruženju. Oni su bili u francuskim vladinim institucijama, pomagali u vođenju politike Francuske i kolonija, ne glasanjem kao kolonijalni blok već u savezu sa nekoliko različitih grupa u francuskom političkom životu. To učešće se isplatilo u vidu veće jednakosti sa Francuskom u postepenom proširenju građanskih prava širenju samouprave na opštinskom nivou i drugim posebnim prednostima. To se isplatilo i Francuskoj jer su Afrikanci podržali rat u Indokini i kasnije rat u Alžiru. Sredinom pedesetih godina mnogi francuski političari osvrtali su se sa ponosom na svoje uspehe u kroćenju snaga nacionalizma koje su dovele do mnogih očiglednig nemira u političkom životu britanskih kolonija.
U međuvremenu 1956. godine francuska tropska Afrika približila se korak bliže samoupravi u okviru Francuske zajednice izglasavanjem novog ustavnog zakona. On je doveo do raznovrsnih novih reformi na osnovu kojih je svaka kolonija bila neposredno povezana sa Francuskom i povećan je broj predstavnika kolonija u Parizu. Međutim, afrički pristanak na samoupravu koja je značila mnogo manje od pune nezavisnosti bio je potkopan proglašenjem nezavisnosti Maroka i Tunisa 1956. i Gane 1957. godine i vojnom pobunom koja je dovela generala De Gola na vlast 1958. godine. Zajedno sa svojom ponudom Alžiru na samoopredeljenje, De Gol je ponudio tropskoj Africi izbor između trenutne nezavisnosti- uz trenutni prestanak svake francuske pomoći- ili postepeni razvoj samouprave u okviru Francuske zajednice. Septembra 1958. glasači u svakoj koloniji izvršili su izbor na posebnom referendumu na kojem se samo Gvineja Konakri odlučila na trenutnu nezavisnost ali očigledan uspeh ideje o afro-francuskoj zajednici bio je kratkotrajan.
Godine 1960. pokreti za nezavisnost imali su vidljiv uspeh na britanskim i belgijskim teritorijama u zapadnoj i centralnoj Africi. Tada je i Francuska odlučila da ne drži kolonije južno od Sahare. Bivše francuske kolonije su jedna za drugom 1960. i 1961. godine postale nezavisne uz dalju pomoć i blagoslov Francuske i njenu nadu da će lep gest sačuvati dobru volju i stvoriti nezvaničnu sferu francuskog neokolonijalnog uticaja.
Druga faza- Kongo i istočna Afrika
thumb|levo|150px|Zastava [[Belgijski Kongo|Belgijskog Konga]] Druga faza pokreta za nezavisnost u istočnoj i centralnoj Africi počela je protestima koji su postali sve glasniji tokom pedesetih godina 20. veka. Britanija i Belgija su i dalje odbijale ustupke u istočnoj i centralnoj africi. Pre 1955. belgijska vlada je pokušala da spreči nalet promena u Kongu i nije učinila ništa da ga pripremi za nezavisnost za koju su drugi smatrali da mora da dođe ranije ili kasnije. Izolacija nije uspela. Protestni pokreti bili su bolje organizovani i postali su nasilniji tokom 1958. Početkom 1959. postalo je jasno da će nezavisnost usledeti uskoro ili će se Belgija suočiti sa skupim ratom po uzoru na Alžir. Belgijska vlada je tada unapred odredila datum nezavisnosti i sredinom šezdesetih godina 20. veka dala nezavisnost Kongu. U toku sledeće dve godine sledile su ga Ruanda i Burundi. thumb|desno|150px|Belgijske snage u [[Kongo|Kongu]] U britanskoj istočnoj Africi nemiri među narodom Kikuju iz Kenije tokom perioda 1952-1956. pretvorili su se u gerilski pokret, da bi prerasli u otvoreni bunt koji su Britanci nazvali Mau-Mau. Oni su ugušili bunt ali je pobuna ukazala na probleme sa kojim se suočavaju Evropljani u prekomorskim zemljama koji su bili neznatna manjina ali su vladali privredom. Jedno rešenje bilo je da odustanu i odu što su uradili alžirski doseljenici 1962. godine. Drugo rešenje je bilo da Britanija odobri nezavisnost na osnovu principa jedan čovek, jedan glas i da očekuje da će buduće afričke vlasti pokazati blagonaklonost prema evropskoj i induskoj manjini. Krajem pedesetih godina britanska politika je pokušala da izbegne oba rešenja i dala je prednost uspostavljanju posebnih uslova za zaštitu manjina posle dobijanja nezavisnosti.
Međutim 1960. godine postalo je jasno da je pokret za nezavisnost snažan i da bilo kakve ustavne mere donete pre dobijanja nezavisnosti ne mogu da garantuju šta će se desiti kada jednom do nezavisnosti dođe. Jedna za drugom, tri istočnoafričke teritorije postale su nezavisne na osnovu principa jedan čovek, jedan glas. I njih su sledili Zambija i Malavi. Godine 1965. evropska rodezijska vlada donela je jednoglasnu odluku o nezavisnosti od Britanije da bi sačuvala rasni monopol svoje moći. Ovoga puta se Britanija suočila sa pobunom svojih doseljenika. Ona je odbacila svaku nezavisnost Rodezije koja se zasniva na rasnoj nejednakosti ali je odustala od upotrebe sile. Rodezijski Evropljani ostali su na vlasti do 1980. godine.
Treća faza- portugalske kolonije, Rodezija i JAR
thumb|levo|150px|[[Zastava Rodezije]] Do 1974. linija dobijanja nezavisnosti stabilizovala se na severnim granicama Angole, Mozambika i Rodezije. Portugalci i doseljeničke vlade Rodezije i Južnoafričke Republike nisu htele da se povuku bez borbe. Gerilski pokreti počeli su dugu borbu za oslobođenje protiv portugalske vladavine u Gvineji Bisao, Mozambiku i Angoli. Organizacija afričkog jedinstva pokušala je da organizuje međunarodni pritisak. Afrički članovi Ujedinjenih nacija pokušali su da uvedu sankcije Rodeziji ali SAD nisu podržale ovaj predlog a JAR i Portugal su podržale Rodeziju. Gerilski pokreti su tokom godina imali sve više uspeha i 1974. godine deo Gvineje Bisao i veliki delovi Mozambika bili su u rukama pobunjenika. Tada se portugalska vojska pobunila u Portugalu, zbacila diktaturu u aprilu 1974. i započete su socijalne i ekonosmske reforme uključujući i dekolonizaciju. Tako su pre kraja 1975. nezavisnost dobile Gvineja Bisao, zatim Mozambik, Zelenortska ostrva, Sao Tome i Principe i konačno Angola. thumb|desno|200px|[[Portugalske trupe u Angoli]] Rodezijska vlada se našla u neugodnom položaju zbog prebega Portugala. Još 1934. u Rodeziji je formiran Afrički nacionalni kongres ali je bio slab i posle Drugog svetskog rata. Godine 1963. on se rascepio na dve neprijateljske frakcije- Uniju afričkog naroda Zimbabvea i Afričku nacionalnu uniju Zimbabvea- podeljene ideološkim, ličnim i nekim etničkim razlozima. Iz svoje baze u Zambiji i Mozambiku obe su počele da šalju gerilske jedinice u Rodeziju koje su postajale sve jače od 1975. godine. Evropljani u Rodeziji postali su zavisni od pomoći Južnoafričke Republike ali je i JAR počela da sumnja u mudrost dugoročne podrške vladi koju podržava svega 5 % stanovništva i koju ne priznaje nijedna vlada na svetu. Vlada SAD se uplašila da bi rat na rasnoj osnovi u Rodeziji mogao da ohrabri SSSR ili Kinu da se umešaju na strani Afrikanaca. Godine 1976. pod pritiskom JAR i SAD Rodezija je započela pregovore koji će dovesti do nezavisnosti 1980. godine.
Nezavisnost Angole izvršila je pritisak na JAR posebno u pogledu Namibije koja je još 1919. ustupljena Južnoj Africi kao teritorija pod mandatom Lige naroda. Posle Drugog svetskog rata i ona je trebalo da krene putem nezavisnosti kao i druge starateljske teritorije ali JAR se usprotivila. U međuvremenu su Ujedinjene nacije priznale Organizaciju jugozapadnog afričkog naroda kao jedinog legitimnog predstavnika jugozapadne Afrike i ova organizacija je otpočela gerilsku borbu. Ova borba i međunarodni pritisak primorali su JAR da odobri nezavisnost Namibiji 1989. godine.
Konačni kraj poslednje direktne nadmoći Evropljana u Africi dogodio se 1994. godine izbornom pobedom Afričkog nacionalnog kongresa u Južnoafričkoj Republici.
Promatrači Generalne skupštine Ujedinjenih naroda
Pored trenutnih 191 zemlje članice, Ujedinjene nacije omogućava određenom broju međunarodnih agencija, entiteta, i zemalja nečlanica (nekoliko godina posle referenduma u 2002, pre prijema u članstvo, Švajcarska je bila takođe zemlja posmatrač). Posmatrači imaju pravo da održe govor na zasedanjima, ali ne i da glasaju o rezolucijama.
Zemlje nečlanice su priznate kao suvereni entiteti, kao prave članice. Imaju pravo da podnesu zahtev za pristup Generalnoj skupštini prema svojoj volji. Imaju pravo punog članstva tek posle glasanja u savetu bezbednosti. Počev od 2005, posmatrači su:
Stalne međunarodne organizacije i drugi entiteti
Određene međunarodne organizacije (kao što je Liga arapskih zemalja, ili Sekretarijat Komonvelta), nevladine organizacije, ili Međunarodna pomorska uprava), i određeni entiteti čije stanje/suverenost nije precizno definisano (Palestina, Suvereni vojni red Malte) imaju obezbeđenu stalnu kancelariju u sedištu Ujedinjenih nacija u Njujorku. Osigurano im je prisustvo na zasedanjima Generalne skupštine, osim ako ne budu izbačeni.
Privremene međunarodne organizacije i drugi entiteti
Ove međunarodne organizacije, i nevladine organizacije su pozvane da prisustvuju raspravama Generalne skupštine. Mogu biti izbačene, ili jednostavno nepozvane na sledeće zasedanje.
Olenekij
Olenekij (isto tako poznat kao Yongningzhenij) je faza epohe ranog trijasa. On pokriva vrijeme između 249,7 ± 0,7 Ma i 245 ± 0,7 Ma (miliona godina). Definiraju ga najdonji nalazi amonita Hedenstroemia ili Meekoceras gracilitatis te konodonata Neospathodus waageni. Kraj mu definiraju najdonje pojave rodova Japonites, Paradanubites i Paracrochordiceras; kao i konodonta Chiosella timorensis. Arhosauri su grupa dijapsidski reptila koje su evoluirale iz arhosauriformskih predaka tokom olenekija.
Ratzert
Racert je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 232 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138058.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Racert se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 225 metara. Površina opštine iznosi 2,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 232 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 83 stanovnika/km².
Masseria Quarantiello, Benevento
Masseria Quarantiello je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Kapilarne pojave
thumb|Eksperiment kapilarnog protoka na [[Međunarodna svemirska stanica|Međunarodnoj svemirskoj stanici]] thumb|Capilarne pojave [[voda|vode u poređenju sa živom, u odnosu na polarnu površinu, e.g. stakla]] thumb|Kapilarni protok u cigli, sa sorptivnošću od 5.0 -{mm min}--1/2 i poroznošću od 0.25. Kapilarne pojave ili kapilarnost su efekti koji nastaju usled dejstva molekulskih sila. Javljaju se pri dodiru čvrstih i tečnih tela i posledice su površinskog napona tečnosti. Manifestuju se sposobnošću tečnosti da teku kroz uske sudove bez dejstva sile gravitacije ili u suprotnom smeru od sile gravitacije. Kapilarni efekti su najjače izraženi u kapilarnim cevima. Kapilar je svaka cev čiji je prečnik jako mali, obično manji od 1mm. Reč kapilar po poreklu znači tanko kao dlaka. U takvom sudu, tečnosti se ne ponašaju u skladu sa zakonom spojenih sudova.
Kvašenje i nekvašenje
Ako se uzme cev koja je otvorena na oba kraja i potopi se u tečnost, tako da joj donji kraj bude ispod slobodne površine tečnosti, pojaviće se odstupanje nivoa tečnosti u cevi od nivoa slobodne površine tečnosti u koju je cev potopljena. Ako tečnost kvasi zidove suda, nivo tečnosti u kapilaru je viši od nivoa slobodne povrčine tečnosti, drugim rečima dolazi do kapilarne elevacije. Tada površina slobodnog dela stuba tečnosti u sudu ima izdubljen obik. U suprotnom, kada tečnost ne kvasi zidove kapilara, nivo tečnosti u kapilaru je niži i to se naziva kapilarna depresija. Tada je površina ispupčena. Kriva površina slobodnog dela stuba tečnosti u oba slučaja zove se menisk.
Sile kohezije i adhezije deluju na molekule tečnosti koji se nalaze u blizini zida suda. Adhezione sile su sile koje deluju između molekula tečnosti i molekula čvrstog tela, dok su kohezione sile, sile koje deluju između molekula same tečnosti. Međusobno su različite i njihovi intenziteti zavise od prirode molekula tela koje se dodiruju.
Na molekule površinskog sloja deluje sila kohezije, usmerena ka unutrašnjosti tečnosti i sila adhezije, ka zidu suda. Tada možemo naći rezultujuću silu. Slobodna površina tečnosti će se uvek postaviti normalno na rezultantu. To znači da površina tečnosti gradi ugao Θ sa zidom suda. Θ se naziva ugao kvašenja.
Kada je adhezija veća od kohezije, ugao je oštar i tečnost se penje uz zid suda. U slučaju kada je adhezija mnogo veća od kohezije, tečnost se penje visoko uz zid suda jer je ugao kvašenja jako mali. Kada je kohezija veća od adhezije, ugao kvašenja je tup i dolazi do kapilarne depresije.
Ista tečnost kvasi jedna, a ne kvasi druga tela. Voda kvasi staklo, a ne kvasi parafin, dok živa ne kvasi staklo, a kvasi čistu površinu gvožđa. Kod određenih parova materijala, kao što su živa i staklo, kada je veća sila adhezije, dolazi do nekvašenja, a kada veća sila kohezije dolazi do kvašenja. Do ovoga dolazi zato što je adhezija koja deluje na molekule vode u staklenoj čaši veća od kohezije vode, i tada voda kvasi čašu. Kada se živa nalazi u staklenoj čaši, kohezija koja deluje na molekule žive je jača od adhezije koja deluje na staklo. Zbog toga živa ne kvasi staklo.
Nivo tečnosti u kapilarnom sudu
U slučaju kada se tečnost penje uz zidove suda, usled površinskog napona, površina tečnosti u cevi teži minimumu, odnosno teži da zauzme površinu poprečnog kružnog preseka. Penjanju tečnosti uz zidove suda se protivi težina stuba iznad nivoa tečnosti. Težina stuba deluje naniže, suprotno od prvobitnog penjanja tečnosti naviše.
U jednom položaju se uspostavlja ravnoteža. Sila površinskog napona deluje u pravcu površine tečnosti i zaklapa ugao θ sa zidom cevi. Sila se može razložiti na vertikalnu i horizontalnu komponentu. Tečnost se penje naviše pošto se horizontalne komponente međusobno kompenzuju i ostaje samo dejstvo vertikalnih komponenti.
Pri penjanju, vertikalne komponente ostaju iste, dok težina stuba raste. U jednom položaju će se uspostaviti ravnoteža, i tada je težina stuba jednaka vertikalnim komponentama.
Rezolucija Ujedinjenih naroda
Rezolucija Ujedinjenih nacija (ili UN-rezolucija) formalni je tekst usvojen od strane tela Ujedinjenih nacija. Bilo koje telo UN-a može izdati rezoluciju. U praksi, međutim, većinu rezolucija izdaje Savet bezbednosti ili Generalna skupština.
Kapilarne pojave
Nivo tečnosti u kapilarnom sudu
Sila površinskog napona deluje po unutrašnjem obimu cevi, pa je njen intenzitet:
Rezolucija Ujedinjenih naroda
Pravni status UN-rezolucija bio je pitanje čestih rasprava:
Alaconsa, Mezquitic
Alaconsa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Rezolucija Ujedinjenih naroda
Vidi još
Za više informacija o pojedinačnim rezolucijama, videti:
Kapilarne pojave
Nivo tečnosti u kapilarnom sudu
Vertikalna komponenta po celom obimu biće:
Težina stuba zahvaljujući kojoj se uspostavlja ravnoteža je:
Alaconsa, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1564 m.
Kapilarne pojave
Nivo tečnosti u kapilarnom sudu
a za stanje u kom je tečnost u ravnoteži važiće:
Ako tečnost u potpunosti kvasi zid suda, ugao kvašenja je 0, pa je -{cosθ}- = 1.
Tada je:
Staklena cev je ispunjena vodom, pri normalnim uslovima (t = 20 °-{C}-, θ = 20°), γ = 0.0728 -{N/m}-. U ovakvim uslovima
Fenomeni u prirodi
Transport vode i minerala od korena ka višim delovima biljke, uprkos suprotnom dejstvu gravitacije, omogućuje kapilarna sila. Takođe, kapilarnim sudovima se voda prenosi iz vlažnog u suvo zemljište.
Primena
Na kapilarnosti se zasnivaju mnoge pojave iz svakodnevnog života, kao što je apsoprcija vode pomoću vate ili papira. Takođe, male pore sunđera se ponašaju kao sitni kapilari, zahvaljujući čemu sunđer može da upije velike količine vode.
Primena kapilarnih pojava je značajna u proizvodnji materijala, posebno materijala korišćenih za proizvodnju sportske odeće.
U tehnici se na primeni kapilarnosti zasniva flotacija.
Kapilarni efekti mogu i da donesu štetu. Pri izgradnji, mora se uzeti u obzir apsorpciona sposobnost betona i potencijalna šteta zbog prokišnjavanja koje prouzrokuju kapilarne pojave.
La Fermina, Puerto Rico
La Fermina je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.743, što je 434 (-13,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ricardo Flores Magón, Santa María Chilchotla
Ricardo Flores Magón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1062 m.
Champcueil
Šansej je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 2.586, a gustina naseljenosti je iznosila 158 stanovnika/km².
Pavle Popović
Pavle Popović (Beograd, 16. april 1868 — Beograd, 4. jun 1939) je bio srpski istoričar književnosti, profesor i rektor Univerziteta u Beogradu, akademik.
Biografija
Rođen je u Beogradu 16. aprila (4. aprila po julijanskom kalendaru) 1868. Profesor Pavle Popović je predavao na Filozofskom fakultetu u Beogradu više od trideset godina (1904 — 1938). U srpskoj naučnoj i kulturnoj sredini bio je jedan od najuticajnijih profesora beogradskog filološkog kruga. Bio je urednik Srpskog književnog glasnika (1905 — 1906), osnivač Društva za srpski jezik i književnost (1910), osnivač časopisa Prilozi za književnost, jezik, istoriju i folklor (1921), predsednik Srpske književne zadruge (1928 — 1937), rektor Beogradskog univerziteta (1924 — 1928).
Za vreme Prvog svetskog rata Pavle Popović se angažovao i politički. U Londonu je uređivao bilten Press Ecstracts (1916 — 1917) i bio je član Jugoslovenskog odbora. U Engleskoj je napisao i knjigu Jugoslovenska književnost čije se prvo izdanje pojavilo u Kembridžu 1918. Kao jedan od tvoraca nove države, tom knjigom je očigledno želeo da pokaže, između ostalog, da njen troimeni narod (Srbi, Hrvati, Slovenci) ima i jednu zajedničku književnost. Stav koji je on, pritom, izražavao nije bio njegov lični. To je bio stav snaga koje su stvarale novu državu, a pre svega stav Jugoslovenskog odbora.
Pre toga čina, Pavle Popović je već bio priznati stvaralac. Njegov izbor za profesora srpske književnosti na Velikoj školi (1904) odnosno na Beogradskom univerzitetu (od 1905) značajan je datum u istoriji srpske književnosti. Popoviću se sledeće godine (1905) na istoj katedri i na istom predmetu pridružio još jedan profesor, Jovan Skerlić. Njih dvojica će zajedno, sve do Skerlićeve smrti (1914) predavati istoriju srpske književnosti.
Popović i Skerlić su svoj nastavni predmet delili tako što je Pavle Popović predavao narodnu, staru (odnosno srednjovekovnu) i srednju (dubrovačku) književnost, a Skerlić samo novu srpsku književnost. Iz tih njihovih predavanja nastale su dve knjige: Popovićev Pregled srpske književnosti (1909) i Skerlićeva Istorija nove srpske književnosti (1914). Te dve knjige zajedno i komplementarno predstavljale su srpsku književnost kao celinu. Korpus srpske književnosti, po njima, obuhvatao je četiri dela ili „oblasti“ (Popovićev izraz): narodnu, staru, srednju (tj. dubrovačku) i novu književnost. Takvo sagledavanje korpusa srpske književnosti nije bilo lično mišljenje dvojice mladih beogradskih profesora. Ono je proisticalo iz već stogodišnjeg bavljenja jutoslovenskom i srpskom književnošću kojem su značajne priloge dali: Kopitar, Šafarik, Pipin, Vatroslav Jagić, Stojan Novaković i drugi. Slična podela važila je i za hrvatsku književnost koja je često obrađivana zajedno ili komplementarno sa srpskom.
Pavle Popović je između dva svetska rata imao ogroman autoritet. Njegov Pregled je obilato preštampavan (ima desetak izdanja). U to vreme vršio je uticaj sličan Skerlićevoj Istoriji. Obe knjige su, na komplementaran način, predstavljale srpsku književnosg kao celinu.
San Tommaso, Salerno
San Tommaso je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
Vulgrin II od Angoulêmea
Vulgrin II (također Wulgrin ili Bougrin; o. 1089 - 11. novembar 1140), zvani Taillefer ili Rudel, bio je grof Angoulêmea od 1120. do smrti. He was a son of Count William Taillefer III.
Naslijedio je svog oca Guillaumea V. Bio je oženjen za Pontiu de la Marche, kćer Rogera de la Marchea. S njom je imao sina i nasljednika Guillaumea VI. Poslije se oženio za Amable de Châtellerault s kojom je imao još troje djece.
Godine 1127. je osvojio Blaye od Guillaumea X Akvitanskog. Pred smrt je tamo sagradio zamak.
Trubadur Jaufré Rudel je prema nekim hipotezama bio njegov sin ili zet.
2,4-Dimetil-6-tert-butilfenol
2,4-Dimetil-6-tert-butilfenol je alkilisani fenol, koji se industrijski koristi kao antioksidans, npr. za sprečavanje formiranja lepljivih materija u gorivu, i kao ultraljubičasti stabilizator. On se koristi u kerozinu, benzinima, i avgasu. On je prozirna tečnost sa tačkom topljenja od 21-23 °C i tačkom ključanja od 248-249 °C. On se takođe koristi u štamparskoj industriji. Stabilan je u kiselim, neutralnim, i alkalinim rastvorima, i smatra se da nije lako biorazgradiv. On ne apsorbuje UV svetlost, i stoga ne podleže direktnoj fotodegradaciji.
On je prodaji pod imenom Topanol A. Prisutan je u antioksidansnim smešama AO-30, AO-31, AO-32, IONOL K72, IONOL K78, IONOL K98, i drugim.
Rezolucija Generalne skupštine Ujedinjenih nacija
Rezoluciju Generalne skupštine Ujedinjenih nacija izglasavaju sve zemlje članice Ujedinjnih nacija u Generalnoj skupštini i zahteva prostu većinu (50% svih glasova plus jedan) za izglasavanje (uz izuzetak „važnih pitanja koja zahtevaju dvotrećinsku većinu“).
Sinovi slobode
Sinovi slobode (engleski: Sons of Liberty) je bio naziv organizacije formirane u američkim kolonijama u ljeto 1765. koja se oštro suprostavljala britanskom povećanju carina uvođenjem poreznih markica (Stamp Act).
Napoznatija akcija koju su izveli bila je Bostonska čajanka - događaj koji je doveo do Američke revolucije.
Pramjera
300px|mini|desno|Pra[[metar koji se koristio od 1889. do 1960., šipka načinjena od slitine iridija i platine.]]
Pramjera ili etalon (franc. étalon < franački stalo: uzorak) je mjera, mjerilo, usporedbena tvar ili mjerni sustav koji su dogovorom, normom ili zakonom utvrđeni kao utjelovljenje neke mjerne jedinice (njezina dijela ili višekratnika) ili određene vrijednosti neke fizikalne veličine. Postoje međunarodne i državne pramjere te primarne, sekundarne, usporedbene, radne i posredničke pramjere. Nekada je metar bio određen međunarodnim prametrom, a kilogram je još danas određen međunarodnim prakilogramom; oba su pohranjena u Međunarodnom uredu za utege i mjere u Sèvresu kraj Pariza.
Prametar
Metar (prema grč. μέτρον: mjera) je mjerna jedinica duljine (oznaka m), osnovna jedinica SI. Prvotno je određen 1795. kao temeljna jedinica francuskog mjernog sustava, i to tako da je, u nastojanju da se osloni na prirodnu mjeru, bio određen kao 40-milijunti dio duljine meridijana. Prve su dvije pramjere metra (takozvani prametri) načinjene 1799. i pohranjene zajedno s pramjerama kilograma (takozvani prakilogrami), jedan par u Arhivu Francuske Republike, a drugi u Nacionalnom institutu. Francuski se mjerni sustav tijekom 19. stoljeća proširio u druge zemlje, pa je 1875. prva skupina zemalja prihvatila Dogovor o metru, na temelju kojega je izrađen međunarodni prametar, koji je 1889. pohranjen u Međunarodnom uredu za utege i mjere u Sèvresu kraj Pariza. Od 1960. metar je bio određen valnom duljinom određenoga elektromagnetskoga zračenja, a od 1983. određen je brzinom svjetlosti, kao jednom od temeljnih prirodnih konstanti (c0 = 299 792 458 m/s). Zbog toga je metar određen kao duljina puta koju svjetlost prijeđe u zrakopraznom prostoru za vrijeme 299 792 458-og dijela sekunde. Na metru i kilogramu osnivao se Metarski sustav jedinica, iz kojega se razvio današnji Međunarodni sustav mjernih jedinica.
Buca, Brescia
Buca je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
El Pinito, Urique
El Pinito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Santa Bárbara, Bachíniva
Santa Bárbara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bachíniva.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1995 m.
La Parrita, San Carlos
La Parrita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Ботош
Ботош је једно од најпознатијих села у овом пределу око реке Тамиш. Ботош има добре привредне и економски погодне везе са осталим околним местима, исто као и са Зрењанином.
Kildare, Oklahoma
Kilder je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Ботош
Историја
У Ботошу је живео и трагове оставио још неолитски човек. Овде су пролазили многи народи у праисторији, првим вековима историје, па све до дана данашњег. Смењивали се народи, преплитали обичаји, култура.
Kildare, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 100, što je 8 (8,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
PTK6
Tirozinska proteinska kinaza 6 je enzim koji je kod ljudi kodiran PTK6 genom.
Ботош
Историја
Ботош није увек био на месту где се данас налази. Село је било смештено на самој обали Тамиша на месту званом Талађ, који сада чини један рејон великог Ботоша. С обзиром на то да је ово врло старо насеље, његови први становници су своју насеобину подигли поред реке, да би имали питке воде, па је тако Ботош подигнут тик уз Тамиш. Ботош је, нема сумње, веома старо словенско насеље. У писаним споменицама Ботош се помиње под овим именом још 1347. године, према подацима у „Крушевачком поменику“. Тада је припадало ковинској жупанији која је била саставни део Угарске територије. Било је чисто српско насеље, чији су становници били православне вере. Међутим, локалитет села је био настањен још између 3000. - 2000. године пре нове ере, и припада Винчанској групи, то доказују бројни археолошки налази, пронађени на овом локалитету.
PTK6
Funkcija
Tirozinska proteinska kinazae 6 (takođe poznata kao kinaza tumora dojke, Brk) je citoplazmna nereceptorska proteinska kinaza koja deluje kao intraćelijski prenosnik signala u epitelnim tkivima. Ovaj protein je podložan autofosforilaciji.
Ботош
Историја
Друга верзија је, међутим, много вероватнија. Село се налазило непосредно поред реке, било богато водом и плављено. Пошто већина других села то нису била, они су ово насеље због обиља воде назвали Бодош. На једној од првих карата Баната коју је израдио Клаудије Мерси, гувернер Баната, и извршио попис становништва 1719. године Ботош се води као Водош. Трансформацијом „в“ у „б“ добијено је име Бодош, које је временом претворено у Ботош.
PTK6
Klinički značaj
Prekomerno izražavanja ovog gena u epitelnim ćelijama sisara dovodi do senzitizacije ćelija na epidermalni faktor rasta, što dovodi do parcijalno transformisanog fenotipa. Izražavanje ovog gena je detektovano u niskim nivoima u pojedinim tumorima dojke, do čega ne dolazi u normalnom tkivu dojke.
Interactions
PTK6 formira interakcije sa STAP2 i KHDRBS1.
Raubach
Raubah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.952 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138059.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Raubah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 metara. Površina opštine iznosi 7,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.952 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 249 stanovnika/km².
Ботош
Привреда
У свом привредном сектору Ботош садржи велику површину обрадивог земљишта. У Ботошу се налази велика фарма животиња – два велика ботошка имања. Ботошани су одвајкада били познати пољопривредници. Томе сведоче и одлични приноси биљака које се овде узгајају, а то су између осталог: кукуруз, сунцокрет, пшеница, као и кромпир, лук, пасуљ итд. Такође је и сточарство на завидном нивоу, као и воћарство и виноградарство.
Иначе село има велики атар од око 7.000 хектара земље (углавном 1. класе), од чега највише заузимају њиве-оранице, а ту су и ливаде и пашњаци, као и воћњаци и виногради. Мора се напоменути и да су мештани такође познати и као добри аласи, јер прилика Тамиша им омогућава и тај ресурс - и много добрих шарана.
Школа у Ботошу
Први запис о школи у Ботошу потиче из 1804. године. Трговац Буковале је поклонио зграду селу за школу. Нова школа почела је да се зида 1. октобра 1988. године, а завршена тек у октобру 2003. године. У току су завршни радови на спортској хали која је придружена новој школи.
Манифестације
Ботош је врло живо и активно село у којем се током године збивају многе манифестације, приредбе и концерти. Све се то углавном одржава у дому културе која поседује велику биоскопску салу. Најпознатија манифестација се одржава 21. септембра на дан Мале Госпојине када је сеоска слава коју прате вашар, коњићке трке, приредба итд.
Демографија
У насељу Ботош живи 1698 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,9 година (38,4 код мушкараца и 43,5 код жена). У насељу има 750 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,86.
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Seaca de Câmp, Seaca de Câmp
Seaca de Câmp je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Seaca de Câmp.
Podhum (Podgorica)
Podhum (albanski Nënhelmi [nənˈhɛlmi]), naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 240 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 279 stanovnika).
Demografija
U naselju Podhum živi 152 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 30,6 godina (29,9 kod muškaraca i 31,3 kod žena). U naselju ima 48 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 5,00.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine).
Ameglia, La Spezia
Ameglia je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2617 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Kekeite, Florencio Villarreal
Kekeite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Florencio Villarreal.
Glavni tajnik Ujedinjenih nacija
Generalni sekretar Ujedinjenih nacija je čelna ličnost Sekretarijata, jedne od glavnih organa Ujedinjenih nacija. Prema Povelji Ujedinjenih nacija, Generalni sekretar se imenuje na zasedanju Generalnoj skupštini uz preporuku Saveta bezbednosti. Opšte je mišljenje da je ovo najutucajnija funkcija u Ujedinjenim nacijama.
Trenutno na funkciji
thumb|right|[[Ban Ki-Mun]] Prethodni Generalni sekretar je Kofi Anan. Postavljen je na tu dužnost 1. januara, 1997, a drugi mandat mu je počeo 1. januara, 2002. Anan je svoju funkciju opisao rečima, „Ja sam navijač, promoter, prodavac, sakupljač dugova, ispovednik i još mnogo toga što još tek treba da otkrijem“.
Kekeite, Florencio Villarreal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Glavni tajnik Ujedinjenih nacija
Trenutno na funkciji
Od 1. januara 2007., generalni sekretar Ujedinjenih nacija je južnokorejski diplomata Ban Ki-Mun, kojeg je na tu funkciju izabrala Generalna skupština 13. oktobra 2006.