cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nantwich
Geografske karakteristike
Winsford leži u Cheshirskoj ravnici duž rijeke Weaver, nedaleko velške granice.
San Sebastián, Zongolica
San Sebastián je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Nantwich
Historija
Nantwich je drevni gradić, osnovan prije više od 1000 godina, poznat pod imenom Wich Malbanc, a od 18. vijeka kao Namptwych. Njegovo staro velško ime bilo je Hellath Wen.
San Sebastián, Zongolica
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 730 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1014 m.
Nantwich
Historija
Nantwich je bio važna utvrda pored granice sa Walesom, sa zamkom pored Rijeke Weaver. I Rimljani su ga koristili kao utvrdu, a dokaz za to je nedavno iskopan fragment ceste pored Weavera. Tokom 19. vijeka Nantwich je bio važna međustanica za kočije iz Londona na putu za Wales i Irsku.
Ipak je proizvodnja soli bila najvažnija za historiju grada. Dugi niz godina posao sa solju je napredovao, tako da je u 19. vijeku Nantwich je bio jedan od najvećih proizvođača soli u zemlji. Ipak konkurencija je učinila svoje pa je taj posao zamro 1850-ih.
Za vrijeme Engleskog građanskog rata Nantwich je bio jedini grad Cheshira koji je otvoreno stao na stranu Olivera Cromwella i parlamenta, zbog tog su ga bezuspješno opsjedale rojalističke trupe.
Današnji Nantwich je živahno trgovište, poznat po Međunarodnom sajmu sira i Festivalu hrane i fino očuvanoj jezgri sa brojnim fahverk kućama.
Privreda
Za privredu grada su pored turizma i poljoprivrede, važni proizvodnja sira i informacijska tehnologija.
Kiril III Carigradski
Kiril III (Κύριλλος Γ΄), poznat i po nadimku/prezimenu Spanos (Σπανός) bio je grčki pravoslavni svećenik, koji je u dva navrata - 1652. i 1654. godine - nakratko služio kao vaseljenski patrijarh Carigrada. Bio je rodom iz mjesta Xanthi. Nakon stolovanja na mjestu patriajrha je služio kao episkop Korinta (1655-75), Plovdiva i Tarnova.
Torchio, Parma
Torchio je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Tohayana, Guadalupe y Calvo
Tohayana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Poblado Lázaro Cárdenas del Río, Guasave
Poblado Lázaro Cárdenas del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
El Sinaí, Pijijiapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Albera, Cremona
Albera je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Poppy (pjevačica)
2017. godine Poppy je potpisala ugovor sa izdavačkom kućom Mad Decent i objavila svoj prvi studijski album "Poppy.Computer", koji se sastoji od art pop i bubblegum pop pesama. Da bi promovisala album, otputovala je na turneju "Poppy.Computer Tour". 2018. godine objavila je pilot epizodu za predloženi nadrealistički komični online serijal "I'm Poppy" na YouTube Premium. Takođe je objavila svoj drugi studijski album "Am I A Girl?". U jakom kontrastu sa prethodnim stilom, druga polovina albuma "Am I A Girl?" počela je da pokazuje jak uticaj nu metala.
Ikaridin
Ikaridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 229,316 Da.
Poppy (pjevačica)
2020. godine Poppy je potpisala ugovor sa izdavačkom kućom Sumerian Records i objavila svoj treći studijski album "I Disagree", uključujući hevi metal i industrijski rok. Nastavljajući stilsku promenu koja je počela sa njenim prethodnim albumom, "I Disagree" je imao teme i muzičke spotove koji su kritičari opisali kao "zbunjujuće" i "nasilne". 2021. godine, kao deo dugotrajne saradnje sa profesionalnom rvačkom organizacijom WWE, objavila je metalcore EP "Eat (NXT Soundtrack)". Njen četvrti studijski album "Flux" objavljen je tri meseca kasnije i dobio je kritičarsko priznanje, i sadržao je lakše zvuke od prethodnih radova.
Pesma "BLOODMONEY" dobila je nominaciju za Grammy nagradu za najbolju metal izvedbu 2021. godine.
Vanjske veze
__INDEKSIRAJ__ __BEZNOVEVEZEODELJKA__
Cheshire West and Chester
Cheshire West and Chester (prevedeno: Zapadni Cheshir i Chester) je unitarna jedinica sa statusom borougha od 329,608 stanovnika na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Cheshire.
Geografske karakteristike
Borough Cheshire West and Chester leži na zapadu Grofovije Cheshire.
Zapadni Cheshir i Chester sa sjevera graniči sa unitarnim jedinicama Halton i Warrington, sa istoka sa unitarnom jedinicom Cheshire East, sa jugoistoka sa Grofovijom Shropshire, sa zapada sa Walesom i sa sjeverozapada Grofovijom Merseyside i estuarijima rijeka Dee i Mersey.
Administrativni centar je grad Chester.
Historija
Unitarna jedinica Zapadni Cheshir i Chester formirana je 2009., kad je restrukturirana bivša administrativna grofovija Cheshire, od bivših distrikta Chester, Ellesmere Port and Neston i Vale Royal.
Privreda
Plodna Chesterska ravnica kroz koju protiče rijeka Weaver bogat je poljoprivredni kraj, poznat po proizvodnji velike količine mlijeka. Znan je i proizvodnji soli koji se iskapa u najstarijem i najvećem britanskom rudniku soli koji se nalazi kod Winsforda. Za privredu borougha važna je proizvodnja kemikalija, automobila, i lijekova, uz energetiku i financije.
Tokom 20. vijeka Britanska šumarska komisija pošumila je sjeverni dio Srednječeširskog grebena u drevnom lovištu Delamere. Danas je Delamere najveća šuma u boroughu, a Rezervat prirode Delamere, sjeveroistočno od grada Chestera, popularno je odredište za izletnike i bicikliste rekreativice.
El Vergel, Teopisca
El Vergel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Teopisca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 314 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2078 m.
Rancho San Isidro, Irapuato
Rancho San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1716 m.
Tlapetlahuaya, Huaquechula
Tlapetlahuaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huaquechula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 601 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1526 m.
La Louvière
La Louvière (valonski: El Lovire) je grad i općina od 80,944 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.
On je i administrativni centar Arondismana La Louvière.
Orleans, Iowa
Orlins je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 608 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 608 stanovnika, što je 25 (4,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
El Faisán, El Carmen
El Faisán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini El Carmen.
Prostaglandin
thumb|right|[[Alprostadil|E1 - Alprostadil]] thumb|[[Prostaciklin|I2 - Prostaciklin]]
El Faisán, El Carmen
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Prostaglandin
Oni su intermedijari koji izazivaju niz jakih fizioloških efekata, kao što je regulacija kontrakcije i relaksacije glatkog mišićnog tkiva. Prostaglandini nisu hormoni, nego su autokrini ili parakrini, lokalno dejstvujući molekulski glasnici. Oni se razlikuju od hormona po tome što se oni ne proizvode na posebnim lokacijama nego na mnogim mestima u telu. Takođe, njihove ciljne ćelije su prisutne u neposrednoj blizini mesta njihovog izlučivanja (kojih ima mnogo).
Prostaglandini, zajedno sa thomboksanima i prostaciklinima, formiraju prostanoidnu klasu masnih kiselina i derivata, koja je podklasa eikosanoida.
Sultan Valad
Muhammed Sultan Baha al-Din Walad, poznatiji kao Sultan Veled ili Sultan Valad, je bio najstariji od Rûmîjevih sinova i jedan od osnivača Mevlevija. Bio je veliki učenjak i mistik.
Prostaglandin
Funkcija
Poznato je deset prostaglandinskih receptora na raznim ćelijskim tipovima. Prostaglandini su ligandi ove potfamilije 7TM receptora, G-protein-spregnuti receptori. Ti receptori se nazivaju DP1-2, EP1-4, FP, IP1-2, i TP, npr. DP1-2 receptori vezuju PGD2).
Raznovrsnost receptora ukazuje na činjenicu da prostaglandini dejstvuju na niz ćelijskih tipova i da imaju raznovrsne efekte, kao što su:
Prostaglandini su potentni ali imaju kratak polu-život pre nego što su inaktivirani ili izlučeni.
Tipovi
Ovo je upoređenje raznih tipova prostaglandina, prostaglandin I2 (PGI2), prostaglandin E2 (PGE2), i prostaglandin F2α (PGF2α).
Sultan Valad
Biografija
Sultan Valad je bio najstariji sin Rûmîja, njegova majka je bila Jowhar Hatun, kći Lala Sharaf-ud-Dina iz Samarkanda a dobio je ime po djedu Baha al-Din Waladu, u znak odanosti i poštovanja Rumija prema svome ocu. Rûmî je ga poslao sa svojim drugim sinom, Ala al-Din Muhammadom, u Alep i u Damask da studira vjerske nauke. Stoga je Rûmî je se probrinuo za obrazovanje sina, stoga je Valad rano stekao znanje i mudrost pod očevim utjecajem. Bio je vrlo blizak sa svojim ocem i imali su veliko međusobno povjerenje. Kasnije je bio vezan za Rûmîjeve halife, Selâhaddinom Zerkûbom i Hüsameddinom Çelebijom. On je taj koji će tražiti Šemsa Tebrizija, tj. derviša koji je inicirao Rumija, kada bude čudno nestao. Oženio je na Rûmîjev zahtjev Fatimu Hatun, kćerku zlatara Salah al-Din Zarkuba. Imali su dvije kćeri, Mutahhara Hatun i Şeref Hatun, i jednog sina, Jalal Ali-Din Arifa. Poslije smrti Fatime Hatun, oženio se svoje konkubine Nusretu Hatun i Sünbüle Hatun, s kojim je imao još djece. Teško je pretrpio očevu smrt (1273.) a potom je se zbližio sa šeikom Kerîmüddinom. Podigao je mauzolej u čast Rumija, koji će postati središte bratstva. Zapravo počeci Mevlevijskog reda, njihova pravila i običaji datiraju iz vremena kada je sultan Valad preuredio bratstvo zajedno sa nasljednicima svog oca. Poslije Kerîmüddinove smrti, preuzeo je vodstvo reda i osigurao je širenje sekte s kalifima koje je poslao u razne gradove u Anadoliji. Süleyman Türkmani je osnovao mevlevijsku ložu istočno od Kırşehira, dok su Hüsameddin Hüseyin i Alaeddin iz Amasije neki od halifa koji su poslati u Erzindžan. Umro je u Konyi 1312. u dobi oko svoje devedesete godine. Sahranjen je s očeve desne strane. Slavu će dostići nešto kasnije, jer je dugo živio u sjeni svog oca.
Divan
Valadov divan sakuplja njegove pjesme na arapskom, na perzijskom, na turskom i na grčkom jeziku. Djelo su objavljili u 20. stoljeću Feridun Nafiz Uzluk, Asgar-i Rabbani i Veyis Değirmençay.
Velednâme
Veledname je prva od njegovih tri masnavija, napisana u mješavini stihova i proze oko 1291. godine. Djelo je se zvalo također İbtidânâme jer je počinje riječju «ibtida». U djelu imamo najpouzdanije podatke o okruženju Rumijevih kalifa.
Rebâbnâme
Djelo nosi ime po prvoj riječi prvog stiha, sastoji se od 8124 dvostiha i pisano je na arapskom, turskom i na grčkom. Napisan je 1301.
İntihanâme
Djelo govori o Rumijevim životu i djelima, o njegovom odnosu prema Šemsi Tebriziju.
Maʿārif
Jedino perzijsko prozno djelo sultana Veleda, sastoji se od pedeset i šest poglavlja i uglavnom ponavlja teme koje je ispričao u svojim masnavijama.
Weaver (rijeka)
Weaver je rijeka na sjeverozapadu Engleske duga 88 km pritoka Rijeke Mersey.
Svemirska bolest
Kosmička bolest ili kosmički adaptacioni sindrom je skup poremećaja koji nastaje u organizmu kosmonauta i astronauta kao posledica dužeg boravka u kosmosu u uslovima mikrogravitacije (bestežinskog stanja). U mikrogravitaciji, ne postoji prirodno „gore“ ili „dole“, određeno od strane naših čula. Kosmonaut ne zna (na prvi pogled) čak ni položaj različitih delova tela, posebno ruke i noge, jer nedostaje težina da bi se stvorio osećaj gde se nalazi. Telo kosmonauta postaje „zbunjeno“ naglim promenama u odnosu na ono što je naučio na Zemlji i što i ovde očekuje.
Weaver (rijeka)
Karakteristike
Rijeka Weaver izvire u vapnenačkim brdima istočno od Peckfortona, na zapadu Cheshirske ravnice. U početku rijeka teče u smjeru jugoistoka sve do uvira pritoke Duckow, nakon tog mjenja smjer i teče prema sjeveru do Northwicha, a nakon što primi najveću pritoku Dane teče pravolinijski prema zapadu. Nešto sjevernije od Frodshama ima ušća u Rijeku Mersey i Manchesterski kanal.
Weaver se vijekovima koristio za transport soli, kako je za veću proizvodnju soli bio potreban ugljen kao gorivo, to su trgovci još u 17. vijeku predlagali produbljenje rijeke, kako bi mogli ploviti što više uzvodno. Prva poboljšanja napravljena su 1732. pa su tadašnji jedrenjaci mogli doploviti do Winsforda iz Merseya. Tokom 19. vijeka izvršena su brojna poboljšanja, na njegovoj plovnosti.
Vlasnici plovnog puta Weaver odlučili su ga povezati sa Kanalom Trent - Mersey, jedini (i najveći) problem je bio što se on nalazio 15 metara iznad razine rijeke. Izgradnja brodskih prevodnica bila je skupa i nepraktična, pa su umjesto tog 1875. podigli lift za brodove - Anderton.
Svemirska bolest
Sve duži boravak u kosmosu zbog nazadrživog razvoj kosmonautike u filogenski neadaptiranom organizmu kosmonauta može izaziva čitav niz statičkih i dinamičkih poremećaja (vestibularnih, kardiovaskularnih, vizuelnih, neurovegetativnih, metaboličkih, lokomotornih, psihičkih...). Nepodudaranja između onoga što oči vide i onoga što telo oseća u uslovima mikrogravitacije, može izazvati kosmičku bolest. Naučnici smatraju da je to nešto slično bolesti kretanja, koja se može doživeti na Zemlji, npr. pri pokušaju putnika da čita knjigu u automobilu koji se kreće. Unutrašnje uvo detektuje kretanje automobila, ali oči (koje gledaju nepokretna slova u knjizi) ne reaguju na te promen.
Weaver (rijeka)
Karakteristike
Ta viktorijanska građevina je unatoč brojnim obnovama konačno podlegla koroziji pa je zatvorena 1983. Nakon tog je gotovo dvije dekade stajala napuštena, ali je danas potpuno obnovljena i ponovno u funkciji, podizanja i spuštanja brodova između kanala i rijeke u dva kesona.
Svemirska bolest
Kada kosmonauti odu u kosmos, mnogi od njih, će odmah doživeti kosmičku bolest. Dok su pojedini, malobrojni naizgled imuni, i najviše što mogu doživeti su simptomi blage glavobolje, vrtoglavice i mučnine. U ekstremnim slučajevima kod manje grupe kosmonauta dolazi do dugotrajnog povraćanja praćenog dehidriracijom i gubitkom telesne mase. Srećom, mozak kosmonauta se brzo prilagođava na ove uticaje, brzo uči i stiče poverenja u oči i reprogramira signale iz vestibularnog sistema koje usklađuje sa nastalim neslaganjem. Simptomi kosmičke bolest se ublažavaju nakon oko tri dana, boravka u kosmosu, mada pojedini kosmonauti (astronauti) mogu imati recidiv u bilo kom trenutku tokom misije.
Telo čoveka je izuzetan i komplikovan sistem koji automatski detektuje i reaguje na dramatične ekološke promene koje ga okružuju, posebno nedostatak gravitacije. Celo telo učestvuje u ovom kompleksnom i brzom odgovoru na mikrogravitaciju, a aviofiziolozi sve više počinju da formiraju sliku o tome šta se dešava unutar tela u nedostatku gravitacije. Zapravo, kosmička bolest je nepredvidiva – kada će se dogoditi i ko će od nje oboleti to je teško predvideti. Neki kosmonauti, koji pokazuju izuzetnu toleranciju na mučninu u toku vožnje na zemlji, na moru ili kada lete avionom, trpe najgore simptome po dolasku u kosmos. Ovo se dešava i na Zemlji, npr gimnastičar koji obavlja teške akrobacije na gimnastičkim spravama ili u parteru, i pri tome ne ispoljava simptome bolesti kretanja, može da se „razboli“ na Roler kosteru ili na zadnjem sedištu automobila u pokretu. To govori, da je najverovatnije celokupni organizam sa brojnim funkcijama uključen u pojavu kosmičke bolesti, koja verovatno predstavlja složenu interakciju izazvanu narušenom ravnotežom između različitih organa
Definicije kosmičke bolesti
Skup promena u normalnoj fiziologiji koji se javljaju tokom dužeg izlaganja bestežinskom stanju, osim ako nisu preduzete preventivne mere. Sindrom se karakteriše atrofijom mišića, gubitkom minerala iz kostiju, srčanosudovnim promenama itd.
Weaver (rijeka)
Karakteristike
Nakon 1880. Weaver je nizvodno od Winsforda do Frodshama kanaliziran, a na pojedinim dionicama prokopani su paralelni kanali, kako bi se osigurala odgovarajuća dubina za brodove i šlepove, uz to je izgrađeno i 11 brodskih prevodnica.
Svemirska bolest
Definicije kosmičke bolesti
Sposobnost svemirskih putnika da se prilagode promenama srčanih funkcija, promenama u kostima i mišićnoj atrofiji za vreme boravka u bestežinskom stanju.
To je sindrom koji nastaje kao posledica uticaja putovanja kosmosom na ljudsku fiziologiju. Oblik je bolesti kretanja (kao posledica višednevnog boravka u kosmosu), sa osteoporozom, mišićnom atrofijom (zbog njihove neupotrebe), rastom od 5+cm, nastalim u uslovima nulte gravitacije, i može biti praćena, npr. propustima kosmonauta u radu sa sistemima za upravljanje.
Skup simptoma nastao kao posledica uticaja putovanja svemirom na ljudsku fiziologiju. Slična je bolesti kretanja sa kliničkim zacima; vrtoglavice, opšte slabosti, malaksalosti, dijaforeze, sijaloreje, zevanja, anoreksije, hiperventilacije - kao rezultat hipokapnije sa vazodilatacijom u donjim udovima, udruženom sa preraspodelom krvi, posturalnom hipotenzijom i sinkopom, osteoporozom, i u dužim kosmičkim letovima mišićnom atrofijom, (zbog njihove neupotrebe) i rastom od 5+cm, kao posledicama uticaja nulte gravitacije i može biti praćena npr. posledicama po bezdnost letenja.
Epidemiologija
Let u svemir sa ljudskom posadom bio je višegodišnji san čovečanstva, sve dok nije postao stvarnost, nakon prvog leta Jurija Gagarina 1961. Dalju realizaciju ovog sna, nastavio je prvim, malim, koracima na Mesecu Nila Armstronga i misija Apola 11. Od tada, prisustvo ljudi i njegove delatnosti u kosmosu postaju sve učestalije.
Do sada, više od 486 kosmonauta, letelo je preko 100 km nadmorske visine (Karmanova linija), i boravilo u svemiru. Trajanje njihovog boravka se sve više povećavalo. Počev od 1 h, 48 min Jurija Gagarina, preko 4 h, 55 min Džona Glena, do više od godinu dana.
Čovečanstvo u 21. veku ulazi u novu eru, Međunarodnih svemirskih stanica (MSS), koje će omogućiti da u svemiru, (u kome su do sada isključivo boravili kosmonauti), borave i građani, koji će u ovim stanicama moći da putuju svemirom kako bi ga spoznali ili živeli u njemu. Međutim, pre nego što boravak u ovom prostoru postane siguran za čoveka, kosmonautika i kosmička medicina moraju da reše mnogo problema, od kojih je jedan nulta gravitacija.
Weaver (rijeka)
Karakteristike
Sliv rijeke velik je 417 km², i prostire se po unitarnim jedinicama Cheshire East, Cheshire West and Chester i Halton Grofovije Cheshire.
Emas
Nacionalni park Emas (portuglaski: Parque Nacional das Emas, što doslovno znači "Nacionalni park nandua") je nacionalni park koji se nalazi podijeljen između središnjih brazilskih saveznih država Goiás i Mato Grosso do Sul. Čini ga 1.320 km² cerrado (portugalski za "zatvoreno") savana okruženih velikim plantažama soje.
Njegovi raznoliki tropski ekosustavi su jedni od najstarijih na svijetu. Naime, milijunima godina cerrado je služio kao sklonište (refugij) mnogim vrstama tijekom razdoblja klimatskih promjena, kada je bio presudan i za održavanje iznimne bioraznolikosti. Zbog toga je, zajedno s Nacionalnim parkom Chapada dos Veadeiros, upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Amerikama 2001. godine pod nazivom "Zaštićena područja cerrada".
Odlike
Vegetacija parka je izrazito raznolika sa savanama koje su ispresijecane sitnim šumama, palmama i grmovima. Tu se može naći 60% svih biljnih vrsta cerrada, kao što je 25 vrsta orhideja, palme babassu i jubaea chilensis, te copaíba i tahebo.
Od životinja u parku obitava 80% životinja cerrada kao što su mnoge ugrožene vrste: pampaški jelen (Ozotoceros bezoarticus), močvarni jelen (Blastocerus dichotomus), grivasti vuk (Chrysocyon brachyurus), šumski pas (Speothos venaticus) i jaguar; te druge vrste: divovski pasanac (Priodontes maximus), divovski mravojed (Myrmecophaga tridactyla), kapibara i tapiri.
Od ptica tu se mogu pronaći mnoge savanske vrste kao što su ugrožene vrste: manji tinamu, patuljasti tinamu, žutoglava papiga (Alipiopsitta xanthops) i brazilski merganser (Mergus octosetaceus); te druge vrste: nandu, seriema, tapeti, žutoprsi tukan (Ramphastos sulfuratus), crni jastreb (Spizaetus tyrannus), crni strvinar (Coragyps atratus) i kraljevski strvinar (Sarcoramphus papa).
Ujedinjena Kraljevina Nizozemska
Ujedinjena Kraljevina Nizozemska (nizozemski: Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, francuski: Royaume-Uni des Pays-Bas, bilo je ime za kratkotrajnu državu, koja je formalno postojala od 1815. do 1839., a u stvarnosti samo do Belgijske revolucije Ona se prostirala po terenu Niskih Zemalja (današnja Nizozemska, Belgiji i Luksemburg).
Tu novu državu evropske sile su smatrale bedemom (Boulevard de l'Europe contre la France) protiv duha francuske revolucije koji se može ponovno probuditi. Stvaranjem te države privremeno je završio period dug preko dvadeset godina, revolucija, smjena režima i invazija na Niske Zemlje.
Historija
Sin posljednjeg vladara Nizozemske Republike iz Dinastije Oranje-Nassau,- princ Willem Frederik, koji je živio 18 godina u egzilu, se u novembru 1813., uz pomoć Britanske kraljevske ratne mornarice iskrcao na plaži Scheveningen pored Haaga.
Politički lideri Niskih Zemalja okupili su se u martu 1814. na sastanku u Amsterdamu i izglasali ustav, a dan kasnije izabrali Willema Frederika za budućeg monarha. Tada je nastupio period Napoleonovih sto dana kad se mlada država ponovno našla pod prijetnjom napoleonove vojske, pa je Willem Frederik dobio pristanak velikih sila tek u mart 1815., pa je okrunjen 21. septembra 1815. u Bruxellesu kao kralj Ujedinjene Nizozemske Kraljevine.
Najteži problem s kojim se suočio novi režim bili su odnosi između Nizozemske (koje je odtad postalo uobičajeno ime za sjever Niske Zemlje, i juga zemlje odnosno Belgije. Kralj Willem bio je strastveno odan očuvanju jedinstvene države koja je obuhvaćala sve Niske Zemlje, ali je nekadašnje jedinstvo bilo izgubljeno prije više od dva vijeka u Nizozemskoj revoluciji, kad su se sjever i jug razvojili, tako da je osjećaj zajedništva bio prilično slab. Belgijski jug je bio pretežno agrarni, a holandski sjever trgovačko bankarski.
Francuski je bio jezik elite na jugu, a uvođenju nizozemskog za službeni jezik oštro su se protivili čak i Flamanci, koji su govorili svojim dijalektom tog istog jezika. Većina Flamanaca, kao pobožni katolici, bili neprijateljski raspoloženi prema pretežno protestantskom sjeveru. Napori kralja Willema da preuzme kontrolu nad belgijskom Katoličkom crkvom, na način kako je to dotad provodio Napoleon nisu urodili plodom zbog snažnog otpora.
Istovremeno je autoritarni karakter Willemove vladavine, naročito oštra cenzura u Belgiji, navukla mržnju liberala prema režimu. Rezultat svih tih nagomilanih problema bilo je izbijanje Belgijske revolucije 1830. i proglašenje Belgijske nezavisnosti. Većina Nizozemaca podržavala je Willema smatrajući Belgijance nezahvalnima. Willem je uspio poraziti na brzinu organiziranu belgijsku vojsku, ali su evropske sile intervenirale kako bi osigurale belgijsku nezavisnost. Status quo se otegao do 1839. kad je postignut sporazum i kad su se posljednji nizozemski vojnici povukli sa belgijskog tla.
Duboko razočarani Willem abdicirao je sljedeće godine, predajući tron svom sinu koji je vladao kao Willem II.
Austrijska Nizozemska
Austrijska Nizozemska (latinski: Belgium Austriacum, njemački: Österreichische Niederlande, francuski: Pays-Bas Autrichiens, bilo je ime za domenu Austrijske Monarhije, koja je postojala od 1713. do 1795. Ona se nalazila u južnom dijelu Niskih Zemalja na terenu dotadašnje Španjolske Nizozemske, što približno odgovara današnjoj Belgiji i Luksemburgu.
Historija
Kad je umro 1700. španjolski kralj Carlos II, na španjolski tron je zasjeo burbonski unuk Louis XIV Philipp od Anjoua kao Felipe V.. Nijedna od tadašnjih evropskih velikih sila (Austrijska Monarhija, Velika Britanija, Nizozemska Republika) se nije sa tim složila pa je buknuo Rat za španjolsko nasljeđe. Nakon završetka rata i sklapanja Utrechtskog mira 1713. španjolske zapadnoevropske domene su podjeljene a dotašnja Španjolska Nizozemska je pripala Svetorimskom caru Karlu VI. Tako je nastala Austrijska Nizozemska koja je trajala do 1795.
Nakon potpisivanja Ugovora o barijerama sa Nizozemskom Republikom u Antwerpenu 1715., koji su predviđali da će austrijski dvor nastaviti vladati južnim dijelom Niskih zemalja na isti način kao i španjolski, i da će jedina promjena biti promjena metropole Beč umjesto Madrida. Prerogativi Karla VI trebali su ostati ograničeni (kao i njegovim predhodnicima). On je i nadalje trebao poštovati autonomiju gradova i provincija i prevlast Rimokatoličke crkve. Jedino što mu je dodatno dopušteno bilo je razmještanje većeg broja trupa zbog potencijalne francuske invazije.
Početni pokušaji Karla VI da osnivanjem trgovačke kompanije nalik na Holandsku istočnoindijsku pokuša unaprijediti ekonomsko stanje u regiji, nisu urodili plodom zbog britansko-nizozemske blokade. Na kraju je odustao od toga i raspustio kompaniju i svu svoju pažnju usmjerio na problem vlastitog nasljednika odnosno da kćeri Mariji Theresiji osigura položaj prijestolonasljednice. I pored svih njegovih napora da to prođe bezbolno, čim je ona stupila na tron 1740. počeo je Rat za austrijsko naslijeđe, Kraljevina Francuska iskoristila je pruski napad na zemlje Marije Theresije i 1744. napala Flandriju 1744. i za kratko vrijeme zauzela većinu Austrijske Nizozemske, osim Limburga i Luksemburga. Ti su teritoriji vraćeni Austrijskoj Monarhiji 1748.
Za vladavine Marije Theresije Austrijska Nizozemska je ponovno počela prosperirati, kao i za prve polovice španjolske vladavine. S tom razlikom da se Austrijanci nisu navikli na slobodarski duh južnih provincija. Kad je Joseph II naslijedio svoju majku na tronu 1780., pokušao je nametnuti narodu svoje prosvjetiteljske ideje. kontemplativne crkvene redove, proglasio je beskorisnim i ukinuo ih 1783., ujedinio je sve pojedinačne bratovštine, ukinuo škole po crkvama i zamjenio ih državnim. Ono što mu je najviše zamjereno je ukidanje dotadašnjih vijekovnih privilegija 1787. (koje je obećao zadržati), prava na vlastite sudove i provincijska vijeća. To je izazvalo revolt i pobunu, pa je neke dekrete povukao, ali je uspomena na njih ostala.
Kad je Joseph II 1790. umro, novi car Leopold II ponudio je obnovu svih starih privilegija. Njegova ponuda je odbijena iz kojekakvih razloga, pa je pribjegao respresivnim vojničkim mjerama da smiri stanje. U tim konfuznim prilikama ušla je vojska Prve Francuske Republike 1792., koju je narod dočekao kao osloboditelje. Poljuljana austrijska vlast uspjela se nekako održati do 1793. ali su Francuzi bili odlučni da ostanu. U oktobru 1795. je Prva Francuska Republika anektirala Austrijsku Nizozemsku.
Nakon napoleonovog sloma teritorij Austrijske Nizozemske je 1815]] ponovno spojen sa provincijama Nizozemske Republike kao Ujedinjena Kraljevina Nizozemska, sve do 1831. kad je osnovana Kraljevina Belgija.
Păiușeni, Chisindia
Păiușeni je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Chisindia.
La Louvière
Geografske karakteristike
La Louvière leži u regiji Centre, udaljen 20 istočno od Monsa km i 30 km sjeveroistočno od Charleroija.
Historija
thumb|left|240px| [[Lift na kanalu Centar]]
La Louvière je za sredjeg vijeka bilo samo ime farme (La Grande Louvière), na teritoriju sela Saint-Vaast, iz koje će kasnije nastati današnji grad La Louvière.
Ugljen se na tom terenu počeo iskapati još 1390., ali u skromnim količinama. Prvi rudnici počeli su sa radom početkom 18. vijeka, a to se intenziviralo u 19. vijeku nakon iskapanja Centralnog valonskog kanala i nešto kasnije izgradnje željezničke pruge. Tako je zaselak La Louvière izrastao u naselje veće od svog općinskog centra Saint-Vaasta, pa je 1869. postao samostalna općina i centar regije Centre poznate po Teškoj industriji.
Iako je brojem stanovnika bio među najvećima u zemlji, La Louvière je status grada dobio tek 1985.
Privreda
Nakon bankrota rudnika i čeličana, grad se pokušava preorjentirati na nove industrije, u tu svrhu podigao je 10 industrijskih zona.
Znamenitosti
Na nekih 7 km od centra grada nalaze se 4 brodske prevodnice sa hidrauličnim liftovima izgrađene početkom 20. vijeka na Centralnom valonskom kanalu. One su 1998. uvrštene na UNESCOvu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedinstven primjer industrijske baštine koja je još uvijek u funkciji.
Pobratimski gradovi
La Louvière ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima ;
Waremme
Waremme (nizozemski: Borgworm, valonski: Wareme) je grad i općina od 15,255 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.
On je i administrativni centar Arondismana Waremme.
Svemirska bolest
Epidemiologija
Oko 70 odsto kosmonauta šatla patilo je od kosmičke bolesti ili kosmičkog adaptacionog sindroma (KAS) - u određenom stepenu. U Apolo programu, kosmički adaptacioni sindrom evidentiran je kod 11 od 33 kosmonauta u prvih 36 misija ...(u 38 posto kosmonauta, umeren ili težak oblik KAS-a na prvom letu i u 16 posto astronauta umeren ili težak oblik KAS-a na sledećim letovima). Sindrom se nije javljao u mesečevom modulu ili u ranim orbitalnim letovima, jer su kosmonauti bili čvrsto privezani za sedište u malim kapsulama kosmičkih letelica.
Waremme
Geografske karakteristike
Waremme leži u regiji Hesbaye, na rijeci Jeker, udaljen 25 km zapadno od Liègea.
Historija
thumb|left|240px| [[Dvorac Château de Longchamps]] Waremme je prvi put dokumentiran 965. Početkom 11. vijeka bio je mjesto sa zamkom pet mlinova i šest pivovara. Od 1078. je domena Kneževine-biskupije Liège u čijem je sastavu ostao sve do kraja 18. vijeka.
Početkom 14. vijeka je mjesto sa kovnicom novca, sajmom i bolnicom. Gradska prava dobio je u 16. vijeku kao jedan od 21 dobra grada Kneževine-biskupije Liège.
Svemirska bolest
Etiologija
Uzroci kosmičke bolesti nisu u potpunosti shvaćeni, niti su zadovoljavajuće metode njihovog predviđanja, sprečavanja i lečenja do sada identifikovane. Trenutna istraživanja o etiologiji kosmičke bolesti zasnovana su u najvećoj meri na dve teorije. Ili teorija neurofizioloških posledica „konflikta“ intralabirintnih senzacija iz unutrašnjeg uva, sa modalitetima senzacija iz drugih čula. Ova teorija u najvećoj meri zasnovana je na primarnom uticaju promena koje se dešavaju u otolitu vestibularnog sistema u bestežinskom stanju.
Waremme
Historija
Tri put ga je uništio požar; 1213. 1347. i najžešći 1748. koji je uništio četvrtinu grada. Kao pogranični grad. bio je žrtva brojnih napada a najžešći se desio 1691.kad da je brabatski vojvoda Charles Smjeli zapalio
Vojska Prve Francuske Republike ušla je u Liège 1792. i srušila Kneževinu-biskupiju Liège, Waremme odtad pripada Departmanu Ourthe. Nakon 1815. je dio Ujedinjene Kraljevine Nizozemske za njene vlasti izgubio je gradska prava.
Ubrzo nakon belgijske nezavisnosti, 1838. izgrađena je željeznička pruga Mechelen-Ans sa stanicom u mjestu. To je privuklo investitore koji su podigli dvije šećerane, tvornice sapuna, duhana i parni mlin. Tako da se od 1815. do 1880. broj stanovnika povećao od 1200 na 3000. Tad su osnovane i brojne srednje škole.
Weaver (rijeka)
Karakteristike
Danas je dolina rijeke Weaver postala poznata po proizvodnji kemikalija, pa se na rijeci često mogu brodovi od 500 tona i više kako plove po njoj.
Waremme
Historija
Nova neorenesansna gradska vijećnica podignuta je 1902.
Gradski bedemi srušeni su 1915. kad je Waremme imao 5000 stanovnika. Braća Moes izgradila su 1922. tvornicu lokomotiva 1922. Poprilično je stradao od bombardiranja savezničke avijacije posljednih mjeseci Drugog svjetskog rata. Nakon rata je obnovljen, a 1970. je anektirao šest susjednih naselja.
Pobratimski gradovi
Waremme ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima ;
Svemirska bolest
Etiologija
Pristalice ove teorije smatraju da senzorni sukobi nastaju kao odgovor moždanog stabla sličan onom koji izaziva neki od neurotoksina, i znake i simptome mučnine u toku boravka u kosmosu ili kretanja na Zemlji, opisuju kao rezultat stimulacije, po principu „otrov-pokreće mehanizam odgovora“. Ovaj mehanizam nastaje kako bi se telo oslobodio apsorbovanih toksičnih supstanci; pražnjenjem želuca, ili minimiziranjem efekata apsorbovanih toksina preko stresnog odgovora simpatičkog nervnog sistema. U pojedinaca i životinja kod kojih je vestibularni aparat oštećen ili je prekinut vestibularni put bolest kretanja ne nastaje, uprkos velikim naprezanjima. Ova činjenice idu u prilog pretpostavci da „otrov-pokreće mehanizam odgovora“ i da se zato otrovom-indukovana mučnina može smanjiti u pasa nakon labirintektomije.
Здравиње
Здравиње може бити:
Svemirska bolest
Etiologija
Pored teorije čulnog sukoba, sve više se kao mogućnost navodi povezanost promena u preraspodeli telesnih tečnosti u bestežinskom stanju i kosmičke bolesti. Dosadašnja istraživanja međutim nisu uspela da u potpunosti podrže teoriju preraspodele tečnosti pa je i dalje dominantna teorija čulnog sukoba, zasnovana na sposobnosti održavanja ravnoteže tela u bestežinskom stanju koje vlada u kosmosu.
Gravitacija nije samo sila zemljine teže koja deluje na naše telo, već i signal - znak koji govori našem telu kako da se ponaša. Za neku stvar, ona govori mišićima i kostima koliko oni moraju biti jaki da bi je savladali. U nultoj gravitaciji, mišići atrofiraju brzo, jer telo doživljava da ih ne treba. Mišiće telo koriste u borbi protiv gravitacije - poput onih u nogama i kičmi, koji održavaju telo u uspravnom položaju, ali mogu izgubiti oko 20 odsto svoje mase ako se ne koriste. Zato mišićna masa u uslovima nulte gravitacije može da „nestaje“ brzinom od oko 5 posto nedeljno.
Dosadašnja istraživanja pokazala su da po zdravlje astronauta fiziološki problemi izazvani bestežinskim stanjem nisu tako veliki i nesavladivi, i uglavnom su izazvani;
300px|mini|Zbog snažnih oscilacija tela i na najmanji pokreti [[rukama i nogama za vreme spavanja kosmonauti moraju biti fiksirani za postelju.]] U bestežinskom stanju kretanje astronauta (kosmonauta) u značajnoj meri je otežano i praćeno je snažanim oscilacijama tela koje izazivaju i najmanji pokreti rukama i nogama što stvara značajne poteškoće u održavanju ravnoteže. Ovako, neadekvatno-neodmereno kretanje nastaje zato što su mišići tela na zemlji naviknuti da određene pokreti obavljaju većom snagom zbog savladavanja sile zemljine teže, pa izostaje fina regulacija pokreta.
U mraku kabine kosmičkog broda, ove oscilacije su izraženije zbog odsustva vizuelne kontrole pokreta. Zato svaki pokret kosmonauta izvan ravni paralelene sa pravcem kretanja kabine izaziva simptome vrtoglavice praćene mučninom, jer će dopunska ubrzanja delovati na vestibularni sistem. I vibracije letelice u pojedinim fazama leta astronauta takođe su uzrok pojave simptoma.
Najverovatnije da astronauti na početku boravka u svemiru imaju povećanu zavisnost od vizuelnih i taktilnih nadražaja u održavanju ravnoteže. Kako se let nastavlja, većina astronauta „internalizuje“ referentni sistem za određivanje orijentacije prema gore i dole što smanjuje njihovau zavisnost od vizuelnih signala. Takođe je značajna i reinterpretacija linearnih ubrzanja - indukovanih u otolitčkom prijemniku uva u odsustvo prijemnih signala zbog nedostatka prostornih nadražaja. desno|mini|320px| Efekti [[gravitacija|mikrogravitacije na distribuciju tečnosti u telu. (prenaglašeno perom karikaturiste)  Zato kosmonauti dobijaju „podbuli“ izgled lica i glave, i vretenasti „pileći izgled nogu“, iz kojih se gubi oko litar tečnosti, pa one postaju sve tanje]] Ljudsko telo i njegovog kardiovaskularni sistem od postanka na Zemlji neprekidno su izloženi uticaju gravitacije. Kako oko dve trećine svakodnevnih aktivnosti ljudi obavljaju stojeći ili sedeći, Zemljina gravitacija utiče na preraspodelu velikih količina telesnih tečnosti u tkivima i krvi u krvnim sudovima prema donjim delovima tela. Kada ljudi stoje, krvni pritisak u nogama može biti visok, oko 200 mmHg. U mozgu, je međutim, vrednost pritiska samo 60 do 80 mmHg. U svemiru, gde sila zemljine teže nedostaje (ili je na nivou mikrogravitacije), od glave do peta nestaje gradijent krvnog pritiska ili je on beznačajno nizak. Krvni pritisak se izjednačava i postaje oko 100 mmHg u celom telu. Zato kosmonauti dobijaju „podbuli“ izgled lica i glave, i vretenasti „pileći izgled nogu“, iz kojih se gubi oko litar tečnosti, pa one postaju sve tanje.
Zato je telo ljudi kroz evolutivni razvoj stvorilo različite mehanizmime kako bi se suprotstavilo uticaju gravitacije i obezbedilo dovoljan protok krvi kroz mozak. U mikrogravitacionom okruženju, količina i raspodela telesnih tečnosti se menja, jer telo i njegov kardiovaskularni sistem oslobođeno uticaja gravitacije distribuira tečnosti ka gornjim delovima tela. Povišen krvni pritisak u glavi aktivira alarm, da telo ima previše krvi u glavi i u toku dva do tri dana u bestežinskogm stanju, telo astronauta može da izgube čak 22 odsto sopstvenog volumena krvi, kao rezultat tog mehanizma.
Uzroci i simptomi kosmičke bolesti kod astronauta se donekle razlikuje od „zemaljskih“ u toku vožnje (bolest kretanja). Ne javlja se znojenje a od ostalih simptoma uglavnom se javlja bledilo, anoreksija, povraćanje, glavobolja u prvim satima svemirskog leta često bez mučnine i drugih upozoravajućih predznakova.
Oko ¾ astronauta će imati blaže simptome, dok će jedna četvrtina doživeti ozbiljnije simptome kao što su više od jedne epizode povraćanja uglavnom u toku prvog dana leta. Simptomi najčešće prestaju u prvih 24 do 72 sata boravka u orbiti, ali se mogu produžiti i na veći broj dana.
Napori da se predvidi koji kosmonaut je podložniji uticaju svemirskog adaptacionog sindroma (SAS) nisu uspeli. Starost, pol, nivo fizičke uvežbanosti, prethodno letačko iskustvo, i fiziološka trenaža (u humanoj centrifugi) na zemlji nisu pouzdani prediktori otpornosti astronauta na svemirski adaptacioni sindrom.
Iz napred iznetog može se zaključiti da je svemirski adaptacioni sindrom izazvan dužim boravkom u uslovima mikrogravitaciji važan vazduhoplovnomedicini problem.
Fiziologija održavanja ravnoteže u kosmosu
Mozak u svakom trenutku kretanja dobija trenutne podatke iz različitih delova tela i pokušava na osnovu njih da sastavi ukupnu sliku o tome šta telo radi u tom trenutku. Gravitacija i ranije stečena iskustva igraju važnu ulogu u prostornoj orijentacije. Promene u gravitacionim silama, poput prelaska na bestežinskog stanja tokom svemirskoh letova, utiču na prostornu orijentaciju i zahtevaju prilagođavanje mnogih fizioloških procesa u kojima se nalazi naš sistem ravnoteže. Ali, ako se bilo koji deo ove slike ne poklapa sa ranije stečenim saznanjima kosmonauta na Zemlji, u toku njegovog boravka u kosmosu mogu se zbog tog nesklada javiti simptomi kosmičke bolesti.
Anatomsko-fiziološke karakteristike organa za održavanje ravnoteže
Da bi kosmonaut održao ravnotežu i orijentisao se o položaju sopstvenog tela u prostoru, u kome vlada bestežinsko stanje i odsustvo jasnih orijentira, on koristi ranije stečeno iskustvo u normalnim stanjima, sa Zemlje, i razne, filogenski međusobno odlično usklađene, mehanizmime kao što su; Ovaj sistem čine polukružni kanalići i otolitski aparat u unutrašnjem uvu. On daje referentne podatke potrebne za kontrolu posturalnog njihanja i dinamičke ravnoteže - u unutrašnjem uvu. (Čulo vida), kao glavni deo ovog sistema ima važnu ulogu u pružanju informacija o tome gde je telo u prostoru, kako se brzo kreće i koje su moguće prepreke. Ovaj sistem čine unutrašnji receptori, napetost mišićno-zglobnog sistema, receptori dodira u koži). On je od izuzetne važnosti jer uključuje informacije iz kože, zglobva i vibracionih senzora, koji daju informacije o položaju tela u prostoru. center|500px
Pajsije I Carigradski
Pajsije I (Παΐσιος Α; ? - 1688) je bio grčki pravoslavni svećenik, koji je u dva navrata - od 1652. do 1653. te od 1654. do 1655. služio kao vaseljenski patrijarh Carigrada.
Svemirska bolest
Anatomsko-fiziološke karakteristike organa za održavanje ravnoteže
Čovek je kroz evolutivni razvoj razvio veoma sofisticiran mehanizam za održavanje ravnoteže, položaja tela, pravca kretanja i orijentacije u prostoru, čije je funkcionisanje uslovljeno primanjem aferentnih senzornih informacija iz optičkog, vestibularnog i proprioceptivnog sistema.
Vestibularni sistem ravnoteže
Bioelektrični signali koji se pri pokretu tela generišu u polukružnim kanalima i otolitskom aparatu, prenose se vestibularnim nervom do vestibularnih jedara, a potom integrišu i moduliraju aktivnostima drugih neuroloških struktura. Imajući u obzir kompleksnost ove interakcije, ne iznenađuje činjenica da minimalan patološki varijetet, u koji se može svrstati i boravak u uslovima mikrogravitacije, može izazvati poremećaje ravnoteže. Zato je vestibularni sistem značajan u stvaranju motornog odgovora koji je od važnosti za dnevno funkcionisanje i preživljavanje u uslovima višednevnog boravka u kosmosu. Sastavljen je iz pet komponenti : mini|280px|Vestibularni sistem 1. Perifernog receptornog aparata, koji se nalazi u unutrašnjem uvu i odgovoran je za pretvaranje pokreta i položaja glave u neuralnu informaciju
3. Vestibulo-okularnih veza koje polaze od vestibularnih jedara i utiču na kontrolu pokreta oka
4. Vestibulo-spinalne veze koja koordiniše pokrete glave, aksijalnu muskulaturu i posturalne reflekse
5. Vestibulo-talamo-kortikalne veze odgovorne za svesnost percepcije pokreta i prostorne orijentacije.
Periferni receptorni aparat
Periferni receptorni aparat smešten je u unutrašnjem unutrašnje uvu i sastoji se iz dva organa
1.1. Kohlearnog
Ovaj aparat služi za prijem zvučnih signala
1.2. Vestibularnog (vestibularni lavirint)
Ovaj aparat koji je takođe poznat i kao organ ravnoteže služi za prijem nadražaja o kretanju tela u prostoru. Sastoji se od dve odvojene strukture koje sadrže specijalizovane senzorne receptore i lokalizovan je lateralno i posteriorno od puža u unutrašnjem uvu. Čini ga pet odvojenih receptornih struktura; ''tri polukružna kanala i dva otolitna organa koji su smešteni u petroznom delu temporalne kosti.
Receptorna, neuroepitelna područja predstavljaju makule u sakulusu i utrikulusu i ampularna kriste u polukružnim kanalima. Ova područja su osposobljena za prijem čulnih nadražaja za ravnotežu. thumb|• Otolitni organ - makule se nalaze u sakulusu (na zidu u poluvertikalnom položaju) i utrikulusu (na podu). • Makule reaguju na linearno ubrzanje (u sakulusu na vertikalno, u utrikulusu na horizontalno). • Ubrzanje u datom smeru dovodi do pomeranje otolita u suprotnom smeru, jer su gušći od endolimfe, a to dovodi do savijanje stereocilija.
Aksoni senzitivnih neurona formiraju vestibularni živac i projektuju se na vestibularne nukleuse u produženoj moždini, a deo vlakana nastavlja do malog mozga. Iz vestibularnih nukleusa polaze eferentna vlakna koja formiraju vestibulo-spinalni trakt, kao i neuroni drugog reda koji idu do talamusa, a zatim do kore. Iz vestibularnih nukleusa polaze i neuroni drugog reda koji idu do nukleusa kranijalnih nerava koji kontrolišu pokrete očiju. Na taj način polukružni kanali i otolitni organi pružaju informacije našem mozgu o položaj tela i njegovim pokretima. A veza između vestibularnog sistema i očiju pomaže u održavanju ravnoteže i držanju očiju usmerenih na objekat („orijentir“) dok se glava okreće ili dok se telo rotira.
Vizuelni sistem ravnoteže - čulo vida
Vestibularni stimulusi iz uva kontrolišu aktivnost mišića pokretača očne jabučice, kako bi čulo vida kod svake promene položaja glave u toku redovnih aktivnosti, kao što je hodanje i trčanje, zadržalo adekvatan položaj u odnosu na vizuelni cilj. Pokreti očiju koji se generišu aktivacijom vestibularnog sistema, ostvaruju se preko vestibulo-okularnog refleksa. Vestibularni stimulusi iz lavirinta kontrolišu aktivnost mišića pokretača očne jabučice, kako bi se održala stabilna slika na retini pri svakoj promeni položaja glave u toku normalnih aktivnosti. Pokreti očiju koji se generišu aktivacijom vestibularnog sistema, ostvaruju se preko vestibulo-okulomotornog refleksa.
Postoje tri tipa rotatornih pokreta oka: horizontalni, vertikalni i torzioni. Vertikalni polukružni kanali i sakulus su odgovorni za kontrolu vertikalnih pokreta oka, dok horizontalni kanali i utrikulus kontrolišu horizontalne očne pokrete. Torzioni pokreti oka su pod kontrolom vertikalnih polukružnih kanala i utrikulusa. [[Datoteka:Simple vestibulo-ocular reflex.srpski.PNG|thumb| Vestibularni refleks oka.
Rotacija glave stvara inhibitorne signale u ekstraokularnim mišićima na jednoj strani i stimulišuće signale u mišićima na drugoj strani. Rezultat je kompenzacija kretanja očiju.]] Primarni cilj vestibularnog sistema je da spreči pomeranje slike na retini u toku rotacije glave (pomeranje slike više od 2 do 3°/s od centra foveje, smanjuje oštrinu vida za oko 50% ).
Nistagmus omogućava održavanje slike objekta na foveji. Sistemi koji sprečavaju pomeranje slike sa retine su: Najveći deo prirodnih pokreta glave predstavlja kombinaciju linearnih i angularnih (ugaonih) akceleracija, zbog čega polukružno-kanalni i otolitsko-okularni refleksi moraju da funkcionišu zajedno (kanalno-otolitska interakcija) kako bi osigurali stabilnu sliku na retini. Kod rotacionog kretanja, glava se pokreće u odnosu na telo koje miruje, a kod translacijskog kretanja, pomera se celo telo (uključujući i glavu).
VOR se ostvaruje stimulacijom polukružnih kanala u toku angularne (ugaone) rotacije - Rotacioni (angularni) vestibulo-okularni refleks i stimulacijom otolita u toku pravolinijske akceleracije ili naginjanja glave u odnosu na smer gravitacije - Linearni (translacijski) vestibule-okularni refleks. VOR se ostvaruje brzo, s latencijom do 15 ms, dok je vizuelno-okulomotorna kontrola sporija, sa latencijom od 150 do 200 ms.
Nadražaj gornjeg (prednjeg) polukružnog kanala rezultuje kontrakcijom ipsilateralnog i kontralateralnog  i relaksacijom ipsilateralnog  i kontralateralnog, što dovodi do torzionih kretanja očiju prema gore.