cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tvrtko II Kotromanić
Borba za krunu
Stjepan Ostoja i njegovi ugarski pomagači su sasvim poraženi u srednjoj Bosni 1415. godine, mada se on nekako održava na vlasti, a poslije njegove smrti i njegov sin Stjepan Ostojić, postaje kraljem Bosne, da bi konačno 1420. godine kralj Tvrtko II ponovno preuzeo bosansko prijestolje. Okrunjen je u augustu ili septembru 1421. godine.
Odnosi s Mlečanima
mini|[[Sigismund Luksemburški, kralj Ugarske, borio se protiv Tvrtka tokom njegovog prvog kraljevanja, a pružao mu podršku tokom drugog.]] Povrativši kraljevsku vlast, Tvrtko je uz osmansku podršku i podršku vodećeg bosanskog plemstva uspostavio dvor u Visokom. Dvadesetih godina vladao je neosporen i mirno. Zbog problema na drugim mjestima, Osmanlije su manje fokusirale svoju agresiju na Bosnu tokom tog perioda, što je dozvolilo Tvrtkovom kraljevstvu da uživa veću nezavisnost i osnaži svoju ekonomiju. Iskopavanja u bosanskim rudnicima su dosegla svoj vrhunac ranih godina Tvrtkovog drugog kraljevanja. Značajno se povećao broj dubrovačkih trgovaca, a potpisao je i trgovački sporazum s Mletačkom republikom što je naljutilo Dubrovčane, ali je izuzetno povoljno utjecalo na razvoj bosanske ekonomije. Novi odnosi s Mletačkom republikom zasmetali su i njenom velikom neprijatelju, Osmanskom carstvu, koje je 1424. napadom na Bosnu Tvrtku poslalo jasnu poruku da se ne udruživa s njom, što je i poslušao budući da mu Mletačka republika nije mogla pomoći u borbi protiv Osmanlija.
Prekid odnosa Tvrtkovih s Mlečanima nije značio poboljšanje njegovih odnosa s Dubrovčanima, koji su 1424. godine pružili azil njegovom rođaku ili drugom vanbračnom polubratu, Vuku Baniću, koji mu je pokušao uzurpirati vlast. Odnosi su se još više pogoršali kada je Tvrtko iskoristio priliku da pokuša povratiti Srebrenicu koju je bila zauzela Srbija dok se Srbija borila s Osmanlijama uz pomoć Dubrovčana. Nije uspio, a Stefan Lazarević je nastavio pustošiti bosanski teritorij.
Alijansa s Ugarskom
Vidjevši da Mletačka republika nije koristan saveznik kakav mu je bio potreban za borbu protiv Osmanlija, Tvrtko obnavlja savez s Ugarskom sporazumima iz 1425. i 1426. godine. Ovaj potez su Osmanlije protumačile kao neprijateljski čin i napale Bosnu, prisilivši Tvrtka da osmanskog sultana prizna kao suzerena i pristane isplaćivati mu godišnji tribut. Očajno mu je bila potrebna ugarska pomoć, što je kralj Sigismund znao, pa je zatražio od njega da za prijestolonasljednika prizna celjskog grofa Hermana II, koji je bio sin Katarine Kotromanić i otac Sigismundove supruge, kraljice Barbare. Ovaj plan je bio izuzetno nepopularan među bosanskim plemićima koji nisu željeli niti da Ugarska dobije više moći u Bosni niti da time isprovociraju Osmanlije. Vuk Banić je kontaktirao nezadovoljno plemstvo, a Tvrtko, svjestan mogućnosti pobune plemstva, požurio je osigurati ugarsku podršku i 1427. godine priznao 62-godišnjeg Hermana za prijestolonasljednika. Sljedeće godine produbio je alijansu s Ugarskom oženivši Doroteju Gorjansku, kćerku ugarskog plemića Ivana. Rimokatolička crkva se usprotivila braku, te ga je dozvolila tek kada se papa uvjerio u Tvrtkovu odanost Rimokatoličkoj crkvi, a sam Tvrtko je papi priznao da vlada zemljom heretika. Vjenčanju iz protesta nisu prisustvovali Kosača, Radoslav Pavlović, i Zlatonosovići.
Borba s Radivojem
Godine 1432. Tvrtku se pojavljuje nova prijetnja u vidu njegovog bratića, Radivoja Ostojića, nezakonitog sina kralja Stjepana Ostoje. Radivoj je uz osmanlijsku pomoć vladao većim dijelom Bosne u periodu od 1433. do 1435. godine. Jedan od Tvrtkovih malobrojnih saveznika među plemstvom bio je vojvoda Juraj Vojsalić, Hrvojev nasljendik. Radivoj je uz Sandaljevu pomoć zavladao cijelom istočnom Bosnom, dok je Tvrtko zadržao vlast nad centralnom i sjeverozapadnom Bosnom. Godine 1434. Radivoj je zauzeo Bobovac, gdje se čuvala kraljevska kruna. Mađari su mu iste godine pritekli u pomoć i uspjeli mu povratiti značajan dio kraljevstva, ali su se vratili sljedeće godine; sam Tvrtko se našao na ugarskom dvoru 1435. godine. Za vrijeme svoje druge vladavine morao se boriti i protiv spletki i urota koje je stvarala bivša supruga njegovog brata, kraljica Kujava.
Smrt i naslijeđe
Kralj Tvrtko II umro je u novembru 1443. godine. Njegovu vladavinu obilježila je obnova bosanskih gradova i jačanje utjecaja franjevaca. Nadživio je Hermana, a Mađari su bili prezauzeti nestabilnošću vlastitoj državi da bi podržali njegovog sina i nasljednika, grofa Fridrika II. Naslijedio ga je Stjepan Tomaš, mlađi vanbračni sin njegovog polubrata Ostoje, kojeg je sam Tvrtko vjerovatno proglasio prijestolonasljednikom (što je Tomaš i tvrdio u jednoj svojoj povelji) umjesto Radivoja kojeg je mrzio.
Brakovi i potomstvo
okvir|Doroteja Gorjanska Tvrtko je bio oženjen tokom svoje prve vladavine. Dubrovčani 1409. godine spominju "kraljicu, ženu bosanskog kralja Tvrtka II". Međutim, ime njegove prve supruge nije sačuvano.
U proljeće 1428. godine Tvrtko II je oženio Doroteju Gorjansku, kćerku hrvatskog bana Ivana Gorjanskog i rodicu u trećem koljenu cara Sigismunda. Nije razjašnjeno pitanje njihovog potomstva. Kako izvori ne spominju djecu kraljevskog para, može se pretpostaviti da ih nije ni bilo. Međutim, arheološkim istraživanjem kraljevske grobnice utvrđeno je da se između grobova kralja Tvrtka II i kraljice Doroteje nalazi dječiji grob. Kraljica Doroteja umrla je u septembru 1438. godine, nakon deset godina braka.
Preci
Preci bosanskog kralja Tvrtka II
Franck d.d.
Franck d.d. je hrvatska tvrtka za proizvodnju kave, čaja i snack proizvoda.
Numidija
mini|desno|275px|Numidija [[220. pne.]] mini|desno|275px|Numidijski mauzolej u [[El Khroubu]] Numidija (latinski Numidia), u antičko doba teritorij i država u sjevernoj Africi, u istočnom dijelu Alžira i zapadnom dijelu Tunisa, između Mauretanije i Kartage.
Stanovnici Numidije su bili pripadnici raznih berberskih plemena koji su živjeli uglavnom nomadskim životom, a najvažniji su Masili (Massyli), koji su živjeli u istočnom dijelu Numidije, uz Kartagu, i Masesili (Massaesyli), u zapadnom dijelu uz Mauretaniju. Glavni grad Numidije je bio Cirta (danas Constantine). Oko 1000. pne. počeli su se baviti zemljoradnjom i uzgojem jahaćih konja uz obalu. Razvoj poljoprivrede, zanatstva i razmjena proizvoda (trampa), naročito s Kartagom, čiju je vlast Numidija također i priznavala, dovela je do raspadanja prvobitne društvene zajednice i osnivanja robovlasničke države negdje u 3. vijeku pne.
U Drugom punskom ratu 204. pne. Masili su pod Masinisom pomagali Rimljanima, a Masesili su pod Sifaksom prvo bili na strani Rimljana, ali su ubrzo prišli Kartagi. Poslije pobjede Rimljana nad Kartagom, Rimljani su dali u znak zahvale Masinisu Sifaksovu zemlju i neke teritorije bivše Kartage, tako da je on zavladao cijelom Numidijom, od Mauretanije do Kartage.
U 2. vijeku pne. u Numidiji se razvila robna trgovina, osnovani su novi gradovi, osnovana redovna vojska, u kojoj se naročito isticala konjica, a prema feničko-kartažansko pismu je stvoreno i i lokalno pismo. Godine 118. pne. na vlast u Numidiji je došao uzurpator Jugurta koji je 111. pne. uzrokovao Jugurtin rat s Rimljanima. Poslije poraza protiv Rimljana 105. pne., predvođenih Gajem Marijem, Numidija se raspala. Jedan dio Numidije je dobio kralj Mauretanije, a drugi dio novi kralj Numidije.
Gaj Julije Cezar je 46. pne. Numidiju pretvorio u rimsku provinciju Afriku Novu, koja je 25. pne. pripojena Mauretaniji. Stanovnici Numidije su se pokušali 17. godine pobuniti protiv Rimljana s ciljem stvaranja stare Numidije, ali je pobuna ugušena 24. godine. Kao rimska provincija Numidija je doživjela velik kulturni uspon, sve dok je Vandali nisu 430. godine potpuno razorili. Bizantsko Carstvo je na prostore Numidije stiglo 533. godine, a Arapi u 7. vijeku.
Gorišnica
Gorišnica (njemački: Sankt Margarethen in Gorischnitz) je selo u Sloveniji od 799 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Gorišnica.
Geografske karakteristike
Gorišnica leži s obje strane ceste između Ptuja i Ormoža, po Ptujskom polju.
Historija
Gorišnica se prvi put spominje - 1235. zbog nekog burga i njegovih viteza. Stariji naziv sela bio je Sveta Marjeta niže Ptuja, ali se za Drugog svjetskog rata ustalio naziv Gorišnica (Gorischnitz) zbog brojnih požara koji su ga poharali.
Merocijanin
Merocijanin je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 553,603 Da.
Draj Krik
Draj Krik se može odnositi na
San Martino, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 434 m.
269. pne.
Godina '''269. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Gala i Piktora (ili, rjeđe, godina 485. Ab urbe condita). Oznaka 269. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Krukid Krik
Krukid Krik se može odnositi na
Hili
Hili se može odnositi na
Cikloheksen
Cikloheksen je ugljovodonik sa formulom C6H10. Ovaj cikloalken je bezbojna tečnost sa oštrim mirisom. On je intermedijar u raznim industrijskim procesima. Cikloheksen nije veoma stabilan tokom dugotrajnog skladištenja sa izlaganjem svetlosti i vazduhu, te formira perokside.
Produkcija i upotreba
Cikloheksen se proizvodi parcijalnom hidrogenacijom benzena, procesom koji je razvila kompanija Asahi Hemikal. On se konvertuje u cikloheksanol, koji se dehidrogeniše do cikloheksanona, prekursora kaprolaktama. Cikloheksen je isto tako prekursor adipinske kiseline, maleinske kiseline, dicikloheksiladipata, i cikloheksenoksida. On se koristi kao rastvarač.
Castelmoron-sur-Lot
Kastelmoron sir Lot je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1664 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 71 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 195 m, a minimalnoj 32 m).
Tri paralelne rijeke
Tri paralelne rijeke (kineski: 武陵源, pinyin: Wǔlíng Yuán) je naziv za područje gornjih slivova triju rijeka u kineskoj jugozapadoj pokrajini Yunnan, Yangtze (Jinsha), Mekong (Lancang) i Saluen (Nujiang), koje u ovom dijelu planine Hengduan teku paralelno prema jugu. Sve tri rijeke teku kroz strme klance koji su na nekim mjestima duboki i do 3000 metara, a ograđeni su ledenjačkim vrhovima do 6.000 m visine.
Unutar granica nacionalnog parka Tri paralelne rijeke nalazi se 15 zaštićenih područja u osam geografskih skupina:
Ova područja su epicentar kineske bioraznolikosti, i jedno od najbogatijih područja umjerene klime po bioraznolikosti na svijetu. Zbog toga su zaštićena područja Tri paralelne rijeke Yunnana upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2003. godine.
Zemljopisne odlike
Područje tri paralelne rijeke se proteže 310 km od sjevera prema jugu, i oko 180 km od istoka prema zapadu (1,7 milijuna hektara). Planine u ovom području su u prosjeku visoke oko 4,000 metara i čine dio gorja Hengduan koje se na zapadu veže na istočni kraj Himalaja. Tu dominiraju velike naslage orogenskog pojasa, što daje naslutiti velika kretanja zemljine kore u prošlosti. Naime, uzdizanjem ruba Euroazijske ploče zbog sabijanja Indijske ploče ispod nje, čime su nastale visoke naborane planine kroz koje su nastavile teći već postojeće rijeke, usjecajući visoke klance. Što se može pratiti u toku rijeke Lancang koja teče kroz sam tektonski rasjed.
Bioraznolikost
Ovo područje je i izvanredan primjer alpskog krajolika i njegove evolucije. Istočne planine, visoravni i doline su prekrivene livadama, slapovima i potocima sa stotinama ledenjačkih jezera. Ono je također i jedno od posljednjih nedirnutih ekoloških sustava umjerenog pojasa na svijetu i središte kineskih endemskih vrsta, kao i bogati prirodni genetski bazen. Zbog velikih visinskih razlika i smještaja na klimatskom koridoru između sjevera i juga (u kojemu se izmijenjuje sedam klimatskih zona: južna, središnja i sjeverna suptropska sa vrućim i suhim dolinama, topla, svježa i hladna umjerena, te hladna zona) ovo područje je dom najvećem broju vrsta viših biljaka u Kini. Kako je bio skloništem tijekom posljednjeg ledenog doba, na sjecištu triju bogeografskih zona, Istočne Azije, Južne Azije i Tibetanske visoravni, u parku živi 6,000 vrsta biljaka u 22 roda.
Fauna je također kompleksan mozaik paleoarktičkih, orijentalnih i lokalnih endemskih vrsta koje su se prilagodile svim vrstama klima, od kontinentalnih, južnih suptropskih do ledenih, tj. svima osim pustinjskim, iako postoje i suhe vruće doline. Tu se susreću životinje iz tri azijske biogeografske zone (Tibet, istočna i južna Azija) koje čine oko 25% od svih životinjskih vrsta na svijetu, od kojih su mnoge ugrožene ili relikti. Relikti su primitivne životinje koje su ostaci ekološke prošlosti, koje ovdje obitavaju uz neke vrste koje su se tek nedavno prilagodile hladnijim uvjetima života.
Kemijsko posuđe i pribor
Kemijsko posuđe i pribor obuhvaćaju sve osnovne predmete koje kemičari koriste u svakodnevnom radu. Dijelimo ga na stakleno posuđe, porculansko posuđe, pribor za zagrijavanje, metalni pribor i ostali pribor.
Stakleno posuđe
Osnovno stakleno posuđe koristi se kao prostor u kojem će se reakcija provoditi. Posude za skladištenje služe za čuvanje kemikalija, posude uskog otvora za tekućine i posude širokog otvora za prah. Ostalo stakleno posuđe koristi se u mnogim situacijama.
Izrađuje se od borosilikatnog i kvarcnog stakla. Borosilikatno se smije zagrijavati do maksimalne temperature od 500 °C, a kvarcno do 1500 °C. thumb|desno|250px|Epruvete
Porculansko posuđe
Posuđe od porculana koristi se u svim situacijama u kojim postoji opasnost od pucanja stakla.
Pojnt Bejker
Pojnt Bejker se može odnositi na
DLG4
PSD-95, takođe poznat kao SAP-90 je protein koji je kod ljudi kodiran DLG4 geno.
PSD-95 je član familije membranskih guanilatnih kinaza (MAGUK). Zajedno sa PSD-93 on se regrutuje u iste klastere NMDA receptora i kalijumskih kanala. Ova dva MAGUK proteina mogu da formiraju interakcije na postsinaptičkim mestima da formiraju multimernu osnovu za grupisanje receptora, jonskih kanala, i srodnih signalnih proteina.
PSD-95 je najpoznatiji član MAGUK familije. Poput svih proteina ove familije, njegova osnovna struktura sadrži tri PDZ domena, jedan SH3 domen, i domen sličan guanilatnoj kinazi (GK). Ovi domeni su povezani neuređenim poveznim domenima. On je skoro isključivo lociran u postsinaptičkim neuronima, i učestvuje u učvršćivanju sinaptičkih proteina. On se direktno i indirektno vezuje za neuroligin, NMDA receptore, AMPA receptore, i kalijumske kanale.
Lejks
Lejks se može odnositi na
Casale Panicotti, Chieti
Casale Panicotti je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 878 m.
Longan (rijeka)
mini|Један од ријетких налаза цивилизације Longan (Rijeka) Longan (također Longanus, Longanos ili Loitanus) je bila rijeka na sjeveroistoku Sicilije, smještena u ravnici blizu Mile. Prema Polibiju se na njoj oko godine 269. pne. odigrala bitka u kojoj je sirakuški vojskovođa Hijeron II porazio Mamertince. U blizini se nalazilo naselje Longane.
Campo-Starza, Latina
Campo-Starza je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Pound, Virginia
Paund je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.037 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.037 stanovnika, što je 52 (4,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sofia (rijeka)
Sofia je rijeka na sjeveozapadu Madagaskara duga 328 km, koja uvire u Zaljev Mahajamba u Mozambičkom kanalu.
Geografske karakteristike
Rijeka Sofia izvire južno od Ankaizina, na oko 1 100 m nadmorske visine. U svom gornjem dijelu, do mjesta Antsakalai, Sofia je planinski brzak, velikog pada sa prosječnim protokom od 10 m/km. Nakon Antsakalaja ulazi na visoravan Androna na nadmorskoj visini od 200 m, od tu teče kao nizinska rijeka. Na tom platou prima brojne male pritoke i nastavlja svoj tok prema jugozapadu. thumb|left|220px|Pogled na sjeverozapadnu obalu Madagaskara i estuarij rijeke Sofije (desno), lijevo se vidi delta [[Rijeka Betsiboka|Betsiboke]] Sve desne (sjeverne) pritoke Sofije su male i kratke, od 20 do 50 km, ali su mu lijeve (južne) velike. To su; Mangarahara i Anjoboni sa svojom pritokom Bemarivo. Mangarahara uvire u Sofiju kod mjesta Antsahabe, nakon što obadvije rijeke uđu u veliku obalnu dolinu. Nakon tod Sofia, naglo skreće prema zapadu i više manje pravilno teče do spoja sa svom najvećom pritokom Bemarivo, kod mjesta Anahidrano. Nakon toga Sofia teče nadalje još jedno 70 km do Zaljeva Mahajamba na zapad, gdje ima veliku deltu (20 x 10 km) na uviru u Mozambički kanal.
Ukupna duljina rijeke Sofia je 328 km, visinska razlika od izvora do ušća je 1 100 m, a površina njena sliva iznosi 27 315 km².
Italijani
thumb|280px|right|Giuseppe Garibaldi
Talijani ili Italijani (tal. Italiani [ itaˈljaːni ] ), romanski narod nastanjen danas u Italiji i susjednim europskim i prekomorskim zemljama, osobito u Francuskoj, SAD-u i Argentini.
Ime
Jezgru Talijanima daju drevni Latini koji su asimilirali ostala italska plemena i nametnula im latinski jezik. Ekspanzivnom politikom Rima i osvajanjima rimske vojske (Rimljani) osvojena je do 272. pne. cijela Italija, pa da bi se nakon punskih ratova, iza 146. pne. počeli širiti ogromnim područjem Europe, Azije i Afrike. Već u II stoljeću Rimsko carstvo seže od Iberskog poluotoka i Britanskog otočja do Mezopotamije. Sa sobom Rimljani donose duhovnu i materijalnu kulturu. Grade ceste koje služe pokretima rimske vojske, akvadukte, arhitekturu, i što je veoma važno, šire latinski jezik. Latinizacijom domorodnih plemena u osvojenim krajevima nastaju u Europi novi narodi, prema njima, odnosno gradu (Rimu; Roma) prozvani Romanski narodi. Ove nove narode danas poznajemo kao Rumunje, Španjolce, Portugalce, Francuze, Retoromane, Valonce, Moldavce Katalonci, Arumunje ili Vlase i druge manje zajednice. -Talijana danas u Italiji (ne računajući raznorazne druge narode) ima preko 22 milijuna. Težak život, osobito na jugu, u Kalabriji i Siciliji, mnoge je otjerao u prekomorske zemlje, trbuhom za kruhom. U novim domovinama veoma su aktivni i kulturno i politički. Prema UN-ovim podacima u Italiji danas živi 65 nacija, dok Talijana danas ima uz Italiju u još 61 državi; u Francuskoj (2005) preko milijun; u SAD preko 900,000; u Argentini 1,8 milijun i drugdje.
Korijen talijanskog imena nalazi se u eponimu Italus (grčki Italós). U grčkom mitu sin je Telegoma i Penelope. Po drugim mitovima vođa je sicilijanskih Sikula ili pak Ligura. Ovaj eponim spominje se u raznim verzijama mitskih događanja. Možda je značajno napomenuti da je podanike priveo sjedilačkom životu, te ih vodio čak do Lacija (zemlja Latina) gdje je dobio sinove Sicula i Roma. –Od Italusa narodi Italika dobivaju svoje ime, a ono se prenosi kroz stoljeća do tal. naziva Italiani, engl. Italians, ili hrvatskog Talijani.
Kratka historija
Porijeklo Talijani su potomci starih plemena koja su se još početkom prvog milenija pne. nastanila u krajevima između Alpa, i po cijelom Apeninskom poluotoku i Siciliji. Ovi narodi bijahu različitog porijekla. Najstariji su svakako bili Liguri i Iliri, koje su talijanski preci potisnuli potkraj II. i početkom I. tisućljeća pne. Negdje u VIII stoljeću pne. između rijeke Arno i Tiber nastanili su se i Etruščani, koji su se u VII st. pne. proširili sve do rijeke Po i Korzike. Bijahu u tim krajevima nastanjeni još mnogi narodi. Tako su u područjima oko današnje Venecije živjeli Veneti, a niže na poluotoku Mesapi (Messapii) i Japigi (Iapyges) u Apuliji. Na Siciliji su živjeli Siculi, Sicani i Elimi (engl. Elymi). –Sabinjani (Sabini) i Latini živjeli su u Laciju (Lazio) zajedno sa Faliscima, Ekvima (Aequi), Hernicima i Ausonima. U Abruzzima bijahu Vestini, Paeligni i Marsi. –Frentani, Picenti i Marrucini naseljavali su središnju obalu Jadrana. Samniti i Lucani življaše u Moliseu i Basilicati. Sva su ova plemena utjecala na stvaranje kasnijih Talijana. Jezgru nove nacije svakako su dali oni narodi i plemena po kojima su Talijani dobili ime, zvali su se Italici ili Itali. Italici nisu bili jedno pleme, bijahu podijeljeni na 4 glavna plemena, to su: Latini, Falisci, Osci i Umbri ili Umbrijci. -Ovo bijahu vrijedni ljudi koji su živjeli od poljodjelstva i uzgoja stoke. Širenjem moći Rima (Roma) negdje od V stoljeća pne. italska plemena ušla su u sklop Rimske Republike i postali mu saveznici. Dobili su rimsko građansko pravo nakon savezničkog rata koji se vodio od 90. do 89. pne. thumb|left|240px| Život za muziku, [[Bartolomeo Cristofori (1655–1732), njavažniji su mu izumi klavokord, klavičembalo, te uz još neke naravno i piano (1700)]]
Fenička kolonizacija obala zapadnog Mediterana ograničena je u Italiji na Sardiniju i zapadnu Siciliju i prethodi Grčkoj. Nastaju punski (fenički) gradovi Trapani, Palermo, Cagliari. Dolazi do 3 punska rata koji su se vodili 254-241. pne.; 218.-201pne.; i 149.-146. pne. Tokom 8 stoljeća pne. u Italiju dolaze Grci. Dolaze sa Eubeje, Argolide, Krete, Egejskih otoka i Lokrije, i naseljavaju se na južnim obalama od Campanije do Apulije i istočnoj i južnoj Siciliji. Ove grčke kolonije poznate su kao Magna Grecia. Grci su osnovali gradove Taranto, Metaponto, Posidonia, Naxos (Taormina), Zancle (Messina), Pitecusa (Ischia). Korinčani osnivaju poznatu Siracusu (8. st. P.n.e.). Bilo je još gradova što ih osnovaše Grci. -Na sjeveru Italije javljaju se Gali, oni prelaze Alpe i postupno naseljavaju rijeku Po.
Stara plemena
Latini thumb|right|280px| Gugliemo Marconi Već tokom Bakrenog doba u području planine Alban, upravo južno od ušća Tibera, naseljena su plemena poznata kao Italici. Oni su agrikulturan i pastirski narod, među kojima i Latini. Italici pripadaju Indoeuropskim narodima unutar koje čine lingvistički skupinu. Latini osnovaše Rim sredinom 8. stoljeća pne. na jednom od brežuljaka (Palatin) u močvarnoj depresiji. Latini što življaše u gradu širili su se postepeno kroz period vladavine rimskih kraljeva: Romul, Numa Pompilije, Tul Hostilije, Anko Marcije i trojicom Etruščana Tarkvinije Prisko, Servije Tulije i Tarkvinije Oholi. -Oholi bijaše posljednji rimski car.
Falisci, -veoma bliski sa Latinima, čije se neveliko područje prostiralo sjeverno i istočno od Rima. Njihova središta bijahu: Falerii, Faliscus i Ferentinus. Ovaj narod zbog blizine Latina uskoro je nestao i asimiliran. Nestali su do nover ere.
Osci, -pripadaju osko-umbrijskoj grani Italika. Glavna im plemena bijahu Samniti, Marrucini, Paeligni, Vestini. Osci su se raširili središnjom i južnom Italijom, postupno asimilirajući razna domorodna plemena. U 5 stoljeću pne. njihov jezik se veoma raširio područjem što ga danas naseljavaju južni Talijani. Smatra se najarhaičnijim italiskim jezikom.
Umbri i susjedna plemena -U prvoj polovici prvog milenija pne. Umbri naseljavaju krajeve sjeverne obale Jadrana što se prostiru južnije od Venecije. Njima su srodni Volsci, Paeligni ili Peligni, Aurunci i Piceni. Za ove posljednje se smatra da su stranog porijekla, točnije nepoznatog. Za Picene se zna da su obožavali djetlića (latinski picus) kao svetu životinju. Pod jakim utjecajem Umbrijaca oni su naposljetku italizirani. -Volsci su živjeli južno od Rima i često se spominju u latinskim izvorima. Plemena Marsi, Ekvi, Hernici i Sabinjani također pripadaše osko-umbrijskim narodima, vjerojatno srodni Umbrima. Gravitirali su prema Rimu, i veoma rano pali pod njihov utjecaj.
Talijani u Hrvatskoj
U Hrvatskoj živi približno 30000 pripadnika talijanske nacionalne manjine. Pretežno su nastanjeni u Istri, na Kvarneru i u Dalmaciji gdje se smatraju autohtono stanovništvo. Tijekom XVIII stoljeća mnogobrojni talijanski obrtnici naselili su se na području grada Zagreba i Slavonije gdje njihovi potomci i danas žive. U Rijeci izdavačka kuća EDIT izdaje na talijanskom jeziku: dnevne novine "La Voce del Popolo", dvotjednik "Panorama", dječji časopis "Arcobaleno", kulturni časopis "La Battana", romane, zbirke pjesama te školske knjige i priručnike za potrebe talijanske nacionalne manjine u Hrvatskoj i u Sloveniji. U Rijeci u sklopu Hrvatskog Narodnog Kazališta "Ivan pl Zajc" djeluje Talijanska Drama (Dramma italiano). U sklopu riječkog i pulskog studija Hrvatskog radija emitiraju se svakodnevno vijesti na talijanskom jeziku. U nekim gradovima Istre i u Rijeci djeluju osnovne i srednje škole u kojima se sva nastava odvija na talijanskom jeziku.
Nauka i kultura
Talijani su mediteranski narod, topao i srdačan, rado će podijeliti radosti života sa drugima. Vole pjesmu i ples i na glasu su kao šarmeri. -Padom Rimskog carstva na tlu Italije dolazi do velikih promjena. Počinje cvjetati kultura na vlastitom poluotoku. Javlja se renesansa, razvija se umjetnost i rađaju ljudi koji će ostaviti svoje tragove do danas širom globusa. Od vremena Augusta Cezara i Plinija, pa preko Galilea i Da Vincija rodili su se mnogi znanstvenici koji će olakšati život čovjeku. Još je Galileo Galilei 1592. učinio prvi termometar. Godine 1800. Alessandro Volta pronalazi prvu bateriju. Dvadesetogodišnji Gugliemo Marconi na postaji Poldhu, u Cornwallu, eksperimentira sa Morseovim znakovima, šalje tri slova s na udaljenost od preko 2,000 milja, preko Atlantika na Newfoundland; godinu 1932. možemo smatrati rođenjem radio telekomunikacija, prvog kratkovalnog radio aparata na svijetu. Talijani mnogo utječu i na glazbu. Muzičke bilješke u Italiji stare su preko 1000 godina, a prva opera izvedena je prije kojih 400 godina. Poznati Bartolomeo Cristofori (1655–1732) prvi pijano napravio je prije nekih 300 godina.
Život i običaji
Poljoprivreda i ribarstvo ostalo su glavna zanimanja Talijana sa juga. Proizvode voće i povrće za svoje potrebe, maslinovo ulje i vino i malo poznata durum pšenica (vrsta pšenice; Triticum durum, zvana i macaroni-pšenica). Neke obitelji posjeduju farme, i one su većinom malene.
Talijani, bogati ili siromašni, vole se proveseliti uz pjesmu, ples, vino i dobru hranu. Talijani održavaju kroz godinu razne festivale, pa tako i one vezane uz dobro jelo. Jedna od najskupljih gljiva na svijetu, tartuf, uzrok je raznim festivalima hrane koji se održavaju po mnogim talijanskim gradovima. Tokom prva dva vikenda pretposljednjeg mjeseca u godini u toskanskom gradiću Giovanni d’Asso održava se festival tartufa. Uz njih možemo naći i gastronomski sir parmezan i Vino Chianti. Uz tartufe naravno idu i ravioli, carpaccio (klasično: dimljena govedina) i parmezan. Slično je i po drugim talijanskim gradovima: San Miniato, također u Toskani; Aqualagna u provinciji Pesaro; Bobbio u Emiliji; Alba u Piemontu; Calestano u provcinciji Parma; i Savigno u provinciji Bologna.
Glazba i ples
Glazba ima veliku ulogu u životu Talijana. Ljubav prema glazbi odrazila se i u i kroz duhovnu i materijalnu kulturu Talijana. Oni su i danas dobri pjevači, a mladić se djevojci udvarao serenadom ispod prozora. Glazba se uvukla u sve pore života. Njihovi najpoznatiji majstori u izradi glazbenih instrumenata su već spomenuti Bartolomeo Cristofori sa prijelaza iz 17 u 18. stoljeće. -Andrea Amati i sinovi Antonio i Girolamo, te Antonio Stradivari i Giuseppe Guarneri, svjetski su poznati majstori u izradi violina. Talijanska glazba, od opere (kao što je La Traviata) pa do popularne glazbe svakodnevna je u talijanskom životu. Nose je svuda sa sobom. Sa plesom, koji je usko vezan uz glazbu isti je slučaj. Ne samo u Italiji, oni su ga sa sobom donesli i u druge krajeve gdje su se naselili. I dan danas u Americi Talijani su ponesli i proslavili tarantellu, prati ga mandolina, talijanska gitara.
Ptujsko polje
Ptujsko polje ili Optüjsko pole je ravnica između Ptuja i Ormoža, koja je zajedno s Dravskom dolinom najveće ravničarsko područje sjeveroistočne Slovenije. Granica između te dvije ravnice je rijeka Drava kod Ptuja, jer Ptujsko polje leži na lijevoj obali Drave, a veća Dravska dolina na desnoj obali.
Vanjske veze
}
Vejd Hampton
Vejd Hampton se može odnositi na
Erlenmeyerova tikvica
thumb|Erlenmeyerova tikvica Erlenmeyerova tikvica je vrsta staklenog kemijskog posuđa.
To je tikvica konusne baze i cilindričnog vrata, sa strane obično graduirana, pa može poslužiti za grubo mjerenje volumena tekućina. Zbog svog oblika prikladna je za miješanje tekućina tijekom pokusa. Postoje mnoge izvedbe i volumeni. U širokoj je uporabi u laboratorijima.
Izumio ju je njemački kemičar Richard August Carl Emil Erlenmeyer 1861. godine.
Dushore, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 608, što je 55 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Aquí no hay quien viva
Aquí no hay quien viva (u doslovnom prevodu Ovde ne može da se živi) je španska humoristička TV- serija. Govori o fiktivnim stanovnicima zgrade u ulici Desenganjo br. 21 u Madridu. Serija je premijerno počela sa prikazivanjem na španskoj televiziji Antena 3 7. septembra 2003. godine. Serija je postala popularna zahvaljujući smešnim likovima, duhovitom scenariju, kao i ruganju aktuelnim i savremenim problemima.
U Srbiji je serija premijerno prikazana oktobra 2009. godine na televiziji B92 pod naslovom Moje drage komšije. U Hrvatskoj se premijerno prikazuje od jeseni 2012. na programu Mreža TV pod naslovom Moji dragi susjedi.
Portirnica
Emilio Delgado Martin kog tumači glumac Fernando Tehero  je portir zgrade. Ima oko trideset godina i živi u portirnici sa svojim ocem, Marijanom. On je neambiciozan čovek koji samo želi da živi bez briga, i ima stalnu devojku. Na nesreću, zgrada u kojoj živi ne može to da mu pruži. On je bio jedno vreme na fakultetu, dok nije izbačen sa njega. Imao je tri devojke: Rosio (poštarku sa sinom sa kojom je zamalo sklopio brak), Belen (imaju komplikovan odnos i više puta su raskidali vezu i mirili se) i Karmen (njegova profesorica sa fakulteta). Njegova najpoznatija fraza koju koristi u seriji je "" (molim malo pažnje) i brzo je ušla u svakodnevnu upotrebu u razgovoru omladine u Španiji posle emitovanja serije.
Marijano Delgado, kog tumači glumac Eduardo Gomes je Emiliov otac, koji se ne ponaša u skladu sa tim. On se razveo od Emiliove majke, pa je došao da živi kod Emilija, u prvim epizodama prodavao je knjige po zgradi kao trgovački putnik. Teško ga je iznervirati, veliki je ženskaroš, ali bez velikog uspeha, uvek ima kombinacije da zaradi novac. Često ga sin izbacuje iz portirnice. Njegova najpoznatija fraza koju koristi u seriji je nemate pojma o životu kojom kritikuje mlađu generaciju zbog neznanja. I pored neobičnog izgleda za sebe smatra da je metroseksualac, što zasmejava komšije.
Stan 1-A
Ili dvorišni radio, tri starice koje skupljaju tračeve po zgradi, i vrlo često igraju bingo i ostale igre na sreću. Ironično ih nazivaju i Čarlijevi anđeli.
Marija Luisa Marisa Benito koju tumači Marivi Bilbao  je Visentina starija sestra. Pošto ju je muž Manolo ostavio, došla je da živi kod Visente. Ona je sušta suprotnost svojoj sestri, gruba, direktna, strastveni pušač, uvek željna rakije od anisa. Želi da se odseli u ekskluzivno špansko letovalište Benidorm sa zgodnim Nemcem. Po zgradi se šeta u mladalačkoj odeći sa zapaljenom cigarom i flašom rakije.
Stan 1-B
Maurisio "Mauri" Idalgo koga tumači glumac Luis Merlo  je gej novinar koji je ranije radio za časopis sličan Kosmopolitenu. Mauri često nije siguran da li su momci za koje je zainteresovan gej. Tokom prve sezone, živeo je sa svojim momkom Fernandom, koji je kasnije otišao poslom za London. Kasnije je Mauri dobio sina, Ezekijela, putem veštačke oplodnje sa svojom cimerkom, lezbijkom Beom. Takođe je imao vezu sa Lusijinom bratom Dijegom, koja se završila kada se Dijego spetljao sa Abelom, dadiljom njegovog sina. Kasnije se Fernando vratio i opet žive zajedno. Nedavno je Mauri rešio da napiše roman, na nagovor Fernanda i zbog toga što nije bio zadovoljan svojom karijerom. Nakon ozbiljne spisateljske blokade, Marijano mu je pomogao da napiše akcionu novelu o vozaču kamiona koga pogađa munja te dobija moć predviđanja. Iako je Mauri mislio da je priča smešna, pristao je na ideju. Knjiga je postala bestseler.
Istrorumunji
Istrorumunji (Ćiribirci, Ćići) su nevelika etnička grupa nastanjena u sjeverozapadnoj Istri, danas uglavnom u područjima oko Čepićkog polja, u selima Žejane, Šušnjevica, Nova Vas, Letaj i drugima.
Aquí no hay quien viva
Stan 2-A
Huan Kuesta Tumači ga glumac Hose Luis Hil. Živi sa ženom Palomom, sinom Hose Migelom i ćerkom Natalijom. Kasnije će na Palomino mesto doći Izabel, Huanova druga žena, koja je gurnula Palomu kroz prozor i pregazila ju je kolima.
Istrorumunji
Danas su im mnoga sela napuštena i znatan ih je dio kroatiziran. Pojava prvih Ćića u Istri počinje negdje krajem 14. vijeka, jedno od njihovih glavnih naselja, Žejane, spominju se još 1395., a postepeno naseljavaju sjeverne obronke Ćićarije i na Krasu (Mune, Šapjane i sve do Materije). To su Morlaci (Aromuni) koji su doselili s Velebita (nazivan i Morlachia). I, Kukuljević piše kako je krčki feudalac I. Frankopan dopustili naseljavanje nekoliko porodica 'Murlaka' u Omišlju gdje im je dao zemlju i pašnjake. . Glavnina Čiribiraca, kako su ih sve nazivali, dolazi tek negdje krajem 15. vijeka ili početkom 16. vijeka, po Kandleru i De Franceschi govore da ih doseljava Mletačka republika iz sjeverne Dalmacije, gdje su bili poznati pod imenom Morlaci, iako to nije pouzdano jer Venečani i Srbe i Hrvate i Morlake su nazivali Morlacima, a da Austrija u XVI. st. isto doseljavaih Morlake na području Pazinske grofovije. Vjerojatno ih se dovozilo do Plominskog zaljeva odakle ih naseljava prema sjeveru na kugom opustošene krajeve (od Ćepićkog jezera, Boljunskog polja do Šušnjevice i Laništa, tj. po obroncima zapadne Učke, i to najintezivnije desetih i dvadesetih godina 16. vijeka. Sa sobom ovo stanovništvo donosi svoj romanski jezik koji se još očuvao oko Čepićkog polja gdje ih još okolno stanovništvo naziva Ćićima, Rumunjima ili Ćiribircima.
Aquí no hay quien viva
Stan 2-A
Isabel Huanova druga žena, gurnula je Palomu kroz prozor i na kraju je pregazila kolima. Doselila se u Desenganjo 21 u 18. epizodi (1. epizoda 2. sezone). Bivši muž joj je Andres, sa kojim ima dva sina. Njenu ulogu tumači glumica Isabel Ordaz.
Istrorumunji
Ime
left|thumb|240px|Crtež Ćića iz [[19. vijeka]] Ćići u Istru dolaze kao Morlaci, a od lokalnog talijanskog, hrvatskog i slovenskog stanovništva dobivaju i nazive Ćići ili Ćiribirci.
Aquí no hay quien viva
Stan 3-A
U ovom stanu živi Lusija sa svojim dečkom Robertom, sa kojim će kasnije raskinuti, a onda i sa dečkom Jagom sa kojim će takođe raskinuti. Tada se tu doseljava njen otac Rafael, a ona odlazi. On želi mnogo promena u zgradi i sve on želi da plati zato što je bogat.
Istrorumunji
Ime
Korijen same riječi Vlah i Vlasi, nalazi se u staro-engleskoj riječi Wealh koja se pretvorila u Wales (=Vels), od koje je nastao i etnonim Walha, ime kojim su stari Germani zvali Kelte, a on je opet nastao po plemenu Volcae. Romanizacijom Kelta Germani su sve romanizirane narode počeli nazivati Walhae. Ovaj naziv javlja se i danas u drugim varijantama koje označavaju na primjer Valonce (Wallons), u Belgiji i Valaše u Moravskoj. U našim krajevima naziv se pretvorio u Vlah, a poznat je i naziv Mavrovlasi (Crni Vlasi) što je još jedno ime koje su nosili Morlaci, ljudi od kojih se jedan dio odvojio i naselio Istru.
Aquí no hay quien viva
Tavan
Na tavanu u početku nije živeo niko, ali su se posle smenjivali.
Vilou Krik
Vilou Krik se može odnositi na
Istrorumunji
Ime
Drugi val naseljavanja Istre (XV-XVII.st) Aromunima i Slavenima iz zaleđa Dalmacije su organizirali Venečani kako bi popunili epidemijama kuge opustošenu Istru. Tada su i naselili Aromunima sjeveroistočni dio Istre (južni i zapadni obronci Ćićarije i Učke sve do boljunskog polja i Šepića). Pod terminom Morlachi treba znati da su Venečani poimali i Slavene i romansko stanovništvo iz unutrašnjsti Balkana pa tako i naseljene Hrvate, Srbe i Crnogorce u unutrašnjosti i djelomično zapadnoj Istri nazivaju Morlaci, a i Slaveni koji su početkom VII. st u prvom valu naselili istočnu Istru do rijeke Raše, do danas nazivaju Vlasima te novodoseljene Slavene.
Aquí no hay quien viva
Video-klub
Tu radi Pako-Pakito koji je prisutan lik još od 1. epizode u prvoj sezoni. Tamo često borave i Hose Migel, Emilio i Emiliov otac, Roberto i Karlos (dok su bili u seriji), i najnoviji lik- Hose Marija koji ima tetku Ćoni. Pako i Emilio Delgado su osnovali udruženje- "Veće mudraca" čiji su članovi bili i pomenuti: Marijano Delgado (Emiliov otac), Hose Migel, Karlos i Roberto i Hose Marija. Na njihovim sastancima u video-klubu bi najčešće pričali o devojkama i glasali npr, da li da nečto prećute ili kažu devojkama itd.
Istrorumunji
Ime
Danas se ova malena zajednica u svijetu označava imenom koji je nastao po njihovom istro-rumunjskom jeziku, to su Istrorumeni (talijanski); Istroromânii (rumunjski); Istro-Romanians (engleski).
Aquí no hay quien viva
Prva sezona
Počinje radnja cele priče, nove komšije se doseljavaju (Lusija i Roberto) i kreće zaplet. U stanu 2A Paloma misli da je trudna, iako će se kasnije ispostaviti da nije, u 2B Končin sin izlazi sa puno devojaka i dovodi ih u stan, u 3A Roberto i Lusija imaju predbračne probleme, pa otkazuju venčanje. U 3B Alisija juri momke, pa čak i one iz 1B koji bezuspešno pokušavaju da joj dokažu da su homoseksualci, A Belen se dvoumi između portira Emilija Delgada kome se otac doselio u portirnicu i Karlosa Lusijinog bivšeg, ali se nakon svega vraća Emiliju sa kojim će kasnije u celoj seriji raskidati i miriti se. U 1A Marisa puši i pije rakiju od anisa, dok Visenta pokušava da nađe svoju pravu ljubav za koju čuva nevinost.
Druga sezona
To je sezona u kojoj se doseljava novi komšija sa ženom Izabel i sinovima u stan 2-B koji je Konča prodala i ona se doseljava kod Marise i Visente u stan 1-A. Ova sezona počinje 18. epizodom.
Poslednja sezona
Serija se završava tako što su svi prodali svoje stanove Rafaelu, Lusijinom ocu, za mnogo novca i sele se. Posle više od osamdeset godina postojanja, njihova zgrada se ruši. Visenta je rekla: „ovde sam rođena, mislila sam da ću ovde i da umrem“. Kraj poslednje epizode obeležavaju njihove suze u očima i na kraju se zajedno slikaju za uspomenu na dugogodišnje prijateljstvo. Tako se završava ova komedija koja govori o veoma uzburkanom životu ljudi.
Istrorumunji
Običaji
thumb|right|300px|Žejanski zvončari na smotri na riječkom Trsatu, obučeni u svoju tradicionalnu zvončarsku nošnju Ćići su kao i Morlaci bili poznati po nomadskom uzgoju ovaca, svojim starim poslom nastavili su i doseljenjem u područje Ćićarije. Sa svojim stadima prodirali su sve do suprotne obale Istre, prema Poreču, gdje bi se zadržavali preko zime i u proljeće se vraćali kućama. Ovčarstvo je danas zapušteno, mnogi Ćići odlaze na rad u Rijeku ili dalje. Sela oko Čepićkog polja su opustjela. Većina Ćića, danas naseljeni u Žejanama očuvali su stare pokladne običaje koje njeguje folklorno društvo 'Žejanski zvončari'. U prvom mjesecu u vrijeme pokladnih običaja zvončari oblače na sebe bijele hlače, mornarske majice, šubu (šuba, ovčja koža), veoma važne klopote (tri zvona), kumarak ukrašen raznobojnim vrpcama koje vise do tla. Uz prepoznatljivo poskakivanje njihova zvona zvone i tjeraju. Ovaj lijepi običaj još je veoma živ među njima i djeca se s njim upoznavaju od malih nogu.
Vanjske veze
Istro-Romanian language Istro-Roemaans Istrorumäänsche Spraak Język istrorumuński Limba istroromână
Bruno Alves
Bruno Eduardo Regufe Alves (Póvoa de Varzim, 27. studenog 1981.) je portugalski nogometaš i reprezentativac koji igra kao stoper za talijanski klub Parmu.
Većinu svoje profesionalne karijere proveo je u Portu, s kojim je osvojio devet naslova prvaka, odigravši više od 170 utakmica. Osvajao je i turnire u Rusiji, dok je igrao za Zenit Sankt Peterburg, i Turskoj, dok je igrao za Fenerbahçe.
Za portugalsku reprezentaciju debitirao je 2007. godine, otkako je nastupio na tri Svjetska prvenstva, tri UEFA Eura i jednom Kupu konfederacija. Godine 2016., s Portugalom je postao europski prvak.
Škoti
Škoti je naziv koji u najširem smislu predstavlja stanovnike Škotske, a u užem smislu etničku grupu odnosno naciju koja potječe iz Škotske.
Škoti su heterogena nacija koja potječe od Pikta - drevnih prastanovnika sjevera Britanije, koji su se nešto kasnije pomiješali s keltskim Gelima i Britima. Od 7. vijeka n.e. u škotski etnički korpus ulazi sve više primjesa germanskih naroda kao što su Englezi, koji prodiru s juga, te Nordijci koji prodiru sa sjevera.
Ti su se trendovi mogli zamijetiti u škotskom srednjem vijeku kada je u lokalnoj književnosti ispočetka dominirao gelski jezik, da bi potom počeo prodirati rani škotski, germanski jezik pod snažnim utjecajem srednjeg engleskog. Oko 1500. se među Škotima počinje stvarati podjela između "Highlandera" na krajnjem sjeveru koji govore gelski te "Lowlandera" koji govore engleski.
Usprkos tim podjelama, Škoti su se kroz cijeli srednji vijek uspješno odupirali nastojanjima Engleza da ih okupiraju kao što se to dogodilo s Walesom i Irskom.
Tako su Škoti u moderno doba ušli s formiranom nacionalnom svijesti. U 16. vijeku se u Škotskoj javlja reformacija u daleko ekstremnijem obliku nego u Engleskoj koja je odabrala umjereniji anglikanizam. S druge strane, veliki dio Škota je ostao vjeran katolicizmu, što je uzrokom tradicionalnih suparništava koja traju sve do danas.
Škotska se konačno ujedinila s Engleskom 1707. godine, a oružani otpor tom ujedinjenju je konačno skršen pola vijeka kasnije. Taj je proces posebno teško pogodio "Highandere" koji su prisiljeni na emigraciju u Sjevernu Ameriku, te postupnu asimilaciju u "Lowlandere".
Diksonvil
Diksonvil se može odnositi na
San Vito, Belluno
San Vito je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Citrus Park
Citrus Park se može odnositi na
San Vito, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1757 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1022 m.
McKenzie, Tennessee
Makenzi je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.310, što je 15 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
PLIVA
PLIVA d.o.o. (akronim u značenju "Proizvodnja lijekova i vakcina") hrvatska je farmaceutska tvrtka sa sjedištem u Zagrebu. Najveća je farmaceutska tvrtka u južnoj Europi i hrvatski treći najveći izvoznik.
Povijest
Tvrtka je utemeljena 1921. godine u mjestu Kaštel kraj Karlovca. mini|lijevo|upright|Plivin znak na [[Trg bana Jelačića (Zagreb)|Trgu bana Jelačića u Zagrebu.]] Za vrijeme Banovine Hrvatske Kaštel je pridružen Plibahu, što je kratica od početnih slova Proizvodnja lijekova Banovine Hrvatske. Postupnim proširenjem proizvodnje na bazne sirovine i vakcine, tvornica dobiva svoje trajno ime Pliva, složeno od početnih slova: Proizvodnja lijekova i vakcina. mini|200px|Sjedište tvrtke do kolovoza 2012. u [[Ulica grada Vukovara (Zagreb)|Ulici grada Vukovara u Zagrebu.]] Pliva razvija, proizvodi i prodaje gotove oblike generičkih lijekova i aktivne farmaceutske supstancije, a njezin portfelj obuhvaća generičke lijekove i generičke lijekove s dodanom vrijednošću, biogeneričke lijekove i citostatike.
2004
Godina 2004 bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak (link pokazuje kalendar).
PLIVA
Povijest
Godine 1980. sastav stručnjaka iz znanstvenog instituta ovog poduzeća, kojeg je predvodio dr Slobodanom Đokićem, Gorjana Radoboja-Lazarevski, Zrinka Tamburašev i Gabrijela Kobrehel, otkrio je formulu kemijskog spoja azitromicina, svjetski poznatog antibiotika sumameda, jednog od najprodavanijih antibiotika, koji je 1981. Pliva patentirala diljem svijeta, uključujući i u Sjedinjenim Državama. Patent je istekao 2005. godine.
Najveća Plivina tržišta su Hrvatska, SAD i Rusija. Slijede Poljska, Ukrajina, Bosna i Hercegovina, Češka Republika, Velika Britanija, Kazahstan i Mađarska, više od 80% proizvoda se izvozi.
2004
Mart/Ožujak
thumb|140px|[[Vojislav Koštunica, premijer Srbije 2004-2008]] mini|200px|Posledica [[Nemiri na Kosovu i Metohiji 2004.|nemira na Kosovu i Metohiji]] mini|200px|[[30 St Mary Axe]]
April/Travanj
mini|180px|Zlostavljanje u [[Abu Ghraibu]]
PLIVA
Povijest
23. prosinca 2008. Teva je preuzela Barr Pharmaceuticals za 7,5 milijardi dolara, tako su Barr i Pliva (koju je Barr kupio ranije) dio Teve.
2004
Maj/Svibanj
mini|250px|Proširenje [[Europska unija|Europske unije 2004.]]
Jun/Lipanj
mini|180px|[[HOTO business tower u Zagrebu]]
Jul/Srpanj
140px|thumb|[[Boris Tadić, predsednik Srbije 2004-2012]]
August/Kolovoz
250px|thumb|Obnovljeni [[Stari most]] mini|280px|[[Beogradska Arena]]
Novembar/Studeni
mini|180px|[[Mozilla Firefox 1.0]] mini|200px|[[Viktor Juščenko, Narančasta revolucija]]
Mersalil
Mersalil je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 483,867 Da.
Ožujsko pivo
Ožujsko pivo je svijetlo pivo koje proizvodi Zagrebačka pivovara. Ožujsko pivo proizvodi se od vode, hmelja, ječma i kvasca i sadrži 5,2% alkohola.
Povijest i opis
Proizvodi se od 1892. godine, a ime je dobilo po mjesecu ožujku u kojem se je tradicionalno proizvodilo najbolje pivo. Trenutno je najprodavanije pivo u Hrvatskoj s tržišnim udjelom od 40%. Među potrošačima poznata je i pod nadimkom Žuja. Ožujsko pivo na tržištu možemo naći u staklenim bocama od 0,25, 0,33 i 0,5 litara, plastičnim bocama od 1 i 2 litre, limenkama od 0,33 i 0,5 litara i u bačvama od 30 i 50 litara.
Fo Korners
Fo Korners se može odnositi na
Chapelle-Saint-Martin
Šapel Sen Marten je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 84 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 430 metara (maksimalnoj 521 m, a minimalnoj 315 m).
Spiegel van Holland
Spiegel van Holland je nizozemski crno-bijeli kratki dokumentarni film snimljen 1950. u režiji Berta Haanstre. U njemu se prikazuju najpoznatiji prizori i znamenitosti Nizozemske, i to kao odraz u vodi, odnosno u rijekama, jezerima i umjetnim kanalima. Godine 1951. je prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio Zlatnu palmu za kratki film.
Lajk Lorejn
Lajk Lorejn se može odnositi na
Lejk Katrin
Lejk Katrin se može odnositi na
S-oznake
S-oznake (fraze, izrazi) su definisane četvrtim aneksom uputstva Evropske unije 67/548/EEC: Saveti za bezbedno rukovanje sa opasnim supstancama i preparatima. Lista je objedinjena i publikovana u uputstvu 2001/59/EC, gde mogu da se nađu i prevodi na druge jezike koji se koriste u Evropskoj uniji. Ove oznake su međunarodno usvojene, ne samo u Evropi i postoje napori da se lista uskladi u celom svetu.
Lista
(Napomena: oznake koje nedostaju upućuju na to da su ili poništene ili zamenjene drugim oznakama.)
Lejkvud Park
Lejkvud Park se može odnositi na
Brooklyn, Connecticut
Bruklin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 981.