cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka kod Mancikerta
Građanski sukobi u Vizantiji
Konstantin Duka umire 1067. godine ostavljajući svoju ženu Evdokiju Makrembolicu kao regenta njihovom maloletnom sinu Mihajlu Duki, ali su glavni deo vlasti faktički držali brat bivšeg cara Jovan i jedan od dvorana Mihajlo Psel kao predstavnici porodice Duka. Pokušavajući da spreči uticaj Duka na državnu politiku Evdokija je krenula u potragu za saveznikom koji bi bio protivteža Dukama, ali je taj neko morao biti i bez dovoljne snage da krene u akciju protiv nje i njenog sina. Izbor je pao na vojskovođu Romana Diogena, koji je bio poreklom iz aristokratske porodice iz Kapadokije, a u tom trenu je iščekivao izvršenje smrtne kazne zbog umešanosti u pobunu protiv Konstantina Duke. Izbor između carskog venca i dželatovog mača bio je lak i Roman je ubrzo oženio Evdokiju i preuzeo vlast. Prva odluka novog cara bila je pokretanje obnove velike vojske tzv. tagmate koja je zapostavljana još od smrti Vasilija II 1025. godine, jer su je njegovi naslednici smatrali nepotrebnom, a i plašili su se njene političke snage jer je car bio onaj iza koga stoji takva sila.
Mulazzano
Mulazzano ima više značenja:
Bitka kod Mancikerta
Građanski sukobi u Vizantiji
Obnovu velike vojske Duke su tumačile kao carev pokušaj da vojnom snagom spreči i suzbije njihov uticaj, a ne kao pokušaj da se uništi opasan neprijatelj države, jer su Seldžuci i dalje operisali na prostorima koji su nedavno pridodati carstvu.
Raniji Diogenovi pohodi protiv Seldžuka
Diogen je, zbog toga, već 1069. godine pokrenuo kampanju protiv Seldžuka na prostorima nekadašnje kraljevine Jermenije, ali nije uspeo da sustigne i izazove brze seldžučke konjanike na otvorenu bitku. Neuspeh Diogena da ih uništi okarakterisan je kao carev fijasko, o čemu svedoče i reči Mihajla Psela, jednog od najviših dvorana tog doba i istoričara, koji je pratio je cara na pohodu 1069. godine:
San Joaquín, Nuevo Urecho
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1251 m.
Bitka kod Mancikerta
Raniji Diogenovi pohodi protiv Seldžuka
Akcija je okončana zaključivanjem mira jer je novi sultan Alp Arslan bio okrenut sukobu sa egipatskim Fatimidama, zbog čega je želeo da obezbedi leđa od Vizantije. Iako je mir zaključen i sultan se obavezao da će sprečiti pljačkaške upade, oni su se nastavili jer su pojedini klanovi priznavali sultanovu vrhovnu vlast samo kada im je to odgovaralo.
Stanje u Carigradu se nakon ovoga toliko pogoršalo da su Duke otvoreno počele da kuju zaveru o svrgavanju Diogena. O ozbiljnosti ovih dešavanja govori i činjenica da je akciju protiv Seldžuka 1070. godine vodio Manojlo Komnin. Ova akcija okončala se potpunim neuspehom kada je Manojlo u sukobu sa jednim odredom Seldžuka zarobljen. Manojlo je uspeo da ubedi Seldžuke da ga oslobode, koji su kasnije prišli Diogenovoj vojsci, dok su njihove vođe od cara dobile titule i počasti. Ovaj prividni uspeh dao je još vremena Diogenu i on se odlučio da sam predvodi kampanju protiv Seldžuka 1071. godine, iako je verovatno bio svestan da bi ga ponovni neuspeh koštao prestola, a možda i same glave.
Arslan je obnovio neprijateljstva prema Vizantiji i opseo Edesu, ali u februaru 1071. godine do njega je stigao Romanov predlog o obnovi mira iz 1069. godine. Sultan sa zadovoljstvom prihvata ponudu, prekida opsadu i okreće se ka Alepu i Fatmidama ubeđen da su mu leđa ka Vizantiji bezbedna. Kada je do Romana u martu 1071. godine stigla potvrda obnove mira, on pokreće vojsku, koja je do tada kampovala pred Carigradom, ka prostorima nekadašnje kraljevine Jermenije koje su sada držali Seldžuci. Osnova Romanovog plana bila je da povrati tvrđave na istoku dok je Arslan zauzet borbama sa Fatmidama u Siriji i da se nakon toga, obezbeđenih leđa i bokova, uputi na jug i sukobi sa glavninom Arslanovih trupa za koje se nadao da će biti dodatno oslabljene borbama u Siriji.
Uvod u bitku
Vizantijska vojska stigla je u julu u Teodosiopolj. Tokom puta, sukobi koji su postojali unutar Carstva počeli su izbijaju na površinu, što se pokazalo u sitnim sabotažama luksuznog carevog karavana koji je prenosio njegove lične stvari, tako da su tenzije između Diogena i njemu odanih vojskovođa, sa jedne, i Duka i njihovih simpatizera, sa druge strane, postale velike. Pokret vizantijske vojske nije promakao Arslanu i on je podigao opsadu Alepa i u neredu se povlačio ka Eufratu da bi sprečio da mu Vizantinci odseku odstupnicu. Pored toga delovi njegove vojske su napustili njegove redove, kada im je postalo jasno da se sa ofanzivnog rata koji sa sobom nosi pljačkanje osvojenih teritorija prelazi na odbrambreni rat u kome nema plena. Prema procenama sultan je tada komandovao vojskom koja je brojala između 10.000 i 15.000 ljudi, nasuprot vizantijskim snagama kojih je bilo oko 40.000.
Neki od vojskovođa, među kojima je bio i Nićifor Vrijenije, izneli su predlog da se Arslan sačeka u Teodosiopolju i tu potuče, ali je Diogen odlučio da se vojska pokrene ka Mancikertu koji su držali Seldžuci. Vizantinci su bez problema stigli do jezera Van kod koga je Diogen podelio vojsku na dva dela:
Napredujući ka jugu, trupe predvođene Tarhanejotisom susrele su se sa jakom Seldžučkom vojskom. Procenivši da su Seldžuci prejaki, Tarhanejotis se nije upustio u borbu. Umesto da se povuče ka Mancikertu i drugom delu vojske on, ne konsultujući Diogena, okreće svoje snage na zapad i povlači se ka Carigradu ne poslavši glasnike Diogenu, koji je za njegove poteze saznao tek nakon bitke. Posada Mancikerta je na pojavu vizantijske vojske otvorila kapije i predala grad, tako da je Diogen 23. avgusta ušao u grad i tu se stacionirao čekajući izveštaj ili dolazak južne vojske. Roman Diogen je smatrao da se glavnina Arslanovih snaga nalazi mnogo južnije i da će joj trebati vremena da pristigne. Njegov protivnik je naprotiv bio mnogo bliži i za razliku od Diogena potpuno obavešten o kretanjima i brojnom stanju vizantijskih snaga. Pored toga Arslan je na svojoj strani imao i brojčanu nadmoć jer, iako je ostao bez dela vojske nakon povlačenja od Alepa i komandovao silom između 10 i 15.000 ljudi, on je uspeo da na putu ka severu prikupi nove snage čiji se broj kod Mancikerta procenjuje na oko 70.000 što je bilo skoro duplo više u odnosu na broj Vizantinaca, a skoro četvorostruko više kada se Tarhanejotis povukao iz ratnih operacija.
Tok bitke
Već narednog dana su se odredi pod Vrijenijevom komandom, koji su odaslati na jug po zauzeću grad, susreli sa seldžučkim odredima i povukli ka severu. Računajući da je Arslan još daleko Roman izdaje komandu Jermeninu Vasilakisu da sa konjicom uništi ili rastera te Seldžuke. Nadmoćnije seldžučke snage lako su uništile poslatu konjicu. Uočivši nadolazeće Seldžuke Vizantinci su zauzeli borbenu formaciju. Car je ka protivniku pokrenuo levo krilo pod Vrijenijevom komandom, ali su ga Seldžuci brzo primorali na povlačenje. U međuvremenu je palo veče, što su Arslanove trupe iskoristile da se sakriju, izbegavši direktnu borbu sa glavninom vizantijskih trupa.
Tokom noći Seldžuci su ostvarili kontakt sa svojim sunarodnicima u vizantijskoj vojsci nagovorivši ih da promene stranu. Arslan je ujutru poslao poslanstvo Diogenu, ali je ovaj odbio da ih primi. Ceo 25. avgust je protekao u procenjivanju protivnika iz daljine, tako da nije bilo borbi, osim oko reke Murat Caj. U tim borbama su Vizantinci pobedili i uspeli da spreče seldžučki pokušaj da ih odseku od izvora vode. Roman je, postavši svestan da je ovo ipak glavnina Arslanove vojske, pokušao da uspostavi kontakt sa Tarhanejotisom i vrati ga nazad ili barem da sazna šta se sa njim dogodilo. Iako od Tarhanejotisa nije bilo ni traga ni glasa, car je bio ubeđen da se on probio previše južno i da se sada vraća ka severu.
Sutradan je Diogen odlučio da otpočne bitku i Vizantinci su zauzeli borbenu formaciju.
Primicanje noći primoralo je Diogena da naredi povlačenje svojih trupa na bezbedne položaje tokom noći. Zaustavljanje Vizantinaca nije prošlo neopaženo i Seldžuci su odmah odreagovali silovitim napadom na vizantijska krila. Desno krilo, pod Alijatesovom komandom pogrešno je protumačilo Diogenove naredbe i nije otpočelo sa povlačenjem. Munjeviti seldžučki napad nije dozvolio Vizantincima da se snađu i povrate formaciju tako da se desno krilo izdvojeno suočilo sa napadom. Usled celodnevnog napredovanja pod kišom strela koje je izazvalo pad morala, desno krilo se vrlo brzo raspalo. Brzi neprijateljski napad i konfuzija u sopstvenim redovima naterali su Romana da izda naredbu rezervi koja je čuvala odstupnicu da se uključi u borbu. Međutim njen komandant Andronik Duka, kao carev politički protivnik, nije odreagovao na nju i nastavio je da se polako povlači ka kampu, ostavljajući ostatak vojske da sam izađe na kraj sa Seldžucima. Sada su se vizantijske trupe našle u okruženju, a položaj središta je postao neodrživ kada je levo krilo, pod vođstvom Nićifora Vrijenija, uspelo da probije Seldžučke redove i povuče se ka kampu. U strahovitoj borbi koja je nastala središnji deo vojske je gotovo potpuno uništen, a sam Diogen je ranjen. Po okončanju borbi Diogen je prepoznat među zarobljenicima i izveden pred sultana. Tom prilikom odigrao se čuveni hipotetički razgovor između njih dvojice. Iako su Seldžuci izvojevali odlučnu pobedu kod Mancikerta, Arslan se nije odlučio da ponovo zauzme Mancikert, već je odmah prišao sklapanju mira sa Romanom.
Vizantijski gubici tokom kampanje
Bitka kod Mancikerta se zbog svojih posledica često naziva i Katastrofa kod Mancikerta, ali je bitno istaći da Vizantija kod Mancikerta nije doživela vojni, već politički poraz i da krivac za kasniji propast carstva nije vojna nesposobnost (vojnika i vojskovođa), već borba oko vlasti dve interesne grupe plemstva („Velikaši proklete im duše“) unutar samog carstva. O tome svedoče procene gubitaka u ljudstvu koje je carstvo pretrpelo u borbi.
Ukupni gubici vizantijske vojske kod Mancikerta iznosili su oko 10.000 ljudi, od čega je oko 8.000 poginulo ili zarobljeno, dok je njih oko 2.000 dezertiralo tokom bitke.
Romanovo zarobljeništvo
Iako je Roman bio poražen u borbi, Arslan ga je primio i ukazao mu sve počasti kao da mu je došao u prijateljsku posetu. Dvojica vladara su usaglasila tačke mira koji je odgovarao obema stranama. Vizantiji bi bili vraćeni prostori Jermenije, izvršila bi se razmena nekoliko spornih pograničnih utvrda, Arslan se obavezao na zadržavanje Seldžuka van Vizantije, a ugovoren je brak između sultanovog sina i Romanove ćerke, slanje pomoćnih odreda, a kao otkupnina za samog Romana bilo bi isplaćeno 1 000 000 solida.
Po zaključenju mira Arslan je zadržao Romana još nedelju dana kod sebe u svojstvu gosta, nakon čega ga je na put ispratio sa velikim poklonima i vojnom pratnjom, pošto je deo varjaške straže koji je čuvao cara poginuo u borbi. Tih nedelju dana će Romana koštati i trona i života vrlo uskoro, dok će samoj državi doneti građanski rat koji će je nepovratno razoriti. Roman je odmah poslao poruku Senatu izveštavajući o uspešno zaključenom miru i svom povratku, požurivši da što pre stigne u Carigrad, ali je bio svestan situacije zbog čega je usput skupljao vojsku i ostatke svoje armije koji su ga čekali u Dokeji.
Prevrat u Carigradu
Vest o porazu kod Mancikerta stigla je u prestonicu i Duke su je odmah iskoristile za sprovođenje puča. Regenstvo je ukinuto, a tada dvadesetogodišnji prestolonaslednik Mihajlo je proglašen za cara Mihajla VII Duku, dok se Jovan Duka brzo uputio u prestonicu iz svog izgnanstva u Bitiniji. Međutim, mladi car i Pselov učenik nije bio voljan da vodi državu, već je sve odluke, na opšte zgražavanje civilnog plemstva, prepustio svojoj majci Evdokiji. Prva odluka koju je Jovan doneo po dolasku u Carigrad bila je naredba o hapšenju carice-majke i zbacivanju Romana. Na taj način je Mihajlo postao jedini vladar, a iza njega je stao Jovan sa titulom cezara koju je sebi dodelio.
Romanova pobuna i njegova mučenička smrt
Roman nije bio spreman da se tako lako odrekne prestola i sa vojskom koja ga je pratila nastavio je marš ka Carigradu sa ciljem obnove svoje i Evdokijine uprave. U susret mu je pošla vojska na čijem se čelu nalazio najmlađi Jovanov sin Konstantin. Do bitke je došlo nedaleko od Amasije i Romanove trupe su poražene i primorane na povlačenje. Bivši car se povukao u svoju rodnu Kapadokiju u kojoj je prezimeo i na proleće naredne godine otpočeo je novu kampanju. Međutim pretrpeo je poraz od trupa koje je ovog puta predvodio Andronik Duka, čovek koji ga je kod Mancikerta izdao, posle čega se sporazumeo sa mladim Mihajlom odnosno Jovanom o okončanju borbi.
Dogovorom je garantovana bezbednost njemu i njegovim sledbenicima, a njemu je dozvoljen povratak u prestonicu. Ovo su u ime mladog cara svojim potpisima potvrdila tri mitropolita. Međutim bivši car nije stigao do Carigrada, jer je tokom puta uhvaćen i po nalogu vladajućih ljudi oslepljen usijanim gvožđem, posle čega je sproveden u manastir na ostrvu Proti u kome je vrlo brzo u leto 1072. godine umro od zadobijenih rana. Posle njegovog oslepljivanja Psel mu je čestitao na mučeništvu, jer mu je Bog:
Tursko osvajanje Male Azije
Mir koji je Roman zaključio sa Arslanom bio je ispoštovan od strane seldžudžčkih sultana, kako od strane samog Arslana, tako i od strane njegovog sina Malik Šaha (1072-1092) koji ga je nasledio posle Arslanove smrti 1072. godine, jer su obojica sanjala o pokoravanju fatmidskog Egipta. Međutim iako centralna vlast nije bila zainteresovana za napade i pljačkanja po Vizantiji lokalni emiri, željni bogatstava, jesu. Tako su krenuli u pljačke sa još većom žestinom nego ranije, jer sada nije bilo nikoga ko bi ih vojnim putem sprečio. Tako se dešavalo da pljačkaške horde stignu čak do Amorijuma u središtu Male Azije (u visini Bitinije na Crnom odnosno Ataleje na Sredozemnom moru) bez borbi sa bilo kakvom organizovanom vizantijskom silom, a pojedine turske čete doprle su i do Hristopolja, grada nasuprot Carigradu na maloazijskoj obali Bosfora.
Iako su turski pohodi prvo bili pljačkaški, uskoro su se počeli sa sobom da dovode i svoje porodice i naseljavaju ih na prostore koje su prethodno opustošili, dok su istovremeno njihovi emiri počeli da na prostoru nekadašnjeg carstva prave svoje države. Tako se u početnoj fazi borbi posle Mancikerta centralna vlast oslanjala na turske najamnike koji su i tako stizali do zapadnih delova Male Azije, da bi se kasnije pretendenti oslanjali na turske emire koji su zauzimali upražnjene teritorije Vizantije za sebe. Tako su se i pretendenti Votanijat i Melisin uz podršku Sulejmana podigli protiv centralne vlasti, a on je koristeći se situacijom postao gospodar skoro cele Male Azije od prostora nekadašnje kraljevine Jermenije na istoku do Bitinije na zapadu. Na tom prostoru je osnovao Rumski (Rimski) sultanat sa sedištem u Nikeji. Na taj način Vizantija je ostala bez Male Azije i celokupnog stratiotskog sistema.
Slovenski ustanak 1072
Stanje u Vizantiji posle bitke postalo je katastrofalno, zbog čega je centralna vlast bila primorana da pojača namete i dažbine ne bi li došla do preko potrebnih sredstava za finansiranje vojske. Najveći pritisak pao je na slovensko stanovništvo koje je jedva izdržavalo i stare namete, a povrh svega je još od 1037. godine izloženo procesu helenizacije. Zbog svega toga u Pomoravlju 1072. godine izbija poslednji od tri velika slovenska ustanka koja su u X i XI veku pogodila Vizantiju, a na njegovo čelo staje Đorđe Vojteh.
Međutim tokom opsade Kostura ustanici bivaju potučeni i primorani na povlačenje, a u odsudnoj bici kod Pauna, nedaleko od Kosova Polja, vizantijske snage predvođene Nićiforom Vrijenijem savlađuju ustanike i zarobljavaju Bodina.
Obnova građanskih ratova
Nasilni dolazak Duka i njihovih sledbenika na vlast i potpuna nezainteresovanost centralne vlasti za pružanje podrške i zaštite maloazijskim prostorima protiv turskih pljačkaških hordi dovele su do pobuna širom istočnih delova Vizantije i stvaranja novih državica na tom prostoru koje su delovale i organizovale svoju odbranu nezavisno od carigradske vlasti. Tako je Teodor Gabras preuzeo vlast nad teritorijama između Trapezunta i Teodosijopolja, dok je jermenin Filaret Brahamijus zagospodario prostorom od Edese do Antiohije. Iako su se oni otrgli od centralne vlasti, njihov cilj nije bilo preuzimanje vlasti u Vizantiji, već puka organizacija odbrane od turskih napada. Iako su oni uspeli da zaštite delimično svoje zemlje njihova nesaradnja omogućila je turskim osvajačima da prodru u dubinu maloazijskog poluostrva.
Istovremeno su mnoge viđenije vojskovođe pokušale da pobunama preuzmu carski tron. Pokušavali su to Votanijatov ulazak u Nikeju marta 1078. godine pokrenuo je pristalice vojnog plemstva i one su u puču svrgnule sa vlasti Mihajla Parapinka, a za novog cara proglašen je Votanijat. On se oženio Mihajlovom ženom, dok je bivši car primoran da se zamonaši u Studitski manastir.
Talas pobuna i borbi oko vlasti okončao je Aleksije Komnin koji je tokom deset godina verno služio centralnu vlast u gušenju pobuna, ali je istovremeno gradio sebi veze i prostor za povratak Komnina na vlast. Tako je on, kada je Melisin podigao pobunu, odbio da povede vojsku protiv njega već se u dogovoru sa svojim saradnicima cezarom Jovanom i caricom Marijom proglasio za cara. Sporazumeo se i sa Melisinom, koji mu je bio zet, da ovaj prizna njega za cara, a za uzvrat je dobio titulu cezara. Tako je Aleksije došao pod Carigrad u koji je prodro podmićivanjem nemačkog kontigenta najamnika, nakon čega je tri dana i tri noći trajala pljačka najamnika koji su služili pobednika. Konačno, na prvi dan Uskrsa 4. aprila 1081. godine Aleksije Komnin i zvanično je ovenčan za cara.
Normanska invazija na Balkan
Neposredno pre bitke kod Mancikerta Normani u južnoj Italiji predvođeni Robertom Gviskarom su osvojili Bari, poslednje vizantijsko uporište na apeninskom poluostrvu. Posle toge su otpočele pripreme za prelazak na Balkan, zbog čega je Vizantija bila u stalnom strahu od početka invazije, jer su Normani počeli da vode aktivnu političku kampanju u kojoj su za sebe pridobili Mihajla Vojislavljevića, kao i neke od pretendenata na carski presto i samog dračkog stratega.
Pošto su Vizantinci uspeli da osujete planove koje su 1077. godine Normani pravili sa dračkim strategom, invazija je otpočela 1081. godine iskrcavanjem kod Valone i osvajanjem Drača, zahvaljujući neulasku srpskog kralja Konstantina Bodina u bitku na strani Vizantije, čiji je vazal u to doba bio. Iako su Normani imali početnih uspeha i uspeli da osvoje Tesaliju i Epir, sposobni Aleksije I Komnin je uspeo da zaustavi njihovo napredovanje uz pomoć Nemačke koja ih je napala sa severa, da bi kasnije nakon smrti Gviskara 1085. godine bez većih problema uspeo da ih protera sa Balkana.
Posledice bitke kod Mancikerta
Poraz kod Mancikerta se smatra jednom od inicijalnih kapisli za pokretanje krstaških ratova, jer je tursko zauzeće Male Azije i premeštanje prestonice u Nikeju 1077. godine nateralo Aleksija Komnina da zatraži od katoličkog Zapada pomoć u odbrani i zaštiti hrišćanstva na Istoku.
Michael Cutter
Izvršni pomoćnik okružnog tužioca Michael "Mike" Cutter je fiktivni lik iz NBC-jevih serija Zakon i red i Zakon i red: Odjel za žrtve, kojeg tumači Linus Roache. Ovaj lik je debitirao u 1. epizodi 18. sezone emitirane 2. siječnja 2008.
Karijera
Unutar kontinuiteta franšize Zakon i red, Cutter obnaša dužnost izvršnog pomoćnika okružnog tužioca, koju je dobio nakon što je njegov prethodnik Jack McCoy (Sam Waterston) dobio mjesto okružnog tužioca Okruga Manhattan koje je prazno ostavio Arthur Branch.
U epizodi "Innocence", u kojoj se Cutter suočava sa bivšom profesoricom, saznajemo kako Cutter nema sve potrebne dokumente za obavljanje odvjetničke prakse. Naime, tijekom studija nije dobio diplomu, ali je iskoristio krivu interpretaciju zakona kako bi dobio dozvolu i, kasnije, dobio posao u uredu Okružnog tužitelja. Nakon pobjede u slučaju, komisija (pred kojom govori i McCoy), ne vrši opoziv Cutterove dozvole i priznaje sve dosadašnje osude. Pismo je sljedećeg dana izdano u pravnom časopisu, a Cutter je zadržao svoju dozvolu.
Nakon otkazivanja serije Zakon i red, Cutterov lik se prestao pojavljivati sve do početka 13. sezone kada saznajemo da je postao šef biroa Odjela za žrtve u sklopu Okružnog tužiteljstva okruga New York te je kao takav postao jedan od članova tužiteljskog tima koji surađuje s Odjelom. Pojavio se u prvoj epizodi tijekom koje je pratio visoko-profilno suđenje talijanskom diplomatu i pomagao oko nekih problema.
Osobnost
Cutter je jednako uporan u zadovoljavanju pravde kao i njegov prethodnik McCoy, no spreman je popustiti i prekršiti pravila kako bi osigurao osudu. Glumac Linus Roache je ovako opisao lika:
thumb|320px|left|Cutter sa svojim šefom, okružnim tužiteljem [[Jack McCoy|Jackom McCoyjem. Connie Rubirosa stoji u pozadini.]] Na primjer, u jednoj epizodi su detektivi tražili žrtve otmice kojima se prijetilo smrću tijekom masivnog nestanka struje i pronašli su izgledno skrovište. Kako je ono bilo zatvoreno, a vlasnika trgovine nije bilo nisu mogli ući u trgovinu bez naloga. Zvali su Cuttera, a ovaj je otišao kod suca po nalog. Nakon što je molio suca i nakon što je sudac razgovarao sa det. Greenom odbio je potpisati nalog, no Cutter je detektivima javio da mogu ući iako nisu imali nalog za to, kockajući se hoće li to kasnije moći opravdati. Kada je Cutter kasnije to rekao McCoyju ovaj je bio ljut na njega i brinuo se za moguće probleme, no nije ih bilo jer su uspjeli naći jednog sudionika koje je svjedočio tako da im nalog tijekom suđenja i nije bio toliko važan. Ovo je prvi primjer Cutterovog kršenja pravila tijekom nastupanja u seriji.[L&O - S18E02]
U epizodi "Misbegotten" vidjeli smo kako Cutter uvježbava govori obrane kako bi mogao pripremiti svoje vlastito pobijanje.
Tijekom prvih epizoda Cutterovog nastupa često su se mogle uočiti sličnosti i razlike između njega i McCoyja. Cutter bi mogao biti malo vatreniji nego McCoy, koji je ipak bio podosta smiren. Ovo se vidi u epizodi u kojoj je skoro podržao krivokletstvo.[L&O - S18E07]
Tijekom te, ali i tijekom epizode "Tango", Cutter je raspravljao o Connieninom izgledu. U epizodi "Quit Claim" je rekao da bi joj se mogao uspješno udvarati prije nego je postala tako lijepa. U "Tangu" se potpuno slaže sa e-mailom koji pohvaljuje Connienine noge i sposobnost unakrsnog ispitivanja. U toj istoj epizodi on primijeti kako jedan potencijalni porotnik stalno gleda u Connie. Nakon što ga je ispitao i savjetovao se sa Connie (koja nije bila za to da bude porotnik), Cutter nije prigovorio za njega kao porotnika. Tijekom suda, Cutter je ohrabrivao Connie da malo više pokazuje noge tijekom suđenja. Kasnije saznajemo da je Cutter sve ovo napravio samo kako bi pridobio tog porotnika na stranu tužiteljstva što automatski povećava šansu tužiteljstva da dobije presudu koju želi. Tijekom te epizode taj isti porotnik je "slučajno" prišao Connie na ulici, no ova nije pričala s njim zbog zakona koji zabranjuje sudionicima suđenja da razgovaraju sa porotnicima izvan sudnice. Kada je Connie saznala Cutterov plan, naljutila se na njega i mislila da ju je "prodao poroti".[L&O - S18E10] Cijeli taj razgovor čuo je i McCoy koji otvorio vrata da vidi što se događa. Kada je Cutter pokušao pričati sa Connie nakon presude, koja je išla u korist tužiteljstvu, ona to nije htjela.
Cutter u svom uredu ima drvenu palicu za bejzbol, koju nekad drži kada se priprema ili koncentrira na aspekte suđenja.
Privatni život
U epizodi "For the Defense", Cutter priznaje kako gaji romantične osjećaje prema svojoj kolegici Connie Rubirosa. McCoy, koji je imao dosta problema zbog veza s kolegicama, ipak daje podršku tim osjećajima, a na kraju epizode saznaje se kako je Connie najvjerojatnije svjesna istih, s tim da njezin stav ostaje neotkriven. U epizodi "Brazil" otkriva kako su se njegovi roditelji rastavili kada je imao 10 godina i da od tog trenutka nije imao previše kontakta s ocem.
Lucije Licinije Lukul
Lucije Licinije Lukul (Lucius Licinius Lucullus) je postao konzul 151. godine pre n. e. Bio je zatvoren zbog preterane grubosti prema svojim vojnicima. Nakon što je stigao u Hispaniju, razočarao se kad je video da su Keltiberi sklopiri mir, te je onda napao Vasejce i Kauke i ove druge masakrirao nakon što je sklopio mir s njima. Takođe je učestvovao u Luzitanskom ratu.
Fulton, Maryland
Fulton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.049.
Nova S
Nova S srpska je televizijska mreža koja je sa emitovanjem počela 25. marta 2019. godine, kao deo grupacije United Media.
Santa Amalia, Altamira
Santa Amalia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 407 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Cappona, Forlì-Cesena
Cappona je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
ROD-188
ROD-188 je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 371,450 Da.
1001 noć
Knjiga tisuću i jedne noći (كتاب ألف ليلة وليلة na arapskom ili هزار و یک شب na perzijskom), predstavlja zbirku od preko 300 bajki, šaljivih pripovijesti, legendi i anegdota.
Zbirka je povezana okvirnom pričom o Šahrijaru, nesmiljenom vladaru koji je, zgađen nevjernošću svoje supruge, zapovijedio da mu se svake noći druga žena dovodi u postelju kako bi je slijedećeg jutra pogubili. Šeherezada, dovitljiva vezirova kći, tu sudbinu izbjegava tako što Šahrijaru svake noći počne pričat neku zanimljivu priču te je prekinuvši je na najzanimljivijem dijelu.
Prva arapska kodifikacija Alf Layla spominje već u 9. vijeku, a zapadno čitateljstvo je knjigu upoznalo tek početkom 18. vijeka zahvaljujući prijevodu Antoinea Gallanda na francuski. Ipak, najpoznatiji zapadni prijevod je onaj britanskog istraživača Sir Richarda Burtona, koji je u svojoj verziji zadržao mnoge erotske i lascivne dijelove izbačene iz Gallandove i mnogih drugih izdanja, i zahvaljujući kojoj su mnogi Orijent dugo vremena shvaćali kao mjesto u kome, za razliku od uštogljenog Zapada, vladaju tjelesni užici.
1001 noć je služila kao vrelo inspiracije likovnim umjetnicima i filmašima, uključujući neka od klasičnih djela Starog Hollywooda i nešto modernijih djela poput Pasolinijevog Cvijeta 1001 noći.
Rajakovići
Rajakovići je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 0 stanovnika te obiteljskih kućanstava.
Richmond County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 46.639, što je 75 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Operacija Sava
Operacija Sava je bila vojna operacija Vermahta protiv partizana u Sremu i Semberiji. Vođena je od 15. do 17. marta 1944. godine.
Guzzafame, Lodi
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Operacija Sava
Zajedno sa operacijom Wegweiser, služila je kao "vatreno krštenje" novoformirane 13. SS Handžar Divizije. Prilikom prelaska iz Srema u Bosnu, pri prolasku kroz Sremsku Raču počinjeni su strašni zločini nad civilnim stanovništvom (vidi pokolj u Rači).
Deo je velike antipartizanske ofanzive u istočnoj Bosni, koju su proljeća 1944. godine vodile nemačke, ustaške i četničke snage.
Hinoprotein glukoza dehidrogenaza
Hinoprotein glukoza dehidrogenaza (, membranska glukozna dehidrogenaza, mGDH, glukozna dehidrogenaza (PQQ-zavisna), glukozna dehidrogenaza (pirolohinolin-hinon), hinoproteinska D-glukozna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom D-glukoza:ubihinon oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj integralni membranski protein sadrži PQQ kao prostetičku grupu. On takođe sadrži vezan ubihinon i Mg2+ ili Ca2+. Elektronski akceptor je membranski ubihinon.
Ejido Victoria San Manuel, Cedral
Ejido Victoria San Manuel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Cedral.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1692 m.
Zapotalito, Platón Sánchez
Zapotalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Overnjonski senatori
Overnjonski senatori je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1970. godine. Predstavlja adaptaciju satiričke priče Auvergnanski senatori Vilima Korajca. Režirao ju je Daniel Marušić.
San Marco, Vibo Valentia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Smokey and the Bandit II
Smokey and the Bandit II je američka akcijska filmska komedija snimljena 1980. godine u režiji Hala Needhama. Predstavlja nastavak popularnog filma Smokey and the Bandit iz 1977. godine. Protagonist, koga tumači Burt Reynolds, je profesionalni vozač koji zajedno sa kolegom (koga tumači Jerry Reed) dobije zadatak da prenese slona na republikansku konvenciju u Dallasu. Smokey and the Bandit II je okupio skoro cijelu glumačku ekipu prethodnog filma, te se snimao paralelno sa tematski srodnim filmom The Cannonball Run, koji je također režirao Needham i u kome je sudjelovao dio ekipe. Smokey and the Bandit II je kod kritičara imao izuzetno loše reakcije, a sa njima se složio Reynolds, koji ga je smatrao "nepotrebnim nastavkom". Gledanost je, međutim, bila dobra, pa je godine 1983. snimljen nastavak pod naslovom Smokey and the Bandit Pt III u kojem osim Jackieja Gleasona nije bilo niti jednog važnijeg člana originalne postave.
Uloge
Jackie Gleason igra trostruku ulogu - šerifa Buforda T. Justice, Gaylorda Justicea i Reginalda Van Justicea. Za ulogu šerifa Buforda T. Justicea i Reginalda Van Justicea je na špici naveden kao "gospodin" Jackie Gleason, a za ulogu Gaylorda kao "gospođa" Jackie Gleason.
Remchingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Enckrajs Remhingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Enckrajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 171 metra. Površina opštine iznosi 24,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.846 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 492 stanovnika/km².
Telemah
upright|thumb|Telemah se oprašta od Nestora, [[Henry Howard (slikar)|Henry Howard]] Telemah (Τηλέμαχος) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Odiseja i Penelope te jedan od središnjih likova u Homerovoj Odiseji. Zapravo, prva četiri pevanja Odiseje pripovedaju o putovanjima na koja Telemah kreće kako bi došao do informacija o svom ocu, koji se još uvek nije vratio kući iz trojanskog rata, pa se tradicionalno nazivaju Telemahijom.
Etimologija
Telemahovo ime na grčkom znači "udaljen od bitke" i možda odslikava činjenicu da Telemah nije učestvovao u trojanskom ratu. Homer Telemaha naziva i patronimikom "Odisejević".
Odiseja
thumb|upright=1.3|Odisej i Telemah ubijaju prosce, scena na [[Crvenofiguralni stil|crvenofiguralnom krateru iz Kampanije, oko 330. pne., Louvre (CA 7124)]] Prema Odiseji, Telemah je odrastao sa svojom majkom, Penelopom, na rodnoj Itaci, jer mu je otac, Odisej, odmah po njegovom rođenju otišao u trojanski rat. Telemah je imao deset godina kad su prosci počeli opsedati njegovu majku i zahtevali da odabere novog supruga, što je on trpeo tri godine, a zatim je, po savetu boginje Atene pokušao da otera prosce od svog doma. Antinoj, najugledniji među proscima, predlagao je da se Penelopa vrati svom ocu, Ikariju, kako bi je on mogao ponovo prodati, no Telemah se nagodi s proscima da će se Penelopa ponovo udati ako se Odisej ne vrati kući u roku od godine dana, a zatim opremi lađu i dvadeset drugova se spremi na put u Spartu, kako bi se tamo raspitao o očevoj sudbini. Prosci mu to dozvole verujući da se mladić nikad neće vratiti s puta. U Pilu stari Nestor srdačno primi Telemaha, ali mu saopšti da se od Odiseja davno rastao i o njemu nema nikakvih vesti. Telemah kreće dalje s Nestorovim sinom Pizistratom i stiže u Spartu, i to upravo onog dana kad su Menelaj i Helena slavili svadbe svoje dece, Hermione i Megapenta. Helena odmah prepozna Odisejevog sina te mu ona i Menelaj stanu pripovedati o Odisejevim podvizima pod Trojom, a Menelaj mu kaže kako zna da se Odisej nalazi kod Kalipse i da će se vratiti kući.
Kasnija predanja
Kasnije je mit o Telemahu dopunjen brojnim detaljima o njegovom detinjstvu, zrelom dobu i smrti. Dok je Telemah još bio beba, Odisej se pretvarao da je izgubio razum kako bi izbegao učešće u trojanskom ratu, no Palamed stavi Telemaha pred ralo kojim je Odisej orao, pa se ovaj uplaši i tako se otkrije. Prema nekim izvorima, Telemah se oženio Polikastom, Nestorovom kćerkom, koja mu je rodila Persepolida, dok drugi kažu da mu je supruga bila feačka princeza Nausikaja.> Prema Telegoniji, izgubljenoj pesmi u dva pevanja iz trojanskog ciklusa tzv. kikličkih epopeja, Telemah se na Atenin podsticaj oženio čarobnicom Kirkom, a kasniji pisci pripovedaju da mu je ona rodila sina Latina, eponimnog osnivača Lacija, i kćerku Romu, eponimnu heroinu Rima. Postojalo je i predanje da se Telemah oženio Kirkinom kćerkom Kasifonom, ali da je u nekoj svađi usmrtio Kirku, nakon čega je Kasifona ubila Telemaha. Prema jednom predanju, Odisej je, zbog jednog proročanstva, koje ga je opomenulo da se pazi sina, proterao Telemaha s Itake; međutim, to se proročanstvo odnosilo na Telegona.
O kraju Telemahova života postojala su dva predanja. Prema jednom, ubile su ga sirene kad su u njemu prepoznale Odisejeva sina, a prema drugom, ubila ga je njegova polusestra i supruga, Kasifona.
Mulinaccio
Mulinaccio ima više značenja:
Mulinazzo
Mulinazzo ima više značenja:
Toropălești, Buda
Toropălești je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Buda.
Српска војска
Српска војска може се односити на:
Operacija Frühlingserwachen (1944)
Operacija Buđenje proljeća je bila osovinska operacija u Crnoj Gori i Sandžaku aprila 1944.
Usled prelaska 2. i 5. divizije NOVJ u Srbiju sredinom marta 1944, snage NOVJ u Sandžaku su oslabljene. Nemačko-četničke snage pokušale su da iskoriste ovo slabljenje, zauzmu oblast između Lima i Tare, i uspostave vezu između Podgorice i Prijepolja preko Kolašina. Pošto je nemački 21. brdski korpus raspolagao nedovoljnim snagama, oni su učestvovali uglavnom oklopnim i motorizovanim delovima, dok su snage JVuO pod komandom Pavla Đurišića predstavljale glavninu pešadije.
Napad je počeo 9. aprila 1944. iz Pljevalja prema jugu. 11. aprila nastupila je iz Brodareva prema Bijelom Polju nemačka motorizovana kolona uz podršku četnika. Ove snage zauzele su Bijelo Polje 12. aprila i nastavile napredovanje prema Mojkovcu. Iskoristivši ovaj prodor, četnici su 13. aprila zauzeli Berane.
Do 16. aprila snage 37. divizije NOVJ potisnute su preko Tare od Mojkovca nizvodno. Tu je zaustavljeno nastupanje Njemaca i četnika, izvršeno sređivanje i uz pomoć pojačanja 17. aprila započet protivnapad. Nakon početnih uspeha, napredovanje je kompromitovano prodorom četničkih kolona u pozadinu levog krila, pa je štab korpusa naredio povlačenje tokom noći 18/19. aprila, levim krilom na levu obalu Tare, a desnim na masiv Bjelasice.
Na južnom pravcu ofanziva je počela 14. aprila nastupanjem delova 181. nemačke divizije i četnika iz Podgorice prema Bioču. Posle višednevnih borbi, 9. crnogorska brigada uspela je da blokira ovaj napad 19. aprila, što je omogućilo prebacivanje glavnine 3. divizije prema Mojkovcu radi protivudara.
Novim protivudarom koji je počeo 23. april/24. aprila razbijena je nemačko-četnička odbrana. Ovaj uspeh razvijen je u protivofanzivu, u kojoj su ponovo zauzeti Bijelo Polje (29. aprila) i Berane (5. maja), a takođe je zauzeto i Brodarevo 5. maja.
Opšti okvir
Od početka 1944. Vrhovni štab NOVJ nastojao je iz vojnih i političkih razloga da ojača svoje snage u Srbiji, kako jačanjem lokalnih jedinica, tako i prodorom iz Sandžaka. Ova nastojanja podržavala je saveznička Komanda Mediterana, veoma zainteresovana za blokiranje komunikacija kroz Srbiju. S druge strane, nemačka Komanda Jugoistoka nastojala je iz vojnih razloga da to po svaku cenu spreči, kao i štab JVuO, iz vojnih i političkih razloga.
Prvi ozbiljan pokušaj prodora iz Sandžaka bio je prodor 2. i 5. divizije NOVJ od marta do maja 1944. Tim povodom štabovi JVuO u Srbiji uspostavili su kontakte sa nemačkim Vojnoupravnim komandantom Jugoistoka radi taktičke saradnje. Na teritoriji Sandžaka i Crne Gore, već tokom jeseni 1943. uspostavljena je bliska saradnja Nemaca i JVuO. Kao protivmeru povodom prodora NOVJ u Srbiju, štabovi JVuO i 21. nemačkog korpusa razradili su plan ofanzive u Sandžaku i Crnoj Gori, da bi iskoristili slabljenje snaga NOVJ na tom terenu. Ova ofanziva planirana je i pokrenuta na inicijativu Pavla Đurišića, pošto Nemci u tom periodu nisu imali raspoloživih snaga za zahtevnije operacije.
Neposredni cilj ove operacije bio je: najpre ovladati dolinom Lima, zatim prodreti ka Kolašinu i spojiti se sa snagama koje će napadati iz Podgorice; na taj način razdvojiti 2. korpus NOVJ i prebaciti ga na planinski masiv Sinjajevine i Durmitora. Time bi bile osvojene strateške pozicije u važnoj oblasti, uništena baza za koncentraciju snaga NOVJ za prodor u Srbiju, a snage NOVJ u Srbiji bile još više operativno izolovane. To bi takođe znatno ojačalo poljuljane pozicije JVuO i Ravnogorskog pokreta u Crnoj Gori i Sandžaku.
Pavle Đurišić je javno i otvoreno sarađivao sa Nemcima. Prema rečima dr Vučete Redžića, ravnogorski orijentisanog istoričara i Đurišićevog velikog poštovaoca, on je to radio jer je smatrao da su Nemci manje zlo od komunista.
U ovim borbama je, prema Ratku Parežaninu, ministru u Nedićevoj vladi, učestvovao i 2. bataljon 5. puka Srpskog dobrovoljačkog korpusa, koji je pod komandom kapetana Olćana u januaru 1944. prešao u Crnu Goru, a od njegova 893 borca samo se oko 350 vratilo u Srbiju, dok su ostali izginuli u borbama protiv partizana.
Nastupanje Nemaca i četnika
Prema nemačkom planu, glavni napadni cilj u prvoj fazi bio je Mojkovac. Prema njemu je trebalo nastupati koncentrično sa četiri pravca - od Peštera, Brodareva, Kamene Gore i Pljevalja. Napadne snage brojale su prema nemačkim podacima ukupno oko 4.300 ljudi, dok Đurišićev štab navodi 5.522 samo vlastitih trupa. Na glavnom napadnom pravcu taktičko komandovanje povereno je Đurišiću. Nakon vremena potrebnog za organizovanje snaga, trebalo je da u napad stupi četnička grupa iz Podgorice takođe ojačana nemačkim delovima.
Na pravcima napada nalazile su se jedinice 37. sandžačke divizije: Od Čelebića do Maoča nalazila se 4. sandžačka brigada, od Maoča do Bijelog Polja nalazila se 3. proleterska brigada, a 8. crnogorska brigada nalazila se između Berana i Bijelog Polja. Ove tri brigade imale su ukupno oko 2.500 boraca.
Početak napada predviđen je za 10. april.
Već 10. aprila, na Pljevaljskom pravcu, poginuo je komandant Pljevaljske brigade JVuO poručnik Jovan Jelovac. Tokom borbi 10. i 11. aprila napadač nije postigao odlučujući uspeh.
12. aprila ujutro grupacija koja je nastupala iz pravca Brodarevo krenula je unirgično u napad putem, a delovi Beranske četničke brigade uspeli su da između položaja 3. proleterske i 8 crnogorske brigade prodru preko Graba, Kičave i Lise prema Šahovićima i reci Ljuboviđi. Jedinice NOVJ prinuđene su da do kraja dana evakuišu Bijelo Polje, a dva bataljona (1. i 4.) 8 crnogorske brigade zauzimanjem Bijelog Polja i prodorom četnika u pravcu Šahovića bili su opkoljeni kod Modrog Dola. Za vreme probijanja oba bataljona su pretrpela veće gubitke i izgubila su jedan teški minobacač i nešto automatskog oružja. Ovaj ispad odbrane 37. divizije iskoristile su četničke snage na levom krilu, pa su 13. aprila zaposele i Berane. Đurišićev štab izdao je saopštenje povodom ovih borbi.
Nakon ovih neuspeha i teške situacije u kojoj su se jedinice našle, štab 2. korpusa naredio je izvlačenje jedinica na levu obalu Tare i na obronke Bjelasice radi sređivanja. 14. aprila Nemci i četnici izbili su na Taru, a 16. aprila ovladali su Mojkovcem, pripremajući se za napad prema Kolašinu.
Napad sa juga, iz pravca Podgorice prema Kolašinu, napad je kasnio usled zauzetosti nemačkih i četničkih snaga borbama u oblasti Čeva protiv Primorske operativne grupe NOVJ. Napad je konačno počeo 14. aprila, a u njema je, pored četnika i Nemaca, učestvovala i jedna legija italijanskih fašista. Nakon početnog napredovanja, ovaj napad je na teškom terenu izgubio zamah.
Prvi protivnapad Drugog udarnog korpusa NOVJ
Prelaskom na levu stranu Tare jedinice 37. divizije su se postavile od Mojkovca do Levertare, sa zadatkom da po svaku cenu spreče prelaz neprijatelja preko reke. Štab 2. udarnog korpusa uputio je 15. aprila u pomoć 37. diviziji tri bataljona 5. proleterske i jedan bataljon 9. crnogorske brigade.
Štab 2. udarnog korpusa izdao je 16. aprila zapovest za opšti napad na sektoru Mojkovca. Prema toj zapovesti napad je otpočeo u 16. aprila 21 čas sa dve kolone. Desnu kolonu činila su dva bataljona 5. i jedan bataljon 8. crnogorske brigade, a leve dva bataljona iz 8. i po jedan bataljon iz 5. proleterske i 9. crnogorske brigade. Trećoj proleterskoj brigadi je bilo naređeno da sadejstvuje levoj koloni, a 4. sandžačkoj da ofanzivno dejstvuje u pravcu Pljevalja i po svaku cenu spreči prodor neprijatelja sa te strane.
El Manzanal, San Mateo Río Hondo
El Manzanal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Río Hondo.
Sāmir, Hajjah
Sāmir je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 637 m.
El Manzanal, San Mateo Río Hondo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2713 m.
Operacija Frühlingserwachen (1944)
Prvi protivnapad Drugog udarnog korpusa NOVJ
Dva bataljona 3. proleterske brigade napala su 17. aprila u 2 časa četnike predvođene Bećirom Tomovićem na liniji Siga - Lepenac i brzo ih proterali prema Ceru. Toga dana jedinice 3. proleterske brigade su izbile na Burenj, a zatim i na Cer, odakle su nastavile gonjenje neprijatelja u pravcu Šahovića. Dva bataljona 4. sandžačke brigade takođe su napala 17. aprila četnike na položajima Razvršja, Zabrđa i Žari.
Snage 2. udarnog korpusa u oblasti Mojkovca 19. aprila prešle su u odbranu.
Drugi protivnapad Drugog udarnog korpusa NOVJ
Pošto je uspešno blokirao nemačko-četnički napad od Podgorice na sever, štab 2. korpusa prebacio je glavninu 3. divizije prema Mojkovcu. Ova dva činioca omogućila su štabu 2. korpusa da pripremi je novi, znatno uspešniji protivnapad. Od velikog značaja bila je i popuna opremom i municijom. Na zahtev štaba korpusa preko oficira za vezu pri štabu, saveznički avioni u međuvremenu su padobranpma dostavili znatnu količinu opreme u Kolašin.
Prema zapovesti štaba korpusa, snage za napad formirane su u dve kolone:
Nastupanje je počelo tokom noći 23/24. aprila.
Jedinice desne kolone su tokom prve noći savladale otpor kombinovanih nemačko-četničkih snaga i probile prvu liniju odbrane. Energičnim napredovanjem tokom sledećeg dana, dva bataljona 5. proleterske izbila su na reku Ljuboviđu kod sela Pala, uveče prešla reku i nastavila nastupanje. Pošto je ovim ugrožen nemačko-četnički položaj kod Slijepač Mosta, one su prisiljene na povlačenje pod pritiskom nastupajućih ostalih delova desne kolone NOVJ.
Tokom sledeća dva dana kombinovane nemačko-četničke snage vršile su ispade iz Bijelog Polja uz pomoć tenkova radi rasterećenja. Na ovaj način uspele su da maskiraju svoje izvlačenje i izbegnu odsecanje. Nakon njihovog povlačenja, 29. aprila 5. i 7. crnogorska brigada ušle su u Bijelo Polje.
Nakon zauzimanja Bijelog Polja, 3. i 4 sandžačka brigada nastavile su prodor prema Pljevljima, a 8. crnogorska sadejstvovala je nastupanju niz limsku dolinu. Prema naređenju štaba 3. divizije 5. proleterska je sadva bataljona nastavila nastupanje levom obalom Lima prema Brodarevu, jedan je nastupao desnom obalom, a jedan je upućen prema Pešteru i Sjenici. Dva bataljona 7. crnogorske upućena su prema Beranama, potiskujući jake četničke snage u povlačenju.
Prilikom napada na Brodarevo, ponovio se sličan scenario kao prilikon napada na Bijelo Polje. Dva bataljona 5. proleterske, nastupajući levom obalom Lima, podišli su 2. maja Brodarevu, i tokom noći 2/3. maja napadom izbacili Nemce i muslimansku miliciju iz mesta. Međutim, pošto delovi 8. crnogorske brigade nisu stigli da zatvore komunikaciju Prijepolje - Brodarevo, usledio je tokom 3. maja protivnapad nemačkih oklopnih snaga iz Prijepolja, koje su istog dana ponovo ovladale mestom.
Kad je tokom 4. maja 7. crnogorska konačno uspela da zatvori put Prijepolje - Brodarevo, to je omogućilo izvođenje tokom seldeće noći uspešnog napada za oslobađanje ovog mesta.
Pošto je objedinio komandu nad celom brigadom i jedinicama Komskog odreda i prikupio podatke o protivniku (četnicima) i njihovom rasporedu u Beranama i dolini Lima, prema Andrijevici, štab 7. crnogorske brigade izdao je 4. maja zapovest za napad.
Nastupajući u tri kolone, jedinice brigade i teritorijalni bataljoni tokom noći 4/5. maja izbacili su četnike iz Berana i ponovo ovladale ovim gradom.