cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michelangelo Buonarroti (drama)
Michelangelo Buonarroti je drama hrvatskog književnika Miroslava Krleže objavljena 1918. godine. Predstavlja dio Krležinog ciklusa ranih ekspresionističkih drama, kasnije nazvanih Legende. Sastoji se od jednog čina, a radnjom je smještena u Rim početkom 16. vijeka kada naslovni protagonist, znameniti renesansni umjetnik Michelangelo Buonarroti nastoji oslikati Sikstinsku kapelu te prolazi kroz krizu vjere. Drama je prvi put postavljena u Zagrebu 1926. godine.
Godine 1977. ju je Ljubiša Ristić za vrijeme Splitskog ljeta postavio u tada još neobnovljenoj i prije nekoliko godina uništenoj zgradi HNK u Splitu, a što je postalo temelj istoimene TV-drame.
Ojstri Vrh
Ojstri Vrh je naselje u slovenskoj Općini Železniku. Ojstri Vrh se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Unidad Habitacional José María Morelos y Pavón, Jojutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3688 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 961 m.
Ojstri Vrh
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 69 stanovnika.
Fantasmagorie (film, 1908)
Fantasmagorie je francuski kratki crno-bijeli nijemi animirani film snimljen 1908. u režiji Émilea Cohla. Radnja prikazuje jednostavno nacrtani lik koji doživljava niz transformacija i interakcija sa sličnim jednostavno nacrtanim objektima. Cohl je film napravio tako što je prvo rukom napravio oko 700 crteža, koje je potom prenio na filmski negativ; kao rezultat su se pojavile bijele linije na crnoj podlozi, stvorivši dojam da su prizori napravljeni kredom na školskoj ploči. Cohl, koji je tada bio renomirani karikaturist, je film napravio od februara do maja 1908. za kompaniju Gaumont, a što mu je predstavljalo filmski debi. Fantasmagorie je danas najpoznatija kao jedan prvi, ili, ovisno o kriterijima, jedan od prvih animiranih filmova u historiji.
W. H. Auden
Visten Hju Oden (, ; 21. februar 1907. - 29. septembar 1973), poznat pod književnim imenom W. H. Auden, bio je anglo-američki pesnik, rođen u Engleskoj, a kasnije američki državljanin. Smatra se jednim od najvećih pisaca 20. veka. Njegov rad se odlikuje visokim stilskim i tehničkim dostignućem, angažovanošću u moralnim i političkim pitanjima i raznovrsnošću tona, forme i sadržaja. Glavne teme njegove poezije su ljubav, politika i građanstvo, religija i moral i veza između jedinstvenih ljudskih bića i anonimnog, bezličnog sveta prirode.
Auden je odrastao u Birminghamu u obrazovanoj porodici srednje klase i studirao je književnost na Oxfordu. U njegovim ranim pesmama, napisanim krajem 1920-ih i početkom 1930-ih, smenjuje se telegrafski moderni stil i tečan tradicionalni. Napisane su u intenzivnom i dramatičnom tonu i postavile su njegovu reputaciju pesnika i propovednika levice. Ovu ulogu je napustio nakon što se preselio u SAD 1939. godine, gde je uzeo američko državljanstvo 1946. Njegove pesme iz 1940-ih bave se religijskim i etičkim temama na manje dramatičan način nego što je to bio slučaj sa njegovim ranijim radovima, ali u njim još uvek kombinuje tradicionalne forme i stilove sa novim formama koje je Auden sam stvorio. Tokom 1950-ih i 1960-ih mnoge njegove pesme se fokusiraju na načine kako reči otkrivaju i sakrivaju emocije. Počeo je da piše libreta za opere, što je bila idealna forma za usmeravanje izražavanje snažnih osećanja.
Detinjstvo
Auden je rođen u Yorku u Engleskoj. Njegov otac, George Augustus Auden bio je lekar, a majka, Constance Rosalie Bicknell Auden bila je pripremana za medicinsku sestru, ali nikada nije radila. Bio je najmlađi dete u porodici sa tri sina. Najstariji brat, George Bernard Auden, postao je farmer, a srednji, John Bicknell Auden, geolog. I jedan i drugi deda su mu bili sveštenici i on je odrastao u anglo-katoličkog porodici, koja je pratila "visoku" formu anglikanizma, u kojoj su rituali sličniji katoličkim. Svoju ljubav prema muziči i jezikcu delimično pronalazi u crkvi. Verova je da ima islansko poreklo i njegov fascinacija islandskim legendama i drevnim nordijskim sagama može se primetiti u njevim delima.
Godine 1908. njegova porodica se preselila u Harborne, u Birminghamu, gde je njegov otac postao najpre predavač, a kasnije profesor medicine. Audenovo interesovanje za psihoanalizu ima začetke u očevoj biblioteci. Od svoje osme godine školovan je u internatima, a kući je dolazio samo za raspuste. Do svoje petnaeste godine mislio je da će postati inženjer rudarstva, ali je počeo da razvija strast prema jeziku. Kasnije je pisao: "reči me toliko uzbuđuju da me pornografska priča, na primer, više uzbudi nego što to može prava osoba."
Obrazovanje
Audenova prva škola bila je St. Edmund's School, u Surreyju, gde je upoznao Christophera Isherwooda, kasnije poznatog pisaca. Sa trinaest godine prešao je u Gresham's School u Norfolku, gde ga je 1922. godine prijatelj, Robert Medley pitao da li piše poeziju, nakon čega je Auden odlučio da postane pesnik. Ubrzo zatim je "shavtio da je izgubio veru". U školskoj postavci Shakespearea igrao je Katherinu u The Taming of the Shrew, 1922. godine, i Calibana u The Tempest, 1925. godine, njegove poslednje godine u školi Gresham's. Njegove prve pesme su se pojavile u školskom časopisu 1923.
Godine 1925. počeo je sa studijama biologije na koledžu Christ Church u Oxfordu, ali se u drugoj godini prebacio na studije književnosti. Među prijateljima koje je sreo na Oxfordu bili su Cecil Day Lewis, Louis MacNeice i Stephen Spender; njih četvorica su tokom 1930-ih bili poznati kao "Auden Group" zbog svojih levičarskih, ali ne identičnih, uverenja.
Nicolești, Miloșești
Nicolești je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Miloșești.
W. H. Auden
Obrazovanje
Ponovo je sreo Isherwooda 1925. godine i narednih nekoliko godina mu je Isherwood bio mentor, kome je slao svoje radove na kritiku. Auden se verovatno zaljubio u Isherwooda i tokom 1930-ih imali su seksualne veze u periodima kada su bili bez partnera. Između 1935. i 1939. sarađivali su na tri predstave i putopisu.
Od dana na Oxfordu pa nadalje, prijatelji su ga redovno opisivali kao smešnog, ekstravagantnog, simpatičnog, plemenitog i, delimično po njegovom sopstvenom izboru, usamljenog. U kontaktu sa ljudima falilo mu je samopouzdanja i bio je stidljiv, osim kada je bio siguran da je dobrodošao. Bio je tačan i opsesivno se trudio da poštuje rokove, ali je živeo u fizičkom haosu.
Zagračani
Zagračani su naselje u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Zagračani pripadaju opštini Struga.
W. H. Auden
Britanija i Evropa, 1928–1938
U jesen 1928. Auden je napistio Britaniju i preselio se u weimarski Berlin, gde je proveo devet meseci. Jedan od razloga je bio i taj što je Engleska u to vreme bila represivno društvo prema gej osobama, nasuprot Berlinu, gde je homoseksualnost bila prihvaćena. U Berlinu je najpre iskusio politički i ekonomski nemir, koji je postao jedan od njegovih glavnih tema.
Zagračani
Prirodni uslovi
Naselje Zagračani je smešteno u krajnje zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (6 km zapadno od naselja)]. Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 6 km zapadno.
Zagračani se nalaze u istorijskoj oblasti Drimkol, koja obuhvata priobalje Ohridskog jezera, oko mesta istoka reke Crni Drim iz jezera. Naselje je smešteno na severozapadnoj strani jezera. Zapadno od naselja izdiže se planina Jablanica, dok se istočno pruža Struško polje. Nadmorska visina naselja je približno 740 metara.
Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.
Stanovništvo
Zagračani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 1.075 stanovnika.
Većinu stanovništva naselja čine Albanci (99%).
Pretežna veroispovest je islam.
La Palmita, Lagos de Moreno
La Palmita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
W. H. Auden
Britanija i Evropa, 1928–1938
Po povratsku u Britaniju, 1929. godine kratko je radio kao tutor. Godine 1930. objavio je svoju prvu knjigu, Poems (1930), koju je T. S. Eliot prihvatio da štampa kao urednik u Faber and Faber. Ovaj izdavač je objavljivao i njegove kasnije radove. Godine 1930. počeo je i svoju petogodišnju karijeru upravnika škola za dečake, najpre dve godine u Larchfield Academy, zatim tri godine u The Downs School, gde je bio veoma voljen nastavnik.
Tokom ovih godina Audenova erotska intereovanja su bila fokusirana na, kako je kasnije rekao, idealizovani "Alter ego" umesto na druge osobe. Njegovi partneri (ili osobe kojima se neuspešno udvarao) bili su nejednaki sa njim ili po godinama ili po inteligenciji; njegove seksualne veze su bile obično prolazne, mada su se neke razvile u duga prijateljstva. Ove veze je kasnije suprotstavio onome što je nazivao "brakom" jednakih, koji je imao sa Chesterom Kallmanom od 1939. i koji je bio zasnovan na individualnosti obojice. left|thumb|200px|Auden 1939. Fotografija: [[Carl Van Vechten.]] Od 1935. do 1939. kada je napusio Britaniju, Auden je radio kao samostalni esejista, kritičar i predavač, najpre za G.P.O. Film Unit, deo pošte koji je pravio dokumentarne filmove. Radeći za G.P.O. Film Unit sreo je i sarađivao je sa Benjaminom Brittenom, sa kojim je, takođe, sarađivao na predstavama i libretima. Njegove predstave tokom 1930-ih su igrane u Group Theatre-u.
Mnoge njegove pesme tokom 1930-ih i kasnije inspirane su neonzumiranom ljubavlju. Svoj emotivni život je 1950-ih opisao čuvenim stihovima: "If equal affection cannot be / Let the more loving one be me" ("The More Loving One"). Imao je dara za prijateljstvo, a od kraja 1930-ih želeo je stabilnost braka, koji je nazivao "jedinom temom". Tokom života činio je dobra dela, nekada javno (kao što je venčanje sa lezbejskom spisateljicom, Erikom Mann, 1935. kako bi joj omogućio britanski pasoš i šansu da pobegne iz nacističke Nemačke ), ali, posebno kasnije u životu, često i krišom, i bio bi postiđen kada bi se to saznalo u javnosti, kao što je bio njegov poklon prijateljici Dorothy Day za časopis Catholic Worker, što je bilo objavljeno na naslovnoj stranici The New York Times-a, 1956. godine.
Amerika i Evropa, 1939–1973
Auden i Isherwood su otplovili za New York januara 1939. godine sa privremenim vizama. Njihov oslazak iz Britanije su mnogi videli kao čin izdaje, što je imalo negativne posledice za njegovu reputaciju. Aprila, 1939. Isherwood se preselio u Califoniju i njih dvojica su se samo povremeno viđali u kasnijim godinama. U ovo vreme Auden je sreo pesnika, Chestera Kallmana, koji je bio njegov ljubavnik u naredne dve godine (Auden njihvo odnos opisuje kao "brak" koji je otpočeo "bračnim putovanjem" po Americi). Godine 1941. Kallman je prekinuo njihovu vezu, jer nije mogao da pristane na Audenova insistiranja na monogamnoj vezi, ali su ostali prijatelji do kraja života i živeli su zajedno od 1953. do Audenove smrti. Auden je oba izdanja sabranih pesama (1945/50 i 1966) posvetio Isherwoodu i Kallmanu. 200px|thumb|right|[[Christopher Isherwood (levo) i W.H. Auden (desmo). Foto: Carl Van Vechten, 6. februara, 1939.]] Tokom 1940–41 Auden je živeo u kući u Brooklyn Heightsu, koju je delio sa Carson McCullersom, Benjamin Brittenom i druhima, i koja je postala centar umetničkog života. Godine 1940. pridružio se Episkopalnoj crkvi, vraćajući se tako anglikanskoj zajednici, koju je napustio sa 13 godina.
Kada je Britanija objavila rat Nemačkoj, septembra, 1939. Auden je rekao britanskoj ambasadi da će se vratiti u UK, ako je potreban, ali su mu odgovorili da među ljudima njegovih godina (32) imaju potrebe samo za kvalifikovanim osobljem. Tokom 1942 i 43. predavao je engleski jezik na Michiganskom univerzitetu. Bio je pozvan na regrutaciju u američku vojsku, ali je odbijen iz zdravstvenih razloga. Dobio je stipendiju Guggenheima za 1942-43. ali je nije iskoristio, već je odlučio da predaje na Swarthmore College-u (1942–45).
Tokom leta 1945. godine, nakon što je rat u Evropi bio završen, boravi je u Nemačkoj sa Istraživanjem strateškog bombardovanja, baveći se uticajem bombardovanja Saveznika na nemački moral. Ovo iskustvo ostavilo je traga u njegovim kasnijim radovima, kao što je boravak u Španiji imalo uticaja na njegov raniji rad. Po povratku u SAD počeo je da živi na Manhattanu, radeći kao pisac i predavač u The New School for Social Research, i kao gostujući profesor na Benningtonu, Smithu i drugim američkim koledžima. Godine 1946. dobio je američko državljanstvo.
Auden je 1948. počeo da provodi leta u Evropi, najpre u Ischiji u Italiji, a kasnije u Kirchstettenu u Austriji, gde je kupio seosku kuću.
Godine 1951. malo pre nego što su britanski šijuni, Guy Burgess i Donald Maclean pobegli za SSSR, Burgess je probao da kontaktira Audena, kako bi došao kod njega u Ischiju, o čemu su ranije razgovorali. Auden nikada nije odgovorio na njegov poziv i nije imao nikakve kontakte sa njima, ali je njegovo ime bilo povezivano u štampi sa njihovim bekstvom. Ovakva medijska pažnja je bila ponovaljena kada su dokumenta MI5-a objavljena tokom 2007. godine.
Tokom 1956-61. Audem je bio profesor poezije na Oxfordu, gde se od njega očekivalo da održi tri predavanja godišnje. Ovakav ne mnogo zahtevan posao omogućavao mu je da i dalje zimu provodi u New Yorku, a leta u Evropi, provodeći samo tri nedelje u Ofxordu godišnje. Zarađivao je uglavnom tako što je držao predavanja i pisao za New Yorker i druge časopise.
Tokom poslednjih godina počeo je da se ponavlja u razgovorima, što je razočaravalo njegove prijatleje, koji su ga znali kao duhovitog sagovornika koji ume da govori o različitim temama. Godine 1972. preselio se u Oxford, gde mu je koledž Christ Church dao kućicu, ali je nastavio da provodi leta u Austriji. Umro je u Beču, 1973. godine i sahranjen je u Kirchstettenu.
Književni stil
Auden je izdao 400 pesama od čega ih je 7 bilo vrlo velikih po obimu taku da su dvije (svaka za sebe) zauzimale cijelu knjigu. Njegov poetički opus je bio enciklopedijski tako da se kretao od modernizma do tradicionalnih formi kao što su balade, haiku ili barokna djela. Ton njegovih djela se kretao između pesama koje spadaju u pop kliše do meditacija i od suvremene krize do evolucije društva.
Osim pesama Auden je više od 400 esej]]a i kritika o književnosti, historiji, politici, muziki, religiji i mnogim drugim stvarima. Također je sudjelovao u pisanju opernog libreta i surađivao s snimateljima dokumentarnih filmova. Pred kraj svog života Auden je kontroverzno krenuo u izmjene svojih popularnih pesama ili je neko potpuno odbacio pošto ih je smatrao dosadnim ili nepoštenim dok je radio, sklapao kolekcije svojih djela.
Objavljeni radovi
Spisak koji sledi sadrži samo one radove koje je Auden priredio i objavio tokom života:
Karlovačka gimnazija
300p|mini|Karlovačka gimnazija 300p|mini|Stara zgrada Karlovačke gimnazije u 19. veku Karlovačka gimnazija je najstarija srpska gimnazija, osnovana 1791. godine, na padinama Fruške gore u Sremskim Karlovcima.
Glavni inicijatori i finansijeri su bili mitropolit Stevan Stratimirović i trgovac Dimitrije Atanasijević Sabov, koji je izdvojio veliku sumu novca (20000 forinti) za izgradnju škole.
Današnja zgrada je sagrađena 1891. godine po projektu Lechner Ödön, mađarskog arhitekte. Kada je sagrađena, ujedno je bila i Patrijaršijski dvor i smatrana je najreprezentativnijom srpskom građevinom u Vojvodini.
Škola ima veoma vrednu biblioteku za istoriju Srba u Mađarskoj.
Danas je u ovoj zgradi filološka gimnazija. mini|Karlovačka gimnazija mini|Karlovačka gimnazija mini|Spomen ploča
Smerovi
U školi postoje tri smera, a to su klasični jezici, savremeni jezici i smer istorija i geografija (prva generacija 2021. godine). Klasični jezici u toku četiri godine izučavaju latinski i starogrčki kao glavne jezike, ali pohađajući i nastavu engleskog, kao trećeg i obaveznog jezika. Savremeni jezici pružaju čitav niz jezika od kojih se učenici opredeljuju za jedan koji će učiti pored engleskog i po želji mogu da uče druge jezike fakultativno (nemački, španski, japanski, kineski, italijanski, francuski, ruski itd). Treći i obavezni jezik im je latinski jezik, koji imaju sve četiri godine.
Cedar Hill, New Mexico
Sidar Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 847.
Benciklan
Benciklan je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 289,456 Da.
Rasdorf
Rasdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Fulda. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.814 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6631022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fulda Rasdorf se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Fulda. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 332 metra. Površina opštine iznosi 30,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.814 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 60 stanovnika/km².
Stra Santa Maria, Varese
Stra Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Casarone, Piacenza
Casarone je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 789 m.
Chaourse (En)
Šaurs je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 522 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 187 m, a minimalnoj 102 m).
Manta (mitologija)
Manta ili Manto (Μαντώ) ime je nekoliko žena u grčkoj mitologiji, od kojih je najpoznatija kćerka proroka Tiresije. Ime potiče od starogrčke reči za "proroka" ili "vidioca" (μάντις, mantis).
Monticello, Indiana
Montiselo je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.378, što je 345 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Émile Cohl
thumb|Émile Cohl.
Émile Cohl (Pariz, 4. januar 1857 – 20. januar 1938), rođen kao Émile Eugène Jean Louis Courtet, bio je francuski likovni umjetnik i sineast, najpoznatiji kao autor filma Fantasmagorie iz 1908. godine zbog koga ga se često navodi i kao "oca filmske animacije". Cohl se filmom počeo baviti relativno kasno, a prije toga je izgradio reputaciju zahvaljujući karijeri političkog karikaturista, kao i pripadnosti umjetničkom pokretu Nekoherentnih 1880-ih.
Belgijski NLO val
right|thumb|250px|Neobična trokutasta letjelica iznad [[Valonija|Valonije. Fotografiju je 15. VI 1990. snimio J.S. Henrardi]] Belgijski NLO val odnosi se na niz masovnih viđenja navodnih trokutastih NLO-a u Belgiji od 29.11. 1989. do aprila 1990. , a po nekima i do 1992. Neka od najznačajnijih zapažanja bila su sljedeća:
Los Mogotes, San Marcos
Los Mogotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Marcos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Edith Wilson
Edith Bolling Galt Wilson (15. oktobar 1872 – 28. decembar 1961) bila je druga supruga američkog predsjednika Woodrowa Wilsona, odnosno Prva dama SAD od 1915. do 1921. godine. Poznata je kao jedina Prva dama u historiji SAD koja je de facto vršila predsjedničke dužnosti, odnosno imala vlast.
Godine 1896. je prilikom posjete sestri u Washingtonu upoznala draguljara Normana Galta. Za njega se vjenčala; imala je samo jedno dijete koje je umrlo ubrzo nakon poroda, a nakon čega sama više nije mogla imati djecu. Muž joj je iznenada preminuo od srčanog udara, te je sljedećih nekoliko godina provela u siromaštvu.
Colosimi, Cosenza
Colosimi je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Edith Wilson
Predsjednika je upoznala u martu 1915. preko poznanice Helen Woodrow Bones (1874-1951), predsjednikove rođake koja ju je pozvala na primanje u Bijeloj kući. Predsjednik, čija je prva supruga Ellen Axson Wilson bila preminula prethodne godine, joj je nedugo potom ponudio brak. Vjenčanje je obavljeno krajem godine, usprkos glasina o tome da su ona i Wilson imali preljubničku vezu, pa čak i otrovali Ellen.
Muža je pratila na putovanju u Evropi tokom Pariške mirovne konferencije 1919. godine. Na povratku je Wilson doživio moždani udar. Edith Wilson je učinila velike napore da od javnosti, pa i od potpredsjednika Thomasa R. Marshalla sakrije pravo stanje svog muža, te je kao posrednik jednostavno preuzela sve upravne poslove. To je, sa druge strane, značilo da nije mogla iskoristiti mužev autoritet da osigura ratifikaciju Versajskog mirovnog ugovora, a što će imati značajne posljedice po američku i svjetsku politiku u međuratnom periodu.
Nakon što joj je mužu istekao mandat, o njemu se brinula sve do smrti tri godine kasnije. Poslije je bila aktivna u naporima Demokratske stranke da animira ženske glasače.
Out of Our Heads
Out of Our Heads je album The Rolling Stonesa izdan 1965. godine. To je prvi album Stonesa koji je došao do broja jedan američke top ljestvice albuma. To je ponajviše zasluga pjesme "(I Can't Get No) Satisfaction", jednog od njihovih najvećih hitova, koja je došla do prvog mjesta i na britanskoj i na američkoj top-ljestvici singlova. Iako je to nezahvalno tvrditi, ta se pjesma smatra jednom od najboljih u povijesti glazbe što dokazuju drugo mjesto na top ljestvici 500 najboljih pjesama svih vremena po izboru časopisa Rolling Stone i prvo mjesto u izboru 100 najboljih rock'n'roll pjesma svih vremena TV stanice VH1. Album je značajan i zbog pjesme "The Last Time". To je bila prva pjesma napisana od strane tandema Jagger/Richards koja je dospjela na prvo mjesto britanske top-ljestvice singlova, na kojem se nalazila četiri tjedna.
Baraljevac
Baraljevac je naselje u Srbiji u opštini Bujanovac u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 316 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 336 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Michelangelo Buonarroti (TV drama)
Michelangelo Buonarroti je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1977. godine. Predstavlja snimak kazališne predstave istoimene drame Miroslava Krleže koju je Ljubiša Ristić za vrijeme Splitskog ljeta postavio u zgradi prije nekoliko godina oštećenog, a tada još neobnovljenog HNK Split. Radnja se događa početkom 16. vijeka u Rimu, a naslovni protagonist je znameniti umjetnik Michelangelo Buonarroti koji nastoji oslikati Sikstinsku kapelu.
Gomez Palacio, Durango
Gomez Palacio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 228577 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1135 m.
Ograda (Bloke, Slovenija)
Ograda je naselje u slovenskoj Općini Bloki. Ograda se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 4 stanovnika.
Los Llanitos, Ensenada
Los Llanitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
Nuevo Paraíso, Villaflores
Nuevo Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
12 X 5
12 X 5 je album The Rolling Stonesa izdan krajem 1964. Album je izašao samo za američko tržište i poput njihovog debitantskog albuma većinom sadrži obrade R&B klasika.
Žubrino
Žubrino je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Žubrino pripada opštini Kičevo.
Pored sela Žubrino nalazi se TE Oslomej.
Prirodni uslovi
Naselje Žubrino je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 12 km severno.
Reljef: Žubrino se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Kičevija. Selo je položeno u središnjem delu Kičevskog polja, u dolini reke Temnice, a istočno se izdiže planina Čelovica. Nadmorska visina naselja je približno 670 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Žubrino je imalo 544 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (100%).
La Soledad, Villa de Reyes
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1806 m.
Bitka kod Amanskog prijevoja
Bitka kod Amanskog prijevoja se odigrala na početku Antonijevog (rimsko-partskog) rata 39. pne. između rimskih snaga na čelu s Publijem Ventidijem Basom na jednoj, i partskih snaga pod generalom Farnapatom na drugoj strani. Nakon što je u prethodnoj bitci kod Kilikijskih vrata razbio partsku vojsku princa Pakora i prisilio je da napusti Malu Aziju, Bas je sa svojim trupama krenuo na jug kako bi povratio prethodne godine izgubljenu Siriju. Parti su ga pokušali zaustavili tako što su pod generalom Farnapatom zapriječili uski prolaz (tzv. Sirijska vrata) u planini Aman (današnji Nur). Bas je tamo u izviđanje poslao prethodnicu na čelu sa Pompsedijem Silonom; ona je iznenada nabasala na partske snage i, s obzirom na brojčanu nadmoć neprijatelja, našla u izuzetno teškoj situaciji. Rimljane je od katastrofe spasio pravovremeni dolazak glavnine pod Basom, koja je nadvladala Parte, pri čemu je ubijen general Farnapat. Preživjeli Parti su se povukli preko Eufrata, omogućivši Basu da počne "čistiti" Siriju. Parti su sljedeće godine pokušali protivofanzivu koja je završila bitkom na planini Gindar.
Revigliasco d'Asti, Asti
Revigliasco d'Asti je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 451 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Treggiaia, Pisa
Treggiaia je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1034 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Put u Kumrovec
Put u Kumrovec je jugoslavenski televizijski film snimljen 1980 godine u produkciji RTV Zagreb i režiji Eduarda Galića po vlastitom scenariju.
Kartaši (komedija)
Kartaši ili Kockari je komedija ruskog književnika Nikolaja Gogolja, objavljena 1842. godine. Protagonist je profesionalni kockar iz Italije koji dolazi u tadašnju Rusiju kako varao naivne domaće kockare. Iako je tekst bio nedovršen, drama je prvi put postavljena 1843. godine. U 20. vijeku je poslužila kao predložak za istoimenu operu Dmitrij Šoštakoviča, kao i nekoliko filmskih i televizijskih ekranizacija.
Ignacio Valadez, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Ignacio Valadez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Vancouverski NLO incident 2011.
Vankuverski NLO incident 2011. (eng. 2011 Vancouver UFO sighting) je naziv za događaj koji se desio u dve večeri u februaru 2011. godine. Događaj se desio u američkom gradu Vancouveru. .
Izveštaji govore kako su se na nebu iznad Vankuvera pojavila ljubičasta i crvena svetla u ranim večernjim satima 20. februara 2011. godine. Takođe se pojavio i čudan objekat za koji se govori da je NLO. Svetlio je zelenim i crvenim svetlima. Navodno se pojavio u sedam sati uveče. Sledećeg dana, 21. februara uveče, svedoci su rekli kako su videli objekat koji leti. Svedoci su rekli kako se ništa nije čulo dok su gledali NLO. Tokom viđenja NLO-a napravljena je Jedna fotografija i dva videa koja su snimili lokalni novinari.
Foy de Álamo, Gasolinera, Álamo Temapache
Foy de Álamo, Gasolinera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Chopin (TV drama)
Chopin je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1984. godine. Naslovni lik je znameniti poljski pijanist Frederic Chopin, kojeg tumači Miljenko Brlečić. Režiju i scenarij je potpisao znameniti pijanist Mladen Raukar.
Reinhardshagen
Rajnhardshagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Kasel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.850 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6633022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kasel Rajnhardshagen se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Kasel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 159 – 472 metra. Površina opštine iznosi 13,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.850 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 374 stanovnika/km².
Huttonsville, West Virginia
Hatonsvil je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 221, što je 4 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Malankarska pravoslavna sirijska crkva
Malankarska pravoslavna sirijska crkva, također poznata i kao Indijska pravoslavna crkva, je autokefalna istočna pravoslavna (drevnoistočna) crkva koja djeluje u indijskoj državi Kerala. Predstavlja jednu od crkva indijske tomokršćanske zajednice, čiji pripadnici tvrde da porijeklo vode od crkve koju je po predaji u 1. vijeku uspostavio apostol Toma. Crkvu vodi autonomni Katolikos Istoka, ali i dalje održava veze sa Sirijskom orijentalno-pravoslavnom crkvom i njenim poglavarom patrijarhom Antiohije.
Kroz historiju su svi tomokršćani imali isto vodstvo i liturgiju, odnosno bili povezani sa Crkvom Istoka sa sjedištem u Perziji. Od 16. vijeka su portugalski jezuiti toj zajednici pokušali nasilno nametnuti latinski obred i puno zajedništvo sa Katoličkom crkvom. Nezadovoljstvo takvim nastojanjima je potaklo najveći dio zajednice da se pridruži arhiđakonu Tomi koji je 1653. položio zakletvu da se nikada neće pokoriti Portugalcima. Dio koji se pridružio Tomi je postao Malankarska crkva.
Arhiđakon Toma je crkvu preveo pod jurisdikciju Sirijske orijentalno-pravoslavne crkve. Međutim, sporovi između patrijarha u Antiohiji i lokalnog svećenstva su eksalirali te se godine 1912. se ta crkva podijelila na dva dijela - Malankarsku pravoslavnu sirijsku crkvu i Jakobitsku sirijsku kršćansku crkvu.
Crkva u teološkom smislu pripada istočnom pravoslavlju i prihvaća alekandrijsku kristologiju, te koristi zapadnosirijski obred.
thumb|Shema podjele martomitskih kršćana kroz vijekove
Valencia
Valencia je grad od 787,808 stanovnika na istoku Španjolske u Autonomnoj zajednici Valencija.
Valencia je danas administrativni centar istoimene Zajednice i Provincije, a nekad je bila prijestolnica historijske Kraljevine Valencija. Valencija zajedno sa 45 gradova i općina formira treću po veličinu konurbaciju u Španjolskoj-Metropolitansku Valenciju, u kojoj danas živi 1.595,000 stanovnika na površini od 363 km².
Ona je i univerzitetski grad još od 1499.
Geografske karakteristike
Valencija leži na mediteranskoj obali na ušću rijeke Turije, u kraju zvanom Huerta de Valencia, koji je odavno poznat kao voćnjak (Huerta na španjolskom znači voćnjak) Španjolske. thumb|left|240px| Pogled na grad i [[planina|planine Iberijskog gorja]]
Istorija
Valencia je nastala kao grčka, a nakon tog je postala kolonija Kartagine, koju su za Drugoga punskoga rata 201. pne. osvojili Rimljani. O njoj je prvi put nešto napisao rimski historičar Tit Livije, koji navodi da je konzul Decim Junije Brut Kalaik 138. pne. tu naselio legionare veterane luzitanskog rata. To naselje - Valentia Edetanorum vremenom je postalo prosperitetna rimska kolonija. thumb|left|240px| Centar grada Nakon Propasti Rimskog Carstva - 413. zauzeli su je Vizigoti, a 714. Mauri. Od 756. Valencia je ušla je u sastav Kalifata Kordoba, a od 1021. postala prijestolnica novoosnovane maurske kraljevine Valencije, koje se protezala od Almerije do estuarija rijeke Ebro.
Od 1089. pa sve dok je nije zauzeo 1094. stalno ju je opsjedao i napadao legendarni španjolski junak El Cid. Valencia je u rukama El Cida ostala sve do njegove smrti - 1099. Već tri godine nakon njegove smrti - 1102. - Mauri su je ponovno zauzeli.
Aragonski kralj Jaime I je 1238. zavladao Valenciom, ali je ona i nadalje egzistirala kao nezavisna kraljevina sa vlastitim zakonima i parlamentom, sve do 1479. Tad je zajedno sa ostalim zemljama Krune Aragona sjedinjena sa Kraljevinom Kastiljom, to se desilo za vladavine Katoličkih kraljeva (Ferdinanda II i Isabele I). Ta stabilnost rezultirala je dugim periodom mira u kom se grad brzo razvijao brzo a umjetnost cvala.
Pretpostavlja da je upravo u Valenciji - 1474. proradila prva španjolska štamparija, a tokom sljedeća dva vijeka grad je bio centar valencijske slikarske škole.
Progreso, Santiago Yaveo
Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Yaveo.
Valencia
Istorija
Za Španjolskog građanskog rata (1936.-39) Valencia je od novembra 1936. do oktobra 1937. bila privremeno središte republikanske vlade.
Progreso, Santiago Yaveo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 104 m.
Nova vas pri Jelšanah
Nova vas pri Jelšanah je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Nova vas pri Jelšanah se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Cumiès
Kimje je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Karkason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 40 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 313 m, a minimalnoj 224 m).
Nova vas pri Jelšanah
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 15 stanovnika.
Andrea Stramaccioni
Andrea Stramaccioni (rođen 9. januara 1976.) je italijanski nogometni trener. Trenutno je trener Esteghlal FC iz Irana. Proslavio se kao trener ekipe Inter Milan, koju je preuzeo do kraja sezone 2011/12, nakon što na toj poziciji nisu uspjeli Gian Piero Gasperini i Claudio Ranieri. Stramaccioni je igračku karijeru započeo i završio u Bologni nakon ozbiljne povrede koljena koja ga je spriječila da napravi zapaženu karijeru.
Skup razuma
thumb|300px|[[ateizam|Ateisti i ostali ireligiozni ljudi okupljeni za Skup razuma na Nacionalnoj esplanadi.]]
Valencia
Znamenitosti
Valenciju zovu gradom stotinu zvonika, od kojih su svakako najpoznatiji onaj pored katedrale gotički - Miguelete (1381-1424), i šesterokutni toranj Santa Catalina (1688.-1705.) lijep primjer valencijske baroka. thumb|right|280px| [[Katedrala sa zvonikom Miguelete]] Najvažnija sakralna građevina je katedrala - La Seo, smještena u historijskom centru grada. Kako je građena od 13. vijeku a dovršena tek nakon dva 1482. predstavlja mješavinu stilova. Tako su naprimjer njena tri portala podignuta u tri različita stila; romaničkom, gotičkom i baroknom. La Seo je riznica umjetničkih djela, između ostalih ima i dvije velike Goyine slike. Preko puta nje na trgu Constitución, nalazi se palača Tribunal de las Aguas u kojoj je stolovao sud za održavanje kanala za navodnjavanje. On po predanju egzistira još od 10. vijeka, u njemu su sami seljaci rješavali svoje sporove.
Andrea Stramaccioni
Ipak ostao je u nogometu, i trenirao je omladinske selekcije klubova. Prvi veliki uspjeh je osvajanje omladinskog Scudetta s Romom, nakon čega je prešao u Inter i preuzeo konce omladinskog pogona u milanskom gigantu. 2012. godine osvaja NextGen seriju, svojevrsnu Ligu Prvaka za mlade u kojoj je njegov Inter pobjedio Ajax u finalu izvođenjem penala. 26. marta, dan nakon osvajanja tog turnira promovisan je u trenera prve momčadi.
Inter
Nakon odlaska Fulvija Pee, koji je postao menadžer Sassuola, Samaden je pozvao Stramaccionija da preuzme Primaveru Intera, što je ovaj prihvatio. Interovu Primaveru je nakon preuzimanja prvog tima ostavio na prvoj poziciji u Italiji, te kao prvake Evrope, nakon 5-3 pobjede nad Ajaxom u finalu NextGen turnira 2011/12. Isti dan kad je osvojio tu titulu Claudio Ranieri je otpušten s mjesta trenera Intera, a Stramaccioni postavljen kao privremeno rješenje do kraja sezone. Obzirom da nema UEFA Pro Licencu, radiće zajedno s Giuseppe Baresijem.
Lični život
Stramaccioni je 2010. diplomirao na Pravnom fakultetu.
Valencia
Znamenitosti
thumb|right|280px| [[Llotja de la Seda]] Od svjetovnih građevina treba spomenuti kasnootičku palaču iz 15. vijeka Llotja de la Seda (Burzu svile), koja je 1996. uvrštena na UNESCO-ovu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi i palaču markiza Dos Aguasa iz 15. vijeka.
Zatim je tu Palacio de la Diputación, sjedište parlamenta nekadašnje Kraljevine Valencija, sa dvorištem iz 15. vijeka i moderna gradska vijećnica - Ayuntamiento, u kojoj su smješteni arhivi i Muzej historije grada a tu je i neoklasicistička Palacio de Justicia iz 18. vijeka.
Valencija je bila utvrđeni grad sve do 19. vijeka, kad su bedemi srušeni, tako da su od čitavog kompleksa preostalo samo dvoje gradskih vrata ; Torres de Serranos iz 14. vijeka i Torres de Quart iz 15. vijeka.
Valencia ima puno botaničkih vrtova i muzeja, od njih treba spomenuti Muzej umjetnosti, sa djelima od 14. do 18. vijeka i Muzej moderne umjetnosti.
Valencia je i grad moderne arhitekture u njoj je od 1996. do 2005. podignut Grad umjetnosti i nauke (Ciudad de las Artes y las Ciencias), po projektu Santiaga Calatrave i Félixa Candele. To je kompleks koji se sastoji od opere, akvarija (L'Oceanogràfic), muzeja nauke, planetarija (L'Hemisfèric) u obliku oka, parka sa šetalištem L'Umbracle i most preko Turije - Puente de l'Assut. Vrlo moderan je i Kongresni centar koji je podignut 1998. po projektu engleskog arhitekta Normana Fostera.
Valencia je poznata po tradicionalnoj procesiji Fallas posvećenoj sv. Josipu, svecu zaštitniku stolara, ona svake godine u martu privuče na hiljade posjetioca, koji dođu pogledati maštovite visoke figure od papira, voska, gipsa i ostalih lakih materijala koje nose sudionici procesije. Te figure se na kraju svetkovine spaljuju, osim najljepših koje se spremaju u gradski muzej Las Fallas.
U vrijeme Fallasa održavaju se i koride, koje također privuku brojne turiste.
Privreda
Valencijska luka - El Grao, je druga po prometu u Španjolskoj, iz nje se izvoze poljoprivredni proizvodi (riža, naranče, limuni, luk, vino) i industrijski proizvodi (namještaj, keramika, automobili, tekstil i artikli od metala).
Valencija je grad brodograđevne, prehrambene, tekstilne, metaurške, kemijske i duhanske industrije.
Za privredu grada sve je značajniji turizam i sektor usluga.
Skup razuma
Skup razuma (engl. Reason Rally) bio je skup za sekularizam i religijski skepticizam koji se 24. ožujka 2012. godine održao na Nacionalnoj esplanadi u Washingtonu, D.C. Pokroviteljice skupa bile su glavne ateističke i sekularne organizacije u Sjedinjenim Državama, a sam je skup označen kao "Woodstock za ateiste i skeptike".
Među govornicima i izvođačima bili su biolog Richard Dawkins, glazbenik Tim Minchin, suvoditelj MythBustersa Adam Savage, glumac i komičar Eddie Izzard, Paul Provenza, PZ Myers, Jessica Ahlquist, Dan Barker i mađioničar James Randi. Na skupu je svirao rockerski bend Bad Religion, a ostale poznate osobe (rep. Pete Stark, sen. Tom Harkin, komičar Bill Maher, mađioničar Penn Jillette) obratile su se gomili videovezom. Sudionici su recitirali Prisegu vjernosti, namjerno izostavljajući frazu "pod Bogom" koju je nadodao Kongres SAD-a 1954. godine. Prisustvovali su veterani Oružanih snaga Sjedinjenih Država koje je umirovljeni pukovnik Kopnene vojske Kirk Lamb predvodio u afirmaciji njihovih sekularnih vojnih prisega. Govornici su između ostaloga poticali okupljene da kontaktiraju svoje lokalne i nacionalne predstavnike i mole ih da podupru odvojenost crkve od države, znanstveno obrazovanje, bračnu ravnopravnost za gejeve i lezbijke, te okončanje vladine potpore vjerskim organizacijama.
Prema službenom mrežnom mjestu, cilj Skupa razuma bio je "ujedinjenje, energiziranje i ohrabrenje sekularnih ljudi širom svijeta uz opovrgavanje negativnih mišljenja prisutnih u velikom dijelu američkog društva." Na mrežnom mjestu predviđalo se da će to biti "najveći sekularni događaj u svjetskoj povijesti." Ne postoje službene procjene broja sudionika događaja na Esplanadi. The Atlantic je pisao o 20.000 ljudi koji su pohodili skup.
Svrha
Prema službenom mrežnom mjestu Skupa, događaj je imao tri glavna zadatka:
Organizatori su rekli da je cilj skupa bio dvostruk: ujediniti pojedince sa sličnim vjerovanjima i pokazati američkoj javnosti da je broj ljudi koji ne vjeruju u Boga velik i da raste. Ove brojke moramo uzeti ozbiljno, izjavio je Paul Fidalgo, glasnogovornik Centra za propitivanje koji promiče znanstvenu metodu i rasuđivanje i jedna je od organizacija pokroviteljica skupa. “Mi nismo samo sitna marginalna skupina.”
Prema izjavi glasnogovornika skupa Jessea Galefa, ove godine u fokusu je bila različitost sudionika, rekavši pritom da "mi ne možemo uspjeti ako dolazimo samo iz jedne demografske skupine". Uspoređujući skup iz 2012. s bezbožnim skupom iz 2002. kojem su prisustvovali uglavnom bijelci stariji od 40 godina, sudionici su sada bili "uglavnom mlađi od 30 godina, najmanje polovicu su činile žene i uključivali su ljude drugih rasa".
Govorivši na NPR-u prije samog skupa, predsjednik Američkog ateista David Silverman izjavio je da se radi o događaju odrastanja za ateiste, "osvrtat ćemo se na Skup razuma kao na jedan od onih događaja u kojima se igra promijenila, kada su ljudi počeli gledati na ateizam i ateiste u drugačijem svjetlu".
Pišući za The Guardian Sarah Posner tvrdi da je Skup razuma bio modeliran prema pokretu LGBT-a. Ohrabrivanje ljudi da 'istupe' o svojem nevjerovanju. Da rade na humanizaciji ateizma tako što će omogućiti "ljudima da personaliziraju nekoga za koga su oduvijek mislili da je 'drugačiji'" Jednom kad ljudi shvate da je njihov susjed, suradnik ili član obitelji ateist, to će biti uspjeh prema njihovu prihvaćanju. Politika je imala veliku ulogu u skupu prema Posneru, uzevši u obzir da postoji samo jedan izjašnjeni ateist u američkom Kongresu, još je puno posla koji valja učiniti.
Odgovor
thumb|Gomila na Skupu razuma thumb|[[Greg Graffin iz Bad Religiona pjeva nacionalnu himnu na Skupu razuma.]] thumb|[[Jessica Ahlquist govori na Skupu razuma]]
Potpora
U Huffington Postu Staks Rosch hvalio je skup. Tvrdio je da se ateisti "suočavaju s velikom diskriminacijom i strahom od diskriminacije da će biti nadglasani" i da mnogi "strahuju da će ih se obitelji odreći, da će izgubiti posao ili da će jednostavno biti šikanirani od religioznih."
David Niose, predsjednik Američkog humanističkog udruženja izjavio je da "sekularna demografska skupina ne tvrdi da ima monopol na racionalnost, no osjeća da ima nešto za ponuditi. Skupljajući se u Washingtonu, sekularni ne cmizdre o nekakvoj imaginarnoj viktimizaciji, već umjesto toga pokazuju glas koji je predugo bio ušutkavan."
Nate Phelps, ateist i otuđen sin Freda Phelpsa, osnivača marginalne skupine Westboroanske baptističke crkve, podupro je Skup razuma i bio je među govornicima na tom događaju.
Kritika
Skup razuma izazvao je kritike zbog tona i retorike nekih govornika. Uvodničari poput Nathalie Rothschild iz The Huffington Posta i Toma Gilsona iz The Washington Posta i predstavnici raznih religijskih zajednica poput rabina Brada Hirschfielda iz Nacionalnog židovskog centra za učenje i vođenje i Williama Anthonyja Donohuea iz Katoličke lige izrazili su svoje negodovanje.
Lublinska visoravan
Lublinska visoravan (poljski: Wyżyna Lubelska) je geografska makroregija na jugoistoku Poljske koja se prostire između doline Visle na zapadu i rijeke Zapadni Bug na istoku.
Dalje prema sjeveru pretapa se u Polesje, a prema jugu u vododjelnicu Roztocze.
Karakteristike
thumb|left|240px| [[Pejzaž sa dugom]] Prostire se na površini od oko 7000 km², sa prosječnom nadmorskom visinom od 314 metara.
Najviši vrh Lublinske visoravni je brdo Wielki Dział, visoko 390 metara.
Gotovo se sav teritorij Lublinske visoravni prostire po Lublinskom vojvodstvu, osim malih dijelova u gornjem toku Visle koji prelaze na teritorij Mazovjeckog, Svjetokžiškog i Potkarpatskog vojvodstva.
Najveći gradovi urbani centri Lublinske visoravni su Lublin, Zamość i Kraśnik.
Opština Tepic, Nayarit
Tepic je opština u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 9708 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 801 m.
Novokračine
Novokračine je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Novokračine se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 225 stanovnika.
Bitka kod Kilikijskih vrata
Bitka kod Kilikijskih vrata se odigrala za vrijeme Antonijevog (rimsko-partskog) rata 39. pne. između rimskih snaga pod Publijem Ventidijem Basom na jednoj, i partskih snaga na čelu s odmetnutim rimskim generalom Kvintom Labijenom na drugoj strani. Završila je rimskom pobjedom, koja je, zajedno s kasnijom pobjedom Amanskog prijevoja dovela do kraha partske ofenzive na maloazijske i bliskoistočne posjede tadašnje Rimske Republike.
Uvod
Drugi veliki rat između Rimljana i Parta je izbio 40. pne. kada je partski kralj Orod II iskoristio iscrpljenost rimske države i zauzetost njenih vlastodržaca građanskim ratovima kako bi pokušao osvojiti rimska područja u Maloj Aziji i Bliskom istoku. U tome je ispočetka imao velikih uspjeha, čemu su pridonio prelazak velikog broja rimskih trupa pod Kvintom Labijenom na partsku stranu. Labijen i njegovi pobunjenici su zauzeli veliki dio Male Azije, dok su Parti na čelu s tadašnjim princom (i budućim kraljem) Pakorom I zauzeli Siriju i Palestinu. Na to je trijumvir Marko Antonije, koji je vladao istočnim dijelom rimske države, reagirao tako što je vojsku pod komantom Basa poslao da se iskrca na obale Kilikije, u pozadini Labijenovih trupa. Labijen je obustavio svoju ofenzivu i došao na jug gdje se spojio sa Pakorovim partskim snagama.