cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bozon
Bozoni su čestice koje tvore simetrično sastavljena kvantna stanja. Za njih važi Bose-Einsteinova statistika. Bozoni su čestice sa celim spinom, za razliku od fermiona koji imaju polovni spin.
Naziv su dobili po indijskom fizičaru Satyendri Nathu Boseu.
Bozoni su sledeće čestice:
NGC 683
NGC 683 je galaksija u zviježđu Ovan.
Crollon
Krolon je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 213 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 45 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 80 m, a minimalnoj 24 m).
McCoy, Colorado
Makoj je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.
Grir
Grir se može odnositi na
Colle Oliva, Latina
Colle Oliva je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Klivland
Klivland se može odnositi na
Kingfišer
Kingfišer se može odnositi na
Borbe za Travnik 1943.
Osovinske snage uspele su tako u ovom kritičnom periodu održati važne položaje u oblasti Travnika i dolini Lašve. Sa početkom decembra, Druga oklopna armija preuzela je inicijativu u svoje ruke, i za duže vreme uklonila opasnost koja im je pretila u ovoj za njih važnoj oblasti.
Položaj i namere snaga NOVJ
minijatura|Grupa rukovodilaca [[Prva krajiška proleterska udarna brigada|Prve krajiške brigade u okolini Travnika, septembar 1943.]] Avgustovska ofanziva Prve i Pete divizije NOVJ okončana je ovladavanjem Bugojnom, Donjim Vakufom i Jajcem, odnosno celim gornjim tokom Vrbasa. Delovi Pete divizije postigli su takođe uspehe u dolini Bosne i okolini Sarajeva, i Travnik sa dolinom Lašve, kao uklinjena teritorija između dve operativne oblasti, nametnuo se kao prirodan cilj. Početkom septembra manje posade u oblasti podvrgnute su pritisku.
Kapitulacija Italije i operacije povezane s tim prekinule su na mesec dana travničku operaciju. Oko 10. oktobra, ona je obnovljena, ovaj put u novom, još značajnijem kontekstu. Snage NOVJ na povratku iz Dalmacije zauzele su Livno i Kupres, a Treći korpus zauzeo je (u Prvoj tuzlanskoj operaciji) Tuzlu, izbivši ujedno na Drinu, Savu i Bosnu. Ovladavanje Travnikom i dolinom Bosne u tom kontekstu imalo bi značaj povezivanja širokih slobodnih teritorija Prvog, Trećeg, Petog i Osmog korpusa, odnosno stvaranje povezane slobodne teritorije od Jadrana i Une do Drine i Save.
Nemački odgovor
S obzirom na komandantovu procenu da "izveštajima koji govore o namerama da se izvrši napad na Srbiju treba pokloniti veru", ocrtavanje perspektive otvaranja jednog puta za snabdevanje NOVJ od Podbiokovlja do Tuzle predstavljalo je alarmantan problem. Formacija zadužena za ovo područje, 5. SS korpus, sredinom septembra imala je na raspolaganju samo 7. SS diviziju, 369. legionarsku diviziju i snage Trećeg i Šestog zbornog područja NDH.
Komandant Jugoistoka morao je prema tome da rešava tri problema istovremeno: Za ove ambisiozne zadatke 5. SS korpusu bila su neophodna pojačanja. Još u septembru stavljen mu je na raspolaganje 92. motorizovani puk, a do druge polovine novembra korpus je ojačan još i sa 118. lovačkom divizijom, 187. rezervnom divizijom, delovima 173. rezervne divizije, 901. oklopnim grenadirskim pukom, 1. brdskom divizijom i 2. pukom Brandenburg.
Uvodne borbe
Četiri bataljona Prve proleterske brigade dobila su zadatak da tokom noći 1/2. septembra izoluju, napadnu i zauzmu Turbe. Prvenstveno zbog proboja oklopnog voza iz Travnika u Turbe, ovaj napad nije uspeo.
Napad je ponovljen istim snagama sledeće noći. Međutim, relativno malobrojna posada u dobro organizovanom utvrđenju na povoljnom položaju, ponovo je uspela da odoli napadu. Jedini uspeh postignut je na pruzi Travnik - Turbe, gde je na petom kilometru oklopni voz sa naišao na postavljenu minu.
Naredne nedelje Prva proleterska divizija odmarširala je za Dalmaciju, a Peta krajiška divizija preuzela je položaje prema Travniku. Noću između 15. i 16. septembra, ponovo je izvršen napad na Turbe sa dva bataljona Prve krajiške brigade. Jedan bataljon ove brigade bio je u zasedi na komunikaciji Travnik - Turbe, a jedan je vršio demonstrativni napad s južne strane na Travnik. U vezi sa ovom akcijom, jedan bataljon Četvrte krajiške brigade rušio je komunikaciju između Viteza i Travnika. Utvrđeno mesto ni ovaj put nije zauzeto, a presudnu ulogu u odbrani ponovo je odigrao oklopni voz.
Napad je ponovljen između 20. i 21. septembra 1943. i to sa svih strana sa oko 600 boraca i velikim brojem automatskog oružja. Sledeći napad usledio je već sledeće noći. Prilikom ovog napada, ponovo je uspešno postavljena mina, ovaj put na trećem kilometru od Travnika. kad je oklopni voz oštećen i zaustavljen, na njega je otvorena vatra iz zasede. Tom prilikom je, prema bojnoj relaciji poginulo 19, ranjeno 10 i nestalo 62 vojnika. Prema Operacijskom dnevniku Pete divizije, tom prilikom oklopni voz je potpuno uništen, ubijeno je oko 70 legionara i domobrana, zarobljeno 8, a zarobljeno je i 80 bivših italijanskih vojnika koji su vršili radnu službu.
Posle 22. septembra posada u Turbetu bila je napadana ili uznemiravana gotovo svake noći do kraja septembra.
Mustafa Mulalić
Mustafa Mulalić (1896, Livno, Austrougarska - 26. decembar 1983, Jugoslavija) je bio jugoslovenski političar i publicista, pripadnik četničkog pokreta tokom drugog svetskog rata.
Borbe za Travnik 1943.
Osovinske snage
U samom Travniku nalazili su se: Ukupno, bilo je to oko 2.000 vojnika, sa pet brdskih i dva protivtenkovska topa, nekoliko minobacača i jedan oklopni voz. Oko Travnika nalazili su se izgrađeni bunkeri, ograđeni bodljikavom žicom i zaštićeni minskim poljima.
Neuropilin
Neuropilin je proteinski receptor koji je aktivan u neuronima.
Mustafa Mulalić
Biografija
Rođen je 1896. u Livnu, Austrougarska. Pre Drugog svetskog rata bio je član Jugoslovenske Narodne Stranke (JNS) i njen poslanik (1931. i 1935. godine) u Skupštini Kraljevine Jugoslavije. Pre Aprilskog rata bio je administrator i saradnik lista „Sokolski glasnik“. Po okupaciji, živi u Beogradu. Tada se povezao sa nekim oficirima Draže Mihailovića, a zatim je otišao na Ravnu goru, dok je njegovu ulogu u vođenju muslimanskog centra preuzeo Abdulah Kemura. Po dolasku u štab na Ravnoj gori postaje urednik lista „Ravna gora i ravnogorska misao“.
Neuropilin
Postoje dve forme neuropilina, NRP-1 i NRP-2. Oni su transmembranski glikoproteini, i predominantni koreceptori jedne druge klase proteina poznate kao semaforini. Među semaforinima, NRP-1 i NRP-2 su specifično receptori za klasu-3 semaforina, koja je između ostalog odgovorna za aksonsko navođenje tokom razvoja nervnog sistem kod kičmenjaka.
Neuropilini deluju kao koreceptori jer imaju veoma mali citoplazmatični domen te zavise od drugih molekula da prenesu signale kroz membranu, normalno od pleksina. Neuropilini obično deluju kao dimeri. Različite kombinacije imaju različite afinitete. Na primer, NRP-1 homodimeri imaju visok afinitet za Sema-3A, dok NRP-2 homodimeri imaju visok afinitet za Sema-3F.
Mustafa Mulalić
Biografija
thumb|[[Robert H. McDowell|Mekdauel drži govor na četničkom zboru u Osječanima u Bosni, oktobra 1944. Prisutni: Stevan Moljević, Živorad Božić, Nik Lalić, Mustafa Mulalić, Draža Mihailović, Manojlo Pejić, Cvijetin Todić, Savo Božić.]]
Neuropilin
Još jedan ligand za neuropiline je VEGF, faktor rasta koji učestvuje u regulaciji angiogeneze.
Borbe za Travnik 1943.
Osovinske snage
U oblasti Sarajevo - Zenica nalazio se nemački 369. legionarski puk sa delovima 369. artiljerijskog puka
Mustafa Mulalić
Biografija
Nakon povlačenja Mihailovićevih četnika u Bosnu krajem 1944. godine, Mulalić je kao član Centralnog nacionalnog komiteta vršio propagandu za pristupanje muslimana četničkoj organizaciji. Zajedno sa njima tada se nalazio i američki izaslanik Robert McDowell, o čemu je Mulalić kasnije govorio:
Borbe za Travnik 1943.
Snage NOVJ
Za izvođenje operacije Vrhovni štab NOV i POJ je 8. oktobra privremeno potčinio Desetu krajišku diviziju Štabu Prve proleterske divizije. Štab Prve proleterske divizije odlučio je da napad na Travnik izvrši sa svojim jedinicama i sa Sedmom i Devetom krajiškom brigadom Desete divizije (ukupno oko 5.000 boraca), s tim da postavi jaka obezbeđenja na pravcima od Zenice i Busovače.
Mustafa Mulalić
Biografija
Nakon četničkog sloma na Zelengori, dolazi u Beograd i predaje se vlastima DFJ. Osuđen zbog pripadnosti političkom krilu JVuO na pet godina zatvora koje je izdržao u beogradskoj Glavnjači. Umro u Sarajevu 6. decembra 1983. godine.
Borbe za Travnik 1943.
Plan napada
Za izvođenje operacije Vrhovni štab NOV i POJ je 8. oktobra privremeno potčinio Desetu krajišku diviziju Štabu Prve proleterske divizije. Štab Prve proleterske divizije odlučio je da napad na Travnik izvrši sa svojim jedinicama i sa Sedmom i Devetom krajiškom brigadom Desete divizije, s tim da postavi jaka obezbeđenja na pravcima od Zenice i Busovače.
Mustafa Mulalić
Biografija
Okružni sud u Beogradu je odbacio zahtev za rehabilitaciju Mustafe Mulalića 5. marta 2009. godine.
Borbe za Travnik 1943.
Plan napada
Za direktan napad na Travnik određena je Prva proleterska brigada, dva bataljona Treće krajiške i Sedma krajiška brigada. Raspored ovih jedinica za napad na Travnik bio je sledeći: Svim kolonama postavljen je zadatak da energičnim dejstvom, još u toku noći, likvidiraju travnički garnizon.
Deveta krajiška brigada određena je za sprečavanje intervencije od Zenice preko Busovače prema Travniku kao i da aktivno dejstvuje na komunikaciju Han Kumpanija — Busovača.
Dva bataljona Treće krajiške, bataljon „Garibaldi“ i Prvi bataljon Travničkog partizanskog odreda, obrazovali su taktičku grupu na sektoru: Han Bila, Večerska, Han Kumpanija, Zenica, radi zatvaranja pravaca koji vode od Han-Kumpanije i Zenice prema Travniku.
Napad je trebalo da počne 15. oktobra u 21:00.
Laktofen
Laktofen je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 461,773 Da.
Jadranka Garin
Jadranka Garin Borović (Antofagasta, 19. kolovoza 1963.) je čileansko-hrvatska pijanistica i muzička pedagoginja.
Rodila se u Čileu u obitelji hrvatskih iseljenika. U tadašnju SFR Jugoslaviju preselila se 1974. godine. U Splitu je završila srednju glazbenu školu. Studirala je u na zagrebačkoj Muzičkoj akademiji, diplomirala 1986. (u klasi prof. Harryja Guseka) i magistrirala (1990., klasa prof. Vladimira Krpana). U njenom glazbenom formiranju interes za komornu glazbu pobudili su seminari kod Tonka Ninića.
Svirala je na samostalnim koncertima u Hrvatskoj, susjednim zemljama te Njemačkoj, Grčkoj i Siriji. Nastupala je sa Splitskim komornim orkestrom kojim su ravnali Pavle Dešpalj i Ivo Lipanović, sudjelovala je na Glazbenim večerima u sv. Donatu i dr.
Predaje na splitskoj Umjetničkoj akademiji kolegije glasovir i komornu glazbu. Vanjska je suradnica Glazbene škole fra. Ivana Glibotića u Imotskom.
Iranska teorija o porijeklu Hrvata
Iranska teorija o porijeklu Hrvata predstavlja zbir naučnih hipoteza koje hrvatsku etnogenezu povezuju s drevnim iranskim narodima istočne Evrope ili Jugozapadne Azije. Minimalistička verzija teorije etimološko porijeklo hrvatskog imena dovodi u kontekst s nazivom i kretanjem sjevernoiranskih plemenskih skupina prema Crnom moru, dok se maksimalistička verzija nadovezuje se na prethodnu i povezuje Hrvate s drevnim iranskim narodom Harauvatiš (Arahozijcima) iz Sistana (današnji istok Irana i jugozapad Afganistana). Prva verzija ima najviše pristaša u akademskoj zajednici u odnosu na ostala etimološka tumačenja, dok su interpretacije potonje marginalizirane.
Harauvatiš
mini|desno|225px|[[Arahozija i Drangijana]] Harauvatiš (Harauvat, grecizirano Arahozijci) su bili stari iranski narod. Prema jednoj od teorija o porijeklu Hrvata, oni su se sa područja današnjeg Irana i Afganistana preselili prvo u Sarmatiju (sjeverni Kavkaz), a potom na područje današnje južne Poljske gdje su se pomiješali sa Slavenima i ostavili im svoje ime.
U 13. vijeku pne., na području današnjeg Irana i Afganistana postojala je zemlja koja se nazivala Harahvaiti (Harahvatija), čije ime neki dovode u vezu sa imenom Hrvata. Tu zemlju spominje staroiranski vjerski učitelj Zaratustra u svetim knjigama Aveste (Vendidat I, 12). Centar ove zemlje nalazio se u blizini današnjeg grada Kandahara u Afganistanu. Ovaj grad, kao i rijeka koja kroz njega protiče nazivali su se Horohvat.
U čast pobjede nad Gaumatom i nad devet pobunjenih kraljeva, Darije Veliki je oko 520. pne. podigao pobjednički spomenik-proglas na stijeni planine Bagastan u gorju Zagros. Na tom spomeniku su uklesana imena naroda i zemalja nad kojima vlada "po volji Ahuramazde", a između ostalih tu se nalaze imena naroda Harauvatiš i zemlje Harauvatija (Harahvatija).
Ime Harauvatiš nalazi se i u popisu naroda Perzijske Monarhije, koji je uklesan na unutrašnjoj strani veličanstvenih stepenica koje su vodile na tvrđavu u Darijevoj prijestonici Perzepolisu. Na planinskim liticama blizu Persepolisa, na mjestu koje se danas zove Nakš-e Rustam, na grobnici Darija Velikog uklesani su likovi predstavnika trideset naroda kojima je Darije vladao, sa uklesanim imenima tih naroda. Ispod desetog lika po redu, brojeći u gornjem redu slijeva nadesno, na staroperzijskom jeziku piše: "Ovo je Harauvat".
Pretpostavlja se da su se Arahozijci sa teritorije današnjeg Irana i Afganistana preselili na područje Sarmatije, odnosno na prostor pored Azovskog mora (sjeverni Kavkaz). Na tom prostoru nalazimo trag hrvatskog imena u 2. i 3. vijeku na dve mramorne spomen-ploče pronađene na ušću rijeke Tanais (današnji Don) u Azovsko more. Hrvatsko ime je ovde zapisano kao Horoúatos i Horóatos. Prema tumačenjima, ova dva natpisa predstavljaju lična imena osoba, koje su bile hrvatskog porijekla. Prema tvrdnji Nika Županića, u rimsko doba su u Tanaisu postojale osobe sa prezimenima koja su upućivala na njihovu narodnost. Iz toga se zaključuje da su u Tanaisu tada živjeli i Hrvati.
Također se pretpostavlja da su se oni kasnije preselili u Centralnu Evropu, na područje današnje južne Poljske, u regiju poznat pod imenom Bijela Hrvatska. Prema ovoj teoriji, tu su se Stari Hrvati pomiješali sa Slavenima i ostavili im svoje ime.
Dio ovih Slavena, koji je usvojio ime Hrvati, se doselio na Balkan u 7. vijeku, gdje se pomiješao sa ranije doseljenim slavenskim plemenima i romaniziranim potomcima balkanskih starosjedilaca.
Gluon
Za razliku od čestica koje prenose ostale fundamentalne interakcije, gluoni zbog svog jakog međudjelovanja ne postoje kao slobodne čestice, već su dio složenih čestica koje se zovu hadroni. Zbog toga se i međudjelovanje između nukleona ne prenosi direktno gluonima, već hadronima koji se zovu mezoni.
Latimer
Latimer se može odnositi na
Faktor aktivacije B-ćelija
Faktor aktivacije B-ćelija, (BAFF) koji je takođe poznat kao faktor nekroze tumora ligand superfamilija član 13B, je protein koji je kod ljudi kodiran genom TNFLSF13B. BAFF je isto tako poznat kao B limfocit stimulator (BLyS), TNF-, APOL-srodni leukocit izražen ligand (TALL-1), i TNF-sličan molekul iz dendritskih ćelija (CD257 antigen; klaster diferencijacije 257).
Struktura i funkcija
BAFF je citokin iz TNF ligand familije. Ovaj citokin je ligand za receptore TNFRSF13B/TACI, TNFRSF17/BCMA, i TNFRSF13C/BAFFR. Ovaj citokin je izražen u B ćelijskoj lozi ćelija, i on dejstvuje kao potentan B ćelijski aktivator. Za njega je bilo pokazano da igra važnu ulogu u proliferaciji i diferencijaciji B ćelija.
BAFF je 285-aminokiseline dugačak peptidni glikoprotein podleže glikozilaciji na ostatku 124. On je izražen kao transmembranski protein na različitim ćelijskim tipovima, kao što su monociti, dendritske ćelije i ćelije koštane srži. Transmembranska forma može biti odvojena od membrane, čime se generiše rastvorni proteinski fragment. BAFF je prirodni ligand tri neuobičajena receptora faktora nekroze tumor koji se zovu BAFF-R, TACI, i BCMA. Ova tri receptora imaju različite afinitete vezivanja za BAFF. Ovi receptori su izraženi uglavnom na formiranim B limfocitima (TACI se takođe nalazi na podskupu T-ćelija i BCMA na plazma ćelijama). TACI se najslabije vezuje pošto je njegov afinitet veći za slični protein koji se zove A proliferacija indukujući ligand (APRIL). BCMA pokazuje intermedijarno vezujući fenotip i može da interagujeu promenljivim stepenima bilo sa BAFF ili APRIL. Signalizacija kroz BAFF-R i BCMA stimuliše B limfocite da se proliferiraju i da se suprotstave apoptozi. Svi ovi ligandi dejstvuju kao heterotrimeri koji interaguju sa heterotrimerskim receptorima, mada je za BAFF poznato da može da bude aktivan kao bilo hetero- ili homotrimer.
Interakcije
Za B-ćelijski aktivirajući faktor je bilo pokazano da interaguje sa TNFRSF13B, TNFSF13 i TNFRSF17.
Klinički značaj
Belimumab (Benlysta) je monoklonalno antitelo koje je razvila kompanija Ljudske genomske nauke koje specifično prepoznaje i inhibira biološku aktivnost B-limfocit stimulatora (BLyS) i ono je u kliničkim ispitivanjima za tretman Sistemske lupus eritematoze i drugih auto-imunih oboljenje.
NRP
Termin NRP ima više značenja.
Mejz
Mejz se može odnositi na
Lepton
Leptoni su elementarne čestice na koje ne djeluje jaka sila, čime se razlikuju od kvarkova, a zajedno s njima ubrajaju se u fermione.
Postoje tri poznate generacije parova leptona: elektron, mion i tau lepton koji nose jedinični električni naboj čine jedan član para, a drugi član je odgovarajući neutrino koji je neutralan i gotovo bez mase. Za svaku od ovih šest čestica postoji također i odgovarajuća antičestica, pri čemu su nabijene čestice negativne, a njihove antičestice pozitivne.
Leptone karakterizira zakon o očuvanju leptonskog broja - zbroj leptona (leptonski broj 1) i antileptona (leptonski broj -1) koji ulaze u reakciju jednak je broju leptona koji iz nje izlaze.
Le Flor
Le Flor se može odnositi na
Dujam II. de Judicibus
'''Dujam II. de Judicibus' (lat. Domnius Lucari ili Doimo Lucaris''), (Split, druga pol. 14. st. - Ugarska, nakon 1435.), splitski nadbiskup i metropolit. Posljednji je splitski nadbiskup iz predmletačkog razdoblja i zadnji Splićanin na nadbiskupskoj stolici.
Životopis
Podrijetlom je iz stare splitske plemićke obitelji Lukarić (Luccari). Godine 1409., kada je umro nadbiskup Peregrin Aragonac, bio je na funkciji arhiđakona. Tada mu je splitski Kaptol povjerio službu kaptolskog vikara, a potom ga gotovo jednoglasno izabrao za novog nadbiskupa. Izbor je potvrdio papa Ivan XXIII. 1410. godine, ali ja nastojao vratiti u Split izbjeglog nadbiskupa Andriju Benzija, pa je već danu potvrdu povukao i 1411. na splitsku nadbiskupsku stolicu ustoličio Petra X. Diškovića s Paga, dotadašnjeg biskupa Faenza, s čime se nisu slagali ni Splićani ni kralj Sigismund Luksemburški. Zbog toga je Dujam II. šest godina upravljao Splitskom nadbiskupijom kao kaptolski vikar i samo izabrani nadbiskup. U međuvremenu sprijateljio se s kraljem Sigismundom, na čijem je dvoru boravio nekoliko mjeseci tokom 1413. godine, kao voditelj izaslanstva Splićana u vezi sa zbacivanjem Hrvoja Vukčića Hrvatinića s položaja splitskog hercega.
Nakon što je nekadašnji splitski nadbiskup Andrija Benzi postao kaločko-bačkim nadbiskupom, Dujam II. je bez poteškoće dobio pristanak kralja Sigismunda, a onda i pape Ivana XXIII., pa je 1415. zaređen za splitskog nadbuskupa.
Nadbiskup Dujam dao je učvrstiti prvi kat zvonika sv. Duje i radove je povjerio splitskom majstoru Nikoli Tvrdoju, kojeg je proglasio "operarijem i nadzornikom zvonka crkve sv. Dujma i njegove gradnje".
Kada je Split 1420. godine priznao mletačku vlast, Dujam je, nezadovoljan ishodom događaja i vjeran kralju Sigismundu, zauvijek napustio Split te ostatak života proveo u Ugarskoj, noseći i dalje naslov splitskog nadbuskupa. God. 1435. ime mu je navedeno medu imenima biskupa koji su bili u državnom saboru u Požunu. Njegov grb uklesan je na donjem dijelu zvonika splitske katedrale i na sarkofagu njegove majke u peripteru katedrale.
Neuropilin 1
Neuropilin-1 je protein koji je kod ljudi kodiran NRP1 genom. On je jedan od dva ljudska neuropilina.
NRP1 je za membranu vezan koreceptor receptora tirozinske kinaze za vaskularni endotelni faktor rasta (VEGF; MIM 192240) i članove familije semaforina (SEMA3A; MIM 603961). NRP1 ima više uloga u angiogenezi, navođenju aksona, ćelijskom opstanku, migraciji, i invaziji.
Makertin
Makertin se može odnositi na
Neuropilin 1
Interakcije
Neuropilin 1 formira interakcije sa vaskularnim endotelnim faktorom rasta A.
Dragan Grbić
Dragan Grbić, (Split, 9. studenog 1979.) je poznati hrvatski majstor kuhinje i publicist. Piše gastronomske putopise, povijest gastronomije i kulinarske knjige. Ugostiteljsku školu završio je u Trogiru, a majstorom kuharom postaje 2007. godine. Charterwave ga je uvrstio 2013. u 10 najboljih kuhara za charter jahte na svijetu. Napisao je ove knjige:
Tonči Kerum
Tonči Kerum (1953. - Split, 31. svibnja 2002.) je bio poznati hrvatski karikaturist iz Splita, rodom iz Ogorja. Bio je "posljednji boem" grada Splita.
Karikature je objavljivao u Slobodnoj Dalmaciji, zatim u glasilu nogometnog kluba Hajduk iz Splita i drugim listovima. U Slobodnoj je crtao karikature i često ilustrirao Hajdukove golove. Crtao je lik Paška u humorističnom prilogu Pometu, a tekst je pisao Ćićo Senjanović. Uređivao je humoristično-satirični list Berekin, prvi moderni satirični list u Hrvata. Ostatak prve momčadi Berekina činili su Bože Žigo, Ćićo Senjanović, Momčilo Popadić, Tonči Kerum i Anatolij Kudrjavcev. Bio je predsjendik Društva humorista, satiričara i karikaturista u Splitu.
Do 1990-ih bio je poznata splitska osoba, a prezime Kerum vezivalo se uz njega. Usponom njegova zemljaka Željka Keruma, kao i Tončevom preranom smrću, taj se odnos promijenio.
Ni za HDZ-ovu vlast nije bio omiljen, koja ga je doživljavala kao previše "lijevog", novine Berekin proglašavali komunističkim i partizanskim, a to su ga proglašavali upravo oni koji su ga pritvarali u starom sustavu.
Dobitnik je nagrade Zlatna drača (za karikaturiste s mora) na 2. susretu karikaturista Republike Hrvatske održanom u Blatu na Korčuli 2001. godine (Dani smiha).
NGC 684
NGC 684 je galaksija u zviježđu Trokut. Udaljena je približno 135 miliona svetlosnih godina od Zemlje. Otkrio ju je William Herschel 26. oktobra 1786.
Tonči Kerum
Karikaturama je ilustrirao knjigu aforizama Roberta Marića Ateist sam, Bog mi je svjedok i Malu antologiju bračkog humora priređivača Josipa Vranjičića i Frane Senjkovića. Autor je knjige Naprid bili. Osmislio je lik pčele s naslovnice edukativne bojanke i slikovnice sa slagalicama Pčela Mediljka autora Radoslava Raiča.
Umro je nesretnim slučajem 2002. godine. Nekrolog u Nedjeljnoj Dalmaciji napisao mu je Robert Marić.
NGC 684
thumb|left|NGC 684 ([[:en:Sloan_Digital_Sky_Survey|SDSS)]]
Fitotomija
Šta je neophodno biljkama
Svim biljkama je neophodna svetlost, pošto koriste Sunčevu energiju za proizvodnju sopstvene hrane. Neophodna im je voda i mineralne materije koje većina biljaka usvaja kroz korenje i lišće. Radi razmnožavanja, većina biljaka ima cvetove u kojima se obrazuju semena. No, biljke se mogu razmnožavati i na druge načine - jagode, na primer ,ispuštaju vreže. Sve biljke su izgrađene od ćelija. Biljne ćelije se razlikuju od životinjskih po tome što usvajaju vodu i sa starošću biljake postaju veće i krupnije. Zbog toga je mlado povrće mekše i bolje za jelo od starijeg. Svaka ćelija izgrađuje čvrsti zid sačinjen od celuloze. Svaka ćelija se naslanja na čvrste zidove susednih ćelija.
Zeleno čudo
Biljne ćelije se razlikuju i od životinjskih i po tome što sadrže zeleni pigment hlorofil. On omoguđava biljkama da proizvode sopstvenu hranu uz pomoć Sunčeve svetlosti. Samo biljke i neke bakterije mogu izvesti ovaj hemijski trik. U svakoj biljci ima mnogo ćelija i svaka grupa ćelija ima sopstvene zadatke. Osnovni deo biljke su koren, stabljika, lišće, cvetovi i plodovi. 250px|thumb|[[Hloroplast u listovima ćelija mahovine]]
Strukturne podele
Anatomija biljaka je često podeljena u sledećim koracima:
Кoren
Кoren, poput sidra, učvršćuje biljku u tlo. On usvaja vodu i mineralne materije iz tla pomoću nežnih dlačica. Кorenova kapa štiti vrh korena dok se probija kroz zemlju u potrazi za vodom. Na vrhu korena nalazi se vegetaciona kupa čijom aktivnošću koren raste neprekidno tokom života. Vegetaciona kupa je zaštićena korenskom kapom (kaliptrom) da se ne bi oštetila pri probijanju kroz podlogu. Na korenu se morfološki razlikuje više delova (zona): 250px|centar|thumb|Vrh korena
Stabljika
Stabljika nosi listove i cvetove. Unutar nje se nalaze cevčice-sprovodni sudovi, koje prenose i skladište vodu i hranljive materije. Ispunjene vodom, ove su cevčice veoma čvrste; kada nemaju dovoljno vode postaju slabe i biljka vene. Drveno tkivo drveća je, zapravo, masa očvrslih cevčica - sprovodnih sudova. Stabljika ima četiri glavne funkcije:
Listovi
200px|desno|thumb|Anatomska građa lista pod mikroskopom Listovi su biljne "fabrike" za proizvodnju hrane. Njihove ćelije sadrže hlorofil, koji koristi Sunčevu energiju za izgradnju hranljivih materija iz ugljen-dioksida iz vazduha i vode. Gasovi, kiseonik i ugljen - dioksid, prolaze kroz majušne otvore koji se nazivaju stome. Lisni nervi prenose vodu iz korena i hranu sintetisanu u listovima u ostale delove biljke. Anatomski, list je diferenciran na nekoliko tkiva: površinska (epidermis), provodna (ksilem i floem lisnih nerava), fotosintetska - tzv hlorenhim (palisadno i sunđerasto tkivo), ponekad i mehanička (sklerenhim, kolenhim). Listovi mogu biti raѕličitih oblika, ali svi imaju istu osnovnu građu. Liska - lisna ploča, izrasta iz peteljke koja se naziva lisna drška.
Cvetovi
Cvetovi predstavljaju reproduktivne delove biljaka. Većina sadrži i muške i ženske organe. U muškim reproduktivnim organima se stvara polen, koji oprašuje ženske polne organe (obično drugog cveta iste vrste). Кao rezultat polinacije (oplođenja) nastaje seme, iz koga može izrasti nova biljka. Кod nekoh biljaka se polen prenosi sa cveta na cvet vetrom. Druge za to koirtse insekte,ili druge životinje. Neki cvetovi rastu pojedinačno, drugi u skupinama. Mnogi su jarkih boja i snažnog mirisa, ali ne svi. 300px|centar|thumb|Anatomska građa ljubičice
Živa fabrika
Proces proizvodnje hrane se naziva fotosinteza. Voda dobijena preko korena i ugljen-dioksid iz vazduha, spajaju se dajući glukozu (šećer) i kiseonik. Biljka koristi glukozu kao gorivo za dobijanje energije u procesu koji se naziva respiracija. Molekuli glukoze su vezani u duge lance. Jedna vrsta ovakvih lanaca je celuloza, koja se koristi za rast i izgradnju biljnih tkiva, a druga skrob, koji služi kao rezerva hrane u biljci. Biljke proizvode i amino-kiseline neophodne za izgradnju belančevina, enzima i hormona.
Spoljašnje veze
Кategorija:Biologija Кategorija:Botanika
Friars Point, Mississippi
Frajers Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.200, što je 280 (-18,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Novata
Novata se može odnositi na
NGC 685
NGC 685 je galaksija u zviježđu Eridan.
1491
Godina 1491 (MCDXCI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Moè, Belluno
Moè je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1526 m.
Pejn
Pejn se može odnositi na
Neven Kovačević
Neven Kovačević je hrvatski vaterpolski trener iz Splita.
1991./92. vodio je VK Jadran iz Splita s kojim je osvojio Kup europskih prvaka.
Arijana Čulina
Arijana Čulina (Split, 20. listopada 1965.), hrvatska kolumnistica, filmska, televizijska i kazališna glumica.
Karijera
Arijana je u Splitu je završila srednju upravnu školu, te Muzičku školu “Josip Hatze”, odsjek solo pjevanja. Diplomirala je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Odigrala je niz kazališnih uloga u komedijama, dramama, mjuziklima. Angažirana je u splitskom HNK-u više od dvadeset godina. Od televizijskih joj je možda najpoznatija uloga Milijane u seriji "Đekna još nije umrla, a ka' će ne znamo", a prepoznatljiva je i po ulogama u serijama "Novo doba", "Cimmer fraj", "Ptice nebeske" i " Ruža vjetrova".
Neven Kovačević
Bio je izbornik hrvatske reprezentacije od 1998. do 2001. godine (EP u Firenci 1999., OI 2000. u Sydneyu, MI u Tunisu 2001.)
Vodio je i vaterpolski klub Jug iz Dubrovnika i Iran.
Oklahoma (razvrstavanje)
Oklahoma se može odnositi na
NGC 686
NGC 686 je galaksija u zviježđu Kemijska peć.
OR10A3
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Okmalgi
Okmalgi se može odnositi na
Clifton, Kansas
Klifton je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 554, što je 3 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jack Sock
Jack Sock (rođen 24. septembra 1992. godine u Linkolnu, Nebraska) je američki teniser. Muški juniorski šampion Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu 2010. godine, on je najpoznatiji po osvajanju Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu 2011. godine u mešovitim parovima sa svojom sunarodnicom Melani Udin.
Juniroska karijera
Sock odigrao svoj prvi ITF turnir u oktobru 2008, sa 16 godina, na Pan Američkom prvenstvu. Na Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu 2009. godine, njegov treći juniorski turnir, je stigao do polufinala u juniorskim parovima sa Metjuom Kandatom, kao i do trećeg kola pojedinačno.
Sock relativno retko igrao na juniorskim turnirima, međutim prošao je na samo dva turnira dalje Danlop Oranž bola 2009. godine i juniorski singlova na Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu ovom turniru, dobio džoker unos, ali. Nastavio da konačna. Tamo je pobedio američkog sunarodnika Denisa Kudlu, 3:6, 6:2, 6:2 po setovima, da bi postao prvi Amerikanac pobednik juniorskog prvenstva od Endija Rodika 2000. godine. Dobio je specialne pozivnice Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu u 2010. i 2011. godini, i obe godine se nalazio u glavnom žrebu na Otvorenom prvenstvu SAD u tenisu.
Sock je završio gimnaziju u Overland Park, Kansas 22. maja 2011. On je imao skor od 80-0 u svojoj karijeri Kanzas 6A visoke škole tenisa, osvojivši četiri uzastopna državna prvenstva.
Profesionalna karijera
Sock je počeo da igra fjučers turnire 2009 .godine, osvojivši svoj prvi turnir u novembru 2011. Ušao je svoj prvi kvalifikacioni žreb za jednog ATP turnira u Majamiju Masters 2010. Njegov prvi meč kao profesionalni došao. Na Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu, gde je izgubio od Marka Kjudinelija Socku je završena sezona 2010. gde nalazio 878. mestu na ATP listi na svetu.
U 2011, on je postigao svoj najbolji rezultat do sada na fjuč, dostigavši u finale turnira F3 SAD. Počeo je da igra na nekoliko turnira na čelendžer nivou, sa svojim najvećim uspehom pošto je bio u četvrtfinalu Dalas Challenger. On je takođe takmičio u glavnom žrebu na Masters Miami 2011. Kao što je 2010 US juniorskog prvaka, dobio specijalnu pozivnicu i u 2011 godini na Otvoreno prvenstvo SAD u tenisu, pobedivši svom prvom profesionalnom ATP meču protiv Marka Žikela 6-4, 6-3, 1-6, 6-4. On je napredovao za igru svog idola Endi Rodik saradnik Nebraskan u drugom krugu. On je izgubio od Endija Rodika 3-6, 3-6, 4-6 Pravi proboj Socka je došao u mešovitom dublu, međutim, gde je napredovao do finala pored Melani Udin, pobedivši šampione Boba Brajana i Liezel. U završnom delu, Sock i Oudin su pobedili Žiselu Dulko i Eduarda Švanka 7-6 4-6 10-8.
Posle osvajanja svog prvog grend slem turnira, Sock se takmiči na čelendžer turnirima. Njegov najuspešniji turnir o Čelendžer Sakramento, u kojem je stigao do četvrtfinala turnira pojedinačno. Sa Nikolasom Monroom, je konačno osvojio dubl turnir. Sock je završio 2011. godinu na mestu 381 pojedinačno, a u konkurenciji parovima je završio 370 mestu na ATP listi parova na kraju 2011. godine.
U 2012, Sock osvojio fjučers turnir na Plantažama u Floridi, kao i poraz u parovima, u finalu. On se takmičio u Honolulu Čelendžeru, gde je došao do četvrtfinala turnira pojedinačno, a zajedno sa Nik Monroom, igrao još jednom je finale parova turnira.
On se kvalifikovao za SAP Open, ali je izgubio u prvom kolu od Denisa Kudle.
Laktonitril
Laktonitril je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 71,078 Da.
Transgresija u vezi
Transgresija u intimnom odnosu označava situacije u kojima jedan od sudionika krši implicitna ili eksplicitna pravila te veze. O tome što se može smatrati transgresijom postoje različita mišljenja - za neke to predstavlja eksplicitno kršenje "pravila", za neke su to postupci koji implicitno nanose štetu ili emocionalnu bol jednom od dvaju partnera, dok je najčešći i najeksplicitniji oblik transgresije nevjera.
Života Panić
Života Panić (Gornja Crnišava, 3. novembra 1933. - Beograd, 19. novembra 2003.), general pukovnik Jugoslavenske narodne armije i zadnji načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije.
Rodžers
Rodžers se može odnositi na
Života Panić
Životopis
General pukovnik Života Panić je rođen 3. novembra 1933. u selu Gornja Trnišava kod Trstenika, Srbija. 1. augusta 1952. godine završio je "Školu za aktivne tenkovske oficire „Petar Drapšin“". Kasnije je pohađao i završio "Višu vojnu akademiju Kopnena vojska", "Ratnu školu" i "Školu općenarodne obrane". U čin general bojnika je unaprijeđen 1981., a u čin general pukovnika 1987. godine. Tijekom Rata u Hrvatskoj, novembar 1991. godine, zapovjedao je zadnjim napadom na Vukovar. Nakon prisilnog umirovljenja Blagoja Adžića 1992. godine, general Panić je postavljen na dužnost načelnika Generalštaba Oružanih snaga SFR Jugoslavije. Na toj dužnosti je ostao od 27. februara do 20. maja 1992. godine. Od sredine 1992. do ljeta 1993. godine obnašao je dužnost načelnik Generalštaba Vojske Jugoslavije. Sa te dužnosti je smijenjen 26. augusta 1993., kada ga je naslijedio Momčilo Perišić. 2003. godine Županijsko državno odvjetništvo u Vukovaru je podiglo optužnicu protiv generala Panića zbog kaznenih djela protiv čovječnosti i međunarodnog prava, počinjenih u toku rata. Panić je često spominjan tijekom suđenja bivšem srpskom i jugoslavenskom predsjedniku Slobodanu Miloševiću na Međunarodnom sudu za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije u Haagu, ali protiv njega nikada nije podignuta haška optužnica. Na suđenju Miloševiću prikazana je snimka kako Panić prima čestitke za uspješnu operaciju u Vukovaru. 2002. godine obitelji 19 muslimana, ubijenih 1993. nakon otmice iz vlaka koji je vozio iz Beograda na crnogorsku obalu, tužilo je 14 vodećih državnih i vojnih čelnika Srbije iz toga vremena, a među njima i generala Panića. General Panić je preminuo 19. novembra 2003. u Beogradu.
Britanski Togoland
Britanski Togoland, službeno Mandatni teritorij Togoland, a kasnije i Starateljski teritorij Togoland je bio teritorij u Zapadnoj Africi pod upravom Ujedinjenog Kraljevstva. Isprva je imao status mandata B Lige naroda, a kasnije starateljskog teritorija Ujedinjenih nacija. Teritorij je de facto formiran nakon podjele okupiranog njemačkog Togolanda na britanski i francuski dio, tokom Prvog svjetskog rata. Godine 1922., okupirani britanski dio formalno je ustupljen Britaniji na upravljanje, a francuski, današnji Togo, na upravljanje Francuskoj.
Po završetku Drugog svjetskog rata, politički status Britanskog Togolanda se promijenio u tretnuku kada je ovaj postao starateljski teritorij Ujedinjenih nacija, mada je upravu i dalje vršilo Ujedinjeno Kraljevstvo. U jeku procesa dekolonizacije Afrike, u Britanskom Togolandu je organiziran plebiscit na kojem je narod odlučivao o budućnosti teritorija. Referendum je održan u svibnju 1956., a većina glasača glasala je za pripajanje Britanskog Togolanda već postojećoj Zlatnoj Obali, također britanskoj koloniji.
Dana 13. prosinca 1956., Opća skupština Ujedinjenih nacija izglasala je Rezoluciju 1044 ("Budućnost Togolanda pod britanskom upravom"). Tom su rezolucijom Ujedinjene nacije priznale rezultat održanog referenduma. Rezolucija je dala prijedlog da se spajanje dvaju kolonija ozvaniči u trenutku davanja nezavisnosti Zlatnoj Obali. Britanski Togoland tako je efektivno ukinut, a nezavisnost je stekao 1957., odnosno 1960. u sklopu Republike Gane.
Glavni grad Britanskog Togolanda bio je Ho.
Ljiljana Bogojević
Ljiljana Bogojević (Varaždin, 15. ožujka 1962.), hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
Beaujeu (Rona)
Bože je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1905 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 106 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 293 metara (maksimalnoj 880 m, a minimalnoj 277 m).
Chesterbrook, Pennsylvania
Česterbruk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.589, što je 36 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ulje
Ulje može da bude:
Sekvoja
Sekvoja se može odnositi na
Simaron
Simaron se može odnositi na
Harmon
Harmon se može odnositi na
NGC 687
NGC 687 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Tulsa
Tulsa se može odnositi na
Vjenčanje
Vjenčanje (ijek.) ili venčanje (ek.), ceremonija koja se odvija prilikom stupanja u brak. Može se održati na veoma različitim mestima, ali je najčešće u crkvi ili nekoj državnoj instituciji. Venčanje koje se ne obavi u crkvi naziva se građansko venčanje i ono se obavlja pred matičarem u prisustvu dva svedoka. Tada budući supružnici obećavaju da će život provesti zajedno i da će poštovati principe braka, kao i jedno drugo. Nakon toga, matičar im izdaje venčani list, odnosno potvrdu o tome da je brak zvanično sklopljen. Supružnici pri tome mogu da zadrže svoje prezime ili preuzmu i/ili dodaju prezime svog supružnika.
Različite kulture
thumb|hindusi
Mnoge religije obavljaju različite obrede i svetkovine koje se održavaju prilikom stupanja u brak dvoje vernika. Na državnim zakonima je da te brakove verifikuju kao legalne ili ne. Hrišćanski brak se uglavnom sklapa u crkvi. Brak sklopljen pred Bogom trebalo bi da traje ceo život, ali danas crkvene vlasti dozvoljavaju razvod, pa i sklapanje novog braka. Pravoslavni sveštenici krunišu mladence, dok je kod svih hrišćana uobičajena razmena burmi. Jevrejsko venčanje u sinagogi je zapravo dogovor dvoje ljudi koje blagoslovi Bog. Oni na venčanju gaze kristalnu čašu kako bi pokazali kako je ljubav dragocena i krhka. Muslimanski brak je rezultat dogovora dve porodice, a venčanje se obavlja u kući. Mladenci hinduističke veroispovesti sedam puta obilaze oko svete vatre, dok kod sika mladoženja vodi mladu oko svete knjige. Kod sika je nevesta obučena u crveno, dok je u poslednjih sto godina u zapadnoj Evropi postalo uobičajeno da mlada nosi raskošne bele venčanice, što se smatra simbolom čistote i nevinosti. Siki, Jevreji i muslimani dozvoljavaju razvod, ali nerado. Za bračni par koji naiđe na teškoće postoje savetnici za bračne probleme. Među hindusima, sikima i muslimanima se često dešavaju ugovoreni brakovi (dok su supružnici još deca), pa se dešava i da se budući mlada i mladoženja i ne poznaju. U plemenu Berberi u Maroku postoji praznik nevesti koji se proslavlja svake godine u septembru. To je prilika da mladi ljudi nađu sebi srodnu dušu. Muškarci koji traže nevestu tom prilikom su obučeni u belo, a devojke su pokrivene velovima tako da lice ne može da im se vidi. Mladić će videti lice devojke tek ako je oženi, što znači da razgovorom treba da oceni da li je ona za njega. Venčaće ih takozvani kadija.
U Kini je moguće da čak i osobe koje više nisu među živima stupe u brak. Tada se priređuju takozvana venčanja duhova. Bio je to način da, roditelji devojke ili mladića koji su umrli pronađu zeta ili snaju (koji su živi). Ovakva večanja se spominju u kineskim legendama pre najmanje dve hiljade godina.
Vanča Kljaković
Vanča Kljaković (Split, 29. ožujka 1930. – Vrnik pored Korčule, 16. rujna 2010.) bio je hrvatski glumac, dramski pisac i scenarist te kazališni, filmski i televizijski redatelj.
Životopis
Vanča Kljaković u rodnom je Splitu završio klasičnu gimnaziju. Studirao je i diplomirao glumu na Akademiji za pozorišnu umetnost u Beogradu, a potom je na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu studirao i diplomirao režiju u razredu dr. Branka Gavelle. U hrvatskom kazališnom i filmskom životu Kljaković se pojavljuje potkraj 1950-ih, najprije kao glumac i scenarist te zatim, početkom 1960-ih, i kao redatelj u tadašnjem Zagrebačkom dramskom kazalištu (danas GDK Gavella). U kazalištu »Gavella« bio je zaposlen do 1970., a potom djeluje kao slobodan umjetnik. Od 1996. do mirovine radio je u Hrvatskom narodnom kazalištu u Splitu: poslije tog angažmana, postao je gotovo »kućni redatelj« splitskoga Gradskog kazališta mladih, gdje mu je jedan od najvjernijih suradnika bila i supruga, kostimografkinja Vida Tućan. Posljednjih petnaestak godina uspješno je surađivao i s Gradskim kazalištem lutaka u Splitu.
Vanča Kljaković je kao filmski redatelj debitirao 1965. filmom Duga ulica, prvim dijelom omnibusa Ključ. Potom su slijedili filmovi Jedanaesta zapovijed (1970.), Kužiš stari moj (1973.) i Usporeno kretanje (1979.). Godine 1987. režira film Marjuča ili smrt, a godinu dana poslije i Bužu, svoje možda najvrjednije filmsko ostvarenje prema istoimenoj priči i scenariju Živka Jeličića.
Kljaković je bio i plodan dramski pisac: pisao je za radio, televiziju i kazalište. U zagrebačkom Dramskom kazalištu »Gavella« izvedene su mu autorske predstave Susreti (1968.) i Bobo (1970.), u HNK u Splitu Priča o zločinu (1993.), u Istarskom narodnom kazalištu u Puli Vaš Antiša (1994.) i Teštamenat u GKM Split (1995.) i GDK »Gavella« (1997.). U nepreglednom nizu predstava koje je režirao i adaptirao, posebno i kultno mjesto zauzima Šjora File iz 1975., čakavizirana inačica De Filippove Filumene Marturano, koja je godinama bila hit na sceni splitskoga HNK s Marijom Danirom i Borisom Dvornikom u glavnim ulogama. Vanča Kljaković je za televiziju priredio i režirao niz uspjelih i rado gledanih naslova: Đavolje sjeme, Giovanni, Mali libar Marka Uvodića Splićanina, Proljeće Janka Potlačeka, Dvije ljubavi, Čovjek od riječi, Ili jesmo ili nismo, Eksperiment profesora Hinka Hinkovića, Trgovci i ljubavnici, Samoubojica, Majstor, nekoliko epizoda serije Nepokoreni grad te prvih sedam epizoda humoristične serije Naši i vaši.
I dok je 1960-ih i u kazalištu i na filmu kao redatelj bio sklon alternativnom i suvremenom, često avangardnom, 1970-ih se sve više okreće pučkom teatru. Mediteranski repertoar i adaptacija klasičnih komedija i melodrama u splitsku čakavštinu dominirat će njegovim radom do kraja života, a predstave poput Ljubovnika ili Malog libra Marka Uvodića u splitskom Gradskom kazalištu mladih najbolji su primjer te poetike. Glumci su voljeli raditi s njim, jer je bio blage i nenametljive naravi. Na njegovim probama nikada nije bilo vike, svađe ili povišenih tonova. Među glumcima je bio uvaženi autoritet, ali i redatelj otvoren svakom prijedlogu i dobroj ideji. Nikada nije zahtijevao »da se glumi« (kako je sam često volio reći), već je bit kakve scenske interpretacije uvijek pronalazio zajedno s glumcem.
Klakamas
Klakamas se može odnositi na
Foppiano, Verbano-Cusio-Ossola
Foppiano je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 948 m.
Gilijam
Gilijam se može odnositi na
Mezon
thumb|Nonet mezona sa spinom 0 Mezoni su bozoni na koje djeluje jaka sila, ili drugim riječima hadroni cjelobrojnog spina. Prema Standardnom modelu mezoni se sastoje od parnog broja kvarkova i antikvarkova, a svi do sada poznati samo od jednog para kvark-antikvark.
Postojanje mezona predvidio je Hideki Yukawa kako bi objasnio silu privlačenja između protona i neutrona (danas poznatu kao rezidualna jaka nuklearna sila), za što je 1949. dobio Nobelovu nagradu za fiziku. Otkrićem miona ispočetka se smatralo da je to traženi mezon, dok nije utvrđeno da na njega ne djeluje jaka nuklearna sila, pa se u stvari radi o leptonu. Prvi pravi otkriveni mezon bio je pion.
Congonhas
mini|250px|desno|Bazilika u Congonhasu, djelo poznatog umjetnika i arhitekta Aleijadinha Congonhas je povijesni brazilski grad u državi Minas Gerais. Udaljen je 90 kilometara od Belo Horizontea, glavnog grada države Minas Gerais. Congonhas broji oko 50 000 stanovnika.
Bazilika Santuário de Bom Jesus de Matosinhos i skulpture unutar nje, naručene od strane Portugalca Feliciana Mendesa u 18. stoljeću, a izrađene od strane poznatog Aleijadinha, je jedna od najboljih baroknih bazilika u svijetu. Skulpture proroka oko terase bazilke se smatraju njegovim najboljim djelima. Od 1985. godine, bazilika je uvrštena u UNESCO-vu svjetsku baštinu.
Silver Springs, New York
Silver Springs je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Primati
Primat je bilo koji član biološkog reda Primates (na latinskom, mn. od primas, "među prvima, odličan, plemenit"), grupe koja uključuje sve lemure, majmune, čovjekolike majmune i ljudska bića. Izraz majmun koji se koristo za taj red je bio zbunjujući, jer se zatim dijelio na podred pravih majmuna i podred polumajmuna. Danas se primati dijele na podred Strepsirrhini i Haplorrhini, a u ovaj drugi podred se ubrajaju i čovjekoliki majmuni (Hominoidea) uključujući i čovjeka (Homo sapiens). Primati pripadaju klasi Sisari (Mammalia)i, kao takvi, imaju sva njihova svojstva. Za razliku od ostalih sisara, imaju: Filogenezu primata karakteriziraju slijedeće prilagodbe:
Silver Springs, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 782, što je 62 (-7,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Primati
Etologija
Pretpostavlja se da su se primati razvili od životinja koje su nastanjivale drveće. Još i danas postoji veliki broj vrsta primata koji jedva da ponekad siđu na tlo. Druge vrste žive djelomično na tlu, a samo nekoliko vrsta žive isključivo na tlu.
Pojednostavljeno, Strepsirrhini su uglavnom aktivni noću (uz pojedine iznimke) dok su Haplorrhini, opet uz neke iznimke, uglavnom dnevno aktivni.
U odnosu na načine kretanja, ukupno gledajući, primati koriste sve postojeće načine kretanja. Pri tome, od vrste do vrste postoje razlike.