cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraljevstvo Merina
Kraljica Rasoherina (1863. - 1868.)
Malgašani su zapamtili kraljicu Rasoherinu, kao svog prvog vladara koja je uputila madagaskarske ambasadore u London i Pariz, ali i zabranila trgovanje nedjeljom. Ona je 30. juna 1865, potpisala ugovor s Ujedinjenim Kraljevstvom]], kojim je dala britanskim građanima pravo na najam zemljišta i nekretnina na otoku i pravo na stalnog ambasodora. Sa Sjedinjenim Američkim Državama potpisala je sporazum o trgovini i suradnji, njime je bio djelomično ograničen uvoz oružja ali i izvoz stoke sa Madagaskara. Na kraju je potpisala Mirovni ugovor sa Francuskom, kojim je naglašeno izmirenje dva naroda. Rasoherina se udala za svog premijera - Rainivoninahitrinionija, ali je on nakon javne kritike protiv njegove umiješanosti u ubojstvo Radame II.]] uskoro bio prisiljen dati ostavku i otići u progonstva među Betsileje. Ona se tad udala za njegova brata - Rainilaiarivonija, koji je u vrijeme ubojstva Radame II. bio vrhovi komandant vojske, a nakon bratove ostavke postao premijer. Rainilaiarivoni je postao toliko moćan, da je praktički on vladao Madagaskarom 32 godine, oženio se sve tri posljednje kraljice Madagaskara, zaredom kako je koja umirala. thumb|left|260px|Francuski onovremeni plakat o ratu u Madagaskaru
Kraljica Ranavalona II. (1868.-1883.)
Kraljicu Ranavalonu II., odgojilo je i školovalo Londonsko misionarsko društvo, - krstila se 1869. u Anglikanskoj crkvi, tako da je nakon toga anglikanstvo postala službena državna religija Madagaskara. Nakon što je javno spalila sve svoje prijašnje animističke talismane, ohrabreni tim činom, velik broj katoličkih i protestantskih misionara pohrlili su na Madgaskar - osnivati crkve i vjerske škole. Vladavine kraljice Ranavalone II. bio je zenit britanskog utjecaja na Madagaskaru.
Kraljica Ranavalona III. (1883.-1897.)
Ona je bila posljednja madagaskarska kraljica. Javno je okrunjena 22. novembra 1883. kao Ranavalona III. I ona se kao i njezine predhodnice udala za moćnog Rainilaiarivonija koji je postao i njezin premijer. Ranavalona III. se od početka svoje vladavine sukobljavala sa Francuzima, prema kojima je zauzela načelno čvrst nepopustljiv stav, usprkos njihovim neuvijenim prijetnjama. Kulminacija netrpeljivosti između Ranavalone III. i Francuza dogodila se 1894., kad je Ranavalona III. zajedno sa svojom vladom odbila Francuske zahtjeve za teritorijalnim ustupcima i njihovo tumačenje potpisanog ugovora iz 1885.
Kraj malagaške monarhije
thumb|right|300px|Marš francuskog 40 pješadijskog batoljona između 5. - 24 maja [[1895.]] Francuska je prvi put napala Madagaskar 1883. u ratu koji je bio poznat kao Francusko-malagaški rat, casus belli za Francuze je bilo poništenje Lambertove povelje i imovina oduzeta od francuskih građana, za koju su oni tražili odštetu. Na kraju tog rata, Madagaskar je morao ustupiti luku Diego Suarez i Francuskoj platiti odštetu od 560 000 franaka u zlatu nasljednicima Josepha-Françoisa Lamberta. Sudbina Madagaskara u međuvremenu odlučena je u Evropi, u diplomatskim krugovima, u kojim su veliki podijelili afrički kontinent. Dogovorili su se sa Britanija, dobije Sultanat Zanzibar, a zuzvrat ustupi Heligoland Njemačkoj i prepusti Madagaskar u korist Francuske, taj sporazum značio je kraj Kraljevine Madagaskar. Vječni premijer Rainilaiarivori dotad je uspio sačuvati nezavisnost Madagaskara lavirajući između Britanije i Francuske, ali sada je Francuska dobila slobodne ruke, bez straha od britanske intervencije.
Francuzi su novi sukob otpočeli bombardiranjem i okupacijom luke Toamasina u decembru 1894., zatim su u u januaru 1894 zauzeli luku Mahajangu. Nakon tog su u maju 1895. uputili ekspedicioni korpus iz Mahajange koritom rijeke Betsiboke da zauzmu Antananarivo. Mnogi francuski vojnici pomrli su zbog malarije i drugih bolesti tokom marša na Antananarivo. Francuzi su stigli do Antananariva u septembru 1895. Madagaskarska vojska uspjela ih je zadržati na prilazima gradu tri dana, ali je nakon bombardiranja palače Rova kraljica Ranavalona III. odlučila da je daljnji otpor nemoguć i pristala na predaju Francuzima.
Nakon toga je francuski parlament 1896. izglasao je aneksiju Madagaskara, i to je bio kraj 103 - godine starog Kraljevstva Merina koje je završilo s progonstvom njezina premijera i muža Rainilaiarivonija u Alžir, a na kraju i same kraljice 17. jula 1896.
Ivo Cipci
Ivo Cipci (Split, 25. travnja 1933.), osnivač je i prvi predsjednik Vaterpolskog kluba Veteran, član predsjedništva Hrvatskog vaterpolskog saveza i vaterpolo saveza bivše države, te stegovni sudac.
Životopis
Rođen je u Splitu, gdje je pohađao osnovnu i srednju školu. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Zagrebu, gdje je položio i pravosudni ispit.
Bio je član organizacijskog i izvršnog odbora Europskog prvenstva u Splitu 1981. godine.
Godišnja Državna nagrada za šport "Franjo Bučar" dodijeljena mu je za 2007. godinu, a u 2008. dobio je istu nagradu, ovaj put za životno djelo.
Hikori
Hikori se može odnositi na
Mihovil Karuza
Mihovil Karuza (Split, 29. siječnja 1975.), hrvatski violončelist.
Mihovil Karuza niže i srednje glazbeno obrazovanje stekao je u Splitu na glazbenoj školi Josip Hatze u klasi prof. Vladimira Lukasa. Nakon završene srednje škole, 1992. godine se upisuje na Muzičku akademiju u Zagrebu, u klasu prof. Valtera Dešpalja, gdje s odličnim uspjehom diplomira 1996. godine. Tijekom školovanja i studija dobitnik je brojnih nagrada.
Slivniško jezero
Geografske karakteristike
Jezero leži pored sela Gorica pri Slivnici 5 km južno od Šentjura, na nadmorskoj visini od oko 300 metara. Jezero je dugo 5 km, široko 0,5 km, a maksimalno duboko 14 metara , i ima površinu od 8.4 ha.
Mihovil Karuza
Od 1997. do 2000. godine djelovao je kao stalni član orkestra Zagrebačke filharmonije, od 2000. do 2002. godine djeluje kao solo-violončelist orkestra HNK u Splitu, prvi violončelist Splitskog komornog orkestra i član Splitskog klavirskog tria.
Slivniško jezero
Geografske karakteristike
Nastanjuje ga oko 119 vrsta ptica i oko 32 vrste riba, rakova, puževa, žaba i školjki.
Mihovil Karuza
Od 2002. godine boravio je u SAD na postdiplomskom studiju na Pennsylvania State University, u klasi prof. Kim Cook, gdje je i magistrirao 2004. godine. Usavršavao se kod svjetski poznatih glazbenika i pedagoga (K. Botvay, L. Claret, M. Hayashi, A. Parisot, S. Sondeckiene, M. Steinkühler).
Od 2002. do 2004. godine djeluje kao solo-violončelist Altoona Symphony Orchestra i Pennsylvania Centre Orchestra. Po povratku u Hrvatsku ponovno preuzima mjesto solo-violončelista orkestra HNK u Splitu.
Snimao je za HRT i RTV Slovenije, a bavi se i pedagoškim radom kao asistent na Pennsylvania State University, Umjetničkoj akademiji u Splitu, kao profesor na osnovnoj glazbenoj školi "Lovro pl. Matačić" u Omišu, te održavajući majstorske tečajeve u inozemstvu.
Njeguje koncertantnu karijeru nastupajući uz Hrvatski komorni orkestar, Splitski komorni orkestar, Simfonijski puhački orkestar HV-a, Komorni orkestar HNK Split, The Penn State Philharmonic Orchestra i Penn State Chamber Orchestra (uz dirigente P. Dešpalja, M. Tarbuka, D. Sremeca, T. Ninića, S. Zaninoviha, G. Edelsteina i L. Lebasa) te održavajući recitale u Hrvatskoj i inozemstvu (Slovenija, Italija, Austrija, Francuska, SAD).
Ukrinica
Ukrinica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Teslić koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1,159 stanovnika.
Skotland
Skotland se može odnositi na
Sent Dženeviv
Sent Dženeviv se može odnositi na
The Hideout, Pennsylvania
Hajdout je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.013.
Ante Ercegović
Ante Ercegović (Jesenice kraj Splita, 25. listopada 1895. – Split, 25. travnja 1969.), hrvatski biolog, svećenik i oceanolog.
Srednju školu završio je u Splitu. Završio je Bogoslovni fakultet. Nakon studija teologije, studira biologiju u Ljubljani i Zagrebu. Diplomirao je 1924. Radio je kao asistent u Botaničkom zavodu Filozofskog fakulteta u Zagrebu. Doktorirao je na litofilnim algama. Odlazi u Split i predaje u Biskupskoj klasičnoj gimnaziji do 1932. kada prelazi u Oceanografski institut, gdje ostaje do mirovine. Objavio je veliki broj znanstvenih radova kod nas i u svijetu. Bavio se hidrografijom, fitoplanktonima i primarnom produkcijom. Usavršavao se u Hamburgu i Helgolandu, gdje je učio suvremene oceanografske metode. Napisao je knjige „Katolička dogmatika za više razrede srednjih škola“, „Botanika za niže razrede srednjih škola“, „Život u moru” i monografiju o jadranskim cistozirama. Napisao je više članaka u Pomorskoj enciklopediji. Sudjelovao je u Rielovoj knjizi „Fauna und Flora der Adria” prilogom o algama. Otkrio je nove vrste algi i dao im imena Dalmatella, Kyrtuthryx i Voukiella po Vale Vouku. Pisao je na hrvatskom, njemačkom i francuskom, a dobro je znao i latinski.
Stodard
Stodard se može odnositi na
L-hiro-Inozitol
L-hiro-Inozitol je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 180,156 Da.
Toni
Toni se može odnositi na
Stari Slankamen
Stari Slankamen je naselje u Srbiji u opštini Inđija u Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 674 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 575 stanovnika).
Demografija
U naselju Stari Slankamen živi 552 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,5 godina (40,0 kod muškaraca i 44,7 kod žena). U naselju ima 262 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,57.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Ivan Alberti
Ivan Alberti (Split, sredina 16. st. - Klis, 27. svibnja 1596.), splitski plemić i protuturski ratnik.
Aldžer
Aldžer se može odnositi na
Ivan Alberti
Podrijetlom je iz stare splitske patricijske obitelji Alberti, brat jezikoslovca Matije (1561.-1623.) i arhiđakona splitskog kaptola Nikole (o. 1557.-1642.).
Sudjelovao je u organizaciji akcije za oslobođenje Klisa od Turaka i uspio dobiti podršku pape Klementa VIII. (1592.-1605.) i Habsburgovaca, a ujedno izbjeći mletačka nastojanja da osujete akciju. U tu svrhu boravio je 10. travnja 1594. kod pape u Rimu. Iste godine, uhitile su ga mletačke vlasti, koje nisu odobravale rat protiv Osmanlija te ga zatočile u Mletcima, ali uskoro je pušten na intervenciju Klementa VIII. te austrijskih nadvojvoda Ferdinanda i Maksimilijana.
Godine 1595. dobio je dopuštenje cara Rudolfa II. voditi pothvat protiv kliških Turaka u njegovo ime, nakon čega se je Ivan, početkom 1596., obratio uskocima za pomoć. Albertija su u akciji poduprijeli i splitski plemići Nikola Cindro i Franjo Martinić, njegov brat Nikola, kliški arhiđakon Pavao Sirotković (poljički glagoljaš), svećenik Anđeo Trogiranin i Antun Franjo Bartučević, glavni posrednik na dvoru cara Rudolfa II.
Noću, između 6. i 7. travnja 1596. godine, Ivan je s manjom grupom Splićana, Kaštelana, Šibenčana, Poljičana i oko 600 uskoka uspio prodrijeti u Klis i istaknuti zastavu Rudolfa II; u akciji mu je pomogao i Martin Posedarski. Međutim, Turci su uskoro doveli veliko pojačanje (oko 8000 vojnika) pod Klis, pa se kliška obrana našla u nezavidnoj situaciji, bez hrane i vode. Pomoć zapadnih saveznika uglavnom je izostala, a krajiški general Juraj Lenković koji je pošao u pomoć Albertiju s oko 1000 vojnika, dvaput je poražen pri pokušaju da prodre do Klisa. U takvim okolnostima, malobrojni branitelji Klisa nisu mogli ostvariti nikakav daljnji uspjeh.
Alberti je poginuo 27. svibnja, a preostali branitelji predali su se 30. svibnja, nakon čega je Klis opet pao u turske ruke.
Ova Albertijeva akcija i njima slične govore kako je legitimistički pokret tijekom 15. i 16. st. izraz svijesti dijela dalmatinskog plemstva o pripadnosti Dalmacije hrvatskom kraljevstvu i prihvaćanja ideje o kraljevskoj vlasti nad Dalmacijom ugarskih i hrvatskih vladara. U tom su smislu te akcije dijelom stogodišnjeg hrvatsko-turskog rata, a ne neke mletačke protuturske akcije. Štoviše, Šime je Ljubić ustvrdio proučavajući mletačke izvore utvrdio činjenicu da su Mlečani potpuno stali na stranu Osmanlija u velikoj borbi za Klis, tadanju metonimiju kršćanstva. Svijest i stav tog dijela dalmatinskog plemstva o pripadnosti Hrvatskom Kraljevstvu nisu zamrle ni dvjesta godina poslije kliškog pothvata jer su se plemići 1797., prihvativši novu vlast, i dalje iskali da se Dalmacija pripoji zemljama nad kojima je vladar »koji nosi naslov kralja Hrvatske i Dalmacije«.
Vransko
Vransko (njemački: Franz) je selo u Sloveniji od 816 stanovnika, ono je i administrativni centar Občina Vransko.
Pohod cara Taizonga protiv Xueyantuoa
Pohod cara Taizonga protiv Xueyantuoa bio je oružani sukob koji se između 641. i 646. vodio između Kine pod dinastijom Tang na jednoj, i plemenskog saveza/kanata Xueyantuo na drugoj strani. Dinastija Tang i Xueyantuo su ispočetka bili saveznici, te su tako Xueyantuoi godine 630. pomogli caru Taizongu da pokori Istočne Tujue koji su poslije toga deportirani u Kinu, a Xueyantuoi su kao nagradu dobili njihove teritorije. Godine 639. je Tujue princ Ashina Jiesheshuai organizirao neuspjeli atentat protiv cara Taizonga. Car je poslije toga odlučio Tujuee vratiti u njihovu domovinu, odnosno obnoviti njihovu državu kao svojevrsni tampon protiv Xueyantuoa koji su u međuvremenu dosta ojačali i predstavljali potencijalnu prijetnju sjevernim granicama Kine. Kada su se Tujuei pod Ashina Simom vratili, godine 641. ih je napao xueyantuoski Zhenzhu Khan (Y'inan), ali je sukob završio intervencijom kineskih trupa pod proslavljenim generalom Li Shijijem. Manji okršaji između Xueyantuoa i Tujuea su se, međutim, nastavili sve dok 644. kada su Tujuei prebjegli na kinesku teritoriju. Kada je 645. na vlast došao Bazhuo, odlučio je napasti Kinu, uvjeren da su njene trupe previše zauzete ratom protiv korejske države Goguryeo. Sljedeće godine su Kinezi pod generalom Li Daozongom te Ujguri zajedno napali i uništili Xueyantuoe.
Teksas (razvrstavanje)
Teksas se može odnositi na
Vransko
Geografske karakteristike
Po lokalnoj legendi u dolini gdje danas leži selo, nekad je bilo jezero na kojem je živjelo puno vrana, zbog tog se i na grbu općine i mjesta iz 1868. nalazi - vrana.
Historija i znamenitosti
Vransko je naselje koje se počelo oblikovati za srednjeg vijeka, prvi put mu je ime spomenuto početkom 12. vijeka. Zlatna vremena Vranskog počela su od 17. vijeka, kad je preko njega išla carska cesta Beč - Trst. Kako se nalazio na granici tadašnjih vojvodstva Štajerske i Kranjske tu se nalazila carinarnica (mitnica), od 1478. - 1776., a za napoleonske Ilirije i carinska uprava. Vransko je imalo poštu od - 1573., a od 1853. i okružni sud. Status grada i pravo na grb Vransko je dobilo 7. aprila 1868., taj dan se slavi kao praznik općine.
Alegan
Alegan se može odnositi na
Vransko
Historija i znamenitosti
Period zaostajanje i stagnacije započeo je izradnjom željezničkih pruga, koje su ga zaobišle, pa je ostao potpuno izoliran. Do izgradnje savinjske željeznice 1891. Vransko je bio najveće naselje od -Celja do Domžala, tako da je još 1910. imao 1111 stanovnika, ali mu je odtada njihov broj stalno opada.
Uljano kupatilo
Uljano kupatilo je laboratorijski uređaj za grejanje koji koristi ključajuće ulje kao regulator temperature. Pošto različita ulja imaju različite tačke ključanja moguće je podesiti temperaturu na željeni nivo izborom podesnog ulja.
Uljano kupatilo je posuda sa uljem koja se zagreva na toploj ploči, otvorenim plamenom ili nekim drugim izvorom toplote.
Alternativna upotreba uljanog kupatila je za filtriranje čestica iz vazduha, putem provođenja vazdušne struje kroz (nezagrejano) uljano kupatilo. Ovaj tip vazdušnog filtera se nekad koristio u automobilskim motorima, ali je u današnje vreme papirnim filterima vazduha.
Antrim
Antrim se može odnositi na
Finero, Verbano-Cusio-Ossola
Finero je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Condé-sur-Vire
Konde sir Vir je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Sen Lo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2984 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 120 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 28 metara (maksimalnoj 153 m, a minimalnoj 17 m).
Alpina
Alpina se može odnositi na
Bej
Bej se može odnositi na
OPN3
OPN3, ili Opsin-3, je protein koji je kod čoveka kodiran OPN3 genom. Alternativno splajsovanje ovog gena proizvodi više transkriptnih varijanti, koje kodiraju različite proteinske izoforme.
Funkcija
Opsini su članovi familije G protein-spregnutih receptora. Osim vizuelnih opsina, sisari poseduje nekoliko fotoreceptivnih ne-vizuelnih opsina koji su izraženi u tkivima izvan oka. Gen opsina-3 je u znatnoj meri izražen u mozgu i testisima, a u maloj meri i u jetri, materici, srcu, plućima, skeletalnim mišima, bubrezima, i pankreasu. Ovaj gene isto tako može da bude izražen u mrežnjači. Ovaj protein poseduje kanoničke osobine fotoreceptivnih opsina.
Akif Šeremet
minijatura|Akif Šeremet
Akif Šeremet (Kladanj, 1895 - Moskva, 19. april 1939) bio je bosanskohercegovački komunistički aktivist, poznat kao "crveni profesor".
Biografija
Rođen je 1899. u Kladnju. Član KPJ je bio od njenog osnivanja 1919. godine. Završio je Filozofski fakultet u Zagrebu 1919. godine (Odsjek za pedagogiju). 1920-1921. godine bio je član rukovodstva SKOJ-a na Zagrebačkom univerzitetu.
Kratko vreme je predavao po gimnazijama u Srbiji (Prahovo, Čačak), a potom 1924. godine dobija mesto profesora u gimnaziji u Banjaluci. Družio se sa Veselinom Maslešom. Predavao je istoriju i geografiju. Zbog iznošenja komunističkih stavova je stekao nadimak "crveni profesor". Svojim đacima je držao predavanja "u čisto materijalističkom duhu".
Zbog svojih političkih uvjerenja bio je stalno proganjan od jugoslavenskih vlasti, premještan iz mjesta u mjesto. Profesor Akif Šeremet i njegova žena Nafija su iz Banjaluke 1927. godine došli u Gospić, sa dva kofera. Tijekom 1928. godine bio je jedan od glavnih organizatora rada KP u Gospiću. Kao sposoban čovjek i dobar govornik, postao je član CK KPJ 1929. godine. Svojim đacima je držao nadahnuta predavanja o buni Matije Gupca, o križarskim ratovima, o razvitku mlade buržoazije koja ide da otkriva nove zemlje i da ih pljačka i bogati se. Ubrzo, vlasti Kraljevine SHS su ga internirale u Livno.
1930. uspio je pobjeći u Beč. U Beču je radio u emigrantskoj komisiji CK KPJ i bio dopisnik Telegrafske agencije Sovjetskog Saveza (TASS). Krajem 1931. je pozvan u Moskvu, optužen za "trockizam", isključen iz KPJ, a sovjetske vlasti su ga protjerale u Kazahstan, pa u Dnjepropetrovsk i Alma Atu. Godine 1935. mu je odobren povratak u Moskvu, i stavljen je na raspolaganje Kominterni.
Jedno vreme je boravio u Parizu, gde se tada nalazilo sedište KPJ.
19. jula 1938. godine za vrijeme tzv. Velike čistke je uhapšen u Moskvi. Šeremet je izbačen iz KPJ odlukom Centralnog komiteta pod vođstvom Josipa Broza Tita 15. marta 1939. godine, zajedno sa grupom jugoslovenskih komunista uhapšenih u SSSR-u. Streljan je u Moskvi 19. aprila 1939. godine, na temelju zajedničke odluke Politbiroa SKP(b)-a, NKVD-a i državnog tužitelja o streljanju 198 pripadnika „kontrarevolucionarne desno-trockističke konspirativne organizacije“ od 9. aprila 1939. godine. Ranija literatura je ovu odluku smatrala posledicom isključenja uhapšenih jugoslovenskih komunista iz marta 1939. godine, međutim novija istraživanja o odnosima Kominterne i CK KPJ dovode u pitanje ovu vezu, kao i Titov kapacitet da utiče na odluke NKVD-a u tom trenutku. Oni su posle streljanja kremirani u krematorijumu Donskog groblja u Moskvi, gde su njihovi posmrtni ostaci sahranjeni u kolektivnu grobnicu.
Nakon smrti Staljina, na inicijativu žene Nafije, Akif Šeremet rehabilitovan je 26. decembra 1963. godine prema odluci Vojnog kolegijuma Vrhovnog suda SSSR.
Baraga
Baraga se može odnositi na
Akif Šeremet
Biografija
Po njemu je nazvana Osnovna škola "Akif Šeremet" u Kladnju.
L-Dezoksiriboza
L-Dezoksiriboza je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 134,130 Da.
Rat u Sloveniji
Rat u Sloveniji ili Desetodnevni rat (slovenski: Slovenska osamosvojitena vojna-Desetdnevna vojna) bio je kratkotrajni rat započet napadom slovenske teritorijalne obrane na JNA 1991. godine poslije proglašenja Slovenije kao neovisne države od SFRJ. Lokalne jedinice JNA, popunjene uglavnom mladićima na odsluženju vojnog roka, nespremnim za građanski rat, povlače se u sukobu s slovenskom TO. Poginulo je 66 ljudi na obje strane, od čega 22 nenaoružanih vojnika na odsluženju vojnog roka. Po uzoru na Sloveniju kasnije hrvatske paramilitarne snage započinju rat napadom na kasarne JNA, što kasnije generira pogubnim međuetničkim ratom u Bosni i Hercegovini
Slovenija je također imala koristi od komplicirane financijske scheme iz travnja 1991. koju je garantirala Narodna banka Jugoslavije u Beogradu. Zbog toga, jugoslavenski dinar izgubio je skoro 50 % svoje vrijednosti. Međutim, Slovenija je osigurala značajne rezerve u stranoj valuti, koja joj je financirala prijelaz u neovisnost. Prema nekim izvorima, pregovori Ljubljane i Beograda oko povratka dijela tih fondova pomogli su u stvaranju "nezavisnosti" Slovenije.
Uvod
lijevo|mini|200px|Jugoslavenski tenk M-84 Antibirokratska revolucija 1989. dovela je do ukidanja autonomije Kosova i Vojvodine, a njeni vođe su zamijenjeni ljudima vjerni Slobodanu Miloševiću. Isto se dogodilo i sa Crnom Gorom. Slovenija je potom počela odbacivati komunizam i 1990. raspisala prve slobodne izbore. Srbija je vodila "ekonomski rat" s tom državom. U prosincu 1990. održan je slovenski referendum o neovisnosti, a 88.5 % stanovništva glasalo je potvrdno.
Redovitu rotaciju na čelu predsjedništva SFRJ, u kojoj je mjesto predsjednika trebao preuzeti hrvatski kandidat Stjepan Mesić, spriječio je srpsko-crnogorski blok, čime je ozbiljno uzurpiran jugoslavenski ustav. Nakon što je srpsko vodstvo odbilo prijedlog Slovenije i Hrvatske o preustroju Jugoslavije u konfederaciju i zahtijevalo veću centralizaciju vlasti, a oružani incidenti se nastavili dnevnim ritmom, dvije republike su 25. lipnja 1991. godine proglasile neovisnost.
Proglašenje nezavisnosti Slovenije
U Beogradu 24.1.1991. sastale su se delegacije Srbije, koju je vodio Slobodan Milošević, i delegacija Slovenije, koju je vodio, Milan Kučan. Na tom sastanku Milošević je rekao da Srbija neće praviti teškoće Sloveniji ako ona odluči da se odvoji na miran način u skladu sa ustavom i pravom Slovenaca na samoopredeljenje do odvajanja. Ipak, Kučan i ostale vođe Slovenije odabrale su da se nasilno i bez dogovora odvoje od SFRJ, a razlozi za tu odluku nisu potpuno jasni.
Od marta do početka juna 1991. Slovenija je završavala pripreme za rat protiv JNA. Rušeći ustanove SFRJ, poslanici u skupštini Slovenije 6.3.1991. proglasili su obustavu slanja mladića iz Slovenije u JNA. Ministarstvo vojske Slovenije tražilo je 23.3.1991. od JNA da za tri meseca napusti područje Slovenije, a Teritorijalna odbrana Slovenije 23-24.3.1991. izvela je i jednu vojnu vežbu pripremanući se za oružani sukob sa JNA. Početkom juna 1991. javno je izvršeno polaganje zakletve oko 260 redovnih vojnika Republike Slovenije u Igu kod Ljubljane i Pekrama kod Maribora. Pred sukob, rezervni sastav milicije Slovenije pozvan je na dužnost 20.6.1991. godine, a policija i TO Slovenije imali su oko 35.000 naoružanih ljudi na početku sukoba. Nasuprot tome samo 5. vojna oblast JNA sredinom 1991. imala je oko 40.000 vojnika, oko 200 aviona i helikoptera, oko 1.160 tenkova i oko 3.000 artiljerijskih oruđa, ali ukupno JNA je imala više od 160.000 oficira i vojnika u to vreme. Zbog toga, armija koju je Slovenija stvarala bila je slaba u odnosu na JNA i ozbiljan oružani sukob mogao se završiti potpunim porazom Slovenije.
Izbijanje rata
48 sati nakon proglašenja neovisnosti Slovenije je izbio kratkotrajni rat (od 27. lipnja do 6. srpnja) u kojem su lokalne jedinice JNA, popunjene uglavnom mladim rekrutima, ušle u sukob s malom slovenskom vojskom(tada se zvala TO-Teritorialna odbrana), kojom je zapovijedao Janez Janša, kako bi spriječili neovisnost te republike. General JNA, Konrad Kolšek, je upozorio slovensku vladu da će "sav otpor biti slomljen". Još 1990, JNA je pokušala razoružati slovensku TO, ali je uspijela pokupiti samo 40 do 60 % oružja.
Slovenske snage napustile su JNA i pridružili se novoj slovenskoj vojsci i njenoj policiji. 1991. Srbi i Crnogorci su činili 38,8 % stanovništva Jugoslavije, ali su činili 70 % udjela u činovnicima JNA. Nakon što su hrvatski i slovenski rezervisti masovno bojkotirali rat, JNA je imala problema sa izvođenjem operacija. Od 25.000 vojnika, čak 7.900 njih je dezertiralo ili odbilo ratovati. Slovenska vlada objavila je da se nalazi u "stanju rata" te zamolila međunarodnu zajednicu za pomoć. Već u ožujku 1991., slovenski novaci nisu se javljali federalnoj vladi.
Tijek
JNA je 26. i 27. lipnja krenula preuzeti granične prijelaze sa Austrijom i Italijom. Međutim, odobrenje iz Beograda nije stizalo, zbog čega je vojska bila suzdržana.
Desetodnevni sukobi prekinuti su 7. srpnja sprazumom na Brijunima, uz posredovanje europske "trojke", a JNA se kroz tri mjeseca povukla iz Slovenije.
Ishod
desno|mini|150px|Spomenik slovenskim braniteljima poginulim 1991. JNA je imala 44 do 45 poginulih vojnika, izgubila je 31 tenkova i 230 borbenih vozila. Fond za humanitarno pravo navodi da je u ratu poginulo 23 državljana Srbije.
Milan Kučan svjedočio je 21. svibnja 2003. pred Međunarodnim sudom za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije (MKSJ) u postupku protiv Miloševića. Naveo je da je Miloševićevo čelništvo 1988/89. umjesto ustavnih, nametalo kadrovske promjene putem masovnih mitinga, nakon kojih su smijenjena rukovodstva u Vojvodini, Crnoj Gori i na Kosovu, a planiran je i miting u Ljubljani za 1. decembar 1989. Opisao je i raskol na 14. kongresu SKJ, kada su, kako je rekao "legitimni i pravični prijedlozi Slovenije brutalno nadglasani". Milošević je rekao da su u ratu ubijena 44 pripadnika JNA, a 184 teško ranjena i ponudio sudu kao dokaz "bijelu knjigu" o "zločinima" slovenskih snaga. Kučan je precizirao da je u sukobu poginulo 37 vojnika JNA, te 18 slovenskih državljana - osam iz slovenske TO, četiri policajca, šest slovenskih civila - te još šest stranaca, dok je "bijelu knjigu" odbacio kao "propagandnu brošuru" JNA. Raspravno vijeće nije prihvatilo taj dokument.
Civita, Chieti
Civita je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Rat u Sloveniji
Ishod
Tenkove koji su iz vojarna u Hrvatskoj krenuli na Sloveniju nisu pokušavale zaustaviti hrvatske vlasti, iako je JNA na putu ubila jednog hrvatskog civila. Istovremeno je u Hrvatskoj, nakon završetka operacija u Sloveniji, počela mobilizacija za oružani sukob koji će uslijediti protiv pobunjenih Srba i JNA.
Civita, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 203 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Branč
Branč se može odnositi na
Sneedville, Tennessee
Snidvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.387, što je 130 (10,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Eksikator
mini|desno|200p|Eksikatori Eksikator je stakleni hemijski sud (sa suvom atmosferom zbog prisustva sredstva koje upija vlagu) koja služi za sušenje, čuvanje i hlađenje zagrejanih supstanci u suvoj atmosferi. To se obično postiže korišćenjem kalcijum-hlorida (-{CaCl2}-).
Loma, Colorado
Loma je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.293.
Ivan Balent -Tratinčica
Ivan Balent -Tratinčica (Goričan (Međimurje), 16. jun 1947. - Zagreb, 28. novembar 2010.) bio je prvi i najpoznatiji hrvatski disk džokej, i poznati voditelj radijskih zabavnih emisija na brojnim radio stanicama; Radio Zagrebu, Obiteljskom radiju, Narodnom radiju, Radio Kaj, Radio Martin...
Menzura (razvrstavanje)
Menzura može biti:
Ivan Balent -Tratinčica
Biografija
Ivan Balent -Tratinčica pojavio se u Zagrebu sredinom 1960-tih i počeo puštati muziku sa gramofonskih ploča u tadašnjem zagrebačkom veslačkom klubu Sava, koji se negdje oko 1967./68. pretvorio u prvi zagrebački disko klub. Sedamdesete i osamdesete su bile njegove zlatne godine kad su disko klubovi bili na vrhuncu svoje popularnosti.
Svoju popularnost pokušao je iskoristiti i plasirati se kao pjevač, kad je snimio album za Jugoton 1984. ali je prošao nezapaženo.
Promjene devedesetih donijele su i promjenu načina zabave mladih, i disko klubovi nisu bili više onako in. No Ivan Balent -Tratinčica ostao je vjeran svom poslu iz mladih dana - kreiranju ugođaja muzikom, te je nastavio biti disk džokej gotovo do zadnjeg dana. Posljednji nastup imao je u disko klubu Saloon u Zagrebu 10. novembra ove godine na proslavi Martinja. Par dana nakon toga doživio je moždani udar od kojeg je i umro u sisačkoj bolnici.
Kler (razvrstavanje)
Kler se može odnositi na
Gladvin
Gladvin se može odnositi na
Vodeno kupatilo
[[Image:Laznia laboratoryjna.svg|thumb|right|Šema vodenog kupatila
1 - Zagrevana supstanca 2 - Grejni posrednik 3 - Laboratorijska boca 4 - Posuda 5 - Gasni plamenik ]] Vodeno kupatilo se koristi u laboratoriji da bi se omogućilo odvijanje hemijskih reakcija na povišenoj temperaturi.
Vodeno kupatilo je fluid u otvorenoj (metalnoj) posudi. Voda ili silikonsko ulje su najčešće korišćeni fluidi. Vodeno kupatilo se koristi za temperature do 100 °-{C}-. Uljano kupatilo se koristi za temperature preko 100 °-{C}-.
Eaton
Eaton se može odnositi na
Zaljubljenost
Zaljubljenost je izraz koji koristi kako bi se opisao intenzivan osjećaj ljubavi. U psihologiji se taj fenomen povezuje uz sužavanje svijesti, što može dovesti do pogrešnog razumijevanja i procjenjivanja objekta privrženosti. Tako zaljubljena osoba pogreške ili mane osobe u koju je zaljubljena može previdjeti ili čak shvatiti vidjeti kao vrline. Zaljubljenost obično nije trajno stanje, ona postoji tek kao faza te za kraće ili duže vrijeme mogu izblijedjeti i nestati. Zaljubljenost može biti jednostran osjećaj, odnosno ne mora biti uzvraćen. Za manje intenzivan oblik ljubavi se u tom koristi izraz strast.
U SAD se kao specifičan izraz za zaljubljenost koristi limerencija (limerence) koju je popularizirala Dorothy Tennov.
Vodeno kupatilo
Kupatilo se greje na toploj ploči, ili sa Bunzenovim plamenikom. Reakciona komora (destilacioni balon, erlenmajer, laboratorijska čaša) je uronjena u zagrejano kupatilo. Termometar se obično drži u fluidu da bi se pratila temperatura.
Grašot
Grašot se može odnositi na
Tileov aparat
mini|150px|desno|Prikaz strujanja tečnosti u Tileovom aparatu mini|Tileov aparat Tileov aparat, nazvan po nemačkom hemičaru Johanu Tileu je deo laboratorijskog posuđa koji se koristi kao uljano kupatilo. Tileov aparat se koristi kod određivanja tačke topljenja ili tačke ključanja, obično kod organskih supstanci. Aparat je zapravo epruveta sa dodatnom staklenom cevi.
Određivanje tačke topljenja
Uzorak se stavi u kapilaru, koja se zatopi i pričvrsti za termometar, a zatim se sve stavi u aparat. Aparat se zagreva i na termometru se očita temperatura na kojoj se uzorak istopi. Moderne metode određivanja tačke topljenja se izvode pomoću specijalizovane aparature.
Određivanje tačke ključanja
Uzorak se stavi u epruvetu koja se pričvrsti za termometar. Kratka staklena cev, zatopljena na jednom kraju stavi se u epruvetu, zatopljenim krajem okrenutim na gore. Sve se zajedno stavi u aparat. Aparat se zagreva. Kad tečnost bude usisana u zatopljenu cev, na termometru se očita temperatura, koja predstavlja temperaturu ključanja uzorka.
Bessines (De Sevr)
Besen je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Nior.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1358 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 119 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 9 metara (maksimalnoj 30 m, a minimalnoj 2 m).
Sylvania, Ohio
Silvejnija je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.965, što je 295 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gana (krunska zemlja)
Službeno znana kao Gana, ta republika je u periodu od 1957. do 1960. godine bila krunska zemlja Commonwealtha, prije nego je 1. srpnja 1960. službeno postala nezavisna republika. Iako je status krunske zemlje imao svojevrsna ograničenja, smatra se kako je Gana ovime postala prva afrička zemlja koja je postigla nezavisnost od kolonijalnih upravitelja.
Kada je Ujedinjeno Kraljevstvo Gani priznalo nezavisnost 1957. godine, ona je sve do donošenja ustava 1960. godine imala status krunske zemlje (britanski monarh još je uvijek imao status ceremonijalnog poglavara, a Britanija je imala svoje upravitelje na teritoriju Gane). Kada je 27. travnja 1960. proveden narodni referendum, ukupno 88.47% glasača izjasnilo se za republiku, dok je protiv bilo njih 11.53%. Nakon uspjeha referenduma, Gana je stekla potpunu nezavisnost kao samostalna republika, što je značilo da britanski monarh više nije bio ceremonijalni poglavar, a generalni guverner nije više bio vanjskopolitički predstavnik zemlje.
Menzura
desno|100px|mini|Menzura
Menzura ( - meriti -{mensura}-) je graduisana cilindrična staklena posuda koji služi za merenje količine tečnosti. Menzure mogu biti raznih veličina.
Izraz ad menzuram znači „prema meri i težini“.
Hromatografska kolona
mini|100px|Hromatografska kolona. Hromatografska kolona je deo laboratorijskog posuđa koji se koristi u kolonskoj hromatografiji. Ima oblik staklene cevi, prečnika do 50 milimetara i dužine do 1 metra, sa slavinom na dnu.
Ajonija
ili:
Kiveta
thumb|160px|Kiveta koja se koristi u obojenom [[laseru.]] thumb|160px|Plastična kiveta za jednokratnu upotrebu.
Kiveta je mala cev kružnog ili četvrtastog poprečnog preseka, zatvorena na jednom kraju, napravljena od plastike, stakla, ili kvarcnog stakla (za -{UV}- svetlost) i dizajnirana za upotrebu u spektroskopskim eksperimentima. Najbolje kivete su jasne i bez nečistoća koje mogu uticati spektroskopska merenje. Poput epruveta, kiveta može da bude otvorena na vrhu ili da bude zatvorena zapušačem. Parafilm se takođe može koristiti za njeno zatvaranje.
Colle del Tufo, Latina
Colle del Tufo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Igor Karaman
Igor Karaman (Split, 1927. - Zagreb, 1995.), hrvatski povjesničar, akademik.
Životopis
Rođen je u Splitu, gdje je pohađao osnovnu školu i gimnaziju, obitelj mu se 1941. seli u Zagreb gdje dovršava gimnaziju. Zaposlenik je Hrvatskog povijesnog muzeja od 1946. do 1949., potom od 1949. do 1959. radi u Hrvatskom državnom arhivu. Diplomirao je povijest 1952. na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, te 1960. doktorirao s disertacijom naslova "Valpovačko vlastelinstvo: ekonomsko-historijska analiza".
Monografija "Tisućljetni Zagreb" koju je napisao s prof. Ivanom Kampušem najbolji je rad te vrste o Zagrebu, doživjela je 6 izdanja i prevedena je na više stranih jezika.
Jedan je od utemeljitelja Instituta za hrvatsku povijest Zagrebačkog sveučilišta, bio je njegov predstojnik od 1974. do 1978. g. Kao član suradnik HAZU, od 1978. do 1982., postaje voditelj Akademijina Zavoda za povijesne znanosti u Zagrebu. Kad je "Enciklopedija hrvatske povijesti i kulture" kojoj je bio urednik zabranjena zbog članka o Jasenovcu, odriče se članstva u HAZU.
Yang Gongren
Yang Gongren (楊恭仁) (? - 639), formalno ime Yang Guan (楊綸), kurtoazno ime Gongren, formalno Vojvoda Xiao of Guan (觀孝公), je bio kineski vojskovođa i velikodostojnik u službi dinastija Sui i Tang, koji je za vrijeme Tanga jedno vrijeme služio kao kancelar.
Bio je u dalekom srodstvu sa carem Wenom, osnivačem dinastije Sui, za vrijeme čije vladavine je otpočeo karijeru. Za vrijeme njegovog sina cara Yanga je godine 613. sudjelovao u uspješnom gušenju ustanka Yang Xuangana. Nešto kasnije je, međutim, poražen od strane ustaničkog vođe Zhu Cana. Kada je 618. Yuwen Huaji izvršio puč u kome je ubijen car Yang, došlo je do masovne likvidacije članova vladajuće porodice, ali je Yang Gongren pošteđen i postavljen za Yuwenovog ministra civilnih poslova. Godine 619. je Yang Gongren zarobljen od strane trupa vjernih novostvorenoj dinastiji Tang te doveden u Chang'an na dvor cara Gaozua. Car Gaozu je odranije poznavao Yang Gongrena i s njime bio u prijateljskim odnosima, te ga je uzeo u svoju službu. Novoj dinastiji je služio sve do 631. kada se umirovio.
Flowood, Mississippi
Flovud je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.823, što je 3.073 (64,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pipeta
thumb|right|350px|Izbor pipeta Pipeta je deo laboratorijskog pribora koji se koristi za transport merene zapremine tečnosti.
Upotreba
Pipete se koriste u molekularno biološkim, analitičko hemijskim i medicinskim testovima. Pipete su dostupne u različitim dizajnima sa različitim namenama i različitim nivoima preciznosti i tačnosti, od jednostavnih staklenih pipeta do kompleksnijih podešavajućih ili elektroniskih pipeta. Mnoge vrste pipeta deluju putem stvaranja parcijalnog vakuuma iznad komore koja sadrži tečnost i selektivno umanjuju ovaj vakuum do bi se oslobodila kap.
50 Ways of Saying Fabulous
50 Ways of Saying Fabulous je novozelandski film iz 2005. godine u režiji Stewarta Maina, prema romanu Greame Aitkena. Film se pojavio 2005. godine praćen negativnim kritikama i slabim uspehom na box officeu.
Radnja
Dvanaestogodišnji sin farmera, Billy otkriva da je život komplikovaniji nego što je očekivao, od koga beg traži u fantaziji o kosmosu i svom alter-liku, Lani, junakinji njegove omiljene serije. Kada u njegov život uđu Roy, čudni dečak iz škole, i Jamie, zgodan mladić koji radi na farmi, njegov svet se zauvek menja. Kada Billy spozna svoju seksualnost, sve ostalo je dovedeno u pitanje, uključujući i prijateljstvo sa Lou.
L-Dopahinon
L-Dopahinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 195,172 Da.
Kalkaska
Kalkaska se može odnositi na
Napad NOVJ na Zenicu 1943.
Nakon zauzimanja Livna i Kupresa, Treća krajiška brigada dobila je specifičan zadatak. Prema zapovesti štaba divizije, brigada je trebalo da se noćnim maršem neopažena ubaci u Zenicu i tamo izvrši obimna razaranja privrednih objekata i instalacija koje su radile za Nemce. Zenica je predstavljala važan privredni i saobraćajni centar sa značajnim metalurškim pogonima, rudnicima i vojnim objektima. Akcija nije imala za cilj zauzimanje i držanje Zenice, nego nanošenje štete nemačkoj privrednoj i vojnoj moći, kao i unošenje zabune i privlačenje jačih nemačkih snaga radi rasterećenja pritiska na Treći udarni korpus. Zadatak je trebalo izvršiti samostalno, bez taktičke veze sa drugim jedinicama i bez obezbeđivanja cilja napada prema okolnim grarnizonima. U Zenici su se nalazile znatne snage NDH, 369. legionarske divizije i zaštitne snage (oko 1.500 boraca divizije i pripadnika nemačkih vojnih i policijskih službi, žandarmerija i jedna satnija domobrana železničke bojne.). Grad je bio saobraćajno dobro povezan sa velikim okolnim garnizonima. Stoga je planirano da se za akciju koristi iznenađenje i brzina, te da se ciljevi napada postignu pre nego što se neprijatelj organizuje i da se Brigada izvuče iz grada pre ogranizovanog neprijateljskog napada. Cilj napada nije bio zauzimanje grada i njegovo uključivanje u slobodnu teritoriju, nego izazivanjlje nesigurnosti kod nepriatelja, vezivanje neprijateljskih snaga i razaranje postrojenja važnih za ratnu privredu i saobraćaj.
Lokalne snage NDH otkrile su prisustvo partizana, tako da je došlo do manjih čarki i do artiljerijskog uznemiravanja. Međutim, nemački štab nije stekao pravu predstavu o snazi i namerama Brigade, s obzirom da nije uočeno značajno koncentrisanje snaga u okolini Zenice na drugim pravcima.
S padom mraka 10. oktobra Brigada je sa četiri bataljona krenula u akciju. Marševska distanca koju je trebalo preći iznosila je oko 10 kilometara. U to doba večeri mnoštvo industrijskih radnika iz okolnoh sela koji su radili u indistrijskim objektima u trećoj smeni u Zenici dolazilo je na posao, što je olakšalo neopaženu infiltraciju Brigade u grad.
Prvi bataljon imao je osnovni zadatak da nastupa prema kaznionici i oslobodi zatvorenika. Zadati ciljevi Drugog bataljona bili električna centrala mostu na reci Bosni. Treći je nastupao prema železari i dva rudnika, a Četvrti prema železničkoj stanici. Provukavši se bez incidenata kroz sistem spoljne odbrane, bataljoni su krenuli u energično nastupanje prema svojim ciljevima. U 22:00 minobacači Brigade koji su ostali na položajima van grada počeli su da tuku na grad da bi pojačali paniku i stvorili utisak opšteg napada. Nemačke i kvislinške straže i aktivirani delovi povlačili su se neorganizovano pred njima, uglavnom prema mostu i kaznionici. Stvorivši veliku zabunu, bataljoni su omogućili sebi relativno veliku slobodu akcije. Zauzeti objekti uništavani su znalački i sistematski.
Minirani su pogoni rudnika, železara i železnička i žandarmerijska stanica. Neposredno zatim uništena je i električna centrala. Zapaljeno je i veliko skladište benzina i nafte, što je izazvalo veliki plamen koji je osvetlio ceo grad. Na kraju je minirano veliko podzemno skladište eksplozivnog materijala. U toku ovog napada, prema izveštaju Brigade, uništeno je 27 lokomotiva i 150 vagona. Uništena su gotovo sva motorna vozila u gradu i veliko skladište benzina, nafte i oružja. Porušene su železnička i žandarmerijska stanica. Ubijeno je oko 90 Nemaca i legionara iz 369. legionarske divizije, a zarobljeno 60 domobrana. Oslobođena su i 4 zarobljena Rusa. Zaplenjeno je 6 „šaraca“, 2 „zbrojovke“ i 100 pušaka. Ostatak inače velikog plena i zarobljenika nije mogao biti izvučen iz Zenice usled neophodnosti izvlačenja iz Zenice usiljenim maršem.
Brigada se izvukla iz Zenice pred zoru i bez većih sukoba vratila na polazni položaj. U ovom napadu Treća krajiška je pretrpela je gubitke od 5 poginulih, 4 nestala i 7 ranjenih.
Vrhovni komandant Josip Broz Tito pohvalio je Treću krajišku brigadu za ovu uspešnu akciju.
Veljko Kadijević
Veljko Kadijević (Glavina Donja, Imotski, 21. 11. 1925 – Moskva, 2. 11. 2014), general-armije Jugoslavenske narodne armije i savezni ministar obrane SFRJ od 1988 do 1992 godine.
Podrijetlo i Drugi svjetski rat
General-armije Veljko Kadijević je rođen 21. 11. 1925 u Glavini Donjoj, kod Imotskoga, od majke Janje rođene Patrlj, hrvatskoga podrijetla i oca Dušana, srpskoga podrijetla. General Kadijević se oduvijek izjašnjavao kao Jugoslaven. Njegov otac Dušan je bio sudionikom Španjolskoga građanskog rata, te je poginuo u Španjolskoj 1936 godine. 1943 godine, za vrijeme Drugog svjetskog rata, pristupio je partizanima i postao članom Saveza komunista Jugoslavije. Tijekom rata je prvo bio omladinski rukovoditelj u Imotskome, a kasnije član Politodjela (političkog odjeljenja) Devetnaeste sjevernodalmatinske divizije, a potom 26. dalmatinske divizije. Kasnije je bio pomoćnik političkog komesara Prve dalmatinske udarne brigade i pomoćnik političkog komesara 26. dalmatinske divizije.
Jugoslavenska narodna armija
Po završetku rata general Kadijević je nastavio profesionalnu službu u Jugoslavenskoj narodnoj armiji, u kojoj je obnašao dužnost političkog komesara divizije, nastavnika u Višoj vojnoj akademiji JNA, komandanta divizije, načelnika štaba korpusa, pomoćnika komandanta armije i dr. Završio je Višu vojnu akademiju JNA i Ratnu školu JNA. Godine 1963 je završio Koledž za zapovjednike i generale Američke vojske (engl. US Army Command and General Staff College). Bio je savezni sekretar za narodnu obranu od 15. 5. 1988 do 8. 1. 1992 godine, i efektivno je zapovijedao i rukovodio, odnosno na drugi način vršio efektivnu kontrolu nad jedinicama JNA i TO-a i dobrovoljačkim jedinicama koje su djelovale u koordinaciji sa JNA i pod njenim nadzorom.
Dana 12. 3. 1991 godine, kao savezni ministar obrane SFR Jugoslavije, general Kadijević je nazočio sjednici Predsjedništva SFRJ na kojoj su još bili: general Blagoje Adžić, Bogić Bogićević (član predsjedništva iz SR Bosne i Hercegovine), admiral Stane Brovet, Nenad Bućin (član predsjedništva iz SR Crne Gore), Borisav Jović (član predsjedništva iz SR Srbije), Jugoslav Kostić (član predsjedništva iz AP Vojvodine), Stjepan Mesić (član predsjedništva iz SR Hrvatske), Riza Sapunxhiu (član predsjedništva iz AP Kosova) i Vasil Tupurkovski (član predsjedništva iz SR Makedonije). Na toj je sjednici general Kadijević izjavio da se izazivanjem građanskoga rata stvaraju uvjeti za vanjsku intervenciju i definitivnu uspostavu marionetskih režima na prostoru SFR Jugoslavije, te da surova realnost sučeljava Oružanih snaga SFRJ s istim protivnikom kao i 1941. godine. Napomenuo je da je strani faktor već uvelike tu, najavljujući i svoju vojnu nazočnost, te da su tu i domaće kvislinške snage, fašističke, ustaške, četničke, belogardijske, balističke i bugarofilske. Na toj sjednici je u ime Oružanih snaga SFRJ i Štaba vrhovne komande iznio je slijedeće prijedloge za rješavanje krize u Jugoslaviji:
1.) Odmah donijeti odluku o uvođenju izvanrednog stanja na cijelom teritoriju SFRJ i suspendirati sve normativne akte koji su u suprotnosti sa ustavom SFRJ i saveznim zakonima.
2.) Donijeti odluku o podizanju borbene spremnosti oružanih snaga, uključujući i mobilizaciju dijela jedinica, do nivoa koji će prema procjeni Štaba vrhovne komande garantirati spriječavanje građanskoga rata. Uspješno suprostavljanje svakom pokušaju strane vojne intervencije i osiguranje uvjeta za miran, demokratski, te na ustavu i zakonima SFRJ, zasnovan rasplet jugoslavenske krize.
4. Hitno nastaviti političke razgovore o budućem uređenju SFRJ, a u republikama čija se rukovodstva opredjeljuju za odcjepljenje, organizirati referendum na kome će se svakome narodu pružiti mogučnost za neposredno i slobodno izjašnjavanje, bez ikakvoga diktata i majorizacije.
5. ''Slijedeći volju naroda iskazanu na referndumu, što prije, a najkasnije u roku od šest mjeseci, donijeti ustav jugoslavenske države, organizirati višestrančke izbore i konstituirati nove organe vlasti. Buduće jugoslavensko društvo izgrađivati kao parlamentarnu demokraciju višestranačkog tipa, bez nametanja bilo kakovih i bilo čijih ideoloških nazora i monopola.''
Prijedlozi Štaba vrhovne komande na kraju sjednice nisu bili prihvačeni jednoglasno.
Telstar (pjesma)
Telstar je bio svjetski instrumentalni hit iz 1962 u izvedbi sastava Tornados. To je bila i prva britanska singl ploča koja je postala #1 na američkim top ljestvicama (Billboard Hot 100), singl je također bio #1 i u Britaniji (nije se skidao s vrha 23 tjedna).
Veljko Kadijević
Jugoslavenska narodna armija
U Republici Hrvatskoj je za generalom Kadijevićem, do njegove smrti, bila raspisana tjeralica zbog sumnje da je počnio kazneno djelo ratnog zločina protiv civilnog pučanstva. Protiv njega su bile podignute tri optužnice: prva je podignuta pred Županijskim sudom u Bjelovaru u novembru 1992, druga pred Županijskim sudom u Vukovaru 2002, a treća pred Županijskim sudom u Osijeku u maju 2006 godine.