cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dvorac Sigmaringen
Obitelji Hohenzollern i Hohenzollern-Sigmaringen, 1535–1850
Princ Karl (1785.-1853.), sin Antona Aloysa, vladao je od 1831 do 1848. 1833 Karl sazvao je ustavotvornu skupštinu (njemački: Landtag) te je stvorena ustavna povelja koja bi bila zakon u ovim zemljama. On je utemeljio bolnicu za svoje osoblje, te je imao Ständehaus izgrađen na modernom Leopoldsplatzu u Sigmaringenu (danas u vlasništvu Hohenzollerischen Landesbank). Karl je također uklonio kmetstvo i razne druge srednjovjekovne zakone. Tijekom njemačke revolucije 1848 Karl je abdicirao u korist svoga sina, Karla Antona, na 27. kolovoza 1848. U znak priznanja Karlovim nastojanjima da poboljša život svojih podređenih, bolnica koju je podigao je 1857. preimenovana u Fürst-Carl-Landesspital (Zemaljska bolnica princa Karla). Godine 1869. Karl Anton, nakon smrti Konstantina posljednjeg princa Hohenzollern-Hechingena, pripojio je zemlje od Hohenzollern-Hechingena i postao princ Hohenzollerna.
Odredište za bogate i moćne
mini|lijevo|250px|[[fotokrom dvorca između 1890. i 1905.]] Karl Anton je pretvorio dvorac u mjesto susreta za europsko plemstvo. Dijelovi dvorca su obnovljeni i uređeni kako bi se Schloss Sigmaringen pretvorio u odredište za bogate i moćne. Godine 1855 su zidovi gornje priče su uklonjeni kako bi stvorila Stara njemačka dvorana (njemački: Altdeutschen Saal). Godine 1864 je promijenio lukove iznad južnog zida zavjese u kako bi oblikovao Sobu oružja (njemački: Waffenhalle). Od 1862 do 1867 je izgrađena je nova Umjetnička galerija (njemački: Kunsthalle), koja je danas muzej. Kao član njemačkog visokog plemstva, Karl Anton je trebao središnji dio svog elegantnog dvorca. Da bi ga stvorio, godine 1872 on je zvao pariškog arhitekta Lamberta kako bi obnovio blagovaonicu u francuskoj dvorani (njemački: Französische Saal). Godine 1877. je proširio središnju kulu, uklonio stari krov, a na vrhu postavio novi šiljasti krov. Sljedeće godine, bila je obnovljena Dvorana predaka (njemački: Ahnensaal). Od 1871 dvorac je otvoren za posjetitelje sa vodičem. Ove ture pružaju uvid u povijest dvorca, kao i dinastije Hohenzollern.
Sjedište Vichyjevske Vlade
mini|Bodljikava žica, svjedok vremena kad je Vichy režim zauzeo Schloss Sigmaringen
Nakon savezničke invazije Francuske, režim Višijske Francuske se preselio iz Francuske u Schloss Sigmaringen. Kneževska obitelj bila je prisiljena od strane Gestapa iseliti se iz dvorca i preseliti se u Schloss Wilflingen. Francuski autori Louis-Ferdinand Celine i Lucien Rebatet, koji su pisali političke i antisemitske traktate, bojali su se za svoju sigurnost te su pobjegli u Sigmaringen s Vichyjevskom vladom. Celineov roman D'un Château l'Autre, (Od jednog do drugog dvorca) iz 1957 opisuje kraj rata i pada Sigmaringen 22. travnja 1945. Knjiga je pretvorena u njemački film godine 2006., preko njemačkih medijskih kuća ZDF i ARTE, zove Die Finsternis (tama).
Mjesta za razgledavanje
Moderni Schloss Sigmaringen duguje svoju ​​trenutnu veličinu i izgled trima razdoblja izgradnje.
Utvrda i zaštitni zidovi
Prvi dvorac na Sigmaringen datira od oko 1200 i bio je izgrađen od kamena (Buckel kvadrat i sa zaobljenom vanjskom površinom). Izvorni dvorac je bio potpuno apsorbiran u kasnijim konstrukcijama. Izgrađen na istočnoj strani kamenog brda, to je bio jedan od najboljih zaštićenih dvoraca u Njemačkoj tijekom srednjeg vijeka. Izvorni dvorac je bio dimenzija 80x30 metara. Ravna i zbog toga prijetnjam izložena zapadna strana bila je zaštićena jarkom i 25 ili 26 metara visokim tornjem. Četvrtasti zapadni toranj je bio 8,23 x 8.34 metra u veličini.
Saved from the Titanic
Saved from the Titanic je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1912. godine, najpoznatiji kao prvo filmsko ostvarenje koje je nastojalo prikazati potonuće putničkog broda RMS Titanic. Snimljen je nešto više od mjesec dana nakon same katastrofe, a glavnu ulogu tumači Dorothy Gibson, popularna glumica i pjevačica koja je bila među preživjelima. U filmu tumači sama sebe, iako je po žanru igrani, odnosno kao likovi se pojavljuju njena fiktivna majka i fiktivni zaručnik, kojima prepričava kako je preživjela kobnu noć; samo potapanje nije prikazano, ali je Titanic dočaran korištenjem dokumentarnih snimki ledenjaka, Titanicovog blizanca RMS Olympic i kapetana Edward Smith. Film je doživio ogroman uspjeh, iako je bilo kritičara koji su se zgražali nastojanjem da se masovna tragedija tako brzo eksploatira u komercijalne svrhe. Iako je Gibson sudjelovala u izradi scenarija, te je čak u filmu nosila istu odjeću kao na Titanicu, prema navodima biografa snimanje je za nju predstavljalo traumatično iskustvo i dosta je doprinijelo brzom sumraku njene karijere. Godine 1914. su svi primjerci filma uništeni u požaru skladišta te se film smatra izgubljenim; od njega je sačuvano samo nekoliko promotivnih fotografija.
Dvorac Sigmaringen
Utvrda i zaštitni zidovi
Temelji dvorca bile su između 3 i 2,5 m debljine. Izvorno, zidovi četiri kata tornja se sužavaju na 2 ili 2,5 metra debljine. U toranj se moglo ući kroz gotovo osam metara visok ulaz na dvorišnoj strani. Na sjeveru, uz zid tornja, su vrata dvorca s portirnicom. 2,28 metara široka i 3.96 metara visoka vrata dvorca su sagrađena je kao polu-kružni ulazom sa zaobljenim kamenjem i vojnicima uklesanim u vrhove stupova. Trenutno, vrata dvorca se nalaze na gornjem kraju strmo nagnute ulazne dvorane. Od izvorne utvrđenog kuće sa svojim slijepim lukovima i priloženom kuhinja, koji se nalazi na najvišoj točki litica, lukovi i dijelovi zida su još uvijek vidljivi u vanjskom zidu [6]. Na Southside, oko 6 metara (20 ft) ispod zadržati, a 10-12 metara (33-39 m) širine unutarnjeg dvorišta nalazi. Danas ovo područje zauzima dvorana oružja. Na istočnoj strani u blizini mlina je mali 2 m širokii otvorom u zidu, koji je najvjerojatnije bila mala kapija dvorca. U 6 do 8 metara (20 - 26 ft) visokog vanjskog zida e temelj modernog dvorca. U sjevernoj unutarnjem zidu tornja je mali otvor, što je vjerojatno bio skriveni prolaz koji vodi do Dunava.
Saved from the Titanic
Nekoliko mjeseci nakon Saved from the Titanic je u Njemačkoj snimljen In Nacht und Eis, koji se smatra prvom sačuvanom, odnosno "pravom" rekonstrukcijom potapanja Titanica.
Lopatica (Prilep)
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Cerro Hermoso, Santo Domingo de Morelos
Cerro Hermoso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo de Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Lopatica (Prilep)
Stanovništvo
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Loma de Espinosa, Lagos de Moreno
Loma de Espinosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1865 m.
Dvorac Sigmaringen
Zbirka oružja
Zbirka oružje u dvorcu Sigmaringen sadrži preko 3000 različitih primjera oružja i oklopa. Strast kneza Karla Antona za prikupljanjme oružja rezultiraa u stvaranju ove zbirke. Zbirka prikazuje razvoj oružja od 14. stoljeća do 20. stoljeća. Osim oružja, zbirka također uključuje zaštitne predmete kao što su štitovi, oklopi i pištolji. Osobito valja istaknuti takve rijetke predmete koji datiraju iz 15. stoljeća kao što su njemački višecijevni pištolji,štit za tijelo i bogato ukrašene kacige koje su nekoć pripadale jednom pripadnosti kraljevskj tjelesnoj straži od oko 1622. Zbirka sadrži ne samo europsko oružje, nego i oružje koje su smatrali egzotičnim, poput perzijskog oruža i pune opreme japanskog samuraja.
U Galeriebau (Zgrada galerije), izgrađenoj od 1862. do 1867. pod princom Karlom Antonom, zapadno od dvorca je skup više srednjovjekovnih instrumenata za mučenje. Prostorija za mučenje sa svojim instrumentima ilustrira raniji osjećaj za pravdu.
Marstallmuseum
mini|150px|Ručna vatrogasna pumpa u Marstall muzeju
Jugozapadno od dvorca su smještene kraljevske staje (njemački: Marstall). Zgrada je sada smještena Marstallmuseum, zbirka kneževski kočija. Kola, kočije i sanjke i nosiljki prikazani su u otvorenoj zgradi. Osim toga, oprema za konje, uključujući sedla, potkove i ostruge, izložena je muzeju. Jedan od izložaka, vatrogasna pumpa datira iz požara u dvorcu godine 1893. Požar je trajao tri dana, jer priključci na modernu vatrogasnu opremu nisu odgovarali dvorskim vezama. voda je morao biti donošena ljudskim lancem u kantama od Dunava do dvorca.
Loznani
Loznani su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Loznani pripadaju opštini Mogila.
Prirodni uslovi
Naselje Loznani je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 20 km severno.
Loznani se nalaze u zapadnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na istoku ravničarski, dok na zapadu izdiže planina Drevenik. Istočno od naselja protiče Crna reka. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Loznani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 185 stanovnika.
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Francis Boggs
Francis W. Boggs (mart 1870 - 27. oktobar 1911) bio je američki kazališni glumac i filmski režiser, poznat kao jedan od prvih sineasta koji je snimao filmove u Los Angelesu. Karijeru je započeo kao glumac u putujućim kazalištima, uglavnom nastupajući u zapadnom dijelu SAD sve dok 1907. prilikom posjeta Chicagu nije upoznao producenta i filmskog pionira Williama Seliga i počeo režirati filmove za njegovu tvrtku Selig Polyscope Company. Boggs je Seliga uvjerio u brojne pogodnosti koje je Zapadna obala, a pogotovo Kalifornija, pružala tadašnjim filmašima - prije svega zbog raznolikih krajolika i velikog broja sunčanih dana. U oktobru 1909. je iznajmio bungalov u losanđeleskom naselju Edendale koga je koristio za snimanje filmova. Njegov primjer su relativno brzo slijedili brojni sineasti sa Istočne obale, kao i vlasnici nezavisnih filmskih kompanija koje je progonio Edisonov trust MPCC.
Njegovu karijeru je 27. oktobra 1911. prekinula svađa sa japanskim kućepaziteljem po imenu Frank Minnimatsu, koji je, prema navodima tadašnje štampe "poludio" i na njega ispalio hitac iz revolvera. Tom događaju je bio prisutan i Selig, koji je ranjen prilikom pokušaja da Minnimatsuu otme revolver iz ruku. Sticajem okolnosti, isti dan je u susjednom Hollywoodu kompanija Nestor Studios osnovala svoj prvi studio, što se smatra početkom Hollywooda kao američke i svjetske filmske institucije.
Zjenica
thumb|250px|Zjenica maksimalno proširena midrijatičkim kapima thumb|250px|Animacija prikazuje zjeničnu reakciju na svjetlo
Zjenica je otvor u sredini šarenice koji svjetlo propušta do retine, te regulira količinu svjetlosti koja ulazi u oko. Djeluje crno zato što je većina svjetla koja ulazi kroz zjenicu apsorbirana od strane tkiva unutar oka. Terminima optike, anatomska zjenica je otvarač, a šarenica zatvarač. Slika zjenice viđena iz unutrašnjosti oka je ulazna zjenica, što se ne podudara točno s lokacijom i veličinom fizičke zjenice zato jer ju uvećava rožnica. Na unutarnjem rubu leži prominentna struktura, ogrlica, koja označava spojište embrionalne pupilarne membrane koja pokriva embrionalnu pupilu.
Konstrikcija zjenice
Kada jarko svjetlo padne na oko, zjenica se automatski suzuje. To je pupilarni refleks, koji je važan pokazatelj funkcije matičnih stanica mozga. Nadalje, zjenica će se dilatirati ukoliko osoba fiksira objekt.
Okulomotorni živac, posebno parasimpatički dio koji pripada Edinger-Westphal-ovoj jezgri, završava na kružnom šareničnom sfinkteru. Kada se ovaj mišić kontrahira, smanjuje veličinu zjenice.
Šarenica je kontraktilna struktura, koja se uglavnom sastoji od glatkog mišića koji okružuje zjenicu. Svjetlo ulazi u oko kroz zjenicu, a šarenica regulira količinu svjetla tako da regulira veličinu zjenice. Šarenica sadrži dvije grupe glatkih mišića, kružnu grupu koje zovemo sfinkteri pupile, i radijalnu grupu koju zovemo dilatatorima pupile. Kada se sfinkter pupile kontrahira, šarenica smanjuje veličinu zjenice. Dilatator zjenice, inerviran simpatičkim živcem iz gornjeg vratnog ganglija, uzrokuje svojom kontrakcijom dilataciju šarenice. Ovi se mišići još nazivaju i intrinzičnim mišićima oka.
Zjenica se širi u mraku, ali se sužava na svjetlu. Kada je sužena, promjer joj je tri do četiri milimetra. U mraku će u početku sve biti isto, ali će se približiti maksimalnoj udaljenosti široke zjenice četiri do pet milimetara. U toj situaciji zjenice ne miruju potpuno, što može dovesti do oscilacija koje se mogu intenzivirati i tada ih zovemo hippus. Kada je jedno oko stimulirano, oba se oka jednako kontrahiraju. Konstrikcija zjenice i pogled izbliza su usko vezani. Na jarkom svjetlu, zjenice konstrikcijom sprečavaju aberacije svjetlosnih zraka i tako održavaju svoju očekivanu oštrinu; u mraku to nije potrebno, tako da je glavna briga propuštanje dovoljne količine svjetla u oko. Zjenica se dilatira u ekstremnim fizičkim situacijama (npr. strah) ili kontakta na osjetilni živac, kao što je bol.
Određeno je da svaki živčani završetak ima inhibitora pa tako ni oko nije izuzetak. Sfinkter ima simpatčkog antagonista, a dilatator ima parasimpatičkog inhibitora. U zjeničnoj konstrikciji induciranoj pilokarpinom, ne samo da je živac sfinktera aktiviran već je i onaj dilatatora inhibiran. I obrnuto je istina, tako da je kontrola zjenične veličine određena razlikom u jačinama kontrakcija svakog mišića.
Još jedan pojam koji se koristi za kontrakciju zjenice je mioza. Tvari koje ju uzrokuju zovemo mioticima.
Monterey Pop Festival
Monterejski festival međunarodne pop muzike (Monterey International Pop Music Festival) ili Monterey Pop Festival je bio trodnevni koncert zabavne (rock, pop i folk) muzike, održan od 16. do 18. juna 1967. u gradu Monterey u američkoj državi Kalifornija. Organizirali su ga menadžer Lou Adler, John Phillips iz benda The Mamas & the Papas, producent Alan Pariser i publicist Derek Taylor kao svojevrsn pandan tada etabliranom Monterey Jazz Festivalu, motivirani nastojanjem da dokažu kako rock može biti umjetnička forma "dostojna" velikih kulturnih događaja. U tu svrhu su obavili detaljne pripreme riješivši niz logističkih, tehničkih i sigurnosnih problema; festival je pažljivo i intenzivno promoviran u medijima i postigao je veliki uspjeh; prosječno ga je posjetilo 55.000 ljudi, a na završnoj večeri je bilo njih 90.000 gledatelja, uglavnom hipika i drugih poklonika kontrakulture u tadašnjim SAD. Koncert je bio važan i zbog toga što su pred američkom publici prvi put nastupali izvođači Jimi Hendrix, The Who i Ravi Shankar, a crni soul pjevač Otis Redding pred pretežno bijelom publikom. Također je predstavljao i prvi veliki javni nastup Janis Joplin. Često se navodi da je sa njim, kao i nekoliko dana ranije održanim Fantasy Fair and Magic Mountain Music Festivalom otpočela serija kulturnih događanja koja će kasnije postati poznata kao Ljeto ljubavi.
Vanjske veze
Linkovi na video-snimke sa Monterey Pop Festivala:
Linkovi na audio-snimke sa Monterey Pop Festival:
Добрић (Шабац)
Добрић је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 1044 становника. Добрић - село под гором, Село Добрић кап воде у рекама Србије само су неки од назива књига о овом селу, на граници брежуљкасте Поцерине и равне Мачве, на надморској висини од 94 до 155 метара, сконцентрисаном на левој и десној страни пута Шабац- Радовашница- планина Цер. У истроијским документима село се помиње први пут 1521. године.
Село је карактерисао развој разноврсне привреде - виноградарство, ратарство, сточарство...
О постанку села, у Летопису сеоске цркве записано је, а тако и предање говори, да су се у старо време у село доселила два брата Добросав и Богосав. Они су неколико година живели заједно, па се Богосав одсели мало даље од Добросава. По имену Богосава прозове се друго село - Богосавац, а по имену Добросава прозове се село Добрић. Та имена села су и до данас сачувана.
Желећи да се Србија што више насели, кнез Милош Обреновић је преко свог најмлађег брата Јеврема, господара Шапца (1816-1831) и Шабачке нахије, наредио Марку Штитарцу, кнезу од Мачве и Поцерине да прима све који долазе из крајева под Турцима, да их узима у своју заштиту и насељава у Поцерини. Тако је Добрић постао стециште свих оних који су морали од некога да се склањају, а Марко Штитарац их је узимао за своје пандуре. Под командом Марка Штитарца село се насељавало у шорове који и данас постоје.
Најаутентичнији запис о селу налази се у Летопису цркве Добрић-ске (изграђена 1827. године на темељима две раније спаљене цркве брвнаре од којих је прва саграђена 1651. године). Овај Летопис је започео веома образовани Добрић-ски парох Добривоје Мандић (завршио је богословско-учитељску школу и филозофски факултет) када је рукоположен 1926. године.
Школа у селу је почела са радом 1825. године и била средишна школа за седам околних села: Маове, Метковић, Грушић, Цуљковић, Радовашница, Липолист и Богосавац. Школа је најпре радила у црквеној кући, касније у згради бивше општинске суднице до изградње школе у средини села.
Први учитељи у Добрићу нису били за то школовани људи ни професионалци, већ калуђери и раскалуђери, занатлије и ислужени подофицири из Срема. Године 1899., учитељ Јован Вуксановић ударио је темељ школе у средини села. Градња је трајала 11 година, па је школска зграда завршена 1900. године. Школа је имала две простране учионице и једну канцеларију.
Године 1912., мештани су основали Народну књижницу која је у то време бројала 38 чланова. Исте године основали су и певачко друштво „Поцерац" Исте године у селу је основан фудбалски клуб „Будућност“. Фудбалски клуб је најбоље резултате остварио седамдесетих година двадесетога века. Паралелно са фудбалом у селу су се развијале и друге спортске дисциплине - вишебој, рвање итд.. Највише такмичарске резултате остварили су мештани у вишебоју, а у клупским такмичењима рвачки клуб „Младост“.
Демографија
У насељу Добрић живи 962 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 41,1 година (40,0 код мушкараца и 42,2 код жена). У насељу има 369 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,27.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Popis država po javnom dugu u odnosu na BDP
mini|[[Državni dug u postotku BDP-a (2010.)]] Lista država po javnom dugu daje uvid u duga gotovo svih država svijeta u odnosu na bruto domaći proizvod (BDP).
Svatko tko želi usporediti kvotu zaduženosti različitih zemalja mora uzeti u obzir različite veličine narodnih gospodarstva. Iz toga se razloga ukupni dug odnosi na bruto domaći proizvod (BDP).
Primjer: U 2010. godini Japanski je nacionalni dug iznosio 220 posto BDP-a. To znači da bi cijelokupno gospodarstvo moralo raditi 2,20 godina, da bi u potpunosti vjerovnicima japanske države moglo isplatiti državni dug (plus kamate koje nastaju u tom razdoblju).
Tablica pokazuje državni dug (bruto, bez državnih potraživanja prema trećim stranama) u odnosu na BDP.
Podatci su bez obveza mirovina i zdravstvenog osiguranja za koje ne postoji financiranje.
Uključivanje prikrivenog duga iznos bi se povećao višestruko. Svi podaci se temelje na izračunima međunarodnog monetarnog fonda od rujna 2011. Indeks sadrži 171 od 193 od Ujedinjenih naroda priznatih država i podaci za Hong Kong i Tajvan.
Postoji zemalja bez duga. Među njima je Lihtenštajn.
Socijalistička radnička partija Hrvatske
Socijalistička radnička partija Hrvatske (SRP) je hrvatska stranka ljevice. Osnovana je 25. listopada 1997. godine, a registraciju pri Ministarsvu uprave Republike Hrvatske dobila je 4. veljače 1998. godine. U posebnim oblicima organiziranja – klubovima unutar partije, djeluju ljevičari raznih profila: socijalisti, socijaldemokrati, komunisti, kršćanski socijalisti i ekološki socijalisti, a u zajedničkom zalaganju za socijalističku budućnost Hrvatske u sklopu socijalističke budućnosti Europe i svijeta. Omladinska organizacija su Mladi Socijalisti Hrvatske. veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Zastava_SRP.png|alt=Zastava Socijalističke radničke partije Hrvatske|mini|250x250piksel|Zastava
Povijest
Osnivač stranke i prvi predsjednik je Stipe Šuvar, koji na tom mjestu ostaje do travnja 2004. kada ga zamjenjuje Ivan Plješa.
SRP zajedno sa nizom organizacija i pojedinaca organizira 9. veljače 2008. prosvjed protiv preimenovanja Trga Maršala Tita u Kazališni trg.
Pred izbore za Europski parlament 2019. SRP je dogovorila koaliciju s Radničkom frontom.
Program
SRP redovito izlazi na parlamentarne izbore, jer političku borbu za socijalizam ne doživljava kao kratkoročno ulaganje, već ponajprije kao dio dugotrajnog političkog procesa u kojem se razvijaju različiti oblici konkretne političke i socijalne borbe za interese radničke klase, vršeći pritisak na ideologije nacionalizma, neoliberalizma i zagovornika antikomunizma uz snažno sudjelovanje političke religije, što po po njihovom mišljenju od radničkih partija traži stalnu prisutnost među radnicima i biračima. Stoga su na parlamentarnim izborima 2016. zahtijevali:
Uz to, SRP podržava povorku ponosa u cijeloj Hrvatskoj i zalaže se za sva ljudska prava i jednakost svih ljudi Hrvatske i svijeta. Sudjelovali su u Zagreb Prideu 2019 s još oko 7.000 drugih sudionika. veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:SPR_Zagreb_Pride_2019.jpg|alt=SRP na Zagreb Prideu 2019.|mini|300x300piksel|SRP na Zagreb Prideu 2019.
Publikacije
Stranka je izdavala glasilo Socijalizam danas. Organizacija u Splitu izdaje vlastitu novinu Gariful (Karanfil), a Regionalna organizacija Istre glasilo "Socijalizam". Svi navedeni časopisi su dostupni i na Internetu.
Pismo Jeremije
Pismo Jeremije proroka je jedan od spisa Biblije i Staroga zavjeta. Pripada u deuterokanonske knjige.
Pismo Jeremije proroka svrstava se u deuterokanonskih knjiga, koje kao sastavni dio Staroga zavjeta priznaju katolici i pravoslavni. Katolici ovo pismo gledaju kao 6. poglavlje u Baruhovoj knjizi, a kod pravoslavnih je zasebna knjiga. Neki smatraju, da je autor prorok Jeremija, a drugi da je neki helenistički Židov iz Aleksandrije. Ne zna se točno vrijeme pisanja. Smisao pisanja je poručiti prognanim Židovima u Babilonu, da se ne klanjaju babilonskim poganskim idolima, nego samo pravome Bogu. Oni su dospjeli u Babilon, zbog grijeha protiv Boga, nakon što je babilonski kralj Nabukodonosor II. osvojio Judeju. Tamo će ostati oko 70 godina. Pisac je naglasio, da su poganski idoli od srebra i zlata nemoćni i nesposobni: "Naime oni ne mogu ni prokleti ni blagosloviti kraljeve; oni su nesposobni pokazati bezbožnicima znakove u nebu ni svijetliti kao mjesec. Divlje zvijeri su im nadmoćnije, one koje mogu, bježeći prema jednom zaklonu, spasiti same sebe. Dakle, na nikakav način, nama se ne čini da su to bogovi; dakle ne bojte ih se! (Bar 6, 65-67). Ovo pismo je jedno od tri deuterokanonske knjige (uz Tobiju i Knjigu Sirahovu), koje su pronađene među Kumranskim svicima s Mrtvog mora. Tekst je bio na grčkome jeziku.
Partija podunavskih Srba
Partija podunavskih Srba je politička stranka u Hrvatskoj koja predstavlja srpsku zajednicu, a deluje u Hrvatskom Podunavlju. Predsednik stranke je Rade Leskovac.
Gvanako
Karakteristike
Gvanako je životinja vitka tijela, dugih nogu i vrata, kratka repa, male glave i velikih načuljenih ušiju. Prosječni odrasli gvanako visok je oko 110 cm, i težak 90 kg.
Boja krzna ne razlikuje se previše između jedinki, varira od svijetlosmeđe do tamno crvenkaste po leđima, po trbuhu i nogama ima bijelo krzno, a lice sive boje. Boja krzna ne razlikuje se previše između jedinki, varira od svijetlosmeđe do tamno crvenkaste po leđima, po trbuhu i nogama ima bijelo krzno, a lice sive boje.
Kao i ljame, i gvanako je prekriven dvostrukim slojem krzna, koji se sastoji od grubog vanjskog sloja i mekanog unutrašnjeg sloja. Mladi gvanako (španjolski: guanaquito), ima oko 10 do 20 % podkrzna (koje se sastoji od mekanih pahuljastih vlakana). Ona se upotrebljavaju u tekstilnoj industriji od sredine 19. vijeka, i od tad se zbog eksluzivnosti i fine nježne teksture upotrebljavaju za luksuzne tkanine. Vlakna gvanaka se smatraju finijim od alpakinih, ali grubljim i jeftinijim od vikunjina. Krzna gvanaka, naročito guanaquita, koriste se u krznarstvu jer liče krznu crvene lisice, odpatci se upotrebljavaju u tekstilnoj industriji.
Habitat i način života
thumb|left|240px| Gvanaki u [[čileanskom Nacionalnom parku Torres del Paine]] Gvanako je životinja južnoameričkih Anda (Bolivija, Peru, Ekvador, Čile, Argentina) i tu se najbolje osjeća, ali se zna spustiti i do nizina (ima ih po Patagoniji i Ognjenoj zemlji, gdje su se odlično prilagodili). Najviše ih ima po Čileu i Argentini, dok ih po Boliviji u novije vrijeme uzgajaju bolivijski Indijanci, koji žele obnoviti njihovu populaciju. Gvanako je kao i vikunja divlja životinja, koja živi u malim krdima od 4 do 10 ženki i jednog mužjaka.
Kada se nađe u opasnosti ili kad je ljut, gvanako pljuje, nastojeći tako zastrašiti protivnika. Gvanako je biljožder, koji pase travu i drugo bilje.
Razmnožavanje
Gvanako spolnu zrelost dosegne nakon 2-3 godine. Sezona parenja traje tijekom čitave godine, a ženka mladunče nosi 320-330 dana.
Monte Rosa, Varese
Monte Rosa je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Büchen
Bihen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.633 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Bihen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 16,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.633 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 334 stanovnika/km².
Willshire, Ohio
Vilšir je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 397, što je 66 (-14,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pescazze, Ragusa
Pescazze je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Opština Magdalena Mixtepec, Oaxaca
Magdalena Mixtepec je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2189 m.
Leskojec (Resan)
Prirodni uslovi
Leskojec se nalazi u oblasti Gornje Prespe, oblasti oko zapadne i severne obale Prespanskog jezera. Naselje je smešteno na iznad zapadne obale Prespanskog jezera, na istočnim padinama planine Galičice. Nadmorska visina naselja je približno 1.030 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Leskojec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 12 stanovnika.
Večinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Ejido Benito Juárez, Mexicali
Ejido Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Lusurasco, Piacenza
Lusurasco je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 682 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Vojna služba Elvisa Presleya
thumb|250px|Villa Grunewald u njemačkom gradu Bad Neuheimu, gdje je Elvis Presley živio od 1958. do 1960.
Melladito, Guanajuato
Melladito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2313 m.
Vojna služba Elvisa Presleya
Američki rock muzičar Elvis Presley je od marta 1958. do marta 1960. služio kopnenu vojsku SAD. U vrijeme službe je bio jedan od najpoznatijih američkih i svjetskih zabavljača, a najvjerojatno i najpoznatiji vojni obveznik na svijetu. Njegova vojna služba se često navodi kao ne samo važan događaj njegove biografije, nego i ključan događaj za dalji razvoj zabavne muzike u SAD i ostatku svijeta.
Pristava pri Leskovcu
Pristava pri Leskovcu je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Pristava pri Leskovcu se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Vojna služba Elvisa Presleya
U trenutku kada je Presley otišao služiti vojni rok, predstavljao je najpoznatijeg izvođača novog muzičkog stila zvanog rock and roll te uživao ogromnu popularnost među američkim tinejdžerima i omladinom; starije generacije, koje su u njegovim scenskim nastupima prepoznali aluzije na seks, su ga smatrale antiestablišmentskim buntovnikom koji im djecu "odvlači na krivi put". Upravo na vrhuncu Presleyeve popularnosti se na njega počela odnositi opća vojna obaveza, uvedena u SAD tokom drugog svjetskog rata. U ranijim slučajevima su glumačke, pjevačke i sportske zvijezde zahvaćene regrutacijom dobivale mogućnost da se prijave u tzv. Specijalne službe, odnosno svoju vojnu obavezu ispune kroz koncertne, kazališne i slične turneje kojima su zabavljali ljudstvo po vojnim bazama. Slična je opcija bila ponuđena i Presleyu, ali je on umjesto toga inzistirao da vojsku služi kao redovan, odnosno običan vojnik. Ta mu je odluka donijela poštovanje kako kod vojnika i oficira koje je služio, tako i kod dotada sumnjičave javnosti i starijih generacija koje je postepeno uspio uvjeriti da je patriot, odgovorni građanin i "normalan dečko".
Pristava pri Leskovcu
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Pristava pri Leskovcu je imala 83 stanovnika.
Vojna služba Elvisa Presleya
Presleya je tokom služenja vojske mučila stalna bojazan o tome da će dvogodišnja pauza okončati njegovu karijeru. S druge strane, njegov menadžer pukovnik Tom Parker se za to unaprijed pripremio akumulirajući muzičke kompozicije koji su kao ploče izdavani za Presleyevog odustva, ali i vješto manipulirajući medijima stvarajući od najbanalnijih detalja Presleyevog vojničkog života senzaciju. Bojazni o kraju karijere su se pokazale potpuno neopravdanim, jer je njegov "povratnički" album Elvis is Back! postao veliki hit. Većina muzikologa, međutim, drži da je Presley s njim, a i pločama koje su slijedile, počeo napuštati svoj originalni "buntovnički" rock and roll, i okretati se "mekšim" i "sladunjavijem" mainstream žanru popa.
Gornji Stajevac
Gornji Stajevac je naselje u Srbiji u opštini Trgovište u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 160 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 221 stanovnika).
Demografija
U naselju Gornji Stajevac živi 128 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,2 godina (41,8 kod muškaraca i 48,8 kod žena). U naselju ima 62 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,58.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Dorothy Gibson
Dorothy Gibson (17. maj 1889 - 17. februar 1946) bila je američka pjevačica, plesačica, umjetnički model i glumica, koja je u drugoj polovici 1900-ih stekla veliku popularnost, ali koja je danas najpoznatija po tome što je uspjela preživjeti potapanje putničkog broda RMS Titanic 1912. godine. Svoja je iskustva nedugo nakon tragedije iskoristila u kratkom filmu Saved from the Titanic koji se smatra prvom od brojnih ekranizacija tih događaja. Traume vezane uz Titanic, ali i skandal vezan za ljubavnu vezu sa oženjenim producentom su doveli do relativno brzog gašenje njene karijere. Potom se preselila u Pariz i konačno u Italiju gdje je stekla reputaciju simpatizerke fašizma. Za vrijeme drugog svjetskog rata je u Milanu, međutim, uhapšena zbog kontakata sa antifašističkim pokretom otpora.
Platino, San Pedro
Platino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Cessières
Sesjer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Vlădiceni, Tomești
Vlădiceni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Tomești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 338 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Opština Vlăhița, Harghita
Vlăhița je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 819 m.
Autonomni univerzitet u Santo Domingu
Autonomni univerzitet u Santo Domingu (Universidad Autónoma de Santo Domingo) je javna mreža univerzitetskih kampusa u Dominikanskoj Republici sa centralnim kampusom u glavnom gradu Santo Domingu i većim brojem regionalnih kampusa u ostatku zemlje. Univerzitet su 1866. godine osnovali istoričar Jose Gabriel Garcia i pisac i političar Emiliano Tejera. Institucija je osnovana kao „Profesionalni institut“ inspirisan istorijom Univerziteta svetog Tome Akvinskog koji je osnovan neslužbeno papinskom bulom 1538. i kraljevskim dekretom 1558. godine, a zatvoren 1822. godine. Univerziteta svetog Tome Akvinskog bio je prva institucija visokog obrazovanja u obe Amerike. „Profesionalni institut“ koji je osnovan 1866. promenio je ime u Univerzitet u Santo Domingu 1914. godine. Univerzitet je nastojao slediti model Complutensijanskog univerziteta u Madridu u organizaciji svoga rada.
El Maguey, Tempoal
El Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Hobbs, New Mexico
Hobs je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Castelletto, Pistoia
Castelletto je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 236 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Janis Ian
Janis Ian (rođena kao Janis Eddy Fink, 7. aprila 1951) je američka kompozitorica, muzičarka, kolumnistica i science fiction spisateljica. Odrasla je u jevrejskoj ljevičarskoj porodici koju je pod nadzorom držao FBI, a još kao tinejdžerica je otkrila muzički talent, ali i sklonost političkim angažiranim temama. Svoju najpoznatiju pjesmu Society's Child je napisala i izvela kao 14-godišnja djevojčica, a zbog kontroverzne teme međurasnih odnosa primala prijetnje smrću i imala mnoge probleme u karijeri. Tek ju je uspjeh pjesme At Seventeen 1975. godine uspio osloboditi reputacije one hit wondera. Ian je poznata i kao jedan od najvećih kritičara američke muzičke strukovne organizacije RIAA, za koju drži da izrabljuje i izvođače i konzumente.
Ian je od 1978. do 1983. bila u braku s portugalskim sineastom Tinom Sargom, koga je kasnije u memoarima optužila za fizičko i psihičko zlostavljanje. Od 1989. živi sa Patricijom Snyder, a 1993. je javno priznala svoje lezbijstvo; sa Snyder se formalno vjenčala u Kanadi 2008.
Ensenada, Axtla de Terrazas
Ensenada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 577 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Preloka
Preloka je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Preloka se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Hrvatska demokratska seljačka stranka
Hrvatska demokratska seljačka stranka je naziv za političku stranku u Hrvatskoj. Nastala je sredinom od 1990-ih od strane disidenata Hrvatske seljačke stranke, koji su se za razliku od tadašnjeg stranačkog vodstva zalagali za blisku suradnju s HDZ-om.
Stranka je bila aktivna uglavnom na regionalnoj razini, ali je na parlamentarnim izborima 2003. na njenoj listi izabran Ivo Lončar kao nezavisni zastupnik.
Vasilije Kostić
Vasilije (svetovno ime Tihomir Kostić; Veliki Jovanovac kod Pirota, Kraljevina Srbija, 27. novembar 1907 — Kraljevo, SFRJ, 23. april 1978) je bio episkop banjalučki i žički.
Biografija
Episkop Vasilije je rođen 27. novembra 1907. godine u selu Veliki Jovanovac, od roditelja Lazara i Danice, zemljoradnika.
Prvi svetski rat ga je omeo, te je tek po završetku rata završio osnovnu školu u Trnjani, a gimnaziju sa malom maturom 1925. godine u Pirotu, bogosloviju u Sremskim Karlovcima 1930. i 1934. godine, kao pitomac manastira Jošanica, Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu. Doktorirao je kao pitomac Svetog arhijerejskog sinoda na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu Kapodistrijskog univerziteta u Atini 1937. godine na sistematskom bogoslovlju sa temom „Problem spasenja po učenju Svetog Vasilija Velikog“.
Monaški čin je primio 1930. godine u manastiru Jošanici, a zamonašio ga je arhimandrit Teodosije Tošić. Patrijarh srpski Varnava ga je 2. jula 1934. godine u Sremskim Karlovcima rukopoložio u čin jerođakona. Sveštenomonaški čin je primio 3. jula iste godine. Episkop ohridsko-bitoljski Platon ga je 1939. godine odlikovao zvanjem sinđela. Episkop braničevski Venijamin ga je 1941. godine u manastiru Žiči odlikovao zvanjem protosinđela.
Episkop
Svečano narečenje novoizabranog episkopa objavljeno je u subotu 7. juna 1947. u Sabornoj crkvi u Beogradu. Sutradan, u nedelju Svih Svetih, obavljena je u istoj crkvi hirotonija episkopa Vasilija. Činodejstvovao je patrijarh srpski Gavrilo uz sadejstvo mitropolita crnogorsko-primorskog Arsenija i episkopa niškog Jovana. Episkop Vasilije je u svojoj pristupnoj besedi rekao:
Episkop Vasilije Kostić je na tron banjalučkih episkopa stupio 19. jula 1949. godine, a prilikom stupanja na dužnost episkopa ove eparhije nije slutio da će i on stradati kao što su stradali i njegovi sveti i mučenički prethodnici.
Bez obzira što je duhovno i nacionalno bio vezan za srpski pravoslavni narod u Bosni i što je neretko ridao i prolivao suze nad zgarištima i ruševinama srpskih hramova i domova, jamama i siročićima, grobovima i oduzetim crkvištima, episkop Vasilije je kao banjalučki arhijerej doživljavao mnoge neprijatnosti od strane vladajućih komunista.
Dana 18. avgusta 1953. godine, rukovodioci Socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije u Banjoj Luci održali su na raznim mestima u Banjoj Luci konferencije, na kojima su napadali vladiku Vasilija da ne sarađuje sa narodnim vlastima, da je saradnik okupatora, neprijatelj današnjice i naroda. U Banja Luci je za 20. avgust zakazan miting. Ljudi su lično pozivani da dođu na miting, koji je održan između 6-8 časova uveče. Na njemu su ponovljeni napadi protiv vladike sa ranijim parolama i poklicima. Donet je i zaključak, da mu delegacija od devet-deset ljudi saopšti, da napusti Banju Luku u roku od 48 časova. Pomenuta delegacija došla je u episkopiju na dan 21. avgusta oko osam i po časova izjutra. Predvodili su je prosvetni inspektor učitelj Drago Zečević, profesor Nikola Babić (istoričar) i još nekoliko osoba. Svi članovi delegacije ušli su u vladikinu kancelariju, ne pozdravljajući se ni s kim. Drago Zečević je rekao: ''„Po odluci naroda Banjaluke na sinoćnom mitingu, došli smo da Vam saopštimo, da napustite Banja Luku u roku od 48 časova, u protivnom, za posledice ne snosimo odgovornost. Vama kao saradniku okupatora, neprijatelju naroda i današnjice nema mesta u Banjoj Luci“''.
Nakon ovog razgovora, vladika Vasilije je uputio zvaničan akt Gradskom odboru Sekretarijata za unutrašnje poslove u Banjoj Luci. Načelnik Sekretarijata Irfan Karabegović je posle podne istoga dana vratio akt nezaveden i usmeno rekao vladikinim zamenicima, da vlast ne može vladici garantovati bezbednost. U međuvremenu, stiglo je obaveštenje od patrijarha Germana da vladika Vasilije odmah krene za Beograd.
Sutradan, vladika Vasilije se sa svojim zamenicima, protom Vranješevićem i protođakonom Ilijom Adamovićem, uputio ka železničkoj stanici. Od Episkopije do stanice bili su izloženi uvredama, psovkama i povicima od naroda.
Na stanici su se okupili demonstranti koji su vladiku pljuvali u lice, vukli za bradu, udarali po glavi, gađali paradajzom, šljunkom i kamenjem, šutirali, udarali rukama po slabinama, butinama i leđima. Jedna kamenica ga je pogodila u glavu iznad desnog uveta, gde je rasečena koža te je došlo do krvarenja. Kamenicom je bio pogođen po desnoj obrvi i nosu. Dva puta bio oboren na peron i padao preko šina. U opštem metežu, pocepana mu je bila pelerina i gornja mantija.
Kada se vladika konačno našao u vozu, kamenicom je razbijen prozor od njegovog vagona, a putnici su ga sve vreme puta vređali. Nakon dolaska u Beograd, izvestio je članove Sinoda o događajima u Banja Luci.
I pored surovog izgnanstva iz Banje Luke, episkop Vasilije je ostao na tronu Banjalučke eparhije sve do 1961. godine, kada je 20. maja iste godine na zasedanju Svetog arhijerejskog sabora SPC izabran za episkopa žičkog sa sedištem u Kraljevu.
Međutim, komunisti ga nisu ostavljali na miru. Vladika Vasilije je bio hrabar i istinoljubiv čovek. Posebno je kritikovao školski sistem, za koji je govorio da služi komunistima da duhovno, moralno i nacionalno sakati omladinu u školama.
Zbog toga je početkom oktobra 1971. godine u selu Brezni kod Gornjeg Milanovca održao besedu u kojoj je naglasio da se omladina pogrešno vaspitava i da je srpska himna „Bože pravde“.
Komunisti su istog dana preko radija napali vladiku Vasilija i njegov „neprijateljski“ govor koji je održao u Brezni. Komunističke novine su narednih dana bile prepune članaka protiv vladike Vasilija.
To je bilo svojevrsno pripremanje terena za pokretanje prekršajnog postupka protiv vladike Vasilija. Prekršajni postupak je okončan neverovatnom brzinom. U rešenju opštinskog sudije za prekršaje iz Gornjeg Milanovca episkopu Vasiliju Kostiću je izrečena kazna zatvora u trajanju od trideset dana. Predmet vladike Vasilija je nosio broj UP 3760, a „prekršaj“ je podveden pod član 2, stav 64 Zakona o prekršajima protiv javnog reda i mira.
Vladika Vasilije nije hteo da se žali na ovo rešenje sudije za prekršaje. Zatvorsku kaznu je izdržao u kraljevačkom zatvoru.
Krajem 1971. godine, zbog fizičke nemoći usled godina, episkop niški Jovan moli vladiku Vasilija za pomoć u vršenju eparhijskih dužnosti. Episkop Vasilije se odaziva ovoj molbi i sa blagoslovom Sv. Sinoda počev od 1972. godine dejstvuje i kao zamenik episkopa Jovana do njegove smrti 5. februara 1975.
Vladika Vasilije je umro u 23. aprila 1978. godine. Sahranjen je na monaškom groblju u manastiru Žiči.
Monaštvo i sveštenstvo Srpske pravoslavne crkve ga se i danas sećaju, a mladi srpski naraštaji ga doživljavaju preko njegovih knjiga i članaka objavljenih u našoj crkvenoj štampi. Za života je objavio sledeće knjige:
Stazione, Asti
Stazione je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 916 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
La Trinidad, Villaflores
La Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 602 m.
La Monera, San Miguel Totolapan
La Monera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Difisola, Cosenza
Difisola je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 155 m.
Hrvatski blok
Hrvatski blok (HB) je desna politička stranka u Hrvatskoj. Nastala je 2002. godine nakon neuspjelog pokušaja Ivića Pašalića da na stranačkom saboru Hrvatske demokratske zajednice svrgne Ivu Sanadera, koga je optužio za skretanje s nacionalističkog kursa i izdaju programa Franje Tuđmana. Iako je tokom kampanje Pašalić računao na široku podršku unutar HDZ, u novoj stranci mu se pridružio samo malen broj pristaša. Većina članova i glasačkog tijela HDZ je ostalo vjerno Sanaderu.
The Kiss of the Vampire
The Kiss of the Vampire je britanski horor film snimljen 1963. godine u režiji Don Sharpa. Protagonist, čiji lik tumači Edward de Souza je britanski turist koji zajedno početkom 20. vijeka putuje Bavarskom i prenoći u zamku gdje će mu suprugu (čiji lik tumači Jennifer Daniel) oteti pripadnici vampirskog kulta. Radnja prikazuje kako on, u nastojanju da je oslobodi, dobija pomoć od piću sklonog lovca na vampire (koga tumači Clifford Evans). The Kiss of the Vampire je nastao u produkciji Hammer Films i originalno bio zamišljen kao nastavak filma Brides of Dracula, odnosno pokušaj da se serija o Draculi nastavi bez Christophera Leeja. Film je prilikom prikazivanja u SAD bio izložen strahovitom sakaćenju od strane tamošnjih cenzora, a još većem prilikom televizijske premijere, pa su, samo iz razloga da se napuni termin prikazivanja, dosnimljene nove scene.
Hrvatski blok
HB se na parlamentarnim izborima 2003. nije uspio probiti u Saboru, ali je imao manjih uspjeha na lokalnim izborima 2005. godine.
Na izborima 2007. godine HB bi trebao nastupiti kao dio koalicije desnih stranaka pod nazivom Zajedno Hrvatska.
Leva Reka (Makedonija)
Leva Reka je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Leva Reka pripada opštini Resan.
Burlington, West Virginia
Berlington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Leva Reka (Makedonija)
Prirodni uslovi
Naselje Leva Reka je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 42 km zapadno, a od opštinskog središta 10 km severno.
Leva Reka se nalazi u oblasti Gornje Prespe, oblasti oko zapadne i severne obale Prespanskog jezera. Naselje je smešteno u nevelikoj dolini između zapadnim brda Plakenske planine i planine Bigle. Nadmorska visina naselja je približno 970 metara.
Univerzitet u St. George'su
Univerzitet u St. George'su (St. George's University) je privatni međunarodni univerzitet u St. George'su, glavnom gradu male ostrvske države Grenada. Na univerzitetu studenti mogu da studiraju medicinu, veterinarsku medicinu, javno zdravlje, zdravstvene nauke, sestrinstvo i poslovanje. Institucija je osnovana odlukom parlamenta 23. jula 1976. godine. Predavanja na medicinskom fakultetu započela su 17. januara 1977. godine. Od 1993. univerzitet pruža osnovne i magistarske studijske programe.
Leva Reka (Makedonija)
Prirodni uslovi
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.