cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Savremena istorija Kosova
Posleratni period
Između 1945. i 1952. godine na teritoriji Kosova i Metohije delovale su grupe razbijenih balista, koje nisu priznavale odluku o priključenju Kosova NR Srbiji. Kosovsko-metohijska oblast je dobrim delom bila pod kontrolom albanske nacionalističke organizacije "Bali Kombetar": čitava oblast je bila pokrivena mrežom revolucionarnih komiteta, koje je objedinjavao centralni komitet u Prizrenu. U borbi sa njima učestvovale su jedinice OZNA-e i UDBA-e koje su najčešće u pojedinačnim okršajima razbile ostatke balista dok je određeni broj pobegao u inostranstvo. U Americi je 1946. osnovana Treća prizrenska liga. Položaj Albanaca u novoj Jugoslaviji je pogoršan nakon rezolucije infmormbiroa 1948. godine, kada su mnogi albanski intelektualci zatvarani i likvidirani pod optužbom da su špijuni Enver Hodžine Albanije.
Služba državne bezbednosti na čelu sa Aleksandrom Rankovićem je tokom 1955. i 1956. na Kosovu sprovodila akciju nasilnog oduzimanja oružja i sistematskog pretresanja kuća oštrinom koja je prelazila svaku meru i pretvarala se u teror nad stanovništvom. Pod izgovorom traženja oružja, organi državne bezbednosti su mučili oko 30.000 Albanaca, od čega je oko 100 osoba umrlo usled torture. Nakon smene Aleksandra Rankovića 1966. godine, otkriven je niz represivnih mera koje su organi bezbednosti sprovodili na Kosovu.
Razvoj autonomije
thumb|Narodna biblioteka u Prištini. Autonomna Kosovsko-Metohijska Oblast je 1959. dobila svoje konačne granice proširenjem opštine Leposavić delovima opštine Raška (tada u sastavu u NR Srbije, a ranije u sastavu Kosovskog vilajeta). Aprila 1963. godine autonomna oblast je uzdignuta na nivo pokrajine, postavši Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija. 1966. ustavnim amandmanima je pokrajinama priznat status "konstitutivnog elementa federacije", čime je Kosovo steklo elemente originerne, izvorne i suverene državnosti.
Iako su Albanci činili većinsko stanovništvo pokrajine, Srbi i Crnogorci su držali nesrazmerno velik broj državnih i partijskih funkcija, uključujući i kontrolu nad lokalnom policijom i snagama bezbednosti. 1968. je došlo do masovnih demonstracija na Kosovu, čiju su osnovu činili studenti Prištinskog univerziteta, pre svega sa Filozofskog fakulteta. Tek nakon velikih demonstracija 1968. godine, Albanci na Kosovu su dobili veću autonomiju, uključujući i pravo na školovanje na sopstvenom jeziku.
Novembra 1968. godine ime pokrajine je promenjeno u Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo, čime je Metohija uklonjena iz naziva. Prema ustavu Srbije iz 1974. godine, Kosovo je imalo de facto status federalne jedinice SFRJ, iako je de jure i dalje bilo u sastavu Srbije.
Nakon proširenja albanske autonomije, dolazi do smene mnogih Srba i Crnogoraca u političkim telima, upravi i radnim organizacijama. Primenom principa etničke reprezentacije, prema kojem je procenat zaposlenih pripadnika neke nacije morao biti u skladu sa brojnošću te nacije u ukupnoj populaciji, mnogi Srbi i Crnogorci gube zaposlenje. Usled gubitka posla, i pritiska sredine, iseljavanje Srba i Crnogoraca počinje da poprima masovne razmere. Tokom 1970-ih godina, oko 57.000 Srba je iselilo sa Kosova.
Zahtevi za republikom
Mirno iskazivane zahteve kosovskih Albanaca komunističke vlasti su više decenija potirale zastrašivanjem, batinanjem i višegodišnjim zatvorskim kaznama za demonstrante. Albanci su tražili da jugoslovenske vlasti prestanu da ih tretiraju kao nacionalnu manjinu (odnosno narodnost) i da ih priznaju kao narod. Najpoznatiji zagovornik kosovarskih prava, pisac Adem Demaći, je zbog svojih verbalnih delikata proveo ukupno 28 godina u zatvoru.
Kosovski Albanci, koji su činili apsolutnu većinu stanovništva Kosova (77.4%), su u proleće 1981. godina započeli mirne studentske proteste tražeći da Kosovo postane sedma republika u okviru jugoslovenske federacije. Kosovski demonstranti su nosili Titove slike i uzvikivali slogan “Kosovo – republika”, tražeći ravnopravni položaj unutar Jugoslavije sa svim ostalim slovenskim narodima koji su imali svoje republike. Neki albanski predstavnici su takođe tražili da u novoj republici budu ujedinjeni svi Albanci Jugoslavije, tako što će Kosovu biti vraćene oblasti nekadašnjeg Kosovskog vilajeta naseljene Albancima, a podeljene između Srbije, Makedonije i Crne Gore. thumb|[[Tenkovi JNA na Kosovu 1981.]] Jugoslovenska vlast je na zahteve albanskih studenata odgovorila slanjem JNA, što je predstavljalo prvu masovnu upotrebu vojske protiv demonstranata u istoriji SFRJ. U neredima koji su usledili, ubijeno je, prema nekim podacima, više desetina lica, uglavnom albanskih đaka i studenata, što je tadašnji režim prikrio od javnosti. Prema zvaninoj verziji, poginulo je 11 osoba, dok ih je uhapšeno 4200.
Nakon krvavog gušenja albanskih protesta, nastali su mnogi problemi, pogoršani su međuetnički odnosi na Kosovu i došlo je do mržnje prema JNA. Zavedena je neka vrsta vojne uprave nad Kosovom, a armija od tada ima ključnu političku ulogu. Na Kosovu je nastala čistka, počevši od Univerziteta. Narednih godina kosovski Albanci su bili izloženi represiji i masovnim hapšenjima. Milicija je upadala u njihove kuće tražeći oružje, hapsila ih bez naloga i često mimoilazila legalnu proceduru. Od 1981. do 1988. godine kroz policijsku i sudsku obradu prošlo oko 600.000 ljudi, što je više od trećine stanovništva Kosova. Od toga je 22 hiljade osuđeno na dugogodišnje zatvorske kazne, a većina njih zbog verbalnog delikta, odnosno uzvikivanja parola kao što je “Kosovo Republika”. Veliki broj mladih ljudi, uglavnom studentske populacije, tih godina su napustili Kosovo i otišli u zapadnu Evropu.
Ukidanje autonomije
Nakon kosovskih demonstracija, u Srbiji započinje medijska propaganda o genocidu nad Srbima na Kosovu. Sredinom 1980-ih, govor mržnje u srpski medijima se koncentriše na Albance. 1986. godine je objavljen uticajni Memorandum SANU, koji demonstracije Albanaca naziva „neofašističkom agresijom“ i navodi da se na Kosovu i Metohiji sprovodi „fizički, politički, pravni i kulturni genocid nad srpskim stanovništvom“. Memorandum je nekoliko godina kasnije komisija Ujedinjenih nacija ocenila „sredstvom širenja anti-albanskih osećanja“. thumb|150px|left|[[Slobodan Milošević govori na Gazimestanu.]] Nakon što je predsednik Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije Slobodan Milošević masovnim protestima srušio pokrajinske vlasti Vojvodine i republičke vlasti Crne Gore, na njihovo mesto postavivši svoje pristalice, započeo je pritiske na rukovodstvo Kosova. Početkom 1989. godine najavljeni amandmani srpskog ustava izazvali su generalni štrajk albanskih rudara u rudniku Stari Trg kod Prištine. Milošević je lično otišao na Kosovo ali nije uspeo da ubedi Albance da prekinu generalni štrajk. 27. februara, Slovenački državni vrh, na čelu sa Milanom Kučanom, dao je podršku kosovskim rudarima u štrajku. Sutradan, 28. februara, u Beogradu je pred saveznom skupštinom demonstriralo par stotina hiljada ljudi, tražeći hitno rešavanje situacije na Kosovu. Istog dana, 28. februara, Predsedništvo SFRJ je odobrilo upotrebu vojske i zavelo vanredno stanje na Kosovu. Tokom vanrednog stanja specijalne jedinice srpske policije upale su u rudarska okna i ugušile štrajk albanskih rudara. Pohapšeno je na stotine osoba, a kosovsko rukovodstvo je smenjeno. 23. marta 1989. godine kosovski parlament u atmosferi opsadnog stanja usvaja ustavne amandmane kojima gubi svoju izvornu autonomiju i ponovo dobija reč Metohija u nazivu. Specijalne jedinice srpske policije su 28. marta 1989. godine otvorile vatru na albanske demonstrante, ubivši pri tom dvadeset četiri osobe.
Na pravoslavni verski praznik Vidovdan 28. juna 1989. godine, prilikom proslave 600-te godišnjice srednjevekovne Kosovske bitke sa Turcima, Milošević je u "euforičnoj atmosferi prepunoj simbolizma " održao svoj čuveni govor na Gazimestanu. Pred okupljenom masom naroda, Milošević je poručio da su se tek sada, nakon 600 godina, „srpskom narodu otvorile oči“, da „Srbi nikada nisu osvajali niti ekploatisali druge“ i tome slično. Govor je završio pokličem:
Proglašenje republike
Kao odgovor na protivustavno ukidanje autonomije, kosovski parlament 2. jula 1990. donosi Ustavnu deklaraciju, kojom se Kosovo proglašava republikom, ravnopravnom ostalim jugoslovenskim republikama. Srbija na to reaguje tako što 5. jula raspušta kosovski parlament i smenjuje urednike glavnih albanskih medija na Kosovu. Nakon ovoga su kosovski Albanci započeli da izgradnjom paralelnih institucija. 7. septembra poslanici raspuštene Skupštine su se tajno sastali i usvojili novi ustav Republike Kosovo. Izabrana je vlada u senci i skupština.
Septembra 1991. godine, kosovski Albanci su održali nezvanični referendum o nezavisnosti. Na osnovu septembarskog referenduma, tzv. Republika Kosova je samoproglašena nezavisnom od Jugoslavije. Međutim, samo je vlada Albanije, tada još uvek vođena komunističkom partijom, priznala nezavisnost, ali je nakon smene vlasti i ona uskratila podršku.
Kosovo u SR Jugoslaviji
Tokom čitavog perioda 1990-ih, na Kosovu su delovale paralalno institucije Republike Srbije pod nazivom Autonomna pokrajina Kosovo i Metohija i institucije kosovskih Albanaca pod nazivom Republika Kosova.
U periodu 1990-ih, Kosovo je postalo policijska država pod upravom Beograda. Nakon što su beogradskih vlasti preuzele pokrajinske institucije, na stotine hiljada kosovskih Albanaca je otpušteno iz državnih institucija i društvenih firmi. Srpske snage bezbednosti neprekidno su kršile ljudska prava. Policijsko nasilje, proizvoljna hapšenja i mučenja su bili uobičajena pojava.
Nenasilni otpor
thumb|150px|[[Ibrahim Rugova, vođa nenasilnog otpora Albanaca.]] Početkom 1990-ih, dok je rat besneo u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, većinsko albansko stanovništo pokrajine je upražnjavalo pasivni otpor, odbijajući učešće u političkim strukturama Srbije, ne izlazeći na izbore i bojkotujući popis stanovništva. Nakon što su preuzele pokrajinske institucije, srpske vlasti su pozatvarale većinu škola na albanskom jeziku i prestale su da isplaćuju plate albanskim srednjoškolskim profesorima. Kosovski Albanci su započeli nenasilnu izgradnju sopstvenih paralelnih institucija, kao što su školstvo, zdravstvo i poreski sistem. Organizovan je paralelni sistem privatnih škola na osnovu donacija i poreza. Albanski đaci i studenti su pohađali časove u privatnim kućama, praznim firmama i napuštenim školskim zgradama.
Miloševićeva vlast nije dopuštala razvoj paralelnih institucija na Kosovu, i srpska policija je neprestano upadala u obrazovne i druge ustanove kosovskih Albanaca. Pripadnici snaga bezbednosti su rutinski maltretirali, privodili i tukli nastavnike, studente i upravnike albanskih škola. Ovaj period Albanci smatraju periodom "divljeg, totalitarnog, vojno-policijskog režima", pod kojim je albanska populacija teško patila.
Vođa kosovskih Albanaca Ibrahim Rugova je tokom 1990-ih bio poznat po zagovaranju mirnog otpora režimu Slobodana Miloševića, zbog čega je nazvan „balkanskim Gandijem“. Tokom jugoslovenskih ratova, Rugovin Demokratski savez Kosova je odbio ponude hrvatskog i bosanskog rukovodstva da otvori još jedan vojni front protiv Srbije. U prvoj polovini 1990-ih Rugovina strategija nenasilnog otpora je imala široku podršku albanskog stanovništva. Međutim, Zapad nije podržao nenasilan pokret kosovskih Albanaca, nastojeći da tokom ratova u Bosni i Hrvatskoj drži Kosovo podalje od novinskih naslova. Nakon okončanja ratova u Hrvatskoj i Bosni 1995. njihovom punom nezavisnošću, nenasilna strategija počinje da se dovodi u pitanje, a među Albancima je sve veći broj onih koji zagovaraju oružani otpor.
Tokom 1996. godine, Miloševićeve vlasti su na Kosovu naselile oko 16.000 srpskih izbeglica iz Bosne i Hrvatske, neki od njih protiv svoje volje.
Oružani sukobi
thumb|[[Napad na Prekaz marta 1998. predstavlja jedan od uvoda u ratni konflikt.]] 1996. godine, do tada nepoznata Oslobodilačka vojska Kosova je započela terorističke napade na nosioce srpskih vlasti na Kosovu i njihove saradnike u albanskoj sredini. Napadi na srpsku policiju i civile su nastavljeni i naredne 1997. godine. U svojim saopštenjima, OVK je kritikovala “pasivan” pristup rukovodstva kosovskih Albanaca, obećavajući da će nastaviti s napadima do oslobođenja Kosova od srpske vladavine. Krajem 1997. godine, kosovski Albanci su oblast Drenice prozvali “oslobođenom teritorijom” zbog jakog prisustva snaga OVK-a. Tokom 1998. OVK se omasovljuje i započinje gerilske borbe sa srpskim snagama bezbednosti. U oblastima gde su se dešavali napadi OVK-a srpska policija i specijalne snage bezbednosti su se neselektivno svetile kosovskim Albancima, proizvoljnim i bezobzirnim akcijama. Od marta 1998. srpske snage započinju artiljerijska dejstva protiv pojedinih albanskih sela. Broj izbeglica i civilnih žrtava raste. Borbe između specijalnih jedinica MUP Srbije i OVK, koja je držala kontrolu nad znatnim delom Kosova, sredinom 1998. prerastaju u Kosovski rat. Od avgusta 1998. srpske policijske snage započinju široku ofanzivu protiv OVK u kojoj je učestvovalo oko 20.000 policajaca. Tokom ovih oružanih sukoba Vojska Jugoslavije i MUP Srbije su koristili "prekomernu i nasumičnu silu", što je rezultiralo oštećenjima imovine, raseljavanjem stanovništva i smrću civila. Ono što je započelo kao operacija protiv OVK pretvorilo se u program sistematskog etničkog čišćenja srpske pokrajine od njenih albanskih stanovnika. Masakr u Račku, eskalacija nasilja nad civilima i operacija etničkog čišćenja koju su sprovodile srpske snage (nazvana Operacija Potkovica), predstavljali su direktan povod NATO bombardovanja SRJ marta 1999.
thumb|Raseljeni kosovski Albanci tokom [[Operacija Potkovica|progona. Fotografiju ustupio MKSJ.]]
Tokom NATO vazdušnih udara od 24. marta do 10. juna, srpske snage su vodile "rasprostranjenu kampanju nasilja" usmerenu protiv civilnog albanskog stanovništva Kosova, tokom koje su počinjena teška krivična dela zločina protiv čovečnosti, deportacije, prisilnog premeštanja, ubistva, kršenja zakona i običaja rata, silovanja, razaranja verskih objekata i progona na etničkoj osnovi. Tokom sukoba na Kosovu, srpske vojne, paravojne i policijske snage su počinile niz pokolja nad Albanskim civilima. MUP Srbije je nastojao da prikrije ubijanja kosovskih Albanaca prevoženjem leševa u unutrašnjost Srbije, gde su bacani u Dunav ili zakopavani u masovne grobnice. Prema iskazima svedoka, Vojska Jugoslavije je sistematski prevozila leševe Albanaca u rudarski kompleks Trepča kraj Kosovske Mitrovice, gde ih je palila. Procenjuje se da je između 1,200 i 1,500 leševa tako uništeno u Trepči. Hotimične aktivnosti srpskih snaga prouzrokovale su odlazak najmanje 700.000 albanskih izbeglica s Kosova u kratkom vremenskom periodu. Prognanim građanima su pogranične vlasti prilikom napuštanja zemlje oduzimale lična dokumenta i druge dokaze o državljanstvu, vršeći sistematsko brisanje identiteta.
Nakon 78 dana NATO bombardovanja, srpska vojska i policija su bile primorane da se povuku sa Kosova. Oko 750,000 proteranih Albanaca se potom vratilo natrag na Kosovo, ali je oko 100,000 Srba napustilo to područje. Kosovski Srbi su strahovali od osvete nakon povlačenja srpskih jedinica sa Kosova. Mnogi Srbi koji su ostali bili su napadnuti i maltretirani od albanskih povratnika.
Kosovo pod upravom UN
thumb|desno|Pripadnici [[OVK predaju oružje marincima SAD.]]
Po okončanju NATO bombardovanja SRJ 1999 godine, Kosovo dolazi pod upravu Ujedinjenih nacija. Prema Rezoluciji 1244, Kosovo je deo Savezne republike Jugoslavije, ali je pod kontrolom UN.
17. marta 2004. su izbili nasilni nemiri na Kosovu i Metohiji, tokom kojih su Albanci demonstranti napali srpske zajednice i kulturno-istorijske spomenike. Za dva dana konflikta između albanskog i srpskog stanovništva ubijeno je 19 ljudi (11 Albanaca i 8 Srba ), više stotina povređeno i uništeno je stotine kuća i 30 crkava.
U februaru 2006. godine su počeli pregovori o statusu Kosova. Međunarodni posrednik Marti Ahtisari je predstavio plan o "nadziranoj nezavisnosti", koji je srpska strana odbila, a albanska prihvatila. Nakon nekoliko neuspelih pokušaja SAD i Velike Britanije da usvoje novu rezoluciju u Savetu bezbednosti, zbog ruske pretnje vetom, započeli su novi pregovori u kojima su posredovali predstavnici Evropske unije, Rusije i Sjedinjenih Država. Pregovori su okončani neuspešno 28. novembra 2007. u Badenu kod Beča.
Srpska strana je tokom tih pregovora predlagala da status Kosova i Metohije bude regulisan poput statusa Hongkonga u Kini ili Olandskih ostrva u Finskoj, ali su delegacije kosovskih Albanaca odbacile svaki predlog koji bi uključivao Kosovo u sastavu Srbije.
Nezavisno Kosovo
thumb|right|[[Zastava Kosova usvojena 2008.]]
Skupština Kosova je 17. februara 2008. jednoglasno proglasila nezavisnost Kosova, sa svih 109 prisutnih poslanika, dok je 11 srpskih poslanika bojkotovalo glasanje. Tu odluku je Vlada Srbije još iste večeri poništila kao protivpravni akt privremenih organa u Prištini, i od tada srpska diplomatija intenzivno radi protivu kosovske nezavisnosti.
Međunarodna reakcija na proglašenje nezavisnosti Kosova je i dalje podeljena. Republiku Kosovo je dosad priznalo preko 80 država članica UN-a. Albanci imaju vlast na najvećem delu Kosova, uz iznimku nekih enklava koje su pod kontrolom Srba. Predstavnici Srba uglavnom odbijaju učešće u kosovskim institucijama vlasti. Policija, sudstvo i vanjski poslovi su i dalje pod kontrolom UNMIK-a.
Kaspofungin
Kaspofungin je organsko jedinjenje, koje sadrži 52 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1093,313 Da.
Мирољуб Тодоровић
Мирољуб Тодоровић (1940), оснивач и теоретичар српског (југословенског) неоавангардног стваралачког покрета сигнализма.
Биографија
Рођен је 5. марта 1940. године у Скопљу. Ратне године провео је као избеглица са мајком, учитељицом, и сестром у местима око Велике Мораве где је завршио осмогодишњу школу. Године 1954. са породицом прелази у Ниш где завршава гимназију.
Дипломирао је на Правном факултету у Београду 1963. године. Једно време студирао је на трећем степену истог факултета Међународно јавно право. Као члан редакције студентског листа за културу "Видици" учествује у студентској побуни 1968. Тада је његова песма "Корачница црвеног универзитета" умножена у више хиљада примерака и акламацијом на студентском збору у згради Филозофског факултета прихваћена као химна Београдског универзитета.
Поезија, есеји и интермедијални радови Мирољуба Тодоровића објављивани су на више језика у антологијама, зборницима, каталозима, листовима и часописима у Европи, Северној и Јужној Америци, Аустралији, Јужној Кореји и Јапану.
Као уметник, имао је дванаест самосталних изложби и излагао је на преко шест стотина колективних међународних изложби цртежа, колажа, визуелне поезије, мејл-арта и концептуалне уметности.
Награде: "Павле Марковић Адамов" 1995. године за поетски опус и животно дело; "Оскар Давичо" за најбољу књигу објављену у 1998. години (Звездана мистрија); "Тодор Манојловић" 1999. године за модерни уметнички сензибилитет, "Вукова награда" 2005. године, за изузетан допринос развоју културе у Србији и на свесрпском културном простору, награда Вукове задужбине 2007. за уметност за збирку поезије Плави ветар, награда "Златно слово" 2008. за књигу Шатро приче у издању Српске књижевне задруге као најбоље књиге кратке прозе објављене у 2007. години, као и "Златни беочуг" Културно-просветне заједнице Београда, за трајни допринос култури града, 2011. године итд. .
Заступљен је у Биографском лексикону Срби који су обележили XX век (пет стотина личности), Serbs who marked the 20th Century (five hundred persons), Београд, 2006.
Janjina (Hrvatska)
Janjina je općina u Hrvatskoj, smještena na poluotoku Pelješcu, koja administrativno pripada Dubrovačko-neretvanskoj županiji. Janjina se sastoji od dva sela. Jedno je glavno, veliko selo i zove se Janjina, a drugo je manje i zove se Zabrežje.
Dobrović
Dobrović je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Nova Bukovica, Virovitičko-podravska županija.
Janjina (Hrvatska)
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Janjina imala je 593 stanovnika, raspoređenih u 5 naselja:
Dobrović
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 157 stanovnika te 60 obiteljskih kućanstava.
Мирољуб Тодоровић
Биографија
О раду Мирољуба Тодоровића и сигнализму, који је основао, одбрањене су три докторске дисертације (Јагјелонски Универзитет у Кракову, Пољска, 1980; др Јулијан Корнхаузер; Филолошки факултет у Београду, 1991; др Живан Живковић; Филозофски факултет у Косовској Митровици, 2002; др Миливоје Павловић) и објављено двадесетак монографских публикација.
Fosfoinozitidna 5-fosfataza
Fosfoinozitidna 5-fosfataza (, tip II inozitol polifosfatna 5-fosfataza, trifosfoinozitidna fosfataza, IP3 fosfataza, PtdIns(4,5)P2 fosfataza, trifosfoinozitidna fosfomonoesteraza, difosfoinozitidna fosfataza, inozitol 1,4,5-trifosfatna 5-fosfomonoesteraza, inozitol trifosfatna 5-fosfomonoesteraza, fosfatidilinozitol-bisfosfataza, fosfatidil-mio-inozitol-4,5-bisfosfatna fosfataza, fosfatidilinozitol 4,5-bisfosfatna fosfataza, polifosfoinozitol lipidna 5-fosfataza, fosfatidil-inozitol-bisfosfatna fosfataza) je enzim sa sistematskim imenom fosfatidil-mio-inozitol-4,5-bisfosfat 4-fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovi enzimi takođe mogu da uklone 5-fosfat sa Ins(1,4,5)P3 i/ili Ins(1,3,4,5)P4.
The Game (film)
The Game (naslov preveden kao Igra) je američki igrani film snimljen 1997. u režiji Davida Finchera. Po žanru je psihološki triler, a protagonist, čiji lik tumači Michael Douglas, je bogati, ali životnom rutinom nezadovoljni, investicijski bankar koji za rođendan prima sudjelovanje u neobičnoj igri koju organizira tajanstvena kompanija. Film je imao relativno slab komercijalni uspjeh, ali je primio prilično dobre kritike.
Gutierrez, Texas
Gutierrez je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 79 stanovnika.
Romaine Fielding
Romaine Fielding (rođen kao William Grant Blandin; 22. maj 1867 - 15. decembar 1927) bio je američki kazališni i filmski glumac, scenarist i režiser. Filmsku karijeru je započeo u kompaniji Lubin Manufacturing Company sa sjedištem u Philadelphiji, da bi kasnije postao njen direktor za Zapadnu obalu, odnosno zvijezda tamo snimanih vestern-filmova. Bio je poznat po napadnom odijevanju. Umro je od ugruška krvi.
Ramsey, New Jersey
Remzi je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.473, što je 122 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
788 Hohensteina
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 14,319 stepeni, a orbitalni period iznosi 2030,320 dana (5,558 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,126. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 8,30 a geometrijski albedo 0,078.
Asteroid je otkriven 28. aprila 1914. godine.
Esmoulières
Emulijer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Lir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 122 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 590 metara (maksimalnoj 674 m, a minimalnoj 367 m).
Vlada Stojiljković
Vlada Stojiljković (1938—2002) je bio srpski pesnik, prozni pisac, prevodilac i likovni umetnik. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Nišu. Diplomirao je engleski jezik na Filološkom fakultetu u Beogradu. Član Udruženja književnika Srbije i Udruženja likovnih umetnika primenjene umetnosti Srbije. Radni vek je proveo u redakciji Dečjeg programa Radio Beograda. Autor je brojnih dečjih i drugih radio-drama izvođenih na gotovo svim jugoslovenskim radio stanicama.
Izlagao je na izložbama ULUPUS-a "Zlatno pero" i preveo sa engleskog više knjiga od kojih romane „Vrli novi svet“ Oldusa Hakslija i „1984“ Džordža Orvela, "Lesi se vraća kući" Erika Najta, "Guliverova putovanja" Džonatana Svifta i "Ibi ponovo jaše" Alfreda Žarija. Bio je član redakcije Internacionalne revije SIGNAL, a sedamdesetih godina aktivno je učestvovao u signalističkom pokretu.
TAPSO (pufer)
TAPSO (pufer) je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 259,277 Da.
Sedoheptulozna bisfosfataza
Sedoheptulozna bisfosfataza (, SBPaza, sedoheptuloza 1,7-difospatna fosfataza, sedoheptulozna 1,7-difosfataza, sedoheptulozna difosfataza, sedoheptulozna 1,7-bisfosfataza) je enzim sa sistematskim imenom sedoheptuloza-1,7-bisfosfat 1-fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Слободан Шкеровић
Слободан Шкеровић (рођен 1954. у Београду) је српски сликар, песник, прозаиста, есејиста и уредник. Студирао сликарство на Факултету примењених уметности у Београду и Kunstakademie у Диселдорфу. Члан Удружења ликовних уметника Србије од 1996. године, члан Удружења књижевника Србије од 2008.
Песме и текстове објављује од 1976. (Хаику, Студент, Видици, Књижевна Реч, Кораци, Стварање. Сигнал, Руковет, Савременик, Књижевне новине ...) Уредник у Студенту и Видицима 1980-1982.
Као аутор и уредник активно учествује у сигналистичком покрету од 2001. године и у „Пројекту Растко“ од 2007.
Студијска путовања
Берлин, Минхен, Келн, Диселдорф, Амстердам, Париз, Лондон, Милано, Венеција, Праг, Будимпешта, Москва, Лењинград, Софија, Истанбул, Атина, Крит, Сри Ланка...
791 Ani
791 Ani je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 103,52 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,116 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 16,395 stepeni, a orbitalni period iznosi 2009,511 dana (5,501 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,198. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 9,25 a geometrijski albedo 0,032.
Asteroid je otkriven 29. juna 1914. godine.
Larchmont, New York
Larčmont je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.864, što je 621 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Donja Bukovica (Nova Bukovica)
Donja Bukovica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Nova Bukovica, Virovitičko-podravska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 101 stanovnika te 42 obiteljskih kućanstava.
Guagnano, Lecce
Guagnano je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4881 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Willisburg, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 282, što je 22 (-7,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dimetilglicin dehidrogenaza
Dimetilglicin dehidrogenaza (, N,N-dimetilglicinska oksidaza, N,N-dimetilglicin:(akceptor) oksidoreduktaza (demetilacija), Me2GlyDH) je enzim sa sistematskim imenom N,N-dimetilglicin:elektron-transfer flavoprotein oksidoreduktaza (demetilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein. On sadrži histidil(N3)-(8alfa)FAD vezu.
Karbamazepin
Karbamazepin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 236,269 Da.
Antena
mini|200px|Stup s antenama ([[radio, TV UHF i VHF, te satelitska)]] Antena je naprava koja služi za slanje (emitiranje) i prijem radiovalova (elektromagnetske energije).
Odašiljačka antena pretvara jednodimenzionalni val iz prijenosne strukture (koaksijalne linije ili valovoda) u trodimenzionalni prostorni val, usmjeravajući pri tome energiju u željenom smjeru. Prijemna antena prima elektromagnetsku energiju ovisno o jačini polja koje dolazi do antene.
Vrste antena
Pasivne antene su napravljene od recipročnih elemenata i mogu se koristiti i kao prijemne i kao odašiljačke. Aktivne antene ("pametne", adaptivne antene) sadrže elektroničke elemente koje im omogućuju da mijenjaju dijagram zračenja, smjer snopa, itd.
Linearne antene su najčešće žičane, zanemarivog presjeka pa ih promatramo kao jednodimenzionalne. Koriste se u nižem frekvencijskom području (ugrubo, ispod 1 GHz). Površinske antene zrače svojom površinom, promatramo ih kao dvodimenzionalne i koriste se u mikrovalnom frekvencijskom području (ugrubo, iznad 1 GHz).
Uskopojasne antene su rezonatne, s malom širinom frekvencijskog područja koje pokrivaju (do 10% frekvencijske nosioca). Širokopojasne antene pokrivaju široko frekvencijsko područje te su stoga najčešće prijemne.
792 Metcalfia
792 Metcalfia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 60,73 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,968 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,273 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,132, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 8,609 stepeni, a orbitalni period iznosi 1549,677 dana (4,242 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 10,33 a geometrijski albedo 0,035.
Carica Liu (Wu)
Carica Liu (劉皇后, osobno ime nepoznato, 318–349) bila je carica kineske/jie države Kasniji Zhao, odnosno treća i posljednja supruga cara Shi Hua (cara Wua).
Rodila se kao kćer Liu Yaoa, posljednjeg cara države Han Zhao. Kada je godine 329. Shi Hu porazio i zarobio njenog oca, bježala je iz prijestolnice Chang'an, ali je poslije zarobljena i predana Shi Huu, postavši njegovom konkubinom u dobi od 11 godina. Sljedeće godine je Shi Huu rodila sina po imenu Shi Shi. Godine 348. je Shi Shi imenovan krunskim princom, a sljedeće je godine postao car. Liu je postala carica majka, ali je ubrzo Shi Huov sin Shi Jian izveo puč, svrgnuo mladog cara, a potom ga pogubio zajedno s majkom.
Radio-teleskop
Radio-teleskop je vrsta usmjerene radio antene, koja se koristi u radio astronomiji. Sličan tip antena se koristi u praćenju i skupljanju podataka sa umjetnih satelita i svemirskih sondi. Razlikuju se od optičkih teleskopa, jer rade sa radio frekvencijama, koje su dio elektromagnetskog spektra, uz pomoć kojih mogu otkriti i dobiti podatke sa radio izvora. Radio-teleskopi su obično parabolične antene (“tanjuri”), koji se koriste samostalno ili u zajedničkim mrežama. Radio opservatoriji su poželjno smješteni daleko od prenapučenih gradova, da bi se izbjegla elektromagnetska interferencija sa radija, televizije, radara i ostalih odašiljača. Slično je i sa optičkim teleskopima, koji imaju problema sa svjetlosnim zagađenjem. Zbog toga se radio-teleskopi često smještaju u doline, gdje su im okolna brda kao štitovi.
Rani radio-teleskopi
right|200px|thumb|right|Duplikat u punoj veličini, prvog radio-teleskopa - Jansky dipolna mreža Prvu radio antenu, koja je mogla pronaći svemirske radio izvore, je napravio Karl Jansky, inžinjer u Bell Labs, 1931. Jansky je ustvari dobio zadatak da pronađe izvore buke, koji bi mogli ometati usluge radio-telefona. To je bila mreža dipola i reflektora, koja je mogla primiti kratkovalne radio valove od 20,5 MHz. Bila je montirana na okretnom stolu, sa promjerom oko 30 m i visinom 6 m. Nakon što je snimao signale par mjeseci, iz svih smjerova, svrstao je smetnje u 3 grupe: bliske munje, daleke munje i nerazgovjetni neprekidni piskavi signali nepoznatog porijekla, koji su se ponavljali svakih 23 sata i 56 minuta. Kako je to vrijeme zvjezdanog dana, Jansky je zaključio da nepoznati signali dolaze negdje iz nebeske sfere. Na kraju je pronašao radio izvor u središtu Mliječne staze, a to je zviježđe Strijelac.
Radio amater, Grote Reber, je jedan od pionira radio astronomije, i poznat je po tome, što je prvi napravio “tanjurasti” radio-teleskop, promjera 9 m, u dvorištu svoje kuće u Illinoisu, 1937. Počeo je raditi na većim frekvencijama od Janskog. Razvoj radara u Drugom svjetskom ratu je pomogao kasnijem snažnom razvoju radio astronomije.
Vrste
Raspon frekvencija radio valova, u elektromagnetskom spektru, je veoma velik, tako da postoji više vrsta radio-teleskopa. Za mirijametarske radio valove 3 do 30 m (10 – 100 MHz), uglavnom se koriste mreže usmjerenih antena, koje su slične TV antenama (“riblja kost”) ili se može površina reflektora napraviti od jednostavne čelicne mreže za ograde. Ipak dominiraju radio-teleskopi “tanjurastog” tipa, za kraće valne duljine. Kutna rezolucija paraboličnog reflektora, uglavnom ovisi o promjeru reflektora. Radio-teleskopi koji rade u području radio valova od 30 cm do 3 m (100 MHz do 1 GHz), imaju promjer reflektora do 100 m.
Veliki radio-teleskopi
Svjetski najveći radio-teleskop sa jednim objektivom je Arecibo radio-teleskop u Portoriku, sa promjerom reflektora od 305 m. Reflektor se može zakretati 20° od zenita. Najveći pojedinačni radio-teleskop je RATAN-600 u Rusiji, koji se sastoji od pravokutnih radio reflektora sa promjerom 576 m, od kojih je svaki reflektor usmjeren u centralni primalac signala.
Najveći radio-teleskop u Evropi je Effelsberg, sa promjerom reflektora od 100 m, i bio je 30 godina najveći svjetski radio-teleskop, koji se mogao zakretati u svim smjerovima, dok nije u SAD sagrađen 2000., radio-teleskop Green Bank, Zapadna Virgija. Treći najveći radio-teleskop, zakretljiv u svim smjerovima je Lovell, u Velikoj Britaniji. Četvrti po veličini je RT-70, kojih ima 3 radio-teleskopa tog tipa u Rusiji. Kina je započela 2009., s gradnjom najvećeg svjetskog radio-teleskopa FAST, sa promjerom 500m.
Radio interferometrija
Početkom 1970-tih, sa poboljšanjem stabilnosti prijema radio-teleskopa, otvorila se mogućnost povezivanja primljenog signala iz cijelog svijeta. Umjesto korištenja fizičkog povezivanja antena, primljeni podaci su se mogli složiti zajedno, koristeći isto vrijeme, obično uz pomoć atomskog sata. Kod visokih frekvencija, i korištenjem velikih udaljenosti između radio-teleskopa, moguća je sinteza od 1 kutne milisekunde. Tako danas imamo u Sjevernoj Americi mrežu teleskopa koje nazivamo Very Long Baseline Array i drugu mrežu European VLBI (Very Long Baseline Interferometry) Network, sa radio-teleskopima u Europi, Kini, Južnoj Africi i Porto Riku. Obično te dvije mreže rade posebno, ali ponekad promatraju i zajedno, kao globalni VLBI. Postoji još i VLBI mreža u Australiji.
Radio izvori
Mnoga nebeska tijela su nevidljiva sa optičkom svjetlošću, ali zato emitiraju radijaciju u području radio valova. Najznačajniji izvori radio valova koji se promatraju su:
Zažablje
Zažablje je selo i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Administrativno pripada Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
3-Dehidrohinatna dehidrataza
3-Dehidrohinatna dehidrataza (, 3-dehidrohinatna hidrolaza, DHQaza, dehidrohinatna dehidrataza, 3-dehidrokvinaza, 5-dehidrokvinaza, dehidrokvinaza, 5-dehidrohinatna dehidrataza, 5-dehidrohinatna hidrolijaza, 3-dehidrohinatna hidrolijaza) je enzim sa sistematskim imenom 3-dehidrohinat hidrolijaza (formira 3-dehidrošikimat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Montrose, Pennsylvania
Montros je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.617, što je 47 (-2,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Raunheim
Raunhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 14 opštinskih središta okruga Gros-Gerau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.741 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6433010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Gros-Gerau Raunhajm se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Gros-Gerau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 90 metara. Površina opštine iznosi 12,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.741 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.169 stanovnika/km².
Pontelongo, Padova
Pontelongo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Pohlheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Gisen Polhajm se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Gisen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 215 metara. Površina opštine iznosi 38,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 18.144 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 477 stanovnika/km².
319
Godina 319. (CCCXIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Konstantina i Licinija (ili, rjeđe, godina 1072. Ab urbe condita). Oznaka 319. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Hackberry, Texas
Hackberry je gradić u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 968 stanovnika.
Karotenoid
Karotenoidi su, kao i fikobilini, pomoćni fotosintetički pigmenti koji upijaju svetlost koju hlorofil ne prima, menjaju joj talasnu dužinu i usmeravaju je nakon toga na hlorofil. Vrste su karotin i ksantofil.
Bazenville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 144 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 30 metara (maksimalnoj 67 m, a minimalnoj 53 m).
Dewarova posuda
mini|desno|250px|Dewarova posuda ili vakuumska boca. mini|lijevo|250px|Poprečni presjek kroz Dewarovu posudu. Crveno područje je vakuum.
Dewarova posuda ili vakuumska boca služi za pohranjivanje tekućina toplijih ili hladnijih od temperature okoliša. Sastoji se od dviju boca smještenih jedna u drugoj, s vakuumom između njih. Vakuum sprječava prijenos topline, a zbog bolje učinkovitosti unutrašnja boca još je i posrebrena, kako bi se smanjio prijenos topline toplinskim zračenjem. U Dewarovoj posudi može su čuvati i tekući zrak. Obična termos-boca je prilagođena Dewarova posuda. Ime je dobila po svom izumitelju škotskom kemičaru i fizičaru Jamesu Dewaru. Dewar je svoju posudu izumio 1892., kako bi mu pomogla u istraživanju tekućih plinova.
No sama načela korištenja zrakopraznog prostora kao izolatora potječu još iz godine 1643., kada se talijanski fizičar Evangelista Torricelli proslavio pronalaskom živinog barometra, prethodnika svih toplomjera. Upravo se tada pojavio i problem održavanja jednom postignutog vakuuma, kao i upotrebe prikladnih materijala za izradu stijenki naprava koje su koristile vakuum. Nakon bezbrojnih uzaludnih pokušaja, pravo je rješenje pronađeno nakon gotovo 250 godina. Naime, James Dewar je 1892. uspješno konstruirao posudu s dvostrukim staklenim stijenkama između kojih se nalazio zrakoprazan prostor. Da bi spriječio daljnji prijenos topline zračenjem, Dewar je odlučio unutrašnju stijenku prevući srebrom. Tako načinjenu termos-bocu znanstvenici su koristili za održavanje cjepiva i seruma na postojanoj temperature, ali i za prenošenje rijetkih tropskih riba.
Dewarove laboratorijske posude proizvodile su se u Berlinu, kod profesionalnog puhača stakla Reinholda Burgera. On je odmah shvatio komercijalnu vrijednost tog izuma, pa je odmah odlučio načiniti manju, kućnu verziju dotada ogromnih Dewarovih posuda. Osim toga, Burger je svoje termosice zaštitio i vanjskim metalnim omotačem, koji je štitio krhke staklene stijenke od pucanja. Burger je svoj izum zaštitio patentom 1903. i nazvao bocu imenom thermos, prema grčkoj riječi za toplinu. Nekoliko godina kasnije, termos-boca očarala je američkog poslovnog čovjeka Williama Walkera. On je ubrzo ponudio termos-bocu američkom tržištu i za samo tri mjeseca doživio nevjerojatan uspjeh, jer je njemački proizvod jednako oduševio domaćice, izletnike i lovce diljem SAD. Neki smatraju da je uspjehu termos-boce pridonijela i činjenica da se njome u Bijeloj kući koristio američki predsjednik William Howard Taft. Edmund Hillary nosio je termos-bocu na Mount Everest, a braća Wright letjela su s njom čak i u cepelinu.
Doljani (Daruvar)
Doljani je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Daruvara, Bjelovarsko-bilogorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 834 stanovnika te 292 obiteljskih kućanstava.
U Turn (film, 1997)
U Turn je američki igrani film snimljen 1997. u režiji Olivera Stonea. Po žanru je triler u stilu neo-noira, a radnja se temelji na romanu Johna Ridleya. Protagonist, čiji lik tumači Sean Penn, je očajnik koji, bježeći pred gangsterima, zaglavi u pustinjskom gradiću te se upetlja u međusobne spletke tamošnjih izopačenih stanovnika. Film je imao slab uspjeh na kino-blagajnama i miješane kritike.
795 Fini
795 Fini je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 74,66 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,025 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,481 AJ.
Burrton, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 901, što je 31 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
795 Fini
Ekscentricitet orbite iznosi 0,098, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 19,033 stepeni, a orbitalni period iznosi 1668,644 dana (4,568 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,70 a geometrijski albedo 0,041.
Asteroid je otkriven 26. septembra 1914. godine.
Karbenicilin
Karbenicilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 378,400 Da.
Esmoulins
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 113 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 196 metara (maksimalnoj 213 m, a minimalnoj 188 m).
794 Irenaea
794 Irenaea je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 35,8 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 4,054 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,198 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,296, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 5,420 stepeni, a orbitalni period iznosi 2019,111 dana (5,528 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 11,1 a geometrijski albedo 0,050.
Asteroid je otkriven 27. avgusta 1914. godine.
Pinzano al Tagliamento, Pordenone
Pinzano al Tagliamento je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 430 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Wildpoldsried
mini|desno|250px|[[Sunčev toplovodni sustav s prisilnim kruženjem vode se sastoji uglavnom od sunčevih toplovodnih kolektora, sunčevog spremnika topline, pomoćnog grijača, toplovodnih cijevi, te pumpe i regulacijskog sklopa koji njome upravlja]]
L-pipekolat dehidrogenaza
L-pipekolat dehidrogenaza (, L-pipekolat:(akceptor) 1,6-oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom L-pipekolat:akceptor 1,6-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Wildpoldsried
Wildpoldsried je mjesto i općina u okrugu Oberallgäu, u Bavarskoj (Njemačka). Prvi zapisi o Wildpoldsriedu potječu još iz 1392., prilikom prodaje obližnjeg dvorca. Trenutno mjesto ima 2531 stanovnika.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Oberalgoj Vildpoldsrid se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Oberalgoj. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 724 metra. Površina opštine iznosi 21,4 -{km²}-. U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.553 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 120 stanovnika/-{km²}-.
L-pipekolat dehidrogenaza
Produkt reaguje sa vodom da formira (S)-2-amino-6-oksoheksanoat.
Wildpoldsried
Izvori obnovljive energije u Wildpoldsriedu
Zelena inicijativa Wildpoldsrieda je započeta 1997., kada je selo odlučilo izgraditi nove industrije, s tim da je cijela incijativa ostala na lokalnoj razini, te joj je cilj bio ne napraviti dug. Tokom zadnjih 14 godina selo je devet općinskih zgrada opremilo sunčevim toplovodnim kolektorima, izgradilo je četiri uređaja za proizvodnju bioplina (peti se upravo gradi) i postavilo je sedam vjetroagregata, s tim da će još dva postaviti naknadno. Uz to u selu čak 190 kuća ima sunčeve toplovodne kolektore, ima i tri male hidroelektrane, ekološku kontrolu poplava i prirodni sustav kanalizacije.
Svi ti sustavi omogućili su Wildpoldsriedu, koji ima samo 2531 stanovnika ,da proizvede 321% više električne energije nego što im je potrebno, te da godišnje zarađuje 4 milijuna eura prodajom energije državnoj mreži. Zeleni ciljevi su tamo bili tako uspješni da su napravili i WIR-2020 (Wildpoldsriedov Inovativno Vodstvo), kojim pozivaju građane da naprave svoj dio u očuvanju okoliša i da stvore zelene poslove na lokalnom prostoru.
Wildpoldsried je osvojio mnoge njemačke i međunarodne nagrade, koje se bave obnovljivim izvorima energije, te imaju i organizirane turističke obilaske, kojima pokazuju drugim odborima sela kako da sami postignu slične rezultate. Od nesreće u Fukushimi, gradonačelnik Wildpoldsrieda je imao i međunarodne pozive, te je bio i u Rusiji i Rumunjskoj, gdje je predstavljao uspjehe Wildpoldsrieda.
Cavtat
Cavtat, gradić smješten u istočnom dijelu Župske vale, 19 km jugoistočno od Dubrovnika, u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, općina Konavle, prema popisu iz 2001. godine imao je 2.015 stanovnika. Naziv Cavtat je kroatizirani oblik od Civitas vetus, kako su njegovi bjegunci u Dubrovniku nazivali svoje matično naselje Epidaurum. Epidaurum je grad koji se u rimsko doba razvio na poluotoku, središtu današnjeg Cavtata. Danas je Cavtat prije svega turističko mjesto.
Slavni ljudi
Cavtat je rodno mjesto znamenitog hrvatskog pravnika i znanstvenika Baltazara Bogišića, (Valtazar Bogišić) autora Opšteg imovinskog zakonika za knjaževinu Crnu Goru. Bogišić je svu svoju imovinu ostavio Cavtatu te se danas u Cavtatu nalazi Bogišićev arhiv.
U Cavtatu je 1855. godine rođen Vlaho Bukovac, jedan od najpoznatijih hrvatskih slikara. Poznatija su mu djela velike dekorativne kompozicije Dubravka i Gundulićev san.
Znamenitosti
U Cavtatu postoje brojne stare palače i rezidencije pomoraca. knežev dvor, Bogišićev arhiv, Meštrovićev mauzolej obitelji Račić, crkva Sv. Nikole i dr. Sačuvani su spomenici iz rimskog vremena, između ostaloga ostaci kazališta. Sačuvani su i ostaci gradskih zidina, akvedukta, monumentalne jezgre - nimfeja i jedne veće gradske vile.
Historija
U rimski grad 614. godine prodiru Slaveni pa se težište života seli u bolje zaštićeni Dubrovnik. Slavenski Cavtat je pripadao nakon toga Travunji, a 1426. godine kupuje ga Dubrovnik od vojvode Radoslava Pavlovića te je od tada Cavtat drugi centar republike i ima važnu ulogu u društvenom životu.
Turizam
Danas su Cavtat i općina Konavle turistički izuzetno razvijeni. U mjestu i okolici nalazi se pet hotela, između ostalih i hotel Croatia, hotel s pet zvjezdica. Razvijen je i privatni i kamping smještaj.
Sport
U Cavtatu djeluje i vaterpolski klub „Cavtat”.
Taririnska kiselina
Taririnska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 280,445 Da.