cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Balkana
Balkan pod Turskom vlašću
Centar Države je bio Konstantinopolj. Balkanske zemlje su bile dio Rumelije. Osnovni interes Otomanskih vlasti je bio ubiranje takse, koja je trebala da plati za vojsku i administraciju. Policija, vojska i sudstvo su služili u iste svrhe. Neke zemlje,kao što su bile Valahija i Moldavija su imale administraciju i aristokraciju. Neki od gradova u regiji su imali posebna prava jer su bili previše daleko ili toliko beznačajni da ih nisu previše zanimali. Iako su muslimanski vojnici držali biro i administraciju, uskoro se pojavilo da novi muslimani dobijaju značajne pozicije. Tako je administracija držana, za vrijeme Sulejmana, najčešće od robova koji su bili kupljeni, zarobljeni u ratu, ili pripadali Janjičarima. Od 14-tog vijeka, pa do sredine 17-tog, uzimano je jedno od 4 djeteta, otprilike svakih 5 godina, u Janjičare. Oni su odgajani u fanatične i odane vojnike. U prvo vrijeme. pozicija seljaka na Balkanu je možda bila bolje od zapadne Evrope. U teoriji sva je zemlja pripadala sultanu. Sultan je onda tu zemlju dijelio spahijama za uslugu formiranja vojske. Sa vremenom je daleko važnije bilo unapredjivanje oružja, pa je za to ubirana taksa. Iako je bila činjenica da je ne-muslimanska vjera podnošena, nije se moglo govoriti da je ostvaren napredak. Potlačeni Krišćani nisu mogli nositi lijepo odijelo, na primjer, ili zelenu boju, svetu za Islam. Ako je neko imao konja, morao ga je sjašiti u prisustvu muslimanskog čovjeka. Stare su crkve popravljane ali se nove nisu gradile. One nisu smjele imati zvona.
Iako je ova imperija dugo postojala, slabosti su se pojavljivale još u doba Sulejmana. Njegovi nasljednici, bilo ih je 17 nisu bili toliko jaki ljudi. Vladala je korupcija u ofisima, koje su vodili robovi, sve su se funkcije morale kupovati. Najveće promjene su se dogodile janjičarima koji su bili primorani zaradjivati na strani. Time je u mnogome oslabio vojni pritisak. Veliki napredak zapadnih zemalja u izradi oružja je zadao zadnji udarac ovome sistemu. Krišćani, jednako kao muslimani su podrobljeni velikim taksama koje su nakon toga uništavale i centralnu vlast. Do tada se zemlja nije nasljedjivala nego je davana u zamjenu za vojne uslove, ali nakon toga je pala u ruke ljudima koji su htjeli velike zarade. Otuda su zemljoradnici praktično radili samo za goli život. Najstrašnija posljedica odumiranja vlasti je bilo bezakonje. Lokalne vlasti su postajale toliko samostalne da su mogle povesti rat protiv sultana, a u medjuvremenu su se pojavili hajduci. Njihove akcije, zajedno sa uništavanjima Otomanskog carstva u 18-tom vijeku su dovele do pustošenja pojedinih područja za dugo vremena. Ti uslovi su doveli do Srpskog ustanka u 1804-toj godini i do Grčke revolucije u Moreji 1821.
Kamenovanje
thumb|260px|Kamenovanje [[sveti Stefan|svetog Stefana (ikona iz 17. vijeka, Etiopija)]] Kamenovanje ili lapidacija je kažnjavanje kamenjem, naročito teška i sramna smrtna kazna koju su poznavali skoro svi narodi u starom vijeku (Egipćani, Perzijanci, Jevreji, Grci, Rimljani i Gali). Kamenovanjem se kažnjavalo npr. ubojstvo roditelja, izdaja domovine, prestup sakralnih propisa, preljub, itd. Krivca su obično izvodili izvan grada simbolizujući tako njegovo isključenje iz zajednice. Kamenje su bacali svi prisutni, a gomila kamenja pod kojom je krivčev leš smatrala se mjestom prokletstva. Javno kamenovanje se i danas izvršava zakonima nekih zemalja kao što su Saudijska Arabija i Sudan.
Arheološki lokalitet Rataje
Arheološki lokalitet Rataje nalazi se na području naselja Miljevina, općina Foča, Bosna i Hercegovina. Čine ga: ćelija sa grobnicom uklesana u stijeni, ostaci džamije, turbeta i mezarja kao i zidova za koje neki istraživači tvrde da su ostaci harema, a neki da su ostaci srednjovjekovne crkve.
Kamenovanje
Kamenovanje u propagandi
Krajem 20. i početkom 21. vijeka, kamenovanje je intenzivno korišteno u anti-iranskoj propagandi na Zapadu, što je paradoksalno jer takva metoda nema uporišta ni u šijitizmu ili u krovnom legalnom sistemu, niti je iti jedna takva kazna provedena od revolucije 1979. do danas. Iz vjerske perspektive, kamenovanje se ne pojavljuje u Kuranu već isključivo u sunitskim hadisima koje Iranci kao šijitski imamiti odbacuju i smatraju da takvi kanonski zakoni hududa nisu provedivi u praksi bez prisutnosti skrivenog 12. imama. Iako iranski ustav (uz džaferijski imamitski vjerski pravac kao službeni) dodatno priznaje sunitski hanefijski, hanbelijski, šafijski i melikijski mezheb (pravne škole) odnosno dijeli jurisdikciju nad pojedinim otočnim područjima Perzijskog zaljeva sa Šardžanskim emiratom (UAE), sukladno legalnoj centralizaciji (usvojenoj revolucijom 1979) svaku smrtnu kaznu mora odobriti Vrhovni sud koji u potpunosti regulira izvršno kazneno pravo. Ova reforma predstavljala je drastičan zaokret u odnosu na pahlavijsko doba kada su lokalni suci mogli djelovati samostalno i donositi konačne presude. Odluku da Vrhovni sud lokalnim sunitskim sudovima poništi svaku procesnu presudu kamenovanjem donio je 1981. osobno R. Homeini na prijedlog ajatolaha A.-K. Musavija Ardabilija, tadašnjeg predsjednika Vrhovnog suda koji je aktualizirao raspravu neposredno nakon jednog evropskog seminara gdje je kazna uzeta kao argument za kritiku islama kao nasilne religije. U februaru 2013. glasnogovornik iranskog pravosudnog odbora M.-A. Asfanani naveo je da niti jedno kamenovanje nije izvršeno u Iranu od revolucije 1979. godine, a iranski parlament istovremeno je izdao službeno priopćenje u kojem također stoji da kamenovanje nije iranska praksa i koje kritizira Zapadni svijet zbog masovne propagande oko tog pitanja. Najpoznatiji propagandni uradci u kojima se pripisuje kamenovanje Iranu su francuska knjiga La Femme Lapidée koju potpisuje monarhist F. Sahebdžam, te njena američka ekranizacija The Stoning of Soraya M.
Nazareth, Jesús María
Nazareth je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Arheološki lokalitet Rataje
Istorijski podaci
Nema istorijskih podataka o području, osim o porodici Čengić koja vodi porijeklo od turkmenskog plemena Ak-kojunlu (crno-ovčići). Nakon što su ušli u sastav turske države, jedan od njih se doselio u Hercegovinu kao namjesnik. Porodica Čengić u Bosni i Hercegovini bila je vrlo razgranata. Najpoznatiji je Smail-aga Čengić o kome je Ivan Mažuranić napisao poznati ep Smrt Smail-age Čengića.
Opis
Natpis, urezan istočno od nadsrešnice, je napisan ćiriličnim pismom, polukurzivom. Tumačen je na razne načine. 1. Čitanje M. Vege: A SE PISA 1492. L[ET]A - RAD[O] ? (Radoja ili Radonja) 2. Čitanje Zdravka Kajmakovića: ASE GR RADOSLAVA A - D D A .... Rekonstruirani natpis bi po Kajmakoviću glasio:
ASE GR(OB) RADOSLAVA A
Kajmaković navodi da je "možda u drugom redu natpisa stajalo: B(OG) DA (GA PROSTI)".
3. Čitanje V. Palavestre: Početak natpisa je dešifrirao kao: A SE PISA RADOSLA. U nastavku prvog reda mogao je prepoznati slova  M   TU, i kako navodi "ali se smisao čitavog ostatka teksta ne može rekonstruirati". 4. Čitanje Đ. Jankovića A SE PISA RADOSLAV (..I..) Ž(U)PAN (...) DIDA+O SLAVA (BO...)
Temelji 2 objekta, neposredno uz južnu stranu stijene. Podaci istraživača koji su vršili iskopavanja objektata, razlikuju se u detaljima, ali i u tri različita zaključka:
Mezarje na južnoj strani je udaljeno od stijene 20-25 m. Po narodnoj tradiciji u groblju su se sahranjivali pripadnici obitelji Čengić-Ratajaca.
Temelji nekog objekta veličina 7,2 x 6,7 m. Djelomično su sačuvani temelji tog objekta u visini od 0,3 do 0, 5 m. U južnom dijelu objekta 1 nađen je prahistorijski materijal i 4 groba. Tumačenja su takođe različita:
Turbe je oktogonalnog oblika sa kaburom u sredini, i nalazi se 15-20 m sjeveroistočno od stijene. Vanjski promjer turbeta iznosi 7 m, a unutrašnji 6 m. Na dnu grobnice se nazire grobna raka građena od svijetlog lokalnog kamena kao i džamija. Raka je duboka 0,35 m, a široka je kao i nadzemni sarkofag. Arheološko područje Rataje proglašeno je za nacionalni spomenik BiH.
Borba u Lomnici aprila 1944.
13. aprila 1944. Druga i Treća južnomoravska brigada NOVJ i Rasinski NOP odred pod rukovodstvom Štaba južnomoravske operativne zone napali su u selu Lomnici kod Kruševca nemačku grupaciju koja se sastojala od 1. bataljona 3. policijskog puka i pitomaca Padobranske škole 2. oklopne armije, uz oko 150 pripadnika SDS. Snage NOVJ postigle su iznenađenje, i u 8-časovnoj borbi razbili nemačko-nedićevske snage nateravši ih na neorganizovano odstupanje prema Kruševcu. U borbi je, prema izveštaju zapovednika Srbije generala Felbera, izbačeno iz stroja 93 nemačka vojnika, dok su jedinice NOVJ imale 6 poginulih i 7 ranjenih boraca.
Prethodna situacija
Tokom noći 12/13. aprila iz Kruševca je prema Lomnici krenula grupacija nemačke Padobranske škole, praćena 1. bataljonom nemačkog 3. policijskog puka i grupom od oko 150 pripadnika SDS, verovatno u cilju terenske vežbe Padobranske škole. Tako je došlo do neplaniranog susreta i borbe.
Tok borbe
Oko 1 sat noću 13. aprila Nemci su, krećući se iz Kruševca, na mostu u selu Mudrakovac naišli su na patrolu Rasinskog NOP odreda, ubivši jednog i zarobivši jednog partizana. Od zarobljenika su dobili obaveštenje da se u Lomnici nalazi malobrojni Rasinski NOP odred, pa je nemački zapovednik, major Vint naredio da se pokret prema Lomnici nastavi, ostavivši jedinicu SDS u pozadini da čuva most.
Raspored jedinica NOVJ bio je sledeći: Rasinski NOP odred (stotina boraca u dve čete) nalazio se oko kuća u sredini sela Buci, levo od njega, na Lomničkoj kosi, bili su 3. i 1. bataljon 2. brigade, a desno, na kosi sela Buci, iznad sela Trmčari, nalazili su se 1. i 2. bataljon 3. brigade. Štab južnomoravske operativne zone nalazio se u Slatkom potoku (selo Buci), Ocenivši da nastupanje Nemaca predstavlja dobru priliku, Štab zone rešio je da postavi klopku, postavivši jake snage po krilima i pustivši Nemce da svim svojim snagaam uđu u selo Lomnicu.
Oko 5:30 dat je znak za napad i razvila se oštra borba. Oko 11 časova nemački delovi bili su opkoljeni u sredini sela Lomnice. Njihovi delovi sprečenu su u daljem prodoru prema selu Buci, a Druga južnomoravska brigada izbila je na 200 metara od mosta Kisela voda, ugrozivši Nemcima pozadinu i pravac izvlačenja.
Oko podne Nemci su otpočeli povlačenje prema Kruševcu. Usled pritiska jedinica NOVJ ovo povlačenje bilo je neorganizovano. Prilikom prebacivanja preko Rasine, neki su se podavili. Gonjenje je nastavljeno sve do samog Kruševca.
U ovoj borbi je, prema nemačkom izveštaju, iz stroja izbačeno 93 nemačka vojnika i starešine, od kojih 14 poginulih, 38 nestalih i 41 ranjen. Jedinice NOVJ zaplenile su 50 pušaka, šest automata i 14 puškomitraljeza. Jedinice NOVJ pretrpele su gubitke od 6 poginulih i 7 ranjenih boraca.
Antamanid
Antamanid je organsko jedinjenje, koje sadrži 64 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1147,365 Da.
Helloween
Helloween je njemački power metal bend osnovan početkom 80-ih, a osnovali su ga članovi dvaju bendova: Ironfist i Powerfool. Helloween se smatra jednim od osnivača power metala.
Ullin, Illinois
Julin je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Helloween
Povijest
Prvu postavu su činili Kai Hansen (vokal, gitara), Michael Weikath (vodeća gitara), Markus Grosskopf (bas gitara) i Ingo Schwichtenberg (bubnjevi). 1984. godine bend je potpisao ugovor sa diskografskom kućom Noise Records i snimio dvije pjesme se bendovima Hellhammer, Running Wild i Dark Avenger. Te dvije pjesme su bile "Oernst Of Life" i "Metal Invaders" koja je kasnije završila na prvom studijskom albumu.
Ullin, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 463, što je 316 (-40,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Helloween
Povijest
1985. godine bend izdaje EP Helloween, sadržavao je pet pjesama. EP je postigao određeni uspjeh u Njemačkoj i iste godine su izdali svoj prvi potpuni studijski album Walls of Jericho. Tijekom turneje Kai Hansen je imao poteškoća pjevajući i svirajući gitaru istovremeno, njegov zadnji pjevački nastup je bio 1986. godine, te je odlučio samo svirati gitaru. Helloween je u potrazi za novim pjevačem.
Prvi u odabiru je bio Ralf Scheepers, koji je kratko pjevao za Helloween na "Judas" mini-turneji. Scheepers odlazi (kasnije je pjevao za Gamma Ray, Tyran' Pace, a trenutno pjeva za Primal Fear), a bend nalazi tada 18 – godišnjeg Michaela Kiskea, koji je u to vrijeme pjevao u lokalnom bandu zvanom Ill Prophecy. Sa novim pjevačem bend izdaje 1987. svoji drugi studijski album Keeper of the Seven Keys, Part 1 i sa tim albumom Helloween postiže veliki uspjeh u Europi. 1988. godine izdaje album Keeper of the Seven Keys, Part 2, bend tim albumom kreće na svoju prvu svjetsku turneju i postiže titulu najboljeg power metal benda.
Kai Hansen usred europske turneje "Keeper 2" napušta bend, razlog je svađa između nekolicine članovima benda i problemi sa izdvačkom kućom. Mijenja Roland Grapow (bivši gitarist Rampagea).
1989. bend izdaje prvi live album: Live In The UK. Iste godine izlazi još dva live albuma: Keepers Live (snimljen u Japanu) i I Want Out Live (snimljen u S.A.D. – u). Zbog određenih problema, bend nije na turneji sve do 1991. Širila su se govorkanja o raspadu benda, ali izdaju četvrti po redu studijski album zvan Pink Bubbles Go Ape. Album je loše prošao s obzirom na prva tri studijska albuma, koje do danas drže za najbolje power albume svih vremena. Sljedeći album izdaju 1993. pod nazivom Chameleon. Tijekom Chameleon turneje, bubnjar Ingo Schwichtenberg prisilno odlazi iz benda zbog problema sa drogom. Također se pojavljuju problemi između ostalih članova, Michael Weikath odbija raditi sa pjevačem Michael Kiske, tako da je pjevač izbačen iz benda.
Helloween se vraća na scenu 1994. sa novim izvrsnim vokalom Andi Derisom (bivši pjevač benda Pink Cream 69). Bendu se također pridružuje Uli Kusch na bubnjevima. Te godine izlazi uspješni Master of the Rings, album koji ih je vratio na vrh metal scene.
Opština Lipnița, Constanța
Lipnița je opština u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Helloween
Povijest
Ali 1995. godine bend pogađa tragična vijest o samoubojstvu prvog bubnjara Ingoa Schwichtenberga, koji se nikada nije uspio izliječiti od svoje ovisnosti. Njemu posvećen album The Time Of The Oath (1996.) postaje jedan od njihovih najvećih uspjeha. Slijedila je turneja na kojoj izdaju live album pod nazivom High Live.
Opština Lipnița, Constanța
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Helloween
Povijest
1998. bend izdaje deveti studijski album Better Than Raw, tim albumom su pokazali da nije nestala ona žestina koju su imali 1980-ih. 2000. izlazi The Dark Ride, odličan zvuk albuma, s malo više mračnijom tematikom od prijašnjih albuma. Ali u jednom intervjuu pjevač Andi je rekao: Helloween plays "happier music." Odmah nakon svjetske turneje bubnjar i gitarist (Roland Grapow i Uli Kusch) odlaze iz benda i zajedno formiraju bend pod nazivom Masterplan. Zamjene su ubrzo pronađene, gitarist Sascha Gerstner (Freedom Call, Neumond) i bubnjar Mark Cross (Metalium, Kingdom Come, trenutno svira u Firewindu) tako je počelo snimanje sljedećeg albuma Rabbit Don't Come Easy (2003.). Zbog mononukleoze bubnjar je snimio samo dvije pjesme, do kraja snimanja albuma na bubnjevima je bio bubnjar Motörheada: Mikkey Dee. Stefan Schwarzmann, bivši bubnjar Running Wilda, prihvaća mjesto u Helloweenu, zbog različite glazbene orijentacije nije dugo ostao u bendu, također nije uspio savladati neke brze dijelove starih pjesama. Dolazi bubnjar Dani Loeble (Rawhead Rexx) koji je sa bendom i danas. Posljednji studijski album su izdali 31. listopada 2005. pod nazivom Keeper of the Seven Keys - The Legacy. Helloween je dva puta nastupao u Hrvatskoj: 6. srpnja 2004. u Zadru i 24. siječnja 2006. u Zagrebu.
Somewhere Far Beyond
Četvrti studijski album njemačkog power metal benda Blind Guardian. Album je producirao Kalle Trapp, a omot nacrtao Andreas Marschall. Često se navodi da je upravo na albumu bend pronašao svoj "originalni zvuk".
Timpone, Cosenza
Timpone je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Jela
Obična jela (Abies alba Mill.), crnogorična vrsta drveća umjerenih predjela sjeverne polutke, treća najrasprostranjenija šumska vrsta drveća u Hrvatskoj, poslije bukve i hrasta lužnjaka. Jela je zastupljena sa 50% u crnogoričnim šumama Hrvatske.
Rasprostranjenost
Jela je prirodno rasprostranjena u planinskim predjelima Srednje, Južne i dijela Zapadne Europe. To se odnosi na običnu jelu (Abies alba), koja je jedina autohtona jela u Hrvatskoj, a razne druge vrste jela, kojih ukupno ima 40, rastu u umjerenom području Europe, Azije i Sjeverne Amerike.
U Gorskom kotaru, jela ima izuzetno povoljne uvjete te postiže veliku kvalitetu.
Izgled
thumb|200px Naraste do 40 m (u prašumama do 60 m), postiže debljinu veću od 1,5 m prsnog proimjera. Deblo je valjkasto.
Krošnja je u početku čunjasta, prilično glatka, a kasnije puca u velikim kvadratičnim ljuskama. U starosti može biti pri vrhu zaravnjena, kao odsječena.
Pupovi su jajoliki, smeđi, bez smole. Iglice su do 3 cm duge, do 2,5 mm široke, odozdo imaju 2 bijele pruge puči; na postranim izbojcima i zasjenjenim granama, raščešljane su i ušiljena vrha.
Iglice (četine) su plosnate, na licu tamnozelene, sjajne, a na naličju sa 2 paralelne bijele pruge stoma. Duge su do 30 mm, široke do 3 mm, većinom su češljasto raspoređene, na vrhu izrubljene, a rijetko zaobljene i ušiljene. Pri osnovi su sužene, te prelaze u okruglasti završetak koji su vezane za grančicu. Ostaju na granama do 8 i više godina, a dosta se dugo zadrže i na odsječenim stablima.
Sjeme je trokutasto, s obiljem smolnih mjehurića; krilce ga ovija s jedne, a obuhvaća s druge strane. Klije s 4-8, većinom 5-6 zvjezdasto raspoređenih, linealnih i tamnozelenih supaka. Sjeme ima embrij i endosperm.
U 100 kg češera ima 10-16 kg sjemenaka s krilcima. Jedan češer ima 260-290 sjemenaka. U prirodi sjemenke jele obično iskliju idućeg proljeća, nakon otpadanja. Klijanje je sporo i nadzemno. Rijetko isklije više od 50 % sjemenaka. Počinje plodonositi oko 25-30 godine. Dobar urod je svake 2-3 godine.
Ekološka svojstva
Područja jelovih šuma u Hrvatskoj, imaju srednju godišnju temperaturu zraka od 5 do 8 °C. Vrlo je osjetljiva na zimske studeni i mraz. Zahtijeva visoku zračnu vlagu. Dobro podnosi snijeg, tuču, inje, rosu i maglu. Od svih naših važnijih vrsta drveća, jela podnosi najviše zasjene. Stablo u zasjeni, čeka svjetlost godinama i jako sporo raste, pa se dogodi da stablo od 100 godina u zasjeni, bude niže od stabla koje ima 50 godina, a raste na svjetlu. Uspijeva na raznim tlima.
Ima tipičnu žilu srčanicu, koja naraste prosječno 1 m u dubinu. Korijen je jelovih stabala koja rastu zajedno, srašten,zajednički izmijenjuju vodu, minerale i asimilate.
Poljupci i zagrljaji
Poljupci i zagrljaji ili xoxo je pojam koji se koristi označavanje bliskosti ili prijateljstva a stavljase obično na kraj pisma, imejla ili SMS tekstualne poruke. Neki izvori navode mogućnost da "x" označava zagrljaje a "o" poljupce. Međutim najveći broj pouzdanih izvora naznačava da se "x" koristi da obeleži poljubac a "o" da obeleži zagrljaj. Upotreba znaka "x" da označi poljubac datira navodno još iz 1765. godine.
Merișor, Bucureșci
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Ouachegami
Ouachegami, naziv za jednu skupinu Algonquian Indijanaca iz Kanade (Sultzman) koje spominju stari francuski izvori. Prema John Fletcher Stewardu (u Lost Maramech and Earliest Chicago...) ovaj naziv, pisan na francuskom, mogao bi biti identičan sa Watagamie (Outagamie), koja u algonkinskoj jeziku znači  'fox'  (=lisica), i ime je jednom algonkinskom plemenu, Fox, čija je kasnija lokacija na području južno od Velikih jezera, odnosno u SAD-u.
San Miguel Buenavista, Cuaxomulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 710 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2525 m.
Bloomington, Indiana
Blumington je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Outchatarounounga
Outchatarounounga, ime u ranim francuskim dokumentima za jednu lokalnu skupinu Algonquin Indijanaca iz jugoistočne Kanade. Spominje ih Peter Esprit Radisson u svom 'Putovanju...' uz niz drugih algonkinskih skupina za koje kaže da su mnoge uništene od strane Irokeza. Sultzman ih na svom popisu nabraja među Algonkinima.
Huicumo, Zirándaro
Huicumo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Parco degli Ulivi, Palermo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 334 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Rusko-japanski rat
mini|thumb|Bojišta rusko-japanskog rata thumb|250px|Velika Mandžurija, Ruska ili vanjska Mandžurija je obojana svetlocrvenom
Rusko-japanski rat (10. februar 1904 — 5. septembar 1905) je bio rat između carske Rusije i Japanskog carstva za prevlast nad Mandžurijom i Korejom. Najveće poprište rata je bila južna Mandžurija, tačnije poluostrva Ljaotung i Mukden u Kini. Pomorski rat se odvijao u Žutom moru i morima oko Koreje i Japana. Rat je započeo Japan zbog njegove namere da anektira Koreju. U financijskom smislu ovo je bio svetski rat pošto je Rusko Carstvo nakon što je potrošilo zalihe novca bilo financirano od Francuske, dok je s druge strane Japan koji nije imao nikakve novćane rezerve bio od prvog do zadnjeg dana financiran od Velike Britanije i SADa.
U ratu sa Japanom koji je usledio ruska vojska je doživela težak poraz. Izgubila je pacifičku i baltičku flotu. Na taj način izmenio se balans snaga u Istočnoj Aziji. Japan je postao nova svetska sila. Porazi su u Rusiji izazvali veliko narodno nezadovoljstvo neefikasnom carskom i autokratskom vlašću. Ti događaji doveli su do ruske revolucije 1905.
Uzroci rusko-japanskog rata
Nakon Mejđi restauracije 1868. u Japanu je nova vlast prekinula sa nekoliko vekova dugom izolacijom Japana. Odlučili su da prihvate zapadne ideje, tehnološke novosti i običaje. Do kraja 19. veka Japan je za relativno kratko vreme izašao iz izolacije i transformisao se u modernu industrijsku državu. Japan je nastojao da ga priznaju jednakim zapadnim silama.
Rusija je bila velika sila i imala je imperijalne ambicije na Istoku. Do kraja 19. veka Rusija je proširila svoju imperiju duž centralne Azije sve do Avganistana i apsorbovala je pri tome lokalne države. Rusija se protezala od Poljske na zapadu do poluostrva Kamčatke na istoku. Sa izgradnjom Transsibirske železnice do Vladivostoka Rusija se nadala da će osigurati i ojačati svoj uticaj i prisustvo u tom području.
Kinesko-japanski rat
Kina je izgubila u ratu sa Japanom, pa je 1895. po sporazumu iz Šimonisekija predala Japanu
Na to su intervenisale tri zapadne sile Rusija, Nemačka i Francuska i prisilile Japan da se odrekne poluostrva Ljaotung. Rusi su 1898. prisilili Kinu da sa njima potpiše ugovor o iznajmljivanju pomorske baze Port Artur na 25 godina. Port Artur je bio jedina ruska luka na toplim morima na obali Pacifika i imala je ogromnu stratešku vrednost. Japan je u međuvremenu pokušao da preuzme Koreju, što dovodi do pakta sa Kinom i Rusijom. Rusija je tada zauzela većinu Mandžurije i severne delove Koreje.
Ito Horibumi je započeo pregovore sa Rusijom. Verovao je da je Japan preslab da joj se suprostavi, tako da je predložio da Rusija uzme Mandžuriju, a da Japanu preda severnu Koreju. Međutim umesto toga Japan je sklopio savez sa Velikom Britanijom 1902. Nameravali su da blokiraju upotrebu ruskih luka Vladivostok i Port Artur, kao što je to Britanija ranije radila tokom Krimskog rata, kada je blokirala luku Sevastopolj. Japan je uz podršku Britanije bio mnogo slobodniji da traži od Rusije što više.
Nakon propasti pregovora sa Rusijom Japan je 31. decembra 1903. poslao Rusiji ultimatum. Japan je Rusiji objavio rat 8. februara 1904. godine. Japan je napao luku Port Artur tri sata pre zvanične objave rata.
Pohod 1904.
Port Artur na jugu Mandžurije bio je utvrđen u najveću rusku pomorsku bazu. Pošto su Japanci nameravali da ratuju protiv Rusa na kopnu najpre su morali da neutrališu rusku flotu u Port Arturu. Po noći 8. februara 1904. japanska flota pod komandom admirala Hejačiro Togoa započela je rat iznenadnim napadom torpednih čamaca na ruske brodove. Teško su oštetili dva ruska broda. Taj napad se pretvorio u bitku kod Port Artura, koja je obuhvatala niz neodlučenih okršaja. Admiral Togo nije mogao da napadne rusku flotu jer je bila zaštićena obalskom artiljerijom, a ruska flota s druge strane nije izlazila iz luke, posebno nakon pogibije admirala Makarova.
Nakon početka rata Japanci su pokušali da spreče Ruse da koriste luku Port Artur. Tako su 13. februara potopili nekoliko parobroda da bi sprečili ulaz u luku. Međutim potopili su ih preduboko. Na sličan način su pokušali isto da učine i početkom maja. Obe strane su postavljale mine na moru. Dotada su mine uglavnom bile odbrambeno sredstvo. Japanska taktika postavljanja mina pokazala se veoma efikasnom kada su 12. aprila potopili dva ruska bojna broda Petropavlovsk i Pobeda. Petropavlovsk je potonuo i na njemu admiral Makarov, koji je bio najefikasniji ruski strateg pomorskog ratovanja. Rusi su brzo naučili japansku taktiku ofanzivnog polaganja mina, pa su dva japanska bojna broda stradala 14. maja 1904. Na brodu Jašimi stradalo je i 450 mornara.
Rusi su u junu bezuspešno pokušali da razbiju japansku blokadu. Japanci su započeli dugu opsadu Port Artura, koji je bio jako dobro utvrđen. Rusi su pokušali proboj 10. avgusta u odlučnoj bici u Žutom moru. Japanci su znali da Rusima dolazi u pomoć još jedna flota, a oni su imali samo jednu flotu. U toj bici ruski komandni brod Carević je direktno pogođen i na njemu admiral Vitgeft. Rusi su se posle toga vratili u luku. Ruska flota je bila ugrožena i od japanske artiljerije oko Port Artura, pa su pokušali da oslabe opsadu, ali nisu uspeli. Posle kopnene bitke kod Ljaojanga u avgustu ruske snage su se povukle do Mukdena (Šenjang). Port Artur je pao 2. januara 1905.
Na moru Rusi su slali baltičku flotu oko Afrike do Azije. Zamalo su izazvali rat sa Velikom Britanijom 21. oktobra 1904. Dok su prolazili kraj Doger benka pucali su na britanske ribarske brodove, jer su smatrali da su to torpedni čamci. Taj događaj je poznatiji kao „Halski incident“.
Bitka kod Mukdena
Nakon pada Port Artura japanska vojska je napredovala severno i ojačavala je položaje južno od Mukdena, koji su držali Rusi. Sa nastupom oštre mandžurijske zime nije bilo okršaja. Obe vojske su kampovale na 100 kilometara fronta.
Ruska Druga armija pod zapovedništvom Oskara Gripenberga je između 25 i 29. januara napala japansko levo krilo i gotovo ga probila. Iznenadili su Japance, ali pošto nije bilo podrške od drugih ruskih jedinica napad je obustavljen. Japanci su znali da moraju uništiti rusku vojsku u Mandžuriji, pre nego što stalna pojačanja, koja su stizala transsibirskom železnicom ne obezbede rusku brojčanu nadmoć.
Bitka kod Mukdena započela je 20. februara 1905. Japanci su napadali i levo i desno krilo ruskih snaga oko Mukdena duž 50 milja fronta. Obe strane su bile dobro ušančene i potpomognute stotinama topova. Nakon određenog vremena ruska odbrambena linija se počela povijati unatrag. Postalo je očito da Japanci nameravaju da okruže Mukden. Rusi su započeli povlačenje, ali brzo je usledio kolaps ruskih redova i povlačenje u neredu. Ruski general Kuropatkin je 10. marta morao da se povuče severno od Mukdena. Ruske jedinice su se raspale kao vojne formacije pri povlačenju ali Japanci to nisu iskoristili da ih potpuno unište. Japanci su sami imali veliki broj gubitaka pa nisu bili u stanju da progone poraženu rusku vojsku.
Bitka kod Cušime
Ruska baltička flota, prozvana Druga pacifička eskadra, je plovila 18.000 milja da bi saznali da je Port Artur pao. To je demoralisalo mornare. Nadali su se da će doći do Vladivostoka. Postojala su tri puta do Vladivostoka, ali prolaz Cušima između Koreje i Japana je bio najkraći.
Japanski admiral Togo je znao da će Baltička flota nastojati da stigne do Vladivostoka. Japanska flota je pred početak rata imala šest bojnih brodova, a tada je imala samo četiri. Ipak imala je brojne krstaše, razarače i torpedne čamce. Ruska Druga pacifička eskadra imala je osam bojnih brodova, brojne krstaše, razarače, sve ukupno 38 brodova.
Japanci su na vreme uočili rusku flotu i ušli sa njom u okršaj u Cušima prolazu 27. maja do 28. maja 1905. Potpuno su uništili rusku flotu. Potopili su joj svih osam bojnih brodova i brojne manje brodove. Rusi su izgubili 5.000 moranara. Japanci su izgubili samo tri torpedna čamca i 116 ljudi. Samo su tri ruska broda doplovila do Vladivostoka.
Mirovni sporazum
Poraz je uzdrmao poverenje cara u Rusiji. U Rusiji je 1905. izbila revolucija, dok je s druge strane "maleni" Japan financijski izmoren troškovima rata bez ikakve mogućnosti za potpunu pobedu.
Japan je 1910. anektirao Koreju. Rusija je 1952. povratila Sahalin pod svoj suverenitet Sporazumom u San Francisku.
Učešće Crne Gore u ratu
Crna Gora je bila u prijateljskim odnosima sa Rusijom, a Rusija je izjavila da je Crna Gora istinski i jedini prijatelj Rusije. Nekoliko dana što je Rusija objavila rat Japanu Crna Gora je takođe objavila rat Japanu. Crna Gora je poslala jedan odred vojske na čelu sa Jovanom Lipovcem. U odredu crnogorske vojske najviše se istakao Lekso Saičić koji je ubio najubojitijeg samuraja zbog čega je odlikovan sa nekoliko ruskih odlikovanja.
Učešće Srbije u ratu
Srbija je takođe poslala odred na čelu sa Arsenom Karađorćevićem.
Posledice
Bio je to prvi veliki poraz jedne zapadne sile. Rusija je izgubila dve flote i prestiž u svetu, a ruski poraz na Pacifiku značajno je uticalo i na budućnost Nemačke, koja je planirajući rat sa Francuskom imala veoma oslabljenog saveznika. Rusija je zbog toga poraza započela reformu vojske. Međutim nezadovoljstvo naroda izazvalo je revoluciju 1905. i posejalo seme revolucije 1917.
Japan se nakon ove pobede uvrstio među velike svetske sile i započeo proces japanske dominacije u Kini.
Jazigi
thumb|300px|Zemlja Jaziga u 2-3. veku thumb|300px|Južni deo Zemlje Jaziga u 2. veku Jazigi (Jasi) su bili jedno od sarmatskih (iranskih) plemena, koje je živelo između Tise i Dunava, na području današnje Bačke, gde su se doselili u 1. veku nove ere, iz oblasti reke Dnjepra.
Abergement-le-Grand
Aberžeman le Gran je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Jazigi
Istorija Jaziga
Do dolaska Jaziga, oblast između Dunava i Tise bila je naseljena Dačanima. Tokom prvih decenija 1. veka, prešavši Karpate, Jazigi zauzimaju prostor između Tise i Dunava, potiskujući Dačane sa ovog prostora na istok preko reke Tise, dok preostalo stanovništvo podpada pod njihovu vlast. Sredinom 1. veka, Jazigi dolaze na Dunavu, koji je bio granica Rimskog carstva, u sukob sa rimskim legijama. Sa Jazigima je ratovao rimski car Domicijan (89. i 92. godine), a od vremena cara Trajana, bili su na strani Rimljana. Posle Trajanove smrti (117. godine), upadali su u rimske provincije Meziju i Panoniju.
Abergement-le-Grand
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 41 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 278 metara (maksimalnoj 288 m, a minimalnoj 239 m).
Jazigi
Istorija Jaziga
Svega dve godine posle zaključenja mira, ponovo je izbio rat. Marko Aurelije je nameravao da uništi Jazige, ali je bio sprečen zbog ustanka na drugoj strani Carstva. U novom primirju, Jazigi su uspeli da od Rima iznude nešto povoljnije uslove: dopušteno im je da imaju svoje lađe na Dunavu, ali ne i da stanuju na dunavskim adama.
U 3. veku, Rimljani su se povukli iz Dakije ispred najezde Gota, a ovi su, u 4. veku, porobili i Jazige u Bačkoj. Posle Konstantinove pobede nad Gotima, Jazigi obnavljaju svoju samostalnost. Tokom trećeg veka, među Jazige se doseljava novi talas Sarmata sa istoka, koji postaju novi vladajući sloj društva. Prema nekim izvorima, Jazigi iz prvog talasa su tada činili srednji sloj društva, dok su niži sloj činili pokoreni starosedeoci i Sloveni. U 4. veku, među Jazigima je izbio građanski rat, koji se završio time što je celo jedno pleme, Ardagarati, pobeglo delimično Gotima, a delimično Rimljanima.
U vreme najezde Huna na ove prostore krajem 4. veka, Jazigi nestaju sa istorijske scene. Pretpostavlja se da su se Jazigi pretopili u druge narode (Gote, Slovene), koji su živeli u Bačkoj pod hunskom vlašću. Godine 448. tokom vizantijskog poslanstva Atili, član poslanstva retor Prisk opisuje stanovništvo Bačke. Jazigi se više ne spominju, a iz opisa se vidi da su stanovnici Bačke potčinjeni i eksploatisani u okviru hunske države, da im maternji jezik nije ni hunski, ni latinski, ni gotski. Zemljoradnici su, gaje proso i ječam, piju medovinu umesto vina, žive u blizini reka i prevoze se monoksilima i splavovima. Izvori iz prve polovine 6. veka ovo stanovništvo nazivaju Sklavinima.
Prema nekim izvorima, Jazigi su se posle smrti Atile oslobodili hunske vlasti, a konačno ih je potukao vizigotski kralj Teodorik 472. godine.
Neki autori dovode Jazige u vezu sa Jasima, koji se pominju u srednjovekovnoj Ugarskoj, ali ova veza nije dokazana. Prema nekim mišljenjima, Jasi potiču od Jaziga, dok su, prema drugim mišljenjima, u pitanju dve različite grupe Sarmata.
Način života
Antički pisci opisuju Sarmate kao polunomadske stanovnike široke oblasti između Volge, Dona i Urala, koji su bili u bliskom srodstvu sa Skitima, čiji su jezik i govorili. Preci Jaziga su u svojoj staroj postojbini, bogatoj stepama, bili vešti konjanici i stočari. Nastanivši se u Bačkoj oni su vremenom prihvatili sedelački način života, zbog izuzetno povoljnih uslova za zemljoradnju, koji su im nedostajali u postojbini, ali su ipak zadržali bavljenje stočarstvom i pašnjački način uzgoja stoke, kao i sklonost ka iznenadnim upadima na teritoriju rimske Panonije. Prema antičkim istorijskim izvorima, prelazili su Dunav brodovima ili su zimi upadali preko zaleđene reke na rimsku teritoriju radi pljačke.
Odnos Jaziga prema Rimskom carstvu bio je promenljiv tokom četiri veka koliko su boravili na ovom području. Periodi primirja smenjivali su se sa periodima sukoba i ratova, a ratno stanje bi se u sledećem periodu pretvaralo u saveznički ili najamnički odnos. U periodima savezničkih odnosa, Jazigima je bilo dozvoljeno, saglasno mirovnim ugovorima, da trguju sa Rimljanima. Dokaz za ove tvrdnje iz pisanih izvora su nalazi rimskog novca, keramike i bronzanih predmeta, zajedno sa sarmatskim materijalom.
Materijalna kultura
O materijalnoj kulturi Jaziga imamo saznanja kako iz istorijskih izvora (Amijan Marcelin), tako i zahvaljujući nalazima iz njihovih grobova i naselja u Bačkoj. Naselja su gradili pored rečnih tokova, na blagim uzvišenjima i na lesnim terasama. Kuće su im bile poluukopane zemunice sa nadzemnim delom od jačih greda ili kolja opletenih prućem i blatom i krovom od trske, koja je rasla u izobilju u močvarnim predelima Bačke. Ove kuće su zagrevane pomoću kalotastih peći čije se ložište nalazilo unutar kuće, a odvod za dim spolja. Pod kuće je bio od nabijene zemlje, a često je unutar kuće bilo i otvoreno ognjište.
Uz kuće su ukopavali otpadne jame, trapove i silose, a u okviru naselja kopali su i bunare. Izrađivali su keramičke posude na vitlu, koje su ukrašavali glačanim geometrijskim motivima, mada su koristili i grubo, rukom pravljeno posuđe.
Žene Jaziga ukrašavale su se bogatim niskama raznobojnih perli od staklene paste, jantara, karneola, kalcedona, krečnjaka i drugog poludragog kamenja. Na formiranje materijalne kulture Jaziga u Bačkoj uticali su autohtoni dako-getski i keltski narodi, koje su Jazigi zatekli i pokorili, zatim blizina visoko razvijene rimske civilizacije u Sremu, kao i grčko-helenistički stilovi u obradi metala, koje su Jazigi doneli iz postojbine sa Ponta. Tako se stvorila jedna specifična kultura koja je trajala sve do pojave novih migracija, krajem 4. veka, kada su teritoriju Bačke preplavili Huni, Goti i Alani.
Prema nekim mišljenjima, Jazigi su bili i graditelji Rimskih Šančeva, zemljanih tvorevina u Bačkoj građenih u 3. i 4. veku, koje su služile za odbranu od neprijatelja.
Ratovanje
Izgled sarmatskih vojnika, koji su kao saveznici učestvovali u Trajanovim Dačkim ratovima, možemo videti na reljefima sa Trajanovog stuba u Rimu. Sarmati su bili izvanredni strelci i konjanici, a koristili su i dugačka koplja i mačeve. Bili su više spretni u zasedama nego u otvorenoj borbi. Izrađivali su oklope od istruganih i uglačanih pločica od rogova, koje su međusobno pričvršćivali (poput krljušti) stepenasto preko odeće od tkanine ili kože.
S/2003 J 18
S/2003 J 18 je retrogradni nepravilni Jupiterov prirodni satelit. Otkrio ga je tim astronoma na čelu sa Bretom Gladmanom 2003. godine. Pripada Anankinoj grupi Jupiterovih prirodnih satelita. Njegov prečnik iznosi oko 2 km.
S/2003 J 3
S/2003 J 3 je retrogradni nepravilni Jupiterov prirodni satelit. Otkrio ga je tim astronoma sa Univerziteta na Havajima, na čelu sa Skotom Šepardom 2003. godine. Pripada Anankinoj grupi Jupiterovih prirodnih satelita. Njegov prečnik iznosi oko 2 km.
Cédric Paty
Cédric Paty (Châtillon-sur-Seine, 25. srpnja 1981.) je francuski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Chambéry Savoie HB. Profesionalnu karijeru započeo je 2000. te je, prije Chambéryja, igrao u tri francuska kluba. U Chambéryju je od 2006. godine. Za reprezentaciju je debitirao u siječnju 2008. protiv Slovačke te je osvojio brončanu medalju na europskom prvenstvu te zlatnu na Olimpijadi 2008. godine.
La Joya, Ayala
La Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 360 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1285 m.
Borgo Pasini, Ravenna
Borgo Pasini je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Goriška vas pri Škocjanu
Goriška vas pri Škocjanu je naselje u slovenskoj Općini Škocjanu. Goriška vas pri Škocjanu se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 59 stanovnika.
Outimagami
Outimagami (u nipissingu = deep-water people,/ neidentificirana skupina Algonquin Indijanaca koji su živjeli sjeverno od jezera Nipissing i prema Hudson Bayu. Spominju se u Jes. Rel. 1640, 34, 1858. Prema svome imenu, smatra Hodge, mogli bi biti identični sa Temagamima. Sultzman ih zajedno sa Temagamima ima na popisu algonkinskih bandi.
Ban Zhao
Bān Zhāo (45-116, (, kurtoazno ime Huiban (惠班), bila je prva kineska historičarka. Otac joj je bio znameniti historičar Ban Biao, a braća general Ban Chao i historičar Ban Gu, autor znamenite Knjige Hana. Suprug joj je bio Cao Shishu, a na dvoru je bila poznata pod titulom Uvažena gospa Cao (曹大家).
Ban Zhao je poznata po tome što je dovršila bratovu knjigu nakon što je on godine 92. zatvoren i pogubljen zbog veza sa caricom majkom Zhou. Sama je napisala Lekcije za žene, djelo koje današnje feministkinje žestoko kritiziraju jer je u njoj poticala pokornost prema muževima i razumijevanje prema njihovoj nevjeri i uzimanju priležnica. Osim toga se bavila i pisanjem poezije.
Lardirago, Pavia
Lardirago je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Nel segno di Roma
Nel segno di Roma je italijansko-francusko-zapadnonjemačko-jugoslavenski historijski film snimljen 1959. u režiji Guida Brignonea, kome je predstavljalo posljednje ostvarenje u karijeri. Radnja je smještena na Bliski istok u vrijeme tzv. krize 3. vijeka i prikazuje kako Zenobija, vladarica Palmirskog Kraljevstva (čiji lik tumači Anita Ekberg) diže ustanak protiv rimske vlasti, ali i njen odnos sa rimskim konzulom (koga tumači Georges Marchal). Nel segno di Roma je, između ostalog, bio sniman u Zagrebu u studijima tadašnjeg Dubrava Filma, a u pauzama je Ekberg posjećivala tadašnje kavane, gdje, prema svjedočenju Željka Senečića, ostali gosti, na njeno veliko zaprepaštenje, nisu uopće obraćali pažnju. Nel segno di Roma, čije je snimanje velikim dijelom potakao uspjeh filma Le fatiche di Ercole, odnosno slična ostvarenja koji će kasnije postati poznata kao peplum, izazvao je veliku pažnju zbog raskošne produkcije, kao i toga da se Ekberg u svakoj različitoj sceni pojavljuje u različitom, u pravilu "egzotičnom" kostimu.
Lardirago, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Nel segno di Roma
Veliki je uspjeh doživio i sa druge strane Atlantika, gdje ga je za prikazivanje u SAD otkupila mlada nezavisna kuća American International Pictures. Prvo je prikazan pod naslovom Sheba and the Gladiators, a potom Sign of the Gladiators , pri čemu ispočetka nikome nije smetalo što se u filmu uopće ne pojavljuju gladijatori; to je ispravljeno naknadnom nasinkronizacijom dijela dijaloga. Usprkos tih detalja, američkoj publici se film svidio, a tome je doprinijela pjesma Zenobia koju je u svrhu promocije snimio pjevač Bill Lee.
Joaquín Miguel Gutiérrez, Villaflores
Joaquín Miguel Gutiérrez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1663 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
San Rafael Uno, Comondú
San Rafael Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Milz
Milc je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Hildburghauzen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 951 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16069032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hildburghauzen Milc se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Hildburghauzen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 291 metra. Površina opštine iznosi 17,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 951 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
El Pino, Tierra Nueva
El Pino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tierra Nueva.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1862 m.
Gornja Stara vas
Gornja Stara vas je naselje u slovenskoj Općini Škocjanu. Gornja Stara vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 24 stanovnika.
Albino, Bergamo
Albino je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Imaginations from the Other Side
Imaginations From The Other Side je studijski album njemačkog power metal benda Blind Guardian. Album je producirao Flemming Rasmussen.
Jančište
Prirodni uslovi
Naselje Jančište je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 19 km severoistočno.
Jančište se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno u severnom delu Pološkog polja. Oko naselja pruža se polje, a istočno se izdiže Žeden planina. Vardar protiče istočno od naselja. Nadmorska visina naselja je približno 400 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Jančište je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 587 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (93%), a ostalo su Srbi (7%).
Antantren
Antantren je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 276,331 Da.
Santa Verónica, Castillo de Teayo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Waimea, Kauai County, Hawaii
Vajmija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Havaji.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.855, što je 68 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Mereni, Constanța
Mereni je opština u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Outurbi
Outurbi /Uturĭbi, = 'turibi people' ; Coregonus artedii, riba poznata u eng. jeziku kao  'cisco'  ili  'lake herring' , široko rasprostranjena po jezerima Ontario i Erie i po po jezerima New Yorka,/ pleme ili banda pravih Algonquin Indijanaca nekad naseljeni u Kanadi sjeverno od jezera Nipissing, a lutali su sve do Hudson Baya. U izvorima se spominju i kao Otaulubis i Outouloubys.
Castellina Marittima, Pisa
Castellina Marittima je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Opština Juanacatlán, Jalisco
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1309 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1599 m.
Casotto, Asti
Casotto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Binarna nomenklatura
Binarna nomenklatura, binomijalna nomenklatura ili dvojno nazivlje u biologiji označava službenu metodu imenovanja vrsta. Kao što i sama riječ sugerira, znanstveni naziv se oblikuje kombinacijom dvaju izraza: imena roda i vrsnog atributa. Pri tome su općenito prihvaćene sljedeće stavke:
Casotto, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Binarna nomenklatura
Povijest
Prihvaćanje sustava dvojnog nazivlja dugujemo švedskom botaničaru i liječniku Carlu Linnéu (1707–1778) koji je u želji da opiše čitav poznati živi svijet svakoj vrsti (mineralu, biljki ili životinji) pripisao dvostruki naziv. Dvojno je nazivlje u raznim oblicima postojalo i prije (primjerice za vrijeme Bauhina), no tek se pojavom Linnéa raširilo među taksonomima.
Važnost dvojnog nazivlja
Sustav dvojnog nazivlja je na cijeni prvenstveno zbog svoje ekonomičnosti, široke upotrebe i stabilnosti prihvaćenog nazivlja:
No u praksi često naiđemo na vrstu koja nosi više znanstvenih imena, ovisno o točki gledišta pojedinog biologa. Osnovni izvor nestabilnosti je širenje zaboravljenih naziva kroz publikacije, kada se pristupa imenskim kodovima.
Izvedenice
Ime roda i atribut vrste, kao ni imena viših taksona, nisu ograničeni izvorom, ali se najčešće izvode iz latinske ili starogrčke riječi, imena mjesta, prirodoslovca (sufiksalni nastavak -i za muškarce i -ae za žene), lokalnih jezika, šala itd. Bez obzira na izvor, imenima se pristupa po pravilima latinske gramatike, pa je u tom duhu ime vrste i "latinsko ime", iako znanstvena zajednica više teži izrazu znanstveni naziv.