cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sveto Rimsko Carstvo
Formiranje
Oko 900. godine u Istočnoj Franačkoj je došlo do jačanja autonomnih kneževina (Franconie, Bavarske, Švabije, Saske i Lotaringije). Nakon smrti karolinškog kralja Luja Djeteta koji je umro 911. godine bez potomaka, Istočna Franačka se nije okrenula vladaru Zapadne Franačke da preuzme krunu nego je izabrala jednog od svojih kneževa, Konrada od Franconije, kao "Rex Francorum Orientalum". Na svojoj samrtnoj postelji Konrad je krunu predao svom najvećem suparniku, Henriku Saskom, koji je izabran kraljem na skupštini u Fritzlaru 919. godine. Henrik je sklopio primirje s Mađarima te ih 933. prvi put porazio u bitci kod Riade.
Kraljevstvo nije imalo stalni glavni grad već su kraljevi putovali od rezidencije do rezidencije (zvane Kaiserpfalz) da obavljaju poslove. Ipak su pojedini kraljevi imali svoja omiljena mjesta, u Otonovu slučaju grad Magdeburg. Pozicija kralja je ostal izborna, ali su kraljevi još za svog života davali da se njihovi sinovi izaberu za budućeg kralja, omogućavajući da titula ostane u rukama obitelji. Ovaj običaj se promijenilo tek nakon izumiranja Salijske dinastije u 12. stoljeću.
Kralj Oton je 955. odnio odlučujuću pobjedu nad Mađarima u bitci kod Lechfelda, 951. godine priskače u pomoć Adelaidi udovici kralja Italije te porazivši njezine neprijatelje, ženi je i preuzima kontrolu i nad Italijom. Papa ga je okrunio carem 962. godine, te taj datum označava službeni početak Svetog rimskog carstva kao teritorija. Od tada poslovi Njemačkog kraljevstva su se stalno miješali s talijanskim i papinskim. Ottova krunidba carem je označavala njemačke kraljeve nasljednicima carstva Karla Velikog a samim time i Rimskog carstva.
Ali je obnova carstva također obnovila sukobe s carem Istočnog rimskog carstva u Carigradu, posebno nakon što se Otonov sin Oton II (967-983) nazvao se "imperator Romanorum". Ipak Oton se povezao s istokom putem braka kada je oženio Bizantinsku princezu Theophanu. Njihov sin Oton III fokusirao je pažnju na Italiju i Rim te razgranao diplomaciju ali i umro mlad 1002. godine, naslijedio ga je njegov rođak Henrik II koji se fokusirao na Njemačku.
Nakon smrti Henrika II 1024. godine, Konrad II prvi car iz Salijske dinastije je izabran tek nakon rasprava između kneževa i plemstva, što je i dovelo do stvaranja kolegija kneževa izbornika.
Sukob oko investiture
Kraljevi su često zapošljavali biskupe u upravnim poslovima te veoma često određivali tko će biti imenovan za biskupe. Papinstvo je početkom Clunijske reforme upletanje careva u crkvena imenovanja sve više smatralo neprikladnim. Reformski usmjeren papa Grgur VII. bio je odlučan da prestane s takvom praksom, i time vodeći do sukoba oko investiture s kraljem Henrikom IV (1056-1106), koji je odbio papino miješanje u njegovo imenovanje crkvenih položaja te je uvjerio biskupe da izopće papu, koga je zvao krštenim imenom Hildebrand umjesto njegovim crkvenim imenom papa Grgur VII. Zauzvrat je papa izopćio kralja, proglasio ga zbačenim s prijestolja te razriješio date prisege prema Henriku. Kralj je ostao praktički bez ikakve političke potpore i bio je prisiljen na čuveno "hodočašće u Canossu" 1077. godine, i gdje je uspio da se povuče izopćenje ali uz cijenu poniženja. U međuvremenu njemački kneževi su izabrali drugog kralja, Rudolfa Švapskog, Henrik ga je uspio poraziti, ali se poslije suočio s još pobuna, ponovnim izopćenjem te čak i pobunom vlastitih sinova. Tek je njegov drugi sin Henrik V uspio postići dogovor s papom i biskupima 1122. godine u Konkordatu iz Wörmsa. Politička moć carstva je ostala, ali sukob je otkrio granice moći vladara, posebno prema Crkvi, te ostavilo cara bez njegovog svetog statusa koji je prije imao. I papa i njemački kneževi su postali važni čimbenici u političkom sustavu Carstva.
Kiteron
Kiteron (Κιθαιρών) je planinski venac dug oko 156 km koji se nalazi u središnjoj Grčkoj, između Beotije na severu i Atike na jugu. Sastoji se uglavnom od krečnjaka (vapnenca) i izdiže se do visine od 1.409 m. Severoistočnu stranu Kitereona čini planina Pastra.
Mitologija
Na Kiteronu su se odigrali mnogi događaji iz grčke mitologije, a ta se planina naročito povezivala s bogom Dionisom; na Kiteronu je bio ostavljen tek rođeni Edip, a Akteon i Pentej su na njegovim obroncima bilo raskomadani; tu je i Herakle lovio i ubio kiteronskog lava.
Oksindol
Oksindol je aromatično heterociklično organsko jedinjenje. On ima bicikličnu strukturu, koja se sastoji od šestočlanog benzenovog prstena kondenzovanog sa petočlanim prstenom koji sadrži atom azota. Struktura oksindola je bazirana na indolinu. Karbonil se nalazi u poziciji 2 petočlanog prstena.
Kiteron
Mitologija
Šuma, koja je pokrivala Kiteron, bila je puna divljači, a među njom su se u dosta ranom razdoblju mogli naći i lavovi i vukovi. Kitersonski lav, koga je ubio Alkatoj.
Historija
Što se istorijskih događaja tiče, Kiteron se pojavljuje u pozadini bitke kod Plateje 479. pne., budući da su se tu odigrali mnogi manji okršaji pre same bitke. Kasnije su i kod Plateje i Eritre podignute utvrde, budući da je sama planina činila prirodnu granicu (premda često spornu) između Atine i Tebe.
Erice
Geografske karakteristike
Erice je smješten na istoimenom brdu, čiji je vrh 750 m iznad morske razine, pa se odatle pruža pogled na obližnji grad Trapani, jugozapadnu obalu sve do Marsale i rtove Punta del Saraceno i Capo san Vito na sjeveroistoku, i arhipelag Egadi na sjeverozapadu.
Historija
Grad ima dugu historiju, a u antičko doba je bio poznat kao Eriks.
Sveto Rimsko Carstvo
Dinastija Hohenstaufen
Kada je izumrla Salijska dinastija smrću Henrika V 1125. godine, kneževi su odbili da izaberu najbližeg rođaka već su izabrali Lotara, umjereno moćnog ali već starog kneza Saske. Kada je on umro 1138. godine kneževi su ponovno, a da bi smanjili moć cara, odbili izabrati Lotarovog zeta Henrika ponosnog iz obitelji Welf, kojega je on odredio za nasljednika, već su se odlučili za Konrada III iz dinastije Hohenstaufen. To je dovelo do sukoba između dviju dinastiju koji je trajao dulje od stoljeća. Konrad III je oduzeo posjede obitelji Welf, ali nakon njegove smrti 1152. godine njegov nećak Fridrik I. Barbarossa ga je naslijedio i sklopio mir s Welfovima, te svom rođaku Henriku Lavu vratio oduzete posjede.
Hohenstaufenski vladari su počeli dijeliti zemlju svojim neslobodnim slugama za vojne usluge, ta klasa se kasnije razvila u vitezove, nadajući se da će bitipouzdaniji od kneževa. Vitezovi su kasnije postali jedni od temelja carske moći. Još jedan od važnih poteza je ustanovljavanje novog mira (Landfrieden) za cijelo carstvo, pokušaj da se zabrane ne samo privatni ratovi između kneževa već i da se carevi podanici podvrgnu legalnom sustavu sudstva i progona za kriminalne djelatnosti - prethodnik današnje vladavine prava. Također su se u ovom periodu počeli sustavno da podižu novi gradovi bilo od strane cara ili od lokalnih kneževa. Do razvoja gradova došlo je djelomično zbog porasta broja pučanstva, ali također i da se koncentrira ekonomska moć na strateškim lokacijama. Gradovi podignuti u 12. stoljeću kao na primjer Freiburg, München su ekonomski model za mnoge gradove podignute u kasnijem periodu.
Tijekom perioda na vlasti dinastije Hohenstaufen, njemački kneževi su podržavali uspješno, mirno naseljavanje istočnih zemaalja, do tada rijetko naseljenih zapadnim Slavenima ili potpuno nenaseljenima, njemačkih seljaka, trgovaca i zanatlija sa zapada carstva. Postupna germanizacija ovih zemalja je komleksan proces koji se ne smije miješati s nacionalizmom 19. stoljeća. Naseljavanjem istoka te ženidbenim vezama lokalnih vladara s njemačkim plemstvom carstvo je postepeno ukljućilo u svoj sastav Pomeraniju i Šlesku. Također 1226. godine vojvoda Konrad Mazovški pozvao je Teutonski viteški red u Prusku da pokrsti Pruse. Redovnička država Teutonskog viteškog reda i njegov kasniji njemački nasljednik nisu nikada bili dio Svetog rimskog carstva.
Ustanove carstva
Od vremena kasnog Srednjeg vijeka naovamo carstvo je obilježeno naporima održanja carstva sa težnjama teritorijalnih kneževa da preuzmu moć. U većoj mjeri nego u ostalim srednjevjekovnim kraljevstvima kao Francuskoj i Engleskoj carevi su bili u nemogućnosti da preuzmu kontrolu nad zemljama kojima su formalno vladali. U stvari da bi osigurali vlastitu poziciju carevi su bili prisiljeni da jamče sve više autonomije lokalnim vladarima, bilo svjetovnim bilo crkvenim kneževima. Ovaj proces počinje se razvijati od XI. stoljeća tijekom borbi za Investituru i manje više je zaključen Westfalskim mirom 1648. godine. Nekoliko careva je pokušalo da preokrene polagano odumiranje svoga autoriteta ali su onemugućeni akcijama papinstva i kneževa carstva.
Kralj rimljana
Budući car je prvo trebao biti izabran za kralja rimljana ('Rex Romanorum'/'römischer König'). Njemački kralj se od najstarijih vremena birao: u IX. stoljeću od pet najvažnijih plemena (Salijskih Franaka, Ripuarijskih Franaka, Sasa, Bavaraca i Švaba); kasnije od najvažnijih vojvoda i biskupa kraljevstva; te na koncu od takozvanih Kurfürsten (elektora). Elektorski kolegij je službeno ustanovljen 1356. godine ukazom češkog kralja Karla IV., zvanim Zlatna bula. U početku kolegij je činilo sedam elektora: grof palatin od Rajne, kralj Češke, vojvoda Saske, markgrof Brandenburga i nadbiskupi Kölna, Mainza i Triera. Tijekom tridesetogodišnjeg rata i vojvodi Bavarske je jamčeno pravo da glasuje kao osmi elektor. Od kandidata za izbor se očekivalo da ponude koncesije u posjedima i novcu da bi osigurali glas na izborima. Nakon izbora kralj rimljana je teoretski mogao da nosi titulu car tek nakon što bi bio okrunjen od pape. Međutim u mnogo slučajeva trebalo bi po nekoliko godina dok kralj ne svlada druge zadatke, često bi morao da riješi sukobe u buntovnoj sjevernoj Italiji ili pak svađe sa samim papom. Kasniji carevi su odustali od papinske krunidbe i nosili naziv izabrani-car (Emperor-Elect), posljednji car kojeg je okrunio papa bio je Karlo V. 1530. godine. Da bi postao car kandidat mora biti muškarac dobrog karaktera, stariji od 18 godina, a djedovi i bake mu moraju biti plemenitog roda. Nijedan zakon ne zahtjeva da treba biti katolik ali se podrazumjevalo. Nije bilo nužno ni da bude Nijemac (npr. Alfonso X. Kastiljski nije bio) ali je trebao imati posjede u carstvu. Niti u jednom periodu car nije mogao jednostavno izdavati ukaze i samostalno vladati carstvom, njegova moć i autoritet je bio ograničen raznim lokalnim vođama, poslije kraja XV. stoljeća ustanovljen je Reichstag kao zakonodavno tijelo carstva, koji je bio komplicirana skupština koja se sastajala neredovito na zahtjev cara u raznim mjestima. Tek nakon 1663. Reichstag postaje stalna skupština.
Tokom gotovo tisućugodišnje povijesti Carstva dolazilo je do najrazličitijih promjena u unutarnjem uređenju. Ali primjetne su neke konstantne tendencije. Prije svega to je stalno opadanje utjecaja centralne, carske vlasti i gotovo neprestani unutarnji sukobi država i državica koje su činile ovo nekonzistentno, kvazi-jedinstveno Carstvo.
Ovdje će se analizirati institucije Carstva koje su trajale najduže i može se reći da su bile ustaljene. Prije svega to je institucija samog cara. Car je bio vrhovni vladar, nasljednik rimskih imperatora i uz papu glavara kada su njemačkog kralja (koji bi kasnije postajao Car) birala stara, najznačajnija plemenska vojvodstva, od 1356. ustalio se izbor preko posebnog elektorata. Taj elektorat činili su četiri njemačka velikaša - kralj Češke (Bohemije), markgrof od Brandenburga, grof Palatinata i grof Saske, kao i tri nadbiskupa - od Mainza, Trira i Kolna. Kasnije je dodan i peti svjetovni član, bavarski vojvoda. S obzirom da su oni suvereno odlučivali o izboru, kandidat za cara morao je utjecati na njih velikim nagradama i obećanjima zemljišnih posjeda.
I tu nije bio kraj mukama novog cara. Sve do 1508. godine krunjenje je obavljao rimski papa. Često bi potrajalo i nekoliko godina dok bi budući car uspio srediti odnose u zemlji, odnose sa papom i konačno stići u Rim na krunjenje.
Sve je ovo rafinirano činjeno da bi se već od početka utjecalo da car ima daleko manji ugled i autoritet nego što bi carstvo ove veličine zahtijevalo.
Teritoriji koji su činili ovu zajednicu bili su različiti. Carskim posjedom (članicom carstva) smatrao se svaki teritorij koja iznad sebe nije imao nikog drugog za seniora osim cara. Tako su tu spadali najrazličitiji teritoriji i političke tvorevine, od kraljevina (Češka), vojvodstava i kneževina, pa do biskupskih teritorija i slobodnih gradova.
Broj članica carstva prelazio je i nekoliko stotina i varirao je kroz periode, već kako se razvijala politička i vojna situacija. Stoga nema govora o bilo kakvom čvrstom formalnom uređenju.
Na realno nepostojanje središnje vlasti ukazuje i to što ni u jednom trenutku postojanja carstva car nije mogao izdati pravni akt koji bi nesporno važio za čitav teritorij. U prvom razdoblju ovo je bilo ograničeno raznim poveljama pojedinim teritorijima, kao i praktičkom samostalnošću raznih kneževa. Kasnije je ovo pravo cara i formalno uskraćeno formiranjem Reichstaga krajem XV. stoljeća. U prvom razdoblju Reichstag kao zakonodavna skupština se sastajao neredovito, na različitim mjestima, na zahtjev cara. Od 1663. godine Reichstag postaje stalno tijelo.
Zemlje carstva
Teritorij da bi se smatrao zemljom, sukladno feudalnom pravu, iznad sebe nije smio imati nijedan autoritet osim samog cara. U zemlje spadaju: ¤ Teritoriji pod vlašću vojvode ili kneza, a u nekim slučajevima kralja. Vladari Svetog rimskog carstva, s izuzetkom kralja Češke (elektora) nisu smjeli nositi titulu kralja u okviru carstva, ali su neki imali kraljevstva izvan carstva, kao na primjer u slučaju kraljevstva Velike Britanije čiji vladar je također bio knez-izbornik od Hanovera od 1714. do ukidanja carstva. Sam Reichhstag je bio institucija s ugrađenim vlastitim manama i imanentnom neučinkovitošću. Bio je sastavljen od tri doma: doma elektora, doma kneževa (svjetovnih i duhovnih) i doma slobodnih carskih gradova. Unutarnja struktura je bila zamršena, s mješavinom individualnih i kurijalnih glasačkih prava i odlikovala se vidljivom nejednakošću u predstavljanju konstituensa carstva. Kada se na to doda i praktička nedjelotvornost zakona koji bi nekako i bili doneseni, slika generalne neučinkovitosti središnje vlasti, kako izvršne tako i zakonodavne, postaje jasno vidljiva i nesumnjiva. Nešto bolje sreće su bila dva središnja carska suda, koja su uživala određeni ugled u rješavanju neprestanih sporova državica-članica.
Pokušaj striktnijeg formalnog uređenja napravljen je 1512. godine kada je organizirano 10 carskih krugova, u stvari 10 regionalnih grupa državica koje su imale zasebne Diete (skupštine). Diete praktički nisu imale većeg utjecaja, a sama podjela je bila izvršena više u cilju boljeg organiziranja obrane i ravnomjernijeg oporezivanja.
Voltaire
Čuveni Voltaire koji je živio u 18. stoljeću izjavljuje o Svetom Rimskom Carstvu da ono nije niti Sveto, niti Rimsko, niti Carstvo. Razlog za tu neobičnu izjavu se može naći u činjenici da je papa prestao kruniti careve u 16. stoljeću (pa više nije sveto), ono nikad nije vladalo Rimom (pa nije Rimsko) i na kraju careve je birala skupština, a samo država je bila konfederacija, a ne carstvo.
Suvremene države na teritoriju carstva
Također, Carstvo je obuhvaćalo dijelove sljedećih država:
, a neke države su imale teritorij na području Svetog Rimskog Carstva tako da su glasale u parlamentu, ali su nakon propasti Carstva izgubile taj teritorij:
Opština Aleksandrovac
Opština Aleksandrovac je opština u Rasinskom okrugu !. Prema popisu iz 2002. godine u opštini živi 29.389 stanovnika (1991. je bilo 31.674 stanovnika). Naseljena mesta opštine su: thumb|right|200px|Opština Aleksandrovac u Srbiji thumb|right|200px|Položaj opštine Aleksandrovac u Rasinskom okrugu grad
koji je i sedište opštine, i sela
Dampierre-sur-Moivre
Dampjer sir Moavr je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Šalons an Šampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 88 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 105 metara.
Geometrijski izomerizam
U organskoj hemiji geometrijska izomerija (cis/trans izomerija, konfiguraciona izomerija, E/Z izomerija) je forma stereoizomerizma koja opisuje orijentaciju funkcionalnih grupa unutar molekula. Takvi izomeri najčešće sadrže dvostruke veze, koje ne mogu da rotiraju, mada mogu da se jave i u prstenastim strukturama. Cis i trans izomeri se javljaju u organskim i neorganskim koordinacionim kompleksima.
Termini cis i trans potiču iz latinskog jezika, u kome cis znači "na istoj strani" i trans znači "na drugoj strani" ili "preko". Termin "geometrijski izomerizam" se smatra zastarelim sinonimom "cis/trans isomerizma" po IUPAC-u. On se ponekad koristi kao sinonim za opšti stereoizomerizam.
Organska hemija
Kad su supstituenti orijentisani u istom pravcu, dijastereomer se naziva cis, dok kad su supstituenti usmereni u suprotnim pravcima, dijastereomer je trans. Primer malog ugljovodonika koji manifestuje cis/trans izomerizam je 2-buten.
Aliciklična jedinjenja mogu da manifestuju cis/trans izomerizam. Primer geometrijskog izomera koji je posledica prstenaste strukture je 1,2-dihlorocikloheksan:
Vuk Stefanović Karadžić
Vuk Stefanović Karadžić (Tršić, 1787. – Beč, 1864.) bio je srpski filolog, antropolog, književnik i najznačajniji srpski lingvista 19. veka. Njegovim književnim radom počinje sezona romantizma u Srbiji, na čemu se uostalom tvori narodna svest i savremena književnost u novoj državi. Reformama koje je načinio srpskom jeziku uveden je fonetski pravopis, standardizovan pravopis ćirilice, te je u prednost narodnome jeziku srpskoslovenski potisnut iz upotrebe. Pisac je prvog rečnika srpskog jezika (Srpski rječnik) i sakupljač narodnih priča i pesama. Jedan je od glavnih predvoditelja Bečkog književnog dogovora kojime je udaren temelj zajedničkom srpskohrvatskom jeziku.
Život
Rođen je 6. novembra 1787. u Tršiću kod Loznice u porodici u kojoj su deca umirala, pa je po narodnom običaju, dobio ime Vuk kako mu veštice ne bi naudile. Otac mu je bio Stefan Karadžić, a majka Jegda Zrnić. Karadžići potiču iz plemena Drobnjaci i u Tršić su doselili iz stare Hercegovine (iz Šavnika u Crnoj Gori) oko 1737. za vreme austro–turskog rata. Njihovu kuću u Tršiću, tada pod osmanskom vlašću, Turci su spaljivali 12 puta. Pisanje i čitanje je naučio od rođaka Jevte Savića, koji je bio jedini pismen čovek u kraju. Prvo obrazovanje je stekao u Loznici, a kasnije je nastavio u manastiru Tronoši. Kako ga u manastiru nisu učili, nego terali da čuva stoku, otac ga je vratio kući. Tokom 1804, na početku Prvog srpskog ustanka, Vuk je bio pisar kod cerskog hajdučkog harambaše Đorđa Ćurčije. Ne uspevši da se upiše u Karlovačku gimnaziju, jer su procenili da je bio već prestar za upis , jedno vreme je proveo u tamošnjoj bogosloviji, gde je kao profesor radio Lukijan Mušicki, pa je otišao u Petrinju gde je učio nemački jezik. Zatim će mladi Karadžić otputovati u Beograd da bi upoznao čuvenog Dositeja Obradovića, svog voljenog prosvetitelja. Ovaj je ga grubo oterao, što je razočaralo mladića koji je stoga otišao u Jadar gde je počeo da radi kao pisar kod vojvode Jakova Nenadovića. Ipak kada je Obradović otvorio Veliku školu u Beogradu (1808), Vuk je se vratio da bi postao njen đak, mada je ubrzo oboleo i otišao na lečenje u Novi Sad, pa u Peštu gde konačno nije uspeo da izleči bolesnu nogu, koja je ostala zgrčena tako da je od tada morao se služiti štapom do kraja života. Vratio se u Srbiju 1810. godine. Za neko kraće vreme je u Beogradu radio kao učitelj u osnovnoj školi, da bi sa Jevtom Savićem prešao u Negotinsku krajinu i tamo obavljao činovničke poslove: služio je kao upravitelj u Brzoj Palanci (1812/1813) pod Karađorđem. Kada je 1813. ustanak propao, sa porodicom je prešao u Zemun i zatim ubrzo izbegao u Beč.
U Beču je upoznao Jerneja Kopitara, koji je bio bibliotekar i upravnik Bečke dvorske biblioteke pod vladom cara Franca II. i njihov susret će radikalno promeniti Vukov život. Kopitar je kroz vrijeme postao glavni austrijski cenzor i bio je vrlo uticajna osoba u književnom životu Beča. U Karadžiću je on prepoznao pravu osobu koja bi mogla «učini kraj dotadašnjem haosu» u srpskoj literaturi, dakle neki vid borbenog, strastvenog i žestokog prosvetitelja, i stoga mu je dalje pomagao u ostvarenju njegovog nacrta. Isto u Beču je upoznao Dimitrija Davidovića i Dimitrija Frušića, koji su onda poceli izdavati Srpske novine.
Vuk je započeo svoj rad na reformi jezika i pravopisa i uvođenju narodnog jezika u književnost, nastavljajući tako proces obnove u srpskom jeziku koji su pokrenuli Avram Mrazović i Dositej Obradović. Godine 1814. je u Beču objavio zbirku narodnih pesama koju je nazvao Mala prostonarodna slaveno-serbska pjesnarica. Iste godine je Vuk objavio Pismenicu serbskoga jezika po govoru prostoga naroda napisanu, prvu gramatiku srpskog jezika na narodnom govoru. 1815. godine je izdao drugu zbirku narodnih pesama pod imenom Narodna serbska pesnarica. Iste godine 1815. počinje Vukov angažman u srpskoj književnosti kada objavljuje kritiku odnosno napad na romane Usamljeni junoša (1810) i Ljubomir u Jelisijumu (1814) Milovana Vidakovića. Vuk je Vidakoviću prvenstveno zamerio izveštačeni stil, dalek od ideala jednog novog pojednostavljenog pisma i od jednog književnog jezika zasnovanog na govornom srpskom jeziku koji bi konačno bio oslobođen od ovisnosti na ruskoslovenske i druge vanjske uticaje. Zbog problema sa knezom Milošem Obrenovićem bilo mu je zabranjeno da štampa knjige u Srbiji, a i u austrijskoj državi. Svojim radom je stekao prijatelje i pomoć u Rusiji, gde je dobio stalnu penziju 1826. godine. Nastavio je takođe svoj rad na književnoj kritici, objavljujući više članaka pod pseudonimom na Danici.
Bio je dobro poznat u inostranstvu i družio je se sa Jakobom Grimom, Goetheom i istoričarom Rankeom. Karadžić je bio primarni izvor za Rankeovo delo Die serbische Revolution (Srpska revolucija), napisano 1829. godine. Oženio je 1816. Anna Mariju Kraus, austrijanku iz Beča. Vuk i Anna su imali nesrećan brak, neki autori kažu da je Vuk bio 11 godina odvojen od porodice, imali su puno dece, ali samo dvoje je preživelo prve godine života, Viljemina «Mina» i Dimitrije. Jedan treći sin, Sava Karadžić, o kojem se kaže da je bio jako nadaren, umro je u 17. godini života, dok kćer Ruža je umrla u svojoj 18. godini.
thumb|450px|Transkript ručno zapisane beleške iz 1836. godine, pre reformi u pisanju [[vernakular|narodnog jezika - pri dnu su potpisi troje svedoka, svaki pisan svojim pravopisnim standardom]] Jedan od najzanimljivijih Vukovih nacrta su Srpske narodne pesme na kojim je besprekorno radio dugim godinama i koje je objavio 1823. u Leipzigu, da bi u novim izdanjima delo proširio i lepše uredio 1824. i 1833. FU proleće 1831. godine je imenovan za predsednika «beogradskog Sjedinjenja Magistrata i Suda» (29. marta 1831), što se u današnjim terminima smatra gradonačelnikom Beograda. Godine 1847. na srpskom književnom prostoru su objavljena dela nekih književnika (Daničićev Rat za srpski jezik, Pesme Radičevića, i delomično Njegošev Venac) koji su zapravo pratioci Vukovog pravca, zajedno sa Vukovim prevodom Novog zaveta. To je bio njegov prvi veliki uspeh, mada su njegove ideje bile marginalne i nepopularne jer je imao mnogo protivnika i neprijatelja u Srbiji. Posle velike narodne revolucije (1848), nacionalna borba malih naroda je postala sve jači ideal u političkim i književnim europskim krugovima, posve kod progresivne i liberalne levice. U martu 1850. jedna mala grupa srpskih (Daničić), hrvatskih (Mažuranić) i slovenskih (Miklošič) intelektualaca je se sastala zajedno sa Karadžićem u Beču da bi razgovarala o mogućnosti jednog zajedničkog serbsko/horvatskog jezika, na čemu se temelji dokument poznat kao Bečki književni dogovor. Vukova reforma će biti priznata za zvanični književni jezik u Srbiji 1868, četiri godine nakon njegove smrti. Gaj će umreti 1872, dok će Mažuranić pre svoje smrti (1890) postati hrvatski ban (1873–1880) u Austro-ugarskom carstvu i tako ostaviti dubok trag u hrvatskoj kulturi, tako na književno–jezičnom nivou (tzv. Hrvatski vukovci) kako i u društveno–političkoj raspravi.
Vuk Karadžić je umro 6. februara 1864., popodne, u Beču u svojoj 76. godini. Malo se zna o uzrocima i okolnostima, jer su slaba direktna svedočenja. Njegov prah je prenešen u Beograd 1897. godine i sa velikim počastima sahranjene u porti Saborne crkve, pored Dositeja Obradovića.
Reforma ćirilice
Iz staroslovenske azbuke Vuk je uzeo sledeća 24 slova:
Njima je dodao: Ј ј, Љ љ, Њ њ, Ћ ћ, Ђ ђ i Џ џ, a izbacio:
Filološki rad
thumb|300px|Diploma Vuka Karadžića po imenovanju za počasnog građanina [[Zagreba, 1861. godine]] U prvoj polovini 19. veka, uz pomoć tadašnjih vrhunskih filologa, kao što su braća Grim i austrijskih vlasti koje je predstavljao Jernej Kopitar, Vuk Stefanović Karadžić je reformisao srpsku ortografiju i pravopis, praveći veliki rez između dotadašnje slavenosrpske kulture i novog standarda.
Karadžićeva kapitalna dela, među kojima se ističu prvo izdanje Srpskog rječnika (1818), drugo, znatno prošireno (1852), te prevod Novoga zavjeta (1847), postavili su temelje za savremeni standardni srpski jezik, a znatno su uticala i na oblik savremenog standardnog hrvatskog jezika, ponajviše u fazi tzv. hrvatskih vukovaca ili mladogramatičara. Osnovna načela Karadžićeve reforme se mogu sažeti u tri tačke:
Na tehničkom nivou, Karadžićeva reforma se manifestovala u novoj srpskoj ćirilici u kojoj su izbačeni nepotrebni poluglasnici (ъ, ь), apsorbirani grafemi za lj, nj, dž koje je predlagao Sava Mrkalj (Vuk je gotovo u potpunosti preuzeo grafiju "narodnog" pisanog idiolekta Gavrila Stefanovića Venclovića, monaha u manastiru Rači s kraja 17. i početka 18. veka), te uvedena grafema j iz (nemačke) latinice. Novi fonološki pravopis, primeren prozirnom idiomu kakav je srpski, zamenio je stariji tvorbeno-morfološki. Jezički supstrat je bila novoštokavska ijekavština (istočnohercegovačko-krajiško narečje), koju je Vuk Karadžić stilizirao delom i prema hrvatskim pisanim djelima (tjerati umesto ćerati, djevojka umesto đevojka, hoću umesto oću). Ali, zbog uticaja srpske građanske klase u Vojvodini i Srbiji, ta je reforma prihvaćena u nešto izmenjenom obliku: ijekavski refleks jata (ѣ) je zamenjen ekavskim (npr. dete umesto dijete). Srpski književni jezik ijekavskog refleksa jata ostao je u Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini, među Srbima i Hrvatskoj, kao i u narodnim govorima zapadne i jugozapadne Srbije.
Posthumna dela
Dela koja nisu objavljena za vreme života Vuka Karadžića.
The Toll of the Sea
thumb|thumbtime=4|upright=1.5|The Toll of the Sea The Toll of the Sea je američki nijemi film snimljen 1922. u režiji Chestera M. Franklina, poznat kao prvi film u boji snimljen u Hollywoodu i prvi koji za prikazivanje nije trebao specijalni projektor. Po žanru je bio melodrama, s radnjom "posuđenom" od Madame Butterfly i premještenom iz Japana u Kinu. Protagonistica, čiji je lik tumačila Anna May Wong, bila je mlada kineska djevojka po imenu Lotusov cvijet koja iz veze s mladim Amerikancem (koga glumi Kenneth Harlan, dobije dijete.
The Toll of the Sea je koristio novi, usavršeni oblik sistema Technicolor, ali je za snimanje i dalje umjesto jedne, trebalo dvije različite kamere pri većim brzinama od uobičajene. Zbog toga je u potpunosti sniman u eksterijerima, odnosno posebnim studijima koji su koristili danje svjetlo.
1985. je restaurirana verzija koja je koristila novu tehnologiju bojanja, s kojom je postignuta bolja kvaliteta slike nego u originalu.
Hiltpoltstein
Hiltpoltštajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Forhhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.590 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9474138.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Forhhajm Hiltpoltštajn se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Forhhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 518 metara. Površina opštine iznosi 25,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.590 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Bretazenil
Bretazenil je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 418,284 Da.
243. pne.
Godina '''243. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Fundula i Gala (ili, rjeđe, godina 511. Ab urbe condita). Oznaka 243. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Perasacco, Frosinone
Perasacco je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Hobart, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29.059, što je 3.696 (14,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Shen Pei
Shen Pei (? -204) bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, koji je kao savjetnik služio gospodara rata Yuan Shaoa, a potom njegovog sina Yuan Shanga. Godine 204. su ga zarobile trupe Cao Caoa. Ponuđen mu je život ako pristane služiti Cao Caoa kao svog gospodara, ali je Shen Pei to odbio te bio pogubljen. Cao Cao je, pak, duboko dirnut njegovom odanošću, naredio da ga se pokopa sa najvišim počastima.
Montesilvano Colle
Montesilvano Colle je samo frazione i historijski centar grada Montesilvana u Talijanskoj regiji - Abruzzo koji danas ima samo 631 stanovnika.
Geografske karakteristike
Montesilvano Colle leži na brdu iznad jadranske obale, duž obale se prostire noviji veći dio Montesilvana - Montesilvano Marina (ili Montesilvano Spiaggia).
Historija
Montesilvano Colle se prvi put spominje 1114. u dokumentu normanskog kralja Sicilije - Roger II, i to u vezi crkve sv. Kirika, koja danas više ne postoji. Tokom 19. vijeka grad se počeo spuštati prema moru pa se i većina ljudi iselila iz Montesilvana Colla.
Ju Hu
Ju Hu (? -204) je bio kineski oficir iz doba kraja dinastije Han koji je služio gospodara rata Yuan Shaoa, potom njegovog sina Yuan Shanga. Otac mu je bio Ju Shou, Yuanov savjetnik zarobljen u bitci kod Guandua i pogubljen od strane Cao Caoa. Nakon bitke je Yuan Shao samom Ju Huu naložio da ode u Handan pomoći Yuan Shangu da ga brani od Cao Caovih trupa. Prema navodima Romanse Tri kraljevstva, Ju Hua je tamo u borbi ubio Caov general Zhang Liao.
Meigs, Georgia
Megs je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.035 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.035 stanovnika, što je 55 (5,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Greybull, Wyoming
Grejbal je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.847, što je 32 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Drexel-Alvernon, Arizona
Drexel-Alvernon je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Marijo Budja
Marijo Budja (Zagreb, 27. ožujka 1981.) je bivši hrvatski reprezentativac hokeja na ledu i današnji trener Hrvatske ženske reprezentacije hokeja na ledu. Danas je i glavni trener hrvatskog ženskog kluba Griča koji je nastupao u EWHL Ligi i DEBL Ligi.
Privatno
Marijo Budja diplomirao je na kineziološkom fakultetu u Zagrebu. Govori hrvatski i engleski.
Perijeci
Perijeci (kojima ime dolazi od grčkih riječi περί "oko" i οἶκος "naselje") bio je naziv za podanike drevne spartanske države koji su, za razliku od helota uživali slobodu, ali za razliku od spartanskih građana, nisu imali nikakva politička prava. O njihovom porijeklu, pa i statusu, s obzirom na različita tumačenja u antičkim izvorima, traje debata među historičarima.
Prema jednoj teoriji, perijeci su bili potomci drevnog grčkog stanovništva koje su pokorili dorski osvajači; prema drugoj su bili pripadnici četiri od pet dorskih plemena nad kojima su Spartanci kasnije ostvarili dominaciju; prema trećoj su perijeci predstavljali građane svojevrsne spartanske kolonije.
Prema antičkim izvorima perijeci su živjeli u naseljima oko Sparte koje neki autori nazivaju polisima, pa smatra kako su mogli uživati u određenoj razini lokalne samouprave. Prava svrha tih naselja je, međutim, bila da služe kao svojevrsni "zid" koji je Spartu čuvao od negativnih uticaja vanjskog svijeta, odnosno sprečavao obespravljene helote da bježe van njenih granica. Perijeci su se također jedini u Sparti bavili trgovinom te su mogli putovati van njenih granica, za razliku od Spartanaca kojima je to bilo moguće jedino uz posebnu dozvolu.
Perijeci su, pak, bili obavezni kao hopliti služiti u spartanskoj vojsci te ratnoj mornarici.
Brifentanil
Brifentanil je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 420,481 Da.
Gongsun Kang
Gongsun Kang (? -221) je bio kineski gospodar rata iz doba kraja dinastije Han, čije je sjedište bio poluotok Liaodong. Na početku doba Tri kraljevstva je postao vazal države Cao Wei.
Hirschaid
Hiršajd je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Bamberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.707 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9471145.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bamberg Hiršajd se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bamberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 248 metara. Površina opštine iznosi 41,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.707 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 286 stanovnika/km².
Wei Zhao
Wei Zhao se može odnositi na:
Nomenklatura (komunizam)
Nomenklatura (номенклату́ра) je izraz koji u kontekstu komunističkih država opisuje vodeće članove vladajuće partije, državne uprave, privrednih poduzeća te kulturnih i svih javnih organizacija. S obzirom da se sva ta mjesta moglo doći isključivo uz blagoslov partije ili, u pravilu, kao njeni vodeći članovi, izraz nomenklatura često predstavlja sinonim za elitu, odnosno društveni sloj koji bi u komunističkim državama predstavljao ekvivalent vladajuće klase.
Izraz se u samim komunističkim državama u pravilu nije upotrebljavao, dijelom i zbog toga što je bio suprotstavljen njihovim ideološkim temeljima prema kojima je u njima na djelu bila diktatura proletarijata, odnosno vladavina samo jedne - radničke klase. Izraz je stoga prvi 1970. godine upotrijebio sovjetski disident i sociolog Mihail Voslenski kao naslov svoje samizdat knjige posvećene eliti tadašnjeg Sovjetskog Saveza. Nakon što je izdana u Austriji 1980. godine, izraz je ušao u široku upotrebu u nizu država, uključujući i bivšu Jugoslaviju. U tom smislu je počeo zamjenjivati izraz nova klasa, prethodno populariziran od strane jugoslavenskog disidenta Milovana Đilasa u njegovoj istoimenoj knjizi.
Lucije Fabije Cilon
Lucije Fabije Cilon (Lucius Fabius Cilo), punim imenom Lucije Fabije Cilon Septimin Katinije Ascilijan Lepid Fulcinijan (Lucius Fabius Cilo Septiminus Catinius Acilianus Lepidus Fulcinianus, cca. 150? - ?) bio je rimski političar i velikodostojnik iz doba Severske dinastije. U doba cara Komoda je imao niz vojnih dužnosti, između ostalih i kao komandant XVI legije Flavia Firma i III galske legije, te guverner Narbonske Galije. Početkom 193. je pod Pertinaksom postao suffect konzul, a u Godini pet careva kao blizak prijatelj Septimija Severa pomogao njegovom dolasku na vlast i pobjedi nad Pescenijem Nigerom. Poslije je vršio dužnost gradskog prefekta, zahvaljujući čemu je spasio život Markina, impliciranog u Plaucijanovu zavjeru.
Cilon je visok položaj zadržao i nakon Severove smrti, kada se zalagao za očuvanje sloge među njegovim sinovima Karakalom i Getom. Kada je godine Karakala ubio Getu, a potom i Papinijana, i Cilon se našao na njegovom popisu za likvidaciju. U Cilonovu kuću poslani pretorijanci te je počeli pljačkati, a Cilona mučiti i zlostavljati. Kada se za to pročulo u Rimu, prema Kasiju Dionu su se pripadnici gradske milicije su se digli na oružje kako bi spasili popularnog prefekta. Karakala je shvatio da se nalazi na pragu pobune, te je požurio do Cilonove kuće i osobno zaustavio pretorijance, nazvavši Cilona svojim "ocem" i objavivši kako su oni sve radili na svoju ruku. Pretorijanci su pogubljeni, a što se poslije dogodilo sa Cilonom nije poznato.
Eclaibes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 270 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 175 metara (maksimalnoj 196 m, a minimalnoj 145 m).
Hagaman, New York
Hagaman je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.292, što je 65 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Germano Vercellese, Vercelli
San Germano Vercellese je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Bransford, Tennessee
Bransford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 170.
Gongsun Du
Gongsun Du (? -204) bio je kineski vojskovođa i gospodar rata iz doba kraja dinastije Han. Karijeru je započeo početkom 190-ih kada ga je kancelar Dung Zhuo poslao na sjeveroistok tadašnje Kine (u današnju provinciju Lianoning) kako bi proširio granice države, odnosno vodio borbe protiv tadašnjih korejskih država. Gongsun Du je u tome imao uspjeha, ali je isto tako iskoristio relativnu izolaciju svog položaja, izbjegavši uplitanje u sukobe drugih gospodara rata koji su u toba bjesnili u ostatku Kine. Kada je umro 204. naslijedio ga je sin Gongsun Kang koji će dodatno pojačati teritorije pod kontrolom porodice.
Xin Ping
Xin Ping (? -204), stilsko ime Zhongzhi (仲治) je bio kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, koji je prvo služio gospodara rata Han Fua a nakon njegove smrti Yuan Shaoa, da bi nakon Yuan Shaove smrti služio Yuanovog sina Yuan Tana. Gospodar rata Cao Cao mu je ponudio prijelaz u svoju službu, ali je Xin Ping to odbio. Njegov brat Xin Pi je, međutim, istu ponudu prihvatio te služio Cao Caoa, a kasnije i državu Cao Wei.
Brilacidin
Brilacidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 936,906 Da.
SSDP
SSDP se može odnositi na:
Oliver Twist (film, 1922)
thumb|Oliver Twist Oliver Twist je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1922. u režiji Franka Lloyda. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Charlesa Dickensa. Radnja je smještena u viktorijanski London, a naslovni protagonist, koga tumači Jackie Coogan, je dječak bez roditelja koji pokušava preživjeti na njegovim ulicama. U vrijeme snimanja je Coogan uživao veliku popularnost zahvaljujući nastupu u komediji The Kid, pa su producenti dijelom nastojali to iskoristiti ubacivši u film komične sadržaje i elemente slapsticka. Međutim, kritičarima je daleko bolji dojam ostavio Lon Chaney Senior u ulozi Fagina; kasniji kritičari su također primijetili da je ova verzija mnogo vjernija predlošku od kasnijih, pa je zato ponekad doima previše konfuznom zbog prevelikog broja likova. Dugo vremena se smatrao izgubljenim dok nije pronađen 1970-ih, iako bez originalnih međutitlova; oni su naknadno rekonstruirani uz Cooganovu pomoć.
Politbiro
Politbiro (politički biro) je izvršni, operativni dio određenog obično višeg rukovodećeg tijela političke partije ili druge političke ili društvene organizacije i ima određene nadležnosti i obično statutom predviđene obaveze, a sprovodi njegove odluke i stavove i obavlja tekuće poslove između dvije sjednice, a u praksi mnogih partija uzdiže se u nositelja političke inicijative i usmjerivača cijele organizacije.
Drexel Heights, Arizona
Drexel Heights je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 27,749 stanovnika.
Politbiro
Politbiro Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije sačinjavao je određeni broj članova Centralnog komiteta. Centralni komitet birao je Politbiro, radi obavljanja poslova između njegovih sjednica. Politbiro CK Saveza komunista Jugoslavije je u određenim uvjetima i samostalno donosio odluke, direktive, proglase i ostalo. Prema statutu usvojenom na Šestom kongresu SKJ ne predviđa se stvaranje Politbiroa, već Izvršni komitet CK KPJ obavlja poslove između zasjedanja Centralnog komiteta SKJ, pripremanje i sazivanje sjednica komiteta, kojem odgovara za svoj rad.
Sjednicama je predsjedavao i vodio ih Generalni sekretar.
Xu You
Xu You (? -204) bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, koji je služio gospodara rata Yuan Shaoa. Kineski izvori ga opisuju kao izuzetno pohlepnog čovjeka. Godine 200. su za vrijeme Yuan Shaovog pohoda na Cao Caoa zbog pronevjere uhapšeni članovi Xu Youove porodice. Kada je za to čuo Yuan Shao, otjerao je Xu Youa sa svog dvora. Bijesni Xu You je prebjegao Cao Caou i odao mu položaj strateški važnog skladišta u Wuchaou. To je Cao Caou omogućilo da organizira iznenadni prepad u kome je skladište uništeno, a što je dovelo do Yuan Shaovog katastrofalnog poraza u bitci kod Guandua. Xu You je nekoliko godina kasnije pao u Cao Caovu nemilost, pokazavši neprimjerenu drskost prilikom Cao Caovog posjeta Yuan Shaovom grobu. Zbog toga ga je ubio Cao Caov general Xu Chu.
Candiotto, Padova
Candiotto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
242. pne.
Godina '''242. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Katula i Albina (ili, rjeđe, godina 512. Ab urbe condita). Oznaka 242. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Oksibenzon
Oksibenzon je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 228,243 Da.
Argonauti
thumb|Okupljanje Argonauta (?), [[Atika (pokrajina)|atički crvenofiguralni krater, 460–450 pr. Kr., Louvre (G 341)]] thumb|Argo, rad [[Lorenzo Costa|Lorenza Coste]]
Argonauti (starogrčki: Αργοναύται), družba heroja iz grčke mitologije koji su u godinama što su prethodile Trojanskom ratu pratili Jazona u Kolhidu (današnja Gruzija) u njegovoj potrazi za Zlatnim runom. Ime su dobili prema brodu Argo koji je nazvan prema svom graditelju Argu. "Argonauti" stoga doslovce znači "moreplovci s Arga". Ponekad se nazivaju Minijanima prema prapovijesnom plemenu s tog područja.
Cambridge, Ohio
Kembridž je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Argonauti
Priča
Nakon smrti kralja Kreteja, Eoljanin Pelija uzurpirao je polubratu Ezonu jolčko prijestolje te je postao kralj Jolka u Tesaliji (blizu današnjeg grada Volosa). Zbog tog nezakonitog čina proročanstvo ga je upozorilo kako će potomci Eola tražiti osvetu. Pelija je usmrtio svakog istaknutog potomka Eola kojeg je uspio pronaći, ali je poštedio Ezona nakon dramatičnih molbi njegove majke Tiro. Pelija je ipak utamničio Ezona i prisilio ga da se odrekne svog naslijeđa. Kasnije je Ezon oženio Alkmeju koja mu je rodila sina Diomeda. Pelija je namjeravao odmah ubiti dijete, ali je Alkmeja dozvala svoje rođakinje da plaču nad njime kao da je mrtvorođenče. Odglumila je pogreb i prokrijumčarila dijete do gore Pelion gdje ga je odgajao kentaur Hiron koji mu je promijenio ime u Jazon.
Kada je Jazonu bilo 20 godina, otišao je po savjet u proročište koje mu je naredilo da se preodjene kao Magnezijanin, odjene leopardovu kožu i ponese dva koplja, a tek onda neka krene na jolčko prijestolje. Jazon je učinio kako su mu rekli. Sada je novo prorčanstvo upozorilo Peliju kako treba pripaziti na čovjeka s jednom cipelom. Jednog dana Pelija je predsjedavao žrtvenom svečanošću u čast Posejdona, koju su pohodili neki okolni kraljevi. Među masom stajao je visoki mladić u leopardovoj koži sa samo jednom sandalom. Pelija ga je prepoznao kao svog nećaka. Jazon je izgubio sandalu dok je prelazio muljevitu rijeku Anavros. Pomogao je starici koja ga je molila za prijevoz. Ta je žena bila prerušena Hera koja je željela kazniti Peliju zbog toga što je zanemario žrtvene običaje u njenu čast. Kada je Pelija susreo Jazona, nije ga ubio na licu mjesta jer su se ondje nalazili neki istaknuti kraljevi iz Eolove obitelji. Umjesto toga, pristupio je mladiću i upitao ga: "Što bi učinio ako bi proročište objavilo da je netko od tvojih sugrađana predodređen da te ubije?" Jazon je odgovorio da bi ga poslao da donese Zlatno runo, ne znavši da je Hera stavila te riječi u njegova usta.
Jazon je kasnije saznao kako Peliju proganja duh Friksa, koji je pobjegao iz Orhomena jašući na božanskome ovnu kako bi izbjegao da bude žrtvovan, te je potražio zaklon u Kolhidi gdje mu je kasnije onemogućen primjeren pokop. Prema proročištu, Jolk nikad neće napredovati sve dok se njegov duh ne vrati na brod zajedno s runom zlatnog ovna. To je runo sada visjelo s drveta u gaju Kolhiđanina Aresa, čuvan danju i noću od vječno budnog zmaja. Pelija se prethodno zakleo Zeusu da će predati prijestolje pri Jazonovu povratku, istodobno iščekujući da će Jazonov pokušaj krađe Zlatnog runa biti fatalni pothvat. Hera je ipak djelovala u Jazonovu korist tijekom njegovog pogibeljnog putovanja.
Jazona su pratili neki od najvažnijih junaka antičke Grčke. Broj Argonauta se razlikuje, ali je obično između 40 i 55; tradicionalne verzije ove priče spominju brojku od 50 ljudi.
Neki pretpostavljaju da je legenda o Zlatnom runu utemeljena na običajima crnomorskih plemena postavljanja janjećeg runa na dno potoka kako bi uhvatili zlatnu prašinu koja se ispire s gornjih tokova. Ovi običaji se i danas mogu vidjeti, posebice u gruzijskoj regiji Svaneti.
Posada Arga
Ne postoji konačan popis Argonauta. Mnogi će Grci tvrditi kako su njihovi preci bili Argonauti, te su mnogi ubrojeni među njih bez ikakve pouzdanosti. Sljedeći popis je ništa više od educiranog pogotka.
Argonauti (Jazon i Medeja nisu ponekad ubrojeni) su:
Argonauti na filmu
Do danas su snimljena dva filma s naslovom Jazon i Argonauti.
Jazon i Argonauti (1963), redatelja Dona Chaffeyja, prikazuje Jazona koji ugošćuje igre nalik Olimpijadi i izabire članove posade među pobjednicima. Jazon je oduševljen svojom posadom.
Dacono, Colorado
Dakono je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.152, što je 1.137 (37,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dampierre-le-Château
Dampjer le Šato je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 116 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 175 metara.