cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liu Yikang
Liu Yikang (劉義康) (409–451), nadimak Chezi (車子), bio je kineski princ iz dinastije Liu Song. Bio je sin njenog osnivača cara Wua (Liu Yu), poslije služio kao premijer svom bratu caru Wenu. Prvo je godine 427. bio imenovan za pomoćnika premijeru Wang Hongu, da bi nakon njegove smrti došao na čelo vlade. Kineski historijski izvori ga opisuju kao izuzetno inteligentnu i sposobnu osobu, velikim dijelom zaslužnu za to što je vladavina cara Wena ostala zabilježena kao period mira, stabilnosti i prosperiteta. Međutim, godine 440. je došao u carevu nemilost zbog navodnog sudjelovanja u zavjerama sa ciljem svrgvanja brata. Tada je smijenjen, te mu je pošteđen život samo zahvaljujući uticaju careve sestre princeze Xingdi. Nakon njene smrti 444. je izgubio zaštitu, da bi 445. bio povezan sa zavjerom Fan Yea. Liu Yikang ga je konačno odlučio likvidirati za vrijeme poraza u ratu sa državom Sjeverni Wei. Liu Yikangu je naređeno da izvrši samoubistvo, ali je on to kao budist odbio učiniti, te je zbog toga zadavljen.
Crkva Pokrova Presvete bogorodice u Rudicama (Novi Grad)
Crkva Pokrova Presvete Bogorodice u Rudicama  nalazi se u opštini Novi Grad, Bosna i Hercegovina. Pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi, i Eparhiji banjalučkoj. Sa školom/parohijskim domom, proglašena je za nacionalni spomenik BiH.
Lokacija
Naselje Rudice nalazi se oko 6,2 km južno od Novog Grada, uz rijeku Unu i željezničku prugu Bosanski Novi – Bihać.
Historija
Vrijeme austrougarskog upravljanja Bosnom i Hercegovinom (period 1878–1918) karakterizira intenzivna izgradnja, čime nova uprava nastoji zadovoljiti potrebe vlasti i stanovništva. Kulturni razvoj Bosne i Hercegovine u to doba nije zaostajao u odnosu na druge pokrajine Austro-Ugarske monarhije, a arhitektura eklektike, odnosno arhitektura historicizma u Bosni i Hercegovini je dala brojna i kvalitetna ostvarenja u smislu interpretacije evropskih stilova.
Školska zgrada u Rudicama sagrađena je 1882. godine na zemljištu koje je Zemaljska vlada Bosne i Hercegovine dodijelila Crkvenoj opđtini, kao i korištenu mostovsku drvenu građu za izgradnju crkve, koja će se 1886. početi graditi pored školske zgrade.
Crkva je podignuta oktobra 1888. godine, uz pomoć i sredstava iz blagajne Cara Franje Josifa. ali je srušena zbog nesolidne gradnje. Ponovo je podignuta 1902. godine, za četiri mjeseca.
Opis
Vanjske dimenzije crkve su cca 15,54 x 8,39 metara. Crkveni zvonik, kvadratne osnove (3,10 x 3,10m) na 40 cm od izlaska iz krovne ravni prelazi u osmougaoni tambur visine oko 3 metra, a u svakoj stranici je postavljen prozor sa polukružnim završetkom, visine cca 0,50 x 1,85 m. Unutar prozorskih otvora su postavljene metalne žaluzine. Završeci zidnih ravnina tambura, u geometrijskoj formi međusobno spojenih kružnih segmenata, su naglašeni bogato profiliranim vijencem. Lukovica kupole je izvedena od 8 kriškastih segmenata, a na vrhu lukovice je postavljen krst (ukupne visine cca 1,80m). Ukupna visina crkve iznosi cca 15,70 metara.
Ikonostas je izradio Ljubomir Gajić, akademski slikar iz Banje Luke 2008. godine i riječ je o manje razvijenom tipu ikonostasne pregrade. Ikone su izrađene u maniru ruskih ikona sa kraja 19. i početka 20. stoljeća, tehnikom ulje na platnu. Konstrukcija ikonostasa je jednostavna i izvedena u drvetu. Ukupne dimenzije ikonostasa su dužina 5,4 m i visina 4 m. Program ikonostasa je jednostavan, podjeljen u dva pojasa.
Neobičnost i rijetkost kod ove crkve, u odnosu na upotrebljeni arhitektonski vokabular primjenjen kod ostalih pravoslavnih crkava iz austrougarskog perioda na prostorima BiH, jeste upotreba prozora oblika četvrtine kruga na bočnim rizalitnim istacima crkve. Unutar kompleksa sa crkvom i školom, podignut je i spomenik kralju Aleksandru Karađorđeviću (obnovljen 2008. godine), na mjestu gdje je nekada ranije postojao.
Na crkvi su u znatnoj mjeri primjetna oštećenja na fasadnim platnima, prouzrokovana vlagom.
Celia González de Rovirosa, Macuspana
Celia González de Rovirosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Macuspana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Norfenefrin
Norfenefrin (Coritat, Energona, Hypolind, Novadral, m-oktopamin, 3-oktopamin, 3,β-dihidroksifenetilamin) je adrenergički lek koji se koristi kao simpatomimetik. On je u prodaji u Evropi, Japanu, i Meksiku. Zajedno sa strukturnim izomerima p-oktopaminom i tiraminom, norfenefrin je prirodni, endogeni trag amin. On deluje kao jedan od pomoćnih neurotransmitera u mozgu.
Zlatar (planina)
Planina Zlatar (najviši vrh Velika Krševa 1.627 m), nalazi se između reka Lima, Uvca, Mileševke i Bistrice. U imenu planine Zlatar sažeta su sva njena svojstva: mirisne livade i bistra jezera okružena omorikama i brezama, spoj mediteranske i planinske klime, maksimalan broj sunčanih dana, blagotvorni vazduh obogaćen terpentinom i ozonom, beskrajni vidici... Planina Zlatar po morfologiji, klimi i biljnom pokrivaču odnosno autentičnoj prirodi, svrstava se u značajne turističke regije, u kojoj se mogu razvijati sportsko-rekreativni, izletnički, zdravstveno-lečilišni, lovni, kongresni, ekskurzivni i turizam na selu. U podnožju planine Zlatar, nalazi se gradić Nova Varoš sa oko 8.000 stanovnika (sa okolnim selima). Na Zlataru se nalaze hotel "Panorama" i "Zavod za prevenciju, lečenje i rehabilitaciju kardiovaskularnih oboljenja i arterijskog krvnog pritiska", okruženi smrčevom i brezovom šumom.
U zimskom periodu gostima je na raspolaganju dve ski-staze:
Postoji mogućnost iznajmljivanja ski opreme. U blizini obe staze, nalaze se i privatni smeštaji, tako da lako možete odsesti na ovoj divnoj planini.
Ljubitelji lova imaju mogućnosti za lov na visoku i nisku divljač. Takodje, postoje odlični uslovi za ribolov na okolnim jezerima i rekama.
Nedaleko od planine Zlatar može se posetiti kanjon reke Uvac, stanište belog bora i reliktne ptičije vrste na Balkanu - beloglavog supa. Ovaj prirodni rezervat, kao ekološko područje zbog interesantnosti pejzaža, bistre vode bogate ribom i mogućnosti splavarenja i foto-turizma privlači pažnju turista. Reka Lim i tri veštačka jezera Zlatarsko, Sjeničko i Radoinjsko, bogati su plemenitim vrstama ribe i pogodna za pecanje i vožnju čamcem. U blizini se nalaze manastir Mileševa (13. vek), manastir Davidovica (12. vek) u gradiću Brodarevo, manastir Banja (12. vek) u Priboju, crkve brvnare u Kućanima i Radijevićima, koji upotpunjuju turističku ponudu planine Zlatar.
River Bluff, Kentucky
River Blaf je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 403, što je 1 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rannungen
Ranungen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Bad Kisingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.192 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9672143.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Kisingen Ranungen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bad Kisingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 352 metra. Površina opštine iznosi 17,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.192 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Al Malqa’ al Janūbī, Hajjah
Al Malqa’ al Janūbī je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
170. pne.
Godina '''170. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Mancina i Serana (ili, rjeđe, godina 584. Ab urbe condita). Oznaka 170. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Los Cardenales, Candelaria
Los Cardenales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Drinovci
Drinovci je naselje u općini Grude u Bosni i Hercegovini koje pripada Federaciji Bosne i Hercegovine.
U drinovcima su rođeni pjesnici Antun Branko i Stanislav Šimić.
Laz Bistrički
Laz Bistrički je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Marija Bistrica, Krapinsko-zagorska županija.
Casa Zanco, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 475 m.
Laz Bistrički
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 854 stanovnika te 284 obiteljskih kućanstava.
Bešići (Milići)
Bešići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Milići koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 390 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u regiji Birač. Većina prijeratnih stanovnika živi raseljena širom BiH, europe, amerike i australije.
Istorija
Bešići su se do 1991. nalazili u sastavu opštine Vlasenica.Od 1992 godine je u sastavu opštine Milići.
Costești, Costești, Vaslui
Costești je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Costești.
Nortilidin
Nortilidin je aktivni metabolit leka tilidina. On se formira iz tilidina putem demitilacije u jetri. Racemat ima opioidne analgetičke efekte, i ekvivalentno je potentan sa morfinom mada virtualno sva opioidna aktivnost dolazi od (1R,2S) izomera. (1S,2R) izomer deluje kao NMDA antagonist. Lek je takođe aktivan kao inhibitor dopaminskog preuzimanja.
Costești, Costești, Vaslui
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3192 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Charmé (Šarant)
Šarme je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Šarant koja pripada prefekturi Angulem.
The Guest (film)
Fatalni gost američki je triler film iz 2014. režisera i montažera Adama Wingarda i scenariste Simona Barretta (obojica prethodno sarađivali na You're Next). Glavne uloge igraju Dan Stevens, Maika Monroe, Leland Orser, Sheila Kelley, Brendan Meyer i Lance Reddick. Radnja prati vojnika koji se zove David i koji neočekivano posjeti porodicu Peterson, predstavljajući se kao prijatelj sina bračnog para Peterson (sin im je umro tokom Afganistanskog rata); nakon što ga ugoste u svom domu na nekoliko dana, počne serija ubistava da se razotkriva i povezuje s njegovim prisustvom, a ćerka bračnog para Anna počinje da sumnja kako je David upleten kao počinilac zločina.
Film je imao premijeru na Filmskom festivalu Sundance 17. januara 2014, a potom je izašao i u SAD-u (17. septembar 2014) i UK-u (5. septembar 2014). Na Rotten Tomatoes-u, kritički koncenzus film opisuje kao „dovoljno razumljiv da podupre svoja tamna mračna uzbuđenja”.
Radnja
Spencer i Laura Peterson sa svojom djecom Lukeom i Annom prolaze kroz gubitak najstarijeg sina Caleba u toku rata u Afganistanu. Posjećuje ih David Collins, bivši vojni narednik i Calebov najbolji prijatelj. Najavljuje porodici svoj razlog posjete: da bi pomogao Calebovoj porodici. David je pristojan, srdačan i prijateljski raspoložen prema porodici, a Laura mu nudi da ostane onoliko dugo koliko treba.
David čuje Spencerove probleme na poslu i vidi kako se Luke vraća kući s ožiljcima na licu, uzrokovanim napadom grupe nasilnih dječaka iz škole. Sljedećeg dana, uz Lukeovu pomoć, David prati nasilnu bandu koja je napala Lukea do bara i ponižava ih u sukobu koji se svede na tuču u kojoj su svi nasilnici povrijeđeni. Potom iskoristi svoje poznavanje zakona, kao i mito, kako bi uvjerio barmena da nikome ne kaže šta se zapravo desilo. David tada odlazi na zabavu s nevoljnom Anom, gdje ostavlja dobar dojam među njenim prijateljima. Kasnije spašava svoju prijateljicu Kristen od njenog bivšeg momka, a zatim se seksa s njom, a također se raspituje o tome gdje kupiti oružje preko Anninog prijatelja Craiga. Na putu kući, Anna nudi Davidu da napravi CD miks.
David daje Lukeu nekoliko savjeta o postupanju sa nasilnicima i daje mu svoj nož. Susreće se s Craigom i njegovim prijateljem kako bi kupio pištolj, ali ih potom ubija oboje i uzima sve oružje, uključujući dvije bombe. Sve sumnjičavija Anna zove vojnu bazu kako bi pitala o Davidu. Pozivom upozorava privatnu korporaciju na čelu s bojnikom Carverom, koja okuplja tim specijalnih snaga i kreće prema kući Petersonovih. Anni kažu da je David umro sedmicu ranije prema pretpostavkama. Tada saznaje da je Craig ubijen, a za to navodno kriv njen momak Zeke. Otkriva se kako je Spencerov šef umro pod tajanstvenim okolnostima, dajući mu promociju koju je oduvijek želio. Anna traži od Lukea da istraži brojeve koje je David nazvao na svom telefonu.
U školi jedan od nasilnika opet napada Lukea i on se osvećuje, povrijedivši nasilnika. Nakon što su obojica poslani u ured direktora, David dolazi i prisiljava direktora da Lukeu dadne mjesec dana korisnog doprinosa umjesto parnice i izbacivanja. Luke govori Davidu o Anninim sumnjama, ali obećava da neće istraživati dalje niti reći nikom drugom. Dok David pomaže Lauri pri steranju veša, Carverov tim napada kuću. David spretno ubija sve osim Carvera. Zaključivši da mu je predstava razotkrivena, David ubija Lauru. Dok vozi, vidi Spencera i ubija ga.
Carver pokupi Annu i obavještava je o smrti njenih roditelja. Također otkriva da je David bio vojnik koji je postao jedan od ispitnih subjekata za medicinski eksperiment u vojsci, a budući da je bio bivši ispitni subjekat pomenutog vojnog programa, „programiran” je da ubije svakoga ko bi mogao ugroziti njegov identitet. David ubija Kristen upucavši je, uništava restoran u kojem radi bombama, a zatim kreće u školu da ubije Lukea. Carver i Anna kreću se prema školi i ulaze u ukletu kuću koja je postavljena za ples na Noć vještica. David najavljuje svoje prisustvo isključujući svjetla i puštajući Annin CD miks, a zatim ubija Lukeovog učitelja i Carvera. Anna puca u Davida Carverovim pištoljem, ali David joj zabija oštricu u nogu i pokuša je udaviti. Luke ubode Davida njegovim nožem. David umirući govori Lukeu da je ponosan na njega i da je ispravno postupio.
Sjedeći u vozilu hitne pomoći, Anna i Luke čuju vatrogasce koji razgovaraju o otkrivanju dva ugljenisana leša bez zuba. Anna vidi kako vatrogasac šepa i okreće se licem prema njoj. Na njen užas, postaje očigledno se da je vatrogasac sam David, koji se prerušio da mirno pobjegne sa mjesta zločina koje je preplavljeno policajcima i radnicima službi.
Produkcija
Wingard je režirao ovaj triler prateći scenario koji je napisao Simon Barrett. Keith Calder i Jessica Wu su producirali. Dana 7. marta 2014. Picturehouse je preuzeo prava distribucije u SAD-u. Film je u kinima bio dostupan od 5. septembra 2014. godine.
Kasting
Izbori tokom kastinga bili su s fokusom na karakterne glumce. Dana 11. juna 2013. godine, glumac Dan Stevens potpisao je ugovor da će glumiti u ulozi Davida. Maika Monroe se pridružila glumačkoj postavi 26. juna kao lik Stevensove suprotnosti Anne. Dana 8. jula još dva glumca su se pridružila postavi, Brendan Meyer kao Luke (mlađi brat lika Monroeove) i Lance Reddick kao bojnik u vojnoj policiji. Kada su radili kasting sa Stevensom, Barrett i Wingard su bili svjesni da će on u početku biti prilično poželjan, i zbog fizičke privlačnosti i zbog važnosti lika za radnju; kako god, rekli su da je naslov priču učinio očiglednom, s tim da iako će publika pozdravljati njegov lik zbog zabavljačke vrijednosti – on je jasno antagonist u filmu, što će publika lako prepoznati.
Originalni grubi snimci i testna prikazivanja
Prema režiseru Adamu Wingardu, originalni grubi snimak Fatalnog gosta bio je oko 20 minuta duži od finalnog kino-snimka. Nakon što je ova verzija prikazana testnoj publici, skraćena je na vrijeme trajanja vrlo blizu vremenu trajanja kino-prikaza. Nakon drugog testnog prikazivanja, publika je bila zbunjena iznenadnim pojavljivanjem bojnika Richarda Carvera i njegovog tima kod doma Petersonovih, što je razlog što su neke scene sa Carverom u sjedištu KPG-a dodate u finalnom snimku filma.
Neke od scena koje su skraćene ili obrisane u cjelosti nakon testnih prikazivanja bile su scene koje su pokazivale ko je tačno „David”, šta mu se desilo, zašto radi neke od stvari koje radi u filmu, te još detalja i informacija o programu KPG-a u koji je bio uključen. Ove scene su isječene jer je testna publika osjećala da je sve to jednostavno previše informacija. Čak su i Wingard i scenarista Simon Barrett priznali da im je bilo nezahvalno objašnjavati lik Davida i njegovu pozadinu jer su uvijek željeli ostaviti koliko god je moguće više informacija o njemu višesmislenima, što je i razlog što im je bilo drago da su te scene bile loše prihvaćene kod publike za testno prikazivanje i morale biti isječene iz filma.
Bišina
Bišina su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Milići koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 54 stanovnika.
The Guest (film)
Soundtrack
Dodatne numere (navedene u pripisivanju zasluga i puštane tokom filma ali koje nisu na zvaničnom soundtracku):
Marketing
Dana 26. juna 2014. izašao je prvi tizer trejler. Sljedeći je izašao 6. avgusta.
Bišina
Istorija
Bišina se do 1991. nalazio u sastavu opštine Vlasenica.
The Guest (film)
Prihodi
Film je počeo da se prikazuje prvo u UK-u 5. septembra 2014. (274 kina). Završio je na osmom mjestu, uz prihode od 511.040 $. Nakon četiri sedmice, donio je prihode od 1.352.579 $. Film je stigao na američko tržište 17. septembra (19 kina). Tokom prvog vikenda, prihodi su bili 84.527 $. Proširio se na više tržišta 10. oktobra, a broj ekrana se povećao na 53. Donio je prihode od 47.957 $ za vikend, što je 905 $ po ekranu. Nakon šest sedmica, prihodi su bili 332.890 $.
Прибој (разврставање)
Србија:
The Guest (film)
Kritički prijem
Agregator recenzija Rotten Tomatoes prikazuje rejting odobravanja od 91% na osnovu 116 recenzija; prosječna ocjena je 7,50/10. Na Metacriticu, film ima rejting 76/100 na osnovu 29 kritičkih recenzija. The A.V. Club dao je filmu ocjenu B+. Bloody Good Horror dao je filmu ocjenu 8/10.
Прибој (разврставање)
Босна и Херцеговина:
The Guest (film)
Home media
Universal Studios je izdao film na dvostrukom DVD-u i kao Blu-ray verziju sa digitalnom kopijom i UltraViolet sistemom (6. januara 2015).
Supermarine Spitfire
Supermarin Spitfajer je britanski lovački avion iz perioda Drugog svetskog rata i kasnijeg. Smatra se jednim od najuspelijih i najpoznatijih lovačkih aviona svih vremena.
Projektovanje i razvoj
Spitfajer je jednomotorni, niskokrilac sa eliptičnim oblikom krila, jednosed, metalne konstrukcije. Njegova uloga je pre svega bila lovac za velike visine, ali je i služio kao lovac bombarder i izviđač. Projektovao ga je Redžinald J. Mičel (1895-1937) počev od decembra 1934. godine. Prvi prototip Spitfajera poleteo je 5. marta 1936. godine, probni pilot je bio Jozef Samers, dok je prvi serijski proizvedeni Spitfajer Mk I poleteo 14. maja 1938. godine. Nakon smrti R. J. Mičela 11. juna 1937. godine, vođstvo dizajnerskog tima preuzima Džozef Smit koji je bio član dizajnerskog tima od samog početka projekta. Prva jedinica RAF-a koja je bila naoružana novim lovcem bila je 19. lovačka grupa stacionirana u Daksfordu. Do početka Drugog svetskog rata Spitfajerom je bilo naoružano devet lovačkih grupa.
U borbi i dalji razvoj
Prvo veće borbeno angažovanje, osim izviđačkih verzija koje su od početka sukoba pratile pokrete neprijateljskih trupa Spitfajer je imao prilikom evakuacije savezničkih snaga iz Denkerka. Za svega 10 nedelja borbe izgubljeno je 48 Spitfajera. Međutim, ovako visoki gubici nastali su kao posledica zastarele taktike koju su koristili britanski piloti, a ne zato što je avion bio loš.
Pred kraj Bitke za Britaniju iz nove fabrike počeli su da stižu Spitfajeri Mk IIa koji su još uvek bili naoružani sa 8 mitraljeza kalibra 7,7 mm ali su imali jači motor Merlin XII snage 1175 KS. Sredinom 1941. godine pojavila se verzija Mk IIb koja je bila naoružana sa dva topa kalibra 20 mm i četiri mitraljeza kalibra 7,7 mm.
U martu 1941. godine u naoružanje britanskih lovačkih eskadrila počeo je da se uvodi Spitfajer Mk V sa jačim motorom od 1440 KS. Varijanta "a" je bila naoružana sa 8 mitraljeza, varijanta "b" sa dva topa i četiri mitraljeza dok je varijanta "c" imala univerzalno krilo koje je moglo da primi različite kombinacije topova i mitraljeza (neke varijante ovog aviona bile su naoružane i sa četiri topa kalibra 20 mm). Mogao je da nosi podtrupni rezervoar za gorivo i jednu bombu od 225 kg ispod trupa ili dve od 112 kg ispod krila. Mk V je sa 6.479 proizvedenih primerka ubedljivo najbrojnija verzija ovog aviona.
Druga najrasprostranjenija verzija ovog aviona bio je Mk IX koji je razvijen kako bi se uspostavila ravnoteža u vazduhu koja je bila poljuljana uvođenjen u borbu novog nemačkog lovca Fw-190. Mk IX je dostizao maksimalnu brzinu od 658 km/h i bio je naoružan sa dva topa i četiri mitraljeza.
Jedna od poslednjih verzija ovog aviona koja je učestvovala u Drugom svetskom ratu bio je Mk XVI sa motorom Merlin 266 od 1720 KS. Pojavio se u drugoj polovini 1944. godine a do kraja rata njime je bilo naoružano 15 lovačkih grupa.
Krajem rata u RAF-u je Spitfajerima bilo naoružano 68 lovačkih grupa, 16 na Dalekom istoku, a ostale u Evropi. Nakon rata izrađeno je još 300 komada Spitfajera Mk XVIII koji je bio poslednja lovačka verzija ovog aviona. Poslednja proizvedena verzija Spitfajera uopšte bio je Mk 24.
Spitfajer Mk V u naoružanju RV NOV
thumb|desno|300px|Supermarin Spitfajer u Muzeju jugoslovenskog vazduhoplovstva u Beogradu Na aerodromu Benin kraj Bengazija u Libiji 22. aprila 1944. godine formirana je 1. vazduhoplovna eskadrila NOVJ. Komandir 1. vazduhoplovne eskadrile bio je major Mileta Protić. Obuka je izvođena na školskim avionima Harvard i na lovcu bombarderu Hoker hariken. Po završenoj obuci kompletna eskadrila je krajem jula iste godine prebazirana na aerodrom Kana u Italiji i uključena u sastav 281. lovačke grupe BAF-a (BAF - Balkan Air Force). U štabu BAF-a bio je postavljen jugoslovenski oficir za vezu čiji glavni zadatak je bio da koordinira aktivnosti NOVJ sa BAF-om. 1. vazduhoplovna eskadrila bila je naoružana sa 16 aviona Spitfajer Mk V.
Početkom 1945. godine 1. vazduhoplovna eskadrila je zajedno sa 2. vazduhoplovnom eskadrilom prebazirana na aerodrom na ostrvu Vis, a osim ovog aerodroma dejstvovale su i sa ratnih aerodroma Zemunik i Škabrnje kod Zadra. U borbenim dejstvima protiv nemačkih jedinica koje su se povlačile ka zapadu eskadrila je dala značajan doprinos uništivši veliki broj neprijateljskih ciljeva na zemlji. Do kraja rata gubici 1. vazduhoplovne eskadrile iznosili su 8 Spitfajera i 7 poginulih pilota. U borbenim dejstvima poginuo je i komandir eskadrile major Mileta Protić.
Zemlje koje su koristile ovaj avion
thumb|desno|300px|Supermarin Spitfajer u letu
Silișcani, Gorbănești
Silișcani je naselje u Rumuniji u okrugu Botošani u opštini Gorbănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 350 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Cherokee County, Kansas
je okrug u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Canutillo, Tecalitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1693 m.
Cherokee County, Kansas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 21.603, što je 1.002 (-4,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bloomfield Township, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 43.021.
La Coquillera, Lázaro Cárdenas
La Coquillera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Lázaro Cárdenas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Santa Lucia, Trento
Santa Lucia je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Uapuat
thumb|160px|Uapuatov hijeroglif Uapuat ili Ophius je egipatski bog.
The Hills, Texas
Hils je grad u američkoj saveznoj državi Teksas.
Uapuat
Uloga
Uapuat ima glavu psa te se često miješa s Anubisom. On je gotovo nepoznat u egipatskom panteonu. Njih se može razlikovati samo kad su im imena napisana hijeroglifima, no, međutim, oba boga imaju veze s mrtvima, ali dok Anubis štiti mumije te balzamira, Uapuat vodi duše mrtvih. Ipak, Egipćani su prikazivali Anubisa kako vodi duše, što znači da je na kraju Uapuat nestao, a zamijenio ga je Anubis. Anubisa se obično prikazuje kako nosi ankh i štap, dok Uapuata sa strijelma (iako ga se ponekad prikazuje bez predmeta). Uapuat je ratnik i brani Raa, Sunce, od zmije Apop, te je bog koji "otvara putove".
Santa Lucia, Trento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
The Hills, Texas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.472, što je 980 (65,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Wiki
Wiki (havajski: wiki – „brz”) jest ime za internetsku stranicu koja se upotrebljava za posebnu vrstu hipertekstualne kolekcije dokumenata ili za posebnu vrstu (collaborative software) programa koji se koristi za stvaranje takve dokumentacije. Informacije koje se nalaze na vikiju može menjati svaki posjetitelj. Postoje vikiji na kojima je neophodno za to biti registrovan, ali na većini ni to nije potrebno.
Integritet informacije čuva se time što svaka stranica čuva historiju izmjena, pa je vrlo jednostavno vratiti staru verziju stranice ako se na njoj unese neka nepoželjna izmena, kao i mogućnošću potpunog i preciznog nadgledanja svih izmjena na vikiju (ili samo na određenim stranicama). Iako na prvi pogled izgleda da ovaj koncept ima dosta mana, osmogodišnji rad prvog vikija pokazalo je da je on uspešan. On omogućava veoma brz rast informacija i dosad nepostojeće mogućnosti za suradnički rad. Uz nešto manju sigurnost informacija, dolaze veća neutralnost, korisnost i kvalitet.
Maltoza O-acetiltransferaza
Maltoza O-acetiltransferaza (, maltozna transacetilaza, maltozna O-acetiltransferaza, MAT) je enzim sa sistematskim imenom acetil-KoA:maltoza O-acetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim nije identičan sa EC 2.3.1.18, galaktozid O-acetiltransferazom. Acetil grupa se dodaje samo u C6 poziciji glukoze i u C6 poziciji neredukujućeg glukoznog ostatka maltoze.
Rattenkirchen
Ratenkirhen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Mildorf am In. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 953 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9183138.
Plan del Palmar, Papantla
Plan del Palmar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 668 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Sredska
Sredska je centralno naselje Sredačke župe na Kosovu, po kome je župa dobila ime. Smešteno je u južnoj Metohiji, 13 km udaljeno od grada Prizrena.
Geografija
Selo se prostire u podnožju planina Šar-planina i Ošljak u gornjem toku reke Prizrenska Bistrica. Nalazi se opštini Prizren u Metohiji. Selo ima oko 100 stanovnika i svi su srpske nacionalnosti.
Selo je relativno razbijenog tipa, nalazi se na magistralnom putu Prizren – Brezovica - Kačanik - Skoplje. Sastoji se od sedam zaselaka, i to četiri desno od toka reke Bistrica (Bogošovce, Paličojći, Pejčići i Račojći), dok su tri levo od reke (Krajći, Milačići i Stajkovce).
Srednjevekovni srpski period
Godine 1348. prvi put se zvanično pominje Sredska, mada se pretpostavlja da je naselje postojalo i mnogo ranije. O tome svedoči crkva sv. Nikole u zaseoku Bogošovce koja potiče iz 13. veka. Sredska se pominje se u hrisovulji cara Dušana, gde se selo obavezuje da manastiru sveti Argangeli isporučuje određene količene drva, meda i luča. Iz ovog perioda potiče i crkva sv. Bogorodice iznad zaseoka Pejičići.
Turski period
Padom Prizrena, 1455., Sredska potpada pod tursku vlast. Pod Turcima Sredska nije imala šume, a imala je veoma malo pašnjaka, tako da su meštani mogli da drže po neku kozu, drugi po nekoliko ovaca ili kravu. Malo domaćina je imalo više stoke. Svaka druga ili treća kuća držala je po jednog vola pa se sa komšijom sparivala da bi zajednički orali svoje posne njive, retko veće od 10 ari. Pod takvim uslovima narod sela Sredske nije mogao da se prehrani pa je bio prinuđen da ide na rad (gurbet, kako su to zvali), prvo u albanska sela u Metohiji, potom u Rumuniju i Vlašku, a kasnije i dalje, u Ameriku, Kanadu, Južnu Ameriku, pa čak i u Australiju. Sa zarađenim novcem bi tada nabavljali sve što je potrbno za kuću: žito, šećer, kafu, pirinač, drveno maslo (zejtin) i dr. U Sredskoj se vekovima živelo u porodičnim zadrugama.
Ljudi su se bavili i građevinarstvom. Na rad su odlazili svi muškarci stariji od 12 godina, a kod kuće su ostajali žene, deca i starci. Oni su ostajali da čuvaju imanja koja su posedovali, obrađivali svoje njive, gajili ponešto stoke i čuvali svoju decu. To je razlog što je Sredska, od svih sela u okolini, jedina ostala čisto srpsko i pravoslavno selo. Kada su Turci došli da izvrše prisilnu islamizaciju pravoslavnih Srba, oni u selu nisu zatekli odrasle muške glave jer su svi otišli na rad. Turci su tada naredli da se svi vrate i odmah jave turskim vlastima. Od tada su muškarci iz Sredske krišom dolazili kući i opet krišom odlazili na rad.
Na rad se išlo u grupi. Vođa grupe je morao da zna turski i albanski. Sem toga, svako je morao da nosi po tri kape, jednu na glavi a dve u džepu. U svom selu nosio je zaravljenu šubaru. U Prizrenu ili u nekom turskom selu nosio je fes, a u albanskom selu nosio je na svojoj glavi belo keče. Glavni majstor koji je je vodio grupu, opštio je sa ljudima, ugovarao poslove, primao novac i delio zarade. Sa Turcima je razgovarao turski a sa Albancima albanski. Ostali u grupi su ćutali, pa makar da je neki od njih znao tuđ jezik. Sami među sobom su govorili tiho tako da niko sa strane ne čuje njihov govor. Oni Srečani koji su išli da rade u Rumuniju polazili su u rano proleće, obično oko Poklada. Išli su preko Gornjeg sela i Prevalca, noćili po usputnim hanovima, i tako pešice sve do Dunava. Odatle lađom do Rumunije i potom vozom do Krajove, Kraljeva kao su ga oni zvali, gde su uglavnom radili. Kako su odlazili od kuće krišom, tako su dolazili na kratki zimski odmor, da vide svoje porodice i da srede kuće.
U 16. veku veliki vezir u Osmanskom carstvu je bio Mehmed-paša Sokolović koji je dozvolio gradnju novih hrišćanskih bogomolja. Srečani su iskoristili ovu priliku i podigli malu sabornu crkvu u centru sela, odmah pokraj reke Bistrice, i posvetili je sv. Nikoli i crkvicu sv. Đorđu u zaseoku Miličići sa freskama od kojih su ostala samo dva fragmenta.
Turski sultan Selim Treći je zbog poraza u ratu sa Rusijom 1839. bio prisiljen izda hatišerif koji izjednačava nemuslimane sa muslimanima. Ovaj hatišerif, kao i oni ranije doneti, nije se mnogo primenjivao, tako da se teror nad hrišćanima nastavio. Zbog toga su evropske sile rešile da otvore svoje konzulate u svim većim gradovima Turske imperije, posebno na Balkanu.
Ruski konzulat u Prizrenu se otvara 1866, a prvi konzul je bio Jevgenije Tamajev. Nakon njega Ivan Stepanovič Jastrebov, a posle njega konzul Tuloha. Ovi ruski konzuli su štitili srpski narod u Prizrenu i široj okolini, pa tako i u Sredačkoj župi. Time je otklonjena opasnost od prisilne islamizacije Srba i poboljšan kvaliteta života uopšte.
Godine 1875. proširuje se saborna crkva sv. Nikole tako da je mogla da primi tri puta više ljudi nego pre.
Nova školska zgrada je napravljena 1906, jer je prva postala pretesna za više od 80 učenika kolio je u tom trenutku učilo u selu. Ovu zgradu je narod podigao sam svojim dobrovoljnim radom i prilozima. Pomoći sa strane nije bilo, pa je zato zgrada ostala nedovršena.
Početkom 20. veka Osmansko carstvo je znatno oslabilo, pa su i Srečani počeli da izlaze iz potoka u kojem su skrivali svoje neugledne kućice i počeli da prave nove, veće i izglednije kuće na ravnim mestima i lepim vidikom. Osim toga napravljene su i vodenice i mostovi na Bistrici kao i kafane-mehane u centru sela.
Godine 1911. u Sredskoj je živelo 1139 žitelja.
Balkanski ratovi i Prvi svetski rat
20. oktobra 1912. Sredska je za vreme prvog balkanskog rata došla pod srpsku vlast. Četiri srpska vojnika su toga dana, na konjima, došli iz Prizrena i doneli akt kojim se tadašnji kmet sela Sredske postavlja za predsednika opštine. Naređuje mu se da, do dolaska delovođe, nađe jedanog bistrog i pismenog mladića da bude opštinski pisar.
Bugarska napada Srbiju 1913, i tako počinje Drugi balkanski rat. Srečani su, kao i ostali Srbi iz Sredačke župe tada pohrlili u sprku vojsku. U ovom ratu je nekoliko Srečana poginulo. Kada je izbio Prvi svetski rat, Srbi iz Sredačke župe se ponovo dobrovoljno priključuju srpskoj vojsci. Mnogi se zbog toga vraćaju iz Amerike gde su radili, a neki se priljučuju američkoj vojsci na Zapadnom forntu u borbi protiv Nemaca. U ratovima 1912.-1918, poginulo je 23 Srečana, dok je broj ranjenih bio veći.
U jesen 1915. Bugari su okupirali Sredačku župu, gde pokušavaju da mobilišu Srečane. Kako im se niko nije javio, sve radno sposobne muškarce, njih 34, internirali su u bugarski Ruščuk na Dunavu. Tu su radili na utovaru i istovaru brodova, uz mizernu ishranu i nehigijenske uslove, sve do kraja rata.
Bugari su, ušavši u Sredsku, krenuli od kuće do kuće i pokupili sve što su ljudi pripremili za ishranu porodice preko zime. Tako su prve godine okupacije izazvali glad. Pojedine žene su išle preko Šar-planine u Tetovo po tri-četiri puta dok je trajala okupacija, gde su za nekih tridesetak kilograma kukuruza prodavale svoju stoku, pa su to žito na svojim leđima donosile kući da njime prehrane decu. Nekoliko žena i devojaka je nastradalo ili zadobilo promrzline usled teškog mraza i kurjaka. Bugarima je narod morao da daje i stočnu hranu, uglavnom seno, i to tako da ga sami odnesu u kasarnu u Prizrenu. Žene su, naročito one malađe, često bile šikanirane i zadržavane nekoliko dana u kasarni za zabavu vojnika. Kod nekoliko žena ova tortura je ostavila psihološke posledice. Zlodela bugarskih vojnika prema narodu Sredske su bila inspirisana time što Srečani nikako nisu hteli da postanu Bugari. Bugari su na tome insistirali zbog specifičnog dijalekta srpskog jezika kojim govore Srečani i ostali narod iz Sredačke župe, pa su čak dovodili i filologe kako bi to dokazali. Time nisu ništa postigli, jer su takve tvrdnje bile obične izmišljotine.
Između dva svetska rata
Po oslobođenju 1918. Sredačka župa postaje administrativna oblast u Kraljevini Jugoslaviji. Srečani i dalje nastvaili da idu na rad, uglavnom u Ameriku. Doduše, država je htela da im pomogne pa im je dodeljivala po nekoliko hektara ledina u Prizrenskom polju. Ljudi su uz hektare ledina dobili i kućne placeve na mestu zvano Dušanovo. Međutim, retko ko je podizao kuću na dodeljenom kućnom placu. Radije su kupovali kuće u Prizrenu od Turaka koji su se iseljavali u Tursku, a odatle išli zaprežnim kolima do svojih imanja i na njima radili.
Ipak, iako su neki ostali da žive u gradu najveći broj Srečana je ostao da živi na selu, a samo u vreme sezonskih radova odlazio u polje i radio što je trebalo. Potom bi seno i slamu dovozio svojoj kući na selu. To je bio jako mučan rad na dve strane i pod dva podneblja, tako da su mnogi kasnije počeli da ostaju i preko zime u gradu. Time je počela da se raspada i nestaje porodična zadruga kao oblik života.
Situacija se u Sredskoj, kao i u celoj Sredačkoj župi, u mnogome izmenila od one kakva je bila u vreme rurske vladavine. Nastavljeni su napori da se unapredi život u selu naročito izgradnjom objekata za opšte dobro. Prvo su podignuta dva zvonika: jedan na sabornoj crkvi sv. Nikole u centru sela i, drugi, na crkvi sv. Bogorodice iznad Pejčića.
Izgradnja nove škole počinje 1929, na najlepšem mestu u selu, a škola počinje sa radom 1930. godine.
Zgrada Zadružnog doma je podignuta 1936. Dom je pre toga radio još od 1921. u iznajmljenim prostorijama. U ovoj zgradi je bila smeštena i opštinska uprava.
U ovom periodu se vrši proširenje puta prema Prizrenu i kroz samo selo, koji do tada nije bio put u pravom smislu reči nego više staza za pešake i tovarne konje. Nešto kasnije vojska je probila put kroz klisuru Duv. Ovaj magistralni put se i danas koristi. U to vreme je za narod Sredačke župe to bila prava blagodet, jer je skraćeno putovanje za sat vremena i nije bilo napornih uspona kao na starom putu. Napravljena je i pilana i novi betonski most na Bistrici (koji je kasnije proširen i danas se koristi). Otvorena je zdravstvena stanica koja je imala dežurnog lekara. U zaseoku Krajći je 1939. napravljena prva električna centrala sa turbinom od 110 volti. U početku je bio osvetljen centar sela, opština, zadruga, kafane, škola, crkva i nekoliko domaćinstava koja su bila najbliža centrali.
Godine 1940. položen je kamen temeljac za dom Sokolskog društva. Do kapitulacije Kraljevina Jugoslavije dom je bio ozidan i bila je pripremljena građa za krovnu konstrukciju. Nju je Italijanska karabinjerija upotrebljavala za ogrev tokom okupacije.
Vreme okupacije
Posle Aprislkog sloma Kraljevine Jugoslavije 1941. Sredsku su okupirali Italijani, koji su bili stacionirani u zgradi škole sve do kapitulacije Italije 1943. Za vreme okupacije u Sredskoj je bilo dosta ubijenih i ranjenih, kao i dosta privođenih i maltrtiranih. Osim ovoga u Sredskoj je bilo izvršeno dosta krađa i pljački imovine Srba.
Posle Drugog svetskog rata
Posle oslobođenja u novembru 1944. Sredsku je napustilo mnogo ljudi. 118 mladića je otišlo u NOVJ kako bi se borilo u neoslobođenim delovima tadašnje Jugoslavije. Mnogi učesnici partizanskog pokreta su posle rata dobijali razne partijske i državne funkicije u Prizrenu i drugim gradovima na Kosovu i Metohiji. Oni koji su išli na rad u inostranstvo počeli su da odvode i svoje porodice. Počela da se primenjuje politika tadašnje komunističke države da se ljudi preseljavaju sa sela u grad.
Po direktivi Partije u selu je izgrađen Zadružni dom, koji je imao veliku salu za skupštine, konferencije i igranke vikendom. U jednoj prostoriji u prizemlju bila je smeštena narodna biblioteka i čitaonica. Broj razreda u osovnoj školi se povećao sa četiri na osam.
Posle rezolucije infrobiroa 1948. stanje u Sredskoj se pogoršalo. Za novog političkog sekretara sreskog komiteta partije u Prizrenu je postavljena Cica Patrnogić – Išmi. Mnogi Srečani su izbačeni sa posla, a na desetine ih je bilo uhapšeno i odvedeno na Goli Otok. Ceo kraj je bio proglašen kao staljinistički, što je potpuno unazadilo selo. Na primer, sva sela u Sredačkoj župi su dobila struju, dok Sredska nije do 1963. kada se proslavljala stogodišnjica škole. Progon je trajao sve do Staljinove smrti 1953. godine. Srečani su se uglavnom selili u Prizren, ali i u druga mesta na Kosovu i Metohiji, zatim u Skoplje, Tetovo, pa i u centralnu Srbiju, naročito u Beograd, u Vojodinu i u druge republike. Do 1981. godine selo je ostalo na svega 453 žitelja.
Neki su pokušavali da zaustave iseljavanje tako što je planirano da se deo tekstilne fabrike „Printeks“ iz Prizrena premesti u Sredsku, ali su predstavnici partije umesto toga naredili premeštanje u čisto albansko selo Žur. Takođe su postojali planovi za otvaranje farme ovaca ili ribnjaka, ali su oni realizovani na nekom drugom mestu.
Pošto je veliki broj Srečana živeo u Prizrenu, gore na selu su uređuvali svoje kuće i tu provodili vikende i godišnje odmore. Put je bio asfaltiran, širok, pa se u Sredsku automobilom sada dolazilo za petnestak minuta. Njive su pretvorene u voćnjake, a radna stoka je prestala da se gaji. U centru sela je otvorena samoposluga, a kasnije i letnje prodavnice i nekoliko kafana. Srušen je stari loše izgrađen Zadružni dom i izgrađen novi Dom kulture, a u istoj zgradi se nalazla pošta. Prostorije doma su kasnije preuređene i u njima su nastanjene pristigle izbeglice iz Bosne i Hrvatske. Srušena je stara školska zgrada i izgrađena nova i uređeno je školsko igralište. Broj učenika u školi je stalno opadao, pa je tako od 44 učenika-ca 1949, taj broj pao na 11 u 1969. godini, i na nulu 1980. Školske godine 1990/1991. nije bilo nijednog učenika iz sela Sredske u četri niža razreda osnovne škole u Sredskoj. Ipak, škola je radila sve do dolaska NATO-snaga na Kosovo u junu 1999. godine. U njoj su učila deca iz susednih sela: Planjana, Mušnikova, Gornjeg Sela i Drajčića. Do bombardovanja 1999. selo Sredska je imalo manje od 300 stalnih žitelja.
Nakon Kosovskog rata
Posle bombardovanja Jugoslavije juna 1999. godine i dolaska NATO trupa na Kosovo i Metohiju dolazi do značajnog proterivanja srpskog stanovništva. Svi Srečani su proterani i više od tri godine u selu nije bilo ni jednog žitelja Sve kuće su opljačkane i spaljene ili oštećene. U centru sela je spaljen Dom kulture sa poštom, dok školu koriste nemački vojnici KFOR-a kao kasarnu.
Do 2002. godine posete Sredskoj uopšte nisu bile dozvoljene Srbima, a nakon toga prvi povratnik Zoran Stevanović se u avgustu te godine samoinicijatvno vratio u Sredsku. Do kraja godine selo je imalo 7 stanovnika.
Planom povratka ICMC za 2003. obuhvaćen je i ovaj deo Kosova i Metohije.
Sedamnaestog marta 2004. godine Albanci pale manastir svetih Arhangela, ali je bratsvo manastira spašeno i privremeno smešteno u školu u Sredskoj. Tu su proveli mesec dana i u sabornoj crkvi svetog Nikole zajedno sa malobrojni povratnicima proslavili praznike sv. Mladence i Vaskrs.
Trenutno u Sredskoj živi oko 100 stanovinka. Neke kuće su obnovljene, ali većina je bila previše oštećena pa su pravljene nove. Po rečima povratnika želja za povratkom postoji, ali se proces veoma sporo odvija. U selu nema televizijskog i telefonskog signala. Po štampu i namirnice mora se u susedne Rečane. Ambulanta je trenutno smeštena u zgradi Lovačkog doma i radi ponedeljkom i četvrtkom. Prostorije Lovačkog doma koriste se i kao privremeni smeštaj za povratnike, čije kuće još nisu izgrađene. U novembru 2008. vojnici nemačkog kontigenta KFOR-a su napustili školu u Sredskoj, navodno dozvolivši Albancima da iz škole iznesu inventar, kao i deo školske biblioteke i školske dokumentacije koja se sada nalazi kod u albanskom selu Mušnikovu.
Crkve i manastiri
thumb|desno|250px|crkva Uspenija Presvete Bogorodice, zimi, Sredska Saborna crkva Svetog Nikole - sagrađena u XVI veku, nalazi se u centru sela, prvobitno je bila ozidana sigom, blatom koje se brzo stvrdne i okameni. Crkva je proširivana 1875. kada je podignuta za visinu biše od jednog metra, tako da je mogla da primi tri puta više ljudi. Izvođač radova koji je radio na proširenju je to platio glavom. Na pragu crkkve zaklali su ga Turci jer nije crkvu ukopao dva stepenika u zemlju, kako je bilo propisano za hrišćanske bogomolje, nego samo jedan stepenik. On je sahranjen ispred crkvene porte, a kasnije su nastavili da sahranjuju umrle (do tada je svaki zaseok ima svoje groblje). tako je saborne crkve cv. Nikala u Sredskoj poslala grobljanska crkva.
Demografija
Selo Sredska i njen demografski sastav je takav da u Sredskoj žive samo osobe pravoslavne veroispovesti. U okruženju sela Sredske (t.j. u Sredačkoj župi) žive pravoslavni i muslimani, i zajedno sa Sirinićkom Župom čine jedinu teritoriju gde Albanci nikada nisu živeli niti pokušavali da se nastane. Bez obzira na muslimanski živalj u okolini, Sredska i njeni žitelji nikada nisu imali nikakvih nacionalnih netrpeljivosti, već su se uvek ispomagali i poštovali sa susedima. Demografska ekspanzija žitelja Sredske i same Župe bila je 1912-1913. godine, a kasnije Župa u FNRJ dobija i svoju opštinu sa oko 20-tak hiljada žitelja.
Familije
Džinić,Radić, Simić, Ogarević, Šošević, Ljamić, Zdravković, Doborosavljević, Zrnzević, Mandušić, Dumanović, Gadžić, Gogić, Janković, Jakšić, Sovtić, Pučković, Banzić, Veljković, Karalejić, Petrović, Branisavljević, Lazarević,Ajtić, Živković,Gogić,Đurđević, Dimkić, Tanasković , Čukalović, Radivojevic,Stanišić
Nošnja
Sredačka župa je imala veliki značaj za ravitak i opstanak grada Prizrena. I ako je bila usmerena na grad, ona ni jednoga trenutka nije podlegla moći predstonice. Njihov kostim je potvrda neverovtne samosvesti života koje reprezentuje svojim skladnim bojama i važi za jednim od najlepših kostima Kosova i Metohije. Sastoji se od košulje dugih rukava ukrašene raznobojnim ornamentima obodom razreza na grudima i duž uzdužnih linija rukava; zubuna od belog skuna; aljine; cojanih jeleka; vunenih preača i pojasa. Simbol nastavka srednjovekovne duhovnosti nosi prevez - karakteristično oglavlje udatih žena. Prevez počinje da se gubi krajem veka iz upotrebe. Žene nisu nosile dimije kao u Prizrenu, što dosta govori o slobodi ovog kraja u vreme Turaka.
HTML
Ova web stranica, kao i mnoge druge, su potpuno ili djelomično označene HTML jezikom. Iako se HTML znakovi (tags) često nazivaju kodom, tehnički HTML nije kod jer kompjuterski kod su instrukcije koje od računara traže da izvrši određenu operaciju. Svrha HTML znakova je da se se struktura dokumenta "označi" tako da bi korisnikov agent (user agent), tj. internet pretraživač mogao da prepozna strukturu dokumenta i ispravno je prikaže u prozoru internet pretraživača kojeg korisnik koristi.
Gornji dodaci, u paketu sa HTML jezikom, ponekad se nazivaju DHTML ili Dinamični HTML.
Pored HTML-a, na internetu danas postoje jezici koji se koriste da korisnikovom agentu serviraju HTML koji će zavisiti od toga šta je korisnik tražio. Kod se u tom slučaju izvršava na serverima i HTML koji je rezultat procesa biva serviran korisniku. Neki od ovih jezika su: ASP (Active Server Pages) i PHP (Hypertext Preprocessor).
Uranil nitrat
Uranil nitrat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 398,069 Da.
Pećinci
Pećinci su naselje i sedište opštine Pećinci u Vojvodini, odnosno Srbiji, koje administrativno pripada Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2659 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2422 stanovnika).
Pećinci su jedino selo koje je opštinski centar u Sremu. Izrazito poljoprivredno područje, sa značajnim učešćem stočarstva. Poslednjih godina sve više se razvija povrtarstvo, posebno proizvodnja bostana. Fabrika šećera je najveće privredno preduzeće. Poznati turistički lokalitet je Obedska bara.