cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ebersbach (Döbeln)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Ebersbah se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 180-260 metara. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.080 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 160 stanovnika/km².
Холикачук
Холикачук (или Иноко, или Инока Котана) су северноамерички домородачки народ који припада Атабасканској породици народа, њихов језик спада у централно аљасканско-јуконску подгрупу северне групе атабасканских језика. Њихова традиционалана територија се налази у централном делу западне Аљаске око средњег и горњег тока реке Иноко. Од 1963. насељени су у градићу Грејлинг на реци Јукон. Према подацима центра за проучавање аљасканских домодродачких језика Холикачука је 2007. било 180 од којих је само њих 5 говорило холикачучким језиком.
Холикачуци себе називају "Дуг Хитан" . Име Холикачук је изведено од имена једног од села на традиционалној холикачучкој територији.
Антрополози су у прошлости веома мало проучавали Холикачуке, због чега о њима не постоји велики број писаних докумената (објављених и необјављених). У прошлости су погрешно груписани са Којуконима.
Суседи Холикачука су на северу Ескими Јупици и Којукони, на истоку Којукони, на југу су Горњи Кускоквим, а на западу су Дег Хитан.
Холикачучка култура је донекле слична култури народа Дег Хитан.
4-Aminobifenil
4-Aminobifenil je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 169,222 Da.
Vaclav III od Češke
Vaclav III Premislović (6. oktobar 1289. - Olomouc, 4. august 1306.) bio je posljednji češki kralj iz Dinastije Pšemislovića, koji je vladao vrlo kratko od 1305. do 1306. kad je ubijen.
Biografija
Vaclav je bio sin jedinac češkog kralja Vaclava II i Gute Habsburgške. Na bazi očevih nasljednih prava je 27. augusta 1301. okrunjen za ugarsko-hrvatskog kralja u Székesfehérváru.
Vaclav je bio inteligentan, dobro obrazovan i pomalo raskalašen, pa se još za života svog oca odrekao nasljednih prava po austrijskim zemljama. A 6. decembra 1305. se odrekao i ugarsko-hrvatske krune u korist donjobavarskog vojvode Otona III.
Nakon što se izmirio sa njemačkim kraljem Albrechtom I Habsburškim, odlučio je obnoviti svoja nasljedna prava na poljske zemlje, pa je okupio vojsku i krenuo nasilno to ostvariti. Na putu za Poljsku je ubijen u Olomoucu u atentatu o kom se ni danas gotovo ništa nezna.
Opština Odobești, Bacău
Odobești je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Contrada Piano San Vito, Salerno
Contrada Piano San Vito je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Bakovići
Bakovići mogu biti:
Mill Shoals, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 215, što je 20 (-8,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colonia Tres de Mayo, Tlalixtaquilla de Maldonado
Colonia Tres de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlalixtaquilla de Maldonado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1196 m.
Piedra Cruz, Santa María Tepantlali
Piedra Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tepantlali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1224 m.
La Ermita, Santa María Tepantlali
La Ermita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tepantlali.
Maškovce
Maškovce je naseljeno mjesto u okrugu Humenje, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 52 stanovnika.
La Ermita, Santa María Tepantlali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1807 m.
Livellato, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 382 m.
Villalunga, Pavia
Villalunga je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Bosmie-l'Aiguille
Bomi l'Egij je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Gornja Vijena koja pripada prefekturi Limož.
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 2 280 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 285 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 302 metara (maksimalnoj 375 m, a minimalnoj 210 m).
El Salto, Uruachi
El Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Badger, Iowa
Badžer je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 561 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 561 stanovnika, što je 49 (8,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Varago, Treviso
Varago je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2356 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Xinictle, Tamazunchale
Xinictle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 736 m.
Suchistlán, Ocotlán
Suchistlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ocotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1543 m.
Murisengo, Alessandria
Murisengo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 753 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Amitaon
Amitaon (Ἀμυθάων) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Kreteja i Tire te brat Esonov i Feretov. Živeo je u mesenskom gradu Pilu i bio oženjen Idomenom (ili Aglajom), koja mu je rodila Bijanta i Melampoda, a spominje se i njegova kćerka po imenu Eolija. Prema Pindaru, Amitaon je s nekoliko članova svoje porodice išao u Jolk da se kod Pelije zauzme za Jasona. Pausanija spominje Amitaona kao jednog od onih koji su obnovili Olimpijske igre. Bio je poznat po svojoj mudrosti.
Druge ličnosti
Prema Valeriju Flaku, Amitaon je bio i Lemnjanin koji je živeo u vreme kada su žene na Lemnosu poubijale sve muškarce, do čega je došlo malo pre no što će na to ostrvo stići Argonauti.
Eyzin-Pinet
Ezen Pine je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer.
Colonia Bachilleres, Tlalixtaquilla de Maldonado
Colonia Bachilleres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlalixtaquilla de Maldonado.
Alan Watts
Alan Vilson Vats (6. januar 1915 - 16. novembar 1973) bio je britanski filozof koji je tumačio i popularizirao istočnjačku filozofiju publici na zapadu. Rođen je u Krajstčerču u Engleskoj, a 1938. godine se preselio u Sjedinjene Države i započeo zen trening u Njujorku. Tokom karijere je pohađao Siberi zapadno-teološku bogosloviju, gde je i magistrirao teologiju. Vats je 1945. godine postao anglikanski sveštenik, a zatim je 1950. godine napustio službu i preselio se u Kaliforniju, gde se pridružio fakultetu Američke akademije za azijske studije.
Colonia Bachilleres, Tlalixtaquilla de Maldonado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1183 m.
Alan Watts
Vats je stekao veliki broj privrženika u oblasti zaliva San Franciska, radeći kao urednik programa na KPFA, stanici Pacifik radija u Berkliju. Vats je napisao više od 25 knjiga i članaka o temama važnim za istočnu i zapadnu religiju, uvodeći tada rastuću kulturu mladih na Put zena (1957), jednu od prvih bestseler knjiga o budizmu. U Psihoterapija Istoka i Zapada (1961.) Vats je predložio da se budizam može posmatrati kao oblik psihoterapije, a ne kao religija. Smatrao je da je Priroda, muškarac i žena (1958.) ”sa književnog stanovišta - najbolja knjiga koju sam ikada napisao." Takođe je istraživao ljudsku svest u eseju "Nova alhemija" (1958) i u knjizi Vesela kosmologija (1962).
Pred kraj svog života vreme je provodio između kuće na brodu u Sausalitu i kabine na planini Tamalpais. Prema kritičaru Eriku Davisu, njegova "pisanja i snimljeni razgovori i dalje blistaju dubokom i galvanskom lucidnošću".
Trestioara, Drăgotești
Trestioara je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Drăgotești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 539 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Lerdo, Balleza
Lerdo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1687 m.
Srba Pavlović
Srboljub Srba Pavlović, alias Seladon Pavlović, rodjen 24. 07. 1942. u Malom Orašju. Živi i stvara u Beogradu. Pored satire (aforizama) piše savremenu i dečiju poeziju... Vrsni antologičar. Autor 28 knjiga... Uvršten u antologiju svetske mudrosti, pod naslovom: "Antologija mudrosti". I drugoj: "Misli u aforizmima". Obe štampane u Moskvi, na ruskom. Antologiju evropske mudrosti, takodje na ruskom… Zastupljen u prevedenoj srpskoj antologiji: "Vrag i šala" ("Čert i šutka"), na ruski. U Antologiji sačinjenoj u Rumuniji. U Antologiji balkanskog aforizma, dvojezično (makedonsko-srpski). U slovenačkoj Antologiji… U italijanskoj… U španskoj, na baskijskom jeziku. U crnogorskim (aforizama, epigrama i dečije poezije). U antologiji KNJIGA RADOSTI - Srpsko pesništvo deci i o deci u izdanju: Moskva: Вахазар; Toronto: Istočnik; Beograd: Prosveta. U dve EX YU Antologije aforizama, štampane u Bosni (Sarajevo). U esejima Ratka Božovića "Sedmo Nebo" 2000. god. i ESEJIMA Vitomira Teofilovića, 2017... U EX YU almanasima I - IV, pod zajedničkim naslovom - "Izvajane misli"… I do 50-ak srpskih, što antologija, što proantologija – kao i drugim brojnim knjigama značajnim za srpsku književnost... Recenzirao ne mali broj knjiga naših uglednih aforističara i aforistike uopšte. Učestvovao na najznačajnijim humorističko-satiričnim manifestacijama širom zemlje. U Beogradu: Kolarac, Dom vojske, Dom omladine - Studenskom kulturnom centru i dr., ali i na mnogim drugim priredbama od medjunarodnog značaja. Objavljivao u NIN-u, Borbi, Politici, Ilustrovanoj politici, Ekspres politici, Večernjim novostima, Studentu. U humorističko-satiričnim časopisima. Na TV i Radio stanicama... Književno, politički i društveno, neorganizovan. Originalan. Zastupljen u školskoj literaturi.
Izvod iz bibliografije
Knjige aforizama
Priredjene knjige satire
Savremena poezija: Jedno i drugo, Beleške za nauk, Moguće da su bile one, Sram me blo Jesenjina (ljubavna poezija).
Dečja poezija: ZOO i druge pesme, Zmajolike pesme.
La Esperanza, Uruapan
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1400 m.
Ellefeld
Elefeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Fogtland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.924 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14523090.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fogtland Elefeld se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Fogtland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.924 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 643 stanovnika/km².
Električna mašina
Električni strojevi su uređaji koji mehaničku energiju pretvaraju u električnu i obrnuto. Strojevi koji mehaničku energiju pretvaraju u električnu energiju zovu se električni generatori, dok se strojevi koji električnu energiju pretvaraju u mehaničku jednim imenom zovu elektromotori.
Istosmjerni motor
Istosmjerni motor je elektromehanički uređaj koji istosmjernu struju pretvara u rotacijsko gibanje. Ukoliko se rotor istosmjernog motora mehanički spoji s izvorom rotacijskog gibanja (motor s unutarnjim sagorijevanjem, turbina, i sl.) na izvodima će se inducirati napon, prema pravilu desne ruke, čime je realiziran istosmjerni generator.
Najjednostavniji istosmjerni motor je 1821. godine otkrio Michael Faraday. Taj se motor sastojao od slobodnog zavoja žice koji je slobodno plutao na sloju žive, a u čijem se središtu nalazio magnet. Kada se kroz zavoj žice propustila istosmjerna struja oko zavoja se stvorilo magnetsko polje uslijed čega se žica počela okretati oko magneta.
Istosmjerni motor, eng. DC motor, kakav danas poznajemo slučajno je 1873. godine otkrio Zénobe Gramme kada je na dinamo koji je proizvodio struju spojio drugi dinamo koji se počeo okretati kao motor.
Klasični istosmjerni motor se sastoji od rotirajuće armature koja je oblikovana u obliku elektromagneta s dva pola i od statora kojega čine dva permanentna magneta. Krajevi namota armature spojeni su na rotacijski prekidač, komutator, koji prilikom svakog okretaja rotora dvaput mijenja smjer toka struje kroz armaturni namot stvarajući tako moment koji zakreće rotor. Protjecanjem istosmjerne struje kroz vodič koji se nalazi u magnetskom polju stvara se, prema pravilu lijeve ruke, sila koja zbog svog hvatišta, koje se nalazi izvan osi rotacije rotora, stvara moment koji zakreće rotor. Električna veza između rotora i izvora istosmjerne struje se ostvaruje tako da se izvor istosmjerne struje spoji na grafitne četkice koje kližu po komutatoru. Prilikom prelaska četkice s jedne na drugu lamelu komutatora postoji trenutak kada se izvor nalazi u kratkom spoju uslijed čega dolazi do iskrenja četkica.
Iskrenje četkica dovodi do polaganog uništavanja grafitnih četkica, ali i do oksidacije i trošenja komutatora, pa je to glavni nedostatak ove vrste motora. Iskrenje se pojačava ukoliko se povećava: brzina okretanja motora, napon, opterećenje, odnosno struja kao posljedica povećanja napona ili opterećenja. Iskrenje osim samog uništavanja komutatora i četkica za posljedicu ima i stvaranje čujnog i električnog šuma.
Brzina okretanja istosmjernog motora ovisi o kombinacija napona i struje koji teku kroz armaturu, te o opterećenju. Brzina motora proporcionalna je naponu, dok je moment proporcionalan struji. Upravo zbog ovih svojstava se istosmjerni motor vrlo često koristi u elektromotornim pogonima koji zahtijevaju upravljanje brzinom (zahvaljujući razvoju energetske elektronike pojednostavilo se upravljanje brzinom i ostalih vrsta elektromotora). Brzina motora se može mijenjati promjenom otpora armature, koje se izvodi dodavanjem vanjskog promjenjivog otpora spojenog u seriju s izvorom, ili korištenjem promjenjivog naponskog izvora.
Brushless motor
Zbog nedostataka koje uzrokuje komutator u novije vrijeme razvijen je motor bez četkica (eng. brushless) koji na rotoru ima permanentni magnet, dok se kroz statorske namote propušta struja koja dovodi do zakretanja rotora. Strujom koja prolazi kroz statorske namote se upravlja elektroničkim sklopom, tzv. elektroničkim komutatorom, koji zamjenjuje klasični komutator. Da bi se moglo ispravno odrediti kroz koji namot će elektronički komutator poslati struju, i struju kojeg smjera, takav motor mora imati senzor položaja rotora na osnovu čega se upravlja radom samog komutatora.
Herisau
Herisau je grad od 15,780 stanovnika i glavni grad švicarskog Kantona Appenzell Ausserrhoden
Električna mašina
Sinkroni motor
Za sinkroni motor karakteristično je to da se rotor vrti(rotira)jednakom obodnom brzinom kao i statorsko okretno(rotirajuće) magnetsko polje,odnosno te dvije brzine su u sinkronizmu prema čemu je motor i dobio ime.
Herisau
Geografske karakteristike
Herisau leži na sjeveroistoku Švicarske, jugozapadno od Sankt Gallena u kotlini rijeke Glatt.
Električna mašina
Asinkroni motor
Asinkroni ili indukcijski motor ima rotor] na koji se električna energija prenosi beskontaktno (indukcijom) djelovanjem okretnog magnetskog polja koje stvara sustav višefaznih struja u statoru. Prema izvedbi rotorskog namota dijele se na kavezne i klizno-kolutne strojeve.
Valdottavo, Lucca
Valdottavo je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Električna mašina
Transformator
Transformator je uređaj za transformiranje napona i struja, tj. pretvaranje iz nekog nižeg nivoa u viši, i obrnuto. Sastoji se od statičnih dijelova: dvije kotve od dinamo limova ili mljevenog željeza i dva bakrena namota od kojih je jedan primarni, a drugi sekundarni. Veće izvedbe imaju sredstvo za hlađenje, npr. ulje ili komprimirani zrak. Transformatori su najiskoristiviji strojevi, oko 98% iskoristivosti. Rade na principu elektromagnetske indukcije bez fizičkog dodira među zavojnicama.
Los Novillos, Soto la Marina
Los Novillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Valdottavo, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Herisau
Historija
Herisau je prvi put dokumentiran 837., a njegova crkva 837. Za srednjeg vijeka bio je feud Opatije Sankt Gallen. Razaran je u dva navrata 1084. i 1248.-49. , tako da je njegova današnja crkva sv. Lovre podignuta tokom 16. vijeka. Na brdu iznad grada leže ruine dva zamka Rosenberg i Rosenburg.
Privreda
Herisau je poznat po stočnom sajmu i kao grad u kom se proizvode pamučne tkanine, metalni i ektrični artikli. On je i turistička destinacija, u okolici ima puno lječilišta, i polazna je točka planinara za posjet Appenzellerskim Alpama.
Los García, Tijuana
Los García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Opština Prăjești, Bacău
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
La Bandera, Tamazunchale
La Bandera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 239 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 952 m.
Hohenstaufen
thumb|240px|right|Grb dinastije Hohenstaufen
Vladarska kuća Hohenstaufen (čita se Hoenštaufen) je dinastija kraljeva Nemačke, careva Svetog rimskog carstva i vojvoda Švapske. Hoenštaufovci su 1194. postali kraljevi Sicilije. Njihovo pravo ime je Štaufen od njihova zamka u Švapskoj. Dinastija se ponekad naziva i švapska dinastija.
Vladari Nemačke
Kada je Henrik V kao zadnji član Salijske dinastije umro bez muških naslednika postojala je neizvesnost oko naslednika. Fridrik i Konrad III su kao muški Štaufeni predstavljali unuke Henrika IV i nećake Henrika V. Posle smrti Lotara III 1137. Konrad III je postao kralj Nemačke.
Fridrih Barbarosa
Drugi Hoenštaufovski vladar je bio Fridrih Barbarosa (1152—1190). Borio se tokom čitavog perioda svoje vlasti da povrati moć i prestiž monarhije, ali nije imao velikog uspeha. Tokom perioda borbe za investituru kraljevi su imali mnogo manja sredstva od crkve u Nemačkoj. S druge strane vojvode su ojačale, tako da je Fridrih Barbarosa bio prinuđen da u Italiji nalazi sredstva potrebna da bi povratio kraljevsku moć u Nemačkoj.
Fridrih Barbarosa je bio car, kome decenije stalnog ratovanja u Italiji nisu donosili bitne rezultate. Pape i prosperitetni gradovi-države severne Italije su bili tradicionalni neprijatelji, ali carska dominacija i opasnost ujedinila ih je protiv Barbarose. Pod vodstvom pape Aleksandra III formira se koalicija protiv Fridriha Barbarose. Lombardski savez pobeđuje Fridriha Barbarosu, tako da je bio prinuđen da sklopi sporazum sa papom, po kome priznaje papsku državu, a papa priznaje Barbarosu za cara. Sa Lombardskom ligom se i dalje borio, dok im nije priznao 1183. prava da biraju svoju gradsku vlast. Po povratku u Nemačku Barbarosa je uništio svog glavnog neprijatelja Heinricha Lava, člana Dinastije Welf.
Tokom Barbarosina boravka u Italiji nemački kneževi su postajali jači i započeli su uspešnu kolonizaciju slovenskih zemalja. Mnogi Nemci se naseljavaju na Istoku privučeni nižim porezima i drugim davanjima. Slovensko stanovništvo je ubijeno ili isterano.
Zbog te kolonizacije carstvo se povećava i u njegov sastav ulaze Pomeranija, Šleska, Bohemija i Moravska. Ubrzanje ekonomskog života povećalo je broj gradova, a gradovi dobijaju sve veći značaj. Tokom tog perioda zamkovi i dvorovi postaju centri kulture. Dotad su to bili samo manastiri. Iz te dvorske kulture nastaju najveća dela nemačke srednjovekovne književnosti, kao što su Tristan, Parsival i Nibelunzi.
thumb|240px
Henrik VI postaje kralj Sicilije
Barbarosa je umro 1190. na krstaškom pohodu, a nasleđuje ga Henrik VI (1190—1197). Henrik VI postaje kralj Sicilije. Sicilija i Italija su bile jak izvor prihoda za nemačke kraljeve. Osvajajući Siciliju, Henrik VI je postao najmoćniji kralj Evrope i Mediterana. Henrik VI nije uspio da postigne da je carska kruna nasledna. Ipak uspeva da postigne da se 1196. potvrdi da će njegov sin Fridrich II dobiti nemačku krunu. Vratio se u Italiju, gde je bio toliko moćan, da je mogao ujediniti Italiju. Umro je od malarije 1197. na Siciliji.
Razdoblje dva kralja
Pošto je bio jak otpor izboru trogodišnjeg deteta Friedricha II kao kralja, dečakov stric Filip Švapski pristaje da bude kralj. Izabran je 1198. godine. Druge frakcije su izabrale kandidata Dinastije Welf Otona IV kao antikralja. Oton IV je bio sin Heinricha Lava. Usledio je građanski rat. Filip Švapski umalo nije pobedio u tom ratu, ali ubijen je 1208. godine. Oton IV tada postaje jedini kralj, ali poražen je od Francuza u velikoj bici kod Bovina 1214. godine. Friedrich II se vratio 1212. u Nemačku i postaje kralj 1215. godine.
Friedrich II
Friedrich II (1215—1250) je tokom svoje vlasti jako malo boravio u Nemačkoj. Zato je učinio velike koncesije nemačkom plemstvu. Carski statut iz 1232. nemačkim kneževima daje veliku nezavisnost, toliko da su gotovo postali kraljevi. Sveštenstvo je takođe postalo moćnije. Iako je Fridrih II bio jedan od najenergičnijih i najsposobnijih vladara srednjeg veka, nije činio ništa da Nemačka bude ujedinjena. Posle njegove vladavine lokalni vladari su imali mnogo više ovlašćenja nego pre njega.
Politička fragmentacija Nemačke
Kada je umro Fridrih II, u Nemačkoj je ostalo jako malo centralne vlasti. Veliki međuperiod (1256—1273) je bio period anarhije, kada nije bilo cara, a nemački kneževi su se međusobno borili nakon smrti Konrada IV 1254. godine. Tokom tog perioda plemstvo je otelo od već okrnjene carske vlasti još više ovlašćenja. Ipak plemstvo nije stvaralo nezavisne države. Brinuli su se o svojim naslednicima i stvarali su sve veći broj imanja, ali imanja su bila sve manja. Stvorila se klasa službenika, a mnogi su dobili nasledna prava. Ti trendovi doprinosili su političkoj fragmentaciji Nemačke.
Carevi Svetog rimskog carstva i kraljevi Nemačke
Konrad III i Konrad IV nisu nikad bili krunisani carevi. Posle 20 godina međuperioda, Habzburg postaje prvi kralj.
Las Ortiguillas, Yahualica de González Gallo
Las Ortiguillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1716 m.
San Paolo-Cannistrà, Messina
San Paolo-Cannistrà je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 737 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Стапар (Сомбор)
Стапар је насеље у Србији у општини Сомбор у Западнобачком управном округу. Према попису из 2011. било је 3282 становника. До 1965, године је ово насеље седиште Општине Стапар коју су чинила насељена места: Дорослово, Стапар (оба су данас у Граду Сомбору) и Бачки Брестовац (данас у општини Оџаци).
Стапар је село лоцирано 13 km јужно од Сомбора. Основна привредна грана је пољопривреда. Овде се налазе Амбар у Стапару и Српска православна црква Ваведење Богородице у Стапару.
Историја
Настао је 1752. године кад су на стапарску пустару пресељени становници данас непостојећих села Бокченовића и Врањешева, која су се налазила у околини Апатина. Нешто касније пресељени су и становници из Пригревице.
Прва значајна колонизација Немаца у Бачку започела је 1748. године. Незадовољни будућим стањем, тадашњи становници Бокченовића и Врањешева почели су да пресрећу лађе на Дунаву, које су превозиле Немце на унапред одређене локације, убијали их и пљачкали. Зато су прозвани „гусари са Дунава”. Наредбом Марије Терезије становништво је пресељено у Стапар.
Демографија
У насељу Стапар живи 3009 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,0 година (38,8 код мушкараца и 43,1 код жена). У насељу има 1234 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,01.
Musigliano, Alessandria
Musigliano je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Engleske unitarne jedinice
Engleske unitarne jedinice ili Unitarne vlasti (engleski: Unitary authorities of England) su jedna specifična engleska administrativna jedinica. Pojedostavljeno rečeno one su lokalna administracija odgovorna za pružanje svih usluga lokalne uprave unutar svog okruga.
Karakteristike
Kako inače brojni dijelovi Engleske imaju dva nivoa lokalna uprave, a to su; Vijeća (savjeti, odbori) grofovija i Vijeća distrikta, okruga i gradova, koji se potpuno odvojeno bave svaki svojim resorima, odnosno svim onim što spada pod lokalnu upravu, a to je; Za razliku od tog Unitarne jedinice se bave svim tim zajedno.
Postoje tri glavna tipa unitarnih jedinica, to su Unitarne jedinice countya, Londonskih borougha i metropolitanskih borougha.
G. L. García, Puerto Rico
G. L. Garsija je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.751, što je 47 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Engleske unitarne jedinice
Karakteristike
Danas ih ima 56, pokrivaju teren od 33 km² do 5013 km², i imaju od 40.000 do 500.000 stanovnika.
Saobraćaj
Saobraćaj ili promet na cestama može se sastojati od pješaka, tovarnih ili jahaćih životinja, vozila, tramvaja, buseva i drugih vrsta prijevoza, bilo pojedinačno ili zajedno, koristeći javni način za svrhu putovanja. Saobraćajni zakoni su zakoni koji regulišu saobraćaj i vozila, dok su pravila na cesti i zakon i neformalna pravila koja su razvijena vremenom da olakšaju redni i vremenski tok saobraćaja.
Organizirani saobraćaj generalno ima dobro uspostavljene prioritete, trake, prvenstva prolaza, te kontrolu saobraćaja na raskršćima.
Saobraćaj je formalno organiziran u više nadležnosti, sa označenim trakama, raskršćima, razmjenama, saobraćajnim signalima, ili znakovima. Saobraćaj se često dijeli po tipu: teška motorna vozila (npr. automobil, kamion); ostala vozila (npr. moped, biciklo); i pješak. Različiti tipovi mogu dijeliti ograničenje brzine i služnosti, ili mogu biti odijeljeni. Neke nadležnosti mogu imati veoma detaljna i kompleksna pravila na cesti, dok se ostala više pouzdaju na vozačev zdrav razum i volju da sarađuje.
Pravila na cesti
thumb|left|300px|Kontrolor saobraćaja u Chicagu, Michigan Avenue thumb|Saobraćajna kontrola u [[Rim|Rimu, Italija. Ovaj podijum kontrole saobraćaja može se uvući na nivo ceste kada se ne koristi.]]
U dodatku sa pravilima koja se primjenjuju po principu, saobraćajni znakovi i saobraćajna svjetla moraju se poštovati, i mogu se davati instrukcije od strane policajaca, bilo rutinski (na zauzetom raskršću umjesto saobraćajnih svjetala) ili kao cestovna saobaćajna kontrola oko konstrukcijske zone, udesa, ili drugog.
Skretanje
Ovo često znači da će skrečući saobraćaj morati stati u cilju čekanja da se prekid dogodi, a ovo može uzrokovati neugodnost za vozače koji ih prate, a koji ne žele skrenuti. To je razlog zašto se ponekad pružaju namjenske trake i zaštićene saobraćajne signalizacije za okretanje. Na prometnijim raskršćima gdje zaštićana traka ne bi bila efektivna ili ne bi mogla biti izgrađena, skretanje može biti u potpunosti zabranjena, a vozači će morati "voziti okolo" u cilju da ostvare skretanje. Većina gradova primjenjuju ovu taktiku veoma često; u San Francisku, zbog njihove uobičajene prakse, pravljenje tri uzastopna skretanja je poznato kao "lijevo skretanje San Franciska". Prema tome, pošto je većina traka u Taipei City previše zauzeto da dozvoljava direktna lijeva skretanja, znakovi često usmjeravaju vozače vožnju oko bloka radi skretanja.
Pravila skretanja nipošto nisu univerzalna. Naprimjer, u Novom Zelandu (država u kojoj se vozi sa lijeve strane) između 1977. i 2012, saobraćaj koji skreće lijevo mora dati prednost suprotnom saobraćaju koji skreće desno, a koji želi uzeti istu cestu (osim ako ne postoje višestruke trake, ali onda se vozač mora paziti u slučaju da vozilo preskače trake). Novi Zeland je ukinuo ovo konkretno pravilo 25. marta 2012, osim na kružnim tokovima ili prilikom degradiranja pomoću znakova ustupanja ili zaustavljanja. Iako je pravilo napočetku uzrokovalo konfuziju vozača, te je puno raskršća zahtjevalo ili zahtijeva modifikaciju, za izmjenu se predviđa da će eventualno spriječavati jednu smrt i 13 ozbiljnih povreda tokom godine.
Na cestama sa više traka, za saobraćaj koji skreće generalno se očekuje da se pokreće na traci najbliže smjeru u kojem vozač želi skrenuti. Naprimjer, saobračaj koji teži skrenuti desno će se obično pomjerati na najdesniju traku prije raskršća. Analogno, saobraćaj koji skreće lijevo će se pomjeriti na najljevlju traku. Izuzeci za ovo pravilo mogu postojati gdje naprimjer saobraćajne vlasti odluče da će dvije najdesnije trake skretati desno, u kojem slučaju vozači mogu uzeti bilo koju od njih da skrenu. U određenim dijelovima svijeta saobraćaj će se adaptirati neformalnim obrascima koji se nameću prirodno radije nego silom vlasti; naprimjer, uobičajeno je za vozače da promatraju (i vjeruju im) skrečućim signalima koje koriste ostali vozači u cilju skretanja sa ostalih traka. Naprimjer, ako nekoliko vozila na desnoj traci svi skreću desno, vozilo može doći sa trake blizu desnoj i skrenuti desno također, radeći to u paraleli sa ostalim vozilima koja skreću desno.
Međuriječje
Međuriječje može da se odnosi na:
La Esperanza, Tampico Alto
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Edmontosaurus
Edmontosaurus je rod dinosaura sa pačjim kljunom koji nisu imali krijestu na glavi. Fosili ove životinje pronađeni su u kamenju na zapadu Sjeverne Amerike iz perioda između 73 i 65,5 milijuna godina prije nove ere. Bio je jedan od zadnjih dinosaura i živio je uz Triceratopsa i Tyrannosaurusa kratko prije izumiranja dinosaura prije oko 65 milijuna godina.
Edmontosaurus je bio jedan od najvećih hadrosaurida, dužine do 13 m i težine do 4 metričke tone. Poznat nam je iz nekoliko dobro očuvanih primjeraka u koje spadaju ne samo kosti, već i u nekim slučajevima i otisci kože i moguće sadržine iznutrica. Svrstava se one hadrosauride koji nisu imali šuplju krijestu i bio je srodan rodu Anatotitan, a možda je i istovjetan s njim.
Edmontosaurus je bio vrlo rasprostranjen na zapadu Sjeverne Amerike. Rasprostranjenost njegovih fosila pokazuje da je nastanjivao obalne ravnice. Bio je biljožder koji se mogao kretati i na dvije i na četiri noge. Budući da su fosili pronađeni u većim grupama, smatra se da je Edmontosaurus živio u grupama i da se možda također selio. Mnogobrojnost fosila je omogućila znanstvenicima da detaljno istraže njegovu paleobiologiju, uključujući i njegov mozak, kako se možda hranio i njegove ozljede i bolesti.
Opis
thumb|Usporedba veličina vrsta Edmontosaurus regalis i E. annectens sa čovjekom.
Lubanja
thumb|Lubanja vrste Edmontosaurus annectens
Lubanja odraslog Edmontosaurusa bila je duga oko jedan metar; kod vrste E. regalis bila je duža nego kod E. annectens. Lubanja je bila trokutna u profilu, bez koštane krijeste. Gledani odozgo, prednji i zadnji dio lubanje bili su prošireni; sprijeda se formirao "pačji kljun". U kljunu nisu imali zube, a i donja i gornja čeljust bile su proširene keratinskim materijalom. Najveća količina ostataka keratinskog gornjeg kljuna poznata je od "mumije" u Muzeju Senckenberg. Kod ovog primjerka se očuvani, nekoštani dio kljuna očuvao barem 8 cm dalje od kosti i bio je usmjeren prema dolje. Nosni otvori Edmontosaurusa bili su izduženi u duboka udubljenja okružena izraženim koštanim obručima iznad, iza i ispod. U barem jednom slučaju (primjerak u Senckenbergu), očuvani su i koštani prstenovi u očnim dupljama. Još jedna kost koja se rijetko očuva, stremen, također je pronađena kod jednog primjerka Edmontosaurusa.
Zubi su bili prisutni samo u glavnoj kosti donje čeljusti i u zadnjoj oblasti gornje čeljusti, kod obraza. Zubi su se neprestalno zamjenjivali novim, kojima je trebalo oko pola godine da se formiraju. Rasli su u kolonama, sa najviše šest u svakoj; broj kolona varirao je ovisno o veličini životinje. Poznate kolone za neke vrste su: 51 do 53 kolona u gornjoj čeljusti i 48 do 49 u donjoj čeljusti (zubi gornje čeljusti bili su malo uži nego oni donje čeljusti) za E. regalis; 43 kolone u gornjoj i 36 u donjoj čeljusti za E. annectens; i 52 i 44 za E. saskatchewanensis.
Postkranijalni skelet
thumb|Kukovlje Edmontosaurusa
Broj kralježaka se razlikuje između primjeraka. E. regalis je imao 13 vratnih kralježaka, 18 leđnih kralježaka, 9 karličnih kralježaka i nepoznat broj repnih kralježaka. Primjerak koji se nekada identificirao kao Anatosaurus edmontoni (a sada E. annectens) je imao još više leđnih kralježaka i 85 repnih kralježaka, sa neobjavljenim procentom restauracije. Ostali hadrosauridi imali su samo 50 do 70 repnih kralježaka, pa je time broj istih kod spomenutog primjerka vjerojatno veći nego što je uistinu bio. Anteriorni dio leđa bio je savijen prema tlu, a vrat je bio uspravljen prema gore; ostatak kralješnice i rep bili su horizontalni. Na većem dijelu leđa i repa postojale su okoštale tetive rešetkasto raspoređene po kralješnici. Takvo stanje je navodno činilo leđa i barem jedan dio repa izuzetno ravnim. Okoštale tetive su učvršćivale kralješni stub protiv gravitacionalnog stresa; inače su kralješni stub većinom podržavali zadnji udovi i kukovlje.
thumb|left|Edmontosaurus u Pirodoslovnom muzeju Univerziteta Oxford
Lopatice su bile duge i ravne kosti nalik oštricama, relativno paralelne kralješnom stubu. Kukovi su se sastojali od po tri elementa: izduženog iliuma iznad artikulacije sa nogom, ischiuma ispod i iza dugačke tanke "palice" i od preponske kosti sprijeda koja se širila u strukturu nalik tanjuru. Struktura kukovlja nije dopuštala toj životinji da stoji uspravno na zzadnjim nogama, zato što bi u takvoj poziciji bedrena kost gurala zglob iliuma i preponske kosti, a inače je gurala samo čvrsti ilium. Devet spojenih karličnih kralježaka davalo je podršku kukovlju.
Koža
thumb|AMNH 5060: dobro očuvan primjerak vrste Edmontosaurus annectens
Pronađeno je više primjeraka Edmontosaurusa sa očuvanim otiscima kože. Neki od njih su dobili mnogo pažnje poput "mumije Trachodona" u ranom 20. stoljeću i primjerka zvanog "Dakota",   a ovaj zadnji imao je i očuvane organske tvari u koži. Zahvaljujući ovim pronalascima, poznat je izgled krljušti na većem dijelu tijela Edmontosaurusa.
AMNH 5060, "mumija Trachodona" (tako nazvana zato što izgleda kao da je fosil prirodne mumije), sada se smatra primjerkom E. annectens. Kod njega su pronađeni otisci kože na njušci, većini vrata i tijela i dijelovima udova. Rep i jedan dio nogu erodirao je prije nego što je fosil pronađen, pa su ti dijelovi tijela nepoznati za taj primjerak. Uz to, neka područja sa otiscima kože, kao što su dijelovi u vezi sa vratom i rukama, slučajno su otklonjeni tijekom pripremanja primjerka. Za ovaj primjerak smatra se da se osušio u suhom koritu potoka, vjerojatno u ili blizu zavoja u potoku. Okolnosti lokacije i očuvanja tijela pokazuju da je životinja umrla tijekom perioda suše, možda od gladi. Osušenu strvinu je na kraju zakopala iznenadna poplava u kojoj je bilo dovoljno sitnih čestica da se tijelo očuva.
left|thumb|upright|Otisci kože abdomena vrste Edmontosaurus annectens
Epiderma je bila tanka, a krljušti su bile malene i nisu se preklapale, kao i kod guštera Heloderma suspectum. Na većem dijelu tijela postojala su dva tipa krljušti: malene zašiljene ili konveksne tuberkule, 1 do 3 mm u promjeru bez nekog određenog rasporeda; i veće, ravne mnogokutne tuberkule, obično promjera manjeg od 5 mm, ali i do 10 mm na području podlaktice. Ove zadnje su se grupirale u grupe koje je prvi tip krljušti odjeljivao jedne od drugih; na prijelazu između velikih u male krljušti postojao je tranzicijski tip krljušti. Na većem dijelu tijela su veće krljušti bile raspoređene u kružne ili ovalne skupine, a blizu ramena na ruci formirale su pruge gotovo paralelne jedne drugima. Sve u svemu, skupine su bile veće na gornjem dijelu tijela, a manje na donjem. Iznad kukovlja su postojale skupine dužine 50 cm.
thumb|Slika mumije AMNH
Jedini otisci kože sa glave dolaze od velikih otvora za nosnice. Umjesto otisaka tuberkula, tu su se nalazili otisci mekog tkiva, sa dubljim dijelom dalje nazad, što su mogle biti nosnice. Vrat i leđa imali su mekan greben ili nabor po sredini, sa redom ovalnih grupa tuberkula iznad šiljastih nastavaka kralježaka. Točna visina grebena kod primjerka AMNH 5060 nije poznata, a ni mjesto njegove gornje granice, budući da je nedostajao gornji dio. Greben je bio visok barem 8 cm i bio je naboran kako bi omogućio pokretanje. Američki paleontolog Henry Fairfield Osborn je pretpostavio da je bio dovoljno visok za još jedan red skupina krljušti.
Na prednjim udovima su se nalazili najveći tuberkuli, raspoređeni u velike skupine koje su pokrivale veći dio udova. Ruke su bile pokrivene malenim tuberkulima u strukturi od mekog tkiva koja je okruživala tri centralna prsta; čak ni vrhovi nisu bili vidljivi. Osborn je smatrao da je to bila prilagodba plivanju. Paleontolog Robert T. Bakker je kasnije zaključio da je to meko tkivo bilo analogno mekom tkivu na stopalima deve. Kao i na podlaktici, i na potkoljenici je bilo velikih tuberkula. Raspored krljušti na ostatku noge je još uvijek nepoznat, ali otisci kože Lambeosaurusa pokazuju da su butine bile ispod kože, kao kod današnjih ptica.
Rep nije pronađen kod primjerka AMNH 5060, ali ostali primjerci dali su neke detalje o koži na tom dijelu tijela. Otisci kože nepotpunog repa koji pripada ili Edmontosaurusu ili njegovom bliskom srodniku Anatotitanu, koji su pronađeni u formaciji Hell Creek, pokazuju segmentiran greben iznad kralježaka. Greben je bio visok oko 8 cm, a segmenti su bili dugi 5 cm i visoki 4,5 cm, sa razmakom od 1 cm između sebe, jedan segment po kralješku. Još jedan fosilizirani rep, ovaj put od neodraslog primjerka, imao je fosilizirane otiske uključujući tuberkule i do tada još neviđene teksture na koži. U ove otiske spadaju i eliptične krljušti koje se preklapaju, ižlijebljene krljušti i "trapezoidna struktura 9 cm sa 10 cm nalik na rog".
Klasifikacija
Gornji kladogram prema Horner et al. (2004.), donji kladogram prema Gates & Sampson (2007.).
Edmontosaurus je bio hadrosaurid, pripadnik porodice koje je pronađena jedino u stijenama iz kasne krede. Klasificira se u Hadrosaurinae, kladus hadrosaurida koji nisu imali šuplju krijestu na glavi. Ostali pripadnici ove grupe su Brachylophosaurus, Gryposaurus, Lophorhothon, Maiasaura, Naashoibitosaurus, Prosaurolophus i Saurolophus. Bio je ili u vrlo bliskom srodstvu sa rodom Anatotitan, još jednim velikim hadrosauridom iz raznih kasnokredskih formacija na zapadu SAD-a, ili je bio njegov sinonim. Divovski kineski hadrosaurin Shantungosaurus je također anatomski sličan Edmontosaurusu; M. K. Brett-Surman je otkrio da se ova dva roda razlikuju samo u detaljima vezanim za veličinu Shantungosaurusa, na osnovu opisa tog roda.
Iako status Edmontosaurusa kao hadrosaurina nije predmet kontroverze, njegovo točno svrstavanje u kladusu nije određeno. U ranim su se filogenijama, kao što je ona u uticajnom monografu R. S. Lulla i Nelde Wright iz 1942. godine, Edmontosaurus i razne vrste roda Anatosaurus (od kojih je većina poslije svrstana u rod Edmontosaurus) kao jednu lozu među više loza hadrosaura "sa ravnim glavama". Jedna od prvih analiza u kojoj su se koristile kladističke metode pokazala je da je u srodstvu sa rodovima Anatotitan i Shantungosaurus u neformalnom kladusu "edmontosaura", koji je uparen sa "saurolofima" sa šiljatom krijestom na zadnjem dijelu glave i u daljem srodstvu sa "brahilofosaurima" i "griposaurima". Istraživanje koje su 2007. godine proveli Terry Gates i Scott Sampson dalo je slične rezultate, da je Edmontosaurus u bliskom srodstvu sa Saurolophusom i Prosaurolophusom, a u daljem srodstvu sa Gryposaurusom, Brachylophosaurusom i rodom Maiasaura. Međutim, najnoviji pregled porodice Hadrosauridae, koji su proveli Jack Horner i kolege (2004.), doveo je do upadljivo drugačijih rezultata: Edmontosaurus je svrstan između roda Gryposaurus i "brahilofosaura", a u daljem srodstvu sa rodom Saurolophus. Nepodudarnosti kompliciraju i relativni nedostatak rada na evolutivnoj srodnosti hadrosaurina.
Claosaurus annectens i ostala rana otkrića
Edmontosaurus je imao dugu i kompliciranu povijest u paleontologiji; proveo je desetljeća sa raznim vrstama klasificiranim u druge rodove. Njegova taksonomska povijest se u mnogim tačkama povijesti isprepliće sa rodovima Agathaumas, Anatosaurus, Anatotitan, Claosaurus, Hadrosaurus, Thespesius i Trachodon, a izvori prije 1980-ih godina obično koriste Anatosaurus, Claosaurus, Thespesius ili Trachodon za fosile edmontosaura (osim onih koji spadaju u E. regalis), ovisno o autoru i vremenu objave. Iako je Edmontosaurus nazvan 1917. godine, njegova najstarija vrsta (E. annectens) je nazvana 1892. kao vrsta Claosaurusa, a nepotpuni ostaci koji mu pripadaju opisani su još 1871. godine.
Prve opisane ostatke životinje koja je mogla biti Edmontosaurus, Edward Drinker Cope je 1871. godine nazvao Trachodon atavus. Ova vrsta je u dva pregleda bez komentara procijenjena kao sinonim vrste Edmontosaurus regalis, iako je atavus nazvan nekoliko desetljeća prije regalis. Godine 1874. Cope je nazvao, ali nije opisao vrstu Agathaumas milo, čiji se primjerak sastojao od križničnih kralježaka i dijelova goljenične kosti iz perioda kasne krede (formacija Laramie, Colorado). Kasnije te iste godine, opisao je ove kosti pod nazivom Hadrosaurus occidentalis. Te kosti su sada izgubljene. Kao i sa Trachodon atavus, Agathaumas milo je u dva pregleda bez komentara svrstan kao Edmontosaurus regalis, iako je bio nekoliko desetljeća stariji od regalis. Ni jedna vrsta nije privukla mnogo pažnje; na primjer, ni jedna se ne pojavljuje u monografu Lulla i Wrighta (1942. godine). Treću nejasnu vrstu, Trachodon selwyni, koju je 1902. godine od donje čeljusti pronađene u formaciji Dinosaur Park (Alberta) opisao Lawrence Lambe, Glut (1997. godine) je neispravno opisao kao priključenu vrsti Edmontosaurus regalis od strane Lulla i Wrighta. Ona to nije, već je opisana kao "vrlo upitne validnosti". Neki noviji pregledi hadrosaurida su se suglasili.
thumb|Skeletalna restauracija vrste Edmontosaurus annectens (tada Claosaurus) - [[Othniel Charles Marsh.]]
thumb|Edmontosaurus annectens u Muzeju Unierziteta Yale, prvi gotovo potpuni skelet dinosaura postavljen u [[Sjedinjene Američke Države|SAD-u. ]]
Prva dobro podržana vrsta Edmontosaurusa nazvana je 1892. godine Claosaurus annectens od strane Othniela Charlesa Marsha. Ova vrsta se bazira na USNM 2414, lubanji i skeletu, a druga glava i skelet, YPM 2182, je paratip. Oba je 1891. godine skupio John Bell Hatcher u formaciji Lance iz perioda gornje krede. Ova vrsta ima i neke povijesne bilješke: među prvim je dinosaurima koji su dobili skeletnu restauraciju i prvi je hadrosaurid restauriran na taj način; a YPM 2182 i UNSM 2414 su prvi i drugi vrlo potpuni skeleti postavljeni u SAD-u. YPM 2182 je izložen 1901. godine, a USNM 2414 1904. godine.
Zbog nepotpunog razumijevanja hadrosaurida u to vrijeme, nakon Marshove smrti 1897. godine, Claosaurus annectens se svrstavao kao vrsta rodova Claosaurus, Thespesius ili Trachodon. Mišljenja su se mnogo razlikovala; udžbenici i enciklopedije su povlačili liniju između Claosaurus annectens sličnog Iguanodonu i Hadrosaurusa sa pačjim kljunom (na osnovu ostataka poslije priključenih vrsti Anatotitan copei), dok je Hatcher eksplicitno identificirao C. annectens kao sinonim hadrosaurida predstavljenog tim istim lubanjama dinosaura s pačjim kljunom. Hatcherova revizija, objavljena 1902. godine, bila je "očistila" situaciju: on je smatrao da su gotovo svi tada poznati rodovi hadrosaurida zapravo sinonimi roda Trachodon. U tu grupu spadaju Cionodon, Diclonius, Hadrosaurus, Ornithotarsus, Pteropelyx i Thespesius, kao i Claorhynchus i Polyonax, čiji su primjerci nepotpuni i danas se smatraju ceratopsima. Hatcherov rad doveo je do kratkog konsenzusa, dok poslije 1910. godine novi materijal iz Kanade i Montane nije pokazao veću raznolikost hadrosaurida nego što se prije slutilo. Charles W. Gilmore je 1915. godine ponovo procijenio hadrosauride i predložio da se Thespesius ponovo uvede za hadrosauride iz formacije Lance i stijena iz odgovarajućeg perioda, a da se Trachodon, zbog neadekvatnog materijala, ograniči na hadrosaurida iz starije formacije Judith River i njoj ekvivalentnih stijena. Što se tiče vrste Claosaurus annectens, predložio je da se smatra sinonimom Thespesius occidentalis. Njegovo vraćanje roda Thespesius za hadrosauride iz perioda formacije Lance imat će posljedice u taksonomiji Edmontosaurusa u sljedećim desetljećima.
Tijekom ovo vremenskog perioda (1902.–1915.), pronađena su još dva veoma važna primjerka vrste C. annectens. Prvu, "mumiju Trachodona" (AMNH 5060), otkrili su u formaciji Lance 1908. godine Charles Hazelius Sternberg i njegovi sinovi. Sternberg je radio za Britanski prirodoslovni muzej, ali Henry Fairfield Osborn iz Američkog prirodoslovnog muzeja kupio je primjerak za 2000 dolara. Sternbergovi su pronašli sličan primjerak na istom području 1910. godine, ne tako dobro očuvan, ali sa otiscima kože. Prodali su primjerak (SM 4036) Muzeju Senckenberg u Njemačkoj.