cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Boquilla, Aramberri
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1017 m.
Mišo Baričević
Mišo Baričević, (Dubrovnik, 1951.), hrvatski slikar.
Životopis
Rođen je unutar zidina u dijelu Grada zvanom Sveta Marija. Pripada generaciji nakon dubrovačkih kolorista pa slikare toga razdoblja smatramo produženom rukom dubrovačkog kolorizma. Nakon srednje škole želio je studirati slikarstvo na likovnoj akademiji, ali životne prilike odvele su ga u drugom smjeru. Ubrzo je oženio i dobio djecu pa je na svoj san morao zaboraviti. Radeći kao ugostitelj, susretao se s brojnim likovnim umjetnicima koji su prepoznali njegov talent i potaknuli ga na slikarstvo. Između ostalih to su bili Josip Pino Trostmann i Ivo Dulčić.
U kolovozu 2007. godine sudjeluje u projektu "Dubrovački likovni umjetnici" tijekom kojega je o njegovu životu i stvaralaštvu snimljen dokumentarni film. Autori su Marin Ivanović i Nikša Spremić.
Dortches, North Carolina
je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 935, što je 126 (15,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
J. Jesús Rodríguez, Irapuato
J. Jesús Rodríguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1714 m.
Nikola Bačić
Nikola Bačić (Dubrovnik, 1825. - Rijeka, 20. travnja 1884.), hrvatski pomorski gospodarstvenik.
U ranoj mladosti došao je u Rijeku i trgovao žitom te osnovao veletrgovačku tvrtku. Od 1852. do 1879. godine bio je što vlasnik što suvlasnik dvanaest jedrenjaka duge plovidbe kojima je prevozio drvo i žito u luke Sredozemlja i sjeverne Europe. Sudjelovao je i pri stvaranju riječkog parobrodarstva te je postao suvlasnik prvog riječkog parabroda duge plovidbe "Liburno".
Emiliano Zapata, Epatlán
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Epatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 380 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1318 m.
Via Aslago, Bolzano
Via Aslago je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Granito de Oro, El Fuerte
Granito de Oro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Vyšný Kazimír
Vyšný Kazimír je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Villa, Parma
Villa je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 424 m.
Sant'Angelo, Cuneo
Sant'Angelo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Baro Bošković
Baro Bošković (Dubrovnik, 27. travnja 1699. - Recanati, 5. svibnja 1770.) je bio hrvatski književnik. Pisao je pjesme. Pripadao je krugu hrvatskih latinista.
Bošković je rođen u od roditelja majke Paule Bettera, kćerke jedne talijanske bogate obitelji, i oca Nikole Boškovića, trgovca podrijetlom iz Orahovog Dola. Brat je slavnije braće Ruđera i Petra, a iz te obitelji je i pjesnica Anica Bošković.
Još u mladačkoj dobi je stupio u isusovački red.
U latinskim izvorima ga nalazimo pod Bartholomeus Boscovich.
Djela
(popis nepotpun)
Palo Mocho, Yanga
Palo Mocho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yanga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Deoncești, Sohodol
Deoncești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sohodol.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 786 m.
La Toma de Agua, Coatzintla
La Toma de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Jardines de San Miguel, Tula de Allende
Jardines de San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Plai, Drajna de Sus
Plai je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Drajna de Sus.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 613 m.
El Ranchito, San Francisco del Rincón
El Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1734 m.
Prolog
Prolog (grčki: πρόλογος, doslovno = "predgovor") jeste prvi deo književnog dela ili početna scena drame, koja ima ulogu predgovora ili uvoda, a služi tome da smesti likove i radnju jednog dela u širi kontekst tako što čitaocu ili gledaocu daje najbitnije informacije neophodne da se razume dalji tok radnje. Prologom se nazivaju i uvodni delovi proznog teksta ili pesme (gde prolog može imati i oblik invokacije).
Antika
U antičkoj drami prolog je početna scena, koju obično čini govor u stihovima koji jedan ili više glumaca upućuju publici pre početka radnje. Prolog nije neophodan deo drame, a kada ga ima, može biti tesno povezan sa strukturom drame ili biti njen sastavni deo, a u drugima nema nikakve veze sa radnjom i predstavlja samostalan deo drame. Pri tome lica koja se pojavljuju u prologu mogu biti učesnici radnje ili posebna posebna lica koja se u daljem toku drame više ne pojavljuju.
El Jilguero, Aramberri
El Jilguero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prolog
Antika
U grčkoj tragediji klasičnog doba i u staroj atičkoj komediji prolog je deo komada pre ulaska hora i dat je u obliku monologa ili dijaloga koji izlaže temu drame i uvodi prvu scenu od koje radnja počinje. Za tragediju, Aristotel u Poetici kaže da je "prolog ceo deo tragedije pre horske parode (= ulaska hora)". No najstarije tragedije počinjale su ulaskom hora, koji je uvodio radnju bez prologa. Prologa nema još u Eshilovim Hiketidama i Persijancima, koji se smatraju njegovim najstarijim sačuvanim tragedijama; tu se na samom početku pojavljuje hor, koji u anapestima objašnjava konktekst i uvodi radnju te odmah zatim peva svoju pesmu. Dok je u tragediji bio samo jedan glumac, jedino je bio moguć monološki oblik prologa, kao u Eshilovom Agamemnonu, a kad je Eshil uveo i drugog glumca, prolog je mogao imati i dijaloški oblik, kakav je uglavnom u Sofoklovim tragedijama. Kod Euripida prolog se obično sastoji iz dva dela: u monološkom jedan lik objašnjava kontekst, a zatim sledi dijalog, s ciljem da se objasni kako je pesnik adaptirao mit koji je tema drame.
El Jilguero, Aramberri
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1920 m.
Armo I, Reggio Calabria
Armo I je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prolog
Antika
U staroj atičkoj komediji prolog je obično duži i raznovrsniji od onoga u tragediji. Prolog se tu ponekada sastoji i iz više prizora, od kojih samo neki daju kontekst i uvod u radnju, a drugi su već njen sastavni deo, kao npr. kad u prologu Aristofanovih Žaba Dionis sa svojim slugom Ksantijom već putuje u Had. Prolog je opstao u srednjoj atičkoj komediji, gde je uloga hora i njegova povezanost s radnjom značajno oslabila, kao i u novoj atičkoj komediji, u kojoj je nastup hora bio ograničen za interludije između pojedinih činova i nije ni smatran delom same drame.
Armo I, Reggio Calabria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Prolog
Antika
U rimskoj palijati, prolog je često bio više razrađen nego u atičkoj komediji. Po pažljivoj kompoziciji pesama koje čine prolog u Plautovim komadima vidi se koliko je važnosti ovaj pesnik posvećivao ovom delu drame, premda ga obično izgovaraju lica koja se više ne pojavljuju u daljem toku radnje. Terencije, pak, prolog uglavnom koristi za polemiku sa svojim književnim protivnicima, po čemu taj deo komada nalikuje donekle na parabazu u staroj atičkoj komediji.
La Bomba, El Fuerte
La Bomba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prolog
Srednji i novi vek
U srednjem veku drama nije imala prolog kao takav, ali je pri prikazivanju najčešće neko upoznavao publiku s njenim predmetom. U misterijama prolog ima oblik jedne homilije ili molitve. U renesansnoj drami prolog je doživeo procvat, da bi zatim postepeno nestao. Prolog u jednom moralitetu s početka 16. veka priča kako je pisac, iznenada se našavši pred vratima pakla, prisustvovao razgovoru između Sotone i Lucifera o tome kako probati različita iskušenja na ljudima te obznanjuje da taj komad nema druge svrhe do da otkrije Sotonine spletke. U engleskoj elizabetanskoj drami forma prologa bila je preuzeta neposredno iz Euripida i Terencija.
La Bomba, El Fuerte
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Prolog
Srednji i novi vek
Molière je obnovio antički prolog u svojoj komediji Amfitrion, a primenio ga je i u Hipohondru. Prolog nalazimo i u Racinovoj tragediji Estera, gde ga izgovara "Pobožnost" (La Piété) kao alegorijsko lice i u kome pisac laska kralju Luju XIV. U isto to vreme prolog postaje karakterističan za muzičku operu. Philippe Quinault i drugi pesnici takođe koriste prolog da bi u njemu iznosili pohvale "kralju-suncu". U 17. veku razni komadi na repertoaru Teatra Italien i manjih pozorišta takođe su sadržavali prologe, koji su bili naročito živahni i duhoviti: često se radilo i sceni koja je uključivala glumca i komediografa ili direktora pozorišta ili nekog gledaoca iz publike.
U moderno doba prolog se pojavljuje pre svega kao sredstvo za dramsko, a ne narativno, upoznavanje činjenica koje su prethodile glavnom toku radnje u komadu. Ovaj prolog, koji predstavlja retrospektivni čin, ima tu prednost što u određenoj meri obezbeđuje drami jedinstvo vremena.
San Rafael, Suchiate
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
El Cocal, Mazatán
El Cocal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Leone, Rieti
Leone je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
La Estrella, Yanga
La Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yanga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
Villa de Herrera, Irapuato
Villa de Herrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1720 m.
Frassine (rijeka)
Frassine je vodotok (zapravo kanal) u Venetu u Provinciji Padova dug 13,4 km.
Hidrologija
Frassine dobija vode iz Rijeke Guà kod Montagnane u Provinciji Padova. Od tamo teče prema istoku do obronaka Euganejskih brda i grada Este gdje ima ušće u kanal Brancaglia, nakon tog uvire u kanal Santa Caterina, pa u kanal Gorzone i na kraju u rijeku Bacchiglione.
Sant'Anna Avagnina, Cuneo
Sant'Anna Avagnina je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Hipurinska kiselina
Hipurinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 179,173 Da.
Sant'Anna Avagnina, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 954 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Las Tinajas, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2600 m.
Apunguio, Carácuaro
Apunguio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 640 m.
El Tucayo, Mazatán
El Tucayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Drăgănești, Drăgănești, Prahova
Drăgănești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Drăgănești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
New Berlinville, Pennsylvania
Nju Berlinvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.368.
Nelegești, Sohodol
Nelegești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sohodol.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 734 m.
Rafo Andrović
Rafo Andrović (Dubrovnik, 19. ožujka 1771. - Dubrovnik, 21. srpnja 1841.), dubrovački pjesnik.
Bio je frankofil i pravnik dubrovačkih masona. Za vrijeme francuske vladavine obavljao je dužnost suca i načelnika općine, a dubrovačka vlastela ga je smatrala krivim za propast Republike.
Pisao je epigrame, sonete, ode, madrigale.
Ejido Coatzintla, Coatzintla
Ejido Coatzintla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Santa María Michimaltongo, Tula de Allende
Santa María Michimaltongo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2072 m.
Manastir Piva
Manastir Piva|mini Manastir Piva se nalazi u Plužinama, podignut u ranijoj oblasti srednjovekovne župe Piva i području kasnijeg plemena Piva, a deo je Eparhije Budimljansko-nikšićke. Manastirska crkva Uspenja Presvete Bogorodice podignuta je između 1573. i 1586. godine od strane Mitropolita Hercegovačkog Savatija Sokolovića, potonjeg Patrijarha Srpskog.
Radovi manastira su vršeni u tri navrata: zidanje 1573—1586, slikanje fresaka u glavnom delu hrama 1604—1605, fresaka na svodu priprate 1604. i živopisanje ostatka priprate 1626. godine.
Savatijeva zadužbina podignuta je na mestu gde je i ranije postojala crkva posvećena Uspenju Bogorodice. Pivski manastir je sagrađen ubrzo pošto je 1557. godine Patrijarh Makarije Sokolović obnovio Pećku patrijaršiju uz pomoć brata od strica, velikog vezira Mehmeda Sokolovića.
Manastir je prenet 1982. godine zbog izgradnje hidrocentrale na reci Pivi.
Arhitektura
mini|Novi položaj manastira Gledajući čisto arhitektonski, crkva je veoma jednostavna i bez nekih posebno smelih građevinskih zahvata koji bi izazvali pažnju. Međutim, ona, takva kakva je, jeste u bliskoj vezi sa prirodnim okvirom njenog pejzaža. Sama nekadašnja okolina manastira, opora sa veoma teškim pristupom, sasvim jasno govori o teškim danima u kojima je građena kada ju je trebalo sakriti od turskih očiju. Upravo takva je i njena arhitektura.
Ono što odmah privlači pažnju kod crkve jesu njene neuobičajeno velike dimenzije. Dužina crkve (sa oltarom) je 23 -{m}-, a širina 15 -{m}-. Sa visinom svoda od oko 13 -{m}-, stvara u unutrašnjosti veoma veliki prostor. Upravo ovaj veliki unutrašnji prostor omogućio je da se crkva oslika sa čak 1.260 -{m}-² fresaka.
Manastirska crkva je trobrodna bazilika koja u sebe uključuje tri oltarske apside i pripratu. Interesantno je, i pomalo neuobičajeno, da crkva nema ni tornja ni kupole. Srednji brod je nešto viši u odnosu na dva bočna. Oltarski prostor je trodelno razuđen, a apside đakonikona i proskomidije su prilično istaknute. Crkva je zidana od sivih i ružičastih kamenih blokova nejednake veličine slaganih u nepravilne horizontalne redove. Pri izgradnji upotrebljeni su, sudeći po obradi kamena, i nadgrobna znamenja — stećci. Fasada crkve je jednostavna i osim plitkih pilastara nema drugih ukrasa. Stoga veoma velike zidane površine daju utisak monotonosti.
Unutrašnjost crkve je prilično tamna. Rijetki prozori na zidovima naosa i centralnoj apsidi su lučnog oblika. Priprata nema prozora već otvore koji podsjećaju na puškarnice. Krov središnjeg broda je dvoslivni, dok su niži bočni brodovi prekriveni jednoslivnim krovom. Crkva je pokrivena bakrom, a na apsidama đakonikona i proskomidije zadržan je klis kojim je nekada bila prekrivena cijela crkva.
Koliko spoljašnjost crkve bila jednostavna, toliko je unutrašnjost složenija. Crkva ima tri broda koji su međusobno razdvojeni stupcima i pilastrima. Na njima počivaju poluobličasti svodovi. Bočni brodovi su niži od središnjeg i u svodovima. Naos i priprata su razdvojeni zatvorenim zidom koji je iskorišten da se u njemu sagradi velika skrivnica u koju se ulazi spiralnim stepenicama iz naosa. Pod crkve je prekriven krupnim kamenim pločama sa velikim dekorativnim amvonom od dvobojnog kamena.
Freske
Freske u manastiru Pivi su najobimniji i, svakako, jedan od najznačajnih ansambala zidnog slikarstava nastalog po obnovi Pećke patrijaršije i mogu se sasvim jasno razdvojiti u dvije grupe, one u naosu i one u priprati crkve.
Sveta gora i Hilandar, s kojima svi manastiri u zemlji i u teškim prilikama pod Turcima održavaju stalne veze, bili su izvori duhovnih saznanja. Odatle dolaze obavještenja i o umjetničkom stvaranju i nova tematika ikonografskog sadržaja u koju se, pod uticajem sa Krita, uvode izvjesne novine.
Iguman pivski kir Simeon, koji se brinuo o živopisanju crkve manastira Pive, odlazio je u Svetu goru prije nego što je crkva slikana, a i kasnije, tokom svog igumanovanja u Pivi, održavao je veze sa Svetom gorom, šaljući tamo svoje kaluđere da prepisuju knjige za manastir.
Svakako da je ovaj preduzimljivi i učeni kaluđer, za čije vrijeme je u Pivi radila prepisivačka radionica, bio dobro upoznat sa onim temama kojima su freskopisci ukrašavali zidove manastira u Svetoj gori, pa je dobar deo toga uspio da prenese u Pivu.
Bogatstvo zavjetnih tematika kojima su ukrašeni zidovi naosa omogućila je i sama veličina unutrašnjeg prostora. U konhi apside je ogromna Bogorodica Platitera, ispod koje je Nebeska liturgija, Pričešće apostola, impozantna povorka arhijereja koju predvode sv. Vasilije Veliki i sv. Jovan Zlatousti. U naosu, pored uobičajenih jevanđelsih ciklusa Velikih praznika i ciklusa Stradanja Hristovih, ilustrovanih veoma opširno, među kojima, zbog bogatstva ilustrovanih muzičkih instrumenata posebno izdvajamo scjenu Ruganja, prikazane su i scjene iscjeljenja i drugih djela Hristovih, kao i događaji iz života Bogorodice, svetog Jovana i drugih svetitelja, a pored njih i ređe slikane predstave molitve „O tebe raduetsja“ i jedinstvene kompozicije „Jerusalim“, koja prikazuje Bogorodicu kao prvog hodočasnika, kako obilazi sveta mjesta poslije Hristovog Vaznesenja: Jerusalim, Vitlejem i Nazaret, upućujući buduće poklonike Svete zemlje šta treba da obiđu; tema je uzeta iz „-{Legenda aurea}-“ i veoma se retko ilustruje na freskama. Ova kompozicija koja se u Pivi rano javlja, svakako pod palestinskim uticajem, vrlo je popularna tokom -{XVIII}- vijeka u Jerusalimu, kada se, ikonografski obogaćena, često slika na platnu pa je kao „hadžijsku ikonu“ donose hodočasnici iz Svete zemlje.
Dok su freske naosa pivske crkve izuzetno ostvarenje po bogatstvu ikonografske tematike, u okviru koje je posebno naglašen hristološki ciklus opisan u djelima jevanđelista, freske u priprati imaju, pored umjetničke i ikonografske, posebnu vrijednost kao rad poznatih domaćih majstora — slikara popa Strahinje iz Budimlja i slikara nazvanog kir Kozma. Kako nas obavještava kratak natpis nad prozorom na sjevernim zidu, živopisanje priprate započeto je takođe za vrijeme igumana Simeona jeromonaha, 1604. godine, sigurno po njegovim uputstvima.
Ikonostas
Ikonostas manastira Pive je rađen u tri etape. Najpre su nastale tri velike Longinove ikone 1573/4. godine, zatim veliki duborezni krst sa ikonama Presvete Bogorodice i Svetog Jovana Bogoslova, 1605. godine i najzad Kozmine ikone rađene 1638—1639, kada je ikonostas i konačno završen.
Patrijarh Savatije Sokolović je još pri zidanju manastira u Pivi naručio od Longina, jerođakona Pećke patrijaršije i tadašnjeg najboljeg slikara, ikonopisanje određenog broja ikona, između ostalih i do sada sačuvanih Bogorodice sa Hristom i prorocima, Hrista sa apostolima i Uspenje Bogorodice. Longin je tada imao čitav niz radova iza sebe. Učestvovao je u živopisanju priprate u Pećkoj patrijaršiji (1561), Bogorodičine crkve u Studenici (1568—1569), a odmah potom i u Mileševi. Slikao je pripratu u Gračanici (1570), freske u Svetom Nikoli Dabarskom (1571) i onda su došle na red ikone u Pivi. Kasnije je radio dio fresaka i ikonostas u manastiru Lomnici (1577), ikone u Velikoj Hoči (1577—1578), desetak ikona za Dečane među kojima je svakako najpoznatija velika ikona sv. Stefana Dečanskog (1577).
O njegovom radu izrečene su najbolje ocjene, a ikone za Pivu uradio je u „najplodnijem razdoblju svoga stvaranja, kada je slikao nadahnuto, pun tople osećajnosti. Paleta mu je bogata, svetlih živih boja, prozračno slikanih. Longinov svetli kolorit inkarnata, bogato iznijansiran, odlikuje se izvanrednom svežinom, neobičnom za ikonopis tih vremena“, kako je to opisala Anika Skovran.
Veliki krst na ikonostasu sa ikonama Bogorodice i Svetog Jovana Bogoslova izrađen je 1605. godine. Pretpostavlja se da je njegova izrada započela možda čak i ranije nego što je počelo freskopisanje naosa (1604—1605).
Prema natpisu na ikonostasu, koji se nalazi ispod prijestonih ikona i ide duž njihove donje ivice, ikonostas je sagrađen 1638—1639, pune 34 godine poslije krsta. Njegovi ktitori su bili jeromonah Teodor Drobnjak i jeromonah Misail. Izrada drvenog ikonostasa i njegovog pozlaćenog duboreza pripisuje se kir Kozmi koji je osim duboreza naslikao ikone Uspenja Bogorodice, Svetog Georgija, Svetog Save i Simeona (potpuno uništenih likova u nekom od stradnja manastira), i u gornjem redu ikone Dvanaest praznika.
Milan Rešetar
mini|Milan Rešetar 1904. Milan Rešetar (Dubrovnik, 1. veljače 1860. - Firenca, 14. siječnja 1942.), filolog, književni povjesničar, numizmatičar.
Manastir Piva
Riznica
Riznica manastira Pive jedna je od najbogatijih i najbolje sačuvanih i proučenih riznica kod Srba. Malo ih je danas koje mogu da se pohvale predmetima i izgledom iz doba svog osnivanja. U katihumeni crkve (skrivnici nad pripratom) u koju iz naosa vode tajne stepenice izrađene u zidu, sklanjane su pivske dragocjenosti kad god je manastir bio u opasnosti. Česti zapisi o paljenju, rušenju i haranju manastira govore o velikom trudu i brizi kaluđera da sačuvaju manastirsko blago.
La Nueva Reforma, Aramberri
La Nueva Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1587 m.
El Cascabel, Suchiate
El Cascabel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Manastir Piva
Riznica
Kir Savatije je, prema tome, osnovao pivsku riznicu još prije početka gradnje svoje nove crkve, brinući, kao ktitor, o svim potrebama manastira. Njegovi nasljednici, donatori — znameniti mitropoliti, episkopi, arhimandriti, igumani, monasi, narodni prvaci i junaci, sve do uglednog ruskog diplomate hercegovačkog porekla grofa Save Vladislaviča, poklanjali su Pivi različite predmete ispisane pobožnim zavještanjima, ostavljajući nam tako pomen o sebi.
Svetinje
U Pivskom manastiru se čuva nekoliko svetih i čudotvornih moštiju: sveta ruka kralja Uroša Prvog Nemanjića, u oltaru dijelovi moštiju sv. Grigorija Bogoslova, sv. Grigorija Jermenskog, sv. Sveštenomučenika Elevterija, kao i 11 dijelova moštiju nepoznatih svetitelja. Takođe, u manastiru se nalazi i dio Časnog Krsta Gospodnjeg.
El Cascabel, Suchiate
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Milan Rešetar
Završio je studij klasične filologije i slavistike u Beču i Grazu, a radio je kao profesor u Kopru, Zadru i Splitu. Od 1894. godine. postao je profesor i suradnik u Balkanskoj komisiji Bečke akademije.
Proučavao je stariju hrvatsku književnost, bavio se dijalektologijom i akcentologijom. Odredio je položaj triju hrvatskih dijalekata. Dopunio je zbirku dubrovačkog novca svoga oca Pavla (4000 primjeraka) i objavio knjigu o dubrovačkoj numizmatici.
Tepeacatzingo, Epatlán
Tepeacatzingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Epatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 332 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1336 m.
Srđan Andrić
Srđan Andrić (Dubrovnik, 5. siječnja 1980.), je bivši hrvatski nogometaš, trenutačno voditelj omladinske škole Hajduka.
Karijeru je započeo u Hajduku iz Splita, gdje prve minute bilježi pod trenerom Ivanom Katalinićem, 19. veljače 2000. protiv Zagreba. Za vrijeme Ivice Matkovića došao je do pozicije među prvih 11. Na mjestu središnjeg ili zadnjeg veznog igrača niže vrlo dobre predstave, čime je s vremenom zaradio i poziv reprezentativnog izbornika Otte Barića. Debitirao je 27. ožujka 2002. u Zagrebu protiv Slovenije, ali sljedeći poziv dobiva tek za 11 mjeseci kada je u Šibeniku Makedoniji postigao svoj prvijenac u kockastom dresu.
Odlaskom Stipe Pletikose iz Hajduka dobiva kapetansku vrpcu koju nosi kroz svoju posljednju sezonu, šampionsku 2003./04. Nakon toga, kao slobodan igrač, potpisuje za grčki Panathinaikos, iako ga je prije toga u redove Dinama zvao Zdravko Mamić.
U Grčkoj je isprva dobivao određenu minutažu, odigravši 23 utakmice u prve dvije sezone. No, nakon toga seli na tribine i na njega se više nije ozbiljno računalo. Na zimu sezone 05./06. na posudbu ga je htio dovesti ciparski Apoel Nicosia, što Andrić odbija želeći se vratiti u Hajduk. Tek na ljeto dobiva sporazumni raskid ugovora u Grčkoj i vraća se u Split. Dok se jesenski dio sezone pokušava vratiti u formu nakon sezone bez utakmica, na proljeće postaje nezamjenjiva karika hajdukovih 11 i vođa relativno mlade momčadi. Hajduk najveće neuspjehe te sezone niže u pravilu u onim susretima kada on nije igrao. Naredne sezone zajedno sa još jednim povratnikom, Josipom Skokom, čini najjaču kariku kluba i proživljava drugo "proljeće" svoje karijere.
Prvi nastup u prvoj momčadi Hajduka bio mu je protiv Zagreba, 19. veljače 2000.. Nastupio je u početnom sastavu, a utakmicu je Hajduk dobio sa 0:3 pogocima Leke (2) i Muse.
Dživo Gundulić
Dživo (Ivan) Šiškov Gundulić (13. veljače 1678. – 23. prosinca 1721.) bio je hrvatski pjesnik i dramatičar, dubrovački plemić. Sin je Šiška (Šišmunda) Gundulića i Katarine Nalješković (Nale). Unuk Ivana Gundulića. Nećak austrijskog generala Frana Gundulića.
Obilježja književnog vremena u kojem je živio
Prijelaz 17. u 18. stoljeće, u kojem je živio Šiškov Gundulić, može se opisati kao vrijeme u kojem je književni život bio vrlo živ: osnivaju se književna društva, u Dubrovniku je vrlo živ kazališni život, pojačana je književna proizvodnja, pojavljuju se eruditi,  javlja se interes za pitanje jezika, pravopisa, metrike, za kulturnu i političku povijest zemlje. Želi se oživjeti književnost, očistiti je od pretjeranog sentencijalizma, gajiti i čistiti narodni jezik, sakupljati vlastito gradivo za rječnike. U kazališnom životu otkiva se Moliere koji će za kratko vrijeme potpuno ovladati dubrovačkim pozornicama koja je do tada nadahnuće tražila u talijanskim uzorima. Ipak ta je frančezarija ostala na prevođenju (prerađivanju), nije prodrla duboku u književnost, nije otvorila nove puteve. Prevodioci: Dživo Bunić Sarov, Petar Bošković, poslije Ivan Franatica Sorkočević, Marin Tudišević, Josip Betonić. Likovi su smješteni u naše prostore i imaju naša imena – obično je Džono ljubavnik, Anica ljubavnica, a Ilija smiješni lik. Po uzoru na talijansku akademiju Arkadiju (osn. 1690.) u našim se primorskim gradovima osnivaju akademije: u Zadru akademija degli Incaloriti (1694.), Splitu akademija illyrica ilitivam slovinska (1704.), Dubrovniku Akademija ispraznih (Academia Otiosorum, degli Oziosi) koja je, s prekidima, trajala više od tri desetljeća. Članovi Akademije ispraznih bili su gotovo svi znatniji književnici toga razdoblja, te eruditi, ljubitelji knjige, sakupljači starina. Jednom od svojih glavnih zadaća smatrali su izdavanje latinsko-talijansko-hrvatskoga rječnika i slovnice. Građu za rječnik skupljali su iz djela hrvatskih pisaca, ali ga nisu uspjeli objaviti. Dopuštali su raspravljanje i čitanje u tri jezika: latinski, talijanski i hrvatski. Zanimljivo je da su 1711. davali prednost hrvatskom nad talijanskim koji su smatrali lingua bastarda, a slovinski za lingua madre kojim se služi pola svijeta i koji je u rimskoj crkvi ravan grčkom i latinskom. Godinu dana kasnije dali su hrvatskom prednost i pred latinskim. Književni žar koji se javio na prijelazu stoljeća značajan je jer je zahvatio i zamrle primorske gradove pod Mletcima. Stvara se u književnim rodovima i vrstama u kojima se stvaralo i u prethodnom razdoblju (tragedije, komedije, tragikomedije, religiozne poeme, pastorale, melodrame). Neki od pisaca toga vremena su: na Visu pop Andrija Vitaljić, u Splitu Jerolim Kavanjin, u Korčulu Petar Kanavelić, Dubrovniku Antun Gleđević, Dživo Šiškov Gundulić, Šiško Menčetić,  Petar Bošković, Ignjat Gradić, Ignjat Đurđević.
Književna djela
Do sada (2014.) nisu objavljena sabrana djela Ivana Šiškova Gundulića. Upravo zbog izostanka primjerenoga izdanja njegovih tekstova, njegov je rad i život ostao nedovoljno poznat i neadekvatno vrednovan.
Radmio
- Napisana 1700.; prikazana 1701., izvodi je družina „Smeteni“ u Orsanu (kazalište otvoreno 1682.).
- Nije objavljena, čuva se u rkp. N. pri Arhiv HAZU-a.
- Najstariji dosada poznati prijepis je iz 1734. (Cekinić)
- Iako elementima melodrame te scensko-kazališnim zahvatima osjetno napušta tradicionalne pastoralne uzor(k)e i pastoralni idilični ugođaj uopće, po svim važnijim strukturnim i motivacijskim elementima odgovara pastorali.
Lukša Andrić
Lukša Andrić (Dubrovnik, 29. siječnja 1985.) hrvatski je profesionalni košarkaš. Igra na poziciji centra, a trenutačno je član turskog Galatasaraya.
Dživo Gundulić
Radmio
- Pisana je na tragu starih staza, tj. Šiškov Gundulić se zadržao na planu domaće pastoralne tradicije. Poput svojih prethodnika (Domika Zlatarića i Savka Gučetića Bendeviševića), za predložak svoje drame uzeo je Amintu Torquata Tassa.
- Ne drži se Tassova reda i rasporeda zbivanja, već događaje organizira na svoj način. Ono što kod Tassa trebamo zamisliti, što doznajemo iz pripovijedanja, kod Šiškova Gundulića vidimo na pozornici – time organizira svoj upravni i neupravni govor, uvodi nova lica, sve prati svojim didaskalijama. Tasso mu je služio kao predložak da napiše vlastitu pastoralu pa sukladno tome ima puno izmjena i dopuna u odnosu na Tassov tekst.
- Novost se osjeća i u barokno-protureformacijskom racionalnom, moralizatorskom principu. Unosi notu odbojnosti prema ženama uopće, prema gospoji koja svojim postupkom ne zaslužuje takvu pažnju i beskrajno obožavanje. Zaključuje da od žene treba bježati pa kaže da je veliko zlo „doći ženi u ruke“. Tako je blago renesansno upozorenje dobilo oblik prodike i pouke.
- Šiškov Gundulić je Amintu želio preraditi za suvremeno kazalište, za suvremeni Dubrovnik pa je naraciju, gdje god je to bilo moguće, pretvarao u vizualno zbivanje. To je činio u suvremenoj, novoj dubrovačkoj verifikaciji – u osmercima. Umjesto starog nizanja neograničenog broja dvanaesteračkih distiha, Šiškov Gundulić tekst piše u osmeračkim katrenama koje po svojoj prirodi zahtijevaju novu organizaciju iznošenja misli. Strofa nije mogla trpjeti 12-eračko nizanje i odugovlačenje jer je morala teći brže i zaokružiti misao. Trebalo se odlučiti za metar koji će bolje dočarati akciju drame. Prešao je iz narativnog tassovskog postupka u scensku očiglednost zbivanja.
Suze i tužbe Radmilove
- Idila, ciklus od deset ljubavnih pjesama (tj. prvih sedam pjesama su ljubavni plačevi, Radmilo uzdiše za Raklicom, osma pjesma je opis dva ljubavna boja – jednog u snu, drugog na javi, a posljednje dvije pjesme tematiziraju prolaznost ženske ljepote); prepjev baroknog spjeva Gambatista Marina Sospiri d' Ergasto, nastala 1702.
- Prvi i do 2001. jedini ju je objavio Mirko Bogović 1853. kada je preuzeo uređivanje Matičina Kola (Kolo 9 (1853) pp. 1- 35). To je izdanje priređeno prema nepotpunom prijepisu u vlasništvu Ivana Kukuljevića Sakcinskog; tekst idile dopunjen je dvjema kratkim Bogovićevim dopjevima u Pjesni šestoj i Pjesni osmoj; te su izostavljeni stihovi 25 – 28 u Pjesni trećoj. U to su vrijeme postojala dva cjelovita i izvrsna prijepisa – oba u Arhivu Male braće u Dubrovniku iz pera dvojice franjevaca – Cekinićev iz 1731. i Rajčevićev iz 1810. Postoji više prijepisa idile (Zlatarić, Radolović, Rajčević, Tamarić, Bogović, Tomašević, anonimni prepisivači...) Koristeći se tim prijepisima Ivica Martinović je u časopisu Dubrovnik 2001. iz rukopisa 934 u Znanstvenoj knjižnici u Dubrovniku prepisao i kritički razmotrio idilu (č. Dubrovnik 2001. 2, str. 5 – 129).
- Idila započinje posvetom gospoji („Moja Božice nebeska!“) koja (posveta) završava „ljubežljivi sluga Đivo Gondola (na 15. agosta 1701.)"; pretpostavlja se svojoj budućoj supruzi Lukreciji Bunić.
Oton
- Tragikomedija
- Do sada pronađeno trinaest rukopisa (samo jedan nije potpisan, svi drugi nose ime Dživa Šiška Gundulića, vlastelina dubrovačkoga).
- Na većini rukopisa zapisana je godina 1707. kada je Oton prikazan i podatak da ga izvela družina Sjedinjeni u Orsanu.
- Pisana osmercima.
- Nema mnogo blještavih, izvanjskih efekata, nema korskih dijelova na kraju činova; natprirodni čudesni elementi na sceni se pojavljuju samo jednom u slučaju dokazivanja krivice pomoću vatre; izvodi se ples ratnika u stilu moreške da bi se prikazali i veličali bojni uspjesi Otonovih vitezova (to piše u didaskalijama nekoliko različitih rukopisa: Udaraju strumenti, čini se batalja, pak se forma jedan balet (pohranjen u Arhivu Male braće u Dubrovniku); Udaraju svirale, čini se boj, zatijem veseli igraju (Naučna biblioteka u Dubrovniku); Udaraju razlike svirale, čini se boj od igre pak se zameće tanac (Mala braća, Dubrovnik)
- U pisanju Otona ugledao se na talijanski izvornik – glazbenu tragediju Ottone kazališnog pisaca Girolama Frigimelica Robertija koji prikazuje nekoliko prizora iz života Ottona III., rimsko-njemačkog cara i njegove supruge Marije Aragonske. Od te glazbene drame Šiškov Gundulić je načinio dramu s nešto malo glazbe i ,pretpostavlja se, pjevanja. Raskošna scenografija i broj likova prilagođeni su mogućnostima Orsana, te je radnja koja se događa na nekoliko kolosijeka pojednostavljena. Neke su epizode izostavljene, dok su neki detalji koji su samo naznačeni u tal. izvorniku kod Šiškova Gundulića puno više naglašeni. U Robertijevoj drami u prvom su planu Oton i njegova supruga, u drami, Eleonora, u drugom planu Oton i njegova ljubavnica, Lukrecija, a u trećem Otonov nestali sin Fausto i njegova zaručnica Matilda. U Šiškova Gundulića pokretači radnje su Oton i supruga Sunčica, te Vladimir i Ljubica.
- Kraljica Sunčica zaljubljena je u mladog i lijepog „stražnika“ Vladimira, pokušava ga zavesti, kada ne uspijeva traži od Otona da ga otjera s dvora (sličnost s biblijskom pričom o Putifarovoj ženi i Josipu). Oton je potresen zbog kraljičina zahtjeva, ali jer joj je prije obećao da će „svaka tva će biti požuda/harlo od mene ispunjena“ jer „sve dostoji lijepost tvoja“, suprotno svojim uvjerenjima odluči ispuniti njezin zahtjev: „sve tve želje ispunit ću/i isti život njegov pače/u tve ruke postavit ću.“ Sunčica se svim silama trudi osvojiti Vladimira, a kada ne uspijeva ispija otrov. Poslije se saznaje da je Vladimir Otonov sin kojega je Sunčica kada je bio dijete pokušala ubiti.
- Šiškov Gundulić je Otonom pokušao oživjeti već istrošenu, degradiranu i ishlapjelu tragikomediju te joj produžiti trajanje i u 18. stoljeću.
Filomena
- Jedno je vrijeme bila zagubljena u Austrijskoj nacionalnoj biblioteci u Beču ; također se neko vrijeme nagađalo tko ju je napisao.
- Tragedija, rađena po talijanskoj noveli Gianfiore e Filomena koja je tiskana nekoliko puta u 16. st. - netipična je za ondašnje hrvatsko kazalište - vrlo mračna, nema ni odgođenog ni sretnog završetka kako su propisivali isusovački poetičari i što je bilo uobičajeno u tom žanru - "žalostiva barokna drama" (Walter Benjamin).
- Glavni likovi su ljubavnici Filomena i Vladislav. Kralj Lauš, Filomenin otac, je protiv njihove ljubavi. Vladislav noću ulazi u Filomeninu kuću, čuju ga njezina braća i ubijaju ga. Prije nesreće Filomena sanja zloslutni san, koji je u funkciji upozoravanja Vladimira da ne ide u Filomeninu kuću. Umrli ljubavnik su u snu javlja svojoj ljubljenoj i poziva je da mu se pridruži na drugom svijetu što ona i čini - ubija se njegovim bodežom.
Zapis s krštenja
Na latinskom jeziku sačuvan je zapis s krštenja Džive Šiškova Gundulića u Državnom arhivu u Dubrovniku u Knjizi krštenih župe Grad 5 (1671. – 1687.) f. 130v:
„Godine Gospodnje 1678. dne 20. veljače
Ja, Marin Karlov, sakristan krstio sam djetešce rođeno 13. veljače u nedjelju o 17. uri od supružnika gospodina Šiška Ivanova Gundule i gospođe Kate Jeronimove Nale, kojem je djetešcu nadjenuto ime Ivan. Krsni su kumovi bili gospodin Petar Franov Sorgo i gospođa Frana, supruga gospodina Mata Bone, umjesto gospođe Ane gospodina Marina Natalija. (prepisao i s lat. preveo Ivica Martinović)“
Ranjavanje pjesnika
Šiškov Gundulić bio je zaručen s Marijom Bosdari. Ona se kasnije udala u obitelj Caboga dva mjeseca nakon što je Šiškov razvrgnuo zaruke (1695.). Šiškov Gundulić, nakon što mu je prošnja prihvaćena, odlazi u Beč u posjet stricu (maršal Frano Ivanov Gundulić; prvorođenac Ivana Franova Gundulića, stariji brat Šiška Ivanova Gundulića) koji je u vojsci cara Leopolda bio vrhovni zapovjednik. Nakon povratka u domovinu ne zna se zašto se nije oženio zaručnicom. Tu je njegovu odluku obitelj Bosdari teško primila, a posebno Marijin brat Miho koji je obuzet srdžbom navalio na Šiškov Gundulića i više ga puta probo bodežom i ostavio polumrtva na tlu. Šiškov Gundulić se, potpomognut svetim Franjom Ksaverskim, oporavio i svecu donio zavjetni dar od srebra. (Sveti Franjo Ksaverski je jednoglasnom odlukom na sjednici Vijeća umoljenih 5. 12. 1678. proglašen suzaštitnikom Republike.) Taj je zločin zgrozio cijelu Dubrovačku Republiku pa je senat (odlukom Vijeća umoljenih, 13. 1. 1696.) kaznio cijelu obitelj Bosdari lišavanjem plemstva i izgonom iz domovine. (Posredovanjem Karla VI. rimskog cara i naporima Miha Anđela Bosdarija, vrhovnoga upravitelja kapucina, nakon 22 godine, dopušten im je povratak u domovinu i vraćen im je plemićki stalež.)
Državne službe
Kao i ostali dubrovački plemići vršio je različite državne službe. Dana 26. 3. 1696. (s 18 godina) ušao je u Veliko vijeće. Iste godine 7. svibnja izabran je za državnog odvjetnika; 22. lipnja za zapovjednika tvrđave Revelin u trajanju od 2 mjeseca. Dana 2. 12. 1697. prvi je put izabran za privatnog odvjetnika.
U ožujku 1699. je pritvoren, 13. 3. osuđen, a nakon uplate 500 dukata pušten. Od osude više puta se kandidirao za razna mjesta, ali nije primljen (za nadglednika utega i mjera, suca građanskog suda, za privatnog odvjetnika…). Prigodom obnove Akademije ispraznih 3. 4. 1699. nije pozvan u njezino članstvo.
Dana 8. ožujka 1700. izabran je za procjenitelja Velike carine (time je prekinut niz od osam uzastopnih izbornih neuspjeha). Pod kraj 1770. (25. listopada) bit će izabran za privatnog odvjetnika. Službu je obnašao s Bernardom Marinovim Cabogom (suprugom svoje bivše zaručnice). Poslije je sudjelovao u izboru suca kaznenoga suda, građanskog suca, nadzornika državnih računa, carinika ali ni jednom nije bio izabran. Član senata postao je 1717. i na toj će funkciji ostati do smrti.
Rosolotti, Verona
Rosolotti je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
El Veranito, El Fuerte
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Villaggio Pineta, Parma
Villaggio Pineta je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 839 m.
Tierra Blanca de Rosanachi, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2474 m.
Las Canales Dos, San Francisco del Rincón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1953 m.
Doba šutnje
Doba šutnje ili Doba tišine (estonski: vaikiv ajastu) naziv je za period u historiji Estonije koji je trajao od 12. ožujka 1934. godine pa sve do 1938. ili 1940. godine, ovisno o izvorima. U tom je periodu dominantna politička figura u zemlji bio konzervativni političar Konstantin Päts, koji je, kako bi spriječio profašistički pokret Vaps da preuzme vlast u Estoniji, ukinuo ustavni poredak u samoorganiziranom puču 1934. godine te je u narednom periodu vladao autokratski, iako ne i diktatorski. Termin "doba šutnje" skovao je Kaarel Eenpalu, Pätsov saveznik i kasniji estonski premijer.
Doba šutnje u Estoniji stiglo je u periodu kada je njemački kancelar Adolf Hitler postao izrazito popularna figura među europskim desničarskim populistima. Estonske političke elite bojale su se da bi Vaps, koji je simpatizirao velik dio Hitlerovih stavova, mogao preuzeti vlast u zemlji na demokratski način tako da je Päts odlučio iskoristiti svoje ustavne ovlasti te uz podršku vojske i parlamenta izveo državni udar kojim je preuzeo apsolutnu vlast u državi i ukinuo ustavni poredak. Nedugo nakon puča, za vrhovnog komandanta imenovao je pouzdanog suradnika Johana Laidonera, omiljenog zapovjednika iz rata za nezavisnost i protivnika Vapsa.
Iako je Doba šutnje bio autokratski period u estonskoj historiji, nije se radilo o klasičnoj diktaturi. Istina, političke su stranke zabranjene, a zajedno s njima i veteranske udruge poput Vapsa; ukupno 400 članova opozicijskih udruga i stranaka je uhapšeno. Članovi Vapsa također su protjerani iz svih javnih i državnih službi, ali i iz vojske. Ovi potezi nisu izazivali veće kritike, međutim kada je Päts odlučio odgoditi izbore, parlamentarna se opozicija usprotivila. Päts je reagirao tako da je suspendirao parlament te suspendirao tada aktualni ustav do donošenja novoga. Iako se činilo da je Päts uveo diktaturu, provedene su brojne reforme i došlo je do ekonomskog rasta. Uz to, gotovo svi oni koji su bili uhapšeni 1934. godine pušteni su na slobodu 1938. godine bez posljedica, a nije bilo ni sustavnog zlostavljanja građana od strane države.
Godine 1936., u finskim je novinama objavljen tzv. Memorandum četvorice Državnih starješina, koji su sastavili bivši državni poglavari Ants Piip, Juhan Kukk, Jaan Teemant i Jaan Tõnisson. U njemu su pozivali Pätsa da vrati demokraciju i građanska prava, na što se Päts tada bio oglušio. Ipak, unatoč javnom protivljenju Pätsu, nijedan od četvorice bivših čelnika Estonije nije trpio nikakvo maltetiranje od strane države, što govori u prilog činjenici da Doba šutnje nije bilo poput klasičnih diktatura. Kraj Doba šutnje, prema većini historičara, uslijedio je donošenjem novog Ustava 1938. godine, mada drugi smatraju da je ono trajalo sve do sovjetske okupacije 1940. godine.
Potosí
Potosí je glavni grad istoimenog bolivijskog departmana Potosí i jedan od najviših gradova na svijetu (4.090 m nadmorske visine). Osnovali su ga Španjolci 1545. godine kao kolonijalno središte s kovačnicom novca ispod planine Cerro Rico ("bogata planina") koja je bila bogata srebrom. Často su je smatrali potpuno sačinjenom od srebra, i bila je glavni izvor srebra Španjolskog kolonijalnog carstva.
Potosi je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Amerikama 1987. godine kao "najveći industrijski kompleks 16. stoljeća u kojemu je sačuvano nekoliko rudarskih vodenica do kojih je voda dovođena kompleksnim sustavom kanala i vještačkih jezera, ali i golemi kolonijalni grad s mnogo važnih javnih, plemićkih i stambenih građevina". mini|lijevo| Prvi prikaz Potosija, djelo [[Pedro Cieza de Leon|P. C. de Leona iz 1553. god.]]
Podrijetlo imena
mini|lijevo| Bernard Lens, Pogled na Potosi u knjizi [[Herman Moll|Hermana Molla, Karta Južne Amerike, London, 1715. god.]] Ne postoji nedvojbeno mišljenje o podrijetlu imena grada Potosí. Prema Inka legendi ono dolazi od riječi Potocsí koja označava "gromoglasnu buku" jer je navodno kraljevske rudare prepala strašna buka i glas koji im je poručio da ne diraju srebrnu planinu jer je srebro namijenjeno za druge gospodare.
No, kako ova riječ ne označava buku ni na kečuanskom ni na ajmarskom jeziku, lokalna predaja pretpostavlja kako je ime došlo od onomatopeje udaranja čekića o srebrnu rudaču, potoq.
Povijest
mini|lijevo| Casa de la Moneda U predkolumbovskom razdoblju Potosí je bio samo mali zaseok smješten na nadmorskoj visini od 4.000 m, u ledenoj osami Anda. Svoj procvat duguje otkriću najvećih žila srebra u Novom Svijetu, koje su otkrili španjolski osvajači između 1542. i 1545. godine na planini južno od grada Cerro de Potosi (kasnije poznata kao Cerro Rico, što je doslovan prijevod kečuanskog naziva Sumaq Orcko ("bogata planina"). Kao rezultat toga, Potosí je izravno i osjetno povezan s događajem od izuzetne i jedinstvene važnosti - gospodarske promjene u 16. stoljeću koja je nastala bujicom španjolske valute zahvaljujući masovnom uvozu plemenitih metala iz Novog svijeta u Sevillu.
"Carski grad Potosi", koji je to postao nakon posjeta Francisca de Toleda 1572. god., je izvršio trajan utjecaj na razvoj arhitekture i monumentalne umjetnosti u središnjem dijelu Anda šireći oblik baroka pod utjecajem indijske umjetnosti. Rast je bio vrlo brz. U novom gradu, gdje je počela izgradnja sukladno odredbama "Zakona o Indijama" iz 1572. god., u 17. stoljeću bilo je oko 160.000 europskih doseljenika, kao i 13.500 indijanaca koji su bili prisiljeni na rad u rudnicima.
Nakon razdoblja nasumičnog iskorištavanja srebrnih žila Cerro de Potosíja, puni kapacitet proizvodnje je ostvaren poslije 1580. god. kada je razvijena peruanska rudarska tehnika poznata kao patio (vrt). U 16. stoljeću ovo područje je smatrano najvećim svjetskim industrijskim kompleksom u kojemu se vađenje rude srebra oslanjalo na niz hidrauličnih mlinova (njih 120) koji su pokretani kompleksnim vodovosnim sustavom kanala i 22 ogromna bazena (lagunas). U prizemlju se rudača stapala sa živom u zemljanim vatrostalnim pećima (huayras ili guayras), a potom je oblikovana u poluge i označena žigom kraljevske kovačnice. Proizvodnja se nastavila sve do 18. stoljeća, usporavajući tek nakon stjecanja neovisnosti zemlje 1825. godine.