cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petar I Karađorđević
Život do stupanja na prijestolje
Školovao se u Beogradu, Ženevi, Parizu i Metzu, gdje je 1867. završio višu vojnu školu. U redovima francuske vojske borio se u francusko-pruskom ratu 1870.–1871. Odlikovan za hrabrost ordenom legije časti. Za ustanka u Bosni i Hercegovini 1875.–1876. četovao protiv Turaka u Bosanskoj krajini, pod imenom Petar Mrkonjić (nekadašnji slavni hajdučki vođa). Oženio se kćekom crnogorskog knjaza Nikole Petrovića i s njom živio na Cetinju 1883.–1890., a zatim u Ženevi, do izbora za kralja Srbije. Do toga je došlo nakon što su kralj Aleksandar Obrenović i njegova supruga Draga bili ubijeni u uroti grupe časnika u noći 28.-29. svibnja 1903.
Uspostava ustavne monarhije
Vrativši se u Srbiju na poziv Narodne skupštine, Petar polaže vladarsku prisegu 15. lipnja 1903. Vraćen je na snagu liberalno-demokratski Ustav iz 1888., pisan po uzoru na belgijski, po kojem je Srbija postala ustavna monarhija (kralj Aleksandar bio ga je suspendirao 1894.).
Petar je štovatelj ustavnosti, liberalnih i demokratskih načela. Preveo je na srpski spis J. S. Milla O slobodi, i isticao parolu da se »jedino u slobodi narod uzgaja za slobodu«. Njegova vladavina obilježena je prijelazom sa apsolutizma na ustavnost i parlamentarizam, te poštovanjem slobode tiska i drugih građanskih sloboda, ali također i snažnim utjecajem vojske, osobito časničkih krugova oko organizacije Crna ruka, partitokratskom vlašću stranačkih vodstava, te rastom društvenih nejednakosti.
Ključna politička osoba toga doba je kontroverzni Nikola Pašić, predsjednik vlade (s kraćim prekidima) 1903.–1918.
Prvi svjetski rat i stvaranje Jugoslavije
Kada ujesen 1915. austro-ugarska, njemačka i bugarska vojska osvajaju Srbiju, povlači se sa vojskom preko Albanije na Krf. Živio je u inozemstvu do srpnja 1919. Prijestolonasljednik Aleksandar preuzeo je kao regent sve ovlasti i Petar više nije imao utjecaja na politička zbivanja. Ostao je međutim visoko uvažavan. Kad je 1921. umro, njegova je smrti teško odjeknula u cijeloj državi, bez obzira na stranačka stajališta: osjeća se da počinje nova epoha (Horvat II, str. 217)
Literatura
Neposredno korištena i citirana literatura:
Yao Silian
Yao Silian (姚思廉) (? - 637), kurtoazno ime Jianzhi (簡之),, formalno Baron Kang od Fengchenga (豐成康男) je bio kineski historičar u službi dinastija Sui i Tang, poznat kao autor Knjige Lianga i Knjige Chena, službenih historija dinastije Liang i dinastije Chen. Potonjoj je kao službenik služio njegov otac Yao Cha (姚察), koji je otpočeo, ali do smrti nije dovršio taj tekst. Yao Silianov unuk Yao Shu je služio kao kancelar kineske carice Wu Zetian.
Esparron-de-Verdon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 312 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 34,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 386 metara (maksimalnoj 585 m, a minimalnoj 307 m).
Katarogus
Katarogus se može odnositi na
Pipin Herstalski
Pipin Herestalski (, rođen oko 635, a umro 16. decembra 714), takođe poznat i kao Pipin Srednji, Pipin Debeli, Pipin Mlađi ili prosto Pipin II, bio je franački majordom Austrazije od 680. do smrti i Neustrije i Burgundije od 687. do 695. godine. Bio je prvi majordom koji je "vladao" kao vojvoda i poglavar Franaka (dux et princips Francorum) bacivši tako u zasenak lenje kraljeve (rois fainéants) iz dinastije Merovinga.
Pipin II bio je unuk i imenjak Pipina I Starijeg po majci Begi, dok mu je otac bio Anegisel, sin episkopa Meca Arnulfa. Brak je tako ujedinio dve znamenite porodice, Pipinide i Arnulfinge čiji su potomci postali poznati kao Karolinzi. Pipin je najverovatnije bio rođen u Heristalu u današnjoj Belgiji gde se i nalazio centar moći njegove porodice. Zbog toga je i ostao poznat pod nadimkom Herstalski.
Kao majordom Austrazije, Pipin je zajedno sa rođenim bratom Martinom, vojvodom Laona, ratovao protiv majordoma Neustrije, Ebroina, koji je pokušao da se nametne celoj Franačkoj. Ebroin je porazio svoje rivale iz Austrazije kod Lukofaa u blizini Laona, ali je nakon toga 681. ubijen u atentantu koji su zajednički organizovali njegovi brojni neprijatelji. Pipin je odmah sklopio mir sa njegovim neposednim naslednikom Varatonom.
Kada je Varaton umro 686. godine, nasledio ga je zet Bertar koji je nominalnim kraljem svih Franaka Teodorikom III poveo rat protiv Austrazije. Teodorik je, naime, od 679. nasledio vlast nad Austrazijom, ali je poslednji merovinški vladar čitave Franačke bio odgajen u Neustriji i bilo ga je lako pridobiti za Bertarove ciljeve. Vojska iz Neustrije i Burgundije je 687. upala u Austraziju, ali je Pipin odneo vrednu pobedu u bitki kod Tertija. Bertar i Teodorik su se potom povukli u Pariz, ali ih je Pipin uporno gonio i na kraju naterao na velike ustupke. Vertar je morao da se povuče sa dužnosti, a Teodorik je, kako bi zadržao krunu, pristao da proglasi Pipina za majordoma sve tri franačke kraljevine Austrazije, Neustrije i Burgundije. Pipin je za svog regenta u Neustriji i Burgundiji postavio sebi lojalnog Nordeberta, burgundskog vojvodu i grofa od Pariza, dok je sam poneo pompeznu titulu vojvode i poglavara Franaka. Ubrzo, Bertar je morao u progonstvo zbog ubistva tašte Ansfeld, a nakon njegove smrti 688. ili 689. Varatonova ćerka Anstruda se udala za Pipinovog najstarijeg sina, Droga, vojvodu od Šampanje.
Tokom narednih nekoliko godina Pipin je pokorio Frize, Alemane i Franke istočno od Rajne (današnja Frankonija u Nemačkoj). Takođe je među pokorena plemena slao hrišćanske misionare. Kada su mu sinovi zakoračili u punoletstvo, Pipin ih je 695. imenovao za majordome, Droga Burgundije, Grimoalda Neustrije.
Pipin se oko 670. oženio Plektrudom, ćerkom jednog od senešala Hlodoveha IV. Nevesta mu je u miraz donela znatne posede u porečju Mozele. Kasnije mu je rodila Droga i Grimoalda. Međutim, Pipin je iz veze sa ljubavnicom Alpaidom (ili Halpaidom) imao još dva sina, Karla (budući Karlo Martel) i Hildebranda. Pipinovi zakoniti sinovi su pomrli jedan za drugim, Drogo 708., a Grimoald 714. godine. Nakon Grimoaldove smrti, Plektruda je nagovorila Pipina da razbaštini svoje vanbračne sinove i imenuje za naslednika maloletnog unuka Teodalda, Grimoaldovog sina. I pored poodmaklih godina Pipin je iznenada umro 16. decembra 714. godine u Župilu (danas deo belgijskog grada Liježa). Plektruda je pokušala da održi vlast svog unuka tako što je pritvorila Karla, ali je on uspeo da se spase zahvaljujući pristalicama iz Austrazije. Nakon građanskog rata, koji je potrajao tri godine, Karlo Martel je postao jedini majordom i de facto vladar Franačke.
GPR155
Integralni membranski protein GPR155 takođe poznat kao G protein spregnuti receptor 155 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR155 genom. Mutacije ovog gena su povezane sa autizmom.
Gökçe Yanardağ
Gökçe Yanardağ (Gokće Janarda) (Istanbul, 18. septembar 1975) je turska televizijska glumica. Godine 1996. je kao predstavnica Turske bila polufinalist natjecanja za Miss International.
Kejuga
Kejuga se može odnositi na
Klinton
Klinton se može odnositi na
Opština Prilep
Opština Prilep (makedonski: Општина Прилеп) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na jugu Republike Makedonije. Upravno sjedište ove opštine je grad Prilep.
Geografske karakteristike
Opština Prilep je najveća u Makedoniji, proteže se kroz kotlinu Pelagoniju i planinski kraj Mariovo.
Jedini veći vodotok u opštini je Crna Reka.
Opština Prilep graniči:
Ukupna površina Opštine Prilep je 1.194,44 km².
Stanovništvo
Opština Prilep  ima 76.768 stanovnika.
Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći:
Naselja u Opštini Prilep
Ukupni broj naselja u opštini je 59, od njih su 58 sela i jedan grad Prilep.
Edwards, Colorado
Edvards je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Koridalin
Koridalin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 369,454 Da.
Lasserai, Belluno
Lasserai je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Ciré-d'Aunis
Sire d'Oni je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rošfor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 804 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 15 metara (maksimalnoj 40 m, a minimalnoj 0 m).
Kraljevo
Kraljevo je grad u Srbiji u Raškom okrugu.
Kraljevo se nalazi na trima rekama: Ibar, Zapadna Morava i Ribnica. Gradsko područje Kraljeva čini naselje Kraljevo i još sledeća naselja: Tavnik, Adrani, Čibukovac, Grdica, Jarčujak, Konarevo, Mataruge, Mataruška Banja, Metikoš, Ratina, Ribnica, Vitanovac, Vrba, Zaklopača i Žiča.
Gradski grb se sastoji od sedam kruna, što simbolizuje krunisanje sedam kraljeva u Manastiru Žiča, koji se nalazi na 5 km od centra grada. Kraljevo je administrativni, privredni, sportski i kulturni centar uže Srbije. Takođe i raskrsnica važnih magistralnih pravaca.
Geografija
Prema popisu iz 1991. bilo je 57.926 stanovnika, a prema popisu iz 2011. bilo 63.030 stanovnika, dok šire opštinsko područje ima 124.554. Nalazi se u centralnom delu Srbije, na ušću Ibra u Moravu, u kotlini između pitomih šumadijskih i surovijih starovlaških i kopaoničkih planinskih masiva, na nadmorskoj visini od prosečnih 206 metara.
Geografsku osobenost Kraljeva upotpunjuju i delovi rečnih tokova Ibra i Zapadne Morave sa pritokama. Kraljevački deo Zapane Morave ima blage padine ispresecane potocima i rečicama, koje su u višim delovima obrasle listopadnom šumom, a u nižim su zasađeni voćnjaci i vinogradi. Pored same reke prostiru se vodoplavne, plodne ravnice pogodne za gajenje poljoprivrednoh kultura. Najveća pritoka Zapadne Morave je reka Gruža. Reka Ibar se odlikuje bukovima i slapovima, velikim brojem pritoka i bogatim ribljim fondom. Atraktivnost Ibarske klisure, čije su padine strme, često ogoljene i rasečene sporednim potočnim i rečnim klisurama, ogleda se, pre svega, u krivudavom toku reke. Najveće desne pritoke Ibra su Gvozdačka reka i Maglasica, a sa leve u Ibar utiču Studenica, Dubočica, Pivnica i Lopatnica. Sve su bistre planinske reke, prozirno zelenkaste boje, pune brzaka i manjih vodopada. Par kilometara pre Kraljeva, Ibar izlazi iz klisure i postepeno se smiruje, sve do ušća u Moravu. Treba pomenuti i planine koje se nalaze u okolini Kraljeva: Goč (1.216 m), Stolovi (1.375 m), Troglav (1.177 m), Čemerno (1.579 m), Radočelo (1.643 m) i druge. Obrasle su šumom (na nizim nadnorskim visinama bukva, jela, lipa, jasen, a na višim četinari) a obiluju pašnjacima i raznovrsnim planinskim biljem.
Klima
Klima u Kraljevu je umereno kontinentalna, tako da se klimatski faktori menjaju u zavisnosti od godišnjeg doba. Ovakva klima a i geografski položaj uslovljava i insolaciju - u letnjem periodu prosečno 8,5 sunčanih sati dnevno, a godišnji prosek je 5,5. Srednja godišnja temperatura u samom gradu je 11 °C, leti oko 22 °C, a zimi oko 0 °C (najveća letnja, zabeležena 22. jula 1939, bila je 44,3 °C, a najniža zimska, 13. februara 1935. godine -25,4 °C). Jak vetar (košava) je odlika pozne jeseni, zime i ranog proleća a u ostalo doba godine duvaju blaži zapadni i severozapadni vetrovi.
Istorija
Daleka istorija okoline Kraljeva, ali i geografski položaj i pojedinačna arheološka otkrića ukazuju na postojanje naseobine i 2000 godina pre nove ere. Na osnovu dosadašnjih istraživanja najstariji tragovi materijalne kulture potiču sa neolitskih lokaliteta Divlje polje u Ratini i Lađarište u selu Vrnjci.
Moguće je da je grčki uticaj stigao do ovih krajeva još u 4. veku pre nove ere, što pokazuju grčki šlem, zlatni i ćilibarski nakit, keramičko posuđe pronađeni na čuvenim arheološkim nalazištima sa šireg područja Ibra i Zapadne Morave.
Smatra se da je Ibarska dolina, kao prirodna saobraćajnica, dovela i Rimsko carstvo. Stvaranjem rimskih provincija na Balkanu teritorija današnjeg grada i okoline postaje granična zona između Gornje Mezije i Dalmacije. Ovi krajevi bili značajni za Rimljan zbog rudnog bogatstva i postojanja geotermalnih izvora. Iz antičkog perioda potiče i votivna ara posvećena Jupiteru, pronađena u gornjem Lašcu, kao i ciglarska peć otkrivena u Čibukovcu.
Srednji vek
Selo Rudo Polje, iz kog je nastalo Kraljevo, osnovano je u drugoj polovini 14. veka. Ovaj kraj pao je pod tursku vlast konačnim padom Srpske despotovine 1458-59. godine.
Turska vladavina
Tokom turske vladavine naselje Rudo Polje je postalo poznato pod imenom Karanovac. Brži razvoj Karanovca otpočeo je u doba austrijske okupacije severne Srbije od 1718. do 1739. godine. Požarevačkim mirom 1718. godine ustanovljena je granica na Zapadnoj Moravi između Austrije i Turske. Karanovac postaje važno pogranično naselje i stečište odbeglih Turaka iz Čačka, Kragujevca i drugih naselja koja su pripadala Austriji.
Preko ove palanke odvijala se trgovina karavanskim saobraćajem. U Karanovcu se nalazio karavan-seraj, koji je izgoreo u austro-turskom ratu 1737-1739. godine kada je i samo naselje porušeno i popaljeno. Sem toga, u Karanovcu je pored zemljoradnje bilo razvijeno i zanatstvo. Tako je ova palanka 40-tih godina 18. veka postala jedno od najvećih turskih naselja u ovom delu Srbije.
Moderno doba
Srpski ustanici su 1805. osvojili Karanovac i spalili ga. Društveno-ekonomski život Karanovca u vreme ustaničkih godina bio je živ. Na ruševinama stare turske varoši izrastao je novi srpski Karanovac, koji postaje živo trgovačko i zanatsko mesto, značajna vojna baza, saobraćajni čvor i administrativno-sudski centar nahije. Posle paljenja i rušenja Karanovca 1805. godine proterano je muslimansko stanovništo. Počeli su da pristužu Srbi zanatlije i trgovci koji su zamenili Muslimane.
Karanovac je do 1819. bio sedište požeške nahije. Karanovac postaje 1838. godine sedište istoimene opštine i sreza u sastavu Čačanskog okruga. Značaj Karanovca je porastao premeštanjem Okružnog načelstva i Okružnog suda iz Čačka 1853. godine, a 1854. godine u njega je preseljeno i sedište episkopa žičkog, gde se i danas nalazi. Karanovac nije dugo ostao sedište okruga jer su okružna načelstva već 1859. godine vraćena u Čačak.
Tokom Drugog svetskog rata Kraljevo je poprište borbi. Tokom ustanka 1941. snage četnika i partizana zajednički su napadali nemački garnizon u Kraljevu. U oktobru je nemačka vojska izvršila masovno streljanje talaca. Tokom jeseni 1944. Kraljevo sa okolinom bilo je poprište šestonedeljnih borbi između sovjetsko-jugoslovenskih snaga s jedne, i nemačke Armijske grupe E s druge strane, poznatih pod nazivom Kraljevački mostobran. Oslobođeno je 29. novembra 1944.
Kraljevo i okolinu je 3. novembra 2010. pogodio zemljotres u kojem su poginule dve osobe, a povređeno je više 100.
Demografija
U naselju Kraljevo živi 45870 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,8 godina (37,9 kod muškaraca i 39,7 kod žena). U naselju ima 19360 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,97.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Privreda
Pored uloge opštinskog i administrativnog centra, grad Kraljevo ima i ulogu ekonomskog trgovinskog i industrijskog centra jugozapadne Srbije, centra gde su koncentrisani skoro svi privrdni kapaciteti. Grad Kraljevo spada u grupu privredno razvijenih gradova u Republici Srbiji. Privredna aktivnost se odvija u 11 sektora ali najveći uticaj na privredna kretanja imaju preduzeća iz trgovine i prerađivačke industrije. Zahvaljujući dobrom geografsko-saobraćajnom položaju, grad Kraljevo je trgovinski centar Raškog okruga. Takođe, blizina aerodroma „Morava“ u Lađevcima koji će se od proleća 2012.godini koristiti za kargo i civilni saobraćaj od velike je važnosti za grad Kraljevo zbog pospešivanja izvoza posebno poljoprivrednih proizvoda, ali i doprinosa razvoju turizma. Osnovne karakteristike privredne strukture Krljeva čine:
1. Prirodni uslovi, plodno zemljište i rudna nalazišta, uslovili su da dominantne privredne grane u Kraljevu budu poljopriprivreda, metaloprerađivačka i vatrostalna industrija, drvna industrija, građevinarstvo i trgovina. 2. Privreda grada Kraljeva raspolaže sa 74% vrednosti imovine i 72% kapitala Raškog okruga. 3. Prema podacima Agencije za privredne registre u Kraljevu posluje 1.128 privrednih društava i 533 preduzetnika. 4. Najveći uticaj na privredna kretanja na teritoriji grada Kraljeva ostvaruju delatnosti trgovine i prerađivačke industrije. To su ujedno i sektori u kojima posluje najveći broj preduzeća na teritoriji grada Kraljeva. U oblasti trgovine aktivno je 410 preduzeća ili 36,35%, a u oblasti prerađivačke industrije 277 preduzeća ili 24,56%.
Turizam
thumb|desno|200px|centralni deo vrnjačkog parka sa Termomineralnim kupatilom. left|thumb|Hotel u Mataruškoj Banji U okolini Kraljeva ima mnogo banjskih lečilišta: Vrnjačka, Mataruška, Bogutovačka i Sirčanska Banja.
Tokom cele godine se održavaju turističko-kulturne manifestacije, Kraljevačko kulturno leto, pasuljijada, razni sajmovi, koncerti, a najveća je i najpoznatija manifestacija Veseli spust niz Ibar od Magliča do Kraljeva.
U neposrednoj blizini Kraljea nalazi se Žiča (XIII vek), jedan od najznačajnijih i najreprezentativnijih srpski srednjovekovnih manastira. Manastir Studenica, koga je osnovao Stefan Nemanja 1190., još jedan od bisera srpskog srednjovekovnog graditeljstva i jedan od najvećih i najbogatijih manastira Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi na teritoriji Kraljeva. Od 1986. godine se nalazi na listi svetske kulturne baštine i pod zaštitom je UNESCO-a.
Saobraćaj
thumb|desno|120px|Ulica Miloša Velikog Zahvaljujući svom povoljnom geografskom položaju, Kraljevo je postao i velika saobračajna raskrsnica Srbije. Kroz grad prolaze značajne drumske saobracajnice.
Ibarska magistrala je put koji sledi prirodni tok reke Ibar, prolazi kroz Kraljevo i, preko Gornjeg Milanovca i Ljiga spaja severne delove Srbije sa Kosovom i Metohijom i Crnom Gorom. Tokom reke Morave prolazi put koji se pruža pravcem istok - zapad zemlje, pa se njime iz Republike Srpske i Crne Gore, preko Kraljeva, najbrže putuje do Kragujevca, Kruševca i dalje do Niša i granice sa Bugarskom.
Železnički saobraćaj je važan faktor privrednog razvoja jednog kraja, jer je to najjeftiniji vid transporta robe za potrebe industrije i trgovine, i ljudi. Kraljevo je na raskrsnici magistralnog pravca Požega - Stalać, koji povezuje pruge Beograd - Bar i Beograd - Niš, sa pravcem Beograd - Lapovo - Kragujevac - Kosovo Polje i dalje preko Makedonije za Solun.
Vojni aerodrom Kraljevo-Lađevci bi uskoro trebalo da postane i civilni aerodrom čime bi Kraljevo dobilo i vezu sa svetom. 05. oktobra 2011. na kraljevački aerodrom Morava sleteo je prvi civilni avion, čime je ovaj, ranije isključivo vojni aerodrom, počeo da funkcioniše kao mešovita vojno – civilna vazdušna luka. Među putnicima na tridesetominutnom letu iz Beograda bili su predsednik Srbije Boris Tadić, ministar odbrane Dragan Šutanovac i ministar ekonomije i razvoja Nebojša Ćirić. Prema planu, od proleća 2012. Godine aerodrom će biti otvoren za redovan saobraćaj manjih aviona do 100 putnika. Ukupna vrednost investicije je 32 miliona evra. Civilni i vojni deo aerodroma biće infrastrukturno odvojeni. U prvoj fazi prilagođavanja vojnog aerodroma za civilni saobraćaj biće izgrađena pristanišna zgrada, kontrolni toranj, tehnoekonomski blok i izvedeni na uređenju piste. U narednoj fazi rekonstrukcije, planiranoj za 2012. godinu, ovaj aerodrom će biti vazdušna luka za velike letilice i sletanje pod svim vremenskim uslovima. Biće to, posle beogradskog i niškog, treći aerodrom u Srbiji sa međunarodnim karakteristikama.
Kultura
thumb|left|150px|Pravoslavna crkva u starom delu grada U Kraljevu i okolini ima mnogo kulturno-istorijskih spomenika: Gospodar-Vasin konak (trenutno u posedu SPC), manastiri Žiča i Studenica i srednjovekovni grad Maglič.
Narodna biblioteka „Stefan Prvovenčani“ je osnovana 1945. godine. Preteča današlje ustanove je Čitaonica Karanovačka osnovana 1868. godine. Knjižni Fond biblioteke čini 200.000 jedinica, fond periodike 176 naslova časopisa i 26 naslova novina. Biblioteka poseduje elektronski katalog svog celokupnog fonda. Od 1971. godine biblioteka objavljuje časopis za književnost, kulturu i umetnost „Povelja“. Biblioteka ima razvijenu kulturno - obrazovnu delatnost, organizuje književne večeri, promocije, predavanja, izložbe i programe za decu, a takođe se bavi i izdavačkom delatnošću. Biblioteka je i organizator najznačajnije manifestacije u kulturi Kraljeva, Žičkog duhovnog sabora - Preobraženje, na kojoj se dodeljuje prestižna književna nagrada Žička hrisovulja. thumb|desno|150px|Kraljevački Narodni muzej Narodni muzej u Kraljevu, osnovan 1950. godine, bavi se zaštitom kulturnih dobara, istraživačkim i naučnim radom. Vredni i reprezentativni predmeti smešteni su u okviru istorijske, etnološke, arheološke i umetničke zbirke. U muzejskoj galeriji, pored reprezentativnih izložbi održavaju se i koncerti klasične muzike.
Organizovanu zaštitu arhivske građe sprovodi Istorijski arhiv, koji ima oko 280 fondova i pet zbirki. Ova ustanova poseduje bogatu biblioteku, koja omogućava uspešniji rad kako radnicima Arhiva tako i onima koji u naučno-istraživačkom radu koriste arhivsku građu.
Zavod za zaštitu spomenika kulture u Kraljevu je jedan od najvećih u Republici Srbiji. Njegove osnovne delatnosti su zaštita kao i restauracija kulturno - istorijskih spomenika, naučno - istraživački rad i prezentacije kulturnog nasleđa, za čije je sprovođenje nadležan u čak 26 opština Republike.
Svoj doprinos u negovanju i razvijanju kulture daju i Kulturno prosvertna zajednica, Književni klub „Kraljevo“, Udruženje likovnih umetnika „Vladislav Maržik“, Kulturni centar „Ribnica“, Multimedijalni centar „Kvart“ i drugi.
Sport
Kraljevo je grad duge sportske tradicije. Uspešan rad više sportskih klubova, organizacija i asocijacija čine značajan segment ukupnog društvenog života. Uspesi kraljevačkih sportista pobuđuju pažnju, ne samo domaće, već i svetske javnosti. Početak organizovanih aktivnosti najuspešnijih sportskih klubova Kraljeva vezan je za period posle Drugog svetskog rata. Tako je 1954. godine osnovan, danas najuspešniji sportski kolektiv, odbojkaški klub Ribnica. Kraljevo je jedan od retkih gradova gde je odbojka sport broj jedan, a Ribnica je posle prvih koraka na evropskoj sceni 1979. godine, danas jedini kraljevački prvoligaš koji se takmičio u Kupu Evropske odbojkaške konfederacije. Fudbal je najpopularniji i najmasovniji sport kojim se u Kraljevu organizovano bavi oko hiljadu fudbalera u pedesetak klubova koje se takmiče u više liga. Najuspesniji fudbalski klub, Sloga, posle više sezona provedenih u Srpskoj ligi, uspešno predstavlja grad i u saveznom rangu takmičenja, Drugoj ligi. Uspesi kraljevačke košarke vezuju se za klubove Sloga i Mašinac. Sreten Dragojlović, Dragan Todorić, Ljubodrag Simonović i Vlade Divac samo su neka od poznatih košarkaških imena koja su ponikla u hali kraj Ibra. 1998. godine se navršava pedeset godina postojanja Sloge koja se nekoliko godina takmičila u Prvoj saveznoj ligi bivše Jugoslavije, tada najjačem evropskom nacionalnom šampionatu. Momentalno, Sloga igra u Prvoj ligi. Košarkaski klub Mašinac je za vrlo kratak vremenski period prošao put od osnivanja do Prve lige.
Od 1984. godine do danas popularni „Studenti“ su bili najuspešniji u Regionalnoj, Drugoj Srpskoj, Jedinstvenoj Srpskoj i Drugoj ligi, da bi dve godine bili članovi Prve lige. Pored ovih, najpopularnijih sportova, u gradu egzistira i veliki broj drugih sportskih kolektiva koji ne samo da ne zaostaju, već su neki od njih po uspešnosti u samom vrhu sporta Srbije i Jugoslavije. Tako karate klub „Sloga“ već godinama u Kraljevo donosi medalje sa takmičenja širom sveta. To je stabilan prvoligaš u kome trenira i nekoliko reprezentativaca Srbije, a posebnu pažnju zaslužuje Ivan Matić, svetski šampion i jedan od najboljih karatista u zemlji. Slično je i sa džudo klubom „Mašinac“. članica ovog kluba, Marija Dragović postala je svetska prvakinja u sambou na nedavno održanom Prvenstvu sveta u Novom Sadu. Svojim radom ističu se i članovi kajak kluba „Ibar“ koji su nedavno proslavili 50-to godišnjicu uspešnog rada. Kajakaš „Ibra“, Goran Jovanović najuspešniji je sportista Kraljeva za 1997. godinu. Solidne rezultate beleže i kik bokseri „Kraljeva“, jednog od najperspektivnijih klubova u zemlji, a boje grada uspešno brane i šahovski klub „Sloga“, rukometni klub „Metalac“, kuglaski klub „Ibar“, atletski klub „Metalac“, biciklistički klub „Metalac“, klub ekstremnih sportova „Baunti“, bokserski klub „Metalac“, smučarski klub „Goc“, auto-moto klub „Nagrada Kraljeva“, stonoteniski klub „Metalac“, aero-klub „Mihajlo Petrović“, paraglajding klub „Eol“ ... Teniski klub „Kraljevo"je zabeležio dobre rezultate...
Poznati Kraljevčani
thumb|desno|100px|[[Nenad Krstić, srpski košarkaš]]
Matične ćelije hematopoeze
desno|bezokvira U matične ćelije hematopoeze spadaju ćelije nepoznate morfoligije i prepoznate matične ćelije. Ova podela se zasniva na činjenici da je postojanje tzv. neprepoznatih matičnih ćelija pokazano indirektnim zapažanjima, a da nije utvrđen tačan izgled i građa tih ćelija, dok tzv. prepoznate matične ćelije imaju pojedine odlike koje ih jasno karakterišu kao ćelije određene loze.
U neprepoznate matične ćelije spadaju:
Smatra se da su neprepoznate metične ćelije međusobno morfološki slične limfocitu. U determinisane matične ćelije spadaju:
Glukagonska receptorska familija
Glukagonska receptorska familija je grupa blisko srodnih G protein spregnutih receptora, koja obuhvata:
Prva tri receptora vezuju blisko srodne peptidne hormone (glukagon, glukagonu sličan peptid-1, glukagonu sličan peptid-2) izvedene iz proglukagonskog polipeptida. Zadnji receptor vezuje gastrični inhibitorni polipeptid.
Desanka Maksimović
mini|Desanka Maksimović 1969. Desanka Maksimović (rođena 16.5. 1898. u Rabrovici kod Valjeva, preminula 11.2. 1993, u Beogradu) je bila srpska pesnikinja, profesorica književnosti i članica Srpske akademije nauka i umetnosti.
Biografija
Desanka Maksimović je rođena 16. maja 1898. u selu Rabrovici, u okolini Valjeva. Bila je najstarije dete oca Mihaila, učitelja, i majke Draginje. Odmah posle njenog rođenja, Mihailo Maksimović je dobio premeštaj,te se porodica odselila u Brankovinu. U Brankovini je provela detinjstvo sve do kraja osnovne škole, a u Valjevu je završila gimnaziju bila je i profesorka 1 i 3 Gimnazije
Posle Prvog svetskog rata upisala se na Filozofski fakultet u Beogradu gde je studirala na odeljenju za svetsku književnost, opštu istoriju i istoriju umetnosti. Kada je 1923. diplomirala, najpre je radila u Obrenovačkoj gimnaziji, a zatim je postavljena za suplenta u Trećoj ženskoj gimnaziji u Beogradu.
Desanka Maksimović je provela godinu dana u Parizu je na usavršavanju kao stipendista francuske vlade. Nakon što je od 3. septembra 1925. radila oko godinu dana u učiteljskoj školi u Dubrovniku, prešla je ponovo u Beograd gde je radila u Prvoj ženskoj gimnaziji. Jedna od njenih učenica bila je i Mira Alečković, koja je takođe postala pesnikinja i bliska prijateljica Desanke Maksimović. Početkom Drugog svetskog rata je otišla u penziju, ali se u službu vratila 1944. i u istoj školi ostala do konačnog penzionisanja, 1953.
Početkom avgusta 1933. Desanka Maksimović se udala za Sergeja Slastikova. Nisu imali dece. Putovala je širom tadašnje Jugoslavije i imala veliki broj prijatelja među piscima i pesnicima; u njih su spadali i Miloš Crnjanski, Ivo Andrić, Isidora Sekulić, Gustav Krklec, Branko Ćopić, Oton Župančič i mnogi drugi.
Dana 17. decembra 1959. izabrana za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti, a [[16. 12.|16. decembra 1965. za redovnog člana
Književna dela
Spomenik Desanke Maksimović u Valjevu|thumb Desanka Maksimović je bila pesnik, pripovedač, romansijer, pisac za decu, a povremeno se bavila i prevođenjem, mahom poezije, sa ruskog, slovenačkog, bugarskog i francuskog jezika.
Objavila je oko pedeset knjiga poezije, pesama i proze za decu i omladinu, pripovedačke, romansijerske i putopisne proze. Svoje prve pesme je objavila 1920. godine u časopisu „Misao“.
Njena poezija je i ljubavna i rodoljubiva, i poletna, i mladalačka, i ozbiljna i osećajna. Neke od njenih najpopularnijih pesama su: Predosećanje, Strepnja, Prolećna pesma, Opomena, Na buri,Tražim pomilovanje i Pokošena livada.
Čuvši za streljanje đaka u Kragujevcu 21.10. 1941, pesnikinja je napisala jednu od svojih najpoznatijih pesama Krvava bajka - pesmu koja svedoči o teroru okupatora nad nedužnim narodom u Drugom svetskom ratu. Pesma je objavljena tek posle rata.
Najznačajnija dela Desanke Maksimović su:
Poezija
Najčešći motiv u poeziji Desanke Maksimović je bila ljubav, i njena reč, odnos prema svetu i filozofija su i sami bili pesničke prirode. Njena poezija je odlikovana čitavim obiljem novih aliteracija i rima. Njeno osnovno pesničko geslo je bilo da poezija treba da bude razumljiva, jasna, iskrena, otvorena prema čoveku i životu.
Mnoge njene pesme predstavljaju poziv ljudima da budu dobri, plemeniti, ponositi, postojani, da poštuju ljude drugačijih uverenja i načela, mišljenja, boja i vera, i da budu strogi prema svojim manama kao i prema tuđim. Od svih vrednosti u životu ona je kroz svoje pesme posebno isticala slobodu, odanost, hrabrost, dobrotu i nekoristoljublje.
U kasnijem periodu života, lirika Desanke Maksimović je dobila nešto smireniji i tiši duh. Njena poezija, pripovetke, romani, knjige za decu prevođeni su na mnoge jezike, a njene pojedine pesme nalaze se u antologijama poezije. Desanka Maksimović je bila pesnik, pripovedač, romansijer, pisac za decu,a povremeno se bavila i prevođenjem, mahom poezije,sa ruskog,slovenačkog,bugarskog i francuskog jezika. Njena poezija,pripovetke,romani,knjige za decu prevođeni su na mnoge jezike, a pojedine njene pesme nalaze se u antologijama poezije raznih naroda. Više puta je nagrađivana našim najvišim književnim nagradama.Prvo priznanje dobila je 1925.nagradom za pesmu "Strepnja" na konkursu časopisa "Misao".Bila je član Srpske akademije nauka i umetnosti od 1959.god.
Desanka je bila od onih priroda u kojima se još u detinjstvu zametne ljubav koje se do kraja života ne odriču.Jer,sve u Desanki je pesničko:i reč,i odnos prema svetu,i filozofija. Reklo bi se čak da ništa drugo nije mogla biti do to što jeste.Sve što je napisala,napisala je srcem.A to njeno srce otvoreno je uvek i svuda,svemu i svakome.
Prva Desankina pesma bila je o zalasku sunca.Sunce odlazi,a sve,i ljudi i priroda, pružaju prema njemu ruke i dovikuju-nemoj otići,ostani... Tada je imala 14 godina.Sedela bi obično na nekom panju i pisala. To je bio njen pesnički atelje.Sa 14 god.se ne može stvoriti čudo, ali se može osetiti miris zemlje.Može se doživeti noć,čuti ćuk.Može se zaspati na pokošenoj livadi i zapisati prva "ljubavna" reč.Sa 14 god.može se znati istorija i upoznati ratnik.A tu,u Brankovini, imalo je šta i da se vidi i da se čuje o istoriji.Sa 14 god.mogla se doživeti samoća,i strah.Prve ocene Desanka Maksimovićje dobila u Valjevu,od drugova iz gimnazijskih klupa.Ćitala im je,a oni su je hrabrili i proricali joj blistavu budućnost.
Njena pesma je uvek bila sigurna streha i zaklon svakome ko je obeležen osecajnošću,uskraćen za nešto, ugrožen.Retko je koji pesnik u nas kao Desanka Maksimović još za života stekao ime i ugled i zadobio toliku naklonost,poštovanje i privrženost brojnih Čitalaca.Desanka Maksimović nema drugu biografiju sem književnu,ni drugog poroda sem pesama.Onaj ko je čitao njene pesme upoznao je ne samo njenu dušu i njeno biće, već i dušu naroda iz kojeg je potekla.Mnoge njene pesme su poziv ljudima da budu dobri,plemeniti,ponositi,postojani, da poštuju ljude drugač:ijih načela i uverenja,boja i vera,pozivala ih da proslave i tudeg sveca, da uvažavaju neistomišljenike,da budu strogi prema svojim kao što su i prema tuđim manama.Od svih vrednosti u šivotu ona je posebno isticala slobodu,odanost,hrabrost,dobrotu i nekoristoljublje.
Za razliku od mnogih liričara, naročito novijeg doba, koji su svaki komplikovaniji pesnicki problem rešavali i složenijim sredstvima, naša pesnikinja je uvek išla za tim da najjednostavnijim i najprečim putem dopre do takvog zamućenog i skrivenog jezgra kakvo je ljudska bespomoćnost pred tajnom.
Lirika Desanke Maksimović se od samog početka doživljavala kao čista ispovest srca, što je i sadržano u stihu "Ja sam lovac srca svoga rodenog". Njeno osnovno pesničko geslo je da poezija treba da bude razumljiva, jasna, iskrena, otvorena prema čoveku i životu, da izvire iz njih.
U kasnije dane lirika Desanke Maksimović dobila je svoju patinu, kao i njena rascvetana priroda u jesen,koja se u ovu liriku sve više uvlači.Njena poezija je dobila ono što vreme ljudskim motivima nameće: smirenost u nemirima,utišanost u akcentima.Godine ova pitanja neizbežno donose.Da li tražiti odgovore na njih? Ne tražiti nenalazivo, tj.pomiriti se sa zakonima.Tražiti ga i ne naći znaci neizbežnost kraja bez novog početka.Misao Desankina pred krajem, sluteći ga već,je samo konstatacija neobilaznoga i samim tim odricanje da se bilo kuda okolo prode.Ona kao ptica šćućureno ćuti i čeka ono što doći mora.Prirodno i jednostavno je pevala o životu i sada tako peva o smrti.
Priznanja
Desanka Maksimović je dobila veliki broj književnih nagrada, a među njima i Vukovu (1974), Njegoševu (1984), nagradu AVNOJ-a (1970), Sedmojulska nagrada (1964), Zmajeva nagrada (1958 i 1973), nagrada „Mlado pokoljenje“ (1959). Izabrana je i za počasnog građanina Valjeva.
Prvo priznanje dobila je 1925. godine nagradom za pesmu „Strepnja“ na konkursu časopisa „Misao“.
Godine 1985. renovirana je osnovna škola u Brankovini, koju je pohađala Desanka Maksimović i gde je njen otac bio učitelj. Ova škola je nazvana „Desankina škola“, kako ju je narod tokom vremena prozvao.
Godine 1988. odlikovana je nagradom „Zlatni venac“ makedonskih Večeri poezije u Strugi u saradnji sa Uneskom. Nagrada se dodeljuje jednom pesniku godišnje za celokupan životni rad.
U Valjevu je, još za njenog života, podignut spomenik Desanki Maksimović. Ovaj spomenik je otkrio Matija Bećković 27.10. 1990. godine. Pesnikinja je malo negodovala zbog ovog čina, ali su je ubedili da je to samo spomenik poeziji sa njenim likom.
Dana 12.2. 1993. Vlada Srbije je donela odluku da se njeno ime i delo trajno obeleži osnivanjem Zadužbine Desanke Maksimović koja dodeljuje nagradu „Desanka Maksimović“. Odluka Vlade je realizovana inicijativom Ministarstva za kulturu Srbije da Narodna biblioteka bude osnivač i nosilac te institucije. Zadužbina je osnovana 19.3. 1993. Osnivačkim aktom i Statutom naznačava se da zadužbina treba da „stvori uslove za trajno očuvanje i negovanje uspomene na Desanku Maksimović, jednog od najvećih pesnika srpskog jezika 20. veka“.
Povodom stogodišnjice njenog rođenja, Uneskov slovenski projekat proglasio je Desanku Maksimović za ličnost kulture u 1998. godini.
Dana 23.8. 2007. otkriven je spomenik Desanki Maksimović u Beogradu u Tašmajdanskom parku.
Kolambija
Kolambija se može odnositi na
Delaver (razvrstavanje)
Delaver se može odnositi na
Iri
Iri se može odnositi na
Eseks (razvrstavanje)
Eseks se može odnositi na
Dženesi
Dženesi se može odnositi na
Grin
Grin se može odnositi na
Villalfonsina, Chieti
Villalfonsina je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 498 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Castellet-lès-Sausses
Kastele le Sos je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 119, a gustina naseljenosti je iznosila stanovnika/km².
Zolta
thumb|220px|right|thumb|Zolta, kip u [[Šoltu]] Zolta (, r. ?, † 947.), je bio treći veliki knez Mađara i ujedno paganski mađarski vladar i naslednik u dinastiji Arpadovaca, peti i najmlađi sin Arpada, koji je vladao u periodu od 907. do oko 947.
Biografija
Bio je najmlađi (peti) sin Arpada. U Letopisu Mađara Zolta se spominje kao naslednik svoga oca Arpada i isto tako napominje da je oženjen sa kćerkom Menmarota, lokalnog vojnog vođe u regionu Bihar u vreme mađarskih osvajanja ovih predela. Četiri njegova starija brata, u vreme njegovog stupanja na mesto vođe, su već bili umrli, tako da ga je Arpad već za svog života odredio za naslednika. Svoju vladavinu Zolta nije obeležio ni sa kakvim uspehom, već se borio da se održi na kakvo takvoj vlasti. Vođe podčinjenih okolnih plemena su stalno osporavale njegovo pravo na vlast. Razlog tome je bio da je po tradiciji od oca najstariji sin nasleđivao ovo pravo a Zolta je bio najmlađi sin Arpada.
Ove trzavice među plemenskim starešinama su toliko oslabile veze u labavom savezu da su se u pisanim izvorima tog doba vodile polemike oko opstanka mađarskog plemenskog saveza i doživljavanje sudbine Atile i njegovih Huna.
Po izvorima Zolta je imao samo jednog sina, Takšonja. Međutim posle smrti svoga oca, 1047. godine, Takšonj nije u tom trenutku bio sposoban da preuzme vođstvo nad plemenima, već je poziciju plemanskih starešina preuzeo Fajs. Ipak nakon kratke vladavine Fajsa on će ipak preuzeti vlast.
Zaveštanje
Najnovija istraživanja dovode u pitanje njegovu poziciju kao vladara i vlasti koje je imao.
U svakom slučaju, njegovo vođstvo značilo je mnogo manje nego vođstvo njegovih prethodnika, tokom njegove vladavine, plemenske vođe su imali većinu ovlašćenja. U periodu njegove vladavine pokreti (kalandozások) mađarskih plemena su bile van kontrole i bili više nego uobičajeni po predelima Karpata i Panonske nizije.
Takšonj
thumb|right|200px|thumb|Spomenik Takšonju Takšonj, (r.931., † 973.), je bio predzadnji paganski mađarski vladar i naslednik u dinastiji Arpadovaca, sin Zolte i peti po redu Veliki knez Mađarske u periodu od 955. do oko 973.
Istorija
Prvi pisani podaci potiču iz mađarske hronike Gesta Hungarorum koju je napisao Aninimus negde oko 1200. godine, kada je Takšonj bio poslat sa vojskom u Paviju kao pomoć italijanskim kraljevima Hugu i Lotaru u borbi protiv Vizantije u Apuliji. Istovremeno je trebao da primi danak koji su oni plaćali mađarskim knezovima.
Posle poraza mađarske vojske i bici na Leškom polju, 955., Mađari su izabrali Takšonja za velikog kneza. Prvo što je uradio je da sklopi mir sa pobednikom Otonom I tadašnjim kraljem nemačke, pod nepovoljnim uslovima.
Takođe je sklopio mir sa Češkim vladarima, vladarima Kijevske Rusije, Pečenezima i Bugarima. Istovremeno je oženio pečenješkom princezom i time svojom mudrom politikom obezbedio mirniji i stabilniji život svojim podanicima. Ovo je dovelo do veče saradnje sa zapadnim svetom i tada su počele i prve hrišćanske misionarske delegacije da dolaze kod mađara. Takšonju je uspelo da oslabi rodovska-plemenska uređenja koja su vladala u tadašnjoj mađarskoj i da se nametne plemenskim knezovima kao apsolutni vladar. thumb|right|200px|thumb|Takšonj u [[Mađarska ilustrovana hronika|Ilustrovanoj hronici]] Uspostavljanjem ovakvog mira, dovelo je do većeg poverenja okolnog stanovništva u Mađare i polako su počela naseljavanja nemađarskog stanovništva u granična područja. Takšonj je za svoje vladarsko sedište odabrao mesto na istočnoj obali Dunava gde se sada nalazi Pešta. Ulazak hrišćanstva je učvrstio Takšonjevu vlast, ipak nije se totalno prepustio duhovnim vladarima. Biskupe, to jest papine opunomoćenike, je držao pod svojom kontrolom. U pregovorima sa papom Jovanom XII postigao je da u Mađarskoj crkva dobije sopstveno crkveno uređenje i 952. papa je posvetio biskupa za Mađarsku.
Sav ovaj napor Takšonja da Mađari ne potpadnu u vazalni odnos i da imaju potpunu kontrolu nad svojom sudbinom, usporio je nemački car Oton I Veliki, koji je hteo da nametne svoj uticaj, a kao oruđe bi mu poslužila hrišćanizacija Mađara. Tek pojavom Svetog Stefan napori Takšonja su se isplatili i Mađarska je ušla u zapadni svet kao jaka i nezavisna hrišćanska država. Takšonja je naslijedio Gejza posljednji paganski vladar Mađara.
Mate Ujević
Mate Ujević (Krivodol kod Imotskoga, 13. srpnja 1901. – Zagreb, 6. siječnja 1967.), hrvatski pjesnik i enciklopedist.
Životopis
Rođen je 13. srpnja 1901. godine u Krivodolu kod Imotskog u zidarskoj obitelji Jakova i Ane Ujević. Gimnaziju je polazio u Sinju i Splitu, studirao je komparativnu književnost, francuski jezik, južnoslavenske književnosti, staroslavenski i povijest u Zagrebu, diplomirao 1928. u Ljubljani. Godine 1929. oženio se profesoricom Marijom Juras s kojom je imao sedmero djece. Otac je kiparice Marije Ujević. Radio je kao profesor u Nadbiskupskoj klasičnoj gimnaziji u Zagrebu do 1939. godine. Profesorski ispit položio je obranivši radnju Prilog za povijest pokreta hrvatske omladine koncem XIX. i početkom XX. stoljeća. Doktorirao 1935. u Zagrebu disertacijom o pjesniku Jovanu Hraniloviću. 1941. godine imenovan je ravnateljem Hrvatskog izdavalačkoga bibliografskoga zavoda, gdje radi do svibnja 1945. na poznatoj Hrvatskoj enciklopediji, čijih je 5 svezaka izašlo do 1945. godine. 1950. godine pozvan je u Leksikografski zavod za zamjenika direktora Miroslava Krleže, gdje radi do mirovine 1965. godine. Umro je u Zagrebu 7. siječnja 1967. godine.
1994. godine posmrtno je proglašen pravednikom među narodima u Memorijalnom muzeju Jad Vašem u Izraelu.
Književni rad
Vrlo se rano počeo baviti književnim i novinarskim radom. Radovima je sudjelovao u mnogim srednjoškolskim i studentskim listovima (Studium, Luč, Mladost) te je bio stalni dopisnik ljubljanskog dnevnika Slovenac. Pisao je pjesme, novele, feljtone, putopise, kritike, komentare te prikaze djela domaćih i stranih autora. Objavio je autobiografski roman Mladost Tome Ivića 1928. godine. 1931. godine izdao je pregled književnosti Hrvatska književnost, te 1934. studiju Gradišćanski Hrvati. Potaknut interesom za probleme hrvatskih manjina u svijetu tridestih godina prošlog stoljeća godina počeo je objavljivati o toj temi članke u dnevnom tisku te je osnovao biblioteku HRID (Hrvati izvan domovine) u kojoj su izašle dvije knjige posvećene Istri. Pod pseudonimom Josip Sučević 1935. godine objavio je brošuru Abesinija, njegov protest protiv Mussolinijeve okupacije Etiopije. U vlastitoj je nakladi (Biblioteka Alfa) objavio Hrvatsku narodnu pjesmaricu s Kačićevim i narodnim pjesmama (1938.) koja je imala više izdanja. Godine 1939. u vrijeme Banovine, kada je Hrvatska dobila određenu političku i kulturnu samostalnost, koncipirao je nekoliko školskih čitanki koje će biti objavljene tek 1941. godine. Neke čitanke, koje se i danas, nakon šezdeset godina, ističu kao vrhunski udžbenički dosezi, uredio je sam, a neke zajedno sa suradnicima (Prve brazde, Knjiga radosti, Sjetva, Plodovi srca i uma).
Hrvatska enciklopedija
Ranih tridestih godina Matu Ujevića počinje zaokupljati ideja za koju smatra da je bitna za ostvaraj kulturnog identiteta hrvatskog naroda: pokretanje Hrvatske enciklopedije. O tome svjedoči jedna njegova bilješka: Ja sam dugo vremena, još negdje 1931, razmišljao kako bi došao do Hrvatske enciklopedije, koja bi s jedne strane dala hrvatskom čitaču najpotrebnije informacije o svim problemima koji zanimaju suvremenog čovjeka, a s druge strane donijela u riječi i slici, sve ono što može prikazati hrvatskog čovjeka, hrvatsku zemlju i hrvatski narod u prošlosti i sadašnjosti. Rad na Enciklopediji formalno je započeo 1939. godine kad se upoznao s ravnateljem Tipografije Dragutinom Schulhofom, koji je preuzeo financijski rizik posla, a Mate Ujević kao glavni urednik obvezao se voditi posao i naći suradnike, što je bilo vrlo teško u ideološki razjedinjenoj intelektualnoj sredini tadašnje Hrvatske.
Bibliografija članaka
Mate Ujević također je pokrenuo, organizirao i vodio popis članaka, rasprava i književnih priloga u južnoslavenskoj periodici od kraja 18. stoljeća do 1945. godine. To djelo poznato kao Bibliografija članaka, rasprava i književnih priloga ne obuhvaća samo književne priloge već i sve ostale znanstvene discipline i javne djelatnosti. Idejni autor tog maestralnog bibliografskog doprinosa smatrao je da mora popisati sve jedinice koje mogu imati značaj za bilo koji znanstveni ili stručni rad. Unutar tog projekta obrađeno je više od 6000 periodičkih publikacija te je popisano 3000 000 bibliografskih jedinica. Ujević je uredio 6 svezaka. Radeći na Hrvatskoj enciklopediji, Mate Ujević već je 1940. godine sa suradnicima počeo skupljati građu za hrvatsku znanstvenu bibliografiju te je predložio njezinu koncepciju. Povodom stote godišnjice Ujevićeva rođenja 2001. godine dr. Nataša Bašić zapisala je: U Bibliografskom katalogu periodike Leksikografskog zavoda nalazi se oko 10 milijuna bibliografskih kartica i ta je građa, može se bez pretjerivanja reći, spomenik nulte vrijednosti koji je Mate Ujević ostavio hrvatskoj kulturi i znanstvenoj javnosti, te kao takva nadilazi nacionalne okvire i postaje dijelom svjetske kulturne baštine. Osim spomenutih djela uredio je Anale Leksikografskog zavoda FNRJ 1-3, građu za pomorsku terminologiju, za bibliografiju Jugoslavenske periodike, za toponimiku Zapadne Istre, Cresa i Lošinja. Bio je pomoćnik glavnog urednika Enciklopedije Jugoslavije. Izabrao je i uredio tekst za knjigu Misli i pogledi A. G. Matoša, koja je postala jedna od publicističkih uspješnica kod hrvatskog čitateljstva. Iako je u Leksikografskom zavodu radio niz značajnih i mnogovrsnih poslova, on se djelu bibliografije intimno u sebi najviše priklanjao. Bio je izvrstan organizator, zanesenjak rada, humanist, koji je svoje znanje s ljubavlju prenosio mlađim suradnicima i pomagao mnogima kojima je bilo potrebno na ovim našim burnim prostorima.
Džeferson
Džeferson se može odnositi na
Overland Park, Kansas
Overland Park je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 173.372, što je 24.292 (16,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Glavni grad
Glavni grad (koji se ponekad naziva i metropola) određuje se na sledeće načine:
Država može imati više od jednog službenog glavnog grada. Glavni grad ne mora biti sedište vlade. Može se čak seliti zavisno od doba godine.
Na primer, Južna Afrika ima izvršni glavni grad (Pretorija), zakonodavni glavni grad (Kejp Taun) i sudski glavni grad (Blumfontejn). Do toga je došlo zbog kompromisa između različitih pokrajina koje su se ujedinile u Južnu Afriku 1910. godine.
U Čileu, državni Kongres se preselio iz glavnog grada Santijaga u grad Valparaiso.
Highland Beach, Florida
Hajland Bič je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.539 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.539 stanovnika, što je 236 (6,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kings
Kings se može odnositi na