cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niall Caille
Bez obzira što dogovorili na rígdalu, sukob između Feidlimida i Nialla se nastavio. Godine 840. je Feidlimid vodio vojsku na Taru, i logorovao, dok je Niall napadao Offaly kako bi tamo umanjio Feidlimidovu podršku. Dva kralja su se prvi put direktno sukobila 841. u bitci kod Mag nÓchtair, kraj Cloncurrya, gdje je Niall izašao kao pobjednik. Iako je Feidlimid vladao još pet godina, sve do smrti 847. nije vršio pohode na sjever.
Dok se Niall aktivno suprotstavljao vikinškim napadima na svoje zemlje na sjeveru, drugdje ih je ignorirao. Za vrijeme njegove vladavine se fokus vikinških napada premjestio na istočnu obalu i središte Irske, pa su stvorena trajna vikinška naselja kod Lough Neagha i kraj Dublina. Niall je 845. porazio Vikinge kraj Mag nÍthe, u današnjoj Grofoviji Donegal. Sljedeće se godine utopio u rijeci Callan kraj Armagha, zbog čega je i stekao svoj nadimak. Sahranjen je u Armaghu. Nialla je na mjestu velikog kralja naslijedio Máel Sechnaill mac Máele Ruanaid iz Clann Cholmáina.
Niall je bio oženjen za Gormflaith ingen Donncadha, sestru Conchobar mac Donnchade. Ona je umrla 861. a Annals of Ulster je opisuju kao "najzanosniju kraljicu Iraca". Niallova djeca su bila Áed Findliath, koji je kasnije postao veliki kralj, nepoznata kćerka koja se udala za Conaing mac Flainna iz klana Síl nÁedo Sláine, te još nekoliko sinova.
Porodično stablo
Áed mac Néill = Medb ingen Indrechtach mac Muiredaig |                                                                                                 |                                                                            Niall Caille, veliki kralj Irske, u. 846 = Gormflaith ingen Donncadha, u. 861. |                                           _____________|_____________                                           |                          |                                           |                          |                                           Áed Findliath              nepoznata kćer
Велика Плана (разврставање)
Велика Плана може бити:
Juan Antonio Samaranch
Huan Antonio Samaran (Barselona, 17. jul 1920 — Barselona, 21. april 2010) je bio katalonski sportski zvaničnik i predsednik Međunarodnog olimpijskog komiteta od 1980. do 2001.
Biografija
Samaran je rođen u Barseloni u bogatoj porodici. Završio je višu poslovnu školu u Barseloni. Bio je šef misija španskih timova na brojnim olimpijskim takmičenjima, pre nego što ga je Fransisko Franko postavio za predsednika španskog nacionalnog olimpijskog komiteta i člana MOK. Samaran je bio poznata ličnost u poslednjim danima Frankove vladavine. Bio je potpredsednik MOK od 1974. do 1978. i španski ambasador u Sovjetskom Savezu i Mongoliji od 1977. do 1980. Zbog svojih zasluga u promovisanju olimpijskog pokreta, španski kralj Huan Karlos I mu je 1991. dao titulu markiza.
Predsednik MOK
Samaran je izabran za predsednika MOK na 83. zasedanju te organizacije u Moskvi, koje je održano pre Letnjih olimpijskih igara 1980. - između 15. i 18. jula 1980.
Tokom svog mandata Samaran je uspeo da finansijski oporavi olimpijski pokret, uz velike prihode od televizijskih prava i sponzorstva. Iako su Letnje olimpijske igre 1984. i Letnje olimpijske igre 1988. bojkotovale države Istočnog bloka i još neke države, broj država članica MOK i učesnica svakih igara se povećavao tokom Samaranovog predsedništva. Samaran je takođe težio da se najbolji sportisti takmiče na Olimpijskim igrama, što je dovelo do postupnog prihvatanja profesionalnih sportista.
Samaran se 2001. godine nije ponovo kandidovao za predsednika MOK. Na tom mestu nasledio ga je Žak Rog. Samaran je postao počasni doživotni predsednik Međunarodnog olimpijskog komiteta.
Umro je 21. aprila 2010. u Barseloni od srčanog udara.
Apollosa, Benevento
Apollosa je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
Oberkail
Oberkajl je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 576 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232282.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Oberkajl se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 360 metara. Površina opštine iznosi 24,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 576 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 24 stanovnika/km².
Colombaro, Brescia
Colombaro je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
.jo
.jo je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Jordan.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Granja de los López, Aldama
Granja de los López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1264 m.
.jm
Eksterni linkovi
Toppdomän
Visoka škola komunikološki koledž u banjaluci kapa fi
minijatura|desno|Zgrada Koledža u Banjaluci Visoka škola Komunikološki koledž u Banjaluci Kapa Fi samostalna je visokoškolska ustanova u Banjaluci. Koledž je osnovan 21. 08. 2000. godine pod nazivom Komunikološki fakultet u Banjaluci, i najstarija je privatna visokoškolska ustanova u Bosni i Hercegovini.
U junu 2007. godine Koledž je ponovo licenciran, dobija početnu akreditaciju, u skladu sa tada donesenim Zakonom o visokom obrazovanju i od tada nastavlja rad pod nazivom Visoka škola Komunikološki koledž u Banjaluci Kapa Fi/Banja Luka College of Communications Kappa Phi. Nakon uspješno obavljenog akreditacionog procesa, Koledž dobija petogodišnju akreditaciju u martu 2014. godine.
Na Koledžu se izvode licencirani studijski programi prvog ciklusa studija komunikologija, dizajn i engleski jezik.
Palata Federacije
thumb|right|300px|Palata federacije (Palata Srbija), Novi Beograd Palata Federacije, poznata po nazivima Palata Srbije i Zgrada Saveznog izvršnog veća (SIV i SIV 1) je administrativna zgrada na Novom Beogradu. Nalazi se u Bloku 13 između Bulevara Mihajla Pupina i Bulevara Nikole Tesle.
Izgradnja
Izgradnja Palate je počela juna 1947. godine, među prvim objektima na Novom Beogradu. Na konkursu je pobedio četvoročlani tim zagrebačkih arhitekata na čelu sa Vladimirom Potočnjakom (Anton Ulrich, Zlatko Nojman, Dragica Perak). Počela je da se gradi kao zgrada Predsedništva vlade FNRJ i Centralnog Komiteta KPJ, ali je zbog promene organizacionog sistema vlasti dovršena kao zgrada SIV-a.
Generalnim planom iz 1950. godine u Bloku 13 bilo je predviđeno i da budu podignuta još dva objekta javne namene - zgrada Muzeja revolucije naroda i narodnosti Jugoslavije i nova zgrada Radio-televizije Beograd. Međutim, kasnije se odustalo od ove ideje.
Projektovana je u obliku slova "H" i obuhvata površinu od 5.500 kvadrata. Od 65.000 kvadrata za kancelarijski prostor upotrebljiva samo četvrtina, a ostalo otpada na ogromne hodnike, salone i centralni protokolarni deo za prijeme. Ispred srednjeg krila, nalazi se niži deo pokriven staklenom kupolom u kome je svečana dvorana (Sala Jugoslavija) koja može da primi 2.000 zvanica. Objekat sadrži 744 kancelarije (svaka zauzima oko 30 kvadrata), 13 sala za konferencije, šest salona, tri dvorane i dve garaže. Saloni koji su nekada nosili imena republika - slovenački, bosanski, makedonski i hrvatski - još sredinom devedesetih, preimenovani su u crveni, braon, plavi... Samo dva su zadržala ime - srpski i crnogorski.
U ukrašavanju enterijera učestvovali su najpoznatiji umetnici, kao što su Petar Lubarda, Milo Milunović, Đorđe Andrejević Kun i drugi. Ističu se dve mermerne skulpture vajara Save Sandića, fontana izvedena u tehnici mozaika vajara Ratomira Gligorijevića, kao i mozaik „Sutjeska“ slovenačkog umetnika Maria Pregelja. U unutrašnjosti se izdvajaju i pojedinačne celine, koje predstavljaju neku vrstu mikromuzeja naroda i narodnosti Jugoslavije. Građena je po sistemu armirano-betonske skeletne konstrukcije, sa ispunom od pune opeke. fasada objekta je obložena belim bračkim mermerom, dok su otvori napravljeni od belog metala. Palata federacije izražava vreme u kome je nastala. Svojom velelepnošću, ona predstavlja metaforu moći i stabilnosti tadašnjeg društva.
Korišćenje
Palata je izgrađena 1959. godine za potrebe tadašnjeg Saveznog izvršnog veća. Počev od 1961. godine, kada je održana Prva konferencija Nesvrstanih zemalja, Palata federacije primila je mnoge strane državnike i delegacije. U periodu od 1992. do 2003. je bila sedište Vlade SR Jugoslavije, a od 2003. do 2006. sedište Saveta ministara Državne zajedice Srbije i Crne Gore. Posle raspada SCG, maja 2006. godine, zgrada je prešla u nadležnost Vlade Republike Srbije.
Josip Broz Tito nije često dolazio u svoj radni kabinet. Prvi predsednik SRJ Dobrica Ćosić nije koristio Titov kabinet, nego u kojem je nekada bio Aleksandar Ranković. Drugi predsednik SRJ Zoran Lilić samo je nakratko boravio u Titovom kabinetu a, posle kratkog vremena, preselio se u Rankovićev. Treći predsednik SRJ Slobodan Milošević nikada nije ni uselio u Palatu federacije, dok je poslednji predsednik SRJ Vojislav Koštunica, takođe, bio skloniji nekadašnjoj Rankovićevoj nego Titovoj kancelariji. Isto kao i jedini predsednik SCG Svetozar Marović.
U bivšoj Palati federacije se trenutno (2013) nalaze sledeća ministarstva Republike Srbije:
Naziv
Zgrada je po izgradnji dobila ime Palata Federacije, ali je kolokvijalno, čak povremeno i u zvaničnoj upotrebi, nazivana SIV i, posle izgradnje zgrada SIV 2 i SIV 3, SIV 1. Posle raspada SFRJ, korišćen je samo naziv Palata Federacije, a po otcepljenju Crne Gore 2006, zgrada je dobila nezvaničan naziv Palata Srbije/Palata Srbija, ali zvanično nikada nije preimenovana.
Piedone lo sbirro
Piedone lo sbirro (slobodno prevedeno kao Policajac "Ravno/Veliko stopalo", hrvatski naslov Inspektor Nožica ) talijanski je kriminalistički film sa blagim humorističnim dodirima iz 1973., kojeg je režirao Steno. Glavnu ulogu tumači Bud Spencer, koji se ovom prilikom iskušao u malo ozbiljnijoj ulozi kao naslovni inspektor koji istražuje mafijašku distribuciju droge mladeži. Film je snimljen u Napulju te je bio veliki komercijalni uspjeh a polučio je i tri nastavka.
Radnja
Napulj. Inspektor Rizzo, popularno zvan "Ravno stopalo", karakterističan je po tome što ne nosi pištolj a slučajeve riješava šakama. Jednom prilikom, policija opkoli zgradu sa čijeg krova jedan mornar koji je uzimao drogu puca na ljude. Rizzo se popne na krov te vlastitim rukama prebije i privede mornara. No pošto mafijaška organizacija Camorra sve više širi raspodjelu droga, Rizzo odluči pritisnuti gangstera Ferdinanda kako bi saznao neke informacije. Ferdinando je priveden, ali ga njegov odvjetnik izvuče van a načelnik policije Tabassi kudi Rizza. Nakon što Rizzo i dalje nastavlja pritisak na Ferdinanda, koji želi širiti utjecaj droge klana iz Marseillea, policijski načelnik mu oduzme značku te ga privremeno suspendira. Rizzo živi u kući sa Marijom, no kada primijeti da se njen sin Salvatore i sam razbolio zbog uzimanja droge, odluči dalje svojevoljno nastaviti istragu.
Uz pomoć sitnog kriminalca, Manomozza, zvanog "dva prsta", pronađe laboratorij za izradu droge te ga uništava sa svojim kolegama. Međutim, kada Ferdinando biva pronađen umoren, Rizzo shvati da mu netko želi podmetnuti jer je on sam automatski glavni osumnjičenik. Kada Rizzo otkriva da se velike količine droge skrivaju u ribama u jednoj ribarnici na brodu, saznaje da je Manomazzo preuzeo glavnu distribuciju nakon smrti Ferdinanda jer je ostao u dobrim odnosima sa ljudima iz Marseillea. Rizzo sumnja da načelnik policije možda potajno surađuje sa mafijom te ga stoga ometa pri istraživanju slučaja. Kada je uhićen, Rizzo onesvijesti načelnika te pobjegne. Prilikom najavljene razmjene droge koju je zaplijenio, Rizzo sazna da ga je načelnik samo koristio kao mamac za mafijaše, te policija iz zasjede krene hapsiti ih. Rizzo pretuče mafijaše i Manomozzu, uhiti ih te su mu tako vraćene sve počasti u policiji.
Liborio Espinoza y Hermanos, Río Bravo
Liborio Espinoza y Hermanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
.ke
.ke je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Keniju.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Casa Valdrosso, Alessandria
Casa Valdrosso je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, у u regiji Пијемонт.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Stigma (rana)
Stigme su tragovi, rane ili bolne senzacije na mestima na telu gde su Isusu Hristu nanete rane tokom raspeća (šake, stopala, bok). Termin vodi poreklo od rečenice s kraja Poslanice svetog Pavla Galatima u kojoj kaže: „Ubuduće da mi niko ne stvara teškoće, jer ja rane Gospoda Isusa na tijelu svojemu nosim.“ (Gal 6,17). Stigmata je oblik množine grčke reči „stigma“, koja se upotrebljavala još pre hrišćanstva, a označavala je žig koji se usijanim gvožđem utiskivao na ruci ili glavi zarobljenika ili roba. Osoba koja ima stigme naziva se stigmatičar. Rane se pojavljuju same od sebe, to jest ne prethodi im nikakva konkretna povreda.
Uzroci pojave stigmi su predmet brojnih rasprava. Jedni tvrde da su one čudotvorne, dok drugi misle da su u pitanju obmane ili da postoji medicinsko objašnjenje.
Stigmatičari su uglavnom ljudi koji su se previse posvetili Bogu.
Definicija
thumb|200px|right|Karlo Kriveli, Odlaganje Hrista: Magdalena gleda stigmu na levoj ruci Po ugledu na Isusa, raznim osobama u istoriji hrišćanstva su se pojavljivali belezi slični Hristovim na različitim delovima tela:
Osobe kojima se javljaju takvi belezi nazivaju se „stigmatičari“. U najvećem broju slučajeva su to žene.
Istorija
thumb|200px|[[El Greko: Sveti Franja dobija stigme]]
Malo pouzdani izvori navode Etjena Langtona kao prvog stigmatičara; treba međutim napomenuti da ovaj nadbiskup iz Kanterberija nikada nije kanonizovan, čak ni od strane Jovana Pavla II, što bi se sigurno dogodilo da je bio prvi koji je dobio taj znak raspoznavanja. Uostalom Katolička enciklopedija mu nije posvetila nijedan zaseban članak a Kirchenlexikon, koji se ipak pokazao velikodušnijim, nijednom rečju ne pominje njegove stigme. Možemo stoga zaključiti da se radi o jednoj legendi, ali o legendi koja će biti duga veka, pošto su je internet sajtovi koji neprekidno razmenjuju sadržaje uveliko raširili.
Zvaničan (ako ne i više istinit) je slučaj Franje Asiškog koji je, boraveći na planini Alverna (La Verna ?), 1224. godine ugledao serafima sa šest krila kako lebdi u vazduhu, tela prikovanog za krst identičan Hristovom. Kada je vizija iščilela, Franja Asiški je primetio da su se na njegovom vlastitom telu pojavili znaci identični onima koji su naneti Isusu, znaci koji su ostali neizbrisivi. Tako je njegovo telo nosilo dve stigme koje su, prema nekim verzijama, otkrivene tek posle njegove smrti.
Od ostalih slavnih stigmatičara, pomenimo sledeće: Katarina Sijenska, saint Jean de Dieu, Barbe Acarie, Ana Katarina Emerik, poznata po svojim vizijama, Tereza Nojman, Mari Nazur i Padre Pije (1918—1968). Ne bi trebalo zaboraviti ni Martu Robin za koju jedan sajt, koji ističe da je namenjen „obaveštenim hrišćanima“, navodi da je ona „žena koja će možda imati najveći uticaj na ovaj vek“, kao ni Gemma Galgani (1878—1903) koja je kanonizovana 1940. 2007. Brat Elie iz manastira Calvi dell'Umbria, koji se nalazi na 50 km od Rima, dobija belege Hristovog stradanja svake godine tokom uskršnjeg posta.
Tumačenja
Ovakve manifestacije su različito tumačene. Oni koji su sumnjičavi govore o obmani, ali skorašnji slučajevi, za koje se može reći da su izvesni, naveli su određene stručnjake da iznesu hipotezu prema kojoj je tu reč o histeričnim manifestacijama, dok „verujući“ u tome vide neku vrstu teopatije. Analizirajući knjigu Žan-Pjera ALBERA, ''Krv i Nebo. Mistični sveci u hrišćanskom svetu'', Klodin Ledik piše: „Žan-Pjer Alber iznosi hipotezu da je svetica, zbog nečistote menstrualne krvi koja otiče iz tela žena, neprestano u obavezi da ponovo osvaja svoju svetost ispuštajući iz svog tela uzvišenu krv.“.
Feministkinje su napisale i sledeće: „Jedan lekar Ž. Lermit ustanovio je da većina žena (bile one svetice ili ne) postaju stigmatičarke samo između 15. i 50. godine starosti, u periodu tokom kojeg žena ima svoja pravila“. I stigme su izložene cikličnim ritmovima: “Natuzza Evolo (rođena 1924) ih je primećivala svake godine za vreme Korizme (veliki, uskršnji post), Gertrude d'Oosten (1358) svakog dana u kanonskim satima, ali najčešće se dešavalo da rane petkom krvare najobilnije, ili samo toga dana, dok su bile jedva vidljive u ostatku vremena”. Ako tome dodamo da pisci žitija često ističu da je krv iz stigmi mirisna i da svetice nemaju više „svoja pravila“, to nas navodi na zaključak da je stigmatizacija zapravo proces pretvaranja menstrualne krvi: iz nečiste krvi koju, kako se navodi, karakteriše jak i škodljiv miris u krv čiji miris simbolizuje čistotu. Ženska svetost javlja se tako kao jedan privilegovani otkrivač nestvarne žene u hrišćanstvu. Biće požude, čulno biće, žena se mora odreći svoje ženstvenosti, da bi dostigla svetost: mora odbaciti sve što bi moglo da je učini zavodljivom i mora se odreći materinstva.
Književnost
U svom romanu Zavera franjevaca, izdatom 2005, Džon Sek postavlja jednu hipotezu. Po smrti sveca, njegovi posmrtni ostaci su sahranjeni na tajnom mestu koje će biti otkriveno tek 550 godina posle njegove smrti, kako bi bio očuvan mit o stigmama svetog Franje koje su mu donele reputaciju sveca i koje su doprinele širenju franjevačkog reda.
Autor se oslanja na činjenicu da Franja, il poverello, nikada sam nije govorio o stigmama i da je uvek ponavljao istu rečenicu: Moja tajna meni pripada, i da je bio poznat i kao Francesco lebbroso (Franja gubavac) : prema njegovim rečima, ovaj naziv bi trebalo tumačiti u čistom smislu. Franja Asiški je nosio čudne belege na rukama i nogama, jedan beleg na boku i patio je od slepila.
Belezi na šakama ne odgovaraju Hristovim ranama iz razloga koje nameće fizika: prilikom raspeća klinovi su zabijani u zglobove jer bi šake vrlo brzo bile rascepane pošto ne bi mogle da izdrže težinu tela. Svetac, isto tako, nije imao ni tragove na glavi od krune sačinjene od ružinog trnja, kao ni tragove bičevanja na svojim leđima.
Coatsburg, Illinois
Koutsburg je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 147, što je 79 (-35,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Boonsboro, Maryland
Bunsboro je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.336, što je 533 (19,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Seemabaddha
Seemabaddha (সীমাবদ্ধ Shimabôddho; engleski nasklov: Company Limited; ) je indijski crno-bijeli igrani film snimljen 1971. godine na bengalskom jeziku u režiji Satyajita Raja. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Manija Shankara Mukherjeeja. Protagonist, koga tumači Barun Chanda, je ambiciozni menadžer u kalkutskoj tvornici ventilatora koji po svaku cijenu želi postati njen direktor i koji svojim bogatstvom i luksuznim životnim stilom impresionira skromnu svastiku (čiji lik tumači Sharmila Tagore) koja mu je došla u posjet. Radnja prikazuje kako u svojoj karijeri ne preza od ničega, uključujući provociranje štrajka kojim bi zataškao isporuku neispravne robe, a što izazove zgražanje svastike koja ga je dotada držala za uzor. Seemabaddha, koja je nastojala prikazati negativne strane kapitalizma u Indiji koja je tada prolazila kroz proces rapidne urbanizacije i industrijalizacije, predstavlja dio tematski srodne trilogije koje čine Pratidwandi iz 1970. i Jana Aranya iz 1976. godine. Godine 1972. je bio prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio nagradu FIPRESCI.
Paso Limón, Santa María Colotepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Provincije Južne Afrike
Južnoafrička Republika je danas administrativno podijeljena je na devet provincija, a one na distrikte.
Historija
Prije ustavnih promjena iz 1994. Južnoafrička Republika bila je podijeljena na četiri provincije: Transvaal, Slobodna Država Oranje (nekadašnja burska republika), Natal i Kaap (Rt Dobre Nade, nekadašnja britanska kolonija Cape). thumb|left|220|Karta nekadašnjih [[bantustana]] One su imale brojne male bantustane u kojima su južnoafrički crnci morali živjeti, jer su to formalno bile njihove domovine (rezervati), to je bila najgora posljedica politike apartheida.
Nakon demokratskih promjena u Južnoj Africi i novog ustava (amandmani; 12, 13 i 16) četiri dotadašnje provincije su rasformirane i podijeljene u devet novih, a bantustani ukinuti.
Provincija Kaap je podijeljena na tri nove provincije: Zapadni Kaap, Sjeverni Kaap, Istočni Kaap; a dio teritorija na istoku dodijeljen je provinciji Sjeverozapad. Provincija Transvaal podjeljena je na tri provincije: Limpopo, Mpumalanga, Gauteng; a istočni dio pridodat provinciji Sjeverozapad.
Provincija Natal je preimenovana u KwaZulu-Natal, a provincija Slobodna Država Oranje u Slobodna Država.
Lista provincija
¹ Otočje princa Edwarda - teritorij Južnoafričke Republike u subantarktičkom dijelu Indijskog oceana, nije uključen u statistiku
² Pietermaritzburg i Ulundi su zajednički glavni gradovi od 1994. - 2004.
Liu Yan (car)
Liu Yan (劉龑; 889–942) bio je kralj Nanhana u Kini (911–917) koji se kasnije proglasio carem kraljevstva Južni Han, jedne od država iz perioda Pet dinastija i Deset kraljevstava.
Liu Yanov brat Liu Yin je bio kineski službenik, koga je 905. dvor dinastije Tang imenovao regionalnim guvernerom. Dvije godine kasnije dinastija Tang je propala907. Liu Yin je iskoristio priliku da se proglasi princom od Nanpinga 909. Kada je Liu Yin godine 911. umro, Liu Yan ga je nasljedio kao kralj Nanhaija. Šest godina kasnije je sebe proglasio carem Velikog Yuèa (大越), a 919. državu preimenovao u Južni Han. Njome je vladao sve do smrti 943. Zbog geografskog položaja je bio prisiljen braniti svoju državu od suparničkih kineskih kraljevstava kao što su Južni Tang, Min i Chu, nego i od ne-kineskih naroda, prvenstveno Vijetnamaca, koji su propast dinastije Tang shvatili kao priliku da se oslobodi od kineske vlasti. Godine 939. je Liu Yan pokušao pokoriti Vijetnamce, ali u tome nije uspio.
Na unutrašnjem planu se iskazao kao relativno uspješan vladar, jer se uspio održati na vlasti četvrt vijeka. Međutim, tradicionalni kineski historičari ga smatraju relativno nevažnom ličnošću, jer svoju prijestolnicu Guangzhou nije uspio pretvoriti u veliko kulturno središte južne Kine, kao što je to uspjelo njegovim suparnicima u Hangzhouu, Nanjingu i Chengduu.
El Chuchupate, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2355 m.
Konačna brzina
Konačna brzina (takođe terminalna, granična, krajnja) je najveća brzina koju predmet može dostići u slobodnom padu kroz fluid (npr. vazduh), usljed otpora. U dinamici fluida, kaže se da se objekt giba terminalnom brzinom onda kada je dostigao stalnu brzinu, usljed trenja plina ili tekućine kroz koju se giba.
Predmet u slobodnom padu dostiže terminalnu brzinu onda kada je sila gravitacije (Fg) jednaka sili otpora zraka (Fd). Tada je ukupna sila jednaka nuli, pa je i akceleracija jednaka nuli, odnosno brzina je konstantna. Kako se predmet ubrzava usljed gravitacije, sila otpora se povećava, pa se ukupna sila smanjuje, a s njom i akceleracija. Pri određenoj brzini, sila otpora će se izjednačiti s težinom objekta (Fg). U ovom se trenutku zaustavlja ubrzavanje objekta, te on nastavlja padati dostignutom stalnom brzinom – terminalnom brzinom.
Terminalna brzina ovisi o težini i otporu fluida. Veći otpor znači manju, a veća težina veću terminalnu brzinu. Objekt koj pada brzinom većom od terminalne (npr. jer je došao iz rjeđih slojeva atmosfere ili je promijenio oblik) će se usporiti dok se ne postigne ravnoteža među silama, tj. do usporavanja do neke određene terminalne brzine.
Primjeri
Na temelju otpora vjetra, može se izračunati da terminalna brzina padobranca u slobodnom padu s poluzatvorenim padobranom iznosi otprilike 195 km/h (55 m/s). Ovo je asimptotska brzina ubrzavanja, i ona se nikad ne dostiže, jer se brzina tijela sve sporije i sporije približava ovoj vrijednosti. U ovom primjeru, 50% brzine se dostiže za oko 3 sekunde, 90% za oko 8 sekundi, a 99% za oko 15 sekundi.
Amfitrion 38 (TV drama)
Amfitrion 38 je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1972. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada francuskog pisca Žana Žirodua, a režirala ju je Ognjenka Milićević.
Las Pachonas, Santa María del Río
Las Pachonas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
Cementiranje čelika
mini|desno|300px|Kopija revolvera Colt 1873, na kojoj se vide boje od [[Otvrdnjavanje površine čelika|otvrdnjavanja površine čelika.]] mini|desno|300px|Različito otvrdnjavanje japanskog [[Samuraji|samurajskog mača katane. Svijetle valovite linije (nioi) odvajaju martenzitne krajeve od perlitne osnove.]]
Cementiranje čelika je postupak toplinske obrade koji se sastoji od pougljičenja, kaljenja i niskotemperaturnog popuštanja. Cilj je ostvarivanje tvrdoće na površinskim slojevima (otpornost na trošenje) i zadržavanje žilavosti u jezgri (otpornost na udarna opterećenja).
Izvori ugljika mogu biti čvrsti (drveni ugljen s dodatkom aktivatora, npr. BaCO3), solne kupelji, plinovi, ionizirani plinovi itd. Pougljičavanje je u solnim kupeljima i plinovima kraće nego u čvrstim sredstvima. Temperature su pougljičavanja od 870 ºC do 930 ºC, najčešće 927 ºC. Udio ugljika na površini i dubina pougljičavanja ovise o temperaturi i trajanju pougljičavanja, te o sastavu sredstava za pougljičavanje.
Najveći učin ima cementacija kod ugljičnih i niskolegiranih čelika za cementiranje, s udjelom ugljika od 0,1 do 0,25%, te koji sadrže jedan ili više legirnih elemenata: mangan, krom, molibden i nikal. Površine čelika se obogaćuju ugljikom približno od 0,6 do 1,0%, najčešće od 0,7% do 0,8%. Dubine su pougljičenog površinskog sloja obično 0,5 do 2 mm, najčešće oko 1,0 mm. O tim svojstvima ovise uporabna svojstva površinskog sloja.
Toplinskom se obradom nakon pougljičenja popravljaju štetne promjene u čeliku nastale zbog dugotrajnog držanja na visokoj temperaturi i iskorišćuje relativno visok udio ugljika u površini. Toplinska se obrada sastoji od više koraka i prilagođena je sastavu čelika na površini i u jezgri. Završna je toplinska obrada zapravo popuštanje čelika pri temperaturi ispod 200 ºC (180 ºC), radi smanjenja unutarnjih naprezanja od kaljenja. Čelici za cementiranje nisu otporni prema popuštanju, zato se ne popuštaju niti koriste pri temperaturama iznad 200 ºC, ako se žele zadržati postignuta svojstva otvrdnuća površine. Nakon cementacije dijelovi se obično bruse, pa zato debljine cementiranog sloja trebaju biti deblje.
Cementacija bakra je taloženje bakra iz njegovih otopina kad im se dodaju željezne strugotine.
Čelici za cementaciju
Čelici za cementaciju predstavljaju konstrukcijske čelike kojima se nakon obrade odvajanjem čestica pougljičava rubni sloj. Nakon pougljičavanja rubnog sloja provodi se kaljenje kako bi se postigla visoka otpornost na trošenje rubnih slojeva, te povišena žilavost nepougljičene jezgre. Čelici za cementaciju uglavnom sadrže 0,1 - 0,2% ugljika prije pougljičavanja, a mogu biti ili nelegirani ili niskolegirani. Nakon pougljičenja rubni sloj sadrži 0,8 - 0,9% ugljika, te se zakaljivanjem postiže tvrdoća 61 - 64 HRC.
Budući da niskougljični čelici s 0,1 - 0,2% ugljika nisu skloni povišenju tvrdoće kaljenjem (tek čelici s 0,25% C), potrebno im je radi zakaljivanja i povećanja otpornosti na abrazijsko trošenje povisiti sadržaj ugljika u rubnim slojevima (0,8 - 0,9% C). Povišenje sadržaja ugljika postiže se postupkom pougljičavanja (npr. granulat, solna kupka, plin). Ugljikom obogaćeni rub postaje zakaljiv, tj. gašenjem s odgovarajuće temperature austenitizacije postaje sklon poprimanju mikrostrukture visokougljičnog martenzita otpornog na trošenje. U području toplinske obradbe čelika postupak pougljičavanja i kaljenja pogljičenog sloja naziva se cementacija.
Nakon cementacije pougljičena jezgra ostaje feritno-perlitna ukoliko proizvod nije prokaljen, tj. nastaje niskougljični martenzit u slučaju prokaljivanja. Obje navedene mikrostrukture karakterizira visoka udarna radnja loma, pa je konačni proizvod otporan na trošenje s znatnim iznosom žilavosti. Nakon cementacije površinski slojevi sadrže visokougljični martenzit.
Beaupuy (Žers)
Bopi je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Oš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 104 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 186 metara (maksimalnoj 229 m, a minimalnoj 156 m).
Amphitryon 38
Amphitryon 38 je drama u tri čina francuskog pisca Jeana Giraudoxa, premijerno prikazana u Parizu 1929. godine. Predstavlja adaptaciju drevnog grčkog mita o Amfitrionu, a sam Giraudoux je broj "38" stavio u naslov kako bi naznačio kako je isti predložak bio adaptiran mnogo puta. Radnja, koja sadrži elemente tragedije i komedije i u kojoj protagonisti koriste moderni jezik, prikazuje kako Amfitrionovu suprugu Alkmenu na prevaru misli obljubiti bog Zeus (u drami naveden kao Jupiter).
Drama je bila ekranizirana nekoliko puta, uključujući BBC-jevu verziju iz 1957. godine u kojoj je prvi put korištena elektronska muzika u historiji te kuće. Godine 1972. je kao ekranizirana kao istoimena TV-drama u produkciji RTV Beograd.
Treći maj 1808.
Treći maj 1808., slika Francisca Goye; jedna od najpoznatijih i posebno utjecajnih svjetskih slika, koja je kasnije bila nadahnuće Manetu i Picassu za slike s ratnom tematikom.
Historija
Platno prikazuje smaknuće strijeljanjem nekolicine ustanika, sudionika u pobuni protiv Josépha Bonapartea, kojega je na špansko prijestolje postavio njegov brat Napoleon. Taj narodni ustanak naveo je Goyu da o tim događajima svjedoči na realističan i alegoričan način dvjema slikama: 2. maj 1808., i 3. maj 1808. koje je naslikao šest godina kasnije, kada je Napoleon protjeran iz Španjolske, za španjolsku oslobodilačku vladu.
Ova slika je kasnije bila nadahnuće za druge slike s ratnom tematikom, kao npr. Edouardu Manetu za sliku „Smaknuće cara Maximilijana“ iz 1868. godine, ali i Pablu Picassu za njegovu sliku „Masakr u Koreji“ iz 1951. godine.
Odlike
200px|mini|lijevo| Detalj ruke centralnog lika sa [[Stigma (rana)|stigmama Kristovih rana]] mini| Detalj središnjeg lika u pozi "raspeća" Dramatični prizor se događa noću, na osamljenom mjestu, na brežuljku u blizini kuće Pija, u blizini madridske kraljevske palače s crkvom koja je simbolički prikazana kao veliki tamni obris u pozadini. Goya slavi ustaničku hrabrost, ali objektivno prikazuje suvremenu metodu ubijanja: u prednjem planu na desnoj strani poredan je bezlični streljački vod, dok s lijeve strane, stoje mučenici za nezavisnost, okupljeni oko lika u bijeloj košulji, osvijetljena žutim svjetlom svjetiljke položene na zemlju.
Kompozicija slike se zasniva na dvije međusobno suprotstavljene skupine: Desna strana je organizirana prema ravnim linijama vojnika i njihovih musketa u perspektivi, dok je lijeva ispunjena žrtvama raspoređenim duž zakrivljenih linija oko čovjeka u bijeloj košulji. Pravilan ritam tamne mase "slijepog" streljačkog voda u kontrastu je s osvijetljenim i dinamičnim "životnim" žrtvama. Izvor svjetla je svjetiljka na tlu ispred vojnika, ali također i odbijajući se od brežuljka i odjeće središnjeg lika. Svjetlost kroz tamu širi blistave zrake koje ističu pojedinosti na licima likova i njihovim položajima tijela, ali i u krvi koja natapa tlo.
Emocionalne poze i geste su naglašene jakim potezima kista, a podignute ruke glavnog lika se alegorijski povezuju s žrtvovanjem Isusa Krista na križu. Jasne boje njegove odjeće u kontrastu naspram prigušene boje okoline pojačavaju dramatičnost i vjersku simboliku prikaza. Njegova prkosna poza raširenih ruku ponavlja se u pozi leša u prvom planu. Goya kao da želi reći kako još nismo naučili pouku Isusovog raspeća. Goya također, miješajući jaku crvenu i smeđu, stvara iluziju kako krv žrtava teče direktno u zemlju.
Lica Španaca u sredini prikazana su krajnje karakterni, kao maske koje ilustriraju očaj, strah i užas. Svako lice ima vlastiti identitet, bjeloočnice im odaju užas, a lica im se grče od straha. Lica su prikazana odlučnim potezima kista sa samo natruhama crne boje i zamagljenim crvenilom u boji njihove kože koje pridonosi snažnom efektu kjaroskura. Način na koji se Goya koristi bojom pokazuje okretanje suvremenoj umjetnosti slobode boje i kompozicije u nadolazećem romantizmu.
1-Naftilizotiocijanat
1-Naftilizotiocijanat je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 185,245 Da.
Call of Duty: United Offensive
Call of Duty: United Offensive je pucačina iz prvog lica sa tematikom Drugog svetskog rata i predstavlja ekspanziju prvog izdanja Call of Duty. Igra je izašla u prodaju 14. septembra 2004. godine. Razvio ju je Grej mater interaktiv, a objavio Aktivižn.
Igra i kampanje
Kao i u prethodnoj verziji, igrate sa tri vodeće armije u Drugom svetskom ratu: američkom, britanskom i ruskom. Od svake kampanje, postoje po četiri misije, sem ruske u kojoj se javlja pet misija. Sva oružja iz ovog serijala su potpuno ista kao i iz prethodnog. Razlika je u tome što je dosta manji broj misija, koje imaju donekle duži vremenski interval trajanja. Počinjete bez treninga, što je još jedna razlika u odnosu na prvu seriju. Prva kapmpanja je američka, kao i u prvoj seriji. Igrate pod likom desetara Skota Rajlija, a predvode vas kapetan Foli i vodnik Modi kao i u prvom delu. Kroz američku kampanju, slično kao i prvom delu, oslobađate teritorije zapadne Evrope pod nemačkom okupacijom. U drugoj, britanskoj kampanji, pod karakterom vodnika Džejmsa Dojla, učestvujete prvo kao pilot, koji upravlja avionom i uništava nemačke neprijateljske avione. Kada biva porušen, dospeva na teritoriji Holandije, gde sa nekolicinom lokalnog pobunjenog holandskog stanovništva uništava okolne nemačke baze kao i most preko kog Nemci vrše transport oružja. U nastavku kampanje (pod istim karakterom) uništavate nemačke položaje na Siciliji kao član britanskog komandosa, kog predvodi Major Ingram, koji je poznat iz prvog serijala, kao zarobljenik u nemačkom logoru kog su oslobodili Amerikanci. U poslednjoj, ruskoj kampanji, oslobađate teritorije SSSR-a u okolini grada Kurska, a zatim i teritorije istočne Evrope, pod karakterom vojnika Juri Petrenka, pripadnika Crvene armije, koju tokom misija predvodi vodnik Antonov. U ovoj kampanji, učestvujete u poznatoj tenkovskoj bici kod Kurska, kao lik koji upravlja tenkom. U poslednjoj misiji, ulazite u poljski grad Krakov, gde držite otpor nemačke vojske sve dok ne stigne pojačanje, gde se završavaju kampanja i igra.
Multiplejer
Multiplejer za Call of Duty: United Offensive je dosta sličan prethodnoj verziji, s tim što se uključuju neke nove staze i nove opcije u igri kao npr. : misija gde morate da ukradete neprijateljsku zastavu iz središta protivničke teritorije i da je uspešno prenesete u središte svoje teritorije, s tim što protivnik može isto da uradi sa vašom zastavom. Postoje i nove misije u kojima tim za koga korisnik igra mora da dominira što više mapom da bi odneo pobedu. U multiplejeru su takođe uključene i misije gde morate da uništite neprijateljsku bazu sa teškom mašinerijom (poput tenkova i artiljerije). Da bi se instalirao Call of Duty:United Offensive, prethodno je potrebno imati prvu seriju Call of Duty instaliranu.
Picciol, Treviso
Picciol je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Chilpancinguito, General Heliodoro Castillo
Chilpancinguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1198 m.
Morihei Ueshiba
Morihei Ueshiba (植 芝 盛 平 Ueshiba Morihei, 14. prosinca 1883. - 26. travnja 1969.) bio je majstor borilačkih vještina i utemeljitelj japanske borilačke vještine aikido. Često se naziva "osnivač" Kaiso (開 祖) ili Ōsensei (大 先生 / 翁先生), "Veliki Učitelj".
Morihei Ueshiba umro je 26. travnja 1969. godine
Osachi Hamaguchi
Hamaguchi Osachi (Kyūjitai: 濱口 雄幸; Shinjitai: 浜口 雄幸, also Hamaguchi Yūkō, 1. april 1870 – 26. august 1931) bio je japanski političar koji je u dva navrata - od 1929. do 1930. te 1931. godine - služio kao premijer Japana, te bio istaknuti vođa liberalne stranke Rikken Minseitō.
Hamaguchi je rođen u činovničkoj porodici, a karijeru je nakon diplome na Tokijskom carskom univerzitetu započeo 1895. zaposlivši se u Ministarstvu financija. Napredovao je u službi sve dok 1914. nije imenovan zamjenikom ministra financija. Priključio se stranci Rikken Dōshikai, a potom stranci Kenseikai kao čiji kandidat je 1915. izabran u japansku Dijetu.
Godine 1924. je postao ministar financija u Katōvoj vladi, te je zadržao u prvoj vladi Wakatsukija, gdje je inzistirao na politici rezova u svrhu poboljšanja financija nakon katastrofalnog potresa Kanto. U Wakatsukijevoj vladi je služio i kao ministar vanjskih poslova, a nakon njenog pada je 1927. postao vođa stranke Rikken Minseito.
Premijerom je postao nakon pada Tanakine desničarske vlade 1929. godine. U vanjskoj politici je pokušavao odustajati od militarističkih pustolovina u Aziji i Pacifiku i umjesto toga inzistirao na unutrašnjim reformama. Taj kurs je ispočetka podržavao i car Hirohito, ali ga je ozbiljno ugrozila Velika ekonomska kriza. Hamaguchijevi pokušaji da joj se suprostavi vezivanjem jena uz zlatni standard su završili katastrofom. Njegov je položaj dodatno otežala ratifikacija Londonskog pomorskog sporazuma koje ja izazvala neprijateljstvo čak i prema liberalima obično tolerantne Carske mornarice. Hamaguchi je brzo postao nepopularan među širokim slojevima stanovništva, ali je posebno bio omražen u ultranacionalističkim krugovima, poput organizacije Aikoku-sha čiji je član Tomeo Sagoya 14. novembra 1930. godine na njega pokušao izvršiti atentat. Hamaguchi je preživio, ali je pri tome teško ranjen i prisiljen odstupiti sa dužnosti, pri čemu ga je zamijenio Kijūrō Shidehara. Nakon nekoliko mjeseci je ponovno postavljen za premijera, ali je opet bio prisiljen odstupiti iz zdravstvenih razloga. U kratkotrajnom drugom mandatu je bez uspjeha pokušao uvesti žensko pravo glasa u Japanu, pri čemu je glavnu zapreku bio otpor konzervativnih članova gornjeg doma Parlamenta.
Srpske recenzije
Prvi slovenski knjizevni jezik kojima su pisali Cirilo i Metodije u slavistici se naziva starobugarski, staro-crkveno-slovenski, ali je u opstoj upotrebi staroslovenski. Taj zajednicki slovenski knjizevni jezik upotrebljavao se od 9-12. veka, a posle toga se stvaraju recenzije, redakcije.
Naime, razvijanjem narodnog govora, ovaj crkveni i knjizevni jezik postepeno biva sve dalji prepisivacima pa se u jezik knjiga koje su prepisivane u prepisivackim skolama unose primese zivog narodnog govora i sintaksicke promene koje su izvrsene u narodnom govoru. Crte narodnog govora tako ulaze u crkvenu knjizevnost, a pogotov u svetovnu knjizevnost i administraciju i menjaju knjizevni jezik.
Pod uticajem promena u jeziku menjalo se i pismo. Recenzije, redakcije, su dakle staroslovenski tekstovi sa crtama narodnog govora. Tako imamo srpskohrvatsku, rusku, cesku, bugarsku recenziju.
San Luca, Salerno
San Luca je naselje u Italiji u provinciji Salerno, у u regiji Campania.
Црни Као (Ражањ)
Црни Као је насеље у Србији у општини Ражањ у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 504 становника (према попису из 1991. било је 619 становника).
Демографија
У насељу Црни Као живи 416 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,4 година (44,0 код мушкараца и 46,6 код жена). У насељу има 133 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,79.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Cardoso, Lucca
Cardoso je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 400 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Bosansko-hercegovački ustanak
thumb|300px|Hercegovci u zasedi., ilustracija Srpske Zore. Bosansko-hercegovački ustanak (1875-1878), Hercegovački ustanak ili Nevesinjska puška je bio pretežno srpski ustanak podignut u okolini Nevesinja 1875. godine protiv otomanske vlasti koji se ubrzo proširio na celu Bosnu i Hercegovinu.
Ustanike su podržale oružjem i dobrovoljcima Crna Gora i Srbija što je dovelo do otpočinjanja Srpsko-turskog rata i nastanka tzv. Velike istočne krize. U Bosnu su nagrnuli i mnogi Hrvati i Slovenci, pa čak i neki talijanski garibaldinci, koji su svi bili uvjereni da je na pomolu veliko budenje Južnih Slavena. U srpnju 1876. Srbija i Crna Gora navijestile su rat Otomanskoj Carevini, sporazumevši se da će prva anektirati Bosnu a druga Hercegovinu. Ponašanje Srbije učvrstilo je ionako neprijateljski stav otomanskih vlasti prema pravoslavnom pučanstvu. Bosanski namjesnik okupio je u vojsku koja je djelovala okrutno ali nedjelotvorno. Oni su, bojeći se općeg prevrata, počeli terorizirati seljake. Godine 1876. popaljeno je na stotine sela i pobijeno najmanje 5000 seljaka. Do kraja te godine broj izbjeglica iz Bosne i Hercegovine popeo se na najmanje 100 000, a možda čak i na 250 000. Godine 1877. i Rusija je navijestila rat Otomanskoj Carevini. U ustanku su se istakli Тripko Vukalović, Mićo Ljubibratić, Maksim Baćović, Lazar Sočica, Pera Tunguz, Pecija Petrović, Golub Babić, Jovan Gutić i Bogdan Zimonjić.
Posledica ustanka i ratova koji su vođeni protiv Otomanske imperije bio je Berlinski kongres 1878.godine na kome su Crna Gora i Srbija dobile nezavisnost i određena teritorijalna proširenja, ali ne i Bosnu i Hercegovinu koju je Austrougarska okupirala, iako je de jure ostala u sastavu Otomanske imperije.
La Paz, Aldama
La Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1323 m.
Bosansko-hercegovački ustanak
Ustanak u Hercegovini
Osnovni je uzrok narodnom nezadovoljstvu bio ekonomske prirode, ali su to nezadovoljstvo u nekim dijelovima Bosne iskoristili pripadnici Pravoslavne crkve koji su bili u vezi sa Srbijom i koji su vec javno iskazivali svoju lojalnost srpskoj državi.
Pripreme ustanka
Oružje iz vremena ustanka.|thumb|right|200px
Turci su doznali za pregovore sa knezom i pokušavaju da pohapse kolovođe, ali ovi bježe u Crnu Goru u zimu 1874. na 1875. Velike sile su se umješale, naročito Austrija koja je zarad svojih interesa u BiH tražila od Turske da pomiluje kolovođe i izvrši amnestiju. Turci pod pritiskom pristaju i ulaze u pregovore.
Nevesinjska puška
Ustaničke vođe se vraćaju 1875. i nastavljaju sa planovima na dizanju ustanka. Plan predviđa prvo oslobođenje nevesinjskog kraja a zatim širenje na ostale dijelove Hercegovine. U međuvremenu su Turci tražili hajduke Pere Tunguza koji su 5. jula na Cetnjoj poljani na planini Bišini napali karavan. U gonjenju Turci 9. jula ulaze u sukob sa naoružanim seljacima Jovana Gutića na brdu Gradac sjeverno od sela Krekova. Ovaj sukob je postao poznat pod imenom Nevesinjska puška i označio je tako početak opšteg ustanka u čitavoj Hercegovini. Isprva nevesinjski a potom bilećki i stolački kraj su zahvaćeni, a u avgustu gatački kraj i prigranični pojas ka Crnoj Gori. Čete od 50-300 ljudi i odredi od 500-2000 ljudi se skupljaju i napadaju turske granične karaule i begovske kule.
Turci imaju 4 bataljona (tabora) redovne vojske (nizami) sa ukupno 1800 vojnika. Raspoređeni su u Mostaru, Trebinju, Nikšiću, Foči i karaulama na granici. Uz nizame imaju i veći broj bašibozuka (neredovne vojske). Turskim snagama komanduje Selim-paša koji je pod komandom Derviš-paše, turskog komandanta BiH. Po izbijanju ustanka Turci pokušavaju dobiti u vremenu pregovaranjem sa ustanicima dok stignu pojačanja. Ustanici su tražili smanjenje poreza, što Turci odbijaju i borbe se nastavljaju. U avgustu iz Bosne stiže još 4000 nizama iz Bosne, a kasnije i još 4 bataljona nizama morem preko Kleka u Trebinje. Ustanici su u julu iavgustu uništili većinu karaula i opsjeli Trebinje 5. avgusta. Trebinje su Turci deblokirali 30. avgusta. Krajem avgusta počinju borbe i u Bosni, a Srbija i Crna Gora obećavaju pomoć. Ovo dovodi do pojačanja ustanka.
Knez Nikola šalje Petra Vukotića i pristiže i veći broj crnogorskih dobrovoljaca pod komandom Peka Pavlovića. Srpska vlada se ne usuđuje da javno pomaže ustanak pod vanjskim pritiskom, ali šalje Miću Ljubibratića. Dolazi do sukoba među ustanicima zbog neslaganja između predstavnika crnogorske i srpske vlade, što uzrokuje neuspjehe.
Pad Nevesinja
Prvi značajan uspjeh je došao 29. avgusta pri napadu na Nevesinje. Grad brani 370 nizama, odred bašibozuka i u Odžacima još 300 konjanika. Napad izvodi 700 Crnogoraca i 2700 ustanika poslije zauzimanja utvrde Korita od strane ustanika. Za jedan dan borbi zauzet je čitav grad osim utvrđenog dijela, i zaplijenjena velika količina namirnica i oružja. Ovaj uspjeh je pomogao pregovorima sa Portom, a u južnoslavenskim gradovima se organizuje pomoć ustanicima. Beograd, Novi Sad, Zagreb, Trst, Dubrovnik i Cetinje dobijaju komitete za pomoć ustanicima. Zalaganjem Đuzepe Garibaldija i drugih se osnivaju komiteti i u Rimu, Veneciji, Londonu, Beču i drugdje.