cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Subotica
Srednji vek i Osmanlijsko carstvo
Jedna od bajkovitih ličnosti subotičke prošlosti, samozvani Car Jovan Nenad, javio se u istoriji posle poraza mađarske vojske od Turaka na Mohaču 1526. godine. Njegovu tajanstvenost uvećavala je čudna crna pruga koja mu se pružala od slepoočnice do stopala noge, zbog čega su ga i prozvali Crni. On je nakratko potisnuo Turke iz Bačke i tu osnovao svoju državivu koja postoji nekoliko meseci i koja je pored Bačke uključivala severni Banat i mali deo Srema. Proglasio se carem, a Suboticu izabrao za prestonicu. Poginuo je 1527. u sukobu sa ugarskom vlastelom. Posle četiri veka, na godišnjicu njegove smrti, u Subotici mu je na glavnom trgu podignut spomenik koji je 1941. srušio okupator, a obnovljen je i ponovo postavljen 1991.
Turci su Suboticu zauzeli 1542. godine i vladali njome do 1686. kada je Subotica postala deo Habzburške monarhije. Evlija Čelebija navodi u svojim Putopisima da je "Sinan Paša, 1594. idući u vojnu protiv grada Janoka ponovo osvojio ovaj grad Suboticu", što bi značilo da nije u celom periodu od 1542. do 1686. bila u turskim rukama.
U Habzburškoj monarhiji
thumb|Seoba Bunjevaca u Bačku|250px thumb|thumb|250px|Mađarska razglednica iz 1914. Privilegijom iz 1743. godine Marija Terezija proglasila je Suboticu slobodnom komorskom varoši, za šta su Subotičani darovali carici 150 konja. Za odanu službu subotičkih graničara habzburškom dvoru, Marija Terezija proglasila je Suboticu 1779. slobodnim kraljevskim gradom. Za ovu važnu odluku Subotičani su poklonili carici pet hiljada zlatnika i platili otkup 166.666 forinti. Status slobodnog kraljevskog grada doneo je Subotici veću autonomiju i novo ime - Maria-Theresiopolis. Od te godine počinje planski i ubrzaniji razvoj grada.
Prema austro-ugarskom popisu stanovništva iz 1910. godine, grad je imao 94.610 stanovnika. Po maternjem jeziku:
Moderno doba
Subotica se u moderan srednjoevropski grad razvijala krajem XIX i početkom XX veka. Za nepune dve decenije, jedne u XIX i jedne u XX veku grad je doživeo izuzetan urbani, industrijski, graditeljski i kulturni procvat. Brži razvoj zanata, industrije i trgovine podstaknut je još 1869. dolaskom prvog voza a ubrzan uzgradnjom električne centrale 1896. i tramvajskim saobraćajem 1897. Začetke današnje moderne industrije nalazimo krajem prošlog veka: preduzeće za izvoz mesa "Hartman i Konen" s prvom hladnjačom u zemlji, prvu subotičku fabriku sumporne kiseline i veštačkog đubriva "Klotild" osnovanu 1904, braća Ruf su 1917 počeli proizvodnju bonbona, industrija električnih motora "Sever" osnovana je 1923.
Prva srednja škola, preteča gimnazije, otvorena je u Subotici 1747, muzička škola 1868, dom za stare 1766, Palić postaje lečilište 1845, prva štamparija osnovana je 1844, prve novine izašle su 1848, prvu bioskopsku predstavu prikazao je ovde Anđelo Bjanki iz Pečuja 1899, a Aleksandar Lifka otvorio je prvi stalni bioskop 1919. Đuro Stantić osvojio je prvu olimpijsku medalju u Atini 1896, a Ivan Sarić poleteo je avionom sopstvene konstrukcije 1910.
Krajem Prvog svetskog rata srpske i francuske jedinice ušle su u Suboticu 13. novembra 1918. Na velikoj narodnoj skupštini u Novom Sadu, 25. novembra 1918. proglašeno je ujedinjenje Banata, Bačke i Baranje sa Kraljevinom Srbijom, dok je konačna granica nove države utvrđena u Trijanonu 4. juna 1920. Jedna od centralnih ličnosti ovog značajnog događaja bio je Blaško Rajić, župnik iz Subotice.
Početkom Drugog svetskog rata, 12. aprila 1941, Suboticu su okupirali mađarski fašisti, a oslobodili su je 10. oktobra 1944 Subotički partizanski odred i jedinice Crvene armije. U završnim borbama na železničkoj stanici poginuo je komandant Odreda, Jovan Mikić Spartak, jugoslovenski reprezentativac i rekorder u atletici.
Demografija
thumb|Etničko poreklo članova skupština mesnih zajednica u Subotici (2013. godine)|250px
U naselju Subotica živi 80722 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,7 godina (37,8 kod muškaraca i 41,4 kod žena). U naselju ima 37543 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,64.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno.
{| style="width:50%; background:none;"
Religija:
Religija
Subotica je centar Rimokatoličke biskupije u Bačkom okrugu. Subotička opština ima najviše katolika u Srbiji. Blizu 50% stanovništva su katolici. Liturgijski jezici koji se koriste u katoličkim crkvama su najčešće mađarski i hrvatski. Postoji osam katoličkih crkvi, Franjevački duhovni centar, ženska dominikanska zajednica, i dve grupe avgustinskih sestara. Subotička biskupija je jedina koja ima katoličku srednju školu u Srbiji (Paulinum).
Među ostalim hrišćanskim zajednicama, članovi Srpske pravoslavne crkve su najbrojniji. Postoje dve pravoslavne crkve u gradu; dve protestantske crkve, tačnije luteranska i kalvinistička.
Subotička Jevrejska zajednica je treća po veličini u Srbiji, posle onih u Beogradu i Novom Sadu. Zaprepašćujuće proporcije i lepota Mađarskog stila sinagoge je nasledstvo jevrejske zajednice koja je nakad brojala preko 6.000 članova. Danas, je taj broj opao na manje od 200 Jevreja koji su ostali u Subotici.
Privreda
Od navedenih 15 preduzeća, 10 je ispuštalo otpadne vode direktno u kanalizacionu mrežu, odnosno u Palić. Najveći zagađivači su bili crevara, fabrika sapuna i posebno dve fabrike štirke, koje Sresko načelstvo u svom dopisu ističe kao one koje ispuštaju "prljavu vodu".
NAPOMENE:
1. Fabrika za dobijanje sode je izgrađena 1782. godine.
3. Đula Seleši, Jezero Palić, odumiranje i sanacija, Subotica 1973, st. 23.
4. IAS,F:47. 5419/1936
5 IAS,F:57.234/1937
6. Arhiv Vojvodine, F:126.VIII. 5185/1939
7. IAS,F:57.5545/1939
8. isto
9. isto
10.Česti su slučajevi da se firma registruje sa zvučnim nazivom "tvornica ili industrija" a po utvrđenim kriterijumima (Zakon o radnjama iz 1932. godine) spada u zanatske radnje.
11.IAS, F:56.79/1935
12. Neki od najvećih akcionara su bili: Rafaelova supruga, Tereza (rođena Šreger) i sin Josip, Šreger Lajoš, Hartman Julije, zastupnikfirme u Londonu i Parizu,Hartman Herman, koji je vodio kancelariju u Berlinu, Konen Vilim ( Diseldorf,1866.- Subotica, 1938.) i njegov sin Konen Vilim Jakobčić ( Subotica, 1903.) te Jakobčić Imre.
13. IAS,F:43.124. Direktor te Banke je bio Jakobčić Imre.
Saobraćaj
U saobraćajnom pogledu Subotica se, u pravom smislu reči, nalazi na raskrsnici puteva i pruga. U neposrenoj blizini Subotice prolazi autoput E-75, a u samom gradu se ukrštaju magistralni pravci prema Novom Sadu (M-22.1), Somboru i Kelebiji (Mađarska) (M-17.1), Horgošu (M-22.1) i Senti (M-24)(deo do autoputa E-75 je realizovan, a ostali deo je u planu). Trasa pruge Beograd - Budimpešta prolazi kroz urbano jezgro i tu se račva sa pružnim pravcima prema Somboru, Horgošu, Crvenki i Baji. Sve ove činjenice doprinose svrstavanju Subotice u jedan od značajnijih saobraćajnih čvorova u Republici Srbiji.
Saobraćajna infrastruktura
Putevi u subotičkoj opštini i severnobačkom okrugu kvantitativno izraženi:
Ukupna dužina puteva u subotičkoj opštini iznosi 444 km, od toga:
Ukoliko se posmatraju železničke pruge u subotičkoj opštini danas je od značaja jedino pruga Budimpešta-Subotica-Novi Sad-Beograd. Pravac prema Segedinu zahteva rekonstrukciju da bi se mogle ostvariti odgovarajuće brzine, pravac prema Somboru i Bogojevu hendikepiran je još uvek nemogućnošću saobraćaja dalje prema Osijeku ili Vinkovcima, Zagrebu, Ljubljani, odnosno Rijeci i dalje prema Veneciji. Pravac prema Baji zahteva postavljanje nedostajećeg dela pruge, koji je izvađen, kako bi se osposobio pravac s jedne strane prema Baji, Pečuju, Zagrebu, a sa druge prema Temišvaru i Bukureštu
Priredbe stalnog karaktera
Značajnije godišnje manifestacije u opštini su:
Mesne zajednice
Broj stanovnika u gradskim mesnim zajednicama kreće se od 2.000 do 10.500 stanovnika dok je u prigradskim od 600 do 9.000 stanovnika.
Građevine
thumb|Rajhlova palata (Likovni susret) Subotica se razvila i izgradila u moderan srednjoevropski grad krajem 19. i početkom 20. veka. Tadašnji bogati građani-zemljoposednici, industrijalci, zanatlije i trgovci dali su se u pravo nadmetanje u izgradnji svog grada čak i sa Budimpeštom i drugim metropolama ovog dela Evrope. Želeći da lepotom nadmaše ekletiku i postojeći konvencionalni akademizam, širom su otvorili vrata novoj umetnosti i arhitekturi secesije.
Rajhlova palata (Likovni susret) - Nasuprot železničke stanice nalazi se secesijska zgrada Likovnog susreta, smeštena u nekadašnju rajhl-palatu izgrađenu 1904. Od početka šezdesetih godina prošlog veka, Rajhl-palata tj. likovni susret, predstavlja mesto gde se održavaju najreprezentativnije izložbe u gradu.
Narodno pozorište
thumb|left|thumb|Zgrada narodnog pozorišta pre nedavnog rušenja Pozorište sa šest korintskih stubova izgrađeno je 1853. u klasicističkom stilu, po projektu Janoša Skultetija. Završeno je 1854. i po tome je posle zrenjaninskog (1839.) subotičko Pozorište bilo drugo po starini u Srbiji. Prva pozorišna predstava odigrana je u Subotici 1747. u franjevačkoj gramatikalnoj gimnaziji, a stalno pozorište otvoreno je u ovoj zgradi 1854. 2007. g. ova zgrada je srušena jer je bila u toliko lošem stanju da nije mogla biti renovirana. Od zgrade su ostali samo korintski stubovi koji će biti ugrađeni u novu zgradu subotičkog pozorišta čija će gradnja, očekuje se, biti dovršena tek 2012. g.
Gradska kuća
thumb|thumb|desno|270px|Gradska kuća
Gradska kuća u Subotici je najveća a po mnogima i najlepša građevina Subotice. Podignuta je za dve godine, od 1908. do 1910, ali su vrhunski majstori onog vremena još pune dve godine ukrašavali njene enterijere.
Podignuta je po projektu Marcela Komora (1868-1944) i Dežea Jakaba (1864-1932), budimpeštanskih arhitekata, u tada vrlo modernom stilu – mađarskoj varijanti secesije. Ukrašena je sa bezbroj šara stilizovanog cveta lale.
Fontane
Fontana je izrađena od keramike „Žolnai“ iz Pečuja, 1985. godine po projektu Svetislava Ličine.
Gradovi pobratimi
Subotica se pobratimila sa sledećim gradovima:
Partnerski gradovi
Subotica je partnerski grad sa sledećim gradovima
Germanija (knjiga)
Germanija (De Origine et situ Germanorum, doslovno O porijeklu i položaju Germana ) je knjiga koju je rimski historičar Gaj Kornelije Tacit napisao oko 98. a koji predstavlja etnografsku studiju germanskih plemena koja su tada živjela izvan granica Rimskog Carstva.
U tom djelu, koje se sastoji od općeg i posebnog dijela, Tacit opisuje Germaniju i brojna germanska plemena koja tamo žive. Također opisuje običaje i svakodnevni život Germana. Tacit ističe jednostavnost i moralnost Germana nasuprot dekadenciji i pokvarenosti Rimljana; njihov strogi obiteljski život, vjernost i odanost, njihovu hrabrost u ratu i težnju za slobodom. No, govori i o njihovim manama; ljenčarenju kad nije rat, ovisnost o kockanju i pretjerano pijenje piva.
Independence, Utah
Independens je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Germanija (knjiga)
Kratki prikaz
Germania počinje opisom zemlje, zakona i običaja germanskih naroda, u opisima pojedinih plemena počevši od onih kojih žive blizu Rimske zemlje, i oni koji žive na krajnjim obalama Balktika, oni koji sakupljaju ćilibar Aesti, pa Fenni, i nepoznata plemena. Tacit u 2. glavi govori kako su fizički, Germanski narodi posebna nacija, a ne dodatak svojih suseda. Oni su podeljeni u 3 velike grane Ingaevones, Herminones i Istaevones. Oni vode poreklo od sina Maniusa, Tiusta i njihovog zajedničkog pretka. U 4. poglavlju on navodi da svi oni imaju zajedničke fizičke karakteristike, plave oči, crvenkastu kosu, i krupna tela, nisu tolerantni prema iscrpljujućem radu, tolerantni prema gladi i hladnoći, ali ne i prema toploti. U 7. poglavlju Tacit opisuje svoju vladu i rukovodstvo, primer navodi rukovodstvo radije nego vlast i kazne koje su u delo sprovodili sveštenici. U 8. poglavlju ističe da su ženina mišljenja poštovana. U 9. poglavlju Tacit opisuje način rada skupštine, u javnim raspravama konačnu odluku donose ljudi iz plemena kao celina. Tacit dodatno govori o ulozi žena u 7.i 8. poglavlju, oni često prate muškarce koji idu u bitku i nude im ohrabrenje. Muškarci su često bili motivisani da se bore za žene jer su se plašili njihovog zarobljenja. U 18. poglavlju kaže da su bili zadovoljni sa jednom ženom, osim nekoliko političkih brakova, a izričito poredi ovu praksu sa ostalim varvarskim narodima. On takođe beleži u 19. poglavlju da je preljuba bila veoma retka, i da su nevernu ženu kasnije izbegavali u zajednici. U 45. poglavlju spominje da pleme na severu Sitones „liče“ u svakom pogledu osim jednog- žena je vladajući pol. U poslednjim poglavljima opisuje različita germanska plemena, njihove relativne lokacije i neke od njihovih karakteristika. Mnoga plemena po imenu odgovaraju sa drugim (kasnije) istorijskim zapisima i tradiciji, dok je sudbina manje jasna.
Stopce
Stopce je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Stopce se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
NCIS: New Orleans (sezona 5)
Peta sezona američke televizijske serije NCIS: New Orleans je premijerno emitovana od 25. septembra 2018. godine do 14. maja 2019. godine.
Johann Norbert Piccolomini
Johann Norbert Piccolomini (?, 1651. - Priština, 9. novembar 1689.), poznat i po svom orginalnom talijanskom imenu Giovanni Norberto Piccolomini, bio je habsburški carski general i vojnik, poznat po tome što je izveo veliki prodor na teritorij Osmanskog Carstva i dospio sve do Skopja.
NCIS: New Orleans (sezona 5)
Opis
Necar Zadegan se pridružila glavnoj postavi u epizodi "U krvi".
Johann Norbert Piccolomini
Biografija
Giovanni alias Johann bio je član poznate toskanske porodice Piccolomini koja je dala dvoje papa Pia II i Pia III, i još puno poznatih ličnosti, njegov mlađi rođak bio je carski feldmaršal Ottavio Piccolomini.
Nakon briljantnog obrazovanja Piccolomini je kao vrlo mlad ušao u habsburšku carku vojsku. Sudjelovao je u Ratu Svete lige od 1683. do 1687. Naročito se istakao u pobjedničkoj Bitci kod Mohača 12. augusta 1687. pod komandom vojvode Karla V od Lorraine. Nakon poraza osmanske vojske kod Niša 24. septembra 1689. Piccolomini je sa 6000 vojnika navalio na Srbiju i Kosovo, kog je lako zauzeo, nakon tog je prodro do Skopja. U isto vrijeme snage Svete lige zauzimale su dijelove Bosne, Srbije i dobar dio Albanije.
Za razliku od ostalih habsburških komandanata, Piccolomini je imao izuzetan diplomatski talent, koji je došao do izražaja u načinu kako je postupao sa stanovništvom osvojenih krajeva. Uspjelo mu je da ih potakne (naročito Srbe) na pobunu protiv Osmanlija i da sa simpatijama prihvate carsku vojsku. Stupio je u prisan kontakt sa patrijarhom Pećke patrijaršije Arsenijem Crnojevićem. Kako je bio svjestan da neće moći dugo zadržati te krajeve pod svojom kontrolom, počeo je pregovarati sa patrijarhom o preseljenju srpskog stanovništva korumpiranog pobunom u južnu Mađarsku, gdje bi dobili političku i crkvenu autonomiju.
Usred pregovora Piccolomini je neočekivano umro. Nakon smrti najsposobnijeg generala, došlo je do snažne osmanske kontraofanzive, tako da su do jeseni 1690. svi osvojeni krajevi južno od Save, uključujući Beograd ponovno pali u osmanske ruke.
Fangaia, Reggio Emilia
Fangaia je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Johann Norbert Piccolomini
Biografija
Istovremeno sa osmanskim prodorom došlo je do Velike seobe Srba, tad je oko 30.000 porodica emigriralo u Mađarsku (Vojvodinu.
Fangaia, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
El Meje, Ixmiquilpan
El Meje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2457 m.
Zmeu, Lungani
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Opština Mărculești, Ialomița
Mărculești je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Uberava, Tempoal
Uberava je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Šurice (Loznica)
Šurice je naseljeno mesto grada Loznice u Mačvanskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 216 stanovnika.
Demografija
U naselju Šurice živi 217 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (39,3 kod muškaraca i 42,2 kod žena). U naselju ima 91 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,09.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Westfield, Illinois
Vestfild je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 601, što je 77 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Anali (Tacit)
Anali (Annales) je historijska knjiga koju je napisao rimski historičar Tacit, a koja opisuje vladavine četvorice careva Julijevsko-Klaudijevske dinastije koji su naslijedili njenog osnivača Augusta - Tiberija, Kaligulu, Klaudija i Nerona - odnosno period od 14. do 68. godine. Do danas su sačuvani jedino dijelovi knjige koji se bave vladavinama Tiberija i Nerona.
Vjeruje se kako naziv Anali nije dao sam Tacit, nego kasniji prepisivači, s obzirom da je Tacit prikaz historijskih događaja organizirao po godinama. Najvjerojatniji naziv knjige je bio Ab excessu divi Augusti, odnosno "Nakon smrti božanskog Augusta".
O velikom požaru i hrišćanima
Opisujući Neronove postupke poslije velikog požara Rima (koji je počeo 18. srpnja 64. i trajao punih šest dana), Tacit kaže:
Saucillo de los Lugo, Chínipas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1370 m.
El Texcal, Tepoztlán
El Texcal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1722 m.
Torcello, Venezia
Torcello je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Callabiana - Chiesa, Biella
Callabiana - Chiesa je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 720 m.
Pian di Stazzana, Pistoia
Pian di Stazzana je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 325 m.
Sandesneben
Zandesneben je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.645 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053108.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Zandesneben se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 49 metara. Površina opštine iznosi 6,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.645 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 268 stanovnika/km².
Buldožer
Sastoji se od pogonsko-vučne mašine (traktor) sprijeda opremljenom širokim radnim alatom koji se naziva nož (plug, raonik), a na stražnjoj strani može imati alat nalik kuki (rijač), kako bi se olabavili gusti materijali. Uglavnom se kreće pomoću gusjenica, a može biti i na točkovima.
Koristi se u cestogradnji (i uopšte građevinarstvu), šumarstvu, raščišćavanju zemljišta i svim drugim projektima koji zahtijevaju pokretnu, moćnu i stabilnu mašineriju za zemljane radove. Naročito u rudarstvu, to je jedna od najpotrebnijih mašina na površinskom kopu, jer obavlja niz pomoćnih radova i operacija u proizvodnim procesima.
Specifične namjene
U vojnoj uporabi, nož je pričvršćen na inženjerijsko vozilo, a može se pričvrstiti i na tenk. Vojni buldožer se koristi za uklanjanje protutenkovskih prepreka ili mina, rušenje neprijateljskih struktura, kopanje improviziranih skloništa i pripremu vatrenih položaja. Može se raditi i o militariziranom civilnom buldožeru (sa dodanim oklopom).
Neki su buldožeri opremljeni oklopom od strane civilnih operatora kako bi se spriječilo ometanje njihovog rada, od strane aktivista, štrajkača ili policije. Buldožeri (sa improviziranim oklopom ili bez) i druge teške motorizovane mašine ponekad se koriste kao sredstvo u aktima građanskog neposluha – za uklanjanje policijskih barikada i sl.
El Tejar, Veracruz
El Tejar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 10511 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Radibuš
Radibuš je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Radibuš je u okviru opštine Rankovce.
Prirodni uslovi
Radibuš je smešten u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 35 kilometara istočno.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Radibuš je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 157 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (99%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Legio I Macriana
Legio I Macriana liberatrix (doslovno: "Prva macerovska oslobodilačka legija") je bila rimska legija koju je godine 68. formirao Lucije Klodije Macer, pobunjeni guverner Afrike, u svrhu borbe protiv cara Nerona. Legija nije sudjelovala u nikakvim borbama, jer je nedugo nakon početka pobune Neron izvršio samoubistvo. Međutim, u kaotičnim okolnostima Godine četiri cara je njeno postojanje Macera učinilo izuzetno moćnim, odnosno potencijalnim suparnikom novom caru Galbi. Stoga je u oktobru iste godine Galba organizirao Macerovo ubistvo, a nakon čega je legija rasformirana.
Rancho Encinal, Santo Domingo Tepuxtepec
Rancho Encinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2096 m.
Agua Fría, Xilitla
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 993 m.
Časlav Klonimirović
Časlav Klonimirović bio je vladar Srbije koji je, verovatno sa titulom kneza, vladao Srbijom tokom druge četvrtine X veka. On je poslednji poznati vladar iz dinastije Vlastimirovića, koja je Srbe dovela na Balkansko poluostrvo i jedan od njenih najznačajnijih predstavnika. Tokom svoje vladavine, uspeo je da, uz podršku Vizantije, obnovi srpsku državu koju su opustošili Bugari i pretvori je u jaku državu koja je mogla da parira tadašnjoj Bugarskoj, a smatra se da je poginuo u borbama protiv Mađara na reci Savi. Podaci o njegovom životu poznati su na osnovu dela vizantijskog cara i njegovog savremenika Konstantina Porfirogenita (913—959) „O upravljanju Carstvom“, kao i nekih delova spisa „Letopisa Popa Dukljanina“, za koje se smatra da poseduju veću autentičnost.
Slatina
Slatina je izraz koji se koristi za:
Časlav Klonimirović
Poreklo i mladost
Časlavov deda Strojimir bio je srednji sin kneza, Vlastimira, a poznat je i po jednom nedavno nađenom pečatu. Najstariji brat Mutimir proterao je Strojimira zajedno sa najmlađim bratom Gojnikom u Bugarsku. U Bugarskoj, Strojimirovom sinu, Klonimiru bugarski vladar „Boris dade Bugarku za ženu”, a iz tog braka rodio se Časlav (Τζεέσθλαβος). Pretpostavlja se da je Časlav rođen u tadašnjoj prestonici Bugarske Plisci. U borbama oko vlasti nad Srbijom, koje su nastale posle Mutimirove smrti od oko 891. godine, Časlavov otac Klonimir je pokušao da osvoji vlast oko 897. godine. Klonimir je uspeo da zauzme Dostinik, pretpostavlja se da je to bila prestonica Srbije, ali poginuo je u daljim borbama protiv svog brata od strica Petra.
Dolazak na vlast
250p|mini|desno|Srbija u vrijeme sukobi početkom [[10. vek|X veka, uticali su i na političke prilike u tadašnjoj Srbiji.]] Bugarski car Simeon Veliki (893—927) je zbacio 917/918. godine svog kuma Petraa Gojnikovića sa vlasti, zbog njegovih navodnih veza sa Vizantijom, a na njegovo mesto postavio Pavla Branovića, u pokušaju da osigura svoj uticaj u Srbiji. Međutim, Pavle je započeo vođenje provizantijske politike, što je Simeona primoralo da sa vojskom ponovo interveniše u Srbiji i dovede Zahariju na vlast 920/921. godine, ili 923/924. On se, takođe, nije dugo držao probugarske politike, zbog čega je Simeon poslao novu vojnu ekspediciju protiv Srbije, sa namerom da je trajno pokori. Borba je okončana srpskom pobedom, a Zaharija je glave i oružje dvojice bugarskih vojskovođa poslao u Carigrad, kao ratne trofeje.
Ovaj poraz primorao je Simeona da pošalje novu vojsku na Srbiju, koja je sa sobom vodila Časlava kao pretendenta na srpski presto. Zaharija je, pred Bugarima, ili, možda, Časlavom, pobegao u Hrvatsku, a za njim je otišao deo Srba. Bugarske vojskovođe su pozvale srpske župane da dođu u njihov tabor i zakunu se na vernost Časlavu, kao novom knezu, ali umesto postavljanja novog kneza, Bugari su župane zarobili, nakon čega su opustošili Srbiju, a Časlava su vratili u Bugarsku. Među istoričarima postoji neslaganje kada se ovo osvajanje Srbije dogodilo, 924. godine,  ili 926. godine.
Ubrzo posle tog poraza, Simeon je umro 27. maja 927. godine, što je dovelo do velikih političkih promena na Balkanu, a novi bugarski car Petar I (927—969) zaključio je mir sa Vizantijom, čime je okončan višedecenijski sukob dve države.
Obnova samostalnosti Srbije
Nakon Simeonove smrti, Časlav se vratio u Srbiju. Porfirogenit je napisao da je Časlav sa četvoricom pratilaca pobegao iz Preslava od Bugara u Srbiju i obnovio srpsku državu uz pomoć Vizantije. To prihvata većina srpskih istoričara,  ali ima onih koji smatraju da je on vraćen u Srbiju u dogovoru novog bugarskog cara Petra sa vizantijskim vladarem i dedom njegove supruge Romanom I (920-949), da bi organizovao državu koja bi se suprotstavila prodoru Mađara iz Panonije. Takođe, mišljenja istoričara su podeljena i oko tačne godine njegovog povratka u Srbiju, tako da jedni smatraju da se vratio još 927. odnosno 928. godine, drugi da je u pitanju 931. godina, a treći smatraju da je u pitanju 933/934. godina.
Porfirogenit navodi da je Časlav u Srbiji zatekao samo pedesetak muškaraca bez žena i dece, koji su preživljavali loveći, ali istoričari odbacuju ovakav opis prilika kao nerealan. Prema daljem opisu, srpske izbeglice iz okolnih zemalja (Bugarska, Hrvatska i druge) počele su da se vraćaju u zemlju nakon Časlavovog povratka, posebno ističući da je deo Srba pobegao iz Bugarske u Carigrad. Njih je piščev tast i savladar Roman Lakapin zaodenuo i obdario, nakon čega ih je poslao u Srbiju. Pored toga, vizantijski car je Časlavu pružio i finansijsku podršku, što mu je olakšalo obnavljanje i jačanje Srbije.
Srbija je obnovljena, verovatno, u granicama koje su ličile na one iz vremena pre bugarskog osvajanja. Prvenstveno iz opisa srpskih zemalja u delu Konstantina VII Porfirogenita pretpostavlja se da je Časlavova država obuhvatala Paganiju i Travuniju na obalama Jadranskog mora, a možda i Dioklitiju. Srpska istočna granica tradicionalno se locirala negde oko Starog Rasa ili Rasine, gde Porfirogenit pominje okupacionu granicu Bugarske i Srbije za vreme Mutimira. Neki pretpostavljaju da je istočna granica bila bliže dolinama Velike i Južne Morave, to jest na reci Rasini. O zapadnoj granici se obično misli da je bila na području reke Une, ili na reci Vrbasu. Severna granica bila je na reci Savi, a iz opisa sukoba sa Mađarima vidi se da je i Mačva bila deo Srbije i da je Časlav u njoj boravio sa svojim dvorom i srodnicima.
Kraj vladavine
Vizantijski car ne pominje kraj njegove vladavine, što većinu istoričara navodi na zaključak da je on umro nakon završetka spisa, a obično se misli da je delo nastalo u periodu od 948. do 952. godine. Za poglavlja o Južnim Slovenima misli se da su završena 949. godine, ili oko 950. godine. Neki istoričari misle da delo nije završeno, to jest da je dopisivano do Porfirogenitove smrti 959. godine, a iz toga se može pretpostaviti da je Časlav bio živ oko 960. godine. Postoji i pretpostavka da je Časlav umro 943. godine
Poslednje godine Časlavove vladavine, njegove borbe sa Mađarima i pogibija, opisane su u „Letopisu Popa Dukljanina“. Iako se istoričari slažu da je to delo nepouzdano i fantastično, pogotovo u delovima koji se odnose na vreme pre sredine XI veka (tj. 1040. godine ), smatra se da bi ovi delovi mogli biti istorijski tačni, pošto odgovaraju tadašnjem stanju na Balkanskom poluostrvu.
Prema navodima Letopisa, mađarski velikaš Kiš je upao sa vojskom u Bosnu i započeo pljačkanje i pustošenje te oblasti. Srpski knez je sakupio vojsku i sukobio se sa mađarskim snagama u Drinskoj županiji, pored same reke (verovatno nizvodno od današnje Foče ). U borbama je poginuo sam Kiš, a mađarske snage su potučene do nogu. Kišova udovica je nakon toga zatražila od mađarskog kralja vojsku, da bi osvetila smrt svog muža. On joj je dao veliku vojsku sa kojom se uputila u Srem (današnja Mačva) i u iznenadnom noćnom napadu na srpski logor, Mađari su zarobili Časlava. Prema naredbi Kišove udovice, Časlavu i svim njegovim srodnicima, koji su takođe zarobljeni, su zavezane noge i ruke, nakon čega su živi bačeni u reku Savu.
Nakon Časlavove smrti, njegova država se raspala na manje kneževine, koje su nastavile svoje postojanje nezavisno jedne od drugih.
Rakitec
Prirodni uslovi
Rakitec je smešten u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 20 kilometara južno.
Naselje Rakitec se nalazi u istorijskoj oblasti Lukavica. Naselje je položeno u dolini reke Krive Lukavice, na približno 500 metara. Dolina je zatvorena planinama - ka jugu se izdiže Gradeška planina, a ka istoku Smrdeš.
Contrada Cannellazza, Siracusa
Contrada Cannellazza je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Rakitec
Prirodni uslovi
Mesna klima je kontinentalna, sa uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Rakitec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 519 stanovnika.
Contrada Cannellazza, Siracusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Rakitec
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Opština San Juan Juquila Mixes, Oaxaca
San Juan Juquila Mixes je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Lucije Klodije Macer
250px|right|thumb|Srebrni denarius Klodija Macera iz 68. godine
Lucije Klodije Macer (Lucius Clodius Macer, ? - oktobar 68) bio je rimski političar i vojskovođa, poznat po ulozi koji je imao u svrgvanju cara Nerona i Godini četiri cara. Godine 68. je služio kao Neronov legat, odnosno guverner Afrike. U maju iste godine, nakon niza pobuna protiv Nerona širom Carstva, i Macer se odmetnuo od cara te podigao vlastitu I Macerovu oslobodilačku legiju, uz III Augustovsku s kojom je već raspolagao. Njegov je čin, međutim, predstavljao kobni udarac po ionako uzdrmani Neronov režim, jer je Macer njime Rimu oduzeo strateški važan izvor žita za prehranu gradskog stanovništva. Samo mjesec dana kasnije, Senat je Nerona proglasio neprijateljem naroda i za cara postavio Galbu. Novi car je, međutim, počeo sumnjati da ga Macer namjerava svrgnuti te je djelovao preventivno potakavši njegovo ubistvo od strane prokuratora Trebonija Garucijana. Neki izvori kao jednog od posrednih sudionika zavjere navode i Mucijana.
Why I Am Not a Christian
Zašto nisam kršćanin jest esej koji je 1927. godine napisao britanski filozof Bertrand Russell, a The Independent ga je pozdravio kao "devastirajućeg u svojoj uporabi hladne logike", dok ga je Njujorška javna knjižnica uvrstila na svoj popis najutjecajnijih knjiga 20. stoljeća.
Collan (Francuska)
Kolan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Avalon.
Why I Am Not a Christian
Povijest
Izvorno govor izrečen 6. ožujka 1927. godine u gradskoj vijećnici u Batterseu, pod okriljem južnolondonskog ogranka Nacionalnog sekularnog društva, iste je godine izdan kao pamflet i poslije je s ostalim esejima izdan u knjizi Zašto nisam kršćanin: i ostali eseji o religiji i srodnim temama (ISBN 0-671-20323-1).
Sadržaj
Russell započinje definiranjem onoga što razumijeva pod pojmom kršćanina i nastoji objasniti zašto ne "vjeruje u Boga i u besmrtnost" i zašto ne "misli da je Krist bio najbolji i najmudriji čovjek", što su dvije stvari koje on identificira kao "bitne svakomu tko se naziva kršćaninom". On razmatra nekoliko logičkih argumenata za egzistenciju Boga uključujući kozmološki argument, prirodnopravni argument, teleološki argument i moralne argumente slijedeći ono što opisuje kao "intelektualni postanak koji su teisti uradili u svojim argumentacijama". On također ulazi u posebnosti o kršćanskoj teologiji navodeći mane Isusova nauka i njegova moralnog karaktera, posebice stoga što je Isus vjerovao u pakao i vječnu kaznu. Tvrdi ad absurdum protiv "argumenta iz dizajna" i daje prednost Darwinovim teorijama:
Russell također izražava sumnju o povijesnom postojanju Isusa i dovodi u pitanje moral religije: "Govorim prilično promišljeno da je kršćanska religija, onakva kao što je organizirana u svojim crkvama, bila i još uvijek jest glavni neprijatelj moralnog napretka u svijetu." Russell zaključuje:
El Durazno, Saltillo
El Durazno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1964 m.
El Naranjo, Teloloapan
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1562 m.
Opština Moldoveni, Ialomița
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Grlo
thumb|right|200px|Grlo Grlo je organ, koji spada pod dišni sustav. Nalazi se pred jednjakom u visini četvrtoga i petoga kralješka. Unutrašnjost pokriva sluznica grla. Tijekom disanja glasnica je široko razmaknuta.
Strensko
Strensko je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Strensko se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 54 stanovnika.
Tushratta
Tushratta je bio kralj Mitanija na kraju vladavine egipatskog faraona Amenhotepa III i kroz vladavinu Akhenatena -- otprilike na kraju 14. vijeka pne. Bio je sin Shuttarne II, a kći Tadukhipa se udala za egipatskog faraona Amenhotepa III, a zatim za Akhenatena koji je preuzeo očev kraljevski harem.
Smješten je na prijestolje nakon ubojstva brata Artashumare. U to doba je bio mlad i vjerojatno predodređen da bude tek simbolička figura. Međutim, uspio je poraziti bratove ubice.
Tushratta je bio neprijatelj Hetita i njihovog kralja Suppiluliume I, koji je u svojim arhivama detaljno dokumentirao vojne pohode poduzete protiv države Mitani. U prvom je opljačkao okolinu mitanskog glavnog grada Washukanni, a u drugom osvojio veliki dio države Mitani. Na kraju je uspio osvojiti Karkemiš, nakon čega je Tusratta ubijen od strane svojih sinova.
Tlalnáhuac, Tepoztlán
Tlalnáhuac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Skradin
Skradin je grad u Hrvatskoj, smješten na rijeci Krki 18 km sjeverno od Šibenika. Administrativno pripada Šibensko-kninskoj županiji.
Geografija
Naselja koja ulaze u sastav grada Skradina su Rupe, Dubravice, Bićine, Bratići, Bribir, Bribirske Mostine, Cicvare, Ćoraši, Ćulini, Gorice, Gracac, Ićevo, Krković, Lađevci, Laškovica, Milovici, Međari, Pakići, Pavići, Piramatovci, Plastovo, Skradinsko polje, Skradin, Sonković, Todorovići, Vaćane, Velika Glava, Bratiškovci, Žažvić i Ždrapanj.
Historija
Skradin i njegova okolica su za vrijeme rata u Hrvatskoj bili na liniji fronte između hrvatskih i krajinskih snaga. Dok je sam Skradin ostao pod hrvatskim nadzorom, mnoga sela u okolici su tokom rata prelazila iz ruke u ruku, što je izazvalo velika razaranja.
Sport
U selu Sonkoviću djeluje boćarski klub "Sonković".
Nogometni klub SOšK, član županijske lige Šibensko-kninske.
Strmca (Laško, Slovenija)
Strmca je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Strmca se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Case Gherbetz, Ancona
Case Gherbetz je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Strmca (Laško, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 397 stanovnika.
Scobey, Montana
Skobi je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.017, što je 65 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fariolo, Reggio Emilia
Fariolo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 686 m.
Goești, Lungani
Goești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Lungani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Losantville, Indiana
Losantvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 237, što je 43 (-15,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Beit Še'an
( Bayt Šān; بيسان, , Beisan ili Bisan) je grad u Sjevernom distriktu Izraela koji je igrao važnu ulogu u historiji zbog svog položaja na ukrštanju doline rijeke Jordan sa dolinom Jezreel. U moderno doba je igrao važnu ulogu kao regionalno središte za naselja Regionalnog vijeća doline Beit She'ana.
Bella Aurora, Tempoal
Bella Aurora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Strmec pri Svetem Florijanu
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 171 stanovnika.
Bella Aurora, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Rancho Little Joe, Tecate
Rancho Little Joe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 703 m.
Black Country
mini|260px|desno| [[Karta Grofovije Zapadni Midlands sa pozicijom Crne zemlje]] Black Country ("Crna zemlja") je ime industrijske regije, koja korespondira sa malom rudarskom zonom na zapadu engleske Grofovije Zapadni Midlands. Ime je dobio zbog enormnog zagađenja, koje je trajalo gotovo puna dva vijeka i trajno obilježilo njegov krajolik.
Karakteristike
Ona i danas ima industrijski karakter, čak je još više urbanizirana. Ali za razliku od nekad, današnja industrijska aktivnost se više ne bazira na proizvodnji i lijevanju željeza, već na obradi metala, koji ne zagađuje toliko.
Historija
To ime zaradio je čitav niz gradova u historijskim grofovijama Staffordshire i Worcestershire, koji su naglo izrasli u 18. vijeku, zahvaljujući intenzivnoj eksploataciji ugljena i željezna ruda. U to vrijeme brojni ugljenokopi, visoke peći i ljevaonice ispunjavale su zrak dimom, a crna čađa pokrila je tlo.
Iskapanje ugljena prestalo je krajem 20. vijeka. Industrijska prošlost ostavila je svoj pečat na krajoliku, jer postoje još mnogi dijelovi sa zapuštenim zemljištem i pogonima.
Carpanzano, Cosenza
Carpanzano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 300 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Lukovo
Lukovo može biti:
Belorusija:
Los Desfiladeros, Chínipas
Los Desfiladeros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Xoconoxtlito del Llanito, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Xoconoxtlito del Llanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Sarlhusen
Zarlhuzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 494 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061096, NUTS (DEF0E) i LOCODE (DE SRU) kod.
Xoconoxtlito del Llanito, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 520 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1940 m.
El Nandho, Ixmiquilpan
El Nandho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Sarlhusen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Zarlhuzen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 10,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 494 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 45 stanovnika/km².
El Nandho, Ixmiquilpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2189 m.
Los Desfiladeros, Chínipas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1282 m.
Dudley (borough)
Dudley je Metropolitanski borough od 312.925 stanovnika u sredini Engleske.
Borough Dudley osnovan je 1974., nakon donošenja zakona o lokalnoj upravi 1972., spajanjem dotadašnjih borougha Dudley, Stourbridge i Halesowen.
Geografske karakteristike
Dudley leži na zapadnom rubu Grofovije Zapadni Midlands. Historijski grad Dudley (administrativni centar) sa okolicom koji leži u centru borougha, nekad je bio dio historijske grofovije Warwickshire, isto kao i gradovi na jugu Stourbridge i Halesowen.
Sjeverni i zapadni dijelovi borougha - Amblecote, Kingswinford i Sedgeley, leže u historijskoj grofoviji  Staffordshire.
Geološki Borough Dudley razdvaja po pola greben Sedgley-Northfield. Na jugu i zapadu leže plodne oranice i sela duž rijeke Stour, pritoke Severna, a tu se nalaze i gradovi Stourbridge i Halesowen.
Sjeverno i istočno od grebena leži industrijski plato - Black Country, u kom dominira brdo kod Dudleya - Castle Hill, mjesto na kom se nalaze ruine saksonskih i normanskih utvrda, a od 1935. zoološki vrt.
Historija
Ugljen i željezna ruda se iskapaju od srednjeg vijeka, ali se ugljen nije koristio za livenje željeza sve do 18. vijeka. Tokom 17. vijeka bila je važna proizvodnja čavala, lanaca i sidara.
Lukovo
Bugarska:
Lukovo (Vranje)
Lukovo je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 200 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 218 stanovnika).
Dudley (borough)
Historija
Za industrijske revolucije iskopani su brojni kanali koji su omogućili lakši i jeftiniji transport ruda i eksplozivni rast industrije. Do prve polovice 19. vijeka izgradilo se toliko mnogo visokih peći, da je čitav kraj dobio ime Black Country. Iskapanje ugljena prestalo je krajem 20. vijeka.
Lukovo
Republika Makedonija:
Lukovo (Vranje)
Demografija
U naselju Lukovo živi 175 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,3 godina (47,5 kod muškaraca i 49,2 kod žena). U naselju ima 71 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,82.
Lukovo
Rusija:
Dudley (borough)
Privreda
Proizvodnja stakla datira s početka 17. vijeka, a ono se kao i kristal i danas proizvodi. Metalurgija je i danas najvažnija grana industrija, proizvodi se gotovo sve od metala u rasponu od teških odljevaka do cijevi, lanaca, kablova, maticai i vijaka. Pored tog ima i tvornica koje proizvode plastiku, tekstil, kemikalije i elektroničke komponente.
U Boroughu Dudley leži geološki Rezervat prirode - Wren's Nest, poznat po silurskom vapnencu koji se iskapao do 1924.
Lukovo
Ukrajina:
Lukovo (Vranje)
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Brazilin
Brazilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,279 Da.
Manastir Ravanica
Manastir Ravanica je manastir u Srbiji i nalazi se u podnožju Kučajskih planina, pored sela Senje kod Ćuprije. Ravanica je zadužbina kneza Lazara, koji je poginuo u bici na Kosovu na Vidovdan, 28. juna 1389.
Calunnia, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 642 m.
Mješko I
mini|desno|150px|Mješko I
Mješko I Pjast, (r. 935. - † 25. maj 992.) je bio poljski knez i prvi poljski vladar. Pripadao je vladarskoj dinastiji Pjastovića.
Mješko je bio sin Sjemomisla i otac Boleslav I Hrabrog, prvokrunisanog kralja Poljske.
Ime Mješko nije dobio po rođenju, već kasnije. Istoričari tvrde da je ime Mješko (Mieszko) skraćenica od imena Mječislav (Mieczyslaw), koja je kombinacija dva leksema : mač (Miecz) i slavan (Slaw), međutim ta teorija se kosi sa nalazima da Sloveni nikad nisu sebi davali lična imena po životinjama ili oružju.
Mješko I je 966. godine primio hrišćanstvo i uveo ga je u Poljsku. Prema saznanjima 965. godine se oženio sa Dubravkom, ćerkom Boleslava I Bohemijskog kneza. Dubravka je 977. godine umrla a Mješko se tri godine posle toga ponovo oženio sa Odom fon Haldensleben.
Iz prvog braka Mješko je imao troje dece. Sin Boleslav (kralj Poljske) i dve ćerke, Svetoslave (Świętosława) (švedske kraljice), i pomerijanske princeze čije se ime ne zna.
Razlovci
Razlovci su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Razlovci su u sastavu opštine Delčevo.
Prirodni uslovi
Razlovci su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Delčeva, naselje je udaljeno 16 kilometara južno.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Razlovci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 826 stanovnika.
Opština Platonești, Ialomița
Platonești je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Razlovci
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Opština Platonești, Ialomița
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Iriški Venac
right|thumb|150px|Spomenik [[NOB-a na Iriškom vencu]] Iriški Venac je vrh Fruške gore visine 441 metara nadmorske visine. Nalazi se u opštini Irig u Vojvodini. Najbliže naselje vrhu je gradić Irig.
Iriški Venac se nalazi u središnjem delu planine, a u njegovoj blizini nalazi se i Brankovac i hotel „Norcev“. Ovo poznato izletište na ovoj planini.