cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goasila
Goasile danas žive ujedinjeni sa plemenom Nakoaktok ili Nakwakto pod kolektivnim imenom Gwa'Sala-Nakwaxda'xw na 26 malenih rezervi, to su: Ann Island 7, Dedagaus 8, Halowis 5, Kai-too-kwis 15, Kequesta 1, Khazisela 7, Ko-kwi-iss 14, Kuthlo 18, Kwetahkis 9, Mahpahkum 4, Na-Kwockto 2, Nathlegalis 3, Nekite 2, Owh-wis-too-a-wan 10, Pahas 3, Pel-looth'l Kai 17, Peneece 11, Saagoombahlah 6, Ta-a-ack 5, Toksee 4, Tsai-kwi-ke 13, Tseetsum-Sawlasilah 6, Tsulquate 4, Waump 16, Wawwat'l 12.
Kliper
Kliperi su, zbog velikog broja jedara, predstavljali veličanstven prizor.
No, njihovo je doba prošlo zahvaljujući pronalasku parnog stroja i uvođenju parobroda. Iako su kliperi bili u stanju prestići prve parobrode, s vremenom se ispostavilo kako potonji ne ovise o vjetru. To je postalo pogotovo jasno nakon otvaranja Sueskog kanala i skraćivanja puta od Evrope do Indije. Tu rutu kliperi nisu mogli koristiti zbog nepovoljnih vjetrova.
Kendrick, Idaho
Kendrik je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 303, što je 66 (-17,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Barranca, Zapotlanejo
La Barranca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1518 m.
Wessex
Wessex (u prijevodu na novi engleski: West Saxon, zapadnosaski) se može odnositi na:
C9H10
Molekulska formula C9H10 se može odnositi na:
Santa Cruz Itundujia, Santa Cruz Itundujia
Santa Cruz Itundujia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Itundujia.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 932 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2337 m.
C9H18O6
Molekulska formula C9H18O6 se može odnositi na:
Dynasty (sezona 2)
Druga sezona serije Dynasty je premijerno emitovana na kanalu ABC od 4. novembra 1981. godine do 4. maja 1982. godine.
Radnja sezone
Početak druge sezone (1982/83), odnosno epizoda pod naslovom "Ulazi Alexis" je po mnogima predstavljala prekretnicu serije. U međuvremenu je Spelling uz Shapirove kao scenariste angažirao još jedan bračni par - Eileen i Roberta Masona Pollocka, iskusne i uspješne pisce televizijskih sapunica koji su poslušali predlog da iz scenarija budućih epizoda izbace citate na naftni posao, odnosno stvarni život, a više naglaska daju na "sapunski" sadržaj. To je, između ostalog, uključivalo i sve besramnije korištenje "sapunskih" obrata kao što su dolasci dotada potpuno nepoznatih članova najuže rodbine protagonista na koje nije obraćana pažnja.
Istovremeno se Krystle nametnula kao njena protivteza, a sukob dvije žene je bio jedan od glavnih povoda te serije. Taj se sukob prvo odvijao kroz brojne verbalne okršaje čim bi se njih dvoje našli jedno kraj drugog, a u nekim epizodama prerasli i u fizičke obračune, koji se smatraju jednim od najpoznatijih trenutaka cijele serije.
C9H17N
Molekulska formula C9H17N se može odnositi na:
Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji je nagrada Emmy koja se dodeljuje najboljim glumcima u humorističkim serijama, emitovanim u udarnom terminu.
Charles Sanders Peirce
Čarls Sanders Pers (10. septembar 1839 — 19. april 1914) je bio američki filozof, osnivač pragmatizma, pravca kojeg je kasnije razvio Vilijam Džejms. Verovao je da ideje najbolje mogu biti ispitane istraživanjem posledica koje izazivaju. Nije imao univerzitetsku karijeru - uglavnom je radio u vladinim službama, a njegovi uticajni Sabrani spisi objavljeni su posthumno.
C9H10O5
Molekulska formula C9H10O5 se može odnositi na:
Mezquital, San Luis Potosí
Mezquital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 295 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1729 m.
Dimbach
Dimbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Jugozapadni Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 169 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7340006.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Jugozapadni Palatinat Dimbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Jugozapadni Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 2,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 169 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Auros (selo)
Oru je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Žironda koja pripada prefekturi Langon.
Los Caños, Aguascalientes
Los Caños je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Auros (selo)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 662 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 104 metara (maksimalnoj 113 m, a minimalnoj 24 m).
Los Caños, Aguascalientes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1907 m.
Guauaenok
Guauaenok (Gwawa'enux, Kwawwawainck, Gwawaenuk) je pleme Kwakiutl Indijanaca sa Watson Islanda u Hopetownu, uz obalu Vancouvera, Britanska Kolumbija. Swanton ovo pleme locira na Drury Inletu, te u selima Hohopa na zapadnoj obali Baker Islanda, Kunstamish na istočnoj obali Clayton Baya (Werlls Passage), te sa plemenima Tsawatenok i Hahuamis u selu Kwaustums, na Gilford Islandu. Danas njihove seoske zajednice broje nekih 40 članova.
Cerro al Volturno, Isernia
Cerro al Volturno je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 297 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 505 m.
Zagrad
Zagrad je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Velika Kladuša koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.157 stanovnika.
Conțești, Conțești, Dâmbovița
Conțești je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Conțești.
San Rafael, Tlalpujahua
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tlalpujahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 548 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2676 m.
Vessalico, Imperia
Vessalico je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
C9H12O3
Molekulska formula C9H12O3 se može odnositi na:
Osteria Finiletti, Brescia
Osteria Finiletti je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Bolaños, Bolaños
Bolaños je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 924 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 883 m.
C9H14O
Molekulska formula C9H14O se može odnositi na:
Los Cascabeles, Méndez
Los Cascabeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Méndez.
Ресинац
Ресинац је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 224 становника (према попису из 1991. било је 292 становника).
Los Cascabeles, Méndez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Ресинац
Демографија
У насељу Ресинац живи 184 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,7 година (43,0 код мушкараца и 46,5 код жена). У насељу има 75 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,99.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Car Xuan od Zapadnog Lianga
Car Xuan od (Zapadnog) Lianga ((西)梁宣帝) (519–562), osobno ime Xiao Cha (蕭詧), kurtoazno ime Lisun (理孫), bio je (sporni) car, odnosno princ iz kineske dinastije dinastije Liang. Bio je treći po redu sin Xiao Tonga, odnosno unuk cara Wua, osnivača dinastije. Za vrijeme dinastijskih sukoba koju su izazvale Hou Jingova pobuna i Wuova smrt 549. godine je poražen od strica Xiao Yija, te je vojsku i teritorije oko Xianyanga predao suparničkoj državi Zapadni Wei i postao njen vazal. Kada je državu Zapadni Wei naslijedila država Sjeverni Zhou, stavio joj se na raspolaganje i sudjelovao u pohodu protiv strica, koji je zarobljen i zadavljen. Godine 555. ga je država Sjeverni Zhou priznala kao legitimnog nasljednika dinastije Liang. Međutim, vodeći generali dinastije ga nisu htjeli priznati, a jedan od njih, Chen Baxian je 567. osnovao dinastiju Chen te počeo preuzimati Xuanove teritorije. Xuan je umro u proljeće 562. kada mu je teritorija svedena na okolicu grada Jianglinga. Kineski historičari su podijeljeni oko toga da li ga treba tretirati kao vladara u rangu cara ili tek kao marionetu Sjevernih dinastija.
Granja la Fama (razvrstavanje)
Granja la Fama ima više značenja:
George McManus
George McManus (St. Louis, 23. januar 1884 - Bronx, 22. oktobar 1954) bio je američki karikaturist i crtač stripova, najpoznatiji kao tvorac Bringing Up Father, jednog od najuspješnijih i najdugovječnijih serija u historiji američkog stripa.
Hahuamis
Hahuamis, pleme američkih Indijanaca iz grupe Kwakiutla, porodica Wakashan, nastanjenih na Wakeman Soundu (vidi) u kanadskoj provinciji Britanska Kolumbija. Populacija im je 1901. iznosila 63. Bili su podijeljeni na 3 gensa (pl. gentes): Gyeksem, Gyigyilkam i Haaialikyauae. Na otoku Gilford žive u selu Kwaustums, zajedno sa plemenima Tsawatenok i Guauaenok.
Guetela
Guetela (Gwetela, Qagyuhl), pleme američkih Indijanaca porodice Wakashan koji čine Kwakiutle u pravom smislu riječi. Nastanjeni su u području Fort Ruperta u kanadskoj provinciji Britanska Kolumbija. Qagyuhl su se sastojali od nekoliko gensa (u pl. gentes/ (prema S. Curtis): a. Maamtagyila (plural od Matagyila, "dark-colored gull," ime osnivača); b. Gyihslm ("chiefs"); c. Qiqikum ("real Qagyuhl"); d. Sintlom (po Boasu Sislntlae, to je ime Sun gensa među Nimkish i Tlauitsis Indijancima); e. Lialahslntaiyu (plural od Lalahsintaiyu, ime osnivača); f. Alqdnwi; g. Nahwahtahw ("the assembled ones").
Astronomski katalog
desno|bezokvira Astronomski katalozi su spiskovi ili nabrajanje astronomskih podataka značajnih za astronomiju, navigaciju, geodeziju i druge nauke o Zemlji i svemiru. Astronomski katalozi se međusobno razlikuju po formi i sadržaju u zavisnosti od vrste podataka i predmeta primjene. Osnovne podatke astronomskih kataloga čine pozicije i kretanja nebeskih tijela, veličine, spektar i radijalne brzine zvijezda, odnosno njihov energetski fluks. Nebeska tijela koja se u njima nabrajaju mogu biti zvijezde, galaksije, ali i drugi solarni, galaktički i vangalaktički sistemi objekata. Katalozi nastaju kao rezultat sakupljanja podataka dobijenih iz direktnih astronomskih posmatranja, ili se sastavljaju na osnovu različitih izvora.
Charles Messier i Messierov katalog
Charles Messier, francuski astronom iz 18. stoljeća, prvi je sastavio katalog nebeskih maglica, kako su tada zajedničkim imenom zvali sve nezvjezdane objekte noćnog neba. Messier je, zapravo, tražio komete, a razne maglice bile su mu samo smetnja u obavljanju njegovog primarnog zadatka. Originalni Messierov katalog sadržavao je tek 30-ak objekata, dok su ostali objekti nadodani kasnije. Posljednji objekt u Messierovom katalogu nosi naziv Messier 110.
Iako star preko 2 stoljeća, Messierov se katalog i danas koristi i to iz razloga što sadrži veliku većinu difuznih objekata vidljivih sa umjerenih zemljopisnih širina (dakle oko 45°) sjeverne polutke. Gotovo svaki astronom amater započinje upoznavanje s noćnim nebom preko Messierovog kataloga. Svih 110 objakata mogu se vidjeti uz pomoć teleskopa s promjerom objektiva od 6 inča (oko 15 cm), pa i uz određeno svjetlosno zagađenje. Neki iskusniji astronomi amateri uspjeli su pronaći sve objekte iz Messierovog kataloga i uz pomoć 2.4 inčnog (oko 6 cm) refraktora, a u idealnim uvjetima, daleko od svih izvora svjetlosnog zagađenja, te uz dobar vid, isti pothvat je izvediv i uz pomoć dvogleda 8 x 50.
Krajem ožujka i početkom travnja moguće je u jednoj noći vidjeti sve Messierove objekte, pa se u to doba godine organiziraju natjecanja, tzv. Messierovi maratoni. Počevši od 1995. godine, održava se u Višnjanu u Istri i Messierov Maraton Višnjan - Rušnjak, a organizator je Višnjanska zvjezdarnica, najpoznatija zvjezdarnica u ovom dijelu svijeta.
Opći katalozi: NGC i IC
Pored Messierovog kataloga, danas je najčešće u upotrebi New General Catalogue (NGC) koji je 1888. sastavio John L. E. Dreyer, a koji je dopunio prijašnja promatranja drugih astronoma. NGC sadrži 7840 objekata svih vrsta poredanih po rektascenziji (prema koordinatama iz 1860. godine). Prethodio mu je Opći katalog maglica i skupova (GC) Johna Herschela iz 1864. godine.
Otkriće novih objekata natjerala su Dreyera proširiti svoj katalog, pa 1895. objavljuje Index Catalogues (IC) sa još 1529 objekata. Drugo izdanje ovog kataloga izišlo je 1905. godine i sadržavalo je 5386 objekata. Tri Dreyerova kataloga sadrže sveukupno 13 226 objekata.
Specijalizirani katalozi
Pored ova tri kataloga koja u sebi sadrže objekte svih vrsta, postoji veliki broj kataloga specijaliziranih samo za pojedine vrste objekata. Ovi katalozi imaju veliki broj zajedničkih objekata, pa neki nebeski objekti imaju po desetak i više naziva. Primjer je najsjajnija galaktika u skupu Virgo, među astronomima amaterima poznata kao Messier 87, naziva se još i NGC 4486, Virgo A, 3C 274, 1ES 1228+126, 87GB 122819.0+124029, IRAS 12282+1240 uz još desetak naziva. Neki od poznatijih specijaliziranih kataloga su (redom prema vrstama objekata):
Francuska revolucija 1848.
Francuska revolucija 1848. godine, znana još i kao Februarska revolucija (fr. révolution de Février), bila je treća po redu velika revolucija u Francuskoj te jedna od brojnih revolucija koje su pogodile Europu u događaju znanom kao Proljeće naroda. Februarska revolucija dovela je do rušenja Julske Monarhije i uspostave Druge Republike.
Do 1848. godine, velik dio europskog puka bio je nezadovoljan svojim vladarima, tražeći veću participaciju u državnoj politici. Uz političke probleme, velike poteškoće predstavljali su nedostatak radnih mjesta i sve veća glad među europskim pukom. Sjetivši se Francuske revolucije 1789. godine, europski narodi su 1848. godine pronašli moguću soluciju svojim problemima i ta je reakcija dovela do Proljeća naroda.
Revolucija u Francuskoj započela je 23. veljače 1848. godine. Direktan povod za revoluciju bila je zabrana pariških banketa u siječnju 1848. godine od strane premijera Françoisa Guizota. Dakako, revolucija je bila posljedica godinama akumuliranog nezadovoljstva kraljevom politikom, ali je Guizotov potez bio kap koja je prelila čašu. Na dan revolucije, Guizot je podnio ostavku, a kraljev pokušaj da Louis-Mathieu Molé sastavi vladu je neslavno propao. Sljedećega dana, Louis-Philippe I je svrgnut i Julska Monarhija je u konačnici dokinuta. Pod pritiskom rulje, Zastupnički dom izabrao je privremenu upravu u čije je ime pjesnik Alphonse de Lamartine proglasio Drugu Republiku. Ipak, nova vlada je u narednim mjesecima skrenula u konzervativne vode i na taj način revitalizirala srušenu politiku Julske Monarhije. To je dovelo do novog vala nezadovoljstva koji je 23. lipnja 1848. godine doveo do novog ustanka u Parizu znanog kao Dani juna. Ustanak su predvodili nezadovoljni pariški radnici, ogorčeni konzervativnom politikom republikanskog vodstva, no isti je propao i ostao zapamćen kao veliko krvoproliće. Zapovjednik Nacionalne garde koja je ugušila ustanak bio je Louis Eugène Cavaignac.
Ipak, lipanjsi ustanak imao je pozitivne posljedice tako da će Francuska u studenom dobiti izrazito demokratski ustav. Isto tako, revolucija je izrodila "pravo na rad" (droit au travail) kao i dovela do formiranja Nacionalnih radionica za nezaposlene, koje su bile direktna posljedica djelovanja socijalista koje je predvodio Louis Blanc.
Revolucija je završena početkom prosinca 1848. godine, a ubrzo nakon su održani i predsjednički izbori na kojima je pobijedio Louis Bonaparte. Ipak, ni Druga Republika nije bila dugoga vijeka. Četiri godine od svog izbora za predsjednika, Bonaparte je izveo državni udar i proglasio se carem, čime je Drugu Republiku zamijenilo Drugo Carstvo.
Kwakiutl
mini|Qagyuhl (Kwakiutl) Indijanac, otok Vancouver, Kanada. mini|Kwakwaka'wakw djevojka sa naušnicama od školjaka abalone mini|Kwakwaka'wakw muškarac sa bakrenim štitom mini|Totemi u Alert Bayu. mini|Drveni Kwakiutl kanu, Kwakiutl (Kwakwaka'wakw, Kwakw'aka'wakw, Kwagu'l), indijanska plemena porodice Wakashan s otoka Vancouver u Britanska Britanskoj Kolumbiji, Kanada. Kwakiutl kultura tipična je za Sjeverozapadnu obalu (Orijentiranost k moru). Njihova populacija prije kontakta iznosila je oko 15,000, 1960. spala je na 2,000; 4,000 (1990). Izučavao ih je Franz Boas.
Ime
Kanadski naziv Kwakiutl nastao od njihovog naziva kwágu?lh ili kwágyu?lh. Danas sebe nazivaju Kwakw'aka'wakw, u značenju 'oni što govore Kwakw'ala' "those who speak Kwakw'ala"
Plemena
mini|lijevo|žena iz Kwakiutl plemena Nakoaktok
-Postoje još dvije grupe pravih Kwakiutla koja govore sličnim dijalektima, to su: Koskimo :
Nawiti (Nuwitti, Newetee):
U širu grupu Kwakiutla spadaju Haisla i Heiltsuk.
Povijest
Kada prvi brodovi u kasnom 18. stoljeću dolaze na njihovu obalu, njihova kultura nije bila pod utjecajem bijelog čovjeka. No uskoro se kompanije i pioniri počinju i tu doseljavati. Isprva su ih počeli opskrbljivati krznima, no od 1890. Kwakiutli se počinju baviti komercijalnim ribolovom. Kontakt s bijelcima ipak se na njih katastrofalno odrazio, nenavikli na bolesti bijelaca, broj im je 1929. sa 8,000 spao na 1,000.
Običaji
potlach
Prema gospođi Gloria Cranmer Webster (pripadnici plemena Kwakiutl), koja se poziva na arheološka istraživanja, Kwakiutl Indijanci žive na Vancouveru oko 9,000 godina. Svako pleme imalo je svoje plemensko područje, i više stalnih naselja, gdje su provodili zimu. Tijekom zime bio je veoma aktivan seoski život, tada se nemilice trošilo sve ono što se dotada sakupilo i spremilo za hladne dane. Korijenje, bobice, sušena riba završavala je na stolovima tijekom održavanja neprekidnih ceremonija potlacha. Potlach je jedan od glavnih simbola kulture Sjeverozapadnih obalnih Indijanaca. Održavali su se za razne prigode, kao što su rođenje, smrt (pogrebni ne spominje ga Boas ali ga nalazimo u mitu), ženidba, ili jednostavno zato da bi se potlach uzvratio nekom tko ga je prije priredio. Za vrijeme ovih ceremonija dijelilo se sve 'šakom i kapom', priređivali su se pravi banketi gdje se hrana nemilice trošila, dijele se darovi. Goste koji bi došli u velikim gizdavim kanuima srdačno se dočekivalo, čamac se gosta uništavao kako bi mu se uzvratilo još ljepšim. Tada su se dijelili pokrivači i razbijale bakrne ploče. Priređivač potlacha morao je na koncu ostati puka sirotinja, ali ostaje mu ponos što je to mogao prirediti, podijeliti sve što je imao. Gosti su mu tada ostajali dužnici, u slučaju da ne uzvrati potlachem ostao bi prezren i osramoćen. Pacifička plemena Haida, Tsimshian, Niska, Kwakiutl i drugi, imali su ovakve potlache ne samo unutar svoje zajednice, nego i velike međuplemenske potlache, pleme protiv plemena. Susjedni siromašni Athapaskan Indijanci, također su prihvatili instituciju potlacha ovih velikih i bogatih plemena, no u skladu svojih mogućnosti, ali oni su bili tek njihova blijeda slika. Vidi potlach.
520
Godina 520. (DXX) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Rustika i Vitalijana (ili, rjeđe, godina 1273. Ab urbe condita). Oznaka 520. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Haisla
Haisla /vlastiti naziv u značenju "dwellers downriver"/, grupa plemena Bella Bella Indijanaca, šire grupe Kwakiutl, porodica Wakashan nastanjenih na Douglas Chanelu i Gardiner Canalu na otoku Vancouver u kanadskoj provinciji Britanska Kolumbija. Danas se očuvala tek grupa Kitamaat ili  'People of the Snow' , čija populacija u novije doba iznosi oko 1,500. Po jeziku najsrodniji su Heiltsukima.
Lompari, Caserta
Lompari je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Zafferana Etnea, Catania
Zafferana Etnea je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 548 m.
Washington, Oklahoma
Vašington je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Dingdorf
Dingdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 96 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232216.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Dingdorf se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 403 metra. Površina opštine iznosi 3,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 96 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Euklidov algoritam
mini|100px|Animacija [[Euklidovog algoritma za brojeve 252 i 105. Jedinični segmenti su zapravo dužine 21, što je najveći zajednički delilac datih brojeva (NZD). U svakom koraku, manji broj se oduzima od većeg, sve dok se jedan od njih ne svede na nulu. Ostatak je NZD polaznih brojeva.]]
NZD dva broja je najveći broj koji istovremeno deli oba bez ostatka. Euklidov algoritam je zasnovan na principu da se najveći zajednički delilac dva broja ne menja ukoliko se manji broj oduzme od većeg, pa se zatim odredi NZD novodobijenog broja i manjeg od prethodna dva. Na primer, 21 je NZD za 252 i 105 (252 = 21 × 12; 105 = 21 × 5); pošto je 252 − 105 = 147, NZD za 147 i 105 je takođe 21. Kako je veći od dva polazna broja na ovaj način smanjen, ponavljanjem postupka dobijaće se sve manji brojevi, dok se jedan od njih ne svede na nulu. U tom trenutku, drugi broj je jednak najvećem zajedničkom deliocu dva polazna broja. Ukoliko se obrne redosled koraka u Euklidovom algoritmu, NZD se može izraziti kao zbir dva polazna broja od kojih je svaki pomnožen nekim celim brojem, u prethodnom primeru je 21 = 5 × 105 + (−2) × 252. Ova važna osobina je poznata kao Bezuov identitet.
Prvi poznati sačuvani opis Euklidovog algoritma se nalazi u Elementima (oko 300. p. n. e.), što ga čini najstarijim numeričkim algoritmom koji se još uvek aktivno koristi. U originalu, objašnjen je samo za prirodne brojeve i geometrijske dužine (realne brojeve), ali je u 19. veku uopšten na polinome jedne promenljive i na Gausove cele brojeve, što je dovelo do razvoja novih pojmova apstraktne algebre kao što je Euklidski domen. Euklidov algoritam je dalje uopštavan na drugim matematičkim strukturama, poput čvorova i polinoma više promenljivih.
Euklidov algoritam je efikasan način za određivanje NZD velikih brojeva zbog toga što mu ne treba više koraka od petostrukog broja cifara manjeg broja zapisanog sa osnovom 10, što je dokazao Gabrijel Lame 1844. godine i time označio početak teorije kompleksnosti. U 20. veku su razvijene metode za poboljšanje efikasnosti Euklidovog algoritma.
Istorija
mini|150px|Euklidov algoritam je verovatno bio poznat vekovima pre [[Euklidovog rođenja. Deo Rafaelove freske Atinska škola na kome je prikazan Euklid sa učenicima.]]
Euklidov algoritam je jedan od najstarijih algoritama koji se još uvek upotrebljava. U pisanom obliku, prvi put se pojavljuje u Euklidovim Elementima u 3. veku p. n. e., i to u VII (tvrđenja 1 i 2 ) i X knjizi (tvrđenja 2 i 3 ). U VII knjizi, algoritam je formulisan za cele brojeve, dok je u X knjizi data primena na duži, pa je on geometrijske prirode. NZD za date duži a i b odgovara duži g koja je najveća moguća duž kojom se mogu izmeriti a i b podjednako. Drugim rečima, duži a i b se mogu dobiti množenjem duži g nekim celim brojem.
Vrlo je verovatno da Euklid nije originalni tvorac algoritma, jer je on u Elementima sabrao do tada poznata matematička znanja. Matematičar i istoričar van der Varden smatra da je sedma knjiga Elemenata zasnovana na udžbeniku teorije brojeva koji su napisali matematičari iz pitagorejske škole. Postoje indicije da je sam algoritam bio poznat još Eudoksu sa Knida (oko 375. p. n. e.), a moguće je i da je stariji, sudeći po upotrebi tehničkog termina ἀνθυφαίρεσις (anthyphairesis, recipročno oduzimanje) u delima Euklida i Aristotela.
Vekovima kasnije, Euklidov algoritam je ponovo nezavisno otkriven u Indiji i Kini, prvenstveno kao sredstvo za određivanje rešenja diofantskih jednačina koje su se pojavljivale pri rešavanju astronomskih problema i pravljenju preciznih kalendara. U drugoj polovini petog veka, indijski matematičar i astronom Ariabhata opisao je algoritam kao „drobilicu“, možda zbog njegove efikasnosti u rešavanju diofantskih jednačina. Iako je poseban slučaj Kineske teoreme o ostacima naveo već kineski matematičar i astronom Sun Tzu u 5. veku nove ere, opšte rešenje je 1247. godine objavio Cin Czu-šao u svojom delu Czju čžan suan šu (, Devet knjiga o matematičkoj veštini).
U Evropi, Euklidov algoritam je prvi put opisao Baše u drugom izdanju svog dela Problèmes plaisants et délectables (Prijatni problemi za uživanje, 1624), a pretpostavlja se da je korišćen u rešavanju diofantskih jednačina i pri konstrukciji verižnih razlomaka. Prošireni Euklidov algoritam je, kao metodu za efikasno izračunavanje verižnih razlomaka, objavio engleski matematičar Nikolas Saunderson, pripisavši ga Rodžeru Koutsu.
U 19. veku, zahvaljujući Euklidovom algoritmu, došlo je do razvoja novih brojevnih sistema, kao što su Gausovi i Ejzenštajnovi celi brojevi. Gaus je 1815. godine upotrebio Euklidov algoritam da pokaže jedinstvenu faktorizaciju svojih celih brojeva, iako je taj rad objavljen tek skoro dve decenije kasnije, 1832. godine, a sam algoritam je prvi put spomenut u njegovoj knjizi Aritmetička istraživanja objavljenoj 1801. godine, ali samo kao metoda za rad sa verižnim razlomcima.
Čini se da je Dirihle bio prvi autor koji je smatrao Euklidov algoritam za jedan od osnovnih elemenata teorije brojeva. Primetio je da bi veliki broj rezultata teorije brojeva (na primer, jedinstvena faktorizacija), bio tačan u bilo kom drugom sistemu brojeva u kome bi se mogao primeniti Euklidov algoritam. Dirihleova predavanja o teoriji brojeva dopunio je i preradio Rihard Dedekind, koji je koristio Euklidov algoritam za izučavanje novog opšteg tipa brojeva - algebarskih celih brojeva. Prvi je dokazao Fermaovu teoremu o zbiru dva kvadrata koristeći jedinstvenu faktorizaciju Gausovih celih brojeva. Pored toga, Dedekind je definisao i koncept Euklidovog domena, brojevnog sistema u kome je moguće definisati uopštenje Euklidovog algoritma. Krajem 19. veka, Euklidov algoritam je postepeno zanemaren u korist Dedekindove opštije teorije ideala.
Proces iznalaženja primena Euklidovog algoritma započet u 19. veku, nastavio se do danas. Šarl Šturm je 1829. godine pokazao da se algoritam može upotrebiti u Šturmovom lancu koji se koristi za prebrojavanje realnih nula polinoma u proizvoljno izabranom intervalu.
Euklidov algoritam je bio prvi algoritam za utvrđivanje celobrojne povezanosti, odnosno za nalaženje celobrojnih odnosa između samerljivih realnih brojeva. Krajem 20. veka je razvijeno nekoliko novih algoritama koji mogu da proveravaju celobrojnu povezanost, na primer Ferguson-Forkejd algoritam, i njemu srodni, LLL algoritam , HJLS algoritam , i PSLQ algoritam.
Godine 1969. pod nazivom Euklidova igra pojavila se strateška igra za dva igrača zasnovana na Euklidovom algoritmu. Na početku, ispred igrača se nalaze dve gomile sa a, odnosno b kamenčića. Oni naizmenično uzimaju po m kamenčića sa veće gomile, gde je m neki umnožak broja kamenčića u manjoj gomili. Konkretno, ukoliko se u nekom trenutku na gomilama nalazi x, odnosno y kamenčića, gde je x veće od y, igrač na potezu može smanjiti veću gomilu sa x na x − ky kamenčića, pod uslovom da je broj kamenčića koje oduzima nenegativan ceo broj. Pobednik je prvi igrač kome pođe za rukom da izbaci sve kamenčiće iz jedne gomile.
Princip
Euklidov algoritam je iterativne prirode, što znači da se krajnji rezultat dobija u nizu koraka, dok se međurezultat proizvoljnog koraka koristi u prvom sledećem. Ukoliko je k ceo broj kojim su označeni koraci algoritma počevši od nule, prvom koraku odgovara jednakost k = 0, drugom k = 1, i tako dalje.
Svaki korak počinje sa dva nenegativna ostatka rk−1 i rk−2. Kako algoritam osigurava da se ostaci svakim korakom neprekidno smanjuju, rk−1 je manje od svog prethodnika rk−2. Cilj k-tog koraka je da se odrede količnik qk i ostatak rk takvi da važi jednakost
U prvom koraku (k = 0), ostaci r−2 ir−1 su jednaki a i b respektivno, a to su upravo brojevi za koje se traži NZD. U sledećem koraku (k = 1), ostaci postaju jednaki b i ostaku početnog koraka r0... Na osnovu toga, algoritam se može predstaviti nizom jednakosti
Ukoliko je a manje od b, u prvom koraku algoritma treba zameniti brojeve, odnosno, za a < b, početni količnik q0 je jednak nuli, a ostatak r0 je jednak a. Na taj način, rk je manji od svog prethodnika rk−1 za sve k ≥ 0.
Kako se ostaci smanjuju u svakom koraku, i kako ne mogu biti negativni, ostatak rN u nekom trenutku mora postati jednak nuli, pa se tada algoritam zaustavlja. Poslednji ostatak rN−1 koji je različit od nule je najveći zajednički delilac brojeva a i b. Broj N ne može biti beskonačan pošto između nule i prvog ostatka r0 postoji konačan broj nenegativnih celih brojeva.
Dokaz validnosti
Da bi se pokazao prvi korak, odnosno da rN−1 deli istovremeno i a i b, najpre treba primetiti da rN−1 deli svog prethodnika rN−2
pošto je poslednji ostatak rN jednak nuli. rN−1 deli i rN−3
zato što istovremeno deli oba sabirka sa desne strane jednakosti. Razmatrajući redom ostale prethodnike, dobija se da ih rN−1 deli sve, uključujući a i b. Sa druge strane, nijedan od preostalih ostataka rN−2, rN−3, itd. ne deli istovremeno i a i b, pošto se u jednakostima uvek javlja ostatak. Kako je rN−1 zajednički delilac brojeva a i b, mora biti rN−1 ≤ g.
U drugom koraku treba dobiti da proizvoljan prirodan broj c koji istovremeno deli i a i b (proizvoljan zajednički delilac brojeva a i b) mora da deli i ostatak rk. Po definiciji, a i b mogu biti zapisani kao umnošci broja c: a = mc i b = nc, pri čemu su m i n prirodni brojevi. Odatle sledi da c deli prvi ostatak r0, jer važi sledeći niz jednakosti:
Santa Rosa, Saltabarranca
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Saltabarranca.
Euklidov algoritam
Dokaz validnosti
Analogno se može dobiti da c deli i ostatke r1, r2, itd. Zaključak je da NZD g mora da deli rN−1, odakle je g ≤ rN−1. Kako je prema prvom koraku rN−1 ≤ g, mora biti g = rN−1. Zato je g najveći zajednički delilac svih sledećih parova:
Santa Rosa, Saltabarranca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Euklidov algoritam
Primer upotrebe algoritma
desno|mini|Animacija [[Algoritam|algoritma u kojoj se sve manjim kvadratima početni pravougaonik pokriva u potpunosti. Dimenzije zelenog pravougaonika su a = 1071 i b = 462. On se pokriva narandžastim kvadratima stranice 462 sve dok je to moguće, posle čega ostane zeleni pravougaonik dimezija 462×147. On se zatim pokriva plavim kvadratima dužine stranica 147, i kao višak ostaje zeleni pravougaonik dimenzija 21×147. Njega je moguće bez ostatka pokriti crvenim kvadratima čija je stranica dužine 21. To znači da je 21 NZD brojeva 1071 i 462.]]
Kao ilustracija, Euklidovim algoritmom se može odrediti najveći zajednički delilac brojeva a = 1071 i b = 462. Najpre se od broja 1071 oduzima broj 462 sve dok se ne dobije ostatak koji je manji od 462. Taj postupak se može ponoviti dva puta (q0 = 2), uz ostatak 147:
Zatim se ponavlja postupak za brojeve 462 i 147 sve dok novi ostatak ne postane manji od 147, što će se desiti posle trećeg oduzimanja (q1 = 3), a dobijeni ostatak će biti 21:
U trećem koraku, 21 se oduzima od 147 sve dok novi ostatak ne postane manji od 21. Postupak se može ponoviti sedam puta (q2 = 7) bez ostatka.
Kako je poslednji ostatak nula, algoritam se završava, pri čemu je 21 najveći zajednički delilac brojeva 1071 i 462. Dobijeni rezultat se poklapa sa NZD(1071, 462) određenim pomoću faktorizacije na proste brojeve. Opisani postupak se može prikazati i tablično:
Određivanje količnika i ostatka
pri čemu je rk po apsolutnoj vrednosti strogo manji od rk−1. Algoritam deljenja obezbeđuje da takav količnik i ostatak uvek postoje. Pored toga, algoritam deljenja za prirodne brojeve tvrdi da su qk i rk jedinstveni, ali taj uslov nije potreban Euklidovom algoritmu.
U Euklidovoj originalnoj verziji algoritma količnik i ostatak se određuju ponavljanjem oduzimanja: rk−1 se oduzima od rk−2sve dok ostatak rk ne postane manji od rk−1. Efikasniji pristup koristi celobrojno deljenje (tzv. div operaciju) da bi izračunao količnik i određivanje ostatka pri celobrojnom deljenju (tzv. mod operaciju) da bi izračunao ostatak. Rezultat mod operacije je ostatak pri deljenju dva broja; zato je,
Ostatak je ekvivalentan klasi kongruencije u modularnoj aritmetici.
Implementacije
Implementacije algoritma mogu biti prikazane pseudokodom. Na primer, verzija zasnovana na deljenju može biti isprogramirana na sledeći način
function nzd(a, b)    while b ≠ 0 t := b       b := a mod b        a := t     return a
Na početku k-te iteracije, u promenljivoj b se nalazi poslednji ostatak rk−1, dok se u promenljivoj a nalazi njegov prethodnik, rk−2. Red koda u kome je b := a mod b odgovara rekurzivnoj formuli rk ≡ rk−2 mod rk−1. Pomoćna promenljiva t čuva vrednost rk−1 u trenutku u kome se izračunava sledeći ostatak rk. U poslednjem koraku iterativne petlje, promenljiva b čuva ostatak rk, a promenljiva a njegovog prethodnika, ostatak rk−1.
U Euklidovoj verziji koja je zasnovana na oduzimanju, izračunavanje ostatka (b = a mod b) je zamenjeno oduzimanjem koje se ponavlja.
function nzd(a, b)    if a = 0 return b    while b ≠ 0 if a > b           a := a − b         else b := b − a    return a
Promenljive a i b se smenjuju u čuvanju prethodnih ostataka rk−1 i rk−2. Ukoliko je na početku iteracije a veće od b, onda a dobija vrednost rk−2, pošto je rk−2 > rk−1. U toku izvršavanja petlje a se smanjuje oduzimanjem prethodnog ostatka b sve dok a ne postane manje od b. Tada je a sledeći ostatak rk. Zatim se b smanjuje oduzimanjem a dok ne postane manje od njega, i tada postaje jednako rk+1. Proces se nastavlja dok b ne postane jednako nuli.
Rekurzivna verzija je zasnovana na jednakosti najvećeg zajedničkog delioca sukcesivnih ostataka i rezultata uslova na osnovu koga se izlazi iz petlje NZD(rN−1, 0) = rN−1.
function nzd(a, b)    if b = 0 return a    else return nzd(b, a mod b)
Na primer, NZD(1071, 462) se dobija pomoću njemu ekvivalentnog NZD(462, 1071 mod 462) = NZD(462, 147). Taj NZD se određuje pomoću NZD(147, 462 mod 147) = NZD(147, 21), koji se izračunava preko NZD(21, 147 mod 21) = NZD(21, 0) = 21.
Metoda najmanjih apsolutnih ostataka
Postoji verzija Euklidovog algoritma u kojoj se količnik u svakom koraku uvećava za jedan ukoliko je rezultujući negativni ostatak po svojoj apsolutnoj vrednosti manji od tipičnog pozitivnog ostatka. U prethodnim slučajevima, jednakost
pri čemu je rk−1 po pretpostavci, pozitivan broj. Ako je |ek| < |rk|, onda se rk zamenjuje sa ek. Leopold Kroneker je dokazao da se ovom metodom NZD određuje u najmanjem broju koraka u odnosu na sve druge verzije Euklidovog algoritma.
Drugi brojevni sistemi
Kao što je već objašnjeno, Euklidov algoritam se koristi za određivanje NZD dva prirodna broja. Međutim, moguće je uopštiti ga na realne brojeve, i na egzotične brojevne sisteme kao što su polinomi, kvadratni celi brojevi i Hurvicovi kvaternioni, te ga iskoristiti za pokazivanje osnovne osobine jedinstvene faktorizacije, odnosno činjenice da se takvi brojevi moju rastaviti na jedinstven način na nesvodljive elemente koji su ekvivalenti prostih brojeva. Jedinstvena faktorizacija je ključni uslov mnogih dokaza teorije brojeva.
Primer
NZD dva polinoma i  nalazimo na sledeći način koristeći Euklidov algoritam (uz skraćivanje i proširenje):
Bezuov identitet
Prema Bezuovom identitetu najveći zajednički delilac, u oznaci g, dva cela broja a i b može biti prikazan kao njihova linearna kombinacija. To znači da je uvek moguće odrediti cele brojeve s i t da važi jednakost g = sa + tb.
Navedeni ostaci mogu, analogno, biti prikazani pomoću odgovarajućih količnika i ostataka,
Zamenom rN−2 i rN−3 sa prethodnim jednakostima u prvoj jednačini dobiće se g kao linearna suma ostataka rN−4 i rN−5. Ovaj proces izražavanja ostataka formulama koje uključuju prethodnike može se nastaviti dok se ne dostignu polazni brojevi a i b:
Nakon što su svi ostaci r0, ..., rN zamenjeni, dobijena jednakost prikazuje g kao linearnu kombinaciju brojeva a i b: g = sa + tb. Samim tim, Bezuov identitet, i prethodni postupak mogu biti generalizovani na kontekst euklidskih domena.
Verižni razlomci
Euklidov algoritam je u bliskoj vezi sa verižnim razlomcima. Niz jednakosti je moguće zapisati u obliku:
Poslednji član na desnoj strani svake jednakosti uvek je jednak recipročnoj vrednosti elementa sa leve strane sledeće jednakosti. Iz prve dve jednakosti se dobija:
Ako se, zatim, pomoću treće jednakosti zameni razlomak r1/r0, dobija se:
U svakom koraku, krajnji sabirak u obliku razlomka rk/rk−1 se uvek može zameniti upotrebom sledeće jednakosti u nizu, zaključno sa poslednjom. Rezultat je verižni razlomak
Kako je već određen NZD(1071, 462), i kako su izračunati količnici qk bili redom 2, 3 i 7, razlomak 1071/462 se može zapisati
što se može proveriti računanjem.
John William Waterhouse
John William Waterhouse (Rim, 6. aprila 1849. - London, 10. februar 1917.) britanski je prerafaelitski slikar, poznat po svojim slikama s tematikom iz mitologije (posebice grčke) te književnosti.
Biografija
Godine 1883. vjenčao se s Esther Kenworthy, također slikaricom. Imali su dvoje djece, a oboje je umrlo u djetinjstvu. Waterhouse je izabran za punopravnog akademika. Poučavao je u Drvodjeljskoj umjetničkoj školi svetog Ivana, a potom se pridružio i njihovoj udruzi te služio u Kraljevskom akademskom vijeću.
Umro je od raka 1917., a pokopan je na groblju Kensal Green.
Djela
Waterhouse je 1874. za Akademijinu izložbu priredio djelo San i njegov polubrat Smrt, prikaz Hipna i Tanatosa. Slika je naišla na dobar prijam kod publike te je izlagao u Akademiji gotovo svake godine sve do svoje smrti.
Jedna od najpoznatijih Waterhouseovih slika jest The Lady of Shalott, o dami od Shallota, koja prikazuje Elaine od Astolata koja je umrla od tuge jer je Lancelot nije volio. Naslikao je 1888., 1896. i 1916. tri različite verzije slike njezina lika.
Drugi omiljeni lik bila mu je Ofelija. Najpoznatija slika prikazuje je nedugo prije njezine smrti, kako stavlja cvijeće u kosu te sjeda na granu povrh jezera. Kao i The Lady of Shalott i brojne druge slike, opisuje smrt mlade djevojke pored vode. Ovu je sliku 1888. prikazao da bi dobio diplomu (izvorno je namjeravao dati sliku sirene, ali nije je stigao dovršiti). Ofeliju je opet naslikao 1894. te 1909., a planirao je još jednu sliku - Ophelia in the Churchyard, Ofeliju u crkvenom dvorištu, ali je nije uspio dovršiti zbog bolesti.
La Reyna, Monclova
La Reyna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Monclova.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 497 m.
Nanometar
Nanometar (SI simbol: nm) je jedinica za dužinu u metričkom sistemu, jednaka 1 milijarditom delu metra, 1×10−9 m. Ф== Ime == Ime nanometar potiče od grčkih reči nanos što znači patuljak i reči metron  u značenju jedinica meren,m,L '.
Primena
To je jedna od nekoliko često korišćenih jedinica za veoma male dužine i jednaka je 10 Angstrema, međunarodno priznatoj jedinici za dužinu, van SI sistema. Često je korišćena i na polju nanotehnologije i talasnih dužina svetlosti i tako se na primer vidljiva svetlost nalazi u oblasti od 400-700nm.
To je takođe uobičajena jedinica koja se koristi u opisivanju proizvodnje u mikroprocesorskoj industriji. Koristi se i za opisivanje dimenzija atoma i molekula, pa je tako na primer prečnik atoma Helijuma 0,1nm.
Militärverwaltung
Militärverwaltung (srpskohrvatski: Vojna uprava) je naziv za teritorije pod vojnom okupacijom Trećeg Reicha u kojima je uspostavljena vojna uprava tokom Drugog svjetskog rata. Na čelu vojne uprave uvijek se nalazio vojni komandant (njemački: Militärbefehlshaber; skraćeno MilBfh), što je i temeljna razlika između vojne uprave i Reichskommissariata, kojima su upravljali civilni članovi NSDAP-a. Tokom rata, Treći Reich je formirao ukupno šest vojnih uprava na okupiranim teritorijima:
Nanometar
Istorija
Ranije je korišćena jedinica millimikron (simbol mμ) umesto nanometra. Simbol μμ je takođe korišćen.
Aiguillon-sur-Mer
L’Egijon na Moru je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Vandeja koja pripada prefekturi Fontne le Konte.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 252 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 6 metara (maksimalnoj 8 m, a minimalnoj 0 m).
Bringing Up Father
Bringing Up Father, također poznat i pod naslovom Jiggs and Maggie, je američki strip autora Georgea McManusa koji se objavljivao od 1913. do 2000. godine. Naslovni protagonisti su irskoamerički građevinski radnik Jiggs koji se obogatio dobitkom na lutriji, te njegova supruga Maggie koja ga očajnički želi ukloniti njegove grube manire iz radničke klase kako bi ga učinila dostojnim otmjenog društva. Strip, koji se vješto poigravao sa etničkim i socijalnim stereotipovima i američkim snom, postigao je veliki uspjeh, te su na temelju njega napravljene kazališne predstave, zabavne pjesme, kratki igrani i animirani filmovi. Kritičari su kasnije posebno hvalili McManusov art deco stil, a posebno u epizodama sezone 1939/40. kada su protagonisti otišli na veliko putovanje po SAD, pa su tadašnje epizode poslužile kao svojevrsni arhitektonski dokument izgleda mnogih tadašnjih gradova. Bringing Up Father je doživio veliki uspjeh i izvan granica SAD - posebno u Norveškoj, Turskoj (gdje ga je Hürriyet sve do 1990-ih redovno objavljivao pod naslovom Güngörmüşler ili "Osviješteni") te Finska gdje je poznat pod naslovom Vihtori ja Klaara i gdje je 1939. Teuvo Tolio snimio prvu cjelovečernju zvučnu filmsku adaptaciju. Godine 1946. je u Hollywoodu započeta filmska serija sa Joeom Yuleom u glavnoj ulozi.
Palazzo Guelfi, Grosseto
Palazzo Guelfi je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Amarcord
Amarcord je talijanska humorna drama iz 1973. godine, koju je režirao Federico Fellini. To je polu - autobiografska priča o starenju, koja spaja oštrinu s besramnom komedijom. Amarcord pripovijeda priču o razuzdanoj skupini likova u Riminiju, Fellinijevom rodnom mjestu. Nadalje, radnja filma je smještena u 1930. godinu, odnosno fašističku Italiju. Zanimljivo je još napomenuti kako je amarcord riječ na romanjolanskom dijalektu, koja dolazi od talijanske riječi ricordo, što znači sjećam se. Također, treba napomenuti kako je film osvojio 13 raznih filmskih nagrada (među kojima i Oscara za najbolji film na stranom jeziku).
Radnja
Možda najslavnija ili najozloglašenija scena filma jest ona u kojoj mladi protagonist, tinejdžer Titta (Bruno Zanin), postaje seksualno fiksiran na gradsku prodavačicu duhanskih proizvoda, krupnu ženu s ogromnim grudima. Jednoga dana, u trenutku kada mu se prodavačica počne smijati zbog toga što je pokušao kupiti cigarete izvan radnog vremena, on uspijeva utišati njezin smijeh i zaintrigirati ju tvrdeći kako ima dovoljno snage da ju podigne. Čuvši njegovu tvrdnju, prodavačica ga izaziva da joj to dokaže, što on i čini. Također, vrlo bitno je napomenuti činjenicu kako Titto tim činom uzbuđuje prodavačicu. Nadalje, nakon što ju on spusti i ode sjesti u kut, ona mu otkriva svoje ogromne grudi. No, obuzeta strašću, prodavačica niti tu ne zastaje već masom svoga tijela svladava i pritišće maloga Tittu uz zid, pri čemu mu govori da sisa njezine velike grudi. Uz dodir Fellinijeve ironije, Tittini nezgrapni, očajnički pokušaji da mazi i sisa ogromne, nadolazeće prodavačicine grudi (ona se svo to vrijeme nalazi u ekstazi), završavaju time da ga sami predmeti njegovih najvećih požuda slučajno počnu gušiti. Kada prodavačica to uoči (da ga njene grudi počinju gušiti), ona gubi interes za njim, te ga potom otpravljuje na put (nakon što mu daruje kutiju cigareta).
Također, postoji i vrlo smiješna scena u kojoj mentalno poremećeni zio (ujak) provodi poslijepodne sa svojom obitelji. Nakon nekog vremena provedenog sa svojom obitelji, on se penje na stablo s kojeg potom viče "'Voglio una donna!'" (Želim ženu!). Nakon, prethodno spomenutog, njegov brat (Tittin otac) ga pokušava nagovoriti da se spusti dolje, no zio na to odgovara bacanjem kamenja na svoga brata. Naposljetku, nakon što padne noć, medicinske sestre odvode poremećenog Tittinog ujaka nazad u ustanovu za psihički poremećene bolesnike, pri čemu jedna od njih zaključuje: "Svi smo mi povremeno ludi".
Nagrade i nominacije
Film je osvojio Oscara za najbolji film na stranom jeziku a uz to bio je još nominiran za istu nagradu u kategorijama: najbolji redatelj (Federico Fellini); najbolji originalni scenarij (Federico Fellini, Tonino Guerra)
Osim prethodno spomenute nagrade i nominacija za Oscara, film je osvojio i još 12 drugih nagrada, uz što je ostvario i još jednu nominaciju.
Ostale nagrade: