cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Al Mushtabbah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Podatak
Podatak je "sirova" činjenica predočena u formaliziranom obliku, npr. kao broj, riječ ili slika. Podatak predstavlja simbolički i formaliziran prikaz činjenica, pojmova i instrukcija iz stvarnog svijeta, pogodan za komuniciranje, interpretaciju i obradu uz pomoć ljudi ili strojeva.
Arianiello, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 562 m.
El Progreso, San Miguel Coatlán
El Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Coatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2260 m.
Lădești, Lădești
Lădești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Lădești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2188 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Podatak
Pojedinačan podatak sam za sebe znači jako malo, ili uopšte nema neko značenje. Interpretacijom odnosno iskorištavanjem podataka u nekom smislenom kontekstu, obično u pročišćenom, organiziranom i obrađenom obliku, dobiva se informacija. Takva informacija je subjektivnog značenja (semantike) te postoji samo u kontekstu primatelja.
Općenito, svojstva objekata i njihovih odnosa u prostoru i vremenu izražavamo podacima. Podatak je u suštini nesupstancijalne naravi, i primarno postoji kao misaoni entitet.
Podatak se može shvatiti kao apstraktna struktura sastavljena od:
Samci
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 276 stanovnika te 77 obiteljskih kućanstava.
Kosmos-165
Kosmos-165 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-165 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 12. juna 1967. Raketa-nosač R-12 Dvina (8K63, NATO oznaka SS-4 Sandal) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 400 kilograma. Kosmos-165 je bio satelit namijenjen za vojno i naučno istraživanje.
Palazzo Corni, Rovigo
Palazzo Corni je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
El Ojital, Altamira
El Ojital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
SB-206,553
SB-206,553 je lek koji deluje kao mešoviti antagonist za 5-HT2B i 5-HT2C serotoninske receptore. On ima anksiolitička svojstava u životinjskim studijama i formira interakcije sa nizom drugih lekova. On takođe deluje kao pozitivni alosterni modulator α7 nikotinskih acetilholinskih receptora.
Abdalvadidi
Abdalvadidi poznati i kao Zajanidi (arapski: الزيانيون) je ime berberske dinastije, čije su članovi vladali Sultanatom Tlemsen od 1236. do 1554.
Historija
Abdalvadidi su bili pleme i dio većeg plemenskog saveza Zenata, i kao takvi odani vazal Almohada.
Osnivač dinastije emir Jaghmurasen Ibn Zajan, je 1236. uspio steći podršku ostalih berberskih plemena i nomadskih Arapa pa se osamostalio i vladao u prijestolnici Tlemsen do smrti 1283. On je za svoje vladavine uspio održati unutarnji mir, mudrom kontrolom rivalskih berberskih frakcija, a kad su mu sa zapada zaprijetili Marinidi, sklopio je savez sa emirima iz Granade i njihovim vazalnim vladarom kraljem Krune Kastilje.
Ludwig Njemački
thumb|250px|Novac sa likom Ludviga Nemačkog
Ludvig I Nemački (poznat i kao Ludvig II ili Ludvig Bavarski) (804—28. avgust 876) je bio kralj Bavarske (817—843) i kralj Istočne Franačke (Nemačke) (843—876). Bio je treći sin cara Luja Pobožnog.
Građanski rat
Nakon rođenja Karla Ćelavog nastaju nevolje jer je već carstvo bilo podeljeno. Trebalo je stvotiti teritorije za Karla Ćelavog. Trojica ostale braće su osetila da su njihove teritorije ugrožene, pa ne dopuštaju da Luj Pobožni preda Alemanju Karlu Ćelavom. Sudelovao je u svrgavanju cara Luja Pobožnog, ali ga pušta 831. godine.
U drugom građanskom ratu napada Alemanju. Starija braća Lotar I i Pipin Akvitanski nagovorili su ga da napadne Alemanju, obećavši mu još teritorija u novoj podeli carstva. Predvodio je 832. vojsku sastavljenu od Slavena i zauzeo je Alemanju. Luj Pobožni ga je lišio nasledstva, ali Luja Pobožnoig zarobljavaju i svrgavaju 833. godine. Kada se Luj Pobožni vratio na vlast 834, miri se sa Ludvigom Nemačkim i vraća mu Bavarsku 836. godine.
Ludvig Nemački je započeo treći građanski rat. Kad je Karlo Ćelavi dobio delove njegova teritorija Ludvig Nemački je ponovo napao Alemanju, ali poražen je jer je Lotar nastupao u savezu sa Lujem Pobožnim.
Kada je umro Luj Pobožni 840, Lotar I je postao car. Pokušao je da nametne svoju vlast ostaloj braći. Ludvig Nemački se udružio sa Karlom Ćelavim protiv Lotara I i Pipina II Akvitanskog. Pobeđuju Lotara u bici kod Fontenoa juna 841. godine.
Verdenskim sporazumom Ludvig dobija Nemačku
Od juna 842. do avgusta 843. trajali su mirovni pregovori među braćom, koji su završili Verdenskim sporazumom avgusta 843. godine. Ludvig Nemački dobija zemlje istočno od Rajne zajedno sa Vormsom, Majncom i Spejerom na levoj obali Rajne. Njegove teritorije su bile Bavarska sa Regenzburgom kao glavnim gradom, te Tiringija, Frankonija i Saksonija. Ugušio je pobunu 842. u Saksoniji, Oborite je podveo pod svoju vlast. Preduzeo je kampanje protiv Čeha i Moravaca i drugih plemena. Protiv Vikinga nije bio dovoljno uspešan.
Pokušaji osvajanja Zapadne Franačke(Francuske)
Godine 852. poslao je Ludviga Mlađeg u Akvitaniju, jer je vlasteli u Akvitaniji bilo dosta Pipinove vlasti. Od 854. više puta je pokušavao da obezbijedi tron Zapadne Franačke, tj. da bude kralj Francuske. Plemići Francuske su bili ogorčeni vladavinom Karla Ćelavog, pa su više puta nudili Ludvigu Nemačkom da ih oslobodi lošeg kralja.
Uz pomoć Pipina II Akvitanskog i Karla Provansalskog Ludvig Nemački je napao 858. Francusku. Karlo Ćelavi nije uspio čak ni da skupi dovoljno vojske, pa mu je jedino preostalo da pobegne u Burgundiju. Početak vladanja Francuskom obiležile su izdaje i lojalnost akvitanskih biskupa svrgnutom kralju Karlu Ćelavom. Biskupi su odbili da se ujedine dva kraljevstva, tako da je 860. Ludvig morao odustati od Francuske.
Deoba Lotarovih poseda
Kada je 855. umro Lotar I, Ludvig Nemački i Karlo Ćelavi sarađuju u pokušaju podele Lotarovog carstva. To carstvo je već bilo podeljeno Lotarovim sinovima: Lotaru II, koji je dobio Lotaringiju, Luju II (car Svetog rimskog carstva) i Karlu Provansalskom. Kada je umro 863. Karlo Provansalski, tada njegove posede Provansu i Burgundiju dele Karlo Ćelavi i Ludvig Nemački.
U Mecu su se njih dvojica dogovorila 869. da podele Lotaringiju, koja je pripadala Lotaru. Pošto je Lotar II umro 869, a Ludvig Nemački bio jako bolestan i u ratu sa Moravcima, Karlo Ćelavi je iskoristio priliku i zauzeo celu Lotaringiju. Kada se Ludvig Nemački oporavio pozivao se na dogovor preteći ratom. Sporazumom iz Marsena podelili su Lotaringiju.
Rasterska grafika
thumb|350px|Rasterska RGB slika, svaki [[piksel ima svoju R, G i B vrijednost koja se mjeri u %]]
Rasterska grafika ili bitmap je deatralizacija u video igrama i ostalim video stvarima
Međa (Leskovac)
Međa je naseljeno mesto (selo) u Leskovcu (Jablanički okrug, Srbija). Prema popisu stanovništva iz 2002. bila su 872 stanovnika; prema popisu iz 1991. bilo je 939 stanovnika.
Demografija
U naselju Međa žive 664 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,0 godina (36,3 kod muškaraca i 39,6 kod žena). U naselju ima 241 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,62.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Rasterska grafika
Kvalitet rasterske slike
thumb|left|150px|Uvećani prikaz rešetke i piksela
Povezano
Praktičke informacije:
Ludwig Njemački
Posle smrti
Umro je tokom priprema za rat 28. avgusta 876. u Frankfurtu. Njegovi sinovi su poštovali podelu, koja je izvršena za njegova života. Na vest o smrti Ludviga Nemačkog Karlo Ćelavi je pokušao zauzeti Nemačku, ali poražen je od Ludvigovih sinova.
Predstavnički dom (Francuska)
Predstavnički dom (francuski: Chambre des représentants) je bio donji dom parlamenta Francuske tokom Stotinu dana vladavine Napoleona I. Struktura i organizacija Predstavničkog doma uređeni su Poveljom iz 1815. godine, koja je propisivala da Predstavnički dom ima 629 izabranih zastupnika čiji je mandat trajao pet godina. Gornji dom, prema Povelji, bio je Dom perova.
Izborni kolegij za izbor predstavnika organiziran je 30. travnja 1815., a izbori su održani 8. i 22. svibnja. Prvi saziv doma sa zasjedanjem je započeo 3. lipnja, samo dva dana nakon što je Povelja potvrđena na plebiscitu. Tri primarne parlamentarne skupine bili su liberali, jakobinci i bonapartisti. Za predsjednika doma izabran je Jean-Denis Lanjuinais, a za potpredsjednika Gilbert du Motier de La Fayette.
Nakon što je Sedma koalicija došla do Pariza, Predstavnički dom se 3. srpnja predao. Dana 8. srpnja, vlasti Restauracije zabranile su predstavnicima sastajanje. Predstavnički dom je službeno ukinut 13. srpnja 1815. godine temeljem uredbe Louisa XVIII.
Poredak kakvog je propisivala Napoleona Povelja ukinut je još tokom 1815. godine, kada je vraćeno stanje uređeno Poveljom iz 1814. godine. Predstavnički dom je ukinut, a vraćen je Zastupnički dom.
Puerta Vieja, Cutzamala de Pinzón
Puerta Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cutzamala de Pinzón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Gage County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 22.311, što je 682 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Durazzanino, Forlì-Cesena
Durazzanino je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Zaselje
Zaselje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kotor Varoš koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 322 stanovnika.
Kerkhoven, Minnesota
je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 759, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
São Vicente (Zelenortska Republika)
São Vicente je svjetski poznat jer je u njegovom najvećem gradu Mindelu živjela pjevačica Cesária Évora najpoznatija stanovnica Zelenortskog arhipelaga.
Historija
São Vicente je otkriven 22. januara 1462. na dan sv. Vincenta - zato se tako i zove. Zbog nedostatka vode, otok u početku je korišten samo kao pašnjak za stoku sa susjednog otoka Santo Antão. Otok je ostao praktički nenastanjen sve do sredine 19. vijeka - točnije do 1838., kad je u luci Porto Grande u Mindelu izgrađen depo za opskrbu prekocanskih parobroda ugljenom, od tad je broj stanovnika počeo rasti. Zbog nedostatka kiša i manjka prirodnih resursa, privreda otoka se uglavnom koncentrirala oko grada Mindelo.
Geografija i klima
São Vicente je otok otprilike pravokutnog oblika, površine 227 km² udaljen 640 km od obala Afrike. Od istoka prema zapadu ima 24 km, a od sjevera prema jugu ne više od 16 km. São Vicente je brdovit vulkanski otok, sa nešto ravnijim terenom u sredini otoka prema sjeveru, zatim južno od naselja Calhau na istočnom kraju otoka i sjeverno od Zaljeva Baía das Gatas. Najveće urbano područje je na sjeveru otoka oko grada Mindelo gdje živi većina stanovnika Sao Vicentea, njih 70 000. Najveći dio otoka je potpuno ogoljen, zbog intenzivne sječe proteklih vjekova i velike erozije koja je uslijedila nakon toga. mini|desno|250px|Pogled na Monte Verde Najviša točka na otoku vrh planine Monte Verde (hrvatskosrpski: Zelena Planina]]) visok 774 metara. koji se nalazi u središnjem dijelu na sjeveroistoku otoka, Iako je otok bio izložen velikoj eroziji pojedini krateri su i danas vidljivi - naročito u blizini Zaljeva Mindelo. Ostali otočki vrhovi su Monte Cara i Topona.
Otočka klima je tropska i suha, prosječna dnevna temperatura je oko 24 °C tokom cijele godine. Vode atlanskog ocean]]a su tokom cijele godine između 22 °C - 25 °C. São Vicente ima dva godišnja doba, nešto kao ljeto od novembra do jula, kad je suho i vjetrovito, i nešto kao zimu od augusta do oktobra kad je kišna sezona.
Naselja i stanovništvo
São Vicente je drugi po ukupnom broju stanovnika u Zelenortskom arhipelagu, odmah do otoka Santiago, većina stanovnika živi u glavnom otočkom mjestu Mindelu, ostala otočka naselja su;
Privreda
Privreda São Vicentea uglavnom je vezana grad Mindelo i njegovu luku, dakle oko usluga. Ima i nešto poljoprivredne proizvodnje, sadi se; kukuruz, grah, krumpir, a dio stanovnika bavi se i ribarstvom. Kako se luka u Mindelu, sve manje koristi, raste i broj nezaposlenih, 1975. izgrađena je rafinerija nafte za potrebe arhipelaga a 1980e novo brodogradilište financirano kreditom Europske investicijske banke.
Antigone
Antigone (srpskohrvatski: Antigona) je tragedija Jeana Anouilha iz 1942. godine, koja je premijerno izvedena 13. veljače 1944. godine u režiji Andréa Barsacqa, u pariškom Théâtre de l'Atelier. Antigone je druga u nizu od pet Anouilhovih drama inspirirane grčkom mitologijom (ostale su bile Eurydice, Médée, Tu étais si gentil quand tu étais petit i Œdipe ou le Roi boiteux), a zbog uvjeta u kojima je izvedena i poruke koju je poslala, postala je jedna od njegovih najpoznatijih i najkvalitetnijih djela. Drama je premijerno izvedena usred od strane nacista okupiranog Pariza i to nakon što je prošla oštre cenzorske uvjete, a sve zahvaljujući Anouilhovom spisateljskom umijeću, odnosno činjenici da je uspio prenijeti poruku bez izazivanja direktne sumnje kod cenzora.
Kontroverzna u vrijeme premijere, Antigone je i nakon Drugog svjetskog rata podijelila kritičare, dio kojih je u njoj vidio slavlje pokreta otpora protiv nacizma, dok su drugi vidjeli apologetski pristup kolaboracionističkoj vlasti u Francuskoj. Sam Anouilh, iako nikada nije bio politički aktivan, u nekoliko je navrata dao do znanja da je Antigone prikaz borbe protiv opresivnih režima, a ne opravdavanje kolaboracionizma.
Djelo je premijerno objavljeno 1946. godine u sklopu "novih crnih komada" u izdanju kuće Éditions de la Table Ronde. Djelo je na srpskohrvatskom prevedeno pod naslovom Antigona, isto kao i Sofoklova istoimena tragedija koja je poslužila kao inspiracija, a ista situacija je i s engleskim prijevodom. Ipak, dok u srpskohrvatskom prijevodu nema jasne distinkcije u samom naslovu, engleski prijevodi Sofokla i Anouilha razlikuju se po izgovoru - Anouilhova Antigone se i na engleskom izgovora kao na francuskom.
Nastanak djela i premijera
Nakon uspješne izvedbe drame Eurydice prethodne godine, Anouilh je tokom 1942. godine napisao novu dramu, inspiriranu Sofoklovom Antigonom, tragediju koju je "oduvijek znao napamet", naslovljenu Antigone. Ta moderna reinterpretacija klasične tragedije nastala je kao reakcija na turbulentna politička zbivanja u okupiranoj Francuskoj i kolaboracionističkoj tvorevini. U tekstu iz četvrtog izdanja svoje kasnije drame, Œdipe ou le Roi boiteux, Anouilh je napisao:
Monterrey 2da. Sección, Tila
'''Monterrey 2da. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Antigone
Nastanak djela i premijera
"Sofoklova Antigona, pročitana i iščitana, i koju sam oduvijek znao napamet, bila je iznenadni šok za mene tokom rata, na dan malenih "crvenih postera". Ja sam ju ponovo napisao na svoj način, u svjetlu tragedije koju smo sami proživljavali."
Iako je njegova referenca na "crvene postere" vjerojatno historijski pogrešna, neupitno je da je nacistička strahovlada u Francuskoj imala velik utjecaj na nastanak Antigone, kao i na samo oblikovanje teksta. Međutim, sam tekst, o tragičnoj heroini koja se suprostavlja tiranskoj vlasti svoga ujaka, smatran je potencijalno kontroverznim u kontekstu tadašnjih političkih prilika, zbog čega je Anouilh morao paziti tokom oblikovanja svog teksta, kako bi isti zadovoljio stroge cenzorske uvjete nacističkih okupatora. Konačni proizvod, nekoliko puta mijenjan prije predaje cenzorima, bio je vješto iskonstruiran tekst bez direktnih referenci na tamošnja događanja, a koji je manje pronicljivog čitatelja ostavio u nedoumici slavi li Anouilh pokret otpora ili opravdava kolaboracionizam. Po pitanju samog teksta, ali i svih kasnijih pritužbi koje su Anouilhu pokušavale pripisati etiketu apologeta Višijevskog režima, Anouilh je još u pismu iz rujna 1942. godine, upućenom Andréu Barsacqu, napisao:
Monterrey 2da. Sección, Tila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 907 m.
Antigone
Nastanak djela i premijera
Nakon što je prošla cenzorske zahtjeve, Antigone je konačno izvedena 13. veljače 1944. u Théâtre de l'Atelier. Predstavu je režirao André Barsacq, koji je izradio i scenografiju i kostime. U naslovnoj ulozi pojavila se Anouilhova partnerica, Monelle Valentin, dok su se u ostalim ulogama pojavili Jean Davy (Kreont) i Auguste Boverio (Kor). Unatoč očiglednim političkim konotacijama, predstava je bila izrazito uspješna te je Anouilhu donijela renome velikog dramskog pisca. U samom uspjehu premijere, Anouilh je rekao:
"Antigone, koju sam počeo pisati na dan groznih "crvenih postera", nije bila izvedena do 1944. godine. (...) Mnogo pronicljiviji, jedan njemački pisac (...) upozorio je, kako mi je rečeno, Berlin, rekavši da se u Parizu izvodi drama koja bi mogla djelovati demoralizirajuće na tamošnje vojnike."
Pisac u pitanju bio je Friedrich Sieburg, a njegova inicijalna opaska nije prošla bez reakcije. Naime, nakon iste, Barsacq je hitno pozvan u ured Propagandastaffela, gdje je doživio nasilnu scenu uz optužbe da je planirao izvesti predstavu bez dozvole. Redatelj se pravio glup te je, unatoč teškoj situaciji, uspio dobiti dozvolu, pokazavši činovnicima kopiju odobrenja što ga je dobio nekoliko godina ranije; unatoč sugestijama da se premijera zaustavi, Nijemci se nisu mogli povući bez da ispadnu licemjerni, s obzirom da su upravo oni, ranije, odobrili tu istu predstavu.
Sinopsis
Anouilhova drama dosljedno prati mit o Edipu i Antigoni, prateći kako Sofoklov klasični uzor tako i samu mitološku priču. Na samom početku, Kor nas uvodi u radnju, objašnjavajući centralni dramski sukob oko pokopa Polinikova tijela; Polinik je ranije stradao u sukobu s vlastitim bratom, Eteoklom, koji je također poginuo u toj borbi. Kreont, koji je naslijedio vlast kao brat kraljice Jokaste, proglasio je Eteokla junakom te mu priredio svečani pokop, dok je Polinika etiketirao izdajnikom i odbio ga pokopati. Antigona je Edipova kći, hrabra i beskompromisna djevojka koja je odlučila prirediti svečani pokop svom pokojnom bratu, unatoč izričitoj zabrani koju je nametnuo Kreont.
Antigona ostaje sama u svom naumu; nejzina dadilja, sestra Izmena pa čak i sam Kreont ju pokušavaju odgovoriti od njezina nauma, dok ju potonji čak i upozorava da će ju, iako mu je draga i iako je zaručnica njegova sina, Hemona, morati kazniti jer se oglušila o njegove zapovijedi. Ne želeći odustati od svog nauma, kojega smatra pravednim, Antigona, kao prava heroina iz Anouilhovog "crnog univerzuma", odbacuje Kreontove molbe i upozorenja, kao i njegov cjelokupni modus vivendi, navodeći u svom monologu sljedeće:
"Svi vi mi se gadite, s tom vašom srećom! S tim vašim životom kojeg treba voljeti, bilo kako bilo. Izgledate kao psi koji poližu sve na što naiđu. I ta vaša malena šansa za svakodnevnicu, pod uvjetom da čovjek nije zahtjevan. Ja, ja želim sve, odmah, i to da bude u cijelosti, ili ga odbijam! Ja ne želim biti skromna i zadovoljiti se malim komadom u slučaju da sam bila pametna. Želim biti sigurna u sve već danas i da će sve biti jednako lijepo kao kada sam bila mala, ili želim umrijeti."
Ne želeći činiti nikakav kompromis, Antionga provodi svoj naum do kraja i spremno dočeka stražare, koji ju hapse po Kreontovoj naredbi. Dok Antigona čeka pogubljenje, Hemon se posvađa s ocem i staje na stranu svoje zaručnice. Kada Hemon pronalazi Antigonu mrtvu, počinjava suicid; Kreont kasnije pronalazi leševe dvoje ljubavnika. U vrtlogu tragedije, Kreontova supruga Euridika također je počinila suicid iz tuge zbog sinove smrti. Na samom kraju, Kor komentira tijek same drame, brojne smrti koje su se odvile i dodaje kako je Antigona odradila svoju ulogu, ulogu heroja koji je vjerovao u postojanje nepokolebljivih moralnih zakona; Kreont na kraju ostaje sam, čekajući (i želeći) vlastitu smrt, dok samo stražari mirno nastavljaju sa svojim igranjem karata - jer njih se to ništa ne tiče.
Analiza i interpretacija
Kao što je rečeno, negativne interpretacije nisu dugo izdržale i danas su u potpunosti odbačene. Bilo da su bile posljedica pokušaja napada na samog Anouilha  ili jednostavno neutemeljene, negativne kritike ni u kojem dijelu nisu odražavale stvarnu simboliku djela, koje je upravo zbog tako snažnog zalaganja za idealizam postalo jedno od Anouilhovih kapitalnih djela.
Međutim, izuzev kontroverze oko same interpretacije, Antigone je znakovita i u dramskom te u književnoumjetničkom kontekstu, zbog čega neupitno ostaje jedna od Anouilhovih najboljih i najvažnijih drama. Za razliku od Eurydice, gdje je obradio klasični mit u potpuno modernom kontekstu, Anouilh je u Antigoni odlučio ostati vjeran antičkom uzoru, smjestivši radnju u Tebu, u vrijeme klasične antike. Ipak, unatoč klasičnom ambijentu, Anouilh je u dramu ubacio mnoge anakronizme, elemente iz modernog vremena koji kronološki ne odgovaraju izvornom vremenu radnje, poput sata koji zvoni (u to se vrijeme nisu koristili satovi sa zvonima) ili vojnika koji kartaju (igrače karte su se u Europi pojavile tek u XIV. vijeku). Anouilh je u dramu vratio i kor, skupni entitet iz grčke tragedije, ovdje predstavljen u vidu jednog, sveznajućeg pripovjedača koji komentira radnju i likove, pojavljujući se nekoliko puta u drami, ključujući i početak i kraj.
Iako je Anouilh u mnogočemu odstupio od svog antičkog uzora, njegov je dramski tekst u dostatnoj mjeri pratio postulate antičke tragedije da se može zaključiti kako je autor odao prikladan hommage djelu i periodu koji su mu poslužili kao inspiracija.
Kritike
Nakon prve pariške premijere, kritičari i publika su s oduševljenjem reagirali na Antigone, vidjevši u njoj istovremeno i alegoriju pobune protiv nepravednog poretka, ali i, prema riječima Simone Fraisse, "novo prepoznavanje" duha pokreta otpora. Sama javnost izrazito ju je dobro primila, što je posebno značajno zbog okolnosti u kojima je izvođena; sam je Anouilh rekao da je Théâtre de l'Atelier svaku večer bio pun, a među publikom je bio i velik broj njemačkih časnika i vojnika.
Većina glavnih francuskih novina entuzijastično je dočekala obradu dobro poznatog klasika. Tako je Olivier Queant, pišući za L'Illustration, zaključio da "od Racinea, nismo napisali ništa tako lijepo, tako veliko i tako duboko humano". Na istu činjenicu osvrsnuo se i Jean Sauvenay u časopisu Hier et demain, te je zaključio da "nikada nitko nije tako izdao Sofokla, namjerno u odnosu na ostale. (...) Giraudoux i Cocteau su oživjeli, obnovili vječne teme. Anouilh je, mada prilično slijedeći antički teatar, isti potpuno transformirao; on mu je udahnuo novi život".
Negativne kritike u novinama bile su malobrojne. Većina istih bila je uvjetovana negativnom interpretacijom (vidi gore) same drame kao apologetskog komada, o čemu je više govoreno ranije u tekstu. U jednoj od rijetkih ideološki neobojenih negativnih kritika drame, Roland Purnal je za časopis Comœdia napisao da "nikada nije gledao tako mučan, tako okrutno smiješan i besmislen komad".
Dramu su hvalili, interesantno, i ekstremno desni časopisi poput kontroverznog Je suis partout, za kojeg je Alain Laubreaux napisao: "Antigona, mala boginja anarhije, ustajući protiv Kreontovog zakona, neće više biti samo prirodno pravo protiv društvene pravde, već i pobuna čistoće protiv ljudskih laži, pobuna duše protiv života, jedna bezumna i veličanstvena pobuna, ali grozno opasna za vrstu, jer u kontekstu života zajednice ona dovodi do nereda i kaosa, a u životima drugih, ona dovodi do suicida". Međutim, čak je i prokomunistički časopis Le Front national, u tekstu Pierrea Bénarda, pozitivno komentirao predstavu, pokazujući time kako je ona nadišla ideološka previranja u poslijeratnoj Francuskoj: "Neki moju prijatelji su je se odrekli (...) inspiracije koju su smatrali hitlerovskom. Ja sam, ipak, u njoj pronašao antifašistički sentiment. Ne mogu se natjerati da u Antigoni vidim posvetu diktaturi". Dramu je pohvalio i francuski general Marie-Pierre Kœnig, koji ju je nazvao veličanstvenom.
Izdržavši test vremena, Antigone je naišla i na posebne pohvale modernih kritičara, koji su naročito hvalili tehnički aspekt drame, scenografiju i modernu kostimografiju, kao i glumačke interpretacije.
Produkcije i prijevodi
Antigone je nakon inicijalnog uspjeha u Francuskoj vrlo brzo prevedena i producirana u anglofonim zemljama. Glumica Katharine Cornell je već 1946. godine u Washingtonu producirala američku premijeru drame, u kojoj je tumačila i glavnu ulogu. Predstavu je režirao njezin suprug, Guthrie McClintic, a u ostalim ulogama su se pojavili Cedric Hardwicke (Kor) te Bertha Belmore, Wesley Addy, Ruth Matteson, George Mathews, Oliver Cliff, Marlon Brando (Glasnik) i Michael Higgins. Britanska premijera uslijedila je 1949. godine u Londonu, u produkciji i režiji Laurencea Oliviera, koji je ujedno tumačio i ulogu Kora. Naslovnu ulogu tumačila je Vivien Leigh.
Drama je nekoliko puta reprizirana i u Francuskoj, i to nakon što je 1961. godine izvedena na festivalu u Beču. Godine 1975., Nicole Anouilh je obnovila predstavu u Théâtre des Mathurins,   a sljedeća repriza uslijedila je 1987. u Théâtre de la Madeleine. Théâtre Marigny je obnovio predstavu 2003. godine, dok je najrecentnija obnova ona iz 2012. godine u Comédie-Française.
Tarnobrzeg
Gradovi pobratimi
Tarnobrzeg je zbratimljen sa sljedećim gradovima:
Kosmos-166
Kosmos-166 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-166 je lansiran sa kosmodroma Kapustin Jar, SSSR, 16. juna 1967. Raketa-nosač R-12 Dvina (8K63, NATO oznaka SS-4 Sandal) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 400 kilograma. Kosmos-166 je bio satelit namijenjen za vojno i naučno istraživanje.
Holzkirch
Holckirh je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 271 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425062.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alb-Donau-Krajs Holckirh se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 579 metara. Površina opštine iznosi 8,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 271 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Die Geburt der Tragödie aus dem Geist der Musik
thumb|300px| 1872 Rođenje tragedije iz duha muzike je delo nemačkog filozofa Fridriha Ničea. Ovo je njegovo prvo objavljeno filozofsko delo i zajedno s „Nesavremenim razmatranjima“ predstavlja njegovu ranu filozofiju. Srž dela je polemika o položaju tragedije u starogrčkoj umetnosti, njenim korenima iz dioniskih obreda, „ubistvom“ od strane Sokrata i Euripida i ponovnom rođenju u savremenoj kulturi kroz muzičke drame Riharda Vagnera.
Puerto de San Juan de Dios, Ciudad del Maíz
Puerto de San Juan de Dios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad del Maíz.
Die Geburt der Tragödie aus dem Geist der Musik
Nastanak
Niče je Riharda Vagnera upoznao 6. novembra 1868. godine u Lajpcigu; samo jedanaest dana pre toga slušao je izvođenje predigri za „Tristana i Izoldu“ i „Majstore pevače“. Bio je oduševljen i, kada mu se pružila neočekivana prilika da, preko jedne zajedničke prijateljice, upozna kompozitora, odmah ju je ugrabio. Od 1869. godine on provodi sve više vremena sa Vagnerom, koji mu postaje ne samo prijatelj, već i očinska figura (osim što je bio rođen iste godine kao i Ničeov pokojni otac, Vagner je na njega i ličio; savremena istraživanja rodoslova pokazuju da su Vagner i Niče, u stvari, bili rodbinski povezani preko svojih majki - ove činjenice nisu bili svesni ). Naročito ih je zbližilo uzajamno obožavanje Šopenhauera.
Puerto de San Juan de Dios, Ciudad del Maíz
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1025 m.
Die Geburt der Tragödie aus dem Geist der Musik
Nastanak
„Rođenjem tragedije“ gospodari vagnerovsko-šopenhauerovski duh. Rad na delu je započet početkom 1871. godine; Niče je dobio odsustvo sa Univerziteta u Bazelu, gde je bio profesor filologije, zbog lošeg zdravlja i sa sestrom Elizabetom otišao u Lugano, gde, kako ona izveštava, neprestano radi na novoj knjizi. Predgovor je uputio Vagneru, ali ga je kasnije odbacio, jer je delo trebalo da govori o grčkoj tragediji, a ne muzičkoj drami. Prvobitni naziv dela bio je „Grčka veselost“.
Početkom aprila svraća kod Vagnera u Tribšen, verovatno ponevši delo da pokaže Vagneru; nakon ovog boravka, Niče je, sasvim svojevoljno, izmenio knjigu i približio je Vagnerovim stavovima. Krajem godine napisao je novi „Predgovor Rihardu Vagneru“.
Izdanja
Knjiga je izdata početkom 1872. godine, sa gorepomenutim predgovorom. Objavljena je od strane Vagnerovog izdavača, Friča. Drugo izdanje izašlo je iz štampe 1874. godine, a u njega Niče unosi i neke tekstualne izmene. Pošto se kasnije u dobroj meri odaljio od stavova iznetih u „Rođenju tragedije“, Niče se u trećem izdanju iz 1886. njega gotovo i odrekao: uz ovo izdanje izašao je, kao novi predgovor, njegov „Pokušaj samokritike“.
U „Pokušaju samokritike“, Niče, sada već zreli filozof, žestoko kritikuje svoje prvenče: „Ponavljam, danas je to za mene nemoguća knjiga - loše napisana, nezgrapna, mučna, pomamna na slikovito izražavanje i zbrkana zbog silne slikovitosti, sentimentalna, tu i tamo zašećerena do ženstvenosti, nejednaka u tempu, bez volje da postigne logičku čistotu, veoma uverena u sebe pa zato prenebregava dokazivanja, kao knjiga za posvećene, kao „muzika“ za one što su kršteni u ime muzike, od samog početka povezani zajedničkim i retkim umetničkim doživljajima, kao znak raspoznavanja za krvne srodnike in artibus - nadmena i sanjarska knjiga koja se od profanum vulgus „obrazovanih“ već unapred ograđuje još više nego od „naroda“, ali koja, kako je dokazalo i dokazuje njeno dejstvo, mora prilično dobro da se razume i u pronalaženju sličnih sanjara pa da ih odmami na nove tajne puteve i igrališta“.
U izdanju iz 1906. godine (šest godina nakon Ničeove smrti), naslov je promenjen u „Rođenje tragedije, ili: Helenstvo i pesimizam“. Samom Ničeu se taj naslov svojevremeno činio boljim, tako da ova izmena nije bez osnova.
Sadržaj
Knjiga se sastoji iz 25 odeljaka; u prvoj polovini, Niče se bavi položajem tragedije u Starih Grka. Do promene dolazi u 16. delu, kada se rasprava o tragediji pretvara u hvalospev Vagnerovoj muzičkoj drami; do ovog dela, studija je, u suštini, već gotova, i dalji tekst čini se kao da je veštački nakalemljen.
Od samog početka, Niče, polazeći od Šopenhauerove pesimističke filozofije i Vagnerovih estetičkih teorija, tvrdi da je u Staroj Grčkoj postojao dualizam Apolon-Dionis, koji se odnosio na čisto kulturna pitanja (čini se da Niče starogrčki religiju i mit izjednačuje sa njihovom umetnošću). Tvrdi da je prvobitna tragedija u početku bila samo hor, koji je pevao dioniske ditirambe tokom orgijastičnih svetkovina posvećenih ovom bogu (što je kasnija nauka i potvrdila). Dionis predstavlja pijanstvo i gubitak individualizma, a umetnost kojom se on izražava jeste muzika; Apolon, pak, staloženo je božanstvo individualizma i sna, šopenhauerovske „predstave“. Ničeovo shvatanje je suprotno opšteprihvaćenom stavu o Grcima kao srećnom i naivnom narodu: za njega, oni su se grčevito borili sa pesimizmom.
„Za njihova dva umetnička božanstva, Apolona i Dionisa“, piše Niče, „vezuje se naše saznanje da u helenskom svetu postoji ogromna suprotnost, po poreklu i ciljevima, između likovne umetnosti, apolonske, i nelikovne umetnosti muzike, kao Dionisove...“ Dok je Apolon štitio svojom „predstavom“ od užasa postojanja, dionisko pijanstvo ga je čoveku otkrivalo. Savršeno jedinstvo ova dva principa, „dionisko u apolonskom ruhu“, postognuto je u zreloj tragediji Eshila i Sofokla. Niče podržava Šilerovo viđenje da je „uvođenje hora odličan korak, kojim se svakom naturalizmu u umetnosti otvoreno i pošteno objavljuje rat“. Nedostižna uzvišenost i udaljenost tragedije jeste ono što čoveku omogućuje da oseti duh mita - a ni jedan narod, kako veruje, nema vrednost ako nema mit.
Ravnotežu između dioniskog i apolonskog principa narušio je, pod uticajem Sokratove „optimističke“ misli, Evripid, koji je u svoju tragediju počeo da uvodi naturalizam. „Euripid je u izvesnom smislu bio samo maska: božanstvo što je progovorilo iz njega nije bio Dionis, pa ni Apolon, nego jedan sasvim novorođeni demon, po imenu Sokrat. To je nova suprotnost: dionizijsko i sokratsko načelo, a umetničko delo helenske tragedije umrlo je u tom sukobu“. Tragedija je, kao posledica Sokratovog racionalisanja i moralisanja, propala i utrla put komediji, obliku daleko manje vrednost i uzvišenosti.
Sokrat je, štaviše, za Ničea prvi „nihilista“: neko ko se odriče života i žudi za smrću: „On se javlja kao prvi koji je pomoću toga nagona za nauku mogao ne samo da živi nego - što je mnogo više - i da umre; zato je slika Sokrata na umoru, čoveka znanjem i razlozima oslobođenog straha od smrti, grb što nad kapijom nauke svakog podseća na njeno opredeljenje, tj. da postojanje predstavi shvatljivo i samim tim opravdano... Dok je u svih ljudi nagon upravo stvaralačka afirmativna snaga, a svest se ponaša kritički i hoće da odvraća, u Sokrata nagon postaje kritičar a svest stvaralac - prava čudovišnost perdefectum... Treba samo predočiti posledice Sokratovih stavova: „Vrlina je znanje; greši se samo iz neznanja; srećan je čovek što je pun vrlina“. U ta tri osnovna obrasca optimizma nalazi se smrt tragedije“.
Na kraju, Niče hvali Vagnerova dela kao dionizijski preporod umetnosti.
Reakcije
Naposletku, iz čitavog ovog sukoba najgore je izašao Niče. Kada se vratio na Univerzitet, shvatio je da su se ostali profesori od njega otuđili, ne samo zato što je stao na stranu Vagnera i njegovih savremenih shvatanja, već je i temi u „Rođenju tragedije“ prišao krajnje neprofesionalno. Održao je samo jedno predavanje u ovom periodu, a i njemu su prisustvovala samo dva nefilologa.
Rusnica
Rusnica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Hum na Sutli, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 209 stanovnika te 66 obiteljskih kućanstava.
Mengaccini, Arezzo
Mengaccini je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Lake Linden, Michigan
Lejk Linden je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.007, što je 74 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Operacija Hajka
Pozadina
Dva dana posle napada na Smederevski korpus, 17. februara 1944, osovinske trupe započinju operaciju i protiv Gorske kraljeve garde kapetana Nikole Kalabića. U napad je krenulo sedam bataljona Nemaca, kojih je ovom prilikom bilo najviše, i ljotićevaca, a u toku operacije pridruženi su i delovi 70. puka bugarske vojske. Nema tačnih podataka o brojnom stanju neprijatelja, ali je svakako reč o oko 10.000 vojnika. U ovo doba Garda još nije bila potpuno završila organizaciju na novododeljenom terenu (Kosmaj i Mladenovac), tako da je zbog toga, ali i zbog loših vremenskih uslova, februara 1944. godine Kalabić imao svega oko 1.200 vojnika pod oružjem, svrstanih u pet brigada: 1. oplenačku, 2. orašačku, 3. kosmajsku, 4. mladenovačku i Jurišno-prateću.
Tok operacije
Osovinske trupe opkolile su četnike na prostoru između Kosmaja i Rudnika. Front sa severa, istoka i zapada držali su Nemci i Bugari, a sa juga ljotićevci. Drugi puk ljotićevaca – koji su oni smatrali najboljim od svojih pet pukova – pod komandom Marisava Petrovića, poseo je položaje na desnoj obali nabujale reke Jasenice, od Topole pa uzvodno prema Rudniku. Kalabić je odlučio da se upravo na ovom sektoru izvrši proboj obruča.
Trećeg dana ofanzive nemački komandant, pukovnik Dizener, pohvalio je esesovce i ljotićevce za “sjajno“ držanje. Ali onda je, takođe prema nemačkim dokumentima, nastupila “kriza“ kod 2. bataljona ljotićevskog 2. puka. Ovaj bataljon Nemci su jedva spasili od uništenja, a Kalabićev protivnapad zabrinuo je okupatora u toj meri da je lično feldmaršal fon Vajks, komandant Jugoistoka, morao da obilazi svoje jedinice (esesovce i ljotićevce) kod Aranđelovca i Topole.11
Ono što Nemci nazivaju četničkim protivnapadom u stvari je bio proboj obruča na reci Jasenici. Potporučnika Božidara Panića, komandira 1. čete 1. bataljona 4. mladenovačke brigade Gorske kraljeve garde, početak “Hajke“ zatekao je na Kosmaju. Evo kako on opisuje borbe svoje jedinice:
"Kada smo dobili izveštaj da smo blokirani, cele noći smo putovali sa Kosmaja. Bio je veliki sneg, oko pola metra, a toplo vreme, lapavica. Bili smo mrtvi umorni. Sa ljotićevcima smo se borili prsa u prsa, kod Masloševa (selo iznad Topole, na Jasenici – prim. aut). Tu su nas sačekali u zasedi. Mobilisali su mnogo seljaka i naoružali ih. Držali su položaje sve do Šatornje. Pripucali su mučki, iz zasede. Tu nam je poginulo  jedno Ciganče, koje smo zarobili u partizanima, pa je pošlo sa nama. LJotićevski metak ga je pogodio u grudi. E, onda smo se mi pripremili… Marisav Petrović, ljotićevski komandant, zamalo mi je umakao. “Presekao“ sam od Masloševa, savijao sam levo krilo. Jurio sam ga do gvozdenog balvana na Jasenici, između Plaskovca i Ovsišta. Kada smo savladali ove ljotićevce, obruč je bio probijen. Onda smo prešli Jasenicu i došli ovde, u Veliki Šenj (okolina Kragujevca – prim. aut). Prilikom prelaska Jasenice, koja je bila mnogo nabujala, udavilo nam se nekoliko vojnika, mislim pet ili šest. Bilo je to u Blaznavi. Držali smo se za ruke, ali se lanac prekinuo. Posle 15 dana, kada je prošla opasnost, vratili smo se na Kosmaj.“12
I jedinica potporučnika Dragovana Radulovića, komandanta 3. bataljona Jurišno-prateće brigade Gorske kraljeve garde, tog februara zatekla se na Kosmaju. Na nemački pritisak sa severa, Jurišno-prateća brigada počela je da se povlači ka jugu, prema Rudniku. U okolini Topole i Radulovićeva jedinica nailazi na ljotićevce, sa kojima vodi teške borbe, naročito u školi u Vinči.
= Povlačenje ka Gruži = Jedan od Umeljićevih četnika, Dragan Ceković, svedoči:
Te noći Kalabić je konačio u selu Konjuša, a sledećeg jutra njegova prethodnica krenula je preko mosta u LJuljacima. Međutim, onaj ljotićevski bataljon, kojim je komandovao Vaso Jeličić, tokom noći je postavio zasedu sa druge strane reke. Da bi prikrili namere, ljotićevci su prethodnog dana mobilisali mladiće u LJuljacima da im pomognu u odnošenju teškog naoružanja za Kragujevac. Oni su zaista otišli, ali su se tokom noći vratili drugim pravcem, što LJuljačani nisu primetili. Mitraljeska paljba pokosila je osam četnika, čija tela su ljotićevci izložili pored kafane u LJuljacima. Kako su svedočili meštani ovog sela, mrtve četnike ljotićevci su šutirali, psujući im “majku i Kralja Petra“.22
Vidi još
11 I. Avakumović, Mihailović prema nemačkim dokumentima, 143. 12 i 13 M. Samardžić, Istina o Kalabiću, 84-85. 14 i 15 I. Avakumović, Mihailović prema nemačkim dokumentima, 144. 16 IAB, Banjičke knjige logoraša. Devet garista vode se pod rednim
Al Khurshah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Progestogen
thumb|right|450px|[[Steroidogeneza sa progestogenima u žutoj kutiji.]]
Progestogeni (gestageni) su grupa hormona srodnih sa progesteronom.
Progestogeni su jedna od pet glavnih klasa steroidnih hormona, pored estrogena, androgena, mineralokortikoida, i glukokortikoida. Svi progestogeni imaju istu osnovnu strukturu sa 21 atomom ugljenika, koja se naziva pregnanski skelet (C21). Slično tome, estrogeni poseduju estranski skelet (C18) a androgeni, andranski skelet (C19).
Progestogeni su dobili ime po njihovoj funkciji u održavanju trudnoće, mada su oni takože prisutni u drugim fazama estrusnih i menstrualnih ciklusa. Progestogenska klasa hormona obuhvata sve prirodne i sintetičke steroide sa pregnanskom osnovom. Eksogeni ili sintetički hormoni se obično nazivaju progestinima.
Kosmos-167
Kosmos-167 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-167 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 17. juna 1967. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Pushila, Altamirano
Pushila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 371 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1243 m.
Budoni, Olbia-Tempio
Budoni je naselje u Italiji u provinciji Olbia-Tempio, u regiji Sardinija.
Šoštanj
Šoštanj (njemački: Schönstein) je grad u Sloveniji od 2.911 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Šoštanj.
Budoni, Olbia-Tempio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Šoštanj
Geografske karakteristike
Šoštanj leži u sredini Slovenije u pokrajini Štajerska. Grad se rasprostire po Šaleškoj dolini, točnije duž obala rijeke Pake, sve do Družmirskog umjetnog jezera. To jezero koje je inače najdublje takve vrste u Sloveniji, nastalo je slijeganjem tla, na mjestu starih rovova Velenjskog rudnika ugljena.
Šoštanj je udaljen oko 80 km istočno od Ljubljane, 26 km zapadno od Celja i 5 km od Velenja sa kojim je danas praktički spojen..
Historija
Najstarije naselje u okolici današnjeg Šoštanja bila je utvrda Schönstein, podignuta negdje oko 1200. uz koju se do - 1348. razvilo trgovište. To prvo naselje danas zvano Pusti grad, porušeno je do 15. vijeka (od njega je ostalo samo kamenje). Negdje pred sam kraj 16. ili početak 17. vijeka, ispod ruševina starog grada podignut je veliki objekt (Turn pri Šoštanju), koji je ispočetka služio kao silos. On je 1734. preuređen za upravnu zgradu, ali i za stanovanje plemstva, no vremenom se pretvorio u radničku spavaonicu. thumb|left|260px| [[Termoelektrana Šoštanj blok 6]] Razvoj Šoštanja vezan je uz kraj 19. vijeka i početak rada kožare porodice Vošnjak, koja je radila sve do 1999., uz nju razvilo se još privrednih objekata pa je mjesto 1911. dobilo status grada.
Šoštanj je do Drugog svjetskog rata bio administrativno i privredno središte Šaleške doline, ali je taj položaj izgubio nakon rata, kad je počelo izrastati Velenje, u koje je 1963. preseljena i općina. Tek pred sam kraj 20. vijeka, nakon rekonstrukcije lokalne samouprave, Šoštanj je ponovno sjedište općine, koja ovaj put uključuje zapadni dio Šaleške doline. thumb|left|260px| Crtež Šoštanjskog dvorca - Turn
Znamenitosti
Najstariji objekt u Šoštanju je crkva Sv. Mohorja, čiji korijeni sežu u 1300., ali njen današnji izgled je rezultat rekonstrukcije iz 18. vijeka. Pored tog atrakcija je i Dvorac Turn, na brdu iznad grada.
Privreda
Šoštanj je danas najpoznatiji po termoelektrani zapravo po kompleksu termoelektrana ukupne snage od 779 MW koje proizvode trećinu slovenske struje.
Masni alkohol
thumb|Masni alkohol Masni alkoholi su alifatični alkoholi, koji se obično sastoje od lanca sa od 8 do 22 atoma ugljenika, mada mogu da imaju 36 ili više ugljenika. Masni alkoholi imaju paran broj atoma ugljenika i jednu alkoholnu grupu (-OH) vezanu za krajnji ugljenik. Oni takođe mogu da budu nezasićeni i razgranati. Oni nalaze široku primenu u hemijskoj industriji.
Produkcija i rasprostranjenost
Mnogi masni alkoholi se u prirodi nalaze u voskovima, koji su estri masnih kiselinama i masnih alkohola. Masne alkohole proizvode bakterije, biljke i životinje radi plovnosti, kao izvor metaboličke vode i energije, biosononarna sočiva (morski sisari) i radi termičke izolacije. Masni alkoholi nisu bili dostupni do ranih 190-tih. Oni su originalno dobijani redukcijom voštanih estara natrijumom. Tokom 1930-tih katalitička hidrogenacija je industrijalizovana, što je omogućilo konverziju estara masnih kiselina do alkohola. Tokom 1940-tih i 1950-tih, petrohemikalije su postale važan izvor sirovina, i Karl Zigler je otkrio polimerizaciju etilena. Ova dva otkrića su omogućila proizvodnju sintetičkih masnih alkohola.
455
thumb|Vandalsko pustošenje Rima 455. godine, ilustracija iz 19. vijeka
Godina 455. (CDLV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Valentinijana i Antemija (ili, rjeđe, godina 1208. Ab urbe condita). Oznaka 455. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Njemački tenkovi u Drugom svjetskom ratu
Njemački tenkovi u Drugom svjetskom ratu uključuju devet različitih tipova tenkova. Gledajući od Panzera I nadalje svaki novi model je postajao sve teži i teži, tako da se posljednji aktivno korišteni model imena Kraljevski tigar zbog svoje težine praktički nije mogao prevoziti preko mostova. Osnovni cilj Njemačkog glavnog stožera je bio proizvodnja što jačih tenkova kako bi se ljudski gubici smanjili na minimum. Međutim, u toj se želji zaboravilo na nadmoćnu neprijateljsku avijaciju koja ih je uništavala.
Osim serijskih tenkova bilo je i par nerealiziranih projekata i prototipova:
Administrativna podela Srbije
thumb|400px|Teritorijalne jedinice Srbije Administrativna podela Srbije je uređena Zakonom o teritorijalnoj organizaciji i lokalnoj samoupravi, usvojenim u Narodnoj Skupštini 24. jula 1991. godine. Prema Zakonu, osnov teritorijalne organizacije i lokalne samouprave čine opštine, gradovi i naseljena mesta. Uredbom Vlade Republike Srbije, od 29. januara 1992. godine, određeni su poslovi državne uprave koje ministarstva obavljaju izvan svojih sedišta u okruzima kao područnim centrima državne vlasti.