cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puče
Povijest
Puče i Planjave, feudi porodice Verzi, bili su pod parohijom Koštabone, a sada je naselje Šmarja (Monte di Capodeistria). Kako nemamo sekularnih podataka, možemo jedino zaključiti da mjesta koja su bila pod jednim parohijom su imala zajednička obilježja. mini|Puče - ploča na [[Glagoljica|glagoljici na zidu crkve]]
Znamenitosti
Gradić, pored toga što ima karakeristične kamene kuće, pruža vedar pogled na stare 'hiže' u bojama koje su se koristile od starine: žuta, zelena, crvena, ljubičasta i svjetloplava, su harmonično raspoređene, poput stolnjaka. Takav ugodan efekt postignut je zahvaljujući prirodnim bojama dodanim vapnu.
U Pučama crkva posvećena sv. Mariji od Carmine ima na pročelju zvonik, djelomično je ožbukana, vjerojatno je iz XVI. st. Na portalu crkve na latinskom natpisu piše da je crkva restaurirana 1715, pod upraviteljem Giacomom Bonazzom i parohom Filippom Sergasom. Ploča s glagoljskim natpisom u zidu crkve je vjerojatno spolij.
Izvori
Alberi, Dario, Istria, storia, arte, cultura, Lint editoriale, Trieste
Ramna (razvrstavanje)
Ramna ima više značenja:
Clint Eastwood
Clint Eastwood ml. (San Francisco, 31. svibnja 1930.), američki je filmski glumac, redatelj i producent.
Iako je njegov redateljski rad na posljednjim filmovima kao što su Pisma s Iwo Jime i Zastave naših očeva doživio velika priznanja od strane kritike, Eastwood je najpoznatiji po ulogama antijunaka, ponajprije u vesternima Sergia Leonea u šezdesetima, i "žestokih momaka", kao što je inspektor 'Prljavi' Harry Callahan u filmovima Prljavi Harry u sedamdesetima i osamdesetima.
Rani život
Eastwood je rođen u San Franciscu, Kalifornija kao sin Margaret Ruth (djevojački Runner), radnice u tvornici, i Clintona Eastwooda starijeg, metalskog radnika koji se radi posla dosta selio. Eastwood ima škotsko, englesko, nizozemsko i irsko podrijetlo. Odgojen je u "srednjoklasnoj protestantskoj obitelji", a kao dijete se morao dosta seliti jer je njegov otac radio razne poslove duž Zapadne obale. Obitelj se skrasila u Piedmontu u Kaliforniji u njegovim tinejdžerskim godinama, gdje je završio srednju tehničku školu. Nakon srednje škole radio je na benzinskoj postaji, kao vatrogasac te svirao ragtime u baru u Oaklandu. 1950. je unovačen u vojsku, ali se njegov avion srušio u Pacifik sjeverno od San Francisca. Nije bio teže ozlijeđen, ali je morao svjedočiti na saslušanju o uzroku nesreće. Zbog toga nije služio u Koreji kao neki iz njegove postrojbe.
Filmska karijera
Eastwood je glumačku karijeru počeo kao glumac u epizodnim ulogama u filmovima B produkcije. 1959. mu se ukazala prva prava prilika, u televizijskoj seriji Rawhide. Postao je poznat u cijelom SAD-u u ulozi Rowdyja Yatesa (kojeg će Eastwood u kasnijim intervjuima nazivati "idiotom iz prerije").
1960-e
Eastwood je prve velike uloge ostvario kao Čovjek bez imena u špageti-vesternima Sergia Leonea Za šaku dolara (1964.), Za dolar više (1965.) i Dobar, loš, zao (1966.), koji su postali poznati kao "dolarska trilogija". Iako je prvi film bio očita adaptacija filma Akire Kurosawe Yojimbo, Leone je koristio svoj inovativni stil kako bi zorno prikazao još razuzdaniji i opustošeniji svijet nego je to slučaj u klasičnim vesternima. Sva tri filma bila su hitovi, posebno treći, a Eastwood je postao međunarodna glumačka zvijezda, redefinirajući tradicionalni imidž američkog kauboja (iako je njegov lik bio više revolveraš nego tradicionalni junak).
Status filmske zvijezde donijele su mu nove uloge, obično "žestokih momaka". U filmu U orlovu gnijezdu iz 1968. bio je sporedni glumac uz Richarda Burtona, ali uz honorar od 800 000$. Iste godine, igrao je glavnu ulogu u filmu Dona Siegela Cooganova prijevara, u kojem je glumio usamljenog šerifa koji dolazi u veliki New York da bi provodio zakon na svoj način. Film je izazvao kontroverze zbog prikaza nasilja, ali je označio suradnju Siegela i Eastwooda dužu od deset godina i postavio temelje za lik macho policajca kakvog će Eastwood glumiti u seriji filmova Prljavi Harry. Sljedeće godine okušao se u novim žanrovima. Svi za Eldorado (1969.) bio je vestern, ali i mjuzikl.
1970-e
Kellyjevi junaci (1970.) kombinirao je akciju s humorom. Eastwood je snimio vestern sa Shirley MacLaine Dvije mule za sestru Saru (1970.). U filmu Opčinjen, koji je ponovno režirao Siegel, Eastwood je glumio razbojnika. 1971. se pokazala kao najznačajnija godina u njegovoj karijeri. Režirao je i nastupio u glavnoj ulozi u trileru Jeza u noći, a utjelovio je i tvrdokornog policijskog inspektora Harryja Callahana u filmu Prljavi Harry. Bio je to najuspješniji Siegelov film, a lik Callahana ostao je vjerojatno najupečatljiviji Eastwoodov lik. Film je dobio još četiri nastavka.
Eastwood je tijekom sedamdesetih režirao dva vesterna: Nepoznati zaštitnik iz 1973. i Odmetnik Josey Wales 1976.
1974. je nastupio s mladim glumcem zvanim Jeff Bridges u filmu Thunderbolt i Lightfoot. Scenarij za film napisao je Michael Cimino, koji je i režirao film. Cimino je prethodno napisao scenarij za nastavak Prljavog Harryja Magnum Force (četiri godine poslije će dobiti Oscara za režiju filma Lovac na jelene). Kritika i publika bili su oduševljeni suradnjom Eastwooda i Bridgesa, a film je bio jedan od najvećih hitova 1974.
1975. je pokazao još jedan od svojih talenata: penjanje na stijene. U filmu The Eiger Sanction, koji je režirao i nastupio u glavnoj ulozi - Eastwood je sam izveo svoje kaskaderske scene. Film je postao kultni klasik u alpinističkoj zajednici. Kako je snimljen prije digitalne ere, u njemu nije bilo digitalne manipulacije.
1978. nastupio je u filmu Čovjek iz San Fernanda, kao Philo Beddoe, vozač kamiona koji svugdje izaziva tučnjavu. Bila je to nekarakteristična uloga za Eastwooda u komediji u kojoj njegov lik luta američkim Zapadom u potrazi za starom ljubavi zajedno sa svojim bratom Orvilleom i ljubimcem orangutanom, Clydeom. Film je postao jako uspješan u kinima tako da je snimljen i nastavak Čovjek iz San Fernanda 2, a ti filmovi postali su najuspješniji u njegovoj dotadašnjoj karijeri. Između ta dva filma je glumio glavnu atrakciju u cirkusu Bronco Billy.
1979. Eastwood je nastupio u nezaboravnoj ulozi zatvorenika Franka Morrisa koji planira bijeg iz Alcatraza u filmu Dona Siegela Bijeg iz Alcatraza. Morris je već bio poznat po bježanju iz zatvora, radi čega ga 1960. šalju u Alcatraz, u to vrijeme jedan od najčuvanijih zatvora u Americi. Pažljivo je slagao plan za bijeg, što mu je uspjelo 1962., zajedno s dva zatvorenika. Nikad nisu pronađeni, a iako FBI vjeruje da su se utopili, do danas prava istina nije poznata.
1980-e
Eastwood je ulogom u četvrtom nastavku filmova o Prljavom Harryju postao jedna od vodećih filmskih zvijezda osamdesetih. Predsjednik Reagan upotrijebio je slavnu rečenicu "make my day" u jednom od svojih govora. Eastwood se vratio žanru vesterna u filmu Blijedi jahač iz 1985., odajući počast filmskom klasiku Shane, koji je ponovno prikazan Filmskom festivalu u Cannesu.
Eastwood je naizmjenično nastupao u mainstream komedijama (ne baš uspješnima) kao što su Ružičasti Cadillac (1989.) i Gušter (1990.) i više osobnijim projektima, pa je režirao film Bird (1988.), biografsku priču o jazz glazbeniku Charlieju "Bird" Parkeru. Osim toga, režirao je i nastupio u glavnoj ulozi u filmu Bijeli lovac, crno srce (1990.), biografiji Johna Hustona. Film je dobio neke pohvale od kritike, iako je Katharine Hepburn većinu priče smatrala nevjerodostojnom.
1990-e
Eastwood se još jednom istaknuo početkom devedesetih, anti-vesternom Nepomirljivi, kojeg je režirao i pojavio se u glavnoj ulozi kao ostarjeli revolveraš kojeg je pregazilo vrijeme. U filmu su još nastupili Morgan Freeman, Gene Hackman i Richard Harris, a film je postavio temelje za vesterne kao Deadwood jer je doveo u pitanje ustaljene konvencije. Film je zaradio mnoge pohvale i odlično prošao u kinima. Nominiran je za devet Oscara, uključujući onog za najbolju ulogu. Osvojio je četiri, uključujući one za najbolji film i za najboljeg redatelja za Eastwooda.
Sljedeće godine Eastwood je glumio agenta Tajne službe kojeg izjeda krivnja u trileru Wolfganga Petersena Na vatrenoj liniji. Film je bio blockbuster te je dospio na popis 10 najuspješnijih te godine. Iste godine režirao je film Savršeni svijet, u kojem je i nastupio s Kevinom Costnerom. Nastavio je širiti svoj glumački repertoar ulogom u filmu Mostovi okruga Madison zajedno s Meryl Streep. Temeljen na bestseleru, film je također bio veliki hit u kinima. Kasnije se više počeo baviti režijom, vrlo uspješno. Dokazi za to su filmovi Ponoć u vrtu Dobra i Zla iz 1997. i Apsolutna moć (1997.), politički triler s Geneom Hackmanom, Edom Harrisom i Dennisom Haysbertom.
San Venditto, Caserta
San Venditto je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Clint Eastwood
2000-e
2002. je u  Krvnoj slici glumio bivšeg agenta FBI-ja koji traži sadističkog ubojicu. 2003. je režirao  Mističnu rijeku za koju je dobio nominaciju za Oscara za najbolju režiju. U  Svemirskim kaubojima, s Tommyjem Lee Jonesom, Donaldom Sutherlandom, Jamesom Garnerom i Jamesom Cromwellom, glumio je Franka Corvina, umirovljenog NASA-inog inženjera kojeg pozivaju da spasi oštećeni ruski satelit Mir. Zaradio je priznanja kritike za  Djevojku od milijun dolara iz 2004., film koji je osvojio četiri Oscara, uključujući najbolji film i najboljeg redatelja, a Eastwood je bio nominiran i za najboljeg glumca (nagrada je otišla Jamieju Foxxu). 2006. je režirao dva filma o bitci za Iwo Jimu u Drugom svjetskom ratu. Prvi, Zastave naših očeva, se fokusirao na muškarce koji su podigli američku zastavu na planinu Suribachi. Drugi, Pisma s Iwo Jime, se bavi s taktikom japanskih vojnika na otoku i pismima koja su napisali članovima svojih obitelji. Oba su filma zaradila mnoga priznanja, pohvale i nekoliko nominacija za Oscara, uključujući najboljeg redatelja i najbolji film za Pisma s Iwo Jime.
San Venditto, Caserta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Clint Eastwood
Režiranje
Esatwood se redefinirao kao redatelj i općenito dobio više priznanja za režiju nego što je to bio slučaj s njegovom glumom. Redateljski debi bio mu je film iz 1971., Jeza u noći. Pokušao je režirati epizodu Rawhidea, a jednom mu je čak obećano da će to moći i učiniti. Međutim, zbog nesuglasica između direktora studija i producenata serijala, Eastwoodova prilika je propala. Eastwood je postao poznat po režiranju visokokvalitetnih, ali mračnih dramskih filmova kao što su Nepomirljivi, Savršeni svijet, Mistična rijeka, Djevojka od milijun dolara, Zastave naših očeva i Pisma s Iwo Jime. Međutim, za redateljske projekte je birao različite filmove, od kojih su neki bili očito komercijalni, drugi vrlo osobni. U člancima o Eastwoodu se često zanemaruje činjenicu da je režirao 27 filmova (od 2006.). Mnogi glumci režiraju s vremena na vrijeme, ali Eastwood se pokazao kao kvalitetan redatelj, o čemu svjedoče i njegove nagrade.
Eastwood producira mnoge svoje filmove, a u filmskoj industriji je poznat po svojem djelotvornom, niskobudžetnom pristupu snimanju filmova. Tijekom godina je razvio veze s mnogim drugim redateljima, radeći uvijek iznova s istom ekipom, scenografima, snimateljima, montažerima i drugim tehničarima. Slično tome, ima dugogodišnju vezu sa studijom Warner Bros., koji financira i objavljuje većinu njegovih filmova. Međutim, u intervjuu iz 2004. za New York Times, Eastwood je naglasio kako nakon svega nekad ima poteškoća s uvjeravanjem studija da podupre njegove filmove. Posljednjih godina je počeo i skladati glazbu za svoje filmove.
Nagrade i nominacije
Eastwood je osvojio niz drugih nagrada, uključujući America Now TV nagradu kao i jednu od nagrada Kennedyjeva centra 2000. Na Pacifičkom sveučilištu 2006. je dobio počasnu titulu, kao i na Sveučilištu Južne Kalifornije 2007. 1994. mu je dodijeljena nagrada za životno djelo za filmsku produkciju. 2006. je zaradio nominaciju za nagradu Grammy u kategoriji najboljeg filmskog soundtracka za Djevojku od milijun dolara.
6. prosinca 2006., kalifornijski guverner Arnold Schwarzenegger i prva dama Maria Shriver uveli su Eastwooda u Kalifornijsku kuću slavnih, smještenu u Kalifornijskom muzeju za povijest, žene i umjetnost.
Početkom 2007., Eastwoodu je dodijeljeno najviše francusko civilno odlikovanje, Legija časti, na svečanosti u Parizu. Francuski predsjednik Jacques Chirac rekao je Eastwoodu da je utjelovio "najbolje od Hollywooda".
22. rujna 2007. mu je dodijeljen počasni glazbeni doktorat na Glazbenom koledžu Berklee na Monterey Jazz Festivalu, na kojem djeluje kao aktivni član odbora. Po primitku nagrade, održao je govor, ustvrdivši, "Ovo je jedno od priznanja koje najviše cijenim."
Privatni život
Eastwood, koji je bio dvaput oženjen, ima pet kćeriju i dva sina s pet različitih žena: Kimber (rođenu 1964.), s Roxanne Tunis; Kylea (1968.) i Alison (22. svibnja 1972.), s bivšom ženom Maggie Johnson; Scotta (21. ožujka 1986.) i Kathryn (2. veljače 1988.), sa stjuardesom Jacelyn Reeves; Francescu Ruth (7. kolovoza 1993.), s Frances Fisher, svojom kolegicom iz Nepomirljivih; i Morgana (12. prosinca 1996.), sa sadašnjom suprugom Dinom Ruiz. Od 1976. do 1988. je živio s glumicom Sondrom Locke.
Eastwood je audiofil, poznat po ljubavi za jazz. Njegova ljubav prema glazbi prešla je na njegova sina Kylea, sada jazz glazbenika. Fitnes fanatik, nikad nije pušio, osim nekada u svojim filmovima.
La Nueva Esperanza, Santa Catarina Loxicha
La Nueva Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Loxicha.
L.P.Prodotto, Grosseto
L.P.Prodotto je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
La Nueva Esperanza, Santa Catarina Loxicha
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 679 m.
L.P.Prodotto, Grosseto
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 704 m.
El Pescadero (razvrstavanje)
El Pescadero ima više značenja:
Rafaila (razvrstavanje)
Rafaila ima više značenja:
Lakondê
Lakondê (Lacondê).- Pleme Indijanaca Nambikwára do Norte, porodica Nhambicuaran, sa rijeke Tenente Marques u zapadnom Brazilu. Jezično su srodni sa Latundê, Tawandê, Negarotê i Mamaindê.
Jezik lakondê kojim oni govore danas je možda izumro 1 govornik (2007) u naselju Vilhena.
Benassay
Benase je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Poatje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 789 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 42,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 138 metara (maksimalnoj 187 m, a minimalnoj 130 m).
Radovanu (razvrstavanje)
Radovanu ima više značenja:
El Pescadito (razvrstavanje)
El Pescadito ima više značenja:
C30H50O5
Molekulska formula C30H50O5 se može odnositi na:
San Giovanni Rotondo
San Giovanni Rotondo je talijanski grad u Foggijskoj provinciji u Apuliji. Grad je 2008. imao 26.822 stanovnika.
Geografija
Centar grada leži na 566 metara nadmorske visine, na središnjoj visoravni južnog Gargana. San Giovanni Rotondo udaljen je oko 46 km sjeveroistočno od provincijskog centra Foggije. San Giovanni Rotondo je grad visoko razvijenog hodočasničkog turizma, naročito povezanog s kultom sv. Pia iz Pietrelcine, lokalnog kapucina i osnivača bolnice u mjestu koja je izrasla u veliki bolnički kompleks. Grad godišnje posjeti preko milion ljudi, što zbog svetišta u samom gradu, što zbog bolnice, ali i zbog proputovanja u drugo obližnje svetište Monte Sant'Angelo.
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je kružna (rotonda) crkvica San Giovanni, izgrađena na mjestu antičkog hrama, po kojoj je mjesto i dobilo ime. Uz to značajna je i crkva San Onofrio iz 14. vijeka i kapucinski samostan Santa Maria delle Grazie, sagrađen tokom 16. i 17. vijeka. Najveća crkva u gradu je posvećena svecu Piju iz Pietrelcine, a izgrađena je 2004. po projektu arhitekta Renza Piana. Po volumenu je druga u Italiji, nakon Milanske katedrale.
Privreda
Sve do prve polovice 20. vijeka, ekonomija grada bazirala se uglavnom na ovčarstvu i poljoprivredi. Međutim, otkako je sv. Pio osnovao bolnicu Casa Sollievo della Sofferenza, ekonomija se počela vrtiti oko nje, a nakon njegove smrti i prema hodočasnicima koji su počeli dolaziti u grad u kom je proveo čitav svoj život.
Izomaltuloza
Izomaltuloza (6-0-α-D-glukopuranozil-D-fruktoza, Palatinoza) je disaharid koji se industrijski proizvodi enzimatskim putem iz saharoze primenom bakterijske fermentacije. Ona je prirodni sastojak meda i šećerne trske, i ima veoma prirodan sladak ukus. Ona je u upotrebi kao zamena šećera u Japanu od 1985. Izomaltuloza je posebno podesna kao zamena saharoze koja ne izaziva karijes.
Izomaltuloza se potpuno apsorbuje u tankim crevima kao glukoza i fruktoza. Poput saharoze, ona se u potpunosti vari i pruža istu kalorijsku vrednost od aproksimativno 4 cal/g.
Las Praderas, Ramos Arizpe
Las Praderas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1009 m.
Arianova, Caserta
Arianova je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Cameron, Wisconsin
Kameron je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.783, što je 237 (15,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tzocohuite (razvrstavanje)
Tzocohuite ima više značenja:
Las Pajareras, Bolaños
Las Pajareras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 881 m.
Glan-Münchweiler
Glan-Minhvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.236 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Glan-Minhvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 222 metra. Površina opštine iznosi 6,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.236 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 206 stanovnika/km².
Latundê
Latundê, pleme Nhambicuaran Indijanaca sa juga amazonskog bazena u brazilskoj državi Rondônia. Latundê su najsrodniji plemenu Lakondê ili Lacondê, a oboje govore nambikvarskim dijalektom yalapmunxte i pripadaju skupini Sjevernih Nambikwara. Populacija 100 (UN Country Population; 2008), a naseljeni su sa Aikanã i Kwazá Indijancima na rezervatu Tubarão-Latundê.
Nambikwara
Nambikwara (Nhambicuara, Ñambikwara, Nambiquara, Nanbikuara, Nhambiquara, Nambikuara).- Indijanski narod porodice Nhambicuaran iz zapadnog Brazila nastanjen po državama Rondônia i Mato Grosso. Namkikware su lovačko-sakupljačke grupe, koje ne poznaju mreža za spavanje (hamak; hammock), nego noću spavaju oko vatre na golom tlu. Zbog ovog, kaže Lévi-Strauss, susjedni ih Paressi nazivaju imenom Uaikoákôrê (='oni koji spavaju na samom tlu). Danas ih se održalo na više rezervata u zaapdnom Brazilu.
Radomirești (razvrstavanje)
Radomirești ima više značenja:
Lekari bez granica
Lekari bez granica su međunarodna, humanitarna, nevladina organizacija koja pruža medicinsku pomoć žrtvama oružanih sukoba, epidemija i prirodnih ili veštački izazvanih katastrofa. Osim toga, ona nudi pomoć svima onima kojima je medicinska nega uskraćena ili teško dostupna zbog geografske udaljenosti, siromaštva ili etničke, političke i bilo koje druge marginalizacije. Poznati su po svojim projektima u ratom zahvaćenim područjima i zemljama u razvoju koje se suočavaju sa endemskim oboljenjima.
Organizaciju je osnovala grupa francuskih lekara 20. decembra 1971. godine. Širom sveta je poznata po svom nazivu na francuskom jeziku Médecins Sans Frontières ili skraćeno MSF. Sedište organizacije se nalazi u Ženevi, a u 20 država postoje njena predstavništva.
Lekari bez granica deluju u preko 70 različitih zemalja, gde pružaju primarnu zdravstvenu zaštitu, obavljaju operativne zahvate, vakcinišu stanovništvo, osposobljavaju bolnice i ambulante, sprovode razne sanitarne i prehrambene programe, obučavaju lokalno stanovništvo i sl. Godine 1999. dobili su Nobelovu nagradu za mir, a tri godine ranije i Nagradu za mir u Seulu.
Bijafra
mini|desno|180p|Neuhranjeno dete u Nigeriji Za vreme građanskog rata u Nigeriji (1967—1970), vojska je napravila blokadu oko regiona u jugoistočnom delu zemlje poznatog kao Bijafra. U to vreme Francuska je bila jedina veća država koja je podržavala Bijafru, dok su Ujedinjeno Kraljevstvo, Sovjetski Savez i Sjedinjene Američke Države stale na stranu nigerijske vlade. Tada se veliki broj francuskih lekara dobrovoljno javio u Crveni krst sa željom da radi u bolnicama i centrima za ishranu stanovništva opkoljenog regiona. Crveni krst je tražio od volontera da potpišu saglasnost, odnosno ugovor, koji je trebalo da obezbedi neutralnost ove organizacije bez obzira na okolnosti na terenu.
Nakon ulaska u Bijafru, volonteri su bili izloženi stalnim napadima nigerijske vojske i bili su svedoci izgladnjivanja i ubijanja civilnog stanovništva koje se nalazilo u blokiranom području. Stoga su lekari javno kritikovali nigerijsku vladu i Crveni krst. Takođe su zaključili da je neophodna nova organizacija za pomoć, koja će ignorisati političke i religijske granice i kojoj će prioritet biti isključivo dobrobit žrtava. Ipak, postoje tvrdnje da je veliki napor da se stanovnicima Bijafre pruži humanitarna pomoć, pružen na osnovu pogrešnih pretpostavki da se tamo odigrava genocid, pomogao pobunjenicima i produžio rat, uzrokujući tako hiljade nepotrebnih civilnih žrtava.
Osnivanje
Francuski lekari koji su radili u Bijafri su 1970. godine formirali Grupu za hitne medicinske i hirurške intervencije, koja je imala za cilj da obezbedi pomoć, ali i da istakne da su prava žrtava važnija u odnosu na pojam neutralnosti. U isto vreme je Remon Borel, urednik francuskog časopisa „Tonus“, formirao grupu zvanu Francuska medicinska pomoć kao odgovor na ciklon koji je te godine usmrtio najmanje 500.000 ljudi u Istočnom Pakistanu (današnjem Bangladešu). Borel je imao nameru da regrutuje lekare koji će pružati pomoć žrtvama prirodnih katastrofa. Dana 20. decembra 1971. ove dve grupe su se ujedinile i formirale organizaciju Lekari bez granica (LBG).
Osnivači organizacije su bili:
Prve misije
mini|desno|300p|Zemlje u kojima postoje misije Lekara bez granica. Prva misija ove nezavisne organizacije je bila u gradu Managvi, prestonici Nikaragve, gde je 23. decembra 1972. godine zemljotres uništio veći deo grada i usmrtio između 10.000 i 30.000 ljudi. Organizacija, koja je danas poznata po brzoj reakciji u ovakvim i sličnim situacijama, stigla je tek tri dana nakon što je Crveni krst uspostavio svoju misiju. Dve godine kasnije, uragan Fifi je tokom 18. i 19. septembra 1974. uzrokovao velike poplave u Hondurasu i usmrtio nekoliko hiljada ljudi, a LBG su tom prilikom uspostavili svoju prvu dugotrajnu misiju za pružanje medicinske pomoći.
Između 1975. i 1979, nakon što je Južni Vijetnam napao Severni Vijetnam, milioni Kambodžanaca su prebegli u Tajland kako bi izbegli Crvene Kmere. Kao odgovor na to, LBG su organizovali prvi izbeglički kamp u Tajlandu. Kada se Vijetnam 1989. godine povukao iz Kambodže, LBG su započeli dugotrajnu misiju sa coljem da se pruži pomoć preživelima masovnih ubijanja i rekonstruiše državni zdravstveni sistem. Mada je ovo angažovanje u Jugoistočnoj Aziji bila njihova prva misija tokom ratnih zbivanja, prva misija u pravoj ratnoj zoni, koja je podrazumevala i izlaganje neprijateljskoj vatri, počela je 1976. godine u Libanu tokom Libanskog građanskog rata. LBG su tokom devet godina (1976—1984) pomagali hirurzima u bolnicama raznih libanskih gradova i tada su stekli i dobru reputaciju zbog svoje neutralnosti i spremnosti da rade i za vreme borbi. Oni su pomagali i hrišćanima i muslimanima, u zavisnosti od toga kojoj je grupi u datom trenutku bila potrebna pomoć. Ipak, organizacija je 1984. godine povukla svoje volontere jer se situacija u Libanu veoma pogoršala, a bezbednost za LBG grupe je bila svedena na minimum.
Novo vođstvo
Godine 1977. na mesto predsednika Lekara bez granica izabran je Klod Malure, i ubrzo nakon toga počele su debate oko budućnosti same organizacije. Konkretno, Malure i njegove pristalice su se protivili i osporavali koncept „svedočenja“, koji se odnosio na slobodno kazivanje članova organizacije o patnjama koje su videli na terenu i koji po definiciji predstavlja suprotnost konceptu „ćutnje“. Malure je smatrao da LBG treba da izbegavaju kritikovanje vlada država u kojima su radili, dok je Bernar Kušner verovao da je dokumentovanje i objavljivanje patnji u konkretnim državama najbolji način da se problemi reše.
Tokom 1979, četiri godine nakon talasa izbeglica iz Južnog Vijetnama i okolnih država, francuski intelektualci su u novinama Lemond uputili apel pod nazivom „Brod za Vijetnam“ sa namerom da se pokrene projekat kojim bi se obezbedila pomoć izbeglicama. Mada projekat nije dobio podršku većeg dela LBG, neki članovi su iznajmili brod pod nazivom „Ostrvo svetlosti“ i zajedno sa novinarima i fotografima otplovili do Južnog kineskog mora i pružili medicinsku pomoć ilegalnim imigrantima.
Razvoj organizacije
Tokom 1982. godine Klod Malure i Roni Brauman, koji je iste godine postao predsednik organizacije, obezbedili su veću finansijsku nezavisnost Lekarima bez granica predstavljanjem koncepta prikupljanja sredstava putem pošte. Tih godina dolazi do otvaranja niza operativnih ogranaka u ostalim državama: Belgiji (1980), Švajcarskoj (1981), Holandiji (1984) i Španiji (1986). U Luksemburgu je 1986. osnovan prvi neoperativni ogranak, a tokom 1990-ih i u velikom broju drugih zemalja: Grčkoj, SAD, Kanadi, Japanu, Ujedinjenom Kraljevstvu, Italiji, Australiji, Nemačkoj, Austriji, Danskoj, Švedskoj, Norveškoj, Hongkongu i nešto kasnije u Ujedinjenim Arapskim Emiratima.
Sudan
Tokom 1979. godine Lekari bez granica su uspostavili misije za pomoć civilima, koji su bili pogođeni glađu i građanskim ratom koji se odvijao. Volonteri su objavili veliki broj izveštaja o strahotama kojima su prisustvovali, a dva volontera su i poginula 1989. godine kada je oboren njihov avion. LBG su nastavili svoje napore u Sudanu tokom 25 godina, uprkos hapšenjima njihovih volontera,, skoro stalnim borbama i masakrima civila, suši i izbijanju tuberkuloze, ebole, hepatitisa, dečje paralize, kolere i malarije. Organizacija je neprestano apelovala za pomoć putem medija, ali se o situaciji u Sudanu slabo izveštavalo i u Sjedinjenim Američkim Državama i u Evropi.
Rane 1990-e
Ranih devedesetih godina LBG su otvorili nekoliko novih nacionalnih sekcija i poslali nekoliko poljskih misija u neke od najopasnijih ratnih žarišta sa kojima su se to tada sreli.
Tokom 1990. godine LBG su prvo ušli u Liberiju sa namerom da pomognu tamošnjim civilima i izbeglicama pogođenim građanskim ratom. Konstantne borbe tokom 1990-ih i novi građanski rat držali su aktivnim volontere Lekara bez granica u programima obezbeđivanja namirnica, pružanja primarne zdravstvene zaštite, masovnih vakcinacija, kao i govoru protiv napada na bolnice (posebno u Monroviji).
Poljske misije su uspostavljane i sa ciljem pružanja pomoći kurdskim izbeglicama, koje su preživele Operaciju Anfal, a za koju su već bili prikupljeni dokazi o zločinima. Tokom 1991. počeo je rat u Somaliji koji su pratili glad i bolesti, tako da su LBG postavili tamo svoju misiju 1992. godine. Posle neuspele intervencije Ujedinjenih nacija, nasilje u tom regionu se pogoršalo i LBG su odlučili da otkažu operaciju 1993. godine, ali su volonteri ipak nastavili da obezbeđuju medicinsku negu i hranu. Nakon odlaska Ujedinjenih nacija nasilje u Somaliji je bilo nesprečivo, a LBG su bili jedna od retkih organizacija koja je pomagala tamošnjem stanovništvu otvaranjem klinika i bolnica.
Ruanda
mini|desno|220p|Avio-snimak izbegličkog kampa u Ruandi mini|desno|220p|Izbeglički kamp na istoku Zaira Kada je u aprilu 1994. godine počeo genocid u Ruandi, pojedini izaslanici LBG radili su u zemlji kao deo medicinskog tima Međunarodnog komiteta Crvenog krsta. Dve humanitarne grupe su uspele da održe operativnim sve veće bolnice u ruandskoj prestonici Kigaliju tokom glavnog dela sukoba. Lekari bez granica su, zajedno sa nekoliko drugih organizacija za pružanje pomoći, bili primorani da napuste državu 1995. godine, mada su volonteri obe organizacije radili zajedno pridržavajući se načela rada Crvenog krsta tokom sukoba u kome je neutralnost bila najvažniji princip. Ovi događaji su doveli do debate unutar organizacije oko koncepta neutralnosti humanitarnih radnika i njihove uloge svedoka. To je rezultovalo približavanjem stavova LBG o poštovanju načela neutralnosti onima koje je propagirao Crveni krst, što je predstavljalo značajnu promenu u odnosu na vreme kada je organizacija formirana.
Crveni krst je izgubio 56, a Lekari bez granica blizu 100 članova u Ruandi, a francuski tim LBG, koji je odlučio da se evakuiše (lokalno osoblje je moralo da ostane), prijavio je ubistva i zahtevao da francuska vojska zaustavi genocid. Francuski tim LBG je u medijima predstavio slogan „Genocid se ne može zaustaviti bez doktora“, nakon čega je ubrzo usledila kontroverzna Operacija Turkuaz. Ova intervencija je direktno ili indirektno dovela do odlaska hiljada ruandskih izbeglica u Zair i Tanzaniju i kasnije epidemije kolere, gladi i još većeg ubijanja velikih grupa civilnog stanovništva. LBG su se vratili u region i pružili pomoć izbeglicama u gradu Gomi u Demokratskoj Republici Kongo.
U vreme dešavanja genocida postojalo je veliko suparništvo između misija Crvenog krsta, Lekara bez granica i drugih grupa za pružanje pomoći, ali je situacija u Ruandi zahtevala drastičnu promenu u načinu na koji su humanitarne organizacije pristupale misijama. Stoga je Crveni krst objavio „Pravilnik ponašanja za pokret Crvenog krsta, Crvenog polumeseca i nevladinih organizacija koje pružaju pomoć tokom katastrofa“ kako bi stvorio okvir za delovanje humanitarnih misija, a organizacija LBG je bila potpisnik ovog dokumenta. Pravilnik preporučuje samo pružanje humanitarne pomoći, dok se grupe podstiču da ne služe bilo kojem političkom ili religioznom interesu ili interesima vlada drugih država. LBG i dalje smatraju neophodnim da osude vladine akcije, kao što je bio slučaj sa Čečenijom 1999, ali više nikad nisu zahtevali vojnu intervenciju.
Sijera Leone
Krajem 1990-ih, uspostavljene su misije LBG koje su imale zadatak da leče stanovništvo na obalama Aralnog mora od tuberkuloze i anemije i da se staraju o civilima koje su zadesili glad i epidemije kolere i side. Vakcinisali su tri miliona Nigerijaca protiv meningitisa za vreme epidemije tokom 1996. i optužili talibane za nemar prema zdravstvenoj nezi žena 1997. godine. Najznačajnije prisustvo organizacije u godinama pred kraj 20. veka je bilo u državi Sijera Leone u kojoj se odvijao građanski rat. Tokom 1998. volonteri su počeli da asistiraju hirurzima u Fritaunu sa namerom da pomognu kod sve većeg broja amputacija i prikupljanja podataka o civilima (muškaraca, žena i dece) koje su napadale grupe muškaraca koji su se izjašnjavali kao predstavnici Ekonomske zajednice zapadnoafričkih zemalja. Te grupe su putovale od sela do sela i sistematski napadale pripadnike obe vojske, silovali žene, ubijali čitave porodice, rušili kuće i primoravali preživele na napuste to područje.
Hrvatska
Lekari bez granica su počeli sa radom na tlu bivše Jugoslavije 19. oktobra 1991. godine, evakuacijom 112 ranjenika iz bolnice u Vukovaru. Početni programi su nastali kao odgovor na osnovne potrebe ljudi pogođenih ratnim dešavanjima. Kasnije su se razvili dugoročni projekti, usmereni pre svega na mentalno zdravlje, porodičnu medicinu i obnavljanje medicinskih objekata.
Bosna i Hercegovina
Organizacija je radila i sa romskim stanovništvom u Sarajevu. Tako je 1996. godine vodila program za unapređenje mentalnog zdravlju u Goraždu, koji se ogledao u edukaciji domaćih stručnjake za pomoć ljudima i organizovanju psihološkog rehabilitacionog centra u ovom kraju. U narednim godinama došao je veliki broj izbeglica sa Kosova, pripadnika muslimanske etničke grupe. LBG su radili u četiri kampa, nadzirali tranzitne centre i vodili mobilnu kliniku za izbeglice.
Volonteri LBG su prvi počeli rad u Srebrenici 1993. godine, kao deo konvoja Ujedinjenih nacija. Vojska Republike Srpske je bila opkolila grad u kom se nalazilo oko 60.000 ljudi. Oni su bili jedina organizacija koja je pružala medicinsku pomoć stanovništvu. LBG su bili primorani da napuste područje tokom 1995. kada je srpska vojska zauzela grad, deportovala neke stanovnike i počinila masakr u Srebrenici.
Srbija
Na području Kosova i Metohije LBG su bili aktivni od 1993. godine. Organizacija je pružala sklonište, vodu i zdravstvenu negu za stanovništvo ugroženo NATO bombardovanjem Jugoslavije, a organizovana su i savetovališta za žrtve posttraumatskog stresa. Unutar LBG izbila je ozbiljna kriza u vezi sa njihovim delovanjem na Kosovu kada je grčki ogranak isključen iz organizacije, jer su njegovi članovi pružali pomoć i albanskim i srpskim civilima u Prištini za vreme bombardovanja, dok je centrala svoje aktivnosti usmerila prvenstveno na Albance. Postojale su i optužbe da je NATO opravdao bombardovanje Jugoslavije na osnovu izveštaja LBG, u kojima nije bilo ni reči o nedelima Oslobodilačke vojske Kosova. Grčki ogranak LBG je ponovo primljen tek 2005.
U oktobru 2000. godine Patris Parže, koordinator misije LBG, je najavio prekid aktivnosti u enklavama na Kosovu, jer međunarodna vojna i civilna misija nisu bile u stanju da garantuju bezbednost pripadnicima etničkih manjina. Takođe je istaknuto da su njeni timovi svakodnevno bili svedoci maltretiranja srpske manjine u Srbici, Vučitrnu, Suvom Grlu i Gojbulji kao i albanske manjine u severnom delu Kosovske Mitrovice. Slične optužbe na račun KFOR-a i UNMIK-a izneo je tadašnji predsednik organizacije DŽejms Orbinski.
Volonteri LBG su učestvovali u akcijama vezanim za poplave u Pomoravlju 2002. godine i zemljotresu u južnom delu Kosova.
Misije u toku
Mada su LBG radili na području Kosova od 1993. godine, tek je početak sukoba doveo do pokreta desetina hiljada izbeglica uz sve gore uslove za život. Slična situacija je vladala i u Čečeniji, čije je stanovništvo proterivano iz kuća, primoravano da živi u nezdravim uslovima i izlagano nasilju za vreme Drugog čečenskog rata.
Kolumbija je još jedna zemlja u kojoj su civili direktno bili pogođeni ratnim dešavanjima, a LBG su prvi pokrenuli programe za pomoć u toj državi 1985. godine. Usled gotovo neprestanih borbi između vladinih trupa, gerilaca i paravojnih formacija, milioni civila su bili prinuđeni da napuste svoje domove, a nasilje i otmice su postali uobičajena stvar. Lekari bez granica su u velikoj meri bili aktivni na obezbeđivanju pomoći žrtvama nasilja, uspostavljanju zdravstvenih ustanova za velike grupe raseljenih lica i korišćenju mobilnih klinika za pomoć izolovanim grupama ljudi.
C34H24N6Na4O14S4
Molekulska formula C34H24N6Na4O14S4 se može odnositi na:
Lekari bez granica
Misije u toku
Organizacija je radila i na Haitiju, ali otkad je predsednik Žan Bertran Aristid nasilno zbačen sa vlasti, u državi je došlo do velikog porasta nasilja nad civilima i silovanja od strane naoružanih grupa. Pored pružanja hirurške i psihološke podrške u postojećim bolnicama, organizacija je postavljala poljske misije koje su se bavile obnovom sistema vodovoda i kanalizacije i lečenjem preživelih u velikim poplavama koje je prourokovao uragan. Osim toga, pacijentima sa sidom i malarijom, bolestima koje su naveliko harale u zemlji, pružen je bolji tretman i nadgledanje.
Za vreme sukoba u Kašmiru 1999. godine, LBG su uspostavili misije koje su pomagale raseljavanju civila iz oblasti u Kašmiru i Manipuru u kojima su besnele borbe. Psihološka podrška je bila osnovni cilj ovih misija, ali su timovi organizovali i programe za lečenje tuberkuloze, side i malarije. Psihološka podrška je bila važan apekt delovanja organizacije u Južnoj Aziji nakon zemljotresa u Indijskom okeanu 2004. godine.
Nambikwara
Ime
Ime nambikwara znači "rupa u uhu", što dolazi od namb, "uho," i kuara, "rupa", i označavalo  '(narod) sa rupom u uhu' ; probušene uši
Jezik
Nambikvarski jezik (nhambicuara: izg. njambikvara) ima više dijalekata i manje više su nepoznati, pogotovo oni nestalih skupina. Razlika među njima je u nastavku imenica i glagolskim oblicima. U nambikavarskom postoji sufiks -kititu, a u istočnom -dige, -dage i -tchore, koji se dodavši ih imenicama pretvaraju u glagole. Žene, kao i u cijelom nizu ovih domorodačkih plemena vole da izobličuju riječi, tako da dolazi do posebnog ženskog jezika.
Jezik Nambikwara čini posebnu porodicu Nhambicuaran, koju po jednoj klasifikaciji (McQuown/Greenberg) čine: 1. Nhambicuara, 2. Pseudo-Nhambicuara, 3. Sjeveroistočni (od Anunze, Cocozu, Congore i Nene), in 4. Jugozapadni (Cabichi, Tagnani, Tauite i Uaintazu) kojima se služe razne nambikvarske skupine domorodaca. Njihova lista vjerojatno nije konačna jer su neke skupine Nambikwara nestale.
Anatomija
Nambikware su niskog rasta, muškarac 1,60, žene ,1,50 centimetara. Fizički tip i njihova kultura čini ih dosta različitim od ostalih susjednih indijanskih skupina. Koža ovih Indijanaca dosta je tamnija nego kod drugih, dlakavost je jače razvijena nego kod drugih mongoloida, a žene kao i u većine južnoameričkih Indijanki, nemaju osobito izražen struk. Ipak, svi oni, što je tipično za Američkog Indijanca, pripadaju krvnoj grupi 0. To navodi na zaključak da su najvjerojatnije čistokrvni Indijanci usprkos svoje tamnije puti. Lévi-Strauss smatra da su od ostalih skupina izolirani džunglom barem nekoliko stoljeća. Njihov izgled podsjeća na tip čovjeka čiji je kostur pronađen u spiljama Lagoa-Santa, na području države Minas Gerais, koji je pripadao nekoj staroj rasi.
Privreda
O toksikologiji Nambikwara
Jedan poznati znanstvenik po dolasku s terenskog rada među Nambikvarama izjavio je da su 'poznati trovači', u smislu poznavanja toksikologije. Nambikvare su djeca šume, ljudi koji poznaju šumu 'kao svoj džep'. Najpoznatija biljka od koje prave otrov svakako je 'Strychnos', otrov je poznat kao kurare ('curare'). S korijena nekih strychnosa (vidi slike ) oni skidaju crvenu opnicu i natapaju u vreloj vodi i pare na vatri dok smjesa ne postane oblika tijesta. Poznaju naravno i druge vrste otrova koje nose sa sobom u cijevima od pera ili bambusa. Služe im za posve osobne, i često ne-dobronamjerne svrhe. Ovi otrovi imaju naučnog značaja. Postoji kod njih i proizvodnja otrova obavijenih velom tajni, neki su magični. Iz smola nekih stabala Bombax (Bombacaceae) s nabreklim deblom Indijanci sakupljaju smolu, vjeruju da će onaj na koga se baci zrno te smole, naduti poput tog stabla i umrijeti.
Život i običaji
Brak kod Nambikweara može biti poligaman a ima i rastava. Nambikware nemaju mnogo djece, ali su parovi bez djece rijetki. Jedno ili dvoje djece u njih je uobičajena brojka. Za vrijeme dok je dijete na sisi seksualni odnosi su zabranjeni, to jest do treće godine djetetova života. Majka dijete nosi privezano oko stegna kaišem od kore ili pamuka, da pored brente nosi dvoje djece bilo bi joj nemoguće. Majka često zna izazvati pobačaj ljekovitim biljem, ili mehanički, da bi se riješila djeteta o kojem ne bi mogla skrbiti (čitaj nositi). Što se tiče oca, on najviše vremena posvećuje sinu, dužan ga je obučiti muškaračkim poslovima. Naročit odnos postoji između djece iz prvih brakova i njihovih maćeha, koje s njima žive u prijateljskim odnosima.
Obuća i odjeća.
Sve što nosi Nambikvarka na sebi svodi se na ukrase od školjkinih bisera vezanih oko struka, ogrlica i prekoramenica, i naušnica od sedefa i perja, te narukvica izrezanih od ljuštura velikog tatua. Nose katkada i uske trake od pamuka koje tkaju muškarci. Na mišicama ruku i listovima nogu vežu trake od slame. Muškarci su još površniji, tek slamnata ćuba, ponekad im visi preko spolovila. Hodaju naravno bosi.
Materijalna kultura
Nambikvare nemaju mnogo stvari koje treba nositi za vrijeme nomadskog života. Sve što imaju stane u ženinu brentu. Ove brente prave se od rasječene trske, duge su i do 1,5 metara, znači gotovo koliko i žena koje ih nose. Muškarci ih ne nose, oni su naoružani i dužnost im je štiti skupinu, znači žene i djecu. U brenti žene vuće svoje siromašno pokućstvo, tu spadaju kutlače od tikava, svrdla od kamena ili željeza, noževi od nabrušene bambusovine, zatim nešto lončarije (ovu imaju istočne skupine Nambikwara), te mlinovi i glačala od kamena. To bi moglo biti sve što oni posjeduju, ako se ne računa željezna sjekira s kojom su u dodiru od vremena Rondona. Čuna i spomenutih 'hammock'-visećih kreveta nemaju. Preko rijeke ovi Indijanci prelaze plivajući pomažući se snopovima. Njihove kolibe napravljene su grubo od granja i palmi a za vrijeme sušne sezone pripreme tek nekoliko skloništa, koliko ima i obitelji.
Plemena i populacija
Joshua Project /podaci za 2005; ostalo prema SIL-u
Indijanci Nhambicuara
Kabixí (Nambikwara do Sararé)
Nambikwara do Campo. Mato Grosso, Rondônia.
Nambikwára do Norte. Mato Grosso, Rondônia.
Nambikwara do Sul (900; 1988.) Mato Grosso.
Sabanê
Među starim plemenima spominju se 17 plemena: Anunze, Congore, Iaia, Laconde, Mamainde, Navaite, Nene, Sabane, Tagnani (ili Taganani), Taioba, Tamainde, Tauande, Tauitelate, Tixiuvite, Uaimandiri, Uaindize, Urutunde c i r:ov 2005 Coecfl/c.
Grupe vjerojatno nestale: Tarundé su nekad jedno od najbrojnih 1936. brojali 20 muškaraca (ili 12; podaci poznati Lévi-Straussu) plus žena i djeca. Godine 1939. preostalo je tek četvorica muškaraca. Isto vrijedi za stara plemena:
Lekari bez granica
Afrika
mini|desno|220p|Izbeglice u Kongu mini|desno|220p|Kamp interno raseljenih lica u Ugandi Lekari bez granica su decenijama bili aktivni u mnogim afričkim zemljama, gde su ponekad bili jedini koji su ugroženom stanovništvu pružali medicinsku negu, hranu i vodu. Iako su oni uporno pokušavali da povećaju medijsku pokrivenost dešavanja u Africi kako bi se povećala i međunarodna pomoć, dugoročne poljske misije su tamo još uvek neophodne. Glavni zadatak volontera je lečenje i edukovanje javnosti o sidi u subsaharskom području Afrike, gde se javlja najveći broj smrtnih slučajeva i obolelih u svetu. Samo 4 % Afrikanaca sa sidom prima antiretroviralnu terapiju, a LBG neprestano apeluju na vlade i kompanije da povećaju istraživanja i razvoj u oblasti lečenja side, da smanje cene i omoguće lakši pristup terapije stanovništvu.
LBG su bili prisutni u Ugandi od 1980. godine i pružali pomoć stanovništvu za vreme tamošnjeg gerilskog rata. Tokom 1986. počela je da deluje pobunjenička grupa pod nazivom Gospodnja Armija Otpora, čiji sastav čine uglavnom maloletnici koje komandanti kidnapuju i potom prisiljavaju da se bore. Ova grupa se tereti za kršenja ljudskih prava lokalnog stanovništva na severu Ugande i jugu Sudana uključujući masovna streljanja, mučenja, silovanja, pljačku, uništavanje kuća i proterivanje ljudi iz njihovih domova. Suočeni sa više od 1,5 miliona interno raseljenih lica, LBG su uspostavili programe u kampovima kako bi obezbedili čistu vodu, hranu i poboljšanje zdravstvenih uslova. Bolesti kao što su tuberkuloza, male boginje, dečja paraliza, kolera, ebola i sida su se javljale u vidu epidemija, pa su volonteri sprovodili vakcinaciju i lečenje stanovništva. Mentalno zdravlje je bilo važan apekt zdravstvene pomoći koju su pružali timovi LBG u Ugandi, jer su mnogi ljudi odbijali da napuste kampove za interno raseljena lica zbog konstantnog straha da će biti napadnuti.
LBG su uspostavili prvu poljsku misiju u Obali Slonovače 1990. godine. Opšte nasilje i podela zemlje koju su 2002. godine izvršili vlada i pobunjenici doveli su do više masakara, a timovi LBG su počeli da sumnjaju da se tu radi o etničkom čišćenju. Masovne vakcinacije protiv malih boginja, lečenje tuberkuloze i ponovno otvaranje bolnica bili su samo neki od projekata pokrenutih od strane LBG, koji su bili jedina grupa za pružanje pomoći u većem delu zemlje.
Struktura poljske misije
Pre nego što postavi poljsku misiju u nekoj državi, tim Lekara bez granica poseti region kako bi odredio prirodu humanitarne krize, nivo sigurnosti i vrstu pomoći koja je potrebna. Medicinska pomoć je osnovni zadatak najvećeg broja misija, mada neke od njih pomažu i u oblastima kao što su prečišćavanje vode i ishrana.
Tim poljske misije
Tim poljske misije se sastoji od vođe misije i određenog broja koordinatora koji su zaduženi za određene delove misije. Vođa misije obično ima najviše iskustva u humanitarnom radu, a njegov (ili njen) posao su odnosi sa medijima, nacionalnim vladama i drugim humanitarnim organizacijama.
Medicinske volontere čine lekari, hirurzi, medicinske sestre i razni drugi specijalisti, koji su prošli obuku iz tropske medicine i epidemiologije. Pored aktivnosti u okviru medicinske i nutritivne komponente poljske misije, volonteri su često uključeni i u rad sa lokalnim medicinskim osobljem kojima pomažu i koje obučavaju.
Iako medicinski volonteri privlače najveću pažnju medija, postoji i veliki broj nemedicinskog osoblja koji omogućava funkcionisanje misije. Logističari su često najvažniji članovi tima, koji su odgovorni za nabavku svega što medicinski radnici trebaju. Oni mogu biti inženjeri i/ili poslovođe, ali su takođe uključeni u postavljanje centara za lečenje i nadgledanje lokalnog osoblja. Ostalo nemedicinsko osoblje čine inženjeri za prečišćavanje vode i poboljšanje zdravstvenih uslova, finansijski i administrativni stručnjaci itd.
Medicinska komponenta
mini|desno|220p|Vakcinacija dece u Čadu Sprovođenje vakcinacije je glavni deo medicinske nege koja se sprovodi za vreme misije Lekara bez granica. Na ovaj način se vrši prevencija mnogih bolesti nepoznatih u razvijenim zemljama, kao što su: difterija, male boginje, meningitis, tetanus, veliki kašalj, žuta groznica, dečja paraliza i kolera. Neka od ovih oboljenja, kao što su kolera i male boginje, se šire velikom brzinom u velikim, gusto naseljenim populacijama poput izbegličkih kampova. Stoga je često potrebno vakcinisati stotine i hiljade ljudi u kratkom vremenskom periodu. Najbolji primer za to je grad Beira u Mozambiku, gde je oko 50.000 ljudi dva puta primilo vakcinu protiv kolere za mesec dana.
U oblastima pogođenim prirodnim katastrofama, građanskim ratovima i endemskim oboljenjima, stanovništvu je često potrebna i psihološka podrška. Mada prisustvo medicinskih timova Lekara bez granica može donekle da umanji stres među žrtvama, često timovi psihologa i psihijatara rade sa žrtvama depresije, nasilja i zloupotrebe opojnih supstanci. Lekari takođe mogu da obuče lokalno osoblje u oblasti mentalnog zdravlja.