cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billy Crystal
Proboj na televiziju
Upravo zbog toga odlučio je s obitelji se preseliti u Los Angeles, vjerujući da će ondje biti bliže očima glumačkih agenata. To se zaista i dogodilo. Televizijski producent Norman Lear zapazio ga je dok je nastupao u nekom klubu i angažirao ga za tada vrlo gledani humoristični serijal "All In The Family". U tom serijalu glavnu ulogu igrao je Rob Reiner, budući poznati redatelj, s kojim se Crystal na snimanju sprijateljio. Nakon nastupa u "All In The Family", dobio je još jednu priliku: razbolio se glumac koji je na nekoj holivudskoj zabavi trebao imitirati Muhammada Alija i najpoznatijeg američkog sportskog novinara Howarda Cosella, voditelja iznimno popularnih prijenosa američkog nogometa, pa je Crystalu ponuđeno da ga zamijeni. U publici je bio i sam Ali, kojem se svidjelo kako ga Crystal imitira, pa mu je to i rekao te mu dao nadimak "mali brat".
Uslijedio je još jedan zapažen nastup: u humorističnom serijalu "Soap" dobio je ulogu homoseksualca Jodieja. Bilo je to prvi put da na američkoj televiziji neki lik otvoreno priznaje daje homoseksualac. Mediji su se raspisali o njemu, javnost je brujala o novom glumcu, pa je Crystal brzo postajao sve popularniji.
Zanimljivo, najviše su ga kritizirale udruge koje su se borile za prava homoseksualaca, koje su ga optuživale da im se izruguje i stavile su ga na svoju crnu listu. No, Crystalu to nije smetalo. Zahvaljujući novostečenoj popularnosti, njegov je lik u serijalu dobivao sve više prostora i na kraju postao zaštitnim znakom serijala. Televizijski analitičari i sociolozi smatraju daje upravo taj serijal, ponajviše zahvaljujući Crystalu, znatno pridonio ublažavanju stava američke javnosti prema homoseksualcima.
Voditelj Oscara
U međuvremenu mu je 1990. ponuđeno prestižna uloga voditelja dodjela Oscara. Koliko je bio uspješan, vidi se po tome stoje do 2004. čak osam puta vodio dodjelu najpoznatijih američkih filmskih nagrada, više od ikoga, s izuzetkom komičara Boba Hopea, koji ju je vodio čak 16 puta. Billyju Crystalu su i lani nudili da se prihvati toga posla, ali je ponudu odbio da bi se više stigao posvetiti nastupima po klubovima.
Kaskaskia
Kaskaskia, pleme američkih Indijanaca porodice Algonquian naseljeno u drugoj polovici 17 stoljeća na mjestu današnjeg grada Utica u okrugu La Salle u Illinoisu gdje im se 1673. nalazilo glavno selo, te u okolnim područjima. Godien 1700.-te oni kreću prema ušču rijeke Kaskaskia, na mjestu današnjeg okruga Randolph. Incidentom u Cahokiji, između Kaskaskia ratnika i velikog poglavice Ottawa Indijanaca, rezultirao je smrću Pontiaca, na što su plemena Sac, Fox, Kickapoo i Potawatomi poveli sa Illinoisima rat do istrebljenja.
Kaskaskie su sudjelovali u potpisivanju najmanje 15 ugovora sa SAD.-om. Konačno tridesetog kolovoza 1803. ugovorom u Vincennesu, Indiana, prepuštaju svoju zemlju SAD.-u, koji ih uzimaju u zaštitu "against other Indian tribes". Godine 1832. oni sa Peoriama odlaze na prvi indijanski teritorij u Kansas, Paola, a 1867. u Oklahomu gdje čine dio naroda Peoria, koje je tamo federalno organizirano pod imenom Peoria Indian Tribe of Oklahoma.
Basicò, Messina
Basicò je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 583 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Kaschenbach
Kašenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 57 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232065.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Kašenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 4,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 57 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 13 stanovnika/km².
Kalinovac (Ub)
Kalinovac je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Ub u Kolubarskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 480 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 514 stanovnika).
Acquafresca, Napoli
Acquafresca je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Kalinovac (Ub)
Demografija
U naselju Kalinovac živi 398 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,0 godina (43,9 kod muškaraca i 44,2 kod žena). U naselju ima 150 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,20.
Acquafresca, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Kalinovac (Ub)
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
US Open 1969
88. prvenstvo SAD u tenisu održano je između 27. augusta i 8. septembra 1969. u njujorškoj četvrti Forest Hills. Prvenstvom su dominirali australijski teniseri koji su osvojili tri titule - u muškoj konkurenciji (Rod Laver), ženskoj konkurenciji (Margaret Court) i muškim parovima (Ken Rosewall i Fred Stolle). Od njih je najpoznatiji postao Laver, postavši prvi teniser u Open eri koji je postigao Grand Slam - odnosno osvojio titule na četiri Grand Slam turnira u istoj kalendarskoj godini (1969).
Muškarci pojedinačno
🇦🇺 Rod Laver por. 🇦🇺 Tony Roche, 7–9, 6–1, 6–2, 6–2
Žene pojedinačno
🇦🇺 Margaret Court por. 🇺🇸 Nancy Richey, 6–2, 6–2
Muški parovi
🇦🇺 Ken Rosewall / 🇦🇺 Fred Stolle por. 🇺🇸 Charlie Pasarell / 🇺🇸 Dennis Ralston, 2–6, 7–5, 13–11, 6–3
Ženski parovi
🇫🇷 Françoise Durr / 🇺🇸 Darlene Hard por. 🇦🇺 Margaret Court / 🇬🇧 Virginia Wade, 0–6, 6–4, 6–4
Miješani parovi
🇦🇺 Margaret Court / 🇺🇸 Marty Riessen por. 🇫🇷 Françoise Durr / 🇺🇸 Dennis Ralston, 7–5, 6–3
Guamúchil (razvrstavanje)
Guamúchil ima više značenja:
Verden, Oklahoma
Verden je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 530, što je 129 (-19,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lucio Lerma, Múzquiz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 457 m.
Campbon, Loire-Atlantique
Kambon je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara koja pripada prefekturi Sen Nazer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2897 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 49,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 44 metara (maksimalnoj 80 m, a minimalnoj 3 m).
Žanka Stokić
Žanka Stokić (pravo ime Živana Stokić; 24. januar 1887 — 21. jul 1947) je bila srpska i jugoslovenska popularna predratna glumica.
Na sceni Narodnog pozorišta odigrala je više od stotinu malih i velikih uloga. Posebno je poznata po tumačenju likova iz dela Branislava Nušića. Zbog držanja tokom nemačke okupacije, nakon Drugog svetskog rata je osuđena pred sudom časti na osam godina robije.
Posthumno je rehabilitovana u Srbiji. Žanka Stokić se često navodi kao nevina žrtva komunističkog režima.
Biografija
Rođena je u Velikom Gradištu. Otac Bogosav je bio ili lekar ili policijski pisar. Majka Julka je rano ostala udovica, pa se udala za sveštenika Aleksandra Nikolajeviča. Prema rečima njenog biografa, Petra Volka, "očuh nije bio preterano oduševljen Živaninim prisustvom".
Campalto, Livorno
Campalto je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Žanka Stokić
Bekstvo sa pozorištem
Žanka se već sa četrnaest godina udala za jednog zaječarskog abadžiju. Međutim, „pobegla“ je sa pozorišnom trupom Ljubomira Rajačića Čupe, gde joj je prvi zadatak bio pranje veša. Muž je prvi put uspeo da je batinama vrati kući, ali je drugi put mladu Žanku uzeo u zaštitu glumac Aca Gavrilović, koji je kasnije postao njena velika ljubav.
Campalto, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Žanka Stokić
Bekstvo sa pozorištem
minijatura|[[Narodno pozorište u Beogradu, nekad.]]
Već premijernim pojavljivanjem u ulozi Tereze u predstavi „Bračne noći“ 1902. godine osvojila je publiku. Po raspadu trupe sa nekolicinom kolega krenula je da obilazi vojvođanske, slavonske i bosanske varoši. U Varaždinu je 1907. godine dobila i prvu dramsku ulogu - igrala je udovicu u komadu „Nada“. Godinu dana kasnije se udala po drugi put i o tom braku je govorila da je bio iz ljubavi, ali da se završio sa bolnim uspomenama. Žanka je najpre igrala u trupama Mike Bakića, Dimitrija Nešića i Mihaila - Ere Markovića, zatim od 1907. u Osječkom kazalištu, gde ju je zapazio i poznati hrvatski reditelj i teatrolog Branko Gavela. Ali, prekretnica u njenoj karijeri se desila u avgustu 1911. godine, kada je gostovala u Beogradu. Tu ju je zapazio upravnik Milan Grol. Mesec dana kasnije primljena je za privremenog člana Narodnog pozorišta, a ubrzo postaje i njegov stalni član. Tu je igrala u tri Gavelove predstave „Figarova ženidba“, „Sirano de Beržerak“ i „Rodoljupci“.
Slava u međuratnom periodu
Već čuvena glumica Žanka Stokić je za svoj veliki jubilej - četvrt veka umetničkog rada - 7. marta 1929. godine, od deset časova pre podne do dva po podne, primala čestitke i poklone u skadarlijskoj kafani „Dva jelena“. Predato joj je i 160.000 dinara u gotovom novcu, što je sa prihodom od predstave premašilo svotu od 260.000 dinara. Tim novcem je kupila kuću na Topčiderskom brdu.
Premijera Nušićevig dela je izvedena 25. maja 1929. godine u režiji Vitomira Bogića. Navodno je Branislav Nušić pišući „Gospođu ministarku“ mislio baš na ovu glumicu. Sama predstava je doživela izuzetan uspeh: do 1941. godine izvedena je više od dve stotina puta, a gostovala je na scenama Beča, Praga, Budimpešte, Sofije, Varšave, Krakova i Vilnusa.
Svih tih godina, slobodno vreme je najradije provodila u skadarlijskim kafanama, posebno u „Tri šešira“, uz Čiča Iliju Stanojevića, Milorada Gavrilovića i druge.
Period nacističke okupacije
Žanka je tokom okupacije učestvovala u programima radio-stanica koje su bile pod nemačkom upravom, u emisiji „Šareno popodne“, kao i estradnim pozorištima „Veseljaci“ i „Centrali za humor“.
Doprinoseći optimizmu stvaranja “Nove Srbije” u “novom poretku”, pod okupacijom su u Beogradu nicala mnogobrojna humoristička pozorišta svakodnevno uveseljavajući, po tvrdnjama Nedićeve propagande, hiljade posetilaca. Pored najpopularnijeg veselog pozorišta “Centrala za humor”, u Beogradu su radila i pozorišta “Humoristi”, “Acino smešno pozorište”, “Razbibriga”, “Veseljaci” i dr, čije su neprikosnovene zvezde (kao i veselih emisija na radiju) bile Žanka Stokić, Blaženka Katalinić, Sofija Perić-Nešić i druge. Koliki je značaj Nedićeva vlada poklanjala ovim ratnim veseljacima, pokazuje činjenica da ih je sve obavezala da određeno vreme provode u Boru dižući optimizam “obveznicima obaveznog rada” koji su tamo, u rudnicima primoravani da rade za nemačke ratne potrebe.
Posleratno suđenje i robija
minijatura|Oduzimanje časti osobama koje su sarađivale sa nacističkim okupatorom bilo je opšti trend. Na slici, javno sprovođenje poniženih i ošišanih žena optuženih za saradnju sa nacistima, [[Francuska 1944.]]
Žanka je za vreme saslušanja pred sudom i objašnjavala da je težak dijabetičar, da do insulina nije mogla da dođe zbog nestašice lekova, te da joj je novac bio potreban da ga nabavi na crnom tržištu. Posle dužeg većanja, osuđena je na osam godina gubitka nacionalne časti. Kazna je bila i društvenokoristan rad i određeno joj je da čisti ulice.
U molbi za pomilovanje, dve godine kasnije, navela je da je tokom rata krila u svom stanu Koču Popovića i Samuila Pijade (brata od strica Moše Pijade), porodicu Flore. Nudila je svedoke, a na kraju zamolila dopuštenje da se vrati umetničkom životu da ne bi živela od tuđe milostinje. Ministar pravosuđa Srbije dr Dušan Bratić predložio je da se kazna smanji, iznoseći, između ostalog, i da je „optužena već godinama bezopasna po društvo“.
Pomilovanje i smrt
U leto 1947. godine posetio je Milivoje Živanović i saopštio da joj je sve oprošteno. Dolazi i Bojan Stupica, prethodno dobivši saglasnost Radovana Zogovića i Agitropa CK da Žanku može da angažuje u novom, Jugoslovenskom dramskom pozorištu. Međutim, umrla je tri dana kasnije. Sahranjena je na Topčiderskom groblju.
Po njenoj želji, na grobu je otpevana pesma „Oj Moravo“. Spomenik joj nije podigla ni država, ni pozorište, već služavka s natpisom: „Svojoj plemenitoj gazdarici Žanki podižem ovaj spomenik, blagodarna Magda.“
Uloge
Žanka Stokić je snimila i jedan film pod naslovom: „Grešnica bez greha“ u režiji Koste Novakovića.
Nasleđe
Godine 1991. snimljen je film „Smrt gospođe ministarke“ u režiji Save Mrmaka koji govori o životu Žanke Stokić u posleratnom periodu. Ulogu Žanke je odigrala glumica Svetlana Bojković.
Godine 2006. izvedena je premijera drame "Žanka" autora Miodraga Mije Ilića, na scewni Treatra Slavija u Beogradu; naslovnu ulogu igrala je Ružica Sokić. Isto delo prikazano je potom u Americi (Čikago) i u Užicu.Pola veka posle Žankine smrti, u Rabrovu joj je podignut spomenik (rad vajara Vladimira Mitrovića), a Narodno pozorište i „Večernje novosti“, na inicijativu Mire Stupice, ustanovili su nagradu s njenim imenom - „Velika Žanka“. Priznanje se dodeljuje „glumačkoj ličnosti koja je obeležila pozorišni i filmski život Srbije svojim stvaraličkom zrelošću i bogatstvom glumačkog života“.
Država Srbija i Crna Gora je štampala poštanske markice sa njenim likom.
Rehabilitacija
Požarevački odbor Lige za zaštitu privatne svojine i ljudskih prava je u oktobru 2006. godine podneo zahtev za rehabilitaciju Žanke Stokić, a tom zahtevu se pridružilo i Narodno pozorište iz Beograda.
Odlukom Okružnog suda u Beogradu Žanka Stokić je rehabilitovana 03.03.2009. godine. Sud je utvrdio da je Žanka Stokić u vreme početka Drugog svetskog rata bila članica Narodnog pozorišta u Beogradu, da nije bila politički aktivna i da je izrečena kazna zasnovana na političkim i ideološkim razlozima.
Rancho Tepozoco, Atizapán
Rancho Tepozoco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atizapán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2577 m.
Lim (rijeka)
thumb|250px|Rijeka Lim kod [[Prijepolje|Prijepolja]] Lim je najveća pritoka Drine. Gornji dio sliva pripada Crnoj Gori, dok srednji i donji dio sliva pripadaju dijelom Srbiji i Bosni i Hercegovini. Slivna porvšina Lima iznosi 5.785 km2 (od čega 115 km2 pripada Albaniji). Značajnije pritoke Lima su: Zlorečica, Šekularska, Ljuboviđa, Lješnica, Bjelopoljska Bistrica, Mileševka, Beranska Bistrica.
Neposredno nakon svog izvorisra prima dvije pritoke takodje sa Prokletija Djuricku rijeku kao i Komaracu Spajanjem reka Grnčar i Vruje, koja izvire ispod Prokletija, nastaje reka Ljusti tip delte. Rijeku Ljucu ne mozemo smatrati nastavkom Lima. Pod svojim imenom, Lim ističe iz Plavskog jezera i teče pored Andrijevice, Berana, Bijelog Polja, Prijepolja i Priboja. Dug je 220 km. Geološki sastav limske doline je raznovrstan i čine ga stijene različite starosti. Cijelim svojim tokom Lim teče kroz klisure i kotline, zavisno od sastava terena. U području krečnjaka doline su uske sa visokim dolinskim stranama, a u ostalim djelovima su proširene.
Širina i dubina rijeke su duž toka promenljive: kod Bijelog Polja širina je 45 m, a dubina 2 m; kod Prijepolja je širina 60 m, a dubina do 2 m. Na nekoliko mjesta u kanjonima, širina rijeke je samo 3 m. U donjem dijelu sliva, neposredno iza Prijepolja, formirano je akumulaciono jeze¬ro zapremine oko 44 miliona m3 za potrebe hidroelektrane Potpeć. Na desnoj obali jezera, kod mjesta Bistrica, izgrađena je istoimena elektrana, derivacionog tipa, koja koristi akumulaciju Radoinja, dok joj jezero Potpeć služi kao kompenzacioni bazen. Nizvodno od ušća Uvca, rijeka Lim se u velikim krivinama spušta do doline Drine i kod mjesta Međeđa uliva u Drinu. Na ušću u Drinu širok je 90 m, a dubina mu dostiže do 5 m.
Siemens AG
Siemens AG je svjetska konglomeracija koju je 1847. osnovao njemački izumitelj Werner von Siemens i koja u Hrvatskoj ima svoju podružnicu Siemens d.d. Najpoznatija je po kućanskim aparatima i telekomunikacijskim uređajima.
Tamaroa
Tamaroa, jedno od plemena Illinois konfederacije, jezične porodice Algonquian koje je 1680. živjelo na obje obale rijeke Mississippi na ušćima Illinoisa i Missourija. Zbog svojeg prijateljstva sa sa Francuzima plemena Chickasaw i Shawnee bila su u neprekidnim ratovima a njima. Vođe Tamaroa 1818. potpisuju ugovor, po kojemu Illinois plemena, uključujući i Peorie, prepuštaju nekih polovicu današnjeg Illinoisa Sjedinjenim Državama. Tamaroe se nalaze i na popisu ugovora sa Kaskaskiama i Peoriama iz 1832. u Castor Hillu u Missouriju. Kasnije se miješaju sa Peoriama, a potomaka im se može naći među Peoriama u okrugu Ottawa u Oklahomi.
Siemens AG
U Hrvatskoj se uglavnom tvrtka bavi telekomunikacijama, medicinom i transportom. Sjedište tvrtke je u Zagrebu, a veće podružnice su u Osijeku i Splitu.
Moingwena
mini|Mapa iz 1681. koja se temelji na ekspediciji iz 1673 (Marquette i Jolliete) sa riječnim sistemom Mississippija i označenim selom Moingwena uz rijeku Des Moines. Moingwena (Moins), pleme američkih Indijanaca porodice Algonquian, i jedno od plemena saveza Illinois, naseljeno na ušću rijeke Des Moines, u okrugu Lee, Iowa, gdje se nalazilo njihovo glavno selo Moingona, danas Montrose. Na njih 1673. nailazi francuski jezuitski svećenik i istraživač Jacques Marquette (1637-1675), i kaže da žive na zapadnoj strani Mississippija blizu Peorije. Kasnije gube identitet i postaju dijelom konfederacije Peoria, čiji potomci danas žive u okrugu Ottawa u Oklahomi.
San Felipe de Jesús, San Juan Evangelista
San Felipe de Jesús je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Lisinski (film)
Smatra se najpoznatijim filmom snimljenim u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, a zbog toga je nakon završetka drugog svjetskog rata i uspostave komunističke Jugoslavije završio u "bunkeru", odnosno za njega šira javnost nije znala sve do 1990. i dolaska HDZ na vlast u Hrvatskoj. 18. listopada 1990. godine je prikazan u tadašnjem kinu „Balkan“ i to povodom vraćanja spomenika banu Jelačiću na središnji zagrebački trg.
San Felipe de Jesús, San Juan Evangelista
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Lisinski (film)
Produkcija
Film se razvio iz ideje o srednjometražnom kulturno-historičnom filmu o Lisinskom, a kako ustaške vlasti nisu odobravale ideologiju ilirskoga pokreta, autori su izbjegavali izravna upućivanja na taj kontekst, kao i na njegovo starije, slovensko-jevrejsko ime: Ignaz Fuchs.
Poricanje Holodomora
Poricanje Holodomora (Заперечення Голодомору, Отрицание Голодомора) je izraz koji ima dva značenja vezana uz stav prema masovnoj gladi koja je od 1932. do 1933. godine, za vrijeme pogodila SSSR, uključujući tadašnju Ukrajinu gdje je poznata po nazivu Holodomor.
Službeni sovjetski stav
U svom prvom značenju, odnosno historijskom kontekstu, se odnosi na službeni stav sovjetskih vlasti prema tim događajima, koji se dugo vremena svodio na poricanje da su se masovna glad uopće dogodila, odnosno nastojanje da se njeni razmjeri i posljedice umanje, a prije svega da ne dovedu u vezu sa Prvim petogodišnjim planom koji je od 1928. do 1933. provodio Staljinov režim i uključivao politiku nasilne kolektivizacije te oduzimanja hrane seljacima. To je poricanje, pogotovo neposredno nakon samih događaja, svoj glavni motiv imalo u nastojanju da se osigura stabilnost režima, ali i u međunarodnoj javnosti očuva percepcija superiornosti komunističke ideologije koja je tada, u vrijeme Velike ekonomske krize, sticala sve više pobornika u zapadnim kapitalističkim zemljama, kao i snage sovjetske države koja je tek tada počela izlaziti iz dugogodišnje diplomatske izolacije. Sovjetsko poricanje je uključivalo intenzivnu kampanju dezinformacija kao i skrivanja službenih podataka, a koje se posebno došlo do izražaja nakon provođenja popisa stanovništva 1937. godine kada su po prvi put i same sovjetske vlasti postale svjesne razmjera demografske katastrofe; zbog toga su njegovi rezultati službeno proglašeni "ništavnima" a glavni statističari koji su ih provodili proglašeni "saboterima" i eliminirani u Velikoj čistki te dvije godine kasnije proveden novi popis čiji se rezultati smatraju "friziranima". Vijesti i različite informaiije o Holodomoru od samog početka počele "curiti" izvan sovjetskih granica, da bi tokom Hladnog rata sam Holodomor služio kao snažno oruđe antisovjetske i antikomunističke propagande. Usprkos toga je SSSR gotovo pola vijeka službeno negirao da se dogodila katastrofalna glad, a od tog stava počeo odustajati tek 1983. godine kada je pod vodstvom komunističkog čelnika (i budućeg ukrajinskog predsjednika) Leonida Kravčuka objavljeno službeno istraživanje koje je se glad pripisalo katastrofalnoj suši. Tek za vrijeme Glasnosti krajem 1980-ih, kada su se u tadašnjem SSSR-u počele doticati dotada zabranjene teme, se počeo mijenjati stav prema Holodomoru, te je KP Ukrajine 1990. godine službeno priznala da je Holodomor bio posljedica mjera sovjetske vlade.
Postovjetske kontroverze
Poricanje Holodomora se u post-sovjetskom, odnosno modernom kontekstu odnosi prije svega na kontroverze vezane uz prirodu samog Holomora, odnosno time se označava suprostavljanje stavu da je Holodomor predstavljao ne samo posljedicu nego i cilj tadašnje sovjetske politike, odnosno nastojanje da se eliminira ukrajinska nacija, te da kao takav predstavlja čin genocida. Službeni stav o Holodmoru kao genocidu je zakonom iz 2006. godine uvela sama Ukrajina, a već ranije su je posebnim parlamentarnim i drugim rezolucijama usvojile SAD i druge, pretežno zapadne zemlje. Nasuprot tome, stav o Holodomoru kao genocidu se žestoko osporava od strane Rusije, gdje službena Moskva priznaje da je Ukrajina bila žrtvom demografske katastrofe, ali i navodi da su njome bila pogođena i područja izvan ukrajinskih granica; u Rusiji se stav o Holodomur kao genocidu smatra revizionističkim tumačenjem historije u svrhu opravdavanja radikalnog ukrajinskog nacionalizma odnosno politike udaljavanja Ukrajine od Rusije.
2007. godine je ukrajinski predsjednik Viktor Juščenko predložio zakon kojim bi se, po uzoru na poricanje Holokausta u zapadnim zemljama, poricanje Holodomora proglasilo kaznenim djelom; ta je inicijativa, pak, zaustavljena nakon što je na vlast došao njegov pro-ruski nasljednik Viktor Janukovič.
Amila Kahrović-Posavljak
Amila Kahrović-Posavljak (Sarajevo, 1984.), pisac.
Biografija
Nakon završene Treće gimnazije upisala je studij književnosti naroda Bosne i Hercegovine i studij komparativne književnosti na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, gdje je diplomirala, a na istom fakultetu 2014. godine stekla zvanje magistrice književno-historijskih znanosti.
Novinarska karijera
mini|200px|Amila Kahrović-Posavljak, [[Stolac 2016.]]Radila je kao novinarka u sarajevskom dnevnom listu Oslobođenje i u političkom magazinu BH Dani (2013.) te kao kolumnistica na mostarskom portalu Tačno.net, kojeg uređuje Štefica Galić, a pisala je kolumne i za zagrebački portal Autograf.hr. Smatrana je prepoznatljivim novinarskim glasom. Novinarstvo je napustila tokom pisanja svog prvog romana da bi se potpuno posvetila književnosti.
Književna ostvarenja i nagrade
Dobitnica je nagrade Mak Dizdar za zbirku pjesama Koščice 2016. godine. Njen prvi roman Smrtova djeca objavljen je 2017. godine u Buybooku, a 2018. godine u Književnoj radionici Rašić (Beograd). Ocijenjen je jednim od najboljih poslijeratnih proznih ostvarenja, a prikaze i recenzije su dali najznačajniji književnici i javne ličnosti iz BiH i regiona: Kristina Ljevak, Almin Kaplan, Viktor Ivančić, Miljenko Jergović, Damir Ovčina, Azra Nezirić, Haris Ljevo, Elvis Ljajić, Marija Nenezić i drugi. Za Smrtovu djecu je 2018. godine dobila Excellence in Literature nagradu (SAD). Prikazi ovog romana objavljeni su u važnim regionalnim časopisima i književnim publikacijama: Život, Oslobođenje, Fragment, Komunalinks, Danas, Politika, Vreme...
Njen drugi roman Izvedeni iz kičmi objavljen je 2020. godine u izdanjima Buybooka (BiH) i Književne radionice Rašić (Srbija). Povodom ovog romana, Filip David je napisao: '' Njen prvi roman „Smrtova djeca“ zasluženo je privukao pažnju čitalaca i kritike, najavljujući pojavu još jednog značajnog pisca u savremenoj književnosti Bosne i Herecegovine, pisca koji će biti prihvaćen i čitan i u drugim sredinama, na jezicima koje svi razumemo. Amila Kahrović-Posavljak uspešno dočarava probuđena osećanja dvoje mladih u njihovim ispovestima, razotkriva njihovu intimu, a uz sudbinsko prisustvo porodičnog i socijalnog okruženja u kojem žive i kreću se. To je svet utonuo u besprektivnost, sumornost, turoban, ograničen svet zatvoren i nedostupan za sve promene uvek spreman da surovo kazni one koji pokušavaju da iz njega izađu. „Izvedeni iz kičmi“ je novo zaokruženo delo autora koji i  ovim romanom, ljubavnom pričom u ambijentu devastiranog poratnog Sarajeva, potvrđuje nesumnjivu darovitost i zasluženo, zapaženo mesto u savremenoj bosansko hercegovačkoj književnosti. ''
Poezija joj je zastupljena u Anthology of young Bosnian poets https://www.youngpoets.eu/en/collaboration-with-pen-bosnian-herzegovina-centre/
Uridin-difosfat glukuronska kiselina
Ona se formira iz UDP-glukoze posredstvom UDP-glukoza 6-dehidrogenaze (EC 1.1.1.22) koristeći NAD+ kao kofaktor. Ona je izvor glukuronozilne grupe u reakcijama glukuronoziltransferaze.
Ciaixe, Imperia
Ciaixe je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 417 m.
Eden, Idaho
Iden je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 405, što je 6 (-1,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kasdorf
Kasdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 256 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141067.
Kolenovići
Kolenovići je naselje u opštini Plav u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 157 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 442 stanovnika).
Demografija
U naselju Kolenovići živi 109 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,7 godina (35,9 kod muškaraca i 35,5 kod žena). U naselju ima 39 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,03.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Montecampione, Brescia
Montecampione je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1101 m.
Piatra, Runcu
Piatra je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Runcu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 533 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.
Meiko Kaji
Meiko Kaji (梶 芽衣子) je japanska pjevačica i glumica. Najpoznatija je kao protagonistica ultra-nasilnih akcijskih filmova 1970-ih, ali i po tome što se povukla na samom vrhuncu karijere. Kroz godine je stekla kult-status, a među poklonicima je i Quentin Tarantino, koji joj je odao počast u svom filmu Kill Bill.
Mata de Hule, Tumbiscatío
Mata de Hule je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1109 m.
Predrag Vasić
Predrag Vasić, rođen 30. oktobra 1997. godine u Gnjilanu, Kosovo i Metohija je srpski glumac. Najpoznatije uloge su mu u filmovima "Sveti Georgije ubiva aždahu" u kom igra Vaneta i "Montevideo, Bog te video!", u kom igra malog Stanoja.
Pither Klassen Peters, Padilla
Pither Klassen Peters je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Padilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Colonia 20 de Noviembre, Santa Cruz Xoxocotlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1581 m.
Pagliarelle, Isernia
Pagliarelle je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 610 m.
Quimixto, Cabo Corrientes
Quimixto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 370 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Olney, Montana
Olni je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 191.
Guanacastle (razvrstavanje)
Guanacastle ima više značenja:
Masatake Terauchi
Gensui Grof Terauchi Masatake (寺内 正毅), GCB (5. oktobar 1852 – 3. novembar 1919) bio je japanski vojskovođa i državnik, najpoznatiji kao prvi generalni guverner Koreje pod japanskom vlašču, odnosno premijer Japana od 1916. do 1918. godine.
Godine 1916. je imenovan za 9. po redu premijera, u vrijeme kada je Japan još uvijek sudjelovao u Prvom svjetskom ratu na strani Antante. Terauchi je nastojao održati kontinuitet sa vanjskom politikom temeljenom na savezništvo sa Britanijom, te je poslao japansku mornaricu da sudjeluje u Antantinim operacijama na svjetskim oceanima. Sa druge strane je nastavio ekspanzionističku politiku usmjerenu prema drugim oblastima Dalekog istoka. Njegova vlada je, koristeći kaos u susjednoj Kini, nastojala preko tzv. Nishiharinih zajmova ishoditi posebna prava u provinciji Shandong, a od SAD je 1917. godine sporazumom Lansing-Ishii ishodila priznanje posebnih prava u Kini u odnosu na druge velike sile. Nakon Oktobarske revolucije u Rusiji je 1918. godine, formalno u okviru zajedničkih napora Antante, Terauchijeva vlada započela sudjelovanje u vojnoj ekspediciji protiv boljševika te poslala značajne ekspedicijske snage koje su okupirale ruski Daleki istok i držale ga pod svojom vlašću sljedećih nekoliko godina. Njegovi uspjesi na diplomatskom polju, međutim, nisu bili u stanju zaustaviti ekonomske probleme, prije svega nagli porast cijena riže koji su u ljeto 1918. godine doveli do masovnih nereda. Smatrajući se odgovornim, Terauchi je podnio ostavku i umro sljedeće godine.
Njegov najstariji sin je bio Gensui Grof Terauchi Hisaichi je također bio vojskovođa, te je u Drugom svjetskom ratu služio kao zapovjednik japanske vojske na Južne ekspedicijske grupe armija.
Llano de los Laureles, Cabo Corrientes
Llano de los Laureles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 526 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 632 m.
Lidija Dominković
Životopis
Lidija Dominković rođena je 1914. godine u rumunjskom gradu Sulini. Sudjelovala je u prvom hrvatskom zvučnom filmu "Lisinski" 1944. godine. Njezina interpretacija Hedvige Banove, ljubavi Vatroslava Lisinskog, ocijenjena je lošom. Godine 2008. hrvatska kritičarka Irena Paulus je za portal Filmovi.hr iznijela kritiku o Lidijinoj glumi:
Umrla je 1949. godine u Zagrebu u dobi od 35 godina.
M.Pertica, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Tapouaro
Tapouaro (Taporoua, Taponero, Tapuaro), pleme američkih Indijanaca iz doline gornjeg Mississippija, koje je prema Franquelinovoj mapi (1688.) živjelo u susjedstvu Peoria, prema Sultzmanu blizu ušća rijeke Iowe u istočnoj Iowi i zapadnom Illinoisu. Tapouaro su bili jedno od manjih plemena plemenskog saveza Illinois. Pod pritiskom Osage i Missouri Indijanaca u kasnom 17. stoljeću dolazi do pokreta raznih illinojskih skupina i nestanka manjih plemena. Moingwene su apsorbirani od Peoria a Tapouaro i Coiracoentanon su nestali među Kaskaskiama, nakon čega im se gubi trag u povijesti.
Kosai Uchida
Grof Uchida Kōsai (内田 康哉) bio je japanski diplomat i državnik koji je u dva navrata (1918. i 1923. godine) nakratko vršio dužnost premijera Japana.
Rodio se u porodici ljekara, te je nakon školovanja na Tokijskom carskom univerzitetu priključio Ministarstvu vanjskih poslova. Obavljao je niz ambasadorskih dužnosti - carskoj Kini i Austro-Ugarskoj - prije nego što je od 1911. do 1912. prvi put služio kao ministar vanjskih poslova u vladi Saionjija Kinmochija. POslan je u ambasadora u Rusiju neposredno pred Oktobarsku revoluciju 1917. godine, a potom se vratio u Japan gdje je ponovno postavljen za ministra vanjskih poslova. Na toj je dužnosti ostao do 1923. godine, te je igrao važnu ulogu u događajima vezanim uz završetak Prvog svjetskog rata i uspostavu poslijeratnog međunarodnog poretka. U tom je periodu dva puta privremeno preuzeo dužnost premijera zamijenivši ubijenog Haru 1921. godine, te iznenada preminulog Kata Tomosaburoa. Treći put je ministrom vanjskih poslova postao 1932. godine, nedugo nakon japanske invazije Mandžurije. Na toj je dužnosti ostao godinu dana, i tom prilikom je inzistirao na priznanju nezavisnost novouspotavljene države Mandžukuo te izlasku Japana iz Lige naroda.
41. pne.
Godina '''41. pne.''' bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje je vrijeme bila poznata kao Godina konzulstva Antonija i Vacije ili, rjeđe, '''godina 713. Ab urbe condita'''. Oznaka 41. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za označavanje godina.
thumb|Antonije i Kleopatra
Cros (Ero)
Kro je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Lodev.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 38 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 760 metara (maksimalnoj 865 m, a minimalnoj 596 m).
Los Cables, Aguascalientes
Los Cables je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1990 m.
Centralia, Pennsylvania
Sentrejlija je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10, što je 11 (-52,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Uridin-difosfat N-acetilglukozamin
Uridin-difosfat N-acetilglukozamin (UDP-GlcNAc) je nukleotidni šećer i koenzim u metabolizmu. Njega koriste glikoziltransferaze za prenos N-acetilglukozaminskih ostataka na supstrate. D -Glukozamin se prirodno formira u obliku glukozamin-6-fosfata. On je biohemijski prekurzor svih šećera koji sadrže azot. Specifičnije, glukozamin-6-fosfat se sintetiše iz fruktoza 6-fosfata i glutamina kao prvi korak biosinteze heksozamina. Krajnji proizvod ovog sintetičkog puta je UDP-GlcNAc, koji se zatim koristi za formiranje glikozaminoglikana, proteoglikana, i glikolipida.
Serpentin
thumb|Lisnati serpentin (antigorit). Serpentin je kemijski spoj iz skupine filosilikata. Sadrži magnezij, željezo, silicij, kisik i vodik. Kemijska formula je (Mg, Fe)3Si2O5(OH)4. Ime dolazi od latinskog serpens, što znači zmija. Površina ovog minerala ponekad je pjegavo obojena pa podsjeća na zmijsku kožu.
Po Mohsovoj skali tvrdoće je 2,5-3,5. Koristi ga se u proizvodnji azbesta.
Tla na serpentinu mogu sadržavati nikla u koncentracijama od 100 ‐ 7000 ppm. Na kserotermnim staništima, pretežno na vapnencu, dolomitu i serpentinu, većinom na toplijim ekspozicijama, brdskog i gorskog pojasa raste crni bor.
Zeleno tigrovo oko (Arizona tigrovo oko) je mineral serpentin. Nastaje u metamorfnim stijenama, a vlaknast izgled mu daje olivin.
Postanak
Produkt je retrogradnog metamorfizma koji nastaje iz ultrabazičnih stijena, zajedno sa antofilitima. Zbog toga je metamorfna stijena.
Ultrabazične stijene u čistim vodenim okolišima, bez CO2 pogodovati će nastanku serpentinsko-antigoritno-brucitno-tremolitnih zajednica (ovisno i udjelu MgO), a one u amfibolitnom ili granulitnom stupnju metamorfizma piroksenima ili olivinima. Uobičajena metamorfna zajednica retrogradnih ultrabazičnih stijena sastavljena je najčešće od serpentina, talka i magnezita.
Port Said
Port Said (arapski: بورسعيد/Bur Sa'īd) je luka i peti po veličini grad u Egiptu sa svojih 760,152 stanovnika. On je i administrativni centar Muhafaze Port Said koja se uglavnom sastoji od samog grada i nešto pustinje.
Historija
thumb|left|240px| [[Karta grada]] thumb|right|300px| Pogled na grad i [[Sueski kanal|kanal]] Grad je osnovan 1859. radi izgradnje Sueskog kanala, na niskoj pješčanoj sprudi koje razdvaja Jezero Manzala od Sredozemnog mora. Ime je dobio po kedivu Muhamedu Saidu (vladao 1854. - 1863.), koji je odabrao lokaciju za njegovu izgradnju.
U luci je između 1903. i 1909. podignuto nekoliko ogromnih suhih dokova za servis i popravak brodova, a za smještaj radnika koji su u njima radili podignut je novi kvart (današnji grad)- Port Fuad (Būr Fuād) na suprotnoj (istočnoj) obali kanala.
Krajem 19. vijeka Port Said je izrastao u najveće skladište za ugljen na svijetu, koji se uglavnom koristio za promet Sueskim kanalom. Nakon što je 1904. dovršena željeznička pruga standardnog kolosijeka od Kaira preko Ismailije, postao je druga po veličini egipatska luka, odmah do Aleksandrije, koja se uz kanalski promet počela baviti i izvozom pamuka i riže iz istočnih dijelova Delte Nila. Lučki promet je povećan izvozom smrznute ribe i ostalih plodova mora, nakon što su podignute hladnjače, ali je i nadalje najveći prihod dolazio od poslova vezanih uz promet kanalom. thumb|left|240px| Centar grada Port Said je teško oštećen u zračnim napadima i desantu u novembru 1956., koji su izvršile francuske i britanske trupe, u vrijeme Sueske krize, nakon egipatske nacionalizacije kanala.
Nakon Šestodnevnog rata 1967. izraelske snage okupirale su istočnu obalu kanala, koji je tada ostao zatvoren do 1975., što je bio težak udarac ekonomiji grada.
Otvaranjem kanala i novom politikom Anvara Sadata - Otvorenih vrata, podignuti su novi stambeni kvartovi za povratnike i izbjeglice iz rata a otvorena je i Slobodna ekonomska zona.
Port Said je od 2010. i univerzitetski grad, a od 2016. ima i operu.
Privreda i transport
Pored kanala, luke i brodogradilišta za ekonomiju grada važna je i industrija koja proizvodi; tekstil, odjeću, staklo, porcelan, satove, kozmetiku, automobilske gume i akumulatore.
U gradu radi nekoliko termoelektrana, a puno poduzeća se bavi građevinarstvom, izdavaštvom i informatikom.
Zvezdano jato
desno|mini|250p|Globularno jato -{[[Mesje 15|M15}- u čijem centru se nalazi i crna rupa]] Zvezdano jato je brojniji (barem par desetina članova) sistem zvezda u galaksiji koje su gravitacioni vezane. Bitno za zvezdana jata jeste činjenica da su zvezde u jednom jatu nastale gotovo istovremeno, što znači da imaju isti hemijski sastav.
Podela
Postoje dve vrste zvezdanih jata:
Zbijena jata
Zbijena (ili globularna, kuglasta, zatvorena) zvezdana jata su veliki sistemi zvezda koji sadrže od nekoliko stotina pa do više stotina hiljada članova. To su veoma stari sistemi koje su nastajali zajedno sa formiranjem galaksija. Što znači da im starost ide i do 13 milijardi godina, pa se u njima nalaze veoma stare zvezde. Nalaze se u halou galaksije i gravitaciono su izuzetno stabilna.
Rasejana jata
Rasejana ili otvorena jata su manja od globularnih jata. Sadrže do nekoliko stotina zvezda. To su mladi sistemi zvezda sa mladim zvezdama, starosti do nekoliko miliona godina. Gravitaciono su nestabilna i vremenom zvezde polako napuštaju sistem, i zbog toga se vremenom rasipaju. Nalaze se samo u disku galaksije. Vrlo često se nalaze u maglini gasa od koje je i nastalo jato (vidi sliku desno).
Literatura
Opšta astrofizika, M. Vukićević-Karabin, O. Atanacković-Vukomanović, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd
Mechkentowoon
Mechkentowoon (Mechkentiwoom), jedno od pet plemena plemenskog saveza Mahican koje je u 17 stoljeća obitavalo u na zapadnoj obali rijeke Hudson u New Yorku, u susjedstvu plemena Tappan (De Laet's Nieueu Wereldt; 1633), odnosno između Newark Baya i njezinih pritoka Hackensacka i Passaica. Ostale varijante imena su: Mechkentowoom, Machkentiwomi.
Njihovo ime dolazi od Machkachtaeuunge, u značenju  'red bank of a river' , dok neki zemljopisni pojmovi također nose ime po njima: Mankachkewachky (jedna velika močvara).
U New Yorku su plemena Mahican, Mechkentowoon i Wiekagjoc imali 7 sela. Njihovo ime brzo će nestati iz povijest jer će ga zamijeniti ime glavnog plemena Mahican.
Wiekagjoc
Ostale varijante imena pod kojima se spominju su Wickagjock i Wiekagjocks.
Campiglia Marittima, Livorno
Campiglia Marittima je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Kasel
Kazel je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.227 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235056.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Kazel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 4,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.227 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 271 stanovnika/km².
El Tepiololco, Atizapán
El Tepiololco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atizapán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2575 m.
Ilirik
thumb|250px|Položaj Ilirikuma u Rimskoj Imperiji Ilirik ( — Ilirikum) je bila rimska provincija nastala nakon rimskog osvajanja bivšeg nezavisnog kraljevstva Ilira i pacifikacije ilirskih plemena na širem području Ilirije. Teritorija Ilirika protezala se od rijeke Drim u današnjoj Albaniji do Istre u Hrvatskoj i od obale Jadranskog mora do Panonske nizije. Salona u blizini današnjeg Splita u Hrvatskoj bila je središte rimske provincije Ilirikum.
Ratovi sa Dalmatima
Nakon sloma ilirskog kraljevstva Rimljani će nastaviti osvajačku politiku. Tek što je bio završen III ilirski rat (171—168), na istočnoj obali Jadrana pojavio se za Rimljane još jači i uporniji neprijatelj, ilirsko pleme Dalmati. U ranije vrijeme Dalmati su živjeli podalje od obale, u zadinarskom području, na Duvanjskom, Livanjskom i Glamočkom polju, te oko Imotskog polja (onostranska Dalmacija). U toku II. st. p.n.e., Dalmati su se spuštali dolinom Cetine, i tako infiltrirali u primorje. Zauzeli su i Salonu, pustošeći Stobreč i Trogir s jedne, a zemlju Daorsa, rimskih saveznika, s druge strane. Ratovi Rimljana protiv Dalmata počeli su 156. god. pne. Rimska ratna baza bila je u Naroni, još od rata protiv Demetrija Hvarskog iz 219. god. pne. Ratove sa Dalmatima vodio je i Gaj Julije Cezar. Nakon 120 godina stalnih sukoba, ratove su završili zajedničkim snagama Marko Antonije i Oktavijan, konačnim osvajanjem Salone 39. god. pne. i rimskim učvršćivanjem na srednjem Jadranu. Dalmati su i dalje držali unutrašnjost, koja je dugogodišnjim ratovima opustošena i iscrpljena. Porazom Dalmata konačno je probijen bedem koji je štitio ilirsku unutrašnjost. Narodi koji se do sada nisu suočili sa rimskim armijama sada će i sami morati iskusiti njihovo prisustvo na svojoj zemlji i u svojim naseljima.
Oktavijanova osvajanja
Oktavijanov ilirski rat bio je kombinovani ratni pohod (na Jadranu i kod Segestice je upotrijebljena flota) u ilirsku, teško prohodnu planinsku i nepoznatu zemlju, sa hrabrim narodom, naviklim na slobodu. Zbog toga je Oktavijan krenuo s velikim i dobro opremljenim snagama. Prve godine osvojio je područje Japoda i Segestana.
Podjela Ilirika
Ratnici iz Ilirije-Ilirikuma bili su veoma vješti i hrabri pa ih je Rim rado regrutovao u svoje legije (npr. Legio I Illyricorum). Čak i nekoliko rimskih imperatora potiče sa ovog područja: Aurelijan, Klaudije II, Konstantin I i Dioklecijan i kasnije, bizantskih imperatora: Anastazije I i Justinijan I. thumb|250px|Lijevo na mapi: Rimske provincije Panonija i Dalmacija, Ilirikum.
Važniji gradovi
Acruvium (Kotor), Aspalathos (Split, Dioklecijan je tu sagradio velelepnu palaču) Asseria (kod Zadra), Bona (Blagaj), Corcyra (Korčula), Diluntum (Stolac), Domavia (Srebrenica), Dulcinium (Ulcinj), Dyrrachium (Drač), Delminium (Duvno), Epidaurus (Cavtat), Iader (Zadar) Vssa ili Cissa (Vis), Narona (kod Metkovića), Pharus (Stari Grad na Hvaru), Rhizinium (Risan), Raetinium (Bihać), Salona (Solin, sjedište guvernera provincije), Scardona (Skradin), Scodra (Skadar), Senia (Senj, vojna luka), Tarsatica (Trsat, dio Rijeke), Tragurium (Trogir),
Wawyachtonoc
Wawyachtonoc (Wawijachtenocks, Wawyachteioks, Wawyachtonock, Wyeck), jedno od plemena konfederacije Mahican, jezična porodica Algonquian naseljeni na područjima današnjih okruga Dutchess i Columbia u New Yorku i istočno do rijeke Housatonic u Connecticutu. Njihovo glavno naselje (imali su ih 7) bilo je Weantinock koje se nalazilo na rijeci Housatonic, blizu današnjeg New Milforda u okrugu Litchfield, Connecticut.
Ostala njihova sela, ili koja su bila u njihovom savezu su Shecomeco, Wechquadnach, Pomperaug, Bantam, Weataug i Scaticook.
Abnormalize
"abnormalize" je treći singl japanske rock grupe Ling Tosite Sigure, objavljen 14. studenog 2012. godine u izdanju Sony Musica. "abnormalize" je pjesma koja je nastala kao uvodna pjesma za anime Psycho-Pass te je premijerno izvedena 12. listopada, zajedno s emitiranjem prve sezone animea. Dakako, radilo se o skraćenoj veziji (TV edit) pjesme u trajanju od jedne i pol minute. Puni singl izdan je mjesec dana kasnije te je prodan u oko 33,000 primjeraka. Na Oriconovoj ljestvici je zauzeo osmo, dok je na Billboardovoj bio na 13. mjestu.
Wawyachtonoc
Većinu njih okupilo je moravsko bratstvo u misijama u Shecomecu i Scaticooku u Connecticutu, odakle sugotovo svi, osim nekoliko njih iz Scaticooka, preseljeni u Pennsylvaniju gdje su podijelili sudbinu sa Moravian Indijancima.
Abnormalize
Singl je izdan kao obično CD izdanje i kao Limited Edition izdanje. Prvo je sadržavalo samo jedan disk na kojemu je, uz naslovnu pjesmu, bila i pjesma "make up syndrome". Limited Edition izdanje sadržavalo je dva diska sa skraćenom verzijom pjesme i spotovima. Obje pjesme sa singla kasnije su uključene u album i'mperfect.
Afragola, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62775 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
El Paraíso, San Juan Evangelista
El Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Las Moras, Múzquiz
Las Moras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Múzquiz.