cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El húsar de la muerte
El húsar de la muerte je čileanski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1925. u režiji Pedra Sienne. Radnja je smještena u Čile u vrijeme rata za nezavisnost, a naslovni protagonist, čiji lik tumači sam Sienna, je Manuel Rodríguez Erdoíza, advokat koji godine 1814. nakon katastrofalnog poraza i propasti prve čileanske države organizira otpor španskim rojalističkim trupama koje su okupirale zemlju. Film je pronađen i restauriran 1962. godine, te se smatra jedinim potpuno sačuvanim čileanskim filmom iz nijeme ere.
Oerlinghausen
Erlinghauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Lipe. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 16.905 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5766056, NUTS (DEA45) i LOCODE (DE OEN) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lipe Erlinghauzen se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Lipe. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 214 metara. Površina opštine iznosi 32,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.905 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 517 stanovnika/km².
Robesonia, Pennsylvania
Robersonija je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.061, što je 25 (1,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Južnoarapski Protektorat
Historija
Južnoarapski Protektorat nastao je 1963 zapravo kao rezultat neuspjeha britanske kolonijalne politike. Još je ranih 1950-ih britanski savjetnik za zapadni dio Protektorata Aden - Kennedy Trevaskis, sastavio plan koji je predviđao da se od Protektorata Aden stvore dvije federacije, na teritorijima gdje su i tako postojale dvije upravne jedinice. Cilj tog plana bio je da se spriječe pokušaji destabilizacije od strane Sjevernog Jemena i njegovog kralja Ahmada bin Jahje, koji je na razne načine pomagao anti-britanske snage po Južnom Jemenu, tako da su seučestale pobune 1950-ih po brojnim sultanatima. Želja je bila i da se stvori modernija uprava sa više lokalne samuprave i manje korupcije, i smanji tiranija brojnih feudalnih vladara.
Međutim naglo buđenje arapskog nacionalizma i njihova želja da se što prije oslobode britanske kolonijalne prisutnosti, natjeralo je Britance da brže djeluju. Zbog tog su željeli od Protektorata Aden napraviti Federaciju Arapskih Emirata Juga i tako barem formalno prikriti razloge za nezadovoljstvo kod podanika. To je formalizirano 11. februara 1959, kad je šest sultanata potpisalo sporazum o osnivanju Federacije Arapskih Emirata Juga. U slijedeće tri godine, Federaciji se pridružilo još devet sultanata, a 18. januara 1963 i bivša Kolonija Aden, tad je prestao postojati Protektorat Aden i nastala je Južnoarapska Federacija - formalno nezavisna država.
Međutim istočni sultanati i šeikati koji su bili puno konzervativniji i zaostaliji nisu se htjeli pridružili takvoj Federaciji već su osnovali svoj Južnoarapski Protektorat 18. januara 1963, koji je na izvjestan način ostao onakav kakav je dotad bio Protektorat Aden.
Prve članice Južnoarapskog Protektorata bili su slijedeći sultanati i šeikati; Sultanat Katiri, Sultanat Mahra, Sultanat Kuvaiti i Vahidski Sultanat Balhaf (sve bivše članice Istočnoadenskog protektorata) njima se pridružio i udaljeni Sultanat Gornja Jafa sa svojih pet šeikata (Busi, Dhubi, Hadrami, Maflahi i Mausata) dotada član Protektorata Aden.
Južnoarapski Protektorat je raspušten nakon proglašenja nezavisnosti Narodne Republike Južni Jemen, 30. novembra 1967 godine, nakon toga su raspušteni i sultanati i šeikati koji su ga tvorili. Slijedeći veliki događaj bilo je ujedinjenje, Narodne Republike Južni Jemen sa Sjevernim Jemenom 22. maja 1990 u Republiku Jemen.
Anaksagora
Anaksagora (grč. Ἀναξαγόρας, oko 500–428. god. st. e.) bio je antički grčki filozof odnosno prirodoslovac (φυσιόλογοι), predstavnik jonske škole, takođe blizak pluralističkoj školi i atomistima.
Smatra se da je Anaksagora doneo filozofiju u Atinu, koja kasnije postaje središte filozofskog proučavanja. Kada se Anaksagora naselio u Atinu, postao je prijatelj, učitelj i savetnik državnika Perikla.
Uveo je pojam uma (νους) u filozofska razmatranja. Svoju filozofiju je izložio u jednoj knjizi od koje su ostali samo fragmenti.
Životopis
Anaksagora je rođen u Klazomeni u Maloj Aziji, nedaleko od Smirne (današnjeg Izmira). Premda Grk, bio je persijski podanik, jer je Klazomena posle propasti jonskog ustanka pala pod persijsku vlast. On je bio prvi filozof koji se nastanio u Atini, koja će kasnije postati središtem filozofskih istraživanja. Možda je Anaksagora u Atinu došao s perijskom vojskom. Ako je to tačno, to bi objasnilo zašto je on u Atinu došao u vreme bitke kod Salamine (480–479. god. st. e.).
thumb|[[Jonija, Anaksagorina postojbina.]]
Od Platona (Phaed. 270a) doznajemo da je mladi Perikle bio Anaksagorin učenik, što će kasnije Anaksagoru uvaliti u nevolje. Nakon što je u Atini boravio nekih trideset godina, Periklovi politički protivnici izveli su Anaksagoru pred sud oko 450. godine stare ere. Diogen Laertije kaže da je na sud izveden pod optužbom za bezbožnost i za persofilstvo. Što se prve optužbe tiče, Platon navodi da se ona temeljila na činjenici da je Anaksagora poučavao da je Sunce usijani kamen, a ne živo božanstvo Helije, te da je Mesec načinjen od zemlje. Ove optužbe bile su politički motivisane i usmerene na to da naškode Periklu, koji je bio blizak prijatelj s Anaksagorom. Uostalom, i Periklov drugi učitelj, Damon, pao je pod udar ostrakizma. Anaksagora je osuđen, ali je izbavljen iz zatvora, verovatno zahvaljujući zalaganju samoga Perikla. Povukao se u Joniju i nastanio se u Lampsaku, koloniji grada Mileta. Tamo je, verovatno, osnovao svoju školu. Građani Lampsaka podigli su mu spomenik na trgu (žrtvenik posvećen Umu i Istini), a priča se da je, po njegovoj želji, godišnjica njegove smrti dugo obeležavana kao praznik školske dece.
Učenje
Anaksagora je svoju filozofiju izložio u jednom jedinom spisu, nazvanom O prirodi (Περὶ φύσεως). To je delo izgubljeno, ali su sačuvani fragmenti, pre svega zahvaljujući Simplikiju, i to – kako se čini – uglavnom iz prvog dela knjige. Iz sačuvanih fragmenata možemo zaključiti da je Anaksagori bilo poznato Empedoklovo učenje (na koje se ugledao), Zenonovi dokazi protiv postojanja mnoštva, te najvažnije postavke pitagorejskog i drugih učenja o prirodi.
Promena
Anaksagora je usvojio Parmenidovu teoriju po kojoj biće niti nastaje niti nestaje, već je nepomenljivo. Parmenid je promenu odbacio kao privid, ali Anaksagora ju je uzeo za činjenicu i nastojao je pomiriti s nepromenljivim bitkom uvođenjem prvobitnih semena, čije se spajanje i razdvajanje prikazuje kao nastajanje i propadanje:
Slično Empedoklu, da bi pomirio tezu o stalnosti tvari sa iskustvenom činjenicom promene, Anaksagora uvodi pojam nepropadljivih materijalnih čestica, čije mešanje oblikuje predmete i čije razdvajanje čini da ti konkretni predmeti nestaju. Međutim, Anakagora odbacuje Empedoklovo shvatanje da su te krajnje čestice četiri osnovna elementa – zemlja, vazduh, vetar i voda, jer smatra da su i ti elementi zapravo mešavine sastavljene od mnogo kvalitativno različitih čestica.
Semena
Prema Anaksagori, u početku su svi delići bili pomešani. Iz prethodnog fragmenta se vidi da je Anaksagora – shodno elejskoj filozofiji prirode – odbacivao mogućnost nastajanja nečega iz ničega: da bi nešto nastalo, potrebna su "semena" (σπέρματα). Zato je Anaksagora pretpostavio da se već u prvotnoj mešavini nalaze sva semena budućih raznorodnih bića. Upravo zbog tih "semena" Anaksagorina filozofska misao može se smatrati bliskom atomizmu Leukipa i Demokrita.
Predmeti nastaju kada se osnovne čestice tako spoje da u objektu prevlađuje jedna određena vrsta čestica u odnosu na druge vrste. Naime, u konrektnim predmetima postoje čestice svih stvari, ali su one tako povezane da prevlađuje samo jedna vrsta, tako da mi taj objekat opažamo kao zlato, travu itd. i na osnovu prevlađujuće čestice ga imenujemo. Anaksagora je smatrao da "sve stvari jesu u svemu" (fr. 4) te da "u svemu jeste deo svega" (fr. 11). Na taj način je objasnio promenu, odnosno uskladio Parmenidovo učenje o nepromenljivom bitku sa iskustvom promene.
Za Anaksagorina semena Aristotel će kasnije uvesti naziv homeomerije. Prema Anaksagori, ono što poseduje kvalitativno iste delove kao celina jeste osnovno i neizvedeno. Aristotel celine koje imaju kvalitativno iste delove naziva homeomerije (τὰ ὁμοιομερῆ), pri čemu jednakodelnom (τὰ ὁμοιομερές) suprotstavlja nejednakodelno (τὸ ἀνομοιομερές). Na primer, ako grumen zlata podelimo na pola, dobijamo dva grumena zlata, koji su kvalitativno isti kao celina. Međutim, ako se pas – živi organizam – preseče na pola, polovine ne predstavljaju dva psa, pa je celina "nejednakodelna" (ἀνομοιομερές).
Um
Pošto je promenu prihvatio za realnost, hteo je objasniti kako dolazi do pomeranja semena iz prvobitne mešavine. Anaksagora uvodi pojam uma (νους, nous), kao prvobitnog pokretača. Funkcija uma je da pokrene kruženje u mešavini i tako podstakne mešanje, odnosno ono što bismo nazvali nastajanjem predmeta.
Anaksagora prvi u filozofiji uvodi jedno duhovno načelo, ali ne pravi u potpunosti razliku između tog duhovnog načela i materije: um je ono što je "najtanje", on je "najčišći" od svih stvari. Um ne može da nastane (jer je nastajanje samo mešanje već postojećeg) niti da nestane (jer je propadanje samo razjedinjavanje smešanih delova postojećeg), dakle um je večan, nerođen i nepropadljiv. Um je prisutan u svim živim bićima – ljudima, životinjama i biljkama – i u svemu je isti. Zato razlike između ovih bića ne potiču iz nekih suštinskih razlika između njihovih duša, nego iz razlika između njihovih tela, koja olakšavaju ili otežavaju potpunije delovanje uma. Čini se da Anaksagorin um treba zamisliti kao bezličnu prirodnu snagu, koja u sebi sjedinjuje suprotna svojstva malog i velikog (jer pamet je jedna te ista, bez obzira na to da li se ispoljava u prostorno malom ili prostorno velikom). Ta pamet je "nešto večno živo", nešto možda najpribližnije "vazduhu" ili "dahu", odnosno "eteru" ili "svetlosti", s obzirom da su "vazduh" i "eter", prema Anaksagori, oduvek izdvojeni od svega ostaloga (fr. 1).
Aristotel u Metafizici kaže da se "Anaksagora koristi umom samo kao nekom spravom (μεχανή – u smislu deus ex machina) za stvaranje kosmosa, i kad god je nedoumici kako da objasni da nešto zbog nekog uzroka nužno jeste, on poseže za umom, dok u drugim slučajevima on radije sve drugo čini uzrokom nego um" (A 4, 985a 18–21). Neki cene da Anaksagora nije izveo dosledne konsekvence iz uvođenja uma u svoju ontologiju: njemu je um potreban samo kao prvi pokretač, a ostalo se dalje razvija zahvaljujući mehaničkim silama u samoj materiji. Ipak, Anaksagora ima veliko značanje u istoriji filozofije, jer je u antičku filozofiju uveo ovo načelo.
Ostalo
mini|Pitaše ga: Zašto je dobro roditi se? Anaksagora reče: Radi promatranja neba i reda u svemiru.
Anaksagora je posmatrao razne prirodne pojave. Između ostalog je zaključio da se zvuk bolje prostire noću, odnosno da "noć je bolja za slušanje zvukova nego dan, jer vazduh danju titra grejan od sunca, a noću je miran".
Kod antičkih autora je sačuvano nekoliko anegdota vezanih za njegov život. Kada su pitali Anaksagoru: "Zašto je dobro roditi se?", on je odgovorio: "Radi promatranja neba i reda u svemiru". Drugom prilikom, kada ga je neko upitao: "Zar te ništa nije briga za domovinu?", Anaksagora reče: "Ne govori tako, meni je domovina svagda na srcu", i pokaza ka nebu.
Još jedna anegdota opisuje njegov odnos prema svojini. Prilikom povratka u rodni kraj, ugledavši svoj zapušten posed, Anaksagora reče: "Ja ne bih bio zdrav da ovo nije propalo."
Joanikije I
Joanikije I (?—1279), bio je peti arhiepiskop srpski u periodu 1272—1276.
Biografija
Došao je na čelo srpske arhiepiskopije 1272. posle Danila I, sa pozicije igumana manastira Studenice.
Bednjica
Bednjica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Lepoglave, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 220 stanovnika te 58 obiteljskih kućanstava.
Joanikije I
Biografija
Bio je učenik arhiepiskopa Save II iz vremena dok je Sava još bio episkop. Zajedno su bili u Svetoj zemlji i na Svetoj gori odakle su se zatim vratili u Srbiju. Posle toga Joanikije se ponovo vratio na Svetu goru u Hilandar, gde je oko 1255/56. bio ekonom da bi oko 1257. postao iguman Hilandara. Taj položaj je napustio pre 1262/63. jer se tada kao iguman Hilandara spominje Jevstatije.
Kada se ponovo vratio u Srbiju postao je iguman manastira Studenice. To je jedini poznati primer u staroj srpskoj državi da je jedna osoba bila iguman ova dva manastira.
Nakon smene Danila I zbog nekog prestupa 1272. se pristupilo pažljivom biranju sledećeg arhiepiskopa. O tome svedoči arhiepiskop Danilo II: „I pošto su mnogo tražili, ne nađoše nikoga drugoga dostojna takve vlasti, osim ovoga blaženoga Joanikija, koji je u to vreme bio iguman doma presvete Bogomatere, mesta zvanoga Studenica“.
U vreme njegove uprave srpskom crkvom, vizantijski car Mihailo VIII, koji je obnovio Vizantiju (1261), sa Latinima je sklopio uniju u Lionu 1274. Posle dve godine, 1276. kralj Uroš I (1243—1276) je bio zbačen sa prestola od sina Dragutina, kome nije po obećanju ustupio pola svoje države. Tada se i arhiepiskop Joanikije povlači sa arhiepiskopskog trona sa kraljem i prijateljem Urošem I, koji uskoro umire kao monah Simon; zatim je u Zahumlju 1279. umro i arhiepiskop Joanikije I. Njihova tela (mošti) prenela je kraljica Jelena Anžujska i sahranila u manastiru Sopoćanima, zadužbini svog muža kralja Uroša I.
Histrelin
Histrelin je organsko jedinjenje, koje sadrži 66 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1323,502 Da.
Clifton Springs, New York
Klifton Springs je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Енохов календар
Енохов календар је стари календар описан у апокрифној Књизи Еноховој (в. Словенски апокрифи).
Њиме је година била подељена на четири сезоне од по 13 седмица. Свака сезона је имала два 30-дневна месеца, праћена једним 31-дневним месецом. Свака сезона је почињала у недељу; пошто је први месец имао 30 дана, други месец је почињао у уторак, а трећи месец у четвртак, из истог разлога.
Календарски стручњак John Pratt је написао: "Енохов календар је критикован као безнадежно примитиван, јер се, са само 364 дана, врло брзо разилазио са годишњим добима: за само 25 година сезоне би стизале читав месец раније. Тако велики несклад, ипак, само указује да је метод интеркалације изостављен".
E. G. Richards је нотирао систем интеркалације којим би Енохов календар постао тачан колико и грегоријански календар.
Пратов предлог
Прат је предложио нешто што он сматра за бољи систем. Додатак екстра седмице на крај сваке седме године (коју Прат назива "Суботња година") и затим још једне додатне седмице на крају 28. године, чини календар прецизним колико и јулијански календар. Затим, дефинишући "Велику годину" као период од 364 године (као што Енохова година има 364 дана) Прат каже: "У сваком скупу од пет Великих година биле би изостављене две додатне седмице којима се завршава 28-годишњи циклус, [и то] једна у трећој и још једна у петој Великој години". Овим би календар био прецизнији од грегоријанског календара (година би трајала 365,24231 дана, десетак секунди дуже од средње тропске године и око 16 секунди краће од грегоријанске године).
Референце
<References/>
Montanina, Padova
Montanina je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Kandaulizam
Kandaulizam je naziv za seksualnu sklonost ili fantaziju u kojoj muškarac izlaže svoju ženu drugim muškarcima u voajerske svrhe. Izraz je ime dobio po drevnom lidijskom kralju Kandaulu koji je krišom svoju golu suprugu pokazao svom slugi Gigu.
Eifersucht
Eifersucht je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Karla Grunea. Po žanru predstavlja kombinaciju komedije i drame, a protagonisti su muž i žena, koji zbog neukusne šale zajedničkog prijatelja počnju sumnjati u vjernost svog bračnog druga. Eifersucht se smatra jednim od primjera tzv. kammerspielfilma (komornog dramskog filma), pravca koji je proizveo neka od najistaknutijih djela njemačke kinematografije sredinom 1920-ih.
Kandaulizam
Izraz je prvi upotrijebio Richard von Krafft-Ebbing u svojoj knjizi ''Psychopathia sexualis. Eine klinisch-forensische Studie'' (Stuttgart: Enke 1886).
Irinej (patrijarh srpski)
Patrijarh srpski Irinej (po rođenju Miroslav Gavrilović; Vidova kod Čačka, 28. 8. 1930) je 45. vrhovni poglavar Srpske pravoslavne crkvei i episkop niški.
Njegova puna titula glasi: „Njegova svetost arhiepiskop pećki, mitropolit beogradsko-karlovački i patrijarh srpski g. Irinej“.Preminuo je 20. Novembra 2020.
Biografija
Rođen je 1930. godine u selu Vidova kod Čačka kao Miroslav Gavrilović. Završio je osnovnu školu u rodnom selu, gimnaziju u Čačku, bogosloviju u Prizrenu 1951. godine, a zatim Bogoslovski fakultet u Beogradu. Zamonašen je u manastiru Rakovici 1959. godine. Zamonašio ga je tadašnji patrijarh srpski German, koji ga je rukopoložio u čin jerođakona i jeromonaha, 24. i 27. oktobra 1959. godine.
Bio je profesor Prizrenske bogoslovije 1959—1968. godine. Završio je postdiplomske studije u Atini, gde je otišao školske 1962/63. godine. Posle toga je bio postavljen za upravnika Monaške škole u Ostrogu. Ponovo je bio profesor i rektor bogoslovije u Prizrenu 1971—1974 godine.
Maja 1974. izabran je za episkopa moravičkog, vikara patrijarha Germana. Za episkopa niškog izabran je na zasedanju Svetog arhijerejskog sabora 21—28 maja 1975. godine. Na tron episkopa niške eparhije ustoličen je u Sabornoj crkvi u Nišu 15. 6. 1975. godine.
Bio je više puta član Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve.
Dana 22. 1. 2010. godine odlukom Izbornog sabora Srpske pravoslavne crkve izabran za patrijarha.
Priznanja
Dobitnik je Povelje Udruženja književnika Srbije koja mu je uručena 25. januara 2012.
Orden Republike Srpske
Patrijarh je 9. oktobra 2011. boravio u modričkom naselju Višnjik i tom prilikom služio svetu arhijerejsku liturgiju i osveštao novoizgrađeni crkvu Pokrova Presvete Bogorodice. Tokom svečanosti, predsednik Republike Srpske Milorad Dodik ga je odlikovao Ordenom Republike Srpske na lenti.
Stav o homoseksualnosti
Irinej se protivio održavanju Beogradske parade ponosa zakazanoj za oktobar 2011. i pozvao nadležne organe da se ona ne održi. U poruci objavljenoj na sajtu Srpske pravoslavne crkve poručio je: „Sa puno opravdanja ovu pošast nazvao bih ne paradom ponosa, već ‘paradom srama’ kojom se blati ljudsko dostojanstvo i gazi svetinja života i porodice.“ Učesnike parade okarakterisao je kao „[j]ednu grupu nastranih, koji svoje manjinske poglede u osnovi neprirodne, žele da nametnu drugoj, ogromnoj većini, koja ne deli i ne prihvata njihovo shvatanje smisla života i ljudske slobode.“
Sava II Nemanjić
mini|Sveti Sava II Sava II Nemanjić (po rođenju Predislav Nemanjić; oko 1200—1271) je bio treći srpski arhiepiskop (1263—1271) i brat vladara, kralja Uroša.
Kanonizovan je kao sveti Sava II.
C3H7NO2
__NOTC__ Molekulska formula C3H7NO2 se može odnositi na:
Sava II Nemanjić
Biografija
Rođen je 1200. ili 1201. godine. Njegovo svetovno ime je bilo Predislav. Bio je sin kralja Stefana Prvovenčanog i sinovac Svetog Save.
Stefan Prvovenčani je osim njega imao još tri sina, srpske kraljeve Radoslava, Vladislava i Uroša I. Radoslav je bio najstariji, a Uroš I najmlađi od braće. Predislav je bio drugi ili treći po starestvu, prema žitiju Stefana Prvovenčanog od patrijarha Pajsija bio je drugi dok po nekim drugim je treći.
Sava II se ugledao na svog znamenitijeg strica Svetog Savu. Vrlo rano se zamonašio i živeo u Hilandaru. Putovao je i u Svetu zemlju.
Pre izbora za arhiepiskopa 1263. je bio humski episkop. U njegovo vreme sedište ove eparhije preneto je sa Stona kod Dubrovnika u manastir svetih apostola Petra i Pavla na Limu. Bio je poznat kao gonitelj jeretika i zaslužan za jačanje pravoslavlja.
Njegov lik sačuvan je na freskama u Sopoćanima, Peći, Dečanima i Gradcu.
Cirès (Gornja Garona)
Sire je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 8 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1300 metara (maksimalnoj 1.971 m, a minimalnoj 1.235 m).
Ksantomatin reduktaza
Ovaj enzim je izolovan iz Drosophila melanogaster.
Cayucos, California
Cayucos je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,592 stanovnika.
Jevstatije II
Sveti Jevstatije II bio je arhiepiskop srpski na prelazu iz 13. u 14. vek (1292—1309). Za vreme dvaju njegovih prethodnika i njegove službe kao arhiepiskopa došlo je do naglog uspona i teritorijalnog širenja srednjevekovne srpske države. Njena se teritorija proširila na sledeća mesta i okolna područja: godine 1282. osvojeno je Skoplje, gde će se preneti prestonica, zatim oba Pologa, Ovče pole, Zletovo, Pijenac, Kičevo i Debar. Na severu je osvojeno Braničevo, Vidin (1290). Takođe osnovane su i nove eparhije, i to: Gračanička, Končanska, Limska, Mačvanska, Braničevska, Beogradska i Skopska.
Srpska pravoslavna crkva slavi ga 16. avgusta po crkvenom, a 29. avgusta po gregorijanskom kalendaru.
Pješčana oluja
250px|right|thumb|Pješčana oluja se približava gradu Al Asad u Iraku, 2005. Pješčana oluja je meteorološki fenomen karakterističan za suha i polusuha područja. Pješčane oluje nastaju kada snažan vjetar ponese pijesak i prašinu sa suhe površine. Čestice se prenose saltacijom i suspenzijom, izazivajući eroziju tla na jednom i depoziciju na drugom mjestu.
Bela (Novi Marof)
Bela je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Novog Marofa, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 69 stanovnika te 19 obiteljskih kućanstava.
Colle San Giacomo, L'Aquila
Colle San Giacomo je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 743 m.
Ge Hong
thumb|葛洪|Japanska ilustracija Ge Honga
Ge Hong (, 283–343), kurtoazno ime Zhichuan (稚川), bio je kineski državni službenik u doba dinastije Jin, poznat po proučavanju taoizma, alkemije i tehnika za dugovječnost, te kao autor religijskih i ezoteričnih tekstoiva.
Sililen
Sililen je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 30,101 Da.
Ge Hong
Iako je bio izuzetno plodan pisac, većina Geova djela, kao što su rapsodije (fu), stihove (shi), historijski komentari i biografije, su danas izgubljeni. Većina očuvanih djela se odnosi na: U Neipianu (Unutrašnjim poglavljima) Baopuzija, Ge zdušno brani postizanje božanske transcedentnosti ili "besmrtnosti" kroz alkemiju; Waipian (Vanjska poglavlja) su posvećena društvenoj i književnoj kritici.
Većina Geovih sačuvanih djela odaje uticaj znamenitih esejista i mislilaca dinastije Han kao što su Sima Qian i Wang Chong, te pjesnika iz post-Han ere kao što su Ji Kang (223-262) i Zuo Si (cca. 253-309). Suvremeni učenjaci su prepoznali njegov uticaj na kasnije pisce, kao što je Li Bai (701-762), pjesnik iz doba dinastije Tang koga su inspirirali prizori transcedencije i osamljenosti.
Cloverleaf, Texas
Cloverleaf je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 22.942 stanovnika.
Awjilah jezik
Pripadnici etničke grupe zovu se Awjilah. Muškarci su bilingualni (libijski arapski i awjilah), dok su žene monolingualne.
Fuzarinin-C ornitinestaraza
Fuzarinin-C ornitinestaraza (, ornitinska esteraza, 5-N-acil-L-ornitin-estarska hidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom N5-acil-L-ornitin-estar hidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim hidrolizuje tri ornitin estarske veze u fusarininu C.
Domqueur
Donker je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Abevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 262 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 118 m, a minimalnoj 63 m).
Sawknah jezik
Sawknah jezik (sokna; ISO 639-3: swn), jezik jezične podskupine awjila-sokna, šire istočnoberberske skupine berberskih jezika, kojim govori 5.600 ljudi (2006) na području Tripolitanije u Libiji.
Ime dolazi možda po gradiću Sawknah, gdje se ovaj jezik i govori, smještenom u oazi obrasloj palmama.
Artakserks II
Artakserks (Artakserkso) II Mnemon (staroperz. Artaxšaçrā, grč. Ἀρταξέρξης), sin Darija II i Parisatide , bio je veliki kralj Perzijske Monarhije od 404. do svoje smrti 358. pne. kada ga naslijeđuje njegov sin Artakserks III.
Obitelj
Artakserks II Mnemon pripada iranskoj dinastiji Ahemenida. Rođen je kao najstariji sin perzijskog velikog kralja Darija II i kraljice Parisatide, koji su uz njega imali i Kira Mlađeg, te Ostana. Glavna žena Artakserksa II bila je Stateira, dok je druga najvažnija žena bila Grkinja Aspasia. Izvori navode kako je imao preko 115 sinova, te 350 žena.
Borba za prijestolje
Nakon što je 404. pne. naslijedio svoga oca Darija II, Artakserks II je morao braniti pravo na prijestolje protiv njegova brata Kira Mlađeg, koji ga je pokušao smaknuti odmah nakon stupanja na tron. Pokušaj atentata je propao i Kir Mlađi je zarobljen, no na nagovor majke Parisatide Artakserks II pošteđuje brata te ga vraća u satrapiju Lidiju. Godine 401. pne. Kir Mlađi u Maloj Aziji okuplja 10.000 grčkih plaćenika („Deset tisuća“) i još toliko azijskih vojnika, te kreće u ponovnu borbu protiv Artakserksa II za perzijski tron. Njihove vojske sukobile su se u bitci kod Kunakse gdje Kir Mlađi pogiba, čime je pobuna ugušena, odnosno ojačana pozicija Artakserksa II.
Grčka
Godine 396. pne. spartanski kralj Agesilaj II iskrcava se u Maloj Aziji i započinje s pljačkom perzijskih pokrajina Lidije i Karije, na što Artakserks II odlučuje odgovoriti poticanjem spartanskih suparnika u Grčkoj na rat protiv Sparte. Atena, Teba i Korint prihvaćaju perzijsku ponudu i time započinje Korintski rat. Nakon deset godina ratovanja, 386. pne. Perzija je Grcima diktirala „Kraljevski mir“ na koji su pristali svi, od nedavnih neprijatelja Spartanaca do nedavnih saveznika Atenjana. Tim mirom Perzija je osigurala mir i stabilnost u svojim pokrajinama uz obalu Male Azije, dok je Sparti poklonila dominaciju grčkim kopnom.
Egipat
Iako je bio uspješan protiv Grka, Artakserks je imao problema protiv Egipćana, koji su se uspješno pobunili neposredno nakon njegova stupanja na perzijski tron. Godine 383. pne. u Egipat šalje vojsku pod zapovjedništvom Farnabaza II i Titrausta, no egipatski kralj Hakor odbacuje napadače. Ipak, unatoč tome što nije ponovo uspio pokoriti Egipat, uspješno je obranio Feniciju od egipatsko-spartanske invazije.
Graditeljski projekti
mini|desno|300px|Grobnica Artakserksa II u [[Perzepolisu]]
Većina bogatstva Artakserksa II korištena je za mnoge graditeljske projekte. Obnovio je palaču Darija Velikog u Suzi, te posebno gradske fortifikacije koje uključuju dvostruko pojačanje na jugoistočnom uglu zidina. Također, u Ekbatani je sagradio novu apadanu i kipove. Perzepolis nije mnogo nadograđivao, no tu je smjestio svoju grobnicu što ga razlikuje od prethodnih velikih kraljeva koji su sahranjeni u obližnjem kompleksu grobnica Nakš-e Rustam.
U Starom zavjetu
Do današnjeg dana nije razjašnjeno je li Ahasuer iz Knjige o Esteri (Stari zavjet) Artakserks II, ili netko od njegovih prethodnika: Kserks I, Kserks II ili Artakserks I.
Smrt
Artakserks II umire od starosti 358. pne., kada ga naslijeđuje njegov sin Artakserks III Sahranjen je u tradicionalnoj kraljevskoj grobnici u Perzepolisu.
Sveti Sava III
Sveti Sava III (? — 26. jula 1316) je bio srpski arhiepiskop s početka 14. veka. Nasledio je arhiepiskopa Jevstatija II posle njegove smrti 1309. godine, a na arhiepiskopskom tronu je ostao do svoje smrti 1316. godine.
Bogoslovsko obrazovanje dobio je u manastiru Hilandaru, te je kao iguman manastira postao episkop prizrenski. Za vrijeme episkopske službe nadgledao je radove na izgradnji crkve Bogorodice Ljeviške u Prizrenu, a 1309. postaje arhiepiskop.
Njegova je ličnost važna za razvoj arhitekture u srednjevekovnoj Srbiji. Pre podizanja manastira Banjske, čije dovršenje Sava nije doživeo, Kralj Milutin se savetovao sa njim. Kada je svojom poveljem potvrdio darovnicu kralja Milutina manastiru Hilandaru nazvao se arhiepiskopom svih srpskih i pomorskih zemalja. Takođe, dok je bio na čelu Srpske pravoslavne crkve obnovljena je i cekva Svetog Đorđa u Starom nagoričanu. Po svedočanstvu arhiepiskopa srpskog Nikodima, njegovog naslednika, ispunjavajući amanet Svetog Save, redovno je davao pomoć manastiru Hilandaru. Srpska pravoslavna crkva slavi ga 26. jula po crkvenom, a 8. avgusta po gregorijanskom kalendaru.
Pleasant Valley, New York
Plezant Vali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
San Pasquale, Foggia
San Pasquale je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 280 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Numerijan
Numerijan se više interesovao za književnost nego za vlast: zato je čak dozvolio svom bratu Karinu da ga pretekne i u titulaturi: sam je uzeo titulu cezara, a bratu je dao pravo da se nazove avgustom.
U julu ili avgustu 283. godine, umro je Numerijanov otac Kar tokom pohoda protiv Persijanaca i to od udarca groma. Vlast su preuzeli njegovi sinovi, Numerijan i Karin, ali je Numerijan dobio zaduženje da nastavi ratni pohod. Međutim, on nije bio spreman da bude vojnik: zbog upale oka, on je gotovo oslepeo i onda je izdao naređenje za povlačenje. U zimu 283. godine, Numerijanova vojska se našla u Siriji, a u proleće 284. započelo se sa maršom prema Vizantu. Čitav put Numerijan je proveo u jednoj zatvorenoj kočiji.
Tokom tog puta car je i ubijen. Kada je to tačno učinjeno ne zna se. Verovatni ubica je bio pretorijanski prefekt Aper. Vlast je preuzeo Dioklecijan, uprkos tome što je Karin bio živ.
Ukupno, Numerijan je bio potpuno nepripremljen da postane car. Veruje se da je bio darovit pesnik.
Benkovec
Benkovec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Bednja, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 303 stanovnika te 95 obiteljskih kućanstava.
Clute, Texas
Clute je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 11.211 stanovnika.
Muzej Nikole Tesle
thumb|250px|desno|Zgrada muzeja Nikole Tesle Muzej Nikole Tesle je osnovan 5. decembra 1952. godine. Smešten je u Ulici Krunskoj 51, u zgradi sagrađenoj između 1927. i 1929. godine kao kuća Đorđa Genčića po projektu arhitekte Dragiše Brašovana. Zgrada muzeja je proglašena za spomenik kulture 1987. godine.
Muzej ima stalnu postavku, i u jednom delu je posvećena životu i radu Nikole Tesle, a u drugom je predstavljen razvoj nauke o elektricitetu i magnetizmu. Najzanimljiviji deo je sa autentičnom dokumentacijom i radnim modelima Teslinih izuma.
Generalni direktor Uneska Koićiro Macuura je doneo 16. oktobra 2003. godine odluku o upisu arhivske građe iz zaostavštine Nikole Tesle u registar Uneska „Pamćenje sveta“.
Muzejska riznica
Bogata muzejska građa o životu i delu slavnog srpskog naučnika Nikole Tesle, došla je po sudskoj odluci Američkih vlasti, koja je proglasila za jedinog naslednika, rođaka Nikole Tesle, Savu Kosanovića. Shodno Teslinoj želji Sava Kosanović je svu ličnu imovinu i dokumentaciju Nikole Tesle, preneo u Beograd 1951. godine. Muzej u Beogradu čuva originalnu ličnu zaostavštinu Nikole Tesle.
Muzej poseduje bogatu kolekciju:
Muzej Nikola Tesla je jedinstvena institucija kod nas i u svetu. Poseduje najveću zbirku dokumenata o životu i radu svetskog naučnika Nikole Tesle. Veliki značaj ima za naučnike, istraživače i široku publiku. Kao takav, šireći svoju delatnost i dajući svima informacije o Nikoli Tesli, doprinosi širem i jasnijem uvidu, o velikom doprinosu nauci i društvu, koji je Nikola Tesla svojim plodonosnim radom, podario celom čovečanstvu.
Direktor muzeja od osnivanja 1952. pa do 1982. godine bio je Veljko Korać.
Osnivačka prava su 2020. godine prešla sa grada Beograda na Republiku Srbiju. Krajem 2020. godine odlučeno je da se muzej premesti na drugu lokaciju, u zgradu Termoelektrane Snaga i svetlost.
Cazadero, California
Cazadero je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 354 stanovnika.
Ronchi dei Legionari
Ronchi dei Legionari (Ronke) je gradić u Italiji u regiji Furlanija-Julijska krajina. Prema proceni iz 2011. u gradu je živelo 11.902 stanovnika.
Geografija
Gradić se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Siwi jezik
Siwi jezik (oasis berber, sioua, siwa, zenati; ISO 639-3: siz), jedini jezik istočnoberberske podskupine berberskih jezika kojim govori oko 30,000 ljudi (2006) u sjeverozapadnim oazama Egipta. Najgovoreniji je istočnoberberski jezik.
Etnička grupa Siwa Berberi živi kao stočari u oazama Siwa (Jupiter Amon). Jezik im nije srodan ostalim berberskim jezicima. Govore i arapski.
Hikanton
Hikanton je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 356,482 Da.
Nikodim I Pećki
Sveti Nikodim I je bio arhiepiskop pećki. Po poreklu je Srbin. Podvizavao se u Svetoj gori, i bio iguman Hilandara. Po smrti Save III izabran je za arhiepiskopa "vseja serbskija i pomorskija zemlji" 1317. godine. On je krunisao kralja Milutina 1321. godine. Preveo je Jerusalimski tipik na srpski jezik. U predgovoru ove knjige on kaže: "Svemogući Bog, koji zna nemoć našu, daće nam moć duhovnu, no ako mi prvo trud pokažemo". Progonio je bogumile. Premimnuo je 1325. godine. Mošti mu počivaju u manastiru u Peći. Srpska pravoslavna crkva slavi ga 11. maja po crkvenom, a 24. maja po gregorijanskom kalendaru.
Simazin
Simazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 201,657 Da.
Dačani
thumb|Dačani [[82. pne.]] Dačani ili, po tradicionalnom latinskom izgovoru Daki (Daci; antički grčki: Δάκοι, Δάοι, Δάκαι), su tračka plemena nastanjena pretežno na području današnjih država Rumunjska i Moldavija. Dačani zajedno s ostalim Tračanima pripadaju Tračko-Ilirskoj grani Indoeuropljana. Suvremeni Moldavci, Rumunji i razne skupine Vlaha (Aromuna ili Arumunja) njihovog su porijekla. Područje stare Dacije bilo je prostranije od današnje Rumunjske. Razna dačanska plemena ujedinila su se oko 60. prije Krista. Rim ovo područje osvaja od 101.-107. iza Krista i područje dobiva sadašnji naziv 'Romania'.
Imena (Geti i Dačani)
Kroz povijest vezanu uz Rumunjsku javljaju se često dva imena, to su Dačani (Lat. Daci, Engl. Dacians) i Geti (Getae), imena koja moguće označavaju isti narod, ali i ne mora biti, pa postoji sumnja da su Geti jedan njihov dio. Na kartama se nalaze imena oba plemena, a današnji ih povjesničari često nazivaju 'Geto-Dacians' (Geto-Dačani). Ime Getae javlja se već u 9 st. prije Krista Krista pa do 2. stoljeća iza Krista. Naziv Dačani javlja se kod Rimljana i mnogo je mlađi, negdje početkom 1. ili 2. stoljeća prije Krista, pa do 2 stoljeća iza Krista.
Prema Strabonu, ime dačani dolazi od Daoi, što je bio naziv za ratnike iz 'vučjeg bratstva', pa bi njihovo ime moglo biti vučji narod.
Teritorij
Dačani su nastanjivali područje koje je graničilo rijekama Tisa i Dnjestar, Starom Planinom (Balkan) i Crnim morem. Ovaj njihov kraj nazivan je 'karparsko-Dunavskim' područjem jer je uključivao Karpatske planine i donji tok Dunava.
Prapovijest
Indoeuropljani, kojima svi Tračani pripadaju zajedno s Ilirima, migriraju sa stepa sjeverno od Crnog mora i zauzimaju cijelo područje Europe. Pridošlice asimiliraj u prastanovnike i nameću indoeuropski jezik. Nakon procesa separacije i individualizacije nastaju novi narodi kao što su Heleni (Grci), Italici, Kelti, Germani, Iliri i razne slavenske grupe. Dačani su također jedan takav narod koji se kompletno individualizirao u Karpatsko-Dunavskom teritoriju početkom Željeznog doba, to jest u 9. stoljeću prije Krista.
Tračani i Dačani
Dačani se najčešće smatraju sjevernom granom Tračana. Ova činjenica temelji se na nekoliko starogrčkih tekstova. Kada su drevni Grci koji su svoje sjeverne susjede zvali Tračanima, sreli Gete, ustanovili su da su u pitanju jezika i običaja srodni Tračanima, zapisali su ih kao tračansko pleme. O jeziku Tračana i Dačana zna se malo. Što se tiče lokacije Tračana oni su nastanjivali područje između rijeke Vardar, Stare planine, i Egejskog, Mramornog i Crnog mora. Jezici im vjerojatno nisu bili isti, tek srodni, što su bili i po običajima. Ovakav slučaj ne bi dio rijedak, u stvari veoma je čest, a uzrok mu leži u migracijama i kontaktima s drugim jezičnim i kulturnim zajednicama.
Susret s Perzijancima i običaji
Veoma važne podatke o Getima nalazimo kod Herodota. Oni se spominju prilikom pohoda Darija I. protiv Skita, zbilo se to 514. godine prije Krista. Darije I., veliki kralj Perzijanaca, organizirao je veliku kaznenu ekspediciju protiv Skita. Prešao je Bospor s velikom vojskom i nastavio svoj put na sjever. Na svom putu nailazi na Tračane koje pokorava bez borbe. Usprotiviše mu se tek Geti koje je Darije ipak porazio. Herodot nam o Getima nadalje govori da uzgajaju konoplju od koje proizvode svoju odjeću, a njihovu zemlju (Dacija) naziva 'zemljom meda'. Geti su bili veliki uzgajivači pčela.
Dolazak Grka
Skiti su bili prvi ljudi s kojima Dačani uspostavljaju kontakt i koji su imali značajan utjecaj na njih. Poslije njih oni dolaze i u kontakt s Grcima. U 7. stoljeću prije Krista Grci s obala Male Azije i Grčke počinju migracije. Oni na obalama Crnog mora uspostavljaju mnoge gradove. Na obalama Crnog mora nikli su Olbia, na ušću Južnog Buga, Tyras na ušću Dnjestra, zatimHistria, Tomis i Callatis u Dobrudži, Apollonia, Odessos i Dionysopolis u Bugarskoj. Grci u nove krajeve donose stare običaje. Glavna preoskupacija im je trgovina s tamošnjim stanovništvom. Geti ili Geto-Dačani im prodaju pšenicu, med i vosak, kože i krzna, za uzvrat kupuju od njih keramiku, ulje, vino i finu tkaninu. Dačani od Grka nešto i uče, pa je njihov kasniji novac i keramika postao imitacija ovih grčkih proizvoda.
Dromihetes i Lisimah
Nakon Aleksandrove smrti kralj Trakije postao je Aleksandrov general Lisimah, i Geti dobivaju svog kralja, Dromihetesa. Lisimah poželi da proširi granice preko lijeve obale Dunava što dovede do konflikta s Getima i Dromihetesom. U isto vrijeme i Dromihetes poželi povratiti zemlju izgubljenu u borbi koju je Lisimah osvojio. Došlo je do više okršaja, od kojih je Dromihetes sve dobio. U jednoj od bitaka, oko 300. prije Krista, zarobljen je Lisimahov sin Agatocles. On prema njemu postupa veoma lijepo i na kraju ga šalje ocu s darovima. Ovim činom nada se zadobiti prije spomenuto područje, koje unatoč pobjedama nije povratio. Ovo ipak ne djeluje na Lisimaha, on 292. prije Krista kreće s velikom makedonskom vojskom na Dačane. Lisimah ipak nije Aleksandar, on opet gubi i sva mu vojska bude zarobljena od strane Dromihetesa. Uporan je u svojoj naivnosti i Dromihetes, pa zarobljenog Lisimaha vodi u glavni grad Dačana Helis i lijepo s njim postupa i u njegovu čast organizira veliki banket. Sve ipak na kraju dobro ispadne. Makedonski kralj vratio je Getima njihovu zemlju a Dromihetes se oženi jednom Lisimahovih kćerki.
Rim i romanizacija
Negdje 300. prije Krista dolazi do migracije Kelta na teritorij nastanjen Getima, u ovome im pomažu i Bastarni (Bastarnae), Geti protiv ovih naroda vodiše mnoge bitke. Od 3. stoljeća prije Krista pa do 1. stoljeća prije Krista kod Geta se pojavljuje nekoliko kraljeva čija imena znamo. Bili su to Zalmodegicos i Rhemaxos u Dobrudži i Oroles u Transilvaniji koji je porazio Bastarne. U 2. stoljeću prije Krista početak je kraja getskog imena. Dolazi Rim i romanizacija. Rimljani ih nazivaju Dačanima koji se romanizacijom od 148. prije Krista počeše pretvarati u narod koji danas nazivamo Rumunjima a Makedonsko carstvo postalo je Rimska provincija.
Kajo
Kajo ili Gajo je bio dvadeset osmi papa, nasljednik Eutihijana, od 17. prosinca 283. do 22. travnja 296.
Guanči (jezik)
Guanči jezik (guančski jezik; guanche; ISO 639-3: gnc), izumrli jezik Guanča, kojim se negdje do 16. stoljeća govorilo na Kanarskim otocima pred marokanskom obalom.
Kajo
Papa Kajo rođen je u Saloni, u rimskoj provinciji Dalmaciji. Papinska kronika „Liber pontificalis” navodi, da mu je car Dioklecijan bio ujak. Podnio je mučeničku smrt, ali ne po nalogu Dioklecijana. Pokopan je na Kalistovu groblju u Rimu. Slavi se kao svetac. Spomendan mu je 22. travnja, zajedno sa sv. Soterom. U Solinu, postoji kapelica sv. Kaje. Franjevačka provincija u Dalmaciji, zvala se po njemu do 1743. otkad ima ime „Provincija Presvetog Otkupitelja”.
Guanči (jezik)
Njegova pripadnost berberskim jezicima je upitna. Guanči su nazivani i Berberima Kanarskih otoka i navodno su se na otoke naselili sa sjevernoafričkog kopna. Današnja etnička zajednica koji sebe smatraju da vuku porijeklo od ostataka istrijerbljenih Guanča, služe se španjolskim [spa]. Populacija im iznosi oko 915,000.
Northfield, Ohio
Nortfild je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Cedar Ridge, California
Cedar Ridge je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,132 stanovnika.
Northfield, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.677, što je 150 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chenoua jezik
Chenoua jezik (chenoui; ISO 639-3: cnu), sjevernoberberski jezik koji se govori u i oko planina Chenoua u Alžiru. Jednim njihovim dijalektom govori i pleme Beni Menacer.
Ghomara jezik
Ghomara jezik (gomera; ISO 639-3: gho), prema Ethnologue izumrli berberski jezik koji se govorio na malenom području blizu Chechaouena u Maroku. Prema drugim informacijama od osam ghomarskih plemena (karta) u koja spadaju Beni Grir, Beni Mansur, Beni Rezin, Beni Selman, Beni Smih, Beni Zejel, Beni Ziat i Beni Bu Zra, ovo posljednje pleme nastavilo je govoriti ovim jezikom. Ostala plemena prihvatila su marokanski arapski [ary].
Chenoua jezik
76,300 govornika (2007 U. Laval), od čega 61,000 (2007) Beni Menacer i 15,250 Chenoui (U. Laval, 2007). Muškarci i mlađi ljudi govore i alžirski arapski [arq].
Beletinec
Beletinec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Sveti Ilija, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1032 stanovnika te 268 obiteljskih kućanstava.
Salzkotten
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Paderborn Zalckoten se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Paderborn. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 97 metara. Površina opštine iznosi 109,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 24.913 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 227 stanovnika/km².
Clyde, Texas
Clyde je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.713 stanovnika.
Ghadamès jezik
Ghadamès jezik (ISO 639-3: gha), jedan od tri istočnozenatska jezika, šire sjevernoberberske skupine, kojim govori oko 10,000 ljudi (2006) u Libiji, u blizini alžirsko-tuniske granice, i oko 2,000 u Tunisu.
Postoje dva dijalekta: ayt waziten i elt ulid. Pripadnici etničke grupe žive u oazama Ghadamèsa.
Trans-2-enoil-KoA reduktaza (NAD+)
Trans-2-enoil-KoA reduktaza (NAD+) (, reduktaza trans-2-enoil-KoA (NAD+)) je enzim sa sistematskim imenom acil-KoA:NAD+ trans-2-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim iz Euglena gracilis deluje na krotonoil-KoA, i u manjoj meri na trans-heks-2-enoil-KoA i trans-okt-2-enoil-KoA.
Dexter, Maine
Dekster je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mejn.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.158, što je 43 (-2,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fosfometilpirimidinska sintaza
Fosfometilpirimidinska sintaza (, thiC (gen)) je enzim sa sistematskim imenom 5-amino-1-(5-fosfo-D-ribozil)imidazol format-lijaza (dekarboksilacija, formira 4-amino-2-metil-5-fosfometilpirimidin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži 4Fe-4S klaster.
Monticello, Georgia
Montiselo je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.657 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.657 stanovnika, što je 229 (9,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Veji
mini|desno|250px|Veji na karti Veji (latinski: Veii) je u drevno doba bio važan etruščanski grad 16 km sjeverozapadno od Rima u Italiji; njegovo nalazište se nalazi u suvremenoj komuni Formello, u Provinciji Rim.
Altillac
Altijak je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzen, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Til.
Veji
Veji su bili najbogatiji grad Etrurske lige, na južnoj granici Etrurije. Kao etruščanski grad najbliži Rimu, bio je dugo u ratu s Rimom. Prema rimskoj analističkoj tradiciji, Rim je s Vejima vodio dugačak i težak rat koji je trajao deset godina (406–396. st. e.). Međutim, izgleda da su analistički prikazi ovoga rata modelovani prema mitskom trojanskom ratu. Posle osvajanja Veja, njegova boginja-zaštitnica, "kraljica Junona", bila je svečano pozvana da pređe u Rim. Teritorija grada bila je pripojena Rimu, čime se rimska teritorija uvećala za 84 odsto, zbog čega su u to vreme stvorene četiri nove seoske tribe. Tokom rata sa etrurskim gradom Fidenom (437–426. st. e.) i ovog rata s Vejima Rim je uvećao broj vojnih tribuna s konzulskom vlašću sa tri na četiri, a zatim sa četiri na šest. Rim je 406. god. st. e. uveo vojničku platu, a 403. god. st. e. je uvećao svoju konjicu. Osvajanje Veja otvorilo je Rimljanima put ka južnoj Etruriji.
Judeoberberski jezik
Judeoberberski jezik (ISO 639-3: jbe), jezik atlaske podskupine sjevernoberberskih jezika koji se izvorno govorio na Visokom Atlasu u središnjem i južnom Maroku.
Suvremena populacija govornika iznosi oko 2,000, a gotovo svi žive u Izraelu, kamo su se iselili između 1950. i 1960. godine. Danas ga govore uglavnom starije osobe. Pismo hebrejsko.
Veji
Mnogo kasnije Livija je, prema Svetoniju, u Vejima imala imanje. Veji su bili poznati po zbirci statua uključujući kip Tiberija (danas u Vatikanu), i Apolonu iz Veja (danas Nacionalnom etrurskom muzeju).
Altillac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 801 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 146 metara (maksimalnoj 502 m, a minimalnoj 136 m).