cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pirineji
Geografija
Pirineji su takođe deo sledećih španskih provincija: Girona, Barcelona, Lleida, Huesca, Zaragoza, Navarre, i Guipúzcoa.
Rudolf Švagel-Lešić
Životopis
Osnovnu školu i četiri razreda građanske škole završio je u Županji. Na kiparski odjel Roberta Jeana Ivanovića i Davorina Hotka, na Obrtnoj školi u Zagrebu upisao se 1927. godine. Dvije godine kasnije (1929) imao je prvu samostalnu izložbu, i to u Zagrebu. Te, 1929. godine upisao se na Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu, odjel slikarstva i kiparstva. U akademskoj godini 1930/1931, kao talentirani student, dobio je stipendiju za Pariz, gdje je studirao u klasi Jeana Bouchera.
Pirineji
Geografija
Konačno, Pirineji su deo nezavisne kneževine Andore.
Rudolf Švagel-Lešić
Umjetnički rad
Sudjelovao je na velikoj kolonijalnoj izložbi i za torzo "Sjećanje" dobio brončanu medalju. Izlagao je u Londonu i u Liegeu. Godine 1932. nastavio je studij u Zagrebu, u klasi profesora Frana Kršinića i Ive Kerdića. Akademiju je završio 1933. godine i tada se vratio u Županju, gdje je otvorio atelje. Radio je kao slobodni umjetnik te vodio tečajeve keramike.
Pirineji
Geografija
Pirineji su podeljeni na tri dela: centralni, atlantski ili zapadni i istočni.
Rudolf Švagel-Lešić
Umjetnički rad
Godine 1935. godine odselio se u Vukovar jer je dobio narudžbe od grofa Eltza. Godine 1939. stiže u Osijek i otvara atelje pri Franjevačkom samostanu, gdje je i stanovao. Radio je skulpture za crkve u Osijeku i Valpovu te nadgrobne spomenike.
Pirineji
Geografija
Centralni Pirineji se pružaju na istok od Port d Kanfranka do Val d'Arana, i u njima su najveći vrhovi:
Rudolf Švagel-Lešić
Umjetnički rad
Poslije Drugog svjetskog rata (1945) nova vlast ga je pritvorila, dok su njegovi radovi zatečeni u ateljeu uništeni. Osuđen je na deset godina zatvora, od kojih je dvije godine proveo u Staroj Gradiški i Lepoglavi, nakon čega je uvjetno pušten kući. Godine 1947. ponovno je osuđen pa je još dvije godine zatvora proveo u Lepoglavi.
Pirineji
Geografija
Na atlantskim Pirinejima strane se postepeno uzdižu od istoka na zapad. Na istočnim Pirinejima, s izuzetkom jednog prekida na krajnjem istoku Pyrénées Ariégeoises, srednja nadmorska visina je ujednačena dok iznenada ne opadne u delu lanca poznatog kao Albères.
Rudolf Švagel-Lešić
Umjetnički rad
Godine 1953. dobio je mjesto profesora likovnog odgoja, prvo u Lepoglavi, pa u Jasenovcu i Bosanskoj Dubici. Nakon nekoliko godina progona i izolacije, 1960. doselio se u Vodnjan, gdje je i umro 1975. godine. Pokopan je na mjesnom groblju, gdje je imao i kiparsku radionicu.
Pirineji
Geologija
Pirineji su stariji od Alpa: prvi sedimenti su stvoreni u obalskom basenu za vreme Paleozoika i Mezozoika. U periodu starije Krede nastao je Baskijski zaliv, koji je gurnuo Španiju prema Francuskoj i stvorio velike slojeve potisnutog sedimenta. Intenzivan pritisak i udizanje zemljine kore prvo su se desili u istočnom delu i postepeno se proširio na čitav lanac, da bi kulminirali u epohi Eocena.
Rudolf Švagel-Lešić
Enigmatika
Uvršten je i u Leksikon zagonetača Jugoslavije jer je tridesetih godina 20. stoljeća zagonetao u "Mladosti", "Obitelji", "Omladini" i dr. Najčešće je ilustrirao zagonetke koje su sastavljali kasniji književnik i slikar Ivo Balentović i Rudolfov brat Franjo Švagel. Zajedno s njima osnovao je enigmatski klub u Županji.
Pirineji
Geologija
Istočni deo Pirineja se sastoji mahom od granitnih i gnajsnih stena, dok na zapadu granitni vrhovi imaju krečnjačke slojeve. Masivni i oštri vrhovi grebena su od granita, koji je posebno otporan na eroziju, kao i na glacijalne promene.
Predeo
thumb|300px|Jezero Artouste Upadljive odlike pirinejskog pejzaža su:
Najveći vodopad je Gavarnije (462 m), na ulazu Gave de Pau; Cirque de Gavarnie, u istoj dolini, je verovatno najpoznatiji primer kružne formacije. Nema niskih prevoja; između dve strane grebena, kuda prolaze najvažniji putevi i železničke pruge između Francuske i Španije, postoji samo jedan Col de la Perche, između doline reke Têt i doline reke Segre, i drugi Col de Somport ili Port de Canfranc, na starom Rimskom putu od Saragose do Oloron-Sainte-Marie.
Posebno zanimljiva atrakcija je La Brèche de Roland, otvor u grebenu, koji je po tradiciji stvorio Roland.
Prirodna bogatstva
thumb|250px|Pic de Bugatet u prirodnom rezervatu 'Néouvielle' U Pririnejima rude metala nisu od većeg značaja, iako postoje rudnici gvozdene rude u Vie de Sos u Ariège i u podnožju Canigoua u istočnim Pirinejima. Rezerve uglja koje se mogu eksploatisati nalaze se uglavnom na španskoj strani, ali na francuskoj strani postoje brojna nalazišta lignita. Otvoreni rudnik u Trimunu (Ariège) je jedan od najvećih nalazišta talka u Evropi.
Mineralna vrela su obilna i značajna, a naročito su poznati topli izvori, kojih na Alpima ima vrlo malo. Topli izvori, od kojih treba pomenuti Bagnères-de-Luchon i Eaux-Chaudes imaju dosta sumpora i uglavnom se nalaze visoko, u granitnim stenama. Niži izvori, kao što su Bagnères-de-Bigorre, Rennes-les-Bains and Campagne, imaju više selena i nisu mnogo topli.
Klima
thumb|250px|desno|Vrh Pirineja leti. Količina padavina, kiše i snega, je mnogo veća u zapadnim nego u istočnim Pirinejima, što se različito odražava na klimu. Prvo, istočni Pirineji nemaju glečere, jer je količina snega koja padne nedovoljna za njihov razvoj. Glečeri su ograničeni na severne padine centralnih Pirineja i ne klize naniže u doline, kao u Alpima, ali imaju veliku dužinu na planinskom grebenu. Oni čine, u stvari, uzanu zonu blizu vrhova najviših planina. Ovde, kao i u drugim visokim planinskim lancima centralne Evrope, ima dokaza o mnogo većem prostiranju glečera za vreme Ledenog doba. Slučaj glečera u dolini Argelbs u departmanu Hautes-Pyrénées je najbolji primer. Linija snega varira u različitim delovima Pirineja između 2700-2800 m. nadmorske visine.
Flora i fauna
thumb|250px|desno|Planinska bujica u leto. Još značajniji efekat većih padavina na zapadnom delu lanca ima na vegetaciju. Niži delovi planine na krajnjem zapadu su dobro pošumljeni, ali količina šuma opada prema istoku, pa su istočni Pirineji prilično divlji i goli. Postoji promena i u sastavu flore od zapada prema istoku. Na zapadu je flora, bar na severu, slična onoj u centralnoj Evropi, dok je na istoku mediteranska, iako je razlika u geografskoj širini samo 1°. Pirineji su relativno bogati endemskim vrstama, kao i Alpi, a kao najznačajniji primerci endemizma su jedinstvena evropska vrsta Dioscorea (vrsta puzavice), Dioscorea pyrenaica, koja se može naći samo u visokim predelima centralnih Pirineja, i monotipska vrsta Xatardia, koja raste samo na visokom prevoju između Val d'Eynes i Katalonije. Rod koji je najbogatije predstavljen u Pirinejima su kamenikes, od kojih su nekoliko vrsta endemske.
U fauni Pirineji takođe imaju neke izvanredne primerke endemizma. Pirinejska vodena krtica (Galemys pyrenaicus) može se naći samo u nekim potocima na severnim padinama planine, jedini drugi član ovog roda nalazi se u rekama Kavkaza u južnoj Rusiji. Pirinejski (Euproctus pyrenaicus), endemski rođak salamandera, takođe živi u potocima i jezerima na velikim visinama. Među ostalim osobenostima pirinejske faune su slepi insekti u pećinama Ariège, najvažniji rodovi su Anophthalmus i Adelops. Pirinejski ibis je misteriozno nestao u januaru 2000; domaći pirinejski mrki medved je gotovo istrebljen u 1990-im, ali je ponovo naseljen 1996, kada su tri medveda dovedena iz Slovenije. Uspešno su odgajani pa se veruje da danas ima 15 mrkih medveda u centralnom regionu oko Fosa i četiri domaća medveda u dolini Aspe.
Sportovi
Obe strane Pirineja su popularne destinacije za zimske sportove, kao što je alpsko skijanje i planinarenje. Poznatiji centri su Formigal, Pantikosa, Bakeira-Beret.
U leto i jesen na Pirinejima se održavaju dve velike biciklističke trke, Tur d Frans koji se vozi svake godine u julu i Vuelta a Espanja koja se vozi u septembru. Etape koje se voze kroz Pirineje često su odlučujući momenti u obe trke, koji privlače stotine hiljada gledalaca.
Vrhovi
Najviši vrh na Pirinejima je Aneto (3.404 m), koji se nalazi na španskoj strani.
Pollo, Piacenza
Pollo je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
La Presa, Tantoyuca
La Presa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Llano Conejo, Villa Corzo
Llano Conejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 758 m.
Vojska Kostarike
Bivši vojni budžet danas je raspodijeljen na državnu sigurnost, obrazovanje i kulturu, a upravo je Museo Nacional de Costa Rica premješten u spomenuti kartel Bellavista kako bi se simbolički obilježilo podupiranje kulture. Godine 1986., predsjednik Oscar Arias je zakonom #8115 1. prosinca proglasio Danom ukidanja vojske. Za razliku od svojih susjeda, Kostarika od 1948. nije imala građanski rat. Kostarika ipak ima određen broj vojnika u svrhe pravosuđa i održavanja mira, ali nema stalnu vojsku.
Dobitschen
Dobičen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Altenburger Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 536 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16077003.
Brookston, Indiana
Brukston je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Dobitschen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenburger Land Dobičen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Altenburger Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 255 metara. Površina opštine iznosi 6,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 536 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Brookston, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.554, što je 163 (-9,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pešurići
Pešurići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 34 stanovnika.
Opština Slatina-Timiș, Caraș-Severin
Slatina-Timiș je opština u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Gallo Loco Lote 3, Comondú
Gallo Loco Lote 3 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Univerzitet Džavaharlala Nehrua
Univerzitet Jawaharlala Nehrua (जवाहरलाल नेहरू विश्वविद्यालय; Jawaharlal Nehru University) je javni univerzitet u New Delhiju u Indiji koji funkcionira uz potporu federalne vlade. Univerzitet nosi ime Jawaharlala Nehrua, indijskog državnika, političara i borca za oslobođenje Indije. Parlament Indije donio je odluku o osnivanju univerziteta 1962. godine kada je institucija započela sa radom.
Gallo Loco Lote 3, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Ficuzza, Palermo
Ficuzza je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 654 m.
Predsjednik Kostarike
Predsjednik Kostarike (španjolski: El Presidente de la República de Costa Rica) je šef egzekutivne vlasti u Republici Kostariki. Predsjednika bira narod na četverogodišnji mandat, ali postoji zabrana uzastopnih mandata. Dva potpredsjednika birana su zajedno s predsjednikom. Predsjednik imenuje članove Vijeća ministara, a, za razliku od većine drugih šefova država u svijetu, nije vrhovni zapovjednik vojske Kostarike, koja je raspuštena 1948. godine.
Inauguralni predsjednik bio je José Castro Madriz, koji je dužnost obnašao od 8. svibnja 1847. do 16. studenog 1849. godine. Madriza se danas smatra "ocem republike". Ipak, Madriz nije bio prvi šef države, već je kronološki bio tek četrnaesti čovjek na čelu Kostarike. Prvi šef države bio je Juan Mora Fernández, koji je funkciju obnašao od 7. travnja 1825. do 8. ožujka 1833. godine. Valjalo bi spomenuti kako je Kostarika od 1824. do 1838. bila u sastavu Savezne Republike Centralne Amerike, ali je imala, kao što je vidljivo, šefa države od 1825. godine.
Aktualni predsjednik je Carlos Alvarado Quesada (PAC), izabran 8. svibnja 2018..
Pejačevići
Pejačevići, hrvatska plemićka obitelj koja vuče porjeklo iz Bosanskog Kraljevstva ili Bugarske 14 veka, a igra značajnu ulogu u političkom, društvenom, gospodarstvenom i kulturnom životu Hrvatske tijekom 18., 19. i početkom 20. veka, a posebno je dala svoj obol razvitku Slavonije i imala istaknuto mjesto u njenoj povijesti. Iz obitelji je kroz prošlost poniklo niz znamenitih osoba, među kojima su bili političari, vojni časnici, visoki državni dužnosnici, svećenici i umjetnici. Dvojica su njenih članova, Ladislav (1824-1901.) i Teodor (1855-1928.), bili izabrani za hrvatske banove.
Ishodišta podrijetla
Podrijetlo Pejačevića, prema nekim izvorima, seže u 14. vek, i to na područje današnjeg središnjeg dijela teritorija Bosne i Hercegovine. Pejačevići se čak dovode u vezu s bosanskim kraljem Stjepanom Dabišom (vladao 1391-1395.), odnosno da potječu od njegovog sina Parčije, čiji su se potomci nazivali Parčevići, a kao jedan od ogranaka te obitelji su nastali Pejačevići.
O tome iscrpno piše u pedesetdevetom svesku „Arhiva za austrijsku povijest“ Carske akademije znanosti („Archiv für österreichische Geschichte“ herausgegeben von der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften) izdanog u Beču 1880. godine, gdje se nalazi poglavlje o Petru barunu Parčeviću (*1612; †1674.), marcianopoljskom nadbiskupu. Tekst tog poglavlja temelji se na istraživanjima Julijana grofa Pejačevića (*1833 - †1906.), kroničara svoje obitelji. Unatoč sumnjama nekih povjesničara, kasnije analize uglavnom su pokazale da su njegove tvrdnje povijesno utemeljene. To se poglavito odnosi na istraživanja bugarske historiografije, uključujući ona koja su u dvadesetim i tridesetim godinama prošlog stoljeća izvršili Bojan Penev i Boris Jocov, a koja su se pozabavila povezanim obiteljima Parčević i Pejačević (te nekim drugim obiteljima koje su s njima bile u srodstvu), i to za vremensko razdoblje dok su te obitelji boravile na području današnje Bugarske. Detaljno se o tome govori u člancima bugarske nacionalne enciklopedije „Enciklopedija Bulgaria“ (Sofija, 1981-1997).
Bugarsko razdoblje
Boraveći najprije u Trnovu u središnjoj Bugarskoj (do 1399. godine), Parčevići sele u zapadnije dijelove zemlje. Kao njihovo sjedište najviše se od tada spominje rudarski gradić Čiprovci, u oblasti Montana. Neki povjesničari stoga drže da obitelj zapravo odonud vuče podrijetlo.
Osim u Čiprovce, neki ogranci Parčijine obitelji naselili su se u druga okolna mjesta, pa čak su neka nova i osnovali, kao što su na primjer Kneže, Pejakovo (ili Pejačevo) i Čerka. Po tim su mjestima pojedini ogranci dobili imena, te su, osim Parčevića, postojali Kneževići, Pejačevići, Čerkići i Tomagjonovići.
Veze s franjevcima
U vremenskom razdoblju tijekom kojeg su Pejačevići živjeli u Bugarskoj neprestana je njihova povezanost i isprepletenost s franjevcima provincije Bosne Srebrene, koji su još u 14. veku došli u Bugarsku. Kako to navodi prof. dr. sc. Vitomir Belaj s Filozofskog fakulteta u Zagrebu u svom radu „Act Bulgariae ecclesiastica oca Euzebija Fermendžina kao etnološki izvor“ u sklopu Zbornika radova znanstvenog skupa pod nazivom „Život i djelo o. Euzebija Fermendžina“ iz 1998. godine, franjevci su prvi put došli iz Bosne u zapadnu Bugarsku još za bosanskoga vikara Bartula Alvernskoga, oko 1366. godine.
El Pedregal, Jalostotitlán
El Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Pejačevići
Veze s franjevcima
Pejačevići i njihove srodne obitelji bili su, dakle, usko povezani s franjevcima, bilo kroz školovanje svoje djece, bilo putem izravnog ulaska njihovih pripadnika u franjevački red. Najpoznatiji među njima bio je, već spomenuti, ugledni franjevac, književnik i diplomat Petar Parčević, rođen u Čiprovcima, a školovan u Italiji. On se cijeli život borio za poboljšanje teškog položaja katolika u Bugarskoj, pa ga je 1656. godine, između ostalog i zbog toga, papa Aleksandar VII. (1655-1667.) postavio za marcianopoljskog (preslavskog) nadbiskupa. Godine 1657. habsburški ga vladar Leopold I. proglašava barunom, što je potvrđeno i 1668. godine, kada postaje administrator i apostolski vikar Moldavije.
Hrvatsko podrijetlo ?
Hrvatski istoričari navode cijeli niz podataka koje navodno potvrđuju izvorno hrvatsko podrijetlo Pejačevića. Nesporno je da je veliki dio bugarskih katolika, posebice onih u čiprovačkoj enklavi i njenoj okolici, bio podrijetlom iz ondašnjih hrvatskih ili bosanskih krajeva, a napose s područja Dubrovačke Republike. Ne samo uska povezanost i suživot bugarskih katolika s franjevcima, nego i sama organizacijska pripadnost Franjevačkoj provinciji Bosne Srebrene govori tome u prilog.
Povijesni dokumenti vezani uz bugarske katolike koji su do danas očuvani, a potječu s više područja današnje Bugarske (npr. Čiprovci, Sofija, Trgovište, Rakovski itd.), među kojima ima puno pisama, napisani su (osim na talijanskom, latinskom i njemačkom) i na hrvatskom jeziku, i to „neki hrvatskom ikavštinom, a neki dubrovačkim govorom, pri čemu se kod većine vidi manji ili veći utjecaj bugarskog“, kako to navodi već spomenuti profesor Belaj. Zanimljivo je da se u nekim dokumentima jezik dubrovačkih trgovaca, koji su niz naraštaja živjeli u Bugarskoj, naziva „bosanskim“, kako to stoji primjerice u jednom vizitatorskom pismu ninskog biskupa iz 1581. godine. U nekim drugim pak dokumentima dubrovački se govor naziva „ilirskim“.
Među najvažnije očuvane dokumente spadaju vizitacijska izvješća i izvješća o stanju crkava, koja u istom smislu dokumentiraju etnokulturne procese, status i kontinuitet katoličkog pučanstva u pojedinim dijelovima Bugarske, pa i šire, jer na primjer jedno vizitacijsko izvješće iz 1580. godine spominje „selo Gorusane, udaljeno 30 milja od Carigrada“, u kojem su živjeli katolici iz Bosne. U čiprovačkoj se katoličkoj školi, osim na bugarskom, govorilo i pisalo na hrvatskom jeziku, jer su njeni polaznici, uz djecu bugarske nacionalnosti, bili i pripadnici hrvatske etničke skupine. Konačno, ne i najmanje važna je činjenica da sama prezimena čiprovačkih katoličkih obitelji, pa tako i Pejačevića, završavaju na „ić“, što ne upućuje na to da bi bila izvorno bugarska, nego da su karakteristična za hrvatski identitet.
Ako i postoje sumnje (zbog nedostatka materijalnih dokaza) da su Pejačevići izravno povezani s bosanskim kraljem Stjepanom Dabišom po muškoj liniji, po hrvatskim istoričarima nema nikakve sumnje dovoditi u pitanje hrvatsko podrijetlo te obitelji. thumb|270px|Zemljopisna karta iz 1683. g. sa stanjem granica prije Velikog turskog rata i Čiprovačkog ustanka
Čiprovački ustanak 1688.
Habsburška carska vojska, potpomognuta trupama drugih europskih država, poslije oslobođenja Beča od opsade prodrla je duboko u tadašnji turski teritorij na jugoistoku Europe. Čiprovački su katolici tada podigli bunu, nadajući se da će osloboditi svoj zavičaj od osmanske vlasti. Na čelu ustanika bili su braća Ivan i Mihail Stanislavov, te Bogdan Marinov, a jedan od vođa bio je i Đuro II. (bugarski: Georgi) Pejačević (*1655; †1725.), sin Matije I. Pejačevića.
Prve godine povratka
Pejačevići su bili jedna od niza katoličkih obitelji koje su, bježeći od turskog progona, iz bugarskih Čiprovaca, najvjerojatnije preko Vlaške i Erdelja, izbjegle najprije u ugarski Pečuh, a zatim u Osijek. Prema navodima povjesničara dr Josipa Bösendorfera u stručnom časopisu „Narodna starina“, svesku izdanom u Zagrebu 1932. godine (u tekstu pod nazivom „Kolonija Čiprovčana u Osijeku“), “''ti Čiprovčani dolaze u Osijek iz Pečuha, odakle bježe radi Rákóczijeve bune. Javljaju se, dakle, u prvoj dekadi XVIII stoljeća. Sve su te familije ženidbama međusobno povezane, jedna drugoj svjedoči na javnim ispravama, kumuju međusobno kod vjenčanja i krštenja, svjedoci su kod sudbenih postupaka''“. Dr Bösendorfer nabraja, opisuje te prikazuje rodoslovlje svake od tih osječko-čiprovačkih obitelji, i to ovim redom: Margići, Gegići, Stejkići, Čerkići, Frankolukini, Nikolantini (Nikolantići), Lekići, Adamovići i Pejačevići.
U rodoslovlju obitelji Pejačević dr Bösendorfer je naveo i zanimljiv podatak da je već Gjoni (Ivan) Parčević imao titulu baruna, koju su naslijedili njegovi sinovi Ivan I. (Parčević), Stjepan (Knežević), Tomo (Tomagjonović) i Dmitar (Pejačević). Taj podatak nije sukladan s onim u „Arhivu za austrijsku povijest“ iz 1880. godine, gdje se barunski naslov javlja tek uz ime Gjonijevog unuka Mihajla I. Parčevića, sina Ivana I. Parčevića, a oca Petra II. Parčevića, marcianopoljskog nadbiskupa, najznamenitijeg među Parčevićima.
Obnova barunstva
Kako god bilo, pouzdan je podatak da je 10.6. 1712. godine austrijski car i hrvatsko-ugarski kralj Karlo III. Habsburški potvrdio pripadnicima obitelji Pejačević barunstvo, odnosno obnovio im taj naslov iz razdoblja kada su bili u Bugarskoj.
thumb|255px|[[Dvorac Pejačević u Virovitici, sjedište virovitičkog ogranka obitelji]] thumb|levo|255px|[[Dvorac Pejačević u Našicama, sjedište našičkog ogranka obitelji]] Dok se jedan dio Pejačevića skrasio u Osijeku, i to onaj braće Marka II. (*1664; †1727.) i Ivana (*1666; †1724.), drugi je dio, na čelu s Đurom II., formirao obiteljski krug stacioniran u Srijemu i Bačkoj. O tome opširno piše u znanstvenom radu profesorice Silvije Lučevnjak, ravnateljice Zavičajnog muzeja Našice, koji nosi naslov „Obitelj Pejačević i Virovitica“, a objavljen je u Zborniku radova međunarodnog simpozija pod nazivom „725 godina franjevaca u Virovitici“, izdanog 2006. godine od strane Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (HAZU). Navodi se da se Đuro II. Pejačević, nakon što je napustio vojnu službu 1696. godine, počeo baviti poslovima upravitelja poštanske službe u Bačkom okrugu. Spretan u trgovačkim poslovima, isto kao i njegova braća, stalno je stjecao nova vlasništva nad nekretninama, unatoč tome što je razmjerno često selio obiteljsko sjedište. Uz zemljišta, Pejačevići su trgovali kućama, stokom i žitaricama, i to sve do područja Austrije i sjeverne Italije.
Jedan od Đurinih sinova, Nikola II. Leopold Pejačević (*1706; †1732.), postao je upravitelj Odescalchijeva imanja sa sjedištem u Iloku, i taj je posao obavljao između 1728. i 1730. godine. U tom su mu unosnom poslu pomagali brat Đuro III. i bratić Marko III. Aleksandar (*1694; †1762.), sin Ivana Pejačevića, koji je živio u Osijeku.
Početkom tridesetih godina 18. veka obitelj je značajno ojačala i učvrstila svoj položaj, te kupuje posjede najprije u Orahovici i Feričancima (1730.), nakon toga u Našicama i Podgoraču (1734.), a zatim veliko mitrovičko vlastelinstvo (1745). Marko III. Aleksandar postao je 1745. godine administrator novoosnovane Srijemske županije, a 1751. proglašen je u Iloku velikim županom srijemskim.
Dobivanje virovitičkog vlastelinstva
Budući da je u međuvremenu (1747. godine) dio mitrovičkog imanja potpao pod Vojnu krajinu, Marku III. u zamjenu je dano pravo na posjed virovitičkog i retfalačkog vlastelinstva (potonja je lokacija tada bila naselje nadomak Osijeku, a danas je njegovo predgrađe). Preostali dio onog mitrovičkog dobio je novo sjedište - Rumu. Dana 29.8. 1749. godine austrijska carica i hrvatsko-ugarska kraljica Marija Terezija dodijelila je virovitičko imanje Marku III. Aleksandru barunu Pejačeviću, te je ono postalo u drugoj polovici 18. stoljeća najznačajniji obiteljski posjed, a Markovi su ga nasljednici imali u vlasništvu sljedeće 92 godine, sve do 1841. thumb|levo|220px|Portret grofa Antuna Pejačevića (1749-1802) thumb|220px|Portret baruna Marka III. Aleksandra Pejačevića (1694-1762)
U vrijeme Marka III. obitelj Pejačević ostvarila je najveće teritorijalno širenje i postala jedna od najvećih veleposjedničkih loza u Slavoniji, pa i šire, a sam barun Marko je, premda suočen s povremenim bunama svojih kmetova, zaslužan za gospodarski i kulturni razvoj područja kojima je upravljao. Umrijevši 1762. godine bez vlastitih potomaka, Marko Pejačević ostavio je svoje posjede rođacima Leopoldu i Josipu II. (Našičkom).
- Našički
Našičko je vlastelinstvo bilo jedan od posjeda obitelji kojim je upravljao Josip II., sin Marka II. Pejačevića, koji je rođen u Osijeku 7.9. 1710. godine, a umro u Sopronu, u Mađarskoj, 30.4. 1787. Josip je to vlastelinstvo, zajedno s bratom Ignjatom Tomom, kupio 3.8. 1734. godine za 18.000 forinti i nakon završetka svoje vojne službe izgradio u samim Našicama kuriju za svoju obitelj. Njegovi će potomci živjeti na tom posjedu kontinuirano sljedećih 211 godina.
Kada je u šezdestim godinama 18. veka u relativno kratkom vremenu umrlo nekoliko muških članova Pejačevića, sva njihova imanja naslijedio je Josip, jer je ostao jedini muški potomak u široj obitelji. Tako su se svi obiteljski posjedi, od Virovitice preko Našica, Podgorača i Retfale do Rume, našli u rukama jednog čovjeka.
Josipa II. Pejačevića su nakon njegove smrti naslijedila njegova djeca Žigmund (*1741; †1806), Josipa Elizabeta, Karlo III. Ferdinand (*1745; †1815) i Antun (*1749; †1802). Budući da je našičko imanje, nakon raspodjele među braćom, pripalo Karlu III. Ferdinandu, njega se smatra osnivačem našičke loze Pejačevića. Krajem 18. i početkom 19. veka on je započeo s pripremama za izgradnju novog dvorca u Našicama, a priključio mu se njegov sin Vincencije Ljudevit. Dvorac je završen i useljen 1812. godine, a kasnije je (1865). dograđen i arhitektonski obogaćen, tako da je postao reprezentativno zdanje u neobaroknom stilu. Taj je graditeljski zahvat poduzeo Vincencijev mlađi brat Ferdinand Karlo Rajner Pejačević (*1800; †1878). thumb|thumb|170px|Viteški križ reda Marije Terezije, kakvog je Antun grof Pejačević dobio 1789.
Od Ferdinanda Karla Rajnera potječu svi danas živući Pejačevići. Među njegovom mnogobrojnom djecom su, među ostalima, Ladislav, budući hrvatski ban, i Julijan, već spomenuti historiograf svoje obitelji.
Našički ogranak obitelji ima svoje živuće muške potomke i danas, koji doduše ne žive u Hrvatskoj, ali su zainteresirani za realizaciju povrata svoja dva dvorca (velikog i malog) u Našicama, koji su im oduzeti poslije drugog svjetskog rata.
- Virovitički
Začetnikom virovitičkog ogranka Pejačevića još se zapravo može smatrati Josipa II., koji je, nakon što su izumrli njegovi rođaci, vlasnici virovitičkog vlastelinstva, preuzeo to imanje 1769. godine. Isplatio je sve ranije nastale dugove, koje su njegovi rođaci napravili, te uložio znatna sredstva (oko 125.000 forinti) u unaprjeđenje gospodarstva.
On je dobio veliko priznanje 22.7. 1772. godine, kada mu austrijska carica i hrvatsko-ugarska kraljica Marija Terezija dodjeljuje nasljednu titulu grofa. Od tada cijela obitelj nosi naslov “Pejačevići od Virovitice“, a Josip mijenja svoj potpis, pa se, kako to navodi već spomenuta prof. Lučevnjak, od tada potpisuje kao virovitički, a ne više našički.
El Puerto, Comonfort
El Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Pejačevići
- Virovitički
Josipa II. na virovitičkom imanju nasljeđuje njegov najmlađi sin Antun (*1749; †1802), prvi pravi predstavnik virovitičkog ogranka. On je ostvario zavidnu vojničku karijeru u Habsburškoj carskoj vojsci, napredovavši vrlo brzo u časničkoj hijerarhiji i stekavši 1801. visoki čin podmaršala. Sudjelovao je u mnogim bitkama i ratovima, među kojima u ratu za bavarsko naslijeđe, u bitkama protiv Francuske na rijeci Rajni, te u ratovima s Turcima na bosanskoj granici. Godine 1800. započeo je s izgradnjom novog velikog dvorca u središtu Virovitice, čije dovršenje 1804. nije dočekao, jer je u međuvremenu umro.
El Puerto, Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2179 m.
Pejačevići
- Virovitički
Virovitički ogranak Pejačevića nastavljaju Antunovi sinovi Antun (*oko 1775; †1838) i Stjepan (*iza 1775; †1824), koji nisu uspješno vodili gospodarstvo, pa su zapali u dugove. Poslije njihove smrti Antunov istoimeni sin prodao je 1841. godine virovitičko imanje preopterećeno dugovima te se preselio u Ugarsku, u Budim. Zbog toga neki taj ogranak zovu i budimski. Ni Antun, kao niti njegov brat Ivan Nepomuk, nisu imali potomstva, pa je ova grana obitelji izumrla.
- Rumsko-retfalački
U svojoj oporuci datiranoj 15.9. 1780. godine grof Josip II. Pejačević ostavio je svom najstarijem sinu Žigmundu (*1741; †1806) rumsko i retfalačko imanje, čime je utemeljen istoimeni ogranak obitelji. Žigmund je imao samo jednog sina, Ivana Nepomuka (*1765; †1821), ali zato devet unuka, pa se njegov ogranak u prvoj polovici 19. veka znatno razgranao. Ipak, njegovi unuci i praunuci ili nisu uopće imali djece, ili su dobili samo žensko potomstvo, pa se rumsko-retfalačka loza po muškoj liniji ugasila početkom 20. stoljeća. thumb|levo|230px|Fotografija hrvatskog bana Ladislava Pejačevića (1824-1901) thumb|230px|Lik grofa Petra Pejačevića (1804-1887)
Najznačajniji predstavnik ove grane bio je Petar grof Pejačević (*1804; †1887), najstariji sin Ivana Nepomuka. Obnašao je mnoge dužnosti, među kojima velikog župana Križevačke županije, zatim velikog župana Virovitičke, odnosno Osječke županije, pa velikog župana Srijemske županije, zastupnika u Hrvatskom saboru, ministra za Hrvatsku, Slavoniju i Dalmaciju u ugarskoj Vladi, te carskog i kraljevskog komornika. U vrijeme burnih događaja koji su uslijedili nakon revolucionarne 1848. godine, dolazio je, kao izrazito mađaronski orijentiran, u sukobe s Hrvatskim saborom.
Hrvatski banovi
Obitelj je kroz prošlost dala niz istaknutih i uglednih osoba, među kojima i dvojicu koja su bila izabrana na visoku dužnost hrvatskog bana: Ladislava i Teodora.
Ladislav grof Pejačević (*1824; †1901.), bio je sin Ferdinanda Karla Rajnera, a unuk Karla III. Ferdinanda iz našičkog ogranka obitelji. Bio je utjecajan hrvatski političar, saborski zastupnik iz Unionističke stranke, te kao član hrvatskog izaslanstva sudjelovao je 1868. godine u sklapanju Hrvatsko-ugarske nagodbe. Funkciju hrvatskog bana vršio je od 1880. do 1883. godine.
Kada je 15.7. 1881. proglašen povratak Vojne krajine Hrvatskoj, Pejačevića je zapala zadaća da provede taj posao. Dana 1.8. 1881. uprava Krajine bila je predana banu.
Nakon što je Ministarsko vijeće u Beču zaključilo da će postavljeni dvojezični hrvatsko-mađarski grbovi u Hrvatskoj ostati, bez obzira na protivljenje hrvatskog državnog vodstva, ban Pejačević podnio je 24.8. 1883. ostavku, koju je kralj 4.9. prihvatio. Banom je potom postao Mađar Dragutin Khuen-Héderváry.
Dr Teodor grof Pejačević'' (*1855; †1928.) rođen je u Našicama kao najstariji sin bana Ladislava Pejačevića. Bio je dugogodišnji veliki župan Virovitičke županije, hrvatski ban od 1903. do 1907. godine, a od 1913. do 1917. sudjelovao je kao hrvatski ministar u ugarskoj vladi.
Za vrijeme njegovog banovanja donošenjem Riječke i Zadarske rezolucije programira se politika novog smjera, te dolazi do stvaranja Hrvatsko-srpske koalicije, koja 1906.. pobjeđuje na izborima za Sabor.
Kao i njegov otac, napustio je banski položaj, i to nakon spora koji je nastao s Mađarima kad je dao skinuti mađarske natpise sa zgrada državne željeznice. thumb|thumb|levo|210px|Hrvatski ban Teodor Pejačević (1855-1928) thumb|thumb|210px|Skladateljica Dora Pejačević (1885-1923)
U Teodorovoj obitelji rodila se, kao treće dijete, kći Dora (*1885; †1923) poznata hrvatska skladateljica.
Pripadnici obitelji u novije doba
Nakon što su se iselili iz Hrvatske krajem drugog svjetskog rata, pripadnici obitelji Pejačević, kao i njihovi rođaci koji su izbjegli iz Mađarske i Slovačke, živjeli su u više zemalja svijeta, i to u Austriji, Švicarskoj, Italiji, Francuskoj, Njemačkoj, Velikoj Britaniji, Španjolskoj, Argentini, Urugvaju, Kolumbiji, Venezueli i SAD-u, u nekima od kojih su već od ranije imali prebivalište pojedini članovi šire obitelji.
U Beču u Austriji sa svojom obitelji živi Ladislav Pejačević, rođen 1941. godine, koji je također zainteresiran za povrat imovine, a koja se, prema dostupnim izvorima, isto nalazi u Našicama. On je potomak Petrovog mlađeg brata Geze, rođenog 1917. godine.
Nasljednici Marka VII., najmlađeg Petrovog brata i sina Marka VI., koji je rođen u Budimpešti 1923. godine, žive u Velikoj Britaniji, i to njegov sin Petar, rođen u Londonu 1954., i unuk Aleksandar, rođen 1988. godine.
Prema raspoloživim izvorima, u svijetu još postoje živući pripadnici jednog drugog ogranka Pejačevića, koji potječu od Karla IV. (*1825; †1880), drugog sina Ferdinanda Karla Rajnera, odnosno mlađeg brata hrvatskog bana Ladislava Pejačevića. Karlov praunuk Andrija Pejačević, rođen 1910. godine, iselio se u Sjedinjene Američke Države, gdje se u Pasadeni 1954. oženio i gdje mu se rodila kći Andrea.
Početkom 21. veka nakon duge pravnobirokratske borbe Hrvatska je počela vraćati obitelji Pejačević veliki dio imovine njihove imovine tako da je nakon katoličke crkve po površini najveći privatni vlasnik šumskih područja postala ova plemićka obitelj.
Mesteacăn, Brad
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 693 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 295 m.
Braglia, Asti
Braglia je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Mornico, Pavia
Mornico je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 362 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Esserval-Combe
Eserval Kom je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 21 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 734 metara (maksimalnoj 846 m, a minimalnoj 730 m).
Puente de Ladrillo, Villa de Álvarez
Puente de Ladrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Villa de Álvarez.
Рача (Прибој)
Рача је насеље у Србији у општини Прибој у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 1313 становника (према попису из 1991. било је 1277 становника).
Демографија
У насељу Рача живи 984 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 35,5 година (34,9 код мушкараца и 36,1 код жена). У насељу има 363 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,62.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Donndorf
Dondorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kifhojzer. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 854 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16065013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kifhojzer Dondorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Kifhojzer. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 120 metara. Površina opštine iznosi 11,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 854 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 74 stanovnika/km².
Dobrovlje (Zreče, Slovenija)
Dobrovlje je naselje u slovenskoj Općini Zreču. Dobrovlje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 341 stanovnika.
Cayuncha, Zirándaro
Cayuncha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Pijevčići
Pijevčići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 94 stanovnika.
Opština Chilcuautla, Hidalgo
Chilcuautla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4454 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1862 m.
Cinefantastique
Cinefantastique je bio američki filmski časopis koji se je uglavnom bavio znanstvenom-fantastikom, fantastikom i hororom. Započeo je sa izdavanjem 1967., a zadnji broj mu je izdan 2006. Glavni urednik bio je Frederick S. Clarke. Cinefantastique se odlikovao opsežnim i dobro istraženim člancima i recenzijama o raznim ZF filmovima, te slikama sa snimanja.
Dobriša vas
Dobriša vas je naselje u slovenskoj Općini Žalecu. Dobriša vas se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 421 stanovnika.
Serricella, Cosenza
Serricella je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 424 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 712 m.
Plateja
Plateja (Plataea, ponekad i Plataeae) bio je drevni grad u Grčkoj smješten u jugoistočnoj Beotiji, južno od Tebe. Poznat je kao vjeran saveznik Atene, odnosno jedini saveznik Atene među svim beotijskim gradovima u 5. vijeku pne. Platejski kontigent je kao jedini saveznički kontingent Atene sudjelovao u bitci kod Maratona 490. pne. Godine 480. pne. platejski se kontingent zajedno sa Spartancima borio protiv Perzijsko Carstvo|Perzijanaca u termopilskoj bitci. Okolica grada je godine 479. pne. bila poprište velike bitke kod Plateje u kojoj je konačno slomljena perzijska invazija Grčke. Za vrijeme peloponeskog rata su Plateju 432. pne. bez uspjeha napali Tebanci, da bi je 427. pne. opsjeli i osvojili Spartanci. Grad je tada razoren, ali je bio obnovljen 386. pne.
Solsticij
Utjecaj Zemljine putanje na klimu
Pri obilaženju Sunca, os Zemljine vrtnje zauzima sasvim određen položaj. Ona nije okomita na ravninu gibanja, već je od okomice otklonjenja za 23.44° (nagib osi). Za jednaki kut, kut priklona ili inklinacije, nagnut je i ekvator prema ravnini gibanja (ekliptika). Taj nagib osi Zemljine vrtnje dovodi do posljedica koje su od najveće važnosti za čovječanstvo, do promjene godišnjih doba. Smjer kojim se Zemlja giba oko Sunca isti je kao i smjer vrtnje. Zemlja obilazi oko Sunca kao što se zakreće desni vijak, koji napreduje na sjevernu stranu.
Ekliptika
Neposredne astronomske posljedice Zemljinog obilaska oko Sunca (revolucije Zemlje) jesu prividno gibanje Sunca (godišnje gibanje Sunca) i godišnja promjena noćnog neba. Promatrajući Sunce, projiciramo ga u neko područje neba (nebeska sfera); na primjer 23. rujna Sunce vidimo u zviježđu Djevice. Spojnica povučena od Zemlje do Sunca prema nebeskoj sferi stalno se zakreće u toku našeg gibanja. Slika Sunca na nebu "neprestano bježi", i to također u smislu vrtnje desnog vijka. Kružnica kojom se Sunce prividno giba među zvijezdama zove se ekliptika. Gibanje Sunca odvija se ekliptikom od zapada prema istoku, što je upravo suprotno smjeru dnevnoga gibanja nebeske sfere! Gibanje Sunca među zvijezdama je optička varka, nastala promatranjem Sunca s pokretne Zemlje. Zviježđa kroz koja Sunce na taj način "prolazi" zovu se zviježđima zodijaka ili životinjskog pojasa. Kako puni kut (360°) ima otprilike isto toliko stupnjava koliko u godini ima dana, Sunce će ekliptikom u jednom danu prelaziti oko 1°.
Sunce se giba među zvijezdama koje se nalaze na dnevnoj strani nebeske sfere, no to njegovo relativno pomicanje izravno ne zapažamo. Zato ćemo na noćnoj strani vidjeti da se zvijezde smjenjuju iz dana u dan, od mjeseca do mjeseca. Mijenja se vidljivo područje noćnog neba. Budući da se spojnica od Sunca do Zemlje prema nebeskoj sferi zakreće na istok, novo će nam zvjezdano područje nicati na istočnom obzoru. Zaključujemo da se godišnje gibanje neba odvija od istoka prema zapadu, isto kao i dnevno gibanje neba, a suprotno od godišnjeg gibanja Sunca među zvijezdama.
Godišnja doba
S obzirom na položaj Zemljina ekvatora prema smjeru Sunčevih zraka, razlikujemo u toku godine 4 važna trenutka, a to su počeci godišnjih doba. Za datume početaka godišnjih doba uvjetno uzimamo: proljeće 21. ožujka, ljeto 21. lipnja, jesen 23. rujna i zima 21. prosinca, jer tom pravilnom izmjenom najčešće i započinju godišnja doba. U tim važnim trenucima Sunce je projicirano u 4 glavne točke ekliptike: proljetnu, ljetnu, jesensku i zimsku točku. Promatramo li ih iz položaja Sunca, zapazit ćemo da su one razmaknute za pravi kut.
Kakav je odnos Zemlje i Sunca 21. ožujka i 23. rujna? Tih se dana smjer linije koji spaja centar Zemlje s centrom Sunca prolazi točno uzduž ravnine ekvatora, dok je Zemljina os vrtnje okomita na tu spojnicu. Sunčeve zrake padaju stoga okomito na sva mjesta koja se nalaze na Zemljinom ekvatoru. Drukčije rečeno, na mjestima sa zemljopisnom širinom 0°, Sunce će se u gornjoj kulminaciji naći u zenitu. Na Zemljinim polovima, gdje je zemljopisna širina +90° ili -90°, Sunce će "ležati" na obzoru. Obasjana su mjesta svih zemljopisnih širina. Tih datuma Sunce će presjeći nebeski ekvator. Početkom proljeća, 21. ožujka, Sunce će proći proljetnom točkom ♈ koja se nalazi u zviježđu Ovna. Početkom jeseni, 23. rujna, Sunce će proći jesenskom točkom ♎ koja se nalazi u zviježđu Vage. U oba trenutka duljina dana i noći jednaka je na cijeloj Zemlji, pa se ti dani nazivaju ravnodnevice ili ekvinociji.
Poslije početka proljeća, Zemlja putuje oko Sunca tako da joj je područje Sjevernog pola sve više okrenuto Suncu. Dana 21. lipnja, kada Sunce prolazi ljetnom točkom ♋' koja se nalazi u zviježđu Raka, Sunčeve zrake obasjavaju cijeli sjeverni ledeni pojas i Sunce je tamo iznad obzora. Paralela na sjevernoj zemljopisnoj širini 66° 33′ 39″ N čitav je dan obasjana Suncem. Ona se naziva sjevernom polarnicom (polarni krug). Istog trenutka Sunčeve zrake padaju okomito na mjesta sjeverne zemljopisne širine 23° 26′ 21″ N, pa će tim mjestima Sunce u toku dana proći kroz zenit. Sjevernije od tih mjesta Sunce nikada ne može proći kroz zenit, pa tako ne prolazi zenitom ni u našim krajevima. Paralela na sjevernoj zemljopisnoj širini 23° 26′ 21″ N zove se sjeverna ili Rakova obratnica. Na svom "putu" prema sjeveru Sunce je "zastalo", pa će poslije tog datuma obasjavati okomito mjesta sa zemljopisnim širinama manjim od 23° 26′ 21″ N. To je razlog zašto se prvi dan ljeta naziva ljetnim suncostajem ili solsticijem. Do tog dana Sunce se nebeskom sferom udaljavalo od ekvatora, a poslije tog dana približavat će mu se.
S dolaskom u jesensku točku, Sunce će tlo na ekvatoru ponovno obasjavati pod pravim kutom. S daljim putovanjem Zemlje po stazi Sunce prvog dana zime, 21. prosinca, prividno stiže u zimsku točku ♑ koja se nalazi u zviježđu Jarca. Sada je stanje na Zemljinoj južnoj polutki posve jednako stanju koje je prvog dana ljeta vladalo na sjevernoj polutki. To je zimski suncostaj. Sunce prolazi kroz zenit mjestima južne zemljopisne širine 23° 26′ 21″ S, a paralela se naziva južnom ili Jarčevom obratnicom. Na Južnom polu je tada visina Sunca 23.5° iznad obzora. Sva mjesta južne zemljopisne širine 66° 33′ 39″ S, jedan su čitav dan obasjana Suncem; tu je južna polarnica. Južnija mjesta obasjana su i više od jednog dana. Na samom Južnom polu rasvjeta traje polovicu godine.
Godišnji ciklus završava s povratkom Sunca u proljetnu točku. To je ciklus promjene godišnjih doba ili sezona, nazvan tropska ili Sunčeva godina. Praćenje perioda izmjene godišnjih doba bilo je jednim od najvažnijih praktičkih zadataka astronomije u prošlosti, zbog važnosti koju ta izmjena ima u ljudskoj djelatnosti. Stoga je već vrlo rano i u pojedinačnim, međusobno odvojenim civilizacijama, postignuta visoka točnost određivanja trajanja godine. Tropska ili Sunčeva godina je jednaka 365 d 5 h 48 min 46 s ili 365.24219 d.
Pomarolo, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 739 m.
Broadview, Montana
Brodvju je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 192, što je 42 (28,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Olar, South Carolina
OLar je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 257, što je 20 (8,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Cumbre Yerba Santa, Santiago Juxtlahuaca
La Cumbre Yerba Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Juxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1881 m.
Rancho el Guamúchil, Amacuzac
Rancho el Guamúchil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Amacuzac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 936 m.
Dorndorf
Dorndorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.687 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063018.
Amino radikal
Amino radikal, •, je hemijski radikal koji ima molekulsku masu od 16,023 Da.
Dorndorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Dorndorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 12,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.687 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 222 stanovnika/km².
La Reforma, Tantoyuca
La Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Humoralna teorija
Humoralna teorija ili humoralna patologija je naziv za teoriju koja se razvila u antičko doba i držala da se ljudsko tijelo sastoji od četiri osnovna tjelesna soka (humora). Ti su sokovi tradicionalno bili: krv, sluz, crna žuč i žuta žuč. Prema toj teoriji bolesti su bile posljedica neravnoteže među sokovima, a liječenje je moralo uspostaviti tu ravnotežu. Teoriju je prvi iznio grčki ljekar i filozof Empedoklo u drugoj polovici 5. vijeka pne. na temelju učenja o četiri osnovna elementa od kojih se sastoje sve stvari. Teoriju je preuzeo Hipokrat, a kasnije sistematizirao Galen, da bi je preko srednjovjekovnih arapskih ljekara preuzeli evropski ljekari. Ta je teorija dominirala evropksom medicinskom misli sve do 19. vijeka i nastanka suvremene medicine.
Rancho San Joaquín, Tanlajás
Rancho San Joaquín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanlajás.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Balnot-la-Grange
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 158 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 315 metara.
Lateks
mini|desno|250px|Lateks kaučukovca od kojeg se proizvodi prirodni [[kaučuk.]]
mini|desno|250px|Drvo [[balata|balate je jedričavo, srž boje svježega mesa, a poslije tamnosmeđe.]]
mini|desno|250px|Tropsko drveće Palaquium gutta iz kojeg se dobiva [[gutaperka.]]