cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cink oksid
Primena
Primena cink oksidnog praha je brojna i u nastavku su prikazane najvažnije primene. Mnogi postupci primene koriste reaktivnost ZnO kao prekursora za nastanak drugih jedinjenja cinka. Za primenu u nauci o materijalima, cink oksid ima visok indeks prelamanja, visoku termalnu provodljivost, antibakterijske i UV-zaštitne osobine. Zbog toga se dodaje raznim materijalima i proizvodima, uključujući plastiku, keramiku, staklo, cement, gumu, lubrikante boje, masti, lepkove, smeše za zaptivanje, pigmente, hranu, baterije, itd.
Kodiak (otok)
Geografske karakteristike
Kodiak leži u Aljaškom zaljevu odvojen od Poluotoka Aljaska 50 km širokim tjesnacem Shelikof. On je udaljen oko 400 km jugozapadno od grada Anchoragea.
Cink oksid
Proizvodnja gume
Oko 50% ZnO se upotrebljava u proizvodnji gume. Cink oksid sa stearinskom kiselinom aktivira proces vulkanizacije, koji se u suprotnom ne bi mogao odvijati. ZnO je takođe važan aditiv za automobilske gume. Katalizatori za vulkanizaciju se izvode iz cink oksida i to značajno poboljšava termalnu provodljivost, koja je ključna za oslobađanje toplote nastale pri trenju guma. ZnO aditiv takođe štiti gumu od gljivica (videti medicinsku upotrebu) i UV zračenja.
Kodiak (otok)
Geografske karakteristike
Otok ima površinu od 9 293 km², dug je 160, a širok od 16 do 100 km. Zajedno sa otocima Afognak, Shuyak i ostalim obližnjim manjim otocima formira istoimeni arhipelag, koji je produžetak masiva Kenai.
Cink oksid
Proizvodnja betona
Cink oksid se dosta koristi u proizvodnji betona. Dodatak ZnO poboljšava vreme sazrevanja i otpornost betona na uticaj vode.
Kodiak (otok)
Geografske karakteristike
Velik dio otoka je visoravan, osim šumovite istočne obale koja se penje do visine od 1 500 metara. Doline i niži obronci planina pokrivene su pijeskom i šljunkom iz doba kad su tu klizali glečeri. Jugozapadni dio otoka izbjegao je glacijacije, pa se njegov teren sastoji većinom od vlažne tundre. Flora u tom dijelu otoka, bitno je drugačija od ostalih dijelova otoka, jer je tu toplije i vlažnije, zbog uticaja morske struje - Kuroshio. U tom dijelu otoka osnovan je 1941. rezervat prirode Kodiak National Wildlife Refuge, (on pokriva oko dvije trećine otoka) on je stanište oko 3 000 Kodjaka, aljaških mrkih medvjeda, najvećih grizlija na svijetu. Od ostalih životinja u parku, tu su; crvene lisice, crnorepi jeleni, američki jeleni vapiti i oko 200 vrsta ptica uključujući i bjeloglave supove.
Historija
Izvorni stanovnici tog otoka bili su indijanci - Alutiit (zvani i Aleuti, Alutiki ili Sugpjati) koji su nastanjivali otok već dobrih 7500 godina, prije nego što je prvi bijeli čovjek stupio na otok - 1763. To je bio ruski traper i trgovac krznom Stefan Glotov, u to vrijeme na otoku je živjelo oko 6500 domorodaca. Ruski trgovac krznom Grigorij Šelikof osnovao je prvo bijelačko naselje na otoku - 1784., u Zaljevu troje svetaca (Бухта Трёх Святителей), na jugoistočnom dijelu otoka. Kad je Carska Rusija prodala Aljasku Sjedinjenim Američkim Državama - 1867. i otok Kodiak postao je integralni dio Sjedinjenih Američkih Država.
Tokom 19. vijeka otok je bio baza za lov na kitove i morske vidre koji je počeo jenjavati nakon zabrane lova - 1911.
Početkom 20. vijeka - američko ministarstvo poljoprivrede pokrenulo je eksperimentalni centar za uzgoj goveda, ali je njegov rad prekinut - 1912. nakon erupcije vulkana Novarupta (pored Katmaija) jer je čitav otok bio pokriven slojem pepela debelim 48 cm, pa se moralo prekinuti sa svim poljoprivrednim aktivnostima, ali i sa ribolovom na losose.
Još veća nesreća zadesila je otok 27. marta 1964. nakon serije tsunamija izazvanih snažnim potresom, koji je izazvao slganje tla od 1,5 do 1,8 metra. Teška razanja su sanirana. Od tad se ljudi na otoku uglavnom bave stočarstvom i ribarstvom i radom u tvornicama ribljih konzervi.
Otok danas
Na otoku je 1998. izgrađen lansirni centar za svemirske letjelice, kao jedini takav objekt izvan južnog dijela Sjedinjenih Američkih Država. U sjeveroistočnom dijelu otoka nalazi se memorijalni park-muzej Fort Abercrombie, to je za Drugog svjetskog rata bila velika pomorska baza Američke ratne mornarice.
Wallhausen
Wallhausen se može odnositi na
Buenavista, Acámbaro
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1839 m.
Balkon
mini|300px|Balkoni na [[Zgrada|zgradi koja se nalazi na raskršću Petrinjske i ulice Pavla Hatza u Zagrebu.]] Balkon je arhitektonski element (izbočen i ograđen prostor na katovima građevina). Obično je ukrašen te ima estetsku svrhu. U Evropi se počinje masovno graditi u doba renesanse dok se prije gradi vrlo rijetko.
Balkon je i naziv za povišeni dio gledališta u kazalištu ili koncertnoj dvorani često sa odvojenim ložama i zasebnim ulazima.
Madrid, Colima
Madrid je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4411 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Weißbach
Weißbach se može odnositi na
Tetsuo Sugamata
(29. novembar 1957.) je bivši japanski nogometaš.
Mata de Palma, Texistepec
Mata de Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texistepec.
Porto Fuori, Ravenna
Porto Fuori je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Mata de Palma, Texistepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Porto Fuori, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3353 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Volpare di Sotto, Verona
Volpare di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Opština Bârza, Olt
Bârza je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Volpare di Sotto, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Opština Bârza, Olt
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Westhausen
Westhausen se može odnositi na
Toluca, Ocosingo
Toluca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 622 m.
Sawyer, Oklahoma
Sojer je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 321, što je 47 (17,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dürnau
Dürnau se može odnositi na
Albergue Santa Rosa, Ahome
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Boccaleone, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Koszalin
Geografske karakteristike
Koszalin leži na rijeci Dzierżęcinki, udaljen desetak km južno od lagune Baltičkog mora Jamno, i 177 km istočno od Szczecina.
Historija
Grad je prosperirao na prijelazu iz 16. u 17. vijek, kad su biskupi iz Dinastije Griffin u njemu sagradili dvorac. Prosperitet je prekinuo Tridesetogodišnji rat, nakon kojeg je Koszalin, zajedno sa čitavom Zapadnom Pomeranijom, postao dio Markgrofovije Brandenburg, a nakon tog Kraljevine Pruske. Oporavio se tokom 18. vijeka kad je proizvodio tkanine za uniforme pruske vojske.
Tokom 19. vijeka Koszalin je postao administrativni i transportni centar tog dijela Pomeranije. Nakon izgradnje 1859. željezničke pruge do Szczecina i 1870. do Gdańska, izrastao je i u snažni industrijski centar. U njemu su se još prije Prvog svjetskog rata proizvodili avioni, pored tog imao je  tvornicu poljoprivrednih mašina, ribljih konzervi, papira, pivovaru i mljekaru. Za Drugog svjetskog rata u Koszalinu i okolici djelovalo je pet koncentracijskih logora.
Crvena armija oslobodila je grad nakon teških borbi u mart 1945. i odtad je poljski. Sve do februara 1946. bio je administrativni centar Zapadne Pomeranije. Od 1950. do 1998. bio je administrativni centar vlastitog vojvodstva. Od 1972. Koszalin je i sjedište biskupije Koszalin-Kołobrzeg.
Privreda
Današnji Koszalin je i nadalje velik industrijski centar u kom se proizvode mašine, hrana, elektronika, dizalice, liftovi, polistiren, odjeća, namještaj, automobilski dijelovi i medicinska oprema.
Grad je i velik transportni centar na ruti Gdańsk - Szczecin koji ima aerodrom (Zegrze Pomorskie) i velik garnizon poljske vojske.
Kultura i obrazovanje
Koszalin je grad sa filharmonijom, teatrom, radio stanicom, tehničkim univerzitetom (od 1996.) i Visokom teološkom školom.
Pobratimski gradovi
Koszalin ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Chatel-Chéhéry
Šatel Šeri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Vuzje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 140 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 246 metara.
Ogledalo
mini|desno|250px| Vaza u ogledalu Ogledalo (ili zrcalo) je ploha koja pravilno odbija svjetlost. To može biti uglačana metalna ili metalizirana staklena ploča. Ogledalo može biti ravno i zakrivljeno (konkavno ili konveksno). Kovneksna ogledala su ispupčena, dok su konkavna izdubljena. Ovi pojmovi zadaju neverovatne muke učenicima osnovnih škola pri izradi zadataka jednačine sfernog ogledala.
Karakteristika lika u ogledalu
Dobijeni lik u ogledalu ovisni o tome gdje se nalazi može biti:
Konstrukcija lika kod ogledala
Za konstrukciju lika kod sfernih (izdubljenih i ispupčenih) ogledala koriste se zraci koji polaze sa različitih točaka predmeta.
Ellenberg
Ellenberg se može odnositi na
DBDMH
DBDMH je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 285,921 Da.
Darłowo
Darłowo punim imenom Kraljevski grad Darlowo (njemački: Rügenwalde) je grad od 13,695 stanovnika na sjeveru Poljske u Zapadnopomeranskom vojvodstvu.
Historija
Darłowo je niknuo u 12. vijeku, kao naselje sa lukom uz morsku utvrdu. Gradska prava je dobio prije 1271., na prijelazu iz 12.u 13. vijek. pripadao je Vojvodstvu Sławno, a od 13. vijeka bio domena je Gdańskskog vojvodstva. Markgrofovija Brandenburg zauzela je 1308. Darłowo, koji je od 1316. domena zapadnopomeranskih vojvoda. Tadašnji Rügenwalde je 1361. član moćnog Hanzeatskog saveza, grad bogatih trgovaca koji su tokom 15. i 16. vijeka, trgovali sa skandinavskim i njemačkim gradovima.
U Rügenwaldu je oko 1381. rođen Erik od Pomeranije - kralj Kalmarske unije, koji je u njemu proveo i svoje posljednje dane u dvorcu kog je podigao. Luka u Rügenwaldu bila je važna sve do 17. vijeka, važnost joj je opala kad je grad 1653. podpao pod vlast Markgrofovije Brandenburg, a nakon tog 1701. Kraljevine Pruske. Važnost luke nakratko je ponovno porasla za napoleonskih ratova, kad se preko nje odvijao šverc sa Velikom Britanijom.
Tokom 19. vijeka Rügenwald se počeo transformirati u resort u kom je rado boravio i njemački car - Wilhelm I u vili Friedrichsbad (današnji hotel Apollo). Za Drugog svjetskog rata Rügenwalde je bio jedna od baza Luftwaffe iz kojeg su se lansirale rakete V-2. Rügenwalde je tek od 1945. postao poljski Darlowo.
Privreda
Današnje Darłowo je grad ribara i prehrambene industrije (riblje konzerve) i grad sa tri tvornice; poljoprivrednih mašina, namještaja i obuće.
Pored toga on je i mala luka i turistička destinacija.
Pobratimski gradovi
Darłowo ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Campo del Anono, Zacualpan
Campo del Anono je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Zacualpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1697 m.
Muzej Mimara
mini|300px|Muzej Mimara mini|300px|Muzej Mimara Muzej Mimara nastao je donacijom svjetski poznatog skupljača umjetnina Ante Topića Mimare i njegove supruge Wiltrud Mimara gdje je više od 3750 umjetnina velike raznolikosti i iznimne umjetničke vrijednosti, od antike i staroegipatskih predmeta do slika velikih majstora - Raffaella, Velasqueza, Rubensa i Rembrandta. Danas je Mimara glavni zagrebački muzej.
La Chiva Brava, Silao de la Victoria
La Chiva Brava je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1762 m.
Izložba
mini|desno|300px|Posjetitelji jedne izložbe Izložba je trajni ili privremeni javni događaj na kojem se razni umjetnički ili drugi predmeti izlažu javnosti.
Najčešći izložbeni prostori su
Izložbe su uglavnom organizirane tematski i predstavljaju određenu skupinu umjetnosti ili predmeta.
Đelekovec
Đelekovec je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Zemljopis
Općina Đelekovec nalazi se u sjeverozapadnoj Hrvatskoj, 10 km udaljena od Koprivnice, uz rijeku Dravu i hrvatsko-mađarsku granicu.
Uprava
Općinski načelnici su do sada bili Branko Bedeković, Ivan Punek, Zvonko Čanji i Drago Drvarić. Prvi đelekovečki općinski načelnik Branko Bedeković je rođen 1954. u Đelekovcu, osnovnu školu je završio u Koprivnici, a gimnaziju i zrakoplovnu školu u Zagrebu. U vrijeme kada je bio općinski načelnik bio je zaposlen u koprivničkom poduzeću «Podravka», a nije bio član ni jedne političke stranke. Nakon dijela mandata dao je ostavku na dužnost načelnika općine Đelekovec.
Drugi načelnik đelekovečke općine je bio Ivan Punek. On je bio rođen 1953. u Imbriovcu, osnovnu školu je završio u Imbriovcu, nakon toga se bavio poljoprivrednom proizvodnjom na obiteljskom imanju, a kasnije je položio kvalifikaciju za vozača te se zaposlio u koprivničkom poduzeću «Komunalcu». Bio je član HDZ-a i prvi zamjenik općinskog načelnika od 1993. godine. Bio je načelnik od ostavke Branka Bedekovića do 1997. godine, a 1997. je izabran za potpredsjednika đelekovečkog općinskog vijeća.
Treći načelnik Zvonko Čanji je rođen 1946. u Pustakovcu, završio je višu poljoprivrednu školu u Križevcima. Radio je u «Pletarstvu» Legrad, poduzeću «Podravka» i potom se bavio poljoprivrednom proizvodnjom u Imbriovcu gdje i živi. Od 1997. do 2001. vijećnik je u županijskoj skupštini Koprivničko-križevačke županije. Načelnik je bio od 1997. do 2000. godine, kao član HSS-a.
Eschbach
Eschbach se može odnositi na
Đelekovec
Uprava
Četvrti načelnik, Drago Drvarić na toj je dužnosti neprekidno od 2000. godine do danas. Rođen je 1952. u Đelekovcu gdje je završio osnovnu školu. Srednju građevinsku školu je polazio u Pakracu. On je za vijećnika bio izabran 1997., a od 1998. do 2000. je bio predsjednik općinskog vijeća. Zaposlen je u koprivničkom poduzeću «Podravka». Dužnost načelnika (predsjednika općinskog vijeća) obnaša volonterski. Zaslužan je za pokretanje čitavog niza djelatnosti vezane uz razvoj u općini Đelekovec i za izlazak ove općine iz krize. Član je Hrvatske seljačke stranke.
Od 2005. predsjednik općinskog vijeća (načelnik) Drago Drvarić (HSS) iz Đelekovca, zamjenik predsjednika Mirko Fičko (HSS) iz Imbriovca, te članovi: Ivan Gregurek (HSS) iz Đelekovca, Slavko Glavak (HSS) iz Đelekovca, Marijan Posavec (HSS) iz Đelekovca, Vlado Perlok (HSS) iz Imbriovca, Marina Mihalec (HDZ) iz Đelekovca, Slavko Kadija (HDZ) iz Đelekovca, Zvonko Zvonar (HDZ) iz Đelekovca, Vladimir Peti (HSP) iz Đelekovca i Branko Dolenec (SDP) iz Đelekovca.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Đelekovec imala je 1.824 stanovnika, raspoređenih u 2 naselja:
Ciénega de los Caballos, Acula
Ciénega de los Caballos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acula.
Đelekovec
Stanovništvo
Područje današnjeg Đelekovca ima tradiciju naseljenosti još iz predantičkih vremena stare povijesti. Slavenski stanovnici koji su naselili srednjovjekovno naselje na današnjem đelekovečkom prostoru došli su u očite veze s neslavenskim stanovništvom što se može jasno vidjeti kroz dio prezimena, strane utjecaje u jeziku i običajima te u nekim toponimima odnosno nazivima polja u okolici Đelekovca.
Ciénega de los Caballos, Acula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 290 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Đelekovec
Stanovništvo
Moguće je utvrditi da je do 1900. godine trajao kontinuirani rast ukupnog broja stanovnika Đelekovca. Početkom 20. stoljeća došlo je do manjeg pada, ali je ubrzo slijedio oporavak te je broj stanovnika rastao do 1931. godine kada je zabilježen rekordan broj od 2125 stanovnika. Od te godine do današnjih dana traje stalno smanjivanje ukupnog stanovništva Đelekovec. Manje je tome uzrok iseljavanje, a više negativna demografska struktura, kao i veći broj umrlih od rođenih. Ima i još nekih faktora koji su na to utjecali. Npr. velika gospodarska kriza 1929-1934, drugi svjetski rat 1941-1945, deagrarizacija i industrijalizacija nakon 1945. godine itd.
Tome valja pribrojiti procese smanjenja nataliteta i mortaliteta koje počinje od prvih godina 20. stoljeća, da bi, uz vrlo male izuzetke, broj umrlih od početka 40-tih godina 20. stoljeća bio stalno veći od broja rođenih. To govori da je smanjenju broju stanovnika jedan od uzroka niži natalitet, ali ima i drugih uzroka kao što su iseljavanje te relativno nepovolja dobna struktura.
Historija
Prostor današnjeg Đelekovca imao je tragove naseljenosti od prapovijesti, kroz protopovijesna razdoblja i antiku, ali je teško moguće zaključiti da se na ovom prostoru nalazilo neko značajnije lokalno naselje. U kasnoj antici i ranom srednjovjekovlju dolazi do velikih promjena u slici naseljenosti jer nestaje najveći dio starosjedilačkog stanovništva, a doseljava se novo, od kojih se stalno nastanjuju Hrvati i ostale slavenske skupine. Oni krajem ranog srednjovjekovlja najvjerojatnije formiraju čitav niz seoskih naselja u okolici o čemu svjedoče rijetki pisani i materijalni izvori te poneki toponim. Današnjim stanovnicima je najvjerojatnije slabo poznato da se u imenima Imbriovca i Đelekovca krije srednjovjekovna baština. Kod Imbriovca je, za razliku od Đelekovca, puno lakše riješiti zagonetku oko nastanka njegovog imena što je jedan od mostova prema nastanku i najstarijoj prošlosti ovih sela.Iako je moguće odabrati različite načine obrada srednjovjekovnih sela Đelekovca i Imbriovca smatram da je korisno poći od objašnjavanja imena jer se obično u imenima sela skriva njihov početak, često vremenski mnogo stariji od prvih pisanih imena u dokumentima. Do sada su postojala razna nagađanja o imenu Đelekovca – od toga da dolazi od mađarske riječi «gyilkos», do postojanja navodne crkve Sv. Duha (mađarski Szent Lélek) i davanja imena mjesta prema njoj (od Lelekovec do Đelekovec), a što je zapisao vrijedni istraživač povijesti nekih podravskih župa Franjo Brdarić - inače župnik u susjednoj župi Koprivnički Ivanec.
Iako su vrlo maštovita, ova domišljanja o nastanku imena Đelekovca trenutno mi se ne čine pouzdanima. Ipak postoji mogućnost, premda vrlo mala, da je na spomenutom Cirkvišću postojala nekad (nemoguće je bez arheoloških istraživanja odrediti kada) kapela ili crkva Sv. Duha, ali ne bih se složio da je ona imala ikakve veze s nazivom Đelekovca. Argument da je ova moguća kapela ili crkva mogla biti sastavni dio đelekoveče župe mogli bi tražiti u tome da se spomenuti cirkvišće nalazilo na području današnje katastarske općine Đelekovec koja najvjerojatnije obuhvaća i srednjovjekovni, a svakako ranonovovjekovni đelekovečki teritorij. Tatari su stvarno opustošili ovaj kraj što potvrđuju arheološka istraživanja srednjovjekovnog groblja u središtu Đelekovca (stari naziv ulice je Ščapovo, a to je danas ulica Mihovila Pavleka Miškine) gdje je potvrđen prestanak ukopa sredinom 13. stoljeća, no ista arheološka istraživanja su utvrdila kontinuitet naseljenosti (odnosno uporabe groblja) u današnjem središtu Đelekovca od vremena bjelobrdske kulture (do sred. 13. st.) do prve polovice 16. stoljeća.
Arheolozi su istraživali samo dio srednjovjekovnog groblja koje se protezalo do prostora današnje župne crkve u Đelekovcu pa bi se novim istraživanjima na širem prostoru moglo dobiti još više podataka o tamošnjem srednjovjekovnom naselju i njegovim stanovnicima. To potvrđuje zapis župnika Ivana Malančeca iz 1904. godine koji je u đelekovečkoj župnoj spomenici zapisao o nalazu kostiju kod đelekovečke crkve: «Kod kopanja jama za stupove iskopali su u dubini od ½ metra čitave ljudske glave – znak da je ovdje bilo groblje.» Istražujući prve vlasnike posjeda Đelekovca, Franjo Brdarić je bio na dobrom tragu zabilježivši: «Koncem XIII. stoljeća vlasnik je Đelekovca plemić Gardun, na kojega potsjeća rudina Gradun. Od njega prijeđe posjed na plemiće Gutkeled i postane integralnim dijelom imanja rasinjskog.» To bi značilo da je posjed Đelekovec prvobitno bio samostalan, a tek se kasnije uključio u sastav vlastelinstva Rasinje.
Josip Adamček je imao potpuno drugačiji stav, smatravši da se posjed Đelekovec izdvojio iz vlaselinstva Rasinja. «Vlastelinstvo Rasinja podijeljeno je u XIV stoljeću među više vlasnika koji su se međusobno parničili oko svojih posjedovnih prava. Tako su se npr. oko «possessio Rascina» parničili plemići Stjepan, sin Herborta, i Stjepan, sin Ibrahona. Čini se da se već tada iz vlastelinstva izdvojio posjed Đelekovec oko kojeg su se također vodile parnice.»
I Mihovil Pavlek Miškina je zabilježio svoja razmišljanja o starom Đelekovcu: «Tako npr. na jednom brežuljku zvanom Batjan, za koji neki kažu da je dobio ime zato što se na njem utaborio Batuhan, dugi vele da je to riječ ilirskog korjena, nastala od riječi bat, što znači brežuljak – uzdignuta zemlja, a narod priča da je tu propala crkva. Jedno polje nosi naziv Cirkvišče i u spomenici župe spominje se da je tu postojala crkva. Na drugoj strani sela zove se jedna uvalina Gradun a priča hoće da je tu bila ckrva. Koliko u tome ima istine, ne znam... Na istim poljima, u neposrednoj blizini crkve, postoje jame i bare i kojekakvi kutovi koje narod poznaje kao sjedišta zlih duhova ili mjesta za sastanak vila...»
Možda je rekonstukcijom otkriveno spominjanje posjeda Gardun-Gradun u drugoj polovici 13. stoljeća moguće povezati s ponovnim naseljavanjem ovog seoskog prostora nakon tatarskih provala sredinom 13. stoljeća te s vjerojatnim početkom feudalnih odnosa u ovom kraju, tj. stvaranjem plemićkih posjeda.
Prema trenutnom stupnju istraženosti, nemoguće je utvrditi kako se zvalo selo koje je na području današnjeg Đelekovca postojalo prije tatarskih provala. To je selo barem djelomično stradalo u njima, što potvrđuje prestanak pokapanja sredinom 13. stoljeća na groblju u središtu današnjeg Đelekovca.
U ispravi od 1332. ne spominje se selo nego samo posjed Đelekovec. Prvi spomen sela (ville) Đelekovca (Gyelekewcz) je u ispravi pisanoj u Budimu 18. lipnja 1348. godine. Tada se spominje istoimeni posjed koji se nalazio u Križevačkoj županiji, «possessionem Gyelekewch vocatam in comitatu de Keres». Isprava govori o tome da je kralj Ludovik Anžuvinac objavio kako se je pred njim očitovao o mirazu dobivenom od udovice Nikole Gyeleta njezin suprug Ivan Lovrin od Kaniže (de Kanysa).
Kapela Blažene Djevice Marije u Đelekovcu se spominje 1333. Tada je tamo bio svećenik Pavao. Već iduće 1334. godine, Đelekovec je sigurno sjedište župe, a to je bio i 1501. godine, kada je župnik bio Stjepan. Đelekovečka župa je prestala funkcionirati u vrijeme ratova s Osmanlijama najvjerojatnije još u prvoj polovici 16. stoljeća. Đelekovec se kao posjed «Gelekouch» spominje u jednoj ispravi od 10. ožujka 1349. godine. Tu je ispravu izdao ban Nikola u Zagrebu. Posjed Đelekovac se iste 1349. godine, ali 21. travnja spominje u ispravi požeškog kaptola. Tada se spominju ljudi i kmetovi iz posjeda Đelekovec, kojega su vlasnici bili najvjerojatnije iz obitelji Bočkaj, Epoy (Opoj) sin Stjepana i Andrija. U jednoj ispravi čazmanskog kaptola od 17. siječnja 1408. spominje se «iobagiones Ade filii Nicolai de Gelelouch», odnosno Ade sin Nikole od Đelekovca.
Između Đelekovca i Imbriovca nalazio se Brestovec. Prvi spomen Brestovca je iz 1357. godine, kada su, prema Ranku Pavlešu sinovi Petra «de Brezthowch» prisutni kao kraljevi ljudi u sporu oko prijelaza na rijeci Dravi zvanog «Farkasrew». Ranko Pavleš piše da su «Petrovi sinovi» mogli biti i iz udaljenijih krajeva jer ljudi koji su prisustvovali sporovima u kraljevo ime nisu morali biti iz susjedstva posjeda o kojima se sporilo. Ali 1435. godine plemići «de Brezthowcz» se spominju skupa s plemićima iz Imbriovca, Otoka, Čanovca i Kutnjaka, dakle iz područja o kojem je ovdje riječ.» Ovo razmišljanje u potpunosti podržavam.
Opština Unión Hidalgo, Oaxaca
Unión Hidalgo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Đelekovec
Historija
Pred čazmanskim kaptolom je 19. travnja 1439. bio sklopljen sporazum kojim Jakov, sin Tome «de Brezthowch» (od Brestovca) i sin mu Emerik odstupaju Katarini, udovici spomenutog Jakova «de Themerye», kuriju i šest selišta na posjedima Filipovec i Ivanovec, a Elizabetu, Katarininu kćer i njenog muža Adama «de Budrouch» proglašava se nasljednicima. Dana 7. kolovoza 1453. spominje se Emerik, sin Jakova «dicti Waywodda de Brezthowch».
Kralju Matijašu Korvinu su u Budim u veljači 1459. godine došli magister Blaž, sudac Stanislav i plemeniti Emerik «de Brezthowcz», sva trojica «cives et inhabitatores civitatis nostre Kaproncza». Cilj njihova posjeta je bio da im Matijaš potvrdi privilegije koje im je dao kralj Ludovik I. Anžuvinac, a potvrdio kralj Žigmund Luksemburški. Posebno je zanimljivo da se spominje Emerik od Brestovca koji je ujedno bio građanin ili stanovnik Koprivnice. On je vjerojatno bio plemić ili možda čak vlasnik Brestovca. Zanimljivo je da je vjerojatno imao koprivničko građansko pravo, a možda i nekretninu u Koprivnici. Moguće je pretpostaviti da je Emerik Brestovcem upravljao iz Koprivnice.
Brestovec su 1495. godine posjedovali neki Andrija 2 porezna dima i Ladislav Luben 3 porezna dima. Godine 1500. spominje se magister Franjo iz Brestovca. Godine 1513. Brestovec posjeduje spomenuti Andrija s jednim dimom poreza, a 1517. taj dim drži njegova udovica, da bi 1520. Brestovec došao u vlasništvo nekog Akacija. Brestovec se nalazio zapadno od sela Imbriovec i danas više ne postoji. Zasigurno je napušten u vremenima osmanskih pustošenja ovih krajeva. Na njega podsjeća jedino naziv polja između Imbriovca i Đelekovca.
Srednjovjekovni posjed Emrihovec odgovara današnjem selu Imbriovec. Sam naziv Emrihovec je jedna od varijanti naziva Imbriovec, poput naziva Jembrovec koji je kod naroda u govornoj funkciji. Objašnjenje njegovog naziva je jasno. On dolazi od Sv. Emerika, narodski zvanog Imbro. Tamošnji župnik je 1495. godine posjedovao 1 dim poreza. Idući spomen župe Imbriovec je u popisu iz 1501. godine kada je bio spomenut župnik Pavao.
Do 1500. godine vlasnica Emrihovca (tj. Imbriovca) je bila Lucija, udova pokojnog Ladislava de Zempche (Bijela Stijena), a te godine ona svoja imanja ostavlja zagrebačkom kaptolu. Godine 1507. godine vlasnici Emrihovca su Juraj Pučić i Andrija od Brestovca, koji posjeduju 7 poreznih dimova. Posjednici 3 dima Emrihovca 1513. godine su: Margareta, Petar Bogačov i Juraj Horvat. Emrihovec odnosno Imbriovec spominje se 1518. godine u oporucu Petra Gervaša iz Grbaševca, a 1520. i 1523. godine tu su plemić Vid Benković i Margareta udova Jurja Horvata. U Emrihovcu je 1501. popisan župnik Pavao.
Osim spomenutih srednjovjekovnih naselja (Đelekovca, Imbriovca i Brestovca) na ovom su prostoru postojala još neka. Gornji i Donji Vidak bi najvjerojatnije odgovarali današnjem polju Vidak južno od Đelekovca. Kao Felsze Vydek i Also Vydek spominju se 1502. godine kao dio Rasinjskog vlastelinstva.
Približan broj stanovnika srednjovjekovnog Đelekovca je nemoguće pouzdano utvrditi. Jedini mogući način za procjenu je moguće načiniti kombinacijom više razina brojnih srednjovjekovnih materijalnih i pisanih izvora podataka. Kako je Đelekovec od 14. stoljeća središte župe, vjerojatno je u njen sastav spadalo više manjih sela. Tu treba uzeti u obzir zakon prema kojoj je još ugarski kralj Stjepan I. Sveti odredio da se župe osnivaju za deset sela. Đelekovec je sigurno bio centralno naselje i nije spadao u red najmanjih, ali ni najvećih sela u Podravini.
Prve pouzdanije podatke o ukupnom broju stanovnika u Đelekovcu imamo od sredine 16. stoljeća. Primjerice 1559. godine na rasinjskom su vlastelinstvu kmetovi živjeli u samo šest naselja: u trgovištu Rasinji, Đelekovcu, Cenkovcu, Zablatju, Selnici i Torčecu. Iako nema točnog pokazatelja o broju stanovnika, može se pretpostaviti da je njihov broj u odnosu na srednjovjekovno razdoblje bitno smanjen. Za obnovu naseljenosti i sigurnost stanovništva bila je važna izgradnja utvrde. Đelekovečka utvrda je 1577. godine imala 50 haramija ili hrvatskih vojnika. To nam može biti jedan od pokazatelja koji govori o broju stanovnika. Isti broj haramija zadržan je 1580. godine. Uz vojnike je najvjerojatnije bilo i ostataka civilnog starosjedilačkog stanovništva. Najvjerojatnije prostor današnjeg Đelekovca nijednog trenutka nije izgubio sve stanovništvo jer i danas su u narodu sačuvane legende o sakrivanju starih Đelekovčana pred Osmanlijama (Turcima) u šumama poput Kopanika.
O stanju naseljenosti može nam poslužiti podatak da je u Đelekovcu 1598. godine živjela 41 obitelj. Određenim demografskim procjenama i analogijama možemo zaključiti da je jedna obitelj u prosjeku mogla imati do 10 članova. Usporedimo li ove podatke dolazimo do zaključka da je 1598. godine u Đelekovcu živjelo najviše 410 stanovnika. Ovaj nam podatak govori da je u razdoblju između 1559. i 1598. godine došlo do ponovnog većeg naseljavanja današnjeg Đelekovca.
O stanovništvu Đelekovca od 1659. do 1851. godine smo već objavili tekst, a sada bi ga predstavili u znatno promijenjenom i dopunjenom izdanju. Sadašnjem je tekstu cilj na osnovama podataka iz prošlosti objasniti procese vezane uz stanovništvo danas. Tek pažljivim promišljanjima i poznavanjem geneze demografskog razvoja moguće je raditi planiranja razvoja, demografske revitalizacije i obnove. Đelekovec je 1659. godine imao 106 kućedomaćina odnosno približno toliko obitelji. Na osnovu procjene ukupnog broja stanovnika možemo pretpostaviti da je 1598. godine u Đelekovcu živjelo oko 330 žitelja, 1659. - 850, 1671. - 960, 1680. - 1040, 1700. - 870, a 1733. godine 1210 stanovnika.
Ukupan broj stanovnika u ovom selu može se vidjeti prema podacima za razdoblje od 1598. do 1851. godine, kao ponajbolji pokazatelj povećanja ukupnog broja stanovnika.
Prema ovim podacima vidi se kretanje ukupnog broja stanovnika od 1598. do 1851. godine. Očito je broj stanovnka rastao do 1680. godine, a nakon toga je uslijedio pad do otprilike 1700. godine. Kasnije je došlo do oporavka i značajnog rasta stanovništva koji će biti kontinuiran do početka 19. stoljeća, sa znatnijim padom 1817. godine, povećanjem 1826. godine i tendencijom laganog pada 1839. i 1851. godine. U najnovijim istraživanjima Ranko Pavleš je upozorio na još nekoliko nestalih srednjovjekovnih naselja na prostoru oko Đelekovca i Imbriovca. Isti je upozorio na toponim Lubenovec, sjeverno od Đelekovca te s time povezao činjenicu da je Ladislav Lwben 1495. bio posjednik u Brestovcu. Možda je moguće pretpostaviti da se na području današnjeg Lubenovca u srednjem vijeku nalazilo istoimeno naselje ili ako bi to isključili da je taj prostor bio u vlasništvu srednjovjekovne obitelji Luben. Iduće poznato naselje je Vrbinec koji se spominje 1517. godine. On je najvjerojatnije identičan s današnjim istoimenim dijelom Đelekovca. No, Ranko Pavleš upozorava na postojanje naselja Vrbinec i na prostoru vlastelinstva Bednje (današnji prostor oko Svetog Petra Ludbreškog i Velikog Bukovca).
Toponimi Brestovec i Vrbinec jasno ukazuju na srednjovjekovni šumski pokrov koji se nalazio na đelekovečkom prostoru. Na osnovi analize karata iz druge polovice 16. stoljeća Mirela Slukan Altić smatra da iz «kartografskih izvora možemo zaključiti da je prirodni pejsaž srednjovjekovne Podravine bio mnogo šumovitiji i vlažniji nego danas. Bogati šumski kompleksi uz Dravu te česte poplave koje su uzrokovale eroziju zemljišta, ali i objekata (poznato je da je jedan od najvećih neprijatelja podravskih utvrda bila upravo erozija) bile su važan dio prirodnih osobina podravskih srednjovjekovnih pejsaža.»
Oko Imbriovca su tijekom srednjeg vijeka najvjerojatnije postojala sela Čanovec, Dijašinovec, Marijaševec i Galambok (Gliboki), no više podataka o njima i pokušaj njihovog približnog smještaja u današnji prostor treba ostaviti za buduća istraživanja. Za njih također kao i za sela u okolici Đelekovca, možemo pretpostaviti da su nestala u vrijeme intenzivnih osmanskih prodora.
Zanimljivo je spomenuti da je na prostoru današnjeg Đelekovca prisutan neprestani kontinuitet naseljenosti od ranog srednjeg vijeka do današnjih dana. Već u 15. stoljeću dolazi do manjih kriza, ali je najveća započela početkom 16. stoljeća. Ona je izazvana prodorom vojske Osmanskog carstva na ovdašnji prostor, što je izazvalo velike demografske i gospodarske promjene, ali i uvelike utjecalo na daljnji razvitak Đelekovca. Ovo naselje od sredine 16. stoljeća ima zapravo dvostruku funkciju - obrambenu i gospodarsku. Uz naselje je izgrađena vojna utvrda koja je trebala biti sastavni dio vojnokrajiške protuosmanske obrane, ali i imati dodatnu obrambenu zadaću pružanja zaštite lokalnom stanovništvu kako bi što nesmetanije moglo obrađivati zemlju i svojim proizvodima ne samo prehranjivati vojnu posadu nego i plasirati viškove na zapadnija tržišta.
Refeudalizacijom u 17. stoljeću upravo vojna funkcija Đelekovca odigrala je ulogu prigodom regulacije odnosa između seljana vojnika-seljaka i vlastelinstva Rasinja znatnu ulogu kojom su Đelekovčani dobili slobodnjački status zadržavši svoje oružje, ali ne više kao dio srednjoeuropskog obrambenog sustava, već kao privatna vojska - banderij vlastelinstva. Uz to su dobili niz pogodnosti koje su regulirane 1660. godine. Osnovno podavanje je postala paušalna daća koja je iznosila 280 ugarskih dukata. Đelekovčani su morali točiti vlastelinsko vino, pobirati maltu, brinuti se za utvrdu, kaštelanu davati hranu, a povrh toga ići s vlastelinskim banderijem u rat. Ti se odnosi nisu mijenjali sve do 1848. godine kada dolazi do ukidanja feudalnog sustava.Obnovom župe u Imbriovcu prostor nekadašnje đelekovečke župe (opustošene od Osmanlija) prelazi u njen sastav. Demografskim rastom ovog dijela Podravine dolazi do napućivanja Đelekovca prirodnim prirastom, ali i doseljavanjem. Zanimljivo je da se u kontinuitetu sačuvala jezgra stanovništva koja svoje korijene vuće iz srednjeg vijeka. Oni su sačuvali stari jezik koji se u osnovi sačuvao u današnjem đelekovečkom govoru. Rastom broja stanovnika Đelekova tijekom 17. i 18. stoljeća stvoreni su preduvijeti za obnovu župe koja je utemeljena u vrijeme procesa osnivanja novih župa u vrijeme zagrebačkog biskupa Maksimilijana Vrhovca. Đelekovečka župa je osnovana dekretom 1789. godine, a odmah se prišlo gradnji župne crkve koje je u funkciji i danas.
U drugoj polovici 19. stoljeća dolazi do stvaranja sasvim novih uvjeta za život ovdašnjih stanovika, a sve više su prodirale inovacije u poljoprivrednu proizvodnju - uvođenje novih pasmina stoke te novih kultura u ratarstvu. Postfeudalni odnosi su doveli do raspada starih zadruga i stvaranja obitelji koje su gotovo identične današnjima, a taj je proces doveo do raslojavanja, usitnjavanja posjeda, krčenja šumskih površina i šikara, svojevrsnog graditeljskog poleta jer je novim obiteljima trebao krov nad glavom itd.
Istovremeno dolazi do stvaranja prve civilne samouprave osnivanjem općine Đelekovec koja je s vremenom mijenjala sadržaj i djelokrug svojih ovlasti i teritorijalnog opsega. Đelekovec je osim u kratkim prekidima uglavnom zadržao ulogu općinskog središta do početka 60-tih godina 20. stoljeća kada ulazi u sastav općine Koprivnica, ali se ubrzo osniva mjesna zajednica.
U politički život Đelekovčani masovno ulaze 1905. godine kada se ovdje osniva Hrvatska pučka seljačka stranka koju je osobno osnovao Stjepan Radić, a Đelekovčani su ga 1908. godine kao izbornici ludbreškog kotara, među ostalima izabrali u Hrvatski sabor. Ta je politička stranka zapravo postala politički pokret prvo hrvatskog seljaštva, a pred drugi svjetski rat i čitavog hrvatskog naroda, pa ne treba čuditi što je u Đelekovcu kroz čitavo svoje postojanje do 1941. godine imala gotovo stopostotnu podršku stanovništva. U to je vrijeme Đelekovec dao značajne osobe vezane uz politiku HSS-a - naivnog slikara Mirka Viriusa, književnika Mihovila Pavleka Miškinu, seljačku književnicu Maru Matočec, liječnika dr. Pavla Tomašića i druge. Uloga Mihovila Pavleka Miškine je u društvenom i političkom pogledu uvelike prelazila lokalne okvire, on je kao narodni zastupnik u parlamentu uspio izboriti jednu od vodećih pozicija u seljačkom pokretu ne samo kao književnik nego i kao društveni djelatnik. Bio je neformalni vođa tzv. lijevog krila HSS-a, koje se opredijelilo za antifašizam, a kao i Mirko Virius ubijen je u fašističkom logoru.
Salem
Salem se može odnositi na
Đelekovec
Gospodarstvo
Dominacija poljoprivrede, ali postoji i malo poduzetništvo.
Orevița Mare, Vânju Mare
Orevița Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Vânju Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Dominion: Prequel to the Exorcist
Dominion: Prethodnik Egzorciste (eng. Dominion: Prequel to the Exorcist) je američki horor / triler iz 2005. godine, kojeg je režirao Paul Schrader. Film je bio stavljen na čekanje nakon što je Renny Harlin zamijenio Schradera na mjestu redatelja filma Egzorcist: Početak (eng. Exorcist: The Beginning). No, nakon što je Harlinova verzija loše prošla, Morgan Creek je dopustio da Schraderova verzija filma izađe pod naslovom Dominion: Prethodnik Egzorciste.
Radnja filma je u biti ista kao u filmu Egzorcist: Početak, s tim da je raspoloženje u filmu više misaono a manje nasilno.
Radnja
Mladi velečasni Lankaster Merrin (kojeg glumi Skarsgård, koji je tumačio istog lika u prethodniku iz 2004.) putuje u istočnu Afriku. On namjerava ponovno izgraditi svoju vjeru, koja je bila uzdrmana, nakon što je svjedočio nekim od velikih užasa Drugog svjetskog rata. On se ondje susreće s ekipom arheologa, koji tragaju za crkvom za koju vjeruju da je bila zatrpana stoljećima. Naime, oni je žele iskopati. Merrin im u tom naumu pomaže, nakon čega slijed događaja vodi do njegovog susreta sa Pazuzuom, demonom koji će se vratiti u filmu Egzorcist.
Essingen
Essingen se može odnositi na
Illingen
Illingen se može odnositi na
Masafumi Yokoyama
(10. april 1956.) je bivši japanski nogometaš.
Salino, La Spezia
Salino je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 508 m.
McSwain, California
McSwain je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.171 stanovnika.
Tierra Santa, Texistepec
Tierra Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texistepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Piedras Verdes, Santa Isabel
Piedras Verdes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Santa Isabel.
Harper Lee
Nelle Harper Lee (28. 4. 1926. – 19. 2. 2016.) bila je američka spisateljica romana poznata po svom Pulitzerovom nagradom ovjenčanom romanu To Kill a Mockingbird iz 1960. godine. Godine 2007. je odlikovana Predsjedničkom medaljom slobode za svoj doprinos književnosti.
Minatitlán, Colima
Minatitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4691 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 872 m.
Violetto, Biella
Violetto je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 467 m.
Laboratorij
mini|250px|Medicinsko-biokemijski laboratorij Univerziteta u Kölnu
Laboratorij ili laboratorija (njem. Laboratorium < srlat. laboratorium: radionica, od laborare: raditi), organizacijsko-radna cjelina u kojoj se izvode različita ispitivanja posebnom opremom i uređajima.
Ovisno o vrsti laboratorije dijelimo na kemijske, medicinske, tehničke i druge.
Kemijski laboratoriji
Kemijski laboratoriji mogu biti:
Medicinski laboratoriji
Medicinski laboratoriji mogu biti:
Arli, Ascoli Piceno
Arli je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Mesa de Pilas, La Misión
Mesa de Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini La Misión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Borgonovo, Genoa
Borgonovo je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 475 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Cedar Point, North Carolina
Sider Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.279, što je 350 (37,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Crni bor
Crni bor (lat. Pinus nigra) je crnogorično drvo iz porodice Pinaceae.
Rasprostranjenost
Raste u Južnoj Evropi, sjeverozapadnoj Africi i Maloj Aziji. U Hrvatskoj je autohtona vrsta drveća. mini|160px|Češer crnoga bora
Izgled
Naraste do 50 m. Krošnja je jajasta, a u starijoj dobi i na kamenitom tlu široko zaobljena ili kišobranasta, gotovo horizontalno zaravnjenog vrha.
Kora je debla tamno-siva i izbraždena. U starijoj dobi je duboko raspucala na nepravilne izdužene ploče. Debela je i do 10 cm.
Opština Bobicești, Olt
Bobicești je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Peña Guadalupe, Ocosingo
Peña Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Opština Bobicești, Olt
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Peña Guadalupe, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1326 m.
Crni bor
Izgled
Pupovi su smolasti, okruglasti, u pršljenovima, prekriveni tankim sivim ljuskicama. Dugi su 1 do 2 cm.
Cvjetovi su jednospolni. Muški cvjetovi su žućkasti, oko 2 cm dugi, u grupama. Ženski su cvjetovi pojedinačni. Cvjeta u svibnju.
Iglice su tvrde, blago povijene, tamno-zelene, 8-15 cm duge, 1.5 - 2 mm debele, naglo ušiljenog žućkasta vrha. Nalaze se u bjelkastom, oko 1 cm dugom rukavcu, po 2 u grupi.
Češeri su simetrični, 5-8 cm dugi i do 4 cm debeli, žuto-smeđi, dozrijevaju u 3. godini. Češerne su ljuske odrvenjene, odozdo čađavocrne. Zriju druge godine, a otvaraju se u proljeće treće godine.
Razmnožava se sjemenom. Sjeme klije sa 6-10, većinom 8 supaka. Sivosmeđe je boje, dugo 5-7 mm, široko oko 4 mm, sa oko 2 cm dugim krilcem. Jedan kilogram sjemena sadrži oko 53 000 sjemenki, čija je klijavost preko 80%.
Ima korijensku mrežu sa žilom srčanicom. Korijenje prodire između kamenja i poboljšava uvjete za ostale vrste. Živi do 500 godina.
Drvo obiluje smolom. Ima veliku bjeliku, a razmjerno malu srž.
Stanište
Naseljava kserotermna staništa, pretežno na vapnencu, dolomitu i serpentinu, većinom na toplijim ekspozicijama, brdskog i gorskog pojasa. Tvori čiste ili miješane sastojine.
Rasporstranjen je u srednjoj i južnoj Evropi i zapadnoj Aziji.
Ekološka svojstva
Vrsta je polusvjetla, može podnijeti postranu zasjenu obližnjeg drveća. Pomladak treba dosta svjetla za razvoj, ipak podnosi više zasjene od pomlatka običnog bora. Što je sastojina kvalitetnija, zahtjevi za svjetlom su manji. Otporan je na sušu te dobro podnosi mraz. Umjereno je osjetljiv na zimske studeni. Nije osjetljiv na dim, tvorničku prašinu i štetne plinove pa je pogodan za osnivanje zelenih površina u blizini industrijskih centara. Vrlo je značajan za pošumljavanje, jer je skroman u zahtjevima na vodu i svojstva tla. Popravlja tlo, podnosi sušu, žegu i buru.
Varijeteti i forme
Crni bor ima ima više varijeteta i formi. U Hrvatskoj rastu Pinus nigra var. austriaca – austrijski crni bor i Pinus nigra var. dalmatica – dalmatinski crni bor (Brač, Hvar i Pelješac). Postoje i krimski, kalbrijski, balkanski, zlatiborski varijeteti crnog bora.
Volperara, Verona
Volperara je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 123 m.
John Updike
John Hoyer Updike (Shillington, Pensilvanija, 18.3. 1932. - Danvers, Massachusetts, 27.1. 2009.) bio je američki pisac. Updikeovo najpotznatije djelo je Rabbit ciklus (Rabbit, Run; Rabbit Redux; Rabbit Is Rich; Rabbit At Rest i Rabbit Remembered). Rabbit is Rich i Rabbit at Rest su osovojila Pulitzerove nagrade. Poznat po tome što voli opisivati "američke protestantske gradiće sa srednjom klasom," Updike je poznat po stilu i plodnom opusu, koji se sastoji od 22 objavljena romana, više od deset zbirki novela, kao i poeziji, književnoj kritici i dječjim knjigama. Stotina priča, recenzija i pjesama su se pojavljivale u The New Yorkeru od 1950-ih. Većina djela se bavi seksom, vjerom i smrću, te njihovim međuodnosima.
Edna O'Brien
Edna O'Brien (15.12. 1930.) je irska spisateljica roman i novelistica čiji se opus uglavnom bavi unutrašnjim životom žena i problemima u njihovim odnosima s muškarcima.
Colonia la Esperanza, Acámbaro
Colonia la Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1856 m.
Kazumi Tsubota
(23. januar 1956.) je bivši japanski nogometaš.
San José de Rivera, Silao de la Victoria
San José de Rivera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1747 m.
Le Caselle II, Cosenza
Le Caselle II je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Sedam činilaca probuđenja
thumb|Monah meditira na Tajlandu. Sedam činilaca probuđenja (pali: satta bojjhaṅgā, sanskrt: sapta bodhyanga) u budizmu označavaju sedam glavnih psihološka stanja koja pomažu budnosti. To su:
Etimologija
Bođđhanga je složenica načinjena od reči bodhi i anga.
Tumačenja
Svesnost omogućuje da uočimo pojave i istražimo njihove osobine. Radost "dodaje krila našim duhovnim stremljenjima", tako da ono nije samo neprekidna borba. Smirenost obezbeđuje održavanje ravnoteže dok prolazimo neizbežne uspone i padove. Sabranost drži pažnju i energiju usredsređenom, da ne skrećemo s puta. Konačno, spokoj smiruje ometajuće misli i emocije, čineći tako um jasnim, a meditaciju lakšom.
Campo Potrerillo, Zacualpan
Campo Potrerillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Zacualpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1769 m.