cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Wheatstone
Muzički instrumenti i akustika
U ovom periodu Vitston je sačinio brojne eksperimente vezane za prirodu zvuka i njegovo prenošenje. Neki od njegovih rezultata su sačuvani u Tomsonovim Analima Filozofije za godinu 1823. On je uvideo da se zvuk prenosi talasima ili oscilacijama atmosfere, kao što se za svetlost verovalo da je njihanje svetlosnoprenosnog etra. Voda i čvrsta tela, poput stakla ili metala ili naparenog drveta, prenose modulacije velikom brzinom, i on je na osnovu ovih principa smislio plan za prenošenje zvučnih signala, ili govora, na velika rastojanja. Procenio je da zvuk može putovati brzinom od 322 kilometara u sekundi kroz čvrste šipke, i predložio je da na takav način može poslati telegrafski signal iz Londona u Edinburg. On je čak ovaj svoj uređaj nazvao i telefon. Robert Huk je u svom delu Mikrografija, objavljenom 1667. godine napisao: uveravam čitaoce da sam, pomoću razapete žice, prenosio zvuk na veoma udaljena rastojanja u istom trenu, ili brzinom čija je veličina uporedljiva sa kretanjem svetlosti. Nije bilo bitno ni da li je žica bila pravolinijski postavljena; čak se mogla savijati i formirati krivine. Ovo svojstvo je bilo osnova mehaničkog telefona i Kinezima je bilo poznato pre nekoliko vekova. Huk je takođe razmotrio mogućnost povećanja čovečije sposobnosti sluha. Pisac časopisa Repository of Arts u broju časopisa od 1. septembra 1821. godine piše, osvrćući se na izložbu Začarana lira, o viziji opere koja se održava u Kraljevskom Teatru, a sluša u Hanoveru u teatru Square Rooms, ili čak u teatru Horns Tavern, u Keningtonu. Vibracije te opere bi se prenosile pomoću podzemnih provodnika, slično sprovođenju prirodnog gasa kroz cevi:
Vitstonov most
Godine 1843. Vitston je Kraljevskom Društvu dostavio važan rad pod naslovom Objašnjenje nekolicine novih procesa određivanja konstanti u galvanskim kolima.. Rad je sadržao prikaz dobro poznate ravnotežne strukture kojom se meri električni otpor provodnika struje, koji se i danas naziva Vitstonov most ili Vitstonova ravnoteža, iako je prethodno otkriven od strane Semjuela Hantera Kristija, člana Kraljevske Vojne Akademike u Vulviču, koji je objavio svoje otkriće u časopisu Philosophocal Transactions godine 1833. Ova metoda je bila zanemarivana sve dok je Vitston nije ponovo stavio u centar pažnje. Njegov rad obiluje jednostavnim i praktičnim formulama vezanim za proračun struja i otpora na osnovu zakona Georga Simona Oma. Om je uveo jedinicu za električnu otpornost za bakarnu žicu mase 6,5 grama i pokazao je kako se ona može primeniti u merenju dužine žice na osnovu njene otpornosti. Kraljevsko Društvo ga je za ovaj pronalazak odlikovalo medaljom. Iste godine on je izumeo aparat koji je omogućio daljinsko očitavanje termometara ili barometara pomoću električne veze načinjene od žive. Zvučni telegraf, kojim su signali saopštavani udarcem zvona, takođe je patentiran od strane Kuka i Vitstona te iste godine.
Pritom se šema praktično realizuje tako da su otpornosti tri otpornika poznate dok je četvrti otpornik zapravo onaj čiju otpornost merimo. Takođe, od tri otpornika poznate otpornosti, jedan mora biti podešljiv. Pomoću tog otpornika se podešava napon između tačaka C i D tako da iznosi nultu vrednost, odnosno da pokazivanje voltmetra V bude vrednosti nula. Kaže se da je tada most uravnotežen.
Kada je most uravnotežen tada su potencijali tačaka C i D jednaki pa su jednake i razlike potencijala (tj. naponi) između tačke A i tačaka C i D :
Kako je na osnovu Omovog zakona:
to se zamenom u jednačine jednakosti napona dobija:
i
I_1=I_2
I_3=I_4
što zamenom u prethodnu jednakost konačno daje
što je jednakost koja predstavlja odnos otpornosti grana uravnoteženog Vitstonovog mosta.
Ova jednačina omogućuje da se otpornost bilo koje grane izrazi kao:
U ovom primeru, ako je R1 nepoznata otpornost a R3 odaberemo za tačno poznatu otpornost, tada uz poznavanje samo odnosa R2/R4 možemo odrediti nepoznatu otpornost R1. Upravo ova ideja je poslužila u konstrukciji originalnog Vitstonovog uređaja za merenje otpornosti koji je izgledao ovako: Ovakva konstrukcija se često koristi u praksi. U njoj su grane AD i DB delovi jedne iste otporne žice konstantne debljine dok se veza sa voltmetrom ostvaruje kliznim kontaktom. Tako se poznavanjem samo položaja kliznog kontakta određuje odnos dužina delova L2 i L4. Zbog činjenice da se radi o žici od materijala konstantnog poprečnog preseka i konstantne gustine to na osnovu izraza za specifičnu otpornost, koji glasi:
(gde je ρ – gustina materijala žice, l – dužina žice i S – površina poprečnog preseka žice) vidimo da otpornost žice i njenih delova zavisi samo od veličina L2 i L4. Tako možemo napisati sledeću formulu:
u kojoj je na osnovu tačno poznate otpornosti R3 i odnosa L2/L4 lako odrediti Rh. Za praktičnu primenu je neophodno napomenuti da se za R3 obično bira otpornik približne otpornosti onoj koju želimo izmeriti.
Holesterol
thumb|200px|desno|Mikroskopski izgled holesterol kristala u vodi of. Fotografija napravljena u [[polarizovana svetlost|polarizovanoj svetlosti.]] Holesterol je najrasprostranjeniji sterol u organizmu. U pogledu hemijske strukture, holesterol kao i svi steroli, sadrži ugljenikov skeleton ciklo-pentano-perhidro-fenantrena, sa -OH grupom na trećem C-atomu, cis orijentisanom u odnosu –CH3 grupu na C10-atomu (iznad ravni prstena), bočni niz od 8 C-atoma. Holesterol ima dvostruku vezu između C-atoma 5 i 6.
Metabolizam holesterola
Porijeklo holesterola u organizmu je dvojako (endogeno i egzogeno). Većina ćelija raspolaže mogućnošću i sintetiše holesterol, a drugi njegov izvor je hrana kojom se unosi. Ustanovljeno je da oko 2/3 holesterola nastaje sintezom u organizmu (kod odrasle osobe oko 800-900 mg na dan), a svega 1/3 se unosi hranom. S obzirom na sposobnost organizma da ga stvara u velikim količinama, dovoljno je da se hranom unese oko 150-300 mg na dan. Djeci je potrebna proporcionalno veća količina, što je jasno kada se ima u vidu njegova značajna uloga kao strukturnog elementa svih ćelijskih i unutar ćelijskih membrana.
Najveći dio holesterola nastaje u jetri, a do njegove sinteze može doći i u sluzokoži crijeva i nadbubrežnim žlijezdama. Odatle se putem krvotoka transportuje do ćelija organizma. Pošto je kao i ostali lipidi nerastvorljiv u vodi, u krvi se holesterol transportuje tako što se veže za proteine gradeći lipoproteine. Postoji više vrsta ovih lipoporoteina. Podijeljeni su prema gustini na:
Lipoproteini sa mnogo lipida imaju i nižu gustoću.
U krvi je holesterol prisutan u slobodnom i esterifikovanom obliku vezan sa jednim molekulom masne kiseline. Esterifikacja holesterola odigrava se u plazmi pod dejstvom enzima lecitin-holesterol-acetiltransferaze (LCAT) koji se nalazi u krvnoj plazmi. U plazmi je približno 75% ukupnog holesterola esterifikovano najčešće polinezasićenom masnom kiselinom, linolnom kiselinom (55%). Kod nekih ljudi se LCAT enzim nalazi u vrlo maloj količini što se naziva LCAT-manjak. Kod takvih bolesnika povišena je koncentracija holesterola u krvi.
Mnoge ćelije imaju specifične receptore (najčešće se radi o ApoB-100 receptoru) za lipoproteine i pinocitiju ih unutar ćelije gdje ih razgrađuju lizozomi i pri tome se oslobađa holesterol, pa se tako ćelije snabdijevaju holesterolom. Najveći dio slobodnog holesterola se nalazi u tkivima.
Eliminacija holesterola iz organizma se vrši preko žuči (konverzijom u holne kiseline), perutanjem kože, mala količina se gubi sa urinom, dok žene koje doje gube nešto holesterola preko mlijeka.
Uloga u organizmu
Holesterol je nephodan sastavni dio organizma, potreban za normalno funkcionisanje svake ćelije. Strukturni je element svih ćelijskih i intraćelijskih membrana, a u određenim organima ima i posebne, specifične uloge kao što su :
Posljedice povećanog prisustva u organizmu
Štetno djelovanje se ispoljava tek kada je u krvi prisutan u znatno većim koncentracijama od normalnih. Povećan unos holesterola hranom utiče na vrijednost njegovog nivoa u krvi. Dokazano je da sa svakih 100 mg povećanog unosa holesterola sa hranom, vrijednost holesterola u krvi odraslih raste za 0,25 mmol/l. Drugi faktori (genetički, endokrini...) takođe značajno mogu uticati na nivoe holesterola u krvi.
1. Ateroskleroza. Povećanje LDL-a, a time i koncentracije holesterola u krvnoj plazmi, dovodi do povišenog ulaska estara holesterola u ćelije krvnih sudova, gdje dolazi do taloženja estara holesterola što može da dovede do začepljenja krvnih sudova, smanjenja njihove prirodne elastičnosti, a u kasnijim stadijumima, formiranja tromba i infarkta miokarda.
Značajna je ne samo ukupna koncentracija holesterola u krvi, već i odnos njegovih dijelova u pojedinim lipoproteinskim frakcijama. Najveći njegov dio u krvi nalazi se u obliku LDL-holesterola (oko 70% ukupnog holesterola), a on ima štetno, aterogeno djelovanje. Manja frakcija, HDL-holesterol, ima zaštitni efekat u odnosu na proces ateroskleroze.
Sadržaj u hrani
Holesterol se u namirnicama određuje spekrofotometrijski, enzimski, gasnom i tečnom hromatografijom.
Real County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.309.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.309 stanovnika, što je 262 (8,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Morski konjic
Životni prostor
Morskog konjica nalazimo obično na morskom dnu obraslom morskom travom, u toplim plitkim vodama. Međutim neke vrste više vole blatna i pjeskovita područja, druge opet nalazimo na koraljima, spužvama te na korijenju mangrove. U svakom slučaju nailazimo na morskog konjica u blizini morskih struja, gdje im je osigurana dovoljna količina njihove glavne hrane-planktona. Da ih struje ne bi odnijele, dugim se repom ovijaju oko najbliže biljke. Repovi su posebno prikladni za hvatanje.
Hrana i način prehrane
Morski konjici stalno jedu. Hrane se planktonom ili drugim vrlo malim morskim životinjama kao što su ribice. Morski konjici mogu pomicati jedno oko neovisno o drugome tako da mogu pratiti kretanje manjih morskih životinja u svojoj okolini, a da pritom ne odaju svoju nazočnost. Kad utvrde da im je plijen dostupan, hitro ga zgrabe ili ga s udaljenosti od 3 centimetra jednostavno usišu.
Morski konjic odvraća pozornost svojih neprijatelja dugim kožnim nitima te zaštitnom bojom kojom oponaša morske biljke među kojima živi.
Razmnožavanje
Nakon dugog i bučnog udvaranja-više dana se pokazuje, često mijenja boju te uvrtanjem glave proizvodi plješčuće šumove-odložit će ženka jajašca u trbušnu vrećicu mužjaka. Mužjak je zatim odgovoran za održavanje mrijesta. Nakon oplodnje jajašca u trbušnoj vrećici ostaju sve dok se ne razviju u ličinke. Za razliku od drugih životinja mužjak proizvodi i posebnu hranidbenu tekućinu za embrije. Na kraju razdoblja sazrijavanja mužjak ispušta mladunce da slobodno plivaju u moru. U tropskim vodama pare se tijekom cijelog ljeta,u hladnijim vodama u proljeće i ljeti. Vrijeme parenja se poklapa s punim mjesecom.
Rasprostranjenost
Živi duž obale Indonezije do Australije, atlantske obale Europe, Afrike i Sjeverne Amerike te u Sredozemlju i Jadranskom moru. Neke vrste žive i u vodama na pacifičkoj obali Amerike.
Vrste
Trenutno ima 54 poznate vrste morskih konjica:
Pravni fakultet Univerziteta u Beogradu
Pravni Fakultet u Beogradu je član Univerziteta u Beogradu i najstarija pravna škola u Srbiji. Nalazi se na uglu Bulevera kralja Aleksandra i Beogradske ulice.
1808-1863
Fakultet obeležava 1841. godinu kao godinu osnivanja, kada je Licej preseljen iz Kragujevca za Beograd. Može se, međutim, govoriti o istoriji pravnog školovanja u Srbiji već od 1808. godine, kada je u Beogradu osnovana Velika škola. U tadašnjem liceju sa dva odelenja - filozofskim i pravnim nastava je trajala dve godine (za filozofiju) i dodatne tri godine za pravo. Većina profesora je bila školovana u inostranstvu. Među najznamenitijim se može pomenuti Jovan Sterija Popović koji je predavao Uvod u pravo i Sudski postupak. Posebne studije prava započinju 1853. godine. Tadašnja zgrada fakulteta je bila u Konaku kneginje Ljubice. Licej 1863. postaje Velika škola, od koje je kasnije nastao i Univerzitet. Prostorije su se nalazile u Kapetan Mišinom zdanju, a studije su trajale četiri godine.
1905-1945
1905. godine se donosi Zakon o Univerzitetu i Velika škola zvanično menja svoj status u Univerzitet. Zbog sve većih potreba, fakultet se seli u zdanje koje je danas Filološki fakultet, a biblioteka u zgradu na Obilićevom vencu. U novu zagradu fakultet se useljava 1937. godine. Nova zgrada u Kralja Aleksandra, na Trkalištu, građena je od 1937. (osvećenje temelja 7. jula), do jeseni 1940, kada je i useljena. Pre Drugog svetskog rata na fakultetu je bilo oko 4000 studenata i mnoštvo profesora od kojih je većina bila školovana u inostranstvu. U to vreme su predavali Toma Živanović, Slobodan Jovanović, Đorđe Tasić, Mihailo Ilić i drugi. U vreme rata fakultet nije radio, a u zgradi se nalazila nemačka komanda. Više profesora je oterano na robiju u Banjički logor, a dva, Mihailo Ilić i Đorđe Tasić su streljani 1944. godine.
1945-danas
Posle rata, u novoj političkoj klimi, rad fakulteta se osetno menja. U nastavni program biva unešeno mnoštvo predmeta koji su bili po volji tadašnjoj vlasti. I dalje, međutim, na njemu rade vrhunski stručnjaci. Posebno istaknuti među njima su: Mihailo Konstantinović (poznat po Zakonu o obligacionim odnosima), Milan Bartoš, Borislav Blagojević, Mihailo Đurić, Radomir Lukić, Mehmed Begović, Jovan Lovčević, Dragomir Stojčević i Albert Vajs.
1971. godine sa fakulteta je proteran jedan broj nastavnika koji su, diskutujući o ustavnim amandmanima 1971. godine kritikovali razbijanje Jugoslavije i posebno težak položaj koji se time nameće srpskom narodu. Među njima je najistaknutiji profesor Mihailo Đurić koji je osuđen na dve godine zatvora. Među oteranima su bili i profesor Andrija Gams, docent Aleksandar Stojanović i asistenti Vojislav Koštunica i Kosta Čavoški.
Poslednjih godina Fakultet se uključuje u Bolonjski proces i temeljno menja nastavni plan i program, a sarađuje i sa svetski priznatim profesorom Alanom Votsonom, počasnim doktorom Univerziteta u Beogradu, u čiju je čast Pravni fakultet osnovao Fondaciju Alan Votson, a čiji je predsednik profesor Sima Avramović. Za ljubitelje rimskog prava i antike od 1970. godine postoji i fakultetski klub Forum Romanum.
Zgrada fakulteta
Zgrada u kome se danas nalazi fakultet građena je od 1937. do 1940. godine. Projekat je izradio arhitekta Petar Bajalović. U njoj se nalazi više učionica i amfiteatara od kojih je najveći i napoznatiji amfiteatar V (tzv. "petica") koji od 2006. godine nosi ime amfiteatar Radomir Lukić. Biblioteka fakulteta, koja sadrži značajan fond, je takođe smeštena u zgradi. 1995. je završen aneks fakulteta.
Treća zemaljska konferencija KPJ
minijatura|Beogradski fabrički okrug, oko [[1920.]]
Treća zemaljska konferencija Komunističke partije Jugoslavije održana je od 1. do 4. januara 1924. godine u Beogradu, uz učestvovanje 35 delegata. Konferencija se bavila osnovnim pitanjima strategije KPJ i njene organizacione izgradnje, a posebno nacionalnim pitanjem. Stavovi o tim pitanjima bili su formulisani u posebnim rezolucijama.
Na Trećoj zemaljskoj konferenciji KPJ usvo­jena je linija ljevičara, ali je rukovodstvo bilo kompromisno — sastavlje­no od predstavnika obe frakcije, što je još više pogoršalo stanje u Partiji.
Pozadina
thumb|Naslovnica "Radnika" iz [[1924.]]
Široka javna rasprava o nacionalnom pitanju pokrenuta je odlukom Druge zemaljske konferencije KPJ iz svibnja 1923. na stranicama centralnog lista NRPJ ’Radnika-Delavca’, zagrebačke ’Borbe’ i ljubljanskog ’Glasa svobode’. U raspravi su sudjelovali 'A’ iz Čačka, August Cesarec, Ante Ciliga, Đuro Cvijić, Filip Filipović, Dragutin Gustinčić, Rajko Jovanović, Svetozar Kokotović, Nikola Kotur, F. Marković, Sima Marković, Vladimir Martelanc, Simo Miljuš, Života Milojković, Kosta Novaković, Pavle Pavlović, V. S. Petrović, Moša Pijade i ’Z’ iz Velesa.
Tokom pripreme za Treću zemaljsku konferenciju, članstvo se o stavu KPJ prema nacionalnom pitanju izjašnjavalo referendumom. Tada su gledišta lijeve frakcije prihvaćena, a gledišta Sime Markovića, odbijena.
Usvojene rezolucije
U rezoluciji o nacionalnom pitanju polazilo se od uverenja da ujedinjenje srpskog, hrvatskog i slovenačkog naroda u zajedničku državu leži u pravcu istorijskog progresa i interesa klasne borbe proletarijata. U Rezoluciji je ocenjeno da je ujedinjenje jugoslovenskih naroda značilo stvaranje objektivnih uslova za proces formiranja jedne nacije iz triju srodnih nacija, ali da je taj proces usled klasnog interesa celokupne buržoazije i nametanja monarhije zaustavljen već na početku. U Rezoluciji je potvrđeno ranije stajalište KPJ da osnovni uzrok produbljivanja nacionalnih suprotnosti leži na strani srpske buržoazije, koja provodi nacionalnu hegemoniju protiv hrvatskog i slovenačkog naroda i njihove ekonomski jače razvijene buržoazije, uništava autonomiju Crne Gore, asimilacijom srbizuje Makedoniju i potiskuje nacionalne manjine. Ponovno je istaknuto ukidanje hegemonije srpske buržoazije u oslobodilačkoj borbi i udruživanje nacija i klasa radi stvaranja federativne radničko-seljačke republike u Jugoslaviji, na Balkanu i u Podunavlju.
Bila je usvojena i posebna rezolucija o makedonskom i trakijskom pitanju, u kojoj se polazilo od stava da je makedonsko stanovništvo etnografski izmešano, da su u Makedoniji zastupljene sve narodnosti koje postoje u susednim zemljama, ali u takvoj srazmeri da nijedna od njih nema apsolutnu većinu te da vladavina bilo koje balkanske države nad Makedonijom znači nacionalno porobljivanje makedonskog stanovništva. Zbog toga se rešenje makedonskog pitanja videlo u stvaranju autonomne i jedinstvene makedonske republike u okviru balkanske federacije.
U odlukama Konferencije bili su izraženi zahtevi partijske levice u pogledu boljševizacije partije. Zaključeno je da se organizacija ilegalne kadrovske partije izgrađuje osnivanjem ćelija po preduzećima.
Rezolucije Treće konferencije usvojene su jednoglasno, a prihvatila ih je i velika većina partijskog članstva na referendumu koji je, prema odluci Konferencije, neposredno po njenom svršetku bio proveden. Ta dokumenta podržala je i Centralna uprava SKOJ-a.
Izabrani rukovodioci
Na Konferenciji su u Centralno partijsko veće bili izabrani većinom pripadnici levice, Triša Kaclerović, Filip Filipović, Sima Miljuš, Kosta Novaković, Vladimir Čopić, Laza Stefanović i Jakob Žorga.
Filip Filipović je određen za delegata za Peti kongres Komunističke internacionale.
Posledice
Zbog frakcijskih borbi u KPJ, Kominterna je smijenila partijsko rukovodstvo izabrano na Trećoj konferenciji KPJ i na čelo privremenog rukovodstva (u travnju 1925. godine ) postavila Đuru Cvijića.
Dommartin-le-Saint-Père
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 275 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 203 metara.
Littleton Common, Massachusetts
Litlton Komon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.789, što je 27 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fitzgerald, Georgia
Ficdžerald je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9.053 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 9.053 stanovnika, što je 295 (3,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Povreda
Povreda (trauma) je nasilno oštećenje tela (zdravlja), izazvano isključivo dejstvom spoljašnjih faktora, za razliku od oboljenja, kao prirodnog oštećenja zdravlja, koje se razvija spontano, pod uticajem kako spoljašnjih (egzogenih), tako i unutrašnjih (endogenih) činilaca.
Ako se ljudsko telo sudari sa drugim (humanim, živim ili neživim) telom, kinetička energija sudara može da izazove različite povrede, rane i u najgorem slučaju iznenadnu smrt. Povrede su najčešći i najvažniji uzrok prerane smrti i invalidnosti mladih ljudi u razvijenim zemljama. Jedna trećina svih smrti kao posledica povreda izazvane su motornim vozilima u saobraćajnim nesrećama, jedna trećina u drugim neželjenim nesrećama (najčešće izazvanim padom sa visine), a jedna trećina namernim nasiljem (samoubistvo i ubistvo). Npr. u SAD više od 150.000 povrede završava smrtnim ishodom svake godine, a veliki broj nesmrtnih trajnim invaliditetom sa velikim socijalnim i medicinskim posledicama.
Klasifikacija povreda
Povreda se prema svom izgledu osobinama, i etiološkom faktoru (načinu) na koji su nanesene dele se na;
Mehaničke povrede
Mehaničke, povrede su telesne povrede koje nastaju dinamičkim ili statičkim dejstvom mehaničke sile;
U odnosu na vrstu mehaničkog oruđa koje je nanelo mehaničku povredu, povrede se dele se u dve osnovne grupe, ozlede i rane;
Hardcore
Hardcore (engleski: tvrda jezgra) je izraz koji može označavati više pojmova:
Max Planck
mini|desno|250px|Max Planck kao mladić, 1878. Max Planck (punim imenom: Max Karl Ernst Ludwig Planck) (Kiel, 23. travnja 1858. - Göttingen, 4. listopada 1947.), njemački fizičar, kojeg se smatra osnivačem kvantne teorije, za koju je dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1918. godine.
Povreda
Ozlede
Ozlede su nespecifične mehaničke povrede, na osnovu čijih se karakteristika ne može utvrditi kojom vrstom mehaničkog oruđa su nanesene i mogu biti; Krvni podlivi u predelu seroznih opni ili sluzokože, takođe su prisutni kod nagnječina.
Max Planck
Život i karijera
Max Planck dolazi iz akademske obitelji. Otac mu je bio profesor prava, oba pradjeda su bili profesori teologije, a ujak po ocu je bio sudac.
Povreda
Ozlede
Ozlede mogu biti izazvane i drugim sredstavima, a ne samo mehaničkom silom (npr. oguljotine nastale dejstvom korozivnih otrova), a mogu nastati i pojedinim bolestima (npr. oguljotine nastale u sklopu nekih kožnih oboljenja, krvni podlivi kod hemofilije ili leukemije itd.)
Max Planck
Život i karijera
Max Planck je rođen u Kielu, a roditelji su mu bili Johann Julius Wilhelm Planck i njegova druga žena Emma Patzig. Bilo ih je šestero djece u obitelji, od čega dvoje blizanaca iz prvog braka. U svom djetinjstvu doživio je dansko-pruski rat 1864. godine. 1867. njegova obitelj se seli u München, gdje se upisao u gimnaziju. U gimnaziji ga je zapazio profesor iz matematike, koji ga je dodatno učio astronomiji i mehanici.
Povreda
Rane
Rane su mehaničke povrede, kod kojih je prekinut kontinuitet kože, i mogu biti;
Fizičke povrede
Fizičke povrede, se na osnovu fizičkih faktora koji uzrokuju njihovog nastanak dele u tri grupe.
Max Planck
Život i karijera
Max Planck je bio nadaren i za glazbu. Učio je pjevati i svirati klavir, orgulje i violončelo, a skladao je pjesme i opere. Ipak, najviše interesa je pokazao za fiziku.
Zanimljivo je da je za vrijeme njegovoga studija fizike, profesor koji mu je predavao, govorio kako je u fizici već gotovo sve otkriveno i da nema puno budućnosti u istraživanja na tom području. Mladi Max se očito nije baš složio s njim.
Povreda
Termičke povrede
Izaziva dejstvo visoke ili niske temperature i mogu biti;
Max Planck
Život i karijera
1877. je otišao u Berlin, da studira fiziku sa poznatim fizičarima, kao što su Hermann von Helmholtz, Gustav Kirchhoff i Rudolf Clausius. Oni su govorili da Max nikad nije bio dovoljno pripremljen, da je pričao sporo, često pogrešno računao i da ga je bilo dosadno slušati. Na kraju se Max odlučio za teorijsku fiziku. 1878. je uspješno obranio dizertaciju vezanu za drugi zakon termodinamike. 1880. je prestavio svoju habilitacijsku tezu o ravnotežnom stanju izotropnih tijela na različitim temperaturama.
Akademska karijera
U početku svog rada je davao privatne lekcije u Munchenu. Iako ga je akademska zajednica zapostavila, on je nastavio raditi na teoriji topline i proučavanjem entropije. 1885. je postao profesor teorijske fizike na sveučilistu u Kielu. Nakon 4 godine dobio je položaj na univerzitetu u Berlinu. 1926. je išao u mirovinu.
Povreda
Termičke povrede
Termičke povrede izazvane dejstvom visoke temperature;
Max Planck
Obitelj
1887. se oženio sa Marie Merck (1861. – 1909.). Imali su četvoro djece: Karla, blizanke Emmu i Grete, te Erwina. Dok je radio u Berlinu, u njegovoj vili su se okupljali poznati znanstvenici tog vremena, kao Albert Einstein, Otto Hahn, Lise Meitner i drugi.
Povreda
Termičke povrede
Termičke povrede izazvane dejstvom niske temperature;
Max Planck
Obitelj
1909. Maxu je umrla žena, najvjerovatnije od tuberkuloze. 1911. godine se oženio drugi puta sa Margom von Hoesslin (1882. – 1948.) i te godine su dobili sina Hermanna.
Povreda
Električne povrede
Su povrede izazvane;
Naponee, Nebraska
Naponee je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 106 stanovnika.
Max Planck
Profesor na Berlinskom sveučilištu
U Berlinu se pridružio Fizikalnom društvu, gdje je bio predsjednik od 1905. do 1909. godine. Postoji priča koja govori da je Planck, koji je tada imao četrdesetak godina, trebao održati predavanje o kvantnoj teoriji na nekom fakultetu. Kako je tom prilikom zaboravio u kojoj je dvorani trebao predavati, odlučio je zatražiti za pomoć nekoga iz ureda Katedre za fiziku. Tamo prisutne je zapitao gdje profesor Planck održava predavanje, na što mu je jedan od prisutnih odgovorio kako tamo nema što tražiti jer je previše mlad da bi shvatio o čemu profesor Planck govori.
Povreda
Povrede izazvane bukom, vibracijama i ultrazvukom
Vibrotrauma
Max Planck
Profesor na Berlinskom sveučilištu
Najveće otkriće ovog teorijskog fizičara bilo je da se svjetlost, rendgensko zračenje i drugi valovi ne mogu emitirati u proizvoljnom opsegu, već samo u jako malim i određenim količinama koje je on nazvao kvanti. Do tog je otkrića došao 1900., a tada se vjerovalo kako bi vruće tijelo trebalo emitirati elektromagnetske valove (kakvi su radio valovi, vidljiva svjetlost ili rendgensko zračenje) na svim frekvencijama. To znači da bi neko vruće tijelo zračilo istu količinu energije neovisno o frekvenciji. Na taj bismo, pak, način mogli doći do toga da je energija koju je to tijelo izračilo beskonačna, što je Planck dokazao netočnim u svom Planckovom zakonu.
Planck je dokazao da se zračenje tijela u stanju crvenog usijanja idealnog crnog tijela, može objasniti jedino ako se svjetlost koja se emitira ili apsorbira javlja u malim paketićima tj. kvantima. Kako svaki kvant ima određenu količinu energije koja je bivala to veća što je viša frekvencija valova, tako bi na dovoljno visokoj frekvenciji emisija jednog jedinog kvanta zahtijevala više energije nego što je ima raspoloživo. Zbog toga je zračenje na višim frekvencijama smanjeno, čime je i opseg gubljenja energije iz tijela konačan.
Povreda
Povrede izazvane bukom, vibracijama i ultrazvukom
Akustička trauma
Max Planck
Profesor na Berlinskom sveučilištu
Što smo ustvari dobili tim Planckovim otkrićem? Dobili smo najmanju moguću duljinu u fizici, koja se naziva Planckova duljina, a iznosi 1,616252×10−35 metara. To znači 10 i ispred toga stavite 35 nula, što je zbilja sitno. Ili tu veličinu možete pokušati zamisliti kao stotinku milijardinke milijardinke protona. Uz to smo dobili i najmanji mogući odsječak vremena u fizici. Ono se naravno naziva Planckovo vrijeme, a predstavlja vrijeme koje je potrebno da svjetlost prijeđe Planckovu udaljenost i iznosi 5,39124 x 10-44 s. Točno toliko vremena je moralo proći od velikog praska da bi u Svemiru počeli vrijediti zakoni fizike koje danas poznajemo.
Povreda
Povrede izazvane bukom, vibracijama i ultrazvukom
Hronična izloženost buci (buka je svaki zvuk koji se smatra uznemirujućim i ima intenziteta iznad 50 dB), dovodi do akustične povrede (gubitka sluha i gluvoće) i remeti aktivnosti vegetativnog i centralnog nervnog sistem. Oko 65% evropske populacije redovno je izložene buci intenziteta preko 55 dB, što može izazvati osećaj neprijatnosti, agresivno ponašanje i poremećaje spavanja. Oko 10 miliona ljudi izložen je buci iznad 75 dB (najbučniji glavni grad Evrope je Atina), što je značajan stresor koji najverovatnije doprinosi povišenju krvnog pritiska, bolestima srca i teškoćama u učenju kod dece. Odnos između fizičke energije akustičkih vibracija i njihovo opažanje kao zvukova ili buke je logaritmično. Prag opažanja zvuka, fizičke energije od 0 dB do 10 dB je 100 puta veći. Energetska vrednost na pragu od 0 dB varira u zavisnosti od frekvencije zvuka, čiji je minimum u rasponu od 2 - 3 kHz.
Max Planck
Profesor na Berlinskom sveučilištu
Iako u početku kvantna teorija nije bila dobro prihvaćena, nakon što su je svojim istraživanjem potvrdili Einstein i Bohr, to su učinili i ostali fizičari. Planck je za svoje otkriće nagrađen i Nobelovom nagradom za fiziku 1918. godine. Još jedna od važnih stvari koje su proizašle iz otkrića kvanta je i Heisenbergovo princip neodređenosti.
Povreda
Povrede izazvane bukom, vibracijama i ultrazvukom
Ultrazvučna trauma
Max Planck
Einstein i Planck
Max Planck je bio među prvima koji je prepoznao značaj posebne teorije relativnosti, koja je ubrzo prihvaćena u Njemačkoj. Einsteinovu teoriju o fotonima i fotoefektu, Planck nije u početku prihvatio, kao ni Einsteinovo objašnjenje specifičnog toplinskog kapaciteta kod niskih temperature, jer nije želio odbaciti dostignuća klasične fizike.
Povreda
Povrede izazvane bukom, vibracijama i ultrazvukom
Ultrazvuk (koji je zvučni talas frekvencije iznad 20 kHz, koji nije u stanju da objektivno registruje ljudsko uvo), ako je visokog intenziteta može dovesti do istih ili sličnih oštećenja kao vibracija i buke i pored toga što on ima i termički efekat (opekotine).
Max Planck
Einstein i Planck
Zbog toga su Max Planck i Walther Nernst organizirali Solvaysku konferenciju u Bruxellesu 1911. godine. Na tom sastanku Einstein je uspio uvjeriti Plancka da prihvati njegove teorije. U međuvremenu je Planck postao dekan na Berlinskom univerzitetu, i 1914. je Einstein postao profesor na tom univerzitetu. Uskoro su postali dobri prijatelji, pa su čak i svirali muziku zajedno.
Povreda
Povrede zračenjem
Su povrede izazvane dejstvom jonizujućeg zračenja, mikrotalasnog zračenja, elektromagnetnog zračenja, ultraljubičastog zračenja.
Asfiktične povrede
Asfiktične povrede nastaju usled nasilnog poremećaja disanja i razvrstavaju se u dve osnovne grupe prema mehanizmu nastanka ovih povreda;
Hemijke povrede (trovanja)
Hemijke povrede (trovanja) klasična sudskomedicinska podela razvrstava u sledeće grupe;
Povrede izazvane otrovima sa lokalnim dejstvom dele se na;
Povrede izazvane otrovima sa opštim (resorptivnim dejstvom) u koje spadaju;
Povrede izazvane otrovima koji imaju i lokalne i resorptivne efekte (sirćetna kiselina, živa).
Nutritivne povrede
Kao nutritivne povrede, sudska medicina proučava;
Sinkopalne i lipotimičke povrede
U nastanku ovih povreda važanu ulogu ima postojeće oboljenje, i one su obično posledica zadesa prilikom pada usled sinkope (kratkotrajni gubitka svesti), ili telesene klonulosti (lipotimije), ili onesvešćenosti u vezi sa tim oboljenjima. Ako se klonulost ili onesvešćenost završi smrću usled oboljenja govorimo o agonalnim povredama.
Psihičke povrede
Psihička povreda (trauma) je vrsta oštećenja psihe koji se javlja kao rezultat traumatskog događaja. Kada psihička povreda dovode do posttraumatskog stresnog poremećaja (PTSP), koji uključuje i fizičke promene u mozgu (izazivajući hemijske reakcije u moždanim ćelijama), kod te osobe su umanjene sposobnosti da se adekvatno nosi sa stresom.
Traumatski događaj uključuje jedan (trenutni događaj), odnosno trajne ili ponavljajuće događaje ili događaje, koje u potpunosti nadjačavaju sposobnost pojedinca da se nose sa njima. Pri tome trauma može imati i odloženo dejstvo, koja može kasniti nedeljama, godinama, (čak i nekoliko desetina godina), što zavisi od individualnih sposobnost pojedinca da se suprotstavi trenutnim okolnostima. Psihičku povredu prati i fizička povreda ili deluje nezavisno od nje.
Tipični uzroci psihičkih povreda su;
Različiti ljudi različito reaguju u sličnim događajima. Jedna osoba zahvaljujući svom iskustvu može prevladati traumatski događaja, dok kod druge on izaziva psihičku povredu, kao rezultat istog događaja. Drugim rečima, neće svi ljudi koji su potencijalno izloženi traumatskom događaju zadobiti psihičku povredu (traumu).
Posledice povreda
Definicija; svako organsko ili duševno oboljenje koje stoji u direktnoj ili indirektnoj vezi sa povredom smatraće se posledicom ili komplikacijom povrede
Max Planck
Planck i politika
Dok je Einstein bio isljučivi mirotvorac, zbog čega je skoro završio u zatvoru, Planck je potpisao za vrijeme Prvog svjetskog rata neslavan “Manifest 93 intelektualca”, kojim se podržava ratna propaganda. Kasnije je uvidio svoju grešku, pa je potpisao 1916. jedan proglas protiv pripajanja stranog teritorija Njemačkoj.
Planck se pridružio Njemačkoj narodnoj stranci, koji je vodio Gustav Stresemann, državnik i najznačajnija ličnost za stabilizaciju Njemačke u međuratnom periodu i vraćanje povjerenja međunarodne zajednice u nju.
Za vrijeme nacističkog režima, bio je napadan što nastavlja učiti Einsteinovu teoriju, pa su ga i nazvali “bijeli židov”. U toku Drugog svjetskog rata preselio se iz Berlina u mirnije seoske krajeve. Nakon rata se preselio u Göttingen, gdje je i umro 1947.
Povreda
Posledice povreda
Svaka velika povreda izaziva i nespecifični adaptivne reakcije organizma koje zavise od karaktera povrede i njenog uobičajenog toka i javljaju se kao njen rezultat (presecanje krvnog suda uzrokuje krvarenje; prekid kičmene moždine dovodi do prestanka funkcije ispod mesta povrede, otvorena rana ulazna vrata za prodor infekcije i pojavu sepse...).
Primeri: Komplikacije povreda, nisu uvek sadržana u prirodi povrede pa se i ne javljaju u svim slučajevima povređivanja. Za nastanak komplikacija, pored povrede, ulogu imaju i drugi faktori; Komplikacije povreda prema lokalizaciji mogu biti;
Prema vremenu nastanka u odnosu na vreme povređivanja, komplikacije povreda mogu biti; Na vrstu posledica i komplikacija povreda mogu uticati i sledeći činioci;
Medicinska kvalifikacija povrede
Medicinska kvalifikacija povrede podrazumeva utvrđivanje težine povrede na osnovu stepena oštećenja tela odnosno zdravlja, koje je tom povredom prouzrokovano, kako lokalno tako i opštom reakcijom organizma.
Ukoliko kod jedne osobe postoji više povreda, svaka povreda se posebno kvalifikuje i na kraju skupno procenjuje njihovo zajedničko dejstvo i tek na osnovu te procene vrši kvalifikacija.
1. Opasnost po život
Povrede, takvog karaktera koje nose sa sobom tzv. konkretnu opasnost po život povređenog, odnosno bez adekvatne lekarske pomoći može se očekivati njihov nepovoljan tok i prateći smrtni ishod, razvrstavaju se u grupu povreda opasnih po život (npr. nagnječenje mozga, rascepi jetre i slezine, klanje itd).
U skladu sa posledicama povrede, okolnostima pod kojima se povreda desila i posledicama koje su nakon toga nastale, sudska medicina razvrstava povrede na tri kategorije;
2. Oštećenje važnog dela tela ili važnog organa
Važan deo tela ili važan organ je onaj deo organizma; ...koji predstavlja prirodnu celinu i ima samostalnu funkciju u sklopu celokupnog organizma (gornji udovi, posebno šake, donji udovi, posebno stopala, generativni i koitusni delovi polnih organa, organi čula...
Prilikom kvalifikacije povreda, u odnosu na važnost dela tela i organa u organizmu, veštaci sudske medicine koriste se sledećim elemenatima;
Na osnovu ovih kriterijuma u svakodnevnoj sudskoj praksi primenjuju se sledeće kvalifikacije povreda, u odnosu na važnost dela tela ili organa u organizmu;
Uništenje, je povredom izazvan anatomski gubitak nekog važnog dela tela ili važnog organa ili potpuni i trajni prestanak njegove funkcije.
3. Oštećenje zdravlja
''„Ovaj kvalifikatorni element odnosi se na takvo oštećenje telesnog i/ili duševnog zdravlja koje je nastupilo usled povrede, i naglašava da u ovom kontekstu narušenje zdravlja ne treba poistovetiti sa bolešću, pošto ono treba da bude posledica povrede. Primer za ovakva oštećenja zdravlja je; radijaciona povreda (povreda nastala zračenjem) koja uzrokuje aplaziju kostne srži i sledstveno teško i trajno oštećenje zdravlja, zatim posttraumatska epilepsija, posttraumatska psihoza i dr. “''...
Na osnovu kriterijuma sudske medicine oštećenje zdravlja se razvrstava u sledeće kategorije;
4. Nesposobnost za rad
Ovaj kriterijum nije čisto medicinski kriterijum i prevazilazi njene okvire, za procenu povrede a predstavlja apsolutnu radnu nesposobnost tj. nesposobnost za obavljanje bilo kakvog posla.
5. Unakaženost
Unakaženost su trajne estetske promene na pojedinim delovima tela, nastale kao posledica povrede i koje kod okoline izazivaju neprijatne utiske (osećaj odvratnosti, zgražavanja, odbojnosti i sl). Suština unakaženosti je, što u znatnoj meri otežava budući život povređenog i može dovesti kod njega do ozbiljnih psihičkih poremećaja.
Welle
Vele je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Harburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.260 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3353038.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Harburg Vele se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Harburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 49 metara. Površina opštine iznosi 19,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.260 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 63 stanovnika/km².
1-Acilglicerol-3-fosfat O-aciltransferaza
1-acilglicerol-3-fosfat O-aciltransferaza (, 1-acil-sn-glicero-3-fosfatna aciltransferaza, 1-acil-sn-glicerol 3-fosfatna aciltransferaza, 1-acilglicero-3-fosfatna aciltransferaza, 1-acilglicerolfosfatna aciltransferaza, 1-acilglicerofosfatna aciltransferaza, lizofosfatidinsko kiselinska aciltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom acil-KoA:1-acil-sn-glicerol-3-fosfat 2-O-aciltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Acil-[acil-nosilac protein] može takođe da deluje kao acil donor. Životinjski enzim je specifičan po transferu nezasićenih masnih acil grupa.
Alessandro Volta
mini|desno|300px|[[Voltin članak ili Voltin elektostatički stup.]]
300px|thumb|Voltin elektostatički stup od [[Bakar (element)|bakra i cinka.]]
Biografija
Volta se rodio i školovao u talijanskom gradu Como. Voltini roditelji, Filippo Volta i Maria Maddalena su ga poslali na školovanje u isusovačku školu s ciljem da postane odvjetnik. Međutim, mladi Volta se više zanimao za električne pojave, pa je tako još kao mladi student napisao pjesmu na latinskom De vi attractiva ignis electrici ac phaenomenis inde pendentibus, u kojoj je opisao svoje oduševljenje električnim pojavama. 1774. je postao profesor fizike u svojem rodnom gradu, a 1779. imenovan je profesorom na Sveučilištu u Paviji. 1791. bio je primljen za člana Kraljevskog društva u Londonu. 1794. se oženio Teresom Pelegrini, kćerkom grofa Ludovica Pelegrinija.
Volta je vršio mnogo pokusa, pa je tako 1775. izradio Elektrophor, napravu koja proizvodi statički elektricitet. 1776. i 1777. posvjećuje se kemiji plinova i otkriva plin metan. Godine 1794. dobio je veliko međunarodno priznanje Copleyevu medalju koju mu je dodijelilo londonsko Kraljevsko društvo. Negdje oko 1800. napravio je takozvani Voltin elektrostatički stup, prethodnika moderne baterije. Voltin elektrostatički stup je baterija, koja se sastoji od izmjenično poredanih ploča bakra i cinka. Između ploča se nalazila krpica koja ih je međusobno dijelila. Pošto je kroz stup stalno prolazila električna struja, Voltin elektostatički stup je bio najupotrebljiviji izvor električne energije.
Napoleon ga je 1810. proglasio grofom. 70 godina poslije njegove smrti, 1897., po njemu je nazvana jedinica za napon (Volt).
Volta je pokopan u gradu Como u Italiji. Blizu jezera Como danas se nalazi muzej posvjećen njemu, Templo Voltiano, u kojem se čuvaju njegove bilješke i njegovi originalni instrumenti. Do uvođenja eura, na talijanskoj novčanici od 10000 lira se nalazio njegov lik.
Voltin efekt
Voltin učinak ili Voltin efekt je pojava električnog napona na dodirnim površinama dvaju različitih metala, koju je Volta otkrio 1793. Ako se dvije fino polirane ploče, na primjer od cinka i bakra, s izoliranim dršcima, polože jedna na drugu i zatim naglo rastave, elektrometrom se može pokazati da je između njih postojao električni napon, to jest da su ploče imale različite električne naboje. Volta je s obzirom na tu pojavu poredao metale u takozvani naponski niz: cink, olovo, kositar, željezo, bakar, srebro, zlato, platina, pri čem je svaki navedeni metal elektropozitivniji od sljedećega (Voltin niz). Uzrok su toj pojavi slobodni elektroni u metalima koji na mjestima dodira ploča prelaze iz jednoga metala u drugi. Ako na primjer iz prvoga metala prelazi više elektrona u drugi nego iz drugoga u prvi, onda će prvi metal postati pozitivno nabijen, a drugi negativno. Veličina tako nastaloga električnog napona među metalima ovisi o razlici u veličini rada potrebnoga da se elektron oslobodi s površine svakoga od tih dvaju metala. Metal kod kojega je potreban veći rad za izbijanje elektrona iz površine bit će negativno nabijen.
Voltin članak
Voltin članak najstariji je tip galvanskoga članka. Sastoji se od cinkove i bakrene elektrode koje su uronjene u razrijeđenu sumpornu kiselinu. Difuzijom iona stvara se napon polarizacije između metala i otopine, koji za cink iznosi –0,76 V, a za bakar +0,34 V. Razlika napona između elektroda iznosi 1,10 V, a to je napon koji se može dobiti iz Voltina članka. Voltin članak nije prikladan kao stalni izvor struje, jer se u njem, zbog polarizacije elektroda, protjecanjem struje stvara suprotni napon, koji kroz kratko vrijeme snizi nominalni napon od 1,10 V na neznatnu vrijednost.
Poli(metil metakrilat)
Poli(metil metakrilat) je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 101,124 Da.
Esmolol
{{Drugbox-lat
}} Esmolol (Brevibloc) je kardioselektivni blokator beta1 receptora sa brzim početkom dejstva, i veoma kratkim trajanjem. On nema značajno intrinsično simpatomimetično ili membransko stabilišuće dejstvo pri terapeutskim dozama. On je antiaritmik iz klase II.
Fogliarella, Brindisi
Fogliarella je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Nukleozid-difosfat kinaza
Nukleozid-difosfat kinaza (, nukleozid 5'-difosfatna kinaza, nukleozid difosfat (UDP) kinaza, nukleozidna difosfokinaza, nukleotid fosfatna kinaza, UDP kinaza, uridin difosfatna kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:nukleozid-difosfat fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Mnogi nukleozid difosfati mogu da deluju kao akceptori.
Harmony, Indiana
Harmoni je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 656, što je 67 (11,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bečka secesija
thumb|200px|Mesto i sastajilište članova bečke secesije, izgradio [[1897. Jozef Marija Olbriht za izložbe članova]] thumb|200px|Još jedan prikaz sastajališta članova bečke secesije thumb|200px|Čuvene tri [[sova|sove – figure na fasadi zgrade.]] thumb|200px| Betovenov friz - detalj, nacrtao [[Gustav Klimt, i nalazi se na donjem spratu kuće.]]
Bečka secesija je pokret u umetnosti koji je nastao u Austriji, a doprineo je širenju Art Nuvoa. Formirana je 1897. od strane 19 bečkih umetnika koji pre toga napuštaju originalnu državnu asocijaciju. Prvi predsednik i glavni osnivač, bio je Gustav Klimt.
Stil secesionista
Za razliku od drugih umetničkih pokreta ne postoji određeni stil koji bi mogao povezivati sve umetnike bečke secesije. Jedino što ih povezuje jeste sama upravna zgrada, koja se smatrala ikonom pokreta. Odmah na ulazu u zgradu stoji napisana fraza "svakom vremenu njegova umetnost, umetnosti njena sloboda". Umetnici bečke secesije imali su slobodu da isprobaju svaku vrstu umetnosti, bez obzira da li stare škole to prihvatale ili ne. Nadali su se da će stvoriti novi stil koji neće imati istorijskog uticaja kao svi umetnički radovi u prošlosti. Mladi umetnici nisu više bili spremni pa prihvate tutorstvo akademizma, zahtevali su da izlažu na mestima izvan „zakona tržišta“, da okončaju kulturni izolacionizam Beča, da pozovu strane umetnike, i da svoja dela pokažu izvan granica Austrije. Program secesije nije bio okrenut jedino estetskim načelima, već prestavlja i borbu za pravo na „slobodu umetničkog stvaralaštva“.
Secesija izdaje i svoj časopis, nazvan "Ver Sacrum" (Sveto proleće). Časopis prikazuje masu dekorativnih radova krčeći put art deko periodu. Gustav Klimt biće njihov saradnik čitave dve godine.
Arhitekte bečke secesije najčešće dekorišu spoljašnjost svojih zgrada sa linearnim ornamentima. Oto Vagnerova kuća Majolika u Beču (napravljena 1898.) je tipičan primer tog stila secesije kod arhitekata.
Weste
Veste je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Ilcen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.038 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3360026.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ilcen Veste se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ilcen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 59 metara. Površina opštine iznosi 25,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.038 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Florence, Colorado
Florens je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Arches (Kantal)
Arš je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Kantal koja pripada prefekturi Morjak.
Nebraska City, Nebraska
Nebraska City je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 7,289 stanovnika.
Arches (Kantal)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 173 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 630 metara (maksimalnoj 687 m, a minimalnoj 321 m).