cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraftivizam
Antiratna orijentacija
Viralni pletački projekat je antiratni napor koji prevodi binarni sistem nula i jednica opasnog Code Red virusa u pletački obrazac pletiva/poruba. Boja i kod se povezuju sa antiterorističkim uzbunama koje su u SAD-u uslijedile nakon 11. runja. Projekt nastoji "uspostaviti vezu između tehnologije, kulture, kapitalizma i rata."
Teme o društvenoj pravdi
Kraftivistički kolektiv je aktivističko društvo, koje koristi kraftivizam da angažuje ljude u pitanjima socijalne pravde i pokretima solidarnosti. Postoji manifest i spisak ciljeva za rad grupe, koji obuhvataju dobrodošlicu, ohrabrenje i pozitivan kreativan i ne-preteći stav, fokusirajući se na globalno siromaštvo i nepravde u svetu.
Lepaja
Demografija
U naselju Lepaja živi 557 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,3 godina (42,7 kod muškaraca i 46,0 kod žena). U naselju ima 192 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,51.
Kraftivizam
Gerilska dobrota
Australijska umetnica Sayraphim Lothian koristi kraftivizam da bi "učinila ljudima svaki dan svetlijim." Ona ostavlja male, ručno izrađene umetničke radove na ulicama drugima da ih pronađu i ponesu kući "s ciljem stvaranja sitnih mehurića radosti u životu prolaznika, malenim nadrealnim momentima koji bi mogli učiniti da se ljudi zamisle".
Lepaja
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Kraftivizam
Protestni modeli
Kada kraftivisti izlaze na ulicu, koriste različite protestne modele.
Popularna forma je "knit-in", koja podrazumeva infiltraciju pletača u javne prostore i pletenje. Može se dešavati u podzemnoj železnici, okupiranoj zgradi ili sedeći u parku. Ova metoda se koristi s ciljem skretanja pažnje na određena pitanja i probleme. Revolutionary Knitting Circle of Calgary (Kanada) organizovao je "knit-in" događaj ispred finansijskog ureda tokom trajanja susreta G-8 2002. godine. "Knit-in" kao događaj ne pruža samo priliku da se protestuje protiv nepravde, nego i da se otvori diskusija među učesnicima. Jack Bratich sa Univerziteta Rutgers tvrdi da: "Pletenje u javnom prostoru otvara i rodno pitanje prostora. Otvara ga za javno prikazivanje kao nečega što pripada domu, na taj način promovišući produktivnost žena, te nevidljivog i neplaćenog rada." Na taj način, žene su u poziciji da se osnaže zahvaljujući aktivnostima koje su prethodno simbolizovale njihovu opresiju.
Još jedna forma kraft - tematskog aktivizma je gerila umetnost. Grupa iz Teksasa, Knitta, izvodi uličnu umetnost kao što je postavljanje ukrasa na ulične stubove i grejače za antene u gradovima širom zemlje. Slično, blogerica iz Engleske, Sarah Corbett, "stvara tekstilnu umetnost sa političkim porukama u javnom prostoru, isprva na blogu imena 'usamljeni kraftivist', a onda kao čelnik Kraftivističkog kolektiva širom sveta."
U tranziciji
U proleće 2009. godine, započela je online debata oko definicije kraftivizma. Debata se proširila nakon što je unutar grupe Craftivism Team na Etsiju došlo do rasprave o političkoj pripadnosti pojedinih članova, što je imalo za posledicu da su neki napustili grupu. Originalni opis grupe kaže: "The Etsy Craftivism Team je tim progresivnih Etsijanaca koji veruju da rukotvorine i umetnost mogu promeniti svet. Neki od nas koriste naše radove da prenesu protestnu poruku ili kao čin političkog aktivizma. Neki veruju da sam čin stvaranja rukotvorina može biti čin otpora. Neki vide da se kupovinom i prodajom direktno od proizvođača dovodi u pitanje korporativna kultura koja stavlja profit iznad ljudi." Konzervativni članovi optužuju grupu za promicanje liberalne agende i zahtevaju da politika ne sme biti uključena. Neki članovi grupe su tvrdili da izrada rukotvorina sama po sebi jeste politički čin, dok su drugi zastupali tezu da taj čin mora biti vezan za političku poruku. Rayna Fahey iz Radical Cross Stitch, tom je prilikom izjavila sledeće: "Lično, ukoliko bi se oni koji podržavaju John McCaina pridružili ovoj grupi i rekli mi da je moj komad kojim podržavam suverenost domorodaca lep komad koji služi svrsi, pomislila bih da je to divno i imala bih nadu za budućnost ovog sveta." Suprotno tom mišljenju, Betsy Greer veruje da "je lično političko", i da se to dvoje ne može razdvojiti.
Hafnijum acetilacetonat
Hafnijum acetilacetonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 574,922 Da.
Huahuarare, Guachochi
Huahuarare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2276 m.
La Providencia, Chichiquila
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chichiquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1527 m.
Lukačević
Lukačević je prezime koje nose sljedeće ličnosti:
Mănulești, Sâmburești
Mănulești je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Sâmburești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Las Parotas, Bahía de Banderas
Las Parotas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Bahía de Banderas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
La Providencia, San Luis de la Paz
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2042 m.
Los Hornitos, Choix
Los Hornitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 808 m.
Позјалово
Позјалово је било село у Банату.
Село је забележено у Катастигу Пећке патријаршије 1660 (као Позиялово) и 1666 (као Позялѥво). 1660, село је Патријаршији приложило 500 аспри, а забележени су појединачно богатији мештани Филип, Никола, Милко, Милош и Томаш, и кнез Гојко. 1666 забележен је мештанин Радак који је патријаршији од села приложио 1.000 аспри (поређења ради, Потпорањ је исте године приложио исту суму).
Данас село више не постоји, а именом позјалово се називају њиве између Николинаца и Уљме, северно од пута Е70, око.
Santa Cecilia, Salamanca
Santa Cecilia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1717 m.
Radan
Radan planina se nalazi na jugu Srbije i obuhvata područje omeđeno rekom Toplicom na severu, Jablanicom na jugu, Kosanicom na zapadu i Leskovačkom kotlinom na istoku. Smešten je na mestu gde se Dinaridi sučeljavaju sa Rodopima, što je značajno uticalo na raznovrsnost reljefa, složenost geološkog sastava i tektonskih odnosa. Najviši vrh Radana je Šopot (1.408 m).
Geološku podlogu čine magmatske i metamorfne stene. Šire područje Radana bilo je u dalekoj prošlosti poprište intenzivne vulkanske aktivnosti (Lecki andezitski kompleks), o čemu svedoče raznovrsne magmatske stene, očuvani ostaci vulkanskih kupa i kratera, ležišta metala i brojni termomineralni izvori, među kojima su najpoznatiji izvori azotnih voda u Prolom banji. Od hidroloških specifičnosti izdvaja se vrlo retka hidrografska pojava, bifurkacija na reci Delivode na istočnim padinama Radana i vodopad na Borinskoj reci visine 8 m. Biološke vrednosti područja izražene su kroz floristički i faunistički sastav ekosisetma. Velika vrednost područja ogleda se u prisustvu raznovrsnih šumskih zajednica, među kojima su najznačajnije šume hrastova sladuna i cera (Quercetum farnetto-cerris), termofilne kitnjakove (Quercetum montanum moesiacum) i kitnjakovo - grabove zajednice (Querco-Carpinetum serbicum), polidominantne šumske zajednice sa mečjom leskom i kavkavskom lipom i brdske i planinske bukove šume. Među biljnim vrstama (751), izdvajaju se endemiti: ''Pulsatilla montana ssp. bulgarica, Pastinaca hirsuta, Armeria rumelica i Sedum stefco''. Područje Radana naseljavaju brojne endemične vrste sisara, među kojima je od posebnog značaja endemična vrsta makedonska voluharica Pitymys felteni. Odlikuje se i raznovrsnom faunom ptica sa vrstama kao što su - crna roda Ciconia nigra, orao kliktaš Ciconia nigra, suri orao A. chrysaetos, patuljasti orao Hieraaetus pennatus, sivi soko Falco peregrinus, prdavac Crex crex, buljina Bubo bubo i leganj Caprimulgus europaeus. Najznačajnije vrste ihtiofaune na ovom području su: potočna pastrmka Salmo trutta, dvoprugasta uklija Alburnoides bipunctatus, potočna mrena Barbus balcanicus, krkuša Gobio gobio, klen Leuciscus cephalus, vijun Cobitis taenia i grgeč Perca fluviatilis. Raznovrsnost predeonih odlika Radana, upotpunjen je i kulturno-istorijskim vrednostima, među kojima su:
Park prirode
Na osnovu član 34 Zakona o zaštiti prirode („Sl. glasnik RS", br. 36/2009, 88/2010, 91/2010) planina Radan zaštićeno područje - Park prirode.
Arkadelphia, Arkansas
Arkadelfija je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.714, što je 198 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pradeboni, Cuneo
Pradeboni je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 872 m.
Tecacalax, Yahualica
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Pesina Spezie, Verona
Pesina Spezie je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Progreso, Tuxpan
Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tuxpan.
Fear in the Night (film, 1972)
Fear in the Night je britanski horor film snimljen 1972. godine u režiji Jimmyja Sangstera. Protagonistica, čiji lik tumači Judy Geeson je mlada žena čiji je suprug dobio posao učitelja u izoliranom internatu koji vodi ostarjeli direktor (čiji lik tumači Peter Cushing) sa mladom suprugom (čiji lik tumači Joan Collins). Radnja prikazuje kako protagonistica postane metom nepoznatog napadača, ali kako nitko ne vjeruje da je to istina, odnosno smatra da je žrtva histerije. Fear in the Night je nastao u produkciji studija Hammer Films i bio originalno prikzivan u tzv. dvostrukoj predstavi sa tematski srodnim filmom Straight On till Morning.
Las Flores, Motozintla
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 571 m.
La Laguna del Prieto, Camargo
La Laguna del Prieto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Gubitak svesti
Gubitak svesti je epizodičan poremećaj u vidu iznenadnog (paroksizmalnog) i prolazanog prekida kontinuiteta svesti praćenog nestabilnošću, padom na tlo i često različitim motornim manifestacijama. U dijagnostici gubitka svesti najvažnija je klinička procena: da li se radi o pravom gubitku svesti kakav se viđa kod sinkope i epilepsije ili o padu sa prividnim gubitkom svesti koji može biti praćen motornim simptomima (psihogeni neepileptički napadi) ili samo gubitkom mišićnog tonusa.
Osnovni pojmovi o svesti
Pojmovi „svest“, „svesnost“, „nesvesnost“ i „budnost“ imaju veliki broj značenja, pa se ponekad javlja dvosmislenost pri njihovoj upotrebi. U medicini svest se definiša kao: „trenutno stanje svesnosti, sebe i svoje okoline i odgovor na spoljne stimuluse i unutrašnje potrebe.“
Za svest, odnosno svesnost sebe i svoje okoline, neophodna su dva osnovna faktora: budnost i mentalni sadržaj svesti.
Epidemiologija najvažnijih gubitaka svesti
Epidemiloški gledano ogromnu većinu pravih uzroka epizodnog gubitka svesti čine sinkope i epileptički napadi. Relevantni podaci o učestalosti sinkope u opštoj populaciji koji su dobijeni iz sedamnaestogodišnje Framinganske studije, na osnovu praćenja 7.814 pacijenata starijih od 20 godina nije otkrivena značajna razlika učestalosti među polovima. Oko 80% osoba imalo je samo jednu epizodu sinkope. Od ukupnog broja osoba sa sinkopom, u ovoj studiji samo 56% njih, obratilo se za pomoć lekaru. Upoređivanjem ovih podataka sa ukupnim brojem poseta lekaru provcenjeno je da svaki lekar opšte prakse najmanje jednom mesečno ima bolesnika sa znacima prve epizode sinkope. Prema starijim podacima iz literature oko polovina bolesnika sa epilepsijom preve znake bolesti ispoljavalo je do svoje 15-te godine. Međutim novija epidemiološkeška istraživanja utvrdila su da raste broj novootkrivenih slučajeva u starijem životnom dobu. To je najverovatnije posledica sve veće zastupljenosti osoba starije životne dobi u opštoj populaciji kao i povećana incidencija cerebrovaskularnih bolesti, koje su važan uzrok epilepsije.
Na osnovu životne prevalencije epilepsije koja se kreće od 2 do 5% procenjeno je da će svaki lekar opšte prakse imati jednom godišnje tokom svog radnog veka oko 10 bolesnika koji se aktivno leče od epilepsije i još 15-25 bolesnika koji su ranije imali epileptične napade ali im terapija više nije potrebna. Učestalost epileptičkih napada tokom godine kod istog bolesnika Ostalih uzroka gubitka svesti mogu biti:
Etiologija
Gubitak svesti je dosta čest klinički problem, najčešće sa povoljnom prognozom, koji može biti iazvan sledećim (vidi tabelu) najčešćim uzrocima, prema dominantno zahvaćenim sistemima: Poremećaji koji mogu da izazovu gubitak svesti ili da u velikoj meri podsećaju na gubitak svesti
Najčešći uzroci gubitka svesti
Dva najvažnija uzroka epizodnog gubitka svesti u kliničkoj praksi su sinkopa i epileptički napad.
Sinkopa
Sinkopa je nagli i prolazni gubitak svesti praćen gubitkom posturalnog tonusa usled kompromitovane cirkulacije krvi izazvane globalnom hipoperfuzijom mozga. U praksi se jako često za sinkopu koristi i izraz kolaps.
Nakaon sinkope oporavak svesti obično podrazumeva gotovo trenutno vraćanje odgovarajućeg (normalnog) ponašanja, mentalnih sposobnosti i orijentacije. Vremenski period kompletnog gubitka svesti kod najčešćih sinkopa je kratak (kod vazovagalne sinkope on obično ne traje duže od 20 sekundi).
Patofiziološki mehanizam koji dovodi do gubitka svesti, a karakterističan je za skoro sve sinkope, je kompromitovana cirkulacija krvi praćena difuznom hipoperfuzijom moždanoe kore i retikularnog aktivirajućeg sistema usled redukcije (smanjenja) sistemskog arterijskog pritiska i posledično moždanog perfuzionog pritiska, zbog smanjenja srčanog minutnog volumena i/ili totalnog perifernog vaskularnog otpora.
Sinkope može nastati i usled prolaznih poremećaja protektivnih mehanizama ili kao posledica uticaja drugih fakora (lekovi, krvarenja, hipoglimija) koji dovode do sniženja sistolnog krvnog pritiska ispod praga autoregulacije.
Epileptički napad
Epileptički napad je, kratkotrajna, paroksizmalna i stereotipna promena motorne aktivnosti, senzibiliteta, ponašanja ili svesnosti, uzrokovana narušenom električnom hiperaktivnošću mozga.
Bilo koji simptom može da bude epileptički ukoliko se javlja naglo (paroksizmalno) i spontano (neprovocirano), traje kratko, ima tendenciju da se ponavlja na stereotipan način i po pravilu je praćen postiktalnom iscrpljenošću.
Neki simptomi epileptički napad su od većeg dijagnostičkog značaja zato što se češće javljaju (klasični simptomi):cijanoza, konvulzije, „deja vu“ fenomen, olfaktorni i gustatorni simptomi, gastrična aura, napadi u spavanju, inkontinencija mokraće, ugriz jezika, teže povrede (prelomi kostiju i opekotine).
Dijagnoza
Kako se radi o prolaznom poremećaju najčešće se gubitaka svesti neposredno ne opservira od strane lekara, pa se dijagnoza mora postavljati retrospektivno-retrogradno, najčešće detaljnim uzimanjem anamneze od samog bolesnika i eventualnih očevidaca. Veoma je važno u dijagnostici utvrditi jasnu razliku rizmeđu sinkope i epilepsije zbog mogućih različitih dijagnostikih pristupa, uzroku nastanka i terapiji ova dva poremećaja. Primenom jednostavnog kliničkog postupka u većini slučajeva iskusnom lekaru je lako da razlikuju pojedini uzroke gubitaka svesti.
Nakon susreta sa bolesnikom koji je doživeo kratkotrajan gubitak svesti treba obaviti detaljan pregled i:
Ovakav rutinski pregled bi trebalo da da odgovore na sledeće pitanja:
Diferencijalna dijagnoza
Diferencijalna dijagnoza sinkope i epileptičkog napada je od kritične važnosti zbog daljeg ispitivanja, lečenja i prognoze ovih poremećaja Na donjoj tabeli prikazane su glavne kliničke karakteristike od značaja u diferencijalnoj dijagnozi između epileptičkih napada i sinkope. Diferencijalna dijagnoza između epileptičkih napada i sinkope
Fraccionamiento Totonicapan, Catemaco
Fraccionamiento Totonicapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Aleksandar III (papa)
Aleksandar III. (rođen kao Rolando Bandinelli) bio je 170. papa, od 20. septembra 1159. do 30. augusta 1181. godine.
Albert od Rige
Biografija
Albert je porijeklom bio iz bremenske svećeničke familije Buxhoeveden, i kao takav kanonik u Bremenu.
Američki crni medvjed
Američki crni medvjed (latinski: Ursus americanus) koje Amerikanci i Kanađani zovu jednostavno samo crni medvjed, je najrasprosranjeniji medvjed iz porodice - Ursidae, po šumama Sjeverne Amerike, uključujući i dijelove Meksika.
Albert od Rige
Biografija
Njegov ujak bremenski nadbiskup Hartwig, 1199. postavio ga je za biskupa u Livoniji, uz uvjet da je zauzme i kristijanizira njene poganske stanovnike.
Nakon pomnih priprema uz podršku hohenstaufenskog njemačkog kralja Filipa Švapskog i blagoslov pape Inocenta III skupio je flotu od 23 broda i vojsku od preko 1500 križara.
Američki crni medvjed
Izgled
Iako su američki crni medvjedi načelno pripadnici jedne vrste, boja im jako varira, čak i među pripadnicima istog legla. Često imaju bijele oznake na prsima, ponekad u obliku V. Zbog tog ih se, a to zavisi o boji njihova krzna, često naziva; cimetni, plavo-sivi, plavo-crni glečerasti ili bijeli medvjed (oni uglavnom žive na Otoku Princess Royal u Britanskoj Kolumbiji). Oni smeđe boje su najčešći u zapadnom dijelu Sjeverne Amerike, pa ih i zovu smeđi medvjedi - što je netočno je je pravi smeđi (mrki) medvjed (Ursus arctos) puno veći.
Albert od Rige
Biografija
Albert se u proljeće 1200. iskrcao na ušću Zapadne Dvine gdje se utvrdio. Zajedno sa trgovcima sa otoka Gotland, - 1201. osnovao Rigu, u kojoj je mala kolonija hanzeatskih trgovaca iz Lübecka već imala logor. Nakon tog je 1202. osnovao viteški red - Livonsko bratstvo mača uz čiju je pomoć podjarmio i kristijanizirao Livoniju.
Zbog tih zasluga ga je 1207. Filip Švapski proglasio princem Svetog Rimskog Carstva i dao mu Livoniju kao ličnu domenu. Albert je 1215. počeo graditi katedralu u Rigi.
Američki crni medvjed
Izgled
Crni medvjed ima velik i snažan trup i kratki rep. Odrasli primjerci dugi su od 1,5 do 1,8 metara i teže 90 do 270 kg. Mužjaci su obično veći od ženki, ponekad i do 70 %. Imaju malu glavu, sa malim zaobljenim ušima i snažan vrat. Za razliku od mačaka i pasa, hodaju tabanima, jer imaju zakrivljene pandže koje nemogu uvući.
Albert od Rige
Biografija
Svetorimski car Heinrich VII proglasio je 1225. i njegova brata biskupa Hermanna princem i potvrdio njegovu ranije stečenu titulu.
Američki crni medvjed
Ishrana
Iako je klasificiran među zvijeri, crni medvjed je zapravo svežder, koji u proljeće jede najviše bilje i strvine koje su uginule tokom zime. Tokom ljeta najviše jede voće i kojekakve bobice, u jesen žir i bukvice. Kao potpuni oportunist što se tiče hrane, crni medvjed će kad nema što pojesti i češere, korijenje, mrave a i med od divljih ili domaćih pčela - ako na njega naiđe. Ipak crni medvjedi su i snažni grabežljivci, u nekim krajevima često ubijaju losovsku i jelensku telad tokom proljeća. Oni koji žive pored ljudi, prilagodili su se na njihovu blizinu, pa se hrane otpatcima iz kanti za smeće. Zbog toga nisu ni rijetki kontakti sa ljudima (ima ih svake godine), koji ponekad završavaju teškim ozljedama ili smrću, po ljude. thumb|left| Američki crni medvjed u [[Kanada|kanadskom Stjenjaku]] Kao i svi ostali medvjedi i oni spavaju tokom zime, u nekom brlogu, ali prije zimskog sna, od kasnog ljeta do jeseni, moraju akumulirati velike količine tjelesne masti. Jer im samo ona omogućava da prežive dugo razdoblje zimskog posta, i dočekaju proljeće sa dovoljno energije, kad hrane nema još u izobilju. Kod ženki je gojaznost prije zime, povezana sa njenom plodnošću, gojaznije ženke kote više i veće mladunce od mršavijih. Zbog tog je potraga za hranom tokom ljeta i jeseni toliko važna medvjedima.
Albert od Rige
Biografija
U više od 27 godina Albert je uspio podjarmiti Livoniju i Estoniju. Svoju biskupiju proglasio je nezavisnom od Bremenske nadbiskupije (Riga je kasnije postala Riška nadbiskupija).
Albert je umro u Rigi 1229., u kojoj je poštovan kao katolički svetac sve do protestantske reformacije.
Američki crni medvjed
Ishrana
Crni medvjedi ne žive u čoporu, već su individualci koji nisu vezani uz neki svoj teritorij, već vole švrljati po velikom terenu u potrazi za hranom, pa se često tereni mužjaka i ženki preklapaju. Veličina njihova revira varira od količine hrane koju mogu pronaći u njemu, što je teren siromašniji - revir im je veći, a ukoliko je bogatiji - tad je manji. Reviri kanadskih i američkih crnih medvjeda protežu se od oko 40 do 200 km² za mužjake, ali su kod ženki znatno manji.
Razmnožavanje
Ženke postaju spolno zrele između 3 do 5 godine. Period razmnožavanja traje im od proljeća, a vrhunac imaju tokom juna i jula. Crni medvjedi su poligamne životinje, pa se pare sa sa brojnim partnerima. Ženke imaju mogućnost da implantaciju oplođene jajne stanice odgode sve do novembra - decembra. Od tad nose mlade od 60 do 70 dana, i kote od jednog do četiri mladunca i to u periodu od januara do februara. Novorođeni medvjedići rađaju se slijepi i bezubi sa kompletnim krznom, uz majku ostaju do 16 mjeseci. Ženke su skotne prosječno svake druge ili treće godine, vrlo su brižne majke, spremne poginuti za svoje mladunce, ali unatoč tome mladunce često pojedu kojoti, vukovi ili drugi medvjedi, uključujući i vlastitu vrstu. U prirodi dožive najviše do 20 godina, ali u područjima blizu ljudi i manje jer stradaju od lovaca, krivolovaca, stupica ili u prometnim nesrećama.
Hafnijum diborid
Hafnijum diborid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 200,112 Da.
Tettey Banfro
Tettey-Sowah Banfro (Slovenj Gradec, 30. travnja 1969.), umirovljeni jugoslavenski i slovenski rukometaš ganskog porijekla. Igrao je na poziciji desnog vanjskog. Banfro je rođen u Slovenj Gradecu. Njegov otac bio je iz Gane, a majka mu je bila Slovenka. Rukometom se profesionalno bavio od 1985. do umirovljenja 2005. godine, igrajući mahom za klubove s područja bivše Jugoslavije, uz kratke periode igranja u Švicarskoj i Njemačkoj.
Banfro je nastupao za reprezentacije SFR Jugoslavije i Slovenije; potonju je predstavljao na dva Europska prvenstva te na Olimpijskim igrama 2000. godine u Sydneyu.
San José de Vista Hermosa, San Luis de la Paz
San José de Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2019 m.
Valea Negrilesii, Bucium
Valea Negrilesii je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Bucium.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 929 m.
La Villa, Modena
La Villa je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Rancho Tecorichi, Guachochi
Rancho Tecorichi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2392 m.
Cerbeni, Sâmburești
Cerbeni je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Sâmburești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Shaman King
Shaman King (シャーマンキング) je japanska manga serija koju je napisao i ilustrirao Hiroyuki Takei. Shaman King prati pustolovine Yoh Asakure koji pokušava unaprijediti svoje šamanske vještine kako bi postao kralj šamana (Shaman King) na turniru šamana.
Shaman King je bio objavljivan u japanskoj manga antologiji Weekly Shōnen Jump od 1998. do 2004 te su izdan ukupno 32 tankōbon toma. Otkada je izdan, Shaman King je stvorio medijsku franšizu. Manga je adaptirana u animiranu TV seriju u produkciji Xebeca i TV Tokyo. Serija je također stvorila brojne video igre, igru trgovačkih karata i brojne druge vrste Shaman King predmeta za prodaju.
Belhaven, North Carolina
Belhejven je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.688, što je 280 (-14,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Virus zapadnog Nila
Virus Zapadnog Nila (VZN) je arbovirus (virus koji se prenosi artropodama) iz porodice flaviviridae  i roda Flavivirusa, koji takođe uključuje i viruse žute groznice, denge, Sent Luisovog encefalitisa i viruse japanskog encefalitisa. Ovim virusom mogu da se zaraze ljudi, ptice, komarci, konji i drugi sisari, aligatori itd. Na ljude i životinje VZN prenose tigrasti komarci koji se hrane krvlju zaraženih ptica, i drugih obolelih životinja. Nakon uboda komaraci unose virus u telo žrtve i kod nje izazivaju groznicu Zapadnog Nila, (infektivnu bolest iz grupe zoonoza), koja se karakteriše teškom kliničkom slikom sa znacima upale mozga ili upale moždanica i kičmene moždine.
Ova arbovirusna infekcija, usko je povezana sa žutom groznicom, Sent Luisovim encefalitisom, denga groznicom i drugim zoonozama, čiji su vektori prenošenja komarci, i ima veliki potencijal u smanjenju populacije divljih ptica u nekim oblastima sveta i stvaranju ozbiljnih zdravstvenih probleme kod drugih životinja i ljudi.
Kako je osnovni način transmisije ubod zaraženog komarca, VZN se ne prenosi među ljudima putem kontakta. Međutim 2002, naučnici su otkrili da ljudi mogu biti zaraženi virusom Zapadnog Nila i na druge načine, uključujući transfuziju krvi i transplantaciju ljudskih organa ili tkiva, mada je rizik zaraze na ovaj način jako mali. Takođe, postoje dokazi da se virus sa trudnica putem krvi može preneti na njihove nerođeno dete ili preko majčinog mleka na odojče. Pored toga, laboratorijski radnici koji nepažljivo rukuju zaraženim materijalom, mogu se zaraziti virusom Zapadnog Nila preko uboda igle ili posekotine na koži.
Virus Zapadnog Nila prvi put je izolovan iz seruma jedne visoko febrilne žene 1937. u slivu Zapadnog Nila (po kome i nosi naziv), u oblasti Ugande. Nakon prvobitne izolacije, virus je bio čest uzrok izbijanja sporadičnih manjih virusnih epidemija u Africi, Bliskom istoku, zapadnoj Aziji i Australiji (Kunjin podtip virusa). Od 1990-ih, virus Zapadnog Nila izaziva i povremene epidemije u Evropi i Severnoj Americi, koje su povezane i sa većom incidencom virusnog encefalitisa i pojavom drugih neuroloških simptoma.
Etiologija
desno|mini|250p|Elektronski snimak VZN mini|desno|250p|Filogenetsko stablo VZN izolovanih u epidemaijama od [[1994-2006]] Virus Zapadnog Nila (VZN) inficira ljude i životinje nakon što ih ujede neka od vrsta zaraženih komaraca. Virusom se uglavnom prvo zaraze ptice, ali se takođe, primarno, mogu zaraziti gmizavaci pa i ljudi. Većina zaraženi osoba VZN nema simptome bolesti, ili te osobe najčešće nisu svesne svoje infekcije, čak i ako neke od njih imaju simptome i znake glavobolje ili ospe, koji ubrzo prolaze.
VZN iz porodica flaviviridaea, iste one familije virusa koji izazivaju dengu, žutu groznicu, Luisov encefalitis, više vrsta encefalitisa kod konja. VZN je sferičnog oblik (vidi sliku) prečnika oko 50 nm. Sastoji se od jednog lanca RNK, koji ima svojstva RNK (+ lanac). Proteini virusa imaju svoju tipičnu lokaciju u proteinskom molekulu. Oni su raspoređeni u parovima suprotno razmešteni jedan prema drugom. Virus je veoma sličan onom koji izaziva dengu, ali su površinski proteini njegove kapsule specifičnog sastava. Uska povezanost virusa se drugim arbovirusima objašnjava se rodovoskom povezanošću komplementa i aglutinirajućeg antigena. U membrani virusa nalazi se nukleokapsid koji sadrži genetički materijal.
Love and Death
Love and Death je američka filmska komedija snimljena 1975. godine u režiji Woodyja Allena. Predstavlja parodiju klasičnih djela ruske književnosti, prije svega Tolstojevog Rata i mira, odnosno umjetničkih filmova Ingmara Bergmana. Protagonist, čiji lik tumači sam Allen, je ruski kukavički intelektualac koji za vrijeme Napoleonskih ratova sticajem okolnosti postaje heroj te je u prilici oženiti svoju voljenu rođaku (čiji lik tumači Diane Keaton). Radnja prikazuje kako njihov odnos, koji je prigoda za brojne filozofske rasprave, ulazi u krizu koja će kulminirati sa Napoleonovom invazijom Rusije 1812. godine.
Love and Death je Allen snimao na lokacijama u Francuskoj i Mađarskoj, a što mu je bilo prilično neugodno iskustvo, s obzirom da je prvi put radio sa ekipom čiji članovi ne znaju engleski, te se na setu teško razbolio. Zbog toga se poslije završetka snimanja zarekao da više neće snimati izvan SAD, i toga se držao sve do 1996. godine i filma Everyone Says I Love You. Kritičari su, prije svega zbog niza referenci prepoznatljivih intelektualcima, pohvalili film; danas se smatra svojevrsnim prijelazom iz rane Allenove faze, kojom je dominirao slapstick i vizualni humor, prema drugoj fazi, koja se više oslanjala na verbalni humor.
Virus zapadnog Nila
Etiologija
Godine 1998, virulentni soj VZN iz roda „I“ identifikovan je kao uzrok umiranja domaćih gusaka sa kliničkim znacima encefalitisa i paralize u Izraelu. Skoro identičan VZN soj iznenada se pojavio i u Njujorku 1999., izazivajući smrt na hiljade domaćih ptica i nekoliko fatalnih slučajeve kod ljudi.
Epidemiologija
desno|mini|250p|Prvi slučaj razboljevanja VZN registrovan je [[1937. u slivu Zapadnog Nila u oblasti Ugande.]] mini|desno|250p|Globalna distribucija virusa Zapadnog Nila ([[2006)]] Virus Zapadnog Nila (VZN) prenet komaracima prvi put je izolovan 1937. godine u krvi jedne febrilne žene u slivu Zapadnog Nila u oblasti Ugande. Groznica Zapadnog Nila, koja je prvobitno smatrana infekcijom izazvanom do tada poznatim arbovirusima, obično se kod ljudi manifestovala asimptomatski ili kao blagi oblik gripa, a u nekim slučajevima i lakšim encefalitisom sa smrtnim ishodom koji je npr zabeležen u Izraelu 1950. Približno kod jedne osobe na svakih pet slučajeva, virus je izazivao bolest, a kod manjeg broja obolelih ljudi (oko 0,75 %) razvile su se komplikacije, koje su ponekad mogle biti opasne po život (fatalne). Otprilike jedna u 150 infekcija rezultuje teškim neurološkim oboljenjem. Riziku razboljevanja najviše su bile izložene osobe starije životne dobi (preko 50 godina starosti) i ljudi sa oslabljenim imunskim sistemom.
Od otkrića 1937. pa sve do 1999, VZN je smatran relativno nevažnim patogenom kako za ljude tako i za životinje. Virus su, u tom periodu, enzootski, u vidu prirodno žarišnih infekcija, prenosili hematofagni insekti (komarci iz roda Culicoides, krpelji...), ptice i druge životinje, i on se postepeno širio Afrikom, Zapadnom i srednjom Azijom, Bliskim istokom i Mediteranom, sa povremenim „ekskurzijama“ u Evropu. Zato je geografski gledano, VZN do druge polovine 20. veka „vladao“ samo u umerenim i tropskim oblastima, gde su se do 1994, epidemije groznice Zapadnog Nila javljale sporadično pre svega u regionu Mediterana, Afrike Azije i istočne Evrope. Podtip VNV (Kunjin) u tom periodu izolovan je i u Australiji. Epidemiološke karakteristike groznice Zapdnog Nila u periodu od 1937. do 1999. bile su; pojava sporadičnih epidemija ili infekcija kod ljudi, konja i ptica sa asimptomatskom ili blažom kliničkom slikom neurološke bolesti i izuzetno retkim smrtnim ishodom. Jedini izuzetak je bila infekcija VZN, manjeg obima, praćena teškim i fatalnim neurološkim oboljenjem u konja i ljudi u Francuskoj 1960.
Dug interval između epidemija, i percepcija epidemiologa da VZN nije od velikog značaja za javno zdravlje, kao i nedostatak izveštavanja o pojavi epidemija i/ili epizootija u mediteranskom regionu uticalo je na to da je pojava infekcije i epidemije VNV povezivana sa teškim i fatalna neurološkim oboljenjima sve do 1990. godine. To je umnogome uticala na pojavu novih podtipova virusa sa većim potencijalom za epidemiju i većom virulencijom u ranim 1990-im godinama i omogućililo geografsku ekspanziju i širenje VZN. Ood 1994, epidemije se javljaju sa sve većom učestalošću, težom kliničkom slikom i izraženijim promenama na nervnom sistemu. Stručnjaci veruju da su infekcije VZN, na određenom području, prvo nastajale kao sezonska epidemija, najčešće s proleća, koje su svoj tok nastavnja u leto i jesen.
VZN u severnoj hemisferi
Posledinjih godina 20. i početkom 21. veka virus se preselio na severne i zapadne delove zemljinih hemisfera. Nakon dve decenije, javljanja samo po nekoliko ljudskih i konjskih encefalitisa koji su se završili fatalno, bolest je prerasla u sve veći broj epidemija od 1996. do 2000. u Rumuniji, Maroku, Tunisu, Italiji, Rusiji, Izraelu i Francuskoj. U Rumuniji, nekoliko slučajeva encefalitisa izazvanog VZN kod ljudi javljalo se svake godine, a u Francuskoj, su otkrivene i infekcije VZN u posmatranim ostacima uginulih ptica u 2001. i 2002. Poboljšan nadzor nad infekcijom VZN kod ljudi, konja, ptica i vektora prenošenja (komaraca) otkrio je prisustvo virusa na različitim lokacijama u Evropi (uključujući po prvi pu i Srbiju u 2012 godini). U epidemiologiji groznice Zapadnog Nila, u prvoj deceniji 21. veka u Evropi, imaju značaj, i inovootrkriveni načini prenosa infekcije putem transfuzije krvi, transplantacije organa, i intrauterine transmisije virusa sa majke na fetus.
Do 1. avgusta 2013. godine u Evropskoj uniji registrovano je 26 slučajeva razboljevanja u Grčkoj i po 1 slučaj u Italiji i Austriji. Van teritorije EU registrovano je 53 slučajeva razboljevanja u Ruskoj Federaciji, 26 slučajeva u Izraelu i jedan slučaj u Bivšoj Jugoslovenskoj Republici Makedoniji.
El Buen Amigo, Arteaga
El Buen Amigo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Virus zapadnog Nila
Virus Zapadnog Nila u Srbiji
Prema izveštaju Instituta za javno zdravlje Srbije groznice Zapadnog Nila, prvi put je otkrivena u Srbiji, u leto 2012, tačnije 13. avgusta 2012., nakon izolacije VZN kod prve žrtve (žene stare 60 godina iz Pančeva), koja je toga dana preminula na Klinici za infektivne i tropske bolesti Kliničkog centra Srbije i kod još sedam osoba. Veterinari Veterinarskog instituta iz Kraljeva nakon analize prikupljeniog materijala sa obala Save i Dunava u okolini Beograda u 150 zbirnih uzoraka ustanovili su prisustvo virusa Zapadnog Nila kod deset kućnih komaraca, čime je zvanično dokazano da su kućni komaraci (Culex pipiens), osnovni prenosnici virusa Zapadnog Nila na prostoru Srbije.
Hao Asakura
Hao Asakura (麻倉 葉王 (ハオ)), poznatiji kao Zeke Asakura u verziji na engleskom jeziku, je glavni antagonist u japanskoj manga i anime serijiShaman King, koju je stvorio Hiroyuki Takei.
El Buen Amigo, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 613 m.
Virus zapadnog Nila
VZN u zapadnoj hemisferi
desno|mini|250p|Prvi slučaj razboljevanja VZN na [[zapadna hemisfera|Zapadnoj hemisferi javio se u zooparku u Bronksu]] mini|desno|250p|Distribucija razboljevanja VZN u [[zapadna hemisfera|Zapadnoj hemisferi od 2002. do 2004]] Od 1999, VZN se ubrzano širio i celim prostorom zapadne zemljine hemisfere, pre svega na prostore SAD, Kanade, Meksika, Kariba i delove Centralne i Južne Amerike. Tako se prva infekcija čoveka VZN na prostoru Severne Amerike dogodila u Njujorku 1999. godine. U nardene tri godine, infekcija se ubrzo proširila u celoj SAD i Kanadi, inficiranim pticama, komarcima, ljudima, i konjima. U 2002, centri za kontrolu i prevenciju bolesti (CDC), prijavili su više od 4.000 infekcija ljudi i 284 smrtnih slučajeva samo u SAD (u 44 država i Distriktu Kolumbija). U drugoj deceniji 21. veka, sve države SAD (osim Havaja i Aljaske), kao i mnogi delovi Kanade pogođeni su VZN. U Severnoj Americi, virus prvenstveno izazva meningitis, encefalitis, i poliomijelitis, što je na ovom prostoru dovelo do značajnog morbiditeta i mortaliteta.
Anton Drexler
Anton Drexler (Minhen, 13. jun 1884 - Minhen, 24. februar 1942) je bio nemački desničarski lider tokom 1920ih. Učestvovao je u osnivanju pan-germanske i antisemitske Nemačke radničke partije, prethodnice Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije. Drexler je služio kao mentor Adolfu Hitleru tokom njegovih prvih dana u politici.
Virus zapadnog Nila
VZN u zapadnoj hemisferi
Južno od granice Sjedinjenih Država Virus Zapadnog Nila prvi put je otkriven:
Anton Drexler
Radio je kao fabrički i železnički radnik, pisao je pesme i bio agitator folkiš pokreta. Za vreme Prvog svetskog rata pridružio se Domovinskoj stranci, a 1919. je bio jedan od osnivača Nemačke radničke partije. Stranci se uskoro pridružio i Adolf Hitler, na čiji je nagovor promenila ime u Nemačka nacionalsocijalistička radnička partija. Hitler se svojim govorima pokazao kao dominantna ličnost u stranci pa je 1921. preuzeo položaj predsednika koji je tada držao Drexler; on mu je i pre nudio predsedništvo, ali Hitler ga je na početku odbijao.
Drexler je i dalje imao status počasnog predsednika, ali nakon neuspešnog puča 1923. NSDAP je zabranjen i članstvo ukinuto. Pridružio se drugoj stranci s kojom je izabran u bavarski parlament 1924. i nije imao nikakvu ulogu u obnovi Nacističke stranke sledeće godine. Ponovo se pridružio nacistima tek 1933. godine; iako je dobio čak i prestižno odlikovanje Blutorden, nije više imao nikakvog uticaja u stranci. U početku je korišćen u propagandi, ali do smrti 1942. je gotovo zaboravljen.
Virus zapadnog Nila
Sjedinjene Države
mini|desno|250p|Distribucija obolelih od VZN u [[Sjedinjene Američke Države|SAD u 1999.]] Krajem avgusta 1999, u Kvinsu, u Njujorku, po prvi put je uočena pojava većeg broja obolelih starijih pacijenata sa znacima virusnog encefalitisa. Zbog starosne strukture i kliničke slike, bolest je prvobitno shvaćen kao Luisov encefalitis, da bi naknadne serološke i virusološke analize dokazale da se radi o infekciji izazvanoj VZN. U ovoj epidemiji registrovano je 62 slučaja, sa neuroinvazivnim promenama kod 59 slučaja i 7 smrtnih ishoda (12%). Naknadne epidemiološke studije, međutim, utvrdile su da je VZN bio široko rasprostranjen u Njujorku, sa hiljadama inficiranih. Prema istraživanjima infekcija virusom je „uvezena“ sa Bliskog istoka, preko zaraženih ljudi, ptica i komarca ali i namernim oslobađanjem virusa. Iako to nikada neće biti sasvim istraženo, epidemiolozi ukazuju na to da je virus uvezen u proleće ili početkom leta 1999, najverovatnije preko zaraženih ljudi koji su u Sjedinjene Države dolazili iz Izraela, u trenutku kada je u Tel Avivu vladala epidemija groznice Zapdnog Nila. mini|desno|250p|Broj slučajeva obolelih od VZN u [[Sjedinjene Američke Države|SAD  (na dan 28. avgust 2012.) ]] Na osnovu izveštaja Centra za kontrolu bolesti (CDC) Sjedinjenih Država od 4. septembara 2012. broj prijavljenih slučajeva inficiranih virusom Zapadnog Nila je 1.993 (među kojima je i 87 umrlih), i najviši je od 1999, kada je zaraza prvi put otkrivena u SAD. U 54% slučajeva (ili u 1.069 od 1.590 slučajeva) infekcija je klasifikovana kao neuroinvazivni oblik bolesti a u 924 slučajeva, kao ne-neuroinvazivna bolest. Četrdeset osam država u SAD prijavilo je slučajeve infekcije VZN u komaraca, ptica i ljudi. CDC veruje da će u 2012. biti premašen rekord iz perioda 2002-2003. godina, kada je registrovano preko 3.000 infekcija i prijavljeno preko 260 smrnih slučajeva ljudi svake godine. Zaraza je najizraženija u Teksasu sa 45% svih slučajeva u SAD. Ukupno gledano, u Mičigenu, Luizijani, Oklahomi, Misisipiju, Južnoj Dakoti i Teksasu registrovano je 70% slučajeva. Jedine države u SAD bez infekcije ljudi do sada su Aljaska i Havaji.
Perspektive
Zbog široke rasrostranjenosti domaćina i vektora prenošenja, virus je masovno prenošen i postao je jedna od značajnih zaraza u većem broju regiona širom Sveta, a postoji i mala verovatnoća da će biti eliminisan, jer je prenos VZN teško predvideti i još teže sprečiti i kontrolisati. Zato brojne epidemije groznice Zapadnog Nila ostaju nepredvidive, i nameću sve veću potrebnu za stalne pravilno koordinirane studije kako bi se bolje razumela ekologija i patogenost VZN.
Putevi, načini prenošenja i rezervoari VZN
300px|mini|Životni ciklus VZN: Nakon vezivanja i apsorpcija virus se prvo spaja sa ćelijskom membranom, zatim oslobađa RNK genom u citoplazmi. Virusni genom služi kao RNK (iRNK) za prevođenje svih virusnih proteina i kao osnova za RNK replikacijeu. Kopije su zatim smeštene unutar novih virusnih čestica koje se transportuju do vezikula na ćelijskoj membrani Primarni rezervoar VZN su ptice. Većina infekcija kod ptica je asimptomatska. Ljudi, ali i neki drugi sisari mogu biti slučajni domaćini ovog virusa. Virus groznice Zapadnog Nila se ne prenosi među ljudima putem kontakta, već je osnovni način transmisije VZN ubod zaraženog komarca.
Rizik za lokalnu transmisiju virusa na humanu populaciju zavisi od istovremenog prisustva: Najveći rizik za pojavu groznice Zapadnog Nila je u onim zemljama ili njenim delovima (pokrajinama) koji se nalaze na glavnim migratornim putevima ptica, ruralnim sredinama i područjima sa idealnim staništima za boravak i razvoj komaraca. Takođe treba imati u vidu i činjenicu, da neke naučne studije sprovedene u umerenom klimatskom pojasu, pokazuju da do većeg broja prenošenja virusa Zapadnog Nila na ljude dolazi prvenstveno u drugom delu letnje sezone, krajem avgusta i početkom septembra, kada je utvrđeno da komarci znatno češće u tom periodu menjaju domaćine i prelaze sa ptica na ljude.
Uloga komaraca u distribuciji VZN
Komarci su veoma rasprostranjena vrsta insekata, koja se javlja u svim regionima sveta, osim Antarktika. U svetu je opisano preko 3.500 vrsta komaraca. Neki komarci koji ubadaju ljude rutinski deluju kao vektori za prenos nekoliko zaraznih bolesti (u koje spada i groznica Zapdnog Nila) koje utiču na zdravlje miliona ljudi godišnje. Drugi komarci (koji rutinski mogu ubosti i ljude), su primarno vektori za bolesti životinja, i mogu biti uzročnici katastrofalnih zoonoza i drugih bolesti, kada je njihovo stanište poremećeno, npr nakon iznenadnih krčenja šuma. Komarci iz roda  Culex su najčešći prenosioci VZN
U toplim i vlažnim tropskim regionima komarci su aktivni tokom cele godine, dok su u umerenim regionima oni u hibernaciji preko zime. Na Arktiku komarci mogu biti aktivni samo nekoliko nedelja. Tokom vremena intenzivne aktivnosti, komarci su prisutni u velikom broju i može da prikaupe i do 300 ml krvi dnevno od svake životinje u stadu.
Jaja komaraca sojeva u umerenim zonama su tolerantniji na hladnoću od onih iz toplijih regiona. Oni čak mogu biti otporni na sneg i temperature ispod nule, a odrasli komarci preživljavaju i tokom zime u odgovarajućim mikrostaništa.
Širom sveta prenošenje raznih vrsta komaraca na veliker udaljenosti i u regione gde oni nisu autohtona vrsta omogućio je i čovek, pre svega pomorskim saobraćajem, kojim se prevoze jaja, larve i odrasli komarci u vodom napunjenim gumama i rezanom cveću. Međutim, osim pomorskog transporta, komarci se efikasno prenose i vozilima, kamionima za isporuku robe, vozom i avionom. Karantinske mere za suzbijanje prenosa komaraca pokazale su se teško primenljive zbog nedovoljne doslednosti.
mini|centar|500p|Tipično, kako za muške tako i ženske [[komarace je da se oni hrane nektarom i biljnim sokovima, ali su mnoge vrste, među kojima dominiraju njihove ženke prilagođene da probiju kožu životinja i ljudi i sisaju krv kao ektoparaziti.
Na slici je prikazana ženka azijskog tigrastog komarca (Aedes albopictus), koja rilicom probija epiderm i derm kako bi se hranila ljudskom krvlju iz kapilara kože.
Komarac u toku ishrane krvlju, u ubodom stvorenu ranu ubrizgava pljuvačku koja u sebi sadrži anestetik i jednu vrstu antikoagulant, a kod zaraženog komaraca i VZN.]]
Većina infekcija virusom Zapadnog Nila (VZN) kod ljudi i drugih životinja, uzrokovana je prenosom virusa putem zaraženih komaraca, pa se oni smatraju glavnim prenosiocima VNV u prirodi. U junu 2005, VZN izolovan je u oko 60 vrsta komaraca, uglavnom iz roda Culex. Dataljnije analize pokazale su da je u 80% slučajeva rizik za infekciju VZN uzrokuju dve vrste komaraca - Culex pipiens i Culex restuans. Ovi komarci žive u blizini ljudi koji stvaraju idealne uslove za njihovu reprodukciju - ustajala voda u kanalizaciji, rovovi za navodnjavanje, voda u podmetačima ispod saksija sa cvećem, voda u odbačenim gumama, olucima, barama na okućnici i pojilicama za životinje i ptice, u ribnjacima koji se ne provetravaju, fontanama itd.
U Africi i na Bliskom istoku, glavni prenosilac VZN je Culex univittatus. Takođe vrste Culex poicilipes, Culex neavei, Culex decens, Aedes albocephalus i Mimomyia splendens igraju važnu ulogu u nekim oblastima.
U Evropi, glavni prenosioci VZN su Culex pipiens, Culex modestus i Coquillettidia richiardii.
Prenosioci VZN u Aziji su Culex quinquefasciatus, Culex tritaeniorhynchus, i Culex vishnui.
Ostali načini prenošenja VZN
Međutim krpelji su jedan od značajnijih vektora virusa u epidemijama koje vladaju u zemljama i područjima Sveta sa suvom i toplom klimom. Iako VZN nije izolovan kod drugih vrsta zglavkara, teoretski je moguće, da oni zglavkari koji sisaju krv, mogu postati nosioci virusa.
Laboratorijskim istraživanjima je dokazano da se životinje iz grupe mesoždera, mogu inficirati VZN jedući meso zaraženih životinja. Ovaj način prenosa dokazan je kod domaćih mačaka koje su se hranile  zaraženim  miševima. Na sličan način VZN su se  u Džordžiji zarazili uzgajani aligatori koji su hranjeni mesom bolesnih konja.
U nekim studijama navodi se i mogućnost prenosa virus na potomstvo, preko reproduktivnog sistema, zaražavanjem ptičjih jaja iz kojih se izležu VZN inficirani pilići.
Prvi slučaj unutarmaterične transmisije VZN zabeležen je u SAD 2002, kod trudnice koja je u drugom trimestru inficiran VZN, a potom taj isti virus prenela na fetus u materici. Bolest se kod deteta manifestovala obostranim horioretinitisom, teškim promenama na mozgu, i pojavom u serum i cerebrospinalnoj tečnosti VZN specifičnih IgM i VZN-neutralisanih antitela.