cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcello Mastroianni
Internacionalna karijera
- Tko jednom upozna Marcella, ne može ga nikada zaboraviti - izjavila je Catherine. Marcello je bio beskrajno suzdržan u komentarima i škrt na riječima kad god bi ga pitali za Catherine. Prema predviđanjima svoje supruge, na kraju se skrušeno vratio u Rim, ali je silno patio. Često je dolazio u Pariz i iz prikrajka promatrao Chiaru, bojeći se susresti s njezinom majkom. Dvije najvažnije žene njegova života ostavile su za sobom prazninu koju nitko i ništa nije moglo ispuniti. Pa ipak, s vremenom je sve sjelo na svoje. On se nakon duljeg vremena pomirio sa stvarnošću: redovito je viđao kćer, a s njezinom majkom do posljednjeg je dana ostao u krajnje korektnim odnosima. Catherine Deneuve, oduvijek iznimno vrijedna i uporna, nastavila je blistavu karijeru u Francuskoj, premda se pokušala dokazati i u Hollywoodu. No, taj je pokušaj neslavno završio: iako je postigla stanoviti uspjeh, Amerikancima je bila pamtljivija kao zaštitno lice Chanelovih parfema nego kao glumica velikog potencijala. U Francuskoj, međutim, njezina zvijezda ni do danas nije potamnjela: 1985. baš je njezino lice bilo odabrano kao model za Marianne, nacionalni simbol Francuske.
Marcello Mastroianni nastavio je snimati. Redatelj John Boorman bio je zadivljen njegovom karizmom za vrijeme snimanja filma "Posljednji lav":
- ''On je prava rijetkost među glumcima. On nije nimalo tašt, što je toliko karakteristično za većinu ljudi koji se bave ovim poslom. Izvor njegova šarma leži u tome stoje prirodan, samokritičan i svjestan svojih mogućnosti'' - rekao je Boorman.
A Marcellove mogućnosti bile su doista impresivne. I dalje je snimao, dva do tri filma godišnje.
Iako mnogi od njih nisu postigli međunarodne uspjehe, u Italiji je još uživao status glumca bez konkurencije. Često je gostovao u Sjedinjenim Državama, a jednom je prilikom, gostujući u talk-showu američke mreže NBC, na pitanje zašto je baš on najpopularniji latin lover na svijetu, odgovorio:
- ''Ne znam. Volim žene, ali to sigurno nije dostatna kvalifikacija. Po toj logici, pola svijeta moglo bi biti latin loveri. Iskreno, nije mi drago kada me tako nazivaju. Ne mogu se oteti dojmu da je taj naziv pomalo pogrdan.''
Ubrzo je i pokazao da je bio iskren: prihvatio je ulogu homoseksualca u filmu "Poseban dan", gdje mu je partnerica bila Sophia Loren. U to je doba za taj potez doista trebalo imati hrabrosti, jer je nekog glumca uloga homoseksualca mogla stajati karijere. No, Mastroianni ju je tako maestralno odigrao da mu je 1986. donijela drugu nominaciju za Oscara. Iako je za sobom imao desetke uspješnih filmova, i u sedmom desetljeću života još je neumorno snimao, pa je za film "Crne oči" ruskog redatelja Nikite Mihalkova 1987. dobio posebno priznanje stručnog žirija Filmskog festivala u Cannesu, a odmah potom, za istu ulogu, treći je put nominiran za Oscara.
- Gluma je - izjavio je tada Mastroianni - ''najljepši posao na svijetu. Uživam u njemu i uopće ne razmišljam o novcu koji on donosi. Obožavam glumiti, to je moja hrana. Oh, gluma, gluma... to je ekshibicionizam.''
Unatoč činjenici daje u svojoj dugoj karijeri radio s najpoznatijim redateljima 20. stoljeća, Mastroianni nije nikad krio da mu je najdraža suradnja s Federicom Fellinijem. A zadovoljstvo je, kako je veliki talijanski redatelj mnogo puta izjavio, bilo obostrano, pa ne čudi odluka Američke filmske akademije da nagradu za životno djelo, koju je ova prestižna institucija 1993. dodijelila Felliniju, na svečanoj pozornici u Los Angelesu redatelju uruči baš Marcello Mastroianni.
Chiara Mastroianni krenula je stopama svojih roditelja. Njezina velika želja - da glumi s ocem - ispunila se 1994. kad su zajedno snimili film "Tri života i samo jedna smrt", te 1996. kad su skupa nastupili u Altmanovu "Pret-a-Porteru". Njezina druga želja, da otac vidi njezino dijete, nije se ostvarila: Marcellov unuk Milo rođen je početkom veljače 1997., mjesec i pol dana nakon smrti velikog glumca.
Zadnji period života
Svoje posljednje dane Marcello Mastroianni proveo je u Parizu, uz Catherine Deneuve i Chiaru. Iako teško bolestan (od uznapredovalog karcinoma gušterače), u svojem je posljednjem intervjuu priznao: - Obožavam prirodu, vjerujem u ljubav, osjećaje, prijatelje. Volim ljude, volim život. Možda me zato život nagradio. Mislim da sam bio srećković.
A kada je 19. prosinca 1996. napustio ovaj svijet, Times ga je proglasio "najvećim od svih talijanskih glumaca". Gradska uprava Rima u njegovu je čast slavnu Fontanu di Trevi, mjesto odakle se vinula neponovljiva zvijezda Marcella Mastroiannija, prekrila crnim trakama i sat vremena u njoj zatvorila vodu.
Iz Pariza je ispraćen misom zadušnicom na koju su došle Catherine Deneuve i Chiara Mastroiani, a na pogrebu na groblju u Veranu, blizu Rima, uz njegovu suprugu Floru i prvorođenu kćer Barbaru sjedila je Sophia Loren i cijelo vrijeme neutješno plakala. Flora je umrla 1999., a Catherine Deneuve, kojoj su 63 godine, još snima i kao da nije u stanju ostarjeti. A na upite o Marcellu Mastroianniju odgovara:
- ''Tko jednom upozna Marcella, ne može ga zaboraviti. A ona, posve sigurno, zna što govori.'' -->
Wierschem
Viršem je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 332 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137114.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Viršem se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 8,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 332 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
Glikolaldehid
Glikolaldehid (HOCH2-CH=O) je najmanji mogući molekul koji sadrži aldehidnu i hidroksilnu grupu. On je jedina moguća dioza, monosaharid sa dva atoma ugljenika, mada striktno gledano dioza nije saharid. On je najjednostavniji šećer.
Formiranje
Glikolaldehid je intermedijar formozne reakcije.
Glikolaldehid se formira iz mnogih prekursora, uključujući aminokiselinu glicin. Ona se može formirati dejstvom ketolaze na fruktozu 1,6-bisfosfat u alternativnom glikoliznom putu.
C19H30O2
Molekulska formula C19H30O2 se može odnositi na:
Tepeguaje (razvrstavanje)
Tepeguaje ima više značenja:
Oltenești (razvrstavanje)
Oltenești ima više značenja:
Sterparello, Campobasso
Sterparello je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
NGC 2446
NGC 2446 je galaksija u zviježđu Risu.
C19H24O2
Molekulska formula C19H24O2 se može odnositi na:
Olteanca (razvrstavanje)
Olteanca ima više značenja:
Oleșești (razvrstavanje)
Oleșești ima više značenja:
Umutina
mini|Umutina. Umutina (Umotína, Omotina, Umotina, Barbados, Barbado), pleme iz skupine Bororoan Indijanaca duž rijeke Paraguay u brazilskoj državi Mato Grosso. Pacifizirao ih je 1918. Cândido Rondon. U suvremeno vrijeme preostalo ih je 160 (1993). Svoj jezik su zaboravili i danas se služe portugalskim. Umutine su poznati po opisima etniologa Haralda Schultza, koji je 1940.-tih godina tri puta živio među njima, ukupno 8 mjeseci.
Ime
Od ne-Indijanaca nazivani su Barbados zbog svojih brada koje su izrađivali od ženskih kosa ili krzna majmuna drekavaca
Lokacija
U prošlosti su živjeli na gornjem Paraguaju, između rijeka Sepotuba i Bugres. Danas imaju dva sela, kedno je Umutina sa 420 stanovnika, i drugo Balotiponé sa 25 stanovnika u pet obitelji. Ova druga skupina sebe i naziva Balotiponé (novi narod). Sela se nalaze unutar rezervata Umutina koji se prostire na 28.120 hektara, u općinama Barra do Bugres i Alto Paraguai, između rijeka Paraguai i Bugres.
Običaji
Ženska nošnja sastojala se od tubularne pamučne suknje tkane na rudimentranom tkalačkom stanu, a soju kosu nosile su kratko podrezanu. Muška odjeća bila je tek navlaka za ud, a kosu su nosili dugu, spletenu u čvor na vrhu glave i omotanu u pamučni pojas, nalik turbanu. Nakit se izrađivao od majmunskih koatijevih i pekarijevih zubi i ljusaka riječnih mekušasa od kojih su pavili ogrlice
Brojno stanje
Njihovo brojno stanje iznosilo je oko 400 (1862), ali je nakon pacifikacije 1911. broj spao na 300, a osam godina kasnije ospice ili neka druga bolest broj im je smanila na 200. Broj im opada i kasnije 120 (1923.); 73 (1943)m od čega 50 na Pôsto Fraternidade Indígena, a 23 na gornjem toku rijeke Paraguai, na sjeveru Mato Grossa, koji postaju poznati kao 'Nezavisni' zbog odbijanja bilo kakvog kontakta sa Europljanima. No ovu nezavisnu skupinu dvije godine kasnije pogađa epidemija magarečeg kašlja (hripavac) i bronhopneumonija, pa preživi svega njih 15. Skupina na postaji Pôsto Fraternidade Indígena počela se ženiti sa pripadnicima drugih plemena, i njihov broj iznosi 445 (2009)
Donja Brda
Donja Brda je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 45 stanovnika.
Šime Šimatović
Šime Šimatović (Perušić, 27. oktobar 1919 — Zagreb, 2. novembar 2016) bio je jugoslovenski i hrvatski reditelj, scenarista i glumac.
Biografija
Šime Šimatović rođen je 27. oktobra 1919. godine u Perušiću u Lici. Osnovnu školu, gimnaziju, Filozofski fakultet i glumačku školu „Branka Gavelle” pohađao je u Zagrebu. Prvi angažman dobio u „Hrvatskom narodnom kazalištu” u Splitu 1940. godine. Posle talijanske okupacije Splita 1941. godine vratio se u Zagreb i dobio angažman u „Hrvatskom narodnom kazalištu”.
Posle rata imenovan je prvim umetničkim direktorom Jadran filma. Filmsku režiju studirao u Pragu i Berlinu. Posle studija u Pragu režirao tri igrana filma: Kameni horizonti, Naši se putovi razilaze i Pustolov pred vratima.
Ampilly-les-Bordes
Ampiji le Bord je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Monbar.
Rovettazzo I, Catania
Rovettazzo I je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Ampilly-les-Bordes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 90 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 421 m, a minimalnoj 350 m).
Rovettazzo I, Catania
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
C19H24O4
Molekulska formula C19H24O4 se može odnositi na:
David Huddleston
David William Huddleston (17. septembar 1930 – 2. august 2016) bio je američki glumac, najpoznatiji po karaktrernim ulogama na filmu i televiziji.
Tepepa de Zaragoza (razvrstavanje)
Tepepa de Zaragoza ima više značenja:
El Cóndor, Granja, Ramos Arizpe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1389 m.
Здравиње (Прокупље)
Здравиње је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 184 становника (према попису из 1991. било је 271 становника).
Демографија
У насељу Здравиње живи 176 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 59,1 година (56,7 код мушкараца и 61,5 код жена). У насељу има 97 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,90.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Mediala
Godine 1957. osnovana je grupa „Mediala“. koju su predstavljali mladi slikari, pisci, filozofi, arhitekte, kompozitori. Svim članovima Medijale bila je zajednička jedna jedina ideja: beskrajna ljubav prema umetnosti i beskrajno verovanje u njene sveukupne moći.
Prva izložba pod nazivom „Medijalna istraživanja“ održana je u omladinskoj galeriji na Obilićevom vencu 1958. godine, a izlagali su:
Kasnije su se grupi pridružili:
Flavije Aecije
Flavije Aecije, lat. Flavius Aetius (396. - 454.) je bio vojskovođa i de facto gospodar Zapadnorimskog Carstva između 433. godine i svoje nasilne smrti. Besmrtnu slavu će postići pobjedom nad Atilom u bitci na Katalaunskom polju.
Mladost
Aecije je bio sin rimskog generala Flavija Gaudentija (Flavius Gaudentius) nepoznatih i mogućih barbarskih korijena. Djetinjstvo Aecije provodi kao taoc na dvoru Vizigota i Huna gdje će upoznati tamošnje običaje i dobiti jedinstven uvid u barbarsku vojno-političku strategiju. Dok je Aecije provodio djetinjstvo među barbarima njegov otac se uspinjao stubama moći došavši do položaja jednog od najvažnijih vojnih zapovjednika Zapadnog Rimskog Carstva. Nakon smrti cara Honorija 423. godine novoproglašeni car Ivan će biti napadnut od Istočnog Rimskog Carstva koje ga nije priznavalo. U pokušaju spašavanja neodržive situacije Ivan će poslati ranije oslobođenog Aecija na hunski dvor da zatraži vojnu pomoć.
Borba za vlast
Hunski vojnici s kojima će Aecije doći u Italiju da spasi cara Ivana dolaze prekasno, ali istovremeno svima jasno prikazuju snagu njegovog utjecaja među barbarima. Pod tom vojnom prijetnjom majka maloljetnog cara Valentinijana III. sklapa dogovor s Aecijem i druga dva najmoćnija generala Zapadnog Rimskog Carstva o neformalnom trijumfiratu. Po tom dogovoru iz 425. godine Aecije dobiva Galiju, Flavije Felix Italiju, a Bonifacije Afriku iako nitko od njih nije htio djeliti vlast s drugima što dovodi do građanskog rat među trijumfirima. Aecije će sebi najprije pripojiti Italiju nakon što je dokrajčio Felixa, a na kraju će, iako poražen u bici kod Ravene od Bonifacija, pobijediti njegovog nasljednika Sebastijana 433. godine. Iako je te zadnje godine građanskog rata Valentinijan III postao po rimskom zakonu punoljetan Aecije se nije obazirao na tu sitnicu preuzevši u ruke cjelokupnu vlast u Carstvu ostavivši cara bez ikakve stvarne moći.
Gospodar Carstva
Još tijekom građanskog rata Aecije počinje svoje ratove protiv raznih barbara. Već 426 godine on pobjeđuje Vizigote koji pokušavaju proširiti svoj teritorij u današnjoj Francuskoj (Akvitanija). Slično se ubrzo dogodilo s Francima koji su prešli rijeku Rajnu. Preuzimanjem potpune vlasti smanjuje se i broj vojnih uspjeha. Burgundi su pobjeđeni u kratkom ratu 436. godine, ali oni će biti uništeni kao politički faktor tek nakon invazije Huna (koje je pozvao Aecije) sljedeće godine. Rat s Vizigotima završava neriješeno 439. godine iako on biva slavljen zbog vlastite pobjede u vojnoj bitci, dok će rat s Vandalima biti katastrofalan. Najprije će Aecije potpisati mir s Vandalima poklanjajući im teritorij koji su do tada osvojili, ali Vandalima to neće biti dovoljno i oni 439. godine na iznenada napadaju i osvajaju grad Kartagu s rimskom flotom usidrenoj u luci. Sljedećih godinu dana se provodi potpuna mobilizacija rimske vojske zbog oslobađanja Afrike, samo da bi se tako skupljena vojska na Siciliji potom vratila u svoje stare vojne baze zbog hunskog napada na Istočno Rimsko Carstvo. Na kraju Aecije ponovno zaključuje mir s Vandalima 442. priznajući im potpunu nezavisnost i sve teritorije koje su do tada osvojili.
Posljednji veliki rat i velika pobjeda Aecija prije Huna postaje novi franački rat u kojem su 448. godine Franci ponovno pobjeđeni i odbačeni preko Rajne. Tri godine poslije Atila počinje svoj napad na Galiju u kojoj od od poznatijih barbarskih naroda žive Burgundi i Vizigoti. Odgovor na taj napad će biti savez Carstva i Vizigota čije zajedničke vojne snage će u bitki na Katalunskom polju 20. lipnja 451. pobijediti Hune. Nakon što su bili pobijeđeni sljedeću godinu po prvi i zadnji put Atila napada Italiju kako bi se osvetio svom bivšem prijatelju. Pobjednički vojni pohod Atila će zaustaviti tek nakon pustošenja po cijeloj sjevernoj Italiji nakon pregovora s papom Lav I kod rijeke Po.
Smrt i posljedice
Kao i Honorijev zaštitnik Stiliho tako je i Aecije želio da nagrada za njegova dijela od strane Valentinijana III. bude ženidbena veza između nihovih obitelji. Kako je Valentinijan imao samo kćeri cilj je bio ženidba Aecijevog sina Gaudencija za Valentinijanovu kćer čime bi Gaudencije postao prijestolonasljednik. Ta ideja se nije svidjela caru koji ga iznenada tijekom izlaganja o financijama Carstva ubija vlastitom rukom. Katastrofalni rezultat Aecijeva ubojstva će biti vandalska pljačka Rima, ubojstvo tri cara u samo tri godine, preuzimanje stvarne vlasti u državi od strane barbara Ricimera i odbijanje provincija da prihvate nove careve u Rimu.
Aecijev značaj
Aecije je dobio gotovo mitske proporcije zbog svoje pobjede nad dotad nepobjedivim Atilom. Veliki dio povjesničara (primjer: Robert F. Pennel, John Norwich) ga naziva čovjekom koji je održavao Zapadno Rimsko Carstvo 3 desetljeća. Gibbon, Michael Grant i drugi opravdavaju katastrofalan gubitak Afrike jer to po njihovom mišljenju Aecije nije bio u stanju spriječiti, iako je značaj tog gubitka bio jasan njegovim prethodnicima i suvremenicima (Prisk Atal, Majorijan, Leon I., Antemije).
Drugi problem tijekom vladavine ovog generala je bilo pitanje poraženih barbara. U trenucima kada je Aecije ima nadmoćan u odnosu na barbare on ih nikad nije izbacivao izvan granica Carstva nego ih je naseljavao unutar teritorija. Tu njegovu odluku brani Gibbon s objašnjenjem da su Aeciju trebali barbarski vojnici jer su Rimljani odbijali ići u vojsku. Po njemu bi izbacivanje barbara izvan granica Carstva rezultiralo nestankom novaka za rimsku vojsku.
Noria de San Juan, Salinas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1987 m.
Boróro
mini|Tip Bororo. Joseph Deniker. mini|Pogrebna svečanost mini|Bororo sa nosnim i usnenim nakitom (labretom). mini|Bororo Boróro (Boe, Boé; često se u nestručnoj literaturi navode sa pogrešno pisanim naglaskom Bororó, na što je često uzaludno upozoravao njihov izvrsni poznavatelj Claude Lévi-Strauss, koji je svojevremeno živio među njima. Postoji i pleme Bororo u Africi, sa kojim se ne smiju pobrkati).- Indijanski narod iz brazilske države Mato Grosso, jezične porodice Bororoan, Velika porodica Macro-Ge. Boróro Indijanci sastojali su se od nekoliko plemena, od kojih su se danas očuvali tek Orarimugudoge ili Boróros Orientais (Orari ili Istočni Bororo). Ostala plemena koja su pripadala u prave Boróro Indijance su Bororo do Cabaçal ili Bororo Cabaçais i Bororo da Campanha koji spadaju u grupu Bororo Ocidentais; Boróro Coroado, pleme koje nije nosilo tonzure, nego su naziv 'okrunjeni' dobili po karakterističnim ukrasima od perja. Većina građe o Boróro Indijancima, temelji se na ispitivanjima Indijanaca Orarimugudoge. Populacija bez Umutina iznosila je 1.024 (1997.)
Etnografija
Organizacija
Boróro-selo Orarimugudoge Indijanaca sastoji se od kolektivnih koliba, koje mogu biti nastanjene sa nekoliko obitelji. Selo je kružnog oblika, i kolibe su raspoređene oko središnjeg trga, u čijoj se sredini nalazi muškaračka kuća-baitemannageo. nevidljivi promjer istok-zapad dijeli selo popola, na sjeveru je polovica zvana Cera (u množini Ečerae). Klanovi Cere raspoređeni su po kućama sa istoka na zapad (prema Albisettiju) i to po redu badegeba cobugiwu (gornje poglavice), bokodori (veliki tatu), ki (kíe u Enciklopediji Bororo) odnosno tapir, i badegeba cebegiwu (donje poglavice). Južna polovica Tugare sa zapada na istok idu kolibe iwaguddu (gralha azul ili plava ptica; Uroleuca cristatella), arore (gusjenica), apiboré (palma acuri; Attalea speciosa) i paiwoé ili paiwé (guariba-majmun; Alouatta sp.). U svim slučajevima rodovi su podijeljeni na niže jedinice i obitelji. Polutka i rod ili klan su egzogamni, matrilokalnog karaktera, a to znači da muškarac seli u kuću ženinog roda. Klanovi se razlikuju po mjestu koje zauzimaju na društvenoj ljestvici, po svojim zaštitnim obilježjima, privilegijama i zabranama. U muškaračkoj kući baitemannageo žena nema pristup. Prema Lévi-straussu, ona je postavljena po osovini sjever-jug (selo Kejara, vidi ), dok se kod Albisettija nalazi u smjeru istok-zapad,. Ovdje treba naglasiti da je selo na rijeci Bareiro koje su svaki za sebe proučavali A. Colbacchini i Cesar Albisetti, bilo izgrađeno po nagovoru salezijanaca uz samu misiju, i uz još nekoliko anomalija, kao što je kvadratni oblik sela, a takvoga nema nigdje ni u jednoj indijanskoj zajednici. Osovina istok-zapad prolazi i kroz 'selo-duša', u kojima vladaju heroji Bakororo na zapadu sa drvenom trubom ike, koja mu je zaštitni znak. Na istoku je heroj Itubore sa znakom rezonatora napravljenog od praznih izbušenih kalabasa, međusobno slijepljenih voskom (vidi ).
Sustav srodstva
Terminologija sustava srodstva je tipa 'Crow'.
Brak
Sororat ili levirat kod Orarimugudoga nije obligatan. Kod rođenja djeteta nema naročitih ceremonija ali i otac i majka moraju paziti na tabue hrane sljedećih nekoliko tjedana. ovom tabuu hrane podložni su i ženini ljubavnici, potencijalni očevi, koje također tretiraju očevima djeteta. U nekim slučajevima Bororoi vrše abortus ili infanticid.
Šamanizam
U šamanizmu Bororoa, prema Métrauxu, javljaju se klase šamana poznate kao aroettawaraare i bari, koje u oba slučaja bira duša nekog mrtvaca ili neki duh. U slučaju aroettawaraare, on hoda šumom, a k njemu slijeću i padaju papagaji, poput začaranih. On se tada vraća kući i mrmlja nerazumljive riječi. Odabranik će se srušiti pod naletom vjetra kao mrtav, i u taj tren u njega će obuzeti neki duh, koji će govoriti kroz njegova usta. Postao je šaman.
Privreda
Boróro su izvorno nomadski lovci i sakupljači, koji se sve više bave i agrikulturom. Obrada tla, tipična je mnogim plemenima kišne šume, način poznat kao posijeci-i-spali, koji zahtijeva sezonsku seobu zbog iscrpljivanja tla. Kasava i kukuruz glavne su kulture. Na muškarcu je da čisti polja, i naravno lov. Žena je zadužena za sjetvu i žetvu. Tijekom kišne sezone Orarimugudoge napuštaju svoja sela (žive u pantanalu), i odlaze u više predjele.
Nošnja
Boróro Indijanci za Claude Lévi-Straussa su najljepše građeni Indijanci Južne Amerike. I muškarci i žene hodaju goli, a jedina njihova odjeća je navlaka za ud kod muškaraca, poznate kao bá i izrađene od listova palme babassu (Orbignya sp.) i visoki pojas, komad tape iznad spolovila kod žene. Za svečane prilike žene Indijanaca se kite ogrlicama od majmunovih zubi i jaguarovih čeljusti i remenjem, izrađenim od pamuka i impregnirane zagasito-crvenom bojom urukua (Bixa orellana). Ovi ukrasi nose se samo tijekom prazničnih dana.
Boróro danas
Današnji Borro Indijanci žive na 6 rezervata u državi Mato Grosso, a njihovo brojno stanje iznosi 1.030. Rezervati su: Terra Indígena Jarudore u općini Poxoréu, Kudorojarí u općini General Carneiro, Merure u općinama Barra do Garça i General Carneiro, Perigara u općini Barão de Melgaço, Tadarimana u općini Rondonópolis i rezervat Tereza Cristina u opčini Santo Antônio do Leverger.
El Nabo (razvrstavanje)
El Nabo ima više značenja:
Inocent VIII
Incent VIII. (Genova 1432. - Rim, 25. jul 1494.) bio je 213 papa od 29. augusta 1484. do 25. jula 1492.
Biografija i pontifikat
Giovanni Battista rođen je u bogatoj i utjecajnoj đenoveškoj porodici Cibo, grčkog porijekla (sa Rodosa), njegov otac bio je rimski senator.
Giovanni Battista rano djetinstvo proveo je na napuljskom dvoru, gdje mu je otac bio potkralj. Školovao se u Padovi i Rimu gdje je stekao veliki krug uticajnih prijatelja, i postao blizak sa papom Pavlom II.
C19H24N2O
Molekulska formula C19H24N2O se može odnositi na:
Inocent VIII
Biografija i pontifikat
Njegov pontifikat obilježilo je malo ledeno doba, kad je zbog klimatskih prilika došlo do velikog smanjenja usjeva i velikog pomora stanovništva zbog gladi. Zbog tog su osobito po njemačkim zemljama, bili u modi progoni i spaljivanje vještica, na koje se svaljivala sva krivnja za smrzavanje voda, uništenje usjeva, porast krađa i veliku glad.
Inocent VIII. je u svojoj buli Summis desiderantes od 5. decembra 1484. sistematizirao način istrage i borbe protiv vračeva i vještica i načine njihova kažnjavanja. Za to je ovlastio inkvizitore Heinricha Kramera i Jacobusa Sprengera koji su to trebali provesti u djelo. Inoćentije VIII je tada osudio i upotrebu konoplje na crnoj misi.
Incent je potvrdio 1487. - Tomása deTorquemadu za velikog inkvizitora Španjolske. Potaknuo je veliki lov i križarski rat protiv vjerskih otpadnika Valdenza, dajući oprost svima koji su sudjelovali u njemu. Zabranio je Mirandolinu knjigu Conclusiones philosophicae, cabalasticae et theologicae iz 1486., jer se uvjerio da je 13 od njegovih 900 teza heretično. Incent VIII. podigao je ljetnu rezidenciju Belvedere pored Vatikanske palače, koju su slijedeći pape pretvorili u Palaču Belvedere sa velikim unutrašnjim dvorištem.
Čitav njegov pontifat obilježila je velika besparica, tako da je on inicirao Simoniju u Vatikanu, smišljajući nove svećeničke titule i položaje, koje su kasnije potajno prodavane na aukcijama.
Incent VIII. umro je 25. jula 1492., ostavivši iza sebe dvoje vanbračne djece (Teodorinu i Francesca), koji su se rodili prije nego što se zaredio. Po nekim izvorima imao je čak 16 vanbračne djece, od kojih je preživjelo 14 koje je on zvao nećacima. Incenta VIII. titulirali su Padre della patria (Otac domovine) misleći ironično na njegovih 16 potomaka.
Stefano Infessura, tadašnji kroničar rimskog života, zabilježio je da je na Incentu VIII. isprobana prva transfuzija u historiji. Na njegovoj samrtnoj postelji data mu je direktno krv iz vena troje dječaka, koji su umrli za vrijeme tog pokušaja.
Olari (razvrstavanje)
Olari ima više značenja:
El Nacapul (razvrstavanje)
El Nacapul ima više značenja:
Svetozar Samurović
Svetozar Samurović (Bijeljina, 6. oktobar 1928 — Beograd, jun 2001) je bio srpski slikar i član grupe „Mediala“. Suprug Ljiljane Pavlović-Samurović, profesor španskog jezika i književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu.
Život
Rođen je 1928. godine u Bijeljini, a detinjstvo i mladost proveo je u Prnjavoru i Šapcu. Gimnaziju je završio 1949. godine u Beogradu, gde je zatim i diplomirao na Pravnom fakultetu 1955. godine. Od 1956. godine, kada je prvi put smostalno izlagao, radio je kao pravnik. Prvo u zavodu za zaštitu spomenika kulture, do 1969. godine, a potom u Sekretarijatu, odnosno Ministarstvu za Kulturu do odlaska u penziju 1988. godine. Kasnije, tokom ratnih devedesetih godina, posle izložbi u Valjevu i Bijeljini, povukao se iz javnog života.
Samostalno je izlagao retko. U Beogradu 1956. godine, zatim 1962. godine, sa Brankom Protićem i Radomirom Damnjanovićem Damnjanom, 1965. i 1974. godine. Pored toga izlagao je u Dubrovniku 1962. godine, ali sa još sedmoricom slikara, potom u Kragujevcu 1980. i naposletku u Valjevu i Bijeljini 1991. godine.
El Agua Caliente, Zapopan
El Agua Caliente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Svetozar Samurović
Život
Na zajedničkim likovnim smotrama izlagao je češće, ali ne preterano često. Osim na godišnjim izložbama članova ULUS-a, Oktobarskom salonu i trijenalima, redovno je učestvovao još kao član Mediale 1959, 1960. i 1961, potom na retrospektivi priređenoj 1969. godine, kao i na predstavljanju u Beču 1970. i Ženevi 1982. gdine. Od 1985. izlagao je i kao član Srpskog umetničkog društva "Lada".
NGC 2448
NGC 2448 je otvoreni skup u zviježđu Krmi.
Svetozar Samurović
Slikarstvo
Samurovićeva tiha i otmena umetnost uvek iznova izaziva izvestan nostalgičan uzdah i potrebu da se meditira o prošlim davnim danima, o vizantijskom zlatu, svetlosnim kapijama, stubovima svetlosti, anđelima i zvezdama padalicama, o tamnoj gami vremena bez tehnološke evolucije. Bio je čovek i slikar dostojan poštovanja i našeg večnog sećanja. Ispod debelog sloja laka, i tamnih i glatkih površina njegovih slika, kao dragulji manastirskih riznica, svetlucaju davno zaboravljeni vekovi srpske istorije. Ovakvo naglašeno insistiranje na poetskom i retrospektivnom, izdvajalo je Samurovića od onih protagonista Mediale koji su svoje slikarstvo zasnivali na psihologiji razaranja, ironiji i cinizmu obezbeđujući mu značajno mesto u srpskom modernom slikarstvu.
El Agua Caliente, Zapopan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1518 m.
Svetozar Samurović
Slikarstvo
Mirne, blage prirode, Svetozar Samurović je slikar posebnog lirskog temperamenta. Njegove slike odišu harmonijom, spokojstvom i mirom koji nas ispunjava zadovoljstvom, a smireni tonovi njegove palete, koja je bogata i skladna, uvode nas u poseban svet ispunjenosti i dostižnosti davno prošlih ali i budućih vremena koja su pred nama. Bio je možda najdiskretniji član Mediale, ali koji je u svojim slikama s lakoćom i neosetno ispunjavao sve zahteve koje je Mediala proklamovala u svojim javnim nastupima i na izložbama. Spoj njegove imaginacije, metafizičke osećajnosti i svedenosti njegove figuracije na prefinjene forme koloristički obogaćene ostvario ga je kao izuzetnog umetnika koji je svojim ličnim stilom umnogome doprineo afirmaciji Mediale kao umetničke grupe.
Svetozar Samurović je najnežniji, a najtajnovitiji Medialista. On skriva svoj intimni svet romantičara. Na prvi pogled ga prikazuje, zainteresuje nas temom u daljini utopljenom u neutralnu neku, islikanu na njegov način, pozadinu. Ipak, gotovo nikad nismo sigurni šta nam je pokazao. Svoju tajnu on brižljivo čuva, dozvoljava da njegov svet samo za trenutak zablista pred nama, a onda se gubi i ostavlja nas zbunjene i radoznale da u slici tražimo njegove odgovore, njegov lični svet koji nam preporučuje. Svetozar Samurović po sopstvenom izboru udaljen od javnosti i slave, nenametljiv i poseban, oduvek je bio nezaobilazna vrednost kod vrsnih poznavalaca našeg savremenog slikarstva.
Ojdula (razvrstavanje)
Ojdula ima više značenja:
San José Vista Hermosa, Santa Catarina Juquila
San José Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1022 m.
Hérouville-Saint-Clair
je grad u Francuskoj u regionu Lower Normandy, u departmanu Calvados.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 21.434.
C19H25NO3
Molekulska formula C19H25NO3 se može odnositi na:
Tepepa (razvrstavanje)
Tepepa ima više značenja:
Oituz (razvrstavanje)
Oituz ima više značenja:
Binger, Oklahoma
Binger je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 672, što je 36 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Collacchia, Grosseto
Collacchia je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Dracula (film, 1931)
Dracula je američki crno-bijeli horor film snimljen 1931. u režiji Todda Browninga, poznat kao prva zvučna adaptacija znamenitog istoimenog romana Brama Stokera, kao i po tome što je tumačenjem naslovne uloge mađarski glumac Bela Lugosi postao velika filmska zvijezda i jedan od ikona Hollywooda 1930-ih.
Radnja relativno vjerno prati radnju romana i prikazuje kako transilvanijski vampir grof Drakula dolazi u London pod krinkom uglađenog plemića te gdje svojim hipnotičkim i drugim moćima izaziva kaos među pripadnicima tamošnjeg otmjenog društva, prije nego što ga uspije likvidirati Abraham Van Helsing (čiji lik tumači Edward Van Sloan).
Iza projekta je stajao studio Universal, odnosno producent Carl Laemmle, Jr., koji je, duboko impresioniran Murnauovim Nosferatuom, originalno namjeravao napraviti raskošni spektakl. Te je planove zaustavio dolazak zvučnog filma i Velika depresija zbog koje su se morali rezati troškovi; zato je kao predložak uzeta kazališna adaptacija Hamiltona Deanea i Johna L. Baldrestona, koja je postigla veliki uspjeh s Lugosijem u naslovnoj ulozi. Laemmle je režiju bio povjerio Todu Browningu, a naslovna je uloga bila namijenjena Lonu Chaneyu. Iako je Chaney umro od raka grla, Lugosi se morao mukotrpno boriti za ulogu. Sam Browning nije bio naročito zainteresiran za film, te je film dobrim dijelom režirao Karl Freund. Prilikom snimanja su se morali koristiti inovativni zvučni i drugi efekti, odnosno transformacija Drakule u šišmiša i obrnuto dočaravati primitivnim specijalnim efektima.
Usprkos svega, Dracula je postigao veliki uspjeh, koji se prije svega tumači izvrsnom Lugosijevom izvedbom. Universal je nakon toga odlučio snimati niz visokobudžetnih horor-filmova te je postepeno izgradio reputaciju studija specijaliziranog za ovaj žanr. Dracula se pokazao jednim od najuticajnijih filmova i zbog toga što je uspostavio neslužbeni "kanon" vampirske mitologije koji se održao do današnjih dana.
Kao i kod mnogih filmova u to vrijeme, istovremeno je snimljena i nijema verzija, odnosno specijalna verzija na španskom koju je režirao George Melford. Godine 1936. je snimljen nastavak pod naslovom Dracula's Daughter.
C20H21N
Molekulska formula C20H21N se može odnositi na:
El Nacaste (razvrstavanje)
El Nacaste ima više značenja:
Dapsići
Demografija
U naselju Dapsići živi 523 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,3 godina (35,1 kod muškaraca i 37,5 kod žena). U naselju ima 202 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,60.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine).
Glukonska kiselina
Glukonska kiselina je organsko jedinjenje sa molekulskom formulom C6H12O7 i strukturnom formulom HOCH2(CHOH)4COOH. Ona je jedan od 16 stereoizomera 2,3,4,5,6-pentahidroksiheksanske kiseline.
U vodenim rastvorima na neutralnom pH, glukonska kiselina formira glukonatni jon. Soli glukonske kiseline su poznate kao „glukonati“. Glukonska kiselina, glukonatne soli, i glukonatni estri su široko rasprostranjeni u prirodi zato što proizilaze iz oksidacije glukoze. Neki lekovi se da unose putem injekcija u obliku glukonata.
Hemijska struktura
Hemijska struktura glukonske kiseline se sastoji od lanca sa šest ugljenika za koje je vezano pet hidroksilnih grupa i terminalna karboksilna grupa. U vodenom rastvoru, glukonska kiselina postoji u ravnoteži sa cikiličnim estrom glukono delta-laktonom.
Rasprostranjenost i upotreba
Glukonska kiselina se prirodno javlja u voću, medu, kombuča čaju, i vinu. Kao prehrambeni aditiv (E574 ), ona je regulator kiselosti. Ona se takođe koristi u sredstivima za čišćenje, gde ona rastvara mineralne depozite posebno u alkalinom rastvoru. Glukonatni anjon formira helate sa Ca2+, Fe2+, Al3+, i drugim metalima. Horas Terhun Herik je razvio proces za proizvodnju soli putem fermentacije 1929.
NGC 2449
NGC 2449 je galaksija u zviježđu Blizancima.
Corbara, Caserta
Corbara je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 228 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
Botocudo
mini|Porodica botocudo Botocudo (porodica) je porodica indijanskih jezika i plemena iz istočnog Brazila, raspršena u vrijeme kolonizacije Brazila po velikom području današnjih država Espírito Santo, Santa Catarina, Minas Gerais, i Bahia.
Porodica obuhvaća Indijance Aymoré (Aimoré) ili Botocudo, poznati i kao Borun, podijeljenih na više lokalnih skupina pod imenima: Prajé (Pragé; ovi su iz Pernambuca), Takruk-krak (Takrukrak), Crecmum (Krekmún, iz Bahije), Etwét (Ituêto; iz Minas Geraisa), Futi-krak, Gerén (Gueren; iz Bahije), Gut-Craque (Gutucrac; iz Minas Geraisa), Mekmek (iz Minas Geraisa), Minyã Yirúgn (Minhagirun, Minhagiran; iz Espírito Santo), Nakrehê (Naque Erehê, Nacrehe; iz Minas Geraisa i Espirito Santa), Naque-namu, Naque-Nhepe i Naknianuk (Naknyanúk, Nacnhanuc; iz Minas Geraisa).
Sam sebe Botokudi su nazivali imenom Engcraecknung, dok su ih Coropó nazivali Bokayú a Coroadosi Bochorinbaïsshuna. Ostali nazivi za njih su Abatirá i Avatirá.
Oinacu (razvrstavanje)
Oinacu ima više značenja:
TKS
Termin TKS ima više značenja.
Aranã
Aranã (Aranân, Aranãs, Aranás, Arananes, Aranans, Aranamas), jedno od plemena Botocudo Indijanaca iz istočno-brazilske države Minas Gerais i São Paulo, osobito u dolini ruijeke Jequitinhonha. Srodni su skupinama Krenak (Crenaque, Convúgn, Txonvúng), Krekmún (Crecmum) i Gueren ili Gerén. Početkom 19. stoljeća oni žive u dolinama rijeka Urupuca i Surubim, a ovamo vjerojatno dolaze kao i ostali Botokudi sa područja države Bahia. U prastara vremena bili su u ratovima sa Tupima koji prodiru sa sjevera i nastanjuju se u primorskim predjelima Brazila, potiskujući u unutrašnjost Indijance Ges i Botocudo. Preostalo ih je oko 30 obitelji; 237 na rezervatu Terra Indígena Aranã u općinama Coronel Murta i Vale do Jequitinhonha.
C19H29NO
Molekulska formula C19H29NO se može odnositi na:
Paolissi, Caserta
Paolissi je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Donja Bukvica
Donja Bukvica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 21 stanovnika.
Mikrotalasna peć
mini|desno|250p|Mikrotalasna peć Mikrotalasna peć je aparat u domaćinstvu koji služi za : odmrzavanje, podgrevanje i kuvanje namirnica sa velikim sadržajem vode. U peći se energija mikrotalasa, preko molekula vode koji su sastavni deo namirnice koja se kuva, prenosi na okolinu i tako do zagrevanja dolazi 'iznutra'.
Osnovne karakteristike
Korisna zapremina - prostor u kome se priprema hrana - se kreće u proseku oko 20 litara a snaga peći je oko 1000 vati (W). Ključna komponenta mikrotalasne peći je magnetron koji emituje mikrotalase u unutrašnjosti peći. S obzirom da je zračenje usmereno lako dolazi do lokalnog pregravanja. To se najlakše izbegava tako što se podloga sa namirnicama okreće i tako se svi delovi ravnomerno izlažu zračenju. Tokom rada magnetron se forsirano hladi te je oko peći uvek potrebno ostaviti dovoljno prostora za slobodnu cirkulaciju vazduha. Pošto magnetron zrači uvek istom snagom to se regulacija postiže povremenim uključivanjem i isključivanjem magnetrona. Peć ima tajmer kojim se odabira automatsko isključivanje peći posle određenog vremena ali najviše do 60 minuta. Okno peći na prednjim vratima prekriveno je metalnom mrežicom koja sa ostalim metalnim zidovima obrazuje Faradejev kavez. Time se, u velikoj meri, sprečava 'curenje' zračenja van peći i omogućava bezbedna upotreba peći.
Istorija
Kuvanje hrane pomoću mikrotalasa je otkrio Persi Spenser tokom izgradnje jednog radarskog postrojenja. Dok je radio sa uključenim radarom primetio je nešto veoma čudno. Kikiriki slatkiš u njegovom džepu je počeo da se topi. Pošto je bio čovek od akcije i već je imao 120 patenata, brzo je shvatio mogućnosti. Prvo jelo koje je namerno grejano mikrotalasima su bile kokice a potom jaje (koje je eksplodiralo eksperimentatorima u lice). Trenutno se kokice u Severnoj Americi skoro isključivo spremaju u mikrotalasnoj pećnici, čak imaju i posebno „kokice“ dugme koje služi za posebno pripremljene kesice kukuruza kokičara. Stare metode sa vrućim vazduhom i kokičanjem su već zaboravljene.
Patent za mikrotalasno kuvanje je 1946. godine prijavio Rejteon, a 1947. je napravljena prva pećnica. Dimenzije su bile impozantne. Visine skoro 2 metra i težine oko 340 -{kg}-, trošila je oko 3 -{kW}-. Prvi primerci koji su se našli u radnjama 1954. godine su bili snage 1600 W, a koštali su 2000$ do 3000$.
Prvi veliki prodor na tržište je zabeležen u SAD 1975. godini kada je prodato milion komada i od tada se mikrotalasna pećnica sve više viđa u kuhinjama. Procenjuje se da trenutno 95% američkih domaćinstava ima mikrotalasnu pećnicu.
Fizičke osnove
Mikrotalasi su eletromagnetni talasi, poput radio-talasa ili svetlosti. Ime su dobili po tome što su im talasne dužine znatno kraće od onih kod radio-talasa - u mikrotalasnim pećima 12,45 -{cm}- - što je mikro u odnosu na desetine i stotine metara koliko iznose talasne dužine radio-talasa. U peći frekvencija talasa je 2450 megaherca (ili 2,450 gigaherca). To znači da u izvesnoj tački u prostoru električno polje promeni orijentaciju oko dve milijarde puta u sekundi. Ove frekvencije su istog reda veličine kao i rotacione frekvencije malih molekula u tečnosti što je ključna osobina za njihovu primenu u pećima.
Mikrotalasna peć radi na principu dielektričkog zagrevanja. Polarni molekuli, poput vode, nastoje da se orijentišu u pravcu lokalnog električnog polja (jer tako smanjuju potencijalnu energiju), i ako električno polje osciluje, molekuli će ga slediti. U tom praćenju molekuli vode preuzimaju energiju od promenljivog električnog polja i predaju je okolini preko unutrašnjeg trenja u tečnosti. Dakle, energiju mikrotalasa mogu da apsorbuju samo polarni molekuli. Drugim rečima, mikrotalasi deluju na molekule vode, ubrzavajući njihovu rotaciju, što rezultuje povišenjem temperature. Nepolarni ili slabo polarni molekuli, recimo ulje, ne mare za promene električnog polja pa otuda ne mogu ni da apsorbuju mikrotalase te ne doprinose aktivno u procesu kuvanja. Zato se namirnice u kojima nema vode ne mogu kuvati u mikrotalasnoj peći.
Kuvanje
S time u vezi postoje više zanimljivosti.
U ledu molekuli vode imaju vrlo ograničenu mogućnost za rotaciju pa led slabo apsorbuje mikrotalase. Zato odleđivanje namirnica mora da se izvodi polako jer bi se u sloju na površini koji se delimično otopio sve uveliko kuvalo pre nego što se sredina namirnice odledi.
Kuriozitet je izvanredna efikasnost mikrotalasnih peći za pravljenje kokica. Kukuruzno zrno za kokice ima jaku i nepropusnu opnu kroz koju vodena para ne može da prođe pa kada voda u zrnu, pod uticajem mikrotalasa, ispari u zrnu dolazi do porasta pritiska pod kojim zrno eksplodira. Međutim, zbog ogromene viskoznosti sadržaja, zrno se ne razleti nego ostaje u jednom penušavom komadu - kokici. (Dok bi se recimo ceo kesten ili jaje u ljusci razleteo na sve strane što bi moglo da bude poslednje što je dotična peć kuvala.)
Dobre strane mikrotalasnih peći su što štede energiju (jer se ova ne rasipa na grejanje lonaca i šerpi), i što je kuvanje mnogo brže jer se toplota stvara u samom objektu. Takođe dobra strana mikrotalasne peći je da se hrana može grejati u: keramičkim, staklenim, plastičnim pa čak i papirnim-kartonskim posudama. Loše osobina je da ne može da se obezbedi ravnomerno zagrevanje i da ne može da ugreje namirnice iznad tačke ključanja vode (100 -{°C}-). Iako se sprava zove peć (ili rerna) u njoj se hrana kuva (dakle bitno je prisustvo vode), a ne peče. To je glavna zabluda (očekivanje da peć peče) zbog koje mikrotalasne peći kod nas nailaze na neopravdano veliki otpor. Postoje pećnice koje imaju dodatni grejač za termičku obradu hrane ali je njihova upotreba komplikovanija pošto za jednu vrstu kuvanja se može koristiti metalna posuda a za drugu ne ili obrnuto kada se radi o plastičnim posudama.
Vrata mikotalasne peći moraju uvek biti dobro zatvorena, jer je mikrotalasno zračenje opasno po ljudsko zdravlje.
Dodatna primena
Pošto mikrotalasna peć ipak zrači i ka spoljašnjosti, došlo se do ideje da se ta energija iskoristi. Već su realizovani punjači baterija mobilnih telefona koji se postavljaju blizu mikrotalasne peći da bi koristili „odbeglu“ mikrotalasnu energiju. Naravno, oni rade samo dok je peć uključena.
Tepepan (razvrstavanje)
Tepepan ima više značenja:
Robert Rotbart
Robert Rothbart (rođen: Boris Kajmaković) (Sarajevo, 16. 6. 1986), košarkaški reprezentativac Izraela i igrač Hapoela iz Tel Aviva rođen u SFR Jugoslaviji.
Porodica i privatni zivot
Robert Rothbart je rođen 16. 6. 1986 u Sarajevu. Roberova porodica je u maju 1992 zbog rata napustila Sarajevo. Nakon dvije godine u Izraelu, 1994 se preselio sa porodicom u Sjedinjene Američke Države.
Robert je diplomirao medjunarodnu  ekonomiju na Arizona State University u Sjedinjenim Američkim Državama 2017. godine. Oženjen je sa dvoje djece.
Košarkaška karijera
U SAD-u Robert je pohađao privatnu osnovnu školu Harker u San Joseu, Kalifornija. Tokom srednjoškolske izobrazbe igrao je košarku za tri kalifornijske srednje škole: Saint Francis u Mountain Viewu, Monta Vistu u Cupertinu i Natomas u Sacramentu. Tijekom boravka u Sacramentu za Roberta se brinuo Vlade Divac sa kojim je ostao u bliskim odnosima. 2004 odlučio je ne sudjelovati u NBA draftu. Iste godine Robert je napustio SAD, iako je trebao početi igrati za momčad Univreziteta u Indiani, i preselio se u Europu. Na NBA draftu 2005 godine ostao je bez angažmana. U Europi je do 2006 igrao za Paris Basket Racing, te se potom preselio u Izrael gdje je igrao za Hapoel Galil Elyon. Od 2007 do 2008 igrao je za banjalučki KK Borac. U BiH ligi Robert je imao najbolju statistiku uz najviše skokova, te je na kraju prvenstva bio pozicioniran 3 mjestu po broju zabijenih koševa. 2008 vratio se u Izrael kada je potpisao za Ironi iz Nahariye. Od 2009 do 2010 igrao je za Barak Netanju sa kojom je došao do polufinala izraelskog Kupa, od 2010 do 2011 za Maccabi Haifu, od 2011 do 2012 za ljubljansku KK Olimpiju, od 2012 do 2013 za Start Gdyniju, te od 2013 do 2013 za turski Denizli Basket. U 2014 godini Robert je igrao za KK Leotar iz Trebinja i KK Igokeu iz Aleksandrovca. Od 2014 do 2015 igrao je za Ironi Nahariya. Robert je aktualni reprezentativac Izraela. 2015 potpisao je dvogodišnji ugovor za Hapoel iz Tel Aviva.
Robert je diplomirao medjunarodnu  ekonomiju na Arizona State University 2017. godine.
El Nacaxtle (razvrstavanje)
El Nacaxtle ima više značenja:
Longjumeau
Longjumeau je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Essonne.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 21.361.
Ohaba Lungă (razvrstavanje)
Ohaba Lungă ima više značenja:
Tepetapan (razvrstavanje)
Tepetapan ima više značenja:
Ohaba (razvrstavanje)
Ohaba ima više značenja:
La Estrella, Salinas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2106 m.
La Guayaba Agria, Zapopan
La Guayaba Agria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1217 m.
Ljiljana Pavlović-Samurović
Život i karijera
Diplomirala je francuski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Beogradu februara 1959. godine, a potom je otišla na Sorbonu gde je na Hispanskom institutu iste godine dobila "sertifikat" iz španske književnosti. Postdiplomske studije je završila na Filološkom fakultetu u Beogradu na Katedri za romanistiku. Godine 1964. meksička vlada joj je dodelila stipendiju, te je provela šest meseci u Meksiku sakupljajući građu za doktorat koji će odbraniti na Sorboni 25. juna 1966. godine i tako postati prvi državljanin bivše Jugoslavije sa doktoratom iz hispanistike. Njena doktorska disertacija je objavljena 1969. godine u Beogradu, a 1971. i u Parizu.