cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Wire
Kritike
Nekoliko kritičara proglasilo je seriju najboljom na televiziji, uključujući TIME, Entertainment Weekly , Chicago Tribune , Slate , San Francisco Chronicle , Philadelphia Daily News i The Guardian koji je pratio svaku epizodu na sedmičnoj bazi na svom blogu te izdao knjigu The Wire Re-up. Charlie Brooker, kolumnist iz The Guardiana, pogotovo je volio seriju, proglašavajući je i u svojoj kolumni "Screen Burn" i u svojoj emisiji "Screenwipe" koja se prikazivala na BBC-u "vjerojatno najboljom televizijskom serijom u posljednjih 20 godina". 2009. godine magazin TIME je proglasio seriju najboljom proteklog desetljeća.
Predsjednik SAD-a Barack Obama rekao je da mu je Žica najdraža televizijska serija.
Emitiranje
HBO je prikazivao pet sezona serije 2002., 2003., 2004., 2006. i 2008. godine. Nove epizode prikazivane su jedanput sedmično, s ponekim preskakanjem određene sedmice kada se moralo ustupiti vrijeme drugim programima. Počevši od četvrte sezone, pretplatnici HBO On Demand mogli su gledati nove epizode šest dana prije nego bi se one emitirale na HBO-u. Američka kablovska mreža BET također emitira seriju. Za razliku od drugih, BET ubacuje propagandni program, izbacuje scene golotinje i ne prikazuje psovke.
13. aprila 2010. godine američki kablovski operater DirecTV najavio je da će započeti s emitiranjem svih pet sezona serije Žica u visokoj rezoluciji, počevši od 18. jula 2010. To je bilo prvi puta u historiji serije da su se njezine epizode prikazivale u formatu visoke rezolucije. Budući sama serija u originalu nije prikazivana u visokoj rezoluciji, ostalo je nejasno da li je DirecTV prikazivao seriju stvarno u tom formatu koji je prebačen s 35mm filmske trake ili se radi samo o konvertiranoj verziji iz standardne rezolucije.
U Velikoj Britaniji serija se prikazivala na kanalu FX, a nedavno i na programu BBC 2. Iako uz kontroverze, vrijeme emitiranja serije bilo je 23:20h. Po prvi puta u svijetu, britanske novine The Guardian omogućile su gledanje pilot epizode preko svoje službene web stranice u kratkom periodu. U Irskoj sve epizode prikazane su na kanalu TG4 otprilike šest mjeseci nakon što su s originalnim emitiranjem završile na HBO-u. U Australiji je seriju otkupila Australian Broadcasting Corporation za svoj kanal ABC2. Emitiranje je započelo 1. septembra 2009. U Francuskoj serija se prikazuje pod nazivom Sur écoute ("wiretapped") na kanalu Jimmy. Poljska televizija prikazuje seriju na kanalu TVN pod nazivom Prawo ulicy ("Law of the Street").
Prve četiri sezone prikazane su u Švedskoj, na kanalu SVT. U Norveškoj, kanal NRK prikazao je prvu sezonu serije u jesen 2007. godine. U Izraelu serija se prikazuje na kanalu Xtra Hot pod imenom HaSmuya ("The Covert Unit"). Serija se također prikazuje i u Kanadi na kanalima Movie Network i Movie Central. U Finskoj serija se prikazuje na kanalima Subtv i MTV3 pod imenom Langalla ("On the Wire"), dok se u Mađarskoj serija prikazuje na kanalu Duna TV od marta 2007. godine pod imenom Drót ("Wire"). Još od septembra 2008. godine serija se prikazuje u Njemačkoj (kanal Foxchannel) pod originalnim imenom, uz uobičajenu njemačku sinkronizaciju. Serija se također prikazuje u Aziji na kanalu Cinemax od maja 2009. godine. U Nizozemskoj i Belgiji serija je s emitovanjem započela 1. juna 2009. godine na kanalu NBC Universal. Na Srednjem istoku, seriju prikazuje kanal MBC Action.
Lama Traversa, Salerno
Lama Traversa je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Opština Săpata, Argeș
Săpata je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Arroyo Lodo, Xochistlahuaca
Arroyo Lodo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Río de Huertas, Quitupan
Río de Huertas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1613 m.
Nuklearna elektrana Philippsburg
Nuklearna elektrana Philippsburg je nuklearna elektrana koja se nalazi u Philippsburgu, u okrugu Karlsruhe (u njemačkoj pokrajini Baden-Württemberg). Operator je tvtka EnBW Energie Baden-Württemberg AG (EnBW). Sastoji se od dva različita nuklearna reaktora, jedan je kipući reaktor BWR, dok je drugi tlačni reaktor PWR.
Prvi nuklearni reaktor (kipući reaktor BWR) je ustvari došao iz Nuklearne elektrane Wyhl (u okolici Freiburga), koja nikad nije sagrađena do kraja, zbog snažnih antinuklearnih protesta 1975. Drugi nuklearni reaktor (tlačni reaktor PWR) je ustvari trebao biti kipući reaktor BWR, ali je odluka promijenjena u zadnji trenutak. Nuklearni reaktori su trebali biti zatvoreni 2011., odnosno 2017. (drugi nuklearni reaktor), ali im je radna dozvola produljena do 2026., odnosno 2032.
Njemačka odluka o prijevremenom zatvaranju svih nuklearki do 2022.
Njemačka je vlada 30. svibnja 2011. objavila svoju odluku o zatvaranju svih 17 nuklearnih elektrana do 2022. Ista je vlada odmah nakon nesreće u nuklearnoj elektrani Fukushima I zatvorila, tada privremeno, 7 najstarijih nuklearki koje su po dizajnu slične Nuklearnoj elektrani Fukushimi Daiichi (kipući reaktor). Trenutno je obustavljena i osma nuklearka, a najkasnije do 2021. plan je zatvoriti narednih 6 i zadnje 3 godinu poslije.
Službenu izjavu o zatvaranju prati i najava velikih promjena u njemačkom elektroenergetskom sustavu, smanjivanje potrošnje električne energije za 10 % i jasno još veće oslanjanje na obnovljive izvore energije u iznosu od 35 % do 2022. Premda je ovo više nego tehnički izazovno, jer Njemačka već vrlo racionalno troši električnu energiju i ima natprosječno veliki udio korištenja varijabilne i slabo predvidive energije vjetra i Sunca, to je vjerojatno moguće izvesti, ali ostaje za vidjeti uz koju cijenu. Ne samo da će ovime Njemačka imati značajno skuplju električnu energiju, već je vrlo izvjesno da će trebati značajno uvoziti iz nuklearki u Francuskoj, elektrana na ugljen iz Poljske ili će sama morati graditi dodatne fosilne izvore (time se dakle ponašati upravo suprotno kako svojoj antinuklearnoj orijentaciji, tako i nastojanju da se smanji emisija stakleničkih plinova). Jasno je da će time utjecati i na porast cijene električne energije u regiji. Austrija i Italija su poznate nenuklearne zemlje koje uvoze električnu energiju proizvedenu u nuklearkama susjednih zemalja. Njemački planovi da smanji 40 % emisije CO2 do 2020. ovime za jedne izgledaju realniji, a za druge posve neostvarivi.
Nuklearne elektrane su 2010. proizvele 22 %električne energije u Njemačkoj, a obnovljivi izvori energije 17% (ostalo su fosilni izvori s dominacijom ugljena). Dodatno povećanje udjela obnovljivih izvora energije na 35% se planira korištenjem energije vjetra, Sunca, hidroenergije, geotermalne energije i biomase iz otpada. Problem za sebe, ekonomski i tehnički, predstavlja činjenica da je većina vjetroelektrana na sjeveru, a industrija i nuklearke na jugu.
Antinuklearni prosvjedi
14. ožujka 2011. je nekoliko desetaka tisuća ljudi formiralo ljudski lanac između Nuklearne elektrane Neckarwestheim i Stuttgarta, na prosvjedu kojim su pozivali na zatvaranje te elektrane. Više od 100 000 ljudi sudjelovalo je u antinuklearnim prosvjedima, kojima su pozivali na zatvaranje nuklearnih centrala zbog dramatičnih zbivanja u Japanu, u više od 450 gradova. Prosvjednici smatraju da nijedna od 17 nuklearnih elektrana u Njemačkoj ne bi trebala dobiti radnu dozvolu zbog sigurnosti.
Schürdt
Širdt je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 267 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132100.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Širdt se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 metara. Površina opštine iznosi 2,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 267 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 133 stanovnika/km².
Parks, Louisiana
Parks je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 653, što je 120 (22,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dome, slatki dome
Dome, slatki dome je jugoslovenska humoristička serija u 10 epizoda, originalno emitovana 1988. godinena programu Radio televizija Beograd u okviru mreže JRT.
Kratak opis
Cikota dolazi kod Super Hika da iznajmi stan već data dolazi do raznih komičnih situacija. Kiza i Komina sa Ciletom švercuju i preprodaju raznu robu kako bi došli do novca...
Pinzán del Romero, Tzitzio
Pinzán del Romero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1065 m.
Soprapiana, Treviso
Soprapiana je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Joseph Marie Jacquard
Joseph Marie Jacquard (Lyon, 7. jul 1752. - Oullins, 7. august 1834.), bio je francuski inovator, izumitelj Žakardova razboja koji je bio inpuls za tehnološku revoluciju u tekstilnoj industriji i baza modernog automatskog razboja.
Biografija
Jacquard koji je inače bio tkalac i trgovac tekstilom, oduševio se prototipom zaboravljenog Vaucansonova razboja, kog je vidio u njegovoj kolekciji.
Naročito mu se dopala ideja automatskog tkanja pomoću bušene kartice. thumb|left|200px| Žakardove [[bušene kartice]] Jacquard je prototip svog razboja počeo konstruirati još 1790., ali je rad na njemu morao prekinuti zbog Francuske revolucije, u kojoj je uzeo aktivno učešće na strani revolucionara (branio je Lyon). Tako da je tek 1801. uspio dovršiti i prezentirati javnosti, koja se njime toliko oduševila da mu je dodjeljena brončana medalja.
Od 1804. do 05 nastavio je rad na njegovom poboljšanju - pa je konstruirao dodatak za obradu bušenih kartica, pa je odtada svaki razboj spregnut s tim dodatkom zvan Žakardov razboj. U međuvremenu je njegov razboj proglašen javnim dobrom, a sam Jacquard je nagrađen državnom penzijom i pravom na tantijeme od svakog prodanog razboja.
No nije bilo sve tako idilično, jer je njegova mašina dočekana na nož među lyonskim tkalcima svile, koji su se bojali da će zbog nje izgubiti posao, u svom bijesu nisu se zadržali samo na njihovu paljenju, nego su napadali i njega osobno i njegovu imovinu. Na kraju su prednosti njegova razboja postale općeprihvaćena činjenica, tako da je već do 1812. samo u Francuskoj bilo instalirano 11.000 njegovih mašina. Jacquard je 1819. za to nagrađen zlatnom medaljom i Ordenom Legije časti. Primjena njegova razboja proširila se 1820. na Englesku, a od tamo na gotovo sve zemlje svijeta.
El Peregrino, Soto la Marina
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Las Maravillas, Quitupan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Оборњача (Бачка Топола)
Оборњача је насеље у Србији у општини Бачка Топола у Севернобачком округу. Према попису из 2002. било је 2 становника (према попису из 1991. било је 2 становника). У другој половини 2002. године село је остало без сталних становника.
Демографија
У насељу Оборњача живи 2 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 47,5 година (код мушкараца; нема жена). У насељу има 2 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 1,00.
Ово насеље је у потпуности насељено Мађарима (према попису из 2002. године).
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Гунарош, у којој се налази шест насеља, Гунарош, Богараш, Кавило, Оборњача, Победа и Багремово. Републички геодетски завод Сл. гласник 75/2001, 31.12.2001.
Lu, Alessandria
Lu je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 915 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Čarda
Riječ čarda potiče iz persijskog jezika i označava nastrešnicu na četiri stupa. Čarde su se još od srednjeg vijeka na našim prostorima nalazile na drumovima i pored rijeka i bile su svratište za odmor i okrepljenje. Čarde duž džada izgubile su nekadašnji značaj zbog brzine putovanja, ali su zato sve atraktivnije one na Dunavu. Inače, riječ čarda se danas koristi samo u mađarskom i srpskom/hrvatskom jeziku.
La Ceja, Tamiahua
La Ceja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
El Guayabo, Batopilas
El Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 570 m.
Bălănești, Bălănești
Bălănești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Bălănești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Balazé
Balaze je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Il i Vilen koja pripada prefekturi Ren.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1914 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 36,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 169 m, a minimalnoj 70 m).
Gaina, Brescia
Gaina je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Antipapa Benedikt XIV
Benedikt XIV je ime dvojice antipapa iz 15. vijeka; Bernarda Garniera, koji je bio antipapa od 1425. do 1430. i drugog o kom se puno manje zna - Jeana Carriera koji je stolavao od 1430. do negdje 1437.
Antipapa Benedikt XIII smjenjen je odlukama donešenim na Koncilu u Konstanzu - 1417., i izabran je Martin V. kao novi jedinstveni papa Rima i Avignona, time je bar službeno završila Velika zapadna šizma.
Tim se odlukama žestoko opirao Antipapa Benedikt XIII, sve do svoje smrti 1423. u svom dobro zaštićenom bastonu - valencijskom zamku Peníscola, pa je čak i rekonstruirao svoju kuriju izabravši četiri nova kardinala.
Spletkama skloni aragonski kralj Alfonso V, želio je da se raskol nastavi pa je 1423. sazvao Kolegij kardinala na kom je izabran novi antipapa Klement VIII, koji je vladao sve do svoje abdikacije 1429.
U međuvremenu je i Jean Carrier, jedan od benediktovih kardinala, koji nije bio pozvan na Kolegij kardinala - 1423., održao svoju vlastitu konklavu u Zamku Peníscola na kojoj je 12. novembra 1425. izabran Bernard Garnier kao papa - Benedikt XIV, tako da su u tom trenutku postojali dvoje antipapa i jedan pravi Martin V.. Garnier je inače bio svećenik u Rodezu, pored Toulousa.
Garnier je kao Benedikt XIV, tajno vodio svoju kuriju, pa se nije znalo ni gdje boravi, zbog tog je postao poznat pod imenom "tajni papa". Iz pisma grofa od Armagnaca Ivani Orleanskoj može se razabrati da je samo Carrier znao gdje se on krije. Ipak razočarani Benedikt, nakon što je imao sve manje pristaša, završio je svoj pontifikat 1430. U tih pet godina postavio je samo jednog kardinala - Jean Faralda.
Kardinal Carrier je uhapšen 1433. i zatvoren u gaskonjskom Foixu u istoimenom zamku. Kad je Garnier umro, nekako istovremeno njegov kardinal Farald, nastavio je neobičnu fanatičnu borbu sa papama - izabravši upravo Jeana Carriera za papu, pod istim imenom Benedikt XIV. Carrier je vladao iz zatvora, sve dok nije umro ili abdicirao pretpostavlja se negdje oko 1437.
Mina de Aceite, Playas de Rosarito
Mina de Aceite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
Rogüerachi, Batopilas
Rogüerachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1113 m.
3-Bromofuran
3-Bromofuran je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 146,970 Da.
Baqueriachi, Uruachi
Baqueriachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Ringata, Messina
Ringata je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
Hrvatski jezik
thumb|300px|Područje na kojem se uz hrvatsku varijantu lokalno govori i [[Kajkavski dijalekt|kajkavski (ljubičasto) i čakavski (plavo).]]
Dijalekti u Hrvatskoj
thumb|250px|[[Kajkavski dijalekt]]U Hrvatskoj se osim štokavskog, koji je osnova standardne varijante, koriste i kajkavski i čakavski dijalekt. Međusobna razumljivost između govornika različitih dijalekata unutar Hrvatske je znatno manja nego kad koriste hrvatsku standardnu varijantu u komunikaciji s govornicima iz Srbije, Bosne i Hercegovine i Crne Gore.
Od štokavskih govora arhaični šćakavski (tzv. slavonski) koriste samo Hrvati, novoštokavski ikavski (tzv. zapadnoštokavski govor) i istočnobosanski (tzv. ijekavsko-šćakavski govor) koriste Hrvati i Bošnjaci, a sličan novoštokavski ijekavski koriste Hrvati, Srbi, Bošnjaci i Crnogorci.
U Gradišću (Austrija) koristi se jedan poseban gradišćansko-hrvatski mikrojezik koji je čakavsko-štokavski amalgam sa kajkavskim elementima. Na pojedinim područjima (u Mađarskoj, Slovačkoj) koristi se mješavina štokavskih, čakavskih i kajkavskih dijalekata. Slavomoliškim govori se u talijanskoj pokrajini Molise, i to štokavsko-ikavskim govorom sa elemenima čakavštine. Hrvati Krašovani u Rumuniji razvili su specifičan govor koji se tokom vremena pod uticajem bugarskih i srpskih govora oblikovao u jedan od torlačkih dijalekata.
Povijest predstandardnog razdoblja
thumb|[[Čakavski dijalekt]]Prvi se od crkvenoslavenske matrice odvojio čakavski dijalekt. Primjeri toga dijalekta su Vinodolski zakonik (1288.) i Istarski razvod (1275, prepis 1325). Čakavski dijalekt je do turske najezde u stoljeću pokrivao veliko područje sjeverozapadne priobalne Hrvatske, Like, dijela zapadne Bosne, Dalmacije i praktički sve otoke. U 14. i 15. stoljeću se snažno afirmirao čakavski kao književni jezik koji je postojao zajedno sa čakavsko-crkvenoslavenskim amalgamom, te čakavsko-štokavskom mješavinom u velikom dijelu Bosne. Vrhunac postiže književnost pisana čakavskim jezikom od 15. do 17. stoljeća, kada nastaju djela Marka Marulića, Hanibala Lucića, Petra Zoranića, Petra Hektorovića,... obuhvativši velik broj žanrova: lirsku poeziju, ep, dramu, roman, poslanice i zapise. Takođe, prvi predstandardni rječnik, djelo Fausta Vrančića iz 1595, pretežno je čakavskog idioma. thumb|desno|[[Vinodolski zakonik, djelo rane pravne regulative]]
Štokavski dijalekt ili Štokavsko narječje je zasvjedočen, kao i čakavski, prvo u mješavini sa crkvenoslavenskim. Problematično je pitanje koji se tekst može smatrati prvi (ili među prvima) na štokavštini. Nesporno je da je prvi cjeloviti spis «Vatikanski molitvenik», nastao oko 1380-1400 u Dubrovniku kao prepis sa čakavskoga originala. Radi se o štokavskom tekstu na narodnom jeziku. No, i prije toga su se pojavljivali tekstovi na mješavini narodnog štokavskog i crkvenoslavenskog jezika - na primjer, diplomatski spisi iz područja Dubrovnika, Huma i Bosne. Paleografi smatraju da su rani štokavski tekstovi nastali u dubrovačkoj i nekim bosanskim i humskim kancelarijama. Prvi procvat književnost na poluštokavskom književnom jeziku doživljava krajem 15. stoljeća u Dubrovniku, u djelima Dživa Gučetića (1451-1502), Džore Držića (1461-1501) i Šiška Menčetića (1457-1527) - doduše, taj stari jekavsko-čakavski dijalekt se može promatrati kao štokavski protkan velikim brojem čakavskih elemenata (a govori se i danas u Lastovu i Janjini).
Kasniji majstori prave štokavske književnosti od 16. stoljeća koja pokriva poeziju, ep, dramu i prevodne vjerske tekstove Marin Držić, Dominko Zlatarić, Mavro Vetranović, Ivan Gundulić, Junije Palmotić i Ignjat Đurđević. U 17. stoljeću se književnost na štokavskom dijalektu proširila u Bosni (Matija Divković, Stjepan Matijević, Pavao Posilović), a u 18. stoljeću je obuhvatila i Slavoniju i Dalmaciju, uz već postojeće Bosnu, Hercegovinu i Dubrovnik. Idiom se razlikovao od kraja do kraja, i mijenjao se tokom vremena: česta je pojava čakavsko-štokavske mješavine, ijekavsko-ikavske (posebno u Dubrovniku i istočnoj Bosni), kao i pisama: u Dubrovniku i Dalmaciji je latinica brzo istisnula bosančicu koja se duže, do sredine 18. stoljeća održala među franjevcima u Bosni. Na štokavskom su napisane i prva gramatika (Bartol Kašić, 1604.), te prvi opsežniji rječnik (Jakov Mikalja, preko 25.000 riječi.)
Kajkavski dijalekt ili Kajkavsko narječje najkasnije ulazi u književnost, 1573. s «Dekretumom» Ivana Pergošića. Kajkavština se brzo nametnula kao snažan idiom zbog političko-upravne važnosti kajkavskih krajeva, koji većinom nisu pali pod Turke. Od 16. do 18. stoljeća niz pisaca, među kojima su najpoznatiji Blaž Đurđević, leksikograf i pisac Andrija Jambrešić i Tituš Brezovački, afirmira kajkavski dijalekt koji je na početku 19. stoljeća ostao jedinim «konkurentom» štokavštini za osnovicu budućeg standardnog jezika.
No, izuzetno je zanimljiva pojava interdijalekta na kojem prva značajna djela u 16. stoljeću objavljuju Antun Dalmatin i Stjepan Konzul Istranin. Taj miješani čakavsko-štokavsko-kajkavski jezik karakterističan je u 17. stoljeću za tzv. Ozaljski krug, kojega su njegovale velikaške porodice Zrinski i Frankopani. Najvažnija djela na tom hibridnom idiomu su dali Zrinski, Frankopan, kao i Pavao Ritter-Vitezović u epu, te Belostenec u golemom rječniku od preko 2.000 stranica. Taj interdijalekt doživljava javni slom pogubljenjem Zrinskog i Frankopana 1671. od strane Bečkoga dvora. Ipak i nakon toga neki književnici još pišu ovim interdijalektom - donedavna Stjepko Težak i danas najviše M.H. Mileković, a sada je to iznova postao na internetu i službeni jezik nove Čakavsko-kajkavske Wiki-enciklopedije (chak.volgota.com). Inače je ovo već stoljećima bio izvorni narodni govor dijela današnje sjeverozapadne Hrvatske (8% stanovnika), te ga i danas koriste npr. Ozalj, Fužine, Buzet i niz sela u slivu Mirne, Kupe, Mrežnice, Sutle itd.
Sažeto o dijalektima kroz povijest:
O tendencijama koje su ukazivale na smjer standardizacije u obliku štokavskog jezika i latiničnog pisma govori Dalibor Brozović: «''Hrvatska jezična povijest naoko možda nije svagda dovoljno jasno slijedila svoj cilj, ali je put k njemu ipak prilično jasan. Glagoljična su se i ćirilična hrvatska djela prelagala u latinicu, ali obratnih postupaka nije bilo. Kajkavski su i čakavski pisci pisali i štokavski, ali obrnuti postupci nisu poznati. Nenovoštokavski štokavci prihvaćali su novoštokavsku osnovicu, ali se nije događalo obrnuto. Ikavci pišu i ijekavski, ali ne i obrnuto.''»
Ilirski pokret i 19. stoljeće: standardizacija
thumb|right|Pravopis iz [[1830.]]
U 19. stoljeću Ilirci na čelu s Ljudevitom Gajom zalažu se u Zagrebu za standardni jezik na štokavskoj osnovi. Gaj je standardizirao i latiničnu grafiju: preuzeo je češke dijakritičke znakove (č,š,ž), sam izmislio digrafe lj, nj,dž, iz poljske grafije uzeo ć, a kasnije je Đuro Daničić predložio grafem đ.
Jedan od značajnijih jezičko-političkih događaja toga doba je tzv. Bečki dogovor iz 1850., ili sporazum 5 hrvatskih pisaca i filologa (Ivan Mažuranić, Dimitrija Demetar, Vinko Pacel, Stjepan Pejaković, Ivan Kukuljević Sakcinski) i 2 srpska (Vuk Karadžić, Đuro Daničić), u organizaciji poznatog slovenskog slavista Franca Miklošiča. Taj sporazum je nastao kao posljedica inicijativa Austrijske vlade da se ujednači pravna terminologija, jer je «zemaljski jezik» na više područja prestajao biti njemački. Suštinski, radilo se o shvaćanjima da Hrvati i Srbi govore jedan jezik, čiju terminologiju treba ujednačiti.
Ante Starčević je smatrao da standardni jezik treba imati ekavsku osnovu, što od strane predstavnika Ilirskog pokreta nije prihvaćeno. U drugoj polovini stoljeća se u Hrvatskoj ističu dvije filološke škole: Zagrebačka (glavni protagonisti gramatičar Adolfo Veber Tkalčević i leksikograf Bogoslav Šulek), te «hrvatskih vukovaca», ili sljedbenika ideja srpskog jezičkog reformatora Vuka Karadžića. Zagrebačka škola je dominirala od 60-ih godina do kraja 19. stoljeća, a od tada su dominirali «vukovci» ili mladogramatičari (nazvani po dominantnom pravcu u filologiji tog vremena). Najznačajnija djela Zagrebačke škole su veliki rječnici Bogoslava Šuleka u kojima je izgradio terminologiju s neologizmima (pojam, vodovod, olovka, nogostup, veleizdaja, kišobran, računovođa,..).
Mladogramatičari ili "hrvatski vukovci" se dijele u dvije ili tri generacije, no, najveći utjecaj su imali oni na prelazu 19. u 20. stoljeće. Najistaknutiji mladogramatičar je bio filolog i prevoditelj Tomo Maretić, a uz njega Ivan Broz i Franjo Iveković. Trajna ostvarenja mladogramatičara su na dva polja: pravopisa (koji je po glasovnom načelu napisao 1892. Ivan Broz), te gramatike i jezične povijesti (velika gramatika Tomislava Maretića). Na polju leksikografije su sljedbenici ideja Karadžićevog najboljeg nastavljača, Đure Daničića, pa su uređivali do 20-ih i 30-ih godina 20. stoljeća veliki rječnik JAZU (preimenovana 1990-ih u HAZU).
Zanimljivost
Od 1990-ih govornici hrvatske varijante su pojačano izloženi preskriptivnim zahtjevima raznih jezičnih aktivista. U Hrvatskoj je po PISA istraživanju hrvatski jezik među najnepopularnijim predmetima u školama, a do četvrtog razreda osnovne škole 20 % učenika ne zna osnove čitanja i pisanja dok ih samo 15 % zna napisati besprijekoran sastav.
Izjašnjavanje stanovništva Hrvatske o jeziku
Prilikom popisa 2021. stanovništvo se prema jeziku očitovalo ovako (s preko 900 izjašnjenih govornika):
Optoelektronika
mini|desno|[[Svjetleća dioda|Svjetleće diode.]]
mini|desno|[[Fotodetektor koji je skinut s optičkog diska. Fotodetektor ima 3 fotodiode, koje su vidljive u sredini.]]
Optoelektronika (grč. ὀπτιϰός: vidni) ili fotoelektronika je područje elektrotehnike koje povezuje optiku (točnije, područje vidljivog i bliskog infracrvenog elektromagnetskoga zračenja) i elektroniku, a sve se više primjenjuje u televizorima, mobitelima, uređajima za rad kompaktnih diskova, optičkim čitačima u trgovini, optičkim telekomunikacijama i drugdje. Optoelektronički uređaji pretvaraju električni signal u optički ili obrnuto, a pritom se obavlja i modulacija, odnosno demodulacija, električnoga signala. U te se uređaje ubrajaju i laseri, danas najčešće laserske diode (LD) izvedene u poluvodičkoj tehnici, i svjetleće diode (LED), koje električni signal pretvaraju u optički (elektrooptička pretvorba), te PIN i lavinske (APD) fotodiode, koje optički signal pretvaraju u električni (optoelektronička pretvorba). U svjetlovodnim komunikacijskim sustavima LD i LED diode se nazivaju izvorima signala, a PIN i APD fotodiode detektorima signala, koji su sastavni dio prijamnika. Elektronička informacija (zvuk, slika, podatci) može se modulirati na optički val nosilac unutar LD i LED dioda (izravna modulacija) ili se primjenjuje vanjski modulator. LED diode rade na načelu spontane (samonikle) emisije fotona, imaju širok spektar vlastitoga zračenja, malenu širinu modulacijskoga spektra te manju optičku snagu od LD dioda. Prednosti su im malena temperaturna ovisnost i niska cijena. Danas se najčešće primjenjuju izvan područja komunikacijskih sustava (različite vrste signalizacije, optički čitači, ukrasno osvjetljenje, industrija zabave), a u komunikacijskim sustavima sve češće ih zamjenjuju laserske diode VCSEL (akronim od engl. Vertical Cavity Surface Edge Laser). LD diode zapravo su poluvodički laseri koji rade na načelu stimulirane emisije. Imaju rezonantnu strukturu koja služi kao povratna veza pri pojačanju signala, malih su izmjera, velike izlazne optičke snage i oštre spektralne linije (uzak spektar vlastitoga zračenja) te širokoga modulacijskog spektra. Nedostatak im je temperaturna ovisnost. Najpopularnije su laserske diode s raspodijeljenom povratnom vezom (DFB, akronim od engl. Distributed Feed-Back), s raspodijeljenom Braggovom refleksijom (DBR, akronim od Distributed Bragg Reflection), te diode VCSEL, koje se u različitim izvedbama vrlo brzo razvijaju.
Na kraju optičkoga komunikacijskog sustava detektira se oslabljen i izobličen signal pa je zato fotodetektor najkritičnije mjesto cijeloga sustava. Detektorske PIN i APD fotodiode na načelu unutarnjeg fotoelektričnog učinka (fotoefekta) pretvaraju tok fotona, koji padaju na intrinsično područje poluvodiča, u tok elektrona i šupljina (električnu struju koja se često naziva i fotostrujom). PIN i APD fotodiode sastoje se od p-dopiranoga i n-dopiranoga poluvodičkog materijala, između kojih se nalazi intrinsično područje, a APD fotodioda ima i p+ područje dodatnoga pojačanja, u kojem već nastali nosioci (elektroni i šupljine) mogu stvarati nove parove (koji se sastoje od elektrona i šupljinâ) i time povećati izlaznu fotostruju. Taj se proces naziva lavinski proces. Zbog svojstva dodatnoga unutarnjeg pojačanja, APD fotodiode služe za detekciju (otkrivanje) slabih signala. Optički detektori trebaju imati veliku osjetljivost, to jest što manju struju tame (struju koja teče kroz diodu u odsutnosti optičkoga signala) i što djelotvorniju pretvorbu optičkog u električni signal, nisku razinu vlastitih šumova – šum vlastitoga fotoelektričnog ili multiplikativnoga procesa diode te termički šum, mogućnost detektiranja signala u što širem frekvencijskom pojasu, te kratko vrijeme odziva (brze promjene jakosti ili intenziteta, odnosno snage optičkoga signala moraju se što vjernije preslikati u brze promjene električne struje). Snažan razvoj optoelektronike najviše je bio potaknut naglim razvojem optičkih komunikacija. Danas se optoelektronika, osim u komunikacijske svrhe, primjenjuje i u računalnoj tehnici, prijevozu, industriji, medicini, zaštiti okoliša i drugom.
Fotoćelija i fotodetektor
Fotoelektrični učinak se primjenjuje kod fotoćelije. Fotoćelija se sastoji od dviju elektroda, utaljenih u staklenu cijev, koja je po izgledu slična elektronskoj cijevi. Fotoćelija je napunjena plemenitim plinom pod slabim tlakom, jer taj plin kemijski ne reagira s metalima. Katoda fotoćelije je obično navlaka metala cezija na srebrnoj podlozi. Nasuprot katodi nalazi se anoda u obliku prstena s tankom mrežicom tako da kroz nju svjetlost može stići na katodu.
Spojimo li anodu s pozitivnim polom baterije, a katodu preko miliampermetra s negativnim polom, miliampermetar neće pokazivati nikakav otklon. Tek kada se katoda osvijetli, otklonit će se kazaljka miliampermetra. U prvom slučaju električna struja ne teče zato što u fotoćeliji ne postoji veza između katode i anode. Između njih postoji samo električno polje zbog priključenog električnog napona. U drugom slučaju, kada na fotoćeliju padaju zrake svjetlosti, svjetlost izbija iz katode elektrone koje privlači anoda, i time se zatvara strujni krug u fotoćeliji. Ta pojava omogućuje da svjetlosnu energiju možemo pretvarati u električnu. Fotoćelija ima veliku primjenu u industriji, tonskoj obradi i televiziji.
Nelson, Illinois
Nelson je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 170, što je 7 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Aguilares, Tamasopo
Aguilares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
Nedjeljom ujutro, subotom navečer
"Nedjeljom ujutro, subotom navečer" je hrvatska humoristična TV-serija redatelja Predraga Ličine, originalno emitirana na programu HRT 2012. godine.
Radnja
Kao što sam naslov nagovještava, serija donosi priču o skupini mladića i djevojaka čiji subotnji provodi završavaju nevjerojatnim avanturama. Svaka od priča počinje u nedjeljno jutro, u kojem zateknemo naše junake u neobičnim situacijama, da bi se nakon toga vratili u subotnje kasno poslijepodne, večer i noć te otkrili koji je slijed događaja doveo do takve nedjeljne posljedice. Na samom kraju svake epizode vraćamo se u nedjeljno jutro da bismo vidjeli rasplet priče.
Romita, Totatiche
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1749 m.
Ivor Martinić
Ivor Martinić (Split, 7. lipnja 1984.), hrvatski dramatičar.
Biografija
Dramaturgiju na Akademiji dramske umjetnosti upisao je 2003. godine. Od 2006. profesionalno radi kao dramaturg na produkcijama u Dječjem kazalištu Dubrava, kazalištu Mala scena, Teatru &TD, na Eurokazu, na Riječkim ljetnim noćima i ZKM-u. Između ostalih, potpisuje adaptacije ili dramaturgije predstava Sramota (J.M Coetzee, režija: Saša Božić, ZKM/Eurokaz/k.o), Rock'n'roll za dva miša (po Ezopu, režija: Ivica Šimić, Mala scena), Ružno pače (po H.Ch. Andersenu, režija: Robert Waltl, ZKM), Baba Jaga je snijela jaje (Dubravka Ugrešić, režija: Ivica Buljan, Riječke ljetne noći) i druge...
Drama o Mirjani i ovima oko nje njegova je najpoznatija drama praizvedena 2010. u Jugoslovenskom dramskom pozorištu u režiji Ive Milošević. Naslovnu ulogu odigrala je legendarna srpska glumica Mirjana Karanović. Predstava je postala iznimno popularna sa brojnim gostovanjima u zemlji i svijetu osvojivši čak 13 festivalskih nagrada. U Hrvatskoj je drama premijerno izvedena u listopadu 2010. kao prva dramska premijera kojom je otvorena jubilarna 150. sezona Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu a u režiji Anje Maksić Japundžić. Naslovnu ulogu odigrala je prvakinja drame Alma Prica. Ista drama u međuvremenu je postavljena i u Sloveniji (režija: Dušan Jovanović, Mestno gledališče ljubljansko). Zbog triju kazališnih izvedbi Drame o Mirjani u prestižnim kazalištima regije od strane medija proglašen je "novom kazališnom zvijezdom."
Godine 2011. praizvedena je njegova drama Moj sin samo malo sporije hoda u režiji Janusza Kice i produkciji Zagrebačkog kazališta mladih. Predstava je postigla veliki uspjeh, osvojila više od dvadeset kazališnih nagrada, te tako postala jedna od najnagrađivanijih kazališnih predstava u povijesti hrvatskog kazališta. Sam autor se svojim trećim dramskim tekstom potvrdio kao jedan od najboljih suvremenih hrvatskih dramatičara pa je tako kritičarka Helena Braut u Vjesniku zaključila: «Imamo modernoga, hrabroga i iznimno nadarenog autora, s osobitim osjećajem za ženske likove, autora koji donosi čehovljansku atmosferu u naše doba, nevjerojatno zreloga, sposobnog uočiti neuralgične trenutke doba u kojem živimo i vrlo originalnim jezikom prenijeti ih na scenu.", a kritičarka Nataša Govedić u Novom listu je zapisala: "Tekst Ivora Martinića jedan je od najboljih, najslojevitijih dramskih komada recentne domaće autorske ponude"" Njegove drame prevedene su na desetak jezika, a neki od prijevoda su i objavljeni.
Često surađuje s Hrvatskim radijem u čijem su dramskom programu izvedene gotovo sve njegove drame.
Jedan je od osnivača web portala hrvatske drame Drame.hr.
Živi i radi u Zagrebu.
Albiac
Albijak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 159 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 263 m, a minimalnoj 175 m).
Encino Colorado, Tzitzio
Encino Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1433 m.
La Noria, Batopilas
La Noria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 629 m.
Gastronomija
right|thumb|Deserti Gastronomija (od grčke reči -{gastri}- koja znači stomak i -{nomos}- znanje ili zakon) obuhvata sve ono što se odnosi na kuvanje, kuvarsku veštinu i s tim u vezi, u širem smislu obuhvata gurmanluk, sladokustvo, a u najširem smislu vezu kulture i hrane, odnosno umetnost ishrane, kulinarsku umetnost.
Oblasti koje imaju bliske veze sa gastronomijom su i društvene nauke, „fina umetnost“, ali i prirodne nauke koje se bave proučavanjem digestivnog trakta čoveka.
Ne treba je mešati sa gastrologijom (gastri-stomak, logic-nauka), koja je medicinska grana koja se bavi proučavanjem bolesti probavnog sistema. (Gastroenterologija)
Gastronomija spada u interdisciplinarne oblasti, budući da je pripremanje, ukrašavanje, izlaganje i postavljanje hrane, često praćnjno muzikom, plesom, likovnom umetnošću (drugim rečima „lepim umetnostima“), ali takođe ima dodirnih tačaka sa hemijom, biologijom, fizikom, matematikom, agronomijom, kao i antropologijom, istorijom, filozofijom, psihologijom, sociologijom.
Naučna disciplina koja se bavi proučavanjem kuvanja i gastronomijom poznata je kao molekularna gastronomija.
Zaplešimo zajedno
Zaplešimo zajedno može označavati:
Peníscola
Peníscola je turistički grad od 7,413 stanovnika u Španjolskoj autonomnoj pokrajini Valencija.
Piedra de León, Santa María Ozolotepec
Piedra de León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Ozolotepec.
Peníscola
Geografske karakteristike
Grad leži na obali Mediterana udaljen 150 km sjeveroistočno od Valencie i nekih 220 jugozapadno od Barcelone.
Piedra de León, Santa María Ozolotepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1731 m.
Peníscola
Historija
Peníscola je još od antičkih vremena raskrsnica mediteranskih civilizacija koje su se otimale za nju, zbog njena položaja Tako da su njome vladali Feničani, Grci, zatim Kartažani, Rimljani, Bizantinci i Arapi. Kasnije za kršćanstva tu su se doselili legendarni i zagonetni Vitezi templari. left|thumb|240px| Pogled na [[Peníscola (zamak)|Zamak i grad]]
Oni su između 1294. - 1307. podigli zamak, na temeljima starijeg arapskog kaštela. Ta snažna fortifikacija građena u rasponu od preko sto godina, pa se stilski razlikuje jer ima elemente kasnoromaničke do ranogotičke arhitekture.
Zamak leži na malom stijenovitom poluotoku okružen vodama mediterana, ono što je kuriozum je da ima izvor pitke vode.
Privreda
Peníscola je jedna od napoznatijih turističkih destinacija tog dijela Španjolske.
U proljeće i ljeto Zamak Peníscola je mjesto gdje se održava Festival španjolskog stripa i Festival stare i barokne muzike. Izvan bedema uz plaže nalaze se brojni hoteli, apartmani i ugostiteljski objekti. Turisti se pored kupanja (gotovo cijele godine) mogu voziti biciklom i planinariti po masivu i rezervatu prirode Sierra de Irta.
Lamia, Salerno
Lamia je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Opština Schitu-Golești, Argeș
Schitu-Golești je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 483 m.
Ubli (Cetinje)
Ubli je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 40 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 61 stanovnika).
Demografija
U naselju Ubli živi 39 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 56,5 godina (51,1 kod muškaraca i 63,8 kod žena). U naselju ima 19 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,11.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Loma Lucero, Xochistlahuaca
Loma Lucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 454 m.
Schwabenheim an der Selz
Švabenhajm an der Zelc je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.505 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Švabenhajm an der Zelc se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 140 metara. Površina opštine iznosi 9,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.505 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 264 stanovnika/km².
Belle Plaine, Iowa
Bel Plejn je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.534 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.534 stanovnika, što je 344 (12,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Glodeni, Bălănești
Glodeni je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Bălănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Ah, taj Ivo!
Ah, taj Ivo! je hrvatska humoristična TV serija, čija je pilot epizoda emitirana 27. svibnja 2012. godine na programu Nova TV. Doživjela je loše kritike nakon čega njeno snimanje nije nastavljeno.
Federico Hinojosa, Soto la Marina
Federico Hinojosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Rimogno, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Brinon-sur-Beuvron
Brinon sir Bevron je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Klamsi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 211 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 212 metara (maksimalnoj 336 m, a minimalnoj 197 m).
San Colombano, Genoa
San Colombano je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Sol y Mar, Playas de Rosarito
Sol y Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Veljko Vlahović
Velimir Veljko Vlahović (Trmanje, kod Kolašina, 2. septembar 1914 — Ženeva, 7. mart 1975) je bio učesnik Španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, visoki funkcioner SFRJ i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 2. septembra 1914. godine u selu Trmanje, kod Kolašina. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu, a gimnaziju u Podgorici i Beogradu. Studirao je mašinstvo na Tehničkom fakultetu u Beogradu, Pragu, na Sorboni (u Parizu) i diplomirao na Univerzitetu u Moskvi.
Veoma se rano, još kao srednjoškolac, uključio u radnički pokret. U Beogradu je 1932. godine izabran za sekretara udruženja srednjoškolaca beogradskih gimnazija, koje je tada bilo jezgro revolucionarnog, srednjoškolskog pokreta.
Revolucionarni studentski pokret
Stupajući na studije mašinstva na Tehničkom fakultetu u Beogradu, po prirodi sistematičan, radan i uporan, ubrzo je postao jedan od istaknutijih boraca i rukovodilaca naprednog studentskog pokreta u Beogradu. U SKOJ je primljen 1933, a u KPJ 1935. godine, kao već istaknuti studentski aktivist.
minijatura|Vođe [[Revolucionarni studentski pokret na Beogradskom univerzitetu|revolucionarnog studentskog pokreta (Beograd, 1936): Radivoje Radović, NN, Vjekoslav Crvlje, Milinko Kušić, NN, Dragoslav Dodić, Jelena Popović, Mahmut Bušatlija (pozadi), Muhamed Musić, Veljko Vlahović, NN, Ivo Lola Ribar, Rifat Burdžović.]]
Sredinom tridesetih godina, studenti Beogradskog univerziteta bili su pokretači i organizatori brojnih političkih akcija u gradu i na Univerzitetu. Vlahović je već tada bio jedan od istaknutih organizatora i rukovodilaca borbe beogradskih studenata za autonomiju Univerziteta, slobodu nauke i kulture, protiv nacionalističkih udruženja i policijske strahovlade, za demokratske slobode i društveni napredak zemlje. Bio je član od osnivanja, a od 1935 do jula 1936. godine, i predsednik Akcionog odbora stručnih studentskih udruženja na Beogradskom univerzitetu, i jedan od najistaknutijih organizatora i rukovodilaca velikih studentskih štrajkova (februara 1935. i 4. aprila 1936) u Beogradu. Zbog toga je hapšen i interniran u koncentracioni logor u Višegradu (14. februara do 20. marta 1935) i isključen s Univerziteta za 1935/36. godinu. Pre i u toku štrajkova putovao je u Zagreb i Ljubljanu zbog koordinacije zajedničke akcije studenata ova tri velika univerziteta protiv tadašnjeg režima.
Zajedno s Lolom Ribarom učestvovao je u formiranju akcionih komiteta i u pripremama jugoslovenske studentske delegacije za Svetski omladinski kongres u Ženevi, održan u jesen 1936. godine.
Španski građanski rat
U Španiji se borio u Balkanskom internacionalnom bataljonu "Dimitrov" i počeo "da polaže ispite iz velike lekcije istorije", kako je nazivao borbu za špansku republiku. Ubrzo posle dolaska u Španiju, u bici na Marami, 14. februara 1937. teško je ranjen u nogu.
U Španiji je bio borac s puškom u ruci i vršio niz odgovornih dužnosti u Internacionalnim brigadama. Najprije je radio u kadrovskoj sekciji Baze internacionalnih brigada u Albaceti, a zatim je bio pomoćnik načelnika za kadrove Balkanske internacionalne brigade. Posle toga je radio u Komesarijatu internacionalnih brigada u Madridu i Barseloni, a zatim u Centru za evakuaciju boraca internacionalnih brigada u S'Agara. U drugoj polovini 1937. godine, posle smrti Blagoja Parovića, izvjesno vrijeme je bio i urednik lista "Dimitrovac". Posljednja funkcija u španskoj republikanskoj vojsci bila mu je politički komesar bataljona.