cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joe Biden
Džozef Robinet Džo Bajden mlađi (20. novembar 1942. u Skrentonu u Pensilvaniji) je 46. predsjednik SAD. On je od 2009. do 2017. vršio dužnost potpredsednika SAD. Pre toga je od 1973. kao senator zastupao državu Delaver. Na tom mestu je tokom svoje duge karijere stekao veliki ugled i uticaj, kao i brojna prestižna imenovanja, među kojima se ističu predsedništvo nad senatskim odborima za pravosuđe i spoljnu politiku. Igrao je važnu ulogu u kontroverznom procesu potvrđivanja kandidature Roberta Borka i Klarensa Tomasa za Vrhovni sud. Godine 1991. se istakao kao jedan od vođa kongresne opozicije predsedniku Bušu Starijem i njegovim planovima za rat protiv Iraka. Jedanaest godina kasnije je, međutim, kao i većina njegovih stranačkih kolega podržao senatsku rezoluciju temeljem koje je Buš Mlađi pokrenuo invaziju Iraka. Bajden se dva puta pokušao izboriti za mesto predsednika - 1988. i 2008. - ali je od kandidature odustao još u ranim fazama demokratskih predizbora, a što se obično tumači njegovom sklonošću potencijalno katastrofalnim verbalnim "gafovima". Usprkos toga što mu je bio protivkandidat, Barak Obama ga je imenovao svojim potpredsedničkim kandidatom za opšte izbore 2008, posle kojih je preuzeo dužnost potpredsednika u januaru 2009. Obama mu je, pogotovo na početku mandata, poverio operativnu ulogu na polju unutrašnje politike, odnosno koordinaciju zakonodavnih aktivnosti sa tadašnjom demokratskom većinom u Kongresu; Bajdenu se pripisuje "proguravanje" programa federalnih subvencija, kao i zakon kojim je u SAD prvi put uvedeno opšte obavezno zdravstveno osiguranje. Zbog toga je pred izbore 2012. od Obame ponovno odabran za potpredsedničkog kandidata, te je zajedno sa njim najesen iste godine porazio republikansku listu Mita Romnija i Pola Rajana. U vreme kampanje se često navodio kao jedan od najizglednijih demokratskih kandidata za izbore 2016. na kojima se Obama ne može takmičiti zbog ustavnih ograničenja od dva mandata.
Godine 2020. je osvojio nominaciju Demokratske stranke i porazio predsednika Donalda Trampa na izborima.
Politika prema Balkanu
Još u ranoj fazi balkanskih konflikata, Džo Bajden je predstavljao pristalicu aktivne i po potrebi agresivne spoljne politike SAD na Balkanu. Među prvima je Slobodana Miloševića nazvao ratnim zločincem. Zalagao se za prekid sankcija na uvoz oružja prema srpskim protivnicima i za održavanje vojne obuke bosanskim muslimanima. Njegov uticaj na Bila Klintona i zalaganje za tu opciju je bilo odlučujuće za vojno angažovanje NATO-a u vazdušnim operacijama na Balkanu. . Bajden je kasnije američke vojne i diplomatske intervencije kojima su završeni jugoslovenski ratovi često navodio kao primer uspešne politike, pogotovo prilikom kritike rata u Iraku. Pri tome je posebno istakao Dejtonski mirovni ugovor koga je nekoliko godina nudio kao ustavnopravni i politički model za posleratni Irak, odnosno zalagao se za njegovu podelu na tri de facto nezavisna i etnoreligijski homogena entiteta. Biden je 25. studenog 2015. posjetio Zagreb i prisustvovao skupu čelnika država jugoistočne Europe Brdo-Brijuni.
Attenweiler
Atenvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Biberah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.735 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8426011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Biberah Atenvajler se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Biberah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 596 metara. Površina opštine iznosi 27,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.735 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Novakovec (Podturen)
Novakovec (mađarski Muraújfalu, staro kajkavsko ime je Nezatice ) je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Podturen, Međimurska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 976 stanovnika te 300 obiteljskih kućanstava.
Bučkovići na Bezujanci
Bučkovići na Bezujanci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Čajniče koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 105 stanovnika.
Autainville
Otenvil je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 320 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 153 m, a minimalnoj 119 m).
Collecchio
Collecchio ima više značenja:
Anciolina, Arezzo
Anciolina je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Reynosa, Tamaulipas
Reynosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas.
Poza Rica, Altamirano
Poza Rica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1242 m.
Arhiepiskop Sisinije I od Konstantinopola
Sisinije I (Σισίνιος Α´ [Sisínios A']; ? - 24. decembar 427) bio je arhiepiskop Konstantinopola. Naslijedio je Atika u februaru 426. i stolovao do smrti 427. nakon čega ga je naslijedio Nestorije.
Livingston County, Michigan
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 180.967, što je 24.016 (15,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Benito Juárez, Paso del Macho
Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso del Macho.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 491 m.
Formilaspartatma deformilaza
Formilaspartatma deformilaza (, formilaspartinska formilaza (formilaza I, formilaza II)) je enzim sa sistematskim imenom N-formil-L-aspartat amidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Liu Shao (Liu Song)
Liu Shao (劉劭) (426 –453), kurtoazno ime Xiuyuan (休遠), posthumno ime Yuanxiong (元凶, doslovno "vrhovni ubica"), bio je kratkotrajni car Kine iz dinastije Liu Song. Bio je sin cara Wena i njegov krunski princ koji je, čuvši da mu otac namjerava oduzeti titulu, zajedno sa svojim bratom Liu Junom, organizirao puč, svrgnuo i ubio oca. Tada je zauzeo prijestolje, ali je ubrzo nakon toga poražen i likvidiran od strane svog brata Liu Juna, princa od Wulinga, koji je preuzeo prijestolje kao car Xiaowu.
Filip David
Filip David (1940, Kragujevac) je srpski pisac jevrejskog porekla, dugogodišnji urednik Dramskog programa Televizije Beograd.
Član je Grupe 99, osnovane na Frankfurtskom sajmu knjiga 1999. i jedan od utemeljivača nezavisne književne asocijacije Forum pisaca, osnovane u decembru 1999.
Filip David je trenutno (2008) zaposlen kao redovni profesor dramaturgije na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.
Đakovići
Đakovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Čajniče koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 233 stanovnika.
Amḩidād, Hajjah
Amḩidād je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1593 m.
Nova Vas (Brtonigla)
Nova Vas (talijanski Villanova [villaˈnɔːva]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Brtonigla, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 355 stanovnika te 122 obiteljskih kućanstava.
4733 ORO
4733 ORO je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,184 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,7.
Case di Pedrolara, Rimini
Case di Pedrolara je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Colleferro
Colleferro ima više značenja:
Santa Martha, Villa Corzo
Santa Martha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 682 m.
Collegio
Collegio ima više značenja:
4732 Froeschle
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 16,858 stepeni, a orbitalni period iznosi 2049,956 dana (5,612 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,068. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,30 a geometrijski albedo 0,059.
Heritage Pines, Florida
Heritidž Pajns je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.136.
Paso Limón, San Lucas Ojitlán
Paso Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Lucas Ojitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Lisičji potok
Lisičiji potok se nalazi između Topčiderskog brda i Banjice, južno od Belog dvora. Predstavlja slabije naseljen kraj, sa izrazito gustom šumom. Ovde su smešteni brojni vojno-medicinski hangari. Tokom 1994. godine grom je udario u vojno skladište što je dovelo do velikog požara. Lisičiji potok je povezan sa Dedinjem i Kanarevim brdom, nalazi se na Savskom vencu.
Jirlău, Jirlău
Jirlău je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Jirlău.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3397 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Sárbogárd
Sárbogárd čita se Šarbogard (njemački: Bochart), je grad u sredini Mađarske od 12,138 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Fejér.
Geografske karakteristike
Sárbogárd leži udaljen 35 km istočno od Jezera Baloton i oko 24 km od Dunava.
Historija
Sárbogárd je prvi put dokumentiran 1323., a status grada dobio je 1986.
En folkefiende (film)
En folkefiende je norveški igrani film snimljen u režiji Erika Skjoldbjærga i premijerno prikazan početkom 2005. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene klasične drame Hernika Ibsena, pri čemu je scenarist Nikolaj Frobenius radnju izmijenio, odnosno prebacio je u moderno doba. Protagonist, čiji lik tumači Jørgen Langhelle je popularni TV-voditelj koji se vraća u rodni grad kako bi prodavao tamošnju izvorsku vodu, ali se suočava sa problemima kada otkrije da je ona zagađena.
Sendero Real, Tlajomulco de Zúñiga
Sendero Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1532 m.
Casenuove, Lodi
Casenuove je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Au am Rhein
Au am Rajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Raštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.396 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8216002. thumb|left|Au am Rhein
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Raštat Au am Rajn se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Raštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 111 metara. Površina opštine iznosi 13,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.396 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 256 stanovnika/km².
Josip Broz Tito
Josip Broz Tito (Kumrovec, 7. maja 1892. – Ljubljana, 4. maja 1980.), jugoslavenski revolucionar, vojskovođa i državnik. Smatra se jednom od najvažnijih ličnosti 20. vijeka i uopće historije na prostorima bivše Jugoslavije.
Bio je lider Komunističke partije Jugoslavije od 1937. do 1980, vođa Narodnooslobodilačke borbe naroda Jugoslavije od 1941. do 1945, te doživotni predsjednik Socijalističke federativne republike Jugoslavije od 1953. do 1980. godine. Jedan je od osnivača Pokreta nesvrstanih.
Njegova sahrana okupila je velik broj tadašnjih državnika.
Rane godine
levo|thumb|200px|Rodna kuća Josipa Broza Tita u [[Kumrovec|Kumrovcu]] Josip Broz je rođen u malom selu Kumrovcu na Sutli, u najzapadnijem dijelu Hrvatskog zagorja 7. maja 1892. godine kao sedmo od petnaestero djece roditelja Franje (Franceka) i Marije Broz, rođene Javeršek. Mali "nesporazum" oko toga biografskog podatka, s obzirom da se Titov rođendan slavi na dan 25. maja, objasnili su njegovi biografi činjenicom da je Josip Broz za vrijeme svoga dugogodišnjeg revolucionarnog rada bio prisiljen da se služi lažnim papirima i dokumentima, pa je tako i u jednom vojničkom dokumentu austro-ugarske vojske zabilježeno da je rođen 25. maja. A upravo na taj dan (25. V 1944) izvršen je i desant na Drvar. Rođendan je ostao, pa ni sam Tito nije želio da se taj datum mijenja kad ga je narod već prihvatio. Sin oca Hrvata i majke Slovenke, Josip Broz nije osjećao nikakvih nelagoda zbog te okolnosti, jer između dvije susjedne zemlje nije bilo antagonizma ni netrpeljivosti. Josip Broz je mnoge dane djetinjstva proveo kod djeda Martina preko Sutle, te naučio odlično slovenski, zbog čega je imao poteškoća kada je pošao u hrvatsku osnovnu školu.
Kada se rodio Josip Broz, život u kumrovačkoj dolini je bio težak i naporan, oskudan i jednoličan. Iako je kmetstvo odavno bilo ukinuto, seljaštvo su pritiskali teški nameti, porezi i opća oskudica, jer su im posjedi bili mali, rasparčani, a zemlja slabe kvalitete. Godina 1903. i 1904. bile su veoma burne u tim krajevima, u znaku općeg narodnog pokreta protiv madžarizacije s jedne strane, i u znaku pobune siromašnih seljaka protiv svih vrsta eksploatacije s druge strane.
Nakon "izleta" u Trst, gdje nije našao posao, vraća se u Zagreb gdje 1911. sudjeluje u velikim demonstracijama. Nakon toga je radio u Kamniku u Sloveniji, Čenkovu u Češkoj, u Münchenu, u tvornici automobila "Benz" u Mannheimu, u Njemačkom Ruhru, Beču, Bečkom Novom Mjestu gdje je radio u tvornici automobila "Daimler" kao probni vozač. Naučio je njemački i češki jezik, usavršio svoj i izučio nove zanate.
Prvi svjetski rat i oktobarska revolucija
Na fronti je bio do 25. maja 1915. kada je ranjen i zarobljen. U ruskoj bolnici provodi trinaest mjeseci gdje mnogo čita i uči ruski jezik. Nakon izlječenja, Tito je kao zarobljenik poslan na rad u selo Kalasijevo. Pored posla nalazi vremena za čitanje a u razgovorima sa seljacima sve se češće spominje ime Lenjin.
Krajem 1916. premješten je u Kungur gdje radi na održavanju željezničke pruge. U junu 1917. napušta Kungur i odlazi u Petrograd gdje sudjeluje u demonstracijama. Zatim bježi u Finsku. Tamo je uhapšen i poslan u zatvor u Petropavlovskoj tvrđavi, iz koje je transportiran natrag u Kungur. Iz transporta je pobjegao i dospio u Omsk, gdje se, poslije pobjede oktobarske revolucije, prijavio u odred Crvene internacionalne garde. Na proljeće 1918. zatražio je da bude primljen u Rusku komunističku partiju (boljševika). U ljeto iste godine umaknuo je pred Kolčakovom vojskom među Kirgize, gdje je radio kao strojar u jednome mlinu. Po povratku boljševika u Omsk vratio se u taj grad i tamo postao član jugoslavenske sekcije Ruske komunističke partije.
Partijski rad
U jesen 1920. vraća se u Zagreb gdje stupa u redove Komunističke partije Jugoslavije. Iste godine partija je zabranjena. Kada 1921. ostaje bez posla zapošljava se u mlinu u mjestu Velikom Trojstvu gdje je sa svojom suprugom Pelagijom živio do kasnog proljeća 1925. godine. Tu mu se rodilo troje djece. Prvo dijete umrlo mu je u Zagrebu, a u Trojstvu su mu sahranjeni sinčić Hinko, koji je umro osam dana nakon rođenja kćerkice Zlatice, čiji se život ugasio nakon 17 mjeseci. Godinu dana prije nego što napušta Veliko Trojstvo, rođen je sin Žarko, koji je jedini ostao živ od četvoro njegove djece iz prvog braka.
Napušta mlin u Velikom Trojstvu i u kasno proljeće 1925. godine dolazi u Zagreb. Po partijskim zadacima odlazi u Kraljevicu, Beograd i u Smederevsku Palanku. U aprilu 1927. opet se vraća u Zagreb. Od suda u Ogulinu osuđen je na sedam mjeseci robije, uvjetno na četiri mjeseca, zbog komunističke propagande. Nakon izlaska iz zatvora Tito ujedinjuje Partiju koja je bila podijeljena na različit frakcije.
Robija
minijatura|Tito u zatvoru u Lepoglavi 1928. godine.
Kada su u junu 1928. godine organizovane demonstracije, na letku kojim se radnici pozivaju na demonstracije stajao je potpis Josipa Broza. Velika potjera policije raspisana je 20. juna 1928. Uhapšen je 4. augusta 1928. godine, pred kućom u Vinogradskoj cesti, zatvoren i mučen. Iz zatvora je poslao pismo Filipu Filipoviću o teškim uvjetima zatvorenika, koje je objavljeno u inozemstvu u komunističkim listovima pod naslovom »Krik iz pakla«.
Osuđen je na pet godina robije. Početkom 1929. doveden je na izdržavanje kazne u Lepoglavu. Godinu dana poslije njega u Lepoglavu dolazi Moša Pijade, tada stari i iskusni komunist. Njih dvojica su počeli zajedno raditi na organiziranju partijskih jedinica u kaznionici. Iz toga vremena sačuvan je i jedan od dva portreta Tita što ih je izradio Moša Pijade, koji je inače bio poznati slikar.
Početkom 1931. Josip Broza su iznenada premjestili u kaznionicu u Mariboru, koja je bila na glasu kao najgora u Jugoslaviji. Tu je izdržao kaznu ali ipak nije odmah pušten na slobodu. Odveden je u Ogulin, gdje je trebao da odleži još tri i pol mjeseca one kazne na koju je bio uvjetno osuđen. Tek potkraj marta 1934. izlazi iz zatvora, ali mu je određeno da mora boraviti u rodnom Kumrovcu i da iz njega ne smije nigdje otići.
Britanska profesorka Phyllis Auty ocenjuje da je Tito boravkom u zatvoru izbegao krvave obračune sa komunistima od strane Jugoslovenske Vlade u periodu od 1929. do 1932.
Uspon Tita i Velika čistka
Već u aprilu 1934. godine napušta Kumrovec i odlazi u Samobor. U to vreme koristio je ilegalno ime Valter. Prešavši u ilegalnost, Tito je nastavio još većom partijskom aktivnošću. Iste godine, uz podršku privremenog šefa KPJ Milana Gorkića, uključen je u Politički biro CK KPJ u Beču. Zbog partijskih zadataka povremeno odlazi u Pariz i Moskvu.
Nakon aprilskog plenuma CK KPJ 1936. godine, na kome su se neki rukovodioci usprotivili Gorkiću, 9.9. iste godine Kominterna je postavila novi Centralni komitet KPJ, na čelu sa Gorkićem kao generalnim sekretarom i Titom kao organizacionim sekretarom. Tada je Tito predlagao da rukovodstvo deluje iz zemlje, a ne iz Beča, sa čime se Gorkić nije slagao. Na kraju je dogovoreno da Tito ode u Jugoslaviju, a da Gorkić ostane u inostranstvu. Šef Kominterne Georgi Dimitrov je tada bio čvrsto na Titovoj strani.
U borbama za vlast koje su usledile nakon nakon likvidacije Milana Gorkića u Moskvi, Tito se već krajem 1937. godine predstavlja kao generalni sekretar Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije. U Parizu, Titov glavni saveznik bio je Boris Kidrič, koji je tu radio kao novinar, a u Španiji Božidar Maslarić. Neki smatraju da je tokom Španskog građanskog rata (1936-1939) Tito bio šef jedne grupe NKVD-a, zadužene za likvidaciju trockista i drugih Staljinovih oponenata. Navodno je to iskoristio kao priliku da se obračuna sa onim jugoslovenskim komunistima koji su se protivili njegovom dolasku na čelo KPJ (vidi Blagoje Parović).
1938. godine Tito je počeo da piše članke za "Proleter" u kojima je branio politiku Narodnog fronta, znajući da Kominterna mnogo drži do pisane reči. Sretena Žujovića i Rodoljuba Čolakovića je iz Moskve poslao u Srbiju da rade na stvaranju Narodnog fronta, što im je moguće spasilo život.
12. marta 1938, zagrebačka policija dobila je dojavu da će Josip Broz, član CK KPJ, doputovati u Zagreb sa falsifikovanim čehoslovačkim pasošem na ime inženjera Jozefa Tomaneka. Tito je stoga morao da nabavi druga dokumenta i ode prvo za Beograd, pa tek onda za Zagreb. Iz ovoga je izvesno da je neko radio Titu o glavi, ali Auty nema podataka o tome ko ga je ocinkario, niti o tome kako je Tito za to saznao i promenio plan.
U to vreme, Auty već piše o Titu kao o "vršiocu dužnosti generalnog sekretara KPJ". U pismu Dimitrovu jula 1938. Tito javlja da je isključio članove CK iz Pariza, Labuda Kusovca i Ivu Marića iz KPJ. Istog meseca, neko ih je denuncirao francuskoj policiji i oni i njihovi saradnici su deportovani iz Francuske. Među izgnanim nije bilo nijednog od "staljinovaca".
Tito još dva puta odlazi u Moskvu 1938. i 1939. godine. Prilikom svog drugog odlaska u Moskvu sukobljava se sa poslednjim rivalom za mesto šefa KPJ, Petkom Miletićem, nakon čega postaje generalni sekretar KPJ.
Generalni sekretar KPJ
Jedne od posljednjih večeri u oktobru 1940. godine u Dubravi je održana Peta zemaljska partijska konferencija. Na konferenciji je potvrđeno faktičko stanje nastalo nakon staljinističke Velike čistke, tokom koje je staro rukovodstvo likvidirano, a Josip Broz došao na čelo partije. U to vreme, Fašizam se širio Evropom, Hitlerove i Mussolinijeve armije su na granicama Jugoslavije. Na kraju konferencije Tito je rekao: "Drugovi, pred nama su odlučujući dani. Naprijed sada u konačnu pobjedu! Iduću konferenciju moramo održati u oslobođenoj zemlji i od tuđina i od kapitalista!"
Okupacija Jugoslavije Tita je zatekla u Zagrebu, odakle je, njegovom inicijativom, upućen proglas CK KPJ narodima Jugoslavije i radnom narodu Jugoslavije, u kojemu se ističe odlučnost Partije da u oslobodilačkom ratu ustraje u prvim redovima, u kojemu ustaje protiv potpaljivanja nacionalne mržnje i poziva radnike, seljake, omladinu, građane i sve rodoljube da se ujedine u borbi za nacionalnu nezavisnost.
Novaki Pazinski
Novaki Pazinski je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Cerovlje, Istarska županija.
Josip Broz Tito
Generalni sekretar KPJ
U drugoj polovici maja 1941. godine Tito odlazi u Beograd odakle usmjerava pripreme za dizanje ustanka i početak oslobodilačkog rata. Po napadu Njemačke na SSSR (22. juna) Politbiro CK KPJ je pod Titovim vodstvom ocijenio da je nastupio odlučan trenutak za početak oružanog ustanka protiv okupatora i njegovih domaćih pomagača. Glavni štab Narodnooslobodilačkih i partizanskih odreda Jugoslavije (NOPOJ) formiran je 27.juna, a Tito je postao vrhovnim komandantom NOPOJ. Pod njegovim vodstvom donesena je odluka o dizanju svenarodnog ustanka.
Novaki Pazinski
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 216 stanovnika te 76 obiteljskih kućanstava.
Josip Broz Tito
Narodnooslobodilačka borba
minijatura|Nemačka poternica za Titom.
Beograd je napustio 16. oktobra i otišao na oslobođeni teritorij u zapadnoj Srbiji, kamo su premješteni i GŠ NOPOJ i CK KPJ. 26. i 27. novembra održano je savjetovanje partizanskih vođa u Stolicama i donesene smjernice za razvoj ustanka i oslobodilačke borbe pod vodstvom Vrhovnog štaba NOPOJ i glavnih štabova po zemljama i pokrajinama Jugoslavije. U oktobru iste godine Tito se sastao u Ravnoj Gori s Dražom Mihailovićem radi dogovora o zajedničkoj borbi protiv okupatora, koji zbog stava Mihailovića završava bez uspjeha.
thumb|Tito vrši smotru [[Prva proleterska brigada|Prve proleterske brigade 7. novembra 1942. godine u Bosanskom Petrovcu.]]
Nakon neuspjeha osovinskih snaga da unište partizane u prvoj polovici 1942. godine, glavnina partizanskih snaga pokreće veliki pohod u Bosansku Krajinu, koji će rezultirati stvaranjem velike slobodne teritorije na području Hrvatske i zapadne Bosne sa sjedištem u Bihaću, tzv. Bihaćke republike.
Na osnovi tih uspjeha u drugoj polovici 1942. izdaje naredbu o osnivanju prvih divizija i korpusa, što je bio temelj stvaranja Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije (NOVJ). Na njegovu inicijativu u Bihaću se 27. novembra 1942. sastaju predstavnici antifašističkih snaga iz svih krajeva Jugoslavije i formiraju AVNOJ - Antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Jugoslavije kao privremeno tijelo vlasti koje će s vremenom postati legitimna alternativa izbjegličkoj vladi u Londonu. Godinu dana poslije, 29. i 30. novembra 1943, u AVNOJ se ponovno sastao u Jajcu i donio povijesne odluke o budućem uređenju Jugoslavije kao federativne države ravnopravnih naroda i narodnosti Jugoslavije. Na istom zasjedanju Tito je dobio naslov Maršala.
Tito je nakon toga rukovodio borbom iz Drvara, odakle, poslije neuspjelog njemačkog desanta, 25. maja 1944. godine, odlazi na Vis, gdje razvija široku djelatnost za međunarodno priznanje nove Jugoslavije. U augustu 1944. susreće se u Napulju s predsjednikom britanske vlade Winstonom Churchillom. Istodobno dok se bori za međunarodno priznanje novoga stanja na tlu Jugoslavije, rukovodi, kao vrhovni komandant, operacijama oslobođenja zemlje, koje usklađuje s operacijama savezničkih vojski. Predvečer 23. oktobra 1944. stiže u oslobođeni Beograd. Potvrđujući već izborene tekovine, Tito 7. marta 1945. godine formira vladu Demokratske Federativne Jugoslavije.
Ratne operacije su završile 15. maja 1945. Još u toku borbe - 19. novembra 1944. - Predsjedništvo AVNOJ-a dodijelilo je Titu naziv narodnog heroja Jugoslavije. Josip Broz Tito bio je jedini Vrhovni komandant u drugom svjetskom ratu koji je svoje borce lično vodio u bitku. Ranjen je u bitci na Sutjesci u junu 1943. godine.
Collegno
Collegno ima više značenja:
Josip Broz Tito
Uspostava nove Jugoslavije
thumb|Tito sa savezničkim misijama u Drvaru u maju 1944. godine Nakon što 1944. godine postaje očito da će partizani uz pomoć Crvene armije osloboditi Jugoslaviju od okupatora, Tito kao efikasni politički pragmatik, za razliku od drugih komunističkih vođa ovoga doba počinje raditi na širenju svoje političke baze. Prvi komunistički propagandni rezultati u borbi s ostalim političkim opcijama još iz doba Kraljevine Jugoslavije postižu svoj uspjeh tek u ratu kada veći broj poznatih osoba iz kulture i politike prelazi na stranu partizana. Također pod pritiskom Velike Britanije dolazi 1944. godine do sklapanja sporazuma Tito-Šubašić po kojemu članovi kraljevske vlade koji nisu kompromitirani tijekom rata na čelu s bivšim hrvatskim banom Šubašićem ulaze u vladu nove Jugoslavije.
Dok je Titov pragmatični sporazum sa emigrantskom vladom doprineo dobivanju legitimiteta pred monarhistima i centralistima to jest prije svega Srbima, ranija odluka o postavljanju ostarjelog apolitičnog, ali socijalno osjetljivog hrvatskog pjesnika Vladimira Nazora za predsjednika ZAVNOHa je imalo umirujući efekt na Hrvate koji istovremeno zahtjeva decentralizaciju ili nezavisnost i strepe od osvete zbog ustaških zločina. Završni dio Titovih pragmatičnih akcija za dobivanje političkog legitimiteta u doba ili nakon Drugog svjetskog rata postaju izbori koje bojkotiraju monarhističke stranke i potom postavljanje Ive Ribara koji je bio predsjednik ustavotvorne skupštine kraljevine Jugoslavije, prvo za predsjednika AVNOJa odmah nakon ulasku u komunističku partiju (njegovi sinovi su "regrutirani" u doba kraljevine Jugoslavije),a potom za predsjednika ustavotvorne skupštine komunističke Jugoslavije. Titov pokušaj dogovora s katoličkom crkvom 1945. godine propada nakon što Alojzije Stepinac odbija njegove prijedloge za rješavanje sporova.
Posleratni period
Pravnu osnovu za te zločine donosi saveznički dogovor o ukidanju ženevske konvencije (Churchill, Roosevelt, Staljin) pošto uskoro "neće biti nemačke vlade koja bi mogla da se dogovara s crvenim križom". Dok su zapadni saveznici ovu kriminalnu definiciju iskoristili za izgladnjivanje nemačkih zatvorenika nakon završetka rata tako da su oni imali smrtnost od "samo" 2 % u 3 mjeseca koliko su postojali logori, Sovjetski Savez, a koristeći se tim primjerom i Titova Jugoslavija su vršile masovna pogubljenja domaćih izdajnika. Broj ubijenih je i danas veoma kontroverzan, iako nikada nije niti približno utvrđen. Jedinu kakvu takvu procjenu o broju poginulih ili ubijenih "domaćih izdajnika" je dao jugoslavenski zavod za statistiku tijekom popisa žrtava rata 1964. godine kada njihov broj za cijelo ratno razdoblje (1941-1945) određuje na 200.000.
Po završetku ratnih i poratnih aktivnosti Jugoslavija počinje voditi prisilnu kolektivizaciju sovjetskog stila, protjerivanje nemačkih starosjedioca, kao i sveukupnu obnovu ratom uništene privrede uz pomoć sovjetskih savjetnika. Sve te prosovjeske reforme kao i neke druge mjere koje su išle još i dalje od onih sovjetskih su stvorile međunarodnu sliku po kojoj je Titov režim najortodoksniji komunistički režim nakon onog staljinističkog u SSSRu
Raskid sa Staljinom
desno|mini|Preživeli članovi Radnog predsedništva predratne [[Peta zemaljska konferencija KPJ|Pete zemaljske konferencije KPJ, slikani za vreme održavanja Šestog kongresa KPJ 1952. godine u Zagrebu. S leva na desno - Đuro Pucar Stari, Moša Pijade, Josip Broz Tito, Spasenija Cana Babović i Edvard Kardelj.]]
Beauchêne (Loar i Šer)
Bošen je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Vandom.
Josip Broz Tito
Raskid sa Staljinom
Nakon završetka rata, nova država, koja je 29. novembra 1945. promijenila ime u Federativna Narodna Republika Jugoslavija, je pod Titovim vodstvom postala dio Istočnog bloka i u njoj je uveden komunizam kao službena ideologija, zabranjene rad svih stranaka osim KPJ, te se, po uzoru na SSSR, počela provoditi nacionalizacija velikih poduzeća te prisilna kolektivizacija zemlje.
Beauchêne (Loar i Šer)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 142 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 176 metara (maksimalnoj 205 m, a minimalnoj 164 m).
Josip Broz Tito
Raskid sa Staljinom
No, postepeno su na vidjelo počele izlaziti i sve veće nesuglasice između Tita i Staljina, koje svoj korijen imaju u tome što su jugoslavenski komunisti na vlast došli vlastitom borbom, umjesto uz pomoć Crvene armije, te su smatrali kako imaju pravo budući razvoj svoje države određivati sami, a ne po sovjetskom diktatu. Prikrivena napetost Tita i Staljina je eskalirala 1948. godine kada je došlo do javnog raskola nakon Rezolucije Informbiroa.
U tom periodu je još jednom do izražaja došla Titova državnička sposobnost. Nakon što se nemilosrdnim mjerama, uključujući otvaranje zloglasnog zatvora Goli otok, obračunao sa Staljinovim pristašama u KPJ, vješto je iskoristio hladni rat kako bi nagli prestanak sovjetske nadoknadio američkom pomoći. Raskid sa SSSR-om je bio i prilika da se, za razliku od dogmatskog marksizma sovjetskog tipa razvije socijalizam prilagođen jugoslavenskim prilikama. U Narodnoj skupštini FNRJ 27. juna 1950. podnio je obrazloženje Osnovnog zakona o upravljanju radnim kolektivima od strane radnika, istaknuvši staro socijalističko geslo "Tvornice radnicima". Prvi put je za Predsjednika Republike izabran 14. januara 1953. godine.
Politika nesvrstanosti
thumb|Josip Broz Tito i car [[Haile Selassie u Kopru 1959.]] thumb|Tito i [[Willy Brandt u Bonu 1970.]]
1950-ih su Titovu novu politiku neutralnosti u hladnom ratu usvojile mnoge novostvorene države Trećeg svijeta, pa je Tito u tome prepoznao mogućnost za stvaranje novog saveza koji je nazvan Pokret nesvrstanih. Ta će alijansa dugo vremena ne samo omogučiti veliki ugled u svijetu, nego i njenim poduzećima donijeti mnoge unosne poslove u zemljama Trećeg svijeta.
Istovremeno se i socijalizam u Jugoslaviji, neopterećen sovjetskim dogmama, počeo razvijati u smjeru sve veće otvorenosti prema novim idejama, a životni standard stanovništva nastavio rasti, postavši vidno boljim ne samo u odnosu na Istočni blok, nego i neke zapadne kapitalističke zemlje Evrope, kao što su Portugal i Irska. No, svi ti trendovi, koji su kulminaciju stekli krajem 1960-ih, prekinuti su početkom 1970-ih nakon pojave nacionalističkog masovnog pokreta u Hrvatskoj. Tito, koji je ispočetka ohrabrivao reforme i veću otvorenost, nakon toga se stavio na stranu dogmata i konzervativaca, pa je obračun s maspokom iskorišten kako bi se Partija očistila od reformskih elemenata u svim republikama i pokrajinama. Trijumf komunističkog dogmatizma prestavlja donošenje Ustava 1974. godine odnosno Zakona o udruženom radu 1976. godine - nastojanja da se jugoslavenski sistem samoupravnog socijalizma kodificira u dogmu - a koji su svoje negativne posljedice pokazali tek nakon Titove smrti.
Smrt i pogreb
Umro je 4. maja 1980. u 15.05 sati na Kliničkom bolničkom centru u Ljubljani. Pokopan je 8. maja 1980. u Beogradu u Kući cvijeća. Na njegovoj sahrani bilo je prisutno 209 delegacija iz 127 država svijeta. Titova sahrana se smatra najvećim pogrebom nekog državnika u svjetskoj historiji.
Posthumne kontroverze
thumb|desno|150px|Titov spomenik u Kumrovcu
Tito je za svog života u SFRJ stvorio kult ličnosti i za njegovog života je bilo nemoguće imati bilo kakvo kritičko mišljenje o bilo kome aspektu njegovog života i politike, odnosno razlučiti stvarne činjenice od službene propagande. To je nakon njegove smrti, a pogotovo nakon raspada SFRJ, dovelo do reakcije u vidu tretiranja Tita kao najvećeg zločinca u historiji, odnosno negiranja službenih podataka u korist raznih mitova i urbanih legendi, često i onih najapsurdnijih.
Titova uloga u Staljinovoj čistki
Postoji teorija koju između ostalih zastupa novinar Pero Simić, da je Josip Broz cinkario svoje partijske drugove NKVD-u da su trockisti, frakcionaši i sl, kako bi preuzeo vodstvo u KPJ. Prema njegovoj oceni, Titova negativna karakteristika za neke od njih je bila svojevrsna presuda. On navodi da je u moskovskim arhivima do sada pronađeno 40 karakteristika, uglavnom negativnih, koje je Tito pisao NKVD-u o svojim partijskim drugovima. Ruski autor Bondarev ispravlja Simića, koji piše da je Broz predavao kararakteristike svojih drugova NKVD-u. Bondarev navodi da je karakteristike predavao kadrovskom odelu Kominterne, što samo po sebi ne dokazuje njegovu povezanost sa NKVD.
Brezovice
Brezovice mogu da budu:
Dražen Budiša
thumb|Dražen Budiša
Dražen Budiša (Drniš, 25. srpnja 1948.) je hrvatski političar, poznat kao dugogodišnji vođa Hrvatske socijalno liberalne stranke i vođa opozicije vladi Franje Tuđmana početkom 1990-ih.
Mladost
Rođen je 25. srpnja 1948. u Drnišu u kući koja je do 1945. bila gostionica s velikim dvorištem. Otac Mate bio je službenik, a majka Marija kućanica. U dobi od dvije godine prebolio je dječju paralizu. Osnovnu i glazbenu školu te dva razreda gimnazije završio je u Drnišu. Treći i četvrti razred završava u splitskoj gimnaziji 'Vladimir Nazor'. U vrijeme gimnazijskoga školovanja profesori su ga zapazili kada je javno izrazio nezadovoljstvo zbog izbacivanja Franje Tuđmana iz Saveza komunista. Prema vlastitoj tvrdnji tada je bio jedini koji je u gimnaziji koju je pohađao govorio 'tisuća' i 'znanost'. Također navodi kako je bio jedini u gimnaziji, koji se nakon Omladinske političke škole odbio učlaniti u Savez komunista. Godine 1967. upisao je studij filozofije i sociologije na zagrebačkom Filozofskom fakultetu. Godinu dana kasnije javno je branio Deklaraciju o nazivu i položaju hrvatskog jezika.
Hrvatsko proljeće
Tijekom Hrvatskoga proljeća Budiša je bio jedan od studentskih vođa (1971. imao je 23 godine i studirao filozofiju i sociologiju na zagrebačkome Filozofskomu fakultetu). 11. prosinca 1971., Budiša je uhićen i osuđen u skladu s tadašnjim zakonima na kaznu strogoga zatvora od četiri godine. Kaznu je odslužio u Staroj Gradiški i Lepoglavi. Iz zatvora je izašao u prosincu 1975. Nakon izlaska iz zatvora je radio kao knjižničar.
Osamostaljivanje Hrvatske
Franjo Tuđman je očekivao kako će Budiša biti u HDZ-u u vrijeme prvih višestranačkih izbora 1990., no Budiša se odaziva pozivu u HSLS od strane Slavka Goldsteina. Neposredno pred izbore je postao predsjednik te stranke, te postao zaštitni znak Koalicije narodnog sporazuma. Kao i Koalicija, i Budiša je na izborima doživio neuspjeh, s obzirom da je u prvom krugu poražen u svojoj izbornoj jedinici.
S druge strane, na istim izborima je HSLS uspio osvojiti nekoliko mandata, te je nakon eskalacije rata u ljeto 1991. njoj ponuđeno da uđe u Gregurićevu Vladu demokratskog jedinstva. Budiša je pristao i dobio mjesto ministra bez lisnice. U veljači 1992. je, nezadovoljan prijedlogom ustavnog zakona o pravima manjina koji je, prema njegovom mišljenju, davao prevelike ustupke pobunjenim Srbima koji su držali pod okupacijom njegovom rodni Drniš, odlučio odstupiti iz vlade. Odluku je objavio usred televizijski prenošene rasprave u Saboru, izazvavši bijesnu reakciju Vladimira Šeksa. Taj dramatični čin je Budišu učinio ličnošću oko koje će se okupljati svi nezadovoljnici Tuđmanovom politikom u to doba. Zahvaljujući tome se kandidirao za predsjednika Republike na izborima izborima u kolovozu iste godine. Na njima je poražen od Franje Tuđmana, ali je iza sebe ostaviti prethodno razvikanije kandidate kao Savku Dabčević-Kučar i Dobroslava Paragu, a HSLS se na istovremeno održanim izborima za Zastupnički dom Sabora nametnuo kao najjača od svih hrvatskih opozicijskih stranaka. Taj je status potvrđen na lokalnim i izborima za Županijski dom Sabora u veljači 1993. kada je HSLS dobila najveći udio glasova u svojoj povijesti.
Tri godine kasnije, na novim izborima za Sabor, postotak glasova za HSLS se prepolovio, uglavnom zahvaljujući preporodu dotle marginaliziranog SDP-a. To, kao i neuspjeh HSLS-a da u zagrebačkoj krizi dođe na čelo Zagreba (pri čemu je jedan od kandidata za gradonačelnika bio i Budiša) je dovelo do unutarnjih sukoba u stranci te Budišinog odstupanja s mjesta predsjednika HSLS-a. Budiša je potom postao predsjednik Velikog vijeća HSLS-a, ali je i tu funkciju napušta nakon što je većinom glasova odlučeno da se prekinu pregovori s HDZ-om, koje je on zagovarao. Kasnije će mnogi njegovi stranački puleni (Božičević, Tadić, Rožić, Zorić, Ropuš, Herak) prijeći u HDZ. HSLS se definitivno raspada u jesen 1997. godine kada se Budiša u stranačkom puču vraća na čelo HSLS-a i obara Vladu Gotovca koji tada osniva Liberalnu stranku (LS).
Ubrzo nakon toga Budiša je došao do zaključka kako na vlast može doći jedino ako se poveže sa SDP-om, i u ljeto 1998. je sklopio sporazum sa njenim vođom Ivicom Račanom. Time je uspostavljen savez, odnosno koalicija koja će na parlamentarnim izborima 2000. osvojiti najveći broj glasova i zajedno sa još četiri stranke (HSS, LS, HNS i IDS) stvoriti Trećesijećanjsku vlast. Račan, kome je u skladu s prethodnim dogovorom pripalo mjesto novog premijera, Budiši je ponudio mjesto predsjednika Sabora, ali je on to odbio nadajući se pobjedi na predsjedničkim izborima održanim nepunih mjesec dana kasnije. Slijedila je izuzetno oštra kampanja, u kojoj se u drugom krugu našao protiv HNS-ovog kandidata Stjepana Mesića, i u kojoj se na njegovu stranu stavila hrvatska desnica. Usprkos tome, Budiša je poražen, i nakon Mesićeve inauguracije je preuzeo mjesto saborskog zastupnika.
Zbog podjele u HSLS-u oko glasovanja o povjerenju Vladi Ivice Račana zbog izručenja hrvatskih generala Haškom sudu u ljeto 2001. Budiša podnosi ostavku na dužnost predsjednika HSLS-a, ali na izbornom saboru stranke u veljači 2002. Budiša ponovno preuzima stranku.
U ožujku 2002. godine Budiša je imenovan zamjenikom predsjednika u koalicijskoj Vladi. Nešto više od tri mjeseca nakon toga HSLS-ovci izlaze iz Vlade i vladajuće koalicije te ponovno prelaze u oporbu, nakon što su odbili u Saboru podržati Ugovor sa Slovenijom o nuklearki Krško, a istoga dana predsjednik vlade Račan podnosi ostavku, što dovodi do kratkotrajnog pada vlade, ali Ivica Račan će dobiti od Sabora novi mandat nakon što i nakon ovog Budišinog stranačkog puča kao i onog prvog dio članova HSLS napušta stranku i osniva novu čijim glasovima Račan ostaje premijer.
Na parlamentarnim izborima 2003. HSLS je u koaliciji s DC-om osvojio tek tri zastupnika (HSLS dva i DC jednoga), što je uzrokovalo međusobne sporove u stranci, koji su i naveli Budišu na novo podnošenje neopozive ostavke.
U prosincu 2009. godine je nakon višegodišnjega izbivanja iz aktivnog političkog života Dražen Budiša aktivirao svoje članstvu u HSLS-u, a 2011. godine najavljuje da će ponovno biti kandidat na izborima na listi HSLSa.
Privatni život
Dražen Budiša je oženjen sa suprugom Nadom koju je upoznao u studentskim danima i s njom ima tri sina (Krešimira, Matu i Dražena).
La Unión de los Reyes, Paso del Macho
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
El Mudžahid
Srpski mediji su fabrikovali mnogo veći broj mudžahedina predstavljajući ih kao teroriste i veliku pretnju za čitavu Evropu, u cilju raspirivanja antimuslimanske mržnje među Srbima.
Pozadina
Za vrijeme ratova u bivšoj Jugoslaviji, BiH je primala humanitarnu pomoć kako iz islamskih tako i iz zapadnih zemalja, zbog intenzivnog i rasprostranjenog ubijanja, masovnih silovanja, kampova smrti i etničkog čišćenja koje su sprovodile srpske, i u manjoj mjeri hrvatske snage. Glavna meta su bili muslimanski civlili. Nakon slika masakra, u Bosnu preko Republike Hrvatske počinju stizati arapski dobrovoljci, krajem 1992. i posebno 1993. godine, kako bi pomogli bosanskoj armiji u zaštiti muslimanskih civila. 13. augusta 1993. godine je donesena odluka o formiranju dobrovoljačke jedinice El-Mudžahid kako bi se uveo red, i omogućilo lakše komandovanje stranim dobrovoljcima. O broju stranih dobrovoljaca se još uvijek vode rasprave, počevši od oko 300 pa do 1.500 boraca.
Njihova pojava je potakla izvjesnu kontroverzu: strani borci, sa stilom svetih ratnika, pojavljuju se u Bosni sa hrvatskim identifikacionim dokumentima, pasošima i ličnim kartama. Ubrzo su privukli teške kritike u krugovima koji su u njihovom prisustvu vidjeli dokaz islamskog fundamentalizma u srcu Evrope. Strani borci su ubrzo postali nepopularni i među bošnjačkom populacijom. Mnogi bosanski oficiri i intelektualci su posumnjali u iskrene namjere i okolnosti vezane za njihov dolazak u centralni dio Bosne, zbog činjenice da su krenuli iz Hrvatske, preko teritorija samoproglašene Hrvatske zajednice Herceg-Bosne, prolazeći bez ikakvih problema, za razliku od vojnika Armije RBiH koji su redovno bili zaustavljani i hapšeni na punktovima hrvatskih snaga. Prema generalu Stjepanu Šiberu, najviše rangiranom etničkom Hrvatu u Bosanskoj armiji, ključnu ulogu u dolasku mudžahedina je imao Franjo Tuđman i hrvatsko obavještajno podzemlje, s ciljem opravdavanja učešća Republike Hrvatske u ratu protiv BiH i masovnim zločinima koje su počinile hrvatske snage. Iako ih je Izetbegović smatrao simboličnim gestom pomoći islamskog svijeta Bosni, u vojnom smislu nisu napravili značajnu razliku i postali su glavna politička prepreka.
Sastav jedinice
Jedinica je bila sastavljena od nekoliko stotina dobrovoljaca iz arapskih zemalja. Po izjavama svjedoka prvi vođa 1992. godine bio je Abu Abdel Aziz. Porijeklom je bio sa Arapskog poluostrva. Njegovim odlaskom 1993. godine, komandu preuzima Egipćanin sa imenom Vahudin, a nakon njega Abu Haris. Većina mudžahedina bila je iz zemalja sjeverne Afrike i Azije odnosno Arapskog svijeta i Afganistana. Broj i porijeklo dobrovoljaca iz evropskih zemalja nije poznat. Pripadnici jedinice bili su prepoznatljivi po tradicionalnoj, obično arapskoj odjeći, dugim bijelim haljama ili maskirnim vojnim odijelima, dugim bradama, turbanima ili nekim drugim pokrivalima za glavu. Bili su opremljeni automatskim puškama i ručnim bacačima. Neki od njih su nosili sablje ili duge noževe. Većina ih nije govorila bosanski jezik i sporazumjevali su se arapskim jezikom.
Istraga o ratnim zločinima
Iako su srpski i hrvatski mediji kreirali mnogo špekulacija o ratnim zločinima koje je odred navodno sprovodio, Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju nije direktno osudio ni jednog islamskog dobrovoljca.
Trenutno se u Hagu sudi generalu Deliću po komandnoj odgovornosti za nekažnjavanje pripadnika odreda koji su prekršili Ženevske konvencije prema zarobljenim srpskim i hrvatskim vojnicima, te nekoliko civila, posebno nakon bitke na Vozući protiv VRS, za koju optužnica navodi da je ubijeno oko 60 zarobljenih srpskih vojnika.
5,6-dihidrouracil
Dihidrouracil je intermedijar u katabolizmu uracila.
Collelungo
Collelungo ima više značenja:
Drăgești, Todirești
Drăgești je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Todirești.
Glamočevići
Glamočevići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Čajniče koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 90 stanovnika.
Radoš Ljušić
Životopis
Osnovnu školu i gimnaziju završio je u rodnom mjestu, a studije historije na Filozofskom fakultetu u Beogradu (1974). Za diplomski rad "Srbija u revoluciji 1848. godine" dobio je "Oktobarsku nagradu grada Beograda" za stručne radove studenata. Od 1975. godine radi na "Odeljenju za istoriju" Filozofskog fakulteta u Beogradu. Od 2004. godine zaposlen je kao direktor Zavoda za udžbenike i nastavna sredstva.
Stručni rad
Magistrirao je 1978. godine temom "Namesništvo prve vlade kneza Mihaila (1839-1840)". Doktorsku disertaciju "Kneževina Srbija (1830-1839)" odbranio je 1984. Godinu dana kasnije (1985) izabran je u zvanje docenta, 1990. u zvanje vanrednog profesora, a za redovnog profesora 1996. godine. Profesor je na Katedri za Nacionalnu istoriju novog veka.
Bio je predsjednik Društva istoričara Srbije. Bio je, a i sada je član uredništava nekoliko historijskih časopisa ("Istorijski glasnik", "Istorijski časopis", "Viminacium", "Glasnik međuopštinskog istorijskog arhiva Valjeva") te član "Odbora za proučavanje srpske revolucije" i "Odbora za 19. vek SANU". Urednik je biblioteke "Srpski memoari" u izdanju "Srpske književne zadruge" (SKZ).
Bavi se historijom srpskog naroda u 19. i 20. stoljeću. Njegova bibliografija broji preko 400 bibliografskih jedinica, od toga 26 posebnih izdanja.
Sa svojim postdiplomcima i doktorantima osnovao je "Udruženje za proučavanje srpske povesnice" i publicirao knjige:
Bibliografija
Obradio je "Istoriju Kragujevačke gimnazije od 1833. do 1918. godine" u knjizi "Spomenici Kragujevačke gimnazije", Kragujevac, 1989.
S Radetom Mihaljčićem priredio je za štampu, izvršio redakturu i napisao predgovor za "Istoriju Srba Vladimira Ćorovića I-III", Beograd, 1989. (šest izdanja).
Jedan je od autora knjiga:
Priznanja
Za prvi tom knjige "Vožd Karađorđe" dobio je "Nagradu za nauku Vukove zadužbine" (1993), a za "Knjigu o Načertaniju" "Oktobarsku nagradu grada Beograda" (1994).
Izvor:
Četnička ideologija
Četnička ideologija ili ravnogorska ideologija se odnosi na ideologiju koju su, tokom Drugog svjetskog rata, zastupali pripadnici Jugoslovenske vojske u otadžbini, poznatiji kao četnici Draže Mihailovića.