cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wapiti
Wapiti ili kanadski jelen (lat. Cervus canadensis, en. Elk) je jedna od većih jelenjih vrsta i jedan od najvećih kopnenih sisavaca u Sjevernoj Americi i istočnoj Aziji. Od ostalih jelenjih vrsta (Cervidae), samo su los (Alces alces) i sambar (Rusa unicolor) jednaki veličinom kao wapiti. Wapiti je srodan običnom jelenu (Cervus elaphus) iz Europe. Dugo se vremena vjerovalo da je wapiti podvrsta običnog jelena. Dokazi u studiji iz 2004. godine temeljeni na mitohondrijskoj DNK su potvrdili da se radi o drugoj vrsti. thumb|lijevo| Krdo wapita u zimskom nacionalnom skloništu u [[Wyomingu (SAD)]] Wapiti (Shawnee i Cree izraz za „bijela zadnjica”) je naziv za ovu vrstu jelena koji su koristili sjevernoamerički Indijanci, dok su europski doseljenici uglavnom koristili engleski naziv elk (sjevernoeuropski naziv za losa), pogrešno ih smatrajući vrstom losa. Vrsta je izvorno azijskog podrijetla, a u Ameriku je došla preko Beringije, kopnenog mosta preko Beringovog mora koji je postojao prije 16.500-13.000 godina. Wapiti uglavnom obitavaju u šumama umjerene klime Sjeverne Amerike, prije svega na Stjenjaku, i istočnim dijelovima juga sjeverne Azije. Kao strana vrsta uveden je i na Novi Zeland, Australiju i u Argentinu, a zahvaljujući velikoj prilagodljivosti wapiti ugrožavaju ove ekosustave i njihove endemske vrste. thumb|lijevo| Najveća vrsta wapita, Rooseveltov wapiti, u [[Washington (savezna država)|državi Washington (SAD)]] Wapit se nalazi i na grbu jugozapadne kanadske pokrajine Britanske Kolumbije.
Odlike
thumb|lijevo| Ženka kalifornijskog wapita, [[Kalifornija (SAD)]]
Mužjaci wapita dosežu visinu od oko 150 u razini ramena te dužinu oko 240 cm i teže do 315 kg. Imaju svijetlije, žućkasto-sivo krzno, dok su im glava, vrat i noge tamno smeđe, gotovo crni. Na bazi repa ima veliku žućkastu kupu. Rogovi mužjaka su veliki, s 5 do 6 šiljaka s iste strane i posljednjeg koji je oštro okrenut unatrag. Rogovi mogu biti teški do 16 kg, a mužjaci ih odbacuju svake godine.
Tijekom tjeranja mužjaci se upuštaju u rituale parenja koji uključuju šepurenje, borbe rogovima (sparring) i riku koja tjera druge mužjake a privlači ženke.
Wapiti su skloni raznim zaraznim bolestima od kojih su neke prenosive na domaću stoku. Do sada su u SAD-u pokušaji obuzdavanja zaraznih bolesti wapita uz pomoć vakcinacija imali tek polovičan uspjeh. thumb|lijevo| Ženka madžurijskog wapita, [[Primorski kraj (Rusija)]] U nekim kulturama wapiti imaju duhovnu ulogu, pa se tako u nekim dijelovima Azije njihovi rogovi koriste kao lijek tradicionalne medicine. Wapite su ljudi oduvijek lovili, a njihovo meso je bogato proteinima; bogatije od govedine ili piletine.
Podvrste
U Sjevernoj Americi je nekada živjelo šest podvrsta wapita od kojih su kandski wapiti (C. canadensis canadensis), koji je živio na jugoistoku Kanade i sjeverozapadu SAD-a, i merriamski wapiti (C. elaphus merriami), koji je nekad živio u Teksasu, Novom Meksiku i planinama Arizone, izumrle vrste. Današnje podvrste su:
Crno more
mini|desno|280px|Karta Crnog mora Crno more (u starom vijeku poznato kao Pontus Exinus) je najistočniji dio Sredozemnog mora. Pruža se između Evrope i Azije. S Mramornim morem veže ga prolaz Bospor, a s Azovskim morem Kerčki prolaz.
Ukupni dotok morske vode kroz Bospor je oko 200 km³ godišnje. Dotok slatke vode rijeka crnomorskog sliva (uglavnom s područja srednje i južne Europe) iznosi oko 320 km³ godišnje. Daleko najveća rijeka crnomorskog sliva je Dunav.
Površina Crnog mora je oko 422,000 km², a najveća dubina mora je 2210 m.
Države na obalama Crnog mora su Turska, Bugarska, Rumunjska, Ukrajina, Rusija i Gruzija. Autonomna Republika Krim je sve donedavno bila sastavni dio Ukrajine.
Etimologija
Naziv Μαύρη Θάλασσα, ekvivalentan nazivu Crno more, ne može se pratiti ranije od 13. stoljeća. Prema Strabu, Crno more se u antičko doba nazivalo jednostavno more (pontos). Grčko-rimska tradicija more naziva Εύξεινος Πόντος (Euxeinos Pontos), gostoljubivo more. Ovaj je nazvi zamijenio raniji Pindarov naziv Pontos Axeinos (negostoljubivo more) (zvano tako zbog teške navigacije i negostoljubivih divljih plemena na obalama. Promjena naziva došla je sa stvaranjem kolonija Milećana, čime je more postalo dijelom Grčke civilizacije.
No, moguće je i da je naziv Axeinos došlo od iranskog axaina ("tamno") Porijeklo naziva "crno" možda potjeće od nazivanju strana svijeta po bojama u antičko doba, pri čemu je crna označavala sjever, a crvena jug. Herodot jednom prilikom naizmjence koristi nazive Crveno more i "Južno more".
Geologija
Crno je more najveći anoksični morski sustav. Ovo je rezultat velike dubine i relativno malog saliniteta (a stoga i gustoće vode na većim dubinama. Slatka voda i morska voda miješaju se samo u gornjih 100 do 150 metara, dok se voda ispod te granice (nazvane pinoklina) miješa tek jednom u tisuću godina. Stoga ne dolazi do značajnije razmjene plinova s površinom, pa organska tvar u procesu truljenja troši sav kisik. U ovim uvjetima, ekstremofilni mikroorganizmi koriste sulfat (SO42−) za oksidaciju organske tvari, pri čemu proizvode vodikov sulfid (H2S) i ugljik dioksid. Ova je mješavina iznimno toksična (duža ekspozicija može biti smrtonosna za ljude), pa se cijeli život u moru nalazi u sloju od oko 180 m ispod površine. Nedostatak mikroorganizama i kisika pogodovao je očuvanju tisuće godina starih ljudskih artefakata kao što su korita brodova i ostaci naselja.
Velike količine organske tvari padaju na dno mora te se akumuliraju u sedimentima s koncentracijom i do 20%. Ova se vrsta sedimenata naziva sapropel.
Postoji konsenzus među znanstvenicima oko teorije da je Crno more prije posljednjeg ledenog doba bilo slatkovodno jezero (barem u gornjim slojevima), te da je tijekom ledenog doba bilo znatno pliće. No, razvoj Crnog mora iz jezera u more je još uvijek predmet mnogih znanstvenih rasprava.
Modeli se razlikuju po različitim teorijama oko razine vode u slatkovodnom jezeru u trenutku kada je sredozemno more doesglo visinu pri kojoj se moglo preliti preko Dardanela i Bospora.
S druge stranem istraživanje morskog dna Egejskog mora pokazuje da je u 8. tisućljeću pne. postojao jak priliv slatke vode iz smjera Crnog mora. (New Scientist, 4 svibnja 2002, str. 13).
Ryan-Pitmanova teorija o potopu
Glavni članak: Ryan-Pitmanova teorija o potopu
Godine 1977., William Ryan i Walter Pitman sa sveučilišta Columbia (Columbia University) objavili su teoriju o velikom prodoru vode kroz Bospor u dalekoj prošlosti.
Obalni gradovi
Važniji gradovi na obali Crnog mora su:
Turizam
thumb|desno|Crno more pokraj [[Sočija, fotografija iz 1915.]]
Josip Malašić
Josip Malašić, hrvatski profesor; 1924-1925. bio je profesor u Senjskoj gimnaziji. Autor je značajnog zagonetačkog priručnika Pregled grčkih i rimskih starina, koji je izdan u Zagrebu 1937. godine, a prije toga je u nastavcima izlazio u enigmatskom časopisu Sfinga Rebus.
Crno more
Turizam
Bugarska:
Rusija:
Ukrajina, Krim:
Turska:
Gruzija:
Rumunjska:
Chemillé
Šemije je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 6.016, a gustina naseljenosti je iznosila 122 stanovnika/km².
Noordhollandsch Kanaal
Karakteristike i historija gradnje
Noordzeekanaal je dug 74 km. Njegovom izgradnjom htio se olakšati pristup moru Amsterdamu, jer je tadašnji zaljev Zuiderzee postao preplitak za brodove. thumb|left|260px| [[Karta Noordhollandsch kanala]] Radovi na kopanju kanala započeli su 1820., a dovršen je 1824. Uskoro se pokazalo da je njegovo iskapanje bio promašaj, jer je bio predug, sa puno zavoja, i na pojedinim dijelovima preuzak. Zbog tog se već 1852. pojavila ideja o izgradnji Noordzeekanaala, novog kraćeg kanala do Sjevernog mora, prokopanog do 1876. godine.
Specifičnost tog kanala su drveni pontonski mostovi (holandski: vlotbruggen) jer tadašnje tehničke mogućnosti nisu omogućavale tako široki raspon mostova koji bi premošćivali čitavu širinu kanala.
Iksion
thumb|[[José de Ribera: Iksion, 1632. ]]
Iksion (grč. Ἰξίων, Ixiôn) bio je jedan od Lapita, tesalski kralj, Antionov ili Flegijin sin; prvi čovjek u povijesti koji je prolio krv svoje rodbine.
Mitologija
Iksion je oženio Diju, Dionejevu kćer te je obećao njezinu ocu vrijedan dar. No, nije mu platio te je Dionej ukrao neke njegove konje kao nadoknadu. Iksion je prikrio svoju srdžbu te ga je pozvao na gozbu u Larisi. Kad je njegov punac stigao, bacio ga je u krevet s gorućim ugljenom i drvom. Susjedni su prinčevi bili uvrijeđeni njegovim postupkom te su odbili izvršiti rituale pročišćavanja, pa je Iksion živio kao odmetnik.
No, Zeus se sažalio nad Iksionom te ga je doveo na Olimp. Umjesto da bude zahvalan, poželio je Heru, Zeusovu ženu. Zeus je doznao za njegove namjere i napravio oblak u Herinu obličju te je prevario Iksiona koji je vodio ljubav s "Herom". Prema jednoj inačici mita, od tog su čina nastali Kentauri (Iksionide).
Roseland, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 77, što je 24 (-23,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nerol
Nerol je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 154,249 Da.
Ruska kinematografija
Ruska kinematografija je nastala za vrijeme Ruskog Carstva, razvila se u Sovjetskom Savezu, te je u godinama nakon raspada SSSR-a ruska filmska industrija ostala međunarodno prepoznata. U 21. vijeku je ruska kinematografija postala međunarodno popularna s hitovima kao što su: Dom durakov, Noćna straža i Brat.
Ruska carska kinematografija
A. Drankov je 1908. producirao prvi ruski narativni film, Stjenka Razin, koji se temelji na popularnim narodnim pjesamama, a režirao ga je V. Romaškov. L. Starevič je 1910. snimio prvi ruski animirani film (prvi lutkarski film s pričom, snimljen tehnikom stop animacije) Lucanus Cervus. Među značajnijim ruskim filmašima tog razdoblja nalaze se A. Hanžonkov i I. Mozžuhin, koji je režirao film Oborona Sevastopolja (1912.), te J. Protazanov s biografskim filmom Odlazak velikog starca o Lavu Tolstoju.
Tokom Drugog svjetskog rata uvoz filmova je drastično pao, a ruski filmaši su snimali antinjemačke i nacionalističke filmove. 1916. snimljeno je 499 filmova, triput više nego tri godine ranije.
Ruska revolucija je donijela više promjena, pojavilo se mnoštvo filmova sa protucarskim temama. Posljednji važni film tog razdoblja je Otac Sergije (1918.), koji je postao prvi novi film prikazan u sovjetskom razdoblju.
Sovjetska kinematografija
Iako je ruski jezik dominirao u sovjetskim filmovima, sovjetska kinematografija je uključivala i filmove Armenske SSR, Gruzijske SSR, Ukrajinske SSR, te u nešto manjoj mjeri Litvanske SSR, Bjeloruske SSR i Moldavske SSR. U većem dijelu historije Sovjetskog Saveza, s iznimkama 1920-ih i kasnih 1980-ih, film je bio podvrgnut cenzuri i birokratskoj kontroli, a sadržaj vrlo ograničen. Usprkos tome, sovjetski filmovi su postizali značajne uspjehe od 1950-ih nadalje, djelomično zbog, slično kao i u drugim kinematografijama Istočnog bloka, odražavanja napetosti između individualne kreativnosti i državom nametnutih ograničenja.
Kao i 1920-ih, film se bavio društvenim i političkim događajima tog vremena. Stoga je najvažniji film tog razdoblja bio Oklopnjača Potemkin S. Ejzenštejna, ne samo zbog prikaza događaja koji su doveli do revolucije 1905., već i zbog inovativnih filmskih tehnika (npr. skokoviti rez). Od drugih filmova vrijedi spomenuti film Mati (1926.) V. Pudovkina i Čovjek sa kamerom D. Vertova (1929.).
Međutim, s jačanjem staljinističke vlasti i pojavom socrealizma kao državne politike, koji je vladao slikarstvom i kiparstvom sve do filmske umjetnosti, sovjetski je film bio gotovo sasvim pod totalnom kontrolom države.
Značajniji su filmovi bili Cirk (1936.), jedan od najpopularnijih filmova 1930-ih, Aleksandar Nevski i Ivan Grozni, popularni filmovi 1940-ih. Ubrzo nakon kraja Drugog svjetskog rata, pojavili su se filmovi u boji, npr. Kameni cvijet (1947.), Legenda o zemlji sibirskoj (1947.) i Kubanski kozaci (1949.).
Kasnih 1950-ih i ranih 1960-ih, iako je još postojala cenzura, sovjetskim filmašima je dano više slobode, pa su se pojavili filmovi Balada o vojniku, koji je osvojio nagradu BAFTA-e za najbolji film 1961., Dizalice lete, Visina (1957.), koji se smatra jednim od najboljih filmova 1950-ih (također je postao osnova pokreta autorske pjesme).
Tokom 1970-ih se pojavio niz filmova koji su pridobili međunarodnu pažnju, uključujući Solaris A. Tarkovskog (1972.), Semnadcat' mgnovenij vesny, koji je stvorio besmrtni lik Standartenführera Stierlitza, Bijelo Sunce u pustinji (1970.) i tzv. "crveni vestern" ili "ostern", sovjetsku inačicu vesterna.
Pojavom perestrojke i glasnosti sredinom 1980-ih sovjetski filmovi su se okrenuli ranije cenzuriranim temama kao što su ovisnost o drogama, npr. Igla, te seksualnost i alijenacija u sovjetskom društvu, npr. Mala Vera.
1990-te
mini|[[Nikita Mihalkov|N. Mihalkov s producentom Joshom Woodom 2011.]] U ruskoj kinematografiji 1990-ih pojavile su se nove mogućnosti i teme.
Drama Ispijeni suncem (1994.) N. Mihalkova je priča o maloj seoskoj zajednici za vrijeme staljinizma, u kojoj nova vremena poremete njihov idilični život i izmijene njezine likove i sudbine. Film je dobio Oscara za najbolji strani film.
P. Čuhraj je snimio film Vor (1997.), o majci i sinu koji pronalaze zaštitu u oficiru za kojeg se kasnije ispostavi da je kriminalac. Film je dobio šest nacionalnih nagrada Nika (ruska inačica američkog Oscara), posebnu nagradu u Veneciji i nominaciju za Oscara.
Zemlja gluhih Valerija Todorovskog (1998.) je komedija koja se temelji na zapletu R. Litvinove, a parodira Rusiju 1990-ih kao put dviju prijateljica koje se nađu u borbi između dvaju klanova – gluhih i onih koji čuju.
Ozbiljna melodrama D. Meshijeva Ženskaja sobstvennost' (1999.) govori o suptilnom odnosu između mladog studenta i starije glumice koji se pretvorio u ljubavnu vezu. Očekivana smrt jednog od protagonista suočava drugog s gorkom usamljenošću.
East/West, film nastao u koprodukciji nekoliko zemalja, govori o obitelji koja se vratila u SSSR u ranim godinama staljinizma.
2000-te
Povratak (2003.) A. Zvjaginceva, dobitnik Zlatnog lava, govori o promjeni koju donosi povratak oca u život dvojice braće.
Ruska arka, film A. Sokurova iz 2003., snimljen je u jednom kadru u trajanju od 96 minuta u Ermitažu, te u snolikoj naraciji pripovijeda o klasičnoj ruskoj kulturi koja plovi u Arci.
Popularne su i ekranizacije detektivskih romana B. Akunjina, čija je radnja smještena u predrevolucijsku Rusiju i razvija se oko avantura E. Fandorina: Azazel (2002.), Turski gambit (2005.) i Državni savjetnik (2005.).
O životu u manastiru i čudima govori film Otok (2006.) P. Lungina. Film je dobio pohvalne kritike i mnogobrojne nagrade.
Paragraf 78 M. Hleborodova iz 2007. bio je kritiziran zbog razdvajanja na dva dijela, Punkt 1 i Punkt 2.
Živopisni mjuzikl Stilist V. Todorovskog iz 2008., o stilu života mlade generacije u Sovjetskom Savezu, postigao je velik uspjeh zbog dubokoumnog i živog portretiranja 1950-ih.
Milenko Srdić
Milenko Srdić (Banjaluka, 16. III. 1925), novinar, novinski urednik, urednik enigmatskih rubrika i sastavljač rebusa. Bio je novinar zagrebačkog časopisa Plavi vjesnik i glavni i odgovorni urednik također zagrebačkog časopisa Vikend.
Ruska kinematografija
2010-te
Kak ja provjol etim letom A. Popogrebskog, film o generacijskom jazu, snimljen u udaljenoj Čukotki, osvojio je Zlatnog medvjeda 2010. Iste je godine umjetnički film Tihe duše osvojio nagradu za najbolju fotografiju na Venecijanskom filmskom festivalu.
Jedan od mnogih uspješnih filmova u kojima se pojavljuju zapadnjački glumci i glumice je film Vykrutasy iz 2011. s Millom Jovovich.
Milenko Srdić
Enigmatika
Kao urednik dječje rubrike u časopisu Arena 1960-1962. uređivao je i kutić sa zagonetkama i u njemu objavio blizu stotinu vlastitih rebusa. Više od osam godina uređivao je križaljke u tjedniku Studio. U "Vikendu" je 1970. godine uveo likove (dijagrame) za križaljke na koje su križaljke sastavljali (i za to primali honorar) sami čitaoci.
Ruska kinematografija
2010-te
T. Bekmambetov je jedan od najuspješnijih ruskih režisera u Hollywoodu s filmovima kao što su Wanted (2008.), s Angelinom Jolie i Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012.).
Milenko Srdić
Enigmatika
Godine 1971. podnio je izdavačkoj kući "Vjesnik" prijedlog za pokretanje enigmatsko-zabavnog časopisa "Vikend razbibriga" iz kojeg će kasnije biti pokrenut dvotjednik Vjesnikov kviz. Priredio je nekoliko enigmatskih bilježaka (i odgovora križaljkašima) u "Vikendu". Sudjelovao je 1976. godine u Kumrovcu na VIII. susretu zagonetača Jugoslavije.
Ruska kinematografija
Popis filmova s najvećom zaradom
Prema podacima od 14. 8. 2011.:
Mala Ivanča
Mala Ivanča je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1701 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1857 stanovnika).
Poreklo stanovništva
Po predanju selo je najpre bilo u “Pustoj Ivanči“, odakle se premestilo na današnje mesto, izmedju Ripanja i Vrčina na severu, i Malog Požarevca na jugu, i to oko mehane, gde je i najstariji kraj  danasnjeg naselja  Mala Ivanča. Po predanju, u ataru ovog sela, na mestu Orašju, bila je neka crkva.
Na zapadnoj strani od Male Ivanče nalazi se naselje Ralja (Sopot), jugozapadno je Popović, a severoistocno od naselja se nalaze Begaljica i Grocka.
U literaturi nema pomena o ovome selu sve do 1822. godine. U aračkim spiskovima iz te godine pominje se Mala Ivanča koja je tada imala 22 kuće. Po popisu iz 1921. godine. U selu je bila 231 kuća sa 1396 stanovnika.
Predanje veli da su selo osnovali Babići, Jagodići, i Savići koji ne znaju od kuda su njihovi stari došli. Zatim su došli Božanići iz kragujevačke Kamenice i Jelenići (Koraćičani) iz Koraćice. Predanje veli da je selo bilo malo i da nije imalo više od sedam kuća. Ostale su porodice doseljene i to: Žmurići, koji su se ranije prezivali Mirkovići, sa Kosova; Crnogorci i Đekići iz Crne Gore; Puzovići iz Bosne; Stojkovići iz okoline Sofije; Zrzule iz Dragačeva; Bogićevići iz Malog Požarevca; Jerići iz Lisca (Dragačevo); Jekići iz Bukovika (Jasenica) i Srećkovići iz Bugarske. Mala Ivanča je desetak godina nakon drugog svetskog rata pripojena opstini Sopot, pre toga je u Srezu Grocka činila jednu opštinu sa Malim Požarevcom, Senajom i Šepšinom. Godine 1904. postala je samostalnom opštinom, Beogradski okrug imao je tada (1913g.) dva sreza: - Srez Vračar koji je obuhvatao: Beli Potok, Veliki Mokri Lug, Veliko Selo, Vinču, Višnjicu, Žarkovo, Železnik, Zuce, Jajince, Kaluđericu, Kneževac, Kumodraž, Leštane, Mali Mokri Lug, Mirijevo, Pinosavu, Resnik, Ripanj, Rušanj, Slance i Čukaricu;
- Srez Grocka obuhvatao je: Begaljicu, Boleč, Brestovac, Vrčin, Grocku, Dražanj, Zaklopaču, Kamendol, Malu Ivanču, Mali Požarevac, Pudarce, Ritopek, Senaju, Umčare i Šepšin.
Godine 1906. dovršena je zgrada za osnovnu školu, koja je naredne godine proradila. (
Demografija
U naselju Mala Ivanča živi 1389 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,2 godina (40,5 kod muškaraca i 43,9 kod žena). U naselju ima 560 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,04.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Hays, North Carolina
Hejz je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.851, što je 120 (6,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Azidamfenikol
Azidamfenikol je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 295,251 Da.
Kartaginska Republika
Kartaginska Republika je bila neformalna hegemonija feničanskih gradova-država u Sjevernoj Africi i suvremenoj Španiji koja je postojala od oko 650. pne. (kada je stekla nezavisnost od metropole Tira) do 146. pne. Bila je više-manje pod nadzorom grada-države Kartagina nakon što je Tir pao u babilonske ruke. Na vrhuncu moći je imala hegemoniju nad zapadnim Mediteranom. Carstvo je kasnije došlo u sukob s Rimskom Republikom, što je dovelo do niza oružanih sukoba poznatih kao punski ratovi. Nakon trećeg i posljednjeg punskog rata, Kartagina je uništena i okupirana od rimskih snaga. Skoro cijelo carstvo se otada nalazilo pod rimskom vlašću.
Sicilijanski ratovi
Kartaginjanski ekonomski rast i njena zavisnost od moreplostva da obavlja većinu svoje trgovine, je dovelo do stvaranja moćne kartaginske mornarice. Ovo je, u sprezi sa njenim uspesima i rastućom hegemonijom, dovelo Kartaginu u sve veći sukob sa Grcima iz Sirakuze, drugom velikom silom koja se nadmetala za kontrolu nad centralnim Mediteranom.
Ganimed (mitologija)
thumbnail|[[Peter Paul Rubens: Otmica Ganimeda, 1611. ]]
Kartaginska Republika
Sicilijanski ratovi
Ostrvo Sicilija, koje je ležalo na pragu Kartagine, je postalo bojište na kom se odigrao ovaj sukob. Od najranijih dana, i Grke i Feničane su privlačila velika ostrva, duž čijih obala su osnivali kolonije i trgovačke stanice; ratovi između ovih naseobina su vođene vekovima.
Do 480. p. n. e. sirakuški tiranin Gelon, koga su delimično podržavali drugi grčki polisi, je pokušao da ujedini ostrvo pod svojom vlašću. Ova neposredna pretnja nije mogla biti ignorisana, i Kartagina je, možda kao deo saveza sa Persijom, poslala vojsku pod generalom Hamilkarom. Tradicionalni izvori, kao što su Herodot i Diodor, navode snagu Hamilkarove vojske od 300.000 ljudi; iako su ove brojke sigurno preuveličane, ona je sigurno bila zavidne veličine.
Međutim, na putu do Sicilije, Hamilkar je doživeo gubitke (moguće teške) zbog lošeg vremena. Iskrcavši se kod Panorma (današnji Palermo), Hamilkar je proveo 3 dana reorganizujući svoju vojsku i popravljajući oštećenu flotu. Kartaginjani su marširali obalom do Himere, i podigli su logor pre nego što su upustili u bitku kod Himere. Hamilkar je ili poginuo u bici ili je izvršio samoubistvo zbog sramote. Kao rezultat toga, plemstvo je pregovaralo o miru i zamenilo staru monariju republikom.
Agastokle, sirakuški tiranin, je 315. p. n. e. osvojio grad Mesenu, današnju Mesinu. On je 311. p. n. e. napao poslednji kartaginski posed, kojim je prekršio uslove važećeg mira, i opseo Akragas. Hamilkar, unuk Hanona Moreplovca, je uspješno predvodio kartaginski protivnapad. Do. 310. p. n. e. on je kontrolisao skoro cijelu Siciliju i opseo samu Sirakuzu.
Ganimed (mitologija)
Etimologija
Robert Graves u svome djelu Grčki mitovi prijedlaže etimologiju Ganimedova imena: γάνυσθαι + μήδεα = radovanje u muževnosti, zrelosti.
Kartaginska Republika
Sicilijanski ratovi
U očajanju, Agastokle je u tajnosti poveo ekpediciju od 14.000 ljudi na afričko kopno, nadajući se da će se spasiti vodeći kontranapad na samu Kartaginu. U ovome je imao uspjeha; Kartagina je bila prinuđena da povuče Hamilkara i većinu njegove vojske sa Sicilije da se suoče sa novom i neočekivanom pretnjom. Dve armije su se sukobile u bici izvan Kartagine. Kartaginska vojska, pod Hamilkarom i Hanonon, je poražena. Agastokle i njegova vojska su opseli Kartaginu, ali su ih njene neprobojne zidine odbile. Umjesto toga, Grci su se zadovoljili okupacijom sjevernog Tunisa sve dok nisu poraženi dvije godine kasnije 307. p. n. e. Sam Agastokle je pobjegao nazad na Siciliju i izborio mirovni sporazum sa Kartaginjanima, kojim je Sirakuza ostala centar grčke moći na Siciliji, mada je izgubila mnogo od svoje moći i strateški važan grad Mesenu.
Punski ratovi
thumb|250px|desno|Teritorije pod kartaginskom vlašću tokom Punskih ratova Prvi punski rat (264. pne. — 241. pne.) bio je prvi od tri velika rata između Kartagine i Rimske republike. Dve sile su se 23 godine borile za prevlast u zapadnom Mediteranu. Rimljani su pobedili na kraju, namećući teške mirovne uslove i velike finansijske reparacije protiv Kartagine. Sicilija je postala prva rimska provincija. Kartagina je prestala da bude glavna pomorska sila, a Rim je preuzo kontrolu nad zapadnim Mediteranom.
Ganimed (mitologija)
Mitologija
thumbnail|200px|left|[[Rembrandt: Ganimed ,Zeus otima Ganimeda 1635. ]] Ganimed je u Frigiji, na brdu Idi čuvao ovce, učio ili činio druge stvari, ovisno o izvorima. Zapazio ga je Zeus i odmah se zaljubio u nj. Poslao je orla po njega ili je sam uzeo obličje orla, ovisno o inačicama priče, te ga donio na Olimp. Ondje je Ganimed postao vinotoča na Olimpu, zamijenivši Hebu, božicu vječne mladosti. Svi su se bogovi radovali njegovu dolasku osim Here koja ga je prezirala. Neki mitografi tvrde da je to bio razlog zašto je u Trojanskome ratu bila protiv Trojanaca. Ganimedov je otac tugovao za svojim sinom. Sažalivši se, Zeus je poslao Hermesa s dvama konjima koji su bili toliko brzi da su i po vodi mogli trčati. Hermes je uvjerio Trosa da mu je sin besmrtan i da je vinotoča bogovima te da se ne brine. U drugoj inačici priče, titanska božica Eos otela je Ganimeda zbog njegove ljepote.
Kartaginska Republika
Punski ratovi
Posle Prvog punskog rata je izbio Plaćenički rat - ustanak plaćenika u kartaginskoj službi protiv svojih poslodavaca, a kome su se priključili libijski gradovi pod kartaginskom vlašću. Uzrok pobune je bilo loše stanje kartaginskih finansija nakon isplate odštete Rimu posle poraza u Prvom punskom ratu, odnosno nesposobnost isplate velikog broja najamnika angažovanih u tom sukobu. Iako se ispočetka činilo da će Kartagina nakon nekog vremena moći isplatiti najamnike, pobuna je eskalirala kada su na njeno čelo stali Spendije i Mat i nagovorili Libijce da im se pridruže. Kartagina, finansijski, materijalno i ljudski iscrpljena našla se u teškoj situaciji i na početku sukoba trpela niz poraza, ali je angažman darovitog i iskusnog vojskovođe Hamilkara Barke doveo do pobede nad pobunjenicima i gušenja ustanka.
Ganimed (mitologija)
Simboli
Zeus je poslije postavio Ganimeda kao zviježđe Vodenjak (Aquarius) koje je povezano sa zviježđem Orla (Aquila). Ganimed je također postao simbol plodnosti, duh rijeke Nil i simbol homoseksualne ljubavi.
Kartaginska Republika
Punski ratovi
Drugi punski rat se vodio se od 218. pne. do 202. pne.. Rat je obeležio iznenađujući Hanibalov prelazak preko Alpa, prilikom kog je izgubio dosta vojnika, savez sa Galima, velika pobeda u bici kod Trebije i velika zaseda kod Trazimenskog jezera. Nakon ovih poraza, Rimljani su protiv Hanibala upotrebili taktiku izbegavanja borbe, ali zbog nepopularnosti ovakvog pristupa, Rimljani su ipak ponovo morali pribeći bitkama na otvorenima. Ishod toga je bio teški rimski poraz kod Kane, što je za posledicu imalo prelazak mnogih rimskih saveznika na stranu Kartagine, što je produžilo rat u Italiji za više od 10 godina, tokom kojih je još rimskih vojski bilo uništeno. Ipak, Rimljani su bili uspešniji u opsedanju gradova i osvojili su sve važnije gradove koji su se pridružili neprijateljima, a takođe su uspeli da spreče kartaginjanski pokušaj da Hanibalu pošalju pojačanje u bici kod Metaura. U međuvremenu na Iberijskom poluostrvu, koja je bila glavni izvor ljudstva za Hanibalovu vojsku, druga rimska ekspedicija na čelu sa Scipionom Afrikancem Starijim je zauzela Novu Kartaginu i okončalu kartaginjansku vladavinu nad Iberijom u bici kod Ilipa. Konačan okršaj je bila bitka kod Zame između Scipiona Afrikanca i Hanibala, okončana Hanibalovim porazom i nametanjem taških mirovnih uslova Kartagini, koja je prestala da bude velika sila i postala je rimski podanik.
Treći punski rat (149. pne. - 146. pne.) je bio poslednji od Punskih ratova. Rat završava potpunim uništenjem grada Kartagine. Sve te teritorije je okupira Rim, a stanovništvo ubio ili porobio.
Islam u Srbiji
thumb|250px|Centar [[Novi Pazar|Novog Pazara]] Islam je jedna od tradicionalnih religija u Srbiji, prisutna već vekovima na njenim prostorima. Muslimani Srbije su uglavnom sledbenici sunitskog islama.
Tip 99
Tip 99 (poznat pod nazivima ZTZ-99 i WZ-123) kineski je glavni borbeni tenk koji je razvijen na osnovi tenka Tip 98. Trenutno je najmoderniji tenk u sastavu kineske vojske.
Povijest
Tip 99 je rezultat razvoja kineske vojne industrije. Razvijen je kao bi konkurirao modernim tenkovima zapada i modernizirao zastarjelu kinesku kopnenu vojsku. Sve je počelo s prvim prototipom znanim kao Tip 90. Imao je ruski 125 mm glatkocijevni top s autopunjačem koji je testiran tijekom ranih 1990-ih. Taj tenk bila je "odskočna daska" za razvoj modernog kineskog glavnog borbenog tenka. Tijekom Zaljevskog rata, pokazalo se da taj tenk ne može komparirati zapadnim M1 Abrams-u i Challenger-u. Daljnjim razvojem napravljen je tenk Tip 96. Kako je zbog manje cijene tenka korištena zastarjela oprema (neki nisu imali ni termoviziju), a performanse tenka nisu bile zadovoljavajuće, 1999. godine na vojnoj paradi u Pekingu, prikazan je prvi prototip Tip 98 tenka. Kasnijom nadogradnjom i poboljšanjima na oklopu i izdrživosti motora, dobiven je Tip 98G po kojem je napravljen Tip 99.
Tip 99 je mješavina zapadnog i ruskog poimanja tenka. Tijelo tenka vrlo je slično tijelu ruskog T-72 tenka, dok je kupola sprijeda zašiljena kao i kod zapadnih tenkova. Tip 99 kao i Tip 96 i ruski T-90 može ispaljivati rusku protuoklopnu raketu 9M119 Refleks (NATO naziv: AT-11 Sniper) koja se pod licencom radi u Kini. Pokreće ga vodom hlađeni dizel motor koji je kopija uspješnog njemačkog MTU motora.
Dizajn
mini|200px|Tip 99 mini|200px|Tip 99 straga
Vatrena moć
Iz topa se mogu ispaljivati više vrsta granata pa i ruska protuoklopna vođena raketa 9M119 Refleks (NATO naziv: AT-11 Sniper), koja se još proizvodi i u Kini pod licencom. Raketa je učinkovita na kopnene ciljeve na udaljenosti do 4000 metara, dok je za mete u zraku 5000 metara. U borbenom kompletu tenka nalaze se 4 ovakve rakete.
Islam u Srbiji
Prema popisu iz 2002. godine, u Srbiji (bez Kosova) ima oko 280,000 muslimana ili 3,6% stanovništva. Srpski muslimani su pretežno organizovani u dve zajednice:
Tip 99
Vatrena moć
Sekundarno naoružanje sastoji se od 12,7 mm strojnice koja je postavljena na kupolu i namijenjena je zapovjedniku. Ugrađena je i 7,62 mm suspregnuta strojnica, koja je postavljena u kupoli, desno od topa.
Islam u Srbiji
Prvi kontakti
Prvi zabeleženi kontakti Južnih Slovena sa islamom ostvareni su još u 9. veku, posredstvom Arapa. Srednjovekovni slovenski filozof German Dalmatinski (1110–1160) je bio važan posrednik između evropske i arapske nauke i kulture 12. veka. On je radio na prvom evropskom prevodu Kurana na latinski jezik. Prvi zakonski akt koji tretira islam u Srbiji je Savino Zakonopravilo iz 1219. godine, koje sadrži i Spis o izmailćanskoj veri (preuzet iz vizantijskih nomokanona), koje "izmailćansku veru" ne smatra posebnom religijom, već novom hrišćanskom jeresi. Pošto su muslimani takođe verovali u jednog Boga, prihvatali Stari Zavet (poštujući Adema/Adama, Ibrahima/Avraama, Musu/Mojsija, itd.) i delimično Novi Zavet (Indžil/Evanđelje), smatrani su hrišćanskim hereticima, a ne zasebnom verom.
Tip 99
Vatrena moć
Tenk sa svake strane kupole ima po 5 bacača dimne zavjese.
Islam u Srbiji
Otomanski period
thumb|200px|Širenje Otomanskog carstva ([[1299-1683)]] thumb|200px|Islam na teritoriji današnje Srbije, 16-17. vek Islam je počeo da se ubrzano širi Raškom državom zajedno sa otomanskim osvajanjima u 14. i 15. veku. Nakon priključenja srednjevekovne srpske države Otomanskom carstvu, islam je tokom vremena u pojedinim oblastima postao preovlađujuća vera. Neki od najznamenitijih Srba muslimana iz tog perioda bili su Mahmud Paša Abogović (1420-1473) i Mehmed-paša Sokolović (1505—1579), koji je postao veliki vezir Osmanskog carstva. Etnički raznolika islamska zajednica Srbije je uglavnom nastajala dugotrajnim procesom islamizacije lokalnog slovenskog življa i doseljavanjem Turaka i drugih muslimana s istoka. Među pojedinim naučnicima je popularna tzv. »bogumilska teza«, da muslimani slovenskog porekla i jezika pretežno potiču od bogumila, kojima je prihvatanje islama obezbeđivalo kontinuitet verske posebnosti. Iako je ova teza široko osporavana, takođe je naučno obesnaženo i jednostrano viđenje islamizacije kao pretežno nasilnog prevođenja u novu veru. Obično se pretpostavlja da su motivi hrišćanskih podanika Osmanskog carstva da prihvate državnu veru bili pre svega ekonomskog i socijalno-političkog karaktera.
Tokom nekoliko vekova, islam je bio službena državna religija, ali je tolerisano postojanje i drugih veroispovesti. Otomanskim sistemom verske autonomije je priznatim verskim grupama bilo omogućeno da uspostave svoje samostalne zajednice zvane mileti, u kojima su zadržavale svoje sopstvene verske zakone, tradicije i jezik, pod zaštitom sultana. Iako je državna religija bio islam, u istom gradu su zajedno živele hrišćanske, jevrejske i muslimanske zajednice. Na osnovu sistema mileta, stanovnici nemuslimani u muslimanskoj državi su uživali pravnu, sudsku i kulturnu autonomiju. Zbog ovoga se multinacionalno Otomansko carstvo uzima za primer tolerancije na osnovi nacionalno-religijskih razlika, a sistem mileta za rani primer religijskog pluralizma. Međutim, diskriminacija prema nemuslimanima je vršena, između ostalog, na osnovu poreza kojih su muslimani bili oslobođeni. Oslobođeni su bili po osnovu obaveze službovanja u vojsci. Muslimanima je bila obaveza služiti vojsku i učestvovati u ratnim pohodima, dok ostale verske grupacije mileti bile su pošteđene vojske i ratnih pohoda ali umesto toga plaćali su porez za svoj izostanak.
Tip 99
Oklopna zaštita
Tenk Tip 99 ima višeslojni (kompozitni) oklop na koji se mogu postaviti i pločice eksplozivno-reaktivnog oklop (ERA). Smatra se da je oklop sličan oklopu ruskog tenka T-90.
Islam u Srbiji
Beograd u Otomanskom periodu
U Beogradu su muslimani nekada predstavljali većinsko stanovništvo. Prema podacima turskog putopisca Evlije Čelebije, u vreme kada je on boravio u Beogradu 1660. godine, grad je imao oko 98.000 stanovnika, od kojih su 77.000. bili muslimani. U Beogradu je tada bilo čak 273 islamske bogomolje, džamija i mesdžida. Najvećom i najlepšom smatrana je Batal džamija, na mestu današnje Savezne skupštine, koju su putopisci upoređivali sa Aja Sofijom. . U Beogradskom pašaluku je postojao i veliki broj derviških bratstava, uključujući bajramije, melamije, bektašije, halvetije, gulšenije, kadirije, hindije, mevlevije, nakšibendije, rifaije, sadije, sunbulije, šabanije, šazilije i ušakije. Tokom ratova sa Austrijom i nakon što su Austrijanci u dva navrata priključili Beograd Austrijskom Carstvu u trajanju, broj džamija se smanjio na oko 30.
Tip 99
Pokretljivost
Za pokretanje Tip 99 koristi vodom hlađeni dizel motor sa 1500 ks koji je napravljen prema njemačkoj MB871ka501 dizel tehnologiji. Sa masom tenka od 54 tone, ovaj motor pruža odličan omjer snage i težine od 27,78. Maksimalna brzina tenka je 80 km/h po dobrom putu, a 60 km/h po terenu. Od 0 - 32 km/h ubrzava za 12 sekundi. Relativno mala masa u odnosu na zapadne tenkove (M1 Abrams 70 tona, Leopard 2 60 tona) i s ovakvim motorom Tip 99 je jedan od najbržih glavnih borbenih tenkova u svijetu.
Tip 99G
mini|desno|200px|Tip 99A Tip 99G je modernizirana verzija tenka Tip 99 na kojem su napravljene manje izmijene u opremi tenka. Poboljšana je optika i termovizija, komunikacijska oprema itd.
Islam u Srbiji
Vojvodina
Tijekom osmanske uprave na Balkanu i u Panonskoj nizini, veliki broj Srba prešao je na islam, što je bio uvjet za napredak u državnoj službi, a neki islamizirani Srbi bili su i na visokim upravnim položajima. Beg Malković bio je prvi osmanski upravitelj Bečkereka (Zrenjanina), a Hasan-paša Predojević upravljao je Segedinskim sandžakom 1592. godine.
Tijekom osmanske uprave, sela na području današnje Vojvodine naseljavali su Srbi, dok je u gradovima živelo etnički i vjerski mješovito stanovništvo, koje je uključivalo muslimane (Turci, islamizirani Srbi, Arapi), Srbe, Rome, Grke, Cincare, Židove itd. U svim vojvođanskim naseljima mogle su se vidjeti džamije, a u značajnijim gradovima su se nalazile zgrade sjedišta vlasti, kupaonice, turske škole i druge javne ustanove, dok su se u glavnoj ulici (čaršiji) nalazile glavne trgovačke i obrtničke radionice.
Mitrovica (današnja Srijemska Mitrovica) je bila važno islamsko naselje, a u njoj je po podacima iz 1572. godine bilo 598 islamskih i 18 kršćanskih domova. U to doba u Mitrovici se nalazilo 17 džamija i niti jedna kršćanska crkva. Bečkerek (današnji Zrenjanin) bio je tada jedno od najznačajnijih naselja u Banatu, a zbog zasluga koje su mu lokalni bečkerečki Srbi učinili prilikom osvajanja Banata, Mehmed-paša Sokolović pretvorio je ovaj grad u svoju zadužbinu (vakuf), a njegove stanovnike oslobodio svih vojnih nameta. Grad je bio podijeljen na dvije mahale, islamsku i pravoslavnu. U gradu Somboru bilo je u osmansko doba 14 islamskih bogomolja, od kojih su pet bile džamije, a ostale mahalski mesdžidi. Varadin (današnji Petrovaradin) imao je u osmansko doba većinsko islamsko stanovništvo. U podgrađu tvrđave s oko 200 kuća nalazila se Sulejman-hanova džamija, a postojale su i dvije manje, Hadži-Ibrahimova i Huseinova. Pored dvije islamske mahale, u sastavu grada nalazila se i kršćanska četvrt s 35 pravoslavnih kuća. Vršac je bio pretežno islamski, a Titel mješoviti islamski i pravoslavni grad. Osmansko Carstvo bilo je podijeljeno na provincije (pašaluke), koje su se dijelile u manje upravne jedinice (sandžake). Na ozemlju Banata postojala je osmanska provincija pod imenom Temišvarski pašaluk, dok su se na ozemlju Srijema i Bačke nalazili Srijemski sandžak i Segedinski sandžak. Oba sandžaka su u početku bila u sastavu Budimskog pašaluka, da bi Segedinski sandžak kasnije bio uključen u Jegarski pašaluk.
Nakon austrijskog osvajanja Vojvodine krajem 17. i početkom 18. stoljeća, gotovo cjelokupno islamsko stanovništvo iselilo se s ovih prostora, a neki od njih su se poslije toga naselili u Bosni i Hercegovini. Uglavnom su našli utočište u njenim sjevernim dijelovima i dolini rijeke Bosne, gdje su bili poznati kao „unđurovci" (izbjeglice iz Ugarske). Njihova znatnija naselja imala su urije (općinske utrine), kao u Vojvodini. Austrijanci su na području Vojvodine uništili i zatrli gotovo sve tragove islamske kulture, a prva džamija u Vojvodini nakon austrijskog osvajanja sagrađena je tek 2008. godine u Subotici, nakon gotovo tri stoljeća. Mesžidi su izgrađeni u Adamićevom naselju u Novom Sadu 1979., u Subotici 2001., u novosadskom Velikom Ritu 2005. i u Beočinu 2006. godine. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, broj islamskih vjernika na području AP Vojvodine bio je 8 073. Po okruzima: 1 180 u Sjevernobačkom, 268 u Zapadnobačkom, 4 074 u Južnobačkom, 384 u Srijemskom, 273 u Sjevernobanatskom, 957 u Srednjobanatskom i 937 u Južnobanatskom.
Srpski ustanci i progoni muslimana
Tokom više sukcesivnih etapa oslobađanja Srbije (1793—1867), broj muslimana u Srbiji se neprestano smanjivao, praćeno pojačanim iseljavanjem Turaka. Pre Prvog srpskog ustanka, u Srbiji je živela populacija muslimana (procene idu i do nekoliko stotina hiljada ). Nakon povlačenja Osmanlija sa teritorija pod kontrolom Srba, dolazi do uništavanja islamskih verskih zdanja i iseljavanja muslimanskog stanovništva, što je neretko poprimalo razmere verskih progona. Većinu "turskog", odnosno muslimanskog stanovništva po varošima u Srbiji činili su islamizovani Srbi ili Sloveni i Albanci.
Kartaginska Republika
Uprava
Kartagom su u početku vladali kraljevi, ali je kasnije vlast preuređena u neku vrstu oligarhije i republike gde su vlast u rukama uglavnom imali bogati trgovci i aristokrati. Oni su činili Kartaški senat poznat još i kao Vrhovno veće. Izvršnu vlast su imali sufeti, koji su imali funkciju sličnu rimskim konzulima. Vrhovno veće (rimski i grčki izvori govore o "Senatu", i o " veću starešina "ili "geruzija"), koje je imalo širok raspon ovlašćenju, međutim, nije poznato da li je Suffeti izabrani u ovom veću ili skupštine ljudi. Sufeti su imali i pravosudne te sudske izvršne ovlašćenju, ali ne i vojnu. Iako je gradsku administraciju čvrsto kontrolisala oligarhija, možemo naći demokratske elemente poput biranja zakonodavaca, sindikata i mesta sastanaka.
Religija
thumb|left|Stele u Tofetu Kartagina je bila ozloglašena od strane svojih neprijatelja, da praktikuje žrtvovanje beba i dece. Plutarh spominje tu praksu, kao što učinili Tertulijan, Orosije i Diodor sa Sicilije. Polibije i Livije to ne spominju.
Moderna arheološka iskopavanja u bivšim kartaginnjaskim oblastima su pronašla groblja za decu i odojčad. U jednom dečijem groblju zvanom Tofet otprilike 20000 urni su zakopane između 400. i 200. pne., a ta praksa se nastavila do ranih godina hrišćanskog perioda. Urne su sadržavale spaljene kosti novorođenčadi i u nekim slučajevima čak kosti fetusa i dvogodišnje dece. thumb|180px|Simbol boginje Tanit Ponekad se tvrdi, međutim, da su ta tela samo kremirani ostaci umrle dece. Neki moderni naučnici danas smatraju da je mnogo verovatnije da su te priče deo rimske propagande protiv Kartagine kako bi opravdali njihova osvajanja i razaranja.
Dok preživeli punski tekstovi ne spominju žrtvovanja dali su dovoljno detaljan portret vrlo dobro organizovane kaste, hramova i sveštenika koji obavljanju različite funkcije, za razne prigode. Kartagina je imala mnogo bogova. Vrhovni božanski par bio je boginja Tanit i bog Baal Hamon. Tanit je bila i boginja zaštitnica Kartagine pa se njen simbol nalazi skoro svuda. Sveštenici su bili potpuno obrijani za razliku od većine stanovništva. U prvim stolećima grada obredna slavlja uključivala su ritmički ples, izveden iz feničanke tradicije.
Izgleda da je boginja Astarte bila popularna u ranim razdobljima. Na vrhuncu svoje kosmopolitske ere Kartagina je izgleda prihvatila bogove i iz drugih civilizacija: Grčke, Egipta i etrurskih gradova-država.
Islam u Srbiji
Srpski ustanci i progoni muslimana
thumb|Porušena [[Batal-džamija, oko 1860. godine]]
U Prvom srpskom ustanku, mnoge beogradske džamije su stradale, a one preostale bile su pretvorene u bakalnice, u nekim su držane svinje, jedna je bila pretvorena u pravoslavnu crkvu, a neke su određene turskim ženama za stanovanje. Džamije su rušene i u drugim gradovima koji su se našli u sastavu kneževine Srbije. Tako su u Užicu porušene 34 džamije, u Smederevu 24, itd. Srpske vlasti su 1836. godine popisale džamije u Beogradu, i u tom spisku se nalazilo 16 džamija. 1867. godine, iseljenjem iz Beograda "turskog" življa (među kojima je veliki broj bio slovenskog porekla) započeo je kraj beogradskih džamija. Kako navodi Feliks Kanic ”gde kad bi noću slučajno eksplodirale mine rušeći džamije koje su ometale regulaciju”. Vremenom su porušene sve preostale beogradske džamije, osim jedne, Bajrakli džamije na Dorćolu.
22. novembra 1862. godine na međunarodnoj konferenciji velikih sila u Kanlidži na Bosforu je naređeno iseljenje muslimana iz Srbije. Iseljavane su čitave porodice iz sela i gradova koji su pripali novoformiranoj Kneževini Srbiji. Tih godina mnogi muslimani kao izbeglice prelaze u Bosnu ili Novopazarski sandžak, koji još uvek nije bio u sastavu Srbije. U Bosansku Kostajnicu krajem 1862. i početkom 1863. godine migriraju muslimani iz Valjeva, Šabca, Užica, pa se deo u kome su izbegli muslimani najviše koncentrisani naziva Užice (Bosanska Kostajnica). Mnogi muslimani izbegli iz Srbije 1862. i 1863. godine su naseljeni u Zvorniku, koji je tada bio u sastavu Bosanskog pašaluka.
Stvaranje islamske zajednice Srbije
U Srbiji, pravni osnov za stvaranje Islamske verske zajednice je postavljen Zakonom o vakupskim zemljama iz 1863. godine. Sloboda ispovedanja islama u Kneževini Srbiji je priznata Ukazom kneza Mihajla Obrenovića od 18. maja 1868. godine. Procenjuje se da je u to vreme u Kneževini Srbiji preostalo svega desetak hiljada muslimana. Da muslimani »ne bi bez religiozne utehe bili«, beogradskom džematu (muslimanskoj verskoj opštini) predata je na korišćenje Bajrakli-džamija, koja im i danas služi kao jedina bogomolja.
Berlinskim kongresom 1878. godine, Srbija je priznata kao nezavisna država i na račun Turske je dobila četiri okruga (niški, pirotski, toplički i vranjski), u kojima je živeo veliki broj muslimana. Berlinskim ugovorom je dogovoreno da "ni za jedno lice u Srbiji razlika u verskoj opredeljenosti ili konfesiji ne sme biti povod za isključenost ili nemogućnost u pogledu uživanja građanskih ili političkih prava i rada u javnim službama", kao i da će se "sloboda i vidno praktikovanje svih oblika ispovedanja vere obezbediti svim domaćim licima u Srbiji, kao i strancima." Nakon prisajedinjenja novih okruga, članom 77. Zakona o uređenju oslobođenih predela potvrđuje se »građanima muhamedanske kao i građanima svake druge zakonom priznate vere« pravo i sloboda da ravnopravno obavljaju »verozakonske obrede veroispovedi svoje«. Na čelu islamske zajednice u Srbiji nalazi se muftija, čije je sedište bilo u Nišu. Niškog muftiju je postavljao šeih ul islam iz Istanbula, a njegovo postavljenje je potvrđivao vladar Srbije.
Nakon balkanskih ratova, prisajedinjenjem Sandžaka, Kosova i Makedonije, broj muslimana u Srbiji je, i pored neprestanog iseljavanja u Tursku, porastao na oko pola miliona. Niški muftija je proglašen za Velikog muftiju Srbije, a imenovano je i više regionalnih muftija, u čijoj su prvostepenoj šerijatskoj nadležnosti slučajevi iz domena porodičnog i naslednog prava.
Stvaranje islamske zajednice Jugoslavije
Stvaranjem Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (1918) nastavile su da paralelno postoje dve islamske verske zajednice: jedna za Srbiju, Makedoniju i Crnu Goru, na čijem čelu je muftija sa sedištem u Beogradu; i druga za područje Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Slavonije, Slovenije i Dalmacije, kojom upravlja reis-ul-ulema u Sarajevu.
Jedinstvo islamske verske zajednice u Kraljevini Jugoslaviji ustanovljeno je Zakonom o Islamskoj verskoj zajednici (IVZ) iz 1930. godine, čiji temeljni stav glasi: »Svi muslimani u Kraljevim Jugoslaviji sačinjavaju jednu samostalnu Islamsku versku zajednicu pod reis-ul-ulemom kao vrhovnim verskim starešinom.« Sedište reis-ul-uleme premešteno je u prestonicu Beograd. Međutim, podvojenost jugoslovenskih muslimana nije nestala sprovedenom centralizaeijom. Naprotiv, ostala je vidljiva u strukturi organa verske uprave, jer su stvorena dva medžlisa, dva vakufska veća i dve vakufske direkcije, sa sedištima u Sarajevu i Skoplju.