cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Altamira, Tancanhuitz
Altamira je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Ludodactylus
Ludodactylus je bio rod pterosaura pterodaktiloida iz aptijske donjokredske formacije Crato u Ceari (Brazil). Naziv su mu dali Eberhard Frey et al. 2003. godine. Rod sadrži samo jednu vrstu, Ludodactylus sibbicki. Naziv potiče od latinskog ludus, "igra" i grčkog daktylos, "prst". Ludus se odnosi na činjenicu da su, na žalost brojnih paleontologa, mnoge igračke pterosaura kombinirale zube sa krestom kao kod Pteranodona bez da je takvo biće ikada postojalo; međutim, kod Ludodactylusa je prisutna upravo ta kombinacija osobina. "Dactylus", što se odnosi na karakteristični dugi prst krila, čest je element u nazivima pterosaura još otkada je prvi poznati pterosaur nazvan Pterodactylus. Naziv vrste, "sibbicki", dat mu je u čast paleoumjetnika Johna Sibbicka.
Opis
thumb|left|Restauracija Ludodactylus se zasniva na holotipu SMNK PAL 3828, lubanji bez kreste, koja je uklonjena prije nego što je fosil ilegalno prodan. Za razliku od ostalih ornitokajrida, nije imao premaksilarnu krestu na njušci, ali jeste na stražnjem dijelu lubanje. Frey et al. interpretirali su duboku čeljust kao krestu na donjoj čeljusti. Između ramusa čeljusti (ramus mandibulae) nalazi se list juke; Frey je predložio da ga je ta životinja uhvatila kljunom i bezuspješno pokušala skinuti (rub lista je pohaban), te da je potom možda umrla od gladi ili posljedica izgladnjelosti. Lubanja je bila duža od 66 cm.
Klasifikacija
Frey et al. su 2003. svrstali Ludodactylusa u porodicu Ornithocheiridae. Frey je 2007. ponovo razmotrio validnost roda Ludodactylus, predloživši da on možda predstavlja istu životinju kao i Brasileodactylus, čiji bi onda bio mlađi sinonim. Međutim, Andres & Myers (2013) su u velikoj kladističkoj analizi pterosaura zaključili da je Ludodactylus u malo bližem srodstvu sa ornitokajridima i anhangeridima nego sa Brasileodactylusom. Andresovoj i Myersovoj analizi, Ludodactylus se svrstava tik izvan Ornithocheiridae i Anhangueridae kao napredan pripadnik inkluzivnije grupe Pteranodontoidea.
Bawinkel
Bavinkel je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.385 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emsland Bavinkel se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 21 metra. Površina opštine iznosi 20,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.385 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 117 stanovnika/km².
Civil
Ova razlika je važna u vrijeme rata, jer prema odredbama Ženevske konvencije i Haškom pravilniku tokom oružanog sukoba stupaju na snagu posebna pravila za zaštitu civila. Prema njima se namjerno ciljanje civila smatra ratnim zločinom.
S druge strane, kako bi se spriječile zloupotrebe tih pravila, civilima je izričito zabranjeno sudjelovati u oružanom sukobu. Ukoliko civili sudjeluju u sukobu postaju dobivaju status nezakonitih boraca i može ih se krivično progoniti kao ratne zločince. Iznimka je prema Haaškom pravilniku, primjerice, pravo na samoobranu.
John Philip Sousa
John Philip Sousa (6. novembar 1854 – 6. mart 1932) bio je američki kompozitor i dirigent kasnog romantičkog, period najpoznatiji kao autor brojnih vojničkih i patriotskih marševa. Zbog njih je stekao nadimak "The March King" (kralj marševa).
Eksterni linkovi
50px|none|Commons logo U Wikimedijinom spremniku nalazi se još materijala vezanih uz temu: John Philip Souza
Akča
thumb|right|250px| Kovanica iz vremena [[Murat II|Murata II. ]] Akča (, osm. turk. آقچه) je bila sitna turska srebrna moneta, kovana od vremena sultana Orhana (1326-1359) do kraja XVII. stoljeća. U početku je težila 1,07 grama, poslije joj je težina padala do 0,13 grama. Kovana je u mnogim kovnicama Turskog Carstva; na jugoslavenskim prostorima u Sarajevu, Srebrenici, Čajniču, Novom Brdu, Skoplju i Beogradu. Kovnica na Novom Brdu, tada utvrđenom rudarskom gradu u Srpskoj despotovini bogatom rudnicima zlata i srebra, počela je udarati akče 1441. godine kada su osmanske snage prvi put zauzele mjesto. Turska riječ za srebro je gümüş, no akča je složenica izvedena iz «ak» (bijelo) i deminutivnog sufiksa –çe, što bi u prijevodu bilo «bijeli novac» i familijarnije «bijelić». Zapravo osmanska akča je nasljednik bizantskog jaspra ( ili τραχύ, grubi novčić), isto srebrne kovanice, pa stoga neki izvori spominju turski srebrni novac s riječju «aspra». Tri akče su vrijedile jednu paru a 120 akči su vrijedile jedan kuruš. Kovanje akče je po prvi put potvrđeno 1326. u Bursi za vrijeme vladavine Orhana. Prve pare se spominju u Egiptu 1524. dok prvi kuruš, koji će Venecijanci zvati «piastra», je uveden 1688. Kaže se da je Sulejmanova džamija u Istanbulu koštala 59 milijuna akči kada je izgrađena 1550-ih a taj iznos je vjerojatno vrijedio oko 700.000 dukata u zlatu (najvjerojatnije mletačkih).
Beogradska operacija
Beogradska operacija (ili Beogradska ofanziva) predstavlja jednu od najvećih i najznačajnijih bitaka na Balkanu u Drugom svetskom ratu.
Operacija je trajala od 21. septembra do 22. oktobra 1944, kad je okupator proteran do linije odakle artiljerijom nije mogao da tuče Beograd. Beogradska operacija je predstavljala deo opsežnog operativnog plana NOVJ i Crvene armije, nadovezujući se na operacije u istočnoj Srbiji. Beogradska operacija je objedinila dve vojske 10. oktobra, kod Velike Plane. Odlučna bitka je započela dva dana kasnije i trajala do 20. oktobra 1944. godine, kada je Beograd konačno oslobođen. Združene jedinice NOVJ i Crvene armije nanele su u ovoj operaciji nemačkoj Armijskoj grupi "Srbija" težak poraz, oslobodile Beograd i veliki deo Srbije.
Oslobođenjem Beograda okončana je 1287 dana duga nemačka okupacija glavnog grada Jugoslavije. Beograd je (uz djelomično Pariz) bio jedini glavni grad u Evropi u čijem je oslobađanju sa armijama velikih sila ravnopravno učestvovala regularna nacionalna vojska, Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije. Beograd je po oslobođenju postao vojni, politički i administrativni centar nove Jugoslavije.
U toku borbi za oslobođenje Beograda poginulo je 2.953 pripadnika NOVJ i 976 pripadnika Crvene armije, dok je daleko više poginulo tokom čitave operacije. Nakon gubitka Beograda, Nemci su uspostavili Sremski front, kako bi sprečili oslobođenje zapada Jugoslavije.
Strateški značaj Srbije i Beograda
Sa vojno-strateškog stanovišta, Srbija predstavlja ključnu oblast Balkana, jer kroz Dunavsku, Moravsku i Ibarsku dolinu prolaze najvažnije saobraćajnice. Nemačka je okupirala Balkan 1941. a nakon gubitka Afrike u maju 1943. bila je primorana da organizuje odbranu. Bez držanja vitalnih komunikacija bilo bi nemoguće držanje položaja na južnom Balkanu i bila bi jako otežana koordinacija između Armijske grupe "E" u Grčkoj i Druge oklopne armije u Jugoslaviji. Beograd je ključna raskrsnica balkanskih komunikacija. Zbog ovoga je nemačka Komanda jugoistoka ulagala velike napore u odbranu komunikacija u Srbiji tokom cele 1944, organizujući prvenstveno ofanzivne operacije protiv koncentracija snaga NOVJ koje su pretile ugrožavanjem pozicija u Srbiji.
Srbija je takođe predstavljala važan privredni i ljudski resurs, a Beograd je bio glavni grad savezničke Jugoslavije u kojoj je nacistička Nemačka imala neugodnog neprijatelja. Zapadni saveznici pridavali su veliki značaj Balkanu i Srbiji. Do ugrožavanja nemačkih položaja u Srbiji došlo je međutim sa istoka.
Jugoslavija je tada bila južno krilo istočnog fronta.
Operativna situacija pred Beogradsku operaciju
minijatura|Ulazak Crvene armije u Bukurešt, 31. avgusta 1944. mini|desno|Istočni front jeseni [[1944. Budimpeštanska ofanziva i Balkanska ofanziva Crve armije označene na mapi zelenom bojom. Jugoslavija oktobra 1944. postaje deo Istočnog fronta.]]
U Beogradu je bio smešten nemački štab Komande jugoistoka. Pod njegovom komandom nalazile su se dve krupne operativne formacije: Druga oklopna armija (Nemačka) u Jugoslaviji (bez Slovenije), i Armijska grupa E u Grčkoj, svaka sa preko 300.000 vojnika jačine. Takođe, Komanda jugoistoka raspolagala je policijsko-zaštitnim i satelitskim trupama pod komandom generala Felbera u Srbiji.
NOVJ je u Srbiji imala na raspolaganju 5 divizija i veći broj samostalnih brigada i partizanskih odreda. Radilo se uglavnom o novoformiranim jedinicama, nedovoljno popunjenim, veoma oskudno opremljenim i sa malim borbenim iskustvom. Ove jedinice su ipak predstavljale značajnu pretnju vitalnim komunikacijama. Štab generala Felbera organizovao je protiv njih u julu 1944. dve uzastopne ofanzive: „Trumpf“ i „Halali“ (Jablaničko-toplička operacija), u kojima su pored nemačkih, učestvovale bugarske, četničke i Nedićeve snage.
Svestan vojne i političke važnosti Srbije, Vrhovni štab NOVJ nastojao je da snage u Srbiji ojača ubacivanjem iskusnih jedinica iz Sandžaka i istočne Bosne. Protiv njihove koncentracije 2. oklopna armija preduzela je Andrijevičku operaciju u julu i Durmitorsku operaciju u avgustu 1944. Jedinice NOVJ uspele su da se oslobode pritiska i da početkom avgusta sa tri divizije prodru preko reke Ibar na istok, a početkom septembra sa Prvim proleterskim i Dvanaestim korpusom u zapadnu Srbiju. Nemačke planove za suprotstavljanje ovoj grupaciji omeli su događaju na istoku.
Pobeda Drugog i Trećeg ukrajinskog fronta Crvene armije nad nemačkom Armijskom grupom „Južna Ukrajina“ u Jaško-kišinjevskoj operaciji 20-26. avgusta 1944. izazvala je prevrat u Rumuniji koja je sklopila primirje sa Sovjetskim Savezom i objavila rat Nemačkoj. Izbijanje Crvene armije na bugarsku granicu izazvalo je sličan razvoj i u Bugarskoj 5-9. septembra. Nemački vitalni položaji u Srbiji iznenada su postali izloženi udaru Crvene armije i bugarske vojske.
Nemačka vrhovna komanda je bila prinuđena da formira odbrambenu liniju na istočnoj granici Jugoslavije. Taj front trebalo je da posednu jedinice Armijske grupe E iz Grčke. Radi potreba novostvorenog fronta i da se izbegne rizik od odsecanja, nemačka vrhovna komanda odlučila se na postepenu evakuaciju Grčke počev od 1. septembra 1944.
Međutim, pokušaj pravovremenog prebacivanja AgE iz Grčke u Srbiju završen je neuspehom. U zajedničkoj operaciji Ratweek jedinice NOVJ u koordinaciji sa savezničkim vazduhoplovstvom temeljno su uništili puteve, pruge i saobraćajnu infrastrukturu na glavnim pravcima. Prednji ešeloni Armijske grupe E tokom celog septembra obezbeđivali su prolaz kroz Makedoniju u borbama protiv NOVJ i bugarskih delova koji su prešli na stranu Saveznika. Najdalja tačka njihovog proboja na sever prema moravskoj komunikaciji bilo je Vranje, koje su dosegli tek 10. oktobra. Komunikacija dolinom Reka Vardara i Južne Morave je presečena i izbačena iz upotrebe. Počela je trka s vremenom u kojoj je Komanda jugoistoka vukla iznuđene poteze.
Iz Grčke je u Banat, uz znatne teškoće i zastoje, prebačena 4. SS policijska oklopna grenadirska divizija (železnicom preko Kosovske Mitrovice) i jurišni puk „Rodos“ (avionskim transportom), a za njima se probijala 117. lovačka divizija. Ostale snage morala je obezbediti 2. oklopna armija iz Jugoslavije. Početkom septembra prebačena je iz Sandžaka u istočnu Srbiju 1. brdska divizija, a 7. SS divizija pomerena je u dolinu Morave. Privučeni su još delovi divizije „Brandenburg“ i 92. motorizovani puk, a 118. lovačka divizija se sredinom oktobra još uvek po delovima izvlačila iz Dalmacije. Od pripadnika Vermahta koji su se zatekli u Beogradu formiran je puk „Tvrđava Beograd“. Ove jedinice stavljene su na raspolaganje vojnoupravnom komandantu u Beogradu generalu Felberu. Te jedinice, uz policijske i kvislinške snage koje su mu i pre bile podređene, trebalo je da posluže za odbranu Srbije od udara Crvene armije i NOVJ.
Savezničko bombardovanje Beograda
minijatura|Beogradska operacija (od 14 do 20 oktobra 1944 godine) Savezničke vazdušne snage su tokom 1944. godine više puta bombardovale nemačka uporišta u Beogradu. Infrastruktura u Beogradu je sukcesivno bombardovana u aprilu, maju, junu, julu i poslednji put u septembru 1944. godine. Vazdušni udari su bili uvod u beogradsku operaciju oktobra 1944.
Strateški ciljevi bombardovanja bili su: koloseci Beograd-Sava, Zemunski aerodrom i fabrike aviona Rogožarski i Ikarus. Uništene su u Zemunu fabrike Ikarus, Danubijus, Zmaj, Teleoptik, zemunska železnička stanica i aerodrom. Oštećena je fabrika Rogožarski i stambeni blokovi oko nje, brodogradilište, rafinerija na Čukarici i deo beogradske železničke stanice. Oštećeni su i mostovi na Savi i Dunavu.
Opsežna bombardovanja prouzrokovala su brojne civilne žrtve. Najteže žrtve zabeležene su tokom aprilskog bombardovanja 16. i 17. aprila 1944. godine, što se poklopilo sa pravoslavnim Uskrsom. 17. aprila je pogođen i koncentracioni logor Staro Sajmište, kada je poginulo 60 logoraša, a oko 150 je ranjeno. Civilne žrtve su obilato korišćene za antisavezničku propagandu Nedićeve vlade, koja je tvrdila da Velika Britanija i SAD bombarduju Srbiju samo da bi naneli štetu Srbima.
Glavna jedinica u ovoj akciji bila je američka 15. vazduhoplovna jedinica, sa bazom u Fođi na jugu Italije. Samo u udarima 16. i 17. aprila učestvovalo je 600 velikih četvoro-motornih bombardera, koji su ispuštali sa 3000-5000 metara.
Borbe partizana širom Jugoslavije
minijatura|Oslobođena i poluoslobođena teritorija u vreme izbijanja Sovjetske armije na jugoslovensku granicu, 6 septembra 1944.
Riotam
Riotam (Riothamus, također poznat i pod imenima Riotimus ili Riutimus, fl. 470) bio je keltski vladar koji je u savezu sa zapadnorimskim carem Antemijem ratovao protiv Vizigota u zapadnoj Galiji (današnja Francuskoj. Glavni izvor o njegovom životu je historičar Jordan koji ga naziva "kraljem Britanaca"; na osnovu njegovih zapisa, međutim, nije jasno gdje se njegovo kraljevstvo, zapravo nalazilo, odnosno smatra se da je mogao biti i kralj Brita (u današnjoj Britaniji, ali i kralj Bretonaca u današnjoj Bretanji. Njegova historijska utemeljenost je, pak, potvrđena pismom koje mu je poslano od strane Sidonija Apolinarisa, biskupa Clermont-Ferranda u kome se traži povratak robova koje su jednom njegovom vjerniku oteli "naoružani Bretonci".
Beogradska operacija
Borbe partizana na istoku i jugu Srbije
Početkom septembra snage XIII i XIV korpusa NOVJ u istočnoj Srbiji i dolini Morave pokrenule su intenzivne aktivnosti na nemačke garnizone i komunikacije.
23. divizija zauzela je Zaječar 7. septembra 1944. 22. divizija 8. septembra 1944. ušla je u Vranje, a 24. divizija napadala je Leskovac tri puta između 30. avgusta i 18. septembra.
Riotam
U svakom slučaju, Riotamov pokušaj da potuče Vizigote nije uspio, jer ga je kralj Eurih porazio prije nego što se mogao spojiti s rimskim snagama. Poraženi Riotam je pobjegao na istok i sklonio se u kraljevstvo Burgunda.
Beogradska operacija
Proboj partizana preko ibra u Srbiju
minijatura|Artiljerija 5. divizije u borbama za Aranđelovac, 19. septembar 1944.g.
Prvi proleterski korpus NOVJ savladao je krajem avgusta nemačke zaprečne mere (operacija "Ribecal") i u nastupnom maršu razbio četničku glavninu ojačanu delovima SDK i SDS i slabije nemačke delove u zapadnoj Srbiji i 12. septembra oslobodio je Gornji Milanovac, 18. septembra Valjevo, a 21. septembra Aranđelovac.
Dvanaesti vojvođanski korpus NOVJ pod jakim pritiskom 7. SS divizije forsirao je Drinu 5/6. septembra i nastupajući na levom krilu Prvog proleterskog korpusa, razbio operaciju "Cirkus" snaga pukovnika Jungenfelda i četnika, ovladao podrinjem i krajem septembra izbio na reku Savu.
Sredinom septembra Peta krajiška i 21. srpska divizija prešle su Zapadnu Moravu kod Požege i preduzele napade na neprijateljske garnizone i komunikacije u Šumadiji sa osloncem na desno krilo Prvog proleterskog korpusa. Od snaga XII korpusa ojačanog 11. krajiškom i 28. slavonskom divizijom, Prvog proleterskog korpusa i Pete i 21. divizije Vrhovni štab formirao je Prvu armijsku grupu pod komandom Peka Dapčevića i dao joj neposredan zadatak da u sadejstvu sa snagama Crvene armije oslobodi Beograd.
Riotam
Riotam se često spominje kao jedan od kandidata za historijskog kralja Arthura.
Beogradska operacija
Proboj partizana preko ibra u Srbiju
Prvo je trebalo preseći komunikacije i uspostaviti vezu sa Crvenom armijom. Međutim, Nemci su ogorčeno branili položaje i komunikacije na prilazima Beogradu, pa su se razvile intenzivne borbe. U poslednjoj dekadi septembra nemačke snage pokušale su ofanzivan udar protiv snaga NOVJ, nastupajući sa 1. i 2. pukom Brandenburg iz Topole i Lazarevca na jug, i 14. SS pukom iz doline Zapadne Morave na sever.
Prva proleterska divizija 2. oktobra 1944. oslobodila je Ub i Vreoce. Peta divizija noću 4./5. oktobra 1944. potisla je Nemce iz Topole. Borbe za Topolu sa nemačkim delovima trajale su sve do 12. oktobra 1944, do pristizanja snaga Crvene armije.
Plan napada Crvene armije i NOVJ
mini|desno|Mapa ofanzive.
Crvena armija okončala je krajem avgusta zamašnu operaciju u Moldaviji. Za mesec dana nije bilo moguće osposobiti puteve, obezbediti resurse, marševima masirati odgovarajuće vojne snage i odgovarajuće rezerve ratnog materijala na granici Srbije. 25. septembra na liniji od velike okuke Dunava prema jugu bile su prikupljene relativno skromne snage od tri ojačana streljačka korpusa (75, 68. i 64, sa severa na jug), odnosno oko 80.000 ljudi.
Ipak, doneta je odluka za energično nastupanje. Motiv za ofanzivu sastojao se u tome da se maksimalno iskoristi ostvarena izolacija Armijske grupe E na jugu, čime je omogućena lokalna nadmoć.
Ovim planom trebalo je ostvariti vredne i ambiciozne ciljeve:
Plan i priprema nemačke odbrane
minijatura|Nemački vojnici na utvrđenim položajima spoljne odbrane Beograda, oktobra 1944.
Komanda Jugoistoka je, nakon neuspeha u sprečavanju snaga NOVJ da prodru u Srbiju, planirala operacije kojima bi njena operativna grupa uz pomoć JVuO tokom septembra razbila snage NOVJ u Srbiji. Međutim, pojava prethodnica Crvene armije naterala je Komandu Jugoistoka da svoju operativnu grupu tokom septembra prebaci u istočnu Srbiju, tako da je u centralnoj i zapadnoj Srbiji teret odbrane od NOVJ pao na JVuO i SDK, uz nedovoljnu pomoć Nemaca.
Istovremeno, u skladu sa instrukcijom Vrhovne komande o prikupljanju i etapnom prebacivanju snaga Armijske grupe E, počeo je transport snaga sa juga. Tokom septembra uspešno je iz Soluna prebačena u Banat 4. SS policijska oklopna divizija, dok je sledeća - 117. lovačka - zaustavljena od strane NOVJ u Šumadiji i presečena na dva dela.
Prema Hitlerovom naređenju od 3. oktobra 1944, Komanda Jugoistoka trebala je da pomoću Armijske grupe E i delova Druge oklopne armije uspostavi front glavnom linijom Skadar - Skoplje - Đerdapska klisura (takozvana plava linija). Međutim, pokret Armijske grupe E bio je u zastoju, a izvlačenje relativno malih delova sa područja 2. OklA dovelo je do značajnog gubitka teritorija i pozicija (videti u članku Ofanziva NOVJ u zapadnim krajevima Jugoslavije septembra 1944.).
Union County, Pennsylvania
je okrug u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Beogradska operacija
Plan i priprema nemačke odbrane
Istovremeno, uočivši nastupanje 46. sovjetske armije u Banatu prvih dana oktobra, nemački štab pretpostavio je da se radi o planskom koncentričnom nastupanju na sistem odbrane Beograda iz dva pravca: sa severoistoka sovjetskim snagama, te sa juga i jugozapada snagama NOVJ. U tim okolnostima, izvršene su pripreme za odsudnu odbranu Beograda. Raspuštena je Nedićeva vlada i celokupnu upravu preuzeo je u svoje ruke nemački komandant Srbije. Nedićeve snage i korpusi JVuO, koji su bili od koristi u ometanju NOVJ na terenu , kao beskorisni u odsudnim frontalnim borbama, transportovani su vozovima i kamionima 3-5. oktobra iz Beograda u Čačak i Kraljevo. Tamo su Nedićeve snage preformirane u Srpski udarni korpus i stavljene pod Mihailovićevu komandu.
Union County, Pennsylvania
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 44.947, što je 3.323 (8,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Beogradska operacija
Angažovane snage
mini|Uoči priprema za oslobođenje, u gradu su postojale grupe otpora sa oko 2000 ljudi. Prvi s leva, vođa jedne od grupa, Ratko Ivanović, u uličnim borbama oktobra 1944.
Nemačke snage
Sa nemačke strane, u borbama za Beograd učestvovale su dve grupacije: u samom gradu i okolini bila je raspoređena borbena grupa "Šnekenburger", nazvana po komandantu generalu Viliju Šnekenburgeru (Willi Schneckenburger, poginuo 13. oktobra 1944.). Nju su sačinjavale sledeće jedinice:
Ukupna jačina ove kombinovane grupacije iznosila je blizu 20.000 ljudi, 40 tenkova i oko 170 topova i minobacača.
U istočnoj Srbiji na proboju prema Beogradu nalazila se borbena grupa "Štetner" (Walter Stettner Ritter von Grabenhofen, poginuo 18.10.1944.). Nju su sačinjavali:
Ukupna jačina ove grupacije iznosila je preko 20.000 ljudi, 35 tenkova i oko 150 topova i minobacača.
Sovjetske snage
U oslobađanju Beograda učestvovale su sledeće jedinice Crvene armije:
4. gardijski mehanizovani korpus je, zajedno s jedinicama ojačanja, imao u svome sastavu 17.022 borca, 160 tenkova, 21 samohodno artiljerijsko oruđe, 31 oklopni automobil, 366 topova i minobacača. Streljačke divizije imale su između 7.500 i 8.000 boraca.
Snage NOVJ
Prvu armijsku grupu NOVJ, pod komandom general-lajtnanta Peka Dapčevića, sačinjavale su:
U operaciji je takođe sadejstvovala 23. srpska udarna divizija. Ove jedinice su na dan 5. oktobra imale 32.000 boraca pod oružjem. Zahvaljujući konstantnom prilivu dobrovoljaca, ovaj broj se do 14. oktobra povećao na oko 40.000.
Tok operacije
minijatura|Uništenje nemačke grupacije u prostoru Avala-Vrčin-Ripanj 19 oktobra 1944.
Proboj partizana u Srbiju
Nemački plan aktivne odbrane krupnim operacijama na granici Srbije u avgustu je pretrpeo neuspeh, NOVJ je pokrenula ofanzivu širom Srbije, potiskujući slabije nemačko-četničko-dobrovoljačke snage (vidi Bitka za Srbiju 1944.).
Dolazak Crvene armije
U drugoj polovini avgusta Crvena armija je u Jaško-kišinjevskoj operaciji razbila nemačko-rumunsku Armijsku grupu Južna Ukrajina, što je dovelo do ispadanja iz rata Rumunije, a zatim i Bugarske, i krajem septembra znatne snage Crvene armije pojavile su se na istočnim granicama Srbije (vidi Jaško-kišinjevska operacija).
Savezničko bombardovanje
Kombinovane kopnene trupe NOVJ i savezničke vazduhoplovne snage izvele su u prvoj nedelji septembra operaciju Ratvik, koja je rastrojila i paralisala nemački saobraćaj. Ovo je omogućilo još intenzivnije aktiviranje snaga NOVJ, koje su razvukle i višestruko vezale nemačke divizije iz Grčke u pokretu na sever. Time je operativno područje Beogradske operacije efikasno izolovano sa juga (više informacija u člancima Operacija Ratvik i Proboj Armijske grupe E iz Grčke).
Nastupanje Crvene armije u istočnoj Srbiji
mini|Tenkovska kolona ([[T-34) Crvene armije u prodoru ka centru grada tokom borbi za Beograd, 17. oktobra 1944.]] 22. septembra 75. streljački korpus forsirao je Dunav u oblasti velike okuke između Tekije i Kladova i prešao u nastupanje. Ovim nastupanjem isprovocirana je koncentracija i protivnapad glavnine nemačkih snaga u istočnoj Srbiji koji je započeo 25. septembra. 28. septembra prešao je u nastupanje 68. streljački korpus u oblasti između Dunava i Zaječara, a 64. streljački korpus južno od njega. Ove jedinice su tako ugrozile bočne komunikacije i pozadinu nemačkih jedinica koje su vršile napad na 75. korpus. Nemci su tako naterani da pređu u odbranu. 75. korpus povezao se sa 25. divizijom NOVJ, 68. korpus sa 23., a 64. korpus sa 45. divizijom, koje su presecale komunikacije u neprijateljskoj pozadini. Na taj način nemačka odbrana izlomljena je u niz slabo povezanih sektora i otpornih tačaka.
Iskoristivši vezanost nemačkih grupacija u odbrani na grebenu planine Deli Jovan i u odbrani Zaječara, 68. korpus Crvene armije je u međuprostoru produbio prodor u pravcu Petrovca na Mlavi i doline Velike Morave. 4. gardijski mehanizovani korpus maršom je privučen u neposrednu pozadinu fronta. Kad je nemački otpor u Zaječaru posle sedmodnevnih borbi 8. oktobra konačno slomljen, događaji su se nizali filmskom brzinom. Ujutro 10. oktobra posebno oformljeni odred 93. streljačke divizije u dramatičnoj akciji osvojio je 30-tonski most na Velikoj Moravi kod Velike Plane i na levoj obali formiran je mostobran. Uporedo sa nemačkim pokušajima likvidacije mostobrana, koji su propali velikim delom usled dejstva jedinica NOVJ u polaznom rejonu, 4. gardijski mehanizovani korpus izvršio je marš preko Zaječara, Petrovca i posednutog mosta na levu obalu Velike Morave. Do 12. oktobra tu je formirana grupacija od dve streljačke divizije, četiri motorizovane brigade i jedne tenkovske brigade. Ovim je nemačka odbrana istočne Srbije učinjena bespredmetnom, a jedinice istočno od Velike Morave dovedene u opasnost od opkoljavanja. Neposredno je sledio napad na Beograd.
Borbe u Šumadiji
mini|desno|Naoružani Beograđani sprovode zarobljene Nemce.
Glavne snage 4. gardijskog mehanizovanog korpusa (36. gardijska tenkovska i 13. i 14. gardijska mehanizovana brigada) 12. oktobra pre podne sastale su se u rejonu Natalinaca (12 km istočno od Topole) s jedinicama 4. srpske brigade 21. srpske divizije NOVJ.
Vest o dolasku sovjetskih jedinica izazvala je veliko oduševljenje kod jugoslovenskih boraca.
Združenim udarom, jedinice Crvene armije i NOVJ u jednočasovnoj borbi oslobodile su Topolu i nastavile pod neprekidnom borbom marš prema severu.
U rejonu Belosavaca, 9 km severeno od Topole, nemački Divizion jurišnih topova SS-divizije "Princ Eugen" je iz samohodnih oruđa 88 mm otvorio jaku vatru na čelne jedinice 36. gardijske tenkovske brigade. Ne prekidajući kretanje, prednji delovi brigade izvršili su napad na neprijateljski položaj i savladali nemački otpor. Istog dana kasno popodne brigada je izbila pred Mladenovac, u kome je već vodila borbe Treća krajiška brigada. Na južnoj ivici Mladenovca, duž severne obale rečice Luga i dalje, duž nasipa železničke pruge, nemačko-fašističke jedinice su pripremile odbrambenu liniju, a sam grad su uredile za kružnu odbranu. Artiljerija korpusa, koja je pod zaštitom mraka pomerena što je moguće bliže prednjem kraju neprijateljske odbrane, izvršila je jak vatreni nalet, posle čega su tenkovi, sa desantom automatičara, izvršili munjeviti juriš na neprijateljske položaje. U nezadrživom naletu sovjetske tehnike i jugoslovenske pešadije za dva sata slomljen je otpor neprijatelja i oslobođen Mladenovac. Za to vreme 6. divizija NOVJ oslobodila je Ripanj i uništila oklopni voz.
Borbe na prilazima Beogradu
Najznačajniji događaj odigrao se na severoistočnom pravcu. U toku noći 13/14. oktobra, u okolini Boleča 15. gardijska mehanizovana brigada iz pokreta je izvršila napad u bok i pozadinu motorizovanog puka divizije "Brandenburg", koji se probijao prema Beogradu. Na isti odbrambeni sektor iz drugog pravca napale su 5. samostalna gardijska mehanizovana brigada i 1. krajiška brigada NOVJ. Nakon osmočasovne ogorčene borbe nemački otpor je slomljen. Time je presečena veza između grupacije "Šnekenburg" na teritoriji Beograda i grupacije "Štetner" koja se koncentrisala u oblasti Smedereva sa namerom da prodre prema Beogradu. Ova pobeda opredelila je dalji tok dejstava.
Ulične borbe
mini|[[Prva proleterska udarna brigada u Beogradu oktobra 1944.]] thumb|Ulične borbe za oslobođenje Beograda. thumb|Iz uličnih borbi za oslobođenje Beograda 14-20. oktobra 1944.godine.
Dana 14. oktobra 1944. beogradska operacija je ušla u završnu fazu. Na obudu grada iz svih pravaca koncentrisale su se napadne snage: XII korpus NOVJ sa zapada i jugozapada, desno od njega, sa juga, Prvi proleterski korpus, sa istoka 5. i 21. divizija NOVJ. Ove jedinice su na licu mesta formirale kombinovane napadne sastave sa delovima oklopnih i mehanizovanih jedinica Crvene armije.
U toku prepodneva 14. oktobra Prva proleterska divizija ojačana sovjetskim tenkovima osvojila je banjički vis i nastavila napredovanje u pravcu Autokomande i Slavije.
Dolinom Topčiderske reke napadala je 13. mehanizovana brigada Crvene armije i Šesta proleterska divizija. Ovim prodorom izolovana je i opkoljena grupacija pukovnika Cimermana na Čukarici. Nakon izbijanja na reku Savu, produžile su napad prema železničkoj stanici i savskom mostu. Nemci su koncentrisali snage i protivnapadom odbacili Sovjete i Jugoslovene od ove vitalne saobraćajne tačke.
Tokom 14. i 15. oktobra veći deo grada bio je oslobođen. Neprijatelj se držao samo u njegovom severozapadnom delu, na liniji: železnička stanica "Dunav" — Botanička bašta — Narodna skupština — Terazije — blok zgrada ministarstava — Glavna železnička stanica, kao i na Čukarici, gde su nemačke jedinice bile odsečene od svojih snaga u gradu.
Proboj korpusne grupe Štetner
Tokom 16. oktobra snage grupe "Štetner" nastavile su sa još većom rešenošću i po cenu velikih gubitaka napade usmerene na prodor u centar grada. Ovi napadi slomili su se o odlučnu odbranu sovjetskih i jugoslovenskih snaga.
Suočen sa dramatičnim gubicima i izvesnošću neuspeha, general Štetner odlučio se na manevar. Napustivši svu mehanizaciju, 17. oktobra usmerio je svoju grupaciju južno od Beograda, sa namerom da pokuša prodor u Beograd sa juga, dolinom Topčiderske reke. Istovremeno, 17. oktobra ujutro, ojačane snage iz Beograda pokrenule su napad u pravcu juga, u susret Štetnerovoj grupaciji. Ovaj napad je međutim odbijen.
Štetnerova formacija naišla je na liniji reke Bolečice na položaje 21. srpske divizije i uspela da ih potisne. Međutim, u rejon planine Avale pravovremeno je iz Beograda upućena 11. udarna divizija NOVJ. Na istočnom kraju Beograda, iza fronta 21. divizije, koncentrisale su se takođe snage 5. udarne divizije, 15. gardijske mehanizovane brigade i 5. samostalne gardijske motorizovane brigade. Tokom 18. i 19. oktobra iz Beograda su izvučene 16. i 36. divizija u cilju presretanja Štetnerove grupacije.
U sukobu sa ovim snagama grupa generala Štetnera razbijena i velikim delom uništena. General Štetner poginuo je u borbama na Avali 18. oktobra, a njegove preostale snage narednih dana u grupama su se probijale prema nemačkom mostobranu u Šapcu, napadane i uništavane od jedinica XII korpusa i 31. srpske brigade.
Oslobođenje centra grada
Tokom 17. i 18. oktobra, prodirući u pravcu Kalemegdana, 8. brigada 1. proleterske divizije, zajedno s jedinicama Crvene armije, došla je do zgrade "Albanija", a 1. proleterska brigada osvojila je zgradu Narodnog pozorišta i Ratnički dom. Borbe su se vodile iz ulice u ulicu, od kuće do kuće, i unutar zgrada. Grupa boraca Prve proleterske upala je u zgradu narodnog pozorišta iz ulice Braće Jugovića, pod vatrom se prebacila kroz pozorišnu salu i, jednu po jednu, ručnim bombama uništila grupe Nemaca u prednjem delu zgrade i na spratu.
Do kraja dana 18. oktobra, posle žestokih petodnevnih uličnih borbi, neprijatelj je u gradu bio pritisnut ka Savi. Osobito krvave borbe vodile su se za jako utvrđenu zgradu Ministarstva saobraćaja (danas Železnički muzej), Glavnu železničku stanicu, hotel "Moskvu", Gradsku opštinu i Radionicu vojne odeće. Do kraja 19. oktobra neprijatelj je držao u svojim rukama samo Kalemegdan, zgradu "Albanija", Terazije, uži rejon Savskog mosta i Čukaricu. Zatim je počeo da napušta i ova poslednja uporišta, užurbano prebacujući svoje trupe na levu obalu Save.
U noći 19/20. oktobra zauzeta je zgrada "Albanija", u to vreme najviša u Beogradu. Borac Mladen Petrović je, rizikujući život, na zgradi istakao trobojku s crvenom petokrakom.
Korićani
Korićani su selo u Bosni i Hercegovini. Nalazi se na obroncima Vlašić planine, u uglu platoa između Ugra i Ilomske. Ustvari, omeđuju ga Korićanske stijene kanjona Ilomske i Pougarja. Stijene su savijene pod gotovo pravim uglom, koga zatvaraju Ugar i Ilomska. Pruža se na nadmorskoj visini od 1150 do 1200 metara.
Beogradska operacija
Oslobođenje centra grada
minijatura|Krajišnici na grobu palog druga u bici za oslobođenje Beograda
U zoru 20. oktobra preostale nemačke snage iz Beograda užurbano su se povlačile preko savskog mosta na levu obalu, ometani od sovjetske avijacije i artiljerije. Inžinjerci su izvršili pripreme da po povlačenju svojih jedinica, sruše most. Međutim, ovaj plan omeo je penzionisani učitelj Miladin Zarić. On je stanovao u blizini mosta, u Karađorđevoj ulici br. 69. Pošto je imao minersko iskustvo iz Balkanskih ratova, uočio je pravi trenutak, izašao na most i presekao provodnike.
Nemačko iznenađenje odmah su iskoristili delovi 13. gardijske mehanizovane brigade i delovi 814. i 211. streljačkog puka Crvene armije, Prva lička i 13. proleterska brigada, prebacili se preko mosta i, uz podršku artiljerije sa Kalemegdana, formirali mostobran na levoj obali Save. U toku prebacivanja Nemci su pokušali nekoliko samoubilačkih napada na most, ali bez uspeha.
Tokom noći 20./21. oktobra borbena grupa "Cimerman" sa Čukarice prebacila se čamcima na levu obalu Save, gde je napadnuta i delimično razbijena od Prve ličke brigade.
Korićani
Historija
U srednjevjekovnoj Bosni, na njihovoj današnjoj teritoriji spominju se grad Oštrec i još neke utvrde. Mrtvi su sahranjivani u koritima kako bi ih sačuvali od medveda.
Beogradska operacija
Rezultat operacije
minijatura|Sovjetski general [[Vladimir Ždanov i jugoslovenski general Peko Dapčević oktobra 1944. godine u oslobođenom Beogradu.]]
minijatura|Partizanska konjica u ulici Ive Lole Ribara u oslobođenom Beogradu 1944.
Dvadesetog oktobra, nakon šestodnevnih teških borbi, Beograd je bio konačno slobodan. Mnoštvo građana izašlo je na ulice da bi oduševljeno pozdravilo oslobodioce.
Korićani
Historija
Tokom Drugog svjetskog rata bili su jako partizansko uporište, osobito nakon pada Italije (1943.). U Korićanima su bili nakratko smješteni pacijenti Centralne Divizijska bolnice, za vrijeme Šeste neprijateljske ofanzive (januara 1944.). Tada je 12. divizijska bolnica (iz skrovite klisure rijeke Demićke (u blizini Šipraga), 4. januara 1944., dislocirana u okolna sela i dalje prema Korićanima.
Međutim, u proteklom ratu u Bosni, ime Korićana i Korićanskih stijena je vezano za svirep masakr na gotovo okomitoj provaliji iznad Ilomske. Ispod dijela Korićanskih stijena, oko km od donjeg naselja, u kanjonu Ilomske, 21. augusta 1992., pripadnici Vojska i policija Republike Srpske su, rafalima u leđa, strijeljali preko 200 prijedorskih civila (Bošnjaka i Hrvata, što je dokazano i na ICTY Tribunalu u Haagu. Tamo su svjedočili i rijetki preživjeli Prijedorčani iz Logora Trnopolje.
Beogradska operacija
Rezultat operacije
U borbama za oslobođenje Beograda od 14. do 20. oktobra poginula su 2.953 borca NOVJ i oko 960 crvenoarmejaca. Većina poginulih boraca sahranjena je na Groblju oslobodilaca Beograda. Između ostalih, poginuli su:
- politički komesar Pete krajiške (kozarske) NOU brigade Mahmut Ibrahimpašić Mašo, narodni heroj
- komesar Prvog bataljona Prve proleterske brigade Blažo Popivoda, narodni heroj
- zamenik komandanta Prvog bataljona Prve proleterske brigade Dušan Milutinović, narodni heroj
- komandant Četvrtog bataljona Druge ličke brigade Milan Drakulić
- komandant Četvrtog bataljona Osme crnogorske brigade Milisav Đurović, narodni heroj
- komandant Četvrtog bataljona 21. slavonske brigade Stojan Rekić
- zamenik komandanta Drugog bataljona 21. slavonske brigade Stanko Milošević
- načelnik štaba 21. slavonske brigade Petar Okulić
- komandant Prvog bataljona Prve ličke brigade Jandre Žunić
- politički komesar Drugog bataljona Prve ličke brigade Jovo Ćopić
Ordenima i medaljama Sovjetskog Saveza za podvige tokom operacija odlikovano je oko 300 boraca NOVJ.
Nemačke oružane snage imale su oko 15.000 poginulih, među kojima obojica komandujućih generala, i oko 9.000 zarobljenih.
Tokom operacije oslobođena je celokupna teritorija Srbije severno od doline Zapadne Morave i istočno od Velike i Južne Morave. Armijska grupa "Srbija", specijalno obrazovana za odbranu Srbije, teško je poražena, naneti su joj nenadoknadivi gubici i izbačena je sa svog terena. Komandant Jugoistoka je 3. novembra rasformirao je štab Armijske grupe "Srbija" i izrazio priznanje i zahvalnost štabu i jedinicama na junačkom otporu nadmoćnim snagama. Nad nemačkim snagama u Sremu preuzeo je komandu štab LXVIII korpusa. Ometen je plan vrhovne komande Vermahta o stvaranju fronta na istočnoj granici Srbije, ugroženo je izvlačanje Armijske grupe "E" iz Grčke i stvorena je povoljna osnovica za dalje ofanzivne akcije. Beogradska operacija bila je važan korak u konačnom rušenju nacističke Nemačke.
Značaj Beogradske operacije za odvijanje rata
thumb|Zarobljeni oficiri kvislinga Milana Nedića prilikom oslobođenja Beograda, oktobra 1944. thumb|Crvenoarmejac okružen narodom u oslobođenom Beogradu.
Pored neospornog privrednog i političkog značaja, bitka za Beograd imala je velik i dalekosežan operativni značaj na odvijanje rata u Evropi. Beograd je bio ključni saobraćajni čvor za nemačke snage u jugoistočnoj Evropi. Uspešnim i brzim ovladavanjem ovim ključnim čvorom, saveznici (Crvena armija i NOVJ) doveli su Armijsku grupu E u tešku poziciju i izolaciju. Ovim uspehom kompromitovana je ne samo od Vrhovne komande zahtevana "plava linija" Đerdap - Skoplje - Skadar, nego i potencijalna linija fronta na Moravi. Kao jedina realna linija fronta nakon poraza u Beogradskoj operaciji, nametala se linija reke Drine. Međutim, na Drini tada praktično nije bilo nemačkih trupa. Njihova glavnina nalazila se 300 kilometara jugoistočno.
Naslanjajući se na ovaj uspeh, NOVJ je uspela da parališe gotovo svaki uticaj dve nemačke strategijske formacije sa pola miliona vojnika - Armijske grupe E i Druge oklopne armije - na dejstva severno od Drave. To je omogućilo prodor Trećeg ukrajinskog fronta preko Dunava tokom novembra i decembra 1944, što je dovelo do krize ukupne nemačke odbrane. Od novembra do marta Nemci su radi saniranja ove krize dovlačili trupe iz Italije, sa zapadnog i sa istočnog fronta u Mađarsku. Dovođenje 6. oklopne armije iz Ardena i 4. SS oklopnog korpusa sa Visle u Mađarsku bilo je od bitnog značaja za kolaps ovih frontova tokom februara i marta 1945. i brzo okončanje rata (više informacija u člancma Operacija Friligservahen marta 1945. i Ofanziva Trećeg ukrajinskog fronta u južnoj Mađarskoj.
Oslobođenjem Beograda Jugoslavija je bila na početku svog ponovnog formiranja, čvrst status u antifašističkoj koaliciji nije temeljila na grupama koje su štampale letke i vršile sabotaže, već na dobro organiziranoj i snažnoj armiji, a partizani su u Srbiji stekli materijalne i ljudske resurse za konačno oslobođenje zemlje da bi je, što je posebno važno, oslobodili bez neposrednog učešća savezničkih vojnika.
Postupak prema zarobljenicima i poginulim vojnicima
mini|desno|Nemački vojnici se povlače iz Beograda
Preko 20.000 ljudi stradalo je u oštrim borbama u završnoj fazi Beogradske operacije. U ovoj fazi beogradsko bojište postalo deo Istočnog fronta. Borbe je karakterisala surovost i žestina karakteristična za Drugi svetski rat na tlu Jugoslavije, prožeta surovošću i žestinom Istočnog fronta.
Britanski izaslanik pri Vrhovnom štabu NOVJ Ficroj Meklejn plastično je opisao atmosferu u vojskama neposredno nakon bitke:
Posle rata jugoslovenske vlasti uredile su Spomen-groblje oslobodilaca Beograda za žrtve na strani sila pobednica. U groblju je sahranjen znatan deo poginulih boraca NOVJ i gotovo svi crvenoarmejci. Tradicionalno su na godišnjice bitke na groblju održavane svečanosti u čast poginulih boraca, kojima su prisustvovali i gosti iz Sovjetskog Saveza. Dolazeći u Beograd na proslavu dvadesetogodišnjice pobede, u avionskoj nesreći na Avali poginula je grupa sovjetskih veterana na čelu sa komandantom 4. gardijskog mehanizovanog korpusa V. I. Ždanovim.
Poginuli Nemci, koji su bili višestruko brojniji, pokopani su u neobeležene zajedničke grobnice. Povodnom 60-godišnjice bitke i inicijativa u nemačkoj štampi da se nemački vojnici konačno dostojno sahrane, Branimir Gajić i Milorad Ivanović, novinari Media Focus-a, nevladine organizacije posvećene istraživačkom novinarstvu, proveli su istraživanje. Prema njihovim nalazima, na teritoriji grada Beograda postoji nekoliko masovnih grobnica u kojima su pokopani nemački vojnici. Verovatno najveća je na mestu stadiona fudbalskog kluba "Obilić" na Lekinom brdu, ispod samog terena, gde je sahranjeno više hiljada pripadnika Štetnerove grupacije. Postoji takođe masovna grobnica u parku na Autokomandi, kod Zvezdinog stadiona, i u parkiću kod Železničkog muzeja.
Lake Forest, Illinois
Lake Forest je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 19.375 stanovnika.
Cutio, Peribán
Cutio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Peribán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1850 m.
Pride 20
Pride 20: Armed and Ready je bila manifestacija mješovitih borilačkih vještina organizirana od strane PRIDE Fighting Championships organizacije. Događaj se održao 28. travnja, 2002. u Yokohama Areni u Yokohami, Japan.
Zanforlinetta, Rovigo
Zanforlinetta je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Osman II
Osman II (3.11. 1604. — 20.5. 1622.) bio je sultan Otomanskog imperija od godine 1618. do svoje smrti. Osman je bio sin Ahmeda I. Stuio je na prijestolje s 14 godina kao rezultat državnog udara protiv svog ujaka Mustafe I. Usprkos svoje mladosti, Osman se odmah želio nametnuti kao vladar te je osobno vodio invaziju Poljske tokom Moldavskih magnatskih ratova. Teško je poražen u bitci kod Chotina (Chocima) (u stvari opsade Chotina od strane poljskog hetmana Jana Chodkiewicza) u jesen 1621. godine. Nakon toga se posramljen vratio u Konstantinopol, kriveći kukavičluk janjičara za svoje poniženje.
Osman II. bio je vjerojatno prvi vladar koji je shvatio da janjičari kao pretorijanska institucija čine više štete nego koristi modernom imperiju. Zbog toga je zapovijedio zatvaranje njihovih kavana (mjesta gdje su se kovale zavjere protiv prijestolja) i dovukao odane trupe u prijestolnicu. Rezultat je bila dvorska pobuna na čelu s majkom Mustafe I. Osman je zarobljen i zadavljen tetivom od luka.
Prema zapisima suvremenika Osman je bio svojeglav, osvetoljubiv i ponekad sadistički raspložen. No, kao vladar znao je prepoznati probleme i energično ih rješavati. U tome je predstavljao suprotnost većini svojih nasljednika. Njegov najveći problem bio je nedostatak političkog iskustva i nastojanje da se previše problema riješi istovremeno.
Osman i njegova kratka vladavina su dubrovačkom pjesniku Ivanu Gunduliću poslužile kao inspiracija za istoimeni nedovršeni spjev Osman.
Kosmos-960
Kosmos-960 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
La Cascina, Ferrara
La Cascina je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Spisak narodnih heroja/Č
200p|desno|Orden narodnog heroja Spisak narodnih heroja čije prezime počinje na slovo Č:
Tikarcilin
Tikarcilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 384,427 Da.
Guichila, Villa Sola de Vega
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1500 m.
Beierstedt
Bajerštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Helmštet. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 439 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3154002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Helmštet Bajerštet se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Helmštet. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 133 metra. Površina opštine iznosi 9,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 439 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
Aguasuelas, Las Vigas de Ramírez
Aguasuelas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Vigas de Ramírez.
Ghārib al Misārī‘, Hajjah
Ghārib al Misārī‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Aguasuelas, Las Vigas de Ramírez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2496 m.
Ghārib al Misārī‘, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Kirkintilloch
Kirkintilloch (škotsko-gelski: Cair Ceann Tulaich) je grad na sredini Škotske od 35,398 stanovnika, on je i administrativni centar područnog savjeta Istočni Dunbartonshire.
Kirkintilloch je svojevremeno bio grad u historijskoj grofoviji Dumbartonshire.