cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milivoje Marković
Biografija
U Beograd dolazi 1957. godine i nakon položene audicije postaje član Udruženja džez muzičara Beograda. Upisao je studije prava i paralelno nastavio školovanje u muzičkoj školi Josip Slavenski gde je 1959. godine diplomirao. Predvodio je Big bend u Beogradu. Bio je muzički urednik na Televiziji Beograd, a tokom rada na televiziji bio je i autor i voditelj niza emisija, među kojima je najzanimljivija saradnja sa Mićom Orlovićem kao koautorom brojnih kvizova.
Godine 1972. godine napisao je muziku za film i TV seriju Otpisani. Muzika je snimljena na mikseti koja je ručno pravljena i imala je keramičke cevi.
Zajedno sa Stjepkom Gutom osnovao je Marković-Gut sekstet sa kojim je nastupao na evropskim džez festivalima i snimili pet samostalnih LP-ja. Sa Milošem Petrovićem osniva "M&P South Quartet“", etno-džez orijentacije, koji je snimio dva CD-a. Autor je plana i programa nastave za džez klarinet i saksofon, objavljen u Prosvetnom glasniku Republike Srbije. Držao je klasu saksofona i klarineta na Muzičkoj školi "Stanković" u Beogradu. Tokom karijere stekao je više nagrada i priznanja.
Oženjen je pevačicom Radmilom Mikić.
Bozzolo, Mantova
Bozzolo je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4049 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Stigliano, Matera
Stigliano je naselje u Italiji u provinciji Matera, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4520 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 872 m.
Medeni mesec (film)
Medeni mesec je srpsko-albanski film iz 2009. godine. Režirao ga je Goran Paskaljević, koji je napisao i scenario zajedno sa Genc Permetijem.
Entrada a Chihuahua, Montemorelos
Entrada a Chihuahua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Montemorelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 398 m.
Medeni mesec (film)
Film je nagrađen na Filmskom festivalu u Solunu.
Radnja
Radnja filma odvija se u Srbiji, Albaniji, Italiji i Mađarskoj. Film prati dva mlada para koji žele da napuste svako svoju zemlju i potraže bolji život u zapadnoj Evropi. Kad mladi albanski par posle mnogo peripetija stigne u italijansku luku Bari, nastaju nepredvidivi problemi. Nešto slično se događa i sa srpskim parom kada stignu na mađarsku granicu. Iako nemaju nikakve veze sa ubistvom dvojice italijanskih vojnika KFOR-a na Kosovu, i jedan i drugi par biće zaustavljeni na granici i osumnjičeni usled izvesnih nesrećnih okolnosti. To će ih sprečiti da, barem trenutno, ostvare svoje snove, kao što na balkanskim prostorima to često biva da mladi plaćaju ceh za grehe prethodnih generacija.
Nuevo Israelita, Simojovel
Nuevo Israelita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Simojovel.
Omar ibn Šaba
Abu Zejd Omar ibn Šaba ibn Abida ibn Rajta al-Numajri al-Basri (Basra, 789. – Samara, mart 876), srednjovjekovni irački pisac, pjesnik, historičar, učenjak i muhadis. Jedan je od prvih predstavnika ranoislamske historiografije i najpoznatiji je po djelu "Historija Medine" (Tarih al-Madina al-munavara).
Nuevo Israelita, Simojovel
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 343 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 349 m.
Omar ibn Šaba
Biografija
Biografske informacije o Omaru ibn Šabi pojavljuju se u primarnim izvorima kao što su Kitab al-džarh va al-tadil od ibn Abi Hatima al-Razija, Makatil al-talibijin od Abu al-Faradža al-Isfahanija, Kitab al-fihrist od ibn al-Nadima, Tarih Bagdad od al-Hatiba al-Bagdadija, Iršad al-arib ila marifat al-adib od Jakuta al-Hamavija, Tahzib al-kamal fi asma al-ridžal od al-Mizija, Sijar alam al-nubala od al-Zahabija, Kitab al-vafi bi al-vafajat od al-Safadija, Gajat al-nihaja fi tabakat al-kura od ibn al-Džazarija, Tahzib al-tahzib od ibn Hadžara al-Askalanija i Vafa al-vafa bi ahbar dar al-Mustafa od al-Samhudija. Među njima, najdetaljnije izvještaje daju ibn al-Nadim, al-Hatib al-Bagdadi, al-Mizi i al-Zahabi. Noviji historičari koji su rekonstruirali njegov život uključuju Dž. Zejdana i S. Ledera.
Omar ibn Šaba je rođen 173. AH odnosno 789. AD u iračkom gradu Basri. U patronimskim genealogijama spominje se kao Omar ibn Šaba ibn Abida ibn Rajta, odnosno kao sin Šabe, unuk Abide i praunuk Rajte. Pravo ime njegovog oca bilo je Zejd, dok je Šaba zapravo nadimak preuzet iz pjesme koju mu je majka (Omarova baka) pjevala dok je bio dječak. Historičari Jakut al-Hamavi i al-Safadi bilježe da je Omar rođen kao mavla plemena Banu Numajr, zbog čega se u literaturi ponekad navodi pod nisbom al-Numajri. Također, javlja se i pod toponimskom nisbom al-Basri, kao i kunjom Abu Zejd ("otac Zejda"). Omar je po vjeroispovijesti bio sunitski musliman.
Posljednje godine života proveo je u Samari gdje je bio podvrgnut kalifskoj mihni, prisilnim svjedočenjima na temu porijekla Kurana. Omar svejedno nije popuštao pritiscima vlasti i zbog toga su mu neka djela bila uništena, a iz protesta na takav tretman privremeno je obustavio predavanja. Al-Hatib al-Bagdadi tvrdi da se Omarovo preseljenje u novu abasidsku prijestolnicu odigralo pred kraj njegovog života, međutim, S. Leder piše da se to zapravo dogodilo barem 25 godina prije zabilježenog datuma smrti, uzimajući u obzir da je mihnu između 848. i 852. okončao kalif al-Mutavakil. Istaknuti Omarovi studenti bili su učenjak Hasan ibn Ulajl al-Anazi (u. 902), muhadis ibn Abi Hatim al-Razi (r. 854) i njegov otac Abu Hatim al-Razi. Ibn Abi Hatim hvalio je Omarovu reputaciju i opisivao ga kao pouzdanog i ozbiljnog učenjaka, ističući da je zajedno s ocem zapisivao i kopirao materijal na Omarovim predavanjima.
Omar ibn Šaba je umro tokom džumade-sanija 262. AH, što odgovara martu 876. po gregorijanskom kalendaru. Ipak, u novijoj zapadnjačkoj literaturi često se kao nekonzistentni ekvivalenti pojavljuju i 873, 875. ili 878. AD. Od Omarovog potomstva poznat je Abu Tahir Ahmad, sin koji je prema pisanju ibn al-Nadima nakon očeve smrti prodavao njegova djela, odnosno kojeg al-Safadi spominje kao vrsnog pjesnika. Omarova kunja Abu Zejd implicira da je imao i sina Zejda.
Djela
Omar ibn Šaba spada među prve historičare formativnog perioda ranoislamske historiografije. Istaknuti predstavnici koji su ranije djelovali u Iraku bili su ibn Ishak (u. 761), Abu Mihnaf (u. 774), Saif ibn Omar (u. 796), al-Hajsam ibn Adi (u. 822), al-Vakidi (u. 823), ibn Hišam (u. 835), al-Madaini (u. oko 840), ibn Sad (u. 845) i ibn Hajat (u. 854). Ibn Šaba je upamćen kao stručnjak za ahbare (dosl. vijest ili izvještaj) tj. prenošenja materijala starijih autoriteta, posebno na temu islamske historije i arapske književnosti. Poznati naslovi njegovih djela su: Navedeni naslovi zabilježeni su u srednjovjekovnim biografsko-bibliografskim izvorima poput Fihrista od ibn al-Nadima, Iršada od Jakuta al-Hamavija, Sijara od al-Zahabija i Vafija od al-Safadija, a prema istim je evidentno da je bio jako plodan autor i da mu većina djela obrađuje historiju urbanih centara (Basre, Kufe, Medine i Meke), odnosno arapsku poeziju. Mnoštvo ibn Šabinih citata u kasnijim djelima kao što su Tarih al-rusul va al-muluk od al-Tabarija i u manjoj mjeri Ansab al-ašraf od al-Balazurija, Kitab al-agani i Makatil al-talibijin od Abu al-Faradža al-Isfahanija te al-Muvašah od al-Marzubanija, sadrže materijale u skladu sa spomenutim naslovima i vjerojatno je da su preuzeti iz zbirki koje je Omar ibn Šaba sastavio ili koristio tokom svoje karijere.
Prema S. Lederu, postoji izgledna mogućnost da se Kitab maktal Usman sadržajno nadovezuje na Tarih al-Madinu, budući da događaji vezani uz Osmanovu smrt nisu uključeni u knjigu o historiji Medine. Kitab maktal Usman spomenuta je u ibn al-Nadimovom Fihristu, međutim, al-Balazuriju i al-Tabariju je ista bila nepoznata, iako oboje opsežno citiraju ibn Šabu za druge teme. Leder kao iznenađujući podatak navodi da se samo jedan od naslova izlistan u Fihristu citira u kasnijem djelu al-Tabarija, konkretno Ahbar ahl al-Basra. Ova ibn Šabina knjiga također je bila poznata Jakutu i al-Sahaviju, no prvi je u svom Iršadu samo spominje kao naslov i ništa ne citira od njenog sadržaja.
Velik broj citata u Abu al-Faradžovom Aganiju svjedoče o značajnom oslanjanju na ibn Šabina djela. Abu al-Faradž ne spominje niti jedan njegov naslov, ali s materijalima istih je bio upoznat zahvaljujući raznim posrednicima koji su zasigurno sastavljali recenzije ibn Šabinih zbirki Tabakat al-šuara i Kitab al-agani. Sadržaj djela Kitab Muhamad va Ibrahim ibn Abdalah ibn Hasan na sličan način je sačuvan u navodima Abu al-Faradžovog Makatila i al-Tabarijevog Tariha. Al-Tabarijevo djelo isto tako sadrži fragmente ibn Šabine al-Umare al-Kufe i al-Kutaba, a potonja knjiga je prema svemu sudeći korištena i u al-Vuzari od al-Džahšijarija. Razlog zbog kojeg ibn Šabina djela nisu direktno citirana djelomično leži u pravilima isnada.
S. Leder na temelju gore navedenog zaključuje da je ibn Šaba, držeći se metoda prenošenja hadisa, ostavio svojim studentima brojne ahbare koje je tokom života prikupljao i slagao po različitim temama. Njegov materijal se stoga po raznim zbirkama širio više u obliku prenesenih predaja (rivajeta), nego kao sastavni dio autorskog djela s razrađenom narativnom strukturom. Postojanje različitih zbirki koje sadrže otprilike iste materijale, navodi Leder, također se mora uzeti u obzir da bi se objasnile paralele između al-Tabarija i al-Balazurija, odnosno ibn Kutajbe i Abu al-Faradža. Njihovi zajednički izvori nisu ni ibn Šabine knjige niti autoriteti koje citira, već proizlaze iz zbirki opisanih dostupnima stručnjacima, bez daljnjih specifikacija.
Osim prikupljanja ahbara o historiji, ibn Šaba sastavljao je i prozni materijal na temu poezije i zato predstavlja veoma važan izvor za neka od najistaknutijih djela arapske književnosti. Kao učenjak (adib), sam se bavio pisanjem poezije i određeni fragmenti njegovih poema sačuvani su u biografskoj literaturi, primjerice stihovi u čast Hasana ibn Mahlada (u. oko 884) koji je služio kalifa al-Mutavakila i kasnije postao vezir tokom vladavine al-Mutamida. Ibn Šabin interes za književnost obilno je dokumentiran u kasnijim izvorima, a između ostalog navodi se da je kopirao divan Abasa ibn al-Ahnafa. Također, ibn Šabina zbirka priča al-Džamhara smatra se potencijalnom prvom antologijom koja je sadržavala priče o Arapima i njihovim ratovima sa susjednim narodima u predislamsko doba. Književni osvrt na ovu zbirku napisao je Dž. Zejdan.
Tarih al-Madina
Najpoznatije ibn Šabino djelo je Ahbar al-Madina ili Tarih al-Madina al-munavara, knjiga o historiji Medine čiji je sadržaj većim dijelom sačuvan kao individualni manuskript, dok s ostalim njegovim naslovima to nije slučaj. Suvremeni historičari su suglasni da Tarih al-Madina kao samostalno i cjelovito djelo nije nastalo za vrijeme ibn Šabinog života, već je dovršeno godinama ili decenijama nakon njegove smrti, najvjerojatnije od strane jednog od ibn Šabinih studenata. Slični slučajevi posthumne finalizacije javljaju se i kod raznih drugih djela 9. vijeka, uključujući Tabakat od ibn Sada, Ahbar al-Madinu od ibn Zabale i Ahbar al-Madinu od Jahje al-Akikija. Autorstvo svih njih može se promatrati samo u smislu da je velika većina pripisanog materijala bila njihova i da su nedvojbeno odigrali značajnu ulogu u oblikovanju organizacije sadržaja, međutim, jednako važnu ulogu imali su i kasniji redaktori.
Siliștea Mică, Siliștea
Siliștea Mică je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Siliștea.
Omar ibn Šaba
Tarih al-Madina
Manuskript Tarih al-Madina sačuvan je u privatnoj biblioteci u Medini i naizgled kopiran u drugoj polovini 15. vijeka, a doticaj s jednom verzijom zasigurno su imali historičari al-Zahabi i al-Samhudi. Osim u al-Samhudijevom djelu Vafa al-vafa, citati iz Tarih al-Madine pojavljuju se još u tekstovima al-Balazurija i al-Tabarija, kao i u djelu al-Ravda al-firdavsija od stanovitog al-Akšahrija. Zbog učestalih modifikacija ibn Šabinih citata, radovi kasnijih historičara nisu od velike koristi za preciznu rekonstrukciju izgubljenih fragmenata izvornog manuskripta. Svejedno, krajem 20. vijeka pojavila su se suvremena izdanja – Tarih al-Madina al-munavara pod uredništvom F. M. Šaltuta objavljena je u četiri toma prvo u Meki (1979) i potom u Bejrutu i Komu (1990), a A. M. Dandal i J. S. D. Bajan uredili su novo izdanje pod naslovom Tarih al-Madina al-munavara: ahbar al-Madina al-nabavija i objavili ga u dva toma u Bejrutu (1996).
Tarih al-Madina spada pod oba žanra u koja se klasificiraju ondašnja djela o historijama gradova. Prvi je fadail (dosl. izvrsnosti), žanr traktata koji veličaju određene gradove i sabiranjem citata, poezije i anegdota iz različitih izvora podsjećaju na antologije tj. adab, no ponekad imaju i pobožnu inklinaciju, favorizirajući materijal iz Kurana i hadisa. Drugi je topografska historija koja predstavlja gradove na osnovi raznih historijskih izvora, uključujući parabiblijske i legendarne materijale, dokumentirajući tako promjene u njihovim urbanim sredinama, upravi i obrascima stanovanja tokom vremena. Srodni primjeri kod kojih se traktati (fadail) temeljeni na hadisima preklapaju s topografskim historijama kako bi djelovali kao uvod biografskim leksikonima ranih generacija muslimana ili gradske uleme uključuju Tarih Vasit od Bahšala, Kitab zikr ahbar Isfahan od Abu Nuajma, Kitab tarih madinat Sana od al-Razija i Tarih Bagdad od al-Hatiba al-Bagdadija. Kao zbirci ahbara, Tarih al-Madini sadržajno su slična i tri istoimena djela (Ahbar al-Madina) o Medini iz 9. vijeka koja se pripisuju ibn Zabali, al-Zubajru ibn Bakru i Jahji al-Akikiju. Ipak, za razliku od ibn Šabinog djela, niti jedno od njih nije značajnije sačuvano.
Određeni segmenti Tarih al-Madine mogu se klasificirati pod mašhad (mn. mašahid), žanr na temu lokacija gdje su se odvijali događaji koje muslimanska zajednica doživljava kao osnivačke epizode jer su bile povezane sa svetim znakovima i aktivnostima poslanika Muhameda. Tarih al-Madina također ima i karakteristike putopisa, budući da se opisi urbanih građevina iz prve ruke isprepliću s historijskim temama i na taj način otkrivaju autorov osjećaj pripadnosti posjećenom gradu, odnosno pobožnu predanost da doslovno i figurativno slijedi stope prve generacije muslimana koji su oblikovali i naseljavali Medinu. Usprkos činjenici da je ibn Šaba gotovo cijeli životni vijek proveo u Iraku i da ne postoji konkretan dokaz o njegovom boravku u Medini, suvremeni historičari su složni da je vjerojatno posjetio grad. U prilog tome idu razne deskripcije iz Tarih al-Madine, poput pravilnog smještanja objekata u odnosu na susjedne građevine i ulice te posebno detaljnih opisa okolice Poslanikove džamije, stambenih zgrada ili čak ulaza specifičnih kuća, najčešće bez pozivanja na drugi izvor ili tekst. Iako nije bio njen građanin, ibn Šabina prezentacija Medine u ovim segmentima podsjeća na djela insajdera, prije svega al-Azrakijeve opise rodne Meke. mini|desno|225px|Prvi dio ibn Šabinog djela o [[Medina|Medini detaljno opisuje Poslanikovu džamiju s okolicom (fotografija iz 1908)]] Sadržaj Tarih al-Madine sastoji se od tri dijela, determinirana prema vladavinama Muhameda, Omara i Osmana. Sva tri dijela sačuvanog manuskripta sadrže brojne lakune (najviše posljednji) i nedostajuće odlomke, dok je period Abu Bakrove vlasti iz nepoznatih razloga potpuno izostavljen. Prvi dio obrađuje gradske spomenike i topografiju odnosno poslanikov život, a iz uvodnog predstavljanja Medine evidentno je da se ibn Šaba fokusirao na urbani prostor povezan s biografijama Muhameda, muhadžira i ashaba. Po tome se razlikuje od ibn Zabale, njegovog učitelja koji je pokazivao više pažnje za predislamsku historiju, međutim, postoji i niz tema koje su bile od zajedničkog interesa obojici autora. Isto tako postoji mogućnost da je ibn Šaba ciljano birao teme kojima se njegov prethodnik nije podrobnije bavio.
Prvi dio manuskripta definitivno je bezglav jer sačuvani sadržaj počinje na samom koncu onog što je očito bio duži tekst o Poslanikovoj džamiji. Dokaz da je Tarih al-Madina izvorno sadržavala opširniji opis džamije može se naći u al-Samhudijevom djelu koje sadrži ibn Šabine citate nesačuvane u manuskriptu. Uz nedostajuće odlomke o džamiji, u potpunosti je izgubljen i tekst o njenoj grobnici. Okolica građevine je pak izuzetno detaljno opisana i u jednom veličanstvenom pasusu nabrajaju se kuće koje okružuju Poslanikovu džamiju u smjeru kazaljke na satu, počevši i završavajući na južnoj strani gdje se nalazi kibla. Ovaj precizan opis uključuje i razmake između svih kuća izražene u laktovima, što implicira da je informacije prikupio iz prve ruke.
Bez obzira što se Tarih al-Madina fokusira na teme islamske historije, ibn Šaba pruža i bogate informacije o dobrotvornim imanjima (sadakat), kućama (duvar), gradskim četvrtima (mahala) i naseljima (manazil) koji su bili pod upravom ili vlasništvom muhadžira, ustrajno bilježeći njihov trenutni status (9. vijek) i citirajući čak originalne pravne dokumente iz 7. vijeka. Ibn Šabini zapisi pokazuju da je većina navedenih nekretnina ostala u rukama potomaka izvornih vlasnika ili administratora. Pojedinačno opisane lokacije uključuju dom Kudame ibn Mazuna, porodičnu kuću Abu Zajaba, naselja Banu Damre i Banu Sahma, grobnice šehida bitke kod Uhuda, itd. Tarih al-Madina sadrži hadis koji je ibn Šaba preuzeo od Muhameda ibn Jahje i u kojem poslanik Muhamed izjavljuje da grad ima deset imena, nabrajajući pritom njih osam: al-Madina, Tajba, Taba, Maskina, Džabar, Mahbura, Jandad i Jasrib. Odmah iza tog hadisa slijedi sveta predaja (hadis kudsi) u kojoj Ali izvještava da je Medina Božjim riječima nazvana kao al-Dar i al-Iman. Usprkos činjenici da se nazivi Jasrib i al-Madina pojavljuju u Kuranu, većina hadisa prikupljenih od strane ibn Šabe kao najbolja imena za grad preporučuju Tabu ili Tajbu.
Drugi i treći dio Tarih al-Madine manje se bave lokalnom topografijom i fokus im je gradska historija tokom vladavine kalifa Omara (vl. 634–644) i Osmana (vl. 644–656). Posljednji dio je najnepotpuniji jer ima brojne lakune, izgubljene odlomke i digresije poput Omarovog putovanja u Siriju, a nedostaje mu i tematski završetak odnosno događaji vezani uz Osmanovu smrt. Suvremeni historičari na temelju navedenih manjkavosti pretpostavljaju da je Kitab maktal Usman mogući nastavak Tarih al-Madine, ili da posljednja dva dijela izvorno nisu bila uključena u kapitalno djelo, već proizlaze iz jednog ili više sporednih naslova pripisanih ibn Šabi.
Najcitiraniji autoritet u Tarih al-Madini je ibn Šabin učitelj Abu Gasan al-Kinani, dok se djelo ibn Zabale zbog tematskih nepreklapanja citira izuzetno rijetko. Ibn Šabino djelo navodi na zaključak da Abu Gasan nije bio samo predavač, već je sastavljao i pisana djela ili bilješke koje nisu sačuvane. Ahbari Tarih al-Madine najčešće su bez komentara i s pravilno postavljenim lancima prenosilaca (isnad), ali postoje i izuzeci. Primjerice, ibn Šaba u odlomcima o Osmanu koristi više izvještaja koje pripisuje Saidu ibn al-Musajabu, iako je pravi autor zapravo Ismail ibn Jahja al-Tajmi, Abu Bakrov potomak ozloglašen kao falsifikator hadisa. Musa ibn Talha izostavljen je iz isnada i umjesto njega ibn Šaba citira nekoliko sekundarnih verzija Musine priče. Tarih al-Madina sadrži 62 izvještaja na temu medinske historijske topografije koja potječu od ibn Abi Jahje, međutim, ibn Šaba iz nepoznatih razloga sistematski izbjegava spomen tog šijitskog učenjaka i sve pripisuje Abu Gasanu. Ostali autoriteti koji se kao prenosioci pojavljuju u Tarih al-Madini su al-Tajalisi, Havza ibn Halifa, Abdulah ibn Lahija, Omejad Said ibn Amr, antialidski Husein ibn Numajr al-Vasiti, itd.
Siliștea Mică, Siliștea
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 430 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Omar ibn Šaba
Tarih al-Madina
Zajedno s al-Balazurijevim djelom Ansab al-ašraf, ibn Šabina Tarih al-Madina je značajna za ranu islamsku historiju jer sadrži informacije koje je zbog vjerskih razloga potiskivao al-Tabari. Jedan od takvih primjera su historiografski kontroverzni detalji vezani za smrt Hasana ibn Alija. S druge strane, prigovara mu se pristranost u korist Osmana i ignoriranje podataka o njegovim zlodjelima, što ga pak razlikuje od al-Balazurija. E. L. Petersen u svojoj monografiji o Aliju i Muaviji iz 1974. opisao je ibn Šabu proalidskim i prošijitskim autorom, međutim, W. Madelung ističe da takva reputacija nije održiva nakon najnovijih izdanja Tarih al-Madine, odnosno da je riječ o sunitu koji je citirao i žestoke kritičare Alija. Uz spomenutog Petersena, ostali suvremeni historičari koji su proučavali Tarih al-Madinu uključuju F. Rosenthala, T. Nagela, F. Sezgina, S. Günthera, G. Schoelera, H. Munta i S. Ledera.
Paraíso, Río Lagartos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Yerbanís, Peñón Blanco
Yerbanís je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Peñón Blanco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 514 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1912 m.
‘Uḑayb, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1779 m.
Yerbanís, Peñón Blanco
Vidite još
Administrativna po
Mahovina na asfaltu
Mahovina na asfaltu je jugoslovenski film iz 1983. godine. Režirao ga je Jovan Rančić, a scenario su napisali Veroslav Rančić i Jovan Rančić.
Radnja
Dečak - pesnik, učenik - pešak, živi naizgled u romantičnoj sredini planinskog sela. Drugovi su mu pas, sivi zec, sneg i krošnje drveća, točak vodenice. U tom ambijentu nastaju i njegovi prvi stihovi. Iznenada, sve se menja. Potrebno je tom malom čoveku mnogo snage kako bi pobedio nesporazume sa novom sredinom, sa ritmom velikog grada u koji je prešao da živi. Ipak prave vrednosti se uvek iskažu, pa tako i dečak nalazi svoje mesto pod suncem. A i roditelji ponešto nauče od dece...
Manuel Benavides, Manuel Benavides
Manuel Benavides je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Manuel Benavides.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 916 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1066 m.
Fustagna, Perugia
Fustagna je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1025 m.
Felipe Arredondo, Villagrán
Felipe Arredondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
Alonso Martínez Bautista, Las Choapas
Alonso Martínez Bautista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Vidite još
Administrativna po
Pueblo Viejo, Santo Tomás
Pueblo Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Santo Tomás.
Još ovaj put
Sadržaj
Film govori o dvojici osuđenika, Maks trgovac drogom i Džek višestruki povratnik sa robije koji boluje od neizlečive bolesti. Maks se pre hapšenja venča sa devojkom iz provincije, koja posle rođenja deteta saznaje čime se njen muž bavi i zatraži razvod braka. Džek je uslovno pušten iz zatvora, a Maks koristi vikend. Obojica sa Džekovom nevenčanom suprugom kreću u potragu za Maksovom suprugom i sinom. Maks sreće oca koji je na vrhuncu karijere i sa kojim nikada nije mogao da uspostavi kontakt, jer saznaje da mu se žena neće vratiti.
Pueblo Viejo, Santo Tomás
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1090 m.
Julia Child
mini|desno|250px|Džulija Čajld Džulija Čajld (15. avgust 1912. — 13. avgust 2004 ) bila je američka kuvarica, autorka i televizijska ličnost. Poznata je po tome što je upoznala američku javnost sa veštinama francuske kuhinje kroz svoju knjigu „Ovladavanje veštinom francuske kuhinje“, kao i kroz brojne televizijske programe, od kojih je najpoznatija emisija „Francuski kuvar“ za koju je osvojila nagradu Emi.
El Capiro, Navolato
El Capiro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Navolato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Espinoza, Montemorelos
Espinoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Montemorelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
Formentera
Formentera je najmanji i najužniji otok arhipelaga Baleari u Španjolskoj.
Geografske karakteristike
Formentera leži 6 km južno od Ibize u Sredozemnom moru. Otok ima površinu od 83 km², trokutaste je forme pa ima obalu dugu 69 km, a dug je 19 km i širok 2 km. Najviše brdo La Mola ima 193 metara.
Formentera na sjeveru ima dva plitka zaljeva, veći Pudent i manji Peix koji su se koristili za solane.
Historija
thumb|left|240px| [[Karta otoka sa parohijama]] Megalitski grobovi najstariji su dokaz naseljenosti otoka, a najpoznatiji je - Ca na Costa na periferiji popularnog ljetovališta Es Pujols koji datira iz 2. milenija pne.. To je najspektakularnija megalitska grobnica na Balearima, sa velikim kamenim dolmenima.
Feničani iz Kartage osnovali su koloniju na Ibizi 654. pne., koja je postala jedna od najvažnijih na Zapadnom Mediteranu, ono što je kuriozum da na Formenteri nema nikakvog traga nekom feničkom naselju. Nakon njih Ibizu i Formenteru su kolonizirali Grci, i dali im ime Pitiuses (Pinijski otoci), koje se za njihov maleni arhipelag koristi i danas.
Oko 200. pne. došli su Rimljani i sagradili utvrdu pored Es Calóa, čiji se temelji i danas mogu vidjeti. Za rimskih vremena na Formenteri je živjelo poprilično stanovnika, što se vidi iz brojnih arheoloških nalaza. Otok su uglavnom koristili za uzgoj žitarica pa su ga zato i nazvali Frumentaria (od latinskog frumentarium=žitarice) od tog je vremenom ispalo današnje ime Formentera.
Nakon Pada Rimskog Carstva u 5. vijeku, otokom su isprva zavladali Vandali, a nakon njih Bizantinci. Prvi Mauri stigli su do Ibize i Formentere - 711., ali su tek početkom 10. vijeka potpuno zavladali otocima. Mauri su donijeli nova znanja o navodnjavanju i tako unaprijedili poljoprivredu, poneka od njihovih rješenja koriste se i danas.
Formenteru je Maurima preoteo - 1235. aragonski kralj Jaime I, pa je od 1256. postao dio Krune Aragona, a kasnije Španjolske.
Nakon što je Kolumbo 1492. otkrio Ameriku, trgovinu po Mediteranu postala je manje važna, pa je španjolski dvor izgubio interes za Baleare, pa tako i za Formenteru, koja je što zbog loših žetvi a još više zbog pljački Berberskih pirata potpuno napuštena i prepuštena piratima.
Krajem 17. vijeka ljudi su se ponovno počeli naseljavati na Formenteru. Sve do druge polovice 19. vijeka stanovništvo otoka životarilo je od poljoprivrede, ribarstva i solarstva. Zbog teških životnih prilika i siromaštva puno ljudi je emigriralo u zemlje Centralne i Južne Amerike.
Al Buşayrah, Sa'dah
Al Buşayrah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Formentera
Historija
Za vrijeme Španjolskog građanskog rata (1936. - 1939.) Formentera je bila poprište žestokih sukoba sa Frankistima, koji su uz pomoć Musolinija na kraju pobijedili. Između 1939. - 1942. na Formenteri je postojao koncentracijski logor za republikance.
Privreda i transport
Sve do 1980-ih solane su bile glavni izvor prihoda za otočane, ali je zbog pada potražnje 1985. proizvodnja drastično opala. Danas je ekonomiju otoka najvažniji turizam, u kom prihode ostvaruje 75 % stanovnika, ostatak se bavi poljoprivredom, solarstvom i zanatstvom.
Otok nema aerodrom, ali je dobro povezan brodskim i trajektnim vezama sa Ibizom.
Predsjednički izbori u Makedoniji 2019.
Izbori za predsednika Severne Makedonije 2019. održani su u dva kruga 21. aprila i 5. maja. Bili su to prvi predsednički izbori nakon stupanja na snagu Prespanskog sporazuma kojim je okončan spor sa Grčkom oko imena i promenjeno ime države u Severna Makedonija. Đorge Ivanov, koji je bio veliki protivnik Prespanskog sporazuma, nije mogao da se kandiduje zbog ustavnih ograničenja, nakon što je obavljao predsedničku funkciju tokom dva uzastopna petogodišnja mandata.
U prvom krugu tesno je pobedio kandidat vladajućeg Socijaldemokratskog saveza Makedonije Stevo Pendarovski, osvojivši 42,84% glasova. Gordana Siljanovska-Davkova, kandidatkinja koju je podržao VMRO-DPMNE, osvojila je 42,24% glasova.
U drugom krugu pobedio je Stevo Pendarovski, koji je tako postao peti predsednik Severne Makedonije od sticanja nezavisnosti.
La Asusana, Las Choapas
La Asusana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Vidite još
Administrativna po
Colești, Vașcău
Colești je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Vașcău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 456 m.
Mon fils à moi
Mon fils à moi je francusko-belgijski igrani film snimljen 2006. godine u režiji Martiala Fougerona. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači Victor Sévaux, je adolescent koji sve teže podnosi vlastitu majku (čiji lik tumači Nathalie Baye) čije nastojanje da kontrolira svaki aspekt njegovog života prelazi u zlostavljanje. Radnja prikazuje kako takva situacija sa vremenom eskalira u nasilje. Mon fils à moi je premijerno prikazan na Festivalu u San Sebastianu gdje je osvojio Zlatnu školjku.
Los Pocitos, Simojovel
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 386 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 768 m.
Wilson City, Missouri
Vilson Siti je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 115, što je 50 (-30,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San José, Maguarichi
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Maguarichi.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1345 m.
Everest (film, 2015)
Everest je britansko-američko-islandski igrani film snimljen 2015. godine u režiji Baltasara Kormákura. Po žanru predstavlja kombinaciju biografskog, pustolovnog i filma katastrofe, a temelji se na knjizi Left For Dead: My Journey Home from Everest američkog planinara Becka Withersa u kojoj je opisano njegovo preživljavanje katastrofe na Mount Everestu 1996. godine. Radnja prikazuje nastojanje dviju grupa planinara da prežive katastrofu - jednu koju vodi Rob Hall (čiji lik tumači Jason Clarke i drugu koju vodi Scott Fischer (čiji lik tumači Jake Gyllenhaal). Film, sniman dijelom u Alpama, a dijelom na nepalskim lokacijama, je postigao komercijalni uspjeh i imao uglavnom dobre kritike.
La Puerta de Chiripio, Huetamo
La Puerta de Chiripio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 640 m.
Caja Santa Leónides, Villagrán
Caja Santa Leónides je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1726 m.
Sârbeni, Sârbeni
Sârbeni je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Sârbeni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1740 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Taccone, Matera
Taccone je naselje u Italiji u provinciji Matera, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
La Presa, Huetamo
La Presa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Tajna starog tavana
Tajna starog tavana je jugoslavensko-čehoslovački igrani film za djecu snimljen 1984. godine u režiji Vladimira Tadeja. Protagonist je dječak koji slučajno na tavanu pronađe uređaj za koga se ispostavlja da predstavlja antigravitacijski top.
Brassabene, Mantova
Brassabene je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Los Amaro, Pánuco de Coronado
Los Amaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Pánuco de Coronado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1947 m.
Vidite još
Administrativna po
Medeni mjesec (film)
Medeni mjesec je jugoslavenski igrani film snimljen 1983. godine u režiji Nikole Babića. Predstavlja adaptaciju romana Marko na mukama Zvonimira Majdaka, a po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma. Protagonist, koga tumači Slobodan Milovanović je prostodušni mladić iz provincije koji po dolasku u Zagreb otkriva kako će mu njegove seksualne vještine omogućiti lagodan život čim upozna nekoliko tamošnjih imućnih privatnih poduzetnica. Radnja prikazuje kako nastanu problemi čim se otkrije kako su sve one duboko umrežene u kriminal, odnosno kako su se našle pod udarom milicije.
San Carlos, Río Lagartos
San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Río Lagartos.
Medeni mjesec (film)
Radnja
Marko živi mirno u slavonskom selu Grabiku u kojem radi kao blagajnik prodavnice, ali se u njegov život umeša Mile, zagrebački kriminalac, koji zavodi Grozdanu, Markovu ljubav. Tada se Marko razočara i odlazi iz Grabika, ali ga u toku noći autom udari Vanda. Misleći da je povređen stavlja ga u auto i odvodi u Zagreb. Tamo ga ubrzo uvodi u kriminal.
San Carlos, Río Lagartos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Dhū Qurayḩ, Sa'dah
Dhū Qurayḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1943 m.
Lake Placid, Florida
Lejk Plesid je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.223 stanovnika.
San José los Plátanos, Ocozocoautla de Espinosa
San José los Plátanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 962 m.
Institut za molekularnu genetiku i genetičko inženjerstvo
Institut za molekularnu genetiku i genetičko inženjerstvo (akr. IMGGI) osnovan je kao Centar za genetičko inženjerstvo 1986. godine odlukom Pripremnog komiteta za osnivanje Međunarodnog centra za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (International Centre for Molecular Genetic Engineering and Biotehnology - ICGEB) u New Delhiju. Odlukom Vlade Republike Srbije 05 No. 022-1183/2007 od 1. marta 2007. godine IMMGI postaje državni institut.
Oblasti istraživanja
Naučna istraživanja u IMGGI su fokusirana na tri oblasti: humana molekularna genetika, biljna molekularna biologija, i molekularna genetika mikroorganizama. IMGGI sačinjava 6 laboratorija:
Oprema
Institut poseduje opremu neophodnu za moderna istraživanja u oblasti molekularne biologije koju sačinjavaju:
Vărzarii de Sus, Vașcău
Vărzarii de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Vașcău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 330 m.
Flaviviridae
Flaviviridae ili falvivirusi je porodica virusa koji se šire primarno putem vektora člankonošaca (lat. arthropoda). Porodica je dobila ime prema virusu žute groznice, jednom od virusa iz skupine. Flavus na latinskom jeziku znači žut.
Flavivirusi imaju jednodjelni linearni (pozitivni) jednolančani RNK genom, veličine od 9.6 - 12.3 kilobaza. Virion je prečnika 45-60 nm, kubične simetrije sa lipoproteinskim omotačem i peplomerama koje ne pokazuju ni simetriju niti pravilan raspored. Replikacija je u citoplazmi, a sklapanje u staničnim membranama, slično pupljenju. Virusi ove porodice osjetljivi su na povišenu temperaturu, organske rastvarače i kiselu sredinu (pH vrijednost). Većina pripadnika ove porodice pokazuje sposobnost zavisne hemaglutinacije. Infekcija na kralježnjake prenosi se sa komaraca i krpelja.
U porodicu flaviviruse se ubrajaju rodovi:
El Puentón, Montemorelos
El Puentón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Montemorelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 418 m.
San José de Guadalupe, Pánuco de Coronado
San José de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Pánuco de Coronado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2098 m.
Vidite još
Administrativna po
Klivija
minijatura|desno|240px|Clivia miniata minijatura|desno|240px| minijatura|desno|240px| Rod Clivia ima samo tri vrste od kojih je samo Clivia miniata Regel. važna za cvjećarsku proizvodnju. Potječe iz Južne Afrike. U Englesku je prenesena 1854. godine. U domovini se bujno razvija od svibnja do listopada, a za velikih suša vegetacija joj prestaje i počinje njezino dozrijevanje. Klivija nije prava lukovičasta biljka ali ima lukovičastu stabiljku koju obuhvaćaju debeli listovi, pa sliči lukovici. Listovi su joj zimzeleni, oblikom podsjećaju na remen. Iz zemlje uvijek izlaze u parovima, iz debeloga višegodišnjeg rukavca, povijeni su prema van te dugački 60 cm. Cvjetna stapka na vrhu nosi veliki štitac s 10 - 20 crvenih cvijetova. Cvat se pojavljuje u kasno proljeće, nikad iz sredine biljke.
Uzgoj
Može se razmnožavati sjemenom i vegetativno.
Vegetativno razmnožavanje
Takvo razmnožavanje je veoma skupo jer treba velik broj matičnih biljaka. S matične se biljke otkidaju i ukorjenjuju bočni izbojci koji izbijaju na donjem i mesnatom dijelu starije biljke. Najbolji su izbojci s 4 - 5 razvijenih listova i s nešto korijenja. Ranu koja na matičnoj biljci ostane nakon što se izbojci otkinu treba naprašiti ugljenim prahom. Otkinuti se izbojci sade u lonce s lakim pjeskovitim supstratom. Ukorjenjuju se pri 15 - 20 C. U prvo vrijeme zalijeva ih se umjereno. Kad izbojci počnu rasti, prignojavaju se i više zalijevaju.
Uzgoj iz sjemena
Traje dvije do tri godine. I za to su potrebne matične biljke. Za dobivanje sjemena pelud se mora kistom prenijeti s cvijeta na cvijet. Ostavlja se 4 - 7 plodova po biljci da dozru. Od oprašivanja do zrelog sjemena protekne 9 - 10 mjeseci. Sjeme se sije u lončiće ili sandučiće. Supstrat se sastoji od treseta i sitnog pijeska (omjer 1:1). Sije se na razmak 3 - 5 cm, prekrije se supstratom i sjeni do nicanja. Iznikne neravnomjerno za 3 - 6 tjedana pri temperaturi 20 - 22 C. Kad biljčica naraste 6 - 9 cm, pikira se u sandučiće na razmak 6 x 6 cm. Drugi put se pikira u lončiće promjera 8 cm. U travnju sljedeće godine ponovno se presađuje u lončiće promjera 10 cm. Treće godine u travnju presađuju se u lonce promjera 12 - 13 cm. Budući da biljke nejednako niču, različite su veličine, pa se pri presađivanju moraju razvrstati. Najrazvijenije biljke procvatu nakon dvije godine.
Gnojidba
Jedanput na tjedan u vegetaciji, a za vrijeme mirovanja (listopad - studeni) se ne gnoji.
San José Barbechos, Santo Tomás
San José Barbechos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Santo Tomás.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1569 m.
El Capulín, Las Choapas
El Capulín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Vidite još
Administrativna po
El Palmar, Huetamo
El Palmar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Jochampat Carmen Grande, Simojovel
Jochampat Carmen Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Simojovel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 395 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
Generalna kapetanija Kuba
Generalna Kapetanija Kuba (španjolska: Capitanía General de Cuba), nazivana i Španjolska Kuba, bila je kolonija i upravna jedinica Španjolskog Imperija stvorena 1607. godine kao dio pokušaja Habsburške Španjolske da ojača obranu karipskih zemalja od stranih sila, a koji je uključivao i stvaranje generalnih kapetanija na Portoriku, Yucatánu i Gvatemali. Godine 1764., generalna kapetanija je restrukturirana, što je bio prvi odraz burbonskih reformi u Amerikama. Promjene su uključivale priključenje Floride i Louisiane te davanje veće autonomije tim provincijama.
Kasnije reforme proveo je grof José Moñino y Redondo za vrijeme Carlosa III. kako bi ojačao španjolsku poziciju na Karibima u odnosu na onu britansku. Novim distriktom upravljao je novi generalni guverner sa središtem u Havani. Lokalni upravitelji generalne kapetanije izvorno su bili pod nadzorom Audijencije u Santo Domingu, međutim taj je nadzor postepeno opao te se na kraju sveo isključivo na nadzor nad sudskim poslovima. Nadzor je potpuno ukinut nakon formiranja audijencija u Puerto Principeu (1800.) te Havani (1838.). Godine 1825., nakon gubitka kontinentalnih posjeda, španjolska kruna je upraviteljima dala izvanredne ovlasti na polju administracije, pravosuđa i financija, a u drugoj polovici XIX. vijeka dobili su i titulu generalnog kapetana.
Administracija je doživjela i brojne promjene krajem XIX. vijeka, a tokom kubanske borbe za nezavisnost, međutim one nikada nisu u cijelosti implementirane, što zbog nedostatka volje na strani Španjolaca, što zbog činjenice da je nakon rata za nezavisnost Kuba potpala pod kratkotrajnu američku vojnu upravu.
Alberetti Inferiore, Torino
Alberetti Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 327 m.
U raljama života
U raljama života je jugoslavenska filmska komedija snimljena 1984. u režiji Rajka Grlića. Predstavlja adaptaciju romana Štefica Cvek u raljama života Dubravke Ugrešić, koja je zajedno sa Grlićem napisala i scenario. Radnja paralelno prati dvije žene - prosječnu i usamljenu djevojku Šteficu Cvek (čiji lik tumači Vitomira Lončar) koja sanjari o pronalaženju muškarca svog života, te Dunju (koju glumi Gorica Popović), filmsku redateljicu koja o njoj snima igrani film, ali sa Šteficom dijeli iste ljubavne probleme. Film se isticao britkom i efektnom satirom na stanje u tadašnjoj državi, uključujući inteligenciju, kao i razbijanjem raznoraznih tabua, kao što je spominjanje zlostavljanja na Golom otoku, ali i međuetničkim odnosima, uključujući izrugivanje etničkih stereotipova o Srbima i Hrvatima. Gledateljima je najviše u sjećanju ostala scena u kojoj lik Trokrilnog (koga tumači Bata Živojinović) Štefici Cvek nekoliko puta govori "Sad ću da te karam", a zbog koje je U raljama života tokom godina stekao svojevrsni kult status.
Menorca
Menorca (od latinskog: Insula Minor, kasnije Minorica = Mali otok) je najistočniji i drugi po veličini otok arhipelaga Baleari u Španjolskoj.
Geografija
Menorca leži u Sredozemnom moru, gotovo na pola puta između Alžira i Marseilla, od susjedne Mallorce udaljena je oko 34 km istočno. Otok ima površinu od 702 km², obalu dugu 216 km², dug je pedesetak i prosječno širok desetak km. Na njoj živi 68,000 stanovnika.
Otok administrativno podpada pod Autonomnu pokrajinu i Provinciju Baleari, a podjeljen je na 8 općina.
Iako nije velika Menorca je poprilično različita. Sjeverna polovica otoka ima vrlo razvedenu stjenovitu obalu sa malim plažama od crvenog pijeska ispod visokih klifova. To je geološki najstariji dio otoka, kraj blagih brežuljaka među kojima je i Monte Toro, koji je sa svojih 358 metara najviša točka na otoku. Kako je izložen snažnim sjevernim tramontanama - vegetacija je oskudna, a stabla rijetka.
Za razliku od tog južna obala je ravna sa malo uvala. Iznad se redaju vapnenačke visoravni, izborane šumovitim klancima, a plaže su od bijelog pijeska.
Klima
Prosječna godišnja temperatura iznosi oko 17 °C, ali se ljeti penje i do 30 °C. Ali zahvaljujući povjetarcima s mora i čestim tramontanama, rijetko je prevruće. Ljeta su suha i gotovo bez padavina od juna do septembra, ali ih zato ima zimi. Prosječna količina padavina varira po otoku, na jugu padne do 400 mm godišnje, za razliku od tog na sjeveroistoku padne 650 mm kiše.
Historija
Najstariji nalazi ljudske prisutnosti na otoku sežu do 2. milenija pne.. Ta neolitska kultura nastavila je egzistirati sve do rimskih vremena. Ostavila je puno talaiota i taula - megalita za koje se nezna čemu su služili. Iz tog perioda ostalo je je i nekoliko nekropola sa karakterističnim kamenim grobnicama u formi prevrnutog broda (naus / navetas). thumb|left|260px| [[Karta Menorce]] Rimljani su zavladali Balearima 123. pne. i uključili ih u svoju provinciju Hispania Citerior od Augusta je dio Provincije Hispania Tarraconensis.
Za ranog srednjeg vijeka često je mjenjala gospodare a od 10. vijeka je dio Kordopskog Kalifata, a od 13. vijeka Krune Aragona. Tokom 16. vijeka trpio je od napada berberskih pirata.
Britanska vojska se 1708. iskrcala na otok i zauzela ga, 4 godine kasnije Menorca je Utrechtskim mirom pripala Britaniji. Jedan od prvih poteza koji je poduzeo prvi britanski guverner - Richard Kane, bilo je preseljenje prijestolnice iz Ciutadelle u Maó-Mahón, jer je on imao bolju luku za britansku mornaricu.
Prvi period britanski vladavine, od 1708. do 1756. godine, smatra se jednom od najplodnijih u novijoj historiji Menorce, jer je guverner Kane ukinuo inkviziciju, bitno smanjio utjecaj crkve, podigao škole, cisterne i bolnice, i izgradio modernu cestu između Maóa i Ciutadelle koju i danas zovu Kaneova cesta.
Najznačajniji događaj 19. vijeka, koji je ostavio velik trag na otok, bio je Španjolski građanski rat 1936. godine, jer se Menorca svrstala na republikansku stranu. Kad su frankisti konačno zauzeli otok 1939. krenuli su u krvavu odmazdu i poduzeli su čitav niz represivnih mjera.
Transport
Menorca ima aerodrom (IATA: MAH, ICAO: LEMH) koji leži 20 km južno od Maó-Mahóna. Otok je brodskim i trajektnim linijama povezan sa Barcelonom i Mallorcom, a kako ima i aerodrom povezan je i sa Londonom.
Al Maḑmār, Sa'dah
Al Maḑmār je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Guvernorat Kuba
Guvernorat Kuba je bila španjolska kolonija i upravna jedinica formirana 1511. godine odvajanjem od Generalne Kapetanije Santa Dominga. Osvajanje Kube organizirao je 1510. godine reuspostavljeni vicekralj Indija, Diego Colón, a predvodio ga je Diego Velázquez de Cuéllar, koji je 1511. godine postao prvi upravitelj Kube; na poziciji se zadržao do svoje smrti 1524. godine.