cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antioh III Veliki
Životopis
Antioh se potom mogao okrenuti vraćanju teritorija na zapadu, sjeveru i istoku koje su izgubili njegovi prethodnici. Nastojeći riješiti Ahejev problem, sklopio je privremeni savez sa Atalom I te godine 215. pne. uspio osvojiti najveći dio Male Azije, kao i Sard. Potom se okrenuo Armenija|Armeniji gdje je prisilio kralja Kserksa da 212. pne. prizna njegovu vlast. Potom je krenuo na istok i napao partsku državu i 209. pne. zauzeo njenu prijestolnicu Hekatompil i prisilio kralja Arsaka II da također prizna njegovu vlast. Iste je godine Antioh prodro i u Baktriju, nekadašpnju satrapiju koja je nekoliko decenija prije proglasila nezavisnost i opsjeo njen glavni grad Baktra. Iako grad nije zauzet, tamošnji kralj Eutidem je također priznao seleukidsku vlast. Antioh je nastavio pohod na istok, došavši u područje današnjeg Kabula gdje je "obnovio prijateljstvo" s lokalnim kraljem Sofasagenom, a potom nastavio na jug u Indiju, gdje je tako seleukidsku vlast doveo do nekadašnjih granica carstva Aleksandra Velikog. Kada se vratio na zapad, godine 205/204. pne. je poduzeo pohod protiv grada Gerrha na zapadnoj obali Perzijskog zaljeva. Tada je zbog svojih dostignuća preuzeo naslov Veliki.
Damir Jugo
Profesionalna karijera
Kao izvršni direktor, a potom i član Uprave upravljao je brojnim projektima te savjetovao korporacije, organizacije i institucije iz područja gospodarstva, politike, obrazovanja i nevladinog sektora.
Popis općina u Sloveniji (1990)
Popis općina u Sloveniji godine 1990.
Damir Jugo
Profesionalna karijera
Za komunikacijsku podršku projektu „Za žene u znanosti“ L'Oreala i UNESCO-a dobio nagradu Grand PRix Hrvatske udruge za odnose s javnošću (HUOJ) za najbolji CSR projekt u 2008. godini. Utemeljenjem Edward Bernays Visoke škole za komunikacijski menadžment 2013. godine postaje njezin prvi dekan, ujedno i najmlađi dekan u Republici Hrvatskoj.
Antioh III Veliki
Životopis
thumb|desno|200px|Teritorije pod Antiohovom vlašću cca. 200. pne.
Popis općina u Sloveniji (1990)
Slovenija je godine 1990. bila upravno podijeljena na 60 općina.
Antioh III Veliki
Životopis
Godine 204. pne. je u Egiptu umro kralj Ptolemej IV, a borba za vlast među dvorjanima je dovela do ustanaka i političke nestabilnosti. Antioh je odlučio to iskoristiti, sklopivši prethodno savez sa makedonskim kraljem Filipom V i pokrenuvši peti sirijski rat. Godine 198. pne. je Egipćanima nanio poraz u bitci kod Panijuma, a mirovnim sporazumom je svom carstvu pripojio cijeli Levant. Tada se Antioh nalazio na vrhuncu moći te postao najmoćniji zapadni vladar nakon Aleksandra Velikog.
Antiohovoj hegemoniji je pomoglo i to što je Makedonija poražena i oslabljena u drugom makedonskom ratu, što je Antiohu stvorilo preduvjete za ekspanziju na zapad. Antiohove su trupe tako 190-ih pne. prešle Helespont i prodrle u Trakiju. Taj je potez, međutim, Antioha doveo u sukob s Rimskom Republikom koja je pod parolom "oslobođenja" malih polisa od velikih tiranskih monarhija nastojala stvoriti vlastitu hegemoniju u Grčkoj. Rimljane su takpđer zabrinule i Antiohove namjere da zauzme Pergam koji se u prethodnim ratovima pokazao vrijednim rimskim saveznikom. Tako su nastale višegodišnje napetosti, a nakon bezuspješnih pokušaja da se spor riješi diplomatskim putem, godine 192. pne. su izbila otvorena neprijateljstva. Antioh je pokušao preduhitriti Rimljane invazijom Grčke, ali je godine 191. pne. poražen u kod Termopila. Antioh se nakon nje povukao u Malu Aziju, a nakon još jednog pokušaja spor riješi mirnim putem je poražen kod Bitka kod Magnezije|Magnezije 190. pne. Zbog toga je dvije godine kasnije bio prisiljen potpisati mir u Apameji kojima su gotovo sva njegova područja u Maloj Aziji pripala Pergamu. Istovremeno su se uz rimsku pomoć pobunili i njegovi satrapi u Armeniji i izborili vlastite nezavisne države. Sam Antioh je svog najstarijeg sina Demetrija I bio prisiljen dati kao taoca u Rim.
Nastojeći ponovno uspostaviti uzdrmani autoritet, Antioh je godine 187. pne. krenuo osobno naplatiti danak iz hramova u Elimaidi, ali je na putu ubijen u pobunjeničkoj zasjedi. Naslijedio ga je mlađi sin Seleuk IV Filopator. Pod njegovom i vladavinom njegovih nasljednika Carstvo će sljedećih nekoliko decenija toliko oslabiti da će mu vlast svesti na područje današnje Sirije.
Sabelije
Sabelije ili Savelije (Sabellius), poznat i kao Savelije Livijski (liviec - kovač) je bio hrišćanski mislilac iz Rima s početka 3. veka.
Život
Savelije je živeo u Rimu u prvoj polovini 3. veka, u vreme tamošnjih episkopa 3efirina i Kalista (217-222). Isključen je iz crkve zato što je učio da je Bog jedan, a ne trojičan. Imao je dosta pristalica među običnim narodom. NJegovo učenje je osuđeno kao jeres na Drugom vaseljenskom saboru u Carigradu 381. godine.
Učenje
Savelije je govorio isključivo o jednom Bogu pozivajući se na reči iz Svetog pisma. Smatrao je da u jevanđeljima pojmovi Otac i Sin imaju isto značenje: „Ja i Otac jedno smo" . Bog je, po njemu, primio oblik Isusa Hrista, da bi postradao. Zato njegove pristalice nazivaju patripasijani, jer su verovali da je na krstu patio i Bog.
Savelije uči da se Bog nekad objavljuje kao Otac, nekad kao Sin, a nekad kao Duh. Božje lice (ipostas) Oca se gubi kada se javlja kao Sin, a opet prestaje da bude sin kada se javlja kao Duh. Po njemu, jedno božje lice (ipostas) ima jednu suštinu. Nema tri osobe, nego jedna, koja se objavljuje u tri oblika (modusa), po čemu se ovo učenje naziva i modalizam.
Modalizam je oblik učenja o Trojstvu, kojim se uči da je Bog jedan, a istovremeno da su Otac, Sin i Duh u potpunosti božanski. Učenje je uglavnom bilo prihvaćeno od strane običnih ljudi, koji su verovali u Hristovu božanstvenost, ali i da je Bog jedan.
Križarski ratovi
thumb|400px|Putevi vođa Prvog krstaškog rata
Krstaški ratovi ( - krstom obeleženi) bili su skup svetih ratova u kojem su učestvovali pretežito vitezovi iz Francuske i Svetog rimskog carstva. Krstaški ratovi su takođe i ratovi vođeni za oslobođenje Hristovog groba u Jerusalimu. Krstaški ratovi imali su cilj da se sveti grad Jerusalim vrati pod kontrolu hrišćana, a trajali su u periodu od 200 godina, tačnije između 1095. i 1291. godine. Drugi krstaški pohodi u Španiji i istočnoj Evropi trajali su do 15. veka. Krstaši su se uglavnom borili protiv muslimana, iako su neki pohodi vođeni protiv slovenskih paganskih naroda, te paganskih naroda na Baltiku, Jevreja, pravoslavaca (Bizanta), Mongola, katara, Staroprusa, husita, valdovaca i političkih neprijatelja pape. Krstaši su se zavetovali i bili su im oprošteni gresi iz prošlosti, često zvani indulugencija.
CFB operacioni pojačavači
Current-feedback operation amplifier ili CFB operacioni pojačavač je vrsta operacionog pojačavača čiji je invertujući ulaz osjetljiv na električna struja, a ne na električni napon kao što je to slučaj sa konvencionalnim VFB (voltage-feedback op-amp) operacionim pojačavačima. CFB je prvi put dizajniran od strane Davida Nelsona u Comlinear Corporation u Sjedinjenim Američkim Državama, i prvi je prodat 1982. godine kao hibridni operacioni pojačavač, oznake CLC103. Prvo CFB integrisano kolo je predstavljeno 1987. godine, konstruisao ga je Bill Gross. Ova kola se obično proizvode sa istim rasporedom pinova kao i VFB operacioni pojačavači, što omogućava da se ova dva tipa operacionih pojačavača mogu zamijeniti kada je to moguće. U jednostavnim šemama, kod linearnih pojačavača, CFB možemo zamjeniti VFB operacionim pojačavačem, bez prethodne modifikacije kola, ali u drugim slučajevima, kada kolo ima funkciju integratora, modifikacija je neophodna. CFB operacioni pojačavač se može koristiti i pri realizaciji diferencijalnog pojačavača sa 4 otpornika, ali je CMRR(common-mode rejection ratio) u ovom slučaju nešto lošiji nego kod VFB-a. Šema CFB operacionog pojačavača.
Križarski ratovi
Primarni i glavni cilj Krstaša bio je oslobođenje Jerusalima i Svete Zemlje od muslimana, a Krstaški pohodi su počeli pozivom pravoslavnog Vizantijskog carstva da se odbrane od muslimanske ekspanzije Turaka Seldžuka u Anatoliji. Izraz je ostao sačuvan i u 16. veku, a označavao je katoličko širenje van Evrope i osvajanje muslimanske teritorija kao što su Andaluzija, i Egipat, kao i u istočnoj Evropi uglavnom protiv pagana, jeretika i naroda koji su bili žrtvom izopštenja s mešavinom verskih, političkih i ekonomskih razloga. Primeri su Albigenzijski krstaški rat, Aragonski krstaški rat, Rekonkvista i Severni krstaški rat. Hrišćani i muslimani međusobno su sastavljali razne saveze i ratovali protiv neprijatelja, kao što je bio hrišćanski savez sa Rumskim sultanatom tokom Petog krstaškog rata.
CFB operacioni pojačavači
Princip rada
Na uopštenoj šemi, sekcija označena crvenim linijama formira ulazni stepen i pojačavač greške. Invertujući ulaz (čvor gdje su emitori Q1 i Q2 tranzistora spojeni) ima malu otpornost, pa je stoga osjetljiv na promjenu struje. Otpornici R1 i R4 su podešeni tako da su struje kolektora Q1 i Q2 iste. U većini slučajeva koristi se šema sa aktivnim opterećenjem, umjesto pasivnih otporničkih šema, i neinvertujući ulaz se može podesiti tako da ima malu otpornost, kao i invertujući u cilju smanjivanja offseta. Kada nema signala na ulazu, posmatrajući ogledala Q3/Q4 i Q5/Q6 kolektorske struje Q4 i Q6 će imati istu amplitudu, kao i kolektorske struje kod tranzistora Q1 i Q2. Otuda, možemo zaključiti da struja neće teći u ulaz bafera (odnosno neće biti napona na ulazu bafera). U praksi, zbog neidelnosti uređaja, kolektorske struje nisu jednake, a kao rezultat toga imamo
Križarski ratovi
Krstaški pohodi su imali duboke političke, ekonomske i socijalne efekte, neki učinci se osete i u današnje vreme. Neretko zbog sukoba među samim hrišćanskim zemljama, krstaški pohod bi imao sasvim drugi cilj, kao na primer u Četvrtom krstaškom ratu kada je izbio rat između Venecije i Vizantije. Tada je u ruke krstaša i Mlečana pao hrišćanski Carigrad. Takođe, Šesti krstaški rat je prvi koji je krenuo bez papinog blagoslova. Sedmi, Osmi i Deveti krstaški pohod završili su sa pobedama Mameluka i Hafisida, a Deveti krstaški pohod okončao je Krstaške ratove na Bliskom istoku.
Uzroci
mini|levo|Papa [[Papa Urban II|Urban II drži govor na Saboru u Klermonu]]
Jedan od glavnih uzroka Krstaških ratova je taj da su Turci Seldžuci 1071. godine napali vizantijske posede u Maloj Aziji. Nakon tih ratova vizantijski car Aleksije I Komnin je pozvao Evropu u pomoć.
Krstaški ratovi su predstavljali niz ratova koje su hrišćani zapadne i srednje Evrope pod uticajem pape vodili od kraja XI do druge polovine XIII veka protiv Seldžuka, Fatimida i drugih islamskih dinastija i država za oslobođenje svetih mesta u Palestini, posebno Hristovog groba u Jerusalimu, iz ruku muslimana. Ti su ratovi započeli u doba kada je Katolička crkva, s papom na čelu, nastojala ostvariti duhovnu i svetovnu prevlast u hrišćanskom svetu.
Na crkvenim saborima u Pjačenci i Klermonu 1095. godine papa Urban II pozvao je na rat protiv muslimana za oslobođenje Jerusalima, obećavši učesnicima opraštanje svih grehova, pri čemu će ubijanje, pljačka, osvajanje novih poseda biti u potpunosti prihvatljivi, jer će žrtve svega toga biti nevernici koji bolje ni ne zaslužuju.
Drevna sela sjeverne Sirije
mini|lijevo|250px|Plan mrtvog grada Serjilla Antička sela sjeverne Sirije čini skupina od 40 sela (od oko njih 700) grupiranih u osam parkova koji se nalaze u sjeverozapadnoj Siriji, jugozapadno od Alepa, a pružaju izvanredno svjedočanstvo seoskog života u kasnoj antici i tijekom bizantskog razdoblja. Napuštena od 8. do 10. vijeka, sela koja datiraju od 1. do 7. vijeka (kao što su: Serjilla, Al-Bara, Telanissos, i dr.), poznata i kao Mrtvi gradovi Sirije, imaju izuzetno dobro očuvan krajolik i arhitektonske ostatke stambenih zgrada, poganskih hramova, crkava (kao što je Crkva Svetog Simeona Stupnika iz 475. god. u mrtvom gradu Telanissosu ), cisterni, termi, itd. Reliktni kulturni krajolik ovih sela također predstavlja važnu ilustraciju prijelaza iz antičkog poganskog svijeta rimskog carstva do bizantskog kršćanstva. Poneki posjedi ilustriraju hidrauličke tehnike, obrambene zidove i planiranje rimskih poljoprivrednih parcela kao svjedočanstvo majstorstva mještana u poljoprivrednoj proizvodnji.
Križarski ratovi
Uzroci
Jedan deo govora Pape Urbana II na savezu u Klermonu 1095. godine glasio je ovako:
Drevna sela sjeverne Sirije
Napušteno i danas pusto, područje mrtvih gradova nekad je obiliovalo velikim brojem prosperitetnog stanovništva, jer je bogato maslinicima i bilo je zaleđe velikog kršćanskog središta, grada Antiohije. Gradovima i selima ("gradovi" je pogrešan naziv, ali zvuči dramatičnije) nedostaje mrežni plan antičkih gradova, i umjesto toga čini se kako su se ova naselja organski razvila u prirodi.
Križarski ratovi
Uzroci
„Ovi neprijatelji zauzeli su Siriju, Jermeniju i sve zemlje čak do Bosfora, i zato naši hodočasnici moraju da plaćaju put da bi ušli u Jerusalim."
Drevna sela sjeverne Sirije
Nakon islamskog osvajanja bizantskoga svijeta, politički i demografski centar preselio se iz Antiohije u Damask i ovoj regiji, koja je ovisila o Antiohiji, počelo je propadati. Njegovi stanovnici su se odselili ostavljajući za sobom duh gradova. U nedostatku provala ili prirodnih katastrofa, ti gradovi i sela su ostali izvanredno dobro očuvani kroz vjekove. Zbog toga su od 2011. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.
Križarski ratovi
Uzroci
Nakon ovog govora grupa ljudi koji su došli na savez otpratila ga je sa velikim aplauzima i sa uzvicima „Deus lo volt!" što u prevodu znači „Božja je volja!". Francuski monah avgustinac Petar Pustinjak, bili su dočekani s velikim poletom i oduševljenjem, i to zbog više razloga. Iako je u XI veku u Evropi počelo razdoblje opšte demografske, državne i političke obnove, niži društveni slojevi su proživljavali teško ekonomsko stanje i glad. Tokom perioda od 1095. do 1096. godine evropske zemlje je zahvatila nepoznata epidemija, verovatno kuga, pa je pokušaj bega iz takve stvarnosti bio sasvim razumljiv. Ekonomsko stanje je bilo dodatno otežano jer su Turci Seldžuci i egipatski Fatimidi kočili trgovinu maloazijskog i severnoafričkog prostora s hrišćanskom Evropom. Značajnu ulogu u pokretanju ratova imala je i zamisao o zaštiti mnogobrojnih hodočasnika na putu u Svetu zemlju od nasilja i samovolje bliskoistočnih mesnih moćnika.
Od rata protiv islamskog Istoka svi su očekivali koristi: verski gorljivi pojedinci - mesto u raju, papa i katolička crkva - uticaj i kontrolu na istoku, velikaši - nove velike posede, seljaci - oslobođenje od lične zavisnosti, a svi učesnici plen od pljačke. U raznim delovima Francuske, Nemačke i Italije na hiljade vitezova i kmetova počinju da se okupljaju za ratni pohod, stavljaju na svoju odeću veliki crveni krst i odlaze u rat za oslobađanje Isusovog groba, krećući se ispred glavnine, ubijajući ljude svih vera, silujući, paleći, pljačkajući i izazivajući nemire kud god bi stigli.
Najznačajniji krstaški ratovi
Od svih Krstaških ratova najviše su se izdvajali sledeći ratovi:
Prvi krstaški rat
Prvi krstaški rat je trajao od 1096. do 1099. godine. Hrišćanski vitezovi prvi put osvajaju Jerusalim, gde počinjavaju veliki masakr pobijajući ogroman broj muslimana. Vojsku su predvodili Boemund Tarentski, Gotfrid Bujonski i Remon Tuluski. Tokom opsade i pobede nad muslimanskim ratnicima u Jerusalimu, za vođu pohoda je izabran Gotfrid Bujonski koji se nakon pobede nije proglasio za kralja, nego je vladao koristeći titulu čuvar Groba Gospodnjeg. Prvi krstaški rat je završen uspehom po krstaše.
Treći krstaški rat
Treći krstaški rat je trajao od 1189. do 1192. godine. Vojsku trećeg krstaškog rata su poveli engleski kralj Ričard I Lavlje Srce, francuski kralj Filip II Avgust i nemački kralj Fridrih I Barbarosa. Tokom dolaska u Aziju kralj Barbarosa je upao u reku povodom vremenskih nepogoda udavio se, dok se njegova vojska vratila natrag u Evropu. Filip i Ričard nisu bili baš u najboljim odnosima. Engleski kralj Ričard I Lavlje Srce sklopio je primirje sa Saladinom – muslimanskim vojskovođom i sultanom Egipta. Potpisao je ugovor u kome je navedeno da hrišćanski hodočasnici bezebedno obilaze Sveta mesta, iako je treći krstaški rat završen uspehom po krstaše.
Četvrti krstaški rat
Četvrti krstaški rat je trajao od 1202. do 1204. godine. Vizantijski car je ponovo pozvao krstaške ratnike da dođu i pomognu u nameri da pokore Egipat. Krstaši su zbog nedostatka novca pristali da prvo za Mletačku republiku zauzmu Zadar. Vizantijski car im je ponudio njegovu palatu da prenoće. Međutim, krstaški vojnici očarani lepotom i bogatstvom Carigrada, odlučili su da opljačkaju Vizantiju. Oštetili su je do te mere da se 1204. godina smatra prvim padom Carigrada. Na tom prostoru je osnovano Latinsko carstvo koje traje do 1261. godine.
Posledice
Krstaški ratovi su doneli slabljenje vere u Boga i papu, pojavu Jeretika i sukob sa islamom. Nakon krstaških ratova oživelo je bankarstvo, razvili su se gradovi i trgovina. Konačno, desio se prvi pad Carigrada i nastale su veze Evrope i Bliskog istoka tj. mešanje običaja i kultura različitih naroda, među ostalom i običaje pranja ruku, čiji su običaj primili od muslimana.
Dok su se jedni krstaši nakon ratova vraćali u svoje zemlje, a drugi dolazili, stalni i sobro organizovani elemenat bili su viteško-monaški redove. Oni su se tokom ratova podelili u tri grupe: Da bi vitez ušao u neki od redova, morao je da polaže zavete, među kojima se nalazilo i da se bori protiv nevernika. Ovi redovi su se posle pada krstaških država raširili po Evropi i istakli: Tevtonci kao surovi osvajači pruskih i slovenskih oblasti, Templari kao bogati bankari, a Jovanovci kao borci protiv Osmanlija (na Rodosu, a zatim na Malti).
Krstaških ratova je bilo osam, ne računajući seljački krstaški rat i dečji krstaški rat. Mada smatra se da ih je u stvari bilo preko 100.
Capeleti, Padova
Capeleti je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Osnovni borbeni tenk
thumb|desno|220px|Ruski tenk na [[T-90 na paradi.]]
Osnovni ili glavni borbeni tenk je moderna kategorija oklopnih vozila koja se zasniva na karakteristikama i upotrebi tenka. Pojam je nastao tokom Hladnog rata kao odgovor na razvitak novih vrsta oklopnih vozila i novih strategija korišćenja istih. Osnovni borbeni tenkovi predstavljaju jedan od ključnih elemenata kopnene vojske i sastavni su deo modernih armija.
Pojam i poreklo
Osnovni ili glavni borbeni tenk izvršava širok spektar borbenih zadataka. Opremljen je za frontovsku, protivoklopnu, borbu protiv pešadije a ograničeno i protiv niskoletećih vazduhoplova. Glavni borbeni tenk dejstvuje u dubokoj pozadini, opremljen je komunikacionim i optičkim uređajima koji omogućavaju sadejstvo sa drugim jedinicama kao i dejstvo u pogoršanim i noćnim uslovima. Ovo je relativno mlad koncept, nastao tokom Hladnog rata kao potreba za klasifikacijom modernijih oklopnih vozila.
Tokom i pre Drugog svetskog rata tenk se kao vozilo kategorisao po težini i naoružanju koje je posedovao. Tako su u periodu između dva svetska rata tenkovi u Velikoj Britaniji podeljeni na krstareće tenkove i pešadijske tenkove, u odnosu na njihovu upotrebu. Shodno borbenoj upotrebi tenkovi su razvrstani po naoružanju i oklopu. Tako su krstareći tenkovi bili brzi, slabije oklopljeni i sa lakšim naoružanjem. Pešadijski su predviđeni za uništavanje jako utvrđenih meta i tačaka te su jače oklopljeni, sa jačim naoružanjem i kretali su se sporije. Ovakav koncept se zadržao do samog rata tokom koga su tenkovi podeljeni na lake, srednje, teške i superteške tenkove. Podela se nije zasnivala isključivo na težini vozila već i na borbenoj upotrebi i postavljenim zadacima kojima su vozila namenjena.
Istorija
Prva kategorizacija glavnih borbenih tenkova se javlja tokom Hladnog rata. Oni su nastali iz koncepta srednjih tenkova. Ovo se dešavalo tokom ranih 1960-ih kada su tenkovi kao T-55, M-60 Paton i slični postavili nove granice u dizajnu oklopnih vozila. Oklopna zaštita, naoružanje i oprema definisali su novu borbenu upotrebu srednjih tenkova koji su tada bili u mogućnosti da sa uspehom dejstvuju protiv teških tenkova. Nakon ovog teški tenkovi se postepeno izbacuju iz borbene upotrebe i razvoja (ako se izuzmu Jom Kipurski rat kao i neki drugi lokalni sukobi). Sa druge strane laki tenkovi ostaju u upotrebi i služe kao borbena potpora pešadije, izviđačka vozila i vatrene tačke.
Hladni rat
thumb|desno|250px|Tenk Centurion, prvi britanski osnovni borbeni tenk Period neposredno po okončanju Drugog svetskog rata obeležen je nastavkom razvoja teških tenkova. Tenkovi sovjetske proizvodnje kao što su JS-2 i JS-3 postavili su osnov za razvoj modernijih teških tenkova kao što je T-10. Kako je tekao razvoj tenkova tako su se razvijale i balističke metode i već krajem 1950-ih bilo je evidentno da su moderni topovi srednjih tenkova dovoljno jaki da mogu probiti oklop teških tenkova na operativnoj daljini. Samim tim upotreba teških tenkova se dovodi u pitanje. Osnove za borbenu upotrebu teških tenkova leže u njihovom jakom oklopu koji i nalaže veliku težinu tenka. Kako je taj oklop postao ranjiv od strane glavnog naoružanja tadašnjih srednjih tenkova teški tenkovi se polako istiskuju iz borbene upotrebe i prelaze u rezervu.
U Velikoj Britaniji osnovni borbeni tenk se na početku naziva i univerzalni tenk. Prvi takav tenk je Centurion koji je u svoje vreme izvršavao skoro sve borbene zadatke. U SAD se razvija tenk M60 Paton koji će služiti u američkoj vojsci sve do pojave tenka M1 Abrams. U tadašnjem SSSR-u se razvija tenk T-64 koji će poslužiti kao osnova razvoja najsavremenijih tenkova Varšavskog pakta. Svi ovi tenkovi su osim široke borbene upotrebe ispunjavali uslove brze i jeftine proizvodnje, lakše klasifikacije i upotrebe te skoro potpuno potisnuli ostale vrste tenkova.
Savremeno doba
thumb|desno|250px|Sovjetski [[T-62, prvi tenk sa glatkocevnim topom]] Razvoj glavnog borbenog tenka možemo podeliti na više faza. Iako ne postoji konsenzus oko samih faza odnosno generacija opšte prihvaćena teza je da postoje tri generacije osnovnih borbenih tenkova. U bivšem Sovjetskom Savezu osnovni borbeni tenkovi su podeljeni u četiri generacije dok su tenkovi do 1945. svrstani u jednu generaciju.
Prva generacija
U prvu generaciju se uvrštavaju posleratni tenkovi do 1960-ih godina. Po nekim teoretičarima ovi tenkovi su predfaza osnovnih borbenih tenkova, najviše zbog svojih ograničenja ali i prisustva teških tenkova u armijama sveta. Neki od predstavnika ove generacije su britanski Centurion, sovjetski T-10, T-54, T-55 i američki M46, M47 i M48 Paton tenkovi.
Druga generacija
Druga generacija osnovnih borbenih tenkova donosi velike novine u dizajnu, naoružanju i oklopu. Neki teoretičari smatraju drugu generaciju osnovnom generacijom modernih glavnih borbenih tenkova. Najvažniji predstavnici ove generacije su britanski Čiften, izraelski Merkava 1 i 2, sovjetski T-62, T-64 i T-72, američki M60 Paton i nemački Leopard 1.
Treća generacija
Ovo je istovremeno generacija najsavremenijih tenkova. U odnosu na prethodnu ova generacija ima veoma jaku oklopnu zaštitu, bolju mobilnost i jače naoružanje. Novine su upotreba novih materijala, novih vrsta oklopne zaštite (kao što je reaktivni oklop) i savremenih ubojnih sredstava. Predstavnici ove generacije su britanski Čelindžer 1 i 2, sovjetski (ruski) T-80 i T-90, američki M1 Abrams i drugi.
Glavne karakteristike
thumb|desno|250px|Najvažniji zadaci osnovnog borbenog tenka
Naoružanje
Naoružanje je jedna od osnovnih karakteristika borbenih oklopnih vozila. Kod osnovnog borbenog tenka sa oklopom čini najvažniju osobinu i udarnu moć vozila. Svaki osnovni borbeni tenk ima tenkovski top i bar jedan mitraljez. Top je kalibra od 100 do 125 -{mm}- mada moderni osnovni borbeni tenkovi najčešće koriste 120 -{mm}- (NATO standard) ili 125 -{mm}- (sovjetski standard).
Natko Devčić
Natko Devčić (Glina, 30. lipnja 1914. – Zagreb, 4. rujna 1997. ) bio je hrvatski skladatelj, pijanist, glazbeni teoretičar i akademik.
El Mirage, Arizona
El Mirage je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 31.797 stanovnika.
Natko Devčić
Životopis
Natko Devčić rodio se 1914. u Glini. Na Muzičkoj akademiji u Zagrebu studirao je i 1937. diplomirao glasovir u klasi Antonije Geiger-Eichhorn te dvije godine poslije i kompoziciju u klasi Franje Dugana. U Zagrebu je apsolvirao i studij prava. Svoje je pijanističko umijeće usavršavao kod Svetislava Stančića na Muzičkoj akademiji u Zagrebu, a skladateljske je spoznaje upotpunio specijalizacijama na Nacionalnom konzervatoriju u Parizu (1955.), kod Josepha Marxa na Visokoj školi za glazbu u Beču (1959./60.), ljetnom tečaju kompozicije u Darmstadtu (1965.) i Sveučilištu Columbia u New Yorku (1967./68.).
Odmah poslije završenih studija 1939. bio je tri godine angažiran kao učitelj Srednje glazbene škole Državnoga konzervatorija u Zagrebu (današnje Muzičke akademije). Nakon Drugog svjetskog rata obnašao je dužnost tajnika i pomoćnika dekana zagrebačkoga Sveučilišta. Sve do umirovljenja bio je profesor Muzičke akademije u Zagrebu, gdje je predavao harmoniju, harmonijsku analizu i aspekte suvremene glazbe. Bavio se i glazbenom publicistikom te povremeno nastupao i kao pijanist, izvodeći vlastite skladbe.
Natko Devčić bio je član, a u razdoblju od 1964. do 1971. i predsjednik Hrvatskoga društva skladatelja, te član Hrvatskoga društva glazbenih umjetnika. Od 1966. do 1971. bio je i tajnik jugoslavenske sekcije Međunarodnoga društva za suvremenu glazbu (engl. International Society for Contemporary Music). Godine 1980. postao je član-suradnik Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti: od 1988. bio je izvanredni član, a redovitim članom postao je 1991.
Skladbe (izbor)
Devčićev opus obuhvaća vrlo raznolike glazbene oblike, od skladba za zbor do komorne i simfonijske glazbe. Njegova su djela u početku bila obilježena sklonošću prema folkloru i narodnoj glazbi, ali ti su modeli u kasnijim skladbama potpuno iščezli pod utjecajem njegova otpora prema eklekticizmu i epigonstvu koji služe kao neka vrsta racionalnoga i svjesnoga korektiva. Devčić nikada nije imao predrasuda prema novim tendencijama i težnjama, nego ih je promišljeno nastojao uključiti u svoje skladbe.
Za detaljan popis Devčićevih prijavljenih djela vidi HDS ZAMP: Natko Devčić (popis djela)
Cuis (Marna)
Ki je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 433 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 154 metara.
Saša Broz
Aleksandra "Saša" Broz (Zagreb, 19. listopada 1968.), hrvatska kazališna redateljica, unuka jugoslavenskog predsjednika Josipa Broza Tita (1892.-1980.).
Životopis
Rođena je u Zagrebu u obitelji Miše Broza, Titovog sina. U rodnom gradu je završila osnovnu i srednju školu, a istovremeno je pohađala Školu za klasični balet i ritmiku. Baletno školovanje nastavila je u Rusiji na prestižnom MAXY (Moskovsko akademsko koreografsko učilište). Po završetku poslijediplomskog studija u Moskvi i ozbiljne povrede stopala, prekida karijeru i vraća se u Hrvatsku gdje upisuje smjer Kazališne režije na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu.
Do sada je režirala u mnogim kazalištima u Zagrebu i okolici (HNK Zagreb, Dramsko kazalište Gavella, &TD, Satiričko kazalište Kerempuh, Teatar Žar ptica, Gradsko kazalište Trešnja u Zagrebu, na Sceni "Gorica" u Velikoj Gorici), a izvan Hrvatske ostvarila je suradnju s Narodnim pozorištem u Tuzli. Bila je višegodišnji suradnik HRT-a kao redateljica sinhronizacije animiranih filmova i redatelj na posebnim projektima. Četiri puta je režirala dodjelu Nagrade hrvatskog glumišta. Režirala je i otvaranje 50. festivala igranog filma u Puli, a u pulskom INK-u dvije je sezone obnašala funkciju ravnateljice.
Elgin, Tennessee
Eldžin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 282.
Crainquebille (film, 1922)
Crainquebille je francusko-belgijski crno-bijeli nijemi film snimljen 1922. u režiji Jacquesa Feydera. Predstavlja adaptaciju istoimene novele Anatolea Francea. Protagonist je siromašni, ali simpatični trgovac povrćem koji zbog nesporazuma sa policajcem završi dva tjedna u zatvoru, a nakon čega ga svi dotadašnji znanci počnu izbjegavati. Nedugo nakon premijere je u Francuskoj postao predmetom cenzure zbog navodnog poticanja kriminala, odnosno "nepoštivanja vlasti".
Bromperidol
Bromperidol je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 420,315 Da.
Pescara, Frosinone
Pescara je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Hohenwart
Hoenvart je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Pfafenhofen an der Ilm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.412 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9186128.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Pfafenhofen an der Ilm Hoenvart se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Pfafenhofen an der Ilm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 395 metara. Površina opštine iznosi 52,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.412 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
Pescara, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Metter, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.130 stanovnika, što je 251 (6,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Anatole France
Rođen u obitelji poznatog pariškog knjižara, rano ulazi u svijet knjiga, među kojima će kao književnik i bibliotekar provesti sav svoj život. Alfred Dreyfusova afera, u kojoj se oštro založio za reviziju procesa, znači prekretnicu u njegovu životu i stvaranju - izlazi iz knjiške izolacije, pristupa socijalistima i prelazi na ideološki angažiranu književnost.
Eloy, Arizona
Eloy je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 16.631 stanovnika.
Campbell, Ohio
Kembel je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.235, što je 1.225 (-12,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brofebarbital
Brofebarbital je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 311,131 Da.
Zoran Ferić
Zoran Ferić (Zagreb, 2. lipnja 1961.), hrvatski književnik.
Diplomirao je književnost (kroatistika) na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Radi kao profesor hrvatskog jezika i književnosti u gimnaziji u Zagrebu. Esejističke i prozne tekstove objavljuje od 1987. u Poletu, Studentskom listu, Pitanjima, Oku, Plimi, Godinama novim, na III. programu Hrvatskog radija.
Osječani Donji
Osječani Donji su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 821 stanovnika. .
Stanovništvo
Stanovnici Osječana se nazivaju Osječanci. Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, mjesto je imalo 821 stanovnika.
Orsini, Pescara
Orsini je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Boursies
Bursi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 285 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 103 m, a minimalnoj 64 m).
Hollfeld
Holfeld je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Bajrojt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.200 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9472154.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bajrojt Holfeld se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bajrojt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 403 metra. Površina opštine iznosi 80,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.200 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Nestorije
Nestorije (ili Nestor; grč. Νεστόριος [Nestórios]; oko 386.–451.) je bio carigradski patrijarh od 428. do 431. i začetnik nestorijanstva.
Voskrsenja ne biva bez smrti
Voskrsenja ne biva smrti (Non v'è resurrezione senza morte) je italijanski crno-bijeli nijemi ratni film snimljen 1921. godine u režiji C. Luperinija. Radnja je smještena u Crnu Goru za vrijeme prvog svjetskog rata te prikazuje otpor Crnogoraca austro-ugarskim vlastima. Film je napravljen uz podršku italijanske vlade, kao i kraljice Jelene, kćeri crnogorskog kralja Nikole I, a scenario je napisao Vladimir Popović. Glavna svrha mu je bila propaganda, odnosno upoznati svjetsku javnost sa borbom Crne Gore za slobodu.
Nestorije
Nestorije je rođen 386. godine u Germaniciji u Siriji (danas Maras u Turkoj). Svešteničko obrazovanje je stekao kao učenik Teodora Mopsuestskog u Antiohiji a reputaciju je stekao svojim besedama, koje su vodile njegovom postavljanju za carigradskog patrijarha, nakon smrti Sisinija I 10. aprila 428. godine.
Voskrsenja ne biva bez smrti
Zbog političkih i drugih razloga je dugo vremena bio potpuno zaboravljen, a smatra se da je najvećim dijelom izgubljen. U bivšoj Jugoslaviji se za njega prvi put čulo tek 1973. zahvaljujući filmskom historičaru Ratku Đuroviću. Do 1995. su Jugoslovenska kinoteka u Beogradu i druge institucije uspjele rekonstruirati oko 30 min. materijala u verziju koja se otada prigodno prikazuje na programu RTCG i na raznim filmskim festivalima. Često se za njega navodi da predstavlja prvi film u historiji crnogorske kinematografije.
Nestorije
Nestorije se smatra začetnikom hristološkog učenja poznatog kao nestorijanstvo. Ono je nastalo kada se, kao predstavnik antiohijske škole, usprotivio uvođenju novog naziva „Bogorodica“ (grč. Θεοτόκος [Theotókos] – Teotokos) za Mariju, Isusovu majku. Nestorije je umesto toga koristio naziv „Hristorodica“ (grč. Χριστοτόκος [Khristotókos] – Hristotokos), smatrajući da on uključuje i Hristovo čoveštvo. Govorio je da Mariju treba nazivati Hristorodicom, jer je rodila Hrista (Mesiju, pomazanika). Crkveni istoričar Sokrat Sholastik to ovako opisuje: „Nestorijev prijatelj, sveštenik Anastasije, koga je Nestorije doveo sa sobom iz Antiohije, preporučio je jednog dana u svojoj besedi da ne zovu Mariju majkom Božijom iz razloga što je Marija samo ljudsko stvorenje i da Bog nije mogao biti rođen od jednog stvorenja“). Nestorijev glavni protivnik je bio Kiril Aleksandrijski, predstavnik aleksandrijske škole, koji je smatrao da Nestorije time poriče realnost otelovljenja (Incarnation), praveći od Hrista dve odvojene ličnosti, jednu ljudsku i jednu božansku, u istom telu (vidi nestorijanstvo).
Pored hristološke debate, ostali faktori od uticaja na sukob su bili: rivalstvo između sedišta u Aleksandriji i Antiohiji, carev uticaj na sedište u Carigradu i patrijaršijsko prvenstvo Pape. Borba između Nestorija, kojeg je podržavao car Teodosije II i Kirila, kojeg je podržavao papa Celestin I, bila je istovremeno i borba za prestiž između episkopskih sedišta u Antiohiji i Aleksandriji. U pismu Nestoriju, Kiril dokazuje da Logos i telo u Hristu nisu združeni (sliveni), nego su sjedinjeni ujednu ipostas. NJegova formulacija: „Jedinstvena priroda ovaploćenog Logosa", kojom objašnjava prirodu Hrista, je prihvaćena od monofizita, i kasnije (na Halkidonskom Saboru 451.) odbačena kao nepravoverna. Kiril 430. godine šalje Nestoriju Dvanaest anatematizama, nestorijevih teoloških mišljenja koja pobija, smatrajući izopštenim od Crkve svakog ko bi odbacio bilo koju od tačaka. Nestorije odbacuje Kirilove Anatemizme, i piše svojih dvanaest tačaka, predajući anatemi, tj. isključenju od Crkve, svakoga ko ih ne bi priznao. Kiril se obratio caru Teodosiju, i njegovoj pobožnoj sestri Pulheriji, tražeći da se uključe u rešavanje crkvenih problema . Car Teodosije II je bio primoran da radi rešavanja spornog pitanja 431. sazove opšti crkveni sabor. Za mesto održavanja Trećeg Vaseljenskog Sabora, izabran je grad Efes, u kome je Marija nekada boravila, i bila posebno obožavana, a naziv „Teotokos“ jako popularan. Kiril je okupio egipatske episkope i sa njima na lađama krenuo put Efesa. Kopnom su se iz Antiohije zaputili istočni episkopi na čelu sa antiohijskim arhiepiskopom Jovanom. Dana 22. juna 431. godine u crkvi Djeve Marije, ispred koje bejahu okupljeni oni koji poštovaše Mariju kao Bogorodicu, sabrali su se episkopi, predvođeni aleksandrijskim episkopom Kirilom i efeskim episkopom Memnonom. Kiril je odmah preuzeo sabor, otvarajući debatu pre no što su stigli predstavnici Antiohije, koji su kasnili. Istog dana, sabor je osudio Nestorijevo učenje i ozvaničio izraz Bogorodica, a Nestorije je lišen svešteničkog čina i proglašen jeretikom. Prema njegovim sopstvenim rečima:
"'Kada Kirilove pristalice videše carevu silu ... oni podigoše nemir i neslogu među ljudima vikanjem da je car protiv Boga ... Oni sobom povedoše i one što bejahu izopšteni i uklonjeni iz manastira, zbog njihovih života i njihovih tuđih običaja, i sve koji bejahu iz jeretičkih sekti i obuzeti zadrtošću i mržnjom protivu mene. I jedna strast beše u svima njima, Jevrejima i paganima i svim tim sektama, i oni se zauzeše da treba prihvatiti bez propitivanja, stvari koje su bez propitivanja meni učinjene; i u isto vreme svi oni, čak i oni sa kojima delih trpezu i molitvu i misao, se složiše... protiv mene i zavetovaše se jedan drugom protiv mene... Ni u čemu ne behu podeljeni.'"
U narednim mesecima, smenjeno je 17 episkopa koji su podržavali Nestorija. Ubrzo i njegov principijalni podržavalac, Jovan I Antiohijski, podleže carskom pritisku i marta 433. napušta Nestorija. 3. avgusta 435. Teodosije II, koji je podržao Nestorijevo postavljenje, pod uticajem sestre Pulherije izdaje carski edikt kojim proteruje Nestorija u manastir u Velikoj Oazi Hibisa u gornjem Egiptu, pod Kirilovim nadleštvom. Nestorije u tom manastiru ostaje da živi narednih 16 godina, sve do svoje smrti, 451. godine.
Na istoku i zapadu, Nestorijevi spisi su paljeni, gde god su pronađeni, a ono malo preživelih je uglavnom sačuvano u Siriji. Posle petnaest vekova žigosanja Nestorija kao jeretika, 1895. su iskopane knjige koje je napisao pred kraj života, poznate kao Bazaar of Heracleides, u kojima on eksplicitno poriče jeres za koju je optužen. Neki ipak tvrde, da u sačuvanim pismima, odgovarajući na Kirilove optužbe, zastupa stanovište da Hrist ima dve osobe. Stoga, pitanje da li je Nestorije stvarno bio Nestorijanac, i dan danas ostaje predmet sporenja.
Nestorije je visoko poštovan u Asirskoj crkvi istoka, gde se slavi kao Sveti Nestorije (Mar Nestorios).
Apopka, Florida
Apopka je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 41.542 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 41.542 stanovnika, što je 14.900 (55,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Osječani Gornji
Osječani Gornji su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.259 stanovnika. . Prema popisu iz 2013. godine Osječani Gornji imali su 1238 stanovnika.
Istorija
U Osječanima se nalazi humka na kojoj je bilo groblje sa velikim stećcima, koje se zvalo Mramorje a u blizini rijeke Bosne, u polju, pronađeni su ostaci rimske građevine. Pored rijeke Bosne 1937. godine takođe je otkriven jedan stećak. Jedan zaseok u srednjem vijeku u Osječanima se zvao Papraćani. Tim imenom, prema predanju, sačuvana je uspomena na doseljavanje u ovaj kraj iz Papraće, što je moglo biti krajem 17. vijeka, kada je u tom mjestu opustio manastir Papraća, pošto su se Srbi iselili. U ranijim vremenima Osječani su bili, kako su putopisci zabilježili, neka vrsta srpskog središta u ovom kraju. "Iz tog sela su izlazili popovi, polocije (državni činovnici), zatim trgovci stokom...". Ima dosta legendi o ovom velikom selu. U Trebavskoj buni 1858. godine učestvovalo je oko 50 mladića Vasiljevića - Tubića, koji su živjelli u blizini današnje osječanske crkve, prema Cerovom Gaju. Kada je pobuna seljaka na Trebavi ugušena, Turci su pobili sve Vasiljeviće učesnike u ustanku i njihove porodice. Samo je neka žena uspjela da sa četvoro maloljetne muške djece, koje je strpala u sepet, na konju kroz šume, pobjegne do sela Lendići kod Gračanice. Tu su prihvaćeni i spašeni. Kada su se dječaci opasali snagom i porasli, vratili su se u rodni kraj u Osječane. Nikoga od Vasiljevića nisu tu zatekli. Skućili su se, a onda su, pošto su doznali ko ih je odao Turcima, odlučili da sve te izdajice pobiju. Bili su to neki Marići iz Osječana koji danas u ovom selu nemaju nijednog potomka a Vasiljevići su ponovo tu i sada su njihova kućišta (desetak porodica) pored ceste, u blizini Blagojevića u pravcu Bušletića. Po drugoj legendi sadašnja Crkva u Osječanima, koje je sagrađena 1881. godine, peta je po redu koju su gradili Osječanci. Prvu su sagradili na Dugoj Njivi, na mjestu gdje je 1991. godine podignuta nova spomen crkva. Pošto su je Turci spalili, zajedno sa okolnim kućama, uporni Osječanci sagrade drugu, takođe drvenu crkvu, na mjestu zvanom Ćelije kod Čivčija. Turci su i nju spalili. Nije prošlo dugo vremena, crkva se pojavi i na trećem mjestu na Uriji ali opet nestane u plamenu. Isto se desilo i sa četvrtom na drugoj lokaciji, da bi konačno, sa posebnim odobrenjem, sagradili po peti put, sveti hram na mjestu gdje je i sada ali je dograđivan, obogaćen ikonostasima. Zanimljivo je posebno to da su Osječanci iz svih spaljenih crkava uspijevali da iznesu makar ponešto od stvari iz crkava - ikone, litije, kadionice... Zanimljivo je spomenuti i to, da su Turci, kada bi  otkrili novu crkvu skrivenu u šumi, naređivali da se ona prenese na vrh najbližeg brda i dozvoljavali da se podigne i zvonik, a onda sve spale!
Stanovništvo
Stanovnici Osječana se nazivaju Osječanci. Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, mjesto je imalo 1.259 stanovnika. Prema popisu iz 2013. godine Osječani Gornji imaju 1.238 stanovnika. Osječanci su porijeklom pretežno Hercegovci: Đurići, Jovići, Cvjetkovići, Spasojevići (Pajunovići), svi su od roda Vidovića a u ovo selo na Trebavi došli su prije više od 200 godina. Takođe su Hercegovci i Nikolići, Simići, Šamuni, Radići, Pavlovići, Milićevići, Milići, Jaćimovići, Tomanići, Josići, Kolakovići... Drugi rod Mitrovića je od Skoplja, a Gegići i Vasići od Bitolja. Iz doline Spreče ovdje su se doselili Popovići (Kalajdžići), oni su iz Krtove na Ozrenu. Miloševići su iz Boljanića pod Ozrenom a stariji rod im je porijeklom iz Crne Gore. Tubići su iz Lohinje a iz srednje i zapadne Bosne su Lukići, Pejčići su od Travnika, Cvijanovići iz Brezovih Dana, Petrovići i Stojanovići iz Šnjegotine kod Teslića...Djuričići...
Osojnica (Doboj)
Osojnica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 674 stanovnika. .
Cuchery
Kišeri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 350 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 49 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara.
Andrija Fijan
mini|Lovor-vijenci Andriji Fijanu, 1898.-1919. godine. Andrija Fijan (Zagreb, 4. rujna 1851. - Zagreb, 26. rujna 1911.), hrvatski glumac i redatelj.
Životopis
Rođen je u Zagrebu u obitelji kazališnog krojača. Prvi put nastupa na zagrebačkoj pozornici 1873. kao dragovoljac, a od 1878. do 1909. stalni je član Hrvatskog narodnog kazališta. 1898. godine postaje ravnatelj drame, a 1907. kazališni intendant.
U svoju blistavu karijeru ugradio je gotovo petsto odigranih uloga najšireg raspona, a ostalo je zabilježeno da je bio najbolji hrvatski interpret Shakespearea. Nastupao je u mnogim efektnim i vješto skrojenim djelima tadašnjeg zabavnog repertoara i bio česti partner Mariji Ružički Strozzi. Tijekom 38 godina glume, osim u repertoaru klasika i romantika, pokazao je puno majstorstvo i u tada novim naturalističkim dramama, ponajprije ruskih pisaca, a potom i u dramama Ibsena, Björnsona i Hauptmana. Bio je najistaknutiji predstavnik takozvanog "deklamatorskog stila" u hrvatskom kazalištu, a Branko Gavella ga je nazvao "arhitepom glumca"-
San Gottardo, Vercelli
San Gottardo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1337 m.
Number 13 (film)
Number 13 (prema nekim izvorima Mrs. Peabody) je bio britanski crno-bijeli nijemi film sniman 1922. u režiji Alfreda Hitchcocka, kome je to predstavljalo režijski debi. Radnja filma se bavila nastojanjima američkog filantropa Georgea Fostera Peabodyja da poboljša životne uvjete u londonskim sirotinjskim četvrtima. Prije nego što je Hitchcock uspio dovršiti snimanje, došlo je do raspada budžeta i film je ostao nedovršen. Hitchcock je svoje sljedeće ostvarenje snimio tek tri godine kasnije, i dugo vremena nije govorio o svojim iskustvima. Clare Greet, glumica koja financijski potpomogla projekt, je međutim kasnije često surađivala s Hitchcockom. Snimljeni materijal nije sačuvan i zbog toga se ovaj film smatra izgubljenim.
Paincourtville, Louisiana
Pejnkortvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 911, što je 27 (3,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Plotin
Plotin (grčki: Πλωτίνος, latinski: Plotinus) (204-270) je bio helenistički filozof iz 3. veka koji se smatra začetnikom novoplatonizma.
Plotinova filozofija emanacionizma govorio o Jednom (hen), kao iskonu bića iz kojeg isticanjem (emanacijom) nastaju duh (nus), duša (psihe) i na posletku tvar (hile), koja je potpuno odsustvo bića, nebiće. Smisao filozofije je povratak čoveka svome iskonu, što podrazumeva put povratka od mnoštva ka jednosti. Vrhunac ovog puta ushođenja je ekstaza, mistično istupanje iz sebe kojim čovek prevazilazi odeljenu svest i stapa se sa Jednim.
Plotinovi spisi su nadahnjivali pokolenja helenskih, hrišćanskih, jevrejskih i islamskih filozofa i mistika.
Život
Plotin je rođen u Likopolisu blizu Aleksandrije u Egiptu oko 204. godine. Studirao je filozofiju u Aleksandriji, posećujući mnoga poredavanja, nezadovoljan što ne može naći pravog filozofa. Sa dvadeset i osam godina posetio je Amonija Sakasa, koji vide šta Plotin traži, i nakon prvog predavanja Plotin shvati da je to i našao, i osta kod Amonija punih jedanaest leta.
Sa svojih trideset i devet godina, kada je car Gordijan III 243. godine poveo rat protiv Persijanaca, Plotin mu se pridružio kako bi upoznao persijsku i indijsku filozofiju. Međutim, početkom 244. godine, Persijanci su kod Faludže porazili Rimljane, car Gordijan je ubijen. Nakon sklapanja mira sa Šapurom I, rimska vojska se povlači prema Rimu, gde stiže sredinom 244. godine.