cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Američko-meksički rat
Mirovni sporazum Guadalupe Hidalgo
Prije ratificiranja samog sporazuma, američki Senat napravio je dvije modifikacije: promijenio je tekst u članku IX (koji je Meksikancima garantirao život na kupljenim teritorijima i pravo da postanu američki građani) te obrisao članak X (koji je prihvaćao legitimitet zemljišne potpore koju je izvojevala meksička vlada). Dana 26. svibnja 1848. godine kada su dvije zemlje razmijenile ratifikacije sporazuma Guadalupe Hidalgo, naknadno su se dogovorile oko protokola u tri članka (poznatog kao Protocol of Querétaro) kojim bi objasnile izmjene i dopune. Protokol je potpisan u gradu Querétara, a potpisali su ga A. H. Sevier, Nathan Clifford i Luis de la Rosa.
Članak XI nudio je veliku potencijalnu korist za Meksiko, jer su se u njemu SAD obvezale ugušiti navale Apača koje su uništavale područje sjevernog Meksika te platiti restituciju žrtvama napada u slučaju neuspjeha njihovih sprečavanja. Međutim, napadi Indijanaca nisu prestali nekoliko desetljeća nakon potpisa sporazuma, premda je epidemija kolere smanjila broj Komanča 1849. godine. Američki ministar u Meksiku 1850. godine, Robert Letcher, bio je siguran da će "jadan jedanaesti članak" odvesti SAD u financijsku propast ako ga se ne ukine. Pet godina kasnije SAD su razriješene svih obveza članka XI i to zbog članka II Gadsdenovog ugovora potpisanog 1853. godine.
Rezultati rata
thumb|left|250px|Američka okupacija [[Mexico City|Meksiko Cityja.]]
Teritorijalne promjene
Meksički teritorij, prije odcjepljenja Teksasa, obuhvaćao je prostor od 4 400 000 km2, a nakon 1848. godine smanjen je na nešto manje od 800 000 km2. Dodatnih 32 000 km2 prodane su SAD-u nakon potpisa Gadsdenovog ugovora 1853. godine.
Pripojeni teritoriji, iako ih se njihovom veličinom moglo uspoređivati sa Zapadnom Europom, rijetko su bili naseljeni. Prostori su obuhvaćali otprilike 14 tisuća stanovnika Alta California i nešto manje od 60 tisuća stanovnika u Santa Feu kao i veliku količinu Indijanaca poput Navaja, Hopija i desetaka drugih. Premda se nekolicina preselila južnije u Meksiko, većina je odlučila ostati u SAD-u i postati američkim građanima iako su do tada već bili brojčano u manjini zbog američkih doseljenika. Upravo su ti doseljenici tvrdoglavo započeli nametati svoj jezik, zakonski sistem i općenito svoju kulturu nad originalnim stanovnicima područja koje je sada predstavljalo jugozapadni dio Sjedinjenih Država.
Mišljenje o ratu
U većini SAD-a pobjeda i akvizicija novih prostora dovela je do rasta patriotizma. Sama pobjeda označila je vjerovanje Demokrata u Nedvojbenu sudbinu (eng. Manifest Destiny). I dok se predstavnik stranke Whig Ralph Waldo Emerson protivio ratu "kao načinu postizanja američke sudbine", prihvatio je činjenicu da su se "veliki povijesni rezultati uvijek ostvarivali nečasnim načinima." Premda se stranka Whig protivila ratu za predsjedničke izbore 1848. godine izabrali su Zacharyja Taylora, uvelike hvalivši njegove vojne pothvate.
U Meksiko Cityju, u parku Chapultepec spomenik Niños Héroes označava herojsku žrtvu šestorice tinejdžera vojnika-kadeta koji su se, umjesto predaje, borili do smrti protiv američkih vojnih trupa tijekom bitke za dvorac Chapultepec 13. rujna 1847. godine. Spomenik označava jedan od najvažnijih patriotskih mjesta u čitavom Meksiku. Dana 5. ožujka 1947., gotovo stotinu godina nakon bitke, tadašnji američki predsjednik Harry S. Truman stavio je vijenac na spomenik i održao minutu šutnje za poginule.
Efekti rata na Američki građanski rat
Mnogi vojskovođe na obje strane tijekom Američkog građanskog rata zajedno su se borili kao mladi oficiri u Meksiku. Ta lista uključuje Ulyssesa S. Granta, Georgea B. McClellana, Ambrosea Burnsidea, Stonewalla Jacksona, Jamesa Longstreeta, Georgea Meadea, Roberta E. Leeja i budućeg predsjednika Konfederativnih Država Amerike, Jeffersona Davisa.
Predsjednik Ulysses S. Grant, koji je kao mladi vojni poručnik služio u Meksiku pod vodstvom generala Taylora, u svojim memoarima objavljenima 1885. godine prisjetio se:
Grant je također izrazio i svoje mišljenje o tome da su zbog rata protiv Meksika SAD kažnjene građanskim ratom:
Utjecaj rata u SAD-u
thumb|upright|Politički crtić o predsjedničkim izborima [[1848. godine koji prikazuje Zacharyja Taylora ili Winfielda Scotta, dvojicu vodećih predsjedničkih kandidata stranke Whig.]] Unatoč početnim prigovorima od strane članova stranke Whig i abolicionista, rat je u konačnici ujedinio SAD zbog svojeg cilja, a vodili su ga gotovo u potpunosti ratni dragovoljci. Od početnih 6 tisuća vojnika, vojska se povećala na više od 115 tisuća. Tek jedan i pol posto vojnika ubijeno je u bitkama, a gotovo njih 10% umrlo je od raznih bolesti; dodatnih 12% vojnika bilo je ozlijeđeno ili otpušteno iz vojske uslijed bolesti (ili čak oboje).
Tijekom rata pojavile su se političke nesuglasice u SAD-u oko pitanja raspoređivanja osvojenog Meksika. Kratak pokret "Cijeli Meksiko" zagovarao je pripajanje kompletnog teritorija. Ratni veterani koji su vidjeli Meksiko iz prve ruke nisu bili pretjerano entuzijastični tom idejom. Oni koji su bili protiv robovlasništva također su se odupirali prijedlogu i čvrsto zagovarali isključivanje ropstva iz svih novo-stečenih teritorija. Zastupnički dom SAD-a 1847. godine odobrio je Wilmotov statut u kojem je bilo istaknuto da niti jedan novi teritorij ne smije postati robovlasnički. Međutim, statut nije prošao u Senatu niti kasnije u mirovnom sporazumu Guadalupe Hidalgo.
Mirovni sporazum Guadalupe Hidalgo bio je rezultat pregovaranja Nicholasa Trista koja uopće nisu bila odobrena. Američki Senat ga je odobrio tek 10. ožujka 1848. godine, a meksički kongres ratificirao 25. svibnja. Meksičko pripajanje Alta California i Santa Fea te njegovo priznanje suvereniteta SAD-a nad cijelim Teksasom sjeverno od rijeke Rio Grande formalizirao je dodatak od 3 100 000 km2 SAD-u. U zamjenu, SAD su platile 15 milijuna dolara i preuzele dug meksičke vlade nad američkim građanima. Konačan dogovor u vezi teritorija i američko-meksičke granice postignut je Gadsdenovim ugovorom iz 1853. godine.
Sve do 1880. godine "Vodič Republikanske stranke" kojeg je napisao Republikanski kongresni odbor definirao je rat kao "govnastu, smrdljivu korupciju" i "jedan od najmračnijih događaja u povijesti Amerike - rat koji je nametnut i Amerikancima i Meksikancima zbog velikih želja za prisvajanjem novih teritorija predsjednika Polka."
Quimper
Quimper je grad u Francuskoj u regionu Brittany, u departmanu Finistère.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 0.
Valea Ciorii (razvrstavanje)
Valea Ciorii ima više značenja:
TrmI
Termin TrmI ima više značenja.
C10H6O2
Molekulska formula C10H6O2 se može odnositi na:
Brezik (Srebrenik)
Brezik je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Srebrenik koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 357 stanovnika.
Okrug Bani Al Awam, Hajjah
Bani Al Awam je okrug u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1232 m.
La Loza (razvrstavanje)
La Loza ima više značenja:
La Lucerna (razvrstavanje)
La Lucerna ima više značenja:
Valea Chioarului (razvrstavanje)
Valea Chioarului ima više značenja:
San Juanico (razvrstavanje)
San Juanico ima više značenja:
Bruchweiler
Bruhvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 511 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134014.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Bruhvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 555 metara. Površina opštine iznosi 8,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 511 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 63 stanovnika/km².
Videle (razvrstavanje)
Videle ima više značenja:
Mitogio, Catania
Mitogio je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Popis stanovništva 1981. u SFRJ
desno|mini|300px|Narodni sastav SFRJ prema popisu stanovništva 1981. izražen u % 1981. odigrao se peti popis stanovništva Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Prema tom popisu, Jugoslavija je imala 22.424.711 stanovnika, što je gustoča naseljenosti od 88 stanovnika na km2 i povećanje za oko 9% u odnosu na prošli popis iz 1971. Narodni sastav bio je sljedeći: Srbi 36,3%, Hrvati 19,7%, Muslimani 8,9%, Slovenci 7,8%, Albanci 7,7%, Makedonci 6,0%, Jugoslaveni 5,4%, Crnogorci 2,6%, Mađari 1,9%, Romi 0,7%, Turci 0,5%, Slovaci 0,4%, Rumunji 0,2%, Bugari 0,2% i drugi.
Šest glavnih naroda iz federalnih republika imalo je zajedno 81,3% udjela u stanovništvu Jugoslavije. Ovaj popis je zabilježio i vrhunac po izjašnjavanja stanovništva kao Jugoslaveni: preko 1,2 milijuna. Prema udjela u broju stanovništva, najviše Jugoslavena bilo je u Hrvatskoj i Vojvodini (svaka po 8,2%) pa zatim Bosni i Hercegovini (7,9%). Prosječna starost bila je 33 godine; a očekivana dužina života 70 godina. Iz starosne strukture stanovništva vidi se da je 1981. do 19 godina starosti bilo 32,7% stanovnika, od 20 do 59 godina 54,9%, a od 60 i više godina 12,0% stanovništva. Zbog unutrašnjih migracija udio stanovništva u gradskim naseljima povećao se od 21% u 1948. na 47% u 1981. godini. Od 22,4 milijuna stanovnika popisanih 1981, oko 41% se iselilo iz mjesta rođenja. Preseljenja u drugu republiku izvršilo je 1,8 milijuna ljudi ili 19% od svih migranata.
1981. bilo je 625.069 radnika na privremenom radu u inozemstvu, od toga 299.975 iz Srbije (48%), 151.619 iz Hrvatske (24%), 133.902 iz BiH (21%), 57.966 iz Makedonije (9%), 41.826 iz Slovenije (7%) te 9.781 iz Crne Gore (2%).
Tokom sedamdesetih privreda je reorganizovana prema teoriji Edvarda Kardelja o udruženom radu, u kojoj je pravo na donošenje odluka i raspodeli profita u društvenim preduzećima zasnovano na uloženom radu. Najmanje osnovne organizacije udruženog rada su približno odgovarale malim preduzećima ili odeljenjima u velikim kompanijama. One su bile organizovane u preduzeća koja su se organizovala u kompozitne organizacije udruženog rada, koje su mogle biti velike kompanije ili čak celokupna grana industrije na određenoj teritoriji. Najviše izvršnih odluka je ostavljeno preduzećima, tako da su one moglo nastaviti da se takmiče iako su bile deo iste kompozitne organizacije. Imenovanje direktora i strateška politika kompozitne organizacije su u praksi, u zavinosti od svoje veličine i važnosti, često bile predmet političkih i ličnih upliva.
U cilju da se svim zaposlenima da isti udeo u donošenju uloga, osnovne organizacije udruženog rada su takođe uvedene u javne servise, kao što su zdravstvo i obrazovanje. Osnovne organizacije su obično bile sastavljene od ne više od nekoliko desetina ljudi i imala su svoje radničke savete, čiji je pristanak bio potreban za strateške odluke i imenovanje direktora preduzeća ili javnih ustanova.
1918., u Jugoslaviji je bilo samo tri sveučilišta: u Ljubljani, Zagrebu i Beogradu. Do 1980-ih, broj sveučilišta u zemlji porastao je na 17, dok je prosječan godišnji broj polaznika visokog obrazovanja dosegnuo 400.000 studenata, od kojih su preko 45 % bili žene. 1981., udio aktivnog stanovništva bio je 8.779.735 ili 43,4 %, a od toga je 2.602.122 radilo u poljoprivredi i ribarstvu, 2.209.698 u industriji i rudarstvu, 689.297 u građevinarstvu, 589.169 u trgovini a 445.367 u prometu i vezama.
1984. zabilježen je izvoz robe od 2.643.333 milijuna dinara, od toga najviše u SSSR (739.655 milijuna dinara), Zapadnu Njemačku (219.410 milijuna dinara), Italiju (222.739 milijuna dinara), Čehoslovačku (145.675 milijuna dinara) i SAD (113.938 milijuna dinara). Ipak, uvoz je bio veći, 3.080.197 milijuna dinara. Najviše se uvozilo robe iz SSSR-a (519.595 milijuna dinara), Zapadne Njemačke (386.743 milijuna dinara), Iraka (317.197 milijuna dinara), Italije (231.585 milijuna dinara), Čehoslovačke (173.513 milijuna dinara) i SAD-a (163.266 milijuna dinara).
Juna 1985. objavio je Savezni zavod za statistiku podatke o broju govornika srpskohrvatskog jezika (SGJ-85):
San Pablo Atlazalpan, México
San Pablo Atlazalpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Valea Argovei (razvrstavanje)
Valea Argovei ima više značenja:
La Lucha (razvrstavanje)
La Lucha ima više značenja:
Victor Vlad Delamarina (razvrstavanje)
Victor Vlad Delamarina ima više značenja:
San Juanita (razvrstavanje)
San Juanita ima više značenja:
Guáscuaro de Múgica, Tingüindín
Guáscuaro de Múgica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tingüindín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 902 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1716 m.
Rancho de los Colores, San Sebastián Tecomaxtlahuaca
Rancho de los Colores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Sebastián Tecomaxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2033 m.
Racoșu de Sus, Covasna
Racoșu de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3077 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
Vicovu De Sus (razvrstavanje)
Vicovu De Sus ima više značenja:
Auch
je grad u Francuskoj u regionu Midi-Pyrénées, u departmanu Gers.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 0.
Petrovići (Istočno Sarajevo)
Petrovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Istočno Novo Sarajevo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 240 stanovnika.
San Juanito (razvrstavanje)
San Juanito ima više značenja:
Josip Skoblar
Josip Skoblar (* 12. ožujka 1941., Privlaka, Hrvatska) je hrvatski nogometaš i trener, bivši jugoslavenski reprezentativac.
Igrao je na položaju napadača.
Karijeru je započeo u NK Zadru 1958. godine.
Već 1959. godine seli u Beograd, u nogometni klub OFK Beograd, gdje je ostao igrati do 1966. godine.
Za vrijeme igranja u OFK Beogradu je postao jugoslavenskim reprezentativcem i sudjelovao je na svjetskom prvenstvu u Čileu 1962. godine, gdje je reprezentacija SFR Jugoslavije u četvrtzavršnici pobijedila SR Njemačku i izgubila u poluzavršnici protiv Čehoslovačke, te izgubivši u utakmici za treće mjesto od domaćina Čilea.
1966. je otišao igrati u inozemstvo u francuski klub Olympique de Marseille, koji je tada bio u vrhu francuskog nogometa.
Nakon samo jedne godine otišao je igrati u Bundesligu, u Hannover 96, gdje je igrao sve do 1970. godine, i u 57 ligaških utakmica je postigao 31 zgoditak.
Nakon tri godine igranja u SR Njemačkoj, vratio se u Marseille, gdje je i 1973. godine okončao svoju igračku karijeru. U svojoj prvoj povratničkoj godini postigao je 44 pogotka, što je do dan-danas (2007. godine) rekord francuske lige.
Kao nogometni trener je bio kratko radio 1978. u Olympiqueu iz Marseillea i 1987. godine u HSV-u.
Trenerskih uspjeha je imao kao trener Hajduka iz Splita, osvojivši Kup maršala Tita (Jugokup) u sezoni 1986./87.
La Luciérnaga (razvrstavanje)
La Luciérnaga ima više značenja:
Twin Oaks, Missouri
Tvin Ouks je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
C10H16N4O3
Molekulska formula C10H16N4O3 se može odnositi na:
Twin Oaks, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 392, što je 30 (8,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Velimir Terzić (političar)
Velimir Terzić (Svinišće kraj Omiša, 7. ožujka 1929 – 15. listopada 1995), hrvatski liberalni političar. Poznat je kao jedan osnivača i istaknutih članova HSLS na području Dalmacije. Na izborima 1992. godine je na državnoj listi HSLS izabran u Hrvatski sabor, a sljedeće godine na prvim županijskim izborima i za vijećnika Splitsko-dalmatinske županije. Bio je član nekoliko saborskih odbora, uključujući mjesto potpredsjednika Komisije za utvrđivanje ratnih i poratnih žrtava.
Vicovu de Jos (razvrstavanje)
Vicovu de Jos ima više značenja:
Vețel (razvrstavanje)
Vețel ima više značenja:
Elliott, Iowa
Eliot je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 350 stanovnika.
Blackhawk (film u nastavcima)
Blackhawk je američki crno-bijeli kriminalističko-pustolovno-špijunski film u nastavcima snimljen 1952. godine u režiji Spencera Gordona Bennetta i Freda F. Searsa. Predstavlja adaptaciju istoimenog stripa (koji je danas u izdanju DC Comics). Naslovni lik, koji tumači Kirk Alyn je avijatičar i veteran Drugog svjetskog rata koji se zajedno sa svojim drugovima iz nekoliko savezničkih zemalja udružio u tzv. Međunarodno bratstvo kojem je cilj boriti se protiv svake "prijetnje po demokraciju". Radnja prikazuje se kako se obračunavaju sa grupom stranih špijuna. Blackhwak je, kao i slični serijski filmovi, snimljen sa niskim budžetom, a isticao se i time što su članovi Međunarodnog bratstva, iako su bili stranci, za razliku od ranije adaptacije u obliku radio serije, govorili američkim naglaskom.
Poglavlja (epizode)
Izvor:
Pianlivere, Bergamo
Pianlivere je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 971 m.
Santa Inés, Matamoros
Santa Inés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Borgo San Lazzaro, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
El Reparo, Cihuatlán
El Reparo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Cerritos, Parras
Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Parras.
Casali Chiamot, Udine
Casali Chiamot je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Cerritos, Parras
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1141 m.
Casali Chiamot, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Stijena (TV drama)
Stijena je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Sarajevo emitirana 1975. godine. Režirao ju je Ivan Fogl, a scenario je napisao Derviš Sušić.
Горња Стражава
Горња Стражава је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 768 становника (према попису из 1991. било је 969 становника).
Демографија
У насељу Горња Стражава живи 604 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,2 година (38,2 код мушкараца и 40,3 код жена). У насељу има 200 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Carrère
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 169 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 246 metara (maksimalnoj 252 m, a minimalnoj 164 m).
Bakići (Olovo)
Bakići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Olovo koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 441 stanovnika.
C10H18O
Molekulska formula C10H18O se može odnositi na:
La Gloria, Aguascalientes
La Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1844 m.
Rancho Española, Rioverde
Rancho Española je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rioverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1024 m.
Bruchweiler-Bärenbach
Bruhvajler-Berenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Jugozapadni Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.678 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7340501.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Jugozapadni Palatinat Bruhvajler-Berenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Jugozapadni Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 265 metara. Površina opštine iznosi 9,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.678 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 179 stanovnika/km².
Châteauroux
je grad u Francuskoj u regionu Centre, u departmanu Indre.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 0.
Vanjske veze
Châteauroux Châteauroux
Okrug Ḩajjah, Hajjah
Ḩajjah je okrug u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Položaj LGBT osoba u Kostariki
Kostarika je konzervativna država kada su u pitanju prava gejeva, lezbejki, biseksualnih, transseksualnih i transrodnih osoba. Istopolni odnosi su legalizovani 1971. godine, ali zakon ne prepoznaje nijedan oblik istopolnih zajednica. Dana 18. avgusta 2004. godine Vrhovni sud Kostarike je doneo presudu da istopolni par Valtero-Altamenika nema pravo da usvoji dete. Početkom 2006. godine, parlament je usvojio zakon koji je istopolnim parovima eksplicitno zabranio usvajanje dece, sa 97 glasova za i 33 glasova protiv. Ipak, u maju 2008. godine parlament je usvojio zakon koji zabranjuje diskriminaciju na osnovu seksualne orijentacije, na inicijativu Liberalne indvidualističke partije. Prema istraživanju sprovedenom 2009. godine, 30% građana Kostarike podržava istopolni brak, dok 14% podržava usvajanje dece od strane istopolnih parova.
Zona Industriale, Firenze
Zona Industriale je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Atentat na Zorana Đinđića
thumb|Zavod za fotogrametriju odakle je pucano Dana 12. marta 2003. godine u 12:25, u dvorištu zgrade Vlade Republike Srbije u Beogradu, u Srbiji, izvršen je atentat na Zorana Đinđića, prvog premijera Republike Srbije izabranog nakon petooktobarskih promena, (petog predsednika Vlade Republike Srbije ukupno). Ovaj atentat je doveo do vanrednog stanja u Srbiji i policijske akcije „Sablja“ tokom koje su uhapšene stotine kriminalaca.
Zona Industriale, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Atentat na Zorana Đinđića
Pozadina
Nove vladajuće strukture koje su preuzele vlast na talasu narodnog nezadovoljstva koje je srušilo Miloševića 5. oktobra 2000. godine, nisu bile dovoljno sposobne da tako čvrsto drže vlast kao, nekada, Milošević. Novi vladajući krugovi su bili slabi i nestabilni od samog početka. Predsednički izbori koji su održani prethodne godine, koji nisu uspeli zbog nedovoljne izlaznosti birača(po tadašnjem Izbornom zakonu je bila potrebna izlaznost od 50 %), bili su pokazatelj krize u vladajućim strukturama i slabih osnova na kojima su stajali.
San Judas Tadeo (razvrstavanje)
San Judas Tadeo ima više značenja:
Atentat na Zorana Đinđića
Zakon o borbi protiv organizovanog kriminala
Krajem 2001. godine, premijer Đinđić je najavio da će 2002. godina biti godina borbe protiv organizovanog kriminala. Decembra 2002, pet meseci ranije doneti republički Zakon o borbi protiv organizovanog kriminala, usvojen je i u Saveznoj skupštini SRJ, čime je stupio na snagu. Tim zakonom, u pravosuđe su uvedeni Specijalno tužilaštvo za organizovani kriminal i Posebno odeljenje Okružnog suda u Beogradu za organizovani kriminal (tzv. Specijalni sud), koji su osnovani mesec dana kasnije. Takođe, tim zakonom je uvedena i institucija svedoka-saradnika.
Prvi svedok-saradnik Specijalnog tužilaštva trebalo je da bude Ljubiša Buha zvani Čume. Na njega je 3. avgusta 2002. izvršen neuspeli atentat, nakon čega on u tajnosti odlazi u Grčku. Decembra iste godine minirano je postrojenje njegovog preduzeća „Difens roud“, u čemu su učestvovali pripadnici Jedinice za specijalne operacije i Zemunskog klana. Krajem sledećeg meseca, Buha je vođe JSO i Zemunskog klana javno optužio da su krivi za 30 ubistava, otmicu Ivana Stambolića, atentate na Vuka Draškovića u Budvi i na Ibarskoj magistrali i brojne druge zločine, te izjavio da za to ima dokaze i da bi o tome svedočio u eventualnom sudskom postupku. Nedugo potom, on odlazi u Slovačku.
Neuspeli atentati
Ubistvu premijera prethodila su najmanje tri neuspela atentata:
Atentat kod Bubanj potoka
Sredinom februara 2003, grupa atentatora u kojoj su bili Zvezdan Jovanović, Željko Tojaga zvani Žmigi, Mile Luković zvani Kum i još jedna osoba planirala je da ubije Đinđića na autoputu, sa uzvišenja u blizini naplatne rampe Bubanj potok, prilikom Đinđićevog povratka s Kopaonika. Odustali su od toga zbog navodnog straha od prevelikog broja žrtava, a prisutni u blizini bili su i Dušan Spasojević i još nekoliko osoba u najmanje tri automobila i dva kamiona.
Atentat kod Beogradske arene
thumb|Animirani prikaz neuspelog atentata kod Beogradske arene Dana 21. februara 2003, Đinđić je trebalo da otputuje u zvaničnu posetu u Banja Luku. Kolonu vozila koja su se kretala autoputem Beograd – Zagreb ka aerodromu činila su tri automobila obeležena rotacionim svetlima i sirenom, a Đinđić je bio u prednjem vozilu. Kretali su se brzinom od oko 130 kilometara na sat kada je, oko 9:15, kod Beogradske arene, jedan kamion iz zaustavne trake naglo skrenuo u levu, preticajnu traku u kojoj se kolona kretala. Vozač Đinđićevog automobila je, nekoliko stotina metara ranije, najpre smanjio brzinu na oko 100 km/h, a zatim i naglo zakočio i obišao kamion s desne strane, te nastavio prema aerodromu.
Vozač kamiona „mercedes“ koji nije bio registrovan bio je Dejan Milenković Bagzi, pripadnik Zemunskog klana čija je namera bila da zaustavi kolonu, dok su se u blizini nalazili zaverenici s namerom da minobacačem „zoljom“ ubiju premijera. Milenković je tada priveden samo zbog falsifikovanja isprava, i određen mu je osmodnevni pritvor, ali je pušten nakon samo četiri dana, uz obrazloženje da je on trgovački putnik i da mora da izdržava porodicu.
Uzimanje iskaza od svedoka-saradnika
Dana 5. marta 2003, na mesto specijalnog tužioca za organizovani kriminal postavljen je Jovan Prijić i on je, par dana kasnije, otišao u Republiku Slovačku kako bi uzeo iskaz od Ljubiše Buhe. Davanje iskaza je završeno 11. marta kasno uveče, kada ga je Buha potpisao i tako učinio validnim za sud. Prijić se potom vratio u Beograd 12. marta u 2 časa ujutru, a u 8 časova podneo je ostavku zbog ranijih brojnih, netačnih, medijskih napisa da je on bio član Jugoslovenske levice.
Pripreme
Nakon tri bezuspešna pokušaja, zaverenici su tražili novo mesto sa kojeg bi bilo pogodno pucati na premijera. Nekoliko puta su odlazili u stambenu zgradu u Birčaninovoj ulici, na suprotnoj strani u odnosu na mesto sa kojeg je Đinđić kasnije ubijen. Ninoslav Konstantinović, Dušan Krsmanović i Zvezdan Jovanović su se predstavljali kao radnici koji treba da uvedu kablovsku televiziju u zgradu, dok bi Jovanović zapravo, laserskim daljinomerom „bušnel 1000“, merio udaljenost od te zgrade do dvorišta zgrade Vlade i ustanovio da je ona oko 230 metara. Međutim, zaverenici su odustali od pucanja iz te zgrade saznavši da se stanari učestalo raspituju oko uvođenja kablovske televizije.
U međuvremenu je Jovanović, od Milorada Ulemeka, dobio pušku kojom je trebalo da izvrši atentat, kao i još dva pakovanja municije. Tu pušku je Jovanović isprobao na Iriškom vencu na Fruškoj gori i ocenio da je ona odlična.
Konstantinović „i još neko“ su, potom, saznali da se u zgradu u Ulici admirala Geprata, iz koje se takođe vidi dvorište zgrade Vlade, može ući bez poteškoća. Desetog marta, oko 10 časova, Konstantinović, Aleksandar Simović i Jovanović su ušli u tu zgradu prerušeni u molere i prošli pored portira bez problema. Potom su se popeli na drugi sprat i ušli u jednu praznu kancelariju u kojoj su ostali do 14 ili 15 časova. Međutim, Đinđić nije dolazio u zgradu Vlade ni tog dana, a ni sutradan, kada su ga zaverenici ponovo čekali u istoj kancelariji.
12. mart
thumb|thumb|200px|Položaj premijera i atentatora u trenutku ubistva thumb|thumb|150px|Ulaz broj 5; u trenutku atentata, na parkingu su se nalazila samo vozila pratnje
Predsednik Vlade Republike Srbije i lider Demokratske stranke − Zoran Đinđić je pogođen snajperskim hicem 12. marta 2003. godine u 12:25, ispred ulaza broj 5 zgrade Vlade Srbije.
Vețca (razvrstavanje)
Vețca ima više značenja:
Atentat na Zorana Đinđića
12. mart
Atentat je izvršio Zvezdan Jovanović, pripadnik Jedinice za specijalne operacije, sa prozora kancelarije 55 na drugom spratu zgrade Zavoda za fotogrametriju u Ulici admirala Geprata 14.
U zgradi Zavoda, u trenutku ubistva, nalazili su se i Aleksandar Simović i Ninoslav Konstantinović, dok su se ispred zgrade, u automobilu, nalazili Sretko Kalinić i Mile Luković. Vozač atentatorâ bio je Vladimir Milisavljević zvani Budala koji ih je čekao ispred zgrade u „folksvagen pasatu“, dok je Milan Jurišić čuvao parking ispred zgrade. Istovremeno, Miloš Simović je prenosio informacije o kretanju premijera koje mu je dostavljao Branislav Bezarević, pripadnik Službe državne bezbednosti, a Dušan Krsmanović je bio parkiran u blizu raskrsnice Nemanjine ulice i Ulice kneza Miloša, odakle je izveštavao o dolasku kolone automobila u kojoj je bio premijer Đinđić. Pored toga, u zasebnom vozilu su, oko kvarta u kojem je zgrada Vlade, kružili Saša Pejaković i Dušan Spasojević zvani Šiptar.
thumb|left|thumb|130px|Putanja premijerove kolone do Vlade U sredu, 12. marta, premijer Đinđić je trebalo da se dođe na sastanak Saveta za borbu protiv korupcije u 13 časova i da se sastane sa ministarkom spoljnih poslova Švedske, Anom Lind, u 15:30. Trebalo je da se prethodno sastane i sa Sinišom Nikolićem, bivšim šefom svog kabineta, pa je odlučio da u zgradu Vlade Srbije dođe nešto pre 13 časova.
Đinđić je prvobitno bio nameravao da dan provede kod kuće, zbog bolova u nozi koju je povredio mesec dana ranije, ali je na kraju odlučio da ode do zgrade Vlade. Uobičajena kolona od tri vozila došla je po premijera, do njegove rezidencije u Užičkoj ulici broj 40 i, posle neuobičajeno dugog, višeminutnog čekanja, Đinđić je ušao u srednji automobil, nakon čega je kolona krenula ka Vladi. Nakon prolaska kroz Užičku ulicu i Topčidersku zvezdu, kolona se kretala Bulevarom vojvode Putnika do Mostarske petlje gde su, zaključivši da je saobraćaj pregust, vozači odlučili da skrenu prema Savskoj i, dalje, prema Sarajevskoj ulici. Dok su bili u toj ulici, šef premijerovog obezbeđenja, Milan Veruović, dva puta je bezuspešno pokušao je da kontaktira osobu zaduženu da dočeka premijera ispred ulaza u zgradu Vlade. Na njegov treći poziv odazvao se radnik obezbeđenja kojem je radno mesto bilo ispred vrata premijerovog kabineta.
U trenutku ulaska kolone na parking zgrade Vlade, na njemu se nalazilo samo jedno vozilo, parkirano ispred jednog od ulaza u zgradu. Kolona se zaustavila tako da je srednji automobil, u kojem se nalazio Đinđić, bio postavljen tačno ispred ulaza broj 5, na dva-tri koraka od vrata. Vožnja od premijerove rezidencije do zgrade Vlade trajala je oko pet minuta, a za to vreme, Đinđić je čitao novine, ne progovorivši ni reč.
Nakon ovoga, nakon čega telohranitelji su pomogli Đinđiću, koji se tada kretao pomoću štaka, da izađe iz automobila.
Premijerovo obezbeđenje, raspoređeno u tri automobila, činila su osmorica :
Kada je premijer izašao iz vozila, Veruović mu je dodao štake, krenuo sa njim do ulaza u zgradu i vratio se da zatvori vrata automobila. Dok je premijer otvarao vrata zgrade, Jovanović je ispalio dva metka „308 Vinčester“ iz puške „Hekler & Koh G3“ sa udaljenosti od oko 130 metara i relativne visine od oko 16 metara. Prvi metak pogodio je Đinđića u grudi, dok je drugi pogodio Milana Veruovića u trbuh i zatim, rasprsnuvši se o zgradu, Đinđiću naneo ranu na desnoj butini.
Parkiran u blizini Zavoda za fotogrametriju bio je Kujo Kriještorac, vlasnik obližnje pekare. On je posvedočio da je video Milisavljevića u „pasatu“. Kriještorac je, pod nerazjašnjenim okolnostima, ubijen 1. marta 2004, nekoliko dana nakon što je dao iskaz policiji. Kriještorac je verovatno ubijen upravo zbog davanja iskaza, a ubistvo je, po rečima Sretka Kalinića, organizovao Luka Bojović, blizak saradnik Milorada Ulemeka.
Nakon ubistva, atentatori su otišli u unapred unajmljene stanove, dok su pušku iz koje je izvršen atentat sutradan sakrili na gradilištu u bloku 26, a „folksvagen pasat“ spalili u Ulici Zarije Vujoševića u Novom Beogradu.
thumb|400px|thumb|Putanja bekstva atentatorâ odmah nakon atentata
Đinđić je, uprkos hirurškoj intervenciji u Urgentnom centru, proglašen mrtvim u 13:30 časova. Policija je ubrzo aktivirala akciju „Vihor“ kojom se blokira saobraćaj na izlazima iz Beograda. Osim toga, saobraćaj u gradu je bio blokiran policijskim vozilima i barikadama a hiljade ljudi su se peške vraćali kućama sa posla. Ljudi i automobili bili su nasumice zaustavljani i pretresani.
Jovan Prijić koji je, u toku prepodneva, otišao kući u Zrenjanin, istog dana vratio se u Beograd, povukao svoju ostavku i preuzeo predmet ubistva premijera.
Obdukcija
Zoran Đinđić je proglašen mrtvim u 13:30, u Urgentnom centru u Beogradu, u koji je stigao bez pulsa, krvnog pritiska i svesti. Obdukcijom, urađenom iste večeri, utvrđeno da je ulazna rana na Đinđićevom srcu bila veličine šest centimetara puta dva centimetra, a izlazna – četiri centimetra puta jedan centimetar. Takođe, metak je bio potpuno razneo i njegovu jetru i slezinu, pa je zaključeno da reanimacija nije ni mogla biti od pomoći.
Obdukciju su izvršila trojica lekara Instituta za sudsku medicinu Medicinskog fakulteta u Beogradu: Savić, Aleksandrić i Dušan Dunjić. Ona je urađena na zahtev okružnog istražnog sudije, Aleksandra Čolića, a zavedena je pod brojem 210/2003 i sadrži tri poglavlja na četiri kucane strane.
U obdukcionom nalazu su, dalje, navedene detaljnije činjenice. Metak je ušao u telo Đinđića šest centimetara udesno od sredine grudnog koša, u visini sedmog rebra, na 132 centimetra od desne pete, a izašao je na levoj bočnoj strani grudnog koša, na 126 centimetara od leve pete.
Sahrana
Premijer Đinđić je sahranjen, uz najviše državne počasti, 15. marta, u Aleji zaslužnih građana na beogradskom Novom groblju, a sahrani je prisustvovalo oko 500.000 ljudi.
Chilieni, Sfântu Gheorghe
Chilieni je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Sfântu Gheorghe.
Pontoni V, Campobasso
Pontoni V je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Chilieni, Sfântu Gheorghe
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 642 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
Vojtina
Vojtina je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 82 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 119 stanovnika).
Demografija
U naselju Vojtina živi 68 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,4 godina (41,6 kod muškaraca i 51,1 kod žena). U naselju ima 27 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,04.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Zasjeda u Džani-Vedenu
Zasjeda u Džani-Vedenu, također poznata i kao Napad na kolonu permskog OMON-a, se odigrala na jugoistoku Čečenije 29. marta 2000. godine za vrijeme Drugog čečenskog rata kada su pripadnici pro-čečenske Islamske međunarodne brigade, pretežno rodom iz susjednog Dagestana, napali kolonu specijalne jedinice ruskog Ministarstva unutrašnjih poslova (OMON), čiji su pripadnici bili pretežno iz Permskog kraja. Kolona pod komandom majora Imrana Simonova je u nekoliko oklopnih transportera i kamiona poslana u akciju "čišćenja" u selo Centaroj kraj sela Vedeno. U 8 sati ujutro je jedno od vozila pokvarilo i stalo; major Simonov je tada naredio da kolona stane i krenuo lično ispitati jednu od kuća kraj u njoj; u njoj su se krili islamistički militanti koji su odmah ubili majora, kao i njegovog pomoćnika koji je cijelu akciju bilježio video-kamerom. Nakon toga se kolona našla opkoljena militantima i prikovana vatrom; pokušaj spašavanja od strane pomoćne OMON-ove jedinice iz baze u Vedenu je otkazana nekoliko sati kasnije kada je i ona pala u zasjedu oko 500 m od mjesta zasjede, pri čemu je poginulo nekoliko njenih pripadnika. Prema ruskim podacima, samo je njih 5 uspjelo pobjeći krijući se u obližnjim šumama, dok su ostali poginuli ili zarobljeni. Ruske snage su poprište zasjede uspjeli osigurati tek nakon tri dana, gdje su pronašli 42 leša  i preživjelog "omonovca" po imenu Aleksandar Prokopov, kome su naknadno amputirane obje noge. Islamisti su uspjeli zarobiti 12 ljudi; oni su 4. aprila strijeljani nakon što su ruske vlasti odbili ultimatum islamista da im u razmjeni predaju pukovnika Jurija Budanova, ruskog oficira koji je tada bio pod istragom zbog ubistva i silovanja 18-godišnje čečenske djevojke Elze Kungajeve. Zasjeda se često navodi kao jedan od posljednjih većih okršaja u konvencionalnoj fazi Drugog čečenskog rata, nakon što su ruske snage ostvarile nadzor nad većinom naselja i strateških točaka Čečenije, odnosno trenutak kada su Čečeni i njihovi saveznici prešli na gerilsku strategiju. Ona je također predstavljala značajnu moralnu pobjedu za Čečene, s obzirom da su dotada ruske vlasti tvrdile da je "rat završen", a tako spektakularan uspjeh gerilaca sugerirao da će i Drugi čečenski rat, kao i raniji sukob također završiti čečenskom pobjedom. Tome je značajno doprinijelo i to da je militant zaplijenio video-kameru ubijenog "omonovca" i njome kasnije bilježio gerilske akcije; te su snimke kasnije predane američkoj TV-mreži CNN koja ih je u proljeće 2002. godine iskoristila za vlastiti dokumentarni film pod naslovom Deadlock: Russia's Forgotten War (Pat: ruski zaboravljeni rat). Udovica poginulog majora Simonova je, pak, odbila primiti posthumno odlikovanje i javno zatražila prekid rata. U samoj ruskoj javnosti je zasjeda izazvao kontroverze i zbog tvrdnji da ju je omogućila slaba koordinacija između ruske redovne vojske i OMON-a, odnosno tvrdnji da su ruski vojni zapovjednici prisluškujući doznali za prisustvo militanata na mjestu zasjede, ali i o tome nisu izvijestili OMON.
Sjeverno od sunca
Uloge
Ostale uloge ▼
Vetrișoaia (razvrstavanje)
Vetrișoaia ima više značenja:
The Homecoming (Star Trek: Deep Space Nine)
The Homecoming je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 26. septembra 1993. godine. Radnja prikazuje kako major Kira i O'Brien iz cardassijanskog logora spašavaju legendarnog bajoranskog gerilca, uvjereni da će njegova karizma spriječiti sukob među frakcijama na Bajoru.
The Homecoming predstavlja dio trodijelne narativne cjeline koju predstavljaju epizode The Circle i Siege, odnosno prve trodijelne epizode u historiji franšize.
Frank Langella, koji se pojavljuje u ulozi ministra Jara, se u seriji angažirao kako bi učinio uslugu djeci koji su vatreni trekkieji, te je radio za minimalac i tražio da mu se ime ne pojavi na špici.
Vetiș (razvrstavanje)
Vetiș ima više značenja:
North Prairie, Wisconsin
Nort Preri je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.141, što je 570 (36,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Luna (razvrstavanje)
La Luna ima više značenja:
C10H15N3
Molekulska formula C10H15N3 se može odnositi na:
Brücken (bei Birkenfeld)
Briken je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.282 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Briken se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 405 metara. Površina opštine iznosi 13,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.282 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 94 stanovnika/km².
Vernești (razvrstavanje)
Vernești ima više značenja:
La Lupita (razvrstavanje)
La Lupita ima više značenja:
Brda (Olovo)
Brda je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Olovo koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 154 stanovnika.
Vermeș (razvrstavanje)
Vermeș ima više značenja:
C10H15N3O5
Molekulska formula C10H15N3O5 se može odnositi na:
Cornera, Treviso
Cornera je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Lons-le-Saunier
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 0.
Timblin, Pennsylvania
Timblin je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Dikance
Dikance je naselje u opštini Gora na Kosovu i Metohiji. Po zakonima privremenih institucija Kosova ovo naselje je u sastavu opštine Dragaš. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Dikance površine 605 ha}-. Dikance je goransko selo i od posebnog je kulturno-istorijskog značaja za Goru i Gorane. Iako spada u manja sela Gore, ono vekovima predstavlja stub i ponos Gore, što mu kazuje ime izvedeno od reči dikan, odnosno ponosan. Danas, Dikance je simbol otpora Gorana prema bošnjakizaciji i arnautašenju.
Položaj
Nekada je kroz selo prolazio put Brod-Dragaš koji je delio selo na dva dela, a danas je selo udaljeno 0,8 km}- od asfaltnog puta, koji je izmešten na nešto višoj koti.
Selo je smešteno u zapadnom delu srednjeg toka Brodske reke. Nalazi se na desnoj strani klisuraste doline, dosta iznad Brodske reke.
Atar sela Dikance ima površinu 605,18 ha}- i zahvata trouglastu površinu čija su markantnija temena na visovima: Strga (1926 m}-), Okravno (1273 m}-), Kačina glava (2207 m}-) i Dikanećki plav (1286 m}-).
Najniže kuće su na koti 1098 m}-, a najviše 1115 m}-.
Toponimi
Toponimi za njive u ovom selu su: Ograđe, Milove mlake, Marin dof, Rudine, Kešindof, Jamke, Javor, Zarid, Glog, Slapnik, Crešene, Vraniski dof, Soljišta, Radiće, Drdove kuće, Lazec, Vrbje, Ograda, Vrtišta, Stojkojca, Jankine rupe, Krs, ljeništa, Valjajčišta, L'ka, Rada Livada, Počivalec, ; a za livade i utrine: Goljem kamen, Crkvište, Virje, Borof rit, Mlačje, Popove rupe, Grmijane, Groboj, Trkenice, Jezero, Crkviće, Pocrkov, Prisuje, Često kamene, Dlgonač, Račanive, Crešna, Pljeote, Dobrana, Dovne ljivadje, Borof rit, Zakrs, Studenec, Brzaraven, Sredok, Konušnik, Šavor, Pavlići, Alijin grob, Klečov kamen.
Iznad pojasa ispaša i manjih livada su seoske planine, odnosno šumski zabrani, na mestima čiji su nazivi: Šiljegarnik, Zdravečki kamen, Strga, Pljeote.
Hidroelektrana
U ataru sela Dikanca se nalazi Hidroelektrana „Dikance“, čiji je trenutni vlasnik Frigo Food Energy Invest iz Albanije.
Istorija
Selo se pominje još 1348. godine, u hristovulji cara Dušana izdatoj manastiru Sv. Arhanđela, kao Drugi Brod, sa zaseokom Grmijane. U istoj povelji je pomenuta sveštenička porodica Dikanovića, po kojoj se selo kasnije nazvalo Dikance. U blizini sela nalaze se razvaline stare srpske crkve. U turskom popisu 1452. godine pominje se kao Dikanica, a u popisu 1455. godine kao Dikance, sa 15 kuća.
Ranije je selo imalo tri maale mahale koje su zatvarale središnji prostor sela. Danas selo ima pet maala: Kikofci 45 kuća, Drangovfci 22, Ajrankofci 18 i Dovno maalo 27 kuća. Pored velikog broja kuća, selo ima samo 65 stanovnika. Broj stanovnika je veći samo leti, kada Gorani redovno dolaze u zavičaj.
Mesto Grmijane postoji i danas, ali nije naseljeno. Neki poznavaoci prilika i istorije, koja se ovde prenosila sa kolena na koleno, tvrde da to mesto nikad i nije bilo naseljeno, već da su ovde boravili Gorani, prvenstveno iz Dikanca i okolnih sela, koji su izbegavali vojnu obavezu ili imali problema sa zakonom.
Demografija
Naselje ima apsolutnu goransku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Dikance
San Bartolo Cuautlalpan, México
San Bartolo Cuautlalpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 10106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2269 m.
San Juanico, Tingüindín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 463 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1684 m.
C10H16N2
Molekulska formula C10H16N2 se može odnositi na:
Laguna Encantada, San Sebastián Tecomaxtlahuaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1683 m.
La Luz de Juárez (razvrstavanje)
La Luz de Juárez ima više značenja:
Piano Insediamenti Produttivi, Bergamo
Piano Insediamenti Produttivi je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Verești (razvrstavanje)
Verești ima više značenja:
Laošani
Laošani, ili narod Lao, su tajska etnička grupa koja čini većinsko stanovništvo u današnjem Laosu i oblasti Isan u Tajlandu.
Ima ih oko 3,6 miliona u Laosu te 100.000 u Tajlandu, dok u SAD postoji imigrantska zajednica od oko 973.000 pripadnika.
Govore lao i isan jezikom.
Teško su stradali za vrijeme Vijetnamskog rata.
Castéra-Verduzan
Kastera Verdizan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Kondom.
San Julio (razvrstavanje)
San Julio ima više značenja:
Castéra-Verduzan
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 830 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 119 metara (maksimalnoj 221 m, a minimalnoj 97 m).
Laošani
U Tajlandu su bili predmetom taifikacije, odnosno pokušaja da ih se nasilno asimilira u tajlandsku naciju.
Verbița (razvrstavanje)
Verbița ima više značenja:
Croce, Caserta
Croce je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 586 m.
C11H12N2O3
Molekulska formula C11H12N2O3 se može odnositi na:
Izbori za poslanike Narodne skupštine Republike Srbije 2020.
'''Izbori za narodne poslanike Republike Srbije 2020. godine''' su bili raspisani za 26. april, isti dan kada i lokalni i pokrajinski izbori. Ipak, usled izbijanja pandemije virusa korona i proglašenja vanrednog stanja, termin njihovog održavanja je pomeren za 21. jun.