cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Satu Mare (okrug)
Geografske karakteristike
Satu Mare je brdoviti kraj, a najveći vodotok je rijeka Someş sa svojim pritokama.
Privreda
Administrativni centar je grad Satu Mare, koji je i najveći industrijski centar okruga u kom se proizvodi tekstil, građevinski materijal i proizvodi od metala i drva.
Gradovi Carei, Bixad i Ardud su centri drvne industrije. Ostala veći naselja okruga su Tăşnad, Livada, Pomi i Tarna Mare. Okrug Satu Mare je i ratarski kraj u kom se uzgoja povrće, voće i grožđe.
Atrakcije
Carei je poznat po svojoj baroknoj katoličkoj crkvi i zamku Károlyi iz 15. vijeka. Bixad je poznat po svojim drvenim crkvama i folkloru. Ardud ima ruševine utvrde iz 15. vijeka, a rudarski centar Negreşti-Oaş u kom se kopa andezit, poznat je po etnografskom muzeju.
Ruralna općina Vama poznata je po svojoj keramici sa šarenim cvijetnim motivima.
NGC 267
NGC 267 je otvoreni skup u zviježđu Tukanu.
Santo Domingo, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Santo Domingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Ixtacuixtla de Mariano Matamoros.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2392 m.
Le Maggiola, Pisa
Le Maggiola je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Gobbi, Asti
Gobbi je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
Obični vrabac
Vrabac, obični vrabac, domaći vrabac, ili vrabac pokućar (lat. Passer domesticus), je ptica pevačica koja pripada porodici vrabaca (Passeridae).
Naseljen je u mnoge delove Evrope i Azije. U Hrvatskoj i u nekim drugim zemljama obični vrabac se naziva i vrapcem pokućarom. U Americi vrapca nazivaju engleskim vrapcem kako bi ga razlikovali od autohtonog američkog vrapca.
Čovek je namerno ili slučajno ubijao vrapce, te ih istrijebio u supsaharskoj Africi, Australiji, Novom Zelandu, u Južnoj i Severnoj Americi. Nekoliko godina posle te kampanje, vrapci su ponovno dovedeni u ista staništa.
U Kini su nakon Drugog svetskog rata proglasili vrabca štetočinom zbog istina povećanog broja populacije tih "letećih miševa" stradavali usevi žitarica pa tako i glavne žitarice Azije riže te je u masovnom ubijenjima stradao nepoznat broj vabaca koji su dve godine bili na meti praćki, zračnih pušaka, topova, mreža i drugih sredstava koji su bili korišteni za hvatanje i ubijanje. Seljaci i ostali lovci bili su plaćeni po broju ubijenih ptica te su neki i odlikovani za taj čin narodne hrabrosti. Kako se ispostavilo da je to najveća greška koju je neko napravio nad jednom životinjskom ptičijom vrstom pokazale su sledeće godine u Kini kada je zbog najezde insekata jer nije bilo dovoljno ptica koje se hrane istima po proračunima stradalo više useva nego bi se isto dogodilo za 10 godina najezde vrabaca. Valja napomenuti da je pri ovom ubijenju vrabca zbog ne razlikovanja ptica stradalo i nepoznat broj drugih ptičijih vrsta.
Ljudi uglavnom ne mare za vrapce, a u nekim zemljama čak se i smatralo da vrapci prenose zaraze. Danas je poznato više od 12 vrsta domaćeg vrapca. Danas je domaći vrabac prisutan i kao kućni ljubimac kod nekih ljudi. Kada se "javlja", obično se glasa s "cheep", no kada cvrkuće i imitira glasa se pomoću dvostruke slične riječi "chiisck".
Opis
Mužijak ima plavkasto sivo telo i zatiljak oivičen kestenjasto smeđim licem koje počinje kod očiju i završava na zatiljku. Obrazi su svetlo sivi do belkasti. Grudi i stomak su pepeljasto sivi, a podvoljak, grlo i kljun su crne boje. Leđa su smeđa s uzdužnim crnim prugama. U jesen nakon mitarenja crni deo na podvoljku može biti pokriveno svetlijim rubovima novog perja. Leti je mužjaku kljun plavo-crn, a noge smeđe boje. U hladnijim područjima, mužjak ima bledo perje sa žućkasto-smeđim kljunom. Ženka nema sivkasti zatiljak niti crni kljun i glavu, i lako ih je razlikovati, za razliku od poljskih vrabaca. Mladi stari nekoliko dana imaju meko tamnosmeđe paperje i svetliji žuti kljun. Tek izleženi mladunci nemaju perje. Relativno česta je pojava jedinki s delimicnom albinizmom. Vrapci imaju relativno izraženi spolni dimorfizam. Svojim izgledom domaći vrabac pomalo sliči poljskom vrapcu, ali je domaći vrabac nešto tamnijeg perja.
Odrasli vrabac je velik 14-16 cm i težak 24-38 g, i malo je veći od poljskog vrapca. Raspon krila iznosi 25 cm. Telo mu je često "krupnije", spojeno s manjom glavom. Na glavi ima kratki, stožasti kljun. Na nogama ima četiri prsta, a rep je kratak. Kad leti, maše krilima nekoliko puta u sekundi. Odlično i brzo leti. Pod krilima se nalazi bela mrlja.
Perje i mitarenje
Mladenačko mitarenje je potpuno, i počinje u dobi između šest i osam nedelja. Kako bi bilo dovršeno pe početka nepovoljnih vremenskih prilika može, ovisno o dobi valjenja, biti skraćeno s prosečno 82 na samo 64 dana.
Rasprostranjenost
Rasprostranjen je u Africi, Aziji, Eevropi, Severnoj i Južnoj Americi. Najrasprostranjenija je ptica na planeti, ali se brojka vrabaca smanjuje u mnogim zemljama. Živi u gradovima, ali i izvan naseljenih mesta. Takođe, može živeti bilo gde, no može živeti i u ljudskoj blizini.
Prehrambene navike
Hrani se semenkama i insektima, obično manjim leptirima. Mladji vrapci se hrane ličinkama insekta. U proleće, hrana mu je nektar iz cveća žute boje, poput jaglaca, šafrana i jedića. Hrani se i paucima i voćem.
Gnezdanje
thumb|150px| Izgled vrapca
Vrabac se gnezdi na mnogim mestima:u kućnim strehama, rupama, u šupljinama zgrada, na bršljanu oko kuća i u grmlju, pa čak i na morskim grebenima. Gnezdo koje je smešteno na bršljanu ili u nekoj rupi najčešće je neuredno, izgrađeno od slamki, ostataka smeća i perja. Prostrana i dobro izgrađena gnezda pravi u grmlju i na stablima. Vrapci mogu biti veoma agresivni kad je reč o mestima na kojim se gnezde, pa često uništavanju gnezda drugih ptica. Katkad koriste napuštena gnezda drugih ptica. Lastavice i ptice plavog perja posebno su osjetljive na vrapčevo agresivno ponašanje. Zauzvrat, vrapci, poput čvoraka, ubijaju odrasle plave ptice i njihove mlade, kako bi dobili priliku za gnezdanje.
Razmnožavanje
thumb| Passer domesticus domesticus Kao i neke druge vrste ptica, tako i vrabac pred parenje potpuno izmeni vanjski izgled. Mužjak u tom periodu dobiva traku sive boje na vrh glave, novu nijansu boje na krilima i svetlobele obraze. U gnezdo ženka snese 5-8 jaja veličine 15 x 22 mm i težine od 3 g. Jaja su prašnjava s nekoliko crno-sivih pegica i na njima ženka sedi 10-12 dana. Inkubacija u vrabaca traje jako kratko. Ženka vrapca u leto u Novoj Engleskoj i u SAD-u obično snese u gnezdo i do 25 jaja. thumb|152px| Mužjak vrapca
Životni vek
Spolno zreli vrapci prosečno žive od 1,5 do 2,3 godine. Ako se računaju i mladi vrapci, tada je prosečni životni viek tek 9 meseci. Vrapci duze žive u gradovima nego u otvorenoj prirodi. Pomoću prstenovanja je zabilježeno da neki primerci žive i do 14 godina na slobodi. U zatočeništvu dožive i do 23 godine. Mladi vrapci obično nauče leteti s 15 dana.
Zanimljivosti o vrapcu
thumb|151px| Vrabac (mužjak)
Vrabac u legendama i Bibliji
U jednoj budističkoj mitologiji Sidharta (Buda) je doživio duhovno buđenje. Zato su mu se svi prisutni došli pokloniti; no vrapci su došli zadnji. Zbog toga, Buda je vrapcima svezao noge da ih kazni.
Vrabac se često spominje u Bibliji, a posebno se spominje u Novom Zavjetu.
Vrapci u Evropi
thumb|152px| Način vrapčeva letenja U mnogim delovima Evrope broj vrabaca (populacija) se smanjuje. Procenjuje se da u Nizozemskoj živi od 5000 do jedan milion parova tih ptica. Brojka vrabaca u toj zemlji se prepolovila u odnosu na stanje iz 1980-ih. I u Velikoj Britaniji situacija je slična jer je u posljednjih 25 godina nestalo 64% ukupnog broja vrabaca. Navode se različiti razlozi za smanjivanje populacije, a jedan od najiznenađujućih razloga je uvođenje bezolovnog goriva, čije izgaranje proizvodi visoko otrovne spojeve poput metil-nitrita. Ukupan broj jedinki u Evropi prema podacima IUCN Crvene liste iznosi između 130 i 270 miliona. Zbog prorijeđivanja, u nekim zemljama u kojima se vrapci polako prorijeđuju, ljudi ponekad drže neke vrapce u Zoološkim vrtovima.
Vrapci u Australiji
Vrapci su u Australiju dovedeni 1863. i 1870. godine. Najpre su dovedeni u državu Victoriju, a onda su se proširili i u ostale delove Australije (uključujući i mesta kao što su Sydney, Brisbane, Hobart itd.). No, kasnije, vrapci su označeni štetnima u Istočnoj Australiji, a u Zapadnoj Australiji su ih nemilosrdno ubijali.
Vrapci u Severnoj Americi
U Severnoj Americi populacija opada, ali su vrapci i dalje najraširenija ptičja vrsta u Sjevernoj Americi. Broj vrabaca u Sjevernoj Americi iznosi otprilike 50 miliona. U SAD-u i u Kanadi vrapci, golub i čvorak nisu zaštićeni zakonom.
Eksterni linkovi
Sparrow
The Price of a Song
The Price of a Song je britanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1935. godine u režiji Michaela Powella. Radnja prikazuje kako uspješni tekstopisac (čiji lik tumači Eric Maturin) postaje žrtvom ubistva koje je počinio njegov siromašni, ali pohlepni tast (čiji lik tumači Campbell Gullan. The Price of a Song je predstavljao jedan od mnogobrojnih brzinskih filmova za kvotu koje je Powell snimao u prvim godinama karijere. Danas se smatra izgubljenim, te se našao među tri Powellova filma - uključujući debitantski  Two Crowded Hours (1931) i kasniji  The Man Behind the Mask (1936) - koji se nalazi na popisu Najtraženijih 75 izgubljena filma Britanskog filmskog instituta.
Taira no Masakado
Taira no Masakado (平将門, ?–940) je bio član Kamu Taira klana u Japan. On je bio sin Taira no Jošimasa, šoguna Činđufua.
939. godine, u vreme Heian perioda, digao je bunu napadom na garnizon centralne vlade u Hitači provinciji, kada je i zarobio guvernera provincije. U decembru te godine osvojio je provincije Šimocuke i Kozuke i proglasio se novim carem. Centralna vlas u Kjotou je ucenila njegovu glavu i raspisala poternicu. 59 dana kasnije njegov rođak Sadamori ga je ubio i odneo njegovu glavu u Kjoto.
Horace McCoy
Horace McCoy (14.4. 1897 – 15.12. 1955) bio je američki pisac, čiji su hard-boiled romani imali radnju smještenu u doba Velike depresije. Njegov najpioznatiji roman je They Shoot Horses, Don't They? (1935), koji je adaptiran u istoimeni poznati film godine 1969, četrnaest godina nakon McCoyeve smrti.
McCoy se rodio u Pegramu u državi Tennessee. Za vrijeme prvog svjetskog rata McCoy je složio u Zrakoplovnim snagama Vojske SAD. Nekoliko puta je kao bombarder i izviđač letio iza njemačkih linija. Tom prilikom je ranjen te dobio odlikovanje Croix de Guerre od francuske vlade.
Od 1919. do 1930. radio je kao urednik sportske rubrike za Dallas Journal, a od kasnih 1920-ih počeo pisati za detektivske pulp magazine.
Za vrijeme Velike depresije McCoy se preselio u Los Angeles pokušavši postati glumac. Najbliže tom cilju je došao ulogom u filmu The Hollywood Handicap (1932). Posao izbacivača u Santa Monici mu je pak dalo inspiraciju za njegov najpoznatiji romna They Shoot Horses, Don't They?.
McCoy je daleko više uspjeha imao pišući scenarije za razne B-filmove, a što je počeo kao scenaristički pomoćnik u King Kongi (1933).
Umro je na Beverly Hillsu od srčanog udara.
La Morucha, Tlalpan
La Morucha je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2860 m.
Cope, South Carolina
Koup je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 77, što je 30 (-28,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Șerel, Pui
Șerel je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Pui.
Kukavica (ptica)
Iako samo oko 40% vrsta ovih ptica koristi takozvano parazitsko polaganje jaja, ova ptica je poznata po toj karakteristici: jaje koje kukavica izlegne je po veličini, obliku i boji identično jajetu domaćina (domaćin je ptica u čije gnezdo kukavica snese jaje); ptica-domaćin ne razlikuje kukavičje jaje od svog i greje ga svojim telom dok se ne izlegne. U tom slučaju nije retkost da se, zbog različitog perioda inkubacije, kukavičje pile ranije izlegne i izgura ostala jaja iz gnezda.
Șerel, Pui
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 613 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
Stevensville, Michigan
Stivensvil je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Corcelles-les-Monts
Korsel le Mon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 709 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 49 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 480 metara (maksimalnoj 601 m, a minimalnoj 260 m).
Knežak (Ilirska Bistrica, Slovenija)
Knežak je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Knežak se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 477 stanovnika.
La Puerta del Terrero, Villa de Arriaga
La Puerta del Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2165 m.
Los Chijoles, Tecolutla
Los Chijoles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Volkovija (Brvenica)
Volkovija je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Volkovija pripada opštini Brvenica.
Geografski položaj
Naselje Volkovija je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 12 km severoistočno.
Volkovija se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno u istočnom delu Pološkog polja. Zapadno od naselje se pruža polje, dok se ka istoku izdiže Suva gora. Zapadno od sela protiče Vardar. Nadmorska visina naselja je približno 530 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Volkovija je imala 270 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Vragoturce
Vragoturce je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Vragoturce pripada opštini Staro Nagoričano.
Colonia Mariana, Mexicali
Colonia Mariana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Vragoturce
Prirodni uslovi
Selo Vragoturce se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek, na južnim padinama planine Kozjak, na blizu 600 metara nadmorske visine.
Mesna klima je oštra kontinentalna zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Vragoturce je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 55 stanovnika.
Ogromna većina stanovništva u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Ipso facto
Ipso facto je latinska fraza, koja izravno prevedeno znači "samim činom", "samo po sebi", "to jest samim tim" ili "u isti mah". Označava da je određeni fenomen izravna posljedica neke teze, pretpostavke ili radnje u pitanju.
Untermaßfeld
Untermasfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.319 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066076.
Ujedinjeni radnički sindikalni savez Jugoslavije
Ujedinjeni radnički sindikalni savez Jugoslavije (URSSJ), skraćeno Ujedinjeni radnički sindikati (URS), je bila najjača i najbrojnija sindikalna organizacija u razdoblju postojanja Kraljevine SHS, odnosno Jugoslavije. URSSJ je osnovan 1925. godine. Njegov rad je zabranjen 1940. godine.
Istorijat
Okupljanje sindikata u jednistvenu organizaciju u novoosnovanoj Kraljevini SHS dogodilo se na Prvom kongresu Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista), od 22. do 23. aprila 1919. godine u Beogradu. Tada je formirano Centralno radničko sindikalno veće Jugoslavije (CRSVJ), koje je okupljalo preko 200.000 članova i bilo pod neposrednim uticajem SRPJ(k). Rad CRSVJ zabranjen je Obznanom, decembra 1920. godine, zajedno sa Komunističkom partijom Jugoslavije.
Uvođenjem Šestojanuarske diktature, rad URSSJ-a bio je nakratko prekinut, ali mu je uskoro dopušten, za razliku od ostalih sindikata. Zbog reformističkih tendencija, komunisti su pozivali radnike da se ne učlanjuju u URSSJ, ali je ta politika do 1934. godine ocenjena pogrešnom i napuštena. S vremenom su komunisti sve više zadobivali uticaj unutar URSSJ-a. Na Četvrtom kongresu URSSJ, aprila 1938. godine, postignuto je organizaciono jedinstvo sindikalnog pokreta.
Mizzi Kaspar
thumb|Mizzi Kaspar
Maria „Mizzi“ Kaspar (Graz, 28. septembar 1864 - Beč, 29. januar 1907) je bila višegodišnja ljubavnica austro-ugarskog princa i prijestonasljednika princa Rudolfa.
O njenom ranom životu i načinu na koji je upoznala princa nema mnogo pouzdanih podataka. Rijetki izvori navode da je radila kao soubrette, što se može protumačiti i kao pjevačica ili glumica, ali je vjerojatnije da je bila riječ o eufemizmu za prostitutku, pogotovo elitnog tipa, odnosno kurtizanu. Iako je Rudolf imao i druge ljubavnice, prema Kaspar je iskazivao posebnu naklonost, te joj je 1887. za 60.000 gildena kupio kuću u elitnom dijelu Beča, a također se navodi da su pokloni u draguljima i novcu imali vrijednost od oko 130.000 gildena.
Elambó, Zinacantán
Elambó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2153 m.
Mizzi Kaspar
Rudolf je Kasparovom proveo noć 27/28. januara 1889. godine. Sljedeći dan je otišao u lovački dvorac Mayerling gdje će 30. januara nasilno skončati u Mayerlinškom incidentu zajedno sa svojom mladom ljubavnicom Marijom Večerom.
Rudolf je Kasparovoj u svojoj oporuci ostavio 30.000 gildena. Ona se nakon toga u potpunosti povukla iz društva. Na službenom popisu bečkih vlasti je kao svoju profesiju navela "domaćica".
Kao uzrok njene smrti službeni spisi navode "stvrnjavanje kičmene moždine", a što se ponekad tumači kao posljedica sifilisa.
Pojavljuje se kao lik u filmu Mayerling iz 1968. godine gdje ju je tumačila belgijska glumica Fabienne Dali.
San Pietro, Pavia
San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
NGC 268
NGC 268 je galaksija u zviježđu Kit.
Regetovka
Regetovka je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 46 stanovnika.
Verulamijum
thumb|right|Ostaci gradskih zidina
Verulamijum (Verulamium) je bio drevni grad u rimskoj Britaniji, a čiji se ostaci nalaze kraj grada St Albans u današnjoj engleskoj grofoviji Hertfordshire.
Prije dolaska Rimljana u 1. vijeku na tom mjestu se nalazilo naselje britskog plemena Katuvelauni poznato kao Verulamion. Nedugo nakon rimskog osvajanja, oko godine 50. je to naselje dobilo status municipiuma. Godine 61. su ga potpuno uništili pobunjeni Iceni pod Budikom, ali je brzo obnovljen. Grad, koji se nalazio na rimskom putu poznatom kao Watling Street, još je dva puta stradao u požaru - godine 155. i 270. U njemu je u 3. vijeku živio sveti Alban, prvi kršćanski mučenik u Britaniji, a po kome je kasnije St Albans dobio ime. Između 400. i 450. je napušten, a nakon toga su tamošnje ruševine okolni stanovnici vijekovima koristili kao izvor građevinskog materijala, pa je od Verulamijuma sagrađena i današnja Katedrala u St Albansu.
Najveći dio Verumalijuma se danas nalazi pod zemljom.
El Carrizo, Mascota
El Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1368 m.
Opolsko vojvodstvo
Opolsko vojvodstvo (poljski: Województwo opolskie) je jedno od 16 vojvodstava na koje je Poljska od 1999. administrativno podjeljena.
Santa Anita, Manuel Doblado
Santa Anita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1755 m.
Antiche Querce, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 347 m.
Vračevce
Vračevce je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje severnom delu države. Vračevce je naselje u okviru opštine Staro Nagoričano.
Prirodni uslovi
Vračevce je smešteno u krajnje severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 17 kilometara severoistočno.
Selo Vračevce se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek, u planinskom kraju (planina Kozjak), na približno 430 metara nadmorske visine. Istočno od sela protiče reka Pčinja.
Stanovništvo
Vračevce je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 22 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Sunshine (film, 1999)
Sunshine (preveden i kao “Vek ljubavi i mržnje”) je igrani film iz 1999.g. mađarskog režisera, scenariste i producenta Ištvana Saboa (István Szabó). To je trosatna istorijska drama koja prati život tri generacije jedne mađarske jevrejske porodice (u početku nazvane „Sonnenschein“ da bi kasnije prezime promenjeno na „Sors“) u razdoblju od početka dvadesetog veka pa sve do razdoblja posle Mađarske revolucije 1956.g.
Glavni muški lik u sve tri generacije odigrao je britanski glumac Ralph Fiennes. U filmu pored njega glume i majka i ćerka Rosemary Harris i Jennifer Ehle kao i Rachel Weisz i John Neville.
Iako je priča filma izmišljena neki delovi su ipak temeljeni na stvarnim dešavanjima. Jedan od likova Relfa Fajnsa je barem delom zasnovan na životu mađarskog olimpijca Attile Petschauera, a takođe uključuje aluzije na rani život Mikše Fenjoa (Miksa Fenyő) i drugih poznatih Mađara jevrejskog porekla koji su stradali za vreme antisemitizma i drugog svetskog rata.
Ovaj film je međunarodna koprodukcija između kompanija iz Nemačke, Austrije, Mađarske i Kanade. Osvojio je nagradu Genie za najbolji kanadski film.
Nagrade i nominacije
Pobede:
Christopher Isherwood
thumb|200px|Christopher Isherwood (lijevo) i [[W.H. Auden (desnio) na fotografiji Carla Van Vechtena iz 1939. godine]]
Sunshine (film, 1999)
Nagrade i nominacije
Nominacije:
Christopher Isherwood
Christopher William Bradshaw Isherwood (High Line, 26. august 1904 - Santa Monica, 4. januar 1986) bio je britanski pisac.
Pripadao je grupi naprednih pjesnika 1930-ih godina, te bio suradnik W.H. Audena u satiričnoj drami u stihovima "Pas pod kožom". Od 1946. je državljanin SAD-a, zatim član mističnog društva Vedasta Society, u kojem je surađivao zajedno s A. Huxleyjem. Prevodio je s francuskog (Baudelaire) i indijske vjerske spise. Značajan je satirik i analizator modernog društva.
Današnjoj publici je najpoznatiji po tome što su zbirke priče Zbogom Berlinu, gdje je opisao dekadentnu atmosferu Weimarske republike pred dolazak nacista na vlast poslužila kao podloga za dramu Johna Van Druttena I am Camera, koja je 1966. postala podloga za znameniti mjuzikl Cabaret kao i istoimeni film.
Elias Canetti
thumb|Grob Eliasa Canettia u Zürichu
Elias Canetti (Ruščuk, 25. juli 1905. - Zürich, 13. august 1994. godine) je bio njemački pisac bugarskog porijekla.
Canetti se rodio u trgovačkoj porodici sefardskih Židova (prezime mu potječe od mjesta Canete u Španiji). Godine 1911. mu se otac preselio u Englesku, a nakon njegove smrti ga je majka odvela u Beč. Od 1916. do 1921. je živio u Zürichu, a do 1924. u Njemačkoj. Od 1924. se stalno nastanio u Beču gdje je studirao kemiju na Univerzitetu u Beču.
Nakon Anschlussa se ponovno naselio u Britaniji, gdje je stekao i državljanstvo, a posljednje je godine proveo u Zürichu.
Trevozzo, Piacenza
Trevozzo je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 961 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Biblijski rukopisi
thumb|[[Alepski kodeks]] Biblijski rukopisi su rukopisni prijepisi biblijskih tekstova koji su sačuvani do danas. Originalni rukopisi koje je autor lično napisao zovu se autografi. Autografi biblijskih knjiga ne postoje, samo mnogobrojni prepisi, tzv. tekstualni svedoci.
Do danas je otkriveno i katalogizovano više od 7500 grčkih rukopisa Novog zaveta, od najmanjih odlomaka do obimnih dela. Ti rukopisi po starosti variraju od početka 2. veka (mali odlomak, zvan Papyrus P52, sa nekoliko redaka Jovanovog evanđelja) do 16. veka (čak i nakon pronalaska štampe). Pored grčkih rukopisa, imamo i oko deset hiljada rukopisa latinske Vulgate, plus rukopise na drugim jezicima, kao što su sirijski, koptski, jermenski, starogruzijski, crkvenoslovenski i slično. Pored toga, imamo spise crkvenih otaca koji citiraju tekstove Novog zaveta, što omogućuje da rekonstruišemo rukopise koje su rabili.
Hrišćanski pisari su bili upleteni u rasprave svoga vremena, što je uticalo i na prepise tekstova. Sačuvani rukopisi obiluju kako slučajnim greškama tako i namernim izmenama. Služeći se postojećim rukopisima, naučnici koriste tekstualnu kritiku u nameri da rekonstruišu izvorni tekst.
Prepisivanje
thumb|[[Pisar prepisuje biblijske spise]] Prepisivači ranih hrišćanskih spisa su prepisivali svoje tekstove u svetu koji nije imao štamparske mašine. Pošto su morale da se prepisuju rukom, jedna po jedna, većina knjiga nije načinjena u velikom broju rukopisa. Čak i one koje su doživele da budu prepisane u velikom broju kopija nisu sve bile iste, jer su pisari neizbežno unosili izmene u tekstu, bilo slučajno (usled omaške ili nepažnje) bilo planski (kada je pisar namerno menjao reči koje je prepisivao).
Kada se primerak jednom pusti u promet on se dalje prepisuje, pri čemu nastaju greške. Onda se prepisi s grešakama dalje prepisuju. Izvorni primerak se na kraju izgubi, izliže ili uništi. U određenom trenutku, nije više moguće uporediti neku kopiju sa originalom da bi se utvrdilo da li je „ispravna".
Mogućnost pogreške je povećavalo i to što u prva tri veka hrišćanske spise nisu prepisivali profesionalni pisari, već relativno pismeni pripadnici hrišćanskih zajednica. Počev od 4. veka, rukopise su počeli da prepisuju profesionalni pisari, što je značajno smanjilo broj grešaka koje su se potkradale u tekstu. U narednim vekovima, prepisivanje hrišćanskih tekstova postalo je dužnost monaha koji su u manastirima prepisivali svete tekstove pažljivo i savesno. Ta praksa se nastavila tokom srednjeg veka, sve do pronalaska štampe u 15. veku.
Od trenutka kada je izumljena štampa i kada je počela precizna reprodukcija tekstova, medu ljudima se uvrežilo shvatanje kako je ono što čitaju u Bibliji verno izvornim rukopisima. A ipak su biblijski rukopisi prepisivani skoro hiljadu i po godina pre toga. Novozavetni tekstovi najbliži izvorniku se nalaze upravo u raznolikim amaterskim kopijama iz najranijeg doba hrišćanstva, a ne u standardizovanim prepisima kasnijih vremena.
Greške i izmene
Greške su kod prepisivanja "ne samo moguće nego i neizbježive" (Šagi-Bunić). One se mogu sastojati u nehotično krivo prepisanoj riječi, u svijesnom »ispravljanju«, u izostavljanju (lacuna) ili nadopunjavanju teksta kod prepisivanja (interpolatio). Naučnici razlikuju izmene koje su načinjene slučajno, greškom pisara, i one koje su načinjene namerno, usled određenog plana. Kakogod, kada pisar jednom izmeni tekst - bilo slučajno, bilo namerno - izmene postaju trajne u rukopisu. Naredni pisar, koji prepisuje rukopis, prepisuje i te greške i dodaje svoje greške. Vremenom se greške ponavljaju i umnožavaju.
Kelsos, helenistički filozof iz 2. veka, je kritikovao prepisivače hrišćanske literature zbog njihove prepisivačke prakse pune grešaka, te namernog menjanja tekstova:
Origen, crkveni otac iz 3. veka, takođe govori o velikom broju razlika među rukopisima evanđelja koje je imao:
Papa Damas se u 4. veku toliko zabrinuo zbog razlika medu latinskim rukopisima, da je naimenovao Jeronima da načini standardizovan prevod. Problem tekstualnih razlika je bio potisnut tokom srednjeg veka, sve do 17. veka kada su Mil i drugi naučnici počeli ozbiljno da mu posvećuju pažnju.
Naučnici danas procenjuju da postoji između 200.000 i 400.000 tekstualnih razlika u poznatim rukopisima Novog zaveta. Ehrman slikovito ističe da ima više razlika među poznatim rukopisima nego što ima reči u Novom zavetu. Najveći broj izmena je načinjen u prvim vekovima hrišćanstva, pre nego što su se pojavili profesionalni pisari.
Oneida
thumb|right|Tradicionalni svečani ovratnik po izvođaču Karen Ann Hoffman (Oneida Wisconsin), ca. 2007. U zbirci Dječjeg muzeja u Indianapolisu. Oneida, najmanje od plemena iz saveza Iroquois ili Haudenosaunee. Oneide su bili kroz veći dio svoje povijesti naseljeni u jednom selu, sa 60 do 100 'dugih kuća', blizu jezera Oneida u američkoj državi New York. Od svojih istočnih susjeda Mohawka, koji su govorili srodnim dijalektom, nazivani su 'sinovima'. U konfederaciji su ih zastupala devetorica poglavica. Godine 1696. francusko-kanadska policija ekspedicija zapalila je njihovo selo i sav kukuruz. Nakon uništenja sela, zajednica se podijelila na dvoje: Oneida (Upper Castle) i Canowaroghere (skull on a pole). Godine 1722. priključuju im se pleme Tuscarora, koji su izbjegli iz Sjeverne Karoline, pa postaju šesto pleme konfederacije, ali bez prava svojih zastupnika u plemenskim viječima. Oneide nisu ostali lojalni konfederaciji i bili su praktički jedino pleme Irokeza koje se borilo na američkoj strani u Ratu za nezavisnost. Ovo je izazvalo bijes Irokeza koji su ih počeli napadati. U ranom 19. stoljeću prodaju plemenska zemljišta. Pleme Oneida raspalo se na nekoliko skupina. Dio ih je otišao u Kanadu, odnosno u Ontario gdje ih još ima na Thames Riveru blizu Londona. Dio Oneida preseljen je u Wisconsin na zaljev Green Bay, a dio je ostao u New Yorku. Broj kanadskih Oneida 1996. godine iznosio je 5,887.
Biblijski rukopisi
Slučajne greške
thumb|Uzorak Lenjingradskog kodeksa
Oneida
Organizacija
Oneide je u vijeću Duge kuće zastupalo devet poglavica, i to po tri iz svake klase. Poglavice prve klase pripadali su klanu Vuka, oni iz druge klase pripadali su klanu Kornjače, i treća klasa su bili Medvjedi. Nova imena, istovremeno su i titule, nasljeđuju se stupanjem na dužnost, i takva je praksa od osnutka konfederacije kod svih 50 položaja Irokeza. Oneide su imali sljedeće poglavice:
I Klasa
Biblijski rukopisi
Namerne izmene
Tekstovi Novog zaveta su se ponekad menjali iz teoloških razloga. To se događalo kad su prepisivači hteli da osiguraju da tekstovi kažu ono što bi oni želeli da kažu; ponekad je razlog što su za njihova života besnele teološke rasprave. Namerne izmene mogu biti izuzetno značajne, zato što nam mogu reći nešto o tome kako su tekst tumačili pisari koji su ga prepisivali.
Profesor Bart Erman nalazi primere izmene novozavetnih rukopisa radi suprotstavljanja adopcionističkoj hristologiji. Te promene naglašavaju da je Isusa rodila devica, da nije usvojen prilikom krštenja i da je bio Bog. Erman takvu promenu nalazi u Prvoj poslanici Timotiju, gde je za Hrista stajalo „onaj koji se ispoljio u telu" što je promenjeno u „Bog koji se ispoljio u telu".
Oneida
Organizacija
Da-yo-hä-gwen-da ‘Opening through the Woods’, ili Otvor kroz šumu.
II Klasa
III Klasa
Biblijski rukopisi
Namerne izmene
U starim rukopisima Evanđelja po Luki, kada su Josif i Marija vodili Isusa u Hram da ga blagoslovi sveti čovek Simeon, stoji: „njegov otac i majka čudili onome što mu je rečeno" (Luka 2:33). Međutim, mnogim rukopisima taj pasus je izmenjen da glasi: „Josif i njegova majka su se čudili..." Tako izmenjeno Evanđelje više ne govori da je Josif otac Isusa. Sličnih izmena ima i nekoliko stihova kasnije, kada Isus kao dvanaestogodišnjak bez znanja roditelja ostane u Hramu. Tekst kaže: „njegovi roditelji nisu znali za to". Neki rukopisi menjaju tekst da glasi: „Josif i njegova majka nisu znali za to". Dalje u tekstu, nakon što su se vratili u Jerusalim da nađu Isusa, Marija ga nalazi u hramu i grdi: „Otac i ja smo te tražili!" I opet su neki pisari izmenili tekst da glasi „Mi smo te tražili!" Jedna od najočitijih protuadopcijskih izmena se pojavljuje u priči o Jovanovom krštenju Isusa, što je mesto koje su adopcionisti koristili kao dokaz da je Bog odabrao Isusa da bude njegov sin. U najvećem broju sačuvanih rukopisa glas sa neba kaže: „Ti si moj voljeni Sin kojim sam veoma zadovoljan" (Luka, 3:23). Ali, u jednom starom grčkom rukopisu i u nekoliko latinskih, glas kaže nešto sasvim drugačije: „Ti si moj Sin, danas sam te rodio”. Citat u ovom obliku navode i rani crkveni oci u vremenu pre nastanka većine sačuvanih rukopisa. I u gotovo svim slučajevima, navodi se druga varijanta teksta („danas sam te rodio"). Tekst su izmenili kasniji pisari koji su se plašili adopcionističkih konotacija.
Pored teoloških motiva, na prepise teksta su delovali i drugi istorijski faktori, koji su se odnosili na društvene sukobe tog vremena, kao što je uloga žene u ranom hrišćanstvu, hrišćanski spor s Jevrejima i odbrane od paganske kritike. Još jedan faktor je pisarska sklonost „usklađivanja" pasusa, kad god se ista priča javlja u više evanđelja.
Glavni rukopisi Biblije
Najznačajniji sačuvani rukopisi Biblije (neki sadrže samo hebrejski Tanah, a neki i Novi zavet), kronološkim redom:
Rukopisi Novog zaveta
thumb|Najstariji sačuvani novozavetni fragment: [[Evanđelje po Jovanu iz 2. veka.]] Ranih grčkih rukopisa je bilo mnogo i znatno su se razlikovali, što je veoma rano dovelo do problema sa prevodima tekstova na latinski. Problem je kulminirao krajem 4. veka, kad je papa Damas naložio najvećem učenjaku svog vremena, Jeronimu, da načini zvanični latinski prevod za sve hrišćane koji govore latinski, u Rimu i šire. Jeronim je morao da uporedi brojne kopije biblijskih rukopisa, i grčke i latinske, da bi prosudio o tekstu za koji je smatrao da su ga izvorno napisali autori. Taj prevod Biblije je postao poznat kao Vulgata (=narodna) Biblija hrišćana latinskog jezika.
Tokom srednjeg veka rukopisi Novog zaveta su prepisivani u prilično standardizovanom obliku, na Istoku u vidu vizantijskog teksta, a na Zapadu kao latinska Vulgata.
U 17. veku engleski proučavaoci Brajan Volton i Džon Fel su objavili izdanja koja su uzela u obzir razlike u dostupnim rukopisima. Ali tek je 1707. kritičko izdanje Novog zaveta na grčkom Džona Mila pokrenulo lavinu koja je nagnala proučavaoce da ozbiljno shvate ogroman problem tekstualnih razlika u tekstovima Novog zaveta.
Karl Lachmann (1793-1851), nemački filolog i kritičar, je 1831. godine prvi načinio novu verziju teksta Novog zaveta, koja nije bila zasnovana na Textus Receptus-u, već isključivo na rukopisima iz antike.
Tekstualna kritika
thumb|Fragment rukopisa iz Kumrana 1QIsab, tj. knjige proroka [[Izaija (prorok)|Izaije.]] Američki naučnik Bart Ehrman, koji proučava izmene u novozavetnim rukopisima nastale tokom viševekovnog prepisivanja, izražava znatan kriticizam:
Tekstolozi su sa relativnom pouzdanošću locirali nekoliko mesta u preživelim biblijskim rukopisima koja ne predstavljaju izvorni tekst Novog zaveta. Neki od takvih odlomaka iz evanđelja, za koje danas prilično pouzdano znamo da nisu izvorno pripadali Novom zavetu, su postali delovi Biblije popularni kod hrišćana vekovima.
Opština Malu cu Flori, Dâmbovița
Malu cu Flori je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Foulenay
Fulne je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 81 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 221 m, a minimalnoj 197 m).
NGC 269
NGC 269 je otvoreni skup u zviježđu Tukanu.
1394
Godina 1394 (MCCCXCIV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Cayuga
Cayuga, /ime dolazi od Kwĕñio'gwĕb, the place where locusts were taken out; Hewitt)/ Jedno od pet plemena plemenskog saveza Iroquois ili Haudenosaunee, nastanjeno nekada na obalama jezera Cayuga u američkoj državi New York. Godine 1660. bilo ih je 1,500 a 1778. 1,100. Na početku Američke revolucije veliki dio plemena preseljen je u Kanadu odakle se nikada nije vratio, dok se ostatak u SAD-u raspršio među drugim plemenima saveza. Ubrzo nakon revolucije oni prodaju svoja plemenska područja u New Yorku. Neki od njih odlaze u Ohio gdje postaju poznati kao  'Seneca of the Sandusky' , a svoj put završavaju na Indian Territory, odnosno u današnjoj Oklahomi. Dio ih se pridružio plemenu Oneida i Wisconsinu, dio je ostao u New Yorku sa Irokezima, a većina ih se nalazi na rezervatu Grand River u Ontariju.
Etnografija
Cayuge su 1670 imali 3 sela Goiogouen (plemensko središte), Thiohero (Tiohero) i Onnontare, a u kasnijem periodu pa do suvremenih dana spominju se: Gayagaanha, Ganogeh, Gewauga, Neodakheat, Chonodote, Gandaseteigon, Kawauka, Kente, Oneniote i Onyadeakahyat
Struktura društva
Društvo Cayuga najsrodnije je onom od Seneca Indijanaca. Kao 'četvrta vatra' saveza  'Naroda duge kuće' , oni se označavaju nazivom 'nećaka', Onondagama na istoku i Senecama na zapadu, i sa Oneidama, ostali ih smatraju  'mlađom braćom' . U vijeću naroda duge kuće, odnosno Haudenosaunee, Cayuge se označavaju imenom 'naroda velike lule (=the People of the Great Pipe), a zastupa ih deset poglavica iz 3 klase, i uvijek pripadnici istih klanova. Prvoj klasi pripada pet poglavica čije je ime ujedno i titula, kao kod svih ovih irokeških položaja, viz:
Druga klasa sastoji se od 3 poglavice:
Treća klasa ima dvoje poglavica iz klana Snipe ili Šljuka:
Klan je egzogaman, imenovan i matrilinearan. U Morganovo doba cayuge su imali 8 rodova podijeljenih u dva bratstva (fratrije), ali nejednako raspoređeni. U prvoj fratriji bilo je 5 klanova: Bear (Medvjed), Wolf (Vuk), Turtle (Kornjača), Snipe (Šljuka) i Eel (Jegulja). Druga fratrija imala je sveka 3 klana, i to Deer (Jelen), Beaver (Dabar) i Hawk (Jastreb). -sedam od njihovih klanova isti su kao i kod Seneca, ali su iščezli Čaplje (klan Heron), a njegovo mjesto, ali u suprotno bratstvu zauzeo jer klan Jegulja.
Privreda
Populacija Cayuga u domorodačko doba iznosila je oko 1,500 duša, sa 300 ratnika i 100 'dugih kuća'. Živjeli su od ugoja kukuruza, što je bio ženski posao, dok su muškarci bili lovci, ribari i ratnici.
Pleme Cayuga danas
danas pleme Cayuga živi najviše u Kanadi u provinciji Ontario, a 2007. godine tamo ih je registrirano preko 6,000, od čega 3,101 Upper Cayuga i 3,162 Lower Cayuga. prema podacima iz 1999. manje od 100 kanadskih Cayuga znalo je govoriti cayuga-jezikom ,a služe se njime i prilikom svojih tradicionalnih rituala religije Handsome Lake (Lijepo jezero).
Colonia Unidad Deportiva, Cuernavaca
Colonia Unidad Deportiva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
NGC 270
NGC 270 je galaksija u zviježđu Kit.
Colonia Unidad Deportiva, Cuernavaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 773 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1598 m.
Доњи Мушић
Доњи Мушић је насеље у Србији у општини Мионица у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 178 становника.
Демографија
У насељу Доњи Мушић живи 206 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,2 година (46,0 код мушкараца и 44,4 код жена). У насељу има 81 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,00.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Edogawa Ranpo
Tarō Hirai (japanski: 平井 太郎; Nabari, 21. listopada 1894 – 28. srpnja 1965), poznatiji pod pseudonimom Edogawa Ranpo (japanski: 江戸川 乱歩; nekad romanizirano kao Edogawa Rampo), bio je japanski pisac i kritičar koji je odigrao ključnu ulogu u razvoju kriminalističke književnosti u Japanu. Glavni lik velikog broja njegovih romana je Kogorō Akechi, koji je u kasnijim romanima postao vođa grupe znane kao "Dječaci-detektivi" (少年探偵団 Shōnen tantei dan).
Ranpo je bio veliki ljubitelj zapadnih autora krimića, posebice Edgara Allana Poea. Njegov pseudonim je zapravo zapis japanskog izgovora Poeova imena. Od ostalih autora, značajan utjecaj izvršili su i Sir Arthur Conan Doyle, kog je Ranpo pokušao prevesti na japanski dok je bio student na Wasedi, te japanski autor krimića, Ruikō Kuroiwa.
Period do Drugog svjetskog rata
Tarō Hirai rođen je 21. listopada 1894. u mjestu Nabari, prefektura Mie. Odrastao je u Nagoji, a 1912. godine upisao je Sveučilište Waseda, gdje studira ekonomiju. Nakon što je 1916. godine diplomirao, radio je niz neobičnih poslova, među kojima su urednik novina, karikaturist i crtač za časopise, ulični prodavač sobe i zaposlenik u knjižari.
Svoj književni debi imao je 1923. godine pričom "Bakreni novčić od dva sena" (二銭銅貨), koju je objavio pod pseudonimom Edogawa Ranpo (etimologija istog objašnjena je u uvodu). Priča se pojavila u časopisu Shin Seinen, koji je pisan za odraslu populaciju. Shin Seinen je ranije objavljivao priče različitih zapadnih pisaca među kojima su Poe, Doyle i G. K. Chesterton, ali je ovo bio prvi put da je časopis objavio važnije krimi djelo nekog japanskog autora. Neki, poput Ranpova prvog engleskog prevoditelja, Jamesa B. Harrisa, pogrešno su smatrali kako je ovo prvi moderni japanski krimić, no, već su puno prije Ranpova pojavljivanja 1923. godine, autori kao što su Ruikō Kuroiwa, Kidō Okamoto, Jun'ichirō Tanizaki, Haruo Satō i Kaita Murayama, u svoja djela bogata pustolovinom, bizarnim, intrigom i groteskom ubacivali elemente istraživanja, misterija i zločina. Ono što je kritičarima upalo u oko kao novina u Ranpovoj priči jest fokus na logičkom procesu korištenom pri rješavanju slučaja u sklopu priče koja je usko povezana s japanskom kulturom. Priča se temelji na ekstenzivnom opisu ingenioznog koda temeljenog na budističkom napjevu znanom kao "nenbutsu" kao i na korištenju Brailleovog pisma na japanskom jeziku.
Tokom sljedećih godina, Ranpo je napisao nekoliko priča temeljenih na zločinu i procesu rješavanja istog. Među njima su i neke koje se danas smatraju klasicima japanske književnosti s početka XX. stoljeća. "Ubojstvo na brdu D" (D坂の殺人事件) iz siječnja 1925. je priča o ženi koja je ubijena tokom izvanbračne, sadomazohističke afere. "Promatrač na tavanu" (屋根裏の散歩者) iz kolovoza iste godine govori o čovjeku koji ubije susjeda tako što mu, kroz rupu na tavanu, ubaci otrov u usta. Posljednja u ovom nizu je "Ljudska stolica" (人間椅子), objavljena u listopadu, koja govori o čovjeku koji se sakrije u stolicu kako bi osjetio tijela ljudi koji sjedaju na njega. Zrcala, leće i drugi optički uređaji pojavljuju se u nekolicini Ranpovih ranih priča, poput "Pakla zrcala" (鏡地獄).
Iako su njegova prva djela bila primarno bazirana na istrazi i rješavanju naizgled nerješivih zločina, Ranpo se tokom 1930-ih znatno posvetio pričama koje su uključivale kombinaciju senzibiliteta znanu kao "ero guro nansensu", koja etimologiju vuće u terminu "erotika, groteska, besprizornost". Prisutnost ovih senzibiliteta pomogla mu je prodati djela u javnosti, koja je bila spremna čitati njegova djela. Vidljivo je kako je Ranpo pokazao tendenciju da u ovim pričama ubacuje elemente onoga što su Japanci tada nazivali "abnormalnom seksualnošću" (変態性欲). Primjerice, dobar dio radnje romana Demon na usamljenom otoku (孤島の鬼), koji je od siječnja 1929. do veljače 1930. izdavan u seriji u časopisu Asahi, prati opčinjenost homoseksualnog liječnika jednim od glavnih likova.
Do kraja '30-ih godina, Ranpova su djela redovito objavljivanja u nekolicini časopisa popularne književnosti, a sam je pisac postao najznačajnije ime japanske krimi književnosti. Njegov glavni detektiv, Kogorō Akechi, koji se prvi put pojavio u "Ubojstvu na stazi D", postao je redovit u njegovim pričama, dobar dio kojih ga je prikazivao u borbi s lukavim kriminalcem znanim kao Misteriozni čovjek s 20 lica (怪人二十面相), koji je imao izvanrednu sposobnost maskiranja koja mu je omogućila normalno sudjelovanje u društvu. Dobar dio tih romana je i ekraniziran. Roman Vampir (吸血鬼) iz 1930. godine uvodi lik Kobayashija (小林少年), Akechijeva pomoćnika, dok je nakon Drugog svjetskog rata, Ranpo napisao seriju romana u kojima su Akechi i Kobayashi voditelji grupe mladih detektiva znane kao "Dječaci-detektivi" (少年探偵団). Ova su djela dosegla nevjerojatnu popularnost tako da se često čitaju i danas.
Period Drugog svjetskog rata
Godine 1939., dvije godine nakon Incidenta na mostu Marka Pola i izbijanja Drugog sino-japanskog rata 1937. godine, vladini cenzori naredili su Ranpu da izbaci svoju priču "Gusjenica" (芋虫), koju je bez problema tiskao nekoliko godina ranije, iz zbirke koju je pripremao Shun'yōdō. "Gusjenica" govori o veteranu koji je postao kvadriplegičar i toliko unakažen ratom da je postao "ljudska gusjenica", nesposoban da se kreće, govori ili živi sam. Cenzori su zabranili priču, smatrajući valjda kako će radnja iste sniziti borbeni moral. Ovo je bio velik udarac za Ranpa, koji je živio od tantijema od ponovnih izdanja. Ova priča bila je izrazito utjecajna, a redatelj Kōji Wakamatsu djelomično je temeljio svoj film Kyatapirā (2010.), koji je konkurirao za Zlatnog medvjeda na 60. Berlinaleu, na Ranpovoj priči.