cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kramer vs. Kramer
Kramer protiv Kramera (eng. Kramer vs. Kramer) je drama Roberta Bentona iz 1979. s Dustinom Hoffmanom i Meryl Streep u glavnim ulogama, nastala po romanu Averyja Cormana. Film govori o razvodu i svima na koje on utječe, uključujući mladog sina razvedenog para. Film je dobitnik Oscara za najbolji film 1979.
Radnja
Joanna Kramer (Meryl Streep), akademska umjetnica, je kućanica i majka svojem sinu Billyju (Justin Henry). Osjećajući se ograničenom u toj ulozi, i zanemarena od strane svojeg muža Teda (Dustin Hoffman), Joanna odlazi kako bi "pronašla samu sebe".
Ted, koji se fokusirao na svoju karijeru u marketingu, i koji je taman ostvario najveći posao za svoju agenciju, šokiran je Joanninom odlukom te ostaje odgajati Billyja sam. Uz pomoć svog susjeda i Joannine prijateljice, Margaret (Jane Alexander), Ted počinje shvaćati zašto ga je Joanna ostavila. U međuvremenu postaje sve više zainteresiran za Billyjev odgoj te sve više zanemaruje svoj posao (koji na kraju gubi).
Nakon nekih godinu i pol nakon što je otišla, Joanna se vraća u New York kako bi zatražila skrb nad Billyjem te počinje sudski spor. Sud ga dodjeljuje majci, ali u jutro kad Billy treba krenuti s majkom, ona dolazi u stan i kaže Tedu da, iako voli Billyja i želi ga sa sobom, zna da je njegov pravi dom s Tedom, te odlučuje pustiti Billyja da ostane s ocem. Film završava s vratima dizala u kojem je Joanna, koja kreće gore reći Billyju da će ostati s tatom.
Loreen
Lorine Zineb Nora Talhaoui (16. listopad 1983 -), poznatija pod umjetničkim imenom Loreen je švedska pjevačica i muzička producentica, najpoznatija po tome što je, zastupajući Švedsku, sa pjesmom Euphoria, pobijedila na natjecanju za pjesmu Eurovizije 2012. godine. Rođena u Stockholmu. Odrasla u Västeråsu. Iz obitelji marokanskih imigranata.
Biot (Primorski Alpi)
Bio je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 5.575, a gustina naseljenosti je iznosila 359 stanovnika/km².
Mario Righi
Mario Righi, jedan od nekadašnjih igrača Hajduka koji za klub počinje igrati još desetih godina dvadesetog stoljeća, a prvi nastup na službenoj utakmici zaigrao je protiv splitskog Borca 28. ožujka 1920. prvoj nakon osnivanja splitskog nogometnog podsaveza. Ovu utakmicu Hajduk je dobio sa 8:0, a čak 4 od 8 golova dao je Janjčić. Suigrači na toj utakmici bili su mu: Kaliterna (branka), Dujmović, Prokeš, Tagliafero, Borovčić Kurir, Šitić. Pilić, Hochmann, Gazdić i Machiedo.
Na prvoj Hajdukovoj trening utakmici nastupio je za momčad A. Mario Righi odigrao je 4 službene utakmice u splitskom podsavezu bez zadanih golova, ali i 94 prijateljske utakmice u kojima je zabio 10 golova.
Julie & Julia
Meril Strip je za svoju ulogu osvojila Zlatni globus za najbolju glavnu glumicu i Nagradu filmske kritike za najbolju glavnu glumicu, a bila je nominovana i za BAFTA nagradu, Nagradu Udruženja glumaca i Oskar za najbolju glavnu glumicu.
Paranthropus robustus
Paranthropus robustus (ili Australopithecus robustus) prvobitno je otkriven u Južnoafričkoj Republici 1938. godine. Razvoj P. robustus, pretežno po pitanju karakteristika lubanje, čini se da je ciljao u smjeru "kompleksa za žvakanje tvrdih materijala". Zbog osobina koje se asociraju sa ovom robusnom linijom australopitecina, antropolog Robert Broom je uspostavio rod Paranthropus i svrstao tu vrstu u njega.
Smatra se da je Paranthropus robustus živio prije između 2,0 i 1,2 miliona godina. P. robustus je imao veliku sagitalnu krijestu, čeljust, čeljusne mišiće i kutnjake i pretkutnjake.
Otkriće
Nakon Dartovog otkrića vrste Australopithecus africanus, Broom je podržavao njegove tvrdnje da je Australopithecus africanus bio predak Homo sapiensa. Broom je bio škotski doktor koji je u to vrijeme radio u Južnoafričkoj Republici i koji je počeo vršiti vlastita iskopavanja u Južnoj Africi kako bi pronašao još primjeraka, koje je Dart bio prethodno otkrio. Broom je 1938., u starosti od 70 godina, prilikom ekskavacija u Kromdraaiju (Južnoafrička Republika) pronašao dijelove lubanje i zube koji su sličili Dartovom primjerku vrste Australopithecus africanus, ali je lubanja imala neke "robusne" karakteristike.
Među fosilima su se nalazili dijelovi lubanje i zubi stari 2 miliona godina. Fosilna nalazišta s vrstom Paranthropus robustus mogu se pronaći samo u Južnoafričkoj Republici u Kromdraaiju, Swartkransu, Drimolenu, te pećinama Gondolin i Coopers. U pećini kod Swartkransa otkriveni su ostaci 130 jedinki. Pretrage provedene na zubima tih hominina pokazale su da je prosječan P. robustus rijetko živio duže od 17 godina.
Paranthropus robustus je postao prva otkrivena "robusna" vrsta hominida dugo prije P. boisei i P. aethiopicus. Broomovo prvo otkriće P. robustus bilo je prvo otkriće robusnog australopitecina i drugo australopitecina nakon vrste Australopithecus africanus, kojeg je pronašao Dart. Broomov rad na australopitecinima pokazao je da evolutivni trag koji je vodio do Homo sapiensa nije bio samo prava linija, već pun raznolikosti.
Morfologija
Tipično za robusne australopitecine, P. robustus je imao glavu oblikom sličnu onoj kod gorile, sa masivnije građenom čeljusti i zubima u odnosu na hominine u liniji roda Homo. Sagitalna krijesta, koja se protezala od vrha lubanje, služila je kao sidro za velike mišiće za žvakanje. Lubanju DNH 7 vrste Paranthropus robustus, "Eurydice", 1994. je u pećini Drimolen u Južnoj Africi otkrio Andre Keyser; stara je 2,3 miliona godina i pripadala je ženki.
Zubi tih primata bili su veći i deblji nego kod bilo kojeg pronađenog gracilnog australopitecina, pa je zbog morfoloških razlika Broom prvobitno priključio svoj primjerak vrsti Australopithecus robustus. Mužjaci P. robustus bili su visoki samo 1,2 m i težili su samo 54 kg, dok su ženke bile niže od 1 metra i težile samo 40 kg, što ukazuje na izražen spolni dimorfizam. Zubi P. robustus gotovo su iste veličine kao i kod P. boisei.
Broom je pažljivo analizirao svoje otkriće i primijetio razlike u veličini kutnjaka, koji su malo više sličili kutnjacima gorila nego ljudi. U Južnoj Africi pronađeno je još ostataka P. robustus. Prosječna veličina mozga P. robustus iznosi samo 410 do 530 cc, otprilike kao kod šimpanzi. Neki tvrde da se ishrana P robustus sastojala od tvrde hrane kao što su orasi i lukovice, budući da su živjeli u otvorenim šumama i savanama. Novija istraživanja ukazuju na to da su oni više bili generalisti, dok drugi tvrde da su se hranili tvrdom hranom samo za vrijeme oskudice.
Istraživanje omjera izotopa stroncija u zubima (2011) ukazalo je na to da su grupe vrsta Australopithecus africanus i P. robustus u Južnoj Africi bile patrilokalne: ženke su se nastanjivale dalje od mjesta rođenja nego mužjaci.
Berkley, Colorado
Berkli je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Kalijum acetat
Kalijum acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 98,142 Da.
Berkley, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.207, što je 464 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Paško Fabris
Paško Fabris, jedan od jedanaest igraća Hajdukove B momčadi koja je odigrala 16. travnja 1911 prvu Hajdukovu trening utakmicu protiv A momčadi i izgubila je sa 13:2.
Paško Fabris više se nikad neće vratiti na teren, a ime mu je ostalo zapisano uz sva ostala koji su prvi zaigrali nogomet u Splitu.
Sarvabadski okrug
Sarvabadski okrug je jedan od 10 okruga u Kurdistanskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Sarvabad.
Pčelinji vosak
thumb|250px|Pregled pčelinje gradnje saća iz pčelinjeg voska koje pčele luče iz voštanih žlijezda u vrlo krhkim listićima thumb|250px|Pčelinji vosak izliven u kalupu na kojem je voskak otopljen na suncu ili u parnom ili nekom drugom topioniku thumb|250px|Svijeće i figure proizvedene iz pčelinjeg voska Pčelinji vosak (lat.: Cera Flava) je prirodni vosak koji izlučuju pčele i od njega grade saće. Očišćen i izbijeljen u trgovinama se prodaje pod imenom Cera alba.
Prirodna specifična težina kod temperature od 15 °C iznosi 0,956kg. +, - 0,003kg. Točka topljenja mu je od 58 - 64 °C i daleko je veća od običnog parafinskog voska gdje je ona već na 30 °C. Na temperaturi iznad 65 °C pčelinji vosak postaje tekuć i može se prihvatiti za vlakna stijenja za svijeću. U kontaktu sa zrakom, svijeća gori dajući svjetlost i toplinu. Danas se za proizvodnju svijeća koriste jeftiniji stearin i parafin, koji su gotovo potpuno istisnuli korištenje pčelinjeg voska u toj proizvodnji ne zbog svoje kvalitete već zbog niže cijene.
Kao dodatak prehrani pčelinji vosak nosi oznaku E 901.
Pčelinji vosak u gospodarstvu
U gospodarskim granama koje se bave preradom i proizvodnjom od voska je danas pčelinji vosak najvećim dijelom zamijenjen umjetnim voskom tj. parafinom. Uprkos tome, nije ga moguće potpuno zamijeniti jer jer je kemijski jedinstven i nije ga moguće umjetno proizvesti kao ni ostale pčelinje proizvode. Najveći potrošač prirodnog pčelinjeg voska su kozmetička i farmaceutska industrija, gdje je on sastavni dio raznih krema, masti, pasta i ruževa za usne. Na te proizvode se najčešće stavlja oznaka "sadrži prirodni pčelinji vosak". Velike količine se troše i u proizvodnji svijeća. Ali u kemijskoj industriji ima još sasvim neznatnu ulogu (vosak za skije, voštane boje, sredstva za impregniranje). Veliki potrošač pčelinjeg voska je pčelarska industrija. Pčelari vosak najviše koriste za proizvodnju satnih osnova koje koriste da pčelama omouće bržu izgradnju pčelinjih saća.
Marko Margetić
Marko Margetić, jedan od prvih igrača Hajduka koji je zaigrao kao vratar na prvoj Hajdukovoj trening utakmici 16. travnja 1911. Igrao je na strani momačadi B, protiv momčadi A, koju su izgubili sa rezultatom 13:2. B momčad igrala je u majicama na rige, po uzoru na Čehe, a uz njega su za B momčad igrali i Antun Righi, Ante Mardešić, Pavo Mardešić, Josip Cotić, Fabjan Lukas, Lucijan Stella (jedan od osnivača Hajduka).
Na popisu igrača Hajduka uz njega neće se naći imena onih kojima je trening utakmica bila jedina, to su: Antun Righi, Marko Margetić, Ante Mardešić, Pavo Mardešić, Josip Cotić, Fabjan Lukas, Lucijan Stella (jedan od osnivača Hajduka). Njihova imena ostat će samo zapisana u povijesti Hajduka kao prvih koji su zaigrali balun u Splitu
Heinrich V od Bavarske
Heinrich (cca. 960 - 1026), iz Luksemburške dinastije bio je Luksemburgški grof (kao Henri I) od 998. te bavarski vojvoda (kao Heinrich V) od 1004. do smrti.
Biografija
Rođen je kao sin ardenskog grofa Sigfrieda i Hedwige od Nordgaua.
Na carskoj dijeti u Regensburgu - 1004. je imenovan bavarskim vojvodom, zahvaljujući šurjaku - caru Heinrichu II, koji je također bio bavarski vojvoda. Kad se 1009. se posvađao sa carem - izgubio je vojvodstvo, ali ga je ponovno dobio 1017. Nije se ženio, te je grofoviju naslijedio njegov nećak Heinrich a Bavarsku preuzeo novi car Konrad II te je predao kao apanažu svom sinu, kasnijem caru Heinrichu III.
Mapleton, Kansas
Mejpltaun je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 84, što je 14 (-14,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sakeški okrug
Sakeški okrug je jedan od 10 okruga u Kurdistanskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Sakez.
Brucheville
Brišvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 147 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 4 metara.
Codalonga, Belluno
Codalonga je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1296 m.
Petar Bonetti
Petar Bonetti (Split, 3. listopada 1888. - Zagreb 14. listopada 1967), prvi lijevi bek u povijesti Hajduka. Za Hajduk je odigrao svega jednu utakmicu, i to onu protiv talijanaškog kluba Calcio, koju je Hajduk dobi osa 9:0. Igrao je i za A momčad u prvoj Hajdukovoj trening utakmici.
Uz njega u prvoj postavi na toj utakmici igrali su Buchberger, Namar, Zuppa, Fakač, Murat, Tudor, Šitić, Raunig, Lewaj i Nedoklan.
Petar Bonetti nakon odigrane utakmice svoju dužnost u klubu preuzet će 1912. kada postaje treći predsjednik kluba, naslijedivši 1. listopada 1912 Antu Katunarića, a na mjestu predsjednika ostaje sve do 17. srpnja 1913. kada na njegovo mjesrto dolazi Grga Anđelinović.
Umro je u Zagrebu a sahranjen je u rodnom Splitu.
Cottleville, Missouri
Kotlvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.075, što je 1.147 (59,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kompleks prepoznavanja mesta početka, podjedinica 1
Funkcija
Kompleks prepoznavanja mesta početka (ORC) je visoko konzervirani proteinski kompleks sa šest podjedinica koji je esencijalan za inicijaciju replikacije DNK kod eukariotskih ćelija. Istraživanja na kvascu su pokazala da se ORC specifično vezuje za mesto početka replikacije i da služi kao platforma za konstrukciju prereplikacionog kompleksa, koji sadrži dodatne inicijacione faktore kao što su Cdc6 i Mcm proteini. Protein kodiran ovim genom je najveća podjedinica kompleksa prepoznavanja mesta početka. Dok su druge ORC podjedinice stabilne tokom ćelijskog ciklusa, nivoi ovog proteina variraju. Pokazano je da je to kontrolisano putem ubikvitin posredovane proteolize nakon inicijacije replikacije DNK. Ovaj protein se selektivno fosforiliše tokom mitoze.
Interakcije
Poznato je da ORC1 formira interakcije sa proteinima ORC2,   ORC4, ORC5, MCM4, MYST2, CDC6, Ciklin-zavisna kinaza 2, MCM6, SKP2, MCM7, MCM2, CDC45-srodni protein i Proteinska kinaza srodna sa ciklusom ćelijske podele 7.
Josip Cotić
Cotić kao ni ostali igrači koji nisu odigrali kasnije niti jednu utakmicu protiv nekog drugog kluba ne nalaze se na popisu Hajdukovih igrača. Njihov najveći značaj je taj što su prihvatili i utrli put jednoj novoj igri u Splitu i postali temelj povijesti Hajduka.
Josip Namar
Josip Namar, nekadašnji Hajdukov igrač koji je nastupio samo 11. lipnja 1911. u prvoj Hajdukovoj utakmici koju je odigrao protiv Calcia i pobijedio sa 9:0, i na kojoj je Šime Raunig u 7. minuti postigao prvi gol za Hajduk. Drugi gol u povijesti na istoj utakmici dao je Božo Nedoklan. Ostale golove dali su Božidar Šitić (6) i Antun Lewaj (?; ime mu se na nalazi na listi strijelaca Hajduka).
U ovoj prvoj Hajdukovoj utakmici koju je igrao protiv Calcia uz njega igrali su Buchberger (branka), Zuppa, Fakač, Bonetti, Murat, Tudor, Šitić, Raunig, Lewaj i Nedoklan.
Namar je 16. travnja 1911. sudjeluje i na prvoj Hajdukovoj trening utakmici na strani A-momčadi za koju su još nastupili Joseph Buchberger, Kruno Kolombatović, Petar Bonetti, Mario Righi, Ermenegild Rosseg, Vilibald Zuppa, Antun Righi, Stipe Sisgoreo, Ivan Tudor i Šime Raunig. Ova trening utakmica završila je pobjedom A-momčadi sa 13:2 koja je nosila bijeli dres (danas tradicionalni).
Anversa degli Abruzzi, L'Aquila
Anversa degli Abruzzi je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 347 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 578 m.
Pavo Mardešić
Pavo Mardešić, jedan od prvih igrača Hajduka koji je 16. travnja 1911. zaigrao prvu Hajdukovu trening utakmicu na Krajevoj njivi (Starom placu) u Splitu. Nastupio je za Momčad B, a suigrači su mu bili Marko Margetić (branka), Paško Sisgoreo, Božo Nedoklan, Josip Cotić, Lucijan Stella, Luka Fakač, Ante Mardešić, Fabjan Lukas, Paško Sisgoreo i Krunoslav Bonačić.
Pavo Mardešić uz nekoliko iznimaka (iz B mpomčadi) neće više nikada zaigrat za Hajduk, a kako nisu odigrali nijednu utakmicu protiv nekog drugog kluba, biće u povijesti zabilježeni jedino kao igrači prve trening utakmice, i imena im se neće naći na popisu nogomnetaša Hajduka; uz njega ovdje treba navesti i njegove suigrače Marko Margetić, Ante Mardešić, Josip Cotić, Fabjan Lukas, Lucijan Stella (jedan od osnivača Hajduka) i iz A momčadi Antun Righi.
Chattahoochee, Florida
Čatahuči je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.652 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.652 stanovnika, što je 365 (11,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
DNK stega
DNK stega, poznata i kao klizeća stega, je proteinska struktura koja služi kao faktor progresije DNK replikacije. Ona je kritična komponenta DNK polimeraze III. Klamfa se vezuje za DNK polimerazu i sprečava disocijaciju tog enzima sa templata DNK lanca. Protein–protein interakcije između stege i proteaze su jače i specifičnije nego direktne interakcije između polimeraze i templeta, DNK lanca. Jedan od korak koji ogračava brzinu reakcije DNK sinteze je vezivanje polimeraze sa DNK templetom, te prisustvo klizeće stege dramatično povećava broj nukleotida koje polimeraza može da doda u rastući lanac tokom pojedinačnog vezivanja. Prisustvo DNK stege može da povisi brzinu DNK sinteze oko 1.000 puta.
Villa Buffa di Perrero, Torino
Villa Buffa di Perrero je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Rockham, South Dakota
Rokam je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 33, što je 20 (-37,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fabjan Lukas
Fabjan Lukas, jedan od učesnika u prvoj Hajdukovoj utakmici u nedjelju na Uskrs 16. travnja 1911. Nastupio je za B momčad.
Kasnije se povlači iz nogometa, pa nije na popisu igrača Hajduka.
Marko Bencun
Marko Bencun (Metković, 9. studenog 1992.) je hrvatski nogometaš. Trenutačno nastupa za HNK Hajduk Split.
Karijera
Nogomet je počeo igrati u NK Međugorje, zatim je kratko nastupao za mlađe uzrasne kategorije Neretve iz Metkovića, a potom prelazi u splitski Hajduk na preporuku Dražena Mužinića, tadašnjeg skauta Hajduka. Na ljeto 2011. odlazi na posudbu u trećeligaša, stobrečki Primorac 1929, a zatim na proljeće u drugoligaško Dugopolje. U prvu momčad Hajduka vraća se u ljeto 2012. godine. Za prvu momčad debitira 1. rujna 2012. na utakmici s Rijekom kod trenera Krstičevića. Početkom 2013. odlazi na posudbu u Primorac, a nakon toga ponovno igra za Hajduk kod trenera Igora Tudora.
Ante Mardešić
Ante Mardešić, učesnik prve Hajdukove trening utakmice koja se odigrala na uskrs 16. travnja 1911. u tri sata poslije podne. Bio je u sastavu B momčadi koja je utakmicu igubila sa 13:2.
Prvi brankari ( gol=branka; tako nazivani u Splitu i od Spličana ) na prvoj trening utakmici bili su Joseph Buchberger za A momčad i Marko Margetić za B momčad.
Ni Mardešić ni vratar Margetić ne nalaze se na popisu Hajdukovih igrača, jer im je ova trening utakmica bila jedina koju su odigrali, i nisu kasnije nastupili protiv nijednog drugog kluba.
Njihova imena ostaju pamćena kao prvih igrača koji su obukli Hajdukov dres, i utrli nogometni sport u Splitu.
Paranthropus boisei
Paranthropus boisei ili Australopithecus boisei bio je rani hominin i opisan je kao najveći pripadnik roda Paranthropus. Živio je u Istočnoj Africi tokom epohe pleistocena od prije 2,3 do 1,2 miliona godina.
Niacinski receptor 1
Niacinski receptor 1, takođe poznat kao NIACR1 ili GPR109A, je protein koji je kod čoveka kodiran NIACR1 genom.
Funkcija
GPR109A receptor ima visok afinitet za nikotinsku kiselinu (niacin). On je član grupe GPCR receptora nikotinske kiseline (drugi član je GPR109B).
Paranthropus boisei
Otkriće
Paranthropus boisei (kako je ta vrsta kasnije kategorizirana) pokazala se kao pravo blago, naročito kada je sin spomenutih antropologa, Richard Leakey, ustvrdio da je to bila prva vrsta hominina koja je koristila kamene alate. Richard je 1969. u Koobi Fori blizu regije jezera Turkana u Keniji otkrio još jednu lubanju.
Niacinski receptor 1
Klinički značaj
Za GPR109A se smatra da je biomolekulska meta niacina, koji je široko propisivani lek za tretman dislipidemije, i za povišenje nivoa HDL holesterola. Terapeutski učinak niacina je ograničen ispiranjem. Kod GPR109A nokaut miševa, efekti nijacina na lipide i ispiranje su eliminisani. Kod arestin beta 1 nokaut miševa, niacinski efekat na ispiranje je znatno umanjen dok je njegov uticaj na lipidne promene zadržan.
Precizni mehanizam dejstva niacinskih terapeutskih efekata nije potpuno istražen. Smatra se da on delom deluje putem aktivacije GPR109A, što umanjuje nivoe intracelularnog cAMP i time se inhibira lipolizu adipocitima. U kontrastu s tim, efekat ispiranja je posledica GPR109A aktivacije ERK 1/2 MAP kinaza posredovanog arestinom beta 1. Aktivacija MAP kinaza zatim izaziva oslobađanje prostaglandina D2 iz Langerhanovih ćelija kože.
Paranthropus boisei
Morfologija i tumačenje
Zapremina mozga dosta je malena, između 500 i 550 cm³, ne mnogo veća u odnosu na one kod vrsta Australopithecus afarensis i Australopithecus africanus ili današnjih šimpanzi. Za razliku od P. robustus, P. boisei je imao mnogo kraći veliki otvor (foramen magnum). Uz to su varijacije u izgledu lubanja unutar vrste P. boisei neobično velike. Kod prosječnih odraslih mužjaka bile su veće nego kod ženki (spolni dimorfizam), kao što je bio slučaj sa gotovo svim vrstama australopitecina. Mužjaci su težili oko 49 kg i imali visinu od 1,37 metara, dok su ženke težile 34 kg i imale visinu od 1,24 m.
Imao je lubanju visoko specijaliziranu za žvakanje tvrdih materijala i nekoliko osobina koje se mogu naći kod današnjih gorila. P. boisei je nastanjivao šumovite savanske predjele. Tu vrstu ponekada zovu "Orašarko" zato što je imao najveće i najravnije (pret)kutnjake i najdeblju zubnu gleđ od svih poznatih hominina.
Paranthropus boisei je imao velike žvakaće mišiće, zajedno sa velikom sagitalnom krijestom. Zbog činjenice da je njihovo lice tako široko, P. boisei je također imao ogromne obrazne zube, četiri puta veće od ljudskih. Mada su imali tako velike kutnjake i obrazne zube, prednji su im bili dosta manji od onih kod sličnih vrsta.
Neki tvrde da je kraniodentalna morfologija ovog taksona (veliki pretkutnjaci i kutnjaci, debela gleđ, robusna čeljust, sagitalna krijesta, široka obrazna regija) pokazatelj ishrane tvrdom ili žilavom hranom kao što su gomolj, orasi i sjemenje. Međutim, istraživanje mikroskopskih tragova trošenja kutnjaka kod P. boisei pronašlo je uzorak mnogo drukčiji od onog kod vrste P. robustus u Južnoafričkoj Republici, za koju se smatra da se hranila tvrdom hranom u vrijeme oskudice. Tako se pokazalo da je tvrda hrana rijetko bila dio njegove ishrane. Omjeri ugljikovih izotopa kod P. boisei ukazuju na to da je njegovom ishranom dominirala C4 vegetacija, za razliku od P. robustus u Južnoafričkoj Republici.
Ishrana
Ishrana bilo kojeg taksona odnosi se na različite vrste hrane i pića na koje se određeni organizam oslanja za pribavljanje hranjivih tvari. Gotovo svo istraživanje ishrane izumrlih hominina prije svega se fokusira na hranu koju konzumiraju, zato što im je za piće služila voda. Gotovo su svi primati i hominini bili generalisti, što znači da su jeli raznoliku hranu i da se nisu oslanjali na jedan specifičan izvor hrane.
Zajedno sa voćem i orasima, ustvrđeno je da je Paranthropus boisei jeo velike količine trave i šaši. Analizom stabilnih izotopa u fosilima Paranthropusa boiseia ustvrđeno je da je on jeo velike količine C4 biomase koja je postojala u njegovo vrijeme. Čak je ustvrđeno i da je Paranthropus boisei jeo veće količine biljnih tvari nego bilo koji drugi hominin. Jedno istraživanje došlo je na zaključak da se ishrana vrste Paranthropus boisei zapravo većinom sastojala od trave i šaši kao što je Cyperus esculentus i da je rijetko jeo voće i orahe.
Ponašanje
Nakon što je uspio preživjeti dvije različite vrste ekoloških okolnosti, P. boisei je razvio raznolike strategije preživljavanja. Također je bitno naglasiti da je dodavanje lukovica u ishranu činilo vjerojatnijim za tu vrstu da unese neophodnu dnevnu količinu kalorija.
Podaci o ugljikovim izotopima kod Paranthropus boisei ukazuju na to da im se ishrana prije svega zasnivala na resursima C4, vjerovatno travama i šaši. Podaci također ukazuju na to da je ta ishrana centrirana oko resursa C4 bila zastupljena dugo vremena i na velikim geografskim prostranstvima.
Također daljnje opovrgavaju razne teorije o uzorcima ishrane kod Paranthropus boisei; uzorak ishrane kod Paranthropus boisei nije bio sličan onom kod afričkih čovjekolikih majmuna, te se nije fokusirao na orahe i tvrdo voće.
Na osnovu podataka o ugljikovim izotopima i mikroskopskim tragovima trošenja zuba vjerovatno je da su Paranthropusi u istočnoj Africi i južnoj Africi imali različitu ishranu.
Zubi
Paranthropus boisei je poznat po velikim i glatkim obraznim zubima sa debelom gleđi. Uzorak trošenja zuba na mikroskopskom nivou kod jedinstvenih i čvrstih zuba P. boisei naveo je mnoge na uvjerenje da se njegova ishrana sastojala od čvrste hrane; zbog toga je P. boisei dobio nadimak "Orašarko". Neke analize pokazuju samo laku istrošenost zuba, sa finim linearnim grebenima i udubljenjima. P. boisei se smatra jednim od najvećih konzumenata tvrde hrane. Deblja gleđ jedna je od glavnih osobina u evoluciji hominina. Postoji mogućnost da postoji veza između debljine gleđi i prilagodbi ishrani određenim vrstama hrane.
Mikroskopski tragovi trošenja zuba kod P. boisei istražuju se od 1980-ih, zato što je ishrana tih hominina nepoznata. Kada istražuju istrošenost, naučnici su u stanju istražiti uzorke na zubima, pomoću čega ustvrđuju u koju prehrambenu klasu taj hominin spada. Kada je P. boisei umro, uzorak od nekoliko prethodnih obroka stvrdnuo bi se u gleđ, omogućivši naučnicima da vide šta je jeo.
Out of Africa (film)
Moja Afrika je američki film iz 1985. godine. Redatelj je Sydney Pollack. Nastao je prema autobiografskoj knjizi "Moja Afrika" iz 1937. godine, koju je napisala Dankinja Karen Blixen pod pseudonimom Isak Dinesen. Film je osvojio 28 nagrada i 17 nominacija, uključujući i 7 dobivenih Oscara (za najbolji film, najboljeg redatelja, za najbolju scenografiju, za najbolju fotografiju, za najbolji adaptirani scenarij, za najbolju originalnu glazbu i za najbolje miksanje zvuka).
Radnja
Dankinja Karen Blixen (Meryl Streep) po zanimanju je spisateljica. Udaje se za svog prijatelja Brora von Blixen-Fineckea (Klaus Maria Brandauer), kako bi dobila plemićku titulu. On se za nju oženio, jer je bio siromašan plemić, a Karen je imala novce, koji su mu trebali kao početni kapital. Zajedno odlaze u Keniju na plantažu kave. Puno vremena provodi sama, jer suprug često izbiva s plantaže boraveći u lovu. Da bi pobijedila dosadu, brine se o plantaži i druži se s dva muškarca. Zarazila se sifilisom preko supruga, zbog čega se vratila u Dansku na liječenje. Nakon povratka zaljubljuje se u britanskog avanturista i lovca na divlje zvijeri Denysa Fincha-Hattona (Robert Redford). Zajedno odlaze na safari. Nakon početnog prijateljstva, razvija se ljubavni odnos. Karen želi brak s Denysom, što on odbija, jer se ne želi odreći pustolovnog života. Karen otvara školu, kako bi podučavala afričku djecu. Denys je poginuo u zrakoplovnoj nesreći. Na njegovom sprovodu, Karen je napustila Europljane i priklonila se Afrikancima. Nakon što je katastrofalan požar uništio plantažu kave, vratila se u Dansku i pisala memoare o boravku u Africi.
Gougenheim (Alzas)
Gugenhajm je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Strazbur Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 380 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 287 m, a minimalnoj 172 m).
Elektronvolt
Elektronvolt (eV) je mjerna jedinica za energiju, korištena u atomskoj i molekularnoj fizici. Definirana je kao kinetička energija koju primi elektron kada je ubrzan električnim poljem kroz potencijalnu razliku od 1 V (volt) u vakuumu. Po tome, 1 V (1 džul / kulon) pomnožen S elementarnim nabojem (1 e ili 1,60217653(14)×10-19 C) daje 1 eV, koji je jednak 1,60217653(14)×10-19 J. Historijski, elektronvolt je smišljen kao jedinica mjere zbog svoje korisnosti u radu s akceleratorom čestica, jer elementarna čestica s nabojem q ima energiju E = q x U, nakon prolaska kroz razliku potencijala U, pa ako se elementarni naboj prikazuje s e, a potencijal s V, onda se energija izražava s eV.
1 eV = 1.602 J (džula). Elektronvolti su prikladni za mjerenje energije čestica i elektromagnetskog zračenja. Energija X-zraka se izražava u elektronvoltima.
Kao i kod ostalih mjernih jedinica, rabe se izvedene jedinice s prefiksima mjernih jedinica:
Elektronvolt nije osnovna mjerna jedinica u međunarodnom sustavu mjernih jedinica i njena vrijednost se mora dobiti pokusima. Ona se dosta koristi u fizici, pogotovo atomska fizika, nuklearna fizika i fizika elementarnih čestica.
Kao jedinica energije
Za usporedbu:
Kao jedinica količine gibanja
U fizici elementarnih čestica elektronvolt se često koristi kao jedinica da se izrazi količina gibanja p. Razlika potencijala od 1 volt uzrokuje da elektron dobije količinu energije od jedan elektronvolt. U fizici elementarnih čestica jedna od osnovnih jedinica brzine je brzina svjetlosti u vakuumu, tako da djeljenjem energije u eV s brzinom svjetlosti u vakuumu c, količina gibanja se može opisati s eV/c.
Na primjer, ako je količina gibanja p elektrona recimo 1 GeV, onda se dobije:
Kao jedinica mase
Prema ekvivalenciji mase i energije, elektrovolt se može izraziti i kao jedinica mase. Uobičajeno je u fizici elementarnih čestica, gdje se masa i energija mogu često izjednačiti, da se koristi eV/c2, gdje je c brzina svjetlosti u vakuumu.
Na primjer, reakcija elektrona i pozitrona. Pozitron s masom 0,511 MeV/c2 može anihilirati (proces u kojem se čestica sudara sa svojom antičesticom) da bi se dobilo 1.022 MeV energije. Proton ima masu od 0,938 GeV/c2, tako da je gigaelektronvolt veoma uobičajena jedinica za masu kod elementarnih čestica.
Atomska jedinica mase podijeljena s Avogadrovim brojem je skoro masa atoma vodika, koja je skoro i masa jednog protona.
Kao jedinica temperature
thumb| U nekim područjima, kao što je fizika plazme, uobičajeno je elektronvolt upotrebljavati kao jedinicu temperature. Da bismo pretvorili u K (Kelvin) koristi se Boltzmannova konstanta:
Na primjer, tipična energija magnetskog samoodržanja fuzije plazme je 15 keV, ili 170 MK (170 000 000 K).
Svojstva fotona
thumb|upright=2|Energija fotona u spektru vidljive svijetlosti Energija E, frekvencija ν, i valna dužina λ fotona su u odnosu:
Gdje je h Planckova konstanta, c je brzina svjetlosti u vakuumu. Za brzi proračun može poslužiti formula:
Replizom
thumb|450px|right|DNK replikacija. Dvostruki heliks se otpliće posredstvom [[helikaza|helikaze i topoizomeraze. Zatim jedna DNK polimeraza proizvodi kopiju vodećeg lanca. Druga DNK polimeraza se vezuje za zaostajući lanac. Taj enzim pravi diskontinuirane segmente (Okazaki fragmente) koje DNK ligaza spaja.]] Replizom je kompleksna molekulska mašina koja izvodi replikaciju DNK. Replizom se sastoji od dva replikativna polimerazna kompleksa, jedan od kojih sintetiše vodeći lanac, dok drugi sintetiše zaostajući lanac. Replizomska mašinerija prisutna u različitim organizmima sadrži helikazu, RFC, PCNA, girazu/topoizomerazu, SSB/RPA, primaze, DNK polimeraze I, Ribonukleaza H, i ligaze.
Pregled prokariotskog DNK replikacionog procesa
Kod prokariota, svaka podela nukleoida zahteva dva replizoma za bidirekcionu replikaciju. Dva replizoma nastavljaju replikaciju na obe viljuške. Nakon replikacije mesta terminacije dva replizoma se odvajaju od DNK. Tokom procesa replizim su fiksirani na ćelijskoj membrani i DNK templet prolazi kroz njih.
Pregled eukariotskog DNK replikacionog procesa
Kod eukariota, se formiraju brojni replikacioni mehuri na mestima početka replikacije širom hromozoma. Kao i kod prokariota, dva replizoma su potrebna, jedan u svakoj replikacionoj viljušci lociranoj u terminusu replikacionog mehura. Zbog znatnih razlika u veličini hromozoma, i kompleksnosti uslovljenoj visokim stepenom kondenzacije hromozoma, brojni aspekti procesa DNK replikacije eukariota, ukljušujući terminalne faze, su u manjoj meri poznati nego kod prokariota.
Casilina Sud, Frosinone
Casilina Sud je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Amirat (selo)
Amira je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi koja pripada prefekturi Gras.
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 26 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,95 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 860 metara (maksimalnoj 1.373 m, a minimalnoj 725 m).
Centerville, Gallia County, Ohio
Sentervil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 103, što je 31 (-23,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Niacinski receptor 2
Niacinski receptor 2, NIACR2 ili GPR109B, je protein koji je kod čoveka kodiran NIACR2 genom.
Funkcija
GPR109B ima nizak afinitet za nikotinsku kiselinu (niacin) pripada grupi GPCR receptora nikotinske kiseline (drugi pripadnik grupe je GPR109A).
GPR109B je Gi/Go protein-spregnuti receptor.
17. dodjela Oscara
17. dodjela Oscara je održana 15. marta 1945. u dvorani Grauman's Chinese Theatre u Los Angelesu. Na njoj je losanđeleska Akademija odala priznanje najboljim filmskim ostvarenjima premijerno prikazanim u periodu od 1. januara do 31. decembra 1944. godine. Vodili su ju režiser John Cromwell i komičar Bob Hope, ali bila je prenošena preko radio mreže ABC Radio.
Na 17. dodjeli je po prvi put za glavnu nagradu bilo predviđeno pet nominacija, što je praksa koja će trajati sve do 2009. godine. Na njoj se također posljednji put dogodilo da jedan te isti glumac - Barry Fitzgerald - bude za tumačenje jednog te istog lika (Otac Fitzgibbon u Going My Way) nominiran za Oscar za najboljeg glumca i Oscar za najbolje sporednog glumca. Na kraju ga je dobio u potonjoj kategoriji.
Nagrade
Pobjednici su navedeni prvi i označeni podebljanim slovima.
Višestruke nominacije i nagrade
Sljedeći filmovi su imali višestruke nominacije:
Sljedeći filmovi su dobili više od jedne nagrade:
Kalijum adipat
Kalijum adipat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 222,322 Da.
Kamjaranski okrug
Kamjaranski okrug je jedan od 10 okruga u Kurdistanskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Kamjaran.
NGC 7840
NGC 7840 je spiralna galaksija u sazvežđu Ribe koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 8° 23' 5" a rektascenzija 0h 7m 8,8s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7840 iznosi 15,2 a fotografska magnituda 16,0.
OXGR1
2-oksoglutaratni receptor 1 je protein koji je kod čoveka kodiran OXGR1 genom.
The Seduction of Joe Tynan
The Seduction of Joe Tynan je američki igrani film snimljen 1979. u režiji Jerry Schatzberga. Scenarij za njega napisao i naslovnu ulogu tumačio Alan Alda. Po žanru je politička drama, a protagonist je ugledni liberalni senator kojemu je povjereno da spriječi izbor novog člana Vrhovnog suda; u tu je svrhu prisiljen na brojne bolne kompromise, a život mu dodatno zakomplicira dolazak lijepe pomoćnice Karen Traynor (koju tumači Meryl Streep).
Wells River, Vermont
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 399, što je 74 (22,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fudbalska reprezentacija Ukrajine
Ukrajinska nogometna reprezentacija je nacionalna nogometna vrsta koja predstavlja Ukrajinu na međunarodnim natjecanjima koju vodi Nogometni savez Ukrajine. Nakon raspada Sovjetskog Saveza prvu službenu utakmicu odigrali su 29. travnja 1992.
Ukrajinski nogometaši često su igrali za SSSR, a igrači kijevskog Dinama su često formirali njezinu glavninu (Mundijal 1986. i Euro 1988.). Neki od najboljih ukrajinskih nogometaša za vrijeme 1990-ih (kao Andrej Kančelskis, Viktor Onopko i Oleg Salenko) odlučili su igrati za Rusiju jer je prozvana službenim nasljednikom SSSR-a., dok Ukrajina nije igrala na međunarodnim natjecanjima prije 1994. Unatoč ranom nastupu na međunarodnim natjecanjima, na Svjetsko prvenstvo su se kvalificirali tek 2006.
Iako ima jednog od najboljih svjetskih igrača, Andrija Ševčenka, Ukrajina se nije kvalificirala na veća natjecanja do 2005., a čak tri puta je izgubila u play-offu. Hrvatska ih je zaustavila na putu do Mundijala 1998., Slovenija na putu do Eura 2000., a Njemačka na putu do Mundijala 2002.
Nakon neuspjelih kvalifikacija za Euro 2004., Ukrajina je na mjesto trenera postavila Olega Blohina. To se pokazalo kao dobar potez jer se Ukrajina 3. rujna 2005., remizirajući sa Gruzijom u Tbilisiju 1:1, kvalificirala na SP u Njemačkoj 2006. gdje je došla do četvrtfinala gdje gubi od Italije 3:0. Prvi nastup na Euru izborili su 2012. kad su, kao sudomaćini s Poljskom, nastupili na završnom turniru. U prvoj utakmici porazili su Švedsku 2:1 pogotcima Ševčenka.
Poznati igrači
Za istaknutije igrače iz sovjetske ere, vidi Nogometna reprezentacija Sovjetskog Saveza:
Aktualni sastav
Ažurirano: 13. lipnja 2012.
! colspan="9" style="background:#b0d3fb; text-align:left;"|
Uspjesi igrača
Od 30. lipnja 2006 Podebljani oni koji su još dostupni za reprezentaciju
Codenzano, Belluno
Codenzano je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Franjo Obelić
Franjo Obelić (Kašina kod Zagreba, 8. IX. 1913), hrvatski novinar i enigmat.
Kao enigmat istakao se početkom tridesetih godina 20. stoljeća. Objavljivao je u zagrebačkim listovima "Mladost", Sfinga Rebus, "Svijet" i dr. Najčešće je sastavljao razne stihovne zagonetke, rebuse, križaljke i kriptograme.
Objavljivao je pod pseudonimom Gali Albi.
303. pne.
Godina '''303. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Lentula i Aventinenzisa (ili, rjeđe, godina 451. Ab urbe condita). Oznaka 303. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Asadabadski okrug
Asadabadski okrug je jedan od devet okruga u Hamadanskoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Asadabad.
Brouains
Bruen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 213 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 145 metara (maksimalnoj 263 m, a minimalnoj 105 m).
1000
thumb|Evropa cca. 1000. godine
Godina 1000. (M) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Također je predstavljala posljednju godinu 10. vijeka kao i posljednju godinu 1. milenijuma naše ere koja je završila 31. decembra, ali i prvu godinu 1000-ih. U popularnoj kulturi se godina 1000. ponekad navodi kao prva godina 11. vijeka i 2. milenijuma, i to zbog sklonosti da se godine grupiraju u decimalnim vrijednostima, odnosno pribraja im se nulta godina. Međutim, prema gregorijanskom kalendaru početak novog vijeka i milenijuma pada u godinu 1001, s obzirom da je 1. vijek retroaktivno započeo s godinom 1. S obzirom da u kalendaru nema nulte godine raspon milenijuma je od 1. do 1000. godine.
Paranthropus
Paranthropus (iz grčkog παρα, para "pored"; άνθρωπος, ánthropos "čovjek") je rod izumrlih hominina. Također poznati kao robustni australopitecini, oni su bili dvonožni hominidi, koji su vjerovatno potekli od gracilnih australopitecina (Australopithecus) prije 2,7 miliona godina.
Pripadnike tog roda karakterizira robustn craniodentalna anatomija, uključujući i sagitalnu lubanjsku krestu kao kod gorile, što ukazuje na snažne mišiće za žvakanje, i široke zube prilagođene mljevenju biljne hrane. Međutim, lubanje roda Paranthropus nemaju transversnu lubanjsku krestu, koja je također prisutna kod današnjih gorila.
Otkriće
Gert Terblanche, dječak školske dobi, 1938. godine je otkrio nepotpunu lubanju i čeljust vrste Paranthropus robustus kod nalazišta Kromdraai B (70 km jugozapadno od Pretorije) u Južnoafričkoj Republici. Kao novi rod i vrstu opisao ga je Robert Broom. Spomenuto nalazište iskopava se od 1993. godine, kada je to otpočeo Francis Thackeray. Smatra se da je Kromdraai B star oko 1,95 miliona godina.
thumb|Replika lubanje poznate pod nazivom "Orašarko" (OH 5), koju je pronašla [[Mary Leakey.]] Vrstu Paranthropus boisei otkrila je Mary Leakey 17. 7. 1959. godine kod nalazišta FLK Bed I Olduvajskog klanca u Tanzaniji (primjerak OH 5). Mary je radila sama, budući da je Louis bio bolestan i ostao u kampu. Odjurila je nazad u kamp, a Louis se, čuvši za to izvanredno otkriće, iznenada oporavio. Nisu nastavili ekskavaciju sve dok Des Bartlett nije napravio fotografije nalazišta.
Otkriće fosila objavljeno je u časopisu Nature 15. augusta 1959. godine, ali to izdanje nije izašlo do septembra zbog štrajka štampara. U njemu je Louis svrstao taj fosil u Broomovu potporodicu Australopithecinae, stvorivši novi rod za njega, Zinjanthropus, te novu vrstu, boisei. "Zinj" je stara arapska riječ za obalu Istočne Afrike, a "boisei" se odnosi na Charlesa Boisea, dobrotvora Leakeyevih. Louis je zasnovao svoju klasifikaciju na osnovu dvadeset razlika od roda Australopithecus.
Broom je umro 1951. godine, ali je Dart još uvijek bio živ. Govorilo se da je plakao od sreće u Louisovo ime kada mu je ovaj lično pokazao Zinjija, kojeg su Louis i Mary nosili u limenoj kutiji. Louis je razmatrao Broomovog Paranthropusa kao naziv za taj rod, ali ga je odbacio jer je smatrao da je Zinj bio jedan od predaka roda Homo, što Paranthropus nije. Za to se jako oslanjao na veće očnjake kod Zinja.
U to vrijeme u paleoantropologiji se više prakticiralo skupljanje svih primjeraka zajedno umjesto da se razdvajaju. Stoga je prezentiranje Zinja tokom Četvrtog panafričkog kongresa prethistoričara u julu u tadašnjem Belgijskom Kongou, tokom kojeg je Louis bio prisiljen čitati zakašnjeli članak časopisa Nature gotovo doveo do nesreće po Louisa zbog stvaranja novog roda. Dart ga je spasio sa sada poznatom šalom, "... šta bi li se desilo da je gđa. Ples srela "Dragog dječaka" jedne tamne noći."
Borba oko naziva nastavila se još mnogo godina i dovela do raskola između Louisa i LeGros Clarka, Sir Wilfrida iz 1955. godine, koji je zauzeo stav da naziv treba biti Paranthropus. S druge strane zbližila je Leakeyeve i Dr. Melvillea Bella Grosvenora iz National Geographic Societyja. Leakeyevi su postali međunarodno poznati i više nisu imali problema sa pronalaženjem novčanih sredstava. Pitanje Zinja na kraju je postalo dio pitanja od rodovima Australopithecus/Paranthropus (koje se odnosilo samo na robustne australopitecine).
Opis
To da je "Paranthropus" bio dvonožan smatra se na osnovu anatomske strukture njegovih kukova, nogu i stopala, koji liče i na one kod njegovog pretka, "Australopithecusa afarensisa", ali i na one kod današnjih ljudi. Karlica je slična kao kod vrste "A. afarensis", ali je kukovni spoj, uključujući i glavu bedrene kosti i čašicu kuka, bio manji kod "Paranthropusa". Sličnost strukture kuka kod "A. afarensisa" i "Paranthropusa" ukazuje na to da su se slično kretali, te da se "Paranthropus" više kretao kao "gracilni australopiti". Pokazuju anatomsku sličnost sa današnjim ljudima u pogledu palca na stopalu i razvijenih planarnih aponeuroza. Kost donožja palca pokazuje proširenu osnocu za više unutrašnje potpore, te više distalnu površinu spoja, što uzrokuje više povezanosti i potpore za ostale kosti stopala. Dodatni oslonac na palcu i ekstenzivne planarne aponeuroze pokazuju da je "Paranthropus" imao hiperekstenziju palca za ciklus hoda "toe-off" fazom (fazom inercijalnog njihanja), što je karakteristično za današnje ljude kao dvonošce.
Paranthropusovo ponašanje bilo je dosta drukčije od čovječijeg u pogledu toga da ga nije mogao prilagoditi okolini, niti je bio podjednako snalažljiv. Dokazi tomu leže u njegovoj fiziologiji, skrojenoj specifično za ishranu larvama i biljkama. To bi ga činilo više ovisnim o uslovima u staništu nego pripadnike roda Homo, kao što je Homo habilis, koji je imao mnogo raznolikiju prehranu. Prema tome, budući da je bio specijalizirana vrsta, teže se prilagođavao klimatskim promjenama, koje su na kraju dovele do njegovog izumiranja.
Osporena taksonomija
thumb|right|Kladogram evolucije ranih hominina Evolucioni biolog Richard Dawkins navodi "možda nekoliko različitih vrsta" robustnih hominida, a "kao i obično njihovo srodstvo i tačan broj vrsta predmet su debate. Nazivi koji se priključuju mnogim od tih stvorenja ... su Australopithecus (ili Paranthropus) robustus, Australopithecus (ili Paranthropus ili Zinjanthropus) boisei, te Australopithecus (ili Paranthropus) aethiopicus."
Različita su mišljenja po pitanju toga da li bi se vrste P. aethiopicus, P. boisei i P. robustus trebale uključiti u rod Australopithecus. Pojava robustnih vrsta mogla bi biti primjer bilo divergentne ili konvergentne evolucije. U naučnoj zajednici trenutno ne postoji koncenzus po pitanju toga da li bi se P. aethiopicus, P. boisei i P. robustus trebali svrstati u odvojen rod, Paranthropus, za kojeg se smatra da je potekao iz linije Australopithecusa. Do posljednjeg poludesetljeća većina je naučne zajednice uključivala sve vrste i iz roda Australopithecus i Paranthropus u jedinstven rod. U naučnoj zajednici se trenutno koriste i prihvataju oba taksonomska sistema. Međutim, iako se i Australopithecus robustus i Paranthropus robustus koriste za iste primjerke, neki istraživači, počevši sa Robertom Broomom, a kasnije i osobama kao što su Bernard A. Wood, smatraju da postoji razlika između rodova Australopithecus i Paranthropus, te da bi oni trebali biti odvojeni.