cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Worthington, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 639, što je 139 (-17,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cantoniera
Cantoniera ima više značenja:
Asiento de Piedra, Morelia
Asiento de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 280 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2149 m.
Joana Benedek
Joana Benedek (Bukurešt, Rumunjska - 21. siječnja 1972.) rumunjsko - meksička je glumica. Najpoznatija je po ulozi Pamele Torreblance u meksičkoj telenoveli Opijeni ljubavlju.
Biografija
Joana je napustila domovinu u potrazi za poslom. Prvo se preselila u Venezuelu, a zatim u Meksiko. U Caracasu je nastavila školovanje, ali je zbog posla modela na kraju napustila školu.
1997. potpisuje ugovor sa prestižnom kozmetičkom kućom u New Yorku. Tokom boravka u ondje, odlučuje se na studiranje glume na Academy of Susan Grace. Kasnije upoznaje meksičkog producenta i započinje karijeru kao glumica.
La Finca, Petatlán
La Finca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Joana Benedek
Biografija
Sirena, Amigas y Rivales i Angela neke su od melodrama u kojima je nastupala.
La Finca, Petatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 731 m.
Rancho Nuevo, Candelaria
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Diapolikopen oksigenaza
Diapolikopen oksigenaza (, CRTP) je enzim sa sistematskim imenom 4,4'-diapolikopen,AH2:kiseonik oksidoreduktaza (4,4'-hidroksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi C30 karotenoida, kao što je stafiloksantin.
4304 Geichenko
4304 Geichenko je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,452 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,6.
Marlboro Meadows, Maryland
Marlboro Medous je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.672.
Serro del Bosco, Avellino
Serro del Bosco je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Osanetant
Osanetant (SR-142,801) je antagonist neurokininskog 3 receptora koji je razvio Sanofi-Synthélabo, koji je istražuje kao mogući tretman za šizovreniju. To je bio prvi ne-peptidni NK3 antagonist koji je razvijen tokom sredine 1990-tih, ali još uvek nije dosegao tržište, mada su klinička ispitivanja nastavljaju. Još jedna moguća primena osanetanta je u treatmanu bolesti zavisnosti, pošto je utvrđeno da blokira efekte kokaina u životinjskim modelima.
Oldham County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 60.316, što je 14.138 (30,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Focșa, Lunca Banului
Focșa je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Lunca Banului.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Haundorf
Haundorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Vajsenburg-Guncenhauzen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.672 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9577138.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajsenburg-Guncenhauzen Haundorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vajsenburg-Guncenhauzen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 440–530 metara. Površina opštine iznosi 51,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.672 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
Jatoto, San Juan Teita
Jatoto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Teita.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1371 m.
San Fernando, Bacalar
San Fernando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Bacalar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Ninguno, Granjas, Tenamaxtlán
Ninguno, Granjas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tenamaxtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1490 m.
Sochihua, Papantla
Sochihua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Buenavista, Tenamaxtlán
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tenamaxtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1459 m.
Ekonomski fakultet Univerziteta u Skoplju
Ekonomski fakultet (Економски факултет) na Univerzitetu svetog Ćirila i Metodija u Skoplju u Republici Makedoniji državni je fakultet osnovan 1950. godine. Fakultet je jedna od prvih ustanova visokog obrazovanja u zemlji. Od 1951. do 1956. fakultet je činio jednu instituciju sa Pranim fakultetom, a nakon toga je postao zasebna ustanova.
Los Pollos, Candelaria
Los Pollos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
4305 Clapton
4305 Clapton je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,912 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,6.
Los Pollos, Candelaria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
Marmorta, Bologna
Marmorta je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 882 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Markovac (Višnjan)
Markovac (talijanski San Marco [sam ˈmarko]), selo koje se nalazi 1 km zračne linije sjeverozapadno od Višnjana, dok je cestom udaljeno nešto više od 2 km, na prometnom pravcu Višnjan-Labinci. Markovac, koji je s oko 145 stanovnika najveće selo u općini Višnjan, poznat je po dobrim vinarima i kvalitetnim vinima.
Selo je nastalo još u rimsko doba; osnovali su ga rimski vojnici koji su ostali živjeti na tim područjima.
U selu se nalazi crkva Sv. Agate, te se svake godine slave blagdani Sv. Agate, Sv. Elene i Sv. Marka.
Po popisu iz 2001., u selu je živio 141 stanovnik. Taj broj stanovnika ima stalnu tendenciju rasta, zbog doseljavanja stanovništva. Prevladava zrelo stanovništvo, pa staro, a onda tek mlado. S obzirom na broj mladog stanovništva, Markovac je smješten odmah iza matičnog grada Višnjana.
Bonny-sur-Loire
Boni na Loari je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loare koja pripada prefekturi Montarži.
Haunsheim
Haunshajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Dilingen an der Donau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.547 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9773137.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Dilingen an der Donau Haunshajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dilingen an der Donau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 445 metara. Površina opštine iznosi 17,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.547 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 87 stanovnika/km².
Marino Selo
Marino Selo je mjesto u zapadnoj Slavoniji, u sastavu Grada Lipika (Požeško-slavonska županija). U selu živi 321 stanovnik.
Mjesna crkva je izgrađena 1907. godine. U blizini se nalaze Ribnjaci koji čine većinu gospodarstva mjesta. U mjestu je pretežito poljoprivredna proizvodnja (pšenica, kukuruz i dr.). U naselju djeluje mjesni nogometni klub.
Santo Domingo, Francisco León
Santo Domingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Francisco León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 778 m.
Gary Sinise
Gary Alan Sinise (, 17. ožujka 1955.) je američki glumac i redatelj. Tijekom karijere osvojio je Emmy i Zlatni globus, a bio je nominiran za Zlatnu palmu i Oscara. 1992. je prvi puta bio redatelj. Film se zvao O miševima i ljudima. 1994. bio je nominiran za Oscara za sporednu ulogu u filmu Forrest Gump. Za ulogu predsjednika u filmu Truman je osvojio Zlatni globus, a 1996. je u filmu Ucjena glumio jednu od glavnih uloga. Danas je poznat po ulozi detektiva Maca Taylora u seriji CSI:NY. Također je poznat po jednoj od glavnih uloga u filmu Apollo 13.
Rani život
Rođen je u Blue Islandu, Illinois, SAD kao sin Millie i Roberta L. Sinisea koji je bio filmski montažer. Živio je u talijanskoj četvrti. Pohađao je srednju školu Highland Park High School, a diplomirao je na sveučilištu Illinois State University. 1974. je s prijateljima Terryem Kinneyem i Jeffom Perryem osnovao Steppenwolf Theatre Company. Zatim je u tu grupu doveo glumce Joan Allen, Kevina Andersona, Garya Colea, Ethana Hawkea, Glenne Headly, Johna Mahoneya, Johna Malkovicha, Laurie Metcalf, Marthu Plimpton, Jim True-Frosta i Williama Petersena. S tom grupom je ostvario prve uspjehe.
Karijera
1982. je započeo karijeru u Steppenwolfovoj produkciji True West. 1983. je osvojio nagradu Obie za ulogu s Johnom Malkovichem u American Playhouse. 1988. je ostvario prvu redateljsku debi u filmu Miles from Home. Zatim je ostvario poznate uloge u filmovima Forrest gump, O miševima i ljudima (također i redatelj), Apollo 13, Reindeer Games, Snake Eyes, Ransom, Mission to Mars, The Stand, Impostor i The Green Mile. 2004. je počeo snimati seriju CSI:NY u kojoj tumači lik glavnog forenzičkog istražitelja i s kojom je doživio veliki uspjeh.
Privatni život
Gary Sinise je od 1981. godine u braku s glumicom Moirom Harris. S njome ima troje djece: Sophie (1988 -), McCanna Anthony (1990 -) i Ella Jane (1992 - ).
Sinise je poznat kao jedan od rijetkih holivudskih glumaca koji se ne ustručava otvoreno izjašnjavati kao konzervativac i desničar. Godine 2006. je za vrijeme izraelsko-libanonskog rata u plaćenom oglasu podržao Izrael, a godine 2008. je podržao predsjedničku kampanju republikanskog kandidata Johna McCaina.
Marinići
mini|310x310piksel|Marinići, pogled prema Sloveniji Marìnići su mjesto sjeveroapadno od Grada Rijeke. Administrativno potpada pod Općinu Viškovo.
Zemljopisni položaj
U naselje se dolazi putujući cestom sjeverozapadno od Rijeke prošavši riječki kvart Pehlin. Prometnicom dalje se dolazi u Viškovo, općinsko središte. Zračnim pravcem se na zapadu nalaze mjesta Kastav, Čikovići i Rubeši. Zračnom linijom prema istoku nalazi se Grobnik.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništvai iz 2001. imaju 3.139 stanovnika.
Sport
U Marinićima djeluje boćarski klub Marinići.
Nidže
Nidže ili vrlo često Kajmakčalan (makedonski: Ниџе, Кајмакчалан, grčki: Βόρας - Voras) je granična planina između Republike Makedonije i Grčke.
Karakteristike
Planina je izdužena nekih četrdesetak km u smjeru zapad-istok, široka tridedesetak (sjever-jug i obuhvaća površinu od nekih 900 km². Veći dio planine (2/3) leži u Grčkoj a manji (1/3) u Makedoniji. Najviši vrh planine je Kajmakčalan, visok 2 521 metara, koji se nalazi na makedonskoj strani. Pored Kajmakčalana ostali značajni vrhovi su Nidže 2.361 m, Jenna 2.182 (Grčka), Pinovo 2.154 (Grčka) i Starkov grob 1876.
Sa zapada granica planine je Pelagonija, sa sjevera Crna reka, sa istoka Planina Kožuv i sa juga Jezero Vegoritida i kotline Edesse i Aridaie (Sabotske).
Geološki planina je nastala u tercijaru, a sastavljena je od paleozoičkih škriljavaca i mezozoičkih vapnenaca. thumb|right|260px| [[Karta Makedonije sa pozicijom planine]] Do Kajmakčalana sa makedonske strane je najbliže selo Skočivir a sa grčke selo Agios Athanasios (Čegar). Najbliži gradovi su Edessa (40 km) sa grčke strane i Bitola (70 km) sa makedonske strane U podnožju planine sa grčke strane leže jezera Vegoritida i Petron. thumb|left|260px| [[Kapela sv.Ilije]] thumb|left|260px| [[Skijanje na planini]]
Za Prvog svjetskog rata cijela Planina Nidže, naročito dio pored Kajmakčalan bila je dio Solunskog fronta na kojem su se 1916. vodile ogorčene borbe, sve do 30. septembra kad su snage Solunskog fronta zauzele vrh, pa je 30. novembra zauzeta Bitola.
U kapeli sv. Ilije pored samog vrha, nalazi se urna sa srcem Archibalda Reissa, švicarskog profesora, fotoreportera i novinara sa Solunskog fronta, koji je umro 1929. i po vlastitoj želji tražio da se pokopa na planini sa koje je izvještavao. Nekad se nalazila i osmatračnica srpskog glavnog štaba, koja je premještena u Beograd.
Etimologija
Po lokalnoj legendi Kajmakčalan je ime dobio zbog nekog vjetropira (turski: çalam) i lopova, koji je bio krema (turski: kaymak) u tom poslu, on je na samom vrhu zakopao ukradeno zlato, kad je kasnije ubijen pokopan je uz svoje blago da ga vječno čuva. Ali postoje i druge verzije o porijeklu tog imena, kao ona sa grčke strane da je ime izvedeno zbog velike količine kajmaka, koji je dolazio sa planine.
Skijalište Kajmakčalan
Između 1994. - 2004. sa grčke strane izgrađeno je skijalište Kaimaktsalan, sa 10 km skijaških staza i žičarom koja skijaše dovodi do visine od 2.480 metara.
Fasola, Como
Fasola je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
La Calera de Santa Lucía, Petatlán
La Calera de Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Eugen Savojski
Eugen Savojski (Pariz, 18. 10. 1663. — Beč, 21. 4. 1736), princ, austrijski vojskovođa i državnik. Smatran je najvećim vojskovođom svoga vremena. On je potomak sporedne linije savojske kuće. Ovaj čovek, koji je bio stranac u Habzburškoj monarhiji, zaista je voleo svoju drugu otadžbinu, a voleo je i carski dom. Poreklom Italijan, po odgoju Francuz, postao je jedna od najistaknutijih osoba u Austriji, ratujući pod devizom "Austrija iznad svega". Odbačen od Luja XIV zbog svog izgleda, sa osamnaest godina je stupio u carsku vojsku, veoma brzo napredovao u službi i izvojevao niz veoma značajnih pobeda za Habsburšku monarhiju tokom blistave pedeset dvogodišnje vojničke karijere, predvodeći carsku vojsku u ratnim metežima krajem XVII i početkom XVIII veka kada se Evropa odbranila od Turaka, raspadala se carstva i nastajali zameci velikih nacionalnih država u srednjoj i zapadnoj Evropi.
Od dana kada je postao glavnokomandujući carske vojske do zenita svoje vojničke karijere teritorija Habzburške monarhije uvećana je za više nego duplo. Sem što je predvodio Austrijance na bojnom polju stizao je da obavlja i brojne državničke poslove koje su mu poveravali carevi koje je služio. Bio je prvi general posle Montekukolija koji je postao predsednik Dvorskog ratnog saveta, najvažnije vojne institucije u Carstvu. U isto vreme je bio vojskovođa i obavljao posao guvernera Nizozemske. Ali ovaj veliki general je stizao da se dokaže i na drugim poljima. Slobodno vreme je popunjavao prepiskom sa filozofima, među kojima se ističe Gotfrid Vilhelm Lajbnic. Potomstva nije imao, ali je čovečanstvu ostavio velelepni dvorac Belvedere u Beču i još niz objekata veličanstvene arhitekture širom Habsburške monarhije. Posle smrti, od biblioteke princa Eugena, koja je bila čuvena po velikom broju knjiga, nastala je Austrijska nacionalna biblioteka. Mnogim umetnicima je bio mecena, od kojih su nam ostala značajna dela.
Poreklo i mladost
Rođen je u Parizu, u Hotelu Soason, 18. oktobra 1663. godine. Eugenovi roditelji su poreklom Italijani. Njegova majka, Olimpija Manćini, bila je Mazarenova sinovica i on ju je 1647. godine iz Rima doveo u Pariz, gde je u kraljevskoj palati odrastala pored kralja Luja XIV. Nadala se da bi mogla postati kraljica, ali posle Lujeve ženidbe ona se 1657. godine udala za Eugena Mauricija, najmlađeg sina Tome Franca, princa karinjanskog i grofa soasonskog, i najmlađeg brata grofa Vitora Amadea Savojskog, koji je bio oženjen ćerkoma Anrija IV, francuskog kralja. Eugen Mauricio i Olimpija su imali petoricu sinova, od kojih je Eugen bio najmlađi, i tri ćerke. Postojale su sumnje da je bio vanbračni sin Luja XIV, no Luj se snažno trudio da opovrgne ove sumnje. Roditelji su malo vremena provodili sa decom. Eugen Mauricio je bio vojnik u francuskoj vojsci, zapovednik od Kampanje i šef Švajcarske garde, i dosta vremena je provodio na frontu, dok je Olimpija bila sklona sudskim intrigama i deci je posvećivala vrlo malo pažnje. 1673. godine je čak pala sumnja na nju da je otrovala svog muža, a potom da je čak i planirala ubistvo kralja. Ne čekajući suđenje 1680. godine je iz Francuske otišla za Brisel ostavljajući Eugena da ga paze njegova baka, Marija Burbonska, princeza karinjanska, i tetka markgrofica badenska, majka princa Ludviga Badenskog. Sa deset godina, procenjujući da je Eugen psihički i fizički slab da izdrži napore vojničkog života kralj je odredio da treba da se posveti duhovnom životu. Ali Eugen ni najmanje nije mario za ovim životom; čitao je preko volje svoj trebnik, a na protiv nije se mogao rastati od Kurcija, Tacita i Cezara. Tadašnje ratno doba Luja XIV uticalo je na njega više nego viteška dela što ih je u tim knjigama čitao. Februara 1683. godine mladi princ je sve iznenadio svojom namerom da pristupi vojsci. Kada je zamolio Luja XIV da mu da mesto u vojsci, kralj, koji nije pokazivao naklonost prema Olimpijinoj deci posle njenog odlaska za Brisel, odbio je njegov zahtev i bio vrlo neprijatno iznenađen što Eugen, kada je došao kod njega na audijenciju nije, kao plašljivi plemići iz Versaja, prebledeo pred kraljevskim veličanstvom i što nije kao oni pao ničice kada ga je kralj upitao šta želi.
Uspon
Studirao je matematiku i prirodne nauke. Stupio je u austrijsku vojsku nakon neuspjelog pokušaja da bude primljen u francusku armiju. Pošto nije mogao da postane vojnik u svojoj domovini, Eugen je rešio da okuša sreću u inostranstvu. Jedan od njegove braće, Luj Julije, je stupio u Carsku vojsku godinu dana ranije, ali je poginuo na početku osmanske opsade Beča. Kada je vest o bratovoj pogibiji stigla u Pariz, Eugen je rešio da ode u Beč sa nadom da će preuzeti komandu nad jedinicom koju je vodio njegov brat. Njegov bratić, Badenski markgrof, bio je jedan od vodećih generala u carskoj vojsci, kao što je to bio i Eugenov dalji rođak, Maksimilijan Emanuel, izborni knez Bavarske. Eugen je napustio Pariz u noći 26. jula 1683. godine. Istaknuvši se u ratovima protiv Turaka kod Beča, Pešte i Beograda i protiv Francuza u Pijemontu postao je general, a 1693. i feldmaršal. Od 1703. do smrti bio je predsjednik Dvorskoga ratnog vijeća / savjeta. Bio je isto toliko sposoban državnik i političar koliko i vojskovođa pa je imao veliki utjecaj na vođenje poslova u Austriji prve polovine 18. stoljeća.
Bečki rat
Za velikog vezira u Osmanskom Carstvu 3. novembra 1676. godine postavljen je Kara Mustafa-paša. Bio je više zainteresovan za pitanja spoljne politike, a pogotovo za rat protiv Austrijanaca, nego za rešavanje unutrašnjih problema. Između 1676. i 1681. godine, Kara Mustafa-paša pokreće vojne pohode protiv Rusa u Ukrajini, koji u celini gledano i nisu bili toliko uspešni. Sporazum u Radzinu, sklopljen februara – marta 1681. godine sa Rusima, označio je povlačenje osmanske odbrambene linije na Dnjepar i na Bug, priznavanje Cara kao vladara Rusije, njegovo pravo zaštite pravoslavne crkve u Jerusalimu, kao i stvaranje pravoslavne patrijaršije u Moskvi. Iz svega toga proizašle su pretenzije Rusa da štite pravoslavce u Osmanskom Carstvu kao i sukobi sa patrijarhom Carigrada. Međutim, Ugarska je posebno brinula Kara Mustafa-pašu. Pošto je priznao Tekelija kao vladara te zemlje 1682. godine, a da bi sprečio mogućnost austrijske invazije, on je početkom 1683. godine okupio jaku vojsku koja je trebalo da potvrdi osmanski autoritet nad Ugarskom i da osvoji Beč, kako bi se otklonila svaka pretnja sa Zapada. Političko vođstvo Osmanskog Carstva je procenjivalo da je, usled zaokupljenosti Leopolda I sukobom sa Francuskom oko teritorija u zapadnonemačkim oblastim i Tekelijem u Mađarskoj, došao pravi trenutak za konačan obračun, te je 20. februara 1683. objavilo rat Habzburškoj monarhiji. Spojivši se sa trupama tatarskog kana Murata Gireja, Osmanska vojska od 100.000 vojnika, koja je 1. aprila krenula iz Jedrena uz Dunav i preko Prekodunavlja prema Beču, lako je zauzela Vesprem, Tatu i Papu. Leopold I uopšte nije bio spreman za ovaj rat, ni diplomatski ni vojno. Imao je samo obećanje svog zeta, bavarskog kneza Maksimilijana Emanuela II, da će mu obezbediti 8.000 vojnika za odbranu Beča. Dan pre nego što je osmanska sila krenula iz Jedrena, Leopold I je zaključio sporazum sa poljskim kraljem Janom III Sobjeskim. Prema sporazumu, Car je bio obavezan da opremi 60.000, a poljski kralj 40.000 vojnika. Papa je uspeo da spreči francuski napad na Nemačko carstvo i intenzivno je radio na stvaranju protivturskog saveza.
Pošto nije imao dovoljno ni vojske, a ni vremena za napad na osmansku vojsku, ili eventualnu odbranu mađarskih ili hrvatskih teritorija Leopold I se odlučio samo za odbranu Beča. Palatin Pal Esterhazi, zemaljski sudija Nikola Drašković i kapetan Prekodunavlja Adam Baćanji zauzeli su sa 18.000 – 20.000 vojnika položaje duž reka Vag i Rabe, a Carska vojska se postrojila za odbranu naslednih habzburških zemalja i Beča. Kada je osmanska vojska prešla reku Rabu, glavnokomandujući hrišćanske vojske Karlo Lotarinški se sa glavninom armije povukao iza reke Lajte, a car Leopold se sa dvorom 7. jula preselio u Linc. Nedelju dana posle preseljenja dvora u Linc počela je opsada Beča koja je trajala od 14. jula pa do 12. septembra 1683. godine. Eugen je stigao kod Cara Leopolda sredinom avgusta. Iako nije bio Austrijanac imao je habzburško poreklo. Njegov deda, Toma Franc, osnivač karinjanske linije savojske dinastije, bio je sin Katarine, ćerke španskog kralja Filipa II i praunuk Cara Karla V. Ali veći utisak na Cara je ostavilo to što je princ Eugen bio bratić savojskog grofa Vitora Amadea, nadajući se da bi on mogao biti veza za saradnju sa Savojom u nekom budućem ratu sa Francuskom. Ove činjenice, njegova asketska pojava, kao i to što je bio prebeg od omrznutog kralja Luja XIV, su mu obezbedile toplu dobrodošlicu u kraljevom štabu i mesto u carskoj vojsci.
Nedovoljno pripremljeno za odbranu, stanovnišvo Beča, zajedno sa komandujućim generalom Ernestom Ridigerom Štarhembergom junački se branilo. Mada se grad kako-tako odupirao ne bi mogao izdržati da mu u pomoć ne stiže poljska vojska. Turci su se 2. septembra nalazili nadomak Burga. Međutim, 12. septembra saveznička armija koja je brojala oko 70.000 vojnika: bavarske, saksonske, carske i mađarske trupe, ali većinom Poljaci, pod komandom poljskog kralja i Karla Lotarinškog, napala je tursku vojsku i nanela joj teške gubitke kod Kalenberga, nadomak Beča. 15.000 Poljaka koje je kralj Jovan Sobjeski doveo stajali su na desnom krilu. Levim krilom zapovedao je grof Karlo Lotarinški i sa njim markgrofovi Herman i Ludvig Badenski i generali Kaprara i Leslije. Na ovom krilu borila su se i trideset i tri princa, među kojima je bio i Eugen, pod direktnom komandom Ludviga Vilhema, markgrofa od Baden – Badena i svojom velikom hrabrošću je skrenuo pažnju na sebe. U bici je velikiki vezir izgubio 10.000 vojnika i kompletan logor s opremom. Hrišćani su ovojili bogat plen: 300 komada teškog naoružanja, 15.000 šatora, ratne trube i zastave, šator velikog vezira sa svim ratnim blagajnama i uredima, šest stotina kesa punih pijastera, oružje, konjsku opremu. Beč je bio spašen, Car se posle tri dana vratio u prestonicu te je nagradio sve viteze koji su svojom hrabrošću i izdržljivošću spasli grad, a pored toga Carevinu i hrišćanstvo. I Eugen se udostojio carske milosti. Pošto se istakao hrabrošću u nizu bitaka, dobio je čin pukovnika i postao komandant dragonskog (konjičkog) puka u Kufštajnu. Osmanska pretnja bila je zaustavljena, ali nije bila otklonjena. Što se Turaka tiče, posle poraza, vojska se povlači prema Ugarskoj, a carsko-poljska armija ih je gonila i prinudila na bitku kod Parkanja 12. oktobra gde je turska vojska doživela još jedan poraz. Poginulo je 7.000 turskih vojnika, a zarobljeno je 1.200. Sledilo je oslobođenje strateški važnog Estergoma. 27. oktobra. Pošto je ponovo bio pobeđen, veliki vezir se zaustavio u Beogradu, da tu provede zimu i da osmisli novi pohod, planiran za sledeće proleće. Međutim, u Istanbulu, protivnici Kara Mustafa-paše uspeli su da ubede sultana Mehmeda IV da ukloni velikog vezira. Ovaj je na zimovniku u Beogradu 25. decembra 1683. godine udavljen po najvišoj zapovesti.
Zahvaljujući diplomatskim zalaganjima pape, marta naredne godine stvorena je Sveta liga, koju su činile, sem pape i nemački Car, Poljska i Mletačka republika. Dvadesetogodišnji mir zaključen sa Francuskom sprečio je Luja XIV da diverzijama na zapadnom frontu pomogne svog turskog saveznika. Iste godine je Eugen Savojski sa dragonskim pukom u okviru carsko-mađarsko-bavarske vojske učestvovao u borbama pod Budimom, gde se posebno istakao svojom hrabrošću i smelošću i tu je bio ranjen u ruku. Budim je uspešno branio Šejtan Ibrahim-paša sa garnizonom od 10.000 Osmanlija, a opsada Budima je u novembru morala prestati jer su se u sedištu komandnog štaba pojavile teške bolesti.
Rat protiv Osmanske imperije 1686. godine uzeo je veće razmere ulaskom u rat Rusije i Brandenburga. Car Leopold II je uz pomoć nemačkih kneževina angažovao 60 – 74.000 ljudi pod komandom Karla Lotarinškog i Bavarskog izbornog kneza Maksimilijana II Emanuela za opsadu Budima 1686. godine. Naravno tu su bili princ Eugen Savojski i markgrof Ludvig Badenski. Budim je bio turski bedem u hrišćanskoj zemlji. Već u junu se jurišalo četiri puta bezuspešno i sa velikim gubicima. Naposletku, pošto su do 1. septembra sukobljavali više puta sa velikim gubicima sa obe strane i pošto je jedan gradić zauzet, jurnuli su hrišćani 2. septembra sa svih strana. Eugen je toga dana zapovedao taborskom stražom. Ali on nije želeo da izostane iz bitke, te je prodro kroz jednu kapiju. Slava hrišćanstva bila je neviđena kada je glavni ugarski grad došao opet u ruke hrišćanstva. Po padu Budima veliki vezir Sulejman odstupio je prema Beogradu. Austrijanci su zatim proširili svoju vlast u južnoj Mađarskoj akcijom markgrofa Ludviga Badenskog. Maksimilijan Emanuel zavoleo je mladog princa Eugena, te ga je zamolio da putuje sa njim u Mletke na mesojeđe i Eugen ga je poslušao.
U februaru 1687. godine vratio se Eugen u Beč, a u junu je bio u opsadi kod Oseka (Osijeka). Veliki vezir je pohitao sa 20.000 vojnika da bi spasao ovaj grad i sudario se sa carskom vojskom kod Mohača. Ovde je 12. avgusta na brdu Haršanj (Harsány) Karlo Lotarinški ostvario sjajnu pobedu i time je skinuta mrlja koja je hrišćanima ovde naneta pre sto šezdeset godina u porazu od Turaka. U ovoj bici Eugen je sa svojim prijateljem i rođakom princem Komersijem bio jedan od prvih u šančevima. On je Caru odneo i glas o ovoj sjajnoj pobedi. Posle bitke kod Haršanja 1687. godine u kojoj je uspešno gonio Turke, osvojio je sa sjahalim dragonima njihov logor. Iste godine dobio je čin general – pukovnika. Španski kralj Karlos II ga je nagradio ordenom Zlatno runo, a od svog rođaka grofa Amadea Savojskog je dobio na upravu dve grofovije.
Poraz je izazvao pobunu turske vojske, koja je svojevoljno krenula prema Carigradu (Istambulu). U prestonici, glavne ličnosti u državi odlučili su da svrgnu sultana Mehmeda IV, koji nije bio svestan ozbiljnosti događaja koji su se odvijali u Carstvu, i da ga zamene njegovim bratom Sulejmanom II, koji je stupio na presto 8. novembra 1687. godine. To nije bilo dovoljno da se obuzdaju janičari, koji su, početkom marta 1688. godine, osvojili carsku palatu, ublili velikog vezira i posejali nered po Istambulu. Međutim, stanovništvo se, usled ekscesa koji su počinili, diglo protiv njih. Sultan je tada odlučio da reaguje; novi veliki vezir, Tekirdagli Bekri Mustafa-paša uspeo je da pobedi pobunjenike i da ponovo uspostavi mir u prestonici. Sve je ovo znatno olakšalo operacije u Mađarskoj i Hrvatskoj, doprinelo slomu celog sremskog odbrambenog sistema i otvorilo put ka „kapiji Balkana“, Beogradu.
Austrijanci su od Turaka tada preuzeli i Petrovaradin i odmah pristupili izgradnji novih fortifikacijskih objekata. U to vreme tvrđava je bila manja nego današnja. Unutrašnji deo ograđen je zidom pravougaonog oblika, sa tri kule, koji se s istočne strane oslanjao na spoljni bedem. Na južnoj strani podignuto je utvrđenje od tri zemljana bastiona s palisadama i rovom punim vode. Na severnoj strani izgrađeno je slično utvrđenje koje se spuštalo do Dunava. Turci ponovo zauzimaju Petrovaradin 1690. godine, a Austrijanci ga vraćaju naredne godine i preduzimaju obimne radove oko uređenja i pojačanja tvrđave. Izgrađen je i Leopoldov bastion, te južni i istočni deo Gornjeg grada.
Koristeći se nemirima u Turskoj, Austrija je 1688. godine nastavila operacije. Austrijanci su krenuli prema Beogradu 30. jula. Sutradana su postavili logor u Slankamenu, a u noći između 5. i 6. avgusta zauzeli položaje na Savi od ostružničke skele do Zemuna. Njihova vojska sastojala se od preko 38.000 vojnika pod vrhovnom komandom bavarskog izbornog kneza Maksimilijana Emanuela. Odustavši od namere da pređe na drugu obalu Save, serasker Jegen Osman-paša pripremao se za odbranu Beograda kopanjem rova koji je obuhvatio sve varoške džamije i građenjem zemljanih utvrda oko mosta na Savi. Srbi koji su do tad kopali ove šančeve jednostavno su prešli u austrijski tabor. Forsiranje Save trajalo je dva dana gotovo neometano. Većina Jegen-pašinih vojnika pobegla je s položaja kada je neprijatelj po mesečini spustio svoje čamce u Savu. Tako su Austrijanci 7. avgusta postavili most kod Ade Ciganlije i po njemu do narednog jutra prebacili svu svoju vojsku. 10. avgusta serasker Jegen Osman-paša je napustio Beograd pošto ga je njegova vojska opljačkala i zapalila. 14. avgusta počelo je austrijsko bombardovanje Beograda iz svih raspoloživih baterija. Opsada grada je trajala do 6. septembra, kada je grad zauzet na juriš. Princ Eugen učestvovao je u opsadi Beograda. 6. septembra, posle dva sata bitke situacija za austrijsku vojsku bila je vrlo loša. Beograđani su se branili svim snagama. Vatra sa grada za trenutak je zaustavila Austrijance kad su se već nalazili na otvorenim prolomima gradskih bedema. Izborni grof bavarski, videvši nered u svojoj vojsci i gubitke koje su svakog trenutka trpeli, pohita sa princem Eugenom, koji iako mlad, već je bio general u Carskoj vojsci, prikupe vojsku pa junački povedu u vatru. Obojica su isukali svoje mačeve, pa povikaše vojnicima :“Za nama mili sinovi, da pobedimo ili izginemo!“. Tu se Eugen prvi popeo na prolom a za njim najbolji vojnici i dobrovoljci. Neki janičar mu je udarcem rascepio šlem i ranio ga, ali je Eugen jednim udarcem ubio Turčina. I Maksimilijan je bio ovde ranjen. Posle velikih napora i veoma teške bitke, carska vojska je osvojila grad i prodrla u njega sa velikim ogorčenjem. Pokolj je bio grozan, mnogo je Turaka pobijeno. U opsadi je poginulo 278 Austrijanaca i 7.000 Turaka oba pola i svih uzrasta.
Od osvajanja Beograda do Senćanske bitke
Dok je Eugen boravio u severnoj Italiji u Bečkom ratu su se nastavljale borbe. Ludvig Badenski, koji je preuzeo vođenje vojske pošto je Maksimilijan Emanuel povučen na zapadno ratište, produžio je 1689. ofanzivne operacije u Srbiji, potukao Turke 30. avgusta kod Batočine i 24. septembra kod Niša, a potom je osvojio Vidin. U Osmanskoj carevini 25. oktobra 1689. godine je došao na vlast Veliki vezir Fazil Mustafa-paša Ćuprilić. Već u novembru Turci su preduzeli kontra ofanzivu pod komandom Halil-paše, zauzeli Skoplje i Kačanik, tukli Austrijance na Kosovu polju i primorali ih da se povuku u Niš. Mustafa Ćuprilić je 15. jula 1690. godine krenuo iz Jedrena sa oko 122.000 ljudi i, osvojivši Pirot, Niš i Smederevo, 1. oktobra stigao pred Beograd, koji se predao 8. oktobra. Veliki vezir Mustafa poveo je 1691. godine nov ratni pohod i kod Beograda prešao Savu. Glavnina austrijske vojske pod vođstvom Ludviga Badenskog krenula je preko Slankamena prema Zemunu 12. avgusta, ali su se povukli prema Slankamenu zbog brojne nadmoćnosti tuske vojske. 19. avgusta 1691. godine Ludvig Badenski je odneo pobedu nad ogromnom turskom armijom. Poginulo je oko 20.000 turskih vojnika, kao i veliki vezir Mustafa Ćuprilić, a na austrijskoj strani je bilo oko 7.300 mrtvih i ranjenih.
Austrijska vojska prešla je zatim u ofanzivu u Mađarskoj i Transilvaniji i zauzela Karansebeš i Nađvarad. Krajišnici su u oktobru energičnim čišćenjem od Oseka do Slavonskog Broda potisnuli turske posade preko Save, pa je Slavonija konačno oslobođena od Turaka.
Energični sultan Mustafa II razvio je 1695. godine veću operativnu aktivnost u Banatu, koji je opet potpao pod tursku vlast. Fridrih Avgust I, saksonski izborni knez, pošao je 1696. godine iz Petrovaradina na Temišvar ali je prekinuo opsadu, a sultan Mustafa ga je potukao kod Olašina, današnjeg Hetina, na Begeju 26. avgusta. U bici se istakao srpski podvojvoda Jovan Monasterlija sa svojim vojnicima. Zarobio je Šarkan-pašu sa dvadesetak Turaka. Pošto je izvojevao pobedu, sultan se preko Hetina, Sakula i Jabuke vratio u Beograd, iz kojeg je 1. oktobra otišao u Jedrene.
Car Leopold I, umesto Fridriha Avgusta koga su Poljaci izabrali za svog novog kralja, postavlja Eugena Savojskog za glavnokomandujućeg austrijske vojske. Njemu je poveren težak zadatak da osujeti planove Mustafe II. Kao najmlađi austrijski feldmaršal dobio je 1697. godine komandu nad samostalnom armijom. Carskim dekretom od 5. jula 1697. godine Savojski je postavljen za komandanta. Istog dana kada je imenovan za vrhovnog komandanta Carskih trupa u Ugarskoj, Savojski je podneo Caru plan o ratovanju protiv Turaka. On predlaže da se, s obzirom na odmaklo vreme i zbog nedostatka novca, ne može ofanzivno istupati nego je potrebno upravljati se prema pokretu neprijatelja. Trupe treba locirati na prostoru između Dunava i Tise gde vojska neće oskudevati u namirnicama i stočnoj hrani. Zatim se štiti prostor između Drave i Save od upada Turaka iz Beograda. Princ Eugen je čekao velikog vezira Mustafu sa 65.000 dobro ušančenih vojnika kod Petrovaradina. Nakon što je doplovio Dunavom na čelu habzburške vojske, Eugen Savojski, na svoje veliko iznenađenje od strane šajkaških graničara biva dočekan toplom čokoladom. Ova beleška iz dnevnika njegovog ađutanta predstavlja prvi pisani dokument o čokoladi na ovim prostorima.
U junu 1697. godine sultan je krenuo u treći pohod protiv Ugarske i Erdelja. Beograđani su od 10. do 19. avgusta ponovo posmatrali silnu turksu vojsku koju je pratila rečna flota sastavljena od 16 galera, 30 fregata i 30 šajki. Posle prelaska iz Beograda u Pančevo, sultan je promenio svoju prošlogodišnju maršrutu utoliko što je iz Banata prešao u Bačku kod Titela koji je osvojio, pa preko Vilova i Kovilja krenuo prema Segedinu. Do Pesira blizu Ostojićeva stigao je 8. septembra, a sutradan je postavio logor u Senti na obali Tise i počeo se pripremati za prelaz preko Tise u Banat pošto je odustao od namere da ode u Segedin. Turci nisu slučajno izabrali Sentu kao mesto za prelazak preko reke; pogodnost koju je pružao taj teren same su se nametale. Od rečnih lađa - šajki - Turci su improvizovali pontonski most i počeli da prelaze reku. Eugen, koji se nalazio kod Sentomaša, pođe za njim usiljenim maršom, uz pomoć srpskog oficira Jovana Tekelije, koji ga je prethodno obavestio da sultan napušta Bačku, pljačka okolinu Sente i sprema se da pređe u Banat, prečicom prođe razlivene močvare i stigne velikog vezira Mehmed Elmas-pašu, koji je vodio 135.000 dobro naoružanih ljudi, kod Sente na Tisi.
Pobede nad Turcima
thumb|right|300px|Eugen Savojski Njegove pobjede nad Turcima (predvođenim sultanom) kod Sente 1697, kod Petrovaradina 1716. i kod Beograda 1717. značile su prekid turskih osvajanja u Europi, a rezultati tih pobjeda, Karlovački odnosno Požarevački mir, kojima je Austrija stekla velike dijelove Hrvatske i Slavonije, Banat, sjevernu Srbiju, dio Bosne, Vlaške, Ugarske i Erdelj, značili su učvršćenje Austrije u Podunavlju. Pobjede Eugena Savojskog nad Francuzima u Španjolskom nasljednom ratu (1701-1709) značile su istodobno jačanje austrijskih pozicija u zapadnoj Europi, gdje je Francuska bila u prvom planu političkih zbivanja.
Bitka kod Sente
I pored instrukcija Dvorskog ratnog saveta, da zbog brojne inferiornosti izbegava ofanzivne operacije, energični Eugen je prešao u nastupanje i, u bici kod Sente 11. septembra 1697. godine, odsudno porazio Turke, čime je odlučio ishod austro-turskog rata 1683-1699. godine.
Tek što je Eugen mislio da otpočne bitku, došao je kurir iz Beča sa pismom i naredbom od ratnog suda, u kome mu se kaže da se na svaki način bitka izbegne. Princ je uzeo pismo i naredbu i strpao ih u džep, pa je otpočeo borbu sa svojom vojskom. Odlučio je da sa 40.000 ljudi izvrši obuhvatni napad na turski mostobran sa 43 pešadijska bataljona i 48 topova u centru, 4 pešadijska bataljona, 53 eskadrona konjice i dva topa na desnom i 4 pešadijska bataljona, 59 eskadrona i 10 topova na levom krilu. Turska vojska je nastavila povlačenje preko Tise. Bitka je počela turskom artiljerijskom vatrom na austrijski centar koji je bio u napadu u trenutku kada je bio u dometu topova. Dva sata kasnije napalo je i levo krilo austrijske vojske. Prodor turske konjice duž reke bio je presečen. Desno krilo i centar pod jakom puščanom vatrom napredovalo je dalje. Austrijske snage levog krila prodrle su u centar mostobrana i zauzele mesto prelaza. Tada je okruženoj turskoj vojsci na malom prostoru nanet strahovit poraz. Mnogi Turci pokušali su da nađu spas preplivavajući Tisu ali su se podavili u njoj.
Savojski kao vrhovni komandant podneo je Caru izveštaj o bici kod Sente. To je najvažniji dokument iz austrijskih izvora. Kao komandant Savojski je morao biti detaljno upoznat sa razvojem čitave bitke. Izveštaj je kratak, vojnički škrt ali neobično sadržajan. Savojski kaže da je neprijatelj bio opkoljen.
„Bataljoni sa levog krila i desnog boka odsekli su neprijatelju prilaz ka mostu. Bilo je užasno klanje kako u rovovima, tako na mostu i u vodi gde se neprijatelj bacio sa nadom da pobegne. Naši vojnici bili su tako besni da nisu nikoga zarobljavali iako je tu bilo paša i oficira koji su nudili mnogo novca. Zbog toga je bilo malo zarobljenika i to uglavnom onih koji su izvučeni ispod mrtvih ili sa pontona. Od zarobljenika smo saznali da je sva neprijateljska pešadija bila sa ove strane reke a sa one strane nije bilo više od nekoliko hiljada ljudi kao sultanova straža...“ Ova pobedonosna bitka završena je u smiraj dana. Čak ni sunce nije htelo zaći dok svojim plamenim okom nije videlo potpuni trijumf pobedonosnog oružja Vašeg Carskog veličanstva. Po oceni Savojskog, nije se spaslo više od 2.000 Turaka. U drugom dopunskom izveštaju Savojski kaže da je prema poslednjim vestima uništena sva neprijateljska pešadija, dok su gotovo svi janičarski oficiri izginuli. Po austrijskim izvorima poginulo je 20.000 Turaka, dok se oko 10.000 vojnika udavilo u Tisi. Poginulo je pet vezira, 13 beglerbegova, 30 janičarskih aga, 20 alajbegova. Sva turska ratna oprema pala je u ruke pobednika kao i bezbroj ratnih trofeja. Carska vojska je zaplenila 7 tugova, 423 zastave, janičarsku zastavu i pečat velikog vezira. Zaplenjen je veliki broj kola, volova i namirnica. U ruke pobednika palo je 87 topova, 58 merzera, 28.000 kg praha, 19 tona olova, 5.400 topovskih kugli, 523 bombe, 6.300 ručnih granata, 62 pontona i 72 kola za mostove. Gubici Carske vojske bili su neverovatno mali. Poginulo je 28 oficira i 401 vojnik, ranjeno je 133 oficira i 1.465 vojnika. Od zore 12. septembra husari su gonili razbijenog neprijatelja i naneli mu teške gubitke. Sultan je u paničnom bekstvu sa 2.000 konjanika već 12. septembra stigao u Temišvar. Tako je selo Senta, do tada nepoznato evropskoj javnosti, odjednom postalo znamenito i u Evropi i u Aziji.
Turci su za nekoliko sati u borbi pretrpeli strahovite gubitke iz razloga što su iz Carigrada turski komandanti krenuli su sa međusobno neprečišćenim računima i neiskaljenom mržnjom na velikog vezira. Jedinstvo komandnog kadra nije postojalo. Tuska vojska bila je sastavljena od pripadnika raznih naroda koji se međusobno nisu mogli ni sporazumeti. Naročito je bio veliki broj Albanaca. Međusobna surevnjivost i sukobi dostigli su kulminaciju u početku same bitke kada su pojedini oficiri pa i čitave jedinice odrekli poslušnost vrhovnom komandantu. U takvoj atmosferi priča o ubistvu velikog vezira je verodostojna. Turska pešadija bila je na silu gurnuta na neprijatelja. Turski vojnici našli su se između dve vatre: neprijateljske i svoje vojske. Niko nije pomišljao na borbu nego na spas. Turska vojska nije bila ni psihički ni taktički spremna da toga dana bije bitku. Osim toga, Turci su bili potpuno iznenađeni pojavom austrijske vojske. Iznenađenje je bilo toliko da je odmah izazvalo strah u redovima turske vojske. Strah se pretvorio u paniku. Turska vojska je izgubila bitku pre nego što je ona uopšte započela. Zato je za nekoliko časova bila prosto masakrirana. Poraz je zatro i poslednji zračak nade. Kada se u ratu izgubi nada u oružje, ostaju jedino nade u mir. Tako je ova pobeda austrijske vojske kod Sente konačno zapečatila sve nada Turaka da oružjem mogu postići ratne ciljeve. Posle ovako katastrofalnog poraza Turcima nije ostalo ništa drugo nego da prihvate mir koliko god on za njih bio nepovoljan. Sa političkog stanovišta austrijska pobeda je ubrzala kraj rata. Posle bitke kod Sente mir je bio brzo postignut.
Analizirajući druge posledice bitke možemo konstatovati da su bivše teritorije pod turskom vlašću otpočele društveno-ekonomski razvoj osobenog, ali ipak evropskog tipa, ali u političkom smislu samo su dobile novog gazdu. Dok su se mnogi Srbi, učesnici Velike seobe, zajednički borili sa Mađarima kod Sente, kasnije su lukavom politikom Habsburgovaca okrenuti protiv Rakocijevih ustanika. I kasnije delovanje Eugena Savojskog može se ocenjivati na razne načine. Međutim, on je bio taj koji je, uspešno komandujući jednom velikom internacionalnom vojskom, sastavljenom od Nemaca, Mađara, Srba, Hrvata, Francuza i Španaca ispisao ime Sente na istorijskim kartama. Stoga ovu bitku i ne posmatramo u kontekstu neke nacionalne istorije.
Bitka kod Sente ostala je dugo u narodnoj uspomeni, pa su za nju u narodu i povezane mnoge priče. Ni u jednoj od ovih priča ne izostane, a da se ne pomene ,,Evženov sprud", koji Mađari nazivaju ,,Poronć". Evženov sprud postane ostrvo samo onda, kada se voda u Tisi izdigne iznad normalnog vodostaja. Narod veruje, da je taj sprud postao od turskih leševa, koji su tu poginuli, pa ih mulj reke Tise zatrpao i od njih načinio ostrvo. A kako je došlo do tolike množine, baš na jednom mestu, zaključuju, što je tu bio most na drvenim stubovima; ali nije bio patosan daskama, nego volujskom kožom. Kako ih je ,,tušta navalilo" most se provalio i svi se potopili.
Iz tadanjih geografskih karata ne može se ustanoviti, da li je ostrvo postojalo. U planu bitke kod Sente, a koji se nalazi u knjizi ,,Bács-Bodrog Vármegye Monográfiája", nalazi se most; ali je ovaj plan rađen mnogo kasnije, pa se po tome i ne može utvrditi, da li je odista postojao ili ne. Površina mu sada iznosi 61.580 kvadratnih metara.
Bagerovanjem korita reke Tise 1907-1908. godine, utvrđeno je da je na tome mestu najplića, i da se za vreme male vode može pregaziti. Na tome mestu i čini brod (nanos) čime se stvara plićak. Tada, 11. septembra, svakako da je bila mala voda, a moguće je, da su i Turci znali za osobinu reke Tise na ovome mestu.
Po sklapanju Karlovačkog mira, a zbog zasluga za pobedu kod Sente, princ Eugen je nagradio Jovana Tekeliju starešinstvom nad Pomoriškom granicom i poverio mu da na desnoj strani Moriša sagradi utvrđenje Arad.
Pohod na Sarajevo
U Beču je bila neopisiva radost zbog Eugenove pobede nad Osmanlijama. Ali zavidljivi Kaprara nije propustio nijednu priliku da sreću i hrabrost Eugenovu kao drskost predstavi govoreći da je Eugen svojom neposlušnošću hteo da stavi celu Carevinu na kocku. Posle ove blistave pobede jedan među prinčevim generalima, Robotin, prešao je Tisu i krenuo da oslobađa Banat. Tom prilikom carske trupe ušle su opet u Bečkerek, pa je Robotin od Bečkereka načinio snažno uporište snabdevši ga topovima, osigurao šančevima i stalnim jakim garnizonom. Pošto je kod Sente izvojevala sjajnu pobedu ode Careva vojska u Slavoniju i iz Broda pređe u Bosnu, sa 4.000 konjanika, 2.500 pešaka, 12 topova i drugom vojnom opremom, opsedne Sarajevo, utvrde ga i u njemu postave hrišćanske vojnike umesto turskih. U sastavu austrijske vojske nalazilo se 2.000 pešaka i 200 konjanika Srba pod komandom pukovanka Ferdinanda Jovana Kibe. U astrijske ruke pali su Doboj, Maglaj, Žepče i grad Vranduk koji je osvoji Kiba sa Srbima. U Doboju su 21. oktobra mnogi hrišćani seljaci došli i molili zaštitu, izražavajući spremnost da se priključe austrijskoj vojsci ukoliko ona bude morala da napusti Bosnu. Princ Eugen navodi u svom dnevniku ratovanja kako se nada da će sve hrišćane prevesti iz zemlje preko Save. Dana 27. oktobra, Savojski navodi da su Srbi u pozadini. Prema savremenim izvorima, austrijska i srpska vojska su 23. oktobra opljačkale i zapalile Sarajevo, a zatim se vratile iz Bosne 8. novembra s mnoštvom pravoslavnih i rimokatoličkih porodica koje su se nastanile po opustošenoj Slavoniji nakon protjerivanja Turaka. Poslije tog egzodusa, katolici su postali najmanja vjerska skupina u Bosni, dok na drugo mjesto, iza muslimana, dolaze pravoslavci.
Karlovački mir
Potom ode Eugen sa velikim svečanostima u Beč da sam lično Caru odnese glas o velikoj pobedi. No Leopold, obmanut spletkama zavidljivog Kaprare primi Eugena sasvim hladnokrvno i oduzme mu njegov plameni mač, pa čak šta više hteo ga je predati i ratnom sudu. Plemeniti građani nudili su Eugenu da ga prime u svoju zaštitu, ali se princ izjasni da on neće nikakve zaštite, osim čistoće svog rada i malih usluga koje je on Caru ukazao. Septembra 1698. Turska vojska je logorovala kod Beograda, a princ Eugen je planirao demonstativni manevar preko Bečkereka na Temišvar, kako bi privukao Turke u Banat. U Bečkereku, u današnjoj glavnoj ulici na broju 36 mu se nalazio glavni stan. Kod Titela je sagradio most, Carska vojska je prešla Tisu, a Turci su završili gradnju mosta kod Višnjice, međutim samo radi lakšeg snabdevanja Temišvara ratnim zalihama. Eugen je pohitao sa konjicom ka Temišvaru i uspeo da spreči da Turci doture provijant temišvarskoj tvrđavi. Posle ovoga princ Eugen je shvatio kako sa svojim demonstrativnim manevrom ne može ništa da postigne pa je odlučio da se povuče preko Tise, a potom je u oktobru preko Segedina stigao do Arada gde je započeo radove na utvrđenju tvrđave da bi ojačao odbrambenu liniju duž Moriša, naspram neosvojenog Temišvara.