cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tails (Sonic the Hedgehog)
Pozadina
Naziv “Miles Prower” igra je riječi na mjernu jedinicu brzine (milja na sat). Lik je prvotno trebao biti tanuki (rakun sličan psećem podrijetlom iz istočne Azije i izuzetno popularan u japanskom folkloru), koji je bio obrađen po uzoru na igračku iz NLO hvataća. Dizajneri su ga odlučili promijeniti u lisca kako bi izbjegli moguće usporedbe s Mariom koji je u to vrijeme imao moć zvanu Tanuki odijelo. Ovo odijelo omogućilo mu je let i omogućilo mu je da izgleda poput tanukija, otuda i ime power-upa. Konačno, Tails je dobio svoja dva repa da bi stekao više osobnosti. Prijedlog Yamaguchia pobijedio je, ali Sonic Team je odlučio promijeniti ime lika iz "Miles" u "Tails" zbog čega Yamaguchi nije bio nimalo zadovoljan. Tim i Yamaguchi završili su kompromisom: "Miles" je koristio kao svoje legalno ime; "Tails" će mu biti nadimak, i puno ime bilo bi Miles "Tails" Prower.
Tijekom dizajniranja, Tails je u početku imao potpuno crne zjenice i samo jedan jedini rep. Yasushi Yamaguchi je također stvorio Tailsa kao lika s pet godina, usprkos službenoj dobi, osam. Unatoč tome što su Tailsove tri šiške obično prikazane kako izbijaju iz njegove glave, njegov je autor namjerio da strše s desne strane.
Lik je debitirao kao Sonicov partner, u drugoj igri franšize, i ostao je važan lik. Međutim, jedinstvenost Tailsa nije utvrđena sve dok u Sonic the Hedgehog 3 nije bilo dopušteno igračima kontrolirati njegovo letenje.
Tailsa je redizajnirao (zajedno s ostatkom likova u franšizi) Yuji Uekawa za Sonic Adventure. U redizajnu mu je krzno dobilo jantarnu boju, uz vidljive plave šarenice, postao je nešto vitkiji i dobio malo povećanje u visini. Pomaknuo se na opsežniji izgled sa zaobljenim ušima na vrhu i duljim repovima koji se koriste kao njegov glavni oblik napada, a ponajviše potezom Tail Swipe. Kasnije, između Shadow the Hedgehog i Sonic Unleashed, bio je još viši i zadobio je nekoliko ogrebotina na prednjoj strani svojih cipela.
Fizički opis
Za razliku od Sonica, Tails nije iskusio puno promjena u dizajnu. Od samog početka je Tails bio nizak i žut, s bijelim dlakama na njuški, trbuhu i repu. Nosi bijele čarape, rukavice i cipele, s grimiznom prugom. Najpoznatije specifičnosti za Tailsov dizajn su dva dlakava, debela repa, i tri kratke šiške koje mu strše iz čela. Ima špičaste žute uši koje su iznutra bijele, uz plave i crne oči i mali crni nos. Ima par sličnosti s Sonicom što se tiče izgleda, ali Tails ima veoma unikatan dizajn u usporedbi s ostalim likovima.
Osobina
Tails se može opisati kao mladi, pametni, ambiciozni, odlučni, ponekad nespretni, ali jako inteligentan lisac. Tails je jedan od glavnih pozitivaca serijala, i zato putuje s njegovim prijateljima na razne avanture, i on je uvijek mozgalo njegove grupe, daje svoje ideje i kreira razne izume za rješavanje problema ili dalje putovanje.
Tails je smireniji, strpljiviji i više prijateljski od njegovih najboljih prijatelja, Sonica i Knucklesa, posljedica ovoga je to da je Tails nekad pre slab, i ostali ga smatraju smetnjom kad nije potreban. Iako je to slučaj ponekad, Tails zna pokazati da je jak, agilan i spretan. U sportskim igrama ima klasifikaciju lika tehnike. Tails može dugo letjeti i nositi teške predmete. Ovo se pokazuje u Sonic Heroes gdje leti dok se za njega drže Sonic i Knuckles. Tailsovi najčešći pokreti su bacanje bombi u obliku prstenja i, isto iz Sonic Heroes, Thunder shoot, gdje baci Sonica i Knucklesa naprijed da unište robote.
Tails je moguće najpametniji lik u franšizi, prikazano njegovim vještinama u računarstvu, programiranju i inženjeringu. U Sonic Lost World jednostavno popravi propeler na njegovom avionu (Tornadu), i kaže da je jednom napravio televizor s čačkalicama i deterdžentom. U Sonic Colors je stvorio prevoditelj za jezik Wispova, u Sonic Unleashed kreirao je mapu svijeta koju je Sonic koristio za putovanje. U Sonic Adventure 2 napravio je lažni smaragd kaosa skoro pa moćan kao pravi.
Monterrey (razvrstavanje)
Monterrey ima više značenja:
Tails (Sonic the Hedgehog)
Osobina
U početku Tails je imao problem s manjkom samopouzdanja, stalno mu je trebala Sonicova pomoć i odobrenje, jer smatra Sonica velikim bratom. Iako ponekad to radi i nakon Sonic Adventure, u toj igrici je naučio da, iako mu je Sonic puno pomogao, i da je naučio puno stvari i promijenio se nakon što su se počeli družiti, neće se moči uzdati u Sonica zauvijek. Od tada je počeo ići na pustolovine sam, i pojavio se u dvije igrice gdje je spašavao svoj otok bez pomoći Sonica (Tails Adventure i Tails Skypatrol). Nakon što je počeo sam ići na pustolovine, u rijetkim slučajima je imao problem s arogancijom. U igrama kao Sonic Colors i Sonic Lost World, hvali se svojim izumima i izražava se kao da je bolji od Sonica. U Sonic Lost World, Tails se naljuti na Sonica nakon što on zatraži pomoć od Eggmana, misleći da Sonic smatra njega gorim i manje pametnijim od Eggmana.
Rannola Nord, Napoli
Rannola Nord je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Tails (Sonic the Hedgehog)
Osobina
Neke vještine Tailsa slične su Sonicu, kao Spin Dash, ali ima i svoj arsenal i artiljeriju. U Tails Skypatrol ima puno izuma i sprava kao bombe i cipele za ubrzavanje. Koristi već spomenuti Tail Sweep, U Sonic Heroes koristi Thunder Shoot, u Sonic Adventure 2 kontrolira svog vlastitog robota, i Tailsov pokret koji koristi u svakoj igrici je njegov let, koji koristi mrdanjem svojih repova u krug.
Neke slabosti su to da zna biti naivan, pričati prije nego što promisli i, nešto što ostali likovi smatraju slabost, česti technobabble. Ovo je rezultiralo u događajima koji su skoro izazvali smrt njegovih prijatelja.
Sonic the Hedgehog
Sonic je Tailsu kao brat, i najbolji su prijatelji od skoro pa početka franšize. Tails je bio onaj koji se pokušao sprijateljiti sa Sonicom kad je spazio njegovu brzinu i heroizam, što ga je zadivilo. Za Tailsa Sonica nije bilo briga, ali Sonicu se svidio mladi lisac zbog njegove ambicije i vještina, pa je odlučio nastaviti se družiti sa njim i voditi ga na pustolovine s njime. Tails i Sonic su postali jedan od najpoznatijih dua u videoigrama. Sonic puno pomaže Tailsu i pazi na njega, i Tails je sretan pomoći Sonicu također. U Sonic the Hedgehog 2 Sonica je uhvatio svojim avionom nakon što je skočio iz Eggmanovog letećeg broda. Sonic isto pomaže Tailsu. U Sonic Rivals 2 Sonic veli da Tailsu pomaže trenirati i vježbati. U Sonic Advance 3 imaju potez zvan "Unbreakable bond" (Neraskidiva veza). Iako se ovo ne događa često, Tails i Sonic se znaju svađati. U Sonic Adventure Tails izrazi da mrzi kad ga Sonic ne sluša. Unatoč nekim problemima, Tails i Sonic poštuju jedan drugog, i dijele bratski odnos. Tails je Sonicu u Sonic Generations organizirao rođendansku zabavu kao zahvala za njegova dobra djela, i Sonic je puni puta spasio Tailsa od opasnih situacija.
Doktor Eggman
Da Sonica nema, Tails bi bio Eggmanov glavni neprijatelj. Sonicovo ponašanje prema Eggmanu zna biti šaljivo i sarkastično uz često ozbiljno neprijateljstvo, što se tiče Tailsa, on sasvim mrzi Eggmana, no zna se previše bojati Eggmana da to prizna. Tu i tamo jest sarkastičan, ali kad treba biti ozbiljan, ozbiljan je. U Sonic Adventure 2 je Tails skoro izazvao Sonicovu smrt, i kad ga je Eggman počeo izazivati, Tails se počeo boriti s njim. Tails je bio žrtva mnogih planova Eggmana, kao u Sonic Colors. Tails je nekad i kritičan Eggmanovim znanstvenim vještinama.
Amy Rose
Amyina fascinacija sa Sonicom je izraženija od njenih ostalih odnosa, ali to ne znači da nema prijatelje. Jedan od njenih najboljih prijatelja je Tails. Tails zna sapsiti Amy kada Sonic ne može, i Amy je spremna i sretna uzvratiti.
Rouge the Bat
Tails i Rouge su prijatelji, ali Rouge često zakomplicira stvari. Rouge zna koliko je Tails sramežljiv, pa će ga nekad zadirkivati samo da ga naljuti ili osramoti. Pošto je Rouge bila špijun u Sonic Adventure 2, njenoj prvoj pojavi, Tails za nju nije ni znao do samog kraja igrice. Njihova rva prava interakcija bila je u Sonic Battle, gdje se Rouge šalila s Tailsom za njegove reakcije, što je ona smatrala smiješno i slatko.
Cream the Rabbit
Iako Cream i Tails nemaju previše interakcija, ali u par igrica gdje jesu bili zajedno, prikazani su kao prijatelji. Komplimentiraju jedan drugu u mnogim slučajima. Cream je kao ženska verzija Tailsa i ponaša se prema Amy kako se on ponaša prema Sonicu.
Nasljedstvo
Tails je osvojio nagradu "Najbolji novi lik" u dodjeli nagrada za videoigre časopisa Electronic Gaming Monthly 1992. godine, nazvan "ne samo slatkim kao Sonic, nego i jako važnim likom". U Official Nintentendo Magazine u prozvan je drugim najboljim Sonic likom.
Aguacatitlán (razvrstavanje)
Aguacatitlán ima više značenja:
Mladen Stojanović
Dr Mladen S. Stojanović je rođen 7. aprila 1896. godine u Prijedoru. Po zanimanju je bio ljekar. Kao član KPJ bio je aktivan i prije početka Drugog svjetskog rata. U NOB je stupio 1941., a poginuo je 1942. godine u selu Jošavka. Za narodnog heroja proglašen je 7. avgusta 1942. godine.
Biografija
Mladen je rođen 7. aprila 1896. godine u pravoslavnoj srpskoj porodici. Otac, Simo Stojanović je bio pravoslavni sveštenik. Mladen je kao đak završavao razred po razred gimnazije u Tuzli i sve više iskazivao ljubavi prema svojoj rodnoj grudi i njenom narodu, koji je bio okupiran od strane Austrougarske. Kao đak tuzlanske gimnazije pripadao je naprednoj omladini, povezanoj sa Mladom Bosnom. Nekoliko dana poslije atentata na prestolonaslednika Ferdinanda u Sarajevu, kao maturanta 3. jula 1914. godine austrijske vlasti zatvorile su Mladena Stojanovića u Tuzli. Suđenje je održano od 13. do 30. septembra 1915. godine u Bihaću. Mladen Stojanović je osuđen na 16 godina robije, a njegov brat Sreten 10 godina. Mladen je amnestiran nakon 3 godine.
Studije i rad
Godine 1918, kada se završio Prvi svjetski rat, Mladen je nastavio studije i završio medicinu u Beču. Godine 1930. se vratio u rodni Prijedor. Dolaskom u Prijedor sirotinju je besplatno liječio, a često siromašnom bolesniku dao novac za put do kuće. Liječio je Krajišnike bez nagrade govoreći: »Najveća mi je nagrada zahvalne oči bolesnika, koje se pridižu i u život vraćaju.«
Tako je svojom čestitošću i ljudskim odnosom prema narodu stekao simpatije. Zadobio je veliko poštovanje i autoritet u narodu Kozare i Potkozarja i ušao u pjesmu naroda Krajine još i prije narodnog ustanka.
Komunistička partija Jugoslavija (KPJ) i početak rata
U Prijedoru se Mladen priključio radničkom pokretu. Krajem septembra 1940. godine dr Mladen Stojanović primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Noseći iskustva iz mladosti, Mladen je dočekao Drugi svjetski rat kao prekaljen revolucionar. Kao vojni ljekar aprilski slom Kraljevine Jugoslavije doživio je u Dalmaciji. Nakon toga vratio se u Prijedor i nastavlja sa ilegalnim radom.
22. juna 1941. godine ustaše su dr Mladena Stojanovića uhapsile kao komunistu i zatvorile u Prijedoru sa još 40 talaca. 17. jula 1941. godine zapalivši slamu u zatvorskoj ćeliji i iskoristivši zabunu stražara, uspio je da pobjegne iz prijedorskog zatvora u kozarska sela.
Samo osam dana kasnije, 25. jula 1941. godine u selu Gornji i Donji Orlovci, kod Prijedora, na partijskom savjetovanju dr Mladenu Stojanoviću je povjerena dužnost rukovodioca ustanka na Kozari. 3. avgusta 1941. godine govorio je na narodnom zboru kod crkve u selu Marinima. Obišao je i mjesta Karan u Gornjoj Dragotinji i Balj. Ljudi su mu beskrajno vjerovali, cijenili ga i poštovali, masovno se odazivali njegovom pozivu i bez oklijevanja prihvatali liniju Narodnooslobodilačkog pokreta. Od tada počinju da se odvijaju događaji pod Kozarom koji se ne mogu nikako odvojiti od njegovog imena. Mladen je inspirator mnogobrojnih smjelih akcija pod Kozarom, koje su imale dalekosežni značaj.
Prve borbe
Na partijskom savjetovanju u Knežici, 15. avgusta 1941. godine, dr Mladen je izabran za komandanta jedinstvenog ustaničkog štaba za područje Kozare. U to vrijeme Nijemci su pripremali prvu ofanzivu protiv ustanika kozaračkog kraja. Tada su počeli da se nižu okršaji sa ustašama i Nijemcima.
10. septembra 1941. godine pet dotadašnjih odreda preraslo je u tri jake i dobro naoružane jedinice na čelu sa dr Mladenom Stojanovićem, koji učestvuje u pripremama svih pokreta i akcija.
1. novembra 1941. godine »Kotarska oblast« iz Bosanske Gradiške obavještava ustaško redarstvo u Zagrebu o napadu ustanika na Gornje Podgradce.
16. novembra 1941. godine izvršen je napad na Turjak i zarobljavanje 33. satnije domobrana. Dr Mladen Stojanović je tada izvijestio ovako: »''Moral partizanskih četa je odličan. Priliv naroda u čete svakim danom sve jači. Saradnja između naroda i vojske sve tješnja i dublja. Partizanska vojska postaje svakim danom prava vojska svoga naroda''«.
Bitka na Mrakovici
Poslije neuspjele ofanzive na Kozari, neprijatelj je ostavio jaku posadu na Mrakovici. Dr Mladen je tada napomenuo da »na Kozari ne mogu da budu dva gospodara, već samo partizani« i 5. decembra 1941. godine poveo je svoje borce u napad na Mrakovicu. Mrakovica je zauzeta. Neprijatelj je imao preko 120 poginulih i 119 zarobljenih. Zarobljena je velika količina oružja i municije, mnogo ratnog materijala. Ovo je bila najznačajnija akcija Kozarskog odreda od njegovog formiranja. Pobjeda na Mrakovici silno je ojačala borbeni moral boraca i naroda. Odred je nastavio sa akcijama.
Nastavak rata
28. decembra 1941. godine došlo je do dirljivog susreta partizana i muslimanskih seljaka u Orahovi. U mnogim selima tada se mogla čuti pjesma: »Ide Mladen, vodi partizane, razveo ih na sve četir' strane«.
Odred je u to vrijeme već brojao oko 1000 boraca. Glavni stožerni ustaški odjel, priznajući da je dr Stojanović organizovao snagu od oko 5000 pušaka, 100 mitraljeza i 4 bacača, dodaje u jednom aktu da je on »istaknuti komunista i cijeli njegov pokret je na komunističkoj bazi, iako je privukao sebi i priličan broj seljaka.«
Odred je pod Mladenovom komandom izvodio pobjedonosne oružane akcije na Turjaku, Metalci, Podgradcima, na pruzi Bosanska Kostajnica-Bosanski Novi-Prijedor. Slobodna teritorija Drugog krajiškog odreda se proširila i prema Lijevče polju i južno od pruge Prijedor-Ivanjska.
Januara 1942. godine Mladen odlazi sa Kozare na novu dužnost i nove zadatke. Čim je prešao Sanu i stupio na pod grmečko tlo, »dočekala ga je šuma barjaka i nepregledna masa seljaka i omladine«, zapisao je Branko Ćopić. Susret već legendarnog komandira i pisca opredijelio je Ćopića, po savjetu dr Mladena, da piše i stihove o ratnim danima i podvizima.
22. januara 1942. godine dr Mladen je u štabu Prvog krajiškog odreda poslije obilaska Podgrmeča, gdje mu je dato priznanje da je njegov Kozarski odred »najorganizovaniji i najsređeniji u Bosanskoj krajini: vojnički, politički i u svakom drugom pogledu.« Takođe na Grmeču dr Mladen je obilazio jedinice i narod.
Pogibija
10. februara 1942. godine na vojno-političkoj konferenciji u Skender Vakufu (danas Kneževo), doktor Mladen izabran je za načelnika Operativnog štaba za Bosansku krajinu. Da bi suzbio djelovanje četnika u centralnoj Bosni, kao načelnik Operativnog štaba za Bosansku krajinu, kreće tamo sa kozarskim proleterima.
8. marta 1942. godine dr Mladen sa Kozarskom proleterskom četom krenuo je prema Lipovcu gdje se nalazila četa predratnog učitelja Laze Tešanovića, ni partizanska ni četnička. Na proletere koji su po uskoj snježnoj stazi, prtini, išli pjevajući. Tešanović je iz zasjede naredio paljbu. Dvanaest Mladenovih boraca je ubijeno, a među ranjenima bio je i dr Mladen. Proleteri su na kraju odbili napad iz zasjede, sahranili mrtve i prenijeli ranjenike u Gornju Jošavku. Ovaj događaj je u cijeloj Bosanskoj krajini, a posebno na Kozari, izazvao ogorčeno reagovanje naroda. 1. aprila 1942. godine ranjen u glavu, dr Mladen je ležao sa ostalim ranjenicima u bolnici u Gornjoj Jošavci, a zatim je prenesen u obližnju kuću Danila Vukovića. Od ranjenog komandanta nije se odvajala dr Danica Perović. Ona ga je i operisala. Posebnog obezbjeđenja nije bilo, jer se nije znalo da Rade Radić priprema četnički puč. Posljednji je ranjenog dr Mladena posjetio Kosta Nađ. Ovoga dana, u 23 sata, u kuću je banula grupa četnika. Oduzeli su dr Mladenu pušku i pištolj, ali su se ujutro povukli.
2. aprila 1942. godine bio je koban za dr Mladena Stojanovića. On i dr Danica Perović ostali su cijeli dan sami u kući Danila Vukovića. Noć ranije četnici su zvjerski likvidirali partizanske ranjenike u obližnjoj bolnici. Rade Radić je zatražio od doktora Mladena da napiše izjavu koja bi odgovarala četnicima, ali je on prkosno odbio. Uveče je po ranjenika došla nova grupa četnika koje je predvodio Stanko Vrhovac iz Kokora. Iznijeli su dr Mladena u ćebetu i blizu potoka Mlinska rijeka neljudski, mučki ubili sa dva metka iz puške.
Legenda o Mladenu
Mladen je bio izuzetna ličnost. Bio je, a to je i danas legenda za Kozarčane, Prijedorčane i Krajišnike, simbol ljubavi i brige za čovjeka, heroj snage epa. Među herojima Bosanske krajine Mladen Stojanović zauzima posebno mjesto. On je postao legendarni junak ne samo u Krajini nego i u čitavoj bivšoj Jugoslaviji.
Drugi krajiški (kozarski) NOP odred, 19. aprila 1942. godine, dobio je naziv Drugi krajiški NOP odred „Dr Mladen Stojanović“.
Odlukom Vrhovnog štaba NOP i DVJ, 7. avgusta 1942. godine, proglašen je za narodnog heroja, među prvim borcima NOV i POJ. U „Biletenu Vrhovnog štaba“ br 17-19 o proglašenju Mladena Stojanovića za narodnog heroja piše:
10. septembra 1972. godine, istog dana kad je Josip Broz Tito otkrio spomenik na Kozari, Drugi krajiški NOP odred „Dr Mladen Stojanović“ odlikovan je Ordenom narodnog heroja.
Povezano
1969. godine, Mladenov saborac general Rade Bašić napisao je knjigu o njegovom životu, a potom i scenario za film „Doktor Mladen”, snimljen 1975. godine u režiji Midhata Mutapdžića. Lik Mladena Stojanovića u ovom filmu tumačio je glumac Ljuba Tadić i za ovu ulogu je dobio Zlatnu arenu na festivalu u Puli.
Brüsewitz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Brizevic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 54 metra. Površina opštine iznosi 29,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.222 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 74 stanovnika/km².
Car Yuan od Hana
Car Yuan od Hana (75. pne.–33. pne.) bio je kineski car iz dinastije Han. Vladao je od 48. pne. do 33. pne.. Pamti se po svom promicanju konfucijanstva kao kineske državne religije. Imenovao je sljedbenike Konfucija na važne položaje. Kineski historičari ga tradicionalno opisuju kao blagog čovjeka i vladara koji je iskreno brinuo za svoje podanike.
Chula Vista, Ensenada
Chula Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Car Yuan od Hana
Međutim, usprkos njegovih nastojanja, carska vlast je počela slabiti prije svega zbog njegove neodlučnosti i nesposobnosti da zaustavi frakcijske borbe unutar vlastite administracije, kao i sklonosti da pokloni povjerenje korumpiranim službenicima.
Chula Vista, Ensenada
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Borbe za Čačak 1941.
minijatura|[[Rade Azanjac govori na ustaničkom zboru u šumi kraj Čačka.]] thumb|Zarobljeni nemački tenk od boraca Takovskog bataljona [[Čačanski partizanski odred|Čačanskog NOP odreda kod Rapaj brda 5. oktobra 1941.]] thumb|[[Ratko Mitrović na zboru u oslobođenom Čačku, oktobra 1941. godine]]
Partizansko-četničke snage su 1. oktobra 1941. oslobodile Čačak, a potom je formirana zajednička komanda mesta. Partizanski predstavnik je bio Milenko Nikšić (komandant Ljubićkog NOP odreda) a četnički — kapetan Bogdan Marjanović.
Nakon oslobođenja Čačka, došlo je do četničko-partizanskog sukoba. U sklopu opšteg napada četnika na Užičku republiku, četničke snage napale su i partizane u Čačku.
Ubrzo potom, Čačak su ponovo okupirali Nemci.
Slavuj
thumb|Luscinia megarhynchos
Borbe za Čačak 1941.
Oslobođenje Čačka
General Franc Beme, komandant Srbije, naredio je 28. septembra napuštanje Čačka, koje je obezbeđeno intervencijom motorizovane kolone iz Kraljeva. U samom Čačku nije bilo bitke sa Nemcima:
Neki navode da je prilikom oslobođenja Čačka zarobljeno 50 nemačkih vojnika, što drugi osporavaju:
Slavuj
Slavuj ili mali slavuj (Luscinia megarhynchos) je vrsta ptica iz reda vrapčarki (Passeriformes), podreda ptica pjevica.
Prema molekularnobiološkim spoznajama, dio je porodice muharica, iako se još ponegdje u starijim sistematikama nalazi u porodici drozdova.
Borbe za Čačak 1941.
Oslobođenje Čačka
U kasarni u Čačku jeste bio smešten logor za zarobljene nemačke vojnike na ustaničkoj teritoriji, uglavnom zarobljene kod Gornjeg Milanovca.
Nakon oslobođenja, u Čačku je uspostavljena zajednička partizansko-četnička komanda grada.
Četnički napad na partizane
thumb|Protest protiv međusobnog ubijanja, Čačak novembar 1941. minijatura|Posle četničkog napada, građanke i građani Čačka protestuju noseći transparent sa natpisom: "Mi, majke, žene i sestre tražimo obustavu bratoubilačke borbe." Prema Dnevniku Vladimira Dedijera, četnici su pucali na kolonu.
Slavuj
Opis
Slavuji imaju neugledno smeđe perje (odozdo nešto svjetlije nego sa gornje strane). Gnijezdo slavuja se uglavnom nalazi na tlu, a mnogo rjeđe na niskoj vegetaciji. Sastoji se od neuredne gomile lišća i biljaka, a često je skriveno ispod kupina, kopriva i drugih biljaka. Mladunci se iz jaja izlegu goli i slijepi, no brzo rastu i dobijaju perje, pa za nekoliko tjedana već mogu letjeti.
Slavuj se hrani sitnim kukcima i paucima, a ponekad i drugim beskralježnjacima. Obično se smatra da slavuj "pjeva" samo noću, ali, ako ga se ne uznemirava, često pjeva i danju. Najčešće se, pri tom, nalazi u nekom grmu gdje je skoro nevidljiv, zbog neupadljivog perja.
Borbe za Čačak 1941.
Odbijanje naređenja za napad
U to vreme, četnici i partizani su zajedno vodili borbe protiv Nemaca na frontu kod Kraljeva. Većina boraca četničkih odreda, kao i Đurić lično, bili su protiv ovakve Mihailovićeve odluke. Major Radoslav Đurić ovo naređenje nije izvršio, već je obavestio saborce iz Štaba Čačanskog partizanskog odreda o tome. Na posleratnom suđenju Draži Mihailoviću, major Đurić je govorio o tome zašto nije mogao izvršiti Mihailovićevu naredbu:
Slavuj
Opis
Svi slavuji provode zimu u Africi. Slavuj "pjeva" samo u proljeće, a u lipnju lagano prestaje sa pjevom, pa se, u kolovozu, može učiniti da su već otišli na jug. Međutim, tada su oni tihi i neprimjetni.
Borbe za Čačak 1941.
Odbijanje naređenja za napad
Štab Čačanskog partizanskog odreda je o ovome odmah izvestio Vrhovni štab NOPOJ, nakon čega je dogovoreno da major Đurić lično ode kod pukovnika Mihailovića i interveniše da povuče izdato naređenje. Mihailović je ostao pri svojoj odluci o napadu na Čačak. On nije bio zadovoljan ponašanjem majora Đurića, pa je u ličnoj belešci zapisao:
3. novembra 1941. usledila je nova Mihailovićeva zapovest za napad na partizane u Čačku. Komandant četničkih odreda Čačak Bogdan Marjanović tražio je noću 3. novembra od poručnika Uroša Katanića da napadnu Čačak, ali on je izjavio da mu je ljudstvo umorno. Sutradan, 4. novembra poručnik Uroš Katanić je odbio još tri naređenja da zajedno sa kapetanom Bogdanom Marjanovićem povede svoje ljude u napad na Čačak.
Konačno, pukovnik Mihailović je poverio zadatak napada na Čačak kapetanu Jovanu Deroku, komandantu artiljerije i načelniku Štaba četničkih snaga na kraljevačkom frontu.
Partizansko preuzimanje grada
Četničke snage, povučene sa kraljevačkog fronta, su usput napadali partizanska uporišta u selima između Kraljeva i Čačka. 4. novembra kod sela Samaile četnici su napali partizanski tenkovski vod, zaplenili tenk i ubili komandira voda Srećka Nikolića. Istog dana napali su i posadu partizanskih topova kod Mrčajevaca, zaplenivši topove. Istovremeno, Trnavski bataljon Čačanskog partizanskog odreda, takođe povučen sa kraljevačkog fronta, sukobio se sa četničkim predstražama kod Čačka. Partizanske vođe su tom prilikom proglasili komandanta četničkih odreda Čačak Bogdana Marjanovića kao glavnog krivca i osudili ga na smrt (u odsustvu). U samom Čačku, partizani su razoružali četnike i preuzeli vlast (pre toga je postojala zajednička komanda mesta).
minijatura|Politički komesar Čačanskog odreda [[Ratko Mitrović govori borcima u Čačku.]]
Četnička strana navodi da su 4. novembra partizani u Čačku razoružali odred od 100 četnika, neke ubivši, nakon čega su ovladali gradom. Istoga dana partizani su pohapsili porodice četnika u Čačku i 7 oficira koji su zaostali u gradu. Partizanska strana navodi da je hapšenje "desetak četničkih oficira i njihovih porodica" usledilo kao reakcija na hapšenje Momčila Radosavljevića, komandanta Čačanskog partizanskog odreda, koji je 5. novembra otišao u četnički štab na periferiji Čačka radi pregovora o smirivanju situacije. 6. novembra 1941. komandant čačanskih četnika Radoslav Đurić piše političkom komesaru čačanskih partizana Ratku Mitroviću:
U izveštaju Draži Mihailoviću od 6. novembra 1941. komandant četničkih odreda Čačak Bogdan Marjanović takođe govori o međusobnim hapšenjima u Čačku:
Derokov napad na Čačak
minijatura|185px|[[Jovan V. Deroko, vođa četničkog napada na Čačak.]] Ujutru 6. novembra 1941. godine je stiglo novo naređenje Draže Mihailovića za napad na Čačak, koji bi vodio Jovan V. Deroko uz podršku artiljerije:
Partizani u Čačku su i dalje pokušavali da učine neke ustupke četnicima, sa željom da pregovaraju. Komandant četničkih odreda Čačak Bogdan Marjanović ovo je video kao znak slabosti, zaključivši da su "partizani obezglavljeni" i uplašeni pa je "sve to odbio postavljajući im zahteve za koje sam bio siguran da neće prihvatiti, jer bi to značilo njihovu kapitulaciju i polaganje oružja." 6. novembra, Radoslav Đurić je prosledio Ratku Mitroviću ultimatum kojim se, između ostalog, traži:
6. novembra 1941. godine u 16 časova započeo je četnički napad na Čačak. Jovan V. Deroko je poseo topovima položaj na Ljubiću u nameri da izvrši bombardovanje Čačka kojeg su držali partizani. Partizanska izvidnica otkrila je Derokov položaj, nakon čega je došlo do borbe na Ljubiću u popodnevnim časovima. U borbi je poginuo četnički komandant Jovan V. Deroko, nakon čega su partizani preoteli, odnosno povratili zaplenjene topove.
U toku borbi partizani su zarobili veći broj četnika (obično se navodi 400 zarobljenika). Osim oficira i žandarma, svi su pušteni kućama, dok je manji broj pristupio partizanima. Ovakva odluka bila je u skladu sa naredbom Vrhovnog štaba NOPOJ od 8. novembra 1941. o zabrani odmazdi i mučenja:
Istovremeno četničke jedinice su napale partizane u G. Milanovcu i pripremale napad na Guču od koga su odustale zbog toga što su gučki četnici odbili da učestvuju u napadu (partizane u Guči napali su 19. novembra ).
Pozadina sukoba
Dok su četničke jedinice vodile ove borbe, Draža Mihailović je ugovarao sastanak sa predstavnicima nemačkih okupacionih snaga radi sporazuma o zajedničkoj borbi protiv partizana. U nemačkom izveštaju kapetana Matla svojim pretpostavljenima od 30. oktobra 1941. godine stoji da su razgovori sa predstavnicima Draže Mihailovića u toku, i da se njegovi odredi stavljaju na raspolaganje protiv komunista:
Pravougli trougao
Trougao kome je jedan ugao pravi nazivamo pravougli trougao (ili pravokutni trokut). Stranica nasuprot pravog ugla je hipotenuza, a druge dvije stranice su katete.
Al Madāḩ, Taiz
Al Madāḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 880 m.
Pravougli trougao
Formule: P=(a×b)÷2 O=a+b+c
FK Sinđelić Niš
FK Sinđelić Niš je najstariji fudbalski klub iz Niša, koji se trenutno takmiči u Srpskoj ligi Istok, trećem takmičarskom nivou srpskog fudbala.
Istorija
Fudbalski klub Sinđelić nastao je neposredno nakon Prvog svetskog rata. Za osnivanje prvog kluba Sinđelić, treba zahvaliti grupi entuzijasta, oduševljenih ovim sportom, mlađih i starijih, koji su svojim ličnim angažovanjem i ulaganjem svojih novčanih sredstava doprineli razvoju fudbala u Nišu.
Prvo, improvizirano, fudbalsko igralište bio je teren XVI pešadijskog puka u Nišu, koji je ranije služio za egzercirište a od 1919. godine to je prvi „fudbalski teren“ u Nišu. Komanda Moravske divizijske oblasti u Nišu dozvolila je da na ovom igralištu mogu nastupiti i „civili“ pa je na taj način i vojska dala svoj doprinos za razvoj fudbala u Nišu, i to ne samo preko terena, već i formiranjem vojnih timova, koji su često imali susrete sa ekipama iz grada.
Na igralištu -{XVI}- pešadijskog puka u Nišu odigrana je jedna od prvih međugradskih utakmica. Niški Sinđelić pozvao je u goste ekipu Građanski iz Leskovca, koja je u to vreme predstavljala uzornu, i po sportskoj borbi, uigranu i fer ekipu. Utakmica je odigrana aprila 1922. godine u prisustvu mnogobrojnih građana, prve publike na jednom ovakvom susretu.
Tim Sinđelića nastupio je u sledećem sastavu: Miloš Vučković, Živko Jovanović, Bogosav „Kaplar“, Karlo Mali, Dragi Stanković, Vlada Simić, Radovan Dimitrijević, Božidar Stojanović, Ljuba Jakovljević Makedonac, Miodrag Lazić Lale, Srbin Đorđević Lale i kao rezerva Dušan Đorđević Dule. To je ujedno bila i prva fudbalska ekipa Niša, jer je to uglavnom tim koji je i nastao 1918. godine. Rezultat: NSK Sinđelić (Niš) LSK Građanski (Leskovac) 1:0 (0:0). Bila je to prva pobeda ekipe „belih“ nad gostujućom ekipom iz drugog grada.
U Nišu je 1922. godine formiran NSK Obilić. Njegov rad bio je kratkog veka. Brzo je zapao u materijalne i finansijske teškoće, pa je uprava Obilića stupila u pregovore i fuzionisala se sa Sinđelićem. Početkom januara 1923. godine Obilić je nastupao pod jedinstvenim imenom Sinđelić.
Tim Sinđelić je bio ojačan novim igračima. Među njima je bio najtalentovaniji Rade Ćermilo. On je prvi put zaigrao fudbal još 1919. godine kao igrač podmlatka u kragujevačkoj Šumadiji, da bi 1922. godine prešao u niški Obilić i kasnije se razvio u najboljeg fudbalera Niša i okoline. Svom novom klubu, ekipi Sinđelić, ostao je veran čitavog života: skoro dvadeset godina bio je u redovima prvog niškog kluba, Sinđelića.
Sinđelić danas
U sezoni 2007/08, Sinđelić Niš stigao je do četvrtfinala Kupa Srbije gde je poražen od Partizana 5-1. Za sezonu 2007/08 Srpske lige Istok, Sinđelić je završio drugi, tri boda iza Dinamo Vranja.
U sezoni 2009/10. Srpske lige Istok zauzeo je prvo mesto sa 74 boda, dobivši 23 od ukupno 30 odigranih utakmica, tako da se plasirao u Prvu ligu Srbije za sezonu 2010/11. Već u drugoj sezoni u Prvoj ligi, 2011/12., Sinđelić zauzima pretposlednje mesto i ispada u niži rang, Srpsku ligu Istok. Takođe u sezoni 2010/11 je ponovio uspeh iz 2007/08 tako što je ponovo stigao do četvrtfinala Kupa Srbije ali je poražen od Partizana sa 4-0.
Doktor ludosti
Doktor ludosti je hrvatska filmska komedija snimljena 2003. godine u režiji Fadila Hadžića. Radnja se događa u čekaonici psihijatrijske ordinacije, a protagonisti su pacijenti koje muče razni bizarni poremećaji, od kojih nije imun ni psihijatar uvjeren da je "svatko lud dok se ne dokaže da je normalan". Doktor ludosti je predstavljao prvi Hadžićev film nakon pauze koja je trajala gotovo dvije decenije (nakon Ambasadora 1984. godine), a pažnju je prije premijere izazvao i kao jedno od rijetkih hrvatskih filmovima gotovo u potpunosti napravljenih u privatnoj produkciji. Iako je Hadžić uživao izuzetan ugled kao jedan od najdarovitijih hrvatskih filmaša, nakon premijere je Doktor ludosti dočekan s izuzetnim razočaranjem od strane kritike.
Uloge
Ostale uloge ▼
San Francesco, Pordenone
San Francesco je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Pitve
Pitve je mjesto na otoku Hvaru, u općini Jelsa. Nalazi se na 168 m nadmorske visine, na sjevernoj strani otoka, na blagoj padini iznad Jelse.
Povijest
Pitve je jedno od najstarijih mjesta na otoku. Sastoji se od Gornjih (starih) i Donjih (novih) Pitava nastalih u različitim povijesnim razdobljima. Dok se staro Pitvo spominje već u Ilirskom razdoblju, novo Pitve nastalo je koncem 15. i početkom 16. stoljeća. Između Gornjih i Donjih Pitava nalaze se objekti za zajedničke potrebe: škola (danas Vinogradarska zbirka), župna crkva Sv. Jakova, staro i novo groblje, nekadašnja Hrvatska čitaonica i gospodarski dom koji danas nisu u uporabi. Iz Gornjih Pitava pruža se prekrasan pogled na Veliko polje, otok Brač, Hvarski kanal, Jelsu i Vrbosku s okolicom, Biokovo te Makarsko primorje.
Obližnja Jelsa osnovana je kao pitovska luka.
Kultura
Svetac zaštitnik mjesta Pitve je Sveti Jakov. Na Veliki četvrtak, Pitve je jedno od naselja obuhvaćenih tradicionalnom procesijom "Za križem".
Šport
U Pitvima djeluje nogometni klub "Poskok".
Zanimljivosti
Za postavu Jelse, koja je nastupala na "Jadranskim susretima", momke za potezanje konopa dalo je baš Pitve.
Zapadna Virginia
Zapadna Virgnia je država smještena u Apalačkom gorju, Gorskom Jugu, odnosno srednjoj atlantskoj regiji Sjedinjenih Država- Graniči se s Virginijom na jugoistokom, Kentuckyjem na jugozapadu, Ohiom na sjeverozapadu i Pennsylvanijom i Marylandom na sjeveroistoku. Glavni i najveći grad je Charleston.
Područje koje danas čini Zapadnu Virginiju je kroz historiju razvilo poseban identitet što datira još iz vremena najranijeg evropskog doseljavanja. Najraniji britanski doseljenici su za tu oblast koristili naziv Vandalia. Nakon ameručke revolucije doseljenici su tražili status posebne države unutar Unije pod nazivom Westsylvania, ali je nihove pokušaje spriječila Virginia zauzevši područje za sebe, s time da je Pennsylvanija preuzela manji dio područja.
Nakon Konvencije u Wheelingu, Zapadna Virginija se otcijepila od Virginije za vrijeme američkog građanskog rata te je primljena u Uniju kao posebna država 20. juna 1863. godine. Imala je ključnu ulogu kao "granična država" u ratu. Predstavlja samo jednu od dvije države stvorene za vrijeme građanskog rata (uz Nevadu, koja se izdvojila iz Teritorije Utah) te jedinu državu koja se otcijepila od konfederalne države, odnosno jednu od tri države nastale otcjelpljenjem od već postojećih država (druge dvije su Kentucky i Maine).
Biro za popis stanovništva smatra Zapadnu Virginiju dijelom Juga jer se većina njene teritorije nalazi ispod Mason-Dixonove linije. Sjeverni ogranak je, međutim, smješten između Pennsylvanije i Ohioa s gradom Weirton na istoj patraleli s Pittsburghom, dok je Bluefield ojko stotinjak kilometara od Sjeverne Karoline. Harper's Ferry se pak smatra dijelom metropolitanskog područja Washingtona. Zbog tog jedinstvenog položaja, Zapadna Virgnija se smješta i na Jugoistok i na Sjeveroistok SAD. To je jedina država čija je teritorija u potpunoj nadležnosti Regionalne komisije za Apalače.
Država je poznata po prirodnim ljepotama, značajnoj sječi drva i ugljenokopima, a i snažnom radničkom pokretu. Također je poznata po sportskim centrima za skijanje, kajakašenje, planinarstvo, speleologiju, ribolov, i lov.
Okruzi (Counties)
Zapadna Virginija se sastoji od 55 okruga (counties)
Gradovi
Gradovi preko 6,000 stanovnika (2000):
Le Balze, Firenze
Le Balze je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Meadowdale, Washington
Medoudejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Brajići (Gornji Milanovac)
Brajići je naselje u opštini Gornji Milanovac u Moravičkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 65 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 100 stanovnika).
Geografija
Brajići su smešteni većim delom na zaravnjenom razvođu gde se i nalazi sedište sela, a leži pod samim Danilovim vrhom (839m), jugoistočno od najvišeg vrha Suvobora. Atar sela Brajići je brdsko-planinske prirode, koje je nastalo u krčevinama jer je samo selo opkoljeno šumom. Neki zaseoci razmešteni su i levo od Brajićke reke, odnosno na razvođu ove reke i Velike Dičine. Iz pravca Gornjeg Milanovca i Beršića preko Teočina do Brajića postoji asfaltni put. a potom ka južnoj i zapadnoj podgorini Suvobora odnosno Ravnoj gori je vodio makadamski put, koji je bio prilično širok i bez krivina. Godine 2005. asfaltiran je i ovaj put koji iz Brajića vodi do Ravne gore. Zbog ovog puta postoji saobraćajna autobuska linija. U selu nema mesne kancelarije, jer ono zbog malog broja stanovnika pripada mesnoj kacelariji iz Koštunića. U selu postoji četvorogodišnja škola, prodavnica mešovite robe i jedna kafana od istorijskog značaja. U drugoj polovini 20. veka iz sela se iselio veliki broj mladih ljudi u potrazi za poslom u gradu. Nedaleko od Brajića nalazi se Ravna gora, koja se prostire na zapadnom i jugozapadnom delu Suvobora. Na njoj se od maja do decembra 1941. godine nalazila Komanda Četničkih odreda Jugoslovenske vojske, na čelu sa pukovnikom Dražom Mihalovićem, koja je podigla ustanak protiv nemačkog okupatora. Čitav ovaj suvoborski kraj je bio sedište ustanika. U kafani, u Brajićima, ispod Ravne gore, 26. oktobra 1941., vođa ustanika, pukovnik Draža, je primio sa svojom Komandom partizansku delegaciju na čelu sa J. B. Titom, koja je tom prilikom došla iz Užica. Posle sastanka, Tito sa delegatima je prenoćio u Dražinom štabu, i ujutru, 27. oktobra krenuli su natrag za Užice. Na zgradi kafane, koja i danas postoji i radi, ali se ne nalazi pod zaštitom države, postavljena je spomen -ploča koja podseća na ovaj sastanak.
Demografija
U naselju Brajići živi 60 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 55,9 godina (53,6 kod muškaraca i 58,3 kod žena). U naselju ima 30 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,17.
Vivere (Bixio)
Vivere je zabavna pjesma koju je 1936. napisao i originalno izveo italijanski muzičar Cesar Andrea Bixio. Napravljena je za potrebe istoimenog filma u režiji Guida Brignonea, i u njemu se izvodi na početku i na kraju. Film je postigao veliki uspjeh, ali i pjesma, koja je postala evergrin u Italiji i u koju su kasnije izvodili brojni ugledni pjevači kao Claudio Villa.
Mlađim generacijama je, pak, najpoznatija kao dio muzičke podloge za američki film Titus iz 1999. godine, gdje se na ironičan način koristi u samoj završnici.
Montevideo (razvrstavanje)
Montevideo ima više značenja:
San Francisco, General Cepeda
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini General Cepeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1687 m.
Aguacatito (razvrstavanje)
Aguacatito ima više značenja:
Montoya (razvrstavanje)
Montoya ima više značenja:
San Patrignano, Pesaro e Urbino
San Patrignano je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 119 m.
El Yerbaniz, Aserradero, Hidalgo
El Yerbaniz, Aserradero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Ivan Zajc
thumb|Spomen ploča na rodnoj kući Ivana Zajca u ulici Matije Gubca thumb|Spomen ploča Ivanu Zajcu na zgradi "[[Palac Komuna|Palac Komune" u Rijeci]] Ivan Dragutin Stjepan Zajc, znan kao Ivan pl. (plemeniti) Zajc (Rijeka, 3. kolovoza 1832. – Zagreb, 16. prosinca 1914.), hrvatski skladatelj i dirigent.
Životopis
U Rijeci se 3. kolovoza 1832. rodio njegov sin Ivan Dragutin Stjepan, a nekoliko godina kasnije, 10. prosinca 1837. i kćerka Albina. Ivan Zajc odrasta u glazbenoj sredini pa je od malih nogu upućen na glazbu. Prve poduke dobija od oca, a zatim od mjesnog učitelja. Prvi nastup u javnosti imao je 14. rujna 1845. godine na jednoj dobrotvornoj priredbi u riječkom kazalištu kada je na violini, uz pratnju oca, izveo Maysederov Rondo. Godine 1844. nastaje i prva Zajčeva skladba - Ouvertura. Dvije godine kasnije (1846.) već sklada i operu koja će - zbog nedovršenog liberta njegovog suučenika Giovanni Vallea - ostati nedovršena. Iako je mladi Zajc pokazivao veliku glazbenu nadarenost otac nije bio sklon tome da se njegov sin posveti glazbi. Želio je da njegov sin nakon završene srednje škole studira pravo te da postane odvjetnik. Konačno ipak se predomišlja i pristaje da Ivan pođe u Milano na konzervatorij (1850.). Do odlaska u Milano, Zajc je imao već 20 opusa skladbi. Na konzervatoriju Zajc studira od 1850. do 1855. godine.
U Milanu Zajc marljivo sklada, dobija razna priznanja i nagrade, a vrhunac nastupa na kraju Zajčeva studija kada su učenici kompozicije - prema Zajcu njih 20 - dobili zadatak skladati operu na isti libreto. Bila je to opera u tri čina La Tirolese. Zajčeva opera kao najbolja izvedena je 4. svibnja 1855. godine. Zajc je operu uvježbao, dirigirao i svirao prvu violinu, a u izvedbi su sudjelovali učenici konzervatorija. Unatoč uspjehu što ga je opera prigodom izvedbe postigla ona se kasnije nije izvodila. Prema Augustu Šenoi vlasnik libreta protivio se daljnim izvedbama opere, a nije pristao ni na otkup libreta. Zajc je bio pri kraju svog školovanja u Milanu kad su u kratkom razmaku od nepunih mjesec dana umrli u Rijeci njegovi roditelji. Naprije otac 13. ožujka 1854., a zatim i majka 7. travnja iste godine. To je bio razlog da odbije laskavu ponudu da nakon završetka svog školovanja ostane u Milanu kao drugi dirigent u znamenitom kazalištu Scala. Stoga se Zajc 4. listopada 1855. vratio u Rijeku i preuzeo očeve dužnosti. Godine 1855., molbom od 20. listopada upućenom Gradskom magistratu Zajc se natječe za dirigenta orkestra i nastavnika gudačih glazbala u Gradskom filharmonijskom institutu. Izgleda kako je to bila puka formalnost, ravnateljstvo je izabralo Zajca. Prema tadašnjem običaju Zajc je - osim poduke u glazbenoj školi i dirigiranja u kazalištu - bio dužan voditi crkveni zbor, instrumentirati potrebne skladbe za orkestar, jer je orkestar svirao između činova i kod dramskih predstava, te za kazalište prepisivati note i brinuti se za rasvjetu. Krajem 1856. godine udala se Zajčeva sestra Albina za Faustina Zanona, sina brodograditelja Andrije, a dana 5. siječnja 1857. oženio se i Zajc sedam godina mlađom Natalijom Jesenko (rođ. 1839.), kćerkom trgovca slovenskog porijekla. U Rijeci su se rodila i Zajčeva djeca - kćerka Anka (1857.) i sin Karmelo (1860.).
Naporan rad nepovoljno se odrazio na Zajčevo zdravlje. Nakon što je prebolio tešku upalu pluća liječnici su mu savjetovali promjenu podneblja. Krajem 1862. isticalo mu je ugovoreno vrijeme službovanja te je Zajc uputio magistratu dopis, da je odlučio krenuti drugamo radi mojih posebnih razloga koji se odnose na moju karijeru, nalazim se potaknut da otkažem službu kao nastavnik glazbe... da ću čim ozdravim, preuzeti ponovo svoju službu sve do gore spomenutog roka 7. studenog 1862. Zajc je u listopadu 1862. otputovao u Beč. Za svog boravka u Beču Zajc je stanovao u Komödiengasse 1, 1. stubište, 1. kat, a zatim u Weintraubengasse broj 6. U prvo vrijeme djelovao je kao profesor u Pjevačkom i opernom institutu društva Polyhymnia. Dana 15. prosinca 1863. u Beču se izvodi prvo Zajčevo djelo opereta Momci na brod (Mannschaft an Bord). Ta se opereta održala na rasporedu do uključivo godišta 1867./1868. te je doživjela više od 60 izvedbi. U Beču je tokom Zajčeva tamošnjeg djelovanja izvedeno 11 njegovih djela s ukupno blizu 140 izvedbi, a nakon Zajčeva odlaska izvedenaje 1874. još opereta Uhvaćeni Amor. Godine 1868. izvedene su u Beču čak tri nove Zajčeve operete. Dana 13. siječnja 1867. Glazbeni zavod u Zagrebu izabrao je Zajca za počasnog člana. Te godine započeli su pregovori o Zajčevu dolasku u Zagreb. Pregovori su urodili plodom pa je 18. studenog 1869. Zajc imenovan ravnateljem opere koju treba osnovati te redovitim učiteljem i ravnateljem glazbene učionice Narodnog zemaljskog glazbenog zavoda. Sukladno postigntuom dogovoru 31. siječnja 1870. na večer Zajc je s obitelji putuje iz Beča u Zagreb.
Zajc je s obitelji doputovao u Zagreb 1. veljače 1870. godine, a već 24. veljače nastupio je kao dirigent u kazalištu. Kazalište se tada zvalo Narodno zemaljsko kazalište u Zagrebu. Spomenute večeri izvodile su se dvije Zajčeve operete: Mjesečnica (prvi put u Zagrebu) i već prije izvedena opera Momci na brod. Nakon dolaska u Zagreb odsjeo je zajedno s obitelji u svratištu K Janjetu (današnja Teslina ulica). Kasnije su se nastanili najprije u Mikšićevoj kući u Jezuitskoj ulici (današnja Habdelićeva br. 2), a zatim je Zajc kupio kuću u Visokoj ulici br. 16 i tamo stanovao do smrti. Na toj kući postavila su 1925. godine Braća hrvatskog zmaja spomen ploču. Dana 2. listopada 1870. izvedbom nove Zajčeve opere, a prve njegove opere na hrvatski tekst Mislav započinje s radom stalna opera u Zagrebu. U siječnju 1867. Zajc je izabran za časnog člana Hrvatskog glazbenog zavoda koji se tada (do 1895.) zvao Narodni zemaljski glazbeni zavod. U jesen 1869. ravnatelj glazbenog zavoda Klobučarić piše Zajcu uz koje bi uvjete primio mjesto profesora i ravnatelja škole i orkestra. Budući da je Zajc bio imenovan dirigentom i ravnateljem opere u zagrebačkom kazalištu mjesto ravnatelja glazbene škole prihvatio je za manju plaću. Ugovorena plaća od 600 forinti godišnje povišena mu je još iste godine na 800 forinti. Osim toga on može svake godine sa silami ovog zavoda prirediti jedan koncert u svoju korist. Osim ravnateljskih dužnosti vodi vježbe, koncerte i mise te podučava učenike pjevanja u višim razredima.