cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfred Jarry
Biografija i rad
Kada je bio regrutovan u vojsku 1894. godine, njegova sposobnost da izvrće ideje pobedila je nad pokušajima da ga disciplinuju. Prilika prilično niskog čoveka u uniformi mnogo većoj od odgovarajuće (vojska nije davala dovoljno male uniforme u to vreme) bila je toliko komična da mu je bilo dozvoljeno da ne učestvuje u paradama i marševima. Bio je otpušten iz vojske iz medicinskih razloga. Svoje iskustvo sa vojskom iskoristio je za roman Les Jours et les Nuits (1897).
Jarry se vratio u Pariz i posvetio se pići, pisanju i prijateljima koji su cenili njegov humor. Tokom ovog perioda učestvovao je sa Remy de Gourmontom u priređivanju časopisa L'Ymagier, luksuzno opremljenog umetničkog časopisa, koji je nudio simboličku analizu srednjovekovnih i popularnih sadržaja. Simbolizam je bio u punom zamahu i L'Ymagier je igrao važnu ulogu u njegovom razvoju. Njegova predstava César Antéchrist (1895) dosta se oslanjala na ovaj pokret. Ovaj rad je predstavljao most između ozbiljnog simboličkog značenja i kritičke apsurdnosti, sa kojom je Jarry kasnije bio povezivan. Koristeći biblijski tekst Otkrovenja kao polaznicu, César Antéchrist predstavlja paralelni svet u ekstremnog simbolizma u kome se Isus vraća ne kao anđeo duhovnosti, već kao agent Rimskog carstva koji pokušava da dominira duhovnošću.
U proleće 1896. godine objavljena je njegova predstava Ubu Roi, koja je bila razrađena i proširena verzija njegove predstave Les Polonais. Činilo se da zbog divljeg humora i monstruozne apsurdnosti predstave Ubu Roi, ona nikada neće biti igrana na sceni. Ipak, Aurélien-Marie Lugné-Poe je postavio predstavu u Théâtre de l'Oeuvre.
Tokom premijere, 10. decembra, 1896, godine, nakon što je Kralj Ibi (igrao ga je Firmin Gémier) rekao uvodni tekst: "Merdre!" ("Srranje!"), publika je podivljala i predstava je bila prekinuta petnaestominutnim zviždanjem. Slični prekidi su se dešavali i dalje tokom predstave. Tokom te prve produkcije, odigrane su samo proba u kostimima i premijera, a zatim je predstava skinuta i nije se igrala do 1907. godine.
Predstava je donela slavu dvadesettrogodišnjem Jarryju koji se utopio u fikciju koju je stvorio. Jarry je počeo da govori kao njegov lik, kralj Ibi. Usvojio je čudan akcenat i naglašavao je svaki slog reči, počeo je da koristi kraljevsko "mi" za sebe i, na primer, vetar je nazivao "ono što duva".
Jarry se preselio u stan koji je bio toliko nizak da su gosti morali da se savijaju da ne bi udarali u plafon. Takođe, počeo je da nosi pištolj. Kada se njegova komšinica bunila zbog toga što se plašila da su njena deca ugrožena, odgovorio joj je: "Ako bi se to desilo, go-spo-đo, lično ćemo biti srećni da dobijemo novu sa vama" (premda nije bio naklonjen ženskom polu na način koji je ovde sugerisan).
Tokom poslednjih godina Jarry je bio idol mnogim mladim piscima i umetnicima u Parizu. Nakon njegove smrti, Pablo Picasso, koji je bio fasciniran Jarryjem, nabavio je njegov pištolj i nosio ga po Parizu, a kasnije je kupio i mnoge njegove rukopise.
Jarry je umro 1. novembra, 1907. u Parizu od tuberkuloze. Zabeleženo je da je posladnja stvar koju je tražio bila čačkalica. Sahranjen je na Cimetière de Bagneux.
Hōnen
Hōnen je stekao veliki broj sljedbenika, ali i kritičara. Car je 1207. dao protjerati Hōnena i njegove sljedbenika, nakon incidenta u kome su učestvovali njegovi sljedbenici, ali i na nagovor drugih budističkih zajednica. Hōnen je konačno pomilovan te mu je dozvoljeno da se vrati u Kyoto nedugo prije smrti.
El Crucero, Tezonapa
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Tlamamatla, Alpatláhuac
Tlamamatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alpatláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1759 m.
Cuchilalpan, Omitlán de Juárez
Cuchilalpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Omitlán de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2439 m.
Comunanza, Ascoli Piceno
Comunanza je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2518 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Dime Iliev
Dime Ilijev (Kavadarci, 19. septembar 1952) je makedonski filmski i pozorišni glumac.
SV Werder Bremen
Werder je njemački nogometni klub iz Bremena. Klub je osnovala skupina studenata 1899. godine koji su kao nagradu osvojili nogometnu loptu.
Historija
Klub je u svojim počecima bio uspješan, osvajao je mnogo lokalnih natjecanja. Bio je to i prvi klub koji je naplaćivao ulaz na utakmicama. Rast kluba poslije prvog svjetskog rata doveo je do prihvaćanja i drugih sportova i 1920. mijenja ime u SV Werder Bremen (Sportsko društvo Werder Bremen). Nogomet je i dalje ostao glavni sport tako da je 1922. godine Werder postao prvi klub koji je zaposlio profesionalnog trenera. Werder je ostao konkurentan u 1920-tih i 1930-ih godina u Oberligi i Gauligi, koje su tada bile najviša razina nogometa.
Almazán
thumb|Crkva San Miguel thumb|Puerta de la Villa Almazán je gradić u španjolskoj pokrajni Soria (Kastilja i León). Gradić se smjestio 32 km južno od glavnog grada provincije Soria i 192 km od Madrida. Stanovništvo se uglavnom bavi poljoprivredom. Prema popisu stanovništva iz 2004. godine ima 5.755 stanovnika.
SV Werder Bremen
Historija
Između drugog svjetskog rata i osnivanja Bundeslige 1963. godine Werder je bio, uz HSV najuspješniji klub sjeverne Njemačke. Godine 1961. godine po prvi put su osvojili Njemački kup, a u drugoj sezoni Bundeslige, 1965. osvojili su i prvenstvo. Tri godone kasnije, 1968. bili su doprvaci, ali su nakon toga idućih desetak godina prvenstvo završavali u donjem dijelu ljestvice. Godine 1980. prvi i jedini put u povijesti ispali su u drugu ligu.
Werder se oporavio dolaskom na klupu Otta Rehagela koji je donio niz uspjeha. Nakon što su triput bili doprvaci lige (1983., 1985. i 1986.) godine 1988. su konačno i osvojili prvenstvo, a uz to su i osvojli kup 1991., nakon dva uzastopna poraza u finalu. Sezone 1991./92. osvojili su i svoj prvi europski naslov, bio je to Kup pobjednika kupova. Iduće godine ponovno osvajaju prvenstvo, a godinu poslije i kup. Rehagel je napustio klub 1995., da bi prešao na klupu Bayern Munchena.
Almazán
Almazán u prijevodu sa arapskog znači "utvrđeno mjesto".
SV Werder Bremen
Historija
Odlazak Rehagela odmah se odrazio na uspjeh kluba, i niz trenera (Aadde Mos, Dixie Dorner, Wolfgang Sidka i Felix Magath) doveli su Werder u lošu poziciju. No u svibnju 1999. bivši branič Tomas Schaaf preuzeo je ekipu i spasio klub od ispadanja iz Bundeslige, a samo nekoliko tjedana kasnije donio je Werderu i četverti kup.
U idućim sezonama klub se stabilizirao i uobičajeno su završavali sezonu u gornjem dijelu tablice. Godine 2004. uspjeli su osvojiti Bundesligu i njemački kup, i ušli u ekskluzivno društvo od samo tri momčadi kojima je to uspjelo. Dobri nastupi doveli su ih do Lige prvaka sezone 2004./05. gdje su ispali u osmini finala nakon dva poraza od Lyona.
Godine 2005. Werder se ponovo kvalificirao za Ligu prvaka osvojivši treće mjesto na ljestvici, nakon solidne sezone obilježene ozljedama. Ponovo su došli do osmine finala, gdje su se susreli s Juventusom, i ovaj put su nesretno ispali nakon pogreške vratara Wissea. Rezultat je bio 4:4, ali su talijani prošli dalje zbog većeg broja postignutih golova u gostima.
Godine 2006. u njemačkom kupu Werder je ispao nakon kontroverznog četvrtfinala rezultatom 1:3 protiv St. Paulija, ali su na početku iduće sezone osvojili prvi Ligapokal pobjedom protiv Bayerna od 2:0. Oba pogotka postigao je Ivan Klasnić.
U sezoni 2006./07., Werder je postao jesenski prvak, ali je sezonu završio na trećem mjestu iza Stuttgarta i Schalkea. Treće mjesto u skupini Lige prvaka odvelo je momčad u Kup UEFA, gdje su zaustavljeni u polufinalu porazom od Espanyola. Nakon te sezone, iz Werdera je otišao Miroslav Klose u Bayern. Kao i prethodne sezone, zeleno-bijeli su osvojili treće mjesto u skupini Lige prvaka, ali su ovaj put izgubili u šesnaestini finala od Glasgow Rangersa. Iste sezone, drugo mjesto u Bundesligi osiguralo je Werderu peti uzastopni plasman u Ligu prvaka.
Doljani
Doljani imaju više značenja:
Donji Orizari
Dolno Orizari može značiti:
Opština Huehuetlán el Chico, Puebla
Huehuetlán el Chico je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 991 m.
National City, California
National City je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 58.582 stanovnika.
San Lorenzo, Ravenna
San Lorenzo je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 484 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Gribov (Stropkov)
Gribov je naseljeno mjesto u okrugu Stropkov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 189 stanovnika.
Adam Savage
Adam Vitni Sevedž (15. jul 1967.) je američki industrijski dizajner i dizajner specijalnih efekata, glumac, i televizijska ličnost, poznat kao ko-voditelj (sa Džejmijem Hajnemanom) na Razotkrivačima mitova, obrazovnoj emisiji Diskaveri kanala. Njegov rad sa specijalnim efektima se pojavljuje u velikim filmovima, uključujući i Zvezdani ratovi — epizoda II: Napad klonova. On je istaknuti član zajednice skeptika. Živi u San Francisku sa svojim sinovima blizancima i ženom, Julijom.
Rani život
Rođen je u Njujorku, a odrastao u Slipi Holou u Vestčester okrugu. Ovde je završio srednju školu 1985. Njegov deda je bio poznati hirurg i jedan od pionira u oblasti operacije raka dojke. Njegov otac, Vitni Li Sevidž (1928-1998), je bio slikar, režiser i animator i Adam se dosta ugledao na njega, dok je njegova majka bila psihoterapeut. Njegova sestra Kejt Sevidž je takođe umetnik. Kao tinejdžer je redovno posjećivao lokalnu prodavnicu bicikli kako bi popravio ispumpane gume. Radnja mu je pokazala kako se vrše popravke. O ovome je rekao, "Shvatio sam da možete rasturiti bicikl i ponovo ga sastaviti i da to nije teško... Od tad rastavljam i sastavljam bicikle."
Sevidž je počeo da se bavi glumom kao dete, i pet godina je išao u školu glume, ali je prvenstveno radio sa specialnim efektima u mnogim filmovima, uključujući i Zvezdane ratove.
Opisujući rano napuštanje svoje glumačke karijere, Sevidž je rekao da "u vreme kada sam ja imao, pretpostavljam, devetnaest godina, počeo sam da volim da radim stvari svojim rukama - grafički dizajn, animacije u Njujorku, a onda na kraju rad u pozorištu u San Francisku. Nakon nekog vremena su se pojavili Razotkrivači mitova, savršen spoj glume i pravljenja." U novembru 2011. godine, Sevidž je primio počasni doktorat na Univerzitetu Tvente (Enshede, Holandija) zbog njegove uloge u popularizaciji nauke i tehnologije.
Karijera
right|thumb|223x223px|Sevidž 2008. thumb|250x250px|Sevidž kako drži govor u [[Vašingtonu 2012.]] Sevidž je radio kao animator, grafički dizajner, stolar, televizijski voditelj, scenograf, dizajner igračaka i vlasnik galerije. Radio je kao na mnogim poznatim filmovi poput: Zvezdani ratovi — epizoda II: Napad klonova, Matriks riloded i Svemirski kauboji.
Glumio je ulogu inžinjera u filmu Od kad se Svet završio 2001. i ulogu vlasnika vojnog otpada koji prodaje čoveku raketni motor za kombi u filmu Darvinove nagrade. U tom filmu se takođe pojavio i njegov kolega Džejmi Hajneman. On je ima kameo nastup zajedno sa Džejmijem na Mestu zločina: Las Vegas, 1. maja 2008. godine.
Sevidž je postao redovni predavač na konferenciji skeptika, mađioničara Džejms Randija. Sevidž je rekao da ga je u skepticizam uveo Majkl Šermer kada mu je pokazao časopis Skeptik. Držao je govore o skepticizmu širom Amerike, ali i u Britaniji.
Razotkrivači mitova
Sevidž je bio uključen u Razotkrivače mitova od nastanka emisije. Njegova uloga u emisiji je da proveri da li su neki popularni mitovi tačni, kroz razna testiranje i eksperimente, napravljene u različitim razmerama.
Sevidž je suprotnost njegovog kolege Hajnemana i to daje smešan aspekt emisiji.
Sevidž je nekoliko puta izjavio da emisija nema za cilj da testira natprirodne fenomene, jer njih ne smatraju validnim.
Lični život
Sevidž se oženio sa svojom ženom Džulijom Vard 2002. godine, a ima dva sina iz predhodne veze. On se izjašnjava kao ateista. Zbog malformacije mora da nosi slušni aparat. Dok je bio u srednjoj školi, on i njegov otac su napravili oklop od aluminijuma. "Nosio sam ga u školu i onesvestio se od toplotnog udara na času matematike. Probudio sam se kod medicinske sestre i prva stvar koju sam rekao je bila Gde je moj oklop".
Pomarrosa, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1012 m.
Hacienda el Pedregal, Comala
Hacienda el Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Comala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Brígido Gómez Sánchez, Silao de la Victoria
Brígido Gómez Sánchez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2197 m.
Bastia, Vicenza
Bastia je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Estevelles
Esteveje je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Lans.
977
Godina 977. (CMLXXVII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru.
Gorno Orizari
Gorno Orizari može značiti:
Vetica, Bologna
Vetica je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 627 m.
Vezzano Ligure, La Spezia
Vezzano Ligure je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Седларе
Седларе је насеље у Србији у општини Свилајнац у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 617 становника.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Shuhei Terada
(23. jun 1975.) je bivši japanski nogometaš.
Opština Bălteni, Olt
Bălteni je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Altheim (bei Riedlingen)
Althajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Biberah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.279 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8426008.
Canova Remelli, Verona
Canova Remelli je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Hamlet, North Carolina
Hamlet je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Nebo Center, California
Nebo Center je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Wellington, Utah
Velington je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.676, što je 10 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Draževo (razvrstavanje)
Pojam Draževo izveden od reči drag i sreće se u sledećim toponimima:
La Concha, Ahome
La Concha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Balluri, Cuneo
Balluri je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
John D. Rockefeller
mini|Rockefeller, slika iz [[1885.]] John Davidson Rockefeller (Richford, savezna država New York, 8. srpnja 1839. - Ormond Beach, Florida, 23. svibnja 1937.) bio je američki industrijalac, naftni magnat i filantrop. Osnivač je obitelji Rockefeller, koja je svoje bogatstvo stekla u naftnoj industriji. Brat je Williama Rockefellera. Osnivač je naftne tvrtke Standard Oil Company 1870. godine koju je vodio dok se nije službeno umirovio 1897. godine. Kako su petrolej i benzin dobivali na važnosti, Rockefellerovo bogatstvo je raslo. Postao je najbogatiji čovjek na svijetu i prvi Amerikanac s više od milijardu dolara. Ime Rockefeller postalo je istoznačnica za milijardera. Kad se uračuna inflacija, često se Rockefellera smatra za najbogatijeg čovjeka u povijesti. Prema procjeni časopisa Forbes iz 2007. godine ekvivalent njegovoga bogatstva u trenutku smrti, 1937. godine, bio bi 663.4 milijarde dolara. Za vrijeme života a i naknadno često je bio optuživan za nemoralnu poslovnu praksu zbog čega su njega i druge industrijalce tog razdoblja nazivali barunima razbojnicima.
Rockefeller je proveo posljednjih 40 godina svoga života u mirovini. Svoje bogatstvo je trošio uglavnom na stvaranje modernoga sustava ciljanog obročinstva. On je bio u mogućnosti to učiniti kroz stvaranje zakladȃ koje su imale veliki utjecaj na medicinu, obrazovanje i znanstvena istraživanja. Njegove zaklade bili su začetnici razvoja medicinskih istraživanja, te su bile ključne u iskorjenjivanju rudarske gliste i žute groznice.
Rockefeller je također osnivač i Sveučilišta u Chicagu i Sveučilišta Rockefeller (u New Yorku) te je financirao osnivanje Središnjega filipinskog sveučilišta na Filipinima. Bio je odan sjeverni baptist te je podržavao mnoge crkvene institucije i projekte. Rockefeller se suzdržavao od alkohola i duhana tijekom cijeloga života.
Mladost
minijatura|Rockefeller u dobi od 18 godina. John D. Rockefeller bio je drugo od šestero djece, rođen u Richfordu, usaveznoj državi New York, kao sin Williama Averyja Rockefellera (13. studenoga 1810. - 11. svibnja 1906.) i Elize (Davison, 12. rujna 1813. - 28. ožujka 1889.) Obitelj s očeve strane potječe iz Neuwieda, današnje Falačko Porajnje u Njemačkoj. I danas u Neuwidu postoje obitelji s tim i sličnim prezimenima. Neki rodoslovi su utvrđivali podrijetlo nekih od njegovih predaka od francuskih hugenota koji su pobjegli u Njemačku u 17. stoljeću.
Njegov otac - prvotno drvosječa, zatim trgovački putnik - sebe je opisivao kao "botaničkoga liječnika" i prodavao je eliksire.
Perovo
Perovo se može odnositi na:
John D. Rockefeller
Mladost
Majka Eliza, kućanica i pobožna baptistikinja, borila se održavajući doma privid stabilnosti, budući je William često bivao odsutan na dulje vrijeme. Ona se također morala nositi s muževim švrljanjem i dvostrukim životom koji je uključivao i bigamiju. Mladi Rockefeller činio je svoj dio u redovnom kućanstvu i zarađivao dodatni novac uzgajanjem purana, prodajom krumpira i slatkiša, a na kraju posuđivanjem malih svota novca susjedima. On je slijedio očev savjet "trgovati jela za plate" i uvijek dobivao bolji dio svakog posla. Big Bill jednom se pohvalio, "Ja varam svoje dečke svakom prilikom. Želim ih napraviti oštrima." Kad je bio dječak, njegova obitelj preselila se u Moraviju, u saveznoj državi New Yorku, i, 1851. godine, u Owego, gdje je pohađao Akademiju Owego. Godine 1853., njegova se obitelj preselila u Strongsville, predgrađe Clevelanda. Rockefeller je pohađao Cleveland Central High School, a zatim je uzeo desetotjedni poslovni tečaj na Folsom's Commercial College, gdje je studirao knjigovodstvo.
Usprkos očevim izostancima i čestim obiteljskim selidbama, mladi Rockefeller dobro se ponašao, te bio ozbiljan i studiozan dječak. Njegovi suvremenici opisivali su ga kao povučenoga, ozbiljnoga, pobožnoga, metodičnoga i diskretnoga. Bio je odličan u raspravama, a i precizno se izražavao. Rockefeller je također gajio duboku ljubav prema glazbi i sanjao o tome kao mogućoj karijeri. Vrlo rano pokazao je dar za brojeve i računovodstvo.
Računovodstvena karijera
U rujnu 1855. godine, kada je Rockefeller imao šesnaest godina, dobio je prvi posao kao pomoćni knjigovođa, radeći za malu proviziju u tvrtki pod nazivom Hewitt & Tuttle. On je radio prekovremeno i radosno, kao što se kasnije prisjećao, u "posvemšnjoj metodičnosti i sustavnosti". Bio je osobito vješt u izračunu troškova prijevoza, što mu je poslužilo i kasnije u karijeri. Puna plaća za njegova prva tri mjeseca rada bila je 50 dolara (50 centi dnevno). Kao mladić, Rockefeller je navodno izjavio kako su njegove dvije velike ambicije zaraditi 100.000 dolara i živjeti 100 godina.
Poslovna partnerstva
Godine 1859. Rockefeller se upustio u posao s partnerom, Mauriceom B. Clarkom, kada su podigli 4.000 dolara kapitala. Rockefeller je od tada stalno naprjedovao, zarađujući ​​novac svake godine u svojoj karijeri. Nakon veleprodaje prehrambenih proizvoda, partneri su 1863. godine izgradili rafineriju nafte u "Ther flatsu", zatim u rastućoj Clevelandskoj industrijskoj zoni. Rafinerija je bila u izravnom vlasništvu "Andrews, Clark & Company", koju su činili Clark & ​Rockefeller, kemičar Samuel Andrews, i dva brata M. B. Clarka. Trgovina naftom je tada bila u povojima. Kitovo ulje postalo je preskupo za široke slojeve i ljudima je trebalo jeftinije gorivo za rasvjetu opće namjene.
Dok se njegov brat Frank borio u građanskome ratu, Rockefeller je nastojao proširiti svoj ​​posao. Davao je novac za potrebe Unije, kao i mnogi bogati sjevernjaci koji su htjeli izbjeći borbu. U veljači 1865. godine, u nečemu što je kasnije povjesničar naftne industrije Daniel Yergin opisao kao "kritični" događaj, Rockefeller je otkupio udio braće Clark za 72.500 $ te tako osnovao tvrtku "Rockefeller & Andrews". Tada je rekao: "To je bio dan koji je odredio moju karijeru." Bio je u dobrom položaju iskorištavanja poslijeratnog prosperiteta i velikog širenja prema zapadu, potaknutog rastom željezničkih pruga i gospodarstva zasnovanoga na nafti. Teško je posuđivao, zadržavao je dobit i brzo se prilagođavao promjenama tržišta, te je istaknuo promatrače za praćenje brzo šireće industrije.
Začeci naftnoga poslovanja
Godine 1866., njegov brat William Rockefeller izgradio je još jednu rafineriju u Clevelandu i doveo Johna u partnerstvu. Godine 1867., Henry M. Flagler postao je njihov partner te su skupa osnovali tvrtku Rockefeller, Andrews & Flagler. Do 1868. godine, Rockefeller je nastavio s praksom zaduživanja i reinvestiranja profita, kontrole troškova i korištenja rafinerijskoga otpada. Tvrtka je imala u vlasništvu dvije clevelandske rafinerije i marketinšku podružnicu u New Yorku. Bila je to najveća rafinerija nafte na svijetu. Rockefeller, Andrews & Flagler bila je prethodnik Standard Oil Company.
Osnivanje i rani rast
Do kraja Američkog građanskog rata, Cleveland je bio jedan od pet glavnih rafinerijskih centara u SAD-u (osim Pittsburgha, Philadelphije, New Yorka, i regija u sjeverozapadnoj Pennsylvaniji, odakle je većina nafte potjecala). U lipnju 1870. , Rockefeller je osnovao tvrtku Standard Oil of Ohio, koje je ubrzo postala najprofitabilnija rafinerija u državi Ohio. Standard Oil je rastao kako bi postao jedan od najvećih prevoznika nafte i petroleja u zemlji. Željeznice su se žestoko borile za promet i, u pokušaju da se stvori kartel za kontrolu prijevoza tereta, formirana je South Improvement Company, u dosluhu sa Standard oilom i drugim tvrtkama izvan glavnih naftnih centara. Kartel je dobio povlašteni tretman kao prijevoznik velikih količina tereta, koji je uključivao ne samo velike popuste i do 50% na njihove proizvode, ali i popuste za pošiljku konkurentskih proizvoda. Dio tog programa bila je najava oštrog porasta naplate tereta. Ovo dotaknuo oluju prosvjeda od neovisnih vlasnika bušotina, uključujući bojkote i vandalizme, što je na kraju dovelo do otkrića udjela tvrtke Standard Oil u tom poslu. Glavna Njujorška rafinerija, Charles Pratt and Company, na čelu s Charlesom Prattom i Henryjem H. Rogersom, vodila je protivnike ovog plana. Pennsylvanija je ukinula povelju kartela i obnovljene su jednake cijene za sve.
Neometan, iako isprva omalovažavan u tisku, Rockefeller nastavio sa svojim ciklusima kupnji konkurentskih rafinerija, poboljšavajući učinkovitosti svojih operacija, pritiskom radi popusta za prijevoze nafte, potkopavajući svoju konkurenciju, sklapajući tajne dogovore, podižući investicijske bazene, i kupujući suparničke tvrtke. U manje od četiri mjeseca godine 1872., što će kasnije biti poznato kao "Clevelandsko osvajanje" ili "Clevelandski pokolj", Standard Oil je apsorbirao 22 od svojih 26 Clevelandskih konkurenata. Na kraju su čak i njegovi bivši antagonisti, Pratt i Rogers, uvidjeli uzaludnost daljnjeg natjecanja protiv Standard Oila. Godine 1874. oni su tajnim sporazumom postali vlasništvo Standard oila. Pratt i Rogers su postali Rockefellerovi partneri. Rogers je, štoviše, postao jedan od Rockefellerovih ključnih ljudi u formiranju Standard Oil Trusta. Prattov sin, Charles Pratt Millard je postao tajnik Standard Oila. Mnogima od svojih konkurenata, Rockefeller je samo trebao pokazati svoje knjige, kako bi mogli vidjeti protiv čega se bore, te bi im dao ponudu. Ako bi odbili njegovu ponudu, on bi i rekao da će ih odvesti u stečaj te onda jeftino pokupovati njihovu imovinu na dražbi. On je sebe vidio kao industrijskog spasitelja, "anđela milosrđa", upijajući slabe i praveći industriji u cjelini jačom, učinkovitijom i konkurentnijom. Standard OIl je rastao horizontalno i vertikalno. Razvio je svoje plinovode, vagone cisterne i dostavne mreže. Zadržao je cijene nafte niskima kako bi suzbio suparnike, napravio svoje proizvode pristupačnim za prosječno kućanstvo, te povećao tržišni prodor, ponekad prodajući ispod cijene, ako je potrebno. Razvio je preko 300 proizvoda zasnovanih na nafti. Do kraja 1870-ih, Standard je rafinirao preko 90% nafte u SAD-u a Rockefeller je postao milijunaš.
mini|Standard Oil Trust certifikat 1.896 Godine 1877. , Standard se sukobio s tvrtkom Pennsylvania Railroad, svojim glavnim prijevoznikom. Rockefeller je zamislio korištenje cjevovoda kao alternativnog prijevoz nog sustava za naftu i počeo kampanju za njegovu izgradnju i stjecanje. Željeznica, gledajući Standardov upad u prijevoz i polja plinovoda, je uzvratila i formirala podružnicu za kupnju i izgradnju rafinerija nafte i cjevovoda. Standard je uzvratio i suzdržavao svoje pošiljke, a uz pomoć drugih željezničkih tvrtki, započeo je rat cijenama koji dramatično smanjuje tereta plaćanja i izazvao nerede rada, kao dobro. Rockefeller kraju prevladao i željeznica je prodao sve svoje naftne interese Standardu. No, u razdoblju nakon tog sukoba, godine 1879 Commonwealth of Pennsylvania optužio je Rockefellera na temelju optužbi za monopoliziranje trgovine naftom, počevši lavinu sličnih sudskih postupaka u drugim državama i dizanjem problema oko poslovne prakse Standard Oila na državnu razinu.
Monopol
mini|Rockefeller kao industrijski car, 1901 crtež iz Puck magazina Standard Oil je postupno stekao gotovo potpunu kontrolu nad preradom nafte i marketingom u SAD-u kroz horizontalnu integraciju. U naftnoj industriji, Standard Oil je zamijenio stari sustav distribucije s vlastitim vertikalnim sustavom. Isporučivao je petrolej vagonima cisternama koji su donosili gorivo na lokalna tržišta i cisternama onda isporučivali privatnim kupcima, zaobilazeći pritom postojeću veleprodajnu mrežu. Unatoč poboljšanju kvalitete i dostupnosti petrolejskih proizvoda čime je uvelike smanjena njihova cijena (cijena petroleja pala je za gotovo 80% u za vijeka tvrtke), poslovne prakse Standard Oila su stvorile intenzivne kontroverze. Standardovo najmoćnije oružje protiv konkurencije su bile dumpinške cijene, diferencijalne cijene, i tajni popusti na prijevoz. Tvrtka je napadana od strane novinara i političara tijekom svog postojanja, u svezi tih monopolističkih metoda, davajući zamah anti-trust pokretu. Do 1880, prema New York Worldu, Standard Oil je bila "najokrutnija, drska, neumoljiva, i najmonopolističkija tvrtka koja je ikad postojala na zemlji." Rockefeller je odgovorao na kritike: "U poslu tako velikom kao naš ... vjerojatno će biti učinjene neke stvari koje ne mogu odobriti. Mi ih ispravljamo čim saznamo na njih. "
U to vrijeme, mnogi zakonodavci su otežavali poslovanje u jednoj a rukovođenje u drugoj saveznoj državi. Kao rezultat toga, Rockefeller i njegovi suradnici posjedovali su desetke zasebnih korporacija koje su poslovale u samo jednoj državi, što im je upravljanje cijelim poduzećem činilo nezgrapnim. Godine 1882. , Rockefellerovi odvjetnici stvorili su inovativni oblik korporacije kako bi centralizirali svoje posjede, praveći Standard Oil Trust. "Trustovska" je korporacija satavljena od korporacija, a njena veličina i bogatstvo su privukli veliku pozornost. Devet povjerenika, uključujući Rockefellera, vodilo je 41 tvrtku u sklopu trusta. Javnost i mediji odmah su postali sumnjičavi oko ovog novog pravnog subjekta, ali i drugih tvrtki preuzetih na taj način i radeći simulacije, dodatno raspaljivajući pozornost javnosti. Standard Oil je stekao auru nepobjedivosti, uvijek prevladavajući nad konkurentima, kritičarima i političkim neprijateljima. Ona je postala najbogatiji, najveći i najzastrašujući posao na svijetu, gomilajući dobit iz godine u godinu.
Njeno veliko američko carstvo uključivalo je 20.000 domaćih bušotina, 4000 milja plinovoda, 5000 vagona-cisterni i preko 100.000 zaposlenih. Njegov udio u svjetskoj preradi nafte skočio je iznad 90%, ali je polako pao na oko 80% do kraja 19. stoljeća. Unatoč formiranju trusta koji je izgledao otporan na kokurenciju, 1880-tih je Standard Oil prošao svoj vrhunac moći na svjetskom tržištu nafte. Rockefeller napokon odustao od svog sna o kontroli cjeloupne svjetske prerade nafte, priznavši kasnije, "Shvatili smo da će javno mišljenje biti protiv nas, ako budemo u stvarnosti prerađivali svu tu naftu." Tijekom vremena inozemna konkurencija i nova nalazišta u inozemstvu ugrozila su njegovu nadmoć. U ranim 1880-tim, Rockefeller je stvorio jednu od svojih najvažnijih inovacija. Umjesto izravnog utjecaja na cijenu sirove nafte, Standard Oil je provodio neizravnu kontrolu mijenjanjem tarifa za pohranu nafte kako bi se prilagodio tržišnim uvjetima. Rockefeller je tada naložio izdavanje certifikata protiv nafte pohranjene u svojim cjevovodima. Ovi certifikati su postali predmet trgovanja špekulanata, stvarajući tako prvo tržište naftom. Nacionalna naftna razmjena otvorena je u Manhattanu krajem 1882. kako bi se olakšalo trgovanje.
Iako je 1880-tih još uvijek 85% ukupne svjetske proizvodnje nafte i dalje dolazilo iz Pennsylvanijskih nalazišta, bušotine u Rusiji i Aziji počele su polako dospijevati na svjetsko tržište. Robert Nobel je osnovao svoju vlastitu rafiniriju poduzeće u brojnim i jeftinijim ruskim naftnim poljima, uključujući i prvi regionalni cjevovod za naftu i prvi svjetski tanker. Pariški Rothschildiu skočila je u tržišnu bitku sa svojim financijama. Dodatna polja su otkrivena u Burmi i Javi. Čak i važnije, izumljena je žarulja koja je postupno počela nagrizati dominaciju petroleja u rasvjeti. No, Standard Oil se prilagodio, razvijajući svoju europsku prisutnost, šireći se i na proizvodnju prirodnog plina u SAD-u, a zatim benzina za automobile, koja je do tada bio smatran nusproizvodom.
Standard Oil je preselio svoje sjedište u New York, na Broadway 26, a Rockefeller je postao središnja figura u gradskoj poslovnoj zajednici. Kupio je godine 1884. osobno prebivalište na 54. ulici u blizini palača drugih magnata poput Williama Vanderbilta. Godine 1887. , Kongres je osnovao Povjerenstvo za međudržavnu trgovinu koje je bilo zaduženo za provođenje jednakih naplata za sve željezničke terete, ali do tada je Standard oil bio ovisan više o cjevovodnom transportu. Veća prijetnja nadmoći Standard Oila bio je Sherman Antitrust Act 1890, izvorno korišten za kontrolu sindikata, ali je kasnije odigrao središnju ulogu u raspadu Standard Oil-ovog trusta. Ohio bio posebno snažan u primjeni državnih anti-trustovskih zakona, i konačno prisilio Standard Oil of Ohio na odvajanje od ostatka tvrtke godine 1892., što je bio prvi korak u raspuštanju trusta.
U zadnjem desetljeću 19. stoljeća, Rockefeller je proširio svoj posao sa željeznim rudama i prijevozom ruda, došavši u sukob s čeličnom magnatom Andrewom Carnegiejem. Njihovo suparništvo je postalo glavna tema novinara i karikaturista. Rockefeller se također upustio u masovnu kupnju polja nafte u Ohiju, Indiani, i Zapadnoj Virginiji, budući da su se izvorna naftna polja u Pennsylvaniji počela iscrpljivati. Usred frenetične ekspanzije, Rockefeller je počeo razmišljati o mirovini. Svakodnevno upravljanje trustom predao je u ruke Johna Dustina Archbolda. Kupio je novi posjed, Pocantico Hills, sjeverno od New Yorka, provodeći sve više vremena u slobodnima aktivnostima, uključujući nove sportove biciklizam i golf.
Nakon uspona na mjesto predsjednika, Theodore Roosevelt je pokrenuo desetke tužbi pod Shermanovioma atrutrustovskim zakonom i postigao usvajanje reformi u Kongresu. Godine 1901. , tvrtka US Steel, sada pod kontrolom J. Pierpont Morgana, nakon što je kupila čeličnu imovinu Andrewa Carnegieja, dala je ponudu za kupnju i Standardovih. Poslom kojim posredovao Henry Clay Frick razmijenjeni su Standard ove koncesije za željezo zalihe US Steela a Rockefeller i njegov sin dobili su članstvo u upravi tvrtke. U punoj mirovini u dobi od 63 godine, Rockefeller zaradio preko 58 milijuna dolara na investicijama iz 1902.
Jedan od najučinkovitijih napada na Rockefellera i njegovu tvrtku bila je publikacija iz 1904. "Povijest Standard Oil Company", autorice Ide Tarbell. Ona je dokumentirala tvrtkine špijunaže, ratove cijenama, trapave marketinške taktike i izbjegavanje sudova. Iako je njezin rad zahtijevao veliku reakciju protiv tvrtke, Tarbell tvrdi da je bila iznenađena njenom veličinom. "Nikad nisam imala animozitet protiv njihove veličine i bogatstva, nikada prigovorila njihovom korporativnom obliku. Bilo mi je jasno da trebaju kombinirati i rasti kao velika i bogata tvrtka, kao što su mogli, ali samo legitimnim sredstvima. Ali, oni nikada nisu igrali pošteno, i to uništilo njihovu veličinu u meni. "(Tarbellin otac je izbačen iz naftnog biznisa afere sa tijekom afere South Improvement Company)
Rockefeller je odgovorio pozvavši "Gospođicu Tarbarrel" u privatni razgovor, ali je u javnosti rekao samo "ni riječi o toj zabludjeloj ženi." Umjesto toga Rockefeller je započeo javnu kampanju kako bi prikazao svoju tvrtku i sebe u boljem svjetlu. Iako je već dugo održavao politiku aktivne tišine s novinarima, odlučio se sam učiniti više pristupačnim i odgovorao pomirljivim komentarima poput "kapitala i rada su obodvoje divlje sile koje zahtijevaju inteligentno zakonodavstvo koje bi ih držalo u ograničenju." Napisao je i objavio svoje memoare početkom 1908.
Kritičari su smatrali njegovo pisanje dezinficiranim i neiskrenim i mislili da su izjave poput "temeljni, bitni element uspjeha u poslovanju je slijediti utvrđene zakone poslovima visoke klase" u sukobu s njegovim pravim poslovnim metodama.
Rockefeller i njegov sin nastavili su konsolidirati svoje naftne interese najbolje što su mogli dok država New Jersey, godine 1909., nije promijenila svoje zakone kako bi se omogućilo učinkovito ponovno stvaranje trusta u obliku jednog holdinga. Rockefeller zadržao svoj nominalni naslov predsjednika do 1911. i zadržao svoje dionice. Na kraju 1911., Vrhovni sud Sjedinjenih Američkih Država presudio je da tvrtka Standard Oil iz New Jerseya krši Shermanov Antitrustov Zakon. Do tada je trust još uvijek imao 70% tržišnog udjela prodaje naftnih derivata, ali samo 14% opskrbe SAD-a sirovom naftom. Sud je presudio da je trust nastao iz nezakonite monopolske prakse i naredio njegovo razdvajanje u 34 nove tvrtke. To su, među mnogim drugima, Continental oil, koja je postala Conoco, sada dio tvrtke ConocoPhillips; Standard of Indiana, koja je postala Amoco, sada dio BP; Standard of California, koja je postala Chevron, Standard oil of New Jersey, koji je postao Esso (i kasnije, Exxon), sada dio ExxonMobil-a, Standard oil of New York, koji je postao Mobil, sada dio ExxonMobila, a Standard Ohio, koji je postao Sohio, sada je dio BP. Pennzoil i Chevron su ostale odvojene tvrtke.
Dobrotvorni rad
Još od svoje prve plaće, Rockefeller je davao deset posto zarade svojoj crkvi. Njegov crkva je bila kasnije povezana sa sjevernom baptističkom konvencijom, koja je bila sastavljena od američkih baptista na sjeveru s vezama u svojim povijesnim misijama kako bi uspostavila škole i fakultete za oslobođenike na Jugu nakon Američkog građanskog rata. Kako je Rockefellerovo bogatstvo raslo, tako su rasla i njegova davanja, prvenstveno u obrazovne i javne zdravstvene svrhe, ali i za osnovne znanosti i umjetnosti. Njega je savjetovao prvenstveno Frederick Taylor Gates nakon 1891, te, nakon 1897., i njegov sin. minijatura|lijevo|Rockefeller i njegov sin [[John D. Rockefeller, Jr. na fotografiji iz 1915.]] Godine 1884., Rockefeller je donirao velika sredstva za koledž u Atlanti za afro-američke žene, koji je postao Spelman College (nazvan po Rockefellerovoj rodbini sa ženine strane koji su bili gorljivi abolicionisti prije građanskog rata). Najstariji postojeći objekt na Spelmanovom kampusu, Rockefeller Hall, dobio je ime po njemu. Rockefeller je također dao značajne donacije Sveučilištu Denison i drugim baptističkim fakultetima.
Rockefeller je donirao 80 milijuna dolara Sveučilištu u Chicagu pod Williamom Raineyjem Harperom, pretvarajući godine 1900. mali baptistički fakultet u instituciju svjetske klase. Također je dao potporu odboru američkih baptističkih misionara za strane misije, američkom društvu baptističkih stanih misionara za uspostavu Središnjeg filipinskog sveučilišta, prvog baptističkog Sveučilišta u Aziji, godine 1905.
Njegov Opći obrazovni odbor, osnovan godine 1903, osnovan je u cilju promicanja obrazovanja na svim razinama posvuda u zemlji. U skladu s povijesnim misijama baptista, odbor je bio posebno aktivan u podržavanju crnačkih škola na Jugu. Rockefeller je također pružao financijsku potporu etabliranim institucijama na istoku kao što su Yale, Harvard, Columbia, Brown, Bryn Mawr, Wellesley i Vassar.
Unatoč tomu što je sam bio homeopat, Rockefeller je (na Gatesov savjet) postao je jedan od prvih velikih dobročinitelja medicinske znanosti. Godine 1901, on je osnovao Rockefeller Institut za medicinska istraživanja u New Yorku. Ono je godine 1965 promijenilo ime u Sveučilište Rockefeller, nakon što je proširilo svoj krug djelovanja i na diplomsko obrazovanje. Ono se povezuje s 23 nobelovca. Godine 1909. osnovao je Rockefellerovo sanitarno povjerenstvo, organizaciju koja je na kraju iskorijenila bolest rudarske gliste, koji je dugo mučila ruralna područja na američkom Jugu.
Godine 1913. osnovao je Zakladu Rockefeller kako bi nastavio i proširio opseg rada sanitarnog povjerenstva, koje je zatvoreno 1915. On je dao gotovo 250 milijuna dolara za osnivanje zaklade, koja se fokusirala na javno zdravstvo, medicinsku obuku i umjetnost. Obdario je Johns Hopkins školu higijene i javnog zdravstva, prvu takve vrste. Zaklada je je također izgradila Peking Union Medical College u Kini u istaknutu instituciju. Godien 1920, Zaklada Rockefeller financirala je kampanju za iskorjenjivanje rudarske gliste preko Međunarodnog zdravstvenog odbora. Ova kampanja je koristila kombinaciju politike i znanosti, uz suradnju između zdravstvenih djelatnika i vladinih dužnosnika kako bi ostvarila svoje ciljeve.
mini|250px|John D. Rockefeller, slika Johna Singera Sargenta iz 1917. godine Rockefellerova četvrta glavna dobrotvorna aktivnost, Spomen-zaklada "Laura Spelman Rockefeller", osnovana je godine 1918. Kroz tu zakladu je podržavao rad na društvenim znanostima. Kasnije je apsorbirana u Zakladu Rockefeller. Sveukupno, Rockefeller je donirao oko 550 milijuna dolara u dobrotvorne svrhe. Rockefeller je postao poznat u svom kasnijem životu po praksi davanju kovanica odraslima i djeci kamo god je šao. On je čak davao kovanice kao razigranu gesta i bogatašima, kao što su mogul Harvey Firestone.
Smrt
John D. Rockefeller umro je od arterioskleroze 23. svibnja 1937. godine, dva mjeseca prije svog 98. rođendana, u "the Casement", njegovome domu u Ormond Beachu, Florida. Pokopan je na Lake View Cemetery u Clevelandu.
Obitelj
Godine 1864. Rockefeller se oženio Laurom Celestijom Spelman. Imali su 4 kćeri i 1 sina.
Rockefeller je svojevrjemeno izjavio kako bi bez svoje supruge ostao siromah budući je njena prosudba uvijek bila bolja od njegove.
Naslijeđe
Rockefeller je imao dugu i kontroverznu karijere u naftnoj industriji koju je slijedila duga dobrotovorna karijera. Njegov imidž je amalgam od svih iskustava njegovih suvremenika. Ti suvremenici su bili njegovi bivši suparnici, od kojih su mnogi bili otjerani u propast, ali i mnogi drugi koji su prodali svoje posjede za velik novac (ili udio u Standard Oilu, budući da je Rockefeller često nudio svoje dionice umjesto gotovine), a i neki koji su postali vrlo bogati kao menadžeri i suvlasnici u Standard Oilu. To je uključivalo također političare i pisce, od kojih su neki služili Rockefellerovim interesima, a neki od njih su izgradili svoje karijere boreći se protiv Rockefellera i njemu sličnih baruna razbojnika.
Biograf Ron Chernow napisao je o Rockefelleru:
Biograf Allan Nevins, odgovarajući Rockefellerovim neprijateljima, zaključio je:
Rockefeller bogatstvo, raspodijeljeno kroz sustav zaklada i udruženja, i dalje je financiralo obiteljske filantropske, komercijalne i, na kraju, političke aspiracije tijekom 20. stoljeća. Unuk David Rockefeller bio je vodeći njujorški bankar, služeći više od 20 godina kao predsjednik Uprave Chase Manhattan (sada dio JPMorgan Chase). Drugi unuk, Nelson A. Rockefeller, bio je republikanski guverner New Yorka i 41. potpredsjednik Sjedinjenih Američkih Država. Treći unuk, Winthrop Rockefeller, bio je republikansk guverner Arkansasa. Praunuk, John D. "Jay" Rockefeller IV je trenutno senator iz Zapadne Virginije i njen bivši guverner, a drugi, Paul Winthrop Rockefeller, bio je deset godina zamjenik gauvernera Arkansasa.
Rockefeller, u dobi od 86 godina, napisao sljedeće riječi sažeo svoju život:
Fritz Wepper
Fritz Wepper (München, 17. august 1941.) je njemački televizijski glumac, najpoznatiji po ulozi policijskog inspektora Harryja Kleina koju je tumačio u popularnim serijama Der Kommisar i Derrick. Poznat je i po ulozi Fritza Wendella, njemačkog Jevreja koji se pokušava izdati za kršćanina, u znamenitom filmu Cabaret.
El Lindero, San Miguel de Allende
El Lindero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1903 m.
Kazumichi Takagi
(21. novembar 1980.) je japanski nogometaš.
Conca degli Ulivi, Ascoli Piceno
Conca degli Ulivi je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Hojas Anchas, Acaponeta
Hojas Anchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Sudano, Viterbo
Sudano je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Paraíso Viejo, Tezonapa
Paraíso Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 511 m.
Stejaru, Corcova
Stejaru je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Corcova.
Vikend mrtvaca
Radnja
Crna komedija čiji je glavni lik Tase, sitni činovnik i njegova pokojna supruga Kata. Kata je preminula u bolnici u Skoplju, gde su medicinske sestre zamenile njeno telo sa drugom preminulom ženom. Zato Tase mora da zameni telo sa bankarom Klimetom iz Ohrida. Tase živi u Prilepu...Tu počinje tragikomedija...
Exeterska katedrala
Exeterska katedrala (Exeter Catheral) ili, službeno, Katedralna crkva Svetog Petra u Exeteru Cathedral Church of Saint Peter at Exeter je anglikanska katedrala i sjedište biskupa Exetera, smještena u gradu Exeter, u grofoviji Devon u Jugozapadnoj Engleskoj.
Današnje zdanje je dovršeno oko 1400. godine te ima nekoliko zanimljivih karakteristika, kao što su astronomski sat i najduži neprekinuti svod u Engleskoj. Za vrijeme Drugog svjetskog rata je godine 1942. razorena u napadu Luftwaffe, ali je poslije obnovljena.
Eisingen (Baden)
Ajzingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 28 opštinskih središta okruga Enckrajs. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.472 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8236011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Enckrajs Ajzingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Enckrajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 306 metara. Površina opštine iznosi 8,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.472 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 556 stanovnika/km².
Deux-Villes
De Vil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Sedan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 219 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 223 metara.
El Tejocote, Omitlán de Juárez
El Tejocote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Omitlán de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2685 m.
Pettogallico, Reggio Calabria
Pettogallico je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Deuterisani aceton
Deuterisani aceton je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 64,116 Da.
Erik Ode
Erik Ode (pravim imenom Fritz Erik Signy Odemar, Berlin, 6. novembar 1910 - Weißbach-Tegernsee, 19. jul 1983) bio je njemački glumac najpoznatiji po ulozi policijskog komesara Herberta Kellera u popularnoj TV-seriji Der Kommissar.
Tenixcalco, Alpatláhuac
Tenixcalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alpatláhuac.