cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marvell, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.186, što je 209 (-15,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Festival novog cirkusa
Festival novog cirkusa održava se tokom 11. mjeseca u Zagrebu od 2005. godine. Naglasak festivala je na suvremenoj dramaturškoj uporabi cirkuskih tehnika (žongliranje, akrobatika, klauniranje...) u kontekstu kazališta. Novi cirkus kao dramaturški pojam u Hrvatskoj je prvi put predstavljen na Eurokazu, a ovaj festival je nuspojava dotičnog predstavljanja.
Alburtis, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.361, što je 244 (11,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zagrebački kvartet saksofona
Zagrebački kvartet saksofona osnovan je 1989. godine.
Kvartet su osnovali Dragan Sremec, sopran saksofon, Goran Merčep, alt saksofon, Saša Nestorović, tenor saksofon i Matjaž Drevenšek, bariton saksofon.
Gostovanja
Gostovali su u mnogim europskim zemljama te u Kanadi i SAD-u u brojnim znamenitim dvoranama poput Emerson Concert Hall u Atlanti, Ny Carlsberg Glyptothek u Copenhagenu, Círculo de Bellas Artes u Madridu, katedrala u Monte Carlu, Tchaikovsky u Moskvi, Franz-Joseph u Münchenu, Weill Recital Hall - Carnegie Hall u New Yorku, Theatre at the Canadian Museum of Civilization u Ottawi/Gatineau, Grand Palais u Parizu, Palais des Nations u Ženevi…
Orkestri
Ansambl je nastupao sa Zagrebačkom filharmonijom, Simfoničarima HRT, Zagrebačkim solistima, Big bandom HRT, Simfonijskim puhačim orkestrom Hrvatske vojske, Orkestrom Hrvatske mornarice, Orkestrom Slovenske filharmonije, Komornim gudačim orkestrom Slovenske filharmonije, Orkestrom Slovenske vojske te Orkestrom Francuske garde koje su vodili François Boulanger, Pavle Dešpalj, Alun Francis, Hans Graf, David Itkin, Marko Letonja, Kazushi Ono, Jurij Simonov, Vjekoslav Šutej itd.
Koncerti
Dubrovačke ljetne igre, Splitsko ljeto, Ohridski ljetni festival, Festival Ljubljana, Zagrebački muzički biennale, Musicora u Parizu, Open Europe 2000 Berlin, Europamusicale 2000 München, NOMUS 2003, ISCM Svjetski dani glazbe - Slovenija 2003., ISCM Svjetski dani glazbe - Zagrebački muzički biennale 2005., Saxophonija 2005. u Latviji, svjetski kongresi saksofonista u Pesaru, Valenciji, Montrealu, Minneapolisu i Ljubljani, 8. Festival komorne glazbe Julian Rachlin & prijatelji u Dubrovniku..
Diskografija
sudjelovali su i na autorskim ostvarenjima:
Skladatelji
Kvartet je praizveo više od pedeset novih djela hrvatskih, slovenskih i drugih autora (B. Bjelinski, S. Dedić, D. Detoni, S. Glojnarić, S. Foretić, J. Gregorc, N. Hall, S. Horvat, O. Jelaska, A. Kumar, A. Klobučar, M. Lazar, I. Lunder, J. Matičič, P. Merkù, B. Papandopulo, I. Petrić, M. Prohaska, R. Radica, P. Ramovš, M. Ruždjak, P. Šavli, B. Šipuš, M. Tarbuk, T. Uhlik...)
Figaros Hochzeit (film)
Figaros Hochzeit je istočnonjemački crno-bijeli film snimljen 1949. u režiji Georga Wildhagena. Predstavlja adaptaciju znamenite istoimene opere Wolfganga Amadeusa Mozarta, iako su autori samo djelomično koristili Mozartovu muziku, odnosno pjevanje zamijenili konvencionalnim tekstom. Film je producirao državni studio DEFA i u njega uložio ogromna sredstva, nastojeći, između ostalog, prikazati kako je novoproglašena DR Njemačka obnovila kreativne i druge resurse predratnih berlinskih filmskih studija. Film je imao veliki uspjeh ne samo među ljubiteljima opere, nego i među običnom publikom, te je ukupno prodano 5,479.427 ulaznica.
Stiren
Stiren (vinil-benzen, cinamen, stirol, etenbenzen, fenetilen, stiropol) je organski jedinjenje koje pripada grupi aromatičnih ugljovodonika. Njegova hemijska formula je C6H5CH=CH2. Pod normalnim uslovima, on je uljasta tečnost koja lako isparava. Ima slatkast miris ako je čist, mada zbog primjesa njegov miris može da bude neugodan. Stiren je međuproizvod u proizvodnji važnog sintetičkog materijala polistirena (stiropora).
Istorija
Manje količine stirena se mogu prirodno naći u nekim biljkama, kao i mnogim prehrambenim proizvodima poput voća, povrća, oraha, pića i mesa. Proizvodi se u velikim količinama iz benzena i etena preko međuproizvoda etilbenzena. U Americi tokom Drugog svjetskog rata dramatično je povećana njegova proizvodnja stirena za potrebe vojne industrije, usled porasta potražnje za sintetičkom gumom. Pošto molekul stirena ima vinilnu funkcionalnu grupu sa dvostrukom vezom, on ima sposobnost formiranja polimera.
FFRIK! festival
'''FFRIK! festival (kratica od Festival frankofonog internacionalnog k'''azališta) je bivši godišnji festival koji se održavao u Zagrebu od 2004. do 2008. godine.
Cilj festivala bio je približavanje frankofonih kultura putem izvedbenih umjetnosti. Festival je svake godine imao tematsku odrednicu, a od 2006. nije bio žanrovski određen.
Tokom postojanja bio je jedini i najveći festival ovakve vrste izvan Francuske, a ugostio je umjetnike i kazališne družine iz 12 afričkih zemalja, Japana, Koreje, Kine, Rumunjske, Francuske, Slovenije, Mađarske, s Korzike i Hrvatske.
Ikonoklazam
thumb|desno|[[Kipovi u crkvi u Utrehtu, uništeni tokom reformacije u 16. veku. ]] desno|thumb|Ikonoborci su sa zidova [[Aja Irina|Aja Irine u Carigradu skinuli freske i naslikali samo krst.]] desno|thumb|[[Islam zabranjuje predstave likova Božjih poslanika (na slici Isus i apostoli).]] Ikonoklazam ili ikonoborstvo je izraz kojim se u užem smislu opisuje protivljenje postavljanju ili štovanju ikona unutar nečije kulture, najčešće iz vjerskih ili političkih motiva. Ikonoklazam je pokret koji se obično vezuje uz društvena previranja i revolucije. Ikonoklazam valja razlikovati od uništenja nečijih spomenika od strane pripadnika tuđe kulture (npr. špansko uništenje mezoameričkih spomenika) ili damnatio memoriae karakterističan za Drevni Egipat.
Izraz ikonoklazam potječe iz Bizanta. Izraz ikonoklazam odnosno ikonoklast ili ikonoklastik je kasnije postao sinonim za osobe i pokrete koje preziru uvriježene dogme i istine.
Ikonoklazam u Bizantu
Ikonoborstvo je bilo religiozni pokret protiv ikona i relikvija u hrišćanstvu, koji se javio u 6. i 7. veku, da bi tokom jednog perioda u 8. veku postao državnom politikom Vizantije. Ikonoborci su smatrali da je klanjanje ikonama, a posebno ikonama careva, idolopoklonstvo. Na Sedmom Vaseljenskom Saboru 787. godine u Nikeji ikonoborstvo osuđeno kao jeres, a ikone su ponovo uvedene kao predmet poštovanja.
Lav III Isavrijanac je bio vizantijski car od 717 do 741. koji je prihvatio politiku ikonoborstva. Započeo je i seriju zakonodavnih reformi o religioznim pitanjima, posebno o ikonoborstvu. Izdaje seriju edikata protiv klanjanja ikonama (726-729). Carigradski patrijarh German I je dao ostavku na mesto patrijarha, jer nije mogao da potpiše taj dekret o ikonama. Car Lav III ga je zamenio patrijarhom Anastazijem, koji je bio carev istomišljenik.
Na Sedmom Vaseljenskom Saboru, održan tokom septembra i oktobra 787. godine u Nikeji, ikone su ponovo uvedene kao predmet poštovanja.Stav iznesen na Saboru je bio da treba praviti razliku između obožavanja, koje je usmereno Bogu, i poštovanja koje je usmereno prema Svecima.
Vizantijski car Lav V Jermenin (813-820) ponovo započinje, pod uticajem islama, kampanju protiv kulta ikona u hrišćanstvu; ovo gonjenje poznato je pod imenom ikonoklazam (rušenje ikona).
Vizantijska carica Teodora je sazvala sabor u Carigradu gde je konačno rešeno poštovanje ikona. Da bi se obeležilo obnavljanje poštovanja kulta ikona i kraj ikonoboračkog gonjenja, ustanovila je 11. marta 842. godine Praznik Pravoslavlja, koji se danas proslavlja prve nedelje Velikoga posta, kad se pravi "hod" odnosno crkvena litija sa sv ikonama.
Hrvatska straža (dnevni list, Zagreb)
Izašle su prvi put 2. srpnja 1929., a prestale su izlaziti siječnja 1941.. Uređivali su ih Ivo Lendić, Ivan Degrel i Ivo Bogdan.
Nastavak su lista promjenljive učestalosti, koji je jedno vrijeme bio i dnevnikom, Narodne politike.
Nakon siječnja 1941. nasljednika imaju u Hrvatskom glasu.
Tishrei
Tishrei (ili Tishri) ( ili ) (hebrejski: תִּשְׁרֵי‎ (תִּשְׁרִי‎) Standardni ' (') tiberijski ' (') ; od akadskog ' "Početak", od ' "početi") je prvi mjesec graanske i sedmi mjesec vjerske godine u hebrejskom kalendaru. Ime dolazi iz Talmuda. U Bibliji se naziva Ethanim (hebrejski: אֵתָנִים ; ). To je jesenji mjesec od 30 dana. obično pada na septembar–oktobar u gregorijanskom kalendaru, i koincidra s osmim ili devetim mjesecom kineskog kalendara.
Probudite se!
Probudite se! je časopis koji je popratni časopisu Stražarska kula. Iako je religioznog karaktera, namenjen je široj čitalačkoj publici, uključujući i one koji vole da čitaju o raznim temama i da saznaju činjenice iz drugačijeg ugla. Taj časopis je namenjen prosvećivanju cele porodice jer sadrži članke od koristi za svakoga. Često daje pravovremene savete o tome kako izaći na kraj s današnjim problemima i dotiče goruće teme. Donosi novosti, govori o ljudima iz mnogih zemalja, istražuje religiju i nauku. Ukazuje na pravo značenje tekućih događaja, ali uvek ostaje politički neutralan i ne uzdiže jednu rasu iznad druge.
Izdavači i tiraž
Izdavači časopisa su Jehovini svedoci, a izdaju ga sa prvenstvenom svrhom objavljivanja biblijske ohrabrujuće poruke vezane za budućnost Zemlje i čovečanstva koju obećava u Bibliji otkriveni Stvoritelj Jehova Bog. Trenutni tiraž svakog izdanja iznosi oko 93.354.000 primeraka, a izlazi kao mesečnik na preko 225 jezika širom sveta. Svi zainteresovani ili potencijalni čitaoci mogu ga dobiti potpuno besplatno jer je deo neprofitabilne svetom raširene obrazovne kampanje na temelju Biblije. Ovo delo podupire se isključivo dobrovoljnim prilozima i volonterskim radom samih Svedoka i osoba koje dobrovoljno žele učestvovati u prilaganju sredstava shodno svojim mogućnostima. U skladu sa njegovom namenom, Jehovini svedoci koriste časopis Probudite se! u svojoj javnoj službi propovedanja od kuće do kuće, na trgovima i ulicama, u poslovnim prostorima, kao i na drugim prikladnim mestima.
Spoljne veze
Internetska stranica izdavača
Bocchignano, Rieti
Bocchignano je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Winchester, Virginia
Vinčester je grad u američkoj saveznoj državi Virdžiniji. Nalazi se u dolini Šenandoa, 121 km zapadno od Vašingtona, a zauzima površinu od 24,2 km². Na području Vinčestera i njegove okoline odigrao se veliki broj bitaka iz Američkog građanskog rata.
Bocchignano, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Hrvatski glas
Hrvatski glas je bio hrvatski dnevnik iz Zagreba.
Trnovska vas
Trnovska vas (njemački: Ternovetzdorf) je selo u Sloveniji od 376 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Trnovska vas.
Hrvatski glas
Izašle su prvi put 24. siječnja 1941., a prestale su izlaziti 31. kolovoza 1941.. Glavni je urednik bio Josip Blažina, a odgovorni urednici su bili Danijel Uvanović i poslije Ivan Cerovac.
Trnovska vas
Geografske karakteristike
Trnovska vas leži udaljena trinaestak km sjeverno od Ptuja, u brdima Slovenskih gorica, duž potoka Radoljna.
Hrvatski glas
Nastavak su lista Hrvatske straže.
Trnovska vas
Historija
Nakon reformi cara Josepha II. selo je dobilo školu - 1790. Nekako u isto vrijeme osnovana je i župa, a te dvije stvari bile su najveći kohezioni faktor neke zajednice Nakon Drugog svjetskog rata osnovan je Narodni odbor za teritorij Trnovske vasi, a 1952. i Općinski odbor Trnovske vasi.
3,3-Difenilciklobutanamin
3,3-Difenilciklobutanamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 223,313 Da.
Franjo Ferdinand
Franz Ferdinand Karl Ludwig von Austria-Este, poznatiji kao Franz Ferdinand (Graz, 18. 12. 1863 - Sarajevo, 28. 6. 1914) bio je austrijski nadvojvoda koji je 1896. godine postao austro-ugarski prijestonasljednik. Njegova ljubavna veza s groficom Sophie von Chotek je izazvala javni skandal i natjerala ga da sklopi tzv. morganatski brak temeljem kojeg su djeca iz tog braka izgubila nasljedno pravo. Zbog skandala je Franz Ferdinand bio izopćen od redova austro-ugarske vlade i establishmenta te mu je jedino utočište pružala vojska, zbog čega mu se često pripisuje militarizam. Godine 1914. otišao je na manevre u istočnu Bosnu tokom kojih je ubijen od strane Gavrila Principa u Sarajevu. Taj je atentat poslužio kao povod za izbijanje prvog svjetskog rata.
Mladost
Nadvojvoda Franjo Ferdinand od Austrije rođen je 18. 12. 1863 godine u Grazu. Bio je najstarije dijete nadvojvode Karla Ludovika, mlađeg brata austrijskog cara Franje Josipa I., i princeze Marije Anuncijate Bourbon-Sicilske. Majka Franje Ferdinanda bila je druga od tri supruge njegovog oca. Njegova majka, s kojom nije živio od ranog djetinjstva zbog zarazne i smrtonosne bolesti, umrla je od tuberkuloze kada je imao osam godina, a otac mu se ponovo oženio dvije godine kasnije. Kada je imao 11 godina, umro mu je rođak Franjo V koji mu je u naslijedstvo ostavio svoje bogatstvo. Time je Franjo Ferdinand postao jedan od najbogatijih ljudi u Austro-Ugarskoj Monarhiji.
Nasljednik Austro-Ugarskog prijestolja
Tijekom njegove mladosti, mogućnost da postane nasljednikom prijestolja nije se činila izglednom, te mu je bila namijenjena vojna karijera. Međutim, nakon samoubojstva prijestolonasljednika Rudolfa 1889. godine u Mayerlingu, Franjo Ferdinand dolazi na drugo mjesto na listi nasljeđivanja prijestolja, iza svoga oca. Karl Ludwig se odmah odrekao trona u korist Franje Ferdinanda. Poslije smrti oca, 1896. godine, postao je austro-ugarskim prijestolonasljednikom. Unatoč tom novom teretu, Franjo Ferdinand je našao vremena za osobne užitke i putovanja. Tako je 1893. godine otputovao u Australiju gdje je sudjelovao u lovu na divljač. Nakon Australije je posjetio Novi Zeland, Nouméa, Nove Hebride, Salomonske Otoke, Novu Gvineju, Sarawak, Tajland, Hong Kong i Japan. Kući se vratio parobrodom RMS Empress of China iz Yokohame preko Vancouvera.
Metilazoksimetanol acetat
Metilazoksimetanol acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 132,118 Da.
Franjo Ferdinand
Politički stavovi
mini|lijevo|200px|Etnička karta [[Sjedinjene države Velike Austrije|Sjedinjenih država Velike Austrije tj. reorganizacija Austro-Ugarske Monarhije kakvu je planirao Franjo Ferdinand.]] mini|desno|200px|Karta [[Sjedinjene države Velike Austrije|Sjedinjenih država Velike Austrije.]] Nadvojvoda Franjo Ferdinand svojim je političkim stavovima i privatnim životom ubrzo na sebe navukao bijes i mržnju dvorskih krugova i političara. Smatrao je da se monarhija mora reorganizirati kako bi opstala, a prvi korak u tome bio bi stvaranje treće federalne jedinice koja bi obuhvaćala Bosnu i Hercegovinu, Hrvatsku, Sloveniju i Vojvodinu tj. stvaranje Hrvatskog-katoličkog kraljevstva. Zalagao se za davanje veće autonomije etničkim skupinama unutar carstva i rješavanju njihova nezadovoljstva, to se posebice odnosilo na Čehe u Bohemiji, Hrvate u Trojednoj Kraljevini Hrvatske, Slavonije i Dalmacije, te ostale južne Slavene u Bosni i Hercegovini. Ta je ideja protiv njega okrenula mađarske političare, koji su svim snagama branili svoju politiku Velike Ugarske i mađarizacije slavenskih naroda. Franjo Ferdinand je gledao Mađare sa antipatijom. 1904. godine Franjo Ferdinand je o Mađarima napisao: "Svi Mađari su rulja, bez obzira na to da li su ministar ili vojvoda, kardinal ili građanin, seljak, husar, sluškinja, ili revolucionar." Mađarskog političara Istvána Tiszu je smatrao "patentiranim izdajicom". Mađarski je nacionalizam vidio kao revolucionarnu prijetnju Habsburškoj dinastiji. Kao zapovjednik "9. husarske pukovnije" često se znao naljutiti kada su zapovjednici u njegovoj blizini govorili mađarski, iako je mađarski bio službeni jezik pukovnije. Mađarsku vojsku (Honvédség) unutar Austro-ugarske vojske, je smatrao nepouzdanom i potencijalnom prijetnjom Monarhiji. Franjo Ferdinand se žalio da Mađari nisu u stanju prikupiti novčana sredstva za zajedničku vojsku, te se protivio osnivanju topničkih postrojbi unutar mađarske vojske. Političari iz austrijskog dijela monarhije zamjerali su mu žestok prokatolički stav i pokroviteljstvo nad raznim vjerskim organizacijama. Franjo Ferdinand je isto tako bio pristalica opreznog pristupa prema Kraljevini Srbiji, upozoravajući tvrdolinijaše poput generala Franza Conrada von Hötzendorfa da će oštar pristup prema Srbiji dovesti Austro-Ugarsku Monarhiju u sukob sa carskom Rusijom, a što bi moglo rezultirati uništenjem obaju carstava. Franjo Ferdinand je bio razočaran kada je Austro-Ugarska zakazala sa vojnim djelovanjem tijekom Bokserskog ustanka u Kini. Druge nacije, poput daleko slabije Belgije i Portugala, su imale stacioniranu vojsku unutar Kine, dokle Austro-Ugarska nije. Bio je žestoki pobornik Austro-ugarske ratne mornarice i to kada mornarica nije bila prioritet Austro-Ugarske vanjske politike, te kada je bila potpuna nepoznanica širem građanstvu Monarhije. Nakon smrti Franje Ferdinanda, Austro-ugarska mornarica mu je odala počast bojnim brodom SMS Viribus Unitis.
Brak i obitelj
mini|lijevo|180px|Franjo Ferdinand sa suprugom Sofijom, i djecom Ernstom, Sofijom i Maksimilijanom. Franjo Ferdinand je upoznao češku groficu Sofiju Chotek na balu u Pragu. Samo pripadnici jedne od vladajućih ili bivši vladajućih dinastija Europe su imali pravo udaje za člana kuće Habsburg-Lothringen. Obitelj grofice Chotek nije bila takvog podrijetla, iako je jedan od Sofijinih direktnih predak bio Albrecht IV. Habsburški. Najavljeno vjenčanje Franje Ferdinanda i Sofije je uzrokovalo veliku političku i ustavnu krizu. Javnost, uključujući samog cara Franju Josipa i carsku obitelj, smatrala je da "obična" grofica nije dostojan izbor za ženu budućeg vladara. U takvom razmišljanju vjerojatno je određenu ulogu igralo i njeno slavensko podrijetlo. Papa Lav XIII., ruski car Nikola II. i njemački car Vilim II. su slali svoje izaslanike kralju Franji Josipu I., ističući da sukob između njega i Franje Ferdinanda oko Sofije potpokava stabilnost Austro-Ugarske Monarhije. Na kraju je odlučeno da, iako Franjo Ferdinand ostaje prijestolonasljednik, njegova žena i djeca neće imati nikakvo pravo nasljeđivanja i neće se smatrati dijelom kraljevske obitelji. Određeno je da Ferdinanda kao vladar treba naslijediti njegov nećak Karlo. Franjo Ferdinand se oženio Sofijom 1. srpnja 1900. godine u Reichstadtu (danas Zákupy) u Bohemiji. Kralj Franjo Josip I. nije prisustvovao vjenčanju, kao niti braća Franje Ferdinanda. Vjenčanju je jedno prisustvovala maćeha Franje Ferdinanda, Marija Terezija Portugalska, zajedno sa svojim kćerima. Nakon vjenčanja Sofiji je dodijeljena titula "Princeza od Hohenberga" (Fürstin von Hohenberg). 1909. godine dodijeljena joj je titula "Vojvotkinja od Hohenberga" (Herzogin von Hohenberg) što joj je podiglo status unutar kuće Habsburg-Lothringen. Franjo Ferdinand je sa Sofijom imao troje djece:
Atentat i smrt
Između 1902. i 1914. godine policija je bila u pripravnosti najmanje desetak puta zbog vijesti o atentatorima koji se spremaju pokušati atentat na nadvojvodu. Do prvog pokušaja atentata na Franju Ferdinanda došlo je 1902. godine, a do drugog pokušaja 1906. godine te trećeg 1910. godine na vojnoj vježbi u okolici češkog grada Moravske Ostrave.
mini|lijevo|300px|Karta puta gdje je izvršen atentat. Franjo Ferdinand je za Sarajevo krenuo iz Beča, 23. lipnja 1914. godine, posebnim vlakom do Trsta. Potom je vojnim brodom SMS Viribus Unitis doplovio do ušća Neretve, da bi se onda ukrcao na jahtu Dalmat (kasnije znana kao Istranka) kojom je doplovio do Metkovića gdje mu je bio pripremljen svečani doček. U Metkoviću ga je dočekao posebni vlak kojim je krenu za Sarajevo. Na putu za Sarajevo kratko se zadržao u Mostaru gdje je održao govor pred okupljenim narodom. Franjo Ferdinand je došao u Sarajevo 25. lipnja, te je zajedno sa suprugom Sofijom odsjeo u hotelu Bosna na Ilidži. Osiguranje Franje Ferdinanda u Sarajevu bilo je minimalno i nije bilo ni 120 policijskih službenika zaduženih za njegovu sigurnost. Sofija je bila oduševljena dočekom u Sarajevu. Ona je do Sarajeva putovala vlakom preko Budimpešte i Slavonskog Broda, te joj je na svim stanicama bio priređen svečani doček. Dok je Franjo Ferdinand bio zauzet državničkim dužnostima, Sofija je posjećivala sarajevske škole, crkve i dobrotvorne ustanove. 27. lipnja Franjo Ferdinand i Sofija su odlučili neslužbeno prošetati gradom. Taj nenajavljeni "izlet" je iznenadio sarajevsku policiju, ali i Gavrila Principa koji je sjedio u Semizovoj gostionici. Princip tog dana nije kod sebe imao oružje. Dan prije, na samoj Ilidži, je jedan policijski agent uočio Nedeljka Čabrinovića. Znajući za njegov izgon iz grada zbog sudjelovanja u štrajku 1912. godine tražio je instrukcije on nadređenih. Oni su ga međutim obavijestili da je izgon u međuvremenu ukinut i da protiv njega ne mogu ništa zakonski učiniti.
Zagreb i središnja Hrvatska
Prve vijesti o atentatu na Franju Ferdinanda i Sofiju su stigle u Zagreb oko 13 sati. Odmah su bile otkazane sve proslave i koncerti, kina su bila zatvorena, a hrvatske trobojnice koje su izvješene dočekale izaslanstvo riječkih Hrvata zamijenjene su crnim zastavama. Poslije 17 sati počela su izlaziti posebna izdanja dnevnih novina koja su odmah bila rasprodana. Već oko 19 sati počela se stvarati povorka đaka koja je na čelu imala trobojnicu s crnim velom, uzvikujući: "Slava prijestolonasljedniku", te parole protiv Srba. Nakon što se povorka razišla, manje grupice su se okupile oko prostorija novina Hrvatski pokret i Srpske banke, uzvikujući protusrpske parole. Dan poslije u Zagrebu su u režiji Hrvatske stranka prava (frankovaca) organizirane prve protusrpske demonstracije. Demonstranti su bacali kamenje na saborske zastupnike koji su se vraćali iz katedrale sa zadušnice za ubijenog prijestolonasljednika. Kamenovali su srpske radnje, dokle je jedna grupa po Vlaškoj ulici uništavala srpske dućane. Demonstranti su razbili prozore na kući gradonačelnika Janka Holjca i uredništva novina Hrvatski pokret. Pravaški list Hrvatska je iz dana u dan pozivao na obračun sa "Srbima veleizdajnicima". Vlasti Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije su prešutno odobravale nerede i protusrpske demonstracije. Redarstvo je do daljnjega zabranilo demonstracije u Zagrebu i izvršilo uhićenja sumnjivih Srba. Posebno oštre protusrpske demonstracije su bile u Petrinji gdje je gradsko poglavarstvo bilo prisiljeno izdati proglas o sigurnosnim mjerama koju su se strogo provodile. U Bjelovaru se nakon vijesti o atentatu na glavnom trgu pred gradskom vijećnicom okupilo 200 ljudi koji su klicali i pjevali hrvatsku himnu, dokle je policija iste demonstrante držala podalje od Srpske pravoslavne crkve i srpskog doma. U Bjelovaru su kasnije izvršena i tri uhićenja zbog podrugljivih izjava o Franji Ferdinandu, dokle je u Komorskim Moravicama u Gorskom kotaru uhićen i suspendiran iz službe općinski načelnik Vladimir Petrović koji je okupljenim ljudima izjavio "Vaš car je krepao.".
Dalmacija
Velike protusrpske demonstracije najprije su izbile u južnoj Dalmaciji, gdje je u Dubrovniku masa seljaka i radnika navalila na općinu demonstrirajući protiv Srba. Prostorije Srpskog sokola i srpske škole su bile zasute kamenjem, te potpuno uništeni. U Konavlima je masa palila istaknute srpske zastave, a u Metkoviću su zapaljene pojedine srpske kuće. U Zadru su protusrpske demonstracije trajale danima, dokle je u Opuzenu lokalno stanovništvo devastiralo grčko istočnu crkvu. U Splitu su vlasti raspustile Hrvatski sokol zbog projugoslavenskog djelovanja, te su uslijedila brojna uhićenja članova tog društva.
Slavonija i Srijem
U Slavonskom Brodu je došlo do žestokih protusrpskih demonstracija, gdje su demonstranti pod vodstvom gradski viječnika demolirali imovinu Srba. Počinjena je velika šteta na zgradi Srpske banke i na hotelu u srpskom vlasništvu. Velike protusrpske demonstracije izbile su i u Đakovu gdje se okupilo oko 1000 ljudi koji su krenuli pred biskupsko sjemenište gdje su spalili srpsko zastavu, te su zatim krenuli prema kućama istaknutijih Srba u gradu, a koje su od uništenja uspjele obraniti gradske redarstvene snage. U Vinkovcima su demonstranti uzvikivali "Slava Ferdinandu i Sofiji" i "Dolje Srbi", te su se pokušali probiti do pravoslavne crkve i srpske škole, no u tome su ih spriječile redarstvene snage. Demonstracije su izbile i u Vukovaru. Revoltirana masa je u nekoliko navrata krenula prema pravoslavnoj crkvi pod vodstvom lokalnih frankovaca i članova katoličkog djetićkog društva uzvikujući: "Abzug kralj Petar! Abzug bombaši!". U Orahovici se skupilo oko 120 ljudi koji su noseći pred sobom hrvatsku trobojnicu krenuli u ophodnju gradom uzvikujući "Živio naš kralj Franjo Josip", "Slava Ferdinandu Franji", "Abzug Srbi" i "Dolje s ubojicama".
Hrvatska inteligencija
Veći dio projugoslavenski usmjerene hrvatske inteligencije je potajno odobravao atentat u Sarajevu. Frano Supilo je odmah shvatio da je rat neizbježan, te je donio odluku da pođe u emigraciju i povede akciju za rušenje Austro-Ugarske Monarhije i ujedinjenje Slovenaca, Hrvata i Srba. Ivan Meštrović je tijekom boravka u Veneciji izrazio bojazan za svoj povratak u zemlju, znajući da će zbog svoga projugoslavenskog usmjerenja biti pod prismotrom vlasti. Vladimir Čerina je nakon atentata prognozirao i priželjkivao nastanak velikog jugoslavenskog naroda. Ivo Andrić je 29. srpnja 1914. bio uhićen kao nacionalno-revolucionarni omladinac projugoslavenskog usmjerenja. Milan Rojc, jedan od viđenijih članova Hrvatsko-srpske koalicije i bivši ministar bogoštovlja i nastave, je bio duboko potresen i zabrinut po primitku vijesti o atentatu, te je na svojoj kući izvjesio crnu zastavu. Dr. Ivo Frank je javno govorio da "Ovakav izdajnički Sabor radi o glavi hrvatskom narodu i Habsburškoj monarhiji.", te da je "Juče ubijeni u Sarajevu jedina uzdanica Hrvata.". Juraj Demetrović je u zagrebačkoj Narodnoj kavani harangirao ljude protiv demonstranata, te je upravo iz kavane bio bačen jedan stolac i kamenje na demonstrante koji su u tom trenutku prolazili. Stjepan Radić je oštro osudio atentat. Prvo zbog toga jer nije vjerovao u nasilje kao čin političkog izražavanja političkih uvjerenja, a drugo jer je tada u strahu od moćnih susjeda težio očuvanju Dvojne monarhije kao najboljeg sigurnog štita za hrvatski narod. Ujedno je vjerovao da se Monarhija prije ili kasnije mora preurediti na trijalistički način i to tako što bi Hrvatska trebala postati posebnom jedinicom unutar te zajednice. Sarajevski nadbiskup Josip Stadler je osudio atentat i pri tom oštro napao Hrvatsko-srpsku koaliciju, dokle je zagrebački nadbiskup Antun Bauer izjavio da se poslije atentata treba pouzdati u bana Ivana Skerlecza da sjedini Dalmaciju i Bosnu, pa makar to bilo i na osnovu nagodbe. Nasuprot tome, krčki biskup Antun Mahnić je zajedno sa svojim Riječkim novinama čvrsto stajao na projugoslavenskom pravcu Hrvatskog katoličkog pokreta. Podjele među Hrvatima dovele su do ozbiljnih posljedica po hrvatsku političku scenu. Mnogobrojni među njima, pristaše projugoslavenske opcije, kasnije su se našli pod udarom represivnih organa vlasti, pod prismotrom, istragom, uhićenjem, suđenjem i bijegom u emigraciju.
Posljedice atentata
Bio je to neposredni povod za početak Prvoga svjetskog rata. Uslijedio je ultimatum Austro-Ugarske vladi Srbije, koju je ova smatrala neposredno odgovornom za atentat, a potom i objava rata.
Unatoč ultimatumu i zatim objavi rata Srbiji, malo je političara u Austro-Ugarskoj iskreno žalilo za Franjom Ferdinandom, koji je svojim zamislima mogao ugroziti njihove pozicije. On ih je uspio razbjesniti i nakon smrti: plan da se nadvojvoda pokopa u carskoj grobnici, a njegova neprihvaćena supruga ne, propao je zbog njegove oporuke kojom je odredio da oboje budu sahranjeni u obiteljskom dvorcu Artstetten.
Bilješka
Za usporedbu:
Preci
Preci Franje Ferdinanda Austrijskog
Opština Zaječar
thumb|250px|Opština Zaječar - lokacija u Srbiji Opština Zaječar je opština u Srbiji. Nalazi u centralnom delu u Timočke Krajine, u Zaječarskom okrugu. Središte opštine je grad Zaječar.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine opština Zaječar ima 72.969 stanovnika.
Etnička struktura:
Mihail Minin
Političkom odlukom sovjetske vlade Meliton Kantarija je proglašen osobom koja je postavila zastavu na Reichstag 30.4.1945., dok će ruska vlada svojim zakonom iz 2007. godine odlučiti da je zastava postavljena 1.5.1945. godine ne navodeći ime onog tko ju je postavio.
Činjenica da je Mihail Minin prvi postavio sovjetsku zastavu na Reichstag će biti priznat tek po raspadu SSSR-a, tako da 1995. godine dobiva za to svoje djelo priznanje od ruskog predsjednika Borisa Jeljcina.
Moncure, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 711.
2002
2002. je bila redovna godina koja počinje u utorak prema gregorijanskom kalendaru.
Frayssinet
Fresine je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 279 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 347 metara (maksimalnoj 413 m, a minimalnoj 221 m).
2002
Januar/Siječanj
100px|thumb|left|[[Euro u gotovini]]
Februar/Veljača
thumb|150px|[[Janica Kostelić]]
Maj/Svibanj
mini|200px|[[Most dr. Franja Tuđmana (Dubrovnik)]]
Jul/Juli/Srpanj
mini|80px|[[Međunarodni krivični sud|ICC]] mini|150px|Zastava [[Afrička unija|Afričke unije]] mini|100px|[[Bezbednosno-informativna agencija|BIA]]
Homologni red
Homologni red (homologni niz) je skup hemijskih jedinjenja čiji se susedni članovi razlikuju za pojednu grupu. Kao primer za homologni red mogu se uzeti alkani kod kojih se svaki susedni član razlikuje za po jednu CH2 grupu). Članovi homolognog reda nazivaju se homolozima.
Žička kartuzija
Žička kartuzija (latinski: Domus in Valle Sancti Johannis) je nekadašnji kartuzijanski samostan koji leži u dolini Ivana Krstitelja pored sela Žiče u općini Slovenske Konjice.
Homologni red
Homologni niz svake vrste ugljovodonika počinje sa jedinjenjima koja imaju najmanje ugljenikovih atoma i uopšte CHn grupa. Na primer homologni red alkana, čija je opšta formula CnH2n+2, počinje sa metanom (CH4), pa sledi etan (C2H6) itd.
Žička kartuzija
Historija
Osnivač samostana bio je štajerski markgrof Otakar III Traungauer. On si je zadao zadatak da doseli francuske monahe iz njihove Grande Chartreuse (Velike kartuzije) i omogući im rad i život u Sloveniji. Prve samostanske građevine izgrađene su 1160. godine. Samostan je isprva građen i uređen po uzoru na matični samostan Grande Chartreuse, što znači da su izgrađena dva samostana. U gornjem samostanu sa velikom crkvom sv. Ivana Krstitelja živjeli su pravi zaređeni monasi u vrlo strogim uvjetima. U donjem samostanu Špitaliču, sa manjom kasnoromaničkom crkvom, živjeli su u nešto slobodnijem režimu njihova braća laici. Njihova crkvica Marijinog navještenja ima najstariji romanički portal u Sloveniji. thumb|left|260px| Portal crkve Marijinog navještenja Tokom svog viševjekovnog života monasi su se pored religioznih bavili i svjetovnim zanimanjima, između ostalog opekarstvom, mlinarstvom, steklarstvom i brojnim drugim zanatima, koji su u to vrijeme donosili novac i nešto vrijedili. Ponajviše im je od ruke išla medicina i farmacija, naročito biljni lijekovi i ljekovite trave. Kad je 1782. car Joseph II dekretom ukinio djelovanje brojnih crkvenih redova i njihovih samostana, tadašnjih 15 monaha se razišlo po svijetu, pa je počeo propadati. Nakon nekoliko dekada propadanja samostanske građevine kupio je 1828. knez Weriand von Windischgrätz. Njegova porodica koristila je samostan za kojekakve svrhe sve do kraja Drugog svjetskog rata.
Homologni red
Napomena:
Žička kartuzija
Historija
Danas je Žička Kartuzija kulturno-historijski spomenik i turistična atrakcija. Na samom ulazu u samostan nalazi se Gastuž, najstariji ugostiteljski objekt u Sloveniji, koji djeluje od 1467. godine. Poznat je i po tome što u svojoj zbirci ima i srednjovijekovne kuharske recepte. Pored stare gostionice, turisti mogu razgledati samostanski vrt sa lejama ljekovitog bilja, brojne izložbe i samostanske zbirke, zatim degustirati onodobne specijalitete, naučiti ponešto o srednjem vijeku i kupiti suvenire.
Homologni red
(*) Fosfani: n = prirodni broj, m = 2, 0, -2, -4, -6...:
(**) Borani: n, m = prirodni broj
Gospodarstvo (dnevni list, Zagreb)
Gospodarstvo je bio hrvatski dnevni list iz Zagreba. Bavile su se gospodarskim pitanjima.
Izašle su prvi put rujna 1941., a prestale su izlaziti ožujka 1945.. Uređivao ih je Milivoj Huber.
Cheshvan
Cheshvan (hebrejski: חֶשְׁוָן, standardni ' tiberijski '), skraćenica za Marcheshvan (hebrejski: מַרְחֶשְׁוָן, standardni ' tiberijski '; od akadskog waraḫsamnu, doslovno "osmi mjesec") je drugi mjesec svjetovne i osmi mjesec vjerske godine u hebrejskom kalendaru. U Bibliji se naziva Bul. To je jesenji mjesec od 29 dana, osim u "kompletnim" godinama, kada ima 30 dana (v. Hebrejski kalenadar: Moderni kalendar). Cheshvan obično pada u oktobar–novembar po gregorijanskom kalendaru.
S obzirom na akadsku etimologiju, izgleda da su מ i ו u neko vrijeme zamijenjeni, s obzirom da je y-r-ḥ semitski korijen riječi "mjesec" a s-m-n semitski korijen za "osam". Otada su se prva dva slova מַר (mar) ponovno tumačila kao gorki, odnosno aluzija na činjenicu da u tom mjesecu nema blagdana ni postova. Međutim etiopska židovska zajednica slavi Sigd na 29. dan Cheshvana.
Aniceti-Pianebelle, Vercelli
Aniceti-Pianebelle je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 485 m.
Svetski savet crkava
Svetski savet crkava je međunarodna ekumenska organizacija, osnovana 1948. u Amsterdamu, u čiji sastav ulazi 349 hrišćanskih crkava. Sedište organizacije se nalazi u Ženevi, Švajcarska.
Svetski savet crkava obuhvata razne denominacije čijim objedinjavanjem obuhvata oko 590 miliona hrišćana u oko 120 zemalja. U Svetski savez crkava su učlanjene uglavnom protestantske, pravoslavne i starokatoličke crkve. Ovo savezništvo je zasnovano na protivljenju verskoj dominaciji Vatikana i Rimokatoličke crkve u celokupnom hrišćanstvu. Rimokatolička crkva nije članica Saveta, već ima svojstvo posmatrača.
Članice
Svetski savet crkava sve ove crkve smatra „granama“ hrišćanstva tj. „porodicama crkava“ koje samo zajednički čine celinu — hrišćanstvo.
=== Drevnoistočne  ===
=== Pravoslavne  ===
Protestantske
Pobrojane su protestantske konfesije po azbučnom redu a ne po vremenu nastajanja.
Ostale
Starokatolici :
Moravske crkve :
Slobodne i nezavisne crkve :
Afričke institutivne crkve :
Crkva Hristovih apostola :
Kvejkeri :
Menoniti :
Niantic, Connecticut
Najantik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.114, što je 29 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Domprel
Domprel je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 127 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 713 metara (maksimalnoj 789 m, a minimalnoj 680 m).
Šeik Mudžibur Rahman
Šeik Mudžibur Rahman (Tungipari, 17. mart 1920 — Daka, 15. avgust 1975) bio je bengalski političar i osnivač Narodne Republike Bangladeš 1971. godine. Bio je vođa Narodnog saveza Bangladeša, služio kao prvi predsednik Bangladeša i kasnije premijer. U javnosti je poznat i kao Šeik Mudžib (skraćeno od Mudžibur), te Bangabandu (Prijatelj Bengala) i generalno se u Bangladešu smatra osnivačem bengalske nacije.
Počeo je da se bavi politikom još za studentskih dana i s vremenom se uzdigao kao vođa bengalskog nacionalističkog pokreta u Pakistanu. Proglasio je nezavisnost Bangladeša marta 1971. godine, pošto je pakistanska vojska odbila da prizna rezultate demokratskih izbora i pokrenula brutalnu invaziju usmerenu uglavnom protiv bengalskog stanovništva Istočnog Pakistana. Mudžibur je bio uhapšen i držan u zatvoru u Zapadnom Pakistanu tokom devetomesečnog bangladeškog rata za oslobođenje. Pušten je januara 1972. godine i vratio se u Bangladeš da preuzme vođstvo nad zemljom. Međutim, njegova administracija pokazala se nedoraslom u rešavanju problema zemlje uništene ratom i preplavljene epidemijom gladi. Grupa vojnih oficira izvršila je puč 15. avgusta 1975. godine i ubila Mudžibura i veći deo njegove porodice.
Mladost
Rođen je u Tungipariju, selu u okrugu Gopalgandž, provincija Bengal u tadašnjoj Britanskoj Indiji. Bio je sin Šeika Lutfura Rahmana, zapisničara suda u Gopalgandžu. Bio je treće dete u porodici od četiri kćeri i dva sina. Godine 1929, krenuo je u treći razred osnovne škole u Gopalgandžu, a dve godine posle, u četvrti razred srednje škole Madaripur Islamija. Ispisan je iz škole 1934. godine, zbog odlaska na operaciju očiju; vratio se u školu tek četiri godine kasnije, jer je oporavak očiju sporo trajao. Kao osamnaestogodišnjak, oženio se Šeik Fazilatunesom Mudžib. Imali su dve ćerke i tri sina.
Mudžib se uključio u politiku 1940. godine, kada je postao član Sveindijske muslimanske federacije studenata. Upisao je Koledž Islamija (današnji Koledž Maulana Azad), visoko cenjenu instituciju Univerziteta u Kalkuti, gde je studirao pravo i uključio se u politiku.
Godine 1943. se priključio Bengalskom muslimanskom savezu. U narednom periodu posebno se borio za cilj Saveza, odnosno stvaranje nezavisne muslimanske države Pakistan; 1946. godine postao je sekretar Studentskog saveza Koledža Islamija. Do sticanja diplome 1947, bio je svedok nasilja koje je izbilo u Kalkuti 1946. godine, malo pre podele Indije.
Nakon podele Indije, Rahman je odlučio da ostane u Pakistanu. Po povratku u Istočni Pakistan (tadašnje ime za Bangladeš), upisao je pravo na Univerzitetu u Daki i bio osnivač Muslimanskog studentskog saveza Istočnog Pakistana. Bio je jedan od najistaknutijih studentskih političkih vođa u provinciji. Pakistanska vlada je 26. januara 1949. objavila kako je Urdu postao zvanični jezik u Pakistanu, ne uzveši u obzir to da je bengalski jezik bio dominantan na području Istočnog Pakistana. Mudžibur je pozvao aktivističke grupe na štrajkove i proteste; sam je štrajkao glađu 13 dana. Uhapšen je s grupom saboraca 11. marta. Međutim, konstantni studentski protesti prisilili su vlasti da ih ubrzo oslobode. Mudžibur je izbačen sa Univerziteta i kasnije ponovno bio nakratko uhapšen zbog pokušaja agitacije u borbi za radnička prava.
Početak političke karijere
Mudžibur je napustio Bengalski muslimanski savez i pridružio se Suhravordiju i Maulani Bašaniju u osnivanju Narodnog muslimanskog savez Bangladeša, preteči Narodnog saveza Bangladeša. Godine 1949, bio je izabran za sekretara njene podružnice u Istočnom Bengalu, a 1953. postao njen partijski sekretar. Nakratko je bio ministar za poljoprivredu tokom mandata guvernera Fazlul Huka. Bio je poslanik u Ustavotvornoj skupštini Pakistana od 1955. do 1958. godine. Vlada nove Islamske Republike Pakistan ukinula je 1956. dotadašnju podelu zemlje na provincije; zapadne provincije ujedinjene su u Zapadni Pakistan, a dotadašnji Istočni Bengal postao je Istočni Pakistan. Mudžibur je protestovao povodom ukidanja istorijskog imena pokrajine i centralizacije države.
Godine 1958, na vlast je nakon beskrvnog puča došao general Ajub Kan, suspendovao ustav i proglasio ratno stanje. Mudžibur je bio uhapšen zbog pružanja otpora i smešten u zatvor do 1961. godine. Po izlasku iz zatvora, organizovao je studentske vođe u organizacije koje su trebale da se suprotstave Kanovom režimu. Ponovno je bio nakratko uhapšen 1962. zbog organizovanja protesta.
Vođa nacionalnog pokreta
Nakon Suhravordijeve smrti 1963. godine, Mudžibur je došao na čelo Narodnog muslimanskog saveza Bangladeša. Iz imena partije je ispušten dodatak muslimanski zbog tendencije prema sekularizmu i uključivanja ne-muslimana u svoje redove. Pred izbore 1964. godine, dao je podršku opozicionom kandidatu Fatimi Džini naspram Ajuba Kana. Uhapšen je dve nedelje pred izbore, optužen za klevetu i zatvoren na godinu dana. Tih je godina raslo nezadovoljstvo stanovništva Istočnog Pakistana zbog zlostavljanja od pakistanske vojske, te zanemarivanja njihovih potreba od strane vlade.
Mudžibur je 1966. godine na konferenciji opozicionih partija u Lahoru objavio plan u šest tačaka pod naslovom Naša povelja za preživljavanje u kojoj je zahtevao samoupravu i značajnu političku, ekonomsku i odbrambenu autonomiju Istočnog Pakistana unutar pakistanske federacije sa slabom centralnom vladom. Mudžiburov proglas podstakao je talas masovne potpore stanovništva Istočnog Pakistana. Osim Bengalaca, podržao ga je i velik broj hindua i ostalih verskih manjina u Istočnom Pakistanu. Ovi su zahtevi u Zapadnom Pakistanu protumačeni kao radikalni i separatistički. Vojska je uhapsila Mudžibura, a postupak protiv njega pokrenut je tek nakon dve godine u zatvoru. On i još 34 bengalska vojna oficira optuženi su pred vojnim sudom za urotu s indijskim agentima s ciljem razbijanja Pakistana, odnosno pretnji njegovom jedinstvu, miru i nacionalnoj bezbednosti. Stanovništvo Istočnog Pakistana, ogorčeno načinom na koji je Mudžibur bio tretiran, pokrenulo je talas masovnih štrajkova i demonstracija.
Kislev
Za lokaciju u Warhammer Fantasy v. Kislev (Warhammer)
Šeik Mudžibur Rahman
Izvori 1970.
Istočni Pakistan zadesila je velika prirodna katastrofa kada je ciklon Bhola 12. novembra 1970. godine pogodio pretežito obalni deo zemlje, ostavivši za sobom desetine hiljada mrtvih i milione raseljenih. Razljućeni Bengalci podigli su velike proteste, jer su centralnu vladu smatrali odgovornom za slab i nedovoljan pristup ublažavanju katastrofe. Političke partije i javnost optužili su centralnu vladu da je namerno zanemarila stanovništvo prilikom dolaska ciklona. Ova havarija dodatno je produbila jaz između Zapadnog i Istočnog Pakistana i ojačala podele među narodom, u politici i vojsci.
Kislev
Kislev (hebrejski: כִּסְלֵו, standardi Kislev tiberijski  ; od akadskog kislimu) je treći mjesec svjetovne i deveti mjesec vjerske godine u hebrejskom kalendaru. To je jesenji mjesec od 30 dana, osim u "oskudnim" godinama, kada ima 29 dana (v. Hebrejski kalendar: Moderni kalendar). Kislev obično pada u novembar-decembar po gregorijanskom kalendaru.
Šeik Mudžibur Rahman
Izvori 1970.
Mudžiburov Narodni savez Bangladeša je na parlamentarnim izborima 7. decembra 1970. godine osvojio ogromnu većinu u provincijskom parlamentu, osim dva poslanička mesta, što je tvorilo očiglednu nadmoć te partije u parlamentu.
U Zapadnom Pakistanu vodeća je bila Pakistanska narodna partija, na čijem je čelu bio Zulfikar Ali Buto. Buto se strogo protivio Mudžiburovim zahtevima za većom autonomijom Istočnog Pakistana. Buto je zapretio bojkotom nove vlade ukoliko predsednik Pakistana Jaija Kan pozove Mudžibura da učestvuje u formiranju vlade. Veći deo pripadnika pakistanske vojske i islamističkih partija protivio se postavljanju Mudžibura za novog pakistanskog premijera. Iako optuživan za separatizam, ni Mudžibur ni Narodni savez Bangladeša do tada nikad nisu javno izrazuili želju za odvajanjem; samo su pojedine manje nacionalističke grupacije bez uticaja zahtevale nezavisnost Bangladeša.
Buto se bojao izbijanja građanskog rata, te je u tajnosti kontaktirao Mudžibura da zajedno porazgovaraju o formiranju koalicione vlade u kojoj bi Buto bio predsednik, a on premijer. Ovi pregovori vođeni su u strogoj tajnosti i niko iz vojske nije imao saznanja o tome. Buto je istovremeno vršio pritisak na Jaiju Kana da odstupi s mesta predsednika, kako bi njegov plan mogao da se ostvari.
Oslobodilački rat
Našavši se u slepoj ulici, Kan je odgodio formiranje nove vlade, što su Belgalci protumačili kao opstruisanje Mudžiburove partije da kao legitiman predstavnik bengalskog naroda ravnopravno učestvuje u pakistanskoj politici. Tek je 7. marta 1971. godine Mudžibur pozvao na nezavisnost i pozvao narod da pokrene masovnu kampanju građanske neposlušnosti i organizovani oružani otpor. Jaija Kan proglasio je ratno stanje, zabranio delovanje Narodnog pokreta Bangladeša i naredio vojsci da uhapsi Mudžibura i ostale bengalske vođe i aktiviste. Vojska je pokrenula Operaciju reflektor kako bi ugušila političke i civilne nerede. Mudžibur je 26. marta 1971. godine preko radija pozvao sve građane da organizuju oružani otpor protiv pakistanske vojske. Ubrzo su ga uhapsili i noću avionom prebacili u Zapadni Pakistan. Bio je smešten u zatvor kod Fajsalabada, pod strogom paskom. Većina ostalih bengalskih vođa uspela je da pobegne na vreme i skloni se u Indiju i ostale susedne zemlje. Pakistanski general Rahimudin Kan bio je glavni sudija na procesu protiv Mudžibura pred vojnim sudom u Fajsalabadu; tok sudskog procesa nikad nije obznanjen javnosti.
Operacija pakistanske vojske s ciljem da smiri Istočni Pakistan uskoro se pretvorila u krvoproliće. Vojska je vršila plansko istrebljivanje bengalskih intelektualaca, političara i sindikalista i naposletku civila. I veliki broj hindua takođe je prebegao granicu u susedne indijske savezne države Zapadni Bengal, Asam i Tripuru. Istočnopakistanska vojska i policija pobunile su se protiv centralne vlasti, a u Kalkuti je formirana bengalska vlada u egzilu na čelu s Mudžiburovim bliskim saradnikom Tadžudinom Ahmedom. Na području Istočnog Pakistana glavnu borbu protiv pakistanske vojske vodila je gerilska vojska Mukti bahini (Borci za slobodu). Uprkos međunarodnom pritisku, pakistanska vlada odbila je da oslobodi Mudžibura i stupi u pregovore s njim. Nakon indijske intervencije u decembru 1971, pakistanska vojska predala se snagama Mukti bahinija i indijske vojske. Vođstvo Narodnog pokreta Bangladeša potom je obrazovalo vladu u Daki.
Vođa Bangladeša
Nakon što je Bangladeš primio priznanje od većih zemalja sveta, uskoro je postao članicom Ujedinjenih nacija i Pokreta nesvrstanih. Mudžibur je posebno negovao prijateljstvo s Indirom Gandi, zbog pomoći koju je Indija pružila Bangladešu tokom i posle rata. Zadužio je parlament da sastavi novi ustav i proglasio četiri osnovna principa na kojima treba da se temelji politika Bangladeša: „nacionalizam, sekularizam, demokratija i socijalizam“ (doktrina poznata pod imenom Mudžibizam). Nacionalizovane su stotine fabrika i kompanija, neobrađivana zemlja, te pokrenuta agrarna reforma u korist sirotinje i bezemljaša. Uloženi su i ogromni napori kako bi se obezbedili pristojni životni uslovi za oko 10 miliona izbeglica. Privreda je počela da se oporavlja, a uspešno je zaustavljena i epidemija gladi. Novi ustav proglašen je 1973. godine, a na parlamentarnim izborima Narodni savez Bangladeša osvojio je apsolutnu većinu. Zacrtani su i budući državni projekti oko obezbeđivanja programa masovnog obrazovanja, izgradnje sanitarnih čvorova, proizvodnje hrane, obezbeđenja zdravstvene nege, pitke vode, električne energije širom zemlje. Prvi petogodišnji plan, pokrenut 1973, bio je usmeren na državna ulaganja u razvoj poljoprivrede, seoske infrastrukture i industrije pamuka.