cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acquisition (Star Trek: Enterprise)
Acquistion je jedina epizoda serije u kojoj se pojavljuju Ferengiji, a njihova pojava u 22. vijeku je stvorila određene probleme sa kontinuitetom odnosno, prema nekim tumačenjima, je proturječila The Battle, epizodi TV-serije Star Trek: The Next Generation, u kojoj se navodi da je prvi kontakt sa Ferengijima ostvario kapetan Picard dva vijeka kasnije. Epizoda se, pak, ističe time što u njoj prvi dio epizode Ferengiji govore vlastitim jezikom, a koga su autori scenarija, bračni par Maria i Andre Jacquemetton, temeljili na francuskom. Ferengije, pak, tumače glumci koji su poznati po nastupima iz ranijih serija Star Treka.
Salvial, Manuel Doblado
Salvial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Herbert Norkus
Herbert Norkus (Berlin, 26. jul 1916 - 24. januar 1932) je bio njemački omladinski nacistički aktivist, koji je kao pripadnik Hitlerjugenda poginuo u uličnom obračunu sa njemačkim komunistima te nakon dolaska nacista na vlast stekao posthumni status mučenika u Trećem rajhu.
Salvial, Manuel Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1805 m.
Herbert Norkus
Norkus je odrastao u skromnoj radničkoj porodici. Otac mu je bio invalid prvog svjetskog rata i radio na održavanju Državnog zavoda za ispitivanje materijala; prema nekim pretpostavkama, je, barem neko vrijeme, bio pripadnik nacističkih Jurišnih odreda (SA). Sam Norkus se nije previše isticao u školi. Kod drugova je zbog svoje brzine stekao nadimak "Quex" ("živa" na njemačkom)
La Curva, Mexicali
La Curva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Herbert Norkus
24. januara 1932. je Norkus zajedno sa još nekoliko aktivista Hitlerjugenda dijelio letke po berlinskoj četvrti Moabit kada ih je napalo nekoliko pripadnika Rotfrontkämpferbunda, komunističke paravojne organizacije. Nakon kraćeg fizičkog okršaja, Norkus je održao do obližnje kuće po pomoć. Progonitelji su ga presreli i zadali mu šest uboda nožem. Preminuo je na putu za bolnicu.
La Curva, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Herbert Norkus
Smrt 15-godišnjeg dječaka je Joseph Goebbels odmah iskoristio u propagandne svrhe. Norkusov pogreb je održan 29. januara i na njemu se okupilo oko 5000 ljudi. Ubistvo je, osim u nacističkim, osuđeno i u ne-nacističkim novinama; komunisti su, pak, tvrdili, da je počinjeno u samoobrani. Tri glavna osumnjičenika - Willi Simon, Bernhard Klingbeil i Harry Tack - su pobjegli u SSSR. U julu 1932. je zemaljski sud u Moabitu nekoliko sudionika incidenta osudio na kazne zatvora do tri godine; među njima je bio i berlinski komunistički vođa Georg Stolt, koji je ubijen od strane SA nedugo nakon dolaska nacista na vlast.
Norkus je samo nekoliko mjeseci nakon ubistva poslužio kao podloga za naslovni lik romana Hitlerjunge Quex Karla Aloysa Shenzingera. Isti je roman nakon dolaska nacista na vlast ekraniziran u istoimeni film gdje je naslovni lik tumačio Jürgen Ohlsen. Po Norkusu je za vrijeme Trećeg rajha nazvan niz ulica, škola, trgova, kao i školski brod koji danas plovi pod imenom Gorch Fock.
Aleksandar Vasiljevski
Aleksandar Vasiljevski (rus. Алекса́ндр Миха́йлович Василе́вский), (30. rujna 1895. - 5. prosinca 1977.) bio je sovjetski časnik Crvene Armije, promaknut u maršala Sovjetskog Saveza 1943. Bio je zapovjednik generalskog osoblja i Ministar obrane tijekom Drugog svjetskog rata, te ponovno od 1949. do 1953. Kao zapovjednik generalskog osoblja, Vasilijevski je bio odgovoran za planiranje skoro svih sovjetskih ofenziva, od Staljingradske ofenzive do Istočnopruske ofenzive i Bitke za Königsberg.
Vasiljevski je svoju vojnu karijeru započeo u Prvom svjetskom ratu, a do 1917. imao je čin satnika. Na početku Oktobarske revolucije i Građanskog rata unovačen je u Crvenu Armiju, sudjelujući u Poljsko-sovjetskom ratu. Nakon rata brzo je napredovao u vojsci, postavši zapovjednik pukovnije 1930. Na toj poziciji, pokazao je svoju vještinu u organizaciji i obuci svojih trupa. Vasilijevskijev talent nije prošao neopaženo, pa je 1931. postao član Direkcije vojne obuke. 1937. je, za vrijeme Staljinove čistke, promaknut u generalski čin.
Početkom sovjetskog protu-napada 1943. Vasiljevski je koordinirao i pokrenuo sovjetsku offenzivu na rijeci Don, Donbasu, Krimu, Bjelorusiji i Baltiku, završavajući rat zauzimajući Königsberg u travnju 1945. U srpnju 1945. postao je vrhovni vojni zapovjednik na Dalekom istoku, tako pokretavši i Mandžursku stratešku ofenzivnu operaciju i naknadno prihvativši japansku kapitulaciju. Nakon rata postao je ministar obrane Sovjetskog Saveza, tu poziciju obnašao je do Staljinove smrti 1953. Kada je Nikita Hruščov došao na vlast, Vasiljevski je pošao gubiti moć i bio je umirovljen. Nakon smrti, pokopan je u Kremaljskom zidu na Crvenom trgu zbog zasluga koje je učinio tijekom rata, za svoj narod i Sovjetski Savez.
Djetinstvo i mladost
Vasiljevski je rođen 30. rujna 1895. u Novjoj Golčiki u Kinešmi (sada dio grada Vičuga) u Kostromskoj oblasti). Vasilijevski je bio četvrto od osam djece. Njegov otac, Mihail Aleksandrovič Vasiljevski, bio je svećenik u blizini crkve Sv. Nikole. Njegova majka, Nedežda Ivanovna Sokolova, bila je svećenikova kćer iz sela Ugletz. Vasiljevski je po vlastitim rečima prekinuo svaki kontakt s obitelji 1926. jer je bio član Komunističke partije i jer je bio časnik Crvene Armije; tri njegova brata su učinili to isto. Međutim, s obitelji je nastavio kontaktirati 1940., kada je Staljin predložio obitelji da urade tako.
Vasiljevskijeva obitelj bila je siromašna. Njegov otac je najviše vremena provodio zarađujući novac, dok su mu djeca pomagala radeći u poljima. 1897. Vasilijevskiji su se preselili u Novopokrovskoe, gdje je njegov otac postao svećenik u novosagrađenoj crkvi, i gdje je Aleksandar počeo svoju naobrazbu u crkvenoj školi. 1909., pohađao je Kostomsko sjemenište, što je zahtjevalo veliku novčanu žrtvu njegovih roditelja. Vasilijevski je, uz druge, bio izbačen iz sjemeništa i vratio se kad je zadovoljio zahtjeve sjemeništa.
Prvi svjetski i Građanski rat
desno|250px|thumb|Rusko pješaštvo iz Prvog svjetskog rata.
Nakon što je završio obrazovanje u sjemeništu i radeći kao učitelj, Vasiljevski je odlučio postati agronom ili geometričar, ali Prvi svjetski rat izmijenio mu je planove. Prema njegovim riječima, bio je "preplavljen domoljubnim osjećajima", te je postao vojnik. Vasilijevski je položio ispite u siječnju 1915. i upao u Vojnu akademiju u veljači. Kako je rekao, "Nisam odlučio postati časnik da bih započeo vojnu karijeru. I dalje želim biti agronom i raditi u nekom zabitom dijelu Rusije. Nisam mogao prihvatiti to da se moja zemlja promijeni, i postat ću." Nakon četiri mjeseca obuke, koje je Vasilijevski smatrao važnima u modernom ratovanju, poslan je na bojište u činu praporščika (najviši dočasnički čin u Ruskom pješaštvu) u svibnju 1915.
Od lipnja do rujna, Vasiljevski je bio u pričuvnim pukovnijama, i napokon dospio na bojište u rujnu kao zapovjednik polovine satnije (polurotnij) služeći u 409. novokoperskoj pukovniji, 109. divizije, 9. armije. U proljeće 1916., Vasilijevski je preuzeo zapovjedništvo nad satnijom, koja je u njegovoj pukovniji postala najprepoznatljivija. U svibnju 1916., vodio je svoje vojnike tijekom Brusilovske ofenzive, postajući zapovjednik bojne nakon velikog gubitka časnika, i dobivši čin satnika u 22. godini
U studenom 1917., tek nakon što je završila Oktobarska revolucija, Vasiljevski je odlučio završiti vojnu karijeru. Kao što je napisao u svojim memoarima, "Bilo je vremena kada sam vodio svoje vojnike u bitku, misleći, radim svoju dužnost kao ruski domoljub. Međutim, razumijem to da smo bili prevareni, ljudi su trebali mir. . . . Bojim se da će moja vojna karijera morati završiti. Bez glasina, mogao bih se vratiti svojom najdražem zanimanju, radnji na polju." Putovao je kroz Rumunjsku, gdje je bila postavljena njegova jedinica, nazad u svoje selo.
Puerta Siete, Álamo Temapache
Puerta Siete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Aleksandar Vasiljevski
Prvi svjetski i Građanski rat
U prosincu 1917., dok se vraćao kući, Vasiljevski je bio izabaran od svojih vojnika za zapovjednika 409. pješačke pukovnije koja se nalazila u Ukrajini (na početku Ruske revolucije, vojnici su međusobno birali zapovjednike). Međutim, mjesne vojne glavešine su mu savjetovali da se odrekne dodijeljene mu pozicije, jer su se vodile teške bitke između pro-sovjetskih snaga i snaga za nezavisnu Ukrajinu. Vasilijevski je poslušao savjet, i postao vojni instruktor u Kineshmi. Otišao je u mirovinu u rujnu 1918. i postao učitelj u Tulskoj oblasti.
Puerta Siete, Álamo Temapache
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 590 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Annie Wersching
Annie Wersching (28. mart 1977 — 29. januar 2023) je američka glumica najpoznatija po ulozi agentice FBI Renee Walker u TV-seriji 24, odnosno posuđivanju glasa liku Tess u video-igri The Last of Us.
Aleksandar Vasiljevski
Prvi svjetski i Građanski rat
U travnju 1919., Vasiljevski je ponovno unovačen u Crvenu Armiju kao zapovjednik jedne satnije koja se borila protiv seljačkog ustanka i podržavala sovjetsku politiku koja je zahtjevala od seljaka da predaju viškove uz određenu cijenu. Godinu kasnije, Vasiljevski je preuzeo zapovjedništvo nad novom pričuvnom bojnom, i, u listopadu 1919., zapovjedao je pukovnijom. Međutim, njegova pukovnija nikada nije sudjelovala u toj fazi građanskog rata, pošto se belogardijske trupe nikada nisu približile Tuli. U prosincu 1919., Vasiljevski je poslan na Zapadno bojište kao zamjenik zapovjednika pukovnije, sudjelujući tako u Poljsko-sovjetskom ratu.
Kao zamjenik zapovjednika pukovnije 427. pješačke, 32. brigade, 11. divizije, Vasiljevski je sudjelovao u bitci za Berezin, povlačeći se, jer su poljski vojnici, sporo, ali ipak napredovali ka istoku. Zatim su, 14. svibnja 1920., Sovjeti pokrenuli kontra napad, te probili poljsku liniju, a poljski napad zaustavili konjičkim protu-napadom. Kasnije, 4. srpnja 1920. sudjelovao je u sovjetskoj ofenzivi na grad Vilnius, napredujući do Neman rijeke, unatoč jakom poljskom otporu i njemačkim utvrdama zaostalim iz Prvog svjetskog rata. Vasilijevskijeva pukovnija stigla je u Vilnius sredinom srpnja, ostala ondje kao garnizon do Riškog sporazuma.
Međuratno razdoblje
thumb|left|150px|Aleksandar Vasiljevski 1928.
Kao zaposlenik Direkcije vojne obuke, Vasiljevski je nadgledao vježbe i obuku Crvene Armije, i pisao razne priručnike i knjige. Također je upoznao i nekoliko viših vojnih zapovjednika, kao što su Mihail Tukačevski i Georgi Žukov, tada zamjenik inspektora konjice Crvene Armije. Žukov će kasnije karakterizirati Vasilijevskija kao "čovjeka koji je poznavao svoj posao, provodio vrijeme zapovjedajući pukovnijom, i poštovan od strane svojih vojnika" 1934. Vasilijevski je postavljen na mjesto višeg nadzornika vojne obuke u Volškom vojnom distriktu. (Privolzhsky voyenny okrug). 1937., Vasilijevski je upao u Akademiju generalskog osoblja, gdje je se obučavao aspektima vojne strategije i drugim temema od iskusnih generala.
Sredinom 1937., Staljinova čistka "očistila" je velik broj visokih časnika, tako dajući prostora za napredovanje ni. Na svoje čuđenje, Vasiljevski je postao član generalskog osoblja i postao "odgovoran za obuku visokih časnika." 1938., postao je član Komunističke partije (kao znak uspješne karijere u SSSR-u); 1939., postavljen je kao zamjenik operacija u Direkciji generalskog osoblja u činu divizijskog (zbornog) generala. U ovoj poziciji on i Šapošnikov bili su odgovorni za planiranje Zimskog rata, i nakon Moskovskog mirovnog sporazuma, imali su odgovornost i za promjenu granica između Finska i SSSR-a.
Drugi svetski rat i kasnije
U trenutku napada nacističke Nemačke na SSSR Aleksandar Vasiljevski je vršio srednje visoke dužnosti u glavnom štabu Crvene armije, ali već u augustu 1941. biva unapređen na poziciju glavnog vojnog planera i zamenika zapovednika glavnog štab]]a. Na toj svojoj poziciji Vasiljevski koordinira uspješnom obranom Moskve 1941. godine i potom neuspješnom bitkom za Demjanski džep 1942. Bez obzira na taj neuspjeh zbog nemačke zračne nadmoći radi svojih ratnih zasluga u Zimskom ratu i tokom Operacije Barbarossa Vasiljevski u samo 2 godine biva unapređen s čina zapovednika brigade (do 5.4.1940.) u čin general potpukovnika (21.5.1942.),a kasnije početkom 1943. godine i u čin maršala (16.2.1943.). Najveću kontroverzu celokupne vojne karijere Vasiljevskog čini katastrofalni poraz Crvene armije u Drugoj bitki za Harkov. Ova nemačka pobeda će rezultirati doživotnim međusobnim prebacivanjem odgovornosti između Semjona Timošenka i Nikite Hruščova na jednoj, a Aleksandra Vasiljevskog i Staljina na drugoj strani. Nakon te vojne pobede nemačka vojska će napasti Staljingrad čiju plan obrane i protunapada će zajedno stvoriti Georgij Žukov i Vasiljevski. Rezultat ove duge višemjesečne bitke postaje sovjetska ili još preciznije pobeda Vasiljevskog pošto je u doba zatvaranja obruča oko Staljingrad Žukov rukovodio neuspješnom Operacijom Mars.
Tokom ostatka rata Vasiljevski pre svega kao i u Bitki za Staljingrad sudjeluje u svojstvu zapovednika glavnog štaba (1942-45) kao glavni koordinator, a ne frontovskog zapovednika kao što su to bili Žukov, Ivan Konjev i drugi. U tom svojstvu je učestvovao tokom Bitke kod Kurska, oslobađanja Ukrajine i Operacije Bagration. Jedini izuzetak od takve vojne službe postaje oslobađanje Baltika i osvajanje Istočne Pruske s gradom Kalinjingradom gde on prvi i zadnji put vodi vojski u svojstvu glavnog frontovskog zapovednika. Nakon te pobede Vasiljevski biva postavljen za vrhovnog zapovednika Crvene armije na Dalekom Istoku s zadatkom organiziranja napada na Japan u skladu sa savezničkim dogovorom na Jalti.
Nakon rata maršal Aleksandar Vasiljevski je ostao na poziciji zapovednika glavnog štaba do 1949. kada je unapređen u ministra obrane. Nakon Staljinove smrti tokom podele vlasti između naslednika Georgij Maljenkov je dobio kontrolu nad sigurnosnim službama, a Nikita Hruščov nad vojskom pa je u skladu s tim Vasiljevski smjenjen. Tokom ostatka života Aleksandar Vasiljevski će još vršiti nekoliko počasnih dužnosti i potom 1973. izdati svoju autobiografiju.
Nakon smrti 3.12.1977. biti će pokopan u kremljskoj nekropoli gdje su se pokapali najviši dužnosnici SSSR-a.
Salea, Savona
Salea je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Krizantema (TV drama, 1987)
Krizantema je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1987. godine. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog kazališnog komada Marijana Matkovića. Radnja se događa u jednom zagrebačkom salonu 1941. godine gdje su se stjecajem okolnosti istovremeno našli visoki dužnosnici NDH i pripadnici antifašističkog pokreta otpora.
Salea, Savona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Moncucco Torinese, Asti
Moncucco Torinese je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Opština Dioști, Dolj
Dioști je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Moncucco Torinese, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 272 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 396 m.
La Cieneguita, Santa María del Oro
La Cieneguita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Le Rideau cramoisi
Le Rideau cramoisi ( je francuski srednjemtražni crno-bijeli igrani film snimljen 1952. u režiji Alexandrea Astruca. Pripovjedač je bivši konjički oficir koji u flashbacku opisuje ljubavnu vezu koju je u mladosti imao sa kćeri svojih stanodavaca (čiji lik tumači Anouk Aimée), te kako je ona tragično i iznenadno završila. Film je prikazan izvan konkurencije na Kanskom festivalu,, a iste godine je osvojio i nagradu Prix Louis-Delluc.
El Carmen, Villa de la Paz
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Ajax Bay
Ajax Bay je napušteno naselje na sjeveroistoku otoka Istočni Falkland uz Falklandski kanal, u Zaljevu San Carlos Water, preko puta San Carlosa.
Historija nasalja
Naselje je između 1949 - 1953. izgradila Colonial Development Corporation, oko tvornice za konzerviranje i skladištenje ovčetine, u sklopu projekta koji je uključivao i razvoj Port Albemarle. Njihov projekt se već 1955. pokazao ekonomski neodrživ, pa je tvornica zatvorena, nakon tog su se njegovi stanovnici raselili, a dobar dio montažnih objekata, prebačen je u Stanley.
Naselje za Falklandskog rata
thumb|left|260px|Ostatci nekadašnjeg naselja Ajax Bay Za vrijeme Falklandskog rata, Ajax Bay je bio jedan od tri mostobrana na koju su se iskrcali vojnici Britanske kraljevske mornarice u vodama Zaljeva San Carlos Water, kodnog naziva Red Beach u sklopu akcije Sutton. Kasnije je korišten kao poljska vojna bolnica, nakon rata ta bolnica je pretvorena u mali memorijalni centar, koji je zatvoren 1999. i prebačen u bazu RAF Mount Pleasant.
Avogadrov zakon
Avogadrov zakon je jedan od plinskih zakona. Nazvan je prema Amedeu Avogadru koji je 1811. godine iznio pretpostavku da se u jednakim volumenima svih plinova pri istim uvjetima temperature i tlaka nalazi jednak broj čestica (molekula). Dakle, broj molekula u određenom volumenu plina ne ovisi o njihovoj veličini ili masi. Zbog toga se došlo do pojma molarne mase, a to je masa 1 mola neke supstance, tj masa čestica te supstance puta Avogadrov broj. Avogadrov broj kazuje koliko ima atoma ugljika-12 u 1 molu ugljika. Taj broj je 6,022045 x 1023. Mol je ona množina tvari u sustavu koji sadrži toliko elementarnih jedinki tvari koliko ima atoma u 0,012 kg izotopa ugljika-12.
Matematička definicija
Avogadrov zakon se matematički definira kao:
gdje je : Najvažniji rezultat Avogadrovog zakona je određivanje opće plinske konstante za idealne plinove, koja ima jednaku vrijednost za sve plinove. To znači da vrijedi:
gdje je :
Jednadžba stanja idealnih plinova
Ako se Avogadrov zakon preuredi, i za fizikalnu konstantu uvedemo oznaku R, dobijemo:
Gornja jednadžba je poznata kao jednadžba stanja idealnog plina.
Obujam jednog mola
Za standardni tlak 101,325 kPa i temperaturu 293,15 K, obujam jednog mola idealnog plina iznosi:
Za 100 kPa i 273,15 K, obujam jednog mola idealnog plina iznosi 22,414 dm3 ili 22,414 litre.
Aleksej Jelačić
Aleksej Jelačić (Kijev, 10. januar 1892 — Beograd, 20. oktobar 1941) je bio srpski istoričar, publicista i novinar srpsko-ruskog porekla.
Biografija
Godine 1920. emigrira u Kraljevinu Jugoslaviju i živi u njoj sve do smrti. Bio je angažovan kao gimnazijski profesor u Skoplju (1920–1924), Pljevljima i Prištini (1924–1925). U Ljubljani je 1925. godine doktorirao radnjom „Seljački pokret u Hrvatskoj i Slavoniji godine 1848-1849", što je prvi temeljitiji rad na navedenu temu uopšte . Od 1925. godine živi i radi u Skoplju kao honorarni profesor ruske i zapadnoslovenske istorije na Filozofskom fakultetu, a istovremeno predaje i u skopskoj gimnaziji. Bio je dugogodišnji Politikin dopisnik iz Skoplja. Iz Skoplja je kraće vreme izbivao 1932. kada nastavnikuje u Kruševcu. Po izbijanju rata 1941. premešten je na rad u leskovačku gimnaziju. U Beogradu je umro 20. oktobra 1941. godine i pokopan je na ruskom groblju.
Naučna i publicistička delatnost
U svojim radovima piše protivboljševički. Miroslav Krleža u časopisu „Književna republika“ oštro je napadao Jelačića kao „aktivnog kontrarevolucionara“ i „generalsku prirepinu" . Zbog takvih svojih stajališta Jelačić je za vreme komunističke Jugoslavije najčešće prešućivan.
Napisao je prvi celoviti prikaz ruske istorije na srpskom jeziku, te kraće prikaze poljske i češke istorije. Celovita bibliografija njegovih radova do danas nije izrađena. Spisak njegovih radova do 1925. godine sastavio je sam pisac u knjizi „Seljački pokret u Hrvatskoj i Slavoniji godine 1848-1849" (Zagreb 1925), a Josip Pejin je objavio u „Istorijskom glasniku 1-2" (Društvo istoričara SR Srbije, Beograd 1918) nepotpunu bibliografiju Jelačićevih radova od 1922. godine.
Od 2007. godine najznačajnija Jelačićeva dela objavljuju se na internetu, a objavljeno je i nekoliko štampanih izdanja „Istorije Rusije“ i „Istorije Poljske“.
Río Trapiche, San Lucas
Río Trapiche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Lucas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 745 m.
Dénes Varga
Dénes Varga (Budimpešta, Mađarska, 27. mart 1987.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za Vasas.
Ahmed Izet-paša
thumb|Ahmed Izet-paša Ahmed Izet-paša (Bitolj, Osmansko carstvo 1864 – Istanbul, Turska, 31. mart 1937) je bio jedan od poslednjih velikih vezira Osmanskog carstva, pod upravom poslednjeg sultana Osmanskog carstva Mehmeda VI, u periodu između 14. oktobra 1914. i 8. novembra 1918.
Bio je načelnik generalštaba vojske Osmanskog carstva od 1908. do 1914. godine. Kada je izbio Prvi balkanski rat bio je u Jemenu, a general Nazim-paša nije sledio stavke plana Ahmed Izet-paše po kojem je trebalo povući vojsku na zapad u na teritoriju današnje Albanije a na istok u Rumeliju dok se vojska iz azijskih provincija carstva postavi na položaje na Balkanu. Nazim-paša je umesto toga doneo katastrofalnu odluku da se istovremeno sukobi sa vojskama i Kraljevine Srbije i Kraljevine Bugarske koje su u tom trenutku bile brojčano znatno nadmoćnije.
Bio je ministar odbrane Osmanskog carstva od 11. juna 1913. do januara 1914. Početkom januara 1914. godine je pokušao da uz pomoć pro-osmanskih pobunjenika u Albaniji bude postavljen na položaj kneza Albanske kneževine. U tom cilju je u Albansku kneževinu bilo poslato nekoliko stotina vojnika Osmanskog carstva koje su pri iskrcavanju 8. januara 1914. godine uhapsili pripadnici holandske žandarmerije i proterali.
Iako je period tokom koje je on obavljao ovu funkciju kratko trajao, bio je zapažen kao potpisnik Mudroskog primirja u ime Osmanskog carstva 30. oktobra 1918, koje je označilo kraj učešća Osmanskog carstva u Prvom svetskom ratu.
Păclișa, Totești
Păclișa je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Totești.
Lav Jašin
Lav Ivanovič Jašin (rus. Лев Ива́нович Я́шин, Moskva, 22. listopada 1929. - 20. ožujka 1990.), ruski nogometaš, igrao za Sovjetski Savez.
Životopis
Lav Jašin je na svakoj utakmici nosio crni dres pa mu je nadimak bio Crna Pantera i Crna Hobotnica.
Bio je visok 188 cm.
Zbog hokeja na ledu gotovo da 1953. nije napustio nogomet jer su ga treneri hokejaškog kluba Dinama (Moskva) molili da se nastavi baviti hokejom. Prvak Europe sa SSSR-om 1960.
Lože (Laško, Slovenija)
Lože je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Lože se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Peccioli, Pisa
Peccioli je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2715 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Yasuo Fukuda
Jasuo Fukuda (福田 康夫), japanski političar koji je nepunih godinu dana (26. rujna 2007. - 24. rujna 2008.) obnašao funkciju 91. premijera Japana. Prethodno, Fukuda je bio najduži tajnik kabineta vlade u povijesti Japana, obnašavši tu funkciju tri i pol godine (2000. - 2004.), dok su premijeri bili Joshirō Mori i Jun'ichirō Koizumi.
Terence Stamp
Terence Henry Stamp (22. jul 1938 - ) je britanski glumac koji je 1960-ih stekao slavu i status zvijezde nastupima u nizu zapaženih filmova, dok je kasnijim generacijama poznat po epizodnim ulogama u hollyoodskim filmovima, gdje je najčešće tumačio negativce od kojih je najpoznatiji general Zod u Supermanu.
Yasuo Fukuda
Nakon što je Shinzō Abe podnio ostavku na premijerskoj poziciji, Fukuda je izabran za novog predsjednika LDP-a i tako je u rujnu 2007. preuzeo premijersku poziciju. Fukuda je tako postai prvi sin bivšeg japanskog premijera (otac mu je Takeo Fukuda) koji je također obnašao tu funkciju.
Dana 1. rujna 2008., Fukuda je najavio svoju ostavku, što je potaklo nove izbore unutar LDP-a. Iako je Japan bez problema organizirao sastanak zemalja skupine G8 tokom Fukudina mandata, on sam nije dobro kotirao među japanskim pukom, a kada je podnio ostavku, postao je prvi među članicma G8 koji je napustio poziciju.
Na čelu stranke, ali i zemlje, naslijedio ga je Tarō Asō.
Aarbergen
Arbergen je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 17 opštinskih središta okruga Rajngau-Taunus. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.104 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6439001, NUTS (DE71D) i LOCODE (DE AAR) kod.
Lungo Piave, Venezia
Lungo Piave je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Aarbergen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajngau-Taunus Arbergen se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Rajngau-Taunus. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 230 metara. Površina opštine iznosi 33,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.104 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 180 stanovnika/km².
Colombara, Piacenza
Colombara je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Mogote de Nido, Santiago Tlazoyaltepec
Mogote de Nido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Lungo Piave, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Mogote de Nido, Santiago Tlazoyaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2560 m.
Vandalia, Ohio
Vandejlija je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.246, što je 643 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fraccionamiento la Virgen, Panotla
Fraccionamiento la Virgen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Panotla.
Camplong-d'Aude
Kamplon d'Od je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Narbon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 270 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 589 m, a minimalnoj 67 m).
Neobični sako
Neobični sako je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1984. godine. Režirao ju je Vedran Mihletić, koji je napisao i scenario.
Vladimir Krstulović
Vladimir Krstulović (Zagreb, 29. svibanj 1927 — Zagreb, 16. veljače 2007) je bio jugoslavenski i hrvatski filmski i kazaliišni glumac. Bio je i pomoćnik režije u filmu Plavi 9.
Cuamino, Tlalpan
Cuamino je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3171 m.
Loška Gora (Radeče, Slovenija)
Loška Gora je naselje u slovenskoj Općini Radeču. Loška Gora se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 5 stanovnika.
Opština Salvador Escalante, Michoacán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 24821 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2316 m.
El Manchado, Santa María del Oro
El Manchado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1437 m.
Miklós Gór-Nagy
Miklós Gór-Nagy (Budimpešta, Mađarska, 8. januar 1983.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za Honvéd.
Enver Marić
Enver Marić, poznat i po nadimku Panter sa Neretve (rođen 25. aprila 1948. u Mostaru) je bio golman fudbalske reprezentacije Jugoslavije. Branio za mostarski Velež i Šalke 04. Nosio je nadimak Panter sa Neretve.
Za prvi tim Veleža debitovao u sezoni 1967/68, a prvu utakmicu za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 1972. protiv SSSR-a u Beogradu.
Za Velež je branio u preko 600 utakmica, za Šalke 04 preko 150 a za SFRJ 32.
„Leteći Mostarac“" je bio član poznatog Veležovog trija "BMW" - Bajević, Marić, Vladić), koji je igrao u jednoj od najuspešnijih generacija kluba sa Neretve.
Tri puta je branio za reprezentaciju sveta i Evrope. Uoči Svetskog prvenstva u Nemačkoj, proglašen je 1973. godine za najboljeg fudbalera Jugoslavije.
Barrio Nuevo, Tecoanapa
Barrio Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tecoanapa.
Hitlerjunge Quex: Ein Film vom Opfergeist der deutschen Jugend
Hitlerjunge Quex je danas zabranjen u suvremenoj Njemačkoj.
Elvira Madigan (film, 1943)
Elvira Madigan je švedski crno-bijeli film snimljen 1943. godine u režiji Åkea Ohberga. Radnja se temelji na istinitim događajima koji su se zbili krajem 1880-ih u Švedskoj, odnosno prikazuje ljubavnu vezu danske cirkuske artistice Elvire Madigan (čiji lik tumači Eva Henning) sa aristokratskim švedskim oficirom grofom Christianom (čiji lik tumači Ohberg) i njen tragični kraj. Za razliku od kasnijih filmova na istu temu, u filmu se lik oficira ne navodi pod stvarnim imenom (Sixten Sparre), jer se tome protivila njegova porodica.
George M. Dallas
Džordž Miflin Dalas (Filadelfija, 10. jul 1792 — Filadelfija, 31. decembar 1864) je bio američki političar koji je između ostalog služio kao senator iz Pensilvanije i kao 11. potpredsednik Sjedinjenih Država u periodu od 1845. do 1849, za vreme mandata predsednika Džejmsa N. Polka.
Abtsteinach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bergštrase Abtštajnah se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Bergštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 498 metara. Površina opštine iznosi 11,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.457 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 223 stanovnika/km².
George M. Dallas
Džordž M. Dalas je završio Koledž u Nju Džerziju (danas Univerzitet Prinston), nakon čega je izučavao pravom. Osim politikom i pravom se bavio i diplomatijom i bankarstvom.
Monte Casino, Huitzilac
Monte Casino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2247 m.
Opština Dobrești, Dolj
Dobrești je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Arroyo la Arena, Manuel Doblado
Arroyo la Arena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
Performans
Performans se postavlja protiv predstave o umetnosti koja je prodajni, trajni objekat i podvlači prolaznost umetničkog dela i kritikuje razdvojenost umetničkog dela od umetnika. U središtu pažnje nisu uloge kao u pozorištu ili slike i objekti kao u likovnoj umetnosti već akcije, pokreti i procesi. Performans umetnici ne daju ništa drugo osim sebe samog.
Suda
right|200px|thumb|Stranica iz rukopisa Sude Suda (grč. Σοῦδα) naziv je za vizantijsku enciklopediju iz 10. veka, koja se ranije navodila kao Suida, jer je pripisivana nepoznatom autoru tog imena. Ovaj enciklopedijski leksikon napisan je na srednjovekovnom grčkom jeziku i sadrži oko 30.000 odrednica. Sadržina mnogih odrednica oslanja se na antičke grčke izvore koji su u međuvremenu izgubljeni.
Performans
Izraz performans
Pojam performansa nije egzaktno određen i definisan, tu se može raditi o umetnosti tela, bodi artu, fluksusu i mnogi umetnici kao na primer bečki umetnici akcije ili novi dadaisti opisuju svoje aktivnosti kao žive umetnosti, akcione umetnosti ili interpretacije.
Istorija i koreni
Performans ima elemente pozorišta, plesa, pantomime, muzike ili cirkusa. Tako dolaze do izražaja osnovni elementi u igri; vreme, prostor, telo umetnika, dramaturgija. Performans je često opisivan pomoću fotografije, filma ili videa.
Suda
To svakako nije prvi bio leksikon na grčkom jeziku: Suda koristi već postojeće rečnike Harpokrationa i Eladija. Ostali izvori su: glosari i sholijari pravnog, teološkog, književnog karaktera (četiri zbirke sholija uz Aristotela, Sofokla, Homera, Tukidida); članci iz svetovne i crkvene istorije (najviše Izvodi Konstantina Porfirogenita i Hronika Georgija Amartola); Onomatolog Isihija Milesija u preradi iz 829–857. god., jedan od glavnih izvora Fotijeve Biblioteke; Teodoritovi komentari psalama i dr.
Performans
Istorija i koreni
Razvija se zajedno sa hepeningom i prethodila mu je avangardna umetnost 20. veka kao futurizam, dadaizam a i ritual je izvor performansa.
Pioniri performansa
Važni umetnici performansa prve generacije su;
Nova generacija performans umetnika:
Donja Banjica
Donja Banjica  je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Donja Banjica pripada opštini Gostivar.
Donja Banjica je bila sedište istoimene opštine, koja je 2004. godine priključena opštini Gostivar.
Geografski položaj
Naselje Donja Banjica je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 2 km južno, pa je danas njegovo predgrađe.
Donja Banjica se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na južnom obodu Pološkog polja, na mestu gde se iz polja izdižu prva brda planine Bistre. Nadmorska visina naselja je približno 540 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Istorija
Početkom 20. veka Donja Banjica je selo sa mešovitim stanovništvom, pravoslavnim Slovenima i muslimanskim Turcima. Većina pravoslavnih vernika su pripadali Srpskoj pravoslavnoj crkvi.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Donja Banjica je imala 4.356 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (66%), a u manjini su Albanci (25%) i etnički Makedonci (8%).
Većinska veroispovest u naselju je islam, a manjinska pravoslavlje.
Sadržaji
U selu se nalaze: osnovna škola sa 4 razreda, crkva, džamija, prodavnice i ugostiteljski objekti.
Bakuhiol
Bakuhiol je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 256,383 Da.
Лисо Поље
Лисо Поље је насеље у Србији у општини Уб у Колубарском округу. Лисо Поље се са источне стране граничи са селом Пољане, са североисточне са селом Дражевац, северозападне Великом Пољем, западне Пироманом и јужне Бргулама. Према попису из 2011. било је 225 становника.
Настанак села
За Лисо поље прича се да је дошло отуда, што су крајем 18-ог века неки сељаци пекли ракију и позвали своје суседе на пробу првенца. Пробајући првенац, сви, колико их је год било, изопијају се и у том тренутку на њих набаса некаква лиса кобила, коју ухвате, опију, одеру и одерану најуре у село. Што су лису кобилу одерали, село се прозове Лисо Поље, одвоји се од Бргула а старо име Шимнатица напусти се. И данас се прича, да је кобила била једног од Јанковића из истог села. *Према писању Вука Караџића: И ако је Лисо Поље код Вука посебно село, ипак није било дуго после тога посебно село. Тек око 1860. године засебно се одвојило од Бргула и добило свога кмета, а све дотле, па и у доба Вукова, био је прави Бргулски заселак, што су преносиле са колена, на колено и давнашње породице. И Прота Матеја, који је имао своју воденицу у овом селу, помиње га као засебно село у 1813. години, али после ослобођења остало је подуже неодвојено од Бргула.
Демографија
У насељу Лисо Поље живи 215 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,7 година (40,5 код мушкараца и 41,0 код жена). У насељу има 75 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,71.
Priscilla Cooper Tyler
Elizabeth Priscilla Cooper Tyler (14. jun 1816 – 29. decembar 1889) bila je snaha američkog predsjednika Johna Tylera koja je od 1842. do 1844. služila kao de facto Prva dama SAD.
Лисо Поље
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Priscilla Cooper Tyler
Rodila se u New Yorku kao kćer uspješnog glumca Thomasa Aptrhorpea Coopera, a i sama je počela glumiti u dobi od 16 godina. Porodično bogatstvo joj je, međutim, uništeno u vrijeme financijske panike 1837. godine. Dvije godine kasnije je u Richmondu glumila lik Desdemone u Otelu; tada ju je zapazio Robert Tyler, najstariji sin bogatog plantažera i bivšeg senatora Johna Tylera. Njih dvoje su se nedugo potom vjenčali u Pensilvaniji. Iako su u tadašnjem američkom društvu postojale snažne viktorijanske predrasude prema pripadnicima glumačke profesije kao dnu društva, te iako su Cooperovi bili siromašni, porodica Tyler je Elizabeth toplo dočekala i u potpunosti prihvatila kao svoju novu članicu.
Godine 1840. je Tyler izabran za potpredsjednika, a 1841. je nakon iznenadne smrti Williama Harrisona preuzeo mjesto predsjednika. Tada je njegova supruga Letitia bila invalid, te je Priscilla velikim dijelom preuzela dužnosti domaćice u Bijeloj kući. Mjesto Prve dame je u potpunosti preuzela nakon smrti Tylerove supruge 1842. godine. Kada se John Tyler 1844. oženio za Juliju Gardiner Tyler, napustila je Bijelu kuću, prepustivši joj mjesto Prve dame.
Tylerovi su se preselili u Philadelphiju, gdje joj je muž radio kao advokat i aktivist Demokratske stranke. Po izbijanju građanskog rata su se opredijelili za južnjačku Konfederaciju i preselili u Richmond, gdje je je Robert neko vrijeme radio u južnjačkom Ministarstvu financija. Po završetku rata su se preselili u Montgomery gdje je Tyler vodio lokalne novine.
Ponti, Pavia
Ponti je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Familia de León, Mexicali
Familia de León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Beatlemanija
Beatlemanija (od riječi Beatle i mania) je termin koji je skovan tijekom 60-ih, a opisuje intezivnu maniju obožavatelja prema Beatlesima u njihovim ranijim godinama koje su obilježile njihovu ogromnu popularnost.
Andi Lothian, bivši promovitelj škotske glazbe, tvrdi da je on skovao termin kada je razgovarao s novinarom na koncertu Caird Hall Beatles koji je bio dio mini turneje Beatlesa po Škotskoj, 7. listopada 1963. Prvi put se u tisku termin rabio u The Daily Mirror 15. listopada 1963. u vijestima o koncertu Beatlesa u Cheltenhamu koji se zbio dan prije.
Beatlemanija se pojavila u Velikoj Britaniji, a potom proširila po cijeloj Europi, zatim u SAD-u i konačno u cijelom svijetu. Manifestirala se u masama obožavateljica grupe, koje su vrištale kad bi se Beatlesi pojavili. Vremenom je rasla i, između ostalog, zbog nemogućnosti da se koncentriraju na svoja koncertna izvođenja, Beatlesi su se povukli sa turneja. Obožavatelji su nastavili da ih progone i poslije toga, sve do konačnog raspada grupe.
Beatlemanija se proširila u SAD-u nakon što su Beatlesi bili izvođači u The Ed Sullivan Showu 1963. Razmjeri Beatlemanije u toj zemlji bili su očiti po popularnosti njihovih singlova i albuma jer su Beatlesi imali singl broj jedan 59 tjedana tijekom 6 i pol godina.
Contrada Calamia, Cosenza
Contrada Calamia je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 802 m.
Tomislavgrad
Naziv
Grad se prije zvao Duvno, Dumno, Župan-potok i Županjac, ime Tomislavgrad se za grad koristi tek od 20. vijeka, a o starom imenu Duvno postoje različita mišljenja. Neki korijen vide u starijem obliku Dumno, odnosno ilirskoj riječi D'lmno - pašnjak, odnosno dalma (delma) - ovca. U rimsko ime je korišten izraz Delminium, koji neki tumače vezanošću uz ilirsko pleme Delmati po kojima je ime dobila Dalmacija. Međutim, sam izraz Duvno se rijetko koristio za sam grad. Tada su se koristili nazivi temeljeni na tome da je grad bio sjedište istoimene župe. Tako se vrijeme hrvatskih i bosanskih srednjovjekovnih vladara koristi izraz Županjac (po mjestu stanovanja upravitelja župe Duvno), a za turske vladavine Županj-potok, dok u vrijeme Austrougarske - Županjac.
Godine 1925. je kralj Aleksandar I. Karađorđević obilježio 1000. obljetnicu stvaranja hrvatskog kraljevstva tako što je Tomislavgrad nazvao po drevnom kralju Tomislavu, po legendi okrunjenom upravo na duvanjskom polju. Taj je naziv Tomislavgrad zadržao sve do 1945. kada su mu komunističke jugoslavenske vlasti nadjenule ime Duvno. Ono je službeno vraćeno nakon prvih demokratskih izbora u BiH krajem 1990. i očuvalo se do danas.
Geografija
Govoriti o Tomislavgradu da se nalazi u Bosni ili Hercegovini, ili pak u Dalmaciji je vrlo diskutabilno. Naime, najvjerojatnije je istina da se te tri regije dodiruju upravo na duvanjskom polju. Zato često u šali Tomislavgrađani kažu da su na onom "I" u imenu BIH. Površinski najveća župa je Rosko Polje, odmah ispred Kongore koja je duplo manja.
Polje
Duvanjsko polje, tipična visoravan, nastala je u davna geološka vremena tektonskim spuštanjem tla, jezerskim taloženjem - tu su nastale i velike naslage ugljena na prostoru Kongore, Eminova Sela, Vučipolja - te nanosima stalnih ili povremenih vodotoka. Nalazi se na 860-900 m nad razinom mora. Niže je od Kupreškog polja (1100-1200m), a više od Livanjskog polja (709-808m). Dugo je 20 km (Mesihovina - Mokronoge), široko 12 km (Brišnik - Mandino Selo). Površina mu je 125 km2.
Planine
Sa svih strana Duvanjsko polje je okruženo planinama: sa sjeveroistoka i istoka omeđuju ga Ljubuša, Vran i Smiljevača, odnosno Lib; s juga ga zatvara planina Gvozd; uz jugozapadni i zapadni rub polja pruža se Midena i mnogo niža Grabovica, koja na Privali dodiruje ogranke Tušnice; sa sjevera i sjeverozapada dižu se Tušnica i Jelovača. Sve ove planine su sasvim gole; učinila su to stoljeća nekontrolirane sječe, pustošenja i paljevine duvanjskih šuma. Jedino je Vran pod visokom šumom, a Gvozd i Grabovica djelomično pod niskom. Nisu te planine bez šuma jer je davni i nedavni Duvnjak tobožnji neprijatelj šume, nego zato jer nije mogao ložiti svoje prste da se zaštiti od dugih i oštrih zima.
Vodotoci
Iako na Duvanjski kraj pada mnogo kiše i snijega, kad je najviše treba, vode nema: u ljetnim mjesecima. Budući da je tlo veoma propusno - šuplji krš - sva ta silna voda izgubi se brzo u podzemlje, te ovaj kraj pored obilja oborina pati od ljetnih suša i nestašice vode u nekim naseljima. Jedina rijeka Šujica je ponornica, dolazi kroz podzemlje iz Kupresa, izvire u Šujici, ponire u Kovačima (Ponor), ponovno kod Ričina izvire u Prisoju, i danas puni jezero Buško blato. Njezin mali pritok Drina teče samo kišni dio godine, a tvore je Miljacka i Studena - obje izviru ispod planine Gvozda.
Naseljena mjesta
Babani, Baljci, Bikići, Bilobrci, Blažuj, Bogdašić, Borčani, Brnići, Bukova Gora, Bukovica, Cebara, Crvenice, Ćavarov Stan, Dobrići, Donji Brišnik, Đikići, Eminovo Selo, Galečić, Garmazi, Gornja Prisika, Gornji Brišnik, Grabovica, Jošanica, Karlov Han, Kazaginac, Kolo, Kongora, Korita, Kovači, Krnjin, Kuk, Lelasi, Letka, Lipa, Liskovača, Lovrinčevići, Luetići, Lug, Mandino Selo, Mesihovina (Mesihovine), Mijakovo Polje, Mokronoge, Mrkodol, Mukišnica, Omerovići, Omolje, Oplećani, Pasić, Pilji, Podgaj, Prisoje, Prke, Radoševina, Radoši, Rašćani, Rašeljke, Roglići, Roško Polje, Renići, Rošnjače, Sarajlije, Seonica, Srđani, Stipanjići, Šarići, Šujica, Takalo, Tomislavgrad, Trogrlići, Turići, Vedašić, Vidovići, Vinica, Vinovo Donje, Vojkovići, Vranjače, Vrilo, Zaljiće, Zaljut i Zidine.
Predhistorijsko doba
Na Duvanjskom polju kontinuirano se živi od najstarijih vremena do danas. Najstariji stanovnici su bili Delmati, pripadnici ilirskog plemena. Centar ilirskog plemena bio je grad Daelminium, koji se nalazio na planini Libu, između sela Kongore i Borčana. Nakon dugotrajnog i čvrstog otpora Delmate su pokorili Rimljani početkom 1. stoljeća n.e.
Rimsko doba
Pokoravanjem Delmata početkom 1. stoljeća ovim prostorima zavladali su Rimljani. Oni su sagradili novi grad. Rimski Daelminium, važna raskrsnica puteva, nalazio se na mjestu današnje bazilike posvećene sv. Nikoli Taveliću, prvom hrvatskom svecu. Vladavina Rimljana održala se sve do dolaska Slavena.
Dolazak Slavena
Početkom 7. stoljeća Duvanjsko polje naselila su slavenska plemena, koja su se kasnije prozvali Hrvatima. Rimski Daelminium postao je centar velike župe, zbog čega su stanovnici ovog kraja taj drevni grad prozvali Županjac.
Duvanjsko polje bilo je u ranom srednjem vijeku mjesto mnogih događaja značajnih za opću historiju hrvatskog naroda. Najznačajniji događaji iz ovog vremena su Prvi hrvatski sabor 753. godine. Prvi vladarski dvor na području današnje Bosne i Hercegovine napravljen je na planini Libu kada su Hrvati naselili Duvno. U tom je dvoru Budimir godine 753. sačekao izaslanike pape Stjepana II i bizantskog cara Konstantina V Kopronima, gdje su i obavljene pripreme za veliki državni i crkveni sabor. Na tom saboru je država podijeljena na tri velike oblasti. Uređen je način uprave, porezi i sudstvo. Na saboru je potpisan zapisnik na latinskom jeziku s prijevodom na narodni slavenski jezik. Kako nije bilo odgovarajućeg izraza izdanom su djelu dali grčko ime "Methodos", tj. knjiga za sistemsku upravu državom. Methodos je jedno od prvih pisanih djela kod nas, odnosno uopće na jednom od slavenskih jezika.
U posjedu hrvatskih kraljeva Duvanjsko polje sa gradom Županjcem bilo je do druge polovice 13. stoljeća, kada je pripalo hrvatskoj plemićkoj porodici Šubić, a 1325. godine bosanskom velikašu Stjepanu II. Kotromaniću. U vlasništvu Kotromanića ostalo je sve do dolaska Osmanlija. Zadnja bosanska kraljica Katarina prepustila je 1477. godine Bosnu i Hercegovinu, pa prema tome i duvanjsku župu, Svetoj Stolici u baštinu.
Osmansko doba
Osmanlije su nadzor nad Duvnom, kao i ostatkom Bosne, ustanovili tek krajem 15. vijeka nakon borbi s Mađarima. Osmanlijsku vlast nad Duvnom je u 17. vijeku opisao i slavni putopisac putopisac Evlija Čelebija.
Katolički dio stanovništva, uglavnom naseljen u selima, iseljava se sve do 18. stoljeća, a ovaj proces bio je uzrokovan uglavnom lošim ekonomskim prilikama na veoma neplodnom, tvrdom i vjetrovitom Duvanjskom polju, koje je sve do gradnje Buškog jezera najveći dio godine bilo neobradivo. Značajnu ulogu u očuvanju identiteta katolika u Duvanjskom polju imaju i bosanski franjevci. Uz franjevce u Duvnu misioniraju dijelom i glagoljaši, no zbog neprikosnovene omiljenosti franjevaca kod katolika i drugih stanovnika, njihova djelatnost ostaje nezapažena.