cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prvi svjetski rat
Atmosfera u trenutku izbijanja rata
Njemačkome kancelaru Theobaldu von Bethmann-Hollwegu te godine umire supruga pa u tim najvažnijim trenucima svoga života postaje izrazito depresivan. U takvoj situaciji njegove su odluke u najmanju ruku upitne jer se u jednom trenutku okreću prema ratu, a u drugome pak prema miru. Identična je situacija i s carem Vilimom II., koji čitajući srpski odgovor 28. srpnja 1914. godine obavještava Beč da više nema potrebe za ratom. U Austro-Ugarskoj potpuno pasivan Franjo Josip nalazi se pod pritiskom austrijskih političara za objavu rata. Protivnici su te objave ugarski političari, ali nakon garancije da Srbija neće biti anektirana i oni počinju vatreno podržavati rat.
Politički se vrh Rusije tijekom krize nalazi u potpuno drugačijim problemima zbog straha od nove revolucije. Bivši ruski ministar unutrašnjih poslova Pjotr Nikolajevič Durnovo tijekom veljače 1914. obavještava cara o mogućnosti ekstremnog oblika socijalne revolucije u slučaju izbijanja rata. Na carevu štetu, tadašnji ministar unutrašnjih poslova uspješno nagovara cara Nikolu II. da objavi rata. Naime, tako će ujediniti narod u borbi protiv vanjskog neprijatelja i smanjiti mogućnost za revoluciju.
Premijer Velike Britanije Herbert Henry Asquith također se nalazi u posebnim problemima. Njegova je politička želja objava rata jer "Velika Britanija ne može dopustiti poraz Francuske u ratu", ali 3/4 članova njegove vladajuće liberalne stranke protivilo se ratu. U skladu s tom politikom, njegov ministar vanjskih poslova "stvara" plan koji je Njemačka podržala: Austro-Ugarska neka okupira Beograd bez objave rata. Kako je moguće okupirati glavni grad druge države bez objave rata Velika Britanija nije objasnila. Na kraju, budući da zbog protivljenja stranke nije bilo moguće odmah objaviti rat, Herbert Henry Asquith čeka izliku za ratovanje. Pokušaj prolaza njemačke vojske kroz neutralnu Belgiju postat će upravo ta izlika.
Za razliku od vlastodržaca koji su se protivili ili barem dvoumili o ulasku u rat, obični ljudi i intelektualci vatreno su ga podržali. Najpoznatiji njemački povjesničar svoje generacije Friedrich Meinecke izjavit će 3. kolovoza 1914. godine: "Ovo je nova svjetska povijesna epoha", a poslije će dodati da je to bio trenutak "najvećeg veselja". Max Weber, osnivač moderne sociologije i protivnik objave rata, ipak pozdravlja "nacionalni entuzijazam koji je rat stvorio i koji mu je dao smisao bez obzira na konačni rezultat". Austrijski pisac Stefan Zweig, kojeg će Hitler poslije protjerati iz Austrije zbog njegova židovskog porijekla, piše kako se pridružio ljudima na ulicama i kako je osjetio tamošnje bratstvo. Identična situacija bila je i u zemljama Antante o čemu nam piše socijalist Loius Barthas govoreći kako su sve stranačke podjele bile istoga trena izbrisane; neprijateljski nastrojeni susjedi ili čak braća izmjenjuju poljupce i dobre želje na ulicama. Prema njegovim riječima nastaje paradoks jer prvi je utjecaj rata mir (u Francuskoj).
Andreas Latzko u svojim kratkim pričama izdanim 1918. godine govori kako su najveća razočaranja od početka rata bile žene. Po njemu ni jedan general nije mogao vojnike staviti na vlak za odlazak u rat ako su se žene, majke i sestre pobunile. No one su rat podržale. Htjele su da im suprug, sin, brat bude heroj čime će one postati popularne, moderne.
Prvi svjetski rat počinje riječima careva koji ga pod pritiskom narodne volje i vlastitih ministara potpisuju protivno vlastitim željama. Vladar Austro-Ugarske Franjo Josip nakon potpisa izjavljuje: "Ja sam učinio najbolje što sam mogao, ali sada je sve gotovo". Njemački car Vilim II. potpisuje s riječima "Vi ćete požaliti ovo, gospodo", a ruski car Nikola II. tijekom potpisivanja naređenja o djelomičnoj mobilizaciji 24. srpnja izjavljuje: "Rat će biti katastrofalan za svijet i jednom kada počne, bit će ga teško zaustaviti".
Prvi okršaji i veći porazi
Prve borbe počele su 12. kolovoza, kada su austrougarske snage prešle Savu i Drinu.
Ruska vojska se brzo mobilizirala, što Njemačka nije očekivala. Zbog toga su Nijemci dio trupa sa zapada prebacili na istok. Austro-Ugarska je bila poražena u Srbiji i Galiciji. Veliki poraz za Austro-Ugarske značila je predaja njezinih 120.000 vojnika, koji su se predali zajedno s tvrđavom Przemysl. Njemačke trupe porazile su Ruse kod Tannenberga.
Appignano, Teramo
Appignano je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prvi svjetski rat
Italija napušta Trojni savez
Italija je bila članica Trojnog saveza, ali je 1914. izabrala neutralnost. Italija je međutim potajno željela teritorije Austro-Ugarske (Friuli Venezia, Trst, Istru i dio Dalmacije) te je pregovarala s izaslanicima Antante. Dana 26. travnja 1915. potpisan je sporazum u Londonu u kojoj su članice Antante obećale Italiji Južni Tirol, dijelove istočne obale Jadrana te dijelove njemačkih i turskih posjeda izvan Europe. Italija je te godine objavila rat Austro-Ugarskoj. Međutim, bivši prijatelji Austrijanci spremno su dočekali talijansku objavu rata. Naime, Italiji nikada nisu vjerovali pa su u predratnim godinama uređivali rovove i vojne pozicije po cijeloj granici s Italijom.
Appignano, Teramo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 353 m.
Prvi svjetski rat
Godina 1914.
thumb|left|250px|Top [[Debela Berta]] Na zapadnom bojištu njemačke su operacije u početku bile uspješne. Nijemci osvajaju gotovo cijelu Belgiju te prodiru do prilaza Parizu. Ali savezničke snage uspjele su ih zaustaviti i poraziti u bitci na Marni te potisnuti prema sjeveru. S druge strane, saveznički pokušaj nastavka protuofenzive nije uspio, a pokušaji obje strane da na zapadnom dijelu bojišta obuhvate i odlučno poraze jedna drugu doveo je do Trke prema moru, serije krvavih bitaka koje su završile neodlučnim rezultatom i stvaranjem linije rovova koja se protezala od kanala La Manchea do švicarske granice.
Na istočnom bojištu ruska je vojska prilikom neuspjele ofenzive u njemačku Istočnu Prusku doživjela katastrofalan poraz u bitci kod Tannenberga. Nešto veći uspjeh imala je u borbama s austrougarskom vojskom, koju je uspjela otjerati iz većeg dijela Galicije.
Na jugu su snage Antante imale prvu veću pobjedu u bitci na Ceru, kada je srpska vojska koristeći svježa iskustva iz balkanskih ratova porazila austrougarske snage. Nedugo zatim druga austrougarska ofenziva propada u bitci na Kolubari.
Središnjim silama nije uspio plan da rat riješe u prvih nekoliko mjeseci, ali im je poticaj bilo stupanje Osmanskog Carstva u rat na njihovoj strani. Nakon toga Rusija se više nije mogla snabdijevati preko Crnog mora, što je imalo bitne posljedice na efikasnost njezine vojske.
Godina 1915.
thumb|250px|[[Louvain, Belgija 1915.]] Ponovno otvaranje rute za snabdijevanje Rusije, odnosno izbacivanje Turske iz rata, bio je glavni cilj ambiciozne dardanelske operacije koju su u proljeće pokrenuli saveznici. No taj se plan pretvorio u spektakularni fijasko - prvo nakon neuspjelog pokušaja proboja mornarice kroz Dardanele, a zatim nakon iskrcavanja ANZAC-a na Galipolju, gdje je njihov prodor uspješno zaustavio turski Kemal-paša.
Još jedno veliko razočaranje za Antantu predstavljao je ulazak Italije u rat na njezinoj strani. Talijanska se vojska pokazala nesposobnom probiti austrougarske položaje na rijeci Soči.
Središnje sile imale su daleko više uspjeha u svojim ofenzivnim operacijama. Nakon proboja kod Görlitza ruske su snage potisnute iz većeg dijela Poljske, a ulazak Bugarske u rat na strani Središnjih sila ujesen je omogućio osvajanje Srbije, čija je vojska bila prisiljena na povlačenje kroz bespuća Albanije i Kosova pa sve do Krfa.
Iste godine na zapadnoj fronti Nijemci prvi put koriste bojne otrove, a poslije će se tim sredstvima koristiti i Antanta.
Godina 1916.
thumb|left|Vojnici u rovovima za vrijeme [[Bitka na Sommi (1916)|bitke na Sommi 1916.]] Načelnik njemačkoga generalštaba Erich von Falkenhayn smatrao je da Središnje sile, bez obzira na spektakularne uspjehe na istočnim bojištima, neće odnijeti pobjedu ako iz rata ne bude izbačena Francuska. Odbacivši strategiju temeljenu na odlučnom udaru kao neizvedivu u postojećim uvjetima zapadne fronte, odlučio se za ofenzivu čiji je krajnji cilj umjesto osvajanja teritorija bilo iscrpljivanje francuskoga ljudstva. U veljači je pokrenuta velika ofenziva na francusku tvrđavu Verdun. Francuzi su uistinu trpjeli velike gubitke i postupno gubili teritorij.
Francuzima su u pomoć pristupili i Rusi, čiji je general Brusilov početkom ljeta pokrenuo veliku ofenzivu koja je praktički dovela do sloma austrougarske vojske. Brusilovljev prodor zaustavljen je njemačkom intervencijom, no tek pošto je uvjerio rumunjsku vladu da će Antanta dobiti rat.
Rumunjsko stupanje na stranu Antante ispostavilo se kao velika pogreška, s obzirom na to da su Nijemci ponovno intervenirali i zajedno s Bugarima i Austro-Ugarima osvojili gotovo cijelu Rumunjsku.
Godina 1917.
Slabi rezultati na bojnom polju, korupcija u pozadini te sve veća glad i neimaština s vremenom su ruski carski režim Nikole II. učinili sve nepopularnijim, te je zbačen u Februarskoj revoluciji. Nova republikanska vlada nastavila je rat na strani Antante, ali zbog revolucionarnog previranja i boljševičke agitacije nije bila u stanju preokrenuti negativne trendove. Sve veći dio ruskoga stanovništva i javnosti zahtijevao je mir, što su u studenome iskoristili boljševici, preuzevši vlast u Oktobarskoj revoluciji i obećavši mirovne pregovore s Centralnim silama.
Slični događaji, iako u mnogo manjoj mjeri, dogodili su se u Francuskoj, gdje su vojnici, nakon krvave i neuspjele ofenzive generala Nivellea, počeli otkazivati poslušnost oficirima. thumb|[[Vladimir Lenjin, vođa Oktobarske revolucije 1917.]] Jedini poticaj za Antantu u to doba bio je ulazak SAD-a u rat na strani Antante, motiviran ekonomskim interesima bankara koji su financirali Antantu i neograničenim podmorničkim njemačkim ratom čije su žrtve često bili američki brodovi. No, s druge strane, trebalo je vremena da SAD mobilizira i obuči vojsku u opsegu koji bi mogao važnije promijeniti stanje na zapadnoj fronti.
U međuvremenu Antanta je zadobila još jedan težak udarac kada su talijanske snage u bitci kod Kobarida doživjele katastrofalan poraz, te su odbačene sa Soče na prilaze Veneciji. Saveznici su talijansku frontu stabilizirali šaljući britanska i francuska pojačanja pa Centralne sile nisu uspjele iskoristiti ovaj uspjeh i Italiju izbaciti iz rata.
Godina 1918.
thumb|left|350px|Njemački ministar financija [[Matthias Erzberger sprema se potpisati kapitulaciju u pratnji majora Von Winterfeldtla i grofa Alfreda von Oberndorffa pred francuskim zapovjednicima Ferdinandom Fochom i Maximeom Weygandom, te britanskim časnicima Wemyssom i Hopeom.]] Čak i prije nego što je s novom sovjetskom Rusijom sklopljen mir u Brest-Litovsku, Centralne sile počele su svoje efektive povlačiti s istočne na zapadnu frontu kako bi stekli dovoljnu nadmoć u ljudstvu i rat riješili velikom ofenzivom prije dolaska američkih snaga.
Pažljivo pripremljena ofenziva, za koju su razvijene nove taktike, nazvana je Kaiserschlacht. Počela je u proljeće i ispočetka imala spektakularan uspjeh, pogotovo na britanskome sektoru fronte. No Britanci su s vremenom uspjeli dovući pojačanja i stabilizirati situaciju. Njemački pokušaji da odsudni proboj naprave na drugim sektorima imali su još manje uspjeha, pokazavši kako je njemačka vojska istrošila većinu svojih ljudskih i drugih resursa. Među Nijemcima je nakon neuspjeha Kaiserschlachta bitno opao moral, čemu je pridonosila boljševička agitacija koju su sa sobom donijeli veterani s istočne fronte.
Ljeti su saveznici počeli protuofenzivu koja je polako ali sigurno počela odbacivati Nijemce ne samo s položaja dostignutih u proljeće nego i u unutrašnjost belgijskoga teritorija. Savezničkim je snagama naglo porastao moral, pogotovo kada su među savezničke redove u većem broju stigli Amerikanci.
U rujnu su snage Antante izvršile proboj Solunske fronte i za nekoliko dana prisilile Bugarsku na kapitulaciju.
Nedugo zatim britanski proboj turskih linija u Siriji doveo je do kapitulacije Osmanskog Carstva.
Na talijanskom je bojištu, nakon neuspjele austrougarske ofenzive nekoliko mjeseci prije, talijanska ofenziva izazvala potpuno rasulo austrougarske vojske. Vojnici su odbili naredbe i počeli se vraćati kućama, izazvavši tako proces koji će u roku od nekoliko tjedana dovesti do raspada Austro-Ugarske.
U takvim okolnostima Njemačka više nije mogla nastaviti rat. Nakon što je car Vilim II. abdicirao te je proglašena republikom, Njemačka je pristala na primirje 11. studenoga - dan koji se danas slavi kao praznik u mnogim državama. Na osnovi njega njemačka se vojska morala povući preko Rajne.
Bojišta
[[Datoteka:World_War_1.gif|thumb|350px|Antanta i Centralne Sile u Prvom svjetskom ratu: Bitke su se vodile na četiri glavna bojišta: istočnom (Poljska, Galicija, Karpati), zapadnom (Belgija i Francuska), talijanskom i balkanskom. Još nekoliko bojišta otvoreno je u Africi, Bliskom istoku (kavkasko, sinajsko, mezopotamsko), Aziji i Pacifiku, no bitke na tim bojištima nisu imale presudan značaj za ishod rata.
Vojna tehnika
thumb|300px|Predsjednik Wilson pred Kongresom objavljuje raskid svih veza s Njemačkom i ulazi u rat U Prvom svjetskom ratu došlo je do promjene u naoružanju. Brzometni i dalekometni topovi te automatske puške bili su primljeni svuda. Tenkove su prvi primijenili Britanci u bitci na rijeci Sommi, a 1917. u bitci kod Cambraija slomili su njemačku obranu. Podmornice, plovila koja su nosila strašno oružje, torpeda, gotovo su paralizirale plovidbu morima.
Nijemci su koristili i bojne otrove što je izazivalo paniku vojnika Antante. Godine 1915. koristili su klor, a poslije iperit. Često su od plina stradale i njihove vlastite trupe.
Austro-Ugarska koristila je bojne otrove kada je Italija nadirala početkom rata i kad je prijetio proboj bojišnice kod Trsta.
Ulazak SAD u sukob i kraj rata
SAD je u početku rata bio neutralan, što je zagovarao američki predsjednik Woodrow Wilson, ali je surađivao s Francuskom, Italijom i Velikom Britanijom. Njemački totalni rat na moru, gdje su potapljani američki brodovi, promijenio je stav SAD-a. Dana 6. travnja 1917. SAD je stupio u rat na strani Antante.
Stanje u Rusiji omogućilo je uspjeh Centralnih sila na istočnom bojištu. Boljševici su pregovarali s Nijemcima i u ožujku 1918. potpisan je mir u Brest-Litovsku.
Njemačka je kapitulirala 11. studenog 1918. Kapitulacija je potpisana u želježničkom vagonu u šumi Compiegne. Njemački poraz ubrzale su unutarnje prilike i abdikacija cara Vilima II.
Žrtve Prvog svjetskog rata
thumb|250px|Ukupne smrti u ratu: Vojska Antante 36% Civili Antante 20% Vojska Trojnog Saveza 22% Civili Trojnog Saveza 22% Tablica prikazuje broj žrtava po najvažnijim sudionicima rata, te ukupan broj žrtava po savezima i sveukupne posljedice rata. Izvori za brojke mogu se naći na ovom člaku.
Cijena rata, geopolitičke i socijalne promjene
thumb|350px|Karta Europe 1923., poslije rata U borbama i ranjavanju umrlo je između 10 i 20 miljuna ljudi, a više od 21 miljun ih je ranjeno. Zbog mobilzacije muškaraca žene su radile u gospodarstvu, u tvornicama, što je utjecalo na emancipaciju žena. Uvodilo se pravo glasa. Ojačali su radikalni pokreti nacionalizam i komunizam. Došlo je do gospodarskih kriza i prekinuti su trgovački odnosi. Nakon rata Europom je vladala epidemija gripe koja je oduzela 20 milijuna života.
Vođe pobjedničkih zemalja sastali su se početkom 1919. u Parizu kako bi postavili temelje mira i odredile sudbine poraženih. Glavnu ulogu u tome imali su premijeri Francuske Georges Clemenceau, Velike Britanije David Lloyd George, te predsjednici SAD-a Woodrow Wilson i Italije Vittorio Orlando.
Njemačka je dobila teške uvjete sporazumom potpisanim 28. lipnja 1919. u Versaillesu. Nešto lakše uvjete mira dobile su Austrija i Mađarska. Rusija zbog vlasti Boljševika nije sudjelovala u pregovorima. Prema Versajskom ugovoru, novi je svjetski poredak dobio ime Versajski poredak.
Rensselaer Falls, New York
je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 332, što je 5 (-1,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pikril hlorid
Pikril hlorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 247,550 Da.
Test razgranate DNK
U biologiji, test razgranate DNK je test pojačavanja signala koji se koristi za detektovanje molekula nukleinskih kiselina. Ovaj test se razlikuje od testa amplifikacije biološkog cilja.
Test razgranate DNK se može koristiti za detekciju i kvantifikaciju mnogih tipova RNK ili DNK molekula. U testu se razgranata DNK pomeša sa testiranim uzorkom. Detekcija se vrši koristeći neradioaktivni metod, i prethodna amplifikacija nije neophodna. Test je u potpunosti zavistan od hibridizacije. Enzimi se koriste za indikaciju stepena hibridizacije, a ne za manipulaciju nukleinskih kiselina. Male količine nukleinske kiseline se mogu detektovati i kvantifikovati bez koraka reverzne transkripcije (u slučaju RNK) i/ili PCR. Test se može koristiti u visoko protočnom modu, za razliku od kvantitativnog Northern-blotting ili testa RNAzne protekcije, koji su radno intenzivni i nepodesni za primenu na veliki broj uzoraka. Druga značajna visoko protočna tehnika koje nalazi primenu u kvantifikaciji specifičnih RNK molekula je kvantitativna PCR, nakon reverzne transkripcije RNK do cDNK.
Società Sportiva Calcio Napoli
Società Sportiva Calcio Napoli, jednostavnije nazivan Napoli ili kraticom SSC Napoli, talijanski je profesionalni nogometni klub sa sjedištem u Napulju, Campania koji je izvorno osnovan 1904. Klub je proveo najveći dio svoje povijesti u vrhu talijanskog nogometa, te i trenutno nastupaju u Serie A.
Napoli, koji igra u plavim majicama i bijelim gaćicama osvajao je Serie A dva puta, prvi put sezone 1986./87., a zatim opet 1989./90. Osim toga, tri su puta osvojili Coppa Italia. Na europskoj razini, Napoli je osvojio Kup UEFA, trijumf koji je postignut u sezoni 1988./89. i Intertoto kup, koji im je prvi trofej nakon ponovnog ulaska u Serie A. Povijesno, Napoli je deveti najuspješniji klub u talijanskom nogometu i najuspješniji klub u južnoj Italiji.
Historija
mini|lijevo|80px|Sir Thomas Lipton, je bio osnivač [[Lipton Kupa.]] Klub je osnovan kao Naples Foot-Ball & Cricket Club 1904 godine. Osnovali su ga engleski mornar William Poths i njegov suradnik M. Bayon. Napolitanci, kao što su Conforti, Catterina i Salsi Amedeo su također bili uključeni za stvaranje kluba. Izvorna verzija dresa se je sastojala od nebesko plavih dresova sa tamnomodrim prugama, te crnim gaćicama. . 1906.godine uprava kluba je smatrala da je njegovo ime predugačko pa su ga skratili u Naples Foot-Ball Club.
U ranim godinama talijansko nogometno prvenstvo je bilo ograničeno samo na klubove sa sjevera, tako da su se južni klubovi natjecali protiv mornara ili su igrali u kupovima kao što je Lipton Kup. U kupu su se natjecali Napoli i Palermo FBC, a Napoli je osvojio tri finala. 1912.godine radi stranih nepredviđenih situacija klub se je razdijelio na dva dijela jedan je bio Naples Foot-Ball Club, a drugi Internazionale Napoli, u to vrijeme oba kluba su ubilježili prve nastupe u talijanskom prvenstvu, 1912-13. Iako su obje strane bile oduševljene natjecanjem u Campania section, oni nisu bili uspješni kao i izvan nje nekoliko godina nakon Prvog svjetskog rata. Tada su se odlučili ujediniti pod imenom Foot-Ball Club Internazionale-Napoli, još poznat i kao FBC Internaples.
Associazione Calcio Napoli
Napoli je ušao u Serie A pod upravljanjem engleskog trenera Wiliama Garbutta, tokom šest godina ograničeni talijanski klub će često završavati u vrhu tablice. Te su u sezonama 1932./33. i 1933./34. završavli među tri najboljih, još uz to su doveli nekoliko odličnih igrača kao što su Antonio Vojak (rođenjem Hrvat), Arnaldo Sentimenti i Carlo Buscaglia. Kad je počeo Drugi svjetski rat, Napoli je počeo propadati, ali se uspjeli izbjeći ispadanje iz lige 1939./40. na gol razliku ispred Ligurie.
Napoli je izgubio tešku borbu za ispadanje svih ovih godina do kraja 1942 i tada su ispali u Serie B. Te iste godine oni su se preselili sa Stadiona Giorgio Ascarelli na Stadion Arturo Collana i ostali na njemu u Serie B do kraja rata. Kako se je nastavilo igrati i dalje, Napoli zaradio prava da se natječu u Serie A, ali su ispali već nakon dvije sezone. Klub je trebao odskočnu dasku kako bi se što prije vratili u vrh talijanskog nogometa na početku 1950-ih. Uprkos tome što je lutao ligom sa visokim i niskim mjestima u tom periodu uključujući promociju i ispadanje, Napoli je imao uspjehe u kupu kad su pobijedili Spal za osvajanje Coppa Italie 1962., sa pogotcima Corellia i Ronzona.
Napoli u uzdizanju; srednje 60-te
Klub mjenja svoje ime u Società Sportiva Calcio Napoli, 25. lipnja 1964. 1964./65. se je počeo ponovo uzdizati i dobrim rezultatima osiguravaju promociju u Serie A. Pod vodstvom bivšeg igrača Brune Pesaole osvojili su trofej Kup Alpa te su u povratničkoj sezoni završili u eliti u Serie A, sa osvojenim trećim mjestom. Napoli je u sezoni 1967./68. zamalo došao do naslova prvaka, ali je na kraju osvojio drugo mjesto iza AC Milana. Tada su u njihovoj momčadi igrali neki od najpopularnijih igrača svih vremena ,Dino Zoff, José Altafini, Omar Sívori i domaći dečko Antonio Juliano. Juliano je postavio do sada neoboren rekord po broju nastupa za SSC Napoli.
Dobra igra Napolija ,i tijekom 70-ih, odvela ih je do trećih mjesta u sezonama 1970./1971. i 1973./74. godine. Pod palicom bivšeg igrača, Luisa Vinicia, Napoli je osigurao ulazak u Kup UEFA; u sezoni 1974./75. stigli su do trećeg kola gdje su ispali od Porta rezultatom 2:0. Iste sezone, Napoli je osvojio drugo mjesto u Serie A, samo dva boda iza tadašnjeg prvaka Juventusa. Solidne igre domaćih lokalnih igrača, kao što su Giuseppe Bruscolotti, Antonio Juliano i Salvatore Esposito dovele su do uspona u tom periodu , sa golovima Giuseppea Savoldia.
Nakon što su pregazili Southampton F.C. sa 4:1, za podizanje Anglo-Talijanski Liga Kupa, Napoli je ušao u Kup pobjednika kupova u sezoni 1976./77., gdje su stigli do polufinala. Tada je klub osvojio svoj drugi Coppa Italia u sezoni 1975./76. godine. Na putu do finala izbacili su Milan i Fiorentinu, a finalu su s lakoćom svladali Veronu sa 4:0. U odnosu na talijansku ligu, Napoli je uvijek bio vrlo konstantna momčad koja je uvijek bila pri vrhu, točnije među prvih šest tijekom kasnih 70-ih. Također su početkom 1980-ih, točnije prve dvije sezone bili u vrhu, gdje su u sezoni 1980./81. završili na trećem mjestu, međutim sezone 1983./84. bili su uključeni u borbu za ostanak.
Maradonina era
Napoli je uzdrmao svijet rekordnim transferom, kada je doveo Diega Maradonu za 6,9 milijuna £ iz Barcelone u ljeto 1984. Momčad je postupno ponovno izgrađena, sa ljudima poput Cire Ferrere, Salvatorea Bagnia i Fernanda de Napolija. Ova momčad je bila spremna pobijediti svakoga,i u sezoni 1985./86. su osvojili treće mjesto u Serie A, ali to ih nije zadovoljilo. U sezoni 1986./87. osvojili su sve što su mogli i to je bila najbolja sezona Napolija u povijesti; osvojili su dvostruku krunu, Serie A, a zatim su u finalu Coppa Italia razbili Atalantu sa 4:0. Budući da do tad nijedna momčad južne Italije nije osvojila, Napolitanci su se okrenuli Diegu Maradoni u smislu kulturnih, socijalnih i vjerskih granica i za njih postao ikona nogometa.
Napoli je osvojio svoj drugi naslov u Serie A u sezoni 1989./90.,nakon što su u utrci za naslov pobijedili AC Milan sa dva boda prednosti.
Na Svjetskom prvenstvu u Italiji, Argentina je igrala u polufinalu sa Italijom. Budući da je utakmica završila neodlučenim rezultatom, pucali su se jedanaesterci te je pobjednički jedanaesterac za prolaz Argentine postigao upravo Diego Maradona. Talijani mu to nikada nisu oprostili, a Talijanski nogometni savez je naredio doping kontrolu, na kojem je Maradona pao i dobio je zabranu igranja od 15 mjeseci.
Propast i uzdizanje
Unatoč činjenici da je Napoli morao igrati u tako niskom rangu nogometa, uspjeli su zadržati veću posjećenost na stadionima nego većina klubova iz Serie A; promociji iz Serie C prisustvovalo je više od 51.000 ljudi, što je za današnji nogomet neoboriv rekord koji će biti teško srušiti. Sljedeće sezone, dobili su promociju u Serie B i Aurelio De Laurentiis je uspio vratiti Napolijevo staro ime, te je klub preimenovan u Società Sportiva Calcio Napoli u svibnju 2006. Nakon samo jedne sezone u Serie B, Napoli je dobio promociju u Serie A, iza Juventusa, ali ispred Genoe koja je također dobila promociju. Napoli je u sezoni 2007./08., prvi put nastupio u Serie A od njihovog ispadanja 2001. Klub sezonu završio na visokom 8. mjestu, što mu je dovoljno bilo da osiguraju kvalifikacije u trećem kolu u Intertoto kupa.
Napoli je u Intertoto kupu igrao protiv Panionisa kojeg su dva puta dobili po 1:0, u gostima i kod kuće za svoj prvi europski trofej nakon 20 godina, i svoj prvi trofej nakon ulaska u Serie A, 2006 godine. S tim uspjehom uspjeli su se plasirati u 2. pretkolo Kupa UEFA, gdje su igrali sa albanskim prvakom Vllazniom, koju su u gostima dobili 3:0,. Napoli je na domaćem terenu na Stadio San Paolu, razbio albanskog prvaka sa 5:0 sa dva gola Rinauda, po jednog Pie, Lavezzia i Hamšíka. S tom pobjedom osigurali su 1. kolo Kupa UEFA, a igrat će sa portugalskom Benficom.
Boje, obilježja i nadimci
Kako je Napulj primorski grad, boje kluba uvijek su bile povezane sa plavom bojom, koje obilježavaju Napuljski zaljev. U početku svog nastajanja, kada je Napoli, nosio ime Napoli FBC, boje kluba činile su dvije nijanse plave boje. Od 1920-ih, talijanska nogometna reprezentacija je, po uzoru na njih, preuzela plavu boju na svoje dresove, i tako je Napoli dijelio svoj nadimak azzurri sa talijanskom nogometnom reprezentacijom.
Jedan od nadimaka Napolija, bio je I ciucciarelli, (hr. - maleni magarci), taj nadimak su dobili nakon vrlo, vrlo loših izvedbi, tijekom sezone 1926–27. Taj naziv je značio izuzetno nešto pogrdno, no kako je Napolijev znak u to vrijeme bio neobuzdani crni konj, klupska je uprava magaraca ipak usvojila kao maskotu kluba, te su je prozvali O Ciuccio,a prikazivali su ga s ponosom.
Oznaka kluba na dresovima i na grbu je bila veliko slovo N, smještenim unutar kruga, oko kojeg piše Internazionale Napoli, a sličan se dizajn nalazi i na njihovom dresovima. Klub je usvojio slovo N, kao oznaku, za njihov klub, ali ga je Napoli s vremenom malo izmjenio, kako se povijest kluba mjenjala. Glavna razlika je bila ta da je slovo N bilo bijele boje, a oko kruga i unutar kruga su bile dvije nijanse plave boje.
Partenopei je bio popularan nadimak kluba, kao i za ljude iz okolice grada. Taj naziv je izveden iz grčke mitologije, gdje je sirena Partenopea pokušala da očara jednog od junaka priče, Odiseja na svom brodu, kraj otoka Capri. U priči Odisej, je rekao svojim ljudima da daju privezati brod, tako da budu u mogućnosti oduprijeti se pjesmama sirena. Kako Partenope nije mogla živjeti bez ljubavi, ona potopi sebe, te je njeno tijelo, kako priča govori, isplovilo na obali grada Napulja.
Pokrovitelji i rivali
Napoli je jedan od najpopularnijih nogometnih klubova u Italiji po broju nogometnih obožavatelja ima ih oko 10%. Premda je važno spomenuti nekoliko talijanskih novina poput La Repubblica koje se bave o njima. Poput ostalih nogometnih klubova, i Napoli ima navijačke baze diljem Italije, ali i izvan talijanskih granica; procijenjeno je od strane kluba da imaju oko 5 do 6 milijuna obožavatelja u cijelom svijetu.
Napoli ima nekoliko lokalnih i nekoliko pravih rivala, a najznačajnije je rivalstvo sa Romom. U pogledu Napoli i AS Roma su prilično bliske momčadi, a zajedno se natječu u poznatom talijanskom derbiju zvanom Derby del Sole, to je derbi koji je svoj vrhunac doživio u razdoblju 1980-ih. Tu su još derbiji sa Laziom i Veronom, kao i lokalni derbiji s Salernitarnom i Avellinom.
Isto tako, za ljubitelje Napolija tu već dugo stoji prijateljstvo s Genovom koja seže od 1982. Na zadnji dan sezone 2006-07 ,ova dva kluba su igrala zajedno i odigrali su 0-0 kako bi i jedni i drugi osigurali povratak u Serie A, Genovini navijači, kad dođu u Napulj često budu pozdravljeni sa: "Benvenuto fratello napoletano", što znači "Dobrodošli kod napuljskog brata". Tu su i također dobri odnosi sa momčadima Ancone i Palerma.
Bandera County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.485.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.485 stanovnika, što je 2.840 (16,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Smrduša (Nikšić)
Smrduša je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 29 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 73 stanovnika).
Demografija
U naselju Smrduša živi 25 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,0 godina (40,9 kod muškaraca i 52,4 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,22.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Danbury, Nebraska
Danbury je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 101 stanovnika.
Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija
thumb|Vojvode VMRO thumb|Geografska oblast Makedonije Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija (mkd. Внатрешна македонска револуционерна организација, bug. Вътрешна македонска революционна организация), poznata po svom akronimu VMRO (od mkd. i bug. ВМРО), je bila makedonska revolucionarna oslobodilačka organizacija u makedonskim i trakijskim oblastima Otomanskog carstva.
Cilj VMRO-a je bilo pripajanje celog regiona Bugarskoj. Nakon Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata, nezadovoljna pripajanjem Vardarske Makedonije Srbiji, VMRO je uz podršku Bugarske nastavila oružanu borbu, čime je stekla reputaciju terorističke organizacije. Pripadnik VMRO Vlado Černozemski izveo je 1934. godine atentat u Marseju na jugoslovenskog kralja Aleksandra I Karađorđevića.
Organizacija je više puta menjala ime i delila se na razne ogranke. Takođe, danas u Bugarskoj i Severna Makedonija postoje razne političke partije koje koriste predznak "VMRO".
Osnivanje
thumb|Osnivači VMRO Organizacija je osnovana 5. novembra 1893. u kući solunskog bibliotekara Ivana Hadži Nikolova u Solunu, pod nazivom Makedonska revolucionarna organizacija (skraćeno MRO). Osivači su bili dr. Hristo Tatarčev (lekar), Damjan Gruev (učitelj), Petar Pop Arsov (učitelj), Ivan Hadži Nikolov (knjižar), Anton Dimitrov (učitelj) i Hristo Batanidžev (učitelj).
Krajem 19. veka makedonska nacija još uvek nije bila službeno konstituisana, te su makedonski Sloveni uglavnom smatrani Bugarima. Mnogi istaknuti članovi VMRO su sebe smatrali Bugarima i organizacije je u početku bila uglavnom probugarski orjentisana. Iako se VMRO zvanično borila za oslobođenje i ujedinjenje Makedonije, mnogi od njenih boraca su se zalagali za pripajanje Makedonije Bugarskoj.
Ustav
left|thumb|Ustav VMORO-a
Glava I - Cilj
''Član 1. - Cilj Unutrašnje makedono-odrinske revolucionarne organizacije je da ujedini sve nezadovoljno stanovništvo Makedonije i Odrinskog vilajeta, bez obzira na njihovu nacionalnu pripadnost, kako bi se mogla dobiti politička autonomija za ove dve oblasti.''
''Član 2. Organizacija se protivi težnjama bilo koje druge države da podeli ili pokori ove dve oblasti...''
Ilindanski ustanak
thumb|Sjedinjenje četa tokom Ilindanskog ustanka Ilindanski ustanak je počeo 2. avgusta na pravoslavni verski praznik Ilindan. Ustanak je organizovala Tajna makedonо-odrinska revolucionarna organizacija. Za vreme Ilindanskog ustanaka formirana je Kruševska Republika, prva republika na Balkanu. Vlast ustanika trajala je 10 dana - od 3. do 13. avgusta 1903. godine i smatra se najvećim uspehom makedonskih ustanika protiv turske vlasti. Glavni grad u kome je bilo sedište vlade bilo je Kruševo, po čemu je i cela Republika dobila ime. Iako je završen neuspehom, ilindanski ustanak se smatra jednim od najvećih i najznačajnijih događaja u istoriji Severne Makedonije.
Kriza VMRO-a
Nakon pogibije glavnog vođe VMRO-a, Damjana Grueva 1906., u VMRO-u nisu bili sposobni da odaberu novog lidera. Tako je na snazi ostala stara ali zavađena uprava:
Međuratni period
Nezadovoljna rasparčavanjem makedonskih oblasti, Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija je nastavila oružanu borbu za oslobođenje i ujedinjenje čitave Makedonije. VMRO je imala de fakto kontrolu nad čitavom oblasti Pirinske Makedonije i delovala je poput države u državi. Bugarska vlada je prećutno odobravala delovanje VMRO na njenoj teritoriji, odakle su vršeni napadi na pogranične oblasti Makedonije koje su se našle u sastavu Kraljevine SHS. U Vardarskoj Makedoniji su vođenje prave oružane borbe žandarmerije sa komitima, a hiljade ljudi je maltretirano od strane jugoslovenskih vlasti pod sumnjom saradnje sa Unutrašnjom makedonskom revolucionarnom organizacijom. U 1923. i 1924. godini je u regionu Vardarske Makedonije delovalo 53 čete, od čega 36 iz Bugarske, 12 lokalnih i 5 iz Albanije. Ukupna brojno stanje ljudstva je bilo 3245 komita, predvođenih od 79 vojvoda. Zabeleženo je 119 bitki i 73 teroristička akta. Srpski gubici su bili 304 poginula vojnika i preko 1300 ranjenih. VRMO je izgubio 68 boraca, a stotine su bile ranjene. desno|thumb|[[Aleksandar I. Karađorđević|Kralj Aleksandar je pao kao žrtva Marsejskog atentata.]] Neposredno po zavođenju šestojanuarske diktature u Jugoslaviji 1929. godine, u Sofiji dolazi do sastanka vođa UHRO (Ustaša - hrvatska revolucionarna organizacija) Ante Pavelića i VMRO Vanča Mihajlova. Tom prilikom se dogovaraju o zajedničkom budućem delovanju i potpisuju “Sofijsku deklaraciju” koja predviđa stvaranje nezavisnih država Hrvatske i Makedonije.
Državni udar vojno-političke organizacije Zveno, maja 1934. godine doveo je do raskida bugarske države sa VMRO. Okrećući se saradnji sa Frnacuskom i Jugoslavijom, zvenari su razoružali komitske čete i pohapsili političke vođe.
9. oktobra 1934. godine je jedan od pripadnika VMRO, Vlado Černozemski, u saradnji sa ustaškim pokretom, izvršio atentat u Marseju na jugoslovenskog kralja Aleksandra Karađorđevića.
Drugi svetski rat
Tokom Drugog svetskog rata, mnogo borci VMRO-a su se borili na strani Bugarske i nisu doživljavali bugarske trupe u oblasti Makedonije kao okupatorske. Dolaskom Svetozara Vukmanovića Tempa u Makedoniju 1943. godine, mnogi članovi VMRO prelaze na stranu partizana. 2. avgusta 1944. godine (što u Republici Makedoniji zovu Drugi Ilindan) u Manastiru svetog Prohora Pčinjskog je Antifašističko sobranje narodnog oslobođenja Makedonije sa Pankom Brašnarovom (revolucionarom iz Ilindanskog perioda) na čelu, proglasilo Republiku Makedoniju kao federalnu jedinicu u okviru Titove Jugoslavije, što je doživelo međunarodno priznanje.
Nakon Drugog svetskog rata VMRO prestaje da postoji.
Vetschau/Wětošow
Fečau ili Vitošo je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Oberšprevald-Lauzic. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.036 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12066320.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Oberšprevald-Lauzic Fečau ili Vitošo se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Oberšprevald-Lauzic. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 60 metara. Površina opštine iznosi 110,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.036 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Valle Grande, Frosinone
Valle Grande je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 502 m.
Cochran, Georgia
Kokran je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.150 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.150 stanovnika, što je 695 (15,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
IRNK (nukleozid-2'-O-)-metiltransferaza
iRNK (nukleozid-2'-O-)-metiltransferaza (, informacioni ribonukleatni nukleozid 2'-metiltransferaza, informacioni RNK (nukleozid-2'-)-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:iRNK (nukleozid-2'-O)-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Collégien
Koležjen je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna koja pripada prefekturi Torsi.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 3 165 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 877| stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,40 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od ????? metara (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 82 m).
IRNK (nukleozid-2'-O-)-metiltransferaza
Nukleozid pored terminalnog guanozina može da bude bilo guanozin ili adenozin. Formiranje 2'-O-metiladenozinske kape je ranije bilo klasifikovano kao EC 2.1.1.58.
Bugarska
Bugarska (Бългapия [ bɐɫˈɡarijɐ ] ; službeno Republika Bugarska, bug. Репyбликa Бългapия  [ rɛˈpublikɐ bɐɫˈɡarijɐ ] ), država u jugoistočnoj Evropi, u severoistočnom delu Balkanskoga poluostrva, između Rumunije (dužina granice 609 km) na severu, Turske (259 km) i Grčke (493 km) na jugu, Srbije (341 km) i Severne Makedonije (165 km) na zapadu te Crnog mora (378 km) na istoku; obuhvata 110 994 km2. Glavni grad Bugarske je Sofija.
Istorija Bugarske
Bugarska je na Balkanu imala snažne srednjevekovne države - Prvo bugarsko carstvo sa prestonicama u Pliski i Preslavu (VII-XI v.) i Drugo bugarsko carstvo sa prestonicom Veliko Trnovo u XII-XIV veku. U vreme drugog carstva bugarski vladari bili su i u rođačkim vezama sa srpskim dvorom. Sveti Sava je umro i sahranjen u Trnovu, prestonici bugarske države, u priprati crkve Četrdeset mučenika. Kako je bugarska srednjevekovna država pala pod vlast Osmanlija pre srpske, došlo je do preseljenja učenih duhovnika u despotovinu...
XVIII. i XIX. vek
Nacionalni preporod proistekao je kod Srba i Bugara iz težnji za oslobođenjem od turskog ropstva, kroz formiranje nacionalne ideje na novim, prosvetiteljskim osnovama. Važnu ulogu su pri tome imale ideje o slovenskoj uzajamnosti, koje su iz dela poput Istorije raznih slovenskih naroda, najpre Bugara, Hrvata i Srba Jovana Rajića, Stematografije Hristifora Žefaroviča, uticale i na bugarske preporoditelje. Nakon prosvetitelja, nacionalne barjake su poneli romantičari. Kada su srpski ustanici počeli da osvajaju sve veću autonomiju od Turaka, Obrenovići su podržavali na različite načine napore Bugara za oslobođenjem. Veliki broj bugarskih knjiga i neki časopisi su štampani u srpskim gradovima. S druge strane, Bugari su učestvovali u akcijama pobune u srpskim gradovima, kao npr. posle događaja na Čukur česmi.
San Leonardo, Bari
San Leonardo je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 408 m.
Protoafin-aglukonska dehidrataza (ciklizacija)
Produkt se neenzimatski konvertuje u eritroafin.
Connantre
Konantr je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1110 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 98 metara.
Croissy-Beaubourg
Kroasi Bobur je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 2.396, a gustina naseljenosti je iznosila 206 stanovnika/km².
Hehst boja
thumb|right|300px|Hemijska struktura Hoechst boje. 300px|thumb|right|Hoechst 33258 (magenta) vezana za mali žleb DNK (zeleno i plavo). PDB
Hehst boja (Hoechst boja) je član familije plavih fluorescentnih boja koje se koriste za bojenje DNK. Ove bis-benzimide je originalno razvila kompanija Hoechst AG. Postoje tri srodne boje: Hoechst 33258, Hoechst 33342, i Hoechst 34580. Boje Hoechst 33258 i Hoechst 33342 se najčešće koriste i imaju slične ekscitacione/emisione spektre.
Turneja četiri skakaonice
thumb|Schattenberg skakaonica u Oberstdorfu thumb|Olimpijske skakaonice u Garmisch-Partenkirchenu thumb|Bergisel skakaonica u Innsbrucku.
Natjecanje se sastoji od četiri pojedinačna natjecanja koja se boduju i za Svjetski kup.
Četiri skakonice su: 1. Schattenberg K-120, Oberstdorf, Njemačka 2. Olimpiya K-115, Garmisch-Partenkirchen, Njemačka 3. Bergisel K-120, Innsbruck, Austrija 4. Paul-Ausserleitner-Schanze K-125, Bischofshofen, Austrija
Bastrop County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 74.171.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 74.171 stanovnika, što je 16.438 (28,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Aleksandar Džombić
Aleksandar Džombić (19 avgust 1968, Banjaluka, SFRJ) je bosanskohercegovački političar, bivši ministar finansija Republike Srpske i predsjednik Vlade Republike Srpske.
Biografija
Osnovnu i srednju školu završio je u Banjaluci, a nakon 11 godina pokušavanja da završi prvu godinu na Elektrotehničkom fakultetu, diplomirao na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Banjaluci. Radio je u Gradskoj upravi Banja Luka, u Kristal banci AD Banja Luka kao referent, šef službe i rukovodilac projekta, te u Agroprom banci AD Banja Luka kao direktor. Prije izbora za ministra finansija, obavljao je funkciju izvršnog direktora u Novoj banci AD Bijeljina. Oženjen je i ima dvoje djece (jedno u braku a drugo van braka, s drugom ženom), a po nacionalnosti je Srbin.
Chinaglia, Padova
Chinaglia je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Zelienople, Pennsylvania
Zilijenopl je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.812, što je 311 (-7,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Carpani, Teramo
Carpani je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Strukturna genomika
thumb|Primer proteinske strukture iz [[Proteinska banka podataka|Proteinske banke podataka.]]
Carpani, Teramo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 734 m.
Strukturna genomika
Strukturna genomika nastoji da opiše trodimenzione strukture svih proteina kodiranih u datom genomu. Ovaj na genomu zasnovani pristup omogućava primenu metoda određivanja strukture visokog kapaciteta putem kombinacije eksperimentnih metoda i modelulskog modelovanja. Glavna razlika između strukturne genomike i tradicionalnog strukturnog predviđanja je da strukturna genomika pokušava da odredi strukturu svih proteina kodiranih genomom, umesto da se usredsređuje na jedan specifični protein. Sa dostupnošću potpunih genomskih sekvenci, strukturna predviđanja se mogu brže vršiti putem kombinacije eksperimentalnih i teorijskih pristupa, posebno zato što veliki broj dostupnih sekvenciranih genoma i rešenih kristalnih struktura omogućava modelovanje proteinskih struktura koristeći prethodno ređene homologe.
Za razliku od tradicionalne strukturne biologije, određivanje proteinske strukture primenom strukturne genomike se često vrši pre nego što je poznata proteinska funkcija. Proteinske strukture su blisko povezane sa funkcijom proteina, te strukturna genomika ima potencijal da pruži inforacije o mogućim proteinskim funkcijama. Osim izučavanja proteinskih funkcija, strukturna genomika se može koristiti za identifikaciju novih proteinskih savijanja i potentijalnih bioloških ciljeva sa primenom u procesu otkrivanja lekova.
Davenport, Nebraska
Davenport je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 294 stanovnika.
Nisko frekventno kolektivno kretanje u proteinima i DNK
Nisko frekventno kolektivno kretanje u proteinima i DNK je primena statističke termodinamike u izučavanju nisko frekventnih vibracija biomolekula.
Koncept nisko frekventnih fonona (ili unutrašnjeg kretanja) u proteinima je originalno predložen radi rešavanja problema deficita slobodne energije u proteinskom vezivanju. Tokom izučavanja interacija vezivanja proteina, npr. insulina i insulinskog receptora, primećeno je da primena uobičajenih komponenti promene slobodne energije, kao što su translaciona i rotaciona entropija, vodonično vezivanje, van der Valsove interakcije, i hidrofobne interakcije, ne objašnjavaju u potpunosti promenu slobodne energije reakcije. Jedan od pristupa za objašnjavanje deficita je da dolazi do dolazi do formiranja dodatnih vibracionih modova sa veoma niskim talasnim brojem u opsegu od 10–100 cm−1, koji odgovara frekventnom opsegu od 3×1011 do 3×1012 Hz.
Nisko frekventni modovi su uočeni primenom Ramanove spektroskopije kod niza proteinskih molekula i različitih tipova DNK. Ovi rezultati su dodatno potvrđeni putem eksperimenata neutronskog rasejavanja.
Pikromicin
Pikromicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 525,675 Da.
Alf (Mosel)
Alf je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 908 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135001.