cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niort
Niort je grad u Francuskoj u regionu Poitou-Charentes, u departmanu Deux-Sèvres.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 0.
Urmeniș (razvrstavanje)
Urmeniș ima više značenja:
Urzica (razvrstavanje)
Urzica ima više značenja:
Tony Award za najboljeg glavnog glumca u predstavi
Tony Award za najboljeg glavnog glumca u predstavi dodjeljuje se od 1947. godine najboljem glumcu bilo u originalnoj ili obnovljenoj postavi predstave.
Came (Francuska)
Kam je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Bajon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 681 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 30 metara (maksimalnoj 177 m, a minimalnoj 1 m).
Zhuang
right|300px|thumb|Zhuang u Guangxi Zhuang ili Džvan (vlastito ime: Bouчcueŋь/Bouxcuengh) je naziv za etničku grupu koja živi uglavnom u autonomnoj oblasti Guangxi Zhuang u južnoj Kini. Oni čine jednu od 56 etničkih grupa službeno priznate od vlasti Narodne republike Kine. Ima ih oko 18 miliona te su druga po veličini etnička grupa iza većinskih Han Kineza odnosno najveća etnička manjina u Kini.
Geografija
Džvani žive uglavnom u autonomnoj oblasti Guangxi Zhuang u južnoj Kini, ali ih ima i u provincijama Yunnan, Guangdong, Guizhou i Hunan.
Jezik
Postoje domorodački Zhuang jezici, koji su nekad bili beleženi kineskim pismom, ali se danas uglavnom koristi latinica, isto kao vijetnamski na granici s Vijetnamom).
Religija
Većina Džvana ispoveda tradicionalnu animističku vjeru odnosno kultove predaka, mada ih ima dosta koji su budisti, taoisti, a u poslednjih 100 godina i hrišćani, kao i muslimani u Guangxiju.
Historija
right|200px|thumb| drevni način pisanja naroda Zhuang
Zhuang su narod Tai porijekla, te su migrirali iz centralne Kine pre oko 5000 godina, slično kao i Malajci. Oni su se naselili u današnjoj provinciji Guangxi dok su se ostali narodi Tai preselili u Yunnan. Smatra se da su Tai narodi migrirali u potrazi za hranom, s obzurom da im je kultura razvila poseban sistem navodnjavanja pogodan za uzgajanje pirinča. S obzirom da je tlo bilo nepogodno za to u centralnoj Kini, Tai narodi su tražili mnogo plodnije nizine. Takođe je vrlo verojatno da je migracija rezultat borbi sa sve jačim kineskim državama koje su stekle nadmoć zahvaljujući mezolitskom (bronzanom) oružju. To sugerišu dugogodišnje borbe s Kinom, koja je Tai narode smatrala "varvarima", te koje su oko 1100. godine dovele do migracije iz južne Kine i stvaranja laošanske, tajlandske i Šan nacije, pa i tajskih grupacija u indijskoj oblasti Assam.
O Džvanima nema istorijkih zapisa sve do perioda Dong (istočne) dinastije Čou (475-221. pne.) u Kini. Kinezi su njihovu oblast nazivali Bai-Yue (Stotinu Yue - referenca na domoroce južne Kine). Istočni Guangxi je osvojio narod Han pod dinastijom Qin godine 214. pne. Han su u nastojanju da učvrste kontrolu nad tom oblasti sagradili Ling kanal te tako spojili reku Xiang s rekom Lijiang i stvorili plovni put između sjevera i juga.
Nezavisnu državu poznatu kao Nan Yue (Južni Yue, ili Vijetnam) je oko Cantona stvorio general Zhao Tuo nakon propasti dinastije Qin. Ovo kraljesvtvo su Džvani podržavali sve do propasti godine 111. pne. Dinastija Han (206. pne. -220. n.e.) je Zhuang kulturu smatrala neproduktivnom, pa je smanjila utjecaj lokalne vlasti i konsolidirala svoju preko vojnih uporišta u Guilinu, Wuzhou i Yulinu.
Godine 42. n.e. ustanak u Tonkinu je ugušila vojska pod generalom Ma Yuanom, koji nije htio samo pobjedu na bojnom polju, nego se istinski brinuo za interese naroda Zhuang. On je reorganizovao lokalnu upravu Zhuanga, poboljšao javne objekte, kopao kanale i proširio poljoprivredno zemljište kako bi nahranio naord. Njegivo delo je Zhuange učinilo civiliziranijim, te se hramovi njemu u čast mogu videti i danas.
Nagli priliv Yao imigranta iz Hunana nakon propasti dinastije Han je regiju učinio nestabilnom, jer su se Yao neprijateljski odnosili prema asimiliaciji.Oblast Guiping u Guangxiju, gdje su se naselili Yao, postaće središte revolucije protiv vladavine Hana i prouzrokovati velike patnje naroda Zhuang, usprkos toga što je njihov otpor asimilaciji bio pasivne prirode. left|200px|thumb|Zhuang tradicionalne nošnje Pod dinastijom Tang Guangxi je postao dio velike provincije Ling-nan Tao koja je uključivala današnji Hainan i Guangdong. Poznati naučnik Liu Zongyuan bio je prefekt u Liuzhouu. Međutim, Zhuang su, uznemireni kineskom ekspanzijom, podržali tajsko kraljevstvo Nanchao u Yunnanu. Guangxi je onda bio podeljen u oblast sa Zhuang većinom zapadno od Nanninga i oblast sa Han većinom istočno od Nanninga.
Nakon propasti dinastije Tang novo kinesko kraljevstvo zvano Nan Han (Južni Han)sa središtem Guangdongu je steklo minimalnu kontrolu nad Džvanima, ali je, mučeno nestabilnošću, bilo anektirano od kineske dinastije Song godine 971. Vladavina Nan Han rule nad Džvanima se temeljila nad minimalnom uplitanju kineskih vladara u život Džvana.
Oblast je nastavila biti izvorom nemira, što je dinastiju Ming (1368-1644) nateralo da taj problem reši posrednim načinom: Ming će dati poglavicama Zhuanga vojsku da napadaju Yaoe. Nakon što su Yao uništeni, Ming su iskoristili vojsku datu Zhuangima kako bi pobili vođe Zhuanga, i natjerali društvo Zhuanga da bez vođa prihvati čvrstu kinesku vlast. To je dovelo do možda najkrvavijeg perioda u toj inače mirnoj oblasti. U bitki kod klanca Rattan Gorge godine 1465. je zabeleženo preko 20.000 mrtvih. Ta politika Minga je na kraju propala, ali su veći gradovi u regiji prosperirali zahvaljujući ekonomskim reformama Minga.
Zajedno sa susjednim Guangdongom, Guangxi je postao oblašću u kojoj je cvala Sun Yat-senova nacionalistička revolucija. Nakon što je srušena dinastija Qing, Zhuang su poslali zastupnike u centralnu vladu da nastoje izboriti autonomiju Guangxija, ali kada godine protokolarnih aktivnosti nisu donijele ništa, tzv. "Guangxi klika" se godine 1927 okrenula otvorenoj pobuni. Održavajući prkosnu samoupravu pune dvije godine, Zhuang vođe Li Tsung-jen i Li Chi-shen su modernizirali Guangxi, ali je godine 1929. Chiang Kai-shek bezdušno ugušio njihovu pobunu. Usprkos neuspjeha Klike, Chiang ipak nije uspio Guangxi staviti pod direktnu upravu, i oblast je ostala nemirna do 1950. Kuomintangovo tlačenje Guangxija je dovelo do široke podrške komunistima. right|200px|thumb|Zhuang razboj Za vrijeme drugog svjetskog rata Guangxi je bio strateški važna meta japanske ekspanzije, pa su se Japanci iskrcali na obalu godine 1939. Slavne patriotske novine Dnevnik nacionalno spasa su štampane u Guilinu. Godine 1944. su Japanci započeli veliku ofanzivu s ciljem da osvoje zapadni dio Guangxija, ali su im žestoka Zhuang gerila i kineski protunapad nanijeli težak poraz.
Godine 1958., nakon vijekova pod kineskom vlasti, Zhuang su konačno ostvarili svoj dugo iščekivani cilj: autonomiju. Otkad je stvorena Zhuang autonomna oblast Guangxi, Zhuang su se vratili svom idealističkim načelima iz 1. vijeka: sačuvati zasebni Zhuang identitet, a istovremeno biti integralni dio Kine. Neki kažu da se u tome otišlo predaleko i da su Zhuang potpuno asimilirani. Stariji Zhuang se smatraju otuđenima, jer je jezik reformiran, a oni ne mogu pisati na novi način. Zhuang autonomna oblast Guangxi je, inače, pod ekonomskom depresijom od 1970.
Diskretni šarm buržoazije
Le Charme discret de la bourgeoisie je francusko-italijansko-španski igrani film snimljen 1972. godine u režiji Luisa Buñuela. Po žanru je crna komedija, a protagonisti su nekoliko prijatelja, pripadnika buržoazije, koji odlaze na večeru da bi tamo shvatili kako su ih tamo očekivali dan kasnije, te ih očekuje niz bizarnih i nadrealnih pustolovini. Osnovni zaplet pruža tek okvir za seriju od nekoliko vinjeta koji često prikazuje snove protagonista.
Buñuel je nakon svog prethodnog filma Tristana, usprkos uspjeha kod kritie, izjavio kako se namjerava povući tvrdeći da se u svojim filmovima "počeo ponavljati i da ne može pružiti ništa novo". Filmski producent Serge Silberman mu je, međutim, dao ideju za novi film ispričavši anegdotu o tome kako je zaboravio na večeru na koju je bio pozvao prijatelje. Buñuel je prilikom snimanja prvi put eksperimentirao sa novim, modernim tehnikama režije, koji su uključivali korištenje video-monitora, te su mu omogućili da prvi put malo češće koristi za njegovu dotadašnju filmografiju nekarakteristične zumove i vožnje.
Iako se Buñuel u svom filmu tematski naslanjao na neke svoje ranije radove kao što je Anđeo uništenja, kritičari su ga prepoznali i kao veliko osvježenje u njegovom opusu, a motiv latinoameričke gerile koji se nakratko pojavljuje u filmu je bio i politički aktualan. Film je doživio i komercijalni uspjeh, te se često naziva Buñuelovim najkomercijalnijim ili širokoj publici najpristupačnijim filmom. Njegov uspjeh se odrazio i na niz prestižnih priznanja od kojih je najpoznatiji Oscar za najbolji strani film.
Caparde (Lukavac)
Caparde je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Lukavac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 814 stanovnika.
Las Bugambilias, Cihuatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
San Martín Toltepec (razvrstavanje)
San Martín Toltepec ima više značenja:
Urlați (razvrstavanje)
Urlați ima više značenja:
Braida, Salerno
Braida je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 411 m.
Helenistička civilizacija
thumb|250px|Helenistička civilizacija Helenistička civilizacija je izraz kojim se opisuju kulturna dostignuća država Antičke Grčke, Bliskog Istoka i Jugozapadne Azije u helenističkom periodu Starog vijeka, odnosno od oko 330. pne. do 30. pne. Pod time se podrazumijevaju kako kultura polisa i drugih područja Stare Grčke, tako i država nastalih osvajanjima Aleksandra Velikog, odnosno koje su nakon tog perioda bile posredno izložene helenizaciji. Za helenističku civilizaciju je karakteristično da je predstavljala svojevrsni spoj dotadašnje starogrčke, odnosno "zapadne" kulture koje su na novosvojena područja donosili grčki vladari i kolonisti te utjecaja starosjedilačkih kultura (prvenstveno mezopotamske i iranske).
Helenistički vladari su u tom periodu, nastojeći ojačati vlast nad noovosvojenim područjima, poticali kolonizaciju, a što se odrazilo na stvaranje novih gradova kao što su Seleukija, Antiohija i Aleksandrija, od kojih će potonja postati kulturno središte antičkog svijeta. Kolonisti, pak, više nisu dolazili iz jednog "matičnog" grada, nego i iz različitih područja, što je podsticalo razvoj novog zajedničkog grčkog dijalekta poznatog kao helenistički grčki.
Uriu (razvrstavanje)
Uriu ima više značenja:
Berkane
Berkane (berberski: Aberkan, arapski: بركان) je grad od 109,237 stanovnika na sjeveroistoku Maroka u Regiji Oriental.
Grad je svoje ime dobio po svom svecu zaštitniku Muhamedu Aberkanu koji je bio crnac (aberkan na berberskom znači crn).
Njegovi stanovnici su porijeklom ili berberski Zenate ili marokanski Arapi, ali su danas toliko izmješani da ih je teško raspoznati.
Geografske karakteristike
Berkane leži u plodnoj ravnici Trifa na nadmorskoj visini od 145 metara, udaljen 15 km od granice sa Alžirom i svega 24 km od Sredozemnog mora i ljetovališta Saïdia. Od svog regionalnog administrativnog centra Oujde udaljen je 60 km.
Historija
Historija mjesta može se pratiti od 1830. kad se pripadnici berberskog plemenskog saveza Zenata doseljavaju u taj kraj.
Gotovo sve do kraja 19. vijeka ravnica oko grada bila je obrasla šumom i divljom makijom a Berkane je bio selo koje je 1911 imalo svega 368 stanovnika. Burkane je u grad izrastao za Francuskog protektorata u Maroku tako da je već 1926 dosegao brojku od 3265 stanovnika.
Privreda
Današnji Berkane je administrativno-trgovački centar poljoprivrednog kraja (agrumi), u nedalekom ljetovalištu Saidiji razvijen je turizam.
Preduzetnik
Institucionalni preduzetnik koji snadbeva preduzeće sopstvenim kapitalom ili spostvenom radnom snagom je vezani preduzetnik. Institucionalni preduzetnik snosi rizike u okviru neto efekta poslovanja. Izuzetak je preduzetnik koji se vezuje za kapital. On može da snosi rizik i šire, van neto efekta poslovanja (preduzetničke dobiti).
C11H22O
Molekulska formula C11H22O se može odnositi na:
Los Cárdenas, Matamoros
Los Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Cerik (Lukavac)
Cerik je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Lukavac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 316 stanovnika.
La Roche-sur-Yon
La Roche-sur-Yon je grad u Francuskoj u regionu Pays de la Loire, u departmanu Vendée.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 0.
Petrovaradin
Petrovaradin je gradsko naselje i sedište gradske opštine Petrovaradin, grada Novog Sada u Južnobačkom okrugu i nekadašnji utvrđeni grad pored Dunava. Danas je deo užeg gradskog područja Novog Sada. Prema popisu iz 2011. bilo je 14810 stanovnika.
Geografija
Nalazi se na desnoj obali Dunava, nastalo uz istoimenu tvrđavu, koje sa Majurom, kao i Sremskom Kamenicom, Ledincima i Bukovcem čini jednu gradsku opštinu u sastavu Novog Sada. Kroz naselje prolaze međunarodni put i železnička pruga, koji povezuju srednju sa jugoistočnom Evropom, a tuda idu i putevi od tranzitnog značaja Novi Sad - Ruma i Novi Sad - Beočin - Ilok.
Prirodne karakteristike
mini|levo|220p|Glavna ulica u Petrovaradinu Atar naselja zauzima površinu od 2.591 hektar. U reljefu se izdvajaju tri morfološke celine: Fruška gora, lesna zaravan i aluvijalna ravan Dunava. Ogranak fruškogorske planine završava se Petrovaradinskom stenom na kojoj se nalazi Tvrđava. Prema Sremskoj Kamenici je klizna zona zvana Trandžament, a prema Sremskim Karlovcima Puckaroš.
Lesna zaravan ima najveću širinu, preko dva kilometra, južno od grada na području Mišeluka i Alibegovca, dok se prema Karlovcima sasvim sužava i već kod Tekija pruža u vidu usle trake. Aluvijalna ravan javlja se pored Dunava u vidu fragmenata. Kroz Petrovaradin prolaze dva potoka, Rokov i Bukovički, pored nekoliko manjih, a postoje i bare i močvare.
Piazza Caduti, Bergamo
Piazza Caduti je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Petrovaradin
Prirodne karakteristike
Dunav ovde pravi veliki meandar oko tvrđavske stene i tu se njegova širina smanjuje na 300 metara, što je i najmanja na južnom delu Panonije.
Demografija
mini|250p|Hram svete Petke U naselju Petrovaradin živi 11267 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,5 godina (37,6 kod muškaraca i 39,2 kod žena). U naselju ima 4832 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,89.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Piazza Caduti, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3541 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Petrovaradin
Demografija
Broj žitelja Petrovaradina stalno raste u novijoj istoriji, što je posledica doseljavanja, jedno vreme i prirodnog priraštaja, jačanja privrede, a pre svega blizine velikog grada. Većina žitelja Petrovaradina radi u Novom Sadu. Broj dnevnih migranata 1991. godine iznosio je 2.270 koliko je ljudi svakodnevno odlazilo na posao u Novi Sad. Osim toga, u Novi Sad svakodnevno odlaze učenici srednjih škola i studenti.
Po popisu iz 1991. godine, Petrovaradin kao grad imao je 11.285 stanovnika, taj broj se kasnije povećao zahvaljujući najviše doseljenicima iz zapadnih krajeva bivše Jugoslavije. 2005. Petrovaradin je imao 15.266 stanovnika, od kojih su većinu činili Srbi sa brojnim nacionalnim manjinama.
thumb|300px|Mapa opštine Petrovaradin
Praistorija
Prema ranijim saznanjima, na Petrovaradinskoj tvrđavi prvo ljudsko naselje postojalo je još 4500. godina pre nove ere ali nakon arheoloških otkrića na samom početku istraživanja istorija ovog prostora pomerena je na period 19.000-15.000 godina pre nove ere. Zahvaljujući tome znamo da čovek u kontinuitetu nastanjuje prostor Petrovaradinske stene od praistorije do danas, pa čak i paleolitu kada su se ljudska staništa uglavnom nalazila u pećinama.
Istraživanjem ostataka naselja iz mlađeg bronzanog doba (3000 godina pre nove ere) arheolozi su pronašli i bedeme pojačane koljem i palisadama iz tog perioda koji svedoče da je još u vreme tzv. vučedolske kulture postojalo utvrđeno naselje.
Srednji vek
Posle eneolita na Petrovaradinskoj steni su se smenjivale različite kulture. Oko stote godine pre nove ere ove prostore naseljavaju Kelti koje sto godina kasnije smenjuju Rimljani koji utvrđivanjem granice na Dunavu grade tvrđavu Kuzum (lat: Cusum) koju će u petom veku razoriti Huni. Polovinom XIII veka skoro na istom mestu naseljavajcu se katolički monasi iz reda " cistercita" ( lat. 'ordo cisterciensis'). Dozvolom ugarskog kralja Bele IV grade manastir koji nazivaju Belakut. Manastir je nakon provale Tatara utvrđen.
Veći značaj tvrđava dobija sa povećanom opasnošću od novoh osvajača - Turaka Osmanlija. U Petrovaradinu često je boravio mađarski kralj Matija Korvin. Tu je 1463. godine sklopio ugovor sa Mletačkom republikom i istovremeno razgovarao sa vlastelom oko odbrane od Turaka. Godine 1475. godine Korvin donosi odluku da zarati sa Turcima. Mađarski kralj Vladislav II takođe posećuje Petrovaradin gde raznim olakšicama podstiče napore da se sakupi više radne snage na opravkama kula i bedema. Nadbiskup Petara Varadi 1501. godine uz velike napore uspeva da obnovi tvrđavu.
Izgled Petrovaradinske tvrđave u srednjem veku
Tvrđava se sastojala iz dva dela - spoljašnjeg i unutrašnjeg. Glavna kapija spoljašnjeg zida koja je imala mali pokretni drveni most sagrađena je tokom XV veka. Ispred spoljnog zida tvrđave nalazio se dubok rov. Spoljni zid je samo sa istočne strane imao sve polukule ojačane potpornim stubovima. Od spoljne kapije vodio je put prema kapiji unutrašnje tvrđave koja je bila pravougaonog oblika. Istočni zid unutrašnje tvrđave je bio zajednički zid sa spoljašnjim zidom. Gde su bili spojeni bio je ojačan polukulama. Ovaj zid je takođe bio pojačan potpornim kosim stubovima a na zapadnoj strani je imao dve polukule kao pojačanje. U sredini unutrašnje tvrđave nalazila se crkva čija je apsida bila okrenuta ka istoku. Sa obe strane crkve nalazili su se okrugli rezervoari za vodu. U severozapadnom delu unutrašnje tvrđave nalazila se komandantova palata. Na levoj obali Dunava nalazio se mostobran oko koga je bio rov ispunjen vodom. Na zapadnoj strani zida mostobrana nalazila se kula za artiljerijsku bateriju sa pet otvora za topove. Na severnoj i južnoj strani zida nalazile su se kapije.
U svom zapisu Evlija Čelebija o Petrovaradinskoj tvrđavi kaže:
„Grad Varadim leži na obali reke Dunav, njegova citadela ima šestougaoni oblik a nalazi se na jednom visokom brdu koje se diže nebu pod oblake. To je nepristupačan, čvrst i u istinu star grad... Grad ima sedam velikih kula, svi bastioni izgrađeni su skladno... U tvrđavi ima svega dve stotine daskom pokrivenih kuća bez ograda i bašta, zatim Sulejman-hanova džamija, skladište municije i žitni ambari... Na jugoistočnoj strani nalaze se samo bregovi i po njima sve sami vinogradi.“
Vladavina turaka
Godine 1525. u Petrovaradinskoj tvrđavi bilo je svega 1000 konjanika i 500 pešaka da bi se krajem godine taj broj povećao na 4000 vojnika. Prer opasnošću od Turaka zapovedništvo nad Petrovaradinom preuzeo je Pavle Timori, raniji zapovednik Budimskog grada. Njegovi zahtevi za pojačanjem u vojsci i novcu nisu stizali. Umesto od pomoći, od kralja Lajoša II, stiže samo uputstvo da se sa glavnim snagama prebaci na levu obalu Dunava a zapovedništvo nad tvrđavom prepusti Đorđu Alapiju. Pod zidine Petrovaradina 13. jula 1526. godine stigla je turska vojska jačine 40.000 ljudi predvođena velikim vezirom Ibrahimom. Sultan Sulejman Veličanstveni se sa glavnimom svojih snaga ulogorio kod Iloka. Nakon dvonedeljne opsade i uz upotrebu minskog napada turci su uspeli da osvoje tvrđavu čiji su gotovo svi branioci poginuli. Petrovaradin pod turskom vlašću kao i ogroman deo Ugarske države ostaje sve do Velikog bečkog rata (1683-1699). Nakon upada u Austriju i neuspele opsade Beča, Turska vojska počinje povlačenje i u nizu poraza napušta većinu gradova kao i Petrovaradin. Glavnina carske austrijske vojske koju su činili 27 bataljona pešadije i 77 eskadrona konjice stigla je u Petrovaradin 18. jula 1688. godine. U prisustvu ove vojske oko 3000 vojnika određeno je da se radi na ojačavanju tvrđave. Popravljene su samo breše i izgrađen rov sa četiri redute na mestu današnjeg Podgrađa ispred koga je bio rov ispunjen vodom. Takođe su se tu nalazile sedam napuštenih i spaljenih kuća. Takođe je podignut i pontonski most. Nakon proterivanja Turaka iz Petrovaradina započinje rušenje stare srednjevekovne tvrđave kako bi se započela izgradnja nove po tada najmodernijem sistemu gradnje fortifikacija. Želeći da povrati izgubljenu tvrđavu Turci započinju nekoliko pohoda. Doživljavaju strahovite poraze u bitkama kod Slankamena 1691 i bitke kod Sente 1697. godine a usled loših vremenskih prilika napuštaju opsadu Petrovaradina 1694. godine.
Opsada 1694. godine
Pred opasnošću od Turaka, na Petrovaradinskoj tvrđavi se dosta radilo. Izgrađena su dva pojasa zemljanih šančeva na južnoj strani tvrđave. Ovaj element poljske fortifikacije, prvi put se pominje 1692. a dupliran je 1694. godine po nalogu grofa Karafe. Veliki vezir Surmeli Ali-paša stigao je iz pravca Beograda pre Petrovaradinsku tvrđavu 9. septembra 1694. godine. Dunavom je plovila turska ratna flotila. Namera je bila da opsadom zauzmu tvrđavu. Bombardovanje je počelo 12. septembra sa kopna i vode. Koncentracija turske artiljerijske vatre bila je na šančeve, vodeni grad, dve redute uzvodno od mostobrana i austrijsku vojski ispred mostobrana. Postavljanje turske artiljerije na Veliko ratno ostrvo prilikom ove opsade dovešće kasnije da se na tom mestu sagradi jedno malo utvrđenje. Ispred zemljanih šančeva Turci su napravili prvu palalelu od koje su dalje kopali sape prema šančevima kako bi započeli minski napad. Takođe su bacanjem balvana u Dunav pokušali da poruše dva pontonska mosta kao i plivačima koji su makazama trebali da prerežu konopce koji su držali pontonske mostove. Oslanjajući se na tvrđavu, Austrijanci su 14. septembra ispadom pokušali da razbiju opsadu ali su bili odbačeni. Uspeli su, međutim, da spreče razbijanje pontonskih mostova. Sačuvavši pontonske mostove Austrijanci su prebacili konjicu i pešadiju koja je kao pojačanje stigla iz Futoga. Napadi na turske položaje natsavljeni su do 19. septembra ali takođe bez uspeha. U međuvremenu, Šajkaška flotila je nizvodno zaplenila turske šajke koje su bile namenjene za snabdevanje hranom. Svakodnevne borbe, kiša, vetrovi, velike hladnoće iscrpljivali su Turke. Velika bujica je preplavila turske rovove i odnela šatore. Novonastale neprilike i pojava epidemija među turskom vojskom kao i približavanje predstojeće zime nakon samo 23 dana opsade, počelo je povlačenje prema Beogradu.
Početak obnove tvrđave i bitka 1716. godine
Katastrofalan poraz Turske vojske kod Sente stvorio je povoljne uslove za austrijance na mirovnim pregovorima u Karlovcima 1699. godine. Prvi plan za izgradnju tvrđave izradio je inženjerski pukovnik grof Matijas Kajzersfeld a naredni inženjerski pukovnik grof Luiđi Ferdinando Marsilji. Za izvršenje radova bio je zadužen inženjerski pukovnik Mišel Vamberg a nakon njegove smrti (1703.) inženjerski pukovnik Gisenbir do 1728. godine. Tvrđava je polako dobijala svoj oblik. Sagrađeni su bastioni, ravelini i kontragarde na gornjoj tvrđavi. Položeni su temelji stalnih objekata. Sagrađen je novi mostobran i malo utvrđenje na Velikom ratnom ostrvu. Bedemi donje tvrđave ozidani su 1711. godine.
Radove prekida izbijanje novog Austrijsko-turskog rata (1716-1718). U nastojanju da izmeni odluke Karlovačkog mira Turska je preduzela pohod na Austriju. Princ Eugen Savojski došao je u Futog 9. jula 1716. godine sa 42.000 pošaka i 23.000 konjanika. U Petrovaradinskoj tvrđavi se već nalazilo 8.000 vojnika. Tokom 26, 27 i 28 jula Veliki vezir Damad Ali-paš a je prešao Savu sa oko 150.000 vojnika. Između Petrovaradina i Karlovaca 2. avgusta došlo je do sukoba predhodnica. Grof Palfi sa 1.300 konjanika i oko 500 pešaka naišao je na 15.000 turkih konjanika. Nakon višečasovne bitke Palfi se povukao ka Petrovaradinu. Opkolivši Petrovaradin turska vojske je započela bombardovanje i kopanje rovova ka tvrđavi. Sa druge strane tokom noći između 4 i 5 avgusta Eugen je prebacio svoje trupe na Sremsku stranu i u rano jutro napao tursku vojsku koja nije očekivala napad. Levo krilo austrijske vojske pod komandom grofa Aleksandra Virtenberga snažno je udarilo na tursko desno krilo. Zajedno sa levim krilom austrijski centar je napao janičare koji se se snažno suprotstavili i odbili napad i potisnuli ga u centar. Regrupisanjem snaga u centru Eugen je uspeo zaustaviti napad i levo krilo je dobilo otvoren put ka mestu gde se nalazio Damad Ali-paša koji je ispred svog šatora sa najvišeg brda posmatrao bitku. Udarom desnog krila i rezervnih trupa austrijske vojske turska linija odbrane je počela pucati. Konjica koja je trebala da pomogne janičarima se okrenula i napustila bojište. Među turskim vojnicima je nastala panika i nered koja se prenela i na zapovedništvo. Bitka je do 11 časova bila rešena. Turska vojska se u paničnom begu povlačila prema Beogradu a Veliki vezir je poginuo. Postoji nekoliko verzija njegove smrti. Jedna kaže da je videvši bezizlaznu situaciju seo na konja i zajedno sa grupom najodanijih boraca uleteo u srce bitke gde je bio pogođen puščanim metkom dok je prema drugoj izvršio samoubistvo. Beživotno telo Velikog vezira je preneto u Beogradsku tvrđavu gde je sahranjen. Sjajna ofanzivna taktika Eugena Savojskog i vođenje trupa njegovih generala rešilo je bitku sa dvostruko brojčano nadmoćnijim neprijateljem za četiri sata. Austrijski gobici su iznosili 2212 poginula vojnika, 2358 ranjenika od toga 206 oficira. Gubici među turkom vojskom su procenjeni između 6.000 i 30.000 vojnika. Austijanci su zaplenili ogromnu količinu ratnog materijala koja je procenjena na 2.500.000 guldena. Ova velika bitka je ostavila tragove koji se i danas vide u toponima okolnim brda: Vezirac, Alibegovac i Tatarsko brdo. Nakon bitke kod Petrovaradina Eugen je u narednoj godini osvojio Temišvar i Beograd čime su stečeni povoljni uslovi za sklapanje mira Požarevcu kojim je Austrija dobila Banat i severni deo Srbije.
Nastavak izgradnje tvrđave
Pošto je granica između Austrije i Turske sa Srema pomerena na centralnu Srbiju Petrovaradinska tvđava je ostala u pozadini i manje važna. Radovi na izgradnji su usporeni a zastoj nastaje 1728. godine. Sve do 1753. godine na tvrđavi se radilo samo ono što je bilo najnužnije. Nijedan započeti objekat nije bio završen. U izveštaju komisije Ratnog saveta iz 1735. godine vidi se da je istočna strana hornverka bila otvorena a zemljani bedemi donje tvrđave su bili zapušteni i napola srušeni. Predložen je plan da se ovi nedostaci otklone ali nikakvog pomaka nije bilo.
Zamašni radovi na tvrđavi započeti 1753. godine menjaju izgled vodenog grada, gornje tvrđave, mostobrana, "hornverka", ruše se neozidani bedemi "kronverka". Izgrađuju se nove kasarne, barutni magacini, staje i topovse šupe i konjušnice. Ovi radovi rađeni su do 1766. godine.
Vojni inženjer i komandant minerskog korpusa major Šreder započine 1764. godine planove na izgradnji kontraminskog sistema (Podzemne vojne galerije) ispod "hornverka" u dužini od 16 kilometara. Izradnja kontraminskog sistema potrajala je do 1776. godine.
Zvanično, poslednji radovi na izgradnji tvrđave su obavnjeni 1780. godine ali se sa radovima produžilo do 1790. godine kada petrovaradinska tvrđava postaje najsavremenije naoružana tvrđava cele Monarhije. Tadašnje njeno naoružanje sastojalo se od 400 artiljerijskih oruđa rezličitog kalibra što je za tadašnje prilike bio izvanredno veliki broj.
Slobodna streljačka kompanija
Privilegovan status u okviru Sremske vojne granice stekao je Petrovaradin, ali ne u obliku vojnog komuniteta bego kao Slobodna straljačka kompanija (nem. Frey Schützen Compagnie). To se dogodilo 31. oktobra 1748. godine kada je Regulativ generala Engelshofena stupio na snagu a koji je Dvorski ratni savte potvrdi 10. marta 1751. Kao Slobodna streljačka kompanija Petrovaradin je uključen Petrovaradinsku regimentu, ali je jurisdikciju nad njim imao Dvorski ratvi savet u Beču, koji ju je ostvarivao preko komandanta Petrovaradinske tvrđave. Kompanija je imala 220 strelaca-građana, a njen glavni cilj zadatak bila je odbrana tvrđave u slučaju opsade, kao i snabdevanje vojske u Tvrđavi i opsluživanje oficira i vojnih službenika u njoj. Inače, svi su bili oslobođeni od redovne vojno-graničarske službe. Na čelu Kompanije, kao organ vlasti, bio je kapetan koga je imenovala Slavonska generalna komanda čije je središte bilo u Osijeku. Punopravni članovi Kompanije, odnosno strelci, prolazili su kroz vojnu obuku delom kod topova, kao artiljerci, delom sa puškama kao strelci. Kompanija je imala svoj pečat, grb i zastavu na koju su građani polagali zakletvu vernosti. Stanovnici Kompanije bili su svrstani u dve kategorije: slobodne strelce (ili građane) i bećare. Godine 1766. u Kompaniji bilo je 370 građanskih (streljačkih) i 70 bećarskih porodica. Stanovnici Petrovaradina tog doba bili su austrijski Nemci i Nemci iz Rajha, Česi, Hrvati odnosno (Slavonci-katolici), a u manjoj meri Jermeni, Cincari i Jevreji a kasnije i Srbi iz Komuniteta Bukovac priključeni Petrovaradinu 1777. Godine 1787. prestala je da postoji Kompanije slobodnih strelaca, a Petrovaradin je i faktički i formalno dobio status komuniteta. Kada je 1808. došlo do stvaranja građanske milicije (nem. Landver), Petrovaradinski komunitet uključujući i Bukovac, trebao je da srži dve kompanije ili čete, kao rezervu za posadu u tvrđavi u vreme velike ratne opasnosti.
Tvrđava u 19. veku
Nakon propasti Prvog srpskog ustanka, njegov vođa, vožd Đorđe Petrović, pored još nekih vođa ustanka bio je zatočen u Petrovaradinskoj tvrđavi.
Kao tokom 18. veka tako i u 19. veku tj. od njenog osnivanja 1750 do 1880, jedinice Petrovaradinske regimente učestvovale su u 30 ratova i preko 140 bitaka koje je Austrija vodila širom Evrope.
Nakon velikih poplava 1827 i 1832. godine u Dunav je potonulo mala fortifikacija koja je bila izgrađena na Velikom ratnom ostrvu.
Prvi svetski rat
Nakon Sarajevskog atentata odnos vlasti prema slovenskom stanovništvu veoma se pogoršalo. U Petrovaradinu je zabranjen rad Hrvatskog pjevačkog društva "Neven", Hrvatske čitaonice i Hrvatskog sokola. Posle prodora srpske vojske u Srem 1914. godine došlo je do hapšenja velikog broja Srba iz Srema. Većina njih je internirana u Petrovaradin i smeštena u već pripremljene logore. U logoru je bilo preko 2000 lica. Neki su optuženi za veleizdaju i izvedeni pred vojni sud. Oni su bili osuđeni na smrt i streljani su na Petrovaradinskoj tvrđavi 14. oktobra 1914. godine. Tri dana kasnije sud je osudio na smrt još 37 ljudi nad kojima je odmah izvršena smrtna kazna.
Za vreme rata U Petrovaradinu je bio smešten veliki broj zarobljenika sa balkanskog i italijanskog fronta. Oni su korišteni kao besplatna radna snaga za izgradnju nasipa na desnoj obali Dunava. U Petrovaradinskoj vojnoj bolnici nalazio se veliki broj ranjenika. Jedno vreme u Petrovaradinu se nalazila i Ratna komanda protiv Srbije.
Nakon proboja Solunskog front i oslobođenja Srbije srpska vojska je nastavila napredovanje na sever i 9. novembra 1918. godine ušla je u Petrovaradin zajedno sa francuskim kolonijalnim trupama iz Senegala.
Čovek koji je spasao Petrovaradinsku tvrđavu
Nakon Prvog svetskog rata, Petrovaradinska tvrđava ulazi u sastav novoformirane države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Kako su, razvojom vojne tehnike, tvrđave sagrađene tokom 17. i 18. veka izgubile svoj strategijski značaj i namenu, vojni vrš odlučuje da se potpuno ili delimično sruše tvrđave u Beogradu, Osijeku, Brodu, Rači, Karlovcu... na listu za rušenje bila je i Petrovaradinska tvrđava. Pukovnik Dragoš Đelošević, čovek koji je bio zadužen ovaj nezahvalan posao naredio je rušenje ovih tvrđava ali je poštedeo te sudbine Petrovaradinsku tvrđavu. Govorilo se da ju je poštedeo jer mu je bila "suviše lepa da bi je srušio".
La Mezcalera (razvrstavanje)
La Mezcalera ima više značenja:
Petrovaradin
Škole u Petrovaradinu
U Petrovaradinu se nalazi Osnovna škola „Jovan Dučić“ u Preradovićevoj ulici i odeljenje te škole koje se nalazi u ulici Franje Malina.
Pijaca u Petrovaradinu
Petrovaradinska pijaca se nalazi između Preradovićeve ulice i ulice Račkog. Pijaca je potpuno uređena i nalazi se u sistemu preduzeća „Tržnica“ Novi Sad.
C11H15NO3
Molekulska formula C11H15NO3 se može odnositi na:
Paila, Parras
Paila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Parras.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Fisk, Missouri
Fisk je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 342, što je 21 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Geuši
Geuši je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 10 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 35 stanovnika).
Demografija
U naselju Geuši živi 10 punoletnih stanovnika a prosečna starost stanovništva iznosi 61,3 godina (56,3 kod muškaraca i 64,7 kod žena). U naselju ima 6 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,67.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Culhua
Culhua (Culhuaque).- Stari indijanski civilizirani narod nastanjen u pred-konkvistadorsko doba na poluotoku što odvaja jezero México od jezera Xochimilco. Oni su naselili Culhuacan negdje u 12. stoljeću i isprva su bili gospodari nad plemenom Mexica, odnosno do utemeljenja |Tenochtitlana. Sredinom 14. stoljeća, u vrijeme ekspanzije Tepaneka iz Azcapotzalca, porazili su ih Asteci. Sam grad osvojen je 1428.
Ćilim (TV film)
Ćilim je jugoslavenski televizijski film snimljen 1980. godine u produkciji TV Sarajevo i u režiji Aleksandra Jevđevića. Po žanru je mješavina drame i crne komedije. Radnja se događa u Sarajevu početkom 20. vijeka, i prikazuje kako se jedan od njegovih žitelja, izluđen siromaštvom, objesi rukama na željeznički most, a što potakne njegove sugrađane da ga pokušaju spasiti tako da traže ćilim koji bi trebao ublažiti pad.
Uloge
Ostale uloge ▼
Geograf
Geograf je znanstvenik čije je područje proučavanja geografija, znanost o Zemljinoj prirodnoj okolini i ljudskom staništu.
Iako su geografi povijesno poznati kao ljudi koji izrađuju karte, izrađivanje karata zapravo spada u područje kartografije, koja čini poskup geografije. Geograf je sposoban proučavati ne samo fizičke detalje okoline nego i učinak okoline na čovjeka i ekologiju, vrijeme i klimu, ekonomiju i kulturu.
Vještine potrebne da se postane geografom temelje se na prirodnim znanostima, ali se nalaze i pod utjecajem društvenih znanosti. Moderni se geograf uglavnom fokusira na rješavanje ekoloških i lokacijskih problema suvremenog društva.
Mnogi se moderni geografi prvenstveno bave kartografijom i geografskim informacijskim sustavima. Oni su često zaposleni u lokalnim, državnim i federalnim vladinim agencijama kao i u privatnom sektoru ekoloških i inženjerskih tvrtki.
thumb|250px|Geograf
Geograf je također naziv slavne slike Johannesa Vermeera koja se često povezuje s Vermeerovim Astronomom. Smatra se da obje slike predstavljaju rastući utjecaj i uspon u prominentnosti znanstvenog djelovanja u Europi u vremenu njihova nastanka, 1668-69.
Curti, Caserta
Curti je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Cuitlahuaca
Cuitlahuaca, staro Nahua pleme koje je u astečko  doba bilo naseljeno između jezera Chalco i Xochimilco, Meksiko. Na jugu su bili okruženi plemenima Xochimilca, Mixquica i Chalca, sjeverni su im susjedi bili Culhua ili Culhuaque, Mexica (Tenochca) i Acolhua. Nema sigurnih podataka kada je utemeljen njihov grad Cuitláhuac (sada Tláhuac). Prema nekim dokumentima to je bilo 1222., no postoji sumnja da se to zbilo prije 1171. Njihov prvi vladar bio je Cohuatomatzin. U 15. stoljeću došli su pod vlast Asteka.
Busenberg
Buzenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Jugozapadni Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.365 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7340002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Jugozapadni Palatinat Buzenberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Jugozapadni Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 metara. Površina opštine iznosi 9,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.365 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 142 stanovnika/km².
Altori, Grosseto
Altori je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Míl Espáine
U irskoj mitologiji Míl Espáine ili Míl Espáne, ponekad latiniziran kao Milezije (Milesius; također Miled/Miledh) je zajednički predak posljednjeg valja doseljenika u drevnu Irsku, poznatih kao "sinovi Míla" ili Milezijanci, a od kojih potiče većina irskih Gela.
Prema tim legendama Mil je bio najamni vojnik koji se borio u Skitiji i Egiptu prije nego što mu je prorečeno da će mu potomci vladati Irskom. Čuvši za to, krenuo je na zapad i vodio mnoge borbe prije nego što je stigao do Iberije. Do Irske, međutim, nije stigao; umro je prije nego što je mogao otploviti.
Imao je brata po imenu Íth koji je sa tzv. Bregonove kule mogao vidjeti Irsku u daljini. Zajedno sa Milovom udovicom po imenu Scota je otplovio u Irsku kako bi istražio otok, ali su ga ubili Mac Cuill, Mac Cecht i Mac Gréine, kraljevi tamošnjeg naroda [Tuatha Dé Danann]]. Čuvši za to, osam Milovih sinova i devet Ithove braće su otplovili na sjever kako bi ga osvetili. Od njih devetoro su preživjeli samo Erimon i Eber Finn, ali su uspjeli poraziti Tuatha Dee i zavladati Irskom.
Današnji historičari vjeruju da je Míl Espáine najvjerojatnije pseudohistorijska izmišljotina iz ranog srednjeg vijeka, odnosno da njegovo ime potiče od latinskog izraza Miles Hispaniae ("vojnik Španije"). Kao kandidati za izvor legende se navodi pseudohistorijski tekst Historia Brittonum iz 9. vijeka i knjiga Isidora Seviljskog Historija Gota, Vandala i Sveva u čijem se uvodu navodila da je Hispanija "majka svih rasa".
Los Huesos, Rioverde
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1588 m.
San Francisco Tlalcilalcalpan, México
San Francisco Tlalcilalcalpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 11059 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2773 m.
Cuyuteca
Cuyuteca (Cuyuteco) pleme Nahua Indijanaca s jugozapada meksičke države Jalisco nastanjeno u Atenquillo, Talpi, Mascoti, Mixtlanu, Atengu, i Tecolotlanu. Tokom 16. stoljeća zbog epidemija u ovom području, populacija je uveliko opala. Kasnije se ovdje ponovno naseljavaju Špaljolci i Indijanci iz Guadalajare i drugih krajeva Meksika. Smatra se da su Cuyuteci u ovaj kraj pristigli kasnije.
Marko Klaudije Marcel (konzul 51. pne.)
Marko Klaudije Marcel (Marcus Claudius Cicero, 1. vijek pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike. Poticao je iz plebejske grane ugledne porodice Klaudijevaca, odnosno bio jedan od potomaka Marka Klaudija Marcela, heroja drugog punskog rata. Njegov brat Gaj Klaudije Marcel Stariji je bio konzul za 49. pne. a rođak Gaj Klaudije Marcel Mlađi konzul 50. pne.. Marcel je 52. pne. izabran za konzula, a mandat sljedeće godine mu je bio obilježen žestokom opozicijom prema Cezaru, odnosno nastojanju da mu se oduzmu legije u Galiji, što će početkom 49. pne. dovesti do građanskog rata. Marcel se tada priključio Pompeju i s njim bio poražen kod kod Farsala 48. pne. Nakon toga je izrazio vjernost Cezaru te mu je dozvoljeno da ode u egzil na Lezbos. Njegov rođak Gaj Mlađi je od Cezara uspio isposlovati povlačenje egzila, odnosno dozvolu za povratak u Rim. Na putu ga je ubio Publije Magije Hilon, jedan od članova njegove svite.
en:Marcus Claudius Marcellus (consul 51 BC)
Arsuf
right|thumbnail|250px|Zračna panorama Tela right|thumbnail|450px|Ostaci uporišta right|thumbnail|250px|Osušeni [[šanac]] Arsuf (, "Arsaaf", أرصف) također poznat kao Arsur ili Apolonija, bio je drevni grad i tvrđava u današnjem Izraelu, smješten oko 15 km sjeverno od današnjeg Tel Aviva, na litici koja pada u Sredozemno more. Danas je poznat kao arheološki lokalitet Tel Arsuf, gdje su se od 1994. vršila intenzivna iskopavanja. Godine 2002. je postao dio Nacionalnog parka Apollonia. Sjeverno od grada je 1995. podignuto naselje Arsuf.
Oulad Nemma
Oulad Nema ili Souk Sebt Oulad Nemma ) je grad od 60,076 stanovnika u sredini Maroka u Regiji Béni Mellal-Khénifra.
Geografske karakteristike
Oulad Nemma leži u dolini rijeke Oum Rbia, udaljen četrdesetak km zapadno od svog regionalnog administrativnog centra Beni Mellala.
Historija
Oulad Nemma je nastao kao suk (trgovište), u grad je izrastao u 20. vijeku za Francuskog protektorata u Maroku.
Desaguadero
Desaguadero, pleme američkih Indijanaca iz grupe Nahua, porodica Juto-Asteci, što je obitavalo na ušću rijeke Río San Juan, na granici republika Nikaragva i Kostarika. Nestali su.
Desaguadero bi mogli imati isto porijeklo kao i susjedna Nahuatlan plemena iz Nikaragve (Nicaraos i Nahuatlate), Bagaces ili Bagaz iz Kostarike i možda Sigua i Chuchures iz Paname. Sve ove grupe činile su malene enklave među lokalnim nesrodnim stanovništvom od kojih su kasnije, nakon gubitka kontakta sa Nahua-maticom, asimilirani i u postkolumbovsko doba hispanizirane.
Michael Curtiz
Michael Curtiz (Budimpešta, 24. prosinca 1886. - Hollywood, 10. travnja 1962.), mađarsko-američki filmski redatelj.
Režirao je oko 50 filmova u Europi i više od stotinu u Americi, a među najboljima su Pustolovine Robina Hooda, Anđeli garava lica,  Casablanca, Yankee Doodle Dandy i  Bijeli Božić. Proslavio se u zlatno doba studija Warner Bros. u tridesetima i četrdesetima gdje je zaradio reputaciju uspješnog redatelja, ali i postao poznat po zahtjevnosti na setu. Karijera mu se našla u silaznoj putanji krajem četrdesetih kad se pokušao odvojiti od studija i pokušati s neovisnom produkcijom, ali je nastavio raditi sve do smrti.
Rani život
Curtiz je rođen kao Manó Kertész Kaminer u židovskoj obitelji u Budimpešti, u Mađarskoj (tada Austro-Ugarska). Tvrdio je da se rodio 24. prosinca 1886. I datum i godina su diskutabilni: jednom je rekao kako je pobjegao od kuće kako bi se pridružio cirkusu te da je bio član mađarske mačevalačke reprezentacije na Olimpijskim igrama 1912., ali čini se ipak da je odrastao u konvencionalnoj obitelji koja je pripadala srednjem staležu. Pohađao je sveučilište Markoszy i Kraljevsku akademiju kazališta i umjetnosti u Budimpešti, nakon čega je 1912. počeo s glumačkom i redateljskom karijerom kao Mihály Kertész u Mađarskom narodnom kazalištu.
Detalji o njegovoj ranoj redateljskoj karijeri su oskudni te nije jasno kakvu je ulogu igrao u režiranju nekoliko ranih filmova, ali zna se da je režirao barem jedan film prije nego što je proveo šest mjeseci u danskom studiju bruseći svoje vještine. Početkom Prvog svjetskog rata kratko je služio u artiljeriji austro-ugarske vojske, ali se 1915. vratio režiranju. Te ili sljedeće godine se prvi put oženio, s glumicom Lucy Doraine; par se razveo 1923. God. 1918. Curtiz je u Dubrovniku režirao film Dama sa suncokretom, prema istoimenoj drami Iva Vojnovića.
Curtiz je 1919. napustio Mađarsku kad je filmska industrija nacionalizirana, a ubrzo se smjestio u Beču. Snimio je bar 21 film za studio Sascha Film, među kojima i biblijske spektakle Sodoma i Gomora (1922.) i Die Sklavenkönigin (1924.). Kad je objavljen u Americi, film Moon of Israel je privukao Jacka Warnera, koji je angažirao Curtiza za svoj studio s namjerom da režira sličan film za Warner Bros., Noina arka, koji je konačno snimljen 1928. Curtizov drugi brak, opet s glumicom, Lili Damitom, trajao je samo od 1925. do 1926. Kad je otišao u Ameriku, Curtiz je ostavio iza sebe bar jednog nezakonitog sina, za kojeg je plaćao alimentaciju.
Karijera u SAD-u
Curtiz je u SAD stigao 1926., gdje je uzeo anglizirano ime 'Michael Curtiz'. Ostvario je dugu i plodnu holivudsku karijeru, režirajući više od 100 filmova raznih žanrova. Tijekom tridesetih, Curtiz je često snimao po četiri filma u jednoj godini, iako često nije bio jedini redatelj na ovim projektima.
Sredinom tridesetih je počeo iznimno uspješni ciklus pustolovnih filmova s Errolom Flynnom u glavnoj ulozi, među kojima su Captain Blodd (1935.), The Charge of the Light Brigade (1936.), Pustolovine Robina Hooda (1938.), Dodge City, The Private Lives of Elizabeth i Essex (1939.), The Sea Hawk i Santa Fe Trail (1940.).
Početkom četrdesetih, Curtiz je postao prilično bogat, zarađujući 3,600 dolara tjedno i posjedovavši vrijedno imanje, s igralištem za polo. Jedan od njegovih čestih polo suigrača bio je Hal Wallis, koji je upoznao Curtiza po njegovu dolasku u zemlju, te su dvojica razvili čvrsto prijateljstvo. Wallisova žena, glumica Louise Fazenda, i Curtizova treća žena, Bess Meredyth, glumica i scenaristica, bile su dobre prijateljice prije nego je Curtiz oženio Meredyth 1929. Curtiz je često bio nevjeran te je često varao ženu na setu s raznim statisticama; Meredyth ga je jednom nakratko ostavila, ali su ostali u braku do 1961., malo prije Curtizove smrti. Pomagala mu je na scenarijima ili u vezi engleskog kojeg nije najbolje razumio, a često ju je zvao na telefon za savjet kad bi se tijekom snimanja javio kakav problem.
Njegova najbolja djela iz četredesetih su Morski vuk (1941.),  Casablanca (1942.) i Mildred Pierce (1945.). Tijekom ovog perioda je režirao i pro- sovjetski propagandni film Mission to Moscow (1943.), koji je snimljen na zahtjev predsjednika Franklina D. Roosevelta kako bi pomogao ratnim naporima. Druga najbolja Curtizova postignuća bila su Četiri kćeri (1938.), Yankee Doodle Dandy (1942.), Život s ocem (1947.), Mladić s trubom i The Breaking Point (1950.).
Dok je Curtiz pobjegao iz Europe prije dolaska nacizma, drugi članovi njegove obitelji nisu bili te sreće. Obitelj njegove sestre poslana je u Auschwitz, gdje su umrli njezin muž i troje djece. Curtiz je dio plaće uplaćivao u Europski filmski fond, humanitarnu organizaciju koja je pomagala europskim izbjeglicama da se probiju u američkoj filmskoj industriji.
Guillaume Cliton
Guillaume Cliton (Willem Clito; William Clito; 25. oktobar 1102 - 28. jul 1128), također poznat kao Guillaume I, bio je grof Flandrije i titularni vojvoda Normandije.