cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack Sparrow
Knjige
U knjizi Pirati s Kariba: Cijena slobode otkriva se da je Jack bio zapovjednik trgovačkog broda Istočnoindijske trgovačke kompanije, Pokvarena ženska (en. Wicked Wench). Jack je neko vrijeme radio za Cutler Becketta, upravitelja zapadne Afrike, ali kada mu je odbio predati položaj tajanstvenog otoka Kerma, Beckett mu je naredio da u Zapadnu Indiju preveze teret crnih robova. Iako je isprva pristao izvršiti zadatak, Jack je umjesto toga odvezao robove na Kermu i oslobodio ih. Beckettovi ljudi su zbog toga uhitili Jacka, zapalili Pokvarenu žensku i usijanim željezom mu na ruku utisnuli slovo P (Pirat). Sparrow se oslobodio i započeo piratsku karijeru. Pokušao je spasiti Pokvarenu žensku, ali je pri tome i sam potonuo sa brodom. Spasio ga je Davy Jones, natprirodni gospodar morskih dubina i sklopili su sporazum. Davy Jones je izvukao Jackov brod s morskog dna a Jack mu po dogovoru nakon trinaest godina zapovjedanja mora 100 godina služiti na njegovom brodu, Letećem Holandezu. Tada je Jack preimenovao svoj brod u Crni Biser (Black Pearl).
Los Tizates, Hidalgo
Los Tizates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Jack Sparrow
Knjige
U serijalu knjiga Pirati s Kariba: Legende o Bratskom dvoru razjašnjen je Jackov život u daljnjih nekoliko mjeseci. Jack je brzo stekao glas kao jedan od najuspješnijih pirata i postao Piratski vladar Karipskog mora. Od voodoo vještice Tie Dalme, Jack je u zamjenu za torbu zlata dobio čarobni kompas koji pokazuje gdje se nalazi ono što njegov posjednik najviše želi. U luci Tortuga Jack je primio kao prvog časnika Hectora Barbossu te su otplovili na Daleki Istok, kamo ih je uputila Tia Dalma u potragu za devet dijelova tajanstvenog metala poznatog kao "Shadow Gold", kako bi spriječili zlog alkemičara zvanog Shadow Lord i njegovu "Vojsku sjena" da unište Piratsko Bratstvo. Uz pomoć osam Piratskih vladara sa svih strana svijeta, uspjeli su u misiji.
Los Tizates, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2117 m.
Jack Sparrow
Knjige
Dvije godine kasnije, krenuli su u potragu za Otokom Mrtvih (Isla de Muerta) na kojem je konkvistador Cortes stoljećima ranije sakrio sanduk sa zlatom. Na putu prema otoku Jack otkriva Barbossi položaj otoka i ovaj iste noći podiže pobunu protiv njega, otima mu brod i ostavlja ga na pustom otoku da umre. Jack je imao sreće jer su tri dana kasnije na otok došli krijumčari ruma te su ga poveli sa sobom. U slijedećih deset godina Jack je posjetio Singapore, radio sitne usluge guvreneru Port Royala, opljačkao grad Nassau na Bahamima bez ispaljenog metka, pokušavajući istodobno povratiti svoj brod, neprestano bježeći Jolly Rogeru.
Pirati s Kariba: Prokletstvo Crnog Bisera
Na početku filma Jack dolazi u grad Port Royal na Jamajci gdje spašava od utapanja guvernerovu kćer Elizabeth Swann no zarobljavaju ga britanski vojnici. Tijekom noći Crni Biser napada grad i Barbossini pirati odvode Elizabeth. Elizabethin prijatelj Will Turner oslobađa Jacka jer mu ovaj obećava da će ga odvesti do Crnog Bisera kako bi ovaj spasio Elizabeth. mini|Presretač Njih dvojica kradu britanski brod Presretač i na otoku Tortuga ukrcavaju posadu te slijede Crni Biser do Otoka Mrtvih gdje je na Barbossu i njegove ljude deset godina ranije pala kletva vječnog života u obliku mrtvaca; zbog krađe drevnog astečkog zlata koje je ondje bilo sakriveno. Da bi maknuli kletvu Barbossa i njegovi ljudi moraju sve ukradene dijelove blaga vratiti i svaki od njih mora nad njim proliti svoju krv. Oteli su Elizabeth jer ona ima posljednji komad blaga i jer vjeruju da je ona kćer "Bootstrap" Billa, člana posade kojeg su oni privezali za top i bacili ga u more prije nego što su saznali kako skinuti kletvu (čime je Elizabeth izvor "Bootstrapove" krvi). Zapravo je Will taj kojega trebaju i Jack namjerava zamjeniti Willa u zamjenu za svoj brod. Barbossa neuspješno pokušava Elizabethinom krvlju maknuti kletvu, Will bježi s Elizabeth na Presretaču a Jacka ostavlja onesviještenog na otoku gdje ga zarobljava Barbossa. Crni Biser progoni Presretača i potapa ga.
Barbossa otkriva tko je Will zapravo i odvodi ga sa sobom a Jacka i Elizabeth ostavlja na istom otoku gdje je Jack već bio ostavljen. Odande ih spašava ratni brod Neustrašivi kojim zapovjeda Elizabethin zaručnik komodor James Norrington i brod kreće u potjeru za Crnim Biserom koji se vratio na Otok mrtvih. Jack zaustavlja obred kojim je Barbossa namjeravao skinuti kletvu i nagovara ga da svoje ljude, dok su još pod utjecajem kletve i besmrtni, pošalje na Neustrašivog i zauzme ga, a njemu prepusti Crni Biser. Tijekom borbe na brodu Jack krade komadić ukletog blaga navukavši kletvu i na sebe i time i sebe učini besmrtnim. Oslobađa Willa i napada Barbossu te u pravom trenutku, nakon što je njegova i Willova krv prolivena nad zlatom, skida kletvu i ubija Barbossu. Vojnici na Neustrašivom pobjeđuju sada smrtne pirate i odvode Jacka u Port Royal gdje ga čekaju vješala. Uz Willovu pomoć Jack bježi i otplovljava na Crnom Biseru u nove pustolovine.
Između filmova
Događaji između filmova Pirati s Kariba: Prokletstvo Crnog Bisera i Pirati s Kariba: Mrtvačeva Škrinja su objašnjeni u video igri Pirati s Kariba: Legenda o Jacku Sparrowu i seriji kratkih stripova objavljenih pod nazivom Pirati s Kariba: Prokletstvo Crnog Bisera. Nakon bijega iz Port Royala Jack je zaplovio prema Otoku Mrtvih da preotme blago koje je Barbossa prikupio za deset godina zapovjedanja Crnim Biserom. No Barbossina posada također bježi iz Port Royala, dolaze na Otok Mrtvih te ponovno primaju kletvu na sebe. Jack se više puta sukobljava s njima te ih na kraju ostavlja na istom onom otoku na kojem je Barbossa njega ostavio deset godina ranije. Nakon toga, Jack, Will i Elizabeth posjećuju Arktik, sukobljavaju se sa kineskom vješticom gospođom Tang i poražavaju uklete Vikinge. Norrington kreće u potjeru za Jackom ali u oluji kraj Tripolija gubi brod. Jack se vraća na Otok Mrtvih po Barbossino blago da bi okrio kako je otok u oluji potonuo na dno mora.
Pirati s Kariba: Mrtvačeva škrinja
Davy Jones dolazi naplatiti stari Jackov dug. Jack pokušava pronaći ključ kojim se otvara tajanstvena Mrtvačeva škrinja. Posjećuje ga Bootstrap Bill, Willov otac, sada član posade Jonesovog broda Leteći Holandez, i obavještava ga da je Jones u lov na njega poslao morsko čudovište Krakena. Jack kreće prema najbližem kopnu no tamo on i njegova posada postaju zarobljenici ljudoždera. Jack ih uvjerava da je on bog ali oni imaju običaj jesti svoje bogove. Tamo biva zarobljen i Will koji je pošao u potragu za Jackom kako bi od njega dobio čarobni kompas koji bi mjenjao za Elizabethinu slobodu. Ona je zatočena od strane lorda Cutlera Becketta zbog uloge koju je imala u Jackovom spašavanju.
Jack, Will i posada uspjevaju pobjeći Crnim Biserom a Jack obećaje Willu dati kompas ako mu ovaj pomogne pronaći kljuć koji otvara Mrtvačevu škrinju. Voodoo vještica Tia Dalma im povjerava da je u škrinji zatvoreno još uvijek živuće Jonesovo srce i otkriva Jacku položaj Letećeg Holandeza. Will ondje biva zarobljen a Jones obećava poštedjeti Jacka ako mu ovaj u zamjenu pribavi sto duša. Jack na Tortugi uzalud pokušava prikupiti dovoljno ljudi a ondje mu se pridružuju Elizabeth, koja je pobjegla Beckettu, i Norrington, koji je napustio mornaricu kada je u potjeri za Jackom izgubio brod. Na Letećem Holandezu Will se susreće sa ocem i uz njegovu pomoć krade ključ Mrtvačeve škrinje od Jonesa i bježi sa broda. Crni Biser doplovljava do Otoka križeva gdje je škrinja zakopana ali u međuvremenu i Leteći Holandez dolazi. Na plaži izbija borba između Jacka, Norringtona i Willa oko škrinje ali ih sve napada Jonesova posada. Neprimjetno od ostalih Jack vadi srce iz škrinje i zatvara ga u posudu zemlje ali ne primjećuje da odande srce krade Norrington koji bježi sa praznom škrinjom i ostavlja ju Jonesovom ljudima.
U kratkoj bitci koja uslijedi, Crni Biser uspjeva pobjeći Letećem Holandezu ali Jones poziva Krakena koji nakon duge i teške borbe potapa Crni Biser i Jacka s njim dok se Will, Elizabeth i rijetki preživjeli spašavaju u čamcu. Davy Jones otvara škrinju i vidjevši ju praznu proklinje Jacka. Will i ostali odlaze kod Tie Dalme i ona im otkriva da postoji mogućnost da vrate Jacka među žive ako otplove "do kraja svijeta". Oni pristaju i tada se pojavljuje Barbossa, živ, kako bi ih vodio na opasnom putovanju.
Pirati s Kariba: Na kraju svijeta
Jack sudjeluje u okupljanju Bratskog dvora, devet piratskih vladara, na Otoku Brodoloma. Ondje se susreće i sa ocem, kapetanom Teagueom, bivšim Piratskim vladarom Madagaskara i sadašnjim čuvarom Piratskog Kodeksa. Nakon što Elizabeth biva izabrana za piratskog kralja, ona zajedno sa Jackom i Barbossom pregovara sa Beckettom, Davy Jonesom i Willom. Jack i Will zamjenjuju mjesta te Jack završava na Letećem Holandezu, Jonesovom brodu. Dvije suprotstavljene flote se približavaju a Barbossa priziva morsku boginju Calypso koja stvara Maelstrom, golemi vrtlog u koji Leteći Holandez i Crni Biser budu uvučeni. Tijekom borbe dvaju brodova, Jack krade Mrtvačevu škrinju i započinje borbu sa Davy Jonesom na jarbolima Letećeg Holandeza. Dva broda se sve više približavaju i sudaraju te na njihovim palubama započinje borba prsa o prsa. Will se prebacuje na Holandeza i sukobljava sa Jonesom koji ga smrtno ranjava. Jack se dokopava ključa i škrinje te ju otvara i daje Jonesovo srce umirućem Willu, koji ga probada, ubivši Jonesa nakon čega i sam umire u Elizabethinom naručju.
Jack spašava Elizabeth i oni se vraćaju na Crni Biser koji se izvlači iz vrtloga dok Holandez tone u njemu zajedno sa Willom. Vrtlog nestaje a Beckettov brod Endeavour, predvodeći flotu Istočnoindijske trgovačke kompanije, približava se Crnom Biseru kako bi ga uništio. No tada Leteći Holandez izranja na površinu sa Wilom za kormilom. Crni Biser i Holandez zajedno uništavaju Endeavour na kojem i Beckett pogiba, dok ostatak neprijateljske flote bježi. Piratsko bratstvo biva spašeno, a Will je zauzeo Jonesovo mjesto i mora deset godina ploviti morima na Holandezu. Jack se vraća Crnim Biserom na Tortugu gdje mu brod ponovno biva ukraden od Barbosse koji namjerava krenuti u potragu za Izvorom mladosti. No Jack je Barbossi ukrao karte i u čamcu isplovljava na more kako bi se sam dokopao besmrtnosti. mini|Imitator Jacka Sparrowa u [[Disneyworldu na Floridi 2006.]]
Pirati s Kariba: Nepoznate plime
Nekoliko godina po odlasku sa Tortuge, Jack je čuo glasinu kako "Kapetan Jack Sparrow u Londonu okuplja posadu". Znatiželjan otkriti tko je varalica koja se predstavlja njegovim imenom, Jack se i sam zaputio u London. Nakon što je spasio svog prijatelja Joshamee Gibbsa, Jack je ubrzo uhvaćen od strane britanskih vlasti i odveden na razgovor sa kraljem Georgeom II., koji se iznenada zainteresirao za Izvor mladosti. Kada je otkrio da je kralja o Izvoru obavjestio Barbossa, koji je izgubio Crni biser i desnu nogu, te postao kraljevski gusar u službi Engleske, Jack bježi i pronalazi svog "dvojnika" za kojeg se ispostavi da je Angelica, Jackova stara ljubav. Angelica ga silom ukrcava na Osvetu kraljice Anne, brod pirata Crnobradog, koji je njezin otac.
Kasnije, Osveta kraljice Anne je doplovila do bezimenog otoka, te do Zaljeva bijelih valova, mjesta na kojem se okupljaju sirene. Uslijedila je bitka u kojoj su pirati pretrpjeli brojne žrtve, ali su uspjeli zarobiti jednu sirenu. Crnobradom je za obred na Izvoru mladosti trebala i sirenina suza.
Nakon što su premjestili brod u zaštićenu uvalu, pirati su ponovno krenuli u unutrašnjost otoka, u potrazi za Santiagom, nasukanim brodom odavno mrtvog konkvistadora Juana Ponce de Leóna. Na brodu su bili sakriveni srebrni kaleži, koje je Crnobradi također trebao za obred. Jack je krenuo prema Santiagu, dok su Crnobradi i ostatak posade krenuli prema Izvoru, uz pomoć Jackovog čarobnog kompasa. Jack je pronašao olupinu Santiaga, i u njemu Barbossu. Vidjeli su da su kaleži odneseni sa broda.
Barbossa i Jack su udružili snage kako bi oteli kaleže iz obližnjeg španjolskog logora. Iako su ih Španjolci privremeno zarobili, uspjeli su u svojoj namjeri. Barbossa je Jacku također otkrio da je Crnobradi odgovoran za gubitak Crnog bisera i njegove desne noge, te da će učiniti sve da mu se osveti.
Sutradan, Jack se sa kaležima ponovno pridružio Crnobradovoj posadi, te ih odveo do Izvora. No ondje se također pojavio i Barbossa, predvodeći grupu britanskih mornara. Između dviju grupa je izbila borba, koju su ubrzo prekinuli Španjolci, koji su došli uništiti Izvor mladosti, smatrajući ga protivnim Božjim zakonima. Tijekom borbe, Barbossa je smrtno ranio Crnobradog svojim otrovanim mačem, na koji se i Angelica porezala. Jack je uspio uzeti kaleže, te prevario Crnobradog da popije iz pogrešnog kaleža, što je ovog ubilo, a Angelici spasilo život.
Videoigre
Dio Jackovog života razjašnjen je u video igri Pirati s Kariba Online. Nedugo nakon to je Jack postao Piratski vladar Kariba i upoznao Jolly Rogera, zloglasnog pirata koji mu je partiji pokera pokušao oteti "Piece of Eight", dokaz položaja Piratskog vladara. Kada nije uspio, Roger je postao žrtva užasne kletve koja je od njega napravila živog mrtvaca, te se zakleo Jacku na osvetu.
Grand Canyon (film, 1991)
Grand Canyon je američki igrani film snimljen 1991. godine u režiji Lawrencea Kasdana, koji je također napisao scenario. Po žanru je drama, a sastoji se od nekoliko ispočetka nepovezanih priča o nekoliko stanovnika Los Angelesa različitih rasa i ekonomskog statusa koji iskuse događaje koji će ih natjerati da preispitaju svoj svjetonazore i životne stilove. Radnja prikazuje kako se međusobno povezuju i konačno sreću prilikom posjeta Velikom kanjonu u Arizoni. Film koji je reklamiran kao "Velika jeza" za 1990-e, i čija je radnja bila djelomično inspirirana tada aktualnim ekonomskim i problemima međurasnih odnosa koji će nekoliko mjeseci kasnije eksplodirati u velikim losanđesleskim neredima, je relativno slabo prošao na kino-blagajnama i imao mlake kritike. Na Berlinskom filmskom festivalu je, pak, osvojio Zlatni medvjed.
Cuzama, Yucatán
Cuzama je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3459 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Obcina, Fundu Moldovei
Obcina je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Fundu Moldovei.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 953 m.
Gramignazzo, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 438 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
La Rebelión, Pueblo Nuevo Solistahuacán
La Rebelión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pueblo Nuevo Solistahuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1182 m.
Ramón Zaydín
Ramón Zaydín y Márquez Sterling (Havana, 1895. – Madrid, 23. srpnja 1968.) je bio kubanski pravnik i političar, od 1942. do 1944. godine i drugi premijer Kube.
Završio je pravni fakultet i radio kao javni bilježnik prije nego se počeo baviti politikom. Od 1920. do 1926. je bio parlamentarni zastupnik Liberalne partije. Podržavao je reizbor Gerarda Machada za predsjednika, međutim se protivio izmjeni Ustava iz 1901. te je, tokom 30-ih godina, završio u oporbi.
U tom je periodu bio urednik novina El País, a od 1936. godine i senator kao član stranke Miguela Mariana Gómeza. Godine 1942. je postao premijer, a 1944. godine se neuspješno kandidirao za potpredsjednika Kube. Uz političku karijeru, Zaydín je bio profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta u Havani.
Protivio se puču 1952. godine, a preminuo je u Madridu 1968. godine.
Las Cruces, San Francisco del Oro
Las Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini San Francisco del Oro.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1732 m.
Ivo Muhvić
200px|mini|desno|Gramofonska ploča Edison-Bell, Orkestar Savske divizijske oblasti, dirigent Ivo Muhvić: [[Lijepa naša, 1936.]] Ivo Muhvić (Rijeka, 30. ožujka 1876. - Zagreb, 19. travnja 1942.), hrvatski skladatelj, vojni kapelnik i dirigent.
Život i djelovanje
Od 1901. pa sve do svoje smrti bio je kapelnik raznih vojnih postrojbi u Zagrebu. Između 1902. i 1909. je organizirao velike koncerte simfonijskih orkestara. 1910. godine skupina snimatelja iz "Östereichische Grammophon Gesellschaft" (Austrijsko gramofonsko društvo), podružnice tvrtke "His master's Voice" dolazi u Zagreb i snima gotovo sve naše umjetnike, a i neke strane koji su bili članovi zagrebačkog kazališta. Među ostalima, u velikoj dvorani tadašnjeg hotela Pruckner u Ilici 44 snimili su i Vojničku glasbu carske i kraljevske 53. pukovnije pod ravnateljstvom kapelnika Ive Muhvića. Većina je snimaka bila namijenjena domaćem tržištu, a izvodili su popularne i poznate pjesme. To su najstarije snimke snimljene na teritoriju Hrvatske, a zvučni zapisi Muhvićeve glazbe su sačuvani do danas. Ubrzo kao kapelnik vojne glazbe u Zagrebu odlazi u Berlin gdje 1921. godine u "Deutsches Gramophon Gesellschaft" snima veći broj narodnih himni, pučkih popijevaka, kola, koračnica i sl. Neke se od tih snimaka nalaze i u katalogu tvrtke "Polydor" izdanom u Beču 1927. godine. Kao član Družbe "Braća Hrvatskoga Zmaja" s titulom Zmaj Riječanin, skladao je himnu DBHZ-a, Zmajevku.
U Kraljevini Jugoslaviji Muhvić je postao viši kapelnik Glazbe Savske divizijske oblasti. Nacionalna i sveučilišna knjižnica ima snimku njegovog dirigiranja izvedbom hrvatske himne iz 1936. Skladao je i Mačekovu koračnicu, koja je vjerojatno služila za potrebe Hrvatske zaštite. Danas je popularna koračnica koju izvodi orkestar Hrvatske vojske.
Za vrijeme NDH bio je dirigent i kapelnik Glasbe Bojnog zrakoplovstva.
Djela
Osim dirigiranja uspješno se bavio i skladanjem, najviše za limeni puhački orkestar te pedagoškim radom, predavajući orkestraciju za vojne orkestre na Glazbenoj akademiji u Zagrebu od 1936. do 1941. Skladao je orkestralne pjesme i kantate. Među njegovim najvažnijim djelima su opera Uskok, uvertira Zrinski-Frankopan, Staroslavenska misa i dopunjavanje nedovršene opere Pavliha Viktora Parme.
Rincón de Chámacua, Coyuca de Catalán
Rincón de Chámacua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 496 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 283 m.
Die blaue Hand
Die blaue Hand je zapadnonjemački kriminalistički film snimljen 1967. godine u režiji Alfreda Vohrera. Temelji se na istoimenom romanu britanskog pisca Edgara Wallacea, iako je scenario u značajnoj mjeri odstupio od predloška. Glavni lik, koga tumači Klaus Kinski, je aristokrat koji postaje optužen za seriju okrutnih ubistava. Die blaue Hand je 2004. godine bio izdan na DVD-u u originalnoj verziji, sa scenama koje je prije redovne kino-distribucije bio izbacio cenzorski ured FSK.
Manastir Žanjica
Manastir Žanjica pripada Mitropoliji crnogorsko-primorskoj Srpske pravoslavne crkve. Nalazi se na malom ostrvu.
Nacaome
Nacaome je grad i općina (municipio) od 60,647 stanovnika na jugu Hondurasa u Departmanu Valle čiji je administrativni centar.
Manastir Žanjica
Prošlost
Manastir Vavedenja Presvete Bogorodice. Hram potiče iz 12. vijeka Prema njegovom pečatu iz 15. vijek, koji se čuva u manastiru Savina, vidi se da je Vavedenjski hram bio metoh savinskog.
Nacaome
Geografske karakteristike
Nacaome leži na rijeci Nacaome na krajnjem istoku Departmana Valle, udaljen od Comayague 105 km južno, a od glavnog grada Tegucigalpe 69 km.
Manastir Žanjica
Prošlost
Crkvu Vavedenja Presvete Bogorodice su tokom vremena nazivali i Mala Gospođa a jednom dokumentu u Kotorskom arhivu iz 1508. godine, koji sadrži oporuku o zavještanju perpera crkvi, sretamo i naziv Sveta Marija na Žanjici.
Nacaome
Klima
Nacaome ima tropsku klimu, vrlo vruću za sušnog perioda i nešto umjereniju za kišnog perioda od maja do oktobra.
Manastir Žanjica
Prošlost
Najstariji dio cjeline predstavlja jednobrodna crkva Vavedenja Presvete Bogorodice, za koju se vjeruje da potiče iz 15. vijeka. U unutrašnjosti crkve su sačuvani ostaci fresaka. Ostaci fresko- slikarstva postoje i na zapadnoj, južnoj i istočnoj fasadi.
Nacaome
Historija
Nacaome je osnovan kao općina 1535., a status grada dobio je 1845.
Između 1536. i 1537. izgrađena je prva crkva, a 1574. je osnovan franjevački samostan San Andrés.
Privreda
Ekonomija grada bazira se na trgovini sa poljoprivrednom okolicom, turizmu, ribarstvu (škampi) i solanama.
The Trygon Factor
The Trygon Factor ili Das Geheimnis der weißen Nonne je britansko-zapadnonjemačka kriminalistička filmska komedija snimljena 1966. godine u režiji Cyrila Frankela. Predstavlja adaptaciju romana Kate Plus Ten Edgara Wallacea. Protagonist, čiji lik tumači Stewart Granger, je policijski inspektor koji u nastojanju da riješi slučajeve drskih pljački dolazi u zamak gdje nasljednica (čiji lik tumači Susan Hampshire) živi sa grupom redovnica. Film je snimljen u dvije verzije - na engleskom i njemačkom - koje su imale različite članove glumačke postave.
Boanța, Filipești
Boanța je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Filipești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Siberia, Solosuchiapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
Claysburg, Pennsylvania
Klejsberg je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.625, što je 122 (8,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cavine di Sopra, Perugia
Cavine di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 435 m.
Emmi Miljković
Emmi Miljković (Rijeka, 2. rujna 1988.) je hrvatska vaterpolistica i hrvatska reprezentativka. Igra na mjestu napadačice i u obrani. Visine je 174 cm. Igra desnom rukom. Vaterpolo igra od 2004. godine. Sudjelovala je na EP 2010. kad su hrvatske vaterpolistice nastupile prvi put u povijesti. Te je sezone igrala za ŽVK Primorje.
Risa Wataya
Risa Wataya (Kjoto, 1984), japanska spisateljica.
Život
Rođena je u Kjotu 1984. godine, majka joj je bila sveučilišna profesorica engleskog jezika, a otac joj je radio u tvrtki odjeće.
Sa sedamnaest godina, za vrijeme školskih praznika je napisala novelu Install, rekavši roditeljima da je pripremala prijemne ispite za univerzitet. To prvo djelo joj je donijelo nagradu Bungei i s time je postala najmlađa dobitnica nagrade, a uz to je pratilo i imenovanje za uglednu nagradu Mishima. Nakon mature na kjotskoj gimnaziji Murasakino, studirala je na Univerzitetu Waseda u Tokiju.
Tokom druge godine studija (2003) napisala je roman Poziv na šutanje nogom, koji je krajem iste godine odnio najpoznatije japansko književno priznanje, nagradu Akutagawa zajedno s djelom još jedne mlade autorice, Hitomi Kanehara. Te godine je, s devetnaest godina, Risa Wataya postala najmlađa autorica koja je dobila ovu nagradu. Roman će kasnije bit prodan u više od milijun primjeraka. S time, Wataya i Kanehara mogu se računati kao prvi autori koji su se pojavili na sceni iz generacije koja je slijedila japanski ekonomski balon i odrasla u godinama krize. Poslije nagrade Akutagawa jedno vrijeme je napustila pisanje, radeći na raznim mjestima u Kjotu, uključujući na prodaji odjeće u robnoj kući i usluzi kao hotelska konobarica. Diplomirala je na Pedagoškom fakultetu, na Odsjeku za japansku književnost, s diplomskim radom posvećenim analizi Dazajeve priče Trči, Melos!.
Na književnu scenu vratila je se 2007. knjigom Pokloniti san, a 2010. njezin četvrti roman Tresi se koliko hoćeš postao je bestseler u Japanu. Godine 2011. bila je na čitateljskoj turneji u Njemačkoj na poziv književnog festivala Hamburg Harbourfront, pri čemu je bila gost na Međunarodnom festivalu literature u Berlinu. Sljedeće godine je objavila roman Šteta (2012), dobitnik Nagrade Kenzaburō Ōe. U 2014. godini je stupila je u brak iz kojeg se krajem 2015. rodilo prvo dijete.
Njezina djela su višekrat adaptirana za film i za televiziju, počevši od 2004. kada je izašla adaptacija njezinog debitantskog djela. Nešto značajniji je bio dugovečernjak Tremble All You Want (2017), izrežirala Akiko Ôku, koji je prikazan na Međunarodnom filmskom festivalu u Tokiju i osvojio nagradu publike.
Njezina djela su prevedena na njemački (2007), talijanski (2006-2007), francuski (2005-2006), tajlandski, korejski i engleski (2012), dok izdavaštvo na srpskohrvatskim jezicima u 2022. još uvijek ju ne poznaje.
Djela
Jedan od glavnih utjecaja na njezino pisanje je Osamu Dazai, autora kojeg je poznavala iz ranih godina, a potom među omiljenim autorima Wataya je spomenula Junota Díaza i Harukija Murakamija. Njezina djela se pokazuju kao briljantne komedije satkane intimističnom i hladnim humorom, imaju uvid na životne luzere i autsajdere što se u književnosti prevodi likom anti-heroja. Upotrebljavajući vrlo konkretan i realističan jezik, pripovjedač gleda na zbilju bistrinom i bez samosažaljenja, posmatrajući na taj način surovost ljudskih odnosa. Wataya nerijetko se bavi problematičnosću intimizma u nekim tipično japanskih društvenih fenomena (otaku, aidoru) i prikazuje latentne oblike protesta mladih usred ekonomske krize u Japanu tokom 90-ih, tako svraćajući pažnju na duhovne implozije i na dugotrajno sazrijevanje svoje generacije.
=== Lista objavljenih fikcija===
Simo Nikolić
Simo Nikolić (Novi Sad, 29. siječnja 1941. - Rijeka, 9. travnja 2012.), hrvatski jedriličar, osvajač brojnih odličja i dvostruki olimpijac.
Rani počeci
Simo Nikolić rođen je 29. siječnja 1941. u Novom Sadu, a nakon diplome na Strojarskom fakultetu u Ljubljani počinje se baviti jedrenjem u Jedriličarskom klubu Istra - Lovran. Godine 1957. postaje član JK Galeb.
Karijera
Od 1984. do 1991., Simo Nikolić postao je međunarodni jedriličarski sudac. Tri je godine (1984.-1987.) obavljao dužnost predsjednika JK Galeb.
Smrt
Umro je 9. travnja 2012. godine u Rijeci, a pokopan je 12. travnja na riječkom groblju Trsat.
Boris Ilić
Boris Ilić (1. 5. 1957 – 15. 8. 1998) jest bio hrvatski borac borilačkih vještina iz Rijeke.
Bio je član riječkog Centra borilačkih vještina Lučkog radnika koji je osnovao i u kojem je bio trener. Poslije je trenirao klub Rijeku Tank. Radio je u Rijeci u Rafineriji nafte odnosno kao električar u urinjskoj Energetici.
Osvojio je nekoliko svjetskih odličja u nekoliko borilačkih disciplina.
Godine 1988. bio je svjetski doprvak u savateu, a 1989. svjetski doprvak u full contactu. Godinu 1990. pauzirao je zbog ozljede noge.
Dok je mali broj država na svijetu uopće priznao Hrvatsku, osvojio je naslov svjetskog prvaka za Hrvatsku. Bilo je to od 6. do 8. prosinca 1991. na svjetskom prvenstvu u full contactu i kick boxingu koje se održalo u Parizu 1991. osvojio je zlato u low kicku. Hrvatska je nastupila kao mlada članica svjetske organizacije WAKO koja je tek nekoliko mjeseca prije primila Hrvatsku. Kad se s ostalim reprezentativcima vratio s prvenstva, dopremio je pomoć u hrani i odjeći koju je francuski Caritas poslao Hrvatskoj.
Poslije je bio animator karatea za novoutemeljeni karate klub Viškovo (1994). Godine 1996. bio je suutemeljitelj borilačkog kluba Bure iz Kostrene.
San Nicolás Contla, Ocotepec
San Nicolás Contla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ocotepec.
La Puerta, Mezquital
La Puerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
San Nicolás Contla, Ocotepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2716 m.
La Puerta, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1895 m.
Las Playas, Pueblo Nuevo Solistahuacán
Las Playas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pueblo Nuevo Solistahuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
La Granada, Juárez
La Granada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 438 m.
Ivan Močinić
Ivan Močinić (Rijeka, 30. travnja 1993.) je hrvatski nogometaš koji trenutačno igra za Rijeku.
Karijeru je započeo u HNK Rijeci i u svojoj prvoj profesionalnoj sezoni u Prvoj HNL 2011./12. je skupio 13 nastupa i jedan gol. Također, sakupio je 11 nastupa za Hrvatsku reprezentaciju do 19 godina, uključujući 3 utakmice na Europskom prvenstvu U-19 reprezentacija.
Dne 31. svibnja 2014. izbornik A reprezentacije Niko Kovač je objavio popis igrača za odlazak na svjetsko prvenstvo u Brazil na koju je pozvao i Ivana.
Klupska
Rijeka
Mapiri, Sinaloa
Mapiri je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
El Oscuro, Sinaloa
El Oscuro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Mapiri, Sinaloa
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
El Oscuro, Sinaloa
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
El Táscate, San Francisco del Oro
El Táscate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini San Francisco del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2020 m.
Oldsmar, Florida
Oldsmar je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.591 stanovnika.
Al Maşlāt, Sa'dah
Al Maşlāt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Oldsmar, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 13.591 stanovnika, što je 1.681 (14,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Al Maşlāt, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2121 m.
Zvonimir Kamenar
Zvonimir Kamenar (Sušak, 4. svibnja 1939.), hrvatski je kipar. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Sudjelovao je na mnogim međunarodnim kiparskim simpozijima: Dubrova – Labin, Reana del Rojale, Italija, Sinjski vrh, Slovenija, Lokve. Dobitnik je otkupne nagrade na natječaju 'Spomenik građanima poginulih u svim ratovima', Opatija, 1996., Nagrade Grada Rijeke, te niza drugih nagrada. Ima status samostalnog umjetnika.
Životopis
Zvonimir Kamenar - Funči rodio se je 4. svibnja 1939. u Sušaku Rijeka. U Školi za primijenjenu umjetnost u Zagrebu maturirao je 1960. godine na Odjelu za industrijsko oblikovanje u svojstvu kipara - dizajnera. Godine 1964. diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti, na Odjelu kiparstva, u klasi profesora Vanje Radauša. Redovni je član HDLU-a iz Rijeke, a od godine 1967., djeluje kao samostalni umjetnik. Izradio je velik broj skulptura od kojih se neke nalaze u Hrvatskoj, Italiji, Austriji i Sloveniji. Izradio je čitav niz skulpturalnih portreta ličnost iz starije i novije povijesti Hrvatske. Dobitnik je tuzemnih i inozemnih priznanja (Nagrada Grada Rijeke za umjetnička ostvarenja u 2000.god.). U postavu je Gliptoteke HAZU u Zagrebu. Bilježi niz studijskih putovanja Nizozemska, Engleska, Italija, Njemačka, Poljska, Francuska- Pariz (gdje boravi u Cité internationale des arts Paris ). Sudjelovao je na brojnim urbanističko arhitektonskim projektima i natječajima u riječkoj grupi Sila - Kamenar – Bralić, te nekoliko godina radio kao scenograf i kostimograf - Lutkarskog kazališta iz Rijeke. Izlagao je na više od stotinu skupnih izložbi u zemlji i inozemstvu te mnogim kiparskim simpozijima i kolonijama.
Skulptura Janka Polića Kamova, rad akademika Zvonimira Kamenara koja krasi Titov most kod Hotela Kontinental bit će, kao novi projekt suradnje između Rijeke i Barcelone, na jesen 2013. godine postavljena u vrtu bolnice Sant Pau u Barceloni.
Važnije samostalne izložbe
Izložba skulptura Mali salon, Rijeka 1972.; Studio galerije Karas, Zagreb 1977.god ; Rastavišče Arkade: Kamenar – Ivo Kalina, Ljubljana ; Izložba Zlatno doba - Mali salon, Rijeka 1983. ; Galerija Buref: Studio 2.. Pariz 1984. ; Galerija Juraj Klović, Rijeka: 5+1 Kamenar - Dugonjić – Mundžić - Knez, Opi Uoni 1986. ; Galerija slobodnog prostora, Moderna Galerija Rijeka 1995. ; Galerija grada Koprivnice: Hommage Donatelu 2000. ; Galerija suvremene umjetnosti ; Grad Grobnik ; Galerija Trsatska gradina 2004. ; Galerija Kortil, Rijeka 2005. ; Retrospektiva: Muzej hrvatskog turizma, Paviljon Juraj Šporer, Opatija, 2010. ; Gradska galerija Crikvenica 2010. ; Galerija Sv. Juraj, Malinska 2010. ; Labin, Galerija Alvona, 2010. ; Galerija Urlich, Zagreb 2011.
Smida Ungurenilor, Fundu Moldovei
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 862 m.
Buenos Aires, Ocotepec
Buenos Aires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ocotepec.
Tekanto, Yucatán
Tekanto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
El Nogal, Hidalgo
El Nogal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Renato Pilipović
Renato Pilipović (Rijeka, Hrvatska, 14. siječnja 1977.) je bivši hrvatski nogometaš i omladinski nacionalni reprezentativac.
El Nogal, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1961 m.
Renato Pilipović
Karijera
Pilipović je gotovo cijelu svoju igračku karijeru proveo igrajući u 1. HNL uz kratku epizodu u Austriji. Također, nastupao je i za mlade U17 i U21 reprezentacije te je bio član juniorskog sastava koji je 2000. nastupio na europskom U21 prvenstvu u Slovačkoj. Pilipović je odigrao i jednu utakmicu za A vrstu i to u lipnju 1999. u prijateljskom susretu protiv Meksika.
La Avispa, Mezquital
La Avispa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1698 m.
Zoran Krušvar
Zoran Krušvar (Rijeka, 9. travnja 1977.), hrvatski književnik i novinar.
Životopis
mini|Zoranu Krušvaru [[R. Scott Bakker uručuje nagradu Sfera 2009. godine na SFeraKonu]] Rođen je 9. travnja 1977. u Rijeci. Završio je studij psihologije u Rijeci, te pohađa poslijediplomski specijalistički studij iz marketing menadžmenta, također u Rijeci.
Književni rad
Pred kraj studija prvi put objavljuje svoje literarne radove u studentskom časopisu “Re”. Nakon toga objavljuje u raznim medijima, a 2004. izašla mu je i samostalna zbirka priča “Najbolji na svijetu”.
Godine 2006. njegova priča "Tko s Đavolom tikve sadi..." uvrštena je u antologiju "Ad Astra", antologiju hrvatske znanstvenofantastične novele 1976. - 2006.
Roman "Izvršitelji nauma Gospodnjeg" objavljuje 2007. godine, kojeg prati i multimedijalni projekt. Roman i projekt odmah su postali jedinstveni primjeri u hrvatskoj književnosti, pokrenuvši čitav niz čitatelja da sami stvaraju likovne, literarne, glazbene i video radove koji se nadovezuju na sadržaj romana. Amaterska skupina iz Maribora postavila je i dvadesetminutnu predstavu čija se snimka (titlovana na hrvatski) može vidjeti na službenim internetskim stranicama romana.
Kontroverzni roman za djecu "Zvijeri plišane" koji izaziva veliku pažnju javnosti te reakcije javnih osoba i istaknutih hrvatskih političara objavljuje 2008. Polemiku je izazvalo tematiziranje homoseksualnosti i transrodnosti u dječjoj literaturi.
Plai, Fundu Moldovei
Plai je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Fundu Moldovei.
Zoran Krušvar
Književni rad
Godine 2010. objavljuje eksperimentalni roman "Kamov se vraća kući".
Plai, Fundu Moldovei
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1171 m.
Zoran Krušvar
Književni rad
Edukativni roman za djecu "Poduzmi nešto", naručen od strane Odjela za poduzetništvo grada Rijeke objavljuje 2011.
Godine 2011. objavljuje zbirku priča "Zaljubljeni duhovi".
Njegova djela prevođena su na rumunjski, poljski i francuski.
Od 2008. godine u suradnji s Gradskom knjižnicom Rijeka i Udrugom mladih Akcija, organizira i vodi literarnu radionicu za djecu i mlade "Laboratorij fantastike". U sklopu tog projekta uredio je dvije zbirke kratkih priča polaznika radionice.
Uredio je i zbirku priča raznih autora "Kamovo novo ruho", koja tematizira Janka Polića Kamova.
Član je Hrvatskog društva pisaca, te riječkog ogranka Društva hrvatskih književnika.
Nagrade i priznanja
mini|lijevo|Zoran Krušvar 2008. Osvojio je neke nagrade i priznanja, među kojima četiri nagrade "Sfera" i jednu nagradu "Artefakt".
Roman "Izvršitelji nauma Gospodnjeg" zauzeo je, u konkurenciji domaćih i stranih naslova, prvo mjesto na ljestvici top 10 fantastičnih/ZF knjiga objavljenih u Hrvatskoj 2007., po izboru portala "Fantasy Hrvatska".
La Raya, Chicontepec
Vidite još
Administrativna po
Den goda viljan
Den goda viljan je švedska televizijska miniserija, odnosno igrani film snimljen u režiji Billea Augusta i po scenariju Ingmara Bergmana, premijerno prikazana kao serija na programu švedske televizije krajem 1991. godine, odnosno kao film na Kanskom festivalu 1992. godine. Po žanru je drama, velikim dijelom autobiografske prirode, s obzirom da je Bergman scenario bio temeljio na životu svojih roditelja, a radnja prikazivala njihov odnos, odnosno događaje prije Bergmanovog rođenja. Bergman, koji je zbog poodmakle dobi odustao od režije, za režisera je odabrao Augusta, duboko impresioniran njegovim filmom Pelle Osvajač. Film, koji se smatrao jednim od najskupljih i najambicioznijih švedskih filmova svog vremena, je na Kanskom festivalu nagrađen Zlatnom palmom.
Bi’r ash Shaykh, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1827 m.
Cornești, Filipești
Cornești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Filipești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
El Crucero, Tepeji del Río de Ocampo
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tepeji del Río de Ocampo.
San Juan de la Cruz, Coyuca de Catalán
San Juan de la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 616 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 274 m.
El Crucero, Tepeji del Río de Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2135 m.
Assago, Milano
Assago je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7917 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Al Bi’r as Suflá, Sa'dah
Al Bi’r as Suflá je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1822 m.
Santa Elena, Yucatán
Santa Elena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3335 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
San Bartolo, Solosuchiapa
San Bartolo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Solosuchiapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Ernst Herzfeld
Ernst Emil Herzfeld (Celle, 23. 7. 1879 – Basel, 20. 1. 1948) bio je njemački arheolog, arhitekt, historičar, filolog, polihistor, orijentalist, iranist, autor i profesor, jedan od vodećih autoriteta za arheologiju Starog Istoka i iranske studije u prvoj polovini 20. vijeka. Istraživao je razne prahistorijske, starovjekovne i islamske arheološke lokalitete u današnjoj Siriji, Turskoj, Iraku i Iranu, što je rezultiralo publiciranjem brojnih istraživačkih radova. Bio je prvi s titulom profesora staroistočne arheologije u svijetu, radio je kao predavač u Berlinu, Teheranu, Londonu, Bostonu, Princetonu i New Yorku, a smatra ga se zaslužnim i za donošenje prvog iranskog zakona o starinama.
Rani život i obrazovanje
mini|desno|225px| Herzfeld na splavu kod [[Ašura]] Herzfeld je rođen 1879. u Celleu, gradu na sjeveru tadašnjeg Njemačkog Carstva. Njegov otac Joseph bio je medicinski major u pruskoj vojsci, po vjeroispovijesti protestantski kršćanin, dok su Ernstov djed i baka bili jevrejskog porijekla. Pohađao je humanističku gimnaziju u Verdenu i 1897. maturirao na gimnaziji Joachimsthalsches u Berlinu. Nakon odsluženog jednogodišnjeg vojnog roka, upisao je studij arhitekture na berlinskom Tehničkom univerzitetu (u to doba Technische Hochschule), odnosno asirologiju, historiju umjetnosti i filozofiju na Univerzitetu Ludwiga Maximiliana i Univerzitetu Friedricha Wilhelma (danas Humboldtov univerzitet).
Godine 1903. položio je završni ispit na temu strukturnog građevinarstva i sljedeće dvije godine proveo je kao asistent F. Delitzschu i W. Andraeu u Ašuru. Arheološka istraživanja bila su predvođena Njemačkim orijentalnim društvom (DOG) koje je Herzfeldu pružilo najbolju moguću stručnu obuku tog vremena. Tokom 1905. i 1906. godine, pri povratku iz Ašura u Berlin, intenzivno je putovao Mezopotamijom i Iranom. Poput drugih DOG-ovih stručnjaka, bio je vrstan crtač i istraživač – izrađivao je brojne karte, fotografije i skice raznih arheoloških lokaliteta, među kojima se ističu Samara, Bagdad, Ktezifont, Perzepolis i Pasargad. Njegove prve publikacije o tim istraživanjima pokazuju da mu je primarni interes bila arhitektura, no istovremeno obiluju i topografskim diskusijama o latinskim, grčkim, arapskim, perzijskim i sirjačkim toponimima, klinopisu, itd.
Mezopotamske ekspedicije
Neposredno nakon obrane doktorata u augustu 1907. godine, Herzfeld je redovito putovao Mezopotamijom (Sirijom i Irakom) skupa s F. Sarreom, direktorom Islamskog muzeja u Berlinu. Rezultate njihovih istraživanja objavili su u djelu pod naslovom "Arheološko putovanje u područje Eufrata i Tigrisa", publiciranom u Berlinu od 1911. do 1920. u četiri toma. Istovremeno, godine 1909. predao je inauguracijsku disertaciju za profesuru (habilitationsschrift) na temu iranskih reljefa, godinu kasnije inkorporiranu u "Iranske kamene reljefe", zajedničku publikaciju Herzfelda i Sarrea. Ova pionirska studija starovjekovnih iranskih spomenika sadrži brojne kvalitetne ilustracije i obrađuje Pasargad, Perzepolis, Nakš-e Rustam i druge ahemenidske odnosno sasanidske lokalitete u pokrajini Fars i zapadnom Iranu, zbog čega je ostala kapitalnim djelom o iranskoj arheologiji i u 21. vijeku. mini|desno|225px| Posuda iz [[Samara (Irak)|Samare, iskopana od strane Herzfelda ranih 1910-ih]] Tokom putovanja i kooperacije sa Sarreom, Herzfeld je postao stručnjak i za islamsku umjetnost. Godine 1910. fasadu palače u Mušati, dopremljenu u Berlin desetak godina ranije, uvjerljivo je datirao u 744. odnosno u vrijeme vladavine omejadskog kalifa Valida II. Dvojac je nadalje istraživao i prostrane ruševine Samare, privremene abasidske prijestolnice, što je predstavljalo prvo naučno iskopavanje jednog islamskog lokaliteta na Bliskom Istoku. Herzfeldova uloga terenskog direktora od 1911. do 1913. i njegovi članci, posebno "Geneza islamske umjetnosti i problem Mušate", pomogli su u definiranju islamske umjetnosti u zapadnjačkom akademskom miljeu i bili su važni u stvaranju discipline islamske historije umjetnosti. Istraživanje Samare u konačnici je rezultiralo sa šest tomova finalnog raporta, od čega Herzfeld potpisuje četiri.
Izbijanjem Prvog svjetskog rata, Herzfeld je unovačen i prvo je bio stacioniran u Francuskoj i Poljskoj, a zatim je na osobni zahtjev poslan u Irak gdje je uglavnom radio kao istraživač, kartirajući okolinu Mosula. Za vrijeme boravka u Iraku, godine 1917. imenovan je izvanrednim tj. pomoćnim profesorom historijske geografije i historije umjetnosti Starog Istoka u Berlinu. Tri godine kasnije postavljen je za redovnog profesora staroistočne arheologije, postavši prvi predavač s takvom akademskom titulom na svijetu. Usprkos toj časti, Herzfeld je tokom profesure većinu vremena proveo na putovanjima Jugozapadnom Azijom. Otac mu je preminuo 1916. za vrijeme rata, a majka 1922. godine.
Iranske ekspedicije
Godine 1923. Herzfeld je otputovao u Iran i počeo se aktivnije baviti iranskom historijom. Ranije, prve posjete toj zemlji obavio je 1905. i 1906. godine, zatim je 1907. sastavio doktorat o prijestolnici Kira Velikog, a iste godine objavio je i izvješće o putovanju Luristanom, Huzestanom i Farsom. Također, u svojoj habilitaciji iz 1909. i monografiji "Na vratima Azije: kameni spomenici iz iranskih herojskih vremena" iz 1920. dao je prve naučne opise i interpretacije iranskih kamenih reljefa, osobito onih iz sasanidskog perioda, a neposredno nakon svršetka Prvog svjetskog rata objavio je i dva važna članka o islamskoj iranskoj arhitekturi – "Horasan: spomeničko-geografska studija o kulturnoj historiji islama u Iranu" i "Gonbad-e Alavijan i ilhanidska arhitektura u Iranu". Još 1917. Herzfeld, Sarre, Meyer, industrijalci i članovi iranske ambasade u Berlinu utemeljili su Njemačko-iransko društvo, udruženje koje je zagovaralo povećanje kulturne i ekonomske razmjene između dviju država. Ipak, ovi napori bili su ometeni njemačkim porazom u Prvom svjetskom ratu odnosno posljedičnom međunarodnom izolacijom i ekonomskom krizom. Herzfeld je pripremao plan za iransku ekspediciju prije nego što su njemačko-iranski odnosi obnovljeni u ranom međuratnom periodu. mini|desno|225px| Herzfeld je [[1926. prvi opisao novootkriveni reljef u Sar-Mašhadu]] U januaru 1923. u Teheran je stigao F. W. von der Schulenburg, prvi njemački ambasador u Iranu, nakon čega je trgovačka razmjena djelomično oživljena. Istovremeno, u Iran na istraživačku misiju o politici i arheologiji dolazi i Herzfeld, na proputovanju posjetivši i mezopotamske gradove Babilon, Ktezifont i Samaru. Sedmicu dana ostao je i u Pajkuliju gdje je proveo omanje iskopavanje i otkrio trideset novih blokova s dvojezičnim partsko-srednjoperzijskim natpisima, međutim, bilo je prekasno da rezultate istraživanja uključi u monografiju "Pajkuli: spomenik i natpisi rane historije Sasanidske Monarhije". Herzfeldova putovanja Iranom opisana u njegovom "Putnom izvještaju" iz 1926. godine, inače indikatoru za daljnja arheološka istraživanja. U ovom članku dao je prelged budućih ciljeva za iskopavanje (nakon ukidanja francuskog monopola 1927. godine), a to su Bisotun, Raj, Tape-Gijan, Hark, Nišapur i Tape-Hesar. Usto, dokumentirao je i kamene reljefe od 2. milenija pne. do sasanidskog perioda, uključujući novootkriveni reljef u Sar-Mašhadu.