cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elektroplatiranje
Inhibitori
Inhibitor (od lat. inhibere: zadržati, priječiti), u kemiji, je tvar koja u malim količinama usporava ili zaustavlja kemijsku reakciju tako da s reaktantima ili katalizatorima reakcije stvara stabilne, nereaktivne produkte, uklanja slobodne radikale u lančanim reakcijama ili se na primjer adsorbira na metalnu površinu i sprječava koroziju. Naziva se i negativnim katalizatorom. Najstariji poznati inhibitori jesu želatina, tutkalo (ljepilo) i različiti ugljikohidrati (na primjer dekstroza, glukoza). Kako je uloga inhibicije postajala sve važnija (osobito pri galvaniziranju niklom, a danas sve više i bakrom), broj patenata za to je sve više rastao, pa danas ima vrlo mnogo inhibitora. Svrstavaju se u nekoliko skupina prema djelovanju na moć raspodjele i svojstava galvanskih slojeva.
Posjajivači
Da bi se izbjegle štetne posljedice naknadne obrade galvaniziranih proizvoda brušenjem i poliranjem, od tih sastojaka obično se traži da uzrokuju nastajanje već sasvim glatkih i sjajnih površina. Zbog toga se nazivaju još i posjajivačima. Malo je tvari koje same mogu djelovati kao posjajivači. To su na primjer neki nezasićeni alkoholi (na primjer butindiol). Skoro redovito za posjajivače služe smjese s komponentama koje prema djelovanju čine dvije skupine. U jednoj su takozvani primarni posjajivači (nosači) koji sami uzrokuju nastajanje galvanskih slojeva dovoljno sitnozrnate strukture, ali još ne toliko da budu dovoljno sjajni. Najvažniji među njima jesu benzen i naftalensulfonske kiseline i sulfonski imidi, te saharin. U drugoj su takozvani sekundarni posjajivači s kojima se postiže konačni traženi sjaj. Među njima su najvažniji spojevi s konjugiranim prstenom dušika, nitridi i poliamini. Uobičajene koncentracije primarnih posjajivača u kupki dosta su velike (obično od 0,5 do 10 g/l) i ne moraju se točno održavati. Dopustive koncentracije sekundarnih posjajivača razmjerno su male (obično od 0,005 do 0,05 g/l) i moraju se vrlo točno nadzirati, jer već kad se razmjerno malo prekorače mogu uzrokovati krtost galvanskih slojeva. Nepovoljni utjecaj prekoračenja koncentracije sekundarnih posjajivača može se nadoknaditi pomoću primarnih. Uz ove organske, poznati su još i anorganski spojevi koji djeluju kao posjajivači, osobito sekundarni. Najpoznatiji među njima jesu kobaltov sulfat i kadmijev sulfat, tantalov klorid, selenska i telurna kiselina.
Sredstva za niveliranje mikrohrapavosti
Ponekad se sredstva za niveliranje mikrohrapavosti površine izradaka galvaniziranjem promatraju kao posebna skupina inhibitora. Pri tome se, da bi se taj učinak razlikovao od moći raspodjele na velikim profilima (takozvane moći makroraspodjele), ponekad govori i o moći mikroraspodjele. To je potrebno, jer obično kupke s povoljnom makroraspodjelom nemaju povoljnu mikroraspodjelu i obrnuto.
Materijal i oblik anoda za elektroplatiranje
Tamo gdje se hranjenje kupke ionima odvija anodnim otapanjem, materijal anode mora, dakako, biti dovoljno (ali ne previše čist). Inače, kako topljivi, tako i netopljivi strani sastojci materijala anode dospijevaju u kupku (otapanjem, odnosno suspendiranjem takozvanog anodnog mulja) i mogu joj nepovoljno mijenjati svojstva; vrlo čisti materijali nisu prikladni za te anode, jer ne samo što su preskupi već bi i anode od njih bile sklone pasivaciji. Zbog toga je najčešće za anode prikladan jeftini lijevani ili valjani materijal. Suspendiranje anodnog mulja u kupki pri tome se sprečava ulaganjem anoda u vreće od umjetnog vlakna. Nastaje li anodnim otapanjem još i neki ion metala koji smeta, i kad se to može spriječiti drugim mjerama, pribjegava se upotrebi netopljivih anoda uz hranjenje kupki dodavanjem elektrolita. Bolje je da su anode veće od izradaka koji se elektroplatiraju, jer prevelike gustoće anodne struje uzrokuju pasivaciju. Njihov oblik od utjecaja je samo u specijalnim slučajevima (na primjer pri elektroplatiranju cijevi).
Temperatura kupke
Za razliku od vodljivosti elektronskih vodiča struje, vodljivost ionskih vodiča raste s temperaturom, jer im se pri tome povećavaju stupanj disocijacije i pokretljivosti iona. Zbog toga se s povećanjem temperature kupke pri galvaniziranju dadu postići veće gustoće struje. Osim toga, povisivanje temperature kupke utječe i na druge važne činioce procesa. Tako povećavaju anodno iskorištenje struje, a ubrzavanjem difuzije i pospješujući elektrokristalizaciju, povisivanje temperature kupke smanjuje polarizabilnost elektroda i time radni napon reaktora, ali i povećava sklonost rastu kristala na račun nastajanja novih klica kristalizacije, pa galvanski slojevi postaju više grubozrnati i mekši. S druge strane, pri elektrokristalizaciji većine metala povisivanje temperature kupke iznad stanovite granice uzrokuje pojačano razvijanje vodika na katodi i sve nepovoljne posljedice toga, uključujući i naglo opadanje iskorišćenja struje. Iznad stanovitih temperatura kupke treba računati i s utjecajem hidrolize. Da bi se odredila neka optimalna temperatura kupke nužno je, dakle, uskladiti složeni niz njenih posljedica na tok i rezultat galvaniziranja. Zbog toga su i te temperature vrlo različite od slučaja do slučaja. Najčešće su od 30 do 50 °C, ali mogu biti i znatno niže (na primjer u nekim slučajevima kromiranja od 12 do 18 °C) i znatno više (do 85 °C u visokoučinskim kupkama).
Konvekcija kupke
U mirujućim kupkama opadanje koncentracije iona metala u blizini površine katode može također uzrokovati porast razvijanja vodika i time spužvaste galvanske slojeve, a u blizini anode koncentracija tog iona može porasti do te mjere da (na primjer pri velikim gustoćama struje) uzrokuje kristalizaciju soli. Također nedostatak konvekcije kupke može uzrokovati i nedovoljnu inhibiciju elektrokristalizacije. Tamo gdje te pojave mogu nastupiti, posebno u visokoučinskim kupkama i pri upotrebi posjajivača, nužna je djelotvorna prisilna konvekcija kupke. Najprikladnija je konvekcija pomoću crpki, jer se time ostvaruju mogućnosti za dotjerano izvođenje niza drugih, pomoćnih operacija (filtracije radi čišćenja, hlađenja ili grijanja uz regulaciju temperature i hranjenja kupke elektrolitom izvana). Sustavi za konvekciju kupke ubrizgavanjem zraka primjenjivi su samo tamo gdje elektrolit nije oksidabilan, dakle, ne tamo gdje su kupke cijanidne. U novije vrijeme za prinudnu konvekciju galvanotehničkih kupki upotrebljava se i ultrazvuk. Često se namjesto konvekcije kupke pribjegava pokretnim katodama (rotirajućim, vibrirajućim, oscilirajućim, putujućim).
Vrsta i gustoća struje
U galvanotehnici skoro se uvijek upotrebljava istosmjerna struja stalne jakosti, ali se često, osobito u visokoučinskim kupkama, pribjegava periodičnom obrtanju njenog smjera. Svrha tome jest kompenzacija razmjerno slabe moći raspodjele tih kupki istim učincima na kojima se zasniva i poliranje eliziranjem. Omjeri perioda (u sekundama) katodne i anodne polarizacije izradaka u tim slučajevima jesu od 5 : 1 do 15 : 5. Nejednoličnost napona rijetko je potrebna pri galvaniziranju, na primjer pri elektroplatiranju kromom, kad se, da bi se što brže stvorio pokrivni sloj, na početku radi s većim naponom. Mala valovitost napona (ispod 5%) ne djeluje nepovoljno na galvaniziranje. Djelovanje gustoće struje pri galvaniziranju odviše je složeno da bi se mogla postaviti neka opća pravila za određivanje njenog optimuma. Granice tog optimuma od slučaja do slučaja vrlo su široke. Tako su na primjer za elektroplatiranje srebrom povoljne gustoće struje 0,005 A/cm2, tvrdo (kromom) 0,5 A/cm2. Jedino što se tu može uopćiti jest da su za velike gustoće struje nužne velike koncentracije elektrolita i maksimalne temperature galvanizacije. Povisivanje temperature kupke, pogotovo u kombinaciji s konvekcijom, opća je mjera za suzbijanje najnepovoljnijeg učinka povećavanja gustoća struje, jačanja katodnog razvijanja vodika.
Isenburg
Isenburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Nojvid. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 652 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7138031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nojvid Isenburg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Nojvid. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 160 metara. Površina opštine iznosi 4,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 652 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 156 stanovnika/km².
Ordovicij
thumb|right|240px|Život u ordoviciju Ordovicijski period je drugi od šest velikih (sedam u Sjevernoj Americi) perioda paleozojske ere. On slijedi kambrijski period i prethodi silurskom periodu. Ordovicij, nazvan prema velškom plemenu Ordovičana, je godine 1879. definirao Charles Lapworth u nastojanju da riješi spor između sljedbenika Adama Sedgwicka i Rodericka Murchisona, koji su iste naslage stijena u sjevernom Walesu stavljali u kambrij i silur. Lapworth, shvativši da je fosilizirana fauna u spornoj strati različita i od one u kambriju i od one u siluru, odlučio da se ona mora smjestiti u vlastiti period.
Dok je prihvaćanje posebnog ordovicijskog perioda teklo sporo u Velikoj Britaniji, u ostatku svijeta se on brzo proširio. Međunarodno priznanje je steakao godine 1906, kada je prihvaćen kao službeni period paleozoika od strane Međunarodnog geološkog kongresa.
Univerzitet u Virginiji
Univerzitet u Virginiji (engl. University of Virginia, kratica: UVA) je javni univerzitet u gradu Charlottesvilleu, u američkoj saveznoj državi Virginiji. Zamislio ga je i dizajnirao 1819. godine Thomas Jefferson (1743–1826), autor Američke deklaracije o neovisnosti i treći predsjednik SAD-a, koji je bio također i talentirani arhitekt. Izvorno upravno tijelo UVA su činili bivši američki predsjednici Thomas Jefferson, James Madison i James Monroe. Posjed na kojem je nastao univerzitet je bio u vlasništvu Monroea, u čijem domu i odvjetničkom uredu je danas smješten rezidencijalni dio univerziteta.
Thomas Jefferson je dizajnirao Univerzitet u Virginiji u duhu neoklasicizma i načelima paladijanizma, te ga je nazivao Akademsko selo (Academical Village). Njezina jedinstvena arhitektura zasnovana na rječniku klasične antike simbolizira težnje novoosnovane američke republike kao nasljednice europske tradicije, ali i najavljuje kulturni eksperiment tzv. kolonijalne arhitekture zrele države. Zbog toga je virginijski univerzitet, zajedno s privatnom Jeffersonovom vilom Monticello, upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Americi 1987. godine. mini|lijevo| Travnjak univerziteta u Virginiji
Historija
mini|lijevo| Tlocrt univerziteta iz 1826. godine, temeljen na Jeffersonovom crtežu Zemljište za izgradnju univerziteta su 1788. godine je kupio ratni veteran James Monroe, koji će kasnije postati peti predsjednik SAD-a. Godine 1817. odbor je otkupio zemljište od Monroea, kada je on bio predsjednik, i pod vodstvom Jeffersona započela je gradnja koja je dovršena 1819. god. Nastava na univerzitetu je započela 1825. godine. Za razliku od ostalih univerziteta koja su tada nudili samo tri studija: medicinu, pravo i teologiju, Univerzitet u Virginiji je nudio i studije astronomije, filozofije, politologije, arhitekture i drugih inženjerskih disciplina. Bila je to prva obrazovna institucija koja je nudila studije modernih akademskih disciplina. Još progresivniji korak je bio potpuno odvajanje obrazovanja od religije. Godine 1826. James Madison, četvrti predsjednik SAD-a je postao rektor univerziteta, a Jefferson je bio u upravnom odboru, sve do svoje smrti.
William Faulkner, dobitnik Nobelove nagrade i Pulitzerove nagrade, postao je predavač i konzultant na univerzitetu 1957. godine, što je ostao do svoje smrti 1962. godine. Braća John F. i Robert F. Kennedy su pohodili univerzitet 1958. godine, a 1960. i Martin Luther King. Univerzitet su posjetili i kraljica Elizabeta II. 1976. i Desmond Tutu 1998. godine.
Godine 2012. U.S. News & World Report je rangirao Virginijski univerzitet na drugo mjesto svih javnih univerziteta u SAD-u i 25. ponajbolje u državi. Sportisti UVA se natječu u 23 sporta, a u ukupnom poretku američkih univerziteta (NACDA Directors' Cup) su ostvarili treće mjesto 2010. godine.
Odlike
Univerzitet u Virginiji je remek-djelo i izvanredan primjer velikih obrazovnih institucija iz vremena prosvjetiteljstva. Ono je bilo posljednje arhitektonsko i najambicioznije Jeffersonovo djelo. Upuštajući se u ovaj projekt utemeljen na obrazovnim idealima enciklopedizma i demokracije, Jefferson je napustio planove starijih fakulteta u Velikoj Britaniji i SAD-u. Njegov ostvareni plan „akademskog sela” je inspiriran higijenskim načelima graditelja bolnica i masom simbolično dočarava hijererhiju i ponavljanje oblika.
Njegova Rotunda, koja je kopija rimskog Panteona u pola njegove veličine, se uzdiže iznad knjižnice i dominira cijelim kompleksom. U deset paviljona s obje strane knjižnice nalazilo se deset profesora koji su vodili neovisne škole, te je namjera bila da svojim osobitim oblikovanjem predstavljaju enciklopediju klasične i neoklasične arhitekture. Na katu iznad učionica bile su stambene prostorije profesora i 54 sobe za učenike. Kolonada u prizemlju koja ih sve povezuje je služila kao ujedinitelj cjelokupnog prostora.
Zgrada na samom jugu kompleksa je dodana kasnije i nepotrebno je zatvorila ovaj slavodobitni prostor.
Istaknuti studenti
mini| Dvorana diplomanata
Tetrahidrozolin
Tetrahidrozolin, derivat imidazolina, je prisutan u više vrsta kapi za oči i nazalnih sprejeva koji su u prodaji na slobodno. Drugi derivati uključuju nafazolin, oksimetazolin, i ksilometazolin. Predoziranje može da dovede do trovanja.
Tetrahidrozolin je alfa agonist. Njegov glavni mehanizam dejstva je konstrikcija konjunktivalnih krvnih sudova. Time se omanjuje crvenilo očiju uzrokavano većim okularnim iritacijama.
Kad se koristi u skladu sa uputstvima, tetrahidrozolin je efektivan lek za olakšavanje crvenila očiju putem sužavanja krvnih sudova. Pri unutrašnjoj primeni, međutim, on deluje kao potentan lek za snižavanje krvnog pritiska. Simptomi koji su primećeni kod osoba (dece i odraslih) koji su nenamerno progutali ovaj proizvod za oči uključuju primetni mamurluk, nizak krvni pritisak, usporenu brzinu rada srca, a mogući su čak i koma i otežano disanje. Niske količine, poput ½ do 1½ čajne kašike mogu da uzrokuju jake reakcije u kod male dece. Toksično dejstvo nakon unosa tetrahidrozolina može da ima ozbiljne posledice. Smrtni slučajevi nisu zabeleženi.
Hemija
Tetrahidrozolin se može sintetisati u jednom koraku putem heterociklizacije 1-cijanotetralina Sa etilendiaminom.
Curtiss, Wisconsin
Kurtis je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 216, što je 18 (9,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Велики Вртоп
Велики Вртоп је насеље у Србији у општини Гаџин Хан у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 270 становника (према попису из 1991. било је 394 становника).
Демографија
У насељу Велики Вртоп живи 253 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 59,3 година (57,3 код мушкараца и 61,2 код жена). У насељу има 133 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,03.
Crovu, Odobești
Crovu je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Odobești.
Велики Вртоп
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Crovu, Odobești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1295 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Lansing, Michigan
Lansing, je glavni grad američke savezne države - Michigan, na sjeveroistoku Sjedinjenih Američkih Država od 114 738 stanovnika, metropolitanska zona grada ima 534 684 stanovnika.
Geografske karakteristike
Lansing leži na ušću rijeke Red Cedar u Rijeku Grand, gotovo u samoj
geografskoj sredini Michigana, udaljen 147 km sjevernozapadno od Detroita i 351 km sjeveroistočno od Chicaga.
Historija
Tadašnje malo selo Lansing Township odabrao je Kongres države - Michigan, u zimu 1847. kao mjesto gdje se treba podići novi glavni grad Michigana, jer se dotadašni Detroit pokazao kao strateški nesiguran, zbog blizine granice sa Kanadom (Britanci su zauzeli Detroit u ratu 1812.)
Odmah po donošenju te odluke počela je izgradnja buduće prijestolnice, koju je Kongres preimenovao u Town of Michigan, a u aprilu 1848. u Lansing. Za grad je bilo značajno osnivanje Državnog agronomskog koledža 1855., iz kojeg se kasnije razvio današnji Univerzitet države Michigan (Michigan State University).
A Clockwork Orange (film)
Radnja filma
U futurističkom Londonu, Aleks Delardž je vođa svoje družine, Džordža, Dima i Pita. Jedne noći, nakon što upotrebe "plus mleka" (mleko pomešano sa drogom), započinju veče "ultra nasilja", uključujući prebijanje starog skitnice i borbom protiv suparničke bande vođene Bilibojom. Ukradenim autom, odlaze van grada i nailaze na dom pisma F. Aleksandra, gde ga toliko tuku da će ostati nepokretan do kraja života. Aleks zatim siluje njegovu suprugu.
Sledećeg dana, pošto izostaje iz škole, Aleks razgovara sa činovnikom za uslovno oslobođenje, g. P.R. Deltoid, koji je svestan nasilja koje Aleks čini i upozorava ga. Aleks zatim odlazi u muzičku kuću gde upoznaje dve devojke, Sonijetu i Marti. Odvodi ih kući i ima seksualni odnos sa njima.
Te noći, njegova družina pokazuje nezadovoljstvo zbog Aleksovih sitnih krađa, tražeći veću jednakost i profitabilnije krađe. Aleks potvrđuje svoje vođstvo prebivši ih. Nakon toga Aleks upada u vilu bogate žene, dok njegova družina ostaje ispred vrata. Aleks udara ženu statuom. Čuvši policijske sirene, Aleks pokušava da pobegne, ali Dim ga udara flašom mleka preko lica, ostavivši ga iznenađenog i krvavog. Aleks je uhvaćen i pretučen od strane policije. Deltoid mu pljuje u lice nakon što saznaje da je žena preminula u bolnici. Aleks je osuđen na 14 godina robije.
Nakon dve godine robijanja, ministar unutrašnjih poslova dolazi u zatvor u potrazi za pokusnim kunićima, za eksperimentalnu terapiju averzije zbog rehabilitovanja kriminalaca kroz dve sedmice; Aleks se prijavljuje. Taj proces uključuje drogiranje subjekta, vezanje za stolicu, nasilno držanje očnih kapaka otvorenim i prisilno gledanje slika nasilja. Aleksu postaje muka od droga. On shvata da je iz jednog od filmova Betovenova muzika, inače njegovog omiljenog kompozitora i da će terapija učiniti da mu bule zlo od te muzike. On pokušava da okonča terapiju ali bezuspešno.
Nakon dve nedelje terapije, ministar unutrašnjih poslova organizuje skup da se dokaže da je Aleks "izlečen". Pokazano je da nije u stanju da se odupre glumcu koji ga vređa i napada, i postaje bolestan kada vidi golu ženu. Zatvorski sveštenik je protiv ovoga, smatrajući da je Aleksu oduzeto pravo slobode koju je Bog podario. Upravnik zatvora kaže da nije zainteresovan za etiku i da ga jedino zanima smanjenje stope kriminala i otkriva groznu zakrčenost naših zatvora.
Aleks je oslobođen i saznaje da je njegove lične stvari uzela policija da pomogne restituciju kod žrtava, i da su njegovi roditelji izdali njegovu sobu. Beskućnik, Aleks sreće matorog skitnicu kojeg je davno pretukao, koji ga napada sa nekoliko svojih prijatelja. Aleks spašavaju dva policajca za koje se ispostavlja da su Dim i Džordži. Oni odvode Aleksa u šumu, gde ga tuku i skoro udave u vodi. Ošamućeni Aleks luta šumom i dolazi do kuće pisca g. Aleksandra, koji je nepokretan, i tu pada u nesvest. Aleks, budeći se, shvata da se za njega brinu Aleksandar i njegov lični sluga, Džulijan. G. Aleksandar, koji nije prepoznao Aleksa kao svog napadača, pročitao je o njegovom lečenju u novinama. Videvši Aleksa kao političko oružje koje može upotrebiti protiv vlasti, g. Aleksandar se priprema da upozna Aleksa sa svojim kolegama, ali čuje Aleksa kako peva istu pesmu koju je pevao kad mu je silovao ženu i ponovo mu kroz glavu prolazi taj nemio događaj. Uz pomoć svojih kolega, Aleksandar drogira Aleksa i stavlja ga u zaključanu spavaću sobu. Aleks se budi uz Betovenovu Devetu simfoniju. Osećajući nesnosan bol, on se baca kroz prozor i pada u nesvest.
Aleks se budi u bolnici. Dok su mu radili serije psiholoških testova, Aleks uviđa da više nema averzije ka nasilju. Ministar unutrašnjih poslova dolazi i izvinjava se Aleksu. Nudi da mu pomogne i da mu nađe posao. Kao znak dobre volje, ministar dovodi muzičku liniju koja pušta Betovenovu devetu simfoniju. Aleks počinje razmišljati o nasilju i ima žive misli o tome kako ima odnos u snegu sa ženom dok publika gleda. "Bogme, izlečen sam!"
Razlike između filma i romana
Kjubrik se uglavnom držao priče iz romana, preskočivši poslednji deo, u kojem je Aleks ostario i prerastao sociopatiju. Dok u filmu Aleks dobija državni posao - što implicira da je ostao sociopata u srcu - roman se završava pozitivno po Aleksa.
Kritike
S druge strane, Roger Ebert je jednostavno otvoreno priznao da mu se film nije svidio te mu dao samo 2 od 4 zvijezde: "Kubrickova "Paklena naranča" je ideološki kaos, paranoidna desničarska fantazija koja se maskirala kao Orwellovo upozorenje. Pravi se da se protivi policijskoj državi i nametnutoj kontroli uma, no sve što radi je samo slavljenje zlobe glavnog protagonista, Alexa".”.
Arsen Oremović je filmu dao 4 od 4 'kritičarska prsta': "Nakon devedesetih, s filmovima kao što su "Rođeni ubojice", "Pakleni šund" i nizom drugih prozivanih naslova, definitivno su se pomakle granice u prikazivanju i percepciji nasilja na filmu. S današnje distance djeluje pomalo neshvatljivo da je "Paklena naranča" trpjela tako žestoke napade i bila zabranjena. Međutim, to ne znači da film djeluje staromodno jer Kubricku već na početku nije bio cilj scenama nasilja ići za realizmom, nego ih je koreografirao poput baleta, a poetika filma ostala je uglavnom netaknuta".
Antifašistički front žena
minijatura|Konferencija Antifašističkog fronta žena u Čukorovcu srez Moravski 8. maja 1944. minijatura|Grupa omladinki u redovima [[NOVJ, na Dinari u srpnju 1943.]] minijatura|Sastanak Antifašističkog fronta žena u [[Pirotu 1944.]] Antifašistički front žena (, skraćeno AFŽ) je bila ženska društveno–politička organizacija, osnovana za vreme Drugog svetskog rata, 06. decembra 1942. u Bosanskom Petrovcu, na oslobođenoj teritoriji.
Od 305.000 poginulih partizanskih boraca 25.000 su bile žene, a od 405.000 ranjenih 40.000 bile su žene.
Predratno stanje
Položaj žena na Balkanu početkom 20. veka bio je karakterističan po njihovoj podređenoj ulozi u patrijarhalnom društvu. Žene su bile potiskivane iz javnog života, u kulturnom pogledu zaostale, velikim procentom nepismene, a običaji su ih odvajali od društvenih aktivnosti jer se smatralo da je ženi mesto u kući.
Ipak, žene Jugoslavije su se i pre 2. svetskog rata borile za mir i protiv fašizma, mada zasebnih revolucionarnih organizacija žena nije bilo. 1934. godine 2000 rudarskih žena učestvovalo je u štrajku rudara Trbovlja; 1935. demonstriralo je 5000 žena pred nemačkim konzulatom u Zagrebu, za mir, a protiv fašizma; 1936. u akciji za mir i slobodu sakupljeno je 600000 potpisa žena. Časopis »Žena danas» pokreće 1939. akciju za pravo glasa žena, u kojoj žene masovno učestvuju.
Rat i revolucija
Organizacije žena se formiraju na istoj osnovi kao i organizacije Narodnog fronta, čiji su kolektivni članovi. Osnivaju se opštinski, mesni i gradski odbori žena, a posle uspeha postignutih u borbi 1941-1942. godine došlo je do stvaranja Antifašističkog Fronta žena Jugoslavije.
Osnivanje AFŽ-a
Na Prvoj zemaljskoj konferenciji u Bosanskom Petrovcu AFŽ je postao jedinstvena organizacija svih žena Jugoslavije i važan faktor u Narodnom frontu i u mobilizaciji žena u borbi za novo uređenje zemlje.
Pozdravni govor je održao vrhovni zapovednik Narodno oslobodilačke vojske (NOV) Josip Broz Tito koji je rekao sledeće:
Na konferenciji u Bosanskom Petrovcu učestvovalo je 166 izabranih delegatkinja sa oslobođene i neoslobođene teritorije Jugoslavije. Izabran je Centralni odbor AFŽ i istaknuti su neposredni zadaci organizacije. Posle toga počeli su se organizovati glavni, okružni, opštinski i mesni odbori, tako da je u času oslobođenja zemlje AFŽ bio organizovan na čitavom području Jugoslavije.
AFŽ u ratu
minijatura|Zbor AFŽ-a u Čitluku (Lika) u jesen 1941. minijatura|Učesnice političkog kursa AFŽ-a u Pustoj Reci 1943. godine. Žene su dale ogroman doprinos borbi za oslobođenje: od 1941. do 1945. borilo se u redovima Narodno oslobodilačke vojske oko 100.000 žena od kojih je 25.000 poginulo, 40.000 ranjeno, dok je 3.000 žena ostalo potpuno nesposobno za rad. U toku 2. svetskog rata oko 2000 žena postale su oficiri. Partizansku spomenicu 1941. je dobilo 3.344 žena, a Ordenom narodnog heroja odlikovana je 91 žena.
Bosna i Hercegovina
Velika konferencija žena Drvara i okoline održana je već avgusta 1941. godine. Krajem 1941. godine pomišlja se na osnivanje jedinstvene organizacije žena Bosne i Hercegovine. koja je osnovana u oslobođenoj Foči februara 1942. godine.
Crna Gora
Oko 50.000 žena Crne Gore bilo je aktivno uključeno u Narodnooslobodilački pokret. Preko 12.000 žena je za nepunu godinu dana prošlo kroz zatvore i logore Crne Gore. Junačkim držanjem pred neprijateljem prilikom streljanja one su pokazivale neviđenu hrabrost. Kongres AFŽ Crne Gore i Boke kotorske održan je 5. decembra 1943. godine čime je objedinjen rad svih odbora žena ovih krajeva.
Hrvatska
Još u periodu priprema za ustanak počele su u Hrvatskoj da se formiraju grupe žena. Naročito je bio značajan rad žena ilegalki i to posebno u Zagrebu i Splitu. Žene su stupale u partizanske jedinice, pa je već 1942. godine stvorena ženska partizanska četa u Lici. Situacija u Lici je bila naročito teška zbog velikih vojnih operacija na ovoj teritoriji, naročito 4. neprijateljske ofanzive. Prva konferencija AFŽ Hrvatske održana je juna 1943. godine. Pored vidnih uspeha u borbi, žene su dale i veliki doprinos u razvoju narodne vlasti, širenju bratstva i jedinstva i prevazilaženju nacionale mržnje na oslobođenoj teritoriji.
Makedonija
Učestvujući u pripremama za ustanak u Makedoniji, žene su mnogo pomogle u izgradnje vojske i narodne vlasti. Kao i muškarci, podnosile su surovi teret i pljačku okupatora a posebno politiku bugarizacije. Žene uključene u antifašistički pokret su značajno doprinosile pozadinskim radom snabdevajući front i starajući se o izbeglicama i sirotinji. Konferencija AFŽ Makedonije je održana decembra 1944. godine kada je definitivno oblikovana organizacija makedonskih žena.
Slovenija
minijatura|Žene - delegati dolaze na Drugu oblasnu konferenciju AFŽ-a Slavonije u Slavonskoj Požegi, 24. septembra 1944. Osvobodilna fronta slovenačkog naroda, podržavala je i aktivnost žena u borbi i pozadinskom radu. Na oslobođenim, ali i na okupiranim teritorijama, žene su aktivni činilac u formiranju vlasti i u vojnim jedinicama. Veoma je značajno njihovo masovno učešće u pružanju pomoći iseljenicima i deportircima koje su nemački fašisti prisilno proterivali iz Slovenije želeći da od nje naprave germanizovanu teritoriju.
Srbija
Mnoge organizacije žena Srbije bile su deo antifašističkog fronta okupljajući veliki broj žena u pokret. Nabavljale su odeću, obuću i hranu za partizanske odrede. Od posebnog je značaja snažan otpor žena Srbije bratoubilačkom ratu. Izgrađena je čitava mreža organizacija žena u Srbiji koja je delovala u toku četvorogodišnjeg rata. Prva konferencija AFŽ Srbije je održana u u Beogradu, jaunara 1945. godine.
Vojvodina
U žarištu ustanka, u Sremu, počelo je stvaranje posebnih organizacija žena po selima i gradovima, tako i u Banatu i kasnije Bačkoj. Smotra žena antifašistkinja održana je januara 1945. godine u Novom Sadu. One su se borile ne samo za oslobađenje zemlje i sopstveno oslobađanje već i za zajedniči suživot Srpkinja, Hrvatica, Mađarica, Rusinki, Rumunki i drugih.
Kosovo
Iako je Komunistička partija Jugoslavije radila na uključivanju Albanki, Turkinja, Srpkinja, Crnogorki i drugih žena u Narodnooslobodilacki pokret, žene na Kosovu su ipak u većini ostale odvojene do pokreta, jer se patrijarhalni mentalitet tamo najviše osećao. Tek marta 1945. godine će seoski i gradski odbori žena biti organizaciono uobličeni na Oblasnoj konferenciji žena Kosova.
AFŽ posle rata
minijatura|Mensura Šaćiri za vreme govora na mitingu Antifašističkog fronta žena povodom 8. marta 1945. U julu 1945. u Beogradu je održan Prvi kongres AFŽ Jugoslavije, na kome je bilo 960, delegatkinja, za predsednika je izabrana Spasenija Babović. Drugi kongres je održan 1948. sa 826 delegata, a za predsednika je izabrana Vida Tomšič, a 1950. Treći sa 609 delegata, sa ponovnim izborom Vide Tomšić.
AFŽ je predstavljao žene Jugoslavije u međunarodnom ženskom pokretu i organizacijama žena u inostranstvu. AFŽ Jugoslavije jedan je od osnivača Međunarodne demokratske federacije žena. Na četvrtom kongresu AFŽ je ukinut kao posebna ženska organizacija.
AFŽ je, prema nekim aktivistkinjama AFŽ-a, ukinut jer je postao isuviše jak politički sa velikim uticajem na žensku populaciju (emancipacija je išla "suviše brzo"). Drugi razlog, kako se navodi, je bio nedovoljan broj radnih mesta. AFŽ je postao isuviše uticajan pa je bio na putu da pravi probleme, kao što je to kasnije učinio Sindikat pod rukovodstvom Svetozara Vukmanovića Tempa.
Različite organizacije i društva koja se bave pitanjima od interesa za žene ujedinile su se u Savez ženskih društava Jugoslavije. Iz tog saveza izrasla je Konferencija za društvenu aktivnost žena Jugoslavije, osnovana 1961. na konferenciji u Zagrebu, kao društvena organizacija koja deluje u okviru SSRNJ (Saveza socijalističkog radnog naroda Jugoslavije).
Quett Masire
Ser Kvet Ketumile Joni Masire (Kanje, 23. jul 1925) bocvanski je političar i predsednik Bocvane od 1980. do 1998. godine.
Biografija
Završio je preparandiju, i od 1949. do 1955. bio učitelj i ravnatelj srednje škole Sipapitso. Nakon toga se posvetio političkom radu pa su Seretse Hama i on osnovali Demokratsku partiju Bocvane, koja se borila za nezavisnost Bocvane.
Kad je to ostvareno 30. septembra 1966, Seretse je postao premijer i predsednik Bocvane, a Masire potpredsednik države. Vodili su državu jako uspešno, ali kad je 13. jula 1980. Seretse podlegao raku gušterače, Masire je izgubio prijatelja i vođu. Od 13. do 18. jula 1980. bio je vršilac dužnosti predsednika, a 18. je izabran na tu dužnost. Vladao je partijom i državom 18 godina, konačno odstupivši 31. marta 1998. godine.
Nakon silaska s vlasti, posvetio se diplomatiji, posredovavši u sukobima koji su bili problem u državama Lesoto i Demokratska Republika Kongo. Godine 1991, za svoj rad, kraljica Elizabeta II nagradila ga je titulom Ser.
Objavio je i knjigu naslovljenu Vrlo hrabro ili vrlo glupo: Memoari afričkog diplomate.
Nema ženu ni decu.
Pequot
Sassacus je imao kćerku za koju je bio ženjen Uncas, poglavica Mohegana, koji se pobunio protiv Sassacusa, nakon čega su se Pequoti pokrenuli prema jugu, i zauzeli zemlju sve do Connecticut Rivera. Taj kraj su nastanjivali Indijanci Niantic, koji su prodorom Pequota ostali podijeljeni na dvije grupe, Zapadne i Istočne. Odvajanje Pequota od Mohegana i do cijepanja Niantica dolazi 1630.-tih godina. U dolini Connecticuta bilo je engleskih naseljenika, i pojava Pequota u tom kraju dovodi do brojnih trzavica, što je na koncu 1637. dovelo do rata poznatog kao 'Pequot War'. Kao uzrok povjesničari uzimaju ubojstvo engleskog trgovca Johna Oldhama, nakon čega su Englezi pod vodstvom Johna Masona i Johna Underhilla napali na Pequote, na Pequot Riveru. Oko 500 Indijanaca je uništeno, ostali su se raspršili. Tako je jedna grupa otišla na Long Island, druga bježi u unutrašnjost, i treća pod vodstvom Sassacusa je zaustavljena blizu Fairfielda u Connecticutu, gdje su gotovo svi pobijeni ili zarobljeni. Zarobljeni Pequoti prodani su kao robovi kolonistima u Zapadnim Indijama (Karibi). Sassacus i nekoliko njegovih ratnika uspjeli su umaknuti no kasnije su pali u ruke Mohawk Indijanaca. Potomaka Pequota ima i danas, organizirani su u dva plemena -Mashantucket i Paucatuck.
Ime
Ime Pequot prema Trumbullu (1818) znači 'destroyers'.
Sela
Pequoti su imali 19 sela u Connecticutu i jedno u Rhode Islandu, viz.: Asupsuck, kod Stoningtona; Aukumbumsk ili Awcumbuck, blizu Gales Ferrya; Aushpook, na mjestu Stoningtona; Cosattuck, vjerojatno blizu Stoningtona; Cuppanaugunnit, vjerojatno u New London County; Mangunckakuck, možda na Thames River blizu Mohegana; Maushantuxet, današnji Ledyard; Mystic, blizu West Mystica na zapadnoj strani Mystic Rivera; Monhunganuck, blizu Beach Pond, današnji Voluntown; Nameaug, blizu New Londona; Noank, na sadašnjem mjestu istoimenog grada; Oneco, na istoimenom mjestu u Sterlingu; Paupattokshick, na donjem toku Thames Rivera; Pawcatuck, vjerojatno na istoimenom mjestu u Washington County, R. I.; Pequotauk, blizu New Londona; Poquonock Poquonock, kod Popuonock Bridgea; Sauquonckackock, na zapadnojk strani Thames Rivera kod Mohegana; Shenecosset, blizu Midwaya u današnjem Grotonu; Tatuppequauog, na Thames Riveru blizu Mohegana; Weinshauks, blizu Grotona; Wequetequock, na istočnoj strani istoimene rijeke.
Kultura
Pequoti su kulturno pripadali plemenima Istočnih šuma. Sjedioci, ratari i lovci.
Populacija
Pequoti su 1600. brojali oko 2,200 duša. Nakon rata na izvornom teritoriju (1674.) bilo ih je 1,500; 140 (1762.); 40 (1832.); 66 (1910.), od čega 49 u Connecticutu i 17 u Massachusettsu. -Prema popisu 1990. pleme Mashantucket broji 320 duša da bi 2005 se popela na 785, većinom su to potomci Pequota koji su se u najnovije vrijeme nanovo počeli okupljati pod svojim plemenskim imenom. Pleme živi od kockarnica, a Foxwoods Resort Casino je najveća na svijetu. Pleme Paucatuck danas živi u okrugu New London u Connecticutu, na Pawcatuck (Eastern Pequot) Reservation.
Jean-Pierre Léaud
Jean-Pierre Léaud (5. maj 1944.-) je francuski glumac, najpoznatiji po ulozi Antoinea Doinela, protagonista serije poluautobiografskih filmova znanmenitog francuskog fillmskog režisera Françoisa Truffauta.
Bruce Ackerman
Bruce Ackerman (19. august 1943 - ) je američki pravnik, filozof i publicist, poznat kao jedan od vodećih teoretičara socijalnog liberalizma, odnosno zagovornika egalitarijanizma među suvremenim američkim intelektualcima. Ackerman od 1982. predaje ustavno pravo i političke nauke na Pravnom fakultetu Univerziteta Yale.
Donji ordovicij
Rani ordovicij, isto tako znan i kao donji ordovicij od strane geologa, je prva pod-jedinica ordovicijskog perioda, te se odlikuje velikom diversifukacijom morskog života, koja su slijedila izumiranja na kraju kambrija.
Trilobitima su pridružili mnogi drugi organizmi, uključujući tabulate koralje, strophomenid, rhynchonellid, i mnoge nove orthid brahiopode, bryozoa, planktonske graptolite i conodonte, i mnoge druge tipove mekušaca i bodljikaša. Svi oni su se širili, zajedno uz organizme iz kasnog kambrija, te im se pridružila nova grupa zvana Phacopida.
Vallerona, Grosseto
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
Las Pulgas, Ocampo
Las Pulgas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1205 m.
Grand (rijeka)
Grand (engleski: Grand River) je najveća rijeka u američkoj saveznoj državi Michigan duga 418 km.
Geografske karakteristike
Grand se formira u Okrugu Jackson na istoku Michigana, odakle gotovo prvolinijski teče prema zapadu do svog ušća u Jezero Michigan. thumb|200px|left|Karta [[sliva rijeke Grand]] Grand sa svojim pritokama ima sliv velik oko 14 431 km², koji obuhvaća centralni dio države Michigan.
Los Gómez, San Luis Potosí
Los Gómez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
NB-9 Biokovac
NB-9 Biokovac bio je naoružani brod u sastavu mornarice NOVJ. Prije nego što su ga u rujnu 1943. zarobili partizani, plovio je kao talijanski patrolni čamac.
Greškom je potopljen 19. veljače 1944. od strane britanskog razarača.
Irska poezija
Irska poezija je specifična po tome što je njen razvoj i historiju, slično kao i irske književnosti općenito, obilježilo korištenje dva jezika - irskog i engleskog. Postojanje te dvije tradicije i međuodnos, kao i odnosi sa drugim književnostima na engleskom jeziku, su stvorili prilično raznovrstan opus koji se teško može kategorizirati. Irska poezija se, usprkos tome, smatra jednim od najprepoznatljivijih elemenata irske kulture.
Najstarije sačuvane irske pjesme (na drevnom irskom jeziku) datiraju s početka 6. vijeka, dok najstarije irske pjesme na engleskom jeziku datiraju iz 14. vijeka. Međusobni uticaji te dvije tradicije su kulminirali u 19. vijeku kada se stvara poezija na engleskom jeziku koja preuzima teme i modele iz poezije na irskom jeziku. Tome su najveći doprinos dali pjesnici Keltskog preporoda s kraja 19. i početka 20. vijeka.
Giriviller
Žirivile je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Linevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 39 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 310 metara (maksimalnoj 347 m, a minimalnoj 274 m).
Maon
Maon se može odnositi na:
Alì, Messina
Alì je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 778 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 438 m.
Masserie Belladonna, Isernia
Masserie Belladonna je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 799 m.
Scotuche, Santa Cruz Tacahua
Scotuche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Tacahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 980 m.
Huepaco (razvrstavanje)
Huepaco ima više značenja:
El Mirador, San Andrés Tuxtla
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Seretse Khama
Ser Seretse Hama (1. jul 1921 — 13. jul 1980) bio je političar i prvi predsednik nezavisne Bocvane od 1966. do svoje smrti 1980. godine.
Biografija
Rođen je 1921. godine, kao pripadnik naroda Bamangvato, u mestu Serove. Deda mu je bio Hama III, poglavica tog plemena (jednog od osam glavnih u Bocvani). Njegovo ime Seretse znači glina koja spaja, jer je uspeo pomiriti oca i dedu. Činom pomirenja osigurao si je uspon na vlast, ali kako je postao vladar sa samo 4 godine, ujak je bio njegov regent i čuvar. Otac mu je umro 1925. godine.
Obrazovanje je većinom sticao po južnoafričkim internatima, a kasnije je diplomirao na Univerzitetu Fort Hare. Nakon što je diplomirao 1944, otišao je u inostranstvo (Ujedinjeno Kraljevstvo) gde dalje nastavlja studij, želeći da postane advokat. Tamo se 1947. godine i oženio belkinjom, Rut Vilijams, nakon godinu dana udvaranja, što se nije nimalo svidelo aparthejdskom režimu u Južnoj Africi. Sklopivši međurasni brak, zamerio se spostvenom narodu, koji je počeo da preispituje njegovu sposobnost i podobnost vladanja nad plemenom. Ujak je čak zahtevao poništenje braka i Seretsin povratak kući. On se vratio kući i serijom javnih sastanaka (kgotlas) objasnio starešinama plemena da je sposoban da bude kralj.
desno|mini|200p|Statua Seretsea Hame pred zgradom bocvanskog parlamenta. Kada su mu britanske kolonijalne vlasti zabranile povratak u zemlju (bojeći se da ne izgube jeftine sirovine iz JAR-a), u njegovu odbranu ustali su nacionalisti, komunisti i grupe za ljudska prava širom sveta. Vrativši se u domovinu, postaje veoma aktivan u politici, posebno nakon što je osnovao nacionalističku Demokratsku stranku Bečuanalanda, koja se danas zove Demokratska stranka Bocvane. S njom je pobedio na demokratskim izborima 1966. i na položaju predsednika ostao do svoje prerane smrti. Godine 1960. bio mu je dijagnostifikovan dijabetes.
Za postizanje nezavisnosti Bocvane, kraljica Elizabeta II dala mu je titulu Ser.
Nezavisna Bocvana bila je jedna od najsiromašnijih zemalja sveta. Prihodi od poreza nisu bili dovoljni za troškove vlasti odnosno uprave, pa se Bocvana zadužila kod Velike Britanije. Mnogi su smatrali da će Bocvana postati satelitska zemlja Južne Afrike ili Južne Rodezije (današnji Zimbabve). Sateran u ćošak teškom situacijom (u JAR-u aparthejd, u Zimbabveu rasistička vlada Ijana Smita), predsednik Hama je tome vrlo brzo doskočio. Orijentisao se na izvoz tri glavna proizvoda svoje zemlje, a to su govedina, bakar i dijamanti. Nakon otkrića golemog ležišta dijamanata u Orapi, ekonomski rast bio je najveći na svetu. Prihodi od izvoza ulagani su u deficitarna područja: infrastruktura, zdravstvo i prosveta.
Predsednik Hama je doneo mir i stabilnost u godinama formiranja svog naroda. Doneo je i stroge zakone protiv korupcije. Smatra se ocem današnje demokratske Bocvane.
Pre smrti, Seretse Hama igrao je važnu ulogu u nezavisnosti Zimbabvea (koja je postignuta nedugo pre njegove smrti). Umro je u Gaboroneu u dobi od 59 godina. Uzrok smrti je bio rak gušterače.
Na sprovodu mu je 40.000 ljudi odalo počast, a sahranjen je u rodnom mestu.
Nadživeli su ga supruga i sin.
Draguviti
Draguviti (Dragoviti, Dragovići) su bili južnoslovensko pleme, koje je živelo zapadno od Soluna.
Opsada Soluna
616. godine je savez slovenskih plemena, na čelu sa draguvitskim poglavarom Haconom (moguće kraći oblik imena Hotimir), bezuspešno opsađivao Solun.
Poreklo Draguvita
Istočnoslovensko pleme Dregoviči je živelo na severnoj močvarnoj obali reke Pripet, čiji je naziv izveden iz slovenske reči koja je označavala močvaru, a i danas je sačuvala to značenje (drэgva) u beloruskom jeziku. Deo Dragovića (Draguviti) se doselio na Balkansko poluostrvo početkom 7. veka - jedna grupa naselila se u okolini Soluna, a druga na reci Dragovištica, levoj pritoci Marice.
Dragovićka crkva
U srednjem veku je među Draguvitima bilo dosta rašireno bogumilsko hrišćansko učenje, nasuprot vizantijskom pravoslavnom hrišćanstvu. Poznato je u okviru bogumilstva postojala Dragovićka crkva, koja se pominje i na Saboru u Sen Feliksu 1167. godine.
Pocomtuc
Pocomtuc (Pocumtuc).- konfederacija Algonquianskih plemena u dolini rijeke Connecticut, na sjeveroistoku SAD-a. Pleme Deerfield ili Pocomtuc dalo je svoje ime ovom plemenskom savezu, ostali članovi saveza bili su Agawam, Mayawaug, Nameroke, Nonotuck, Norwottuck, Pachasock, Scitico, Squawkeag (Squakheag) (koji su po svoj prilici bili i članovi saveza Nipmuc i Abenaka ) i Woronoco. -Kao i druga Algonquianska plemena iz Nove Engleske, tako su i Pocomtuci agrikulturan narod koji živi od obrade zemlje.
Kukuruz, grah i 'squash' bili su glavna kultura. 'Squash' je vrsta tikve koja raste diljem Amerike, Massachuset Indijanci nazivali su je askoot-asquash, a pripada u Cucurbite. U lov su išli u zimskom periodu, dok bi se u proljeće bavili ribarenjem na Connecticutu i pritokama. Domovina im je obilovala raznom divljaći, a i rijeke su obilovale velikim ribama. Kanu je bilo glavno transportno i prijevozno sredstvo, u njemu se išlo u ribolov, i prevozila su se krzna. –Sela Pocomtuca ležala su uz glavnu rutu koja je povezivala atlantska plemena i plemena iz unutrašnjosti, glavni takav trgovački put zvao se Mohawk Trail, i bio je arterija trgovine ovih plemena. Sela Pocomtuca koja su se nalazila uz te trgovačke rute, bila su utvrđena, kako bi se zaštitili od raznih lutajućih bandi. Stalni napadi Mohawka i drugih natjerala su ova plemena da sklapaju saveze (konfederacije), kako bi si pomagali kada jedno pleme bude napadnuto.
Norwottuck (Nalvotogy, Norwootuc) "in the midst of the river.", na području današnjeg Amhersta. Grad je dobio ime po Lordu Jeffreyu Amherstu, britanskom generalu.
Isselbach
Iselbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 418 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Iselbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 165 metara. Površina opštine iznosi 7,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 418 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 58 stanovnika/km².
Pocomtuc
Woronoco (Woronoack, Worrinoke, Warronoco), u Massachusettsu., kod West Springfielda, u okrugu Hampden County, Njihovo ime znači "winding about".
Povijest
Fud Leclerc
Fud LeClerc (1924 - 20. septembar 2010. ) bio je belgijski pjevač i pijanista. LeClerc je u karijeri svirao harmoniku, klavir, bio je tekstopisac i pjevač.
Najpoznatije je po svom učestvovanju na Euroviziji predstavljajući Belgiju i to 4 puta : 1956. sa pjesmom "Messieurs les noyés de la Seine" ( rezultat nepoznat ); 1958. sa pjesmom "Ma petite chatte" ( osvojio 5. mjesto od 10 sa 8 bodova ); 1960. sa pjesmom "Mon amour pour toi" ( osvojio 6. mjesto od 13 sa 9 bodova ); i 1962. sa "Ton nom" ( osvojio zadnje mjesto od 16 sa 0 bodova ).
Osim učešća na Euroviziji bio je poznat kao prateći pijanista Juliette Gréco.
Poslije penzionisanja pojavio se na Izboru za belgijsku pjesmu Evrovizije kao specijalni gost.U penziji je putovo po svijetu.
Eksplozija prašine
Eksplozija prašine je brzo sagorevanje čestica prašine na vazduhu u zatvorenom prostoru. Ugljena prašina je česta opasnost u podzemnim rudnicima ali se ona može javiti bilo gde, zapaljivi prah se nalazi u bilo kojoj atmosferi i ako ima dovoljno zapaljivih čestica u atmosferi ili u prisustvu drugih gasova kao što je kiseonik može doći do eksplozije.
Uslovi paljenja eksplozivne prašine
Postoje 4 neophodna uslova za eksploziju prašine ili brzo sagorevanje:
Izvori prašine
thumb|right|1878 Eksplozija Velikog mlina Mnogi materijali koji oksidišu stvaraju ugljenu prašinu kao što su ugalj, piljevina i magnezijum. Mnoge materije kao što su žitarice, brašno, šećer, mleko u prahu, polen mogu dovesti do stvaranja opasnih oblaka prašine, a neki metali u prahu suspendovani u vazduhu mogu dovesti do stvaranja eksplozivnih mešavina. Prašina može nastati iz aktivnosti kao što su transport, vađenje uglja itd. Da bi podržala gorenje, prašina se mora sastojati od veoma malih čestica na veoma velikoj površini u odnosu na zapreminu, pri čemu je kolektivna površina svih čestica dosta veća u odnosu na površinu najvećih čestica prašine. Prašina se definiše kao prah sa česticama manjim od oko 500 mikrometara u prečniku.