cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crkva svetoga Ivana Krstitelja u Ečki
Sadašnje dušno-pastirske prilike
1965 su stavljene četiri Maulbertschove vredne slike pod zaštitu države.
Iste 1965. godine je ispunjena želja beogradskog nadbiskupa i administratora Banata, Bukatko Gabrijela, da dobije u Vojvodinu don Boskove duhovne sinove, koji se prvenstveno posvećuju vaspitanju napuštene i siromašne omladine. Te godine postaje, uprkos nezamislivim preprekama, mužljanskim župnikom salezijanac Jožef Tkalec iz slovenačke inspektorije; njegov naslednik je Štefan ZORKO 1969. Mužljansku župu sastavljaju danas: župna crkva Marijinog imena u Mužlji (1902), podružnica svetog Dominika Savia u Mužlji (1994), Ečka – crkva svetog Jovana Krstitelja, (crkvena slava: 24. juna); Lukino selo – Rođenje Djeve Marije (1927), kao i Lukićevo (Sigmundfeld) sa porušenom crkvom i Stajićevo - bez rimokatoličke crkve. Sadašnji župnik je Stojan Kalapiš od 2017; Janez Jelen kapelan i bolnički duhovnik, koji je posebno zadužen za Ečku, Stajićevo i Lukićevo.
Khandhar
Khandhar je indijski igrani film snimljen na hindiju 1984. godine u režiji Mrinala Sena. Po žanru je drama. Protagonist, koga tumači Naseeruddin Shah, je fotograf iz velikog grada koji dolazi snimati ruševine te ga potraga dovede u stari hram gdje živi mlada djevojka sa umirućom majkom. Radnja prikazuje kako fotograf doznaje kako je djevojku bio ostavio zaručnik iz velikog grada te odlučuje preuzeti njegov identitet kako bi starici uljepšao posljednje dane života. Khandhar je osvojio niz prestižnih nagrada u Indiji i inozemstvu.
Courtenay (Izer)
Kortne je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tur di Pen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 739 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 352 metara (maksimalnoj 375 m, a minimalnoj 219 m).
Čečenski napad na Gudermes (1995)
Čečenski napad na Gudermes ili, u ruskim izvorima Napad militanata na Gudermes se odigrao u decembru 1995. za vrijeme Prvog čečenskog rata, kada su paravojne formacije samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije izvele napad na položaje ruskih paravojnih formacija u čečenskom gradu Gudermes. Akcija, koja je za svrhu imala sabotiranje izbora koje je tada nastojala sprovesti pro-ruska čečenska vlast, je otpočela 10. decembra kada je nekoliko stotina militanata inflitiriralo u Gudermes te opkolilo federalni garnizon, koji se pretežno sastojao od jedinica Ministarstva unutrašnjih poslova (MVD). Ruska vojska je na poprište događaja došla tek tri dana kasnije, a sljedeći dan je počela bombardiranje grada artiljerijom i avijacijom nastojeći otjerati militante; pri tome se nije vodilo računa o preciznosti, te su u mnogo slučajeva pogođene četvrti gdje militanata nije bilo, a što je prouzročilo velike žrtve među civilnim stanovništvom. 19. decembra su ruske snage krenule u kopneni napad na militante, te su ih iz grada uspjeli otjerati nakon pet dana borbi. Prema različitim procjenama ruske snage su u borbama imale oko 40 mrtvih i 50 ranjenih, dok drugi izvori navode ukupno stotinjak gubitaka.
Torre de' Negri, Pavia
Torre de' Negri je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prigoria, Prigoria
Prigoria je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Prigoria.
Atmađa
Atmađa je selo u republici Srbiji, koje administrativno pripada opštini Prizren u Prizrenskom upravnom okrugu. Nalazi se u niziji severozapadno od Prizrena, u neposrednoj blizini pruge i magistralnog puta ka Đakovici.
Prigoria, Prigoria
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3481 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Torre de' Negri, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 315 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
La Oscurana, Santa María Tonameca
La Oscurana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
911
Godina 911. (CMXI) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Opština Naucalpan de Juárez, México
Naucalpan de Juárez je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 29334 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2284 m.
Ajvalija
Ajvalija je naselje u opštini Priština, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Geografija
Nalazi se jugozapadno od Prištine. U neposrednoj blizini nalazi se i naselje Gračanica, sa istoimenim manastirom Srpske pravoslavne crkve. Ajvalija je organizovana kao mesna zajednica opštine Priština, a stara ambulanta u Ajvaliji redovno se koristi kao biračko mesto. Postoji ideja da se obrazuje nova opština Gračanica, a da u sastavu opštine budu Gračanica, Ajvalija, Laplje Selo, Preoce i Sušica. Albanci selo zovu Hajvali, a poštanski kod Kosovske pošte je 10510.
Istorija
U prošlosti ovde je bila i baza Vojske Jugoslavije, kao i kamp „Viktorija“ švedskog KFOR-a. Takođe i baza Specijalnoj antiterorističkoj jedinici MUP-a Srbije lociranoj u ovom prištinskom naselju. U Ajvaliji se nalazio i Pokrajinski centar za obrazovanje, odmor i rekreaciju omladine i pionira „Heroji Kosova“.
Stanovništvo
Po nekim procenama ovde je živelo 6 albanskih porodica, a selo ima ukupno 30 kuća i većinu čine Srbi. Danas većinu imaju Albanci. Procena broja stanovnika je od 5000, 8000 pa do 10000.
Dela Jovanova
Jovanova dela bila su veoma popularna u mističkim krugovima ranog hrišćanstva i imala su jak uticaj do IX veka. Djela Jovanova su napisana sa stanovišta doketizma, te objašnjavaju da Isus uopšte nije bio ljudsko biće, već duhovno biće koje se prilagodilo ljudskoj percepciji.
Spis nije sačuvan u celosti. Imamo znatan dio grčkog originala, i nadopune u latinskom prijevodu.
Nastanak
Napisan je u Maloj Aziji između 150. i 180. godine. Kao autora ovog spisa pominju gnostika Levkija. Pisac se predstavlja kao očevidac Ivanovih putovanja (možda Leucius?).
Postoji kasnija pravovjerna obrada Djela Ivanovih na grčkom koja dolazi pod imenom Prohora, Ivanova učenika i jednog od sedam đakona, a koja je prevedena na latinski, staroslavenski, armenski, koptski, etiopski i arapski. Nastala vjerojatno u Siriji, najkasnije u IV stoleću.
Povest
Moguće da je spis bio poznat već Klementu Aleksandrijskom, a svakako ga je poznavao Euzebije Cezarejski. U IV stoljeću je bio poznat na Zapadu među manihejcima i priscilijanistima.
Na Jovanova dela ukazuju učesnici ikonoboračkog sabora u Konstantinopolju 754. Na Sedmom Vaseljenskom saboru 787. godine, spis je bio osuđen inicijativom patrijarha Tarasija Konstantinopoljskog. Taj spis bio je poznat i Fotiju Carigradskom (820-893).
Sadržaj
U Delima se kaže da je Jakov jednom video Isusa kako stoji na obali u obliku deteta, ali kad ga je pokazao Jovanu:
Izašavši na obalu da ispitaju stvar, još više su se zbunili. Prema Jovanu:
Jovan dodaje da je pažljivo tražio otiske stopala, ali Isus ih nikad nije ostavljao — niti je ikad trepnuo. Sve ovo ukazuje Jovanu da je Isus bio duhovne, ne čovečje prirode. Dela zatim kažu da se Isus, predvidevši svoje hapšenje, sastao sa učenicima u Getsemanu poslednje noći:
Upućujući učenike da »odgovore Amen meni«, on je zapevao mističnu pesmu, čiji delovi glase:
Jovan nastavlja
U tom trenutku Jovan je, sedeći u pećini u Getsemanskoj gori, iznenada ugledao priviđenje Isusovo, koje je reklo:
Zatim priviđenje otkriva Jovanu »krst svetlosti«, i objašnjava
Analiza
Spis je naglašeno gnostičko-doketskog značaja. Djela Ivanova su najstarije svjedočanstvo o prikazivanju euharistije za pokojne.
Poggio, Alessandria
Poggio je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 580 m.
Renée Richards
Renée Richards (Rene Ričards, rođena 19. avgusta, 1934.) je američka oftalmološkinja, spisateljica i bivša profesionalna teniserka. Godine 1975. Richardsova je imala operaciju korekcije pola. Poznata je po tome što 1976. godine joj je Teniska asocijacija SAD-a odbila prijavu za učestvovanje na US Openu, navodeći kao razlog politiku da jedino žene rođene kao žene mogu da učestvuju. Ona je tužila asocijaciju i Vrhovni sud New Yorka je 1977. godine doneo presudu u njenu korist. Ovo je bila ključna odluka za prava transseksualnih osoba.
Biografija
Richardsova je rođena u New Yorku kao Richard Raskind. Kada je imala šest godina, njena porodica se preselila u Forest Hills. Raskind je bila odlična u tenisu još od detinjstva i našla se u prvih deset u juniorskoj konkurenciji na istočnoj obali, kao i na nacionalnom nivou krajem 1940-ih i početkom 1950-ih. Pohađala je Yale, gde je igrala tenis u singlovima i kasnije bila kapiten tima, 1954. godine. Nakon Yalea studirala je medicinu na Rochesterskom univerzitetu i služila je vojsku kao dozapovednik u mornarici. U medicini se bavila očnom hirurgijom, specijalizujući se za strabizam. Godine 1972. dospela je do finala na nacionalnom teniskom takmičenju za muškarce.
Korekcija pola
Sredinom 1960-ih, Raskind je putovala po evropi kao žena i nameravala je da otputuje u severnu Afriku kod Georgesa Buroua, poznatog ginekologa, u vezi sa operacijom korekcije pola, ali se predomislila i vratila u New York. Tamo se oženila i dobila jedno dete. Raskind je upućena kod hirurga Roberta C. Granata, Sr. od strane Harry Benjamina i godine 1975. imala je uspešnu tranziciju.
Teniska karijera i tranzicija
Richardsovoj je bilo zabranjeno da igra kao žena 1976. godine na US Openu, osim ako ne dostavi rezultate hromozomskih testiranja. Tužila je Tenisku asocijaciju SAD-a i 1977. je donila pravo da igra kao žena bez podnošenja testova.
Richards je igrala od 1977. do 1981. godine. Njen najviši rang prve godine je bio 22. mesto na WTA listi, a u karijeri 20. Njen najveći uspeh na terenu bilo je finale u dublovima na US Openu 1977, kada je igrala sa Betty-Ann Stuart. Izgubile su meč od para Martina Navratilova i Betty Stöve.
Autorka
Godine 1986. Richardsova je objavila autobiografiju, Second Serve, koja je kasnije ekranizovana u televizijski film Second Serve sa Vanessa Redgrave u glavnoj ulozi. Godine 2007. objavila je svoju drugu autobiografiju, No Way Renee: The Second Half of My Notorious Life. Obe knjige je radila sa Johnom Amesom.
Porodica
Njen otac je bio ortopedski hirurg, a majka jedna od prvih psihijatrica u SAd. Njena sestra je bila, takođe, psihijatrica. Njen sin, Nicholas Raskin je reditelj i broker na berzi.
Muški singlovi
(Kao Richard Raskind)
Ženski sinlovi
(Kao Renée Richards)
A = nije učestovala u turniru.
SR = odnos pobeda u odigranih turnira.
Note: Australian Open je održan dva puta 1977. godine, u januaru i u decembru.
Grand Slam dublovi
A = nije učestovala u turniru.
SR = odnos pobeda u odigranih turnira.
Rancho el Pinar, Poncitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1782 m.
Noyack, New York
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.568, što je 872 (32,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Plan R 4
Plan R 4 je britanski vojni plan za invaziju i okupaciju Norveške i Švedske 1940. godine kako bi se zaustavila Švedska prodaja sirovina Trećem Rajhu.
Banja (Istok)
Pećka banja ili Banja Istok je mesto u zapadnom delu Metohije, u opštini Istok. Mesto se nalazi 80 km od Prištine i 12 km od Peći, u šumovitom masivu planina Prokletije i Rugovske klisure. U blizini protiču reke Beli Drim i Istočka reka. Nadmorska visina Pećke banje je 560 m.
Plan R 4
U svojoj osnovnoj verziji plan nastaje 1939. godine, a kao službena isprika se uzima Zimski rat to jest britansko-francuska pomoć Finskoj u ratu s SSSR-om. Po toj prvoj verziji plana britanska i francuska vojska se trebala iskrcati u severnoj Norveškoj kako bi formalno vojno pomogle Finskoj, ali u stvarnosti okupirala Švedsku i Norvešku radi zaustavljanja izvoza Švedskih sirovina u Treći Rajh. Kako je plan bio jedan o najgore čuvanih ratnih planova Drugog svetskog rata Norveška i Švedska su odmah odbile ideju o puštanju savezničke vojske na svoj teritorij, nakon čega posle nastaje druga verzija plana čiji proglašeni cilj bi bila današnjim rečnikom humanitarna vojna akcija pomoći Finskoj bez dopuštenja Norveške i Švedske što bi bila de facto vojna agresija.
Banja (Istok)
Broj stanovnika je teško utvrditi. Najverovatnije se radi o stotinama.
Plan R 4
Kraj Zimskog rata u rano proljeće 1940. godine je uništio i ovu verziju vojnog plana pa se prešlo na sledeću čiji osnovni deo je bila vojna provokacija Trećeg Rajha putem miniranja Norveških luka kako bi ovaj izvršio invaziju i ta je provokacija definitivno učinjena kada je britanska mornarica piratski napala nemački brod koji je također protuzakonito vozio britanske vojnike u neutralnim norveškim vodama.
Banja (Istok)
Ovu banju i njenu mineralnu vodu su koristili stari Rimljani, srednjovekovna srpska vlastela i Turci, za vreme svoje vladavine.
Plan R 4
Po zadnjoj verziji Plana R 4 Velika Britanija je 3.4.1940. pokrenula svoju mornaricu s ciljem invazije severne Norveške, a prvi deo plana koji se sastojao od miniranja Norveških luka se aktivirao 8.4.1940. o čemu je London obavjestio užasnuti Oslo koji ubrzo potom biva obavešten da je saveznička podmornica u njegovim vodama potopila nemački brod za kojeg se po nađenim živim i mrtvim putnicima otkrilo da je vozio nemačke vojnike pošto je Treći Rajh istog 3.4.1940. godine pokrenuo svoju invaziju Norveške do koje će doći 9.4. 1940.
Na kraju osnovni deo Plana R 4 koji se ticao okupacije Severne Norveške oko grada Narvika Velika Britanija će provesti u delo što će rezultirati početnim porazom nemačke vojske koja se na tom području prva iskrcala pa to osim službenog Hitlerovog razloga za invaziju postaje jedini rezultat ovog vojnog plana.
Walter J. Phillips
Walter Joseph Phillips (25. oktobar 1884 – 5. jul 1963) bio je kanadski slikar i drvorezac rodom iz Engleske, poznat kao jedan od najslavnijih kanadskih grafičara svog vremena i po popularizaciji drvoreza u japanskom stilu.
La Saladita, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Roseto Capo Spulico, Cosenza
Roseto Capo Spulico je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Bergugliara, Massa e Carrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 829 m.
El Aguacate, Villamar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1618 m.
Jean Stapleton
Jean Stapleton (rođena kao Jeanne Murray 19.1. 1923. u New Yorku - 31. maja 2013. New York) je američka kazališna, televizijska i filmska glumica najpoznatija po ulozi domaćice Edith Bunker, supruge Archieja Bunkera u popularnom sitcomu 1970-ih All in the Family.
Opština Ecatepec de Morelos, México
Ecatepec de Morelos je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1656107 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2276 m.
Búfalo, Puerto Rico
Bufalo je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 949, što je 159 (-14,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Antonio Chico, Zapopan
San Antonio Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1516 m.
Bucșana, Prigoria
Bucșana je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Prigoria.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 891 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Châtellerault
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 34 126 	 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 657 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 51,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 134 m, a minimalnoj 42 m). Nalazi se na glavnoj francuskoj ruti hodočasnika koji posećuju Santijago De Kompostel (kome je posvećena i glavna gradska katedrala) u Španiji. Na vlasti u gradu je Socijalistička partija.
Akaler Shandhaney
Akaler Shandhaney (আকালের সন্ধানে Akaler Shôndhane, dosl. "U potrazi za glađu") je indijski igrani film snimljen na bengalskom jeziku 1980. godine u režiji Mrinala Sena. Radnja filma prikazuje kako suvremena filmska ekipa dolazi u jedno selo u Zapadnom Bengalu snimati film o velikoj gladi u Bengalu 1943. godine, odnosno kako se seljaci, ispočetka znatiželjni zbog spektakla koji je ušao u njihove živote, nakon mnogo decenija ponovno suočavaju sa duboko potisnutim traumama koje su proživjeli. Akaler Shandhaney je Mrinalu Senu predstavljao priliku da kroz neobičnu priču iskaže svoje ljevičarske stavove, odnosno kritiku tadašnjeg indijskog društva i države koja decenijama nakon sticanja nezavisnosti nije bila u stanju iskorijeniti siromaštvo niti prijetnju masovne gladi. Akaler Shandhaney je osvojio niz nacionalnih filmskih nagrada.
Wifredo II od Barcelone
thumb
Wilfred II (ili Borrel I) (Guifré II Borrell I; ? - 911), također poznat kao Wifred Borrell, bio je grof Barcelone, Girone i Ausone, koji je vladao od 897. od 911. Bio je sin Wilfreda Dlakavog, čije je titule naslijedio, i Guinedilde.
Nakon očeve smrti teritorije su podijelili njegova braća Wilfred, Sunifred, Miró i Sunyer. Nakon što je Wilfred umeo 911. godine, njegove je teritorije naslijedio mlađi brat Sunyer. Wilfred je pokopan u samostanu Sant Pau del Camp u Barceloni, koga je bio osnovao.
El Matonal, Valle de Zaragoza
El Matonal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1319 m.
Chichihual, Tantima
Chichihual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Xicuilapa, Tamazunchale
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Opština Tarcea, Bihor
Tarcea je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Sauro, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 430 m.
Бистрица (Нова Варош)
Демографија
У насељу Бистрица живи 657 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,9 година (41,5 код мушкараца и 48,5 код жена). У насељу има 283 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,80.
Једно од презимена пореклом из овог селу су Власоњићи.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Destre, Salerno
Destre je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Etowah, Oklahoma
Etovo je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 92, što je 30 (-24,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Acolman, México
Acolman je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Historija sociologije
Antička misao o društvu
Stari robovlasnički sustavi u kojima je vladar bio poistovjećen s bogom, nisu ostavljali puno prostora za razmišljanje o društvu, odnosno za čuvanje informacija o razmišljanju o društvu. Takvi uvjeti su se stekli tek u antičkoj Grčkoj. U staroj Grčkoj su se svi ljudi (u što se ne ubrajaju robovi) bavili politikom i učestvovali u uređenju polisa.
Opština Acolman, México
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 8258 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2260 m.
Drvene crkve u južnoj Malopoljskoj
Drvene crkve u južnoj Malopoljskoj je skupni naziv za devet crkava koje su upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi, a koje se nalaze u mjestima Binarowa, Sękowa i Szalowa (povjat Gorlice), Lachowice (povjat Sucha), Dębno i Orawka (povjat Nowy Targ), i Lipnica Dolna (povjat Bochnia) u Malopoljskom vojvodstvu; te Blizne i Haczów (povjat Brzozów) u Potkarpatskom vojvodstvu (Poljska).
Historija sociologije
srednjevjekovna misao o društvu
Feudalni siste, je razdoblje u kojem se društvo veže uz djelovanje natprirodnih i svemoćnih sila koje s neba reguliraju čitav život na zemlji. Među srednjevjekovnim misliocima izdvajaju se, po celovitosti tumačenja društva, dva velika imena — Sveti Augustin i Toma Akvinski.
U svakom od ovih razdoblja vodila se borba između dobra i zla, s tim što je sinonim zla šejtanska ili zemaljska država, a sinonim dobra je božja država. Pošto je Rim u vrijeme svoje propasti bio vražja država, njegovom propašću je pobijedilo dobro.
Drvene crkve u južnoj Malopoljskoj
One su izvanredan primjer različite tradicije srednjovjekovne rimokatoličke crkvene arhitekture drvenih konstrukcija uspravnih greda koje su tada bile u uporabi u istočnoj i sjevernoj Europi. Ove crkve su financirale bogate plemićke obitelji i postale su statusnim simbolima. Isprva su imale gotičke višebojne ukrase koji su se, zbog drvene građe, bitno razlikovali od tradicionalne poljske gotike od kamena i opeke. Kasnije građevine pokazuju utjecaje baroka i rokokoa, ali i snažan utjecaj bizantske arhitekture zbog prisutnosti grčko-katoličke crkve u ovom području. No, najinteresantnije crkve kombiniraju ove odlike sa zapadnoeuroopskim oblicima kao što su izduženi glavni brod i izduženi tornjevi.
4-Piperidinon
4-Piperidinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 99,131 Da.
Drvene crkve u južnoj Malopoljskoj
U Poljskoj postoje i brojne druge crkve koje imaju ove odlike, a kompleksi u mjestima Sanok i Nowy Sącz su muzeji na otvorenom.
Jasenovik (Novo Brdo)
Jasenovik je naselje u opštini Novo Brdo koja pripada Kosovskopomoravskom upravnom okrugu.
Rosenthal-Bielatal
Rozental-Bilatal je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.696 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14628340.
Jasenovik (Novo Brdo)
Geografija
Nalazi se istočno od opštinskog središta Novog Brda, a u njemu danas ima pedesetak domaćinstava. Pre NATO agresije na SRJ 1999. godine bilo stotinak domaćinstava, ali je deo stanovništva napustio Jasenovik, mahom u Smederevo, Jagodinu i Niš. Sastoji se od nekoliko mahala: Selo je dobilo naziv po biljci jasen, od koje se dobijala tinta koja je korišćena kao mastilo za pisanje.
Historija sociologije
Misao o društvu u novom vijeku
S pojavom kapitalizma, pojavile su se dvije nove klase — buržoazija i proletarijat. Iako su svi bili jednaki pred pravom i zakonom, postojala je velika razlika zasnovana na ekonomskoj moći pojedinca. Tada su se pojavile dvije struje u sociologiji:
Građanski pravac u sociologiji
Marksističko poimanje društva U vrijeme kada je nastalo Marksovo učenje o društvu javlja se sociologija kao nauka u djelima Augusta Comtea i Herberta Spencera. Marksizam i sociologija, nastali u isto vreme i u sličnim društvenim i političkim uvjetima, pokazali su jedan prema drugome krajnju ignoranciju. A u stvari, radilo se o dubokoj i opravdanoj netrepeljivosti. Prvi sociolozi i njihovi kasniji sledbenici, smatrali su da je Marksovo učenje o društvu opasna ideologija nižih slojeva koji preko nje žele da se domognu vlasti i promijene sijvet u svoju korist. A Marks i Engels su, u novoj nauci o društvu — sociologiji, vidjeli konzervativnu društvenu misao koja je nastala s ciljem da autoritetom nauke, ne samo objasni, već i opravda postojeće društvene odnose i na taj način osigura njihovu stabilnost, a po mogućnosti i vječnost. I jedni i drugi su bili u pravu. Svojom teorijom Marks i Engels su zaista željeli da ukinu postojeći i uspostave novi svijet, a kasnije će ta teorija stvarno i poslužiti radničkoj klasi kao sredstvo, oružje u borbi za osvajanje vlasti, promjenu svijeta. A i buržoaski sociolozi su svoj veliki teorijski sistem stvarno stavili u službu naučne argumentacije za očuvanje klasnog društva buržoaskog tipa. Istina, Marksovo učenje o društvu nije strogo sociološko jer se tiče i ekonomije, filozofije i antropologije, ali bi se s aspekta savremene sociologije u manjoj ili većoj mjeri slične primedbe mogle uputiti i Marksovim suvremenicima građanske orijentacije, koji se smatraju gotovo zvaničnim tvorcima sociologije kao nauke. Suština Marksovog učenja o društvu sadržana je u rečenici: "Ne određuje svijest ljudi njihovo biće, već obrnuto, njihovo društveno biće određuje njihovu svijest".
Jasenovik (Novo Brdo)
Geografija
Danas u Jasenoviku žive porodice: i druge.
Brecha 122 entre Sur 70.6 y Sur 73.7, Valle Hermoso
Brecha 122 entre Sur 70.6 y Sur 73.7 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Rosenthal-Bielatal
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge Rozental-Bilatal se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 408 metara. Površina opštine iznosi 46,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.696 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
Paulinia
Paulinia je grad na sjeveroistočnoj obali Brazila i glavni je grad države São Paulo.
La Herradura, Tijuana
La Herradura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Perdika II od Makedonije
Perdika II (Περδίκκας Β) bio je kralj Makedonije od 448. pne. do 413. pne. Bio je sin Aleksandra I. Najpoznatiji je kao aktivni sudionik peloponeskog rata čijem je izbijanju pridonio.
Perdikin otac, kralj Aleksandar, umro je 454. pne. ostavivši iza sebe tri sina - Alketu, Perdiku i Filipa. Prijestolje je kao najstariji naslijedio Alketa, ali se umjesto upravljanja zemljom odao pijančevanju. Godine 448. pne. ga je ubio Perdikin sin Arhelaj nakon čega je Perdika stupio na prijestolje.
Godine 434. pne. je Filip, uz pomoć Atena|Atene i elimejskog kralja Darde, pokušao svrgnuti Perdiku. Makedonski kralj je na to reagirao poticanjem Potideje da se pobuni protiv atenske vlasti. Atenjani su na to poslali ekspediciju na Makedoniju, koja je zauzela Terme. No kada su Korinćani pokrenuli rat protiv Atene, sklopljen je mir između Perdike i Atenjana. Perdika ga je odmah prekršio, ali je 431. pne. atenski diplomat Nimfodor sklopio savez sa Sitalkom, tračkim kraljem, a kasnije i sa Perdikom čime se odrekla podrške Filipu
Perdika je, međutim, godine 429. pne. izdao svoje atenske saveznike i prešao Sparti, kojoj je pomagao u napadu na Akarnaniju. Kao odgovor na to Sitalk je napao Makedoniju, ali je Perdika, vjenčavši svoju sestru sa Sitalka, postigao mir.
Godine 424. pne. Perdika je pomogao spartanskom vojskovođi Brazidi u napadu na Amfipolis. Spartanci su mu, zauzvrat, pomogli u ratu s kraljem Arhabejem od Linka. Pohod se međutim izjalovio kada su Perdiku izadli njegovi ilirski saveznici, a prilikom povlačenja su Spartanci opljačkali makedonski logor. Nakon toga je Perdika prekinuo savez sa Spartom i 423. pne. ponovno prešao na stranu Atene.
Transkei
Transkei je bio nekadašnji prvi (od 10) bantustan (formalno republika) u Južnoafričkoj Uniji namjenjen crnačkom domorodačkom stanovništvu - Xhosa za vrijeme apartheida.
Transkei je osnovala vlada Južnoafričke Unije 1959. kao autonomni bantustan (zajedno sa bantustanom Ciskei) za narod Xhosa. Transkei je proglašen potpuno nezavisnom državom 1976., kako bi pravno poslužio kao domovina za milione crnačkih Xhosa, koji su na taj način izgubili dotadašnje državljanstvo Južnoafričke Unije.
Pozadina
Na početku 15. vijeka teritorij istočno od rijeke Great Kei bio je zaposjednut predcima današnjeg naroda Nguni. Ta plemena govorila su razne varijante kosa (xhosa) jezika i bili preteča današnjeg naroda Xhosa. Nakon 1820. u taj kraj počela su se slijevati različita plemena, takozvani Fengu (Lutalice bez domovine), koje su sa teritorija današnje južnoafričke provincije KwaZulu-Natal potisnulo pleme Zulu pod vodstvom svog poglavice Shake Zulua.
Osnivanje
Nakon izglasavanja Zakona o Bantu samoupravi (Bantu Self-Government Act) - 1959., u parlamentu Južnoafričke Unije u kojim je inaugurirano načelo Odvojenog razvoja i formalno data samouprava bantustanima - Transkei i Ciskei postali su prvi autonomni bantustani. Nakon tog je 1963. osnovan parlament, ograničene moći, jer je njegove odluke morao odobriti parlament Južnoafričke Unije. Proces konstituiranja Transkeia dovršen je 1976. kad je on na nagovor Južnoafričke Unije proglasio nezavisnost, koju je odmah priznala Južnoafrička Unija i ostali nezavisni bantustani, poslavši svoje diplomate u glavni grad Umtatu. thumb|left|260px|Karta bantustana Traskei Nakon stvaranja formalno nezavisnog Transkeia, svi crnački domoroci koji su jezično i etnički imali bilo kakve veze sa Transkeiom (bez obzira dali su tamo živjeli) izgubili su južnoafričko državljanstvo i postali građani svoje nove države. Organizacija afričkog jedinstva pozvala je svijet da ne prizna Transkei, jer bi taj čin, značio priznavanje apartheida, i Ujedinjeni narodi podržali su takvo stajalište. Unatoč silnim naporima vlade iz Pretorije da ishodi diplomatsko priznanje bantustana, samo je Izrael neformalno priznao bantustan Transkei, uvrstivši ih u svoj telefonski imenik kao nezavisnu državu Izraelski biznismen Yaacov Meridor (bliski prijatelj premijera Menachema Begina) otvorio je predstavništvo svoje kompjuterske kompanije Degem u Transkeju, a profesor Joseph Ben Dak postao je savjetnik vlade. vojnim udarom.
Kraj bantustana Transkei
Nakon prvih slobodnih demokratskih izbora, u kojima su pravo glasa imali svi građani Južnoafričke Unije, i usvajanja novog Ustava 27. aprila 1994., svih 10 bantustana je ukinuto i ukorporirano u novu - staru državu Južnoafričku Republiku. Teritorij bantustana Transkei postao je dio novih provincija Eastern Cape i KwaZulu-Natal, a svi njegovi građani dobili su ponovno južnoafričko državljanstvo.
Geografske karakteristike i stanovništvo
Bantustan Transkei imao je 43 654 km² i 3 390 000 stanovnika pred kraj svog postojanja 1994. Bantustan Transkei prostirao se uz obale Indijskog oceana, jugoistočno od Durbana, okružen teritorijem Južnoafričke Unije sa svih strana, osim prema sjeveru gdje je na malom dijelu graničio sa Lesotom. Transkei se sastojao od tri odvojena teritorija, jednog većeg centralnog, i dva mnogo manja, u planinskoj unutrašnjosti, istočno i zapadno od centralnog dijela. Glavni grad je Transkeia bio je Umtata a jedina luka Port Saint Johns.
Centralni dio prostirao se od rijeke Umtamvuna na sjeveru i padina masiva Drakensberg, do rijeke Great Kei na jugu, uz Indijski ocean. Velik dio teritorija Transkeia bio je planinsko zemljište, nepogodno za poljoprivredu.
Politika
Nominalno Transkei je bio demokratska republika, sa najvišim zakonodavnim tijelom - parlamentom od 150 članova, od kojih su polovica izabrani na višepartijskim izborima, a polovicu su postavljali lokalni poglavice. Partija prvog predsjednika Kaisera Matanzima Nacionalna partija nezavisnosti, praktički je samostalno vodila zemlju, i predstavljala jedinu stvarnu političku snagu, druga po snazi Demokratska partija, bila je preslaba da bilo što napravi (ostalih 4 još slabije). Nakon vojnog udara kojeg je izveo Bantu Holomisa 30. decembra 1987. sve partije su ukinute, a zemljom je vladala vojna hunta sve do ukidanja Transkeia.
Na kraju svog postojanja Transkei je imao vojsku od 3 500 do 4 000 vojnika.
Život u Transkeju
Transkei je od samog početka dobijao pomoć vlade Južnoafičke Unije, bez koje se nije bio u stanju održati. Mali teritorij, sa brojnim stanovništvom i gotovo nikakvom privredom, stvorili su jednu invalidnu političku tvorevinu, tako da je sredinom 1980-ih 85 % prihoda Transkeia dolazila kao pomoć od vlade iz Pretorije. Ostatak prihoda bile su doznake radnika koji su radili po Bijelačkoj Južnoj Africi.
Torre de' Torti, Pavia
Torre de' Torti je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Minamoto no Shitagō
thumb|Minamoto no Shitagō; autor: [[Kikuchi Yōsai]] thumb|Minamoto no Shitagō; autor: [[Kanō Yasunobu, 1648]]
Minamoto no Shitagō (源 順) bio je japanski plemić, učenjak i waka pjesnik iz srednjeg Heian perioda. Poznat je kao originalni sastavljač teksta Wamyō Ruijushō, odnosno prvog japanskog rječnika. Za svoja pjesnička postignuća proglašen jednim od Taketori Monogatari''.
Opština Álvaro Obregón, Distrito Federal
Álvaro Obregón je opština u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal.
Prema proceni iz 2014. u opština je živelo 727034 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2373 m.
El Limón, Santa María Tonameca
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Ortiga, Villamar
Ortiga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Villamar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1779 m.
Rossau
Rosau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.772 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522500.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Rosau se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 318 metara. Površina opštine iznosi 53,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.772 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 71 stanovnika/km².
Velika riblja rijeka
Velika riblja rijeka (engleski: Great Fish River, afrikaans: Groot-Visrivier) je jedna od većih rijeka Južnoafričke Republike. Nalazi se u provinciji Eastern Cape i utječe u Indijski ocean. Velika riblja rijeka duga je 692 km i ima slivno područje od 30.800 km².
Historija
Portugalci su zvali tu rijeku Rio de Infante, a lokalni Hotentoti Oub (Riba). Početkom 15. vijeka teritorij rijeke i sve krajeve sjevernoistočno od nje zaposjela su plemena Nguni. U prvoj polovici 19. vijeka dolina donjeg toka Velike riblje rijeke postala je bojno polje između nadirajućih bursko-britanskih doseljenika iz Cape Towna i domorodačkih plemena.
Hidrotehnika
Vode Velike riblje rijeke su male i neujednačene, ali je usprkos tom napravljen sistem za navodnjavanje njegovog sliva. To je napravljeno 1980. izgradnjom najdužeg vodenog tunela na svijetu od 82 km, kojim se vode iz rijeke Oranje, iz akomulacionog jezera kod Brane Gariep (nekadašnje Brane Hendrik Verwoerd) dovode u rijeku Great Brak.
Bienville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 480 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 136 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 43 metara (maksimalnoj 139 m, a minimalnoj 37 m).
La Majahua, La Unión de Isidoro Montes de Oca
La Majahua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Poliklet
thumb|Diskoforos Poliklet je vajar iz klasičnog perioda u umetnosti stare Grčke. On je zajedno sa Fidijom, Mironom i Kresilasom stvorio grčki klasični stil.
Iako nije sačuvano ni jedno njegovo originalno delo, pisani izvodi navode na rimske mermerne kopije Polikletovih skulptura, preko kojih poznajemo njegovo delo. Ključni element njegovog stila je upotreba opuštene i izbalansirane poze izmeštenog težišta, koja je danas poznata kao kontrapost. Kontrapost je doprineo dotad neviđenoj naturalnosti skulpture, što ga je učinilo slavnim. Najpoznatije su njegove skulpture bogova i atletičara, livene u bronzi, pored monumentalne statue boginje Here načinjene od slonovače i zlata - Hrizelfantinska tehnika.
Poliklet je svesno stvorio novi pristup skulpturi - napisao je delo o proporcijama - Kanon, gde je do detalja razradio prporciju i anatomiju tela. Čak je izlio u bronzi statuu mladića kao praktičan primer svog kanona. Na žalost, skulptura nije sačuvana. Iz pisanih izvora saznajemo da je, prema Polikletu, skulptura trebalo da bude sastavljena od jasno definisanih i proporcionalnih delova, baziranih na idealnoj matematičkoj proporciji i ravnoteži. Jasno je da se jako oslanjao na Pitagoru i intervale muzičke skale.
Poliklet i Fidija predstavljaju prvu generaciju grčkih skulptora koji su imali svoju školu. Polikletova škola je trajala bar tri generacije. Poznato je dvadesetak skulptora koji su potekli iz ove škole, a izdvajaju se po primeni principa rvnoteže i diferencijacije pojedinih delova. Najpoznatiji učenici su bili Skopas i Lisip.
Dorifor
Dorifor (grčki: Doriforos) ili Kopljonoša je prije svega motiv iz starogrčkog kiparstva koji prikazuje mladića s kopljem.
Polikletov Dorifor
thumb|left|Dorifor, rimska [[mramorna kopija prema Polikletovom originalu u bronci, Arheološki muzej, Napulj.]] Najpoznatiji je svakako Polikletov kip kojim je umjetnik postavio kanon muške ljepote u grčkom kiparstvu posebice zbog idealnih proporcija tijela – tzv. Grčki kanon.
Dorifor je najpoznatije Polikletovo djelo kojim je utjelovio svoju teorijsku knjigu o umjetnosti. Kopija iz Pompeja je najbolje sačuvana, nedostaje joj samo koplje u lijevoj ruci. Na njoj se javlja kontrast između napete lijeve ruke na koplju i opuštene desne koja slobodno visi – prvi put kod nekog kipa u povijesti! Lijeva noga je savijena u koljenu i položena na kuglu na tlu, nagovještavajući prethodni, ali i slijedeći pokret. Kip pokazuje onaj svojstveni motiv iskoraka kad težina tijela počiva na jednoj nozi, dok je druga rasterećena (kontrapost). Prebacivanje težine tijela na jednu nogu uvjetuje kosi položaj bokova, kojem opet odgovara linija spuštenih ramena. Taj pokret oživljava sve dijelove tijela.
Nakon prevladavanja arhajskog tipa kourosa i prelaznih oblika, ovaj Polikletov "izum" izaziva potpuno oslobađanje ljudskog lika. Za Polikleta, ali i ostale grčke kipare 5. st. pne., ljepota je bila sinonim za Dobro. Kipari su tražili matematičku definiciju ljepote koja se može primijeniti na ljudsku figuru, u nastojanju da stvore ljudsko savršenstvo (idealizam) u opipljivoj kiparskoj formi.
Legenda
Legenda (lat. ono što se ima pročitati, štivo) u srednjem vijeku, pobožno štivo, najčešće životopis nekog sveca, koji se čitao u crkvi ili samostanskoj blagovaonici za vrijeme jela (u našim krajevima takvi su se tekstovi obično nazivali čtenija, čtenja, štenja). Kao književna vrsta legenda je pripovijest u prozi ili stihovima, u kojoj je jezgra povijesno-biografskih podataka (ili elemenata sa historijskom namjenom) isprepletena fantastičnim (basnoslovnim, natprirodnim, pustolovnim) pojedinostima.
Povijest
S pobjedom kršćanstva, legende se počinju stvarati oko ličnosti i događaja religioznog značaja: mučenika, pustinjaka, svetaca, misionara, crkvenog prelata, vladara, osnivanja crkava i samostana itd. Prve kršćanske hagiografske legende pojavljuju se već na prijelazu u srednji vijek (Djela Apostolska, Djela Mučenika, svetačke biografije Atanasija, Jeronima, Grgura iz Toursa). Na osnovi antičkih prisjećanja koje je podržavao studij klasičnih pisaca, stvaraju se motivi kršćanskog kruga preoblikovani i prilagođeni mentalitetu srednjovjekovnog čovjeka (Aleksandar Veliki, pad Troje, Orfej, Kleopatra, Tizba, Antiob, Trajan, Dioklecijan i drugi) Narodna predaja čuva i umnožava građu legendi oko predstavnika feudalno-viteškog društva (Karlo Veliki, Roland, Fridrik Barbarossa, Arthur, Tristan, Lancelot, Hamlet, Grizelda, Izolda, Genoveva i drugi), dok križarski ratovi prenose na Zapad, zajedno s ostalim kulturnim elemntima Istoka, i blago njihovih legendi (Budin život, priča o Sakuntali, motivi iz Pančanatre, Tisuću i jedne noći i drugi). Neki legendarni motivi tvore široke cikluse (vitezovi Okruglog stola, Sveti gral), dok se neki povezuju u jedinstvene spjevove (Edda, Pjesma o Nibelunzima).
Bengalska glad 1943.
Bengalska glad 1943. (পঞ্চাশের মন্বন্তর Pañcāśēr Manbantar) je masovna glad koja je za vrijeme Drugog svjetskog rata pogodila područje Bengalske provincije u Britanskoj Indiji (današnja država Bangladeš i indijske savezne države Zapadni Bengal, Odisha i Bihar). Uzrok je bio u izuzetno lošoj žetvi, ali ekonomskim i logističkim poremećajima izazvanim ratnim zbivanjima, prije svega japanskom invazijom i osvajanjem Burme 1942. godine odakle se Bengal velikim dijelom opskrbljivao rižom; katastrofi su doprinijeli i politički faktori. Računa se da je od gladi i njenih posljedica (bolesti koje je pospješila pothranjenost) umrlo između 1,5 i 4,5 miliona stanovnika Bengala (koji je tada imao ukupnu populaciju od 60,3 miliona ljudi). Odgovornost britanskih vlasti, a prije svega premijera Winstona Churchilla, za te događaje je decenijama predmet rasprave među indijskim historičarima.
Legenda
Povijest
Kako pokazuju naši glagolski i ćirilični rukopisi od 13. stoljeća nadalje, naša je stara literatura prihvatila, ponajviše iz bizantinskih i latinskih vrela, ali i preko usmene predaje, velik broj srednjovjekovnih, biblijskih, svetačkih, pseudoantičkih, viteških i orijentalnih legendi. Osobito bogat krug legendi splela je narodna mašta oko osoba i događaja iz vlastite povijesti pretočivši ih u pjesmu, pripovijetku i andegdotu Legednardne motive sadržavaju mnoga djela naše starije literature počevši od Zoranićevih Planina Barakovićeve Vile Slovinke i Gundulićeva Osmana do Kačićeva Razgovora. Hagiografske legende u prozi i u stihovima, među kojima ima i domaćih, sačinjavaju glavnu građu mnogih hrvatskih rukopisnih i tiskanih spisa kao što su: ''Žića sv. Otaca (oko 1400), Cvet vsake mudrosti (15. stoljeće), Transit sv. Jeronima (Senj 1508), Mirakuli slavne Dive Marije (Senj 1507-1509), Libro od mnozijeh razloga, Divkovićeve Besjede (1616), Kožičićeva Žitija rimskih arhijereov i cesarov, razna Zrcala, Korizmenjaci, Čudesa'' itd. Premda je legenda proživjela svoje zlatno razdoblje u srednjem vijeku, ona ostaje i dalje motiv književnih nadahnuća.
U svakidašnjem govoru riječ „legenda“ obično označava izmišljen ili nepouzdan povijesni ili fantazijom iskrivljeni događaj, ali pridjev legendaran označava i nešto što je znamenito, dostojno da bi bilo ovjekovječeno legendom (legendaran junak, legendaran pothvat). Još je napomenuto da legende uglavnom imaju izmišljenu priču.
Dušanovo carstvo
Dušanovo carstvo (takođe Srpsko carstvo, Srpsko-grčko carstvo ili Srpsko-bugarsko carstvo ), je bilo kratkotrajna balkanska država u srednjem vijeku, proglašena 1346. godine. Država počinje da se raspada već nakon Dušanove smrti 1355. godine, da bi definitivno prestala da postoji smrću njegovog sina Uroša 1371. godine.
Dušanovo carstvo je bilo stvoreno osvajanjima Dušana Nemanjića na temelju srednjovjekovne kraljevine Raške. Dušanovu titulu cara nisu priznavali ni papa ni car “Rimljana” na Zapadu, njegova država je smatrana kraljevinom. Prijestonica nije bila ustaljena: čas u Raškoj, čas u Skoplju, u Prištini, Prizrenu, u Budimlji, ili negdje u Zeti.
Dušanov prevrat
Prema prvoj verziji, pisanoj za vladavine cara Dušana, njegov otac je pod uticajem svoje mlade žene Marije Paleologove svoj presto namenio sinu iz drugog braka Siniši Nemanjiću. Dušan, navodno nije želeo da se protivi "volji roditelja kraljevstva mi" te je otišao u Carigrad, gde ga je vlastela "nagovorila" na povratak i nasilno preuzimanje vlasti. Nakon bitke na Porodimlji, poraženi kralj Stefan Dečanski je zatočen u Zvečanu gde je posle nekog vremena umro.
Dušanova osvajanja
Po preuzimanju vlasti, Dušan je započeo sa osvajanjima teritorija svojih suseda, prvenstveno Vizantije, ali i Ugarske, Bugarske i Bosne. Koristeći se građanskim ratom koji je besneo u Vizantiji od 1341. do 1347. godine, Dušan je osvojio mnoge romejske posede u Makedoniji, Albanjiji i Grčkoj.
Osvajanja novih krajeva su uticala i na umetnost. Posle osvajanja makedonskih krajeva, vizantijski stil se osetio i u srpskoj arhitekturi (Bogorodica Ljeviška, Gračanica) potiskujući postepeno „rašku školu”. Tako je vizantijski stil epohe Paleologa preovladao u srpskom građevinarstvu.
Proglašenje patrijaršije i carstva
thumb|175px|Dušanov nekadašnji dvorski kancelar [[Joanikije II. Dušan je Joanikija proizveo u patrijarha da bi ga ovaj, tjedan dana potom, proglasio carem.]]
Nakon što je kralj Dušan Nemanjić osvojio grčke krajeve na jugu, on je rešio da se proglasi za cara. Prema vizantijskom shvatanju, u čitavom pravoslavnom svetu mogao je postojati samo jedan car. Međutim, samo je patrijarh mogao da proglasi cara, a u njegovoj državi nije bilo patrijarha. Stoga je Dušan odlučio da prvo svog nekadašnjeg logoteta (kancelara) Joanikija II proglasi za srpskog partijarha. On je sazvao crkveni sabor u Skoplju na praznik Cveti (sedmicu pre uskrsa) 1346. godine, na kojem je okupio uglavnom srpsko, bugarsko i delom grčko sveštenstvo, čiju je naklonost uspeo da stekne "velikim trudom i bogatim darovima". Sabor je arhiepiskopa Joanikija II proglasio za patrijarha „vsem Serblem i Pomoriju“. Joanikije je bio je prvi crkveni poglavar koji nije potekao iz redova igumana ili hilandarskog bratstva, već je bio visoki državni funkcioner.
Nedelju dana kasnije, novoproglašeni patrijarh Joanikije je na Uskrs 1346. proglasio kralja Dušana carem Srba, Grka, Bugara i Albanaca, punom titulom: "Stefan u Hristu Bogu blagoverni car i samodržac Srba i Grka, Bugara i Arbanasa." Velikodostojnici srpske crkve su pružali podršku proglašenju Carstva, a jedan od razloga podrške je bilo očekivanje da im pripadnu prihodi onih parohija koje su do tada bile potčinjene carigradskom patrijarhu. U sastav nove patrijaršije su ušle i mitropolije u osvojenim grčkim oblastima, kao i Sveta gora, do tada pod nadležnošću vaseljenske patrijaršije. Tada vaseljenski patrijarh Kalist baca anatemu na cara Dušana, Joanikija i srpsko sveštenstvo. Glas o prokletstvu učinio je u narodu i u nižem sveštenstvu mučan i bolan utisak.
Opisujući krunisanje Stefana Dušana za cara, vizantijski savremenik, Nićifor Grigora, izveštava da je car izvršio podelu svoje države i da je počeo da vlada po romejskim običajima.