cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dobeni, Mugeni
Dobeni je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Mugeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 599 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 542 m.
San Martín, Tecomán
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Hürtgenwald
Hirtgenvald je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Diren. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.715 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5358016, NUTS (DEA26) i LOCODE (DE HGW) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Diren Hirtgenvald se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Diren. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 170–566 metara. Površina opštine iznosi 88,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.715 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 99 stanovnika/km².
Pokajnik
Svjedok pokajnik ili, jednostavnije, pokajnik, je kolokvijalni izraz koji se koristi za počinitelja jednog ili više krivičnih djela koji je voljan o njima dati informacije vlastima tokom kriminalističke istrage ili krivičnog postupka u zamjenu za oslobađanje ili ublažavanje za to krivično djelo utvrđene zakonske kazne, odnosno neke druge povlastice (najčešće status zaštićenog svjedoka ili novi identitet) za sebe i sebi bližnje osobe. Pokajnici su gotovo u pravilu pripadnici zločinačkih organizacija - razbojničkih ili uličnih bandi, grupa organiziranog kriminala, ilegalnih terorističkih ili paravojnih formacija - a njihovi iskazi imaju za svrhu pronalaženje, hapšenje ili osudu njegovih suučesnika, odnosno nalogodavaca za zločine koji se u tim organizacijama nalaze na najvišoj hijerarhijskoj ljestvici (tzv. "krupne ribe").
Izraz dolazi od italijanske riječi pentito, koja se prvi put počela koristiti 1980-ih u Italiji za ličnosti koje su se službeno zvale collaboratori di giusticiza ("suradnici pravde"), odnosno koristile odredbe zakona donesenih u nastojanju da se zauzda terorističko nasilje karakteristično za Olovne godine. One su za cilj imali razbijanje terorističkih organizacija sa radikalne ljevice i desnice koje su razotkrivali njihovi uhapšeni i na zatvorske kazne osuđeni članovi. U svom još užem smislu se izraz pentito, pak, počeo koristiti za članove sicilijanske mafije, napuljske Camorre i sličnih kriminalnih organizacija koji su, suočeni sa dugogodišnjim zatvorskim kaznama ili stalnoj opasnosti od pogibije u međugangsterskim obračunima, odlučili surađivati sa italijanskim vlastima i prokazivati svoje dotadašnje drugove prekršivši dotada neprikosnoveni zakon šutnje ili omertu. Najpoznatiji pentito je bio sicilijanski mafijaški vođa Tommaso Buscetta, koji je 1984. odlučio surađivati sa tužiteljem Giovannijem Falconeom, a čije je svjedočenje dovelo do spektakularnog Maxi-suđenja 1980-ih koje je dovelo do utamnjičenja nekoliko stotina mafijaša.
Vidljivi spektar
mini|Spektar u prirodi - dugine boje.
Vidljivo zračenje (vidljivi spektar ili spektar boja) je deo elektromagnetskog spektra vidljiv ljudskom oku. Elektromagnetno zračenje u ovom opsegu talasnih dužina naziva se vidljivo zračenje ili jednostavno svetlost. Tipično ljudsko oko vidi valne dužine od oko 380 do 740 nanometara, odnosno učestanosti od 430 do 770 THz.
Ljudsko oko reaguje samo na vrlo ograničeni raspon talasanih dužina, na vidljivu svjetlost. Međutim, ono odlično raspoznaje i vrlo male razlike unutar tog raspona. Te male razlike nazivamo boje. Vidljiv spektar se sastoji od šest čistih boja: žuta, narančasta, crvena, ljubičasta, plava i zelena, koje su u različitim međusobnim odnosima i kontrastima. Spektar ne sadrži sve boje koje ljudske oči i mozak mogu razlikovati. Na primer, nezasićene boje kao što su ružičasta, ili varijacije ljubičaste poput magente nedostaju, jer se mogu načiniti samo iz mešavine više talasnih dužina. Boje koje sadrže samo jednu talasnu dužinu se nazivaju čistim bojama ili spektralnim bojama.
Vidljive talasne dužine prolaze u velikoj meri neprilagođene kroz Zemljinu atmosferu kroz područje „optičkog prozora” elektromagnetnog spektra. Primer ove pojave je kada čist vazduh raspršuje plavu svetlost više od crvene svetlosti, pa podnevno nebo izgleda plavo. Optički prozor se takođe naziva „vidljivi prozor”, jer preklapa spektar vidljivog responsa ljudi. Blisko infracrveni (NIR) prozor nalazi se neposredno izvan ljudskog vidnog opsega, kao i prozor srednjih infracrvenih talasnih dužina (MWIR) i dugotalasni ili daleko infracrveni prozor (LWIR ili FIR), mada ih mogu videti druge životinje.
Vidljivi spektar u prirodi nalazimo kao dugine boje.
Istorija
U 13. veku, Rodžer Bejkon je teoretisao da su duge proizvedene sličnim procesom kao i prolazak svetlosti kroz staklo ili kristal.
U 17. veku, Isak Njutn je otkrio da prizme mogu da rastave i ponovo sastave belu svetlost, i fenomen je opisao u svojoj knjizi Optika. On je bio prvi koji je u ovom smislu koristio reč spectrum (latinski za „izgled” ili „priviđanje”) 1671. godine u opisu svojih eksperimenata u optici. Njutn je primetio da, kada uski snop sunčeve svetlosti pogodi lice staklene prizme pod uglom, deo snopa se reflektuje a drugi deo snopa prolazi kroz staklo i izlazi u vidu traka različitih boja. Njutn je hipotetisovao da se svetlost sastoji od „korpuskula” (čestica) različitih boja, pri čemu se različite svetlosne boje kreću različitim brzinama u providnoj materiji, a crvena svetlost se brže kreće od ljubičaste svetlosti u staklu. Rezultat toga je da se crvena svetlost savija (reflektuje) manje oštro nego ljubičasta dok prolazi kroz prizmu, čime se stvara spektar boja.
Njutn je izvorno podelio spektar u šest imenovanih boja: crvena, narandžasta, žuta, zelena, plava i ljubičasta. Kasnije je dodao indigo kao sedmu boju, pošto je verovao da je sedam savršeni broj što potiče od starogrčkih sofista, a tu je postojala i veza između boja, muzičkih nota, poznatih objekata u Sunčevom sistemu i dana u nedelji. Ljudsko oko je relativno neosetljivo na indigove frekvencije, a neki ljudi koji imaju inače dobar vid ne mogu da razlikuju indigo od plavog i ljubičastog. Iz tog razloga, neki kasniji komentatori, uključujući Ajzaka Asimova, sugerisali su da indigo ne treba posmatrati kao boju po sebi, već samo kao nijansu plave ili ljubičaste. Dokazi ukazuju da ono što Njutn smatrao „indigo” i „plavom” bojom ne odgovara savremenom značenju tih reči o boji. Upoređivanje Njutnovog posmatranja prizmatskih boja sa obojenom slikom spektra vidljive svetlosti pokazuje da „indigo” odgovara onome što se danas naziva plavo, dok „plavo” odgovara cijanu.
U 18. veku, Johan Volfgang Gete je pisao o optičkim spektrima u svojoj Teoriji boja. Gete je koristio reč spektar (Spektrum) da označi sablasnu optičku zadržanu sliku, kao što je to učinio i Šopenhauer u delu O viziji i bojama. Gete je tvrdio da je kontinuirani spektar složen fenomen. Tamo gde je Njutn suzio snop svetlosti da bi izolovao pojavu, Gete je primetio da širi otvor stvara ne spektar, već crvenkasto-žute i plavo-cijan rubove sa belim između njih. Spektar se pojavljuje tek kada su ove ivice dovoljno blizu da se preklapaju.
Nueva Jerusalén, Cochoapa el Grande
Nueva Jerusalén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Piane, Cosenza
Piane je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Montelungo, Massa e Carrara
Montelungo je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 816 m.
Nueva Jerusalén, Cochoapa el Grande
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 993 m.
Vidljivi spektar
Istorija
Početkom 19. veka koncept vidljivog spektra postaje definitivniji, jer su svetlost izvan vidljivog raspona otkrili i karakterisali Vilhelm Heršel (infracrvenu) i Johan Riter (ultraljubičastu), Tomas Jang, Tomas Johan Zebek i drugi. Jang je prvi izmerio talasne dužine različitih boja svetlosti 1802. godine.
Vezu između vidljivog spektra i vida u boji istraživali su Tomas Jang i Herman fon Helmholc početkom 19. veka. Njihova teorija raspoznavanja boja tačno je predložila da oko koristi tri različita receptora za percepciju boje.
Percepcija boja kod raznih vrsta
Mnoge vrste mogu da vide svetlost na frekvencijama van ljudskog „vidljivog spektra”. Pčele i mnogi drugi insekti mogu da otkriju ultraljubičastu svjetlost, što im pomaže da pronađu nektar u cveću. Biljne vrste koje zavise od oprašivanja insekata često svoj reproduktivni uspeh duguju svom izgledu u ultraljubičastoj svetlosti, a ne koliko šareno izgledaju ljudima. Ptice takođe mogu da vide ultraljubičasto svetlo (300–400 nm), a neke imaju polno zavisne oznake na svom perju koje su vidljive samo u ultraljubičastom opsegu. Mnoge životinje koje mogu da vide u ultraljubičastom području ne mogu da vide crvenu svetlost niti bilo koju drugu crvenkastu talasnu dužinu. Vidljivi spektar pčela završava na oko 590 nm, neposredno pre nego što počnu narandžaste talasne dužine. Ptice mogu da vide neke crvene talasne dužine, mada ne toliko daleko u svetlosnom spektru kao ljudi. Popularno verovanje da je obična zlatna ribica jedina životinja koja može da vidi infracrvenu i ultraljubičastu svetlost je netačno, jer zlatne ribice ne mogu da vide infracrvenu svetlost. Slično tome, psi se često smatraju slepima za boje, ali se pokazalo da su osetljivi na boje, mada ne koliko i ljudi. Neke zmije mogu da „vide” zračeću toplotu na talasnim dužinama između 5 i 30 µm do takvog stepena tačnosti da slepa zvečarka može da cilja ranjive delove tela plena na koje udara, i druge zmije mogu da otkriju topla tela sa metarske udaljenosti. To se takođe može koristiti u termoregulaciji i detekciji predatora. (Pogledajte infracrveno detektovanje zmija)
Spektar boja
Boje koje se mogu proizvesti vidljivom svetlošću uskog opsega talasnih dužina (monohromatska svetlost) nazivaju se čistim spektralnim bojama. Različiti rasponi boja navedeni na slici su aproksimacija: spektar je kontinuiran, bez jasnih granica između jedne i druge boje.
Ako se uzak snop bele svetlosti propusti kroz pukotinu i da zatim prođe kroz optičko sočivo tako da zraci u paralelnom snopu padaju na optičku prizmu dolazi do njegovog razlaganja. Pri tom prizma mora biti nameštena na minimum devijacije. Nakon loma u prizmi taj će se uski snop svetlosti raširiti u široku prugu raznobojne svetlosti koja se zove spektar boja. Spektar bele svetlosti sastoji se od 6 boja i to: crvene, narančaste, žute, zelene, plave i ljubičaste koje neprekidno prelaze jedna u drugu. Ovo rastavljanje bele svetlosti u 6 spektralnih boja zove se disperzija svetlosti. Disperziju svetlosti je prvi istražio I. Njutn i time objasnio hipotezu da je bela svetlost sastavljena iz različitih, takozvanih spektralnih boja.
Kako se prizmom svetlost dvaput lomi, to do disperzije dolazi zato što svaka spektralna boja ima različiti indeks loma. Kod toga se najmanje lomi crvena, a najviše ljubičasta svetlost. Dakle, indeks loma ljubičaste svetlosti veći je od indeksa loma crvene svetlosti. Odatle izlazi da se crvena i ljubičasta svetlost šire u staklu različitim brzinama. Znači da brzina svetlosti u prozirnim sredstvima zavisi od boje svetlosti. Brzina crvene svetlosti je najveća. Sve manju brzinu ima po redu, narančasta, žuta, zelena, plava i modra svetlost, najmanju ljubičasta.
Osnovne i izvedene boje
mini|Spektar boja na kojem se vide primarne, sekundarne i tercijarne boje. Osnovne ili primarne boje, od kojih nastaju sve ostale boje, su:
Sekundarne boje, nastaju miješanjem osnovnih boja:
Tercijarne boje nastaju miješanjem primarnih i sekundarnih boja:
Šarka (zmija)
Rasprostranjenost
Najrasprostranjenija zmija Europe i najrasprostranjenija zmija uopće. Stanište joj se prostire preko čitave Europe, kroz Rusiju sve do obale Tihog oceana. Može se naći i u Švedskoj i u Arktičkom pojasu. Nema je u južnoj Španjolskoj, južnoj Italiji na jugu Balkanskog poluotoka i na nekim većim sredozemnim otocima.
Prehrana i otrov
Kao i ostale ljutice, ne progoni svoj plijen, nego čeka da joj plijen dođe na dohvat i tada ga napada smrtonosnom učinkovitošću. U usporedbi sa svojim većim srodnicima, riđovka je rijetko prijetnja čovjeku, no za male je životinje smrtonosna. Ima veliku glavu, uski vrat i debelo tijelo koje je manje i elegantnije od poskokovog, s kosom isprekidanom prugom koja služi za prikrivanje. Jezik joj je dug i rašljast. Njezini otrovni zubi leže preklopljeni u čeljusti, a izbacuju se prema naprijed kad zmija napada. Nakon što napadne, riđovka čeka da otrov počne djelovati, jer će plijen pojesti tek kad je mrtav. Otrov riđovke je hemotoksičan što znači da se tkivo raspada te djeluje na krvni sustav, a pojedini ga znanstvenici smatraju toksičnijim i od poskokovog, te ga svrstavaju među najtoksičnije u zmijskome svijetu, ali vjeruju da zbog manje količine koju može uštrcati u ranu ne predstavlja niti približnu opasnost. Ipak, kod većine znanstvenika prevladava mišljenje da otrov nije veoma toksičan. Brojne statistike upućuju da u većem dijelu Europe ljudi češće umiru od uboda pčela nego od ugriza ove zmije, te da bi zdrava odrasla osoba najvjerojatnije preživjela ugriz i bez medicinske pomoći.
Riđovka se hrani gušterima, žabama, malim sisavcima, ponekad slijepićima i mladim pticama te ptičjim jajima. Vrlo rijetko hrani se čak i malim kunama.
Stanište
Riđovka naseljava surovije predjele i može se sresti i iznad 3000 m/nv. Prisutna je i u močvarnim područjima sa šikarom u Slavoniji, ali i u planinama Gorskog kotara. Za razliku od poskoka, ulazi i u vodu. Dobro pliva te je aktivna osobito noću i za vlažna vremena. Preko dana se sklupča i sunča ili se odmara ispod gomile kamenja, korijenja ili u mišjim rupama.
Riđovke većinom žive u kolonijama i sve zmije jedne kolonije spavaju zimski san (hiberniraju) zajedno na jednom mjestu. U proljeće mužjaci prvi izlaze iz mjesta gdje su hibernirali da bi se intenzivno sunčali, a dva do tri tjedna kasnije izlaze ženke i tada započinje ritual parenja.
Razmnožavanje
Ženke riđovki pare se svake druge godine, potkraj travnja i početkom svibnja, stoga što gravidne ženke zbog razvoja mladunaca koji zauzimaju velik dio trbušne šupljine nemaju mjesta za hranu, pa se tokom graviditeta ne hrane, a na svijet od kolovoza do rujna donose tri do dvadeset mladih, dugih od 14 – 23 cm, koji su odmah sposobni brinuti se sami o sebi. Od rođenja su opremljeni otrovnim zubima i žlijezdama. Mladunci vjerojatno jedu mlade glodavce i guštere, ali i vodozemce. Neki autori tvrde da mladunci jedu kukce i pauke.
Nueva Villa, Villaflores
Nueva Villa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 672 m.
Sazlija (Uroševac)
Sazlija je selo u republici Srbiji, koje administrativno pripada opštini Uroševac u Kosovskom upravnom okrugu. Nalazi se severoistočno od Uroševca, a smatra se da se u njegovoj okolini nalaze ostaci srednjovekovnog Svrčina, jednog od dvoraca Nemanjića.
El Jobo, Xicoténcatl
El Jobo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Villa Florida, Jilotlán de los Dolores
Villa Florida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Utica, South Carolina
Jutika je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Staklenik
mini|250px|Staklena bašta u [[Sent Pol, Minesota|Sent Polu, Minesota.]]
Utica, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.489, što je 167 (12,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Staklenik
Staklena bašta ili staklenik je građevina gde se kultivišu biljke. Staklena bašta je sagrađena od stakla; ona se zagreva jer sunčevo elektromagnetno zračenje zagreva biljke, zemlju i ostale stvari unutar građevine. Vazduh zagrejan toplotom sa vrućih unutrašnjih površina se zadržava u građevini uz pomoć krova i zida.
Staklo korišćeno za staklene bašte radi kao selektivni medij prenosa za različite spektralne frekvencije, a njegov efekat je da zarobi energiju unutar staklene bašte, koja zagreva i biljke i zemlju. Ovo otopljava vazduh u blizini zemlje, a vazduh ne može da se podigne i ode. Ovo može da se demonstrira otvaranjem malog prozora blizu krova staklene bašte: temperatura znatno opada. Ovaj princip je osnova autoventilacionog automatskog sistema za rashlađivanje. Staklene bašte, dakle, rade zarobljavajući elektromagnetno zračenje i sprečavajući konvekciju. Pogledajte Solarna staklena bašta za više tehničkih diskusija o radu solarnih staklenih bašti.
Staklene bašte se često koriste za uzgajanje cveća, povrća, voća i duvana. Bumbari su izabrani polinatori za većinu oprašivanja u staklenim baštama, mada se koriste i ostali tipovi pčela, kao i veštačko oprašivanje.
mini|200px|Moderna staklena bašta
Duvan, povrće i cveće se gaje u staklenim baštama u kasnu zimu i rano proleće, a onda se prenose napolje kako vreme otopljava. Započete biljke su obično dostupne baštovanima na pijacama za vreme prenošenja (presađivanja).
Zatvoreno okruženje staklene bašte ima svoje posebne uslove, u poređenju sa proizvodnjom napolju. Štetočine i bolesti, kao i velike vrućine i vlažnosti vazduha, moraju da se kontrolišu, a navodnjavanje je obavezno za pružanje vode. Moguće je da su potrebni značajni dodaci u vidu toplote i svetlosti, posebno kod zimske proizvodnje povrća toplog vremena. Posebne vrste određenih kultura, kao na primer paradajza, se generalno koriste za komercijalnu proizvodnju.
Staklene bašte su od sve većeg značaja u snabdevanju hranom za zemlje velikih geografskih širina. Najveći kompleks staklenih bašta na svetu je u Limingtonu u Ontariju (blizu najjužnije tačke Kanade) gde oko 0.8 -{km}-² paradajza raste u potpunosti ispod stakla.
Staklene bašte štite rasade od prevelike toplote ili hladnoće, štite biljke od mećava prašine i onemogućavaju pristup štetočinama. Kontrola svetlosti i temperature omogućava staklenim baštama da pretvore neobradivo zemljište u obradivo. Staklene bašte mogu da nahrane izgladnele nacije gde kulture ne mogu da opstanu usled teških pustinja i arktičkih pustara. Hidroponika se takođe može koristiti u staklenim baštama kako bi se najbolje iskoristio unutrašnji prostor.
Biolog Džon Tod je izumeo staklenu baštu koja pretvara kanalizacionu u pijaću vodu, putem prirodnih procesa bakterija, biljaka i životinja
Plastenik
Plastenik je varijacija staklene bašte gde se stakla koristi se providna plastična folija. Vreme izrade je brže a troškovi su znatno manji je je plastična folija daleko jeftinija od stakla a i lakše se ugrađuje.
Río Limón, Santiago Chazumba
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1422 m.
Riovalle, Piacenza
Riovalle je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 957 m.
Will H. Hays
Biografija
Rodio se u gradu Sullivan u državi Indiana u porodici lokalnog advokata. Nastavio je porodičnu tradiciju, te je nakon školovanja godine 1900. položio pravosudni ispit. Godine 1918. je postao predsjednik Republikanskog nacionalnog odbora te je dvije godine kasnije, za vrijeme predsjedničkih izbora vodio kampanju republikanskog kandidata Warrena Hardinga. Novoizabrani predsjednik ga je u znak zahvalnosti imenovao generalnim direktorom Pošta.
Hays je na to mjesto podnio ostavku 14. januara 1922. godine, prihvativši ponudu vodećih hollywoodskih studija da postane prvim predsjednikom novoosnovane organizacije Filmski producenti i distributeri Amerike (MPPDA). Na samom početku mandata je Hays primio godišnju plaću od 35.360 US$, a što je za tadašnje standarde bilo izuzetno visoka svota. Haysa je u mnogome angažiran kao dio nastojanja da se sa Hollywooda ukloni reputacija "legla razvrata i nemorala", a koje su stvarali skandali poput smti Virginije Rappe prethodne godine; Hays je, kao deklarirani konzervativac i prezbiterijanski đakon trebao Hollywood "dovesti u red" i uskladiti s tradicionalnim vrijednostima ostatka Amerike.
Hays je, sa druge strane, nastojao djelovati i na same studije, odnosno ohrabrivao ih je da stvore vlastite pravilnike o sadržaju, odnosno provode auto-cenzuru. Ti su napori godine 1927. kulminirali kada je nekoliko čelnika studija pristalo na okvirna pravila o prihvatljivom i neprihvatljivom sadržaju. No, dolazak zvučnog filma je doveo do povećanog pritiska, jer se sada osim slika morao cenzurirati i zvuk, odnosno dijalozi, a pravljenje novih kopija postalo još skuplje. Hays je zaključio kako će hollywoodska cenzorska pravila moraju prilagoditi, odnosno svesti na standarde najkonzervativnijeg dijela američke javnosti, te je 1929. počeo surađivati sa svećenicima i aktivistima Katoličke crkve. Sljedeće godine je Kodeks konačno objavljen, ali se ispočetka, u tzv. predkodovskom periodu nije ozbiljno primjenjivao. Tek su 1934. godine prijetnje masovnom bojkotom hollywoodskih filmova od strane katolika dovele do stvaranja ureda MPAA za njegovu primjenu koji je vodio katolički aktivist Joseph Breen, te je tada sadržaj hollywoodskih filmova konačno "očišćen" od svih "problematičnih" elemenata. Hays, koji je ostao na čelu MDPAA do 1945. godine, uglavnom se nije miješao u Breenov rad; umjesto toga je nastojao ostvariti što bolje odnose sa američkom vladom, odnosno lobirati za promociju američkih filmova na stranim tržištima. Haysu i njegovoj djelatnosti mnogi pripisuju dio zasluga za hollywoodsku hegemoniju nad ostatkom filmskog svijeta koja se održala do današnjih dana. Hays je 1945. godine povukao sa mjesta čelnika MDPAA i vratio se u rodnu Indidanu gdje je devet godina kasnije i umro.
Charmes (Vogezi)
Šarm je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4665 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 198,60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 284 metara (maksimalnoj 385 m, a minimalnoj 258 m).
Bonfigliara, Imperia
Bonfigliara je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Opština Coroneo, Guanajuato
Coroneo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3253 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2311 m.
1377
Godina 1377 (MCCCLXXVII) naše ere, redovna godina koja počinje u četvrtak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Svetlje
Svetlje je naselje u opštini Podujevo na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Svetlje površine 503 ha. Selo Svetlje se nalazi na desnoj strani Laba, na nekoliko kilometara od Podujeva. Po turskom popisu iz 1455. godine u selu je bilo 55 srpskih domaćinstava, a zapisana je i obližnja crkva Sv. Mine sa popom i tri kaluđera. Godine 1689. Đakomo Kanteli di Vinjola je na karti „Kraljevstva Srbije“ (Il regno de la Servia) upisao ovo selo kao "Sfitele". Karta se danas čuva u Nacionalnoj biblioteci u Parizu. Sredinom 18. veka u selo su počeli da se doseljavaju Albanci. Godine 1986. u Svetlju je ostalo još samo jedno srpsko domaćinstvo.
Eneja
thumb|desno|250px|Eneja bježi iz Troje, slika Federica Baroccija iz 1598. Eneja, jedan od junaka u trojanskom ratu, bio je ― prema mitu ― sin Anhiza i boginje Afrodite i pripadnik mlađe grane trojanske kraljevske kuće. U Ilijadi bog Neptun proriče da će Eneja i njegovi potomci jednom vladati Trojancima. Iz toga se posle Homera razvila legenda o bekstvu Eneje, njegovog oca i sina Askanija iz porušene Troje i o njihovim potonjim lutanjima. U grčkoj mitografiji se u 5. veku st. e. prvi put spominje Enejin odlazak na Zapad, ali nema dokaza da su ga Rimljani u to vreme smatrali praocem svoje domovine. Ipak, arheološki nalazi pokazuju da je već krajem 6. veka st. e. Eneja bio poznat u Etruriji. Otprilike u 4. veku st. e. u grčkoj se mitografiji spominje grad Lavinij (Lavinium) i za njegovog osnivača imenuje Eneja. To je bio pokušaj Grka da se herojima grčkih mitova pripiše osnivanje njima poznatog Zapada. Izgleda da je u to vreme i grad Alba Longa, koji je zaista postojao, počeo tvrditi da je Eneja bio predak njegovih kraljeva. Uskoro je na mesto Albe Longe došao Rim, koji je razvio legendu o Eneji kao osnivaču rimskog naroda. Tako su Rimljani, podstaknuti nacionalnim ponosom, sopstvenu istoriju povezali sa istorijom grčkoga sveta.
Opština Buzău, Buzău
Buzău je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Eneja
Priča o trojanskom poreklu Rima dobila je svoj konačni oblik u 3. veku st. e., kada je spojena sa drugom legendom o poreklu Rima, tj. sa legendom o Romulu. Kako je to spajanje izazvalo hronološke teškoće (prema mitu, Eneja je u Italiju došao polovinom 12. veka st. e., a Romul je osnovao Rim 753. godine st. e.), rimski su pisci popunili tu »prazninu« boravkom nekoliko generacija Enejinih potomaka u Albi Longi. U 3. veku st. e. ova je priča bila veoma raširena i dobro poznata. Julije Cezar se u 1. veku st. e. iz političkih razloga predstavljao kao potomak Eneje i Venere (rimske Afrodite). Najpoznatiji prikaz legende o Eneji dao je u 1. veku st. e. Vergilije u epu Eneida, koji je postao nacionalni ep Rimljana.
San Dieguito, Mulegé
San Dieguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 744 m.
Svetlje
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Adena, Ohio
Adina je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 759, što je 56 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Campone, Sondrio
Campone je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 193 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 518 m.
Puerto el Floripondio, San Gabriel
Puerto el Floripondio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Gabriel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2383 m.
Rosa Santa, Zitácuaro
Rosa Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2181 m.
Potrero San Gabriel, Tantoyuca
Potrero San Gabriel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Valdanzanotto, Alessandria
Valdanzanotto je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Schalksmühle
Šalksmile je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Merkiš. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 11.424 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5962056, NUTS (DEA58) i LOCODE (DE SME) kod.
Beta, Mugeni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Dora Celia Purata, Tamuín
Dora Celia Purata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Stagovo
Stagovo je naselje u opštini Kačanik na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Stagovo površine 1206 ha. Selo Stagovo se nalazi u dolini reke Nerodimke i pominje se prvi put u turskim popisima iz 1452. i 1463. godine kao srpsko selo. Albanci su ovde počeli da se doseljavaju oko 1700. godine. Do osamdesetih godina 19. veka u Stagovu su stajali ostaci napuštene srpske crkve sa starim grobljem. Danas u selu nema Srba.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Fred Rogers
Frederick McFeely "Fred" Rogers (20.3. 1928 – 27.2. 2003) bio je američki pedagog, svećenik, pisac pjesama i televizijski voditelj. Rogers je vodio širom svijea poznatu dječju televizijsku emisiju Mister Rogers' Neighborhood, koja se snimala od 1968. to 2001. Kao Mister Rogers, postao je ikona miliona gledatelja. Rogers je također bio zaređen prezbiterijanski svećenik. Cijelog života se neumorno borio za obrazovanje i dobrobit djece.
Gondreville (Oaza)
Gondrvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Sanlis.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 255 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,09 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 148 metara (maksimalnoj 158 m, a minimalnoj 104 m).
Akrilonitril butadien stiren
Akrilonitril butadien stiren je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 211,302 Da.
Slatina (Podujevo)
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Кијевци (Сјеница)
Кијевци су насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 151 становника (према попису из 1991. било је 233 становника).
Barrio Tanchii, Santiago Chazumba
Barrio Tanchii je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Chazumba.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1673 m.
Кијевци (Сјеница)
Демографија
У насељу Кијевци живи 119 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 35,7 година (34,0 код мушкараца и 37,5 код жена). У насељу има 38 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,97.
Ово насеље је у потпуности насељено Бошњацима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Montereggio, Massa e Carrara
Montereggio je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 630 m.
Diluntum
Diluntum je naziv municipalnog naselja iz rimskog perioda, koji se nalazio na mjestu današnjeg Stoca, Bosna i Hercegovina.
Područje istočne Hercegovine, na kojem je živjelo ilirsko pleme Daorsi bilo je prvo na udaru rimske ekspanzionističke politike. Nakon sloma Ilirskog kraljevstva 168. godine p.n.e, najprije dolazi pod politički uticaj Rima, a 135. godine postaje dio Carstva, kao peregrinska civitas (župa). Tada pod udar dolaze ostale plemena, prvenstveno, moćno pleme Dalmati. U sukobima sa Rimom, u periodu 49-45. p.n.e, Dalmati razarajui monumentalni grad Daorson, centar Daorsa. Kasnije nikad nije došlo do obnove grada na Gradini u Ošanićima. Daorsi su izgradili novi centar, Diluntum, koji nastavlja kontinuitet Daorsona, ali za koji se dugo nije znala ubikacija.
Municipalni status naselje dobiva za vrijeme cara Hadrijana (117-138). U kasnoj antici se spominje municipium Dellontinum, kao dio biskupije Sarsiterensis, kada je već rimska vlast propala. Tako je današnji Stolac sa svojom okolinom pravi nasljednik daorskog Diluntuma
Arheologija
Arheolog Ćiro Truhelka otkopao je 1892. godine u jugozapadnom dijelu Stoca, u mahali Podgrad, pored katoličke crkve, više rimskih građevina: tri stambene zgrade, jedan termalni pogon, i jednu zgradu nepoznate namjen. U toj zgradi nađeni su mozaici, koji se među do sada pronađenim primjercima na tlu Bosne i Hercegovine, svrstavaju u likovna ostvarenja sa najbogatijom dekoracijom i najsolidnijom tehničkom izvedbom. Uz mozaik, poznat pod imenom Četiri godišnja doba tu su i:
Po pečatima na uvoznim ciglama, urbano naselje nastalo je u ranom periodu rimske vlasti. Prema položaju, i arhitektonskoj strukturi građevina, radilo se o urbanom naselju, poslije Narone najvećem u donjem toku Neretve. Na osnovu epigrafskih natpisa, od kojih je jedan sa municipalnom formulom i tri beneficijarska natpisa utvrđeno je da se radi o daorskom naselju Diluntum iz rimskog perioda. To potvrđuju i hodološki elementi. Od Stoca do Narone je 36 km, koliko se navodi i u rimskim dokumentima.
C.da Ponticello, Palermo
C.da Ponticello je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 805 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Slovinje
Slovinje je naselje u opštini Lipljan na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Slovinje površine 2265 ha. Selo Slovinje se nalazi u podnožju Žegovca, nedaleko od Lipljana. Prvi sačuvani pisani pomeni o Slovinju su u dvema poveljama srpskog kralja i cara Stefana Dušana iz 1331. i 1348. godine. Prvom poveljom selo je darovano hilandarskom pirgu Hrusija na Svetoj gori, a drugom je potvrđeno srpskom manastiru Hilandaru. Seosku crkvu Sv. Jovana iz 14. i 16. veka srušili su Albanci da bi podigli seosku džamiju. Sa druge crkve, posvećene Sv. Nikoli, iz 14. veka, Albanci su skidali kamenje i prodavali ga kompaniji za zidanje železničkih mostova koja je između 1871. i 1873. godine gradila kosovsku železničku prugu. U planini iznad Slovinja postojao je manastir Sv. Đorđa iz 14. veka. Manastir je početkom 19. veka srušio samozvani gospodar Kosova Jašar-paša Džinić, poreklom Albanac, da bi od njegovog materijala zidao mostove na reci Sitnici.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu, do 1999. godine bilo je i oko 350 Srba. Broj stanovnika na popisima:
La Era, Tecomán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Schermbeck
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vezel Šermbek se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Vezel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 27 metara. Površina opštine iznosi 110,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.714 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 124 stanovnika/km².
Slobozia
Slobozia je grad na jugoistoku Rumunjske od 45,891 stanovnika.
Slobozia je administrativni centar okruga (judet) Ialomiţa.
Geografske karakteristike
Slobozia leži na obalama rijeke Ialomiţa, u centru ravnice Bărăgan , udaljena 120 km istočno od Bukurešta i 150 km zapadno od Constanţe.
Historija
Grad je izrastao za srednjeg vijeka na ostatcima rimskog naselja Netindava, kao trgovište za stoku i žitarice.
Sjevernije od grada nalazi se kupalište i lječilište Amara.
Znamenitosti
Najveća atrakcija grada je etnografski muzej koji ima bogatu zbirku lokalnog folklora.
La Joya de Oro, Cochoapa el Grande
La Joya de Oro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Slobozia
Privreda i transport
Pored grada prolazi autoput Bukurešt - Constanţa, tako da je grad odlično povezan sa ostatkom zemlje.
Santa Rosa, Xicoténcatl
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Gaj Sempronije Grakho
Gaj Sempronije Grakho (lat. Gaius Sempronius Gracchus, umro 121. st. e.), bio je rimski državnik, nastavljač reformske politike svog starijeg brata Tiberija Sempronija Grakha.
Agrarna reforma koju je 133. st. e. pokrenuo Tiberije Grakho nastavila se sprovoditi i nakon njegove smrti, ali su je veleposednici ometali svim sredstvima. Sukob sa senatskim staležom naročito se zaoštrio kada je 123. god. st. e. Gaj Grakho bio izabran za narodnog tribuna. On je bio izvrstan govornik, o čemu svedoče i sačuvani fragmenti njegovih govora. Takođe je u sprovođenju reformi bio još odlučniji od svog brata. Dve je godine uzastopno biran za tribuna, i za to je vreme na njegov predlog narodna skupština izglasala nekoliko važnih zakona.
U interesu gradskog plebsa donet je zakon o žitu, po kome je svaki plebejac mogao da lično kupuje žito po izuzetno jeftinoj ceni. U interesu seoskog plebsa u punom je obimu obnovljen agrarni zakon Tiberija Grakha. Da bi pak pridobio vitezove (equĭtes), koji se do tada u Rimu već profilisao kao ekonomski izuzetno jak stalež (ordo), Gaj je sproveo zakon o provinciji Aziji, koji je uveo desetak u oblasti bivše Pergamske kraljevine. Ubiranje ovog poreza je gotovo u potpunosti prepušteno vitezovima, koji su tako dobili neograničene mogućnosti za ekonomsku eksploataciju ove bogate istočne provincije. Sudski zakon je takođe imao veliki značaj za vitezove: po njemu, u stalnim sudskim komisijama za pretresanje slučajeva zloupotreba u provincijama trebalo je da zasedaju vitezovi, a ne senatori. Tako su zapravo vitezovi dobijali kontrolu nad upravom koju su u provincijama vršili senatori. Poseban značaj Gaj je pridavao osnivanju novih kolonija, pre svega na mestu Kapue i Tarenta, ali i na mestu stare Kartagine, gde je trebalo da se osnuje kolonija Junonija i naseli oko 6.000 ljudi.
Gaj nije uspeo da i po treći put, 121. god. st. e., bude izabran za tribuna. Optimati su počeli da sve snažnije napadaju zakone donete na Grakhovu inicijativu. Iste je godine pokrenuto i pitanje kolonije Junonije jer je osnovana na zemljištu na koje je 146. st. e. bačeno prokletstvo, a iskorišćeni su i glasovi o nepovoljnim znamenjima koja su se navodno ukazala pri osnivanju kolonije. Konzul Lucije Opimije sazvao je skupštinu da ukine zakon o Junoniji. Međutim, sednica skupštine ubrzo se pretvorila u oružani sukob u kome su život izgubili Gaj Grakho i oko 3.000 njegovih pristalica.
Tokom sledeće decenije reformske mere braće Grakho koje su uvedene u korist siromašnih gradskih i seoskih slojeva stanovništva bile su velikim delom ukinute, premda je dotad sprovedena raspodela zemlje, pretvorene u privatnu imovinu, privremeno ojačala rimsko seljaštvo. Odredbe Grakhovih zakona kojima je data izvesna politička moć viteškom staležu nisu se mogle dirati iz političkih razloga, te su one opstale kao glavni rezultat Gajevog tribunata. Izgleda da su sudovi za zloupotrebe u provincijama radili bolje nego ranije, a bilo je uvedeno i nekoliko drugih značajnih sudova, kao i povremeni ad hoc sudovi u kojima su uvek sedele i sudije iz viteškog staleža.
West Bromwich Albion F.C.
West Bromwich Albion Football Club (još poznat pod imenima WBA, West Brom i Albion) je engleski nogometni klub. Osnovali su ga radnici Salter's Spring Works 1878. godine u West Bromwichu, regiji West Midlands. Trenutno igraju u Football League Championshipu, što je ekvivalent hrvatskoj Drugoj ligi.
Ovaj slavni klub je bio jedan od osnivača prve profesionalne nogometne lige na svijetu, one engleske. Iako The Albion nije toliko glamurozan poput nekih drugih engleskih klubova, imao je značajnu ulogu u stvaranju nogometne igre uopće.
Njihov originalni nadimak, The Throstles, nastao je jer je na grbu kluba u prvom planu nacrtana ptica drozd (throstle = drozd). No, WBA ima još jedan nadimak, The Baggies. Postoji više teorija o nastanku ovog nadimka, a najuvjerljivija je ona da su je izmislili ljuti rivali Albiona, Aston Villa, zbog vrećastih (bag = vreća), čvrstih hlača koje su nosili brojni navijači radnici, kako bi se zaštitili od rastaljenog željeza. Tadašnji navijači Albiona su, naime, bili glavni radnici teške industrije.
Rani dani (1879. - 1888.)
West Bromwich Albion je nastao raspadom West Bromwich Strollersa. West Bromwich Strollers su pokrenuli 1878. rođaci Bell i Bob Roberts. Oni su htjeli nastaviti tradiciju kriket kluba koji su također oni osnovali. Strollers je dobivao pomoć regije Old Etonian i Williama Cartera, kasnije Nadbiskupa Capetowna, koji je tada bio u misiji po Engleskoj. On je forsirao mladiće da se dokažu na igralištu koje je bilo u sklopu crkve. I doista, gotovo nitko nije bio mlađi od 14 ili 15 godina. Kada je Carter napustio klub 1879., Strollers se raspao, a igrači su pokupili novac za novu nogometnu loptu i pomične golove. Osnovan je West Bromwich Albion, koji je za sjedište kluba imao lokalni pub.
Tijekom prve dvije godine svoga postojanja, Albionu su kao igrališta poslužili parkovi West Bromwicha. Ponekad se putovalo i do Stourbridgea. I onda, sezone 1881./82., dogodio se proboj prema eliti. Za početak su se pretplatili na stadion u Birminghamu. To im je omogućilo igranje na Birmingham Senior Cupu. Tamo su lagano pobijedili brojne (tada) poznate klubove, kao Elwells i Calthorpe. Od tada se o West Bromwich Albionu počelo govoriti u javnosti.
1882. su se pridružili Nogometnom savezu Staffordshire. Potom su osvojili prvi trofej pobijedivši Stoke u gostima. To je bio temelj uspjeha u Engleskoj. Tada je bio običaj da svaki okrug ima svoje kup natjecanje, pa je tako i WBA počeo organizirati utakmice s Blackburnom, Boltonom i Wrexhamom.
Također su promijenili stadion zbog lošeg odvođenja vode. Iznajmili su stadion tadašnjeg ljutog protivnika, West Bromwicha, na tri godine. Stadion se zvao Four Acres (Četiri oranice). WBA je tu mogao igrati samo subotama i nedjeljama, ali ne tijekom kriket sezone, jer je korisnik istog stadiona bio i Dartmouth Cricket Club!
Između dva svjetska rata (1919. – 1939.)
1926. su ispali u drugu ligu. Začudo, to im je omogućilo, i do danas neponovljeno ostvarenje, osvajanje FA Cupa i dolazak u prvu ligu ponovno. Te sezone drugu ligu nisu osvojili, jer ih je onemogućio napadač Dixie Dean iz Evertona.
Iako su igrači koji su izborili povratak u elitni razred engleskog nogometa u 30-im godinama 20. stoljeća igrali sasvim dobro i u prvoj ligi, smrt Billyja Bassetta je označila kraj dobrog perioda za WBA. Ponovno su ispali 1938., a sezona 1939./40. je prekinuta nakon samo nekoliko odigranih kola zbog Drugog svjetskog rata.
Buđenje poslije rata (1945. – 1963.)
Kada su 1946. ponovno uspostavljene sve profesionalne engleske nogometne lige, WBA je zapeo u drugoj ligi. Tako je bilo sve do 1948., kada je Everiss, tadašnji trener i tajnik, dao ostavku. Kao i svi tadašnji engleski klubovi, Albion se morao okrenuti modernom nogometu i treneru koji bi to omogućio. Našli su ga u Jacku Smithu, koji je vratio momčad u prvu ligu 1949. Nakon završetka rata, nova talentirana generacija je došla, a predvodnik je bio Ronnie Allen. Allenova prva utakmica 1950. je okupila najveći broj gledatelja u povijesti Albiona na Hawthornsu, 60.000, i to protiv velikih rivala, Wolverhamptona. Završilo je 1-0 za WBA pogotkom Allena.
No, uprava Albiona je bila frustrirana činjenicom da trofeja nema, pa je Jack Smith otpušten 1952. Zamijenio ga je Jesse Carver, koji je prvi uveo vježbanje s loptom na treninzima (do tada se samo vježbala izdržljivost, brzina...). Jesse Carver nije ništa napravio, pa se vratio u Lazio. A onda je došao Vic Buckingham, do tada trener amaterskih momčadi. Uveo je inteligentan nogomet u Albion, koji se bazirao na čvrstoj obrani i maštovitom veznom redu. Donio je prvi trofej nakon mnogo godina, FA Cup, u sezoni 1953./54. U istoj sezoni Wolverhampton je osvojio prvu ligu, a WBA je tijesno izgubio naslov. Tako je propala šansa za prvi Double u Engleskoj (kup i prvenstvo u istoj sezoni) u 20. stoljeću.
Iduće sezone nisu donijele nijedan trofej, iako su Don Howe, Derek Kevan i Bobby Robson igrali izuzetno atraktivan nogomet s naglaskom na napad. U sezoni 1957./58., već spomenuta tri igrača su zabili 78 golova. Kada je trener Buckingham otišao u Ajax 1959. godine, Jimmy Hagan je izabran za nasljednika na klupi.
Jeff Astle i poslije (1964. – 1977.)
U rujnu 1964. u Albion je došao napadač Jeff Astle. On je tijekom idućih deset godina postao najutjecajnija ličnost svih vremena u Albionu. Zanimljivo, u 60-im godinama, gledatelji više nisu toliko posjećivali Hawthorns, a igračima su smanjivane plaće. Trener Hagan je bio, bez obzira na tadašnje liberalne nogometne prilike, konzervativan i strog trener. Iako mu je to uprava predbacivala, on ih je iznenadio osvajanjem Liga Kupa 1966. godine. Koncept igre je bio jednostavan; Astle i Tony Brown u napadu primaju upotrebljive lopte od Clivea Clarka u veznom redu.
Iduća sezona (1966./67.) bila je razočaranje. U finalu Liga Kupa su izgubili od trećeligaša QPR, izbačeni su iz europskih natjecanja u ranoj fazi, te skoro ispali u drugu ligu. Da je trener Hagan imao više prijatelja u Albionu, možda bi dobio više vremena da riješi probleme. No, pošto nije bilo tako, dobio je otkaz, a nasljednik je bio Alan Ashman. I doista, on je za kormilom Albiona donio još jedan FA Cup 1968. godine. Astle je postao prvi igrač koji je zabio barem jedan gol u svim kolima natjecanja. No, prvenstvo je ostalo nedosanjan san za WBA i njegovu upravu.
Don Howe se činio savršenom zamjenom za Ashmana 1971. godine. Bivši igrač West Bromwich Albiona je bio na glasu kao jedan od najcjenjenijih teoretičara u nogometu. S Arsenalom je osvojio sve engleske titule, no u Albionu se nije snašao. Ispali su u drugu ligu 1973. Idućih sezona nisu se uspjeli vratiti u prvu ligu iako su imali vrsne igrače (tipa Johnny Giles), jer je uprava bila začuđujuće neambiciozna.
Ron Atkinson na kormilu kluba (1978. – 1981.)
Kada je nepoznati mladi trener doveden 1978., svi su bili skeptični. Radilo se o Ronu Atkinsonu. Doveo je Bryana Robsona i dvoje mladih, tamnoputih napadača iz nižih liga, Laurieja Cunninghama i Cyrillea Regisa. Ponovno je uveo Albion u prvu ligu.
Najavivši stvaranje moćne momčadi, doveo je i Brendana Batsona, još jednog tamnoputog igrača. Tako se dogodilo da prvi put u povijesti engleskog nogometa igraju tri tamnoputa igrača u prvoj postavi nekog kluba. To je dovelo do pojave rasizma na nogometnim stadionima, što je aktualno i danas u svim ligama.
Vjerojatno najsvjetliji trenutak u Atkinsonovoj eri je bila pobjeda nad Man U-om na njihovom Old Traffordu u prosincu 1978. Završilo je 5-3 za WBA.
West Bromwich Albion je igrao najzanimljiviji nogomet na cijelom Otoku, no ponovno se uprava počela sramotiti dopuštajući odlazak najvećih talenata. Svejedno, Albion je završavao uredno pri vrhu prve lige, te dolazio do polufinala FA Cupa. No, trofeji su ih zaobilazili.