cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Južnoafrička Unija
Osnivanje
Južnoafrička Unija bila je kracija bijelih političara, kompromis između britanskih i burskih kolonista, većinsko crnačko stanovništvo nije konzultirano ni na koji način. Njihovo izmirenje postignuto je na račun treće strane, kojoj su oduzeta sva prava - pa čak i pravo glasa i pravo na vlastitu zemlju.
Na britanski nagovor održana je ustavotvorna skupština u Durbanu 1908. na kojoj su glavnu riječ vodili su burski lideri i premijer vlade Kolonije Rt dobre nade John X. Merriman. Ustav je predvidio da su engleski i holandski službeni jezici Unije, koja je unitarna parlament]]arna država na čijem je čelu britanski monarh. Izvršna vlast je povjerena Generalnom guverneru koji je kao predstavnik britanskog monarha, zastupao vladu vladajuće partije. Dvije točke ustava o jeziku i pravu glasa, mogle su se izmijeniti samo dvotrećinskom većinom glasova u parlamentu. Dok su delegati Kolonije Rt dobre nade bili načelno za to - da se pravo glasa da svima, bez obzira na boju kože, oni iz Transvaala i Oranja tražili su da se to pravo da isključivo bijelcima. Na kraju je postignut kompromis, po kome su sve kolonije zadržale vlastita izborna pravila po tom pitanju. Bivše burske republike zadržale su svoje stare zakone, po kom su samo bijelci (i to muškarci) imali pravo glasa, ženama je to pravo dato tek 1930. (ali samo bijelim). Ali situacija nije bila puno bolja čak ni u formalno najliberalnijoj Koloniji Rt dobre nade, tako je 1910., 85 % birača bilo bijelo, 10 % obojeno te svega 5 % crnaca. Pravo da se bude delegat, bilo je dodatno ograničeno rasnim linijama, čak i u Rtu dobre nade, samo su bijelci mogli biti kandidirati za parlament. Zaključke ustavotvorne skupštine potvrdio je britanski parlament 1909.
Politika apartheida
Još gori primjer politike apartheida bio je Zakon o domovini (Native Land Act) iz 1913., taj paradoksalni zakon negirao je pravo crnačkom domorodačkom stanovništvu na vlastitu zemlju, tako da je Unija za sebe prigrabila 87 % zemlje, preostalih 13 % zemljišta, loše kvalitete, bez vodotoka i rudnih bogatstava, dato je domorodačkom stanovništvu kao rezarvati (koji su kasnije postali njihovi bantustani). Oni tako mali i siromašni nisu mogli prehranjivati toliko brojnu afričku populaciju. To gurnulo masu crnaca na tržište rada kao radnike na privremenom radu po Uniji (praktički bez ikakvih prava). S vremenom su brojnim drugim zakonima i propisima o zapošljavanju, još više umanjena prava i plaće nekvalificiranih radnika. Parlament je bijele koloniste automatizmom definirao kao kvalificirane, iako je ruku na srce, jedino bijela populacija imala pristojno obrazovanje, ali bilo je i među njima nekvalificiranih (kao i kvalificiranih među crnacima. Tako je zatvoren krug diskriminacije, britanska vlada je animozitet između Bura i Britanaca riješila tako da je njima dala sva prava, pa i pravo da oduzmu sva prava daleko najvećoj zajednici u zemlji.
Južnoafrička Unija bila je vjerni i čvrsti britanski saveznik u Prvom svjetskom ratu u kom je odigrala ključnu ulogu u borbi protiv njemačke kolonije Jugozapadna Afrika zbog tog joj je Liga naroda dodijelila teritorij te bivše kolonije (današnja Namibija) kao mandatni teritorij da u ime Lige njime upravlja - 1920. Ideju da se mandat povjeri Južnoafričkoj Uniji predložio je tadašnji premijer Jan Smuts, paradokslno je bilo to što se on Drugom burskom ratu borio protiv Britanaca, ali je za Prvog svjetskog rata postao jedan od najutjecajnijih vojnika Britanskog carstva.
Britanski parlament je 1931. izglasao Westminsterski statut po njemu su svi britanski dominioni postali praktički suverene države, jer su njime dobili pravo na vlastitu odbranu i vanjsku politiku, koje je prije bila u ingerenciji vlade iz Londona. Britanski monarh ostao je suveren koji odobrava zakone (ili njegov predstavnik).
I za Drugog svjetskog rata Južnoafrička Unija bila je britanski saveznik, iako ne više onako gorljivi kao za Prvog svjetskog rata. Dobar dio burskog stanovništva imao je sluha za nacističke poglede na rasne probleme, britanski stav im se činio suveše mlak i mlitav. Tako da je izglasavanje da Unija uđe u rat na strani Britanije u parlamentu, jedva prošlo za dlaku.
Kraj Južnoafričke Unije
Nakon Drugog svjetskog rata na parlamentarnim izborima 1948. tijesnu većinu i vlast osvojila je Nacionalistička partija u kojoj su dominirali Buri, gorljivi branioci politike apartheida i rasne segregacije. Oni su iskoristili prava dobijena Westminsterskim statutom i nakon upornog britanskih zahtjeva da promijene svoju segregacionističku politiku, odgovorili novim ustavom, po kojem su postali potpuno samostalna republika - 1961. Ni nakon brojnih britanskih pokušaja da ih se umiri i privoli da ostanu u sklopu Komonvelta kao dio Britanskog Carstva - nisu promjenili stav. To je bio kraj Južnoafričke Unije, najveći gubitnici tog čina, bilo je većinsko crnačko stanovništvo - nad kojim se pojačala represija, zbog politike apartheida koja je postala još surovija.
San Felipe (Čile)
San Felipe je grad od 64,484 i općina od 76,844 stanovnika u centru Čilea u Provinciji San Felipe de Aconcagua u kojoj je administrativni centar.
Geografske karakteristike
San Felipe leži u dolini rijeke Aconcagua, udaljen 88 km sjeverno od Santiaga.
Historija
San Felipe je osnovan još za španjolske kolonijalne vlasti 3. augusta 1740. kao selo (villa) pod imenom San Felipe el Real. Dvor je to odobrio 1743.
Status grada i grb dodjelio mu je kralj Carlos III 1. aprila 1770. Krajem 19. vijeka San Felipe je postao administrativni centar tadašnje Provincije Aconcagua u kojoj su tad pored današnjeg San Felipea bile i provincije Los Andes i Petorca.
Privreda
Privreda grada bazira se na poljoprivredi (voćarstvo) i uslugama.
Waverly City, Ohio
je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Tonalá, Cañadas de Obregón
Tonalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cañadas de Obregón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1890 m.
Hrabské
Hrabské je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 642 stanovnika.
Kartlijci
Kartlijci ([kartlelebi] ქართლელები), jedna od lokalnih gruzijskih skupina u području Kavkaza u istočnoj Gruziji. Kartlijci su porijeklom od starih Ibera, naroda koji je svoju zemlju, prvu gruzijsku državu, nazivao imenom Kartlija (ქართლი, ruski Картли), i na čijem se području nalazi današnji glavni grad Gruzije, Tbilisi. Govorili su jednim od 18. gruzijskih dijalekata, kartlijski.
Opština El Oro, Durango
El Oro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Stadion Arthur Ashe
Otvoren je godine 1997. a zamijenio je Stadion Louis Armstrong kao glavni stadion. Stadion Arthur Ashe ima 22.547 pojedinačna sjedala, 90 luksuznih loža, pet restorana i prostor za igrače na dva kata - što ga čini najvećim objektom na svijetu koji je predvišen isključivo za tenis. Stadion, kao i ostalih 32 igrališta u blizini, koristi akriličnu podlogu DecoTurf.
Opština El Oro, Durango
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 7475 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1675 m.
La Colonia de Aputzio, Zitácuaro
La Colonia de Aputzio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Stadion Arthur Ashe
Stadion se nalazi u blizini stadiona Shea, domaćeg igrališta New York Metsa, a oba stadiona dijele stanicu Willets Point-Shea Stadium njujorške podzemne željeznice na Liniji br. 7.
La Colonia de Aputzio, Zitácuaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 431 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2240 m.
Dieudonné
Djedone je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Sanlis.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 836 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara (maksimalnoj 170 m, a minimalnoj 71 m).
Los Buentello, Villagrán
Los Buentello je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 672 m.
Primas
Primas (lat. prvi, prvak) je počasni naslov pojedinih visokih crkvenih dostojanstvenika u Katoličkoj Crkvi. Naslov se prvi put javlja u 4. stoljeću u Africi. U prošlosti, tu je titulu držao biskup koji je imao jurisdikciju nad jednom ili više crkvenih pokrajina. U srednjem vijeku, a u nekim zemljama i u novom vijeku, primas je bio prvi od biskupa neke države i kao takav je nadzirao ostale metropolije i nadbiskupije (npr. nadbiskup Toleda bio je primas Španjolske, a papa primas Italije).
Primas u Hrvatskoj
Naslov primas Croatiae et Dalmatiae ili primas Dalmatiae et totiusque Croatia nosio je splitski metropolit i nadbiskup koji je imao crkvenu jurisdikciju nad gotovo čitavom Hrvatskom.
Osnutak zagrebačke biskupije (o. 1094.), podređene Ostrogonskoj (od 1180. Kaločkoj) metropoliji, bio je veliki udarac za Splitsku metropliju, ali i za crkveno jedinstvo Hrvatske. Sljedeća stoljeća donose daljnji pad teritorijalne i materijalne osnove Splitske metropolije, što je naročito izraženo nakon 1409. (gubitak veze sa zaleđem) i prodorom Turaka koji su suzili realni teritorijalni obuhvat metropolije i sveli je u lokalni razmjer važnosti. Unatoč tome, splitski se nadbiskupi i dalje kite prestižnim naslovom "primas Croatiae et Dalmatiae".
Ponovnim promaknućem splitske biskupije na rang nadbiskupije i metropolije 1969. godine (papa Pavao VI.) nije otvoreno pitanje vraćanja titule primasa.
Paso Internacional Los Libertadores
Karakteristike
thumb|left|240px| Ulaz u [[tunel]] Prijevoj Libertadores leži na nadmorskoj visini od 3200 metara, kako povezuje čileanski glavni grad Santiago i argentinsku Mendozu on je najprometniji cestovni prelaz u Čileu.
Zimi kad napada veliki snijeg se temperatura zna spustiti i do -25 ºC pa je onda zatvoren za promet.
Da bi se olakšao promet 1980. otvoren je tunel na samoj granici dug 3.080 metara.
Orčuša
Orćuša je naselje u opštini Gora na Kosovu i Metohiji. Po zakonima privremenih institucija Kosova ovo naselje je u sastavu opštine Dragaš. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Orčuša površine 442 ha. Orćuša je goransko selo (muslimansko selo srpskog govornog jezika), a nalazi se u šarplaninskoj župi Gori, nedaleko od Dragaša. Orćuša se prvi put pominje u Arhanđelovskoj povelji srpskog cara Stefana Dušana 1348. godine. Po turskom popisu iz 1455. godine u selu je bilo pet srpskih kuća. Na području sela se nalazilo staro crkvište.
Demografija
Naselje ima goransku etničku većinu.
Castelvetro-Posseggia, Sondrio
Castelvetro-Posseggia je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 609 m.
Жељине
Жељине је насеље у Србији у општини Чајетина у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 153 становника (према попису из 1991. било је 226 становника).
Демографија
У насељу Жељине живи 141 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 52,2 година (50,5 код мушкараца и 54,0 код жена). У насељу има 55 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,78.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Pantina
Pantina je naselje u opštini Vučitrn na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Pantina površine 484 ha. Nalazi se na levoj obali reke Sitnice. Selo je dobilo ime po poznatoj istorijskoj bici kod Pantina 1173. godine, u kojoj se borio Stefan Nemanja, kasnije srpski veliki župan i rodonačelnik najveće srpske dinastije - Nemanjića. Godine 1384. car Stefan Dušan je selo priložio svojoj zadužbini, manastiru Sv. Arhanđela kod Prizrena. Po turskom popisu iz 1455. godine u selu je bilo 55 srpskih kuća sa kućom seoskog popa. Ispod sela su ostaci stare crkve i starog i novog srpskog groblja.
Demografija
Broj stanovnika na popisima:
NGC 1650
NGC 1650 je galaksija u zviježđu Eridanu.
Nuevo Aquismón, Tamuín
Nuevo Aquismón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 681 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Carrizal Segundo, Tantoyuca
Carrizal Segundo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Case Allavena, Imperia
Case Allavena je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Tassare, Alessandria
Tassare je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Izvorul Trotușului, Lunca de Sus
Izvorul Trotușului je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Lunca de Sus.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 684 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 979 m.
Quetzalcoatl
mini|200p|desno|Quetzalcoatl u ljudskom obliku
Quetzalcoatl (pernata zmija) na jeziku astečkog naroda Nahuatl naziv je za pernato zmijoliko božanstvo antičke srednjoameričke kulture. Prema srednjoameričkom mitu, Quetzalcoatl je također i mitski heroj od kojeg potiču gotovo svi srednjoamerički narodi. U tim mitovima on je često opisivan kao božanski vođa Tolteka iz Tollana, koji su nakon protjerivanja iz Tollana putovali na jug ili istok u potrazi za novim gradovima i kraljevstvima. Mnoge različite mezoameričke kulture, kao što su npr. civilizacija Maja, K'iche, Pipil, Zapoteci, tvrde da su jedini pravi potomci Quetzalcoatla, a time i mitskih Tolteka.
Prošlost i poreklo
Ime Quetzalcoatl doslovno znači quetzal zmija. Na jeziku Nahuatl riječ quetzalli znači "dugo zeleno pero", ali kasnije se odnosio i na pticu od koje potiče to perje: blistavog quetzala. Perje quetzala bila su rijetka i dragocjena roba u astečkoj kulturi. Tako je kombinacija quetzalli, "dragocjenog pera", i coatl, "zmije", često bila interpretirana kao oznaka za zmiju s perjem ptice quetzala. Lokalno značenje u drugim srednjoameričkim jezicima je jednako. Civilizacija Maya s Yucatana poznavala ga je kao Kukulk'an; K'iche-Maya iz Gvatemale kao Guk'umatz, a oba imena u prijevodu imaju značenje "pernata zmija".
Božanstvo Pernate Zmije bilo je važno u umjetnosti i religiji u većini zemalja Srednje Amerike gotovo 2000 godina, od predklasične ere sve do vremena španskih kolonizatora. Mnoge civilizacije su štovale Pernatu Zmiju, uključujući Olmeke, Mixteke, Tolteke, Asteke, a prihvatili su je od naroda iz Teotihuacana i Maje.
Kult zmije u Srednjoj Americi je vrlo star; postoje prikazi zmija s pticolikim karakteristikama još iz 12. vijeka prije nove ere. Zmija simbolizira zemlju i vegetaciju, ali u Teotihuacanu (oko 150. godine prije nove ere) daju joj i dragocjeno perje quetzala, kao što se može vidjeti u muralima grada. Najrazrađeniji prikaz dolazi iz starog Quetzalcoatlovog Hrama, izgrađenog oko 200. godine prije nove ere, na kojem se vidi čegrtuša s dugim zelenim perjem quetzala.
Teotihuacan je posvećen Tlaloku, vodenom bogu, istovremeno kada je i Quetzalcoatl, kao zmija, predstavljao plodnost zemlje, te je bio podređen Tlaloku. Kako se kult razvijao, tako je i božanstvo Quetzalcoatla postalo neovisno o Tlaloku.
S vremenom je Quetzalcoatl postao jedan od bogova i poprimio je njihova obilježja. Quetzalcoatl je često povezivan s Ehecatlom, bogom vjetra, i predstavljao je sile prirode, a također se povezivao i s jutarnjom zvijezdom danicom (Venerom). Quetzalcoatl je postao simbol kiše, božanske vode i vjetrova, a Tlalok je sibolizirao boga zemaljske vode, vode u jezerima, kavernama i rijekama te boga vegetacije. S vremenom, Quetzalcoatl se preobrazio u jednog od bogova stvoritelja (Ipalnemohuani).
Uticaj Teotihuacana nalazimo kod Maya, koji su ga prisvojili kao Kukulkána. Maye su ga štovali kao biće kroz koje se javljaju bogovi.
U Xochicalcou (700. - 900. g.), političke klase počele su tvrditi da one vladaju u ime Quetzalcoatla te je prezentacija boga postala više u obliku čovjeka. Uticali su na Tolteke te su toltečki vladari počeli za sebe upotrebljavati naziv Quetzalcoatl. Tolteci su tako predstavljali Quetzalcoatla kao čovjeka s božanskim atributima, a ti atributi bili su također povezani s njihovim vladarima.
Najpoznatiji takav vladar bio je Topiltzin Ce Acatl Quetzalcoatl. Ce Acatl znači "jedna cijev" i to je kalendarsko ime vladara (923. - 947.), o kojemu su legende postale gotovo nerazdvojne od božanskih značenja. Tolteci su povezivali Quetzalcoatla s vlastitim bogom, Tezcatlipocom, i stavljali ih u istovremenu poziciju neprijatelja i blizanaca. Legende o Ce Acaltu govore nam o tome da je on smatrao svoje lice ružnim, pa je pustio bradu da ga sakrije, a s vremenom je počeo nositi i bijelu masku. Ova legenda je iskrivljena pa su prikazi Quetzalcoaltla kao čovjeka s bijelom bradom postali učestali.
Nahue su pak legendu o Quetzalcoatlu pomiješali sa svojim legendama. Quetzalcoatl se smatrao začetnikom umjetnosti, pjesništva i svega znanja. Lik Ce Acatla postao je nerazdvojan od lika boga.
Obilježja
Tüylü yılan
Concón
Concón zajedno sa nekadašnjim predgrađima Valparaísa; Viña del Mar, Villa Alemana i Quilpué, formira konurbaciju - Veliki Valparaíso u kojoj živi 1,020,000 stanovnika.
Geografske karakteristike
Concón leži kod ušća rijeke Aconcague u Pacifik, udaljen 130 km jugoistočno od Santiaga.
Klima
Grad ima mediteransku klimu pod utjecajem hladne Humboldtove struje, zbog tog vrlo rijetko temperatura prelazi 28 °C., ali isto tako ne padne ispod 5 °C.
Historija
Concón je poznat kao mjesto prvog čileanskog brodogradilišta kog je organizirao španjolski konkvistador Pedro de Valdivia polovicom 16. vijeka, želivši vlastitim snagama izgraditi jedan brigantin.
Općina Concón osnovana je 1899. ali je 1927. ukinuta, pa je Concón dugo tavorio kao dio Općine Viña del Mar. Negdje oko 1917. Concón je došao na glas među dobro stojećim građanima Santiaga kao prvoklasno lječilište.
U januaru 1930. dovršena je obalna cesta Viña del Mar - Concón, pa je počelo dolaziti sve više turista. Odtad se razvio u ljetovalište pa mu je 1995. vraćena općina.
Privreda
Ekonomija grada orjentirana je ponajviše na turizam zbog šest dugih pješčanih plaža, i nešto manje na ribarstvo i industriju.
Opština Feldioara, Brașov
Feldioara je opština u Rumuniji u okrugu Brašov.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Lindlar
Lindlar je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 13 opštinskih središta okruga Oberbergiš. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 22.328 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5374020, NUTS (DEA2A) i LOCODE (DE LDR) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Oberbergiš Lindlar se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Oberbergiš. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220-376 metara. Površina opštine iznosi 85,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 22.328 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 260 stanovnika/km².
NGC 1626
NGC 1626 je galaksija u zviježđu Eridanu.
Skellefteå (općina)
Općina Skellefteå (švedski: Skellefteå kommun) je jedna od švedskih općina od 71,641 stanovnika na sjeveroistoku Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Skellefteå od 32,775 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Skellefteå prostire se u Grofoviji Västerbotten, na površini od 6,858 km².
Historija
Općina Skellefteå počela se formirati 1967. kad se grad Skellefteå spojio sa ruralnim općinama Jörn, Bureå i Byske, proces je dovršen nakon administrativne reforme zemlje 1971. - 1974. kad su Općini Skellefteå dodane općine Burträsk i Lövånger.
Serpentina
Serpentina (od srednjovjekovnog latinskog: serpentinus=zmijolik) je oštar cestovni zavoj sa lukom malog - dijametra i velikim kutom skretanja (do 180°).
Karakteristike
Pomoću niza serpentina su se nekad gradili usponi na strme planine, danas se takvi usponi savladavaju viaduktima, tunelima i mostovima, pa se rijetko grade na cestama sa rijetkim prometom. thumb|left|240px| Serpentine na [[planinski prijevoj|prijevoju Col de Braus u Departmanu Alpes-Maritimes]] Serpentinama se zovu i šarene papirnate vrpce koje se bacaju na zabavama.
Maestà dei Saldi, Massa-Carrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
El Roble, Villaflores
El Roble je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
San Esteban, Mulegé
San Esteban je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 633 m.
Dombasle-devant-Darney
Dombal devan Darne je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 90 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10,31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 320 metara (maksimalnoj 416 m, a minimalnoj 282 m).
Islandton, South Carolina
Ajlandton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 70.
Vjekoslav Perica
Vjekoslav Perica je hrvatski historičar, novinar i pisac, poznat po knjizi Balkan Idols: Religion and Nationalism in Yugoslav States (New York: Oxford University Press, 2002). Dotična knjiga je izdana u Srbiji 2006. godine pod naslovom Balkanski idoli: religija i nacionalizam u jugoslovenskim državama.
Diplomirao je historiju na Univerzitetu Minnesote. Bio je kolumnist i dopisnik tjednika Nedjeljna Dalmacija kasnih 1980-ih, a godine 1991. je otišao u SAD.
Trenutno predaje historiju na Sveučilištu u Rijeci.
San Francisco, Tecomán
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Katarina Aragonska
Katarina Aragonska (12.12. 1485 - 7.1. 1536) je bila kraljica Engleske kao prva od šest supruga Henry VIII.
Kao kćerka Katoličkih kraljeva koji su bili u alijansi sa Engleskom, Katarina je 1501. godine bila udata za Artura, princa od Velsa, najstarijeg sina engleskog kralja i nasljednika dinastije Tudor. Artur je neočekivano umro nakon šest mjeseci braka, a Katarina se sedam godina kasnije udala za Arturovog mlađeg brata Henriya.
Međutim, Katarina je podbacila u svojoj dužnosti da Henriyu rodi sina, zbog čega je on tražio od pape poništenje njihovog braka. Pošto mu je papa odbio dati poništenje, započeo je dugotrajni i teški proces odvajanja rimokatoličanstva od engleskog katoličanstva, čime je nastala Crkva Engleske. Henry je, kao novi poglavar Crkve Engleske, poništio svoj brak sa Katarinom, a njoj oduzeo titulu i uklonio je sa dvora. Katarina je umrla 1536. godine, a njeno jedino dijete, Marija, kćerka koju je rodila Henriyu, kasnije će postati prva žena na engleskom vladarskom prijestolju.
Porijeklo
Katarina (šp. Infanta Catalina de Aragón y Castilla) je rođena u nadbiskupovoj palači u gradu Alcalá de Henares u Granadi, koju su njeni roditelji tada osvajali. Bila je peto dijete aragonskog kralja Fernanda II. i kastiljske kraljice Izabele I., te najmlađe koje je doživjelo punoljetnost. Njeni stariji braća i sestre su bili Izabela, kraljica Portugala, Juan, princ od Asturije, Juana I. Kastiljska i Marija, kraljica Portugala.
Preko majke je bila potomak dviju kćeri Ivana od Genta, Katarine (po kojoj je dobila ime neuobičajeno za španske infante) i Filipe Lankasterske, obje unuke engleskog kralja Edvarda III. Sa ove strane porodičnog stabla je najvjerovatnije naslijedila svijetlu kosu i plave oči. Ovo porijeklo je Katarinu činilo trećom rodicom Henrika VII Engleskog i njegove supruge, Elizabete od Yorka.
Udovištvo
Međutim, zaruke su bile odgođene iznenadnom smrću Katarinine svekrve, koja je umrla po porodu na svoj 37. rođendan 1503. godine. Odmah po kraljičinoj sahrani kralju je predloženo da se ponovo oženi i učvrsti dinastiju dajući joj još muških potomaka. Španski ambasador je predložio kralju da, umjesto da je uda za svoga sina, sam oženi Katarinu. Kralj Henrik VII se nije protivio ideji, ali Fernando i Izabela su bili zaprepašteni ovim prijedlogom. Izabela je jasno poručila Henriku da se taj brak neće desiti, te su nastavljeni pregovori o zarukama između Katarine i Henrika. Dogovereno je da će se vjenčanje infante i vojvode od Yorka održati 1505. godine, kada vojvoda od Yorka napuni četrnaest godina, a ostatak miraza biti isplaćen kada brak bude konzumiran.
Dugotrajni bračni pregovori
thumb|left|200px|Katarina kao udovica, naslikano [[1502. godine.]]
U novembru 1504. godine, kada se Katarina počela oporavljati od slabosti uzrokovane lošom ishranom i slabom prilagodbom na englesku klimu, u Englesku su stigle vijesti o bolesti njene majke. Izabela I. je bila na samrti. Pred smrt je izrazila svoje sumnje u valjanost kćerinog budućeg braka, ali do Izabeline smrti 26. novembra ništa se nije promijenilo po pitanju Katarininih zaruka. Međutim, kako su Izabelinom smrću kraljevinu Kastilju naslijedili Katarinina mentalno nestabilna sestra Ivana i njen muž Filip, a kruna Aragona ostala u posjedu Katarininog oca, Henrik VII je shvatio da mu sinov brak sa Katarinom neće donijeti alijansu sa snažnom Španijom, već samo sa njenim slabijim dijelom - Aragonom. Henrik VII je tada počeo razmatrati bolje bračne prilike za svoga sina, a Katarina je osjetila posljedice pada svoje vrijednosti kada joj je kralj prestao isporučivati novac za izdržavanje.
Vojvoda od Yorka je dan prije svoga četrnaestog rođendana bio prisiljen u tajnosti biskupu od Winchestera izjaviti da su zaruke objavljene bez njegovog znanja i pristanka, ali bez obzira na to nisu bile prekinute i Katarina je ostala u Engleskoj. Kralj nije želio rizikovati gubitak njenog miraza naglom odlukom, ali je ovim postupkom osigurao lahko poništenje zaruka u slučaju da se javi bolja prilika za ženidbu njegovog sina. Do danas su preživjela pisma u kojima se mlada udovica žali ocu na način na koji su je tretirali na engleskom dvoru nakon Arturove smrti, pošto je bukvalno živjela u siromaštvu, ali ni sam otac joj nije slao novac. U međuvremenu, Henrik VII je zahtjevao prijevremenu isplatu ostatka njenog miraza, a Fernando je odugovlačio. U aprilu 1509. Fernando, koji je Izabelinom smrću izgubio vlast nad bogatom Kastiljom, konačno je iskupio obećanih 100,000 kruna i poslao ih u Englesku. Međutim, kada su španski izaslanici stigli u Englesku, Henrik VII je bio na samrti.
Bračni problemi
thumb|250px|left|Kraljica Katarina sa majmunom kao simbolom egzotike
Poništavanje braka
right|250px
Naslijeđe
thumb|300px|right|Detalj sa krunidbe Henrika VIII i Katarine, drvorez. Iznad Henrika je tudorski simbol - [[ruža, a iznad Katarine njen simbol - šipak.]] Henrik je imao na umu činjenicu da je Katarina sahranjena u katedrali Peterborough prilikom raspuštanja manastira 1541. godine, te je stoga naredio da katedrala bude pošteđena privatizacije. Turisti koji danas dolaze vidjeti katedralu Peterborough mogu posjetiti Katarinin grob, na koji se redovno donosi cvijeće i plodovi šipka, koji su u Engleskoj predstavljali simbol njenog mediteranskog porijekla.
Pisanje imena
thumb|150px|left|Katarinin grob u katedrali Peterborough.
Pravilo pisanje Katarininog izvornog imena je i danas aktuelno pitanje. Njeno ime se u srpskohrvatskom jeziku već godinama slavenizira, pa je kod nas najpoznatija kao Katarina. Iako nema sumnje da je ime koje je dobila rođenjem Catalina, sporno je pisanje imena koje je dobila postavši engleska princeza. Današnji oblik toga imena je Catherine, međutim, u vrijeme u kojem je Katarina živjela ista imena, i po izgovoru i po porijeklu, pisala su se na različite načine. Sama Katarina je svoja pisma potpisivala sa Katharine the quene ili Katherina the quene, a njeno ime se pisalo sa početnim slovom K u službenim dokumentima, kao i na njenom grobu. Sa druge strane, riječnik Oxford English Dictionary navodi da bi se u biografijama njeno ime trebalo pisati Katherine.
Porodično stablo
Preci Katarine Aragonske
Sonia Sotomayor
Sonia Maria Sotomayor (25. jun 1954 -) je američka pravnica portorikanskog porijekla koja od 2009. služi kao jedan od devet sudaca američkog Vrhovnog suda.
Rodila se i odrasla u Bronxu. Godine 1976. je diplomirala na Princetonu, a 1979. stekla pravnu diplomu na Yaleu, gdje je za vrijeme studija uređivala prestižni časopis Yale Law Review. Nakon studija je radila kao pomoćnica okružnog tužioca u New Yorku, a od 1984. kao advokat u privatnoj praksi. Godine 1991. ju je predsjednik George H. W. Bush imenovao federalnom sutkinjom za južni New York, a na tom mjestu je postala poznata zbog privremene mjere protiv MLB tokom velikog bejzbolskog štrajka. Godine 1998. je nakon imenovanja od strane Billa Clintona imenovana za suca federalnog žalbenog suda. Na tom je mjestu ostala do 2009. godine kada je potvrđeno njeno imenovanje od strane Barack Obama|Baracka Obame u Vrhovni sud.
Na mjestu suca Vrhovnog suda je zamijenila Davida Soutera, koji je prije toga otišao u penziju. Sotomayor se, kao i Souter, smatra liberalom, te njeno imenovanje nije izmijenilo odnos snaga u najvišem sudskom tijelu SAD.
El Palo de la Cruz, Cañadas de Obregón
El Palo de la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cañadas de Obregón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1830 m.
Tao-Klardžeti
thumb|300px| Kraljevstvo Tao-Klardžeti (ტაო–კლარჯეთის სამეფო; T'ao-K'larjetis samepho) je izraz koji se kao konvencija od strane modernih historičara koristi za opisivanje historijskih jugozapadnih gruzijskih kraljevstava i kneževina koje se danas nalaze na području sjeveroistočne Turske i njenih provincija Erzurum, Artvin, Ardahan i Kars. Na početku su se koristili samo izrazi za dvije najvažnije provincije Tao i Klardžeti koje su pokrivale gruzijske zemlje od “Gruzijske klisure” (tur. Gürcü Boğazı) na jugu do Malog Kavkaza na sjeveru.
Oblast se kroz historiju sastojala od sljedećih pokrajina: zapadno od Arsiani planina (tur. Yalnızçam Dağları) su bile Tao/Tayk, Klardžeti i Šavšeti, a na istoku Samtskhe, Erusheti, Javakheti, Artaanii Kola. Njihovu geografiju i reljef su određivale planine i porječja Čorohija (tur. Çoruh) i Mtkvarijka (tur. Kura).
Položaj Tao-Klardžetija na granici dviju velikih carstava Zapada i Istoka, kao i to da je kroz nju prolazio jedan od ogranaka Puta svile značio je da je bila predmetom raznih političkih uticaja. Od 9. do 11. vijeka su tom oblašću vladali tzv. Iberijski Bagratidi, i imala je važnu ulogu u ujedinjenju gruzijskih kneževina u jedinstvenu feudalnu državu 1008.
Begotten
Rođen (engl. Begotten ) američki je eksperimentalni/horor film čiji scenarij, produkciju i režiju potpisuje E. Elias Merhige.
Film se bavi pričom o Postanku i njegovoj reimaginaciji. Merhige je u raspravi s pitanjima i odgovorima otkrio da je njegova primarna inspiracija bilo iskustvo bliske smrti koje je proživio u dobi od 19 godina nakon automobilske nesreće. Mehrige je također izjavio da bi volio da ovaj film postane prvi dio trilogije. U traženju primjerenih financijskih izvora naišao je na poteškoće pa se u to vrijeme nije znalo ako/kada će druga dva filma biti snimljena. Drugi film neslužbene trilogije, 14-minutni film naslovljen Zveket nebeskih ptica, bavi se evolucijom. Premijerno je prikazan 2006. godine na Turner Classic Moviesu, a snimljen je u sličnu vizualnu stilu.
Radnja
Priča počinje s odjevenim "Bogom" koji obilno krvari nakon što se eviscerirao, a čin naposljetku završava njegovom smrću. Žena, Majka Zemlja, izranja iz njegovih ostataka, uzbuđuje mu tijelo, te se oplođuje njegovim sjemenom. Nakon što je zatrudnjela odlazi tumarati nepreglednim i golim krajolikom. Trudnoća se izražava u potpuno odraslu čovjeku u grčevima kojeg prepušta njegovim snagama. "Zemljin Sin" susreće skupinu bezličnih nomada koji ga zgrabe nečime što se doima poput vrlo duge pupkovine ili užeta. Zemljin Sin povraća organske dijelove, a nomadi ih uzbuđeno prihvaćaju kao darove. Nomadi naposljetku primiču čovjeka vatri i spaljuju ga. "Majka Zemlja" pronalazi uskrslog čovjeka i tješi ga. Ona ga obuzda sličnom pupkovinom. Pojavljuju se nomadi i počinju je silovati. Zemljin Sin ostaje sam tugovati nad beživotnim tijelom. Pojavljuje se skupina likova koji je odnose i raščlanjuju, vrativši se potom po Zemljina Sina. Nakon što i njega također raščlane, skupina zakapa ostatke, posadivši dijelove u zemljinu koru. Mjesto pokopa postaje bujno cvijećem.
Produkcija
Rođen nema nijedan dijalog, već rabi grube i nepomirljive slike čovječje boli i patnje u pričanju svoje priče. Osim toga ima malo glazbe, a umjesto nje su filmu pridruženi zvukovi zrikavaca uz povremenu uporabu drugih zvučnih efekata poput groktanja i udaranja. Film je snimljen na crno-bijelom dijapozitivu, a zatim je svaka filmska slika refotografirana radi jačeg kontrasta prikaza. Izgled je opisan u traileru kao "Rorschachov test za oko". Mehrige je izjavio da je za svaku minutu originalnog filma bilo potrebno 10 sati refotografiranja radi željena izgleda.
Teme
Iako filmu nije jednostavno pristupiti — nedostaju mu dijalozi i pronicljivi kulturni simboli — on sadrži referencije na razne religijske i poganske mitove. Kršćanski elementi prisutni su u oplodnji Majke Zemlje od Boga koja nalikuje oplodnji Marije od Duha Svetoga. Slična je priča djelomice prisutna u egipatskoj mitologiji u kojoj se Izida oplođuje penisom ubijenog boga Ozirisa, a zatim porađa Horusa.
Kritička recepcija
Recepcija filma bila je prilično pozitivna. Film drži postotak od 67% u poretku odobravanja na Rotten Tomatoesu. Phil Hall u Wiredu je rekao: "Malo filmova ima snagu potresnuti publiku bijesom, imaginacijom i umjetničkim nasiljem Rođena." Susan Sontag nazvala ga je "jednim od 10 najvažnijih filmova modernih vremena." Film čini da se "Eraserhead doima kao Ernest spašava Božić" – časopis Time.
Rođen je trenutačno zabranjen u Singapuru.
Pompej
right|thumb Gnej Pompej Veliki (latinski: Gnaeus Pompeius Magnus; 29. septembar 106. pne. Picenum - 29. septembar 48. pne. Egipat), rimski vojskovođa i političar.
Mladost
Iako još mlad, Pompej je dobio od Sule povjerenje i ovlasti da se obračuna sa Marijevim pristašama koji su se nalazili u Siciliji i rimskoj provinciji Africi.Pompej je pokazao popriličnu okrutnost prema svima koji su pokazivali znakove otpora.Čuvena je njegova rečenica kada su se ljudi bunili na njegove metode provođenja vladavine:Prestanite nam citirati zakone, mi nosimo oružje!.Nakon brojnih pobjeda u Africi, Pompeja su njegove trupe proglasili imperatorom i dali mu nadimak Veliki.Navodno je čak i sam Sula smislio taj nadimak.Prema tradiciji, Pompej je na povratku u Rim zatražio od senata da proslavi trijumf.Senat ga je odbio a Pompej se stacionirao sa vojskom ispred Rima i odbio otići dok senat ne pristane.Tada se umiješao Sula i pristao da Pompej proslavi trijumf.
Nakon toga Pompej je zatražio titulu prokonzula, jer je bio premlad da postane konzul.Ova mu je titula trebala biti formalnost jer je Pompej, zajedno sa Kvintom Cecilijem Metelom Piom, određen da se ode boriti protiv Kvinta Sertorija. Sertorije je bio posljednji Marijev pristaša i održao se na vlasti u Hispaniji. Gerilski rat je trajao 76. pne.-71. pne..Nije bilo većih vojnih sudara, a rat je završio kada je Sertorije pao u atentatu.
Pompej se na poziv senata i Marka Licinija Krasa vratio u Italiju 71. pne..U Italiji je trajala pobuna robova pod vodstvom Spartaka, Treći robovski rat. Kras je pobijedio Spartaka u bitci kod Lukanije, 71. pne..Pompej je uništio velik dio robovske vojske koji je pobjegao, oko 5,000 ljudi.Iako je Kras najzaslužniji za poraz Spartaka, Pompej je uspio taj pothvat pripisati sebi.Zatim je u Rimu proslavio drugi trijumf, za pobjedu u Hispaniji.
70. pne. Pompej je, zajedno sa Krasom, po prvi put izabran za konzula.
Gusari te Mitridat
67. pne. Pompej je od senata dobio diktatorske ovlasti da uništi gusare u Mediteranu.U senatu su isprva i konzervativna frakcija i optimati bili protiv da Pompej preuzme zapovjedništvo.Ali kada je plebejski tribun prijedlog dao na glasovanje, prihvaćen je velikom većinom.Ovaj zadatak Pompej je uspješno završio za samo nekoliko mjeseci.
Pompej je nije vraćao u Rim, već je odmah krenuo u Malu Aziju.Tu je preuzeo zapovjedništvo od Lucija Lucinija Lukula u ratu sa pontskim kraljem Mitridatom VI.Pompej je pobijedio Mitridata VI. u bitci kod Lykosa, 66. pne..Pont je, nakon Mitridatove smrti 63. pne., postao nova rimska pokrajina.Pobijedio je i armenskog kralja Tigrana I. Velikog i prisilio ga da se odrekne svih dotad osvojenih područja.Tigran je zatim postao rimski saveznik i nastavio vladati Armenijom. Svrgnuo je i Antioha XIII., oko 64. pne.. Sirija je postala rimska provincija, a Antioh XIII. posljednji vladar dinastije Seleukidi. Zauzeo je Jeruzalem, a Judeja je postala polunezavisna provincija pod rimskom kontrolom.Ovo osvajanje i organizacija istočnih rimskih provincija smatra se najvećim Pompejevim dostignućem.
29. rujna 61. pne., na svoj 45. rođendan, Pompej je u Rimu proslavio svoj treći trijumf. Bio je to nezaboravan događaj. Dva puna dana uzmjenjivale su se ogromne parade i povorke zarobljenika, vojske, zabavljača i gladijatora koji su demonstrirali prikaze bitaka.Da bi upečatljivo završio festival i slavlje, Pompej je organizirao veliki banket i donirao novac rimskom narodu.Time je još više povećao svoju popularnost.
Prvi trijumvirat
Nakon serije vojnih pohoda i stalnog ratovanja, Pompej je prešao na politiku.Raspustio je svoje legije i krenuo u političku karijeru.U senatu su mu se i dalje suprotstavljali konzervativci.Saveznik mu je bio Kras, sa kim je prije dijelio mjesto konzula.U isto vrijeme Gaj Julije Cezar se također natjecao za funkciju konzula.Pompej je sa Cezarom i Krasom 59. pne. sklopio prvi trijumvirat.Pompej i Kras su svojim vezama pomogli Cezaru pri izboru za konzula, a ovaj im je uzvratio brineći se za njihove osobne interese.
Pompej je zatim oženio Juliju, Cezarovu jedinu kćer.Iako je ovo bio brak iz interesa, ljubav Pompeja i Julije je bila obostrana.
Iako je Pompej bio imenovan guvernerom Hispanije, ostao je u Rimu gdje se brinio za upravu grada.56. pne. trijumvirski ugovor između Pompeja,Cezara i Krasa je obnovljen.55. pne. Pompej i Kras su imenovani za konzile na a Cezar za prokonzula, svi na rok od pet godina.54. pne. Julija je umrla u toku porođaja.Kras je poginuo u ratu sa Partima u bitci kod Carrhae, 53. pne..Krasova smrt je poremetila ravnotežu moći.U međuvremenu Cezar je širio svoj utjecaj brojnim pobjedama u Galskom ratu.
Građanski rat
Nakon prekida trijumvirskog ugovora, Pompej je oženio Korneliju Metel, kćer Scipia Metela.Zajedno sa Scipiom, Pompej postaje konzul po treći put.Koristeći svoje ovlasti kao konzul, Pompej je donio mnoge zakone u vezi sudstva i vojske.Brojni zakoni su išli u smjeru protiv Cezara.Pompej je osobno zatražio zabranu produživanja funkcije prokonzula Cezaru u odsustvu, već se trebao vratiti u Rim,a najprije raspustiti vojsku.Cezar je 49. pne. prešao sa jednom legijom rijeku Rubikon i time započinje građanski rat između Pompeja i Cezara.
Pompej je zajedno sa saveznicima napustio Rim i povukao se na jug Italije.Rat je bio neizvjestan sve dok Pompej nije poražen u bitci kod Farsala, 48. pne..Pompej je zajedno sa svojom ženom Kornelijom pobjegao u Egipat.Ptolemej XIII. ga je ljubazno primio i dao mu jedan brod na raspolaganje.Na 59. rođendan, Pompej je pozvan na malu proslavu rođendana.Ubijen je po nalogu Ptolemeja XIII. koji je htio time pridobiti Cezara.Pompej je ubijen odsjecanjem glave.Njegov prijatelj Filip organizirao mu je jednostavan sprovod i kremirao ga.Cezar je u Egipat stigao nešto poslije.Na dočeku je primio Pompejevu glavu i prsten u košari.Plutarh tvrdi da je Cezar počeo plakati kada je vidio taj prizor.Cezar je Pompejev prah i prsten dao udovici Korneliji koja ga je sahranila u Italiji.
Ovčare (Kosovska Mitrovica)
Ovčare je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Vinko Žganec
Akademik Dr. Vinko Žganec (Vratišinec, 20. siječnja 1890. - Zagreb, 12. prosinca 1976.), jedan od najvećih hrvatskih melografa, muzikologa, etnomuzikologa, zapisivača narodnih plesova, obreda i običaja.
Rani život i obrazovanje
Djetinjstvo je proveo u rodnom selu Vratišincu. Međimurje je u to vrijeme politički pripadalo Mađarskoj, pa je on polazio u mađarsku pučku školu, koju je završio u rodnome selu 1901. godine. Prva tri razreda gimnazije pohađao je u Varaždinu i kao odlikaš dobio besplatno mjesto u orfanotrofiju u Zagrebu.
U Zagrebu polazi od 4. do 6. razreda klasičnu gimnaziju na Gornjem gradu, a 7. i 8. razred završava u nadbiskupskom liceju. Maturirao je 1910. godine s odličnim uspjehom na klasičnoj gimnaziji. Nakon mature upisao se na Teološki fakultet, koji je završio 1914. godine. Uz studij je učio i glazbu, nauk o harmoniji, kontrapunkt, glazbene oblike i poznavanje glazbala kod profesora Franje Dugana starijeg. Poduku iz glasovira dobivao je od direktora Muzičkog konzervatorija Vjekoslava Rosenberg-Ružića. U Zagrebu se 1917. upisao na Pravni fakultet, koji je kao doktor prava završio 31. srpnja 1921. godine.
Počeci etnomuzikološkog rada
Vinko Žganec svrstao se od najranije mladosti u redove napredne hrvatske inteligencije, koja je u velikom povijesnom času,'prije i za vrijeme rata 1914-1918, radila na oslobađanju i ujedinjenju južnih Slavena u zajedničku nezavisnu narodnu državu. Pravi trijumf doživio je na Badnjak 1918. godine, kada je s međimurskim dobrovoljcima i hrvatskim četama ušao u Međimurje kao oslobodilac Međimurja od dugotrajne mađarske vladavine.
Od 1922. službovao je u Povjereništvu za Međimurje kao županijski službenik, a od 1924. do konca 1925. bio je vršilac dužnosti Građanskog povjerenika za Međimurje u Čakovcu u svojstvu vladinog tajnika. To je bila drugostupanjska administrativna vlast u ono vrijeme u Međimurju. Tu se Vinko Žganec istakao radom na gradnji novih škola po Međimurju kao i popravcima postojećih starih zgrada u kojima se održavala nastava. Osnovao je Siročadski stol u Čakovcu i bio njegov prvi predsjednik. Uveo je općinsko sudovanje, a 1924. napisao knjigu Zavičajno pravo u Međimurju i Prekmurju i zatim knjigu Općinsko sudovanje.
Kao vladin tajnik bio je 1926. godine premješten ondašnjoj Primorsko-krajiškoj oblasti u Karlovac. 1927. godine napušta upravnu službu i odlazi u Sombor kao odvjetnički perovođa, gdje otvara odvjetničku kancelariju. Tu razvija veliku pravnu praksu u svojoj odvjetničkoj struci. Bio je dugi niz godina glavni tajnik Pravničkog društva i urednik mjesečnika Pravni pregled. Knjigu Uredba o konvalidaciji brakova objavio je 1928. godine. S Petrom Žoržom napisao je Tumačenje krivičnog zakonika 1929. godine.
Odlazak u Zagreb
U razdoblju 1945-1948. radi kao muzikolog u Etnografskom muzeju u Zagrebu. U rujnu 1948. osnovao se u Zagrebu Institut za narodnu umjetnost i Žganec je postao prvi upravitelj tog instituta. Od 1948. do jeseni 1966. predavao je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu predmet "muzički folklor". Bio je glavni inicijator osnivanja Udruženja muzičkih folklorista Jugoslavije. Godine 1952. u Puli predsjedava osnivačkoj skupštini. Tu je biran za prvog predsjednika Društva folklorista Hrvatske. Tu dužnost obavlja do 1963. godine, kada je biran za doživotnog počasnog predsjednika. Od 1952. je predsjednik Jugoslavenskog komiteta Međunarodnog savjeta za muzički folklor (International Folk Music Council, danas International Council for Traditional Music), a od 1955. do 1967. član je Izvršnog odbora te organizacije. Za dopisnog člana Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti izabran je 1948. godine, a za redovitog člana je izabran 1966. godine.
Svoju prvu pučku međimursku popijevku zabilježio je u rodnom Vratišincu 1908. godine, kad je kao gimnazijalac došao u rodni dom na školske praznike. Popijevku Megla se kadi, hajdina cvete pjevala mu je njegova sestra Roza. Od tog trenutka pa do 1973. Vinko Žganec zabilježio je ili snimio na magnetofonsku vrpcu preko 25.000 pučkih popijevaka, melodija za razna glazbala, plesova i kola te raznih narodnih običaja diljem naše zemlje a i u susjednim državama gdje žive Hrvati. Za svoje prve zapisane i za zborno pjevanje harmonizirane i obrađene popijevke dobiva 1912. godine nagradu Saveza pjevačkih društava Hrvatske.
Hrvatske pučke popijevke iz Međimurja
Svoju prvu knjižicu Hrvatske pučke popijevke iz Međimurja, svezak I, izdaje u vlastitoj nakladi 1916. godine. Knjižica je otkrila nepoznato blago i ljepotu tih popijevaka širokom krugu građanstva, a naročito glazbenicima, koji nisu do tada znali, ali su onda osjetili da je Međimurje po svojim popijevkama svijet za sebe, koji je upravo Vinko Žganec otkrio. Ova knjižica je imala i znatan utjecaj za veću afirmaciju narodnog smjera u hrvatskoj umjetničkoj glazbi, te odigrao veliku ulogu pri konačnoj odluci Versajske mirovne konferencije da Međimurje ostane u sastavu Hrvatske.
Nakon oslobođenja Međimurja, 24. prosinca 1918, razvija Vinko Žganec svoju prosvjetiteljsku i rodoljubnu djelatnost na svim područjima narodnog života. Tako 11. veljače 1919. vodi u Zagreb s Ignacijem Lipnjakom seljački pjevački zbor iz Macinca, koji u Hrvatskom glazbenom zavodu izvodi program "Međimurske umjetničke večeri". Tom zgodom je Vinko Žganec održao i svoje poznato predavanje o Međimurju i međimurskoj popijevki. Da je ta večer odlično uspjela, znamo iz pera Janka Barlea, koji je u mjesečniku za glazbu Sveta Cecilija napisao: "Molimo naše vrle Međimurce da dođu opet, što prije, u Zagreb i prirede nekoliko koncerata kako bi se najšire općinstvo moglo upoznati s ljepotom hrvatske narodne pjesme".
Već u svojim prvim zapisima Vinko Žganec zapaža razliku između oblika međimurske popijevke i popijevaka ostalih naroda. "Oblici međimurskih pučkih popijevaka razlikuju se od jednolične simetrije koja vlada germanskom i romanskom pučkom i umjetničkom glazbom. Svaka međimurska popijevka ima svoj oblik (formu) koju ne određuje proračunani um nego čuvstvo. Zato je Međimurec, bio mladić ili starac, kad pjeva, veliko dijete i tada miruje. Pjeva zato da ispuni taj mir. On je u svojoj pjesmi čisti umjetnik. Glazbom i riječima kazuje istinu koju ne dokazuje, jer tu istinu, svaki tko ga sluša, osjeća."