cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Tamarindo, Vega de Alatorre
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Pessola, Parma
Pessola je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 764 m.
Purísima, San Luis de la Paz
Purísima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Walnut Creek, North Carolina
Volnat Krik je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Die verlorene Ehre der Katharina Blum
Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann je roman njemačkog pisca Heinricha Bölla objavljen 1974. godine, poznat kao jedna od najznačajnijih knjiga njegove bibliografije i njemačke književnosti u drugoj polovici 20. vijeka.
Roman je velikim dijelom inspiriran tada aktualnim događajima u Zapadnoj Njemačkoj, prije svega terorističkom kampanjom radikalnih ljevičara okupljenom oko Frakcije crvene armije, ali još više medijskim cirkusom koji je oko nje stvorio senzacionalistički žuti tisak, prije svega popularne novine Bild koje su vodeće lijeve intelektualce optuživale za šurovanje sa teroristima, pri čemu je žrtva bio i sam Böll. Naslovna protagonistica je 27-godišnja domaćica koja se jedne večeri na maskenbalu upozna i provede noć sa muškarcem za koga se kasnije ispostavi da je Ludwig Götten, radikalni ljevičar optužen za pljačku banke. Mlada žena je nakon toga privedena na ispitivanje u policiju koja ustanovi da nije povezana sa nikakvom ilegalnom aktivnošću te je pušta na slobodu; međutim, o svemu su obaviješteni mediji, te novine Die Zeitung i njihov beskrupulozni reporter Tätges počinju ispitivati sve Katharininu rodbinu, prijatelje i poznanike, kopajući po najintimnijim dijelovima njenog života i objavljujući senzacionalne članke u kojima sugeriraju da je povezana sa teroristima. Katharina postaje predmetom prijetećih i prostačkih telefonskih poziva, a zbog pritiska umre njena teško bolesna majka, te se mlada žena odlučuje brutalno osvetiti novinaru.
Iako je Böll zbog romana bio predmetom optužbi da podržava nasilje prema novinarima, danas se njegov roman smatra jednim od najboljih, a ušao je i u prestižni Le Mondeov izbor 100 knjiga 20. vijeka.
Adaptiran je dva puta - godine 1975. u Zapadnoj Njemačkoj kao istoimeni film u režiji Völkera Schlöndorffa i Margarethe von Trotta, te godine 1984. u SAD kao televizijski film The Lost Honor of Kathryn Beck.
Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala
Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala ili  izostanak stvaranja ušnog kanala je urođena anomalija kod koje je ušni kanal potpuno zatvoren ili se slepo završava. Udružena je sa gubitkom sluha, od 60 dB, koji čak i kod unilateralne (jednostrane) atrezija ograničava socijalne veštine obolele osobe povezane sa sluhom. Prevalenca EACA je oko 1 slučaj u 10.000—20.000 živorođenih i može biti bilateralna (obostrana) kod jedne trećine pacijenata.
Anatomija spoljašnjeg ušnog kanala
Spoljašnji ušni kanal je lako savijena cev, dužinom oko 35 mm, najčešće ovalnog preseka, prečnika 5 do 10 mm, U obliku je proširene trube i na ulazu i neposredno pre bubne opne sa suženjem na prelazu između njene prednje i unutrašnje trećine. Spoljnji deo mu je hrskavičavo-membranozan i može povlačenjem gore i unazad de se pomeri u odnosu na unutrašnji koštani deo i tako ceo hodnik ispravi, što je od značaja pri otorinolaringološkom pregledu. Ovo nije slučaj kod male dece kod koje koštani zidovi nisu još potpuno formirani, pa je slušni hodnik spljošten i povlačenjem ušne školjke prema dole može da se otvori i tako omogući pogled prema bubnoj opni.
Koža meatusa je tanka, osetljiva na dodir, srasla sa perihondrijumom i periosteumom, sa brojnim ceruminoznim i lojnim žlezdama i dlakama. Unutrašnji deo gornje-zadnjeg zida hodnika je istovremeno i dno antruma mastoideuma, pa kod nekih oboljenja može da se konstatuje spuštanje ovog zida.
Anatomski gledano, spoljašnji ušni kanal je napred u odnosu sa temporomandibularni zglob, gore u odnsosu na srednju lobanjsku jamu a dole u odnsosu na parotidnu ložu.
Krvotok se obezbedjuje preko spoljašnje karotidne arterije, limfa se preko brojnih okolnih čvorova vodi u duboke limfne čvorove vrata, a senzitivne nerve daju . Anatomske strukture spoljašnjeg ušnog kanala
Istorija
Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala je prvi put opisan u zapadnoj medicini od strane Paulusa iz Egine (grč. Αίγινα) jednog od Saronskih ostrva u Egejskom moru u središnjoj Grčkoj, u sedmom veku. Paulus je za lečenje preporučio jednostavan rez za otvaranje atrezije.
Kasnije, lekari su koristili sondu od vrućeg gvožđa da bi stvorili prolaznost kanala nakon atrezije.
Godine 1914, Page je prijavio seriju od osam pacijenata koji su bili podvrgnuti operaciji. Od ovih osam pacijenata, pet je imalo subjektivno poboljšanje u saluha nakon operacije.
Na početku 20. veka, tehnike za korekciju trezija spoljašnjeg ušnog kanala uključivale su otvaranje antruma i aditusa ušiju i formiranje šupljine kožnim graftom. U ovim operacijama, atretska koščica je bila netaknuta, a rezultat poboljšanja sluha bio je loš.
U poslednjih 50 godina, poboljšane radiološke i audiološke procene u kombinaciji sa poboljšanjima u hirurškoj tehnologiji, kao što su operativni mikroskop i kontrola nerva lica, rezultovale su dobrim hirurškim uspehom kod pravilno izabrane pacijente sa atrezija spoljašnjeg ušnog kanala.
Dijagnoza
Dijagnoza ove anomalija postavlja se na osnovu anamneze, kliničke slike i kliničkog pregleda.
Ako je atrezija udružena sa drigim anomalijama lobanje i nekih unutrašnjih organa, dolazi u obzir i genetsko, metaboličko i ispitivanje kariotipa.
Luz de Buenavista Chica, Romita
Luz de Buenavista Chica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1871 m.
Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala
Terapija
Lečenje ove anomalije kao i ostalih urođenih anomaija spoljašnjeg uha je isključivo hirurškim putem, a operativni zahvat ima za cilj poboljšanja sluha, pod uslovom ako je funkcija unutrašnjeg uva očuvana. Lečenje je u domenu rekonstruktivnog hirurga. Kod obostrane atrezije operacija se vrši u četvrtoj godini života, a kod jednostrane kasnije. Nekada je potreban i veći broj internvencija kako bi se postogli zadovoljvajući rezultati.
Plaiuri, Pianu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 675 m.
Cirilo López, Anáhuac
Cirilo López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Anáhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Figino, Rieti
Figino je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 755 m.
Bajío Molina, Guadalupe y Calvo
Bajío Molina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2669 m.
San Mateo, Chignautla
San Mateo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chignautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2722 m.
La Trinidad, Tlanalapa
La Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlanalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2759 m.
Las Isabeles, Tapachula
Las Isabeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Sebastian Stan
Sebastijan Stan (13. august 1982) američki je glumac rodom iz Rumunjske najpoznatiji po ulozi James "Bucky" Barnsa u filmovima Kapetan Amerika: Prvi osvetnik i Kapetan Amerika: Zimski vojnik. Također je igrao sporedne uloge u televizijskim serijama Tračara, Kraljevi, Jednom davno i Političke životinje.
Roi Mata
Roi Mata je bio moćni melanezijski poglavica iz 17. stoljeća, koji je vladao središnjim dijelom današnje otočne države Vanuatu, pokrajina Shefa. Njegova masovna grobnica u špilji otočića Artok (ili Eretoka, što znači „šešir”), te rezidencija i mjesto smrti Roija Mate na području otoka Efate, od Mangililuija i Mangaasa do otočića Lelepa, upisana su na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji 2008. godine. Naime, ovaj krajolik predstavlja izvanrednu interakciju lokalnog stanovništva s krajolikom kroz 400 godina dugu tradiciju štovanja duhovne i moralne ostavštine društvene reforme Roija Mate. mini|lijevo| Karta područja Roija Mate mini|lijevo| Obala Efate i otok Eretoka („Šešir”) s otoka Lelepemini|lijevo| Slikarije u špilji Fels Uz posmrtne ostatke Roija Mate na otočiću Eretoka nalaze se i tijela više od 25 članova njegove pratnje. Masovnu grobnicu je otkrio francuski arheolog Jose Garranger 1967. godine analizom lokalnog folklora. Prema legendi, kada je Roi Mata osvojio zemlju, oko 1600. god., njegov prvi cilj bio je ujediniti plemena tako što je protjerao poglavice na Pastirske otoke (Shepherd Islands). Njegova vladavina bila je poznata kao miroljubljiva, a neki navode kako je uveo i neku socijalnu revoluciju. Nažalost, Roija Matu otrovao je njegov brat. Tijelo Roija Mate nije pokopano u njegovoj domovini, na otoku, jer su se praznovjerno bojali njegova duha nakon smrti pa je pokopan na otočiću nadomak obale glavnog otoka. Pretpostavlja se kako su se poslije njegove smrti nastavili sukobi između poglavica, a sljedbenici Roija Mate su se raspršili po manjim plemenima, ili su se preselili.
U vrijeme od 1840. do 1870. god., kada su na otoku niknule mnoge europske kolonije s misionarima, na otoku Lelepa su već živjeli potomci jednog manjeg poglavice. Od 1870-ih špilja Fele (ili Fels, otok Lelepa) je već postala turističkom atrakcijom (slika desno), a do 1898. god. većina se stanovništva pokrstilo. Uslijedile su epidemije koje su natjerale stanovništvo da živi u manjem broju većih naselja, pri čemu su Europljani zauzeli napuštena područja, koja su držala sve do osamostaljenja Vanuatua 1980. god. Od tada je 55% otoka iznajmljeno stranim ulagačima.
Hidroksimetilbilan
Hidroksimetilbilan je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 854,810 Da.
Cuesta del Pino, Coatepec
Cuesta del Pino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1555 m.
San Cayetano, Vega de Alatorre
San Cayetano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Vega de Alatorre.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Die verlorene Ehre der Katharina Blum (film)
Die verlorelene Ehre der Katharina Blum je zapadnonjemački igrani film snimljen 1975. godine u režiji Volkera Schlöndorffa i njegove tadašnje supruge Margarethe von Trotta, kojoj je to bio režijski debi. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Heinricha Bölla, koji je također napisao scenarij te bio inspiriran tada aktualnim događajima u Zapadnoj Njemačkoj. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Angela Winkler, je mlada domaćica koja provede noć sa muškarcem (čiji lik tumači Jürgen Prochnow) za koga se ispostavi da je radikalno lijevi terorist u bijegu te zbog toga bude privedena na policijsko ispitivanje. Radnja prikazuje kako je policija pusti na slobodu, ali nakon toga bude izvrgnuta uznemiravanju od strane senzacionalističkih medija, a prije svega beskrupuloznog novinara (čiji lik tumači Dieter Laser) čiji će članci potaknuti lanac tragičnih događaja.
Die verlorene Ehre je izazvao veliku pažnju u zapadnonjemačkoj javnosti, potakavši rasprave o načinu na koji je tadašnje moderno demokratsko društvo trebalo reagirati na izazove lijevog terorizma, ali i o senzacionalizmu, medijskoj histeriji i pravima na privatnost. Film je u međunarodnoj javnosti dobio uglavnom dobre kritike, dok je njegovo prikazivanje na državnoj televiziji ARD 1978. izazvalo proteste vodećih političara iz desničarske i tada opozicijske stranke CDU. Schlöndorff je mnogo godina kasnije tvrdio da je njegov film predvidio način na koji će američki i vodeći zapadni mediji reagirati na napade 11. septembra, odnosno stvoriti histeriju koja je omogućila američku invaziju Iraka.
Godine 1984. je u SAD snimljen remake u obliku televizijskog filma pod naslovom The Lost Honor of Kathryn Beck.
Groșani, Slănic
Groșani je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Slănic.
Česi u Hrvatskoj
desno|250px|mini|Grad Daruvar, kulturno, prosvjetno i administrativno središte Čeha u Hrvatskoj thumb|250px|Zgrada Češke besede u Zagrebu Česi u Hrvatskoj (češki:Češi v Chorvatsku) su jedna od 22 ustavom priznate nacionalne manjine u Republici Hrvatskoj. Prema posljednjemu popisu stanovništva iz 2011. godine u Hrvatskoj živi 9.641 Čeha, od čega najviše u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji, administrativno i kulturno središte Čeha Hrvatske je grad Daruvar. Općina Končanica je jedina administrativna jedinica u Hrvatskoj u kojoj Česi čine većinsko stanovništvo.
Groșani, Slănic
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2183 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Česi u Hrvatskoj
Legendarne veze
Sveze Čeha s Hrvatima sežu još u legende koje se pozivaju na davna vremena. Ime Čeha iz legende o Čehu, Lehu i Mehu u svezi s Čehom i njegovih šestoricom braće iz Bijele Hrvatske koje se spominje u Dalimilovoj kronici, u dijelu teksta koji piše o doselidbi Slavena u Panonsku nizinu.
Doseljavanje
Doseljavanje Čeha u Hrvatsku trajalo je gotovo stoljeće i pol, a migracije su bile olakšane jer su obje zemlje pripadale Austro-Ugarskoj monarhiji. Od sredine 18. pa do kraja 19. stoljeća u hrvatske su gradove pojedinačno doseljavali službenici, obrtnici, učitelji, vojnici, glazbenici, šumari, vrtlari, a u manufakture u unutrašnjosti čitave radničke kolonije (primjerice staklari). No, pripadnici današnje razgranate češke nacionalne manjine u Hrvatskoj većinom su potomci sitnih poljodjelaca, koji su od propalog hrvatskog plemstva u Zapadnoj Slavoniji kupovali zapuštenu zemlju i iznova je kultivirali.
Od sela što su ih osnivali češki kolonisti pod austrijskom vojnom upravom u takozvanoj Vojnoj krajini češko se stanovništvo zadržalo jedino u Ivanovom Selu, koje i danas zovu "Pemijom". . Najstarije je selo sa češkim stanovništvom u RH. Utemeljili su ga češki doseljenici iz Moravske 1826. godine. To isto selo je teško stradalo za velikosrpske agresije na Hrvatsku. Tog su dana velikosrbi nakon što su ušli u selo, na središnjoj cesti u Ivanovom selu poredali dvadesetak mještana te potom ispalili topovsku grantatu njih. Poginulo je 14 osoba (stariji izvori navode 7 mrtvih, 12 ranjenih i 1 nestalog ), svi češke narodnosti. Mjesni Česi su još 29. kolovoza 1991. zbog učestalih prijetnji pisali češkom predsjedniku Vaclavu Havelu, jer se ta prijetnja već počela ostvarivati (u napadu na selo 20. kolovoza 1991. je poginula jedna mještanka). 21. rujna 1991. su Srbi napravili pokolj.
Udruge
Češka je manjina u 28 grada i naselja u Hrvatskoj organizirana u udruge Češke besede, koje čine Savez Čeha u Republici Hrvatskoj sa sjedištem u Daruvaru. U besedama djeluju folklorne skupine, puhački orkestri, radioamateri, pjevački zborovi, likovne skupine, kazališne družine. Češka beseda Zagreb, najstarije je kulturno-prosvjetno društvo Čeha u Hrvatskoj, osnovano 1874. godine i otada neprekidno djeluje do danas.
Obrazovanje
Trenutno u Hrvatskoj dijeluju dvije češke osnovne škole: - Češka osnovna škola Jana Amose Komenskog (češ. Česká základní škola J. A. Komenského) u Daruvaru i - Češka osnovna škola Josipa Ružičke (češ.Česká základní škola Josefa Růžičky) u Končanici s područnim školama.
O Češkoj i češkoj kulturi u školskoj godini 2007/2008. učilo se još i u Grubišnom Polju, Velikim Zdencima, Diošu, Dežanovcu, Trojeglavi, Hercegovcu, Međuriću, Brestovcu Daruvarskom, Siraču, Šibovcu, Lipovljanima, Kaptolu, Bjeliševcu, Lipiku, Pakracu, Virovitici, Zagrebu, Bjelovaru, Rijeci i drugim mjestima (Prekopakra i sl.).
Ruetto, Cuneo
Ruetto je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1302 m.
Česi u Hrvatskoj
Obrazovanje
U gimnaziji u Daruvaru postoji odjeljenje na češkome jeziku.
U Daruvaru pri Pučkoj knjižnici i čitaonici djeluje Središnja knjižnica Čeha u Hrvatskoj.
Glasila
Lokalni Radio Daruvar emitira svakodnevnu emisiju na češkom jeziku. Novinsko-izdavačka kuća "Jednota" izdaje češke tjedne novine "Jednota", dječji mjesečnik "Dječji kutić", godišnje "Češki narodni kalendar" i publicistički časopis "Pregled". Izdaje literarne i znanstvene radove a poseban program čini izdavanje originalnih udžbenika češkog jezika.
Lomalinda, El Fuerte
Lomalinda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Perfecto López, Anáhuac
Perfecto López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Anáhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
1012
Godina 1012. (MXII) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Oro Verde, Tapachula
Oro Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Čeoni sinus
mini|desno|250p|Čeoni sinus (ljubičasto) mini|desno|250p|Nosna duplja Čeoni sinus je parna paranazalna šupljina smeštena unutar čeone kosti i to najčešće na spoju njenog horizontalnog i vertikalnog dela. Pojavljuje se oko druge godine života. Unutrašnjost sinusa je obložena sluzokožom i ispunjena vazduhom, a između desne i leve šupljine se nalazi međusinusna pregrada. Neki autori koriste i naziv sitastočeoni sinus, jer se smatra da šupljina u čeonoj kosti nastaje pneumatizacijom od strane sitastih ćelija.
Do agenezije (izostanka razvoja) čeonog sinusa dolazi u oko 7-10% slučajeva. Dimenzije su mu varijabilne pa se razlikuju mali, srednji i veliki sinusi. Srednji je najčešći i sreće se kod 52% ljudske populacije. Ponekad se oni šire i u okolne kosti (velika i mala krila klinaste kosti, uspravni list sitaste kosti, nosna i suzna kost, čeoni nastavak gornje vilice) i stvaraju tzv. špagove. I oblik je varijabilan, mada najveći broj sinusa ima oblik trostrane piramide.
Prednji zid sinusa je potkožan i veoma je važan u kliničkom smislu, jer je preko njega pristupa šupljini sinusa u slučaju raznih hirurških intervencija. Zadnji zid odvaja sinus od prednje lobanjske jame i debeo je sveja 1-2 mm. Unutrašnji zid predstavlja međusinusnu pregradu trouglastog oblika, koja je postavljena približno u središnjoj ravni lica ali se obično u gornjem delu savija na desnu ili levu stranu. Donji zid ili pod odvaja unutrašnjost sinusa od očne duplje.
Veza sa nosnom dupljom
Vezu između sinusa i nosne duplje predstavlja srednji nosni kanal. On polazi od otvora čeonog sinusa koji se nalazi na njegovom podu neposredno uz pregradu i spušta se naniže, unazad i unutra do srednjeg nosnog hodnika. Njegova ukupna dužina iznosi 4-6 mm.
SD Crvena zvezda
Sportsko društvo Crvena zvezda iz Beograda osnovano je 4. marta 1945. kao omladinski fiskulturni klub. Pokrenula ga je, na poziv gradskog odbora USAOS (Ujedinjeni savez antifašističke omladine Srbije), grupa sportskih radnika iz Beograda: Zoran Žujović, Slobodan Ćosić, Ljubiša Sekulić, Dušan Bogdanović. Među osnivačima su takođe bili: Svetozar Gligorić, N. Popović, M. Petrović, M. Ćirić. Od prvobitnog fiskulturnog kluba sa brojnim sekcijama, Crvena zvezda je prerasla u sportsko društvo koje obuhvata klubove u skoro svim sportskim granama. Navijači FK Crvene Zvezde nazivaju se Delije sever. Navijački klub osnovan 1989. godine.
Spisak klubova
Ovo je spisak klubova SD Crvena zvezda sa datumom osnivanja
Najbolji sportista i sportistkinja
Dobitnici godišnjih nagrada za najboljeg sportistu i sportistkinju SD Crvena zvezda :
Barone, Reggio Calabria
Barone je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Checute, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 691 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1811 m.
Silverio Hernández Pérez, Tlanalapa
Silverio Hernández Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlanalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2485 m.
Hendersonov otok
Otok je dug 10.4, a širok 5.6 km, ukupne površine 37.3 km², te ima 15 metara visoke koraljne litice s tri plaže na sjevernoj strani, a najviša točka otoka je visoka 33 metra. Otok je premalen i preoštrih litica (zapravo obalni greben), te nema izvora svježe vode za poljoprivredu. Zbog toga je na njemu sačuvan izvorni životinjski svijet s velikim brojem ptica, te nedirnute rezerve fosfata.
God. 1988., Hendersonov otok je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji kao "rijetki atol čija je ekologija praktično nedirnuta ljudskim prisustvom, a svojim izoliranim smještajem pruža idealno okružje za proučavanje dinamike otočkog razvoja i prirodne selekcije". mini|lijevo| Satelitski snimak Hendersonovog otoka
Povijest
Iako je Hendersonov otok nenaseljen, na njemu postoje arheološki ostaci koji svjedoče da su tu nekada živjeli doseljenici s Polinezije između 12. i 13. stoljeća kada su potpuno nestali. Poput nestalih Polinežana na otočju Pictairn, i oni su najvjerojatnije nestali zbog propasti kulture na polinezijskom otoku Mangreva, čija je Hendersonov otok bila ovisna kolonija.
Dana 29. siječnja 1606. godine, Hendersonov otok je otkrio Španjolac u službi portugalske mornarice, Pedro Fernandes de Queiros, koji ga je nazvao '''Otok sv. Ivana Krstitelja' (portugalski: San João Baptista, španjolski: San Juan Bautista''). Tek dana 17. siječnja 1819. godine, otok su ponovno posjetili ljudi, i to britanski kapetan Henderson na brodu Herkulesu koji je pripadao Britanskoj Istočnoindijskoj kompaniji, i koji ga je nazvao Hendersonov otok.
Na otoku su od 20. do 27. prosinca 1820. godine boravila dvadesetorica brodolomca s broda Essex koji se potopio nakon sudara s kitom. Usprkos škrtosti otoka uspijeli su preživjeti zahvaljujući rijetkoj pojavi plimnog izvora vode koji je pružao pola sata pitke vode. Sedamnaestorica od njih su u tri otvorena jedrenjaka nastavila put istočno prema Južnoj Americi i samo se petorica spasila na obalama Čilea, 18. veljače 1821. godine (89 dana nakon brodoloma). Trojica su odlučila ostati na otoku i nakon što s njihovi prijatelji spašeni kod Čilea, njih su potražili i pronašli tek 9. travnja 1821. godine. Potraga je potrajala tako dugo jer su brodolomci vjerovali da su bili na otoku Ducie (Pitcairnovo otočje), mjesto na Hendersonovom otoku. Najneobičnije je to što su ova trojica za vrijeme svog boravka na otoku pronašli plitku špilju s osam kostura koji su, nakon medicinske istrage 1966. godine, ispali da su kosti bijelaca koji su preminuli od dehidracije. Nitko nikada nije saznao otkuda oni na ovom izoliranom otoku.
God. 1957., na otoku je dva mjeseca živio brodolomnik sa svojim ljubimcem čimpanzom, u svrhu privlačenja pozornosti javnosti. Naposljetku su ga spasili stanovnici Pitcairna.
1980-ih, američki biznismen Arthur M. Ratliff je želio iznajmiti ili kupiti otok kako bi napravio farmu, no Britansko ministarstvo vanjskih poslova je poništilo odobravajuću odluku Otočkog vijeća Pitcairnovog otočja nakon što su prosvjedovale neke skupine za zaštitu okoliša. Naposljetku je otok postao UNESCO-va svjetska baština 1988. godine.
Monte de San Salvador, Romita
Monte de San Salvador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Hendersonov otok
Povijest
Otkad stanovnici Pitcairna koriste aluminijske duge brodove, oni čine redovita putovanja, jednom do tri puta godišnje, na Hendersonov otok s kojega sijeku drveća miroa (Thespesia populnea) i toua (Cordia subcordata) kojeg rabe za rezbarije od kojih žive.
Monte de San Salvador, Romita
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1739 m.
Hendersonov otok
Bioraznolikost
Hendersonov otok je važno područje za 15 vrsta morskih ptica, ali i četiri endemske kopnene ptice: Hendersonova raca (Porzana atra), Hendersonova voćna golubica (Ptilinopus insularis), Hendersonova papiga (Vini stepheni) i Hendersonova grmuša (Acrocephalus taiti). Ostale endemske vrste na otoku su 63 vrste biljaka, četiri vrste kopnenih puževa i jedna vrsta leptira.
Briarcliff, Arkansas
Brajerklif je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Sitasti sinus
mini|desno|250p|Sitasta kost sa šupljinama Sitasti sinus je parna paranazalna šupljina smeštena u lavirintu sitaste kosti između očne i nosne duplje. Sastavljen je od tzv. ćelija, odnosno pneumatičnih šupljina razdvojenih koštanim pregradama. Njihov broj je varijabilan i kreće se između 5 i 14, ali najčešće ima između 8 i 10 ćelija.
Soľ
Soľ je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 2629 stanovnika.
Sitasti sinus
Najveći broj ovih šupljina je smešten u lavirintu kosti, dok su neke rasporećene po periferiji i imaju izgled polućelija. One stupaju u odnose sa sličnim strukturama okolnih kostiju (gornja vilica, čeona i klinasta kost) i tako obrazuju kompletne ćelije. Njihov oblik i veličina su veoma varijabilni i zavise od broja i položaja šupljina. Sve ćelije se mogu podeliti u dve velike grupe: prednje i zadnje ćelije.
Petrignacola Inferiore, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Sitasti sinus
Prednje ćelije (kojih ima 5-8) se otvaraju u srednji nosni hodnik, dok se zadnje ćelije (kojih ima 2-4) ulivaju u gornji nosni hodnik. Svaka ćelija najčešće ima zaseban otvor.
El Derramadero, San Luis de la Paz
El Derramadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2142 m.
Poiana Vadului, Poiana Vadului
Poiana Vadului je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Poiana Vadului.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1276 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 873 m.
Sotoltepec, Chignautla
Sotoltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chignautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2932 m.
Santa Lucía, Tapachula
Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 814 m.
Unterpreindl, Bolzano
Unterpreindl je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Pachochi, Guadalupe y Calvo
Pachochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2358 m.
Daruvarsko-pakrački kraj u rimskoj antici
Daruvarsko-pakrački kraj u rimskoj antici bio je dio antičke Panonije, a također i ilirski prostor. Neki arheološki nalazi pokazuju da se je ovdje živjelo i u antičko doba.
Pregled
Urbana povijest Daruvara je duga i uskoro će biti dvije tisuće godina od osnutka prvog lokaliteta poznatog kao organizirana urbana cjelina. Najstarije poznato naselje, smješteno pored ljekovitih geotermalnih izvora na prostoru Daruvarske kotline datira u 4. st. pr. Kr. Arheologija na ovom području svojim nalazima, (kamene sjekire), kazuje da je kraj bio naseljen i ranije, u kameno doba.
Za važnost koju ima kroz povijest, a i danas, neosporivu zaslugu imaju geotermalna vrela, čija je ljekovitost poznata od početka postojanja i života na ovom području. Od vremena Rimljana, kada je ovdje obitavalo panonsko-keltsko pleme, koje su grčki i rimski pisci nazvali Iasi, u značenju «Topličani» ili «Iscjelitelji», a sve prema velikom broju geotermalnih vrela s iscjeliteljskim svojstvima. Rimljani osnivaju svoje naselje pod imenom Aquae Balissae u značenju «Vrlo jaka vrela», tj. današnji Daruvar. Hrvati na ovo područje doseljavaju nakon propasti Zapadnog rimskog carstva i osnivaju naselje Probatica, kasnije Podborje.
Daruvarsko-pakrački kraj u rimskoj antici
Današnja sjeverna Hrvatska, između Save, Drave i Dunava, bila je dio antičke Panonije. Ovo je također bio ilirski prostor, kako je ustvrdio car August i potvrdio povjesničar Apijan, a potvrđuje antička toponimija i onomastika. Ovom ravnicom prolazile su sve seobe, pa tako i nositelji kulture žarnih polja, Dorani i drugi Grci, a po nekima i Etrušćani, kao i ranije drugi Italci. Povijesna seoba, koja je odredila etničku sliku ovih krajeva u antici, bila je keltska seoba u III. stoljeću prije Krista, koja je dovela pleme Skordiska u istočni dio ove ravnice sve do današnjeg Zemuna i Morave. Ta je seoba stvorila specifične kulturne elemente u širokom prostoru sve do Karpata, ali ova provala nije išla južno od Save. Trebalo je više od dvije stotine godina da Rimljani zaista podvlaste cijelu obalu i zaposjednu unutrašnjost do Dunava na sjeveru i sjeveroistoku. Za to su vrijeme domaći žitelji ozbiljno iskušavali rimsko oružje i ostavili znatnog traga u djelima grčkih i latinskih pisaca. Među najvećim pohodima u Panoniji u to vrijeme bili su oni cara Oktavijana protiv Segestana i veliki panonsko-delmatski ustanak.
U Augustovo vrijeme Rimljani su protegnuli Ilirik do njegovih klasičnih granica na sjeveru i istoku: do Dunava, do međuriječja Drine i Morave i do Drima. Gdje su se nositelji rimskog prava tj. rimski građani, pojavili u dovoljnom broju, ustrojili bi svoj skup- coventus civium Romanorum. Također za Augustove vladavine ilirički je prostor podijeljen na tri upravne cjeline. Konstruirane su dvije klasične iliričke pokrajine Dalmacija i Panonija. Bilo je to oko 10 pr. Kr. Prvi imenom poznati namjesnik Panonije bio je legat Junius Blaesus, a na mjestu namjesnika spominje se oko 14 godine. Kasniji carski namjesnici nosili su titulu legatus augusti propraetore. Od početka drugog stoljeća Panonija je podjeljena na dva dijela: Gornju i Donju odnosno Panoniu Inferior i Panoniu Superior. Ta podijela bila je između 103. i 107. godine.
Od II. stoljeća Rimsko carstvo je uz goleme napore održavalo stare granice. Rimska je država pronalazila različite načine kako bi suzbila pritisak na granice. Prvo su barbare odbijali oružjem, a zatim je uprava carstva počela uzimati barbare kao saveznike te im plaćala i dijelila zemlju unutar Carstva kako bi odbijali valove sunarodnjaka koji su vršili pritisak na granicu. Plaćenički je sustav potpuno ustuknuo pred savezničkim. Carstvo nije odustajalo od prava na svoj teritorij do Dunava. Formalnopravno iskazivalo je to razvrstavajući pridošlice kao saveznike i dodjeljujući njihovim vladarima rimska dostojanstva. Panonije su bile središtem borbi za podunavski limes. Granicom se najviše zapovijedalo iz Sirmija (Srijemska Mitrovica) odakle je ustrojavana obrana. Od markomanskog rata (167.-180.) panonska je vojska držala u rukama sudbinu carstva, bilo braneći njegove granice, bilo postavljajući careve i protucareve. Septimije Sever na carsko prijestolje došao je s položaja upravitelja Gornje Panonije (193.), a zatim je čitav niz zapovjednika sa podunavskog limesa ponio carski naslov voljom panonskih legija. Uzlaskom na prijestolje Klaudija II. (286.) započeo je niz careva Ilira od kojih su mnogi vukli podrijetlo iz Panonije, koji su postupno preustrojili obrambeni sustav i čitavu državu. Tijekom IV. stoljeća Panonije su često bile pozornicom bitaka za prijestolje, a u vojskama koje su se borile za suparnike bilo je sve više pridošlica, barbarskih vojnika. Povijest panonskih pokrajina od II do IV stoljeća uzorna je za povijest ukupne barbarizacije carstva.
Dolaskom na vlast Dioklecijana, cara rodom iz Dalmacije, dolazi 297. do reformi provincija. Naime on je povezao veći broj provincija u velike upravne cjeline nazvane Dijeceze. Tako je dijeceza Ilirik obuhvaćala cijelu Panoniju koja je podijeljena na Gornju i Donju Panoniju. Gornja se dijelila na Pannoia Prima a središte joj je bilo u Savariji, i na Pannonia Savia čije je središte bilo u Sisciji. Donja Panonija se dijelila na Pannonia Valeria sa središtem u Sopianae-umu, i Panonnia Secunda sa središtem u Sirmiju. Dioklecijan je pokrajine okupio u dijeceze, a Konstantin ih je poveza u perfekture. Tako je Konstantinovo carstvo bilo podijeljeno u tri prefekture: Galska ili zapadna, italska ili središnja i istočna. Sve Panonije i Dalmacija našle su se u italskoj prefekturi. Kada je 395. Teodozije podijelio Carstvo u Istočno i Zapadno, Panonija je, zajedno s Dalmacijom, potpala pod Zapadno carstvo. Granica među carstvima prolazila je granicom Italske i Iliričke prefekture.
Nakon propasti Zapadnog Rimskog Carstva 476. godine Panonija se našla na vjetrometini seobe naroda. U četiristo godina od I. markomanskog rata (167) pa sve dok kralj Alboin nije poveo Langobarde u Italiju (568.), u Panonije su ušli, naselili se trajno, privremeno ili samo njim prošli nositelji dvadesetak zasebnih barbarskih narodnosnih imena. Većinom su pripadali germanskom krugu, zatim nomadsko stepskom, a napokon su od V. st. Među njima bili i Slaveni. Panonije su bile jedna od retori gdje se ovakva preobrazba najintenzivnije odvijala. Iz dijela Amijana Marcelina, Menandara Protektor ili sv. Jeronima, kao i iz arheoloških ostataka, možemo razabrati da se pučanstvo Panonije temeljito izmijenilo.
Čini se da je Bizant od Panonije digao ruke tek kada su Avari razorili Sirmij 583. godine, za razliku od Dalmacije gdje će još stoljećima držati i održavati pomorski limes. U VII. st. započelo je na tlu nekadašnjih iliričkih, pogotovo, panonskih pokrajina, proces narodnosnog, kulturnog i političkog oblikovanja povijesnih Hrvata. U njemu su povezani i preoblikovani prinosi prastarog domorodačkog stanovništva, Grčke i Rima, novih doseljenih barbarskih naroda, posebice Slavena, i napokon samih pridošlih Hrvata. Pristignuće hrvatske narodnosne skupine značilo je za područje Panonije u bitnome kraj velike seobe naroda, i smirivanje ovog područja. Grci i Rimljani su panonsko-keltska plemena nastanjena u kotlini nazvali Jazi,(Iassioi ili Iassi), što znači «Topličani» ili «Iscjelitelji», pošto su njihova iskustva s toplim vrelima bila brzo primijećena i zapisana u važne povijesne knjige. Pleme Iasa spominje Plinije u svojoj »Naturalis Historia« koji spominje, da im zemlju protiče Drava, pa Ptolomej koji određuje položaj Iasa u istočnom kraju srednjega dijela Gornje Panonije. Prilikom prodora Rimljana u Panoniji ta su plemena možda bili saveznici Oktavijana Augusta pri opsadi i pokoravanju grada Siscia, (današnji Sisak), u 35. prije nove ere. Kao nagradu, dobili su svoju samoupravu pod imenom Res Publica Iasorum. . Taj je municipij bio bio pod upravom decuriona quattuorvira, neke vrste pokrajinskoga senata. Pored plemenskog središta Jaza Rimljani su osnovali svoje naselje pod imenom Aquae Ballisae («Vrlo jaka vrela»). Razvoj naselja i termalnog lječilišta potpomogao je i povoljan promrtni položaj na rimskim cestama Siscija-Mursa, Salona-Akvinkium i Sirmij-Petovij. Car Hadrijan je 124. godine naselju dodijelio prestižni stadij municipija, Muncipium Iasorum, a teritorij mu se prostirao između obala rijeke Save na jugu te Drave na sjeveru.
Prema sačuvanim natpisima poznate Jazinske «Iscijeliteljske Terme» («Therme Iasorum), bile su posjećene od careva: Hadrijana, Marka Aurelija, Komoda, Septimija Severa, Konstantina I. Velikog. Nalazi ukazuju da je u Aquae Iasorum postojao forum ukrašen carskim konjaničkim brončanim kipovima i statuama, Jupiterov hram, termalni kompleks s Silvanovim hramom, amfiteatar. Najpoznatiji arheološki nalaz iz Daruvara je kasnoantički mrežasti diatretni pehar za vino koji se danas nalazi u Kunsthistorisches Museum u Beču.
Sjeverozapadna hrvatska dolazi pod vlast Rimljana nakon pada Siska, oko 30. god. pr. Krista. Rimska vlast se ovdje, međutim učvršćuje tek četrdesetak godina kasnije, nakon sloma Batonova ustanka. Kao i drugdje, i na našem području Rimljani daju i povlastice plemenima na osvojenom teritoriju. Tako za Jaze i dalje znamo po gradu Aquae Iasae (Varaždinske Toplice) i po gradu u kojima im je plemensko središte-Muncipium Iasorum ili Aqae Ballissae (Daruvarske Toplice). No, Rimljani donose i mnoge novosti. Na starim trasama putova grade tvrde ceste koje spajaju novoizgrađene gradove (kod nas je glavno središte bilo Ludbreg, antička Iovia) i različite postaje (Sunista-Kunovec Breg i Piretisrub Draganovca i Koprivnice) uz koja se razvijaju i naselja, grade veliki posijedi-latifundije, utvrđuju granicu (limes) u blizini novoosvojenih područja, donose nova saznanja i vjerovanja, ali preuzimaju od domorodačkog stanovništva neke detalje u oičajima, vjerovanjima-kultu, imenima. Domaće stanovništvo, unovačeno u vojsku, moraju služiti u pomoćnim jedinicama, a kasnije nakon Karakalinog edikta 212. po. Kr. i u legijama, često u dalekim zemljama, zatim opet u stari kraj donose nakon mnogo godina nova saznanja (tako možemo suditi prema nekim predmetima da su služili u Germaniji). Rimljani ovom prostoru daju novi zamah u trgovina, ali isto tako i u obrtničkim vještinama. Uvode latinski jezik, koji u osvojenim krajevima ima i niz domaćih specifičnosti. U našem kreju glavna je cesta od sjeverne Italije i Slovenije, te od Ludbrega do Osijeka(Mursa) i dalje. Na tu cestu vezali su se sjevernije i južnije ostali pravci, koji su često imali i veću važnost za lokalno stanovništvo. Trag jedne takve ceste koja se odvajala od glavne prometnice kod Koprivnice ili Kunovec Brega i išla na Cerine, Ograd i Nove Krče vjerojatno prema dravskim prijelazima, još je na mjestima vidljiv. No, glavne ceste, za koje znamo i po najstarijim poznatim kartama iz rimskog doba (a posvjedočene su i trgovima na terenu), služile su mnogim barbarskom plemenima prilikom provala u rubne dijelove carstva, a ujedno donosila različite epidemije koje su tada harale. U početnim fazama rimske vlasti postojali su različiti mnogobožački kultovi, često spojeni sa štovanjem domaćih božanstava,, koji su i dopunjavali širenjem istočnjačkih religija iz azijskih i afričkih provincija, putem legionara i trgovaca, sve dok u 4. stoljeću nije državnom vjerom postalo do tada progonjeno kršćanstvo. To se odrazilo i na ove krajeve, jer je u Ludbregu stolovao i biskup Amanitus. Promijenio se i grobni ritus pa se mrtvaci više ne spaljuju nego se sahranjuju kosturno. Sačuvao se, međutim, stari običaj polaganja priloga uz mrtvaca, kao što se i inače dio starih vjerovanja spojio s kršćanstvom.
Osim naselja uz cestu su se nalazile i nekropole. Budući da su poznati grobovi pod humcima iz Prekodravlja, u Goli i Novačkoj, koji datiraju iz kraja 2. i početka 3. stoljeća, vjeruje se da jedan dio grobnih humaka kojih oko Torčeca ima velik broj, pripada upravo razdoblju antike, tj. poganskom dijelu rimske povijesti u našim krajevima. No, na Farkašiću kod Koprivnice pronađeni su vjerojatno grobni prilozi ranog kršćanstva, zajedno s kasnoantičkim novcima 4. st. Na ogromnom nalazištu kod Vidaka nalazimo ulomke opeke i tegula, brnčanih komada, stakla, perla s ogrlice, stilos, te novce koji se mogu datirati od 2. stoljeća ( Faustina) preko 3. stoljeća do dijela 4. stoljeća (Valentijan, 364.-375., kovnica Sisak; jedini votivni s vijencem). Na Vidaku su još pronađeni kameni žrvnjevi, četverokutni brusovi, te vrlo velika količina raznovrsne keramike. Keramičko posuđe zastupljeno je kroz vrlo različite vrste, oblike i ornamente. Tako, primjerice, ovdje nalazimo prilično ulomaka najfinije antičke keramike tkz. Terra sigillata koja na sebi ima različite reljefne prikaza, od konja u trku, stiliziranog križića, cvijeta od dijela ljudske figure (noga). Velik je broj ulomaka srednje grubog i grubljeg posuđa za zalihe ili svakodnevnu uporabu: dio takvog posuđa ukrašen je običnim ili češljastim valovnicama u horizontalnim nizovima, koje su urezane ili užlijebljene preko metličastih, češljastih ili žigosanih većih motiva. Mora se primijetiti, kao što je u kasnoj antici i inače slučaj, da postoji i više primjeraka posuđa koje je glazirano različitim nijansama zelene ili smeđe boje. K tomu valja primijetiti da postoje posude koje imaju više redne ili zaravnjene izvučene obode, slično načinu koji je mnogo kasnije ( kasnom srednjem vijeku) ponovo postojao u Europi. Boja posuđa je crvena, siva, žućkasta ili oker pa sve do crne. Brojne su i drške različitih lonaca ili amforastih posuda, koje su narebrene više puta a ponekad imaju i jamicu u donjem dijelu. Jedan pak primjerak ima iznad kratke nožice s unutarnje strane vjerojatno tanjura ili plitice dva okrugla žiga s nekim nejasnim motivima cvijeta ili stiliziranog križa. Registriran je i nalaz jedne posebne opeke s otiskom pasije šape, kao i dosta amorfne škalje (zgure) koja sugerira kovačku i talioničku djelatnost na ovom velikom gospodarskom imanju s radionicama.
S Novih Krča postoji najvjerojatnije naseobinska keramika bez užeg vremenskog opredjeljenja. Posebno zanimljivi su nalazi sa Šoderice. Tu je pronađeno keramičko posuđe, ali i bakreni kotlići, rimsko koplje, brončana tavica s natpisom HELVI, trozub i mač. No u slučaju Šoderice ne znamo radi li se naseobinskim ili grobnim nalazima. Neki prepostavljaju da su nalazi i naseobinskog i ugrobnog tipa. Na tročanskom području grobni humci, koji jednim dijelom sigurno potječu i iz vremena antike, tj. od razdoblja početka 4. stoljeća, nalaze se na lokaciji Novi Krči, Malo Vratno i Vidak.
Zahvaljujući svom zemljopisnom položaju, kraj između Daruvara i Pakraca, smješten u samom središtu Panonske Hrvatske, od samog početka bio je naseljen. U prapovijesti, ovaj prostor pokrivale su velike kulture poput starčevićanske, sopotske ili vučedolske kulture, što samo govori o kvaliteti života i povoljnim životnim uvijetima koji su tu prevladavali. Ovaj prostor, zahvaljujući prvenstveno «termalnim vrelima», «zapinje za oko» Rimljanima te oni nakon osvajanja i osnivanja provincije Panonije osnivaju prvo naseobinu koja kasnije dobiva status muncipija.
Našavši se na poslije na vjetrometini usred seobe naroda, ovaj prostor na gubi stanovnike, nego se kontinuitet naseljenosti nastavlja sve do današnjih dana.
Sebastijan Šantalab
Rodio se u Crkovcu kraj Lepoglave 1913. godine. Pristupio je franjevačkom redu 1933. godine. Završio je studij teologije u Zagrebu. Svećenik je postao 1939. godine. Isticao se glumačkim i pjevačkim sposobnostima za vrijeme školovanja. Bio je vjeroučitelj u Virovitici pa u Bjelovaru 1942. godine. Promicao je hrvatske ideje. Jedna učenica optužila ga je, da djeluje protivno komunizmu. Uhićen je 14. lipnja 1945. godine i mučen. Ubijen je 20. srpnja 1945. u Bjelovaru u šumi Lug bez suđenja. Pokopan je u masovnoj grobici zajedno s drugim ubijenim u šumi Lug. Kasnije je pokopan na groblju sv. Andrije u Bjelovaru. Po njemu je nazvana ulica u Bjelovaru.
Hidroksimetilfurfural
Hidroksimetilfurfural je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 126,110 Da.
Vilični sinus
mini|desno|250p|Vilični sinus (u sredini) mini|desno|250p|Vilični sinus (gore) Vilični sinus je parna šupljina smeštena u telu gornje vilice. To je najveći paranazalni sinus, a njegova morfologija je u velikoj meri uslovljena razvojem gornjih zuba tako da konačni oblik poprima tek nakom izbijanja umnjaka (oko 20. godine života). Ima oblik trostrane piramide i desni i levi sinus su najčešće asimetrični, odnosno razlikuju se po obliku i dimenzijama.
Prednji zid je potkožan i ima klinički značaj jer se preko njega pristupa sinusu u slučaju raznih hirurških intervencija. Na njemu se nalazi podorbitalni otvor kroz koji izlaze istoimeni živac i arterija. Zadnji zid stupa u odnose sa podslepoočnom i krilastonepčanom jamom. Gornji zid predstavlja pod očne duplje i na njemu su smešteni podorbitalni žleb i kanal. Unutrašnji zid čini pregradu između sinusa i nosne duplje. Gornji deo ovog zida pripada srednjem nosnom hodniku, a donji deo pripada donjem nosnom hodniku. U izgradnji unutrašnjeg zida učestvuju: gornja vilica, suzna kost, lavirint sitaste kosti, donja nosna školjka i uspravni list nepčane kosti. Sve ove kosti su grupisane oko velikog otvora.
Najniži deo sinusa predstavlja njegova donja ivica ili pod, preko koje sinus stupa u odnose sa drugim pretkutnjakom i sva tri gornja kutnjaka. Zbog toga se pojedina oboljenja mogu preneti sa njihovih korenova na sinus ili se mogu javiti komplikacije prilikom vađenja zuba.
Veza sa nosnom dupljom
Veza između sinusa i nosne duplje se ostvaruje preko srednjeg nosnog hodnika. Na unutrašnjem zidu sinusa se nalazi vilični otvor koji je podeljen u tri dela: prednji, zadnji i gornji. Prva dva su zatvorena sluzokožom tako da se komunikacija odvija samo preko gornjeg otvora, čije dimenzije iznose 3-5 mm.
Ibn al-Faradi
Abu l-Walid 'Abdallah ibn ul-Faradi, poznatiji kao Ibn al-Faradi (Kordoba, 23. decembar 962 - cca. 1012) bio je muslimansko-španski historičar.
Rodio se u porodici muladija (islamiziranih domorodaca Iberije). Studirao je muslimansko pravo prije nego što je 992. otišao na hadž u Meku. Pri povratku je prošao kroz Egipat i Kairuan gdje se neko vrijeme zadržao radi studija. S vremenom je stekao veliki ugled te je 1009. imenovan za kadiju u Valenciji. Osim ugleda je stekao i značajnu kolekciju knjiga. Bavio se pisanjem, a najpoznatija su mu djela Historija mudraca al-Andalusa i Historija pjesnika al-Andalusa.
Kada su godine 1012. godine, za vrijeme građanskog rata u Kordopskom Kalifatu, Kordobu zauzele berberske trupe kalifa Sulejmana ibn al-Hakama. Tada je došlo do pokolja u kome je poginuo i Ibn al-Faradi.