cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monticchiello, Siena
Monticchiello je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Audenshaw
Historija
Audenshaw je sve do 19. vijeka bio uglavnom poljprivredno naselje čiji su se stanovnici uz to bavili izradom šešira, izbjeljivanjem tkanina i iskapanjem ugljena.
Monticchiello, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Dumbrăvița, Bârzava
Dumbrăvița je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Bârzava.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 385 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Audenshaw
Historija
Audenshaw je 1801. imao 2.000 stanovnika, a 1901. -7.000. Između 1931.- 1951. mu se naglo povećao broj stanovnika od 8.461 na 12.600., ali je kasnije do 1991. vrlo sporo rastao do svega - 13.170 stanovnika.
Vikinška umjetnost
Postanak i pozadina
Historičar umjetnosti Bernhard Salin prvi je sistematizirao germanske animalne ukrasne motive, podijelivši ih u tri stila (I, II i III). Arwidsson je podijelio zadnja dva stila u tri dodatna podstila: stil C, na vrhuncu tokom 7. vijeka do 8. vijeka, sve dok ga nije zamijenio stil D (pogotovo u južnoj Skandinaviji). Stilovi C i D dali su inspiraciju ukrašavanju animalnim motivima tokom vikinškog doba, koji čini stil E ili poznatiji kao stil Oseberg/Broa. Stilovi D i E razvili su se unutar širokog skandinavskog konteksta, općenito se držeći sjeverozapadne evropske tradicije animalnog ukrašavanja, s manjim utjecajem iz područja izvan Skandinavije.
Stilovi
Umjetnost vikinškog doba organizirana je u labavom nizu stilskih faza, koje usprkos bitnom preklapanju u stilu i vremenu, mogu biti biti definirane i po formalnim elementima dizajna i po ponavljanju određenih kompozicija i motiva:
Stil Oseberg
Stil Oseberg predstavlja početnu fazu onoga što danas nazivamo vikinškom umjetnošću. Ime je dobilo po arheološkom nalazištu u blizini farme Oseberg kod Tønsberga u Vestfoldu u Norveškoj gdje je pronađena čuvena Oseberška lađa, vrlo dobro očuvan i bogato ukrašen vikinški brod. Osim broda pronađeno je mnoštvo raznih dekoriranih predmeta od drva.
1588 Descamisada
1588 Descamisada je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 3,029 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,1.
Audenshaw
Historija
Iskapanje ugljena počelo je još u 18. vijeku, po površinskim kopovima, kad su oni iscrpljeni, od 19. vijeka otvorani su rudnici sa dubinskim kopovima. Kompanija Chamber Colliery Mining imala je tri rudnika; Oak, Wood i Ashton (Snipe), ona je 1880. podigla željezničku prugu do kanala za transport ugljena. Rudnik Ashton (Snipe) sa jamom od 952 metara bio je svojevremeno jedan od najdubljih na svijetu.
El Tacatán, Cadereyta Jiménez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Audenshaw
Historija
Posljednji rudnici Audenshawa zatvoreni su 1959.
Sicrita, Râfov
Sicrita je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Râfov.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 471 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Vikinška umjetnost
Stil Oseberg
Karakteristični motiv stila Oseberg je "zvijer koja stišće kandžama". Ovaj je motiv ono što jasno razdvaja ranu vikinšku umjetnost od raznih stilova koji su mu prethodili. Osnovna njegova karakteristika su kandže zvijeri koje stišću rubove oko nje ili drge zvijeri ili pak dijelove vlastitog tijela. Stil Oseberg je još uvijek sadržavao elemente prethodnog Vendelovog perioda, koji danas nije općenito prihvaćen kao nezavisni stil.
Stil Borre
Stil Borre karakterizira širok spektar geometrijskih motiva u obliku pletera ili čvorova i zoomorfnim motivom jedne životinje. Prvi je put definiran u dijelovima opreme za jahanje od pozlaćene bronce pronađene u arheološkom nalazištu u blizini sela Borre u okrugu Vestfold u Norveškoj po kojem je dobio ime. Stil Borre dominirao je Skandinavijom od kasnog 9. do kasnog 10. vijeka, što je potvrđeno i dendrokronološkom analizom s drugih nalazišta u kojima u pronađeni predmeti upravo tog stila.
"Zvijer koja stišće kandžama" s izduženim tijelom nalik na traku ostaje karakteristična i za ovaj stil, kao što je to bilo u ranijem stilu. Novost i vizualna karakteristika koja karakterizira ovaj stil su gusti geometrijski motivi koji ispunjavaju sav prostor na raspolaganju. Životinje s tijelima izduženim u trake tijesno su isprepletene i ispunjavaju cijelu površinu tvoreći zatvorenu kompoziciju. Rezultat toga je potpuni nedostatak pozadine, što čini osnovnu karakteristiku stila Borre. Ova je kareakteristika u oštrom kontrastu s otvorenijom i fluidnijom kompozicijom čestom u slijedećem stilu Jellinge koji se djelomično vremenski preklopio sa stilom Borre.
Još više specifična karakteristika stila Borre simetrični "lanac od prstenova" (ili "traka od prstenova") s dvostrukim konturama, s povezanim krugovima odvojenim poprečnim linijama i unutar romboidne površine. Lanac od prstenova stila Borre ponekad završava sa životinjskom glavom u visokom reljefu, kao na kopčama pojaseva iz Borrea i Gokstada.
Izbočenja i dezeni u metalu često su urezivani kako bi oponašali fligransku žicu korištenu u najfinijim primjercima umjetničke obrade metala.
Stil Jellinge
Stil Jellinge je faza u skandinavskoj animalnoj umjetnosti tokom 10. vijeka. Karakteristika ovog stila su upadljivo stilizirana i tijela životinja, često izdužena u trakaste oblike, ali bez guste zbijenosti tipične za prethodni stil. U prošlosti se smatralo da je začetnik stila niz spomenika u Jellingu u Danskoj, kao što je veliki runski kamen Haralda Plavozubog, ali kasnija su ih istraživanja kategorizirala u stil Mammen.
Stil Mammen
Stil Mammen je dobio ime po arheološkom nalazu koji ga je definirao, ratnoj sjekiri iz raskošno opremljene grobnice u blizini Mammena u Jutlandu u Danskoj (prema dendrokronološkim podacima, drvo korišteno za izgradnju grobne prostorije posjećeno je u zimu s 970. na 971. godinu). Bogato ukrašena srebrnim umetcima s obje strane oštrice, ova je željezna sjekira vjerojatno bila paradno oružje za ceremonije i dokazuje da je vlasnik vjerojatno imao status princa. Dodatna potvrda tome je kvaliteta odjeće kojom je pokopan, s elaboriranim utkanim ukrasima i ukrašena dodacima od svile i krzna.
S jedne strane, na sjekiri iz Mammena nalazi se prikaz velike ptice s krestom, okruglim okom i uspravnom glavom i kljunom. Široki spiralni motivi ocrtavaju njen kuk, iz te točke izlaze tanka izdužena krila. Desno krilo se isprepliće s vratom ptice, dok se lijevo krilo isprepliće s tijelom i repom. Na vanjskim rubu krila vidljivi su polukružni urezi tipični za dizajn stila Mammen. Rep je prikazan kao trostruka vitica, koja se proteže do ruba sjekire s otvorenim kukasto oblikovanim krajevima, što je općenito karakteristično za ovaj stil. Na vrhu, u blizini drške, na sjekiri iz Mammena vidljiv je isprepleteni čvor na jednoj strani i trokutna lujdska maska (sa širokim nosom, brkovima i bradom poput spirale). Maska je omiljeni motiv stila Mammen preuzet iz prethodnih stilova.
Na drugoj strani sjekire vidljivi su biljni motivi s lišćem koji se širi iz spirala na bazi i tankim viticama koje se šire i isprepliću oko glave sjekire prema dršci.
Stil Ringerike
Stil Ringerike dobio je ime po okrugu Ringerike sjeverno od Osla u Norveškoj, gdje se lokalni crvenkasti pješčenjak eksploatirao za izradu rezbarenih kamenih blokova s motivima tipičnim za ovaj stil.
Tipski nalaz najčešće korišten za definiranje stila Ringerike je 2,15 metara visoki izrezbareni kamen iz mjesta Vang u Opplandu. Osim runskog natpisa uz desni rub, glavna površina kamena Vang ispunjena je uravnoteženim vitičastim ornamentom koji izbija iz dvije spirale na dnu kamena. Glavne stabljike vitica se dvaput križaju prije nego završe s viticama u obliku luka. Na križanjima izbijaju nove vitice i pojavljuju se novi kruškoliki motivi iz centra vitica prema gornjem vrhu. Iako je komopzicija po koncepciji aksijalna, glavna simetrija crteža proizlazi iz distribucije vitica. Iznad vitičastog uzorka prikazana je velika životinja u raskoraku vanjskih rubova istaknutim dvostrukim konturama sa spiralno označenim kukovima. Ako se usporedi animalni motiv kamena Vang sa sličnim animalnim oblicima na sjekiri iz Mammena, motivima na sjekiri nedostaje aksijalnost prisutna na kamenu Vang, a vitice su puno manje uređene. Prikaz u stilu Mammen je valovit, a onaj na kamenu Vang napet i ravnomjerno zakrivljen, ove dvije karakteristike označavaju ključne razlike između ukrasa u stilu Mammen i stilu Ringerike. Međuodnos između dva stila je, međutim, jasan, osobito ako se usporede životinjski prikazi s kamena Vang s onima pronađenim na kamenu Jelling Stone.
Stil Ringerike je skandinavski animalni stil iz kasnog 10. i početka 11. vijeka, izrastao iz ranijeg stila Mammen. Dobio je ime po skupini runskog kamenja ukrašenog animalnim i biljnim motivima iz oblasti Ringerike sjeverno od Osla. Najčešći motivi su lavovi, ptice, životinje s tijelima oblikovanim u trake i spirale. Neki se elementi tada pojavljuju po prvi put u umjetnosti Skandinavije, kao različite vrste krstova, palmeta i petlji koje vežu zajedno dva motiva. Većina ovih motiva ima svoj odgovarajući element u anglosaksonskoj umjetnosti i otonskoj umjetnosti.
Stil Urnes
Stil Urnes bio je zadnja faza skandinavske animalne umjetnosti i trajao je od druge polovice 11. vijeka do ranog 12. vijeka. Dobio je ime po sjevernim vratima Urneške drvene crkve u Norveškoj, ali većina nalaza toj stila je runsko kamenje iz Upplanda u Švedskoj, stoga ga naučnici preferiraju zvati "runski stil".
Stil je okarakteriziran prikazima tankih i stiliziranih životinja isprepletenih u guste motive. Glave životinja prikazane su u profilu, imaju tanke oči u obliku badema i privjeske na nosevima i vratu uvijene prema gore.
Rani stil Urnes
Rani stil Urnes vremenski je definiran na temlelju runskih kamena U 343, U 344 i srebrne zdjele iz 1050. pronađene u nalazištu Lilla Valla. Rana verzija ovog stila na runskom kamenju odnosi obuhvaća runsko kamenje Engleske koje se odnosi na period Danegelda, łnuta Velikog i radova Åsmunda Kåressona.
Srednji stil Urnes
Srednji stil Urnes je čvrsto kronološki definiran pojavom novca kojeg je izdo has received a relatively firm dating based on its appearance on coins issued by Harald Hardrada (1047.–1066.) i Olaf Kyrre (1080.–1090.). Dvije drvene rezbarije iz Osla datirane su na 1050.-1100. i daska iz Hørninga je dendrokronološki datirana na 1060.-1070. Postoje mešutim dokazi da se srednji stil Urnes razvio prije 1050. na način kako je prikazan od runskih majstora Fota i Ballija.
Kasni stil Urnes
Srednji stil Urnes neko je vrijeme postojao paralelno s kasnim stilom Urnes runskog majstora Öpira. On je bio poznat po stilu u kojem su životinje izuzetno tanke i formiraju kružne motive u otvorenim kompozicijama. Ovaj stil nije jedinstven za Öpira i Švedsku, već s pojavljuje i na dasci iz Bølstada i na stolici iz Trondheima u Norveškoj.
Runsko kamenje iz Jarlabankea pokazuje karakteristike i ovog kasnog stila i srednjeg stila Urnes majstora Fota i Ballija i baš će se ovaj Fot-Balli tip umjetnosti miješati romaničkim stilom u 12. vijeku.
Urnes-romanički stil
Urnes-romanički stil ne pojavljuje se na runskom kamenju što sugerira da je tradicija izrade runskog kamenja izumrla u doba pjave ovog miješanog stila, kao što je vidljivo u Gotlandu i na švedskom kopnu. Urnes-romanički stil može se nezavisno datirati zahvaljujući prikazima iz Osla iz perioda 1100.-1175., dendrokronološkom datiranju Lisbjerškog pročelja u Danskoj na 1135., kao i irske relikvarije koji su datirani na drugu polovicu 12. vijeka.
Ľubomír Moravčík
(22. juni 1965.) je slovački nogometaš.
Wikitribune
Wikitribune je informativni website čije je pokretanje u aprilu 2017. najavio Jimmy Wales. Njegova svrha je pružiti "činjenične i neutralne vijesti", a financirao bi se preko masovnih donacija i ne bi ovisio o oglasima. Model bi bio sličan Wikipediji u tome što bi se za svaku vijest morao pružiti izvor odnosno autentični transkript intervjua ili izjave. Vijesti bi stvarali profesionalni novinari, ali uz prethodni upliv volontera koji bi prije objavljivanja vršili provjere.
Wikitrubne je nezavisan projekt koji nije povezan sa Fondacijom Wikimedia i njegovim drugim projektima.
Rincón Tío Tamal, Zentla
Rincón Tío Tamal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zentla.
Santa Teresa, Verona
Santa Teresa je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
El Amarillo, Amatitán
El Amarillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Amatitán.
Sint-Niklaas (arondisman)
Arondisman Sint-Niklaas (nizozemski: Arrondissement Sint-Niklaas, francuski: Arrondissement de Saint-Nicolas) je jedan od 43 Belgijskih arondismana i jedan od 6 arondismana Provincije Istočna Flandrija.
Rincón Tío Tamal, Zentla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 631 m.
Sint-Niklaas (arondisman)
Karakteristike
Arondisman Sint-Niklaas prostire se na zapadu zemlje po Regiji Flandriji na površini od 474,6 km² na kojoj živi 256,089 stanovnika.
El Amarillo, Amatitán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 855 m.
Santa Teresa, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Los Llanos, Pijijiapan
Los Llanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
El Pach, Tenejapa
El Pach je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tenejapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1387 m.
Los Llanos, Pijijiapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Sint-Niklaas (arondisman)
Administrativna podjela
Teritorij arondismana je administrativno podjeljen na 7 općina, a administrativni centar arondismana je grad Sint-Niklaas u kom je 2021. živjelo 79,357 stanovnika.
Ellsworth, Minnesota
Elsvort je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 463, što je 77 (-14,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Coloradas de los Chávez, Guadalupe y Calvo
Coloradas de los Chávez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 396 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2166 m.
El Zecna, Hermenegildo Galeana
El Zecna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Hermenegildo Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 903 m.
Breda Azzolini, Cremona
Breda Azzolini je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Stazione di Lesegno, Cuneo
Stazione di Lesegno je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Lacanuy, Hermenegildo Galeana
Lacanuy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Hermenegildo Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 710 m.
159 Aemilia
159 Aemilia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 124,97 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,098 astronomskih jedinica (AJ).
Asteroid je otkriven 26. januara 1876. godine.
El Cerrito, Amatitán
El Cerrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Amatitán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 886 m.
22-15, Campo Pesquero, Guasave
22-15, Campo Pesquero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Fraccionamiento Electricistas, Córdoba
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 867 m.
22-15, Campo Pesquero, Guasave
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
San Rafael, Coahuayutla de José María Izazaga
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coahuayutla de José María Izazaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 519 m.
Liège (arondisman)
Arondisman Liège (francuski: Arrondissement de Liège, nizozemski: Arrondissement Luik)) je jedan od 43 Belgijskih arondismana i jedan od 4 u Provinciji Liège.
Karakteristike
Arondisman Liège se prostire na istoku zemlje, po Valoniji na površini od 796.9 km² na kojoj živi 624,474 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij arondismana je administrativno podjeljen na 24 općina, a administrativni centar arondismana je grad Liège u kom je 2021. živjelo 196,296 stanovnika.
Rancho Viejo, Coalcomán de Vázquez Pallares
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 537 m.
1590 Tsiolkovskaja
1590 Tsiolkovskaja je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 13,27 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,229 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 4,347 stepeni, a orbitalni period iznosi 1216,318 dana (3,330 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,156. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,70 a geometrijski albedo 0,209.
Asteroid je otkriven 1. jula 1933. godine.
El Cisne, Cadereyta Jiménez
El Cisne je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Cadereyta Jiménez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
El Romance, Jaral del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1733 m.
Hrom(IV) oksid
Hrom(IV) oksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 88,027 Da.
Ivan Amulić
Ivan Amulić, Ivo (Kostanje kod Splita, 11. ožujka 1911. — Zagreb, 26. kolovoza 1973.), hrvatski političar, član KPH i prvi predsjednik NOO Splita od 6. travnja 1942. godine.
Rodio se u siromašnoj poljodjelskoj obitelji. Od 1929. do 1935. radio je u Seraingu (Belgija) kao rudar i građevinski radnik. Tamo se učlanio u KP Belgije i postao član sekretar Saveza revolucionarnih radnika i seljaka iz Jugoslavije u Belgiji.
Godine 1935. odlazi u Moskvu na Lenjinov univerzitet, a dvije godine kasnije vraća se u Jugoslaviju i pridružuje KPJ u Dalmaciji. Godine 1940. izabran je u CK KPH.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata među glavnim je organizatorima oružane borbe u Dalmaciji protiv okupatora i domaćih kvislinga te se istakao u učvršćivanju rada KPH u Dalmaciji. U ime PK KPH rukovodio je organiziranjem Splitskog partizanskog odreda, a bio je i prvi predsjednik NOO Splita (1942.). Od 1943. do kraja NOB-a obavljao je odgovorne funkcije u organima KPH na Kordunu, Baniji i u Slavoniji. Nakon rata bio je član vlade NRH, pomoćnik saveznog sekretara za rad, zastupnik u Saboru SRH, član CK KPH i rukovodilac nekoliko republičkih ustanova.
San Antonio, Tenejapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2092 m.
Colonia Agua Fría, Córdoba
Colonia Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Córdoba.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 973 m.
Brebbia, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3063 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
El Cazón, Zentla
El Cazón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zentla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 941 m.
Căpruța, Bârzava
Căpruța je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Bârzava.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 348 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
La Batalla, Pijijiapan
La Batalla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Hyde, Greater Manchester
Administrativno podpada pod metropolitanski borough Tameside.
Geografske karakteristike
Hyde koji leži udaljen 11 km istočno od centra Manchestera i oko 8 km jugoistočno od Stockporta tokom historije bio je dio grofovije Cheshire. Od susjednog Dentona razdvaja ga rijeka Tame, koja svojim tokom formira najveći dio historijske granice između Cheshira i Lancashira.
Historija
Njegovo ime derivat je od riječi hide što je nekad bila mjera za površinu (odgovara otprilike površini od nekih 48 hektara).
U grad je izrastao za industrijske revolucije tokom 19. vijeka. Još krajem 18. vijeka Hyde je bio selo od par kuća poredanih duž ulice Red Pump u parohiji Stockport. U to vrijeme su i njegova današnja predgrađa kao Gee Cross bila mnogo veća pa se ime Hyde koristilo samo imanja duž Rijeke Tame. U čitavom distriktu je 1801. živjelo samo 3.500 stanovnika.
Rast Hydea bio je povezan sa proizvodnjom pamučnih tkanina. Izgleda da se ime Hyde počelo koristiti tek od 1830. Mjesto je prvu anglikansku crkvu podiglo 1832. Rastu Hydea posebno je pomogla izgradnja kanala Peak Forest koji je otvoren 1800.
Željeznica je stigla do centra grada 1858., ali su njegova predgrađa Godley i Newton imala željezničke kolodvore sa linijama za Manchester i Sheffield još od 1841. Prije tog razdoblja, Hyde se služio makadamskim cestama prema Manchesteru i Stockportu.
Božidar Vinković
Zajedno s karlovačkim oporbenjacima iz saborskih klupa Edom Lukinićem i Božom Vinkovićem bio je na čelu demonstranata koji su srpnja 1908. prosvjedovali u Karlovcu protiv omraženog hrvatskog bana Pavla Raucha kad je posjetio Karlovac. Posljedica prosvjeda bila je da je gradonačelnik Ivan Banjavčić zbog nesmotrene potpore koju je dao omraženom banu bio prisiljen demisionirati.
San Pedro de Chinatú, Guadalupe y Calvo
San Pedro de Chinatú je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 540 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2552 m.
Vedran Rožić
Vedran Rožić (Trogir, 2. studenog 1954.) je bivši hrvatski nogometaš, igrač Hajduka i jugoslavenski reprezentativac, nogometni trener i političar.
Igračka karijera u Hajduku
Karijeru je započeo u lokalnom trogirskom klubu NK Slaven, a potom pristupa juniorima Hajduka. Prvi službene nastup u prvoj momčadi Hajduka imao je sa 17 godina na utakmici protiv Crvene Zvezde u Splitu. Prvi put je, na prvoligaškoj utakmici, nastupio za Hajduk 5.11.1972. na gostovanju u Tuzli, protiv Slobode. Bio je najmlađi član Ivićeve "zlatne" generacije, te posljednji igrač te generacije koji je ostao igrati u Hajduku (ne računajući desetak utakmica koje je Luka Peruzović odigrao u jesen 1986., na koncu karijere, po povratku iz Belgije) i posljednji u nizu kapetana Hajduka iz te generacije. Spada među igrače koji su odigrali najviše utakmica u Hajdukovom dresu. Ukupno je za Hajduk odigrao 595 utakmica i postigao 12 pogodaka, od toga ukupno 304 prvoligaških mečeva u kojima je postigao dva gola. Kao igrač, s Hajdukom je osvojio 3 prvenstva Jugoslavije (1974., 1975. i 1979) i 5 puta kup (1973., 1974., 1976., 1977. i 1984). Za Hajduk je odigrao veliki broj međunarodnih kup utakmica protiv vrhunskih protivnika (St.Étienne, PSV, Atlético Madrid, Arsenal, HSV, Stuttgart, Valencia, Sparta Prag, Honved, Bordeaux, Universitatea, Tottenham Hotspur i drugi), a najveći uspjeh postigao je u sezoni 1983/84 plasmanom u polufinale Kupa UEFA (Hajduk - Tottenham 2:1, 0:1). Za jugoslavensku reprezentaciju (1978.–83.) odigrao je 10 utakmica; prvi put je nastupio 1978. protiv Irana (0 : 0) u Teheranu, a posljednji put 1983. protiv Švicarske (2 : 0) u Baselu.
Egzil u Australiji
U ljeto 1984., u pauzi između dva prvenstva, prihvatio je poziv kluba hrvatskih iseljenika Croatia Sydney da ode u Australiju na dva mjeseca i nastupa za njih kao gost igrač. Kako je Rožić i to vrijeme bio kapetan Hajduka, jugoslavenski reprezentativac i smatran u svakom pogledu uzornim igračem, a Croatia Sydney bila klub koji je službena jugoslavenska politika smatrala uporištem ekstremne emigracije i mediji nazivali ustaškim, njegov je odlazak izazvao veliki skandal, navukao je na sebe bijes državnih organa i javnih glasila, pa se nije mogao vratiti u zemlju, nego je narednih šest godina ostao u Australiji, kao igrač i trener Croatije s kojom je 1987. osvojio kup Australije. 1988. Croatia je igrala finale doigravanja elitne lige Australije (tadašnja NSL liga), izgubivši na penale, nakon 2:2 u regularnom vremenu.
Djelatnost nakon prestanka aktivnog bavljanja nogometom
U Hrvatsku se vratio 1990., prustupio HDZ-u i uključio u politiku. Postao je član upravnog odbora Hajduka, a 1992. i direktor kluba. Upravljao je klubom u uspješnom razdoblju tijekom kojega su osvojena 3 hrv. prvenstva (1992., 1994. i 1995.) i 2 kupa (1993. i 1995.), a u sezoni 1994./95. Hajduk je igrao u četvrtfinalu Lige prvaka (izgubio od Ajaxa). Zatim je postao direktor reprezentacije Hrvatske i sudjelovao u osvajanju brončane medalje na SP-u u Francuskoj 1998. Član Izvršnog odbora HOO-a od 1992. do 1996. Direktor Hajduka bio je do 2000. godine, kada je s nekolicinom drugih najviših čelnika kluba (Ivan Buljan, Bartol Kaleb, Nadan Vidošević, Ivica Šurjak) optužen za utaju poreza od 4,5 milijuna njemačkih maraka i milijun dolara, te je neko vrijeme proveo i u pritvoru. 2004. izabran je, na listi HDZ-a, za gradonačelnika Trogira, a 2008. za saborskog zastupnika. Dana 28. srpnja 2011. ukinut mu je zastupnički imunitet kako bi se protiv njega mogao pokrenuti kazneni postupak za malverzacije u Hajduku u vrijeme dok je bio direktor kluba, pod sumnjom da je iznos od 635.000 tadašnjih njemačkih maraka uzeo iz blagajne Hajduka te zadržao taj novac, a od blagajnika tražio da se upiše kako je taj novac dan za "posebne namjene". Uz Rožića optuženi su i Ivan Buljan, bivši direktor Hajduka, kao i bivši financijski direktor Bartul Kaleb, da su iz kluba izvukli oko 25 milijuna tadašnjih njemačkih maraka. Prema optužbi, oko sedam milijuna maraka Buljan i Rožić zadržali su za sebe a oko 18 milijuna završilo je u crnoj blagajni. Optuženi su također i da su oko 100 tisuća kuna isplatili nekim tvrtkama bez obveze da ovi taj novac i vrate. Tijekom istrage proveli su 20 dana u pritvoru.
Alfred Rosenberg
Alfred Ernst Rosenberg (Tallinn, 12. siječnja 1893. – Nürnberg, 16. listopada 1946.), njemački nacistički političar i ideolog nacizma. Rosenberg se s Hitlerom upoznao preko Dietricha Eckarta, a za trajanja političke karijere držao je nekoliko važnih političkih funkcija u Trećem Reichu. Rosenberg je bio šef Vanjskopolitičkog ureda NSDAP-a za cjelokupnog trajanja nacističkog režima (1933. – 1945.), a od 1934. godine pa do kraja rata vodio je i tzv. "Rosenbergov ured" (njemački: Amt Rosenberg), posebno tijelo zaduženo za kulturnu politiku i nadzor. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, Rosenberg je bio Reichov ministar za okupirane istočne teritorije (1941. – 1945.). Nakon rata, suđeno mu je u Nürnbergu, gdje je osuđen za zločine protiv mira, planiranje, pokretanje i vođenje agresorskog rata, ratne zločine i zločine protiv čovječnosti. Osuđen je na smrt i pogubljen u Nürnbergu 16. listopada 1946. godine.
Kao autor ključnog djela nacističke ideologije, Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts (1930.; srpskohrvatski: Mit dvadesetog vijeka), Rosenberg se smatra tvorcem mnogih ključnih postulata nacizma, uključujući i rasnih teorija, ideje o progonu Židova, Lebensrauma, odbacivanja Versajskog sporazuma, te koncepta "degenerične umjetnosti", koji je odbacivao svu modernu umjetnost. Poznat je i kao žestok protivnik kršćanstva, igravši važnu ulogu u razvoju njemačkog nacionalističkog pozitivnog kršćanstva.
Vedran Rožić
Igrački profil
Počeo je karijeru na mjestu lijevog braniča, u paru s Džonijem, nakon što je definitivno bilo jasno da je karijera Marina Lemešića, uslijed teške ozljede, prerano okončana. U punoj igračkoj zrelosti, nakon odlaska Holcera u inozemstvo, igrao je libera. Iako na izgled spor, to je kompenzirao izvanrednom nogomentom inteligencijom, pregledom i osjećajem za igru, a odlikovao se i mirnoćom, staloženošću, te suptilnom tehnikom, neuobičajenom za obrambenog igrača.
Colli sul Velino, Rieti
Colli sul Velino je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 524 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
Alfred Rosenberg
Obitelj
Alfred Rosenberg rođen je 12. siječnja 1893. godine u Revalu (danas Tallinn, glavni grad Estonije), koji je tada bio dio Estonske gubernije Ruskog Carstva. Njegova majka Elfriede (rođena Siré), koja je bila francusko-njemačkog porijekla, bila je kći Louise Rosalie (rođene Fabricius), rođene 1842. godine nedaleko od Leala (Estonija), i željezničkog službenika Friedricha Augusta Siréa, rođenog 1843. godine u Sankt Peterburgu. Rođena u istom gradu i krizmana sa 17 godina u Revalu 1885. godine, Elfriede Siré udala se za Woldemara Wilhelma Rosenberga, bogatog trgovca iz Revala, u Luteranskoj crkvi svetog Petra i svetog Pavla u Sankt Peterburgu 1886. godine. Njegov djed s očeve strane, Martin Rosenberg, bio je vrsni obučar i starješina svog ceha. Rođen je u Rigi 1820. godine i vjerojatno je bio latvijskog porijekla, a u Reval se preselio tokom 1850-ih, gdje je upoznao Julie Elisabeth Stramm, rođenu 1835. godine u Jördenu. Njih su se dvoje vjenčali u njemačkoj župi sv. Nikole u Revalu 1856. godine. Rosenbergova je majka preminula dva mjeseca poslije njegova rođenja.
Mađarski židovski novinar Franz Szell, koji je tada izgleda stanovao u Tilsitu (tada Pruska, danas Sovjetskt u Kalinjingradskoj oblasti), proveo je godinu dana istražujući latvijske i estonske arhive prije nego je objavio otvoreno pismo 1936. godine, uz kopije koje su osobno primili Hermann Göring, Joseph Goebbels, ministar vanjskih poslova Konstantin von Neurath i drugi, u kojem je optužio Rosenberga da nema "ni kap njemačke krvi" u svojim venama. Szell je napisao da su među Rosenbergovim precima tamo "Latvijci, Židovi, Mongoli i Francuzi". Zbog ovoga pisma, litvanske su vlasti deportirale Szella 15. rujna 1936. godine. Točno godinu dana od deportacije, 15. rujna 1937. godine, Szell je ponovio svoje tvrdnje u tekstu koji je izašao u vatikanskom časopisu L'Osservatore Romano. Iako nikada nije verificiran, Szellov je tekst važan dio priče o Alfredu Rosenbergu; prema danas dostupnim izvorima, Rosenberg doista jest bio Baltički Nijemac s francuskim, a vjerojatno i estonskim i latvijskim korijenima, ali nikakvi dokazi o njegovom navodnom židovskom porijeklu nisu pronađeni.
Obrazovanje i rana karijera
Mladi Rosenber maturirao je u Petri-Realschule (današnja Srednja tehnička škola u Tallinnu), nakon čega je studirao arhitekturu na Politehničkom institutu u Rigi i inženjerstvo na Visokoj tehničkoj školi u Moskvi, gdje je i doktorirao 1917. godine. Tokom boravaka kući u Revalu, Rosenberg je pohodio umjetnički studio slavnog estonskog slikara Antse Laikme, a iako je navodno pokazivao talent, nema dokaza da je ikada izlagao.
Tokom njemačke okupacije Estonije 1918. godine, Rosenberg je radio kao profesor u Gimnaziji Gustava Adolfa. Dana 30. studenog održao je svoj prvi govor o judeoboljševizmu u Kući Bratstva crnih glava, samo dva dana nakon početka Estonskog rata za nezavisnost. Ubrzo je emigrirao u Njemačku zajedno s njemačkim vojnicima u povlačenju; s njim je bio i Max Scheubner-Richte, koji će biti svojevrsni mentor Rosenbergu i njegovoj ideologiji. Stigavši u München, Rosenberg je objavljivao tekstove u časopisu Völkischer Beobachter (srpskohrvatski: Narodni promatrač), čiji je izdavač bio nacistički pjesnik Dietrich Eckart. U ovo je doba Rosenberg već bio formirani antisemit – uvelike pod utjecajem djela Die Grundlagen des neunzehnten Jahrhunderts (srpskohrvatski: Temelji devetnaestog vijeka) autora Houstona Stewarta Chamberlaina, jednog od ključnih protonacističkih djela koje je oblikovalo njihove rasnu teorije – i antikomunist. Rosenberg je ubrzo postao jedan od najranijih članova Njemačke radničke partije (DAP) – koja će kasnije postati Nacionalsocijalistička njemačka radnička partija (NSDAP) – pridruživši se u siječnju 1918. godine, čak osam mjeseci prije nego se stranci pridružio Adolf Hitler. Neki historičari navode da je Rosenberg, kao i Eckart, bio član zloglasnog Društva Thule, međutim Nicholas Goodrick-Clarke stipulira kako su bili samo gosti na sastancima. Nakon što je Völkischer Beobachter postao službeno glasilo nacističke strane 1920. godine, Rosenberg je 1923. godine postao njegov urednik. Rosenberg je također bio član Organizacije za obnovu (njemački: Aufbau Vereinigung), urotničke organizacije Bijelih Rusa koja je imala ključan utjecaj na formiranje nacističke ideologije.
Rosenberg je bio simpatizer Mehmeda Talaata i njegovog Odbora unije i napretka, koji su bili odgovorni za Armenski genocid, tvrdeći također da je postojala "namjerno židovska politika koja je oduvijek štitila Armence" i da su "tokom svjetskog rata, Armenci špijunirali protiv Turske, slično kao i Židovi protiv Njemačke".
Nacistička stranka
Godine 1923., nakon neuspjelog Pivničkog puča, Hitler, koji je bio zatvoren zbog izdaje, imenovao je Rosenberga vođom nacističkog pokreta. Hitler je u kasnijim godinama u privatnoj korespondenciji rekao da je imenovanje Rosenberga, kog je smatrao slabim i lijenim, bio strateški potez; Hitler nije želio da privremeni vođa nacista postane previše popularan ili gladan moći, jer osoba s ijednom od te dvije odlike vjerojatno ne bi htjela ponovo prepustiti vlast Hitleru nakon odsluženja kazne. Međutim, u to doba Hitler nije imao nikakvog razloga vjerovati da će biti pušten u kratkom roku, a sam Rosenberg nije djelovao slabim, tako da je moguće da su ovi kasniji komentari moguće bili odraz Hitlerovog naknadnog nezadovoljstva načinom na koji je Rosenberg vodio pokret u njegovom odsustvu.
Dana 1. siječnja 1924. godine, Rosenberg je osnovao Velikonjemačku narodnu zajednicu, frontovsku organizaciju nacističke stranke. Sa sjedištem u Münchenu, zajednica nije imala velik doseg izvan Bavarske, rodnog mjesta nacionalsocijalizma, te je postala utočište za lokalne naciste. Istaknuti članovi zajednice bili su Max Amann, Phillip Bouhler, Hermann Esser, Franz Xaver Schwarz i Julius Streicher. Rosenberg, jedan od najmanje karizmatičnih nacističkih vođa i osoba bez ikakvih kvaliteta vođe, ubrzo je izguran od strane Streichera, mnogo okrutnije i napadnije osobe, koji je izabran za predsjednika zajednice 9. srpnja 1924. godine s Esserom, koji je također bio nasilnički nastrojen, kao potpredsjednikom. Godine 1929., Rosenberg je osnovao Militantnu ligu za njemačku kulturu. Kasnije je utemeljio i tzv. "Institut za istraživanje Židovskog pitanja", prvi ogranak planirane Visoke škole NSDAP-a, čiji je cilj bila identifikacija i napad na židovske utjecaje na njemačku kulturi, ali i ispisivanje historije judaizma iz radikalno nacionalističke perspektive. Godine 1930. izabran je za zastupnika u Reichstagu, funkcija koju će zadržati sve do pada nacističkog režima. Iako je prvotno izabran kao zastupnik s izborne liste, od 1933. godine služio je kao predstavnik 33. izborne jedinice, Hessena. Također 1930. godine, objavio je i svoju knjigu o rasnoj teoriji, Der Mythus des 20. Jahrhunderts (srpskohrvatski: Mit 20. vijeka), koja se bavila ključnim pitanjima nacističke ideologije, uključujući i "Židovsko pitanje". Sam Rosenberg opisao je ovu knjigu kao nastavak gore spomenute knjige Houstona Stewarta Chamberlaina. Iako je do 1945. godine knjiga prodana u više od milijun primjeraka, njezin stvarni utjecaj na nacističku ideologiju ostaje predmetom debate. Često se navodi kako je knjiga službeno hvaljena od strane nacističkih vlasti, međutim kako je u stvarnosti malotko pročitao dalje od prvog poglavlja ili uopće smatrao knjigu razumljivom. Hitler ju je opisao kao "materiju koju nitko ne razumije" i bio je kritičan prema njezinom pseudoreligioznom tonu.
Rosenberg je pomogao uvjeriti Hitlera, čiji su rani govori bili mahom fokusirani na osvetu protiv Francuske i Britanije, kako je komunizam ozbiljna prijetnja Njemačkoj. Tzv. "judeoboljševizam" postao je važna meta nacističke ideologije tokom 1920-ih godina.
U studenom 1932. godine, Rosenberg je prisustvovao Voltinoj konferenciji o Europi, koja se održala u Rimu. Britanski historičar Sir Charles Petrie upoznao je Rosenberga na toj konferenciji i bio zgrožen; Petrie je bio katolik te se snažno protivio Rosenbergovim antižidovskim i antikatoličkim sentimentima.
Naredne godine, nakon što su nacisti došli na vlast, Rosenberg je u travnju postao šef Vanjskopolitičkog ureda NSDAP-a, a 2. lipnja 1933. godine imenovan je i Reichsleiterom, što je bio drugi politički čin po važnosti u hijerarhiji NSDAP-a. U svibnju iste godine posjetio je i Britaniju kako bi odao dojam da nacisti neće predstavljati prijetnju te kako bi ojačao veze između novog režima i Imperija. Posjet je bio notorni neuspjeh. Kada je Rosenberg položio vijenac s nacističkom svastikom na slavni Cenotaph, član Laburističke stranke ga je sasjekao i kasnije bacio u Temzu, za što ga je sud kaznio s 40 šilinga kazne.
U listopadu 1933. godine, Rosenberg je postao članom Akademije za njemačko pravo, čiji je osnivač bio Hans Frank. Dana 27. siječnja 1934. godine Hitler je imenovao Rosenberga "Führerovim predstavnikom za nadzor intelektualnog i ideološkog obrazovanja NSDAP-a", što će biti temelj Rosenbergovog ureda.
Ratne aktivnosti
Nakon postepenog uspona po hijerarhiji nacističke stranke i sticanja statusa službenog stranačkog ideologa, Rosenberg je 1940. godine postao ravnateljem Visoke škole NSDAP-a, iz koje će ubrzo proizaći i Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg (srpskohrvatski: Odred Reichsleitera Rosenberga), osnovan s ciljem pljačke umjetnina i kulturnih dobara. ERR je bio posebno aktivan u Parizu, gdje su pljačkali umjetnine u vlasništvu bogatih židovskih obitelji poput Rothschilda ili poznatog trgovca umjetninama Paula Rosenberga. Hermann Göring koristio se ERR-om kako bi pljačkao umjetnine za svoju osobnu zadovoljštinu. Stvorio je i Posebni odred za glazbu (njemački: Sonderstab Musik) koji je pljačkao najkvalitetnije instrumente, koji su kasnije trebali biti premješteni u budući univerzitet koji se trebao osnovati u Linzu. Sonderstab Musik je zapravo dobio naredbu da pljačka svu imovinu iz domova židovskih obitelji u Njemačkoj i svim zemljama pod njemačkom okupacijom, a svaki pronađeni instrument ili notni zapis odmah su slali u Berlin.
Reichov ministar za okupirane istočne teritorije
Nakon početka njemačke invazije na Sovjetski Savez, Alfred Rosenberg postao je Reichov ministar za okupirane istočne teritorije (njemački: Reichsministerium für die besetzten Ostgebiete), 17. srpnja 1941. godine. Alfred Meyer bio je njegov zamjenik te ga je predstavljao na Konferenciji u Wannseeu. Na konferenciji je, na Rosenbergov zahtjev, bio i Georg Leibbrandt, još jedan službenik novog ministarstva.
U svojstvu ministra, Rosenberg je Hitleru predstavio svoj plan za reorganizaciju okupiranih područja na Istoku, predloživši uspostavu novih administrativnih jedinica koje bi zamijenile dotadašnje sovjetske jedinice te uspostavu četiri nova Reichskommissariata. Oni su bili:
Iako je Rosenberg vjerovao kako su svi narodi Sovjetskog Saveza niži ljudi zbog svojih komunističkih uvjerenja, te su ideje imale za cilj potaknuti određene oblike neruskih nacionalističkih pokreta i promoviranje interesa za bolju budućnost Arijevaca, sukladno s geopolitičkim planom znanim kao "Lebensraum im Osten". Ti bi pokreti predstavljali blokadu pri ekspanziji sovjetskog utjecaja prije konačne vojne eliminacije komunizma i boljševizma.
Sukladno ovim planovima, Wehrmacht je gotovo odmah nakon invazije i okupacije sovjetskih republika implementirao dva od predložena četiri Reichskommissariata - Ostland i Ukrajinu - za čije su čelnike postavljeni Hinrich Lohse, odnosno Erich Koch. Organizacija ovih administrativnih jedinica dovela je Rosenberga u sukob s SS-om oko tertmana Slavena pod njemačkom okupacijom. Kao glavni nacistički ideolog, Rosenberg je smatrao da su Slaveni Arijevci, iako ne na istoj razini kao i Nijemci. Rosenberg se često žalio Hitleru i Himmleru zbog tretmana nežidovskih naroda na Istoku. Čak je predložio osnivanje manjih nacionalnih država koje su trebale biti Velika Finska, Baltika, Ukrajina i Kavkaz.
Dana 18. studenog 1941. godine, Rosenberg je rekao sljedeću stvar o tzv. "Židovskom pitanju":
"Na istoku još uvijek živi nekih šest milijuna Židova, a ovo pitanje može biti riješeno samo biološkim istrebljenjem cjelokupnog židovstva u Europi. Židovsko će pitanje za Njemačku biti riješeno kada posljednji Židov napusti njemački teritorij, a za Europu će biti riješeno kada niti jedan Židov više ne bude stajao na europskom kontinentu sve do Urala... I s tim ciljem, nužno je potjerati ih preko Urala ili, u suprotnome, potpuno ih istrijebiti."
Zanimljivo je kako je Rosenberg na Nürnberškom procesu, a unatoč ovim izjavama i činjenici da su Meyer i Leibbrandt bili u Wannseeu kao njegovi delegati, rekao kako nije znao za Holokaust.
Ratna propaganda
Kako je cilj invazije Sovjetskog Saveza bilo nametanje Novog poretka, tu se, u esenciji, radilo o osvajačkom pohodu. No, njemačko je propagandno djelovanje, čiji je cilj bilo pridobivanje ruskog naroda, bilo u najboljem slučaju nekonzistentno. Alfred Rosenberg bio je jedan od rijetkih nacističkih čelnika koji se aktivno zalagao za poticanje antikomunističkih sentimenata među okupiranim narodima na Istoku. Fokus njegovih napora bili su neruski teritoriji, poput Baltika i Ukrajine; međutim, simpatizeri Ruske oslobodilačke armije uspjeli su ga, barem donekle, pridobiti.
Između ostalog, Rosenberg je izdao seriju postera i plakata koji su najavljivali kraj sovjetskih kolektivnih farmi (kolhoza). U veljači 1942. godine idao je i Agrarni zakon kojim je poništio sve sovjetske poljoprivredne propise i obnovio obiteljske farme za one koji su bili voljni surađivati s nacističkim okupatorima. Međutim, dekolektivizacija se direktno kosila s ratnim potrebama za proizvodnjom hrane, tako da je Hermann Göring osobno zahtijevao povratak kolektivne poljoprivrede, ali s promijenjenim imenom. Sam Hitler nazvao je preraspodjelu zemljišta "glupom".
Izdana je i cijela serija vojnih plakata koja je pozivala na pomoć u tzv. Bandenkriegu, ratu protiv sovjetskih partizana, međutim i to je na kraju stvorilo više problema za Nijemce nego što ih je riješilo. Plakati koji su pozivali na "volonterski" rad, s parolama poput "Dođite raditi s nama da skratimo rat", skrivali su odvratnu realnost s kojom su se suočavali ruski radnici u Njemačkoj. Rosenberg je primijetio kako je velik dio (potencijalnih) "volontera" otišao u partizane, tako da su Nijemci u konačnici morali silom pribavljati radnu snagu na Istoku.
Još jedna Rosenbergova propagandna inicijativa bila je tzv. kampanja za "Slobodni Kavkaz", a bila je čak i relativno uspješna u odnosu na ostale, s obzirom na to da je privukla brojne narode u tzv. Istočne legije (njemački: Ostlegionen), međutim ispostavilo se kako to nije imalo nikakvog posebnog značaja za tijek rata na Istočnom frontu.
Suđenje i pogubljenje
Rosenberg je osuđen na smrt i pogubljen zajedno s ostalim osuđenicima u Nürnberškom zatvoru tokom jutra 16. listopada 1946. godine. Njegovo je tijelo, zajedno s ostalim pogubljenim osuđenicima i onim Hermanna Göringa, kremirano na Istočnom groblju u Münchenu, a pepeo je posut u rijeci Isar.
Zaključak procesa bio je taj da je Rosenberg imao ključnu ulogu u formiranju nacističke ideologije i filozofije. Zaključci su oprimjereni sljedećim stavkama: njegova knjiga, Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts, objavljena 1930. godine, u kojoj je poticao mržnju prema "liberalnom imperijalizmu" i "boljševičkom marksizmu"; širenje ideje o Lebensraumu tokom ratnih godina; omogućavanje progona kršćana i Židova; i protivljenje Versajskom sporazumu.
Prema Josephu Kingsburyju-Smithu, koji je pratio suđenje kao novinar INS-a, Rosenberg je bio jedini osuđeni koji je, kada su ga na vješalima upitali ima li kakve posljednje riječi, kratko i jednostavno odgovorio s: "Ne".
Nacistička ideologija i Rosenbergove ideje
Međutim, pitanje Rosenbergovog stvarnog utjecaja unutar stranke ostaje vrlo kontroverzno. Smatralo se da mu nedostaju karizma i političke vještine ostalih stranačkih čelnika, te kako je bio donekle izoliran. U nekim svojim govorima, Hitler je, činilo se, bio vrlo blizak Rosenbergovim idejama, odbacujući tradicionalno kršćanstvo kao religiju temeljenu na judaizmu, preferirajući etnički i kulturno čistu "Rasu" čija je sudbina dodijeljena njemačkom narodu od strane "Providnosti". No, Hitler je jasno odbacivao Rosenbergove duhovne poglede na rasu te se fokusirao na biološke poglede.
Nakon Hitlerovog dolaska na vlast, Rosenberg je želio ujediniti sve crkve u jedinstvenu organizaciju koju bi lako kontrolirao i njome manipulirao. Stavio se u poziciju čovjeka koji će spasiti pozitivno kršćanstvo od potpune propasti zbog djelovanja ateističkih, antiteističkih komunista iz Sovjetskog Saveza. Ovo je bilo posebno vidljivo neposredno prije i odmah nakon izbora 1932. godine; Hitler je želio ostaviti dojam da nije prijetnja temeljnim kršćanskim denominacijama i tako konsolidirati moć.
Neki nacistički čelnici, poput Martina Bormanna, bili su antikršćanski nastrojeni i, stoga, gajili simpatije prema Rosenbergu. Nakon što su došli na vlast, Hitler i većina nacističkih čelnika htjeli su ujediniti u kršćanske denominacije u tzv. "pozitivno kršćanstvo". Hitler je privatno osuđivao mistične i pseudoreligiozne ideje kao "besmislice", vjerujući kako je nacizam temeljen na znanosti i kako treba izbjegavati mistične i kultističke prakse. Međutim, Joseph Goebbels i on složili su se da bi nakon Endsiega (srpskohrvatski: "Konačna pobjeda") Crkva Reicha trebala evoluirati u njemačku socijalnu evolucionističku organizaciju i proklamirati kult rase, krvi i borbe, umjesto Iskupljenja i Mojsijevih Deset zapovijedi, koje su smatrali zastarjelima i židovskima.