cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filip Lončarić
Karijeru je započeo u Dinamu kao dijete, na mjestu beka, ali pošto su treneri vidjeli da nema budućnosti na tom mjestu, pokušali su ga staviti na gol. To se pokazalo kao dobar potez, jer je Filip brzo napredovao. Na vrata prve momčadi je stao protiv najvećeg Dinamovog rivala, Hajduka, zbog ozljede prvog vratara Ivana Turine. Primio je dva gola, oba iz jedanaesterca. Od tada se ustalio na golu prve momčadi.
Lončarić je branio za hrvatsku U-21 reprezentaciju. Odlikuju ga dobri refleksi i izlasci jedan na jedan te istrčavanja na nabacivanja.
Domnall Brecc
Domnall Brecc (Dyfnwal Frych; Donald the Freckled; doslovno: Domnal Pjegasti) (? - Strathcarron, 642) bio je kralj Dalriade u suvremenoj Škotskoj, od oko 629. do 642. Bio je sin Eochaid Buidea.
Prvi zapis o njemu navodi godinu 622. kada je, po Analima Tigernacha, sudjelovao u bitci kod Cend Delgthen (vjerojatno istočna Irska) kao saveznik Conall Guthbinna iz Clann Cholmáina. To je jedina poznata borba u kojoj se Domnall Brecc borio na pobjedničkoj strani.
Domnall je potom prekinuo savez Dalriade sa Cenél Conaillom, klanom Uí Néill. Potom je pretrpio četiri poraza. U Irskoj su Domnall i njegov saveznik Congal Cáech od Dál nAraidija poraženi od Domnall mac Áedoa iz Cenél Conailla, Velikog kralja, u bitci kod Mag Ratha. Godine 635. i 638. su ga porazili Pickti, a konačno je 642. poginuo na at Strathcarronu kada je poražen od Eugeina I od Alt Cluta.
Domnallov sin Domangart mac Domnaill je kasnije postao kralj Dál Riate, a od njega su poticali kasniji kraljevi Cenél nGabráina. Imao je i sinove Cathasacha (? - cca. 650), a poznat je je istoimeni unuk (Cathasach, ? - cca. 688).
Bozzolane, Padova
Bozzolane je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Iransko-ruski ratovi
Iransko-ruski ratovi prvenstveno se odnose na niz oružanih sukoba između Rusije i Irana tokom novog vijeka. Ranije, drevni Rusi (Varjazi) poduzimali su ograničene pohode u kaspijskoj regiji još u srednjem vijeku. Oružani sukobi većeg inteziteta nastavili su se i kroz 20. vijek u kontekstu britansko-ruskog (kasnije sovjetskog) saveza, te nižeg inteziteta na graničnim područjima tokom iranske ustavne revolucije i Hladnog rata.
Batoprazin
Batoprazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 230,262 Da.
Pacifički sjeverozapad
Pri definiranju, u regiju se uvijek uključuju kanadska pokrajina Britanska Kolumbija i američke savezne države Washington i Oregon. Često se uključuju i jugoistočna Aljaska, Idaho, zapadna Montana i najsjeverniji dijelovi Kalifornije.
Rozel, Kansas
Rozel je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Kairos
Kairos (grč. καιρός, Kairós) bog je sretnoga trenutka, najmlađi Zeusov sin.
Karakteristike
U trogirskom reljefu iz 4. st. pne. prikazan je kao goli mladić s čuperkom za koji ga treba u pravi čas zgrabiti i tako uloviti sretnu priliku, inače će ona zauvijek pobjeći, jer Kairos je uvijek u žurbi. Reljef je vjerojatno napravljen po uzoru na Lizipov kip iz 3. st. pne., a čuva se u trogirskom samostanu sv. Nikole.
Epigram
Sačuvan je Pozidipov epigram iz 3. st. pne. koji opisuje Kairosa i Lizipov kip:
thumb|Kairos-Relief von [[Lysippos, Kopie in Trogir]]
Sveti Jovan Kaneo
Sveti Jovan Kaneo (makedonski: Свети Јован Канео) je mala i vjerojatno najpitoresknija crkva kod ribarskog sela Kaneo u neposrednoj blizini grada Ohrida, na hridi iznad Ohridskog jezera u Republici Makedoniji.
Kairos
Epigram
- A ti, tko si?
Kefej (mitologija)
Kefej ili Cefej (Κηφεύς) može se odnositi na ove ličnosti u grčkoj mitologiji:
Sveti Jovan Kaneo
Crkva je posvećena autoru Evanđelja po Ivanu - sv. Jovanu Teologu. Točan datum izgradnje crkve ostaje nepoznanica, ali dokumenti s pojedinostima o crkvenoj imovini sugeriraju da je sagrađena prije 1447 godine. Arheolozi vjeruju da je crkva izgrađena nešto prije uspona Otomanskog carstva vrlo vjerojatno u 13. st.. Radovi na restauraciji crkve 1963-1964 godine doveli su do otkrića fresaka u kupoli crkve.
Historija crkve
thumb|left|270px|Crkva sv.Jovana Kaneo, iznad Ohridskog jezera Crkva ima tlocrt pravilnog križa. Arhitekt crkve je nepoznat, ali se drži da je on bio pod utjecajem armenske crkvene arhitekture. Crkva je temeljno obnovljena u 14. stoljeću, nešto prije dolaska Turaka u Makedoniju. Za osmanskih vremena crkva je počela propadati, tako da je vjerojatno potpuno napuštena u razdoblju 17. st. - 19. st., zbog toga je propao najveći dio fresaka. Crkva je obnovljena u 19. st., tad su obnovljeni stropovi, dograđen je narteks i izgrađen zvonik. Ove prigradnje su porušene za temeljne restauracije objekta 1963-1964 godine. thumb|right|260px|Pogled na crkvu sv.Jovan Kaneo i Ohridsko jezero Drveni ikonostas koji dijeli unutrašnjost crkve je iz 20. stoljeća. Iz bizantskih vremena je freska Krista Pantokratora (vladara) naslikana u kupoli crkve. Većina ostalih fresaka u crkvi je iz 20. st. iz vremena restauracije objekta. Od freski se ističe ona na kojima je lik ''sv. Klimenta Ohridskog (čiji se manastir, sv. Pantelejmon, nalazi u blizini crkve) u pratnji prvog Ohridskog episkopa sv. Erasma Lihnidskog'' (Ohridskog).
Lavonia, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.156 stanovnika, što je 329 (18,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kairos
Epigram
- Nek' ga zgrabi svatko tko se nađe na mom putu
Neunkirchen (Unterfranken)
Nojnkirhen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Miltenberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.531 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9676143.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Miltenberg Nojnkirhen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Miltenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 329 metara. Površina opštine iznosi 16,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.531 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 92 stanovnika/km².
Емануил Попдимитров
right|thumb|Emanuil Popdimitrov Emanuil Popdimitrov (bugarski: Emanuil Popdimitrov Zahariev; 4.11. 1885, Grujinci, tada u Bugarskoj - 23.5. 1943, Sofija) je bio čuveni bugarski pesnik i književnik.
Attiches
Atiš je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2229 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 333 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 62 m, a minimalnoj 34 m).
Емануил Попдимитров
Rođen je kao šesto dete u porodici sveštenika Dimitra Popzaharieva (bugarski: Dimitъr Popzahariev) i Kane Harizanove. Bio je đak u selu Izvoru, u Bosilegradu i u pedagoškoj školi u Ćustendilu. Studirao je filizofiju na Sofijskom univerzitetu do januara 1907., zatim u Beogradu i Monpelijeu. Radio je kao učitelj u Donjoj Lisini, Donjom Koritenu (1905) i Kazanlaku (1909).
Nikl selenid
Nickel selenide is neorgansko jedinjenje formulom NiSe. Poput mnogih drugih metalnih halkogenida, negov fazni dijagram je komplikovan. Dva druga selenida nikla su poznata, NiSe2 sa piritnom strukturom, i Ni2Se3. NiSe je obično nestehiometrijsko jedinjenje i često se opisuje formuilom Ni1-xSe, sa 0 < x <0.15.
Емануил Попдимитров
1912. je izdao zbirku pesama Sъnяt na lюbovta (San ljubavi). 1913. je radio kao učitelj u Haskovu, a 1915.-1918. kao tumač u armiji tokom Prvog svetskog rata. 1921. je izdao zbirke Svobodni stihove, Stihove i pesni i roman Pred burя (Pred oluju), a 1935. - zbirku Esenni plamъci (Jesanski plamenovi).
U delu Emanuila Popdimitrova je velik uticaj simbolizma.
Botz-en-Mauges
Boc an Mož je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Šole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 666 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 94 metara (maksimalnoj 141 m, a minimalnoj 11 m).
Kralj Hui od Istočnog Zhoua
Kralj Hui od Istočnog Zhoua, bio je posljednji vladar iz drevne kineske dinastije Zhou. Prije nego što je proglašen kraljem, bio je poznat po imenu Gospodar Zhaowen (Zhaowen Jun 昭文君). Vladao je od 255. pne. do 249. pne.
Ropočevo
Ropočevo je naselje u opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2363 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2004 stanovnika).
Istorija
Ropočevo se nalazi severno od sreskog mesta Sopota, upravo između ova dva mesta nema granice, već se iz jednog prolazi u drugo. Sudeći po iskopinama koje se nalaze na mestu „Anatemi“, gde je po predanju nekada postojao manastir, ovde je svakako još vrlo rano moralo biti naselja.
Prve pisane podadke o Ropočevu imamo iz doba austrijske vladavine (1718.-1739.g) kada se ovo selo pominje pod imenom Rapaceva (Robotschevo). Tada je u selu bilo 20 domova. U aračkim spiskovima iz prvih desetina 19. veka pominje se u Vićentijevoj knežini selo Ropočevo, koje je imalo 1818. godine 46 kuća a po popisu iz 1921. godine u selu je bilo 324 kuće sa 1.953 stanovnika.
Najstarije porodice su Ćosovići (Radovanovići), Obradovići i Radosavljevići, čiji su preci došli „od Kosova“ i najpre se nastanili na mestu koje se danas zove Staro Selo, odakle su docnije prešli na današnja mesta, zatim Kovačevići i Vilotijevići. Ostale su porodice docnije dolazile iz raznih krajeva. Do godine 1864. selo nije imalo svoju školu i te godine ju je dobilo (podaci od kraja 1921. godine).
Demografija
U naselju Ropočevo živi 1830 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (38,1 kod muškaraca i 40,7 kod žena). U naselju ima 718 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,29.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Jerko Leko
Jerko Leko (Zagreb, 9. travnja 1980.) je bivši hrvatski nogometni reprezentativac.
Klupska karijera
2000. godine započinje njegova karijera u Dinamu s kojim je i danas emotivno vezan. Neko vrijeme u Maksimiru nisu znali s kakvi talentom raspolažu i Jerko odlazi na posudbu u NK Sesvete. U Dinamo se vraća kao potpun igrač i u sezoni 2001./02. osvaja hrvatski Kup.
U finalu protiv Varteksa, Leko je postigao pogodak te je proglašen za igrača susreta. Dinamo je polako shvatio da neće moći zadržati Leku u svojim redovima i već 2000. godine kijevski Dinamo dovodi ga kao najskupljeg igrača u povijesti kluba.
U prvoj sezoni ukrajinski Dinamo s Lekom osvaja duplu krunu. U veljači 2006. godine Leko je između brojnih opipljivih ponuda odabrao onu iz Kneževine. Trogodišnji ugovor s Monacom potpisao je svega tjedan dana uoči početka SP-a u Njemačkoj. U Monacu se ispočetka nije dobro snašao, većinom zarađujući hrpu žutih kartona, da bi kasnije postao nezamijenjiv među početnih 11. Na 18. rujna 2010. Leko je potpisao 2-godišnji ugovor za turski klub Bucaspor.
U svibnju 2011. potpisao je dvogodišnji ugovor s Dinamom.
Reprezentativna karijera
Leko je s reprezentacijom nastupio na EP-u Portugalu, i to svega 22 minute. Iako nije uvršten u Jozićevu momčad za Japan i Koreju, igrao je u kvalifikacijama. Leko može igrati sve pozicije u veznom redu, te na desnom boku može biti alternacija Dariju Srni.
Debitirao je protiv Mađarske sredinom 2002. godine, a na Svjetskom prvenstvu je odigrao dva susreta, ukupno 78 minuta.
Klupska
Dinamo Zagreb
Dúnchad mac Conaing
Dúnchad mac Conaing (ili Dúnchad mac Dubáin) (? -654) bio je kralj Dalriade (moderna zapadna Škotska). Bio je suvladar sa Conallom Crandomnom sve dok ga 654. u bitci kod Strath Ethairta nije ubio pikski kralj Talorcan. Postoje kontradiktorni izvori o Dúnchadovom ocu i precima.
Dúnchad mac Conaing se spominje u Senchus fer n-Albanu kao sin Conainga, sina Áedánovog. Nasuprotom tome Synchronisms of Flann Mainistrech navodi ime Dúnchad mac Dubáin kao kralj, dok Duan Albanach navodi Dúngala sa Conallom. Dubán može biti hipokoristična forma imena Dub, odnosno nadimak ("mali crni").
Vjeruje se da je imao sina po imenu Conall Cáel (? - 681), a možda je bio djed ili pradjed Fiannamail ua Dúnchadoa i predak Dúnchad Beca.
Jovan Velimirović
Jovan (svetovno Jovan Velimirović, Lelić (Valjevo), 21, maj/3. jun 1912 — Šabac, 28. mart 1989) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.
Svetovni život
Jovan Velimirović je rođen 3. juna 1912. u selu Leliću kod Valjeva od oca Dušana i majke Pelagije. Stric mu je bio episkop Nikolaj Velimirović. Posle završene niže gimnazije upisao se u Bogosloviju svetoga Jovana Bogoslova u Bitolju, a po završetku iste na Bogoslovski fakultet u Beogradu. Pre izbora za episkopa bio je profesor bogoslovije u Bitolju i Beogradu, gde je od 1952. bio i rektor.
Monaški život
Zamonašio ga je arhimandrit dr Andrej, starešina manastira Rakovice, 1952. godine. Iste godine ga je patrijarh srpski Vikentije rukopoložio u čin jerođakona 26. februara, i jeromonaha, na Cveti, i proizveo u čin arhimandrita.
Hirotonisan je za episkopa šabačko-valjevskog 7. avgusta 1960. u Sabornoj crkvi u Sremskim Karlovcima. U svojoj eparhiji uspostavio je putem čestih kanonskih poseta tesnu vezu sa sveštenstvom i vernicima.
Umro je 28. marta 1989. u Šapcu, a sahranjen u zadužbini porodice Velimirović u selu Lelić.
Aubrey, Arkansas
Obri je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 170, što je 51 (-23,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Garður
Garður je grad i općina na zapadu Islanda od 1 409 stanovnika
Geografske karakteristike
Garður leži na sjeveru poluotoka Reykjanesskagi. Udaljen je oko 8 km od administrativnog centra Regije Suðurnes - Reykjanesbæra i oko 53 km jugoistočno od Rejkjavika.
Historija
Garður je nekad bio puno značajnije naselje, nego što je to danas, tako je 1910. imao 647 stanovnika što je za islandske prilike bilo jako puno. Ali su od tad obližnji Sandgerði i Keflavík naglo narasli, i povukli većinu poslova i stanovnika.
Sibnica
Sibnica može biti:
BAY 38-7271
BAY 38-7271 je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 430,438 Da.
Anne Francis
Anne Francis (16. septembar 1930– 2. januar 2011) bila je američka glumica najpoznatija po ulozi u klasičnom science fiction filmu Forbidden Planet (1956), kao i kao naslovna protagonistica TV-serije Honey West (1965–66) u kojoj je tumačila privatnu detektivku i za što je osvojila Zlatni globus.
Ciroza (patohistologija)
mini|250px|[[Mikrofotografija ciroze jetre kao posljedica alkoholizma.]] Ciroza (lat. cirrhosis od grč. epos »žut«) skvrčavanje je nekog parenhimatoznog organa kao posljedica bujanja i fibroznog pretvaranja njegova veziva. Takvi organi su znatno smanjeni, zrnate neravne površine, neobično tvrdi, radi čega se teško režu. Govori se o cirozi jetre, bubrega i pankreasa. Sve su to teške i neizlječive bolesti, jer su jetra, bubreg i pankreas za život nužni organi. Kod ciroze nestaje specifičnog parenhima, važnog za funkciju, a na njegovo mjesto dolazi za funkciju nevažno vezivo. Kao glavne ciroze razlikujemo u jetri atrofičnu (Laennec) i hipertrofičnu (Hannot).
Atrofična ciroza
Atrofična ciroza pokazuje već kod običnog promatranja sve znakove ciroze: jetra je jako smanjena, kvrgava izvana, čvrsta. Na presjeku je parenhim podijeljen na različito velike čvoriće, između kojih se nalazi bjelkasto vezivo. Taj način bujanja veziva je karakterističan za atrofičnu cirozu. Bujanje veziva je osobito jako uzduž krvnih žila i žučnih kanala. Kad ga ima veća količina, ono pritište na krvne žile i žučne vodove. Radi toga nastaje niz simptoma, koje možemo smatrati kao glavne u kliničkoj slici ciroza, a svjedoče o jakom zastoju krvne i žučne struje. Za prvi govori kolateraini krvotok (Caput Medusae), nakupljanje tekućine u trbušnoj šupljini (ascites) u velikim količinama (oko desetak i više litara), a za drugi jaka žutica, izražena u cijelom organizmu.
Hipertrofična ciroza
Hipertrofična ciroza je karakterizirana drugim načinom bujanja veziva. Ono zahvaća organ jednomjerno. tako da je pritisak na krvne žile i žučne vodove u jetri mnogo manji. Radi toga je kod hipertrofične ciroze zastoj krvi i žuči znatno slabije izražen. Površina jetre je radi toga načina bujanja veziva glatka, a sam organ u cjelini povećan. Vezivo je kod obje ciroze jetre prožeto različitim vrstama upalnih stanica.
Ciroza se ubraja u upalna oboljenja. Morfogenetički se kod ciroze radi o istodobnom ili kontinuiranom nastupanju raznovrsnih patoloških promjena, kao poremetnja u izmjeni tvari, upala i regeneracija. Uzrok cirozi jetre nije jedinstven. Vjerojatno je potrebno više faktora za njezin postanak i razvitak. Alkoholu se pridaje kod toga neka važnost (eksperimenti na kunićima govore tome u prilog). Otrovanja, u prvom redu raspadljivim produktima iz crijeva, navode se kao uzroci ciroze. Zastoj žuči, prouzrokovan začepljenjem izvodnih kanala od žučnih kamenaca može izazvati posebnu vrstu ciroze, žučnu cirozu (cirrhosis biliaris). Vjerojatno ima sama konstitucija neko značenje za postanak ciroze. I neke infekciozne bolesti, u prvom redu tuberkuloza i sifilis, mogu biti uzrok cirozi. Ciroze bubrega su posljedice kroničnih upala i arterioskleroze. Obično ih prate visoki krvni tlak i jaki edemi. Ciroza pankreasa je jedan od uzroka šećerne bolesti.
Kunsthistorisches Museum
Kunsthistorisches Museum (hrvatskosrpski: Muzej historije umjetnosti) je najveći bečki muzej umjetnosti čija kolekcija obuhvaća djela od Antičkog Egipta do 18. vijeka, s osobito vrijednom kolekcijom renesansnog i baroknog slikarstva talijanske, njemačke, flamanske i španjolske slikarske škole.
Muzej je nastao od umjetničkih djela koje su habsburgovci skupljali još od 16. vijeka, osobito je značajna zbirka nadvojvode Leopolda Wilhelma iz sredine 17. vijeka.
Historija
thumb|290px|right| Unutrašnje dvorište muzeja Ideja o osnivanju muzeja i gradnji posebnih palača za tu namjenu pojavila se još 1857. kad su srušeni bedemi oko užeg centra grada i kad se na njihovom mjestu počela formirati Ringstrasse, međutim trebalo je proći još deset godina dok niji raspisan natječaj za gradnju muzejskih palača 1867 za Kunsthistorisches Museum i susjedni Naturhistorisches Museum. thumb|260px|left| Tlocrt muzeja Na natječaju su sudjelovali tadašnji najpoznatiji bečki arhitekti; Hansen, Lohr, Ferstel i Hasenauer. Kako se žiri mjesecima nije mogao dogovoriti o pobjedniku natječaja, 1868. pozvan je tadašnji ekspert za gradnju muzeja i umjetničkih palača, njemački arhitekt Gottfried Semper, kao savjetnik. Na kraju je intervenirao sam car Franjo Josip I. koji je odlučio da Semper napravi konačne izvedbene planove za obje palače na osnovu idejnog projekta Hasenauera.
Semper je na neki način obnovio ideju rimskog foruma, dvije simetrične neobarokne muzejske palače postavio je preko puta carske palače Hofburg i velikog pristupnog trga Heldenplatz. Između palača predvidio je veliki trg -park Maria Theresia Platz s njenim velikim spomenikom carice Marije Terezije. Same palače ostale su onakve kakve ih je osmislio Hasenauer, zgrade dvorci s velikim unutrašnjim dvorištem, i centralnom traktom nad kojima se uzdiže velika kupola visine 60 m, taj monumentalni prostor je ulazni dio muzeja. Radovi na muzejskim zgradama započeli su 1871., a dovršeni su dvadeset godina kasnije (1891) kada su formalno su otvoreni za javnost.
Organizacija muzeja danas
right|thumb|290px| Muzejska palača sa spomenikom [[Marija Terezija|Marije Terezije u prvom planu]] Kunsthistorisches Museum je danas velika državna ustanova u čijem sastavu su i drugi veliki bečki i austrijski muzeji.
Dvorac Ambras u Innsbrucku
Od januara 2001. Etnološki muzej na Heldenplatzu i Austrijski muzej teatra na trgu Lobkowitz uključeni su kao ustanove u Kunsthistorisches Museum.
Naja, Vercelli
Naja je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Bégude-de-Mazenc
Begid de Mazan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 205 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 210 metara (maksimalnoj 481 m, a minimalnoj 158 m).
Gaudencije (episkop Naisusa)
Gaudencije Niški (343—350) bio je episkop grada Naisusa (Niš) u 4. veku.
U istoriografiji se pominje kao jedan od episkopa učesnika Sabora u Serdiki (današnja Sofija) 343. godine. Na Saboru je branio Simvol vere usvojenog na Prvom vaseljenskom saboru u Nikeji 325. godine.
Na mestu episkopa Niša ostao je do smrti cara Konstansa I, 350. godine.
Manastir Sveti Naum
Sveti Naum je manastir u Makedoniji, na jugoistočnoj obali Ohridskog jezera.
Manastir je pred kraj svojeg života 895. osnovao ''Sv. Naum, suradnik Sv. Klimenta Ohridskog''.
Manastirska crkva originalno posvećena Sv. arhanđelima Mihaelu i Gabrijelu, podignuta je 900 g.
U manastiru je proveo posljednje godine svog života Sv.Naum, te je tu i pokopan 910. godine.
Manastir i crkva, doživjeli su tokom vremena, brojne preinake, današnji izgled crkve potječe iz 16. st., sa brojnim preinakama iz kasnijih stoljeća i restauracijama iz 20. st..
Manastir više nije u vjerskoj funkciji, već je pretvoren u muzejsko turistički objekt, samo se manastirska crkva koristi kao vjerski objekt.
Udaljen je 29 kilometara južnije od Ohrida, neposredno uz albansku granicu, na visokoj stijeni iznad jezera.
Zbog atraktivnog izgleda, popularna je izletnička destinacija, tako da je uz njega podignut hotel i ugostiteljski objekti.
U neposrednoj blizini nalaze se izvori Crnog Drima (najveći i najatraktivniji dotok vode u Ohridsko jezero). Oni se sastoje od 30 podvodnih i 15 površinskih izvora (ukupni kapacitet ovih vodotokova je 7,5 m3 vode u sekundi).
Ovi izvori tvore malo jezero površine oko 30 hektara (najveće dubine 3,5 m), na njemu su dva manja otoka.
Conall Crandomna
Conall Crandomna je bio kralj Dalriade (suvremena zapadna Škosta) od oko 650. do 660.
Imao je sinove po imenu Máel Dúin mac Conaill iDomnall Donn koji su, po nekim pretpostavkama, također bili kraljevi Dál Riate.
Annals of Ulster navodi kako je umro 659. ili 660. Naslijedio ga je nećak Domangart mac Domnaill
Sjeverno more
250px|mini|Sjeverno more 250px|mini|Sjeverno more 250px|right|thumb|Sjeverno more iz svemira
Sjeverno more je rubno more Atlantskog okeana pored obala sjeverozapadne Evrope. Sa tri strane je gotovo u potpunosti okruženo kopnom, uz uske prolaze poput kanala La Manche, Skagerrak i Kattegat, dok je na sjeverozapadu široko spojeno sa sjeveroistočnim dijelom Atlantskog okeana i Norveškim morem. Na njegovim obalama, na području od oko 150 km živi oko 80 miliona ljudi.
Sjeverno more je jedan od važnijih trgovačkih puteva i služi kao put Sjeverne i Srednje Evrope prema svjetskom tržištu. Južni dio Sjevernog mora zajedno sa kanalom La Manche je jedan od najgušće plovnih područja svijeta. Ispod dna mora nalaze se velike zalihe nafte i zemnog gasa, koje se eksploatiraju od 1970tih. Komercijalni ribolov je znatno umanjio bogatstvo ribe u posljednih nekoliko desetljeća. Zabilježene su znatne promjene okoline, nastale zbog ispuštanja otpadnih voda iz zemalja Sjeverne Evrope i nekih srednjevropskih zemalja direktno u more ili posredno preko susjednog Baltičkog mora.
Pritoke
Najveće rijeke koje se ulijevaju u Sjeverno more su Laba, Weser, Rajna, Maas i Temza. • 2
Valerijan Stefanović
Valerijan (svetovno Vasilije Stefanović; 28. jun 1908 — 23. oktobar 1976) je bio prvi šumadijski episkop.
Životopis
Četvrte nedelje Uskršnjeg posta, 5. aprila 1938. godine, iguman Leontije (Pavlović), nastojatelj manastira Vrdnika i vršilac dužnosti upravnika Patrijaršijskog dvora, zamonašio ga je u činu „rase i kamilavke“ davši mu monaško ime Valerijan. Na praznik Blagovesti iste godine je rukopoložen u čin đakona od vikarnog episkopa sremskog Save (Trlajića), kasnijeg episkopa gornjokarlovačkog. U čin jeromonaha rukopoložio ga je 1. septembra 1940. vikarni episkop moravički Arsenije (Bradvarević), kasnije mitropolit crnogorsko-primorski.
Episkop
Na vanrednom zasedanju Svetog arhijerejskog sabora, 11. decembra 1940, jeromonah Valerijan je izabran za vikarnog episkopa budimljanskog. Hirotonisan je za episkopa 26. januara 1941. u Sabornoj crkvi u Beogradu. Hirotoniju su izvršili patrijarh srpski Gavrilo, mitropolit kišinjevski Anastasije, poglavar Ruske pravoslavne zagranične crkve i episkop timočki Emilijan Piperković. Episkop Valerijan bio je poslednji episkop Srpske pravoslavne crkve, čiji je izbor potvrdilo Kraljevsko namesništvo u ime maloletnog kralja Petra II.
Episkop Valerijan ostao je na položaju vikarnog episkopa za sve vreme Drugog svetskog rata brinući za sveštenike izbeglice i vršeći sve ostale poslove poverene mu od patrijarha Gavrila. Za episkopa novoosnovane Šumadijske eparhije izabran je 20. maja 1947. Na tom mestu bio je do svoje smrti 23. oktobra 1976. godine u Kragujevcu.
Lawrenceville, Georgia
Lorensvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 28.546 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 28.546 stanovnika, što je 6.149 (27,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
East Brunswick, New Jersey
Ist Bransvik je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 46.756.
Neunkirchen am Brand
Nojnkirhen am Brand je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Forhhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.983 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9474154.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Forhhajm Nojnkirhen am Brand se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Forhhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 317 metara. Površina opštine iznosi 26,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.983 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 302 stanovnika/km².
Sjeverni Brabant
Sjeverni Brabant (holandski: Provincie Noord-Brabant) je jedna od 12 nizozemskih provincija, smještena na jugu zemlje.
Geografija
Provincija Sjeverni Brabant ima površinu od 5082 km² i 2,434.560 stanovnika (popis 2009). Druga je po veličini provincija u zemlji, a prostire se od belgijske granice na sjeveru, uzduž provincija Zeelanda (na zapadu) i Limburga (na istoku), te između rijeka Meuse (Maas) i Merwede. Dvije najznačajnije rijeke provincije su Mark i Dommel koje su uz kanale Zuid-Willemsvaart i Wilhelmina najvažniji vodni resursi. Glavni grad provincije je 's-Hertogenbosch (Den Bosch).
Plodni priobalni pojas provincije, u kom se uzgaja pšenica i šećerna repa, doživio je katastrofalnu poplavu 1953. godine. S druge strane, zemlja duž močvarnih terena uz korita rijeka je puno kiselija, pa se uglavnom koristi za pašnjake. Potpuno različit od tog je kraj na jugu provincije, koji je puno siromašniji. To je kraj prošaran brojnim jezercima i tresetištima, ujedno i brdovit i obrastao šumom (nedavno je ponovno pošumljen četinarima). Ovdje relativno posno zemljište dozvoljava ratarima da se pored ovčarstva bave uzgojem različitih kultura, ali u vrlo ograničenim količinama. mini|lijevo|250px| Karta Sjevernog Brabanta Veliki melioracioni radovi i isušivanje močvara oko gradića De Peela (šira okolica Eindhovena) u 19. vijeku, omogućili su osnivanje novih naselja i preseljenje stanovnika iz južnih ruralnih krajeva, koji su isušena tresetišta počeli koristiti za povrtlarstvo i uzgoj goveda, ali se taj proces nakon 1900. usporio i projekt propao jer je više od polovice preseljenog stanovništva otišlo u gradove. Nekad su gradovi Bergen op Zoom, nekad poznat kao centar močvarnog kraja, uz Bredu i 's-Hertogenbosch koji su pak bili poznati po pješčanom tlu, najveći centri, no danas su najveći gradovi ujedno i industrijski centri Tilburg i Eindhoven.
Historija
Arheološki nalazi iz neolitika, brončanog i željeznog doba svjedoče o vrlo ranoj naseljenosti tog kraja, kao i rimski kampovi duž rijeke Meuse (Maas). Nakon srednjeg vijeka, upravo ta rijeka postala je granična crta između istoka i zapada (koji se nazirao još u dvjema različitim skupinama iz željeznog doba). Ta podjela je nastavljena u naizgled jedinstvenom Vojvodstvu Brabant, u kom je postojao snažni antagonizam između barona iz Brede (na zapadu) i feudalaca iz Meierija na istoku. Te podjele tinjaju još i danas jer većina stanovnika zapadog dijela Brabanta naginje prema Belgiji i Francuskoj, a oni sa istoka prema Njemačkoj odnosno Porajnju, iako su gotovo svi stanovnici katolici.
Mojre
Moire ili Mojre (grč. Μοîραι Moírai) božice su sudbine, usuda, tri sestre suđenice, tri kćeri Zeusa i Temide ili Nikte, a neki izvori tvrde - Ananke. Njihov su pandan u rimskoj mitologiji Parke.
Etimologija
thumb|100px|Simbol sudbine
Grčka riječ μοῖρα značila je dio, a proširivanjem značenja počela je označivati dio sudbine ili života. Tako su Suđenice dobile svoje grčko ime - Mojre.
Karakteristike
Isprva su bile prikazivane kao jedna božica - Homer u Ilijadi govori o jednoj Mojri, a opet i o više njih. U Odiseji spominje Klothes, Kloto. U nordijskoj mitologiji bile su zvane Nornama.
Opisivane su kao hladne, bezosjećajne, bezdušne i nemilosrdne. Često su prikazivane starim i oronulim ženama. Bez obzira na loš glas, bile su štovane kao božice. Mladenke su im žrtvovale uvojke svoje kose i zaklinjale se u njihovo ime. Moguće je da su izvorno bile božice rođenja.
Mitologija
Suđenice su držale nit života, a i sami ih su se bogovi bojali - delfijska proročica rekla je da je i Zeus pod njihovom moći. Protiv Moira čovjek je bio nemoćan, a isto tako njima su podređeni bogovi, jer "i nad njima vlada sudbina". Suđenice su se pojavljivale prve tri noći djetetova života da bi odredile kakav će taj život biti. Imale su najveću moć u Helena.
Klota
Započinje presti nit života, tj. određuje rođenje. Njezin je pandan u rimskoj mitologiji Nona.
Laheza
Prede nit, tj. čuva život. Njezin je pandan u rimskoj mitologiji Decima
Atropa
Kida nit, određuje smrt. Njezin je pandan u rimskoj mitologiji Morta.
Antički teatar u Ohridu
Antički teatar u Ohridu je drevni grčki teatar iz helenističkog razdoblja, koji se nalazi u Ohridu, Republika Makedonija.
To je jedini helenistički tatar u Republici Makedoniji (ostala tri u Scupiu, Stobiu i Heraclei Lyncestis) su iz rimskih vremena. Ostalo je nejasno koliki je bio kapacitet tog teatra (broj sjedala), jer danas sačuvan samo donji dio teatra.
Historija
Teatar je izgrađen oko 200. pne. Taj teatar na otvorenom ima savršen položaj, između dva brežuljka koja ga okružuju i drže zaštićenim od vjetrova, koji bi mogli ometati akustiku tokom predstave. Sa njega se pruža prekrasan pogled na Ohridsko jezero i Planinu Galičicu. Nakon rimskog osvajanja grada, teatar je pretvoren u arenu za borbe gladijatora. Daljnja sudbina nije nam poznata, vjerojatno je napušten nakon zabrane gladijatorskih igara za cara Konstantina Velikog 325 godine.
Prve pretpostavke o postojanju antičkog teatra iznio je ruski historičar umjetnosti Kondakov 1900 godine. On je te smjele teze iznio na osnovu bogate kiparske dekoracije koja je bila pronađena na mnogim lokacijama po gradu (dijelovi sjedala, arhitravi). Još kada je vidio dva reljefa Dioniza i muza, u inventaru ohridske crkve ''sv. Bogorodice Bolničke'', a koji su uvijek išli uz teatarske predstave, bio je potpuno uvjeren da su bili dijelovi antičkog teatra. levo|260px|thumb|Antički teatar u Ohridu Ali kazalište je zapravo otkriveno gotovo slučajno, 1935 godine od strane srpskog arheologa Nikole Vulića u središnjem dijelu Ohrida - Varoš. thumb|right|280px| Pogled na pozornicu i jezero u pozadini Daljnja arheološka istraživanja i iskapanja tokom 1959-1960 pod vodstvom ohridskog arheologa Vasila Lahtova, iznijela su na svijetlo dana dijelove helenističkog teatra. No antički teatar, ispod Samuilove tvrđave i blizu Gornje porte ohridskog Starog grada, konačno je „izronio na svijelo dana” za vrijeme arheoloških iskapanja 1999 - 2001 godine.
Jedno od značajnijih novijih otkrića u ovom teatru su imena posjetioca, urezana u sjedišta – vjerojatno onih gostiju koji su imali pretplatu za predstave u teatru.
's-Hertogenbosch
's-Hertogenbosch (francuski: Bois-le-Duc), doslovno prevedeno Vojvodina šuma, kog Holanđani kolokvijalno rađe zovu Den Bosch (Šuma), glavni grad provincije Sjeverni Brabant u Nizozemskoj. Udaljen je 80 km od Amsterdama i ima 135.648 stanovnika.
Geografija
Den Bosch leži duž kanala Zuid-Willemsvaart, kod ušća rijeka Dommel i Aa koje nakon tog formiraju rijeku Dieze.
Historija
thumb|left|240px| [[Katedrala Sint-Jans]] Na području grada je 1185. vojvoda od Brabanta Hendrik I imao lovačku kuću, zbog čega je grad kasnije i dobio ime 's-Hertogenbosch. Za srednjeg vijeka izrastao je kao značajni trgovački centar za vunu, a od 1559. je i sjedište biskupije. Zbog svog izuzetnog strateškog položaja na granici katoličkog i protestantskog svijeta, više puta je doživio duge opsade. U dva navrata za vrijeme Nizozemske revolucije, 1601. i 1603. godine, bezuspješno ga je opsjedao Maurits Oranjski, ali ga je nakon tog 1629. zauzeo Frederik Hendrik Oranjski. Francuzi su ga zauzeli 1794. i od tada do 1814. bio je glavni grad departmana Bouches-du-Rhin.
Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su vijećnica iz 1671. i katedrala Sint-Jans građena u stilu romanike, koja je od 1419. do 1520. potpuno pregrađena u stilu cvjetne gotike. Katedrala je inače najveća katolička crkva u Holandiji. Preko puta vijećnice nalazi se statua slikara Hieronymusa Boscha koji je rođen u Den Boschu.
Privreda
Den Bosch je veliko željezničko čvorište i centar trgovine stokom. Grad je i centar prehrambene industrije, a također se proizvode kompjutori i plastični proizvodi.
Nikl sulfid
Nikl sulfid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 90,758 Da.
BAY 59-3074
BAY 59-3074 je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 453,356 Da.
Sjeverna riječna vidra
Sjeverna riječna vidra (Lontra canadensis), sjevernoamerički je član porodice kuna (Mustelidae). Vrsta je vidre i član roda Lontra, koji sačinjavaju vidre novog svijeta. Sjeverna riječna vidra, zajedno s ostalim pripadnicama roda Lontra, prethodno je bila uključena u rod Lutra, no svrstana je u novostvoreni rod kada je zaključeno kako su vidre novog svijeta bliže povezane s rodovima Lutrogale i Pteronura.
Poznata je i pod imenom sjevernoamerička riječna vidra. Česta je životinja u sjevernoameričkim vodenim putevima. Broj ove vrste značajno je opao od kolonizacije Amerike Europljanima.
Obilježja
Sjeverna riječna vidra aerodinamičnog je i mišićavog tijela s kratkim udovima, plivaćim kožicama i dugim mišićavim tijelom. Tijelo sjeverne riječne vidre doseže duljinu od 66 centimetara do 107 centimetara, dok duljina njena tijela iznosi od 30 centimetara do 46 centimetara; rep riječne vidre sačinjava od 30 do 40% njene potpune duljine tijela. Teži od 3 do 14 kilograma. Riječna vidra ima okruglu, malenu glavu, kratke, ali snažne noge, i velike brkove. Vrste ove vidre pokazuju spolni dimorfizam, pošto su mužjaci veći od ženki. Krzno ove vrste sjajno je i smeđe boje, dok je grlo često srebrnosive boje.
Rasprostranjenost i stanište
Sjeverna riječna vidra pronalazi se kroz Sjevernu Ameriku, nastanjujući unutarnje vodene putove i obalna područja Kanade, Aljaske, Pacifičkog sjeverozapada, Atlantskih država i Meksičkog zaljeva.
Iako nazivana riječnom vidrom, ime može krivo navesti, budući da jednoliko naseljava morska i slatkovodna područja. Slatkovodna područja koja nastanjuje uključuju stajaćice poput jezera. Neke populacije ove vrste trajno naseljavaju morska obalna područja i često ih se zamjenjuje za morske vidre. Riječne se vidre od morskih vidri daju razlikovati po suženim licima prethodnih te razlikama u ponašanju: morske vidre jedu plutajući na leđima, dok riječne vidre donose svoj plijen na obalu gdje ga zatim pojedu.
Sjeverne riječne vidre nastanjuju širok raspon vodenih staništa – slatkovodna i morska staništa, uključujući jezera, rijeke, močvare, obalna područja i estuarije. Podnosi velik raspon temperatura; njena je glavna potreba ujednačen izvor hrane i lak pristup vodi. Ipak, sjevernoameričke riječne vidre osjetljive su na onečišćenje voda, i postupno nestaju iz onečišćenih područja.
Poput ostalih vidri, sjevernoameričke riječne vidre žive u jazbinama. Jazbina je izgrađena unutar brloga drugih životinja, ili u prirodnim šupljinama, poput onih na obalama rijeka. Podvodni ulaz ili ulazi iznad tla vodi do komore koja je prekrivena lišćem, mahovinom, travom, dlakom i korom drveća. Često preuzima jazbine izgrađene od strane drugih životinja, pritom ubijajući njihove vlasnike kao što su dabrovi i bizamski štakori.
Prehrana
Sjeverna riječna vidra je mesojed i pretežno se hrani ribom, no pojest će i kukce, žabe, školjkaše i ponekad male sisavce. Veće riječne vidre ponekad će napasti i ubiti veće vodene ptice kao što su patke, guske, pa čak i labudovi. Tijekom odrastanja, krzno na njihovom trbuhu služi kao filter tijekom plivanja, hvatajući malene hranjive organizme kojima se vidra kasnije hrani. Sjeverna riječna vidra sposobna je plivati kružno, stvarajući vrtložne kretnje koje podižu ribe s dna na površinu. Obično je aktivna noću ili u sumrak, no aktivna je i tijekom dana u područjima gdje nije ometana ljudskom aktivnošću. Koristi mošus i urin kako bi obilježila granice svog teritorija.
Razmnožavanje
Razmnožavanje sjeverne riječne vidre veoma je složen proces. Sjeverne riječne vidre pokazuju zakašnjelu implantaciju. Oplođena jajašca ne usađuju se odmah u maternicu. Usađivanje može biti odgođeno i nekoliko mjeseci. Ženka nosi mladunčad gotovo godinu dana, dok gestacija traje 5 – 7 tjedana prije koćenja mladunčadi.
Zephyrhills, Florida
Zefirhils je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.288 stanovnika.
Honey West (TV serija)
Honey West je američka kriminalistička TV serija koja se originalno prikazivala na programu mreže ABC od 1965. do 1966. godine. Temeljila se na popularnoj seriji kriminalističkih romana o istoimenoj privatnoj detektivki koju je tumačila Anne Francis.
Lik Honey West se prvi put na televiziji pojavio 1965. u jednoj epizodi TV-serije Burke's Law, a uspjeh te epizode je potakao snimanje serije čiji bi protagonist bila. Honey West, kojoj je u seriji glavni partner bio "Friday" Sam (koga je tumačio John Ericson), je često odlazila na tajne zadatke zbog kojih je nosila egzotičnu ili provokativnu odjeću. Zbog toga su je često uspoređivali sa Emmom Peel, protagonisticom tada izuzetno popularne britanske TV-serije The Avengers. Iako je Anne Francis dobila Zlatni globus za ovu ulogu, gledanost je bila mala te je snimanje obustavljeno nakon jedne sezone.
Bavay
Bave je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3581 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 353 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 123 metara (maksimalnoj 156 m, a minimalnoj 108 m).
Vjeverice
Tipičan predstavnik ove porodice su vjeverice sa dugačkim repom, koje naseljavaju Europu, Aziju i Amerike. Također, u porodici Sciuridae su i leteće vjeverice, dok leteće vjeverice iz porodice Anomaluridae koja naseljavaju Afriku nisu iz ove skupine.
Opis
Živi u šumama,parkovima,vrtovima, aktivna je danju (nekad i noću!), dobro se penje i skače. U krošnjama gradi nekoliko loptastih gnijezda u kojima skriva hranu i mlade. Ne spava pravi zimski san (povremeno se budi).
Prehranjuje se bobicama, plodovima, gljivama, jajima, sjemenkama i mladim pticama.
Rasprostranjenost
U Europi žive samo dvije vrste vjeverica-siva i crvena vjeverica. Na svijetu je poznato oko 200 vrsta vjeverica. No, uz crvenu vjevericu, koja je do 70-ih godina prošloga stoljeća bila jedini stanovnik Europe, na starom kontinentu odnedavna viđamo i sivu. Prvi primjerci, uvezeni iz Sjeverne Amerike, pušteni su u Italiji, da bi se u posljednjih 50-ak godina nevjerojatno proširili i ugrozili opstanak zaštićene crvene vjeverice.
Zbog kitnjasta, uspravno položena repa te gotovo ljudskog izgleda dok sjede na stražnjim šapama i grickaju hranu, ti predivni glodavci svima su dobro znani i često se mogu vidjeti u parkovima u naseljima. Sive vjeverice ljeti često zadobiju svijetlo smećkastocrvenu nijansu, posebno na leđima i bokovima pa ih je lako zamijeniti s crvenima. Crvene, pak, za zimskih mjeseci imaju dlakave čuperke na vrhovima uški koje sive vjeverice nemaju nikada.
Obje vrste vjeverica vole lješnjake. No, sivih je više pa su i proždrljivije, premda bi se mogle zadovoljiti i žirevima koje crvene ne vole, jer ih ne mogu dobro probaviti. Ni jedna vrsta vjeverica ne hibernira, iako su manje aktivne, pa je u hladnim zimama u prednosti siva vjeverica koja nakupi znatno deblji sloj zaliha masti. U Velikoj su Britaniji lokalne populacije crvenih vjeverica nestale u samo 15 godina nakon dolaska sivih vjeverica.
Kad pronađe lješnjak, vjeverica najprije provjeri je li jestiv, no ponekad ga ne pojede odmah već spremi u spremište hrane za crne dane. Mirisnim žlijezdama na usnama vjeverica označava hranu, koju će zakopati što je dublje moguće, na mekanu terenu, a potom, uzdignuta repa, krenuti u novu potragu. Miris lješnjaka osjetit će čak i pod snježnim pokrivačem.
Domangart mac Domnaill
Domangart mac Domnaill (? - 673) je bio kralj Dalriade (suvremena zapadna Škotska) i sin Domnall Brecca. Nije jasno da li je bio kralj cijele Dál Riate ili samo kralj klana/oblasti Cenél nGabráin.
Domangart se ne navodi kao kralj u Duan Albanachu, ali se navodi u drugim izvorima kao što su genealogije Williama Lava i Causantín mac Cuiléna u Senchus fer n-Alban. U tim se genealogijama navodi da mu je sin bio Eochaid mac Domangairt.
Neustadt am Kulm
Nojštat am Kulm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Valdnab. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.264 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9374140.
Domangart mac Domnaill
Anali Ulstera navode da je 673. bio ubijen. Navodi se također da se iste godine Cenél Comgaill odvojio od Cenél nGabráina.
Nije jasno tko je naslijedio Domangarta na prijestolju, ako je uopće bio kralj. Kao kraljevi koji su vladali iza njega se navode Máel Dúin mac Conaill i Domnall Donn iz klana Cenél nGabráin i Ferchar Fota klana Cenél Loairn
Neustadt am Kulm
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Valdnab Nojštat am Kulm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Valdnab. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 517 metara. Površina opštine iznosi 20,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.264 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Leary, Georgia
Liri (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 618 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 618 stanovnika, što je 48 (7,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Irigacijski sistem Dujiangyan
Dujiangyan (kineski: 都江堰, pinyin: Dūjiāngyàn) je sistem za navodnjavanje kojeg je 256. pne., u vrijeme Razdoblja zaraćenih država sagradilo drevno kinesko kraljevstvo Qin. Nalazi se na rijeci Min (岷江, Mínjiāng) u današnjoj kineskoj pokrajini Sečuan, kraj glavnog grada Chengdua (成都, Chéngdu). On se sve do dan danas koristi za navodnjavanje gotovo 5.300 kvadratnih kilometara zemlje u tom kraju.
Zbog toga je Dujiangyan, zajedno s planinom Qincheng, upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji, 2000. godine. mini|lijevo|600 px| Panorama unutarnjeg zavoja
Historija
mini| "Nasip ribljih usta" God. 256. pne., Li Bing, upravitelj kraljevstva Shu iz dinastije Qin, odabrao je planinski izlaz Minjiang rijeke, s obilnim protokom vode, kao mjesto za navodnjavanje. Za to se moralo isklesati Lidui platforme, iskopati kanale kako bi se izbjegao rizik od poplava, te otvoriti rutu za plovidbe. Navodnjavanjem susjednih poljoprivrednih zemljišta stvorila se tzv. "Zemlja obilja". Radove na ovom sistemu navodnjavanja nastavio je 141. pne. sudac Wen Weng.
Tokom dinastije Tang (618–907) izvedeni su veliki radovi na zadržavanju vode i navodnjavanja, uključujući i nasipe Baizhang, Mizao i Tongji, te bazen Wansui, što je okružilo Chengdu s mrežom brana i kanala.
Važni eksperimentalni radovi su provedeni tokom dinastije Yuan (1206–1368): pojedini nasipi su ojačani željeznim šipkama. Dodatni građevinski projekti su provedeni i za dinastije Ming (1368–1644), zajedno s uvođenjem novog režima kontrole.
Neprekidno ratovanje na kraju dinastije Ming i prvim godinama dinastije Qing (1644–1913) rezultiralo je padom u zapuštenost, ali je na kraju popravljen. Domaći ljudi su bili uključeni u rehabilitaciju i popravak velikih projekata, i navodnjavanje područja prošireno na nekih 180.000 ha. Od tada je sistem pažljivo održavan i postupno proširen, tako da sada pokriva 668.700 ha u 34 županije. Izvorni sistem je sačuvan, ali se danas koriste moderni građevinski materijali i tehnologije, kako bi ovaj drevni sistem opstao u skladu sa zahtjevima današnjice.
Odlike
mini| Plan Dujiangyana s označenim dijelovima mini| Lidui platforma i kanal Baopingkou Sistem za navodnjavanje Dujiangyan se sastoji od dva glavna dijela, sistema Weir (A) i navodnjavane površine (C, B, D). Sistem Weir čini srce sistema, on prima vodu iz gornje doline rijeke Minjiang (1), i sastoji se od tri glavna elementa:
Stow Fair (Lincolnshire)
Stow Fair (Sajam u Stowu) je naziv za trgovište, odnosno sajam koji se od 1223. godine do 1954. održavao u Engleskoj na cesti Mareham Lane Sleaford and Rippingale. Mjesto sajma je danas poznato kao Stow Green Hill.