cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isabel II od Španije
Detinjstvo
Nakon Fernandove smrti 29. septembra 1833. godine, Izabela je sa samo tri godine starosti postala kraljica Španije pod imenom Izabela II. Pošto je bila maloletna, njena majka Marija Kristina proglašena je za regenta. Ubrzo je došlo do sukoba između pristalica Marije Kristine koja je branila interese svoje kćerke (isabelista) i pristalica Isabelinog strica, Karla Marije Isidra od Burbona (karlista), koji je ubrzo prerastao u Karlističke ratove.
Marija Kristina je nakon Prvog karlističkog rata (1833—1840) ustupila regentstvo generalu Baldomeru Esparteru, koji je takođe nakon izvesnog vremena bio prinuđen da napusti mesto regenta. Kako bi se izbeglo treće regentstvo, Izabela je proglašena punoletnom sa 13 godina starosti, kako bi mogla biti krunisana.
Vladavina
Tri godine kasnije, za Izabelu je uređen brak sa njenim prvim rođakom, Fransiskom de Asisom Burbonskim. Venčanje Izabele i Fransiska je održano 30. oktobra 1846. godine, i Fransisko je dobio titulu kralja, ali nije bio proglašen monarhom i nije dobio nikakva kraljevska ovlašćenja.
U braku sa Fransiskom, Izabela je rodila jedanaestoro dece, od kojih je samo četvoro doživelo punoletno doba. Ni danas nije poznato ko je otac njene dece, budući da je Fransiskova homoseksualnost bila javna tajna. Pošto su Izabela i Fransisko bili brat i sestra kako od tetke, tako i od strica (očevi su im bili braća, a majke sestre), DNK analiza ne bi dala odgovor na pitanje. Verovalo se da je Enrike Puđ i Molto, pripadnik kraljičine straže, bio otac njenog najstarijeg sina, Alfonsa XII.
Kao vladarka, bila je vrlo nepopularna. Pažnju je pridavala ličnim potrebama generala, državnika i Crkve, ali ne i narodu i državnim pitanjima. Njena vladavina obeležena je dugačkim nizom dvorskih intriga i zavera. Izabela je dugo vremena bila marioneta korumpiranih dvorana. Tokom Izabeline vladavine Španija je osvojila deo marokanske teritorije, vodila je rat sa Peruom i Čileom, i sa ustanicima na Kubi i u Portoriku, a odnosi sa SAD su bili napeti.
Egzil, abdikacija i smrt
Godine 1868. Izabela je morala da se suoči s oružanim ustankom protiv njene vlasti poznatim pod imenom Revolucija 1868. ili Gloriosa, koja je završena njenim proterivanjem iz Španije krajem septembra 1868. godine. Francuski car, Napoleon III, pružio joj je utočište
U Parizu 25. juna 1870. godine Izabela je abdicirala u korist svog sina Alfonsa XII. U međuvremenu, parlament u Madridu priznao je Amadea, vojvodu od Savoje, za španskog kralja, koji je pak abdicirao samo tri godine kasnije. Nakon njegove abdikacije uspostavljena je republika koja je bila kratkog veka i nakon koje je na tron doveden Izabelin sin.
U martu 1870. godine Izabela se odvojila od supruga. Pokušala je da se vrati u Španiju za vreme sinovljeve vladavine, ali nije bila dobro došla. Nakon nekoliko neuspelih pokušaja, odustala je od povratka u domovinu i vratila se u Pariz gde je ostala do kraja života. Umrla je 10. aprila 1904. godine.
8-Oksoguaninska deaminaza
8-Oksoguaninska deaminaza (, 8-OGD) je enzim sa sistematskim imenom 8-oksoguanin aminohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Jon Zn2+ je vezan za aktivno mesto.
Kapetan Smelo srce
Kapetan Smelo srce je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1963. godine. Režirala ju je Vera Belogrlić, a scenario su napisala Dušica Manojlović po motivima dela engleskog pisca Čarlsa Dikensa.
La Haciendita, Chilpancingo de los Bravo
La Haciendita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilpancingo de los Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 646 m.
Ellenberg (Württemberg)
Elenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Ostalb. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.716 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8136018.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostalb Elenberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ostalb. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 574 metra. Površina opštine iznosi 30,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.716 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 57 stanovnika/km².
Gavignano
Gavignano ima više značenja:
Bajka o ribaru i zlatnoj ribici
thumb|250px|Ilustracija Ivana Bilibina
Bajka o ribaru i zlatnoj ribici (Сказка о рыбаке и рыбке) je bajka u stihovima koju je 1833. napisao ruski književnik Aleksandar Sergejevič Puškin. Temelji se na drevnoj ruskoj narodnoj priči, koja je, pak, slična tradicionalnoj njemačkoj (pomeranskoj) bajci koju su pod naslovom Vom Fischer und seiner Frau objavili braća Grimm.
Fenile Morosina, Rovigo
Fenile Morosina je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Grb Hong Konga
thumb|right|200px|Grb Hong Konga
Arnold Schönberg
Arnold Schönberg (Beč, 13. rujna 1874. - Los Angeles, California, 13. srpnja 1951.) austrijski je, a kasnije i američki skladatelj, vođa Druge bečke škole skladatelja ranog 20. stoljeća. Svoje prezime zapisivao je njemačkim Schönberg dok se 1934. nije preselio u Sjedinjene Američke Države kada počinje koristiti anglizirani oblik Schoenberg. Bio je poznat po proširenju njemačke romantične tradicije Brahmsa i Wagnera, kao i po pionirskim inovacijama u atonalnoj glazbi, uključujući dodekafonsku tehniku, kompozicijsku metodu koja uključuju tonske nizove. Mnogi od Schönbergovih radova veže se s ekspresionističkim pokretom u njemačkoj poeziji i umjetnosti. Skovao je izraz "razvojna varijacija", a bio je i prvi moderni skladatelj koji je prigrlio razvoj motiva bez obaziranja na centralnost jedne glazbene teme ili subjekta. Mnogi njegovi postupci, uključujući formalizaciju kompozicijske metode, kao i navika otvorenog pozivanja publike na analitičko razmišljanje, odjekuju u avangardnoj glazbenoj praksi kroz cijelo 20. stoljeće.
Biografija
thumb|left|250px|Schönbergov portret kojeg je izradio [[Richard Gerstl.]] Arnold Schönberg rođen je u obitelji aškenaskih Židova u okrugu Leopoldstadt u Beču (u prijašnjim vremenima to je bio židovski geto) na adresi "Obere Donaustraße 5". Iako je njegova majka Pauline, od rođenja Pražanka, bila učiteljica glasovira (njegov otac Samuel, rođen u Bratislavi, bio je vlasnik prodavaonice), Arnold je uglavnom bio samouk, uzimajući instrukcije jedino iz kontrapunkta, kod skladatelja Alexandera von Zemlinskog, koji je kasnije postao njegovim šurjakom. U dvadesetim godinama živio je od orkestriranja opereta, dok je skladao vlastite radove kao što su gudački sekstet Preobražena noć (Verklärte Nacht). I Richard Strauss i Gustav Mahler prepoznali su Schönbergov skladateljski značaj. Strauss kada je čuo izvedbu Schönbergovih "Gurre-Lieder", a Mahler nakon što je čuo nekoliko njegovih ranih radova. Strauss se poslije 1909. u svom radu okrenuo konzervativnijem idiomu i tada Schoenberga odbacio, no Mahler ga je prihvatio kao štićenika i nastavio ga podržavati čak i kada je Schoenbergov stil dosegnuo točku koju Mahler više nije mogao razumjeti, i brinuo se o tome tko će ga podržavati nakon što on umre. Schönberg, koji je isprva mrzio i ismijavao Mahlerovu glazbu promijenio je mišljenje čuvši "grom" Mahlerove Simfonije br. 3, koju je smatrao djelom genija i poslije o Mahleru "čak govorio i kao o svecu" (Stuckenschmidt 1977., 103; Schoenberg 1975., 136). Unatoč židovskom podrijetlu, 1898. se preobratio na luteranizam i to je ostao do 1933.
Schönberg je 1904. godine počeo podučavati harmoniju, kontrapunkt i kompoziciju. Njegovi prvi učenici bili su Paul Pisk, Anton Webern i Alban Berg - Webern i Berg kasnije će postati najpoznatiji od mnogih njegovih učenika.
Ljeto godine 1908., tijekom kojeg ga je supruga Mathilde (samo na nekoliko mjeseci) ostavila za mladog austrijskog slikara Richarda Gerstla, predstavljalo je veliki preokret u Schönbergovom stvaranju. Tijekom odsutstva svoje supruge skladao je Du lehnest wider eine Silberweide, 13. pjesmu iz ciklusa 15 pjesama iz knjige o visećim vrtovima i svoje prvo djelo koje nije imalo nikakve veze s ključem. Te iste godine dovršava i jedno od svojih najrevolucionarnijih djela, 2. gudački kvartet, čija prva dva pokreta, iako kromatska u boji, koriste tradicionalne ključeve, a zadnja dva, pjesme koje je napisao njemački pjesnik Stefan George, uvelike smanjuju veze sa tradicionalnom tonalnošću (no, sva četiri pokreta završavaju tonskim akordima, a samo dijelo nije skroz atonalno), i, za razliku od dotadašnje prakse u gudačkim kvartetima, sadrži dio koji izvodi glas sopran.
Tijekom ljeta 1910., Schönberg je napisao Harmonielehre (Teorija harmonije), knjigu koje je do danas ostalo njegovo najutjecajnije djelo iz polja teorije glazbe.
Još jedno važno djelo iz Schönbergova atonalnog perioda je utjecajni Pierrot Lunaire, op. 12, iz 1912., ciklus ekspresionističkih pjesama prevedenih s francuskog na njemački, čiji je originalni autor Albert Giraud. Koristeći tehniku Sprechstimmea, djelo spaja pjevačicu s malim ansamblom od pet glazbenika. Ansambl, koji je danas najčešće zove Pierrot ansamblom, uključuje dionice za flautu i pikolo, klarinet i bas klarinet, violinu i violu, violončela, klavira i pjevača čija dionica sadrži i govorne dijelove. U današnje vrijeme, neki skladatelji u ansambl dodaju udaraljke, koje često zamjenjuju pjevača.
Kasnije, Schönberg će usavršiti dodekafonijsku tehniku (tehniku dvanaest tonova), kojoj su 1947. René Leibowitz i Humphrey Searle dali alternativno ime serijalizam. Mnogi njegovi učenici usvojili su tu metodu i uspostavili tzv. Drugu Bečku Školu. Među njima su najistaknutiji bili Anton Webern, Alban Berg i Hanns Eisler, glazbenici na koje je Schönberg izvršio jako velik utjecaj. Izdigao se kao velik učitelj (među učenicima mu je bio i John Cage), djelomično zbog svojeg analiziranja, prenošenja metoda i povezanosti s velikim skladateljima klasike, kao što su Wolfgang Amadeus Mozart, Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven i Johannes Brahms, a djelomično zbog svog načina izvlačenja skladateljske individualnosti iz svojih učenika. Izdao je dosta knjiga, od poznate Harmonielehre (Teorija harmonije) pa do Osnova glazbene kompozicije (1967.), od kojih se neke i danas tiskaju i koriste kao glazbeni priručnici.
thumb|300px|Schönbergov grob na središnjem groblju u Beču.
Nakon smrti Ferruccia Busonija 1924., profesora kompozicije na Pruskoj umjetničkoj akademiji u Berlinu, Schönberg je dobio to mjesto, no zbog zdravstvenih problema posao je počeo obavljati tek 1926. U časopisu Zeitschrift für Musik ubrzo su se pojavili antisemitski članci. Među njegovim istaknutijim učenicima iz ovog perioda ističu se Roberto Gerhard, Nikos Skalkottas i Josef Rufer. Schönberg je držao poziciju profesora sve do 1933., kada je Hitlerov NSDAP došao na vlast. Tadašnja vlast ga je siknula sa dužnosti i protjerala iz države. Otišao je u Pariz gdje je afirmirao svoju židovsku vjeru, a onda u SAD. Svoj prvi posao kao profesor u SAD-u dobiva u Bostonu. Kasnije je predavao na dvama koledžima u Los Angelesu, od kojih su oba po jednu zgradu iz kompleksa nazvali Schönbergovim dvorom. Kupio je kuću u Brentwood Parku gdje se sprijateljio s kolegom (i kasnije teniskim partnerom) Georgeom Gershwinom i predavao na Sveučilištu "California" u Los Angelesu, gdje je živio do kraja svog života. Jednom prilikom Gershwin je Scönberga pitao da mu da lekcije iz kompzicije. No prema Gershwinu, Schönberg je odgovorio:
Ova anegdota slična je onoj kada je Gershwin Ravela pitao da ga podučava, no ovaj je isto odbio pohvalivši Gershwina. (za više podataka vidi članak Maurice Ravel).
Tijekom tog završnog perioda skladao je mnoga poznata djela, uključujući i Koncert za violinu, op. 36 (1934./36.), Kol Nidre, op. 39, za zbor i orkestar (1938.), Oda Napoleonu Bonaparteu, op. 41 (1942.), Koncert za klavir, op. 42 (1942.) i njegov memoriam žrtvama Holokausta, Preživjeli iz Varšave, op. 46 (1947.). Nije uspio dovršiti operu Mojsije i Aron (1932./33.), koja je bila prvo djelo u vlastitom žanru koje je kompletno napisano dodekafonijskom metodom. Schönberg je 1941. postao državljaninom SAD-a.
Gertrude Schönberg je Arnoldovoj sestri sljedeći dan u telegramu napisala da je on preminuo u 23:45.
Arnold Schönberg je bio djed odvjetnika E. Randola Schoenberga. Njegova kći, Nuria Dorothea, udala se za skladatelja Luigija Nona 1955. godine.
Djela i ideje
Schönberg je osjećajno bio odan konceptu nesavladive privrženosti nekoj "Ideji" (kao, na primjer, koncept neizrazivog Boga) i potrage za istinom. Vidio je razvoj glazbe koji je ubrzavao kroz djela Richarda Wagnera, Richarda Straussa i Gustava Mahlera. Između 1901. (Gurre-Lieder) i 1910. (Pet komada za orkestar) njegova se glazba mijenjala brže nego ikad prije. Kada je napisao svoj 1. gudački kvartet i Komornu simfoniju, op. 9, zamislio je da je razvio zreli osobni stil koji će mu služiti u budućnosti. No već u 2. gudačkom kvartetu i Drei Klavierstücke, morao je priznati da su dodane note u harmoniji došle do točke u kojoj nije bilo razlike između konsonace i disonance.
Jedno vrijeme Schönbergova glazba je bila jako koncentrirana i eliptična, jer nije vidio razloga da ponavlja i razvija. Prvi svjetski rat je donio krizu u njegovom razvoju. Vojna služba je izneredila njegov život. Nikad nije imao priliku raditi bez prekidanja ili na duži vremenski period, tako da je ostavio mnogo nedovršenih djela i nerazrađenih "početaka". Tako je s 42 godine otišao u vojsku. Jednom prilikom je jedan viši časnik zahtijevao da zna je li on stvarni bio "taj ozloglašeni Schönberg.". Schönberg je odgovorio:
Castagnoli, Arezzo
Castagnoli je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Arnold Schönberg
Djela i ideje
Nakon rata radi na razvoju načina prema kojem bi njegova glazbena tekstura bila jednostavnija i jasnija, a to je rezultiralo "metodom skladanja sa dvanaest tonova" u kojoj su dvanaest polja oktave smatrana jednakim, a niti jedan samostalan ton ili tonalitet nije dobio naglašenost kakvu je imao u klasičnoj harmoniji. On je to otkriće u glazbi smatrao ekvivalentom Einsteinovim otkrićima u fizici, a otkrio ga je tijekom šetnje sa svojim prijateljem Josefom Ruferom, kazavši:
Castagnoli, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Arnold Schönberg
Djela i ideje
Ova rečenica, često krivo citirana i krivo shvaćana, vjerojatno je izrečena uz Schönbergovu karakterističnu ironiju, a referirala je na kolaps dominacije zemalja koje govore njemački jezik kroz posljednje godine, a naglasila je i Schönbergovu želju da njegovo ime stoji uz Bacha i Beethovena.
Kada se smjestio u Kalifoniji napisao je nekolicinu djela u kojima se vraća kvazitonalnoj harmoniji, no na sebi svojstven način, ne samo ponovo koristeći klasičnu harmoniju. Ovo se poklapalo s njegovim vjerovanjem da se njegova glazba prirodno razvila iz prošlosti. Rečenica koja to potkrepljuje je:
thumb|left|150px|[[Charles Ives, prvi skladatelj koji je eksperimentirao sa dodekafonijom.]]
Važno je napomenuti da Schönberg nije jedini (čak ni prvi) skladatelj koji je eksperimentirao sa sistematiziranim korištenjem svih 12 tonova. I ruski skladatelj Mikola Roslavets i Schönbergov sunarodnjak Josef Matthias Hauer razvili su svoj vlastiti sustav dodekafonije neovisno jedan o drugom, otprilike u isto vrijeme kao i Schönberg, a Charles Ives je eksperimentirao s dodekafonijom još ranije. No, treba napomenuti da je Schönbergov sistem ipak najvažniji i najutjecajniji.
Kontroverze i polemike
thumb|180px|[[Anton Webern, jedan od Schönbergovih najznačajnijih učenika.]]
Las Trojes, Nocupétaro
Las Trojes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nocupétaro.
Arnold Schönberg
Kontroverze i polemike
Nakon početnih problema, Schönberg je počeo dobivati naklonost publike, s djelima kao što su Pelleas und Melisande koja je premijerno izvedena 1907. u Berlinu, a naklonost je ponajviše stekao nakon austrijske premijere njegovog djela Gurre-Lieder održane 13. veljače 1913., koje je dobilo ovaciju koja je trajala 15 minuta, a sam Schönberg i lovorovu krunu. No, većina njegovih djela nije dobro prihvaćena. Njegova 1. komorna simfonija je 1907. imala premijeru. Publika je bila malobrojna, a njezina reakcija ravnodušna. No, kada je 31. ožujka 1913. ponovo izvedena uz djela Albana Berga, Antona Weberna i Alexandra von Zemlinskog, bolje je prihvaćena, iako ne kao djela autora koji su se još izvodili. Kasnije tijekom koncerta, tijekom izvedbe Bergovog djela Altenberg Lieder, izbila je tučnjava nakon što je Schönberg prekinuo izvedbu da bi objavio da će policija ukloniti sve one koji budu stvarali probleme tijekom koncerta. Mahlerov Kindertotenlieder, djelo koje je trebalo završiti koncert, otkazano je nakon što je jedan policajac pozvan. Schönbergova glazba nakon 1908. odmara se od tonalnosti, što je uvelike polariziralo odnose prema njoj: njegovi učenici i sljedbenici vidjeli su ga kao jednu od najvažnijih karika u glazbi, dok su kritičari mrzili njegova djela.
Las Trojes, Nocupétaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 936 m.
Arnold Schönberg
Kontroverze i polemike
Odnos između suvremenih skladatelja i javnosti natjerao ga je da u Beču 1918. osnuje Društvo za privatne glazbene izvedbe (Verein für musikalische Privataufführungen). Cilj društva bio je grandiozan, ali egocentričan; želio je osigurati prostor za moderne skladatelje gdje će oni moći vježbti i pripremati se te propisno izvoditi u zaštiti od moderne javnosti. Od osnivanja pa do 1921., kada se društvo zatvorilo zbog ekonomskih razloga, ono je predstavilo 353 izvedbe pretplatnicima, nekad čak i jednu tjedno, a tijekom prve godine i polovice druge, Schönberg nije dopuštao da se izvode njegova djela. Umjesto njegovih djela, publika je slušala djela skladatelja kao što su Aleksandar Skrjabin, Claude Debussy, Gustav Mahler, Anton Webern, Alban Berg, Max Reger i ostali ključni skladatelji sa početka XX. stoljeća.
Le Repas de bébé
Le Repas de Bébé je francuski kratki crno-bijeli nijemi dokumentarni film snimljen 1895. u režiji i produkciji Louisa Lumierea. Snimljen je u Lyonu. Traje 41 sekundu i prikazuje Auguste Lumièrea kako doručkuje zajedno sa svojom suprugom Marguerite i malom kćerkom Andrée. Ovaj film je bio jedan od nekoliko prikazanih na prvoj javnoj projekciji Lumière Cinématographe u pariškom Salon Indienu 28. decembra 1895.
Arnold Schönberg
Kontroverze i polemike
Schönberg je bio izuzetno težak čovjek i s njim se teško sprijateljavalo. U jednom od svojih pisma, napisao je:
Le Repas de bébé
Mala Andrée, kojoj neki filmski historičari ponekad daju titulu prve "filmske zvijezde", je godine 1918. u dobi od 24 godine umrla od španske gripe.
Arnold Schönberg
Kontroverze i polemike
Skladatelje koji su izvodili njegovu glazbu, kao npr. Otta Klemperera, redovito je "nagrađivao" pritužbama da se ne trude dovoljno. No u drugu ruku, prema svojim tzv. "učenicima" bio je izuzetno posvećen i prijazan. Čak su i izuzetno samostalni i individualni skladatelji kao Alban Berg i Anton Webern pokazivali robovsku volju da mu služe.
Schönbergova serijska tehnika skladanja s 12 tonova postala je centralni i najpolemičniji problem među europskim i američkim glazbenicima sa sredine XX. stoljeća. Počevši sa 1940-ima, a trajući do danas, skladatelji kao Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen, Luigi Nono i Milton Babbitt proširili su Schönbergovu ostavštinu na najradikalnije smjerove. Veći gradovi u SAD-u (npr. Boston, Los Angeles, New York) bili su domaćini povijesnim izvedbama Schönbergovih djela. Među najznačajnije spada ona Babbittova te izvedba frankoameričkog dirigenta-pijanista Jacques-Louisa Monoda. Osim toga, mnogi Schönbergovi učenici predavali su na prestižnim američkim glazbenim institucijama. Osim utjecaja u SAD-u, na glazbi Hansa Kellera, Luigija Rognonija i Renéa Leibowitza vidi se i Schönbergov utjecaj na europsku modernu glazbu.
Schönberg nije bio simpatizer svog suvremenika Igora Fjodoroviča Stravinskog. On je 1926. napisao pjesmu "Der neue Klassizismus" (njemački "Novi klasicizam"). U toj pjesmi Schönberg je omalovažio neoklasicizam, a Stravinskog nazvao, podrugljivo, "Der kleine Modernsky" (njemački "Mali Modernski"). Tekst te pjesme iskoristio je za svoje djelo "Drei Satiren" (njemački "Tri satire"), op. 28.
Vanglazbeni interesi
thumb|250px|Skica Arnolda Schönberga
Carska okružja
thumb|200px|Okruzi Svetog Rimskog Carstva Carsko okružje (latinski: Circulus imperii, množina:Circuli imperii njemački: Reichskreis, množina Reichskreise) naziv je za regionalne grupacije teritorija Svetog Rimskog Carstva, prvenstveno za potrebe organiziranja zajedničke obrambene strukture i prikupljanja carskih poreza, ali i kao sredstvo organizacije unutar Carskog Sabora (Reichstaga) i Carske sudske komore
Svako okružje imao je svoju skupštinu, iako nije njen svaki član bio nužno i član državnog Sabora.
Stvaranje okružja
Na Saboru u Augsburgu održanom 1500. uspostavljeno je šest okružja kao dio reforme Carstva:
Izvorno, područja pod vlašću Habsburgovaca bila su izuzeta od te reforme. No, na Saboru u Trieru godine 1512. ove zemlje su podijeljene na sljedeća područja
S obzirom na potraživanja Francuske (tj. kralja Franje I. ) na Maksimilijanovu burgundsku baštinu, 1512 Sabor je pokrenuo službenu uporabu imena Carstva kao Svetog Rimskog Carstva njemačke narodnosti  (latinski: Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicæ) u svom završnom spisu.
Iako je Carstvo izgubilo nekoliko zapadnih teritorija 1581. nakon odcjepljenja sedam pokrajina Ujedinjene Nizozemske i tijekom francuske aneksije iz 1679. ( mir u Nijmegenu), deset okruga ostalo je uglavnom nepromijenjeno sve do početka 1790., kada su francuska revolucija i ratovi poslije nje doveli do značajnih promjena na političkoj karti Europe.
Teritoriji Carstva izvan okruga
Dio teritorija Carstva je ostao van ijednog okružja, na primjer:
Tradicionalna medicina
U suštini radi se o tri sinonima, koji se međusobno razlikuju po različitim naglascima. Termin tradicionalna medicina ima naglasak na drevnim terapijama koje su svojstvene određenim kulturama, i doslovno govoreći, on ne podrazumeva nove terapijske sisteme i prakse novije ili slične prirode. Termin komplementarna medicina prvenstveno ukazuje na određen stepen majorizacije, odnosno na mogućnost da se određeni komplementarni sistemi i prakse koriste kao dopuna terapijskih procedeura zvanične medicine. Termin alternativna medicina ima naglasak na terapijskim sistemima i metodama koji su izraz holografske paradigme, što znači da su zasnovani na viđenjima sveta i čoveka koji su drugojačiji od moderne kartegijanske paradigme
Kako su savremena medicinska istraživanja pokazala, većina ljudi među kojima je veliki broj obrazovanih pa i lekara, kada u jednom trenutku svog života postanu bolesnici, s vremena na vreme odlučuju se: da zatraže pomoć tradicionalne medicina i njenih lekova. I tada savremeni čovek počinje da koriste metode drevnih terapija, zasnovanih na viševekovnom iskustvu, nekada starih naroda. Očigledno, da čovek koji je stvorio, savremenu civilizaciju i danas živi u nesavršenstvom svetu. U svetu u kome ne postoji idealan lek i lekar koji je toliko siguran da može da izleči sve njegove patnje i bolesti. Zabrinut za svoje zdravlje, čovek često misli da negde tamo, iza planina, mora da postoji „neko i nešto“ što može u njemu izlečiti sve; na brz, jeftin i bezbolan način. Da li je to istina? Na to delimični odgovor treba da da i ova stranica.
Illuminati, Macerata
Illuminati je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Tradicionalna medicina
Pojmovi
Prve začetke tradicionalne medicine nalazimo u magijskoj medicini. Ovaj oblik lečenja bio je zasnovan na magiji – čaroliji, vradžbinama, veštini potčinjavanja volji tajanstvenih sila prirode, duhova i demona, ili verovanju da čovek svojim rečima i činima može uticati na tok prirodnih događaja, pa tako i na tok bolesti i zaštitu od njih. Na verovanju da neka nevidljiva duhovna bića, tzv. anime (anima – duša, duh), utiču na sudbinu čoveka pa tako i na njegov život, zdravlje i bolest, zasnivala se animalna medicina. Ona je podrazumevala lečenje zasnovano na ritualima i tehnikama čiji je cilj bio da se umilostive duhovi – anime, zli dusi koji ugrožavaju zdravlje i život. Teurgija (čin, čarolija, sposobnost činjenja čuda, vidovitost), svoje principe lečenja zasnivala je na upražnjavaju molitve pomoću kojih se pokušavalo zaštititi zdravlje ili postići izlečenje bolesti. Skup iskustava i njihova praktična primena na očuvanju zdravlja, produženju života, sprečavanju i lečenju bolesti koje je sam narod otkrio naziva se etnomedicina ili narodna medicina. Ova znanja su sticana iskustvom i prenosila su se sa pokolenja na pokolenje, prvo usmenim, a potom i pismenim putem. To je iskustvena, empirijska medicina, do izvesne mere i stručna, ali najčešće prožeta mistikom, sujeverjem, i konzervativnim idejama, što je davalo prostora da se u okviru nje infiltrira magija, nadrilekarstvo, šarlatanstvo koje je teško odvojiti jedno od drugih. Kao posebna oblast prirodnih nauka u drugoj polovini 19. veka razvila se naučna medicina koja koristi naučna dostignuća u očuvanju zdravlja, sprečavanju bolesti i njihovom lečenju.
Istorijat, teorije i koncepti sistema tradicionalne medicine
200px|mini|Prve začetke tradicionalne medicine nalazimo u magijskoj medicini, vračeva i šamana, koja se i danas zadržala u nekim afričkim zemljama. Tradicionalna medicina ima dugu istoriju, i zato je ona zbir viševekovnih znanja, veština i na praksi zasnovanih teorija, verovanja i iskustava, poreklom iz različitih kultura, bez obzira da li se njihovi principi koji se koristi u održavanju zdravlja, prevenciji, dijagnostici, poboljšanju ili lečenje fizičkih i mentalnih bolesti mogu objasniti ili ne. Tradicionalna medicina zasnovana je na celovitim sistemima teorije i prakse koji su razvijani nezavisno ili paralelno sa zvaničnom medicinom. Mnogi od ovih sistema korišćeni su u pojedinim zemljama širom sveta znatno pre nastanka zvanične medicinske prakse.
Holizam je ključni element svih sistema tradicionalne medicine, zato što se teorija i koncepati prevencije, dijagnostike, poboljšanje i lečenje bolesti u tradicionalnoj medicini kroz istoriju oslanjao na holističkom pristup oboleloj osobi, i poremećaju, tretirajući ga metodama fizičke, emocionalne, mentalne, duhovne zaštite i zaštitom životne sredine ili svim metodama istovremeno.
U cilju postizanja rezultata, većina sistema tradicionalne medicine koristi biljne lekove ili postupke zasnovane na tradicionalnoj terapiji, zajedno sa određenim pravilima ponašanja i promocijom zdrave ishrane i zdravih navika.
Zvanična medicinska nauka odbacuje većinu postupaka tradicionalne (alternativne i komplementarne) medicine kao paramedicinske. Klasična medicina i tradicionalna medicina imaju isti plemeniti cilj da pomognu, da izleče obolelog, i u ostvarenju ovog uzvišenog cilja one bi trebale da sarađuju. Medicinska nauka, bez obzira na nedostajuće i potpune dokaze o valjanosti postupaka tradicionalne medicine, mora pažljivo da ih istražuje i, nakon valorizacije, da ih ugrađuje u svakodnevnu praksu.
Milenijumska tranzicija tradicionalne medicine
300px|mini|Botanički šop u SAD. Tradicionalne medicine postaje i veoma unosan posao na međunarodnom tržištu 300px|mini|Biljna apoteka u SAD. Godišnji prihod tradicionalne medicine u [[Sjedinjene Američke Države|SAD dostigao je 30 milijardi dolara s početka 21.veka]] Tokom milenijumske tranzicije, bez obzira na zvanični stav medicine, u poslednjoj trećini 20. veka tradicionalne (alternativne, komplementarne) medicine u razvijenim zemljama sveta postaje izraz civilizacijskog megatrenda u okviru koga se odvija tranzicija Moderne u Postmodernu. Tome svakako pogoduje i činjenica da većina ljudi još ne misli naučno, filozofski ili umetnički i svoje sudove donosi na osnovu površnog svakodnevnog iskustva, ne obazirući se nanaučne pojmove i moralne principe. Zato većina svakodnevnih misli i osećanja prosečnog čoveka spada u deo nesistematične društvene svesti, a samo manji deo ulazi u sastav nauke, filozofije, umetnosti ili etičkih principa. U takvim uslovima, u navedenom periodu alternativna medicina je sve više poprimila kvalitete posebnog entiteta, sa sopstvenim institucijama, priznatim od strane građana, zakonodavne i izvrne vlasti, zdravstva i javnosti uopšte što je snažno uticalo na njenu sve veću transformaciju od marginalne preduzetničke aktivnosti u deo korporativne ekonomije. Lečenje biljem je postalo najpopularniji oblik tradicionalne medicine i veoma unosan posao na međunarodnom tržištu u 21. veku. Godišnji prihod tradicionalne medicine u zapadnoj Evropi dostigao je 5 milijardi dolara u 2003. i 2004. U Kini prihodi od prodaje proizvoda traicionalne medicine u 2005. iznosili su 14 milijardi dolari. Prihod od biljnih lekova u Brazilu bio je 160 miliona dolara u 2007.
Život je zapravo ozbiljna igra uklapanja u svoje mesto. Neuspeh pronalaženja sebe u realnom životu vodi do nerazumevanja, laži i individualne patnje. Razmatrajući odnos između naučne i tradicionalne medicine,mnoge pristalice tradicionalne medicine postavljaju pitanje kome služi naučnik u biomedicinskom naukama? Pamtimo mnoga vrhunska naučna otkrića u humanoj medicini (kažu zagovornici paramedicine) koja su poslužila kao sredstvo za nehumano delovanje, zloupotrebu čak i destrukciju. Događalo se i to da onome ko naruči istraživanje ne odgovaraju rezultati i zato ih ne objavljuje, pa su ponekad vrhunski lekari u konfliktu između teorije od koje polaze i rezultata koje dobiju, pa pribegavaju kompromisima ili manipulaciji medicinskim podacima. Zato je primena metoda tradicionalne medicine u stalnom porastu, posebno u najrazvijenijim zemljama poput Nemačke, Kanade, Francuske, Australije, SAD, Velike Britanije itd. Razlozi porasta popularnosti tradicionalne medicine su složeni i nisu do kraja istraženi. Neka razmatranja ukazuju da pored raznih motivacionih činilaca iz individualne sfere, značajnu ulogu igraju socijalno-politički faktori, nedovoljna edukacija i zdravstvena prosvećenost, kao i nemogućnost savremene medicine da reši sve zdravstvene probleme obolelih.
Problemetičnost pojedinih stavova o oba oblika medicine (tradicionalne i savremene) je podjednako prisutna, pa je i kod naučnih istraživanja i prilikom razumevanja i primene naučnih medicinskih saznanja moguće zloupotreba i izvrtanje stvarnosti, što veoma vešto u svojim stavovima koriste pristalice tradicionalne medicine. Ipak, nesmemo odustati od naučnih dokaza i u jednoj i u drugoj medicinskoj oblasti, jer nema drugog puta dolaženja do istine.
Tradicionalna medicina u 21. veku
200px|mini|I do 80% stanovništva sveta u [[primarna zdravstvena zaštita|primarnoj zdravstvenoj zaštiti koristi usluge tradicionalne medicine. ]] U 21. veku nastavljen je „dramatični talas“ popularnosti različitih disciplina tradicionalne medicine u nekim azijskim i afričkim zemljama, u poslednjih trideset godina. I do 80% stanovništva u primarnoj zdravstvenoj zaštiti koristi usluge tradicionalne medicine (npr 75% stanovništva u Maliju i 70% u Mjanmaru zavisi od tradicionalne medicine i njenih praktičara u primarnoj zdravstvenoj zaštiti).
Takođe značajno je povećano interesovanje za tradicionalnu medicinu i u mnogim razvijenim zemljama. Na primer, 70% stanovništva u Kanadi i 80% u Nemačkoj koristi neki od oblik alternativne ili komplementarne medicine (npr. akupunkturu, masažu itd). Prevalenca poseta praktičarima KAM porastao je u Irskoj sa 20% u 1998. na 27% u 2002. Slični podaci dobijeni su i na međunarodnom nivou. Najveći broj Iraca tražilo je usluge KAM zbog jakog bola, anksioznosti ili depresije.
Svetska ekonomska kriza s kraja prve decenije 21. veka, i bezbroj nerešenih problema u zdravstvenoj zaštiti stanovništva mnogih zemalja sveta (uključujući i razvijene zemlje poput SAD) primorao je korisnike zdravstvenih usluga da zbog nestašice novca ili zbog njegovog preusmeravanje na druge životne potrebe sve više koriste „pristupačnije“, tradicionalne (alternativne i komplementarne) oblike zdravstvene zaštite.
Stopa zdravstveno neosigurane dece u svetu je u stalnom porastu zbog pogrešne politike zakonodavaca koji se „bore“ protiv proširenja javnog osiguranja i nezaposlenosti roditelja. Samo u SAD u 2008. stopa zdravstveno neosigurane dece pala je na najniži nivo od 1987. i iznosila je oko 7,3 miliona dece bez zdravstvenog osiguranje.
U istraživanju sprovedenom u DŽons Hopkins dečjem centru u Baltimoru, procenjuje se da je 17.000 dece u SAD možda nepotrebno umrlo tokom poslednje dve decenije, jer nisu imala zdravstveno osiguranje, a roditelji su bili prinuđeni da koriste alternativne i komplementarne metode lečenja. „David C. Čang, koautor, pedijatrijskih istraživanja sprovedenog u ovom centru, tim povodom izjavio je; "Ne mogu zamisliti ni jedan medicinski tretman koji ima tako dramatičan uticaj na zdravlje dece kao što to može imati nedostatak zravstvenog osiguranja, ".
Zdravstveni troškovi u 21. veku su ogromni za hiljade ljudi. Mnogi su bez posla i bez ikakve nadoknade za život. Ti ljudi se okreću tradicionalnim oblicima lečenja ... ''Nacionalni centar za alternativnu i komplementarnu medicinu SAD (NCCAM), iznosi podatak da su oko 38% odraslih i 12% dece, danas korisnici tradicionalnih terapijskih metoda lečenje bola. U Americi se godišnje troši i do 34 milijardi dolara na alternativnu terapiju.'' mini|desno|300p|Federalno istraživanje u [[Sjedinjene Američke Države|SAD, sprovedeno 2007. otkrilo je da gotovo 5 miliona Amerikanaca koristi homeopatske lekove]] Federalno istraživanje u SAD, sprovedeno 2007. otkrilo je da gotovo 5 miliona Amerikanaca koristi homeopatske lekove, napravljene od supstanci, kao što su jetra patke, teški metali (arsen, olovo), razni ekstrakti biljaka (otrovni bršljan), rastvoreni u vodi u nemerljivim količinama. Za razliku od vakcina ili lekova koji se izdaju isključivo na recept i moraju imati jasnu deklaraciju o sastavu i bitnim karakteristikama, homeopatski lekovi, koji se prema službenim podacima u SAD godišnje prodaju za više od 200 miliona dolara, najčešće ne poseduju podatke o njihovoj bezbednosti i neželjenom dejstvu, i po pravilu na pakovanju nemaju označen spisak sastojaka i podatke o uslovima korišćenja.
Uprkos nedostatku dokaza o valjanosti homeopatskih lekova, sve veći broj Amerikanaca, kako je to navedeno u anketi koju je sproveo Vašington Post ... "koristi ove lekove za borbu protiv mnogih bolesti, uključujući i tumore, artritis, herpes i grip dok je u međuvremenu, u svetu pokrenuta agresivna kampanja protiv hrane i lekova koji su bez odobrenja ili nemaju dokaze da su efikasni u lečenju bolesti..."
Studija objavljena u časopisu za javno zdravlje, SAD "...o odnosima između statusa osiguranja i smrtnosti dece..." iznosi podatak da su deca i do 1,6 puta u većem riziku da umru od dece koja poseduju zdravstveno osiguranje ... „Pri tome studija nije obuhvatila decu koja su umrla izvan bolnice ili nakon napuštanja bolnice, što znači da je smrtinost među neosiguranom decom verovatno čak i veća.“
Tradicionalne (alternativne i komplementarne) medicine danas postoji rame uz rame sa modernom medicinskom praksom, iako je često u suprotnosti sa njom. To je prvenstveno zbog toga što njene metode veoma često nisu u skladu sa onim što je savremena nauka zna o uzrocima nastanka bolesti, bolestima i šta se smatra najefikasnijim medicinskim oblikom lečenja. Oni koji koriste i veruju u rad tradicionalnih (alternativnih i komplementarnih) medicinskih ordinacija, svoja saznanja o njima stekla su od mnogih generacija i drugih osoba koje su koristile njihove tretmane. U tradicionalnoj medicini naglasak se daje ravnoteži i „harmoniji“ u telu, jer je telo povezano sa zemljom i kosmos što je veoma važno u procesu lečenja i zato postoji verovanje u tradicionalnoj medicini da bolest treba lečiti svim raspoloživim resursima. Biljni preparati, molitva, magija, dijeta, vežbanje, i pravilan društveni odnosi su održiva sredstva u nastojanju da se sačuva zdravlje.
Istoriski gledano, za javno zdravlje i njegovu praksu u 21. veku veliki značaj ima;
Standardizacija sistema tradicionalne medicine
Različite metode i tehnike tradicionalne medicine razvijane su u različitim kulturama, različitim razdobljima ljudske civilizacije u različitim regionima, bez paralelnog razvoja opšteprihvaćenih međunarodnih standarda i odgovarajućih metode za ocenu rezultata tradicionalne medicine. Zato su se širom sveta javljaili zahtevi da SZO obezbedi normative za rad tradicionalne medicini i, utvrdi procedure, kojima će se sprovesti istraživanja i evaluacija pojedinih metoda i oblasti tradicionalne medicine. Vlade mnogih zemalja i istraživači, takođe su sve više zahtevali od SZO da obezbedi i standarde, tehničke smernice i redovno objavljuje informacije po tim pitanjima.
Tokom 1991, SZO je studioznije počela da razvija i objavljuje niz tehničkih smernica kao što su; „Smernice za procenu biljnih lekova“, „Smernice za istraživanje i procenu bezbednosti i efikasnosti biljnih lekova“, „Smernice za klinička istraživanja akupunkture“ itd. Međutim, ove smernice i dalje nisu bile dovoljne da pokriju sve oblasti i mnoge izazove i probleme u istraživanju i evaluaciji tradicionalne medicine.
Zato je 1997, uz podršku Nacionalnog centra za komplementarnu i alternativnu medicinu, Nacionalnog instituta za zdravlje, Betesda, MD, SAD, SZO razvila nacrt »Opštih smernica za metodologiju istraživanja i vrednovanje tradicionalne medicine SZO«. Od tada, nacrt je revidiran četiri puta, a smernice su finalizirane na konsultacijama članica SZO u aprilu 2000, u Hong Kongu, Kina, uz podršku Vlade Hong Konga. Opšte smernice SZO su primarno fokusirane na bezbednost i efikasnost tradicionalne medicine, sa ciljem da daju odgovore na neke izazove i pitanja koja se tiču osnovnih dokaza o opravdanosti primene pojedinih metoda tradicionalne medicine. One su takođe trebale da razjasne razloge primene određeneih metoda koje su nejasno definisane. Smernice predstavljaju neku vrstu opšteprihvaćenih međunarodnih propisa za ocenu »biljne medicine«, kao i da preporuče nove pristupe za sprovođenje kliničkih istraživanja, npr pomoću QOL-uputstva SZO  u ostalim oblastima tradicionalne medicine.
Ne može biti nikakve sumnje da će »Opšte smernice za metodologiju istraživanja i vrednovanje tradicionalne medicine SZO« postići svoj cilj i namenu i poboljšati kvalitet i verodostojnost istraživanja u tradicionalnoj medicini u 21. veku. Iako su smernice SZO pažljivo razvijene i modifikovane, od strane raznih stručnjaka i nacionalnih zdravstvenih institucija i zakonodavne vlasti širom sveta, još uvek može biti i drugih pitanja, mišljenja i stavova o pojedinim metodama tradicionalne medicine.
Sistematizacija
U današnjoj praksi postoji preko 40 heterogenih disciplina u okviru tradicionalne medicine, ali ih NCKAM SAD na osnovu terapijskog pristupa klasifikuje u pet osnovnih kategorija ili domena. To su: Posebna Radna grupa za tradicionalnu (komplementarnu i alternativnu) medicinu Ministarstva zdravlja Srbije, koja je dala predlog o konačnoj formi Pravilnika o bližim uslovima, načinu i postupku obavljanja metoda i postupaka tradicionalne medicine, stala je na stanovište da sve legalizovane metode tradicionalne medicine treba svrstati u dve grupe: terapijske metode i metode unapređenja zdravlja. Iz razloga vezanih za forumulacije kojima je definisana tradicionalna medicina u Zakonu o zdravstvenoj zaštiti na koji se pravilnik oslanja, međutim, termin metode unapređenja zdravlja koji u Zakonu nije bio naveden, zamenjen je terminom metode rehabilitacije. Sistematizacija legalizovanih metoda tradicionalne (komplementarne i alternativne) medicine, navedena u ovoj tabeli napravljena je radi veće preglednosti i ne isključuje druge vrste podela i grupisanja. Sistematizacija metoda tradicionalne (komplementarne i alternativne) medicine u Srbiji
Tradicionalna kineska medicina
mini| Dijagram kretanje energije dveju suprotstavljenih sila [[Jin i jang ]]
Himmelskibet
Himmelskibet je danski crno-bijeli nijemi science fiction film snimljen 1918. godine u režiji Holger-Madsena, poznat kao prva space opera u historiji filma.
Radnja prikazuje kako grupa istraživača sa Zemlje u svemirskom brodu putuje na Mars gdje, na svoje veliko iznenađenje, pronalazi miroljubivu vegetarijansku i pacifističku civilizaciju. Film je nastao u jeku prvog svjetskog rata, velikim dijelom na poticaj producenta Olea Olsena, kao i pacifistički orijentiranog Holger-Madsena, koji se nadao da će filmovi poput Himmelskibeta potaknuti zaraćene države da sklope mir. Himmelskibet se smatra jednim od rijetkih science fiction ostvarenja danske kinematografije, koja će sljedeći film tog žanra - Reptilicus - napraviti tek 1962. godine.
Tradicionalna medicina
Tradicionalna kineska medicina
Glavni princip održavanja ravnoteže u telu, po shvatanju tradicionalne kineske medicine, oglada se u balansu dve međusobno suprotstavljene sile jin i jang. Jin je oličenje hladnog, sporog i pasivnog principa, dok jang predstavnik toplog, ekscitirajućeg i aktivnog principa. Osnovna postavka po shvatanju tradicionalne kineske medicine, je da se zdravlje postiže uravnoteženim odnosom jina i jinga, dok svaka njihova neuravnotežaenost za posledicu ima nastankom bolesti. Neravnoteža između jina i janga dovodi do ometanja protoka vitalne energije - qu (u prevodu či) i krvi duž puteva poznatih kao meridijani. Terapijski postupci koji se zasnivaju na korišćenju lekovitog bilja, akupunkture i masaže, treba da pomognu da se uspostavi protok (qu-či ) i krvi duž meridijana, čime se postiže ravnoteža i ozdravljenje organizma. Lečenje u TKM zasniva se na uspostavljanju narušene ravnoteže u telu pojedinca, te je i dijagnostika i terapija uglavnom individualna
Terapijski tretmani u TKM podrazumevaju primenu: akupunkture i moksibustija (stimulacija akupunkturnih tačaka paljenjem trave moksi na njima), kineske materije medike (prema katalogu prirodnih produkata koje koristi TKM), masaže i manipulacije tela.
Suprotstavljeni stavovi o teoriji tradicionalne kineske medicine
Prvo je potrebno da smo sposobni da identifikujemo ove energije, demonstriramo njihovo postojanje, pokažemo neke merljive efekte njihovog prisustva, i demonstriramo način na koji ih kontrolišemo. Bez ovih osnovnih tačaka, mi samo razmišljamo o ideji - da postoje takvi oblici energija. Drugo, nakon što smo demonstrirali njihovo postojanje, potrebno je da pokažemo vezu između ovih energija i određenih predvidljivih promena u ljudskom telu. Na primer, merljivu promenu stanja pacijenta nakon prijema ovih energija. Treće, potrebno je da znamo odakle ove energije dolaze, kako se prenose, kako se skladište, obzirom da je sve ovo poznato za sve ostale oblike energija. Četvrto, potrebno je da obrazložimo kako znamo sve te stvari. Ovo je neophodno da bi mogli da osiguramo da primetimo kada neko nešto pogreši.
Nažalost, po sve četiri tačke, zagovornici postojanja ovih energija ne nude dovoljno uverljive dokaze. Nema adekvatnih dokaza o postojanju jin i jang, niti či energije, ima dokaza o njihovim efektima, ali ne i jasnih činjenica o fiziološkim mehanizmima njihovog nastanka, koje treba dokazati u multicentričnim kontrolisanim studijama. Takođe nema predloga kako mogu biti merene ili lokalizovane, niti konvertovane u ostale oblike energija, a jedini izvor saznanja su stari zapisi, i istraživanja novijeg datuma koja nisu u potpunosti validnim dokazima dokumentovana. Obzirom da ove energije ne možemo izmeriti, niti pokazati njihove efekte, ne možemo da ih povežemo sa bilo kojom posledicom u ljudskom telu, to znači da ne možemo samo na osnovu drevnih tekstova da tvrdimo kako one uopšte postoje.
Medicina nije potvrdila hipotezu o konceptu pojave bolesti usled neravnoteže jin i jang energija ili zagušenja či energije, obzirom da ne postoji instrument (poput pulsmetra ili merača krvnog pritiska) pa čak ni jedinice mere kojom bi se ove energije mogle kvantifikovati.
Anatomija i histologija su dokazale da se krv kreće venama, arterijama i kapilarima, mapirala je njihov položaj u ljudskom telu i nije pronašla dodatne meridijane kojima bi se mogla kretati krv, niti kanale kojima bi se mogla kretati či energija. Savremeni terapeuti tradicionalne kineske medicine ove meridijane predstavljaju kao pretpostavke (ideje) koje su korisne u kliničkoj praksi. Hemijski sastav krvi (i belih i crvenih krvnih zrnaca) je ispitan i ne daje naznake o postojanju či energije.
Mnogi terapeuti akupunkture sami odbacuju tvrdnje o postojanju ovih energija Na osnovu više istraživanja zaključeno je da efikasnost akupunkture nije veća od placebo efekta. Zato dr Edzar Ernst, u svojim istraživanjima navodi da su dokaza o efektima akupunktute niske uverljivosti, i da zato neki od akupunkturologa zbog nedostatka jesnih dokaza sve više koriste reči „probno“ i „moguće“ i navodi, „dok postoje provizorni dokazi da bi akupunktura mogla biti efikasna kod nekih oblika bolova i mučnine, ne postoje nikakavi jasni medicinski benefiti akupunkture u drugim situacijama njen osnovni koncepat je besmislen.“
Suprotno ovim istraživanjima postoje i novija istraživanja o principima akupunkture, koja su ukazala na postojanje elektronadražljivosti u akupunturnim tačakama, čijom se provokacijom, po modernijoj teoriji, postiže izlučivanje endorfina, ektofina-oksitocina koji ublažavaju bol, uz istovremenu aktivaciju dela mozga pod nazivom limbus. Ostala delovanja akupunkture se objašnjava i delovanjem ovih sistema: