cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivan Zajc
Životopis
Dana 23. veljače 1895. godine Zajc je za zasluge na području glazbe imenovan vitezom. U listopadu 1899. Zajc je zamolio ravnateljstvo da ga zbog starosti oslobodi dužnosti održavanja pokusa i ravnanja koncertima, što je obavljao skoro već 30 godina (... tjelesne sile ne dopuštaju više raditi kao prije... poslie pokusah i koncertah sam sasvim uzrujan, izmučen i bolestan... tim više, što sam podveržan upali plućah - koju sam bolest tečajem svog života pet puta prebolio.). Dana 21. veljače 1908. Zajc je na vlastitu molbu umirovljen, a tek 1912. godine JAZU ga je imenovala počasnim članom. Dva dana prije smrti potužuio se svojoj snahi da se ne osjeća dobro. Tužio se na poteškoće pri disanju. Dana 16. prosinca ustao je već oko 5 sati ujutro no ponovno je legao te je oko 9:30 spavajući umro. Sutradan je njegovo tijelo od 9 - 15 h izloženo u kazališnom predvorju. Poslije blagoslova oprostio se od njega ravnatelj opere Srećko Albini, a s kazališnog balkona otpjevali su tužaljke kazališni zbor i Savez hrvatskih pjevačkih društava. Poslije toga krenula je pogrebna povorka prema Mirogoju. Tamo je govorio profesor Miler, a Savez hrvatskih pjevačkih društava otpjevao je Eisenhuthovu tužaljku Nad grobom. Zajc je sahranjen u obiteljskoj grobnici u arkadi lijevo od ulaza u groblje.
Ivan Zajc živio je vrlo uredno. Ustajao je veoma rano u jutro te je već oko 4 sata sjedio kod svog pisaćeg stola i tiho zviždeći skladao. U 7 sati u jutro pio je mlijeko s pecivom, a zatim se do 8 odnosno 9 sati bavio ružama u vrtu. U glazbenoj školi radio je od 9 - 11 h i od 15 - 18 h, a u kazalištu od 11 sati često i do 14 h, tako da za objed koji put nije imao više od pola sata vremena. Za vrijeme objeda držao je sat na stolu kako ne bi zakasnio na posao. Kod ručka i večere bile su na Zajčevu stolu dvije vrste vina - stolno koje je pio s kiselom vodom i desertno vino. Poslije večere skladao je i do 1 sat u noći, tako da je veoma malo spavao. Uživao je u radu do kasno na večer i rano ujutro kad sve spava. Radio je pri petrolejskoj svjetiljci i bez naočala. Skladao je bez klavira, a sam je prepisivao i partiture i dionice. Dok je kazalište bilo u Gornjem gradu, poslije predstave okrijepio bi se čašom piva u kazališnoj restauraciji, obično u društvu s braćom Eisenhuth, J. Freudenreichom i A. Schwarzom. Njegovi prijatelji bili su: J. J. Strossmayer, I. Dežman, F. Marković, A. Šenoa, I. Zahar, L. Mrazović, I. Kostrenčić i J. E. Tomić. U mladosti je pušio cigare, ali je nakon prve upale pluća prestao zbog zabrane liječnika, no tada je samo šnofao iz srebrne burmutice. Skupljao je olovke. S unucima je rado igrao igru Mlin, ali nije volio gubiti pa su ga puštali da dobija. Kao učitelj i dirigent uvijek je bio miran i strpljiv, svaku stvar, bila opera ili najmanji zbor, savjesno je proučavao i uvježbavao, a na probe je uvijek dolazio na vrijeme. Ako je morao što pokuditi činio je to mirno i prijateljski. Njegovo dirigiranje bilo je mirno i dostojno bez ikakvih velikih teatralnih kretnji. Mnogo je pazio na svoju vanjštinu, te je uvijek bio dotjeran. Bio je veoma pobožan. Nije bio odviše rječit, više je slušao nego govorio. U društvu je bio dobroćudan, zabavan i ugodan, a kao učitelj strog i pedantan.
Stvaralaštvo
Zajc je komponirao s poslovičnom lakoćom i za sobom ostavio opus od oko 1200 raznovrsnih djela za orkestar (Simfonička glazbena slika), za komorne sastave, za klavir, zatim 19 opera (Mislav, Ban Legent), 26 opereta, scensku muziku (za Dubravku Ivana Gundulića), oratorij Oče naš, oko 50 kantata (Dolazak Hrvata), 19 misa, 14 Ave Maria, 200 zborova (Glasna jasna, Putnik), 170 solo pjesama (Miruj, miruj, srce moje; Moja lađa; Vir; Lastavicom; Domovini i ljubavi; Djevojka i ruža).
Knige o Ivanu Zajcu
Više informacija o Ivanu Zajcu možete pronaći u knjizi Huberta Pettana Ivan Zajc, obavljenoj 1971. godine u izdanju Prosvjetnog sabora Hrvatske. Pored informacija o Zajčevom životu u knjizi možete naći i, doslovno cijeli, opus Ivana Zajca.
Brownlee Park, Michigan
Braunli Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.108, što je 480 (-18,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Aguachochi (razvrstavanje)
Aguachochi ima više značenja:
Historija Saudijske Arabije
mini|desno|150px|[[Grb Saudijske Arabije]] Historija Saudijske Arabije ujedinjene pod dinastijom Saud počinje sa islamskim vjerskim reformatorom Muhamedom ibn Abdul-Vahabom koji je oko 1750. godine udružio snage s Muhamedom ibn Saudom, vladarom mjesta Dirija u središnjoj Arabiji čiji su nasljednici do početka 19. vijeka s potporom širokih slojeva oduševljenih novim vjerskim vođom osvojili većinu Arabije u Emirat Diriju. Veza dinastije Saud s vahabijskom interpretacijom islama ostat će jedno od ključnih obilježja saudijske države i u budućnosti.
Nova arapska sila pobudila je reakciju svojih moćnih susjeda, Osmanskog Carstva i njegovog saveznika Egipta koji su 1818. uništili prvu saudijsku državu. Ubrzo je uslijedila obnova i osnivanje Druge saudijske države (Emirata Nadžd), ali je podlegla unutrašnjim sukobima i ratovima sa susjedima 1891. godine.
Modernu Saudijsku Arabiju osnovao je Abdulaziz al-Saud, poznat kao Ibn Saud, koji je 1902. započeo okupljati tradicionalne obiteljske zemlje kombinacijom oružanih sukoba i vješte diplomacije. Ujedinjeno Kraljevstvo, tada najznačajnija sila na Bliskom Istoku, priznalo je nezavisnost Saudove kraljevine 1927., a 1932. Hidžaz i Nadžd (središnji dio Arabije) i formalno su ujedinjeni u Kraljevinu Saudijsku Arabiju.
Politički uspjesi nisu bili praćeni ekonomskim sve dok nisu otkrivena naftna nalazišta u maju 1938. godine. Razvojni programi iskorištavanja nalazišta su prekinuti Drugim svjetskim ratom 1939. godine, da bi bili ponovo pokrenuti 1946. godine, a proizvodnja je dostigla pune kapacitete 1949. godine. Nafta je osigurala ekonomski prosperitet zemlje i ojačala njenu poziciju u svijetu.
Poslije Abdul Azizove smrti 1953. godine tron je preuzeo njegov sin Saud, koji je vladao do 1964. godine, da bi ga naslijedio Faisal. Faisala 1975. godine ubija nećak princ Faisal ibn Musaida. Nakon ubojstva prijestolje je preuzeo kralj Khalid koji je vladao sedam godina. Njega je pak naslijedio kralj Fahd 1982. godine. Fahd je umro 2005. godine, a naslijedio ga je njegov polubrat Abdulah. Njega je 2015. godine naslijedio polubrat Salman, trenutačni vladar Saudijske Arabije.
Gordana Pavić
Gordana Pavić (ćirilicom Гордана Павић; Dalj, 26. VIII. 1948), srpska pjesnikinja i prozaistkinja.
Školu za decu oštećenog vida "Veljko Ramadanović" završila je u Zemunu. Od 1968. do 1991. živjela je u Osijeku i radila na mjestu TT-manipulanta u osječkom "Vodovodu".
Piše od ranog djetinjstva. Dosad je objavila jedan roman, pet zbirki pjesama i jednu knjigu pripovijedaka. Zastupljena je i u zajedničkoj zbirci pjesama Kada bih imao kuću.
Saradnja u časopisima
Saradnica je novosadskog PAN radija, Radio Borova, vukovarskog Radio Dunava i riječkog dječjeg časopisa Bijela pčela te nekoliko zvučnih glasila za slijepe i slabovidne osobe: časopisa "Zvučna revija" Saveza slijepih Crne Gore, zvučnog časopisa "Odjek" Saveza slepih Vojvodine i zvučnog časopisa "Naša riznica" Saveza slepih Beograda. Triput je dobila književnu nagradu "Jovan Nikolić", koju joj je za poeziju dodijelila Gradska konferencija Saveza slepih Beograda 1990, 1992. i 1994. godine.
Morales (razvrstavanje)
Morales ima više značenja:
Satu Nou, Ileana
Satu Nou je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Ileana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 319 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Jalbotina
Јалботина је насеље у Србији у општини Пирот у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 104 становника (према попису из 1991. било је 122 становника).
Демографија
У насељу Јалботина живи 93 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 55,3 година (54,6 код мушкараца и 55,9 код жена). У насељу има 47 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,21.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
San Miguel Figueroa, San Pedro Pochutla
San Miguel Figueroa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
El Pantano, Atotonilco el Alto
El Pantano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1561 m.
Aguaje Grande (razvrstavanje)
Aguaje Grande ima više značenja:
Călărași, Călărași, Cluj
Călărași je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Călărași.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2544 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Potomok Čingishana
Potomok Čingishana (Потомок Чингисхана), također poznat i kao Bura nad Azijom je sovjetski crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Vsevoloda Pudovkina. Radnja se događa na granici Sibira i Mongolije u vrijeme ruskog građanskog rata. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Valerij Inkižinov, je mongolski traper koga britanski intervencionisti postave za marionetskog vladara Mongolije, ali se on na kraju, revoltiran nepravdom koji strani kapitalisti čine njegovim sunarodnjacima, okrene protiv njih. Pudovkin je film snimao na lokacijama u Burjatskoj uz pomoć lokalnog stanovništva, te sadrži vrijedne etnografske detalje. Potomok Čingishana se uz Mati i Kraj Sankt Peterburga smatra dijelom tzv. revolucionarne trilogije Pudovkina, te jednim od najvažnijih i najboljih djela sovjetske kinematografije 1920-ih.
Potomok Čingishana nije imao veliku gledanost u samom SSSR-u, ali je postigao uspjeh na međunarodnom tržištu. Nastojeći izbjeći nepotrebne komplikacije, sovjetske vlasti su u novim verzijama glavne negativce Britance "prekrstili" u belogardejce. 1930-ih je film, pak, neko vrijeme bio zabranjen u SSSR nakon što je glavni glumac Inkižinov emigrirao u Francusku.
Buchberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Buhberg se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 95 metara. Površina opštine iznosi 46,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 599 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 13 stanovnika/km².
Case Dal Cin, Treviso
Case Dal Cin je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Moralillo (razvrstavanje)
Moralillo ima više značenja:
Case Dal Cin, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Bottovo (Rimavska Sobota)
Bottovo je naseljeno mjesto u okrugu Rimavska Sobota, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 205 stanovnika.
Al Mayhāl, Taiz
Al Mayhāl je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
The Crimson Pirate
The Crimson Pirate, u bivšoj Jugoslaviji poznat pod naslovom Crveni gusar, je američki pustolovni film snimljen 1952. u režiji Roberta Siodmaka. Radnja je smještena na Karibe u 18. vijeku i prikazuje kako Vallo, kapetan piratskog broda nastoji iskoristiti sukob kolonijalnih vlasti sa revolucionarima radeći za obje strane, sve dok ga prema revolucionarima ne okrene lijepa kćer revolucioarnog vođe, čiji lik tumači Eva Bartok. Originalni scenario, koji je napisao Waldo Salt, po svojim žanrovskim određenjima je bio daleko bliže drami sa modernim političkim konotacijama, ali je odbačen, dijelom i zato što je Salt tokom produkcije kao komunist završio na Hollywoodskoj crnoj listi. Režiser Siodmak je umjesto toga odlučio naglasak staviti na humor i akciju, pri čemu su se trebale iskoristiti akrobatske sposobnosti Burta Lancastera, koji je istovremeno bio i jedan od producenata. Lancaster je iskoristio priliku ne samo da ponovi "formulu" iz svog prethodnog hita The Flame and the Arrow, nego i angažira svog prijatelja i bivšeg akrobatskog partnera Nicka Cravata. The Crimson Pirate, koji je sniman u londonskim studijima i na italijanskom otoku Ischia, je kasnije postao jedan od najuspješnijih i najpopularnijih filmova u Lancasterovoj karijeri.
Al Mayhāl, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1025 m.
Al Ponte, Brescia
Al Ponte je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Brela (naselje)
Brela su jedno od dva naselja u istoimenoj općini Brela, petnaest kilometara od Makarske smješteno u podnožju planine Biokovo. Brela su poznato turističko odredište sa malenom marinom i lukom za jahte. Postoji i arheološki park sa osam grobova dekoriranih reljefima. Veliki dio općine Brela je u sastavu Parka prirode Biokovo. Populacija iznosi oko 1,800.
Zahvaljujući gustoj borovoj šumi kroz koju, neposredno uz same plaže, prolazi obalna šetnica, Brela su već nekoliko desetljeća najprivlačnije turističko mjesto na hrvatskom Jadranu. Dugogodišnja vrhunska kvaliteta smještajne turističke ponude cjelokupno područje općine Brela u kategorizaciji turističkih naselja svrstava u A kategoriju. Brela raspolažu s 1 800 klimatiziranih postelja u hotelskom smještaju (Hoteli Brela) i preko 5 500 isto tako uglavnom klimatiziranih postelja u privatnom smještaju.
Prelijepe i čiste na daleko poznate šljunčane i sunčane plaže, bistro more i blagodat odmora u hladovini stoljetne borove šume priskrbili su Brelima međunarodna priznanja:
Od 1994. godine na području Brela djeluje Društvo prijatelja kulturne i prirodne baštine Breljana - Brolanenses.
Obrazovanje
mini|desno|200px|Kamen Brela, spomenik prirode simbol je Brela i čest motiv na razglednicama iz Hrvatske
Kolit
Kolit (starogrčki: Κολλυτός / Kollytós) bila je jedna od atičkih dema i pripadala je fili egejskoj (Αἰγηΐς / Aegeïs).
Ova se dema prostirala severoistočno od Akropolja i na zapadu je dodirivala ne samo Kerameikos (Κεραμεικός), nego i Melitu (Μελίτη), kako izgleda pokazuje spominjanje graničnog kamena kod Strabona.
Govornik Eshin spominje Kolit kao jednu od atičkih dema u kojima su se održavale tzv. seoske Dionisije i, u okviru njih, komičke pozorišne predstave.
Prema raširenoj tradiciji, koju prenosi Diogen Laertije, u Kolitu se rodio veliki grčki filozof Platon.
Santas Marías, Tacámbaro
Santas Marías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 878 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1955 m.
Jigoku
Jigoku (地獄) je japanski horor film snimljen 1960. u režiji Nobua Nakagawe. Protagonist, koga tumači Shigeru Amachi, je student teologije koji jedne večeri zajedno sa svojim psihopatskim prijateljem, koga tumači Yoichi Numata, skrivi smrt čovjeka u prometnoj nesreći, ali nema hrabrosti za to preuzeti odgovornost. Radnja prikazuje kako mu nakon toga život postane serija bizarnih i tragičnih događaja, koji će se nastaviti i nakon njegove smrti, nakon koje dolazi u pakao. Jigoku se često navodi kao jedan od prvih japanskih horor-filmova koji je, dijelom u nastojanju da "oživotvori" vizije pakla i kazni koje čekaju grešnike u budističkim ikonama, prvi počeo eksplicitno koristiti bizarne i ultranasilne scene prolijevanja krvi. Film je snimala kuća Shintoho i to neposredno prije svog financijskog kraha; usprkos toga i relativno niskog budžeta, scene u paklu su za tadašnje prilike uvjerljivo stvorene u filmskom studiju.
Visoki predstavnik Unije za spoljne poslove i sigurnosnu politiku
Prema neratifikovanom Sporazumu o ustanovljenju Ustava Evrope nova je funkcija trebala da nosi naziv Ministar spoljnih poslova Evropske unije, naziv koji deo komentatora neformalno i danas koristi. Sporazum o ustanovljenju Ustava Evrope obustavljen je nakon što ga je ratifikovalo 18 zemalja članica nakon čega je usledilo odbijanje na referendumima u Francuskoj i Holandiji. Umesto ustava usvojen je Lisabonski ugovor koji je doneo i današnji naziv funkcije visokog predstavnika.
Rannola Sud, Napoli
Rannola Sud je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Los Torres, Restaurante, Guadalcázar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1320 m.
Kašalj (Novi Pazar)
Kašalj je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Novi Pazar u Raškom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 35 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 56 stanovnika).
Demografija
U naselju Kašalj živi 33 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 56,9 godina (52,9 kod muškaraca i 62,2 kod žena). U naselju ima 16 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,19.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Morelia (razvrstavanje)
Morelia ima više značenja:
Mota, Tamazula de Gordiano
Mota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1321 m.
Rancho Castellanos, Ensenada
Rancho Castellanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Raoul I od Vermandoisa
thumb Raoul I od Vermandoisa (francuski: Raoul Ier "le Vaillant"; u ne-francuskoj literaturi ponekad navođen i kao Ralph ili Rudolf; 1085 – 14. oktobar 1152) bio je francuski plemić, odnosno grof Vermandoisa od 1102. do smrti.
Bio je sin grofa Huguesa I od Vermandoisa i grofice Adelajde. Po ocu je bio unuk kralja Henrija I, a kralj Filip I mu je bio stric. Oca je naslijedio nakon njegove pogibije u križarskom ratu 1101. godine. Osim grofovske titule je služio i kao senešal Francuske za vrijeme vladavine svojih rođaka - kraljeva Luja VI i Luja VII.
Godine 1125. se oženio Eleonorom od Šampanje, koja je bila kći Étiennea od Bloisa.
Kada se 1137. za kralja Luja VII udala Eleanor od Akvitanije, na dvor je dovela svoju sestru Petronillu. Hugues se sa njom odlučio oženiti, bez obzira na to što je već bio u braku. U tu je svrhu preko Eleanor 1140. ishodio posebnu dozvolu za razvod od strane kralja Luja. Ta je odluka razbjesnila Huguesovog šurjaka (Eleanorinog brata) Thibauta od Champagne, koji je 1142. digao ustanak protiv kralja; on je završen dvije godine kasnije okupacijom Champagne od strane kraljevskih trupa. U međuvremenu je sukob dobio i međunarodnu dimenziju, s obzirom da je papa Inocent II, smatrajući razvod povredom kanonskog prava, odnosno Huguesov drugi brak grijehom, dao ekskomunicirati i Huguesa i Petronillu. Kralj je u znak odmazde dao spaliti neke od papskih posjeda u Francuskoj; spor je riješen tek nakon Inocentove smrti, odnosno kada je njegov nasljednik Celestin II na saboru u Reimsu 1144. ukinuo ukaz o ekskomunikaciji. Hugues je sa Petronillom imao četvoro djece - uključujući sina Raoula II, te kćeri Elisabeth i Eleanor, od kojih je potonja bila posljednji nositelj grofovske titule.
Nedugo pred smrt, Hugues je ostavio i Eleanor te se oženio za Laurette od Flandrije, kćer grofa Thierryja od Flandrije. S njom nije imao djece.
Kašalj
Kašalj (lat. tussis) je iznenadan i često ponavljajući refleks koji pomaže, da se izbace štetne izlučevine, sekret, iritansi, strane čestice i mikrobi. Kašalj se sastoji od tri faze: udisanja, izdisanja i automatskog otpuštanja zraka iz pluća, obično popraćenog prepoznatljivim zvukom. Kašalj je često automatski, bez volje čovjeka, a moguće je kašljati i namjerno.
Često kašalj ukazuje na prisutnost bolesti. Mnogi virusi i bakterije šire se putem kašlja. Stoga prilikom kašljanja, treba staviti ruku na usta i redovito prati ruke.
Kašalj obično proizlazi iz smetnji dišnog sustava, a može ga potaknuti i gušenje, pušenje, zagađenost zraka, astma, reakcija na kapanje nosa, kronični bronhitis, zatajenje srca i lijekovi kao što su ACE inhibitori.
Liječenje kašlja provodi se nakon pregleda liječnika i utvrđivanja postojećeg stanja. Kašalj nije uvijek jednako opasan. Lijekovi protiv kašlja obično su u obliku sirupa.
Kašalj može biti posljedica infekcije dišnih putova kao što su: prehlada, upala pluća, hripavac ili tuberkuloza. U velikoj većini slučajeva razlog akutnog kašlja, tj. kašlja kraćeg od 3 tjedna, su prehlade. Tuberkuloza se rijetko javlja.
Kašalj može biti klasificiran po trajanju, karakteru i vremenu. Trajanje može biti akutno (iznenadna pojava) ako je prisutno manje od tri tjedna, subakutno ako je prisutno između tri i osam tjedana, i kronično kada traje dulje od osam tjedana. Kašalj može biti suh ili produktivan, ovisno da li postoji ispljuvak. Može se javljati samo noću, samo danju ili i danju i noću.
Judaistika
Judaistika (iz, prema ) je naučna disciplina koja se bavi proučavanjem jevrejske historije, religije, filozofije, jezika i književnosti. Termin judaistika prvi je upotrijebio L. Zunz 1823. godine. Istaknuti stručnjaci koji su pridonijeli razvoju discipline su N. Krochmal na polju književnosti, S. J. Rapoport u sferi historije, S. D. Luzzato u domeni hebrejskog jezika, te A. Berliner, I. Loeb i S. Schechter. Tokom 19. i 20. vijeka na značajnijim univerzitetima u Njemačkoj, Britaniji, Francuskoj i Sjedinjenim Državama utemljene su katedre za judaistiku, a od sredine 20. vijeka također su osnovani jevrejski univerziteti i rabinski seminari u Izraelu. Judaistika je bitno pridonijela prosvjećivanju Jevreja i njihovoj emancipaciji.
Predsjednički izbori u Hrvatskoj 2014.
Izbori za predsjednika su se u Hrvatskoj održali od 18. prosinca 2014 do 11. siječnja 2015. Prvi krug je održan 18. prosinca, te s obzirom da nijedan od kandidata nije osvojio 50% glasova nužnih za pobjedu, dva kandidata s najvećim brojem glasova - trenutni predsjednik Ivo Josipović i Kolinda Grabar-Kitarović, kandidatkinja desne koalicije na čelu s HDZ-om. - natjecala se u drugom krugu, koji će biti održanom 11. siječnja 2015. Na njemu je tijesnom većinom pobijedila Kolinda Grabar-Kitarović, što je prvi slučaj da je predsjednik - inkumbent i kandidat sa prednošću iz prvog kruga poražen, odnosno da je pobijedila žena-kandidat.
Prvi krug
Kandidati su za morali podnijeti najmanje 10.000 potpisa građana Državnom izbornom povjerenstvu (DIP) da bi njihove kandidature mogle biti zvanično prihvaćene. Potpisi su morali biti prikupljeni u razmaku od dvanaest dana, tj. između 25. studenog do 6. prosinca 2014. Rok za podnošenje kandidature istijecao je u ponoć 6. prosinca, pri čemu je većina kandidata, pokazujući razmjere potpore koju uživaju, podnijela daleko više potpisa nego što je bilo potrebno. Nakon provjere DIP je utvrdio konačnu listu kandidata, a izborna je kampanja zvanično počela 9. prosinca i trajat će osamnaest dana, tj. do 26. prosinca 2014.
Prije predizborne kampanje
Istraživanja i ankete prije predsjedničke predizborne kampanje odnosno do 9. prosinca:
Rezultati prvog kruga
minijatura|Rezultati prvog kruga Josipović Grabar-Kitarović Prvi krug predjedničkih izbora obilježila je mrtva utrka između Josipovića i Grabar-Kitarović. Razlika između njih bila je samo 1,24%. Politolog Boško Picula smatra da ovako mala razlika između Josipovića i Grabar-Kitarović oslikava podjelu hrvatskog društva.
Josipovićev rezultat bio je lošiji je od očekivanog. To je politolog Davor Gjenero ocijenio kao "strašan šok" za Josipovića, ali i za vladajuću Kukuriku koaliciju. Josipović je nakon objave rezultata najavio pobjedu i u drugom krugu. Grabar-Kitarović je rezultate prvog kruga izbora okarakterizirala kao želju građana za promjenama.
Najveće iznanađenje izbora bio je Ivan Sinčić, kandidat Živog zida koji je dobio 16,42% glasova. Nakon objave rezultata, Sinčić je izjavio da je "pobjednik Živi zid", najavio je i sudjelovanje na parlamentarnim izborima uz nadu da će ga podržati njegovi birači. Politolog Zdravko Petak smatra da razlog u iznanađenju leži u "protestnom glasovanju" i "drukčijem gledanju na razvoj i socijalnu situaciju koja je dosta teška". Petak je ocijenio da je to zbog toga jer "vodeće hrvatske politike ne nude rješenje za izlaz iz krize", a Sinčićev uspjeh okarakterizirao je kao "radikalizaciju politike". Politolozi pak smatraju da će njegovi glasači uglavnom apstinirati u drugom krugu.
U Kujundžićevom izbornom stožeru očekivali su najmanje oko 10% podrške, no dobio je 6,30%. Kujundžićev slab rezultat bio je iznenađujući. Značajnu podršku izgubio je među biračima podrijetlom iz BiH, ali i iz same BiH kada je napravio gaf izjavivši da se protivi trećem entitetu i da podržava "konstitutivnost naroda na cjelokupnom teritoriju BiH", odnosno odluku Ustavnog suda koja je narušila konstitutivnost Hrvata u čitavoj BiH. U ovakvom stavu su ga podržali predsjednik Federacije BiH Živko Budimir, Zvonko Jurišić, predsjednik HSP-a BiH, ali i HDZ 1990.
Politički analitičari drže kako će u drugom krugu Josipović i Grabar-Kitarović morati osmisliti način na koji će privući Sinčićeve glasače, koji će odigrati odlučujuću ulogu u drugome krugu.
Drugi krug
U drugom krugu izbora pobjedila je Kolinda Grabar-Kitarović.
Calcarelle, Agrigento
Calcarelle je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Pillsbury, North Dakota
Pilsberi je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Cemais (Dyfed cantref)
thumb|200px|right|Drevni Dyfed na kome je prikazan cantref Cemais thumb|200px|right|Pembrokeshire sa "stotinom" Cemais
Cemais (ponekad navođen i kao Kemes u srednjem vijeku) je bio cantref, odnosno jedna od upravnih jedinica drevne države Dyfed, a čija teritorija odgovara grofoviji Pembrokeshire u današnjem Walesu. Prostirala se na obali od ušća Teifi i Fishguard]a], do sjevernih i južnih obronaka brda [[Preseli Hills, s površinom 359 km2. Rijeka Afon Nyfer ju je dijelila u dvije manje jedinice (commotes): Is Nyfer na sjeveru i Uwch Nyfer na jugu.
U 12. vijeku su je zauzeli Normani i učinili dijelom svoje Marke (March), ali se usprkos toga u njoj govorio samo velški. Sjedište lordova Marke je bio Nevern, ali se kasnije premjestio u Newport, koji je ostao sjedište lordova Cemaisa do modernog doba. Nevern je bio crkveno sjedište cantrefa, a možćda i biskupskog sjedište. George Owen je bio lord Cemaisa od 1574. do 1613. te je ostavio detaljan prikaz svake od župa na svojim posjedima u svojoj knjizi.
U 16. vijeku je posebnim zakonima uvedena stotina (hundred) Cemais; njome je župa Llantood premještena u Cilgerran i dodana manja oblast Cantref Gwarthaf.
Манастир Свете Богородице Сићево
thumb|Поглед на манастирску цркву, са звоником у позадини Манастир Свете Богородице Сићево, Манастир Сићево је средњевековни српски манастир из прве половине 17. века посвећен Богородичином Ваведењу. Манастир се налази у атару Сићева у оштини Нишка Бања на око 16 километара источно од Ниша према Пироту, у почетном делу Сићевачке клисуре у улици Владимира Милетића, испод „Големог камена“ Кусаче, на левој обали реке Нишаве.
Историјат
Првобитну цркву будућег манастира која се налазила ниже од данашње, непосредно уз леву обалу Нишаве подигао је почетком 14. века краљ Милутин. Турци су ову цркву често палили и разарали, па су је верници преместили на садашње, мање приступачно место прекривено густом шумом у подножју брда Кусаче.
„Легенда говори да је црква "прелетела" са једног на друго место“? Натпис изнад улаза у наос цркве потврђује да је сада постојећи храм подигнут из основа 1646. у време духовника попа Јована, када су га браћа Симон и Живко саградила преносећи на руке, камен по камен старе цркве. Црква је те године први пут животописана а иконописац је био извесни Веселин.
Турци су новоосновани манастир Сићево поново као и стару цркву више пута пустошили. Поп Петар га је обновио 1875. Ово је један од ретких манастира у Нишкој Епархији који је у целости сачуван упркос Турској окупацији.
Архитектура и фреско-декорација
По архитектонској замисли Богородична црква је једноставна грађевина правоугаоне основе, са олтаром, полукружном апсидом на источној и припратом на западњој страни. Засведена је полуобличастим сводом који је положен на бочне прислоњене лукове ослоњене на пиластре. Грађена је од грубо тесаног камена. Препокривена је кровом на две воде.
Унутрашњост манастирске цркве прекривена је фреско декорацијом. Фреско декорација је настала 1643. до 1644. Зидна декорација наоса и источног зида припрате једновремена је са ктиторскин натписом. Остала зидна платна припрате осликана су у 19. веку. У основи, фреско декорација Богородична црква, заснива се на сликарским традицијама Србије од 14. века па све до краја 16. века, као и на достигнућима поствизантијског сликарства са простора западне Бугарске и северне Грчке. Овакав еклектицизам карактеристичан је за сликарство 17. века века, а усклађивање елемената зависило је од уметникове способности и талента.
Фреско ансамбл може се поделити у четири зоне и у оквиру стандардног репертоара, обухвата и иконографски ређе представе, каква је Богородица типа Живоносни источник или детињи лик Андроника насликан уз св. Константина и Јелену.
Вредности овог архитректонски скромног, световног објекта допримосе фреске на унутрашњим зидним површинама наоса и припрате. Доминантно место у припрати зауизимају сцене Богородичиног акатиста и део Страшног суда на источном зиду. У наосу зидне декорације чине илустрације Великих празника и Христовог страдања. Светао и оскудан колирит сићевачког сликарства, надокнађен је коректним цртежом, који, иако наглашен, није наметљив
Добро очуване партије животописа су из руку вештог мајстора, који је са мање стручним помоћником, украсио зидове ове цркве у духу сликарства друге и треће деценије 17. века. Светао и колористички сведен и оскудан а у цртежу коректан, иако наглашен, и ненаметљив, овај живопис припада бољим сликарским остварењима свога доба.
Најпознатији мајстор који је осликао цркву припадао је радионици патријарха Пајсија, чији су мајстори били познати у српским областима по неспретности у цртежу и рустичности у колориту. Пресликавање појединих оштећених партија живописа и нови иконостас урадио је Василије Рудановски 1921.
У манастирској порти, уз спратни конак из 1880, звонару и стару чесму, недавно су дограђени и нови конаци и предпростор као заштита цркве и њених икона од кише и сунца. Конзерваторско-рестаураторски радови на архитектури и живопису доградњи цркве као и обнови старог конака изведени су 1994 до 1995 и 2007 до 2010. Манастир се налази под заштитом Републике Србије, као споменик културе од великог значаја.
Предања
Патријарх српски Гаврило (41. врховни поглавар Српске православне цркве) био је једно време искушеник у манастиру Сићево у коме се и замонашио 26. фебруара 1900, да би га сутрадан епископ нишки Никанор Ружичић рукоположио у чин јерођакона, а после седам дана у чин јеромонаха.
У капели се чува лепа, велика икона Крунисање Богородице из 19. века, коју су Руси донели из своје домовине. Ова икона је веома цењена од верника у околини јер јој се приписују чудотворна својства.
Поред цркве се налази извор, који је недавно обновљен и фрескама осликан захваљујући донацији нишких занатлија, чија хладна и питка вода по народном веровању има исцелитељску моћ.
Buddenhagen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostforpomern Budenhagen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ostforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 11,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 444 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 38 stanovnika/km².
Pokolj u Vraniću
mini|300px|desno|Posmrtni ostaci Milke Ilić prilikom ekshumacije iz zajedničke grobnice sedam članova njene porodice sa njive radi sahrane na groblju, 7. decembra 2009. Pokolj u Vraniću je bio zloglasni četnički pokolj stanovnika beogradskog naselja Vranić, na svetog Nikolu 1943. godine.
Ovaj masakr bio je najmasovniji u nizu decembarskih pokolja na teritoriji Avalskog korpusa JVuO. Pokolj u Vraniću je bio u noći 20. na 21. decembar, a pokolj u Boleču se desio narednog dana, 21. decembra 1943. godine. Na poslertnom suđenju u Beogradu, komandna odgovornost za zločine je stavljena na teret Dragoljubu Mihailoviću.
Pozadina
Nakon gušenja ustanka u Srbiji 1941, u posavskom kraju zavladali su okupator i kvislinzi. Tek sredinom 1943. partizanske jedinice počele su ponovo da jačaju. Avalski korpus JVuO je tokom avgusta 1943. na Umci, u Poljanama, Konaticama i Stepojevcu likvidirao 16 osoba osumnjičenih za saradnju sa partizanima. Uprkos tome, prisustvo partizanskog pokreta otpora se i dalje osećalo u oblasti, što je dovelo do oštrih prekora četnicima od strane generala Mihailovića.
Planiranje "akcije"
Nezadovoljan stanjem na teritoriji Avalskog korpusa, Draža Mihailović je oktobra 1943. naredio čišćenje okoline Beograda od komunista i njihovi simpatizera:
minijatura|[[Draža Mihailović sa svojim ljudima]]
U međuvremenu, delovi Avalskog korpusa su 31. oktobra poraženi u okolini Baćevca od Kosmajskog partizanskog odreda. General Mihailović je 17. novembra reagovao naređenjem o "čišćenju" Kosmaja po svaku cenu:
thumb|Zone odgovornosti četničkih komandanata u okupiranoj Srbiji, prema sporazumu sa Nemcima 1943. [[Jevrem Simić i Nikola Kalabić (roze), Vojislav Lukačević (plavo), Ljuba Jovanović Patak (zeleno) i Mihailo Čačić (sivo).]]
20. novembra 1943. godine general Mihailović javlja svojim potčinjenima u oblasti operacija:
24. novembra 1943. godine Draža naređuje Milošu Radojloviću, komandantu Mlavsko-smederevske grupe korpusa, da batali razgovore sa Englezima o sabotažama i pomogne akciju čišćenja komunista južno od Beograda:
Simić i Kalabić su 27. novembra 1943. u selu Bujačiću kod Valjeva, potpisali ugovor sa Nemcima o saradnji, radi izvođenja akcije:
Narednih sedmica vršene su intenzivne pripreme, da bi sredinom decembra 1943. krenuli u brutalnu akciju obračunavanja sa porodicama pripadnika pokreta otpora. Nakon sklapanja ugovora sa okupatorom, na terituriju Avalskog korpusa došle su i jedinice Korpusa gorske garde i Smederevskog korpusa JVuO, ali su snage Avalskog korpusa odigrale glavnu ulogu u teroru, pošto su imali prikupljene podatke o porodicama i simpatizerima partizana.
19. decembra, dan uoči pokolja, major Svetislav Trifković je generalu Mihailoviću poslao depešu broj 127. koja glasi:
20. decembra 1943. godine Jevrem Simić izveštava generala Mihailovića da Živojin Lazović i Nikola Kalabić "čiste teren od crvenih":
Izvođenje pokolja
Za Vranić je bila zadužen Prvi bataljon Posavske brigade Avalskog korpusa JVuO pod komandom Spasoja Drenjanina - Zeke. Na sastancima, kojima su prisustvovali i komandant korpusa major Trifković, i komandant brigade Kosta Marinković, uz pomoć doušnika iz Vranića sastavljen je spisak porodica čiji su članovi osumnjičeni za saradnju sa partizanima. Napravljen je plan da se prepad na sve njih izvrši u toku jedne noći, kako neki ne bi mogli da se sklone i pobegnu.
Za tu akciju bataljon, koji je brojao oko 60 ljudi, je mobilisao jedan broj seljaka za stražarske dužnosti. Grupa se okupila u susednom selu Jasenak 20. decembra 1943, i, sa padom mraka, po kišnoj i mračnoj noći i dubokom blatu, krenula prema Vraniću. Prva na udaru bila je kuća Marka Mitrovića, čiji je brat bio u partizanima od 1941. U njegovoj kući poklani su svi ukućani - ukupno njih pet. Zatim su svi produžili do dvorišta tadašnje vranićke škole, gde su se podelili u tri grupe. Tada je ubijen mobilisani četnik Boško Joksić, koji je shvatio da se sprema pokolj, i pokušao da izbegne učešće.
Prva grupa pod komandom podnarednika Dušana Markovića imala je zadatak da poubija pet porodica u zaseoku Rašić kraj. Prva na redu bila je kuća Stevana Pantića, nosioca albanske spomenice. U njegovoj kući masakrirano je svih 10 ukućana, uključujući i jednogodišnjeg Ljubomira. Šesnaestogodišnja Vidosava - Vida, kći Milijana Pantića, slučajno se zatekla u kući na konaku, jer je volela da se druži sa sinovima strica Jovana koji je bio u zarobljeništvu. To ju je stajalo života, dok je ostalih šest članova porodice Pantić ostalo živo jer su noćili u drugoj kući, nekoliko desetina metara udaljenoj, za koju četnici nisu znali da služi za stanovanje.
Položaj LGBT osoba u Australiji
U Australiji se godišnje održavaju dve zvanične parade ponosa: Sidney Pride (od 1996. godine] i Melbourne Pride [od 2000. godine].
Pokolj u Vraniću
Izvođenje pokolja
Zatim je ova grupa posetila kuću Marka Radosavljevića, gde je masakrirano svih pet ukućana. U kući Dušana Đorića bilo je 8 članova porodice. Dušanu su naredili da legne, i pucali mu u glavu, a zatim su povezali ostale ukućane i sve ih zaklali. Međutim, Dušan Đorić je preživeo, izgubivši oko. Kad su četnici otišli, pokušao je da potraži pomoć u kući svog šuraka Marka Mitrovića. Međutim, i tamo je našao poklane sve članove porodice.
Položaj LGBT osoba u Australiji
Glavne LGBT organizacije u Australiji su Cwatch Show Centar, Lambda, GL Iniciality i Pink Boys.
Pokolj u Vraniću
Izvođenje pokolja
Nakon pokolja njegove porodice, ova grupa četnika pobila je sve ukućane u kući Ivana Đorića - njih dvoje, i u kući Petra Matića - šestoro, čime je izvršila svoj zadatak. Nakon toga sa opljačkanim stvarima vratili su se u Jasenak.
Druga grupa četnika, pod komandom Vojislava Stojanovića zvanog Voja Kopilan imala je zadatak u zaseoku Piperija. U kući Radivoja Popovića poštedeli su ukućane, ubivši samo Radivoja. U kućama Selimira Stepanovića i Mirka Savića masakrirali su sve zatečene ukućane - u prvoj troje, u drugoj četvoro. Nakon toga vođe grupe Stojanović i Gačić pridružili su se trećoj grupi, dok su se ostali članovi vratili u Jasenak.
Treća grupa imala je zadatak da izvrši zločin u zaseoku Crkveni kraj. Tamo su masakrirali Milivoja Đoinčevića i ukućane - ukupno njih troje, zatim ukućane udovice Zorke Đoinčević - takođe njih troje, dok je Zorka preživela sa teškim ubodnim ranama po telu i vratu. Zatim je ubijen Života Đoinčević koji je bio sam u kući, pa petočlana porodica Velisava Popovića, zatim majka i supruga Todorović (Spasoja) Miodraga koji se tada nalazio u logoru na Banjici. Todorović (Marka) Miodrag ugijen je zajedno sa ženom i majkom, koja je presedno uspela da sakrije usnulu unuku Veru ispod jastuka i tako je spasi.
Nakon obavljenog pokolja i treća grupa četnika natovarila je opljačkane stvari na kola i vratila se na zborno mesto u Jasenak.
Žrtve pokolja
mini|desno|Vida Pantić, jedna od deset žrtava porodice Pantić.
Decembarska kampanja terora
Masakr u Vraniću bi je najmasovniji, ali nije jedini slučaj terora u podavalskom kraju. U tom periodu, decembra 1943. i januara 1944. Avalski korpus JVuO uz pomoć susednih korpusa provodio je kampanju terora i zastrašivanja.
3. bataljon Posavske brigade Avalskog korpusa JVuO, čiji je komandant bio Milorad Todorović "Sitničar" 18. decembra 1943. uhapsio je veću grupu meštana Velikog Borka, Leskovca i Šiljakovca. Oni su u zatvoreni u selu Veliki Borak, gde su maltretirani. Istog dana desetoro je streljano, dok je više desetina osuđeno na javno batinanje.
21. decembra Jevrem Simić javlja Draži da priprema ubijanje poznatih komunista u Beogradu:
26. i 27. decembra 1943. godine, delovi Velikooraške brigade Smederevskog korpusa su pod neposrednom komandom kapetana Božidara Lazarevića počinili još jedan zloglasni pokolj u Boleču. Mihailovićevi četnici su zaklali 10 osoba, partizanskih saradnika i članova porodica, što je zabeleženo i od organa Nedićeve vlade.
27. decembra 1943. Živojin Lazović je izveštavao Dražu Mihailovića o likvidacijama civila u Boleču:
Četrdesetogodišnja Danica Marinković, iako presečenog grkljana, preživela je klanje i svedočila na suđenju Mihailoviću.
28. decembra Živan Lazović javlja Draži iz Vrčina da lokalni četnici borave pod zaštitom Nemaca i nose policijska odela:
Hapšenja, batinanja i ubistva vršena su i u Boždarevcu, Sremčici, Umci, Ostružnici i drugim mestima.
Ukupan broj žrtava
mini|300px|desno|Spomen-dom u Vraniću. Na zidu su pločice sa imenima poginulih meštana u prvom svetskom ratu (levo u obliku četiri ocila), sa imenima poginulih boraca, žrtava nemačke kaznene ekspedicije i žrtava četničkog terora (desno).
Ukupno su četnici te noći ubili 68 osoba, računajući i mladića mobilisanog u četnike Boška Joksića, koji je odbio da učestvuje u pokolju. Od ukupnog broja žrtava 15 je bilo mlađe od 17 godina, 35 je ženskog pola, a sedmoro je starijih od 60 godina.
Velisav Popović, koji se spasio jer je boravio kod svog rođaka, četničkog funkcionera, a čija je kompletna porodica stradala u pokolju 20. decembra, zaklan je od strane četnika Posavske brigade u februaru. Miodrag S. Todorović, koji je u vreme klanja porodice bio u Banjičkom logoru, zaklan je od strane četnika nakon puštanja iz logora, 26. jula 1944.
U više navrata u Vraniću su četnici zaklali još nekoliko stanovnika, tako da ukupan broj četničkih žrtava iz Vranića iznosi 84, među kojima je i vranićki paroh Bora Gavrilović.
Na spomen-domu u Vraniću nalaze se ploče sa imenima 327 meštana poginulih u prvom svetskom ratu, 5 meštana poginulih u Aprilskom ratu, 38 streljanih od strane nemačke kaznene ekspedicije 1941, 84 žrtve četničkog terora, i 62 borca poginula u NOVJ. Prema prikupljenim podacima, 32 meštana Vranića poginulo je u četničkim i kvislinškim formacijama ili osuđeno na smrt posle rata, ali se njihova imena ne nalaze na spomen-domu.
Posledice
Svedočanstvo o ovom pokolju ostavili su i organi Nedićeve policije:
Zločin u Vraniću nije izvršen u tajnosti. Četnici su ostali u selu i narednih dana, praveći gozbu u kućama ubijenih. Preživelim rođacima su pretili, zabranjivali da kukaju za ubijenima, a nekima su zabranili sahranu na groblju. Tako su sedam ubijenih članova porodice Ilić morali da sahrane u njivi iza kuće, odakle su ekshumirani tek 6/7. decembra 2009, ličnom inicijativom Dragana Todorovića, sina Darinke Ilić koja je, kao osmogodišnja devojčica, tešlo ranjena preživela pokolj.
Nakon pokolja u Vraniću i Boleču, general Mihailović je isticao Živana Lazovića za primer ostalima. 13. januara 1944. godine Draža Mihailović je pohvalio Žiku Lazovića za "čišćenja simpatizera" u okolini Beograda:
17. januara 1944. godine major Vladimir Komarčević izveštava generala Mihailovića da je "čišćenje komunista" u okolini Beograda uspešno završeno streljanjem većeg broja civila:
18. januara 1944. godine, nakon serije pokolja u okolini Beograda, general Mihailović je Živana Lazovića istakao za primer ostalim komandantima:
Do kraja rata, niko od počinilaca ni nalogodavaca pokolja nije kažnjen.
Suđenja počiniocima
Milorad Sudimac, zvani Ustaša, Rista Ružić i Milojko Marinković dezertirali su iz četničkog korpusa za vreme povlačenja preko Sjenice oktobra 1944, i vratili se u okolinu Čačka, odakle su poticali. Tu su se prijavili novim vlastima. Međutim, neki mobilisani četnici iz Vranića, takođe dezerteri, odali ih su Milijanu Pantiću, ocu ubijene devojčice Vide Pantić, pa je došlo do hapšenja u kojem je učestvovao i Milijan.
Podnarednik Dušan Marković takođe se prijavio novim vlastima i dobio stražarsko zaduženje na železnici. Tu su ga prepoznali ljudi iz Vranića, pa je uhapšen.
Na suđenju u okružnom sudu u Beogradu osam ljudi osuđeno je na smrt zbog zločina u Vraniću.
Spasoje Drenjanin Zeka nakon poraza u istočnoj Bosni ilegalno se vratio u Posavinu. Poginuo je braneći se oružjem prilikom pokušaja hapšenja 1947. na Umci.
Suđenje Mihailoviću
O masakr u Vraniću dokaze i svedočenja izvodila je optužba na suđenju Mihailoviću u Beogradu juna 1946. mini|Optuženi [[Dragoljub Mihailović pred sudom u Beogradu 1946. godine.]] minijatura|Ilija Ilić i Obrenija Todorović pokazuju pred sudom kolevku u kojoj su četnici zaklali njeno unuče od četiri meseca.
Optuženi Mihailović je još suočen sa izveštajem majora Trifkovića uoči pokolja, ali je sve poricao.
Tužilac Miloš Minić je, nakon iskaza svedoka, suočio Mihailovića sa posledicama njegove direktive da se raščiste komunisti, ali je on i dalje poricao.
U presudi su utvrđene sledeće činjenice oko pokolja:
Sud je utvrdio da je pokolj u Vraniću jedan od ratnih zločina za koje je general Mihailović direktno odgovoran:
Mihailović je 15. jula 1946. godine osuđen na smrt streljanjem, trajan gubitak političkih i građanskih prava kao i oduzimanje celokupne imovine.
Kultura sećanja
Na šest preživelih članova porodice Pantić tragedija je ostavila dubok utisak. Dragoljub Pantić, koji je u vreme masakra bio dvanaestogodišnji dečak, i koji je sa ocem i sestrama pred zoru 21. decembra 1943. prvi našao masakrirana tela svoje sestre Vide i devet drugih članova porodice, tokom celog života je prikupljao artefakta i izjave svedoka vezane za ovaj masakr. Da bi rasvetlio događaje, razgovarao je, kako sa svedocima, tako i sa četnicima koji su bili prisutni te noći, ili imali neka saznanja. U svojoj staroj kući u Vraniću uredio je spomen-sobu, neku vrstu privatnog muzeja sa slikama, knjigama i dokumentima o događaju. Na osnovu prikupljenog materijala, on je 1996. napisao knjigu pod naslovom "Noć kame".
Revizionizam
Tokom 1990-ih pojavile su se nove interpretacije događaja. Uglješa Krstić, u vreme pokolja član Jugoslovenske ravnogorske omladine i zamenik omladinskog rukovodioca Posavske brigade. Napisao je knjigu sećanja pod naslovom "Najlepši poziv na svetu", u kojoj se osvrće i na masakr u Vraniću: