cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NK Zagrebački plavi
Nazivi kluba
Naziv Jedinstvo nosio je od osnutka do sezone 1970./71. U sezoni 1970./71. nastupa pod novim nazivom NK Zagrebački plavi.
Natjecanje i uspjesi
Klub je bio prvak zagrebačke zone (III. razred natjecanja) u sezonama 1966./67. i 1968./69. U sezoni 1970./71. prvi put se natječe u 2. Saveznoj ligi. Nakon nekoliko uspješnih drugoligaških sezona nastupa u Hrvatskoj ligi (III. razred natjecanja). 1947. godine osvojio je kup Zagrebačkog saveza.
Eugen Sandow
Eugen Sandow (2. april 1867 – 14. oktobar 1925), rođen kao Friedrich Wilhelm Müller, bio je pruski (njemački) bodibilder poznat kao "otac modernog bodibildinga". Rođen je u Pruskoj (koja je postala dio ujedinjene Njemačke), a godine 1889. je emigrirao u Britaniju kako bi izbjegao vojni rok; izdržavao se demonstracijom svoje fizičke snage na londonskim pozornicama. Odatle je počeo popularizati fizičku kulturu i osnivati prve teretane; s vremenom je postao jedan od najvećih svjetskih celebrityja svog vremena, te postao blizak prijatelj britanskog kralja Georgea V, pisca Arthura Conana Doylea i američkog izumitelja Thomasa Edisona koji je njegove tjelesne vježbe zabilježio na jednim od svojih prvih filmova 1894. Umro je od moždanog udara u Lodnonu 1925.
Sandowa je u SAD popularizirao znameniti kazališni impersario Florenz Ziegfeld, te se pojavljuje kao lik u znamenitom biografskom mjuziklu The Great Ziegfeld iz 1936. godine, gdje ga je tumačio Nat Pendleton.
Five Points, North Carolina
Fajv Pojnts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 689, što je 383 (125,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arterolan
Arterolan je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 392,532 Da.
Natrijum tert-butoksid
Natrijum tert-butoksid je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 96,103 Da.
Massarotta, Vercelli
Massarotta je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
Chickasaw, Ohio
Čikaso je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Prva banjalučka operacija
31. decembra 1943. glavnina Petog korpusa NOVJ, ojačana sa tri brigade, izvela je napad na osovinsko uporište Banjaluku i posade na komunikaciji prema Prijedoru i Gradiški. Snage NOVJ uspele su da likvidiraju sva manja uporišta i da prodru u sam grad Banjaluku, gde su vođene ulične borbe do 2. januara 1944. U centru grada zauzet je zatvor "Crna kuća" i oslobođeno je 207 zatvorenika-talaca, osumnjičenih da su komunisti, koji su čekali streljanje. Pošto napad na Bosansku Gradišku nije uspeo, Nemci su na taj mostobran doveli oklopne i motorizovane jedinice, koje su 2. januara 1944. u toku dana uspele da se probiju u Banjaluku, probiju blokadu i ojačaju garnizon, nakon čega je napad snaga NOVJ obustavljen.
Ova operacija imala je za cilj da, u kontekstu zimskih operacija, privuče nemačke snage iz istočne Bosne, omete izvodjenje operacije Šnešturm, i olakša položaj Trećeg korpusa NOVJ. U napadu je zarobljen veliki broj osovinskih vojnika, prvenstveno domobrana, i zaplenjena velika količina oružja i opreme. Stoga se u literaturi ova operacija, i pored poraza, ne smatra neuspešnom.
Nakon nje, usledio je nastavak nemačkih zimskih operacija, sa operacijama Napfkuhen i Valdrauš  u okolini Banjaluke.
Prethodne okolnosti
Početkom decembra 1943. Druga oklopna armija pokrenula je niz operacija sa ciljem osvajanja ključnih pozicija i razbijanja snaga NOVJ. Operacije u oblasti između Vrbasa i Une (Panter i Ristov) okončane su nepovoljno po nemačke snage. Ovo je omogućilo Petom korpusu NOVJ da ponovo preuzme inicijativu i organizuje operaciju većeg obima na Banjaluku, u kojoj je bio štab 15. nemačkog korpusa, i čitav niz okolnih uporišta.
Ova operacija bila je od velikog značaja u kontekstu zimskih operacija. S obzirom da su u drugim oblastima, naročito u istočnoj Bosni (Operacija Šnešturm), Nemci držali inicijativu u svojim rukama, dovodeći jedinice Trećeg korpusa NOVJ u težak položaj, napad na Banjaluku imao je značaj stvaranja novog kriznog žarišta, sa ciljem razbijanja koncentracije nemačkih snaga.
Snage NOVJ
Ukupno oko 11.700 boraca i starešina.
Osovinske snage
A. Nemačke snage Ukupno oko 8.000 boraca.
B. Ustaško-domobranske snage jedinica u Prijedoru i bližoj okolini — ukupno 2.000 vojnika. Ukupno oko 12.000 boraca.
C. Četničke snage Ukupno nešto preko 1.000 četnika na južnoj, jugozapadnoj i zapadnoj periferiji Banjaluke i oko 1.000 četnika na istočnoj i severoistočnoj strani grada, svega oko 2.000.
Svega osovinskih snaga: oko 22.000.
Plan napada
Prema zapovesti štaba Petog korpusa, napadne snage NOVJ grupisane su u pet grupa:
Prvu grupu, pod komandom štaba Četvrte krajiške divizije, sačinjavale su Treća lička, Šesta, Trinaesta krajiška brigada, Sanski odred i 1. artiljerijski divizion. Ona je imala zadatak da napadne sistem odbrane Banjaluke sa pravca Sanskog Mosta.
Drugu grupu, pod komandom štaba Jedanaeste krajiške divizije, sačinjavale su Peta i Dvanaesta krajiška i Četrnaesta srednjobosanska brigada. Zadatak ove grupe bio je da napadne i likvidira sva uporišta u Banjaluci i bližoj okolini sa desne strane Vrbasa.
Treću grupu, pod komandom štaba Treće krajiške brigade, sačinjavali su Treća krajiška, Udarni odred i Drugi artiljerijski divizion korpusa. Treća krajiška sa udarnim odredom imala je zadatak da prodre u grad sa juga, a Udarni odred trebalo je da zauzme Han Kola i razbije četnike.
Četvrtu grupu, pod komandom štaba Jedanaeste krajiške brigade, sačinjavali su Jedanaesta krajiška brigada, 1. bataljon Osme krajiške brigade i Gradiško-pijevčanski NOP odred. Ova grupa imala je izuzetno važan zadatak da likvidira uporište u Bosanskoj Gradiški, a da delom snaga demonstrativno napadne posade u Topoli i Aleksandrovcu.
Tok borbe
Prema njemačkom izvještaju, partizani su u napadu na Banju Luku zauzeli i zgradu u kojoj se nalazio zloglasni ustaški zatvor „Crna kuća“. Tom prilikom, oni su oslobodili oko 250 komunista i partizanskih simpatizera, među kojima je bila i jedna djevojka, za koju se tvrdi da su je ustaše bestijalno mučile.
Gubici
Osovinske snage pretrpele su velike gubitke, kako u ljudstvu, tako i u naoružanju i opremi.
Štab 15. brdskog korpusa 6. januara 1944. sastavio je za nadređeni štab Druge oklopne armije izveštaj o toku borbe. U njemu navodi gubitke partizana od "372 izbrojana mrtva neprijatelja, osim toga 600 mrtvih neprijatelja, na osnovu procene, 190 zarobljenih i 1.160 civilnih žrtava". Sopstveni gubici nisu navedeni, ali je data primedba da je "poslije završetka napada 700 domobrana »nestalo«, među kojima 11 oficira. U međuvremenu, njih oko 340 vratilo se nazad, od kojih 129 u civilnoj odjeći, 90 sa oružjem".
Prema nemačkom dokumentu od 4. januara, nemačka komanda utvrdila je sopstvene gubitke od 541 poginulog Nemca, uz 327 ranjeno i 37 nestalih; 156 poginulih ustaša i domobrana, uz 230 ranjenih i 945 zarobljenih. To daje ukupno 697 poginulih, 557 ranjenih i 1.275 zarobljenih. Za četnike se navodi da podaci nisu mogli biti utvrđeni.
Gubici u jedinicama NOVJ, prema sopstvenim izveštajima, iznosili su 192 poginula borca i starešine i 503 ranjenih.
Nat Pendleton
Nathaniel Greene "Nat" Pendleton (9. august 1895 – 12. oktobar 1967) bio je američki olimpijski hrvač i filmski glumac. Hrvanjem se počeo baviti za vrijeme studija, a godine 1920. je kao član američke reprezentacije osvojio srebrnu medalju na antwerpenskoj Olimpijadi. Nakon toga je započeo profesionalnu karijeru, a potom došao i u Hollywood, gdje je uglavnom tumačio uloge praznoglavih "snagatora" i nasilnika. Njegova najpoznatija uloga je Eugen Sandow u znamenitom biografskom mjuziklu Great Ziegfeld.
Champrond
Šanron je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 65, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km².
Châteauneuf-sur-Sarthe
Šatonef sir Sart je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Segre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2409 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 167 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 23 metara (maksimalnoj 72 m, a minimalnoj 16 m).
Jud Süß (film, 1940)
Jud Süß je njemački crno-bijeli historijski film snimljen 1940. godine u režiji Veita Harlana, koji je predstavljao jedan od komercijalno najuspješnijih i najpopularnijih filmova iz doba Trećeg rajha, ali koji se zbog antisemitske propagande u svom sadržaju i okolnosti u kojima je nastao danas smatra jednim od najzloglasnijih filmova svih vremena.
Der Westwall
Der Westwall je njemački crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1939. u režiji Fritza Hipplera. U njemu se prikazuje Siegfriedova linija, odnosno sistem fortifikacija na zapadnoj granici tadašnjeg Trećeg rajha, a koji je bio građen u godinama pred drugi svjetski rat. Der Westwall je nastao u produkciji Ministarstva propagande Reicha, te je premijerno prikazan nedugo prije njemačke invazije Poljske odnosno izbijanja rata. Svrha mu je bila uvjeriti međunarodnu, a prije svega javnost Britanije i Francuske kako je Siegfriedova linija isto onako efikasna, odnosno "neprobojna" kao Maginotova linija, odnosno kako je svaki pokušaj invazije Njemačke preko zapadne granice unaprijed osuđen na propast. Ta su nastojanja urodila plodom, s obzirom da su se zapadni saveznici, duboko impresionirani Siegfriedovom linijom na početku rata odlučili za strategiju iscrpljivanja i nisu pokušavali prodrijeti na njemačku teritoriju.
Jud Süß (film, 1940)
Film se temelji na stvarnim događajima u Würtembergu u 18. vijeku, odnosno motivima istoimene pripovjetke Wilhelma Hauffa. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Ferdinand Marian, je jevrejski lihvar Joseph Süß Oppenheimer koji svojom "prefriganošću" i spretnošću u baratanju financijama stiče povjerenje vojvode Karla Alexandera. Radnja prikazuje kako polako kao siva eminencija preuzima vlast, te je počinje zloupotrebljavati kako bi pljačkao vojvodine podanike, kao i silovao mlade kršćanske, odnosno arijevske djevojke.
Jud Süß je nastao kao dio kampanje nacističke Njemačke da vlastitoj i međunarodnoj javnosti opravda eskalaciju antisemitskih progona nakon Kristalne noći, odnosno da se Jevreji optuže za kriminal, financijske malverzacije, izazivanje drugog svjetskog rata odnosno subverziju zapadne civilizacije. Slično kao i kod dokumentarnog filma Der ewige Jude, produkciju je vodilu Ministarstvo propagande Reicha na čelu sa Josephom Goebbelsom, ali, za razliku od tog filma, u nju se nije lično miješao Adolf Hitler. To je Goebbelsu omogućilo da antisemitski sadržaj na ekran prenese implicitnim putem, odnosno u obliku raskošne kostimirane melodrame, a što je smatrao daleko efikasnijim.
Goebbels je u film uložio ogromnu svotu novaca, a iskazao je i dodatni pragmatizam u nastojanju da ga učini što kvalitetnijim. Kao glumci su angažirane ličnosti koje nisu bile nacisti, a neke od njih prije dolaska nacista na vlast čak bili i otvoreni simpatizeri ljevice. Vrhunac je bilo korištenja motiva istoimenog romana koji je bio napisao jevrejski pisac Lion Feuchtwanger, iako na način kojim je glavni lik od heroja i mučenika postao negativac.
Jud Süß je premijerno prikazan na venecijanskoj Mostri 1940. godine. Doživio je ogromnu gledanost ne samo u Njemačkoj, nego i u drugim zemljama Osovine i pod osovinskom okupacijom. Prema nekim izvorima, u nekim slučajevima je publiku potakao na spontane izljeve antisemitskog nasilja.
Nakon drugog svjetskog rata su ga u Njemačkoj zabranile savezničke vlasti; Harlan je zbog njega nekoliko godina bio na sudu za zločin protiv čovječnosti, iako se na kraju uspio osloboditi optužbi i do kraja života tvrdio da nije imao pojma o Holokaustu i Konačnom rješenju. Vlada Zapadne Njemačke je pokušala uništiti sve preostale kopije, ali su se ipak pojavile 1950-ih. Danas se uglavnom distribuira među neonacističkim i radikalnim antisemitskim krugovima. Dio filmskih historičara ga, pak, smatra jednim od u tehničkom smislu najboljih filmova svog vremena, odnosno jednim od najefikasnijih primjera filmske propagande.
Snimanju Juda Süßa su posvećena dva filma - njemačko-finski dokumentarni film Harlan - Im Schatten von Jud Süss iz 2008. godine i njemačko-austrijski igrani film Jud Süß – Film ohne Gewissen iz 2010. godine.
Ripi, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1769 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Artesunat
Artesunat je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 384,421 Da.
5. bosanski korpus NOVJ
Peti bosanski (krajiški) udarni korpus NOVJ formiran je 11. maja 1943. godine, naredbom Vrhovnog komandanta NOV i POJ Josipa Broza Tita kao Drugi bosanski narodnooslobodilački korpus. Nastao je podelom tadašnjeg Prvog bosanskog narodnooslobodilačkog korpusa na Prvi i Drugi bosanski korpus. U sastav ovog korpusa ušle su Četvrta, Deseta i Jedanaesta krajiška divizija. Prvi komandant korpusa bio je Slavko Rodić, a politički komesar Velimir Stojnić, narodni heroji.
U Peti bosanski udarni korpus preimenovan je 5. oktobra 1943. godine, a početkom novembra iste godine imao je 9.804 boraca. U vreme prvog zasedanja ZAVNOH-a i drugog zasedanja AVNOJ-a, krajem novembra 1943. godine, Peti udarni korpus je obezbeđivao slobodnu teritoriju, na kojoj su održana ova zasedanja.
Unutar korpusa je marta 1944. godine formirana 39. krajiška divzija, a u maju iste godine imao je 18.370 boraca. Jula 1944. godine unutar korpusa je formirana i 53. srednjobosanska divizija.
Nakon višesedmičnih žestokih borbi za Travnik, tokom operacije Lavina, 5. korpus NOVJ je dobio svojevrsno priznanje od snaga Vermahta. U završnom izveštaju nemačke 104. lovačke divizije, koja je vodila operaciju, stoji: »V korpus sa 4. divizijom pokazao se kao jedinica koja se u mnogome bliži regularnim ruskim trupama«.
Korpus je rasformiran 22. aprila 1945. godine kada je glavnina njegovih snaga ušla u sastav Druge armije JA, a 53. divzija u sastav Trećeg bosanskog korpusa.
Greenville, Florida
Grinvil je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 843 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 843 stanovnika, što je 6 (0,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kliment Vorošilov
Vorošilov je rođen u Verknjeju, blizu Jekаtаrinoslаvа (sаdа Dnjepar), Ukrаjinа, tаdа unutаr Ruskog cаrstvа. Stupio je u boljševičku pаrtiju 1903. Nаkon Ruske revolucije 1917, bio je člаn ukrаjinske privremene vlаde, i komesаr zа unutrаšnje poslove. U sovjetskoj odbrаni Cаricinа tokom Ruski grаđаnski rаt, postаo je blizаk sа Stаljinom. Bio je dobro poznаt po pomаgаnju stаljinu u Vojnom sаvetu (koji je vodio Lаv Trocki). Učestvovаo je nа Južnom frontu Ruskog grаđаnskog rаtа i u Poljsko-sovjetskom rаtu sа 1. konjičkom аrmijom.
Vorošilov je izаbrаn u Centrаlni komitet 1921, i ostаo je člаn do 1961. 1925, nаkon smrti Mihаilа Frunzeа, Vorošilov je postаvljen zа nаrodnog komesаrа zа vojnа i mornаričkа pitаnjа, i zа predsedаvаjućeg Vojnog revolucionаrnog sаvetа SSSR-а. Ovu poziciju je držаo do 1934. Frunze je bio nаklonjen Zinovjevu, а Stаljin je želeo dа nа njegovom mestu bude stаljinistа. Frunze je poslаt nа operаciju kаko bi izlečio stаri čir nа želucu. Umro je nа operаcionom stolu od prevelike doze аnestetikа, hloroformа. Kritičаri Stаljinа optužuju dа je operаcijа iskorišćenа kаo mаskа zа аtentаt nа Frunzeа. Vorošilov je postаo punoprаvni člаn novoformirаnog politbiroа 1926, i ostаo je člаn do 1960. Bio je veomа umešаn u Stаljinovu Veliku čistku krаjem tridesetih godinа. Veliki plus zа njegovu kаrijeru je bilo smаknuće mаršаlа Mihаilа Tuhаčevskog.
Vorošilov je postаvljen zа nаrodnog komesаrа zа odbrаnu 1934, i dobio je titulu mаršаlа Sovjetskog Sаvezа 1935. Tokom Drugog svetskog rаtа, Vorošilov je bio člаn Držаvnog komitetа zа odbrаnu. Komаndovаo je sovjetskim trupаmа tokom Zimskog rаtа od novembrа 1939, do jаnuаrа 1940, аli je usled njegovog lošeg plаnirаnjа Crvenа аrmijа pretrpelа ogromne gubitke. Kаsnije gа je zаmenio Semjon Timošenko.
Nаkon nemаčke invаzije nа Sovjetski Sаvez, junа 1941, Vorošilov je postаo komаndir severozаpаdnih аrmijа. Pokаzаo je znаčаjnu ličnu hrаbrost - u jednom trenutku je lično predvodio kontrаnаpаd protiv nemаčkih tenkovа, nаoružаn sаmo pištoljem - аli i veliku nesposobnost, i nije uspeo dа spreči Nemce dа opkole Lenjingrаd. Rаzrešen je te dužnosti, i zаmenio gа je mnogo sposobniji Georgij Žukov. 1945. - 1947. je nаdgledаo uspostаvljаnje komunističkog režimа u Mаđаrskoj.
1952, Vorošilov je postаvljen zа člаnа predsedništvа Centrаlnog komitetа. Usled Stаljinove smrti je došlo do velikih promenа u sovjetskom rukovodstvu, i mаrtа 1953, Vorošilov je postаvljen zа predsedаvаjućeg Prezidijumа Vrhovnog sovjetа (to jest predsjednik Sovjetskog Saveza) sа Nikitom Hruščovim kаo prvim sekretаrom Komunističke pаrtije i Mаlenkovim kаo premijerom Sovjetskog Sаvezа. Vorošilov, Mаlenkov i Hruščov su uredili hаpšenje Berije nаkon Stаljinove smrti.230px|thumb|Vorošilov, [[Maksim Gorki|Gorki, Stаljin (slevа nа desno), fotogrаfijа iz 1931.]]
Nаkon što je Hruščov osudio Stаljinа, 1956, Vorošilov se privremeno priključio konzervаtivnoj frаkciji Mаlenkovа Kаgаnovičа i Molotovа (tаkozvаnа "Anti-pаrtijskа grupа"), u neuspešnom pokušаju dа se Hruščov skine s vlаsti junа 1957, аli je ubrzo promenio strаnu, i podržаo Hruščovа.
7.5., 1960, Vrhovni sovjet je prihvаtio Vorošilovljev "zаhtev zа penzionisаnjem", i izаbrаo Leonidа Brežnjevа zа predsednikа. Centrаlni komitet gа je tаkođe rаzrešio dužnosti člаnа pаrtijskog prezidijumа (kаko je politbiro nаzivаn od 1952.), 16.7., 1960. 10. 1961, njegov politički porаz je bio potpun nа 22. pаrtijskom kongresu, kаdа je odstrаnjen sа izborа zа Centrаlni komitet. Postoji čudnа pričа u vezi Vorošilovljevih poslednjih dаnа nа mestu predsednikа. Tokom jednog sаstаnkа zа večerom sа Centrаlnim komitetom, svi su ignorisаli Vorošilovа, i bili hlаdni premа njemu. Ovаkаv odnos mu je dаo nа znаnje dа su sve njegove kolege već odlučile dа gа otpuste, pа je on rešio dа ih preduhitri, i jednostаvno se penzioniše.
Nаkon pаdа Hruščovа, Brežnjev je vrаtio Vorošilovа u politiku, kаo figuru. Ponovo je izаbrаn u Centrаlni komitet 1966, i dodeljenа mu je drugа medаljа herojа Sovjetskog Sаvezа 1968. Umro je 1969. u Moskvi. KV serijа tenkovа, korišćenа u Drugom svetskom rаtu, je nаzvаnа po njemu. Dvа grаdа su tаkođe dobilа ime po njemu: Vorošilovgrаd u Ukrаjini (dаnаs Luhаnsk) i Vorošilov, nа Sovjetskom dаlekom istoku (dаnаs Usurijsk), kаo i Generаlštаbnа аkаdemijа u Moskvi.
Adis Abeba
Adis Abeba je glavni grad Etiopije (amharski: Adis Abäba "novi cijet" oromski Finfinne) To je najveći grad u Etiopiji, sa 3.384.569 stanovnika prema popisu stanovništva iz 2008
Adis Abeba je sjedište Afričke unije a bila je sjedište i predhodne organizacije Organizacije afričkog jedinstva, od samog utemeljenja 1963. Zbog tog Adis Abebu često zovu politička prijestolnica Afrike, radi njena povijesnog, diplomatskog i političkog značaja za kontinent. U gradu žive ljudi iz različitih regija Etiopije, više od 80 naroda koji govore 80 različitih jezika i pripadaju raznim vjerskim zajednicama. Adis Abeba je sjedište Sveučilišta Adis Abeba.
Grad leži u podnožju planine Entoto na prosječnih 2 400 m. Najniža točka u gradu je kod Aerodroma Bole - 2.326 m, na jugu grada, ali sjeverni dijelovi grada na planini Entoto leže na 3.000 m.
Historija
Adis Abeba je zapravo bio odabir carice Tajtu Betul, a grad je osnovao njezin muž car Menelik II 1886 Prvo ime grada (Finfinne) preuzeto je od imena dijela starog naselja zvanog hora Finfinne ("vruća vrela") na oromskom jeziku.
Menelik, je isprva bio samo kralj Pokrajine Šoa, u to vrijeme osnovao je vojni logor na planini Entoto za vojne operacije prema jugu svog kraljevstva. Osobno je posjetilo taj kraj 1879 godine, i imao prilike razgledati ostatke srednjovjekovnog grada, i ruševine nedovršene kamene crkve, koji su svjedočili o etiopskoj prisutnosti u tim krajevima prije razarajućih napada Ahmada Grana. Njegov interes za to područje se povećao kad je njegova žena Tajtu počela graditi crkvu na planini Entoto, tako da je i on izgradio drugu crkvu do nje. thumb|left|200px|Spomenik Arat Kilo Neposredna okolica Adis Abebe nije bila baš poticajna za osnutak većeg grada zbog nedostatka drva za ogrjev i vode, tako da je prvo naselje izgrađeno na južnoj planinskoj padini 1886 Carica Tajtu izgradila je svoju skromnu rezidenciju pored "Filwoha" (termalnih izvora), jer je uživala u kupanju. Ostatak dvora i uprave kraljevstva naselio se u blizini njezina doma, Menelik II. proširio je ženin dom tako da je odtada to postala službena Carska palača. Ime grada je izmjenjeno u Adis Abeba, zvanično je postao glavni grad Etiopije kada je Menelik II postao car Etiopije. Jedan od najvećih i najljepših doprinosa cara Menelika II., Adis Abebi koja je i danas vidljiva, je sadnja brojnih stabala eukaliptusa duž gradskih ulica.
Talijanske trupe okupirale su Adis Abebu 5. maja 1936, za vrijeme drugog Drugog talijansko-abesinskog rata. Nakon toga Adis Abeba bila je glavni grad Talijanske Istočne Afrike od 1936 do 1941. Grad su oslobodile jedinice britanske vojske i etiopske snage lojalne caru Selasiju u maju 1941
Etiopija se često naziva kolijevkom čovječanstva zbog velikog broja najstarijih fosilnih nalaza hominoida poput Lucy Dosad se držalo da je sjevernoistočna Afrika posebice regija Afar kolijevka čovječanstva, međutim najnovije DNK analize pomaknule su stanište prvih ljudi blizu današnje Adis Abebe. Nakon analize DNK provedene na gotovo 1.000 ljudi diljem svijeta, genetičari i drugi znanstvenici utvrdili su da su se prvi ljudi proširili iz prakolijevke blizu današnje Adis Abebe prije nekih 100.000 godina.
Znamenitosti grada
Jedan od najpoznatijih simbola Adis Abebe je Spomenik Yekatit 12 (Spomenik žrtvama fašizma) iz 1955 na Trgu žrtava (Sidist Kilo) rad kipara Antuna Augustinčića uz pomoć kolege Frane Kršinića. Taj spomenik bio je poklon predsjednika Tita Etiopskom narodu, u to vrijeme Etiopija i ondašnja Jugoslavija gajile su veliko prijateljstvo između ostalog i na osnovu istog proživljenog iskustva, jer su obje bile žrtve talijanskog fašizma. Ovaj spomenik je podignut kao uspomena na žrtve masakra nad građanima Adis Abebe kojeg je izvela talijanska vojska 19. februara 1937 kao odmazdu za neuspjeli atentat na talijanskog potkralja maršala Grazianija. thumb|Katedrala sv. Đorđa thumb|left|Nacionalni muzej Etiopije Adis Abeba ima brojne muzeje u ustanove državnog značaja od kojih vrijedi spomenuti; Etiopski nacionalni muzej (u njemu se čuva Lucy), Etiopsku Nacionalnu biblioteku, Etiopski etnografski muzej (bivša carska palača), Muzej Adis Abebe, Etiopski prirodoslovni muzej, Etiopski željeznički muzej i Nacionalni poštanski muzej. thumb|left|Etiopska Nacionalna Banka Poznate građevine Adis Abebe su Katedrala sv. Đorđa (iz 1896), Katedrala Svetog Trojstva (nekoć najveća crkva Etiopske pravoslavne crkve) tu su pokopani Sylvia Pankhurst, car Haile Selasije, članovi carske obitelji i heroji borbe protiv Talijana.
Tu je i Menelikova stara carska palača koja je i dalje službeno sjedište vlade, preko puta nje nalazi se Dvorana Afrika (Africa Hall) iz 1964 tu je osnovana Organizacija afričkog jedinstva, nju su izgradili jugoslavenski građevinari. U susjedstvu je Nacionalna Palača nekoć znana kao Jubilarna Palača (građena za Srebrni jubilej cara Haile Selassie 1955) danas je službena rezidencija predsjednika Etiopije. thumb|left|Sjedište etiopske savezne policije U neposrednoj blizini katedrale Presvetog Trojstva je zgrada Parlamenta sa tornjem za sat, izgrađena je za vrijeme vladavine cara Haile Selasija. Preko puta parlamenta nalazi se Dvorana Shengo, izgrađena za vrijeme vojnog režima Derg Mengistu Haile Mariama kao nova zgrada parlamenta. Dvorana Shengo je najveća montažna zgrada na svijetu, izgrađena je u Finskoj. Danas se koristi za velike skupove i priredbe. U istom kvartu Piazza nalazi se Teatar Hager Fikir, najstariji teatar u Etiopiji. thumb|right|Zgrada Etiopske radio televizije U gradskom kvartu Merkato gradi se najveća tržnica na otvorenom u Africi. tu se nalazi i velika Anwar džamija, najveća džamija u Etiopiji. U istom kvartu je i rimokatolička katedrala Svete obitelji. Nedaleko aerodroma Bole podignuta je crkva Spasitelje svijeta (Medhane Alem) druga po veličini u Africi. thumb|right|Kazalište Hager Fikir (travanj 2006)
Ekonomija
thumb|left|Živo središte grada thumb|left|Trgovački centar Bole Dembel Privreda Adis Abebe je raznovrsna, prema službenim statističkim podacima savezne vlade, oko 119.197 stanovnika radi u trgovini, 113.977 u industriji, 80.391 u kućnoj radinosti, 71.186 u gradskoj upravi, 50.538 u transportu i komunikaciji, 42.514 u obrazovanju, zdravstvu i socijalnim službama, 32.685 u hoteljerstvu i ugostiteljstvu, a 16.602 u poljoprivredi.
Mnogi siromašni Etiopljani osobito oni iz osiromašenih sela dolaze u Adis Abebu prosjačiti. U najnovije vrijeme vlada čini napore da smanji njihov broj, nastojaći ih obrazovati i osigurati im radna mjesta. Unatoč prosjacima Adis Abeba je relativno čist i siguran grad, sa malim postotkom sitnog kriminala (džeparenje i maloljetničke provale). U novije vrijeme dešava se bum izgradnje visokih zgrada, trgovačkih centara i spa hotela.
Stanovništvo
Na temelju preliminarnih rezultata popisa stanovništva iz 2007, Adis Abeba ima ukupno 2.738.248 stanovnika, od toga 1.304.518 muškaraca i 1.433.730 žena. U Adis Abebi živi 22.9% svog gradskog stanovništva Etiopije, tu žive sve etiopske etničke grupe, jer je glavni grad, nema zabilježenih međuetničkih sukoba. Najveći dio stanovnika Adis Abebe su vjernici Etiopske tevahedo crkve (74.7%), potom slijede Muslimani (16.2%), Protestanti (7.8%), Rimokatolici (0.5%), dok su svi ostali 0.8%, slijedbenici nekih drugih vjera ( hinduizma, judaizma ili nečeg drugog).
Školstvo
Univerzitet Adis Abeba osnovan je 1950 isprva se zvao University College of Addis Abeba, 1962 je prezvan u Univerzitet Haile Selasije, kad je on darovao svoju palaču Genete Leul univerzitetu. Današnji naziv nosi od 1975 Današnji univerzitet ima šest kampusa u Adis Abebi a sedmi u gradu Debre Zeit (oko 45 km od grada), Univerzitet ima brojne podružnice u mnogim gradovima diljem Etiopije.
Unutar Univerziteta djeluje Institut za etiopske studije i Etnografski muzej. Grad ima i brojne kvalitetne privatne fakultete; Admas College, Ethiopian Civil Service College i Unity University.
Klima
Adis Abeba ima subtropsku planinsku klimu, ukratko to je klima sa blagim temperaturnim razlikama od 10 ° C, nešto poput vječnog proljeća na afrički način.
Promet
Javni gradski prijevoz je kaotičan i slabo organiziran, odvija se autobusima i plavo i bijelim taksijima. Posebnost Adis Abebe su minibus taksiji za najmanje dvanaest osoba, sa dvoje službenika; vozačem i weyalom koji je zadužen za naplatu i dogovor o vožnji. Adis Abeba ima novi međunarodni aerodrom Bole (IATA: ADD, ICAO: HAAB), otvoren 2003. On je i sjedište domaćeg avioprijevoznika Ethiopian Airlines. Stari aerodrom Lideta u zapadnom dijelu grada danas se uglavnom koristi za manje avine i helikoptere.
Jedna od zanimljivosti grada je i mala željeznička stanica izgrađena za prugu Džiibuti - Adis Abeba u slikovitom stilu francuskih kolodvora 19. vijeka.
ŠK Zagreb
Športski klub Zagreb osnovan je u u 1919. godine pod imenom Športski klub Plamen. Klub je osnovan na inicijativu Franje Biščana, Stjepana Čižmeka i Kolomana Sovića u gostionici Amerikanac na Tratinskoj cesti.
Povijest kluba
U dvorištu zgrade tesarskog obrtnika Franje Biščana i stolarskog obrtnika Artura Gabrona na Tratinskoj cesti 9 u ljetnim mjesecima 1919. godine okupljala se omladina i igrala nogomet. Igranje nogometa kasnije se preselilo na Opatičku livadu, na početku današnje Tratinske i Kranjčevićeve ulice. Veliko zanimanje za nogometom dovelo je do osnivanja kluba pod imenom Športski klub Plamen. Tadašnje vlasti nisu odobrile naziv kluba, te je na ponovnom sastanku odlučeno da se klub nazove Športski klub Zagreb. Klub je 1920. godine postao član Zagrebačkog nogometnog podsaveza, a do 1941. godine igrao je u prvenstvima II. i III. razreda Zagrebačkog nogometnog podsaveza. U proljeće 1941. godine tadašnji Povjerenik za šport u NDH prisilno je ujedinio klub sa Viktorijom u klub naziva Krešimir koji ubrzo mijenja naziv u HŠK Viktorija. Posljednju natjecateljsku utakmicu klub je odigrao 23. ožujka 1941. godine i pobijedio Derby s 2:1.
Zanimljivo
U isto vrijeme je osnovan još jedan klub s nazivom Zagreb, te je dogovoreno da se međusobnom utakmicom odluči kome će pripasti taj naziv. Prva utakmica je odigrana na Opatičkoj livadi, a druga na vojnom vježbalištu na Črnomercu. ŠK Plamen je pobijedio obje utakmice, te je dobio pravo nositi naziv ŠK Zagreb.
Noruwei no Mori
Noruwei no Mori (japanski: ノルウェイの森; srpskohrvatski: Norveška šuma) je roman japanskog pisca Harukija Murakamija iz 1987. godine. Roman je nostalgična priča o gubitku i seksualnosti. Protagonist i pripovjedač romana je Toru Watanabe, koji se prisjeća svojih studentskih dana iz Tokija. Kroz njegova sjećanja na mladenačke dane, vidimo kako Toru razvija odnos s dvije jako različite žene — prelijepom, ali emocionalno opterećenom Naoko te društvenom i živahnom Midori.
Radnja romana smještena je u Tokijo tokom 1960-ih godina kada su japanski studenti, kao i brojni diljem svijeta, protestirali protiv sustava. Mada studentski pokret služi kao pozadina za razvoj fabule romana, Murakami ga (kroz Toruove i Midorine oči) prikazuje kao slabašan i licemjeran pokret.
Istoimeni film snimljen prema romanu izdan je u Japanu 11. prosinca 2010., a režirao ga je francusko-vijetnamski režiser Trần Anh Hùng.
Naslov
Izvorni japanski naziv, Noruwei no Mori, predstavlja standardni japanski prijevod naslova pjesme "Norwegian Wood" grupe The Beatles, koju je napisao John Lennon. Sama pjesma se u romanu često spominje, a ujedno je i najdraža pjesma Toruove djevojke Naoko. Ipak, Mori na japanskom jeziku označava "šumu", a ne "drvo", o kojemu pjesma govori. Uloga šume i šumska scenografija također igraju veliku ulogu u romanu.
Slavko Rodić
Slavko Rodić (1918 — 1949), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-potpukovnik Jugoslovenske armije i narodni heroj Jugoslavije.
Predratna biografija
Rođen je 11. maja 1918. godine u selu Sredice kod Gornjeg Ribnika, blizu Prijedora. Osnovnu školu završio je u Drvaru, a građansku školu u Bosanskom Petrovcu. Godine 1939. odlazi u Beograd gde završava srednjetehničku školu. Iste godine zaposlio se, kao geometar, u Vojnoj zadruzi u Vršcu.
Uoči rata postao je član Komunističke partije Jugoslavije.
Drugi svetski rat
minijatura|[[Šefket Maglajlić, sekretar komiteta za Podgrmeč, i Slavko Rodić, komandant 5. divizije, u Sanskom Mostu 1944.]]
Posle Aprilskog rata 1941. godine, vratio se u rodni kraj. Aktivno je učestvovao u organizovanju ustanka u Bosanskoj Krajini. U napadu na Drvar, 27. jula 1941. godine rukovodio je ustaničkim odredom „Javorje“. Tokom leta 1941. godine, kao operativni oficir, rukovodi pojedinim frontovima Drvarske brigade.
U prvoj ofanzivi ustaško-domobranskih snaga, 24. avgusta 1941. godine, na Oštrelju, kada je izgledalo da će položaj ustanika biti razbijen, Slavko je poveo borce na juriš, i višestruko jačem neprijatelju naneo velike gubitke i naterao ga na povlačenje. Oktobra 1941. godine izvojevao je pobedu na Ripču. Radio je na učvršćivanju partizanskih snaga na sektorima Bosanskog Petrovca, Drvara i Bihaća.
Kada je januara 1942. godine formiran Peti krajiški partizanski odred, za njegovog komandanta postavljen je Slavko Rodić. Posle velike akcije na Koluniću, maja 1942. godine, postavljen je za zamenika komandanta Operativnog štaba NOP-a za Bosansku krajinu.
Slavko je 9. novembra 1942. godine postavljen na dužnost komandanta Pete krajiške divizije. Naročito se istkao u operacijama na Neretvi, marta 1943. godine. Kada je njegova divizija prikovala za sebe nemačke snage gotovo mesec dana za ovo područje, nedozvolivši im da od Sanskog Mosta, preko Ključa i Paunovca, prođu u Bosanski Petrovac i onemoguće povlačenje centralne partizanske bolnice iz Grmeča.
Maja 1943. postavljen je za komandanta Drugog bosanskog korpusa, koji je od oktobra 1943. godine nosio naziv Peti bosanski (krajiški) udarni korpus. Mnoge pobede ovog korpusa vezane su za njegovo ime, krajem 1943. godine, sa samo 27. godina dobio je čin general-majora NOVJ.
Jedna od najboljih Slavkovih operacija bio je napad na Banja Luku, decembra 1943. uoči Nove godine, koju je branio dobro utvrđeni nemačko-ustaški garnizon. Pored komandantske veštine, Slavko je bio poznat kao izuzetno hrabar borac. Ni u višednevnim uličnim borbama u Banja Luci nije mu bilo teško da se, u uniformi generala, pojavi među borcima u prvom streljačkom stroju. Tu, u prvom borbenom redu, bio je ranjen.
Čin general-lajtnanta je dobio krajem 1944. godine. Od tada, pa sve do kraja rata, general Rodić učesvuje u svim važnim operacijama Jugoslovenske armije.
Poratna biografija
Posle oslobođenja Jugoslavije, Slavko je bio komandant Pete armije JA, načelnik Prve uprave Generalštaba i zamenik načelnika Generalštaba JA.
Na Osnivačkom kongresu Komunističke partije Bosne i Hercegovine, izabran je za člana Centralnog komiteta. Bio je narodni poslanik Narodne skupštine Narodne Republike Bosne i Hercegovine i član Saveznog odbora Narodnog fronta Jugoslavije. Kao jedan od sposobnijih komandanata, poslat je na Višu vojnu akademiju „Vorošilov“ u Sovjetskom Savezu. Godine 1949. objavio je studiju „Protivdesantna odbrana armije na planinskom zemljištu“.
desno|mini|280p|Grob Slavka Rodića u Aleji narodnih heroja na [[Novo groblje (Beograd)|Novom groblju u Beogradu]] Godine 1948. godine, posle Rezolucije Informbiroa i pogibije generala Arse Jovanovića, Slavko Rodić imenovan je za zamenika načelnika Generalštaba JA. Umro je od upale pluća 29. aprila 1949, sahranjen uz visoke vojne i državne svečanosti u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu, a nakon njegove smrti proglašena je dvodnevna žalost u celoj zemlji.
Početkom devedestih godina, posle raspada SFRJ, oko smrti generala Rodića počele su da kruže razne spekulacije, a jedna od njih je da se početkom 1949. godine izjasnio za Rezoluciju Informbiroa, i da je potom izveden pred Vojni Sud, i na tajnom suđenju kao sovjetski agent NKVD-a osuđen na kaznu smrti streljanjem. Nijedna spekulacija oko njegove smrti nije prihvaćena u krugovima ozbiljnih istoričara, a general Rodić ostao je upamćen kao najmlađi general u Jugoslovenskoj armiji - sa svojih 27. godina imao je čin general-majora NOVJ.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Za narodnog heroja je proglašen posthumno 14. decembra 1949. godine.
Mellrichstadt
Melrihštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Ren-Grabfeld. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.896 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9673142, NUTS (DE266) i LOCODE (DE MST) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ren-Grabfeld Melrihštat se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ren-Grabfeld. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 270 metara. Površina opštine iznosi 55,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.896 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 106 stanovnika/km².
Zulfikar (tenk)
Zulfikar (perz. ذوالفقار) je iranski glavni borbeni tenk. Ime je dobio po legendarnom maču. Prvi prototipovi izrađeni su i testirani tijekom 1993. godine. Predserijska proizvodnja prvih 6 modela počela je 1997. godine. Zulfikar-1 napravljen je na miješanju tehnologije sa ruskim T-72 i američkim M48 i M60 tenkovima, dok Zulfikar-3 formom najviše sliči američkom M1 Abramsu.
Karakteristike
O ovom tenku zna se vrlo malo. Zulfikar je naoružan 125 mm glatkocijevnim topom koji ima slične karakteristike kao top na ruskom T-72, čak se i vjeruje da ima ugrađeni automatski punjač. Podvozje i osovina tenka napravljena je na temelju M48 i M60 tenka. Sustav upravljanja paljbom (SUP) je slovenski EFCS-3 sustav upravljanja paljbom, isti takav postavljen je na Safir-74. Ovaj SUP ima mogućnost gađati pokretne ciljeve iz pokreta. Oklop je višeslojni i moguća je nadogradnja sa eksplozivno-reaktivnim oklopom (ERA). Za pokretanje koristi dizel motor snage 780 KS i postiže najveću brzinu od 70 km/h.
Feldzug in Polen
Feldzug in Polen je njemački crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1940. u režiji Fritza Hipplera. U njemu je prikazana njemačka invazija Poljske u septembru 1939. godine, odnosno početak drugog svjetskog rata u Evropi. Nastao je u produkciji Ministarstva propagande Reicha i za svrhu je imao opravdati njemačku invaziju kroz navodni progon njemačke manjine u Poljskoj, odnosno incident u Gleiwitzu. Film, nastao velikim dijelom od snimki filmskih ekipa koje su tokom pohoda pratile jedinice Wehrmachta (i među kojima je jednu vodila proslavljena Leni Riefenstahl), je ostavio snažan dojam prikazom efikasnosti njemačke oružane sile i strategije blitzkriega. Poseban je naglasak stavljen na opsadu Varšave, odnosno razaranje koje je prikazano kao besmislena posljedica tvrdoglavosti poljskih branitelja. Film također sadrži snimke zajedničke parade koju su Wehrmacht i Crvena armija održali u Brestu na demarkacionoj liniji. Feldzug in Polen je kasnije poslužio kao uzor za autore ratnih dokumentaraca u drugim zemljama.
Convent, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 711.
Valjevo
Valjevo je grad u Srbiji, sedište opštine Valjevo i Kolubarskog upravnog okruga. Nalazi se u Zapadnoj Srbiji, u Kolubarskom okrugu, na nepunih 100 kilometara južno od Beograda. Gradsko jezgro smešteno je u kotlini kroz koju protiče reka Kolubara. Valjevo spada među veća i razvijenija naselja u Srbiji. Prema popisu iz 2010. godine, grad Valjevo ima 72.435 stanovnika, a cela opština Valjevo ima 117.761. Nalazi se na prosečnoj nadmorskoj visini od 185 metara.
Tokom istoriji srpskog naroda Valjevci su često imali istaknutu ulogu u pokretima za nacionalno oslobođenje, ali, pored vojskovođa i narodnih vođa, znatan je broj značajnih književnika, umetnika i naučnika. Istovremeno, ovaj grad se svrstava i među najstarije gradska naselja Srbije. Ime Valjevo se po prvi put sreće u jednom dokumentu sačuvanom u Historijskom arhivu u Dubrovniku, a datiranom na 1393. godinu. Od tada naselje ima šest stotina godina potvrđenog kontinuiranog postojanja. Tokom vekova je grad doživljavao uspone i padove u njegovom istorijskom razvoju. U prošlim vremenima, prolazeći kroz ove krajeve različiti putopisci su Valjevo nazivali, gradom, varošju, kasabom, pa i selom. Naravno, reč je o stanju koje su oni u trenutku svog prolaska kroz valjevsku kotlinu zaticali na terenu, kao i odrednicama zasnovanim na iskustvu stečenom u kulturama iz kojih su ponikli, ali, u mnogim slučajevima, može biti i reč o terminologiji koja se tokom vremena menjala, označavajući u određenom periodu jedan, a kasnije drugi pojam.
Geografija
mini|levo|250p|Valjevo u toku dana Valjevo ima povoljan geografski položaj koji se ogleda u blizini više važnih saobraćajnica, kao što su Ibarska magistrala, magistralni put koji vodi ka Jadranskom moru, Bosni i Hercegovini, Mačvi i Vojvodini, kao i pruga Beograd-Bar i pruga Valjevo—Loznica u izgradnji. Takođe, Valjevo se nalazi na samo 100 km od Beograda, glavnog grada Srbije, a uz grad se nalazi i Aerodrom Valjevo sa potencijalom da u budućnosti usluži ceo Kolubarski okrug.
U Valjevu se Jablanica i Obnica spajaju u reku Kolubaru. U Kolubaru se, na teritoriji Valjeva, takođe ulivaju reke LJubostinja i Gradac.
U Petnici, na 5 km od Valjeva, nalaze se otvoreni bazeni i tereni za male sportove, kao i veštačko jezero na reci Pocibravi — stecište kupača i ribolovaca.
Klima
Valjevski kraj ima relativno stabilnu, umereno-kontinentalnu klimu, sa izvesnim specifičnostima, koje se manifestuju kao elementi subhumidne i mikrotermalne klime.
Srednja godišnja temperatura vazduha u Valjevu je 11°S. Najhladniji mesec je januar, sa srednjom temperaturom vazduha od -0,2°S, a najtopliji, jul sa prosečnom temperaturom od 21,4°S. Nejviša ikad zabeležena temperatura je bila 42,5°S a najniža -29,6°S.
Relativna vlažnost vazduha u području Valjeva, sa srednjom godišnjom vrednošću od 74,6 % ukazuje na umerenu vlažnost vazduha.
Padavine u Valjevskom kraju imaju obeležje srednjoevropskog, podunavskog režima godišnje raspodele. Srednja godišnja visina padavina u Valjevu iznosi 785,7 mm; najkišovitiji mesec je jun, sa 100,1 mm, a najsuvlji februar, sa 45,9 mm.
Snega u Valjevskom kraju prosečno ima 30,9 dana. U velikom delu kolubarskog i tamnavskog sliva je srednja godišnja učestanost dana sa snežnim pokrivačem do 40 dana. Prosečan prvi dan sa snežnim pokrivačem u Valjevu je 1. decembar. Prosečan poslednji dan sa snežnim pokrivačem u Valjevu je 16. mart, a na najvišim terenima posle 1. maja.
Etimologija imena
Pored narodne tradicije, i filologija je dala više hipoteza o postanku ovog imena. Po jednoj, reč Valjevo je nastala od stare latinske riječi „valis“ što znači dolina. Po drugoj, od reči „val“, zbog reke koja je pri bujicama plavila kotlinu. Postoji i hipoteza po kojoj Valjevo potiče od iskvarenog oblika imena rane srednjovekovne tvrđave, čije su postojanje, negde na Balkanu, pod imenom „Balba“, zabeležili vizantijski istorijski izvori.
Od svih tumačenja naučno je najutemeljenije ono prema kojemu reč Valjevo predstavlja prisvojni pridev starog slovenskog imena „Valj“. Time bi Valjevo označavalo posed, odnosno vlasništvo izvesnog Valja. Ova hipoteza ima i svoje potvrde u jednoj od narodnih legendi koja spominje postojanje nekog Valja, koji je bio vlasnik prve kafane podignute na području današnjeg grada, kao i u postojanju prezimena Valjević.
Istorija
Istorija Valjeva zauzima posebno mesto u istoriji srpskog naroda. Valjevo i Valjevci su često imali istaknutu, a neretko i vodeću ulogu u pokretima za nacionalno oslobođenje. Međutim, pored vojskovođa i narodnih vođa, valjevski kraj je iznedrio i ne mali broj značajnih književnika, umetnika i naučnika. Istovremeno, ovaj grad se svrstava i među najstarije gradska naselja Srbije.
Od praistorije do srednjeg veka
Plodna i brdima zaštićena dolina uz reku od davnina je pružala dobre uslove za život, na šta ukazuju na tlu grada tragovi ljudskih zajednica još iz vremena mlađeg kamenog doba, pronađeni u Petničkoj pećini. Od kraja 1. veka p.n.e, valjevska kotlina se, zajedno s drugim teritorijima današnje Srbije, nalazila u sastavu Rimskog carstva, da bi, poslije njegove podele krajem 4. veka, ušla u okvire Istočnog rimskog carstva. Tokom seobe naroda na ovu vizantijsku teritoriju trajno se naseljavaju Sloveni i osnivaju više manjih državica, sklavinija, koje su bile čas autonomne, čas u sastavu različitih većih država koje na Balkanu nastaju i nestaju: Bugarska, Samuilovo carstvo, Ugarska, da bi u 11. veku opet potpale pod uticaj Vizantije. Od samih početaka nezavisne države Stefana Nemanje, u njen sastav je ulazila i šira okolina današnjeg grada Valjeva. Iz tih vremena na teritoriji samoga grada do današnjih dana su preostali tragovi jednog manastira koji je datiran na kraj 13. i početak 14. veka.
14. i 15. vek
Tokom celog ranog srednjeg veka u valjevskoj kotlini su postojala naselja, ali s obzirom da su su obavljana samo sondažna arheološka istraživanja, i to na veoma malim površinama nema pouzdanih podataka o njihovim osobinama i prostoru koji su zauzimala u odnosu na današnje gradsko jezgro kao i o kontinuitetu postojanja i o eventualnim starim imenima. Valjevo se prvi put pominje u pisanim zapisima u dve ćirilične knjige iz Dubrovačkog arhiva, koje datiraju iz 1393. godine, a objavljene su pod naslovom "Stare srpske povelje i pisma" (Prvi tom 1929. a drugi 1934. godine)[1].
U vreme prvog poznatog pomena imena Valjevo, 1393. godine, ovo naselje je bilo već uveliko aktivan trgovinski centar srednjevekovne Srbije u koji su dolazili trgovci iz Dubrovnika i tu osnivali svoje filijale, da bi preko njih otkupljivali različite sirovine koje su prevozili dalje ka zapadu, dok su tu prodavali različitu otmenu robu nabavljanu duž obala Mediterana. Uspon Valjeva, kao i uspon autonomne Srbije, zaustavljen je 1459. godine kada je srednjevekovna srpska država osvojena od strane Turske imperije.
Pod turskom vlašću
Muselimov konakSa promenom feudalnog gospodara život u valjevskoj kotlini nije u potpunosti zamro. Istina, umesto trgovačkih karavana kroz Valjevo su sada prolazile turske vojne jedinice na svom pohodu ka Ugarskoj, čije su se granice u to vreme nalazile samo nekoliko desetina kilometara severno od Valjeva. Ipak, iako deo jedne muslimanske države u prvim decenijama turske vlasti, Valjevo je ostalo pretežno hrišćansko naselje. Razlog za to je da je, zbog blizine neprijateljske Ugarske, hrišćansko stanovništvo pograničnih oblasti imalo izvesne privilegije, kako ne bi bežalo preko granice i pružalo aktivnu vojnu pomoć neprijatelju. Međutim, već od druge četvrtine 16. veka stanje počinje da se menja. Posle velike turske pobede nad Ugarima, 1526. godine kod Mohača, muslimanska imperija kreće u dalji pohod u Evropu, pomerajući svoje granice na sever, istok i zapad. Time Srbija, a sa njom i Valjevo, postaje teritorija duboko u unutrašnjosti carstva. Samim tim turska imperija više nije imala razloga da i dalje čuva one privilegije koje je lokalno stanovništvo do tada uživalo. Sa njihovim ukidanjem počinje postupak islamizacije. Lokalno stanovništvo, ili prelazi u islam, ili beži dalje na sever. Oni koji nisu to učinili padaju u potčinjen položaj.