cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Around the World in 80 Days (film, 1956)
Radnja
Nakon što je sredio sa britanskim konzulatom da uhapse Fogga čim stigne u Bombay, Fix se predstavlja kao agent parobrodarskih firmi i sprijateljuje se sa Passepartoutom, nadajući se da će dobiti informacije o Foggu. Međutim, sluga je zainteresiran da priča samo o romansama. Fogg i dalje koristiti svoje obilne zalihe novca kako bi podmitio kapetana i glavnog inženjera da ubrzaju brod i stignu u Bombay prije reda. Nakon dolaska, Fix otkriva da se nalog za hapšenje Fogga ne može izdati, jer lokalni konzul nije dobio nikakvu direktivu iz Londona. Nakon što je Passepartout razbjesnio gomilu ganjajući kravu, on i Fogg se ukrcavaju u vlak i stižu u Allahabad, ali ujutro vlak je bio prisiljen da se naglo zaustavi kada ih pruga odvodi usred džungle. Fogg kupuje slona, koji ga prenosi kroz džunglu zajedno sa Passepartoutom i Sir Francisom Cromartyjem, jedanim od putnika. Te noći, oni otkrivaju Kali ritual u kojem će princeza Aouda, udovica radže, biti spaljena na lomači zajedno sa svojim pokojnim mužem. Odlučni da spasu britanski obrazovanu princezu, Passepartout se infiltrira u ceremoniju i glumi pokojnika. Kada "tijelo" oživljava, sudionici bježe i Aouda bježi sa Foggom, Passepartoutom i Sir Francisom. Njihova avantura postaje skandal u Engleskoj, gdje se izvještava da su Fogg i Passepartout bili zarobljeni zbog skrnavljenja hrama, ali su morali položiti kauciju i otploviti za Hong Kong sljedećeg dana. Na brodu, Aouda igra vist sa Foggom, te otkriva da je njen brak kojeg nije nikad ni konzumirala bio dogovoren. Sljedećeg dana, Fix saznaje od stjuarda da Fogg planira uzeti parobrod iz Hong Konga za Yokohamu, Japan i planira za uhapsi Fogga u Hong Kongu. Po dolasku tamo, Fogg pokušava locirati Aoudinog strica, ali saznaje da je on pobjegao u Holandiju zbog njegove ilegalne poslovne prakse. Aouda onda prihvata Foggov poziv da nastavi putovanje s njim. Međutim, presreće Passepartouta dok kupuje karte za parobrod i, nakon što je otkrio svoju namjeru da uhapsi Fogga, uspavljuje Passepartouta ubacujući mu opijum u piće. Fix onda dogovara za nesvjesnog Passepartouta da bude ostavljen u jednom malom čamcu, nadajući se da će privesti i Fogga. Passepartoutovi otmičari su se razbježali kad su čuli policijsku zviždaljku, a on se budi sljedeći dan na parobrodu, gdje ga je policija odvela našavši mu ulaznice u džepu.
Kad im je ponestalo uglja, Fogg kupuje brod za gotovinu, a zatim koristi sve raspoloživo kao gorivo. Čim su stigli u Englesku, Fix hapsi Fogga, čime ga spriječava da stigne na vrijeme. Nedugo nakon toga, Fix se vraća u zatvor i pušta Fogga, priznajući mu da je pravi lopov uhapšen. Neutješan, i sada osiromašeni Fogg vraća se u svoju londonsku rezidenciju te se povlači u samoću odvojen od Aoude i Passepartouta. Njegov duh se brzo vraća kad mu Aouda, koja se zaljubila u njega, predlaže brak. On odmah šalje Passepartouta da zove svećenika, i dok je bio napolju, Passepartout vidi novine i saznaje da Fogg još uvijek ima deset minuta da ispuni svoj rok. Fogg isprva odbacuje mogućnost da je pogriješio u vremenu, ali onda shvata da su prošli vremensku zonu, te da je Passepartout u pravu. Fogg i Passepartout odlaze žurno u klub, ali uprkos svemu stižu u klub tačno na vrijeme, čime osvajaju opkladu. Članovi kluba postaju zbunjeni kada Aouda ulazi u sobu, pošto ni jednoj ženi nikada prije nije bio dozvoljen pristup. Kada ona ispitiva pravilo koje zabranjuje pristup ženama, Fogg joj objašnjava da bi odstupanje od tog pravila moglo značiti kraj Britanskog carstva. Nekoliko trenutaka kasnije, obično besprijekornom konobaru ispada tacna, zatim slika pada, a Ralph, bankar Lloyda, najavljuje da je ovo kraj.
BAFTA
Film nije osvojio ni jednu BAFTA-u.
Fortín de Juárez, Santa Lucía Monteverde
Fortín de Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Lucía Monteverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1601 m.
Pueblo Nuevo del Mostal, Santiago Tuxtla
Pueblo Nuevo del Mostal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 338 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Bosna film
Bosna Film je filmska kompanija u SFR Jugoslaviji tj. Bosni i Hercegovini osnovana 1947. godine. Produkciju je započela svojim prvim filmom Major Bauk 1951. godine. Od svog osnivanja ova filmska kompanija je proizvela 41 igranih i preko 250 dokumentarnih filmova.
Ginekologija
thumb|right|228px| 1822 Ginekologija je grana medicine koja se bavi proučavanjem ženskog reproduktivnog sustava.
Viva Maria!
Malle je inspiraciju za film pronašao u hollywoodskom vesternu Vera Cruz iz 1954. godine, ali i tada aktualnom feminističkom pokretu, koji mu je dao ideju da snimi sličnu priču, ali sa ženskim protagoistima. Film, koji je sniman na lokacijama u Meksiku je postigao izuzetan uspjeh. Tome je dosta pomoglo i to što je priča imponirala radikalno lijevim studentima, odnosno senzibilitetu mlade publike koji će ubrzo pronaći svoj odraz kroz žanr poznat kao zapata vestern.
Tom Poston
Tom Poston (17.10. 1921 – 30.4. 2007.) bio je američki televizijski i filmski glumac. Karijeru televizijskog glumca je zapolčeo 1950. Nastupao je kao komičar, voditelj kvizova, voditelj humorističkih/varijete emisija, filmski i broadwayski zabavljač.
Kempton, Illinois
Kempton je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 231, što je 4 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Sign of the Cross (drama)
The Sign of the Cross je kazališna tragedija britanskog pisca Wilsona Barretta premijerno izvedena na Broadwayu 1895. godine. Radnja je smještena u drevni Rim godine 64. odnosno opisuje zbivanja za veliki požar i Neronove progone ranih kršćana. Protagonist je patricij Marko Superb (Marcus Superbus) koji se zbog ljubavi prema mladoj Merciji preobraća na kršćanstvo te zajedno s njom kao mučenik stradava od lavova u Koloseumu. Među historičarima prevladava stav da je Barrett likove i veliki dio radnje "posudio" od mnogo poznatijeg Sinekiewiczevog romana Quo vadis, objavljenog iste godine. S druge strane, The Sign of the Cross se od njega razlikuje po tragičnoj završnici. U svakom slučaju, predstavljao je najveći uspjeh Barrettove karijere.
Godine 1932. ga je američki sineast Cecile B. DeMille iskoristio kao predložak za svoj istoimeni filmski spektakl.
Meridian, Idaho
Meridijan je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 75.092, što je 40.173 (115,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sottovia II, Caserta
Sottovia II je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Daniel Day-Lewis
Daniel Michael Blake Day-Lewis (rođen 29. travnja 1957.), britanski glumac. Rođen u Londonu, 1993. je postao irski državljanin.
Nakon studija u kazališnoj školi Bristol Old Vic, Day-Lewis je nastupio u brojnim predstavama i filmovima koji su mu donijeli dva Oscara, dvije BAFTA nagrade i jedan Zlatni globus. U sredini svoje karijere je postao poznat kao jedan od najizbirljivijih glumaca u filmskoj industriji, nastupivši tako u samo četiri filma zadnjih deset godina. Postao je poznat i po konstantnoj posvećenosti svojim ulogama i istraživanjima u pripremi istih.
Rani život
Day-Lewis je sin pokojnog britanskog pjesnika Cecila Day-Lewisa. Njegova majka, koja dolazi iz židovske obiteli, je glumica Jill Balcon, kćer sir Michaela Balcona, bivšeg čelnika filmskog studija Ealing. Dvije godine nakon njegova rođenja u Londonu, obitelj Day-Lewis se preselila u Croom's Hill, Greenwich gdje je Daniel i odrastao zajedno sa svojom starijom sestrom, Tamasin Day-Lewis, koja je kasnije postala glasovita redateljica dokumentaraca. Cecil Day-Lewis je po sinovu rođenju već imao 53 godine i činilo se da se slabo interesira za svoju djecu. Nakon čestih zdravstvenih problema, umro je kad je Danielu bilo 15 godina. Daniel se osjećao emocionalno nesiguran te žalio što nije bio bliži s ocem.
Živeći u Greenwichu, Day-Lewis se prirodno okružio siromašnim klincima iz Južnog Londona, a kako je smatran "otmjenim" Židovom, često je bio predmet školskog zlostavljanja. Vrlo brzo je svladao lokalni naglasak i manirizme - za koje vjeruje da su mu bile prve uloge koje je odigrao.
Huichoreque, Urique
Huichoreque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Daniel Day-Lewis
Rani život
1968., smatrajući ga "predivljim", roditelji su ga poslali u internat Sevenoaks u Kent. Iako je osjećao odvratnost prema školi, tu se upoznao sa svoja dva najpoznatija zanimanja, drvenarijom i glumom. Debitirao je u Cry, The Beloved Country noseći tešku šminku u ulozi malog crnca. Dok je njegov prijezir prema školi rastao, u 14. godini je ostvario svoj filmski debi u filmu, Nedjelja, prokleta nedjelja u kojem je igrao vandala u manjoj ulozi. To iskustvo opisao je "božanstvenim", zato što je dobio 2 funte da uništi skupocjeni auto parkiran ispred lokalne crkve. Nakon dvije godine u Sevenoaksu, Daniel se preselio u Bedales School u Petersfield.
Huichoreque, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2249 m.
Daniel Day-Lewis
Rani život
Napustivši Bedales 1975., njegovo neposlušno ponašanje je splasnulo jer je morao odlučiti o izboru karijere. Iako se isticao na pozornici u Nacionalnom kazalištu mladih, odlučio je postati stolar i prijavio se za petgodišnje šegrtovanje. Međutim, odbijen je zbog neiskustva. Tada se prijavio na Bristol Old Vic Theatre School, koju je pohađao tri godine, na kraju i sam nastupavši u njoj.
1980-te
Jedanaest godina nakon svojeg filmskog debija, Day-Lewis je nastavio svoju filmsku karijeru malom ulogom u  Gandhiju (1982. ) kao Colin, ulični nasilnik koji zlostavlja glavnog junaka, samo kako bi ga odmah kaznila njegova nervozna majka. 1984. se pojavio u sporednoj ulozi u  Bountyju kao konfliktni, ali odani prvi časnik, nakon čega se pridružio Kraljevskoj šekspirijanskoj družini, glumeći Romea u Romeu i Juliji.
Nakon toga je glumio "Grofa" u kazališnoj produkciji Drakule gdje se pojavio s plavom kosom. Poslije je pustio kosu kako bi dočarao "punk izgled" kad je glumio polovicu homoseksualnog bi-rasnog para u My Beautiful Laundrette. Day-Lewis još je više pažnje privukao potpuno drugačijom ulogom u  Sobi s pogledom (1986.), u kojoj je glumio jalovog i imućnog zaručnika glavne junakinje (koju glumi Helena Bonham Carter).
Torri Tram, Brescia
Torri Tram je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Daniel Day-Lewis
1980-te
Glumeći paraliziranog junaka na filmu, Day-Lewisa su i na setu morali voziti u kolicima, a članovi ekipe su često prigovarali što ga moraju nositi, samo da bi se mogao uživiti u sve aspekte života Christyja Browna. Tijekom snimanja je slomio dva rebra jer je kroz nekoliko tjedana poprimio pogrbljenu poziciju u kolicima.
Vratio se na kazališne daske kako bi radio s Richardom Eyreom, kao Hamlet u Nacionalnom kazalištu, ali se srušio usred scene u kojoj se duh Hamletova oca prvi put ukazuje sinu. Počeo je nekontrolirano jecati i odbio otići iza pozornice; njegov zamjenik Jeremy Northam završio je ono malo što je ostalo od produkcije. Proširila se glasina da se srušio zato što je vidio duha vlastitog oca, iako je službeno priopćeno da se to dogodilo zbog iscrpljenosti. U talk-showu Parkinson na ITV-u je potvrdio da je ova glasina bila točna. Otada se nije pojavljivao u kazalištu.
1990-te
1992., tri godine nakon osvojenog Oscara, objavljen je  Posljednji Mohikanac. Dobro je poznata postala priča o njegovu istraživanju za ovaj film; navodno se podvrgnuo rigoroznom treningu i naučio živjeti u zemlji i šumi gdje je njegov lik živio, kampirao i lovio. Čak je cijelo vrijeme nosio puški Kentucky kako bi se uživio u lik i naučio oderati kožu životinjama.
Iako mu je film vratio staru slavu, Day-Lewis je volio manje "holivudske" filmove kao što je Doba nevinosti s Michelle Pfeiffer redatelja Martina Scorsesea. Poslije toga je započeo novu suradnju s Jimom Sheridanom na filmu U ime oca, u kojem je glumio Gerryja Conlona, jednog od četvorice ljudi koji su pogrešno osuđeni za bombaški napad koji je izvela IRA. Za ulogu je dosta smršavio, zadržao svoj sjeverno-irski naglasak na i izvan seta tijekom cijelog snimanja, a dosta vremena je provodio u zatvorskoj ćeliji. Čak je inzistirao da ga članovi ekipe poliju hladnom vodom i verbalno vrijeđaju. Film mu je donio drugu nominaciju za Oscara, treću nominaciju za BAFTA-u i drugu za Zlatni globus.
1996. je nastupio u filmskoj verziji  Vještica iz Salema temeljenoj na komadu Arthura Millera, s Winonom Ryder. Slijedio je  Boksač Jima Sheridana, u kojem je glumio bivšeg boksača i člana IRA-e nedavno puštenog iz zatvora. Kako bi se pripremio, trenirao je šest mjeseci s bivšim svjetskim prvakom Barryjem McGuiganom.
Nakon Boksača, Day-Lewis se povukao iz glume i otišao u "polu-mirovinu" i vratio se svojoj staroj strasti - drvenariji. Preselio se u Firencu, u Italiju, gdje ga je zaintrigirao postolarski zanat, pa je neko vrijeme radio kao šegrt.
2000-te
Međutim, to nije bio slučaj. Kad mu je supruga, redateljica Rebecca Miller, ponudila glavnu ulogu u svojem filmu Priča o Jacku i Rose, u kojem je glumio umirućeg čovjeka koji žali nad svojim životom i nad tim kako je odgojio svoju kćer tinejdžericu. Tijekom snimanja se dgovorio da živi odvojeno od žene kako bi postigao 'izolaciju' potrebnu da se usredotoči na stvarnost svog lika. Film je zaradio podijeljene kritike, dok je Day-Lewis za svoju izvedbu pobrao samo pohvale.
2007. se pojavio u ekranizaciji romana Nafta! Uptona Sinclaira, nazvanoj Bit će krvi redatelja Paula Thomasa Andersona. Day-Lewis je za ulogu osvojio Oscara za najboljeg glumca, BAFTA-u za najboljeg glumca, Zlatni globus za najboljeg glumca u drami, nagradu Ceha filmskih glumaca (koju je posvetio preminulom glumcu Heathu Ledgeru), te nagradu kritičara.
Privatni život
Day-Lewis rijetko govori o svom privatnom životu. Bio je u vezi s francuskom glumicom Isabelle Adjani. Veza je trajala šest mjeseci, a završila je kad je Adjani Day-Lewisu, navodno faksom, objavila da je trudna. Gabriel-Kane Day Lewis rođen je 1995. u New Yorku, mjesecima poslije nakon što je veza između dvoje glumaca završila.
1996., dok je radio na filmskoj verziji kazališnog komada Vještice iz Salema, posjetio je dom dramatičara Arthura Millera gdje je upoznao piščevu kćer, Rebeccu Miller. Zaljubili su se i vjenčali prije objavljivanja filma. Par ima dva sina, Ronana (rođenog 14. lipnja 1998.), i Cashela (rođenog u svibnju 2002.).
Oscari
Najbolji glumac
BAFTA nagrade
Najbolji glavni glumac
Zlatni globusi
Najbolji glumac u drami
Landkern
Landkern je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 930 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135051.
Lahr (Eifel)
Lar je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 189 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232072.
Landkern
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Landkern se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 410 metara. Površina opštine iznosi 10,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 930 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Lahr (Eifel)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Lar se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 7,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 189 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Lubnice
Demografija
U naselju Lubnice živi 189 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,4 godina (38,8 kod muškaraca i 45,9 kod žena). U naselju ima 78 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,14.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Paradoks blizanaca
mini|250p|Dijagram Minkovskog - paradoks blizanaca Paradoks blizanaca predstavlja pokušaj da se metodom svođenja na protivrečnost ospori pojava dilatacije (produženja) vremena iz Ajnštajnove Specijalne teorije relativnosti.
U skladu sa ovom pojavom, ritam rada standardnih merača vremena (časovnika) trebalo bi da se usporava kada se oni nalaze u ravnomernom pravolinijskom kretanju u odnosu na nepokretnog posmatrača (posmatrača iz nekog drugog inercijalnog sistema referencije koji smatramo stacionarnim). Slično tome, vreme ili starenje jednog blizanca koji se nalazi na ultrabrzom kosmičkom putovanju (kreće se brzinom bliskom brzini svetlosti) trebalo bi da izgleda usporeno za njegovog brata blizanca koji je ostao na Zemlji. Samim time, „putujući“ blizanac kada se sa svoga putovanja vrati na Zemlju trebalo bi da izgleda mnogo mlađi od drugog blizanca koji je ostao na Zemlji, odnosno nije se kretao tako velikom-relativističkom brzinom. S druge strane, pošto je kretanje relativno, sasvim je ispravno reći da je blizanac koji je putovao po kosmosu u stvari mirovao, a da se drugi blizanac zajedno sa planetom Zemljom kretao u odnosu na njega velikom-relativističkom brzinom. U tom slučaju, iz istih, prethodno navedenih razloga, blizanac koji je sve vreme bio čvrsto vezan za Zemlju (ostao na Zemlji) treba da na završetku putovanja izgleda i da bude mlađi od svoga brata blizanca, što je u očiglednoj kontradikciji sa prethodnim zaključkom, i što čini suštinu ovog relativističkog paradoksa.
Paradoks je prvi formulisao Lanžven 1911. godine i od tada je više puta osporavan počevši od Ajnštajna lično. Danas preovlađuje mišljenje da paradoksa nema. Ekvivalenciju između blizanaca uklanja ubrzanje kojem se izlaže putujući blizanac pri zaokretu za povratak na Zemlju. Prilikom zaokreta putujući blizanac se izlaže dodatnom ubrzanju koje se, saglasno opštoj teoriji relativnosti, može smatrati ekvivalentnim gravitacionom polju. A u gravitacionom polju tok vremena zavisi od potencijalne energije. Pošto je potencijalna energija putujućeg blizanaca znatno niža to je i tok vremena sporiji od toka vremena na Zemlji, dakle, blizanac na Zemlji brže stari.
Svi na more
Svi na more je jugoslovenska crno-bela filmska komedija snimljena 1952. godine u režiji Save Popovića.
Kratak sadržaj
Morska obala je leti stecište ljudi raznih doba i profesija. Predstavnik starije generacije, Čika Paja, i dvoje mladi, Zorica i Mirko, doživljavaju mnoge zgode, u skladu sa željama i mogućnostima svojih godina.
Promona
Oktavijanov rat
Oktavijanova vojska je najprije udarila na Promonu, gdje je dalmatski vođa Verzo smjestio većinu svoje vojske od 12.000 ljudi kako bi spremni sačekali rimsku vojsku u maršu. Stigavši do Promone, Oktavijan je prvo očistio okolna brda, a zatim uspostavio opsadni sistema kojim je dalmatinska Promona bila okružena sa dva privremena vojna logora. Prvi je bio kod sela Parčić u sjeverozapadnom uglu Petrovog polja i bio je mjesto odakle su kretali napadi na opkoljenu Promonu. Drugi logor, iznad sela Otavice i Gradac, koji se nalazi na južnoj padini planine Svilaje, na rubovima istočne polovine Petrovog polja, bio je mjesto odakle se spriječavao dolazak bilo kakve pomoći opsjednutim Dalmatima iz pravca Setovije.
Poslije brižljive pripreme i opsadnog stanja Oktavijan je krenuo u napad na grad i tvržavu. Testimus, drugi dalmatski zapovjednik, krenuo je u pomoć okruženim suplemenicima, ali su ga Rimljani odsjekli na njegovom putu da pomogne Verzu.
Nakon nekoliko borbi, Promona je zauzeta, a Verzo je ubijen. Preostali Dalmati su nastavili sa gerilskim ratovanjem, što nije spriječilo Oktavijana da zauzme Sinodijum i Andetrijum. Potom je rimska vojska napredovala dolinom Cikole, dok je Testimus sve svoje trupe prebacio u grad Setoviju. Nakon višemjesečne zimske blokade, Setovia je osvojena, a Dalmati su pali u viševjekovno ropstvo.
Jovan Štokovac
Jovan Štokovac Džoja (Peroj, kod Pule, 2. mart 1922 — 14. jul 1992), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-major JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 2. marta 1922. godine u Peroju kod Pule. Do 1941. godine bio je metalski radnik. Živeo je u Sremskoj Mitrovici i do rata se bavio metalskim zanatom. Kao metalac, došao je u dodir s naprednim radničkim pokretom, kome se pridružio vrlo rano. Strojobravarski zanat naučio je, 1936. godine, u Sremskoj Mitrovici. Neposredno pred rat 1941. godine, postao je član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).
Narodnooslobodilačka borba
Narodnooslobodilačkom pokretu se pridružio 1941. godine. Bio je jedan od prvih fruškogorskih partizana. U toku rata bio je član Okružnog komiteta SKOJ-a za Srem, a zatim politički komesar čete u Bosanskom partizanskom odredu, pomoćnik političkog komesara bataljona u Sremskom partizanskom odredu Treće operativne zone Hrvatske, politički komesar Trećeg bataljona Prve vojvođanske brigade, pomoćnik političkog komesara i komesar Prve vojvođanske brigade.
Desetina kojom je rukovodio je u prvim partizanskim akcijama uspešno izvršila postavljeni zadatak i uništila ustašku patrolu od šest do sedam ljudi. Kao politički komesar bataljona, bio je zaslužan što je do tada najslabiji Treći bataljon Prve vojvođanske brigade postao najborbeniji, s najvećim brojem dobrih bombaša i puškomitraljezaca. Posebno se istakao u borbi s Nemcima i ustašama, koji su tenkovima i avionima nastojali da deblokiraju garnizon u Brčkom. Tada je uspeo da, zajedno sa svojim bataljonom, zadrži deset puta jačeg neprijatelja. Decembra 1943. godine, u napadu na Tuzlu, njegov bataljon, već poznat kao pouzdan, dobio je najteži zadatak. I pored velikih gubitaka, bataljon je izdržao borbu do kraja.
Kao politički komesar brigade, učestvovao je u gotovo svim njenim akcijama. U borbi na Zajednicama, u istočnoj Bosni, njegova brigada je uništila više od petsto gestapovaca, zaplenila osam topova i velike količine ratnog materijala. Godine 1944, u maršu s terena oko reke Bosne u Crnu Goru, u uslovima kada su borci umirali od gladi, Prva brigada je zadavala teške udarce neprijatelju. Posle prelaska puta Kalinovik-Foča i prilikom spuštanja na Sutjesku, njegova brigada je dobila zadatak da zaposedne Veternik i osigura pokret korpusa preko Sutjeske na Mrkaljklade. Tada je bio na najisturenijem položaj i vlastitim primerom podsticao borce na borbu. Položaj je, s poslednjim borcima, napustio tek posle izvršenog zadatka. Istakao se i u nizu drugih borbi među kojima su one na Makišu i Ćukarici, u Sremu kod Rume i Mitrovice i u Baranji.
Posleratni period
Nakon oslobođenja, obavljao je dužnosti političkog komesara divizije, načelnika štaba korpusa i ostale dužnosti. Višu vojnu akademiju JNA završio je 1957. godine. Bio je i pokrajinski sekretar za narodnu odbranu SAP Vojvodine. Imao je čin general-potpukovnika JNA.
Preminuo je 14. jula 1992. godine.
Odlikovanja
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 5. jula 1952. godine.
Nuraghi
mini| Nuraghe Succuronis Nuraghe (izgovor: [nu'rage]) (množina talijanski: nuraghi; sardinski: nuraghes) je glavni oblik megalitskih građevina na Sardiniji koje datiraju od prije 1000. pr. Kr., a danas se smatraju simbolom autohtone sardinijske kulture. Naziv joj vjerojatno potječe od sardinskog naziva za brojna mjesta: Nurra, Nurri, Nurru, što ima korijene u izrazu za gomilu kamenja ili otvor u zemlji - nurra
Njihova funkcija nikada nije sa sigurnošću utvrđena, te se pretpostavljalo kako su služili kao hramovi, nastambe, vladarske rezidencije, vojna uporišta, svečane dvorane, ili, najvjerojatnije, kombinacija nekoliko funkcija. No, svima im je zajednički smještaj na strateškim mjestima s kojih se lako upravljalo okolicom.
Najnovija teorija je da su sardinijski nuraghi bili neovisna mjesta, gradovi-države (poput grčkih polisa), koji su tvorili federaciju, a gradnjom ovih citadela dijelili su teritorij između sebe.
Važniji Nuraghi
Danas je ostalo oko 8,000 nuraghija na sjeverozapadnom i središnjem južnom dijelu Sardinije, iako se pretpostavlja da ih je nekada bilo preko 30,000. . Najpoznatiji su: Su Nuraxi u Baruminiju, Serra Orrios, Alghero, Torralba, Tiscali Macomer, Losa u Abasanti, Orroli, Villanovaforru, Sarroch, Olbia, itd. Od 8,000 postojećih nuraghija, samo je nekoliko znanstveno istraženo. Interes za arheologiju na Sardiniji je minimalan, osim težnje crnog tržišta za njihovim brončanim skulpturama.
Povijest
Nuraghi su građeni u neodređenoj epohi (ne prije 6. milenij pr. Kr.), i iako neki do njih datiraju iz oko 3500. pr. Kr., najveći broj je podignut od sredine do kraja brončanog doba (18.-15. stoljeća pr. Kr.). Većina se kontinuirano koristila dok Sardinija nija ušla u sastav Rima (2. stoljeće pr. Kr.).
Prema Massimu Pallottinu, strućnjaku za etrursku i sardinsku prapovijest, arhitektura nuraghi civilizacije je bila najnaprednija od svih u zapadnom Sredozemlju, uključujući i one u Magna Greciji.
Yaudanchi
Yaudanchi (Yaulanchi, Nutaa; nazivi u pluralu glase Yauedchani, Yawilchini, Nuchawayi ), pleme američkih Indijanaca porodice Mariposan nastanjeno u blizini nacionalnog parka Sequoia u Kaliforniji u okrugu Kern, koji zajedno sa plemenima Bokninuwad, Wükchamni, Yokod i Gawia pripadaju skupini yokutskih plemena Tule-Kaweah Chukchansi.
Hodge Yaudanche locira uz rijeku Tule i kod Portervillea, na području današnjeg rezervata Tule River, gdje im i danas žive potomci. Yaudanchi ili Nutaa čije ime označava 'istočnjake' ili 'gorane' ('easterners, uplanders'—Garces) imali su svoja sela u dolini rijeke Tule uz North Fork i Middle Fork. Glavno zimsko središte bilo je Shawahtau kod Springvillea, a ostala su bila Ukun'ui (Ukunui) i možda Uchiyingetau i na Tule River rezervatu Tungoshud.
U proljeće i rano ljeto Yaudanchi su sakupljali sjemenje u blizini Lindsaya, a u kasno ljeto i jesen nalazili bi se sa ostalim plemenima na teritoriju Koyetija kod Portervillea zbog ribolova i lova na jelene.
SOD
Termin SOD ima više značenja.
El Terrerito (razvrstavanje)
El Terrerito ima više značenja:
Yokod
Yokod (Yokol, Yokohl), pleme Mariposan Indijanaca uže skupine koje je živjelo blizu današnjeg Exetera u Kaliforniji. Glavno naselje bilo im je na južnoj strani rijeke Kaweah, sjeverno od Exetera. Yokodi su govorili jezikom Chukchansi Indijanaca i pripadali su užoj skupini Tule-Kaweah Yokuts.
(Kimen)rutenijum dihlorid dimer
(Kimen)rutenijum dihlorid dimer je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 612,388 Da.
Plastična kirurgija
Plastična hirurgija obuhvata hirurške zahvate pri kojima se menja fizički izgled osobe.
Reč plastika potiče iz grčkog plast i znači modelirati, dati oblik.
Ovakva vrsta hirurgije ima rekonstruktivnu ili estetsku svrhu. U rekonstruktivne zahvate spadaju operacije pri kojima se ispravljaju fizičke funkcije, minimizira ili otklanja defiguracija izazvana bolešću, poremećajima pri rođenju ili nesrećama. Estetski zahvati nemaju medicinsku svrhu i nisu esencijalni za fizičko zdravlje.
El Potrero, Santiago Tuxtla
El Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 337 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Tescalame, Mezquitic
Tescalame je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1314 m.
Isolalunga, Imperia
Isolalunga je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Viñedos Don Trini, Jesús María
Viñedos Don Trini je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1896 m.
Hoja! Lero!
'Hoja! Lero!' je jugoslovenski crno-beli igrani film, snimljen 1952. godine u režiji Vjekoslava Afrića.
Repulsion
Repulsion je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1965. godine u režiji Romana Polanskog, poznat kao jedno od najuticajnijih ostvarenja horor žanra, odnosno u filmografiji Polanskog.
Protagonistica, čiji lik tumači Catherine Denevue, je privlačna, ali povučena belgijska manikirka koja zajedno sa sestrom (čiji lik tumači Yvonne Furneaux) živi u Londonu. Radnja prikazuje kako je sestra tokom vikenda ostavi samu u stanu, a nakon čega počne doživljavati halucinacije, napade panike i tonuti u potpuno duševno rastrojstvo koje će je potaći da počini nekoliko ubistava.
Polanskom je Repulsion bio prvi film snimljen nakon dolaska na Zapad. Snimio ga je sa izuzetno niskim budžetom, a, prema vlastitim riječima glavni motiv mu je bio pribaviti financijska sredstva za svoj sljedeći film, crnu komediju Cul-de-sac za koju je držao da teže može privući producente. Repulsion je, međutim, doživio izuzetan komercijalni uspjeh, ali i brojne pohvale od kritike, uključujući nagradu FIPRESCI na berlinskom Festivalu. Zahvaljujući njemu je Denevue potvrdila status međunarodne glumačke zvijezde. Film je izazvao veliku pažnju kritičara i kao jedno od rijetkih žanrovskih ostvarenja koje je izbjegavala fantastične i nadnaravne motive, odnosno gdje je ubica bila žena; među njima je dan-danas predmet analiza i rasprava o motivima ubistava odnosno o tome da li i na koji način istražuje temu veze seksualnog zlostavljanja sa duševnim bolestima i nasiljem. Zbog sličnosti teme i mjesta radnje se često naziva prvim dijelom tzv. "stanarske trilogije" Polanskog, koju će kasnije činiti Rosemarina beba i Stanar.
Repulsion je imao uticaj na brojne kasnije filmaše, među kojima se najviše ističe Darren Aronofsky sa svojim filmom Crni labud iz 2010. godine.
Dejan Bodiroga
Član je humanitarne organizacije Grupa 7.
Rane godine
Dejan Bodiroga je rođen 2. 3. 1973. u porodici Vase i Milke Bodiroge. U početku je trenirao fudbal, a košarkom je počeo da se bavi sa 13 godina u košarkaškom klubu Mašinac (Servo Mihalj) pod nadzorom trenera Radeta Prvulova. U prvi tim Mašinca ga je sa 15 godina uveo Miodrag Nikolić, bivši košarkaš OKK Beograda i jugoslovenski reprezentativac.
Zadar
Bodirogina profesionalna karijera je započela kada ga je, sa 17 godina, primetio Krešimir Ćosić na kampu u Puli. Ćosić je ubedio Bodiroginu porodicu da dozvole njihovom sinu da 1989. pređe u KK Zadar. Za Zadar nije mogao da igra prve sezone zbog nerešenog statusa sa Vojvodinom, sa kojom je navodno potpisao ugovor. U Zadru je trenirao dva puta dnevno pod palicom Josipa Grdovića, trenera juniorskog tima. Režim treninga se sastojao od jutarnjeg tročasovnog (od 7 do 10) i četvoročasovnog večernjeg treninga (od 8 uveče do ponoći). U to vreme se prvi put pojavio u mlađim selekcijama Jugoslavije. Bio je najmlađi igrač juniorske reprezetnacije koja je osvojila peto mesto na Evropskom prvenstvu u Gronigemu. Ovde je zbog godina malo igrao, ali je Svetskom juniorskom prvenstvu 1991. u Edmontonu bio najkorisniji igrač prvenstva. Jugoslavija je u utakmici za treće mesto poražena od Argentine. 4. jula iste godine je debitovao u porazu seniorske reprezentacije od Španije na Mediteranskim igrama u Atini.
Bodirogina karijera u Zadru je došlao do preuranjenog kraja kada je izbio rat u Hrvatskoj. Život u Zadru je postojao nepovoljan za Bodirogu, pa je njegov mentor Ćosić (koji je u to vreme trenirao AEK) organizovao probe u AEK-u i Olimpijakosu. Oba kluba su nudila Bodirogi ugovor pod uslovom da uzme grčko državljanstvo, ali je Bodiroga odbio. Ćosić je onda procenio da je za njega najbolja sredina Trst, čiji je košarkaški tim, u kom su radili Bogdan Tanjević i Aleksandar Nikolić i kog je finansijski podržavao Stefanel, ušao u prvu ligu.
Trst
Bodiroga nije mogao da igra u početku za Stefanel, jer su mesta za strance popunili Leri Midlton i Silvester Grej. Sportski list Gazeta delo sport ga je krajem 1992. svrstao na 15. mesto liste najboljih igrača Evrope, zajedno sa Slovencem Juretom Zdovcem.
Već u svojoj prvoj profesionalnoj sezoni imao je prosek od 21,2 poena. Prvu briljantnu partiju odigrao je 10. januara 1993. kada je u meču protiv Benetona 93:77 postigao 32 poena. 1. marta 1993. Stefanel je u Trstu savladao ekipu Panasonika sa 90:89, a on je postigao 51 poen. Bodiroga je predvodio Trst do plej-ofa iz kog ih je izbacio Kantu.
La Ermita, Turicato
La Ermita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Dejan Bodiroga
Trst
Dejan Bodiroga je imao još jednu odličnu sezonu u Trstu, a ovog puta je Trst stigao do polufinala u kom ih je sa 3-0 savladao Skavolini iz Pezara predvođen Karltonom Majersom. Krajem 1993, na Božićnom turniru u Madridu, proglašen je za najboljeg igrača, a Stefanel je zauzeo treće mesto. Realu je dao 31 poen, reprezentaciji Brazila i Estudijantesu po 21. Trst je stigao i do finala Kupa Radivoja Koraća u kome je poražen od solunskog PAOK-a u kome su igrali Zoran Savić, Volter Beri i Bane Prelević. Sa ovim se završava Bodirogina karijera u gradu Trst, pošto je ekipa izgubila podršku Stefanela, koji je postao sponzor Olimpije, zbog čega su trener Tanjević i većina igrača Trsta (Gregor Fućka, Alesandro De Pol, Fernando Đentile) prešli u Milano.
Olimpija Milano
U leto 1995. Bodiroga sa reprezentacijom osvaja Evropsko prvenstvo u košarci 1995. u Atini u jednom od najuzbudljivijih finala u istoriji evropskih prvenstava protiv Litvanije, za koju su igrali Šarunas Marčuljonis, Arvidas Sabonis i Rimas Kurtinaitis. Istog leta Bodirogu su na draftu odabrali Sakramento Kingsi kao 51. pika u drugoj rundi.
Sledeće sezone Olimpija je osvojila Kup Italije, ali je opet put poražena u finalu Kupa Radivoja Koraća od turskog Efes Pilsena. U prvenstvu Italije Bodiroga je postizao prosečno 23,3 poena na 32 utakmice i doveo tim do plej-ofa. U polufinalu su se revanširali Bakleru 3-1, a u finalu je poražen Timsistem Saše Đorđevića, Karltona Majersa i Alesandra Frozinija.
Na Olimpijskim igrama 1996. u Atlanti Bodiroga je osvojio srebrnu medalju nakon što je Jugoslavija 30 minuta mučila Tim snova za koji su igrali Šakil O'Nil, Čarls Barkli, Skoti Pipen, Hakim Olajdžuon, Dejvid Robinson i drugi.
Real Madrid
Sledeće sezone Real je napustio Željko Obradović i prešao u Beneton. Plej-of se za Bodirogu završio jednu rundu ranije pošto je Real u polufinalu ispao od TDK Manrese. Dejan Bodiroga je proglašen za najkorisnijeg igrača lige u sezoni 1997/1998.
Na Svetskom prvenstvu 1998. u Atini. Bodiroga je osvojio zlatnu medalju. U polufinalnoj utakmici protiv Grčke Bodiroga je igrao pod inekcijama i postigao je 30 poena. U finalu je poražena Rusija 64:62, Bodiroga je proglašen za najkorisnijeg igrača prvenstva, a krajem godine za najboljeg sportistu Jugoslavije i najboljeg košarkaša Evrope za 1998.
U leto iste godine Bodiroga je potpisao za grčki Panatinaikos, koji je te sezone osvojio nacionalno prvenstvo nakon 14 godina čekanja, a predsednik tima Pavlos Janakopulos je stvarao tim koji bi bio sposoban da osvoji Evroliga. Bodiroga je bio poslednji deo slagalice koja je već uključivala Dina Rađu, Fragiskosa Alvertisa i trenera Slobodana Subotića. Panatinaikos je uspeo da odbrani prvenstvo, ali nije uspeo da osvoji Evroligu, ali je Dejan Bodiroga proglašen za najboljeg igrača grčkog prvenstva.
Na Evropskom prvenstvu u košarci 1999. u Francuskoj, Jugoslavija je osvojila bronzanu medalju, izgubivši u polufinalu od Italije 71:62. Bodiroga je zbog povreda nekoliko igrača igrao plejmejkera veliki deo prvenstva.
Sledeće sezone Panatinaikos, pojačan novim trenerom Željkom Obradovićem i Željkom Rebračom je osvojio prvenstvo Grčke i Evroligu, savladavši u finalu izraelski Makabi Tel Aviv, dok je Bodiroga ponovo uzeo titulu najboljeg igrača grčkog prvenstva.
Na Olimpijskim igrama 2000. u Sidneju je izostao uspeh, pošto je Jugoslavija zauzela šesto mesto.
U junu 2001. osvojio je treću uzastopnu titulu prvaka Grčke. U sezoni 2000/01 bio je i najprecizniji igrač prvenstva Grčke za dva poena (64,2 %).
Uoči Evropskog prvenstva 2001. u Istambulu Dejan Bodiroga je izabran za kapitena reprezentacije Jugoslavije. Na ovom prvenstvu je odigrao svoj 100. meč za nacionalni tim protiv Estonije (86:73). Reprezentacija predvođena selektorom Svetislavom Pešićem je ponovo postala prvak Evrope, savladavši u finalu domaćina Tursku sa 78:69.
Sledeće sezone Panatinaikos je ponovo osvojio Evroligu.
Najveći uspeh u Bodiroginoj karijeri je zlatna medalja na Svetskog prvenstva 2002. u Indijanapolisu. U finalu je Argentina vodila sa 74:66, dva minuta i 17 sekundi pre kraja, a Bodiroga je sam doneo produžetak, postigavši svih devet poena za Jugoslaviju poslednja dva minuta.
Te godine dobio je tri MVP priznanja: za finale Svetskog prvenstva, za TOP 16 Evrolige, za finalni turnir Evrolige. Kao najbolji igrač sveta mimo -{NBA}- prešao je tog leta u Barselonu.
Barselona
Već u prvoj sezoni u Barseloni, opet pod palicom Svetislava Pešića, je osvojio triplu krunu: prvenstvo i kup Španije i titula prvaka Evrope na fajnal-foru u Barseloni. U roku od tri meseca poneo je dva trofeja za najkorisnijeg igrača: na finalnim turnirima Kupa Kralja i Evrolige.
13. 7. 2003. se oženio Ivanom Medić. Bodiroga nije igrao za reprezentaciju te godine na Evropskom prvenstvu 2003. u Švedskoj, koja je te godine bila šesta. Leto 2003. je bilo prvo leto od 1995. da Bodiroga nije bio u reprezentaciji.
Barselona je 2004. odbranila titulu prvaka Španije, ali ne i Evrope. Dejan je proglašen za najboljeg igrača španske lige i uvršten je u idealnu petorku Evrolige.
Iste godine je sa reprezentacijom doživeo svoj najveći neuspeh - 11. mesto na Olimpijskim igrama 2004. u Atini.
Lotomatika
U prvom kolu plej-ofu Lotomatika se suočila sa favorizovanom Sijenom. Nakon poraza u prvoj utakmici, Virtus je pobedio u sledeće tri utakmice, a Bodiroga je na svakoj utakmici postizao najviše poena za svoj tim.
Plymouth (razvrstavanje)
Plymouth grad na jugozapadu Engleske
Plymouth se također može odnositi:
Daka Popović
David - Daka Popović (Novi Sad, 28. 12. 1886 - Novi Sad, 17. 2. 1967) je bio srpski inženjer, publicista i istoričar. Rođen je u Novom Sadu gde je stekao osnovno obrazovanje. Gimnaziju je pohađao u Segedinu, a kao stipendista Zadužbine Marije Milanković studirao na Kraljevskoj (Josifovoj) Politehnici u Budimpešti u periodu od 1908. do 1913.
Po okončanju studija započeo je inženjersku praksu u Budimpešti. Posle Prvog svetskog rata, u kome je bio mobilisan kao oficir tehničke jedinice radeći na popravkama mostova i obnovi komunikacija, Popović se  vraća u Novi Sad i zapošljava u Građevinskoj direkciji. Ubrzo potom prelazi u Suboticu gde će naredne godine raditi na obnovi železničkog saobraćaja u Vojvodini. U Novi Sad se vraća 1920. da bi osnovao privatno građevinsko preduzeće. U početku Popović gradi veći broj stambenih kuća u novim predgrađima. Jedan od prvih većih objekata koje projektuje je zgrada trgovca Koste Jovanovića na Trifkovićevom trgu iz perioda 1922-1924, podignuta u poznosecesijskom maniru. Tokom 1926. Popović projektuje velelepnu petokupolnu crkvu Vaznesenja Hristovog u Adi. Jedna je od retkih kupolnih crkava u naseljenim mestima Vojvodine, a podignuta je po ugledu na crkvu – mauzolej porodice Karađorđević na Oplencu (arh. Kosta Jovanović, 1910-1912). Ostaće jedan od malobrojnih pokušaja 'obnove srpskog nacionalnog stila' na području Vojvodine. Za SPC Popović je takođe projektovao i manju grobnu crkvu, posvećenu sv. ocu Nikolaju u Mošorinu (1937-1939), građenu po uzoru na Lazaricu, podignutu između 1937-1938.
Početkom četvrte decenije Popović stvara svoja najznačajnija graditeljska dela: zgradu Komande I armijske oblasti u blizini Dunavskog parka i veliku stambeno-poslovnu zgradu („Vatikan“) u Katoličkoj porti. Oba objekta su donekle oslobođena nasleđa secesije, ali bogat ukrasni repertoar sada je potpuno u duhu eklekticizma i akademskog koncepta gradnje. U građevinama koje podiže na kraju svoje projektantske karijere, tokom četvrte decenije, Popović prihvata osnovna načela moderne arhitekture, bezornamentalnu estetiku, ravne krovove i racionalniju organizaciju unutrašnjeg prostora. U modernom stilu podići će nekoliko višespratnica rentijerske namene. Već pred kraj projektantske karijere Popović je učestvovao u projektovanju i izvođenju zgrade Doma udruženja trgovaca (danas zgrada Radio Novog Sada) i Trgovačke i zanatske komore u ulici Modene. U Popovićeve graditeljske poduhvate spadaju i aktivnosti oko donošenja prvog urbanističkog plana Novog Sada, gradnje nasipa uz Dunav, nasipanja Malog Limana, te otvaranja Bulevara i poslovi oko postavljanja i montiranja čeličnog mosta. Daka Popović se povlači iz građevinarstva početkom četvrte decenije kada poslove i vođenje biroa predaje rođaku i prijatelju Danilu Kaćanskom, koji će preduzeće uspešno voditi do 1941. Popovićeve građevine predstavljaju primer prelaznog stila koji je najavio pojavu moderne arhitekture. Posle njega novosadski arhitekti i graditelji više neće graditi u akademskom i eklektičkom maniru.
Posle povlačenja iz biroa Popović je napravio uspešnu političku karijeru koja je bila krunisana izborom za prvog bana Dunavske banovine (1929), a potom i funkcijom senatora (1933-1939). U međuvremenu Popović osniva dnevni list Dan – izlazi u Novom Sadu od 1935 do 1941, kao tada jedine srpske dnevne novine u Vojvodini. Iz izdavačkog saveta Popović istupa 1938. nastavljajući povremeno da piše, uglavnom za praznične brojeve. Tokom rata i u posleratnom periodu Popović se aktivno bavi proučavanjem događaja i pojava iz kulturne i političke prošlosti srpskog naroda u Vojvodini. Objavio je veliki broj knjiga, članaka, studija, novinskih natpisa, recenzija, polemika i komentara. Kao inženjer i arhitekta, politički i društveni radnik, proučavalac i pisac, Daka Popović je obeležio kulturnu istoriju i vreme u kome je živeo.
Cocozatonco, Amecameca
Cocozatonco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amecameca.
Strada Statale 85 Venafrana, Isernia
Strada Statale 85 Venafrana je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Mânăstirea, Crevedia
Mânăstirea je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Crevedia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 633 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Berling
Berlen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sarbur.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 249 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 79 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 308 m, a minimalnoj 220 m).
Awani
mini|Poglavica George Dick.. Awani (Yosemite, Ahwaneechee, Ahwahneechee, Ah-wah-nee-chee) /Ahwahneechee, "dwellers in Ahwahnee", dolazi od Ahwahnee, što je bio naziv za dolinu u kojoj su živjeli, = "place of the gaping mouth" , a dolazi po tome što zidovi u dolini nalikuju na razjapljena medvjeđa usta/, pleme američkih Indijanaca porodice Moquelumnan, uže grupe Southern Miwok, nastanjeno u vrijeme dolaska prvih bijelaca u dolini Yosemite, na području današnjeg okruga Mariposa u Kaliforniji. Njihova populacija u tadašnje vrijeme iznosila je oko 450 a imali su sljedeća sela: Awani, Hokokwito, Kumaini, Lesamaiti, Macheto, Notontidula, Sakaya i Wahaka.
Sami sebe Awani su nazivali Ahwahneechee, a svoju dolinu Ahwahnee, a značenje mu je “People of Ahwahnee”. Naziv Yosemite prema Powersu unakaženi je oblik od indijanskog uzumaiti, u značenju  'grizzly bear' , naziv koji oni nisu koristili ni za sebe, niti da bi označili dolinu u kojoj su živjeli. Na ovom području do svoga progonstva živjeli su oko 4,000 godina. Najpoznatiji poglavica bio im je Tenaya.
Simo Matavulj
Simo Matavulj (Šibenik, 31. avgust/12. septembar 1852 – Beograd, 20. februar 1908) je bio srpski pisac iz Dalmacije, koji pripada epohi realizma. Njegova najpoznatija dela su roman Bakonja fra Brne i pripovetka Pilipenda.
Biografija
Bio je jedan od petoro dece šibenskog trgovca Stevana Matavulja i Simeune Matavulj. U Šibeniku je završio osnovnu školu na italijanskom i srpskom jeziku, kao i nižu gimnaziju. Zatim odlazi u manastir Krupu kod svoga strica, igumana Serafima, ali, izgubivši volju za manastirskim životom, odlazi u zadarsku učiteljsku školu, koju završava 1871. godine.
Do prelaza u Crnu Goru, 1881, on je učitelj u raznim dalmatinskim selima i nastavnik Srpske pomorske zakladne škole u Srbini kod Herceg Novog. U Crnoj Gori je bio nastavnik gimnazije, nadzornik škola, urednik službenih novina i nastavnik kneževe dece. Putovao je u Milano i Pariz kao vođa jedne grupe crnogorskih mladića koji su odlazili na školovanje. Tom prilikom je u Parizu ostao nekoliko meseci. U Srbiju prelazi 1887. godine (najpre u Zaječar, a potom u Beograd), gde radi kao nastavnik gimnazije i činovnik presbiroa. U Crnu Goru odlazi još jedan put da bi bio učitelj kneževima Danilu i Mirku, ali se ubrzo vraća u Srbiju. Umro je u Beogradu 20. februara 1908. Bio je redovni član Srpske kraljevske akademije od 30. januara 1904.
Književni rad
Matavulj se u književnosti prvi put javlja na Cetinju u službenim crnogorskim novinama sa jednom istorijskom pričom, koju je napisao povodom veridbe kneza Petra Karađorđevića sa kneginjom Zorkom, a na potsticaj i prema kazivanju samoga kneza Nikole. Zatim je prešao na originalno stvaranje i do smrti radio vrlo živo na pripoveci i romanu. Napisao je oko sedamdeset pripovedaka i novela, mahom objavljenih u zasebnim zbirkama, kao: „Iz Crne Gore i Primorja“, „Iz primorskog života“, „Iz beogradskog života“, „Iz raznijeh krajeva“, „S mora i s planine“, „Sa Jadrana“, „Primorska obličja“, „Beogradske priče“, „Život i nemirne duše“, pored još nekoliko pripovedaka objavljenih u posebnim izdanjima. Napisao je i dva romana: „Uskok“ i Bakonja fra Brne. Pored toga, Matavulj je ostavio i nekoliko svezaka putopisa, uspomena i književnih članaka razne sadržine („Boka i Bokelji“, „Deset godina u Mauritaniji“ itd.). Najznačajnije mu je delo iz te oblasti „Bilješke jednog pisca“, vrsta autobiografije, pisana živim, plastičnim stilom i pronicljivim posmatračkim darom. Matavulj je još napisao i dve drame: „3avjet“ i „Na slavi“, — prva sa predmetom iz dubrovačkog, a druga iz beogradskog života. On je i prevodio sa stranih jezika, najviše sa francuskog: „Na vodi“ od Mopasana, „San“ od Zole, „Pučanin kao vlastelin“ i „Mizantrop“ od Molijera, „Zimske priče“ od Vogiea.