cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magmatske stijene
Prema mestu nastanka magmatske stene se dele na izlivne (efuѕivne) i dubinske (intruzivne).
Dubinske magmatske stene su zrnaste strukture.Kod njih su svi mineralni sastojci iskristalisani i približno su iste veličine.
Izlivne magmatske stene se sastoje od sitno iskristalisane mase, u kojoj se nalaze pojedini krupniji kristali. Najčešće se sreću u obliku vulkanskih kupa, a dubinske u obliku batolita i lakolita.
Oblici koji nastaju hlađenjem magme su :
Oblici koji nastaju hlađenjem lave su :
Engen
Engen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Konstanc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.226 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8335022.
Magmatske stijene
Magmatske stene se takođe dele i po hemijskom sastavu na
Engen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Konstanc Engen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Konstanc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 531 metra. Površina opštine iznosi 70,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.226 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 145 stanovnika/km².
Piede la Valle, Frosinone
Piede la Valle je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Fauna
Fauna (po imenu rimske boginje Faune) je naziv za celokupan životinjski svet jednog područja ili čitave Zemlje. Ovako široko posmatrane, faune se mogu svrstati po različitim kriterijumima :
Fauna u užem smislu označava istorijski i koevoluciono uzrokovan sastav životinjskih zajednica određene teritorije ili akvatorije. Fauna je takođe i naziv za izdanje u kome je publikovan spisak životinjskih vrsta određenog područja.
Tonganoxie, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.996, što je 2.268 (83,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Windsor, Colorado
Vindzor je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.644, što je 8.748 (88,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El señor de los cielos
El señor de los cielos je američko-kolumbijska telenovela, produkcijske kuće Telemundo, čije je emitovanje trajalo od aprila 2013. do septembra 2014. godine.
Sinopsis
Damjan Tores je ambiciozan mladić skromnog porekla. Uz puno volje i hrabrosti, vremenom se iz siromašnog seljaka transformiše u uticajnog narko-dilera za kojim traga DEA.
Zarad nepresušne želje za što većim bogatstvom i moći, spreman je na sve. Veliki uspeh donosi brojne neprijatelje, i Damjanov život se pretvara u borbu za preživljavanje i beg od zakona. Sada je njegov jedini izlaz novi život pod drugačijim identitetom, zbog čega odlučuje da se podvrgne rekonstrukciji lica. Vremenom shvata da na opasnom putu ka bogatstvu, koji je izabrao, nema povratka.
Regionalni prostorni plan
Regionalni prostorni plan je vrsta planskog dokumenta u prostornom planiranju. Ova vrsta prostornih planova se izrađuje za teritorijalne jedinice koje su između državnog nivoa i lokalnog nivoa. U Evropskoj Uniji se regionalne prostorne jedinice definišu Nomenklaturom teritorijalno statističkih jednica - NUTS. U državama manjim državama koje nemaju definisane regione nivoa NUTS 1 definisane su regionalne jedinice u skladu sa standardom NUTS 2 i NUTS 3. Prostorni planovi regionalnog nivoa se izrađuju za teritorijalne jedinice ovih nivoa ili jednog od njih.
Yasuhiro Nakasone
Yasuhiro Nakasone (中曽根 康弘), bio je japanski političar koji je od 27. studenog 1982. do 6. studenog 1987. obnašao dužnost premijera Japana. Kao suvremenik brojnih utjecajnih političarima (Mihail Gorbačov, Margaret Thatcher, Ronald Reagan, François Mitterrand, ...), Nakasone je svakako najpoznatiji po provođenju privatizacije državnih firmi u Japanu kao i po svojoj pomoći u revitalizaciji nacionalizma u Japanu. U trenutku smrti, bio je najstariji živući bivši premijer Japana.
Regionalni prostorni plan
U Srbiji se regionalni planovi rade za autonomne pokrajine, grad Beograd ili jedan ili više okruga. Usvojeni regionalni prostorni planovi u Srbiji su: Regionalni plan Južnog Pomoravalja (za Pčinjski i Jablanički okrug, usvojen 2010. godine), Regionalni plan Timičke krajine (za Borski i Zječarski okrug, za administrativno područje grada Beograda, za AP Vojvodinu, usvojeni 2011. godine).
U Hrvatskoj se prostorni plan na regionalnom nivou zove Prostorni plan županije. Prostorni planovi za sve županije i Grad Zagreb su izrađeni usvojeni u periodu od maja 2000. do oktobra 2002. godine. U svrhu praćenja realizacije plana Zakonom iz 2007. godine predviđeni su Izveštaji o stanju u prostoru za četvorogodišnje periode (u prethodnom zakonu se radilo o dvogodišnjim periodima).
U Bosni i Hercegovini se prostorni plan na regionalnom nivou radi za Kantone u Federaciji Bosne i Hercegovine dok, u Republici Srpskoj ne postoji posebna vrsta prostornog plana za ovaj nivo, već se za koriste prostorni plan područja u slučaju da je teritorijalni obuhvat nekoliko opština.
U Crnoj Gori se na regionalnom nivou izrađuju Detaljni prostorni planovi. Detaljni prostorni plan donosi se za područja na kojima treba da se izgrađuju objekti i izvode drugi radovi na uređenju prostora, ako uslovi za izgradnju i uređenje prostora nisu utvrđeni u drugom planskom dokumentu, a od posebnog su značaja za republiku ili su od regionalnog značaja.
Sadržaj prostornog plana koji se radi na regionalnom nivou sadrži tekstualni i grafički deo. Tekstualni deo se sastoji od analize postojećeg stanja u prostoru u svim razvojnim sektorima u skladu sa principima održivog razvoja i od sinteznog dela sa predlozima planskih mera koje treba da se implementiraju u budućem uređenju prostora. Grafički deo prostornog plana sastoji se od kartografskih priloga koji ilustruju raspored budućih aktivnosti u prostoru.
Prirodni resursi
right|thumb|250px|[[Kišna šuma na otoku Fatu-Hiva, Otoci Marquesas je primjer nedirnutog prirodnog resursa.]]
Prostorni plan opštine
Prostorni plan opštine ili općine je dokument prostornog planiranja na nivou jedinice lokalne samouprave. Za gradske opštine se ne rade posebni prostorni planovi, nego se radi prostorni plan za teritoriju grada. Ovim planom se određuju: namena površina, pravila za razvoj i uređenje mreža naselja, prostorni razvoj i razmeštaj javnih službi, razmeštaj i korišćenje infrastrukturnih sistema, pravila korišćenja i zaštite prirodne i kulturne baštine, zaštita od elemntarnih nepogoda i usmerava se razvoj i razmeštaj privrednih delatnosti. Prostorni plan opštine treba da bude usklađen sa prostornim planovima višeg reda (prostorni plan republike ili entiteta, regionalni prostorni plan, prostorni plan područja posebne namene). On sadrži mere i instrumente za neposrednu primenu pravila uređenja i korišćenja prostora u planovima nižeg reda (urbanistički planovi) kao i pravila za uređenje prostora koji u urbanističkim planovima nije obuhvaćen. Tematske karte kao grafički prilozi u prostornom planu opštine rade se u razmeri 1 : 25 000 ili 1 : 50 000.
Yasuhiro Nakasone
Rani život
Godine 1947., Nakasone je odbacio obečavajuću političku karijeru u jednom elitnom ministarstvu želeći se natjecati za parlament, smatrajući kako će pokora u poslijeratnom Japanu dovesti do nestanka tradicionalnih vrijednosti. Nacionalnom Dijetu pristupio je kao zastupnik Demokratske stranke u Predstavničkom domu. Godine 1951., kao jedan od novijih zastupnika u parlamentu, Nakasone je generalu MacArthuru napisao pismo od 28 stranica u kojem je kritizirao američku okupaciju dijelova Japana. Kasnije mu je rečeno da je general bijesno bacio pismo u koš. Smatra se da je taj događaj Nakasonea isprofilirao kao desničara. Ozloglađeni status nakratko je uživao i 1952., kada je cara Hirohita okrivio za poraz u ratu. Godine 1955., na Nakasoneov nagovor, vlada je odobrila oko $14,000,000 Agenciji za znanost i tehnologiju kako bi započela s istraživanjem nuklearne energije. Njegovo uspinjanje po stranačkoj hijerarhiji išlo je brzo tako da je već 1959. godine bio ministar u vladi premijera Kishija, a kasnije je, do 1981., držao još nekoliko ministarskih funkcija.
Prirodni resursi
Osnovni prirodni resursi su:
Yasuhiro Nakasone
Nakasone kao premijer
thumb|300px|left|[[Ronald Reagan i Nakasone u službenoj rezidenciji japanskog premijera, 11. studenog 1983. godine.]] Dana 27. studenog 1982., Jasuhiro Nakasone je postao premijer. Zajedno s ministrom vanjskih poslova, Shintarom Abeom, Nakasone je poboljšao japanske odnose sa Sovjetskim Savezom i Narodnom Republikom Kinom. Ipak, Nakasone je bio globalno poznat po svom prijateljstvu s tadašnjim američkim predsjednikom, Ronaldom Reaganom, koje je popularno zvano "Ron-Jasu" prijateljstvo. Posjetio je i filipinsku predsjednicu Corazon Aquino kako bi poboljšao odnose dvaju zemalja i izgradio čvršće ekonomske i trgovinske veze. Na polju unutrašnje politike, Nakasone je najpoznatiji po pokretanju procesa privatizacije državnih poduzeća, koji je, između ostalog, doveo i do restrukturiranja japanskih željeznica.
Prirodni resursi
Prirodni resursi su ekonomska interpretacja prirodnog potencijala u smislu iskorištavanja prirode od strane čoveka. Prisustvo prirodnim resursima predstavlja mogućnost za njihovu ekspoloataciju. Prirodni resursi su definisani ljudskom percepcijom, navikama i potrebama, ono što predstavlja resurs u jednoj kulturi ne mora biti percipirano kao potencijal za stvaranje bogatstva u drugoj kulturi.
Yasuhiro Nakasone
Nakasone kao premijer
Nakasone je bio poznat i po svom otvorenom nacionalizmu. Dva je puta posjetio hram Jasukuni i to nakon kontroverzne odluke iz 1978. da se u njemu oda počast čak četrnaestorici ratnih zločinaca. Tijekom svog posljednjeg mandata, Nakasone je došao u sukob s nacionalnim manjinama u Japanu zbog izjave kako je uspjeh Japana temeljen na činjenici da nemaju nacionalnih manjina, kao Sjedinjene Države. Naknadno je objasnio svoju izjavu, rekavši kako je time samo želio čestitati Sjedinjenim Državana na njihovom gospodarskom uspjehu, ostvarenom unatoč "problematičnim" manjinama.
Godine 1984., Nakasone je posjetio NR Kinu povodom dvanaeste obljetnice japanskog priznanja Narodne Republike. Povodom tog posjeta, vlada NR Kine organizirala je ture po Kini za gotovo 3,000 Japanaca. Tokom službenog posjeta, društvo Nakasoneovom sinu pravila je kći Hu Yaobanga, generalnog sekretara KP Kine. Nakon tog događaja, Hu je naišao na brojne kritike među članovima komunističke partije zbog ekstravagandne i odveć tople prirode posjeta.
Kasniji život
Nakasonea je 1987. godine zamijenio Noboru Takeshita. Nakon smjene, Nakasone je, zajedno s još nekim članovima LDP-a, bio upleten u poznati Recruit skandal.
Iako je gotovo desetljeće i pol ostao član Dijeta, njegov je utjecaj postepeno slabio. Godine 2003., unatoč sukobu, Nakasone nije stavljen na izbornu listu LDP-a jer je stranka uvela dobno ograničenje od 73 godine za sve potencijalne zastupnike. Time je zaključena njegova parlamentarna karijera. Ovaj je potez, po mnogima, viđen kao efektivan obračun premijera Koizumija sa starom gardom unutar stranke.
Njegov sin, Hirofumi Nakasone, aktualni je član Kokkaija, a ranije je služio kao ministar obrazovanja u vladi premijera Obuchija, odnosno ministar vanjskih poslova u vladi koju je vodio Tarō Asō.
Unatoč nizu godina izvan scene, godine 2010. Nakasone se ponovo aktivirao i dao niz intervja po pitanju aktualne političke situacije u zemlji.
Preminuo je 29. studenog 2019. godine u bolnici u Tokiju, u dobi od 101 godine; u vrijeme svoje smrti bio je najdugovječniji bivši premijer Japana.
Cantin (Sever)
Kanten je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1328 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 142 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 58 metara (maksimalnoj 76 m, a minimalnoj 37 m).
Prescott, Arizona
Prescott je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 39.843 stanovnika.
Sjeme
thumb|Sjeme crvene paprike
Sjeme ili sjemenka (ijek.), odn. seme ili semenka (ek.), reproduktivni biljni organ prisutan samo kod sjemenjača, čija je funkcija razmnožavanje. Sjemenka je mlada biljka (embrij) u privremenom mirovanju, čime biljka preživljava nepovoljne uslove vanjske sredine i u kome se nalazi klica, začetak nove biljke. Razvija se iz sjemenog zametka, poslije oplodnje.
Sjemenom se također naziva sve ono što se sjetvom povjerava tlu ili se u tu svrhu stavlja u promet. Ponekad se pod sjemenom nazivaju i plodovi (bukvica, kesten, orah).
Građa sjemena
Sjeme se sastoji od: embrija, endosperma i sjemene ljuske.
Endosperm i embrij ima sjeme svih vrsta četinjača, kao i sjeme mnogih vrsta listača (bazga, božikovina, jasen, lipa, platana, magnolija i dr.). Endosperma nema sjeme: bagrema, breze, hrasta, javora, johe, kestena, lijeske, oraha i dr.
Ciklarbamat
Ciklarbamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 368,426 Da.
Sjeme
Građa sjemena
Endosperm se nalazi unutar sjemene ljuske. Služi kotiledonima kao rezervoar hrane (ulje, škrob, bjelančevine, mineralne tvari), koja daje energiju potrebnu za klijanje embrija i početni razvoj biljčice.
Sjemena ljuska se razvija iz integumenta. Osnovna zadaća je da štiti sjeme od nepovoljnih vanjskih utjecaja te da regulira komuniciranje sjemena sa okolinom.
Rađanje sjemenom
Plodonošenje ili rađanje plodom (sjemenom) zavisi o mnogim faktorima: o unutrašnjim (biološkim) svojstvima biljke (vrsta, starost, periodicitet uroda), o vanjskim uvjetima (klima, tlo) i o socijalnom položaju (gustoća sadnje, klasa). Većina vrsta drveća i Grmlja rađa sjemenom u prilično redovitim intervalima vremena. Samo neke vrste rađaju punim ili gotovo punim urodom svake godine ili svake druge godine. Obično je između dva obilna uroda sjemena nekoliko slabih ili osrednjih uroda. Za vrijeme punoga uroda obično se dobije kvalitetnije sjeme.
Jovan Kastriot
Jovan Kastriot ( (13?? - 4. maj 1437) je bio srednjevekovni plemić na delu teritorije koju danas obuhvata Republika Albanija. Pripadao je porodici Kastriot a poznat je i po tome što je otac Đurđa Kastriota, poznatijeg kao Skenderbeg. Kontrolisao je teritoriju između rta Rodoni kod Drača i Debra. Pod svojom komandom je imao oko 2.000 konjanika. Sela Rostuša i Trebište poklonio je Hilandaru.
La patrona
La patrona je američko-meksička telenovela, produkcijske kuće Telemundo, snimana u koprodukciji sa Argosom tokom 2012. Njena premijera je predviđena za 2013.
Predstavlja rimejk venecuelanske telenovele La Dueña iz 1984. odnosno portorikanske telenovele Dueña y Señora iz 2006.
Sinopsis
Ljupku Adrijanu Ordonjez život nije mazio. Upravo suprotno - stalno je bila izložena iskušenjima i mučenju, ali je zahvaljujući neiscrpnoj snagi uspela da se potpuno oporavi i transformiše, kako fizički, tako i emotivno.
Nakon što su joj roditelji poginuli u nesreći, brigu o Adrijani preuzima Mari Kruz Perez, žena koja radi kao kuvarica za uglednu porodicu Beltran. Ona postaje devojčina pomajka i pruža joj svu svoju ljubav. Međutim, nesreća se ponovo pokucati na Adrijanina vrata, i to kada se zaljubi u Alehandra, verenika jedne od Beltranovih kćerki. Tako će se Adrijana naći na udaru moćne porodice, zahvaljujući kojoj ona završava u ludnici.
Ona odlučuje da iskoristi šansu koju joj je život pružio i transformiše se u moćnu i bogatu ženu. Skriva svoj pravi identitet, želeći da se osveti onima koji su joj u prošlosti naudili. Adrijana će se tako naći rastrzana između osvete i osećanja prema čoveku koga je nekada volela i koga, sticajem okolnosti, još voli.
Eppelheim
Epelhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Rajn-Nekar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.589 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8226018.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Nekar Epelhajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 110 metara. Površina opštine iznosi 5,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.589 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 2.559 stanovnika/km².
Lorenz Model 1854
Lorenz Model 1854 je bila standardna puška austrijske vojske uvedena 1854. godine. Predstavljala je prvu pušku-žljebušu koja je koristila posebna, moderna zrna prilagođena toj vrsti oružja, te imala daleko veći domet i preciznost od dotadašnjih musketa.
Austrijanci su i ranije koristili žljebuše u svojoj vojsci, ali jedino u specijaliziranim lovačkim jedinicama, čarkašima, lakoj pješadiji i za snajpiranje. Lorenz je bio prvi model koji su koristile sve pješadijske jedinice.
Lorenz se proizvodila u dvije glavne verzije - kalibra 14,73 mm i 13,71 mm. Kao i dotadašnje muskete se punila sprijeda kroz cijev.
Lorenz je svoje vatreno krštenje imala u francusko-austrijskom ratu 1859. godine. Iako je Austrija taj sukob izgubila, Francuzi su u njemu pretrpili ogromne gubitike, i to najviše zahvaljujući Lorenzu i njenom dometu i preciznosti. Ta su iskustva nešto kasnije Francusku natjerala da kao svoje standardno oružje uvede novu pušku - znametiti Chassepot Mle 1866.
Reputaciju Lorenza je, međutim, potpuno uništio prusko-austrijski rat 1866. čiji se ishod često objašnjava upravo njenom zastarjelošću. Austrijska vojska se tada sukobila s pruskom vojskom čije je standardno oružj bila ostraguša Dreyse Model 1849. Lorenz je imao bolji domet i preciznost od Dreysea, ali se Dreyse mogao ne samo puniti straga, nego koristiti u klečećem ili ležećem položaju, te imao 3-4 puta veću brzinu paljbe. Zbog toga su u svim okršajima Austrijanci imali 3-4 veće gubitke od Prusa, što je dovelo do sveopće demoralizacije i katastrofe austrijskih snaga.
Termohemija
250px|right|thumb|Prvi ledeni kalorimeter koji su [[Antoan Lavoazje i Pjer Simon Laplas koristili 1782-83 za određivanje toplote raznih hemijskih promena.]]
Termohemija ili termokemija, studija energije i toplote u kontekstu hemijskih reakcija i/ili fizičkih transformacija. Reakcija može da oslobađa ili apsorbuje energiju. Do toga može doći i usled faznih promena, kao što su topljenje i ključanje. Fokus termohemije je na promenama energije, a posebno u razmeni energije sistema sa njegovim okruženjem. Termohemija je korisna u predviđanju količina reaktantata i produkata tokom reakcije. U kombinaciji sa određivanjem entropije, ona se takođe koristi za predviđanje spontanosti reakcija.
Endotermne reakcije apsorbuju toplotu, dok egzotermne reakcije oslobađaju toplotu. Termohemija povezuje koncepte termodinamike sa konceptom energije u obliku hemijskih veza. Ona između ostalog obuhvata određivanje toplotnog kapaciteta, toplote sagorevanja, toplote formiranja, entalpije, entropije i slobodne energije.
690-e
690-e su decenija koja je počela 1. januara 690. i završila 31. decembra 699.
Tomislav Premerl
Uvod
Arhitekt Tomislav Premerl bio je jedan od najutjecajnijih hrvatskih teoretičara i povjesničara arhitekture. Njegova knjiga „Hrvatska arhitektura između dva rata“ jedno je od temeljnih djela za razumijevanje hrvatske moderne. Već nakon prvog izdanja 1989. godine među stručnim krugovima zauzeti će kultno mjesto.
Biografija
Tomislav Premerl rođen je u Zagrebu 5. XI. 1939. godine. Osnovnu školu, niže razrede klasične gimnazije i Srednju tehničku građevinsku školu (arhitektonski odjel) polazio u Zagrebu. Na Arhitektonskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu diplomirao je 1969.godine, gdje je i obranio doktorsku disertaciju (Hrvatska moderna arhitektura između dva rata – nova tradicija) 1985. godine.
Od 1963. godine kao student radio je u Regionalnom zavodu za zaštitu spomenika kulture u Zagrebu, a nakon diplome od 1969. do 1972. godine kao arhitekt – konzervator. Osim poslova upravnog postupka vodio je i zaštitne radove, projektirao je i izvodio rekonstrukcije i adaptacije, izrađivao studije za rekonstrukcije i sanacije objekata, radio je na obnovi pročelja povijesnih zgrada, te na prikupljanju i sistematizaciji arhitektonske dokumentacije objekata i urbanističkih cjelina. Sudjelovao je i na brojnim stručnim konzervatorskim skupovima u zemlji i inozemstvu (Budimpešta, Prag, Brno, Beograd, Zagreb, Split, Mostar).
Od 1972. do 1980. predavao je u Građevinskom školskom centru u Zagrebu stručne predmete (građevne konstrukcije, projektiranje, likovne umjetnosti). Od 1980. do 2004. godine radio je u Leksikografskom zavodu “Miroslav Krleža” kao urednik za likovnu struku. Od 1995. godine predaje “Sakralnu umjetnost” na Teološkom studiju Družbe Isusove, a od 2000. i na Filozofskom fakultetu Družbe Isusove u Zagrebu, te na doktorskom studiju istog fakulteta. Od 2006. godine predaje i na doktorskom studiju Alademija likovnih umjetnosti u Zagrebu|Akademije likovnih umjetnosti. Povremeni je član komisija za doktorate i mentor na Odsjeku za povijest umjetnosti na Filozofskom i na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu.
Sudjelovao je brojnim na znanstvenim i stručnim skupovima. Drži predavanja, recenzira znanstvene tekstove i stručne knjige, povremeno sudjeluje u TV emisijama i na radiju. Sudjelovao je na nekoliko skupnih arhitektonskih izložaba (Izazov, 1971., Zagrebački salon, 1986., 1988.), te autorski priredio više kritičkih izložbi arhitekture u galeriji “Modulor” (Između moderne i avangarde 1990., Novija sakralna arhitektura u Zagrebu 1996., Nemoć devedesetih 2001.). Bio je član više stručnih odbora, komisija, ocjenjivačkih sudova, crkvenih odbora, a od 1999. do danas član je nadbiskupskog Povjerenstva za kulturna dobra, član je uredništva znanstvenog časopisa “Prostor” itd.
Od 1970. godine do 1977. godine bio je član uredništva časopisa “Arhitektura”, samostalno uredivši nekoliko brojeva. Od 1977. do 1980. godine bio je član uredništva časopisa “Čovjek i prostor”, kojemu je 1981. i 1982. te ponovno 1987. do 1990. godine glavni i odgovorni urednik. Od 1995. do 1999. godine dopredsjednik je Udruženja hrvatskih arhitekata i voditelj Nakladničke djelatnosti.
Publicistika
Od 1962. godine Tomislav Premerl objavljuje članke, kritike, studije i eseje s područja teorije arhitekture, likovnih umjetnosti, arhitektonske i likovne kritike, teorije i prakse zaštite spomeničke baštine i povijesti arhitekture. Posebno se bavi razvojem i analizom moderne arhitekture kod nas, te poviješću i teorijom sakralne umjetnosti. U znanstvenim časopisima, stručnom tisku, zbornicima, enciklopedijama, posebnim publikacijama i dnevnom tisku objavio više stotina radova, a kao glavni urednik uredio nekoliko knjiga (Tehnički fakulteti 1919. – 1994., Svetište Sv. Ksavera u Zagrebu, 1998., Zgrada Sveučilišta u Zagrebu, 1999.).
Case da Zara, Padova
Case da Zara je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Dijadema (razvrstavanje)
Dijadema se može odnositi na:
Stjepan Podhorsky
mini|200px|desno|Stjepan Podhorsky Stjepan Podhorsky (Zagreb, 21. prosinca 1875. – Zagreb, 13. listopada 1945.), hrvatski arhitekt.
Školovanje
'Arhitekt Stjepan Podhorsky' rođen je 21. prosinca 1875.godine u Zagrebu, u Vlaškoj ulici. Nakon što je završio osnovnu školu i realku Podhorsky se upisuje u Graditeljsku školu, koju završava 1896. u skupini prvih apsolvenata graditeljskog tečaja, kojoj su pripadali i Josip Marković, Alojz Bastl i Oton Munder. Već tijekom školovanja u svoj atelier kao osobito darovita đaka primio ga je arhitekt Hermann Bollé. No, prije uposlenja "pošalje Bollé Podhorskoga", pisati će tridesetih godina Jurtarnji list, "'u klesariju stolne crkve, da temeljito izuči klesarstvo, a nakon toga uposli ga stalno u svom atelieru projektiranjem svega, što je u ruku došlo. U atelieru arhitekta Bolléa našao se Podhorsky sa drugim Zagorcem, pokojnim arhitektom Viktorom Kovačićem. Tako ova dva mladića postaju značajnim saradnicima pokojnog Bolléa."
Umber View Heights, Missouri
Amber Vju Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Stjepan Podhorsky
Borba za baštinu
mini|200px|desno|Stjepan Podhorsky- Kuća Gajer,1907. - 1908.
Klub hrvatskih arhitekta (1905. - 1914.)
Nakon što se vratio sa školovanja Podhorsky u Zagrebu izvodi čitav niz zapaženih gradnji, kao što su 'vila Heim u Nazorovoj ulici (1906.), zgrada pravoslavne općine u Bogovićevoj ulici (1907.), stambena zgrada i ljekarna Gayer na križanju Kačićeve i Ilice ( 1908.), te Obrtni dom na Mažutanićevom trgu ( 1908./10.). Tih godina izveo je i adaptaciju glasovite ljekarne kod Kamenitih vrata]], te regulaciju parka napuštenog Jurjevskog groblja.
Umber View Heights, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 48, što je 4 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stjepan Podhorsky
Klub hrvatskih arhitekta (1905. - 1914.)
Dakako, najznačajnije iz tog razdoblja djelovanja Podhorskog je osnivanje Kluba hrvatskih arhitekta. Podhorsky tada piše: "'Dnevnik o ustroju Kluba vodjen po arhitektu S. Podhorskom", iz koga doznajemo da je: "Prvi sastanak da se ustroji klub bio 20. svibnja 1905.". Jedna od prvih "akcija" Kluba bio je 1906. sukob s Bolléom i Kršnjavim u vezi rušenja Bakačeve kule, u kome niti jedna strana neće štedjeti na uvredljivim riječima i brzojavima međusobnih optužbi upućivanim iz dana u dan tadašnjem banu Teodoru Pejačeviću. No, to je i vrijeme prvih velikih domaćih arhitektonskih natječaja, na kojima će sudionik biti i Podhorsky. Među inim na "natječajima za Vladinu palaču ( danas zgrada Sabora, 1907., 2. nagrada), regulaciju Kaptola (1908., 2. nagrada) i župnu crkvu u Voloskom (1913., 1. nagrada)." Podhorsky će dugi niz godina biti predsjednikom Kluba hrvatskih arhitekata, a Kovačić tajnikom što će u početku među njima pokrenuti rivalstvo, posebice nakon dolaska arhitekata Dioniza Sunka i Huge Ehrlicha, kada dolazi i do otvorenog sukoba interesa uslijed čega će Podhorsky par puta podnositi i povlačiti ostavku na članstvo i sve funkcije u Klubu, što će na kraju će rezultirati njegovim raspadom. 4. veljače 1914. Podhorsky će se tijekom života istaknutu kao uspješan obnovitelj hrvatske graditeljske baštine. Kao što je rečeno, najranija je obnova crkve u Oštarijama. No, vrhunac će dostići realizacijom projekta obnove crkve sv. Križa u Križevcima (1910. – 1913.), žestoko se sukobivši oko pristupa obnovi sa Isom Kršnjavim, koji je u Hrvatskoj bio glavni promotor historicističke doktrine i Bolléov ideološki pokrovitelj. Zbog toga sukoba Podhorsky neće dobiti profesuru na tadašnjoj Srednjoj tehničkoj školi na čijem je čelu bio Bollé.
mini|200px|Stjepan Podhorsky- franjevačka crkva Velike Gospe Makarska
Vero Croatica
Presudna godina u stvaralaštvu Stjepana Podhorskog je 1911. Naime, te godine Podhorsky u spomen 300 godišnjice grkokatoličke crkve u Hrvatskoj na nadbiskupskom dobru u Strmcu Pribićkom kraj Krašića podiže crkvu sv. Marije' koncipiranu kao centralni objekt s jasnim naznakama neobizantske arhitekture. Početak je to dugoga puta na kome je Podhorsky nastojao stvoriti novi stil zasnovan na elementima bizantske i starohrvatske arhitekture, koji će crkveni povjesničar o. fra Dominik Mandić okarakterizirati kao "renesansu starohrvatskih oblika" nazvavši ga stilom "Vero Croatica". U težnji ka tome stilu Podhorsky će projektirati čitav niz sakralnih objekata, od kojih mnogi nikada neće biti realizirani. Najznačajnije realizirane sakralne građevine Podhorskog su: bazilika sv. Ćirila i Metoda na Duvanjskom polju (1921. - 1925.), crkva sv. Jurja u Đurđevcu (1928.) i franjevačka crkva u Makarskoj (1921./31.- 1939./43.).
Franjevačka crkva Blažene Djevice Marije u sklopu franjevačkog samostana u Makarskoj jedno je od njegovih najuspjelijih ostvarenja i u smislu čistoće oblika i jednostavnosti, ali i u jasnoći prostornog koncepta. Moglo bi se reći, da Podhorsky razvija jednu sakralnu maniru, koja će mu 1914. na velikoj izložbi likovnih umjetnosti u Beogradu donijeti prilično uspjeha u ondašnjim krugovima, koji ga pozivaju u Srbiju, kako bi projektirao razne zadužbine. No, u tome ga je omeo rat, koji će provesti u Križevcima dovršavajući jedno od svojih najznačajnijih ostvarenja- zgradu Hrvatskog doma ( 1913. – 1916.). Nakon rata, Podhorsky je dekretom narodnog vijeća 1918. imenovan profesorom na Obrtnoj školi, a ubrzo postaje i članom Udruženja jugoslavenskih inženjera i arhitekata- sekcija Zagreb.
Osim velikog broja crkava Podhorsky će također projektirati i nekoliko mauzoleja od kojih su najpoznatiji mauzolej obitelji Halper u Krapini (1911.) i mauzolej obitelji Podhorsky na zagrebačkom Mirogoju (1929.- 1933.). Među značajnijim ostvarenjima koje će Podhorsky realizirati između dva rata je i Dom sv. Antuna na zagrebačkom Kaptolu, građen za potrebe franjevačkog samostana, danas Kazalište Komedija (1936.- 1937.).
Tijekom 2. svjetskog rata Podhorsky radi projekte za obnovu crkava i samostana u Plitvicama, Zrinu, Gvozdanskom, Voćinu i Kostajnici (1941.), obnovu grkokatoličke stolne crkve i biskupskog dvora u Križevcima (1941. – 1943.), te projekt vlastite vile na Prekrižju (1942. - 1943.). Tijekom rata dovršava i velebnu dogradnju crkve sv. Ante u Bihaću, koju je započeo 1938. godine, no koja je 1944. pred sam završetak radova tijekom savezničkog bombardiranja srušena gotovo do temelja. Bila je to ujedno i posljednja crkva koju je gradio, budući da umire 13. 10. 1945. u 78. godini života.
Pelayo (razvrstavanje)
Pelayo je španska varijanta latinskog imena Pelagije. Može se odnositi na:
Hemija čvrstog stanja
Hemija čvrstog stanja, ili hemija materijala, je studija sinteze, strukture i svojstava materijala u čvrstoj fazi, a posebno, mada ne ekskluzivno, nemolekulskih čvrsith materijala. Ona se u znatnoj meri preklapa sa fizikom čvrstog stanja, mineralogijom, kristalografijom, keramikom, metalurgijom, termodinamikom, naukom o materijalima i elektronikom. Njen fokus je na sintezi novih materijala i njihovoj karakterizaciji.
Greed (film)
Greed je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1924. u režiji Ericha von Stroheima. Scenarij je napisao sam Stroheim po znamenitom naturalističkom romanu McTeague američkog književnika Franka Norrisa. Protagonist filma (koga gflumi Gibson Gowland) je McTeague, zubar iz San Francisca koji se ženi za Trinu Sieppe (čiji lik tumači ZaSu Pitts), djevojku svog najboljeg prijatelja Marcus Schoulera (čiji lik tumači Jean Hersholt). Radnja prikazuje kako se odnos između njih dramatično mijenja nakon što Trina na lutriji osvoji 5.000 US$, ali ih odbije trošiti, čak i nakon što ljubomorni Schouler prijavi McTeaguea za nadrizubarstvo i tako ga prisili da žive u prljavštini i siromaštvu; McTeague nakon toga utjehu traži u piću, postaje nasilan i na kraju ubije Trinu za novac te bježi pred vlastima, da bi ga u završnici filma Schouler progonio usred užarene Doline smrti.
Skraćivanje filma
Za vrijeme snimanja Greed je Stroheimova matična kuća prolazila kroz nekoliko spajanja s drugim poduzećima, i na kraju postala studio Metro-Goldwyn-Mayer, a Irving Thalberg je postao direktor produkcije. Thalberg je nekoliko godina ranije bio otpustio von Stroheima iz studija Universal Pictures. U svom originalnom obliku Greed je bio dug između osam i deset sati (ovisno o izvoru), ali je protiv von Stroheimove volje srezan na dva i pol sata. Puna verzija se danas smatra izgubljenom, a vidjelo ju je samo 12 ljudi, prema čijim svjedočanstvima je predstavljao "najveći film ikada snimljen". Sam Von Stroheim je smatrao Greed svojim najpotpunijim ostvarenjem te je u profesionalnom i ličnom smislu bio duboko povrijeđen njegovim skraćivanjem.
Odjek, priznanja i utjecaj
Neizrezana verzija filma se često naziva "svetim graalom" filmskih arhivista, a česte su lažne vijesti o tome da se uspio pronaći nestali materijal. Godine 1999. je Turner Entertainment, koristeći fotografije, napravio rekonstrukciju Greeda u trajanju četiri sata. Originalna verzija je pak nakon premijere predstavljala neuspjeh kako kod publike, tako i kod kritike. Međutim, već 1950-ih se počelo smatrati jednim od najboljih filmova svih vremena; brojni sineasti i filmski historičari ga hvale zbog uticaja koga je imao na kasnija filmska ostvarenja.
Damir Radić je zapisao o filmu:
Oterin katalizator
Oterin katalizator je organsko jedinjenje, koje sadrži 38 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1198,138 Da.
Lužnjak
thumb|Quercus robur
Lužnjak je vrsta bjelogoričnog drveta iz roda hrastova. Narodni nazivi za lužnjak su i dub, gnjilec, hrastovina, lužnik, rani hrast, rošnjak.
Izgled
To je drvo visine do 40 m (iznimno i do 50 m), a stablo može doseći promjer i do 3 m. To je dugovječno drvo koje može doseći starost od 500 do 800 godina. Krošnja mu je široka, nepravilna i dobro razgranata.
Kora mu je u mladosti glatka s laganim sivo-zelenkastim sjajem, a kasnije uzdužno ispuca. U starosti postaje debela (i do preko 10 cm), sivosmeđe boje i uzdužno ispucala dubljim (do 3–4 cm), a poprečno plitkim brazdama.
Osobine
Korijenov sistem mu je jako razvijen, s centralnim korijenom, koji prodire u dubinu po nekoliko metara; bočni korijeni se šire znatno u širinu. Obrazuje ektotrofnu mikorizu.
Pupovi su mu pokriveni brojnim, golim, spiralno raspoređenim ljuskama svjetlosmeđe boje. Vršni pup mu je okružen s više manjih postranih pupova.
Cvjetovi su jednospolni; muški su u 2–5 cm dugim resama a ženski se javljaju pojedinačno ili u grupicama do 5. Kupula mu je poluloptasta, s tankim zidovima, 7-12(-20) mm visoka, 7-14(-23) mm široka, pokrivena sitnim, 1–2 mm širokim ljuskama. Cvate u travnju i svibnju.
Plod hrasta je žir - oko 1,5–5 cm dugačak, 0,7-2,7 cm širok s površinskim uzdužnim prugama, svjetlosmeđ ili žućkast. Viri iz kupule 1/2 do 2/3 dužine žira; visi na 2-3(-6) cm dugoj peteljci. Sazrijeva u rujnu i listopadu.
Biološke oznake su mu da je jednodomna, anemofilna, heliofitna, mezofilna vrsta.
Razmnožavanje može biti sjemenom (spolno razmnožavanje) i vegetativno (bespolno razmnožavanje).
Stanište
Hrast lužnjak zahtijeva duboka, glinovita ili pjeskovita, plodna, pretežno vlažna zemljišta, s visokom razinom podzemnih voda. Teže uspijeva na plitkom i suhom zemljištu. Zato su lužnjakova staništa pretežno na iluvijalno-deluvijalnim tlima nizinskih ili blago brežuljkastih terena. Tu je on zastupljen u čistim lužnjakovim šumama ili u mješovitim sastojinama s grabom, poljskim jasenom i dr. Opisan je veliki broj zajednica u kojima lužnjak ima vidnu ulogu, a u poznatoj slavonskoj hrastovoj šumi (Genisto - Quercetum roboris Horvat) lužnjak je edifikator. Opća rasprostranjenost mu je gotovo cijela Europa, Kavkaz, i Mala Azija.
Korištenje
Hrast lužnjak ima uske žućkastobijele godove, dok je sredina svijetlo do tamno smeđe boje. Srednja gustoća sirovog drveta je oko 0,65 (0,39 - 0,93) g/cm³. Hrastovina je tvrda, žilava, vrlo trajna i dobro se obrađuje. Koristi se za različite svrhe: kao građevinsko drvo, za željezničke pragove, grede i stupove. U unutrašnjem uređenju, od nje se izrađuju različite vrste podnih obloga, izrađuju se stepenice i namještaj. Visokokvalitetna hrastovina se koristi za izradu furnira a od nje se izrađuju i vrlo kvalitetne i cijenjene bačve. Osim toga, ona je i jako dobro ogrjevno drvo.
Ranije se žir u hrastovim šumama koristio za prehranu stoke i u tom su pogledu hrastove šume bile jednako značajne kao i radi korištenja drveta. Zbog gorkih sastojaka i svojeg trpkog okusa hrastov žir ima ograničenu primjenu kao ljudske hrane, iako postoje mogućnosti da se ti nedostatci uklone ili barem ublaže, ali je vrlo hranjiv za životinje. U dobrim godinama su ljudi vodili svinje u hrastove šume i tovili ih žirom.
Osim toga, nekad se hrast lužnjak, odnosno sastojci iz njegove kore, koristio i za štavljenje kože.
New Brunswick, New Jersey
Nju Bransvik je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 55.181 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 55.181 stanovnika, što je 6.608 (13,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Bouzy
Buzi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 997 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 159 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 116 metara.
Demografija
Demografija (δήμος [démos] – "narod", γραφή [graphé] – "opisivati") je društvena nauka o stanovništvu. Ovaj naziv je prvi upotrebio belgijski statističar Akil Giljar (Achille Guillard) 1855. godine. Demografija istražuje i proučava zakonitosti i pravilnosti u biološkom i migratornom kretanju stanovništva, promene u demografskim strukturama (biološkim, socio-ekonomskim i intelektualnim), proučava kakve su vrste te zakonitosti, njihovo kvantitativno i kvalitativno delovanje i utvrđuje međusobne odnose kretanja stanovništva sa drugim društvenim i ekonomskim pojavama.
thumb|Tomas Maltus
Demografija je interdisciplinarna nauka povezana sa matematikom i statistikom, ekonomijom, sociologijom, medicinom i epidemiologijom, psihologijom, antropologijom i biologijom. Ovo nauka ima relativno kratku istoriju, koja intenzivno počinje 1798. godine, kada je izdata knjiga An Essay on the Principle of Population (Esej o principima stanovništva) Tomasa Maltusa.
Osnove nauke
Demografija kao nauka o dinamici stanovništva obuhvata proučavanje njegove veličine, strukture i podele, kao i to kako se stanovništvo menja tokom vremena zbog rađanja, umiranja, migracija i starenja. Demografska analiza može da se odnosi na celokupno stanovništvo ili grupe definisane kriterijumima kao obrazovanje, nacionalnost, religija, ekonomska aktivnost i ostalim. Postoji mnogo podela demografije po različitim kriterijumima. Najčešće se u evropskim zemljama deli na: medicinsku, matematičku, socijalnu i ekonomsku. Grane matematičke, ekonomske i socijalne demografije su se veoma razvile poslednjih godina.
Česta podela demografije je i na formalnu i meterijalnu demografiju. Formalna demografija proučava čiste demografske varijable: rađanje, umiranje, migracije i statističke manipulacije u vezi ovih pokazatelja. Materijalna demografija (population studies) je šire polje demografije koje podrazumeva proučavanje: fertiliteta, mortaliteta, i migracija u širem socio-ekonomskom i kulturnom kontekstu koristeći pri tom kvantitativne i kvalitativne metode. Primena računara u 20. veku nije zaobišla ni ovu nauku, tako da na osnovu primene informacionih sistema možemo lakše vršiti kompjuterske simulacije i raditi projekcije stanovništva za budućnost sa više zavisnih varijabli, takođe mnogi novi oblici uticanja na brojno stanje i kvalitet populacije kao što su kloniranje i reprogenetika će u budućnosti doći do većeg izražaja.
Bilo je puno polemika o potrebi postojanja demografije kao samostalne discipline, čak i o tome da li je demografija nezavisna nauka ili set povezanih poddisciplina kao što su matematička, ekonomska, socijalna i istorijska demografija. Tome je posledica da danas mnogi demografi rade u mnogim disciplinama pored demografije (ekonomiji, sociologiji, antropologiji).
Podaci i metode
Demografija se oslanja na upotrebu ogromnih količina podataka, uključujući rezultate popisa stanovništva i beleženje rođenja, braka i smrti. Prvi moderni popis je obavljen u francuskim teritorijama Severne Amerike 1665. godine, a moderni u današnjem smislu je obavljen 1801. godine u Engleskoj i Velsu kada je i određeno da će se obavljati svakih 10 godina. Ovaj metod skupljanja demografskih podataka se danas koristi u celom svetu.
Vidi takođe demografska statistika.
U mnogim zemljama, posebno u trećem svetu, pouzdani demografski podaci se još uvek teško prikupljaju. Stanovništvo Nigerije je, na primer, tokom 1980-ih procenjeno na oko 100 miliona ljudi, dok je popisom stanovništva iz 1991. popisano manje od 89 miliona ljudi.
Važni pojmovi
Da bi se eliminisao uticaj starosne strukture na izradu pokazatelja mortalitetnih uslova rade se tablice mortaliteta ili života u kojima se za svaku pojedinačnu starosnu grupu (u potpunim tablicama mortaliteta) ili petogodišnju starosnu grupu (u skraćenim, aproksimativnim tablicama mortaliteta) prikazuje nivo smrtnosti. Tablice mortaliteta, kao demografski model, su dobre jer pokazuju očekivano trajanje života, kao sažeti podatak za komparaciju mortalitetnih i zdravstvenih uslova među državama. Demografski model tablica mortaliteta se primenjuje i u drugim naukama, posebno u epidemiologiji, osiguranju, aktuarstvu...
Osim ovog modela vrlo je poznat demografski model stabilnog stanovništva, koji se koristi pri analizi stanovništva kada su fertilitet i mortalitet konstantni tokom vremena. Poznat je i longitudinalni metod ili analiza istorije događaja koji koriste i druge nauke.
Istorijski razvoj
Delo Džona Graunta (John Graunt) Natural and Political Observations upon the Bills of Mortality (Prirodna i politička posmatranja na osnovu računa smrtnosti) iz 1662. godine za područje Londona sadrži primitivni oblik tablica mortaliteta. Astronom i matematičar Edmond Halej (Edmond Halley) razvio je tablice mortaliteta kao osnovu za matematiku životnog osiguranja. Prve kompletne tablice izradio je 1693. godine. Pri kraju 18. veka britanski ekonomista Tomas Robert Maltus (Thomas Malthus) zaključio je da se stanovništvo nesmetano povećava, i da ja kao takvo predmet eksponencijalnog rasta. Strahovao je da će porast stanovništva premašiti porast u proizvodnji hrane, pa se stanovništvo uvek živeti u gladi (vidi Maltuska katastrofa). Maltusa su videli kao intelektualnog oca ideja prenaseljenosti. Kasnije su sofisticiranije i realističnije modele predstavili Bendžamin Gomperc i Pjer Fransoa Veril. U 20. veku su reafirmisana razmišljanja Maltusa o prekomernom rastu stanovništva i potrebi zaustavljanja tog rasta kroz ideje neomaltuzijanstva koje su posebno istaknute kroz rad Rimskog kluba. U opravdanost Maltusovih sumnji ide u prilog što je Svet početkom HH veka imao manje od 2 milijarde stanovnika, dok je krajem istog HH veka broj stanovnika bio veći od 6 milijardi.
'''Trenutni broj stanovnika Sveta, a i broj stanovnika bilo kog dana počev od 1970. godine, možete videti na POPULATION CLOCK-y''' ovde
Demografska tranzicija
Tvorac demografske tranzicije je američki demograf Frank Noteštajn 1945. godine, a ideju je dobio od francuskog demografa Londrija koji je razlikovao 3 etape u razvitku stanovništva, razlikujući pri tom isto toliko modela rađanja: primitivan, intermedijaran i moderan. Prelaz sa nivoa visokog nataliteta i mortaliteta, karakterističnog za agrarna društva, na nivo niskog nataliteta i mortaliteta, koji karakteriše industrijalizovano, razvijeno društvo naziva se demografska tranzicija, demografski prelaz ili demografska revolucija(latinski transire - preći). Prva država koja je prošla kroz demografsku tranziciju je bila Francuska.
Demograf Bleker je podelio demografsku tranziciju na pet etapa:
Holandski demograf Dirk van de Ka poslednju etapu demografske tranzicije, koju odlikuje depopulacija, naziva druga demografska tranzicija. Demografskoj tranziciji u zemljama Trećeg Sveta je predhodila epidemiološka tranzicija, u vidu iskorenjivanja raznih ifektivnih i parazitskih bolesti od kojih je stanovništvo često oboljevalo, što je uslovilo nezapamćen rast stanovništva u drugoj polovini 20. veka.
Populaciono odeljenje Ujedinjenih nacija očekuje da će apsolutan broj odojčadi i dece u Svetu početi da opada 2015. godine, a broj dece do 15 godina 2025. Demografi Međunarodnog instituta iz Austrije očekuju da će svetsko stanovništvo dostići 9 milijardi do 2070. godine. Tokom 21. veka će prosečna starost nastaviti da raste.
Prescott Valley, Arizona
Prescott Valley je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 38.822 stanovnika.
Metamorfne stijene
Metamorfne stene nastaju procesom metamorfoze od neke magmatske stene ili sedimentne stene. Pod metamorfozom se podrazumeva delovanje visoke temperature pritiska, vodene pare i gasova. Najpoznatije metamorfne stene su: kvarcit, mermer, gnajs i još mnogo drugih.
Gnajs je zastupljen na Jastrebcu, Juhoru, i drugim planinama u Srbiji. Pošto se pod uticajem atmosferilija brzo raspada, gnajs nije pogodan kao građevinski materijal. Mermer je nastao ponovnom kristalizacijom krečnjaka i dolomita. Mermer je u građevinarstvu cenjen kao ukrasni kamen. Najveće nalazište mermera u Srbiji je na Venčacu kod Aranđelovca.
Metamorfne stene se dele na:
Mediji
Mediji je termin koji se koristi da bi se označile one strukture u društvu koje postoje da bi komunicirale sa širom javnošću. Termin mediji se počeo koristiti 1920-ih godina sa proširenjem prisustva radija i novina koje su te decenije počele da dostižu daleko veću javnost (na državnim nivoima). Negativne konotacije medija se vezuju uglavnom za stvarajnje kulture društvenog istomišljeništva u kojima grupe u društvu postaju više podležne medijskim manipulacijama.
Gardnertown, New York
Gardnertaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.373, što je 160 (-3,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Alcanterini, Bari
Alcanterini je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 734 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Ciklazodon
Ciklazodon je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 216,236 Da.
Pattern 1853 Enfield
Puška Enfield 1853, čiji je službeni naziv Matrična musketa-žljebuša 1853 (Enfield 1853 Rifled Musket) bila je puška-žljebuša koja je 1853. uvedena kao standardna puška u britanskoj vojsci. Punila se sprijeda, a u službi bila od 1853. do 1867. godine kada ju je zamijenila ostraguša Snider-Enfield.
Britanska vojska je dotada kao svoje standardno oružje duže od jednog vijeka imala musketu Brown Bess. Napredak u metalurgiji i razvoju oružja je već deceniju-dvije nakon napoleonskih ratova doveo do spoznaje da se to oružje mora osuvremeniti. Dio primjeraka Brown Bess je konvertiran kako bi se mogle koristiti kapisle, ali je Miniejevo zrno dovelo do potrebe da se muskete u potpunosti napuste u prilog žljebuša.
Godine 1851. je dio britanskih jedinica dobio tzv. Miniejevu pušku, ali je većina i dalje koristila Brown Bess. Diplomatska kriza pred krimski rat je, pak, natjerala britansku vladu da naruči masovnu proizvodnju te svoje ekspedicijske trupe opremi s Enfield 1853, pa je tako krimski rat bio prvi veći oružani sukob u kome su žljebuše igrale važnu ulogu.
Enfieldi su imali cijev od 99 cm, a svaki se metak opaljivao s punjenjem od 68 zrna crnog baruta. Metak je imao brzinu od 250-275 m/s, a dobar strijelac je mogao pogoditi metu veličine čovjeka na oko 500 m.