cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosište
Proračun temperature rosišta
temperatura treba biti izražena u °C, a ln se odnosi na prirodni logaritam. Konstante iznose:
Izraz se zasniva na August–Roche–Magnus približenju, za zasićenu vodenu paru zraka, kao funkciju temperature. Vrijedi za područje:
Jednostavna približna vrijednost
Može se isto izračunati jednostavna približna vrijednost za temperaturu rosišta, ako se zna temperatura suhog termometra T i relativna vlažnost zraka RH. Točnost ovog izraza je ±1 °C, ako je relativna vlažnost iznad 50%. Vrijedi:
ili
Iz ovog izraza se može izvesti pravilo: za svaki 1 ºC razlike između temperature rosišta i temperature suhog termometra, relativna vlažnost se smanjuje za 5%.
Točnija vrijednost temperature rosišta
Proračun prema NOAA (engl. National Oceanic and Atmospheric Administration):
gdje je:
Za još veću točnost koristi se Arden–Buckova jednadžba za pronalaženje tlakova vodene pare.
El Ojito, Urique
El Ojito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 932 m.
Piero di Cosimo de' Medici
Piero di Cosimo de' Medici (* Firenca, oko 1416. - † Firenca, 2. decembar 1469. ) zvan Piero Naduti (talijanski: Piero "il Gottoso") bio je nastavljač dinastije Medici i de facto vladar Republike Firence od 1464. do 1469., za vrijeme renesanse. Njegovi sinovi bili su Lorenzo Veličanstveni i Giulijano Medici.
Biografija
Piero Medici je rođen kao najstariji sin Cosima Starijeg i Contessine de' Bardi. Piero se 1444. oženio za mudru, tolerantnu i kultiviranu Lucreciju Tornabuoni (1425-1482.), djevojku iz starog firentinskog plemstva.
Ocre
Ocre je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Piero di Cosimo de' Medici
Biografija
Čitav svoj život Piero je patio zbog lošeg zdravlja (imao je giht), zbog tog je i dobio nadimak Piero Naduti. On je bio zadnji Medici koji je 1461. izabran u firentinskoj signoriji kao gonfaloniere za pravosuđe (nešto kao današnji ministar pravosuđa).
Ocre
Prema proceni iz 2017. u naselju je živelo 1171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 850 m.
Piero di Cosimo de' Medici
Biografija
Piero je odmah nakon preuzimanja porodične banke Medici od oca Cosima, krenuo utjerivati dugogodišnja dugovanja, koja je njegov otac stavio na led. Na taj način je doveo mnoge firentinske trgovce u bankrot, i tako nakupio dosta neprijatelja.
Pierovu vladavinu obilježili su pokušaji njegova nasilna svrgavanja. Prvi takav pokušaj planiran je za 26. august 1466., iza te zavjere stajali su naglo osiromašeni; Luca Pitti, Niccolò Soderini, Diotisalvi Neroni, Angelo Acciaiuoli i njegov bratić Pierfrancesco de 'Medici, koji su to namjeravali izvesti uz pomoć trupa Vojvodstva Modene i Reggia. Piera je na tu zavjeru upozorio prijatelj Giovanni Bentivoglia, te je on uspio spriječiti. U tom mu je pomogao i vlastiti sin Lorenzo koji je potpuno slučajno otkrio zasjedu zavjerenika na cesti prema porodičnoj vili Careggi, i upozorio oca na nju. Drugi neuspjeli pokušaj njegova svrgavanja bio je uz pomoć vojske Mletačke republike koju je vodio kondotjer Bartolomeo Colleoni. thumb|left|220px|Detalj [[Freska|freske Poklonstvo mudraca sa istoka od Benozza Gozzolija sa portretima Piera i Lorenza i Giulijana Medicija]] Piero Medici je 1467. zaratio protiv Mletačke republike, jer je Republika Firenca podržavala novog milanskog vojvodu - Francesca Sforzu neprijatelja Venecije. Udružene firentinsko-napuljsko-milanske snage pobijedile su mletačku vojsku kondotjera Bartolomea Colleonija u Bitci kod Molinella.
Piero kao umjetnički mecana
I Piero Medici je također nastavio porodičnu tradiciju pokroviteljstva nad umjetnošću, iako je imao konzervativniji ukus od oca, pa je naručivao djela koja su bila bliža gotici nego renesansi. On je naručio fresku Poklonstvo mudraca sa istoka od Benozza Gozzolija za porodičnu kapelu u Palazzo Medici Riccardi. Gozzoli je na toj fresci naslikao portrete Piera i oba njegova sina (Lorenza i Giulijana) kao - mudrace sa istoka.
Piero je također nastavio sakupljati rijetke knjige, obogativši porodičnu Zbirku Medici. Iako nije bio briljantan bankar kao otac, održao je porodičnu banku u dobrom stanju.
Langweiler (bei Idar-Oberstein)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Langvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 505 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 261 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Loti, Livorno
Loti je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Njemački ovčar
thumb|200p|Nemački ovčar: ženka (levo), mužjak (desno). thumb|200p|Dvogodišnji pas thumb|200p|Štene nemačkog ovčara thumb|right|200p|Pas sa loptom thumb|right|200p|Nemački ovčar pliva
Nemački ovčar, ili vučjak, je rasa pasa selektovana i odgajana za čuvanje stoke prevashodno ovaca. Nemački ovčar je vrsta pasa iz FCI grupe 1 (pastirski psi i psi terači stoke, osim Švajcarskih pastirskih rasa).
Karakteristike
Visina grebena kod mužjaka iznosi od 60cm-65cm, a kod ženki iznosi 55cm-60cm. Dužina trupa prelazi visinu grebena za oko 10-15%.
Crna sa kestenjastim, smeđim, žutim do svetlosivim oznakam. crno siv, siv sa tamnijim oznakama, sedlom i maskom. Neprimettne male bele oznake na prsima kao i svetle unutrašnje strane nogu, dopuštene su ali nisu poželjne. Nosna pečurka je uvek tamna. Psi sa slabom maskom, izrazitom svetlim očima, svetlim oznakama na prsima i unutršnjim delovima nogu, sa beličastim noktima i crvenim vrhom repa ili ispranih boja ocenjuju se kao slabo pigmentisani. Podlaka poseduje slab sivi ton. Bela boja nije dozvonjena.
Delovi tela
Glava je klinastog oblika, u skladu sa veličinom tela, ali da ne bude gruba ili izdužena. U celokupnoj pojavi treba da deluje suvo, a između ušiju je umereno široka. Čelo je, gledano spreda i sa strane malo zaobljeno bez ili sa slabo izraženom čeonom brazdom. Gornji deo glave čini 50% dužine glave. Odozgo gledano, ide od ušiju ka nosu, postepeno i ranomerno se sužava sa kosim, ali ne oštro izraženim stopom u klinasto formiran nosnik. Gornja i donja vilica su snažno razvijene. Nosnik je prav, udubljenja ili ispučenja nisu poželjna. Usne su zategnute, dobro priljubljene i tamne boje. Vilica mora da bude zdrava, snažna i potpuna (42 zuba po zubnoj formuli). Nemački ovčar ima kalazasto vilicu tj. sekutići moraju makazasto da se dodiruju pri čemu sekutići donje vilice (vrhom prednje strane) dodiruju sekutiće svrdi ko smrda gornje vilice (unutrašnju stranu). Teške mane su predgriz, podgriz i kleštasta ili palizastna vilica (veći razmak među zubima). Vilice moraju biti snažno razvijene da bi zubi bili duboko usađeni.
Oči su srednje veličine, bademastog oblika, malo koso postavljene i nisu buljave. Boja očiju treba da bude što tamnija, pošto svetle, blještave oči nisu poželjne pošto kvare utisak o psu.
Nemački ovčar ima uši uspravno nošene, srednje veličine, paralelne, nisu uvrnute na unutra, vrhovi su špicasti, a školjke napred okrenute. Klempave i oborene nisu dozvoljene. U pokretu ili pri mirovanju unazad nošene uši nisu greška.
Jak, sa dobro razvijenim mišićima, bez fanona. Ugao prema horizontali iznosi 45 stepeni.
Gornja linija se proteže od početka vrata, preko dobro formiranog grebena, zatim preko horizontalnih blago padajućih leđa do blago padajućih sapi bez vidljivog prekida. Leđa su čvrsta, snažna i mišićava. Slabinski deo širok, jak i mišićav. Sapi treba da su duge i blago padajuće (oko 23 stepena prema horizontali) i da bez prekida gornje linije povezuju repni deo.
Umerene širine, donji deo grudi što je moguće duži i izraženiji. Dubina grudi treba da iznosi 45%-48% visine grebena.
Blago su ispupčena. Bačvast grudni koš je teška mana, kao i suviše ravan.
Doseže najmanje do skočnog zgloba i prelazi sredinu zadnjeg došaplja. Donja strana je nešto više odlakana, nošen u blagom luku na dole, u pokretunošen nešto više ali ne iznad leđne linije. Operativne korekcije nisu dozvoljene.
Gledano sa svih strana su prave a gledano odnapred apsolutno su paralelne. Plećka i nadlkaticasu iste dužine i jakom muskulaturnom su pričvršćene za trup. Ugao koji zaklapaju plećka u nadlaktice iznosi 90, a uobičajeno 110 stpeni. Laktovi ne smeju biti isutreni ili uvučeni ni pri stajanju ni u pokretu. Podlaktice su prave i paralelne, suve i mišićave. prednje došaplje ima dužinu oko 1/3 podlaktice i zaklapa sa njom ugao do oko 20-22 stepena. Isuviše koso dostavljeno prednje došaplje kao i strmo prednje došaplje utiču na primenu i izdržljivost.
Slobodno naleže, ali pritom ne stvara nabore.
Korektna je osštra dlaka sa razvijenom poddlakom. Pokrovna dlaka treba da bude štu gušća, prava i dobro polegla uz telo. Na glavi uključujući i unutršnjost ušiju, prednjoj strani nogu šapama, kao i prsitma dlaka je kratka. na vratu je nešto duža u gušća. Na zadnjim stranama prednjih i zadnjih nogu, sve do došaplja ili skočnog zgloba dlaka se produžava, a sa zadnje strane butine stvara gaćice.
Mane
Svako odstupanje od navedenih tačaka u standardu, mora se smatrati greškom. Čija ocena mora biti u pravlinom odnosu sa stepenom odstupanja.
Loše naravi, ujedljivi i nervozni psi. Psi sa utrđenom teškom HD greškom (displazija kuka). Monorhid, kriptorhid, kao i psi sa izrazito nejednakim ili zakržljanim testisima. Psi sa pomerenim ušima i greškama repa. Psi sa telesnim deformacijama. Psi sa greškama vilice pri nedostatku 1HR3 i neki dalji zub, 1HS (očnjak), 1DŽR4 ili HM1, odnosno M2, ili ukupno tri zuba više. Psi sa greškama vilice, podgrizanje od dva mlimetra ili više, predgriz, ukupno nepravilan odnos sekutića. Psi iznad ili ispod visine grebena više od 1cm, od propisanog. Albinizam (depigmentacija). Bela boja dlake. Duga oštra dlaka, duga, meka nedovoljno čvrsta priležuća pokrovna dlaka, čupave noge i rep sa zastavicom na dole. Duga meka dlaka bez poddlake, većonom podeljena na sredini leđa, zastavice na ušima nogama i repu.
Jože Gale (razvrstavanje)
Jože Gale može biti:
Kaskaskia, Illinois
Kaskaskija je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14, što je 5 (55,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa María Ocotlán, Santa Lucía Monteverde
Santa María Ocotlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Lucía Monteverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 799 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1945 m.
Mary Tourtel
Mary Tourtel (28. januar 1874 – 15. mart 1948) je bila engleska likovna umjetnica, najpoznatija kao tvorac popularnog stripa Rupert Bear. Rođena je kao Mary Caldwell u umjetničkoj porodici, a nakon školovanja u Sidney Cooper School of Art se specijalizirala za ilustracije dječjih knjiga. Od 1920. je Ruperta počela crtati u novinama Daily Express za čijeg se urednika Herberta Tourtela udala. Godine 1935. je prestala raditi strip zbog oslabljenog vida, a njega je preuzeo Alfred Bestall.
Las Pochotas, Santiago Tuxtla
Las Pochotas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Swan Valley, Idaho
Svon Vali je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 204, što je 9 (-4,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Aksaray (provincija)
Provincija Aksaray (turski: Aksaray ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi u sredini Turske.
Provincija nosi ime po glavnom gradu provincije - Aksaray.
Geografske karakteristike
Aksaray leži u planinskoj unutrašnjosti Anadolije, na površini od 7 626 km², u sredini zemlje. Tu se nalazi antička regija Kapadokija i stratovulkan - Hasan Dağı (drugi najviši vrh u Turskoj), visok 3 253 m.
Administrativna podjela
Provincija Aksaray u kojoj živi 377 505 stanovnika, administrativno je podjeljena na 7 okruga (ilçeler);
Życie rodzinne
Życie rodzinne je poljski igrani film snimljen 1971. godine u režiji Krzysztofa Zanussija. Po žanru je psihološka drama, a protagonist, koga tumači Daniel Olbyrchski, je mladi inženjer koji nakon šest godina dolazi u posjet porodici, te se tamo suočava sa njenim problemima, vezanim uz očev alkoholizam i druge frustracije.
Ptolemej Filadelf (Kleopatra)
Ptolemej Filadelf (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος, "Ptolemej Bratoljubivi", august/septembar 36. pne. – 29. pne.) bio je egipatski princ iz dinastije Ptolemejida, poznat kao najmlađi sin kraljice Kleopatre VII i rimskog državnika Marka Antonija. Rođen je u Antiohiji, a Kleopatra mu je nadimak Filadelf dala po Ptolemeju II Filadelfu, najvećem od svih ptolomejskih kraljeva Egipta čija je dostignuća nastojala nadmašiti. Prema donacijama u Aleksandriji godine 34. pne. Ptolemej je trebao preuzeti vlast nad Sirijom, Fenicijom i Kilikijom.
Nakon poraza u ratu s Oktavijanom, roditelji su mu 30. pne. počinili samoubistvo. Pobjednički Oktavijan je dao pogubiti njegovu polubraću Cezariona i Marka Antonija Antila, ali je Ptolemeju, kao i njegovom bratu Aleksandru Heliosu i sestri Kleopatri Seleni II poštedio život. Troje djece su za vrijeme trijumfa paradirani u zlatnim lancima, a Ptolemej, koji zbog njihove težine nije mogao hodati, je izazvao sažaljenje rimske javnosti. Oktavijan je poslije trijumfa svo troje povjerio svojoj sestri Oktaviji koja ih je odgojila kao vlastitu djecu. Pretpostavlja se da je Ptolemej umro kao dijete. Neki antički izvori, pak, navode da je umro 30. pne. na putu od Aleksandrije u Rim.
Jože Gale
thumb|Jože Gale godine 1930.
Jože Gale (* Grosuplje 11. maj 1913,, † 24. septembar 2004) je bio slovenski filmski glumac, režiser,scenarist, publicist i pedagog,.
Gale je najpoznatiji kao režiser filmske trilogije Kekec.
Rancho las Palomas, Amecameca
Rancho las Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amecameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2466 m.
Limljani
Limljani je naselje u opštini Bar u Crnoj Gori, u oblasti Crmnica. Prema popisu iz 2003. bilo je 133 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 155 stanovnika).
Demografija
U naselju Limljani živi 116 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 49,3 godina (47,7 kod muškaraca i 51,4 kod žena). U naselju ima 60 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,22.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Fred Quimby
Frederick Clinton "Fred" Quimby (31. jul 1886 – 16. september 1965) bio je američki filmski producent specijaliziran za animirane filmove, najpznatiji po kratkim animiranim filmovima iz serije Tom i Jerry, ta koje je osvojio sedam Oscara.
Fitna (film)
Fitna je kratkometražni propagandni film antiislamskog sadržaja koji je 2008. sastavio nizozemski radikalni desničar Geert Wilders. Najavljen je u novembru 2007. i postavljen je na LiveLeak krajem marta sljedeće godine. U filmu se islamu imputiraju terorizam, mizoginija, nasilje i vjerska isključivost, pri čemu se služi raznim manipulacijama, obmanama i dezinformacijama. Također, oslanjajući se na teorije zavjere, Fitna upozorava i na navodnu prijetnju islamizacije Nizozemske i Evrope. Film ima format prezentacije i ne predstavlja nikakvo kinematografsko ostvarenje, a u potpunosti se sastoji od postojećeg multimedijalnog sadržaja odnosno propagandnih filmova sličnog tipa. Fitna je naišla na osude stručnjaka, političara, vlada i organizacija za ljudska prava, kao i poklonike među neofašističkim, neokonzervativnim, neocionističkim i neoateističkim grupama i pojedincima. Tokom četveromjesečnog perioda između najave i objave Wilders je opetovano odgađao internetsku premijeru, privlačeći tako pažnju masovnih medija i jačajući potporu za svoju stranku (PVV). Usprkos njegovim očekivanjima, film nije prouzročio ni nerede ni bitniju polarizaciju nizozemskog društva, ali je doveo do porasta antiislamskog raspoloženja i diskriminacije muslimana. Fitna je popularizirala web 2.0 tehnologije kao sredstvo medijske komunikacije i stotine filmova sličnog formata izrađeni su kao odgovor na Wildersov film.
Schiete, Caserta
Schiete je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Fitna (film)
Sinopsis
Film započinje upozorenjem gledaocima da sadrži "izuzetno šokantne prikaze", nakon čega se iz tame zajedno pojavljuju korice Kurana i svjetlucavi naslov Fitna što je popraćeno ispreplitanjem tonova Čajkovskijevog Arapskog plesa i zvuka pucketanja iskrećeg fitilja. Korice knjige potom se otvaraju i na početnim dvjema stranicama nalaze se crtež Muhameda s bombom u turbanu (reprodukcija Westergaardove karikature; u kasnijim verzijama filma zamijenjena globus-bombom na leđima "muslimanskog Atlasa") i digitalni sat koji otkucava od 15:00 prema unatrag. Fitilj se skraćuje i listovi knjige se nadalje okreću, otkrivajući kaligrafske arapske ajete zdesna odnosno njihov prijevod na engleski (u drugoj verziji nizozemski) slijeva. Usporedno uz ove dvojezične prikaze javlja se i glas arapskog recitiranja sure.
Prvi prezentirani kuranski stih je sura Al-Anfal (Plijen, 8:60) koju prati popularna snimka udara aviona u njujorške Blizance tokom napada 11. septembra 2001. godine. Nakon prikazanog udara prikazuju se mase ljudi u bijegu po ulicama, padajuća tijela sa zgrade, te depresivan telefonski razgovor između žene zarobljene u plamtećem neboderu i službi sigurnosti. Sličan šablon prati i sljedeća scena napada na željeznički kolodvor u Madridu 2004. prilikom koje Špankinja vodi paničan razgovor o detaljima bombaškog udara. Nakon prizora madridskog kaosa iznad dima se uzdiže lik radikalnog vahabitskog imama Abu Hamze al-Masrija koji izjavljuje da je "Alah sretan kad nemuslimani bivaju ubijeni", a potom slijedi drugi govor neidentificiranog propovjednika koji poziva na "anihilaciju nevjernika i politeista". Slijedi niz fotografija mrtvih i ozlijeđenih, odnosno raznesenog autobusa i metroa neposredno nakon napada u Londonu 7. jula 2005. godine. Periodički, pozadinska muzika uz prizore nasilja istovremeno ostavlja prostor za eksplozije, rušenja, sirene i vriskove.
Drugi predstavljeni kuranski stih jest sura An-Nisa (Žene, 4:56) iza koje slijedi više govora kojima se sugerira da islamski tekstovi potiču na antisemitizam i ubijanje Jevreja. Odmah nakon sure prikazuje se govor iračkog šeika Bakra al-Samaraija koji poziva na dekapitaciju Jevreja, uzvikuje tekbir i traži džihad, sve uz skandiranje i odobravanje publike. U sljedećem videoisječku pojavljuje se trogodišnja egipatska djevojčica sa saudijske Iqraa TV koja naziva Jevreje "majmunima i svinjama", pozivajući se na Kuran. Daljnji segmenti prikazuju trupla vučena po ulicama (Hamasovo linčovanje izraelskog špijuna u Gazi), zatim nanovo slijede prizori uništenog autobusa i metroa nakon bombaških napada u Londonu, a potom idu govor neidentificiranog Arapina o nužnosti ubijanja Jevreja, snimka marša arapske djece u vojnim uniformama, fotografije londonskog prosvjeda protiv danskih karikatura gdje žene u nikabima nose plakate s natpisima "Pripremite se za pravi Holokaust" i "Bože blagoslovi Hitlera", te scene postrojenih pripadnika Hezbolaha koji salutiraju nečim nalik nacističkom pozdravu.
Treći prezentirani kuranski stih jest sura Muhammad (Muhamed, 47:4) iza koje se pojavljuje isječak intervjua s Theom van Goghom u kojem izražava nedostatak straha od odmazde zbog režiranja filma Podčinjenost, a potom novinska naslovnica o njegovom ubojstvu. Nakon toga slijedi slika i sudska izjava njegovog ubojice Muhameda Bujerija, potpisanog kao "Muhamed B.", koji veli da bi učinio isto da mu se pruži prilika. U prvoj verziji Fitne za ilustraciju atentatora pogrešno je postavljena fotografija nizozemsko-marokanskog repera Salaha Edina, no u drugoj verziji filma zamijenjena je ispravnim portretom Bujerija. Slijede videosegmenti prosvjeda muslimanskih radikala uz plakate s natpisima "Džihad protiv evropskih križara" i uzvicima "Uzmite lekciju od Thea van Gogha", zatim Telegraafova naslovnica s Bujerijevom listom za odstrel, na kojoj se nalaze van Gogh, Hirsi Ali i Wilders, te govor vahabitskog klerika o "žrtvovanju kuća i djece zbog pobjede" sa saudijske Iqraa TV. Kao posljednja scena u nizu prikazana je snimka pogubljenja Eugena Armstronga (pojedini izvori kao žrtvu pogrešno navode novinara Daniela Pearla), američkog radnika koji je 2004. otet i obezglavljen od strane al-Kaidinih terorista u Iraku.
Četvrti predstavljeni kuranski stih jest sura An-Nisa (Žene, 4:89), nakon koje slijedi sadržajno kraći multimedijski niz u usporedbi s ostalima. Prvo se prikazuje videoisječak grupe muslimanskih radikala na ulici, među kojima jedan izjavljuje da je "islam najbolja religija" i da "konvertiti na kršćanstvo zaslužuju smrtnu kaznu", zatim ide govor neidentificiranog vahabitskog propovjednika koji proglašava islam "superiornijim od kršćanstva, judaizma, budizma i hinduizma" (popraćeno snimkom albanskog vandaliziranja srpske pravoslavne crkve na Kosovu tokom nemira 2004), te se u konačnici nižu novinski naslovi s prijetnjama usmjerenim protiv Džamija, Rušdija i Hirsi Ali.
Peti i posljednji prezentirani kuranski stih jest sura Al-Anfal (Plijen, 8:39), iza koje se redaju snimke raznih muslimanskih lidera, klerika i aktivista čiji govori sugeriraju da islam ima u planu "ovladati čitavim svijetom". Kao prvi takav predstavnik prikazan je iranski ajatolah Ali Meškini čiji je govor titlovan kao "Islam je religija koja želi vladati svijetom; vladala je ranije i ponovo će", potom se nakratko prikazuje iranski vrhovni vođa Ali Hamenei, a onda slijedi izjava tadašnjeg predsjednika Mahmuda Ahmadinežada da je "poruka revolucije globalna" i da će "islam osvojiti sve planinske vrhove svijeta". Nakon njih slijede gotovo identični govori palestinskog propovjednika Ibrahima Mudeirisa i britanskog salafističkog aktivista Abdul-Rehmana Salema, u kojima se navodi da će "islam ovladati Amerikom i Britanijom". Prvi dio filma završava prizorima protestirajućih radikala i žena s nikabima, preuzetih s prosvjeda ispred danske ambasade u Londonu, na kojima nose plakate s natpisima "Islam će dominirati svijetom" i "slobodo, idi kvragu!" .
Drugi dio filma naslovljen je kao "Nizozemska pod islamskom vladavinom" i uvodno je ilustriran depresivnim prizorom tmurnog i oblačnog vremena sa džamijom i minaretima na horizontu, te pojačanim volumenom i intenzitetom pozadinske muzike. Nakon toga pojavljuju se još dvije srodne snimke – tramvaj s minaretima u pozadini i džamija ispred koje stoje tri stijega s nizozemskom, pakistanskom i turskom zastavom, uz koju se javlja naracija i titl "Džamija će biti dio sistema nizozemske vlade". Odmah iza toga slijedi snimka muslimanke s nikabom koja gura dječja kolica na ulici, što je popraćeno novinskim naslovom "Kabinet: Nema zabrane burki".
Sljedeći vizualni segment filma sadrži osam scena ljudi na ulici s fokusom na žene pod maramama, zatim fasade zgrada sa satelitskim antenama (aluzija na imigrantska predgrađa), te snimku izuvanja policajaca pri ulasku u džamiju. Istovremeno, preko tih scena pojavljuje se stupčani grafikon s demografskom statistikom o broju muslimana u Nizozemskoj, na kojem stoji da ih je 1909. bilo 54, 1960. 1399, 1990. 458.000 i 2004. 944.000, a za završni stupac pilaže se broj od 54,000.000 muslimana u Evropi 2007. godine. Ovim brojkama autori filma sugeriraju da se udio muslimanskog stanovništva drastično povećao od 1990-ih godina i da Nizozemskoj, odnosno evropskom kontinentu slijedi neminovna islamizacija, te da bi domicilno stanovništvo trebalo biti zabrinuto kako zbog tih demografskih trendova, tako i zbog ostalog prezentiranoga u filmu.
Nadalje se nižu isječci televizijskih intervjua s nizozemskim muslimanskim radikalima – prvi opravdava ubojstvo iz časti i izjavljuje da bi osobno ubio vlastitu majku ili sestru ukoliko počine preljub, a drugi kritizira nizozemske zakone jer dopuštaju preljub i istospolni odnos, navodeći da nisu kompatibilni s islamskim učenjem. Potonji je identificiran kao Favaz Džneid, nizozemsko-sirijski salafistički imam s prebivalištem u Den Haagu. Kao idući grafički prikaz javlja se kolaž s pet fotografija džamija i minareta na mjestima nizozemskih turističkih atrakcija, oblikovan kao dekorativna razglednica i s natpisom "Pozdrav iz Nizozemske". U isto vrijeme puštaju se dva audio zapisa na kojima prvi govornik iz nepoznate nizozemske džamije osuđuje koncepte političkih stranaka, liberalizma, demokracije i socijalizma, a drugi iz salafističke džamije al-Tevhid u Amsterdamu navodi da vjenčane preljubnike treba kazniti kamenovanjem. <div style="width: 280px; float: right; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px; padding: 3px; border: 1px solid darkgrey; height: 280px; overflow: auto;"> Serija novinskih naslova Slijedi distopijska sekvenca pod naslovom "Nizozemska u budućnosti?!" , podijeljena u tri dijela – "Gejevi", "Djeca" i "Žene". Kod prvog dijela nižu se četiri fotografije vješanja dvaju mladića (smaknuće Mahmuda Asgarija i Ajaza Marhonija u Iranu), kod drugog četiri slike krvave djece koje oštricama sijeku odrasle osobe (ritual tatbira u Južnoj Aziji), te kod trećeg prizori genitalnog sakaćenja djevojčica, dekapitirana ženska glava s maramom, priprema vješanja žene pod nikabom i snimka talibanskog strijeljanja žene u burki na stadionu. Odmah nakon ovog slijedi 1,5-minutna serija od preko 25 naslova iz nizozemskih novina (v. desno) koje govore primarno o islamskom fundamentalizmu i zbirno pokušavaju ukazati da su muslimani generalno protiv slobode govora, demokracije, homoseksualnosti i rodne ravnopravnosti, odnosno da žele uvesti ili nametnuti islamske ideje, vrijednosti, zakone i kulturne norme, ugrožavajući time nizozemski mir, sigurnost i liberalno demokratsko društvo.
Posljednji segment filma započinje kratkim video isječkom na kojem osoba čita Kuran i rukom okreće stranicu (pogled iz prvog lica), nakon čega se ekran zacrnjuje i potom čuje zvuk trganja papira, iza kojeg slijedi ispisani tekst "zvuk kojeg ste čuli je list uklonjen iz telefonskog imenika". Wilders tekstom nadalje poručuje da "nije na njemu nego na muslimanima da potrgaju nasilne stranice Kurana", da "muslimani traže prostor za islam, ali islam ne ostavlja prostora za ostale", da "vlada inzistira na poštivanju islama, ali islam nema poštovanja za druge", te da "islam želi nadvladati, pokoriti i uništiti zapadnu civilizaciju". Završna tekstualna poruka poručuje da je "Evropa 1945. porazila nacizam, 1989. godine komunizam, i da je sada na redu islamska ideologija", uz parole "Stop islamizaciji" i "Branimo našu slobodu".
Zadnji prizor replikacija je uvodne scene u kojoj se nakon okretanja stranice knjige ponovo prikazuje crtež Muhameda s bombom u turbanu iz provokativnih danskih karikatura, zatim zumira iskreći fitilj uz zvuk otkucavanja sata koji otkucava od 00:03 do 00:00, te se naposljetku javlja prikaz i zvuk udara munje. Konačno, ponovo se iz tame pojavljuju zamračene korice Kurana i svjetlucavi naslov Fitna. Slijedi završna traka na kojoj se uz scenarista Geerta Wildersa kao režiser, producent i montažer potpisuje i neidentificirani Scarlet Pimpernel (pseudonim po fiktivnom liku iz romana spisateljice Emme Orczy), zatim klasični komadi preuzeti za pozadinsku muziku, lista novina, web-sajtova i TV-stanica korištenih za izvor, te članak Fitna s Engleske Wikipedije kao službena stranica filma.
Distribucija
Prisutnost Fitne u nizozemskom javnom i političkom životu otpočela je 27. odnosno 28. novembra 2007. godine kada je Geert Wilders u desničarskom listu Telegraaf po prvi put najavio plasiranje filma o islamu. Prema prvotnim novinskim izvješćima, film je trebao biti dovršen u januaru i objavljen na javnoj televiziji, iako niti jedan emiter još nije bio osiguran. Detalji filma ostali su nepoznanica jer Wilders je otkrio samo da je tema Kuran, bez ikakvih daljnjih naznaka, te da će "ljudi samo morati gledati". Vijest o planiranom filmu i njegovom kontroverznom karakteru široko je odjeknula zemljom i pokrenula lavinu medijskih reakcija ne samo u Nizozemskoj već i u regiji, Evropi i širom svijeta, dok je Wilders istovremeno opetovano branio svoju poziciju.
Uz Telegraaf za kojeg se najčešće navodi da je prvi najavio film, najzaslužniji za medijsku pompu bili su konzervativni dnevni listovi Volkskrant, Trouw i Reformatorisch Dagblad, zajedno objavivši gotovo polovinu svih novinskih članaka o temi. Kroz sljedećih nekoliko mjeseci kao glavni akteri pozicionirali su se nizozemska vlada (reagiranjem na Wildersove postupke u obliku službenih izjava ministara) i lokalni masovni mediji (izvještavanjima, komentiranjima i nagađanjima). Međutim, u nedostatku konkretnih detalja o filmu, i mediji i politički dužnosnici uglavnom su pribjegavali nagađanjima o sadržaju filma odnosno reakcijama koje bi mogle uslijediti njegovim objavljivanjem. Najčešće navođene špekulacije bile su da će Wildersov film usvojiti stil Podčinjenosti od Thea van Gogha, da će prikazati trganje ili spaljivanje Kurana, ili da će objava filma izazvati žestoke reakcije među muslimanima zbog spornog korištenja njihove svete knjige.
U posljednjoj sedmici januara, kada se bližio zakazani datum objave, Wilders je otkazao prikazivanje filma odnosno najavio odgodu od dvije sedmice. Odgoda je učinkovito rasplamsala užarenu medijsku atmosferu i potaknula dodatne špekulacije, osobito nakon što je Wilders ubrzo kasnije na svojim internetskim stranicama postavio uvodnu ilustraciju s koricama Kurana i upozorenjem da film sadrži "izuzetno šokantne prikaze". Nekoliko dana poslije, točnije sredinom februara, Wilders je otkrio i naslov filma (Fitna) čime je ponovo podigao medijsku prašinu. Istovremeno je objavio i da film sadrži karikature koje su dovele do nemira u Danskoj 2006. godine, no nije razotkrio u kakvom se točno kontekstu pojavljuju. Usprkos novim informacijama, detalji filma i datum prikazivanja su ostali nepoznanicom sve do konačne objave, koja je u međuvremenu odgađana još nekoliko puta. Nizozemska vlada sedmicama je pokušavala spriječiti objavljivanje filma, a još krajem januara tadašnji premijer Jan Peter Balkenende pozvao je Wildersa da otkaže njegovo puštanje s obrazloženjem da bi ono moglo ugroziti nacionalnu sigurnost i nizozemske interese diljem svijeta. Wilders je odbio zahtjev premijera i prozvao ga za "kukavičko vodstvo". mini|desno|250px| Novinarski centar [[Nieuwspoort jedan je u nizu medija koji su odbili prikazivati Wildersov film ]] Nakon što je dovršio film, Wilders je pokušao pronaći emitera koji će objaviti film, no unatoč svoj medijskoj pozornosti naišao je na odbijenice kod raznih nizozemskih i evropskih TV-stanica. Također, negativan odgovor dobio je i od strane satelitskih TV-stanica koje su odbile prikazivati film čak i uz novčanu naknadu, a na poteškoće je naišao i kod pregovaranja s brojnim web-sajtovima. Među onima koji su odbili emitiranje bili su i nizozemska javna televizija i novinarski centar Nieuwspoort, dok su kao najčešći argumenti za navođeni bojazan za sigurnost odnosno zabrinutost oko zakonitosti sadržaja filma. Suočen s takvom situacijom, Wilders je 5. marta 2008. podigao web-sajt <tt>www.fitnathemovie.com</tt> (američka domena) s ciljem da film objavi na internetu, međutim, nekoliko dana kasnije stranica je ugašena.
Dana 22. marta Nizozemska muslimanska radio-televizija (, NMO) ponudila je Wildersu prikazivanje filma na svom TV-kanalu, s preduvjetima zadržavanja prava na uklanjanje potencijalno ilegalnog sadržaja koji krši autorska prava i da nakon objave sudjeluje u debati s pobornicima i protivnicima, no Wilders je odbio njihovu ponudu. Prema raportu Nizozemskog instituta za praćenje medija izdanom u aprilu 2008. godine, Wilders je tokom razdoblja najave pokazao vještinu iskorištavanja kontroverze za osobnu korist – opetovano je najavljivao odnosno odgađao objavljivanje filma i time periodički podizao medijske pompe, izazivajući pritom žestoku i izrazito negativnu javnu debatu o islamu u nizozemskom društvu.
Film je naposljetku objavljen 27. marta 2008. u 19:00 (CET), na britanskom internetskom servisu LiveLeak. Dvije verzije filma, jedna na nizozemskom odnosno druga na engleskom jeziku, ubrzo su stekle iznimno veliku posjećenost na internetu. Sat vremena nakon objave oko 75.000 ljudi pogledalo je film, a neposredno kasnije broj prikaza skočio je na 700.000 kod nizozemske odnosno na 200.000 kod engleske verzije. Procjenjuje se da je tokom prva dva sata film otvorilo preko 1,000.000 Nizozemaca, uz dodatnih 800.000 u inozemstvu, te da je tri sata nakon objavljivanja brojka ukupnih pregleda porasla na 3,000.000. Suočeno s virtualnim prijetnjama, uredništvo LiveLeaka sljedećeg dana (28. marta) uklonilo je film sa svog servera, no ponovno je postavljen 30. marta nakon što je implementirana poboljšana sigurnosna zaštita.
Dana 6. aprila 2008. Wilders je na LiveLeak postavio i drugu verziju Fitne s dvije promjene u sadržaju, prouzročene sudskim tužbama karikaturista Kurta Westergaarda i repera Salaha Edina. Zbog kršenja autorskih prava, reprodukcija Westergaardove karikature Muhameda s bombom u turbanu zamijenjena je globus-bombom na leđima "muslimanskog Atlasa", dok je slika Salaha Edina (pogrešno opisan kao ubojica Thea van Gogha) zamijenjena ispravnom fotografijom Muhameda Bujerija. Neposredno nakon što je film prvi put postavljen na LiveLeak, postao je široko dostupan za preuzimanje i ubrzo je redistribuiran i na YouTube, BitTorrente, privatne web-servere, razne blogove i islamofobne medije kao što je Jihad Watch, čime je njegova internetska prisutnost postala nepovratna. Tokom 2010-ih sve verzije filma ostale su virtualno dostupne i nadalje su primale komentare od gledaoca.
Uz kontinuiranu prisutnost i cirkulaciju Fitne na internetu, važnu ulogu u njenom opstanku u javnoj sferi i stjecanju dodatne pozornosti odigralo je Wildersovo prikazivanje filma na raznim konferencijama i u parlamentima. Organizatori takvih okupljanja bile su individue i razne međunarodne organizacije, primarno iz krugova evropske radikalne desnice, izraelskih neocionista i američkih neokonzervativaca.
Neposredno nakon internetskog objavljivanja, Wilders je pokušao dogovoriti prikazivanje u parlamentu Evropske unije (EU), ali je odbijen uz obrazloženje da je film neprikladan. Prvo uspješno prikazivanje zabilježeno je 1. juna 2008. u danskom Kopenhagenu, gdje je došao na poziv Danske narodne stranke (DF) i Konzervativne narodne stranke (DKF). Pokušaj prikazivanja u češkom parlamentu uz angažman ultranacionalističke Narodne stranke završio je neuspjehom, isto kao i planirano prikazivanje u izraelskom Knesetu zbog prigovora arapske manjine. Zbog toga, film je naposljetku prezentiran 14. decembra 2008. na 300-članoj konferenciji "Suočeni s džihadom" u prepunim prostorijama Memorijalnog centra Menahem Begin u Jeruzalemu, pod pokroviteljstvom ACPR-a i Arja Eldada iz Nacionalne unije (HH). Istovremeno, među glavnim distributerima filma bila je američka PR-kompanija Ruder Finn, otprije poznata po proizraelskom odnosno antiiranskom angažmanu.
Dana 19. februara 2009. Wilders je prikazao Fitnu u italijanskom Rimu gdje ga je ugostio Armando Manocchia, antiislamski aktivist i lider zaklade "Oriana Fallaci". Turneja filma po Sjedinjenim Američkim Državama započeta je 26. februara 2009. u Washingtonu i privatna prezentacija je održana u kongresnoj sobi Lyndona Bainesa Johnsona. Domaćin događaja bio je republikanski senator Jon Kyl iz Arizone, a glavni sponzor Frank Gaffney iz CSP-a. Film je 22. oktobra 2009. prikazan i u Philadelphiji gdje je organizirana konferencija s VIP-stolovima za 2500 USD, uz napomenu na pozivnicama da prikupljeni novac odlazi k "Zakladi za pravnu obranu Geerta Wildersa". Wilders je Fitnu dodatno prikazivao u New Yorku, na Floridi i u Kaliforniji, a sa 20.000 USD po prezentaciji glavni sponzor bio je Spencerov šef i konzervativni aktivist David Horowitz odnosno njegova organizacija DHFC. U junu 2009. Wilders je film prezentirao u Australiji na poziv Coryja Bernardija iz Liberalne stranke (LPA), a 20. januara 2010. prikazan je i u kanadskom Torontu uz skup potpore JDL-a i pod pokroviteljstvom lokalnog Cionističkog centra.
Najkontroverzniji i medijski najpopraćeniji slučaj bio je Wildersov pokušaj prikazivanja u britanskom Domu lordova, gdje su ga sredinom februara 2009. pozvali lord Malcolm Pearson iz Stranke nezavisnosti (UKIP) i konzervativna političarka Caroline Cox. Međutim, tadašnja ministrica unutrašnjih poslova Jacqui Smith proglasila je Wildersa nepoželjnom osobom i zabranila mu pristup Ujedinjenom Kraljevstvu. Film je naposljetku (uz Wildersovu odsutnost) ipak prikazan u oktobru iste godine – prva prezentacija održana je u slabo posjećenom Domu lordova, a druga na konferenciji za medije. Nakon što mu je ukinuta zabrana pristupa, Wilders je posjetio London i 4. marta 2010. osobno prezentirao film u Domu lordova, izazvavši veliku medijsku pažnju odnosno skupove osude i potpore. Wildersove projekcije Fitne nastavile su se i ranih 2010-ih godina, često na poziv međunarodnih interesnih grupa s populističkim agendama i s izlikom promoviranja slobode govora. Analitičari ističu važnost ovakvog tipa redistribucije gdje Wilders djeluje kao filmski kurir i opetovano oživljava javnu pozornost, s obzirom da su takva internacionalna izlaganja stekla jednako ili čak više medijske pažnje u odnosu na internetsko objavljivanje.
Kritička analiza
Fitna je od strane profesionalnih analitičara okarakterizirana kao amaterski propagandni film, politički pamflet, vizualna demagogija i agitprop-djelo, a njen sadržaj žestoko antiislamskim odnosno islamofobnim. Sam Wilders u intervjuima (zajedno s poklonicima njegovih političkih stavova odnosno poruke filma) nazivao je Fitnu "dokumentarcem o islamu" i ta se tvrdnja dokazala kao krucijalan defenzivni faktor prilikom političkog opravdavanja filma. Analitičari navode da Fitna predstavlja pokušaj ostvarenja tzv. novog realizma, žanra u nizozemskoj politici kojeg je 2002. definirala filozofkinja Baukje Prins, čija se tipologija temelji na razbijanju tabua, govorenju istine, realističnosti, direktnosti i izbjegavanju političke korektnosti. Međutim, usprkos tvrdnjama da se radi o dokumentarnom filmu, Fitna nije točno izložila bilo kakvu istinu o islamu i njenim jedinim dokumentarnim elementom smatra se zbirka konsekutivnih prizora. Kod samih fotografija i snimaka opet se javlja niz drugih problema kao što su pogrešne identifikacije portreta i nedozvoljeno korištenje materijala zaštićenog autorskim pravima (rezultirajući brzim stvaranjem izmijenjene verzije), ali i evidentne manipulacije popratnim informacijama, prijevodima i drugim sadržajem. Zbog ovih razloga stručnjaci navode da film ne spada u domenu kritike islama već širenja mržnje.
Uz floskule da je karakter Fitne dokumentarnog tipa, Wilders je vjerodostojnost pokušao pospješiti i tvrdnjama da su ga pri izradi filma asistirali eksperti za Kuran, čiji je identitet ostao anoniman zbog zaštite privatnosti. Analitičari takve navode odbacuju uz opasku da sam Wilders nije ni iskren ni ozbiljan kritičar islama, kao ni Hirsi Ali i slični aktivisti na koje se indirektno poziva. Prema stručnjacima, radi se o oportunističkim pseudo-intelektualcima i šarlatanima bez akademskih kvalifikacija u islamistici, medijski eksponiranim od strane američke neokonzervativne desnice. Wilders se tzv. izvornim informatorima služi na identičan način, prezentirajući navedene aktiviste kao kredibilne "insajdere" ili "žrtve" čija osobna svjedočenja imaju težinu zbog njihovog orijentalnog porijekla, koje djeluje kao apriorno pokriće za stručnost o islamu i muslimanskim društvima. Wilders u filmu također prividno ostavlja prostor izlaganjima brojnih muslimana, međutim, njihov uzorak je ciljano izrazito sužen i selektivan, ekstremističke iznimke se uzimaju se kao opće pravilo, dok se većinski i prevladavajući stavovi sistematski ignoriraju. Osim primjedbi na tipologiju i funkciju, Fitna je dobila kritike i na temelju vizualne neoriginalnosti s obzirom da je gotovo sav multimedijalni materijal preuzet iz medijskih arhiva, YouTubea ili filmova sličnog tipa, te zbog loše kvalitete odnosno ništavne estetske vrijednosti, usporedive s PowerPoint prezentacijom. Ovaj nedostatak tehničke sofisticiranosti često se dovodi u direktnu korelaciju s manjkavim političkim utjecajem filma odnosno neuspjehom u pokušaju izazivanja nasilnih reakcija kod muslimanskih gledaoca.
Unatoč velikoj medijskoj pozornosti, o sadržaju Fitne postoji relativno malo sveobuhvatnih recenzija u stručnoj literaturi. Kapitalno djelo o filmu je disertacija kanadsko-nizozemske antropologinje Alexandre Brown na temelju koje je 2012. stekla doktorat na Univerzitetu McMaster. Osim sadržajem, Brown se u djelu intenzivno bavi i širim društveno-političkim kontekstom odnosno rasprostranjenim osjećajem nesigurnosti i straha u Nizozemskoj, kao i reakcijama. Izuzetno važnim smatraju se i detaljni kritički osvrti kulturnog antropologa Martijna de Koninga, pravovremeno publicirani na njegovom blogu ReligionResearch i kasnije reproducirani u okviru stručnih radova. Kao utjecajna kritika također se navodi otvoreno pismo šestorice nizozemskih stručnjaka za islam i Kuran iz 2010. u kojem se izrijekom osporavaju filmske tvrdnje i rezimiraju brojne netočnosti. Potpisnici ovog pisma su Jan Michiel Otto, Gerard Wiegers, Fred Leemhuis, Ruud Peters, Pieter Sjoerd van Koningsveld i Marlies ter Borg. Uz Nizozemsku, ponajviše kritičkih radova dolazi iz Indonezije, većinski muslimanske zemlje i bivše nizozemske kolonije. Kod ostalih stručnjaka Fitna se spominje uglavnom usputno i to primarno kada se analiziraju Wildersova politička karijera, uspon ultradesničarskih političkih stranaka po Evropi, te antiislamsko raspoloženje u Nizozemskoj. Među istaknutim autorima takvih analiza su sociolog Sam Šeribi, politički historičar Koen Vossen i politologinja Tjitske Akkerman. U specijalnu kategoriju ubraja se i niz recenzija koje su fokusirane na reakcije, a potpisuju ih sociologinje Liesbet van Zoonen, Farida Vis i Sabina Mihelj.
Naslov: Wildersove manipulacije evidentne su već iz samog naslova filma (fitna; ), termina kojeg historičari islama rabe za periode iskušenja koja su prijetila jedinstvu muslimanske zajednice. Prva fitna u islamskoj historiji tako se odnosi na razdoblje nakon atentata na trećeg kalifa Utmana, a ostale na posljedične sukobe oko Alijevog prava na vladavinu, što je u konačnici dovelo do muslimanskog raskola na sunitsku i šijitsku granu. U suvremenom standardnom arapskom, riječ fitna koristi se za široku paletu različitih značenja, u rasponu od iskušenja, privlačnosti i zanosa do nesloge, disonance, razdora i meteža, a u historijskom kontekstu može podrazumijevati i progon. Wildersovo naslovljivanje prati drugu skupinu značenja i koristi se kao sinonim za borbu, sukob ili svađu, čime pokušava obmanuti publiku da se radi o konfliktu na međureligijskoj razini. Potvrda tome dolazi iz sadržaja filma, kao i brojnih izjava iz intervjua koje je davao po novinama i televizijskim emisijama. Nakon što je u januaru 2008. otkrio ime filma, Wilders je tako tvrdio da je termin "dobro poznat svakom muslimanu" i da označava "sve što izaziva njihovu vjeru: nepokrivene žene, alkohol, nevjernici i dr.", odnosno da ga je izabrao jer sebe smatra "kontrapozicijom opasnom izazovu zvanom islam". Drugim riječima, Wilders takvim simboličnim naslovom sugerira da muslimani izazivaju razdor na Zapadu i iz temelja ugrožavaju tamošnje kulturno jedinstvo.
I dio – Kuran: Najviše kritika oko sadržaja Fitne fokusirano je na Wildersovo tumačenje stihova Kurana s tendencijom da se islamu pripišu ekstremizam, mržnja i nasilje protiv nemuslimana. Wilders to pokušava postići na različite načine, od eksplicitnih korelacija sura i prizora destrukcije do ponešto suptilnije prezentacije izjava muslimana, sve s ciljem da svetu knjigu islama predstavi kao monstruozno i brutalno djelo koje potiče ljude na strašna zlodjela. Napadi na islam takve vrste nisu se promijenili vjekovima i oslanjaju se na vrijeđanja, divlje optužbe o vjerskim praksama, kao i zapadnjačko nerazumijevanje islamske filozofije. Wilders očigledno vjeruje da Kuran predstavlja svetu i vječno obvezujuću Božju riječ zbog čega muslimani nikada nisu i neće podvrgnuti tekstove interpretaciji i(li) reformi, te na osnovi toga zaključuje da ne postoji umjereno ili moderno tumačenje Kurana. Prema takvom scenariju, islam je reduciran na monolitan i statičan religijski sistem, dok su muslimani svedeni na robotske sljedbenike bez ikakvih interpretativnih sposobnosti. Ovakav zaključak, međutim, moguć je samo uz ignoriranje kako duge historije teoloških tumačenja unutar islamske tradicije, tako i afirmiranog naučnog razumijevanja da sve interpretacije religije ovise o nizu složenih procesa koji uključuju makro- (društvene), mezo- (grupne) i mikro- (individualne) razine utjecaja.
Sudeći strogo prema sadržaju, Fitna nimalo ne mari za opće premise, empirijska otkrića i historijske spoznaje na kojima je razvijena akademska disciplina religijskih studija. Kao posljedica toga, fanatična i nasilna predodžba Kurana, islama i njegovih sljedbenika je izrazito selektivna, stereotipna i lišena ikakve suptilnosti. U otvorenom pismu kojeg potpisuju šestorica nizozemskih stručnjaka iz oblasti islamistike (Otto, Wiegers, Leemhuis, Peters, van Koningsveld i ter Borg), Wildersa se kritizira zbog nesuvisle metodologije na kojoj gradi percepciju o "inherentno nasilnoj prirodi islama", što je u suprotnosti s činjenicama i naučnom metodom. Šestorka i drugi analitičari kao prvi problem ističu selektivan i redukcionistički pristup s obzirom da cjelokupnu sliku o islamu temelji na svega pet (od ukupno 6236) ajeta. Kao druga i ozbiljnija primjedba navodi se opetovano vađenje iz konteksta prilikom čega se ističe samo nasilni segment rečenice, dok se miroljubivi ostatak ignorira (v. tabelu). Usto, popratna kritika ide i na račun pogrešnih i tendencioznih prijevoda specifičnih termina. Wildersov pristup islamolozi sumiraju kao šarlatanski, sugestivan i manipulativan, dok ga muslimanski kritičari opisuju ridikulizacijom Kurana jer je takvo subjektivno tumačenje strano mufesirima svih islamskih pravaca. Uz stručnjake, salva srodnih kritika dolazi i od muslimanskih organizacija i laika, najčešće uz argumente da se shodno takvoj metodologiji nasilni segmenti iz konteksta mogu vaditi i iz Biblije ili bilo koje druge svete knjige. Naime, korektno prevedeni i kontekstualizirani, prezentirani kuranski stihovi dobijaju posve različito ili čak dijametralno suprotno značenje.