cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Max Born
Karijera
Godine 1925. Born i Werner Heisenberg formulirali su matriks mehanike koji predstavlja kvantnu mehaniku. Heisenberg je Bornu, 9. srpnja da papire da ih pregleda i predloži za tiskanje. U papirima Heisenberg je formulirao kvantnu teoriju obilazeći koncentriranu, ali neprimjetnu reprezentaciju elektronskih orbita koristeći parametre kao tranzicijske mogućnosti kvantnih skokova, što zahtijeva korištenjem dva indeksa (ili kazala) odgovarajuća inicijalnim i završnim stanjima. Kada je Born pročitao papire, prepoznao je formulaciju kao jedno koja se može prepisati tako da dostigne sistematični jezik matrice, koji je naučio dok ga je podučavao David Hilbert. Hilbertov prostor je osnovno matematičko sredstvo u matriksnoj formulaciji kvantne teorije. Born je uz pomoć svog učenika Pascuala Jordana, odmah počeo transkripciju i proširenje, i svoje su rezultate predložili za tiskanje. Dodatni papiri predloženi su za tiskanje iste godine od sva tri autora. Tako se može reći da je Nobelova nagrada dodijeljena Heisenbergu 1932. trebala biti dodijeljena i njemu, ali i Bornu tako da su je trebali dijeliti.
Born 1933. emigrira iz Njemačke. Imao je snažne javne pacifističke zamisli, a iako je bio luteranac, nacistički vjerski zakoni svrstavali su ga kao židova, te je s tim bio izložen antisemitizmu. U engleskoj je prihvatio mjesto profesora na Cambridgeu. Od 1936. do 1953. bio je profesor nacionalne filozofije u Edinburghu. Britanski državljanin i član Royal Societya postao je 1939.
U pismu Bornu 1926., Albert Einstein dao je svoje poznato zapažanje o kvantnoj mehanici, koje je često parafrazirano kao: “Bog se ne kocka sa svemirom.“.
Max i Hedwig Born umirovili su se 1954. i otišli u njemački Bad Pyrmont.
Born je bio jedan od 11 potpisivača na Russel-Einstenovom manifestu.
Via del Filo, Arezzo
Via del Filo je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 247 m.
The Elder Scrolls III: Morrowind
The Elder Scrolls III: Morrowind treći je nastavak glavnog The Elder Scrolls serijala, napravljen od tvrtke Bethesda Softworks Studios te izdana od Bethesda Softworks i Ubisoft. Igra je izdana u Sjevernoj Americi 2002. godine za Microsoft Windows i Xbox. Igra je dobro primljena te je prodana u preko 4 milijuna primjeraka i osvojila preko 60 nagrada uključujuči i Game of the Year, a 30.10.2003. godine izdan je i Morrowind: Game of the Year Edition koji uključuje Morrowind te obje ekspanzije.
Za Morrowind su napravljena dvije službene ekspanzije- Tribunal i Bloodmoon.
Za igru je izdano i 8 službenih modova: Entertainers, Bitter Coast Sounds, Area Effect Arrows, Helm of Tohan, Master Index, LeFemm Armor, Adamantium Armor i Siege at Firemoth. Svi modovi su dostupni za besplatno skidanje na oficijalnoj stranici Bethesde ili stranicama Unofficial Elder Scrolls Pages.
Radnja
Radnja se odvija u 3. eri, na otoku Vvanderfell, u provinciji Morrowind, gdje su većinsko stanovništo Dunmeri iliti Dark Elfovi. Zemlja je u lošem stanju- vladaju oluje koje šire zarazu Corprus koja ljude pretvara u divlje, poremećene zvijeri, ljudi nestaju ili se počinju čudno ponašati, govoreći o sanjarima (dreamers) i ustanku Kuće Dagoth, kao i njenog gospodara, Dagotha Ur-a. Glavni lik je bivši zatvorenik, pušten na slobodu iz neobjašnjenog razloga i to pod potpisom cara Tamriela, Uriela Septima VII. Glavnog junaka se zatim šalje u grad Balmoru, gdje će Caius Cosades, agent Blades-a (zaštitnika obitelji Septim), tražiti informacije o Kući Dagoth nebi li saznao što se na otoku točno događa.
Izrada lika
Igra počinje oslobađanjem glavnog lika i uvođenjem u razne elemente igre kroz odabir rase, klase i svojevrsnog horoskopskog znaka. Od rasa su ponuđene tri ljudske rase: Imperiali, Nordovi i Bretoni, četiri vilenjačke rase: Dunmeri, Altmeri, Bosmeri i Orcovi, te dvije životinjske rase: Argoniani te Khajiiti. Klase se protežu od lopovskih i barbaskih do magičarskih i trgovačkih i svih kombinacija navedenih. Odabir jednog od 13 znakova daje unikatnu karakteristiku liku, od bonusa na statistike lika do kompletno novih moći.
Vještine i atributi
Sposobnost lika u svemu što radi ovisi kompletno o 27 vještina i 8 atributa. Atributi pokrivaju generalne tjelesne i intelektualne karakteristike lika, a oni su:
Lik u vještinama postaje bolji što ih više koristi ili ako plati za trening. Dizanjem 10 skillova odabranih kao glavni ili drugostepeni lik dobiva level. Da bi levelao mora naći slobodan krevet (ili ugodno mjesto na podu u divljini) te odspavati, što mu daje mogućnost da odabere tri atributa koja će povećati za 1-5 bodova, ovisno o tome kako je dizao vještine.
Borba
Borba je dizajnirana prema formuli starih RPG-a gdje skrivena formula za svaki udarac određuje dali će udarati ili promašiti. Taj sistem ne vrijedi samo za borbu već i za uspjeh u bacanju magija, izbjegavanju tuđih udaraca, pa čak i blokiranja (pa i sve drugo, uključujući i uspjeh u stvaranju napitaka ili čarobnih predmeta, podmićivanju ili popravljanju oružja). Svako oružje ima glavni udarac i dva dodatna koja se izvode kretanjem u stranu ili naprijed/nazad, ali postoji opcija koja omogućuje korištenje najboljeg napada za svako oružje.
Dizajn otvorenog svijeta
Morrowind, kao i njegovi predhodnici, nastavlja tradiciju otvorenog svijeta, gdje igrač od samog početka može ignorirati glavnu priču i raditi što god želi. Igra ne stavlja apsolutno nikakve prepreke na igrača pa tako igrač može gdje hoće, kada hoće, svaki lik u igri je smrtan, skoro svaki predmet u igri se može pokupiti, od mačeva i knjiga, do drvenih kanti i kuhinjskog pribora. Igrač tako može postati što god želi, dobronamjerni magičar koji liječi ljude od grada do grada, šarmatni lopov koji krade po kućama i zavodi tuđe žene ili pak hrabri ratnik koji čisti drevne ruševine od demona a u slobodno vrijeme kupi bisere po dnu mora. To naveliko podržavaju i brojni zadaci koji se mogu naći kod skoro svakog čovjeka, kao i razni cehovi, političke organizacije te društva i vjere kojima se igrač može pridružiti, pa tako stvoriti nove prijatelje i neprijatelje.
Zastenice
Zastenice su mjesto kod Rijeke, administrativno pripadaju općini Čavle. Nalaze se južno se od Dražica.
Pripadaju poštanskom uredu Čavle, broja 51219. Prema popisu stanovnika iz 2001. godine imaju 363 stanovnika.
Mezzogoro, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1487 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
La Vuelta (razvrstavanje)
La Vuelta ima više značenja:
Idi Amin
Idi Amin Dada (sredinom 1920ih — 16. avgust 2003), je bio diktator i predsednik Ugande od 1971. do 1979. godine. Amin je stupio u britansku vojsku, u odred po imenu „Kraljevski afrički strelci“ 1946. godine, i napredovao do čina general-majora. Nalazio se na položaju komandanta vojske Ugande. Preuzeo je vlast vojnim pučem januara 1971, zbacivši sa vlasti Miltona Obotea. Period njegove vladavine je karakterisalo kršenje ljudskih prava, politička represija, etničko čišćenje, ubistva političkih neistomišljenika i proterivanje azijata iz Ugande. Broj stradalih tokom vladavine njegovog režima je ostao nepoznat, a prema procenama organizacija za ljudska prava, taj broj se kreće od 100.000 do 500.000.
Od 1977. do 1979. godine, Amin je sebi dodelio titule kao što su: „Njegova ekselencija“, Doživotni predsednik, Feldmaršal, Hadžija, Doktor... Tokom 1975—1976, uprkos jakoj opoziciji, Amin postaje predsednik Afričke unije.
Aminov pokušaj aneksije regiona Kagere, tanzanijske provincije tokom 1978, je doveo do Ugandsko-tanzanijskog rata i pada Aminovog režima 1979. godine. Amin je prebegao prvo u Libiju, a zatim je prešao u Saudijsku Arabiju 1981. godine, gde je i preminuo 2003. godine. Amin i njegov režim bili su teme mnogih igranih i dokumentarnih filmova kao što su General Idi Amin Dada: Autoportret (1974), Uspon i pad Idija Amina (1980) i Poslednji kralj Škotske (2006).
Rani život
Amin nikada nije napisao autobiografiju niti je potvrdio ili opovrgao bilo koju informaciju o svom životu. Postoje kontradiktornosti u podacima o njegovom rođenju. Većina biografskih izvora kaže da je rođen u Koboku ili Kampali oko 1925. godine. Prema nekim podacima, Idi Amin je bio sin Andreasa Njabirea (1889—1976). Njabire je bio pripadnik naroda Kakva, koji je prešao iz katoličanstva u islam 1910. godine i promenio ime u Amin Dada. Kada ga je otac napustio, podizala ga je porodica njegove majke. Ime Aminove majke je bilo Asa Ate (1904—1970), pripadnice naroda Lugbara. Amin je pohađao islamsku školu u Bombou. Nakon nekoliko godina je napustio školu i regrutovan je u britansku vojsku.
Vojna karijera
Amin je stupio u Kraljevske afričke strelce 1946. godine kao pomoćnik kuvara. Prema sopstvenoj tvrdnji bio je primoran da stupi u vojsku tokom Drugog svetskog rata gde je učestvovao u borbama u Burmi, ali podaci pokazuju da je regrutovan nakon završetka rata. Premešten je 1947. godine u Keniju kao pešadinac i služio je u 21. pešadijskom bataljonu Kraljevskih afričkih strelaca, sve do 1949. godine. Te godine, jedinica je prekomandovana u Somaliju da se bori protiv somalijskih Šifta (bande pljačkaša). Godine 1952. njegova jedinica je učestvovala u borbama protiv pobunjenika tokom ustanka Mau Mau u Keniji. Iste godine je unapređen u kaplara, a onda u narednika 1953. godine.
Godine 1954. Amin je postao efendi, (najviši čin u koji je mogao da bude unapređen afrički vojnik u britanskoj vojsci u to vreme). Amin se iste godine vratio u Ugandu, a 1961. je unapređen u poručnika, tako postavši jedan od prve dvojice Ugandskih vojnika koji su dobili oficirski čin. Zatim mu je poveren zadatak da smiri sukob između Karamojonga, nomadskog plemena iz Ugande i kenijskih Turkana, koji je nastao zbog krađe stoke. Godine 1962. unapređen je u čin kapetana, a 1963. u čin majora.
Amin je bio aktivan sportista tokom vojne karijere. Bio je bokserski šampion Ugande u poluteškoj kategoriji od 1951. do 1960, a bavio se još plivanjem i ragbijem.
Komandant vojske
Godine 1965. premijer Milton Obote i Amin su bili umešani u šverc slonovače i zlata u Ugandu iz Demokratske republike Kongo. Kako je kasnije tvrdio general Nikolas Olenga, saradnik bivšeg Kongoanskog lidera Patrisa Lumumbe, to je bio deo aranžmana da se pomogne trupama koje su bile suprotstavljene Kongoanskoj vladi, jer ih je Amin snabdevao naoružanjem u zamenu za slonovaču i zlato. Povodom ovih optužbi je 1966. godine parlament zahtevao hitnu istragu. Obote je zbacio kabaku (kralja) Edvarda Mutesa -{II}-, sebe je proglasio izvršnim predsednikom a Amina je proizveo u čin pukovnika i postavio ga na položaj komandanta vojske. Amin je komandovao napadom na kabakinu palatu i primorao Mutesa da ode u izgnanstvo u Veliku Britaniju, gde je i ostao do svoje smrti 1969. godine.
Dolazak na vlast
Sukob između Amina i Obotea je kulminirao kada se Amin umešao u sukobe u Sudanu, vojno potpomažući pobunu u južnom Sudanu i nakon pokušaja atentata na Obotea 1969. godine. U oktobru 1970, Obote je lično preuzeo kontrolu nad oružanim snagama, smenivši Amina sa položaja komandanta svih oružanih snaga.
Aminovi postupci su naišli na odobravnje i međunarodne zajednice. Priredio je bivšem kralju i predsedniku Mutesi (koji je preminuo u egzilu) sahranu uz sve državne počasti aprila 1971, oslobodio mnoge političke zatvorenike, i ponovio dato obećanje o održavanju slobodnih izbora u najkraćem mogućem roku, koji bi ponovo uveli demokratiju u zemlji.
Uspostavljanje vojne diktature
Nedelju dana po zbacivanju Obotea sa vlasti, 2. februara 1971, Amin se proglasio predsednikom Ugande, vrhovnim komandantom oružanih snaga, načelnikom generalštaba i komandantom avijacije. Proklamovao je ukidanje ustava i ubrzo formirao Savet odbrane sastavljen od vojnih oficira, sa njim kao na čelu. Uzdigao je vojni sud iznad civilnog i postavio vojna lica na položaje u vladi. Amin je preimenovao predsedničku rezidenciju u Kampali u „Komandni most“. Rasformirao je obaveštajnu službu pod nazivom „Opšta služba“ (GSU) koju je formirala prethodna vlada, i zamenio je novom „Državnom istražnom upravom“ (SRB). Štab SRB-a u Nakaseru, prdgrađu Kampale je mesto na kome su mučeni i pogubljeni mnogi Aminovi politički neistomišljenici. Druge službe, kao što su vojna policija i Služba javne bezbednosti (PSU), su imale ulogu da iskorene svako protivljenje Aminovoj politici.
Obote je izbegao u Tanzaniju, gde mu je zaštitu pružio tanzanijski predsednik Džulijus Njerere. Uskoro mu se pridružilo 20 000 izbeglica iz Ugande, bežeći pred represijom Aminovog režima. Opozicija je pokušala da povrati vlast organizovanjem pobune 1972. godine, ali bez uspeha.
Progon etničkih manjina
Amin se osvetio za pokušaj zbacivnja sa vlasti 1972. čistkom u vojsci od Oboteovih pristalica, pretežno pripadnika etničkih manjina. U julu 1971, vojnici koji su bili pripadnici drugih etničkih zajednica su masakrirani u kasarnama, i do početka 1972. godine, oko 5 000 vojnika pripadnika manjina, i bar dvostruko više civila, je prosto nestalo. Žrtve su uskoro postali i verske vođe, novinari, sudije, advokati, studenti i intelektualci, osumnjičeni kriminalci, i stranci. U nekim slučajevima i cela sela su u potpunosti zbrisana. U ovoj atmosferi nasilja, mnogi su ubijani iz kriminalne pobude ili bez ikakvog razloga. Broj tela koja su plutala Nilom je bio toliko veliki da su sprečavala normalan rad hidroelektrane na Ovenovim vodopadima, u više navrata.
Ubistva koja su bila etnički i politički motivisana, nastavila su se tokom 8 godina Aminove vladavine. Tačan broj stradalih je ostao nepoznat. Međunarodna komisija za pravdu je ustanovila da broj postradalih nije manji od 80.000 i da verovatno iznosi oko 300.000. Prema podacima opozicije taj broj se kreće oko 500.000. Neke od najpoznatijh žrtava su bili: Benedikto Kivanuka, bivši premijer i ministar pravde; Žanani Luvum, Angkikanski nadbiskup; Džozef Mubiru, bivši guverner Centralne banke; Frenk Kalimuzo, prodekan univerziteta Makerere; Bajron Kavadva, čuveni dramski pisac; i dva Aminova ministra: Erinajo Vilson Orijema i Čarls Obot Ofumbi.
Henri Kjemba, Aminov ministar zdravlja, je emigrirao 1977. u Veliku Britaniju. Kjemba je napisao i objavio Državu krvi, delo posvećeno Aminovoj vladavini.
U avgustu 1972, Idi Amin je objavio ono što je on nazvao "ekonomski rat", paket mera koje su se odnosile na oduzimanje imovine Azijatima i Evropljanima. U ugandi je živelo oko 80 000 Azijata koji su mahom bili Indijci rođeni u Ugandi, čiji su preci došli u Ugandu dok je on još uvek bila Britanska kolonija. Mnogi od njih su imali firme, uključujući i velika preduzeća, koja su činila stub ekonomije Ugande. Amin je 4. avgusta 1972. doneo dekret kojim se iz zemlje proteruje 60.000 Azijata koji nisu bili državljani Ugande (mahom su zadržali Britansko državljanstvo). Ovo je kasnije obuhvatilo svih 80 000 Azijata. Većina njih koji su imali Britansko državljanstvo, oko 30.000, emigriralo je u Veliku Britaniju. Ostali su otišli u Australiju, Kanadu, Indiju, Švedsku i Sjedinjene Američke Države. Amin je oduzetu imovinu i preduzeća koja su pripadala Azijatima dao na korišćenje svojim pristalicama, što je dovelo do industrijskog kolapsa. To je predstavljlo težak udarac za već uzdrmanu ekonomiju.
Međunarodni odnosi
Odmah nakon proterivanja Indijaca, Indija je prekinula sve diplomatske odnose sa Ugandom. Iste godine, sprovodeći svoj „ekonomski rat“, Amin je prekinuo diplomatske odnose sa Velikom Britanijom i nacionalizovao 85 britanskih kompanija. Predao je izraelske vojne posmatrače Libiji i Sovjetskom Savezu u zamenu za podršku.
Američki ambasador Tomas Patrik Milejdi preporučio je 1973. da Sjedinjene Američke Države smanje svoje prisustvo u Ugandi. Milejdi je opisao Aminov režim kao „rasistički, štetan i nepredvidiv, brutalan, nesposoban, ratoboran, nerazuman, apsurdan, i militaristički nastrojen“, što je dovelo do zatvaranja njihove ambasade u Kampali.
Juna 1976, Amin je dozvolio otetom francuskom avionu, koji su otela dva pripadnika (PLO)a i dva pripadnika nemačke Revolucionarne ćelije, da sleti na aerodrom u Entebeu. Tu su se otmičarima pridružila još trojica terorista. Ubrzo, 156 putnika koji nisu posedovali izraelski pasoš su oslobođena, dok su 83 državljana Izraela, kao i još 20 drugih putnika koji su odbili da napuste svoje saputnike, zadržani kao taoci. Nakon Izraelskog pokušaja spašavnja, skoro svi taoci su oslobođeni. Troje je stradalo a 10 je bilo ranjeno; 6 otmičara, 45 ugandskih vojnika, i jedan izraelski vojnik, su poginuli.
Uganda je stvorila jaku vojsku, što je povećalo zabrinutost u Keniji. Početkom juna 1975, kenijski zvaničnici su otkrili veliki konvoj sovjetskog naoružanja na putu za Ugandu u luci Mombasa. Tenzije između Ugande i Kenije su dostigle vrhunac u februaru 1976. kada je Amin izjavio de će proučiti mogućnost da dao južnog Sudana i zapadnu i centralnu Keniju, pripoji Ugandi, kao istorijski deo kolonijalne Ugande. Kenijska vlada je odgovorila odlučnim saopštenjem da Kenija neće dati ni delić svoje teritorije. Amin je ustuknuo kada je kenijska vojska rasporedila svoje trupe duž granice.
Neobično ponašanje
Kako su godine odmicale, Amin je postao neverovatno čudan i nekomunikativan. Nakon što je Velika Britanija prekinula odnose sa njegovim režimom, Amin je 1977. proglasio pobedu nad Britancima, a sebe proglasio osvajačem Britanske imperije. Amin i zairski predsednik Mobutu Sese Seko su 1971. promenili imena Albertovog jezera i Edvardovog jezera u jezero Mobutu Sese Seko i jezero Idi Amin Dada. Amin je postao predmet glasina i mitova, uključujući i široko ukorenjeno mišljenje da je bio kanibal. Neke od nepotvrđenih glasina, na primer da je osakatio jednu od svojih žena, su raširene filmom, Uspon i pad Idija Amina.
Gubitak vlasti i izgnanstvo
Do 1978, broj Aminovih bliskih saradnika se značajno smanjio, i on se suočio sa nezadovoljstvom unutar Ugande. Nakon ubistva Luvuma i ministara Orijeme i Ofumbija 1977. godine, nekoliko Aminovih ministara je pobeglo iz zemlje. Kasnije te godine, nakon što je Aminov potpredsednik, general Mustafa Adrisi, povređen u saobraćajnoj nesreći, trupe lojalne njemu su se pobunile. Amin je poslao vojsku na pobunjenike, a neke od njih su prešle tanzanijsku granicu. Amin je optužio tanzanijskog predsednika Džulijusa Njererea za pretnju ratom protiv Ugande, izdajući naređenje za napad na tanzanijsku teritoriju.
Pokušao je da se vrati u Ugandu 1979, navodno da predvodi oružanu grupaciju koju je organizovao pukovnik Oris. Doputovao je u Kinšasu, ali ga je zairski predsednik Mobutu Sese Seko primorao da se vrati nazad u Saudijsku Arabiju.
Smrt
Jedna od Aminovih žena, Madina, izjavila je 20. jula 2003. da se Amin nalazi u komi i na samrti. Molila je predsednika Ugande Musevinija da dozvoli Aminu da umre u Ugandi. Musevini je odgovorio da bi onda morao da odgovara za svoja dela. Idi Amin je preminuo u Saudijskoj Arabiji 16. avgusta 2003, gde je i sahranjen.
Kosmos-1311
Kosmos-1311 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1311 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 28. septembra 1981. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Potter County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 2.329, što je 364 (-13,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Elder Scrolls Online
The Elder Scrolls Online (skraćeno ESO ili TESO) masivna višekorisnička mrežna igra igranja uloga koju je razvila kompanija ZeniMax Online Studios. Deo je serije igara The Elder Scrolls. Najavljena je 3. maja 2012. godine na sajtu časopisa Game Informer. Na njen razvoj uloženo je sedam godina. Izašla je 4. aprila 2014. za Microsoft Windows i Mac OS i 9. juna 2015. za Xbox One i PlayStation 4.
Vaxholm
Vaxholm (čita se Vaksholm) je švedski grad od 4857 stanovnika i administrativni centar istoimene općine od 10.965 stanovnika.
The Elder Scrolls Online
Mesto i vreme radnje smešteno je na izmišljenom kontinentu Tamrijel, hiljadu godina pre događaja u igri The Elder Scrolls V: Skyrim i oko 800 godina pre događaja u The Elder Scrolls III: Morrowind i The Elder Scrolls IV: Oblivion. Gejmplej je uglavnom nelinearan. Predstavlja mešavinu kvestova (quests), slučajnih događaja (random events) i slobodnog istraživanja sveta (free-roaming exploration). Ne postoji način (mode) da se igra igra solo (single-player) van mreže (offline). Međutim, razvojni tim je najavio „mnoštvo sadržaja“ prilagođenih igračima koji preferiraju da igraju solo. Izbor rase i klase glavnog lika prepušten je igraču. Svaka klasa i rasa ima svoje posebne karakteristike.
Vaxholm
Geografija
Vaxholm leži u grofoviji Stockholm, na otoku Vaxön u Stockholmskom arhipalagu, udaljen tridesetak km cestama sjeveroistočno od centra Stockholma, a nekih desetak brodom.
The Elder Scrolls Online
U početku je dobila različite ocene. Znatno ih je popravila kada je s novim izdanjem pod promenjenim nazivom Elder Scrolls Online: Tamriel Unlimited od 17. marta 2015. ukinuta pretplata na igru i uveden sistem plaćanja buy to play (plati, pa igraj).
Vaxholm
Historija
Na otoku Vaxön bilo je nekih naselja još od 13. vijeka, sredinom 16. vijeka odlučeno je da se izgradi utvrda Vaxholms na otočiću ispred Vaxöna, sa stalnom posadom, radi kontrole i odbrane Stockholma, što je bio pravi poticaj nastanku grada. Vaxholm je prvu povelju o statusu grada dobio 1647. od kraljice Kristine, iako je ona izgleda bila privremena, jer je gradom zapravo upravljao admiralitet. U svakom slučaju, vlastiti grb dobio je 1690. pa se smatrao gradom.
Tokom 18. vijeka došlo je jake veze između stanovnika Vaxholma i utvrde Vaxholms, njih je oko 1770. bilo oko 800 i ne samo da su stražarili i radili u utvdi, već su bili i peljari do Stockholma. Uostalom, to im je uz ribolov i trgovinu bio je i jedini izvor prihoda.
Vaxholm je građen kao plansko naselje sa ortogonalnom mrežom ulica uz glavnu ulicu Hamngatan, što je dokumentirano još početkom 18. vijeka. Iako su sve kuće bile građene od drva, tek od 1912. postalo je dopušteno graditi kuće iz drugih materijala. Razlog za to bio je vojnički, da se u slučaju invazije brzo uništi, ako bi vojna situacija to zahtijevala. Svoju drugu povelju dobio je 1841. kao 84. grad pete klase, uz privilegiju da ima predstavnika u švedskom parlamentu. Prva redovna parobrodarska veza sa Stockholmom proradila je 1850.
Kad je konačno proširena i dovršena utvrda Vaxholms 1870. broj stanovnika Vaxholma počeo je rasti, a on je postao neformalni centar Stockholmskog arhipalaga. U istom razdoblju u grad su tokom ljeta počeli dolaziti radi kupanja i odmora izletnici iz Stockholma, koji su počeli podizati ljetnikovce i graditi kupališta. Početkom 20. vijeka Vaxholm je imao oko 2000 stanovnika, a prvi most kojim je povezan s kopnom (Pålsundsbron) izgrađen je 1926. (danas ih ima tri).
Etimologija
Etimologija imena grada Vaxholm je nejasna, po jednoj od teorija ime je dobio od sintagme Vaktsholm (vakt je na švedskom straža odnosno holm otočić) jer se misli na otočić ispred grada na kojem su držali stražu, a po drugoj teoriji ime je dobio po svjetioniku (vårdkase) koji se nalazio kod Vaxholma. U svakom slučaju, pouzdano se zna da se sredinom 17. vijeka zvao Mariestad, po kraljici Mariji Eleonori od Brandenburga (ženi Gustava Adolfa).
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je Utvrda Vaxholms.
Zajačko Selo
Zajačko selo je malo selo s 200 stanovnika u okolici grada Ozlja, u Karlovačkoj županiji. U centru sela se nalazi vatrogasni dom dobrovoljnog vatrogasnog društva Ozalj, a iznad sela je crkva sv. Roka, koja je bila srušena krajem Drugog svjetskog rata od strane partizana. Stanovnici sela uglavno rade u Ozlju i Karlovcu, a manji dio u Sloveniji. Poljoprivredom za vlastite potrebe bavi se tek manji dio stanovništva.
El Aguacatillo (razvrstavanje)
El Aguacatillo ima više značenja:
Mieli, Udine
Mieli je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Parcela Número Ciento Veintisiete, Ensenada
Parcela Número Ciento Veintisiete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Mieli, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 653 m.
Turicate, San Diego de Alejandría
Turicate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1973 m.
Sejdanovići
Sejdanovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 65 stanovnika.
Tamaru
Tamaru (lat. Bubalus mindorensis) je mali, patuljasti bivol, koji pripada porodici Bovidae. To je endemska vrsta s otoka Mindoro na Filipinima i jedino filipinsko endemsko govedo. Smatra se, da je u prošlosti živio i na filipinskom otoku Luzon.
Tamaru je prije obitavao na cijelom prostoru otoka Mindoro, od razine mora do planina (2,000 metara nadmorske visine), ali zbog ljudskog širenja i lova, sada je ograničen na samo nekoliko udaljenih travnatih ravnica. Ova vrsta je krajnje ugrožena i u velikoj opasnosti od izumiranja.
Bitka kod Efeza (498. pne.)
Bitka kod Efeza (498. pne.) se odigrala za vrijeme Jonskog ustanka. U njoj je satrap Artafern porazio snage pobunjenih jonskih Grka te se tako osvetio za uništenje Sarda.
Pozadina
Godinu dana nakon što su jonski Grci na maloazijskoj obali digli ustanak protiv Perzijske Monarhije, Aristagora, tiranin Mileta i pokretač ustanka uspio je u Grčkoj nagovoriti Atenu i Eretriju da ustanicima pošalju pomoć. Saveznička je iskoristila zauzetost perzijskog satrapa Artaferna opsdaom pobunjenog Mileta, kako bi iznenada napala, zauzela i spalila Sard, glavni grad provincije. Artafern se, doduše, uspio održati u citadeli. Saveznici su se, suočeni s otporom lidijskog stanovništva, odlučili povući prema obali odnosno prema pobunjenom gradu Efezu. Artafern je tako mogao prikupiti vojsku kojom će se obračunati s pobunjenicima.
Tamaru
Suprotno uvriježenom mišljenju i klasifikaciji u prošlosti, tamaru nije podvrsta lokalnog bivola karabao, koji je tek nešto veći, odnosno srodan vodenom bivolu. U odnosu na karabao, ima niz prepoznatljive razlike: malo je dlakaviji, nije društven i ima kraće rogove koji su pomalo u obliku slova V. Tamaru je najveći autohtoni kopneni sisavac na Filipinima.
Staništa vrste su: šume, planine, bambusove šume, travna vegetacija, džungla i riječni ekosustavi.
Bitka kod Efeza (498. pne.)
Tok
Artafern je, prikupivši vojsku, došao pod Efez. Grčka vojska je odlučila ne dozvoliti opsadu, nego se umjesto toga postavila na polju ispod gradskih zidina. U okršaju su brojčano nadmoćniji Perzijanci odnijeli pobjedu, a veliki broj Grka je ubijen, uključujući Eualkida, komandant eretrijskih ekspedicijskih snaga.
Posljedice
Bitka nije imala odlučujući karakter, jer su se godinama nakon nje pobunjeni gradovi nastavili opirati Perzijancima. Međutim, teški gubici i neuspjeh pohoda je Atenjane i Eretrijce odvratio od daljeg sudjelovanja u ustanku te su se njihove snage povukle. To, Atenu, međutim, nije spasilo od perzijske odmazde koja će dovesti do maratonske bitke, kasnije i Kserksove generalne invazije.
Izvori
Herodotus, The Histories, Book Five, chapter 102. (Project Gutenburg)
Las Estrellas, Tumbalá
Las Estrellas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tumbalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
Sitatunga
Sitatunga (lat. Tragelaphus spekii) je močvarna antilopa, koja živi u cijeloj Srednjoj Africi, u državama kao što su: Demokratska Republika Kongo, Kamerun, Južni Sudan, Gana, Bocvana, Zambija, Gabon, Tanzanija, Uganda i Kenija.
Opis
Sitatunga je visine oko 1,5 metara u ramenima. Ima vodootporno krzno tamnosmeđe boje kod mužjaka i crvenkastosmeđe kod ženki. Oba spola imaju bijele pruge i mrlje po tijelu. Njihova kopita su duga i tanka, prilagođena za močvarno stanište. Mužjaci imaju grivu, kao i rogove, koji su blago savijeni i mogu biti dugi do jedan metar dužine.
Ponašanje
Sitatunge žive u močvarama i vrlo su dobri plivači. Mogu se sakriti u vodi, tako da im vire samo nosnice, kako bi izbjegli predatore poput leoparda ili divljih pasa.
Uglavnom su aktivni u večer te rjeđe noću i po danu. Ženke radije žive u stadima, dok su mužjaci uglavnom samotnjaci nakon parenja.
Sacrificio, Ciudad Valles
Sacrificio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Donald, Washington
Donald je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 91.
La Vía (razvrstavanje)
La Vía ima više značenja:
Mauretanija
mini|450px|Mauretanija Mauretanija ili Mavretanija je u antičko doba bio naziv prvo za berbersku kraljevinu koja se prostirala uz mediteransku obalu severne Afrike, na teritoriji današnjeg zapadnog Alžira i severnog Maroka. Rimski car Klaudije je 44. godine pretvorio Mavretaniju u jednu od provincija carstva. Klaudije je teritoriju kraljevine podelio u dve provincije, Mavretaniju Tingitanu (Mauretania Tingitana) i Mavretaniju Cezarienzis (Mauretania Caesariensis) i linija razgraničenja išla je rekom Mulija, nekih 60 km od današnjeg Orana. Lokalna plemena, koja su Grci i Rimljani zvali Mavrima, zadržali su svoje plemenske starešine koje su rimske vlasti nazivale kraljevima. Romanizacija je ipak uhvatila korena i kod mavarske aristokratije i Makrin, pripadnik konjaničkog staleža, je 217. zakratko uspeo da se nametne za cara. Dioklecijan je u vreme svojih reformi provincijskog sistema 293. od teritorije Mavretanije Cezarenzis odcepio njen istočni deo i stvorio provinciju Mavretanija Sitifenzis. U 4. veku, Mavretanija Tingitana je podčinjene dijecezi Hispanija i samim tim i prefekturi Galija, a preostale dve provincije dijecezi Afrika i preko nje i prefekturi Italije i Afrike. U pogledu verske istorije, Rimsko carstvo je pomoglo širenju istočnjačkih religija i u Mavretaniji. Glavni grad provincije Cezarenzis, Cezareja imala je brojnu jevrejsku zajednicu početkom 4. veka, dok su rimski vojnici u Sitifidu podigli svetilišta persijskom bogu Mitri. Najzad, u 4. i 5. veku u Mavretaniji se raširilo hrišćanstvo.
Najzad, 429. godine u Mavretaniju su iz Hispanije prešli Vandali i Alani i krenuli u osvajanje bogatijih krajeva oko Kartagine. Mavretanija je sve do 476. bila formalno deo Zapadnog rimskog carstva, a nakon toga u njoj je obnovljena vlast lokalnih vladara mavarskih plemena. Priobalje Mavretanije zauzeli su 534. Vizantinci nakon Velizarovog osvajanja Vandalske kraljevine. Mavretanski sredozemni gradovi bili su potom pod upravom vizantijskog prefekta Afrike, a od kraja 6. veka i egzarha. Između 687. i 711. Mavretanija je osvojena od strane muslimanskih Arapa.
El Aguacatito (razvrstavanje)
El Aguacatito ima više značenja:
Grasberg
Grasberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 11 opštinskih središta okruga Osterholc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.658 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3356002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Osterholc Grasberg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osterholc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 55,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.658 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 138 stanovnika/km².
Bolvașnița, Bolvașnița
Bolvașnița je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Bolvașnița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 610 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 293 m.
Cascinette Nere, Lecco
Cascinette Nere je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Case Nuove, Pesaro e Urbino
Case Nuove je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 314 m.
Kosmos-1312
Kosmos-1312 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Trestolon
Trestolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 288,424 Da.
Banī Ja‘dān, Hajjah
Banī Ja‘dān je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1339 m.
San Francisco, Gómez Farías
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Vităneștii de Sub Măgură, Bolotești
Vităneștii de Sub Măgură je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Bolotești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 712 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
La Víbora (razvrstavanje)
La Víbora ima više značenja:
La Higuera, Puruándiro
La Higuera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Puruándiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
Smucka
Smucka je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 293 stanovnika.
Wisconsin Rapids, Wisconsin
Viskonsin Rapids je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.367, što je 68 (-0,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Roberts County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 10.149, što je 133 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Azijska zlatna mačka
Azijska zlatna mačka (lat. Pardofelis temminckii) je zvijer iz porodice Felidae, koja naseljava istočnu i jugoistočnu Aziju.
Ugroženost
Ova vrsta je na nižem stupnju opasnosti od izumiranja i smatra se skoro ugroženim taksonom.
Rasprostranjenje
Areal azijske zlatne mačke obuhvaća veći broj država u Aziji. Vrsta je prisutna u Kini, Indiji, Tajlandu, Laosu, Vijetnamu, Mijanmaru, Maleziji, Indoneziji, Bangladešu, Butanu, Kambodži i Nepalu.
Izgled
Azijska zlatna mačka snažno je građena, s tipičnim izgledom mačke. Dužina glave i tijela iznosi 66-105 cm, a repa 40-57 cm. Težina varira od 9 do 16 kg, što je oko dva ili tri puta više od domaće mačke.
Dlaka je jedinstvena u boji, ali vrlo promjenjiva u rasponu od crvene do zlatnosmeđe, tamnosmeđe, sive do crne. Prijelazni oblici između različitih nijansi također postoje.
Stanište
Staništa vrste su: šume, travna vegetacija i brdoviti predjeli.
El Aguacero (razvrstavanje)
El Aguacero ima više značenja:
Kosmos-1313
Kosmos-1313 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1313 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 1. oktobra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1313 je bio osmatrački satelit.
Marko Aurelije Skaur
Marko Aurelije Skaur (Marcus Aurelius Scaurus, ? - 105. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa. Godine 108. pne. je kao consul suffectus zamijenio izabranog, ali na dužnosti preminulog konzula. Za vrijeme cimbrijskog rata je godine 105. pne. imenovan legatom u vojsci Gneja Malija Maksima. Prilikom pohoda mu je naređeno da s manjim odredom sagradi logor oko 50 km ispred glavnine rimske vojske. Pred bitku kod Arauzija ga je iznenadila glavnine cimbrijske vojske te zarobila. Doveden je pred cimbrijskog kralja kome je rekao da će za njegov narod biti najbolje da odmah napusti Galiju umjesto da se suprotstavi Rimu. Kralj je bio razbješnjen takvom drskošću te je dao Skaura pogubiti tako što ga je zatvorio u kavez od pruća te ga polako palio. Skaur, usprkos bolova, prilikom toga nije pustio ni glasa.
Kraljevina Jugoslavija
Kraljevina Jugoslavija (od 1. decembra 1918. do 3. oktobra 1929. Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca) je bila kraljevina na Balkanu koja je postojala od kraja Prvog svetskog rata do Drugog svetskog rata. Zauzimala je teritoriju današnjih država Bosne i Hercegovine, Severne Makedonije, Srbije i Crne Gore, i najveći deo današnje Slovenije i Hrvatske. Na čelu monarhije se nalazila dinastija Karađorđevića.
Kraljevina SHS se graničila na severozapadu sa Italijom i Austrijom, Mađarskom i Rumunijom na severu, Bugarskom na istoku, Grčkom i Albanijom na jugu, a na zapadu je izlazila na Jadransko more.
Nastanak
Ta je napetost s vremenom eskalirala do krize koja će dovesti do izbijanja Prvog svetskog rata. Srbija, koja se našla pod udarom Austro-Ugarske prvi put službeno iznosi stav o ujedinjenju Južnih Slavena u jednu državu kroz Nišku deklaraciju 7. decembra 1914. godine. Već ranije, manje emigrantske grupe iz južnoslavenskih krajeva Austro-Ugarske iznose stav o nužnosti ujedinjenja sa Srbijom, da bi se konkretno organizirale u Jugoslovenski odbor u Londonu 1915. godine, kojemu je cilj, između ostalog, i sprječavanje da Italija, koja je preko Londonskog ugovora ušla u rat na strani Antante nakon pobjede za nagradu dobije južnoslavenski dio Austro-Ugarske. Nakon što je Crna Gora okupirana od strane Austro-Ugarske, u emigraciji dolazi do formiranja Crnogorskog odbora za narodno ujedinjenje 1917. godine.
La Y Griega (razvrstavanje)
La Y Griega ima više značenja:
Kraljevina Jugoslavija
Nastanak
Konkretni pregovori o ustrojstvu buduće države vođeni su direktno u dva navrata - na Krfu 1917. godine što je rezultovalo Krfskom deklaracijom i u Ženevi 1918. godine što će dovesti do Ženevskog sporazuma. Istovremeno se južnoslavenski političari u Austro-Ugarskoj organiziraju u Jugoslavenski klub i eksplicitno traže da se Monarhija nakon rata preuredi tako da Južni Slaveni čine jedinstvenu državnopravnu cjelinu.
Objavljivanje Wilsonovog plan od 14 točaka i proklamiranje načela o samoodređenju naroda kao temelja poratnog svijeta je dalo dodatni poticaj za zahtjeve za stvaranjem nove države, isto kao i sve izgledniji poraz Centralnih Sila. Kada se u jesen 1918. austro-ugarska vojska počela raspadati, a srpska nakon proboja solunskog fronta počela oslobađati Srbiju i Crnu Goru, u Zagrebu se fomira Narodno vijeće koje će 29.10. 1918. formirati Državu Slovenaca,Hrvata i Srba.
Istovremeno su crnogorski delegati, na "Podgoričkoj skupštini" doneli odluku o prisajedinjenju Crne Gore Srbiji. Sa druge strane, i delegati Velike narodne skupštine Vojvodine su 25. novembra doneli odluku da se direktno pripoje Srbiji. Istovremeno se i skupština Srijema odlučila za direktno pristupanje Srbiji umjesto Državi SHS.
U takvim uvjetima u Beograd dolazi delegacija Narodnog vijeća Države SHS, koja je pod vodstvom dr. Ante Pavelića kako bi, u skladu tzv. Naputkom, sa srpskom vladom pregovarala o stvaranju zajedničke države na ravnopravnim osnovama. Međutim, postalo je jasno da Država SHS naglo gubi autoritet, a da kaos koriste italijanske, austrijske i mađarske trupe kako bi dograbile što više teriorija. U tim uvjetima delegacija Države SHS odlučuje ignorirati Naputak i što prije sklopiti sporazum o stvaranju nove države. Proglašenje stvaranja nove država je obavio regent Aleksandar I Karađorđević, u ime svog oca kralja Petra I 1. decembra 1918. pod imenom Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca.
Prve godine nove države
thumb|300px|Podela kraljevine na pokrajine (do 1922. godine). Referendum je održan u austrijskoj pokrajini Koruškoj, ali je na njemi odlučeno da Koruška ostane u sastavu Austrije. Dalmatinska luka Zadar i nekoliko dalmatinskih ostrva su pripali Italiji, koja je pokušala da okupira i anektira Crnu Goru. Grad Rijeka je proglašen Slobodnom Državom Rijekom, ali ju je uskoro okupirala i 1924. anektirala Italija. Napetosti oko granice sa Italijom su se nastavile, pošto je Italija tražila još dalmatinske obale, a Kraljevina SHS je tražila Istru, deo bivšeg Austrijskog primorja, koji je anektirala Italija, ali koji je imala značajan broj slovenačkog i hrvatskog stanovništva.
Nova vlada je pokušala da novu državu integriše politički i ekonomski, što je bio težak zadatak zbog velikih razlika u jezicima, nacionalnostima i religiji, različitim istorijama regija i veliki razlikama u ekonomskoj razvijenosti među regionima.
Odmah nakon proglašenja 1. decembra, pregovori između Narodnog vijeća (Države Slovenaca, Hrvata i Srba) i srpske vlade su rezultovale sporazumom oko nove vlade kojom bi predsedavao Nikola Pašić. Međutim, kada je ovo poslato regentu na usvajanje, ono je odbijen i tako je izazvao prvu krizu vlade u novoj državi. Sve stranke su ovo označile kao kršenje parlamentarnih principa, ali je kriza prevaziđena kada su se sve strane složile da zamene Pašića Stojanom Protićem koji je bio vodeći član Pašićeve Narodne radikalne stranke. Nova vlada je stvorena 20. decembra 1918.
U ovom perioda pre izbora za Ustavotvornu skupštinu, Privremeno predstavništvo je služilo kao parlament koji su formirali delegati iz raznih izabranih tela koja su postojala pre stvaranja države. Udruživanjem stranaka kombinovanjem nekoliko članova srpske opozicija sa strankama iz bivše Austro-Ugarske je dovela do stvaranja nove Demokratske stranke, koja je dominirala Privremenim predstavništvom i vladom.
Pošto je Demokratska stranka predvođena Ljubomirom Davidovićem zagovarala vrlo centralizovan program, nekoliko hrvatskih delegata je prešlo u opoziciju. Međutim, ni radikali nisu bili srećni pošto su imali samo tri ministra naspram 11 Demokratske stranke i 16. avgusta 1919. Stojan Protić je podneo ostavku. Ljubomir Davidović je onda osnovao kaoliciju sa Socijaldemokratskom strankom. Ova vlada je imala većinu, ali kvorum u Privremenom predstavništvu je bio polovina plus 1 glas. Opozicija je počela da bojkotuje parlament, a pošto se vlada nije mogla osloniti da će se sve njene pristalice pojaviti, postalo je nemoguće da vlada zakaže sednicu u skupštini sa dovoljnim brojem poslanika. Davidović je uskoro podneo ostavku, ali pošto niko drugi nije mogao da formira vladu, on je opet postao premijer. Pošto je opozicija nastavila sa bojkotom, vlada je odlučila da vlada preko uredbi. Ovo je bilo napadnuto od strane opozicije koja je počela da naziva sebe "skupštinska zajednica". Davidović je shvatio da je stanje neodrživo i zatražio od kralja da odmah zakaže izbore za ustavotvornu skupštinu. Kada je kralj Petar odbio, Davidović nije imao izbora osim da podnese ostavku.
Skuštinska zajednica je sada formirala vladu predvođenu Stojanom Protićem posvećenu uspostavljenju parlamentarnih normi i slabljenju centralizacije prethodne vlade. Njihovo protivljenje programu radikalne agrarne reforme prethodne vlade ih je takođe ujedinilo. Pošto je nekoliko manjih grupa i pojedinaca promenilo stranu, sada je Protić imao malu većinu. Međutim, i Demokratska stranka i socijaldemokrate su sada bojkotovale skupštinu i Protić nije mogao da računa na kvorum. Otuda je i Skupštinska zajednica, sada u vladi, bila primorana da vlada uredbama.
Skupštinsku zajednicu je tako kršenje osnovnih principa oko kojih su se okupili stavilo u izuzetno težak položaj. U aprilu 1920. izbili su veliki radnički protesti, koji su uključivali štrajk železničara. Ovo je nateralo dve najveće stranke da prevaziđu svoje razlike. Nakon uspešnih pregovora Protić je podneo ostavku kako bi se stvorila nova vlada kojom je predsedavao neutralna figura Milenko Vesnić. Socijaldemokrate nisu sledili svoje bivše saveznike jer su bili protiv antikomunističkih mera kojima se bavila nova vlada.
U septembru 1920. su izbili seljački nemiri u Hrvatskoj, čiji je neposredan povod bilo žigosanje stoke. Hrvatska zajednica je za ovo okrivila centralizovanu politiku vlade, a posebno ministra Svetozara Pribićevića.
Jedan od nekoliko zakona koje je usvojilo Privremeno predstavništvo je bio izborni zakon za Ustavotvornu skupštinu. Tokom pregovora koji su prethodili osnivanju nove države bilo je dogovoreno da će glasanje biti tajno i zasnovano na opštem pravu glasa. Socijaldemokrate i Slovenska ljudska stranka su podržavale pravo glasa za žene, dok su se radikali protivili. Demokratska stranka je bila za tu ideji, ali joj se nije dovoljno posvetila, pa ovaj predlog nije prošao. Proporcionalno predstavništvo je prihvaćeno kao princip, ali je izabrani sistem favorizovao velike stranke o stranke sa jakom regionalnom podrškom.
Izbori 28. novembra 1920. Kada su glasovi prebrojani, Demokratska stranka je osvojila najviše sediša, više od radikala, ali tek nekoliko više. Za stranku koja je bila dominantna u Privremenom predstavništvu to je značilo poraz. Dalje, oni su prošli još gore u svim bivšim austro-ugarskim krajevima. To je poljuljalo njihovo verovanje da njihova centralistička politika predstavlja volju Jugoslovena kao celine. Ni radikali nisu bolje prošli u tim krajevima, ali je to njima predstavljao mnogo manji problem jer su otvoreno istupali kao srpska partija. Dramatičniji uspeh su postigle dve anti-sistemske partije. Vođstvo Hrvatske republikanske seljačke stranke je bilo pušteno iz zatvora tek kada je izborna kampanja već počela, ali prema nekim istoričarima ovo im je više pomoglo nego aktivna kampanja. Drugi dobitnici su bili komunisti, koji su bila treća stranka po jačini u skupštini i koji su prošli izuzetno dobro u Makedoniji. Za razliku od ostalih stranaka u kraljevini, KPJ je bila revolucionarna, i podržavala je mnoge štrajkove, demonstracije, pa čak i terorističke činove. Prekretnica je bio štrajk rudara u Husinu pored Tuzle, kada su ubijen jedan policajac i četiri rudara. Zato je vlada, na predlog ministra unutrašnjih poslova Milorada Draškovića, 30. decembra 1929. izdala Obznanu, kojom je privremeno zabranjena KPJ. Jedina legalna komunistička aktivnost je bilo angažovanje u Ustavotvornoj skupštini. Ostatak mesta u skupštini su zauzele manje stranke koje su, u najboljem slučaju, bile skeptične prema centralističkoj platformi Demokratske stranke.