cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мезграја (Ниш)
Историја
Оскудност преисторијских, античких и средњовековних налаза упућује на могућност непостојања села у далекој прошлости. Овакву могућност поткрепљује чињеница меандрирања и мењања речног тока Јужне Мораве на сектору Мезграја у прошлости. О овом селу нема података ни из турског периода све до 1833. године кад се заједно с околним селима помиње у рајинским побунама („размирицама“). После неуспеле нишке буне 1841. године помиње се Мезграја као село које је помагало хајдуке.
По ослобођењу од Турака село је почело да се обнавља и јача напуштајући постепено натуралне и прелазећи на тржишне облике привређивања, с примарном оријентацијом на ратарство и повртарство. Напретку села битно је допринела изградња железничке пруге Београд - Ниш 1884. године, која је Мезграју, укључујући и београдски друм, угодно везала с нишким тржиштем. Ова околност је допринела томе да село после Другог светског рата, осим што је иселило један број радно способног становништва (пре свега у Ниш), постане имиграционо привлачно за поједина радничка домаћинства из удаљенијих и сиромашнијих села. На тој основи развој становништва је добио стагнантан облик с прилично израженим економско-социјалним структуралним променама, што се види из податка да је у Мезграји 1971. године живело 55 пољопривредних, 65 мешовитих и 36 непољопривредних домаћинстава.
Демографија
Крајем 19. века (1895. године) село је имало 39 кућа и 319 становника, а године 1930. у њему су живела 92 домаћинства и 597 становника.
У насељу Мезграја сада (2002. године) живи 467 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,2 година (39,6 код мушкараца и 42,7 код жена). У насељу има 178 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,23.
Miločani
Miločani je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 863 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 760 stanovnika).
Demografija
U naselju Miločani živi 636 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,0 godina (34,8 kod muškaraca i 35,1 kod žena). U naselju ima 225 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,84.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Bédarieux
Bedarje je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Bezje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5 962 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 214 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 196 metara (maksimalnoj 520 m, a minimalnoj 184 m). mini|250px
Pilasti navoj
Pilasti navoj je navoj koji za osnovicu ima pravokutni trokut s kutom profila β = 30°. Koristi se za vretena koja puno rade jer ima manje trenje od trapeznog navoja, ali prenosi velike sile samo u jednom smjeru. Pilasti navoji prvog reda prioriteta se koriste za uobičajenu upotrebu, pilasti navoji drugog reda prioriteta se koriste za posebne slučajeve, a trećeg prioriteta nalazimo samo u starim konstrukcijama. Pilasti navoj označava se slovima S, te nominalnim promjerom navoja d i korakom navoja P u mm, npr., S 20 × 4.
Vjeran Zuppa
Vjeran Zuppa (Split, 26. siječnja 1940.), hrvatski dramaturg, teoretičar književnosti i pjesnik, kazališni teoretičar i kritičar, upravitelj i dramaturg Teatra ITD (1966.-1977.) Doktorirao je na Filozofskom fakultetu na temu: "Pojam dramaturgije u dvadesetom stoljeću".
Zuppa je bio urednik više časopisa i tjednika, „Razlog“ (1961.-1967.), „Telegram“ (1969.-1971.), „Teka“ (1972.-1975.), „Teatar i teorija“ (od 1995.). Od 1962. do 1965. uređivao je Malu biblioteku časopisa Razlog.
Objavio je veći broj knjiga s područja književne teorije, ali i tri zbirke pjesama i jednu dramu (“Floria Tosca ili smrt engleske kraljice”). Preveo je niz značajnih francuskih, njemačkih i talijanskih filozofa, teoretičara i pjesnika. Nakon knjiga “Isprika za pjesmu” i “Lirica i naviga” sastavio je s dr. Stamaćem antologiju “Nova europska kritika” I-III (1969.-1972).
Zuppa je zastupljen u značajnim antologijama eseja, hrvatskog suvremenog pjesništva i dramske teorije. Njegova djela su prevođena na više jezika. Nositelj je značajnih književnih nagrada. S područja teorije teatra objavio je tri knjige: "Uvod u fenomenologiju suvremenog hrvatskog glumišta" ili "Štap i šešir!" (1985.), "Uvod u dramatologiju" (1995.), "Teatar kao sholé" (2004.).
Od 1984. Zuppa je stalno zaposlen na ADU.
Njegov otac je Tomislav Zuppa, hrvatski pjesnik i tekstopisac.
Europski dabar
Europski dabar (latinski: Castor fiber) je vrsta dabra koja je nekada bila raširena u Euroaziji. Lovio se gotovo do izumiranja zbog svog krzna i kastoreuma (mirisni uljasti sekret koji izrađuju trbušne žljezde dabra, i ženke i mužjaka), tako da je 1900. godine ostalo samo 1.200 dabrova.
Rasprostranjenost
Populacija dabra se oporavlja od skoro izumiranja. Procjenjuje se da je živjelo samo 1.200 dabrova početkom 20. stoljeća. U mnogim europskim zemljama, dabrovi su izumrli, ali ponovno naseljavanje i zaštita dovela je do postupnog oporavka na oko 639.000 jedinki do 2003. godine. Dabar danas obitava širom Europe i djelu Azije u Rusiji, Norveškoj, Njemačkoj, Španjolskoj, Italiji, Bjelorusiji, Finskoj, Mongoliji, Portugalu, Francuskoj, Kini, Kazahstanu, Luksemburgu, Turskoj, Ujedinjenom Kraljevstvu, Moldaviji, Švedskoj, Poljskoj, Srbiji, Mađarskoj, Rumunjskoj, Ukrajini, Danskoj, Nizozemskoj, Crnoj Gori, Lihtenštajnu, Litvi, Letoniji, Slovačkoj, Sloveniji, Češkoj, Estoniji, Hrvatskoj, Austriji, Belgiji i Bugarskoj.
Opis
Boja krzna europskih dabrova geografski varira. Svjetlo kestenasto riđa boja je dominantna u Bjelorusiji. U Rusiji, dabrovi u slivu rijeke Sož uglavnom su tamno smeđe boje, dok dabarovi u Voronjež rezervatu imaju jednako raspodijeljenu smeđu i tamno-smeđu boju. Europski dabrovi su jedni od najvećih živućih vrsta glodavca i najveći glodavac podrijeklom iz Euroazije. Dabrovi su teški od 11 do 30 kg, s prosjekom od 18 kg. Dok je najveći primjerak težio rekordnih 31,7 kg, Smithsonian Institution je izvijestio da ova vrsta iznimno može biti teška 40 kg. Dužina tijela je od 80 do 100 cm, a repa 25 do 50 cm. Europski dabar je vrlo sličan s američkim dabrom, ali ipak postoji nekoliko razlika između ove dvije vrste.
Wanyan Wuyashu
Wanyan Wuyashu (完顏烏雅束; 1061–1113) je bio poglavica džurčenskog plemena Wanyan koji je vladao od 1104. do smrti. Bio je stariji brat Taizua (Wanyan Aguda), osnivača dinastije Jin. Kasnije je dobio hramsko ime Kangzong (康宗).
Wuyashu se rodio kao sin Shizua (Wanyan Helibo) a mjesto poglavice je naslijedio 1104. od svog strica Muzonga (Wanyan Yingge). Muzong je umro za vrijeme pohoda s ciljem da se osvoji Helandian (曷懶甸, Hamgyŏngdo, današnja Sjeverna Koreja) nakon što je pokorio područje rijeke Tumen. Wuyashu je sljedeće godine nastavio taj pohod. Njegov vojskovođa Shi Shihuan (石適歡) je pokorio džurčenska plemena u Helandianu a ostatak protjerao na teritoriju korejske države Goryeo. Goryeo ne samo što izbjeglice nije htiop predati, nego je poslao vojskovođu po imenu Im Gan (林幹) da protjera Wanyanovu vojsku. Im Gana je, pak, Shi porazio sjeverno od Chŏngp'ŏynga te nastavio pohod preko sjeveroistočne granice Goryeoa. Tom prilikom je poražena još jedna korejska vojska koju je vodio Yun Gwan (尹瓘). Nakon toga je Wuyashu čvrsto držao Helandian.
Godine 1107. je Goryeo Wuyashuu poslao ambasadora po imenu Heihuanfangshi (黑歡方石) te obećao predati izbjegle Džurčene iz Helandiana. Međutim, kada su Wanyanov ambasadori Wanyan Aguo (完顏部阿聒) i Wulida Shenkun (烏林答部勝昆) došli u Goryeo, tamo su ubijeni. Goryeo je potom poslao pet velikih vojski pod Yun Gwanom s ciljem da pokori Helandian. Tada je uništeno sto džurčenskih sela i spaljeno devet tvrđava. Wanyan Wuyashu je tada razmišljao da napusti Helandian, ali ga je Wanyan Aguda od toga odgovorio. Na njegov poticaj je Wanyan Wuyashu protiv Goryeoa poslao vojskovođu po imenu Wanyan Wosai (斡賽). On je nakon kampanje koja je trajala godinu dana uspio poraziti Goryeo.
Nakon smrti 1113. ga je naslijedio Aguda, koji će dvije godine kasnije osnovati dinastiju Jin.
H-8... (film)
H-8... je jugoslavenski igrani film snimljen 1958. godine u režiji Nikole Tanhofera. Film se temelji na istinitoj priči o fatalnoj nesreći koju je prouzrokovao nepoznati vozač autobusa 1957. godine. "H-8..." su početni znakovi njegovih registarskih pločica, i jedini podatak o počinitelju zločina.
Film je na Festivalu igranog filma u Puli 1958. god. osvojio Veliku zlatnu Arenu za najbolji film.
Sadržaj
U noći 14. travnja 1957. godine na zagrebačkom autoputu se sudare autobus i tvornički kamion. Sudar je preticanjem uzrokovao nepoznati vozač koji odmah poslije toga hladnokrvno gasi svjetla i bježi, a da se nije ni osvrnuo. Ostatak filma prati događanja u autobusu i kamionu sve do same nesreće. Upoznajemo sudbine putnika autobusa - studentice klavira Alme Novak, novinara Borisa, njegovog kolege i prijatelja, propalog glumca Kreše Miljuša i njegove supruge, vozača Josipa Baraća, njegovog pomoćnika Janeza Pongraca i drugih. Istovremeno, pošiljku lima kamionom prevozi šofer Rudolf Knez, a prate ga njegov sin Vladimir i njegov poznanik iz zatvora Franjo Rosić, koji im se naknadno priključi. Istovremeno, pripovjedači zlokobno najavljuju skoru nesreću i brojeve sjedala poginulih putnika autobusa, a oni stalno mijenjaju sjedišta.
Hosea Jacobi
Hosea Jacobi (rođen: Hosea Hermannn Jacoby) (Jacobshagen, Kraljevina Pruska, 1. 1. 1841 – Zagreb, 21. 5. 1924), zagrebački nadrabin, koji je punih 58 godina bio duhovni i vjerski vođa Židovske zajednice u Hrvatskoj.
Pero (strojni dio)
mini|desno|200px|Utor za pero na vratilu mini|desno|200px|Glavina s utorom za pero
Pero i spoj s perima najčešće je korišten spoj vratila i glavine, prvenstveno primjeren za mirna opterećenja. Pera, slično kao i klinovi, imaju pravokutan poprečan presjek, ali su im donja i gornja ploha paralelne. Prilikom ugradnje, najprije se umeće pero u žlijeb vratila, a zatim se namješta glavina na željeno mjesto na vratilu. Obzirom da između gornje plohe pera i žlijeba glavine postoji zračnost, to omogućuje centriranje položaja elemenata na vratilu.
Spojevi s perima zbog toga su, u usporedbi s klinovima, primjereni za veće brzine vrtnje. Okretni moment kod pera se pre nosi samo oblikom preko površinskog pritiska na bočne dodirne površine između pera i žlijeba glavine. Pera se izrađuju od istih materijala kao i klinovi.
Vrste pera
Standardne izvedbe pera mogu pri jednakoj širini b imati različitu visinu h. Prema tome se razlikuju (HRN M.C2.060 do 062):
Visoka i niska pera izrađuju se u dvije osnovne izvedbe:
Tolerancije pera
Pera su izrađena s tolerancijom širine h9, dok je tolerancija širine žlijeba b i glavine ovisna o zahtijevanoj aksijalnoj pokretljivosti strojnih elemenata namještenih na vratilu. Tako se razlikuju spojevi vratila i glavine s:
Mosbruch
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Mosbruh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 489 metara. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 159 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 47 stanovnika/km².
El Ídolo (razvrstavanje)
El Ídolo ima više značenja:
El Órgano (razvrstavanje)
El Órgano ima više značenja:
Ferriere, La Spezia
Ferriere je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Branko Supek
Branko Supek (Zagreb, 20. prosinca 1945. - Zagreb, 5. studenog 2003.) je bio hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
San Biagio, Brescia
San Biagio je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 542 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
William James
Vilijam Džejms (Njujork, 11. januar 1842 — Čokorua, 26. avgust 1910) je bio pionir američke filozofije i psihologije.
Sovvieco, Salerno
Sovvieco je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
William James
Biografija
Rođen je kao najstarije od petero dece. Njegov brat Henri postao je jedan od svetskih romanopisaca, a sestra Alis čuvena je po svojim dnevnicima.
Sovvieco, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
William James
Biografija
Sa 18 godina, studirao je godinu dana umetnost, zatim hemiju, da bi dve godine posle prešao na medicinu i diplomirao 1869. godine.
Godine 1885. postao je profesor filozofije.
Predavao je fiziologiju, anatomiju, filozofiju i psihologiju na univerzitetu Harvard. Osnivač je pragmatizma, po kojem je osnovni kriterijum spoznaje njegova praktična vrednost. Psihički život posmatrao je kao neprekidan tok misli. Izneo je vlastite poglede o pamćenju i osećajima. Jedan je od utemeljitelja američke naučne psihologije. Njegova "Hačela psihologije" smatraju se još uvek najboljim udžbenikom, a osim te knjige najpoznatiji je po svojoj teoriji emocija.
.vu
.vu je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Vanuatu. Kod ovog domena, registruju se čak i jednoslovna imena domena kao što je http://u.vu
Eksterni linkovi
Toppdomän
Ljubica Jović
Ljubica Jović (Banja Luka, 20. travnja 1936.) je hrvatska kazališna, filmska i televizijska glumica. Najpoznatija je po ulozi Laure u TV-seriji U registraturi.
Joquicingo de León Guzmán, México
Joquicingo de León Guzmán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2633 m.
El Rosario, Sayula de Alemán
El Rosario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Slippery Rock, Pennsylvania
Sliperi Rok je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.625, što je 557 (18,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tadanobu Asano
Tadanobu Asano (浅野忠信 Asano Tadanobu), rođen kao Tadanobu Sato (佐藤 忠信 Satō Tadanobu, 27. novembra 1973, u Yokohami) je japanski glumac. Svjetskoj javnosti je poznat po nastupu u filmovima Zatoichi i kao Džingis Kan u filmu Mongol.
Ad libitum
Ad libitum je latinski izraz koji znači po volji. Njegova skraćenica je ad lib, ad-lib ili samo A. l.
Sinonim reči ad libitum je italijanska reč a piacere (čitaj: a pjačere), što znači slobodno, po volji.
Dve vrste upotrebe izraza Ad libitum
Izraz Ad libitum se upotrebljava u nekoj kompoziciji kao:
Barranca Honda, Turicato
Barranca Honda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1054 m.
Tatomirești, Brădești
Tatomirești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Brădești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 807 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Rukometna reprezentacija Argentine
Rukometna reprezentacija Argentine predstavlja nacionalnu rukometnu vrstu Argentine, koja je pod ingerencijom Argentinskog rukometnog saveza i predstavlja svoju zemlju na međunarodnim natjecanjima.
Aktualni sastav
Izbornik: 🇦🇷 Eduardo Gallardo
Snite, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Snite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2134 m.
Gledaoci i mi
Gledaoci i mi je jugoslavenska (hrvatska) TV drama prikazana 1957. na programu tadašnje RTV Zagreb. Režirao ju je Anton Marti i predstavlja prvu TV dramu prikazanu na području bivše Jugoslavije. U njoj su glavne uloge tumačili Pero Kvrgić, Ljubica Jović i Sven Lasta.
Bousseviller
Buseviler je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sargemen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 150 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 384 m, a minimalnoj 257 m).
Bettole di Pozzolo, Alessandria
Bettole di Pozzolo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Piedra Cabeza, Urique
Piedra Cabeza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2290 m.
Cumia, Messina
Cumia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Bogdan Šuput
Bogdan Šuput (Sisak, 6. septembar 1914 — Novi Sad, 23. januar 1942) je bio jedan od najvećih srpskih slikara prve polovine 20. veka.
Biografija
Rođen je 6. septembra 1914. godine u Sisku. Sa devet godina seli se sa roditeljima u Novi Sad. Pohađa Državnu mušku gimnaziju u Novom Sadu, a kasnije upisuje Kraljevsku umetničku školu u Beogradu, a profesori su mu Beta Vukanović, Dragoslav Stojanović, Simeon Roksandić, Ljuba Ivanović i Nikola Bešević. Smatrajući ga svojim najdarovitijim učenikom, Ljuba Ivanović ga je nagovarao da se posveti isključivo grafici, a kada je 1937. osnovana Akademija likovnih umetnosti u Beogradu, predlagao ga je i za svog asistenta. Međutim, Šuput koji je u međuvremenu bio u Parizu (Matica srpska ga je poslala na Parisku međunarodnu izložbu kao mladog talentovanog umetnika) i oduševio se koloritom i slikanjem uljanim bojama odbija ponudu svog omiljenog profesora. Saradnik Studentske matice u Novom Sadu postaje 1935. godine. Istovremeno počinje da objavljuje grafike i karikature u novosadskim listovima „Dan“ i „Reggeli Újság“, kao i u beogradskoj „Politici“ i „Ošišanom ježu“. Saradnik Studentske matice u Novom Sadu postaje 1935. godine. Od 1936. do 1938. pohađa Akademski tečaj na Umetničkoj školi u Beogradu, s kog se ispisuje da bi otišao u Pariz na slikarsko usavršavanje. Tamo učestvuje u osnivanju Udruženja jugoslovenskih likovnih umetnika koji žive u Parizu, 1938. godine. U to vreme objavljuje grafike sa socijalnom tematikom u almanahu „Vojvođanski zbornik“ i časopisu „Naš život“ u Novom Sadu.
Grupa „Desetorica“
Iz Pariza se u Novi Sad vraća 23. juna 1939. i postaje član grupe „Desetorica“, u kojoj su pored njega bili i Ljubica-Cuca Sokić, Danica Antić, Jurica Ribar, Stojan Trumić, Aleksa Čelebonović, Nikola Graovac, Dušan Vlajić, Bora Grujić i Milivoj Nikolajević. Neposredno posle formiranja grupe „Desetorica“, njeni članovi su od 25. februara—7. marta 1940. priredili zajedničku izložbu u velikoj sali Umetničkog paviljona „Cvijeta Zuzorić“ u Beogradu. Sredinom marta 1940. godine Šuput posećuje Ulcinj, a u avgustu rudnik Ljubiju, radi odmora i u potrazi za novim slikarskim motivima. Na jesen iste godine odlazi na služenje vojnog roka u Sarajevo. U aprilskom slomu Jugoslavije, 1941. godine, dospeva u nemačko zarobljeništvo. U zarobljeničkom logoru Stalag -{IV}- A u Olbersdorfu, u Saksoniji, pripada ilegalnoj organizaciji „Drug“, ali je aktivan u kulturno-umetničkom životu i radi scenografiju za tamošnje priredbe. Uspeva da izađe iz logora 1. novembra 1941, i posle jedanaest dana stiže u Novi Sad, ali je 23. januara 1942. streljan zajedno sa majkom i tetkom u raciji koju su izvršili mađarski fašisti.
Opus
Preminuvši u dvadeset osmoj godini života, za sobom je ostavio malobrojan opus od čega je 84 uljanih slika, 43 grafike, 38 akvarela, a najveći deo čine crteži crtani ugljenom, kredom ili tušem, od kojih većina predstavlja aktove, portrete i pejzaže. Šuputovo umetničko delo, nastalo za svega nekoliko godina, poseduje ujednačene stilske i estetske vrednosti. Pojedini radovi spadaju u vrhunska ostvarenja poetskog realizma u srpskom slikarstvu četvrte decenije 20. veka. Učestvovao je na devetnaest što samostalnih što grupnih izložbi. Iako po vokaciji slikar, uspešno se bavio i grafičkom delatnošću u tehnici drvoreza i linoreza. „Njegova lepa pojava ostavljala je utisak na prolaznike. Video sam u Parizu, ne jedanput, kako se ljudi okreću, ali Bogdan kao da nije opažao svoju lepotu, jer je Apolon u mnogobrojnim ljudskim inkarnacijama izabrao i jednu stidljivu i rasejanu. Uostalom, bio je slikar, čovek koji traži lepotu i sreću izvan svoje ličnosti. Sudeći po njegovom mladalačkom slikarstvu, često neveselom, pokazivao je, s vremena na vreme, znake sakrivene melanhonije, ili možda, izvesno uznemirenje i predosećanje tragedije. Ponašao se kao čovek koji se rodio bezbroj puta.“ (Predrag Peđa Milosavljević)
Bogdan Šuput je rođen u prvom, a ubijen u drugom svetskom ratu. Smrt ga je prekinula u uzlaznoj liniji. Bio je velika nada i najtalentovaniji slikar u svojoj generaciji. Njegovo plodno umetničko stvaralaštvo bilo je intenzivno i kratkotrajno, zgusnuto, u jednom dahu. Ostao je da živi u sećanju svojih prijatelja i poklonika likovne umetnosti kao večno mlad, nasmejan, drag, izuzetno darovit i vrstan slikar, grafičar, karikaturist, fanatično odan umetnosti i uveren u svoje mogućnosti, čija su dela privlačila pažnju tekuće likovne kritike i ljubitelja, a neka od njih predstavljaju značajne antologijske vrednosti. Osim u privatnom vlasništvu, Šuputovi radovi nalaze se u Narodnom muzeju u Beogradu, Muzeju grada Beograda, Muzeju savremene umetnosti u Beogradu, Modernoj galeriji u Zagrebu, Spomen-zbirci Pavla Beljanskog, Galeriji Matice srpske i Galeriji savremene likovne umetnosti u Novom Sadu i u Galeriji Narodnog muzeja u Smederevskoj Palanci. Njegovim imenom nazvana je jedna ulica i srednja škola za primenjenu umetnost u Novom Sadu.
Zanca-Sant'Andrea, Livorno
Zanca-Sant'Andrea je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
1,2-Ditietan
1,2-Ditietan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 92,183 Da.
Herbert Marshall
Herbert Marshall (23. maj 1890 – 22. januar 1966), punim imenom Herbert Brough Falcon Marshall, bio je engleski glumac. Karijeru je 1911. godine započeo na pozornici, a prekinuo ju je prvi svjetski rat, u kome je, sa mnogim budućim zvijezdama, sudjelovao kao pripadnik Londonske škotske pukovnije. Na bojištu je ranjen te mu je amputirana noga. Usprkos toga je nastavio karijeru, postigavši uspjeh nastupima u hollywoodskim filmovima te kao protagonist popularnih radio-serija.
Moschheim
Mošhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 760 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143049.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Mošhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 272 metra. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 760 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 221 stanovnika/km².
Buenos Aires, Río Bravo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Rancho Guadalupe, Rincón de Romos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1931 m.
Arthur Eddington
Artur Edington (28. decembar 1882 — 22. novembar 1944) bio je engleski astronom, fizičar i matematičar ranog 20. veka. Najviše je doprineo astrofizici. Širio je i popularizovao nauku. Edingtonova granica, granica luminoznosti zvezda dobila je ime u njegovu čast.
Poljani (istočnoslavensko pleme)
Poljani (ukr. Поляни, rus. Поляне), ukrajinsko istočnoslavensko pleme koje je od 5. stoljeća živjelo na području današnje središnje Ukrajine uz rijeku Dnjepar. Smatra se da su bili utemeljitelji gradova Kijev (ukr. Київ), Višgorod (ukr. Вишгород), Bіlogorod (ukr. Білогород), Perejaslav (ukr. Переяслав), Kaniv (ukr. Канів) i drugih, te da su osnovali prvu kijevsku dinastiju kneževa. Grad Kijev su prema legendi osnovali Kij, Šček, Horiv i sestra Libid za koje se pretpostavlja da su pripadali poljanskom plemenu.
Arthur Eddington
Poznat je po tome što je preveo Ajnštajnovu jednačinu relativnosti na "razumljiv" jezik tako da svako, sa bilo kojim predznanjem, može da je razume. Teoriju relativnosti takođe je potvrdio posmatrajući i proučavajući pomračenje Sunca 29. maja 1919. godine.
Poljani (istočnoslavensko pleme)
Poljani su bili vrlo vješti poljodjelci, stočari i obrtnici, ujedno kulturno i tehnološki najnaprednije slavensko pleme tog vremena, a teritorij im se nalazio na raskrižju putova raznih istočnoslavenskih i drugih plemena. Često su surađivali sa skandinavskim i grčkim plemenima, prostoru između Baltičkog i Crnog mora. Poljani se smatraju ključnim slavenskim plemenom koje je zaslužno za širenje staroruske kulture širom istoka Europe, na prostorima današnje Ukrajine, Bjelorusije i zapadne Rusije.
Arthur Eddington
Biografija
Edington je rođen 28. decembra 1882. godine u Lankaširu. Otac Artur Henri (Arthur Henry Dodington) radio je u školi u Lankaširu a zatim postao direktor. Umro je 1884. od tifusa koji je tada bio veoma rasprostranjen u Engleskoj. Majka Sara En (Sarah Ann Shout) bila je domaćica i podizala decu. Imali su veoma male prihode kada je otac umro, pa je Edington bio školovan kući.
Poljani (istočnoslavensko pleme)
Sredinom 9. stoljeća Poljani su napadnuti od varjaških ratnika Askolda i Dira, koji su preuzeli kneževsku vlast u Kijevu sve do dolaska varjaškog plemića i ratnika Olega. Knez Oleg je prema dogovoru sa Poljanima oslobodio kijevsko središte nakon čega je imenovan priznatim poljanskim knezom. Poljani se posljednji puta spominju 944. godine nakon čega koriste imena vezana za politički termin Rus' koji je predstavljao sinonim jedinstva varjaških i ukrajinskih plemena u okolici srednjovjekovnog Kijeva.
Poljani iz središnje Ukrajine ne smiju se brkati sa zapadnim Poljanima, plemenu po kojima će Poljaci dobiti svoje ime.
Arthur Eddington
Biografija
Godine 1898, pošao je na univerzitet u Mančesteru gde je studirao fiziku. Diplomirao je 1902. kao najbolji u svojoj generaciji. Dobio je stipendiju za koledž u Kembridžu gde je studije završio 1905. a zatim počeo da radi na termoelektronskoj emisiji i kao profesor matematike.
Edington je umro od raka 22. novembra 1944. Telo mu je kremirano u krematorijumu u Kembridžu, a ostaci se danas nalaze na grobu njegove majke Sare En u Kembridžu.
Astronomija
U januaru 1906. godine Edington je postao asistent na kraljevskoj opservatoriji u Griniču. Detaljno je analizirao paralakse zvezda na osnovu snimaka iz 1900. godine. Razvio je novu statističku metodu za računanje paralakse zasnovanu na kretanju dve zvezde u pozadini slike. Za to je bio nagrađen od strane Triniti koledža u Kembridžu 1907. godine. 1914. godine postao je direktor cele opservatorije u Kembridžu nakon što su dva prethodna direktora umrla (jedan od njih bio je sin Čarlsa Darvina)
Takođe, proučavao je strukturu zvezda u teoriji i prvi predložio tok stelarnih procesa. 1916. pokušao je da objasni cefeide a zatim proširio radove Karla Švarcšilda. Dokazao je da je pritisak u zvezdi neophodan kako bi se sprečio kolaps. Svoj model je razvio kada se još nisu razumeli procesi fuzije i transformisanja enegije u zvezdama. Svejedno, uspeo je da uzračuna temperaturu, pritisak i gustinu bilo koje tačke u unutrašnjosti zvezde. 1924. godine dokazao je povezanost između mase i luminoznosti zvezde.
Godine 1930, počeo je da se bavi kvantnom mehanikom i fizikom degenerisanog gasa kako bi opisao patuljaste zvezde.
Kosmologija
Edington se takođe bavio i kosmologijom. Učestvovao je u razvijanju prvih modela kosmologije. Istaživao je mogućnosti skupljanja i širenja svemira, kao i "spiralne nebule" (tada se nije znalo da su to spiralne galaksije). Koncentrisao se na "kosmološku konstantu" jer je za njega ona bila glavna uloga u širenju svemira.
Relativnost
Za vreme Prog svetskog rata, Edington je izučavao Ajnštajnovu teoriju relativnosti. Bio je jedan od retkih koji je imao dovoljno znanje da je razume. 1919. posmatrao je pomračenje Sunca zajedno sa još jednim kolegom Frenkom Dajsonom kako bi testirali Ajnštajnovu teoriju. Merili su deflekciju svetlosti od strane Sunčevog gravitacionog polja. Kada je objavio rezultate svog eksperimenta, to je privuklo pažnju fizičarima širom Engleske.
Posle rata, Edington je otputovao na ostrvo blizu Afrike kako bi snimio pomračenje 29. maja 1919. Snimao je zvezde oko Sunca. Po teoriji relativnosti, zvezde bi trebalo da se vide pomaknuto zato što Sunčevo gravitaciono polje "savija" njihove svetlosne zrake. Ovaj efekat primetan je samo u toku pomračenja, jer je inače Sunčeva luminoznost prevelika i zaklanja zvezde. Tako je potvrdio teoriju relativnosti. O tome su pisale sve novine na svetu i privuklo je pažnju ne samo fizičara već i civila. Zato je Edington godinu dana kasnije počep da popularizuje nauku, a posebno teoriju relativnosti.
Držao je predavanja na mnogim fakultetima o svojim radovima i doprinosima fizici. Znao je veoma dobro da objasni naučne izraze i po tome je bio poznat.
El Cobanal, Sayula de Alemán
El Cobanal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
San Pedro Techuchulco, México
San Pedro Techuchulco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Airola, Benevento
Airola je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
San Pedro Techuchulco, México
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2590 m.
Airola, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Miljanići
Miljanići je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 71 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 80 stanovnika).
Demografija
U naselju Miljanići živi 63 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,1 godina (40,3 kod muškaraca i 48,7 kod žena). U naselju ima 21 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,38.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
RGP3
RGP3 se može odnositi na:
El Vuelo del Águila (razvrstavanje)
El Vuelo del Águila ima više značenja:
Bejucal, Turicato
Bejucal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Kizljarsko-Pervomajska talačka kriza
Kizljarsko-Prvomajska talačka kriza, za koju se također koristi i naziv Teroristički čin u Kizljaru je naziv za seriju nasilnih događaja koji su se zbili u Dagestanu od 9. do 16. januara za vrijeme Prvog čečenskog rata, te izazvali veliku pažnju ruske i međunarodne javnosti. Oni su započeli kada je grupa od 200 pripadnika paravojnih formacija samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije pod komandom Salmana Radujeva napala rusku zrakoplovnu bazu kraj grada Kizljar u blizini čečensko-dagestanske granice. Iako je u njemu ubijeno oko 33 ruska vojnika i uništena dva helikoptera, on nije u potpunosti uspio, te su čečenske snage brzo natjerane na povlačenje. Pri tom povlačenju su zauzeli grad i, koristeći iste metode kao i Šamil Basajev prilikom napada na Buđonovsk nekoliko mjeseci ranije, uzeli veliki broj njegovih stanovnika (između 2000 i 3400) za taoce. Nakon nekoliko dana pregovora je postignut sporazum kojim su čečenski militanti pustili žene i djece, a zauzvrat dobili jamstva o sigurnom prolazu natrag u Čečeniju. Kolona s militantima i oko 150 talaca je napustila Kizljar 12. januara, ali je upala u zasjedu ruskih snaga; usprkos toga, militanti su uspjeli zarobiti dio njih te se povući u pogranično selo Pervomajskoje gdje su tamošnjih 1200 žitelja uzeli za taoce, ali dobili i pojačanja koja je iz Čečenije doveo Džohar Dudajev. Ruske snage su sljedećih tjedan dana pokušavale zauzeti selo i likvidirati militante, ali u tome nisu uspjele, usprkos najava predsjednika Jeljcina da neće dozvoliti ponavljanje događaja iz Budjonovska i tome što je selo žestoko bombardirano projektilima zemlja-zemlja. U međuvremenu su događaji dobili međunarodnu dimenziju, nakon što je grupa pro-čečenskih aktivista u Turskoj otela putnički brod tražeći prekid ruske akcije u zamjenu za puštanje talaca. Čečenske snage su se na kraju ipak uspjele izvući iz obruča, a u završnim okršajima su uspjele uništiti manju rusku jedinicu koja im je pokušala zaustaviti put. Nakon što su se militanti povukli u Čečeniju, ostatak talaca je pušten. Slično kao i Budjonovsku, cijela je afera predstavljala veliki fijasko za Jeljcinovu vladu i propagandni trijumf za Čečene koji su pred očima svjetske javnosti jednom pokazali sposobnost da gotovo nekažnjeno izvode akcije protiv tehnički i brojčanog nadmoćnog protivnika. Sa druge strane, Čečeni nisu uspjeli u svojem originalnom cilju da unište rusku bazu, a Radujev je prilikom svoje akcije pretrpio veće gubitke od Basajeva i na kraju bio javno kritiziran od Dudajeva, koji mu je zamjerao uzimanje talaca.
El Willy (razvrstavanje)
El Willy ima više značenja:
San Carlo, Brescia
San Carlo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Spiano, Salerno
Spiano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 694 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Deep Creek, Virginia
Dip Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 115.
Ciénega, Mezquitic
Ciénega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Nikola Tesla (TV serija)
Nikola Tesla je jugoslavenska biografska televizijska miniserija premijerno prikazana na programu JRT 1977. godine. Napravljena u produkciji RTV Zagreb i režiji Eduarda Galića, bavila se životom znamenitom izumitelja Nikole Tesle, čiji je lik tumačio Rade Šerbedžija, te predstavljala je jedan od najskupljih i najambicioznijih projekata jugoslavenske televizije.
Yukon, Oklahoma
Jukon je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 22.709, što je 1.666 (7,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Luis, Sayula de Alemán
San Luis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Mihovil Logar
Mihovil Logar (Rijeka, 6. oktobar 1902. — Beograd, 13. januar 1998) je bio slovenačko-srpski kompozitor, pedagog i publicista.
Život
Muziku je studirao u Pragu kod Jozefa Suka. Godine 1927. se preselio u Beograd, gde je radio kao profesor kompozicije na Muzičkoj akademiji do 1972. godine.
Buzignargues
Bizinjarg je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Monpelije.
Mihovil Logar
Delo
Centralni deo Logarevog opusa su opere.
Buzignargues
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 199 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 133 m, a minimalnoj 40 m).
Mihovil Logar
Delo
Takođe je pisao simfonijsku, kamernu i baletsku muziku (balet Zlatna ribica (1950.)). Bavio se i muzičkom publicistikom.
La Purísima Concepción, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
La Purísima Concepción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2165 m.
Moselkern
Mozelkern je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 630 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135065.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Mozelkern se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 90 metara. Površina opštine iznosi 4,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 630 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 133 stanovnika/km².
Nucleo della Torre, Treviso
Nucleo della Torre je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Jack Pickford
Jack Pickford (pravim imenom John Charles Smith; 18. august 1896 - 3. januar 1933) bio je američki filmski glumac i režiser rodom iz Kanade, najpoznatiji kao mlađi brat zvijezde nijemog filma Mary Pickford.
Meteu, Brădești
Meteu je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Brădești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Hiroshima mon amour
Hiroshima mon amour ; 二十四時間の情事 Nijūyojikan'nojōji, Afera od 24 sata) je francusko-japanski crno-bijeli film snimljen 1959. u režiji Alaina Resnaisa, poznat kao jedno od prvih, ali i najuspješnijih i najuticajnijih ostvarenja filmskog pokreta poznatog kao Novi val.
Okvirni zaplet filma se događa tokom 24 sata kada se dvoje bezimenih protagonista - francuska glumica (koju glumi Emmanuelle Riva) i japanski arhitekt (koga glumi Eiji Okada - posljednji put susreću prije nego što će okončati svoju kratku ljubavnu vezu; kroz flashbackove se, pak, prikazuje njihova prošlost, kako sama ljubavna veza, tako i traume iz Drugog svjetskog rata, odnosno kako je japanskom arhitektu porodica stradala u nuklearnom bombardiranju Hiroshime, a francuska glumica prilikom oslobođenja Francuske doživjela zlostavljanje zbog ljubavne veze sa njemačkim vojnikom.
Resnais je originalno namjeravao snimiti dokumentarni film posvećen napadu na Hiroshiu, i to u stilu svog hvaljenog ostvarenja Noć i magla. Zbog toga je došao u Japan i snimio dokumentarni materijal koji je postao integralni dio konačne verzije filma, odnosno prikazuje napad na Hiroshimu i njegove neposredne posljedice u kontrastu sa gradom koji se potpuno obnovio u godinama japanskog ekonomskog čuda. Tokom proudkcije, Resnais je došao na ideju da od svega napravi igrani film, ali to nije mogao učiniti sve dok nije zamolio uglednu spisateljicu Marguerite Duras da mu napiše scenario. Hiroshima mon amour se odlikovao izuzetno neobičnom, a prije svega ne-linearnom narativnom strukturom temeljenom na iznenadnim flashbackovima, stalnim ponavljanjem riječi i inventivnim korištenjem filmske montaže.
Hiroshima mon amour je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje nije bio u službenoj konkurenciji, prije svega zbog tada politički senzitivne teme o nuklearnom ratu, odnosno stava koji je mogao izazvati negodovanje američke vlade. Usprkos toga je dobio novinarsku nagradu FIPRESCI, a Duras je bila nominirana za Oscar za najbolji originalni scenario. Kritika je bila oduševljena, posebno sljedbenici Novog vala, pa je tako Claude Chabrol Hiroshima mon amour nazvao "najboljim filmom u posljednjih 500 godina". Takvu reputaciju uživa dan-danas gdje ga se navodi kao jedno od najboljih ostvarenja francuske kinematografije.
Godine 2001. je u Japanu snimljen njegov svojevrsni remake pod naslovom H Story.
Kim Jong-il
Kim Jong-il (korejski: 김정일, planina Baekdu, 16. veljače 1942. - Pjongjang, 17. prosinca 2011.) je bio vođa Sjeverne Koreje od 1994. godine do 2011. godine. Njegove službene pozicije su bile: Predsjednik Nacionalnog komiteta obrane Demokratske Narodne Republike Koreje, Vrhovni zapovjednik Korejske narodne armije i Generalni sekretar Radničke partije Koreje. Na vlasti je naslijedio svog oca Kim Il-sunga, osnivača Sjeverne Koreje, koji je preminuo 1994.
Poput oca, i Kim Jong-il je centar jakog kulta ličnosti unutar Sjeverne Koreje. Konstantno je hvaljen i počašćivan kao heroj, govornik i veliki čovjek bez premca. Većina informacija o njemu je nedosljedna i netočna, uglavnom zbog šutljivosti vlasti u Sjevernoj Koreji koja odbija dati bilo kakve podatke o životu Kim Jong-ila.
Službeno je objavljeno da će ga naslijediti sin Kim Jong-un.
Mladost i obrazovanje
Jedina službena biografija Kim Jong-ila tvrdi da je rođen na planini Baekdu, u sjevernom dijelu Koreje, 16. veljače 1942. Međutim, u sovjetskoj evidenciji stoji da je rođen u sibirskom selu Vjatskoe, nedaleko od Habarovska i to 16. veljače 1941. To je mjesto gdje je njegov otac bio komandant bataljona 88. sovjetske Brigade, koju su činile izbjeglice iz Kine i Koreje. Pretpostavlja se da je godina rođenja promijenjena u službenim spisima Sjeverne Koreje kako bi izgledalo da je Kim Jong-il rođen u trenutku kada je njegov otac imao 30 godina. U ovom selu tvrde da je tu rođen i brat Kim Jong-ila, koji se, međutim, utopio u bunaru kao mali. Još uvijek postoji grobnica.
Njegova majka i prva žena Kim Il-sunga je Kim Jong Suk. Tijekom njegove mladosti u Sovjetskom Savezu, živio je pod imenom Jurij Irsenovič Kim, gdje je "Irsenovič" izvedeno iz rusificiranog imena njegovog oca.
Kim je još uvek bio malo dijete kad je završio Drugi svjetski rat. Njegov otac se vratio u Pjongjang u rujnu 1945., a sam Kim Jong-il je došao dva mjeseca kasnije, na sovjetskom brodu koji je uplovio u luku Sonbong. Obitelj se u uselila na imanje bivšeg bogatog službenika iz Japana u Pjongjangu, koje je imalo bazen. Kimov brat - Šura Kim se utopio u tom bazenu 1948. godine, međutim u gore spomenutom ruskom selu tvrde da se Šura utopio u bunaru i da je tamo sahranjen. Njegova majka je umrla 1949. tijekom trudnoće, godinu dana nakon što je Kim Jong-il pošao u školu.
Kim je vjerovatno veći dio svog školovanja proveo u Kini, gdje je poslan iz sigurnosnih razloga tijekom Korejskog rata. Prema službenoj biografiji, maturirao je u Namsan školi u Pjongjangu, koja je bila specijalizirana za djecu vođa komunističke partije. Vjeruje se da je kasnije studirao na Kim Il-sung sveučilištu i da je diplomirao 1964. na političkoj ekonomiji. U to vrijeme njegov otac se već učvrstio na vlasti kao Veliki Vođa. Kim je također učio engleski jezik na Malti gdje je tijekom 1970-ih bio čest gost Premijera Doma Mintoffa.
Početak političkog angažmana
Nakon što je 1964. diplomirao, Kim Jong-il je započeo svoju veću aktivnost u vladajućoj Korejskoj radničkoj partiji. Vrlo brzo je napredovao kroz činove. Prvo je radio u Organizacijskom Ministarstvu da bi ubrzo postao član Politbiroa. Postavljen je na mjesto zamjenika Ministarstva za propagandu 1969. godine.
Kim je 1973. postao partijski sekretar za organizaciju i propadangu, a 1974. je službeno proglašen za budućeg nasljednika svoga oca. Tijekom narednih 15 godina obavljao je razne visoke dužnosti, uključujući mjesto Ministra za kulturu i vođa partijskih operacija usmjerenih protiv Južne Koreje
Od Sedmog partijskog plenuma petog komiteta u rujnu 1973., Kim je postupno počeo učvršćivati svoju poziciju pod kampanjom o revoluciji. Često je opisivan kao "centar partije", zbog rastućeg utjecaja na svakodnevno funkcioniranje partije.
Do šestog kongresa partije u studenom 1980., želja Kim Jong-ila da preuzme partiju bila je ispunjena. Dobio je najviše pozicije u Politbirou, Vojnoj Komisiji i Sekretarijatu. Kada je postao član Sedmog Vrhovnog Savjeta tj. skupštine u veljači 1982., međunarodnoj zajednici je postalo jasno da će Kim Jong-il naslijediti svog oca na mjestu Vrhovnog Vođe Sjeverne Koreje. Tada je Kim Jong-il uzeo titulu "Dragi Vođa", a vlada počinje graditi kult ličnosti oko njega po istom principu kao i oko njegovog oca, koji je nosio titulu "Veliki Vođa".
Već 1991. Kim Jong-il preuzima i vojsku. Kako je osnova vlasti u Sjevernoj Koreji upravo vojska, ovo je bio veoma značajan potez. Iako nije odslužio vojsku, tadašnji ministar odbrane Jin Vu mu je pomogao da bude prihvaćen od strane vojske kao njen novi zapovjednik. Jedini drugi mogući kandidat za mjesto državnog vođe je bio premijer Kim Il, međutim, on je smijenjen 1976. Tijekom 1992. Kim Il-sung je objavio da njegov sin upravlja unutrašnjim državnim poslovima Sjeverne Koreje.
Prema Hvang Jang-jopu, nekadašnjem visokom službeniku Sjeverne Koreje koji je prebjegao na južnu stranu, državna uprava je postala još centraliziranija nakon dolaska Kim Jong-ila na vlast, nego što je bila u vrijeme njegovog oca. Iako je Kim Il-sung zahtijevao da mu svi ministri budu lojalni, ipak je uvažavao njihove prijedloge i savjete pri donošenju odluka; Kim Jong-il, s druge strane, zahtijeva apsolutnu poslušnost i suglasnost te svako drugačije mišljenje smatra za nelojalnost. Prema Hvangu, Kim Jong-il osobno određuje i najsitnije detalje u državnim poslovima, kao npr. veličinu kuća partijskih sekretara i dopremanje poklona njegovim podređenim.
Tijekom 1980-ih, Sjeverna Koreja je doživjela ekonomsku stagnaciju. Kim Il-sungova "juče" ideja (samoupravljanje) je doprinijela tome da zemlja bude izolirana iz međunarodnih trgovinskih tokova, pa čak i od SSSR-a i Kine.
Južna Koreja je optužila Kima da je naredio bombaški napad u Rangunu u Burmi (danas Mianmar), 1983. godine, u kojem je poginulo 17 visokih službenika Južne Koreje (premda je cilj napada bio južnokorejski predsjednik), kao i za napad na avion južnokorejske tvrtke u kojem je poginulo svih 115 putnika i članova posade. Nije pronađen ni jedan direktan dokaz koji bi povezao Kim Jong-ila s ovim napadima. Agentica Sjeverne Koreje, Kim Hjon-hui, priznala je da je postavila bombu u avionu i da je naređenje dobila od Kim Jong-ila osobno. Za ovu operaciju Kim Hjon-hui se pripremala putujući kroz Europu.
Najviši položaj
Kim Il-sung preminuo je 1994., u 82. godini, i Kim Jong-il je preuzeo kontrolu nad svim funkcijama i državnim aparatom. Iako je funkcija predsjednika ostala upražnjena, čini se da je ukinuta u znak poštovanja prema Kim Il-sungu. Kim Jong-il je 1997. službeno zauzeo pozicije Predsednika Nacionalnog Komiteta Obrane kao i Generalnog Sekretara Korejske radničke partije. Ova pozicija je označena kao najviši mogući položaj u Sjevernoj Koreji, tako da se Kim od tada smatra šefom države. Predsjednik prezidijuma Vrhovne Narodne Skupštine i Premijer su protokolarne funkcije. Nasljeđivanje vlasti od strane Kim Jong-ila je do sada jedini takav slučaj u jednoj komunističkoj državi. S obzirom da Kim Jong-il nije predsjednik države, nije ni obvezan održavati izbore, pa samim tim to nikada nije ni učinio.
Privreda je nastavila stagnirati pod snažnom kontrolom države tijekom 1990-ih, kao rezultat niske proizvodnje i gubitka zagarantiranog tržišta u vidu SSSR-a i nekadašnjeg zatvorenijeg tržišta Kine. Veći dio budžeta se troši na naoružanje, prema procjenama to je najveća potrošnja na vojsku u svjetu. Ujedinjeni narodi upozoravaju da u većem dijelu države vlada glad. Očajni Korejanci spas traže bježeći u Kinu.