cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Živike
Živike su naselje u općini Oriovac, u Brodsko-posavskoj županiji. Prema popisu stanovništva iz 2001. imaju 308 stanovnika. Živike se nalaze 2 km od rijeke Save, manje od jedan kilometar od Lužana i cestovnim putem 5 km od općinskog središta Oriovca. Susjedno selo Pričac i Živike imaju zajedničku Osnovnu školu i Dobrovoljno vatrogasno društvo. Ljudi se većinom bave poljoprivredom, a ima i nekoliko privatnih tvrtki u novije vrijeme počinju se baviti turizmom.
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2011. godine u Živikama je živjelo 252 stanovnika, dok su Živike prema popisu iz 2001. godine imale 308 stanovnika od toga 307 Hrvata.
Lamoille County, Vermont
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 24.475, što je 1.242 (5,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lomas de Cocoyoc (razvrstavanje)
Lomas de Cocoyoc ima više značenja:
El Frutalito (razvrstavanje)
El Frutalito ima više značenja:
Lomas de Guadalupe (razvrstavanje)
Lomas de Guadalupe ima više značenja:
Pontsko Kraljevstvo
Pontsko Kraljevstvo bila je helenistička država smještena na južnoj obali Crnog mora. Osnovao ju je godine 291. pne. Mitridat I, perzijski plemić i potomak ahemenidskih satrapa, a trajala je sve do osvajanja od strane Rimske Republike godine 63. pne. Usprkos toga što su vladari bili Perzijanci, Pont se smatrao helenističkom državom zbog snažnog kulturnog i političkog utjecaja grčkih kolonija na obali Crnog mora, odnosno susjednih helenističkih država. Kraljevina je svoj vrhunac imala pod Mitridatom VI Velikim koji je uspio osvojiti Kolhidu, Kapadokiju, Bitiniju, Malu Armeniju, grčke kolonije na Taurskom Herzonu, te, nakratko, i rimsku provinciju Aziju. Nakon dugotrajne borbe s Rimom u mitridatskim ratovima, Pont je poražen pri čemu je zapadni dio anektiran u provinciju Bithynia et Pontus a istočni dio neko vrijeme postojao kao rimska klijentska država.
Topolje (razvrstavanje)
Ime (toponim) Topolje može se odnositi na:
Srbija
Kao opšta imenica topolje označava topolovu šumu, topolovo drveće, topolik.
Napomena: Postoje brojni drugi toponimi od istog korijena: Topol, Topola, Topolac, Topolc, Topolca, Topole, Topolici, Topolik, Topoliki, Topolina, Topoline, Topolnica, Topolnjaci, Topolovac, Topolovci, Topolovec, Topolovec Pisarovinski, Topolovica, Topoluša, Topoljak, ...
Lomas de la Presa (razvrstavanje)
Lomas de la Presa ima više značenja:
Ojo de Agua, Encarnación de Díaz
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1901 m.
St. Clement, Missouri
Sent Klement je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misuri.
Kosmos-1788
Kosmos-1788 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1788 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 27. oktobra 1986. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
St. Clement, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 78.
El Frío (razvrstavanje)
El Frío ima više značenja:
Bosco Torre, Avellino
Bosco Torre je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
El Frutillo (razvrstavanje)
El Frutillo ima više značenja:
Zlatna Greda (razvrstavanje)
right|thumb|280px|Tabla na ulazu u Zlatnu Gredu u Baranji Naziv ili ime Zlatna Greda (Zlatna greda) može biti:
Lomas de los Ángeles (razvrstavanje)
Lomas de los Ángeles ima više značenja:
Rugi, Păltiniș
Rugi je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Păltiniș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 376 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Bezdan (razvrstavanje)
Riječ bezdan i ime Bezdan može se odnositi na:
Generalna značenja
Kao opšta imenica bezdan označava:
Drugi oblici riječi
Riječ bezdan može imati i oblike bezdanj i bezdno:
Şan‘ā’, Hajjah
Şan‘ā’ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 862 m.
Upplands Väsby
Upplands Väsby čita se Uplands Vesbi je grad od 37,594 stanovnika na istoku Švedske, on je i administrativni centar istoimene općine od 39,289 stanovnika.
Geografske karakteristike
Upplands Väsby leži u Grofoviji Stockholm, udaljen 25 km sjeverozapadno od centra Stockholma, pa je danas samo jedan od periferijskih gradova švedske metropole.
Historija
Za srednjeg vijeka na prostoru današnjeg Upplands Väsbya ležala su tri sela Ed, Fresta i Hammarby.
Ranih 1860-ih Švedska je provela reforme koje su omogućile nastajanje novih općina i parohija, tad su nastale ruralne općine Ed, Fresta i Hammarby, koje su se 1952. udružile u novu općinu i grad Upplands Väsby.
Privreda
U Upplands Väsbyu imaju sjedište brojne švedske kompanije, od kojih je najveća - Öhlins Racing AB poznata po proizvodnji automobilskih djelova.
Gummo Marx
thumb|right|Gummo Marx
Milton Marx (23.10. 1893 - 21.4. 1977.), poznatiji pod nadimkom Gummo, bio je jedan od braće Marx. U mladosti je zajedno s bračom nastupao u vodviljima, ali mu je karijeru prekinuo prvi svjetski rat, kada je regrutiran u američku vojsku. Nakon povratka iz vojske je shvatio da nema talenta ni volje za nastupe na pozornici, pa se posvetio poslu kazališnog agenta, zastupajući svoju braću. U tom je poslu stekao veliki ugled.
Godine 1997. je američki filmaš Harmony Korine po njemu nazvao film Gummo.
Lucrezia, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Kosmos-1789
Kosmos-1789 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
San Marcos, La Trinitaria
San Marcos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Kosmos-1789
Kosmos-1789 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 31. oktobra 1986. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1789 je bio satelit namijenjen za istraživanje prirodnih bogatstava Zemlje.
San Marcos, La Trinitaria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1350 m.
96. pne.
Godina '''96. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Ahenobarba i Longina (ili, rjeđe, godina 658. Ab urbe condita). Oznaka 96. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
thumb|Ptolemej Apion
Rugosa
Rugosa ili Tetracoralla (lat.: od tetra- + corallium < grč.: ϰοράλλιον: koralj) su fosilni paleozojski koralji, koji su u cjevastoj ili čunjastoj čaški imali vapnenaste, zrakasto postavljene pregrade (septe). Živjeli su samotno i u kolonijama.
Poznati su rodovi: Calceola, Cystiphyllum, Caninia, a mnoge vrste provodni su fosili pojedinih katova paleozoika.
Tancheneque, Ciudad Valles
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Orange County, Vermont
je okrug u američkoj saveznoj državi Vermont.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 28.936, što je 710 (2,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ilirsko-italska plemena
mini|desno|Ilirska kolonizacija juga Italije Ilirsko-italska plemena su skupina ilirskih plemena koja se od kraja bronzanog i tokom željeznog doba, sa istočne obale Jadrana preselila na Apeninsko poluostrvo.
Japigia u Italiji se prvenstveno dovodi u vezu sa Japodima i njihovom doseljavanju u južni dio Italije koji se nazvao po njihovom imenu. Japodi se smatraju migrantima zbog činjenice da su u starijem željeznom dobu bili naseljeni na kvarnerskom primorju.
Mittelnkirchen
Mitelnkirhen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Štade. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 992 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3359032.
Ilirsko-italska plemena
Arheologija
Prisustvo Ilira je dokumentovano brojnim arheološkim nalazima. Južno-albanska bojena keramika (mattbemalter) je prisutna u južnoj Italiji. Borivoj Čović smatra da pripada južnobalkanskoj keramici tipa Devoll, i da su je migracijom prenijele populacije koje su učestvovale u formiranju historijski posvjedočenih ilirskih plemena u južnoj Italiji.
Mittelnkirchen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štade Mitelnkirhen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Štade. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 0 – 2 metara. Površina opštine iznosi 7,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 992 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 141 stanovnika/km².
Harrah, Washington
Harrah je gradić u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 625 stanovnika.
Ilirsko-italska plemena
Arheologija
Još od XIII vijeka pne, u Apuliji počinje sahranjivanje u kamenim tumulima (u jamama i koncentričnim krugovima), i sahranjivanje djece do jedne godine u keramičkim posudama, što je jasan ilirsko-balkanski elemenat.
El Fuerte (razvrstavanje)
El Fuerte ima više značenja:
Ilirsko-italska plemena
Arheologija
Podizanje gradinskih naselja i njihovo utvrđivanje je prisutno u ovom periodu.
Migracije
Ilirsko zaposjedanje znatnih dijelova Apeninskog poluostrva razmatrano je u savremenoj arheologiji u kontekstu njihovog učešća u Dorskoj seobi krajem bronzanog doba, prema južnim dijelovima Balkanskog prostora (V. Milojčić, Milutin Garašanin i Šime Batović).
Batović smatra da je prvi val prešao kao posljedica pritiska populacija Kulture polja sa urnama i njihovog dolaska iz Panonije na jadransku obalu tokom XII vijeka pne. Drugi jači talas dogodio se u XI vijeku u Emiliju, Apuliju, Umbriju i Etruriju. Liburni su se u Picenum gušće kolonizirali tek u IX vijeku, prenoseći sa sobom brojne proizvode.
Radoslav Katičić je predočio i niz lingvističkih paralela u toponomastici i onomastici između Apulije, Brutalije i Lukanije i istočne jadranske obale.
Salmedin Mesihović iznio je teoriju o mogućoj seobi Ilira u Italiji. Ekspanzija Autarijata sa prelaza VI u V vijek pne, imala je posljedice i na onim područjima do kojih Autarijati nisu ni dopirali. Njihovo potiskivanje Ardijejaca prema jugu, izazvalo je i ardijejski pritisak i lančanu reakciju i na obalna ilirska plemena na obe obale Jadranskog mora. Suočeni sa ardijejskim pritiskom sa sjevera, neka plemena su odlučila prijeći na susjednu obalu. Ti su prelasci trajali sve do momenta dok Rimska Republika nije preuzela punu kontrolu nad Italijom, a kasnije i Jadranskim morem. Prisustvo novih ilirskih plemena u Apuliji dovelo je do pomjeranja sabelsko-samnitskih zajednica sa planinskih predjela Apenina prema plodnoj Kampaniji i južnim etrurskim područjima.
Oslanjajući se na mišljenje italijanskih arheologa, koji zastupaju tezu u kulturnoj zajednici dviju obala Jadrana (koine metallurgika), koja će se u željeznom dobu pretvoriti u Koine adriatica, Alojz Benac je smatrao da se nije radilo o masovnoj seobi. Može se samo govoriti o obostranim uticajima i prenošenju dobara, putem ratničkih pohoda, trgovinom, avanturističkim putovanjima i manjim preseljenjima. Benac smatra da je jedino u slučaju Liburna sasvim jasno da je jedan njihov dio nastanio oblast Picenum na Apeninskom poluostrvu.
Tupković Donji
Tupković Donji su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Živinice koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 760 stanovnika.
Sveti Josip
Sveti Josip, zaručnik je Marijin i Isusov hranitelj. Odlukom Hrvatskog sabora iz 1687. godine, proglašen je zaštitnikom hrvatskog naroda.
Stazione Prosecco, Trieste
Stazione Prosecco je naselje u Italiji u provinciji Trieste, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Sveti Josip
Prije Isusova rođenja
Riječ "Josip" hebrejskog je podrijetla i znači "neka Bog pridoda". Te je riječi zapisane u Starom zavjetu, izgovorila Rahela, ljubljena žena praoca Jakova, rodivši sina nakon duge neplodnosti, sina poznatog nam kao Josip Egipatski.
180px|lijevo|thumb|[[James Tissot: Sveti Josip, 19. stoljeće]] Sv. Josip prvi put se spominje u Evanđeljima po Mateju i Luki, koja su napisana oko 70. godine. U Novom zavjetu, sv. Josip spominje se u samo dvanaest redaka. Evanđelist Luka navodi u popisu Isusova rodoslovlja, da se otac sv. Josipa zove Eli (Lk 3, 23), dok Matej piše, da mu je ime Jakov (Mt 1,16). Popis Isusova rodoslovlja, ima funkciju prikazivanja Isusa kao obećanog Mesije, potomka Davidova roda. Josipovi djed i baka bili su Matan i Esta. Josipova majka bila je prvotno udana za Elija i nisu imali djece. Nakon što je Eli preminuo, udala se za Jakova, koji je bio Elijev polubrat. Po židovskom zakonu, ako je žena postala udovica, a nije imala djece, preporučivalo se, da se uda za muževog brata ili polubrata, ako je bio samac, kako bi se sačuvala pokojnikova loza. Tako se Josipova majka udala za Jakova - polubrata od pokojnog muža i u tom braku rodio se Josip. Tako je Josip bio sin Jakovljev po naravi, a sin Elijev po zakonu.
Prema Evanđeljima, bio je iz Davidove kraljevske dinastije, a po zanimanju je bio tesar. Sv. Matej, apostol i evanđelist, kaže za njega, da je bio pravednik, što znači krjepostan i svet muž. Živio je skromno u gradiću Nazaretu u pokrajini Galileji na sjeveru Palestine. Stanovništvo je bilo miješano, uz Židove bilo je i drugih naroda.
Prema predaji, Marijini roditelji Joakim i Ana nisu dugo mogli imati djece. Zavjetovali su se Bogu, ako dobiju dijete, da će ga posvetiti njegovoj svetoj službi. Marija je kao i druge židovske djevojke bila odgojena u Jeruzalemskom hramu od treće do četrnaeste godine. Nakon toga vratila se kući i mogla se udati. Marija se zavjetovala Bogu, da će zauvijek biti djevica. To je starješinu, velikog svećenika dovelo na muke, jer je po Sv. pismu morao poštivati zavjete, a s druge strane nijedna djevojka osim Marije nije se zavjetovala na vječno djevičanstvo i nije bilo predviđeno, da djevojka ostane sama i neudana. Tada nije bilo ženskih redovničkih zajednica. Veliki svećenik je sazvao pismoznance i narodne starješine na vijeće. Zaključili su, da će Boga molitvom zatražiti za pomoć. Svećenik je tijekom molitve čuo: "Riječ proroka Izaije valja da se ispuni: Isklijat će mladica iz panja Jišajeva, cvijet će izbiti iz korijena njegova, i počivat će nad njim duh Gospodnji." (Iz 11, 1-2). Na to je veliki svećenik donio proglas, da svi mladići iz roda Davidova sposobni za ženidbu, dođu u Hram s grančicom u ruci. Procvala je jedino Josipova grančica i blago svjetlo obasjalo mu je glavu. I tako je prema predaji, postao Marijin zaručnik i kasnije suprug. Predaja je zabilježena u knjizi crkvenog oca Grgura iz Nise i nekih drugih.
250px|desno|thumb|[[Luca Giordano: Vjenčanje Djevice, 1688.]] Marija je pristala biti s Josipom pod uvjetom, da bude djevica i u braku. Katolička Crkva vjeruje, da Djevica Marija i sv. Josip nisu imali spolne odnose u braku. Josip i Marija bili su iz istog plemena i roda. Pleme je Judino (judejsko), a rod Davidov (potomci kralja Davida). Židovski zakon je govorio: "Svi muškarci neka si uzimaju žene iz plemena i porodice svoje: i sve žene neka si uzimaju muževe od istog plemena, da baština ostane u porodici i da se plemena ne pomiješaju međusobno, već da tako ostanu kako li je razdijelio Gospodin." (Br 36, 7-9) Zaruke su u ono vrijeme bile već oblik ženidbe, ali trebalo je proći određeno vrijeme prije nego mladenac uvede mladenku u svoju kuću uz ženidbene svečanosti. Upravo u tom međuvremenu, Marija je začela Isusa po Duhu Svetome. Josip nije bio prisutan kada se to dogodilo i nije ništa znao o tome. Kada je shvatio, da je Marija trudna, našao se u velikom iskušenju i boli. Vjerovao je da je Marija poštena djevojka, a opet vidjeli su se znaci trudnoće. U to vrijeme običaj je bio da se djevojka kamenuje ako je učinila preljub. Josip to nikako nije želio, pa je tražio način kako da je na častan način otpusti. Odlučio je otići iz Nazareta. Noć prije nego je kanio otići, u snu mu se javio anđeo i poručio: "Josipe, sine Davidov, ne boj se uzeti k sebi svoju ženu Mariju, jer ono što je u njoj začeto od Duha je Svetoga. Rodit će Sina i dat će mu ime Isus, jer će on spasiti svoj narod od njegovih grijeha" (Mt 1,18-25). Josip se smirio i prihvatio. Tako je Josip bio poučen ne samo o nepovrijeđenoj časti Djevice Marije, nego i o njezinom uzvišenom dostojanstvu. Zato je od sada preuzeo na sebe dužnost, da bude zaštitnikom i čuvarom najsvetije obitelji, u kojoj će se othranjivati sam Sin Božji, Mesija i Spasitelj svijeta. Pozvao je Mariju, da dođe živjeti k njemu i imali su svadbenu svečanost. Odlučili su se na djevičanski brak, ali drugima nisu rekli za to. U braku su se izuzetno voljeli i poštivali, imali su skladan i dobar brak.
Isusovo rođenje
Mariji se približavalo vrijeme poroda. Tada je došla naredba rimskog cara Augusta, da se popiše stanovništvo. Josip i trudna Marija krenuli su na put iz njihovog grada Nazareta u Betlehem, gdje je bio popis stanovništva za njih, jer su oboje iz roda kralja Davida. U Betlehemu se čuvala knjiga potomaka Davidovih, tamo je valjalo poći i prijaviti se rimskim pisarima. Zbog gužvi nisu mogli naći mjesto u svratištima te su naposljetku završili u staji, okruženi domaćim životinjama, gdje se Isus rodio. Josip je bio jedini svjedok Marijina poroda. Oboje su se poklonili Isusu u jaslicama, prvo Marija pa Josip. Anđeli su pastirima dojavili vijest o Isusovu rođenju te su prvi vidjeli dijete. Poslije je zvijezda repatica dovela sveta tri kralja do Isusa. Pastiri su predstavnici puka, a sveta tri kralja plemstva, jer se Isus rodio za sve ljude. Sveta tri kralja našli su Isusa s Marijom i Josipom, poklonili su mu se i dali mu darove: zlato, tamjan i smirnu. Isus nije Josipovo dijete po načinu začeća, ali niti od njega posvojeno dijete. To je dijete njegove zaručnice Marije, ali ne snagom njegova braka, niti bilo kojeg čovjeka, nego samoga Boga.
Za vrijeme Isusova djetinjstva
Sv. Josipu u snu se ukazao anđeo i rekao: "Ustani, uzmi dijete i majku njegovu te bježi u Egipat i ostani ondje dok ti ne reknem, jer će Herod tražiti dijete da ga pogubi" (Mt 2, 13). Herod je odlučio pogubiti svu djecu u Betlehemu i okolici od dvije godine na niže, stoga su Josip, Djevica Marija i Isus morali pobjeći. Bog Otac ni Isus nisu upotrijebili svoje moći, da se brane od progonstva, već su izbrali ponizan put. Sv. Josip je poslušao i s Marijom i Isusom na brzinu krenuo još iste noći na put samo s najosnovnijim stvarima. Granica je bila nekoliko sati daleko, a slijedila je pustinja po kojoj su putovali pet-šest dana. Bili su u strahu, da ih ne stigne Herodova vojska. Prema predaji, smatra se, da je sveta obitelj bila u današnjem selu Matariji nedaleko antičkog grada Heliopolisa (danas dio Kaira). Sv. Josip bio je drvodjelja pa je svojim radom izdržavao Djevicu Mariju i Isusa. Bilo je vremena, kada su bili gladni i jedva su preživljavali. Bili su u Egiptu nekoliko godina, dok nije umro Herod. Tada se anđeo javio Josipu u snu i rekao: "Ustani, reče, uzmi dijete i njegovu majku te pođi u zemlju izraelsku jer su umrli oni koji su djetetu o glavi radili" (Mt 2, 20). Vratili su se u Izrael, ali ne u Judeju, jer je tamo vladao Herdovov nasljednik Arhelaj, nego u Nazaret u Galileju gdje su bili sigurni (Mt 2, 22). Sv. Josip radio je kao tesar. Isus mu je pomagao u poslu. U to vrijeme tesarov posao sastojao se u tome, da teše grede za krovove i terase, da izrađuje vrata, grube škrinje, da popravlja plugove i kotače na kolima kakva su se radila tada, da ograđuje polja i vrtove i tako ih štiti od ovaca. Tesarska vještina više je puta dobro došla. Tako je u Betlehemu, Josip špilju mogao na brzinu bar malo učiniti ugodnijom za Marijin porod. Na dugom putu u Egipat i tijekom progonstva u Egiptu, prehranjivali su se od Josipova rada. Kao tesar, mogao je raditi svuda, i u gradu i na selu, i u domovini i u tuđoj zemlji.
250px|desno|thumb|[[Johann Baptist Schmon: Smrt sv. Josipa, 18. stoljeće]] Hodočastio je s dvanaestogodišnjim Isusom i Marijom iz rodnog Nazareta u Jeruzalem po propisu židovskog zakona o blagdanu Pashe. Putovali su zajedno prijatelji i susjedi, neki na magarcima i konjima, a većina pješice. Tada je Isus prvi put stupio u kuću svoga nebeskog Oca. I nakon što su Josip i Marija krenuli prema kući, Isus je ostao u hramu. Oni su mislili, da se i on vraća zajedno u grupi s drugom djecom. Shvatili su, da su ga izgubili pa su ga tražili tri dana. Za povratak im je bio potreban čitav dan, a još su ga jedan dan tražili i našli ga u hramu gdje raspravlja s učiteljima i pismoznancima. Te ljude je vrlo iznenadilo Isusovo znanje, jer je imao samo dvanaest godina, dok su oni bili iskusni i poznati učitelji! Marija je upitala Isusa zašto im je to učinio. Isus je odgovorio, da je ostao u hramu, jer mu valja biti u kući svoga Oca. Poslije toga, Isus se sa svojim roditeljima vratio kući u Nazaret i bio poslušan.
Za vrijeme Isusovog djetinjstva u Nazaretu, Sveta obitelj vodila je običan svakodnevni život, koji se sastojao od rada, obiteljskog zajedništva i molitve. Isusova poslušnost Mariji i Josipu, njegovom zakonitom ocu, odraz je njegove sinovske poslušnosti Bogu Ocu. Marija i Josip s vjerom prihvaćaju Otajstvo Isusa, premda ga uvijek ne shvaćaju. Sveti Josip više se ne spominje u evanđeljima nakon Isusove 12. godine. Vjeruje se, da su u času njegove smrti bili prisutni Isus i Djevica Marija te se zbog toga časti kao svetac zaštitnik umirućih. Umro je prije Isusovog javnog djelovanja, muke i uskrsnuća, između Isusove 12. i 30. godine, ali bliže 30. nego 12. godini. Da je sv. Josip bio živ u vrijeme Isusove muke na križu, ne bi Isus s križa povjerio Djevicu Mariju apostolu Ivanu na skrb. Smatra se, da je sv. Josip u vrijeme zaruka s Djevicom Marijom imao između 30 i 40 godina, a da je umro s otprilike 60 godina. Ljudi su vjerovali, da je on Isusov otac i Marijin suprug (koja je bila vrlo mlada u vrijeme poroda), stoga nije mogao biti starac u vrijeme Isusova rođenja i djetinjstva, već je bio u punoj muževnoj snazi, pogotovo jer je morao uzdržavati obitelj i podnositi teške fizičke napore u poslu i u dugim putovanjima poput puta u Egipat pješke u trajanju pet-šest dana i nazad nakon nekoliko godina. Nakon smrti, tijelo mu je počivalo u grobu, a duša mu je boravila u pretpaklu na kratko vrijeme. Prema crkvenom učenju, vrata raja bila su zatvorena od vremena grijeha prvih ljudi Adama i Eve do Isusova uskrsnuća. Duše pravednika, boravile su u pretpaklu, ali ne i u paklu. Nakon Isusova uskrsnuća, vjeruje se, da sv. Josip zauzima istaknuto i visoko mjesto u raju. Nema spomena o grobu ili relikvijama dijelova tijela sv. Josipa pa Crkva vjeruje, da je uskrsnuo s drugim pravednicima nakon Isusova uskrsnuća na isti dan te na Spasovo s Kristom uzašao na nebesa. U Evanđelju je opisano: "grobovi se otvoriše i ustaše mnoga tijela svetih, koji su usnuli. I izišavši iz grobova po uskrsnuću njegovu, dođoše u sveti grad i pokazaše se mnogima." (Mt 27, 51-53)
Epizode iz života po Evanđeljima
240px|desno|thumb|[[Guido Reni: Sv. Josip s Djetetom Isusom, oko 1635.]]
Štovanje u kršćanstvu
200px|desno|thumb|Oratorij sv. Josipa u [[Montrealu, jedna od najpoznatijih crkvi posvećenih sv. Josipu]] Prva Crkva se postepeno razvijala, kao i štovanje svetaca pa je značajnije štovanje sv. Josipa započelo tek oko 850. godine u Reichenauu, a kasnije su ga osobito promicali sveti Bernard iz Clairvauxa, sveta Tereza Avilska, sveti Franjo Saleški, Ivan Gerson, franjevci i papa Siksto IV., koji je uveo blagdan sv. Josipa obveznim za svu Crkvu. Sv. Josip je zaštitnik bolesnika i umirućih i uzor obiteljskog života te pokazuje kako se služi Isusu, spasitelju čovjeka.
Vjernici štuju sv. Josipa na razne načine. Svetkovina sv. Josipa je 19. ožujka, a slavi se i 1. svibnja kao sv. Josip radnik. Njemu su posvećene mnoge molitve kao što su: litanije sv. Josipa, krunica sv. Josipa, trodnevnice, devetnice i sl. Posvećena mu je srijeda, kao njegov dan. I neki drugi sveci imaju svoj dan. Tako je dan Blažene Djevice Marije subota, a sv. Antuna Padovanskog utorak. Ožujak je mjesec posvećen sv. Josipu, dok su npr. Marijini mjeseci svibanj i listopad. Postoje bratovštine sv. Josipa. Mnogi vjernici u kući imaju sliku, kip ili medaljicu sv. Josipa i hodočaste u njegova svetišta. Postoje i vjerski časopisi o sv. Josipu poput "Glasnika sv. Josipa", brojne knjige i molitvenici. Ponegdje se Dan očeva slavi na njegovu svetkovinu 19. ožujka.
Hasburška dinastija štovala je sv. Josipa, sve od cara Leopolda I. Nastao je običaj, da se carskim prinčevima daje ime "Josip" (njem. Joseph). Tako su Hasburgovci imali careve: Josipa I., Josipa II. i Franju Josipa I.
Sv. Josip se naročito štuje u Italiji (pogotovo na Siciliji), u talijanskim zajednicama u SAD-u, na Filipinima, u Kanadi, na Malti, u Španjolskoj i drugdje. Sv. Josip je svetac zaštitnik brojnih država širom svijeta, uključujući i Hrvatsku.
Relikvije
Postoje relikvije sv. Josipa, čije podrijetlo međutim, nije dokumentirano. Ne radi se o dijelovima tijela, nego samo o predmetima, koje je koristio sv. Josip. U talijanskom gradu Perugi od 1477. godine, nalazi se vjenčani prsten svetog Josipa. Prethodno je bio u talijanskom gradu Chiusiju, kamo je donešen iz Jeruzalema u 11. stoljeću.
U Francuskoj, u gradu Joinville-sur-Marne čuva se pojas svetog Josipa, dok se u Aachenu u Njemačkoj, u riznici Karla Velikog čuvaju zavoji, koje je kao čarape sv. Josip zamatao Djetetu Isusu.
U talijanskom samostanu Camaldoli u okolici grada Arezza nalazi se štap sv. Josipa. Prethodno je bio u turskom gradu Izmiru.
Sveci i sv. Josip
Najgorljiviji štovatelji sv. Josipa bili su redovnici karmelićani, te u nešto manjoj mjeri franjevci. Sveta Terezija Avilska nazivala je sv. Josipa svojim ocem i gospodarom. Posvetili mu je trinaest karmelićanskih samostana, koje je sama osnovala njemu u čast. Svakoga je poticala, da se s pouzdanjem utekne njegovoj zaštiti i stavi se pod njegovo pokroviteljstvo. Zapisala je izvanredne milosti, za koje je imala zahvaliti njegovom zagovoru.
Među osobite štovatelje sv. Josipa ubraja se sv. Franjo Saleški. U svojem časoslovu imao je samo sličicu sv. Josipa. Jednom je nekom redovniku izjavio, da sav pripada sv. Josipu. Uoči svetkovine sv. Josipa, postio je na kruhu i vodi. Kad je utemeljio novu redovničku družbu, uzeo je sv. Josipa za sveca zaštitnika.
Slično su sv. Josipa štovali sv. Ignacije Lojolski, sv. Vincent Paulski i mnogi drugi sveci.
U Hrvatskoj
U sjevernim krajevima Hrvatske štovanje su mu širili isusovci, a Hrvatski sabor na svom zasjedanju 9. i 10. lipnja 1687. godine proglasio ga je zaštitnikom hrvatskog kraljevstva. Točnije, u saborskom protokolu od tih dana, na latinskom jeziku piše: "Sveti Josip, Krista Spasitelja vjerni branitelj, Djevice Bogorodice djevičanski zaručnik, za posebnog zaštitnika Kraljevine Hrvatske u Državnom saboru godine 1687. od redova i staleža jednoglasno je odabran." Svijest o tome da nam je zaštitnik nije osobito zaživjela, ali su naši biskupi na svom zasjedanju u Splitu 1972. godine rekli "da je odluka Hrvatskog sabora iz 1687. god. i sada na snazi, jer Sabor nije imao u vidu apstraktno hrvatsko kraljevstvo, nego hrvatski narod, koji nadživljuje sve peripetije oko svoga suvereniteta…". Tada je Hrvatska biskupska konferencija donijela odluku da se osobito mora štovati u Hrvatskoj. To je proglašenje na prijedlog zagrebačkog biskupa Martina Borkovića bilo pravovaljano sa svjetovne i crkvene strane, i kasnije nije nikada osporeno.
Odlukom HNV R. Srbije blagdan sv. Josipa je jedan od četiriju blagdana hrvatske zajednice u Srbiji. Nacionalno svetište sv. Josipa je u Karlovcu na Dubovcu.
U umjetnosti
mini|lijevo|200px|[[Rafael: Vjenčanje Djevice, 1504., ulje na platnu, 170x117 cm, Brera, Milano.]] Do 17. stoljeća, na slikama se sv. Josip prikazivao kao čovjek poodmakle dobi, sijede kose, često proćelav i kao relativno marginalni lik uz Djevicu Mariju i Isusa, često u pozadini, pasivne uloge osim na slikama bijega u Egipat. Josip je prikazivan uglavnom s bradom, ne samo u skladu sa židovskim običajima, već i zato što se u Evanđeljima ne navodi njegova starost, a uglavnom se smatralo, da je bio stariji od Djevice Marije.
Posljednjih stoljeća, u korak s porastom zanimanja za Josipovu ulogu u Evanđeljima, postaje središnja figura u prikazima Svete Obitelji. Često se prikazuje kao mlađi ili čak mladenački čovjek (osobito u protestantskim prikazima), koji radi kao stolar ili aktivno sudjeluje u svakodnevnom životu Djevice Marije i Isusa kao ravnopravan i ljubazan član.
Cijeli ciklusi prikaza života sv. Josipa vrlo su rijetki u srednjem vijeku, iako je često prisutan u prizorima iz života Djevice Marije i Isusa. Na oltaru Mérode oko 1425. godine, nizozemskog slikara Roberta Campina, koji se sastoji od tri dijela (triptih), desni dio je posvećen samo sv. Josipu. Prikazan je kako radi kao stolar.
Na nekim kipovima u ruci ima cvijeće poput ljiljana, što simbolizira da je božanski izabran. Nekoliko pravoslavnih ikona s motivima Božića, prikazuju sv. Josipa kako ga iskušava đavao (prikazan kao starac s krilima). da prekine svoje zaruke, i kako se sv. Josip odupire toj kušnji. Postoje neke slike na kojima sv. Josip nosi židovski šešir. Sv. Josip se često povezuje s crnom bojom, a u modernim prikazima i sa zelenom, dok je boja Djevice Marije plava.
Jedna od najpoznatijih slika na kojima se pojavljuje Josip je "Vjenčanje Djevice", talijanskog renesansnog slikara Rafaela. Na slici, Josip i Marija stoje pred svećenikom i sklapaju ženidbu. Josip u ruci drži procvalu mladicu i daje obećanje vjernosti svojoj zaručnici. Postrance neki mladić lomi o koljeno svoju suhu mladicu. Mladice podsjećaju na predaju, po kojoj je Marija trebala pripasti mladiću, čija će mladica procvati, a to je bio baš Josip.
Juquila Independencia, San Pablo Tijaltepec
Juquila Independencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pablo Tijaltepec.
Lee Bergere
Lee Bergere (4. oktobar 1918 - 31. januar 2007) bio je američki glumac čija su specijalnost bile karakterne i gostujuće uloge na televiziji, a koji je najpoznatiji po liku Josepha Andersa, majordoma porodice Carrington u popularnoj TV-seriji Dinastija.
Juquila Independencia, San Pablo Tijaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1709 m.
Sarnico, Bergamo
Sarnico je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Lomas de San Francisco (razvrstavanje)
Lomas de San Francisco ima više značenja:
Urerio, San Lucas
Urerio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini San Lucas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Бољевац Село
Бољевац Село је насеље у Србији у општини Бољевац у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 315 становника (према попису из 1991. било је 321 становника).
Демографија
У насељу Бољевац Село живи 257 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,3 година (43,8 код мушкараца и 46,5 код жена). У насељу има 113 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,79.
Renato Sanches
Renato Júnior Luz Sanches, poznatiji kao Renato Sanches (Lisabon, 18. kolovoza 1997.) je portugalski nogometaš i reprezentativac koji igra kao vezni igrač za Paris Saint-Germain. Trenutno je na posudbi u Romi.
Бољевац Село
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Renato Sanches
Svoju profesionalnu karijeru započeo je u Benfici, prvo u B momčadi, za koju debitira u listopadu 2014., a onda i u seniorskoj ekipi, za koju debitira deset mjeseci kasnije. U svojoj jedinoj sezoni u Benfici, osvojio je prvenstvo i liga kup. Tokom 2016. je dogovorio transfer u Bayern München u iznosu od €35,000,000, postavši tako najskuplji portugalski igrač koji je napustio domaću ligu. U Bayernu se nije dokazao, nakon čega je 2019. godine prešao u Lille. Od 2022. godine igra za Paris Saint-Germain.
Za reprezentaciju Portugala je nastupao na svim razinama, a za seniorsku ekipu debitirao je 2016. godine te je nastupio i na Euru 2016. godine, postavši tako, s 18 godina, najmlađi Portugalac s nastupom na nekom međunarodnom natjecanju.
Balfour, North Dakota
Balfur je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26, što je 6 (30,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Serravalle, Ferrara
Serravalle je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1738 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -2 m.
Los Romerillos, San Juan de los Lagos
Los Romerillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
El Fuste (razvrstavanje)
El Fuste ima više značenja:
Lomas de San Isidro (razvrstavanje)
Lomas de San Isidro ima više značenja:
Pleasant Valley, Missouri
Plezant Vali je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
El Futuro (razvrstavanje)
El Futuro ima više značenja:
Pleasant Valley, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.961, što je 360 (-10,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jovan Mikić Spartak
Jovan Mikić, poznat po nadimku Spartak (Opovo, 13. maj 1914 — Subotica, 11. oktobar 1944.) bio je jugoslovenski reprezentativac i rekorder u atletici, hrvatske narodnosti, poznat po tome što je po njemu ime dobio FK Spartak Subotica.
Biografija
Jovan Mikić je rođen 13. maja 1914. godine u Opovu u Banatu. Četvrto dete majke Darinke, učiteljice, i oca Aleksandra, školskog nadzornika (oba roditelja su hrvatske narodnosti). Nakon Prvog svetskog rata seli se sa porodicom za Suboticu. U Subotici završava gimnaziju i fakultet. Studira prava pod snažnim uticajem Mije Mirkovića. Godine 1939. primljen je za asistenta na ekonomskoj - komercijalnoj visokoj školi u Beogradu. Vrlo brzo konkuriše za mesto docenta, ali prekida ga Drugi svetski rat. Kao veoma darovita ličnost, koja od detinjstva govori nekoliko jezika, piše pesme, svoj natprosečni talenat ispoljava u sportu. Počevši od 1932. do 1939. godine bio je naš najuspešniji petobojac, desetobojac, skakač, bacač diska i kladiva. Sportska karijera dovela je Jovana do vrha, stajao je u red najboljih jugoslovenskih atletičara. Sebi nije pravdao neuspehe, ali onima koji su ga pobeđivali prvi je čestitao. Dvaput prvak balkana, naš olimpijski reprezentativac pun snage i neiscrpne energije, stizao je svugde i uvek bio među čelnima. Zajedno sa suprugom Ksenijom i sinom Aleksandrom 1941. godine seli se za Novi Sad. Jovan Mikić Spartak je bio antifašista, kao intelektualca levičarasto nije proleter. Upravo ta griža savesti bila je njegova pokretačka snaga. Mikić nije bio komandant iz senke, već u napadu je rame uz rame sa svojim saborcima! saborci su ga poštovali i sledili. Umro je 11. oktobra 1944. godine.
Sportska biografija
Mikić se atletikom počeo baviti još kao srednjoškolac u Subotičkoj Bačkoj. U tim godinama spada među talentovane atletičare u višeboju. Na školskom takmičenju u petoboju u konkurenciji 69 takmičara pobedio je sa 3.110 bodova. Među prvim uspesima je osvajanje prvenstva Jugoslavije u troskoku u Zagrebu 1933. godine sa rezultatom 13,29.
Od 1934. Mikić postaje član atletske sekcije Beogradske Jugoslavije. Te godine kao najbolji jugoslovenski takmičar na V. Balkanskim igrama u Zagrebu osvaja drugo mesto u troskoku. Na takmičenju u Ljubljani 18. avgusta 1935. godine Mikić je skočio 14,05 i bio prvi Jugosloven koji je u troskoku preskočio 14 metara.
Sve do 1938. Mikić dominira u troskoku i poboljšava rekord na 14,20 m 23. avgust 1936. u Zagrebu. U ovoj disciplini takmičio se na Olimpijskim igrama 1936 u Berlinu postigavši 13,90. Nije uspeo u Belinu, ali zato 1937. pobeđuje na Balkanskim igrama sa 14,03 metra. Na studentskim igrama U Parizu se takmiči u petoboju. Na Balkanskim igrama 1935. u Istanbulu posvaja prvo mesto u svojoj drugoj disciplini skoku uvis.
New York University Press
New York University Press (akr. NYU Press) je akademski nakladnik u američkom gradu New Yorku odnosno izdavački odsjek Univerziteta New York. Osnovan je 1916. godine od strane tadašnjeg univerzitetskog kancelara E. E. Browna s ciljem izdavanja radova eminentnih stručnjaka. Glavna stručna područja na koje se NYU Press fokusira su afro-, arapsko- i azijsko- i latino-američke studije, američke studije, antropologija, arapska književnost, ekologija, ekonomija, filozofija, historija, invalidnost, judaistika, književnost, komunikologija, kriminalistika, kulturne studije, LGBT studije, medicina, New York, nauka i tehnologija, politologija, pravo, psihologija, radničke studije, religija, sociologija, vojna historija, te ženske i rodne studije.
Direktori
Direktori CUP-a od 1916. bili su :
Jovan Mikić Spartak
Eksterni linkovi
Umro je u otobru 1944 a ne u novembru.
Reghiu, Reghiu
Reghiu je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Reghiu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2677 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Lomas de San José (razvrstavanje)
Lomas de San José ima više značenja:
Cassia (gens)
Gens Cassia je bila ugledna rimska porodica koja se odlikovala velikim brojem važnih ličnosti iz vremena Republike i Carstva. Bila je patricijskog porijekla, ali su se njeni predstavnici smatrali plebejcima. Dio historičara vjeruje da je za to zaslužan Spurije Kasije Viscelin, koji je godine 502.. pne. izabran za jednog od prvih konzula, a kasnije pogubljen zbog pokušaja agrarne reforme. Vjeruje se da su ga tada vladajući patriciji izbacili iz svojih redova, a što se kasnije odnosilo i na sve njegove potomke.
Kosmos-1790
Kosmos-1790 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Orleans County, Vermont
je okrug u američkoj saveznoj državi Vermont.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 27.231, što je 954 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-1790
Kosmos-1790 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 4. novembra 1986. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1790 je bio vojni satelit za fotografsku kartografiju.
Zeppo Marx
Zeppo Marx je zajedno sa svojom braćom nastupao u vodviljima i u njihovim ranim filmovima, i to kao "normalni" lik među braćom, odnosno romantični junak. Međutim, s vremenom je vidio da se ne može natjecati sa svojom mnogo talentiranijom braćom, te se zajedno s Gummom posvetio kazališnoj agenturi. U Kaliforniji je 1940-ih osnovao tvrtku Marman Products specijaliziranu za izradu mehaničkih hvataljki, od kojih jedna korištena na bombarderu Enola Gay prilikom atomskom napada na Hiroshimu.
El Fénix (razvrstavanje)
El Fénix ima više značenja:
Ave Maria (film, 1953)
Ave Maria je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1953. u režiji Alfreda Brauna. Po žanru je melodrama. Protagonistica, čiji lik tumači Zarah Leander je pjevačica koja radi kao vlasnica i zvijezda noćnog kluba "sumnjive" reputacije kako bi financirala školovanje svoje kćeri (koju tumači Marianne Hold), a od koje nastoje sakriti svoj profesionalni život. Radnja pokaže kako je bogati industrijalac (čiji lik tumači Hans Stüwe), a sa čijim se sinom kćer misli zaručiti prepozna, te ona napušta kćer kako joj više ne bi ugrožavala životnu sreću.
Rancho los Íñiguez, Encarnación de Díaz
Rancho los Íñiguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1984 m.
Granja California, El Llano
Granja California je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini El Llano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
Majhar, Hajjah
Majhar je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 830 m.
Tupković Gornji
Tupković Gornji su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Živinice koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.764 stanovnika.
Hochzeitsglocken
Hochzeitsglocken je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Georga Wildhagena i premijerno prikazan početkom 1954. godine. Protagonistica, koju tumači Marianne Hold, je mlada provincijska djevojka koja voli svog prijatelja iz djetinjstva (koga glumi Erwin Strahl). Radnja prikazuje kako u njeno mjesto na odmor dolazi poznati književnik (koga glumi Jan Hendriks), koji će je zavesti i to nastojati iskoristiti za inspiraciju za svoj roman.
Littigheddu, Sassari
Littigheddu je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
Ohabița, Păltiniș
Ohabița je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Păltiniș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
El Gachupín (razvrstavanje)
El Gachupín ima više značenja:
El Galerón (razvrstavanje)
El Galerón ima više značenja:
Međunarodni dan borbe protiv homofobije, bifobije i transfobije
Međunarodni dan borbe protiv homofobije, bifobije i transfobije, godišnji praznik koji se obilježava 17. maja s ciljem koordinacije međunarodnih događanja kojima se podiže svijest o kršenjima LGBT prava i potiče interes za LGBT prava širom svijeta. Na 9. izdanju održanu 2013. komemoracije su bile održane u gotovo 120 zemalja, u svim regijama svijeta.
Osnivači Međunarodnog dana borbe protiv homofobije uspostavili su Odbor za Međunarodni dan borbe protiv homofobije radi koordinacije samoniklih akcija u različitim zemaljama, promocije ovog dana i lobiranja za službeno priznanje 17. maja. Datum Međunarodnog dana borbe protiv homofobije odabran je bio u sjećanje na odluku Svjetske zdravstvene organizacije (WHO) kojom je 1990. homoseksualnost uklonjena iz Međunarodne klasifikacije bolesti.
Historija
thumb|right|Louis-Georges Tin, osnivač Međunarodnog dana borbe protiv homofobije i transfobije
Dan je začet 2004. Godinu dana duga kampanja kulminirala je prvim Međunarodnim danom borbe protiv homofobije 17. maja 2005. 24 000 pojedinaca zajedno s organizacijama poput Međunarodne asocijacije lezbijki i gejeva (ILGA), Međunarodne komisije za ljudska prava gejeva i lezbijki (IGLHRC), Svjetskog kongresa GLBT Židova i Koalicije afričkih lezbijki potpisalo je poziv radi potpore »Inicijativi za IDAHO«. Aktivnosti određene za taj dan održane su bile u mnogim zemljama, uključujući prva LGBT događanja održana u Kongu, Kini i Bugarskoj.
Godine 2009. nazivu kampanje bila je pridodana transfobija, a aktivnosti su te godine bile prvenstveno fokusirane na transfobiju, nasilje i diskriminaciju prema transrodnim ljudima. U suradnji s LGBT organizacijama nova je peticija bila pokrenuta 2009. i podržalo ju je više od 300 NVO-a iz 75 zemalja, ali i tri nobelovca (Elfriede Jelinek, Françoise Barré-Sinoussi i Luc Montagnier). U predvečerje 17. maja 2009. Francuska je postala prva zemlja u svijetu koja je transrodne probleme službeno skinula sa svoje liste mentalnih bolesti.
Francuz Louis-Georges Tin bio je osnivač ovog dana, a kao sekretar Komiteta za IDAHO djelovao je do svoje ostavke u septembru 2013. Na tom mjestu naslijedila ga je međunarodno priznata venecuelanska aktivistkinja za transrodna prava, advokatkinja i profesorica prava Tamara Adrian.
U Francuskoj je istospolni brak legaliziran od 18. maja 2013., nakon što je odluka o tome objavljena 17. maja.
Ciljevi i aktivnosti
Glavna svrha mobilizacijâ u povodu 17. maja jest podići svijest o nasilju, diskriminaciji i represiji prema LGBT zajednicama širom svijeta, što zauzvrat pruža priliku za poduzimanje akcije i uključivanje u dijalog s medijima, donositeljima politika, javnim mnijenjem i širim civilnim društvom.
Jedan od navedenih ciljeva 17. maja jest stvoriti događaj koji će na globalnoj razini biti vidljiv bez potrebe da se prilagodi nekom specifičnom tipu akcije. Ovaj decentralizirani pristup potreban je zbog raznolikosti socijalnih, religijskih, kulturnih i političkih konteksta u kojima dolazi do kršenja prava.
17. maja u svijetu
thumb|right|300px|U dugine boje obojen pješački prijelaz u [[Poreču u Hrvatskoj u povodu MDBPHBT-a 2014.]]
Ovaj dan posebice je snažan u Evropi i Latinskoj Americi, gdje se komemorira javnim događanjima u gotovo svim zemljama. 17. maja obilježava se također u mnogim zemljama u svim regijama svijeta, a 2013. bio je obilježen u 32 zemlje od 76 zemalja u svijetu u kojima su istospolne zajednice kriminalizirane.
Uobičajene akcije uključuju ulične marševe velikih razmjera, parade i festivale. Na primjer, na Kubi je Mariela Castro protekle tri godine predvodila veliku uličnu paradu u čast 17. maja. Godine 2013. u Čileu je 50 000 ljudi zauzelo ulice radi obilježavanja 17. maja, a u Santiagu je bio održan VIII. marš jednakosti.
Umjetnička i kulturna događanja također su uobičajena. Na primjer, bangladeški aktivisti organizirali su muzički festival »Love Music Hate Homophobia« 2013. Albanski LGBT aktivisti organizirali su 2012. i 2013. godišnji Bike (P) Ride za 17. maja na ulicama glavnog grada Tirane. Godine 2013. Komitet za IDAHO pozvao je na međunarodne akcije za Global Rainbow Flashmob radi obilježavanja 17. maja. Aktivisti u 100 gradova u 50 zemalja sudjelovali su u raznim javnim događanjima koja su obuhvaćala puštanje balona u boji, plesne flešmobove, muzička događanja te performanse i uličnu umjetnost.
Službeno priznanje
Godine 2013. kanadska organizacija Fondation Émergence utemeljila je slično događanje, Nacionalni dan protiv homofobije, a održava se 1. juna. Godine 2006. datum je bio prebačen na 17. maja radi usklađenja s međunarodnim pokretom.