cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gibsova slobodna energija
Definicije
Izraz za infinitezimalnu reverzibilnu promenu Gibsove slobodne energije kao funkcija njegovih prirodnih promenljivih p i T, za otvoreni sistem, pod uticajem spoljašnjih sila (na primer električne ili magnetne) Xi, koje uzrokuju promenu spoljašnjih parametera sistema ai za količinu dai, se može izvesti na sledeći način iz Prvog zakona za reverzibilne procese:
gde je:
Altamont, Kansas
Altamont je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.080, što je 12 (-1,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
397 Vienna
Ekscentricitet orbite iznosi 0,246, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 12,831 stepeni, a orbitalni period iznosi 1562,459 dana (4,277 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,31 a geometrijski albedo 0,177.
Asteroid je otkriven 19. decembra 1894. godine.
Millbourne, Pennsylvania
Milborn je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.159, što je 216 (22,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Spomenici Khöshöö Tsaidam
|thumb|200px|Replika [[Bilge Qaghanove stele na Gazi univerzitetu u Ankari.]]
Spomenici Khöshöö Tsaidam (Хөшөө цайдам, također poznati i kao Khoshoo Tsaidam, Koshu-Tsaidam') je zajednički naziv za dva spomenika u regiji Khöshöö Tsaidam na zapadnim obalama rijeke Orhon u Mongoliji, kraj Jeuera Ogii. Podigli su ih Gok Turci početkom 8. vijeka i danas predstavljaju dio Doline Orhona, odnosno velikog UNESCO-vog lokaliteta Svjetske baština. Njima se slave braća Bilge Qaghan (683-734) i Kul-Tegin (684-731), gokturski vladar i vojni komandant. U njihovoj blizini se nalaze i tri manja, nedavno otkrivena, spomenika.
The Son of the Sheik
The Son of the Sheik je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1926. u režiji Georgea Fitzmauricea. Temelji se na istoimenom romanu Edith Maude Hill, odnosno predstavlja nastavak filma The Sheik, velikog hita u kome je naslovnu ulogu tumačio Rudolph Valentino. U ovom filmu je Valentino (slično kao i Douglas Fairbanks prethodne godine s Don Q, Son of Zorro) ponovio raniju ulogu, ali isto tako nastupio u ulozi njegovog sina Ahmeda, koji je postao novi protagonist. Radnja prikazuje kako otima francusku plesačicu za čijeg je oca uvjeren da je u dosluhu sa najvećim zlikovcem pustinje, te kako se u nju zaljubljuje u vrijeme zatočeništva. Valentino je film snimio, između ostalog, da bi potvrdio vlastiti status hollywoodske zvijezde, uzdrman s nekoliko prethodnih neuspjeha. The Son of Sheik je postao jedan od najgledanijih filmova godine, a kritičari ga smatraju najboljim ostvarenjem Valentinove filmografije. Sam Valentino, međutim, to nije doživio; promovirajući film prije premijere se razbolio i umro od posljedica kirurške operacije.
Canaveilles
Kanavej je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Istočni Pirineji koja pripada prefekturi Prad.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 58 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,95 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 932 metara (maksimalnoj 1.984 m, a minimalnoj 657 m).
Passo della Fogolana, Padova
Passo della Fogolana je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -3 m.
Camp Rock 2: The Final Jam
Camp Rock 2: The Final Jam je američki televizijski film u produkciji Disney Channela koji predstavlja nastavak filma Camp Rock. Snimljen je u kanadskoj provinciji Ontario. Production on the film između 3. septembra i 16. oktobra 2009. godine. Očekuje se da će premijeru imati u ljeto 2010.
Elsa, Texas
Elsa je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.660 stanovnika.
Mikotion reduktaza
Mikotion reduktaza (, mikotiol-disulfidna reduktaza) je enzim sa sistematskim imenom mikotiol:NAD(P)+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži FAD. On nije aktivan na glutationu, tripanotionu ili koenzimu A kao supstratima.
398 Admete
398 Admete je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 46,98 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,351 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,123 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,224, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 9,524 stepeni, a orbitalni period iznosi 1654,258 dana (4,529 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 10,30 a geometrijski albedo 0,060.
Asteroid je otkriven 28. decembra 1894. godine.
Ibn Abi Ishak
Imao je dvojicu učenika - (? - 149 AH) i  (? - 154 AH.). Al-Thaqafi je više inzistirao na pravilima, dok je al-Ala više inzistirao na njihovom objašnjavanju; te će razlike, prema mišljenju dijela historičara, postati srž kasnije podjele arapskih gramatičara na škole Kufe i Basre.
Gehren
Geren je grad u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.465 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070018.
Indometacin farnezil
Indometacin farnezil je organsko jedinjenje, koje sadrži 34 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 562,139 Da.
Gehren
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ilm Geren se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 475 metara. Površina opštine iznosi 30,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.465 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 116 stanovnika/km².
Žučna kiselina-KoA hidrolaza
žučna kiselina-KoA hidrolaza je enzim sa sistematskim imenom dezoksicholoil-KoA hidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Holoil-KoA, 3-dehidroholoil-KoA i henodezoksiholoil-KoA takođe mogu da budu supstrati.
Clingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kifhojzer Klingen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Kifhojzer. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 185 metara. Površina opštine iznosi 10,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.084 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
El Cerrito, California
El Cerrito je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 23.549 stanovnika.
Brođani
Brođani je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Karlovca, Karlovačka županija.
Selo Brođani smješteno je na desnoj obali Kupe 13 km istočno od Karlovca. Pogodno je za sportski ribolov. Do Domovinskog rata kroz Brođane je prolazila željeznička pruga Karlovac-Sisak. Pruga, kao i most, su uništeni u ratu a polovica mosta stoji kao podsjetnik na ratna razaranja.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 124 stanovnika te 52 obiteljskih kućanstava.
Evans Mills, New York
Evans Mils je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 621, što je 16 (2,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Collelongo, L'Aquila
Collelongo je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 895 m.
Brežani (Karlovac)
Brežani je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Karlovca, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 146 stanovnika te 53 obiteljskih kućanstava.
Iako malo selo, Brežani su izuzetno ugodni za život. U blizini rijeke Kupe, 15 km od Karlovca, oko 50 km od Zagreba. Bogato vegetacijom, plodnom zemljom, uređenom infrastrukturom. U ratu selo dosta stradalo i nema minski sumnjivih područja. U Brežanima su aktivni:
- NK Frankopan, nogometni klub s izuzetno dobrim vodstvom i ambicijama, izražene brige za mlade i uključivanje u sport
- Lovačko društvo s raznovrsnim aktivnostima
- KUD Sv. Rok, koji čuva narodne običaje ovoga kraja, rade narodne nošnje, plešu i sviraju, aktivno sudjeluju u smotrama folklora i drugim događajima
- Braniteljska zadruga "Zelena polja", koja okuplja 10-ak branitelja u poljoprivrednim aktivnostima
- Seosko gospodarstvo Marinković, s turističkim i ugostiteljskim kapacitetima
- NOMM Savjetovanje, konzultantska tvrtka koja omogućava bolje praćenje i korištenje EU fondova
- druga poljoprivredna, mljekarska i stočarska gospodarstva
Unatrag nekoliko godina vidljiv je porast broja male djece koja žive u Brežanima. Oni pohađaju (ili će ubrzo pohađati) OŠ Skakavac, odličnu osnovnu školu, do koje ih prevozi školski autobus.
Askopironska tautomeraza
Askopironska tautomeraza (, askopironska izomeraza, askopiron intramolekularna oksidoreduktaza, 1,5-anhidro-D-glicero-heks-3-en-2-uloza tautomeraza, APM tautomeraza, askopiron P tautomeraza, APTM) je enzim sa sistematskim imenom 1,5-anhidro-4-dezoksi-D-glicero-heks-3-en-2-uloza Delta3-Delta1-izomeraza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje jedan od koraka u anhidrofruktoznom putu.
Du You
Du You (735 – 23. decembar 812  ), kurtoazno ime Junqing (君卿), formalno Vojvoda Anjian od Qija (岐安簡公), bio je kineski pisac, historičar i velikodostojnik koji je kao kancelar služio dinastije Tang, ali koji je najpoznatiji kao autor Tongdiana, historijske enciklopedije od preko 200 tomova koja se smatra jednim od najznačjanijih djela kineske književnosti i vrijednim izvorom podataka o Aziji u ranom srednjem vijeku.
Andornay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 148 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 100 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 327 metara (maksimalnoj 329 m, a minimalnoj 299 m).
Brlekovo
Brlekovo je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Konjščina, Krapinsko-zagorska županija.
Stemoden
Stemoden je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 272,468 Da.
736
Godina 736. (DCCXXXVI) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 736. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Salisbury, New York
Solsberi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.093, što je 248 (-2,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sulfit dehidrogenaza
Sulfit dehidrogenaza (, sulfit citohrom c reduktaza, sulfit-citohrom c oksidoreduktaza, sulfitna oksidaza) je enzim sa sistematskim imenom sulfit:fericitohrom-c oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju:
Ovaj enzim je vezan za citohrom c-551.
Creuzburg
Krojcburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.456 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063013.
Alkuin
U Rimu je sreo Karla Velikog koji ga je pozvao na svoj dvor. Alkuin je postao učitelj Karla Velikog i dece franačkih velikaša u Dvorskoj akademiji. Svojom nastavom je prenosio antičke tradicije koje su se u Engleskoj bolje očuvale nego na kontinentu.
Dela su mu filozofskog i didaktičkog karaktera. Napisao je “O vrlinama i manama”, “O službama”. Kao istorijski izvor najznačajnija su Alkuinova pisma.
400 Ducrosa
400 Ducrosa je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 33,66 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,125 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 10,535 stepeni, a orbitalni period iznosi 2018,381 dana (5,526 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,115. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 10,10 a geometrijski albedo 0,142.
Asteroid je otkriven 15. marta 1895. godine.
Vučedolska kultura
thumb|250px|Mapa indoeuropske Vučedolske kulture (3000-2400. godina prije nove ere). Vučedolska kultura pripada jednoj od najvažnijih kasnih eneolitskih kultura na prostoru jugoistočne Evrope. Naziv je dobila po lokalitetu Vučedol (6 km istočno od Vukovara, gdje je otkriveno veliko naselje ).
Vučedolska kultura bila je napredna civilizacija, koja sa svojom sofisticiranom kulturom, poimanjem svijeta i autentičnim kosmogenijem, predstavlja svojevrsno civilizacijsko dešavanje. Upoređuje se sa razvijenim civilizacijama u Mesopotamiji, u kojoj su se već pojavili gradovi i klinasto pismo, i u Egiptu, gdje je došlo do stvaranja države i hijeroglifskog pisma.
Rasprostranjenost i datacija
Rasprostranjena je na području Srijema, istočne i posavske Slavonije te okoline Bjelovara. Isto tako je rasprostranjena i u Austriji, Mađarskoj, južnoj Slovačkoj i Rumuniji. Prvi lokalitet ove kulture bio je Ljubljansko Barje u Sloveniji, pa je na samom početku istraživanja Vučedolska kultura nosila i ime ljubljanska, a kasnije je Ljubljanska kultura postao naziv za jednu ranu kulturu iz bronzanog doba.
Po prvobitnoj hronologiji bila je datirana u vrijeme od 2150. do 1800. g. pne (Stojan Dimitrijević). Nakon radiokarbonskih ispitivanja trajanje kulture pomaknuto je u period od oko 3000. do oko 2400. g. pne. (Aleksandar Durman, čijim zalaganjem je u Vučedolu otvoren Muzej vučedolske kulture).
Dijeli se na tri faze:
Naselja
Naselja vučedolske kulture se nalaze uglavnom na uzvisinama, obično uz rijeke (Vučedol, Vinkovci) i močvarno područje. Oblik vučedolske kuće je pravokutan s predvorjem i središnjim ognjištem, napravljena s drvenim stupovima, pleterom i premazom od gline (Vučedol). thumb|left|200px|Vučedolska golubica Grobova nije mnogo pronađeno, a pokojnici su pokapani ili unutar kuće ili ispred s osobnim predmetima. Bilo je i sojeničkih naselja, no takva naselja su bila uglavnom privremena jer nisu bila pogodna za život, a negdje se čak stanovalo i u spiljama. Izrada oružja i oruđa bila je od kamena i kostiju, a već je bilo poznato i lijevanje bakrenih predmeta, kao što su kalup i sjekirica iz Vučedola.
Kultovi i vjerovanje
Važnu ulogu u životu pripadnika Vučedolske kulture, je imao kult štovanja kovača, poglavito kovača bakra. Njegova kuća je redovito bila smještena u sredini naselja, a vjerovalo se da ima posebne moći jer može iz zemlje izvaditi prašinu i od toga napraviti različite oblike. Vjerovalo se da imaju i mogućnost utjecaj na prolazak vremena te da su utjecali na godišnja doba.
Kultura je prakticirala i ljudske žrtve. U jednoj grobnici pronađena su tijela koja su žrtvovana najvjerojatnije zbog kultnog prolaska Marsa i Venere, koji su bili najvažniji planeti te su imali svoje štovatelje, kroz Plejade, što nam govori da su Vučedolani promatrali nebo i bili upoznati s promjenama na njemu. Pronađena su i tijela koja su na svojim glavama imala blaga udubljenja, za koja se pretpostavlja da su nastala ritualnim izlijevanjem tekućeg bakra na glavu žrtve.
Stanovništvo
U samom Vučedolu živjelo je oko 2000 i 3000 stanovnika, te je bila riječ o jednom od najvažnijih centara toga doba. Ljudi ove kulture u Vučedolu bavili su se stočarstvom, vjerojatno najstarijim uzgojem goveda na svijetu, te je u prehrani govedina činila 85%, dok su se na području Vinkovaca, zbog prisutnosti šuma, bavili lovom i hranili su se pretežno jelenima (oko 75% hrane u prehrani bilo je jelenje meso). Nađeni su u Vučedolu i ostaci pastrve, koje u Dunavu nije bilo, te su je nabavljali iz drugih krajeva. Ovo je prva kultura koja koristi tanjure za posluživanje hrane samo jedne osobe, dok su se dotada koristile zajedničke posude za hranu.
Zapadnobosanski tip
Prodor i širenje Vučedolske kulture na bosanski prostor jedino je bio moguć s njenog matičnog područja dolinom rijeke Save uzvodno te dolinom rijeke Vrbas, Une i Sane. Vučedolska kultura, kao moćni dio indoevropskih kretanja, s jasnom plemenskom organizacijom i izdvojenom vojnom plemenskom aristrokratijom, s visokom privrednom aktivnošću i kao nosilac metalurške djelatnosti, pokrenula se prema drugim predjelima. Toj su ekspanziji pogodovale već iscrpljene kulture starosjedilaca, spremnih za nestanak ili asimilaciju. Na prostoru zapadne Bosne, poznato je pet lokaliteta: pećina Hrustovača, Dabarska pećina, gradina Zecovi kod Prijedora, Pećine - Kozarice kod Laktaša, Zemunica u Radosavskoj, Topića glavica, Pejića gradina, Kastel (Banja Luka)
Nalazište Hrustovača
Po načinu stanovanja postojala su naselja pećinskog tipa (Dabar pećina i Hrustovača) i gradinskog tipa. U pećini Hrustovači pronađen je veći broj ognjišta od kojih je najljepše ono iz srednjeg sloja (sloj koji pripada vučedolskoj kulturi). Ognjište ima dimenzije 2,1x1,4 m, oblijepljeno je ilovačom sa uglačanom površinom. Pored ovog ognjišta, pronađena su još dva iz srednjeg sloja. Ovo bi moglo ukazivati da je Hrustovača bila stalnije naselje nosilaca ove kulture, posebno ako se ima u vidu činjenica da je oko ognjišta pronađenog na dubini od 1,3 m pronađeno mnoštvo garotine i pepela, što je znak da je na njemu duže vremena ložena vatra.
Zdjele hrustovačkog tipa zastupljene su raznim varijacijama bikoničnih zdjela sa izvijenim obodom i naglašenim ramenom, amfore sa širokim cilindričnim vratom i dvije tunelaste drške na ramenu, terine, pehari sa trakastom drškom koja spaja obod sa ramenom, konične zdjele, šolje sa zaravnjenim obodom, konične vaze na nozi u obliku šape, cilindrični sudovi s proširenim gornjim i donjim dijelom te trougaoni privjesci.Pored ove fine keramike, zastupljena je i gruba keramika čiji oblici oponašaju oblike finih posuda, ali ipak postoje i određene forme karakteristične samo za grubu keramiku; to su: trbušasti sudovi sa uskim cilindričnim vratom, pehari raznih oblika. Ukrasi na keramici izvođeni su tehnikama duboreza, žigosanja, brazdastog urezivanja, i udubljivanja. Motivi su kombinacije trouglova, rombova, kvadrata, krstova, malih kružića i sl.
Što se tiče nalaza od kamena, u Hrustovači su pronađene sjekire sa rupom za nasad držala, kamene strugalice, fragmentovani kameni predmet koji je najvjerovatnije služio kao amulet, zatim brusilice od kamena i kamena tucala, kao i kameni žrvnjevi. Na Zecovima su pronađeni kremeni nožići, kameni brus, brus od pješćara te piramidalni privjesak. Da bi se razumio način života i ekonomija nosilaca hrustovačkog tipa poslužio je i čitav sloj ugljenisanog ječma u Hrustovači. To implicira na zaključak da su se stanovnici ovog kraja, ili bar ovog lokaliteta, bavili zemljoradnjom vjerovatno u onolikoj mjeri koliko im je bilo potrebno da se prehrani njihova zajednica. Nosioci zapadnobosanskog tipa vučedolske kulture se nisu eksponirali kao kreatori plastike; do sada nije okrivena nijedna plastična figurica.
Nalazište Kastel
Prema analizama i vrsti ornamentike, lokalitet Kastel pripadao je i klasičnoj (dublje urezane ornamentike) i kasnoj klasičnoj (pliće urezanih motiva) fazi Vučedola. Karakteristika finije keramike je da je većinom ukrašena bijelom inkrustacijom, što je opšta karakteristika vučedolske keramike, koja je evidentirana i na Kastelu. Keramika je bila ornamentirana duboreznom tehnikom, dubokim i plitkim urezima, a ukrasi su bili izvedeni žigosanjem i upotrebom nazubljenog kotačića.
Arheolozi su uočili vezu između pojave i širenja metala i upotrebe bijelo inkrustiranog ornamenta. Ta je relacija imala dublji značaj za vučedolsku kulturu koja je širila metaluršku proizvodnju širom Evrope i nosila mističnu notu, s direktnim i skrivenim sadržajem. Činjenica da je bijela inkrustacija pratila širenje metalurgije naslućuje vezu između simbola Vestalskih djevica kao čuvarica vatre i ritualnog žrtvovanja djece pred gradnju peći za taljenje. Ritual je bio više mističan nego religiozan, a nevine žrtve fetusa djece možda najuzvišeniji simbol, gdje se žrtvuju čistota i nevinost. Pojava bijele inkrustacije, u mitskoj verziji, po kojoj je Prometej prenio ukradenu vatru, ima svoju verziju u relaciji između vatre i stabljike komorača (Ferula communis), koja raste po cijelom Mediteranu. Stabljika je ispunjena bijelom i lako zapaljivom srčikom. Prometej je vatru sakrio u stabljiku te biljke i darovao je čovječanstvu. Ta bijelina inkrustacije možda ima neku relaciju s vatrom i taljenjem.
Južnobosanski tip
Nalazišta ovog tipa su u porječju gornjeg toka rijeke Bosne i njenih najjužnijih pritoka. Lokaliteti ovog tipa vučedolske kulture u BiH znatno su manje istraživani u odnosu na lokalitete zapadnobosanskog tipa vučedolske kulture. Jedino su na Gradini kod Alihodža, Crkvini kod Turbeta i Debelom brdu vršena izvijesna istraživanja, dok su na ostalim lokalitetima pronađeni nalazi rezultat rekognosciranja i slučajnih pronalazaka. Na osnovu rezultata istraživanja, konstatovano je sedam nalazišta ovog tipa: Debelo brdo kod Sarajeva,, Fortica na Bakijama u Sarajevu, Gradac kod Homolja, Gradac u Lepenici (kod Fojnice), Gradina kod Alihodža u dolini Bile, Gradac kod Toplice (nedaleko od Kreševa) i Gradac u Kotorcu, Istočna Ilidža. Već prema nazivima lokaliteta, može se zaključiti kako su sva navedena naselja gradinskog tipa, što i odgovara geografskim prilikama ovog regiona ali i načinu stanovanja eneolitskih populacija. O načinu stanovanja nosilaca ovog tipa vučedolske kulture je teško govoriti obzirom na neadekvatnu istraženost i na činjenicu da se ni na jednom od ovih lokaliteta nije vršilo sistematsko iskopavanje. Jedino pravo naselje, sa izvijesnim dužim životom, bila je Gradina kod Alihodža gdje su na iskopanom prostoru od 13x8m ustanovljeni ostaci od šest kućišta koje predstavljaju okrugle ili ovalne jame ukopane svega 20 cm u zemlju i koje su uz rubove sadržavale mnoštvo lijepa i izgoretine.
Na figuricama s Debelog brda dominiraju koncentrični rombovi i kvadrati izvedeni tehnikom udubljivanja, zatim redovi žigosanih trouglova na vratu i ramenu amforica. Na Debelom brdu je pronađen i čitav niz keramičkih kalupa za izlijevanje bakarnih predmeta.
Vučedolska kultura u Hercegovini
Za razliku od Bosne, na području Hercegovine, dolazi do prodora sa juga od strane nosilaca Ljubljanske kulture. Naročito je važno istaći činjenicu da je Bosna i Hercegovina izuzetno bogata rudama, te je vjerovatno zbog toga i došlo do prodora na ovaj prostor. Broj kalupa za izlivanje bakarnih predmeta ukazuju na taj zaključak.
Na području Hercegovine otkriveno je do četrnaest eneolitičkih lokaliteta: Varvara na vrelu Rame, te Ravlića pećina, Zelena pećina, Guvnine, Badanj, Džakulina glavica, Lazaruša, Gornje Banje, Jejinovača, Hateljska pećina, Leskova glavica, Orah, Manastirska pećina, Pećina Greben. Na osnovu arheoloških nalaza sa ovih lokaliteta utvrđena je genetska povezanost ovih lokaliteta i jadranskog tipa ljubljanske kulture, koja jeste genetski povezana sa vučedolskom kulturom. Za dolinu Rame može se reći da je bila prelazni region gdje su se susretali i jedni i drugi uticaji.
Ratni zločin
thumb|right|[[Xuzhou, Kina, 1938. Tela kineskih civila koje je ubila japanska vojska. ]] thumb|right|[[Vijetnam 1968. Tela vijetnamskih seljana koje je ubila američka vojska.]] Ratni zločin u najopćenitijem smislu predstavlja teška i ozbiljna kršenja ratnog prava i običaja povodom kojih se počinitelji istih mogu kazneno goniti. Ne postoji jedinstvena definicija termina "ratni zločin". Rimski statut Međunarodnog kaznenog suda, u članku 8., donosi sljedeću definiciju - ratnim zločinom smatraju se teške povrede Ženevskih konvencija iz 1949. godine te druge teške povrede zakona i običaja primjenjivih u međunarodnom oružanom sukobu u uspostavljenim okvirima međunarodnog prava, odnosno, u slučaju oružanog sukoba čiji značaj nije međunarodni, teške povrede članka 3. zajedničkoga za sve četiri Ženevske konvencije. Druge međunarodne konvencije pod time podrazumijevaju "povrede zakona i običaja rata", a što uključuje ubistva, zlostavljanje i deportacije civilnog stanovništva u logore za prisilni rad; ubistva i zlostavljanje ratnih zarobljenika; ubistva talaca; uništenje gradova i naselja koje nije opravdano vojnim potrebama. Definicija ratnog zločina nalazi se i u cijelom nizu nacionalnih kaznenih zakona koji reguliraiju materiju. Navedene činjenice jasno ilustriraju što složenost samog pojma, što nepostojanje jedinstveno usvojene i unificirane definicije koja bi na adekvatan način obuhvatila sve postojeće.
Ratni zločini su postojali i bili definirani običajnim pravom od davnina, a od njih je najpoznatija ratna perfidija. Koncept je prvi put kodificiran Haškim konvencijama, te konačno ustanovljen nakon Drugog svjetskog rata. Odredbe o ratnim zločinima su iz međunarodnih konvencija preuzele sve države svijeta, kao i Međunarodni krivični sud.
U poratnim društvima neretko dolazi do pravdanja pa i glorifikovanja ratnih zločina. Antropolog Ivan Čolović to objašnjava time što prema ideologiji ekstremnog nacionalizma nacija stoji iznad svega, pa ništa što je učinjeno u borbi protiv neprijatelja nacije ne može biti zločin.
HR Rijeka
thumb|220px|[[Zgrada Radio Rijeke]] Radio Rijeka se u eteru prvi put oglasila 16. rujna 1945. godine iz kuće u Voloskom na adresi Štangerova ulica broj 9. Program namijenjen dijelu Liburnije te selima, mjestima i gradićima uz Kvarnerski zaljev emitirao se na srednjevalnoj frekvenciji od 349 metara. Bila je to jedina radio stanica na oslobođenom teritoriju Istre i Hrvatskog primorja i ujedno jedna od tek nekoliko lokalnih radio stanica koje su u to vrijeme postojale na području Hrvatske i ondašnje Jugoslavije.
Od samog početka program se emitirao dvojezično – na hrvatskom i talijanskom jeziku, a prve spikerice bile su Barbarina Ožegović-Kosić za hrvatski te Ida Modica-Milković za talijanski jezik. Program se iz Voloskog emitirao u tri dnevna termina: ujutro od 7 do 8 sati, zatim od 12 do 13 i 30 te navečer od 17 do 18 sati i 30 minuta.
Povijest
Potkraj 1945. godine Radio stanica Rijeka preseljena je iz Voloskog na novu lokaciju u Dom kulture na Kozali gdje je postavljen 10-vatni srednjevalni odašiljač, koji je sredinom veljače 1946. zamijenjen jačim 70-vatnim odašiljačem. Tijekom cijelog dana emitiran je dvojezični hrvatsko-talijanski program i to isključivo uživo, zbog nedostatka tehnike za snimanje. Prvi izravni prijenos dogodio se 23. listopada 1946. godine, prilikom otvorenja «Mosta bratstva i jedinstva» na današnjem Titovom trgu, a svečanosti je osobno prisustvovao i Josip Broz Tito.
Kolektiv Radio Rijeke je do sredine pedesetih godina 20. stoljeća brojao čak 120, a prema nekim podacima i do 150 članova uz mnoštvo vanjskih suradnika. Radio Rijeka je imala vlastite zborove i zborovođe, orkestre i dirigente, kao i brojne suradnike - glumce, redatelje, skladatelje, pjesnike i književnike među kojima su bila mnoga čuvena imena: Viktor Car Emin, Drago Gervais, Mate Balota, Ivan Matetić Ronjgov, Lovro Matačić, dr. Zdravko Kučić, Bruno Petrali, Mario Kinel, Branimir Sakač, Ljuboslav Kuntarić, Slavko Zlatić, Ivo Robić i mnogi drugi.
Godine 1949. Radio Rijeka se privremeno seli u prostore Guvernerove palače (tadašnji Dom kulture «Vladimir Švalba Vid») da bi se od 1. siječnja 1951. godine, program počeo emitirati iz zgrade na Korzu 24, odakle se Radio Rijeka neprekidno oglašava do danas. Emitiranje se odvijalo sa srednjevalnog odašiljača na Učki snage 15 kilovata, što je omogućavalo veliku čujnost, osobito u večernjim satima.
Program se emitira od ranih jutarnjih do kasnih večernjih sati. Sredinom 1953. godine, na inicijativu nekoliko novinara, te u suradnji s više kulturnih djelatnika, Radio Rijeka pokreće časopis «15 DANA» s tekstovima iz programa i djelatnosti kulturnih ustanova, kulturno-umjetničkih društava i sekcija u školama, te s pregledom tjednog kino i kazališnog repertoara u Rijeci, kao i programa Radio Rijeke. Nakon ukupno 28 brojeva, časopis se ugasio 15. siječnja 1955. godine. Iste godine, odlukom ondašnjih vlasti, ukidaju se sve lokalne radio stanice na području Hrvatske te se pretvaraju u studije Radio Zagreba s ograničenim vremenom emitiranja programa u trajanju od najviše 90 minuta dnevno. Radio Rijeka gubi samostalnost i dotadašnje prihode od pretplate, ukidaju se svi glazbeni ansambli, kao i redakcije sa svim popratnim službama, te sve tehničke, administrativne, propagandne i financijske službe, a broj djelatnika sa 100 spada na samo 11. Umjesto s 15-kilovatnog odašiljača s Učke, program se emitira s dvokilovatnog srednjevalnog odašiljača smještenog na Kozali.
Ovakvo stanje traje do 1960. godine kada Radio Rijeka ponovo postaje samostalna radio-difuzna ustanova, no i dalje s malobrojnim kolektivom, neznatnom subvencijom općine i programom u trajanju od 4 sata dnevno – od 14 do 18 sati, odnosno nedjeljom od 9,30 do 16 sati na SV frekvenciji 782 KHz.
Ponukan teškim uvjetima rada, 1. listopada 1966. godine Savjet Radio stanice Rijeka donio je odluku o ponovnoj integraciji s Radio-televizijom Zagreb, da bi referendumom provedenim 18. lipnja iste godine riječki radio i službeno bio pripojen RTZ-u. Osim u vremenu kad emitira vlastiti program, Radio Rijeka u cijelosti prenosi drugi i treći program Radio Zagreba, djelujući de facto kao područna stanica Radio Zagreba u čijim programima, osobito drugom, često sudjeluje vlastitim emisijama. U to doba u Hrvatskoj djeluje 29 lokalnih radio-stanica a Radio Rijeka broji 30-ak stalno zaposlenih djelatnika.
Godine 1969. uvođenjem tv dopisništva Radio Rijeka djeluje unutar novoosnovanog RTV centra Rijeka, o ova simbioza radija i televizije traje do kraja 1978. godine kada se iz RTV centra izdvaja TV Centar Rijeka.
Dana, 29. studenog 1980. godine Radio Rijeka započinje eksperimentalno emitiranje na ultrakratkom «fm» valu s odašiljača na Učki snage 300 W na frekvenciji 103,1 MHz, uz postojeću srednjevalnu frekvenciju 864 kHZ. U proljeće 1981. godine UKV odašiljač pojačan je na 1 kilovat, da bi 29. studenog 1982. godine bio zamijenjen odašiljačem snage 10 kilovata čime je čujnost Radio Rijeke izjednačena s prvim i drugim programom Radio Zagreba, odnosno na područje cijelog Hrvatskog primorja i njegovih otoka do Zadra, Istre te dijelova Italije i Slovenije. Krajem 1983. godine započinje emitiranje i s UKV odašiljača Mirkovica snage 3 kilovata na frekvenciji 101,3 MHz čime se čujnost Radio Rijeke dodatno širi na područje cijelog Gorskog kotara, Ogulina, Karlovca i Zagreba, kao i dijelova Slavonije i zapadne Bosne.
Broj stalno zaposlenih djelatnika sredinom osamdesetih iznosi 44, a dnevni program se radnim danom emitira od 14 do 19 sati, odnosno nedjeljom i blagdanom od 8 do 14 sati.
Dana, 15. svibnja 1986. godine program Radio Rijeke počinje se emitirati u stereo tehnici s UKV odašiljača na Učki, a dvije godine kasnije dnevno emitiranje produženo je za još dva sata, od 12 do 19 sati.
Godine 1990. donosi prekretnicu jer u travnju te godine Radio Rijeka prelazi na cjelodnevno emitiranje programa od 7 do 19 sati. Uz pomoć grada Rijeke, Elektroprimorja, Novotehne, Viktora Lenca i Metala iz Opatije podignut je 1 kilovatni odašiljač na Pulcu iznad Rijeke čime je omogućen kvalitetniji FM prijem programa na području Opatije i ostalih mjesta Liburnije u kojima se – zbog specifične konfiguracije terena – program s odašiljača Učka slabije čuje. Istovremeno s pokretanjem odašiljača na Pulcu Radio Rijeka prestaje s emitiranjem programa na srednjem valu.
Početkom domovinskog rata, u jesen 1991., uvodi se 24-četverosatno emitranje programa da bi se nešto kasnije vrijeme emitiranja ustalilo na termin od 6 do 24 sata, dok se u međuvremenu prenose emisije prvog programa Hrvatskog radija.
402 Chloe
Ekscentricitet orbite iznosi 0,112, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 11,822 stepeni, a orbitalni period iznosi 1494,760 dana (4,092 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,02 a geometrijski albedo 0,148.
Asteroid je otkriven 21. marta 1895. godine.
HR Rijeka
Povijest
U prvoj polovici 90-ih Radio Rijeka bilježi izvrsnu slušanost koja prema provedenim anketama doseže i 70 posto, a čujnost programa se dodatno širi i na područje Like i zapadne Bosne i to početkom emitiranja na odašiljaču Lička Plješivica u ljeto 1996. godine nakon oslobođenja do tada okupiranih područja. Iste godine Radio Rijeka kao prva radio stanica u Hrvatskoj počinje emitiranje programa putem Interneta ostvarujući tako kontakt sa slušateljima na svim svjetskim kontinentima. thumb|Pogled glavnog tonskog stola u Radio Rijeci Osim na adresi www.radio-rijeka.com, program Radio Rijeke danas se emitira na slijedećim frekvencijama:
kao i s nekoliko repetitora na području otoka Cresa i Lošinja te Gorskog kotara. Usprkos sve većoj konkurenciji, HR – Radio Rijeka do danas zadržava primat u slušanosti kako na području grada Rijeke, tako i na području cijele primorsko-goranske županije, a po dnevnom dosegu spada medju 10 najslušanijih radio programa u Republici Hrvatskoj. Ujedno je po ostvarenom marketinškom prihodu Radio Rijeka najuspješnija radio postaja u sustavu Hrvatske radio televizije unutar kojeg djeluje. Program ostvaruje 40-ak stalno zaposlenih djelatnika te vanjski suradnici.
Lawrenceville, Ohio
Lorensvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 302.
Indoprofen
Indoprofen je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 281,306 Da.
Holoil-KoA hidrolaza
Holoil-KoA hidrolaza (, PTE-2, holoil-koenzim A tioesteraza, henodezoksiholoil-koenzim A tioesteraza, peroksizomalna acil-KoA tioesteraza 2) je enzim sa sistematskim imenom holoil-KoA hidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Sokolovi
Sokolovi  (lat. Falconidae) su porodica iz reda Sokolovki (podred Prave sokolovke).
Holoil-KoA hidrolaza
Ovaj enzim takođe deluje na henodezoksiholoil-KoA i u manjoj meri na acil-KoA lanaca kratke i srednje dužine.
Sokolovi
Vrste
Rod Falco:
Campi Salentina, Lecce
Campi Salentina je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10596 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
El Socio, Texas
El Socio je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 130 stanovnika.
Šupljorošci
Šupljorošci su pripadnici svake od 140 vrsta sisara parnoprstaša porodice Bovidae. Ova je porodica široko rasporostranjena, i izvorna je u svim kontinentima, izuzev Južne Amerike, Australije i Antarktike. Porodica je također veoma raznolika: njeni su članovi životinje poput bizona, antilopa, gazela, te divlja i domesticirana goveda, ovce, koze i azijski vodeni bivoli.
Najveći šupljorošci teže preko jedne tone, i visina u ramenima im je oko 2 metra; najmanji šupljorošci teže otprilike 3 kilograma i visine su domaće mačke. Neki su zbijeni i mišićavi, drugi su lagane građe, s manjim kosturom i vitkim dugim nogama. Mnoge vrste sakupljaju se u veće grupe sa složenim društvenim ustrojstvima, no druge su vrste većinom samotnjačke. Unutar njihova opsežnog razmjera, obitavaju u širokom rasponu staništa; od pustinja do tundra, od gustih tropskih šuma do visokih planina.
Većina porodice hrani se biljnom hranom (iznimke su dujkeri, koji su većinom svejedi i hrane se raznolikom hranom). Svi šupljorošci imaju želudac građen u četiri dijela, što im dopušta da probave hranu koja je inače veoma niske hranjive vrijednosti, poput trave. Nijedna životinja nije sposobna izravno probaviti celulozu: poput (primjerice) klokana i termita, šupljorošci se oslanjaju na želučane bakterije koje razgrađuju celulozu fermentacijom.
Zbog veličine i težine njihovog složenog probavnog sustava, mnogi su šupljorošci čvrste i krupne građe; "elegantniji" pripadnici ove porodice obično su izbirljiviji u hranjenju, i teže biti prebirnici, a ne travojedi. Njihovi očnjaci poptuno su nestali, ili su se izmjenili i služe kao dodatni incizivi. Svi šupljorošci dvoprstaši su, te im je kopito podijeljeno na dva dijela. Svi mužjaci (i velik broj ženki) imaju rogove; veličina i oblik uvelike je promjenjiv kod svih vrsta, no osnovna građa uvijek je jedinstvena koštana izbočina bez grana, prekrivena slojem keratina.
Porodica je poznata kroz fosilne ostatke iz ranog miocena. Najveći broj sadašnjih šupljorožaca obitava u Africi, sa znatnim no manje raznolikim populacijama u Aziji i Južnoj Americi. Smatra se kako većina vrsta porodice šupljorožaca, koji su se razvili u Aziji, nije bila sposobna preživjeti iznenadan dolazak novog i nepoznatog grabežljivca kada su ljudi prvi put pristigli iz Afrike tijekom kasnog pleistocena. S druge strane, afričke su vrste imale tisuće, možda i milijune godina, u kojima su se mogle razvijati i prilagođavati razvijajućim ljudskim vještinama lova. Značajno je istaknuti kako je velik broj domesticiranih šupljorožačkih vrsta –– koza, ovaca, vodenih bizona, jakova –– zapravo azijskog podrijetla: vjeruje se kako su se azijski šupljorošci manje bojali čovjeka, i bili mnogo poslušniji.
Franjo Krežma
Franjo Krežma (Osijek, 2. rujna 1862. - Frankfurt na Majni, 15. lipnja 1881.), hrvatski violinist i skladatelj.
Zarana je zavolio violinu, instrument koji mu je donio svjetsku slavu. Glazbu je učio najprije u Zagrebu kod Đure Eisenhuta, a poslije u Beču kod profesora Heizlera. Zatim su zaredale turneje po Europi, za kojih ga je pratila njegova sestra Ana, vrsna pijanistica. U Italiji je imao čast svirati na slavnoj Paganinijevoj violini. Rekli su za njega: "Francesco Krežma, čudo iz Hrvatske!". Umro je na turneji u Njemačkoj u dobi od 19 godina, nakon što je obolio od upale uha.
Njegov otac, omogućio mu je najbolje profesore i škole u tadašnje vrijeme.
Brgud
Brgud je selo u sastavu grada Benkovca.
Zemljopis
Nalazi se oko 10 km istočno od samog grada Benkovca.
Spomenici i znamenitosti
Položaj Jarebinjak (ili Jarebnjak, kako se još navodi u literaturi), pri ubikaciji naselja na rimskim komunikacijama na području sjeverne Dalmacije najčešće se povezuje s rimskim naseljem Alveria. Sudeći prema arheološkim ostatcima vidljivim na terenu kao i dosad poznatim sitnim arheološkim nalazima, očito je da je naseljavanje gradine Jarebinjak u neprekinutom kontinuitetu bilo od željeznoga doba do srednjega vijeka. Nalaz gepidske fibule potvrđuje da ju je u vrijeme istočnogotske vladavine naseljavao i germanski živalj.
El Dorado Hills, California
El Dorado Hills je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 42,108 stanovnika.
Rochelle, Georgia
Rošel (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.174 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.174 stanovnika, što je 241 (17,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Andechy
Ondeši je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Mondidje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 212 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 103 metara (maksimalnoj 104 m, a minimalnoj 58 m).
Inglourious Basterds
Inglourious Basterds američki-Njemački je ratni film iz 2009. godine, redatelja Quentina Tarantina. Premijerno je prikazan 20. svibnja 2009. na Filmskom festivalu u Cannesu, u službenu je distribuciju pušten 21. kolovoza. Radnja filma odvija se za vrijeme Drugog svjetskog rata u okupiranoj Francuskoj i prati mladu Židovku Shosannu, vlasnicu pariškog kina, kao i skupinu američkih gerilaca židovskog podrijetla.
Engleski naslov filma, Inglourious Basterds, inspiriran je talijanskim ratnim filmom iz 1978., Quel maledetto treno blindato, u SAD-u prevedenom kao The Inglorious Bastards. Tarantino, koji je ujedno i scenarist, na filmu je radio više od 10 godina.
U Hrvatskoj je prikazan 1. rujna. 2009. pod naslovom Nemilosrdni gadovi, a u Srbiji pod naslovom Prokletnici.
Naziv filma
Najpribližniji prevod na srpskohrvatski jezik bi bio Neslavna kopilad. Originalni naziv inspirisan je nazivom ratnog filma The Inglorious Bastards iz 1978. koji je režirao Enco Kastelari (Enzo Castellari). Kada je tokom konferencije na Kanskom filmskom festivalu upitan za objašnjenje pogrešnog spelovanja naziva filma, Tarantino je odgovorio da to neće nikada objasniti. Nakon daljih pritisaka da to učini, Tarantino nije objasnio prvo u u reči Inglourious, ali je rekao da je Basterds način na koji se ta reč kaže ("The Basterds? That's just the way you say it: Basterds"). Tarantino je kasnije izjavio da je naslov pogrešno napisan kao „baskijanska primesa“. U emisiji Late Show with David Letterman prokomentarisao je da je to „tarantinovski način spelovanja“.
Radnja
Film, koji je podijeljen na pet poglavlja, započinje 1941. u jednom francuskom selu. SS-Standartenführer Hans Landa (Christoph Waltz), poznat pod nadimkom "Lovac na Židove", posjeti dom francuskog mljekara Perriera LaPaditea (Denis Menochet), za kojeg nacisti sumnjaju da skriva židovsku obitelj Dreyfus. Landa otkrije obitelj ispod kuhinjskog poda te pozove vojnike da ih ustrijele, a masakr koji slijedi jedina preživi djevojka Shosanna (Mélanie Laurent), koja se spasi bijegom.
U SAD-u se za to vrijeme obučava skupina komandosa židovskog podrijetla, koja se ima ubaciti u okupiranu Francusku s ciljem ubijanja njemačkih vojnika na osobito brutalan način i sijanja panike u Trećem Reichu. Skupinu predvodi poručnik Aldo Raine (Brad Pitt). Nakon što skupina pristigne u Francusku, počinju napadi na Nijemce, koje komandosi, prozvani "Nemilosrdnim gadovima" (Inglourious Basterds), ubijaju i skalpiraju, a preživjelima urezuju nacistički kukasti križ na čelo. Pridruži im se i njemački vojnik Hugo Stiglitz (Til Schweiger), kojeg je Raine oslobodio iz zatvora nakon što je ovaj ubio 13 njemačkih časnika.
U ljeto 1944., nedugo nakon savezničkog iskrcavanja na Normandiju, u Parizu ponovo susrećemo Shosannu, koja je sad, pod lažnim imenom Emmanuelle Mimieux, vlasnica jednog pariškog kina. Pristupi joj njemački vojnik Frederick Zoller (Daniel Brühl), ratni junak koji je na ruskoj bojišnici snajperom ubio točno 250 neprijateljskih vojnika i o kojem je snimljen propagandni film Stolz der Nation ("Ponos nacije"), te je pokuša impresionirati. Iako ga ona odbije, on ne odustaje te nagovori njemačkog ministra propagande, Josepha Goebbelsa (Sylvester Groth), da premijeru "Ponosa nacije" održi u Shosanninom kinu. Nakon što sazna da će premijeri nazočiti i Hitler (Martin Wuttke), Göring te Bormann, Shosanna smišlja osvetu zajedno sa svojim dečkom Marcelom (Jacky Ido). Odluči zapaliti kino velikom količinom filmskih rola izrađenih od trinitroceluloze.
Istodobno i "Gadovi" saznaju za premijeru te isplaniraju napad na kino, uz pomoć britanskog tajnog agenta Archieja Hicoxa (Michael Fassbender) i dvostruke špijunke, njemačke filmske zvijezde Bridget von Hammersmark (Diane Kruger). Međutim, njihov sastanak u francuskoj krčmi pođe po zlu i Nijemci ih otkriju. Hicox i Stiglitz ginu u pucnjavi, dok je Bridget ranjena. Ipak, "Gadovi" uspiju doći na premijeru u društvu Bridget s gipsom na nozi, gdje se predstave kao talijanski filmaši. Hans Landa, šef osiguranja premijere, brzo otkrije njihovu krinku i na ispitivanju zadavi Bridget. Nijemci uhite Rainea i Smithsona Utivicha (B. J. Novak), a Landa im, iznenađujuće, ponudi slobodu u zamjenu za vlastiti imunitet nakon rata, s čime se preko radija složi i Raineov zapovjednik (Harvey Keitel).
Za to vrijeme Zoller, kojega muči savjest zbog ubijenih vojnika, ode s premijere kako bi posjetio Shosannu u projekcijskoj sobi. Ona ga ponovo odbije, na što on pobjesni, a ona ga ustrijeli. Umirući, Zoller ubije Shosannu iz svojeg pištolja. Marcel tada zapali hrpu filmske vrpce sakrivene iza filmskog platna i dvoranu zahvati plamen. Uspaničenu masu, među kojima su Hitler i Goebbels, izrešetaju "Gadovi" Donowitz (Eli Roth) i Ulmer (Omar Doom), a aktivira se i eksploziv kojeg su donijeli, usmrtivši sve u kinu.
U krajnjoj sceni, Landa doveze Rainea i Utivicha do Savezničkih linija, gdje se ima namjeru predati. Raine ubije Landinog njemačkog pratitelja, a užasnutom Landi ureže kukasti križ na čelo.
Nagrade i nominacije
Christoph Waltz osvojio je Oscara za najboljeg sporednog glumca, a film je sveukupno dobio osam nominacija za tu nagradu, među njima i za najbolji film, redatelja i izvorni scenarij. Waltz je osvojio i Zlatni globus za najboljeg sporednog glumca, a film je sveukupno dobio četiri nominacije, među njima i za najbolji film, scenarija i redatelja.
4-Oksalomesakonatna tautomeraza
4-Oksalomesakonatna tautomeraza (, GalD) je enzim sa sistematskim imenom 4-oksalomesakonat keto—enol-izomeraza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Inglourious Basterds
Nagrade i nominacije
Waltz je osvojio i nagradu BAFTA, a film je nominiran u sveukupno šest kategorije za tu nagradu, među njima i za najboljeg redatelja, najbolji scenarij i najbolju fotografiju. Film je nominiran za Zlatnu palmu u Cannesu, a osvojio je nagradu za najboljeg glumca, Waltza. Nagrade Udruženja njujorških filmskih kritičara također je nagradilo Waltza kao najboljeg sporednog glumca.
4-Oksalomesakonatna tautomeraza
Ovaj enzim je izolovan iz bakterije Pseudomonas putida KT2440.
Ayyamna al-Holwa
Ayyamna al-Holwa (أيامنا الحلوة,  ili Naši lijepi dani) je egipatski crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Helmyja Halima. Po žanru je kombinacija mjuzikla, komedije i drame, a protagonistica, čiji lik tumači Faten Hamama, je Hoda, siromašna djevojka iz sirotišta koja dolazi živjeti zajedno sa tri mladića u jeftinoj sobi na vrhu jedne zgrade. Radnja prikazuje kako se s njima sprijatelji, i kako to prijateljstvo nadvladava iskušenja kao što su ljubomora trojice muškaraca i Hodina teška bolest. Ayyamna al-Holwa je poznat kao prvi veliki hit u karijeri Omara Sharifa, kao i jedno od najpopularnijih ostvarenja egipatske kinematografije.
Tiosulfat dehidrogenaza
Tiosulfat dehidrogenaza (, tetrationatna sintaza, tiosulfatna oksidaza, tiosulfat-oksidujući enzim, tiosulfat-akceptorska oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom tiosulfat:fericitohrom-c oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Franjo Kuhač
thumb|Franjo Kuhač (1874) Franjo Ksaver Kuhač (Osijek, 20. studenog 1834. - Zagreb, 18. lipnja 1911.), etnomuzikolog i glazbeni povjesničar
Diplomirao je u Pešti, a glazbeno znanje proširivao je u Leipzigu, Weimaru i Beču. Nakon povratka u Osijek djelovao je kao klavirski pedagog i zborovođa, a 12 godina je putovao po Hrvatskoj i drugim zemljama skupljajući narodno blago. Na području folkloristike najvažnija je zbirka "Južno-slavenske narodne popevke" s 1600 napjeva uz klavirsku pratnju, njegov je pionirski rad na stvaranju hrvatske glazbene terminologije. Pozornost je izazvao otkrićem hrvatskih napjeva u dijelima Haydna i Beethovena. Okušao se i kao skladatelj kraćih klavirskih i vokalnih djela. Njegovo djelo Ilirski glazbenici je dragocjen dokument o preporodnim skladateljima.
Kuhačeve knjige:
Stenbolon
Stenbolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 302,451 Da.
Indorenat
Indorenat je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 248,278 Da.