cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flash memorija
Primer primene obe vrste fleš memorije predstavljaju personalni računari, PDA, digitalni audio plejeri, digitalne kamere, mobilni telefoni, sintisajzeri, video igre, naučni instrumenti, industrijska robotika, medicinska elektronika i tako dalje. Pored toga što je ne-nestabilna, fleš memorija nudi brzi pristup čitanju, jednako brz kao i kod dinamičkog RAM-a, mada ne tako brz kao statički RAM ili ROM. Njegova mehanička otpornost na udarce pomaže da objasni svoju popularnost preko tvrdih diskova u prenosivim uređajima, kao i svoju visoku izdržljivost. U stanju je da izdrži visok pritisak, temperaturu, potapanje u vodu, itd.
Iako je fleš memorija tehnički tip EEPROM-a, termin "EEPROM" se uglavnom odnosi na ne-fleš EEPROM koji je obrisiv u malim blokovima, tipično bitovima. Pošto su ciklusi brisanja spori, brisanje velikih blokova odjednom joj daju značajnu prednost u odnosu na brzinu ne fleš EEPROM memorije prilikom pisanja velike količine podataka. Od 2013. godine, fleš memorija košta mnogo manje nego bajt-programiran EEPROM fleš memorija i to je postao dominantan tip memorije gde god sistem zahteva značajnu količinu ne-nestabilnog, poluprovodničkog skladištenja.
La Boquilla, Arteaga
La Boquilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1939 m.
Štuka
Štuka (Esox lucius) je riba iz porodice Esocidae. Ima vretenasto tijelo i veliki je grabežljivac. To njegovo vretenasto tijelo završava karakterističnom glavom, širokom i spljoštenom, u obliku pačjeg kljuna. Čeljust joj je opremljena s oko 700 zuba, nagnutih prema unutra. Oči, smještene na vrhu glave, omogućavaju joj široko vidno polje. Leđna peraja, položena na vrhu stražnjeg dijela tijela, služi joj za snažan zalet kad odluči napasti plijen!
Pore na glavi, smještene na obje donje čeljusti povezane s bočnom linijom, omogućuju štuki da osjeti i najmanju vibraciju s velike daljine.
Boje njezinog tijela pogodne su za savršenu kamuflažu: leđa, tamno zelene boje koja ide do crne, prošarana svjetlijim trakama, dok su bokovi zelenkasti, a trbuh bijel.
Stanište i ponašanje
Iako je možemo naći u skoro svim tipovima voda, od ušća do malih rijeka, štuka ipak najviše voli mirne vode, spore tekućice bogate vodenom vegetacijom i pune raznih prepreka, potopljenih stabala, nasutog kamenja, korijenja… gdje se ona može skrivati i proći nezapažena. Ona je samotnjak i oštro brani svoj teritorij protiv svih uljeza, čak i kad su njezine vrste.
Način hranjenja
Odmah po rođenju, mlađ se hrani planktonom i ličinkama raznih kukaca. Brzo rastu, u samo šest tjedana dosegnu 6 do 8 cm. Nakon što dosegnu tu veličinu, zanima ih samo riba. U pravilu, štuka napada samo bolesne, ranjene i spore ribe, ali kad se ukaže prilika, baca se i na žabe i glodavce!
Razmnožavanje
Ovisno o regiji, štuka se razmnožava od veljače na jugu, do svibnja na sjeveru. Ženke biraju plitka mjesta, bogata travom gdje, čim voda dosegne 10-11°C, polažu oko 20 000 jaja koja mužjaci odmah oplođuju.
Jaja sazru desetak dana kasnije. Tijekom sljedećih desetak dana, novorođenčad, još bez usta, stoje zakačena jednim otvorom (sisaljkom) za podlogu. Kad taj period završi, mlađ se uspravlja i započinje plivati i loviti.
Strani nazivi
Pike (engleski); Hecht, Schmuck (njemački); luccio (talijanski); lucio (španjolski); brochet (francuski); щука (ruski).
Spoljni linkovi
štuka
Jugoslavenska radiotelevizija
Jugoslavenska radiotelevizija (kratica: JRT) bio je sistem osam nacionalnih radiotelevizijskih kuća u Jugoslaviji do početka 1990-ih godina. Činilo ga je šest republičkih i dva pokrajinska RTV centra: Radiotelevizija Sarajevo (RTVSa), Radiotelevizija Ljubljana (RTLJ), Radiotelevizija Zagreb (RTZ), Radiotelevizija Beograd (RTB), Radiotelevizija Skopje (RTSk), Radiotelevizija Titograd (RTT), te Radiotelevizija Novi Sad (RTNS) i Radiotelevizija Priština (RTP). Službeni jezik JRT-a bio je srpsko-hrvatski jezik, u Makedoniji makedonski jezik, u Sloveniji slovenski jezik, te djelimice na Kosovu albanski jezik.
3,5-Dihidroksifenilpropionska kiselina
3,5-Dihidroksifenilpropionska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 182,173 Da.
El Pozo, Quitupan
El Pozo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Zimmerschied
Cimeršid je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 83 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141141.
Sambuceto, Genoa
Sambuceto je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Zimmerschied
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Cimeršid se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 460 metara. Površina opštine iznosi 2,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 83 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 38 stanovnika/km².
George Sand
Amantine-Lucile-Aurore Dupin, poznatija pod pseudonimom George Sand (Pariz, 1. srpnja 1804. – Nohant-Vic, 8. lipnja 1876.) je bila francuska spisateljica. Poznata podjednako po svom privatnom životu kao i po svojim spisateljskim radovima, George Sand se danas smatra jednom od najznačajnijih žena francuske književnosti. Njezini književni počeci vezani su uz roman Rose et Blanche (1831.), kojega je napisala zajedno s Julesom Sandeauom, s kojim je bila u vezi. Već sljedeće godine izdaje svoj prvi samostalni roman, Indiana, kada ujedno i nastaje njezin svjetski poznati pseudonim - George Sand. U jednoj fazi je pisala pastoralne romane, vukući inspiraciju iz svog djetinjstva, dok joj kasniji radovi ipak dobivaju ozbiljniju formu. Autobiografski putopisni roman Un hiver à Majorque opisuje njezin put na Mallorcu s Frédéricom Chopinom, tadašnjim partnerom, dok se romani Mauprat i Consuelo danas smatraju njezinim najznačajnijim djelima.
Sambuceto, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
George Sand
Njezin privatni život je bio obilježen nesretnim brakom, sudjelovanjem u aktualnim socijalnim i kulturnim događajima te brojnim aferama s poznatim suvremenicima među koje spadaju ona s Alfredom de Mussetom te turbulentna veza s pijanistom Frédéricom Chopinom.
El Plántano, Batopilas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
Prunești, Albeni
Prunești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Albeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
Pozzodonico, Lucca
Pozzodonico je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Yayute, Santa María Nduayaco
Yayute je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Nduayaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2233 m.
Rarotonga
Otok su još u 6. stoljeću naselili Maori. Rarotongu je 1823. otkrio engleski misionar John Williams i to je posljednja otkrivena kolonizirana kopnena masa. 1888. Cookovo Otočje postaje britanski protektorat, a 1901. preuzima ga Novi Zeland.
Опово
Опово је градско насеље у Србији у општини Опово у Јужнобанатском округу. Према попису из 2011. било је 4527 становника. У околини Опова постоје богата археолошка налазишта која припадају периоду старчевачке и винчанске културе.
Историја
На простору данашњег Опова некада су постојала два насеља-Опово и Жељ. Налазила су се у непосредној близини, на левој обали Тамиша. Тешко је рећи које је од та два села старије, али се чини, ипак, да је то Жељ. Наиме, Жељ је забележен већ 1334. године, док се Опово помиње тек у другој половини 17-ог века.
Опово се први пут помиње 1672. године. Опово и Жељ, за време владавине Турака, потпадали су под Панчевачку нахију, односно истоимени санџак. После 1716/18. Опово се нашло у Панчевачком дистрикту.(срез, општина) У саставу дистрикта Опово остало је до 1767/68. кад је завојачено и укључено у дванаесту немачко-банатску регименту, у којој је остало и после 1773. године. Половином 18-ог века дошло је до премештаја насеља на садашње место. У то време су се вршиле реконструкције и урбанизација по Банату. Опово као веће насеље имало је две парохије, када се ради о православном живљу, а једну парохију када се ради о римокатоличком живљу. Постојале су две школе, српска и немачка. Од привредних делатности вреди поменути једино земљорадњу, ратарство и сточарство, донекле лов и риболов, док су остале делатности биле од малог значаја за живот људи, изузев домаће радиности.
Археолошка налазишта
У околини Опова постоје богата археолошка налазишта која припадају периоду старчевачке и винчанске културе. Ископавања су вршили амерички археолози осамдесетих година двадесетог века. Неки од пронађених предмета налазе се у музеју у Панчеву. Велике заслуге проналаску многобројних предмета који припадају тековинама старчевачке културе на територији Опова припадају католичком свештенику Андреасу Мајеру, који је те предмете сакупљао и предао их панчевачком музеју.
Лов и риболов
Подручје општине Опово обилује воденим површинама. Најважнија у том смислу је река Тамиш, а заступљена су и природна и вештачка језера, баре и канали. Значајан природни ресурс су и шуме, које захватају површину од 1313 хектара, односно 10% укупне територије општине Опово. Шуме углавном сачињавају врбе и тополе, а има и бреста јасена и багрема. Пашњаци су обрасли слатинским травама и простиру се на површини од 1355 хектара.
Природни ресурси пружају станиште за разноврстан животињски свет. У шумама су заступљени срне, лисице, зечеви, фазани итд., а у Тамишу од рибе: шаран, сом, смуђ, штука, бабушка, бела риба, цверглан...
Демографија
У насељу Опово живи 3742 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,5 година (38,3 код мушкараца и 40,6 код жена). У насељу има 1500 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,13.
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године).
La Peña Colorada, Tzitzio
La Peña Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1478 m.
Gromola, Salerno
Gromola je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 437 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Zgrada Crvenog krsta
Zgrada Crvenog krsta nalazi se u ulici Kranjčevićeva, općina Centar, u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 10. do 16. marta 2009. godine, donijela je odluku da se zgrada proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući), Ljiljana Ševo.
Historija
Crveni krst u BiH postoji već 105 godina. Zgrada Crvenog krsta u ulici Kranjčevićeva broj 2 u Sarajevu izvedena je prema prvonagrađenom konkursnom rješenju iz 1928. godine, a gradnja je završena 1929. godine. Projektant objekta je arhitekta Helen Baldasar, koji stvara u Sarajevu između dva svjetska rata u punom duhu moderne. Ovo je jedini objekat ovakve vrste u BiH. Imao je funkciju zdravstvene i prosvjetne ustanove, ali se u njemu nalazila i bioskopska dvorana, pa je moguće govoriti i o kulturnoj funkciji.
U arhitekturi zdravstvenih ustanova, principi moderne mogli su da imaju svoju potpuno dosljednu primjenu, pošto su tu direktno odgovarali određenim socijalnim, humanim, ekonomskim i funkcionalnim potrebama društva.
Ova istorijska građevina je podignuta sredstvima Glavnog odbora Crvenog krsta, uz određene dobrovoljne priloge samih građana.
Tokom Drugog svjetskog rata, zgrada postaje sjedište „Župskog odbora Hrvatskog Crvenog križa“, koji je bio odgovoran Središnjem odboru Hrvatskog Crvenog križa u Zagrebu. Pored toga, u njemu je sa radom počela Hitna pomoć.
Nakon Drugog svjetskog rata, do šezdesetih godina XX vijeka, u bioskopskoj dvorani su uglavnom prikazivani zdravstveno-vaspitni filmovi namijenjeni zdravstvenom prosvjećivanju naroda. U suterenu je i dalje u upotrebi bilo javno kupatilo, a na spratu su bile smještene prostorije društva Crvenog krsta, kao i javna kuhinja.
Sredinom šezdesetih godina XX vijeka, objekat je izdat pod zakup filmskoj producentskoj kući „Forum“ iz Sarajeva, koja je uspostavila komercijalni bioskop pod imenom „Sutjeska“, s tim da su prostorije na spratu i dalje korišćene od strane društva Crvenog krsta. U tom periodu, u objektu je ukinuta upotreba javnog kupatila i javne kuhinje. U prizemlju je nekoliko poslovnih prostora dato pod zakup sarajevskim advokatima. Ovakvo stanje se održalo sve do početka rata u BiH.
Osamdesetih godina XX vijeka došlo je do izgradnje savremenog stambenog kompleksa  koji se sa zapadne strane naslanja na zgradu Crvenog krsta. Do tada se u unutrašnjem dvorištu nalazio raskošan arboretum, a fontanama i rijetkom florom, koja je sađena u svečanim prilikama. Izgradnjom ovog kompleksa, arboretum je u potpunosti uništen.
Opis
Zgrada ima poligonalnu tlocrtnu osnovu ukupnih dimenzija 26,30 m x 25,50 m. Spratnost objekta iznosi P+1. U svom sastavu ima i podrum. Obnovljena je 2017. godine.
Rancho las Tortolitas, Xochistlahuaca
Rancho las Tortolitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Optimist (časopis)
Optimist je magazin koji izlazi u Srbiji i u vlasništvu je udruženja građana Gej lezbejskog info centra. Prvi broj objavljen je u junu 2011. godine.
Magazin je posvećen LGBT populaciji i izlazi svakog drugog meseca i besplatno se distribuira po gej kafićima i klubovima, nevladinim organizacijama i kulturnim centrima u Beogradu, Novom Sadu, Nišu, Kragujevcu, Šapcu, Valjevu, Vranju, Leskovcu i Zrenjaninu.
Ceo sadržaj aktuelnog i prethodnih brojeva dostupna je u celokupnosti na internetu. Čitanost internet izdanja prelazi cifru od deset hiljada čitanja.
Glavni i odgovorni urednik je Predrag Azdejković
La mala educación
Loš odgoj (španj. La mala educación), španjolski je dramski film iz 2004. godine čiji scenarij i režiju potpisuje Pedro Almodóvar. Uloge tumače Gael García Bernal, Fele Martínez, Daniel Giménez Cacho i Lluís Homar, a film se fokusira na dvama prijateljima (i ljubavnicima) koji su se ponovo sreli nakon djetinjstva, a sada se nalaze u situaciji tajnovita ubojstva. Seksualno zlostavljanje katoličkih svećenika, transseksualnost, uporaba droga i metafikcija također su važne teme i elementi radnje što je nagnalo MPAA da filmu dodijeli ocjenu NC-17.
Film je dobio izvrsne kritike i ocijenjen je kao povratak Almodovarove tamne scene, smjestivši ga među filmove poput Matadora (1986.) i Zakona želje (1987.).
Radnja
Godine 1980. u Madridu Enrique Goded, mladi filmski redatelj u potrazi je za svojim sljedećim projektom kada prima neočekivan poziv glumca koji traži posao. Glumac tvrdi da je Enriqueov školski prijatelj i prva ljubav Ignacio Rodriguez. Ignacio, sada s imenom Ángel Andrade, ponio je sa sobom kratku priču pod naslovom "Posjet" u nadi da će Enrique pokazati zanimanje za snimanje filma prema njoj, a da će njemu povjeriti glavnu ulogu. Enrique je zaintrigiran jer "Posjet" opisuje njihovo zajedničko vrijeme u katoličkoj školi, ali uključuje i fiktivan prikaz njihova ponovna susreta kao odraslih ljudi mnogo godina poslije.
"Posjet" se zbiva 1977. godine. Pripovijeda priču o drag umjetnici i transseksualki Zahari, čije je ime pri rođenju bilo Ignacio. Zahara planira orobiti pijanog obožavatelja no otkriva da je taj čovjek njezin ljubavnik iz djetinjstva Enrique. Zatim posjećuje svoju staru školu i suočava se s ocem Manolom koji ju je zlostavljao dok je bila dječak. Zahtijeva od njega jedan milijun peseta inače će obavijestiti javnost o njezinoj priči "Posjetu". Priča se zbiva u katoličkoj osnovnoj školi za dječake 1964. godine. U školi je Ignacio, mlad dječak s prekrasnim pjevačkim glasom, predmet žudnje oca Manola, ravnatelja škole i učitelja književnosti. Ignacio pronalazi svoju prvu ljubav i kino u društvu Enriquea, razrednog druga. Jedne noći otac Manolo otkriva ih zajedno i prijeti da će izbaciti Enriquea. U pokušaju da to spriječi Ignacio se prepušta ocu Manolu. Svećenik molestira Ignacija, no svejedno izbacuje Enriquea.
Enrique želi adaptirati Ignaciovu priču za film, no Ángelov uvjet je da glumi Zaharin dio, transseksualnu ulogu. Enrique je i dalje skeptičan jer osjeća da su Ignacio kojeg je volio i današnji Ignacio potpuno drugačiji ljudi. Odlučuje otputovati u Galiciju k Ignaciovoj majci gdje saznaje da je stvarni Ignacio mrtav već četiri godine, a da je čovjek koji je došao u njegov ured zapravo Ignaciov mlađi brat Juan.
Enriqueovo zanimanje je uzdrmano, no odlučuje napraviti film s Juanom u ulozi Ignacija da bi saznao što tjera Juana. Enrique i Ángel počinju vezu, a Enrique prepravlja scenarij tako da završi s ocem Manolom, kojeg je Ignacio pokušavao ucijeniti da stekne novac za kiruršku promjenu spola, kako ubija Ignacija. Za vrijeme snimanja scene Ángel neočekivano udri u plač.
Filmski set posjećuje Manuel Berenguer, stvarni otac Manolo, koji se odrekao crkvene službe. Berenguer se ispovijedi Enriqueu da novi svršetak filma nije daleko od istine: stvarni Ignacio ucjenjivao je Berenguera koji je nekako uspio prikupiti novac, ali je pokazao zanimanje za Ignaciova mlađeg brata Juana. Juan i Manuel počeli su odnos i ubrzo su shvatili da žele vidjeti Ignacija mrtvog. Juan je pribavio nešto heroina iznimne čistoće tako da njegov brat umre od predoziranja nakon što se upuca. Nakon zločina odnos se raspada; Berenguer želi nastaviti odnos s Juanom, no Juana to ne zanima. Berenguer poručuje da nikad neće napustiti Juana, pa mu Juan prijeti da će ga ubiti ako ga Berenguer nastavi progoniti. Berenguer pokušava ucijeniti Juana zbog njegove uloge u ubojstvu Ignacija.
Enrique je zaprepašten i uopće ga ne zanimaju Juanova slaba opravdanja za ono što je učinio svome bratu. Naposljetku, prije nego što ode, Juan predaje Enriqueu komad papira: pismo Enriqueu koje je Ignacio tipkao u trenutku svoje smrti.
U pogovoru se spominje da je Enrique objavio film nakon svega i postigao velik uspjeh. Usprkos žalu i krivnji zbog svoga brata Juan također postiže uspjeh, no poslije je protjeran na televizijski rad. Berenguer umire u prometnoj nesreći (koju je uzrokovao Juan i koji bježi s mjesta nesreće ispunivši svoje obećanje koje je dao prije u filmu).
Produkcija
Almodóvar je prema izjavi radio na scenariju preko deset godina.
Izlazak
Film je izišao u Španjolskoj 19. ožujka 2004., a u Sjedinjenim Državama 5. rujna 2004., dobivši općenito pozitivne kritike.
Film je izvorno označen s NC-17 zbog "scene eksplicitnog seksualnog sadržaja". Film je poslije uređen za ocjenu R zbog "snažnog seksualnog sadržaja kroz film, jezika i nešto uporabe droge".
Recepcija
Film je dobio čast otvaranja 57. canneskog filmskog festivala 2004. postavši prvim španjolskim filmom kojemu je to uspjelo.
Dobio je pozitivne ocjene među kritikom. Kritički skupljač Rotten Tomatoes izvješćuje da je 88% od 135 stručnih kritika dalo filmu pozitivnu ocjenu s prosječnom ocjenom od 7,5/10 i kritičkim konsenzusom u opisu: "slojevita, čudesno prikazana i strasna drama."
Kinoblagajne
Ukupno je film zaradio 40 milijuna $ širom svijeta. U kinima SAD-a film je zaradio 5,2 milijuna $ – uspjeh za film na stranom jeziku.
Vrba
Vrba je naziv za biljke iz roda Salix. Postoji oko 350 vrsta vrbe, različitih životnih formi — najčešće je u pitanju drvo, mada može imati i formu žbuna, ili prizemne biljke. Kora stabla je siva i ispucala. Grane su tanke i dosta savitljive, mada često dolazi do lomljenja grana zbog njihove krtosti. List je uglavnom uzak i zašiljen na vrhu, tamnozelene boje na licu i nešto svjetliji na naličju.
Vrba je dvodoma (diecka) biljka — postoje muške i ženske biljke, koje nose jednopolne cvetove. Plod sadrži mnogobrojna semena koja se lako rasejavaju, a koja sazrevaju ponekad i istovremeno sa cvetanjem.
Raste obično na vlažnim područjima, uz reke ili na močvarnoj podlozi.
Vrba posjeduje i lekovita svojstva. Njena kora se od davnina koristi za pravljenje čaja koji ublažava bolove i pospešuje izlučivanje otrovnih materija iz organizma. Osim kore koriste se i mladice sa pupoljcima na vrhu.
Lekovita svojstva
Danas se koristi kora bele vrbe (Salix alba), dok je u prošlosti bilo popularno lišće za domaću izradu lekova. Kora se sakuplja kada počnu sokovi, u rano proleće. Od nje se prave tinktura, ekstrakt, prah ili čaj. Najvažniji sastojak kore je salicin. Vrba je među prvim naučno istraženim biljkama. Još u XIX veku je francuski hemičar Leroks izvukao aktivni sastojak iz kore vrbe i nazvao ga salicin, a od 1852. g. salicin se proizvodi sintetički da bi 1899. g. bio proizveden prvi aspirin.
Kora se preporučuje protiv mnogih stanja upale, uključujući tu i reumu i artritis(kostobolja). Pomaže pri snižavanju telesne temperature i stanju groznice. Oslobađa od neuralgije, glavobolje i ostalih opštih bolova. Blagi gorki ukus je osobina koja joj omogućava dejstvo stimulansa sistema za varenje pa se koristi kod gastro oboljenja.
Zbog sadržaja salicina treba voditi računa da ne dođe do predoziranja, dakle strogo pridržavanje u količini i dužini upotrebe (ne duže od 3-4 nedelje). Osobe preosetljive na aspirin i one kod kojih je čir aktivan ne bi trebalo da koriste preparate od vrbe.Vrba je otrovna biljka.
Spisak televizijskih stanica u Republici Srbiji
Lista televizijskih stanica u Republici Srbiji
Javne nacionalne TV stanice
Radiodifuzna ustanova Srbije: Radio Televizija Srbije - javni medijski servis Srbije
Javne pokrajinske TV stanice
Radio Televizija Vojvodine - javni servis Autonomne pokrajine Vojvodine (sa sedištem u Novom Sadu)
Javne regionalne TV stanice
Radio televizija Bor: Radio televizija Bor - medijski javni servis istočne Srbije
Augne
Onj je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzen, u departmanu Gornja Vijena koja pripada prefekturi Limož.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 123 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 444 metara (maksimalnoj 614 m, a minimalnoj 314 m).
Legio XV Apollinaris
thumb|right|Austrijski historijski rekonstruktori legije
Legio quinta decima Apollinaris (Petnaesta apolonijska legija) je bila rimska legija, formirana od trijumvira Oktavijana godine 41/40. pne. Posljednji put se spominje u 5. vijeku.
XV Apollinaris se ponekad miješa s dvije druge legije koje su imale isti broj - ranijom koju je formirao Julije Cezar, a koja je 49. pne. uništena u Sjevernoj Africi za vrijeme Cezarovog građanskog rata, te još jednom legijom koja se borila na strani Drugog trijumvirata u kod Filipa 42. pne. te poslije bila poslana na Istok.
Legija je izazvala pažnju historičara jer je grafit s njenim imenom pronađen na području današnjeg Uzbekistana; vjeruje se da su ga ispisali njeni pripadnici zarobljeni u ratu s Partima ili Sasanidima, te poslije poslani kao vojnici na istočnu granicu Perzijskog Carstva.
Opština Negrași, Argeș
Negrași je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
Oviraptor
Oviraptor je živio tijekom perioda kasne krede, prije oko 75 milijuna godina; definitivno je određen samo jedan primjerak (zajedno sa jajima) iz formacije Djadokhta u Mongoliji, ali postoji još jedan mogući primjerak (također s jajima) iz sjeveroistočne regije Mongolije iz područja po imenu Bayan Mandahu.
Opis
thumb|left|Crtež lubanje tipičnog primjerka vrste Oviraptor philoceratops, AMNH 6517thumb|right|240px|Rekonstrukcija glave; napomena: nije poznat izgled krijeste.
Oviraptor philoceratops je poznat od jednog nepotpunog skeleta (AMNH 6517), kao i od gnijezda koje sadrži oko 15 jaja koja su pripojena ovoj vrsti (AMNH 6508).
Dok je postojao, Oviraptor je bio jedan od najpticolikijih dinosaura. Njegov prsni koš je pokazivao nekoliko osobina tipičnih za ptice, uključujući i grupu procesa na svakom rebru, koje su održavale prsni koš suhim. Nomingiai, srodniku Oviraptora, je pronađena trtica (grupa zbijenih kralježaka koji će kasnije držati repna pera ptica). Udubine u koži kod primitivnijih oviraptosaurida, poput Caudipteryxa i Protarchaeopteryxa, jasno pokazuju ekstenzivnu pokrivenost tijela perjem, pernata krila i pernati rep. Postojanje trtice pokazuje da su postojala repna pera i kod Nomingiae, što ukazuje na to da je ova osobina bila česta među oviraptosauridima. Uz to, pozicija u kojoj se Citipati gnijezdio pokazuje da su jaja pokrivali perjem na rukama. Budući da su anatomske sličnosti između ovih vrsta i Oviraptora velike, vrlo je vjerojatno da je i Oviraptor imao perje.
Oviraptora se tradicionalno prikazuje sa prepoznatljivom krestom, kao kod kazuara. Međutim, ponovni pregledi nekoliko oviraptoida pokazuju da ova poznata vrsta sa visokom krestom zapravo pripada rodu Citipati, srodniku Oviraptora. Oviraptor je vjerojatno imao krestu, ali njezina tačna veličina i oblik su nepoznati jer je lubanja jedinog priznatog primjerka zdrobljena.
Klasifikacija
Oviraptor je u početku pripojen ornithomimidima od strane Osborna zbog bezubog kljuna. Osborn je također našao sličnosti sa Chirostenotesom, koji se još uvijek smatra bliskim srodnikom Oviraptora. Barsbold je 1976. godine stvorio novu porodicu koja će sadržavati Oviraptora i njegove bliske srodnike, što Oviraptora čini tipičnim rodom porodice Oviraptoridae.
Las Higueras, Tonaya
Las Higueras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tonaya.
Oviraptor
Klasifikacija
Dok je originalni primjerak Oviraptora bio u lošem stanju, a posebno slomljena i deformirana lubanja, noviji i potpuniji primjerci oviraptorida su pridodati ovom rodu u 1970-im i 1980-im. Barsbold je 1976. godine dodao još šest primjeraka rodu Oviraptor (uključujući IGM 100/20 i 100/21), ali su oni kasnije reklasifikovani u novi rod Conchoraptor. Jedan primjerak, IGN 100/42, je možda najpoznatiji zbog svoje dobro očuvane lubanje i veličine. Barsbold je 1981. ovaj primjerak klasifikovao u rod Oviraptor i on je reprezentirao Oviraptora u većini popularnih prikaza i u znanstvenim studijama oviraptorida. Međutim, ovaj je primjerak, sa svojom visokom krestom kao kod kazuara, bio ponovno ispitan i otkriveno je da nije toliko srodan Oviraptoru i smješten je u rod Citipati
Ponašanje
mini|240x240piksel|Rekonstrukcija gniježđenja primjerka Kao što njegov naziv to pokazuje, za Oviraptora se u početku smatralo da je jeo jaja, zbog povezanosti sa fosiliziranim gnijezdom sa jajima koja su pripojena Protoceratopsu. Ideju o čeljusti koja drobi je prvi predložio H. F. Osborn, koji je vjerovao da je bezubi kljun originalne lubanje, zajedno sa ekstenzijom od nekoliko kostiju ispod ralja, mogao biti "alat za probijanje jaja". Barsbold je 1977. godine prosudio da je snaga kljuna bila dovoljna da probije ljušture školjki koje su pronađene u istoj geološkoj formaciji kao i Oviraptor. Već spomenute kosti formiraju dio glavne kosti gornje čeljusti (maxilla), čija se dva dijela konvergiraju na sredini i formiraju par šiljaka. Ostatak koštanog nepca je, za razliku od svih ostalih dinosaura, bilo prošireno ispod linije čeljusti i guralo bi se u prostor između bezube donje čeljusti. Kljun (rhamphotheca) je pokrivao rubove donje i gornje čeljusti i vjerojatno nepce, kako su pretpostavili Barsbold i Osborn.
Las Higueras, Tonaya
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 945 m.
Sikes, Louisiana
Sajks je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Oviraptor
Ponašanje
Otkriće primjerka Citipatija (srodnog oviraptorsaurida) tijekom gniježđenja je pokazalo da su jaja zapravo pripadala Oviraptoru, a ne Protoceratopsu, kao i to da se tipični primjerak vjerojatnije gnijezdio nego jeo jaja. Međutim, ne mora značiti da Oviraptor nije jeo i jaja, ali njegova ishrana ostaje nepoznata. Jedini potvrđeni skelet vrste Oviraptor philoceratops je imao u stomačnoj šupljini i fosilizirane ostatke guštera, što pokazuje da je on bio barem djelomično mesožder.
Sikes, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 119, što je 1 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Oviraptor
U popularnoj kulturi
Zahvaljujući svojem bizarnom, pticolikom izgledu, kao i reputaciji kradljivca jaja, Oviraptor je vrlo popularan u znanstvenoj fantastici koja prikazuje dinosaure. Međutim, skoro svi popularni prikazi Oviraptora se zapravo baziraju na rekonstrukcijama jednog oviraptoida sa visokom krestom, Citipatija, koji za sada nije priznat kao pripadnik roda Oviraptor.
Jedan istaknut primjer Oviraptora u znanstvenoj fantastici je njegovo pojavljivanje u knjizi Jamesa Gurneya, Dinotopia. Gurney ga je preimenovao u "Ovinutrix", što znači "njegovatelj jaja". Oviraptor se često prikazuje u filmovima sa dinosaurima, poput Disneyevog filma Dinosaur, gdje je prikazan dok krade jaje Iguanodona. Pojavio se i u prvoj epizodi televizijske serije Discovery Channela Planet dinosaura, gdje se natječe za hranu sa Velociraptorom. Oviraptor se također pojavio u nekoliko video igara, uključujući i Dino Stalker i Dino Crisis 2, gdje je u stanju pljuvati otrov kao Dilophosaurus iz filma Jurski park. Ruby je mlada ženka Oviraptora koja se sprijatelji sa dinosaurima u TV seriji Zemlje prije vremena.
Šaran
minijatura|Veći primjerak šarana Šaran (Cyprinus carpio) riba je iz porodice Cyprinidae. Ima produljeno, debelo tijelo potpuno prekriveno ljuskama. Masivna se glava završava ustima s četiri brka, a usta može produljiti u obliku cijevi kojom šaran pretražuje i usisava hranu s dna. Jedina leđna peraja ima na početku nazubljenu i veoma oštru zraku.
Prema staništu, boja mu varira od bijelo zlatne do smeđe po leđima, a postaje svjetlija s bakrenim odsjajima po bokovima te završava više ili manje svijetlim trbuhom.
Stanište i ponašanje
Šaranovo tijelo može biti veliko od 50 do 100 cm. A može živjeti i do 30 godina života.
Način hranjenja
Tijekom cijeloga života, šarani se hrane ličinkama, kukcima, mekušcima, ali i različitim raslinjem kao što su biljne mladice, sjemenke, korijenje... Neprestano pretražuju taloge do dubine koja zna prelaziti 20 cm. Mladi se hrane planktonom, a stariji mogu, ako treba, postati i grabežljivci.
Razmnožavanje
Za razmnožavanje, šaranu je potrebna temperatura vode od barem 20°C tijekom desetak dana. Čim se dostigne ta temperatura, u nekim vodama već u svibnju, ali češće u lipnju ili srpnju, ženke kreću prema travnatim zonama. Tu polažu od 120 000 do 130 000 jajašaca po kilogramu težine što za ženku od 15 kilograma predstavlja više od 1,8 milijuna jajašaca. Mlađ se rađa četiri do pet dana nakon što ih oplode mužjaci.
Enfield, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 596, što je 29 (-4,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bijant (mitologija)
Bijant (Βίας) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Amitaona i Idomene te brat proroka Melampoda.
Mitologija
Bijant se oženio Perom, kćerkom pilskog kralja Neleja, koji je od njenih prosaca zahtevao da mu prvo dovedu Ifiklova goveda iz Filake u Tesalije. Bijant je tek uz pomoć svog brata Melampoda uspeo da ukrade ova goveda, budući da ih je čuvao strašan pas, pa je nakon toga dobio ruku lepe Pere. Uz Melampodovu pomoć Bijant je dobio i trećinu Arga da njime vlada, što je bio uslov koji je Melampod postavio da bi izlečio od ludila Pretove kćerke i druge Argivljanke. Prema Pausaniji, Bijantovi su potomci nastavili vladati u Argu tokom četiri generacije. Pero je Bijantu rodila tri sina ― Areja, Leodoka i Talaja, za koje Apolonije Rođanin navodi da su učestvocvali u pohodu Argonauta. Kad je zavladao Argom, Bijant se oženio Lisipom, koja mu je rodila kćerku Anaksibiju.
U rukopisima Diodora Sicilijskog na jednom se mestu navodi da je "Bijant" bilo ime i jednog Melampodovog sina koga mu je rodila Ifijanira, kći Megapentova; no izneta je pretpostavka da se radi o rukopisnoj pogrešci i da to ime treba čitati "Abant", u skladu s informacijama koje daju Pausanija i Pseudo-Apolodor.
El Tesoro, Arteaga
El Tesoro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2163 m.
Legio XXI Rapax
Legio XXI Rapax (latinski za "Dvadeset prva predator" legija) bila je rimska legija koju je 31. pne. formirao Oktavijan. Godine 92. je uništena od Dačana i Sarmata. Simbol legije je bio jarac.
Las Garzas, Tamasopo
Las Garzas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Fulgencije od Ruspe
Sveti Fulgencije od Ruspe (rođen 462. ili 467, umro 1. januara 527. ili 533) bio je biskup u gradu Ruspi u severnoj Africi krajem 5. i početkom 6. veka, koji je kanonizovan kao hrišćanski svetac. Njegov je život danas poznat uglavnom iz životopisa koji je napisao neki njegov učenik, najverovatnije Fulgencije Ferand.
Život
Rođen je kao Fabije Klaudije Gordijan Fulgencije u uglednoj porodici iz Kartagine, koju su nekih trideset godina ranije Vandali zauzeli i odsekli od Rimskog carstva. Otac mu je umro dok je Fulgencije bio još vrlo mlad. Njegova majka, Marijana, podučila ga je grčkom i latinskom jeziku. Fulgencije je naročito tečno govorio grčki, gotovo kao da mu je bio maternji jezik. Brzo je stekao ugled zahvaljujući svom mudrom upravljanju porodičnim interesima. Ta mu je reputacija pomogla da stekne državne položaje u rimskoj administraciji, uključujući i dužnost prokuratora provincije Bizacene u severnoj Africi. No, umorivši se od svetovnih dužnosti i oduševivši se izučavanjem religije, naročito Avgustinove propovedi o Psalmu 36, koja se bavila prolaznošću života, Fulgencije se odlučio zamonašiti.
Obratio se Faustu, biskupu koga je iz njegovog episkopskog sedišta prognao vandalski kralj Hunerik i koji je potom u Bizaceni osnovao manastir. Faust je bio ozbiljno zabrinut zbog Fulgencijeve fizičke slabosti, koja ga nije činila dobrim kandidatom za težak isposnički život u manastiru, te je 22-godišnjeg Fulgencija pokušao odvratiti od njegove nakane. Kako je Fulgencije ostao uporan, Faust ga je naposletku primio kao iskušenika.
Saznavši za to, Marijana, kojoj, kako se čini, Fulgencije nije bio ništa rekao o svojoj nameri, bila je vrlo uznemirena. Dojurila je do manastirskih vrata i pitala kako crkva koja navodno štiti udovice može ovoj udovici uzeti njenog sina jedinca. Međutim, njen protest nije urodio plodom i Fulgencije je na posletku zamonašen.
Novi barbarski napadi na tu oblast primorali su Fulgencija da pobegne u jedan drugi obližnji manastir, Tamošnji opat, Feliks, zadužio je Fulgencija da se stara o svetovnoj strani manastirskog života, dok je on sam upravljao duhovnim životom zajednice. Njih dvojica dobro su sarađivala, i 499. godine, tokom još jednog arijanskog progona u tom području, pobegli su u Siku Veneriju (Sicca Veneria, danas El Kef). Tamo su propovedali pravoverno halkedonsko učenje u vezi s dve Isusove prirode. Saznavši za to, neki ih je lokalni arijanski sveštenik dao uhapsiti i mučiti.
Biskup Ruspe
Fulgencije je naposletku prihvatio položaj biskupa u Ruspi u današnjem Tunisu. Ostavio je snažan utisak na stanovnište svoje nove dijeceze, zahvaljujući svojim očitim vrlinama, no ubrzo je, s još šezdesetak dvrugih biskupa koji nisu pripadali arijanstvu, bio prognan na Sardiniju. Papa Simah saznao je za njihove nevolje te ih je svake godine opskrbljivao hranom i novcem.
Dok je boravio na Sardiniji Fulgencije je jednu kuću u Cagliariju pretvorio u manastir i odlučio napisati niz dela za pouku afričkih hrišćana. Godine 515. vratio se u Afriku, gde je na Trasamundov poziv učestvovao u jednoj javnoj raspravi sa svojim arijanskim naslednikom. Njegova Knjiga protiv Arijanaca s odgovorima na deset prigovora (Contra Arianos liber unus, ad decem objectiones decem responsiones continens) zapravo je zbirka Fulgencijevih odgovora na prigovore koje su arijanci stavili na pravoverni nikejski simbol vere. Trasamund je bio impresioniran Fulgencijevim znanjem i učenošću. Ne želeći da Fulgencijevi uverljivi argumenti dođu do njegovih arijanskih podanika i time možda podstaknu nemire, Trasamund je naredio da u buduće Fulgencije mora davati samo usmene izjave. Fulgencije je odgovorio pobijanjem arijanskog učenja, a to je pobijanje danas poznato pod naslovom  Tri knjige vandalskom kralju Trasamundu (Ad Trasimundum regem Vandalorum libri tres). Trasamund je prema Fulgenciju gajio sve veće poštovanje te mu je na kraju dopustio da ostane u Kartagini, ali zbog novih žalbi lokalnog arijanskog sveštenstva ponovo je 520. godine prognao Fulgencija na Sardiniju. Godine 523, nakon što je umro Trasamund i na presto stupio njegov pravoverni sin Hilderik, Fulgenciju je bilo dopušteno da se vrati u Ruspu i pokuša preobratiti tamošnje stanovništvo u pravoverje. Snaga i moć njegovih propovedi bile su tako velike da je njegov nadbiskup, Bonifacije iz Kartagine, otvoreno plakao svaki put kad je slušao Fulgencija dok govori i zahvaljivao bogu što je njegovoj crkvi podario tako velikog propovednika.
Fulgencije se kasnije povukao u manastir na ostrvu Circiniji, ali je opet bio pozvan u Ruspu, gde je i ostao do svoje smrti 1. januara 527. ili 533. godine.
Filioque
U svom Pismu Petru o veri Fulgencije piše: Čvrsto znaj i nikad ne sumnjaj da Sveti duh, koji je jedan Duh Oca i Sina, proističe iz Oca i Sina. Jer Sin kaže: "Kad dođe Duh Istine, koji je proistekao iz Oca", gde je podučavao da je duh njegov, jer on je Istina.
Poštovanje
Njegov sveti dan je 1. januar, dan njegova rođenja. Njegove mošti prenete su u Bourges u Francuskoj oko 714. godine, a uništene su tokom francuske revolucije.
Faicchio, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 733 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
Piktograf
Piktograf (sintagma od latinskog pictus=slika + grčki γραφή / grafe =crtati ) je slikovno pismo, način pisanja u kom grafički znak (piktogram) predstavlja viđeni objekt, a ne zvuk koji se koristi za njegovu identifikaciju u fonemskim, slogovnim i alfabetskim pismima.
Generalno rečeno piktografima se prenose informacije, opisuje određene ideje i događaje pomoću slike. Piktografija kao slikovno pismo služi da prenese određeni sadržaj radi njegova pamćenja, pa je najstarija forma imaginacije pojedinoga mentalnog sadržaja.
Historija
Piktografi su se pojavili u neolitu, kao prva faza u razvoju slikovnoga pisma, u tom vremenu oni su u reduciranoj formi, opisivali događaje iz lova i rata tadašnjih ljudi i njihovih zajednica. Najstariji piktografski zapisi rađeni su na kamenu, kosti, drvu, koži, tkanini i metalu. Velik broj piktografa ostao je sačuvan po pećinama na svim kontinentima.
Iz piktografije se vremenom razvila ideografija (pojmovno pismo) kao viši stupanj pisma. Egipatski hijeroglifi, Sumersko i Kinesko pismo nastali su na bazi piktografa. Piktografima se i danas koriste malobrojna plemena po Polineziji, Centralnoj Africi, Amerikama i Arktiku.
Dosso Angelini, Brescia
Dosso Angelini je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 364 m.
Lavasello, Alessandria
Lavasello je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 360 m.
Coreareachi, Batopilas
Coreareachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2151 m.
El Ensueño, Comondú
El Ensueño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Crkva imena Marijinog
Iako su rimokatolici manjina u Novom Sadu, centrom grada dominira katolička Crkva imena Marijinog, koja je jedna od najprepoznatiljivijih građevina u Novom Sadu. Sagrađena je 1895. godine u neogotskom stilu na mjestu starije vrlo skromne crkve, koja je srušena u toku revolucije 1848. godine. Ova crkva je i najviša crkva u Bačkoj. Zovu je katedralom iako to nije jer je sedište Biskupije u Subotici. Zbog krova prekrivenog žolnai keramikom posjetioci je nekad zovu i šarenom crkvom. Krov doseže visinu od 22 metra, a toranj ima 72 metra.
U crkvu se ulazi kroz masivni dvokrilni portal iznad kojeg stoji grb u reljefu sa natpisom “Crux amore”. Skulpture na četiri oltara su kolorisane ili rađene u imitaciji kamena. Na glavnom oltaru nalazi se slika Blažene Djevice, a s lijeve i desne strane su statue ugarskih kraljeva i svetitelja Ištvana i Lasla. Zidove sa strane krase trodimenzionalni duborezi koji prikazuju Isusov put muke i raspeća, a ispod su likovi evanđelista i motivi iz Biblije. Lijevo je postavljen oltar Uskrsnuća Isusova sa drvenim figurama svetih Petra i Pavla. Treći oltar je posvećen Svetom Florijanu, zaštitniku vatrogasaca, sa skulpturama svetih Emerika i Elizabete, a tu je i slika Svete Pbiteljiorodice. Četvrti ojltar smešten je ispod hora i posvećen je Kristovom grobu sa figurama četiri anđela. Na visokim i uskim gotičkim prozorima oštro prelomljenih lukova možete vidjeti 20 prekrasnih vitraža koji su djela čeških i mađarskih staklara.
Ispod hora u plićoj niši smještena je bista arhitekta Molnara. Orgulje je postavio Gerb Riger Jaggerdorff iz Šlezije, umjetničku rezbariju izveo je Ferdinand Shttuflesser iz Tirola.
U prostoru iza Katedrale u Novom Sadu nastavlja se Katolička porta, sa zgradom Crkvene općine Plebanijom iz 1809. godine, palačom Vatikan sa brojnim terasama i balkonima u stilu secesije, stambenih blokova iz perioda prije Prvog svjetskog rata i Kulturnim centrom grada.
Rancho Anero, Tamiahua
Rancho Anero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Valerije Grat
Valerije Grat (Valerius Gratus, prva polovica 1. vijeka n.e.) bio je rimski velikodostojnik, poznat po tome što je za vrijeme cara Tiberija bio prefekt Judeje od 15. do 26. Mandat mu je, prema Josephus|Flaviju Josipu, bio obilježen stalnim smjenama vrhovnog svećenika Judeje. Naslijedio ga je Poncije Pilat.
U znamenitom historijskom romanu Ben-Hur: A Tale of the Christ Grat za dlaku izbjegava smrt nakon što mu glavu padne opeka koju je slučajno ispustio Tirzah Ben-Hur, a što služi kao pokretač zapleta.
Dick Van Dyke
Richard Wayne "Dick" Van Dyke (13.12. 1925.-) je Emmyjima nagrađivani američki filmski, kazališni i televizijski, glumac, komičar i plesač. Najpoznatiji je po ulogama u Mary Poppins, Chitty Chitty Bang Bang, The Dick Van Dyke Show 1960-ih, i u ulozi dr. Marka Sloana u seriji Diagnosis: Murder 1990-ih. Nedavno je tumačio lik Cecila Fredericksa u filmu Night at the Museum.
Beogradske kapije
thumb|right|Zapadna kapija Beograda Ovaj članak opisuje objekte u Beogradu koji se nazivaju kapijama, većinom na Beogradskoj tvrđavi.
Dick Van Dyke
Biografija
Van Dyke se rodio u gradu West Plains (Missouri) u državi Missouri, a odrastao u gfradu Danville u državi Illinois. Otac mu je bio Loren Wayne Van Dyke, trgovački putnik za Sunshine Biscuit Company koji se povremeno bavio komedijom, a majka Hazel Vorice McCord. Porodica, čije je originalno ime Van Dijk, je holandskog porijekla.
Beogradske kapije
Nekadašnje rimske kapije
Ostaci južne kapije Singidunumskog kastruma su pronađeni prilikom adaptacije zgrade Biblioteke grada Beograda, na kraju Knez Mihailove ulice (44.82°N, 20.45333°W). Kapija je bila flankirana kulama, ostaci jedne se nalaze u podrumu biblioteke a druga je bila preko puta ulice u parkiću sa Rakićevom bistom. Na skoro istom mestu se nalazi semafor na kojem šetači čekaju da pređu ulicu i uđu u Kalemegdanski park, na istom mestu gde bi pre par hiljada godina stajali da uđu u rimsko utvrđenje.
Dick Van Dyke
Biografija
Nakon dvogodišnjeg boravka u gradu Crawfordsville u Indiani, godine 1940. se vratio u Danville i završio srednju školu. Još kao dijete je osjetio želju da se bavi show businessom, a inspiraciju su mu dali filmovi Stanlija i Olija u lokalnom kinu. Prva prilika za to su bile srednjoškolske i amaterske kazališne predstave. Kada je izbio drugi svjetski rat, Van Dyke se prijavio u ratno zrakoplovstvo te tamo sudjelovao kao zabavljač, u predstavama, a potom i kao radio DJ.
Godine 1948. Van Dyke se oženio za Margie Willet, koja će mu roditi četvoro djece: Christiana, Barryja, Carrie Beth i Stacy. Barry je kasnije i sam postao glumac, te nastupao zajedno s ocem u kasnijim fazama njegove karijere.
Van Dyke je nakon rata iskustva stjecao kao radijski, a potom televizijski voditelj, radeći na lokalnim stanicama u Atlanti i New Orleansu. Godine 1956. mreža CBS je angažirala da postane voditelj njenog jutarnjeg programa, a potom je sudjelovao na kvizovima, bilo kao voditelj, bilo kao sudionik. Godine 1956. imao je glumački debi u TV-seriji The Phil Silvers Show.
Van Dyke je potom napustio CBS kako bi se kao glumac okušao na Broadwayu. Ti su napori okrunjeni ulogom u mjuziklu Bye Bye Birdie za koju je dobio nagradu Tony. U predstavi ga je zapazio iz Carl Reiner te ga odlučio angažirati za glavnu ulogu u TV-sitkomu The Dick Van Dyke Show. Uloga Roba Petrieja mu je donijela tri uzastopne nagrade Emmy za najboljeg glumca u humorističkoj seriji i otvorila vrata za filmsku karijeru.
Beogradske kapije
Kapije Gornjeg grada
thumb|right|Sahat kapija, sa Sahat kulom iznad Ovo su kapije u zidinama Gornjeg grada Beogradske tvrđave. Treba primetiti da kapije koje su funkcionalno povezane, nisu u istoj liniji. Ovim se sprečava direktna upotreba opsadnih sprava na unutrašnjoj kapiji, ako bi bila probijena spoljna.
Dick Van Dyke
Biografija
Filmski debi je 1963. imao u filmskoj ekranizaciji Bye Bye Birdie, nakon čega je slijedila uloga londonskog dimnjačara Berta u filmu Mary Poppins. Iako je film doživio ogromnu popularnost, Van Dykeov pokušaj da govori s cockney naglaskom je dan-danas predmetom izrugivanja. S druge strane, pjesma Chim Chim Cher-ee koju je izvodio je postala veliki hit 1960-ih. Nakon toga su slijedili uglavnom slabi filmovi, ali i Chitty Chitty Bang Bang, jedan od najpopularnijih filmova dekade.