cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sovjetski Savez
Povijest
Staljin je 1928. predstavio prvi petogodišnji plan za izgradnju socijalističkoga gospodarstva. U industriji je država preuzela kontrolu nad svim postojećim tvrtkama, i započela intenzivan program industrijalizacije; u poljoprivredi je država prisvojila imovinu seljaka kako bi uspostavila kolektivne farme (Kolektivizacija u Sovjetskom Savezu). Sovjetski Savez je postao velika industrijska sila; ali je primjena plana raširila bijedu u nekim segmentima stanovništva. Kolektivizacija se suočila s otporom kulaka, što je rezultiralo ogorčenom borbom mnogih seljaka protiv vlasti, glađu i možda i milijunima žrtava (najviše procjene 14,5 milijuna), posebno u Ukrajini. Socijalni prevrati nastavljeni su i sredinom 1930-ih, kad je Staljin započeo čistku u komunističkoj partiji (Velike čistke); iz ovog je procesa izrasla kampanja terora koja je dovela do pogubljenja (najviše procjene 1 milijun), zatvaranja i protjerivanja (najviše procjene 9,5 milijuna) ljudi (Gulag). Ipak, unatoč ovim nemirima, Sovjetski Savez razvio se u snažno industrijsko gospodarstvo u godinama prije drugog svjetskog rata.
Gruzijski lari
Novčanice
50 larija - kraljica Tamara
Sovjetski Savez
Povijest
Odbijanje Velike Britanije i Francuske da tokom više od godinu dana pregovora uđe u pakt s SSSR-om radi zaštite Čehoslovačke i Poljske od nacističke invazije dovodi do sklapanja Pakta Ribbentrop-Molotov 1939. s drugom stranom. Dvije godine kasnije, u lipnju 1941 Treći Rajh čiji predlozi za ulazak SSSRa u trojni pakt su bili odbijeni na jesen 1940 sovjetskim previsokim zahtjevima izvršava invaziju na Sovjetski Savez. Crvena armija zaustavila je nacističku ofenzivu u staljingradskoj bitci, 1943., i krenula u protunapad kroz istočnu Europu do Berlina, natjeravši Njemačku na predaju 1945. Iako opustošen u ratu, Sovjetski Savez iz rata je izašao kao priznata velika sila.
Gruzijski lari
Novčanice
100 larija - pesnik Šota Rustaveli
Sovjetski Savez
Povijest
U relativno kratkom posljeratnom razdoblju Sovjetski Savez prvo je obnovio, a onda i proširio svoje gospodarstvo, kontrolirano isključivo iz Moskve. Sovjetski Savez konsolidirao je svoj utjecaj u istočnoj Europi, pružao pomoć komunistima u Kini, i težio proširivanju svog utjecaja svugdje u svijetu. Ovako aktivna vanjska politika bila je jedan od razloga što su ratni saveznici Sovjetskog Saveza (SAD i Ujedinjeno Kraljevstvo) postali njegovi neprijatelji u hladnom ratu. Unutar države nastavljene su represivne mjere; povjesničari špekuliraju da je Staljin pripremao novu čistku kad je umro 1953. godine.
Gruzijski lari
Novčanice
200 larija (predlog, još nije u opticaju) - antisovjetski vođa Kakuca Čolokašvili
500 larija (samo u bezgotovinskim transakcijama) - kralj David IV Graditelj
Sovjetski Savez
Povijest
Nakon smjene Hruščova uslijedio je još jedno razdoblje kolektivnog rukovodstva, koje je trajalo dok se Leonid Brežnjev nije ustoličio kao dominantna figura u SSSR-u u ranim 1970-ima. Leonid Brežnjev je predsjedavao u periodu "primirja" u hladnom ratu sa Zapadom, dok je u isto vrijeme gradio sovjetsku vojnu silu; ovo je naoružavanje pridonijelo prekidu "primirja" u kasnim 1970-ima. Još jedan faktor bila je sovjetska invazija na Afganistan u prosincu 1979.
U sljedećem desetljeću dominirala su dva paralelna procesa: sve očitiji raspad ekonomskih i političkih struktura Sovjetskog Saveza, i neuspjeli reformski pokušaji zaustavljanja ovih procesa. Nakon brzih izmjena Jurija Andropova i Konstantina Černenka na vlasti, ličnosti s duboko ukorijenjenom brežnjevskom tradicijom, energični Mihail Gorbačov napravio je značajne promjene u gospodarstvu i rukovodstvu partije. Njegova politika nazvana Perestrojka pokušala je promijeniti dotadašnju politiku središnjeg upravljanja ali Gorbačov nije uspio ispraviti ključne mane sovjetskog sustava; do 1991., kada je zavjera konzervativaca u njegovoj vladi otkrila slabost Gorbačovljeve političke pozicije, kraj Sovjetskog Saveza bio je na vidiku.
Dana 25. prosinca 1991., Mihail Gorbačov dao je ostavku na mjesto predsjednika SSSR-a, i predao dužnost Borisu Jeljcinu. Sljedećeg se dana Sovjetski Savez službeno raspao i do kraja godine sve su službene sovjetske institucije prestale s radom.
Kasniji događaji
Politički dogovoren raspad SSSRa krajem 1991 godine od strane tadašnjih predsednika Belorusije, Rusije i Ukrajine je imao katastrofalne ekonomske i socijalne posledice sveukupno njegovo stanovništvo pošto tokom prve četri godine pad BDP u ovoj regiji iznosi 45 %. Depresija stvorena tim raspadom je bila dvaput veća od u zapadnim medijima zloglasne Velike Depresije iz 30tih godina dvadesetog veka.
Po podacima BBCa na dvadesetu godišnjicu pokušaja svrgavanja Mihaila Gorbačova bivše Sovjetske republike su dostigle BDP iz 1990. godine tek 2005. godine uz drastične socijalne promene koje su rezultirale enormno bogatom vladajućom klasom i siromašnom većinom stanovništva koje u proseku živi lošije no što je živelo u poslednjim godinama SSSRa.
Ako se u ekonomskim podacima o protekla dva desetljeća gleda samo BDP bez socijalnih faktora neupitni ekonomski pobednici postaju Estonija čiji BDP raste oko 60 % u dvadeset godina, Azerbejdžan (zbog nafte) i Armenija (pomoć iz inostranstva) s porastom od 50 % i Uzbekistan s porastom od 40 % (s 1993 dolara na 2773 dolara), dok su najveći ekonomski gubitnici Tadžikistan zbog svog dugog građanskog rata i države koje su bile "žrtve" obojanih revolucija (Gruzija, Ukrajina, Kirgistan) kojima je BDP u padu u odnosu na stanje iz 1990. godine
Sporni odnosi
Na početku Sovjetski Savez nije bio diplomatski priznat od strane većine zemalja, ali je do kasnih 1980-ih imao službene odnose s većinom zemalja u svijetu. Sovjetski Savez također je prešao dug put od autsajdera u međunarodnim organizacijama i pregovorima do jednog od arbitara sudbine Europe nakon Drugog svjetskog rata. Bio je član Ujedinjenih naroda od osnivanja, 1945., i jedan od pet stalnih članova Vijeća sigurnosti UN koji je imao pravo veta na bilo koju rezoluciju (vidi: Sovjetski Savez i Ujedinjeni Narodi).
SSSR je postao jedna od dvije svjetske supersile, i na toj poziciji je opstao četiri desetljeća, održavajući premoć u Istočnoj Europi (vidi: Varšavski pakt), vojnu snagu, pomoć zemljama u razvoju, i znanstveni razvoj, posebno u svemirskoj tehnologiji i naoružanju. Napori Sovjetskog Saveza da proširi svoj utjecaj ili kontrolu na mnoge države i narode rezultirali su formiranjem socijalističkih država širom svijeta.
Popis vođa Sovjetskog Saveza
Glavni članak:Vođe Sovjetskog Saveza
Sport
SSSR je imao značajnih sportskih uspjeha u košarki, rukometu i vaterpolu. Održavani su i kupovi u ragbiju. U SSSR-u se igrao i Sambo.
Oksodipin
Oksodipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 359,373 Da.
Zirndorf
Cirndorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 14 opštinskih središta okruga Firt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 25.546 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9573134.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Firt Cirndorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Firt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 306 metara. Površina opštine iznosi 28,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 25.546 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 888 stanovnika/km².
Tisovac (Doboj)
Tisovac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 313 stanovnika.
Xiahou Xuan
Xiahou Xuan (209–254), stilsko ime Taichu (太初) bio je kineski velikodostojnik na dvoru države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Bio je sin Xiahou Shanga. Preko majke je bio blizak dvorskoj frakciji Cao Shuanga, ali je ipak preživio puč u kome je 249. zbačen Cao Shuang Njegova sestra Gospa Xiahou Hui je bila supruga novog regenta Sima Shija. Godine 254. je Xiahou Xuan zajedno sa Li Fengom dobio naređenje od Cao Fanga da ubije Sima Shija. Međutim, zavjera je bila otkrivena, a Xiahou Xuan je pogubljen.
Courmas
Kurma je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 192 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 165 metara.
New Milford, New Jersey
Nju Milford je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.341, što je 59 (-0,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Wheatland, Wyoming
Vitland je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.627, što je 79 (2,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
210
Godina 210. (CCX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Komoda i Lolijana (ili, rjeđe, godina 963. Ab urbe condita). Oznaka 210. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Davenport Center, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 349.
Turska lira
Nova turska lira od 1. januara 2005. godine zvanična valuta Republike Turske i Turske republike Severni Kipar.
Istorija
Nakon perioda veoma visoke inflacije koja je konstantno bila prisutna od 1970. godine, a naročito izražene od 1990. godine, uz pomoć Svetske banke i MMF-a Turska je uspela da izvrši korekciju kursa, promovišući novu valutu umesto ,sada već stare, turske lire.
U trenutku kada je inflacija započela, 1 američki dolar vredeo je 9 turskih lira, da bi početkom 21. veka kurs iznosio čitavih 1.350.000 turskih lira.
1 nova turska lira (YTL/TRY) je ekvivalent 1.000.000 turskih lira (TL/TRL). 1 nova turska lira sastoji se od 100 kuruša.
Za razliku od turskih lira, nova valuta ima i novčanice u apoenima 50 i 100 novih lira tj. ekvivalent 50 i 100 miliona lira.
Do kraja 2005. godine predviđeno je da platežno sredstvo budu paralelno turska lira i nova turska lira.
Carmignano, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 693 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Lavoslav Horvat
Lavoslav Horvat (Varaždinske Toplice, 27. rujna 1901. - Novi Marof, 4. listopada 1989.), hrvatski arhitekt.
Životopis
Od 1918. do 1922. godine školovao se na Arhitektonskom odsjeku Državne srednje tehničke škole u Zagrebu. Kao mladi suradnik zaposlio se u arhitektonskom atelijeru Rudolfa Lubynskoga. U jesen 1926., s četiri godine prakse, Horvat je među prvim polaznicima Škole za arhitekturu Kraljevske umjetničke akademije (KUA) profesora Drage Iblera. Od ukupno 57 polaznika Škole za arhitekturu,u razdoblju od 1926. do 1943. godine, diplomiralo je samo njih 18, a i sam Horvat diplomirao je 1935. godine, nakon devet godina studija,i stekao naslov akademskog arhitekta. Od 1930. samostalno radi.
Od 1945. radi na obnovi gradova i naselja u Ministarstvu građevina. Od 1946. u Zemaljskom građevno-projektnom zavodu u Zagrebu na problemima industrijske arhitekture. Vodi projektni biro Horvat-Bilinić u periodu 1954-1962., a od 1962-1973. radi u Arhitektonsko-projektnom zavodu.
U Zagrebu je predavao na Arhitektonsko-građevinsko-geodetskom fakultetu 1948-1959. i na Akademiji likovnih umjetnosti u zagrebu od 1958-1973. Od 1951. je dopisni član, a od 1963. redoviti član JAZU
Izlagao je s grupom Zemlja, jedan je od protagonista hrvatske moderne. Istraživao je primjenu novih formi u specifičnim zemljopisnim prilikama i pejzažu, građevinski materijal i autentične graditeljske vrijednosti Dalmacije.
Poznato je da je radio izvedbene projekte po zamislima i idejama Ivana Meštrivća i to za paviljon na Trgu žrtava fašizma i nikada završenu crkvu Krista Kralja u Trnju, Zagreb.
Ostali projekti
Projekti koji su bili na natječajima:
Izložbe
U sklopu likovne grupe "Zemlja"
Janko Gredelj
Janko Gredelj (Zagreb, 28. travnja 1916. - Zagreb, 24. prosinca 1941.) bio je komunist i narodni heroj.
Lavoslav Horvat
Izložbe
izložbe arhitekture
Janko Gredelj
Još kao šegrt povezao se s revolucionarnim pokretom, a 1937. godine primljen je u Savez komunističke omladine Jugoslavije. Godine 1938. bio je primljen u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Bio je aktivan u kulturno-prosvjetnom društvu „Mladost“ i u radničkom planinarskom društvu „Prijatelj prirode“.
U Drugom svjetskom ratu ratu je radio u ilegalnoj tiskari. Nakon uhićenja Huperta i Anke Sertić, koji su ustaškoj policiji priznali postojanje tiskare, ustaše su 24. prosinca godine 1941. opkolili kuću u Klaićevoj ulici broj 17 u Zagrebu. Zametnula se borba s ustaškom policijom. Janko Gredelj koji je radio u toj "Tehnici" ranio je u borbi trojicu policajaca. Pošto je i sam bio teško ranjen, nije mogao daleko pobjeći, te je dopao ustašama u ruke. Prevezen je u bolnicu u Vinogradskoj cesti, gdje je izdahnuo.
Narodnim herojem je proglašen 5. srpnja 1951. godine.
Njegovi posmrtni ostaci su poslije rata pohranjeni u Grobnicu narodnih heroja na zagrebačkom groblju Mirogoju.
The Resistance (album)
desno|225px|thumb|Muse izvodi pjesmu The resistance The Resistance je peti studijski album engleskog alternativnog rock sastava Muse, objavljen je u Europi 14. rujna 2009., te u Sjevernoj Americi 15. rujna 2009.
Po objavljivanju album se popeo na vrhu ljestvica albuma u 19 zemalja. Debitirao je na broju 3 na Billboard 200 ljestvici, s prodanih 128.000 primjeraka. Time je nadmašio prethodni album grupe Muse Black Holes and Revelations u odnosu prodanih albuma u svojom prvom tjednu prodaje u Velikoj Britaniji za oko 148.000 primjeraka, diljem svijeta za 479.000 primjeraka. Kritičari su se uglavnom pozitivno izjašnjavali o albumu, s mnogo hvale glede ambicioznosti albuma i klasične glazbenih utjecaja na njega. Album su producirali članovi sastava, mikser je bio Mark Stent. Prvi singl s albuma "Uprising" objavljen je 7. rujna 2009., drugi singl "Undisclosed Desires" objavljen je 16. studenog 2009. "The Resistance" je objavljen kao treći singl s albuma 22. veljače 2010., a iako nije postigao uspjeh svojih prethodnika, dosegao je broj jedan u Velikoj Britaniji na ljestvici "UK Chart Rock" i postao drugi Top 40 hit na britanskoj ljestvici "UK Singles Chart".
Blaisy
Blezi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 64 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 290 metara.
Litvanski litas
Litas (litvanski: litas) je bila zvanična valuta Litvanije. Jedan litas je imao 100 centi. Litas je izdavala Banka Litvanije. Inflacija tokom 2005. je iznosila 2.7%.
Historija
Litas je prvi put uveden 1922, posle Prvog svetskog rata i ponovo, kada je Litvanija povratila nezavisnost, 1993. Prelazak sa rublje na litas je obeležila privremena valuta - talonas. Ime je stvoreno na osnovu imena države, slično Letoniji i latu. Kurs litasa je bio vezan za američki dolar od 1994. do 2002. u odnosu 1:4, a od 2002. do uvođenja evra 1. januara 2015. godine bio je vezan za evro.
Papirne novčanice se izdaju u apoenima od 10, 20, 50, 100, 200 i 500 litasa a kovani novac u apoenima od 1, 2, 5, 10, 20 i 50 centi kao i 1, 2 i 5 litasa.
Concepción (Čile)
Concepción punim imenom Concepción de la Madre Santísima de la Luz je grad i općina od 722,929 stanovnika. u sredini Čilea u Regiji Bío Bío i Provinciji Concepción u kojima je administrativni centar.
Concepción je zajedno sa svojim satelitskim gradovima; Talcahuano, San Pedro de la Paz, Hualpén, Chiguayante, Penco, Tomé, Lota, Coronel i Hualqui druga po veličini konurbacija u zemlji zvana Veliki Concepción (Gran Concepción) od 971.285 stanovnika.
Geografske karakteristike
Concepción leži pored ušća rijeke Biobío u Tihi ocean, udaljen 420 km jugoistočno od prijestolnice Santiaga.
Historija
Concepción je osnovao 1550. španjolski konkvistador Pedro de Valdivia na mjestu današnjeg Penca. Nedugo zatim su ga Mapuche indijanci dvaput spalili, a nakon tog pogodili i brojni potresi, od kojih su dva (1730., 1751.) uzrokovala plimne valove koji su teško oštetili grad. Zbog tog je 1754. preseljen je u unutrašnjost na današnje mjesto, 10 km od ušća rijeke na 13 metara nadmorske visine.
I na toj novoj lokaciji Concepción nije imao previše sreće, jer i nadalje razaran potresima, koji su bili naročito snažni 1835., 1960. i 2010. thumb|left|240px| [[Trg nezavisnosti]] thumb|left|240px| Centar grada Concepción je zbog svojih geografskih prednosti na toj lokaciji postao vodeći komercijalni i industrijski centar zemlje. Veliki i dobro zaštićen Zaljev Concepción na sjeveru, odlična je prirodna luka, a rijeka Biobío je izvrstan koridor kroz planine Obalnih Kordiljera do Centralne čileanske doline, kraja u kom su poljoprivreda i šumarstvo dobro razvijeni. Rijeka svojim volumenom i hidropotencijalom pruža dovoljno resursa za veliki urbani centar.
Većina čileanskog ugljena iskapa se južno od grada u Zaljevu Arauco. Željeznička pruga koja povezuje glavne rudnike završava u Concepciónu, kao i pruga koja ide duž Rijeke Biobío u unutrašnjost do Provincije Itata. Jedna pruga povezuje industrijske i ljetovališne gradove na istočnoj obali Zaljeva Concepción, dok lokalna pruga povezuje eksportne luke na jugozapadnoj obali zaljeva u Talcahuanu; Huachipato i San Vicente.
Potres i cunami
thumb|left|240px| Grad uz [[Pacifik]] Potres magnitude 8,8 pogodio je grad u 03:34 sati. Epicentar se nalazio oko 325 km jugozapadno od čileanskog glavnog grada Santiaga, na oko 35 km ispod površine Tihog oceana. Potres se desio zbog puknuća dijela rasjeda dugog 500 do 600 km koji razdvaja Južnoameričku litosfernu ploču od subducirane Naskanske ploče. Taj potres se osjetio sve do Sao Paola u Brazilu i Buenos Airesu u Argentini. Sljedećih dana uslijedio čitav niz manjih potresa magnitude 5,0 ili veće.
Taj potres stvorio je cunami pa su Constitución zapljusnuli su valovi visoki čak 15 metara, a luku Talcahuano oštetio je val visok gotovo 2,4 metra.
Privreda
Za ekonomiju današnjeg Concepcióna najvažnija je industrija, najveći industrijski pogoni su Željezara Huachipato, koja radi od 1950., rafinerija nafte (1966.) i kemijski kompleks San Vicente (osnovan početkom 1970-ih).
Pored tog u gradu ima i brojnih manjih pogona tekstilne, prehrambene i drvne industrije kao i tvornica stakla i piva. Duž obale rijeke Biobío leže tvornica papira i predionica pamuka.
Letonski lat
Lat (letonski: lats) je bila zvanična valuta Letonije. Lat je izdavala Banka Letonije. Jedan lat sastoji se od 100 santima (santīms).
Istorija
Lati su prvi put uvedeni 1922. kada su zamenili letonsku rublju koja je bila valuta od 1919. do 1922, i kasnije ponovo između 1992. i 1993 kada su ponovo vraćeni lati. Lat je u Letoniji zamenjen evrom na 1. januar 2014.
Postoje novčanice u iznosima 5, 10, 20, 50, 100 i 500 lata i kovanice 1 i 2 lata kao i od 1, 2, 5, 10, 20 i 50 santima. Postoje i specijalne jubilarne verzije napravljene od zlata i srebra u vrednostima 2, 10, 20 i 100 lata. Na novčanici od 10 lata prikazana je reka Daugava.
Butabarbital
Butabarbital je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 212,246 Da.
Oksiklozanid
Oksiklozanid je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 401,457 Da.
Apenini
Geografske karakteristike
Njihova ukupna duljina je oko 1400 kilometara, a širina im se kreće od 40 do 201 km, najviši vrh Apenina je - Corno Grande, sa svojih 2, 912 metara. Masiv slijedi orijentaciju sjeverozapad-jugoistok sve do Kalabrije, na južnom kraju Italije, tad mijenja smjer, prvo prema jugu i nakraju prema zapadu. right|thumb|290px| [[Karta Apeninskog poluotoka sa pozicijom masiva]] Apenini spadaju u mlađe masive alpskog sistema, geološki su povezani sa sjevernoafričkim Atlaskim planinama. Slični su balkanskim Dinaridima, koji se protežu sve do Grčke. Za razliku od tog masivi na Sardiniji i Korzici, nisu slični Apeninima, jer su njihove granitne stijenske mase povezane sa krakovima duž španjolske i francuske obale, od kojih su razdvojeni prije nekih 20 miliona godina. left|thumb|240px| Rivarolo [[kvart Genove leži u Ligurskim apeninima]] 240px|thumb|left| [[Monte Pisanino u Tirenskim Antiapeninima (Toskana)]]
Sjeverni Apenini
Sjeverni Apenini protežu se od sjeverozapada prema jugoistoku ali im se jadranska i tirenska strana razlikuju, dok se jadranska polako spušta prema moru, centralna zona masiva se uzdiže, poduprta sa tirenske strane Antiapeninima.
Granica na sjeveru je prijevoj Colle di Cadibona kod Savone a na jugu prijevoj Bocca Serriola kod Città di Castello. Dijele se na dva dijela; na Ligurske i Toskansko-Emilijske Apenine.
Južni Apenini
Južni Apenini se protežu od Vinchiatura u Moliseu do Mesinskog prolaza i dijele se na tri dijela; Kampanijske, Lukanske i Kalabrijske Apenine.
Kampanijski Apenini
Karakteristični su po rascjepkanosti, koja ne postoji kod Centralnih i Sjevernih Apenina, naročito u Kampaniji i Bazilikati, gdje se nalaze planina Monte Miletto (2,050 m) i Masiv Pollino (2,267 m).
Lukanski Apenini
Najviši dio je Lukanija koja se prosire od Tirenskog mora do Tarantskog zaljeva.
Kalabrijski Apenini
Kalabrijski Apenini imaju specifične karakteristike, jer osim obalnog masiva između rijeke Crati i Tirenskog mora, nema izoliranih planina ili isprekidanih masiva, već su skoro ravni jednake nadmorske visine, grupirani u tri goleme visoravni Sila, Serre Calabresi i Aspromonte (najviša) koje se strmim terasama spuštaju do dva mora.
Duž sjeverne Sicilije prostiru se Sikulski Apenini koji se dijele na Peloritane, Nebrode i Madonie.
Geološke karakteristike
Dobar dio geoloških dijelova Apenina sastoji se od morskih sedimentnih stijena koje su se taložile preko južnog ruba Tetiskog oceana, koji se prostirao između paleoeuropske i paleoafričke litosferne ploče tokom njihova razdvajanja u mezozoiku (prije otprilike 250-65 miliona godina). Te stijene su uglavnom škriljci, pješčenjaci i vapnenci, dok su magmatske stijene, kao što su rijetki ofioliti Sjevernih Apenina, ostaci starije oceanske kore. Najstarije metamorfne stijene iz kasnog paleozoika (otprilike prije 300-250 miliona godina), sa svojim kontinentalnim sedimentnim pokrivačem, koji sadrži ostatci biljaka, relikti su kore drevne Godvane i ima ih vrlo malo. Granitske intruzije i metamorfne stijene po Kalabriji i Sicilije također su iz paleozoika (hercinska orogeneza), ali se pretpostavlja da su alpskog porijekla i da su postale dio Apenina kasnijim tektonskim poremećajima.
Orogeneza Apenina razvijala se kroz nekoliko tektonskih faza, uglavnom za kenozoika (otprilike prije 65 miliona godina), a kulminacija je bila u epohama miocena i pliocena (otprilike prije 23 do 2,6 miliona godina). Apenini se sastoje od mase koju litosferne ploče potiskuju u tri osnovna pravca; prema istoku, jugoistoku, jugozapadu. Pa se tako Sjeverni i Centralni Apenini potiskuju prema Jadranskom moru, Južni Apenini prema Jonskom moru (Kalabijski Apenini) i prema Africi (Sikulski Apenini). Za vrijeme pliocensko-pleistocenskih epoha (prije otprilike 5.300.000 do 11.700 godina), ingresija i povlačenje mora uzrokovalo je formiranje velikih morskih i kontinentalnih sedimentnih pojaseva (pijesak, glina i konglomerati) duž padina novog masiva. U posljednjih milion godina razvili su se brojni veliki rasjedi duž zapadne strane Apenina, što je možda povezano sa stanjivanjem zemljine kore koje je počelo prije otprilike 10 miliona godina i rezultiralo formiranjem novog Tirenskog mora.
Većina tih rasjeda uzrokuje snažnu vulkansku aktivnost, pa se duž njih formirao vulkanski lanac, od Monte Amiate u Toskani do Etne na Siciliji. Velik dio tih vulkana, među njima Monte Amiata, Monti Cimini, Colli Albani pored Rima i Pontinski otoci su ugasli vulkani, ali su Vezuv, Liparski otoci i Etna na jugu još uvijek aktivni. Seizmička aktivnost je uobičajena duž čitavog lanca (uključujući Siciliju), pa je od 11. vijeka dokumentirano više od 40.000 potresa.
Geološka mladost Apenina i velika raznolikost tipova stijena zaslužni su za današnji hrapav izgled masiva. Na sjeveru u Liguriji, ima pješčenjaka, lapora i zelenog škriljca. U tim krhkim stijenama često ima klizišta. U Toskani, Emiliji, Markama i Umbriji česti su glina, pijesak i vapnenci. U Laciju, Kampaniji, Apuliji, Kalabriji, te sjevernoj i istočnoj Siciliji, postoje velike izbočine vapnenčkih stijena, odvojenih od nizina škriljevcima i pješčenjacima. U Moliseu, Basilicati i Siciliji ima puno argilitskih tipova stijena, pa krajolik ima sušan i pust izgled, uz čestu eroziju tipa badland.
Rijeke
Rijeke Apenina imaju kratki tok, dvije najveće su Tibar (dug 405 km), koji svojim južnim tokom protiče po zapadnim obroncima Umbrijskih Apenina prije nego što stigne do Rima i Tirenskog mora. Druga po veličini je Arno (249 km), koji teče zapadno od Toskansko-Emilijskih Apenina preko Firence do Ligurskog mora. Velika rijeka je i Volturno (175 km]]), koji izvire u Abrucijskim Apeninima, pored Alfedene i teče prema jugoistoku sve do sutoka sa pritokom Calore, zatim skreće na jugozapad prema ušća u Tirensko more. I pored tog što su kratke rijeke su glavni uzrok erozije i današnjeg izgleda Apenina. U vapnenačkim područjima prevladava erozija krasa.
Jezera
Jezera koja su danas mala i razbacana po čitavom masivu bila su puno brojnija za kvartara (prije otprilike 2,6 miliona godina). Aluvijalno Trazimensko jezero površine 128 km² u Umbrijsko-Markiijskim Apeninima je danas najveće jezero. Ostala jezera različitog porijekla, raštrkana su po čitavom masivu. Uz njih postoji i više od 200 akumulacijskih jezera, formiranih za hidroelektrane i navodnjavanje.
Klima
Klima najviših dijelova Apenina je kontinentalna (kao i po unutrašnjosti Evrope), ali je blaža zbog utjecaja Mediteranska klima|mediteranske]]. zimi često sniježi, ali su ljeta vruća (prosječna julska temperatura 24°-35°C). Prosječna godišnja količina padavina je od 1,000 do 2,000 mm, veća na tirenskoj nego na jadranskoj strani.
Flora i fauna
Flora Apenina je mediteranska i varira od geografske širine i nadmorske visine. Na sjeveru prevladavaju šume hrasta, bukve, kestena i bora, a na jugu božikovine, lovora, tršlje, mirte i oleandra. Od usjeva najviše se sade masline, koje uspjevaju do visine 400 metara nadmorske visine, agrumi po Kalabriji i Siciliji, i vinova loza po Toskani, Laziju i Apuliji. Po ravnicama Emilije uzgaja se šećerna repa, krumpir, povrće i voće. Kukuruz se manje sadi odkad se stanovništvo raselilo. U planinskim područjima prevladavaju pašnjaci.
Uz tipičnu mediteransku faunu, ima i nekoliko autohtonih vrsta insekata i medvjed marsicano. Uz to ima i vukova, divokoza i divljih svinja koji su opstali u dva Nacionalna parka Abruzzo, Lazio i Molise i Nacionalni park Sila u Kalabriji.
Stanovništvo i ekonomija
Apenini su još od prahistorije dom italskih naroda. Danas se većina naselja prostire na 1371 -1524 metara nadmorske visine, što je gornja granica za ratarstvo. Gušće naseljena područja nalaze se u širokim riječnim dolinama, bogatim aluvijalnim zemljištem. Poprilično dugo trajala je depopulacija, koja je u posljednje vrijeme usporena, zbog uspješnog razvoja lokalne ekonomije.
Duž padina Apenina raširena je prerađivačka industrija, dok je u susjednoj obalnoj ravnici razvijeno rudarstvo, često povezano sa nalazištima zemnog plina. Minerali]] kao što su živa, sumpor, bor i potaša također su od značaja, dok su kamenolomi mramora - naročito oni pored Carrare - poznati vijekovima.
Preko Apenina prolazi nekoliko željezničkih pruga, od kojih su neke dvosmjerne i cesta koje omogućuju transport. Autostrada del Sole izgrađena 1960-ih je žila kucavica talijanskog poluotoka.
Albanski lek
thumb|desno|180px|Albanski lek Lek (albanski: Leku) je nacionalna valuta u Albaniji. Međunarodni kod valute je ALL.
Lek izdaje Narodna banka Albanije. Inflacija u 2005. je iznosila 2,4%.
Ime lek potiče od skraćenog imena Aleksandra Velikog (Leka i Madh). Ime podjedinice kindarka (odnosno kintara) potiče od albanske reči kind (stotina).
Do 1912. Albanija je koristila otomanski novac a nakon sticanja nezavisnosti nastao je period političkog haosa koji je odložio uvođenje nacionalne novčane jedinice do 1926. godine. Tada je kurs leka bio jednak kursu italijanske lire. Lek je devalviran nakon italijanske okupacije. Monetarne reforme su sporovođene dva puta - 1965. i 1991. Stari lek je menjan za novi u odnosu 10:1 a zatim i 50:1. Između 1946. i 1948. lek je bio vezan za jugoslovenski dinar a potom za sovjetsku rublju sve do 1961. kada je promenjena vrednost rublje.
Vanjske veze
Pogledaj još: spisak valuta
Tomislav Jelinčić
Tomislav Jelinčić (Zagreb, 19. srpnja 1977.), hrvatski TV- voditelj i novinar.
Novinarstvom se počeo baviti još u gimnaziji gdje je uređivao školski list "Bohem", nakon čega upisuje Fakultet političkih znanosti. Životni ga je put odveo najprije na Radio Student i u nekoliko novinskih redakcija, a zatim i na televiziju.
Prve televizijske korake učinio je na lokalnoj televiziji, nakon čega je uspješno prošao na audiciji nacionalne televizije. Uređivao je i vodio informativne emisije "Podnevni dnevnik", "Vijesti" i "Panorama", a napravio je i mnoštvo priloga za središnji "TV Dnevnik", "Zagrebačku panoramu", "Meridijan 16", "Hrvatsku Danas", te kao novinar surađivao u emisijama "Dobro jutro, Hrvatska", "Glamour cafe", "Metropolis", "Mir i dobro", "Agape",...
Hanami
thumb|320px|Hanami zabave ispred [[Dvorac Himeji|dvorca Himeji.]] Hanami (花見) je tradicionalni japanski običaj uživanja u ljepoti cvijeća, pri čemu "cvijeće" uvijek znači trešnjnin cvijet (sakura) ili (mada rjeđe) šljivin cvijet (ume). Od kraja ožujka pa do početka svibnja, diljem Japana rastu sakure, a na otoku Okinawi i početkom veljače. Svake godine, meteorološki zavod objavljuje predviđanje cvata (桜前線), koje redovito prate oni koji planiraju hanami, zato jer cvat traje uglavnom tjedan do dva. U suvremenom Japanu, hanami se uglavnom sastoji od otvorene zabave ispod stabla sakure tokom dana ili večeri. Nekada se, posebice za opisivanje ovih zabava, koristi sino-japanski izraz kan'ō kan'ō (観桜). Noćni hanami naziva se yozakura yozakura (夜桜).
Postiji i starija verzija hanamija koja se sastoji u uživanju i šljivinim cvijetu (ume). Ova tradicija česšća je i popularnija među starijim Japancima jer je znatno mirnija od suvremenog hanamija, kog favoriziraju mladi.
Zusmarshausen
Cusmarshauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Augsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.163 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9772223.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Augsburg Cusmarshauzen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 466 metara. Površina opštine iznosi 68,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.163 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 90 stanovnika/km².
Svetosavlje
Svetosavlje kao usmjerenje u srpskoj teološkoj misli se razvilo od 1930-ih godina na osnovu lika i dela Svetog Save. Iako je pravoslavlje među Srbima bilo prisutno i prije Svetog Save, njegovi poštovaoci smatraju da je tek zahvaljujući njegovoj revnosti pravoslavlje proželo srpsko narodno biće i osposobilo ga za njegovanje autentične hrišćanske kulture. U kontekstu istorijskog perioda Nemanjića, neki definišu svetosavlje kao "državnom silom nametnuto pravoslavlje".
U današnje vrijeme, prisutna je politizacija svetosavlja kroz pokušaje povezivanja sa desnom političkom ideologiju koja se naziva svetosavski nacionalizam.
Razvoj
thumb|desno|150px|[[Nikolaj Velimirović]] Svetosavlje kao teološko usmjerenje nastalo je tridesetih godina 20. vijeka u Kraljevini Jugoslaviji. Nazvano je po osnivaču srpske crkve Svetom Savi, čime je naglašavan etnički srpski karakter, nasuprot univerzalnom karakteru pravoslavne crkve. Termin „svetosavlje“ potekao je od mlađih profesora i studenata beogradskog Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta, a kasnije je ušao u opštu upotrebu. Mirko Đorđević smatra da je termin „svetosavlje“ skovao Rus koji se zvao Fjodor Titov, u Beogradu uoči drugog svetskog rata. Vladimir Veljković navodi da je tvorac kovanice svetosavlje pravoslavni sveštenik i ljotićevac, Dimitrije Najdanović.
Case Tobia, Pescara
Case Tobia je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Svetosavlje
Ideologizacija
U današnje vrijeme, prisutno je svođenje svetosavlja na nacionalno-političku ideologiju. Danas je ideologizacija svetosavlja najčešća i svetosavlje se od strane određenih ljudi posmatra kao oblik srpskog nacionalizma i kao oruđe pojedinih desničarskih organizacija radi ostvarenja njihovih ciljeva.
Case Tobia, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 631 m.
Svetosavlje
Ideologizacija
Danas, određeni broj ljudi gleda na svetosavlje kao desnu političku ideologiju, spoj srpskog nacionalizma i klerikalizma, odnosno svetosavski nacionalizam. Pojedine organizacije sebe često određuju kao svetosavske, kao npr. Otačastveni pokret Obraz, Sveti Justin, Dveri srpske itd. Prema pisanju Jovana Bajforda, često se svetosavskim nacionalistima pripisuje i antisemitizam. Nikolaj Velimirović u knjizi „Kroz tamnički prozor“, napisanoj tokom zarobljeništva u koncentracionom logoru Dahau, za rat optužio sve nehrišćanske ideologije Evrope, poput: demokratije, komunizma, socijalizma, ateizma i vjerske tolerancije. U osnovi ovih pojava Velimirović vidi jevrejsko djelovanje.
Ruan Ji
Ruǎn Jí (210–263) je bio kineski filozof i muzičar, poznat kao jedan od Sedam mudraca Bambusovog gaja. Bio je poznat kao veliki kritičar tadašnjih konfucijanskih normi te stavovima bliskim taoizmu. Bio je poznat kao autor pjesama i guqin a pripisuje mu se autorstvo Jiu Kuang ("Pijana ekstaza").
Navodi se kako je imao homoseksualnu ljubavnu vezu sa Xi Kangom, jednim od Sedam mudraca. čijim je svjedokom postala Gospa Han, supruga Shan Taoa, jednog od članova grupe. Ona je, nakon što je promatrala Ruan Jia i Xi Kanga u seksualnom odnosu, svome mužu rekla kako im može biti "jednak po intelektu, ali ne i u krevetu".
Bufotenin
Bufotenin (5-OH-DMT), je triptamin koji je srodan sa neurotransmiterom serotoninom. On je alkaloid prisutan u koži nekih vrsta žaba; u pečurkama, višim biljkama, i sisarima.
Ime bufotenin potiče od Bufo roda žaba, koji obuhvata nekoliko vrsta psihoaktivnih žaba, posebno Bufo alvarius, koje izlučuju bufotoksine. Bufotenin je sličan po hemijskoj strukturi sa psihodelicima psilocin (4-HO-DMT), 5-MeO-DMT, i DMT, hemikalijama koje se takođe javljaju u pojedinim gljivama, biljkama, i vrstama životinja kao bufotenin. Psihoaktivnost bufotenina je bila osporavana, mada nedavna istraživanja sugeriraju da je njegovo dejstvo slično sa 5-MeO-DMT.
Nomenklatura
Bufotenin je takođe poznat pod hemijskim imenima: 5-hidroksi-N,N-dimetiltriptamin (5-OH-DMT), N,N-dimetil-5-hidroksitriptamin, dimetil serotonin, i mapin.
Sinharaja
Sinharaja (singalski sinha je "lav", a raja je "kralj" ) je tropska kišna šuma na jugozapadu Šri Lanke. Ova prašuma je velika 6.092 hektara, a nalazi se između 300 i 1170 metara nadmorske visine, uključujući vrhove Pinipitigala i Mulawella. mini|lijevo|220px|Prašuma Sinharaja Nacionalni park Sinharaja je osnovan još 1875. godine kao Šumski rezervat, a od 1978. kao Rezervat biosfere. On je od 1988. godine upisan na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji kao zadnje veliko, povezano šumsko područje na otoku. Poznato je po svojoj ogromnoj bioraznolikosti i brojnim endemskim vrstama, osobito pticama (21 vrsta). Sinharaja je također dom za više od 60% endemskog drveća i 830 (50%) endemskih vrsta sisavaca, leptira (kao što je jako rijetka vrsta Graphium antiphates), insekata, reptila i vodozemaca Šri Lanke. Ugroženi sisavci koji obitavaju u parku su leopard i indijski slon.
Od 21 vrste ugroženih ptica tu se mogu naći: Šrilankanski šumski golub (Columba torringtoni), Šrilankanska plava svraka (Urocissa ornata) i Malkoha crvenog lica (Phaenicophaeus pyrrhocephalus), a od posebnog značaja je i Širokokljuna zlatovrana (Eurystomus glaucurus). Neobična pojava među pticama u ovom parku je to da se kreću u mješovitim jatima, tako Reketorepi Drongo dijeli jato s Narančastokljunim pjevicama. Od reptila i vodozemaca mogu se naći: ugroženi piton, gruborožni gušter (Ceratophora aspera) i endemska uskousna žaba (microhylid). Ugrožene ribe su: Pijetlorepa riba (Belontia signata), glatkoprsna zmijoglavica (Channa orientalis), Crvenorepi glavoč (Sicyopterus halei), te tropske morske ribe, Purpurni šaran (Puntius nigrofasciatus) i Rumeni šaran (Puntius titteya).
Džavad Nekunam
Džavad Nekunam (perz. جواد نکونام; Raj, 7. 9. 1980. – ), umirovljeni iranski nogometaš koji je igrao na poziciji veznjaka. Rođen je u Raju na jugu Teherana i karijeru je započeo igrajući za omladinske klubove Naft Teheran i PAS Teheran. Profesionalnu karijeru započeo je 1998. u potonjem klubu u kojem je ostvario 179 nastupa i 45 golova. Nakon sedam godina prvo prelazi u emiratsku Al-Vahdu, potom u Al-Šardžu, a 2006. potpisuje za Osasunu iz Pamplone. U šest godina karijere u španskom klubu ostvario je 149 nastupa i 24 gola. Godine 2012. prelazi u teheranski Esteglal gdje se zadržao dvije godine, a 2014. potpisao je za kuvajtski Kuwait SC. Do kraja karijere igrao je još za Osasunu, Saipu i katarski Al-Arabi. Umirovio se 2016. godine.
Od 2002. do 2015. bio je aktivni član iranske reprezentacije, a od 2009. nosio je i kapetansku vrpcu.
Brunémont
Brinemon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Bina (razvrstavanje)
Bina se može odnositi na:
Trbuk
Trbuk je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 282 stanovnika. .
Istorija
Trbuk se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazili u sastavu opštine Maglaj.
Korint
Korint (grčki Κόρινθος, Kórinthos) je grad u Grčkoj. U drevna vremena je bio grad-država na Korintskoj prevlaci, uskom komadu kopna koji spaja Peloponez s ostatkom Grčke. Zapadno od prevlake je Korintski zaljev, a na istoku je Saronski zaljev. Korint se nalazi oko 78 km jugozapadno od Atene. Prevlaka, koju su drevna vremena brodovi prelazili uz pomoć drvenih saonica, danas je presječena s kanalom.
Korint je danas sjedište prefekture Korintija. Grad je okružen obalnim gradićima (u smjeru kazaljke na satu) Lechaio, Isthmia, Kechries, gradićem Examilia u unutrašnjosti te arheološkim nalazištem. Geofizički je grad okružen (u smjeru kazaljke na satu) ravnicom Vocha, Korintskim zaljevom, Korintskim kanalom, Saronskim zaljevom, planinama Oneia, i monolitnom stijenom Akrokorint gdje je u srednjem vijeku sagrađena akropola.
Historija
Prva naselja na području današnjeg Korinta datiraju iz vremena neolita, odnosno oko 6000. pne. Pretpostavlja se da se ispod današnjeg Korinta nalaze i tragovi gradskog naselja ili tvrđave koji je podignuto u doba mikenske civilizacije.
Smatra se da su antički grad Korint podigli dorski doseljenici u 9. vijeku pne. Zahvaljujući svom izvrsnom položaju i činjenici da je imao dvije luke, Korint se vrlo brzo razvio u jedno od najvažnijih trgovačkih središta Antičke Grčke te stekao ogromno bogatstvo i politički utjecaj. Uspon Korinta je posebno došao do izražaja u doba Perijandera, korintskog vladara pod kojim je taj grad-država osnovao niz kolonija širom Mediterana. Korint, čije su se bogatstvo i kultura mogli mjeriti s Atenom, sudjeluje u grčko-perzijskim ratovima. Njegov spor s Atenom je 431. pne. doveo do peloponeskog rata u kome mu je glavni saveznik bila Sparta. Nakon spartanske pobjede, Korint se pridružio Tebi protiv spartanske hegemonije što je dovelo do korintskog rata. U 4. vijeku pne. Korint je mjesto gdje je Filip II Makedonski stvorio tzv. Korintsku ligu protiv Perzijskog Carstva.
Godine 146. pne. za vrijeme ahajskog rata je rimska vojska osvojila Korint i izvršila genocid nad njegovim stanovništvom pobivši sve muškarce, dok su žene i djeca odvedene u roblje, dok je sam grad temeljito opljačkan, a potom spaljen. Vijek kasnije je Julije Cezar na mjestu Korinta godine 44. pne. osnovao koloniju Colonia laus Iulia Corinthiensis za oslobođene robove, koja je brzo izrasla u veliki, bogati kozmopolitanski grad nalik na onaj koji mu je prethodio. Kao važno trgovačko i prometno središte Rimskog Carstva, Korint je bio važan za historiju ranog kršćanstva o čemu svjedoče dvije Pavlove poslanice upućene Korinćanima.
U sljedećim vijekovima je Korint često trpio razaranja od potresa, ali i od stranih osvajača. Kao središte bizantske teme Hellas je 1205. nakon četvrtog križarskog rata pripao križarskom vođi Geoffreyu de Villehardouinu i postao sjedište križarske Ahajske kneževine. Godine 1458. su ga ga osvajaju Otomani, pod čijom je vlašću ostao sve do 1687. kada su ga osvojili Mlečani. Godine 1715. Turci su ponovno osvojili Korint.
Za vrijeme grčkog rata za nezavisnost Korint je u potpunosti razoren. Usprkos toga, vlasti Kraljevine Grčke su ga namjeravali učiniti prijestolnicom nove države, da bi se na kraju ipak odlučili za Atenu. Godine 1858. katastrofalan je potres u potpunosti razorio Korint, zbog čega je novi grad morao biti sagrađen 3 km sjeveroistočno od starog. Razvoju Korinta je nakon toga doprinijela izgradnja Korintskog kanala koja je započela 1881. a završila 1893. godine.
Eva Brunne
Gerd Eva Cecilia Brunne (r. 7. ožujka 1954.) klerica je u Švedskoj crkvi koja je postala biskupica stockholmska 2009. godine. Prva je lezbijska biskupica na svijetu i prva biskupica Švedske crkve koja je u registriranom istospolnom partnerstvu. Biskupica Brunne poznata je također kao gorljiva protivnica rasizma i ksenofobije.
Obrazovanje i rana karijera
Brunne je rođena 7. ožujka 1954. u Malmöu gdje je i odrastala. Upisavši se na studij postala je studentica teologije na Sveučilištu u Lundu. Zaređena je za svećenicu 1978. godine, a služiti je počela u Biskupiji lundskoj koja obuhvaća najjužnije švedske pokrajine Blekinge i Scaniju. Brunne je provela prve godine svojega svećenstva u Karlskroni u Blekingeu. Nakon što je 1980. postala generalna tajnica Švedskog studentskog kršćanskog pokreta Brunne se trajno nastanila u Stockholmu. Prije preuzimanja položaja vikarice župe sundbyberške 1990. godine djelovala je kao sveučilišna kapelanica i biskupičina savjetnica. Poslije osam godina vikarstva u Sundbybergu Brunne je provela još osam godina kao vikarica flemingsberška. Godine 2000. postala je poglavarica huddingeskog i botkyrčkog dekanata službujući na tom mjestu sve do 2006.
Episkopat
Predstavljajući kler u Glavi Luteranske biskupije stockholmske od 1997. do 2005. godine, postala je dekanica biskupije 2006. godine. Dana 26. svibnja 2009. Brunne je izabrana za biskupicu stockholmsku naslijedivši Caroline Krook. Time je postala prva otvorena lezbijska biskupica na svijetu i prva biskupica Švedske crkve koja je u registriranom homoseksualnom partnerstvu. Brunne je pobijedila na izborima sa 413 glasa nasuprot 365 i izjavila: "Vrlo je pozitivno što naša Crkva ovdje postavlja primjer i izabire me za biskupicu na osnovi mojih kvalifikacija premda im je također znano da se drugdje mogu susresti s otporom." Na službenom mrežnom mjestu Švedske crkve Brunne je napisala: "Znam što znači biti doveden u pitanje. U sretnoj sam situaciji u kojoj imam moć i mogu je rabiti na dobrobit onih koji je nemaju."
Grant-Valkaria, Florida
Grant-Valkarija je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.850 stanovnika.
Eva Brunne
Episkopat
Brunne je posvetio za biskupicu Anders Wejryd, nadbiskup uppsalski u Uppsalskoj katedrali 8. studenoga. Kralj Carl XVI. Gustaf i kraljica Silvia pohodili su posvećenje. Pet anglikanskih biskupa uključujući tadašnjeg nadbiskupa kenterberijskog Rowana Williamsa, otklonili su pozivnicu za pohađanje ceremonije jednako kao što su to učinili predstavnici Luteranske svjetske federacije i crkava islandske, estonske, latvijske i litavske. Nadbiskup Wejryd zanijekao je da kler Engleske crkve bojkotira ceremoniju.
Grant-Valkaria, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.850 stanovnika.
Eva Brunne
Grb
Brunne je potvrdila da se njezin grb kao biskupice stockholmske sastoji od "grba Biskupije stockholmske, sv. Erika i švedske zastave, ali i Lutherove ruže koja je pripadala Martinu Lutheru. Križ je podsjetnik da vjera u raspetog i uskrslog Krista ushićuje."
Incident pri otvaranju Riksdaga
U listopadu 2010. godine biskupica Brunne sudjelovala je na skupu protiv rasizma i ksenofobije u Stockholmu nakon što su nacionalistička stranka Švedskih demokrata ušla u Riksdag. Sljedećeg je dana Brunne spomenula demonstracije u tradicionalnoj crkvenoj propovijedi koja prethodi otvorenju Riksdaga. Na to su reagirali Jimmie Åkesson i ostali članovi stranke tako što su nagrnuli u crkvu. Åkesson je izjavio da je biskupica u svojem govoru očigledno napala njegovu stranku. Brunne je zanijekala da je govor bio uperen protiv bilo koje specifične stranke.
Osobni život
Od 2001. godine Brunne je u registriranom partnerstvu s Gunillom Lindén koja je također zaređena svećenica Švedske crkve. Njihova je veza dobila crkveni blagoslov, a par ima dvojicu sinova rođenu 2006. godine.
Butalbital
Butalbital je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 224,256 Da.
Kiparska funta
mini|desno|250px|1 funta Kiparska funta je bivša službena valuta u Republici Kipar koja se koristila samo na grčkom delu ostrva od 1879. do 2007. godine, kada je Republika Kipar kao članica Evropske unije od 2004. usvojila evro.
Orsi, Frosinone
Orsi je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Kiparska funta
Jedna kiparska funta (CYP) sastoji se od 100 kiparskih centi. Odnos između kiparske funte i evra: 1 kiparska funta vredi nešto manje od 2 evra.
Orsi, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Lyons, Pennsylvania
Lajons je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 478, što je 26 (-5,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trnjani
Trnjani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 887 stanovnika. .
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, mjesto je imalo 887 stanovnika.
Popis gradova u Švedskoj
¹ Skanör se u posljednjih sto godina često smatra delom Falsterboa (vidi Skanör - Falsterbo).
Zwiesel
Cvizel je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Regen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.973 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9276148.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Regen Cvizel se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Regen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 585 metara. Površina opštine iznosi 41,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.973 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 242 stanovnika/km².