cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bela Srbija
Položaj Bele Hrvatske
Prema navodima Porfirogenita u istom delu, Bela Hrvatska se takođe nalazi iza Turske (Mađarske), graniči se sa Belom Srbijom, nalazi se pored Franačke, a njeni stanovnici su u sukobu sa Bavarcima i Pečenezima. Smeštanje iza Mađarske, locira Belu Hrvatsku u Zakarpatje, dok je sukobi sa Bavarcima i blizina Franačke smeštaju na prostor današnje Češke, ali problem nastaje u pominjanju napada Pečenega na nju, pošto su oni boravili u istočnom Zakarpatju.
Pored Porfirogenitovog spisa, još nekoliko dokumenata iz srednjeg veka pominju Belu Hrvatsku i na osnovu njih se ona može smestiti u gornji tok Visle oko Krakova. Na osnovu ovoga, Ferjančić u svojim komentarima Porfirogenitovog dela u prilog toj tezi navodi i da je jedino ta oblast u Porfirogenitovo doba bila nekrštena na zapadnoslovenskom području. On pored toga navodi da je sam car kada je pominjao napade Pečenega, verovatno pojam Bele Hrvatske proširio na celokupnu prvobitnu Češku državu pod Boleslavom I (929—967) koji je oko 940. godine ovladao Krakovskom oblašću, dok se pisanje Porfirogenitovog dela smešta oko 949. godine. Na taj način se položaj Bele Hrvatske jasno lokalizuje u gornji tok Visle oko današnjeg Krakova, čime se stvara jasno polazište za određivanje položaja Bele Srbije.
Značenje termina Bojka
Sam termin Bojki odnosno Bojka koji pominje car u svom delu nije do danas definitivno razrešen, iako je na snazi nekoliko različitih tumačenja koja idu u prilog jednoj ili drugoj tezi o položaju Bele Srbije.
U prilog zapadnoj tezi idu izvođenja termina Bojka od: U prilog istočnoj tezi, idu izvođenja termina Bojka od:
Vladari
Prema Porfirogenitu, Srbi su u Beloj Srbiji imali vladara, čija su dva sina nasledila od oca vlast nad Srbijom, a jedan od njih, preuzevši polovinu naroda, preselio se na Balkan. Prema nekim mišljenjima, ova dva brata su bili sinovi kneza Dervana.
Sumnje u Porfirigenitova kazivanja
Jedan broj naučnika u 19. i 20. veku je odbacivao Porfirogenitove navode o seobi Srba i Hrvata kao izmišljotine. Među ove naučnike su spadali Ernst Dimler, Franjo Rački, Vatroslav Jagić, Konstantin Jireček i Džon Bjuri. Prema njihovim teorijama, seoba Srba i Hrvata nije usledila kao poseban talas, kako priča Porfirogenit, već su se oni naselili zajedno sa ostalim Južnim Slovenima, koji su stigli na Balkan u doba Avarske dominacije.
Dimler drži da su se Srbi i Hrvati nasilno naselili zajedno sa drugim Južnim Slovenima, a da je priča o njihovom doseljenju zvanična teorija, po kojoj se svi narodi dospeli na teritoriju Vizantijskog carstva, silom ili milom, tu nalaze carevom voljom. Dok je Dimler dopuštao da je seoba Hrvata i Srba usledila kao poseban talas seobe Slovena na Balkan, Jagić je osporavao i taj podatak, navodeći argument da su srpsko-hrvatska narečja činila celinu sa ostalim južnoslovenskim narečjima oko njih. Po Jagiću, car je čuo nešto o Hrvatima i Srbima iza Karpata, o Hrvatima oko Krakova i u Češkoj i za polapske Srbe, pa je na osnovu sličnosti tih imena zaključio da dalmatinski Srbi i Hrvati vode poreklo od severozapadnih Srba i Hrvata, te je izmislio njihove prapostojbine Belu Hrvatsku i Srbiju iz kojih su se oni tobože doselili.
Jireček je smatrao da su Srbi i Hrvati u vekovima pre seobe mogli stanovati iza Karpata, ali i on drži da su se u doba seobe nalazili među Avarima u Panoniji i da su bili Jugosloveni. Dok se o Beloj Hrvatskoj mogu naći podaci i u drugim izvorima 9. i 10. veka, o Beloj Srbiji nema drugih podataka sem u Porfirogenitovom spisu.
Ova učenjačka škola, koja bi se mogla nazvati Dimlerovom, osporava i da su Srbi ikada stanovali u Makedoniji i da ime grada Servija potiče od Srba. U drugu ruku, ovi naučnici ne mogu da objasne odakle potiče toponim Servija u Makedoniji. Oni takođe osporavaju Porfirogenitov podatak da su Srbi još od doseljenja zaposeli ceo jugozapadni deo provincije Dalmacije, već smatraju da su se Srbi isprva nastanili u brdskoj Srbiji ili Raškoj, a da je srpsko ime kasnije rašireno nad okolnim slovenskim plemenima tokom rasta raške države.
NEC
Intel kompaktibilni procesori
NEC je bila jedna od prvih kompanija koja ulazi u posao proizvodnje Intel 8086 i Intel 80286 kompaktibilnih mikroprocesora. Tijekom druge polovice 1980-ih godina njeni procesori napravljeni po vlastitom dizajnu su bolji na istim brzinama od Intela, ali kao i drugi proizvođači toga razdoblja zaostaju približno jednu generaciju za originalima.
Kako do 1990. godine financijski rezultati odjela za proizvodnju procesora nisu zadovoljili očekivanja NEC se odlučuje za napuštanje daljnje borbe na tom segmentu tržišta. U trenutku kada tada postojeće generacije procesora s imenima NEC V20 - NEC V50 postanu zastarjele proizvodni pogoni su prebačeni na pravljenje telekomunikacijskih proizvoda.
Kao proizvodna zanimljivost se može navesti korištenje NEC procesora na Amiga 500 karticama za potpunu hardversku emulaciju PC računala.
Deftones
Deftones je altrock-bend iz Sacramento-a (SAD). Članovi benda su Chino Moreno, Stephen Carpenter, Abe Cunningham, Frank Delgado i Sergio Vega.
Fraccionamiento los Olivos, Matamoros
Fraccionamiento los Olivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 276 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1117 m.
Nuevo Monterrey (razvrstavanje)
Nuevo Monterrey ima više značenja:
Alicia (razvrstavanje)
Alicia ima više značenja:
Arroyo Negro, Ayutla
Arroyo Negro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2134 m.
Centaur Technology
Centaur Technology je bio procesorski proizvodni ogranak firme IDT.
Polovicom devedesetih godina uvidjevši tržišnu vrijednost poslova proizvodnje procesora korporacija IDT se odlučuje na kreiranje odjela Centaur. Njen prvi proizvod postaje procesor WinChip brzine 200 Mhz koji izlazi na tržište u listopadu 1997. godine. Iako je ta brzina za ovo razdoblje bila koliko toliko odgovarajuća njen stvarni procesorski potencijal nije. Benchmarkovi zajedno s kritičarima su komentirali da je ovaj procesor ništa više nego prenabrijani procesor 486 u doba prvih Pentium II procesora. Niti niske cijene zajedno s povećanjem brzine koja dostiže 240 Mhz u obliku procesora WinChip 2 nisu uspjele spasit proizvodnju od propasti.
Danas je ova generacija toga procesora još uvijek u proizvodnji pod imenom C3 ili VIA C3 s maksimalnom brzinom od 1.4 Mhz. Dizajnerski problemi od prve generacije procesora još uvijek nisu prevaziđeni tako da VIA C3 na 1 Ghz ima procesorsku snagu Celerona na 550 Mhz. Jedina prednost ovog procesora se nalazi u njegovoj malenoj potrošnji električne energije što je danas postalo problem u Intelu i AMDu zbog velikog zagrijavanja.
Od 2008 godine Via proizvodi novu generaciju ovog procesora pod imenom VIA Nano.
Săcele, Tămădău Mare
Săcele je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Tămădău Mare.
Huo Guang
Huo Guang (? - 68. pne.) (tradicionalni kineski: 霍光), kurtoazno ime Zimeng (子孟) bio je kineski državnik iz doba Zapadne dinastije Han koji se često navodi kao jedan od rijetkih primjera u kineskoj historiji gdje je visoki carski funkcionar svrgnuo cara radi dobra države, a ne zbog svojih ambicija.
Njegov polubrat je bio znameniti vojskovođa Huo Qubing.
Săcele, Tămădău Mare
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
San Tommaso, Benevento
San Tommaso je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
La Rosadía, San Pedro Pochutla
La Rosadía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
San Tommaso, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
La Rosadía, San Pedro Pochutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Karton (slikarstvo)
mini|220px|Karton za [[vitraj s prikazom proroka Danijel (prorok)|Danijela, britanskog slikara Edwarda Burnea-Jonesa.]]
Karton (u umjetnosti) je model, pripremna studija za sliku. Karton se najčešće ostvaruje u odnosu 1:1, znači istih dimenzija završne slike.
Povijest
Pripremni karton se uglavnom počeo koristiti od renesanse na dalje, za izredu fresaka. Ta je metoda omogućavala reproduciranje istih slika na različitim freskama. U nekim slučajevima možemo primijetiti da se u različitim građevinama koristio isti pripremni karton.
Kartoni za freske
Metoda koja se je najčešće koristila za prenošenje crteža s kartona na svježu žbuku koju je trebalo oslikati bila je ta da se crnom kredom ili ugljenom zacrnila stražnja strana kartona i potom postavljala na zid.
Još jedna metoda je direktno urezivanje glavnih linija kartona koje ostaju vidljive na zidu.
Kartoni za tapiserije
U ovom se slučaju karton (skoro uvijek već obojan) postavlja ispod platna i tapiserija se šiva iznad njega. To se odnosi na metodu horizontalne tapiserije dok se za onu vertikalnu karton postavlja iza umjetnika koji ga kopira gledajući njegov odraz u zrcalu.
Poznati kartoni
mini|300px|Kopija kartona (ulje na dasci) za fresku "Bitka u Cascini" ([[talijanski|tal.: Battaglia di Cascina). Naslikao Bastiano da Sangallo po originalnom kartonu Michelangela Buonarrotija.]] Često su kartoni velikih umjetnika isto toliko zanimljivi koliko i same slike, u nekim slučajevima slike nisu nikad ostvarene pa od njh imamo samo studije na kartonu. Među najpoznatijim kartonima imamo Raffaellovu Atensku školu u pinakoteci Ambrosiani ili seriju kartona za tapiserije također od Raffaella u Victoria & Albert Museumu.
Jedan poznati karton nedovršene slike je Michelangelova Bitka u Cascini (tal.: Battaglia di Cascina), namjenjena salonu "dei Cinquecento" u firentinskoj gradskoj vijećnici (Palazzo Vecchio) i ukraden tijekom nereda iz 1527. Dospio je u vlasništvo umjetnika Baccija Bandenellija, koji je po Vasarijevom svjedočenju uništio kartone u ljutnji zbog neuspjeha kod reprodukcije djela.
La Bajada del Parque, Hidalgo
La Bajada del Parque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Serravalle di Carda, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 326 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 781 m.
Nuevo Morelos (razvrstavanje)
Nuevo Morelos ima više značenja:
Godendorf
Godendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 238 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055023.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Godendorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 76 metara. Površina opštine iznosi 13,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 238 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 17 stanovnika/km².
Cyrix 6x86
thumb|Cyrix 6x86MX PR200 Cyrix 6x86 je bio 32-bitni procesor kompanije Cyrix kompatibilan s Intelovim x86 procesorima.
Unutarnji dizajn
Procesor 6x86 je u svojoj unutarnjoj arhitekturi kombinirao RISC i CISC dizajn dok je tijekom izvođenja proračuna koristio tada već zastarjeli direktni x86 princip od koga su Intel i AMD odustali između 1993. i 1995. godine. Pri tadašnjim ugradnjama procesora u matične ploče nije bilo problema zato što su još uvijek svi proizvođači Intel Pentium kompatibilnih procesora koristili identični Socket 7 utor. Kako 6x86 ipak nije bio potpuno kompatibilan s Pentium procesorom ponekad bi od strane matične ploče bio pogrešno prepoznat kao 486 procesor čime bi bile ugašene neke njegove napredne mogućnosti. Drugi problem procesora je bilo pretjerano zagrijavanje jer je u radu bio topliji nego konkurenti. To će tijekom kasnijih generacija biti riješeno tako da se u tome izjednači s tadašnjim AMD procesorom.
Brzina
6x86 je tijekom cijele svoje proizvodnje bio brži od konkurentskog klasičnog Pentium procesora iste brzine takta. Zbog te istinite činjenice kompanija Cyrix je krenula u marketinški napad prodajući na primjer procesore brzine 133 Mhz pod imenom 166 PR+ (navodno brži od Pentiuma na 166 Mhz) što ipak nije bilo istina. Dok je realna brzina tako ipak bila zadovoljavajuća za sve potrebe brzina FPU-a nije pošto je u dizajniranju kompanija za svoj cilj postavila pravljenje što boljih rezultata u radu s uredskim alatima, a ne s igrama. To je dovelo do izbjegavanja kupovine ovog procesora od strane svih onih koji su htjeli koristiti zabavni softver koji izdavanjem sustava Windows 95 kreće u veliku ekspanziju. Bez obzira na sve nedostatke ovaj procesor je donio kratkotrajno zlatno doba Cyrixu pošto u njegovo vrijeme AMD čini debakl s procesorom K5 zbog čega će on postati kratkotrajno tijekom 1996. godine najbrži Pentium kompatibilni procesor (naravno s izuzetkom Pentiuma) koji može koristiti njegovu matičnu ploču. Ova serija procesora će biti nasljeđena serijom imena Cyrix MII koja postaje posljednji proizvod kompanije Cyrix.
Song (država)
Sòng (宋國) je bila drevna kineska država iz perioda Istočnog Zhoua, odnosno Proljeća i Jeseni (770-476. pne.). Glavni grad države je bio Shangqiu (商丘).
Song je važnom državom postao 701. pne., kada je politički brak između Gospe Yong od Songa (宋雍氏) i vojvode Zhuanga od Zhenga (kao i zarobljavanje vodećeg ratnika Zhai Zhonga (祭仲)) omogućilo Songu da utječe na vlast u Zhengu.
Godine 651. pne. vojvoda Huan od Songa (宋桓公) je umro, a naslijedio ga je Vojvoda Xiang od Songa (宋襄公) koji je vladao od 651. do 637. pne.. On se smatra jednim od najvećih vladara Songa, odnosno jednim od Pet Hegemona. Njegova je vlast završila u sukobu s državom Chu.
Godine 318. pne. Song je proglasio nezavisnost od Zhoua, ali je 286. pne. anektiran od države Qin.
Lu (država)
Lu je bila drevna država u Kini za vrijeme perioda Proljeća i Jeseni. Osnovana je u 10. vijeku pne., a njeni vojvodi su kao svoje porodično ime koristili "Ji". Prvi vojvoda je bio Ji Boqin, sin Ji Dana, tadašnjeg premijera na dvoru dinastije Zhou. Glavni grad države bio je Qufu, a teritroija je pokrivala centralna i jugozapadna područja današnje provincije Shandong. Na sjeveru se graničila s moćnom državom Qi a na jugu s državom Chu. Iako je invazija Qija odbijena u bitci kod Changshaoa 684. pne., država je bila u stalnom slabljenju za vrijeme perioda Proljeća i Jeseni. Vlast Lua se s vremenom raskolila na tri moćna vladara - Jisuna, Mengsuna i Shusuna. Lu je godine 256. pne. anektiran od države Chu.
Lu je bila rodna država Konfucija. U njoj su napisani i Anali Proljeća i Jeseni. Još jedno veliko historijsko djelo - Zuo Zhuan ili Anali Zuoa također su napisani u Luu.
Buckingham, Florida
Bakingem je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.036, što je 294 (7,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Churchs Ferry, North Dakota
Čerčs Feri je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Iacobeni, Ceanu Mare
Iacobeni je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Ceanu Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 783 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Stupanj (muzika)
mini|thumb|300px|desno|mini|Pregled stupnjeva u [[Ce-dur|C-Dur lestvici.]]
Churchs Ferry, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12, što je 65 (-84,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stupanj (muzika)
mini|thumb|300px|desno|mini|Pregled [[trozvuka na stupnjevima u C-Dur lestvici. ]]
Stupanj u muzici predstavlja mesto, položaj tona ili akorda u lestvici. Svaki ton u lestvici predstavlja jedan stupanj.
S obzirom na melodijsku važnost i odnos koji imaju prema glavnom tonu u lestvici, stupnjevi se beleže rimskim brojevima i imaju sledeća imena:
Glavni stupnjevi su: I, IV i V, a sporedni stupnjevi su: II, III, VI i VII.
Izvori
<References/>
Historija Rusije
[[Datoteka:Greater_Coat_of_Arms_of_the_Russian_Empire_1700x1767_pix_Igor_Barbe_2006.jpg|thumb|Veliki grb Ruskog Carstva,  Presented drawing of Artist Igor Barbe, 2006, "Greater Coat of Arms of the Russian Empire" 1882-1917  ]]
Ruska predpovijest
U predpovijesno razdoblje južna ruska stepa bila je naseljena mnoštvom plemena, gdje je veći dio njih imao nomadske karakteristike. U antičko vrijeme taj je prostor bio poznat kao skitska zemlja. Tragovi rane civilizacije otkriveni su u 20. stoljeću, posebno kada je riječ o gradovima Ipatovo, Sintašta, Arkaim, Paziriki itd. U 8. stoljeću pr.ne. grčki trgovci prenosili su klasičnu civilizaciju trgujući na prostorima Tanaisa i Panarogie u prostorima južne Rusije i Ukrajine. Grci su ostavili vrlo vrijedne tragove i vrlo vrijedna arheološka nalazišta. U razdoblju između 3. i 4. stoljeća u Bosporskom kraljevstvu stvoren je svojevrstan helenistički sustav vladanja prenešen iz Grčke, no taj su prolaz potom prelazile mnoge nomadske skupine koje su na njega negativno utjecale, posebno Avari i Huni, gdje će se dio njih zaustaviti u središnjoj Europi. Antska zajednica u kojoj su živjela mnoga istočnoslavenska plemena također je tijekom 5. stoljeća dominirala na prostorima današnje Ukrajine, Bjelorusije i Rusije. U otprilike isto vrijeme istočnoslavensko pleme Poljani izgradilo je grad Kijev na rijeci Dnjepar, u središnjoj Ukrajini. Turkijski narod Hazari u 8. stoljeću potom će preuzeti kontrolu nad većim kavkaškim prostorom između Kaspijskog jezera i Crnog mora, dok su se istočnoslavenska plemena smjestila na prostorima današnje Ukrajine, Bjelorusije i sjeverne Rusije (podno današnje Finske).
Hazari su tijekom 8. veka postali glavna poveznica između muslimanskog svijeta i baltičkih zemalja, ali se nisu toliko mješala u unutarnje poslove istočnoslavenskih plemena i njihovih organizacija u sklopu antske zajednice. Imali su određene sukobe sa arapskim zemljama i više su se orijentirali prema Azijskom prostoru, prvenstveno radi svojeg sličnog mentaliteta i nešto povoljnije kilme. Povjesničari upućuju da su istočnoslavenska plemena koja se smatraju precima današnjih Rusa živjeli na šumovitom prostoru istočno od današnje Bjelorusije i sjeverno od grada Kijeva. Radimiči su bili najbliži kijevskom središtu, potom Vjatiči i Kriviči koji su živjeli nešto sjevernije. Precima današnjih Rusa također se smatraju i druga plemena poput Slovena na krajnjem sjeveru, podno današnje Finske, zatim druga plemena među kojima su bila i ona ugro-finskog porijekla, poput plemena Meria, Miroma i Meščjera. Neka od tih plemena živjela su na samoj periferiji prve istočnoslavenske države Kijevske Rusije i nisu toliko imala udjela u stvaranju staroruske države već su bila obuhvaćena prilikom njezina širenja.
Staroruska država
thumb|right|300px|thumb|Granice Kijevske Rusije na početku vladavine Svjatoslava su crvene, dok su narandžastom bojom označene granice Svjatoslavovih osvajanja
Rusi svoju državnu povijest počinju u Kijevskoj Rusiji sa središtem u drevnom gradu Kijevu. Početkom svoje vladavine u izrazito slaveniziranom društvu kijevske okolice knez Oleg (878.-912.), poznat i kao Helgi, kreće svojim osvajanjem u ujedinjavanje okolnih slavenskih plemena širih prostora današnje Ukrajine, Bjelorusije i Rusije. Osvajanje pojedinih slavenskih plemena sjeverno od Kijeva, prema gradu i trgovačkom središtu Novgorodu proteklo je s manjim vojnim otporom nego što je to bilo sa vojno jačim slavenskim plemenima iz unutrašnjosti današnje Rusije i Ukrajine. Pri osvajanju Kijeva Oleg je uspješno porazio tamošnje varjarške gospodare i ubrzo tamo premjestio svoj glavni grad iz Novgoroda.
Organizacija tako velikog svježe osvojenog područja kojemu jedinu stvarnu komunikaciju predstavljaju plovni putevi je predstavljala logističku noćnu moru koju će velike kneževi rješiti velikom decentralizacijom to jest feudalizacijom u kojoj lokalni kneževi najčešće rodbinski povezani s vladarem upravljaju svojim područjima. Bez obzira na te organizacijske probleme novi vladari Kijeva su nastavili sa svojim osvajačkim pohodima u smjeru istoka i juga tako da su se borbe u isto vrijeme vodile sa Hazarima, nomadskim plemenom Pečenegima i Ugarima na južnim prostorima sve prostranije takozvane Kijevske države. Nekada moćni Hazari na jugoistočnim granicama današnje Ukrajine, sada su se našli pred novom vojnom silom koja je imala objedinjeno središte u Kijevu. Hazari su u teškim ratnim sukobima poraženi 907., nakon čega je napravljen proboj te je knez Oleg produžio i počeo izvršavati prepade na bogata bizantska središta i pomorski napad na grad Carigrad gdje je bio potučen.
Nakon 911. dogovoreno je trajno primirje između Kijevske Rusije i Bizantskog Carstva te su uspostavljeni jaki trgovinski i kulturni odnosi u kojima su presudnu ulogu imali kijevski kneževi i ukrajinsko pleme Poljani. Najveće znastveno postignuće starokijevskog razdoblja bila je pismenost, a o tome su svjedoličili brojni zapisi iz 9. stoljeća, između ostalog ugovori s Grcima iz 911. i 944. pisani na grčkom i staroruskom jeziku, pronađeni na zidovima saborne crkve sv. Sofije u Kijevu. Do kraja svoje vladavine Oleg je pokorio širi prostor oko Kijeva te unatoč tome što više slavenskih plemena još nije bilo uključeno u buduću državnu zajednicu Kijevske Rusije, ona su davala određeni danak i bila su pod slabašno centralnom kontrolom vladara u Kijevu.
Pokušaj napada Kijevske Rusije na Balkan je bio spriječen novim ratom s Bizantom koji ponovno ostvaruje pobjedu u drugoj polovici 10 vijeka nakon čega Kijevska Rusija završava sa svojim osvajanjima. Obraćenje na kršćanstvo uslijedilo je 987. godine pošto su se izaslanici kneza Vladimira Velikog vratili iz bizantskog Carigrada s ugodnim dojmovima o sjaju bizantske kulture. Prema povjesnim zapisima knez Vladimir je odbacio judaizam tvrdeći da Bog nije mogao voljeti Židove, jer ih inače ne bi razbacao po cijeloj zemlji, kao i islam s obrazloženjem da ruski narod ne bi mogao živjeti bez alkohola. Cijena ili nagrada ovog preobraćivanja je bila ruka sestre bizantskog cara, obećanje o prijateljstvu i ruski vojni kontigent koji pomaže caru pobjediti njegove pobunjene generale.
Pad staroruske države
thumb|left|thumb|Aleksandar Nevski Poslije Jaroslavljeve smrti (1054.) Nakon mongolskog napada u 13. stoljeću, ruska plemena su se počela povlačiti iz Europe prema azijskim prostranstvima. Završila je dominacija kijevskih kneževa, a jug Rusije i Ukrajine naselila su nomadska plemena Polovci (Kumani). U to doba u Kijevu djeluje Nestor Ljetopisac, monah koji je za sobom ostavio značajna djela za povijest Rusije, Ukrajine i Bjelorusije. Nesloga Rjurikovića potkapala je državu diobama i ratovima. Vladimir Monomah, šurjak njemačkog cara Henrika IV., uspostavio je doduše jedinstvo, ali poslije njegove kratke vladavine (1113. – 1125.) staroruska država se raspadala na manje kneževine, nesposobne oduprijeti se Polovcima. Narod je hrpimice bježao ili na zapad prema kneževinama Halič i Volinj ili na sjeveroistok u kneževinu Suzdalj gdje nastaje političko-ekonomsko-vjersko jezgro kasnije Moskovske države. Kolonizacija je bila tako živa da je već Monomahov sin, Juraj Dolgoruki, osnovao niz gradova, među njima i Moskvu, dok je njegov sin, knez Andrej Bogoljupski, ostao je u suzdaljskom Vladimiru, gdje osniva veliko kneževstvo nakon pobune Kijevljana koji su tako sprečili njegovo krunjenje u Kijevu. Desetljeće potom Andrej Bogoljupski će se osvetiti Kijevu kojega će osvojiti i opljačkati. Tom odlukom da ubuduće ne vlada iz Kijeva nego iz Vladimira dolazi do stvaranja novog političko centra iz koje će preživjeti Mongole.
Godine 1224. u svom prvom prodoru Džingis kanovi Mongoli su uništili kijevsku vojsku, a za druge njihove provale (1237. – 1240.) Batu je opustošio prostore blizu Novgoroda, porušio Kijev i osnovao na Volgi državu Zlatne horde, Kipčački kanat, koji je držao ruske knezove u ropstvu 200 godina. Ujedno se srušila staroruska fronta i na zapadu u Halič-Volinjskoj državi. Viteški red mačonoša (Schwertbrüder), osnovan 1202. u žarištu njemačke kolonije u Livonskoj, zauzeo je 1224. ruski grad Jurjev. Ujedinivši se 1237. s Njemačkim viteškim redom u Pruskoj nastavio je ofenzivu preko Pskova prema Novgorodu; usporedo s njim prodirali suŠveđani (iz Finske) i Litavci.
Aleksandru Nevskom, sinu velikog kneza Vladimirskog i lojalnom mongolskom vazalu uspjelo je 1240. zaustaviti Šveđane pobjedom na Nevi; bitkom na Čudskom jezeru (1242.) potisnuo je i Nijemce. Litavci su podvrgli Polock i izbili preko Vitebska na gornji Dnjepar. U 14. vijeku litavski i ukrajinski kneževi prodirali su niz Dnjepar, oteli Tatarima 1362. Ukrajinu s Kijevom i Podolje te podijelili s Poljacima jugozapadnu Rusiju, tako da im je pripao i istočni Volinj. Činilo se da će Velika Litva oslobodilačkim ratom protiv Mongola okupiti oko sebe cijelu Rusiju, ali 1386. poljska se kraljica Jadviga udala za litavskog kneza Jagela, a ovaj se s Litavcima pokrstio. Povlašteni položaj staroruske kulture u Litvi bio je time pokoleban. Poljski običaji, jezik i osobito katolička vjera vršili su snažan katolički pritisak na ukrajinsku pravoslavnu populaciju, pa je veću važnost počela dobivati Moskva koja je bila pod okupacijom Mongola.
MOS Technology
Ulaskom na tržište mikroračunala, tvrtka Commodore kupuje MOS 1978. godine da bi osigurala dovoljno mikroprocesora za svoje proizvode te da ne bi ovisila o drugim proizvođačima. Ovom strateškom kupnjom, započinje zlatno doba MOS-a koji, kao odvojeni odjel novog vlasnika, proizvodi procesore za sva 8-bitna računala Commodore.
Bez posebnog poslovnog cilja, MOS je pregazilo vrijeme jer se tržište poluvodiča, posebno mikroprocesora, promjenilo kao i poslovni uspjeh matične tvrtke Commodore. Bankrot Commodorea tijekom 1994. godine predstavlja i kraj tvrtke MOS. Bivši menadžeri Commodorea pokušali su spasiti ovaj odjel njegovim kupovanjem, ali ovaj pokušaj oživljavanja završava 2001. godine.
Historija Rusije
Velika kneževina Moskva
thumb|thumb|Ivan IV. Grozni Ivan III., veliki knez Moskve (1462. – 1505.) združio je sve staroruske kneževine do mongolskih i litavskih granica i potisnuo većinu njihovih knezova na stupanj moskovskih vazala – bojara. To je učinio to lakše, što se Kipčački kanat nalazio već u potpunom rasulu. Glavna se fronta moskovske politike okrenula prema zapadu, posebno prema Ukrajini koja je predstavlja središte staroruske države sa uglednim gradom Kijevom. U dva rata protiv Poljsko-Litavske Kraljevine (1492. – 1494. i 1500. – 1505.) Ivan je pomakao moskovsku granicu preko Sjeverskih gradova u porječju Desne prema Dnjepru i prinudio poljskog kralja da ga prizna „gospodarom cijele Moskovije“. Početne pobjede koje rezultiraju samopouzdanjem moskovskih vladara su dodatno pojačane turskim osvojenjem Carigrada (1453.) i Ivanovim vjenčanjem s nećakinjom posljednjeg bizantskog cara, Sofijom (1472.). Time je u novoj državnoj dogmi Moskva postala novi, „treći Rim", koj je preuzeo ne samo bizantski grb, nego i bizantsko shvaćanje nadzemaljske prirode carske vlasti i uloga Carigrada kao prijestolnice „svega pravoslavlja“. Rusko približavanje Evropi počinje u Ivanovo doba, kada stranci iz centralne i zapadne evrope grade ruske tvrđave, lijevaju topove i puške, dok je on u savezu s Habsburgovcima 1490. Tim načinom Rusija prvi put ulazi u krug europskih velikih sila i pokušava sebi prokrčiti izlaz na Baltičko more.
Cyrix
Cyrix je bila kompanija koja se bavila proizvodnjom PC procesora i koprocesora od 1988 godine
Historija Rusije
Velika kneževina Moskva
Smjerom Ivana III. pošao je i njegov unuk Ivan Grozni. Okrunivši se 1547. za „cara“, skršio je moć bojara i završio 1552. – 1556. borbu s povolškim Tatarima dobivši Kazanj i Astrahan; kozački ataman Jermak podvrgao mu 1582. – 1584. zapadni Sibir. Usporedo sa zauzećem tih krajeva tekao je rat na zapadu. Pomoću Engleza, koji su 1553. zalutali iz Bijelog mora u Istočnu Dvinu, ostvarila se doduše direktna veza sa Zapadom, no put je zbog daljine i leda bio slabo upotrebljiv, te se Ivan 1558. okoristio unutrašnjim razmiricama u Livoniji kako bi preko nje izašao na more. Poslije 25 godina krvavih borbi Rusi su morali ostaviti priznati trenutačni poraz i sav plijen ostaviti Poljskoj i Švedskoj.
Cyrix
Uvidjevši mogućnost za ostvarenje svoje poslovne ambicije na kompjuterskom tržištu Jerry Rogers osniva 1988. godine kompaniju Cyrix. Prvi njeni proizvodi su bili koprocesori za Intelove i AMDove procesore 286 i 386. Te prve godine kompanija koristi za formiranje vlastitog dizajnerskog tima koji uskoro na tržište izbacuje Intel kompaktibilne procesore s orginalnom unutrašnjom arhikteturom.
Historija Rusije
Stvaranje Ruskog carstva
Izumiranje moskovske dinastije rurjikoviča (1598.) dovelo je do diobe same Moskve. U toku prijestolnih borbi Šveđani su se dočepali cijelog sjeverozapada s Novgorodom, Poljaci i ukrajinski kozaci su ušli u Moskvu tako da su bojari čak izabrali poljskog princa Vladislava za cara, a engleski su trgovci predložili svom kralju da uzme sebi ruski Sjever. Ta najezda „Latina i Luterovaca“ raspirila je nacionalni osjećaj moskovske crkve. U Nižnjem Novgorodu buknuo je ustanak. Godine 1612. pade Moskva, a izborom Mihajla I. Romanova 1613. uspostavljeno je opet nacionalno carstvo, iako u užim granicama.
Nakon popuštanja mongolskog utjecaja, Rusi iz političkih i kulturnih razloga nastoje se povezati sa stanovnicima današnje Ukrajine koji nakon neuspjelog pokušaja stvaranja saveza sa Kraljevinom Švedskom, u konačnici se na ravnopravnoj osnovi nastoje povezati sa Moskovitima, posebno radi njihove ojačane vojne dominacije koja bi ih mogla osloboditi poljske okupacije i katoličkog pritiska. Do tog vojnog ujedinjenja dolazi tijekom 17. vijeka kada Poljska trpi katastrofalan poraz u Rusije, a pobunjeni stanovnici današnje centralne Ukrajine potpisuju dogovor kojim postaju dio države kojom se upravlja iz Moskve.
Petar I. i njegovi nasljednici
thumb|thumb|Petar I., rad [[Paul Delaroche|Paula Delarochea]] Kako je usporedo s ciljevima ruske politike raslo i uvjerenje da se realne sile za nju mogu crpsti samo iz napredne europske kulture, to se pobuna protiv zapadnjaštva svršila njegovom pobjedom. Petar I. Veliki (1689. – 1725.) uveo je u duhu zapadnog apsolutizma strogi birokratski centralizam sa senatom i 12 kolegija, podijelio državu na gubernije, stvorio veliku stajaću vojsku i ukinuo središte konzervativnog otpora, patrijaršiju, prenijevši njena prava na jedan od spomenutih kolegija, Sveti sinod. Modernizacija nezgrapne države je bila suviše nasilna, a da bi mogla dublje prodrijeti, ali je ipak dostajala kako bi se Petar mogao latiti rješavanja povijesnih zadataka Rusije. Preokret u odnosu prema Poljskoj bio je od epohalnog značenja. Već za Petrove maloljetnosti 1686. regentstvo je završilo beskrajne rusko-poljske borbe savezom s Janom III. Sobjeskim protiv Turaka; Petar je sklopio s novim kraljem, Augustom II., još i savez protiv Šveđana. Oslobođen poljskog suparništva mogao je u Velikom sjevernom ratu (1700. – 1721.) konačno ukloniti Šveđane s južne obale Finskog zaljeva, gdje je osnovao novu prijestolnicu Petrograd; slabost poljske dinastije dala mu je priliku da joj se nametne za zaštitnika.
Moć Rusije i slabost Poljske 18 vijeka je bila takva Katarina II. već 1764. nametnula Poljacima svog bivšeg ljubavnika, Stanislava Poniatowskog za kralja i iznudila 1788. ugovor kojim se osigurala od nepoželjnih reformi poljskog ustava. Kad se poljsko plemstvo – šljahta pobunilo protiv takvog pokroviteljstva sudbina je Poljske bila zapečaćena. Sporazumjevši se s Pruskom i Austrijom o diobi, Katarina je uzela 1772. Bjelorusiju, 1793. Podolje, Volinj, a 1795. i Litvu i Kuroniju. Jednako se carica povela za Petrom Velikim i u turskom pitanju. Raspadanje tatarske vlasti na jugu Rusima nije otvorilo put na more; obalama Crnog mora zavladao je turski sultan. Zauzećem Azova Petar Veliki provalio je vrata na Donu i u vezi s time zanio se idejom kižarskog rata europskih naroda protiv Turaka. Europa se nije odazvala pozivu, on je 1711. čak izgubio Azov, ali protjerivanje Turaka u Aziju otada je jedna od programnih točaka ruske politike, jer je odgovaralo njenoj čežnji za slobodnim pristupom k moru. U skladu s time počela za carice Ane utakmica između Rusije i Austrije u borbi s Turskom. Ana ju je potisnula ratom od 1736. – 1739. prema moru, a pod Katarinom II. ruske su čete prvi put prešle Dunav i prisilile sultana na mir u Kučuk-Kainardži (1774.), kojim se odrekao ušća Južnog Buga, Dnjestra i Dona s Azovom. Premda je pristao i na ruski protektorat nad pravoslavnim svojim podanicima, mir je bio samo primirje jer je „grčki projekt“ imao u vidu diobu Turske po kojoj bi Rusija imala doprijeti do Sredozemnog mora obnovom Bizantskog Carstva. Drugi turski rat (1787. – 1791.) u kojem se carica s Josipom II. Habsburškim borila za ostvarenje tog plana, nije uspio. Unutrašnje trzavice i Josipova smrt zaustavile su prodiranje austrijskih četa. Rusija se morala zadovoljiti zemljom od Buga do Dnjestra, to više što je francuska revolucija dala njenoj politici novi smjer.
Napoleonski ratovi i 19. stoljeće
thumb|250px|Aleksandar I. na slici iz Vojne galerije u [[Zimski dvorac|Zimskom dvorcu.]] Zastrašena „jakobinskim duhom“ Rusija se pridružila konzervativnim silama, Austriji, Velikoj Britaniji, Prusiji, pa i Turskoj, dok nije slom Prusije 1806. – 1807. otjerao Aleksandra I. u naručje Napoleonu, koji je predložio diobu Europe, ostavljajući mu slobodne ruke na istoku. Stoga je car mogao oteti Šveđanima 1808. – 1809. Finsku, a Turcima 1812. Besarabiju. Ali različite nesuglasice, osobito zbog Napoleonova „kontinentalnog sustava“, koji je Rusima zabranjivao trgovinu s Velikom Britanijom, potkopale su savez; još 1812. Napoleon je navalio na Rusiju. Katastrofa francuske vojske učinila je Aleksandra spasiteljem Europe. Rusko-prusko-austrijski savez skršio je kod Leipziga Napoleonovu moć. Bečki je kongres dodijelio Rusiji Varšavu s većim dijelom Povislja, iako je ono kod prvih dioba Poljske pripalo Austriji i Prusiji. Kao pobjednik u Parizu Aleksandar je sastavio nacrt društva naroda, Svete alijanse, koja je imala združiti europske države u trajnu zajednicu kršćanske ljubavi i bratstva. No kako su te zvučne riječi značile zapravo samo održavanje stanja stvorenog Bečkim kongresom, to se svaki liberalni i nacionalni pokret smatrao atentatom na svjetski mir. S toga stajališta Aleksandar je osudio čak i grčki ustanak protiv Turaka; tek je Nikola I. pomogao Grcima, zajedno s Velikom Britanijom i Francuskom, i nametnuo Turskoj mir u Drinopolju (1829.), kojim se Rusija protegla do ušća Dunava, dok je Grcima priznata neovisnost, a Srbiji i rumunjskim kneževinama, Vlaškoj i Moldaviji, potpuna unutrašnja autonomija. To je bio udarac za Svetu alijansu, od koga se nije više oporavila. Pošto se zbog Istočnog pitanja razišla u vanjskoj politici, Srpanjska ju je revolucija pocijepala još i u unutrašnjoj osnutkom parlamentarne monarhije u Francuskoj (1830.). To grčevitije držao se sada Nikola I. načela Svete alijanse u srednjoj i istočnoj Europi (primjenjujući ih u korist ruske hegemonije). Tako pomogne 1833. sultanu protiv egipatskog paše i ishodi zato od njega ugovor prema kojemu je Turska zatvorila Dardanele ratnim brodovima svih tuđih država; 1849. poslao je rusku vojsku Franji Josipu da uguši mađarsku revoluciju, a 1850. osujetio ujedinjenje Nijemaca pod pruskim vodstvom, uspostavljajući pristajanjem uz Austriju staru ravnotežu između obiju njemačkih velikih sila.
Uvjeren da je zauvijek zadužio mladog austrijskog cara, Nikola se odlučio požuriti rješenje Istočnog pitanja. Ali kad su ruske čete 1853. ušle u rumunjske kneževine, Austrija se otrese ruskog tutorstva i postiže prijetnjama povlačenje Rusije; Velika Britanija i Francuska otvoreno su prešle na tursku stranu i porazili Rusiju u Krimskom ratu. Slomom ruske prevlasti uzdrman je i Nikolin sustav kod kuće. Već u Napoleonovo doba tisuće se Rusa nadahnulo duhom Francuske revolucije i njemačkog preporoda. Osnivali su tajne „saveze“, kojih se članovi, većinom časnici, oduševljavahu konstitucijom, pače i republikom i federalizmom. Njihovo je djelo bio ustanak „dekabrista“. Novi car Nikola nastojao je zatrijeti svaki daljnji otpor cenzurom, policijom, militarizacijom sveučilišta i progonima u Sibir. Pod utjecajem njemačke filozofije i zapadnog socijalizma oporba je i pokraj sveg despotizma stalno rasla, dijeleći se na dva tabora, liberalne Zapadnjake i njihove protivnike Slavjanofile.
Reforme i konzervativizam
thumb|left|thumb|Aleksandar II. Nikolin se nasljednik, Aleksandar II., odlučio na reforme. Oslobodio je 1861. seljake, dao oblastima i gubernijama samoupravu osnutkom „zemstva“ s biranim predstavništvima, uredio gradsku samoupravu, dao autonomiju sveučilištima i reformirao srednje škole. Inteligencija, stvorena preko noći, naglo se radikalizirala. Oslobođenje seljaštva svojom neispravnom provedbom izazvalo je novo nezadovoljstvo. Godine 1866. pokušan je atentat na cara; novo pooštrenje cenzure nije moglo više istrijebiti revolucionarni duh, naprotiv, jedna od tajnih organizacija, „Narodna volja“, već je 70-ih godina načelno prihvatila metodu terora i ubila 1881. cara.
Kako se Aleksandar III. odmah vratio režimu željezne ruke, prevrat je u unutrašnjoj politici, izazvan Krimskim ratom, ostao samo epizoda. To trajnije djelovao u vanjskoj politici jer joj se težište prenijelo na 50 godina u Aziju. Kina je ustupila 1858. – 1860. Poamurje do Japanskog mora; do 1876. stekla je Rusija kanate Buharu, Hivu i Kokand, 1880. – 1886. pokorila Turkmene, zauzela oazu Merv i spojila je sa zaleđem Transkaspijskom željeznicom. 1891. – 1893. približila se preko afganskog Pamira Rusija indijskoj granici; Englezi su je zaustavili ugovorom od 1895. jedva 20 km pred njom. Njihova bojazan za Indiju još narasla, kad se Tibet odmetnuo od Kine i poslao uobičajene darove 1900. ruskom umjesto kineskom caru. Iste je godine Rusija financijski zarobila Perziju, a 1903. se učvrstila tamo i vojnički. 1891. počela je gradnja Sibirske željeznice do Vladivostoka. 1896. Rusija je dobila od Kine koncesiju za mandžursku prugu do Port Arthura; iste je godine nagovorila Japan na kondominij u Koreji, 1898. uzela Port Arthur u zakup, a ustanak Kineza protiv stranaca 1900. dade joj izliku da zaposjedne i cijelu Mandžuriju.
Tek je bosansko-hercegovački ustanak 1875. – 1876. pozvao Rusiju iz Središnje Azije natrag na Balkan. Korekture Berlinskog kongresa prouzročile su raskinuće Saveza triju careva, jer je iza revizije stajala pored Velike Britanije i Austro-Ugarska. Ipak se zbog ruskih briga u Aziji savez već 1881. obnovio; samovlasno ujedinjenje Rumelije s Bugarskom 1885. i poziv austrijskom časniku Ferdinandu Coburgškom na bugarsko prijestolje 1887. razbili su ga po drugi puta. Bismarck je sklopio doduše još iste godine novi ugovor s Petrogradom, ali kako ga je njegov nasljednik Caprivi odbio produžiti, štoviše obnovom je Trojnog saveza podupro Austro-Ugarsku, Rusija se poveže s Francuskom (1891/4.).
Kraj Ruskog imperija
Poraz u Rusko-japanskom ratu 1904. – 1905. potisnuo je Ruse iz Koreje i Mandžurije, a revolucija 1905. – 1906. je prisilila cara na stvaranje parlamenta, „dume“, u kojem je brzo progovorila ruska inteligencija, a ta bijaše liberalna i nacionalna, dakle za Veliku Britaniju, protiv Austrije i Turske. Kad je 1906. anglofil Izvoljski postao ministar vanjskih poslova, Rusija je ostavila Aziju. Ugovorom od 1907. sporazumjela se s Velikom Britanijom, a 1908. za aneksijske krize oslabljena Rusija nije mogla ništa učiniti. Godine 1912. Rusija kumuje Balkanskom savezu, a 1914. zaratila se s Austro-Ugarskom kao zaštitnica Srbije čime nepripremljena počinje Prvi svjetski rat. Porazi na ratištu, glad i neimaštana zbog koje dolaze jer su seljaci bili pozvani u rat kao i sukob s dumom izazivaju u ožujku 1917. Februarsku revoluciju. Car uplašen razvojem situacije potpisuje abdikaciju u korist brata Mihajla koji odbija preuzeti krunu što dovodi do stvaranja kratkotrajne republike. Novostvorene republikanske vlade Grigorija Lavova i potom Kerenskog odbijaju narodne zahtjeve za mir što zajedno s novim vojnim porazima 1917. godine dovodi do oborila boljševičke oktobarske revolucije kada komunisti predvođeni Lenjinom osvaju vlast.
Cyrix
Svjestni vlastitih financijskih i dizajnerskih nedostataka vlasnici ove firme se odlučuju za procesorski početak da izbace na tržište 1992. godine potpuno originalne proizvode. To su bili navodno 486 procesori koji se mogu postavljat u matičnu ploču od 386. Osnovno zamišljeno tržište za njih su bile osobe s 386 procesorom koje žele jači procesor bez zamjene matične ploče. U prodaju je bilo izbačeno i nekoliko novih vrlo jeftinih kompjutera s ovim procesor, ali oni su bili izbačeni iz prodaje sniženjem Intel ovih cijena.
Војници (Бабушница)
Војници су насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 104 становника (према попису из 1991. било је 139 становника).
Cyrix
Slična sudbina se događanja u kolovozu 1995 godine kada Cyrix izbacuje Cx5x86 procesor. On se mogao postavit u matičnu ploču za 486 procesore, a davao je snagu od Pentiuma 75. Neko vrijeme ovaj procesor je bio prilično popularan i s njim počinje zlatno doba Cyrix-a.
Državni udar u Turskoj 1980.
'''Puč 12. septembra''' (12 Eylül Darbesi) je bio državni udar koji su u Turskoj izvele oružane snage prilikom čega je svrgnuta vlada premijera Sulejmana Demirela, a na vlast preuzeo Savjet nacionalne sigurnosti, odnosno vojna hunta na čelu sa načelnikom Generalštaba Kenanom Evrenom. Povod za puč je bila eskalacija političkog nasilja, kako od strane radikalne ljevice, tako i radikalne desnice (Sivi vukovi), od kojih je potonja uživala prešutnu podršku Demirelove vlade. Evrenov režim je, tvrdeći da nastoji zavesti red i mir, suspendirala dotadašnji Ustav, započela sa masovnim hapšenjima i dovođenjem zatvorenika pred vojne sudove, gdje su optuženici osuđeni na dugogodišnje zatvorske kazne, a nekoliko desetaka, pretežno ljevičara, osuđeno na smrt i pogubljeno. Brutalna represija je kratkoročno postigla cilj, te je Turska nakon mnogo godina dobila stabilnu vlast, te je pučistički režim, usprkos masovnih kršenja ljudskih prava, uživao podršku SAD, NATO-a i drugih saveznika iz Zapadnog bloka, dijelom zabrinutih zbog nedavnog sloma prozapadnog i proameričkog režima u susjednom Iranu. Za razliku od pučista koji su preuzeli vlast dvadeset godina ranije, Evren i njegova hunta su odlučili malo duže ostati na vlasti, te su, između ostalih, proveli niz ekonomskih reformi po preporukama MMF-a i uvođenja elemenata slobodnog tržišta i deregulacije u tursku ekonomiju. Godine 1982. je hunta donijela novi Ustav, koji je odobren na referendumu, a krajem 1983. je ponovno uspostavljena civilna vlast nakon parlamentarnih izbora gdje su pobijedila pristaše puča okupljene u Domovinsku stranku Turguta Özala.
Die Liebe der Jeanne Ney
Die Liebe der Jeanne Ney je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1927. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Scenario je napisao sovjetski novinar i književnik Ilja Erenburg na temelju vlastitog istoimenog romana. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Édith Jéhanne, je kćer francuskog novinskog dopisnika koja se za vrijeme ruskog građanskog rata na Krimu zaljubi u boljševičkog agenta, a nakon povratka u Pariz postane predmetom spletki izbjeglog belogardejca. Die Liebe der Jeanne Ney je predstavljao jedan od rijetkih filmova weimarske Njemačke u kojoj su ruski komunisti prikazani sa simpatijama. Erenburg, koji je sudjelovao na snimanju, međutim, nije bio zadovoljan time da je filmu, za razliku od romana imao hepi end.
Војници (Бабушница)
Демографија
У насељу Војници живи 90 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 50,6 година (51,9 код мушкараца и 49,3 код жена). У насељу има 42 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,48.
Državni udar u Turskoj 1980.
U junu 2011. su turske vlasti protiv sudionika i voda puča pokrenule krivični postupak zbog ubistava i kršenja ljudskih prava. Evren i zrakoplovni general Tahsin Şahinkaya, jedini tada živući član hunte, su 2014. osuđeni na doživotni zatvor.
Војници (Бабушница)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у свим послератним пописима је изражен пад у броју становника.
Cyrix
Samo četiri mjeseca kasnije na tržište izlazi najuspješniji proizvod Cyrix-a. To je bio Cyrix 6x86 procesor. Tada je prvi i jedini put Cyrix na tržištu imao procesor jači od AMDa. To je vrijeme kada ova mala kompanija unosi strah u kosti Intel u koji ju počinje tužit po sudovima rade povrede patenata. Rezultat je na kraju bio neočekivan. Sve tužbe Intel a su bile odbačene, dok na protutužbu cyrixa za njegovu povredu patenata Intel velikom brzinom sklapa vansudsku nagodbu.
Posljednji normalni procesor ove kompanije postaje MII koji je Cyrix-ov pandam Pentiumu II i AMD K6. Ovaj procesor nikad nije bio popularan zbog svog matematičkog dijela preuzetog još s prastare 486-ice i malenih brzina. Najveća brzina ovog procesora je bila 333 Mhz dok Pentium II tada dostiže 450 Mhz, a AMD K6 cijelih 550 Mhz. Ovaj procesor ostaje u prodaji do 2001 godine doba kada konkurentski proizvodi dosežu brzinu od 1000 Mhz.
Najorginalniji procesorski dizajn ove kompanije postaje MediaGX procesor koji izlazi na tržište 1996 godine. Ovaj procesor obavlja sam sve kompjuterske zadatke to jest on obrađuje poslove klasičnog procesora, grafičkog procesora i zvučnog čipa. Slab dizajn rezultira iznimnom nepopularnošću ovog procesora zbog njegove slabe snage. Iako je sama izrada bila loša ideja se svidjela kompjuterskom svijetu tako da danas AMD proizvodi nove generacije ovog procesora.
Prodaja
Ova kompanija stvorena s malo novca nikad u stvarnosti nije smogla snage da se izbori za svoju nezavisnost i mjesto pod suncem. Ona nikad nije imala novce ili možda i želje za vlastite proizvodne pogone tako da je uvijek ovisila o tuđoj dobroj volji. Prvi proizvođači njihovih proizvoda su bili Texas Instruments i STMicroelectronics. Kasnije je postignut novi proizvodni dogovor s IBM. Po njemu oni će proizvodit besplatno za Cyrix pod uvjetom da na dva proizvedena procesora jedan prodaje IBM pod svojim imenom i za svoj profit dok drugi ide Cyrix-u. Na kraju kada je stigla tijekom 1997. godine ponuda National Semiconductora za kupovinu Cyrix-a ona se bez razmišljanja prihvaća. Novi vlasnik nije bio zainteresiran za išta drugo osim MediaGX proizvoda tako da je najprije podjelio otkaze inžinjerima Cyrix-a, a potom ostatke firme prodao 1999. godine korporaciji VIA Technologies. Jedino što je National Semiconductor zadržao do 2003. godine je MediaGX vlasništvo.
VIA Technologies svoje nove procesore danas prodaje pod imenima Via Cyrix III ili kraće C3 i budući C7 pozivajući se na marketinški značaj Cyrix-a iako njeni procesori se temelje na proizvodima korporacije Centaur.
Amhara (narod)
Amhara ili Amhari je naziv za semitsku etničku grupu u Etiopiji.
Amharaca danas ima 21 milion u Etiopiji, što čini 26% etiopske populacije te isto tako veliki broj emigranata u Egiptu, Izraelu i Švedskoj.Poslije Oroma najbrojniji su etiopski narod.
Njihova pradomovina je u brdima centralne Etiopije, gdje se uglavnom bave poljoprivredom.