cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kongres na Korintskoj prevlaci
Temistoklova odluka je tako uspjela stvoriti savez dva najjača grčka polisa, a koji se sljedeće godine mogao oduprijeti perzijskog najezdi. S druge strane je veliki broj polisa i grčkih država bio duboko impresioniran velikim brojem vojnika i brodova koje je Kserkso u vrijeme kongresa gomilao u Sardu, s druge strane Egejskog mora, a neke od njih je Kserkso uspio i potkupiti. Tako su Teba i Tesalija odlučili da se neće opirati Perzijancima, a Kreta se proglasila neutralnom.
Kitarista
thumb|upright|[[Apolon Kitarod s kitarom]] Kitarista ili kitarist, ranije i citarist (starogrčki: κιθαρῳδός,, doslovno kitarod) označava profesionalnog pevača u antičkoj Grčkoj koji je uz pevanje svirao kitaru, jedan od drevnih žičanih muzičkih instrumenata. Grčka reč κιθαρῳδός (kitharoedós) spojena je od dve imenice: κιθάρα (kithára = "kitara") i ἀοιδός (aoidós = pevač). U antici se pravila razlika između kitaroda, koji je istovremeno pevao i kitaru svirao, i kitariste (κιθαριστής), koji je samo svirao kitaru. U literaturi na srpskohrvatskom sreću se i nazivi: citarač, kitaraš.
Među najpoznatijim starogrčkim kitaristima bio je Terpandar (7. vek pne.), iz Antise na Lezbosu, koji je putovao po različitim grčkim krajevima i "tako spremao zemljište za rascvat umetničke lirike"; pevao je kitarodičke nome, tj. nome koje se pevaju uz pratnju kitare, pošto je dotad četvorožičnoj grčkoj kitari dodao još tri žice, tako da je sad imala sedam žica, po ugledu na pektidu iz Lidije. Drugi poznati svirač na kitari bio je legendarni Arion, za koga Herodot kaže da je "bio kitaraš, koji se tadašnjega nijednoga nije bojao, i on je prvi, koliko mi znamo, spevao ditiramb, dao mu ime i prikazao ga u Korintu".
"Kitarod" je bio i jedan od epiteta Apolona (Apollo Citharoedus), boga umetnosti i muzike, koji je često predstavljen s kitarom u ruci. Jedan takav bronzani kip Apolona s kitarom pronađen je u jednoj kući u Pompejima, koja je zato nazvana Kuća kitariste. U grčkoj komediji nije bilo neuobičajeno da se pojavi kitarista kao jedan od tipskih likova, kako se vidi po delima komediografa Anaksandrida. Lik kitariste pojavljuje se i u rimskoj komediji, npr. u Terencijevoj Braći i Formionu (u oba se slučaja zapravo radi o kitaristicama, ženama koje sviraju kitaru).
Ibrahim Dedić
Ibrahim Dedić (selo Čukovi pored Bihaća (Bosna i Hercegovina), 1947. - Zagreb, 3. jul 1999. ) bio je osnivač prve privatne banke u Zagrebu u tada još socijalističkoj Jugoslaviji, ubijen je i do danas nerazjašnjenim okolnostima.
Biografija
Ibrahim Dedić bio je vrlo kontroverzna osoba, o kojem su kolale kojekakve priče - kako je zaradio novce i počeo bankarsku karijeru. Navodno je već kao srednjoškolac odlazio je s braćom na rad u Njemačku, i tako se uzdržavao, postoji priča da je bio najobičniji prevarant koji je varao ljude po Maksimiru kao 'lažni' fotograf, koji im nikad nije isporučio fotografije, i svodnik jeftinih prostitutki iz Gajeve ulice. Tvrdio je kako je diplomirao ekonomiju u Sarajevu, dok su neki njegovi znanci širili priču da je studirao pravo u Zagrebu. Oženio se 1977. i dobio sina, ali se vrlo brzo rastao i odtad živio sam.
Sredinom osamdesetih počeo se kao obrtnik baviti proizvodnjom kondezatora u rodnom mjestu Čukovi, - taj pogon izrastao je do prave tvornice kondenzatora, jer je Dedić iskoristio sve zakonske rupe i obrte je prijavio na svu svoju rodbinu. Nakon toga počeo je širiti posao na građevinarstvo, tako da je pred kraj devedesetih njegov privatni holding Promdei, bio skup poduzeća i obrta registrovanih za obavljanje 52 djelatnosti, sa 50-tak zaposlenih samo u administraciji, i s više od 3.000 registriranih »kooperanata«.
Promdei banka
Dedić je 1989. otvorio prvu privatnu banku u Hrvatskoj i socijalističkoj Jugoslaviji na Sveticama, pored stana u kojem je živio u vrlo jadnom prostoru. Promdei banka je u svojim najboljim danima imala 43 poslovnice po Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Sloveniji i bila teška oko 53.000.000 njemačkih maraka, sa reprezentativnim sjedištem u centru Zagreba. Sa rastom njegove banke, rasle su i nevolje, samo u jesen 1990. u Promdei banci je bilo čak 486 revizija i kontrola. S duge strane poslovanje je išlo odlično, sam Dedić hvalio se da mu je inflacija u doba Jugoslavije omogućavala da na dan zarađuje 500.000 njemačkih maraka, a da zbog rizika neplaćanja ima 32 specijalista za utjerivanje dugova. Promdei banka i Ibrahim Dedić, bili su nešto poput trna u oku tadašnjim oficijelnim bankarima, zbog tog je on organizirao međunarodno savjetovanje bankara u zagrebačkom hotelu Intercontinental 18. januara 1991. To umiljavanje nije mu puno pomoglo, jer je nešto kasnije, tadašnji guverner Narodne banke Hrvatske, Ante Čičin-Šain, nakon jedne od revizija koji su obavili njegovi inspektori izjavio je kako Promdei banka uopće nije banka; jer je neregularno registrirana (nije uplaćen osnivački fond banke) nema ovlaštenje za devizno-valutne poslove i nije kadrovski ekipirana za bankovno poslovanje, te da inspektorima nisu predočene poslovne knjige. Još veći udar na Promdei banku zbio se u septembru 1992. kad je zbog pronalaska krivotvorenih tolara u poslovnici njegove banke u Kopru, Dedića uhapsila slovenska policija, i držala ga osam mjeseci u istražnom zatvoru. Dedića to nije obeshrabrilo, nastavio je širiti poslovanje, pet godina kasnije - 1997. otvorio je bankarski koridor između Zagreba i Beograda. Velika medijska afera izbila je godinu dana kasnije -1998. kad je objavljeno da Promdei banka duguje Narodnoj banci Bosne i Hercegovine 19.000.000 njemačkih maraka, nekoliko mjeseci nakon toga, Promdei banka zamrznula 6 milijuna $ namijenjenih obnovi kuća u Brčkom.
Ubojstvo i kontraverze oko njega
Na Ibrahima Dedića je tri puta pucano na ulazu u zgradu na zagrebačkim Sveticama u kojoj je živio, on sam je tvrdio da je na njega pokušano čak sedam atentata. Prvi neuspjeli atentat na njega dogodio se u novembru 1997., a 12. januara 1998. prostrijeljen mu je vrat. Dedić je u tv intervjuu iz bolesničke postelje tvrdio je da je žrtva ucjene na dva milijuna njemačkih maraka, ali da policija ništa ne poduzima. Nedugo nakon toga doista je ubijen iz četvrtog pokušaja 3. jula 1999., kad su ga oko 22:30 h na ulazu u zgradu u kojoj je živio sačekala trojica muškaraca i izrešetala. Medicinskim i balističkim vještačenjem na tijelu je pronađeno dvadesetak rana, te jedna rana glave, također nanesena hicem. Prema pričanju susjeda, Dedića su dočekala trojica muškaraca, ubila ga i pobjegla crnim BMW-om njemačkih registracija. Ibrahim Dedić sahranjen u rodnom mjesto Čukovi.
Feiurdeni, Chinteni
Feiurdeni je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Chinteni.
Ibrahim Dedić
Ubojstvo i kontraverze oko njega
Tadašnji glasnogovornik zagrebačke policije Josip Begović, izjavio je da nema saznanja o tome da li se u posljednje vrijeme Ibrahim Dedić obraćao policiji za zaštitu.
U siječnju 2020. policija je zbog ubojstva Ibrahima Dedića uhitila 49-godišnjega umirovljenoga časnika HV-a Tomislava Viktora Basu. U vrijeme ubojstva Basa je bio časnik u 2.gardijskoj brigadi, no ubrzo je na vlastiti zahtjev umirovljen. Policija je Basu osumnjičila na osnovi DNK traga pronađenoga u tragovima krvi na mjestu Dedićevoga ubojstva, te u BMW kojega su ubojice upotrijebili da dođu na mjesto zločina, a zatim i u bijegu. 25. lipnja 2020. zagrebačko Županijsko državno odvjetništvo podignulo je optužnicu protiv Base zbog ubojstva Ibrahima Dedića, te se u optužnici navodi da je Basa ubio Dedića zajedno s još najmanje jednim nepozatim supočiniteljem.
Feiurdeni, Chinteni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 320 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
506
Godina 506. (DVI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Mesale i Dagalaifa (ili, rjeđe, godina 1259. Ab urbe condita). Oznaka 506. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Alarikov brevijar, rukopis iz 9/10. vijeka
Nuevo Veracruz (razvrstavanje)
Nuevo Veracruz ima više značenja:
Evropska agencija za sigurnost i zdravlje na radnom mestu
Evropska agencija za sigurnost i zdravlje na radnom mestu je agencija Evropske unije sa sedištem u španskom gradu Bilbau, administrativnom centru autonomne zajednice Baskija. Agencija je zadužena da sakuplja, analizira i objavljuje relevantne podatke i informacije vezane za sigurnost i zdravlje na radnim mestima. Agencija je osnovana 1994. godine.
Nuevo Vergel (razvrstavanje)
Nuevo Vergel ima više značenja:
Wei Shou
Wei Shou, Xingtai, provincija Hebei, 506–572), je bio kineski pisac i historičar. Najpoznatiji je po tome što je godine 554. sastavio Knjigu Weija, jedan od najvažnijih tekstova u kineskoj historiografiji.
Patrick Air Force Base, Florida
Vazduhoplovna baza Patrik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.222.
La Parota, Tamazula de Gordiano
La Parota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1198 m.
Karaško-severinska županija
Površina županije bila je 11.074 -{km²}-, a u vreme zadnjeg popisa pre njenog ukidanja (1910. godine) Karaško-severinska županija je imala 466.147 stanovnika (gustina 42,1 st./km²).
Veći deo područja ove županije je danas u okviru Rumunije, dok je veoma mali deo u okviru Srbije.
Prirodne odlike
Karaško-severinska županija se nalazila na krajnjem jugu Habzburške Ugarske i bila je pogranična ka Kraljevini Srbiji ka jugu i Kraljevini Rumuniji ka istoku.
Prostor županije obuhvatao je jugoistočni deo Banata, koji je, za razliku od ostatka regije, izrazito planinski. Županija je bila izdeljena na niz manjih oblasti, dolina između planina u okviru jugozapadnih Karpata. Južna granica županije bio je Dunav, koji tu teče kroz Đerdapsku klisuru (ili ovde zvanu Banatsku klisuru).
Istorija
Karaško-severinska županija je relativno mlada, obrazovana tek 1881. godine, ujedinjenjem Karaške županije i dela rasformirane vojne granice.
Prostor kasnije županije uključen je u istorijske tokove još u antičko doba, širenjem Dačke kraljevine, a potom i rimskim osvajanjem. U ranom srednjem veku ovaj prostor je bio pod kontrolom Huna, Gepida, Avara, Bugara, i kasnije Ugara. U 9. i 11. veku, oblast Banata je bila pod vlašću slovenskih vojvoda Glada i Ahtuma, da bi tokom 11. veka došla pod vlast Ugarske. Karaška županija je obrazovana u 11. veku, da bi u 13. veku bio obrazovan i Severinski banat. Ugarska vlast na ovim prostorima je trajala do 16. veka, kada područje ulazi u sastav Otomanskog carstva. U početku se veći deo ovog područja, kasnije županije nalazio u sastavu vazalne otomanske kneževine Transilvanije, u okviru koje je prvobitno bio organizovan kao Lugoški i karansebeški banat, a kasnije kao Severinska županija.
U 17. veku područje dolazi pod neposrednu otomansku vlast i ulazi u sastav Temišvarskog pašaluka. Otomanska vlast je trajala do 1718. godine, posle čega je područje uključeno u sastav Habzburške monarhije, odnosno u zasebnu habzburšku pokrajinu pod nazivom Tamiški Banat. Ova pokrajina se ukida 1778. godine, čime severozapadni deo ovog prostora ulazi u sastav habzburške Kraljevine Ugarske kao Karaška županija, dok jugoistočni deo ostaje u sastavu vojne granice. Budući na obodu carstva, područje je ostalo nerazvijeno i van važnih tokova razvoja. U skladu sa tim područje su zaobišla velika doseljavanja Nemaca, Mađara i drugih naroda sa severa. Najbrojnija etnička grupa ostali su Rumuni, dok su na krajnjem jugu, u klisuri bili u većini nastanjeni Srbi. Srba rimokatolika bilo je u par naselja u središnjoj Krašovi, gde su opstali do dan-danas (tzv. „Krašovani“). Malobrojno „zapadnjačko“ stanovništvo naselilo se uglavnom u gradovima i rudarskim mestima.
Vojna granica u Banatu je ukinuta 1873. godine, što je bio povod da se ovde obrazuje nova Karaško-severinska županija. U nju su uključene nekadašnje oblasti Karaške županije i istorijske regije Severin (do 1873. godine deo vojne granice), koje su novoj županiji dale naziv.
Županija je bila relativno kratkog veka. Trajala je do 1918. godine. Posle Prvog svetskog rata najveći deo prostora županije je uključen u okvir Rumunije, a samo mali deo u novobrazovanu Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca.
Prostor županije u Rumuniji najvećim delom se danas nalazi u okviru istoimenog Karaško-severinskog okruga, severni deo je u okviru Tamiškog okruga, a grad Oršava je u okrugu Mehedinci.
Stanovništvo
mini|300px|d|Mapa županija u Bačkoj, Banatu i Sremu 1881—1882. godine
Stanovništvo prema maternjem jeziku (Popis 1910.):
Vidi još
Vidi ostale bivše županije na tlu današnje Vojvodine:
Joe Cocker
Joe Cocker, rođen kao John Robert Cocker, OBE (Sheffield, 20. 5. 1944. – Crawford, Colorado, 21. 12. 2014.) bio je engleski pjevač pop izričaja.
Životopis
Glazbenu karijeru Cocker je započeo u svom rodnom gradiću Sheffieldu, Engleska, kad je imao tek 15 godina. Njegov prvi sastav bili su The Avengers (u kojima je pjevao pod umjetničkim imenom Vance Arnold), potom je surađivao sa sastavom Big Blues, kao i s The Grease Bandom. 1969 pojavljuje se na američkom TV showu Show Eda Sullivana.
Prvi veliki hit Cocker je imao s pjesmom With a Little Help from My Friends, obradom The Beatlesa na kojoj je gitaru svirao Jimmy Page.Iste godine održao je nastup na legendernom festivalu u Woodstocku. Daljnji je uspjeh postigao obrađivanjem She Came In Through the Bathroom Window The beatlesa, te vlastitim pjesmama, iznimno uspješnim Cry Me a River i Feelin' Alright. 1970. postiže najveći hit tog dijela svoje karijere s pjesmom The Letter s albuma Mad Dogs and Englishmen.
Početkom 1970ih problemi s drogom i alkoholom usporavaju mu karijeru, no u '80ima i '90ima uspijeva se vratiti zahvaljujući nekolicini iznimno uspješnih hitova:
Gültz
Gilc je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 524 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Gilc se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 23,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 524 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 22 stanovnika/km².
North Sultan, Washington
Nort Saltan je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 264, što je 117 (-30,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Горња Глама
Горња Глама је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 34 становника (према попису из 1991. било је 85 становника).
Демографија
У насељу Горња Глама живи 34 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 73,2 година (72,9 код мушкараца и 73,6 код жена). У насељу има 21 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 1,62.
Dorotej iz Gaze
mini|Ava Dorotej Dorotej iz Gaze (Δωρόθεος τῆς Γάζης, 505-565/620, ), poznat i kao Ava Dorotej, bio je kršćanski monah (pustinjak) iz Palestine koga kao sveca slave Rimokatolička i Pravoslavna crkva.
Горња Глама
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Poverello, Napoli
Poverello je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Crivăț, Crivăț
Crivăț je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Crivăț.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2747 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Poverello, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Los Llanos, Tacámbaro
Los Llanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 213 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2236 m.
Dorotej iz Gaze
Poznat je autor mnogih pisama i traktata u kojima daje instrukcije za asketski život.
Život
Živeo krajem šestog i početkom sedmog veka. Mladost je proveo u na visokim školama. Svoj monaški život je započeo u manastiru koji se nalazi na putu iz Askalona u Gazu, u Palestini. Nakon boravka u opštežitiju, ava Dorotej se udaljio iz i osnovao svoju zajednicu. Verovatno iz tog vremena i potiču njegove pouke, izgovorene učenicima.
Umro je oko 620. godine.
Pravoslavna crkva slavi spomen na Avu Doroteja 5. juna po julijanskom kalendaru.
Dela
Ava Dorotej je ostao poznat po njegovim poukama. One su (zajedno sa Lestvicom Svetog Jovana Lestvičnika, pisanom sistematičnije i sa sveobuhvatnijom namerom izlaganja hijerarhije hrišćanskih rajskih vrlina) lektira na kojoj su se vaspitavale generacije monaha i hrišćana.
Anton Stres
Anton Stres (Donačka Gora, 15. decembar 1942 - ) je slovenski rimokatolički svećenik, teolog i filozof koji je od 2010. do 2013. služio kao nadbiskup Ljubljane.
Diplomirao je na Teološkom fakultetu u Ljubljani 1966. godine, a magistrirao filozofiju na Institut Catholique de Paris. Godine 1974. je na Teološkom fakultetu u Ljubljani obranio doktorat pod naslovom Razvoj marksističkog shvaćanja religije u poratnoj Jugoslaviji.
13. maja 2000. ga je papa Ivan Pavao II imenovao pomoćnim biskupom Maribora i titularnim biskupom Ptuja. Nakon reorganizacije Crkve u Sloveniji i uspostave Celjske biskupije 21. maja 2006. je imenovan za prvog celjskog biskupa. 28. novembra 2009. je imenovan za nadbiskupa Ljubljane, a nakon toga je 2010. i 2012. bio biran za predsjednika Slovenske biskupske konferencije. 150px|minijatura|lijevo 31. jula 2013. je na poziv pape Franje odstupio zajedno sa mariborskim nadbiskupom Marjanom Turnšekom, nakon što su u Mariborskoj nadbiskupiji otkriveni financijski problemi. Mjesto ljubljanskog nadbiskupa je privremeno preuzeo Andrej Glavan, biskup Novog Mesta.
Botticino, Brescia
Botticino je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9837 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Basilina
Basilina (starogrčki: βασιλίννα = "kraljica") bila je titula koju je u drevnoj Atini nosila supruga arhonta basileusa.
Svake godine tokom festivala Antesterija basilina se udavala za boga Dionisa u svečanom verskom obredu "svetog venčanja" (hieros gamos), najverovatnije da bi se od boga dobila naklonost i sigurnost za ceo polis. Nije poznato šta je tačno taj obred podrazumevao, no svakako se radilo o važnoj ulozi za jednu ženu, koja bi inače ― prema Plutarhu i Solonu ― svoj život provodila uglavom u kući i u anonimnosti. U tom su obredu pomagale tzv. "gerare" (γεραραί / gerarai), tj. četrnaest sveštenica boga Dionisa. Basilinu su vozili u kočijama u povorci koja je nalikovala svadbenoj, i koja je išla od svetilišta "Dionisa u Barama" do jedne zgrade na atinskoj agori koja se zvala Bukolej (Boukoleion, doslovno = "štala za goveda") i koja je bila sedište arhonta basileusa; u toj zgradi basilina je konzumirala sveti brak s Dionisom, koga je gotovo sigirno predstavljao sam arhont basileus.
Amatlán de los Reyes (razvrstavanje)
Amatlán de los Reyes ima više značenja:
Basilina
Ovaj obred hijerogamije objašnjava se mitom o Tezeju i Arijadni, kad je Tezej (koji će kasnije postati atinski kralj) pobegao sa svojom dragom Arijadnom, ćerkom kritskog kralja Minosa. No Dionis su je odmah zatražio za sebe, odnosno, po drugoj verziji, Arijadna je već ranije bila obećana Dionisu.
Križarski rat 1197.
Križarski rat 1197, također poznat kao Križarski rat Henrika VI (Kreuzzug Heinrichs VI.) ili Njemački križarski rat (Deutscher Kreuzzug) bio je križarski rat kojeg je pokrenuo hohenstaufenski car Henrik VI kao odgovor na prekinut pokušaj svog oca, cara Friedricha Barbarosse tokom Trećeg križarskog rata 1189–90. Stoga se taj križarski rat također naziva "Carev križarski rat."
Dok su njegove snage već bile na putu prema Svetoj Zemlji, Henrik VI je umro prije svog polaska u Messine 28. septembra 1197. godine. Sukob za prijesto koji je uslijedio između njegovog brata Filipa Švapskog i njegovog welfskog suparnika Otona od Brunswicka naveo je križare visokog ranga da se vrate u Njemačku kako bi zaštitili svoje interese tokom idućih carskih izbora. Plemići koji su ostali u pohodu zauzeli su obalu Levanta između Tira i Tripolija prije nego što su se vratili u Njemačku. Križarski rat je naglo završio nakon pala Sidona i Bejruta 1198. godine.
Pozadina
2. oktobra 1187. ajubidski sultan Saladin je zauzeo Jeruzalem i velike dijelove križarskih država. U pokušaju da ponovo dobiju Outremer imanja, kraljevi Philippe II od Francuske, Richard I od Engleske i Friedrich I, car Svetog Rimskog Carstva pokrenuli su Treći križarski rat 1189. godine. Friedrich je krenuo sa velikom vojskom, pobijedio seldžučki kontingent u blizini Philomeliona i zauzeo Ikoniju, ali potom se utopio u rijeci Göksu u blizini grada Silifke u Kilikiji.
Njemački križarski rat, u kojem je sudjelovalo možda 100 000 do 150 000 ljudi, većinom se raspao i mnogo manji kontingent pod vođstvom Friedrichovog sina, vojvode Friedrich V od Švapske, nastavio je prema Svetoj Zemlji, gdje su se pridružili opsadi Akre. Taj križarski rat završio je 1192. Sporazumom u Ramli, kojeg su potpisali sultan Saladin i kralj Richard Lavljeg Srca, uspostavivši trogodišnje primirje i dozvolivši muslimanima da zadrže kontrolu nad Jeruzalemom, dok su križari zadržali Akru, Jafu i ostale ključne primorske gradove. Henrik VI, izabran za kralja Rimljana od 1169. godine, naslijedio je svog oca Friedricha i 1191. je krunisan za cara Svetog Rimskog Carstva od strane pape Celestina III. U njegovim borbama sa prinčevima da ih primora na prihvatanje svog stupanja na prijesto, sudbina se okrenula u njegovu korist kada je križarski kralj Richard u povratku zarobljen u Austriji i pušten tek nakon prisezanja zakletve vjernosti i ogromne otkupnine. Henrik je 1194. mogao preuzeti nasljedstvo svoje žene Konstance osvajanjem Kraljevine Sicilije. Objavivši novi križarski rat u svrhu osvajanja Jeruzalema, Henrik je namjeravao postići dogovor kojim bi papa Celestin III priznao njegovu vladavinu nad Sicilijom. Primirje koje potpisao kralj Richard završilo je 1195. godine. Sultan Saladin je bio umro već 1193. i u ajubidskim zemljama gorio je nasljednički sukob. S obzirom na te povoljne promjene, car se nadao nastavku zamaha iz prethodnog pohoda.
Lanarkshire
Lanarkshire zvan i County of Lanark (škotsko-gelski: Siorrachd Lannraig, škotski: Lanrikshire) bio je jedan od tradicionalnih historijskih škotskih countya nastao oko grada Lanarka.
Križarski rat 1197.
Poziv na križarski rat
Tokom Velikog tjedna (mart) 1195. godine, car Henrik je prisegnuo i za vrijeme uskršnjeg slavlja u Bariju javno obznanio križarski rat. U ljeto je putovao kroz Njemačku kako bi prikupio pristalice. Unatoč mrtvoj tački Trećeg križarskog rata, odazvao se veliki broj plemića, među kojima su bili:
Lanarkshire
Lanarkshire je kao county postojao od 12. vijeka i kralja Davida I. do 1970-ih kad je ukinut. On danas služi samo u statističke i ceremonijalne svrhe kao Namjesništvo (lieutenancy area) i nema nikakvu administrativnu funkciju.
Križarski rat 1197.
Poziv na križarski rat
Veliki broj nižih plemića uskoro se također pridružio križarskom ratu; prema Arnoldu od Lübecka (Arnoldi Chronica Slavorum), na put je krenula snažna vojska od 60 000 ljudi, uključujući 7000 njemačkih vitezova.
Fiumenaro, Agrigento
Fiumenaro je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Period Zaraćenih država
Period Zaraćenih država, također poznat i kao Era Zaraćenih država, pokriva historiju Kine od 5. vijeka pne. do ujedinjenja Kine pod dinastijom Qin godine 221. pne.. Nominalno se smatra drugim dijelom perioda Istočnog Zhoua, koji je slijedio Period Proljeća i Jeseni, iako je dinastija Zhou prestala postojati 256. pne., 35 godina prije završetka perioda Zaraćenih država. Kao i u ranijem periodu, kralj Zhoua je bio tek simbolična figura. Naziv Period Zaraćenih država potječe od Zapisa Zaraćenih država, historijske kompilacije koja datira iz rane dinastije Han. Datum početka perioda Zaraćenih država je predmet rasprave. Dok neki autori navode godinu 475. pne. (iza formalnog završetka perioda Proljeća i Jeseni), također se spominje godina 403. pne. kada je došlo do trojne podjele Jina.
Križarski rat 1197.
Poziv na križarski rat
Bretislav III, vojvoda Bohemije pristao je na sudjelovanje u križarskom ratu tokom Wormskog rajhstaga u decembru 1195. i planirao je krenuti, ali se razbolio i umro 15. ili 19. juna 1197. godine.
Lanarkshire
Geografske karakteristike
Lanarkshire se prostirao po Central Lowlandsu, odnosno po bazenu rijeke Clyde, svojvremeno je bio najmnogoljudniji škotski county.
Period Zaraćenih država
left|thumb|200px|Period Zaraćenih država Period Zaraćenih država je bilo vrijeme kada su, za razliku od perioda Proljeća i Jeseni, regionalni gospodari rata i velmože anektirali manje susjedne države. Iako je proces zapravo i počeo u periodu Proljeća i Jeseni, on se intenzivirao te se do 3. vijeka pne., nametnulo sedam velikih država. Tih Sedam zaraćenih država (戰國七雄/战国七雄 Zhànguó Qīxióng, doslovno "Sedam hegemonija među zaraćenim državama"), su bili Qi (齊/齐), Chu (楚), Yan (燕), Han (韓/韩), Zhao (趙/赵), Wei (魏) i Qin (秦). Još jedan znak promjena ravnoteže vlasti su bile titule: gospodari rata su ranije za sebe koristili titulu vojvode (公 gōng) priznajući tako sizerenstvo kralja dinastije Zhou; u ovom periodu su se, pak, počeli zvati kraljevima (王 wáng), što znači da su sebe smatrali jednakim kralju Zhoua.
Fiumenaro, Agrigento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Lanarkshire
Geografske karakteristike
Danas je njegov teritorij, podjeljen između područnih vijeća; Južni Lanarkshire, Sjeverni Lanarkshire, Istočni Dunbartonshire i Glasgow.
Križarski rat 1197.
Poziv na križarski rat
U martu 1197. Henrik je nastavio put prema Kraljevini Siciliji. Križari su zaplovili prema Akri, dok je car prvo morao ugušiti oružani ustanak u Kataniji. Veliki saksonki i rajnski kontingenti pod grofom palatinom Henrikom V i arhiepiskopom Hartwigom od Bremena stigli su u Mesinu u augustu, spojili se sa carevim trupama i zaplovili prema Istočnom Sredozemlju. Još uvijek na Siciliji, za vrijeme lova u blizini Fiumedinisija u augustu, car Henrik je dobio zimicu, moguće zbog malarije. Umro je 28. septembra, prije nego što je zaplovio prema Svetoj Zemlji.
Pohod
22. septembra 1197. velika njemačka vojska pod vođstvom glavnog kancelara Conrada od Mainza i maršala Henrich od Kaldena iskrcala se u Akri, gdje je njihovo prisustvo izazvalo nezadovoljstvo francuskih snaga kraljice Izabele Jeruzalemske. Budući da su njemački prinčevi odbili autoritet Heinricha od Kaldena, izabrali su vojvodu Henrika od Brabanta kao komandanta, te su križari nastavili put prema Tiru, pokrenuvši pohod sa svrhom istjerivanja muslimana iz Bejruta i potčinjavanja levantske obale sve do Tripolija. Zauzeli su bogati i značajni grad Sidon, a 24. oktobra ušli su u Bejrut. Uz podršku prinčeva, vazal cara Henrika, kralj Amalrik Kiparski oženio se kraljicom Izabelom i 1198. je krunisan za kralja Jeruzalema kao Amalrik II.
Križari su nastavili svoj pohod i ponovnim osvajanjem imanja oko zamka Biblos (Gibelet) povratili kopnenu vezu sa Grofovijom Tripoli. Čak su i marširali protiv Damaska i vršili opsadu zamka Toron, kada su dobili vijesti o carevoj smrti. Do jula 1198. većina plemića se vratila kući kako bi Henrikov nasljednik odobrio njihove feude. Preostali križari sklopili su još jedno primirje sa ajubidskim emirom El-Adilom I, koji je priznao vladavinu kralja Amalrika II nad ponovo osvojenim zemljama. U svojstvu kralja Jeruzalema, Amalrik je dao Gospodstvo Bejrut Jovanu Ibelinu i Gospodstvo Sidon Reginaldu Grenieru. Pri povratku u Njemačku, arhiepiskop Conrad od Mainza je u januaru 1198. krunisao princa Lava od Kilikije za kralja Jermenije u Tarsu.
Posljedice
Zasjenjen Henrikovom smrću, križarski rat nije realizirao svoje visoke ambicije. Ipak, slabljenje Bizantskog Carstva nastavilo se i stvorilo osnovu za Četvrti križarski rat i pljačku Carigrada 1204. godine. U isto vrijeme, prvobitna namjera ponovnog osvajanja Jeruzalema napuštena je kada je primirje sa Ajubidima obnovljeno na još šest godina.
Njemački prinčevi su se kasnije koncentrirali na sticanje zemljišta u teritorijima Slovena Polabije, što je pokrenuto Vendskim križarskim ratem 1147. godine. Teutonski red, osnovan tokom opsade Akre 1190. i uzdignut na nivo viteškog reda za vrijeme Njemačkog križarskog rata u martu 1198. godine, igrao je značajnu ulogu u njemačkom prodoru na istok prema Pruskoj i susjednom Baltiku u 13. vijeku.
Sanghapala
Sangaphala (također poznat i po imenu Sanghabhara, ? - 518) bio je budistički redovnik i misionar porijeklom iz Jugoistočne Azije. Oskudni podaci navode da je došao u Kinu početkom 6. vijeka te tamo prevodio svete budističke tekstove na kineski jezik. Pretpostavlja se da je po nacionalnosti bio Mon ili Kmer.
Al Fanāḩ, Taiz
Al Fanāḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1109 m.
Reinionci
Reinionci ili Reunionci je naziv za domorodačko stanovništvo Reuniona. U užem smislu predstavlja naziv za potomke francuskih naseljenika odnosno one stanovnike koji su po vjeri, kulturi i načinu života bliski Francuzima u matičnoj državi.
Nuevo Vicente Guerrero (razvrstavanje)
Nuevo Vicente Guerrero ima više značenja:
La Rodada, Lagunillas
La Rodada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Lagunillas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 687 m.
Položaj LGBT osoba u Gabonu
Gabon je legalizovao istopolne odnose 2004. godine. Od tada se položaj LGBT populacije u ovoj zemlji nije bitnije menjao. Antidiskriminacioni zakoni u Gabonu ne postoje. Gabon je jedna od devet afričkih država u kojima postoji ustavna zabrana istopolnih brakova.
Čongradska županija (bivša)
mini|desno|280p Čongradska županija je bila županija, odnosno upravna jedinica habzburške Kraljevine Ugarske između 17. i 20. veka. Upravno sedište županije bio je grad Senteš (danas u sastavu Mađarske).
Nekadašnji prostor ove županije danas je podeljen između Mađarske (najveći deo) i Srbije (sasvim mali deo oko Horgoša).
Površina županije bila je 3.569 -{km²}-, a u vreme zadnjeg popisa pre njenog rasformiranja (1910. godine) Čongradska županija je imala 325.568 stanovnika (gustina 91,2 st./km²).
Poreklo naziva
Čongradska županija nosila je naziv vezan za "pomađarenu“ reč južnoslovenskog porekla Crni grad ili crna tvrđava. Ona je prvobitno označavala grad Čongrad, koji se i danas nalazi u ovoj oblasti.
Prirodne odlike
Čongradska županija se nalazila u središnjem delu Habzburške Ugarske.
Prostor županije pripadao je oblasti je u središnjem delu Panonske nizije. Prirodne granice županija je imala samo na jugoistoku, gde su to bile reke Tisa i Moriš.
Veći deo područja nekadašnje županije bio je plodno, ravničarsko tle južne Panonije, samo su na zapadu bila peščarna područja (Telečka peščara). Vodotoci su bili ravničarski (Tisa, Moriš), spori i često sa močvarnim okruženjem.
Istorija
Prostor Bačke i Potisja ušao je u istorijske beleške u antičko doba. U ranom srednjem veku, ovim područjem su vladali Huni, Gepidi, Avari, Bugari i Moravski Sloveni. Sredinom srednjeg veka ovo je bio pogranični prostor između Ugarske i Vizantije. Ugarska je ovde u 11. veku obrazovala županiju pod današnjim nazivom. Potom je oko vek i po ovaj prostor bio u okviru Otomanskog carstva. Osmanlije su ukinule dotadašnju županiju i uspostavile Segedinski sandžak i Temišvarski pašaluk na ovom prostoru.
thumb|300px|center|Mapa županija u Bačkoj, Banatu i Sremu 1370. godine
Habzburško carstvo preotelo je prostor Čongradske županije od Osmanlija krajem 17. veka. Odmah je uspostavljena nekadašnja Čongradska županija i priključena je Habzburškoj Kraljevini Ugarskoj. Deo ovog prostora uključen je u sastav Vojne granice. Prostor županije prvobitno je bio slabo naseljen, sa zajednicama Srba i Mađara, a postepeno je naseljen novim, pretežno mađarskim življem, dok su ostale zajednice potisnute asimilacijom. Ukidanjem jednog dela vojne granice, sredinom 18. veka, to područje se takođe priključuje Čongradskoj županiji.
Na kraju Prvog svetskog rata, 1918. godine, srpska vojska posela je Horgoš sa okolinom (krajnji južni deo nekadašnje županije), koji ulazi u sastav Banata, Bačke i Baranje, pokrajine u sastavu Kraljevine Srbije i Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Trijanonskim sporazumom iz 1920. godine potvrđena je linija razdvajanja kao nova granica.
U međuratnom razdoblju u okviru Mađarske ponovo je uspostavljena županija Čongrad, s tim što su njoj priključeni ostaci susednih županija, čija su nekadašnja područja većinom uključena u sastav okolnih država (Torontalska, Aradska, Čanadska).
thumb|300px|center|Mapa županija u Bačkoj, Banatu i Sremu 1881-1882. godine
Stanovništvo
Po poslednjem austrougarskom popisu iz 1910. godine na području županije živelo je 325.568 stanovnika.
Stanovništvo prema maternjem jeziku (Popis 1910.):
Upravna podela
Početkom 20. veka, upravna podela Čongradske županije bila je sledeća:
Vidi još
Vidi ostale bivše županije na tlu današnje Vojvodine:
Sejšelci
Sejšelci je naziv za domorodačko stanovništvo Sejšela. U užem smislu se odnosi na potomke francuskih i britanskih doseljenika, odnosno potomke drugih naroda koji su prihvatili francusku i britansku kulturu.
Samuel David Aleksander
Samuel "Sami" David Aleksander (Zagreb, 13. 7. 1862 - Zagreb, 8. 3. 1943), austro-ugarski i jugoslavenski industrijalac, jedan od vodećih hrvatskih industrijalaca, političar (gradski zastupnik u Sisku) i član ugledne zagrebačke obitelji Aleksander.
Rani život i obitelj
Samuel David Aleksander je rođen 1862 u Zagrebu u poznatoj i utjecajnoj židovskoj obitelji Aleksander. Aleksanderov otac, Jonas Alexander, je bio trgovac koji je preselio u Zagreb iz Gradišća u Austriji. Majka Roza Stern-Aleksander je bila iz ugledne i utjecajne zagrebačke židovske obitelji Stern. Aleksanderov otac je bio gradski zastupnik u Zagrebu, član ravnateljstva "Hrvatske trgovačke i obrtničke komore" u Zagrebu i podpredsjednik "Zagrebačke štedionice" (danas Zagrebačka banka). Aleksander je odrastao uz mlađeg brata Šandora i dvije sestre: Gizela i Ilka. Bratić je hrvatskog akademskog slikara Oskara Aleksandera. Nakon završene osnovne i srednje škole u Zagrebu, studirao je na trgovačkoj akademiji u Beču. Oko 1860 Aleksanderov otac je otvorio trgovinu žitom u Zagrebu. Aleksander se nakon školovanja vratio iz Beča u Zagreb, gdje je radio uz oca u trgovini žitom. 1880 godine se preselio u Sisak gdje je za obiteljsku tvrtku otvorio još jednu trgovinu žitom. U Sisku je upoznao svoju buduću suprugu Emmu Neumann, kći varaždinskog trgovca Wolfa Neumanna. Aleksander je sa svojom suprugom imao tri kćeri: Vera (umrla kao dijete), Gizela i Mira, te četiri sina: Ivo, Božidar, Branko i Dragutin. Sva Aleksanderova djeca su se rodila u Sisku. Aleksander je bio aktivni član "Bogoštovne izraelske općine Zagreb" (BIOZ), te član predsjedništva iste. Od 1885 bio je član pjevačkog društva "Danica". 1915 sa obitelji se vratio u Zagreb.
Tijekom Drugog svjetskog rata
Aleksander je kontribucijskom odboru (Odbor koji je služio za podavanja Židova Nezavisnoj Državi Hrvatskoj (NDH)) dao skupocjenu blagovaonicu velike antikne vrijednosti, koja je potom bila prebačena u "maršalat" ustaškog dužnosnika Eugena Dide Kvaternika. Kontribucijskom odboru je dao 1.7 milijuna NDH kuna, od ukupno 68 miljuna koliko su dali zagrebački Židovi. Kao Židov, Aleksander je po dolasku ustaškoga režima na vlast bio dužan podnijeti obveznu prijavu imetka Židova "Uredu za obnovu privrede Ministarstva narodnoga gospodarstva". Prijavio je imovinu koja je bila procijenjena na vrijednost od ukupno 15,9 milijuna NDH kuna. Tijekom Drugog svjetskog rata i Holokausta, Aleksander i supruga su našli utočište u sanatoriju u Klaićevoj ulici. 1942 preselili su se u sanatorij Dr. Đure Vranešića, poznatog po skrivanju i spašavanju 80 Židova. Relativno mirno Aleksander je umro u tom sanatoriju, 1943 godine. Kako bi se spasili od ustaša i nacista, Aleksanderova obitelj se raštrkala diljem svijeta. Neki članovi obitelji su privremeno boravili u Perugi, Italija. Mnogi članovi Aleksanderove obitelji su stradali za vrijeme Holokausta, među njima i njegova sestra Ilka zajedno sa svojim zetom Otonom Vinskim, te nećakinja Zora (bratova kći). Jedan od preživjelih je bio Aleksanderov sin Branko, koji je čak bio otpremljen u logor smrti Slanu na otoku Pagu, odakle je ipak po hitnoj naredbi bio vraćen u Zagreb i odmah oslobođen, te je dobio putovnicu za odlazak iz NDH.
El Coyote, San Pedro Pochutla
El Coyote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
El Alamito, Jaumave
El Alamito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jaumave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Stacciola, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 119 m.
Gerare
Gerare (Γεραραί / Geraraí) bio je naziv za jednu grupu sveštenica boga Dionisa u antičkoj Atini. One su polagale zakletvu da slave (ili da će slaviti) na uobičajen način i u uobičajeno vreme svetkovine Theoinia i Iobaccheia, o kojima nemamo drugih podataka, osim da su možda povezane s proslavom Antesterija ili Velikih Dionisija. Bilo je ukupno 14 sveštenica gerara, a zakletvu su polagale ili pred arhontom basileusom ili pred njegovom suprugom, basilinom. Jedna od njihovih glavnih dužnosti bila je da tokom Antesterija proglase sklapanje svetog braka između basiline i boga Dionisa. Prema pučkoj etimologiji, ove su sveštenice nazvane gerarama od grčke reči γηράσκω (gerasko = "stariti"), što bi pak značilo da su za tu ulogu birane starije žene.
Abdelmoumene Djabou
Abdelmoumene Djabou (Sétif, 31. prosinca 1987.) je alžirski nogometaš i reprezentativac, ofenzivni vezni koji treunutno igra za tuniški klub Club Africain. Djabou je predstavljao reprezentaciju na Svjetskom prvenstvu 2014., gdje je postigao dva gola.
La Noria Número Cuatro, Matamoros
La Noria Número Cuatro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1119 m.
El Atravesaño, Jaumave
El Atravesaño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jaumave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1160 m.
Rancho Barreda, Ensenada
Rancho Barreda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Măcicașu, Chinteni
Măcicașu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Chinteni.
Carica Zhang Yao'er
Carica Zhang Yao'er (章要兒) (506–570), formalno Carica Xuan (doslovno "odgovorna carica"), bila je carica kineske dinastije Chen, odnosno supruga njenog osnivača cara Wua (Chen Baxian).
Bila je rodom iz Kapetanije Wuxiang, a za Wua, tada generala u službi dinastije Liang, se udala nakon smrti njegove prve supruge Gospe Qian. Opisana je kao vrlo dobro obrazovana i s talentom za poeziju i matematiku. Wu je imao petoro sinova i dvije kćeri, ali je kao njen sin pouzdano identificiran jedino Chen Chang. Caricom je postala nakon što je Chen Baxian postao carem 557. Nakon muževe smrti se bez uspjeha opirala pokušaju Wuovog nećaka Chen Qiana da preuzme prijestolje, kao što nije mogal spriječiti ni Chen Changovu likvidaciju nakon povratka iz zarobljeništva u državi Sjeverni Zhou 560.
Măcicașu, Chinteni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 410 m.
Lugnano, Firenze
Lugnano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 309 m.
Aurignac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 980 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,95 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 511 m, a minimalnoj 295 m).
Arheološko nalazište
Nalazište Aurignac nalazi se u Francuskoj i datira u starije kameno doba (paleolit). Upravo je,prema suvremenim istraživaćima,prvi stil doba paleolita imao uske veze s kasnim orinjaškim dobom, koje je i dobilo naziv po nalazištu Aurignac.
Položaj LGBT osoba u Ekvadoru
LGBT osobe u Ekvadoru nemaju sva ljudska prava koja poseduju heteroseksualne osobe. Istopolni odnosi su legalni, priznate su istopolne zajednice, ali je istopolni brak onemogućen ustavom. Ekvador je jedna od prvih država u svetu koje su ustavom zabranile diskriminaciju na osnovu seksualne orijentacije.
Zakonski status
Homoseksualnost je legalizovana u Ekvadoru odlukom Ustavnog suda, 1997. godine o ukidanju neustavnog člana 516 krivičnog zakona, koji je ranije zabranjivao istopolne odnose.
Uzrast seksualne saglasnosti je izjednačen za sve na 14 godina.
Istopolne zajednice
Ekvador priznaje istopolne zajednice od 21. oktobra, 2008. godine, donošenjem novog ustava, koji garantuje jednaka prava istopolnim parovima. Usvajanja dece, međutim, nisu omogućena istopolnim parovima.
Zaštita od diskriminacije
Godine 1998. Ekvador je postao prva država u Americi, i tek treća u svetu, koja je zabranila diskriminaciju na osnovu seksualne orijentacije u ustavu.
Uslovi života
U gradovima kao što su Quito i Guayaquil postoji relativno velika i vidljiva LGBT zajednica. Ekvador je, međutim, i dalje veoma konzervativna država, a na homoseksualnost se uglavnom gleda negativno. Takođe, postoji i institucionalizovana homofobija, pa je tako, na primer, policija 2000. godine razbila povorku ponosa. Postoje, takođe, izveštaji da policija maltretira transrodne seksualne radnice i radnike.
El Terrero, Ayutla
El Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Nuevo Villaflores (razvrstavanje)
Nuevo Villaflores ima više značenja:
Nuevo Xochimilco (razvrstavanje)
Nuevo Xochimilco ima više značenja:
Amatán (razvrstavanje)
Amatán ima više značenja:
Detroit Beach, Michigan
Ditrojt Bič je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.087, što je 202 (-8,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Amatlán (razvrstavanje)
Amatlán ima više značenja:
Valkyrie (film)
Operacija Valkira (eng. Valkyrie) povijesni je triler iz 2008. radnjom smješten u nacističku Njemačku tijekom Drugog svjetskog rata. Film prikazuje Srpanjsku urotu njemačkih vojnih časnika čiji je cilj bilo ubojstvo Adolfa Hitlera i pokretanje Operacije Valkira za izvršenje nacionalnog plana za preuzimanje vlasti. Film je režirao Bryan Singer u produkciji United Artistsa, a u glavnoj se ulozi pojavljuje Tom Cruise kao pukovnik Claus von Stauffenberg, jedan od glavnih urotnika. U ulogama ostalih zavjerenika pojavljuju se Bill Nighy, Eddie Izzard, Terence Stamp i Tom Wilkinson.
Cruiseov angažman izazvao je kontroverze među njemačkim političarima i članovima von Stauffenbergove obitelji jer glumac prakticira scijentologiju, koja se u Njemačkoj smatra totalitarnom organizacijom. Njemačke novine i filmaši su poduprli film kako bi se u svijetu raširila svijest o von Stauffenbergovoj zavjeri. Producenti isprva nisu uspijevali izgraditi filmske lokacije u Njemačkoj zbog kontroverzi, ali im je poslije dopušteno snimanje na pripadajućim lokacijama, kao što je berlinski povijesni Bendlerblock.
Film je nekoliko puta mijenjao datume premijere, od 27. lipnja 2008. do 14. veljače 2009. Izmjena kalendara i slabi odaziv na prvotnu marketinšku kampanju United Artistsa izazvali su kritike o stručnosti studija. Nakon pozitivnog testnog prikazivanja, premijera Operacije Valkira u Sjevernoj Americi konačno je zakazana za 25. prosinca 2008. United Artists je izmijenio svoju marketinšku kampanju kako bi reducirao njen fokus na Cruisea i naglasio pristunost redatelja Singera. Film je u Sjedinjenim Državama popraćen podijeljenim kritikama. 22. siječnja 2009. počeo se prikazivati u Njemačkoj, gdje su izvještaji o reakcijama Nijemaca podijeljeni. Operacija Valkira do danas je zaradila 80 milijuna dolara u Sjedinjenim Državama i Kanadi, a ukupno 175 milijuna dolara.
Radnja
Tijekom Drugog svjetskog rata pukovnik Wermachta Claus von Stauffenberg biva teško ranjen u Tunisu pa ga prebacuju kući u nacističku Njemačku. U međuvremenu, general bojnik Henning von Tresckow pokušava ubiti Adolfa Hitlera prokrijumčarivši bombu u Führerov privatni avion. No, bomba ne eksplodira, a Tresckow je uspijeva izvući i sakriti svoje namjere. Nakon što je saznao da je Gestapo uhitio bojnika Hansa Ostera, naređuje generalu Olbrichtu da pronađe zamjenu. Nakon što je regrutirao von Stauffenberga u njemački pokret otpora, Olbricht ga dovodi na sastanak tajnog odbora koji je prije pokušavao ubiti Hitlera. Članovi uključuju generala Ludwiga Becka, Dr. Carla Goerdelera i Erwina von Witzlebena. Pukovnik se iznenadi nakon saznanja kako ne postoje planovi za Hitlerovo ubojstvo.
Nakon bombardiranja Berlina, on predloži Operaciju Valkira, koja uključuje pregrupiranje rezervne vojske u stanje pripravnosti u slučaju nacionalne krize. Zavjerenici oprezno sastavljaju plan kako onesposobiti nacistički režim nakon ubojstva Hitlera. Shvativši kako samo general Fromm, zapovjednik rezervne vojske može pokrenuti Valkiru, ponude mu poziciju zapovjednika Wermachta u post-nacističkoj Njemačkoj i regrutiraju ga u pokret. Kako prepravljeni plan treba potpisati i sam Hitler, von Stauffenberg posjećuje Führera na njegovu imanju u Berghofu u Bavarskoj. U prisutnosti njegova najbližeg kruga suradnika, Hitler pohvali von Stauffenbergovo herojstvo u Sjevernoj Africi i potpiše plan bez pregledavanja promjena.