cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Električna rasvjeta
Električni svjetlosni izvor, reflektor i armatura glavni su dijelovi električne svjetiljke, shvaćene u širem smislu kao rasvjetno tijelo. Zadatak je reflektora i armature da na pogodan način razdijele svjetlosni tok, da spriječe ili bar smanje bliještanje i da zaštite svjetlosni izvor od vjetra, kiše i prašine, a okolinu od prekomjerna zagrijavanja. Reflektor usmjeruje svjetlost i povećava svjetlosnu jakost u određenome smjeru, ali ne može povećati ukupan svjetlosni tok. Osim pojačanja (omjera najveće i srednje svjetlosne jakosti), važni su i podatci o smjeru u kojem reflektor daje najveću svjetlosnu jakost (to jest kut što ga čini taj smjer s okomicom), o zaštiti od bliještanja, o mogućnosti odbijanja svjetlosti i tako dalje. Za svjetiljke se često daju fotometrijske krivulje s podatcima o svjetlosnoj jakosti u određenom smjeru. Električna svjetiljka može davati izravnu, pretežno izravnu, poluizravnu i neizravnu rasvjetu. Svjetiljka za izravnu rasvjetu osvjetljuje samo prostor na koji je usmjerena. Ona može svijetliti prema dubini i u širinu, a svjetlost se može po potrebi i raspršiti difuzorom. Kod pretežno izravne rasvjete unutrašnji reflektor i opalno zvono svjetiljke usmjeruju veći dio svjetlosti obično prema donjem, a manji prema gornjem poluprostoru, gdje se odbija od stropa, koji treba biti svijetle boje. Svjetiljka za poluizravnu rasvjetu veći dio svjetlosti usmjeruje obično prema gore, gdje se svjetlost odbija od stropa i zidova, a samo se njezin mali dio, jako raspršeno, upućuje prema dolje. Svjetiljka za neizravnu rasvjetu daje svjetlost koja ne bliješti, pa predmeti ne bacaju sjenu.
Rasvjeta prostorija
Suvremena električna rasvjeta prostorija upotrebljava svjetiljke sa žaruljama i s fluorescentnim cijevima. Rasvjeta žaruljama daje oštrije sjene, zahtijeva veće osvjetljenje i ima kao posljedicu veću nejednolikost. Pri rasvjeti fluorescentnim cijevima treba uzeti u obzir i boju svjetlosti upotrijebljene cijevi. Kombinirana rasvjeta fluorescentnim cijevima i žaruljama, običnima ili halogenima, danas je vrlo raširena i njome se raspršena, difuzna rasvjeta fluorescentnim cijevima, s premalim udjelom crvene boje, nadopunjuje izravnom rasvjetom žaruljama.
Vanjska rasvjeta
Kao svjetlosni izvori za vanjsku rasvjetu upotrebljavaju se živine i natrijske svjetiljke, te halogene žarulje. Svjetiljke za osvjetljivanje prometnica i gradskih ulica postavljaju se na stupove, ponegdje i na pročelja zgrada, a rjeđe se vješaju na nategnuta užeta. Za svjetiljke s malim kutom zračenja prema okomici razmak stupova treba biti manji kako bi se postigla propisana jednolikost rasvjete. Za svjetiljke s velikim kutom zračenja razmak može biti i veći, što je jeftinije, ali je jače i bliještanje. Trgovi i športska igrališta osvjetljuju se svjetiljkama na visokim stupovima. Pritom se nastoji da stupova bude što manje, s jednim ili više snažnih izvora svjetlosti, koji pokrivaju što veću površinu. Za vanjsku rasvjetu javnih zgrada te povijesnih, kulturnih i turističkih znamenitosti i objekata služe reflektori koji i izravno usmjeruju snop svjetlosti na određeno mjesto.
Sigurnosna rasvjeta
Sigurnosna rasvjeta optičko je upozorenje na postojanje ili pojavu neke opasnosti na radnome mjestu, pri ulasku u zatrovane prostorije, a primjenjuje se i kada nestane normalne rasvjete, kod havarija i slično; također, rasvjeta koja zbog specifičnih uvjeta primjene osigurava zaštitu od neželjenih posljedica (na primjer električna rasvjeta u takozvanoj S-izvedbi, to jest s potpunom izolacijom rasvjetnih tijela i vodiča od okoline).
Al Lu‘ayyah, Taiz
Al Lu‘ayyah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1279 m.
Električna rasvjeta
Povijest
Početak električne rasvjete označila je primjena Voltina luka, no počela se širiti tek s izumom električne žarulje (J. W. Swan, 1860., T. A Edison, 1879.), a osobito nakon primjene volframne niti u izumima zagrebačkoga prof. F. Hanamana između 1903. i 1912. U javnome je prostoru prva elektrolučna rasvjeta postavljena u kazalištu u Parizu (1846.), slijedila je primjena na svjetionicima u francuskoj luci Le Havre (1863.), demonstracija na elektrotehničkim izložbama u Parizu (1881.) i Beču (1883.) i tako dalje. Rasvjeta je, uz elektromotorni pogon, bila glavno područje primjene elektrifikacije nakon izgradnje prvih elektrana istosmjerne struje za javnu uporabu (Edison, u New Yorku 1882.) i prve elektrane izmjenične struje (Nikola Tesla, na slapovima Niagare 1894.).
Carinerland
Karinerland je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Bad Doberan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.175 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13051088.
Električna rasvjeta
Povijest
U Hrvatskoj je I. Stožir demonstrirao rasvjetu električnim lukom napajanim iz galvanskih članaka (22. siječnja 1877. u Zagrebu). I u nas se postavljaju manji generatori za električnu rasvjetu u industrijskim pogonima. Prvi su bili postavljeni u tvornici bačava i tanina u Županji (1880.), pilani u Đurđenovcu (1881.), mlinu u Čakovcu (1883.) i drugim. Njima su bili osvijetljeni pogoni te okolne ulice i kuće. Rasvjeta strujom iz vlastitih generatora postavljena je prigodom otvorenja kazališta u Rijeci (1885.), zatim na novome željezničkom kolodvoru u Rijeci (1890.) te godinu dana poslije u riječkoj luci. Prva hidroelektrana u Hrvatskoj postavljena je 1884. na Mrežnici za pogon i rasvjetu tekstilne tvornice u Dugoj Resi i za rasvjetu okolnih zgrada. U Zagrebu je električna rasvjeta demonstrirana 1891. na Jubilarnoj izložbi Hrvatsko-slavonskoga gospodarskog društva, a zgrada Hrvatskoga narodnoga kazališta u Zagrebu bila je elektrificirana već pri izgradnji (1895.). Tih su se godina osvijetlili prvi gradovi u Hrvatskoj malim elektranama istosmjerne struje. Nepunu godinu dana nakon povijesne Tesline elektrane na Niagari postavljena je prva hidroelektrana izmjenične struje u Hrvatskoj na slapovima Krke (Hidroelektrana Jaruga), s cjelovitim elektroenergetskim sustavom prijenosa i raspodjele. Električne su žarulje zasvijetlile u Šibeniku 28. kolovoza 1885., što je bio početak elektrifikacije u Hrvatskoj u današnjem smislu.
Carinerland
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Doberan Karinerland se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Bad Doberan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 60 metara. Površina opštine iznosi 37,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.175 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Lancashire
Lancashire (čita se Lankašir, skraćeno Lancs) je historijska, ceremonijalna i nemetropolitanska grofovija na sjeverozapadu Engleske.
Geografija
Lancashire leži u regiji Sjeverozapadne Engleske. Ima površinu od 2903 km², na kojoj živi 1,460.893 stanovnika.
Graniči na sjeveru sa Cumbrijom, na istoku grofovijama Sjevernog i Zapadnog Yorkshirea, na jugoistoku s Velikim Manchesterom i na jugozapadu s Merseysideom. Na zapadu mu je granica Irsko more.
Lancashire je administrativno podijeljen na 12 distrikta; West Lancashire, Chorley, South Ribble, Fylde, City of Preston, Wyre, City of Lancaster, Ribble Valley, Pendle, Burnley, Rossendale, Hyndburn i dvije unitarne jedinice Blackburn i Darwen i Blackpool.
Najveća rijeka je Ribble, koja izvire u Penninesu i teče jugozapadno do estuarija u Irsko more kod Prestona.
Niska obala razvedena velikim Zaljevom Morecambe i estuarijem Ribbla, pruža odlične uvjete za smještaj luka i ljetovališta.
Količine oborina smanjuju se prema zapadu, od nekih 1500 mm godišnje na višim djelovima do nekih 760 mm po obalnoj ravnici.
Historija
Nalazišta iz prahistorije svjedoče o tom da su visoravni Lancashira vrlo rano naseljene. Neolitski predmeti su pronađeni su po tresetištima oko Rochdala, a oni iz brončanog doba kod Winmarleigha, Colne i Pillinga. Megalita ima kod Furnessa. Iz rimskih vremena ostali su ostatci Mamucijuma (današnji Manchester fortifikacije koja ukazuju na stratešku važnost toga kraja.
Tokom 7. i 8. vijeka Angli, jedno od anglosaksonskih plemena, prodrlo je u taj kraj i osnovalo Kraljevstvo Northumbrija kojim su tokom 9. vijeka ovladali danski Vikinzi. Brojni toponimi naselja na zapadu ukazuju da su ih osnovali nordijski kolonisti.
Lancashire je za srednjeg vijeka bio siromašan kraj, iznuren graničnim ratovima sa Škotskom, pandemijom Crne smrti i dugotrajnim ratovima dviju ruža. U to vrijeme i monaštvo je bilo jako, zahvaljujući velikim samostanima u Whalleyu i Lancasteru, tako da su brojni Lankaširci ostali vjerni katoličanstvu, čak i nakon reformacije.
Ključ za privredni razvoj regije bila je tekstilna industrija. Tokom 16. i 17. vijeka gradovi Lancashira počeli su prosperirati zahvaljujući proizvodnji lanenog platna (na zapadu) i vunenih tkanina (na istoku). Industrijska revolucija nastala je u Lancashiru tokom 18. vijeka podizanjem predionica pamuka, koje su koristile hidroenergiju za pokretanje mehaničkih razboja i usvojile tvornički sistem. Nakon 1789. korištenje parnih mašina povećalo je njihovu efikasnost, tad se otpočelo sa intenzivnim iskapanjem ugljena. i željezne rude iz Furness, koji se isporučivao željezarama, a kasnije brodogradilištima u Barrow-in-Furnessu.
Industrijski razvoj rezultirao je naglim rastom gradova, kao što su Manchester, Bolton i Blackburn. I Liverpool se povećao kao glavna luka za transport lankaširskih industrijskih proizvoda. Tad su izrađeni brojni kanali i željezničke pruge kojim su novi industrijski gradovi povezani sa urbanim centrima Manchesterom i Liverpoolom.
Nakon reforme lokalne uprave, Lancashire je 1974. znatno smanjen jer su iz njega izdvojeni Liverpool i Manchester koji su postali metropolitanske grofovije Merseyside i Greater Manchester.
Privreda
Tekstilna industrija i rudarstvo, grane koje su omogućile prosperitet toga kraja, počele su kolabirati tokom 20. vijeka.
Nakon ekonomske krize krajem 20. vijeka, privreda Lancashira počela se stablilizirati kao konglomerat lake industrije, inženjerstva i uslužnih djelatnosti. Gusta mreža autoputeva danas nadopunjuje željezničku mrežu.
Plodne ravnice i nadalje su važne poljoprivredne zone, po distriktu Fylde uzgajaju se krave muzare za mlijeko, a povrtlarstvo je razvijeno sjeverno i južno od estuarija Ribble.
Lancaster i Preston su trgovački i industrijski centri, dok su brojni obalni gradovi (Blackpool, Lytham St Annes, Morecambe i Fleetwood) turističke destinacije.
Valporco, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 672 m.
Via A. Colombi, Bergamo
Via A. Colombi je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Gibbon, Minnesota
Gibon je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 772, što je 36 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Čoko
Choco (Čoko) je naziv koji može označavati:
Valessa-Ceolini, Pordenone
Valessa-Ceolini je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
San Lucas Ojitlán (razvrstavanje)
San Lucas Ojitlán ima više značenja:
Ilirske listopadne šume
Ilirske listopadne šume su ekoregion u okviru sredozemnog bioma, koji se proteže duž severnih i istočnih obala Jadranskog i Jonskog mora — od severne Italije do severne Grčke. Površina ovog kritično ugroženog ekoregiona je 40 600 km².
Živi svet ilirskih šuma
Primarnu vegetaciju ovog regiona čine šumski ekosistemi, čiju vegetaciju grade listopadne vrste (uglavnom hrastovi, grab, pitomi kesten, lipe). Bliže obali, na nižim nadmorskim visinama, zimzelene vrste preuzimaju dominaciju i grade šume, makije i garige. U svim ekosistemima ovog ekoregiona zastupljenost endemskih biljaka je visoka (do 20%).
Weidman, Michigan
Vajdman je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 959, što je 80 (9,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Publije Autronije Pet
Publije Autronije Pet (Publius Autronius Paetus, sredina 1. vijeka pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike. Godine 66. pne. je zajedno sa Publijem Kornelijem Sulom izabran za Rimski konzul|konzula. Međutim, prije nego što su sljedeće godine stupio na dužnost, obojica su od strane svojih suparnika Lucija Aurelija Kote i Lucija Manlija Torkvata optuženi za izbornu prevaru. Na suđenju su obojica proglašena krivim, a mjesto konzula predano njihovim optužiteljima. Zbog toga su se obojica priključili Katilininoj zavjeri, namjeravajući likvidirati svoje suparnike. Međutim, Katilina je prerano dao znak, te je zavjera propala. Pet i Sula su ponovno izvedeni na sud, pri čemu je Peta odbio braniti njegov dobri prijatelj Ciceron. Pet je, za razliku od Sule, osuđen i prognan u Epir. Kada je sam Ciceron godine 58. pne. prognan brinuo se da će ga Pet u znak odmazde ubiti.
Las Pilas, San Pedro Pochutla
Las Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Olăriu, Frata
Olăriu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Frata.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
El Banco, San Miguel el Alto
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2183 m.
Samoupravljanje
Samoupravljanje ili samouprava koncept je koji nalaže upravljanje društva samim sobom, bez spoljašnje prinude. Ideju samouprave su prihvatile mnoge leve političke tradicije i društveni pokreti. Predlozi za uvođenje samoupravljanja su se pojavljivali mnogo puta tokom istorije socijalističkog pokreta, a zagovarali su ih na razne načine socijalisti, komunisti i anarhisti.
U komunizmu se ideja samouprave zastupljena u komunizmu saveta, koji se javljao u raznim društvenim pobunama 19. i 20. veka (pariska komuna, kronštatska pobuna, itd.).
Anarhizam prihvata ideju samouprave kao bazičnu pretpostavku pokreta.
U Kraljevini Srbiji je još u 19. veku izlazio časopis pod nazivom "Samouprava", koji je izdavao Svetozar Marković.
U SFRJ je bila primenjena varijanta ovog koncepta pod nazivom radničko samoupravljanje ili socijalističko samoupravljanje, a trebalo je da predstavlja suprotnost etatističkom socijalizmu kakav se javio u SSSR.
U parlamentarnim demokratijama zapadnog tipa, je u opštoj upotrebi druga varijanta ovog koncepta koja se naziva lokalna samouprava, a podrazumeva da na nacionalnom nivou mora postojati vlada koja će upravljati društvom "odozgo", ali ipak vlast ne sme biti totalitarna, tako da drušvo putem lokalne samouprave ipak poseduje izvesnu autonomiju od centralne vlasti. U Srbiji je ovaj pojam, takođe, sve više popularan u poslednje vreme.
U Italiji je pojam samouprave najviše korišten od strane antagonističkog, kontrakulturnog pokreta, omladinskih skvotiranih socijalnih centara.
Eochaid mac Eirc
U irskoj mitologiji Eochaid (moderni ispis: Eochaidh), sin Erca, sina Rinnala od Fir Bolga, postao je veliki kralj Irske nakon što je svrgnuo Fodbgena. Bio je prvi kralj koji je dijelio pravdu u Irsku. Za vrijeme njegove vladavine nikad nije pala kiša, nego samo rosa, a svake godine je bila žetva.
Supruga mu je bila Teia Tephi. Po njoj je Eochaid nazvao svoju prijestolnicu Tailtiu (današnji Teltown, County Meath) i tamo držao svetkovine svakog augusta. Vladao je deset godina, sve dok Fir Bolg nisu poraženi od Tuatha Dé Dananna u prvoj bitci kod Magh Tuiredha. Za vrijeme bitke je Eochaida obuzela žeđ, ali su druidi Tuatha Déa sa svojom magijom sakrili sve izvore vode. Dok je tražio vodu, ubilia ga je Morrígan.
Grgur Vujović
Grgur Vujović (pseudonim: Gregor; 1901. – 1937) je bio jugoslovenski revolucionar, sekretar SKOJ-a i šef tehničkog odseka Odseka za međunarodne veze u Kominterni.
Bio je najmlađi od trojice braće Vujovića, koji su svi bili aktivisti Komunističke partije. Ubijen je u staljinističkim čistkama, zajedno sa svojom braćom Vojislavom i Radomirom, i drugim vođama KPJ.
Due soldi di speranza
Due soldi di speranza, u bivšoj Jugoslaviji poznat pod naslovom Za dva groša nade, je italijanski igrani film snimljen 1952. u režiji Renata Castellanija. Po žanru je kombinacija drame i komedije. Protagonisti, koje tumače Maria Fore i Vincenzo Musolino su Carmela i Antonio, mladić i djevojka iz siromašnog sela, koji se vjenčaju usprkos protivljenja svojih roditelja. Radnja prikazuje Antonijeve napore da sebe i svoju suprugu prehrani kroz niz kratkotrajnih i slabo plaćenih poslova. Due soldi di speranza je prikazan na Kanskom festivalu gdje je Veliku nagradu (preteču Zlatne palme) podijelio sa Wellesovim Othellom. Kritičari su ga kasnije nazvali jednim od prvih fimova tzv. "ružičastog neorealizma" (neorealismo rosa), odnosno nastojanja dijela italijanskih sineasta da koriste tehnike neorealizma, ali s manje naglaska na depresivni socijalni sadržaj, a više na humor i zabavu. Due soldi di speranza zajedno sa Sotto il sole di Roma i E primavera... čini Castellanijevu trilogiju o siromasima i ljubavi.
Grgur Vujović
Partijski rad
Zajedno sa starijom braćom Radomirom i Vojislavom pripadao je radničkom pokretu. Bio je član Komunističke partije Jugoslavije od 1919. ili od 1922. godine. Član SKOJ-a je postao 1920. godine.
Emigracija u SSSR
Godine 1924. je otišao u Sovjetski Savez, gde su već živela njegova braća. Po dolasku u SSSR radio je u Izvršnom komitetu Komunističke internacionale. U vreme Staljinovog obračuna sa opozicijom, njegov brat Vojislav Vujović, tada sekretar Komunističke omladinske internacionale, je pružio podršku sovjetskoj opoziciji. O tome se raspravljalo na sednici KOI 13. studenog 1926. godine, nakon čega je Grgur ovlašten da u ime delegacije balkanskih Saveza izjavi da oni, po pitanju "frakcionaške delatnosti" njegovog brata, potpuno stoje na stanovištu ruskog Centralnog komiteta.
Iste 1926. godine Grgur se vratio u Jugoslaviju, gde naredne dve godine obavlja dužnost organizacionog sekretara Centralnog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije. U Biro CK SKOJ-a izabran je 7. srpnja 1926. godine, zajedno s dva legendarna skojevca — Zvonkom Šnajderom (Gvozdenom) i Mijom Oreškim (Jagićem).
Čoko (narod)
mini|desno|250px|Djevojke Čokoa Čoko (Choco ili Embera) je zajednički naziv za srodne američke etničke grupe koje govoro čoko jezicima i žive na području Kolumbije i Paname. Ima ih oko 70.000 pripadnika.
Grgur Vujović
Emigracija u SSSR
Oktobra 1927. godine je bio uhapšen. Početkom 1928. godine je izveden na suđenje zajedno sa još 24 komunista, među kojima su bili Otokar Keršovani, Josip Cazi, dr. Sima Marković i drugi. Oslobođen je usled nedostatka dokaza. Godine 1928. napušta Jugoslaviju i odlazi najpre u Beč, gde je radio kao dopisnik Telegrafske agencije Sovjetskog Saveza (TASS), a zatim prelazi u Moskvu. U Moskvi je bio direktor jugoslovenske škole na KUNMZ-u. Predavao je partijsku izgradnju. U svome izlagaju više puta osvrtao se na Osmu zagrebačku konferenciju i njenu ulogu borbe protiv frakcija kako desne, tako i lijeve frakcije.
Grgur je 1930-ih radio u izdavačko-štamparskom preduzeću Kominterne u Moskvi, sa Karlom Štajnerom, Filipom Filipovićem, bratom Radom Vujovićem, Vladom Ćopićem i poznatim komunistima iz raznih zemalja.
Do juna 1932. godine je bio u Izvršnom komitetu Komunističke omladinske internacionale (KOI), gde je izvesno vreme bio organizacioni sekretar ove organizacije, kao i sekretar Balkanskog komiteta pri Izvršnom komitetu KOI. Od 1932. do 1934. godine je bio predstavnik KP Jugoslavije u Izvršnom komitetu Kominterne. Posle ovoga je ponovo bio u Komunističkoj omladinskoj internacionali.
Pogubljenje
Kada je Karlo Štajner u toku Staljinovih čistki 1936. godine uhapšen u Moskvi, Predstavnik Komunističke partije Jugoslavije Grgur Vujović je govorio o njemu kao o hrabrom revolucionaru.
Jula 1937. godine Grgur Vujović je i sam uhapšen i pogubljen. U Staljinovim čistkama stradala su i njegova braća - Vojislav Vujović (1936) i Radomir Vujović (1938).
Odlukom Vojnog kolegijuma Vrhovnog suda Sovjetskog Saveza Grgur Vujović je rehabilitovan 27. jula 1957. godine. Njegov brat Vojislav je rehabiltovan 1959, a Rade 1958. godine.
Nasleđe
Danas jedna ulica u Požarevcu nosi njegovo ime.
Bištrani
Bištrani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kakanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 574 stanovnika.
862
Godina 862. (DCCCXLXII) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru.
Publije Kornelije Sula
Publije Kornelije Sula (Publius Cornelius Sulla, ? - 45. pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike. Bio je nećak (prema nekim antičkim izvorima usvojeni) znamenitog diktatora Lucija Kornelija Sule. Godine 66. pne. je zajedno s Publijem Autronijem Petom izabran za konzula, ali je prije stupanja na dužnost od svojih suparnika - Lucija Aurelija Kote i Lucija Manlija Torkvata optužen za izbornu prevaru. Na suđenju su obojica proglašeni krivim, a konzulske mandate preuzeli njihovi tužitelji. Pet i Sula su se zbog toga priključili Katilinoj zavjeri i namjeravali ubiti novoizabrane konzule. Međutim, zavjera je propala; na suđenju je Sulu, za razliku od Peta, branio Ciceron, te je oslobođen od optužbi. Za vrijeme građanskog rata se priključio Julije Cezar|Cezaru i komandirao njegovom vojskom u kod Farsala 48. pne.
Molin Nuovo, Firenze
Molin Nuovo je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Aristobul II
thumb|200px|Aristobul II u "Promptuarii Iconum Insigniorum " thumb|desno|Hasmonejsko Kraljevstvo pod Aristobulom II Aristobul II (? - 49. pne.) bio je židovski Vrhovni svećenik i hasmonejski kralj Judeje od 66. pne. do 63. pne.
Aristobul je bio mlađi sin kralja i vrhovnog svećenika Aleksandra Janeja i kraljice Salome Aleksandre. Nakon očeve smrti 76. pne. je Judejom kao kraljica vladala Saloma, a dužnost vrhovnog svećenika obavljao Aristobulov brat Hirkan II, koji je, kao i majka, podržavao stranku farizeja. Kada je 67. pne. Saloma umrla, Hirkan je preuzeo vlast.
Aristobul je, pak, kao i otac, podržavao stranku saduceja, te je protiv brata digao ustanak. U kratkom građanskom ratu je Hirkanova vojska prešla Aristobulu, a Hirkan se obećao povući s mjesta kralja i vrhovnog svećenika. No, ubrzo nakon toga Hirkan je ponovno pokušao preuzeti vlast, ovaj put uz pomoć nabatejskog kralja Arete III čiji su vojnici opsjeli Jeruzalem.
U rat se umiješao Rim, koji je preko Marka Emilija Skaura posredovao u sporu, odlučivši na kraju u Aristobulovu korist. Međutim, kada je godine 63. pne. u Judeju osobno došao Pompej, presudio je u korist Hirkana ponovno ga postavivši na vlast.
Aristobul je kasnije živio u Rimu, odakle je za vrijeme građanskog rata godine 49. pne. natrag u Judeju poslao Julije Cezar. Na putu, gdje ga je pratio sin Aleksandar od Judeje, je otrovan. Njegov sin Antigon je od 40. pne. do 37. pne. vodio ustanak protiv Rimljana.
Ar Rājilah, Taiz
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1077 m.
Elementi 1. periode
U ovu periodu spadaju samo 2 hemijska elementa. Oba su u gasovitom agregatnom stanju. Ti elementi su vodonik i helijum. Vodonik se nalazi u IA grupi periodnog sistema elemenata, a helijum u VIIIA grupi.
hemijski elementi prve periode
Grupe 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
# Ime
<td bgcolor="#a0ffa0"> 1 H
<td bgcolor="#c0ffff"> 2 He
Santa Maria la Selva, Napoli
Santa Maria la Selva je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Star Trek: First Contact
Star Trek: First Contact je američki science fiction film snimljen 1996. godine u režiji Jonathana Frakesa, kome je to bio režijski debi. Predstavlja osmi po redu film iz ciklusa Star Trek, odnosno drugi u kome su protagonisti likovi iz TV-serije Sljedeća generacija. Radnja prikazuje kako USS Enterprise na čelu sa kapetanom Jean-Lucom Picardom putuje kroz vrijeme i dolazi na Zemlju sredinom 21. vijeka kako bi spriječio Borgove da interveniraju u prošlost, odnosno spriječe Zeframa Cochranea (koga tumači James Cromwell) da izumi warp pogon. Režija je bila povjerena Frakesu koji u filmu, kao i u seriji tumači lik prvog oficira Williama Rikera. First Contact je dobio povoljne kritike, te ga je, između ostalih, uticajni kritičar Roger Ebert proglasio "najboljim filmom o Star Treku". Također je postigao vrlo dobar komercijalni uspjeh.
Las Palomas, Matamoros
Las Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 677 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1158 m.
Colonia Guadalupana (razvrstavanje)
Colonia Guadalupana ima više značenja:
Trece de Octubre, Ensenada
Trece de Octubre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Carlow
Karlov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.265 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058018.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Karlov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 43 metra. Površina opštine iznosi 31,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.265 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
65. pne.
Godina '''65. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Kote i Torkvata (ili, rjeđe, godina 689. Ab urbe condita). Oznaka 65. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
La Providencia, Ayotlán
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1554 m.
LocalitàCamemi Superiore, Agrigento
LocalitàCamemi Superiore je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Netta
Netta je rod ronilica koje, za razliku od drugih vrsta ove potporodice, nerado rone i hrane se kao prave patke.
Način života
Jako su druželjubive i uglavnom žive u slatkoj vodi. Jaki su letači. Njihova krila su široka i imaju tup vrh. Zbog toga jako brzo lete.
Ne hodaju na kopnu kao prave patke, jer su im noge postavljene daleko iza leđa, što im pomaže u kretanju pod vodom.
Sistematika
Vjerojatno izumrla ružičastoglava patka prije je bila smještena u rod Rhodonessa. Filogeneznom analizom pokazano je da je usko vezana uz patku gogoljicu, pa je sad privremeno smještena u ovaj rod. Međutim, to je i dalje predmet raznih rasprava. DNK analiza, koja bi vjerojatno riješila ovo pitanje još nije provedena zbog nedostatka odgovarajućih materijala.
Novozelandska patka
Novozelandska patka (lat. Aythya novaeseelandiae) je vrsta patke iz potporodice ronilica. Endem je Novog Zelanda, a tu je zovu papango, također matapouri, titiporangi i raipo.
Kult heroja
Velelepne ruševine i tumuli iz grčkog bronzanog doba pružili su Grcima 10. i 9. veka pne. sliku jednog veličanstvenog i davnog doba, za koje su smatrali da je opisano u usmenoj epskoj predaji, koja dostiže književni vrhunac u Ilijadi. Nakon prekida, ponovo nalazimo mnogobrojne votivne darove po svetilištima, kao npr. na Lefkandiju, premda su imena onih koji su tako veličanstveno bili pokopani na tim lokacijama uglavnom već bila zaboravljena. "Počele su se pripovedati priče kako bi se individualizovale osobe za koje se verovalo da su pokopane na tim starim velelepnim lokalitetima".
Karakteristike kulta heroja
Grčki kultovi heroja razlikovali su se od plemenskog poštovanja predaka, na temelju kojeg su nastali, po tome što su ― kako se razvijao polis ― ti kultovi postajali predmet poštovanja cele zajednice, a ne samo određenih porodica, a u mnogim slučajevima niko od poštovalaca heroja nije više tvrdio da potiče od njega: ni za jedno svetište posvećeno nekom heroju ne može se utvrditi neprekinuto postojanje od mikenskog doba. Lewis Farnell primećuje da je poštovanje jednog pretka bilo ograničeno na određenu, usku oblast, a heroj se najčešće poštovao na više mesta, te iz toga zaključuje da je na kult heroja više uticala epska tradicija, koja je "dala mnoga imena bezimenim grobnicama", pa je čak, prema J. N. Coldstreamu, i Doranima osigurala neku vezu s mikenskim herojima. "Coldstream je verovao da postojanost epske tradicije objašnjava votivne darove u dorskim oblastima, s obzirom na to da se inače ne bi očekivalo da jedna novopridošla populacija pokazuje naročito poštovanje za nekadašnje mikenske stanovnike". Velike mikenske košničaste grobnice davale su utisak neke veličanstvene prošlosti, pa su često bile lokacije na kojima su se razvili kultovi heroja.
thumb|right|upright=1.25|Scena iz Edipovog kulta na amfori iz Lukanije, oko 380‒370. pne. ([[Louvre, CA 308)]]
Osim epske tradicije, koja je heroje predstavljala kao žive ljude od akcije, a ne kao predmete kulta, najraniji pisani trag o kultu heroja pripisuje se Drakonu, atinskom zakonodavcu s kraja 7. veka pne., koji je propisao da bogove i heroje treba poštovati po predačkom običaju. Taj je običaj, dakle, tada već bio ustanovljen, kao i bar jedan broj lokalnih heroja. Pisani izvori naglašavaju važnost grobova heroja i temenosa ili svetišta, gde su praktikovani htonski obredi da se njihovi duhovi umilostive i nagnaju na to da nastave podržavati ljude koji ih smatraju svojim utemeljiteljima, o kojima su pripovedali osnivačke mitove. U svom ograničenom i lokalnom delokrugu heroj je "zadržavao ograničene i lične interese iz svog života kao smrtnika; on bi pomagao onima koji su živeli u blizini njegove grobnice i koji su pripadali plemenu čiji je on utemeljitelj bio", primećuje Robert Parker, uz ogradu da je Herakle, kao svegrčki heroj, i tu bio izuzetak.
James Whitley poslednju fazu razvoja, u kojoj je polis kao politički čin organizovao kult heroja, video je u stelama koje je Atina podigla oko jednog arhajskog aristokratskog tumulusa i posvetila ih kremiranim građanima-herojima s Maratona (490. pne.), za koje je istovremeno utemeljila i htonski kult, kako pokazuju pronađeni zavetni darovi. S druge strane, kult grčkih heroja razlikovao se od rimskog kulta umrlih careva, jer se za heroja nije smatralo da se uspeo na Olimp ili postao bog: heroj je bio pod zemljom i njegova je moć bila čisto lokalnog karaktera. Zbog toga su kultovi heroja bili htonskog karaktera i obredi u vezi s njima više su nalikovali obredima povezanim sa Hekatom i Persefonom nego obredima povezanim sa Zevsom i Apolonom: libacije u sitne sate, žrtve koje se nisu delile sa živima.
Dva izuzetka bili su Herakle i Asklepije, kojima se ukazivalo poštovanje čas kao herojima, čas kao bogovima, sa htonskom libacijom ili žrtvom paljenicom. Heroji kao predmeti kulta ponašali su se vrlo različito od heroja kao predmeta mita. Verovalo se da se mogu pojaviti kao ljudi ili kao zmije, te da se generalno pojavljuju retko, osim ako se nisu zbog nečega razljutili. Jedna pitagorejska izreka savetuje ljude da ne jedu hranu koja je pala na zemlju, jer takva hrana "pripada herojima". Ako ih se ignorisalo, heroji su mogli postati zlobni: u sačuvanom fragmentu jedne Aristofanove komedije hor neimenovanih heroja opisuje sebe kao uzročnike vaši, groznice i čireva.
Heroji i heroine
U kultovima heroja predmet obožavanja uglavnom su bili muškarci, no u praksi su ljudi često iskazivali poštovanje i najbližim članovima herojeve porodice, uključujući i žene, kao što su herojeva supruga, kći ili majka (npr. Alkmena i Semela). Kao što Moses I. Finley primećuje za Odisejev svet, koji interpretira u ključu nostalgičnog pogleda iz 8. veka pne. na tradicije preuzete iz mračnog doba Grčke:
"'Penelopa je za kasnije generacije postala moralna heroina, otelovljenje dobrote i čistote, kojoj treba suprotstaviti nevernu i zločinačku Klitemnestru, Agamemnonovu ženu; ali tokom samog herojskog doba 'heroj' nema ženskog roda'."
Tamo gde su u lokalnom kultu poštovane osobe kao što je žrtvena devica Ifigenija, jedna arhajska lokalna nimfa svedena je na lik legendarne smrtnice. Među drugim izolovanim slučajevima koji uključuju ženske osobe jesu sveštenice kao utemeljiteljice nekog lokalnog kulta. Uzeti skupa, likovni i epigrafski podaci, koje je prikupila Jennifer Lynn, prikazuju heroine kao u principu slične herojima, ali kao manje važne, kako je i za očekivati u jednoj androcentričnoj kulturi kakva je bila grčka.
Vrste kultova
thumb|right|upright=1.5|Žrtveni darovi obogotvorenom heroju i još jednom božanstvu, grčki reljef u mermeru, oko 300. pne.
James Whitley razlikuje četiri do pet glavnih vrsta herojskog kulta:
"'Poslije toga Brazidu sahrane na državni trošak u gradu, gdje je sad trg, i isprate ga pod oružjem svi saveznici. I inače su Amfipoljani ogradili njegov grobni spomenik i kolju mu životinje kao narodnom junaku (ὡς ἥρωί) te su odredili njemu u čast natjecanja i godišnje žrtve. Njemu su pripisali naseljenje kao osnivaču, a srušili su Hagnonove zgrade i uništili svaku uspomenu, ako je gdje kakva imala ostati o njegovu osnivanju, jer su držali da je Brazida bio njihov spasitelj'."
Heroji i politika
Kultovi heroja mogli su imati značajnog uticaja na poltiku. Prema Aristotelovom Ustavu atinskom, Klisten je, sprovodeći ustavnu reformu Atine početkom 6. veka pne. i podelivši teritoriju polisa na deset teritorijalnih fila, konsultovao proročište u Delfima oko heroja po kojima treba nazvati svaku od fila. A prema Herodotu, Spartanci su svoj uspeh u osvajanju Arkadije pripisali Orestovim posmrtnim ostacima, koje su ukrali iz arkadskog grada Tegeje. U mitu je odnos heroja s bogovima bio blizak, ali često i bremenit sukobima. Na primer, Heraklovo ime znači "slava Here", mada je taj junak zbog boginje Here celog života trpeo razne nevolje. To se još više može reći za heroje poštovane u kultu. Možda je najupečatljiviji primer Erehtej, koga je Posejdon ubio jer je za božanskog zaštitnika Atine odabrao boginju Atenu, a ne njega. Kad su Atinjani ukazivali poštovanje Erehteju na atinskom Akropolju, prinosili su mu žrtve kao Posejdonu Erehteju.
Jonathan Frakes
Jonathan Scott Frakes (19. august 1952 -) je američki glumac i režiser, najpoznatiji po ulozi Williama T. Rikera u američkoj SF-seriji Zvjezdane staze: Sljedeća generacija. Frakes je istu ulogu ponovio u još nekoliko filmskih nastavaka, a dva je i režirao.
Istočna Engleska
mini|Istočna Engleska Istočna Engleska (East of England) je jedna od devet službenih regija Engleske. Regija je formirana 1994. godine, a prilagođena je i počela se primjenjivati za statističke potrebe 1999. godine. 2011. godine Istočna Engleska je imala populaciju od 5,847,000 stanovnika. Istočna Engleska pretežno je ravničarski kraj sa najvišim uzvišenjem na lokaciji od 249 metara. Najveću populaciju u regiji ima Essex. Najjužniji dio regije dolazi do Šireg Londona.
Gaj Antonije
Gaj Antonije (Gaius Antonius, ? - 42. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa iz vremena kasne Republike. Bio je sin Marka Antonija Kretika i Julije Antonije, odnosno brat znamenitog trijumvira Marka Antonija. Kao i brat, Gaj je mladost proveo bez očinskog nadzora, odajući se piću i razvratu. Kao i brat, za vrijeme građanskog rata je podržavao Cezara, prvo kao legat u njegovoj vojsci, a potom kao komandant cezarovskih snaga u Iliriku. Nakon što je Dolabelina flota uništena, bio se prisiljen predati pompejancima na otoku Kurikta (današnji Krk). Poslije Cezarovih pobjeda na drugim bojištima je pušten, a godine 44. pne. izabran za konzula. Poslije Cezarovog ubistva 44. pne. su ga cezarevci imenovali svojim guvernerom Makedonije, ali se za tu provinciju ispostavilo da predstavlja uporište Cezarovih ubica. Antonije je uhvaćen, te, iako je Marko Junije Brut ispočetka s njim lijepo postupao, pogubljen je godine 42. pne.
Завидинце
Демографија
У насељу Завидинце живи 452 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 54,3 година (51,8 код мушкараца и 56,8 код жена). У насељу има 208 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,42.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Guanajuato, Llera
Guanajuato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Llera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Larrabee, Iowa
Larabi je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 132 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 132 stanovnika, što je 17 (11,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Yale, Michigan
Jejl je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.955 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.955 stanovnika, što je 108 (5,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bjelavići
Bjelavići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kakanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 724 stanovnika.
Jakov Altaras
Podrijetlo i školovanje
Dr. Jakov Altaras je rođen 12. 10. 1918 u Splitu kao najmlađi od šestero braće u siromašnoj sefardskoj obitelji Leona i Regine Altaras. Osim Jakova za Split su od posebnog značaja bili i tri njegova brata: Izrael (Buki) poznat i kao "Buki staro željezo", jer je posjedovao otkupnu stanicu za metal, Mentakem (Mento) poznat po prodavaonici "Sve po sedam", prvoj takvoj prodavaonici u Splitu i Hrvatskoj, te Viktor, poznati mecena splitskih umjetnika i vlasnik tvrtke "Vikmental" (skraćenica od Viktor-Mento-Altaras). Iako u početku siromašni, ali uz brižnu podršku oca i majke, braća Altaras su brzo postali cijenjeni i poduzetni građani Splita. Jakov Altaras je osnovnu školu i gimnaziju završio u Splitu nakon čega je upisao Medicinski fakultet u Zagrebu. Na trećoj godini školovanje mu je prekinuo Drugi svjetski rat i uspostava Nezavisne Države Hrvatske. Altaras se potom vratio u Split od kuda je prebjegao u talijanski Bari. U Bariju je upisao medicinski fakultet na kojem je i diplomirao. Po završetku drugog svjetskog rata Altaras se vratio u Zagreb, te se vratio studiranju medicine na medicinskom fakultetu. Diplomirao je 1946 godine.
Drugi svjetski rat, progon i karijera
Tijekom drugog svjetskog rata Altaras je bio sudionik Narodnooslobodilačke borbe u Jugoslaviji. Kada je splitska sinagoga zapaljena, Altaras je iz plamena spasio Toru. 1943 godine Altaras je spasio 40-tero židovske djece iz Splita, te ih je odveo u čuvenu vilu Emmu u Nonantoli, gradiću kraj Modene u sjevernoj Italiji. Djeca su kasnije prebačeni u Palestinu. U kolovozu 1943 Altaras je ilegalno ušao u Koncentracijski logor Kampor kako bi preuzeo fotografije logora, a koje su u logoru poslikali zatočeni židovski omladinci. Te iste fotografije su nakon drugog svjetskog rata služile kao dokazni materijal "Državne komisije za utvrđivanje zločina na prostoru Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije".
Nakon diplome medicinskog fakulteta u Zagrebu 1946., Altaras je radio kao asistent na radiloškom odjelu "Vojne bolnice" pod profesorom Milanom Smokvinom. U isto vrijeme vodio je privatnu praksu u Zagrebu. 1958 Altarasu je dodijeljena titula magistra. Ubrzo nakon magisterija počeo je predavati medicinu na medicinskom fakultetu u Zagrebu. Negdje u to vrijeme Altaras je počeo istraživati pozadinu likvidacije svojeg brata Silvija, a za kojeg su komunističke vlasti Hrvatske tvrdile da je likvidiran od strane ustaša. Altaras je saznao istinu, da su mu brata ustvari likvidirale komunističke vlasti 1945 zbog njegovih antikomunističkih pogleda. Na temelju provedene istrage koju je inicirao Jakov Altaras, Silvije Altaras je posthumno rehabilitiran, ali je sam Altaras ubrzo nakon toga postao žrtvom političkog progona, te je bio prisiljen emigrirati iz Jugoslavije. Iako teška srca, 1964 je pobjegao iz Jugoslavije u Švicarsku, gdje se zaposlio u Sveučilišnoj bolnici u Zurichu. Prilikom emigracije Jakov Altaras je u Zagrebu ostavio svoju kćer iz prvog braka, dokle druga supruga i njihova kćer su mu se kasnije pridružile. 1966 Altaras se preselio u njemački grad Gießen. U Gießenu se zaposlio kao radilog u "Sveučilišnoj klinici Gießen i Marburg", a 1992 godine objavljuje svoje kapitalno stručno djelo "Novi atlas debelog i tankog crijeva – integracija dijagnostičkih metoda"u originalu objavljenog na talijanskom jeziku. Altaras je na društvenom planu također bio vrlo angažiran pa je tako 1978 obnovio "Židovsku općinu Gießen", gdje je i služio kao dugogodišnji predsjednik općine. Pod njegovim vodstvom 1995 u Gießenu je sagrađen židovski centar i sinagoga "Beith-Jaakov".
Obitelj i smrt
Jakov Altaras je bio oženjen dva puta. U prvom braku je bio sa Zorom Ebenspanger-Altaras, najmlađom od jedanaestero djece Aleksandra (Šandor) Ebenspangera i Henrijete (Yetika) Štern. S njom je imao kći Silviju Altaras Penda. Njezin sin Ivor Altaras Penda, je Altarasov prvorođeni unuk. Zora Altaras je preminula u Zagrebu, 1963 godine. S drugom suprugom Teom Fuhrmann imao je kći Adrianu. Thea je rođena u zagrebačkoj židovskoj obitelji staklarskog veletrgovca Žige Fuhrmanna, te je odrasla u čuvenoj Vili Fuhrmann, ili kako su je zvali Okrugla vila, na Gornjem Prekrižju. Altarasova druga kći je u Njemačkoj postala poznata glumica, pisac i kazališni direktor. Udana je za skladatelja Wolfganga Böhmera sa kojim ima dvojicu sinova, također glumci, Aarona i Leonarda Altarasa. 1999, nakon 35 godina izbivanja, Jakov Altaras se vratio u rodni grad. Prilikom tog posjeta izrazio je nostalgiju za rodnim gradom. Dr. Jakov Altaras preminuo je 6. 12. 2001 u Gießenu.
Priznanja
Dr. Jakova Altarasa je "Ordenom za posebne zasluge Savezne Republike Njemačke" odlikovao predsjednik Njemačke Roman Herzog.
Via alla Francesca, Bergamo
Via alla Francesca je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
San Lucas (razvrstavanje)
San Lucas ima više značenja:
Colonia Guadalupe Victoria (razvrstavanje)
Colonia Guadalupe Victoria ima više značenja:
La Misión, Matehuala
La Misión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Brežani (Kakanj)
Brežani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kakanj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 692 stanovnika.
A cappella
thumb|Nadaleko čuveni hor [[bečkih dečaka]] Horske kompozicije mogu biti pisane i aranžirane uz pratnju nekog instrumenta ili orkestra, a mogu biti pisane samo za hor bez pratnje.
A kapela (akapela pevanje) ( — za kapelu, tj. za internu upotrebu) je oznaka za horsko pevanje bez instrumentalne pratnje; muzika pisana za muški, ženski, dečji ili mešoviti hor bez pratnje ili delo namenjeno da se izvodi na takav način.
A kapela muzika je prvobitno stvarana za potrebe crkve (gregorijansko pojanje).
Mnoge klape u primorju pevaju a kapela.
Barbershop muzika
thumb|[[Dapper Dans - barbershop kvartet u Diznilendu (USA)]] Od 1940. godine do danas u SAD izuzetnu popularnost stiče Barbershop muzika ( — muzika berbernice).
Karakteriše je a kapela stil pevanja, obično izvođen četvoroglasno (kvartet), gde svaki od četiri glasa ima svoju ulogu: vodeći peva melodiju, tenor peva harmonske tonove iznad melodije, bas peva najniže harmonske tonove dok bariton kompletira akord.
Taljah, Taiz
Taljah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1058 m.
Daia, Daia
Daia je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Daia.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3090 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
La Yerbabuena, Tacámbaro
La Yerbabuena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1449 m.
Carpin
Karpin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 964 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Karpin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 80 metara. Površina opštine iznosi 63,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 964 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 15 stanovnika/km².
Gaj Azinije Polion (konzul 40. pne.)
Gaj Asinije Polion (Gaius Asinius Pollio, ponekad navođen kao Pollius ili Philo, Teate Marrucinorum, današnji Chieti, 75. pne. – 4. n.e.) bio je rimski vojnik, političar, orator, pjesnik, dramatičar, književni kritičar i historičar iz vremena prijelaza Republike u Carstvo. Poznat je po danas izgubljenoj knjizi koja je opisivala tada suvremene događaje, a koja je kasnije bila glavni izvor Apijanu i Plutarhu. Polion je najpoznatiji kao pokrovitelj Vergilija i prijatelj Horacija, a obojica književnika su mu posvetila pjesme.
Venarella, Pesaro e Urbino
Venarella je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Tonij
Tonij (od grčke riječi tonas, "rastezanje") je prvi geologija period Neoproterozojske ere koji je trajao od prije 1000 Ma do prije 850 Ma (miliona godina). Umjesto na stratigrafiji, ovi datumi su definirani kronometrijski.
Događaji koji su prethodili razbijanju superkontinenta Rodinije su počeli u ovom periodu.
Prva radijacija akritarha se dogodila za vrijeme tonija.
64. pne.
Godina '''64. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Kote i Torkvata (ili, rjeđe, godina 690. Ab urbe condita). Oznaka 64. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Pădurea Iacobeni, Frata
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.