cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandar Veliki
Makedonska Monarhija i njegov karakter
Mnogi makedonski oficiri protivili su se uvođenju persijskih običaja i Persijanaca u administrativne poslove i vojsku. Među njima bili su Filota i njegov otac Parmenion, Kalisten, pa Klit, Aleksandrov drug iz datinjstva i njegov spasilac kod Granika. Njihovo ubistvo outđilo je mnoge značajne ličnosti od Akeksandra. Mir koji je zaveden u Grčkoj nakon pobede nad Agisom nije otklonio opasnost od novih pobuna. Aleksandar je bio daleko i to je ulivalo smelost njegovim protivnicima. Dvadesetih godina četvrtog veka najviše dolaze do izrazaja razlike između protivnika i pristalica makedonskog carstva u Atini. Delom zbog gladi koja je zahvatila grad usled zatvaranja crnomorskog tržista odakle je sada žito odlazilo makedonskoj vojsci, a delom zbog Aleksandrove odluke o povratku grčkih političkih emigranata. Ovom odlukom on je pogazio Ugovor o Opštem miru po kome nijedna strana nije imala pravo da se meša u unutrašnje stvari druge niti da pomogne vraćanje emigranata u bilo koju zemlju. Međutim, ovo je bilo jedino rešenje za te ljude koji su lutali unaokolo bez stalnog mesta boravka i predstavljali pretnju miru i bezbednosti.
Smrt Aleksandra Makedonskog i raspad države
324. godine Aleksandar je otpustio deset hiljada veterana u Opisu. Za vođu puta natrag u Makedoniju odredio im je Kratera koji je trebalo da zameni Antipatra čijom politikom prema Grcima Aleksandar nije bio zadovoljan. Posle ovog nameravao je da organizuje ekspediciju koja bi ispitala Karpisko more i oplovila Arabijsko poluostrvo. Međutim u poznu jesen te godine Aleksandra je zadesio težak udarac-izgubio je svog najdražeg prijatelja Hefestiona. Da bi utišao bol za njim u zimu 323/4. godine preduzeo je pohod protiv Kosejaca koji su živeli između Medije i Susijane. To je bili njegovo poslednje ratovanje.
U Vavilon se vratio u proleće 323. godine. Ubrzo po povratku Aleksandar se razboleo. Posle jednog pira dobio je groznicu koja ga nije napustala čitavih osam dana. Kada su vojnici zatražili da prođu pored njegovog kreveta, svakom je stisnuo ruku i isdravljao ih pogledom. Umro je uveče 11. juna 323. godine, u 33. godini života, za atinskog arhonata Hegesija. Vladao je dvadeset godina i osam meseci.
Pošto je Aleksandar Makedonski umro bez zakonitog naslednika postavilo se pitanje da li ogromna svetska imperija koju je on stvorio može da opstane ili će doći do njenog raspada. Iako Aleksandar nije imenovao naslednika i rekao na samrti da carstvo ostavlja na najboljem. Presto je morao naslediti ili njegov polubrat Filip Andrej ili Aleksandrov i Roksanin sin rođen nakon njegove (očeve) smrti. Ali lična želja makedonskih generala za vlasću nadvladala je odanost dinastiji. Vodila se duga borba oko prestola u kojoj su pali svi članovi vladarske porodice. Antigon zvani Jednooki, jedan od najsposobnijih Aleksandrovih vojskovođa približio se ostvarenju ideje o jedinstvenom carstvu kojim bi sam vladao, ali nije uspeo da namatne poslušnost celoj vojsci i da prisili ostale generale da priznaju njegovu vlast. Protiv njega su se ujedinili: Lismah u Trakiji, Seleuk u Vaviloniji, Ptolomej u Egiptu i Kasandar u Makedoniji. Oni su zadali odlučujući udarac Antigonu u bici kod Ipsa u Maloj Aziji 301. godine stare ere, u kojoj je Antigon poginuo. Ovom bitkom rešen je problem Aleksandrovog Carstva: ono je prestalo da postoji kao jedinstvena celina. Raspalo se na mnogo sastavnih delova od kojih su najvažnija tri: Sirija, koja je obuhvatala istočne teritorije Aleksandrove monarhije i neke oblasti u Malioj Aziji; njom su vladali Seleukidi; Egipat gde su vladali Ptolomejevići, potomci Ptolomeja Laga (Sotera-taj naziv je dobio jer je spasao Aleksandru život u borbi protiv Mala i Oksidracana) i Makedonija gde su vladali Antigonidi, potomci Antigona Jednookog.
U Egiptu i Siriji su "kraljevi", kako su sebe nazivali svu vlast zasnivali na osvajačkom pravu kao dijadosi - Aleksandrovi sledbenici. Oslanjali su se na najamničku vojsku.
U Makedoniji Antigonidi su se smatrali zakonitim naslednicima Filipove porodice i postepeno stekli poverenje i podršku naroda.
Budući da su ove tri dinastije vladale u zemljama koje su već bile navikle na apsolutističku monarhiju, imale su izgleda da se duže održe.
Što se Egipta tiče, Aleksandrija je postala ključ Egipta i njegova prestonica. Pod Ptolomejima Egipat je postao značajna pomorska sila Sredozemlja. Ptolomejevići su nastojali da egipatskoj trgovini obezbede slobodno i prostrano tržiste. Osporavali su Makedoniji i Siriji pravo gospodarenja na Egejskom moru i stoga je stalno dolazilo do sukoba oko vodećeg mesta u skupini egejskih ostrva. Ovaj neprekidni rat iscrpljivao je snagu monarhija i one nisu mogle da spreče jačanje decentralističkih sila.
Sirija koja je bila najheterogenijeg sastava raspala se 280. godine. Od nje se odvajaju Jermenija, Pont, Kapadokija i Bitinija. Oko 278.godine kada su u Malu Aziju prodrli Kelti dolazi do ocepljenja velikog dela Male Azije od monarhije Seleukida. Među ove nezavisne države spadala je i kraljevina Pergam u Misiji. Pergam je od 283. godine do 263. godine plaćao danak Seleukidama, a od 263. godine proglasio potpunu nezavisnost.
U Grčkoj su najjači otpor Makedoniji pružale dve institucije: Ahejski savez na severu Peloponeza i Etolski savez u severozapadnoj Grčkoj. Ova dva saveza su često bila u sukobu a Makedonija je znala da to vešto koristi. Zahvaljujući ovim borbama Rodos je proglasio nezavisnist. Postao je jedna od najvećih luka u Heladi, a njegova flota jedna od najmoćnijih u helenističkom svetu. Kasnije se borio protiv gusarenja i osiguravao bezbednu plovidbu u Egejskom moru.
Tako se u helenističkom svetu u doba Aleksandrovih naslednika nalazio veliki broj nazavisnih i poluzavisnih država.Nijedna helenistička država u to doba nije obuhvatala veliku teritoriju niti je raspolagala snažnom vojskom.
Egipat je izgubio skoro sve strane posede, Sirija je bila razdirana unutrašnjim nemirima, Makedonija ratovala sa Ahejskim i Etolskim savezom. Blagostanje koje je ranije vladalo u svetskom carstvu Aleksandra Makedonskog otišlo je u nepovrat.
Istorijski značaj Aleksandra Makedonskog
Država koju je Aleksandar osvojio nije se održala, raspala se na grčko-makedonski svet, Egipat i Aziju.
Aleksandar je bio jedan od najvećih osvajača u istoriji i graditelj novog sveta. U bici je uvek bio na celu udarne jedinice, neustrašiv, ulivao je svojim borcima samopouzdanje, sam izvrsavao najteži deo zadatka. Njegov pohot u Aziju je niz uspeha od Granika preko Ipsa, Gaugamele do bitke s Porom.
Sraća je htela da se u trenutku Aleksandrovog dolaska na vlast na persijskom prestolu nađe najslabiji vladar kojeg su Ahemenidi ikad imali - Darije - čije je carstvo više imponovalo svoji fantastičnim bogatstvom i ogromnim razmerama nego vojnom snagom.
Makedonija je bila na vrhuncu svoje moći, persijska monarhija na rubu propasti - to je bila stvarnost u kojoj je Aleksandar izvršio svoje grandiozno delo. Ovakve istorijske okolnosti su nesumnjivo mnogo doprinele značaju koji on ima u istoriji, ali bez Aleksandovog vojničkog dara, istrajnosti i upornosti, nepokolebljive vere u pobedu, bez snage njegove ličnosti koja je ulivala divljenje i ljubav čoveku ratniku, bez takvog Aleksandra istorija bi svakako imala drugačiji tok.
Aleksandar je počeo da prihvata istočnjačke običaje radovao se da čuje da njegovi Makedonci satrapi govore persijski. Uvodio je Persijance u makedonske vojne odrede, proglašavao ih svojim rođacima. Ovakvi postupci izazvali su nezadovoljstvo makedonskih oficira jer su se plašili da će izubiti svog kralja. U upravi carstva bilo je više Persijanaca nego ostalih varvara a razlog tome je da su oni imali dobro izgrađen administrativni aparat, a u castvu takvih razmera kakvo je bilo Aleksandrovo, bilo je neophodno dobrvođenje administrativnih poslova.
Kao vladar sa neograničenom vlašću on je činio sve da ostvari blagostanje u svom carstvu. Unapredio je trgovinu, finansije, privredu. Bio je okružen pesnicima, umetnicim, i filozofima, gradio je gradove, podizao spomenike, mnogo važnosti pridavao obrazovanju svojih podanika, doprineo velikom kulturnom razvoju Carstva. Aleksandar je poznat kao jedan od najvećih graditelja gradova. Po predanju podigao je 70 gradova, a otkiveno je 16.
Preduzimao je velike istraživačke ekspedicije i na osnoviu toga pojavljuje se kao jedan od najvećih otkrivača sveta. Njegovo doba se po značenju meri sa dobom otkrivanja Amerike. Pored toga što su ekspedicije imale za cilj povezivanja pojedinih delova Carstva radi unapređenja trgovine, one su imale i čisto naučni karakter. Ispitivani su rudnici srebra, zlata i soli. U Indiji Nearhova ekspedicija imala je zadatak da li je Kaspijsko more otvoreno ili zatvoreno.
Veoma značajan rezultat Aleksndrovih osvajanja bilo je ekonomsko jedinstvo Istoka i Zapada. Tome je doprinelo podizanje gradova i osnivanje vojnih kolonija. Gradovi si podizani na raskrsnicama ili polaznim tačkama karavanskih puteva i vrlo brzo se razvili u važne trgovinske centre, a vojne kolonije na strateško važnim tačkama i bile su oslonac vlasti.
Od velikog značaja za ekonomsko sedinstvo carstva bila je Aleksandrova monetarna politika. Pustio je u opticaj blago iz riznica persijskih careva. Zbog velikog priliva zlata promenio se odnos srebra i zlata. Uveo je jedinstveno važenje za zlatnu i srebernu valutu. Kao novčanu jedinicu uzeo je atički novac, a ne persijski darik. Time je privreda dobila helenski karakter.
Jedna od najznačajnijih tekovina Aleksandrovih osvajanja je mešanje grčke kulture sa kulturom naroda Starog Istoka. Grčki jezik postao je jezik administracije, nauke i kulture. Neke oblasti Carstva su potpuno helenizovane, a i stare istočne civilizacije ostavile su trag u grčko–makedonskom svetu. Istočna shvatanja pomešala su se sa njihovim shvatanjima i ponekad davala nov sadržaj njihovoj kulturi.
Aleksandarje ostavio veoma snažan utisak kako na savremenike tako i na kasnije generacije. U uzrastu u kome je Aleksandar umro, Cezar je bio još sasvim nepoznat. Narodna mašta propisala mu je najveća junačka dela. Priča o Aleksandru ili božanskom Iskanderu živela je dve hiljade godina na 24 jezika i u preko 80 verzija.
11-Deoksikortikosteron
11-Deoksikortikosteron je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 330,461 Da.
Zhang Hong
On i Zhang Zhao - s kojim je bio poznat pod imenom "Dva Zhanga" - su bili rodom iz Guanglinga, a u svoju službu ih je uzeo vojskovođa Sun Jian. Zahvaljujući tome je postao ne samo klijent, nego i blizak prijatelj klana Sun. Sun Jianu je služio kao savjetnik, a pod Sun Ceom je bio zadužen za diplomatsku korespondenciju sa carem Xianom i vojskovođom Cao Caom. Poslije Sun Ceove smrti je došao na Cao Caov dvor; Cao Cao ga je poslao kao svog izaslanika na Sun Quanov dvor; tamo je ponovno stupio u službu klana Sun, gdje je ostao do smrti. Na Zhang Hongov prijedlog je podignut grad Moling, koji će kasnije postati prijestolnica države Istočni Wu.
Narod Rong
Rong je izraz kojim se opisuje drevno ne-kinesko stanovništvo koje je živjelo zapadno od države Zhou u suvremenim provincijama Shaanxi, Gansu i Ningxia te koje je često bilo neprijateljski raspoloženo prema Kinezima.
Izraz Rong također označava drevne dijalekte iz Jiangsua, Anhuia i Zhejianga. Izraz Rong se nakon dinastije Zhou, počeo u Kini upotrebljavati kao zajednički za različite narode koji su živjeli na zapadu od Kine.
Ventosa, Latina
Ventosa je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
154
Godina 154. (CLIV) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Aurelija i Laterana (ili, rjeđe, godina 907. Ab urbe condita). Oznaka 154. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Kenhorst, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Trontana, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 449 m.
Kenhorst, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.877, što je 198 (7,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Toluen
Toluen (toluol) je čista u vodi nerastvorna tečnost sa tipičnim mirisom rastvarača. Hemijski on je mono-substituisani derivat benzena, i.e. jedan atom vodonika benzenje zamenjen CH3 grupom.
Istorija
Toluen je prvi put dobijen 1844. godine putem suve destilacije iz tolubalzama. Otkrio ga je francuski hemičar Henri Etien Sant-Klara Devil. Iz toluena je 1861. hemičar Josef Vilbrand dobio TNT (trinitrotoluen), mada ne potpuno hemijski čist.
Hemijske osobine
Toluen reaguje kao normalan aromatičan ugljovodonik u pogledu elektrofilne aromatične supstitucije. Metilna grupa ga čini oko 25 puta reaktivnijim od benzena u takivm reakcijama. On podleže sulfonaciji i daje p-toluenesulfonsku kiselinu, i hlorinaciji sa Cl2 u prisustvu FeCl3 i daje orto i para izomere hlorotoluena. On podleže nitraciji čime nastaju orto i para nitrotoluenski izomeri, ali ako se zagreje daje dinitrotoluen i ultimatno eksploziv trinitrotoluen (TNT).
Sa drugim reagensima metil bočni lanac toluena može da reaguje, podležući oksidaciji. Reakcija sa kalijum permanganatom i razblaženom kiselinom (npr. sumpornom kiselinom) ili kalijum permanganatom sa koncentrovanom sumpornom kiselinom, proizvodi benzojevu kiselinu, dok reakcija sa hromil hloridom daje benzaldehid (Etardova reakcija). Halogenacija se može izvesti pod uslovima slobodnih radikala. Na primer, N-bromosukcinimid (NBS) zagrevan sa toluenom u prisustvu AIBN dovodi do benzil bromida. Toluen se takože može tretirati sa elementarnim bromom u prisustvu UV svetla (direktna sunčeva svetlost) da proizvede benzil bromid. Toluen se isto tako može brominisati tretiranjem sa HBr i H2O2 u prisustvu svetla.
400px|Brominacija toluena sa hidrobromnom kiselinom i vodonik peroksidom u vodi
Katalitička hidrogenacija toluena do metilcikloheksana zahteva visok pritisak vodonika do bi se završila, zbog stabilnosti aromatičnog sistema. pKa je aproksimativno 45.
Ašur-Dan III
Ashur-dan III bio je kralj Asirije od 773. do 755. pne.
Ashur-dan III je bio sin Adad-nirarija III, te je naslijedio svog brata Shalmanesera IV godine 773. pne. Ashur-danova vladavina je bila teško doba za asirsku monarhiju. Vlast su mu ozbiljno ograničavali utjecajni dvorski službenici, pogotovo Shamshi-ilu, koji je bio vrhovni komandant vojske (turtanu). Prema kanonskom popisu kraljeva, godine 765. pne. Asiriju je pogodila kuga, te sljedeće godine kralj nije mogao (kao što je bio običaj svake godine) pokrenuti vojni pohod. Godine 763. pne. je izbila pobuna koja je trajala do godine 759. pne., kada je zemlju pogodila još jedna kuga. Vladavina njega i njegovih prethodnika je astronomski datirana zahvaljujući provjerljivoj referenci na pomrčinu Sunca u asirskim ljetopisima, tzv. Pomrčini Bur Sagale. Ashur-dana je naslijedio još jedan brat, Ashur-nirari V.
11-Hidroksi-THC
11-Hidroksi-THC je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 330,461 Da.
Eiffelov toranj
thumb|160px|Eiffelov toranj u zoru thumb|160px|Eiffelov toranj u izgradnji, srpnja 1888. thumb|160px|1902. kad ga je pogodila munja Eiffelov toranj [ ǎjfel~ ]  (franc. tour Eiffel), željezni toranj sagrađen na Champ de Mars pokraj rijeke Seine u Parizu. To je najviša građevina u Parizu i jedan od najprepoznatljivijih svjetskih simbola. Nazvan po svom dizajneru, inžinjeru Alexandreu Gustavu Eiffelu, vrhunska je turistička atrakcija.
Statistika
Predstavljen je javnosti 31. ožujka 1889., a otvoren za posjetitelje 6. svibnja 1889.
Gustave Eiffel je upotrijebio nov način temeljenja, te je na kesonima (pneumatički način temeljenja) podigao, u obliku vitke piramide, četiri rešetkasta nosača do visine od 300 m, gdje ih je platformom spojio s kupolom. Sadrži 3 dijela. Vrh prvog dijela se nalazi na visini od 57, drugi je na 115, a treći na 274 metra. Pri najvećem vjetru vrh tornja oscilira samo 12 cm, ali zato visina varira čak do 8 cm, pri najvećim temperaturama.
Toranj je visok 300 m, što je otprilike 75 katova. Uključujući antenu visine 20.75 m, građevina je visoka 320.75 m, što je otprilike 81 kat. U vrijeme njegove gradnje povodom Svjetske izložbe 1889., toranj je zamijenio Washingtonski spomenik, koji je do 1932. bio najviša građevina na svijetu. Eiffelov toranj je najviša građevina u Parizu. Druga po visini građevina u Parizu je Tour Montparnasse (Toranj Montparnasse), sa 210 m.
Metalna konstrukcija Eiffelovog tornja teži 7 300 tona, a ukupna težina je 10 100 tona. Broj stepenica do vrha je varirao kroz povijest, kroz različite restauracije: u vrijeme izgradnje 1889., bilo je 1710 stepenica do vrha na 300.65 m; nakon restauracije 1980-ih, bilo je 1920 stepenica; i danas ima 1665 stepenica (javnosti nije dostupan vrh stubištem; do vrha se stiže liftom s druge platforme).
Osnovu tornja uključuje i 50 tona antikorozivne troslojne boje kojom se premazuje svakih sedam godina. Boja se periodično mijenja. Na prvom katu su interaktivne konzole na kojima se može vidjeti koja boja će se upotrijebiti u budućim premazima.
Početak gradnje
minijatura Konstrukcija je sagrađena između 1887. i 1889. kao ulazni svod za Svjetsku izložbu, koja je obilježavala stoljeće Francuske revolucije. To su bile godine industrijske revolucije, godine progresa i znanstvenih osvajanja. Lociran je na geografskim koordinatama 48°51′29″N, 2°17′40″E. Toranj je predstavljen javnosti 31. ožujka 1889., a otvoren za posjetitelje 6. svibnja 1889. Tristo radnika je spojilo 18,038 komada željeza, koristeći tri i pol milijuna zakovica, po dizajnu konstrukcijskog dizajnera Mauricea Koechlina.
Rizik od nesreće je bio velik, za razliku od modernih nebodera toranj je otvorena konstrukcija bez ikakvih međukatova osim dvije platforme. Unatoč tome Eiffel se dobro pobrinuo za sigurnost svojih radnika, te je tako samo jedan čovjek poginuo prilikom postavljanja liftova.
Toranj je naišao na otpor javnosti kad je sagrađen, osporavajući estetsku formu (Novelist Guy de Maupassant jeo je redovito u restoranu na tornju, jer je to jedino mjesto u Parizu odakle ga sigurno ne vidi). Danas, je naširoko smatran kao jedan od najupečatljvijih umjetničkih instalacija na svijetu.
Jedan od najvećih Holywoodskih filmskih klišeja je da pogled s pariškog prozora uvijek uključuje Eiffelov toranj. U stvarnosti, restrikcije rezidencijalnih zona ograničile su visinu većine zgrada na nekoliko katova, samo nekoliko viših zgrada imaju nesmetani pogleda prema tornju.
Instalacije
Od početka 20. stoljeća, toranj je korišten za radijska odašiljanja. Do 1950-ih, za povremene prijenose modificiran je setom antenskih žica koje su išle od vrha do Avenue de Suffren (Avenije Suffren) i Champ de Mars (Marsovih polja). One su bile spojene s odašiljačima dugih valova u malim bunkerima. 1909. godine stalni podzemni radijski centar je sagrađen blizu južnog stupa i postoji do danas. Od 1957. toranj se koristi za odašiljanja FM radija i televizije.
Toranj ima dva restorana: Altitude 95, na prvom katu (95 m iznad morske razine); i Jules Verne, skupi gastronomski restoran na drugom katu, s privatnim liftom, koji glasi kao jedan od najboljih u Francuskoj.
Oden, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 232, što je 12 (5,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cours (Lot i Garona)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 193 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 227 m, a minimalnoj 81 m).
Metil kafeat
Metil kafeat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,184 Da.
Deuterijum
Deuterijum poznat i kao teški vodonik, je stabilni izotop vodonika čije atomsko jezgro sadrži po jedan proton i neutron, dok jezgro običnog vodonika ima samo jedan proton. Prirodna rasprostranjenost je 1/6500 (na svaki atom deuterijuma dođe 6500 atoma vodonika).
Hemijski simbol mu je 2H ali se koristi i simbol D mada deuterijum sam za sebe nije hemijski element. Hemijski se ponaša identično vodoniku uz izraziti izotopski efekt. Dva izotopa se mogu razlikovati pomoću masene spektrometrije zbog ogromne razlike u atomskoj masi i nuklearne magnetne rezonancije zbog ogromne razlike u rezonantnim frekvencijama. Zbog izotopskog efekta i fizičke osobine jedinjenja deuterijuma mogu značajno da se razlikuju od vodoničnih analoga; na primer, D2O, teška voda je viskoznija od H2O, (lake vode) i ima znatno višu tačku topljenja. Atomsko jezgro deuterijuma naziva se deuteron, ima spin +1 pa je, prema tome, bozon.
Postojanje deuterijuma u zvezdama je važan podatak za kosmologiju. Prilikom fuzije u zvezdama deuterijum se troši, a osim nukleosinteze nakon Velikog praska, nema drugog procesa sinteze deuterijuma. Dakle, prisustvo deuterijuma u zvezdama je jedan od ključnih argumenata u korist teorije Velikog praska naspram stacionarne teorije o nastanku svemira.
Chen Gong
Chen Gong (? - 198) je kineski političar iz doba kraja Istočna dinastija Han|Istočne dinastije Han, poznat kao savjetnik gospodara rata Lü Bua. Karijeru je započeo pod Cao Caom, da bi kasnije prebjegao Lü Buu. Kada je Lü Bu poražen i zarobljen, Chen Gong je pogubljen zajedno s njim, odbivši Cao Caovu ponudu za pomilovanjem.
Deuterijum
Primene
Deuterijum je posebno koristan u protonskoj nuklearnoj magnetnoj rezonanciji. Da bi se izbeglo preklapanje signala iz uzorka sa signalom iz rastvarača, većina NMR rastvarača je perdeuterisana, dakle, sav vodonik je zamenjen deuterijumom.
Istorija
Deuterijum je detektovao 1931. godine Harold Juri, za šta je 1934. godine dobio Nobelovu nagradu za hemiju.
Podaci
Na 18 K (trojna tačka):
Antideuterijum
Antideuteron je antičestica deuterijuma i sastoji se od antiprotona i antineutrona. Antideuteron je prvi put proizveden u CERN-u u Švajcarskoj i u Brukhaven nacionalnoj laboratoriji u SAD 1965. godine. Kompletan anti atom, sa pozitronima koji kruže oko jezgra bi se zvao antideuterijum ali do 2006. godine još nije proizveden.
EC broj (hemija)
EC broj (broj evropske komisije, EC-No i EC#) je sedmocifreni kod koji se dodeljuje hemijskoj supstanci koja je komercijalno dostupna unutar Evropske Unije. Ovaj broj je zvanični identifikator supstance u Evropskoj Uniji.
Lista supstanci koje imaju EC broj se naziva EC inventar. EC inventar obuhvata supstance u sledećim kategorijama:
Kong Rong
Kong Rong (153–208) je bio kineski velikodostojnik, pjesnik i gospodar rata iz vremena kraja Istočne dinastije Han. Poznat je i kao potomak Konfucija u 20. generaciji. Tokom karijere je služio kao guverner Kapetanije Beihai (北海, današnji Weifang u Shandong), pa je također poznat kao Kong Beihai. Njegovu vlast je godine 196. prekinula invazija Yuan Tana, zbog čega se sklonio u Xuchangi prešao u službu Cao Caoa, gospodara rata koji je pod svojom kontrolom držao cara Xiana. Zbog sve većeg političkog protivljenja Cao Caou te nakon što ga je u nekoliko navrata javno ponizio, Kong Rong je uhapšen i na kraju pogubljen.
Kong Rong je bio poznat po svojoj dosjetljivosti i rafiniranom književnom stilu, zbog čega je postao članom Sedam učenjaka Jian'ana (建安七子), grupe najpoznatijih književnika svog vremena. Najveći dio njegovog opusa je, međutim, izgubljen. Oni koji su preživjeli se nalaze u kompilacijama sastavljenim u doba dinastije Ming i dinastije Qing.
4-godišnji Kong Rong je također protagonist poučne priče u kojoj se odriče svojih velikih kruški u korist starije i mlađe braće, a koja je postala dijelom Tri klasika o karakteru, tekstu koji se u Kini koristi za obrazovanje najmlađih od vremena dinastije Song.
Signa, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
Drevne Olimpijske igre
Drevne Olimpijske Igre, prvotno poznate samo kao Olimpijske igre (Ολυμπιακοί Αγώνες; Olympiakoí Agōnes) bile su serija atletskih natjecanja između različitih gradova-država Drevne Grčke. Počele su 776. pne. u Olimpiji u Grčkoj, te se održavale do 393. n.e..
Pravi izvori o nastanku starovjekovnih Olimpijskih igara su izgubljeni u vihorima stoljeća, ali kruže mnoge legende i predaje o njihovom nastanku. Jedna legenda govori da je Igre ustanovio sam Zeus kao proslavu svoje pobjede, u bitci za vrhovništvom, nad ocem Kronom. Druga kaže da je Heraklo, rimski: Herkul, jednom pobijedio (a kad nije) na nekoj utrci u Olimpiji pa je odlučio da se na taj spomen svake 4 godine održavaju takve utrke.
Međutim, osim Igara u Olimpiji održavale su se i druge “konkurentne”, slične Igre. To su bile Pitijske, Nemejske i Istmijske Igre, ali su Olimpijske igre, spletom političkih okolnosti, nadvladale 572. godine prije Krista. Sve te priče u svezi sa starovjekovnim Igrama dovode nas u vezu sa starogrčkim pojmom Olimpijskog primirja, kada su, prema legendama, grčke državice prekidale međusobna neprijateljstva za vrijeme trajanja Igara (kamo sreće da je tako i danas). A prvi vjerodostojan zapis o održavanju Igara u Olimpiji datira iz 776. godine prije Krista, premda nije sigurno da su to bile i prve Igre u staroj Grčkoj. Neki povjesničari su skloni zaključiti da su se slična natjecanja sporadično održavala čak i od XIII. st. prije Krista! Isprva su Igre bile uglavnom događaj lokalnog značaja, a do XV. starovjekovnih Olimpijskih igara održavala se samo jedna disciplina – utrka na 1 stadij (nešto manje od 185 m). Onda je dodana utrka na 2 stadija, a prva dugoprugaška utrka, na 24 stadija (cca 4420 m), održana je 720. prije Krista. Baš uz te Igre vezana je i jedna zanimljivost. Isprva su se športaši natjecali odjeveni, u laganu športsku opremu, kao danas. A onda su, na tim Igrama, tijekom utrke, jednom trkaču – spale hlačice i nastavio je trčati gol. To je od ostalih atleta ubrzo objeručke prihvaćeno pa su se natjecatelji od tada takmičili goli. Ubrzo se je počeo povećavati i broj športova: 748. godine uveden je pankraton (kombinacija boksa i hrvanja), 708. klasično hrvanje i petoboj, 688. šakanje (kao današnji boks), 680. godine utrke kočija, itd, itd. Bilo kako bilo, (Olimpijske) Igre postaju sve važniji momenat u povjesti stare Grčke, dostižući svoj vrhunac tijekom 6-og i 5-og stoljeća prije Krista.
East Hartford, Connecticut
Ist Hartford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
George Washington
George Washington (Wakefield, Westmoreland County, Virginija, SAD, 22.2. 1732. - Mount Vernon, Virginia, 14.12. 1799.), američki političar i predsjednik SAD-a od 1789. do 1797. godine.
Životopis
Već po samome svom podrijetlu, George Washington je bio dio gospodarstvene i kulturne elite države Virginije koja je mahom bila sačinjena od posjednika plantaža i robovlasnika. Oba roditelja, Augustine Washington (1693.-1743.) i Mary Ball (1708.-1789.) su bili engleskog podrijetla. Najprije 1749. je bio uposlen kao geometar i to između ostalog u dolini Shenandoah. Pedesetih godina 18. stoljeća postaje putom nasljedstva, ženidbom i raznoraznim kupoprodajama zemljišnih posjeda jednim od najbogatijih ljudi Virginije.
Rat s Francuskom i "indijanski rat"
1754. proglašen je brigadirom milicije države Virginije kojom prilikom je izgradio vrlo mnogo utvrda na zapadnoj granici Virginije i vodio je pregovore sa Francuzima koji su bili prodrli u dolinu rijeke Ohio. Napetosti iz ovih pregovora doveli su do rata (1754.-1763.) godine između Francuske i indijanskih savezničkih plemena protiv Britanaca (engl. "French and Indian War" – u Europi poznato kao: Sedmogodišnji rat). Washington je prvo 1754. sudjelovao u sukobu s francuskim postrojbama u blizini današnjeg Pittsburgh gdje je porazio jednu francusku postrojbu ali je kasnije zbog francuske premoći bio okružen u utvrdi "Fort Necessity" i bio prisiljen na kapitulaciju i bezuvjetno povlačenje. Sljedeće godine je sudjelovao sa svojom milicijom kao pratnja tkz. Braddockove ekspedicije britanske vojske. Tijekom bitke na Monongaheliji bila su pogođena sva tri konja na kojima je on jahao. U toj bici je pokazao izvrsnim zapovjednikom jer je usprkos porazu uspio organizirati povlačenje snaga. Poslije toga organizira prvi regularni puk u Virginiji koji sudjeluje u ratu i postaje također i prvim zapovjednikom svih snaga u Državama. Kao zapovjednik uspješno brani granice Virginije od Francuza, iako se pravi rat zapravo odvija u susjednim provincijama. 1758. godine odigrao je ključnu ulogu prilikom zauzimanja strateški važne utvrde Fort Duquesne (današnji Pittsburgh). 1759. godine napušta mjesto zapovjednika pukovnije i postaje zastupnik u predstavničkom domu Virginije.
Između ratova
Još tijekom rata George Washington se 1757. godine oženio s Marthom Dandridge Custis, bogatom udovicom Daniela Parke Custisa i prešao živjeti na plantaži Mount Vernon. Kao zastupnik Virginije se istakao na prvom Kontinentalnom kongresu u Philadelphiji 5. rujna 1774. godine, na kojemu su razmatrane zajedničke mjere protiv britanske kolonijalne politike, a na drugom Kongresu 10. svibnja 1775. godine je postavljen za vrhovnog zapovjednika jer je smatran najpovoljnijom ličnosti koja bi mogla povezati južne i sjeverne američke kolonije.
Američki rat za neovisnost
George Washington je zapovjedništvo nad Kontinentalnom vojskom preuzeo 3. srpnja 1775. godine poslije sukoba s Britancima kod Banker Hilla. Nakon što je uspješno istjerao Britance iz Bostona, izgubio je bitku kod Long Islanda 1776. godine i povukao se s vojskom prema Valley Forge, izvan utjecaja Britanaca kako bi se ponovno organizirao i odmorio snage.
25. prosinca 1776. godine Washington je uspješno prešao rijeku Delaware River i nanio poraz Britancima kod Trentona, New Jersey, a nakon toga i 3. siječnja 1777. godine kod Prestona, čime je uspio ponovno podignuti narušeni moral kod vojnika Kontinentalne vojske.
Washington je zapovijedao trupama tijekom revolucije i vezao britanske snage za centar zemlje, dok su general Gates i zapovjednik milicije Benedict Arnold izvojevali pobjedu protiv Britanaca u najznačajnijoj bici kod Saratoge 17. listopada 1777. godine, nakon čega je i Francuska priznala Sjedinjene Američke Države, a malo kasnije i Španjolska i Nizozemska.
Uz pomoć Francuza pod zapovjedništvom markiza de Lafayette 19. listopada 1781. je pobijedio Britance pod vođstvom generala Cornwallisa u bici kod Yorktowna, što je ujedno i označilo i kraj rata. Pa je tako Britanija 30. studenog 1782. godine potpisala primirje a 3. rujna 1783. godine i mir u Versaillesu i priznala neovisnost Sjedinjenih Američkih Država.
Predsjedništvo
Nakon rata (1787. godine) vrlo aktivno sudjeluje u radu Kongresa i kao predsjednik Konvencije ujedinjenja mnogo doprinosi u stvaranju prvog ustava Sjedinjenih Američkih Država. Kongres ga je zatim 4. veljače 1789. godine imenovao za prvog predsjednika Sjedinjenih Američkih Dražava a zatim i 1792. godine ponovno. On je jedini predsjednik koji je dosada jednoglasno izglasan za predsjednika.
Washington je prvi sastanak predsjedničkog kabineta održao 25. veljače 1793. godine. Težio je da se uklone razlike i nesloge između sjevernih i južnih država SAD-a, a u vanjskoj politici zauzeo je neutralan stav prema francuskim revolucionarnim ratovima, što je stvorilo veliku opoziciju prema njegovoj politici u SAD i on se zbog toga odbio kandidirati po treći put za predsjednika SAD-a 1796. godine. Osim toga 1791. godine je uveo porez na potrošnju whiskeya. Ovaj porez je naišao na velike proteste, posebno u graničnim područjima, pa je tako u srpnju 1794. godine u Allegheny County, Pennsylvanija, izbija tkz., u povijesti poznata «Whiskey revolucija». Tkz. vrlo nepopularan Jay ugovor, po kojemu je izbjegnut ponovni rat s Velikom Britanijom je označio također period njegovog predsjednikovanja, nakon čega je on prvi put javno kritiziran da je Britancima učinio velike ustupke.
Poslije svog predsjedničkog mandata 1797. godine Washington se povlači iz političkog života.
Slijedeće godine ga je tadašnji predsjednik John Adams zbog moguće opasnosti novog rata protiv Britanaca postavio za vrhovnog zapovjednika s činom general bojnika na čelo vojske u svrhu zastrašivanja Britanaca, pri čemu je njegova uloga bila samo formalna.
Trontano, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 519 m.
La Follette, Tennessee
La Folit je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.456, što je 470 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Yuan Shao
Yuan Shao (? - 28. jun 202) bio je kineski vojskovođa, a kasnije gospodar rata iz vremena kraja Istočne dinastije Han i početka doba Tri kraljevstva poznat što je u to vrijeme, koristeći kaos građanskog rata, zavladao najvećim dijelom Sjeverne Kine. Bio je stariji brat Yuan Shua, gospodara rata u oblasti rijeke Huai, koji mu je bio jedan od suparnika.
Yuan Shao se istakao kao jedan od vođa i osnivača velike koalicije gospodara rata koja se pokrenula protiv Dong Zhuoa, tiranskog gospodara rata koji je držao cara Xiana u prijestolnici Luoyang. Ta se koalicija vrlo brzo raspala zbog međusobnih razmirica. Godine 200. je pokrenuo veliki pohod protiv Cao Caoa, gospodara rata koji mu je bio jedini ozbiljni suparnik na sjeveru Kine, ali je od njega odlučno poražen u bitke kod Guandua. Umro je od bolesti dvije godine kasnije u Yeu, i otada u kineskoj historiji slovi kao primjer vojskovođe koji nije znao iskoristiti svoje prednosti.
Barnay
Barne je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Oten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 114 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 346 metara (maksimalnoj 565 m, a minimalnoj 317 m).
Bronsted-Lorijeva teorija kiselina i baza
Bronsted-Lorijeva teorija predstavlja teoriju kiselina i baza koju su nezavisno jedan od drugog predložili Johanes Nikolaus Bronsted i Martin Lori 1923. U ovom sistemu su Bronstedove baze i Bronstedove kiseline definisane tako što je kiselina molekul ili jon koji je u mogućnosti da izgubi ili donira katjon vodonika tj. proton H+, a baza je vrsta koja je u mogućnosti da prihvati katjon vodonika tj. proton.
thumb|upright=1.5|Voda kao i kiselina i baza. Jedan H2O se ponaša kao baza i prihvata H+ da bi postao H3O+; drugi H2O se ponaša kao kiselina i gubi H+ pri čemu postaje OH-.
Osobine kiselina i baza
Ako se neko jedinjenje ponaša kao kiselina tj. donira proton onda mora postojati baza koja će prihvatiti proton. Tako da koncept Bronsted-Lorija može biti predstavljen reakcijom Konjugovana baza je jon ili molekul koji ostaje nakon što kiselina izgubi proton a konjugovana kiselina je vrsta koja nastaje nakon što baza primi proton. Reakcija se može odvijati u oba smjera i u oba slučaja kiselina donira proton bazi.
Voda je amfoterna i može se ponašati i kao kiselina i kao baza. U reakciji sa sirćetnom kiselinom voda se ponaša kao baza: Acetatni jon CH3CO2- je konjugovana baza sirćetne kiseline a hidronijum jon H3O- je konjugovana kiselina vode kao baze.
Voda se može ponašati i kao kiselina, na primjer kada reaguje sa amonijakom. Jednačina ove reakcije je: u kojoj voda donira proton amonijaku. Hidroksidni jon je konjugovana baza vode koja se ponaša kao kiselina a amonijum jon je konjugovana kiselina baze amonijaka.
Jake kiselina kao što je hlorovodonična kiselina disosuje potpuno. Slabe kiseline kao što je sirćetna kiselina disosuju djelimično pri čemu je konstanta disocijacije kiseline, pKa kvantitativna mjera jačine kiseline.
Veliki broj jedinjenja može biti klasifikovano u Bronsted-Lorijeve kiseline: neorganske kiseline i njihovi derivati kao što su sulfonati, fosfonati itd., karboksilne kiseline, amini, karbonske kiseline, 1,3 diketoni kao što je acetilaceton, etil acetoacetat ili Meldrumova kiselina i mnoge druge. Luisova baza koja je definisana kao donor elektronskog para može se ponašati kao Bronsted-Lorijeva baza pošto slobodni elektronski par može biti doniran protonu. To znači da koncept Bronsteda i Lorija nije ograničen samo na vodene rastvore. Svaki rastvarač koji je donor elektronskog para se može ponašati kao akceptor protona.
Tipični rastvarači donori koji se koriste u hemiji kiselina i baza su di-metil-sulfoksid ili tečni amonijak imaju atom kiseonika ili azota sa slobodnim elektronskim parom koji može biti korišten da se veže sa protonom.
Bronstedova kiselost nekih Luisovih kiselina
Neke Luisove kiseline koje su definisane kao akceptor elektronskog para se takođe mogu ponašati i kao Bronsted-Lorijeve kiseline. Na primjer jon aluminijuma Al3+ može prihvatiti elektronske parove vode kao u sljedećoj reakciji: Vodeni jon koji je formiran je slaba Bronsted-Lorijeva kiselina:
Ukupna reakcija je opisana kao kisela hidroliza aluminijumovog jona. Međutim ne pokazuju sve Luisove kiseline i Bronsted-Lorijevu kiselost. Magnezijumov jon reaguje slično kao Luisova kiselina sa šest molekula vode: ali ovdje nema razmjene protona i Bronsted-Lorijeva kiselost vodenog jona je zanemariva (Ka ~ 10-12). Borna kiselina takođe ilustruje korisnost Bronsted-Lorijevog koncepta za kiselinu koja ne disosuje, ali efektivno donira proton bazi tj. vodi. Reakcija je: Ovdje se borna kiselina ponaša kao Luisova kiselina i prihvata elektronski par sa atoma kiseonika iz jednog molekula vode koji zatim donira proton drugom molekulu vode i zato se ponaša kao Bronstedova kiselina.
Säure-Base-Konzepte
Istočni Wu
Istočni Wu, također poznat kao Sun Wu je država koja je postojala na jugoistoku Kine u 3. vijeku, odnosno jedno od Tri kraljevstva nastalo nakon kolapsa dinastije Han i raspada zemlje. Nastalo je u Jiangnanu (delta Yangtzea), a glavni gradovi su mu bili Jianye (建業), današnji Nanjing), odnosno neko vrijeme Wuchang (武昌, u modernom Ezhouu u provinciji Hubei). Država je ime dobila po regiji Wu, području južno od rijeke Yangtze kojim je u doba kraja dinastije Han vladao gospodar rata Sun Quan, koji je bio nominalno podređen caru Xianu, koji je u stvari bio marioneta sjevernog gospodara rata Cao Caoa. Sun Quan je ispočetka bio zadovoljan svojim statusom regionalnog velmože; međutim, nakon što je Cao Caov sin Cao Pi sebe proglasio novim carem i tako stvorio državu Cao Wei, a isto učinio i Liu Bei, vladar države Shu Han na jugozapadu Kine, godine 229. je i Sun Quan slijedio njihov primjer te proglasio novu carsku dinastiju Wei. U sljedećih nekoliko decenija je Istočni Wu uživala relativan mir i prosperitet, te se u njoj počeo stvarati poseban kulturni identitet koji će doprinijeti podjeli Kine na Sjevernu i Južnu u kasnijim periodima. Država Wu se kao samostalni entitet uspjela održati najduže od sva Tri kraljevstva - godine 280. ju je pokorio Sima Yan, vladar sjevernjačke dinastije Jin te tako ponovno ujedinio Kinu u jedinstvenu političku cjelinu.
Muzej policije
Muzej policije osnovan je 2001. godine kao specijalizirani muzej s republičkim djelokrugom. Matični muzej Muzeja policije je Tehnički muzej. Muzej nema stalan postav već se organiziraju povremene izložbe za javnost. Muzej se bavi prikupljanjem, čuvanjem i prezentacijom građe važne za povijest redarstvenih snaga na području Hrvatske.
Djelatnost
Djelatnost muzeja definirana je zakonskom legislativom vezanom uz muzeje. Muzej radi na sustavnom sabiranju, čuvanju, restauriranju i konzerviranju, prezentaciji te trajnoj zaštiti muzejske građe s područja nadležnosti muzeja.
Građa
Muzejska građa sadržajno je vezana uz policijsku djelatnost. Fond je razvrstan u zbirke, a određene zbirke imaju nekoliko podzbirki. Zbirke u sastavu Muzeja policije su sljedeće: Civilna zaštita, Dokumenti, Fotografije, Izvan policijski sadržaj, Komunikacijska tehnika, Kriminalistička tehnika, Kriminalistička zbirka, Nacionalni programi, Nagrade i zahvale MUP-a, Odore i dijelovi odora, Oružje iz Domovinskog rata, Osobni predmeti i dokumenti koje izdaje MUP-a, Policijske oprema i tehnika, Policijska vozila, Policijsko znakovlje, Uredska oprema i tehnika, Vatrogastvo i Vojni ordinarijat. Vremenski zbirke pokrivaju drugu polovicu 20. stoljeća, a poseban značaj i memorijalnu vrijednost ima građa iz razdoblja Domovinskog rata. U muzeju se vrši digitalizacija digitalnim fotografiranjem muzejskih predmeta.
Usluge
Pružanje stručne pomoći iz područja djelatnosti muzeja, održavanje predavanja, vršenje stručnog vodstva, pružanje usluge informiranja vezano uz aktivnosti, organiziranje izložbi.
Zavrč (općina)
Općina Zavrč (slovenski: Občina Zavrč) je jedna od 212 slovenskih općina od 1.740 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Zavrč.
Geografske karakteristike
Općina Zavrč prostire se na sjeveroistoku Slovenije, istočno od Ptuja, po zapadnom kraju brdovitih Haloza pored hrvatske granice na površini od 19.3 km², na kojoj leži 9 naselja.
Prescott Bush
Prescott Sheldon Bush (15. maj 1895 – 8. oktobar 1972) bio je američki bankar s Wall Streeta i republikanski političar, koji je kao senator zastupao Connecticut od 1952 do januara 1963. Danas je poznatiji kao otac predsjednika Georgea H. W. Busha, odnosno djed predsjednika Georgea W. Busha.
Rani život
Buš se rodio u porodici Semjuela Preskota Buša i Flore (Šeldon) Buš. Semjuel Buš je bio izvršni direktor željeznice, zatim predsjednik kompanije za obradu i proizvodnju čelika i, zatim, za vrijeme Drugog svjetskog rata, službenik federalne vlade SAD na funkciji koordinacije i pomoći glavnim snabdjevačima oružja.
Preskot Buš je pohađao nastavu u školi „Sent Džordž“ u Njuportu, na Roud Ajlendu, od 1908. do 1913. godine. Godine 1913. upisao se na Univerzitet u Jejlu, gdje su diplomirali i njegov djed, Džejms Smit Buš, generacija 1844, i njegov ujak, Robert E. Šeldon, generacija 1904. Na Jejlu je 1916. ušao u tajno društvo „Lobanja i kosti“, kojem su kasnije pripadali i njegov sin, Džordž H. V. Buš, i njegov unuk, Džordž V. Buš.
Vojna karijera
Nakon diplomiranja, Buš je služio u američkoj vojsci kao artiljerijski kapetan tokom Prvog svjetskog rata od 1917. do 1919. godine. Pohađao je obavještajnu obuku u Verdunu, u Francuskoj, i nakratko je bio pripojen u osoblje francuskih oficira. Služeći naizmjenično u artiljeriji i obavještajnoj službi, Buš je zapao u razmjenu vatre u ofanzivi Meza-Argon. Za to vrijeme Buš je svojoj porodici u SAD slao pisma u kojima je javljao da je dobio medalju za hrabrost. Spomenuta pisma su kasnije objavljena u lokalnim novinama u Kolumbusu, a Buš je negirao te tvrdnje, tvrdeći da su njegova pisma pisana „iz šale“, ne planirajući da kasnije budu objavljivana.
Poslovna karijera
Nakon otpuštanja iz vojske 1919. godine, Preskot Buš je počeo da radi za kompaniju „Simons hardver“ u Sent Luisu, u Misuriju. Kada se sa porodicom preselio u Kolumbus, u Ohajo, počeo je da radi u kompaniji Hap motor, gdje generalno nije imao poslovnog uspijeha. Napustio je firmu 1923. da bi postao direktor prodaje u kompaniji „Stedman prodakts“ u južnom Brejntriju, u Masačusetsu. U ovom periodu je živio u Miltonu, u Masačusetsu, u ulici Adams br. 173, kada se njegov sin, Džordž H. V. Buš, rodio.
Godine 1924, Buš je postao potpredsjednik kompanije „A. Hariman end kompani“. Njegov tast, Džordž Herbert Voker, takođe je radio za ovu kompaniju, kao i E. Roland Hariman i Najt Vuli, Bušove kolege sa fakultete i sadrugovi iz tajnog društva „Lobanja i kosti“. Sedam godina kasnije, on će postati partner u kompaniji „Braun braders Hariman end kompani“, koja je nastala spajanjem kompanija „A. Hariman end kompani“ i „Braun braders end kompani“ (privatna banka osnovana u Filadelfiji, u Pensilvaniji, 1818. godine).
Godine 1925, Buš se preselio u Grinvič, u Konektikatu, zaposlivši se kao menadžer u odjeljenju za poslove sa inostranstvom u kompaniji „Raber kompani“ iz Njujorka.
Preskot Buš je, kao i Hariman, bio jedan od vlasnika i direktor korporacije „Union benking“ koju je u oktobru 1942. godine, 10 mjeseci nakon napada na Perl Harbor, država oduzela na osnovu zakona o trgovini sa neprijateljem (Njemačkom).
Od 1944. do 1956. Buš je bio član Korporacije Jejl, pravnog lica koje je upravljalo Univerzitetom u Jejlu. Buš je postao jedan od upravnika kompanije Si-Bi-Es, nakon što ga je sa Vilijamom S. Pejlijem, predsjedavajućim kompanije, upoznao njegov blizak prijatelj i kolega Vilijam Averel Hariman, koji je u međuvremenu radio za Demokratsku stranku na poslovima lobiranja glasača.
Politička karijera
Buš je bio politički aktivan po socijalnim pitanjima. Bio je uključen u Američku ligu za kontrolu rađanja od 1942. godine, a radio je i kao blagajnik prve nacionalne kampanje planiranog roditeljstva 1947. Bio je i rani podržavalac Ujedinjenog fonda za školovanje afroamerikanaca, vršeći dužnost predsjedavaoca ogranka te organizacije u Konektikatu 1951. godine.
Od 1947. do 1950. godine, vršio je dužnost finansijskog direktora Republikanske stranke u Konektikatu, i 1950. godine je bio kandidat Republikanske stranke za senat. Izvijesni kolumnista u Bostonu je jednom prilikom rekao da Buš „postaje poznat kao Hari Hopkins predsjednika Harija Trumana.“ Međutim, Bušova povezanost sa planiranim roditeljstvom je škodila njegovoj karijeri u visoko katoličkom Konektikatu, i predstavljala je osnovu za crkvene kampanje njegovih protivnika u predizbornom periodu; Bušovi su poricali tu povezanost, ali je Vilijam Bernet Benton ipak odnio pobjedu sa 1000 glasova razlike.