cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
InuYasha
Mangu je u Sjevernoj Americi objavio Viz Media a adaptirana je u dvodijelnu istoimenu anime seriju: prvi dio te TV serije emitiran je od 2000. do 2004. te je obuhvatio 167 epizoda - od kojih je Masashi Ikeda režirao prve 44 epizode, a Yasunao Aoki preostale. Drugi dio anime serije, InuYasha: The Final Act, emitiran je pet godina nakon prve serije, 2009., te je pokrio ostatak mange koja je završena tek nakon kraja prve anime serije. Taj dio ima 26 epizoda. Dvije anime serije su objavljene na DVD-u te postigle velik uspjeh u Japanu, a snimljena su i četiri dugometražna anime filma. Franšiza se kasnije proširila i na video igre i lagane novele. Kritike su većinom bile pozitivne, iako su neki prigovarali da je radnja predugačka. U časopisu Animage, InuYasha se našao na listi 20 najboljih animea godine čak pet puta, od 2001. do 2006.
Radnja
Priča počinje u modernom Tokiju, gdje srednjoškolka Kagome Higurashi živi na zemlji šinto hrama, koji je u posjedstvu njene obitelji. Ona živi zajedno sa djedom, majkom i mlađim bratom. Kada otiđe tražiti mačku, ulazi u bunar koji se ispostavi kao portal koji ju može prebaciti natrag u Sengoku razdoblje. Prilikom napada jednog demona, čarobni dragulj znan kao Četiri duše je utjelovljen u Kagome. Demon se želi dočepati dragulja i ubiti ju. U očaju, ona oslobađa polu-demona, polu-čovjeka InuYashu koji je prije 30 godina zarobljen u drvetu od Kikyo, koja je htjela da se dragulj uništi na njenom sprovodu kako ne bi pao u krive ruke. InuYasha obrani Kagome, ali je pritom dragulj razbijen na komadiće i raspršen diljem Japana. Zbog toga što i mali komadići mogu vlasniku podariti velike moći, i ljudi i demoni bi ih mogli zloupotrijebiti, pa Kagome i InuYasha krenu u potragu za istima kako bi izbjegnuli moguće katastrofe.
Na svojem putu, udruže snage sa Shippom, malenim demonom lisicom; Mirokuom, budističkim redovnikom koji pati od prokletstva koje je jedan demon bacio na njegove pretke; Sangom, djevojkom koja ubija demone čija je obitelj poginula od demona. Njima se uglavnom protivi Naraku, snažni demon koji može mijenjati oblik te je namjestio lažni sukob između Kikyo i InuYashe, ubio Sanginu obitelj i bacio prokletstvo na Mirokua, te koji i sam traži djeliće dragulja. Tu je i InuYashin polu-brat Sesshomaru, koji želi ubiti Naraka; Kikyo, djelomično uskrsnula te demon vuk Koga, čije je prijatelje većinom istrijebio Naraku.
Chariots of Fire
Scenarij i režija
Producent Puttnam izabrao je za redatelja Hugha Hudsona, višestrukog osvajača raznih nagrada u kategorijama reklama i dokumentarnih filmova kojem je ovo bio prvi igrani film. Hudson i Puttnam znali su se još od 60-ih godina prošlog stoljeća kada je Puttnam radio kao izvršni direktor za oglašavanje, a Hudson snimao filmova reklamne agencije. Godine 1977. Hudson je također bio dio tima filmske ekipe koja je radila na Puttnamovom producentskom uratku Ponoćni ekspres.
InuYasha
Radnja
Naposljetku, Naraku skupi sve komadiće i ponovno sastavi dragulj Četiri duše. Iako ga pobjedi InuYasha i njegovi saveznici, Naraku upotrijebi svoju moć da zaželi da se Kagomina duša zarobi u dragulju zajedno sa njegovom vlastitom, što bi omogućilo da Naraku preživi unutra. Kagome zaželi da dragulj nestane, čime nestane Naraku te se razbije krug sukoba. Ona i InuYasha potom bivaju prebačeni svatko u svoje razdoblje a bunar se zatvori, čime izgube kontakt jedno sa drugim iduće tri godine. To ih pogodi jer su se potajno zaljubili jedno u drugo. Dogode se promjene: Sango i Miroku se vjenčaju i imaju troje djece; Kohaku nastavlja putovanje kako bi postao snažan uništavač demona sa Kirarom; Koga postaje vođa plemena vučjeg demona te se oženi za Ayame; a Shippo stekne visoku titulu demona lisica. U sadašnjosti, sada 18-godišnja Kagome završava srednju školu i otkriva način kako opet otvoriti bunar. Uz odobrenje majke, Kagome se vrati u Sengoku razdoblje, gdje ostane sa InuYashom.
Razvoj
180px|lijevo|mini|Kako bi prijelaz sa njenog standardnog humorističnog stila na nasilnije teme bio lakši, autorica je smjestila priču u razdoblje Sengoku, u kojem je nasilje bilo redovno Rumiko Takahashi je počela pisati InuYashu nakon što je završila mangu Ranma ½. Za razliku od njenih prethodnih radova, Takahashi je htjela mračniju priču, udaljenu od njenih komičnih priča. Kako bi ublažila nasilne teme, priču je smjestila u razdoblje Sengoku (15.-17. stoljeće), kada su ratovanja bila česta, pa bi samim time prijelaz na tako mračniju temu bio "mekši". Martin Foster navodi kako je priča smještena u tzv. razdoblje "Zaraćenih strana" između 1467. i 1600., kada je Japanom bjesnio građanski rat a car je izgubio svaki autoritet, zbog čega se razni pobunjenici htjeli proširiti svoje teritorije. Toyotomi Hideyoshi tek je 1598. uspio ponovno ujediniti Japan. Takav kaos je doveo do raznih mističnih priča, legenda i bajki, te je stoga pogodan za fantastiku u InuYashi. Prilikom dizajna dvoraca ili samuraja, ona nije osobito istraživala jer je smatrala da je već upućena u iste te ima dovoljno znanja. Naslovni junak je polu-demon, polu čovjek. Do ljeta 2001., nije uspostavljen jasan kraj serije, jer ni sama Takahashi nije znala kako će završiti vezu između InuYashe i Kagome. Izjavila je da nije imala jasnu ideju o završetku priče, već da ju je razvila u hodu.
Chariots of Fire
Glazba iz filma
Skladatelj Vangelis, elektronički kompozitor rođen u Grčkoj koji se preselio u Pariz kasnih 60-ih godina prošlog stoljeća, živio je u Londonu od 1974. godine. Redatelj Hugh Hudson surađivao je već s njim na dokumentarnim filmovima i reklamama, a također je bio impresioniran skladateljevim albumima iz 1979. godine Opera Sauvage i China. Producent David Puttnam također je volio rad Vangelisa čije je skladbe upotrijebio za svoj raniji film Ponoćni ekspres. Hudson je objasnio svoj izbor moderne glazbe i Vangelisa: "Znao sam da trebamo glazbu koja je bila anakrona za vrijeme odvijanja radnje kako bi je učinili modernom. Bila je to riskantna ideja, ali smo na kraju nju izabrali, a ne klišej s orkestralnom glazbom." Kompletan soundtrack za film bio je od posebnog osobnog značaja za Vangelisa. Nakon što je skladao glavnu glazbenu temu s kojom film započinje, rekao Puttnamu: "Moj otac je bio trkač i ovo je njegova himna."
InuYasha
Razvoj
Nakon završetka emitiranja animea 2009., Takahashi je u intervjuu izjavila da joj je "laknulo" jer je time završeno jedno veliko poglavlje u njenoj karijeri. Čak i 2004., kada je završena prva sezona animea, ona još uvijek nije znala kako će završiti priču: ostaviti Kagome u prošlosti ili ju vratiti u sadšnjost. U svakom slučaju, shvatila je da je razdvajanje nemoguće izbjeći, pa je htjela ići u smjeru koji bi učinio junakinju Kagome sretnom. Takahashi je priznala da je skupljanje nekih primjeraka i pratioci koji idu uz to "temelj pričanja priče". Priznala je da se zabrinula da čitatelji neće prihvatiti InuYashu zbog ozbiljnije priče te da će možda postati "umorni od čitanja stripa". Njeni najdraži dijelovi u mangi su poglavlje 18 u kojoj Kagome plače kada prvi put shvati da je zaljubljena u InuYashu; poglavlje 11 u kojoj se Mirokina 'Kazaana' (crna rupa na ruci) raspori; cijelo 'Shichinintai' poglavlje; scene u kojoj su umrli Kagura i Kikyo te završno poglavlje, koje "jednostavno voli".
Chariots of Fire
Glazba iz filma
Hudson je u početku želio upotrijebiti Vangelisovu melodiju L'Enfant s njegovog albuma Opera Sauvage da bude glavna tema filma, a uvodna špica filma dok likovi trče plažom čak je i snimljena dok je u pozadini svirala navedena skladba. Vangelis je ipak rekao Hudsonu da može snimiti i producirati bolju temu za film i nakon što mu ju je odsvirao, svi su se složili da je ta nova skladba daleko bolja. Melodija L'Enfant ipak je upotrebljena u filmu: kada atletičari dođu u Pariz i uđu na stadion. Vangelisova elektronska obrada skladbe L'Enfant kasnije je upotrebljena u filmu Petera Weira Godina opasnog življenja iz 1982. godine.
InuYasha
Razvoj
Takahashi je navela da voli sve likove u priči. Miroku je bio lagan lik za pisati, i u komičnim i ozbiljnijim trenucima, dok je stvaranje izrazito ozbiljnih likova, poput Sesshoumarua, bilo "osvježavajuće" iskustvo. Čak nije mrzila ni zlikovce nego je razmišljala zašto su postali zli te pokušala stvoriti pozadinu njihovog djelovanja. Navodi kako se s vremenom priče "uhodavaju" lakše kada autor već bolje zna kakvi su ljudi likovi u njoj. Kao i sve njene priče, i ovu je smjestila u Japanu, ali je htjela pisati o "svakodnevnom životu" kako bi stekla empatiju čitatelja. Preko polovice demona u InuYashi su njene vlastite kreacije, no neki dizajni duhova, demona, zmajeva i "zmijski demon kappa" potječu iz japanskih legendi i mitova. Radi se o tzv. Yōkai, mitskim čudovištima, ili demonima Oni.
Chariots of Fire
Glazba iz filma
Neke skladbe koje je Vangelis napisao za film nisu završile na originalnom soundtracku. Jedna od njih je ona koju čujemo u pozadini utrke koju Eric Liddell trči u Škotskoj. Ta je skladba zapravo verzija skladbe Hymn koja se pojavljuje na Vangelisovom albumu iz 1979. godine Opera Sauvage. Razne druge verzije također su uključene na Vangelisovim kompilacijama albuma Themes, Portraits i Odyssey: The Definitive Collection premda neke od njih sadržavaju verzije koje nisu upotrijebljene u filmu.
InuYasha
Manga
Strip InuYasha je prvi put objavljen u Japanu 13. studenog 1996. u časopisu Weekly Shōnen Sunday, gdje je trajala do ljeta 2008. Poglavlja je objavio Shogakukan u 56 svezaka, s tim da je prvi svezak objavljen u svibnju 1997. a zadnji veljači 2009. 2013., objavljeno je posebno završno poglavlje u Shōnen Sunday kao dio kratkih priča "Povratak junaka" manga autora kako bi se skupila sredstva za područja koja je pogodio Potres i tsunami na Tōhoku 2011.
Viz Media je kupio prava na seriju za prijevod i objavljivanje u Sjevernoj Americi. Isprva, Viz je strip objavio u mjesečnom američkom strip formatu, a svako izdanje je imalo dva ili tri poglavlja izvorne mange, ali je naposljetku odbacilo takav sustav radi mekih korica koje imaju istu razdiobu poglavlja kao i japanska izdanja. Viz je objavio prvu izdanje mekih korica u ožujku 1998. U to vrijeme, američke su verzije mangi redovno preokrenute kako bi čitatelji čitali s lijeva na desno, a ne s desna na lijevo kao u japanskom originalu. Viz je kasnije ukinuo tu praksu, iako je InuYasha je već bio dobrano usred izdavanja tijekom te promjene. Nova izdanja su stoga ponovno prebačena na originalnu formu. Viz je u međuvremenu objavio svih 56 svezaka u Sjevernoj Americi. Viz je također objavio i odvojenu ani-manga seriju izdanja koja su u stvari bila scene iz samih anime epizoda, čija su se poglavlja poklapala sa epizodama iz animea.
InuYasha
desno|mini|180px|Cosplay InuYashe i Kagome Prva anime adaptacija nastala je u produkciji studija Sunrise a imao je premijeru u Japanu na kanalu Animax 16. listopada 2000. te je obuhvatio 167 epizoda. Emitiranje je završeno 13. rujna 2004. Kasnije je repriziran na kanalima Yomiuri TV i Nippon Television. Serija je potom objavljena i na DVD-u.
Chariots of Fire
Glazba iz filma
U filmu također slušamo i tradicionalnu skladbu "Jerusalem" koju pjeva britanski zbor na komemoraciji Harolda Abrahamsa 1978. godine. Himnom, koja je napisana tijekom Prvog svjetskog rata u slavu Engleske i koja je od tada postala "Engleska neslužbena himna" završava film, a poslužila je i kao inspiracija samom njegovom naslovu.
InuYasha
InuYasha
Englesku sinkronizaciju animea licencirao je Viz Media u Sjevernoj Americi. Glasove su u toj verziji posudili Richard Ian Cox, Moneca Stori i Kirby Morrow. InuYasha je emitiran u SAD-u na kanalu Toonami od 2002. do 2006. Godinu dana kasnije, emitiran je i u Kanadi na kanalu Bionix od 2003. do 2006. U Hrvatskoj, InuYasha do danas nije nigdje emitiran.
Chariots of Fire
Oscar
Film Vatrene kočije nominiran je u 7 kategorija za prestižnu nagradu Oscar, a osvojio je četiri. Kada je primao svog Oscara za najbolji originalni scenarij, Colin Welland je slavodobitno izjavio: "Britanci dolaze!"
InuYasha
InuYasha: The Final Act
34. izdanje časopisa Shōnen Sunday, objavljeno 22. srpnja 2009., službeno je najavilo drugu rundu anime adaptacije mange, koja će pokriti 36. do 56. svezak stripa u samo 26 epizoda. Emitiranje je najavljeno na kanalu YTV. Već idućeg tjedna, Viz Media je lincencirao novu sezonu, koja je naslovljena InuYasha: The Final Act. Završna sezona emitirana je 3. listopada 2009. u Japanu, pet godina nakon završetka emitiranja prvog animea. U nekim dijelovima Azije, epizode su emitirane istog tjedna na kanalu Animax-Asia. Anime je završio emitiranje 29. ožujka 2010. Serija je potom objavljena i na DVD-u.
Chariots of Fire
BAFTA
Film Vatrene kočije nominiran je u 11 kategorija za britansku nagradu BAFTA, a osvojio je tri:
InuYasha
InuYasha: The Final Act
Toonami je iskazao zanimanje za emitiranje sezone InuYasha: The Final Act i na američkoj televiziji.
Chariots of Fire
BAFTA
Film Vatrene kočije na filmskom festivalu u Cannesu osvojio je nagrade u kategoriji najboljeg sporednog glumca (Ian Holm) te posebno priznanje žirija u kategoriji filmske režije (Hugh Hudson). Film je također bio nominiran za Zlatnu palmu.
InuYasha
Filmovi
Serija je polučila i četiri dugometražna anime filma koji imaju zasebne priče i nisu zasnovana na mangi. Scenarije za filmove napisao je Katsuyuki Sumisawa koji je također napisao i anime epizode. Toshiya Shinohara režirao je sva četiri filma. Prvi je film InuYasha the Movie: Affections Touching Across Time, objavljen 2001. Drugi je film InuYasha the Movie: The Castle Beyond the Looking Glass, objavljen iduće, 2002. godine. Treći film, InuYasha the Movie: Swords of an Honorable Ruler je objavljen 2003. Napokon, četvrti anime film, InuYasha the Movie: Fire on the Mystic Island, je objavljen netom prije Božića 2004.
Glazbeni CD-i
Soundtrack sa glazbom iz animea je na CD-u objavio Avex Group. Glazba se sastojala od pjesama triju glavna lika: InuYashe, naslovljena Aoki Yasei o Daite (蒼き野生を抱いて), koju izvode Kappei Yamaguchi i Satsuki Yukino; Sango, naslovljena Kaze no Naka e (風のなかへ) koju izvode Kōji Tsujitani i Kumiko Watanabe, te Sesshomarin "Gō" (業) koju izvode Yuichi Nagashima i Mamiko Noto. Te pjesme su debitirale na 63., 76. i 79. mjestu na ljestvici najprodavanijih pjesama u Japanu prema Oriconu. Kasnije su objavljene i druge pjesme o likovima 25. siječnja 2006.
24. ožujka 2010., Avex je objavio album najboljih pjesama koji sadrži sve uvodne i završne špice iz serije. Album je bio na 20. mjestu najprodavanijih pjesama na ljestvici Oricona te je bio na ljestvici sedam tjedana.
Video igre
Tri video igre koje se zasnivaju na seriji objavio je WonderSwan: InuYasha: InuYasha: Kagome's Warring States Diary (japanski 犬夜叉 〜かごめの戦国日記), InuYasha: Fūun Emaki (japanski 犬夜叉 風雲絵巻) te InuYasha: Kagome's Dream Diary (japanski 犬夜叉 かごめの夢日記). Jedan naslov, ''InuYasha: Naraku's Trap! Invitation to the Forest of Illusion'', pojavio se za Game Boy Advance u siječnju 2002. u Japanu.
InuYasha je adaptiran i u mobilnu igru koju su objavili Java i Brew 21. lipnja 2005., te jednu englesku igru razmjene karata koju je stvorio Score Entertainment a koja je objavljena 20. listopada 2004. Još dva naslova objavio je i PlayStation: InuYasha i InuYasha: A Feudal Fairy Tale, dok je PlayStation 2 objavio igre InuYasha: The Secret of the Cursed Mask i InuYasha: Feudal Combat koje su imale i englesku verziju. Engleska igra InuYasha: Secret of the Divine Jewel objavljena je za Nintendo DS 23. siječnja 2007. Inuyasha se također pojavio i kao video igra zamjene identiteta za ''Sunday VS Magazine: Shuuketsu! Choujou Daikessen!''.
Zapotes de Valencia, Canelas
Zapotes de Valencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
InuYasha
Originalna animacija za video
30-minutni OVA anime, Black Tetsusaiga (japanski 黒い鉄砕牙), je predstavljen 30. srpnja 2008. na izložbi "To je Rumicov svijet" u četvrti za kupovinu Ginza u Tokiju. Ta epizoda upotrebljava izvorne glasovne uloge iz anime serije. Objavljena je i na DVD-u i Blu-rayju 2010. u Japanu.
Roman
Roman, kojeg je napisao Tomoko Komparu a ilustrirala sama Rumiko Takahashi, objavio je Shogakukan.
Igrana serija
Kineska igrana TV serija, The Holy Pearl, se labavo zasniva na mangi. Glume Gillian Chung i Purba Rgyal u glavnim ulogama.
Kazališna adaptacija
Japanska kazališna adaptacija serije izvedena je u kazalištu Akasaka ACT u Tokiju iz razdoblja dok je anime igra na televiziji, 2000. Scenarij slijedi priču originalne mange uz manje izmjene.
Odjek
Kada je manga prvi put objavljena 1996., nije odmah postigla veliki uspjeh kao ranija ostvarenja autorice. Započela sa skromnom prodajom, ali je sa svakim novim poglavljem zabilježila povećano zanimanje čitatelja. Napokon, kada je postigla dovoljnu popularnost, odlučeno je da se četiri godine nakon njenog objavljivanja napravi i anime adaptacija. Na početku objavljivanja, neki su kritizirali i optužili Takahashi da je priča u kojoj se moderna djevojka nađe u Japanu u prošlosti odveć slična njenoj vlastitoj mangi Fire Tripper iz 1983. Drugi su uočili sličnosti InuYashe sa mangom Ushio and Tora Kazuhire Fujite. Martin Foster primjećuje kako priča sadrži reference na japanske klasike, kao što je folklorna Princeza Kaguya, ali da ih redefinira te daje svoj vlastiti, jedinstven pogled na njih. Primjećuje kako je mlađa Takahashi prije čekala reakcije čitatelja dok je pisala mangu ''Ranma ½. , ali da je u slučaju InuYashe'' imala čvrstu i odlučnu viziju te se nije obazirala na nikoga dok je pisala priču. desno|mini|130px|Neki su ulazak Kagome u Japan 15. stoljeća usporedili sa Alisom u zemlji čudesa 2002., manga je osvojila nagradu Shogakukan Manga za najbolju shōnen mangu. U Sjevernoj Americi, manga je neko vrijeme čak bila i na listi najbolje prodavanih naslova New York Timesa. Predzadnji svezak, broj 55, bio je deseti najprodavaniji japanski strip tjedna u Americi. Anime verzija InuYashe se našla na 20. mjestu na listi 100 najboljih animea 2006. prema online istraživanju TV Asahija širom Japana. Manga je bila popularna i u inozemstvu: primjerice, u Njemačkoj je InuYasha bila među četiri najprodavanije mange 2005. koje su zajedno prodane u preko milijun primjeraka (ostale tri su bile Dragon Ball, Sailor Moon i Detektiv Conan). Prvih 32 poglavlja InuYashe rasprodano je u 31,3 milijuna primjeraka u Japanu, te u 418.000 primjeraka u SAD-u do 2004. Sveukupno je manga rasprodana u oko 45 milijuna kopija, čime je postala jedna od najbolje prodavanih mangi u historiji.
U časopisu Animage, InuYasha se našao na popisu 20 najboljih animea čak pet godina zaredom. 2001., našao se na 9. mjestu sa 151 glasom. Pilot epizoda također je izborila osmo mjesto u kategoriji 20 najboljih animea epizoda godine sa 75 glasa. Iduće godine, 2002., popularnost mu je doživjela vrhunac kada se InuYasha našao na visokom drugom mjestu na listi najboljih animea godine sa 339 glasa (prvo je mjesto zauzeo Fruits Basket). Epizoda 48 našla se na drugom mjestu u kategoriji 20 najboljih animea epizoda godine sa 113 glasova, dok je InuYasha proglašen najomiljenijim muškim anime likom, a Kagome drugim najomiljenijim ženskim anime likom. 2003., anime se našao na trećem mjestu na listi najboljih animea godine sa 127 glasa (prvo i drugo mjesto preoteli su mu Mobile Suit Gundam SEED i Azumanga Daioh). 2004. se našao na šestom mjestu najboljih animea godine, ali sa više glasova: 261. 2005., našao se opet na listi 20 najboljih, kada je zauzeo deveto mjesto sa 139 glasova.
Sredinom 2005., TV Asahi je objavio listu 100 najboljih TV animea u zadnjih sto godina, na temelju istraživanja raznih dobnih skupina diljem Japana. InuYasha se na toj listi našao na 59. mjestu.
Teme i analiza
Foster je analizirao razlike između demona, koji su ranjiva mitska bića u priči, i duhova. Po njemu, Sango bi se mogla usporediti sa Istjerivačima duhova, dok je Miroku bliži egzorcistu. Brian Camp i Julie Davis uočili su paralele između Kagominog putovanja u Sengoku razdoblje sa nekoliko priča o putovanju u alternativne svijetove u anime žanru, kao što su Fushigi Yugi i The Vision of Escaflowne, ali i drugim žanrovima općenito, kao što su Čarobnjak iz Oza i Alisa u zemlji čudesa. Ipak, za razliku od tih priča, Kagome se može vratiti natrag u svoj svijet kad god poželi time što opet uđe u bunar, te stoga nema potrage za povratkom kući. Oni hvale priču jer izbjegava formulu 'čudovišta tjedna' te primjećuju ljubavni trokut između InuYashe te Kagome i Kikyo: njih dvije čak izgledaju slično. Česta tema u Inuyashi je generacijski jaz između Kagome i Inuyashe. Jednom prilikom, Inuyasha smatra da je Furby igračka 'čudovišna', dok mu Kagome objašnjava da je zapravo 'slatka', čime se ukazuje na relativnost i kulturnu specifičnost različitih pojmova i pogleda. Jessica M. Evans primjećuje kako su žene dobile veće ekonomske slobode u 1980-ima te se počele odvajati od tradicionalnih uloga i obiteljskih restrikcija, što im je pak dalo mogućnost da same potraže romansu punu ljubavi. Prema njoj, Inuyasha se uklapa u taj trend prikazan u umjetnosti, jer priča prati djevojku koja se odvaja od svoje obitelji, a završava time da Kagome postaje spona koja spaja dva svijeta, tradicionalno i moderno.
John Stephens analizirao je lik Inuyashinog polu-brata, demona Sesshomaru. Isprva je on samostalan i vrlo hladan lik, ali mu zamjera jer smatra da je njihov otac favorizirao Inuyashu, a i sukobljava se sa polu-bratom oko vlasništva nad čarobnim mačem Tessaigom. Ipak, Stephens uočava kako Sesshomaru tijekom serije "razvija kapacitet za međuljudske odnose kroz dvije narativne struje". Prvo, nakon što je odustao od Tessaige, postao je neovisan o volji svojeg oca te je prihvatio Inuyashu kao brata i vrijednog individualca. Drugo, Sesshomaru isprva naizgled nema empatije prema drugima, što se poklapa sa japanskim pogledom da je empatija osnovna značajka ljudskog bića. Velik katalizator unapređenja njegove osobnosti igra djevojčica i siroče Rin. Kada Sesshmoaru odlazi u svijet mrtvih kako bi ojačao moć Tessaige, Rin ga slijedi, ali tamo umire. Tada Sesshmoaru shvaća da ništa nije vrijednije od života te odbacuje Tessaigu. Vraća se u stvarni svijet gdje Rin oživljava. Weimin Toh razmatra mogućnost u kojoj "objašnjava kako se odnosi između jezika i vizualne semiotike temelje na procjeni analize promjena od približavanja jezika i vizuala do razilaženja, koji se mogu povezati sa razvojem likova" te to koristi kako bi ukazao kako narativni kontekst utječe na predstavljanje lika Sesshomaru.
Stephens smatra da je Takahashi smjestila priču u razdoblje Sengoku, gdje su razni klanovi često mijenjale strane, kako bi naglasila podvojenu ljudsku psihu, odnose i društvo općenito. Ništa nije pouzdano, te je stoga potraga za moći "beskrajno žestoka". No, po njemu, tako također ukazuje da su oni ljudski odnosi koji su zaista izgrađeni na povjerenju vrlo rijetki i stoga dragocjeni. Uočio je i sličnosti sa serijalom Gospodar prstenova J.R.R. Tolkiena pošto prsten u tim romanima podsjeća na potragu za čarobnim draguljom kojeg traže protagonisti i mitska bića, a koji može pojačati moći i žudnje, te samim time i biti iskorišten ili za dobro ili zlo. Stephens smatra i da je "Kagoma ustvari osoba kakva je Kikyo htjela biti, koja može živjeti kao ljudsko biće". Inuyasha je potpuno prirodan uz Kagome, te njihova ljubav "samo pojačava njihove moći kao individualaca i kao para".
Antonia Levi analizira da InuYasha nije pao pod utjecaj priča o vukodlacima Hollywooda ili tradicija Zapada, već da se "hibridi ljudi i vukova koriste kao metafore za raspravu o odnosu pojedinca i društva, seksualnosti, uloge spolova i odnos čovjeka i prirode". Ipak, animei Wolf's Rain i InuYasha uključuju i dio zapadnjačke mitologije o vukodlacima pošto daju velik značaj mjesecu: Inuyasha se prilikom punog mjeseca pretvara u običnog čovjeka, te se stoga srami tog razdoblja. Wenhui Cheng je analizirao boje odjeće Sesshomarua i Inuyashe za koje smatra da su "važan element modeliranja i način naracije u animaciji" te da boje imaju bogatu "simboliku za japansku estetiku".
Zapotes de Valencia, Canelas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 816 m.
Llano de Lumbre, Santiago Lachiguiri
Llano de Lumbre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Lachiguiri.
Jeholopterus
Jeholopterus je bio mali pterosaur anurognatid čiji su ostaci (nije sigurno koliko su stari, vjerovatno potiču iz srednje do kasne jure) pronađeni u formaciji Tiaojishan na sjeveroistoku Kine, koja je nastala prije između 168 i 152 miliona godina ); dlake i koža su se također očuvali.
Naziv
Wang Xiaolin, Zhou Zhonghe i Xu Xing su rodu Jeholopterus dali naziv 2002. godine. Tipična i jedina poznata vrsta je Jeholopterus ninchengensis. Naziv roda potiče od mjesta njegovog otkrića, u Jeholu (Kina), i od latiniziranog grčkog pteron, što znači "krilo". Naziv vrste odnosi se na okrug Nincheng.
Llano de Lumbre, Santiago Lachiguiri
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Jeholopterus
Opis
thumb|left|Umjetnički prikaz Tipična vrsta zasnovana je na holotipnom primjerku IVPP V12705, gotovo potpunom primjerku iz formacije Tiaojishan u okrugu Ningcheng u Unutrašnjoj Mongoliji (Kina). Ostaci su se nalazili na dvije suprotne ploče, što znači da je dio ostataka ostao na jednoj strani prepolovljenog kamena, a drugi dio na drugoj. Tu spada i odlično očuvano karbonizirano kožno tkivo i, navodno, "dlake" ili "protoperje". Ta vlakna očuvala su se oko tijela tog primjerka u vidu vijenca. Očuvano je i tkivo sa krila, mada nije sigurno utvrđeno u kojoj mjeri, te na kojem se tačno mjestu ono vezalo za noge (i da li se uopće vezalo za njih). Alexander Kellner je 2009. objavio istraživanje prema kojem je tkivo krila imalo tri sloja, što bi toj životinji omogućavalo da precizno prilagodi aeroprofil krila.
Kao anurognatid, Jeholopterus pokazuje oblik lubanje tipičan za tu grupu, sa većom širinom od dužine (28 mm) i vrlo širokim ustima. Većina zuba bila je slična klinastog oblika, ali neki su bili duži i savijeni. Vrat mu je bio kratak, sa sedam ili osam pršljena. Imao je dvanaest ili trinaest leđnih pršljena i tri krsna. Imao je i pet parova trbušnih rebara. Repni pršljeni nisu očuvani. Naučnici smatraju da je Jeholopterus imao kratak rep, što je osobina prisutna kod ostalih anurognatida, ali neobična za ramforinkoide (tj. primitivne pterosaure), koji su obično imali dug rep. Wang et al. su naveli prisustvo malo dlake u predjelu repa kao dokaz da je imao kratak rep. Međutim, kasnije istraživanje Dalla Vecchie pokazalo je da je dobijanje informacija o repu nemoguće, budući da on "u potpunosti nedostaje" tom fosilu.
thumb|upright|Primjerak u Hongkongškom muzeju nauke
Kosti krila bile su snažno građene. Kosti zapešća bile su vrlo kratke, kao i pteroidna kost, koja je bila osnova za propatagium i koja je bila usmjerena prema tijelu. Kandže na rukama bile su duge i zakrivljene. Njegova krila pokazuju tragove povezanosti sa člankom, prema Wang et al.. Relativno su izdužena, sa rasponom od oko 90 cm.
Noge su mu bile kratke i snažne. Imao je razvijene nožne kandže, ali nisu bile tako duge kao one na rukama. Peti nožni prst bio je izdužen, te je prema autorima bio osnova za membranu među nogama, koja se naziva uropatagij.
Filogenija
Autori su rod Jeholopterus priključili porodici Anurognathidae. Kellner je u svojoj kladističkoj analizi iz 2003. zaključio da je taj rod, zajedno sa rodovima Dendrorhynchoides i Batrachognathus, pripadnik kladusa anurognatida Asiaticognathidae. Analiza Lü Junchanga iz 2006. odredila je njegovu poziciju kao sestrinski takson roda Batrachognathus.
Način života
Anurognatidi se obično smatraju insektojedima. Wang e.a. su pretpostavili da je Jeholopterus, s obzirom na to da je bio najveći pripadnik te grupe, također bio i ribojed.
Alternativne interpretacije
thumb|left|upright|Dijagram konvencionalnog izgleda skeleta thumb|right|150px|Petersov kontroverzni dijagram Iako sam nikada nije istražio holotipni fosil, reklamni umjetnik David Peters na internetu je naširoko popularizirao svoja idiosinkrazijska mišljenja o Jeholopterusu i ostalim pterosaurima. On uglavnom pronalazi i ilustrira raznolike ukrasne dijelove tijela, pa čak i nekoliko embrija, iako istraživači nikada nisu potvrdili njegova otkrića. Manipulirajući skinutim slikama Jeholopterusa u Photoshopu, David Peters (2003) je prijavio da je otkrio neobične ostatke mekog tkiva, uključujući i rep poput konjskog (za kojeg je Peters nagađao da je služio za odvlačenje pažnje muhama), kao i dugački mamac za muhe (slično kao kod grdobine) na glavi, te jedno ili više jedara na leđima. Peters je također naveo da je otkrio "očnjake kao kod čegrtuše", koji, zajedno sa onim što je on opisao kao čeljust sličnu čegrtušinoj, poduprijeto nepce, "hirurški oštre" kandže i snažne udove, ukazuju na to da je Jeholopterus bio vampiričan pterosaur, prilagođen zarivanju očnjaka u kožu, te potom rotirajući lubanju prema naprijed kako bi se očnjaci zaglavili u mesu, što je poboljšavalo prijanjanje. Maleni zubi u donjoj čeljusti ne bi probili kožu, ali bi stiskali ranu kao kliješta. Istaknuti naučnik koji se bavi proučavanjem pterosaura, Chris Bennett, opisao je Petersova otkrića kao "fantaziju" i ljutito je odbacio njegovu metodologiju, što je učinio i paleozoolog Darren Naish.
Aia Bianca di Sotto, Pisa
Aia Bianca di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Cantarana, Asti
Cantarana je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Ardeu, Balșa
Ardeu je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Balșa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Velika nagrada Meksika
Velika nagrada Meksika utrka je Formule 1.
Las Piedritas, Villaflores
Las Piedritas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Velika nagrada Meksika
Velika nagrada Ciudad de Méxica
Zbog promjene promotora utrke na stazi Autódromo Hermanos Rodríguez naziv utrke promjenjen je u Velika nagrada Ciudad de Méxica.
Tušila
Tušila je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Trnovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 180 stanovnika.
Kefferhausen
Keferhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 785 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061055.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Keferhauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 375 metara. Površina opštine iznosi 10,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 785 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 76 stanovnika/km².
Družinska vas
Družinska vas je naselje u slovenskoj Općini Šmarješke Toplice. Družinska vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 295 stanovnika.
El Jaral, Atlatlahucan
El Jaral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Atlatlahucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1453 m.
Waverly, South Dakota
Vejverli je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 37.
Torrevecchia, Cosenza
Torrevecchia je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 354 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 469 m.
Kristen Nygaard
Kristen Nygaard (27. august 1926 – 10. august 2002) bio je norveški informatičar i euroskeptični političar, poznat kao jedan od pionira programskih jezika te očeva objektno orijentiranog programiranja. U domovini je poznat i po društvenom angažmanu, a 1994. je bio vođa organizacije Nei til EU i vodio uspješnu kampanju kojom je na referendumu poražen prijedlog o norveškom pristupu EU.
Stari grad (Graz)
Historijsko središte Graza (njem.: Innere Stadt (Graz)) je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi 1999. godine kao primjer skladnog suživota tipičnih građevina iz različitih povijesnih razdoblja i umjetničkih stilova. Kako je smješten na sjecištu različitih utjecaja, kao što su srednjoeuropski, talijanski i balkanskih zemalja, Graz ih je apsorbirao u jedinstvenu gradsku panoramu. Danas u starom gradu ima preko 1000 građevina različitih stilova, od gotičkih do modernih.
mini| Grazer Schlossberg Najvažnije su:
Opština Tepeji del Río de Ocampo, Hidalgo
Tepeji del Río de Ocampo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 16636 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2172 m.
Jocutla, Tantoyuca
Jocutla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Braničevski okrug
thumb|right|Braničevski okrug Braničevski okrug se nalazi u severoistočnom delu Srbije. Obuhvata opštine:
Ima ukupno 253.492 stanovnika.
Sedište okruga je grad Požarevac, poznata raskrsnica puteva, kroz koji i danas vode brojne saobraćajnice.
Sredinom XIX veka, u vreme osamostaljivanja srpske države, Požarevac postaje, pored Kragujevca, druga prestonica kneza Miloša Obrenovića. Knez Miloš Obrenović je još za života podigao sebi, u Požarevcu, spomenike: Kulturne znamenitosti Požarevca su:
Privredni kapaciteti ovog okruga koncentrisani su u blizini gradova Požarevac i Kostolac.
Načelnik okruga je Goran S. Petrović (odlukom Vlade Republike Srbije od 28. juna 2007. godine).
Metalno doba
Periodizacija
mini|300px| Širenje obrade bakra od najstarijeg razdoblja do 4300. pne. mini| [[Vix krater, brončana grčka vaza zapremine 1,100 litara - najveća ikada pronađena (Châtillon-sur-Seine, Burgundija). ]]
Poslije najnovijeg istraživanja na neolitskom nalazištu Pločnik, kod Prokuplja (Srbija), starom 7,500 godina, arheolozi su još jednom potvrdili tezu da je metalno doba u Europi počelo mnogo ranije nego što se do sada smatralo. Prema riječima arheologa Dušana Šljivara, pronalaženje raznih metalnih predmeta upućuje na zaključak da je metal počeo da se koristi 500 do 800 godina ranije nego se prije vjerovalo.
Arheološki nalazi
Zanimljivo je vidjeti i znati starost prvih predmeta od nekog metala kroz povijest i regije:
Osobitosti
Nakon mlađeg kamenog doba (neolita) slijedi prvo doba kovina koje nazivamo eneolitik (tzv. bakreno doba – oko 3000 pne.). Ono je zapravo prijelazno razdoblje iz neolitika u metalno doba. Zlato i bakar bili su prvi metali otkriveni još u neolitu. Ovi metali nalaze se u rijekama, stijenama i na površini zemlje. Vjerovatno je pračovjek, sasvim slučajno, naložio vatru te je u ohlađenom pepelu pronašao grumuljice metala. Stanovnici Male Azije su u 6. milenijumu prije Krista prvi savladali vještinu izdvanja metala iz rude. Zidali su peći od gline visoke oko dva metra, u kojima su topili rudu i pravili kalupe koji su služili za oblikovanje istopljenog metala. Topljenje rude i daljna obrada metala predstavljaju početak razvoja metalurgije. Sječiva od bakra su se lako krivila i tupila jer je bakar mekan metal, tako da se i dalje najviše koristilo oružje od kamena.
mini| [[Pirinejski poluotok|Iberska brončana fibula iz oko 1100. pne. ]] mini| Dva [[broša željezne kulture: La Tène (1. st. pne.) i iz Rima (4. st.). ]] Vještina pravljenja bronce pojavila se na srednjem istoku oko 3000 pne. i odatle je prešla u Europu. Bronca najprije dolazi u jugoistočnu Europu, a zatim u srednju i sjevernu Europu oko 2000 pne. Brončano doba dobilo je naziv po uporabi legure bakra i kositra = bronce. Legura bronce pravi se od 90% bakra i 10% kositra, a taj se omjer pokazao najboljim pa se i danas primjenjuje kod umjetničkih odljeva. Brojni rudnici bakra i kositra iz brončanog doba u raznim krajevima Europe dokazuju da su tadašnji ljevači brzo svladali tu vještinu. To je bilo vrijeme dvaju najvažnijih izuma: kotača i lončarskog kola. Od bronce radi se razno oruđe (npr. srpovi), ali sve više i oružje (vrhovi strijela i koplja, mačevi i bodeži), jer se pored zemljoradnika i ratara javlja i treće zanimanje – ratnik. Radi obrane od napadača naselja se premještaju iz dolina na teže osvojive brežuljke i utvrđuje kamenim suhozidom. Ta utvrđena naselja na brežuljku nazivamo citadelama (gradinama).
Rancho Guadalupe, Tanquián de Escobedo
Rancho Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanquián de Escobedo.
Metalno doba
Osobitosti
Željezno doba se nastavlja na brončano, a početak i trajanje je različito na različitim područjima. U srednjoj i zapadnoj Europi ono traje kroz cijeli milenij. U Egiptu tragovi uporabe željeza datiraju iz 4. milenija pne., a do opće uporabe željeza dolazi tek oko 1300 pne. U Mezopotamiji široka primjena željeza počinje oko 1000 pne.
Santa Isabel Mixtitlán, Calpulalpan
Santa Isabel Mixtitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Calpulalpan.
Fossarmato, Pavia
Fossarmato je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Rancho Guadalupe, Tanquián de Escobedo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Santa Isabel Mixtitlán, Calpulalpan
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2871 m.
Metalno doba
Osobitosti
Kraj željeznog razdoblja znači i kraj prethistorije, a na području srednje i zapadne Europe kraj je vezan uz dolazak Rimljana.
Fossarmato, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 543 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Davrey
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 235 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 125 metara.
Catzúndaro, Zirándaro
Catzúndaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Potrerillos de Ayo, Jesús María
Potrerillos de Ayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Goodman, Wisconsin
Gudman je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 271.
Opština Câțcău, Cluj
Câțcău je opština u Rumuniji u okrugu Kluž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Las Coloradas, Cuerámaro
Las Coloradas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cuerámaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1718 m.
Jozo Lozovina
Jozo Lozovina Mosor (Seget Donji, Hrvatska, 20. svibnja 1919. – Seget Donji, Hrvatska, 19.svibnja 1946.), hrvatski i jugoslavenski komunistički revolucionar, partizanski komandant, rukovodilac antifašističkog ustanka u ratnom kotaru Trogir i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Jozo Lozovina Mosor potječe iz ugledne i imućne zemljoradničko - ribarske obitelji. Rođen je u Donjem Segetu (tadašnje Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca, pokrajina Dalmacija), od oca Luke i majke Tone r. Mijaković iz Donjeg Okruga (otok Čiovo). U obitelji je još imao dvije sestre, Mariju i Vinku.
Svoje djetinjstvo i mladost, sve do odlaska u partizane, proveo je u svom rodnom selu. Osnovnu (četverogodišnju) školu završio je u Segetu Donjem, a potom je nastavio školovanje u Građanskoj školi u Trogiru. Nakon završenog drugog razreda bio je izbačen iz škole, jer je od strane uprave škole bio ocijenjen kao "opasan element". Naime, već tada je iskazivao svoje neslaganje prema nehumanim postupcima tadašnjih školskih vlasti.
Od svojih mladih dana aktivno se uključuje u u revolucionarni pokret, rado čita literaturu revolucionarnog sadržaja i tako stječe marksistički pogled na život i svijet. Svoja saznanja širi među mladima svoga sela. Postaje ateist sa kritičkim odmakom prema nauku Rimokatoličke crkve u kojem je odgajan, a koja je dominirala u njegovom kraju i obitelji, te tako dolazi u sukob sa seoskim reakcionarima i klerikalcima koje podupire lokalni župnik don Jozo Carev, a koji je svaku misu koristio za političke govore protiv komunizma i republikanaca u Španjolskoj. Godine 1937. postaje kandidat za člana novoosnovanog ogranka KPJ - KPH, a iste godine, kao delegat svoga mjesta, prisustvuje sastanku Pokrajinskog komiteta KPH za Dalmaciju u Splitu. Mladi Jozo Lozovina odmah se uključio u borbu protiv frakcionaštva u KPH.
U članstvo KPH primljen je 1939. godine od strane Frane Šore Čelika. Te godine, u kolovozu, osnovana je partijska ćelija KPH u Segetu Donjem,kao prva ćelija u kotaru Trogir izvan samog grada.
U svibnju 1940. odlazi na služenje vojnog roka u Šibenik, gdje za njim dolazi prijava civilnih vlasti u kojoj je okarakteriziran kao neprijateljski i opasan element kojeg stalno treba nadzirati. Radi na popularizaciji Partije među mladim vojnicima, a uskoro pomoću partijskih veza biva otpušten iz vojske te poslat nazad u selo.
Nakon kapitulacije Kraljevine Jugoslavije i okupacije trogirskog kraja od strane talijanskih vojnika aktivno se uključuje u pripreme za oružani ustanak, naročito na prikupljanju oružja i streljiva te češćim odlaskom u trogirska sela radi mobiliziranja antifašističkih snaga i formiranja simpatizerskih grupa i uporišta KPH. Sudjeluje, zajedno sa Franom Šorom Čelikom, Ivanom Pavkovićem Smokvom, Vinkom Guinom Dinamom i Grgom Kovačevićem u osnivanju diverzantske "udarne grupe" u Segetu Donjem. U noći 18./19. srpnja 1941. ova grupa organizira akciju uništavanja telefonsko - brzojavnih instalacija u pravcu Marine i Segeta Gornjeg. Također, iste noći, osiguravaju dio alata trogirskim komunistima za diverziju - rušenje vlaka HDŽ na željezničkoj pruzi u Labinskim Dragama koji je prevozio mast za ustaški garnizon u Sinju.Talijanski fašisti ubrzo su saznali za njegovo revolucionarno i antifašističko djelovanje zbog čega su organizirali dvije akcije - racije 05. i 13. kolovoza iste godine, u namjeri da ga živog uhite. Oba puta im je uspio pobjeći, a poslije toga više nije legalno dolazio u svoje selo. Talijanski fašisti su tada raspisali veliku nagradu u iznosu od 100 tisuća lira onom tko ga uhvati živog ili ubije.
Zbog visine preko 2 m, i težine oko 110 kg, te izrazite snage i okretnosti, Jozo Lozovina dobiva konspirativno ime Mosor, po planini iznad Splita.
Sudjeluje u mnogim akcijama likvidacije pripadnika talijanskih vlasti kao i desetak njihovih lokalnih pomoćnika - domaćih izdajnika. U kolovozu 1942. zapovijeda likvidaciju glavara (tal.capoville) Segeta Donjeg, Vice Zulima Virulice, koji se usprkos upozorenjima otvoreno stavio na talijansku stranu zajedno sa ženom Ivanicom, služeći im kao špijun.
28. lipnja 1942. na otočiću Čelica, nedaleko obale, na samom ulasku u Trogirski zaljev, inicira sastanak te drži govor omladincima Segeta Donjeg, nakon kojeg oko 60 mladih Segećana odlazi u partizane. 30. srpnja 1942. talijanska vlast, u nemogućnosti da ga pronađe, vrši internaciju njegove obitelji u sabirni logor na otoku Molatu. U toku NOB-a obavljao je brojne, vrlo odgovorne funkcije: član Rajonskog komiteta KPH Trogir, član Sektorskog rukovodstva KPH Trogir, član Kotarskog komiteta KPH Trogir, bio je konkretno zaduživan za vojno - partizanske akcije, za agitaciju i propagandu te obavještajnu službu. Početkom 1943. bio je izabran za sekretara ( tajnika ) KK KPH Trogir. Sredinom travnja 1943. bio je postavljen za komandanta Splitskog vojnog područja, a formiranjem Komande mjesta Trogir ( u svibnju 1943. ) bio je postavljen za njenog prvog komandanta. Sudjeluje u pregovorima između predstavnika talijanske komande i organa NOP-a kotara Trogir, održanim 25. kolovoza 1943. u Segetu Donjem. Koncem rujna 1943. postaje prvi komandant novoustrojenog Segetsko - marinskog partizanskog odreda. U rujnu 1943. sudjeluje u osnivanju partizanske hidro - avionske baze u Seget Vranjici. Koncem 1943. bio je postavljen za političkog komesara (povjerenika) Štaba Grupe partizanskih odreda srednje Dalmacije. Zbog podmukle bolesti (tuberkuloze pluća ) tu dužnost nikada nije preuzeo, već je upućen na liječenje u savezničke bolnice na Visu, Italiji i Malti gdje ostaje godinu dana, ali se vraća nepotpuno izliječen.
Jozo Lozovina Mosor iskazao se za vrijeme NOB-a kao izuzetno hrabar, odvažan borac i rukovodilac. Osobno je sudjelovao u brojnim partizanskim akcijama, i to uvijek na čelu jedinica kojima je zapovijedao te je uživao veliki ugled u narodu i među suborcima. Svim svojim bićem bio je privržen borbi protiv okupatora i domaćih izdajnika te izgradnji novog i pravednijeg društva.
Predložen je za čin majora.
Dva dana prije smrti, 17. svibnja 1946. održao je poznati govor na narodnom zboru u Trogiru, posvećen borbi protiv talijanske iredente - njenih otvorenih zahtjeva za diobu teritorija. Nakon tog vatrenog i emotivnog govora zdravlje mu se naglo pogoršalo. Umro je 19. svibnja 1946., u Segetu Donjem, tadašnjoj Narodnoj Republici Hrvatskoj, Federativnoj Narodnoj Republici Jugoslaviji. Pokopan je sutradan, na svoj 27. rođendan.
Nasljeđe
Za njegov izuzetni doprinos u NOB-u i socijalističkoj revoluciji, za iskazanu hrabrost i junaštvo, dana 20. prosinca 1951. Jozo Lozovina Mosor proglašen je narodnim herojem socijalističke Jugoslavije, a nosilac je i Partizanske spomenice 1941.
Njegovo ime nosilo je Dobrovoljno vatrogasno društvo iz Trogira, Industrijsko dobrovoljno vatrogasno društvo iz Trogira, Klub dobrovoljnih davalaca krvi iz Trogira, Klub umirovljenika iz Trogira, Klub zavarivača iz Trogira, Omladinska radna brigada iz Trogira te SOUR Brodograđevna industrija iz Trogira.
Osnovna škola u Segetu Gornjem te Opća poljoprivredna zaduga u Semeljcima kraj Đakova također su nosile njegovo ime, kao i jedna ulica u Trogiru te jedna u Segetu Donjem.
29.studenog 1956. općinski komitet SKH Trogir sa zapadne strane zadružnog doma u Segetu Donjem ( danas zgrade općine Seget ), podiže spomen - grobnicu sa poprsjem, rad Ivana i Tonća Martinića, a koja, u općem revizionističkom i revanšističkom valu, nedugo nakon prvih višestranačkih izbora, u veljači 1991. biva uništena eksplozivnim sredstvom od strane nepoznatog počinitelja. Također su odlukom tadašnjih političkih vlasti promijenjena imena svih organizacija, zgrada i ulica koja su nosila njegovo ime.
Bagnara di Romagna, Ravenna
Bagnara di Romagna je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Sukur
Sukur je područje u lokalnom samoupravnom području Madagali, na visoravni planine Mandara, na sjeveroistoku Nigerije, u blizini granice s Kamerunom. Kulturni krajolik Sukura je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi jer je "njegova palača Hidija ("poglavara") na brdu iznad sela s terasastim njivama i svetim simbolima, te ostaci nekada cvatuće proizvodnje željeza, predstavljaju izvanredno nedirnute ostatke bogate materijalne i duhovne kulture jednog naroda".
Povijest
Dokazi obitovanja ljudi na ovom području još u neolitiku su pronađene mnoge peći, rudnici i mlinsko kamenje. Današnja dinastija Dur je uspostavljena u 17. stoljeću kada je Sukur postao vodeće područje za proizvodnju željeza za cijelu sjeveroistočnu Nigeriju, što je ostalo do početka 20. stoljeća. Od 1912.-22., ovo područje je pohrao Hamman Yaje, vođa (Fulbe Lamido) susjednog plemena Madagali.