cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Ebanito, Juárez
El Ebanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
San Antonio, Tizayuca
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tizayuca.
Los Frijoles, Mezquital
Los Frijoles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2623 m.
Radmila Matejčić
Radmila Matejčić (Banja Luka, 7. listopada 1922. – Rijeka, 20. kolovoza 1990.), hrvatska povjesničarka umjetnosti i arheologinja.
Život
Osnovnu školu pohađala je od 1928. do 1932., a realnu gimnaziju od 1932. do 1941. godine u Banja Luci. Upisala se na povijest umjetnosti u Zagrebu, a tijekom ratnih godina radila je u muzejskim institucijama u Banja Luci i Zagrebu. Kao apsolventica radila je 1946.-1947. u realnoj gimnaziji u Prijedoru, potom se udala za dr. Marijana Matejčića (rođenog u Crikvenici 1920.), pa je prešla u Radio-tehnikum u Zagrebu 1948.-1949. godine. Diplomirala je Povijest umjetnosti i kulture i Klasičnu arheologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1950. godine.
Nakon što je suprug dovršio specijalizaciju radiologije, zajedno s njim bila je premještena u Rijeku. Prvo vrijeme radila je kao bibliotekar u Naučnoj biblioteci (danas Sveučilišnoj knjižnici). Prvi tekst koji je objavila bio je 500-godišnjica rođenja Leonarda da Vincia (Riječki list, 16. III. 1952.). U tom razdoblju došlo je do spajanja Gradskog historijskog muzeja Rijeka (dijelom sljednika Museo Civico) i Muzeja Hrvatskog primorja Sušak (dijelom sljednika Museum Nugent), a nova institucija dobila je ime Muzej Hrvatskog primorja Rijeka. Godine 1952. u instituciji koja je djelovala na dva lokaliteta – u Guvernerovoj palači, te u zgradi obitelji Nugent, ispred kaštela na Trsatu – bili su zaposleni: upravitelj Miroslav Blažičević, kustosi Ivan Moderčić i Đurđa Berc, preparator Neda Cvijanović, manipulator Sonja Kezele, laborant Vesna Bakotić, čuvar Valentin Vojska, manulni radnik Ivan Mrak, te čistačice Margareta Čefarin i Elizabeta Pilepić.
U rujnu 1952. Radmila Matejčić dolazi, kratkotrajno, na mjesto vršitelja dužnosti upravitelja Muzeja Hrvatskog primorja. Tu je dobro surađivala sa Stručnim savjetom koji su sačinjavali: politički vrlo utjecajni Vinko Antić iz Naučne biblioteke, koji je te godine pokrenuo važnu Riječku reviju, potom Boris Vižintin, upravitelj Galerije slika, koja je djelovala na drugom katu Guvernerove palače do 1955. godine, te Iva Perčić direktorica Regionalnog zavoda za zaštitu spomenika kulture. Tih godina u gradu bilo je malo ozbiljnih kulturnih djelatnika, ali svi su uspješno surađivali, pokazujući entuzijazam i dobronamjernost koji su se kasnije negdje izgubili. Uprava muzeja dala je prijedlog, u veljači 1953., a grad Rijeka prihvatio promjenu imena institucije u Narodni muzej Rijeka. U ne uvijek posve jasnim kadrovskim promjenama unutar muzeja valja uočiti da je Radmila Matejčić od 1954. bila voditelj arheološkog odjela. To je bilo polazište svih njenih istraživanja i pribavljanja novih eksponata. Upravnik Narodnog muzeja 1955. godine postao je profesor Josip Perišić.
Arheološka istraživanja
Drugo veliko područje na kojem je obavljala istraživanja bilo je kod otoka Ilovika 1963. godine. Tijekom niza godina ukupno je u muzej doneseno oko 140 amfora. Iste 1963. uslijedilo je bitno, stručno proširenje njenih interesa na područje numizmatike s tekstom Krune Città di Fiume i problem valute u Rijeci od godine 1918. do 1924. (Numizmatičke vijesti, br. 20, Zagreb), odnosno etnologije preko članka Nošnje Rijeke i okolice (prvo Riječka revija, br. 6, 1963., str. 440-447, pa separat, Pomorski i povijesni muzej). Iduće godine uslijedio je jedan mali biser, knjižica Morčići ili mori, koja na 16 stranica sažima sve što se moglo naći o specifičnom riječkom nakitu, a čija je podloga bio neobjavljeni tekst Riccarda Gigantea pohranjen u Naučnoj biblioteci. (Znatno poslije njegove smrti prikupljeni su različiti etnološki tekstovi tog plodnog, ali kontradiktornog autora u prilično neurednoj knjizi Folklore fiumano, Padova, 1980.)
Morčići
Prvi poticaj da se mori upotrebe kao motiv za složenije radove došao je od austrijske carice Marije-Ane, žene Ferdinanda II. Od tada jednostavni motiv glave crnca s naušnica prelazi kao ornamentalni element luksuznog nakita i kroz čitavu drugu polovicu 19. stoljeća će riječki moretisti stvoriti bezbroj kombinacija s tim ornamentom… Kada je 1845. godine riječki zlatar Ivana Korošac napravio, navodno prema caričinom nacrtu, narukvicu, igle i naušnice, poveli su se za njim i ostali zlatari, osobito njegov nasljednik Mihić. Tom se nakitu posvetila osobita pažnja koncem 19. stoljeća. Oko 1873. godine počelo se pripremati za međunarodnu izložbu u Beču i na nju su bili pozvani kao izlagači riječki zlatari Ante Mihić, Franjo Elenz i Petar Bačić kao proizvođači morčića. Pozivu se odazvali Elenz i Mihić. Elenzovi su radovi bili čista kopija nakita koji je svojevremeno Korošac izradio za caricu Mariju-Anu. Mihić je pak izložio model po nacrtu Augustina Gigantea i radovi su mu na izložbi donijeli diplomu. Poslije smrti Ante Mihića 1874. godine otkupili su njegovu zlatarsku radnju Pavle Scarpa i Gigante. Od tada se Gigante dao samo na usavršavanje morčića, oblikujući i varirajući s tim ornamentalnim elementom do beskraja. (Matejčić, R.: Morčići ili mori, prvo Riječka revija, br.8-9, 1964., pa separat, Pomorski i povijesni muzej, str. 8 ) Ovo je godinama ostao jedini tekst na temu nakita koji je postao jedan od simbola grada. Na tragu Riccarda Gigantea i Radmile Matejčić, tiskane su dvije nezavisne, višejezične knjige – Theodora de Canziani-Jakšića i Erne Toncinich. Interes za ovu problematiku muzeju je pribavio originalan alat kojim je radio Augustin Gigante, u svoj radionici uz crkvu Marijina Uznesenja te seriju morčića iz privatnih zbirki.
Lapidarij
Iste 1964. godine Pomorski i povijesni muzej napravio je veliki korak naprijed s ozbiljnim stalnim postavom pomorske povijesti na drugom katu Guvernerove palače. Istovremeno je Radmila Matejčić postavila lapidarij (zbirku kamenih spomenika) u parku palače, poprativši sve s ozbiljnim katalogom na 32 stranice. Ovim svojim istupom ona je, zapravo, dovršila posao koji je započeo Riccardo Gigante 1934. godine, skupljajući kamene spomenike s područja grada u parku oko Gradskog muzeja (danas Državni arhiv Rijeka). Svi ti važni kameni spomenici bili su desetljećima u mraku podruma muzeja, pa je njihov izlazak na dnevno svjetlo ukazao Riječanima na ponešto zaboravljenih godina, pa i stoljeća.
Starohrvatske nekropole
Arheološka istaživanja koja je Radmila Matejčić provodila u nizu kampanja na području Vinodola pokazala su se od temeljne važnosti za ranu povijest Hrvata. Prema arheološkim nalazima konačno slavensko naseljavanje Vinodola valja smjestiti u 8. stoljeće. Staroslavenska nekropola u Križišću dala je podatke o prvim slavenskim stanovnicima Vinodola. Prilozi u grobovima su nakit, uglavnom naušnice, tipične starohrvatske jagodaste, ali ima i naušnica mediteranskog, bizantskog i kötlaškog tipa. Miješanje tih naušnica upućuje na to da je Vinodol bio neko prelazno područje na kom su se isprepletali utjecaji dalmatinske i istarske strarohrvatske kulture. Starohrvatske naušnice poznate su po nalazima u Triblju i ispod Podbadnja u Crikvenici. (Matejčić, R.: Vinodol, Zagreb, 1964., separat XI. kongresa folklorista, str. 13) Ovim njenim istraživanjima, koja je znatno kasnije nastavila i dovršila muzejska arheologinja Željka Cetinić, tiskavši impresivan katalog Stranče Gorica – Starohrvatskog groblje (PIPMHP, Rjeka, 1998.), muzej je obogaćen čitavim nizom sitnih nalaza, bitnih za razumijevanje naših najdubljih korijena.
Istraživanje baroka
Koračajući za njom i slijedeći trag popunjavanja fundusa muzeja, primjećuje se interes za barokno kovano željezo, o čemu je pisala 1965. godine.
Ovaj tekst bio je pokazatelj određenog odmicanja od njenog primarnog znanstvenog interesa za arheologiju prema umjetnosti baroknog razdoblja. Ne iznenađuje podatak da je 1966. godine upisala poslijediplomski studij na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a da je 1970. godine obranila magistarsku radnju Sakralni spomenici barokne dobi u Rijeci. Na istom fakultetu prijavila je 1976. godine doktorat Barok u Istri, Rijeci i Hrvatskom primorju, a obranila ga je 23. ožujka 1977.
U centru Andrea Palladio u Vicenzi polazila je tri tečaja iz povijesti arhitekture (1967., 1969. i 1979.). Na međunarodnim skupovima i prilikom različitih stručnh kontakata služila se njemačkim, francuskim i talijanskim jezikom.
Pedagoški rad
U muzeju je, pak, 1968. godine bio postavljen postav kulturne povijesti na prvom katu, no ključna osoba u njegovom definiranju bila je dr. Vanda Ekl kao vanjski suradnik. Profesorica Ljerka Stečić postavila je u muzeju zbirku oružja 1977., a zbirku brava, ključeva i okova 1978. godine, dijelom zaokružujući ranije istraživanja Radmile Matejčić. Nakon što je 1980. godine za direktora Pomorskog i povijesnog muzeja imenovan Ante Meštrović, dr. Matejčić je odlučila napustiti instituciju u kojoj je ostavila neizbrisiv trag. Prešla je na Pedagoški fakultet u Rijeci 16.prosinca 1980. godine, no nije bila u nepoznatoj sredini – jer je već godinu dana honorarno predavala kao izvanredni profesor. Njena, vrlo odmjerena, procijena bila je da će Likovna umjetnost na tom fakultetu, s pročelnikom katedre prodornim povjesničarem umjetnosti i likovnim kritičarem Milanom Zinaićem, biti njen iskorak kako u vlastitom usavršavanju, tako i u prenošenju obimnih znanja zainteresiranim studentima. U novoj, tek oblikovanoj, vrlo živoj i optimističnoj sredini predavala je neke od ključnih kolegija: Umjetnost i kultura prethistorijskih i starijih povijesnih razdoblja, Umjetnost renesanse i Umjetnost baroka. Do danas su ostali legendarnim njeni višesatni ispiti – kojima nije bio cilj iscrpljivanje studenata – već razgovor kao prilika da ih se još ponešto nauči. U zvanje redovnog profesora uvedena je 24. listopada 1981. godine.
Samo njena ogromna energija doprinijela je brojnim stručnim ekskurzijama u Veneciju, Ljubljanu, Beč i Zagreb, čime je omogućavala studentima da na licu mjesta, na velikim izložbama, upiju vizualne utjecaje ključne za njihovo povijesno i umjetničko oblikovanje. Postavila je i temelje daljnjem, logičnom razvoju ovog kompleksnog studija, na razmeđi teorije i prakse, u pravcu čiste Povijesti umjetnosti, odnosno Akademija za primjenjenu umjetnost – što je današnja situacija, na koju grad mora biti ponosan. S dvije knjige okrunila je 1982. godinu. Prva, na tisuću stranica (!), pojavila pod naslovom Barok u Hrvatskoj, a ona je bila koautor uz ugledne povjesničare umjetnosti Anđelu Horvat (Kontinentalna Hrvatska) i Kruna Prijatelja (Dalmacija). Njen tekst Barok u Istri i Hrvatskom primorju pokriva dio od 385 do 648 stranice i zapravo je knjiga u knjizi. U uvodu je sintetizirala svoj pogled na razdoblja ekonomskog i umjetničkog uspona ovog kraja – ne smije se zaboraviti da je Rijeka grad s najviše mramornih baroknih oltara na istočnoj obali Jadrana, a ne Zadar, Split ili Dubrovnik.
Monografije
Postupno, kako je tekao gospodarski i politički razvoj Rijeke i Hrvatskog primorja, razvijao se i put barokne umjetnosti na tlu sadašnje riječke regije. U 17. stoljeću tome su razvoju pridonijeli svojim inicijativama crkveni redovi čiji je gospodarski potencijal bio veoma velik. Franjevci na riječkom Trsatu i u Senju, kapucini u Rijeci i pavlini u Senju, Novom i Crikvenici, augustinci i isusovci u Rijeci od drugog desetljeća 17. stoljeća do ukinuća redova krajem 18. stoljeća, nose barokizaciju svojih samostana i crkava, što je bio program njihove post-tridentinske politike, a i dio njihovog međusobnog natjecanja. U 18. stoljeću recepcija baroknog izraza tekla je brže jer je kulturna klima dorasla prihvaćanju stilskih novina, a to se prvenstveno može zahvaliti vezama Rijeke i Hrvatskog primorja s Trstom, odnosno sa Srednjom Evropom. U Rijeku pristižu umjetnici i obrtnici iz predalpskog zaleđa, u njoj djeluju vlastiti arhitekti koji su svoj talent razvili upravo u toj sredini, tako da djela barokne umjetnosti nastala u Rijeci ne zaostaju za djelima u Hrvatskoj i Sloveniji. ( str. 391-392 )
Potom je publicirana i Ars aesculapii, koju je potpisala sa suprugom Marijanom Matejčićem, a koja se krajnje skrupulozno bavila poviješću zdravstvene kulture na području Kvarnera. Svakako se mora primjetiti da je Radmila Matejčić, nezavisno od vrlo velike i raznorodne znanstvene produkcije duljih članaka, do prvih knjiga došla vrlo kasno, tek u šezdesetoj godini. Zbog te činjenice možemo samo žaliti, jer je nesumnjivo da bi znanstvenica takve energije, uz nešto više podrške sredine, sigurno došla do obimnijeg ukoričenog opusa. Godine 1987. tiskala je turističku monografiju Crikvenica, područje općine, i tako se odužila rodnom gradu svog supruga.
Kako čitati grad
Knjigom Kako čitati grad, koja je doživjela više izdanja, pomogla je novim generacijama Riječana pronaći zavičajni identitet. To obimno i višeslojno djelo nastalo je prikupljanjem tekstova pisanih za list Naša Rijeka, u razdoblju od 1981. do 1990. godine. Kao neka vrsta ozbiljnog, a opet sentimentalnog gradskog obiteljskog albuma doživjela je više izdanja: 1988., 1989. i bitno prošireno 1990. godine. Sva tri izdanja imala su pečat savjesnog grafičkog urednika Ive Marendića, koji zaslužuje barem dio kultnog statusa te knjige, zbog brojnih fotografija i njihovog savjesnog potpisivanja. Veliki uspjeh postiglo je i četvrto, znatno raskošnije izdanje iz 2007., koje je uobličio, kao urednik i fotograf, Goran Moravček, uz pomoć dizajnera i tehničkog urednika Ranka Žilića. Tu je sve postalo vedrije, optimističnije i šarenije, posve u duhu vremena. Sa žaljenjem se mora primijetiti da se nije iskoristila prilika kako bi se knjiga nadopunila člankom o srušenoj kapeli Presvetog otkupitelja na Mlaki (tiskan kao njen posljednji tekst u Našoj Rijeci, br. 138-139, 1990. ). Ta knjiga čini sve Riječane njenim studentima, koje ona vodi u obilazak – neumorna, cinično-duhovita i energična, uvijek spremna na povezivanje važnih podataka s tračevima, kako bi zaintrigirala čitaoce i potom im skrenula pažnju na važne građevine, skulpture, slike. Jedna skraćena inačica knjige tiskana je 1988. godine kao turistički vodič Rijeka. U tom projektu imala je i suradnicu u osobi nekadašnje gradonačelnice Nede Andrić. Vodič je bio dobro prihvaćen i doživio je još dva izdanja (1991., 1994.).
Posthumna izdanja
Radmila Matejčić umrla je u naponu intelektualne zrelosti, u ljetu iščekivanja rata, 20. kolovoza 1990. godine. Tadašnji direktor Pomorskog i povijesnog muzeja, Ante Meštrović, iznio je neka svoja razmišljanja o preminuloj znanstvenici:
Radmila Matejčić sahranjena je na groblju Kozala, odmah do groba istaknutog znanstvenika Petera Salchera – prvog čovjeka koji je fotografirao let metka kroz zrak.
Ubrzo su tiskane dvije bibliografije njenih radova – Željka Cetinić objavila je jednu u Vijestima muzealaca i konzervatora Hrvatske (br. 1-4, Zagreb, 1991.), a Snježana Hozjan drugu u Vjesniku Povijesnog arhiva Rijeka (br. 33-34, Rijeka, 1993., str. 219-241).
Cerasola, Perugia
Cerasola je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 808 m.
Pilalchén, Oxchuc
Pilalchén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Oxchuc.
Santa María, Socoltenango
Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
Pilalchén, Oxchuc
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1406 m.
Yanchenilja, Oxchuc
Yanchenilja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Oxchuc.
Riba lav
Pterois je rod otrovnih morskih riba potekao sa Indo-Pacifika. Naziv riba lav dobili su po svojim bodljama koje podsećaju na lava. Karakterišu se vidljivom paletom upozoravajućih boja. Na njihovom telu nalaze se crvene, bele, bež, žute, narandžaste ili crne pruge, dok su otrovne bodlje na perajima. Pterois vrste su popularne akvarijumske ribice. Pterois radiata, Pterois volitans i Pterois miles su najčešće proučavane vrste u rodu. Pterois volitans i Pterois miles su odnedavno i značajne invazivne vrste na zapadu Atlantika, Karipskog i Sredozemnog mora.
Yanchenilja, Oxchuc
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1998 m.
Riba lav
Klasifikacija
Trenutno postoje dvanaest poznatih vrsta ovog reda:
Opis
Riba lav u Atlantiku je dužine od 5 do 45 centimetara, težine 0,025—1,3 kilograma. Poznata je po svojoj lepoti, otroovnim bodljama i jedinstvenim pipcima. Mlade ribe lavovi imaju jedinstveni pipak koji se nalazi iznad njihovih očnih duplji, koji varira u fenotipu između vrsta. Ovaj pipak ima ulogu u privlačenju plena i u seksualnoj selekciji.
Ekologija i ponašanje
Ova vrsta može živeti od pet do petnaest godina. Ženke ispuštaju dve količine sluzi ispunjene jajima, koje često mogu da sadrže čak 15.000 jaja. Broj studija o reproduktivnim navikama Pterois se značajno povećao u poslednjoj deceniji. Sve vrste ribe lava su upadljivih boja sa prugama i širokim bodljama, što naglašava njihovu sposobnost odbrane.
Ishrana
Ribe lavovi su mesožderi. Veće vrste se hrane uglavnom sitnim ribama poput glavoči, slingurki, Pempheridae ili Apogonidae. Manje vrste se uglavnom hrane malim rakovima. Mogu jesti čak i mlade glavonožce. Plen uglavnom odvode u ćošak uz pomoć širenja grudnih peraja, koji tamo biva usisan naglim otvaranjem usta. Često love i u grupi. Prilikom grupnog lova, plen okruže u malim rojevima. Dele svoj mrtav plen pravično.
Životni ciklus
Žive od deset do petnaest godina.
Stanište
Riba lav živi u stenama i koralnim grebenima tropskog Indo-Pacifika i Crvenog mora. Neke vrste imaju vrlo široku distribuciju, dok druge, kao što su havajska riba lav i endemska riba lav, žive samo u vrlo malom području. Mlade ribe gostuju u mangrovima. Skoro sve vrste žive isključivo sedeći u plitkoj vodi, a veliki primerci često popunjavaju olupine. Dve Pterois vrste, Pterois volitans i Pterois miles odnedavno su postale invazivne vrste u zapadnom Atlanskom okeanu, na istočnoj obali SAD-a, od Floride do Njujorka, a posebno se šire kod Kariba. Pterois volitans čini oko 93 % invazivnog stanovništva u zapadnom Atlantiku. Do invazije je došlo jer je neko od akvarijumskih vlasnika pustio svoje primerke ribe lava ili su se jaja ove ribe (koja veoma podsećaju na planktone) prenela preko balastnih voda koje su korišćene u brodovima. Pterois miles sada migrira kroz Suecki kanal u jugoistočni mediteran. Ova vrsta je u roku od godinu dana cele obale Kipra okrenula (od 2016. godine).
Otrov
Otrov se nalazi u teškim mlazevima u 13 leđnih peraja, 3 analna peraja i 2 ventralna peraja. Postoje dva uzdužna žljeba koja su postavljena u gornje dve trećine sa otrovnim žlezdanim tkivima. Brazde i žlezdana tkiva su prekrivena tankom kožom. Kanali za kontrolu otrova ne postoje. Kada dođe do kidanja kože, otrov se istiskuje iz žlezda. Otrov sadrži acetilholin, koji izaziva grčenje mišića, takođe ove ribe imaju i nepoznati otrov. Iako nije fatalan za čoveka, ubod šiljka je veoma bolan i izaziva glavobolje, povraćanje i teškoće u disanju. Najgori bol prođe za sat vremena, ali ga neki ljudi osećaju nedeljama. Otrov se ne koristi za hvatanje plena, već samo za odbranu. U slučaju opasnosti, riba lav proteže svoja otrovna peraja protiv napadača, u suprotnom biva pojedena od predatora. Škarpine, Fistularia-i grdobina ili razne jegulje ih gutaju cele. Morsko prase ujeda ribu lava, a zatim jede njegove delove.
La Zarza, Hidalgo
La Zarza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2143 m.
Carlos Soler (fudbaler)
Carlos Soler Barragán (Valencia, 2. siječnja 1997.), španjolski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Paris Saint-Germain kao vezni igrač. Prije odlaska u Pariz igrao je za Valenciju, gdje je i započeo profesionalnu karijeru. Nakon dobrog nastupa na Olimpijadi u Tokyju, Soler je dobio poziv za seniorsku reprezentaciju Španjolske, s kojom je nastupio i na Svjetskom prvenstvu 2022. godine.
Ash Shutayfī, Sa'dah
Ash Shutayfī je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Vicente Guerrero, Olintla
Vicente Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Olintla.
Ash Shutayfī, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
Vicente Guerrero, Olintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1486 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
El Socorro, Saucillo
El Socorro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1194 m.
Zaida Ben-Yusuf
Zaida Ben-Yusuf (21. novembar 1869 – 27. septembar 1933) je bila američka fotografkinja alžirskog porijekla, najpoznatija kao autor portreta pripadnika američkog otmjenog društva na prijelazu iz 19. u 20. vijek.
Il Chioso, Parma
Il Chioso je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 325 m.
Marginea, Marginea
Marginea je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Marginea.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 9488 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 437 m.
Rancho el Huevo, Saucillo
Rancho el Huevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1208 m.
Puerto Lempira
Puerto Lempira je grad i općina (municipio) od 54,554 stanovnika na sjeveroistoku Hondurasa u Departmanu Gracias a Dios čiji je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Puerto Lempira se prostire na krajnjem sjeveroistoku Departmana Gracias a Dios, duž obale velike lagune Karipskog mora Caratasca.
Od Juticalpe je udaljen 271 km sjeveroistočno, a od glavnog grada Tegucigalpe 393 km.
Historija
Puerto Lempira je novi grad, kao općina je osnovan tek 5. augusta 1957.
Sve do 1933. zvao se Auhia Yary, što je značilo Velika plaža tad mu je ime promjenjeno u današnje.
Privreda i transport
Puerto Lempira je administrativni centar vrlo siromašnog poljoprivrednog kraja. Vrlo je loše povezan sa ostatkom zemlje, zbog tog ima aerodrom (IATA: PEU, ICAO: MHPL).
Romolo Venucci
Romolo Venucci (Rijeka, 4. veljače 1903. - Rijeka, 2. kolovoza 1976.) hrvatski slikar i kipar talijanskog porijekla.
Češkog je, mađarskog i slovenskog podrijetla. Njegov se otac Antal Wnoucsek iz rodnog Pečuha preselio u Rijeku, gdje je oženio Annu Mariju Rostand, djevojku iz franko-slovenske obitelji.
Prvo razdoblje svog kiparskog opusa ostvario je za vrijeme talijanske vlasti u Rijeci.
Neke od njegovih skulptura kao što su "La forza della volontà" iz 1933/34. su Udruge antifašista okarakterizirale kao "grubi primjer fašističke umjetnosti"
Godine 1946. Venucci je zajedno s Jakovom Smokvinom, Vinkom Matkovićem i Vilimom Svečnjakom bio osnivačem gradske podružnice Udruženja likovnih umjetnika Hrvatske, današnjeg Hrvatskog društva likovnih umjetnika Rijeke.
Luis Echeverría Álvarez, Akil
Luis Echeverría Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Akil.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Oviedo, Florida
Ovido je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 33.342 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 33.342 stanovnika, što je 7.026 (26,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
La Soledad, Chicontepec
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Aderámica, Juárez
Aderámica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
La Soledad, Chicontepec
Vidite još
Administrativna po
Independencia, Akil
Independencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Akil.
Rancho San Rafael, Tizayuca
Rancho San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tizayuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2335 m.
Jesús María Tosibuena, Sinaloa
Jesús María Tosibuena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Tina Vukov
Tina Vukov (22. prosinca 1988. Rijeka) hrvatska je pjevačica koja je završila glazbenu školu I. M. Ronjgov u Rijeci.
Jesús María Tosibuena, Sinaloa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
Tina Vukov
Glazbena karijera
Godine 2007. dobila je Porina za novog izvođača godine i za najbolju žensku vokalnu izvedbu Il treno per Genova.
Dana 2. srpnja 2010, održala je prvi samostalni koncert. Na pozornici Trsatske gradine u Rijeci pridružli su joj se sugrađani: klapa Luka i Marko Tolja, s kojim je već prije (kao i s legendarnim Arsenom Dedićem) snimila duet.
Na slovo, na slovo (TV serija, 1971)
Na slovo, na slovo je bila jugoslovenska televizijska serija za decu snimljena u produkciji Televizije Beograd i emitovana na programu JRT 1971. godine. Predstavljala je rimejk istoimene serije emitovane 1963. godine. Njen osnovni cilj je bio pomoći deci u učenju azbuke i abecede, a vodio ju je Mića Tatić kome je partner bila lutka po imenu "Aćim".
Godine 2010. je u modernoj Srbiji napravljen istoimeni rimejk.
Sohodor, Horgești
Sohodor je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Horgești.
Ivor Weitzer
Ivor Weitzer (Rijeka, 24. svibnja 1988.) je hrvatski nogometaš koji trenutačno nastupa za NK Zadar.
U Istru 1961 je prešao iz Širokog Brijega u siječnju 2011. godine. Bivši je igrač Rijeke, Orijenta, Pomorca i iranskog Malavana.
Poznat je i kao dobar malonogometaš.
Upisao je jedan nastup za reprezentaciju Hrvatske do 19 godina.
Rancho San Nicolás de Bari, Granjas, Coyuca de Benítez
Rancho San Nicolás de Bari, Granjas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Benítez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Santa Elena Buenavista, Socoltenango
Santa Elena Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
David O. Russell
Dejvid O. Rasel (Njujork, 20. avgust 1958) američki je filmski režiser, scenarista i producent. Poznat je po filmovima Bokser (2010), U dobru i u zlu (2012) i Američka prevara (2013), koji su ostvarili uspeh kod kritičara i publike i doneli mu tri nominacije za Oskara za najboljeg režisera, kao i nominacije za najbolji originalni scenario i najbolji adaptirani scenario.
Santa Elena Buenavista, Socoltenango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
Sageville, Iowa
Sejdžvil je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 122 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 122 stanovnika, što je 81 (39,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mălini, Mălini
Mălini je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Mălini.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
Chipahuatlán, Olintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 942 m.
Āl Ḩalwá, Sa'dah
Āl Ḩalwá je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
Leonora Surian
Leonora Surian (Rijeka, 4. studenog 1977.), hrvatska kazališna i televizijska glumica te muzička umjetnica, prvakinja HNK Ivana pl. Zajca, ravnateljica Talijanske drame HNK Ivana pl. Zajca u Rijeci od 2014.-2016.
The Seven Minutes
The Seven Minutes je roman američkog književnika Irvinga Wallacea objavljen 1969. godine. Nastao u jeku seksualne revolucije, nastojao se baviti tada aktualnim pitanjima legalnosti pornografije i granica slobode govora. Radnja se vrti oko fiktivne knjige The Seven Minutes koja iz ženske perspektive opisuje sedam minuta za vrijeme snošaja, a za koju se počne navoditi da je potakla silovanje, što dovede do zahtjeva za zabranom i spektakularnog suđenja. Wallace je, kao i u mnogim svojim romanima, nastojao temu što detaljnije i objektivnije prikazati, odnosno izložiti različite stavove o tim pitanjima. Zbog toga roman sadrži brojne grafikone, statisičke podatke i tehnička objašnjenja.
Leonora Surian
Rani život
Kako je odrasla u umjetničkoj obitelji (otac je operni pjevač - Giorgio Surian, a majka pijanistica i slikarica), tako su glazba, slikarstvo i kazalište oduvijek bili dio njene svakodnevnice. Od malih je nogu živjela u Italiji, gdje je pohađala osnovnu i srednju školu, te muzičku i baletnu školu.
Kazališna karijera
Diplomirala je glumu na Akademiji dramskih umjetnosti "Silvio D’Amico" u Rimu 2003. godine. Iste je godine primljena u stalni angažman u HNK "Ivan pl. Zajc" u Rijeci, gdje je od tada ostvarila niz značajnih i uspješnih uloga poput Ofelije u Hamletu, Nine Zarječnaje u Galebu, Margaret u Mački na vrućem limenom krovu, zaručnice u Krvavim svatovima itd.
The Seven Minutes
Godine 1971. je poslužio kao predložak za istoimeni igrani film u režiji Russa Meyera.
Leonora Surian
Kazališna karijera
Iskazala se i kao sjajna glazbenica te svestrana umjetnica u mjuziklima – u Nunsenseu u čak dvije različite i vrlo zahtjevne uloge, te u mjuziklu Jalta, Jalta u ulozi Nine Filipovne za koju je 2006. i 2012. bila nominirana za Nagradu hrvatskog glumišta. Nakon 4 nominacije 2020. dobiva nagradu hrvatskog glumišta za ulogu Norme Desmond u mjuziklu "Sunset Boulevard" u kategoriji najbolje umjetničko ostvarenje u opereti ili mjuziklu - ženska uloga
Televizijska karijera
Šira publika upoznala je Leonoru u jednoj od glavnih uloga u hrvatskoj telenoveli Sve će biti dobro. 2010. vratila se na male ekrane gostujućom ulogom Irme u telenoveli "Dolina sunca".
Muzička karijera
Krajem 2008. godine objavila je svoj prvi album, CD pod imenom Moj mali svijet, u suradnji s najpriznatijim hrvatskim jazz glazbenicima. U prosincu 2010. objavila je još jedan nosač zvuka, po imenu “Bijeli Božić” skupa sa harfisticom Vlastom Hribar, smatrajući kombinaciju nježnog glasa i romantičnog zvuka harfe idealnom za Božićnu atmosferu. Početkom 2015., također u suradnji sa harfisticom Vlastom Hribar, objavila je CD uspavanki za djecu "Nanita".
Voditeljica
Leonora se istaknula i kao voditeljica raznih programa u Pulskoj Areni, Hrvatskom Narodnom kazalištu „Ivan pl. Zajc“, festivalu „Zlatni Lav“ u Umagu...
Leonora je početkom 2012. izdala zbirku viceva o plavušama „Vic je što sam plava“- najbolji vicevi o plavušama (Profil), u kojoj zaključuje : „ Sve su žene glumice. I plavuše su žene. Samo što su bolje glumice“.
Diplomci
Diplomci je jugoslovenska televizijska serija, snimljena u produkciji Televizije Beograd i emitovana na programu JRT 1971. godine. Serija ima 10 epizoda i premijerno je emitovana od 26. septembra 1971. do 28. novembra 1971. godine. Autori serije bili su režiser Nebojša Komadina i scenarista Siniša Pavić.
Radnja
Serija govori o životu grupe studenata na periferiji Beograda. Jedna od glavnih junaka je Buda, koji ne uspeva da položi poslednji ispit, ali uz pomoć oca Sime Bumbe uspeva da dobije posao. Zatim, Buda i njegovo društvo pokušavaju da se obračunaju s Milom „Kusurom“, a očevi pokušavaju da im pomognu i izvuku ih iz nevolja, ali ni oni nisu ništa bolji od svojih sinova.
Cascina Cantalupo, Milano
Cascina Cantalupo je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Cerbara, Perugia
Cerbara je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1955 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
La Luz, Juárez
La Luz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Luciano Sušanj
Luciano Sušanj (Rijeka, 10. studenog 1948.), svjetski rekorder u tršanju na 800 m, sportski radnik i političar.
Đokica Milaković
Đorđe „Đokica” Milaković (Darda, 16. septembar 1925 — Zagreb, 12. novembar 2001) je bio jugoslovenski filmski i pozorišni glumac, najpoznatiji po ulozi Medenog u TV-seriji Ogledalo građanina Pokornog.
Casemiro
Carlos Henrique Casimiro, poznatiji kao Casemiro (Sao Paulo, 23. veljače 1992.) brazilski je nogometaš koji igra na poziciji zadnjeg veznog. Trenutno nastupa za Manchester United i brazilsku reprezentaciju.
Đokica Milaković
Filmografija
<div id="GlumacDugometražni_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 1952 ! 1953 ! 1956 ! 1958 ! 1958 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1960-te ▲ ! 1961 ! 1961 ! 1964 ! 1967 ! 1969 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1980-te ▲ ! 1982 ! 1983 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1990-te ▲ ! 1997 ! 1999 <div id="GlumacTV_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 1965 ! 1966 ! 1967 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1970-te ▲ ! 1976 <div id="GlumacTV_serija"> <div id="GlumacTV_mini_serija"> <div id="SelfTV_dokumentarni_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 1966
Luciano Sušanj
Najbolje je poznat kao dobitnik zlatne medalje na Evropskom prvenstvu u Rimu 1974. godine u utrci na 800 metara. Njegov matični kub je AK Kvarner. 2002. godine je proglašen najboljim hrvatskim atletičarom u povijesti.
Đokica Milaković
Filmografija
<div id="HronikaTV_mini_dokumentarna_serija"> <div id="HronikaTV_dokumentarni_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 2003
Casemiro
Za nacionalni tim je debitirao 2011. godine. Bio je dio selekcije Brazila na trima Copa Américama kao i na Svjetskom prvenstvu 2018. godine.
Luciano Sušanj
U 90-ima započinje političku karijeru. Od 2000. je predsjednik Hrvatskog atletskog saveza. Dopredsjednik je HOO.
Santa Ana, Hidalgo
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1635 m.
Berenjén, Mezquital
Berenjén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1308 m.
Santa Teresa, Saucillo
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1196 m.
El Rincón, Sinaloa
El Rincón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1069 m.
Emma, Missouri
Ema je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 233, što je 10 (-4,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lucio Cabañas, Campamento Popular, Acapulco de Juárez
Lucio Cabañas, Campamento Popular je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
The Seven Minutes (film)
The Seven Minutes je američki igrani film snimljen 1971. godine u režiji Russa Meyera. Po žanru je pravosudna drama, a temelji se na istoimenom romanu Irvinga Wallacea. Radnja prikazuje kako tinejdžer bude uhapšen zbog silovanja, a zbog čega lokalni tužilac pokreće sudski postupak protiv biblioteke u kojoj je bio posudio kontroverznu knjigu o ženskoj seksualnosti, a koja ga je navodno potakla na zločin. The Seven Minutes je, slično kao i originalni roman, nastao u jeku seksualne revolucije te se bavio temama cenzure, slobode govora i granica eksplicitnosti seksualnih sadržaja. Nastao je u produkciji studija 20th Century Fox, te je za režisera angažiran Russ Meyer, koji je 1960-ih stekao izuzetan ugled kao autor niskobudžetnih sekspolatacijskih filmova. The Seven Minutes je doživio neuspjeh i kod kritike i kod publike, a što je i sam Meyer kasnije objasnio time da mu "ozbiljne" sudske drame nisu bile najjača strana.
Bazga, Horgești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 567 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Lacapan Camallagne, Olintla
Lacapan Camallagne je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Olintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 535 m.
Landa, Novara
Landa je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Las Limas, Socoltenango
Las Limas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
Shawḩiţah, Sa'dah
Shawḩiţah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Majda Zekan
Majda Zekan (Rijeka, 30. kolovoza 1988.) je hrvatska vaterpolistica i hrvatska reprezentativka. Igra u obrani. Visine je 173 cm. Igra desnom rukom. Vaterpolo igra od 2004. godine. Sudjelovala je na EP 2010. kad su hrvatske vaterpolistice nastupile prvi put u povijesti. Te je sezone igrala za ŽVK Primorje.
Chacalapa, Chinameca
Chacalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Vidite još
Administrativna po
San Víctor, Akil
San Víctor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Akil.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
El Carmen, Juárez
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Pâraie, Mălini
Pâraie je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Mălini.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1749 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 438 m.
Cascina Cantaluppa, Milano
Cascina Cantaluppa je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
La Pitahaya, Hidalgo
La Pitahaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Colonia la Gloria, Acapulco de Juárez
Colonia la Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Bajío de Carrizales, Mezquital
Bajío de Carrizales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Colonia la Gloria, Acapulco de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
La Pitahaya, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2292 m.
Alt Ḩaţmān, Sa'dah
Alt Ḩaţmān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2230 m.
Rancho Quemado, Sinaloa
Rancho Quemado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
Rancho la Ilusión, Tizayuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2303 m.
Gmünd
Gmünd je grad na sjeveru Austrije od 5,407 stanovnika.
Gmünd je administrativni centar istoimenog Okruga Gmünd i ekonomski kulturni i turistički centar regije Waldviertel.
Geografske karakteristike
Gmünd leži u Donjoj Austriji, 140 km sjeverozapadno od Beča, duž rijeke Lužnice, nedaleko češke granice.
Historija
Gmünd je osnovan u 12. vijeku oko zamka, - status grada dobio je 1208.
Od 1250. Gmünd je nezavisna parohija, a oko 1255 / 1259 dokumentiran je sud (iudicium in Gimunde). Gmünd je 1483. pao u ruke ugarskog kralja Matije Korvina, ali nije dugo ostao pod njegovom vlašću.
Nadvojvoda Ferdinand kasniji car Ferdinand I dodjelio je gradu 1535. pravo na održavanje dva godišnja sajma. U 16. vijeku dograđen je zamak, a nakon tog je 1612. car Svetog Rimskog Carstva Matthias dodjelio gradu pravo na održavanje trećeg godišnjeg sajma.
Veliki poticaj razvoju grada bio je dovršetak izgradnje željezničke pruge Beč - Prag 1871., koja je išla preko grada.
Zack Snyder
Zak Snajder (Grin Bej, 1. mart 1966) američki je filmski reditelj, scenarista i producent poznat po akcionim i naučnofantastičnim filmovima.
Nakon uspešnog rediteljskog debija, rimejka Zora živih mrtvaca iz 2004, Snajder je snimio nekoliko adaptacija popularnih stripova među kojima su 300 — Bitka kod Termopila (2006), Nadzirači (2009) i Čovek od čelika (2013).
Gmünd
Privreda
Najveći privredni pogon u Gmündu je tvornica škroba koncerna Agrana.
Palatka, Florida
Palatka je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.558 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 10.558 stanovnika, što je 525 (5,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Hatealja, Oxchuc
Hatealja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Oxchuc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1754 m.
Il Costello, Parma
Il Costello je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 628 m.
Patuca
Patuca (španjolski: Río Patuca) je svojom dužinom od 500 km, najduža rijeka u Hondurasu i druga u Centralnoj Americi.
Zlatko Sudac
Zlatko Sudac (Rijeka, 24. siječnja 1971.), hrvatski katolički svećenik, karizmatik, poznat po stigmama.
Postao je poznat nakon stigmi na čelu i na još nekim mjestima. Održavao je seminare duhovne obnove u pastoralnom centru "Betanija", u mjestu Ćunski na Lošinju, i ponekad u inozemstvu. Zaređen je1998. godine. Zareditelj mu je bio tadašnj krčki biskup, a sadašnji zagrebački nadbiskup kardinal Josip Bozanić. Krčki biskup mons. Valter Župan započeo je u jesen 2009. godine likvidaciju Doma za duhovne susrete "Betanija", a biskupi su se dogovorili da nitko neće dopustiti Sudčeve seminare.
Patuca
Karakteristike
Sliv joj je velik 23.900 km² i prolazi preko rijetko naseljenog kraja poznatog pod imenom Mosquitia.
Zlatko Sudac
U razdoblju od 2000. do rujna 2009. godine u tom centru je održano 240 seminara duhovne obnove s oko 31.000 polaznika.
Uz svoj svećenički poziv bavi se i slikanjem religijskih motiva, kiparstvom, glazbom i pisanjem knjiga. Dosad je objavio četiri naslova.
Patuca
Pikanterije
Honduraška vlada još od 90-ih želi podići 3 hidroelektrane ukupne snage 524 MW, čija je izgradnja zbog kojekakvih razloga odgođena. Danas je najaktuelnija izgradnja hidroelektrane Patuca III, snage 104 MW. Druge dvije Patuca I (270 MW) i Patuca II (150 MW) još su u istražnoj fazi.
Zlatko Sudac
Mladost
Zlatko Sudac djetinjstvo je proveo u Vrbniku na otoku Krku. U Vrbniku i danas žive Zlatkovi roditelji. Njegova majka je planirala postati časna sestra, ali se to nikada nije dogodilo. Ipak, zavjetovala se da će moliti da Zlatko jednog dana postane svećenik. Osnovnu i srednju školu Sudac je završio također na tom otoku, zatim je radio u Vrbniku kao strojarski tehničar. Uz rad upisao je teologiju u Rijeci.
Patuca
Pikanterije
Patuca III trebala bi se izgraditi sjeveroistočno od Tegucigalpe u Departmanu Olancho. Za njen rad treba podići betonsku branu visoku 57 metara, dugu 57 m, da se formira akumulacijsko jezero na površini od 49 km², te količine vode bile bi dovoljne da pokreću dvije turbine snage 52 MW.
Zlatko Sudac
Mladost
Rat ga je tako zatekao kao studenta filozofije i psihologije, da bi nakon par godina otkrio svoj pravi poziv, pa 1993. godine upisuje bogosloviju i seli u sjemenište. Studij teologije, dogmatike i prava završio je u Zagrebu, gdje je i diplomirao. Zaređen je za svećenika krčke biskupije, 29. lipnja 1998. godine. Konačno se zaređuje za svećenika i postaje kapelan (župni vikar) u malom otočkom mjestu Novalji. Odatle će se, niti godinu kasnije, u proljeće početi događati neobične promjene na njemu.
Neobičan događaj u Novalji
desno|mini|250px|Na otoku Pagu Zlatko Sudac tvrdi da je imao "neobično ukazanje" Po vlastitim riječima, Sudac je započeo svoju "renesansu" duhovnosti u proljeće 1999. kada mu se dogodio neobičan događaj. Tada, dok je još bio kapelan, se šetao jedne večeri po Novalji na Pagu s gospođom Milkom Ricov prema Straškome, dijelu uz more.
Sudac je pojavu opisao kao "sunce oko kojeg je bio krug duginih boja" a između sunca i ruba duge bio je "ljubičasti krug koji je titrao", dok su se preko "cijelog neba pružali krakovi križa". Oboje su kleknuli, s tim da je Sudac kleknuo licem prema toj svjetlosti, zatvorenih očiju i raširenih ruku. Dugu su molili, a ono što su osjećali opisali su kao "apsolutnim i netaknutim mirom". Taj znak dugo je trajao prije nego je nestao, a njih dvoje se začudilo kada su saznali da nitko u Novalji nije primjetio isti te noći.
Stigme
Idući dan, Sudca je počelo peći čelo. Po iskazima, otišao se u kupaonicu umiti hladnom vodom, no vidio je u ogledalu da mu je čelo crveno. Idućih dva dana imao je neugodan osjećaj peckanja čela, niz oči su mu "krenule krvave suze i počeo se znojiti krvavim znojem." Tako mu se počeo javljati križ na čelu. Križ je "nastajao polako, utiskujući se sve dublje, a s vremenom je poprimio oblik kakav ima". Bio je poput "rimskog križa koji se polako širio i počeo ulaziti u dubinu čela."
Prvo su Ricov i Sudac obavijestili lokalnog župnika, a ovaj je potom kontaktirao biskupa. Tada se počinju gomilati glasine o Sudčevim nadnaravnim sposobnostima. Postoje različita svjedočanstva - svijetljenja, levitacija, bilokacija pa i čudesna izlječenja bolesnika sa kojima je bio u kontaktu.